procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Суви Лаки

Суви Лаки (или Суви Лак) — туристичка населба која се наоѓа на 25 км од Берово, по патот за Струмица на падините на планината Огражден. Населбата е комплетно урбанизирана во 1978 година. Во моментот таму се наоѓаат 450 викенд куќи, 2 детски одморалишта и предвидена е можност за градба на уште стотина викенд и комерцијални објекти. Поради големата популарност на населбата, за потребите на туристите била изградена црквата „Св. Кирил и Методиј“.
1 Поврзано
*Црква „Св. Кирил и Методиј“
Боливиски дијалект

Боливиски дијалект е заеднички поим за шпанските говори кои се зборуваат на територијата на Боливија. Во Боливија јазикот е познат како ''кастиљски'' и е еден од службените јазици во државата. Шпанскиот јазик е најголем јазик во државата, кој се користи на локални и владино ниво заедно со останатите староседелски јазици.
1 Поделба
Боливискиот дијалект се дели на четири групи:
* андски дијалект. Ова е поголем дијалект кој се зборува на Андите. Дијалектот се зборува во Боливија, Перу, Аргентина, Колумбија, Еквадор и Чиле. Говорот на обичното население е под силно влијание на ајмарскиот или кечуанскиот јазик.*камбански дијалект. Овој дијалект се заснова на андалусиските шпански говори. Дијалектот е со видливо влијание од локалните јазици, особено гварански, чикитански и чанејски јазик.* чапагоски дијалект. Овој дијалект претежно се зборува во Тариха и има мешање на заменките vos и tu.
* валјеграндински дијалект. Како и останатите дијалекти, така и овој дијалект е под силно влијание на староседелските јазици. Гваранскиот и кечуанскиот јазик влијаеле врз фонологијата и лексиконот на дијалектот.
2 Поврзано
* Боливија
* Шпански јазик
* Шпански дијалекти
Црква „Св. Кирил и Методиј“ - Суви Лаки

Свети Кирил и Методиј претставува македонска православна црква во туристичката населба Суви Лаки, Општина Берово на падините на планината Огражден.
Поради забрзаното урбанизирање на овој предел и формирањето на населбата, се дошло до идеја за градење на црква. Црквата ја зографисал Ванчо Чаушовски во 2012 година.
1 Поврзано
*Суви Лаки
Бранислав Тарашкиевич

Бранислав Адамавич Тарашкиевич (|Браніслаў Адамавіч Тарашкевіч, Branisłaŭ Adamavič Taraškievič, |Бронислав Адамович Тарашкевич, |Bronisław Adamowicz Taraszkiewicz; 20 јануари 1892 – 29 ноември 1938) бил белоруски јазичар, политичар и општественик.
1 Кариера
Тарашкиевич е славен по тоа што тој е создавачотна првата стандардизирана формана белорускиот јазик. Првиот обид за стандардизација Тарашкиевич го извршил во почетокот на 20 век. Оваа стандардна форма која ја задал во својата книга, подоцна била „русизирана“ за време на советскиот период. Како резултат на тоа, белорускиот јазик има две стандардни форми: современ белоруски (т.н. ''русизиран'') и класичен белоруски (т.н. тарашкевица). Тарашкевицата сè уште се користи од одрдена група интелектуалци и од страна на белоруската дијаспора.
Тарашкиевич бил член на Комунистичката Партија на Западна Белорусија (Камуністычная партыя Заходняй Беларусі, КПЗБ) во Полска и поради тоа бил затворен од властите (1928 - 1930). Како член на Белорускот претставнички клуб, тој бил пратеник во полскиот парламент во 1922 и 1927. Меѓу другото, тој го превел Господин Тадија на белоруски.
Во 1933 година Тарашкиевич бил ослободен од казната затвор поради полско-рускиот договор за замена на затвореници, поточно Тарашкиевич за Францишак Алахнович. Тарашкиевич умрел во 1930-те како жртва на Големата чистка.
Стетоскоп

Стетоскопот е медицински инструмент, апарат за слушање на работата на срцето и белите дробови. Стетоскопот го измислил францускиот лекар Рене Теофил Јасинт Ленек во 1781 година. Со помош на овој инструмент може да се слушнат шумовите при работата на срцето и белите дробови.
Руд ван Нистелрој

Рутгерус Јоханес Мартинус ''Руд'' ван Нистелрој (холандски: ''Rutgerus Johannes Martinus "Ruud" van Nistelrooij'') — пензиониран холандски фудбалер кој во својата кариера играше како напаѓач за тимовите на Ден Бош, Херенфен, ПСВ Ајндховен, Манчестер Јунајтед, Реал Мадрид, Хамбургер и Малага. Тој е петти најдобар стрелец во историјата на Лигата на шампионите со постигнати 56 голови, пред него се шпанскиот напаѓач и неговиот некогашен соиграч од Реал Мадрид Раул Гонсалес, Кристиано Роналдо, Филипо Инѕаги и Лионел Меси.
Кариерата ја започна во тимот на Ден Бош, каде што помина 4 години, и постигна 17 голови, за да биде продаден во Херенфен каде што се задржал само една година при што забележал 31 настап и постигнал 13 гола. Во летото 1998 година, тој се преслил во тимот на ПСВ Ајндховен, каде што одиграл одлични две сезони и постигна 62 гола на 67 натпревари. Добрите игри во ПСВ Ајндховен беа забележани од Манчестер Јунајтед, каде што во 2000 година бил продаден за 19 милони фунти, но поради повреда тој го засилил Манчестер Јунајтед наредната 2001 година. Во Манчестер Јунајтед под водство на Сер Алекс Фергусон, освоил една шампионскa титула во Премиер лигата во сезоната 2002/2003, еден ФА куп во сезоната 2003/2004, еден Лига куп во 2005/2006 година и Комјунити Шилд сезоната 2003. Во сезозната 2002/2003 тој ја освоил златната копачка на Премиер лигата, како и најдобар играч во лигата.
Во 2006 година тој преминал во Реал Мадрид, и потпишал три годишен договор вреден 14 милони евра. Шпанската Ла Лига ја освоил две години по ред, во сезоните 2006/2007 и 2007/2008 по водство на Фабио Капело и Бернд Шустер. Во 2008 година го освоил и шпанскиот куп. Во Лигата на шампионите три години по ред бил најдобар стрелец, во сезоните 2001/2002, 2002/2003 и 2003/2004 година.
За Холандската репрезентација има одиграно 70 меча и постигнато 35 голови. Своето деби го имал во пријателски меч со Германија на 18 ноември 1998. Има настапено на две европски првенства во 2004 и 2008 и едно Светско првенство во 2006 година.
На 14 мај 2012 тој објави дека се повлекува од фудбалот на возраст од 35 години.
Декстран

Декстранот е комплексен, разгранет гликан (полисахарид изграден од голем број на гликозни моносахаридни единици). Се употребува во медицината како антитромботик, за намалување на вискозноста на крвта, како плазма експандер при анемија. Декстранот за првпат бил откриен од Луј Пастер, како микробен производ во виното.
Годивска парохија

Годивската парохија е парохија која е под јурисдикција на Охридското архијерејско намесништво и е со седиште во црквата „Св. Ѓорѓи“ во селото Годивје. Во составот на ова парохија се селата Годивје, Арбиново, Врбјани, Лактиње, Сливово, Мраморец, Турје и Црвена Вода.
1 Цркви и манастири
Ова е список на црквите во парохијата. Можно е списокот да не е целосен:
име, место, изградена, слика
Црква „Св. Ѓорѓи“, Годивје, XV век (главна парохиска црква)
Црква „Св. Никола“, Годивје, н.п.
Црква „Св. Димитриј“, Годивје, н.п.
Црква „Вознесение Христово“, Годивје, н.п.
Црква „Св. Ѓорѓи“, Врбјани, н.п.
Црква „Св. Петар и Павле“, Врбјани, н.п.
Црква „Св. Илија“, Лактиње, н.п.
Црква „Св. Атанасиј“, Сливово, н.п.
Црква „Св. Никола“, Сливово, н.п.
Црква „Св. Никола“, Мраморец, 1846
Црква „Св. Илија“, Мраморец, н.п.
Црква „Св. Богородица“, Турје, ран XVII век
Црква „Св. Никола“, Арбиново, н.п.
Црква „Св. Атанасиј“, Арбиново, н.п.
Црква „Св. Димитриј“, Арбиново, н.п.
Црква „Св. Атанасиј“, Црвена Вода, н.п.
Црква „Св. Богородица“, Црвена Вода, н.п.
2 Поврзано
* Охридско архијерејско намесништво
Франческо Фаили

Франческо Фаили (|Francesco Failli; р. во Монтеварки) — италијански професионален друмски велосипедист, кој вози за континенталната UCI екипа .
0.1 Распоред на резултатите на Гранд Тур
Гранд Тур, 2006, 2007, 2008, 2009, 2010, 2011, 2012, 2013, 2014
Џиро, —, —, —, 91, 65, СО, 58, —, —
Тур, —, —, —, —, —, —, —, —, —
Вуелта, 123, —, —, —, —, —, —, —, —
СО = се откажал
ФК Парма

Фудбалски клуб Парма (претходно Parma Associazione Calcio) е италијански фудбалски клуб од градот Парма. Тимот се натпреварува во Серија А, а својте домашни мечеви ги игра на стадионот ''Енио Тардини Стадио''. Основан e како Верди Фудбал Клуб во јули 1913 година, но клубот го промени своето име во декември истата година.
Иако Парма никогаш не го освои домашното првенство и никогаш не се натпреваруваа за големите трофеи до 1990-тите, тие освоија три италијански купови, еден Суперкуп на Италија, два УЕФА Купа, еден Европски супер куп и еден Куп на Победниците на Куповите. Финансирани од страна на Калисто Танци, клубот ги освои овие осум трофеи во периодот помеѓу 1992 и 2002 година, период во кој го постигна својот најдобар некогаш финиш во лигата - како второпласирани во сезоната 1996-97 во Серија А - и им се закани на доминацијата на воспоставените сили во лигата: Јувентус, Милан и Интер, кој беа единствени италијански клубови кој имаа повеќе успех во европската конкуренција од Парма.
1 Титули
1.1 Домашни
*Куп на Италија:
**Победници (3): 1991–92, 1998–99, 2001–02
**Финалисти (2): 1994–95, 2000–01
*Суперкуп на Италија:
**Победници (1): 1999
**Финалисти (1): 1992, 1995, 2002
*Серија А:
**Вицешампиони (1): 1996–97
*Серија Б:
**вицешампион (1): 2008–09
1.2 Европски
*Куп на УЕФА:
**Победници (2): 1994–95, 1998–99
*УЕФА Супер Куп:
**Победници (1): 1993
*УЕФА Куп на Победниците на Куповите:
**Победници (1): 1992–93
**Вицешампиони (1): 1993–94
Борисов

Борисов или Барисав (|Бары́саў, Barysaw; |Бори́сов; |Borysów) — град во Белорусија. Борисов, според податоците од 1999 година, има население од 150.700 жители. Градот се наоѓа на реката Березина во Минската област.
1 Историја
Борисов за првпат се споменал во Лаврентискиот кодекс, каде се навело дека градот бил основан во 1102 година од принцот Борис Всеславович. Во наредните векови градот бил запален и повторно изграден јужно од првичната местоположба.
2 Значајни личности
* Анатолиј Чубајс, советски и руски економист.
* Хаим Ласков, службеник на Израелските одбранбени сили
* Андреј Арамнов, дигач на тегови
3 Збратимени градови
* Капан, Ерменија
4 Поврзано
* Белорусија
* Градови во Белорусија
Фудбалски куп на Италија

Фудбалскиот куп на Италија (или познат по тамошното име Coppa Italia) е национален куп во фудбал на Италија. Првпат натпреварувањето било одржано во 1922, но друго вакво натпреварување не било одржано сè до 1936, од кога се играло редовно до 1943 година. Потоа натпреварувањето продолжило во 1958 година и оттогаш сè до денес се игра секоја сезона.
Најуспешен клуб е Јувентус со 15 титули. Покрај тоа, тие одиграле најмногу финалиња од сите клубови, 22, потоа следи Рома со 17 финалиња. Торино е клубот кој има најмногу загубени финалиња (8).
Победникот во Купот на Италија добива место во европските турнири, поточно во Лигата на Европа. Клубот кој ќе ја освои ''Копа Италија'' 10 пати, ќе биде награден со сребрена ѕвездичка, слично како и во првенството, каде што екипата која ќе го освои ''Скудетото'' 10 пати - добива златна ѕвезда. Со титулата во 2015, екипата на Јувентус, станала првата која освоила сребрена ѕвезда во италијанскиот фудбал, додека на екипата на Рома ѝ недостасува уште еден наслов до ѕвездата, бидејќи моментално имаат 9 титули.
Ова натпреварување е познато и по подпросечната посетеност, затоа што повеќето екипи не играат со своите најдобри играчи во поголемиот дел од турнирот. Додека во Серија А, клубовите имаат и до 50.000 навивачи на натпревар, во купот едвај се собираат околу 30.000. Најмногу гледачи има во завршницата на турнирот, кога екипите се борат за влез во Европа, поточно во Лигата на Европа.
1 Формат
Натпреварувањето е нокаут турнир каде секоја победа ве води коло напред. Самиот жреб се објавува на почетокот уште пред да биде одигран ниту еден натпревар. Освен во полуфиналето каде се играат и реванш натпревари секое друго коло има само еден натпревар. Ако екипите одиграат нерешено се играат продолженија, а ако и во нив не се добие победник, се изведуваат пенали. Всушност турнирот е составен од две фази, каде во секоја има по четири рунди.
Турнирот започнува во август и во првата рунда учествуваат екипите од пониските лиги. Најдобрите осум клубови од Серија А од претходната сезона се приклучуваат во осминафиналето, а останатите 12 во третото коло. Финалето се игра по завршувањето на првенствата.
Фаза, Рунда, Клубовиостанати, Клубовивклучени, Победници одпретходната рунда, Ново влезениво оваа рунда, Лигите од кој влегуваат клубовите во оваа рунда
Прва фаза, Прва рунда, 78, 36, нема, 36, Екипи од Лега Про и Серија Д
Втора рунда, 60, 40, 18, 22, Серија Б
Трета рунда, 40, 32, 20, 12, Послабо рангираните екипи од Серија А од претходната сезона
Четврта рунда, 24, 16, 16, нема, никој
Втора фаза, Осминафинале, 16, 16, 8, 8, Виско рангираните екипи од Серија А
Четвртфинале, 8, 8, 8, нема, никој
Полуфинале, 4, 4, 4, нема, никој
Финале, 2, 2, 2, нема, никој
2 Досегашни победници
+ Куп на Италија
3 Најмногу титули
Клуб, Број на титули
15
9
7
7
6
6
5
5
4
3
2
Вадо, 1
1
1
1
1
Андреја Гвардини

Андреја Гвардини (|Andrea Guardini; р. ) — италијански професионален велодромски и друмски велосипедист, кој вози за професионалната континентална екипа .
Како спринтер, Гвардини моментално го држи рекордот за најмногу етапни победи на Тур де Лангкави со дванаесет етапни победи; победувајќи на пет во 2011, шест во 2012, една во 2013, две во 2014 и четири во 2015.
Гвардини го напуштил на крајот на сезоната 2012 и му се приклучил на на двегодишен договор од сезоната 2013. Во септември 2016 година било објавено дека Гвардини ќе се приклучи на за сезоната 2017.
1 Достигнувања
;2011
: Тур де Лангкави
::1. Етапа 1
::1. Етапа 2
::1. Етапа 6
::1. Етапа 7
::1. Етапа 10
: 1. Етапа 5 Трка околу Катар
: Трка околу Турција
::1. Етапа 1
::1. Етапа 7
: 1. Етапа 5 Волта а Португал
: 1. Етапа 3 Трка околу Словенија
: 1. Етапа 5 Џиро ди Паданија
;2012
: Тур де Лангкави
::1. Етапа 2
::1. Етапа 3
::1. Етапа 4
::1. Етапа 8
::1. Етапа 9
::1. Етапа 10
::1. Бодовен пласман
: Трка околу езерото Кукунор
::1. Етапа 9
::1. Етапа 10
::1. Етапа 12
: 1. Етапа 18 Џиро д’Италија
;2013
: 1. Етапа 7 Тур де Лангкави
: 4. Шелдепрејс
;2014
: Тур де Лангкави
::1. Етапа 3
::1. Етапа 10
: Трка околу Данска
::1. Етапа 2
::1. Етапа 4
: 1. Етапа 1 Енеко Тур
: 8. Шелдепрејс
;2015
: Трка околу Оман
::1. Етапа 1
::1. Бодовен пласман
: Тур де Лангкави
::1. Етапа 1
::1. Етапа 2
::1. Етапа 4
::1. Етапа 8
: 1. Етапа 1 Светски пристаништен класик
: 1. Етапа 1 Трка Абу Даби
: 2. Краен пласман Тур де Пикарди
::1. Етапа 2
;2016
: Тур де Лангкави
::1. Бодовен пласман
::1. Етапа 1
::1. Етапа 5
::1. Етапа 7
::1. Етапа 8
1.1 Распоред на резултатите на големите трки
Голема трка, 2012, 2013, 2014, 2015, 2016
Џиро, СО, —, —, —, —
Тур, —, —, —, —, —
Вуелта, —, —, 159, —, —
СО = се откажал; — = не учествувал
Брест (Белорусија)

:''За други значења на зборот„Брест“ видете ја страницата за појаснување.''
Брест (|Брэст или традиционално Берасце, ''Bierascie''; |Брест) — град во Белорусија. Брест се наоѓа во близина на белоруско-полската граница и според податоците од 2010 година градот има население од 310.800 жители. Брест е главен град на истоимената област.
Брест бил главен советски граничен премин за време на Втората светска војна, најмногу поради тоа што низ градот поминува железничката линија Берлин-Москва и автопатот Е30. Посебно истакната е борбата во Брестската тврдина, која е прогласена за тврдина-херој на Советскиот Сојуз. Денес градот е важен граничен премин меѓу Европската Унија и Заедницата на независни држави.
1 Збратимени градови
Збратимени градови на Брест се:* Орел, Русија
* Москва, Русија
* Нижни Тагил, Русија
* Астрахањ, Русија
* Ковров, Русија
* Тјумењ, Русија
* Петрозаводск, Русија
* Санкт Петербург, Русија
* Лутск, Украина
* Ивано-Франковск, Украина* Одеса, Украина
* Лублин, Полска
* Бјала Подласка, Полска
* Шедлце, Полска
* Тереспол, Полска
* Плевен, Бугарија
* Ботошани, Романија
* Коеворден, Холандија
* Сјаоган, Кина
* Порт сир Сон, Франција
* Шусентал, Германија
* Алеп, Сирија
2 Поврзано
* Градови во Белорусија
* Брестска тврдина
* Брест
Фабио Фелине

Фабио Фелине (|Fabio Felline; р. во ) — италијански професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата .
1 Кариера
Во 2010, Фелине настапил првпат на некоја голема трка на Тур де Франс за екипата . Тој бил најмладиот натпреварувач на трката во таа година. Во 2012, Фелине го освоил полукласик во Италија, Џиро дел’Апенино. Бил најдобар во спринтот во група од 20 возачи.
По две сезони со , Фелине ја напуштил екипата на крајот на сезоната 2013 и му се приклучил на . На крајот на март 2015 година, Фелине ја освоил својата прва трка со новата екипа, краток поединечен хронометар на Критериум Интернасионал. Во април ја освоил втората етапа на Трката околу Баскија во масовен спринт пред Мајкл Метјус по претходната ридеста етапа.
2 Достигнувања
;2010
: 1. Краен пласман Сиркут де Лорен
::1. Бодовен пласман
::1. Пласман за млад возач
::1. Етапа 2
::1. Етапа 3
;2011
: 1. Етапа 2a Трка Бриксија
;2012
: 1. Џиро дел’Апенино
: 1. Меморијал Марко Пантани
: 2. Гран Премио Бруно Бегели
: 4. ГП Индустрија & Комерчо ди Прато
;2013
: 1. Етапа 1a Сетимана Интернационале ди Копи е Бартали
: 1. Етапа 2 Трка околу Словенија
: 6. Гран Премио Нобили Рубинетери
: 6. Сиркуито де Гечо
: 7. Меморијал Марко Пантани
;2014
: 6. Гран Премио Чита ди Камаиоре
: 6. Гран Премио Нобили Рубинетери
: 10. Краен пласман Сиркут де ла Сарт
;2015
: 1. Етапа 2 Трка околу Баскија
: 1. Гран при де Фурмје
: 2. Класик Ла Дром
: 3. Краен пласман Критериум Интернасионал
::1. Етапа 2 (ITT)
: 3. Класик Суд-Ардеш
: 4. Вуелта а Мурсија
: 5. Краен пласман Енеко Тур
: 5. Тре Вали Варезине
: 5. Трофео Лаигвелја
: 7. Класика Корзика
: 7. Брабантсе Пејл
: 8. Страде Бјанке
;2016
: 1. Бодовен пласман Вуелта а Еспања
: 2. Краен пласман Трка околу Полска
: 4. Трофео Лаигвелја
;2017
: 1. Трофео Лаигвелја
: 2. Национално хронометарско првенство
: 4. Омлоп Хет Ниусблад
: 4. Краен пласман Тур де Романди
::1. Пролог
;2018
: 3. Национално хронометарско првенство
: 5. Краен пласман Трка околу Турција
2.1 Распоред на резултатите на големите трки
Голема трка, 2010, 2011, 2012, 2013, 2014, 2015, 2016, 2017, 2018
Џиро, —, —, 50, 43, 96, 32, —, —, —
Тур, СО, —, —, —, —, —, —, СО, —
Вуелта, —, —, —, —, 105, —, 25, —, 61
СО = се откажал; — = не учествувал
Битка кај Прилеп (1912)

Прилепската битка — битка меѓу Првата српска армија и турската Вардарска армија. Се одиграла од 3 до 6 ноември 1912. година во текот на Првата балканска војна.
После Кумановската битка (10-11 октомври) турската војска се повлекла преку Вардар кон Битола, додека српската војска напредувала кон југ. Во исто време јужно од Битола напредувала грчката војска. Командантот на турската западна (вардарска) армија Зеки паша го испратил VI корпус (третина од силите) да го запре напредувањето на Грците кај Лерин, а со останатите сили (V и VII корпус) им се спротивставил на Србите кај Прилеп.
Битката завршува со победа на српската војска, а турската била приморана да се повлече кон Битола.
Петтиот корпус на Вардарската армија на 1 ноември ги блокирал планинските приоди северно од Прилеп со задача да се сопре српското напредување. Битка започнала каога Моравската дивизиј се појавила на 3 ноември од правец на Велес. Наредниот ден пристигнала и Дринската дивизија.
Првата српска армија повторно се судрила со турските сили на 5 ноември јужно од Прилеп на патот кон Битола. Битка се водела со бајонети и рачни гранати. Еден турски набљудувач го опишал српскиот напад на следниов начин:
Српскиот пешадиски напад биол чист и јасен како изведба на воена вежба. Големи, силни единици го покрија целото боиште. Сите официри биле јасно видливи. Нападаѓаа како на парада. Слика беше мошне ипресивна. Дел од турските официри бил запрепастен од овој распоред на српските сили, додека другите жалеле што немале тешка артилерија во тој момент.
Во редовите на српската војска имало голем број на загинати и ранети. Српската Прва армија настапувала без својот командант, принцот Александар I Карађорђевић, кој се преладил и со армијата командувал телефонски од Скопје.
Турскиот V. корпус кратко ги задржал позициите кај селото Алинци, но на 6 ноември се повлекол кон Битола.
1 Поврзано
* Кумановска битка, 10-11 октомври 1912 г.
* Прилепска битка, 3-5 ноември 1912 г
* Алинска битка, 6 ноември 1912 г.
* Битолска битка, 16-19 ноември 1912 г.
2 Наводи
The Lemon Song

„The Lemon Song“ е песна на англиската рок група Лед Зепелин, која што се наоѓа на нивниот албум од 1969 година, ''Led Zeppelin II''. Снимена е во Мистик Студиос во Холивуд кога бендот бил на нивната втора турнеја во САД.
Џими Пејџ ја извел оваа песна на турнејата заедно со The Black Crowes во 1999. Верзија на „The Lemon Song“ изведена од страна на Пејџ и The Black Crowes може да се види на албумот ''Live at the Greek''.
Раечка Котлина

Раечка Котлина или Тројачка Котлина, позната и само како Раец — котлина и историско-географска област во јужна централна Македонија. Областа граничи помеѓу планините Бабуна на север, Дрен на југ, преку Тиквешијата на исток (со потпределот Горни села) и Прилепско поле на запад (поточно преку прилепските полски села Плетвар и Крстец).
Низ неа води патот кој ги поврзува централните делови на земјата со југозападните. Котлината е долга околу 10 км, а широка 5 км и има облик налик на банана. Низ котлината протекува Раечка Река, која ги собира водите на неколку други помали притоки.
Во областа се наоѓаат селата: Фариш, Раец, Кесендре, Голем Радобил, Мал Радобил, Царевиќ, Смолани, Дрен, Беловодица, Топлица, Тројаци, Ракле и Никодин. Овие села не се наоѓаат во рамничарскиот дел, туку тие се под височините и затскриени во шумските комплекси. Така, рамничарскиот простор изгледа пуст.
1 Галерија
2 Наводи
3 Поврзано
* Раец
* Раечка Река
* Бидимаж
* Мариовска Котлина
* Сивец
Црква „Рождество на Пресвета Богородица“ - Мало Коњари

Рождество на Пресвета Богородица — православна црква во Мало Коњари. Црквата претставува еднокорабна градба, полукружно засведена и со полукружна апсида на источната страна, која од надвор е расчленета на седум плитки ниши. Подигната е во 1873 година, а живописана во 1875 година.
Пред влезот на црквата, од западната страна се наоѓа камбанаријата со отворен трем, подигната во 1920/30 година.
Во црквата има богат и раскошен фрескоживопис. Црквата целосно е фрескописана во 1875 година од мајсторот Стојче Станков од Крушево.
Раде Дичоски

Раде Дичоски (Мало Коњари, ) — македонски аниматор и илустратор.
1 Животопис
Дичоски е роден на 21 април 1966 година во прилепското село Мало Коњари, каде после завршеното основното училиште, тој заминал во Нови Сад во военото медицинско училиште. Како воен старешина, тој рабоел во ЈНА, а во меѓувреме, тој се занимавал со сликарство и кратки стрип приказни за војничките списанија. По осамостојувањето на Македонија, тој работел во АРМ и продолжил да работи на македонските народни приказни собирани од Марко Цепенков и можноста тие да бидат прикажани во стрип. Во 2005 година, било издадено и првото стрип списание со македонски народни приказни каде главни ликови се Ѓорѓи и Шенка Колозови како едни од најприфатените за претставување на народните македонски приказни. Со цел посликовито да биде доловен начинот на живеење, обичаите, јазикот, архитектурата, носиите и другите одлики на тоа време, тој продолжил со обработка на познатите ликови Итар Пејо и Насредин Оџа. Како пензиониран старешина, тој соработувал со војничкото списание „''Армиски Збор''“ и „''Австралиско – македонски неделник''“.
Црква „Св. Кирил и Методиј“ - Прилеп

„Свети Кирил и Методиј“ во Прилеп градена е во периодот од 1926-1936 година, во непосредна близина на стариот Параклис, кој бил изграден во 1884 година.
1 Историја
Градбата е започната по иницијатива на свештеникот Алекса Кочовиќ, кој бил тогашен претседател на српската црковно-училишна општина. Голем дел од Прилепчаните, незадоволни од патријаршиската и егзархиската политика во градот, се приклониле кон српската пропаганда, со цел да го отфрлат било кој угнетувачки јарем, зашто Србите им ветиле дека во новата црква ќе можат да служат на својот мајчин јазик. Понесени од таа идеја, дел од граѓаните кои го населувале Варошко маало, отвориле Параклис во кој започнал редовен богослужбен живот. Подоцна, на оваа група прилепчани им се приклучил и поп Спасе Игуменов, кој формирал и црковна делегација, која лично преговарала со Цариградскиот патријарх и аАпостолскиот нунциј во Цариград, за решавањето на црковниот спор во Македонија.
Со доаѓањето на српската власт во Македонија, епископот Битолски Јосиф (Цвијовиќ) во 1924 година ги осветил темелите за градба на новата црква, посветена на „Свети Кирил и Методиј“, а во 1936 година црквата ја осветил тогашниот епископ Охридско-битолски Николај (Велимировиќ).
2 Архитектура
Храмот има основа на впишан крст и во него се влегува со искачување на неколку скалила, со што започнува градбата на храмови во велелепни стилови. Во подрумот на храмот се наоѓаат гробници од загинати војници од Првата светска војна. Храмот има скромен иконостас, кој не е споменик на културата. Во 2006 година довршена е градбата на куполата на црквата, која своевремно, кога била градбата на храмот, заради немање на финансии не била доизградена.
Црква „Св. Богородица“ - Мажучиште

Пресвета Богородица'' е македонска православна црква во прилепското село Мажучиште. Црквата претставува еднокорабна градба, со правоаголна апсида однадвор на источната страна. Изградена е во XVIII век, а обновена во XIX век.
Комбинаторика

Комбинаториката е гранка на математиката која ги проучува конечните или броиви дискретни структури. Таа е поврзана со други гранки на математиката како: алгебра, теорија на веројатност, топологија и геометрија. Постојат повеќе гранки на комбинаториката, како: аналитичка, геометриска, тополошка, аритметичка комбинаторика и др.
Љубањ (Белорусија)

Љубањ (|Любань, |Любань) — град во Белорусија. Градот се наоѓа во Минската област и е административен центар на Љубањскиот регион. Според податоците од 2009 година, градот има население од 11,256 жители..
1 Историја
За првпат градот бил споменат во 1566 година, а статусот на град го стекнал во 1968.
2 Географија
Љубањ се наоѓа на 139 км јужно од Минск. Љубањ е оддалечен 58 км од Салигорск, 30 км од Слуцк и 26 км од Старја Дароги. Северно од градот се наоѓа Љубањското Езеро, а западно рударското место Кали.
ФК Коринтијанс

Коринтијанс (|Sport Club Corinthians Paulista) е бразилски фудбалски клуб од градот Саун Пауло. Клубот е основан на 1 септември 1893 година и се натпреварува во во бразилската Серија А лига. Со исклучок на една сезона (2008), тимот на Коринтијанс ја има поминато цела историја во првата лига. Стандардните клупски дресови се со бело-црна боја.
Најголеми соперници на Коринтијанс му се Палмеирас, Саун Пауло и Сантос. Прекарот на клубот е ''Тимао''.
Коринтијанс е исто така еден од најуспешните клубови во Бразил, 5 пати ја освоиле бразилската прва лига, 3 пати бразилскиот куп, 26 пати првенството на државата Саун Пауло. Во 2000 година Коринтијанс станал прв клуб победник на Светското клупско првенство.
1 Познати играчи
* Жилмар (1951-1961)
* Зе Марија (1970-1983)
* Сократес (1978-1984)
* Дунга (1985)
* Роналдо(1988-1998)
* Зе Елијас (1993-1996)
* Фреди Ринкон (1997-2000, 2004)
* Едилсон (1997-2000)
* Рикардињо (1998-2002, 2006)
* Карлос Гамара (1998-1999)
* Еду (1998-2000)
* Вампета (1998-2000, 2002-2003)
* Луизао (1999-2002)
* Дида (1999-2001, 2002)
* Карлос Тевез (2005-2006)
* Хавиер Маскерано (2005-2006)
2 Титули
;Домашни
* Бразилски Премиера: 1990, 1998, 1999, 2005, 2011
* Бразилски Куп: 1995, 2002, 2009
* Саун Пауло Премиера: 1914, 1916, 1922, 1923, 1924, 1928, 1929, 1930, 1937, 1938, 1939, 1941, 1951, 1952, 1954, 1977, 1979, 1982, 1983, 1988, 1995, 1997, 1999, 2001, 2003 e 2009
;Меѓународни трофеи
* Светски Клупски Куп: 2000
* Копа Либертадорес: 2012
Селечки манастир (Прилепско)

Селечки манастир — манастир кој се наоѓа во селото Селце. Самиот манастир е во непосредна близина и на градот Прилеп, поради што е често посетуван од страна на граѓаните на Прилеп, од каде што води асфалтен пат.
1 Историја
Изграден е во 1933 година и истата година е осветен од тогашниот битолски епископ Николај (Велимировиќ). Манастирот е сместен во шумско подрачје на планината Селечка, на неколку километри од градот Прилеп.
Денес во тек е градбата на новите конаци и новата камбанарија.
2 Цркви
Околу манастирот се наоѓаат и малите црквички „Св. Петка“ и „Св. Илија“. Воедно, покрај манастирот, како крст се распоредени и четири свети води: Света Недела, Свети Димитрија, Света Петка и Средочна Вода.
Милитаризам

Милитаризам се дефинира како:
уверување или желба на влада или народ државата да има силна војска и да биде подготвена да ја користи агресивно во своја одбрана или за остварување на своите национални интереси.
Алтернативни дефиниции се „агресивност што вклучува закана за употреба на воена сила“,, „глорификација на идеалите на професионална воена класа“ и „доминација на воените сили во раководењето со една држава“ (види и: стратократија и воена хунта).
Милитаризмот бил важен елемент на империјалистичките или експанзионистичките идеологии на низа нации низ историјата. Важни примери се Асирската Империја, грчкиот град-држава Спарта, Римското Царство, државата на Ацтеките, Кралството Прусија, Британската Империја, Јапонската Империја, СССР, Италијанската Колонијална Империја во текот на владеењето на Бенито Мусолини, Нацистичка Германија и Американскиот Империјализам.
1 Наводи
* Bacevich, Andrew J. ''The New American Militarism''. Oxford: University Press, 2005.
* Barr, Ronald J. "The Progressive Army: US Army Command and Administration 1870-1914." St. Martin's Press, Inc. 1998. ISBN 0-312-21467-7.
* Barzilai, Gad. ''Wars, Internal Conflicts and Political Order.'' Albany: State University of New York Press. 1996.
* Bond, Brian. ''War and Society in Europe, 1870-1970.'' McGill-Queen's University Press. 1985 ISBN 0-7735-1763-4
* Conversi, Daniele 2007 'Homogenisation, nationalism and war’, , Vol. 13, no 3, 2007, pp. 1–24
* Ensign, Tod. ''America's Military Today.'' The New Press. 2005. ISBN 1-56584-883-7.
* Fink, Christina. ''Living Silence: Burma Under Military Rule.'' White Lotus Press. 2001. ISBN 1-85649-925-1.
* Frevert, Ute. ''A Nation in Barracks: Modern Germany, Military Conscription and Civil Society.'' Berg, 2004. ISBN 1-85973-886-9
* Huntington, Samuel P.. ''Soldier and the State: The Theory and Politics of Civil-Military Relations.'' Cambridge: Belknap Press of Harvard University Press, 1981.
* Ritter, Gerhard ''The Sword and the Scepter; the Problem of Militarism in Germany'', translated from the German by Heinz Norden, Coral Gables, Fla., University of Miami Press 1969-73.
* Shaw, Martin.'' Post-Military Society: Militarism, Demilitarization and War at the End of the Twentieth Century''. Temple University Press, 1992.
* Tang, C. ''Comprehensive Notes on World History'' Hong Kong, 2004
* Vagts, Alfred. ''A History of Militarism.'' Meridian Books, 1959.
* Western, Jon. ''Selling Intervention and War.'' Johns Hopkins University . 2005. ISBN 0-8018-8108-0
Ристо Огненовиќ

Ристо Огненовиќ - Лоноски (Галичник, - ) — македонски етнограф и професор.
1 Животопис
Огненовиќ роден е во Галичник во 1870 година во семејството Лоновци. Заминал со татко му на печалба во Солун, каде се запишал во егзархиската гимназија. Подоцна се запишал на Учителската школа „Свети Сава“ во Белград и во 1890 година, тој станал учител. По неуспешниот обид да отвори српско училиште во Битола, се вратил во Белград. Потоа заминал за Константинопол, во Галата Сарај и се запишал на францускиот лицеј и го изучувал францускиот јазик. Бил еден од главните луѓе на Новаковиќ кој ја ширел на самиот терен српската пропаганда, односно отворал српски училишта во Македонија. Ристо Огњановиќ работел како професор во српската гимназија во Скопје. Но пред својата смрт во 1940 година, ја напишал книгата „''Галичник и Мијаците''“, на месен македонски јазик, тврдејќи дека самиот тој не е ниту Србин, ниту Бугарин, односно дека Македонците се посебен народ кој јасно се разликува од нив во секој научен поглед.
Карбокатјон

Карбокатјон е јон со позитивно наелектризиран атом на јаглерод. Наелектризираниот атом на јаглерод од карбокатјонот има шест валентни електрони, поради што е многу реактивен. Во органската хемија, карбокатјоните често се цел на нуклеофилен напад на нуклеофили, како што се хидроксидните (OH<sup>−</sup>) и халогените јони.
Карбокатјоните се класифицирани како примарни, секундарни и терциерни во зависност од бројот на јаглеродни атоми сврзани за јонизираниот јаглероден атом. Примарните карбокатјони имаат еден C-атом поврзан за јонизираниот C-атом, секундарните имаат два, а терциерните три.
Стабилноста на карбокатјонот се зголемува со зголемување на бројот на алкил групи сврзани за јонизираниот C-атом. Терциерните карбокатјони се постабилни од секундарните; примарните карбокатјони се нестабилни.
Витепска област

Витепската област (|Ві́цебская во́бласць; |Ви́тебская о́бласть) е област во Белорусија. Главен град на областа е Витебск. Според податоците од 2009 година, областа има население од 1,230,800 жители. Областа има наслаба густина на население во Белорусија со 30,6 жит/км².
1 Административна поделба
Областа е поделена на 12 реони, 5 града од обласно значење, 19 дополнителни градови, 249 селски совети и 26 урбани центри.
* Витебск (|Ві́цебск; |Ви́тебск) - 342,.400
* Орша (|О́рша; |О́рша) - 125.300
* Наваполацк (|Наваполацк; |Новополоцк) - 101.300
* Полацк (| По́лацк; |По́лоцк) - 82.800
* Пастави (|Паставы) - 20.500
* Глибокае (|Глыбокае)- 19.600
* Лепел (|Ле́пель; |Ле́пель) - 18.800
* Навалукомл - 14.900
* Гарадок (|Гарадок; |Городок) - 14.000
* Баран - 12.300
* Талачин (|Талачын) - 10.500
* Браслав (|Браслаў; |Браслав) - 10.100
* Чашники (|Чашнікі) - 9.800
* Дубровна (|Дуброўна) - 9.100
* Мјори (|Мёры) - 9.000
* Сјано (|Сянно)- 8.400
* Бешанкобичи (|Бешанко́вічы) - 8.200
* Верхнјаѕвинск |Верхнядзвінск) - 7.300
* Докшици (|Докшыцы)- 7.000
* Дисна - 2.400
2 Демографија
Витепската област ја има најмалата стапка на родност и втора најголема стапка на смртност во државата. Според податоците од 2008 година, стапката на родност била 9,7 на 1000 жители, а стапката на смртност била 15.5 на 1000.
3 Поврзано
* Витебск
* Административна поделба на Белорусија
Европска фармакопеја

Европската фармакопеја (''Ph. Eur.'') на Советот на Европа е фармакопеја, која препишува голем број на активни супстанци и ексципиенси кои се користат за подготовка на фармацевтски производи во Европа. Таа вклучува повеќе од 2000 специфични и општи монографии, за повеќе супстанци како: антибиотици, биолошки супстанци, вакцини за хумана и ветеринарна употреба, имуносеруми, радиофармацевтски препарати, хербални дроги, хомеопатски препарати.
Моментално Комисијата за Европска фармакопеја има 37 земји-членки: Австрија, Белгија, Босна и Херцеговина, Бугарија, Хрватска, Кипар, Чешка, Данска, Естонија, Финска, Франција, Германија, Грција, Унгарија, Исланд, Ирска, Италија, Летонија, Литванија, Луксембург, Малта, Црна Гора, Холандија, Норвешка, Полска, Португалија, Романија, Србија, Словачка, Словенија, Шпанија, Шведска, Швајцарија, Република Македонија, Турција, Велика Британија и Европската Унија .
Во овие земји и Европската Унија ''Ph. Eur.'' е официјална фармакопеја.
Република Македонија стана член на Комисијата за Европска фармакопеја во 1994 година на нејзиното 89 заседание во Стразбур со потпишување на Конвенцијата за Европска фармакопеја и оттогаш официјална фармакопеја во Македонија е Европската.
1 Изданија
Од 5-то издание Европската фармакопеја се објавува во 2 дела. Делот 1 содржи општи поглавја (на пр. дозажни форми, методи за анализа, реагенси), а делот 2 ги содржи монографиите за супстанците.
* 1-во издание: објавено во 1967
* 2-ро издание: објавено во 1980
* 3-то издание: објавено во 1997
* 4-то издание: објавено во 2001, валидно од 1 јануари 2002
* 5-то издание: објавено на 15 јуни 2004, валидно од 1 јануари 2005
* 6-то издание: објавено на 16 јули 2007, валидно од 1 јануари 2008
* 7-то издание: објавено во јули 2010, валидно од 1 јануари 2011
2 Наводи
de:Arzneibuch#Europäisches Arzneibuch
Никола (комес)

Никола — средновековен благородник, комес, управник на област во времето на цар Петар. Неговите синови креваат востание во 969 година против бугарската врховна власт.
Во селото Герман, во 1888, била пронајдена неговата надгробна плоча, која е надгробна плоча и на жена му Рипсимија и најстариот син Давид, поставена од Самоил во 992/993 година.
1 Потекло
Со создавањето на независна држава на територијата на Македонија, нејзини владетели се Давид, Мојсеј, Арон и Самоил, поради што таа станува тетрархија, а со тоа, комесот не е повеќе на чело на државата. Бил оженет за Рипсимија, ќерка на богат ерменски благородник, а се верува и дека тој самиот има ерменски корени.
2 Титула
Формирањето на организацијата на комитатите во Првото Бугарско Царство се зародила одамна. Почетокот се датира во времето на владеењето на хан Омуртаг. Во почетокот на 9 век управниците на завладеаните провинции биле само команданти на воени одреди, коишто ја користеле веројатно титулата ''таркан''. Хроничарот Ајнхард ги нарекува управниците, коишто во 827 година Бугарите ги поставиле на чело на новоосвоените територии во Панонија „''recteurs''“, а не „''comites''“ („''comes''“).
Дури во времето на кнезот Борис организацијата на комитатите се распространува низ целата бугарска држава. Тоа се заклучува од текстот на франачкиот хроничар Хинкмар, архиепископ на Ремс, во „''Anales bertiniani''“ за 866 година. Таму тој пишува дека „procures quotqout igitur fuerunt intra decem comitatus“ се разбунтуваа против христијанизацијата, но господарот Борис пристигнал за да го задуши бунтот.
Не е познато со која област управувал комесот Никола. Сепак, натписот од село Герман од 992/993 г. пружа доволно основа да се макар приближно одреди нејзиното средиште. Како што стои на натписот, надгробната плоча во спомен на родителите и братот наредил да се подигне цар Самоил. Не е познато кога починале родителите на цар Самоил, но за неговиот брат Давид се знае дека починал на почетокот на востанието во 976 година. Можно е смртта на еден од родителите во 992/993 г. го натерала Самоил да изгради семејна гробница. Ако наодот од село Герман може да наговести каде се наоѓала областа со која управувал Никола, тоа станува уште поизвесно ако се земе во предвид дека Самоиловите дворци се наоѓале недалеку во Преспа и Охрид. Нивното место, секако, било во средиштето на новата држава, каде што претходно семејството се зацврстило.
3 Наводи
Црква „Св. Атанасиј“ - Варош

Свети Атанасиј претставува македонски православен храм, кој се наоѓа среде средновековната населба Варош, во непосредна близина на црквите „Свети Димитриј“, „Света Богородица – Пречиста“ и манастирот “Свети Архангел Михаил“.
1 Историја
За црквата не се зачувани никакви историски податоци, ниту се најдени натписи во самата црква, современи на нејзиното подигање и живописување. Тоа го усложнува нејзиното попрецизно датирање. Во врска со црквата, се спомнува само архимандритот Леонтиј, кој во 1622 година подарил еден псалтир на манастирот „Зограф“ на Света Гора.
2 Архитектонски одлики
Црквата има крстообразна форма. Куполата е изведена преку сферни триаголници, носени од четири монолитни столбови, од кои се сочувани само двата на источната страна. Во ѕидовите на црквата користен е антички градежен материјал, меѓу кои спаѓаат и погоре спомнатите столбови.
На олтарната апсида, која однадвор е тространа, се наоѓа убаво пропорциониран бифорен прозорец со камена колонета. Над влезната врата од западната страна, во тимпанот, сочувана е фреската со ликот на свети Атанасиј.
Црквата е градена во комбинација на правилни тесаници и цигла, што претставува карактеристичен начин на ѕидање и оживување на фасадите во XIV век.
Во текот на времето, во населбата Варош, многу цркви се урнати до темел, а некои од нив, како „Свети Атанасиј“, сериозно се оштетени.
Од првобитниот живопис, кој целосно е уништен, сочувани се видливи траги на јужниот ѕид.
Црква „Св. Троица“ - Големо Коњари

„Света Троица“ во Големо Коњари е еднокорабна градба, засводена, со галерија (женска црква). Изградена е во 1912 година, по иницијатива на свештеникот Вељан Цветановиќ. Осветена е во 1925 година од тогашниот епископ Битолски Јосиф. Во 1977 година црквата е реновирана, па живописот целосно е покриен. Иконите се насликани во 1913 година од непознат автор.
Гусла

Гуслата е народен гудачки инструмент со една жица на кој се свири со гудало. Најчесто е со една жица, но може да има и две. Како инструмент се среќава претежно во државите на Балканот. Гусларите во Македонија биле месни или патувачки. Тоа најчесто биле лица со телесен хендикеп или оштетен вид. По ослепувањето на македонските војници по Беласичката битка, начесто знимање на слепите лица било гусларството. Гусларството во XIX век во Македонија било особено застапено во градот Прилеп.
1 Гуслата како тема во уметноста и во популарната култура
* „Последниот гуслар“ - кус расказ на ирскиот писател Вилијам Батлер Јејтс.* „Бојановата гусла“ - песна на рускиот поет Виктор Соснора.* „Сакаме гусли!“ (''Hoćemo Gusle!'') - албум на црногорскиот музичар Рамбо Амадеус од 1989 година.
Самовилско каранфилче

Самовилско каранфилче, шајче или ливадарка (|Marasmius oreades) — габа од фамилијата Marasmiaceae. Плодното тело е составено од шапка и дршка. Шапката е широка од 2–5 cm, а дршката е висока од 2–10 cm. Расте на чисти места, по пасишта, ливади и полиња. Плодните тела формираат кругови, кои поради нејзиното име се наречени самовилски ора. Распространета е во Северна Америка и Европа од лето до есен. Широко е распространета и во Македонија.
Северна Саксонија

Северна Саксонија (|Nordsachsen) — округ во сојузната покраина Саксонија, Германија. Округот се граничи (од запад надесно) со покраините Саксонија-Анхалт и Бранденбург, окрузите Мајсен, Средна Саксонија и Лајпциг и урбаниот округ Лајпциг.
1 Историја
Округот бил основан со спојување на поранешните окрузи Делич и Торгау-Ошац, како дел од реформата на окрузите во август 2008.
На 10 декември 2009, Советот на округот го прифатил новиот грб на округот.
2 Географија
Округот се наоѓа во низините на север и исток од Лајпциг. Главни реки во округот се Мулде и Елба.
3 Градови и општини
Градови, Општини
Варошка парохија

Варошката парохија — православна парохија на Македонската православна црква - Охридска архиепископија, дел од Прилепското архијерејско намесништво на Преспанско-пелагониската епархија. Нејзиното седиште е во црквата „Св. Димитриј“.
Парохијата ги опфаќа селата: Варош, Мажучиште, Сенокос, Забрчани, Горно Село и Небрегово.
1 Цркви
Ова е список на црквите во парохијата. Можно е списокот да е нецелосен.
име, населено место, изградена, слика
Црква „Св. Димитриј“(главна парохиска црква), Варош, 13 век
Црква „Св. Архангел Михаил“(манастирска црква), Варош, 10-14 век
Црква „Св. Никола“, Варош, 1298
Црква „Св. Петар и Павле“, Варош, 14 век
Црква „Воведение на Пресвета Богородица“, Варош, 15 век
Црква „Св. Атанасиј“, Варош
Црква „Св. Недела“, Варош
Црква „Св. Богородица“, Мажучиште, 18 век
Црква „Св. Атанасиј“, Сенокос, 12 јули 1874
Црква „Св. Атанасиј“, Забрчани, 1987
Црква „Св. Богородица“, Горно Село, 1890
Црква „Св. Никола“, Небрегово, 1882
Црква „Св. Јован Крстител“(манастирска црква), Небрегово, 1970
2 Поврзано
* Прилепско архијерејско намесништво
Предмет-подмет-прирок

Предмет-подмет-прирок или предмет-подмет-глагол (меѓ. крат. OSV, од анг. ''object–subject–verb'') е еден од збороредите кои се среќаваат во разни јазици во светот. Според овој редослед, на прво место во реченицата се наоѓа предмет, а потоа следува подметот или лицето и на крај доаѓа прирокот или глаголот. Пример за овој редослед е реченицата „Јаболко Томе јаде.“
1 Јазиви со редослед OSV
Овој редослед на зборовите е најслабо застапен меѓу јазиците. Повеќето од јазиците каде овој редослед е стандардна појава се од Амазонија, како што се шавантиски, јамамадискиот, апурињскиот, кајапскиот или надепскиот јазик.
Апурињски пример::
:
anana, nota, apa
ананас, јас, носам
''Јас носам ананас.''
Овој редослед на зборовите може понекогаш да се сретне и кај останатите јазици, меѓу кои и македонскиот, за да се долови некоја стилска, граматичка или синтаксна форма.
2 Поврзано
*Збороред
*Синтакса
* Збор
Анутски јазик

Анутскиот јазик, познат и како анутански или анутаски, е полинезиски јазик од подгрупата на самоански јазици. Јазикот се зборува на островот Анута во Соломоните. Анутскиот јазик е сроден со тикопискиот јазик, кој се зборува на островот Тикопија. Според податоците од 1999 година, јазикот го зборуваат околу 270 жители.
1 Поврзано
* Малајско-полинезиски јазици
* Полинезиски јазици
Тикописки јазик

Тикопискиот јазик, познат и како тикопијаски или тикопијански, е полинезиски јазик. Јазикот се зборува на островот Тикопија во Соломоните. Тикопискиот јазик е сроден со анутскиот јазик. На Ваникоро има мала група луѓе кои го зборуваат јазикот, кои се доселиле на островот. Според податоците од 1999 година јазикот го зборуваат околу 3320 жители.
1 Поврзано
* Малајско-полинезиски јазици
* Полинезиски јазици
Емајски јазик

Емајски јазик — полинезиски јазик што се зборува на островот Емае во Вануату. Според записот на Етнолог за јазикот, околу 400 жители го зборуваат емајскиот јазик. За јазикот не се забележале некои дијалекти. Јазикот се користи во секоја сфера од општествениот живот кај овој народ и 50% од децата активно го зборуваат јазикот. Јазикот е познат и по имињата ''емајски, емваејски, маески, мајскии мваејски јазик''.
1 Поврзано
* Полинезиски јазици
* Малајско-полинезиски јазици
Бад Дибен

Бад Дибен (|Bad Düben) — град во округот Северна Саксонија, во сојузната покраина Саксонија, Германија. Се наоѓа во јужниот дел на природниот парк парк Дибенер Хајде, помеѓу реките Елба и Мулде, која тече низ центарот на градот.
1 Историја
Историјата на Бад Дибен се враќа најмалку 1000 години и води потекло до словенскиот замок ''Dibni'', кој првпат бил документиран во 981 година. Утврдувањата околу замокот со време довеле до формирање на град на Мулде. Градот бил место на неколку историски настани, вклучувајќи ја и битката во 1450 година во феудот помеѓу Фридрих и Вилхелм фон Тирингија, во која стариот замок бил целосно уништен. Легендарниот спор помеѓу Ханс Колхазе и Гинтер фон Цашниц бил решен во судот, основан во градот во 1533 година.
Во 1631 година, во текот на Триесетгодишната војна, Густав Адолф Втори и Јохан Георг од Саксонија се сретнале во градот да склопат сојуз против Фердинанд Втори.
Самоанци

Самоанци — полинезиски народ кој живее претежно на Самоанските Острови. Мајчин јазик на Самоанците е самоанскиот јазик, но добар дел од народот е двојазичен бидејќи англискиот е доста застапен на островите. Поради политичко-историски околности, татковината на Самоанците е поделена меѓу независната држава Самоа и американската територија Американска Самоа.
Во Самоа има околу 188.000 Самоанци според податоците од 2006. Голем дел од Самоанците живеат надвор од Самоа, претежно во Нов Зеланд (115.000 во 2001) и Австралија (39,992 во 2006)
1 Јазик
Мајчин јазик на Самоанците е самоанскиот јазик. Во светот се проценува дека има околу 370.00о самоански говорници, од кои 69% од нив живеат на Самоанските Острови. Во дијаспората, самоанскиот јазик се зборува во Нов Зеланд каде според пописот од 2006 година биле забележани 95,428 луѓе што зборуваат самоански, а имало 141,103 Самоанци. Така, од сите Самоанци во Нов Зеланд, 70.5 % можат да зборуваат самоански, што го прави јазикот четврт најзборуван во државата веднаш зад англиски, маорски и кинески. 66.4 % од Самоанците живеат во Окленд. Според пописот на Австралија од 2006 година, во државата имало 38,525 говорници на самоански, но имало 39,992 Самоанци.
2 Поврзано
* Самоански јазик
* Самоа
* Американска Самоа
* Полинезијци
Домич

Домич (|Dommitzsch) — град во округот Северна Саксонија, во сојузната покраина Саксонија, Германија. Тој е најсеверен град во Саксонија. Се наоѓа на левиот брег на Елба, 12 километри северозападно од Торгау и 31 километар југоисточно од Витенберг.