procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Ангел Базернишки

Ангел Базернишки или Ангел Секулов Јанкулов — македонски револуционер, војвода и член на Македонската револуционерна организација.
1 Животопис
Ангел Базернишки е роден во Базерник, Демир Хисар, Битолско. Во 1903 година влегол во четата на Ѓорче Петров. Учествувал во борбите на Илинденското востание во Битолско.
По востанието, останал во Македонија, и се прикривал во родното село. Во 1904 година, влегол во четата на Алексо Стефанов, а во 1907 година бил назначен за војвода на чета. Во 1909 година бил уапсен од турската власт, осуден на пет години затворска казна. Казната ја издржувал во битолскиот затвор.
Внатрешна добруџанска револуционерна организација

Внатрешна добруџанска револуционерна организација (бугарски: Вътрешна Добруджанска Революционна Организация; романски: ''Organizaţia Internă Revoluţionară Dobrogeană'') — поранешна бугарска националистичка и револуционерна организација која оперирала во романска Добруџа од 1923 г. до 1940. Романските власти ја гледале на ВДРО како терористичка организација, додека во Бугарија се сметала за ослободително движење.
1 Историја
Организацијата била основена во 1923 г. под водство на Дочо Михајлов а под основа на Големата добруџанска конвенција (бугарски: Велика Добруджанска Конвенция), бугарска политичка организација основана во 1919 г. за да се бори против трансферот на Јужна Добруџа кон Романија. Четите на оваа организација се бореле против широкото разбојништво, како и против романската администрација во регионот. Како ВМРО во Македонија и ВТРО во Тракија, ВДРО побарала политичка автономија на Добруџа врз основа на мандатот на Друштвото на народите, ширејќи го слоганот за воспоставување на „автономна Добруџа“ под надлежност на друштвото и „Добруџа за Добруџанците“.
Во 1925 г. левички настроена група наречена Добруџанска револуционерна организација (бугарски: Добруджанска Революционна Организация) се отцепила од организацијата под влијание на Бугарската комунистичка партија. Оваа група се борела за воспоставување на Советска Република Добруџа, која ќе биде дел од Балканска комунистичка федерација или ќе стане република на Советскиот Сојуз. Поделбата на ВДРО значително ја попречила работата на организацијата иако таа продолжила со својата активност во различни форми сè до 1940 г. кога Јужна Добруџа била вратена на Бугарија според условите на Крајовскиот договор.
2 Галерија
Иван Анастасов

Иван Анастасов — македонски револуционер, костурски војвода и член на Македонската револуционерна организација.
1 Животопис
Иван Анастасов е роден во Лобаница, Костурско, на 28 март 1876 година. Учествувал во Илинденското востание како костурски селски војвода. Се борел против османлиската војска во околината на неговото родно село.
Киракали

Киракали (|Κυρακαλή, до 1940 г. ''Κυρά Καλή'', ''Кира Кали'') — село во Гребенско, Егејска Македонија, денес Грција. Според пописот од 2011 година селото брои 130 жители
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа на околу 5 километри западно од градот Гребен.
2 Историја
2.1 За време на Османлиското Царство
Кон крајот на XIX век Киракали е муслиманско грчко село во Гребенската Каза на Османлиското Царство. Според грчкиот конзулат во Еласона во 1904 година Киракали било населено со 350 валахади (грчки муслимани).
2.2 Во Грција
За време на Првата балканска војна во 1912 година во селото влегуваат грчки трупи и за време на Втората балканска војна во 1913 година Насинокос станува дел на Кралството Грција.
Според пописот од 1920 година Насинокос е целосно муслиманско грчко село со 63 семејства и 200 жители.
Во средината на 1920-те години согласно Лозанскиот договор муслиманското население е иселено во Турција и на негово место се доселени понтиски Грци бегалци од Турција. Со пописот од 1928 година селото е попишано како целосно бегалско со 76 семејства и 249 жители.
Во 1940 година името на селото е изменето во ''Киракали''.
3 Демографија
3.1 Пописи
* 1913 - 191 жител * 1920 - 145 жители
* 1928 - 249 жители
4 Стопанство
Населението во селото произведува жито, тутун и други земјоделски производи, а делумно се занимава и со сточарство.
5 Киракали денес
Главен селски настан е Голема Богородица (15 август), кој е празник на основната црква „Успение на Пресвета Богородица“. Во реонот на селото има уште 3 параклиса.
Насинокос

Насинокос (|Νησί, до 1927 година: ''Νασινίκος'', ''Насиникос'') — село во Гребенско, Егејска Македонија, денес Грција. Според пописот од 2011 година селото брои жители
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа на триесетина километри југоисточно од градот Гребен, од левата страна на реката Бистрица.
2 Историја
2.1 За време на Османлиското Царство
Кон крајот на XIX век Насинокос е претежно муслиманско грчко село во нахијата Венци на Кожанската Каза на Османлиското Царство. Според грчкиот конзулат во Еласона во 1904 година Насинокос е целосно муслиманско село со 300 валахади (грчки муслимани). Според грчката атинска статистика од 1910 година во Насинокос живееле 140 муслимани и 23 Грци христијани.
2.2 Во Грција
За време на Првата балканска војна во 1912 година во селото влегуваат грчки трупи и за време на Втората балканска војна во 1913 година Насинокос станува дел на Кралството Грција.
Според пописот од 1920 година Насинокос е целосно муслиманско грчко село со 63 семејства и 200 жители.
Во средината на 1920-те години согласно Лозанскиот договор муслиманското население е иселено во Турција и на негово место се доселени понтиски Грци бегалци од Турција. Со пописот од 1928 година селото е попишано како целосно бегалско со 63 семејства и181 жител.
Во 1927 година името на селото е сменето во ''Ниси''.
3 Демографија
Неговото население до 1913 веројатно го сочинувале Грци муслимани. К’нчов воопшто не го спомнува. Во пописот од 1913 година евидентирани се 188 жители, а во 1920 година 199 жители. По присилното иселува на Грците муслимани во 1923 година по сила на Лозанската конвенција, во селото биле доселени 63 бегалски семејства со 182 жители колку што броело селото на пописот во 1928 година.
4 Стопанство
Населението во селото произведува жито, тутун, градинарски производи, овошје и други земјоделски производи, а делумно се занимава и со сточарство. Дел од обработливата површина се наводнува од реката Бистрица.
Анхел Кореја

Анхел Мартин Кореја Мартинес (роден на 9 март 1995, во Росарио) — аргентински фудбалер, напаѓач на Тигрес и на аргентинската репрезентација.
1 Клупска кариера
1.1 Сан Лоренцо
Роден во Росарио, Санта Фе, Кореја се приклучил на младинската академија на Сан Лоренцо во 2007 година, на 12-годишна возраст, откако претходно бил на проба. Во летото во 2012 година, тој требало да се приклучи на португалскиот клуб Бенфика како слободен играч, но на крајот зделката пропаднала.
Кореја потпишал четиригодишен професионален договор со Сан Лоренцо на 23 септември 2012 година, и бил промовиран во првиот тим во јануари 2013 година. На 31 март, тој го одиграл својот прв професионален натпревар за клубот, влегувајќи како замена во второто полувреме од натпреварот против Њуелс Олд Бојс.
На 11 мај 2013 година, Кореја го постигнал својот прв гол за Сан Лоренцо во домашната победа од 3–0 над Бока Јуниорс. Тој ја завршил сезоната 2012–13 со 13 одиграни натпревари и четири постигнати голови.
1.2 Атлетико Мадрид
На 27 мај 2014 година, откако ја завршил сезоната 2013–14 со шест постигнати голови, Кореја потпишал со актуелниот шампион на шпанската Ла лига, Атлетико Мадрид за сума од 7.5 милиони евра. Тој потпишал петгодишен договор со клубот од Мадрид, и се приклучил на клубот веднаш по Копа Либертадорес 2014.
Во јуни 2014 година, на Кореја му бил дијагностициран израсток на срцето кој го оддалечил шест месеци од фудбалските терени. По извршената операција на 18 јуни во Њујорк, тој започнал со лесни тренинзи во август, и официјално се приклучи на клубот на 13 декември.
На 22 август 2015 година, Кореја конено го одиграл својот прв натпревар за Атлетико Мадрид, заменувајќи го Оливер Торес во домашната победа од 1–0 над Лас Палмас. Кореја го постигнал својот прв гол за клубот на 19 септември 2015 година, постигнувајќи го првиот гол во гостинската победа од 2–0 против Еибар; тој исто така му асистирал на Фернандо Торес при вториот гол.
2 Репрезентативна кариера
На 11 декември 2014 година, Кореја бил вклучен во списокот од 32 играчи за составот на Аргентина до 20 години за младинското фудбалско првенство на Јужна Америка одржано во Уругвај во 2015 година. Подоцна тој бил вклучен и во конечниот список за првенството, на кое постигнал 4 гола и помогнал Аргентина да стане шампион.
На 4 септември 2015 година, Кореја го направил своето деби за сениорскиот тим на Аргентина, заменувајќи го Есекиел Лавеци во победата од 7–0 на домашен терен над Боливија, исто така постигнувајќи го последниот гол на натпреварот.
Следната година, тој настапувал за Олимписката репрезентација на Аргентина на Летните олимписки игри 2016 во Рио де Жанеиро.
3 Успеси
3.1 Клупски
; Сан Лоренцо
*Примера Дивисион : 2013
*Копа Либертадорес : 2014
; Атлетико Мадрид
*УЕФА Лига на шампиони : Финалист 2015–16
3.2 Репрезентативни
; Аргентина под 20 години
*Младинско првенство на Јужна Америка : 2015
Акцентски целости во македонскиот јазик

Акцентски целости - кога два или повеќе збора се изговараат под заеднички акцент претставуваат акцентски целости.
Пример:
* Кисела Вода — ''се изговара:'' Кисела́вода
* кисело млеко — ''се изговара:'' кисело́млеко
* не дојде — ''се изговара:'' не́дојде
* не му рече — ''се изговара:'' немýрече
* Што го праша? — ''се изговара:'' Штого́праша
Правило е во акцентската целост еден збор да е носител на акцентот, а тој паѓа на третиот слог од крајот на зборот.
Пример:
* бел бибер — бе́л|би|бер
* вујко ми — вýј|ко|ми
* не му вели — не|мý|ве|ли
1 Видови акцентски целости и правила за нивно акцентирање
Општото правило за акцентот во акцентските целости е определено на третиот слог од крајот на групата зборови кои ја сочинуваат акцентската целост.
Но, во некои акцентски целости акцентирањето се врши на вториот слог од крајот на групата зборови.
Примери:
# Кога придавка и именка означуваат еден поим, акцентот паѓа на придавката:
#: кисело́‿млеко, суво́‿грозје, цṕн‿пипер, втора́‿вечер, мое́‿дете, сувите́‿гранки...
# Кога акцентската целост е составена од број и именка, акцентот паѓа на бројот:
#: пе́т‿дена, три́‿часа, сто́‿грама, ше́ст‿тона...
# Сложените бројни изрази се изговараат со акцент на сврзникот:
#: дваесет‿и́‿три, шеесет‿и́‿девет, триесет‿и́‿осум...
# Прашални зборови и двосложни именки образуваат акцентски целости со акцент на третиот слог од крајот на групата зборови:
#: Кои́‿луѓе ќе дојдат? Што́‿мајка беше? Колкý‿дена останаа?...
# Именки кои означуваат сродство и кратките заменски форми во акцентска целост се акцентираат според општото правило:
#: вýјко‿ми, ба́ба‿ми, ма́јка‿му, та́тка‿си...
# Глаголски прилог со кратка заменска форма кога образуваат акцентска целост, акцентот паѓа на вториот слог од глаголскиот прилог:
#: Чека́јки‿го, вика́јки‿го, зборува́јќи‿им‿ја (вистината)...
Липси

Липси (|Λείψι) — село во Гребенско, Егејска Македонија, денес Грција. Според пописот од 2011 година селото брои 23 жители
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа на околу 15 километри северозападно од градот Гребен, околу 4 километри јужно од Ванцико.
2 Историја
2.1 За време на Османлиското Царство
Кон крајот на XIX век Липси е христијанско грчко село во северниот крај на Гребенската Каза на Османлиското Царство. Во тој и во претходниот период, Липси е мало чифлигарско село на семејството на Хусеин-бег. Според статистиката на грчкиот конзулат во Еласона од 1904 година во ''Липси'' живеат 105 Грци христијани.
2.2 Во Грција
За време на Првата балканска војна во 1912 година во селото влегуваат грчки трупи и за време на Втората балканска војна во 1913 година Липси станува дел на Кралството Грција.
3 Демографија
3.1 Пописи
Движењето на населениото по години е следното:
* 1913 - 100 жители
* 1920 - 100 жители
* 1928 - 122 жители
4 Стопанство
Населението во селото произведува жито, тутун и други земјоделски производи, а делумно се занимава и со сточарство.
Чирак

Чирак — лице кое е во процес на стекнување практични и теоретски знаења во одредена струка, обично преку работа во работилница или претпријатие под надзор на мајстор. Овој поим најчесто се поврзува со занаети, како што се столарскиот, ковачкиот, кројачкиот, златарство и многу други, но може да се однесува и на други индустрии кои бараат професионални вештини и пракса.
Следното ниво во хиерархијата на еснафскиот систем е калфата.
1 Историја
Концептот на чиракување датира од средниот век, кога еснафите - организации на занаетчии и трговци - имале строги прописи за образованието и обуката на новите членови. Млад човек кој ќе започнел со чиракување би бил примен во работилницата на искусен мајстор, каде што би го научил занаетот преку секојдневна работа. Покрај практичната обука, чираците честопати морале да совладаат теоретско знаење, а мајсторите ги учеле и етика, деловни правила и специфични занаетчиски техники.
На крајот од чиракувањето, од чиракот обично се барало да го создаде своето ремек-дело, т.н. „мајсторско дело“, како доказ за стекнатите вештини. Доколку мајсторскиот совет го признаел квалитетот на работата, чиракот се стекнувал со титулата мајстор и добивал право да отвори сопствена работилница или да стане член на еснафот.
2 Важност
Чиракувањето служело не само за пренесување на технички вештини, туку и за зачувување и развивање на квалитетот на занаетите во заедницата. Еснафите се осигурувале дека само квалификувани лица можат да работат како занаетчии, со што го заштитувале угледот на нивната струка и интересите на заедницата. Во денешниот контекст, чиракувањето е еквивалентно на приправничкиот стаж или стручно оспособување.
Денес, чиракувањето е регулирано преку образовни програми во техничките и стручните училишта и во дуалните образовни системи. Многу индустрии сè уште го користат моделот на чиракување за обука на млади работници, како што се градежништвото, угостителството, машинството и други. Програмите често вклучуваат периодична работа под надзор на стручњаци, што овозможува стекнување практични вештини заедно со теоретска основа.
3 Поврзано
* Калфа
* Мајстор
Снихово

Снихово (|Δεσπότης, до 1927 година ''Σνίχοβο'', ''Снихово'') — село во Гребенско, Егејска Македонија, денес Грција. Според пописот од 2011 година селото има 15 жители.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа на околу 15 километри јужно од градот Гребен. Селскиот атар изнесува 27 км<sup>2</sup>.
2 Историја
2.1 За време на Османлиското Царство
Кон крајот на ХІХ век Снихово е грчко христијанско село во јужниот дел на Гребенската Каза на Османлиското Царство. Според грчкиот конзулат во Еласона во 1904 година во Снихово имало 125 Грци христијани.
2.2 Во Грција
За време на Првата балканска војна во 1912 година во селото влегуваат грчки трупи и за време на Втората балканска војна во 1913 година Снихово станува дел на Кралството Грција.
Во 1927 година името на селото е сменето во ''Деспотис'', во превод ''Владика'' во чест на прогласувањето на митрополитот Емилијан Гребенски за национален маченик.
Во 1970-1971 година управата на воената хунта во Грција создала ново село Агии Теодори, во кое постепено се селеле жителите на Снихово и на уште 6 околни села.
3 Демографија
Неговото население до 1913 веројатно го сочинувале Грци христијани. Во пописот од 1913 година евидентирани се 226 жители, во 1920 година 207 жители, а во 1928 година 195 жители.
4 Стопанство
Населението во селото произведува жито, тутун и други земјоделски производи, а делумно се занимава и со сточарство.
Рандстад

Image:Randstad_with_scale.png|400px|thumb|right|Schematic map of the Randstad
circle 528 380 26 Schiphol
rect 426 356 498 436 Харлемермер
rect 399 166 479 245 Велсен
circle 250 716 32 Делфт
circle 220 642 60 Хаг
circle 456 569 27 Алфен на Рајна
circle 555 201 52 Занстад
circle 999 168 42 Лелистад
circle 798 474 29 Хилверсум
circle 492 692 34 Гауда
circle 347 654 31 Зутермеер
circle 944 532 40 Амерсфорт
circle 521 24 33 Алкмар
circle 442 294 44 Харлем
circle 466 943 36 Дордрехт
circle 334 537 30 Лајден
circle 840 314 50 Алмере
rect 245 738 400 869 Ротердам
rect 13 725 81 789 Ротердам пристаниште
rect 82 749 116 788 Ротердам пристаниште
rect 117 778 148 803 Ротердам пристаниште
rect 120 804 209 835 Ротердам пристаниште
rect 158 826 247 857 Ротердам пристаниште
circle 742 617 53 Утрехт
circle 615 324 88 Амстердам
Рандстад е конурбација во централно западна Холандија се состои претежно од четирите најголеми холандски градови (Амстердам, Ротердам, Хаг и Утрехт) и нивните околни области. Меѓу другото, во него припаѓа и пристаништето во Ротердам кое е најголемо во Европа, а до 2004 година, исто така, најпрометното пристаниште во светот, и Амстердамскиот аеродром Схипхол еден од најголемите европски аеродроми. Со население од 7.100.000 жители Рандстад е една од најголемите конурбации и урбани региони во Европа споредливи по големина со Милано или Сан Франциско Бај областа, и зафаќа површина од околу 8287 км<sup>2</sup> Тоа е исто така еден од најважните и густо населени економски области во северозападниот дел на Европа.
Градови кои го сочинуваат Рандстад : Алмере, Амерсфорт, Амстердам, Делфт, Дордрехт, Гауда, Харлем, Лајден, Ротердам, Хаг, Утрехт, и Зутермеер. Други населени центри се: Алкмар, Алфен на Рајна, Амстелвен, Барендрехт, Капел на Ајсел, Хилверсум, Хук ван Холанд, Хофдорп, Хорн, Хутен, Катвајк, Леидсхендам, Марсен, Маслус, Неивехеин, Оустзан, Пурмеренд, Рајксвајк, Схидам, Спајкенисе, Флардинген, Форбурх, Заист и Занстад.
Иако името '' Рандстад '', често се преведува на англиски како "работ на градот" или "пограничен град",. Името е измислено во 1938 година од страна на КЛМ основачот Алберт Плесман, кој за време на летот над регионот, го опишал како лента на градови на работ на голема зелена површина или зелено срце (Groene Hart). Иако технички регионот повеќе наликува на полумесечина, или венец, па затоа југоисточниот раб на регионот е значително помалку населен, а поврзување на четирите главни градови во регионот доведе до употреба на името "прстен Град".
1 Наводи
**
Тара

Тара — планина во Западна Србија, дел од планинскиот венец Динариди со надморска височина од 1000 до 1500 метри. Падините на планината се обвиени со густи шуми и бројни ливади, стрмни карпи, и длабоки клисури близу реката Дрина, како и многу варовнички пештери. Планината е популарен туристички центар. Истоимениот национален парк зафаќа поголем дел од планината. Највисокиот планински врв е Збориште, висок 1544 метри надморска височина.
1 Национален парк
Националниот парк „Тара“ бил основан во 1981, и ги опфаќа планините Тара и Ѕвезда, како и реката Дрина. Површината на паркот е 220 квадратни километри, и надморската висина е во интервалот од 250 до 1500 метри надморска височина. Управата на паркот се наоѓа во Баина Башта. Националниот парк се состои од група на планински врвови со длабоки живописни клисури меѓу нив. Највпечатлива од овие клисури е клисурата на Дрина, поради нејзиниот широк поглед кон западна Србија и соседна Босна. Областа се одликува со карстни пештери, јами, и извори.
Шумите зафаќаат три четвртини од областа на овој национален парк, а некои од нив се меѓу најдобро зачуваните во Европа. Тара има ретки ендемски терцијарни видови, како омориката, која е заштитена во една мала област на паркот. Поради својата реткост и научно значење, тоа е ставена под национална заштита. На локално ниво, Тара е дом на многу различни видови на диви животни, меѓу кои кафеава мечка, дивокоза, срна, рис, видра, волк и други. Постојат повеќе од 100 видови птици, кои имаат привремено или трајно живеалиште на падините на планината: златен орел, белоглав мршојадец, сив сокол, голем ушест був, мал тетреб, како и многу други.
2 Туризам
Најпосетени туристички места се Калуѓерски Бари на север, близу Баина Башта, и Митровец на југ. Хотелите „Бел Бор“ и „Оморика“, како и некои помали сместувачки места се наоѓаат во Калуѓерски Бари, додека во Митровец има одморалиште за деца. По реката Дрина може да се плови со брод. Месното население рачно изработува дрвени предмети, млечни производи, како и боров мед.
3 Поврзано
*Златибор
*Ужице
*Мокра Гора
Стара Милја

Стара Милја (|Παλιά Μηλιά) — село во Гребенско, Егејска Македонија, денес Грција. Од пописот во 1981 година жители жителите на селото се регистрирани во новоформираното село Милја.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа североисточно од градот Гребен, околу 3 километри северозападно од Добратово (Ватолакос). Современото село ''Милја'' е изградено во средината на 1960-те години на 1,5 километар на север од селото.
2 Историја
2.1 За време на Османлиското Царство
Кон крајот на ХІХ век Милја е грчко христијанско-муслиманско село во северниот дел на Гребенската Каза на Османлиското Царство. Според грчкиот конзулат во Еласона во 1904 година во Милја имало 150 Грци христијани и 100 валахиди (грчки муслимани).
2.2 Во Грција
За време на Првата балканска војна во 1912 година во селото влегуваат грчки трупи и за време на Втората балканска војна во 1913 година Милја станува дел на Кралството Грција.
Во 1963-1964 година со цел да се избегна честите појави на свлечишта, жителите се иселени на 1,5 километар на север во новооснованото село ''Милеја''. Оттогаш старото село се нарекува Стара Милја (''Παλιά Μηλιά'', ''Палија Милја''). Во него е сочувана црквата „Св. Димитриј“ од 1900 година.
3 Демографија
Во средината на 1920-те години муслиманскиот дел од селото е иселен во Турција согласно Лозанскиот договор и на негово место се доселени Грци, бегалци од Турција. Во 1928 година регистрирани се 11 семејства со 36 жители од бегалците.
3.1 Пописи
Движењето на населениото по години е следното:
*1913 - 269 жители
*1920 - 190 жители
*1928 - 242 жители
*1940 - 351 жител
*1951 - не се регистрирани жители
*1961 - не се регистрирани жители
*1971 - 15 жители
*од 1981 - во состав на Милја
4 Стопанство
Населението во селото произведува жито, тутун и други земјоделски производи, а делумно се занимава и со сточарство.
Ерзен

Ерзен — река во западна Албанија, која извира источно од Тирана, близу селото Св. Ѓорги. Се влева во Јадранско Море, северно од Драч. Реката минува низ Тирана, на само неколку километри од југоисточниот дел на градот. Само мал број на ридови ja одвојува долината на реката Ерзен од реките Лана, Тирана, Зеза и Тркуза, кои ја формираат реката Исам.
Устието на реката е помеѓу Драч и синорот на ртот Родон на заливот Гири и Лалзит. Просечната стапка на празнење на устието е 18,1 м<sup>3</sup> / s, што е највисока стапка на празнење на годишно ниво. Нејзината дренажна област го вклучува тиранскиот округ и дел од областа на Драч од околу 700 квадратни километри.
Најверојатно, сите 22 жртви од убиствата во 1951 година биле фрлени во реката по наредба на албанскиот комунистички водач Енвер Хоџа, за подоцна да бидат пронајдени цврсто завиткани во бодликава лента.
Лејџоу (полуостров)

Лејџоу — полуостров во најјужниот дел на покраината Гуангдунг, јужна Кина.
1 Историја
За време на династијата Ќинг (XVII - XX в.) на полуостровот имало важна поморска база.
2 Географија
Полуостровот Лејџоу е трет по големина полуостров во Кина со површина од и е сместен на југозапдниот крај на покраината Гуангдунг, со Тонкинскиот Залив на запад и 30 км широкиот Хајнански Проток (Ќунгџоу) на југ, кој со своите го двои островот Хајнан. Претставува најјужна точка на континентална Кина.
Во геолошки поглед, 43% од површината на полуостровот е опфатена со базалтни тераси. Остатокот се состои од крајбрежни тераси (27%) и наносни рамнини (17%). На Лејџоу има неколку заспани вулкани, низа плажи и ниски плавни рамнини.
Лејџоу има две одделни вулкански полиња: плеистоценско&ndash;холоценско поле на северниот крај западно од Џанѓанг и северниот крај на вулканското поле Ќунглеј или Лејѓунг, кое се протега преку протокот во северен Хајнан. Вулканите потекнуваат од тектонското истегање во правец исток-запад и истенчувањето на литосферата поврзано со настанокот на котлината на Јужнокинеското Море. Во средишниот дел на полуостровот се сместени базалтните стратовулкани Јингфенглинг и Тјенјангод, кои се оддалечени еден од друг и потекнуваат од плеистоценско време. Има и трето вулканско поле, одговорно за некои од околните острови.
3 Морски свет
Западно од полуостровот е создаден резерват за загрозени видови морски цицачи. Околното подрачје е прогласено за заштитен дом на кинескиот бел делфин како второ најголемо живеалиште на видот во земјата.Морските крави сè уште се присутни, но се малубројни. Застапени се и Бридеовиот кит,остроклуниот кит и китот-ајкула, особено во соседните води кај Хајнан и во Тонкинскиот Залив, во местата кај Тјешанганг и околу островите Вејџоу и Сјејанг.
Некогаш водите околу полуостровот Лејџоу биле зимско породилиште за денес критично загрозени видови како јапонскиот и сивиот, грбавиот и синиот кит. Денес тие се истребени на ова подрачје поради постојаниот замав на јапонските китоловци по водите околу Кина и Кореја.
4 Клима
Полуостровот има тропска клима, со влијанија од континентални монсуни од североисток и поморски монсуни од југоисток и југозапад. Повремено се јавуваат и тајфуни, кои доаѓаат од Тихиот Океан или од Јужнокинеското Море. Лејџоу има годишни врнежи во износ од 1.400–1.700 мм.
5 Градови
* Џанѓанг — пристаништен град на североисточниот брег
* Гуангџоуван — поранешна француска колонија на североисточниот брег на полуостровот
6 Поврзано
* Лејџојски јазик — месното наречје на минската група
* Хајнански Проток — протокот меѓу полуостровот и островот Хајнан
* Лејџоу — истоимен град на полуостровот
Јулија Меса

Јулија Меса (околу 7 мај 165 &ndash;околу 3 август 224) е Римјанка и ќерка на Гај Јулиј Басијанус, свештеник на богот-сонце Елагабал, патрон бог на Емеса во Римската провинција на Сирија. Таа им била баба на Римските цареви Елагабал и Александар Север, таа одиграла значајна улога во до нивната четиринаесет годишна возраст. Таа, исто така, била тетка по мајчина страна на царевите Гета и Каракала.
1 Животопис
Како и нејзината сестра Јулија Домна, таа била меѓу најважните жени кои имале моќ зад престолот во Римското Царство. По смртта на Каракала, Јулија Меса ја спасила династијата на Северините од узурпаторот Mакрин.
Јулија Меса била омажена за Гај Јулиј Авитус Алексианус со кого имала две ќерки Јулија Соаемиас Басиана и Јулија Авита Мамеа, секоја од нив имала син што бил цар. По пристапувањето на престолот на нејзиниот зет Септимиј Север, Јулија Mеса се пресели во Рим да се живее со нејзината сестра. По убиството на нејзиниот внук, на царот Каракала и самоубиството на Јулија Домна, таа беше принудена да се врати во Сирија. Новиот цар Макрин не и дозволил да си ги зачува парите.
Кога се вратила во Сирија, Mеса се влучила во заговорот за симнување на Макрин од престолот, а на негово место требало да биде нејзиниот внук Елагабал, син на Јулија Соемијас. Со цел ова да биде законски,  гласините дека 14-годишното момче бил син Каракала. Двете Јулии биле успешни, главно поради Макрин.
2 Станувањето на имератор на Александар Север
За нејзината лојалност и поддршка, Елагабал и дал чест на Јулија Меса со тоа што ја нарекол ''Августа авија Августи'' (Августа, баба на Августи). Тинејџерот, се покажаа како многу лош император. Тој го зеде слобода во мажење на ВесталБогородица (таа беше еден од шпекулираните пет жени за време на неговото кратко четири годишно владеење).
Таа го убедила Елагабал да го земе Александар како својот наследник. Кратко потоа Елагабал бил убиен од страна на Преторијански Гарда заедно со неговата мајка. И двајцата биле фрлени во Тибер. Овој настан следеше по гласините дека Александар умрел.
3 Смрт и Почит
Јулија Mеса починала на непознат датум околу 224 година п.н.е.
4 Наводи
Адам Дариус

Адам Дариус (|Adam Darius; р. ) — американски танчер, пантомимичар, писател и кореограф. Како изведувач се појавил во над 85 држави на шест континенти. Како писател издал 19 книги и напишал 22 претстави. Моментално живее во Еспо, Финска.
Во емисија посветена на неговата кариера, ББС го опишала како „еден од најисклучителните таленти на век“.
Пјеро

Пјеро́ (|Pierrot, изведен облик на името Пјер, |Pierre) — еден од типските ликови во францускиот народен саемски театар.
1 Историја
Ликот се појавил во средината на 17 век и претставува вешт слуга, кој ги остварува своите цели, прикривајќи се со добродушност. Исполнителот на улогата на Пјеро настапувал без маска, со лице опсипано со мака, и носел широка селска кошула. Негов протоип е Педролино од италијанската Комедија дел арте (комедија со маски), кој е вешт и итар, иако често паѓа во неволја. Подоцна, во ликот на Пјеро започнале да преовладуваат црти на ожалостен љубовник на несреќниот соперник Арлекин. Традиционалниот костум на Пјеро се состои од бела кошула со жабо и големи копчиња, широки бели панталони, а на главата конусна шапка. Со овој опис, ликот на Пјеро е прикажан на сликата „Жил“ од Антоан Вато (изложена во Лувр).
Во 1819 година, на сцената на парискиот театар „Фунамбул“, пантомимичарот Жан-Гаспар Дебиро одново го осмислил ликот на Пхеро, создавајќи слика на отфрлен и несреќен заљубен. Сликата на Дебиро великолепно е претставена во филмот „Децата на рајот“ (1944) на режисерот Марсел Карне.
Пјеро станал еден од најпопуларните ликови на крајот од 19 и почетокот на 20 век. Неговиот лик може да се види на сликата „Пјеро и Арлекин“ (1888) од Пол Сезан, на двојниот автопортрет „Арлекин и Пјеро“ (1914) на живописците Александар Јаковлев и Василиј Шухаев, во изведбата на „Шалот на Коломбина“ и „Маскарада“ во режија на Всеволод Мејерхолд, како и во изведбата на „Покривачот на Пјеро“ и „Кутија со играчки“ во режија на Александар Таиров. Носталгична слика за ликот на Пјеро била создадена во песните на писателот Александар Вертински. Ликот исто така стекнал широка популарност преку поетскиот циклус од 50 песни „Месечниот Пјеро“ (|Pierrot lunaire: Rondels bergamasques; 1884), најмногу благодарение на композиторот Арнолд Шенберг, кој во 1912 година компонирал музика за 21 песна од циклусот.
Скулптура на Пјеро, изработена од страна на О. А. Уваров, била поставена во Московскиот парк на уметностите на установлена в Московском парке искусств на Кримскиот кеј.
2 Галерија
3 Поврзано
* Арлекин
* Буратино
Војо Цветановски

Војо Цветановски (Скопје, ) — македонски пантомимичар, режисер и глумец.
1 Животопис
Цветановски е роден на 7 февруари во 1981 година во Скопје. Во 1999 година се запишува на Национална академија за театарска и филмска уметност „Крсто Сарафов“ во Софија, а во 2003 година дипломирал на истата.
Од 2002 година, Цветановски работи во „Театар од 2-иот кат“.
2 Остварувања
* „''Проклетството на Виктор и Викторија''“ - режија.
Етјен Декру

Етјен Декру (|Étienne Decroux; во — во ) — француски глумец кој студирал на школата Вјо Коломбје на Жак Копо, каде ги забележал почетоците на тоа што подоцна станало негова животна опсесија, телесна пантомима. Во текот на неговата долга кариера како филмски и театарски глумец, создал многу претстави, користејќи го човечкото тело како основен извор на изразување.
1 Кариера
Запишан на Вјо Коломбје во 1923 година како ученил на Шарл Дилен, Декру започнал да ја предвидува новоодредената визија на пантомимата и подоцна да развие оригинален личен стил на движење. Неговите првични „вајарски пантомими“ потсетувале на скулптурите на Роден. Подоцна, биле наречени телесна пантомима. Интелектуалец и теоретичар, неговото тренирање на тело било засновано делумно на она што современите танчери го викаат „изолации“, каде што делови на телото се движат во пропишан дел и делумно на физиката на компензација каде што се барало телото да се одржи во баланс кога средиштето на гравитацијата е поместено.
Сакал да запише други ученици, но учениците не биле заинтересирани. Кога Вјо Коломбје се затворил во 1924 година, Декру учел во школата на Шарл Дилен. Жан Луј Баро исто така ја посетувал школата и обајцата работеле блиску две години, правејќи претстави за телесна пантомима поединечно и заедно.
Пристигнал во Њујорк околу 1957 година, Декру држел утрински и вечерни часови во едно студии. Учениците доаѓале и си оделе, но на крајот имале настап во „Пантомимичарскиот театар на Етјен Декру“.
Враќајќи се од САД во Париз во 1962 година, отворил школа во Булоњ Бијанкур каде предале скоро до својата смрт.
Жан Гаспар Дебиро

Жан Гаспар Дебиро (|Jean-Gaspard Deburau; роден како Јан Кашпар Дворжак; — ) — познат бохемиско-француски пантомимичар. Настапувал од околу 1819 година до неговата смрт во „Театар де Финанбил“, која била претставена во поетско-реалистичниот филм „Децата на рајот“ на Марсел Карне (1945); Дебиро се појавува во филмот (под неговата име на сцената, „Баптист“) како главен лик. Неговиот најпознат пантомимичарски лик бил Пјеро, лик кој служел како кум на сите Пјероа во романтичниот, декадентниот, симболистичкиот и раниот модернистчки театар и уметност.
1 Живот и дело
Роден во Колин, Бохемија (денес Чешка), Дебиро бил син на чешки слуга, Катержина Кралова (или Катрин Граф) и поранешниот француски војник, Филип Жермен Дебиро од Амјен. Некое време пред 1814 година, кога се појавил во Париз, Филип станал шоумен и започнал да настапува во номадски групи. Во 1816 година, младиот Дебиро бил вклучен во настапите.
Веројатно го започнал професионалниот живот како помошник на сцена. Историчарите на пантомимата и на Финанбил се согласуваат дека неговиот прв настап не бил пред 1819 година, или дури до 1825 година. Неговото „откривање“ од театарската публика не се случила до 1828 година, кога влијателниот писател Шарл Нодје напишал панегирик за неговата уметност за „Ла Пандор“. Нодје ги убедил неговите пријатели да го посетата театарот; новинарот Жил Жанен објавил книга со отворено воодушевување во 1832 година; и до средината на 1830-тите години Дебиро бил познат како „ту Пари“ (''tout Paris''). Теофил Готје напишал за неговиот талент со ентузијазам („најсовршениот глумец кој некогаш живеел“); Теодор де Банвил посветил поеми и скечови за неговиот Пјеро; Шарл Бодлер целе на неговиот стил на глумење како начин на разбирање на „суштината на смеењет“ (1855).
Жан Гаспар Дебиро е погребан на гробиштата Пер Лашез во Париз.
Велека

Велека — река која се протега од северозападниот дел од Турција до југоисточна Бугарија. Велека е долга 147 километри, од кои 123 се во Бугарија, а 24 во Турција. Извира од карстните предели во турскиот дел на Странџа, а се влева во Црното Море близу селото Синеморец. Велека минува низ националниот парк „Странџа“.
Ширината на реката во близина на устието е од 8 до 10 метри, а длабочина се движи од 2 до 4 метри. Во устието, Велека е широка 50 метри и длабока 7 до 8 метри, се потопуваат кратко време пред да се влее во морето. Водите на Велека се богати со флора и фауна, со повеќе од 30 видови слатководни риби, од кои најзастапен е кленот. Пет загрозени животински видови живеат во реката, како и важни регионални растенија.
1 Сливот и притоките
Површината на сливот на реката е 955 км<sup>2</sup>, а границите се следни:
* На северозапад и север по должина на гребенот Босна, со сливовите на реките Факијска, Изворска, Ропотамо, Ѓаолска и Китенска.
* На југозапад, реката се протега до планината Странџа и тука создава помала граница со сливот на реката Марица.
* На југу, Велека се протеже све до слива реке Резовске.
Притоки: → Лева притока ← десна притока
:* ← Долај (во Турција)
:* → Бостанк (во Турција)
:* ← Врлидол
:* ← Катун
:* → Врлидол
:* → Младежка река
:* → Дулбок дол
:* ← Ајдера
:* → Стрмница
:* ← Грахиловски дол
:* ← Качулски дол
:* → Делижанов дол
:* ← Стоманенски дол
:* → Јаменски дол
:* → Ѓаволски дол
:* → Трашка река
:* ← Јазменски дол
:* → Шејтадол
:* → Селскији дол
:* → Керезоват дол
:* ← Богородички дол
:* → Зипков дол
:* → Еленица
:* ← Ликурашки дол
:* ← Колибарски дол
:* ← Мукио
:* ← Селмата
2 Поврзано
*Географија на Бугарија
*Географија на Турција
3 Галерија
Баскерфест

Баскерфест — фестивал на улична уметност кој, почнувајќи од 2006 година, се одржува секоја година во повеќе градови во Македонија. Баскерфест се споменува како првиот меѓународен и повеќкултурен фестивал во Македонија и како најголем настан од својот вид во регионот.
1 Програма
Програмата на фестивалот трае 10 дена и се состои од атракции под отворено небо, улична уметност, музика во живо, претстави, пантомима, улични танци, креативни активности, ликовни изложби, работилници и друго. Во програмата на досегашните изданија на фестивалот учествувале уметници од Австралија, Канада, Полска, Италија, Нов Зеланд, САД, Германија, Ирска, Јапонија, Колумбија, Боливија и други земји.
2 Награди
* Superbrands 2011/12.
3 Поврзано
* Улична уметност
* Пантомима
Ангел Харизанов

Ангел Харизанов наречен Спанчовалијата (1870-1902) — македонски револуционер, мелнички војвода и член на Македонската револуционерна организација.
1 Животопис
Ангел Харизанов е роден во 1870 година во селото Спанчево, Серско. Се вклучил во редовите на Организацијата и бил назначен за терорист. Во 1899 година бил назначен за војвода на Организацијата во Мелничко. Загинал на 31 јули (стар стил) 1902 година во месноста Арамиска чешма, меѓу селата Петрово и Голешево, Серско.
Џозеф Грималди

Џозеф Грималди (18 декември 1778 – 31 Мај 1837 година) бил англиски глумец, комедијант и танчер, кој стана најпопуларниот англиски забавувач во Регенската ера. Во почетокот на 1800-тите, тој ја прошири својата улога на кловн во (harlequinade), кој бил дел од Британската пантомима и, особено дел од Кралскиот театар, како и Садлер Велс и Ковент Гарден театри. Тој стана толку доминантен на стрип сцената во Лондон со улогата во Harlequinade како кловн, и стана познат по прекарот "Џои", и ден денес се користи од страна на други изведувачи на кловнови. Од Грималди потекнува фразата како "Тука сме повторно!", кои продолжуваат во модерната пантомима.
Роден во Лондон од татко изведувач на забави, Грималди почнал со своите изведби како дете, што го направил своето деби на сцената на Друру Лејн во 1780 година. Тој стана успешен во Велс театарот Садлер во наредната година; со својата прва голема улога како Мал кловн во пантомимата "" Триумфот на радоста; или, Арлекина свадба '' во 1781 година, во кој тој глуми заедно со неговиот татко. По краткото школување, тој се појави во различни нискобуџетни продукции и стана барано дете изведувач. Тој води делови во :'' вљубените и Орсон '' (1794) и '' талисман; или, Арлекин не направи среќни '' (1796), при што вторите го направија препознатлив. ''
Кон крајот на 1790-тите, Грималди глуми во пантомима верзијата на '' Робинзон Крусо '', со што ја потврди својата моќ како клучен пантомима изведувач. Многу продукции следел, но неговата кариера во Друру Лејн станала турбулентна и тој го напуштил театарот во 1806 година. Во својата нова соработка со театарот Ковент Гарден, тој се појави на крајот на истата година, во '' Арлекин или Мајката Гуска '', во која биле вклучени можеби најпознатите негови портрети на кловн. Грималди во Ковент Гарден и Садлер Велс истрча истовремено, и тој стана познат како водечки кловн и стрип забавувач во Лондон, уживајќи многу успеси во двата театри. Неговата популарност во Лондон доведе до барање за него да се појави во провинциските театри низ Англија, каде што тој заповеда големи хонорари.
Соработката на Грималди со Велс Садлер дојде до крајот во 1820 година, главно како резултат на влошување на неговата врска со раководството на театарот. По бројните повреди во текот на годините од неговата енергично кловновство, неговата здравствена состојба, исто така се влошила, и се пензионирал во 1823 година Тој се појавил повремено на сцената неколку години подоцна, но неговите настапи биле ограничени поради влошување на неговата физичка попреченост. Во неговите последни години, Грималди живеел во релативна анонимност и станал депресивен и сиромашен алкохоличар. Го надживеала и неговата сопруга и неговиот син, глумецот Јосиф Самоил, Умрел во неговиот дом во Ислингтон во 1837 година, на возраст од 58 години.
Косопад

Косопад (латински: ''Alopecia areata'') е автоимуно нарушување коешто се изразува преку опаѓање на косата на јасно ограничени површини на главата.
1 Опис
Главната одлика на косопадот е опаѓањето на косата или влакната на кружни површини кои се јасно ограничени. Најчесто, оваа појава се однесува на опаѓање на косата, но може да се јави и на брадата, веѓите и трепките. Најчесто, новите зони на опаѓање на косата или влакната се јавуваат во март и во април. Косопадот може да се јави во полесна или во потешка форма, а прогнозата за излекување е неизвесна. Кај само 20% од случаите на оваа болест се јавува повторен раст на косата и влакната.
2 Причини
Современото објаснување на косопадот е дека станува збор за автоимуна болест. Исто така, се нагласува дека стресот е дополнителен фактор што го активира автоимуниот одговор на организмот против сопствените влакна. Притоа, влакното многу рано преминува од фазата на раст во фазата на мирување, што е проследено со опаѓање.
3 Дијагноза
Специфичните промени што може да укажат на појава на косопад се утврдуваат со помош на скенирање на коренот на влакното и на самото влакно при што се оценува капацитетот на коренот за повторно создавање влакно.
4 Терапија
Вообичаено, третманот на косопадот вклучува: ампули богати со материи што го хранат коренот на косата, мезотерапија и ласерска биостимулација на растот на косата.
Невролиза

Невролиза - медицинска постапка за отстранување на болката кај пациентите заболени од злоќудни болести. Невролизата започнала да се применува во 1914 година.
1 Опис
Еден од најчестите симптоми на болните од злоќудни заболувања (особено, оние сместени во абдоменот) е неподносливата, постојана болка во горнито дел на грбот и во горниот дел од стомакот. Болката се јавува како резултат на зафаќање на нервните влакна кои одат од паренхимните органи во абдоменот (панкреасот, црниот дроб, бубрезите, надбубрежните жлезди) кон целијачниот плексус. Бидејќи болката е хронична и не престанува ниту со примена на високи дози на наркотични аналгетици, таа го нарушува квалитетот на животот на пациентите. За третман на оваа болка се применува постапката наречена „невролиза“. Невролизата се применува особено при езофагијален малигном, при злоќудни тумори на желудникот и на панкреасот или злоќудни тумори сместени во лимфните јазли. Таа не треба да се применува во случај на некорактибилна коагулопатија или намален број тромбоцити, заради големиот ризик од крвавење, како и при анавризма на аортата или невообичаен излез на целијачните артерии.
Постапката се изведува со претходна подготовка и со анатомска студија на регијата што треба да се пунктира, а тоа се прави со помош на компјутерска томографија. Исто така, позицијата на иглата се проверува со компјутерска томографија. Како терапевтско невролитичко средство се користи апсолутен алкохол, во количество од 20 до 80 милиграми. Пред да се аплицира терапиското средство се дава контраст за лекарот да биде сигурен каде се наоѓа иглата. Притоа, со тенка игла се влегува во анатомската регија меѓу целијачните крвни садови, мезептеричните крвни садови и пред аортата. Претходно, пациентот треба да биде гладен и да не прима антикоагулантна терапија. Местото се обезболува и се набљудуваат виталните функции. Интервенцијата може да се изведе со преден и заден пристап за пункција. Ефектот од интервенцијата се чувствува веднаш.
По интервенцијата, пациентот треба да лежи во кревет од осум до 12 часа при што постојано се набљудуваат виталните функции (срцевата и респираторната функција) и крвниот притисок. Можноста од компликации е помала од 2%, а најчеста компликација е појава на привремена болка која се регулира со аналгетици што се даваат веднаш по интервенцијата. Исто така, може да дојде до пад на крвниот притисок. Инаку, успешноста на оваа метода се движи од 70% до 90%. Третманот се изведува еднаш, а ефектот е траен.
Ловќен

Ловќен — планина и национален парк во југозападна Црна Гора. Планината се издигнува од границите на Јадранско Море, ги затвора долгите заливи на Бока Которска и завршува во крајбрежниот град Котор. Највисоки врвови на Ловќен се Штировник (1,749 м) и Езерски Врв (1,657 м).
Планинските предели се карпести, со бројни пукнатини, јами и длабоки депресии кои им даваат на пејзажите специфичен изглед. Ловќен се наоѓа на границата меѓу две сосема различни природни целини, морето и копното, и е под влијание на двата климатски типа. Специфичната поврзаност на условите за живот придонела за развој на различни биосистеми. Постојат 1.158 растителни видови на Ловќен, од кои четири се ендемски.
1 Национален парк
Националниот парк ги опфаќа централниот и највисокиот дел на планинскиот масив и зафаќа површина од 62,20 км<sup>2</sup>. Прогласен е за национален парк во 1952 година. Покрај природните убавини, Ловќен има богато историско, културно и архитектонско наследство кое е заштитено и се наоѓа во националниот парк.
Областа има многу елементи на националната изградба. Автентични се старите куќи и селските гумна, како и летните населби на сточарите. Особено архитектонско наследство е патот, по нагорнината од Котор до селото Његуши, родното место на црногорското кралско семејство, и дом на династијата Петровиќ-Његош.
2 Мавзолеј
Најголемиот и најзначаен споменик на Ловќен е мавзолејот на Петар Петровиќ - Његош. Местото на неговиот гроб и мавзолејот на врвот на Езерски Врв бил избран од страна на самиот Његош како негова последна желба.
3 Ловќен како тема во уметноста
* „Гробот на Ловќен“ - песна на српскиот поет Бранко Миљковиќ.
4 Галерија
Жива слика

Жива слика (|tableaux vivants) — вид на пантомима, композиција и претстава којашто прикажува слики и скултури преку живи личности. Овој вид на уметнички стил се појавил кон крајот на 18 век. Живите слики всушност не се поединечни дела, туку групни слики. Почнувајќи од 18 век, живите слики кои прикажувале сцени од Стариот завет станале дел од изведбите во велигденските претстави. Во 19 век, тие зазеле средишно место на театарската сцена, како и на дворските и буржоаски претстави. Тие станале составен дел на воените паради, како и на сценските и општествените танци. Особено значење при изведбата на живите слики имало осветлувањето и придружната музика. Во 1900 година, финскиот композитор Јан Сибелиус ја компонирал симфониската поема „Финландија“, којашто била наменета како придружна музика за изведба на живи слики. Живите слики, пред сè, се користат за да прикажат јасен завршеток на движечките изведби. Во театарската уметност во 19 век, често се среќавала група на глумци чија изведба била без движење за време на спуштањето на завесата.
1 Историја
1.1 Појава
Во Мејеровиот енциклопедиски речник како откривачка на живата слика се споменува Мадам Жанлис, која била воспитувачка на децата на Грофот од Орлеан. Со цел да ги занимава и воспитува најмладите, таа изведувала живи слики и притоа се служела со делата на сликарите Жак Луј Давид и Жан Батист Изабеј. Попозната по изведбата на живи слики била Ема Хамилтон. Нејзината способност да заземе разни пози, да го менува изразот на лицето, да ги истакне своите живи слики преку игра со шамија биле модел за творештвото на уметникот Џор Ромни.. Свои изведби преку кои ги прикажувала античките уметнички творби Ема имала на богатите куќи и во аристократските салони. Јохан Волфганг фон Гете, посетувајќи го домот на британскиот амбасадор во Неаполското Кралство Лордот Хамилтон во 1787 година, една таква претстава опишал во своето дело „Патување низ Италија“. Слични изведби вршела и глумицата Хенриета Хендел-Шиц. Францускиот фотограф Олимп Агвадо во првата половина на 1860-тите создавал живи слики во аристократските и буржоаски кругови, на кои бил прикажан заедно со своето семејство, но истите никогаш не биле објавени.
1.2 Ревии
На почетокот на 20 век, живите слики добиле големо значење, затоа што тие започнале да се изведуваат во ревии од страна на голи глумци, како што била на пример Олга Дезмонд.
1.3 Живи статуи
Во денешно време, живите слики претставуваат уметнички облик на живите статуи, кои обично се изведуваат од страна на уличчни уметници или како изведби на фестивали, саеми и слични настани. Нивната атрактивност се состои од невообичаената способност на изведувачот долго време да се задржи во неизменета положба без покажување никакви емоции, којашто понекогаш може да биде нарушена со изненадувачки и често ненадеен контакт со публиката (пр. намигнување со окото). Ваквите изведби се обично поединечни, при што учеството на повеќе лица се смета за исклучок.
2 Галерија
3 Поврзано
* Жива статуа