procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Чедомир Митевски

Чедомир Митевски (роден на 1 декември 1993 во Куманово) ― македонски глумец.
1 Образование
Дипломирал актерска игра на Факултетот за драмски уметности во Скопје при универзитетот „Св. Кирил и Методиј" во Скопје, во класата на професорот Зоја Бузалковска.
2 Улоги
2.1 Претстави
*2013 година: Играл главна улога во „Аудиенција“.
*2015 година: Играл повеќе ликови во детската претстава „''Библија''".
*2016 година: Го играл ликот Џо Келер во „''Сите мои синови''“.
*2016/17 година: Го играл ликот Аслаксен во „''Народен непријател''". Играл затворски чувар во „''Системска грешка''“ („''System Error''“)
*2017 година: Играл главна улога во претставата „''На погрешно место во погрешно време''“ во Театар Куманово. Улогата на таткото во „''Хадерсфилд''“. Дадилка во „''Елка кај Иванови''“.
2018 година: Играл во улогите на Мајкл/Ричард во „''The Big Chill''“
*2019 година: Главна улога во дипломската претстава „''Бела болест''“ и „''Како се прави човек''“.
2.2 Филмови
*„''Јас не сум Игор''“, режија на Сергеј Георгиев, 2017,
*„''Црни и криви''“, режија на Марко Џамбазовски (дипломски филм), 2018,
*„''Врба''“, режија Милчо Манчевски, 2019,
*„''Тајниот изум''“, режија Дина Дума, 2022,
*''Утре наутро''", режија Јани Бојаџи, 2025.
2.3 Телевизиски серии
*„''5+ фамилија''“, ОХО продукција, 2015,
*„''Преспав''“, ОХО продукција, 2016,
*„Дајте музика“, продукција МТВ, 2019,
*„''Куќен притвор''“, ОХО продукција, 2022,
*„''Бистра вода''“, продукција Телевизија Алфа, 2023,
*"Утре наутро", продукција Телевизија Алфа, 2026.
Цинцар Јанко Поповиќ

Јанко Поповиќ (|Јанко Поповић; 1779–1833), со прекар Цинцар Јанко бил српски војвода, еден од водачите на Првото српско востание.
1 Рани години
Јанко е роден во 1779 во Охрид, во семејство на поп. Неговиот татко потекнувал од Долна Белица. каде што е роден неговиот роднина Цинцар Марко Костиќ, кој исто така бил водач во востанието. Откако убил некој турчин, Јанко избегал на север околу 1800 година и се населил во Ваљево каде што станал трговец. Го добил прекарот ''Цинцар'', поради родното си место каде живееше и Власи.
2 Српското востание (1804-1813)
Кога јаничарите од Белград решиле да ги убијат сите важни Срби во областа што ја контролирале, Јанко исто така бил затворен, но на крајот бил ослободен поради молбите на многу граѓани на Ваљево.
Откако го преживеал тоа, тој веднаш се приклучил на востанието. Од 1804 до 1811 се борел против Турците главно на реката Дрина. Тој учествувал во заземањето на Карановац (денешно Краљево) во 1805, Битката кај Љешница (1806) и Битката кај Чучуге (1806). Бил назначен за заповедник на ''беќарите'', неженети мажи или Срби кои дошле надвор од Србија, кои – за разлика од останатата селанска војска која не сакала предолго да ги напуштат своите села – биле најмобилниот дел од востаничката војска.
Цинцар Јанко се истакнал во Битката кај Мишар (1806). Во 1806 учествувал во ослободувањето на Белград.
Во 1813 за време на османлиската офанзива Цинцар Јанко учествувал во одбраната на Делиград на јужниот фронт но морал да се повлече, прво во Пожаревац а потоа во Белград, од каде преминал во Хабзбуршката империја.
Херкул (галактичко јато)

Херкул (Ејбел 2151) — галактичко јато сочинето од околу 200 галаксии. Оддалечено е 500 милиони светлосни години од нас и сместено во соѕвездието Херкул. Богато е со спирални галаксии и има многу заемоделувачки галаксии. Ова јато е дел од поголемото суепрјато Херкул, кое пак е големо од многу поголемата суперструктура Голем Ѕид.
Најсјаен член на јатото е џиновската елиптична галаксија NGC 6041.
1 Поврзано
* Ејбелов каталог
* Список на Ејбелови јата
* Рендгенска астрономија
Непознатата девојка

„Непознатата девојка“ (француски: ''La Fille inconnue'') иранско-француски филм од 2016 година, во режија на браќата Жан-Пјер (Jean-Pierre Dardenne) и Лик Дарден (Luc Dardenne), кои се автори и на сценариото. Главните улоги ги играат: Адел Енел (Adèle Haenel), Жереми Рение (Jérémie Renier) и Лука Минела (Louka Minnella). На Канскиот филмски фестивал во 2016 година филмот бил номиниран за „Златната палма“, а следната година имал номинација за наградата „Сезар“ за најдобар странски филм.
1 Синопсис
Младата лекарка Џени Давен (ја игра Енел) прифаќа работа во голема клиника, но во една прилика, исцрпена од работата, не реагира на ѕвончето по завршувањето на работното време. Утредента, таа дознава дека на вратата била една млада Африканка, која ја пронашле мртва крај реката, со расцепена глава. Безбедносните камери покажале дека таа бегала од некого и дека се обидела да влезе во клиниката. Џени чувствува вина и решава да дознае која е непознатата девојка...
Последниот век од сефардската заедница: Евреите од Монастир (Битола), 1839-1943 година

Последниот век од сефардската заедница: Евреите од Монастир (Битола), 1839-1943 година -е книга од Марк Кохен во издание на Унапредување на сефардските студии и култура; Прво издание (1 јуни 2003 година) 432 страници , Њујорк (град) , 2003 година.
Книгата го опфаќа периодот од 1839 година, време кога европските идеи за образование, мода, забава и политика се инфилтрираа во секој аспект од животот во Отоманската Империја. Отоманските Сефарди, потомци на шпанските Евреи прогонети во 1492 година, требало да претрпат огромни промени во нивното образование, поглед и семеен живот.
Во Монастир (Битола), серија пожари ги иницираа овие промени рано и драматично. Еден век подоцна, во 1939 година, започнала Втората светска војна а Евреите од Битола се соочиле со исчезнување.
Последниот век на сефардската заедница: Евреите од Монастир, 1839-1943 година, е првата книга што ја раскажува оваа драматична приказна.
Исто така, за првпат се претставени ретки фотографии и илустрации, оригинални преводи на сефардскиот фолклор во Битола и комплетен список на Евреите од Битола кои биле депортирани во концентрациониот логор Треблинка.
Црвени Евреи

Црвени Евреи (|Rote Juden), легендарен еврејски народ, се појавува во народни извори на територијата на денешна Германија, во средновековниот период од 13 до 15 век. Овие текстови ги прикажуваат Црвените Евреи како епохална закана за христијанскиот свет, кој ќе ја нападне Европа за време на неволјите што водат до крајот на светот.
Ендрју Гау ги проучувал изворните текстови на германски јазик и заклучил дека легендата за Црвените Евреи спојува три посебни традиции: библиските пророчки наводи за Гог и Магог, Десетте изгубени племиња од Израел и епизода од „''Александрида''“ (3 век н.е.), во која Александар Велики заградува раса на незнабошци зад голем ѕид на Кавказот. Овие традиции веќе имале одредено преклопување; Гог и Магог се меѓу народите заробени зад ѕидот во „''Александрида''“, и единствените именувани во верзијата на приказната што се појавува во Сура ал-Каф (Пештерата) 18:89 во Куранот, додека делото од 14 век <i>Патувања на Сер Џон Мендевил експлицитно ги поврзува затворените народи со Десетте изгубени племиња.
Многу памфлети кружеле толкувајќи такви настани како подемот на османлиската моќ во контекст на легендарните Црвени Евреи. И Мартин Буцер и Филип Меланхтон (1497-1560), на пример, тврделе дека муслиманите се Црвените Евреи.
1 Поврзано
* Антитуркизам
* Антисемитизам
* Брутахи
* Историја на Евреите во Германија
* Еврејски болшевизам
* Еврејски Козаци
* Хазари
* Презвитер Јован
* Залутан Евреин
2 Наводи
* Андерсон, Ендрју Руни. ''Alexander's Gate, Gog and Magog, and the Inclosed Nations''. Кембриџ, м-р: Средновековна академија на Америка, 1932 година.
* Брук, Кевин Алан. ''The Jews of Khazaria.'' 2. ед. Rowman & Littlefield Publishers, Inc, 2006 година.
* Кристијан од Ставелот. ''Exposito in Matthaeum Evangelistam''.
* Гау, Ендрју К. ''The Red Jews: Antisemitism in an Apocalyptic Age, 1200-1600''. Брил, 1994 година.
* Раб, Теодор. ''Action and Conviction in Early Modern Europe: Essays in Honor of E.H. Harbison'', Princeton University Press, 1969 година.
Синагоги во Битола

Синагоги во Битола - Во XIX век според патеписците бројот на битолските Евреи е даден доста различно.
Така, се споменуваат 1400, 2000, 4000, 5000 жители. Во почетокот на XX век бројноста е различна и таа варира од 5500, 6000, 7000, 8200, 14000. За ваквите различни податоци влијаеле најмногу миграциите - населувањата и отселувањата кои обично биле масовни. Со прирастот на еврејско во Битола, биле подигнати бројни синагоги, покрај постарите познати:
* Синагога - Ил Кал де Озер Далим, Битола
* Синагога - Ил де ла Хавра Кадиша, Битола
* Синагога - Ил Кал де Хам (хахам), Битола
* Синагога - Јихцан Леви, Битола
* Синагога - Ил Кал де Саломон Леви, Битола
* Синагога - Ил Кал Јахнел Леви, Битола
* Храм за младите во зградата на училиштето
* Храм во населбата Лос Куртижос
Синагогите , големи или мали, биле складишта на стари верски книги. Добар дел од книгите особено во двете постари синагоги
биле пишувани на пергамент и на стареврејски (хебрејски) јазик. .
Протокол од 1919 година

''Протокол од 1919 година'' ― измислен текст што се појавува во додатоците на „''Протоколите на ционските старешини''“, наводно пронајден на 9 декември 1919 година меѓу документите на командантот на еврејскиот Црвен баталјон убиен во Естонската војна за независност. Наводните автори на документот, „Израелскиот меѓународен сојуз“, се гордеат со нивниот успех да го сведат рускиот народ на „беспомошни робови“ и ги повикуваат своите сонародници Евреи да „возбудуваат омраза“ и „да купуваат државни заеми и злато“, со цел да растат во „политичка и економска моќ и влијание“. Текстот е цитиран, како и со другите антисемитски манипулации, како доказ за антисемитското верување дека Евреите заговараат да го заземат светот.
1 Историја
''Протокол од 1919'' година првпат бил објавен во естонскиот весник ''Postimees'' (утринско издание) на 31 декември 1919 година. ''Postimees'' подробно објаснил како изворниот хебрејски текст бил пронајден од џебот на Шундерев, командант на еврејски болшевички баталјон во 11-тиот пушкарски полк кој бил убиен во акција ноќта пред 9 декември. Во тоа време, ''Postimees'' бил во сопственост на Јан Тинисон, естонски националистички политичар.
Текстот се појавил следниот на 5 февруари 1920 година во ''Призыв'', руски весник во Берлин. <i>Призыв го опишал како „интересен документ“. Подоцна, текстот бил умножен во додатокот на многу проширеното издание на англиски јазик на ''Протоколите на ционскиоте старешини'', објавено во 1934 година од страна на Patriotic Publishing Co., работејќи во Чикаго, Илиноис.
Волтер Лакер, историчар од Соединетите Држави, наведува дека „германскиот десничарски екстремистички печат со години се снабдувал со информации за првпат објавени во ''Призыв'' во текот на неговото деветмесечно постоење“ и го посочува ''Протокол од 1919 година'' како „типичен“ пример.
2 Содржина
Документот се состои од единаесет кратки параграфи на нејасни антисемитски генерализации, со осум опомени да се биде „внимателен“ или „претпазлив“, а е потпишан од „Централниот комитет на Петербуршката филијала на Израелскиот меѓународен сојуз“.
Еврејски училишта и библиотеки во Битола

Евреите за своите потреби отвориле училишта уште во XVI и XVII век.
Од тој период било познато талмудското училиште со кое раководел познатиот еврејски писател Јосеф Бен Леб.
При крајот на XIX век во Битола постоеле следните еврејски училишта имало: две основни, неполно средно (гимназија) и едно женско училиште. Во сите еврејски училишта постоеле библиотеки со скромен книжен фонд.
Напоредно со спомнатите библиотеки, по храмовите постоеле и други еврејски библиотеки по нивните еврејски училишта. Така, најпознатото еврејско училиште во Битола, всушност француско–еврејско, било училиштето именувано „Талмуд Тора”. Тоа училиште било отворено во 1895 година од страна на Allianse Israilite Universal од Париз, кое работело до Првата светска војна, поточно 1916 година. На чело на ова училиште т.е. негов директор бил Давид Елнекаве, кој истовремено бил и учител по еврејски јазик, како и еден од највидните членови на Друштвото „Ховеве сефат - евер”. Ова друштво во Битола поседувало своја посебна библиотека. Во просториите на истото друштво постоел доста богат фонд на книги пишувани на француски јзик.
Синагога Португезе (Битола, XVI в.)

Синагога Португезе — храм на португалските Евреи во Битола изграден во XVI век..
1 Местоположба
Синагогата се наоѓала на местото од денешниот хотел „Гранд централ“, на аголот меѓу улиците „Филип II Македонски“ и „Св. Нектариј Битолски“.
2 Историја
Евреите доселени од Португалија на почетокот за молитва се собирале во синагогата Арагон, а по 1580 години изградиле своја која се наоѓала спроти веќе постојната.
Во Првата светска војна при бомбардирањето на Битола (1917) синагогата била погодена и изгорела до темел. Не била обновена. Два столба од португалската синагога и денес се наоѓаат во Градскиот парк, кои во првите години по ослободувањето послужиле како постаменти за мермерните статуетки на пионерот и пионерката во Пионерското игралиште.
3 Опис
Патник ја опишал синагогата како конструкција со три реда столбови што ја потпираат градбата одвнатре и дванаесет величествени куполи на нејзиниот кров, што на зградата и дава изглед на џамија или турски амам.
Споменик на депортираните Евреи (Битола)

Споменик на депортираните Евреи познат како Камена менора — споменик подигнат во чест на депортираните Евреи од Битола за време на Втората светска војна. Споменикот бил поставен на 11 март 1958 година, на 15-годишнината од депортацијата на битолските Евреи. Споменикот е дело на Марика Митревска (архитект) и Петар Пешка (автор на идејата) во соработка со д-р Хаим Абраванел и Нико Сервини.
1 Местоположба
Споменикот се наоѓа пред здравствениот дом „Д-р Хаим Абраванел“ во Битола, на местото на некогашната синагога Арагон.
Камената менора, споменик за убиените Евери од Битола во нацистичките логори, бил првото спомен-обележје на жртвите од холокаустот во поранешна Југославија посветено на јавна урбана површина. Претходно изградените споменици најчесто се поставувале на еврејските гробишта, а ваквата постапка значела навестување на нова фаза во комеморациите за депортираните Евреи во порнашените југословенски простори.
2 Заднина
На 11 март 1943 година, се случил актот на геноцидот, најстрашната трагедија врз битолските односно македонските Евреи.
Од Битола 3351 лице од еврејско потекло со другите Евреи од Македонија заклучно со 5 април биле одведени во логорите на смртта во Треблинка, од каде ниту еден Евреин од Македонија не се вратил.
3 Опис
Споменикот претставува стилизирана менора во апстрактен стил. Висок е над 2 метра. Изработен е од сив камен.
Споменикот претставува еврејски свеќник (менора) со седум гранки, со делумно скршени краеви, симболизирајќи ја трагедијата на жртвите, но и неуништливоста на еврејскиот народ.
Од овие особини на споменикот произлегува неговиот назив „Камена менора“.
На споменикот е испишан текстот:
МАРТ 1943
НА 3013 ЕВРЕИ
НАШИ СОГРАЃАНИ
ЖРТВИ НА ФАШИСТИЧКИОТ ТЕРОР
ГРАЃАНИТЕ НА БИТОЛА
11 МАРТ 1958
4 Поврзано
* Историја на Евреите во Битола
* Споменик на депортираните Евреи (Штип)
* Синагога Арагон
Стерна (книга)

„Стерна“ — поетска збирка на Блаже Конески објавена во 1966 година од издавачката куќа Мисла во рамките на библиотеката „Билјана“. Збирката е испечатена во печатницата „Киро Димитровски-Дандаро“ во тираж од 8 800 примероци.
1 Содржина
Збирката содржи 15 песни:* Колумбо
* Спомен
* Тешкото
* Калемегдан
* Жинзифов (фрагмент од поемата)
* Ракување (фрагмент од поемата)
* Игра со дете
* Везилка
* Григор Прличев
* Водно
* Болен Дојчин
* Стерна
* Одземање на силата
* Марковиот манастир
* Беласица
Лигни

Лигни (науч. ''Teuthida,'' погрешно: ''лигњи'') или каламари — ред главонози мекотели. Имаат 8 кратки и 2 подолги пипала, сите со смукалки на нив. Длабоководните видови имаат блескави точки на нивната кожа. Најголемиот вид — колосалната лигна, достигнува должина до 14 м. Ја зграпчуваат жртвата со долгите пипала. Потоа ја вовлекуваат во нивните кратки пипала, кои цврсто ја држат додека не ја изедат. Имаат одличен вид. Тоа им помага успешно да ловат. Кога се нападнати, тие исфрлаат облак од материја, слична на мастило, за да го збунат напаѓачот.
Ханукија

Ханукија или менора за Ханука — канделабар со девет гранки кој се користи за време на осумдневниот еврејски празник Ханука. На осум од деветте гранки се поставуваат свеќи (или маслени светилки) кои ги симболизираат осумте ноќи на празникот; секоја вечер се пали по една свеќа повеќе од претходната, додека последната ноќ не се запалат сите осум свеќи. На деветтата гранка стои свеќата, наречена ''шамаш'' („помошник“ или „слуга“), која се користи за палење на останатите осум.
Ханукијата го одбележува, но е различна од, менората со седум гранки што се користела во древниот храм во Ерусалим. Заедно со менората со седум гранки и Давидовата ѕвезда, таа е меѓу најраспространетите артикли на еврејската церемонијална уметност.
1 Градба
За да биде кошер, шамашот мора да биде поставен на повисоко или пониско рамниште од главните осум свеќи (или маслени светилки), но постојат различни мислења за тоа дали сите свеќи мора да бидат поставени во права линија, или ханукијата може да биде и по крива линија.
2 Јавни настани
Ханукијата често се прикажува во јавноста во деновите на празникот Ханука во декември. Избрани званичници често учествуваат во јавното палење на ханукија.
3 Јавни збирки
Многу музеи имаат значајни збирки на ханукии, вклучувајќи ги и Израелскиот музеј, музејот на уметноста Метрополитен, и Еврејскиот музеј, во Лондон кој ја поседува ханукијата Линдо (најстарата ханукија изработена во Британија).
Има и збирка во малиот еврејски музеј во Рио де Жанеиро.
4 Галерија
Ланијакеја

Ланијакеја (|Laniakea — „неизмерни небеса“) — галактичко суперјато во кое е смстен Млечниот Пат и околу 100.000 други околни галаксии. Определено е во септември 2014 г. кога група астрономи како Р. Брент Тали од Хавајскиот универзитет, Елен Куртоа од Лионскиот универзитет, Јехуда Хофман од Еврејскиот универзитет во Ерусалим и Даниел Помаред од Париз-Сакле објавиле нов начин на определба на суперјатата според релативните брзини на галаксиите. Според новата определба, суперјатото Девица дотогаш сметано за месно влегува во Ланијакеја како нејзин крак.
Понатамошните изучувања укажуваат на тоа дека суперјатото Ланијакеја не е гравитациски врзано. Ова значи дека со време тоа ќе се растури, и нема да ја задржи својата необична густина во однос на околните подрачја.
1 Особености
Суперјатото Ланијакеја опфаќа околу 100.000 галаксии кои се протегаат 160 мегапарсеци (520 милиони светлосни години). Има приближна маса од 10<sup>17</sup> сончеви маси или 100.000 пати поголема од нашата галаксија, што е речиси иста со масата на суперјатото Часовник. Има четири составни делови, кои порано се сметале за одделни суперјата:
* Девица, во која се наоѓа Млечниот Пат.
* Водна Змија-Кентаур
** Голем Привлекувач, средишната гравитациска точка на Ланијакеја близу јатото Рамнило
** Пумпин Ѕид, наречен и суперјато Водна Змија
** Кентаур
* Паун-Индијанец
* Јужно Суперјато, со облаците Печка (S373), Златна Рипка и Еридан.
Најмасивни галактички јата во суперјатото Ланијакеја се Девица, Водна Змија, Кентаур, Ејбел 3565, Ејбел 3574, Ејбел 3521, Печка, Еридан и Рамнило. Сето суперјато се состои од 300 до 500 познати галактички јата и групи. Вистинскиот број може да е многу поголем бидејќи некои од нив ја патуваат по Зоната на избегнување, подрачје на небото прикриено од гас и прашина од галаксијата Млечен Пат, што ги прави невидливи.
Суперјатата се меѓу најголемите структури во вселената и имаат тешко одредливи граници, особено однатре. Во секое суперјато, највеќето галактички движења се насочени навнатре кон тежиштето. Во случајот на Ланијакеја, ова гравитациско жариште се нарекува Голем Привлекувач и влијае врз движењата на Месната Група на галаксии (во која е Млечниот Пат) си сите други во суперјатото. За разлика од нејзините составни јата, Ланијакеја не е гравитациски врзана и се предвидува дека ќе биде растргната од темна енергија.
Иако постоењето на суперјатото Ланијакеја е потврдено во 2014 г. предлогот за повразност на неколку суперјата е даден уште во 1980-тите. На пример, јужноафриканскиот астроном Тони Ферол во 1988 г. изјавил дека црвените поместувања укажуваат на сврзаност помеѓу суперјатаат Девица и Водна Змија-Кентаур.
2 Местоположба
Во околина на Ланијакеја се суперјатата Шеплиево, Херкул, Береникина Коса и Персеј Риби. Рабните граници помеѓу Ланијакеја и нив не биле јасно познати кога се определувала Ланијакеја. Оттогаш изучувањето на овие граници е мошне напреднато.
Самата Ланијакеја е составен дел на суперјатниот комплекс Риби-Кит, кој претставува галактичка нишка.
3 Поврзано
* Галактичко јато
* Галактичка нишка
* Месна Празнина — најблиската празнина
* Суперјато
* Празнина (астрономија)
Ханука

Ханука (he), Празник на светлината или Празник на осветувањето — еврејски празник во чест на обновувањето на Ерусалим и повторното осветување на Вториот храм на почетокот на Макавејското востание против Селевкидското Царство во 2 век пр.н.е.
1 Заднина
Ханука е прослава за победата на Макавејците над грчко-асирската војска предводена од Антиох и осветување на Вториот храм кој бил осквернавен за време на нивната окупација. Чудото на Ханука се состои во тоа што маслените ламби на ханукијата гореле осум дена и ноќи, иако имало маслиново масло само за еден ден.
2 Празнување
Ханука е празник на светлината и трае осум дена и осум ноќи. За Ханука се користи посебен свеќник со осум свеќи познат под името ханукија или менора за Ханука. Свеќата што се наоѓа на издвоена позиција (повисоко или пониско од останатите) се користи како дополнителна свеќа за палење на другите свеќи и се нарекува шамаш. Палењето на свеќите е централен чин за Ханука; првата ноќ се пали првата свеќа од десната страна на ханукијата, а потоа секој нареден ден се пали по уште една. На овој начин, сите осум свеќи се запалени на осмиот ден и го симболизираат непрекинатото горење на маслото во Храмот по победата на Макавејците. За време на палењето на свеќите, се изговара текст кој почнува со зборовите анерот алалу (овие свеќи), во кој се набројуваат прописите за палење на ханука-свеќите и за начинот на однесување додека горат.
Религиозно гледано Ханука е мал празник, освен кога е Шабат, и важат забраните за работа. Славењето на Ханука тежнее да биде неформално и засновано на обичаи наместо на некои законитости. Трите широко прифатени обичаи се:
*Јадење на храна пржена во масло, како на пример крофни латкас, со што се одбележува чудото поврзано со маслиновото масло.
*Играње вртимушка (која на еврејски се нарекува ''севивон''), со што се означува прикривањето на илегалните читања на Тората како игри за коцкање пред Макавејското востание*Давање џепарлак на децата, особено на монети, наречени ханукини пари. Истото под северноамериканско влијание е заменето со давање подароци што се надоврзува на славењето на Божиќ.
Ананиј I Струмички

Ананиј (|Ανανίας, |Ananias) — струмички епископ на Охридската архиепископија во XVI век. Тој го наследува Јоаким како струмички епископ. Ананиј се споменува како учесник на соборот одржан на 15 јануари 1565 година во Цариград, претседаван од охридскиот архиепископ Пајсиј, на кој е сменет вселенскиот патријарх Јоасаф II.
Ционски протоколи (филм)

''Ционски протоколи'' (изворно на англиски: ''Protocols of Zion'') ― документарен филм од 2005 година на Марк Левин за обновувањето на антисемитизмот во Соединетите Држави по нападите на 11 септември 2001 година. Појавувајќи се на екранот заедно со своите лица субјекти, Левин се впушта во слободен за сите дијалог со арапските жители на Соединетите Држави, црните националисти, евангелистите, белите националисти, неонацистите, кабалските рабини, преживеаните од Холокауст и Френк Велтнер, основачот на мрежното место Jew Watch.
1 Производство
Филмот на Левин ја црпи своето вдахновение од средбата што ја имал во њујоршко такси не многу по 11 септември. Неговиот возач, египетски доселеник, го повторил лажното тврдење дека Евреите биле предупредени да не одат на работа во Светскиот трговски центар на денот на нападот и ги навел ''Протоколите на ционските старешини'', антисемитска измама објавена во 1903 година дека има намера да го открие главниот план на Евреите да владеат со светот. Соочувањето со дополнителни примери, како што е сослушувањето дека некој весник ги серијализира ''Протоколите'', го убедило Левин да сними филм на оваа тема. Неговата прва идеја била сатиричен филм, но кога открил дека веќе се произведени две сериозни драматизации, наместо тоа сними документарен филм. Левин не сакал да направи научно испитување на антисемитизмот или на самите ''Протоколи''. Наместо да интервјуира академици, тој се насочил на интервјуа со луѓе на улица. Левин сакал филмот да биде емотивен и да поставува прашања. Тој рече дека самата тема е табу тема, а луѓето му предложувале дури и да не ги спомнува ''Протоколите'' од страв да не предизвика дополнително интерес за тоа.
2 Издавање
Филмот бил премиерно прикажан во Санденс на 21 јануари 2004 година. HBO ги купил телевизиските права, и THINKFilm му дале ограничено кино издание. Заработил 178.875 долари во Соединетите Држави.
3 Прием
На Rotten Tomatoes филмот има рејтинг од 67% врз основа на критиките од 58 критичари. Консензусот на страницата вели: „Левин ги носи гледачите на лично патување, откривајќи ги грдите и разновидни лица на антисемитизмот“. На Metacritic филмот има оценка од 60% врз основа на критиките од 23 критичари.
4 Поврзано
* Антисемитизмот во Соединетите Држави
* Израелско-палестински судир
* Нов антисемитизам
* Пјер-Андре Тагиеф (интервјуиран во филмот)
Врчва

Врчва (збор од старословенско потекло; турски: ќуп) или канаваза — старо име за голем глинен сад, со зафатнина од 50-200 литри, во кој покрај жито можело да се чуваат сало, туршија и вино. Овој сад се користел со или без капак (дрвен или камен). Тие се користеле и за складирање на жито за време на војни и селидби, бидејќи можеле да ги зачуваат резервите долго време. Познато е дека во Стара Грција се користеле големи дрвени садови и глинени садови наречени „питоси“ - бокали, кои биле постари и се користеле пред дрвените садови. За разлика од врчвата, стомната е многу помал сад за пиење, обично земјен, со рачка.
Teenage Mutant Ninja Turtles

''Teenage Mutant Ninja Turtles'' е американска медиумска франшиза создадена од уметниците за стрипови Кевин Истман и Питер Лерд . Ги следи Леонардо, Микеланџело, Донатело и Рафаел, четворица браќа желки (именувани по италијански ренесансни уметници) обучени во нинџутсу кои се борат против злото во Њујорк. Споредните ликови ги вклучуваат мудрец на желките и стаорец сенсеи Сплинтер, нивните човечки пријатели Ејприл О'Нил и Кејси Џонс и непријатели како Бакстер Стокман, Кранг и нивниот главен непријател, Шредер .
Франшизата започна како стрип, ''Teenage Mutant Ninja Turtles'', кој Истман и Лерд го замислија како пародија на елементи популарни во стриповите за суперхерои во тоа време. Првиот број бил објавен во 1984 година од компанијата Мираж студио на Истман и Лерд и беше изненадувачки успех. Во 1987 година, Истман и Лерд ги лиценцираат ликовите на Playmates Toys, кои развија линија на акциони фигури на <i>желките . Во периодот од 1988 до 1992 година беа продадени околу 1,1 милијарда американски долари играчки за ''желки'', што ги прави третите најпродавани фигури за играчки досега.
Акционите фигури беа промовирани со анимирана серија, која премиерно беше прикажана во 1987 година и траеше речиси една деценија. Во некои европски региони, зборот „нинџа“ во името беше заменет со „херој“ поради неговите насилни конотации. Беа објавени три филмови во живо; првиот стана независен филм со најголема заработка до тој момент. Во 2009 година, франшизата беше купена од Viacom, сега Paramount Global . Viacom нарача нова стрип серија, два нови филма во живо и нова анимирана серија.
Мушама

Мушама — памучна или ленена ткаенина обложена со слој од варено ленено масло за да се направи водоотпорна. Денес мушамите се изработуваат од памучно платно на кое е нанесен слој од ПВЦ (поливинил хлорид) или само од ПВЦ или силикон.
1 Изработка
Вареното ленено масло се приготвувало со долго вриење на ленено масло со метални соли, пред сèоловен оксид. Современото масло е помалку токсично, но и помалку погодно за изработка на мушама. Мушамата што се користи за заштита од атмосферски врнежи користела мешавина од соли на олово и манган, пигменти од сиена и умбер, за да биде поотпорна на влага.
Ткаенината најпрво била растегнувана на дрвена рамка и премачкувана со животински желатин. Маслото потоа се нанесувало и се оставало да се стврдне помеѓу слоевите. Бидејќи премазот се потпира на оксидација со воздух, потребни се тенки слоеви и долго време на стврднување.
Преклопувањата помеѓу листовите свежа мушама се спојуваат природно кога ќе се притиснат заедно. Ова исто така доведува ткаенината да се лепи кога се превиткува. Платното се премачкувало со восок и прав за да се намали лепењето при виткање.
Шевовите во традиционалната мушама може да се премачкаат по шиењето за да се намали навлегуње на течности. Ова е генерално незадоволително за облека, па затоа капутите од оваа ера вградувале една или повеќе кратки наметки преку рамениците. Овие наметки биле изработени во едно парче и ги покривале неизбежните рабови на рамената на главната облека.
Во 19 век, се развиле восочен памук и Мекинтош мантили за дожд и почнале постепено да ги заменуваат масла, особено за облека.
2 Примена
Историски гледано, пред 19 век, мушамата била еден од ретките флексибилни, водоотпорни материјали кои биле широко достапни. Кожата била скапа - многу скапа во големи парчиња - и барала редовно одржување ако често се мокри. Мушамата се користела како надворешен водоотпорен слој за багаж, дрвени ковчези и флексибилни торбички и за водоотпорна облека.
Најпознатата неодамнешна примена била за кујнски покривки за маса со светли печати. Масленото платно со досадна боја се користело за кревети за кревети, вестери и шатори . До крајот на 1950-тите, мушамата станала синоним за винил (поливинил хлорид) врзан или за фланелирана ткаенина или за печатен винил со синтетичка неткаена подлога.
M94 (галактичка група)

M94 (група M94 или група Ловечки Кучиња I) — расеана издолжена галактичка група на далечина од 13 милиони светлосни години во соѕвездијата Ловечки Кучиња и Береникина Коса. Ова е една од многуте групи во суперјатото Девица (т.е. Месното Суперјато) и една од најблиските до Месната Група.
Иако галаксиите во ова јато делуваат како да образуваат една голема облачна структура, многу од нив имаат слаба гравитациска поврзаност, а некои немаат ни стабилни орбити околу средиштето на групата. Највеќето галаксии во групата се движат со ширењето на вселената.
1 Членови
Во долуприкажаната табела се наведени галаксиите заведени како членови во Каталогот на блиски галаксии, каталогот „Лионска група на галаксии“ (LGG) и трите списоци на групи составени од примерокот „Блиски оптички галаксии“ на Џуричин и др.
+Членови на групата M94
Име, Тип, Рек. (J2000), Дек. (J2000), Црвенопомест. (км/с), Привиднавеличина
IC 3687, IAB(s)m, 354 ± 1, 13,7
IC 4182, SA(s)m, 321 ± 1, 13,0
M94, (R)SA(r)ab, 308 ± 1, 9,0
NGC 4144, SAB(s)cd, 265 ± 1, 12,1
NGC 4190, Im pec, 228 ± 1, 13,4
NGC 4214, IAB(s)m, 291 ± 3, 10,2
NGC 4244, SA(s)cd, 244, 10,9
NGC 4395, SA(s)m, 319 ± 1, 10,6
NGC 4449, IBm, 207 ± 4, 10,0
UGC 6817, Im, 242 ± 1, 13,4
UGC 7559, IBm, 218 ± 5, 14,2
UGC 7577, Im, 195, 12,8
UGC 7698, Im, 331 ± 1, 13,0
UGC 8320, IBm, 192 ± 1, 12,7
Покрај ова, NGC 4105 и DDO 169 често (иако недоследно) се сметаат за членови на групата во гореприкажаните наводи.
Најсјајниот член на групата M94 е неизвесен бидејќи ова делумно зависи од анализата со која се определува членството. Каталогот LGG вели дека во групата припаѓа M106, што би го направил најсјаен член. Меѓутоа, другите гореспоменати каталози не го признаваат тоа, и тогаш најсјана галаксија во групата би била M94.
2 Поврзано
* M96 (галактичка група)
* Вајар (галактичка група)
* Ловечки Кучиња II (галактичка група) (група CVn II)
Враќањето на отпишаните (филм)

„Враќањето на отпишаните“ (српски: ''Повратак отписаних'') — југословенски филм од 1976 година, во режија на Александар Ѓорѓевиќ, а автори на сценариото се Драган Марковиќ и Гордан Михиќ. Тој претставува продолжение на филмот „Отпишаните“, а поради големата популарност, две години подоцна била снимена и истоимената телевизиска серија. Главните улоги ги толкуваат: Драган Николиќ, Воја Брајовиќ, Злата Петковиќ, Павле Вуисиќ, Александар Берчек, и Стево Жигон.
1 Синопсис
Летото 1944 година, Прле (го игра Николиќ) и Тихи (го игра Брајовиќ), кои се веќе искусни партизани, заедно со Јоцо (го игра Вуисиќ), добиваат задача тајно да се префрлат во Белград. Групата го заробува автомобилот на министерот во српската влада, а Јоцо се преправа во српскиот министер. Патем, нив ги заробува група четници, но партизаните успеваат да ги совладаат. Меѓутоа, подоцна, тие се заробени од еден паризански одред и осудени се на смртна казна, но во последен миг успеваат да докажат дека се партизани. Тука добиваат германски мотоцикл и Прле, Тихи и Јоцо влегува во Белград, иако таму ги чекаат специјалната полиција и Гестапо. Потоа, партизаните успешно извршуваат неколку опасни задачи.
Отпишаните (филм)

„Отпишаните“ (српски: ''Отписани'') – југословенски филм од 1974 година, во режија на Александар Ѓорѓевиќ по сценариото на Драган Марковиќ и Синиша Павиќ, а автор на музиката е Миливоје Марковиќ. Филмот, снимен во продукција на ТВ Белград, претставува спој на првите две епизоди од истоимената телевизиска серија. Главните улоги ги толкуваат: Драган Николиќ, Воја Брајовиќ, Предраг Мики Манојловиќ, Владан Холец, Раде Марковиќ, Слободан Алигрудиќ и Стево Жигон.
1 Синопсис
Во текот на Втората светска војна, дознавајќи дека Германија го нападнала Советскиот Сојуз, група млади членови на СКОЈ решаваат да основаат тајна група која ќе му се спротивстави на германскиот окупатор. Најпрвин, тие успеваат од главната болница да ослободат една жена, членка на штабот, која е уапсена од Гестапо. Потоа, групата успева да уништи една голема гаража на германската војска.
Умбра

Умбра — пигмент кој содржи од 45 до 70% Fe<sub>2</sub>O<sub>3</sub> (железен оксид) и со значителен дел од манган диоксид (од 5 до 20%). Сировата умбра од познатите места во Кипар и Италија има зеленикаво-кафеава боја и добива темнокафеава боја кога ќе се загрее. Тој е многу стабилен и има добра покривна моќ.
1 Неоргански обоени пигменти
До денес се познати стотици различни неоргански обоени пигменти, кои се разликуваат едни од други по боја и други својства. Според хемискиот состав, како што обично се опишуваат пигментите, постојат четири главни групи пигменти: оксидни пигменти, сулфидни и селенидни пигменти, хроматни пигменти и цијанидни пигменти. Што се однесува до бојата, неорганските пигменти, со исклучок на белиот и црниот, може да се бројат како црвени, кафеави, портокалови, жолти, зелени и сини пигменти. Бојата и хемискиот состав не се директно поврзани. На пример, црвената боја ја добиваат, меѓу другото, железен оксид и кадмиум сулфоселенид, додека различни оксиди, дури и од ист метал, железо, можат да бидат црвена, кафеава, портокалова, жолта или црна, вклучувајќи ги и преодните тонови помеѓу овие бои.
1.1 Оксидни пигменти
Оксидните пигменти вклучуваат едноставни оксиди и хидрирани оксиди на железо и хром, како и мешани пигменти со шпинелна или рутилна структура. Групата оксидни пигменти е високо ценета поради нејзината издржливост на светлина, добра покривна моќ, инертност и отпорност на растворувачи и хемикалии и отпорност на температури до 500 °C (освен некои железни оксиди). Покрај овие својства, оксидните пигменти се исто така погодни поради нивната ниска цена.
1.2 Природни железни оксиди
Природните железни оксиди се широко распространети во железните руди ширум светот, но релативно малку руди се доволно чисти за да биде исплатлива нивната употреба во производството на пигменти. Природните пигменти од железен оксид обично се именувани по наоѓалиштата на рудата. Познати се шпански црвени, персиски црвени, сиена жолти пигменти и така натаму. Што се однесува до хемискиот состав, природните пигменти од железен оксид содржат, со многу нечистотии, одредени хемиски соединенија на железо: железо(III) оксид (α Fe<sub>2</sub>O<sub>3</sub>) во црвените пигменти, т.е. хидриран железен (III) оксид, гетит (α FeOOH) во жолти пигменти. Првото соединение се наоѓа во железната руда хематит, а второто во рудата лимонит. За да се произведе пигмент од руди, тие се подложуваат на процедури кои зависат од составот на рудата и нечистотиите што треба да се отстранат. Рудата се дроби, нечистотиите се отстрануваат што е можно подобро, потоа производот се суши, понекогаш се калцинира и се меле. Сушењето и калцинирањето се чувствителни постапки бидејќи загубата на вода, која се јавува во оваа прилика, може да ја промени нијансата на пигментот. Затоа, времетраењето и температурата на сушењето и жарењето се многу важни и треба внимателно да се контролираат. Добро познати природни пигменти од железо оксид се железно црвенило, окер и умбра.
Месен Меѓуѕвезден Облак

Месен Меѓуѕвезден Облак или ММО (|Local Interstellar Cloud, LIC) — меѓуѕвезден облак со големина од околу 30 сг (9,2 пс) низ кој се движи Сончевиот Систем. Непознато е дали Сонцето се наоѓа во самиот Месен Меѓуѕвезден Облак, или во подрачјето каде Месниот Меѓуѕвезден Облак замодејствува со соседниот G-облак. Како G-облакот и други, ММО е дел од т.н. „многу месна меѓуѕвездена средина“ која почнува онаму каде завршуваат хелиосферата и меѓупланетарната средина — најдалечното место до кое имаат стасано сондите.
1 Структура
Сончевиот Систем е сместен во структурата наречена Месен Меур, малогустинско подрачје на галактичката меѓуѕвездена средина. Во ова подрачје е Месниот Меѓуѕвезден Облак (ММО), каде подрачјето е малку побогато со водород. Се проценува дека Сончевиот Систем има невлезено во ММО во изминатите 10.000 години.
Неизвесно е дали Сонцето сè уште е во ММО или има навлезено во преодната зона меѓу ММО и G-облакот.
Со анализа е проценето дека Сонцето целосно ќе излезе од ММО за највеќе 1900 години.
Облакот има температура од приближно 7.000 K (6.730 °C), иста како површината на Сонцето. Меѓутоа, неговиот специфичен топлински капацитет е многу низок бидејќи не е многу густ (0,3 атоми/см<sup>3</sup>). Оваа густина е под просекот за меѓуѕвездената средина во Млечниот Пат (0,5/см<sup>3</sup>), иако шестпати погуста од гасот во врелиот и малогустински Месен Меур (0,05/см<sup>3</sup>) кој го опкружува месниот облак. За споредба, Земјината атмосфера на работ на вселената има 1,2 молекули на кубен сантиметар, кои се намалуваат на 50 милиони (5,0) на 450 км. Поради оваа слаба густина, подрачјето можеби подобро би се претставило како празнина отколку како облак.
Облакот тече нанадвор од здружението Скорпија-Кентаур, ѕвездено здружение кое е ѕвездородно подрачје, приближно нормално на правецот на самото Сонце, претпоставувајќи дводимензионалност.
Во 2019 г. истражувачите нашле меѓуѕвездено железо-60 (<sup>60</sup>Fe) на Антарктикот, кое го поврзуваат со Месниот Меѓуѕвезден Облак.
2 Содејство со Сончевото магнетно поле
Во 2009 г. податоците од сондата „Војаџер 2“ покажале дека магнетната јачина на месната меѓуѕвездена средина е многу поголема отколку што се очекувало (370 до 550 пикотесли (pT), наспроти претходните проценки од 180 до 250 pT). Фактот што Месниот Меѓуѕвезден Облак е силно магнетизиран би го објаснил неговиот досегашен опстанок и покрај притисоците од ветровите кои го имаат оддувано Месниот Меур.
Потенцијалните ефекти на Месниот Меѓуѕвезден Облак врз Земјата во голема мера се намалени благодарение на сончевиот ветар и Сончевото магнетно поле. Ова заемодејство со хелиосферата се проучува од Истражувачот на меѓуѕвездените граници (IBEX), сателит на НАСА кој ги исцртува границите меѓу Сончевиот Систем и меѓуѕвездениот простор.
3 Поврзано
* Гулдов Појас
* Орионов Крак
* Персеев Крак
Орионов Крак

Орионов Крак — помал спирален крак на Млечниот Пат со ширина од 3.500 светлосни години (1.100 парсеци) и 10.000 светлосни години (3.100 парсеци) во должина.. Познат е и под полното име крак Орион-Лебед, Месен Крак или Орионов Мост.
Кракот е наречен по соѕвездието Орион, кое е меѓу најзабележителните на зимското небо (на северната полутопка).
Сместен е меѓу кракот Кобилица–Стрелец (чии месни делови се издадени кон Галактичкото Средиште) и Персеевиот Крак (чиј месен дел е главниот најнадворешен крак и еден од двата главни во галаксијата).
Кон средината на 2013 г. се изнесени докази дека Орионовиот Крак може да е огранок на Персеевиот Крај, или пак одделен изданок.
Сончевиот Систем се наоѓа близу неговиот внатрешен обрач во релативна шуплина во меѓуѕвездената средина наречена Месен Меур, некаде наполу од должината на кракот, околу 8.000 парсеци (26.000 светлосни години) од Галактичкото Средиште.
Во поново време се измерени паралаксите и сопствените движења на преку 30 метанолски (6,7-GHz) и водени (22-GHz) мазери во големомасени ѕвездородни подрачја на далечина до неколку килопарсеци од Сонцето со голема точност. Наодите покажуваат дека Месниот Крак е одвоена делница на крак меѓу Стрелецовиот и Персеевиот Крак кој обвиткува помалку од една четвртина од Млечниот Пат. Делницата е долга ~20.000 сг и широка ~3.000 сг со агол на наваленост од 10,1° ± 2,7° до 11,6° ± 1,8°. Оттука можеме да заклучиме дека Месниот Крак е поголем одошто се мислело, и дека неговиот агол на наваленост и степен на ѕвездородност се споредливи со главните краци на галаксијата. Затоа тој се смета за петти крак на Млечниот Пат.
1 Месјеови објекти
Орионовиот Крак содржи разни Месјеови објекти:
*Јато Пеперутка (M6)
*Птоломеево Јато (M7)
*Расеано јато M23
*Расеано јато M25
*Маглина Тег (M27)
*Расеано јато M29
*Расеано јато M34
*Расеано јато M35
*Расеано јато M39
*Винеке 4 (M40)
*Расеано јато M41
*Маглина Орион (M42)
*Демеранова Маглина (M43)
*Јато Јасли (M44)
*Јато Плејади (M45)
*Расеано јато M46
*Расеано јато M47
*Расеано јато M48
*Расеано јато M50
*Маглина Прстен (M57)
*Расеано јато M67
*M73
*Маглина Мал Тег (M76)
*Расеана маглина M78
*Расеано јато M93
*Маглина Був (M97)
2 Поврзано
* Галактички диск
* Гулдов Појас
* Месен Меур
M96 (галактичка група)

M96 (група M96 или група Лав I) — галактичка група во соѕвездието Лав. Содржи помеѓу 8 и 24 галаксии, меѓу кои Месјеови објекти. Го опфаќа и Лавовиот Прстен. Ова е една од бројните групи во суперјатото Девица (кое ги здружува Месната Група и јатото Девица).
1 Членови
Во долуприкажаната табела се наведени галаксиите заведени како членови во Каталогот на блиски галаксии, прегледот на Фок и др., каталогот „Лионска група на галаксии“ (LGG), и трите списоци на групи составени од примерокот „Блиски оптички галаксии“ на Џуричин и др.
+Членови на групата M96
Име, Тип<ref>, Рек. (J2000), Дек. (J2000), Црвенопомест. (км/с), Привиднавеличина
M95, SB(r)b, 778 ± 4, 11,4
M96, SAB(rs)ab, 897 ± 4, 10,1
M105, E1, 911 ± 2, 10,2
NGC 3299, SAB(s)dm, 641 ± 6, 13,3
NGC 3377, E5.5, 665 ± 2, 11,2
NGC 3384, SB(s)0, 704 ± 2, 10,9
NGC 3412, SB(s)0, 841 ± 2, 11,5
NGC 3489, SAB(rs)0, 677 ± 2, 11,1
Лавов Прстен, H I-подрачје, 960 ± 80
2 Блиски групи
Лавовата Тројка, која ги вклучува спиралните галаксии M65, M66 и NGC 3628, е сместена физички блиску до групата M96. Некои алгоритми за утврдување на припадноста ја сметаат Лавовата Тројка дел од групата M96. Двете групи впрочем може да бидат посебни делови на многу поголема група.
3 Поврзано
* Лав II (галактички групи)
* Девица II (галактички групи)
* Девица III (галактички групи)
Персеев Крак

Персеев Крак — еден од двата главни спирални крака на Млечниот Пат (другиот е Штит-Кентаур). Кракот почнува од завршетокот на долгата средишна пречка на Млечниот Пат. Оддалечен е 6.400 светлосни години од Сончевиот Систем.
1 Преглед
Млечниот Пат е пречкеста спирална галаксија со два големи крака и повеќе мали краци или изданоци. Персеевиот има полупречник од 10,7 килопарсеци и е сместен помеѓу Лебедовиот Крак и кракот Кобилица–Стрелец. Наречен епо соѕвездието Персеј порани неговата насоченост кон тоа соѕвездие гледајќи од Земјата.
Персеевиот Крак е еден од четирите поголеми краци. Долг е преку 60.000 сг и широк околу 1.000 сг, со агол на наваленост од речиси 9 степени.
Постои претпоставка дека месниот изданок наречен Орион-Лебед (во кој се Сончевиот Систем и Земјата) и сместен во Персеевиот Крак, е всушност негов огранок, но ова не е потврдено.
2 Членови
Персеевиот ракав го опфаќа Двојното Јато и повеќе Месјеови објекти:
*Раковидна Маглина (M1)
*Расеано јато M36
*Расеано јато M37
*Расеано јато M38
*Расеано јато M52
*Расеано јато M103.
3 Поврзано
* Галактички диск
* Список на Месјеови објекти
Месен Меур

Месен Меур или Месна Шуплина, — релативна шуплина во меѓуѕвездената средина на Орионовиот Крак во Млечниот Пат. Ги опфаќа најблиските ѕвезди до нас и, меѓу останатото, Месниот Меѓуѕвезден Облак (во кој е Сончевиот Систем), соседниот G-облак, Подвижната група во Голема Мечка (најблиската ѕвездена подвижна група) и Хијадите (најблиското расеано јато). Има пречник од барем 300 светлосни години и се одликува со неутралноводородна густина од 0.05 атоми/см<sup>3</sup>, околу една десетина од просекот во меѓуѕвездената средина во Млечниот Пат (0,5 атоми/см<sup>3</sup>) и една шестина од онаа во Месниот Меѓуѕвезден Облак (0,3 атоми/см<sup>3</sup>).
Исклучително проретчениот гас во Месниот Меур е последица од експлозии на супернови од подвижната група Плејади во изминатите 10-20 милиони години, а меурот е остаточна суперобвивка.
1 Опис
Сончевиот Систем веќе 5-10 милиони години патува низ подрачјето сега заземено од Месниот Меур. Сега се наоѓа во Месниот Меѓуѕвезден Облак (ММО), помало подрачје од погуст материјал во меурот. ММО настанал онаму кајшто се сретнале Месниот Меур и меурот Јамка I. Гасот во ММО има густина од приближно 0,3 атоми/см<sup>3</sup>.
Месниот Меур нема топчест облик, туку се стеснува во галактичката рамнина и станува јајцевиден ил елиптичен, проширувајќи се над или под рамнината како песочен часовник. Се граничи со други меури од помалку густа меѓуѕвездена средина, особено меурот Јамка I. Овој меур е исчистен загреан и одржуван од супернови и ѕвездени ветришта во здружението Скорпија-Кентаур, на далечина од 500 светлосни години од Сонцето. Меурот Јамка I ја содржи ѕвездата Антарес (Алфа Скорпија, α Sco). НЕколку тунели ги поврзуваат шуплините на месниот меур со меурот Јамка I, наречен „Волков Тунел“. Other bubbles which are adjacent to the Local Bubble аре меурите Јамка II и Јамка III.
Во 2019 г. истражувачите на Антарктикот нашле меѓуѕвездено железо кое го ставаат во врска со Месниот Меѓуѕвезден Облак, кој може да е поврзан со образувањето на Месниот Меур.
2 Набљудување
Од февруари 2003 до април 2008 г. вршено е испитување на врелиот гас во Месниот Меур од малата вселенска опсерваторија CHIPS на основа на плазмена спектрометрија. Месниот Меур е изучуван и од мисијата EUVE (1992–2001), кој ги испитувал врелите ултравиолетови извори во него. Најдени се извори надвор од работ на меурот, но тие се послаби заради погустата меѓуѕвездена средина. Во 2019 г. е изработена првата тридимензионална карта на Месниот Меур според набљудувања на расеани меѓуѕвездени појаси.
3 Влијане врз ѕвездообразбата
Во јануари 2022 г. по пат на набљудување и моделирање е утврдено дека ширењето на меурот предизвикало насобирање на гас и отпад, и дека ова дејство е одговорно за образувањето на сите млади околни ѕвезди.
Овие млади ѕвезди обично се наоѓаат во молекуларни облаци како Биковиот и расеаното ѕвездено јато Плејади.
4 Поврзано
* Гулдов Појас
* Список на најблиски ѕвезди
* Орионов Крак
* Супермеур
Штит-Кентаур

Штит-Кентаур (или Штит-Јужен Крст) — долг спирален крак од гас и прав, еден од главните на Млечниот Пат.
Кракот е сместен помеѓу помалиот крак Кобилица–Стрелец и поголемиот Персеев Крак. Штит-Кентаур почнува близу средишната пречка како ''Штитов Крак'', а потоа постепено преоѓа во ''Кентауров Крак''.
Подрачјето кајшто овој крак се поврзува со пречката на галаксијата е богато со ѕвездородни области. Во 2006 г. таму е откриено големото јато RSGC1 кое опфаќа нови ѕвезди, меѓу кои и 14 црвени суперџинови. Во 2007 г. е откриено јатото RSGC2 со околу 50.000 новонастанати ѕвезди, на само неколку стотици светлосни години од RSGC1. Второспоменатото се смета дека е помладо од 20 милиони години и содржи 26 црвени суперџинви — најголемата позната групација на такви ѕвезди. Други јата на ова подрачје се RSGC3 и Аликанте 8.
1 Поврзано
* Галактички диск