Самовар

Самовар (|самовар) е метален сад што традиционално се користи за загревање и зовривање вода. Иако потекнува од Русија, самоварот е добро познат надвор од Русија и се прошири преку руската култура во Источна Европа, Југоисточна Европа, Иран, Авганистан, регионот Кашмир во Индија, Средниот Исток, Азербејџан и е познат во некои делови на Средна Европа. Бидејќи загреаната вода обично се користи за правење чај, голем број самовари имаат додаток во форма на прстен (|конфорка, ru-Latn) околу „оџакот“ за да се задржува топлината и да се загрева чајникот исполнет со концентрат за чај. Иако традиционално се загрева со јаглен или потпалување, многу понови самовари користат електрична енергија за загревање на вода на начин сличен на електричен котел за вода. Античките самовари често се ценети поради нивната убава изработка.
1 Опис
Самоварите обично се изработуваат од обично железо, бакар, полиран месинг, бронза, сребро, злато, калај или никел. Стандардниот самовар се состои од тело, основа и оџак, капак и отвор за пареа, рачки, продолжен дел и капаче на оџакот, сад за истекување и чајник. Обликот на основниот дел може да биде во вид на урна, кратер, буре, цилиндар или сфера. Големините и дизајните се разликуваат, од големи, со капацитет за 4 литри, до самовари со капацитет од 1 литар.
Традиционалниот самовар се состои од голем метален сад со славина во близина на дното и метална цевка што поминува вертикално низ средината. Цевката се полни со цврсто гориво што се пали за да се загрее водата во околниот сад. Откако ќе зоврие водата и ќе се изгасне огнот, цевката за чадот може да се отстрани и одозгора се става чајникот за да се загрее со топлиот воздух што испарува. Чајникот се користи за подготовка на силен концентрат на чај познат како ''заварка''. Чајот се служи со разредување на овој концентрат со ''кипяток'' ( ''кипајаток'' ) (зовриена вода) од главниот сад, обично со сооднос вода-чај од 10 спрема 1, иако вкусовите се разликуваат.
2 Историја
Потеклото и историјата на самоварот пред 18 век се непознати. Постојат врски со сличен грчки сад за греење вода од класичната антика, аутепса, вазна со централна цевка за јаглен. Руската традиција веројатно била под влијание на византиските и средноазиските култури. И обратно, руската култура влијаеше и на културите во Азија, Западна Европа и Византија. Керамиката „која е слична на самовар“ и која била пронајдена во Шаки, Азербејџан во 1989 година, се проценува дека е стара најмалку 3.600 години. Иако имало разлики во споредба со модерните самовари во многу аспекти, таа содржела една специфична функционална одлика на внатрешната цилиндрична цевка што ја зголемувало површината достапна за загревање на водата. За разлика од современите самовари, цевката не била затворена одоздола, па затоа уредот ја користел надворешната топлина (т.е. се поставал над пламенот) наместо стандардното внатрешно палење на горивото.
Првите историски евидентирани производители на самовар биле руските браќа Лисицин, Иван Фјодорович и Назар Фјодорович. Од детството се занимавале со обработка на метали во фабриката за месинг на нивниот татко Фјодор Иванович Лисицин. Во 1778 година направиле самовар, а истата година Назар Лисицин ја регистрирал првата фабрика за производство на самовар во Русија. Тие можеби не го пронашле самоварот, но сепак биле првите документирани производители на самовар, а нивните разновидни и прекрасни дизајни на самовар станале многу влијателни во подоцнежната историја на производство на самовар. Овие, и други рани производители, живееле во Тула, град познат по своите металопреработувачи и производители на оружје. Од 18 век, Тула бил и главниот центар на руското производство на самовар, каде што ''тулскиот самовар'' станал трговска марка на градот. Руската поговорка еквивалентна на „ носење јаглен во Њукасл (залудна работа) “ е „да патуваш до Тула со сопствен самовар“. Иако Централна Русија и Уралскиот регион биле меѓу првите производители на Самовар, со текот на времето се појавиле неколку производители на самовар низ цела Русија, поради што самоварите почнаа да добиваат различни локални одлики. До 19 век, самоварите веќе станале општа одлика на културата за чај во Русија. Тие се произведувале во голем број и се извезувале во Средна Азија и во други региони. Самоварот бил важен атрибут на руските домаќинства и на таверни во кои се консумирало чај. Го користеле сите класи, од најсиромашните селани до најбогатите луѓе. Рускиот израз „да седнеш покрај самовар“ значи да се зборува лежерно додека се пие чај од самовар. Во секојдневната употреба, самоварите биле економичен и постојан извор на топла вода во постаро време. Различни предмети кои бавно согорувале можеле да се користат за гориво, како што биле јагленот или сувите шишарки. Кога не се користи, огнот во цевката од самоварот тивко тлее. По потреба, може брзо да се разгори со помош на мев. Мевовите посебно се произведувале за да се користат за самоварите. Денес самоварите се популарни сувенири меѓу туристите во Русија.
3 Ширење на културата надвор од Русија
Рускиот збор беше усвоен како |سماور и |semaver .
3.1 Иран
Културата поврзана со самоварот има своја аналогна култура во Иран и истата ја одржуваат од страна на експатријатите во целиот свет. Во Иран, самоварите се користеле најмалку два века (отприлика од ерата на започнување на близок политички и етнички контакт меѓу Русија и Иран started), и тука сѐ уште има самовари кои за напојување користат електрична енергија, масло или природен гас. Самоварот се изговара ''samăvar'' на персиски јазик. При изработката на самовари, иранските производители ставале мотиви од персиската уметност. Иранскиот град Боруџерд е главен центар за производство на самовари, а има и неколку работилници во кои сѐ уште има рачно направени самовари. Самоварите од Боруџерд често се прават од германско сребро. Уметничките самовари од Боруџерд често се прикажани во иранските и западните музеи како пример за иранската уметност и ракотворби.
3.2 Кашмир, Индија
Самоварот (|samavar) е традиционален кашмирски котел кој се приготвува, вари и сервира солен чај од кашмири ( пладне чај) и кахва . Кашмирски самовари се изработени од бакар со врежани или врежани калиграфски мотиви. Всушност, во Кашмир имало две варијанти на самовар. Бакарниот самовар го користеле муслиманите, а оној од месинг го користеле локалните хиндуси наречен кашмирски пандит. Месинг самоварите беа поплочени со никел внатре. Внатре во самовар има оган-контејнер во кој се ставаат јаглен и живи јаглен. Околу садот за оган има простор за вриење на вода. Лисја од зелен чај, сол, кардамон и цимет се ставаат во вода.
3.3 Турција
Турските самовари се популарни сувенири меѓу туристите, а самоварите што работат на јаглен сѐ уште се популарни. Сепак, во современите домови тие беа заменети со ''чајданлик'' (што буквално значи "чајник"), метален чајник со помал чајник одозгора, кој го заменува капакот на долниот. За да се направи турски чај, долниот дел се користи за зовривање на водата, а горниот дел, наречен ''демлик,'' се користи за концентриран чај. Чајот се истура прво од ''демликот,'' а потоа се разредува до посакуваното ниво со обична зовриена вода од долниот чајник. Телото е традиционално изработено од месинг или бакар, повремено и од сребро или злато, но ''çaydanlık'' сега се прават и од не'рѓосувачки челик, алуминиум или керамика со пластични, челични или алуминиумски рачки.
4 Галерија на самовари