procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Црква „Св. Петка“ - Бешиште

Света Петка — главна селска црква во мариовското село Бешиште, Македонија.
1 Местоположба
Црквата е сместена крај задружниот дом и поранешното училиште на сретселото.
2 Историја
Изградена е во средината на XIX век.
3 Архитектура
Претставува трикорабна базилика со полукружна апсида на исток, која однадвор е расчленета на седум плитки ниши. Средишниот кораб е полукружно засводен, а страничните имаат рамни дрвени тавани.
3.1 Фрескоживопис
Според ктиторскиот натпис, на кој се набројани многу ктитори, црквата е живописана во 1884 година од мијачкиот зограф Аврам Дичов или од зографи од неговата тајфа.
4 Галерија
5 Поврзано
* Прилепско архијерејско намесништво
* Прилепечко-витолишка парохија
* Бешиште
Ференц Јухас

Ференц Јухас (, - , ) — унгарски поет и лауреат на „Златен венец“ (1992). Бил сметан за можен кандидат за Нобеловата награда за книжевност во 1976 година. Негов брат бил историчарот Ѓула Јухас.
Ференц Јухас ја објавил својата прва поема во 1946 година. Неговата прва стихозбирка, ''Крилатиот пастув'', била објавена во 1949 година.
Неговата поема ''Момчето што се преобрази во елен'', е преведена на англиски.
1 Творештво
На унгарски јазик објавил повеќе од педесет книги.
* Крилатиот пастув ја објавил во 1949,
* Татко ми (1950)
* Расипничка држава (1954).
Неговите први десетина поетски книги во периодот (1946 до 1970) се издадени во два тома под наслов ''Љубовта на вселената''.
Потоа бил објавен нов избор во два тома:
* Момчето што се преобрази во елен (1971) и
* Порта на тајната (1972).
Книгата Златниот меч на спасот е објавена во 1973. Други негови дела се:
* Мртвиот кос (најголем унгарски еп, 1985);
* Црниот орелски крал (1988); * Враќањето на покојникот (1988) и
* Подземна лилија (1991).
2 Награди
Добитник е на многубројни награди:
* 1949 - наградата „Баумгартер“,
* 1950 – наградата „Атила Јожеф“,
* 1951 – Сребрената наградата „Кошут“,
* 1967 – специјална награда на Струшките вечери на поезијата,
* 1971 – „Големата награда на Миклош Радноти“,
* 1973 – Златната награда „Кошут“,
* 1998 – Големата награда на Унгарскиот фонд за уметност,
* 1992 – Златниот венец на Струшките вечери на поезијата,
* 1994 – Среден крст со ѕвездите на орденот на заслуги од Унгарската Република,
* 2001 – Наградата „Хазам“,
* 2003 – Среден крст со ѕвездите на орденот на заслуги од Унгарската Република,
* 2004 – Наградата „Прима“,
* 2004 - Наградата „Танксикс“,
* 2007 – Унгарската награда за наследство,
* 2008 – Почесен граѓанин на Будимпешта.
Клодија Џејмсон

Клаудија Џејмсон (англиски: Claudia Jameson)― поранешна писателка на 26 романтични романи од 1981 до 1991 година.
1 Библиографија
1.1 Поединечни романи
*''Бегство кон љубовта'' (1981)
*''Лекција за љубов'' (1982)
*''Топечкото срцето'' (1983)
*''Никогаш не кажувај никогаш'' (1983)
*''Твоја верна'' (1983)
*''Од практични причини'' (1983)
*''Нежно убедување'' (1983)
*''Зора на нов ден'' (1984)
*''Бакнежот на Французинот'' (1984)
*''Време за растење'' (1984)
*''Човекот Шкорпија'' (1985)
*''Рози, секогаш рози'' (1985)
*''Човек во соба 12'' (1985)
*''Само еден сон'' (1985)
*''Да се зборува за љубовта'' (1986)
*''Адамовиот закон'' (1986)
*''Имун на љубовта'' (1986)
*''Се најавува веридба'' (1987)
*''Човек со контрасти'' (1987)
*''Играње безбедно'' (1988)
*''Безусловна љубов'' (1988)
*''Тој одреден копнеж'' (1989)
*''Второ љубење'' (1990)
*''Одговор од срце'' (1990)
*''Љубов што трае'' (1991)
*''Втора шанса'' (1991)
Стара џамија (Горно Житоше)

Стара џамија (Горно Житоше) — главна селска џамија во селото Житоше, во Општина Долнени, Македонија.
1 Местоположба
Џамијата се наоѓа во средишниот дел на селото Житоше, во некогашното Горно Житоше.
2 Историја
Џамијата била подигната околу 1840-тите години.
Црква „Св. Петка“ - Маловиште

Црква „Св. Петка“ — главна селска црква во битолското село Маловиште, Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа во средишниот дел на селото.
До селото води асфалтен пат, од кој започнува калдрма, која води до црквата.
2 Историја
Црквата била изградена во 1856 година врз темелите на постар храм од XVI–XVII век.
Црквата кога била изградена се водела како „грчка“ црква, бидејќи голем дел од Власите во Маловиште биле гркомани. Била голема како некогашната соборна црква во Скопје.
Во 1907 година, покрај црквата била подигната помала „романска“ црква, но во 1950-тите години таа била напуштена.
3 Архитектура
Црквата три години била градена од дебарски мајстори, а каменот за градбата бил носен од оддалеченото село Дихово. Градбата јасно ја покажувала некогашната големина на селото и стопанската моќ на населението.
Црквата е трикорабна и поседува галерии на три страни: запад, север и југ. Состојбата на градбата е добра, иако останатите објекти околу нејзе се во лоша состојба, особено конакот кој е во распаѓање.
3.1 Фрескоживопис
Sидното сликарство во црквата било изведено во два наврати: првпат била насликана во 1878 година и подоцна во 1937 година. Како автор на живописот се јавува Иван Ј. Мелников од Битола.
Живописот во внатрешноста на црквата е во задоволителна состојба.
3.2 Икони и иконостас
Има вреден резбан иконостас од 1892 година, изработен од мајсторот Димитриј и сличен на оној во Бигорскиот манастир. Иконите се од XIX век, исто така дело на познати мајстори.
Во храмот има постојана галерија каде се изложени икони од XVI век.
4 Галерија
5 Поврзано
* Ресенско архијерејско намесништво
* Прва ресенска парохија
* Маловиште
Алби (издавачка куќа)

Д.И.Д.П.П.У. Алби ДОО — македонска издавачка куќа од Скопје.
1 Организација и менаџмент
Издавачката куќа „Алби“ е организирана како друштво со ограничена одговорност. Управител на друштвото е Александар Стефановски, а одговорен уредник е Билјана Ангелова.
2 Изданија
* Марк Твен, Том Соер (2014).
Франческо Марија Пјаве

Франческо Марија Пиаве ( |Francesco Maria Piave; 18 мај 1810, Мурано - 5 март 1876, Милано) - италијански либретист и оперски режисер .
1 Биографија
Од 1844 до 1860 година, Пјаве бил сценски директор и либретист во оперската куќа Ла Фениче во Венеција (каде што се запознал со Џузепе Верди), а во 1861 година, по препорака на Верди, бил префрлен во познатиот милански театар Ла Скала. Во 1867 година, доживеал мозочен удар, по што останал парализиран до крајот на неговиот живот.
Во текот на својата кариера, Пјаве пишувал либрета за многу познати композитори во тоа време како: Џовани Пацини (четири либрета), Саверио Меркаданте (барем едно), Федерико Ричи, а и едно за Мајкл Балф. Сепак, најпознат е како либретист на Џузепе Верди, за кого требало да напише 10 либрета, од кои најпознати се либретата за ''Риголето'' и ''Травијата''.
Верди многу го ценел Пјаве, и затоа му доверил да напише 9 (заедно со Аролдо 10) либрета за него. Тој е еден од најзаслужните луѓе кои му помогнале на Верди да успее како композитор на опери.
2 Дела
*''Ернани''''(Ernani)'' - 1844 година, Венеција. Врз основа на истоимената драма од Виктор Иго
*''Двајца Фоскари (I due Foscari)'' - 1844 година, Венеција. Врз основа на истоимената драма од Бајрон
*''Магбет''''(Macbeth)'' - 1847 година, Фиренца . Врз основа на истоимената драма на Шекспир
*''Гусар (Il corsaro)'' - 1848 година, Трст . Врз основа на истоимената песна на Бајрон
*''Стифелио''''(Stiffelio)'' - 1850 година, Трст. Врз основа на драмата „Светиот отец, или Евангелие и срце“ од Емил Совестре и Ежен Буржоа.
*''Crispino e la comare'' за Лујџи и Федерико Ричи - 1850 година, Венеција. Единствената опера буфа од Пјаве
*''Риголето (Rigoletto)'' - 1851 година, Венеција. Врз основа на драмата „ Кралот се забавува “ од Виктор Иго
*''Травијата (La Traviata)'' - 1853 година Венеција. Врз основа на претставата „ Дамата со камелии“ од А. Дима - синот
*''Симон Боканегра''''(Simon Boccanegra)'' - 1857 година, Венеција. Врз основа на истоимената драма на Антонио Гарсија Гутиерез. Подоцна била преработена од Верди и Ариго Боито (1881, Милано )
*''Аролдо (Aroldo)'' - 1857 година, Римини . Преработена верзија за „Стифелио“
*''Силата на судбината (La forza del destino)'' - 1862 година, Санкт Петербург . Врз основа на драмата „Дон Алваро, или силата на судбината“ од Анхел де Сааведра, војводата од Ривас.
3 Наводи
Црква „Рождество на Пресвета Богородица“ - Кадино Село

Рождество на пресв. Богородица — црква во прилепското Кадино Село, претставник на Македонската преродба. Му припаѓа на Прилепското архијерејско намесништво во Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА.
Црквата е гробишен храм, сместен во југозападниот дел на селото. Изградена е во 1862 година. Претставува еднокорабна засводена градба. Во 1980 година настрадала од пожар во кој изгорил инвентарот. Истат година храмот е обновен. Во црковниот двор е гробот на македонскиот револуционер Методија Патчев кој загинал во Кадино Село во 1902 година.
1 Поврзано
* Малокоњарска парохија
* Прилепско архијерејско намесништво
Црква „Св. Троица“ - Ресен

Св. Троица (или Св. Дух) — црква во градот Ресен. Му припаѓа на Ресенското архијерејско намесништво во Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА.
Црквата е храм на православните гробишта сметени во југозападниот дел од градот. Изградена е во 1929 година, како што е означено однадвор на нејзиниот источен ѕид. Обновена е во 2016 година и осветена на 28 мај од митрополитот Петар Преспанско-пелагониски.
1 Поврзано
* Прва ресенска парохија
* Ресенско архијерејско намесништво
Нова џамија (Горно Житоше)

Нова џамија (Горно Житоше) — нова селска џамија во селото Житоше, во Општина Долнени, Македонија.
1 Местоположба
Џамијата се наоѓа во Горното Маало на селото Житоше, во некогашното Горно Житоше.
2 Историја
Џамијата во 2021 година уште била во изградба.
Црква „Св. Петар и Павле“ - Битола

Св. Петар и Павле (или Собор на Светите Апостоли) — црква во Битола. Му припаѓа на Битолското архијерејско намесништво во Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА.
Црквата се наоѓа на јужниот крај на градот, како храм на Буковските гробишта. Претставува трикорабен храм со подиздигнат среден кораб, влез од југ и правоаголна апсида наднадвор на исток. Иконостасот е дело на копаничарот Ѓорѓи Караџовски.
Во црковниот двор се погребани француски, а варојатно и српски војници загинати во Првата светска војна.
1 Поврзано
* Градска битолска парохија
* Битолско архијерејско намесништво
Црква „Рождество на Пресвета Богородица“ - Мал Радобил

Рождество на пресв. Богородица — црква во прилепското село Мал Радобил. Му припаѓа на Прилепското архијерејско намесништво во Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА.
Црквата е гробишен храм, сместен во северниот дел на селото. Изградена е во 1913 година, кога е живописан и олтарот. Претставува трикорабна базилика, која на источната страна завршува со полукружна апсида, а на западната има женска црква. На плочата како ктитор се споменува Илија Костовски заедно со сите селани.
Во црковниот двор се чува фрагментирана плоча од римско време на која стои натпис на старогрчки.
1 Поврзано
* Плетварско-беловодичка парохија
* Прилепско архијерејско намесништво
Смилевски манастир

Св. Петар и Павле (често само Св. Петар) или Смилевски манастир — манастир во демирхисарското село Смилево. Му припаѓа на Прилепското архијерејско намесништво во Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА.
Манастирoт е сместен на неколку километри високо над Смилево. Црквата е изградена во средината на XIX век. Важи за богат манастир — малку обработливо земјиште, но многу шуми, пасишта, кози и овци.
Во средината на XX век, по смртта на игуменот Петар (Петре) манастирот се запустил и црквата пропаднала во урнатини. Мештаните ја оствариле неговата последна желба црквата да биде возобновена. Денешната манастирска црква е изградена во 1983 – 1984 година врз темелите на старата. Претставува крстокуполен храм со камбанарија на запад.
1 Поврзано
* Демирхисарска парохија
* Крушевско-демирхисарско архијерејско намесништво
Црква „Рождество на Пресвета Богородица“ - Лопатица

Рождество на пресв. Богородица — црква во битолското село Лопатица, претставник на Македонската преродба. Му припаѓа на Битолското архијерејско намесништво во Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА.
Црквата е гробишен храм, сместен на источниот крај на селото. Изградена е во 1857 година. Претставува голема камена базилика со полукружна апсида на исток. На запад подоцна во продолжение е доградена трпезарија. На југозапад има куловидна камбанарија изградена подоцна.
Храмот е забележителен по западниот ѕид на тремот однадвор, каде околу влезот во наосот има голема композиција (2,94 × 1,72 м), на која е претставен двобој помеѓу Крале Марко и Муса Кесеџија на коњи. Таа е дело на мајстор од Дебарската школа, изработена во 1884 година
За време на Првата светска војна, бугарската војска во цркват погребала загинати војници од VI пешадиски трновски полк.
1 Поврзано
* Лисолајска парохија
* Битолско архијерејско намесништво
Омлоп Хет Ниусблад 2021

Омлоп Хет Ниусблад 2021 — 76. издание на велосипедската еднодневна трка Омлоп Хет Ниусблад, која се одржала на 27 февруари како втор настан во сезоната на Светската турнеја. Трката започнала во Гент и завршила во Нинове.
Омлоп Хет Ниусблад е трка која обична е освојувана од соло-возач или се одлучува победникот во спринт од мала група на возачи. Меѓутоа, оваа година, доброто време и условите на трката придонеле за завршен спринт составен од 50-тина возачи. ја предводела групата, вклучувајќи го светскиот првак Жилијан Алафилип, кои се обидувале да го постават спринтерот Давиде Балерини за победа. Во спринт што претстоел, Балерини победил лесно, без проблеми од другите спринтери. Зад него, новиот професионалец Џејк Стјуарт се протнал покрај победникот од 2012 година, Сеп Ванмарке, покрај барикадите и завршил втор. Ванмарке завршил со неговиот велосипед на целта пред Хајнрих Хауслер, со што тоа било негово трето трето место на трката по сличните завршници во 2017 и 2018 година.
1 Екипи
Бидејќи трката била додадена на Светската турнеја во 2017 година, сите UCI World Tour екипи биле поканети на трката, но не биле обврзани да учествуваат. Сепак, сите деветнаесет екипи настапиле на трката. Дополнително, шест професионални континентални екипи биле специјално поканети, со што се заокружила главната група од 25 екипи. Секоја екипа настапила со по седум возачи и вкупно на трката имало 175 возачи, од кои 140 завршиле.
2 Поредок
2.1 Завршен пласман
Кралство Етрурија

Кралство Етрурија (италијански: ''Regno di Etruria'') — италијанско кралство помеѓу 1801 и 1807 година кое сочинувало голем дел од денешниот регион Тоскана. Името го добила од Етрурија, старото римско име за земјата на Етрурците.
Неаполско Кралство

Кралство Неапол (латински: ''Regnum Neapolitanum''; италијански: ''Regno di Napoli''), исто така познато како Кралство Сицилија, — држава што владеела со делот на италијанскиот полуостров јужно од Папската Држава помеѓу 1282 и 1816 година. Основана е со сицилијанската војна (1282–1302), кога островот Сицилија се побунил и бил освоен од Круната на Арагон, станувајќи посебно кралство наречено и Кралство Сицилија. Во 1816 година, таа повторно се обединила со островот Сицилија за да го формира Кралството на двете Сицилии.
Територијата на Кралството Неапол одговарало на сегашните италијански региони Кампанија, Калабрија, Апулија, Базиликата, Абруцо, Молизе и вклучувало и некои области на денешниот јужен и источен Лацио.
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Драгожани

Успение на пресв. Богородица — црква кај битолското село Драгожани, претставник на Македонската преродба. Му припаѓа на Битолското архијерејско намесништво во Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА.
Црквата е гробишен храм, сместен јужно над селото, на Облаковска Планина. Изградена е во 1875 година. На североисток има самостојна куловодна камена камбанарија на два ката. Храмот има голем затворен трем на запад. Изѕидан е од камен со украсни појаси од тули. Тулни украси има и над прозорците.
1 Поврзано
* Лисолајска парохија
* Битолско архијерејско намесништво
Кралство Сицилија

Кралство Сицилија (латински: ''Regnum Siciliae''; италијански: ''Regno di Sicilia''; сицилиски: ''Regnu di Sicilia'') — држава која постоела на југот на Апенинскиот полуостров и остовот Сицилија од неговото основање од страна на Роџер II Сицилијански во 1130 година до 1816 година. Таа била држава наследничка на грофовијата Сицилија, која била основана во 1071 година за време на норманското освојување на јужна Италија.
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Селце

Успение на пресв. Богородица — црква кај прилепското село Селце, претставник на Македонската преродба. Му припаѓа на Прилепското архијерејско намесништво во Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА.
Црквата е сместена во Долното Маало, на источниот крај на селото. Претставува трикорабна базилика со полукружна апсида на исток. Изградена е во 1871 година. Не е живописана, но има убав оригинален иконостас кој е изработен од дрво и насликан. Ктиторскиот натпис гласи:
Камбанаријата е дело на градителот Димко Тавчија. На плочата за неа се наведуваат иселениците во Америка кои дале парични средства за нејзино отпочнување. Како датум е даден 19 март 1910 г.
1 Слики
2 Поврзано
* Прилепечко-витолишка парохија
* Битолско архијерејско намесништво
ПУ „Јонче Смугрески“ - Бела Црква

Основно училиште „Јонче Смугрески“ (официјално: Подрачно основно училиште „Јонче Смугрески“ - Бела Црква; скратено: ПОУ „Јонче Смугрески“) — подрачно основно училиште во селото Бела Црква, составен дел на истоименото училиште во селото Обршани.
1 Местоположба
Училиштето се наоѓа на самиот регионален пат 2339 на источниот дел од селото, во насока кон Обршани.
2 Настава
Во училиштето се изведува настава од прво до петто одделение и наставата се изведува единствено на македонски наставен јазик во 4 паралелки со вкупно 41 ученик.
3 Галерија
Црква „Св. Богородица“ - Слоештица

Св. Богородица (или Пресв. Богородица) — црква кај демирхисарското село Слоештица, претставник на Македонската преродба. Му припаѓа на Крушевско-демирхисарското архијерејско намесништво во Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА.
Црквата е сместена на источниот крај на селото. Претставува голема засвнодена еднокорабна базилика. Според натписот на јужниот ѕид, изградена е во 1908 година од мајсторот Марко Трајанов од Мало Илино. Ѕидана е од кршен камен; венецот и апасидата се од делкан бигор, а прозорците од делкан мермер. Фасадите се фугирани, покривот е од ќерамиди, а оној на апсидатафасен е лимен. Подоцна на запад е прилепена квадратна камбанарија на три ката, исто така со лимен кров.
Резбите во храмот се дело на Ѓорѓи Чуранов и Дуко Дељов, кој користи многу зооморфни елементи — кон растителните додава фигури на лавови, волци, орли, бувови и змии.
Според натписот над влезот на западната страна, црквата е живописана во 1924 – 1925 година од лазарополскиот зограф Константин Колоски и неговие синови Јаким и Теодосиј.
1 Поврзано
* Сопотничка парохија
* Крушевско-демирхисарско архијерејско намесништво
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Превој Ѓавато

Успение на Пресвета Богородица (позната и само како Света Богородица) — црква кај битолското село Ѓавато, сместена на самиот истоимен превој на државниот пат А3 помеѓу градовите Битола и Ресен.
1 Местоположба
Црквата е сместена на превојот Ѓавато на патот Битола–Ресен, на тесниот простор помеѓу автопатот А3 и регионалниот пат Р1101. Тука минувал пат уште од античко време и се претпоставува дека селото првично било на ова место.
2 Историја
Во минатото, на ова место познато и како Дервен, се наоѓало селиштето Ѓавато од кое останеле рушевините од црквата „Голема Богородица“, две чешми, гробови и ѕидови од куќи. До крајот на отоманскиот период, таму имало кула, додека во српско време таму била подигната жандермериска станица.
Храмот е изграден во 1971 година. Има улога на појдовна точка за многу планинарски патеки на Баба на југ и Плакенска Планина на север.
3 Архитектура
Во тремот на црквата се вградени антички тули најдени од некропола од доцноантичко време при изградбата на селскиот пат источно од црквата и југоисточно од селото.
4 Галерија
5 Поврзано
* Ресенско архијерејско намесништво
* Прва ресенска парохија
* Ѓавато
Славица Урумова-Марковска

Славица Урумова-Марковска — македонска поетеса и книжевен историчар.
1 Животопис
Урумова-Марковска е родена во Скопје во 1987 година. Во родниот град завршува основно и средно образование, во 2010 година дипломирала македонска книжевност на Филолошкиот факултет „Блаже Конески“, а во 2017 година магистрирала на Институтот за национална историја каде е и докторанд на студиската програма Културна историја на Македонија. Работи како наставник по македонски јазик и книжевност.
Учествувала на повеќе поетски фестивали. Нејзини песни се застапени во зборници и избори во земјава и странство. Повеќето нејзини песни се објавени во литературните алманаси на ЛК Мугри, списанието Современост и Тренд (од Скопје), Авангард (Сомбор), Поета (Белград). Има учествувано на повеќе поетски манифестации:
* „Караманови средби“ – Радовиш;
* 2009, 2010 и 2011 година е учесник на „Струшките вечери на поезијата“ за млади поети – „Ноќи без интерпункција“ Струга,
* „Белa ноќ“ во Скопје,
* „Гарави сокак“ (2010) Инѓија,
* манифестацијата „Сто илјади поети за промена“ (2011, 2020) Струмица.
Нејзините песни се преведувани на турски, српски, албански, бугарски и англиски јазик.
2 Творештво
Автор е на монографијата:
* Манастирите во скопската област како духовни и културни центри во средниот век (2019 год.) во издание на Восток.
2.1 Поезија
* Авторка е на повеќе книги поезија:
* Кога љубовта цвета (2003),
* Лавиринт на љубовта (2004),
* Сложувалка (2005),
* Зад виножитото (2005) која е објавена со група автори;
* Искри на љубовта (2006),
* Пајтон на времето (2007),
* Потези (2020),
* Планета со две Сонца (2021) и
* Алфа и Омега (2021).
2.2 Трудови
Ги објавила или презентирала трудовите:
* Urumova – Markovska, S. (2018). THE LINE BETWEEN THE LIFE AND DEATH IN THE MACEDONIAN TRADITION AND IN THE PROSE OF MITKO MADZHUNKOV.
* Урумова – Марковска, С. (2019). ЃАВОЛОТ И САМОВИЛИТЕ ВО МАКЕДОНСКИОТ ФОЛКЛОР И НИВНАТА ИМАГИНАРНА ПРЕОБРАЗБА ВО РАСКАЗИТЕ НА МИТКО МАЏУНКОВ. Филко, 3, Штип: 26-27 април 2018, 701
* Урумова-Марковска, С. (2019). ДОМОТ КАКО ТРАДИЦИЈА ВО РАСКАЗИТЕ НА МАЏУНКОВ. Палимпсест, Год. 4, Бр. 7 Штип, 203.
3 Награди
* 2010, Прва награда „Магда Симин“ во категорија до 30 години, Нови Сад* 2020, Втора награда на седмото издание на Меѓународниот поетски фестивал „Литературни искри”, Гостивар, 2020* 2021, Награда „Бели мугри“ за стихозбирката „Алфа и Омега“
Керол Ен Дафи

Керол Ен Дафи — британска поетеса и драматург. Таа е професорка по современа поезија на Универзитетот Манчестер Метрополитен и била назначена за поет лауреат во мај 2009 година, а во 2019 година поднела оставка. Таа е првата жена, првиот поет роден во Шкотска и првиот познат ЛГБТ поет што бил на оваа позиција.
1 Животопис
Керол Ен Дафи е родена во римокатоличко семејство во Горбалс, кој се смета за сиромашен дел од Глазгов. Мајка ѝ била Мери (моминско Блек), а татко Френк Дафи, електромонтер. Родителите на нејзината мајка биле Ирци, а нејзиниот татко имал баба и дедо од Ирска. Таа е најстара од петте деца. Семејството се преселило во Стафорд, Англија, кога Дафи имала шест години. Нејзиниот татко работел за Инглиш електрик (English Electric). Како синдикалец, тој неуспешно бил кандидат за пратеник на Лабуристичката партија во 1983 година, покрај управувањето со фудбалскиот клуб Стафорд.
Дафи се школувала во Стафорд во основното училиште Сент Остин (1962–1967), во манастирското училиште Свети Џозеф (1967–1970) и во средното женско училиште Стафорд (1970–1974). Нејзиниот книжевен талент бил поттикнат од двајца професори по англиски јазик, Џун Скривен во Сент Џозеф и Џим Вокер во женското училиште Стафорд. Таа била страсна читателка од рана возраст и отсекогаш сакала да биде писателка, почнала да твори песни од 11-годишна возраст.
На 16-годишна возраст, Дафи започнала врска со поетот Адријан Хенри, која траела до 1982 година. Дафи подоцна ја запознала поетесата Џеки Кеј, со која имала 15-годишна врска. За време на нејзината врска со Кеј, Дафи ја родила ќерката Ела (родена 1995 година), чиј биолошки татко е нејзиниот колега, поетот Питер Бенсон.
Римокатоличко воспитувана од нејзините родители, Дафи станала атеист кога имала 15 години. Сепак, таа зборувала за влијанието што нејзиното религиозно воспитување го имало врз нејзината поезија, изјавувајќи: „Поезијата и молитвата се многу слични“.
Таа е отворено лезбејка.
Во 2021 година го добила Златниот венец на Струшките вечери на поезијата.
Житошки манастир

Житошки манастир (во поново време познат и како Локвенски манастир) — манастир во јужниот дел на Македонија, сместен во рамки на атарот на селото Локвени, иако историски припаѓал на селото Житоше.
1 Местоположба
Манастирот се наоѓа во месноста Манастириште, јужно од некогашното село Долно Житоше (денес дел од Житоше). До него може да се дојде по земјен пат, кој е во лоша состојба.
2 Историја
За манастирот се верува дека е средновековен, иако според ктиторскиот натпис годината на изградба е 1627 година.
Манастирот бил доста познат и богат. Тој поседувал земја, шума и стока. На неговата манастирска слава се собирале гости од сите села.
По иселувањето на христијанското население од Долно Житоше, манастирот бил напуштен. Од 1912 година, грижата за него ја презеле христијаните од селото Локвени.
Наце Димов, заедно со крушевчанецот Марко Атанасов Мушевич–Македонец, кој е повикан од Наце, поднесуваат молба до Светиот синод на Руската православна црква и меморандум до Министерството за надворешни работи за отворање стручно (занаетчиско) училиште со интернат во разурнатиот Житошки манастир, каде ќе се предава на македонски јазик.
Во 1950-тите години, црквата и манастирот биле без земја, напуштени и полуразрушени. Со текот на времето, црквата целосна се разурнала.
3 Градби
Во склоп на манастирот влегуваат една црква, конак, чешма и помошни објекти.
3.1 Црква „Св. Атанасиј“
Црквата е единствениот храм во манастирот.
3.2 Конаци
Во 2016 година биле поставени темели за изградба на новите конаци на манастирот, а на чинот бил присутен митрополитот Преспанско-пелагониски г. Петар.
4 Галерија
Црква „Св. Петка“ - Руѓинце

Св. Петка — црква во кумановското село Руѓинце, Општина Старо Нагоричане. претставник на Македонската преродба. Му припаѓа на Кумановското-кратовското архијерејско намесништво во Кумановско-осоговската епархија на МПЦ - ОА.
Црквата е изградена во 1894 година и сместена помеѓу Горното Маало на север и Долното Маало на југ. Претставува трикорабен бескуполен гробишен храм. Има каменни релјефни украси. Не е живописана.
1 Слики
2 Поврзано
* Карпинско-жегљанска парохија
* Кумановско-кратовско архијерејско намесништво
Симфонија Манфред

''Манфред „Симфонија во Б-мол“'', Op. 58
Симфонијата на Манфред во Б-мол, оп. 58, е симфонија компонирана од Петар Илич Чајковски помеѓу мај и септември 1885 година. Таа се заснова на поемата „Манфред “напишана од Лорд Бајрон во 1817 година.
Ова е единствената симфонија што не била нумерирана од Чајковски; напишана е помеѓу четвртата и петтата симфонија.
Некои велат дека ова било неговото најбрилијантно и најинспиративно дело; дури и диригентот Артуро Тосканини го сметаше за најдоброто дело на Чајковски.
Оваа симфонија е снимена неколку пати, вклучително и снимки со големи оркестри и диригенти. Диригентите кои ја снимија оваа симфонија се Рикардо Шаили, Мстислав Ростропович, Лорин Мазел, Андре Превин, Јуџин Орманди, Јуриј Темирканов,Евгуени Светланов, Рикардо Мути, Игор Маркевич, Ендрју Литон, Михаил Фејтон, Плетниов и други. Симфонијата Манфред ретко се изведува концертно. Тоа е затоа што е долга и бара голем оркестар се смета дека е достакомплицирана за изведба
Хектор Берлиоз, инспирирал многу руски композитори, имал доста врски со потеклото на оваа симфонија. Балакирев ја имал првичната идеја, но сметал дека не е во неговиот карактер да направи ваква композиција. Како што објаснил во писмото до Чајковски на 9 октомври 1882 година, „оваа величествена тема е несоодветна, не се вклопува во мојата ментална шема“.
Темата беше заборавена неколку години, сè до 1885 година, кога Чајковски купи копија од Бајроновата Манфред и решил да ја компонира симфонијата. Балакирев ја напиша програмаската шема што требаше да се следи до последниот детаљ - вклучително и сите модулации - но Чајковски претпочитал да ја напише во свој стил. На почетокот, како што му било вообичаено, ја сметал за една од неговите најдобри композиции, но неколку години подоцна сакал да ги уништи партитурите.
Симфонијата Манфред за прв пат беше изведена во Москва, во март 1886 година, со Макс Ердмансдорфер како диригент. посветена е на Балакирев и трае приближно 58 минути.
Напишано е за три флејти, две обоа, англиски рог, два кларинети во А, бас кларинет во Б ♭, три фаготи, четири рогови, два корнети, две труби, три тромбони, туба, тимпани, перкусии, кимвали, гонг, ѕвона , триаголник, тамбура, две харфи, прва и втора виолина, виоли, виолончело, контрабас и орган, кој накратко се појавува во кодот на Финалето.
Се состои од четири ставови:
# Lento lugubre
# Vivace con spirito
# Andante con moto
# Allegro con fuoco
Драган Најденовски

Драган Најденовски — македонски сликар.
1 Животопис
Најденовски е роден во село Брод во 1956 година. Средно техничко училиште завршил во Битола и работел во струката сè додека целосно не му се посветил на сликањето како самостоен ликовен уметник.
Член е на Друштвото на ликовните уметници на Македонија (ДЛУМ) и Друштвото на ликовните уметници на Битола (ДЛУБ), а бил и претседател на ДЛУБ во еден мандат.
2 Осврти
За ликовното творештво на Драган Најденовски, писателот Панде Манојлов напишал:
Симболично и модерно е ликовното творештво на Драган Најденовски. Секоја негова слика е светлина и реална но и далеку поапстракна што зрачи и осветлува скриени ликовни простори од ова поднебје. Тие се прекрасни предели во замислената иреална „Ливада на музите“, бајковито насликани со филозофско-фантастичен набој со магичен и метафоричен ликовен израз силно и цврсто потпрени на имагинацијата на авторот. Панде Манојлов
3 Независни изложби
Најденовски има бројни независни изложби:
*2020 – „Ликовни предели“, Прилеп, Дом на културата „Марко Цепенков“;*2005 – Битола, Ликовна галерија; Прилеп, Дом на културата „Марко Цепенков“; Куманово, Културен центар
*2003 – Струмица, Салон „Јоска Свештарот“
*2001 – Пазарџик, Бугарија, Галерија „Георги Масев“; Панаѓуриште, Бугарија, Градски музеј
*2000 – Кавадарци, Младински културен центар
*1998 – Прилеп, Дом на културата „Марко Цепенков“; Скопје, Галерија КО-РА
*1997 – Битола, Ликовен салон на ДЛУБ
*1994 – Битола, Галерија „Ван Гог“
*1989 – Битола, Уметничка галерија
* 1987 – Битола, Дом на културата – ликовен салон
* 1984 - Грачац
* 1983 - Сараево
4 Награди
* 2017, Награда „4 Ноември“ за неговата огромна ангажираност на полето на ликовниот живот во Битола
Симфонија бр. 6 (Чајковски)

Симфонија бр. 6 во б-мол, оп. 74, наречена ''Патетична'' — последна симфонија на рускиот композитор Петар Илич Чајковски .
„Никогаш не сум напишал ништо поубаво од оваа симфонија, ниту ќе напишам; ја вложив целата своја душа во неа, ако не претерувам“, му се доверил композиторот на својот внук. Тој не згрешил, бидејќи после една недела по нејзината прва изведба, што тој самиот ја диригирал во Петроград на крајот на октомври 1893 починал од колера.
За сè што сакал да каже во оваа последна исповед, композиторот користел музички особености кои на многу начини се разликуваат од традиционалната музичка форма во симфониското творештво.
Воведното ''adagio'' со својата тажна и неверојатна меланхолична атмосфера, го носи основното расположение на целото дело. Првата реченица ''алегро''''ma non troppo'', полна со разни контрасти, што ескалират до драматична тензија, е проследена со оригинално „алегро“ наместо вообичаената бавна реченица, ''со благодат''.
Вториот став е со изобилството од 5/4 ритам со карактеристичниот звук на руските национални мелодии.
Третиот став (наместо скерцо) е брилијантно изработен марш што ескалира до пркосен заклучок.
Финалето е најсилно и најдлабоко во изразот финале. Непоколебливата верба во животот, оптимизмот и спокојството со кое композиторот понекогаш ги завршувал своите дела, и „четвртата“ и „петтата симфонија“, не се наоѓаат во ова дело.
Како да нема повеќе време за надеж, композиторот се предава на длабоката тага. Големата болка и безнадежната тага веќе изразени со темпото - ''adagio''''lamentoso'' - и со воздишки на очај проткаени со andante се одраз на бескрајна депресија.
Сигурно не е без значење што композиторот стави крај на своето животно дело, кое веќе го создаваше во претчувството на претстојната смрт .
''„Симфонијата бр. 6'' по совет на неговиот брат била и наречена „Патетична“.
Десант на Нормандија

Десант на Нормандија, уште и Операција Нептун — десант на Сојузниците во Втората светска војна во Нормандија на 6 јуни 1944 година (Денот Д). Пошироката операција е наречена Операција Оверлорд. Десантот на Нормандија е најголемата десантска операција во историјата. По десантот, сојузничките сили не успеале да заземат ниту едно од местата кои планирале да ги заземат, но успеале да ги контролираат плажите, и дури следните денови напреднале во внатрешноста. Со десантот командувал Двајт Ајзенхауер.
Париз-Ница 2021

Париз-Ница 2021 — 79. издание на велосипедската етапна трка Париз-Ница, која се одржала помеѓу 7 и 14 март како четврти настан во сезоната на Светската турнеја.
1 Екипи
Бидејќи Париз-Ница е настан од Светската турнеја, сите деветнаесет UCI World Tour екипи биле автоматски поканети и се обврзани да учествуваат на трката. Покрај нив, биле поканети и четири професионални континентални екипи. Секоја екипа настапила со по шест возачи, со што вкупно имало 161 возач, од кои 127 ја завршиле трката.
2 Етапи
3 Поредок
Етапа, Победник, Генерален пласман, Бодовен пласман, Планински пласман, Пласман за млад возач, Екипен пласман, Награда за борбеност
1, Сем Бенет, Сем Бенет, Сем Бенет, Фабјен Дубе, Јаспер Филипсен, Фабјен Дубе
2, Сес Бол, Мајкл Метјус, Флоријан Вермерш, Мајкл Метјус
3, Штефан Бисегер, Штефан Бисегер, Штефан Бисегер, ''недоделена''
4, Примож Роглич, Примож Роглич, Примож Роглич, Антони Перес, Брендон Мекналти, Жилиен Бернар
5, Сем Бенет, Сем Бенет, Оливер Насен
6, Примож Роглич, Примож Роглич, Александар Власов, Кени Елисонд
7, Примож Роглич, Џино Медер
8, Магнус Корт, Максимилијан Шахман, Варан Баргиј
На крај, Максимилијан Шахман, Примож Роглич, Антони Перес, Александар Власов, , ''недоделена''
Симфонија бр. 2 (Чајковски)

Петар Илич Чајковски Симфонија бр. 2 во C-мол, оп. 17 е компонирана во 1872 година.
Една е од радосните композиции на Чајковски, таа дожевеала успх уште од својата премиера и исто така ја добил наклонетоста на групата националистички руски композитори познати како „руската петорка“. , предводена од Милиј Балакирев.
Бидејќи Чајковски користел три украински народни песни со голем ефект во ова дело, тоа било наречено „Мало руска“(|Малороссийская, „Малоросијскаја“) од Николај Кашкин, пријател на композиторот, како и познат музички критичар на Москва. Украина во тоа време често била наречена „Мала Русија“..
1 Историја на настанувањето
Втората симфонија била компонирана помеѓу помеѓу 1872 и 1880 година и ги користи трите теми на украинскиот фолклор, познати како „Мала Русија“, епитет што го задржа.
Една од трите украински народни песни третирани во симфонијата се вика Кран, а ја слушнал за време на еден од многуте летни одмори со неговата сестра Александра.
По студенилото со кое беше примен првиот став, симфонијата веднаш доживеала овации во наредните ставови, аплаудирани од публиката, Николај Рубинштајн, кој бил на диригентскиот на подиум, морал да повтори дел од симфонијата на премиерата, која се одржа на 7 февруари 1873 година.
Чајковски имал навика и страст да ги ревидира, зголеми, исече или уништи дел од неговите композиции и со текот на годините да корегира дела од кое никогаш не бил целосно задоволен. Истото се случило и со оваа симфонија.
2 Анализа
Втората симфонија, која трае триесет минути, е составена од вообичаените четири ставови:
Првиот став, Анданте ги одржи: варијанта на украинската тема за Волга, прифатена во развојот и повторена во хорот.
Вториот став, Andantino marcial, речиси скромен: се однесува на свадбен марш составен од необјавено дело: Ондине.
Третиот став, живо скерцо- алегро не ја цитира популарна тема дословно, но има изглед и чувство.
Четвртиот став, финале. Moderato assai: по кратка најава, тој ја цитира популарната тема во серија од сè покомплексни варијации.
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Кравари

Успение на Пресвета Богородица — главна селска црква во битолското село Кравари, Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа во близина на археолошкото наоѓалиште Жеждево, во непосредна близина на државниот пат А3, кој поминува низ селото Кравари.
Околу црквата се наоѓаат селските гробишта, со што таа е гробишен храм.
2 Историја
Изградена е во 1894 година. Обновена е во 1917 и осветена во 1932 година. Била реконструирана во периодот 1991-2005. Изградбата на храмот, како задужбина, ја финансирале Стево и Стојна од село Градешница кои живееле во САД.
Храмот бил уништен за време на Првата светска војна.
Според кажувањето на старите краварци, пред изградбата на постојниот храм, на истото место имаало мало црквиче со икона на Света Богородица. Во него краварци палеле свеќи и ги изразувале своите верски чувства.
3 Архитектура
Претставува голема базилика со отворен ѕидат трем на запад и југ кој има повеќе последователни покриви. На северозапад има помошна градба со куловидна камбанарија на шест ката.
Забележително е тоа што црквата е подигната на тумба во месноста Старо Село, каде има остатоци од населба од неолитот, бакарното и бронзеното време.
Околу црквата се забележуваат стари гробови.
3.1 Фрескоживопис
Црквата поседува фрескоживопис, кој го добила со осветувањето во периодот 1931-1932 година.
3.2 Иконостас
Во периодот 1931-1932, храмот добил и иконостас.
4 Галерија
5 Поврзано
* Битолско архијерејско намесништво
* Краварско-бачка парохија
* Кравари
Луња (Чајковски)

''Луња'', постхумно дело бр. 76, ― увертира (во контекст на симфониска поема) во Е-мол, компонирана од Пјотр Илич Чајковски околу јуни и август 1864 година. Делото било вдахнато од драмата „''Луња''“ на рускиот драматург Александр Островски. Истата претстава ја вдахнала и операта „''Ката Кабанова''“ на Леош Јаначек.
1 Историја
''Луња'' било првото значајно дело на Чајковски за оркестар, напишано кога имал само 24 години. Летото го поминувал во семејниот имот на принцот Алексеј Василиевич Голицин во Тростинец, во близина на Харков во Украина, и ја напишал увертирата како вежба за одмор. Тој не ја сметал за достојна за објавување и никогаш не била изведена во неговиот живот. Ова мислење можеби било под влијание на Антон Рубинштајн, кој не ја одобрувал, и на Херман Ларош, кој рекол дека претставува „музеј на антимузички љубопитности“.
Во летото 1865-1866 година, Чајковски го преработил отворањето на делото како ''Концертна увертира во Ц-мол''. Ова исто така не било изведено или објавено за време на животот на Чајковски.
''Луња за'' прв пат била изведена, постхумно, во Санкт Петербург на 7 март 1896 година, под диригентство на Александар Глазунов. Објавена била од Митрофан Бељаев, како Оп. 76.
Делот „Поко Мено Мосо“ од делото се користи и како главна тема за вториот став од неговата Симфонија бр. 1 во Г-мол „Зимски соништа“.
''Концертната увертира во Ц-мол'' ја доживеала својата прва изведба дури во 1931 година, во Воронеж, под диригентската палка на Константин Сараџев.
Свечена увертира на данската државна химна

''Свечена увертира на данската државна химна'' ― увертира на Пјотр Илич Чајковски составена во 1866 година.
1 Историја
За време на неговото време во Московскиот конзерваториум околу септември 1866 година, директорот на училиштето, Николај Рубинштајн му наредил на Пјотр Илич Чајковски да ја состави ''Свечена увертира на данската државна химна'' што ќе биде свирена за посетата на Царевич (наследникот на престолот) во Москва, придружуван од неговата нова данска невеста, принцезата Дагмар од Данска. Царевич на крајот ќе биде крунисан за император Александар III Руски и ќе остане посветен следбеник на музиката на Чајковски, доделувајќи му на композиторот Орденот на Свети Владимир (четврта класа) во 1884 година и државна пензија во 1885 година.
Чајковски често поставувал функционални комисии со силен воздух на професионализам, знаејќи дека делото може да биде отсвирено само еднаш, а ова дело не било исклучок. Навистина, самиот Чајковски на крајот од својот живот напишал дека ова дело е „многу делотворно... и многу подобро како музика од ''1812 година“''.
Чајковски мислел дека би било добра идеја да се вклучи и мелодијата на руската државна химна во делото, по пат на симболизирање на обединувањето на двете држави, но овој невин потфат на крајот довело до пад на делото и до откажување на службената изведба.
Во еден дел од преживеаното новинарство се вели: „Нашиот талентиран млад композитор поради некоја причина го зеде во главата да ја изнесе нашата руска државна химна со мол клуч, што целосно го преобразува карактерот на оваа добро позната мелодија.
Сепак, Чајковски добил подарок златни манжетни од Царевич како израз на кралска благодарност за неговите напори во секој случај.
2 Поврзано
„''Кралот Кристијан застана покрај високиот јарбол''“ - данската кралска химна што Чајковски го засновал своето дело.
3 Наводи
Цитирано од „''Чајковски: Човекот и неговата музика''“ на Дејвид Браун
Лов на матно (филм од 1981)

„Лов во матно“ (српски: ''Лов у мутном'') – југословенски филм од 1981 година, во режија на Властимир Радовановиќ. Главните улоги ги толкуваат: Драган Николиќ, Бата Живоиновиќ, Мира Бањац, Тихомир Арсиќ, Петар Краљ и Неда Арнериќ.
1 Синопсис
Една дива населба во Белград, изградена на брегот на Дунав треба да биде разурната, а тоа предизвикува загриженост кај нејзините жители. Столе Харинга му нуди на Паја Главоња општествен стан кој е празен веќе три години и тој се вселува во него, заедно со децата, со сопругата и со татко му. Меѓутоа, по некое време се појавува сопственикот на станот и тогаш почнуваат проблемите во врска со документацијата при што се покажува дека станот е изграден надвор од проектот, а градежното претпријатие повеќе не постои. И кога сè изгледа решено, за време на судењето доаѓа до неочекуван пресврт...
Тесна кожа 2

„Тесна кожа 2“ – југословенски филм од 1987 година, во режија на Милан Живковиќ и Вуксан Луковац. Главните улоги ги толкуваат: Никола Симиќ, Милан Гутовиќ, Ружица Сокиќ, Јосиф Татиќ, Воја Брајовиќ и Снежана Савиќ.
1 Синопсис
При судар со автомобилот, Димитрије Пантиќ (го игра Симиќ) запознава еден Турчин кој патува низ Југославија и тогаш добива идеја да изгради мотел за Турците кои минуваат низ земјата. Тој и Шојиќ (го игра Гутовиќ) одат во Словенија со намера да најдат инвеститори за изградбата на мотелот. Директорот Шојиќ сака да ја минира идејата на Пантиќ и му кажува на Турчинот дека Пантиќ е хомосексуалец. Меѓутоа, неговата намера пропаѓа зашто испаѓа дека и Турчинот е хомосексуалец. Така се случуваат неколку комични сцени додека Пантиќ не сфати за што се работи. Од друга страна, Шојиќ ѝ го препишува имотот на сопругата, а парите добиени со помош на различни малверзации ѝ ги дава на љубовницата на чување. На крајот, и сопругата и љубовницата успеваат да го измамат, па така, Пантиќ и Шојиќ завршуваат в затвор поради различни причини.
Тесна кожа 3

„Тесна кожа 3“ – југословенски филм од 1988 година, во режија на Александар Ѓорѓевиќ. Главните улоги ги толкуваат: Никола Симиќ, Милан Гутовиќ, Ружица Сокиќ, Рахела Ферари и Бата Живоиновиќ.
1 Синопсис
Димитрије Мита Пантиќ (го игра Симиќ) е службеник во едно белградско претпријатие. Еден ден, возејќи се со трамвајот, тој ја губи чантата со деловните проекти, но пронаоѓа потполно иста чанта полна со девизи. Тој настан предизвикува големи промени во животот на неговото семејство, но и во претпријатието. Директорот Среќко Шојиќ (го игра Гутовиќ) планира со тие девизи да му го вратии долгот на Ѓоле, но Пантиќ решава да му ги врати парите на сопственикот. Меѓутоа, тој не ја добива очекуванат награда од сопственикот на парите и тогаш доаѓа до неочекуван пресврт...
Војвода (симфониска балада)

''Војвода'', оп. 78, ― „симфониска балада“ за оркестар, напишана од Пјотр Илич Чајковски во 1891 година. Се заснова на преводот на Александар Пушкин на песната на Адам Мицкевич со тоа име.
Чајковски почнал да работи на делото во септември 1890 година, но не го завршил до блиску до премиерата повеќе од една година подоцна. Потоа бил активно ангажиран во завршувањето на неговата последна опера ''Јоланта''. Премиерата на баладата, со која тој диригирал, била одржана на 18 ноември 1891 година, во Москва. Бил многу незадоволен од работата; уште пред првиот настап тој одлучил дека во најдобар случај е просечно и се заканил дека ќе ја уништи партитурата. По настапот изјавил „Такво ѓубре никогаш не требало да се пишува“. Својата закана ја изврши ден по првиот настап. Сепак, оркестарските делови биле преземени од Александр Силоти, а партитурата подоцна била преработена.
Подоцна, Чајковски му напишал на својот издавач П. Јургенсон: „Не жалам ''за Војвода'' - го доби она што го заслужи. Не ми е ни најмалку жал, бидејќи сум длабоко убеден дека ова дело ќе ме компромитира... Ако нешто вакво нешто се случи повторно, ќе го искинам на парчиња или во спротивно целосно ќе се откажам од компонирањето. Не за ништо на светот сакам да одам на валкана хартија како Антон Григориевич [Рубинштајн] кога сè е одамна спакувано“.
Делото е забележливо како прва употреба на селеста од страна на Чајковски. Тој е најпознат по користењето на овој инструмент во балетот „''Оревокршачка“'' (особено, но не исклучиво, во „Танцот на шеќерната самовила“), кој била напишана по баладата. Сепак, тој не бил првиот композитор што го користел: Ернест Шаусон ја користел селестата во дело за мал оркестар во 1888 година.
Извадоци од партитурата биле искористени во балетот „''Ана Каренина''“ од 2005 година, во кореографија на Борис Ајфман.
1 Слично именувани дела
* Во 1867-1868 година, Чајковски ја напишал операта „''Војвода''“, заснована на драмата „''Сон на Волга''“, од Александар Островски. Освен насловот, оваа опера нема ништо заедничко со симфониската балада.
* Во 1886 година, Чајковски напишал инцидентна музика за сцената „''Домовик''“ од „''Сон на Волга''“.
2 Забележителни снимки
* Антал Дорати диригирајќи со Националниот симфониски оркестар
* Јуриј Краснополски диригирајќи со Новофилхармонискиот оркестар
* Ендрју Литон диригирајќи со Даласкиот симфониски оркестар
* Василиј Петренко диригирајќи со Кралската ливерпулска филхармонија
* Евгениј Светланов диригирајќи со Државниот академски симфониски оркестар на Руската Федерација
* Вјачеслав Овчиников диригирајќи Државниот симфониски оркестар за радио и телевизија на СССР
* Михаил Плетњов диригирајќи со Рускиот национален оркестар
3 Наводи
* Александар Познански, ''Чајковски: Потрагата по внатрешниот човек'', стр. 542
* Џон Варак, ''Чајковски'', стр. 252–253
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Бела Црква

Успение на Пресвета Богородица — главна селска црква во прилепското село Бела Црква, Македонија.
Црквата се наоѓа до основното училиште, на излезот од селото во насока кон Обршани. Околу нејзе се наоѓаат селските гробишта.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа во источниот дел на селото, до основното училиште.
2 Историја
Не се знае кога е подигната, но мештаните пренесуваат дека таа постоела уште во времето на Крале Марко и дека по нејзините бели ѕидови, селото Бела Црква го добило своето име.
3 Галерија
4 Поврзано
* Прилепско архијерејско намесништво
* Обршанска парохија
* Бела Црква
Тесна кожа 4

„Тесна кожа 4“ – српски филм од 1987 година, во режија на Милан Живковиќ и Вуксан Луковац. Главните улоги ги толкуваат: Никола Симиќ, Милан Гутовиќ, Ружица Сокиќ и Воја Брајовиќ. Ова е последниот филм од серијалот „Тесна кожа“.
1 Синопсис
По повод 35-годишнината од неговата работа, Пантиќ (го игра Симиќ) добива плакета и часовник, но тој се надева на унапредување. За тоа време, директорот Шојиќ (го игра Гутовиќ) склучува договор со Ѓоле и со господинот Трпковиќ со цел да го уништи претпријатието, а потоа да го продаде на лицитација и така да си обезбеди пари за себе. Подоцна, Пантиќ добива отказ и почнува да работи како приватен детектив во една агенција. Сосема случајно, за време на една задача, тој дознава за планот на Шојиќ. Утредента, тој го уценува Шојиќ, надевајќи се дека така ќе добие унапредување, но неговата намера не се оставрува...