procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Војна во Гуменен

Војна во Гуменен — војна помеѓу новонастанатите градови-држави Берн и Фрибург во 1331-33 година во денешна Швајцарија. Војната ги спротивставило Берн и новата Швајцарска Конфедерација против градот Фрибург, поддржан од Хабсбурговците и локалните благородници. Таа била и првата во низата битки што ги донеле Хабсбурговците и Фрибург во истакнатост во Грофството Бургундија. Војната завршила без победник и довела до други војни помеѓу Берн и Фрибург.
1 Историја
Во 1324 година, Берн го купил главниот мост кај Лаупен, што го довело Берн во долините Сензе и Зана, контролирани од Фрибур. Градот Фрибург и голем број помали благородници исплашени од територијалните амбиции на Берн, почнале да склучуваат сојузи едни со други. Во 1331 година, господарите на Вајсенбург, Турн и Грујер го опседнале замокот Миленен, кој бил држен со залог од граѓанин на Берн. Берн агресивно одговорил на опсадата и ги повикал своите сојузници, Солотурн, Бил и Муртен. Здружената бернска армија марширала кон замокот кај Гименен (сега дел од Милеберг) на реката Зана и го уништила него и околните утврдувања, како и блиската населба. Замокот Шенфелс, кој бил во близина на замокот Грасбург, и замокот кај Ески, исто така биле уништени.
2 Последици
Во 1333 година, кралицата Агнес од Австрија посредувала во мировен договор со кој сите се вратиле на предвоените граници, без размена на територии. Мировниот договор, сепак, му дозволило на Берн да се спогоди со бароните од Вајсенбург во 1334 година. Берн успеал да ги окупира Вимис и Унспунен во Бернскиот Оберленд и да започне да се шири во Оберленд. Континуираното проширување на Берн било на сметка на феудалните господари во околните земји и во 1339 година довело до Битката кај Лаупен против Фрибург.
Опсада на Новгород (1170)

Опсада на Новгород (|Осада Новгорода; |Аблога Ноўгарада) — опсада на градот Велики Новгород, главен град на Новгородската Република, во 1169/1170 година, по ограбувањето на Киев (1169).
1 Позадина
Откако големиот кнез Изијаславичи Мстислав II од Киев бил соборен за време на ограбувањето на Киев во март 1169 година од страна на коалиција од кнезовите Ростиславичи (Смоленск), Јуриевичи (Суздалски) и Олговичи (Черниговски), синот на симнатиот од престолот, Роман Мстиславич, кнез од Новгород, бил опседнат од друга војска на Јуриевичи испратена од Суздалија од Андреј Богољубски. За разлика од нивната победа кај Киев, Суздалците и нивните сојузници претрпеле убедлив пораз од рацете на Новгородците.
2 Битка
Битката се случила во 1169 година кога Андреј Богољубски, кнез на Владимир, го опседнал градот. Неговиот штитеник во Новгород, кнезот Свјатослав Ростиславич, го напуштил Новгород во 1167 година по смртта на неговиот татко (големиот кнез Ростислав Мстиславич, кој исто така го поддржувал неговото владеење во Новгород). Кога новиот голем кнез од Киев, Мстислав Ијаславич, го испратил својот син Роман, да биде кнез на Новгород, Андреј се борел да го врати Свјатослав на новогородскиот престол, испраќајќи ја својата војска да го опсади Новгород и да ги принуди да го истераат Роман и да го вратат Свјатослав.
Новгородјаните им нанеле убедлив пораз на Суздалците и нивните сојузници.
Всушност, Богољубски успеал да го постави својот кандидат на новогородскиот престол следната година. Новогородците го разрешиле Свјатослав во 1170 година. Богољубски дотогаш бил најмоќниот кнез во Киевска Русија. Тој го освоил Киев и го поставил својот кандидат, Глеб, на големиот кнежевски престол. Андреј останал најмоќниот кнез во Русија сè до неговото убиство во 1174 година. Така, додека новогородците сметале дека таа е чудесно ослободена од канџите на Богољубски во 1169 година, нивната политика на независност од него не успеала и тие се предале на неговата политика следната година.
3 Последици
Сепак, последователната економска блокада на градот од страна на Суздалците ги натерало новогородците да го протераат Роман Мстиславич во 1170 година, по што Андреј прво го избрал Рјурик Ростиславич од Смоленск (1170), а потоа и својот син Јуриј Богољубски од Суздалија (1171) да станат следните кнезови на Новгород.
Некое време по опсадата, се појавило верување дека Новгород бил чудесно ослободен, што довело до легенда. Во петнаесеттиот и шеснаесеттиот век, битката станала основа за неколку хагиографски приказни во руската црква, како и за две големи икони изработени кон крајот на петнаесеттиот и почетокот на шеснаесеттиот век (и денес се чуваат соодветно во Музејот на Новгород и Рускиот музеј во Санкт Петербург).
4 Библиографија
*
Битка кај Кастионе

Битка кај Кастионе — водена на 6 јули 1449 година помеѓу Златната Амброзиска Република (Милано) и швајцарскиот кантон Ури. Местото на битката била во близина на местото каде што се случила претходната Битка кај Арбедо, обете на територијата на денешната општина Арбедо-Кастионе во швајцарскиот кантон Тичино.
1 Позадина
Причината за обете битки била борбата за контрола врз блискиот утврден град Белинцона, кој во тоа време бил на точката на преклопување на сферите на влијание на Старата швајцарска конфедерација и Војводството Милано. Контролата врз Белинцона била стратешки клуч за контрола на превојот Готхард и долините Тичино и Мизох. Ури ја освоил Белинцона во 1419 година, но повторно ја изгубил како резултат на Битката кај Арбедо од 1422 година.
Во 1439 година, Ури започнал обновен поход за враќање на долините во јужните Алпи, а во 1441 година го принудил Милано да се откаже од Левентина (која веќе била под швајцарска контрола во 1430 година). Миланската војна за наследство што следела по смртта на војводата Филипо Марија Висконти во 1447 година и формирањето на Златната Амброзиска Република го охрабриле Ури повторно да се упати кон Белинцона.
2 Битка
На почетокот на 1449 година, Ури ги окупирал Левентина и Ривиерата, достигнувајќи до Белинцона. Златната Амброзиска Република го нападнала кондотиерот Џовани дела Ноче со водење на кампањата против Швајцарците за повторно воспоставување на контрола врз Соточенерите. На 9 јули 1449 година, во битка што траела поголемиот дел од денот, војските на Милано ги победил и ги потиснал во бегство силите на Ури во близина на селото Кастионе, северно од Белинцона. Селото било запалено, а Ури бил принуден да се повлече во Мизокс. Милано ја добил контролата врз Белинцона и Ривиерата.
3 Последици
Формален мировен договор бил склучен во 1450 година, а во 1466 година, Милано се согласил трајно да му ја додели Левентина на Ури. Поразот кај Кастионе го запрело ширењето на Швајцарија јужно од Алпите неколку децении, сè до Конфедеративната војна од 1478 година и победата на Швајцарија во Битката кај Џорнико во 1487 година.
Во швајцарската историографија, описот на Битката кај Кастионе бил искривен бидејќи историчарот Теодор фон Либенау (1840&#x2013;1914) ја помешал со Битката кај Кастиљоне Олона (1450), водена помеѓу Амброзиската Република и силите на Франческо I Сфорца. Правилната идентификација на битката им била оставена на историчарите од 20 век.
Битка кај Легница

Битката кај Легница (|bitwa pod Legnicą), позната и како битка кај Лигниц (|Schlacht von Liegnitz) или битка кај Валштат (|Schlacht bei Wahlstatt) — битка која се водела помеѓу Монголската империја и здружените европски сили кај селото Легничко Поле (''Валштат''), приближно 10 km југоисточно од градот Легница во Војводството Шлеска на 9 април 1241 година.
Здружена сила од Полјаци и Моравци под команда на војводата Хенри II Побожниот од Шлеска, и поддржана од феудалното благородништво, како и неколку витези од воени редови испратени од папата Григориј IX, се обидела да ја запре монголската инвазија на Полска. Битката се случила два дена пред монголската победа над Унгарците во многу поголемата Битка кај Мохи.
1 Историски спорови
Како и кај многу историски битки, точните детали за составот на силите, тактиките и самиот тек на битката недостасуваат, а понекогаш се и контрадикторни.
Општиот историски став е дека ова било катастрофален пораз за полските и моравските сили, каде што претрпеле големи загуби.
Еден од монголските водачи, Кадан, честопати бил помешуван со внукот на Огедеј, Каиду, од страна на средновековните хроничари, и затоа Каидучестопати погрешно се наведувал како водач на монголските сили кај Легница.
2 За понатамошно читање
************
Битка кај Кревола

Битка кај Кревола — водена во пролетта 1487 година, помеѓу разбојничка швајцарска војска од Вале и Луцерн и трупи од Миланското Војводство, за превласт на Вал д'Осола ''(Ешентал)''.
1 Прелудиум
Во 1487 година, од непознати, но ситни причини, епископот Јост фон Силенен влегол во спор со грофот од Арона, чие фењористство бил војводата од Милано. Витезот Албин фон Силенен, брат на епископот Јост фон Силенен, бил назначен за водач на оваа воена експедиција. Штом превојот Симплон станал прооден, Швајцарците преминале во Вал д'Осола; тука им се придружиле уште 1.000 Швајцарци, кои се враќале од Савоја.
2 Битка
Швајцарците го опседнале Домо, го окупирале замокот Матарела и ужасно ги опустошиле осиромашените долини. Меѓутоа, војводата од Милано им наредил на Осоланите да ги држат Швајцарците неактивни со лажни мировни преговори, сè додека војводството не можело да испрати доволно војска. Откако војниците биле собрани, тие биле поделени во три одделни корпуси под команда на Ренато Тривулцио, грофот Боромео и Џо Пјетро Бергамино. Швајцарците додека ограбувале во селата на Вале Виџецо, биле нападнати од миланските војски од три страни. Швајцарците формирале квадрат и следела убиствена борба, во која Швајцарците изгубиле 800-1000 луѓе и целиот нивен багаж. На останатите швајцарски трупи им било дозволено да избегаат во непроодниот планински венец. Телата на мртвите Швајцарци биле осквернавени од локалните селани: главите и прстите биле отсечени, главите биле ставани на копја, а прстите биле користени како украси за капи.
3 Последици
Сепак, понатамошно крвопролевање било спречено кога легација на Старата швајцарска конфедерација договорила мировен договор со Војводството Милано на 23 јули 1487 година.
Опсада на Томар

Опсада на Томар — воен судир што се случил во 1190 година помеѓу Алмохадскиот Калифат, кој го нападнал градот Томар во Португалија, и Темпларскиот ред, кој ја поседувал населбата и успешно ја бранел од муслиманскиот напад.
1 Контекст
Господар на Темпларите во Португалија бил Дом Гуалдим Паис, кој поминал пет години во Светата Земја и кратко по неговото враќање во Португалија, започнала изградбата на Томарскиот замок. Томар бил основан од Паис на 1 март 1160 година и станал седиште на Редот во Португалија. Паис донел иновации и посебно внимание било посветено на распоредот и изградбата на Томар, бидејќи тој бил првиот темпларски замок дизајниран како седиште на Редовите во Португалија. Замокот се одликувал со голем број на воени иновации во дизајнот (како тврдина и аголен ѕид) и претставувал јасно отстапување од типичниот ибериски замок бидејќи содржел муслимански елементи.<ref name=muir>Diana Jean Muir: '''', vol 2, Lulu Publishing, 2019, pp. 169-170.
Откако кралот Санчо I од Португалија го освоил главниот град Силвес во југозападна Иберија, алмохадскиот калиф Јакуб ал-Мансур решил да преземе голем број енергични походи против Португалија. Силвес бил опсаден и бил потпишан договор за примирје со кралот Алфонсо VIII од Кастиља, оставајќи го Ал-Мансур слободен да напредува низ Алентежо. Алкасер до Сал, Палмела, Алмада, и Абрантес биле заробени, а потоа на север, преку реката Таго, бил заробен и Торес Новас. Потоа калифот ги разделил своите сили и истовремено ги нападнал и Томар и Сантарем.
2 Опсада
Томар тогаш бил еден од најсилните замоци во Португалија.
Дом Гуалдим Паис спровел напад со 300 витези против војската на Алмохадите. Алмохадите успеале да ја освојат главната градска порта, но на крајот биле одбиени по толку крвави борби што портата оттогаш станала позната како ''Porta do Sangue'' или „Крвава порта“. Некои од Темпларите спровеле напад врз логорот на Алмохадите преку таен подземен тунел.
Во меѓувреме, голем број англиски и француски крстоносни бродови пристигнале во Силвес и во Лисабон. Санчо бил во Лисабон во тоа време и со поддршка на овие засилувања, кралот ги отфрлил мировните предлози на Јакуб, кои вклучувале откажување од Силвес, и марширал за да го ослободи Сантарем. Соочувајќи се со посилен отпор од очекуваниот, калифот наредил да се повлечат сите сили. Муслиманите можеле да ги пустошат само неутврдените надворешни предградија на Томар.
3 Последици
Темпларите го скршиле поттикот на офанзивата на Алмохадите. Успешната одбрана на Томар ја потврдила воената моќ на Темпларите и го воспоставила Редот како неопходен дел од одбраната на Португалија. Релативно кратката акција оттогаш била опишана во темпларските анали како голема победа. Потоа, Редот повторно им се придружил на португалските напори за повторно освојување на територијата од муслиманите.
Битка кај Арбедо

Битка кај Арбедо — водена на 30 јуни 1422 година помеѓу Миланско Војводство и Швајцарската Конфедерација, а завршила со победа на Милано.
Во 1419 година, швајцарските кантони Ури и Унтервалден го купиле утврдениот град Белинцона од династијата Сакс, но не биле во можност соодветно да го одбранат. Кога го отфрлиле предлогот на Милано за купување на Белинцона во 1422 година, миланските сили под команда на кондотјерот Франческо Бусоне да Кармањола го нападнале и го поразиле швајцарскиот гарнизон, а подоцна го окупирале градот. Швајцарскиот обид да ја вратат Белинцона со поддршка на други кантони, вклучувајќи ги Луцерн и Цуг, довел до битката кај селото Арбедо, околу 3 километри северно од градот.
Швајцарците биле главно опремени со хелебарди и првично биле успешни во одбивањето на два напади на миланската коњаница. Потоа Кармањола ги довел своите самострелци на швајцарските крила и им наредил на своите вооружени луѓе да се симнат од коњите и да се борат пеш со своите копја, кои ги достигнувале хелебардите.
Миланците ги принудиле Швајцарците да се повлечат на блискиот рид, но појавата на група собирачи на храна, за кои Миланците погрешно сметале дека се засилување, ги спасило Швајцарците од целосен пораз. Кога миланските сили се повлекле за да се реформираат, Швајцарците се повлекле од бојното поле, при што двете страни претрпеле големи жртви.
Според историографската традиција на Цуг, носителот на кантоналното знаме, Петер Келин, бил убиен, а знамето го зел неговиот син, кој исто така бил убиен. Знамето го спасил Ханс Ландвинг, а подоцна било изгубено против Французите.
Победата ги обезбедило Белинцона и Левентина за Војводството. Покрај тоа, Војводството ја вратил Вал д'Осола, со што Швајцарците ги загубиле сите свои територијални придобивки. Поразот долго време ја обесхрабрило швајцарската експанзија кон езерото Маџоре. Сепак, токму овој пораз кај Арбедо довело до зголемување на бројот на штукари во нивните армии од страна на Швајцарците.
1 Наводи
Битка кај Фурн

Битка кај Фурн, позната и како Битка кај Верн и Битка кај Булскамп — битка водена на 20 август 1297 година помеѓу француските и фламанските сили.
Французите биле предводени од Робер II Артоански, а Фламанците од Ги од Дампјер. Француските сили победиле, а синот на Робер, Филип бил тешко ранет за време на битката и починал една година подоцна од раните.
Фламанците биле поддржани од Валрам, гроф од Јилих, кој бил убиен за време на битката.
Хартулариј

''Хартулариј'' (|χαρτουλάριος) — доцноримски и византиски административен службеник, задолжен за административни и финансиски должности, или како подреден службеник на оддел или покраина или на чело на разни независни бироа.
1 Историја
Името потекнува од латинскиот збор la од la (првично од грчкиот grc grc-Latn), поим што се користел за официјални документи и е потврден од 326 година, кога ''хартулриите'' биле вработени во канцелариите (''scrinia'') на високите функции на римската држава (преторијанската префектура, ''официумот'' на ''magister militum'', итн.). Првично ниски службеници, до 6 век тие се зголемиле по важност, до степен што Петар Патрицијан, кога прави разлика помеѓу цивилни и воени службеници, ги нарекува првите ''хартуларии''. Од 7 век па натаму, ''хартулариите'' можеле да бидат вработени како раководители на одделенија во рамките на фискален оддел (''sekreton'' или ''logothesion''), како раководители на независни одделенија или во тематската (провинциска) и тагматска администрација, иако е забележано и повремено назначување на ''хартулариите'' на чело на војските. Црковното соодветство се нарекувало ''хартофилакс.'' И двата поими понекогаш се користеле наизменично.
Црква „Св. Илија“ - Писокал

Свети Илија — главна манастирска црква на Писокалскиот манастир во мариовското село Писокал, Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа во непосредна близина на некогашното село и до современиот регионален пат 1107.
2 Галерија
3 Поврзано
* Прилепско архијерејско намесништво
* Прилепечко-витолишка парохија
* Писокал
Писокалски манастир

Писокалски манастир — манастир во прилепското историско село Писокал.
Денес, манастирот потпаѓа под селото Кален.
1 Местоположба
Манастирот се наоѓа во непосредна близина на историското село Писокал, сместено во непосредна близина на регионалниот пат 1107 помеѓу двата превои Слива и Шипад.
2 Градби во манастирот
Манастирскиот комплекс е составен од: главната манастирска црква, конакот, трпезаријата, како и други помошни објекти.
2.1 Црква „Св. Илија“
Главната манастирска црква е посветена на Свети Илија, по која е и наречен целиот манастир.
3 Галерија
Црква „Св. Петка“ - Сатока

Света Петка — главна манастирска црква на Саточкиот манастир во мариовското село Сатока, Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа кај некогашното село Сатока, сместена на десниот брег на реката Сатока.
До нејзе води земјен пат (регионален пат 2338), кој започнува од селото Бешиште и е во релативно добра состојба.
2 Галерија
3 Поврзано
* Прилепско архијерејско намесништво
* Прилепечко-витолишка парохија
* Сатока
Битка кај Арк (1303)

Битка кај Арк — битка водена на 4 април 1303 година во францускиот град Арк помеѓу Грофството Фландрија и Кралството Франција.
1 Позадина
Битката кај Златните Мацки била срамен пораз за кралот Филип IV од Франција, со кој се ослободила целата област од француска окупација. Желен за одмазда, кралот Филип собрал нова војска под водство на Гоше де Шатијон, конетабл на Франција и се упатил во битка против Фландрија. Фламанците под водство на Вилијам од Јилих ги пресретнале француските трупи на 30 август 1302 година, помеѓу Арас и Дуаи. Биле започнати преговори и двете армии се повлекле неколку дена подоцна без борба.
2 Битка
Во пролетта 1303 година, француската војска се движела против Сен-Омер. Гијом од Јилих одговорил со напад врз слабо бранетиот град Арк, убивајќи го францускиот гарнизон од 60 војници и запалувајќи го градот. Де Шатијон побрзал кон Арк, каде што Фламанците се подготвувале за битка. Како и во Битката кај Златните Мацки, Гијом од Јилих ја распоредил својата пешадија, главно од Ипр во формација во облик на потковица. Со часови, Французите се обидувале да ја пробијат фламанската формација, но без успех. Конечно, Французите се повлекле во Сен-Омер, оставајќи 300 мртви војници зад себе. Фламанците изгубиле 1.000 војници и не се пуштиле во потера на Французите. Битката завршила со победа на Фламанците, бидејќи го задржале полето. Нова француска инвазија на Фландрија била спречена.
3 Последици
По оваа битка следел пораз на Фламанците следната година на север во Битката кај Зирикзе, каде што Французите биле поддржани од грофот од Холандија.
4 Библиографија
*  ДеВрис, Кели (1996). Пешадиско војување во почетокот на четиринаесеттиот век: Дисциплина, тактики и технологија. Вудбриџ: Бојдел и Бруер. ISBN 0851155677.
Саточки манастир

Саточки манастир — манастир во прилепското историско село Сатока.
1 Местоположба
Манастирот се наоѓа јужно од селото Бешиште, а на местото на некогашното место Сатока, до кој води неасфалтиран пат од селото Бешиште.
2 Градби во манастирот
Манастирскиот комплекс е составен од: главната манастирска црква, конакот, трпезаријата, како и други помошни објекти.
2.1 Црква „Св. Петка“
Главната манастирска црква е посветена на Света Петка, по која е и наречен целиот манастир.
3 Галерија
Сатока (село)

Сатока — историско село во областа Мариово, во Општина Прилеп, Прилепско.
Денес, од некогашното село се останати само возобновениот Саточки манастир со црквата „Св. Петка“.
Атарот на некогашното село е приклучен кон атарот на селото Бешиште.
1 Географија
Селото се наоѓало на бреговите на реката Сатока, по која го добила своето име.
Низ некогашното село поминува неасфалтираниот регионалниот пат 2338, кој води од Бешиште до битолското село Градешница.
2 Историја
Селото исчезнало за време на Мариовската буна, а од ова село бил водачот на буната, Димитри Стале.
3 Стопанство
Целокупниот атар на селото припаѓа на селото Бешиште.
4 Културни и природни знаменитости
;Цркви* Црква „Св. Петка“ — манастирска црква.
;Манастири
* Саточки манастир — манастир кај некогашното село.
;Реки* Сатока — мала река
5 Поврзано
* Општина Прилеп
* Пелагонија
Битка кај Осло (1161)

Битката кај Осло се водела надвор од Осло ноќта на 3 февруари 1161 година помеѓу Хакон II од Норвешка и Инге I од Норвешка за време на ерата на граѓанската војна во Норвешка. Како син на Ингиридр Рагнвалдсдотир и кралот Харалд Гиле (што го прави единствениот легитимен син на Гиле), Инге бил именуван за крал на Норвешка откако Гиле бил убиен од Сигурд Слембе. Неговите двајца полубраќа, Магнус и Сигурд, исто така биле именувани за кралеви приближно во исто време, а тројцата владееле со Норвешка. До 1157 година, браќата на Инге починале, а тој бил единствениот преостанат владетел на Норвешка. Хакон II, вонбрачен син на Гиле, потоа ја оспорил власта на Инге, а во Битката кај Осло Инге бил убиен. Според норвешката сага ''Хеимскрингла'', Инге имал 4.800 војници.
Луѓето кои ги среќаваме на одмор (филм)

''Луѓето кои ги среќаваме на одмор'' (|People We Meet on Vacation) — американска романтична комедија од 2026 г. во режија на Брет Хејли. Сценариото е напишано од Јулин Куанг, Ејмос Вернон и Нунцио Рандацо, а се заснова на истоимениот роман од 2021 г. на писателката Емили Хенри. Во главните улоги настапуваат Емили Бејдер, Том Блајт, Лукас Гејџ, Џамила Џамил, Алан Рак и Моли Шенон.
1 Содржина
Главните ликови се Попи и Алекс — две личности со сосема спротивни карактери. Попи е слободен дух што копнее за авантури и сака да го истражува светот, додека Алекс е повлечен и претпочита да го поминува времето дома читајќи книги. И покрај нивните разлики, тие развиваат нераскинливо пријателство. Иако живеат во различни градови, нивната традиција трае веќе десет години: секое лето поминуваат една недела заедно на заеднички одмор.
2 Улоги
Емили Бејдер, Попи Рајт
Том Блајт, Алекс Нилсен
Сара Кетрин Хук, Сара Торвал
Џамила Џамил, Свапна Бакши-Хајсмит
Лусиен Лависконт, Треј
Лукас Гејџ, Бак
Мајлс Хејзер, Дејвид Нилсен
Моли Шенон, Ванда Рајт
Алан Рак, Џими Рајт
Алис Ли, Рејчел
Спенсер Невил, Џулијан
Томи До, Нам
Лејтон Вилијамс, матичарот на венчавката
Опсада на Чилија

Опсадата на Чилија — опсада која завршила во 1484 година со преземање на Чилијската тврдина, во Кнежевството Молдавија (денес сместено во Килија во денешна Украина), од страна на Отоманската Империја по деветдневна опсада. Опсадата се одвивала и по копно и по море. Откако населбата била заземена, нејзините цркви биле претворени во џамии.
Хоспиталерска Малта

Хоспиталерска Малта, позната во малтешката историја како Период на Витезите (|Żmien il-Kavallieri, ), била ''де факто'' држава која постоела меѓу 1530 и 1798 година, кога медитеранските острови Малта и Гозо биле под владеење на Редот на Свети Јован од Ерусалим. Формално била вазална држава на Кралството Сицилија, а настанала кога императорот Карло V им ги дал островите, како и градот Триполи (во денешна Либија) на Редот, по протерувањето од Родос во 1522. Триполи паднал под османлиска власт во 1551, но обидот на Османлиите да ја заземат Малта во 1565 година бил неуспешен.
По Големата опсада во 1565 година, Редот одлучил трајно да се насели на Малта и започнал со градба на нова престолнина, Валета. Во следните два века, Малта доживеала златна доба, обележана со процут во уметноста, архитектурата, и општ напредок на малтешкото општество. Во средината на 17 век, Редот станал ''де јуре'' сопственик на некои острови на Карибите, со што станал најмалата држава што колонизирала делови од Америка.
Апанажа

Апанажа (apanage) — имот или приход доделен за доживотно уживање на корисник од страна на владетел.
1 Значење
Во своето изворно значење, „апанажа“ е имот доделен за доживотно уживање. Овој поим се користи и за годишната плата на блиските роднини на владетелот (деца, браќа) што ја исплаќа владетелот или државата. Во денешно време поимот се користи и за годишен приход на лице по истекување на некоја функција. Во поширока смисла, означува секој загарантиран годишен приход.
2 Историја
2.1 Потекло
Сите феудални монархии ги мачел проблемот со издршката на помладите синови на кралот. Дури и кога големината на кралскиот приход дозволувала да им се исплаќа паричен надоместок, ниеден принц кој држел до себеси не бил задоволен со такво решение. Тој сакал свои лични имоти и вазали и независност што му ја давале неговите сопствени поседи.
2.2 Апанажите во Франција
Во Франција, кралевите од капетинската династија, на своите помлади синови, им доделувале војводства и грофовии од кралскиот имот. Кралот Робер II (996–1031), син на Иго Капет, му го дал на својот втор син Војводството Бургундија, кое станало наследник на круната откако војводското семејство изумрело. Анри I (1031–1060) го прогласил својот втор син Иго за гроф од Вермандоа. Луј VI единствен го надживеал својот татко Филип I, но имал неколку синови покрај својот наследник Луј VII. Тој на Робер му го дал кралското грофовство Дре, додека Пјер се оженил со наследничката на помала баронија. Филип Август и Луј VIII (1223–1226) биле единци. Меѓутоа, Луј VIII имал три помлади синови. Тој на Робер му го дал грофовството Артоа, на Алфонс грофовството Поату, а на Шарл му ги дал Анжу и Мен. Така, речиси половина од кралскиот имот потпаднал под непосредна власт на круната. Подоцнежните кралеви на своите помлади синови им ги дале грофовиите Клермон, Валоа, Евре, Алансон, Мортен и Ангулем.
2.3 Значајност
На прв поглед, политиката на доделување апанажа изгледа многу неодговорна и многу историчари ја оцениле како таква. Од друга страна, веројатно била намерна и неопходна, бидејќи кралскиот имот на Филип Август и Луј VIII бил преголем за да биде управуван од примитивна средновековна управа. Со доделување земјишта во апанажа, кралот им обезбедувал господар кој ќе може да воспостави ефикасна управа. Сепак, оваа политика ја ослабела круната. Иако кралот обично можел да смета на верноста на своите браќа, исто како што неговиот син можел да се потпре на силни врски со нивните синови, веќе во третото поколение, семејната врска станувала премногу далечна за да има таква сила. Така, доделувањето апанажа создало група нови феудални господари. Така, до 1328 година, Франција имала четири големи кнежевства, Фландрија, Бретања, Бургундија и Аквитанија, чии владетели држеле речиси исто толку земја колку и кралот во неговиот домен. Оваа политика довела до постепен распад на Франција, што кулминирало со Стогодишната војна (1337–1453).
Освојувањето на Родос од страна на болничарите

Освојувањето на Родос од страна на болничарите — се случило во 1306–1310 година. Витезите Болничари, предводени од големиот мајстор Фулк де Виларе, се истовариле на островот во летото 1306 година и брзо го освоиле поголемиот дел од островот, со исклучок на градот Родос, кој останал во византиски раце. Императорот Андроник II Палеолог испратил засилување, што му овозможило на градот да ги одбие првичните напади на болничарите и да истрае сè додека не бил освоен на 15 август 1310 година. Болничарите ја преместиле својата база на островот, кој станал центар на нивните активности сè додека не бил освоен од страна на Отоманското Царство во 1522 година.
1 Контроверзност околу датумот
Долго време се верувало дека хронологијата на освојувањето се одвивала во две фази, со првото истоварување и освојување на островот во 1306 година и конечното освојување на градот Родос во 1310 година. Сепак, францускиот научник Жозеф Делавил Ле Рул, во својот магистерски труд ''„Cartulaire général de l'Ordre des Hospitaliers de Saint-Jean de Jérusalem“ (1100–1310)'', потпирајќи се на записот на Пахимер (кој го сместил освојувањето во април 1308 година) и извештаите за двегодишна опсада во кипарските хроники, заклучил дека датумот на освојувањето на градот Родос бил 15 август 1308 година, датум кој тогаш го користеле повеќето научници кои се занимавале со крстоносните војни и витезите болничари. Збунетоста во однос на различните датуми дадени од хроничарите резултирало со неколку предлози за тоа кога се предал главниот град на Родос: иако датумот 15 август, како голем религиозен празник, се чини сигурен, годината кога се случило ова варирала, при што современите научници сугерираат некоја година измеѓу 1306 и 1310.
2 Последици
По завршувањето на битката, болничарите го преместиле својот манастир и болница од Кипар на Родос. Тие вложиле напори да привлечат латински доселеници, за да се надополни локалното население кое се намалило на околу 10.000, но и за да се обезбедат луѓе за воена служба. Редот не губел време и започнал воени операции во областа: спроведувајќи папска забрана за трговија со мамелучкиот Египет, витезите не се двоумеле да заробат дури и џеновски бродови, иако Џенова помогнала во освојувањето. Следел краток сојуз на енова т Ментеше, но болничарите постигнале значајна победа над вторите во 1312 година. Во исто време се зголемиле тензиите со Венеција, бидејќи болничарите го зазеле Карпатос и други острови контролирани од Венеција. На крајот, болничарите постигнале договор со двете италијански поморски сили, а заземените острови биле вратени во Венецијнаво 1316 година. Големиот учител Алберт од Шварцбург ја предводел морнарицата на болничарите до победи против Османлиите во 1318 година и во Битката кај Хиос во 1319 година, по што го вратил островот Лерос, чие грчко население се побунило и ја обновило византиската власт. Следната година, болничарите ја поразиле османлиската флота од осумдесет бродови, спречувајќи ја инвазијата на Родос. Со овој успех, контролата на болничарите врз островот била обезбедена за следниот век.
Македонска бесконечна трансверзала

Македонска бесконечна трансверзала (познат и како Самијана или ''Sammiana'') — мрежа на пешачко-планинарски патеки на целата територија на Македонија. Трансверзалата е наречена бесконечна бидејќи нема почеток и крај, туку претставува непрекината низа на патеки.
Целата вкупна должина на патеките изнесува 2.070 километри. Со оваа должина, оваа трансверзала ќе биде најдолга на Балканот.
1 Опис
Трансверзалата се стреми патеките да бидат подалеку од населените места и поминува преку или најчесто во подножјето на сите попознати и голем број помалку познати планински врвови, со што се има можност за кратко време пркеу дополнителните странични патеки да се искачат било кој од нив што дава дополнителен предизвик на самата патека.
Според самите создавачи на трансверзалата за да се помине во целост трансверзалата се потребни 60 до 90 дена.
2 Именување
Трансверзалата го добила името „бесконечна“, бидејќи патеката има само една централна точка од која може да се тргне во четири насока, а потоа по некои 40-50 дена повторно да се најдете на истата централна точка и да продолжите во друга насока, или пак да поминете по веќе поминат пат, но во спротивна насока.
3 Патеки
3.1 Источно крило
Во источното крило на трансверзалата е целосно трасирано и се состои од седум секции:
* I1 Капиново–Скочивир со должина од 166,1 км
* I2 Скочивир–Демир Капија со должина од 202 км
* I3 Демир Капија–Лебедово Езеро со должина 134,3 км
* I4 Лебедово Езеро–Виница со должина од 205,5 км
* I5 Виница–Крива Паланка со должина од 142 км
* I6 Крива Паланка–Страцин со должина од 134,7 км
* I7 Страцин-Капиново со должина од 185,2 км
3.2 Западно крило
Западното крило на трансверзалата е во изработка и не е целосно трасирано. Планирано е да биде поделено исто така на седум секции:
* Z1 Капиново–Желино со должина од 115 км
* Z2 Желино–Маврови Анови со должина од 185 км
* Z3 Маврови Анови–Болетин–Гари со должина од 130 км
* Z4 Гари–Вевчани–Манастир „Св. Наум“ со должина од 170 км
* Z5 Манастир „Св. Наум“–Ѓавато со должина од 135 км
* Z6 Ѓавато–Капиново со должина од 130 км
Банкрот блуз бенд

Банкрот блуз бенд — македонски блуз-рок музички состав, активен во периодот од 1989 до 1995 година, со повторно обединување од 2020 година. Бендот е познат како култна клупска формација од доцните осумдесетти и раните деведесетти години и има значајно место во развојот на македонската блуз-сцена.
1 Историја
Бендот е формиран кон крајот на 1980-тите години, во период кога клупската музичка сцена во Скопје доживува засилен развој. Основното јадро на Банкрот блуз бенд го сочинуваат Сашо Гигов – Гиш, Игор Атанасовски – Харе и Петар Ренџов – Пепи.
Во периодот 1989–1995, бендот интензивно настапува во клубови и на фестивали низ Македонија, најчесто како концертна формација со фокус на блуз и блуз-рок репертоар. Иако оставиле релативно мал број официјални носачи на звук, нивната активност имала значително влијание врз клупската сцена и публиката од тоа време.
По средината на 1990-тите години, бендот престанува со активна работа и следи подолга пауза.
2 Повторно обединување (2020)
Банкрот блуз бенд повторно се обединува во септември 2020 година, со концерт во Куршумли-ан во Скопје, одржан како единствен настан во рамките на „пандемиското“ издание на Скопскиот блуз и соул фестивал. Концертот бил замислен како одбележување на речиси три децении од активноста на бендот и се претворил во значаен културен настан со учество на бројни гостински музичари од македонската сцена.
Настапот бил оценет како важен документ за колективната урбана музичка меморија на Скопје и за континуитетот на македонската блуз-традиција.
3 Музички стил и значење
Бендот негува блуз и блуз-рок израз, со силен акцент на живите настапи, импровизацијата и директниот контакт со публиката. Наместо студиски ориентиран пристап, Банкрот блуз бенд е препознатлив како концертна и клупска формација, што било типично за блуз-сцената во Македонија на крајот на XX век.
Гитаристот Игор Атанасовски – Харе е еден од повпечатливите автори и изведувачи на македонската сцена, познат и по соработките со составите ''Александар Македонски'', ''Ezgija Orchestra'' и ''Архангел''.
4 Дискографија
Иако со ограничена официјална дискографија, бендот ги има следните изданија:
*''Ноќ во Стерна'' – студиски албум
* „Моја гитара“ – сингл, награден на фестивалот ''Макфест''* „Soul of a Man“ – сингл
5 Понови активности
По повторното обединување, бендот продолжува со концертна активност низ Македонија (Кичево, Битола, Охрид, Струмица).
Во 2022 година, Банкрот блуз бенд ја објавува песната „Починка“, нова интерпретација на композиција првично изведена на ''Скопскиот фестивал'' во 1976 година. Музиката е на Љупчо Константинов, а текстот на Блаже Конески. Новата верзија е снимена како почит кон Конески и премиерно е емитувана на повеќе радиостаници.
6 Наводи
Инвазија на Гозо (1551)

Инвазија на Гозо, позната и како опсада на Гозо (|L-Assedju t'Għawdex) — османлиска инвазија на островот Гозо, тогашен дел од Болничарската Малта, во јули 1551 година. Нападот, предводен од Синан-паша, Драгут, Камбил-бег и Салах Раис, веројатно бил започнат како одмазда за заземањето на Махдија од страна на Шпанците и Болничарите претходната година.
Отоманските сили накратко ја нападнале Сицилија пред да се истоварат на главниот остров Малта на 18 јули, каде што градот Имдина бил накратко опсаден, а некои села биле ограбени. Потоа тие ја напуштиле Малта и се истовариле на островот Гозо, каде што Кастело бил бомбардиран два дена пред неговиот гарнизон да капитулира на 26 јули. Тврдината била ограбена и помеѓу 5.000 и 7.000 луѓе (мнозинството од населението на островот) биле поробени и однесени во Северна Африка или во Цариград. Истите отомански сили продолжиле со освојувањето на Триполи, тогаш под власт на болничарите, на 14 август 1551 година.
Некои од поробените Гозиќани биле откупени или ослободени, а за други се знае дека починале во ропство или се преобратиле во ислам. Повеќето од нив никогаш не се вратиле на Малтешките Острови, а населението на Гозо се опоравило дури по еден век преселување. Болничарите вложиле напори да ја подобрат одбраната на Малта по нападот; утврдувањата што тие ги изградиле подоцна одиграле клучна улога во Големата опсада на Малта во 1565 година.
1 Наследство
1.1 Фолклор и легенди
Настаните од јули 1551 година се споменуваат во малтешкиот фолклор. Фактот дека слабо бранетата Имдина успеала да издржи, некои го припишувале на божествена интервенција; слични легенди претходно се појавиле од претходната опсада на градот во 1429 година.
1.2 Литература и уметност
Нападот од 1551 година бил претставен во голем број на книги со историска фикција, вклучувајќи ги ''„Нередните витези'' “ (1966) од Дороти Данет, ''„Осумкракиот крст“'' (2011),''„Сенката на соколот“'' (2020) и „''Падот на пепелта''“ (2022) од Мартезе Фенех, како и ''„Одмаздата на Ксагра“'' од Џеф Нелдер (2017).
Гозитанскиот поет и политичар Антон Бутиџеџ напишал балада со драматизирана верзија на нападот од 1551 година. Опсадата и нејзините последици биле прикажани и во неколку слики од гозитанскиот уметник Паоло Камилери Каучи, и била тема на разни други реконструкции, песни, музички драми, концерти, и претстави.
2 За понатамошно читање
**
Вембли (појаснување)

Вембли може да се однесува на:
* Вембли - област во Лондон
* Вембли (стадион) - фудбалски стадион отворен во 2007 година, на местото на стариот стадион од 1923 г.
* Вембли (стадион 1923) - фудбалски стадион изграден во 1923 г. и уништен во 2003 г.
* Вембли арена - повеќенаменска сала во Лондон
* Вембли (парк) - парк во северозападниот дел на Вембли, Лондон
* Вембли (Австралија) - населба во градот Перт
* Вембли (Алберта) - населено место во Канада
Тиса (појаснување)

Тиса може да се однесува на:
* Тиса - растение
* Тиса (род)
* Тиса (река) - река во Средна Европа
* Тиса (езеро) - езеро во Унгарија
* Тиса (Германија) - општина во Германија
* Тиса (брана) - брана
* Тиса (Романија) - населба во Рoмaнија
* Тиса (Чешка) - населено место во Чешка
Блумсбери

Блумсбери — округ во Вест Енд во Лондон, дел од лондонската општина Камден во Англија. Се смета за модерна станбена зона и е локација на бројни културни, интелектуални и образовни институции. Блумсбери е дом на Британскиот музеј, најголемиот музеј во Обединетото Кралство, и на неколку образовни институции, вклучувајќи го Универзитетскиот колеџ во Лондон и голем број други колеџи и институти на Лондонскиот универзитет, како неговото централно седиште, Новиот колеџ за хуманистички науки, Универзитетот за право, Кралската академија за драмска уметност, Британското медицинско здружение и многу други. Блумсбери е интелектуален и книжевен центар за Лондон, како дом на светски познатата издавачка куќа „Блумсбери Паблишинг“, издавачи на серијалот ''„Хари Потер“'' и имењак на групата „Блумсбери“, група британски интелектуалци чии членови биле авторката Вирџинија Вулф, биографот Литон Стрејчи и економистот Џон Мејнард Кејнс.
Блумсбери почнал да се развива во 17 век под водство на грофовите од Саутемптон, но првенствено во 19 век, под водство на војводата од Бедфорд, округот бил планиран и изграден како богата станбена зона од ерата на Регентството од страна на познатиот инвеститор Џејмс Бартон. Округот е познат по неговите бројни градинарски плоштади, вклучувајќи ги плоштадот Блумсбери, плоштадот Расел и плоштадот Бедфорд.
Градежното наследство на Блумсбери денес е заштитено со назначување на заштитена зона и локален комитет за заштита. И покрај ова, постои зголемена загриженост за трендот кон поголем и помалку чувствителен развој, како и поврзаното рушење на викторијански и џорџијански згради.
1 Култура
Блумсбери историски бил поврзан со уметноста, образованието и медицината. Областа го дала своето име на групата уметници Блумсбери, помеѓу кои била и Вирџинија Вулф, која се состанувала во приватни домови во областа во раните 1900-ти години, и на помалку познатата банда Виговци од Блумсбери формирана во 1765 година од Џон Расел, 4-ти војвода од Бедфорд. Издавачот „Фабер и Фабер“ порано се наоѓал на Квинскиот плоштад, иако во времето кога уредник бил Т. С. Елиот, канцелариите биле на Тависточкиот плоштад. Прерафаелитското братство било основано во куќата на родителите на Џон Миле на улицата Гауер во 1848 година.
Фестивалот Блумсбери бил лансиран во 2006 година кога локалниот жител Рома Бекхаус бил ангажиран да го одбележи повторното отворање на центарот Брансвик, станбена и шопинг зона. Бесплатниот фестивал е прослава на локалната област, во соработка со галерии, библиотеки и музеи, и добил добротворен статус на крајот од 2012 година. Од 2013 година, војвотката од Бедфорд е покровител на фестивалот, а помеѓу директорите на фестивалот се вклучени Кети Махер (2013), Кејт Андерсон (2015–2019) и Розмари Ричардс (2020–денес).
2 За понатамошно читање
* Richard Tames. ''Bloomsbury Past'', London: Historical Publications, 1993.
Puck (магазин)

Puck беше првото успешно хумористично-сатирично списание во Соединетите Американски Држави, кое во своите изданија содржеше цртежи во боја, карикатури и силна политичка сатира. Списанието е основано во 1876 година како публикација на германски јазик од Џозеф Кеплер, карикатурист роден во Австрија.
Пукиш (Puckish) значи „детски палав“. Имено, во детската искреност и искажувањето на вистината низ палавост, хумор и сатира настанало и името на списанието. Инспирација за името на списанието бил Шекспировиот лик Пук (од „Сонот на летната ноќ“). Списанието „Пук“ е првo што успешно го усвои печатењето литографија целосно во боја за неделно објавување.
Првото издание на „Пук“ на англиски јазик беше објавено во 1877 година, покривајќи прашања како што се американската претседателска политика и социјалните прашања од крајот на 19 век до почетокот на 20 век.
„Пук“ се објавуваше од 1876 до 1918 година.
Аналогија

Аналогија (|ἀναλογία — „сличност“, „еднаквост“, „споредување“) — во најширока смисла означува сличност или подобие меѓу предмети, појави и слики. Тоа е и когнитивен процес на пренесување информации од еден конкретен субјект на друг.
Поконкретно, поимот се користи во книжевноста каде што означува стилска постапка за воспоставување сличности меѓу неочигледни, но сродни поими или појави според некој важен белег. Елементи на поврзување преку сличност постојат и кај споредбата (каде се споредуваат идентични поими или појави), и кај метафората, како и кај паралелата. Конкретно за аналогијата е тоа што кај неа двете уметнички претстави се различно развиени, при што едната се појаснува преку другата.
Со овој збор се означува и средство во книжевната критика за воспоставување типолошки сличности меѓу книжевни ликови и дела во различни земји и епохи.
Аналогијата игра значајна улога во восприемањето, помнењето, општењето, творештвото, решавањето задачи и донесувањето одлуки. Се користи не само во книжевен, туку и во секаков друг контекст. Позната е мислата на полскиот математичар Стефан Банах: „Математичарот е човек што умее да наоѓа аналогија меѓу тврдењата; подобриот математичар умее да гледа аналогии меѓу доказите, а најдобриот — умее да согледува аналогии меѓу теориите. Можеме да претпоставиме дека најголемиот математичар меѓу сите е оној што може да открива аналогии меѓу самите аналогии.“
1 Јазикознание
Аналогијата во јазикознанието е зближување на претходно различни видови (морфолошки промени, зборообразување и сл.) како последица на ширењето на попродуктивен модел.
2 Биологија
Аналогијата во биологијата е надворешна сличност на организми од различни систематски групи, како и на органи или нивни делови што имаат различно ембрионално потекло и различна внатрешна градба. Аналогијата е последица на прилагодувањето на организмите кон живот во слични услови или извршување на иста функција на органите. Таквите органи, кои се различни по потекло, но слични по функцијата што ја вршат, се нарекуваат аналогни органи.
Примери за аналогни органи се:
* Крилата на птиците (кои се развиваат од посебен зародиш и имаат скелет) и крилата на пеперутките (кои се развиваат од набори на надворешната обвивка на телото).
* Трњето на глогот (кои се преобразени стебла) и трњето на жолтиката (кои се преобразени листови).
Ганерсбери

Ганерсбери ''(''англиски: ''Gunnersbury)'' — област во Западен Лондон, Англија.
1 Топонимија
Името ''Ганерсбери'' првично значело тврдина на Ганер (Гунар) и е комбинација од старо скандинавско лично име и средноанглискиот збор -''бери (''англиски: ''-bury)'', што значи тврдина или утврдено место.
2 Политика
Ганерсбери е дел од изборната единица Хамерсмит и Чизвик за изборите за Долниот дом на Обединетото Кралство.
Ганерсбери е дел од округот Чизвик Ганерсбери за избори за Општинскиот совет на Лондон Хаунслоу.
3 Развој
Ганерсбери се состои главно од предвоени станови од различни видови, вклучувајќи станови, терасни куќи, полуодвоени и одвоени куќи, од кои некои се изградени од поранешните локални власти.
Главен симбол на Ганерсбери е 18-катната зграда на БСИ (Британска институција за стандарди) на Чизвик Хај Роуд. Помеѓу 1966 и 1992 година, во блокот се наоѓало дивизиското седиште на ИБМ. Под оваа зграда, станицата Ганерсбери ги опслужува огранокот Ричмонд од линијата Дистрикт и линијата Милдмеј на Лондон Оверграунд до Стратфорд.
На северната страна од Хај Роуд се наоѓа „Ганерсбери“, поранешен паб „Џон Бул“, изграден во 1853 година, со билијард салон изграден малку подоцна. Денес е место за музички настани, посетувано од бендови, вклучувајќи ги и „Ху“.
Во август 1921 година, Лондонската компанија „Џенерал омнибус“ основала објект за ремонт на автобуси покрај Чизвик Хај Роуд. Во него се вградило и училиште за обука со автобуска платформа. Во 1989 година, Лондонскиот транспорт ја затворил работилницата. Во 2001 година, локацијата била преуредена како Деловен парк Чизвик со 12 канцелариски згради со средна густина на населеност. Во него се сместени компании, вклучувајќи ги ''SBS Broadcasting Networks'', ''CBS News'', ''Technicolor'', ''Discovery Channel Europe'', ''Intelsat'', ''Singapore Airlines'', ''Qantas'', ''Foxtons'' и здравствен клуб ''Virgin Active''.
Веднаш на исток се наоѓа природниот резерват „Ганерсбери Триангл“. Шумска област, во која живеат многу видови птици, растенија и животни. Влезот е бесплатен, а се наоѓа јужно од Боло Лејн, на неколку метри од метро станицата Чизвик Парк.
Веднаш северно од триаголникот Ганерсбери, пешачкиот мост Чизвик Парк го поврзува деловниот парк Чизвик во Ганерсбери со метро станицата Чизвик Парк. Дизајниран е од „Експедишн Инженеринг“ и „Јесеби Студиос“.
Ганерсбери го позајмува своето име на блиското средно училиште, порано граматичко училиште, во Брентфорд. Католичкото училиште Ганерсбери е католичко сеопфатно училиште само за момчиња со мешано шесто одделение. Порано се наоѓало на авенијата Ганерсбери, а се протегало до паркот Ганерсбери. Од 1984 година, се наоѓа во Рајд, Брентфорд.
Во 1886 година, Ганерсбери добил своја парохиска црква, посветена на Свети Јаков. Црквата се наоѓала на Чизвик Хај Роуд, во близина на кружниот тек на Чизвик. Црквата била деактивирана нешто повеќе од еден век подоцна, во 1987 година, и набргу потоа срушена. Парохијата била обединета со онаа на Свети Павле во Брентфорд.
4 Транспорт
4.1 Најблиски станици на метрото
* Метро станица Актон Таун
* Станица Ганерсбери
4.2 Најблиски железнички станици
* Станица Ганерсбери
* Железничка станица Јужен Актон
Те сакам најмногу на светов

„Те сакам најмногу на светов“ (српски: ''Волим те највише на свету'') – филм на режисерот Предраг Велиновиќ од 2003 година. Главните улоги ги играат: Тања Бошковиќ, Драган Петровиќ, Ана Софреновиќ и Милутин Караџиќ.
1 Синопсис
Една модерна мајка, која е вдовица, се обидува на сите начини да ги задржи ќерката и синот во куќата. Еден ден, ќерката го носи момчето да се запознае со мајка ѝ, а таа на сите начини се обидува да го избрка идниот младоженец, но не успева во тоа. Најголемиот проблем настанува кога мајката дознава дека ќерката и нејзиното момче тајно се венчале...
Смрдлива бајка

„Смрдлива бајка“ (српски: ''Смрдљива бајка'') – филм на режисерот Мирослав Момчиловиќ од 2015 година. Главните улоги ги играат: Жарко Лаушевиќ, Јелена Ѓокиќ, Бојан Жировиќ, Петар Божовиќ и Милош Влалукин.
1 Синопсис
Мома е скитник и страда од депресија. Ема е скитница која во минатото се лечела од алкохолизам. Мома живее во напуштени фабрички погони, а Ема живее во шахта. Тие се заљубуваат еден во друг. Во минатото, Ема го загубила бебето, а Мома ѝ помогнал да го преболи тоа. Мома и Ема почнуваат да живеат заедно и наскоро се венчаваат. Тие заминуваат на меден месец и тогаш наоѓаат напуштено бебе кое го оставиле пред еден контејнер...