procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Изработка на чипка во Хрватска

Изработка на врвки во Хрватска (|Čipkarstvo u Hrvatskoj) е традиција која датира од ренесансата кога производството на чипка почнало да се шири низ Медитеранот и континентот Европа. Низ годините, хрватската тантела стана значајна по своите уникатни дезени и дизајни. Во 2009 година, УНЕСКО го призна производството на чипка во Хрватска како нематеријално културно наследство на човештвото.
Денес во Хрватска, постојат неколку центри каде што опстојува традицијата на правење чипка, особено јадранските острови Паг и Хвар, северниот град Лепоглава и селото Света Марија во округот Меѓимурје.
1 Забележителна чипка
1.1 Паг: чипка изработена со игла
Паг чипката е изработена со игла и се состои од украси создадени од мрежа на пајак и бројни геометриски форми. Готовиот производ е многу цврст, и за разлика од другите хрватски чипки, може да се пере.
Чипката во Паг и денес се прави на традиционален начин како што била и пред неколку векови, а отворено е училиште за да се зачува традицијата на правење чипка.
1.2 Лепоглава: бобина чипка
Чипката Лепоглава е детално обработена бобина чипка, чија структура се состои од комбинација на подредени геометриски, цветни и животински мотиви и дезени. Се користи конец од лен или памук, секогаш во бела боја и има различни форми и големини.
Изработката на чипки во Лепоглава започнала со производство кон крајот на 19 век, достигнувајќи ја својата „златно доба“ меѓу двете светски војни. Во тоа време, создавање на чипка освоило многу натпревари на меѓународни изложби: во Париз 1937 година освоило златен медал, а две години подоцна освоило бронза во Берлин . Оваа ера била од голема важност за напредокот на Лепоглавата чипка.
Секоја година во септември во Лепоглава се одржува меѓународен фестивал на чипка во чест на специфичната чипка која се изработува во градот.
1.3 Хвар: агава или алое чипка
Хвар чипката е единствена по тоа што конецот се собира од листовите на алое растенијата и од агава кои растат на островот. Листовите се берат во одреден период од годината, а потоа специјално се обработуваат за да се добие тенок, бел конец.
Бенедиктинските калуѓерки во градот Хвар се единствените кои ја прават чипката Хвар, која уште се нарекува и „алое чипка“.
2 Поврзано
* Нематеријално културно наследство
* Список на нематеријално културно наследство на УНЕСКО
3 Наводи
Област Бојсун

Бојсун (|Boysun tumani / Бойсун тумани) е област во регионот Сурксондарјо, Узбекистан. Нејзин главен град е градот Бојсун. Има површина од 3,546км2 и неговото население брои 117.500 (од 2021). Областа се состои од еден град (Бојсун), 5 населби од градски тип (Кофрун, Тангимуш, Пасуркси, Ќорабојин, Работат) и 7 рурални заедници. Во 2019 година изгубила дел (174 км2) од нејзината територија до повторно воспоставениот округ Бандиксон.
Во 2001 година, областа Бојсун била прогласена за нематеријално културно наследство од УНЕСКО.
Ѕвончари

Ѕвончарите биле карактеристичен народен обичај што се одржувал во регионот околу Риека, Хрватска. Била додадена во Репрезентативниот список на УНЕСКО за нематеријално културно наследство на човештвото во 2009 година.
Обичајот датирал од словенската паганска антика и останувал типичен за овој регион. Примарната задача на Ѕвончари била да ги исплаши злите духови на зимата и да поттикне нов пролетен циклус. За време на карневалот во Риека, Ѕвончарите марширале од село до село низ регионот, следејќи ја истата вековна рута, правејќи извонредна количина на врева, делумно поттикната од виното што го обезбедувале локалното население по пат.
1 Опис
Стандардната носија на Ѕвончарите вклучувала бели панталони, кошула со пруги и наметка од овча кожа. Во рацете држеле „балта“ или „бачука“ - стилизирана боздоган, а околу половината едно или повеќе големи месингани ѕвона. Костимот варирал од село до село; на пример Ѕвончарите од Халубје и Гробник, Горско приморје, Горски Котор (Дондолаши) носеле специјални стилизирани маски кои претставувале фантастични животински глави, додека Ѕвончарите од Жејане (населени со Истро-Романци) носеле „цветни капи“. Локалната легенда вели дека Ѕвончарите биле тие што ги исплашиле напаѓачите Татари или Турци за време на османлиското освојување, со овчари кои правеле маски на главите, заедно со ѕвона врзани со појас, произведувале заглушувачка врева што го исплашила непријателот. Од тоа време, боздоганот станал дел од стандардната опрема на Ѕвончарите.
Ѕвончарите редовно учествувале на меѓународниот карневал во Риека.
2 Поврзано
* Бушојараш
* Василичари
Такиле

Такиле (|Isla de Taquile; |Intika) — остров на перуанската страна на езерото Титикака 45 км од градот Пуно. На островот живеат околу 2.200 луѓе, со површина од 5,72 километри квадратни56. Највисоката точка на островот е 4,050 метри надморска височина, а главното село е на 3,950 метри. Жителите, познати како ''Такилењос'', зборуваат пуно-кечуански.
Во 2005 година, „Такиле и неговата текстилна уметност“ биле наградени со прогласување за „ремек-дела на усното и нематеријалното наследство на човештвото“ од УНЕСКО.
1 Текстил
Такилењите биле познати по нивниот фин рачно ткаен текстил и облека, кои се сметале за едни од најквалитетните ракотворби во Перу. Плетењето го вршеле исклучиво мажи, почнувајќи од раното детство. Жените пределе волна и користиле зеленчук и минерали за да ја обојат волната што ќе ја користи заедницата. Жените биле исто така ткајачи на широки појаси со ткаени дизајни што ги носеле сите во заедницата Такиле.
2 Туризам
Такилеанците биле познати по тоа што создале иновативен модел на одржлив туризам контролиран од заедницата, нудејќи престој во домот, превоз, сместување за групи, културни активности, локални водичи и ресторани. Откако туризмот започнал во Такиле во 1970-ти години, Такилеанците полека ја изгубиле контролата врз масовниот дневен туризам управуван од не-такилеанци.
3 Општество и економија
Такилеанците го воделе своето општество засновано на колективизам на заедницата и на моралниот кодекс на Инките „не кради, не лажи, не биди мрзлив“. Островот бил поделен на шест сектори или ''сујуи'' за целите на плодоред. Економијата се заснова на риболов, терасовидно земјоделско хортикултура заснована на одгледување компири и приход генериран од туристи од приближно 40.000 туристи кои ги посетувале секоја година. Семејствата на Такиле поседувале овни, овци, крави, кокошки.
4 Кујна
Такиле нуди широк спектар на типични јадења. Појадокот се состои од две палачинки со шеќер или леб со јајца, со шолја чај. За ручек јадења се супа од зеленчук, риба со ориз и салата од домати и кромид. За вечера, Такилеанците служат супа од зеленчук со леб.
5 Религија
Мнозинството од жителите на Такиле се католици. Тие ја адаптирале оваа религија, усогласувајќи ја религијата на Инките со синкретичката христијанска култура. Мајката земја (Мама Пача), главното божество на Андите, директно ја контролира бербата и плодноста. Островот е дом на четири Апу, планински врвови на Андите. Луѓето секоја година им принесуваат неколку жртви на овие божества и нудат три листови кока пред секоја активност или патување.
6 Инфраструктура
Такиле има радио станица и е опремен со генератори. Жителите на островот избрале да користат сончеви панели за производство на енергија.
7 Галерија
8 Библиографија
*''Кусикиј Дете од Такиле, Перу,'' 2010 година
* Елејн Зорн, 2004 година. ''Ткаење иднина: туризам, облека и култура на островот Андите'', Ајова Сити: Прес на Универзитетот во Ајова.ISBN 0-87745-916-9
Естонски танцов фестивал

Естонскиот танцов фестивал е национална танцова и гимнастичка прослава што се одржува на секои пет години во Калеви Кескстадион во Талин, Естонија. Фестивалот го одржува Естонската Фондација за прослава на песна и танц.Танцовиот фестивал обично се одржува истиот викенд со фестивалот на песната во Естонија.
1 Историја
Првиот естонски фестивал за игри, танци и гимнастика се одржал во 1934 година и бил претходник на сегашната танцова прослава.
Во ноември 2003 година, УНЕСКО ја прогласил традицијата на прославата на песната и танцот на Естонија за ремек дело на усното и нематеријалното наследство на човештвото.
+Естонски танцов фестивал , Прослава, Време, Настапи, Учесници
I прослава, 15-17 јуни 1934 година, 2 , 1500
II Прослава, 16-18 јуни 1939 година, 1, 1800
III Прослава, 27 јуни 1947 година, 1, 840
IV прослава, 21 јули 1950 година, 1, 1500
V прослава, 20-21 јуни 1955 година, 2, 3040
VI Прослава, 19-20 јуни 1960 г, 2, 3830
VII Прослава, 20-21 јули 1963 година, 3, 3824
VIII прослава, 18-20 јули 1965 година, 3, 5049
IX прослава, 18-19 јули 1970 година, 3, 9997
X Прослава, 30 јуни - 1 јули 1973 година, 3, 5893
XI прослава, 18-20 јули 1975 година, 5, 6033
XII прослава, 3-5 јули 1981 година, 5, 7006
XIII прослава, 19-21 јули 1985 година, 4, 8273
XIV прослава, 28 јуни - 1 јули 1990 година, 4, 8874
XV прослава, 1-3 јули 1994 година, 3, 7599
XVI прослава, 2-4 јули 1999 година, 3, 7973
XVII прослава, 2-4 јули 2004 година, 2, 7781
XVIII прослава, 3-5 јули 2009 година, 3, 7460
XIX прослава, 4-6 јули 2014 година, 3, 10 082
XX прослава, 4-5 јули 2019 година, 3, 11 500
Хорезу керамика

Хорезу керамика — уникатен тип романска керамика која традиционално се прави рачно околу градот Хорезу во северна Олтенија (округот Валчеа), недалеку од познатиот манастир Хорезу. Правењето на оваа керамика има повеќегенерациско знаење и вештини за развој на керамиката, поради што изработката на керамиката Хорезу била вклучена во списокот на нематеријално културно наследство на УНЕСКО во декември 2012 година.
Производството е поделено на машки и женски дел во процесот на изработка. Така, мажите ја вадат земјата, која потоа се чисти, сече, наводенува, се меси, гази и меша – трансформирајќи ја во црвена глина што грнчарите ја формираат во посебна техника на прстите која бара концентрација, сила и агилност. Секој грнчар има своја техника на обликување, но секој од нив го следи редоследот на процесот. Жените ја украсуваат обликуваната керамика пред да ја испечат со посебни техники и алатки за да исцртаат традиционални мотиви. Нивните вештини за комбинирање на декорацијата и бојата ја одредуваат оригиналноста и уникатноста на овие парчиња. Боите се светли нијанси на кафена, црвена, зелена, сина и т.н. „Хорезу слонова коска“. Грнчарите од Хорезу користат многу традиционални алатки како миксер за чистење на земјата, грнчарско тркало и чешел за обликување, издлабен рог од бик и фино стапче со врвови од жица за украсување и шпорет на дрва за печење.
Овој древен занает е зачуван во огништето на предците, сега познато како улица Олари во Хорезу, каде што занаетчиите ја обликуваат глината во истиот макотрпен процес како и нивните предци. Хорезу е единствен историски романски керамички центар во кој овој занает остана главен извор на приход за многу семејства на грнчари како што се: Огрезеану, Висореану, Јорга, Фригура, Мишиу, Попа итн Денес оваа изработка се пренесува како и секогаш во кругот на семејството, но и во работилниците од мајстор до чирак, како и на фестивалите и изложбите на грнчарството.
Ед Вуд (филм)

„Ед Вуд“ (англиски: ''Ed Wood'') — филм на режисерот Тим Бартон од 1994 година. Автори на сценариото се Скот Александер и Лари Карашевски, а главните улоги ги играат: Мартин Ландау, Џони Деп, Сара Џесика Паркер, Патриша Аркет, Џефри Џоунс, Бил Мареј и Џулиет Ландау. Филмот претставува црнохумориситчна биографска драма во која Бартон духовите ги открива сите темни и светли страни на американската филмска индустрија. Станува збор за препознатливо дело на режисерот кој се одликува со префинет хумор и иронија, а во филмот настапува одлична актерска екипа.
1 Синопсис
Едвард Д. Вуд, помладиот (го игра Деп) е момче кое работи како градинар во едно големо филмско студио, сонувајќи да ја достигне славата на својот идол Орсон Велс. Благодарение на една случајна средба со заборавената ѕвезда на хорор-филмовите, Бела Лугоши (го игра М. Ландау), Ед успева да се избори да го режира својот прв филм. Неговот деби претрпува целосен неуспех, како и сите негови останати проекти кои ги остварува со својот стар пријател и со неколку чудаци кои му веруваат. Сепак, тој ќе остане забележан во историјата како „најлошиот режисер на сите времиња“...
Баблика

Баблика или обична баблика ( или ''Sorbus aria'') — вид листопадно дрво од семејството на розите (''Rosaceae''). Автохтон е во речиси цела Европа, делови од Северна Африка (Алжир, Мароко, Тунис) како и умерените краишта на Западна Азија (Ерменија, Грузија). Во Македонија е распространет во високите делови на планините низ целата земја. Има мали димензии и засводена крошна, а листовите оздола се светлосиви. Претпочита варовнички и кредни почви. Цветовите се двополови и кремасто бели, собрани во штитовидни соцветија. Тие се појавуваат во мај и се опрашуваат од инсекти. Плодовите се жолто-црвеникави бобинки со кои се хранат птиците, а за човекот се јадливи кога ќе презреат. Во Македонија од нив се прави оцет и ракија.
1 Галерија
Книжевна Калавера

Книжевната Калавера или калавера литерарија (шпански: ''литературен череп'') е традиционална мексиканска книжевна форма: сатирично или благодушно пишување во стихови, често составувани за Денот на мртвите.
1 Историја
Првично познати како пантеони, овие стихови потекнуваат од 19 век како потсмешен епитаф и начин на изразување идеи или чувства кои во други прилики би било тешко да се изразат. Поради оваа причина тие често биле цензурирани или уништувани, бидејќи тие често служеле и како средство за изразување на политичката сатира. Првите калавери биле објавени во 1879 година, во весникот ''Ел Социјалиста'', во Гвадалахара.
2 Карактеристики
* Тие се непрочистувани стихови, напишани како епитафи, кои ги прикажуваат луѓето како да се мртви.* Во нив се канализираат чувства кои во друг контекст би било тешко да се изразат.
* Тие обично се придружени со цртежи на черепи.
* Тие се традиционални мексикански композиции.
Бистрички баби

Бистричките баби (|Бистришките баби) се женски, мулти-генерациски хор кој ги продолжува традиционалните танци и полифоничното пеење на регионот Шоплук во Бугарија. Групата била основана во 1939 година, а во 1978 година ја освоила наградата за европска народна уметност, дури во 2005 година била прогласена за ремек дело на нематеријалното наследство на човештвото. Изведувајќи полифонија од три дела со карактеристики „задржани од претхристијанските времиња“, групата ги обиколила Европа и САД. „Бистричките баби“ се познати по нивната употреба на шопската полифонија, со нивната шопска носија, со карактеристичните хора и изведбата на обичајот „лазаруване“. Во 2005 година, тие беа вклучени во списокот на УНЕСКО за нематеријално културно наследство во Источна Европа.
Шопското пеење се карактеризира со дијафонија и паралелен глас. „Дијафонија“ е еден вид полифонија каде мелодијата ја изведуваат еден или двајца солисти, кои „извикват“ и „бучат криво“, додека ансамблот држи двоен или троен дрон. Танцот и музиката се асинхрони.
Групата била формирана од две жени регрутирани како вокални придружници на ''Бистричката четворка'', основана околу 1935 година.
Единична коцка

Единична коцка, поформално коцка со страна 1 — коцка чии страни се еднакви на 1 единица. Зафатнината на 3-димензионална единична коцка е 1 кубна единица, а неговата вкупна површина е 6 квадратни единици.
1 Единична хиперкоцка
Поимот ''единична коцка'' или единична хиперкоцка се користи и за хиперкоцки, или „коцки“ во ''n''-димензионални простори, за вредности на ''n'' различни од 3 и со должина на работ еднаква на 1.
Понекогаш поимот „единична коцка“ се однесува специфично на множеството [0, 1] <sup>''n''</sup> од сите ''n''-торки броеви во интервалот [0, 1].
Должината на најдолгата дијагонала на единична хиперкоцка со ''n'' димензии е <math>\sqrt n</math>, квадратниот корен од ''n'' и (Евклидовата) должина на векторот (1,1,1,....1,1) во ''n''-димензионален простор.
2 Поврзано
* Единичен квадрат
* Единична сфера
Жусуан

Жусуан (кинески: 珠算) — знаење и практики на аритметичко пресметување преку суанпан или кинески абакус. Во 2013 година е впишан на Репрезентативниот список на УНЕСКО за нематеријално културно наследство на човештвото. При одлучувањето за натписот, Меѓувладиниот комитет истакнал дека „Кинезите го сметаат жусуан за културен симбол на нивната самоличност, како и практична алатка; пренесена од поколение на поколение, таа е техника на пресметување прилагодена на повеќе гледишта од секојдневниот живот, служејќи на повеќекратни социокултурни функции и нудејќи му на светот алтернативен систем на знаење“. Движењето за да се запише кинескиот жусуан во списокот бил предводен од Кинескиот абакус и Умствената аритметичка асоцијација.
1 Историја
Жусуан настанал во Кина на крајот на II век од нашата ера и го достигнал својот врв во периодот од 13 до 16 век н.е. Во 13 век, Гуо Шујинг го користел жусуан за да ја пресмета должината на секоја орбитална година и открил дека е 365,2425 дена. Во 16 век, Жу Заију го пресметал музичкиот 12-интервален еднаков темперамент користејќи жусуан. И повторно во 16 век, Ванг Венсу и Ченг Давеи соодветно ги напишал Принципи на алгоритми и Општи правила за пресметка, сумирајќи ги и рафинирајќи ги математичките алгоритми на жусуан, со што дополнително ја зголемиле популарноста на Жусуан. На крајот на 16 век, жусуан бил воведен во соседните земји и региони. ж
2 Во културата
Жусуан е важен дел од традиционалната кинеска култура. Жусуан има далекусежен ефект на различни полиња на кинеското општество, како кинески народни обичаи, јазик, литература, скулптура, архитектура итн., создавајќи културен феномен поврзан со Џусуан. На пример, „железен абакус“ се однесува на некој добар во пресметување; „Плус три е еднакво плус пет и минус два“ (三下五除二; +3=+5−2) значи брз и одлучен; „3 пати 7 е еднакво на 21“ укажува на брзо и осип; а во некои места во Кина, постои обичај да се раскажува среќата на децата со ставање разни секојдневни потреби пред нив на нивниот прв роденден и да им се дозволи да изберат еден за да им го предвидат идните животи. Меѓу предметите е и абакус, кој симболизира мудрост и богатство.
Бојсун

Бојсун (|Boysun, |Байсун|Baysun) е град во регионот Сурксондарјо, Узбекистан и главен град на округот Бојсун. Населението било 16.732 според пописот во 1989 година, и 27.600 во 2016 година.
Илјадници години во тесната планинска клисура, трговските каравани минувале низ Железните порти. Овој регион го поминале војските на Александар Велики, Џингис Кан и Тамерлан. Пештерите Тешик-Таш содржат остатоци од неандерталците. Блиските планини Кугитанг во близина сè уште содржат ѕидни слики познати како „лов на магични бикови“, кои датираат од периодот на мезолит.
Граѓаните на Бојсун ги украсувале своите домови со шарени, лесни, цврсти и пријатни таписерии и елегантни украси, и пролетна облека ги разубавуваат нивните алишта и чевли. На маси и извајани ковчези во близина на ѕидовите се насликани керамички садови.
1 Географија
Бојсун лежи во долина што поминува низ ридски регион и надгледувана од гребенот Бојсунток на опсегот Гисар, кој се издига на 3.100 метри овде и уште повисоко на запад. Пејзажот е драматичен, но сув, и варира од тревни области до изложени карпи.
2 Клима
Бојсун има студена пустинска клима (Кепенова климатска класификација ''BWk''), со студени зими и топли лета. Врнежите се генерално слаби и непредвидливи. Есента е највлажна сезона, додека летата се многу суви.
3 Транспорт
Главниот пат низ градот е рутата P-105. Ова се поврзува со М39 на запад во близина на Шораб, што води до Дехконобод, Гузор, Шахрисабз и Самарканд посеверно, и до Аккургон и Термез појужно.
4 Статус на светско наследство
Овој локалитет бил додаден на списокот на светско наследство на УНЕСКО на 18 јануари 2008 година во категоријата мешовито (културно и природно).
5 Наводи
Мастихохорија

Мастихохорија (|Μαστιχοχώρια , осветлена) е поранешна општина на островот Хиос, Северно Егејско Море, Грција. Од реформата на локалната самоуправа во 2011 година, таа е дел од општината Хиос, од која е општинска единица. Се наоѓа во југозападниот и крајниот јужен дел на островот. Тоа е најголемата општинска единица во земјишна површина на Хиос со 211.687км<sup>2</sup>. Нејзиното население било 3.672 на пописот во 2001 година. Седиште на општината бил градот Пирги (население 755). Следните најголеми села се Каламоти (569), Армолија (442), Места (337) и Лити (397).
Оваа област е добро позната по производството на мастика, од која го добива и своето име. Мастиката е стврдната смола и се бере само на Хиос, што е главен дел од локалната економија. Во селото Пирги има дури и мал музеј на мастика.
Во рамките на Европската Унија, ликер со вкус на мастика од Хиос има заштитена ознака на потекло. Производството на мастика на островот е контролирано од задруга на средновековни села. Локалните производители се обединети под Здружението на одгледувачи на мастика од Хиос.
1 Здружение на одгледувачи на мастики од Хиос
Основана во 1938 година, Здружението на одгледувачи на мастики од Хиос, скратено ''CGMGA'', е кооперативна организација и делува како колективен репрезентативен орган на дваесет основни задруги со вкупно скоро 5000 членови во дваесет и четирите села на јужен Хиос. Има ексклузивен менаџмент на Хиос мастика во Грција и во странство.
Организацијата главно се занимава со управување со земјоделското производство, поддршка на локалните лозари, стимулирање на истражување и обезбедување правна помош.
2 Музеј на мастика
На 11 јуни 2016 година, Музејот на мастика на Хиос ја започнал својата работа во Рачи, на јужниот дел на Хиос во регионот на Мастихохорија. Нуди постојана изложба за производството на мастиха на островот, објаснувајќи ја неговата историја и техники на одгледување, како и демонстрација на неговата различна употреба денес.
3 Историски настани
Во Масакрот на Хиос од 1822 година, за време на отоманското владеење на Хиос, луѓето од Мастихохорија биле поштедени, бидејќи нивниот опстанок бил основата на континуираниот просперитет на островот (и даночните приходи што ги испраќале во Константинопол).
Во 2012 година, Мастихохоријата и нејзините дрвја биле загрозени од шумски пожар што избувнал во јужниот дел на островот.
Ангелот од соседната врата ме разгалува

''Ангелот од соседната врата ме разгалува'' (|The Angel Next Door Spoils Me Rotten; |お隣の天使様にいつの間にか駄目人間にされていた件'','' буквално: ''„''Случајот со соседскиот ангел, кој ме претвора во разгалена личност“) — лесен роман напишан од Саекисан и илустриран од Ханекото. Објавен е на мрежното место Shosetsuka ni Naro од декември 2018 г. До јануари 2023 г., издавачката куќа SB Creative објавила осум тома на лесни романи под нејзината етикета GA Bunko. Адаптација на лесниот роман во манга-формат со илустрации од Ван Шибата и композиција од Сузу Јуки е објавена на дигиталната манга-услуга Manga Up! на Square Enix од јануари 2022 г., а од декември 2022 г. е објавена во два тома танкобон (формат за издавање книги). Студиото Project No.9 го адаптирало лесниот роман во аниме-серија, емитувана од јануари до март 2023 г.
1 Содржина
Амане живее сам во стан, а најубавото девојче во училиштето, Махиру, живее веднаш до неговата врата. Речиси никогаш не зборуваат и покрај тоа што се во истиот клас — сè до денот кога тој ја гледа тажна на дождлив ден и ѝ го позајмува својот чадор. За да му возврати, таа се нуди да му помогне низ неговата куќа, а врската полека почнува да цвета како што се смалува растојанието меѓу нив.
2 Ликови
* — Главниот јунак во серијата, тој живее сам во мал стан. Бидејќи не е добар во организирање работи, често јаде надвор или купува храна од продавници.
* — Главната јунакиња, таа живее сама во мал стан до Амане. Обожавана е на училиште поради нејзината убавина, како и нејзините академски и спортски способности, а го добила и прекарот Ангел. Потекнува од богато семејство, но живее подалеку од родителите бидејќи не се во добри односи. Мајката на Амане развива приврзаност кон неа и ја цени нејзината грижа за него. Нејзиното име, Махиру (буквално: „пладне“), кое ѝ го дал нејзиниот татко, Асахи (букв. „утринско сонце“), го претставува пладнето помеѓу утрото и ноќта, а тоа е името на мајка ѝ, Сајо (букв. „мала ноќ“).
* — Другар и соученик на Амане. Тој му дава совети на Амане за неговата врска со Махиру. Тој е момче на Читосе и ја нарекува „Чи“.
* — Соученичка на Амане и девојка на Ицуки.
3 Медиуми
3.1 Аниме
Бр., Македонски наслов, Изворен наслов, Премиера во Јапонија
01, „Средба со ангелот“, „天使様との出会い“, 7 јануари 2023 г.
02, „Вечера со ангелот“, „天使様と夕食“, 14 јануари 2023 г.
03, „Награда за ангелот“, „天使様へのご褒美“, 21 јануари 2023 г.
04, „Божиќниот ангел“, „クリスマスの天使様“, 28 јануари 2023 г.
05, „Поход до храмот со ангелот“, „天使様と初詣“, 4 февруари 2023 г.
06, „Подарок од ангелот“, „天使様の贈り物“, 11 февруари 2023 г.
07, „Ветување со ангелот“, „天使様との約束“, 18 февруари 2023 г.
08, „Ангелот во новата учебна година“, „新学期の天使様“, 25 февруари 2023 г.
09, „Излегување со ангелот“, „天使様とお出かけ“, 4 март 2023 г.
10, „Ангелот во сонот“, „夢の中の天使様“, 11 март 2023 г.
11, „Ангелот од соседната врата ме разгалува“, „お隣の天使様にいつの間にか駄目人間にされていた“, 18 март 2023 г.
12, „Збогум, моја плашливост“, „臆病だった自分にさようならを“, 25 март 2023 г.
Традиционални џинови и змејови во Белгија и Франција

Традиционалните џинови и змејови (|Géants et dragons processionnels) од Белгија и Франција се збир на фолклорни манифестации во кои учествуваат процесонски џинови, кои се впишани од УНЕСКО на списокот на нематеријално културно наследство во 2008 година, првично прогласени во ноември 2005 година.
Преку овие фестивали и нивните џинови, ова се однесувало на збир на големи манифестации специфични за секоја земја. Во случајот со Белгија, ова се свеченостите на Дендермонд, Мехелен, Монс, Ат (Дикас д'Ат) и Брисел. За Франција, тоа се празниците во Дуаи и Касел и тотемските животни и нивните прослави во Тараскон и Пезенас.
Овој проглас овозможува важност на овие популарни фестивали и нивна заштита.
1 Заднина
Процесискиот џин е џиновска костумирана фигура која претставува имагинирано или вистинско битие. Наследено од средновековните обреди, традицијата вели дека танцува на улиците за време на поворки или фестивали. Неговата физиономија и големина се променливи, а неговото именување варира во зависност од регионите; кај Фламанците е познат по името ''реузе'', кај Пикардите се нарекува ''гајант''. Големите библиски фигури во поворката служеле и за катехизација на главно неписменото население.
2 Белгија
Белгија има речиси 1500 џинови на својата земја. Нивниот изглед датирал од 15 век. Голијат Нивелски, кој се споменувал уште во 1457 година, е најстариот познат белгиски џин. Белгија го има и најголемиот џин во Европа, кој надминува 11 метри.
Белгиското културно наследство меѓу другите го вклучува и настанот Дикас д'Ат (повлечен во 2022 година).
3 Франција
Џинот е еден од симболите на регионот Север-Па де Кале. Тоа е предмет на културни практики на предците кој сè уште се негува и денес. Присутен на регионални фестивали и настани, тој ја претставува северната заедница.
Регионот моментално има повеќе од 450 џинови, распространети на целата територија. Сепак, постојат подинамични интра-регионални зони, сместени околу централните простори. Фламанскиот дел од регионот е земја на џинови, а секој град има еден или повеќе од нив.
Ирачки макам

Ирачки макам ) е жанр на арапска макам музика што се наоѓа во Ирак. Корените на современиот ирачки макам може да се следат уште во Абасидскиот калифат, кога таа голема империја била контролирана од Багдад. Ансамблот на инструменти што се користат во овој жанр, наречен ''Ал Чалги ал Багдади'', вклучува ''кари (пејач), ''сантур'', тапан за пехари, јоза, ''виолончело'', а понекогаш и уд и накарат. Фокусот е на песната испеана на класичен арапски или на ирачки дијалект (тогаш наречена зухајри). Целосниот макам концерт е познат како фасл (множина фусул).
Типичната изведба ги вклучува следните делови:
* ''тахрир'', понекогаш ''бадва''
* ''таслум''
* ''финалис''
Текстовите на макам често се изведени од класичната арапска поезија. Некои изведувачи користат традиционални извори преведени на дијалект на Багдад, а трети користат текстови на арапски, турски, ерменски, хебрејски, туркменски, арамејски или персиски јазик. Поради различноста на Ирак, различни етнички групи го користат овој жанр на својот јазик.
Простор на гонг култура

Просторот на гонг културата во Виетнамските висорамнини (|Không gian văn hóa Cồng Chiêng Tây Nguyên) бил регион во централен Виетнам кој бил дом на култури кои ги ценеле гонгите. Се ширел во провинциите на Централните висорамнини. УНЕСКО го признал како ремек дело на нематеријалното наследство на човештвото на 25 ноември 2005 година.
Гонг-културата ги гледала гонгите како привилегирана врска помеѓу луѓето и натприродното, каде што секој гонг содржил божество чија моќ одговарала на возраста на гонгот. Тоа било силно погодено од економските и социјалните трансформации кои го нарушиле традиционалниот трансфер на знаење и го лишија гонгот од нивното духовно значење.
Пирекуа

Пирекуа — форма на песна на народот Пурепеча (Мексико). Пејачот на ''пирекуа'' можело да биде машки или женски, соло или придружуван, а ''пирекуа'' можела да се изведува инструментално.
Ансамблите ''„Пирекуа“'' обично вклучувале две или три гитари, жичани и дувачки дувачки, и мал дувачки оркестар, или биле без придружба. Жанрот ги комбинирал африканските, европските и домородните американски влијанија.''Пирекуа'' била поврзана со валцерот.
Темите на стиховите на ''пирекуа'' се движеле од историски настани до религија, социјална и политичка мисла и љубов и додворување, со широка употреба на симболиката. Текстовите често ги користиле цвеќињата како симболи на женственост, страст и локален идентитет.
Кмерски театар на сенки

Кмерски театар на сенки (кмерски: ល្ខោនណាំងស្បែក; Лахаон Нанг Сбек) — форми на театар со сенки во кои се користеле кожни кукли со сенки. Двата главни жанра се ''Сбек Том'' и ''Сбек Тох.'' Друг жанр наречен ''Сбек Пор'' користел обоени кожни кукли. Претставите со сенки во Камбоџа биле тесно поврзани со драмите со сенки на Тајланд, Индонезија.
Се изведувала за време на светите храмски церемонии, на приватни функции и за јавноста во селата во Камбоџа. Популарните драми ги вклучувале еповите ''Рамајана'' и ''Махабхарата'', како и други хинду митови и легенди. Настапот бил придружуван од пинпит оркестар.
''„Сбек Том“'' се засновал на камбоџанската верзија на индискиот еп ''Рамајана'', епска приказна за доброто и злото што ги вклучува Рама, Сита, Лакшмана, Хануман и Равана . Тоа било света изведба, која ги отелотворувала кмерските верувања изградени врз темелите и митологиите на браманизмот и будизмот.
Камбоџанските кукли од сенки биле направени од кожа од крава, а нивната големина била обично доста голема, прикажувајќи цела сцена, вклучувајќи ја и нејзината позадина. За разлика од нивните јавански колеги, камбоџанските кукли во сенка обично не биле артикулирани, што ги правело рацете на фигурата неподвижни и останувале необоени, задржувајќи ја оригиналната боја на кожата. Главниот центар за производство на кукли во сенка бил Ролуос во близина на Сием Рип. Камбоџанската куклена игра во сенка била една од културните претстави што се поставувале за туристи заедно со традиционалните камбоџански танци.
Фигурите ''на Сбек Том'' се разликувале од куклите бидејќи биле големи и тешки, без подвижни делови..Сбек Тач , за разлика од нив, биле многу помали кукли со подвижни делови; нивните емисии биле попопуларни. Претставата со сенки ''на Сбек Том'' вклучувала многу куклари кои танцувале на екранот, секој куклар играл по еден лик од ''Рамајана'', додека одделни наратори ја рецитирале приказната во придружба на оркестар.
Шашмаком

Шашмаком (|Шашмаком; |shashmaqom; |шашмақом; |شش‌مقام) - централноазиски музички жанр (типичен за Таџикистан и Узбекистан) кој можеби се развил во градот Бухара. шашмаком значи шест маками (режими) на персиски јазик, дастга било името за персиските режими, а ''макамите'' биле име за режими поопшто.
Тоа било префинет вид на музика, со текстови изведени од суфи песните за божествената љубов. Инструментите на шашмаком обезбедувале строга придружба на гласовите. Тие се состоиле, на повеќето концерти, од пар лаути со долг врат, дајра или тапан со рамка, кој со своите ѕвонења бил многу како тамбура, и сато, или танбур со лак, кој нејасно наликувал на бас-виолина.
1 Историја
Во првата половина на 20 век во Узбекистан, Абдул Рауф Фитрад, член на Џадид, бил особено заинтересиран за шашмаком, традиционалната музика на дворот. Во 1927 година, тој напишал книга наречена ''Ozbek klasik Muzikasi va uning Tarikhi'' (узбекската класична музика и нејзината историја), во која го претставила шашмакомот како голема музичка традиција на узбекистанскиот народ. Во 1930-тите, за време на советскиот режим на Јосиф Сталин, узбекистанскиот шашмаком се сметало за ехо на феудалната владејачка класа и како еден вид музика што го попречувал културниот напредок кон усвојување на хармонија во европски стил. Конечно, во 1951 година, со декрет од претседателот на Узбекистанскиот сојуз на композитори, реафирмиран од комитетот на Узбекистан, се потиснувал макамот и развојот на музичката практика.
Во средината на 50-тите, макамот започнал идеолошка рехабилитација. Во Таџикистан, локалното раководство одлучило шашмаком да биде дел од националното традиционално наследство. Тензиите меѓу Таџикистан и Узбекистан довеле до диференцијација помеѓу таџикистанскиот шашмаком развиен во Душанбе и узбекистанскиот шашмаком развиен во Ташкент. Во таџикистанските книги не се споменувало узбекистанскиот шашмаком и обратно.
Во текот на 1980-тите, оваа вештачка поделба почнала да се менува. Узбекистан почнал да учи за таџикистанскиот шашмаком, а Таџикистан дознал за узбекистанскиот шашмаком. Ова преживеало до денес, но напливот на национализам во Узбекистан можело да го промени тоа: пејачите на радио во Бухара, град кој бил совршено двојазичен на узбекистански и таџикистански, ги користиле само узбекистанските текстови во нивните музички емитувања шашмаком.
Овој стил на музика бил донесен во западниот свет, особено во Соединетите држави, од бухарските Евреи од Средна Азија. Многумина од нив биле успешни изведувачи на шашмаком и го донеле својот талент на Запад.
2 Поврзано
* Музика на Таџикистан
* Музика на Узбекистан
3 Наводи
Данза де тихерас

''Данза де лас тихерасс'' (значење: танц со ножици) е оригинален танц со потекло од Чанка од јужниот дел на Андите, во Перу. Танцот се состои од двајца или повеќе танчери, проследени од нивните соодветни оркестри на виолина и харфа. Танчерите танцуваат наизменично, правејќи експлицитни потези и предизвикувачки чекори, како што е танцување со само една нога.
Местата каде овој танц е највлијателен се: Уанкавелика, Ајакучо, Хунин, Апуримак и Лима.
УНЕСКО го прогласил за нематеријално културно наследство во 2010 година.
Танцот со ножици може да биде од различни видови. Во натпреварувачкиот танц, двајца танчери танцуваат предизвикувајќи се меѓусебно.
1 Историја
Данза де тихерас се потомци на претшпанските свештеници, гатачи, исцелители и шамани кои доживеале прогонство за време на колонијата. Во овој колонијален период, тие почнале да бидат познати како „супајпа Ваман“ (''син на ѓаволот'' на кечуански јазик) и се засолниле во највисоките области. Како што минувало времето, колонизаторите прифатиле да се вратат, но ги условувале да танцуваат за католичкиот Бог и светците.
Во денешно време тоа е магиско-религиозен и ритуален танц кој преку нивните кореографии ги претставува духовите.
Перуанскиот писател Хосе Марија Аргуедас (1911-1969) го овековечил танцот во неколку романи.
2 Симболизам
Танчерите со ножици се идентификувани со ритуална вештина. Во основа, танцот со ножици е импресивна манифестација на физичка уметност и вештини, но за човекот од Андите тоа претставува сложен ритуал. Низа мистерии се кријат околу танчерите (оние кои го прават ритуалот) кои во напливот на сила и еластичност ги тестираат своите вештини со гимнастички скок на звукот на харфа и виолина, додека го сечат воздухот со нивните ножици.
Централниот инструмент на танцот се елаборираните ножици од две независни метални плочи од приближно 25 cm, а кога двата дела ќе се спојат, прават форма на ножици со тапи краеви. Ножиците ги замениле рамните камења што се користеле во претколумбовска Америка поради сличниот звук што го испуштаат. Се смета за големо понижување ако на танчерот му паднат ножиците од раката додека тој танцува.
Мангал Шобхаџатра

Мангал Шобхаџатра (|মঙ্গল শোভাযাত্রা) — масовна поворка што се одржува во зори на првиот ден од бенгалската Нова година во Бангладеш. Поворката ја организирале наставниците и студентите на Факултетот за ликовни уметности на Универзитетот во Дака. Фестивалот се сметал за израз на секуларниот идентитет на народот на Бангладеш и како начин за промовирање на единството. Било прогласено за нематеријално културно наследство од УНЕСКО во 2016 година, категоризирано на репрезентативниот список како наследство на човештвото.
1 Историја
Поворката на фестивалот првпат била забележана во 1989 година, кога претседател на земјата бил автократскиот владетел Хусаин Мухамед Ершад. Тој станал претседател на државата преку бескрвен државен удар.
Во тоа време, земјата била под воена диктатура и страдала од поплави. Во Дака се случил масовен бунт за време на кој загинале многу луѓе. Студентите на Факултетот за ликовни уметности на Универзитетот во Дака решиле да демонстрираат против режимот со Мангал Шобхаџатра на Пахела Бајшах.
Секоја година, илјадници луѓе учествувале во поворката во која имало огромни копии на птици, риби, животни, народни приказни и други мотиви. Поворката го симболизирала единството, мирот и протерувањето на злото за да се овозможи напредок на земјата и човештвото. Се сметало за израз на секуларниот идентитет на народот Бангали, обединувајќи ја земјата без разлика на класа, возраст, вера или пол.
2 Признание од УНЕСКО
Во 2014 година, Академијата Бангла составила досие за номинација што било одобрено од Министерството за култура на Бангладеш и поднесено до УНЕСКО. На 30 ноември 2016 година, фестивалот Мангал Шобхаџатра бил избран за нематеријално културно наследство од Меѓувладиниот комитет за заштита на нематеријалното културно наследство на УНЕСКО на неговиот 11-тиседница, која се одржала во Адис Абеба, Етиопија.
3 Прослави во Индија
Во 2017 година, по стапките на Бангладеш, во Западен Бенгал била изведена празничната Мангал Шобхаџатра.
Фујара

Фујара (fujara) — голем дувачки инструмент од класата таборски цевки. Потекнува од централна Словачка како софистицирана народна овчарска флејта со уникатен дизајн во контрабас-опсегот.
Должината на инструментот е од 160 до 200 cm (5'3" &ndash; 6'6") и наштимана во A, G или F. Има три тонски дупки за прсти сместени на долниот дел од главното тело на инструментот. Звукот е произведен од горниот крај на главното тело на фујарата. Воздухот струи крајот на цевката преку помала паралелна цевка, наречена „''vzduchovod“'' на словачки (што значи „воздушен канал“), поставена на главното тело на инструментот. Иако е можно да се свири основната фреквенција на фујара, обично се користи техниката на свирење која се заснова на „предувување“ на инструментот. Поради високиот сооднос на звучната комора (голема должина наспроти мал внатрешен дијаметар), музичарот може да користи призвук за да свири дијатонска скала користејќи ги само трите тонски дупки. Фујара вообичаено се свири стоечки, со инструментот поставен вертикално и обично прицврстен на десната нога.
1 Техника и улога
Атипичниот дизајн создава длабока, медитативна боја на звукот, додека традиционално се додаваат орнаменти на основните мелодии. Два вообичаени типа на орнаменти се ''префук'', брзото прелевање на една нота (од словачки sk - „предувување“), и ''rozfuk'', опаѓачка каскада од призвук (од словачки sk „да се расфрла со дување“).
Традиционално, на фујара свиреле овчарите за рекреација. Денес, фујарата се преселила од овчарските полиња, на сцената на народни фестивали во словачките градови Виходна и Детва. Инструментот се проширил и надвор од Словачка и се свири низ целиот свет, особено од љубителите на домородните флејти во западна Европа и Северна Америка. И покрај ова, фујара допрва треба да добие популарност или многу признание надвор од Словачка. Најчесто фујара е соло инструмент, но познати се ансамбли од две или три фуџари, како што се семејството Кубинец или триото Јаворова Хужва.
Фујарата е додадена на списокот на УНЕСКО на ремек-дела на усното и нематеријалното наследство на човештвото во 2005 година. „Фујара и нејзината музика“ е додадена на Репрезентативната листа на нематеријално културно наследство на човештвото во 2008 година од страна на УНЕСКО.
Нокен

Нокен (од Биак: bhw) е традиционална индонезиска мултифункционална плетена торба која потекнува од регионот на Западна Нова Гвинеја, Индонезија. Традиционално се користи за носење разни стоки, а исто така и за деца.
Во 2012 година, ''нокен'' бил наведен во списокот на нематеријално културно наследство на УНЕСКО како културно наследство на Индонезија. Жените кои носат нокен сè уште се вообичаена глетка во Вамена.
Во неколку области на Централна Папуа и Хајленд Папуа, ''нокен'' - наместо вообичаената гласачка кутија - се претпочита како начин за поставување гласачки ливчиња, каде што е препознаен како алатка и систем за гласање. Противниците на системот ја оспориле употребата на ''нокен'' како потенцијал за злоупотреба, и ја оспориле пред Уставниот суд на Индонезија, иако судот ја бранел ограничената употреба на ''нокен'' за избегнување меѓуплеменска војна.
На 4 декември 2020 година, Google го прославил нокен со Google Doodle.
1 Галерија
Малоја

Малоја - еден од двата главни музички жанра на Реинион, вообичаено пеен на креолски јазик на Реинион и традиционално придружен со перкусии и музички лак. Малоја била нова форма која потекнувала од музиката на африканските и малгашките робови и индиските работници на островот, како и другата народна музика на Реинион. Светските музички новинари и не-специјалистите научници понекогаш ја споредувале малоја со американската музика, блузот, иако тие имале малку заедничко. Малоја се сметала за закана за француската држава, па била забранета во 1970-тите.
1 Опис
Традиционалната малоја користила само перкусии и музички лак.
Песните на Малоја често биле политички ориентирани и нивните лирски теми често биле ропство и сиромаштија.
2 Потекло
Домородната музика и танцова форма на малоја честопати била претставена како стил со чисто африканско потекло, поврзани ритуали на предците од Африка и Мадагаскар и како такво музичко наследство на раното робовско население на островот.
3 Историја
Малоја била забранета до 1960-те години поради поврзаноста со креолската култура. Претставите на некои групи на Малоја биле забранети до 1980-те, делумно поради нивните автономистички верувања и поврзаноста со Комунистичката партија на Реинион.
Во денешно време, еден од најпознатите музичари на Малоја бил Даниел Варо. Неговиот ментор, Фирмин Вири, бил заслужен за спасување на Малоја од исчезнување. Според Франсоаз Вержес, првата јавна изведба на малоја била од Фирмин Вири во 1959 година при основањето на Комунистичката партија. Малоја бил усвоен како медиум за политички и социјален протест од креолските поети како Варо, а подоцна и од групи како како Жискакан. Од почетокот на 1980-тите, групите на малоја мешале малоја со други жанрови како што се реге, самба, џез и рок.
4 Културно значење
Малоја бил впишан во 2009 година на Репрезентативниот список на нематеријалното културно наследство на човештвото на УНЕСКО за Франција.
Оваа музичка форма била тема на документарниот филм од 1994 година на Жан Пол Роиг, насловен ''Малоја Дусман''.
5 Наводи
Ксоан пеење

''Ксоан'' пеење или хат ксоан (виетнамски за пролетно пеење, Chữ Nôm:vi) бил жанр на виетнамска народна музика изведен напролет во текот на првите два месеци. Жанрот вклучувал глума, церемонија, пеење, танцување, со теми кои вклучуваат романса, загатки и работа. Традиционално се појавувале во храмови, светилишта и заеднички домови, песните се изведувале од група, составена од машки инструменталисти и пејачки, вкупно десет до петнаесет изведувачи.
Постоеле три типа на ксоан пеење: во чест на кралевите Хунг и Тан хоанг (боговите чувари на селото); песни за добри приноси, здравје и среќа; и празнични песни за додворување наизменични машки и женски гласови. Текстурата била „резервна“; совршени четвртини биле истакнати; а инструментите вклучувале тапани и треперки.
Храм Сада

Сада Џинџа (佐太神社) — шинтоистички храм во Мацуе, префектура Шимане, Јапонија. Северните, средните и јужните сали градени во стилот на Тајша-ѕукури од 1807 година биле важни културни знаменитости.
Сада Шин Но, ритуалните танци за прочистување што се изведувале секоја година на 24 и 25 септември, биле прогласени за важна нематеријална народна културна сопственост. Во 2011 година Сада Шин Но бил впишан на Репрезентативниот список на УНЕСКО за нематеријално културно наследство на човештвото.
1 Поврзано
* Изумо-тајша
2 Наводи
Козачки песни

Козачките песни се народни песни создадени од Козаците.
1 Регионот Днепропетровск, Украина
Днепропетровските козачки песни, односно запорошките козачки песни од Днепропетровска Област, се наведени како нематеријално културно наследство на кое му е потребна итна заштита. Козачките песни традиционално вклучуваат машко пеење. Козачките песни во денешно време често се изведуваат и од жени, но ретко во мешани групи. Списокот на УНЕСКО споменува хорски групи.
1.1 Нематеријално културно наследство
Во 2014 година во регионот Днепропетровск започнал иницијативната група за номинација за вклучување на козачки песни во списокот на нематеријално наследство на УНЕСКО. На 28 ноември 2016 година, Комитетот за заштита на списокот на нематеријално културно наследство вклучил козачки песни од регионот Днепропетровск на списокот на нематеријално културно наследство на кои им е потребна итна заштита. Според комитетот, овие дела, испеани од козачките заедници во регионот, зборуваат за трагедијата на војната и личните искуства на војниците. Текстовите одржуваат духовни врски со минатото, но се и забавни.
1.2 Истражување
Првиот транскрибиран комплекс на козачки песни бил објавен во 1997 година од играчот на бандура, Виктор Кириленко. Во раните 2000-ти, експедиции во регионот на Днепропетровск за транскрипција на повеќе од овие народни песни биле спроведени од персоналот на Националниот универзитет во Днепропетровск.
Анастенарија (Ксенакис)

''Анастенарија'' е тројен циклус на композиции за машки хор и оркестар од грчкиот композитор Јанис Ксенакис. Тоа е една од неговите најуспешни рани композиции. Трите движења од овој циклус беа составени помеѓу 1952 и 1954 година.
1 Композиции
Откако ја освои првата награда на музичкиот фестивал во Букурешт во 1953 година, Ксенакис реши да ги заврши и напише првиот и вториот став од неговата трилогија ''Анастенарија'', под силно влијание на неговите грчки корени. Тој тогаш студирал со Артур Хонегер, Дариус Милхауд и особено, со Оливие Месијан, кој дури направил неколку промени во првобитната концепција на ова дело.
2 Започнување
Ксенакис тврдел дека делото е засновано на обредот нестинарство (грч. ''анастенарија'') кој, по Константин Велики, повторно е протолкуван како христијански обред. Во овој ритуал, Ксенакис одвоил три различни фази:
* Прва фаза: поворка на свештениците, „нестинарите“ и толпата од неколку села, со што се изведува ритуал во кој церемонијата е насочена кон инструментална и хорска музика. Свештеникот кажува молитви додека нестинарите пуштаат света вода за луѓето да пијат или да се измијат.
* Втора фаза: Вечерта пред 21 мај, од полињата во црквата се носи свето кормило. На плоштадот во црквата се пали огромен оган, а нестинарите со боси нозе танцуваат избувливо на загреан јаглен, како дел од ритуалот.
Ксенакис одлучил да не ја составува третата фаза, во која на 21 мај се жртвува кормиларот благословен од православниот свештеник.
3 Анализа
Ова дело се состои од три движења, кои често се изведуваат поединечно.
Првото движење е главно тонски, за разлика од остатокот од делото. Според Ханс Рудолф Зелер, поделбата во хорските делови создава музички феномени на маса кои произлегуваат од индивидуализацијата на водечкиот глас. Се заснова и на принципот на преклопување, што го тера секој глас да произлегува од сопствената мелодична, хармонична или ритмичка личност.
Второто движење, кое ја третира вечерта пред жртвувањето, е замислено чисто инструментално; ова движење е значително поблиску до стилот на неговите современици. Сепак, од ова движење па натаму, Ксенакис повеќе нема да биде ограничен со сериски техники и ќе ги истражува неговите музички гледишта и перспективи со користење на глисандос и непродолжени тонови.
Третиот став беше резултат на оваа промена, иако сè уште нема да се смета за стохастичка музика, која Ксенакис понатаму ќе ја истражува во ''Питопракта''. Сепак, Ксенакис целосно ја отстранил секоја трага од сериска музика и почнал да работи за да ги доведе своите вокални композиции на исто ниво како онаа на неговите инструментални и електроакустични композиции. Според самиот композитор, третиот став бил одвоен од останатите бидејки бил „голем чекор напред“.