procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Детска Евровизија 2019

Детскиот избор за песна на Евровизија 2019 беше 17-то издание на Детскиот евровизиски натпревар за песна што се одржа во Гливице Арена во Гливице, Полска. Ова ќе биде првпат Полска да биде домаќин на детски натпревар.
1 Локација
Изданието 2019 година ќе се одржи во Полска и полскиот канал ТВП ќе биде домаќин на ова издание, по победата на земјата на изданието 2018 со песната "Anyone I Want to Be" (Секој што сакам да бидам), пеејќи од Роксана Вегиел. Пред победата на Полска, некои земји сакаа да бидат земја домаќин на следното издание, и тоа: Ерменија, Казахстан, Полска и Русија.
2 Учесници
Оваа година, ќе учествуваат 19 земји. Со враќањето на Шпанија и повлекувањето на Азербејџан и Израел. Исто така, со неуспешното враќање на Бугарија и неуспешниот деби на Словачка.
Бр., Земја, Јазик, Изведувач, Песна, Македонски превод, Место, Бодови
Албанија, Пејач без потврда, Песна без потврда
Англиски, Пејач без потврда, Песна без потврда
Велшки, Пејач без потврда, Песна без потврда
Белоруски или Руски, Пејач без потврда, Песна без потврда
Француски, Пејач без потврда, Песна без потврда
грузиски, Георги Ростијашвили, Песна без потврда
ерменски, Пејач без потврда, Песна без потврда
Ирски, Пејач без потврда, Песна без потврда
Италијански, Пејач без потврда, Песна без потврда
Казахстански, Јержан Максим, Песна без потврда
македонски, англиски, Мила Москов, Fire, Оган
Холандски, Елиана Гомес Бланко, Песна без потврда
Холандски и Англиски, Пејач без потврда, Песна без потврда
Полски, Пејач без потврда, Песна без потврда
Португалски, Пејач без потврда, Песна без потврда
Руски, Пејач без потврда, Песна без потврда
Српски, Пејач без потврда, Песна без потврда
Шпански, Мелани Гарсија, ''Marte'', Марс
Украински и Англиски, Софија Иванко, ''Koly zdaietsia'' (Коли здається), Кога се чини
3 Останати земји
Земји кој имале право, но одбиле да учествуваат :
* Алжир (ENTV, ENRS, TDA)
* Андора (RTVA)
* Англија (BBC)
* Австрија (ORF)
* Азербејџан (İTV)
* Белгија (RTBF)
* Босна и Херцеговина (BHRT)
* Бугарија (BNT)
* Хрватска (HRT)
* Кипар (CyBC)
* Чешка (ČR и ČT)
* Данска (DR)
* Египет (ERTU)
* Естонија (ERR)
* Финска (YLE и FI/MTV)
* Германија (KiKa; детски канал тоа е дел од ARD)
* Грција (ERT)
* Унгарија (MTVA)
* Исланд (RÚV)
* Јордан (JRTV)
* Латвија (LTV)
* Либан (TL)
* Либија (LNC)
* Литванија (LRT)
* Луксембург (CLT и ERSL)
* Мароко (SNRT)
* Молдавија (TRM)
* Монако (TMC)
* Црна Гора (RTCG)
* Норвешка (NRK)
* Романија (TVR)
* Израел (KAN)
* Сан Марино (SMRTV)
* Северна Ирска (BBC Northern Ireland)
* Словачка (RTVS)
* Словенија (RTV Slovenija)
* Шведска (SVT и TV4)
* Швајцарија (SRG SSR)
* Шкотска (BBC Alba)
* Тунис (ERTT)
* Турција (TRT)
* Обединето Кралство (ITV)
* Ватикан (RV)
3.1 Не се членови на ЕБУ
* Косово (RTK)
* Лихтенштајн (1FLTV)
4 Поврзано
* Детски избор за песна на Евровизија
* Евровизија 2019
* Гливице
Увс Нур

Увс Нур (монголски јазик: Увс нуур, руски јазик: Убсу-Нур или Убса) е високосолено езеро кое се наоѓа во пограничното подрачје помеѓу Монголија и Русија (помал дел). Североисточниот дел на езерото се наоѓа во Руската Република Тува, а најголемата населба е во монголскиот дел, Улагом. Ова многу солено и плитко езеро е остаток од големото солено море кое зафаќало многу поголема површина пред неколку илјади години. Увс Нур, со површина од 3.350 км², е најголемото езеро во Монголија и се наоѓа на 759 метри под нивото на морето, во депресијата на Убсунурските басени, кревок затворен слив (ендорејски базен).
Во долината Убсунур, најсеверната пустина на светот се среќава со најјужната зона на тундри на северната полутопка. Долината има површина од околу 70.000 км² и претежно се состои од ледник, алпска тундра, суб алпски пасишта, планинска тајга, но исто така и пошумена и гола степа со некои полупустински области, па дури и песочни пустини со дини. Бидејќи долината се наоѓа на границата на климатските зони Сибир и Средна Азија, температурите можат да варираат од -58 °C во зима до 47 °C во лето. И покрај ваквата екстремна клима, овој разновиден предел има и голема биоразновидност, и е дом на повеќе од 173 видови птици и 41 цицачи, вклучително и загрозени видови како снежниот леопард (''Panthera uncia''), аргали овци (''Овис амон'') и сибирски диви кози (''Сибирска Капра''). Отсуството на индустрија и зависноста на населението од традиционалната номадска пасторална грижа имаа минимално влијание врз пределот, оставајќи го речиси недопрен. Затоа, од 2003 година, биосферниот резерват од долината Убсунур (неговите 1.069 ха) е испишан на УНЕСКО - виот Список на места на светско наследство во Азија и Австралија
Дамчест белец

Дамчест белец (''Euchloe ausonia'') е пеперутка од видот на пеперутки белци. Пеперутката ја има и во Македонија.
1 Распространетост
Оваа пеперутка живее во Средна и Јужна Европа па сè до Тибет на исток. Пеперутките претпочитаат карпести стрмни предели, напуштени земјишта, отворени маслинови полиња и ливади. Живее на надморска висина до 1600 метри.
2 Опис
Распонот на крилјата на пеперугата е од 36 до 48 мм. Мажјакот и женката се разликуваат по мали детали, односно женката е малку поголема и има потемни нијанси. Горната страна е претежно бела, каде предниот дел има црни врвови, а задниот дел има бледо пресликување од долната страна на крилјата. Телото и антените се црни. Долната страна е бела во предниот дел со жолтеникави врвови. Задниот дел е исшаран со зелени дамки. Ларвите се хранат со растенијата ''Sinapis arvensis'', ''Isatis tinctoria'', ''Isatis glauca'', ''Aethionema saxatile'', ''Iberis sempervirens'', ''Biscutella mollis'', ''Biscutella laevigata'', ''Bunias erucago'' и ''Aurinia saxatilis''. Пеперугите имаат по две генерации годишно и летаат од март до јули.
3 Подвидови
Подвидовите на пеперутката се:
*''Euchloe ausonia maxima'' Verity, 1925
*''Euchloe ausonia graeca'' (Verity, 1925)
*''Euchloe ausonia pulverata'' (Christoph, 1884)
*''Euchloe ausonia volgensis'' Krulikovsky, 1897
*''Euchloe ausonia melisande'' Frühstorfer, 1908
*''Euchloe ausonia irinia'' Dubatolov & Kosterin, 1994
4 Наводи
*Yurii Petrovich Korshunov, Pavel Yunievich Gorbunov: ''Dnevnye babochki aziatskoi chasti Rossii. Spravochnik''. (''Butterflies of the Asian part of Russia, A handbook'') . Ural University Press, Ekaterinburg 1995. (In Russian) Pieridae - English translation
*V. V. Dubatolov, OE Kosterin: A new subspecies of the ''Euchloe ausonia'' Hubner species group from the highlands of the Dzhungarian Alatau (East Kazakhstan) (Lepidoptera, Pieridae). In: ''Atalanta''. 25 (3/4), p. 513-520, Würzburg
*S.K. Basket: The Butterfly Fauna (Lepidoptera, Rhopalocera) of the Kungey Ala-Too Mt. Range (Northern Tien Shan). In: ''Entomological Review''. 89 (7), pp. 793–804, 2009 doi : 10.1134 / S0013873809070057
*Suvad Lelo: Contribution to the fauna of butterflies in Bosnia and Hercegovina. In: ''Acta entomologica serbica''. 207, 12 (2), pp. 73–92, Belgrade
*V.V. Anikin: Rare and disappearing invertebrate land species of Saratov region. In: ''Povolzhskiy Journal of Ecology''. Special Issue, 2006 (3), pp. 47–56, Saratov ISSN 1684-7318
*Ahmad Katbeh-Bader, Zuhair S. Amr, Suhail Isma'el: The butterflies of Jordan. In: ''Journal of Research on the Lepidoptera''. 37, pp. 11–26, Amman 1998 (2003)
*John Still: butterflies and caterpillars of Europe . Mosaik Verlag, Munich 1999, .
*Tom Tolman, Richard Lewington: ''The butterflies of Europe and Northwest Africa'' Harper Collins .
5 Поврзано
* Пеперутки во Македонија
Сјаен синец

Сјајниот синец (''Plebejus argyrognomon'') е пеперутка од видот на пеперутки синци. Пеперутката ја има и во Македонија.
1 Подвидови
Подвидовите на пеперутката се:*''Plebeius argyrognomon argyrognomon'' Korb & Bolshakov, 2011
*''Plebejus argyrognomon buchara'' (Forster, 1936)
*''Plebejus argyrognomon caerulescens'' (Grum-Grshimailo, 1893)
*''Plebejus argyrognomon danapriensis'' (Stempfer-Schmidt, 1932)
*''Plebejus argyrognomon euergetes'' (Stauder, 1914)
*''Plebejus argyrognomon letitia'' (Hemming, 1934)
*''Plebejus argyrognomon praeterinsularis'' (Verity, 1921)
*''Plebejus argyrognomon anceps'' Churkin, 2004
2 Распространетост
Пеперугата може да се најде во Средна Европа, Јужна Европа, Кавказот, Сибир па сè до Монголија. Овој вид претпочита тревни и цветни површини од 200 до 1500 метри надморска висина.
3 Опис
Пеперугата има распон на крилја од 28 до 34 мм. Овој вид има разлики помеѓу машки и женски пол. Горната страна кај мажјаците е сина, со кафени рабови. Телото е црно, а во иста боја се и антените. Женките се кафени, со сино тело. Покрај рабовите има и жолти дамки. Долната страна кај двата пола е слична, односно кремаста по боја, со редови од црни и портокалови дами во различна форма и број. Има и црна бордура покрај рабовите на крилјата.
4 Биологија
Видот има две генерации годишно од мај до август, во зависност од локацијата.Ларви се хранат со ''Coronilla varia'', ''Securigera varia'', ''Trifolium repens'', ''Melilotus officinalis'', ''Medicago sativa'', ''Lotus corniculatus'', ''Onobrychis viciifolia'', ''Vicia sativa'' и ''Astragalus glycyphyllos''.
Бокситогорск

Бокситогорск ( |Бокситогорск) е град на северозапад на европскиот дел на Руската Федерација. Сместен е во југоисточниот дел на Ленинградската област, на подрачјето на Бокситогорскиот реон, кој е исто така административен центар.
Според проценките на Националната статистичка служба за 2014 година во градот живееле 16 028 жители.
1 Географија
Градот Бокситогорск се наоѓа во западните делови на Бокситогорскиот реон, на југоистокот на Ленинградската област . Низ градот тече реката Пјардомла (должина на протокот е 22 километри), притока на реката Сјас. Градската територија зафаќа територија од само 13 км². Градот се наоѓа на местото каде што Валдајските ридови постепено се влеваат во многу пониската и порамна рамнина Тихвин, а седиштето на градот лежи на надморска височина од околу 100 метри.
Околу 270 километри е оддалечен источно од Санкт Петербург. Околу 11 километри северно од градот се наоѓа автопатот А114 што ја поврзува Вологда со Нови Ладога .
2 Историја
Историјата на Бокситогорск започнува во 1929 година, кога биле подигнати првите градби во подрачјето на денешната населба и кога започнала експлоатацијата на руда од боксит, што била откриена на тоа подрачје околу половина век порано. Благодарение на рудното богатство, населбата брзо се развивала, изградена била пруга што е поврзана со линијата Ленинград - Вологда, а веќе во 1935 година населбата е административно уредена како работничко гратче Бокситогорск со железничката станица Боксити.
Во 1938 година Тихвинскиот алуминиумски комбинат започнала да работи со полн капацитет. Населението забрзано растело уште во 1940 година достигнало бројка од десет илјади. Една година подоцна, рафинеријата за екстракција на тресет, која се снабдувала со суровини од блиското Ларјанско тресетиште, започнала со работа.
За време на Втората светска војна (особено во периодот од 1941 до 1943 година ), градот служел како голема воена болница и како ремонтен центар за воена опрема, додека целата индустриска техника била евакуирана на подрачјето на Урал. Во тој период, во градот бил отворен воен аеродром. Индустриското производство во Бокситогорск било обновено веднаш по завршувањето на војната.
Бокситогорск во 1950 година добил административен статус на град, а како административно седиште на истоимениот реон постои од 25 јули 1952 година.
3 Демографија
Според податоците од пописот во 2010 година, во градот живееле 16 585 жители, додека според проценките на Националната статистичка служба за 2014 година градот имал 16 028 жители.
+Движење на бројот на жители, 1939 година, 1959 година, 1970 година, 1979 година, 1989 година, 2002 година, 2010 година, 2014 година
9 221, 20 394, 22 248, 23 212, 21 839, 18 128, 16 585, 16 028
4 Меѓународна соработка
Градот Бокситогорск потпиша договори за партнерство и соработка со следниве градови:
* Харјавалта (Финска)
* Киукаинен (Финска)
* Накила (Финска)
5 Познати бокситогорци
Во Бокситогорск во 1943 година роден е советско-француски математичар и добитник на Абелова награда во 2009 година за неговиот голем придонес во развојот на геометријата Михаил Громов.
6 Поврзано
* Бокситогорски реон
* Ленинградски регион
Жолтикав синец

Жолтикавиот синец (''Plebejus idas'') е пеперуга од видот на синци. Пеперугата ја има и во Македонија.
1 Подвидови
Подвидовите на пеперугата се:*''Plebejus idas acreon'' (Fabricius, 1787)
*''Plebejus idas alaskensis'' F. Chermock, 1945
*''Plebejus idas altarmenus'' (Forster, 1936)
*''Plebejus idas argulus'' (Frey, 1882)
*''Plebejus idas aster'' (Edwards, 1882)
*''Plebejus idas atrapraetextus'' Field, 1939
*''Plebejus idas bavarica'' (Forster, 1936)
*''Plebejus idas bellieri'' (Oberthür, 1910)
*''Plebejus idas empetri'' Freeman, 1938
*''Plebejus idas longinus'' (Nabokov, 1949)
*''Plebejus idas lotis'' Lintner, 1879
*''Plebejus idas magnagraeta'' Verity,1936
*''Plebejus idas nabokovi'' (Masters, 1972)
*''Plebejus idas sareptensis'' Chapman, 1917
*''Plebejus idas scudderi'' (Edwards, 1861)
*''Plebejus idas sublivens'' (Nabokov, 1949)
*''Plebejus idas tshimganus'' (Forster, 1936)
2 Распространетост
Овој вид пеперутки живее во скоро цела Европа па сè до Источна Азија. Најчесто може да се пронајде во тревни и цветни предели, мешани зимзелени шуми и влажни долини, на надморска висина од 200 до 2100 метри.
3 Опис
Распонот на крилјата на пеперугата е од 17 до 28 мм. Овој вид на пеперуги има доста голема варијабилност во однос на бојата. Најчесто, горната страна е темносина, со изразени црни вени. Телото е светлосино, а антените црни и бели. Рабиовите се бели. Долната страна е светлокафена, со црни и жолти дамки во различна форма и големина. Забележителна е и црна бордура.
4 Биологија
Пеперугата лета со една генерацијата годишно, од јуни до август во зависност од локацијата. Ларвите се хранат со растенијата ''Calluna vulgaris'', ''Vaccinium uliginosum'' и ''Empetrum nigrum''. Обично гасениците се придружени од мравки. Презимува како гасеница.
5 Галерија
Мзимта

Мзимта (|Мзымта; |Мэзмытӏэ) е река во Краснодарскиот Крај на Руската Федерација. Тоа е најголемата руска река која тече директно во Црното Море.
1 Географски одлики
Реката Мзимта тече од езерото Кардивач на Голем Кавказ, на надморска височина од 1 838 метри. Се влева во Црното Море по 89 км проток во јужните делови на градот Сочи (градска општина Адлер). Според некои хидрографски студии,во дел од протокот на Мзимта се вбројува и реката Горна Мзимта, која истекува неколку километри од езерото Горен Кардивач.
Вкупната површина на сливното подрачје што го вклучува крајниот југозапад на Краснодарскиот Крај е околу 885 км², а просечниот проток во зоната на устието е околу 45,6 m³/s (максималниот проток е 764 m³/s).
Во горниот дел на потокот, речната долина има кањонски карактер, а самиот поток се одликува со голем пад и бројни каскади. По нејзината долина минуваат бројни превои низ кои важните сообраќајни патишта го поврзуваат крајбрежјето со внатрешноста. Најголем водопад е Изумруднијски со висина од 15 метри. Во средниот и долниот дел на потокот, тој тече преку пространата Имеретинска низина, на чиј западен крај го завршува својот тек, влевајќи се во Црното Море. Целата Имеретинска рамнина претставува алувијална рамнина формирана со наносени материјали од горниот тек на реките Мзимта и Псоу. Реката има нивален режим на хранење, а највисок водостој е пролетта кога снегот се топи во планинските делови на нејзиниот слив и кога врнежите се поинтензивни, а потоа нивото на водата во реката се зголемува за повеќе од 5 метри.
Постојат многу термоминерални извори во сливот на реката Мзимта. Во средниот дел на протокот, на десниот брег, над реката, се издига Ахстирската пештера, во која се пронајдени материјални докази за постоењето на праисториските човечки заедници во тоа подрачје.
Во горниот и средниот дел на протокот, неговите брегови се обраснати со густи шуми од бука и костен, а шумите од дива круша и орев не се ретки. Во долниот дел од протокот, бреговите првично биле прилично калливи и под мочуришна вегетација, но поради обемни мелиоративни работи, мочуриштата биле исушени.
2 Економско значење
Најважните населби што лежат на брегот на реката се гратчето Краснаја Полјана и градската општина Адлер (дел од градот Сочи). Најголемата хидроцентрала на реката се наоѓа во близина на Краснаја Полјана, а се планира изградба на друга ваква електрана низводно од постојната.
На реката се наоѓа голема фарма со пастрмки, која била отворена во 1917 година.
Реката е популарно туристичко одредиште за љубителите на сплаварење, додека планинските падини во нејзиниот басен се популарни ски одредишта. Краснаја Полјана е означена како центар на дисциплините во алпско скијање за време на Зимските олимписки игри 2014 година чиј домашен град е Сочи.
3 Поврзано
* Краснодарски Крај
Гено Димитров

Гено Димитров (роден 1877 во Струпец — во Карбинци) — војвода на Македонската револуционерна организација, кој заедно со неговата чета загинал во Битката кај Карбинци во 1903 година.
1 Занимливост
Во негова чест е напишана народната песна „Излегол Гено комита“.
Николај Сличенко

Николај Сличенко (Никола́й Алексе́евич Сличе́нко); 27 декември 1934) е руски актер, пејач и главен директор на Театарот Ромен во Москва. Тој е единствениот Ром кој добил награда за ''Народен уметник на СССР'' (1981).
1 Животопис
Николај е роден во Белгород, во Русија, во ромско семејство. Дел од детството го поминал во време на Втора светска војна, во текот на војната, Николај изгубил многу братучеди и блиски луѓе. Кога бил мало момче, неговиот татко бил застрелан прен неговите очи во 1942 година. Послое војната, семејството Сличенко се наоѓала на ромски колективен имот во Вороњешка област. Тинејџерите морале да работат подеднакво со возрасните. Тоа било време кога Николај слушнал за ромскиот театар во Москва и сонувал да настапува во негов театар.
Во 1951 година, Николај е примен во театарот „Ромен“. Тој го привлече вниманието на водечките театарски мајстори. Секако, не му многу олеснило: започна како повеќето, како помошник глумец. Првата главна улога ја добил во 1952 година, кога сè уште немал осумнаесет години. Тоа било времето кога театарот се пресели во Сергијев Посад.
По претставата, Сличенко привлече внимание како способен глумец. Театарот започна да го вклучува во тековните репертоарни претстави. Сè на сè, тој играше во повеќе од шеесет улоги во неговиот домашен театар и глумеше во голем број популарни филмови, вклучувајќи ги „Под дождот и сонцето“, „Мојот остров е син“, '' Свадба во Малиновка '' и други.
Во 1977 година, Николај Сличенко стана генерален директор на театарот „Ромен“. Поради тоа, тој мораше да заврши сениорски курс за режисер, во Руската академија за драмски уметности, во 1972 година, под раководство на Народниот уметник на СССР, Андреј Гончаров
Звездата на Николај Сличенков, на 4 декември 1998 године, е поставена на тргоот на звезди во Москва.
2 Награди и признанија
; Ордени
* Орден за заслуга на татковината 2 класа (2020)
* Орден за заслуга на татковината 3 класа (2004)* Орден за заслуга на татковината 4 класа (1994)
* Орден на честа (2009)
* Орден на пријателство (2014)
* Орден на пријателство помеѓу народите
; Титули
* Народен уметник на СССР (1981)
* Народен уметник на РСФСР (1975)
* Народен уметник на РСФСР (1969)
; Награди
* Државна награда на СССР (1987)
* Државна награда на Руската Федерација во област на култура (2013)
Рамешки

Рамешки ( |Рамешки) е населено место со административен статус на мало гратче ( |посёлок городского типа) во европскиот дел на Руската Федерација, на исток од Тверската област Административно, тој му припаѓа на Рамешкиот реон, кој е исто така административен центар.
Според проценките на Националната статистичка служба, во 2014 година во градот живееле 4 230 жители.
1 Географија
Гратчето се наоѓа во источниот дел на Тверската област, недалеку од левиот брег на реката Медведица (левата притока на Волга ). Се наоѓа на околу 64 километри северно од обласниот центар, градот Твер, на стариот пат што го поврзува градот со Бежецк.
2 Историја
Иако точното потекло на името на населбата е непознато, се верува дека потекнува од збор што значи густа шума.
Првото писмено споменување на населбата наречена ''Раменки'', за која се верува дека се однесува на денешната населба, датира од 1551 година и се однесува на декретот на царот Иван Грозни со кој споменатото село било доделено на управата на еден локален манастир.
Селото останало како манастирски имот сè до 1764 година кога царицата Катерина II го вратила манастирското земјиште под власта на државата. Според статистичките податоци од 1781 година, во населбата живееле само 107 жители, претежно Руси. Името Рамесшки наместо Раменка за прв пат се користело во службените документи во текот на XVIII век.
На почетокот на 19 век, низ населбата поминувал дел од трговскиот пат што го поврзувал Твер со Бежецк. Во 1859 година селото имало 385 жители, а постоела и црква.
Станала регионален центар на 30 август 1929 година по основањето на Рамешкиот реон .
Во 1979 година поранешното село добило статус на урбан град ( |посёлок городского типа)
3 Демографија
Според податоците од пописот во 2010 година во градот живееле 4 318 жители, додека според проценките за 2014 година, таму живееле 4 230 жители или околу една третина од вкупното население во реонот.
+, 1897 година, 1959 година, 1970 година, 1979 година, 1989 година, 2002 година, 2010 година, 2014 година
---, 1 499, 2 255, 3 476, 4 390, 4 246, 4 318, 4 230
Населбата е позната по малцинската заедница на Карели, која ја сочинувало околу една третина од населението на пописот во 1989 година.
4 Економија
Во гратчето има фабрика за плетење.
5 Знаменитости
Во центарот на гратчето има црковен комплекс составен од црквата Троица (1778-1784) и камбанаријата на црквата Свети Александар Невски (1830-1837). Наспроти црковниот комплекс, во паркот - бронзена биста во чест на Херојот на Советскиот Сојуз Алексеј Семијонович Смирнов (роден во село Палцево, област Рамешковски), како и споменик во чест на 450-годишнината од село.
6 Поврзано
* Тверска област
* Рамешки реон
* Список на градови во Русија
Копек

Копек (рускиː копейка, |копійка, |капейка) е или била паричка или валутна единица на голем број земји во Источна Европа, тесно поврзана со економијата на Русија. Обично тоа е најмалата деноминација во системот на валути. Првично, копекот бил валутна единица на Царска Русија, а потоа и на Советскиот Сојуз (како советска рублја). година таа е валутна единица на Русија, Белорусија и Украина. Рускиот копек се користи и во два региона на Грузија, делумно признатите држави (вклучително и од Русија) Абхазија и Јужна Осетија. Во минатото, неколку други земји под влијание на Русија и Советскиот Сојуз имаа валутни единици кои исто така биле именувани како копекси. Од зборот „копек“ доаѓа името на паричката на Азербејџан - капик, ( |qəpik, манат). 100 копекси = 1 руба или 1 украинска гривна.
Ниту еден копек во моментов не е официјално поделен, иако претходно биле ковани Денга (½ копек) и Полушка (½ Денга, со тоа ¼ Копек).
1 Потекло
Зборот ''копек'' (во |копейка , ''kopeyka'' ) е ''деминутивна'' форма на рускиот ''kop'yo'' (копьё) - копје . На првите копечки монети, ковани во Новгород и Псков од околу 1534 година наваму, се гледа коњаник со копје. Од 1540-тите години наваму, коњаникот носи круна, и несомнено, намерата била да се претставува Иван IV, кој беше Голем кнез на цела Русија до 1547 година и цар потоа. Следните ковања на монетата, почнувајќи од 18 век, Свети Ѓеорѓи наместо мечка убива змија.
Црква „Вознесение Христово“ - Карбинци

Вознесение Христово (или позната како Свети Спас) — главна селска црква во штипското село Карбинци, Македонија.
Црквата се наоѓа во самото село, а околу нејзе се наоѓаат селските гробишта.
1 Местоположба
Црквата е сместена на крајот од селото, зад последните куќи од селото.
2 Историја
Црквата била подигната и осветена во 1876 година, но не е познато од кого е извршено осветувањето.
3 Архитектура
3.1 Иконостас
Во црквата се наоѓаат икони од век и од 1905 година, за кои не се знае авторот.
Во 1899 година, икони за храмот насликал и Данаил Штипјанецот.
4 Галерија
5 Поврзано
* Штипско архијерејско намесништво
* Карбинска парохија
* Карбинци
Баба Јaга (бајка)

Баба Јага — руска народна бајка.
1 Содржина
Маќеата ја испраќа својата несакана поќерка кај својата сестра Баба Јага, по игла и конец (всушност, ова било знак со кој Баба Јага разбрала дека нејзината сестра ѝ испратила друга жртва за да ја изеде). Во куќата на Јага, поќерката ја чекале бројни пречки: мачката се обидела да ѝ ги изгребе очите; кучињата, портите и брезата биле чувани од куќата. Баба Јага му наредила на девојчето да работи на разбој, ја повикала слугинката и ѝ наредила да ја загрее бањата за гостинката, а потоа сакала да ја фрли во печката. Според советот што ѝ го дала сопствената тетка, поќерката ги подмитила слугите на Баба Јага со подароци (ѝ дала шамиче на слугинката, ѝ дала месо на мачката, ја врзала брезата со црвена лента и сл.), и тие ѝ помогнале за да избега. Девојчето се обратило кај татка си за помош, а тој ја казнил (според други верзии, ја убил) злобната маќеа.
Оваа приказна е класична верзија на „застрашувачка приказна“; атмосферата на страв се гради постепено, почнувајќи со броење на опасностите кои ѝ се закануваат на хероината преку говорот на тетката (''таму ќе биде брезата како во очите трепавица... кучињата ќе те растргаат ... мачката твоите очи ќе ги изгребе''). Го содржи мотивот на „чудесно бегство“, што е една од најчестите бајки во светскиот фолклор (Јага ги гризе дрвјата што ѝ стојат на патот, го пие целото езеро итн.). За разлика од „застрашувачкиот“ заговор, крајот на приказната е многу посреќен.
2 Блиски заплети
Мотивот, кога херојот ги поткупува слугите на вештерката кои му се закануваат, се наоѓа и во италијанската бајка „Љубов за три портокали“. Сличен заговор има и меѓу руските народни приказни „Гуски-лебеди“ (средба на девојката со Баба Јага и бегањето од неа).
3 Поврзано
* Баба Рога
* Василиса Прекрасна (бајка)
Елен и волк (цртан филм)

„Елен и волк“ - Советски анимиран цртан филм создаден во 1950 година, во режија на Дмитриј Бабиченко според бајка од Естонија.
1 Заплет
Волкот бил заробен од паднато дрво. Благородниот елен му помогнал да излезе откако го слушнал барањето за помош и добил ветување дека нема да го нападне.Но волкот, не го одржал својот збор и наместо благодарност, го нападнал еленот. Верверичката, која видела сè и кажала на мечката. Мудрата мечка им судела за расправијата, барајќи да и покажат како се сè случило и му одржала лекција на неблагодарниот волк.
2 Творци
режисер, Дмитриј Бабиченко
Напишано од, Август Јакобсон
дизајнери на производство, Константин Зотов, Григориј Козлов
аниматори, Михаил Ботов, Дмитриј Белов, Вјачеслав Котијочкин, Игор Подгорски, Роман Давидов, Надежда Привалова, Владимир Арбеков, Јури Притков,
декоратери, Дмитриј Анпилов, Галина Невзорова, Константин Малишев
оператор, Н. Соколова
композитор, Јуриј Левитин
инженер за звук, Борис Филчиков
уредник, Лидија Кјакшт
Асистент на директор, Е. Трунов
асистент уметник, Борис Петин
технички асистент, Е. Шилова
* Улогите ги одиграле: Владимир Грибков, Анатолиј Ржанов.
* Глумците не се прикажани во најавата, но се наведени заедно со целата филмска екипа во додаток на страница 180 во книгата: Филмувани бајки: Сценарија на нацртани филмови. Број 2 (1952).
3 Синхронизација
* Во 2001 година, цртаниот филм бил обновен и преозвучен од Студио АС ДОО и Детски Сесија 1 ДОО. Во новата верзија, фонограмот бил целосно заменет, современи глумци биле вклучени во повторното озвучување, податоците за инженерот за звук и глумците кои ги позајмиле гласовите биле заменети во најавата. Синхрозацијата била исклучително негативно прифатена и од мнозинството гледачи на телевизијата и од членови на професионалната заедница .
*Озвучување во 2001 година:
* Јулиен Балмусов - ''мечка''* Виталиј Ованесов - ''волк''* Владимир Конкин - ''елен''* Татјана Канаева - верверица
* ИН. Подијаполски - јазовец
4 Видео изданија
Цртаниот филм постојано се реиздава на VHS и DVD во колекции на цртани филмови:
* Најдобри советски цртани филмови, VHS 1990-ти.
* „Шумски приказни“ Дел 2, „Сојузмултфилм“, дистрибутер „Унија“, ДВД .
Волшебната птица (цртан филм)

„Волшебната птица“ — советски анимиран цртан филм, создаден во 1953 година од режисерот Виктор Громов според руската народна приказна „Дрвениот орел“. Ова е еден од неколкуте познати графички цртани филмови од овој режисер.
1 Заплет
Некогаш, во едно село живееле познати столари, а најголемиот занаетчија од нив бил Никита. Тој имал чирак по име Иван, кој иако сè уште не знаел како да ги покаже чудата на столаријата, тој многу убаво свирел на балалајка и пеел песни, така што пеело и целото село. Во истото село живеела и една благородна жена со нејзиниот мрзлив син, кој посакал да се ожени со убавицата Наталија, позната девојка која изработувала прекрасни чипки во областа Озерск. Наталија имала поставено услов дека ќе се омажи само со некој што ќе ја надмине во нејзината вештина. И тогаш благородната жена им наредила на занаетчиите да прават необични работи за нејзиниот син да се ожени со неа.
Мајсторите ги подготвиле занимливостите за договорениот датум, но Иван не сакал да ѝ се дадат на Наталија, за која и самиот сонувал да се ожени, го претепал синот на благородничката и одлетал кај девојчето во Озерск на чудо од птица, што тој го направил заедно со Никита. На девојката ѝ се допаднала музичката вештина на Иван и се согласила да се омажи за него. Тие договориле венчавка, но морале да ја напуштат веселбата и да побрзаат кон селото на Иван - да го спасат Никита, кого, како што дознале, благородничката наредила тој да биде погубен. Тие успеале на време да дојдат во селото и да го спасат Никита, а благородничката и нејзиниот син го добиле заслуженото.
2 Филмска екипа
Сценарио, Николај Рожков
поставување, Виктор Громов
композитор, Анатолиј Новиков
Текст, Лев Позднеев
дизајнери на производство, Александар Винокуров, Константин Чикин, Генадиј Филипов
Асистент на директор, Игор Подгорски
асистент уметник, М. Алексеев
технички асистент, Галина Љубарскаја
оператори, И. Астафиев, Н. Соколова
инженер за звук, Николај Прилутски
монтирање, ИН. Егорова
аниматори, Елизавета Комова, Владимир Данилевич Борис Чани, Николај Федоров, Вадим Долгих, Роман Давидов
декоратери, Вера Рогеро, Елена Таненберг, Ирина Тројанова, Константин Малишев
во улогите, Анастасија Зуева (''Бојарија''), Инеса Дровосекова (''Наталија''), Борис Терентјев, Николај Никитич, Дмитриј Павловски
3 ДВД-изданија
Цртаниот филм е постојано објавуван на ДВД - во збирки цртани филмови:
* „Волшебни крилја“ (Сојузмултфилм), цртани филмови на дискот: „Гуски-лебеди“ (1949), „Волшебна птица“ (1953), „Икар и мудреците“ (1976), „Фаетон - син на сонцето“ (1972) ), „Балерина на брод“ (1969), „Крилата на чичко Марабу“ (1969), „Пред да сме птици“ (1982), „Човек во воздух“ (1993).* „Нашите добри приказни“ (број 1). Состав: „Скарлетниот цвет“ (1952), „Оревово гранче“ (1955), „Верлиока“ (1957), „Волшебната птица“ (1953).
Опел 2.0 литри

Опел 2.0 литри, исто така познат како Opel »6« — автомобил кој започнал да се произведува во 1934 година од страна на германскиот производител Опел. Овој модел го заменил Опел 1.8 литри, кој престанал да се произведува во ноември 1933 година. Производството продолжило до јуни 1937 година, но моделот за замена, Опел Супер 6, веќе бил во производство во ноември 1936 година, по што обемот на производството на овој модел било намалено.
Опел 2.0 литри станал значаен за неговиот изглед во август 1934 година на верзијата со шест седишта. Ова претставувало брз одговор на изгледот од претходната година на подолгата верзија на Mercedes-Benz Typ 200 кој успеал за многу кратко време да го фати практично целиот германски бизнис во такси-превозот.
Како и другите модели од тој период, Опел 2.0 литри бил дизајниран од Џенерал Моторс и понуден во Северна Америка.
Принцезата жаба

Принцезата жаба е руска народна бајка, варијација на залутаната приказна за маѓепсаната невеста. Приказни со сличен заплет се познати и во некои европски земји - на пример, во Италија и во Грција , како и меѓу Бурјатите, Башкирите и Татарите . Во збирката „Народни руски приказни“ од А. Н. Афанасиев е означена со бројот 104. Според класификацијата на Арн-Томпсон, заплетот е со број 402.
1 Заплет
Царот им наредил на неговите три сина да се оженат, а невестите да ги изберат на овој начин: да застанат на чисто поле, да истрелаат по случаен избор од лакот - на чиј двор ќе падне стрелата тој да се ожени со девојка од таа област. Стрелата на најмладиот, Иван Царевич, погодила во мочуриштето. Својата стрела ја нашол крај жабата, за која морал да се ожени. Жабата, за разлика од сопругите на браќата на Иван Царевич, се справувала со задачите на кралот за снаите, со помош на вештерство (во една верзија на приказната), или со помош на „мајки-дадилки сестри"(во други). Кога царот ги поканува Иван и неговата сопруга на гозба, таа пристигнува во облик на една убава девојка . Иван Царевич тајно ја изгорел кожата на жабата, а со тоа ја навлекува и клетвата - жабата исчезнува. Иван оди во потрага, ја наоѓа со Кошчеи Бесмртниот и ја ослободува од заробеништво.
2 Кај другите народи
Заплетот за принцезата жаба поминал од руските бајки со некои измени во фолклорот на бајките на низа други народи во Русија, на пример, Башкирите и Татарите. Последниот заговор на повеќеслојната бајка Бурјат „Ута-Саган-батор“, првпат објавена во 1903 година, исто така содржи сличен заплет . Во исто време, црното куче и бела крава со црна дамка на лопатката на рамото дејствуваат како помошници на жабата во извршувањето на задачата на свекорот (шиење свилена кошула) .
3 Насловен лик
Насловниот лик на оваа приказна е убава девојка, врколак, обично поседува знаење за вештерство и е принудена да живее некое време во облик на жаба. Оваа слика се сметала во науката како архетип на брачниот другар на тотем, со кого примитивниот ловец морал да се ожени за да може ловот да биде успешен . Невестите кои се супериорни во интелигенцијата и знаењето од однос на младоженецот се доста чести во руските бајки .
4 Адаптации
* 1939 година - филмот "Василица Прекрасна"
* 1954 година - цртан филм “Принцезата жаба“
* 1971 година - цртана претстава за кукли според бајката „Принцезата Жаба“
* 1977 година - цртан филм „Василица Прекрасна“
* 1994 година - „Кашчеи бесмртниот“ - панк-опера од групата „Појасот Газа“ заснована на бајка
* 2015 година - претставата „Принцезата жаба“ на Драмски театар Архангелск, именувана по М. ИН. Ломоносов
5 Туризам
Проектот „Бајка мапа на Русија“ бил објавен во 2017 година. градот Шадринск, регионот Курган, родното место на жабата принцезата и Елена Прекрасна . Ова се должело на фактот дека верзијата на приказната објавена од Афанасиев му ја достави локалниот историчар од Шадринск А. Н. Зиријанов , кој се претпоставува дека го запишал во областа Шадрински .
6 Поврзано
* Принцезата и жабецот
* Кралот и неговите три сина
*Девица во неволја
Опел 1.8 литри

Опел 1.8 литри — семеен автомобил произведен од Опел. Производството започнало во јануари 1931 година и продолжило до ноември 1933 година. Опел 1.8 литри бил првиот нов модел на Опел кој бил претставен по купувањето на 80% удел во Опел од страна на Џенерал Моторс (ЏМ), и првиот Опел кој бил дизајниран и развиен од ЏМ во Северна Америка.
1.8-литарскиот се гледал како замена за Опел 4/40, кој излегол од производството во септември 1930 година, иако во однос на рекламираната изведба, новиот модел бил помалку моќен и малку побавен од стариот автомобил и приближно 300 килограми полесен.
Молога

Молога (|Молога) е река што тече низ територијата на Тверската, Новгородската и Вологдската област на северозапад од европскиот дел на Руската Федерација.
Се влева во северозападниот залив на вештачкото Рибинско Езеро, акумулација создадена со пренасочување на коритото на реката Волга во текот на 40-тите години на минатиот век. Припаѓа на басенот на реката Волга и Каспиското Езеро.
1 Физичко-географски одлики
Реката Молога го започнува својот тек во мочуришното подрачје во близина на селото Кључеваја на подрачјет на Максатишкиот реон во Тверската област. Во горните делови на потокот, се одликува со исклучително бавен проток и бројни меандри, а ширината на речното корито е помеѓу 10 и 20 метри. Првично, тече во северен правец, а потоа се врти на исток и југоисток. Во близина на градот Бежец, нејзините води се излеваат во огромна низина и формираат систем од неколку езера од типот на мочуришта, со ширина од 100 и 600 метри. Во тој дел од потокот, нејзините брегови се многу обраснати со мочурлива вегетација и има бројни речни острови.
Во средниот дел на течението на Молога, тече низ езерото Верестово, а во тоа подрачје нејзината крајбрежна рамнина достигнува ширина до 4 km. И во ова подрачје бреговите се многу мочурливи и под густа мочурлива вегетација. Кај гратчето Максатиха, реката се свртува кон север, а ширината на речното корито се зголемува на 60 метри. Низводно од градот Устјужна, Молога е пловна при висок водостој. Во зоната на устието, ширината на речното корито надминува 200 метри.
Со изградбата на Рибинското езеро, целиот долен тек на реката Молога бил поплавен, а со тоа и должината на речното корито била скратена, од првичните 607 km на сегашните 456 km. Површината на сливното подрачје е 29.700 км<sup>2</sup>, а просечниот проток во зоната на устието е околу 237 m³/s (во средниот дел на протокот 60 m³/s). Реката е под мраз од средината на ноември до средината на април. Максималното ниво на водата е во пролет, а реката е на тоа ниво помеѓу 3 и 6 недели.
Најважните притоки се Ривица, Волчина, Кеза, Сарагожа, Кирва, Кобожа, Чагода (сите леви) и Остречина, Осењ и Ратиња (десно). Пред изградбата на Рибинското езеро, реката Сит се влевала во Молога.
На нејзините брегови се наоѓаат населбите Бежецк, Устјужна, Пестово, Весјегонск и Максатиха .
2 Поврзано
* Волга
* Рибинско езеро
* Молого-Шекснинска низина
Козјачка Река

Козјачка Река (во горниот тек позната како Кучишка Река или Коџа Дере) — река во Македонија, североисточно од градот Штип.
Реката поминува низ селата Кучица, Козјак, Карбинци.
1 Именување
Во горниот тек реката е позната и под имињата Кучишка Река или Коџа Дере.
2 Тек
Козјачка Река се наоѓа на планината Плачковица, настанувајќи кај селото Кучица, кога на едно место се влева непостојан водотек и реката Вртешка.
Реката се влева во реката Брегалница кај селото Карбинци. Има сливно подрачје од 59,24 км<sup>2</sup>.
3 Брана
На реката била најавена изградба на брана во 2016 година по проект од 1994 година, но таа не е започната.
4 Галерија
5 Поврзано
* Кучица
* Козјак
* Карбинци
* Брегалница
Весјегонск

Весјегонск ( |Весьегонск) е град во европскиот дел на Руската Федерација и административен центар на Весегонскиот реон сместен на крајниот југоисток на Тверската област.
Според проценките на Националната статистичка служба, во градот во 2014 година живееле 6 624 жители. Најсеверно е таа градска населба во Тверската област.
1 Географија
Градот Весјегонск се наоѓа на северозападниот брег на вештачкото Рибинско езеро, на местото каде езерото е длабоко вовлечено во коритото на реката Молога. Градот лежи на надморска височина од 108 метри, на околу 253 km североисточно од административниот центар на областа, градот Твер и околу 300 km северно од главниот град Москва.
2 Историја
Во 1564 година во пишани извори, населбата прв пат се споменува како ''Вјес Јогонскаја'' ( ''рус'' |Весь Ёгонская), иако има некои претпоставки дека селото е формирано многу порано, во 1447 година.
Во периодот од 16-ти до 19 век, селото било важен трговски центар, а трговците од други земји тука тргувале со сол, восок, хмељ, мед, риба, текстил и крзно .
Во 1776 година населбата добила статус на град и се наоѓа во границите на Тверката губернерија од 1796 година. Сегашниот градски грб датира од 1780 година.
По изградбата на ''Тихбинскиот воден пат во'' 1811 година со кои се поврзани Москва и Санкт Петербург, важноста на Весјегонск како трговски центар пораснал уште повеќе. Меѓутоа, бидејќи овој воден пат престанал да постои во втората половина на 19 век, така и важноста на самиот град опаднала. Во 1890 година населението паднало на само 2 800 жители.
Во раните дваесетти години на минатиот век, имало некои обиди да се оживее поранешниот воден трговски пат, но без значителен успех. Исто така, се планирало железнички да се поврзе градот со околните поголеми градови, но тој проект не бил реализиран. Во раните 40 - ти години на минатиот век, Рибинската акумулација била исполнета со вода, а големи области со земја биле поплавени, вклучително и целиот град Весјегонск. Само две градски улици останале надвор од водата, кои се наоѓале на нешто повисок дел од градот.
3 Демографија
Според податоците од пописот во 2010 година во градот живееле 7 328 жители, додека според проценките за 2014 година градот имал 6 624 жители.
+, 1897 година, 1959 година, 1970 година, 1979 година, 1989 година, 2002 година, 2010 година, 2014 година
3 457, 6 784, 8 428, 8 848, 9 574, 8 662, 7 328, 6 624
4 Поврзано
* Тверска област
* Весјегонски реон
* Список на градови во Русија
* Рибинско езеро
Јелабуга

Јелабуга ( |Елабуга, тат. ) е град во Русија во Република Татарстан. Сместена е на десниот брег на реката Кама, на устието на реките Тојма и Кама. Според пописот во 2010 година, во градот живееле 70 750 жители.
Центар е на Јелабушката област од 1930 година. Од Казањ е оддалечен 215 км.
1 Историја
Основана е во втората половина на XVI век, како гранична тврдина на Волгошка Бугарија. Урнатините на таа тврдина се зачувани до денес - ''Чёртово городище'' / (читај '':,'' во превод: „Ѓаволска градба“).
Добила статус на град во 1780 година.
2 Култура
Во Jeлабуга, има педагошки институт (Јелабушки државен педагошки институт), медицински и културно-образовни училишта, средно специјално полициско училиште, како и 14 други средни училишта.
Меѓу културните знаменитости, се наоѓаат музејот на Иван Шишкин, музеј-селскиот имот на Надежда Дурова и музејот на Марина Цветаева .
3 Индустрија
Од индустријата, во Јелабуга се производство на нафта („Прикамнефт“), фабрики за автомобили (ЈелАЗ), ковиноарматури, железнобетонски конструкции, цигли, фабрики за училиштен мебел, компании за лесни (конфекција) и прехранбени индустрии (конзервирање месо, млечен комбинат, пекарница, пиварници).
4 Население
Според прелиминарните податоци од пописот, во градот живееле 70 750 жители во 2010 година, 2 087 (3,04%) повеќе отколку во 2002 година.
+, 1939 година, 1959 година, 1970 година, 1979 година, 1989 година, 2002 година, 2010 година
14 963, 21 992, 31 728, 35 574, 53 537, 68 663, 70 728
5 Партнерски градови
* Сафранболу
* Алексин
* Берјозовски
* Вајлхајм у Горна Баварија
6 Познати граѓани на Јелабуга
* Иван Шишкин (1832-1898), руски сликар
* Надежда Дурова (1783-1866), учесник во руската татковинска војна од 1812 година, „ девојка коњаница“
* Марина Цветаева (1892—1941), руска поетеса, ги поминала последните денови во избелиштво тука
* Леонид Говоров (1897-1955), маршал на Советскиот Сојуз, одел тука на училиште од 1909 до 1916 година.
7 Поврзано
* Список на градови во Русија
Максатиха

Максатиха ( |Максатиха) е населено место со административен статус на мало гратче ( |посёлок городского типа) во европскиот дел на Руската Федерација . Административно, припаѓа на Максатишкиот реон на Тверската област, кој е исто така административен центар.
Според проценките на Националната статистичка служба, во 2014 година во градот живееле 7 906 жители.
1 Географија
Гратчето Максатиха се наоѓа во источниот дел на Тверската област и лежи на бреговите на реката Молога, на местото каде што се влева реката Волчина, на околу 117 километри северно од административниот центар на областа на градот Твер.
Важна е железничката станица на линијата Бологоје - Сонково - Рибинск .
2 Историја
Првото писмено споменување на оваа населба датира од 1545 година и се споменува населбата Максјатиха ( |Максатиха) како важно патничко одморалиште. Од 1772 година селото станало дел од Бежецкиот округ под власта на кнежевото семејство Мељницки. По изградбата на железницата во 1870 година населбата исто така добила своја железничка станица.
Од 1928 година Максатиха има статус на град со регионално значење.
Недалеку од населбата, на 19 мај 1978 година се случила авионска несреќа во која принудно слетал патничкиот авион Туполев Ту-154Б на линијата Баку-Ленинград, а по тој повод загинаа 4 патници.
3 Транспорт
Гратчето има железничка и автобуска станица, обезбедувајќи директна комуникација на далечина со Твер, Санкт Петербург, Кашин, Лесноје, Пестово. Во рамките на градската населба има две општински автобуски линии:
* Плоштад - улица Лесотехническаја;
* Плоштад - селската фабрика;
Општинските автобуски линии заминуваат од Плоштадот Слобода, отворени секој ден, освен во недела, работното време е 07:00 до 18:00 часот во работните денови, од 09:00 до 18:00 часот во сабота. Интервалот на движење е од 1 до 3 часа. До 70-тите години на XX век постоела тесна пруга Максатиха - Данилково - реката Негуш, по која се земале дрва од сеча.
4 Демографија
Според податоците од пописот во 2010 година во градот живееле 8 744 жители, додека според проценките за 2014 година таму живееле 7 906 жители.
+, 1897 година, 1959 година, 1970 година, 1979 година, 1989 година, 2002 година, 2010 година, 2014 година
---, 6 863, 7 861, 8 719, 10 217, 9 753, 8 744, 7 906
5 Поврзано
* Тверската област
* Максатишки реон
* Список на градови во Русија
Партија на доброто

Добра партија или Партија на доброто (на |İyi Parti или ''İYİ Parti'') — националистичка, кемалистичка политичка партија во Турција, која има за цел да се надмине социјалната неправда со воспоставување на целесообразна социјална држава. Партијата е формирана во 2017 година од Мерал Акшенер, која е сегашен лидер на партијата. Партијата се придржува до принципите и идеалите на основачот на Турција Мустафа Кемал Ататурк. Либерално-конзервативната Демократска партија е братска партија на Партијата на доброто. Тамгата на племето Каји се користи како ознака на партијата.
Партијата следи центристичка политичка идеологија и става посебен акцент на враќање на парламентарниот систем и интегритетот на судството и другите институции. Партијата е опишана како антиердоганистичка алтернатива за десничарските гласачи кои се разочарани од Партијата на националистичката акција и владејачката Партија на правдата и развојот.
Партијата е формирана од истакнати поранешни членови на најголемите етаблирани партии во Турција, главно од Партијата на националистичката акција и главната опозициска Републиканска народна партија. Планови за формирање нова партија се појавиле меѓу истакнати членови кои ја напуштиле Партијата на националистичката акција поради гласањето на партијата за опцијата „за“ на контроверзниот уставен референдум во 2017 година и неуспешниот обид за соборување на лидерот на партијата.
Партијата на доброто брзо освоила пет членови на Големото национално собрание кои првично биле избрани за други партии, и бројни членови на покраински и општински совети кои исто така ги напуштиле своите поранешни партии. Во 2018 година, во пресрет на општите избори, дополнителни 15 пратеници од Републиканската народна партија преминале во Партијата на доброто со заеднички договор меѓу двете партии. Ова требало да ѝ овозможи на Партијата на доброто да формира парламентарна група која ќе има право да кандидира претседател без да собира потписи и да настапува независно.
Партијата на доброто учествувала во изборната коалиција Сојузот на нацијата, заедно со Републиканската народна партија, Партијата на радоста и Демократската партија, на партламентарните избори во 2018 година, освојувајќи 43 места во Големото национално собрание. Партијата котира високо и е во пораст.