Џон Бахус Дајкс

Џон Бахус Дајкс (10 март 1823 &ndash; 22 јануари 1876 година) бил англиски свештеник и химнописец.
1 Биографија
Џон Бахус Дајкс е роден во Хал, Англија, како петто дете и трет син на Вилијам Хеј Дајкс, бродоградител, подоцна банкар, и Елизабета, ќерка на Бахус Хантингтон, хирург на Скулкоатс, Јоркшир, и внука на Св. Вилијам Хантингтон, викар на Кирк Ела. Неговите баба и дедо биле Св. Томас Дајкс, Л.Л. Б., и Мери, ќерка на Вилијам Хеј. Тој исто така бил братучед на прев. Џорџ Хантингтон. Дајкс бил помлад брат на поетесата и химнописец Елиза Алдерсон и напишал песни за најмалку четири нејзини химни.
До 10-годишна возраст, тој бил ''де факто'' асистент оргулар - нема податоци за никакво формално назначување - во во Митон, Хал, каде што неговиот дедо од страна на таткото (кој ја изградил црквата) бил викар, а неговиот вујко (исто така Томас) бил оргулар. Свирел и на виолина и пијано. Студирајќи најпрво на колеџот Кингстон, Хал, а потоа и во Комерцијалното училиште Вест Рајдинг во Вејкфилд, тој се запишал како втор „Дајкс стипендист“ (вториот корисник по неговиот постар брат Томас, на донација основана во 1840 година во чест на неговиот дедо) во Кетрин Хол (сега колеџ Сент Катарина), Кембриџ. Таму, како воннаставна тема, студирал музика под Томас Атвуд Волмисли, во чие мадригалско друштво се приклучил. Тој, исто така, се приклучил на музичкото друштво Питерхаус (подоцна преименувано во Музичко друштво на Универзитетот Кембриџ ), станувајќи негов четврти претседател, веднаш по неговиот пријател, Вилијам Томсон. Иако знаеме, од неговите дневници и преписки, од Фаулер и од извештаите во печатот, дека голем број од неговите дел-песни биле изведени од CUMS, тие во моментов се изгубени. Откако дипломирал во 1847 година како ''постар Оптим'', тој бил назначен за куратор во Малтон, Северен Јоркшир, во 1847 година. Тој бил ракоположен за ѓакон во Јорк Минстер во јануари 1848 година. Следната година тој бил назначен за помал канон на катедралата Дурам (именување на кое се одржал до неговата смрт), и набргу потоа во канцеларијата на претставникот . Помеѓу 1850 и 1852 година живеел во Холингсајд Хаус, сега официјална резиденција на вицеканцеларот на Универзитетот во Дурам. Во 1862 година тој се откажал од прецентралноста (на ужас на Сер Фредерик Оузли ) на неговото назначување за живеење во Сент Освалд, Дурам, сместен речиси во сенката на катедралата, каде што останал до неговата смрт во 1876 година.
Иако неговиот дедо и татко му биле со цврсто евангелистичко убедување, Дајкс мигрирал во англо-католичкото, ритуалистичко крило на Англиската црква за време на неговите години во Кембриџ. Иако никогаш не бил член на Друштвото Кембриџ Камден, неговиот подоцнежен живот покажал дека тој е јасно во симпатија со неговите централни начела, како што било со оние на Движењето Оксфорд. Бил член на Друштвото на светиот крст. Во тоа време, антагонизмот меѓу евангелистичкото и англо-католичкото крило на Англиската црква било вжештено, а понекогаш и насилно. Суштинскиот случај се однесувал на Свештеникот со седиште во Брајтон. Џон Пурчас (1823-1872) кој, како последица на пресудата на Приватниот совет, која го носела неговото име, бил принуден да се откаже од таквите практики како што се свртување кон исток за време на празнувањето на Светата Причест, користење нафора леб и носење одежди различни од расата и вишок. Друг свештеник, лондонскиот Александар Маконочи (чиј стил на богослужба Лорд Шафтсбери го карактеризирал како „во надворешна форма и ритуал...обожување на Јупитер или Јунона“) бил следен низ судовите додека притисокот не се покажал премногу и тој се откажал од својот живот во 1882 година Иако третманот на Дајкс од страна на евангелистичката партија, која го вклучувала неговиот бискуп, Чарлс Баринг, во голема мера се играла локално, одбивањето на Баринг да даде лиценца курат за да им помогне на преоптоварените Дајкс во неговата парохија која постојано се проширувала, го натерала вториот да побара од Судот на кралицата писмено ''мандамус'', барајќи од епископот да го стори тоа. Наспроти очекувањата на многу високи правни фигури, вклучувајќи го и јавниот обвинител, д-р Еј Џеј Стивенс, КК, чии услуги Дајкс ги задржал, Судот, предводен од судијата Сер Колин Блекбурн, КК, одбил да се меша во она што тие го сметале за прашање на дискреционо право на бискупот. Поразот на Дајкс бил проследен со постепено влошување на неговото физичко и ментално здравје, поради што било неопходно отсуство (што требало да се покаже трајно) од Сент Освалд од март 1875 година. Одморот и силниот швајцарски воздух се покажале бескорисни, Дајкс на крајот отишол да се опорави на јужниот брег на Англија каде, на 22 јануари 1876 година, тој починал на 52-годишна возраст. Сепак, тврдењето на Фаулер дека умрел кај Свети Леонард на Море е лажно: тој умрел во азилот во Тајсхарст, оддалечен околу 18 милји. Уште позначајно, неговото тврдење дека лошото здравје на Дајкс е последица на прекумерна работа, влошена од неговиот судир со епископот Баринг, неодамна било доведено во прашање; еден научник сугерирал дека медицинските докази укажуваат на тоа дека тој подлегнал на терцијарен сифилис и шпекулирал дека Дајкс можеби се заразил со болеста за време на неговите додипломски години. Тој бил погребан во „прелиениот“ двор на црквата Свети Освалд, парче земја за чие стекнување и осветување бил одговорен неколку години претходно. Трогателно, тој го дели гробот со својата најмлада ќерка Мејбел, која починала на 10-годишна возраст од шарлах во 1870 година. Гробот на Дајкс сега е единствениот обележан гроб кој во последните години е претворен во детско игралиште.
1.1 Дела и влијание
Дајкс објавил бројни проповеди, рецензии на книги и написи за теологијата и црковната музика, многу од нив во ''Еклезијастик и Теолог.'' Тие покажуваат значителна ерудиција и духовитост (да не зборуваме за склоност кон проклетство со слаби пофалби и наклонетост кон писма и благ сарказам), особено на темите на Апокалипсата, Псалмите, библиската нумерологија и, не е изненадувачки, функцијата на музиката и ритуалот во црковните служби. Сепак, тој е најпознат по преку 300 химни што ги компонирал. Иако Дајкс открива дека компонирал голем број мелодии специјално за употреба во капелата Галилеја во катедралата Дурам, првата негова мелодија што била објавена се појавила во The Hon. и Св. ''Прирачник на Џон Греј за мелодии на псалми и химни'' (Cleaver: Лондон, 1857). Но, ова во суштина била химнал со локален тираж и малку би направил за да се воспостави Дајкс како композитор. Од далеку поголемо значење било неговото шпекулативно поднесување во 1860 година од шест мелодии до музичкиот уредник (В.Х. Монк) на новиот потфат: ''Химни антички и модерни'' . Шестте биле: неговите први (од трите) мелодии со наслов DIES IRAE (поставени на зборовите ''Ден на гневот О ден на жалост'', сега речиси сигурно никогаш не се пее); HOLLINGSIDE ( ''Џесу, љубител на мојата душа'' ); ХОРБУРИ ( ''Поблиску, Боже мој, до Тебе'' ); МЕЛИТА, ( ''Вечниот Татко, силен за спасување'', користен на погребите на Џеј Ф. Кенеди, Сер Винстон Черчил и војводата од Единбург); НИКЕЈА ( ''Свет, свет, свет!''''Господи Боже Семоќен!'', мелодија која имала впечатливи сличности со ТРИНИТИТЕ на Џон Хопкинс, поставена во 1850 година на истите зборови ); СВ. КРСТ ( ''О дојди и тагувај со мене некое време'' ); и СВ. КАТБЕРТ ( ''Нашиот најблагороден Откупител, пред да дише'' ). Тој доставил и усогласување на мелодијата STOCKTON. Други, подоцнежни, мелодии кои постигнале признание ги вклучуваат ГЕРОНТИЈ ( ''Пофалба на најсветиот во височина'', преземена од песната на кардиналот Њуман ''„Сонот на Геронтиј'' “ и испеана на погребот на Вилијам Гладстон ; LUX BENIGNA (поставена на поемата на Њумен ''Lead, Kindly Light'' ); СИЛА И ОСТАНУВАЊЕ ( ''О сила и останете, поддржувајќи го целото создание'' . Авторот на химната ''О совршена љубов, сите човечки мисли кои ги надминуваат'', бил инспириран да ја напише од мелодијата на Дајкс; и DOMINUS REGIT ME ( ''Кралот на љубовта е мојот овчар'', зборовите напишани од неговиот пријател и уредник на првите две изданија на ''Hymns Ancient & Modern'', Rev. Сер Хенри Вилијамс Бејкер Бт.). Неговите многу хармонизации вклучуваат WIR PFLÜGEN ( ''Ги ораме полињата и расфрламе'' ), MILES LANE ( ''Сите ја поздравуваат моќта на името на Исус'' ) и O QUANTA QUALIA ( ''О, каква треба да биде нивната радост и нивната слава'' ). Тој, исто така, напишал две главни химни - ''Тоа се оние што излегоа од голема неволја'' и ''Господ е мојот пастир'' - бројни химни и мотети од мали размери; Причест, утрински и вечерни служби; и поставување на зборовите на Погребната служба. Сите тие престанале да се употребуваат во последниве години, некои сосема заслужено, иако химните од големи размери прикажуваат фер имитација на Менделсоновиот контрапункт и предехо на едвардијанската величественост, а Погребната служба е помал скапоцен камен. Напишал и едно парче - Анантино - за соло на оргули.
Со оглед на тоа што ширењето на мелодиите на Дајкс во химните објавени во текот на деветнаесеттиот век, заедно со некои преживеани преписки од составувачи на химни и од свештеници, во ОК и во странство (вклучувајќи ги САД и Њасаленд (сега Малави)), покажуваат дека неговите композиции биле високо ценети, крајот на неговиот век донел широко распространета реакција против голем дел од викторијанската естетика, а музиката на Дајкс не избегнала цензура која често била витуперативна. Особено, неговата музика била осудена за нејзината наводна прекумерна хроматичност (иако околу 92% од неговите химни биле или целосно, или речиси целосно дијатонски) и за нејзината наметната сентименталност. (Зборувајќи за викторијанските песни за химни генерално, но очигледно со Дајкс во неговиот нишан Вон Вилијамс напишал за „миазмата на мачните и сентиментални песни на химни кои толку често ги обезличуваат нашите услуги“ ) Со оглед на тоа што е навистина разумно да ја карактеризираат неговата музика како често сентиментална, неговите критичари никогаш не застанале за да објаснат зошто црковните служби од деветнаесеттиот век, кои биле полни со сентиментални слики, проза и кореографија, не требало да бидат придружени со музика од сличен вид. Ниту, пак, објасниле зошто сентименталноста ''сама по себе'' е лоша работа, ниту зошто музиката постојано се подобрува обратнопропорционално на нејзината сентиментална содржина. Како што рекол еден писател, во поширокото разгледување на темата: „Нешто не е во ред со сентименталноста: единственото прашање е, што е тоа? Што се однесува до хармонијата на Дајкс генерално (од кои писателите на дваесеттиот век Ерик Раутли и Кенет Лонг биле отворени во нивното омаловажување), научниците во последниве години го преиспитувале православието на дваесеттиот век што ја осудувало музиката на Дајкс без контрола, со професорите Артур Хачингс, Николас Темперли и (особено) Џереми Дибл гледајќи ја важноста на пионерската работа на Дајкс во поместувањето на мелодиите на химните од благите мелодии долги четири квадратни метри, кои беа главен дел од новата верзија на псалмите на Тејт и Брејди. „Карактеристичен елемент на [Дајксовиот] стил била неговата употреба на имагинативна дијатонска и хроматска хармонија. Дајкс бил целосно свесен за богатиот резервоар на континентална хармонска иновација во музиката на Шуберт, Менделсон, Вебер, Спор, Шуман, Шопен, Лист и раниот Вагнер и тој немал апсолутно никакво внимание да го користи овој развиен хармоничен речник во неговите песни и како шарена експресивна алатка и како дополнително средство за музичка интеграција“. (Кога, во 1904 година, сопствениците на ''химните Античка и Модерна'' се обиделе да ги исчистат мелодиите на Дајкс од нивните хроматски ексцеси, едно од нивните ексцизии била хармонијата во првите три такта на PAX DEI, кои биле повлечени од Менделсон 'Sonntagsmorgen' (Оп. 77 бр. 1)).
Со оглед на тоа што еволуираните вкусови во музиката бележат незапирлив пад во употребата на викторијанските химни генерално, вклучително и оние на Сер Артур Саливан, Сер Џон Стајнер, Сер Џозеф Барнби и Ловел Мејсон, некои од мелодиите на Дајкс се покажале извонредно еластични, со NICAEA, MELITA, DOMINUS REGIT ME и GERONTIUS продолжуваме да наоѓаме место во химните на дваесет и првиот век.
Во 2017 година, плоча во чест на Дајкс била поставена во предкапелот на колеџот Сент Катарина, Кембриџ, каде што тој бил додипломец во 1840-тите.
2 Семејство
На 25 јули 1850 година, Дајкс се оженил со Сузана (1827–1902), ќерка на Џорџ Кингстон, со која имал три сина и пет ќерки:
* Ернест Хантингтон („Ерни“) Дајкс (14 август 1851 – 11 октомври 1924 година),
* Мери Евелин Дајкс (5 октомври 1852 - 1921 година),
* Гертруда Кингстон („Герти“) Дајкс (1854 – 16 декември 1942 година),
* Керолин Сибил („Кери“) Дајкс (25 февруари 1856 – 6 април 1943 година),
* Џорџ Лајонел Ендру Дајкс, 1 ноември 1857 - февруари 1858 година),
* Етел Сузан Дајкс (1859 - 21 март 1936 година),
* Мејбел Хеј („Маб“) Дајкс (14 мај 1860 – 1 септември 1870 година), и
* Џон Артур Сент Освалд Дајкс (27 октомври 1863 – 31 јануари 1948 година).
3 Наводи
*''Оксфордски речник за национална биографија''
4 Поврзано
* на Сајбер Химнал
** Works by or about John Bacchus Dykes
* на проектот Mutopia