procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Пјетро Зорути

Пјетро Зорути (Пјери Чорут) (27 декември 1792 година - 23 февруари 1867 година) бил италијански поет. Неговата слава главно се должи на објавувањето на поезија на фрулијански јазик секоја година од 1821 па се до 1867 година. Големиот дел од неговата фрулијанска поезија се базирал на дијалектот на средната класа во Удине, каде што тој го поминал поголемиот дел од својот живот.
Неговата најпозната поема е ''„Пловизине“.'' Зорути бил фасциниран од романтичарите, што му донело пофалби од писатели како Томазео и Кардучи, но остри критики од други членови на „новите Фрулијански поети“ по Втората светска војна, вклучувајќи го и Пјер Паоло Пазолини, кој го сметал за стар писател и неспособен да поседува поетски карактер.
Неговата најпозната поема останува „Пловизине“, напишана во 1831 година. Зорути отсекогаш се сметал за најдобар литературен приказ на животот на фрулијанскиот народ и поради оваа причина тој е еден од најпознатите и најимитирани фрулијански поети. Неговите композиции започнале со предромантична позадина, бидејќи Зорути бил фасциниран од поетите на романтизмот што му донело, од една страна, пофалби од писатели како Томазео и Кардучи, а од друга страна, остра критика од страна на претставниците на новата фрулијанска поезија од вториот повоен период, вклучувајќи го и Пјер Паоло Пазолини, кој го сметал за стар писател неспособен за свој поетски карактер. Друга критика што му била упатена била дека отсекогаш го сметал фрулијанскиот јазик за јазик на ниско ниво, добар само за мали нешта. Тој исто така бил критикуван и од Уго Пелис за тоа што му го посветил делото „Добриот татко“ на австрискиот император Франческо Џузепе, кој во тоа време, веднаш по завршувањето на Првата светска војна, од страна на италијанските националисти бил сметан за личност што треба да биде избришана од историјата на Фриулите.
Неговата најголема заслуга е најверојатно тоа што го отстранил од користење јазикот што го користел Ермес ди Колоредо и што го направил фрулијанскиот јазик политературен.
Домослав

Домослав (исто така напишан како Домаслав ) бил чешки химнограф, кој веројатно живеел на почетокот на 13-ти и во првата половина на 14-ти век. Домослав бил еден од првите документирани чешки композитори.
1 Живот и работа
Домослав бил доминикански фратар, кој живеел за времето на владеењето на последните Премислиди и веројатно и на почетокот на владеењето на Јован Луксембургски. Неговото име е зачувано во акростихот на музичката низа ''De superna yerarchia''. Првите букви од строфите ги создаваат зборовите ''Damozslaus predicator''. Исто така е напишано во ракописот на ''Легендата за Света Људмила'' од 1416 година. Домослав бил исто така и автор на низата за Свети Венцеслав ''Dulce melos cum concentu'' и римуваната композиција ''Officium o svatém Václavu a svaté Ludmile'' (Официум за Свети Венцеслав и Света Људмила).
Тој бил основач на сопствената поетска школа. Во исто време, потекнуваат и многу чешки низи, кои биле напишани или директно од него или доаѓале од неговата школа.
Најстариот запишан текст е составен дел од Мисал од Дражице од 1340 година, мелодијата до првата секвенца од ''Дулче мелоси'' е пронајдена во досиејата на надбискупот Арношт Пардубиќ од 1363 година. Мелодијата до втората секвенца е пронајдена во Антологија на Вишеград од втората половина на 15ти век.
Ермес ди Колорет

Ермес ди Колорет (|Ermes di Colorêt, |Ermes di Colloredo; – ) — италијански гроф и писател кој му служел на Големиот војвода на Тоскана, на Светиот римски цар и на Венецијанската Република. Тој е надалеку познат како татко и основоположник на фурланската книжевност.
1 Биографија
Ермес е роден во Колоредо ди Монте Албано, Фриаули. Бил братучед на Чиро ди Перс, се школувал на дворот на Медичи во Фиренца како паж на Големиот војвода Фердинандо II, а подоцна станал професионален војник. Влегол во служба на царот Фердинанд III за време на Триесетгодишната војна како како офицер на кирасири, по наредба на неговиот чичко, ''генералфелдмаршал'' Рудолф фон Колоредо, управник на Прага, а подоцна служел во Венецијанската Република како коњанички полковник. Се пензионирал во 1658 година на својот имот, за да се фокусира на пишувањето поезија, од која поголемиот дел е фокусиран на темата љубов.
Ермес напишал повеќе од 200 сонети, и на фрулијански и на италијански јазик. Тој го користел коинето од Сан Даниеле, кое станало најзначајниот литературен јазик и основа на денешниот стандарден фрулијански. Поезијата на Ди Колоредо е особено впечатлива по својата барокна сликовитост. Неговите живи дијалози генерално се сметаат за вистинско потекло на фрулијанската проза. Ермес ди Колорет починал во Горицо, Кодроипо, на 21 септември 1692 година.
2 Поврзано
* Фурланска книжевност
Грб на Толедо (Шпанија)

Грбот на Толедо може да се однесува на градот Толедо и на покраината Толедо.
1 Грб на градот Толедо
Грбот на Толедо наводно бил доделен од светиот римски император Карло V (Карло I како крал на Шпанија). Грбот на градот Толедо се состои од царскиот ''Сабл'' (црн) двоглав орел со штит, на кој се прикажани грбовите на Кастиља и Леон, и Гранада (калинка како во сегашниот шпански грб), опкружен со јаката на Редот на Златното руно и орелот е крунисан со императорска круна. Орелот е опкружен со две фигури на кралеви кои седат и ги носат атрибутите на нивното достоинство: меч и жезол.
Една стара привилегија доделена од кралот, Петар Кастиљски во ''Кортесите'' (Парламентот) прославен во Ваљадолид во 1351 година (1389 година од шпанската ера), наведувала дека грбот на Толедо е грб на монархот. За време на владеењето на Чарлс I, градот дефинитивно го усвоил грбот на императорот, а тоа се сегашните грбови на градот, додавајќи ги фигурите на кралевите, сеќавајќи се на античките градски симболи.
2 Грб на покраината Толедо
Од 2013 година, покраината Толедо го користи грбот на градот, но без грбот на Гранада и на десната страна од штитот е претставен грбот поранешното Кралство Толедо (''Азур, царска круна Ор''). Орелот е опкружен со столбовите на Херкул, наместо со кралските фигури.
Раиса Акхматова

Раиса Солтамурадовна Акхматова (|Раиса Солтамурадовна Акхматова; 13 декември 1928 – 29 јануари 1992) била меѓународно призната чеченска поетеса. Песните на Раиса се особено популарни меѓу етничките Чеченци и Ингушите низ целиот свет, иако целата нејзина архива (која содржи над 600 досиеја) била уништена кога руските сили ги запалиле чеченските национални архиви за време на Првата чеченска војна. Акхматова е позната по пишувањето збирки поезија како што се: ''Домородна Република'' (1958), ''Удри ме во лице, Ветер'' (1959), ''Доаѓам кај тебе'' (1960), ''Тешка љубов'' (1963) и ''Откровение'' (1964).
1 Библиографија
*''Домородна Република'' (1958),
*''Удри ме во лице, Ветер'' (1959),
*''Доаѓам кај тебе'' (1960),
*''Тешка љубов'' (1963)
*''Откровенија'' (1964)
2 Наводи
Јан од Јенштејн

Јан од Јенштејн (1348 – 17 јуни 1400) бил надбискуп, композитор и поет од Бохемија. Од 1379 до 1396 година бил надбискуп на Прага. Студирал во Болоња, Падова, Монпелје и во Париз.
1 Живот и кариера
Јан бил роден во 1348 година во Прага, како син на Павле од Јенштејн, боемски правник кој бил шеф на нотаријатот на светиот римски император Карло I.
Тој станал сопственик на замокот Хредек во 1379 година. Истата година го наследил надбискупот на својот чичко Јан Очко од Влашими, кој се повлекол од функцијата. Наскоро станал канцелар на Венцеслав IV од Бохемија. Следната година главниот град бил погоден од епидемија на чума, која го погодила и него. Се опоравил, но оваа епизода оставила длабоки лузни врз неговиот карактер и почнал да истражува теолошки и филозофски проблеми во својот замок Хелфенбурк во Уштека. Тој го напуштил јавниот живот поради расправија со Венцеслав IV, која главно била околу прашањето на Авињонското папство. Јан сè уште му бил лојален на папата Урбан VI, на кого кралот не му бил. Во 1384 година ја напуштил својата функција канцелар. Расправијата со кралот го отстранила целосно од политичкиот живот и тој се повлекол во својот замок и ја напуштил функцијата надбискуп на 2 јули 1396 година. На функцијата надбискуп го наследил Олбрам од Шкворце.
Додека бил во својот замок, паднал од новоизградената кула и чудесно успеал да се фати за нешто пред да падне на земја.
Починал во Рим на 17 јуни 1400та година, а целиот негов имот, вклучувајќи го и неговиот замок, им припаднал на надбискупите од Прага.
2 Уметнички дела
Може да се каже дека неговата уметничка дејност била исто така обемна колку што и неговите политички и религиозни активности. Тој ја организирал скапата обнова на неколку замоци, особено Јенштејн.
Неговите музички дела се собрани во книгата ''„Химни на Јоханс од Јенштајн, Ерцбишофс од Прага“'' од К.М. Древес. Книгата била објавена на германски јазик во 1886 година. Неговата литературна дејност е многу богата и вклучува не само религиозни и филозофски дела, туку и песни.
Тој влијаел врз литературата и музиката со своето дело. Неговата музичка активност не била систематска, туку случајна. Пред 1380 година тоа често била музика за танц, а потоа религиозна музика.
3 Наводи
Снежана Лазарова

Снежана Лазарова (Велес, 1957) - македонска уметничка, која рачно изработува слики од ориз и синап.
1 Биографија
Снежана Лазарова е родена 1957 година во Велес каде и го завршила своето образование
Снежана Лазарова започнала да твори креирајќи уметнички дела од семиња. Своите дела ги презентира низ изложбите под мотото „По делата ќе ме препознаеш". Таа изработува мозаици со семе од бел, кочански ориз и црно синапово семе .
2 Изложби
Снежана Лазарова Луна во изминатите петнаесет години на творештво „По делата ќе ме препознаеш", реализирала 15 самостојни изложби, една групна, учествувала на три меѓународни колонии и реализирала и седум ликовни работилници.
*групна, 2012 - Ликовен салон Велес
* самостојна изложба 2012 - Библиотека, Велес
* самостојна изложба 2014 - Манастир Св.Ѓорѓија, Валандово
* самостојна изложба 2014 - Ликовен салон, Велес
*самостојна изложба 2015 - Етно куќа, Кочани
* самостојна изложба 2016г.- Галерија Венеција, Виница
* самостојна изложба 2018г- Дом на култура, Струмица* самостојна изложба 2018г.- Дом на култура, Градско* самостојна изложба 2019г.- КИЦ Романса, М. Каменица, Проект пид покровителство на Министерство за култура
* самостојна изложба 2020г.- Ликовен салон, Велес- Јубилеј, 10 години Луна* самостојна изложба 2020г.- Дом на култура, Демир Хисар
* самостојна изложба 2021г.- Дом АРМ, Скопје
* самостојна изложба 2022г.- Спомен куќа Тоше Проески, Крушево* 2020година од Општина Велес, доделено 9-то Ноемвриско Признание за креативност и културна афирмација на Општина Велес низ државата и странство.
* самостојна изложба 2023г.- Порта Македонија, Скопје е Проектот на Музеј на Македонската борба, Скопје, под покровителство на Министерство за култура.
* самостојна изложба 2024г.- Дом на култура, Ресен Проект под покровителство на Министерство за култура* јубилејна изложба 2025г.- Ликовен салон, Велес- Јубилеј, 15 години Луна
3 Галерија
Бохуслав Хасиштејнски од Лобкович

Бохуслав Хасиштејнски од Лобкович (германски: Bohuslaus Lobkowitz von Hassenstein) (1461 – 11 ноември 1510) бил благородник, писател и хуманист од старото бохемиско семејство (подоцна принцови) од династијата Лобкович. Без оглед на неговите Бохемиски корени, тој експлицитно се нарекувал себеси како Германец.
Роден е во замокот Хасиштејн, во близина на Кадањ, Бохемија. Студирал во Болоња и во Ферара (доктор по право, 1482) и таму се преобратил од утракизам во католицизам. По 1483 година, станал проректор на Вишеград во Прага, а помеѓу 1490 и 1491 година патувал во Светата земја и во Египет, добивајќи го прекарот „Чешкиот Одисеј“. Бил избран за епископ на Оломоуц, но бил одбиен од папата. После тоа, живеел со неколку свои пријатели писатели во неговиот „Тускулум“, замок Хасиштејн сместен во североисточна Бохемија.
Лобкович бил автор на филозофска проза, писма и стихови, вклучувајќи и сатира за Бохемискиот национален живот: ''Ad sanctum Venceslaum satira'' (1489). Тој бил успешен есеист и поет и постанал ''poeta laureatus''. Лобкович пишувал на германски и на латински, но никогаш на чешки, што било „варварско“ во неговите очи. Покрај тоа, тој очигледно се сметал себеси за Германец („Ego me Germanum esse et profiteor et glorior“ ― „Отворено признавам дека сум Германец и сум горд на тоа“).
Негови блиски пријатели биле Јан Шпехта од Вшерд, филозоф, Викторин Корнел зе Вшерд и Рацек Дубравски од Дубрава, кои и двајцата биле теоретичари на Бохемиското обичајно право. Тој бил помладиот брат на Јан Хашиштејнски од Лобкович.
Починал во замокот Хасиштејн во 1510 година.
Карел Нови (писател)

Карел Новак (8 декември 1890 – 23 ноември 1980 година), професионално познат како Карел Нови, бил чешки писател и новинар.
1 Биографија
Карел Новак бил роден во семејство на сиромашен пекар. Тој објавувал под името Карел Нови, а подоцна го зел ова име како свое. Учел во гимназијата во Бенешов, а негов соученик во третата и четвртата година бил Владислав Ванчура со кого станал близок пријател.
Нови не завршил средно училиште и по неколку краткотрајни работни места, почнал да студира новинарство. Како новинар, работел со левичарската интелигенција. За време на Втората светска војна, бил уапсен во 1944 година од нацистичките окупатори и интерниран во работниот логор Клечина (Клетендорф) во Шлезија, во близина на Вроцлав.
По ослободувањето, постепено работел во неколку редакции, од 1952 до 1956 година бил главен уредник на Државното издаваштво на детски книги. Од 1956 година работел како професионален писател. Во 1960 година бил назначен за Национален уметник.
Карел Нови починал во 1980 година во Прага и бил погребан на Старите градски гробишта во Бенешов. Гробот на семејството Карел Нови е на Старите градски гробишта во Бенешов.
2 Дела
Литературното творештво на Карел Нови опфаќа многу жанрови: од фељтони и кратки раскази до долги романи, од книги за деца и младинци до театарски претстави и филмски сценарија. Неговото дело често се класифицира како критички реализам, а тој често се занимавал и со социјални прашања.
3 Награди
* Ред на трудот
* Државно признание „Клемент Готвалд“ (1960)
* Заслужен уметник на Чехословачка (1954)
* Национален уметник на Чехословачка (1960)
Стефан Ѓакиќ

Стефан Ѓакиќ (Белград, 27 декември 1991 година) е српски писател.
1 Биографија
Стефан Ѓакиќ бил роден и израснал во Белград во 1991 година како постаро дете во семејството. Го завршил Електротехничкото училиште „Никола Тесла“ во Белград. Студирал англиски јазик, литература и култура на Филолошкиот факултет при Универзитетот во Белград.
Својот прв роман, „Опседнатата Ровенсија“(„Уклета Ровенсија"), го објави во 2018 година. Романот е преведен на англиски и руски јазик. На руски јазик излегол во издание на Националната библиотека „Руска библиотека“ во Панчево. Вториот роман на Стефан „Немирите на ровенсискиот лав“, е продолжение на неговиот прв роман. Неговиот трет роман се вика „Логиката на несмислата“ („Логика несмисла"). Објавил збирка поезија „Кристина“. Го објавил расказот „Синиот човек“ („Плави човек") во збирката раскази „Нов Свиток“. Објавил есеј за поетот Милорад Петровиќ Сељанчица во Зборникот „Културно наследство на Милорад Петровиќ Сељанчица“ во издание на Националната библиотека „Радоје Домановиќ“ во Рача.
Првите два романа на Ѓакиќ се фиктивни дела со историска подлога. Врон Коенел е омилен лик на повеќето луѓе кои ги прочитале неговите романи. Овој лик има митски статус внатре во измисленото кралство на Стефан и евоцира подлабоки теми како што се отфрлања, изолации и жртвувања.
Стефан Ѓакиќ е член на Друштвото на писатели на Србија од 1 јануари 2022 година.
2 Дела
*''Опседната Ровенсија'' (2018)
*''Синиот човек'' (2018)
*''Немирот на ровенскиот лав'' (2023) *''Кристина'' (2024) *''Логиката на несмислата'' (2025)
Маркета Гец-Станкиевич

Маркета Гец-Станкиевич (родена како Маркета Гецова ; 15 февруари 1927 – 6 ноември 2022) била канадски научник и преведувач, најпозната по својата работа за чешката литература. Родена од мајкагерманска-бохемијка и татко чешки-евреин , таа ја освои наградата „Ордо скрипторес боемици“ во 1988 година, Медал за заслуги во 2000 година, и наградата „Џорџ Тајнер“ во 2016 година.
Радио Прага Интернешнл ја опиша како:
1 Живот
Маркета Гецова била родена во Либерец. Од 1935 до 1948 година, таа живеела во Мистек каде што учела во германско училиште. Нејзиниот татко бил Евреин и го преживеал Терезиенштат.
Во 1948 година, нејзиното семејство емигрирало во Торонто. Студирала германска филологија и дипломирала на Универзитетот во Торонто, и на Универзитетот Колумбија. Својата докторска теза ја напишала за германскиот романописец од 19 век, Вилхелм Рабе. Од 1959 година, предавала германска литература на Универзитетот во Британска Колумбија и била најпозната по нејзината стипендија за самиздат и дисидентски писатели како што е Вацлав Хавел.ref>
Во 1965 година, таа се омажила за политичкиот научник роден во Полска, Владислав Станкевич. Од 1973 до 1989 година, таа патувала годишно во Прага и се запознала со многу чешки писатели, промовирајќи ја нивната работа на запад. Се пензионирала во 1992 година, но продолжила да пишува и да зборува на конференции.
Таа почина во својот дом во Ванкувер на 6 ноември 2022 година, на 96-годишна возраст.
2 Дела
* Маркета Гец-Станкјевич (ур.) ''Драмите на Ванек: Четири автори, еден лик.'' Ванкувер: Универзитетска издавачка куќа на Британска Колумбија, 1987.*''Збогум Самиздат: Дваесет години чехословачко андерграунд пишување,'' Нортвестерн Јуниверзити Прес, 1992. ISBN 978-0810110359
Бехадин Ахметовиќ

Бехадин Ахметовиќ (роден 1935) е српски писател, публицист и поет од горанско потекло чие творештво воглавно е поврзано со културата и историјата Горанците. Потекнува од Драгаш.
1 Дела
*''Гора и Горанците'', Интер Ју Прес, Белград, 1998
*''Гора и горанската самоуправа'', самообјавен, 2003
*''Песни за'' Гора - поезија, Алтера, Белград, 2009
*''Стихови за Гора и о Гора'', Борча, 2010
*''Кажувања и стихови за Гора и о Гора 2'', Гораграф, Земун 2013
*''Чудотворна Гора и Малиќ Пеливановиќ'', Белград, 2015, за познатиот слаткар од семејството Пеливановиќ. *''Јусуф и Џемиља,'' Белград, 2016
*''Денот кога небото плачеше над Гора'' - роман, 2017
*''Зборување на римуваниот јазик'' - поезија, 2017
*''Нешто се случило, а нешто се зборува'', 2018
*''Сведок'' - документарна проза, 2020
*''И страдање и љубов'', 2021
*''Бука'', 2022.
Тој бил гостин во емисијата ''„Благата на Косово и Метохија“'' на Радио-телевизија на Србија, посветена на Гора. Политички е активен како потпретседател ''на Граѓанската иницијатива на Горанците''.
Време на чуда

''„Време на чуда“'' е филозофски, сатиричен и историски роман од српскиот писател Борислав Пекиќ, објавен во 1965 година. Се состои од два дела. Првиот дел, ''„Време на чуда“,'' е составен од седум наративни единици напишани на основа на библиски мотиви за Исусовите чуда во Јудеја . Во однос на библиската парадигма, презентираните чуда се инвертирани и пародирани. Така, слепиот човек на кого Христос му го вратил видот, си ги вади очите, згрозен од светот што го гледа, жена излечена од лепра е отфрлена и од заедницата на здравите и од заедницата на болните, нем просјак е осуден на смрт кога прозборува, Лазар по неговото воскресение станува несреќен инструмент на борбата меѓу Христовите поддржувачи и противниците итн. Вториот дел, ''„Време на смртта“,'' е составен од четири поглавја. Во голема мера ја испитува евангелската приказна од перспектива на апостолот Јуда, кој е претставен како најстраствен поддржувач и вистински идеолог на пророштвото за спасителот, додека Исус е претставен како измамник, инсистирајќи дека неговото распнување, а со тоа и спасението на човештвото, никогаш и не се случило.
Иако е прв роман на Пекиќ, ''„Време на чуда“'' е книга со исклучителна уметничка зрелост и филозофска длабочина, лишена е од било какви почетнички недостатоци. Таа ги развива основните постулати на поетиката на Пекиќ: дотеран стил, широка ерудиција и митомахија. Терминот митомахија се однесува на посебната борба против митовите, односно на суровата критика и разоткривање на митскиот светоглед. На овој начин, со многу хумор и длабока емпатија за човечките недостатоци, имплицитно се критикува секаков вид догматско размислување, идејата за проекти за среќа (без разлика дали зборуваме за христијанство, комунизам, хуманизам или некоја десетта идеологија), како и идејата за цивилизациски напредок, совршенство и спасение на човекот. Пекиќ планирал да напише ипродолжение на романот под наслов ''„Време на зборови“'', но никогаш не ја реализирал идејата. ''„Време на чуда“'' е преведена на англиски, полски, унгарски, грчки, француски, романски и украински јазик.
Филмот „Време на чуда“ од 1989 година, за кој Пекиќ го напишал сценариото, е многу слободна адаптација на овој роман.
Шќепан Алексиќ

Шќепан Алексиќ (роден на 5 септември 1952 година во Богдашиќи во близина на Билеќа) е српски писател, писател на кратки раскази и новинар. Член е на Друштвото на писатели на Република Српска.
1 Биографија
Роден е во Богдашиќи кај Билеќа. Основно училиште и гимназија завршил во Билеќа, а дипломирал новинарство на Факултетот за политички науки во Сараево во 1976 година. Долги години е како новинар на Танјуг, а од октомври 2008 година е на позиција директор на Националната библиотека „Владимир Гаќиновиќ“ во Билеќа. Член е на редакцијата на српското книжевно списание Нова Зора.
Живее и работи во Билеќа.
2 Дела
Објавил повеќа книги со раскази: *''Набој'', Никшиќ (1988)
*''Рачваст јазик'', Белград (1993)
*''Име и презиме'', Подгорица (2000), Билеќа (2005)
*''Турски друм'', Светот на книгата, Современа проза, Белград (2009) *''Хартиено марамче'', Светот на книгата, едиција Современа проза, Белград (2011)
Алек Патриќ

Алек Патриќ е австралиски романописец и писател на кратки раскази. Патриќ е роден во Земун, Србија, и уште како дете емигрирал во Австралија со своето семејство. Тој ја освоил наградата Мајлс Франклин за 2016 година за својот дебитантски роман ''„Црна карпа, бел град“''. Патриќ е професор по креативно пишување на Универзитетот во Мелбурн.
1 Библиографија
1.1 Романи
*''Црн камен бел град'' (2015)
*''Црн Атлантик'' (2017)
1.2 Збирки кратки раскази
*''Ѕвечарка и други приказни'' (2011)
*''Лас Вегас за вегани'' (2012)
*''Бруно Крамцзер: Долга приказна'' (2013)
*''Приказни за птици месари'' (2018)
Стеван Булајиќ

Стеван Булајиќ (Вилуси, во близина на Никшиќ, 22 јули 1926 – Сараево, 25 јуни 1997 година) бил српски, црногорски и босанско-херцеговачки писател и сценарист.
1 Биографија
Стеван Булајиќ бил роден во Вилуси, во близина на Никшиќ, на 22 јули 1926 година, од татко Миљко и мајка Љубица. Основно училиште завршил во Сараево, каде сè до окупацијата на Босна и Херцеговина во 1941 година посетувал и средно училиште. Штом избувнала војната, Булајиќ со своите родители и браќа се вратил во родниот град каде што веќе на 13 јули 1941 година учествувал во Народноослободителното востание, заедно со неговиот постар брат Ѓорѓе и помладиот брат Вељко. Сите тројца биле ранети во борбите, а Ѓорѓе им подлегнал на раните.
Во војната, на седумнаесетгодишна возраст, Булајиќ ја напишал својата прва песна. Ослободувањето на земјата го дочекал како офицер. Во тоа време, тој веќе ги пишувал своите први раскази. Неговата прва книга била ''„Воени новели“'', а подоцна го објавил својот прв, хумористичен роман „''Патување без возен ред“'', а потоа и книгите раскази ''„Лов до море“'' и ''„Траг во магла“'' . Пишувал и сценарија за филмови, меѓу другото, за филмовите ''„Козара“'' и ''„Битка на Неретва“''.
Бил уредник во весниците „Ослобоѓење“, „Мале новине“, „Чичак“ и „Задругар“.
Неговите дела се преведени на повеќе светски јазици. Добитник е на повеќе награди и признанија за литературно творештво.
Војната во Босна и Херцеговина ја поминал во Сараево, каде што починал во 1997 година.
Негови главни дела му се збирките раскази ''Лов до морето'' (1961), ''Трага во маглата'' (1973), изборот ''Споменик'' (1976); раскази за деца ''Мојот дедо ловец'' (1954), романи за млади ''Извидници на видриното езеро'' (1954), ''Крилестиот караван'' (1955), Нив ш''еесет'' (1956), ''Земја без ќотек'' (1958), ''Небесниот морнар'' (1960), ''Шалајко'' (1974) и ''Дукљан и волкот'' (1978).
Марко Вешовиќ (писател)

Марко Вешовиќ (црногорска кирилица : Марко Вешовић; 14 март 1945 – 17 август 2023 година) бил босански и црногорски поет, писател, есеист, литературен критичар и преведувач.
1 Биографија
Роден во март 1945 година во селото Папе близу Бијело поље во Црна Гора, Вешовиќ учел средно училиште во Бијело поље. За универзитетски студии се преселил во Сараево на Филозофскиот факултет, а потоа во Белград на постдипломски студии на Филолошкиот факултет. Работел како наставник во Сараевската средна сообраќајна школа и во гимназијата „Перо Косориќ“.
Вешовиќ работел како доцент на Филозофскиот факултет во Сараево од 1976 до 1986 година а потоа работел како уредник во издавачката куќа „Веселин Маслеша“ во Сараево. Во 1992 година се вратил на Филозофскиот факултет во Сараево.
На самиот почеток на војната во Босна и Херцеговина, Вешовиќ бил обвинет од медиумите поврзани со СДС на Караџиќ дека е предавник на српскиот народ . Вешовиќ одговорил дека злосторствата на Караџиќ ги запираат умовите на луѓето и им ги претвораат устите во камен. Тој додаде: „Признавам, јас сум Црногорец, но секогаш кога некој ќе ме смета за Србин за да може да плука по мене, привремено и јас станувам Србин“.
Вешовиќ живееше во Сараево за време на Босанската војна и се смета за еден од најпрецизните хроничари на животот на граѓаните на Сараево под опсада.
По војната останал во Сараево, предавал како професор на Филозофскиот факултет, Оддел за компаративна книжевност. Тој го одбил местото како член на Претседателството на Босна и Херцеговина, велејќи дека тој не е за политика, ниту политиката е за него.
Неговите книги вклучуваат ''Полска коњица'' (Полска коњаница), за опсадата на Сараево; Растанак за Аранцаном (Збогум на Аренцано); и Књига жалби (Книга на жалби). Меѓу најзначајните е воената проза Смрт је мајстор из Србије (Смртта е мајстор од Србија,1994). Во него, Вешовиќ ги опишува и своите предвоени искуства со воениот злосторник Радован Караџиќ, некогашен колега поет.
Вешовиќ пишувал колумни во неколку црногорски и босански весници и објавил над 30 книги поезија и проза, преводи поезија, есеи и полемики.
По референдумот за независност на Црна Гора во 2006 година, Вешовиќ пишувал за весникот „Побједа“, во кој објавувал жестоки критики кон опозицијата на Мило Ѓукановиќ. Неговата работа била предмет на една од најголемите пресуди за клевета на Балканот. Во еден период бил почесен претседател на Либералниот сојуз на Црна Гора.
Марко Вешовиќ починал на 17 август 2023 година во Сараево (Нецариќи) и беше погребан таму, на гробиштата Свети Јосип. Имаше 78 години. По неговата смрт, Андреј Николаидис го сметаше за „најголемиот жив црногорски поет“.
Слободан Бубњевиќ

Слободан Бубњевиќ (Риека, 1978) е српски новинар и писател.
1 Биографија
Завршил Математичка гимназија и дипломирал теоретска и експериментална физика на Физичкиот факултет во Белград.
Објавил збирка раскази „Страв од промаја “ (Литературна работилница Рашиќ, Белград, 2013). Пред тоа ја објавил збирката раскази „Пертурбации и други неволји“ (Народна книга, Белград, 2005).
Напишал осум драми („Ембрион“, „Фисиони фрагменти на Павле Савиќ“, „Лов по Чарлс Дарвин“, „Руѓер Бошковиќ“, „Тесла и Пупин“, „1300 каплари“, „Атанасије Стојкович“ и „Судбина“), од кои сите биле емитувани на програмите на Радио Белград.
За време на својата новинарска кариера, развил специфичен наративен пристап во претставување на науката и се афирмирал „како еден од ретки белградски автори во жанрот на научно-популарни студии и документарни репортажаи“ Како новинар, работел во неколку белградски редакции и учествувал во лансирањето на неколку списанија и интернет портали.
Заедно со новинарката Марија Ѓуриќ, ја основал медиумската иницијатива „Наука низ приказни“, која ја уредува од 2017 година.
Бил првиот уредник и иницијатор на списанието „Елементи“, кое Центарот за промоција на науката го издава од 2015 година. Работел како новинар во неделникот „Време“ од 2003 година, а соработувал и со списанието „National Geographic Serbia“.
2 Признанија
Добитник е на стипендијата на Фондацијата „Борислав Пекиќ“ за 2012 година.
Добитник е на наградата на литературен натпревар „Лаза К. Лазаревиќ“ во Шабац во 2007 година (која се доделува за најдобар необјавен српски расказ) за расказот „Напредокот на еден возач“.
Тој е член на Српското книжевно друштво.
Грб на Варшава

Грб на Варшава (Варшавска сирена) — грб што се состои од ''сирена'' во црвено поле. Ваквата претстава се користи барем од средината на 14 век. Сирената традиционално држела сребрен меч, иако тоа не е случај во поновите верзии.
1 Историја
Првиот грб на Варшава прикажувал змеј со машка човечка глава, кој носи меч и штит. Првата позната употреба била на печат од 1390 година. Ова е најстариот постоечки печат на Варшава, кој се состои од тркалезен печат обрабен со латинскиот натпис ''Sigilium Civitatis Varsoviensis'' (Печат на градот Варшава). Постепено, машката глава и тело биле заменети со женска глава, а до крајот на 16 век и опашката била променета од змејска во рибја. Единствените преостанати делови од изворниот грб се мечот и штитот.
Почнувајќи од почетокот на 17 век, варшавските записи градот е поврзан со сирена со меч во раката. Од 1622 година, грбот на Варшава е претставен како сирена со меч и штит во рака, претставувајќи ја Мелусина од реката Вистула (Висла), која според преданието го одвела војводата Болеслав II од Масовија (1262–1313) до соодветното место (рибарско село) и му наредила да го основа градот, околу 1294 година. Потеклото на легендарната личност не е целосно познато. Мотото на градот е, соодветно, ''Contemnit procellas'' („Им пркоси на бурите“).
2 Современа употреба
Сегашниот официјален дизајн на симболот бил воведен во 1938 година, но се користел во овој облик само до почетокот на Втората светска војна. По 1945 година, комунистичките власти го промениле амблемот со отстранување на круната. Инсигнијата била вратена во предвоениот облик на 15 август 1990 година.
Покрај тоа, постои и „Голем амблем на главниот град Варшава“ (''Herb Wielki Miasta Stołecznego Warszawy'') кој се користи само за церемонијални пригоди. Вклучува приказ на медалот Virtuti Militari, кој му бил доделен на градот во чест на храброста на неговите граѓани за време на Втората светска војна . Исто така, го додава и второто мото на амблемот - ''Semper invicta'' (Секогаш непобедлив).
Секој член на Кралските хусари на Обединетото Кралство, лесната коњаница, го носи ''Сирената на Варшава'', грбот на градот Варшава, на левиот ракав од неговата облека број 2 (службена). Членовите на 651-та ескадрила на Воздухопловниот корпус на Обединетото Кралство, исто така, го носат ''златникот на Варшава'' на левиот ракав од нивната златна облека број 2 (службена).
3 Статуи и скулптури
4 Поврзано
* Знаме на Варшава
Скината завеса

„Скината завеса“ (англиски: ''Torn Curtain'') — американски филм од 1966 година, во режија на Алфред Хичкок. Главните улоги ги играат: Пол Њумен, Џули Ендрјус и Лила Кедрова.
1 Содржина
Професорот Мајкл Армстронг (го игра Њумен) заминува во Копенхаген на конференција на физичари, заедно со својата соработничка и свршеница Сара Шерман. Меѓутоа, по пристигнувањето, Мајкл ја известува Сара дека ќе остане некое време, а таа треба да се врати дома. Таа му се придружува и сфаќа дека Мајкл оди во Источна Германија. Професорот ѝ кажува дека сака да остане таму, зашто американската влада му го откажала истражувачкиот проект. Всушност, Мајкл заминува во Источна Германија со задача да открие важни информации од едне познат источногермански научник. Откако ја извршува задачата, тој и Сара мора да најдат начин како да се вратат на Запад.
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Велесело

Успение на Пресвета Богородица — главна селска црква во битолското село Велесело, Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа надвор од селото Велесело во источна насока.
2 Поврзано
* Битолско архијерејско намесништво
* Краварско-бачка парохија
* Велесело
Феликс Петанчиќ

Феликс Петанчиќ, познат на латински како Felix Petancius (Феликс Петанциј) и на италијански како Felice Petanzio (Феличе Петанцио), бил ренесансен хуманист, историчар, писец и илустратор. Роден во Дубровник, работел како дипломат за Дубровничката Република и Кралството Унгарија. Неговите дипломатски патувања го однеле во Франција, Италија и Османлиската империја.
Петанчиќ се смета за еден од хрватските латинисти. Му се припишуваат три дела со различен степен на оригиналност. Сите три се однесуваат на Османлиските војни во Европа. ''Historia Turcica'', историја на Османлиската империја, е делумно оригинално и делумно копирано од едно дело од Николо Сагундино. ''Quibus itineribus Turci sint aggrediendi'', за географијата на Османлискиот Балкан, е плагијат на дело од Мартин Сегон. ''Genealogia Turcorum imperatorum'' ги разгледува внатрешните работи во Османлиската Империја. Се заснова на искуство од прва рака. Покрај своите дела, Петанчиќ приложил илуминирани ракописи на Корвинската библиотека во Унгарија.
Преживелиците на мачорот Тошо

„Преживелиците на мачорот Тошо“ или само „Машорот Тошо“ – роман за деца на српскиот писател Бранко Ќопиќ.
1 Содржина
Романот се состои од следниве делови:* Вовед
* Прва глава. Таинствена кола, уште потаинствена вреќа и многу таинственото мрдање во вреќата — Дали вреќата е госпоѓа или разбојник? — Возење кон гибел
* Втора глава. Од која ништо не се гледа, затоа што се наоѓаме во вреќа, но затоа сепак се слуша по нешто (прпеишано до дневникот на Тошо)
* Трета глава. Воденицата кај која не стигнува пладнето — Од пилешки до слоновски дроб — Полна кола со арамилаци — Миризбите од непознатата меана
* Четврта глава. Необичната меана без третото магаре — Фаќање на месечината — Вреќо, фрли ме в река! Кој е меанџија, а кој чичко-Триша, тоа го знае само мачорот — Исчезнување на вреќата
* Петта глава. Барање — Што вели сомот — Полна кола со полни вреќи — Две кила просо за три царства — Дожд од ракија — Умен оглас и проглас
* Шеста глава. Глушец ми се качува по плеќите — Јуриш на зајаците — Чекорите на непознатиот — Се кревам во воздухот
* Седма глава. Необичен пазар — Глушецот пророк — Продавам Лав! — Пророк во лавска вреќа — Оган под табаните, народе! — Лавот ја чека мечката
* Осма глава. Сојузниците глушецот и мачорот — Од мрачната вреќа под сонливата ѕвезда — Појава на третиот сојузник — Тресикруша Пченковски — Таинствениот план
* Деветта глава. Бран од страв пред мечката — Израстресените реченици: Бегај, кнезу! Мачорот-лав го јаде месецот — Насмеаната круша — Од небото паѓаат мачори
* Десетта глава. Пак во вреќа — Брковата чадена сланина — Чевли од орев — Лизгав свет — Коњот скока на глушецот — Километар живот за два прста канап (препишано до дневникот на Тошо)
* Единаесетта глава. Еве за нас војвода! Големо осбрание на глувците — Кој ќе им беси ѕвонци на мачките — Потрага по Тошо — Цела коњица против еден војвода
* Дванаесетта глава. Состанок во ноќта — Слобода и сланина — Големата гозба — Јавај ме, пророку! — Зачудените сончогледи — Заминување во војводството — Страшниот глас и стапот
* Тринаесетта глава. Трчање по јаката и шарениот торбак — Некој дише во мрачната пештера — Очи со очи со Треси-Круша — Двајцата патници и двете сенки
* Четиринаесетта глава. Меанџијата ја кори пропаста — Читање на трагите — Жолтковото лажење и големото страдање — Наерената воденица од прегратки — Пијаните палта
* Проштална глава. Времето се краде, врви и лета — Брашнавата глава — Необична дружба — Жолта дамка на хоризонтот — Месечината над ќелавата глава
2 За делото
Делото било објавено на македонски јазик во 1961 година од издавачката куќа Култура. Преводот го направил Симон Дракул, јазичната редакција е дело на Лидија Ежова, а Иван Велков е автор на нацртот на корицата. Книгата има 67 страници, а била испечатена во печатницата „Нова Македонија“.
Дончо Златков

Дончо Златков, роден Андон Златков Томов, познат по псевдонимите Дедо Дончо војвода, Палатски, Арамијата и Пирински цар (Палат, 1865 — Дупница, 2 октомври 1918) — македонски ајдут и револуционер. Учесник во Горноџумајското востание и војвода на Петрич. Деец на Македонскиот комитет и подоцна на Македонски-одринските доброволни чети. Пратеник во Народното собрание на Бугарија.
1 Животопис
Тој е роден во 1865 година во планинското село Палат, Пиринска Македонија. Завршил четврто одделение во Дупница, каде што се преселил неговиот татко. Од 1884 година дејствувал со чета од Пирин и Малешевската планина и првично се занимавал со ајдутство, Како и сите македонски ајдути со својата чета почнува и револуционерни активности. Учествувал во четничката акција на Македонскиот комитет во 1895 година.
Во 1901 година, под влијание на Стојко Бакалов, тој се приклучил на ВМОК, Неговата чета е поддржана со храна, облека и вооружување од Ќустендилското Македонско друштво. Војвода е на чета во Горноџумајското востание во 1902 година.
За време на Илинденското востание во 1903 година дејствува со четата во Серскиот револуционерен округ, а по востанието останал во Петричко и ја продолжил борбата со Турците.
Во текот на Балканската војна во периодот 1912-1913 година, Дончо Војвода бил на чело на доброволната чета № 42, које е дел од Македонско Одринско ополчение, со бројност од 92 четници. Делува во Петричко заедно со четите на Никола Герасимов, Лазар Делев и Тане Николов, Тој се бори во клисурата Рупелско дефиле, Сенокос, Градево и др. Во исто време, четите на Дончо Златков и Јане Сандански влегоа во Солун.
Во 1914 година Златков бил избран за народен пратеник на Петричкиот регион во 17-та Национално собрание од Либералната партија (радослависти). Умира на 2 октомври 1918 година во Дупница.
Евроаеродром Базел Милуз Фрајбург

Евроаеродром Базел Милуз Фрајбург е меѓународен аеродром во Франција. Се наоѓа на западно од тромеѓата меѓу Франција, Германија, и Швајцарија, северозападно од градот Базел во Швајцарија, југоисточно од Милуз во Франција, и југозападно од Фрајбург во Германија. Аеродромот е заеднички управуван од Франција и Швајцарија, според меѓународна конвенција од 1949 година. Аеродромот служи како база за easyJet Switzerland.
Црква „Пресвета Богородица“ - Ѓавато

Пресвета Богородица — главна селска црква во битолското село Ѓавато, Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа во југоисточниот дел на селото.
2 Историја
Според истражувачот Јован Трифуноски била изградена во втората половина од век, иако според натпис на самата црква, истата најверојатно е подигната во 1835 година.
Црквата ја користеле и малобројните христијани од соседните села Доленци и Кажани во текот на отоманскиот период, бидејќи истите немале свои храмови.
3 Галерија
4 Поврзано
* Ресенско архијерејско намесништво
* Прва ресенска парохија
* Ѓавато
Јан Ромпски

Јан Ромпски (|Jón Rómpsczi, 8 декември 1913 година – 30 декември 1969 година) — кашупски активист, поет, писател, новинар и етнограф. Тој бил еден од најважните личности во организацијата ''Зжешиње''. За време на Втората светска војна тој бил член на тајната антинацистичка организација „Померански Грифин“. Бил затворен во концентрациониот логор Штутхоф. По војната ги завршил студиите на Универзитетот Никола Коперник во Торуњ и бил вклучен во кашубиското движење.
1 Библиографија
*''Киеј''*''Взенњик Арконе''*''Ребоце''*''За земја'' (1956)
*''Поренк'' (1957),
*''Розтрабарч'' (1958),
*''Лепше чеце'' (1958)
*''Гаси ид'' (1959)
*''Сцинание канија'' (1961)
*''Помион Звонов'' (1970)
*''Шинание кани. Казуубски звицај лубови'' (1973)
*''Вирцте'' (1980)
Билјана Дојчиновиќ

Билјана Дојчиновиќ (родена на 11 февруари 1963 година) е редовен професор на Одделот за општа литература и литературна теорија на Филолошкиот факултет, Универзитет во Белград.
1 Биографија
Билјана Дојчиновиќ дипломирала на катедрата за општа литература и литературна теорија на Филолошкиот факултет, на Универзитетот во Белград во 1986 година. На истиот факултет во 1991 година ја одбранила магистерската теза ''„Категоријата на родот во американската гинокритика“ (врз примерот на делата на Ерика Јонг)'', а потоа, во 2003 година, докторската дисертација ''„Наративни постапки во романите на Џон Апдајк''. Таа е една од основачите на Центарот за женски студии во Белград, како и на Центарот Индокс на Здружението за женска иницијатива. Од 2002 до 2008 година била главен уредник на списанието за феминистичка теорија ''„Genero“.'' Таа е член на управниот одбор на COST Action IS0901, ''Жени писателки во историјата: Кон ново разбирање на европската книжевна култура'' (2009−2013) од 2011 година Таа е членка на Друштвото Џон Апдајк (JUS) и на уредничкиот одбор ''на The John Updike Review'' од нивното основање а е и во одборот на директори на JUS од 2015 година. Од 2011 година е раководител на истражувачкиот проект ''Литература – теорија и историја на женската литература на српски јазик до 1915 година.'' Таа е главен и одговорен уредник ''на Literature, списание за проучување на литературата, родот и културата.''
Во 2016 година, таа ја доби наградата „Анѓелка Милиќ“ за нејзината книга ''„Право сонча – драковиши модернизам“'' (Академска книга, Нови Сад, 2015). Оваа награда се доделува на домашната авторка за најдобра научна работа објавена во претходната календарска година, во земјата и/или во странство, и претставува значаен научен придонес во родовите студии (теорија и истражување) во Србија.
1.1 Објавени книги
*''Гинокритика: Родот и проучувањето на литературата напишана од жени'', Литературно друштво „Свети Сава“, Белград, 1993.
*''Избрана библиографија на дела од феминистичката теорија/женските студии 1974-1996'', (Женски студии - специјално издание), Центар за женски студии, Белград, 1996.
*''Градови, соби, портрети'', Литературно друштво „Свети Сава“, Белград, 2006.
*''GenderRingS: Родови читања во српското женско пишување'', АЖИН-Индок '','' Белград '','' 2006. ЦД издание .
*''Картограф на современиот свет: Романите на Џон Апдајк'', Филолошки факултет, Белград, 2007.
*''Средби во темнина: Вовед во читањето на Вирџинија Вулф'', Службен весник, Белград, 2011.
*''Десното на сонцето – различни модернизми'', Академска книга, Нови Сад, 2015.
The Wolf Among Us 2

''The Wolf Among Us 2'' (македонски: ''Волкот меѓу нас 2'') — претстојна епизодна авантуристичка игра развиена од Telltale Games и AdHoc Studio, а објавена од Telltale Games. Играта е непосредно продолжение на играта ''The Wolf Among Us'' од 2013 г., при што дејството се одвива шест месеци по настаните од претходната игра.
1 Развој
Развојот на ''The Wolf Among Us 2'' го водат реформираната Telltale Games и AdHoc Studio, во чии екипи се вклучени многу поранешни вработени на изворната Telltale, како и членови на екипата од првиот дел (2013). AdHoc Studio е одговорно за раскажувачките и кинематографските гледишта, додека Telltale се занимава со останатото. Клучните членови на творечката екипа се сорежисерите Ник Герман и Денис Ленарт, како и композиторот Џаред Емерсон-Џонсон. Глумците Адам Харингтон (Бигби Волк) и Ерин Ивет (Снежана) се вратиле во своите улоги. Иако изворната Telltale размислувала за продолжение по 2014 г., развојот бил прекинат кога компанијата ненадејно се затворила во септември 2018 г.
Во август 2019 г., компанијата LCG Entertainment ги купила средствата и го обновила развојот под трговското име Telltale Games, со извршниот директор Џејми Отили што нагласил дека развојот е целосно обновен без користење на претходни нацрти. Новото студио ја избрала ''The Wolf Among Us 2'' за свој прв проект бидејќи таа била една од најуспешните игри на претходната Telltale. Клучно за новата филозофија е тоа што сите епизоди се развиваат истовремено, со цел да се избегне прекумерна работа и да се овозможи воведување нови механики што биле технички ограничени во првата игра. Филмот се гради врз погонот Unreal Engine 5 (по преминот од Unreal Engine 4), а сценаристите се стремат да создадат приказни што ќе бидат самостојни и лесно разбирливи за новите играчи.
Ана Лајминг

Ана Лајминг (, 24 јули 1904 година во кашупското село Цвангсхоф - 13 јули 2003 година во Слупск, Поморско Војводство, Полска), едно од тринаесетте деца родени на Јан и Маријана Жмуда Тжебиатовски.
1 Живот и работа
Иако Лајминг била плоден писател на кашупски и полски кратки раскази, романи, мемоари и драми, таа не го објавила своето прво дело сè до 1958 година. Како млада жена, работела во администрацијата на различни локации, вклучувајќи го и градот Кочиевиан во Тчев, каде што во 1929 година се запознала и се омажила за бегалец од Руската Империја по име Николај Лајминг. Тие станале родители на ќерка Вера и син, уметникот Влоџимиеж Лајминг. Во 1953 година таа и нејзиното семејство се преселиле во Слупск, каде што потекло од Белорусија на нејзиниот маж ќе привлекува помалку неповолно внимание.
Во 2011 година, Бланче Крбечек и Станислав Фримарк ја објавиле ''„Детелината со четири листа“'', англиски превод на нејзината збирка раскази од 1985 година ''„Черолистна Конициана“''.
2 Почести
Во 1974 година, Ана Лајминг била наградена со медалот „Столем“ од страна на Кашупско-померанското здружение за нејзиниот придонес за кашупската култура. На 29 март 2000 година таа била прогласена за почесен граѓанин на градот Слупск. Во 2005 година, градот Слупск ја именувал и улицата Ана Лајминг (ул. Ани Лајминг) во нејзина чест.
3 Библиографија
*
Јован Деретиќ

Јован Р. Деретиќ ( Оровац, 22 јануари 1934 – Белград, 16 март 2002) бил српски книжевен историчар и универзитетски професор.
1 Биографија
Основно училиште завршил во Оровац, гимназија во Требиње и Врбас. Дипломирал на Филозофскиот факултет во Белград во 1958 година, на групата за југословенска книжевност со општа книжевност. Докторирал по книжевни науки на Филозофскиот факултет во 1966 година со тезата „''Композицијата на планинскиот венец'' “.
Од 1981та година како редовен професор на Филолошки факултет предава српска книжевност.
Тој беше еден од основачите на списание „Литературна историја“ во 1968 година. Стана главен уредник на ова списание во 1972 година.
Тој е автор на значајни студии за српските писатели од 19 век и е предавач на повеќе домашни и странски универзитети. Студирал усна народна поезија и литературни периодни изданија. Од 1982 година е член на Централниот комитет на Српскиот сојуз на писатели и неговото Претседателство.
Бил член на Српското друштво на писатели.
Тој не треба да се меша со претставникот на автохтоната школа, Јован I. Деретиќ.
2 Награди
* За „Историја на српската литература“ доби Октомвриска награда на градот Белград.
* За своето дело ''„Српски роман 1800—1950“'' ја добил наградата Нолит во 1981 година.
3 Избрани дела
*''Доситеј и неговото време'' (1969)
*''Композиција на планинскиот венец'' (1969)
*''Поетиката на Доситеј Обрадовиќ'' (1974)
*''Размислувања за народната поезија'' (1978)
*''Алманах од ерата на волкот'' (1979)
*''Видаковиќ и раниот српски роман'' (1980)
*''Српски роман 1800 – 1950'' (1981)
*''Историја на српската литература'' (1983)
*''Планински венец од П. П. Његош'' (1986)
*''Патот на српската литература'', (1996)
*''Поетика на српската литература'' (1997)
*''Етиди од старата српска литература'' (2000)
*''Размислувања за српската литература'' (2007)
Црква „Св. Климент Охридски и Пресвета Богородица“ - Гермијан

Свети Климент Охридски и Пресвета Богородица — манастирска црква во битолското село Гермијан, Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа во непосредна близина на регионалниот пат 2338, кој поминува низ селото Гермијан. Храмот е во непосредна близина на главната селска црква „Св. Ѓорѓи“.
2 Поврзано
* Краварско-бачка парохија
* Битолско архијерејско намесништво
Јасна Ани

Јасна Ани (Белград, 1982) е српска писателка. Дипломирала арапски јазик и литература. Досега објавила две книги поезија, застапена е во една антологија, а нејзините песни се преведени на англиски и француски јазик. Живее во Белград и преведува од арапски и англиски јазик.
1 Награди и признанија
* Гостин поет на меѓународниот фестивал на поезија „Гласот на Медитеранот“ („“) во Лодев, Франција, 2013 година.* Добитничка на Пекиќевата награда за поезија во 1999 и 2000 година.
* Добитничка е на наградата за поезија на Лимските вечери на поезијата во 2000 година.
2 Објавени дела
*''Патот од тишината'', Литературна младина на Србија, Белград, 1999.  80486668
*''Безимени'', Литературно друштво „Свети Сава“.    193085708
2.1 Антологии, збирки, избори
*''Антологија на современа српска поезија'', Париз, 2011.
*''Гласот на Медитеранот'' – Лодев, 2013 година.