procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Јелена Бачиќ Алимпиќ

Јелена Бачиќ Алимпиќ (Нови Сад, 26 март 1969 г.) е српска новинарка, писателка и ТВ презентерка.
1 Биографија
Јелена Бачиќ Алимпиќ е родена на 26 март 1969 година во Нови Сад. Се школувала во Карловачката гимназија во Сремски Карловци и студирала на Филозофскиот факултет во Нови Сад, на катедрата за југословенска книжевност и српскохрватски јазик.
Работела како новинарка и автор на документарни телевизиски емисии за ЈРТ и ТВ Нови Сад од 1987 година до 1993 година. Девет години била новинар и уредник во телевизијата, по што преминала во телевизија Пинк. Ја напуштила телевизијата Пинк ТВ во 2013 година. Добитничка е на многу награди за телевизиско творештво и новинарство во земјата и регионот.
Автор е на бестселерот ''Рингишпил'' (2010), кој е преведен на македонски, турски, словачки и бугарски јазик, награден со „Златен хит либеро“ и две години по ред прогласен за најчитана книга од домашен автор. ''Рингишпил'' била објавена и во луксузно издание, во престижното издание „Накит на лагуната“, како еден од најпродаваните и најчитаните романи во историјата на издавачката куќа „ Лагуна “. Нејзиниот втор роман, ''Писмото на госпоѓа Вилма'' (2012) и третиот ''Последната пролет во Париз'' (2014), исто така станале бестселери, кои се преведени на македонски јазик. Наградени се со „Златен хит либеро“ и прогласени за најчитани книги од домашниот автор во 2012 година и 2014 година. Во октомври 2015 година, бил објавен нејзиниот четврти роман, ''Ноќта кога дојдоа сватовите'', првата книга од ''трилогијата Казна за гревот'', кој поставил нови рекорди во продажба кај читателската публика. Втората книга од трилогијата ''Казна за гревот'' (петти роман на авторот) - ''Книга на спомените'', излегла од печат во февруари 2016 година, а третата ''Молитва за прошка'' (шестиот роман на авторот) во јуни истата година. Трилогијата е преведена на македонски јазик. Нејзиниот седми роман, ''Куферот од Берлин'', бил објавен во март 2018 година, додека осмиот роман, ''Те нема никаде'', во мај истата година. Деветтиот роман, ''Неговите бели ракавици'', бил објавен во јуни 2019 година.
Таа живее во Нови Сад како слободен уметник. Јелена Бачиќ Алимпиќ е мажена за Мирослав Алимпиќ и со него има две деца, Марко и Дуња.
2 Романи
*''Рингишпил'' (2010)
*''Писмото на г-ѓа Вилма'' (2012)
*''Последната пролет во Париз'' (2014)
*''Казна за гревот: Ноќта кога дојдоа сватовите'' (2015)
*''Казна за гревот: Книга на спомените'' (2016)
*''Казна за гревот: Молитва за прошка'' (2016)
*''Куферот од Берлин'' ( 2018)
*''Те нема никаде'' (2018)
*''Неговите бели ракавици'' (2019)
*''Некој друг живот'' (2020)
*''Јас не сум виновна'' (2021)
Петар Дивиќ

Петар Дивиќ (роден на 11 јули 1975 година) е поранешен српски професионален фудбалер кој играл на позицијата напаѓач.
1 Клупска кариера
Дивиќ играл за клубот на Динамо Панчево во Втората лига на СР Југославија 1994–1995. Бидејќи клубот доживеал испаѓање, тој преминал да игра една сезона во клубот од српската лига Војводина. Веднаш потоа, во летото 1996 година направил трансфер во шпанскиот клуб Толедо. На својот прв натпревар во лигата, Дивиќ постигнал хет-трик во победата од 4:0 на домашен терен над клубот на Еција. Тој, сепак, во продолжение на сезоната успеал да постигне само уште еден гол во Сегунда дивизион 1996–97.
Во летото 1997 година, Дивиќ се вратил во својата татковина и се приклучил на клубот Рад во Првата лига на СР Југославија. Тој не успеал да има влијание во играта со популарните ''Градежници'' и веднаш се префрлил во 1998 година, во клубот на ЧСК Челарево во зимскиот преоден рок помагајќи им да се пласираат во Втората лига.
Во летото 1999 година, Дивиќ потпишал со екипата на ОФК Белград. Уживал во успешниот престој во клубот, постанувајќи најдобар стрелец во Првата лига на СР Југославија во сезоната 2000-01. Тој постигнал дури 27 голови. За време на неговите две години и половина со ''Романтичарите од Белград'', Дивиќ постигнал вкупно 56 првенствени голови на 76 натпревари.
Во декември 2001 година, Дивиќ заминал во странство по втор пат и се приклучил на тимот на Унион од Берлин. Тој постигнал седум голови во 18 лигашки натпревари до крајот на сезоната 2001-02. Шест месеци подоцна, Дивиќ бил префрлен во Втората Бундеслига, во клубот на Ајнтрахт од Трир. Таму тој не постигнал ниту еден гол на вкупно 15 првенствени натпревари.
2 Репрезентација
Петар Дивиќ одиграл два натпревари за СР Југославија, двата во Купот Кирин во 2001 година. Тој првично влегол на натпреварот одигран на 28 јуни како замена на полувремето за Миливое Ќирковиќ во поразот со 0:2 од селекцијата на Парагвај. Шест дена подоцна, на 4 јули, Дивиќ одиграл цели 90 минути за простување со државната репрезентација на Драган Стојковиќ против Репрезентацијата на Јапонија. Тој натпревар завршил со резултатот од 0:1 за селекцијата на Јапонија.
3 Кариера по играњето
Во Првата српска лига 2016–17, Дивиќ бил назначен за тренер на клубот на ОФК Белград во месец јуни 2017 година, по испаѓањето на клубот во Српската лига на Белград. Тој поднел оставка од функцијата во месец април 2018 година. Подоцна истиот месец, Дивиќ го презел водството во неговиот клуб од родниот град, екипата на Динамо 1945.
4 Статистика во кариерата
Клуб, Сезона, Лигашки натпревари
Натпревари, Голови
Динамо од Панчево, 1994–95
1995–96
Толедо, 1996–97, 21, 4
Рад, 1997–98, 7, 0
ЧСК Челарево, 1997–98
1998–99 година
ОФК Белград, 1999–2000 година, 31, 21
2000–01, 32, 27
2001–02, 13, 8
Унион Берлин, 2001–02, 18, 7
2002–03, 4, 0
Ајнтрахт Трир, 2002–03, 9, 0
2003–04, 6, 0
Смедерево, 2004–05, 10, 1
Динамо од Панчево, 2006–07
Вашаш, 2007–08, 9, 2
2008–09, 18, 7
2009–10, 24, 5
Вкупно во кариерата, 202, 82
5 Признанија
5.1 Клупски признанија
; ЧСК Челарево
* Освоена е Српската лига на Војводина: 1997–98
5.2 Поединечни признанија
* Прва лига на СР Југославија: Најдобар стрелец 2000–01
6 Наводи
Тибор Иванишевиќ

Тибор Иванишевиќ (16 август 1990) е српски ракометар на германскиот клуб ХСГ Вецлар и играч на репрезентацијата на Србија.
1 Клупска кариера
Откако започнал во Вождовац, Иванишевиќ поминал три сезони во Црвена звезда, пред да се пресели во странство во унгарскиот Орошази ФКСЕ во 2013 година. Тој продолжил да игра за Борац Бања Лука во сезоната 2015-16.
Во јануари 2017 година, Иванишевиќ потпишал со данскиот клуб Скјерн. Тој одбранил седум пенали на натпревар од Лигата на шампионите против Мотор Запорожје на 4 март 2018 година, помагајќи му на својот тим да се квалификува во нокаут фазата на натпреварувањето.
2 Репрезентативна кариера
Иванишевиќ освоил сребрен медал со српската репрезентација на Летната универзијада 2015 година и ја претставуваше Србија на три Европски првенства (2018, 2020 и 2022 година).
3 Трофеи
; Скјерн
* Данска машка ракометна лига : 2017–18
Стеван Сретеновиќ

Стеван Сретеновиќ (25 септември 1995) е српски ракометар на РК Мешков Брест и на српската репрезентација .
1 Кариера
Откако играл за Партизан, Сретеновиќ се преселил во странство во Франција и потпишал договор со УСАМ Ним Гард во август 2016 година.
Српски репрезентативец од 2014 година, Сретеновиќ учествувал на Европското првенство во ракомет за мажи во 2020 и 2022 година.
Тој ја претставувал Србија на Европското првенство во ракомет за мажи во 2020 и 2022 година.
Немања Зеленовиќ

Немања Зеленовиќ (27 февруари 1990) е српски ракометар на германскиот клуб Фриш Ауф Гепинген и на репрезентацијата на Србија.
1 Клупска кариера
Откако поминал низ младинските категории на Црвена звезда, Зеленовиќ го направил своето деби за сениорскиот тим во сезоната 2007–08, кога клубот ја освоил шампионската титула. Тој се преселил во странство и потпишал со словенечки Цеље во 2011 година.
2 Репрезентативна кариера
На репрезентативно ниво, Зеленовиќ ја претставувал Србија на две Светски првенства (2013 и 2019 година) и на пет европски првенства (2014, 2016, 2018, 2020 и 2022 година).
3 Трофеи
; Црвена ѕвезда
* Српска ракометна супер лига : 2007–08
; Цеље
* Словенечка прва лига : 2013–14
* Куп на Словенија : 2011–12, 2012–13, 2013–14
; СЦ Магдебург
* ДХБ-Покал : 2015–16
Војислављевиќ

Војислављевиќ е српска средновековна династија, која ја наследила власта над Дукља преку Јован Владимир и српската династија Властимировиќ. Оваа лоза владеела со Дукља и околните области, вклучувајќи ги Захумље, Рашка и Босна. Нивното владеење траело од 1018 година до 1186 година, кога доминацијата ја презела династијата Немањиќ.
1 Потеклото на името
Војислављевиќ го добиле името по благородникот Травун по име Стефан Војислав, кој бил внук на владетелот на Дукла, свети Јован Владимир. Тој бил внук и на Лутимир, последниот кнез од Рашка.
Кога Византија повторно ја окупирала Рашка, кнезот Воислав и неговиот син Михаило, родени по 1042 г. кој станал градоначалник на Големата Зета 1050 / 1055 година, го вратил кнежевството и ја задржал независноста од Византија. По Михаил, неговиот син Петрислав бил поставен за велики војвода од Дукља.
Иконата на кралот Михаил со круната и денес се чува во црквата Свети Михаил во Стон, на полуостровот Пељешац.
Него го наследил неговиот син Константин Бодин, кој владеел од 1080 година до 1101 година.
Вукан и Марко, новите рашки кнезови, веројатно биле синови на споменатиот Петрислав. Вукан (1083-1115) бил голем префект сè додека не му го предал управата на Дукља на Марко. Византискиот император Алексиј I Комнин подоцна го принудил Вукан да ја признае врховната власт на Византија во 1094 година.
По смртта на Бодин во 1101 година, непрестајните борби за моќ меѓу неговите наследници ја ослабнале државата. Бодин претходно го прогонил Доброслав, неговиот помлад брат, заедно со неговиот братучед Кочапар во 1101 година се вратиле и ја продолжиле борбата за власт во Дукла.
Во 1114 година Ѓорѓи, синот на Константин Бодин, ја презел власта во Дукла. Следната година, Вукан бил заменет со неговиот внук Урош I Вукановиќ (околу 1115 - 1131) во Рашка. Ѓорѓивото владеење траело до 1118 година.
Еден од синовите на Урош I бил Завид, кнезот на Захумље. Неговите четири сина на крајот ќе доведат до тоа династијата Немањиќ да ја преземе Рашка.
2 Владетели
Дукља
* Принцот Стефан Војислав (1018]/ 1019- околу 1043 година)
* Кнегиња Неда (околу 1043 - околу 1046 година)
* Кнез Гојислав (околу 1043 - околу 1046 година)
* Цар Михајло I (околу 1046-1081)
* Кралот Константин Бодин (1081-1099)
* Кралот Михаило II Воислављевиќ (1099-1102)
* Кралот Доброслав II (1099- 1102)
** Кралот Кочапар (1102-1103)
* Кралот Владимир Воислављевиќ (1103-1114)
* Кралот Ѓорѓе Бодиновиќ (1114-1118, 1125-1131)
* Кнез Грубеша (1118-1125)
* Кралот Градихна (1131-1148)
* Кнез Радослав Градишиќ (1146-1162)
** Кнезот Михаило III Воислављевиќ (1162—1186)
* Кнегиња Десислава (1186-1189)
Рашка
* Префектот Петрисав(околу 1050-1083)
* Големиот префект Вукан (1083-1115)
* Префектот Марко (1083—1115)
* Голем префектот Урош I Вукановиќ (околу 1115 / 1120-1131)
* Големиот префект Урош II Примислав (околу 1140-1161)
* Префектот Деса (1161-1165)
Босна
* Кнез Стефан (околу 1082 - околу 1100 г.)
3 Извори и литература
Извори
;Извори
**********;Литература
**********************
Награда Дејан Медаковиќ

Наградата Дејан Медаковиќ за долго сеќавање е основана во 2008 година во чест на академикот Дејан Медаковиќ. Се состои од златник со ликот на Дејан Медаковиќ и свечена повелба. Наградата ја востановил неговиот издавач ИК „Прометеј“ од Нови Сад.
За наградата одлучува жирито. Жирито кое на 9 октомври 2015 година одлучувало за добитникот за 2015 година, било во состав: Драшко Реѓеп, Радован Поповиќ и Бошко Сувајџиќ. Самата награда била доделена во јануари 2016 година во Нови Сад.
1 Добитници
Досегашните добитници на наградата се:*2008 — Момо Капор
*2009 — Миодраг Б. Протиќ
*2010 — Мирко Демиќ
*2011 — Василије Крестиќ
*2012 — Радивоје Стоканов
*2013 — Александр Гаталица
*2014 — Динко Давидов
*2015 — Нада Милошевиќ-Ѓорѓевиќ за студијата „Ковчеже“ од Вук Стефановиќ Караџиќ, издавач Вукова задужбина, 2014 година
*2016 — Љубомир Симовиќ*2017 — Милисав Савиќ за книгата „Епска Србија”*2018 — Александар Ѓуричиќ за книгата „Чуваркуќи, вдовици на писатели”*2019 — Жељко Марковиќ за книгата „Писмо”*2020 — Дејан Вукићевиќ за книгата „NON IMPRIMATUR или цензура во библиотекарствоѕо и издаваштвото”
Гент-Вевелгем 2021

Гент-Вевелгем 2021 — 83. издание на велосипедската еднодневна трка Гент-Вевелгем, која се одржала на 28 март како десетти настан во сезоната на Светската турнеја.
1 Екипи
Бидејќи Гент-Вевелгем е настан од Светската турнеја, сите деветнаесет UCI World Tour екипи биле автоматски поканети и се обврзани да учествуваат на трката. Шест професионални континентални екипи биле дополнително поканети, заокружувајќи ја главната група од 25 екипи. Вечерта пред трката, екипата на бранителот на титулата Мадс Педерсен се повлекла, по два позитивни теста за КОВИД-19. Дополнително, екипата исто така била спречена да започне, поради препораките за КОВИД-19 во Белгија. Екипите и , со шест возачи секоја, биле единствените екипи кои немале седум возачи. На крајот, 159 возачи ја започнале трката, а само 90 од нив ја завршиле.
2 Поредок
2.1 Завршен пласман
Гент-Вевелгем 2020

Гент-Вевелгем 2020 — 82. издание на велосипедската еднодневна трка Гент-Вевелгем, која се одржала на 11 октомври 2020 година како осумнаесетти настан во сезоната на Светската турнеја.
Како еден од пролетните класици, Гент-Вевелгем првично бил закажан да се одржи на 29 март 2020 година, но бил откажан поради пандемијата на КОВИД-19 во Белгија. Трката била повторно закажана за 11 октомври 2020 година како дел од обновениот календар, и била единствена белгиска трка која се одржала во тој дел од сезоната.
1 Рута
Организаторите на трката побарале гледачите да ја следат трката од дома и не ги објавиле деталите на рутата на јавноста пред самиот почеток на трката. Бидејќи делови од трката поминувале низ Франција, истите морале да бидат отстранети поради влошувањето на пандемијата во Франција. Почетните времиња биле исто така прилагодени за да се избегнат со оние на Џиро д’Италија. По првпат, машката трка започнала пред женската трка.
2 Екипи
Бидејќи Гент-Вевелгем е настан од Светската турнеја, сите деветнаесет UCI World Tour екипи биле автоматски поканети и се обврзани да учествуваат на трката. Шест професионални континентални екипи биле дополнително поканети, заокружувајќи ја главната група од 25 екипи. Иако повеќето екипи настапиле со максималните седум возачи, , и настапиле со само шест, додека настапиле со само пет. Само 95 од вкупно 170 возачи ја завршиле трката.
3 Поредок
3.1 Завршен пласман
Крсто Георгиев - Новоселски

Крсто Георгиев - Новоселски (~ во — во ) — македонски револуционер и војвода, член на Месниот комитет на ТМОРО во Ново Село (Струмичко).
1 Животопис
Крсто бил револуционер ѝ соработник на Гоце Делчев. На 25 годишна возраст, станал местен војвода на чета од 20 до 30 комити. Тој е дел од Струмичката афера (1901 година), во која добил наредба да го ликвидира Георги Ѓозев, кој отворено насекаде зборувал за извршените убиства од организацијата врз 5-мина Албанци од Ново Село. Со, крајот на Аферата Мис Стон (1902 година) и зачестените борби помеѓу врховистите и централистите, Крсто заедно со Андреј Докурчев и Велко (од Ново Село), биле придружба на Гоце Делчев и Иван Манолев, кои ги пренеле преку Дабиље, Куклиш до Костурино. По крвавата битка помеѓу четите на Андон Ќосето и турскиот аскер одиграна на Митровден (8 февруари 1902 година), во селото Бориево, четата на Крсто Георгиев се споила со четата на Ќосето и заедно успеале да ги одминат сите потери кои биле пратени по нив. По овој настан сите околни села биле изложени на терор и репресалии од турскиот аскер.
Поради учество во Илинденското востание, одлежал затвор од шест месеци. По амнестирањето се вратил во својот роден крај. Во 1905 година неговите четници и оние на Лука Иванов, пристигнале во селото Куклиш со 40 товари оружје и муниција со цел да ги пренесат во јужна и централна Македонија (Гевгелиско и планината Кожуф). Но, кај селата Куклиш, на 4 февруари, 1905 година биле пресретнати од Турците, по што била започната битка, во која настрадале мештаните, но и нивните куќи и добиток.
Бил ранет кај село Корино (декември, 1905 година). Се засолнил во селото Моноспитово, каде бил повторно опколен ѝ немајќи излез се самоубил.
Замкова Гора (Киев)

Замкова Гора (|Замкова Гора) ― рид и историска знаменитост во средиштето на Киев, Украина. Тој е дел од градскиот географски релјефен комплекс познат како Киевски Планини (или Киевски Ридови). Местото се вика „Замкова“ затоа што Витаутас Велики тука имал свој замок. Други имиња: Хоревица, Киселивска, Фроловска, Лиса Гора. Некои важни настани од украинската историја се случиле на ридот.
Според некои истражувачи, Замкова Гора има и мистична праисторија, наводно една од лисите гори („ќелави планини“) - местата на собирите на вештерки. Географски навистина е „ќелава“ (недостигаат дрвја) од повеќе страни.
Во 18 век на ридот биле основани гробишта (сега напуштени).
Сега е мал пејзажен парк во Подолски реон кој сè уште содржи интересни гробни споменици. Замкова Гора е исто така еден од двата рида што се граничат со Андријивскиот Спуст.
Враќајќи ја мистичната суштина на ридот, месните сатанистички групи ги спроведуваат своите церемонии таму од крајот на 1980-тите. Мали обредни структури биле тајно изградени на местото.
1 Поврзано
* Лиса Гора (Киев)
* Флоривски манастир
Дварс дор Вландерен 2021

Дварс дор Вландерен 2021 — 75. издание на велосипедската еднодневна трка Дварс дор Вландерен, која се одржала на 31 март како единаесетти настан во сезоната на Светската турнеја.
Била освоена од Дилан ван Барле.
1 Екипи
Како нов настан на Светската турнеја, сите UCI World Tour екипи биле поканети на трката, но не биле обврзани да учествуваат. Сепак, сите деветнаесет екипи настапиле на трката. Шест професионални континентални екипи настапиле, со што главната група се состоела од 25 екипи. Од нив, само не настапиле со максималните дозволени седум возачи. Неколку возачи биле во близок контакт со членови на екипата кои биле позитивни на КОВИД-19, поради истите причини не настапиле ни на Гент-Вевелгем три дена претходно, поради што морале да бидат во изолација една седмица. Краткиот рок ја спречила екипата да направи замена, поради што се решиле да настапат само со пет возачи. Од вкупно 171 возач, 123 ја завршиле трката.
2 Поредок
2.1 Завршен пласман
Божидар Антуновиќ

Божидар Антуновиќ (Нови Сад, 24 јули 1991) — српски спортист, специјалист во фрлање ѓуле. Член е на АК Градитељ од Инѓија. Тој студирал на Државниот универзитет во Аризона.
1 Спортска биографија
Кариерата ја започнал како фрлач на диск и набрзо преминал на ѓуле. Тој е кадетски шампион на Србија во 2008 година, а во 2009 година шампион за помлади јуниори. На Светското јуниорско првенство во 2010 година во Монктон, Канада, тој постигна голем успех поставувајќи нов личен рекорд за постари јуниори од 20,20 м (6 кг), што му го донесе второто место и сребрениот медал. Ова е прв медал за Србија во дисциплината фрлање ѓуле од светските јуниорски првенства. Учествувал на Европското првенство 2012 г. во Хелсинки, каде отпаднал во квалификациите.
2 Значајни резултати
Бог., Конкуренција, Место, Плас., Рез., Детали
2009 година, Европско првенство за јуниори, Нови Сад, Србија, 5., 19.26 (6. килограми)
2010 година, Светско јуниорско првенство, Монктон, Канада, сребро, 20.20 (6. килограми)
2012 година, Европско првенство, Хелсинки, Финска, 21., 18,69 м
3 Лични рекорди
Дисциплина, Резултатот, Место, датум
Фрлање на топката, На отворено, 19,85 м, Тусон, САД, 19 мај 2012 година
Во сала, 20,02 м, Албакерки, САД, 22 февруари 2013 година
Лазар Кукиќ

Лазар Кукиќ (12 декември 1995) е српски ракометар кој играл за СЛ Бенфика и за репрезентацијата на Србија.
1 Кариера
Откако поминал низ младинскиот тим на Партизан, Кукиќ бил промовиран во првиот тим во сезоната 2013-2014. Тој потпишал со шпанскиот клуб БМ Логроњо Ла Риоха на почетокот на 2017 година.
Репрезентативец на Србија од 2016 година, Кукиќ учествувал на Светското првенство во ракомет за мажи во 2019 година и на Европското првенство во ракомет за мажи 2020 и 2022 година.
Вања Илиќ

Вања Илиќ (25 февруари 1993) е српски ракометар на Шарт МХБ и на репрезентацијата на Србија. Тој е помлад брат на ракометарот Немања Илиќ.
1 Кариера
Откако играл за ПКБ, Илиќ потпишал со Партизан во јуни 2011 година. Тој поминал четири сезони во клубот, пред да се пресели во странство во македонскиот Работнички. Една година подоцна, Илиќ повторно се приклучил на Партизан, но брзо се врати во Македонија за да игра за скопскиот Металург.
На репрезентативно ниво, Илиќ освоил сребрен медал со српскиот тим на Летната универзијада 2015 година и учествувална три Европски првенства (2018, 2020 и 2022 година ) и едно Светско првенство (2019 година).
2 Трофеи
; Партизан
* Српска ракометна супер лига : 2011–12
* Српски ракометен куп : 2011–12, 2012–13
* Српски ракометен Суперкуп: 2011, 2012 година
Пандурица

Пандурица (црногорски: Пандурица) ― стар замок во Црна Гора јужно од градот Никшиќ. Сместен е во истоимената ридска област на брегот на реката Зета. Таа е споменик на културата од национално значење.
1 Историја
Замокот првично бил изграден во 1367 година од Страцимир Балшиќ, Господарот на Кнежевството Зета. Областа Пандурица тогаш припаѓала на областа Горна Зета на кнежевството, а во 1362 година била ставена во владение на семејството Балшиќ. Замокот Пандурица, кој го добил името по областа, почнал да се користи за контрола на планинската патека и речниот брод на Зета.
Во 1473 година Горна Зета му ја доделил владетелот Иван Црнојевиќ на својот војвода Бодган, кој бил основач и водач на племето Пјешивци. Јужниот раб на долината Никшиќ долж Зета служел како граница помеѓу земјата на племенското семејство Никцевици и Отоманската Империја, која ја окупирала земјата околу Никшиќ (тогаш наречена Оногошт). Бил воспоставен трговски пат помеѓу земјите, а замокот Пандурица потоа бил користен за контрола на оваа рута. Турците редовно го напаѓале замокот, но секој пат бил повторно изграден. Постојат предлози дека областа во близина на замокот била активно реконструирана помеѓу 1500 и 1600 година. Во 16 век, Манастирот Острог бил основан во југоисточните планини покрај патеката; па замокот Пандурица почнал да служи како безбедносен кордон за манастирот.
Во 1877 година, градот Никшиќ бил ослободен од Турците од силите на кнезот Никола Петровиќ-Његош (подоцна крал). Во 1878 година Стара Херцеговина била припоена на Црна Гора по барање на Русија. За поврзување на нови територии со копното на Црна Гора и нејзиниот главен град Подгорица, било одлучено да се изгради нов пат и да се изгради мост над Зета во околу 1 км во близина на замокот Пандурица. Реката таму била многу широка, па мостот станал многу долг. Кнезот Никола побарал помош од рускиот император Александар III: тој се согласил и доделил ресурси за изградба на патот, кој одел во близина на замокот, и за изградба на масивниот монументален мост со 18 распони, Царев Мост, кој сега се смета за една од главните знаменитости на Црна Гора.
Од 2014 година, замокот и соседните територии сè уште припаѓале на семејството Никцевици од племето Пјешивци. Денеска во замокот се водат археолошки и реставраторски работи. Во 2017 година била одбележена 650-годишнината на Пандурица.
2 Наводи
2.1 Книжевност (на црногорски и српски)
** Александар Дероко, ''„Средњовековни градови во Србији, Црној Гори и Македонији“'', Београд 1950 г.
* Михаило Диниќ: Српска земја во средината, СКЗ Београд, 1978 година.
* Група автора: Историски лекови Црне Горе, књига 5, Daly Press-Вијести, 2006.сикон Црне Горе, књига 5, Daly Press-Вијести, 2006 година.
* Михаило Диниќ „Земље херцега Св. Саве“, „Глас“ бр. 182 (1940) 151-257 и СКЗ, Београд 1978 година.
Природен резерват Клисура Брњице

Природниот резерват Клисура Брњица е локација во режим на заштита, со површина од 702,88 го опфаќа сливот на Брњичка Река над Голубичката Клисура.
Геоморфолошки карактеристичната котлина со клисура и кањон претставува природна појава. Специфичната микроклима се рефлектирала на вегетацијата. На ова подрачје се развила сложена вегетација: од термофилни шуми и грмушки до мезофилни буково-оревови и буково-липови шуми.
Во клисурата на Брњичка Река, на стрмните изложени падини, распространета е заедница на дабови и цер со габер. Во клисурата на Брњачка Река застапени се разновидни заедници, од реликтни полидоминантни, преку реликтни осиромашени, до заедници од современ тип во кои доминираат благун, крупнолисен благун, цер, јоргован, црн јасен, маклен и грабер.
Борл (замок)

Замок Борл (|Ankenstein) — импозантен средновековен замок над бреговите на Драва североисточно од главната населба во Долане, Словенија. Веројатно датира од 12 век со додатоци од 15 и 17 век. До денешен ден опстанале некои ѕидни слики, скулптури и внатрешен мебел. Во Втората светска војна, помеѓу 1941 и 1943 година, замокот служел како затвор на Гестапо. Отпрвин, шталите на замокот, а подоцна и самиот замок биле користени за затворање, испрашување и мачење на осомничени. Во 1956 година била отворена спомен-соба и била откриена спомен-плоча во замокот. Заштитен е како споменик на културата од национално значење.
Николај С’бев

Николај Јорданов С’бев (|Николай Йорданов Събев) е бугарски претприемач и политичар, пратеник во 47-то Народно собрание, министер за транспорт и врски во владата на Кирил Петков.
1 Животопис
Роден на 24 септември 1960 година во Русе. Дипломирал на Вишата поморска школа во Варна со диплома за управување со флоти и пристаништа и во Универзитетот за национална и светска економија со диплома за транспортна економија и менаџмент. Има завршено и бројни постдипломски курсеви поврзани со маркетинг, финансии, комуникации, менаџмент и статистичка анализа.
Неговиот експертски профил е бизнис моделирање и стратешка анализа. Бил комерцијален директор во државното претпријатие „Бугарски речен превоз“. Неговата професионална кариера во приватниот сектор започнува во 1993 година. Основач е на логистичката групација со брендот „Еконт Експрес“. Автор е на учебникот „За капетани на блиска пловидба по Дунав“.
2 Политичка кариера
На изборите во ноември 2021 година е избран за пратеник во 47 Народно собрание од листата на „Ја продолжуваме промената“. На 13 декември 2021 година е избран за министер за транспорт и врски во владата на Кирил Петков.
Трем (врв)

Tрем со својата висина од 1810 метри, е највисокиот врв на Сува Планина, на неговиот западен крак. Областа околу врвот е карпеста, составена од длабнатини и заливи кои се тревни на дното.
Трем, еден од највисоките врвови во Србија, важи и за најатрактивниот врв, најмногу поради тоа што северниот дел од варовничката карпа која го формира врвот има вертикален пад од 1.000 метри. Од врвот се пружа поглед на речиси на целата југоисточна Србија, вклучувајќи го масивот Стара Планина со врвот Миџор, како и на Сврљишките Планини и целото Заплање.
Трем е и целта на најмасовната планинарска републичка акција наречена ''Зимско искачување на Трем''. Уште една од масовните планинарски акции која се одржува долга низа години е и ''Ноќното искачување до Трем''.
Административно масивот околу врвот, како и самиот врв припаѓаат на општина Нишка Бања.
1 Галерија
2 Поврзано
* Сува Планина
Специјален природен резерват Гоч

Специјалниот природен резерват Гоч ја опфаќа самата планина Гоч и областа околу неа. Врз основа на Уредбата на Владата на Република Србија бр. 2981, во 2014 година, шумскиот комплекс Гоч-Гвоздац бил прогласен во категоријата ''Специјален природен резерват''.
1 Географска положба
Планинскиот масив Гоч се протега помеѓу реките Ибар и Западна Морава, 30 километри југоисточно од Краљево и 202 км од Белград. Неговата надморска височина се движи помеѓу 300 и 1.154 метри. Од источната страна е покриен со богати и убави шуми, а на запад целиот е гол и каменест. На север овој масив е поврзан со планината Столови, а на југ се потпира на масивот Копаоник. Политички припаѓа на две општини-Краљево и Врњачка Бања. Планинскиот масив Гоч на територијата на општина Краљево е застапен со делови од сливот на Гвоздачка река и реката Сокоља.
2 Печурки
Гоч печурките се посебна приказна. Ваква разновидност на видови е многу тешко да се најде на релативно мал простор. Поради оддалечените населби и патишта од резерватот Гоч има многу видови на печурки, но не само печурки туку и други растенија и животни.
3 Фауна и флора
Според некои податоци, Гоч има 40 проценти од вкупната балканска флора и фауна. На Гоч може да се најдат повеќе лековити и јадливи растенија отколку на Копаоник, Златибор и Тара заедно. Благодарение на природните одлики, пред се зачувувањето на биолошката разновидност и шумските заедници, како и убавината на пределот, поволната клима, богатството на реки и создадените вредности, планината Гоч целосно ги исполнува условите за заштита како Специјален природен резерват. На поширокото подрачје на Гоч се пронајдени 27 видови цицачи. Во Гроздачка и Брезанска река, како и на поширокиот простор на Гоч, живее видра која е заштитена со закон како природна реткост. Овој вид е показател на незагаденоста на водата и богатството на ихтиофауната. Таа е означена како ранлива на европската и светската Црвена листа.
3.1 Видра
Видра, вид од семејството на куни, исклучително прилагодена за живот во слатки вода. Тие се познати како многу вешти пливачи. Видрите имаат густо и многу подвижно тело. Нивната структура на телото е исклучително способна за нуркање. Тие можат да издржат исклучително долго во вода, а користат остри и силни заби за да го ловат пленот.
Стопиќа Пештера

Пештерата Стопиќа е една од најпознатите пештери во Србија. Се наоѓа помеѓу селата Трнава и Рожанство, околу 250 од Белград, 30 од Ужице и 19 од регионалниот пат Ужице - Јадранско Море, на подрачјето на Златибор. Над пештерата минува патот Ужице - Сирогојно.
Пештерата Стопиќа е речна пештера, бидејќи низ неа протекува Трнавски Поток. Пештерата има импресивен влезен на отворот е широк 35 метри и висок 18 метри. Пештерата Стопиќа, без својот најмлад систем, е долга 1.691,5 метри, има површина од околу 7.911,5 и има волумен од преку 120.000. Влезот во пештерата се наоѓа на 711,18 метри надморска височина.
Пештерата ја сочинуваат пет целини: Светлосна дворана, Темна дворана, Голема сала со кади, Канал со кади и Речен канал. Иако не е особено богата со пештерски украси има бигорски ''пештерски кади'', кои со својата големина и длабочина (некои и до седум метри) се издвојуваат од другите во Србија. На ѕидовите на оваа пештера постојат форми кои личат на различни животни (слонови) и различни предмети.
1 Галерија
Театар Бора Станковиќ

Театарот Бора Станковиќ е театар во Врање. Во големиот пожар од 2 јули 2012 година театарот изгорел до темел.
1 Историја
Првата театарска претстава ја одиграле Врањанци на 30 јануари 1896 година. Тоа бил „Горски венец“ на Његош во режија на Радое Домановиќ, тогашен професор во Гимназијата во Врање.
Врањанците на 5 октомври 1942 година го формирале „Театар на граѓанските касина“, кога во Врање започнува организираниот театарски живот.
Окружниот народен театар во Врање е основан на 27 април 1946 година и успешно работел до 31 јануари 1954 година. А потоа следувал период на успешно делување на аматерскиот театар, со постојан репертоар, многубројна публика и награди на републички и југословенски фестивали. Покрај бројните награди и признанија, театарот ги добил и Вуковата награда и Орденот на заслуги за народот со сребрени зраци.
1.1 Театар Бора Станковиќ
Театарот Бора Станковиќ, 5 септември 1997 година станал професионален и повторно се приклучил на семејството на професионални театри во Србија. Најголемиот успех доживува додека го води режисерот и глумецот на Радослав Радивојевиќ (1943-2009), во периодот од 1972 година до 2009 година. Од мал паланечки ансамбл се создал угледен професионален театар, кој во 2003 година со претставата „Кривово“, по текстот на Радосав Стојановиќ (режија Југ Радивојевиќ ), е апсолутен победник на Средбите на професионалните театри на Србија „Јоаким Вујиќ“. Радивојевиќ е неизбежно име во културниот живот на Врање. Во 1979 година ги започнува „Театарските денови на Бора “ (кои продолжуваат и денес) и ги води цели 28 години. За тоа време пред врањанската публика се прикажани над 400 претстави, а учествуваат и бројни театри од Србија и од странство. Покрај тоа, тој пишува и опширна историја на театарскиот живот на градот под Пржар - „Театарскиот живот на Врање“, 1987 година.
Театарскиот живот во Врање се одвива во зграда изградена во 1892 година од врањанскиот трговец Јанча Јовановиќ. Денес салата и сцената се на исти темели, а новиот дел и адаптацијата се направени во 1993 година и 1998 година.
Во пожарот што се случи на 02.07.2012 година во раните утрински часови изгоре зградата на театарот.
Каѓеница

Каѓеница е пештера и прибежиште - црква во Србија. Се наоѓа покрај десниот брег на Западна Морава, во близина на браната за хидроцентралата во Овчар Бања, во атарот на селото Дљин . Пештерата има површина од околу 50 со неколку помали „џебови“. Пристапот до пештерата е уреден. Главната дворана во пештерата е сакрално-споменички простор.
Во ѕидот на Каѓеница е направен прозорец, така што пештерата е доста добро осветлена. Пред пештерата има голем крст.
За време на Хаџи Продановата буна во пештерата, се криел народот од Турците. Меѓутоа, Турците го откриле прибежиштето и на влезот во натрупале грмушки и слама и запалиле оган така што народот во пештерата се задушил . Бидејќи народот се задушил во чадот (кадење) од овој настан, пештерата го добила името Каѓеница. Коските на убиените во пештерата лежеле така до 1936 година. кога на барање на тогашниот владика жички Николај Велимировиќ, биле погребани во два камени саркофази. Приодот кон пештерата бил уреден пред почетокот на Втората светска војна. Повторното уредување на пештерата и пристапот до неа бил направен во 1991 година.
Каѓеница е под управа на манастирот Преображение. Секоја година на Видовден се одржува парастос.
Кратовско евангелие

Кратовско евангелие (или Кратовско четвороевангелие) — македонски средновековен ракопис од средината на XIV век од кои се зачувани 151 лист и се чуваат во Националната библиотека во Скопје.
Рецензијата е очигледно македонска од Кратовската школа. Се употребуваат двете носовки, главно правилно, често без типична замена на мало ѧ со голема носовка Ѫ после Ж, ЖД, Ш и ШТ, што би упатувало на многу стар оригинал. Обична е замената на малата носовка ѧ со големата Ѫ на јотувано место типично за Охридската школа, кон која би можел да припаѓа првобитниот оригинал. Има само мал ер ь. Нема траги од Ефтимиевата реформа. Од орнаментиката зачувани се две знаменца на почетокот на Марковото евангелие на листот бр. 39 и на почетокот од Евангелието од Лука на листот бр. 69.
Ракописот е пишуван по 24 реда на почетните листови, во продолжение главно по 27 реда. На првите 2 листа красен калиграфски устав од средината на XIV век, понатаму поедноставен устав со полууставни елементи од три раце. Понекогаш се јавува А со долго стебло, Ж од три потези, заглавни букви од заоблен тип, како што е на В со валчести петелки, што е типично за средината на XIV век. Во интерпункцијата се јавува запирка. Има знаци за акценти, но се јавуваат во ракописот пишуван од едниот пишувач. Инаку има спиритуси над почетниот вокал, понекогаш и кендемата на долгите слогови.
Овој ракопис бил купен од страна на Националната и универзитетска библиотека „Св Климент Охридски“ во Скопје во 1968 година.
Шалитрена Пештера

Шалитрената пештера се наоѓа во рамките на споменикот на природата Рибница, во атарот на селото Брежѓе, оддалечено околу шест километри од Мионица и три километри низводно од Рибничката пештера и манастирот Рибница. Се наоѓа на списокот на споменици на културата од големо значење.
1 Археолошки работи
Шалитрена пештера била откриена за време на рекогносцирањето на долината на реката Рибница, која кон крајот на седумдесетите години на минатиот век билa откриена од група млади истражувачи од Ваљево. Од 2004 година, истражувањето на Шалитрената пештера го превзел Националниот музеј од Белград, кој започнал со систематски археолошки ископувања. Ова истражување се реализирало во рамките на поширокиот проект на Народниот музеј, под наслов Култура и уметност во палеолитот и мезолитот на Србија. Раководител на истражувањето била Бојана Михаиловиќ.
2 Наоди
Археолошкото наоѓалиште ги содржи најстарите остатоци од повремените живеалишта на праисториските ловци кои живееле тука во средниот палеолит, пред 80.000 - 40.000 години од старата ера. Врз основа на нашите досегашни сознанија, може да се каже дека Шалитрената пештера во овој момент претставува најбогато и најважно палеолитско наоѓалиште во Србија, единственото граветијенско наоѓалиште на просторот на западен Балкан и секако едно од најбогатите и најзначајните горнопалеолитски наоѓалишта во југоисточна Европа.
Милорад Јанковиќ

Милорад М. Јанковиќ (Белград, 13 јули 1924 - Белград, 24 јули 2002) бил еден од најважните српски биолози и екологисти.
Бил универзитетски професор на Биолошкиот факултет и претседател на Еколошкото друштво на Србија. Пишувал и научна фантастика и бил истакнат активист во оваа област.
1 Научна и професионална кариера
Професорот Јанковиќ ја започнал својата кариера во Природонаучниот музеј на Српската земја во Белград во 1943 година. Докторирал во 1955 година на Биолошката група на Природно-математичкиот факултет во Белград со дисертација „Екологија, распространување, систематика и еволуција на родот во Југославија“.
Во 1970 година станал редовен професор на истиот факултет. Тој бил првиот управник на Отсек за биолошки науки, која подоцна прераснува во Биолошки факултет. Тој е основач и долгогодишен раководител на Катедрата за екологија и географија на растенијата на Биолошката група на Природно-математичкиот факултет, како и на Одделот за физиолошка и биохемиска екологија на растенијата на Институтот за биолошки истражувања ''Синиша Станковиќ''. Долги години бил директор на Институтот за ботаника и Ботаничка градина.
Во својата долга и плодна кариера има објавено над 1.000 научни и стручни трудови, елаборати, студии и просторни планови. Автор е на над 30 книги, монографии и учебници. Како дел од својата педагошка работа, покрај тоа што раководел со изработката на многу дипломски, магистерски и докторски трудови, организирал настава и предавал во Центарот за мултидисциплинарни студии, Географскиот факултет, Биолошка група на Универзитетот во Крагуевац, Природно-математички факултет во Приштина. Бил редовен или почесен член на многу научни и стручни друштва.
2 Работа во научна фантастика
Јанковиќ е писател на научна фантастика и истакнат член на Првата српска НФ фандом од 1983 година па до смртта. Проф. Д-р Александар Б. Недељковиќ вели дека професорот Јанковиќ значително придонел за работата, угледот и успехот на Здружението на пријатели на научната фантастика „Лазар Комарчиќ“.
Проф. Јанковиќ одржал истакнати предавања за улогата на фантазијата и имагинацијата во творечката и научната работа („Беокон 86“), за проблемот на космизацијата на човештвото во делата на Константин Циолковски (1991), за градовите како средина за сегашниот и идниот живот на човештвото (1992) и многу други.
Под псевдонимот Миле Јанковиќ Бели, тој го објавил романот ''Бледа месечева светлост'' во изданието на Знак Сагите од 1992 година. Критичарот Илија Бакиќ за оваа книга вели: „И покрај сите маани, овој роман, како едно нетипично, но успешно дело во современата домашна СФ продукција, заслужува внимание.
3 Награди и признанија
Јанковиќ е добитник на две Октомвриски награди на Белград, на Седмојулската награда, како и на неколку благодарници и повелби. Бил одликуван со Орден за заслуги за народот со сребрени зраци.
Дворски комплекс на Дедиње

Дворскиот комплекс на Дедиње се простира на имот од 134 хектари, на највисокиот рид на оваа белградска населба Дедиње. Дворскиот комплекс е изграден со лични средства и по налог на Кралот Александар I, во периодот од 1924 до 1937 година. Во рамките на комплексот на палатата има две основни резиденции: Кралската палата и Белата палата, како и дворската капела на Свети Андреј Првоповиканиот.
1 Историја
Кралската палата на Дедиње е изградена во периодот 1924-1929 година и бил дом на кралот Александар I и кралот Петар II. Денес е дом на потомците на Престолонаследникот Александар II и неговото семејство.
Архитекти на палата биле Живојин Николиќ и академик Николај Краснов од Кралската академија. Станува збор за голема и претставителна вила направена од бел камен во српско-византиски стил. Ја вклучува и капелата Палас посветена на Св.Апостол Андреј Првоповиканиот, кој бил заштитник и Крстената слава на Кралската куќа, а која е изградена по моделот на црквата на манастирот Св.Андреј на Треска, оставина на кралот Вукашин. Околу палатата се подигнати перголи, паркови, тераси, базени, павилјон и концертна тераса. Од Палатата на сртот на ридот има прекрасен поглед на Дедиње, Кошутњачка шума, Топчидер и Авала.
Зградата на Белата палата, која се наоѓа во истиот комплекс со Кралската палата, била изградена на барање на кралот Александар I како резиденција на неговите синови престолонаследникот Петар (идниот крал Петар II), принцот Томислав и принцот Андреј. Кралот Александар очекувал дека на неговите синови ќе им треба сопствен простор кога ќе пораснат.
Иван Мештровиќ извајал бројни скулптури по наредба на кралската династија Караѓорѓевиќ, особено кралот Александар I Караѓорѓевиќ. Меѓу нарачките на кралот Александар се скулптурите на сфингата, Милош Обилиќ, Крал Марко, херојот на косовскиот мит Срѓа Злопоглеѓа, женски пандан на косовските херои и други дела. Денес, работите најчесто се наоѓаат во рамките на двособниот комплекс на Дедиње.
Дворовите се опкружени со парк дизајниран од пејзажниот архитект Едуард Андре. Во рамките на комплексот на палатата има базени и кујни, куќа од слама и канцеларија на Маршалската палата. Има и богата уметничка колекција.
2013 година била објавена монографијата „Дворски комплекс на Дедиње“.
2 Поврзано
* Кралските дворови на Кралската куќа на Југославија и Србија
Емир Бекриќ

Емир Бекриќ (Белград, 14 март 1991) — српски атлетичар кој е специјалист во 400 метри со пречки, државен рекордер и освојувач на медали на светските и европските првенства.
1 Кариера
Бекриќ е и јуниорски рекордер на Србија во дисциплината 110 метри со пречки (резултат 14,20 постигнат во 2008 година). На Европското првенство за помлади сениори во 2011 година во Острава освоил бронзен медал. На Летната универзијада во Шенџен истата година, во полуфиналната трка го собори државниот рекорд стар 23 години на 400 метри со пречки со време од 49,55 секунди. Подоцна го освои шестото место во финалето.
На Европското првенство во Хелсинки во 2012 година освои сребрен медал на 400 метри со пречки што го истрча за 49,49 секунди. На овој начин, Бекриќ постана првиот српски спортист кој освоил медал на Европското првенство на отворено. Во полуфиналето, Бекриќ го соборил државниот рекорд со 49,37 секунди.
Учествувал на Средоземни игри 2013 во Мерсин, и победил постигнувајќи рекорд на игрите и нов национален рекорд од 48,83 секунди. Набргу потоа учествуваше на Европското првенство за помлади сениори во Тампере, каде со време 48,76 го освои златото и постави нов државен рекорд.
Истата година, на Светското првенство во Москва, тој постави национални рекорди во полуфиналето и финалето, како и најдобрите времиња во сезоната за натпреварувачите од Европа, достигнувајќи го бронзениот медал. ЕАА му додели признание за Европски атлетичари на годината, како најдобар млад спортист.
Во декември 2013 година, Белградската атлетска федерација го прогласи за најдобар спортист во 2013 година, а од дневниот весник Sport доби награда „златна значка“ за најдобар спортист.
Негов тренер е Мирјана Стојановиќ.
2 Резултати
години, конкуренција, место, поставување, резултатот
2009 година ., Европско екипно првенство - 1. лига, Берген, 6., 54,33
Европско јуниорско првенство, Нови Сад, полуфинале, 53,45
Универзијада, Белград, квалификации, 53.16
2010 година, Европско екипно првенство - 2. лига, Белград, сребро, 51,66
Светско првенство за јуниори, Монктон, 7., 51.06
2011 година, Европско екипно првенство - 2. лига, Нови Сад, злато, 50,35
Балканско првенство, Сливен, злато, 50.08
Европско првенство за помлади сениори, Острава, бронза, 49,61
Универзијада, Шенџен, 6., 50,20
Светско првенство на отворено, Тегу, 19., 49,94
2012 година, Европско првенство на отворено, Хелсинки, сребро, 49,49
Олимпијада, Лондон, 14., 49,62
2013 година, Европско екипно првенство - 2. лига, Каунас, злато, 49,98
Средоземни игри, Мерсин, злато, 48,83
Европско првенство за помлади сениори, Тампере, злато, 48,76
Балканско првенство, Стара Загора, злато, 48,96
Светско првенство, Москва, бронза, 48.05
2014 година, Европско екипно првенство - 2. лига, Рига, злато, 49,64
Балканско првенство, Питешти, злато, 50.08
европско првенство, Цирих, 6., 49,90
2015 година, Европско екипно првенство - 2. лига, Стара Загора, 4., 52,37
Ксенија Милошевиќ

Ксенија Милошевиќ (26 април 1982 година во Белград, Србија, СФР Југославија) е српска пејачка и виолинистка и членка на женскиот бенд убави Кралици, кој е создаден со спојување на придружните вокали на Марија Шерифовиќ по победата на Евровизија 2007.
1 Семејство
Ксенија Милошевиќ потекнува од музичко семејство, ќерка е на легендарниот Божидар Боки Милошевиќ, познат српски кларинетист, шеф на Народниот оркестар на Радио-телевизија Белград, професор во музичкото училиште „Јосип Славенски“ и член на Белградската филхармонија. Нејзина сестра е Тијана Милошевиќ, на 19-годишна возраст е најмладиот концерт-мајстор во светот и прва виолина на Белградската филхармонија, професор по виолина.
2 Пред бендот
Ксенија Милошевиќ е родена во Белград во 1982 година. Виолина свирeла од својата четврта година, а на Факултетот за музичка уметност во Белград се запишала на 14 години. Дипломирала и магистрирала во 2005 година во класата на проф. Дејан Михаиловиќ. Ксенија Милошевиќ од својата 16-та година била постојано вработена како заменик концерт-мајстор на Белградската филхармонија, а во 2018 година одбележа 20 години работа во овој оркестар. Од 2006 година таа е постојан член на ''триото''''Сингидунум'' со кои активно настапува низ земјата. Беше член на многу камерни ансамбли и оркестри, како што се Ансамблот за виолина, Мајстори гудачи, Балканската камерна академија, Камерен оркестар Симфонијета, камерниот оркестар Љубица Мариќ, Огњен и пријателите, со кои настапуваше низ Европа и сними две ЦД-а.
Таа е член и на солистите на ансамблот Добл Сенс, кои настапуваат со солистот Немања Радуловиќ низ светот и со кој има снимено четири ЦД-а, од кои три се за Дојче Грамофон. Настапува како солист со многу камерни оркестри како и со симфониски оркестри како што се Белградската филхармонија, Симфонискиот оркестар на РТС, Симфонискиот оркестар Станислав Бинички и други.
Ксенија освоила бројни награди и настапувала како солист со угледни српски оркестри. Од 2001 година е заменик концерт-мајстор на Белградската филхармонија. Функцијата на концерт-мајстор ја извршувала две сезони.
3 Евровизија
Во 2006 година, таа свирела на виолина и пеела придружни вокали со песната на Хари Мата Хари, која ја претставувала Босна и Херцеговина на Изборот за песна на Евровизија во 2006 година. Во 2007 година, таа била придружен вокал во победничката песна на Србија, Молитва. Во 2012 година свирела виолина и пееше придружни вокали со песната на Жељко Јоксимовиќ - Није љубав ствар што ја претставувала Србија на Евровизија 2012 година. Четврти пат, Ксенија Милошевиќ била придружен вокал на Изборот за песна на Евровизија за Mоје 3, кои ја претставуваа Србија на Изборот за песна на Евровизија во 2013 година.
4 Дискографија
4.1 Во Beauty Queens
4.1.1 Албуми
* 2008: TBA
4.1.2 Синглови
* 2007: „Пет на један“
* 2007: „Против срца“
* 2008: „Завет“