Средногорногермански јазик

Средногорногермански (|Mittelhochdeutsch) е термин за форма на германски јазик што се зборува во средниот век. Тој е конвенционално датиран меѓу 1050 и 1350, кој се развил од старогорногерманскиот и во раноновогорногермански. Горногерманскиот се дефинира како оние сорти на германски кои биле погодени од Второто звучно смена ; среднодолногермански и среднохоландски јазици што се зборуваат на север и на северозапад, кои не учествувале во оваа звучна промена, не се дел од Средногорногермански.
Иако не постои ''стандарден'' Средногорногермански, угледот на судот Хохенштауфен во доцните 12 век довело до над-регионален литературен јазик врз основа на Швабија, алемански дијалект. Ова историско толкување е комплицирано од тенденцијата на современите изданија на текстовите на Средногорногермански да користат ''нормализирани'' манифестации засновани на оваа сорта (обично наречена „класичен Средногорногермански“), што го прави пишаниот јазик да се појави повеќе доследен отколку што всушност е случај во ракописите. Научниците не се сигурни дали литературниот јазик отсликува супрарегионален ''говор на'' јазикот на судовите.
Важен развој во овој период бил Остсајдлунг, проширување на германското населба на исток надвор од Елбе-Сале линија која ја означила границата на старогорногерманскиот јазик. Овој процес започнал во 11-от век, а сите источногермански дијалекти се резултат на ова проширување.
„Јудео-германски“, претходник на јазикот Јидиш, гледа во атестирањето во 13 и 14 век, како низа средногорногермански напишани со хебрејски ликови.
1 Периодизација
Средногорногерманскиот период генерално датира од 1050 до 1350 година. Постар поглед ја става границата со (Рано) новогорногермански околу 1500 г.
Постојат неколку фонолошки критериуми кои го одделуваат Средногорногермански од претходниот старогорногермански период:
* слабеење на ненагласените самогласки OHG ''goh'', MHG ''gmh'' (“дена“)
* целосниот развој на Умалут и неговата употреба за обележување на бројни морфолошки категории
* отстранување на крајните запирања : ''goh'' OHG > MHG ''gmh'' (“ден“)
Културно, двата периоди се одликуваат со преод од претежно свештена писмена култура, во која доминантниот јазик бил латински, во еден центриран на судовите на големите благородници, при што Германскиот постепено го проширил својот опсег на употреба. Порастот на династијата Хохенштауфен во Швабија го прави Југозападот доминантен регион и во политички и културни услови.
Демографски, периодот на Средногорногермански се одликува со голем пораст на популацијата, прекината од демографската катастрофа на Црната смрт (1348). Заедно со зголемувањето на населението доаѓа и територијална експанзија кон исток (''de''), каде што доселениците што зборуваат германски зборуваат за колонизирано земјиште претходно под словенска контрола.
Лингвистички, преодот кон раноновогорногерманскиот е обележана со четири самогласки кои заедно го продуцираат фонетскиот систем на современиот германски, иако не сите дијалекти учествуваа подеднакво во овие промени:
* Дифтонгизација на долгите високи самогласки > : ''gmh'' > NHG ''de'' („кожа“)
* Монофтонг на дифтонзи високи средни MHG ''gmh'' > NHG ''de'' („шапка“)
* продолжување на нагласените кратки самогласки во отворени слогови: MHG ''gmh'' > NHG ''de'' („каже“)
* Губење на ненагласените самогласки во многу околности: ''gmh'' > NHG ''de'' („дама“)
Центрите за култура во ЕНХГ периодот веќе не се судовите, туку градовите.
2 Дијалекти
Дијалективната карта на Германија до крајот на средногорногермански период била иста како онаа на почетокот на 20 век, иако границата со долногермански била уште подалеку на југ отколку што е.