Џентиле Белини

Џентил Белини (околу 1429 – 23 февруари 1507) бил италијански сликар од училиштето во Венеција. Тој потекнувал од водечкото семејство на сликари во Венеција и барем во почетокот на неговата кариера бил поценет од неговиот помлад брат Џовани Белини, обратно од случајот денес. Од 1474 година тој бил официјален уметник на портрети за дужите од Венеција, а како и неговите портрети тој насликал голем број многу големи теми со мноштво фигури, особено за Скуоле Гранди од Венеција, богати братства кои биле многу важни за венецијанскиот патрици. социјален живот.
Во 1479 година тој бил испратен во Цариград од страна на венецијанската влада кога османлискиот султан Мехмед II побарал уметник; се вратил следната година. Потоа, голем број негови теми биле поставени на Исток, а тој е еден од основачите на ориенталистичката традиција во западното сликарство. Неговиот портрет на султанот исто така бил копиран во слики и отпечатоци и стана познат низ цела Европа.
1 Биографија
Џентил е роден во водечкото семејство сликари во Венеција. Неговиот татко Јакопо Белини, бил венецијански пионер во употребата на маслени бои како уметнички медиум; неговиот брат бил Џовани Белини, а неговиот зет Андреа Мантења. Тој бил крстен како незнабошци по господарот на Јакопо, Џентил да Фабриано. Џентил учел сликарство во работилницата на неговиот татко. Иако денес Џентил често се гледа во сенката на попознатите членови на неговото семејство, во свое време се сметал за еден од најголемите живи сликари во Венеција и немал недостиг од нарачки; неговиот талент како портретист се открил на рана возраст.
2 Слики
Најраното потпишано дело на Џентил е ''Блажениот Лоренцо Џустинијан'' (1445), една од најстарите преживеани слики во масло во Венеција (сега во музејот Академија). Во текот на 1450-тите Белини работел на налог за Scuola Grande di San Marco и сликал заедно со неговиот брат Џовани Белини. Од 1454 година тој бил и официјален портрет уметник за дуждите од Венеција.
Голем дел од преживеаните дела на Џентил Белини се состои од многу големи слики за јавни згради. Заедно со Лазаро Бастиани, Виторе Карпачо, Џовани Мансуети и Бенедето Рускони, Белини бил еден од уметниците ангажирани да го наслика наративниот циклус од 10 слики познат како ''Чудата на остаток на крстот''. Комисијата имала за цел да ја прослави реликвијата на Чесен Крст што братството ја примило во 1369 година. Придонесите на Џентил ја вклучуваат ''Поворката на вистинскиот крст на плоштадот Сан Марко'', која датира од 1496 година, и ''Чудото на крстот на мостот С. Лоренцо'', датира од 1500 година и со автопортретот на Џентил и на неговиот брат Џовани.
3 Белини и Исток
Венеција била, во тоа време, многу важна точка во која културите и трговијата се граничеа со источното Средоземно Море и обезбедуваа порти кон Азија и Африка. Како што е наведено, Џентил во својот живот бил најпрестижниот сликар во Венеција. Затоа, во 1479 година, тој бил избран од владата на Венеција да работи за султанот Мехмед II во Константинопол. Меѓутоа, покрај неговата работа на Отоманскиот двор, работата на Џентил реагирала и на други аспекти на Истокот, вклучително и на Византија.
3.1 Истанбул
Во септември 1479 г. Џентил бил испратен од венецијанскиот сенат во новиот османлиски главен град Истанбул како дел од мировната спогодба меѓу Венеција и Турците. Неговата улога не била само како сликар во посета на егзотично место, туку и како културен амбасадор на Венеција. Ова било важно за Мехмед II, бидејќи тој бил особено заинтересиран за уметноста и културата на Италија, и тој се обидел во неколку наврати да се прикаже од италијански уметници. Конечно ја постигнал својата цел со Џентил, за кој се верува дека го насликал портретот на Мехмед II сега во Националната галерија, Лондон, (но во голема мера насликан).
Последователно, ориентален шмек се појавува во неколку негови слики, вклучувајќи го и портретот на турски уметник и ''Свети Марко кој проповеда во Александрија''. Последната ја завршил неговиот брат Џовани Белини.
3.2 Грција
Џентил одговорил на други аспекти на Истокот, вклучително и на Византија, како и на другите трговски партнери на Венеција во Северна Африка и Левант. Венеција имала долго воспоставена врска со источниот дел од Средоземно Море. Свети Марко, патронот на Венеција, потекнувал од египетскиот град Александрија, а во негова чест (и како негов мавзолеј) во грчки византиски стил бил изграден културниот и духовен центар на Венеција - базиликата Сан Марко. Иако Константинопол паднал под отоманските Турци во 1453 година, грчкиот византиски свет имал континуирано влијание врз венецијанската уметност и култура бидејќи голем број грчки христијани избегале од муслиманската власт. Тука Џентил го насликал портретот на кралицата Катерина Корнаро од Кипар (десно). Ова се смета како втор познат портрет вклучувајќи ја и кралицата, кој сега се наоѓа во колекцијата на музејот Сепмувесзети во Будимпешта.
4 Години за пензионирање и наследство
Најважните слики на Белини, монументалните платна во Дуждовата палата во Венеција, биле уништени од пожар во 1577 година. Остануваат само неколку негови други дела, имено големите наративни слики ''Поворката на плоштадот Сан Марко'' и ''Проповедта на Свети Марко во Александрија'', произведени во неговите последни години. Малку останало од уметноста на Џентиле од 1470-тите и 1480-тите, освен делата направени во Константинопол.
Тој бил погребан во Санти Џовани и Паоло, Венеција, традиционално погребно место на дуждовите.
Во последниве години, Џентиле повторно предизвикал интерес, особено за неодамнешниот бран на научни публикации и изложби на тема меѓукултурна размена меѓу Европа и Левант.
5 Избрани дела
*''Мадона востоличена со дете'' (1475–1485) - Национална галерија (Лондон)
*''Портрет на дуждот Џовани Мочениго'' (1478–1485) - Музеј Корер, Венеција
*''Поворка на плоштадот Свети Марко'' (1496) - Галерија на академијата, Венеција
*''Чудото на крстот на мостот С. Лоренцо'' (1500) - Галерија на академијата, Венеција
*''Чудото на реликвијарот на крстот'' (1500)
*''Свети Марко проповеда во Александрија'' (1504–1507) - Пинакотека ди Брера, Милано
*''Човек со пар разделувачи''*''Свети Доминик''*''Мехмет Освојувачот''*''Портрет на Катерина Корнаро, кралица на Кипар'' - Музеј на ликовната уметност (Будимпешта)
*''Благовештение'' Мадрид, Шпанија.
6 Наводи
* Харт, Фредерик, ''Историја на италијанската ренесансна уметност'', (второ издание) 1987 година, Темза и Хадсон (САД Хари Н Абрамс),