Екомодернизам

Екомодернизмот е еколошка филозофија која тврди дека технолошкиот развој може да ја заштити природата и да ја подобри човековата благосостојба преку еколошко-економско раздвојување, т.е. со одвојување на економскиот раст од влијанијата врз животната средина.
1 Опис
Екомодернизмот опфаќа замена на природните еколошки услуги со енергија, технологија и синтетички решенија сè додека тие помагаат да се намали влијанието врз животната средина. Меѓу другото, екомодернистите го прифаќаат интензивирањето на земјоделството (интензивно земјоделство), прецизното земјоделство, вертикалното земјоделство и регенеративното земјоделство, генетски модифицираната и синтетичката храна (поради нивната намалена употреба на хербициди и пестициди), рибите од фармите за аквакултура, десалинизацијата, циркуларното рециклирање на отпадот и одржливо шумарство и еколошка реставрација што вклучува широк опсег на проекти, вклучувајќи контрола на ерозијата, пошумување, отстранување на недомородни видови и плевел, обновување на вегетација на деградирани земјишта, дневни потоци, повторно воведување на домородни видови (по можност домородни видови со локална адаптација) и подобрување на живеалиштата и опсегот за целните видови, зачувување на водата, ефикасност на ресурсите, урбанизација, урбана густина и вертикализација, употреба на електрични возила и возила со водород, употреба на светлосни шоуа со дронови, проекциско мапирање и 3Д холограми за да се обезбедат одржливи технолошки алтернативи на огномет, автоматизација, зафаќање и складирање на јаглерод, складирање енергија, алтернативни материјали како што се биопластиката и материјали базирани на биолошки и високотехнолошки материјали, транзиција кон чиста енергија, 3Д печатење, дигитализација, минијатуризација, сервитизација на производи и дематеријализација. Клучна меѓу целите на екомодерната етика е употребата на технологијата за интензивирање на човековата активност и создавање повеќе простор за дивата природа.
Дебатите кои ја формираат основата на екомодернизмот се родени од разочарувањето од антинаучните политики на традиционалните организации кои категорично ги негираа изворите на незагадувачка енергија, како што е јадрената енергија, што доведе до вистинско зголемување на зависноста од фосилни гасови и зголемување на емисиите наместо нивно намалување. Поаѓајќи од научни и прагматични позиции засновани на докази, екомодернизмот се вклучува во дебатата за тоа како најдобро да се заштитат природните средини, како да се забрза декарбонизацијата за да се ублажат климатските промени и како да се забрза економскиот и социјалниот развој на сиромашните во светот. Во овие дебати, екомодернизмот се издвојува од другите школи на мислата, вклучително и еколошката економија, дерастот, намалувањето на населението, економијата на laissez-faire капитализам, идејата за „мека енергија“ и централното планирање. Екомодернизмот се потпира на американскиот прагматизам, политичката екологија, еволутивната економија и модернизмот. Различноста на идеите и несогласувањата се тврди вредности со цел да се избегне нетолеранцијата која се раѓа од екстремизмот и догматизмот.
Екомодернистички организации се основани во многу земји, вклучувајќи ги Германија, Финска, и Шведска. Додека зборот „екомодернизам“ се користи само за да се опише модернистичката екологија од 2013 година, терминот има подолга историја во академски контекст и екомодернистичките идеи беа развиени во голем број претходни дела, вклучувајќи ги ''Зелените заблуди'' од Мартин Луис,''Дисциплината на целата земја'' од Стјуарт Бренд и ''Рамбункциската градина'' од Ема Марис. Во нивниот манифест од 2015 година, 18 самопрогласени екомодернисти - вклучително и научници од Институтот за пробив, Универзитетот Харвард, Универзитетот Јадавпур и Фондацијата Лонг Нау - се обидоа да ја разјаснат визијата на движењето: „Ние потврдуваме еден долгогодишен еколошки идеал, дека човештвото мора да ги намалете неговите влијанија врз животната средина за да се направи повеќе простор за природата, додека ја отфрламе идејата дека човековите општества мора да се усогласат со природата за да избегнат економски и еколошки колапс“.
2 Екомодернистички манифест
Во април 2015 година, група од 18 самоименувани екомодернисти колективно го објавија ''Екомодернистичкиот манифест''.
3 Прием и критика
Некои новинари за заштита на животната средина го пофалија ''Манифестот на екомодернистите''. Во ''Њујорк Тајмс'', Едуардо Портер со одобрување напиша за алтернативниот пристап на екомодернизмот кон одржливиот развој. Во написот со наслов ''Манифестот повикува на крај на екологијата од типот „Луѓето се лоши“'', Ерик Холтхаус од ''Слејт'' напиша „Инклузивно е, возбудливо е и за промена им дава на еколозите нешто за што можат да се борат“. Научното списание <i>Nature го уреди манифестот.<ref>"Decoupled ideals: 'Ecomodernist Manifesto' reframes sustainable development, but the goal remains the same." (21 April 2015). ''''.
Екомодернизмот беше критикуван поради неадекватно признавање на она што Холи Џин Бак, асистент професор по животна средина и одржливост, вели дека се експлоататорските, насилните и нееднаквите димензии на технолошката модернизација. Социологот Ајлин Крист, вонреден професор Емерита, забележа дека екомодернизмот е заснован на западната филозофија на хуманизмот без оглед на „нечовечките слободи“. За Манифестот Крист вели:
масовното истребување на облиците на живот што човечкото општество ги започнало не се споменува во Манифестот. (И исчезнувањето на видовите се споменува само еднаш.) Ова е запрепастувачки пропуст за ''еко'' манифест: масовните изумирања се геолошки ретки и катастрофални настани; по ваквите катаклизми од минатото, беа потребни милиони години за да се врати биолошката разновидност - временска рамка нерелевантна за сите идни човечки генерации. А сепак изоставувањето на масовното истребување има смисла од гледната точка на Манифестот.
Розмари-Клер Колард и соавторите тврдат дека екомодернизмот е некомпатибилен со неолибералниот капитализам, и покрај тврдењата на филозофијата за спротивното. Спротивно на тоа, во својата книга „Екомодернизам: технологија, политика и климатска криза“ Џонатан Сајмонс тврди дека екомодернизмот припаѓа на социјалдемократската традиција, промовирајќи трет пат помеѓу laissez-faire и антикапитализмот и повикувајќи на трансформативни државни инвестиции во технолошката трансформација и човечкиот развој. Исто така, во „Симпатична дијагноза на екомодернистичкиот манифест“, Пол Робинс и Сара А. Мур ги опишуваат сличностите и појдовните точки помеѓу екомодернизмот и политичката екологија.
Друга голема критика кон екомодернизмот доаѓа од приврзаниците на дераст движењето. Осумнаесет еколошки економисти објавија долг одговор со наслов „Одговор на дерастите на екомодернистичкиот манифест“, пишувајќи: „екомодернистите не даваат ниту многу инспиративен план за идните развојни стратегии, ниту пак многу во однос на решенијата за нашите еколошки и енергетски проблеми“.
На годишниот Дијалог на Институтот за пробив во јуни 2015 година, неколку научници за животна средина понудија критика на екомодернизмот. Бруно Латур изјавил дека модерноста прославена во ''Екомодернистичкиот манифест'' е мит. Џени Прајс изјави дека манифестот нуди симплистички поглед на „човештвото“ и „природата“, за кои таа рече дека се „невидливи“ зборувајќи за нив со толку опширни термини.
4 Поврзано
* Еколошка цивилизација
* Еколошка модернизација
* Зелена технологија
5 Наводи