Монте Писис

Монте Писис — неактивен вулкан кој се наоѓа во провинцијата Ла Риоха, Аргентина. Планината е трета највисока во западната полутопка и се наоѓа на околу 550 километри северно од Аконкагва. Монте Писис е именуван по Педро Хосе Амадео Писис, француски геолог кој работел за чилеанската влада. Поради својата местоположба во пустината Атакама, планината има многу суви услови, но има огромен ледник (со пукнатини, кои се единствени во регионот).
1 Висина
Аргентинската експедиција од 1994 година тврдела дека користела ГПС-технологија во тоа време и дека височината на Монте Писис била 6.882 метри, повисока од Охос дел Саладо. Десет години подоцна, со користење на системи со поголема прецизност, неколку други истражувања покажале дека тие мерења се неточни: во 2005 година, еден австриски тим извршил истражување на DGPS на врвот на Писис и утврдил дека височината е 6,793 метри (22.287 стапки). Во 2006 година меѓународна експедиција ја испитувала висината на врвот, и излегла со резултати во согласност со надморска височина од околу 6.800 метри (22.300 стапки). Ова подоцна било потврдено со чилеанско-аргентинско-европската експедиција од 2007 година, која ги испитувала Охос дел Саладо и Монте Писис и привремено утврдила дека првиот е висок 6,891 м, а вториот 6,793 метри.
2 Геологија
Монте Писис е голем андезитско-дацитски вулкански центар. Тој бил формиран помеѓу 6,6 и 6,2 милиони години. Исто како Серо Бонете, тој е еден од големите вулкански комплекси формирани во тоа време над деформираната Насканска плоча. Вулканизмот во областа престанал пред околу 2 милиони години.
Монте Писис, Серо Бонете и Инкапило формираат голем вулкански комплекс кој е меѓу највисоките во светот. Инкапило бил формиран откако Монте Писис престанал да еруптира, а хидротермалната активност на Инкапило може да продолжи до денес.
3 Искачување
Од неодамна оваа планина имала многу малку внимание. Првото успешно снимено искачување било постигнато во 1937 година од страна на полските планинари Осјецки и Шчепански. Планината не била освоена повторно до 1985 година.
Отворањето на рудник во областа резултирало со изградба на основни патишта во последните 15 години. Ова довело до развој на туризмот во пустината Атакама и денес повеќе луѓе се искачуваат на планината, обично преку претходната станица во Фимбала, за да го организираат искачувањето. Искачувањето од соседниот Чиле исто така е можно, но вклучува подолг пат.
Бидејќи планината е многу висока и далечна, потребен е долг приод, но искачувањето е лесно и не бара специфична вештина на качување. Сепак, топла облека и добри чевли се потребни бидејќи температурата во текот на ноќта може да падне до -30 °C, а ветровите може да бидат многу силни. Обично повеќето тимови се искачуваат на врвот во периодот од декември до март, како најтопол период од годината.
Највисокиот врв е еден од најтешките врвови во пустината Атакама, иако ледничката област започнува само на 5.900 метри и големината на ледникот е мала во споредба со вкупната површина на планината.
Од подножјето на планината потребно е да се искачат 4.500 метри (14.800 стапки) за неколку дена. Врвот обично се „освојува“ директно од високиот камп на 5.900 метри, кој се наоѓа на работ на ледникот.