Марина Цветаева. Страст за Марина

„Марина Цветаева. Страст за Марина“ - документарен филм во режија на Андреј Осипов, снимен во 2004 година според сценариото на Оделши Агишев. Филмот е создаден врз основа на мемоарска проза, тетратки, дневници, писма од Марина Цветаева и нејзините роднини. Филмот е дел од циклусот „Легенди за сребреното доба“ создаден од Осипов (првиот филм - „Гласови“ за Максимилијан Волошин, вториот филм - „Лов на ангел или четири љубови на поет и гатател“ за Андреј Бели. Марина Цветаева е добитник на голем број филмски награди.
1 Заплет
Филмот репродуцира одредени пресвртници од биографијата на Марина Цветаева. Марина Ивановна сметала дека духовната мака на нејзината мајка Марија Мејн е главната семејна тајна. Во нејзиниот живот се забележувала приказна за сложената љубов во нејзините дневници, но таа се омажила за пријател на нејзиниот татко, Иван Владимирович Цветаев. Марина и Асија се родени во бракот. Мајката им ја пренела на девојчињата целата горчина на неисполнета љубов, а таткото не можел да разбере зошто неговите ќерки, воспитани во интелигентна атмосфера, не можат да завршат ниту средно училиште. Лицето кое го донираше Пушкинскиот музеј што го создаде на Русија, бил принуден да признае дека неговиот семеен живот пропаднал.
Кога писателот Сергеј Ефрон се појавил во животот на Марина, поетот Максимилијан Волошин предупредил дека Цветаева - со нејзината нескротливост - не е создадена за брак. Како и да е, во зимата 1912 година се одржала свадба, а во септември парот ја добил ќерката Аријадна. Марина била многу приврзана за нејзиниот сопруг, што не ја спречило да се предаде на други страсти. Еден од првите семејни тестови била нејзината страст кон поетесата Софија Парнок, подоцна во животот на Цветаева се појавиле други романтични врски, кои обично завршувале со разочарувања. Ефрон рекол: „Таа е поетеса - и тоа кажува сè“.
За време на Граѓанската војна, кога Сергеј бил на фронтот, Марина ги дала Аријадна и Ирина, родени во 1917 година, во сиропиталиште. Најмалата ќерка починала таму од слабост. Марина не отишла на нејзиниот погреб и не ни побарала да открие каде е нејзиниот гроб. Во својата тетратка напишала: „Немаше доволно љубов кон едно мало дете на светот“. Ставот на Цветаева кон нејзиниот син Ѓеорги (Мур), роден во 1925 година, бил поинаков - таа за него велела: „Ова е единственото нешто за што ми е гајле“.
Емиграцијата не ги оправдала очекувањата на Цветаева, литературниот Париз не ја прифатил руската поетеса, таа морала да живее во долгови, а понекогаш дури и да проси. Во 1937 година, Ефрон, кој бил осомничен за вмешаност во договорното убиство на разузнавачот Игнатиус Реис, набрзина се вратил во Москва, Марина го следела назад во Советскиот Сојуз. Следувало апсење на Аријадна и Сергеј. Цветаева никогаш не дознала за погубувањето на нејзиниот сопруг во октомври 1941 година. Во летото истата година, таа и Мур биле евакуирани во Јелабуга, од каде синот на Марина Ивановна испратил писмо до неговиот пријател Дмитриј Сеземан: „Митија, мој пријателе, ти пишувам за да те известам дека мајка ми изврши самоубиство - таа се обеси на 31 август ... да ти кажам за ова е дека таа ја направила вистинската работа “. Мур не бил на погребот на Марина. Две и пол години подоцна, тој, студент на ИФЛИ, бил одведен во војска. Во летото 1944 година, Ѓеорги Ефрон напишал дека верува во својата звезда и среќа. Ова било неговото последно писмо.
2 Осврти и прегледи
И покрај фактот дека Марина Цветаева добила голем број награди на форуми и фестивали, претставниците на литературната и кинематографската заедница на Русија ја сфатиле сликата двосмислено. Литературниот критичар Лев Анински бил меѓу оние кои љубезно го ценеле новото дело на Осипов и Агишев. Анализирајќи го филмот, Лев Александрович го споредил бунтот на Цветаева со опсесијата со некои од јунаците на Достоевски. Анински го нарече „судија на животот“ на Цветаева нејзиниот син Мур, кој оддалечувајќи се од старателството и несовесната љубов кон неговата мајка, рече дека таа никогаш нема да пишува како Мајаковски и Асеев, кои биле почестени од него, и со тоа ја осудил Марина Ивановна на смрт
3 Креатори на филмот
* Андреј Осипов - режисер
* Оделша Агишев - автор на сценарио и текст
* Ирина Уралскаја - оператор
* Микаел Таривердиев - музика
* Нина Виноградова - дизајнер на продукција
* Николај Устименко - инженер за звук
* Олга Шапошникова - уредник
* Гласови: Евгенија Доброволскаја, Нели Уварова, Татјана Матјухова, Александар Устјугов, Маријана Иљина, Колја Ефремов
4 Признанија и награди
* 2004 — Меѓународен филмски форум на словенски и православни народи „Златен витез“ (награда „За најдобар документарен филм“ - Андреј Осипов) 2004 година - Национална кинематска награда „Ника“ (награда „За најдобар нефантастичен филм“ - Андреј Осипов) 2005 година - Фестивал на руски филм „Литература и кино“ во Гачина (специјална награда на жирито „За континуиран интерес за ерата и ликовите на сребреното доба“ - Андреје и персонажам Серебряного века» — Андреј Осипов)