Хекла

Хекла (|Hekla) — стратовулкан во јужниот дел на Исланд со висина од 1488 метри и еден од најактивните вулкани на Исланд. Над 20 ерупции се случиле во и околу вулканот од 874 година наваму. Во средниот век, Европејците вулканот го нарекувале „Порта на пеколот“.
Хекла е дел од вулкански гребен долг 40 километри. Најактивниот дел на овој гребен, 5,5 километри долгиот кратер, се нарекува ''Хеклугја''. Хекла наликува на превртен брод со серија кратери, од кои главно два се најактивни.
Честите и големи ерупции на вулканот го покриле поголемиот дел од Исланд со тефра и овие слоеви може да се користат за датирање на ерупциите на други вулкани во Исланд. Околу 10% тефра создадена во Исланд во последните илјада години потекнува од Хекла (до 5 км<sup>3</sup>). Кумулативно, вулканот е еден од оние вулкани коишто исфрлиле најголема количини лава во светот во тек на последниот милениум (околу 8 км<sup>3</sup>).
1 Репутација
На исландски ''Хекла'' е збор за кратка наметка со качулка, и тоа може да се однесуваат на честата покривка од облаци на врвот. Еден постар латински извор, планината ја нарекува ''Казулa Планина'' (латински: ''Mons Casule)''.
После ерупција во 1104, приказни, кои веројатно намерно се ширеле низ Европа од страна на цистерцијанските монаси, кажувале дека Хекла е вратата на пеколот. Цистерцијанецот Херберт од Клерво во своето дело ''За чудата'' (латински: ''De Miraculis)'' напишал (без да ја именува Хекла):
Познатиот огнен котел на Сицилија, кој луѓето го викаат Оџакот на пеколот ... тврдат дека е мала печка во споредба со овој огромен пекол.
Една поема од монахот Бенедит од околу 1120 за патувањата на Свети Брендан ја споменува Хекла како затворот на Јуда. Во ''Флатејарбок'' (исландски: Flateyjarbók) било забележано дека во текот на ерупцијата од 1341, луѓето виделе големи и мали птици како летаат во огнот на планината за кои се мислело дека се душите.
Во 16 век, Каспар Пејцер напишал дека портите на пеколот можат да се најдат во "Хекланската бездна без дно". Верувањето дека Хекла е портата на пеколот опстанало до 19 век. Сè уште постои легенда дека вештерки се собираат на Хекла за време на Велигден.
2 Геологија
Според морфолошка типизација Хекла е нешто помеѓу кратер и стратовулкан (изграден од мешана лава и тефра ерупции) и се наоѓа на гребен, на крстосницата во подрачје каде се сретнуваат јужната исландска сеизмичка зона и источната вулканска зона. Необичната форма на Хекла постои кај многу малку вулкани во светот, а сличен е Калакви во Чиле. Хекла се наоѓа на долг вулкански гребен каде се наоѓа нејзиниот главен кратер ''Хеклугја'' којшто е пукнатина од 5.5 километри. Оваа пукнатина се отвора по целата нејзина должина за време на големите ерупции и се храни од магматскиот резервоар чиј горен дел се проценува дека се наоѓа на 4 километри под површината со центроид 2.5 километри пониско. Тефрата произведена од неговата ерупција е заситена со флуор, отровен за животните. Базалтниот андезит на Хекла генерално содржи над 54% SiO<sub>2</sub>, во споредба со 45-50% на други преодни алкални базалтни ерупции во близина (види ТАС класификација). Тоа е единствениот исландски вулкан кој произведува калко-алкални лави. Фенокристалите во лавата на Хекла може да содржат плагиокласи, пироксен, титаномагнетит, оливин и апатит.
Кога не еруптира Хекла често е покриена со снег и мали ледници. Вулканот исто така е невообичаено асеизмичен со активност која започнува само 30-80 минути пред ерупцијата. Хекла се наоѓа на океански гребен, на раб на дивергентна плоча. Хекла се проучува денес во однос на параметри како што се притисок, деформација и други движења и сеизмичка активност. Земјотресите во близина на вулканот главно се под магнитуда 2 ,кога не е активен, и со магнитуда 3 кога еруптира.
3 Историја на ерупциите
Најстарата забележана ерупција на Хекла се случила во 1104. Од тогаш имало помеѓу дваесет и триесет значителни ерупции, кои понекогаш останувале активни и до шест години со малку пауза. Ерупции во Хекла се различни и тешко е да се предвидат. Некои од нив се многу кратки (недела до десет дена), додека други можат да траат со месеци и години (ерупцијата во 1947 започнала на 29 март 1947 година, а завршила во април 1948). Но, постои општа корелација: што подолго Хекла спие, толку поголема и покатастрофална е првичната ерупција. Најновата ерупција била на 26 февруари 2000 година.
3.1 Праисториски ерупции
Една од најголемите холоценски ерупции на Исланд била Хекла 3 (или Х<sub>3</sub>) ерупцијата околу 1000 пред новата ера, која исфрлила околу 7.3 км<sup>3</sup> вулканска карпа во атмосферата, со показател на вулканска избувност VEI-5. Поради оваа ерупција, температурите во северните делови на светот следните неколку години биле пониски. Траги на оваа ерупција биле идентификувани во шкотскиот тресет и во Ирска. Студија за староста надрвените прстени од овој период покажала занемарлив раст на дрвениот прстен во текот на една деценија.
+ Главни ерупции во праисторијата:, Ерупција, Година
Х-5, 5050 п.н.е
Х-Sv, 3900 п.н.е
Х-4, 2310±20 п.н.е
Х-3, 950 п.н.е
Датумите на ерупција се од Глобалната Вулканите Програма, други извори не се согласуваат.
Хекла 3, 4, и 5 произведуваат огромни количини на риолитски пепел и тефра, кои опфаќаат 80% од Исланд и обезбедуваат корисни датум маркери во почвата  и во другите делови на Европа, како на Оркниски Острови Скандинавија и на други места. Х<sub>3</sub> Х<sub>4</sub> произвеле најголеми слоеви на тефра на Исланд од последното ледено време. Во текот на последните 7,000 години, една третина од вулканската пепел наталожена во Скандинавија, Германија, Ирска и Обединетото Кралство потекнува од Хекла.
3.2 1104 до 1878
; 1104 (Х1)
Хекла бил заспан најмалку 250 години кога избил експлозивно во 1104 (веројатно есента) покривајќи повеќе од половина од Исланд (55,000 км<sup>2</sup>) со 1,2 км<sup>3</sup> / 2.5 км<sup>3</sup> на риодацидна тефра. Ова била втора најголема тефра ерупција во земјата во минатото со VEI-5. Фарми близу до вулканот во долината Тјоурсаудалур (на 15 км оддалеченост), Хрунаманафретур (50 километри) и езерото Хвитаурватн (70 километри) биле напуштени поради штетите. По ерупцијата Хекла станала позната во цела Европа.; 1158
Ерупција со VEI-4 започнала на 19 јануари 1158 произведувајќи над 0.15 км<sup>3 </sup>лава и 0.2 км<sup>3</sup> тефра. Веројатно тоа е изворот на ''Ефраволшраунската ''лава на запад на Хекла.; 1206
Ерупција со VEI-3 започнала на 4 декември.
; 1222
Ерупција со VEI-2 и ерупцијата од 1206 произвеле околу 0.24 км<sup>3</sup> тефра, главно, на североисток.; 1300-1301
Оваа ерупција со VEI-4 која започнала на 11 јули и траела една година, е втора по големина тефранска ерупција на Хекла од населувањето на Исланд, покривајќи 30.000 км<sup>2</sup> земјиште со 0.31 км<sup>3</sup> тефра. Истекла над 0.5 км<sup>3</sup> лава. Тефрата предизвикала значителна штета на населбите Скагафјердур и Фљот, со над 500 смртни случаи таа зима. Материјалот излезен од оваа ерупција имал SiO<sub>2</sub> нивоа помеѓу 56% и 64%, и освен малото изобилство на оливин, лавата била типична за Хекланските ерупции.; 1341
Мала ерупција (VEI-3) започнала на 19 мај и наталожила околу 5×10<sup>7</sup> м<sup>3</sup> тефра над области на запад и југозапад од Хекла, што довело до угинување на стоката, веројатно од флуороза.; 1389
При крајот на 1389, Хекла избила повторно (VEI-3), почнувајќи со големо исфрлање на тефра на југоисток. Подоцна "еруптивната пукнатина се преселила надвор од планината во шумата малку над Скард". Скард и друга блиска фарма биле уништени од голем лавин поток што сега формира 12,5 км<sup>2</sup> на ''Нордурхраун''. Вкупно биле произведени околу 0,3 км<sup>3</sup> лава и 5×10<sup>7</sup> м<sup>3</sup> тефра.
; 1440
Ерупција веројатно се случила околу 1440 кај Рауделдер. Иако е блиску до Хекла, ова не е класифицирано како  ерупција на Хекла врз основа на SiO<sub>2</sub> содржината на лавата.; 1510
Детали од ерупцијата во 1510 ерупција биле запишани дури еден век подоцна. Таа започнала на 25 јули и била особено силна (VEI-4), исфрлајќи вулкански бомби дури до Вердуфел, 40 км западно. Тефра вкупно 0.2 км<sup>3</sup> се наталожила над Рангарвелир, Холт и Ландејар. Во Ландсвејт, загинал еден човек.; 1597
Ерупција со VEI-4 започнала на 3 јануари и траела повеќе од 6 месеци, со 0.15 км<sup>3</sup> наталожена тефра на југ-југоисток, правејќи штети во Мирдалур.; 1636-1637
Мала (VEI-3) ерупција започнала на 8 мај 1636 и траела повеќе од една година. 5×10<sup>7</sup> м<sup>3</sup> тефра од ерупцијата го оштетила пасиштето на североисток предизвикувајќи смрт на добитокот.; 1693
Започнувајќи на 13 јануари и траејќи повеќе од 7 месеци оваа ерупција на Хекла била една од најдеструктивните (VEI-4). Првично било произведено 60,000 м<sup>3</sup>·s<sup>−1</sup> тефра, а 0.18 км<sup>3</sup> во тек на целата ерупција која исто така предизвикала лахари и цунами. Тефра била наталожена на северозапад, уништувајќи и оштетувајќи фарми во Тјорсаурдалур, Ланд, Хрепар и Бискупстунгур. Ситна пепел од ерупцијата стигнала до Норвешка. Имало штета на дивиот свет со значителен број на угинување на пастрмка, лосос и кај домашните животни.; 1725
Многу мала ерупција, можеби само VEI-1, се случила на 2 април 1725 а лава течела од локации околу Хекла кои од тогаш се покриени со подоцнежни лавини текови. Овие ерупции не се класифицирани како Хеклански врз основа на SiO<sub>2</sub> содржината на лавата.; 1766-1768
Ерупцијата во 1766 била голема (VEI-4) и го произвела вториот по големина лавин проток, 1.3 км<sup>3</sup> покривајќи 65 км<sup>2</sup>, а трет по големина тефрански волумен, 0.24 км<sup>3</sup>, на било кој исландски вулкан во текот на населената ера. Ерупцијата започнала во околу 3:30 часот на 5 април 1766 и престанала во мај 1768. Првично се наталожил слој од 2 до 4 см тефра над Аустур-Хунаватнсисла и Скагафјердур, што резултирало со смрт на рибите и стоката. Рангарвелир, Ланд и Хрепар исто така претрпеле штета. За време на ерупција до 0.5 метри лавини бомби биле исфрлени на 15-20 километри, и била предизвикана поплава од ненадејното топење на снегот и мраз на падините на Хекла.; 1845-1846
Хекла била заспана  повеќе од шеесет години пред 1845, кога одеднаш испукала на 2 септември во 9 часот изутрина:После силната бура ноќта на 2 септември истата година, површината на тлото на Оркниски Острови беше покриена со вулканска прашина. Жителите на Велика Британија помислија дека Хекла повторно се активирала. Веднаш потоа пристигна вест за голема ерупција на планината. Ноќта на 1 септември, луѓето кои живеат во близина беа преплашени од подземни рикања кои продолжија до средината на денот на 2ри. Потоа со страшна бучава на страната на конусот се формираа два широки отвори од каде потекоа потоци на лава, кои течеа низ две грла на падините на планината. Целиот врв беше покриен со облаци од пареа и вулканска прашина. Соседните реки беа толку жешки што угинаа рибите а овците бегаа уплашени од жештината а некои изгореа пред да можат да побегнат. Ноќта на 15 септември, два нови отвори беа формирани— еден на источната а друг на јужната падина — и од двата течеше лава дваесет и два часа. Течеше надолу дваесет милји,убивајќи многу добиток и уништувајќи голем дел од пасиштето. Дванаесет милји од кратерот, текот на лавата беше 40-50 стапки длабок и скоро една милја широк. На 12 октомври потече нова лава и создаде слична таква маса. Планината продолжи да биде активна до април 1846; потоа малку престана и пак продолжи во месец октомври(...) Ефектите на оваа ерупција бе катастрофални. Цел остров беше покриен со вулкански отровен пепел. Добитокот кој пасел го нападна болест и голем број од стоката угина...Снегот и мразот на планината целосно се стопија од жештината.... Анонимен, 1872Ерупцијата престанала околу 5 април 1846. На почетокот на оваа ВЕИ 4 ерупција се произвело 20,000 м<sup>3</sup>·s<sup>−1</sup> тефра. Таложењето на тефра (0.17 км<sup>3</sup>) главно било на исток-југоисток. Веднаш на исток од Хекла слојот бил 20-40 см длабок. Ситен пепел стигнал до Фарските , Шетландските и Оркниските Острови. Лавиниот тек кон запад и северозапад покрил површина од 25 км<sup>2</sup> со 0.63 км<sup>3</sup> со лава. Големи количини на темна пепел биле наталожени на пасиштето во истите насоки што довело до многу смртни случаи кај добитокот од флуороза во следните две години.; 1878
Мала ерупција (VEI-2) се случила меѓу 27 февруари 1878 година и април 1878 година, околу 10 километри источно од Хекла, и произвела 0.2 км<sup>3</sup> лава од две паралелни пукнатини покривајќи 15.5 км<sup>2</sup>.
3.3 Од 1913 до 1948 година
Мала ерупција (VEI-2) се случила помеѓу 25 април 1913 година и 18 мај 1913 година, околу 10 километри источно од Хекла, и предизвикала големи пукнатини во Мундафел и Ламбафит кои произвеле 3.8 и 6.3 км<sup>2</sup> лава.
; 1947-1948
Ерупција со VEI-4 започнала на 29 март 1947 година и завршила на 21 април 1948 година. Веројатно ова била втората најголема ерупција на лава од Хекла по населувањето на Исланд и втората најголема лавина ерупција во светот во периодот од 1900-1970. Вкупната количина на лава била 0.8 км<sup>3</sup> со 0.21 км<sup>3</sup> тефра. Пред ерупцијата Хекла била висока 1,447 м, зголемувајќи се на 1,503 м, пред повторно подоцна да се намали на 1,491 м.
Ерупцијата се случила еден век по последната ерупција на Хекла, најдолгиот неактивен период на вулканот уште од 1104. Пред ерупцијата, вулканот бил видлив во околината, но ништо значајно не било забележано. Ерупцијата се случила во 6:41 наутро ± 3 мин со силен звук. Подоцнежните ерупции можеле да се слушнат низ цел Исланд. Земјотресот во 6:50 наутро изнесувал 6 на Меркалиевата скала. Облакот од ерупцијата се искачил на висина од 30 км до 7:08 наутро, ветрот потоа го однел јужно кон Ејафјадлајекид, правејќи го црн. Тефра и пепел продолжиле да паѓаат додека не формирале слој од 3-10 сантиметри. Лавина бомба која слетала 32 км од Хекла имала обем од 0.5 метар и тежела 20 кг. Меѓу Ватнафјел и Хекла се наталожил слој од тефра со дебелина до 1 метар, вклучително бомби со пречник поголем од 0.5 м. Пепел паднал на Хелсинки, Финска, покривајќи 2,860 км.
Почетната стапка на произведена тефра во првите 30 минути на ерупција била 75,000 м<sup>3</sup>·s<sup>−1</sup>, намалена на 22,000 м<sup>3</sup>·s<sup>−1</sup> во следниот половина час. Првичната фаза произвела 0.18 км<sup>3</sup> тефра, еднакво на 4,5×10<sup>7</sup> м<sup>3</sup> цврста карпа, покривајќи 3,130 км<sup>2</sup> од копното и морето. 98 фарми биле оштетени од ерупцијата. Многу волонтери биле мобилизирани за да ја расчистат тефрата – околу 1000 луѓе на ден до крајот на јули. Ерупцијата произвела околу 3 ML вода (стопен снег и директно од кратерот) што предизвикало поплавување на реката Итри Ранга.
Во првите 20 часа на ерупција околу 3,500 м<sup>3</sup>·s<sup>−1</sup> на лава избила од пукнатината, покривајќи 12-15 км<sup>2</sup>. На вториот ден, 8 различни еруптивни столба можеле да се видат. Кратерот формиран на 860 м наречен ''Лавин кратер'' или Храунгигур (исландски: ''Hraungígur''), произведувал постојан проток на лава. Уште еден кратер име на ''Раменски кратер'' или Аксаргигур (исландски: ''Axlargígur'') произведувал столб од чад секои 10 секунди, заедно со силни експлозии, што ги создавале видливи  бранови на притисок во чадот. До четвртиот, петтиот и шестиот ден, ерупцијата била значително намалена, и само на раменскиот и височинскиот кратер еруптирале експлозивно.
Експлозивната ерупција се зголемила во сила од 9-12 април, а потоа од 28 април се намалила повторно. На 3 мај, вулканот престанал да исфрла лава во ненадејни експлозии од неговите кратери и се променил постојано исфрлајќи тефра и пепел за долги периоди, до почетокот на јуни кога ова се намалило. На 2 септември, Раменскиот кратер имал 960 м обем на врвот а Височинскиот кратер 700 м обем на највисоката точка, 90 m над гребенот. Песочната тефра и пепелта паднале над Исланд во мај и јуни, понекогаш правејќи дење да се чини стемнето во близина на Хекла. Тефрата предизвикала флуорско труење кај овците на пасиштата. Експлозивната активност престанала шест месеци по првата ерупција. Лава течела од лавиниот кратер континуирано во тек на ерупција, почнувајќи со над 100 м<sup>3</sup>·s<sup>−1</sup>, паѓајќи на 5-10 м<sup>3</sup>·s<sup>−1</sup> во април и почетокот на мај со брзина од околу 20 cm·s<sup>−1</sup> пред да се зголеми, достигнувајќи 150 м<sup>3</sup>·s<sup>−1</sup> на крајот на јуни и на слични нивоа до средината на јули со проточна брзината од 2-2.5 m·s<sup>−1</sup>. Оттука постепено се намалила на под 10 м<sup>3</sup>·s<sup>−1</sup> во ноември. На почетокот лавата се состоела од 57-58% SiO<sub>2</sub> и 11% Fe<sub>2</sub>O<sub>3</sub>, па се променила на 54% SiO<sub>2</sub> и 13.5% Fe<sub>2</sub>O<sub>3</sub>.
Лавината река понекогаш течела низ лавини цевки пред да се појави повторно. Лавата имала висина до 15 метри. На 15 и 16 јуни, лавин поток течел на југот на Мелфел. Најдолг лавин поток бил долг 8 километри кој застанал кај Стораскогсботнар. Еден научник кој го снимал лавиниот поток на 2 ноември беше погоден од лава и загинал.
Течењето на лавата запрело по 13 месеци, на 21 април, покривајќи 40 км<sup>2</sup> и со една максимална длабочина од 100 м. Лавините корита главно биле од типот ’а’аа. Во април и мај 1948 CO<sub>2</sub> испарувал од пукнатините на тлото  во близина на Хекла, убил 15 овци и некои диви животни и птици. Вкупно испариле 24,000 тони на CO<sub>2</sub>. Ровови биле ископани од страна на земјоделците за да се исцедат овие вдлабнатини и CO<sub>2</sub> емисијата била запрена до крајот на годината.
3.4 Од 1970 до 1991 година
; 1970
Ерупцијата во 1970 на Хекла започнала во 9:23 часот на 5 мај 1970 година и траела до 5 јули. Имала ВЕИ 3 и произвела 0.2 километри<sup>3</sup> на лава покривајќи површина од 18.5 км<sup>2</sup> и 6.6×10 <sup>7</sup> м<sup>3</sup> на тефра, наталожена на површина од 40,000 км<sup>2</sup>, главно, на северозапад на вулканот.
Главниот кратер на Хекла еруптирал само на југозападниот крај, повеќето од ерупцијата била од други пукнатини во близина. Ерупцијата запрела на југ-југозапад на 10 мај и во ''Хлидаргигар'' на 20 мај, но нова пукнатина се отворила на истиот ден и оттаму течела лава до 5 јули. Лавата била андезитна содржејќи оливин, слична на лавата што се произвела подоцна при ерупцијата во 1947 година.
Пред ерупцијата, се стопила поголема количина на снег од нормалната, што укажувало на тоа дека вулканот се загрева. Потресите почнале во 8:48 часот вечерта на ерупција. Најголемиот замјотрес имал магнитуда 4. Ерупцијата започнала слабо во 21:23 IMT ± 2 мин пред да се зголеми во сила. Ерупцијата се чини дека започнала на 2 локации истовремено – кај Раменскиот кратер на југ-југозапад и под Лавиниот кратер. Во 22:30 часот кратерот на 780 м направил лавин столб кој достигнал надморска височина од околу 1000 метри. Во текот на ноќта на 700 метри висока лавина фонтана избила од главниот кратер. Се отворила пукнатина од 500 метри почнувајќи под Лавиниот кратер и оттука потекла лава. Еден час во ерупција, нова 400 метарска пукнатина се отворила на североисток, од каде избиле два главни лавини фонтани, и набргу потоа, друга соседна пукнатина се отворила од каде избиле лавини фонтани до височина од 500 м. На околу полноќ, друга пукнатина се отворила северозападно од Лавиниот кратер, од каде избила 300 м долга лавина фонтана, 200-300 метри во воздухот. До полноќ лавата веќе покрила повеќе од 1 км<sup>2</sup> и ова продолжило до 7.5 км<sup>2</sup> до следното утро што укажува на проток на околу 1500 м<sup>3</sup>·s<sup>−1</sup>.
Во првите два часа се произвело тефра од 10.000 м<sup>3</sup>s<sup>−1</sup>. Облакот од ерупцијата кој достигнал 16,154 метри до 22:10 часот, предизвикал невреме со грмотевици. Тефрата била однесена северно од страна на ветрот, предизвикувајќи небото на места да стане црно – 190 километри понатаму во Блендуос тефра паѓала од полноќ до 2 часот наутро. Исланѓаните земале мостри на тефра во нивните населби ставајќи плоча надвор за врз неа да застане сè што ќе падне. Ова, како и други мерења, покажале 8 тони по хектар, проширено на северниот брег.
До 5:30 на 6 мај, лавиниот проток изнесувал 4 километри. Многу лавини бомби биле пронајдени во близина на главниот кратер, од кои една имала површина од 6 <sup>м2</sup> и најверојатно тежина од 12 тони. Ксенолити формирале околу 2% на материјалите произведени од страна на кратерите. Овие биле видови на карпа, вклучувајќи базалт, андезит, игнимбрит и седиментна карпа.
Ерупцијата станала посилна во Скјолквиар на 12 мај, со столбови од пареа кои достигнувале височина од 2500 метри. Интензитетот на ерупцијата потоа постепено се намалувал додека не престанал на 20 мај. Лавиното поле, тогаш зафаќало област од 5,8 км<sup>2</sup>. Подоцна тој ден, 900 метри долга пукнатина се отворила 1 км северно од главниот кратер Хлидаргигар. Таа ноќ имало 17 лавини фонтани, секоја 20-50 м во висина. До вечерта следниот ден, 10-12 кратери биле формирани, секој исфрлал лава 50-100 метри во воздухот. Овој ред на кратери беше именуван Елдугигар. Постепено, бројот на активни кратери се намалил, најактивниот од овие формирал конус 100 м повисок од нивото на гребенот. Лавата течела до средината на јуни. Поголем конуси исфрлиле повеќе тефра, повремено со молњи во облаците од тефра. До 5 јули, ерупцијата престанала.
За време на ерупција на Хекла, бил произведен флуор кој се задржал на зрнцата тефра. Ситните зрнца содржеле флуор и до 350 ppm, а флуорско труење може да почне кај овците доколку храната содржи флуор до 25 ppm. Со 250 ppm, смрт може да се случи во рок од неколку дена. Во 1783, 79% од исландски овци угинале, веројатно како резултат на флуороза предизвикани од избивањето на Лакагигар. Пепелта од оваа ерупција содржела флуор од 0.2%, и два дена по ерупција во контаминираната трева имало до 0.4% флуор. 450 фарми и 95,000 овци биле погодени со ерупцијата. Некои овци се чувале внатре и се хранеле со сено или биле преселени, но и други земјоделци морале да ги хранат своите стада надвор.; 1980 и 1981 година.
Оваа VEI-3 ерупција почнала во 13:28 на 17 август 1980 година и траела до 20 август 1980 година. Тоа била мешана ерупција исфрлајќи количина на лава од 0.12 км<sup>3</sup> и тефра од 5.8×10<sup>7</sup><sup>м3</sup>. Пукнатината се отворила на 7 км должина. Непосредно пред ерупција имало столб од пареа. Еруптивниот столб достигнал висина од 15 километри. Главните наслаги на тефра биле на север-североисток и траеле околу 2 часа. Наслагите биле 20 см дебели 10 км од врвот, намалувајќи се на помалку од 1 мм на брегот, на далечина од 230 километри. Лавата првично потекла блиску до врвот, се ширела во другите делови на пукнатината покривајќи површина од 22 км<sup>2</sup> за околу 24 часа. Последната скориа била видена утрото на 20 август. Ова била необична ерупција и траела кратко – најкуса од 1104 – претходните ерупции траеле од 2 месеци до 2 години, а не само 3 дена.
Ерупцијата од 1981, која се смета за продолжение на минатогодишната ерупција, започнала во 3 часот наутро на 9 април 1981 година, со VEI-2 и произвела 3×10<sup>7</sup><sup>м3</sup> лава, траела до 16 април 1981 година. Ерупцијата исфрлила пепел на висина од 6.6 км, и нов кратер се формирал на врвот, од каде потекле 3 лавини потоци. Овие достигнале до 4.5 км од вулканот, покривајќи 5-6 км<sup>2</sup>.
; 1991
VEI-3 ерупција се случила, од 17 јануари 1991 до 11 март 1991 година, произведувајќи 0.15 км<sup>3</sup> лава и 2×10<sup>7</sup><sup>м3</sup> тефра. Ерупцијата, која била проследен и со сулфурен мирис и земјотреси, започнала како плинијска ерупција, произведувајќи облак од пепел кој достигнал надморска височина од 11.5 км во рок од 10 минути кој патувал 200 километри на север-североисток до брегот во рок од 3 часа. Ерупцијата потоа почнала да произведува андезитска лава, тековите покриле површина од 23 км<sup>2</sup> на просечна длабочина од 6-7 м. Првично, дел од кратерот Хеклугја и други пукнатини избиле лавини фонтани кои достигнале 300 метри во висина. Вториот ден, активноста запрела во сите пукнатини, освен во онаа каде што главниот кратер бил формиран. Во текот на овие 2 дена, 800 м<sup>3</sup>·s<sup>−1</sup> лава била произведена, намалувајќи на 1 м<sup>3</sup>s<sup>−1</sup> и 14 м<sup>3</sup>·s<sup>−1</sup>. Оваа лава со ниска вискозност содржела SiO<sub>2</sub> околу 54%.
3.5 2000 година
Најновата ерупција била релативно кратка; започнала во 18:18 на 26 февруари 2000 година и траела до 8 март. Оваа VEI-3 ерупција произвела лава од 0.189 км<sup>3</sup> еквивалент цврста карпа / 0.29 км<sup>3</sup> и 10<sup>7</sup> м<sup>3</sup> на тефра. Ерупцијата одела низ четири фази:
# почетна експлозивна фаза
# огнени фонтани
# стромболска ерупција
# излевање на лава
Еруптивната активност била на максимум во првиот час, и првата ноќ пукнатината на Хекла имаше се отворила по должина од 6-7 километри. Столбот од пареа се искачил на висина од речиси 15 км, а пепелта била однесена до Гримсеј. Во текот на оваа ерупција, авионот на НАСА DC-8 случајно прелетал преку вулканскиот чад со сите инструменти вклучени, што резултирало со мерење на младиот вулкански чад.
До оваа ерупција, се претпоставувало дека Хекла не може да го произведе најопасниот од сите вулкански феномени, пирокластичен проток. Во јануари 2003 година, сепак, тимот на Норвол институтот во Рејкјавик, под раководство на проф. д-р Арман Хескулдсон, известил дека пронашле траги на пирокластичен проток, долг околу 5 км, кој се протега по падината на планината. Генерално се сметало дека вулкански ерупции од карпест тип не можат да се произведат големи пирокластични текови. Со ваквиот наод, љубопитните во иднина треба да бидат подалеку од вулканската активност отколку досега.
4 Флора и фауна
Областа кај Хекла била шумска. Комбинираниот ефект на човечкото присуство и вулканската активност создале нестабилна површина подложна на ерозија. ''Хеклускогар'', проект за пошумување на 90,000 ха, се обидува да ги врати шумите со бреза и врба на падините на Хекла, почнувајќи со оплодување на почвата и садење трева. Ова ќе стабилизира големи области на вулкански пепел, ќе помогне да се намали ветровата ерозија, ќе ја успори стапката на дренажа па оттука и водената ерозија, и на крајот ќе го зголеми биоразновидноста. Ова е најголемото пошумување на ваков тип во Европа. По ерупција, речиси сите на "безбедни локации' на новите лавини текови се заразени со мов во рок од 20 години проширувајќи хомоген слој до 20&#x20;см дебелина за 50 години.
5 Спорт и рекреација
Хекла е популарно одредиште за планинарење. По најновите ерупција  има патека до врвот  прошетката трае 3 до 4&#x20;часа. На пролет, скијање е можно на кратки стази околу работ на кратерот. Во тек на летото, ова се лесни (F) планинарски патеки, исто така, околу кратерот,. До вулканот може да се стигне со автобуси до Ландманалаугар 30&#x20;километри на исток, и можно е да се престојува или да се кампува во фармите во областа. Хекла центарот е отворен за посетители на Леирубаки фармата, во 2007 година.
6 Во популарната култура
Хекла се споменува во уметничките дела од времето на средновековието.
6.1 Филмови
Во шпанскиот апокалиптичен научно фантастичен филм од 2013, ''Последните денови'' (шпански: ''Los Últimos Días)'', новинари на вести шпекулираат дека три неодамнешни ерупција на планината Хекла можат да предизвикаат ширење на тип на агорафобија која ги убива луѓето кога излегуваат надвор.
6.2 Храна
Во Бостон, Масачусетс областа, има колачи кои се викаат хекла – големи цимет ролнички покриени со бела шеќерна глазура за да изгледа како снег на врвот на вулкан.
6.3 Музика
Делото ''Хекла'', оп. 52 (1964) од исландскиот композитор Јон Лифс, било наречено "најгласната класична музика на сите времиња". Барањата за изведба на ''Хекла'' вклучуваат четири групи на удирање карпи со чекани, челични плочи, сирени, топови, метални синџири, хор, голем оркестар, и органа.
6.4 Во превозот
Мал дански крстосувач запловил во 1890 година под името „Хекла“. Бил укинат во 1955 година.
Дански стимер наречен „Хекла“ учествувал во битките во Првата шлезвишка војна.
Авиопревозникот „Исландер“ еден од нивните авиони го нарекла „Хекла“.
6.5 Организации
Во октомври 2011 германска милитантна група на левото крило наречена ''Хекла приемен комитет'' (''Hekla-Empfangskomitee'' поставила најмалку 17 запаливи уреди на железницата во Берлинската област.
6.6 Забавувачи
Хеклина е сценско име на позна изведувачка од Сан Франциско со исландско потекло.
7 Поврзано
* Географија на Исланд
* Список на вулкани во Исланд
* Вулканологија на Исланд
8 Користена литература:
*