Змија (соѕвездие)

Змија (|) — соѕвездие на северната небесна полутопка. Како едно од 48-те соѕвездија наведени од астрономот од II век Птоломеј, тоа останува и едно од 88-те современи соѕвездија назначени од Меѓународниот астрономски сојуз. Соѕвездието е исклучително помеѓу современите соѕвездија по тоа што е поделено на два неповрзани дела, Serpens Caput (Змиска Глава) на запад и Serpens Cauda (Змиска Опашка) на исток. Помеѓу овие две половини се наоѓа соѕвездието Змијоносец. Во фигуративните претстави, телото на змијата е претставено како минува зад Змијоносец помеѓу Mu Змија во ''Serpens Caput'' и Nu Змија во ''Serpens Cauda''.
Најсветлата ѕвезда во соѕвездието е црвениот џин Алфа Змија, или Унукалхај, во Змија Капут, со привидна величина од 2,63. Исто така, во Змија Капут се наоѓаат и збиеното ѕвездено јато кое може да се види со голо око, познато како Месје 5 и променливите R Змија и Tau 4 Змија. Значајни вонгалактички објекти го вклучуваат Секстет Сејфет, едно од најгустите познати галаксички јата; Арп 220, прототипната ултралузрачна инфрацрвена галаксија; и Хоаговиот Објакт, најпознатиот по многу ретки галаксии познати како прстенести.
Дел од галактичката рамнина на Млечниот Пат минува низ Змија Кауда, која е богата со галактички длабоконебесни тела, како што е Ореловата Маглина (IC 4703) и нејзиното поврзано ѕвездено јато Меје 16. Маглината е со димензии 70 светлосни години на 50 светлосни години и ги содржи Столбовите на Создавањето, три облаци од прашина кои станале познати по сликата направена од вселенскиот телескоп „Хабл“. Други впечатливи објекти ја вклучуваат маглината на Црвениот Плоштад, еден од ретките објекти во астрономијата кои имаат квадратна форма; и Вестерхаут 40, масивен регион за ѕвездообразба во близина, кој се состои од молекуларен облак и H II-подрачје.
1 Историја
Во грчката митологија, соѕвездието претставува змија која ја држи исцелителот Асклепиј. Асклепиј е претставен на небото со соѕвездието Змијоносец. Според митот, Асклепиј бил во куќата на болниот Глаук. Тогаш се појавила една змија, која се завиткала околу неговиот стап. Тој ја убил змијата, но тогаш се појавила уште една носејќи некаква трева во устата и со неа оживеала умрената змија. Бидејќи змиите ја отфрлаат кожата секоја година, тие биле познати како симбол на повторното раѓање во древното грчко општество, а легендата вели дека Асклепиј ќе ги оживее мртвите луѓе користејќи ја истата техника на која бил сведок. Иако ова е веројатно логиката за присуството на Змија со Змијоносец, вистинската причина сè уште не е целосно позната. Понекогаш, Змија била прикажана како намотана околу Змијоносец, но поголемиот дел од атласите покажуваат дека Змија поминува или зад телото на Змијоносец или меѓу нејзините нозе.
Во некои антички атласи, соѕвездијата Змија и Змијоносец биле прикажани како две посебни соѕвездија, иако почесто тие биле прикажани како едно соѕвездие. Една значајна фигура што ја прикажува Змија одделно бил Јохан Бајер ; така, ѕвездите на Змија се каталогизирани со посебни Бајерови ознаки од оние на Змијоносец. Кога Ежен Делпорт воспоставил современи граници на соѕвездија во 1920-тите, тој избрал да ги прикаже двете одделно. Сепак, ова го поставило проблемот како да се раздвојат двете соѕвездија, при што Депорт одлучил да ја подели Змија на две области - глава и опашка - разделени со континуираниот Змијоносец. Овие две области станале познати како Змија Капут и Змија Кауда, ''caput'' е латинскиот збор за глава и ''cauda'' латинскиот збор за опашка.
Во кинеската астрономија, повеќето од ѕвездите на Змија претставувале дел од ѕидот што го опкружувал „пазарот“, познат како Тианши, кој бил во Змијоносец и дел од Херкул. Змија содржи и неколку кинески соѕвездија. Двете ѕвезди во опашката претставуваат дел од Шилу, кулата со пазарниот објект. Друга ѕвезда во опашката претставува Лиси, продавници за накит. Една ѕвезда во главата (Ми Змија) ја означува Тијанру, влажната медицинска сестра на престолонаследникот, или понекогаш дожд.
Постоеле две соѕвездија „змии“ во вавилонската астрономија, познати како Мушхушу и Башму. Се смета дека Мушхушу бил прикажан како хибрид на змеј, лав и птица, и лабаво одговарал на Хидра. Башму била змија со рогови и приближно одговара на соѕвездието Ὄφις на Евдокс од Книд на кое се заснова Ὄφις (Змија) на Птоломеј.
3 Карактеристики
Соѕвездието Змија е единственото од 88-те современи соѕвездија што е поделено на две исклучени области на небото: ''Змија Капут'' (глава) и ''Змија Кауда'' (опашка). Соѕвездието е исто така невообичаено по тоа што зависи од друго соѕвездие; поточно, го држи соѕвездието Змијоносец.
''Змија Капут'' се граничи со Вага на југ, Девица и Воловар на запад, Северна Круна на север и Змијоносец и Херкул на исток; ''Змија Кауда'' се граничи со Стрелец на југ, Штит и Орел на исток и Змијоносец на север и запад. Покривајќи вкупно 636,9 квадратни степени, се наоѓа на 23-то место од 88-те соѕвездија по големина. Се појавува видливо и на северното и на јужното небо за време на летото на северната полутопка. Нејзиниот главен астеризам се состои од 11 ѕвезди, а вкупно 108 ѕвезди се посветли од светлинската величина 6,5, традиционална граница за видливост со голо око.
Границите на ''Змија Капут'', поставени од белгискиот астроном Ежен Жозеф Делпорт во 1930 година, се дефинирани со 10-стран многуаголник, додека ''Змија Кауда'' се дефинирани со 22-странен многуаголник. Во екваторијалниот координатен систем, координатите на десното искачување на границите на Змија Капут лежат помеѓу и , додека координатите на деклинација се помеѓу и . Границите на Змија Кауда лежат помеѓу десните искачувања од и и деклинациите од и . Меѓународниот астрономски сојуз (МАС) ја усвоил кратенката со три букви „Ser“ за соѕвездието во 1922 година.
3 Карактеристики
3.1 Ѕвезди
3.1.1 Глави ѕвезди
Средиштето на соѕвездието Змија е ѕвездата Алфа Змија, најсветлата ѕвезда на соѕвездието. Традиционално наречен Унукалхај, е црвен џин од спектрален тип K2III кој се наоѓа на приближно 23 парсеци оддалечени со привидна величина од 2,630 ± 0,009, што значи дека лесно може да се види со голо око дури и во области со значително светлосно загадување. Слаб придружник е во орбитата околу ѕвездата црвениот џин, иако не е видлив со голо око. Сместена во близина на Алфа е Ламбда Змија, ѕвезда со светлинска величина 4,42 ± 0,05 прилично слична на Сонцето која се наоѓа на само 12 парсеци оддалеченост. Има вонсончева планета која орбитира околу неа. Друг сончев двојник во Змија е примарниот на Psi Змија, двојна ѕвезда сместена малку подалеку на приближно 14 парсеци.
Бета, Гама и Јота Змија формираат карактеристична триаголна форма што ја означува главата на змијата, при што Капа Змија (правилното име е Гуџа ) е приближно на половина пат помеѓу Гама и Јота. Најсветлата од четирите со привидна ѕвездена величина од приближно 3,67, Бета Змија е бела ѕвезда од главната низа оддалечена приближно 160 парсеци. Веројатно е дека блиската ѕвезда со 10-та величина е физички поврзана со Бета, иако тоа не е сигурно. Променливата R Змија, сместена помеѓу Бета и Гама, е видлива со голо око со својот максимум од 5-та привидна величина, но, типично за променливите Мира, може да избледи до светлинска величина под 14. Самиот Гама Змија е подџин од типот F кој се наоѓа на само 11 парсеци оддалеченост и затоа е прилично светол, со магнитуда 3,84 ± 0,05. Познато е дека ѕвездата покажува осцилации слични на Сонцето. Јота Змија е двоен ѕвезден систем.
Делта Змија, формирајќи дел од телото на соѕвездието помеѓу срцето и главата, е повеќекратен ѕвезден систем која се наоѓа на околу 70 парсеци од Земјата. Системот се состои од четири ѕвезди и има вкупна привидна ѕвездена величина од 3,79 гледано од Земјата, иако две од ѕвездите, со комбинирана привидна величина од 3,80, ја обезбедуваат речиси целата светлина. Примарната, бел подгигант, е променлива ѕвезда од типот на Делта Штит со просечна привидна магнитуда од 4,23. Таа се наоѓа многу блиску до Делта, и на ноќното небо и веројатно во вистинскиот простор на проценето растојание од околу 70 парсеци, е бариумската ѕвезда 16 Змија. Друга значајна променлива ѕвезда видлива со голо око е Chi Змија, променлива ѕвезда од типот на Алфа<sup>2</sup> Ловечки Кучиња ² која е сместена на средина помеѓу Делта и Бета, која варира од нејзината средна светлина од 5,33 на 0,03 светлини во период од приближно 1,5 денови. Chi Змија е хемиски чудна ѕвезда.
Двете ѕвезди во Змија Капут кои формираат дел од телото на Змијата под срцето се Ипсилон и Mu Змија, и двете ѕвезди од главната низа од типот А од трета светлинска величина. И двете имаат особеност: Ипсилон е Ам-ѕвезда, додека Ми е двојна. Сместена малку северозападно од Ми е 36 Змија, друга ѕвезда од главната низа од типот А. Оваа ѕвезда има и една особеност; таа е бинарна, а примарна компонента е ѕвезда типот на Ламбда Воловар, што значи дека има сончеви количини на јаглерод, азот и кислород, додека содржи многу мали количества на железни врвни елементи. Секундарната ѕвезда, исто така, била извор на емисии на Х-зраци. 25 Змија, која се наоѓа на неколку степени североисточно од Ми Змија, е спектроскопски двојна која се состои од врел џин од В-тип и ѕвезда од главната низа од типот А. Примарната е бавнопулсирачка ѕвезда од типот B, што предизвикува системот да варира за 0,03 магнитуди.
Змија Капут содржи многу променливи ѕвезди од типот на RR Лира, иако повеќето се премногу слаби за да се видат без професионална фотографија. Најсветла е VY Змија, само со 10-та величина. Периодот на оваа ѕвезда се зголемува за приближно 1,2 секунди на век. Променлива ѕвезда од различен вид е Tau 4 Змија, ладен црвен џин кој пулсира помеѓу светлините 5,89 и 7,07 за 87 денови. Било откриено дека оваа ѕвезда прикажува инверзен профил на P Лебед, каде што студениот гас што паѓа на ѕвездата создава поместени линии за апсорпција на водород до нормалните емисиони линии.
Било откриено дека неколку ѕвезди во соѕвездието Змија имаат планети. Најсветлата, Омега Змија, која се наоѓа помеѓу Ипсилон и Му, е портокалов џин со планета од најмалку 1,7 Јупитерови маси. NN Змија, затемнувачка пост-обична двојна ѕвезда, која се состои од бело џуџе и црвено џуџе, е многу веројатно да има две планети кои предизвикуваат варијации во периодот на затемнувањата. Иако нема планета, сончевиот двојник HD 137510 е откриен дека има придружник на кафеаво џуџе во кафеавоџуџестата пустина.
PSR B1534+11 е систем составен од две неутронски ѕвезди кои орбитираат една околу друга, од кои едната е пулсар со период од 37,9 милисекунди. Системот е оддалечен приближно 1000 парсеци, и тој бил искористен за тестирање на теоријата на општата релативност на Алберт Ајнштајн, потврдувајќи ги релативистичките параметри на системот до 0,2% од вредностите предвидени со теоријата. Утврдено е дека емисијата на Х-зраци од системот е присутна кога нпулсарачка ѕвезда го пресекува екваторијалниот ветер на пулсарот, а орбитата на системот се разликува малку.
3.1.2 Ѕвезди со опашка
Најсветлата ѕвезда со опашка, Ета Змија, е слична на примарната на Алфа Змија по тоа што е црвен џин од спектрална класа К. Сепак, познато е дека оваа ѕвезда покажува осцилации слични на Сонцето во период од приближно 2,16 часа. Другите две ѕвезди во Змија Кауда кои го формираат нејзиниот астеризам се Тета и Кси Змија. Кси, каде што астеризмот преминува до Mu Змија во главата, е троен ѕвезден систем кој се наоѓа на приближно 105 парсеци. Две од ѕвездите, со комбинирана привидна светлинска величина од околу 3,5, формираат спектроскопска двојност со аголно растојание од само 2,2 мили лачни секунди, и затоа не можат да се разрешат со современа опрема. Примарниот е бел џин со вишок на стронциум. Тета, која го формира врвот на опашката, е исто така повеќекратен систем, кој се состои од две ѕвезди од главната низа од типот А со комбинирана привидна величина од околу 4,1 разделени со речиси половина лачна минута. Постои и трета ѕвезда од типот G со маса и полупречник слична на онаа на Сонцето.
Во близина на границата со Змијоносец лежат Зета, Ни и Омикрон Змија. Сите три се ѕвезди од главната низа со 4-та светлинска величина, при што Ни и Омикрон се од спектрален тип A , а Зета е од спектрален тип F. Ни е единечна ѕвезда со 9-та светлинска величина визуелен придружник, додека Омикрон е променлива ѕвезда од тип а Делта Штит со варијации на замавот од 0,01 магнитуди. Во 1909 година, симбиотската нова RT Змија се појавила во близина на Омикрон, иако достигнала максимална магнитуда од 10.
Ѕвездениот систем 59 Змија, познат и како d Змија, е троен ѕвезден систем кој се состои од спектроскопска двојна форма која содржи ѕвезда од типот А и портокалов џин и секундарен портокалов џин. Системот покажува неправилни варијации во сјајноста помеѓу величините 5,17 и 5,2. Во 1970 година, новата FH Змија се појавила малку северно од 59 Змија, достигнувајќи максимална осветленост од 4,5. Исто така, во близина на 59 Змија во Змијниот Облак има неколку Орионски променливи. MWC 297 е хербигова Ae/Be-ѕвезда која во 1994 година покажала голем одблесокот на Х-зраци и ја зголемила сјајноста на Х-зраците за пет пати пред да се врати во мирна состојба. Се смета дека ѕвездата поседува и кружен околуѕвезден диск. Друга променлива од тип Орион во регионот е VV Змија, ѕвезда хербигова Ae-ѕвезда за која е откриено дека покажува пулсирања на Делта Штит. Исто така, VV Змија, како MWC 297, има правлив диск што го опкружува, и е исто така UX орионска ѕвезда, што значи дека покажува неправилни варијации во нејзината сјајност.
Ѕвездата HR 6958, позната и како MV Змија, е променлива ѕвезда од типот на Алфа<sup>2</sup> Ловечки Кучиња, која е слабо видлива со голо око. Металичното изобилство на ѕвездата е десет пати поголемо од Сонцето за повеќето метали на железниот врв и до 1.000 пати повеќе за потешките елементи. Утврдено е дека содржи и вишок силициум. Едвај видлива со голо око е HD 172365, веројатен син заостанувач во отворениот кластер IC 4756 кој содржи голем вишок на литиум. HD 172189, исто така се наоѓа во IC 4756, е алголска променлива ѕвезда што затемнува со период од 5,70 денови. Примарната ѕвезда во системот е, исто така, променлива од Делта Штит, која е подложена на повеќекратни честоти на пулсирање, што, во комбинација со затемнувањата, предизвикува системот да варира за околу една десетина од светлинската величина.
Додека галактичката рамнина минува низ неа, Змија Кауда содржи многу масивни OB-ѕвезди. Неколку од нив се видливи со голо око, како што е NW Змија, рана Be-ѕвезда за која било откриено дека е донекаде променлива. Променливоста е интересна; според едно истражување, таа би можело да биде еден од првите откриени хибриди помеѓу променливите ѕвезди од типот на Бета Кефеј бавно пулсирачките ѕвезди В. Иако не е видлива со голо око, HD 167971 (MY Змија) е променлив троен систем од типот Бета Лира кој се состои од три многу жешки ѕвезди од типот О. Како член на јатото NGC 6604, двете ѕвезди кои се затемнуваат се сини џинови, а едната е од многу раниот спектрален тип O7.5III. Преостанатата ѕвезда е или син џин или суперџин од доцниот O или раниот спектрален тип В. Исто така, двојното затемнување , системот HD 166734 се состои од два сини суперџинови од типот О во орбитата еден околу друг. Помалку екстремен во однос на масата и температурата е HD 161701, спектроскопска двојна форма која се состои од примарна од типот В и секундарна Ап, иако таа е единствената позната спектроскопска двојна ѕвезда која се состои од ѕвезда со вишок на жива и манган и ѕвезда Ап.
Јужно од Орел на границата со Стрелец е затемнувачката двојна W Змија, чија примарна ѕвезда е бел џин кој е во интеракција со секундарната ѕвезда. Било утврдено дека системот содржи насобирачки диск и е еден од првите откриени Змијовидни, кои ги затемнуваат податоците кои содржат исклучително силни далеку-ултравиолетови спектрални линии. Постои сомнеж дека таквите соѕвездија се во претходна развојна фаза и ќе се развијат прво во двопериодични променливи, а потоа во класични алголни променливи. Исто така, во близина на маглината Орел е затемнувачката двојна CV Змија, Волф-Рајова ѕвезда, која се состои од ѕвезда Волф-Рајеовата ѕвезда и жежок подџин од типот О. Системот е опкружен со маглина во облик на прстен, најверојатно формирана за време на Волф-Рајовата фаза од примарната фаза. Затемнувањата на системот варираат нестабилно, и иако постојат две теории за тоа зошто, ниту една од нив не е целосно во согласност со денешното разбирање за ѕвездите.
Змија Кауда содржи неколку двојни податоци на Х-зраци. Еден од нив, GX 17+2, е двојна рендгенска ѕвезда со мала маса која се состои од неутронска ѕвезда и, како и во сите двојни двоѕвезди со ниска маса на Х-зраци, ѕвезда со мала маса. Системот е класифициран како Z-извор, што значи дека неговото зголемување е блиску до Едингтоновата граница. Исто така, откриено е дека системот приближно на секои 3 дена осветлува со магнитуди од околу 3,5 К-појаси, веројатно поради присуството на синхротронски млаз. Друго двојно рендгенско зрачење со мала маса, Змија X-1, е подложено на повремени рафали на Х-зраци. Едното особено траело речиси четири часа, веројатно објаснето со согорувањето на јаглеродот во „океанот со тешки елементи“.
Φ 332 (Финсен 332) е малечка и тешка двојна ѕвезда на 18:45 / +5°30', именувана како Tweedledee и Tweedledum од јужноафриканскиот астроном Вилијам Стивен Финсен, кој бил погоден од речиси идентичните агли на положбата и одвојувањата на времето на неговото откритие во 1953 година. Глизе 710 е ѕвезда која се очекува да помине многу блиску до Сончевиот Систем за околу 1,29 милиони години.
3.2 Објекти на длабокото небо
3.2.1 Главни тела
Бидејќи галактичката рамнина не минува низ овој дел на соѕвездието Змија, можен е поглед кон многу галаксии надвор од него. Сепак, неколку структури на галаксијата Млечен Пат се присутни во Змија Капут, како што е Месје 5збиено ѕвездено јато кое се наоѓа на приближно 8° југозападно од α Змија, веднаш до ѕвездата 5 Змија. Едвај се видливи со голо око под добри услови, и се наоѓаат на приближно 25.000 светлосни години. Месје 5 содржи голем број познати променливи ѕвезди од типот Лира, и се оддалечува од Земјата на преку 50км/сек.. Јатото содржи два милисекундни пулсари, од кои едниот е двоен, што овозможува правилното движење на кластерот да се измери. Ова би можело да помогне во денешното разбирање на неутронската дегенерирана материја; денешната средна маса, доколку биде потврдена, би ја исклучила секоја „мека“ состојбена равенка за таква материја. Кластерот е искористен за тестирање на магнетни моменти во неутрината, кои би можеле да фрлат светлина врз некои хипотетички честички како што е аксион. Најсјајните ѕвезди во Месје 5 се со сјајна величина 10,6, и збиеното јато првпат било забележано од Вилијам Хершел во 1791 година.
Друго збиеното јато е Паломар 5, пронајдено јужно од Месие 5. Многу ѕвезди го напуштаат ова топчево јато поради гравитацијата на Млечниот Пат, формирајќи плимна опашка долга над 30000 светлосни години. Таа е стара над 11 милијарди години. Исто така, тој е срамнет и искривен од плимните ефекти.
L134 / L183 претставува комплекс од темна маглина која, заедно со трет облак, најверојатно е формирана од фрагменти од еден оригинален облак кој се наоѓа на 36 степени оддалеченост од галактичката рамнина, на голема оддалеченост за темните маглини. Се смета дека целиот комплекс е оддалечен околу 140 парсеци. L183, исто така познат како L134N, е дом на неколку инфрацрвени извори, што укажува на предѕвездени извори за кои се смета дека го претставуваат првото познато набљудување на фазата на собирање помеѓу јадрата на облак и предѕвездените јадра. Јадрото е поделено на три подрачја, со комбинирана маса од околу 25 сончеви маси.
Надвор од Млечниот Пат, не постојат светли објекти на длабокото небо за аматерски астрономи во Змија Капут, без ништо друго над 10-та светлинска величина. Најсветлата е NGC 5962, спирална галаксија која се наоѓа на околу 28 мегапарсеци оддалеченост со привидна ѕвездена величина од 11,34. Две супернови се забележани во галаксијата, и NGC 5962 има две сателитски галаксии. Малку побледа е NGC 5921, пречкеста спирална галаксија со активно галактички јадро од типот LINER, сместено нешто поблиску на растојание од 21 мегапарсци. Супернова од типот II била забележана во оваа галаксија во 2001 година и била означена SN 2001X. Сè уште побледи се спиралите NGC 5964 и NGC 6118, при што оваа е домаќин на суперновата SN 2004dk.
Хоаговото Тело, кое се наоѓа на 600 милиони светлосни години од Земјата, е член на многу ретката класа на галаксии познати како прстенести галаксии. Надворешниот прстен е главно составен од млади сини ѕвезди додека јадрото е составено од постари жолти ѕвезди. Преовладувачката теорија во врска со неговото формирање е дека галаксијата предок била спирална пречкаста галаксија чии краци имале преголеми брзини за да ја задржат кохерентноста на галаксијата и затоа се одвоени. Арп 220 е уште една необична галаксија во Змија. Прототипната ултра прозрачна инфрацрвена галаксија, Arp 220 е нешто поблиску од Хоаговото Тело на 250 милиони светлосни години од Земјата. Се состои од две големи спирални галаксии во процес на судир со нивните јадра кои орбитираат на растојание од 1.200 светлосни години, предизвикувајќи екстензивна ѕвездообразба низ двете компоненти. Поседува големо јато од повеќе од милијарда ѕвезди, делумно покриено со дебели облаци од прашина во близина на јадрото на една од галаксиите. Друг пар на галаксии во интеракција, иако во порана фаза, се состои од галаксиите NGC 5953 и NGC 5954. Во овој случај, и двете се активни галаксии, при што првата е галаксија Сејферт 2, а втората галаксија од типот LINER. И двете се подложени на излив на формирање на ѕвезди предизвикани од интеракцијата.
Сејфертовиот Секстет е група од шест галаксии, од кои четири се во заемоделувачки а две едноставно изгледаат како дел од групата и покрај нивната поголема оддалеченост. Гравитационо врзаното јато се наоѓа на растојание од 190 милиони светлосни години од Земјата и е широко приближно 100.000 светлосни години, што го прави Сејфертовиот Секстет една од најгустите галаксиски групи познати. Астрономите предвидуваат дека четирите заемоделувачки галаксии на крајот ќе се спојат за да формираат голема елипсовидна галаксија. Првично се сметало дека радио изворот 3C 326 произлегува од џиновска елипсовидна галаксија. Меѓутоа, во 1990 година, се покажало дека изворот е посветла, помала галаксија неколку лачни секунди северно. Овој објект, означен 3C 326 N, има доволно гас за формирање на ѕвезди, но е спречен поради енергијата од јадрото на радио галаксијата.
Многу поголемо јато е redshift-0.0354 Abell 2063. Се смета дека јатото е во заемно делување со блиската група галаксии MKW 3s, врз основа на мерењата на радијалната брзина на галаксиите и позиционирањето на галаксијата cD во средината на Абел 2063. Активната галаксија во средината на MKW 3s — NGC 5920 — се смета дека создава меур од врел гас од својата радио активност. Во близина на ѕвездата со 5-та величина Pi Змија се наоѓа AWM 4, јато кое содржи вишок метали во средината на јатото. Средишната галаксија, NGC 6051, е радио галаксија која веројатно е одговорна за ова збогатување. Слично на AWM 4, јатото Abell 2052 има средишна cD радио галаксија, 3C 317. Се верува дека оваа радио галаксија е обновена по период на неактивност пред помалку од 200 години. Галаксијата има преку 40.000 познати збиени јата, што е највисокиот познат вкупен број од која било галаксија од 2002 година.
Составен од два квазари со растојание помало од 5 лачни секунди, парот квазари 4C 11.50 е еден од визуелно најблиските квазарски парови на небото. Сепак, двете имаат значително различни црвени поместувања, и затоа не се поврзани. Членот во преден план на парот (4C 11,50 A) нема доволно маса за да ја прекрши светлината од компонентата на позадината (4C 11,50 B) доволно за да произведе слика со објектив, иако има свој вистински придружник. Уште почуден галактички пар е 3C 321. За разлика од претходниот пар, двете галаксии кои ја сочинуваат 3C 321 се во заемно делување една со друга и се во процес на спојување. И двата члена се смета дека се активни галаксии; примарната радио галаксија може да биде одговорна за активноста во секундарната со помош на млазниот материјал на првата врз супермасивната црна дупка на втората.
Пример за гравитациона леќа бил пронајден во радио галаксијата 3C 324. Најпрвин се сметало дека е единствена прекумерна радио галаксија со црвено поместување од ''z'' = 1.206, но во во 1987 година било откриено дека всушност се две галаксии, при што радио галаксијата во гореспоменатото црвено поместување е леќирана од друга галаксија при црвено поместување ''z'' = 0,845. Првиот пример на откриена радио галаксија со повеќекратна слика, се смета дека изворот е елипсовидна галаксија со прашински појас што го затскрива човечкиот поглед на привидната и ултравиолетова емисија од јадрото. Во уште пократки бранови должини, објектот BL Lac PG 1553+113 е тежок произведувач на гама зраци. Овој објект е најоддалечениот пронајден да емитува фотони со енергии во опсегот TeV од 2007 година. Спектарот е уникатен, со тврда емисија во некои опсези на спектарот на гама-зраци во целосна контраст со меката емисија во други. Во 2012 година, објектот се разгорел во спектарот на гама-зраците, тројно се зголемувал во сјајноста во текот на две ноќи, овозможувајќи црвеното поместување точно да се измери како ''z'' = 0,49.
Во Змија Капут се забележани неколку изблици на гама-зраци (ИГЗ), како што е GRB 970111, еден од најсветлите забележани ИГЗ. Не е пронајден оптички минлив настан поврзан со овој ИГЗ, и покрај неговата напрегнатост. Галаксијата домаќин на почетокот исто така се покажала неостварлива, но денес се смета дека домаќинот е галаксија Сејферт I која се наоѓа на црвено поместување ''z.'' = 0,657. Рендгенскиот последователен сјај на ИГЗ исто така бил многу послаб отколку кај другите затемнети ИГЗ. Подалеку е GRB 060526 (redshift ''z'' = 3.221), од кои биле откриени рендгенски и оптички последователни сјаји. Овој ИГЗ бил многу слаб за долготраен ИГЗ.
3.2.2 Тела од опашката
Дел од галактичката рамнина поминува низ опашката, и на тој начин Змија Кауда е богата со тела на длабокото небо во галаксијата Млечен Пат. Маглината Орел и нејзиното поврзано ѕвездено јато, Месје 16 лежат на околу 5.700 светлосни години од Земјата во правец на Галактичкото Средиште. Маглината е со димензии 70 светлосни години на 50 светлосни години и ги содржи Столбовите на Создавањето, три облаци од прашина кои станале познати по сликата направена од вселенскиот телескоп „Хабл“. Ѕвездите кои се раѓаат во маглината Орел, додадени на оние со приближна старост од 5 милиони години, имаат просечна температура од 45.000 келвини и произведуваат огромна количина на зрачење што на крајот ќе ги уништи столбовите. И покрај својата слава, маглината Орел е прилично слаба, со интегрирана магнитуда од приближно 6,0. Подрачјата кои формираат ѕвезди во маглината често се испарувачки гасовити глобули; за разлика од глобулите тие држат само една протоѕвезда.
Северно од Месје 16, на растојание од приближно 2000 парсеци, се наоѓа OB-здружението Змија OB2, кое содржи над 100 OB-ѕвезди. Тоа е старо околу 5 милиони години и се смета дека здружението сè уште содржи области кои формираат ѕвезди, а светлината од нејзините ѕвезди го осветлува HII-подрачјето S 54. Во овој регион HII е отвореното јато NGC 6604, кое е на иста возраст како и околното OB-здружение, и денес се смета дека јатото е едноставно најгустиот дел од него. Јатото се смета дека произведува топлински оџак од јонизиран гас, предизвикан од заедничкото делување на гасот од галактичкиот диск со галактичкиот ореол.
Друго отворено јато во Змија Кауда е IC 4756, кое содржи најмалку една ѕвезда со голо око, HD 172365 (друга ѕвезда со голо око во близина, HD 171586, најверојатно нема врска). Тоа се наоѓа на приближно 440 парсеци, јатото се проценува дека е старо околу 800 милиони години, прилично старо за отворено јато. И покрај присуството на Млечниот Пат во Змија Кауда, може да се најде едно глобуларно јато: NGC 6535, иако невидливо со голо око, може да се открие со мали телескопи северно од Зета Змија. Прилично мал и редок за глобуларно јато, ова јато не содржи познати променливи ѕвезди од типот Лира, што е невообичаено за глобуларно јато.
MWC 922 е ѕвезда опкружена со планетарна маглина. Таа е позната како маглина на Црвениот плоштад поради сличностите со маглината на Црвениот правоаголник. Оваа планетарна маглина се смета дека е речиси совршен квадрат со темен појас околу екваторијалните области. Маглината содржи концентрични прстени, кои се слични на оние што се гледаат во суперновата SN 1987A. Самата MWC 922 е променлива ѕвезда од типот на FS Големо Куче, што значи дека е ѕвезда Be која содржи исклучително сјајни спектрални линии на водород, како и одбрани забранети линии, најверојатно поради присуството на блиска бинарност. Источно од Кси Змија се наоѓа уште една планетарна маглина, Абел 41, која ја содржи двојната ѕвезда МТ Змија во своето средиште. Се смета дека маглината има двополарна структура, а на оската на симетрија на маглината е откриено дека е во рамките на 5° од линијата нормална на орбиталната рамнина на ѕвездите, зајакнувајќи ја врската помеѓу двојните ѕвезди и двополарните планетарни маглини. На другиот крај од спектарот на ѕвездената старост е L483, темна маглина која ја содржи протоѕвездата IRAS 18418-0440. Иако е класифицирана како протоѕвезда од класа 0, има некои необични карактеристики за таков објект, како што е недостатокот на ѕвездени ветрови со голема брзина, и се предлага дека овој објект е во премин помеѓу класата 0 и класата I. Променлива маглина постои околу протоѕвездата, иако таа е видлива единствено во инфрацрвена светлина.
Облакот е масивен молекуларен облак што формира ѕвезди, кој се наоѓа во јужниот дел на Змија Кауда. Тој е оддалечен на два милиони години и 420 парсеци, и е познато дека облакот содржи многу протоѕвезди како што се Змија FIRS 1 и Змија SVS 20. Протојатото Змија Југ бил откриен од вселенскиот телескоп „Спицер“ на НАСА во јужниот дел од облакот, и се смета дека формирањето на ѕвезди сè уште продолжува во регионот. Друго место на ѕвездообразба е комплексот Вестерхаут 40, кој се состои од истакнато HII-подрачје во непосредна близина на молекуларен облак. Тоа се наоѓа на околу 500 парсеци, и е еден од најблиските масивни региони на ѕвбездообразба, но бидејќи молекуларниот облак го замаглува HII-подрачјето, што го прави тешко да се види и неговото вградено јато, не е толку добро проучено како другите. Вграденото јато веројатно содржи над 600 ѕвезди над 0,1 сончеви маси, со неколку масивни ѕвезди, вклучително и најмалку една ѕвезда од типот О, кои се одговорни за сјајноста на HII-подрачјето и производство на меур.
И покрај присуството на Млечниот Пат, неколку активни галаксии се видливи и во Змија Кауда, како што е PDS 456, пронајдена во близина на Xi Змија. Најсуштински најсјајна блиска активна галаксија, оваа AGN е откриено дека е исклучително променлива во спектарот на Х-зраци. Ова овозможило да се фрли сјајност врз природата на супермасивната црна дупка во средиштето, најверојатно Керовата црна дупка. Можно е квазарот да поминува низ преминот од ултралузрачна инфрацрвена галаксија во класичен радио-тивок квазар, но со оваа теорија има проблеми и се смета дека објектот е исклучителен објект што не е целосно во рамките на сегашните класификациски системи. Во близина се наоѓа NRAO 530, блазар за кој е познато дека повремено пламнува на рендгенските зраци. Еден од овие блесоци траел помалку од 2000 секунди, што го прави најкраткиот одблесок некогаш забележан во блазар од 2004 година. Блазарот, исто така, се смета дека покажува периодична варијабилност во неговиот излез на радио бранови во два различни периоди од шест и десет години.
3.3 Метеорски дождови
Постојат два метеорски дождови кои зрачат од Змија, Омега и Сигма. И двата дожда го достигнуваат врвот помеѓу 18 декември и 25 декември.