Замок Мирамаре

Замокот Мирамаре е замок од 19 век се наоѓа на заливот Трст помеѓу Баркола и Грињано во Трст, североисточна Италија. Изграден е од 1856 до 1860 година за австрискиот надвојвода Фердинанд Максимилијан и неговата сопруга, Шарлот од Белгија, подоцна императорот Максимилијан I и царицата Шарлот од Мексико, врз основа на дизајн на Карл Јункер.
Територијата на замокот вклучува обемна карпа и парк кој излевал на море од 22 хектари дизајнирани од надвојводата. Територијата била целосно уредена и има бројни тропски видови дрвја и растенија.
1 Историја
1.1 Замокот Мирамаре
Замокот Мирамаре и неговиот парк биле изградени по наредба на Фердинанд Максимилијан (1832–1867), од Домот на Хабсбург - помлад брат на Франц Јосиф, император на Австрија. Во 1850 година, на осумнаесетгодишна возраст, Максимилијан дошол во Трст со својот брат Чарлс и веднаш потоа тргнал на кратко крстарење кон Блискиот Исток. Ова патување ја потврдило неговата намера да плови и да го запознава светот. Во 1852 година бил назначен за офицер, а во 1854 година станал главен командант на царската морнарица. Решил да се пресели во Трст и да изгради дом свртен кон морето и опкружен со парк достоен за неговото име и ранг.
Според традицијата, кога надвојводата бил фатен во ненадејна бура во Заливот, тој се засолнил во малото пристаниште Грињано и го избрал тој гол карпест бран од варовно потекло како амбиент за својот дом. Целиот комплекс, купен за прв пат на почетокот на март 1856 година, бил наречен ''Мирамар'', веројатно по името на принцот Фердинанд од резиденцијата на Сакс-Кобург-Гота-Кохари во Пена, Португалија.
Дизајнирана во 1856 година од Карл Јункер, австриски архитект, архитектонската структура на Мирамаре била завршена во 1860 година. Стилот ги одразува уметничките интереси на надвојводата, кој бил запознаен со еклектичните архитектонски стилови на Австрија, Германија и Англија. На занаетчијата Франц Хофман и неговиот син Јулиус им беше доверено опремувањето и украсите. Хофман, кој работел во градот Трст, бил вешт занаетчија кој бил подготвен да ги следи предлозите на Максимилијан. И занаетчиот и неговиот патрон имале слична културна формација и добро ги познавале еклектичните тенденции од тоа време.
Работата, постојано надгледувана од Максимилијан, била завршена дури по неговото заминување во 1864 година за Мексико; каде по краткото владеење како император бил погубен во јуни 1867 година. Максимилијан имал намера да создаде интимна атмосфера во замокот во областа резервирана за неговото семејство – област во која сакал да биде во контакт со природата, одразувајќи го и неговиот сопствен и духот на една епоха.
На приземјето, наменето за употреба на Максимилијан и неговата сопруга, Шарлот од Белгија, достојни за одбележување се спалната соба и канцеларијата на надвојводата, кои ја репродуцираат кабината и строгиот кабинет, соодветно на фрегатата Новара, воениот брод што го користел Максимилијан кога тој бил командант на морнарицата за да го обиколи светот помеѓу 1857 и 1859 година; библиотеката, чии ѕидови се обложени со полици за книги и собите на надвојвотката со нивната таписерија од светло-сина свила. Сите соби сè уште имаат оригинален мебел, орнаменти, мебел и предмети кои датираат од средината на 19 век. Многу грбови на Втората мексиканска империја го красат замокот, како и камени украси на надворешноста кои го прикажуваат ацтечкиот орел.
Првиот кат вклучува места за прием на гости и соба на престолот. За одбележување се величествените облоги на таванот и ѕидовите и кинеските и јапонските дневни соби со нивниот ориентален мебел. Од особен интерес е просторијата украсена со слики од Чезаре Дел Аква, кои прикажуваат настани од животот на Максимилијан и историјата на Мирамаре. Во моментов, собите во замокот се претежно уредени според оригиналниот распоред за кој одлучил кралската двојка. Вредната фотографска репортажа нарачана од самиот надвојвода овозможило точна реконструкција.
1.2 Мал замок
Откако бил назначен како офицер во Царската морнарица во 1852 година, Максимилијан решил да се пресели во Трст, каде што престојувал сè подолги и почести периоди. Тој изнајмил вила на падините на ридот ''Сан Вито'' од ''Николо Марко Лазарович'' со клаузула во договорот што му дозволувала да ги направи сите модификации што ги сметал за неопходни. Последователно, за време на завршувањето на замокот Мирамаре, надвојводата изградил мал замок наречен ''Мал замок'' кој во помал обем ја репродуцирал фасадата на главниот замок и во кој тој живеел до Божиќ 1860 година.
''Мал замок'', сместен во панорамска област, гледа кон Грињано од едната страна, а од друга страна кон партер опкружен со дрвја и на чистинка пред оранжериите во чиј центар има фонтана. Моделиран на еклектични форми на квадратна основа со тераса свртена кон замокот, кулата и влезот на Арбор, ''Мал замок'' има мал број едноставно опремени соби. Во приземјето има украси со гипс обоени да личат на дрво. На првиот кат, пак, има декорација многу слична на онаа во ''Вилата Лазарович'' што може да се поврзе со одлуката на Максимилијан да го пренесе во ''Кастелето'' својот дел од орнаментите на вилата која била негова прва резиденција во Трст. Всушност, просториите во турски и германски стил и просторијата украсена со панели на женски фигури претставуваат силни паралели меѓу двете згради и ги истакнуваат уметничките тенденции од тоа време: бројни украси, ѕидови покриени со слики, многу орнаменти, тешки завеси и простории. преполни со мебел.
''Мал замок'' е поврзан со историјата на Максимилијан и Шарлот. Токму тука Шарлот престојувала од крајот на 1866 година до летото 1867 година, помеѓу нејзиното враќање од Мексико и патувањето во Белгија. Во него се сместени и дел од покуќнината на замокот Мирамаре во периодот кога таму престојувал војводата од Аоста.
1.3 Парк Мирамаре
Паркот Мирамаре, кој своевремено немал вегетација, а сега има површина од 22 хектари, стои на карпест гребен со поглед на Јадранското Море. Местото било планирано и уредено од Карл Јункер, според желбите на надвојводата Максимилијан кој внимателно ја следел зградата на неговата резиденција. Што се однесува до ботаничкиот аспект, бил повикан градинарот Јозеф Лаубе, но бил заменет во 1859 година од Антон Јелинек, боемец кој учествувал во експедицијата на фрегатата Новара низ светот.
Паркот, на кој во 1856 година започнала работата, претставува класичен пример на мешана, вештачка имплантација на магични шумски дрвја и грмушки и успева да го спои шармот на типично северната средина и медитеранскиот контекст. За разлика од барокната градина, англиската - по моделот на Мирамаре - воведува нов однос со природата, што произлегува од различниот сензибилитет кон материјалниот свет. Токму затоа, кога се шетате по патеките во паркот, можете да дишете во атмосфера која е цврсто поврзана со животот на неговиот сопственик и неговата романтична врска со природата, типична за неговата епоха.
Пред 1856 година, областа на паркот била гола, со само некои грмушки и трнливи грмушки. Денес, од друга страна, постои група на различни видови дрвја кои се, во најголем дел, од неевропско потекло или во секој случај, кои не се родени во областа. Во период од десет години беа засадени кедри од Либан, Северна Африка и Хималаите, заедно со елки и смреки од Шпанија, чемпреси од Калифорнија и Мексико, разни видови борови од Азија и Америка, на кои некои егзотични примероци, како на пр. беа додадени џиновската секвоја и гинко билоба. Мирамаре бил замислен како приватна градина, а не како парк. Всушност, нема монументален влез или патека до замокот. Тоа била градина на чуда, не наменета за јавна употреба, иако надвојводата ја отворал за јавноста неколку дена во неделата. Водотеци, базени, извртени патеки, дрвја поставени според природни модели, некои тревни површини се типични за англиските градини. Грубоста на теренот ја фаворизирало неправилната поставеност на гребенот, комбинирајќи ја вештачката трансформација со природната средина.
Паркот се одликува и со присуството на некои згради вклучени во проектот на Јункер: ''Мал замок'' – населен постојано од Максимилијан и Шарлот – на кое започнале работите истовремено со работите на замокот; оранжериите наменети за одгледување на растенијата што ќе бидат постават во паркот; урнатините на капелата посветена на ''Свети Канчано'', во чија апсида е зачуван крст направен од дрвото на фрегатата Новара, поставен во 1899 година; и на крајот мала куќа, која денес се користи како кафуле, „ ''швајцарската куќа'' “, сместена на работ на лебедовото езеро.
До 1954 година, Мирамаре се користел како штаб за Третиот Рајх, Нов Зеланд, британските и американските окупациски сили. Конечно во 1955 година, комплексот бил повторно отворен за јавноста под името Мирамаре парк, чие управување било доверено на ''Надзор за архитектонско и пејзажно наследство и за историско, уметничко и етно-антрополошко наследство'' од регионот Фриули-Венеција Џулија.
Денес градините се домаќини во текот на летната сезона на спектакли како што е мјузиклот „''Сиси''“, преживување на приказната за Империјата во нејзиниот природен амбиент и разни концерти.
1.4 Штали на замокот Мирамаре
Максимилијан го нарачал планот за шталите на замокот Мирамаре, чиј дизајн бил направен помеѓу 1856 и 1860 година од архитектот Карл Јункер. Тој веќе ги планирал сите работи што требало да се направат во областа Мирамаре: замокот, паркот и сите негови пристапни патеки, ''Кастелето'', ''Портичиоло'' („мало пристаниште“), конзерваториуми, швајцарската куќа и павилјонот на задниот дел на партерот.
Скиците на Јункер го прикажуваат планирањето на зградата на шталата, како во нејзината целина, така и во секој дел посветен на одредена употреба.
Зградата е составена од три дела околу централниот двор отворен кон морето. Се наоѓа на патот што води кон Трст, на заштитено, здраво место на оддалеченост од замокот. Тоа е 40 метри квадратни. Централниот дел бил наменет за коњи: скици на Јункер вклучувајќи ја локацијата наместото за животни, обложувајќи го долниот периметар. Двете крила, совршено симетрични, се под-поделени на три дела: во близина на шталите кутии-соби за ремен; потоа сместување за персоналот и, конечно, кујните, во близина на морето. Големиот павилјон одзади бил резервиран за тренери. Неговиот пристап од западната страна го сочинуваат две главни врати (едната веројатно влезот, другата излезот).
Помеѓу двете светски војни, кога замокот бил населен од војводите од Аоста, биле направени и некои промени во шталите.
1.5 Мирамаре по 1867 г
По смртта на Максимилијан I во Мексико во јуни 1867 година и заминувањето на Шарлот за Белгија, замокот и паркот продолжиле да бидат место каде што Хабсбурговците поминувале кратки периоди.
Веќе во септември 1882 година, императорот Франц Јосиф со Елизабета Баварска и престолонаследникот Рудолф со неговата сопруга Стефанија од Белгија, престојувале во Мирамаре за време на официјалната посета на Трст и приредиле приеми за познатите на градот. Во август 1885 година, надвојвотката Стефанија останала таму неколку дена. Помеѓу 1869 и 1896 година, евидентирано е дека царицата Елизабета престојувала таму најмалку четиринаесет пати. На 22 март 1900 година, Стефани од Белгија - внука на Шарлот и вдовица на Рудолф - ја избрала капелата на замокот за нејзиниот втор брак со унгарскиот благородник Елемер де Лоњај. Од 9 март до 11 април 1914 година, престолонаследникот надвојводата Франц Фердинанд живеел во замокот со сопругата и синовите и го угостил германскиот император Вилијам; два месеци подоцна надвојводата бил убиен во Сараево. За одбележување е и посетата на последниот император Чарлс и неговата сопруга Зита.
За време на Првата светска војна целиот мебел и уметнички дела што му припаѓале на замокот биле преместени во Виена и складирани во палатите Шенбрун и Белведере и во дворските библиотеки. На крајот на војната целата територија на Мирамаре преминала под директна контрола на италијанската влада. Помеѓу октомври 1925 и март 1926 година, со заедничка согласност на двете влади, Австрија го вратила целиот мебел со цел да се овозможи реконструкција на првобитната внатрешност на замокот. Реставрацијата на покуќнината и собите, под раководство на Кралскиот надзор, значело дека музејот може да биде отворен за јавноста на 24 март 1929 година.
Две години подоцна владата му го доделила Мирамаре на војводата Амедео од Аоста, капетан на првата воздушна дивизија стационирана во Горица, кој живеел таму постојано до 1937 година кога бил назначен за вицекрал на Етиопија. Замокот исто така бил дом на семејството на Војводата до средината на 1943 година.
Сепак, на посетителите им бил дозволен пристап до горниот дел на паркот и, од 1931 година, до ''Кастелето'', опремено со опрема на надвојводата Максимилијан кои не биле дел од опремувањето на војводата од Аоста. Потоа замокот бил користен како училиште за офицери од страна на германските трупи кои го окупирале градот. Како резултат на противењето на Галејтер Фридрих Рајнер за претворање на замокот во нацистички штаб, зградата била спасена од можно бомбардирање. Во меѓувреме, покуќнината била отстранета и се чувала во различни згради во градот.
На крајот на 1945 година, новозеландските трупи под команда на генералот Фрајберг влегле во Трст и се населиле во замокот, правејќи многу промени во внатрешноста. Следеле британските трупи и го поставиле штабот на XIII корпус во Мирамаре. Конечно дошле и Американците и замокот служел како седиште на американскиот гарнизон Трст Соединетите трупи (TRUST) од 1947 до 3 октомври 1954 година. Надзорот веднаш започнал со работа на реставрација на внатрешноста на замокот и ''Малиот замок'' и распоредот во паркот. Врз основа на цртежи и периодични фотографии, обновени се дрвените украси во собите, се преуредил мебелот, покуќнината, сликите и таписериите.
Конечно, во март 1955 година, паркот бил повторно отворен бесплатно за јавноста и од 2 јуни истата година, резиденцијата на Максимилијан била именувана како Историски музеј на замокот Мирамаре и била доверена на Надзор за архитектонско наследство и пејзаж и за. Историско, уметничко и етно-антрополошко наследство на регионот Фриули-Венеција Џулија. Со текот на годините, тој стана атракција за илјадници туристи заинтересирани да доживеат целосно потопување во еден од ретките примери на европски историски резиденции кои речиси целосно го зачувале својот оригинален мебел и кои, сè уште денес, ни го пренесуваат шармот на живеење околу средината од деветнаесеттиот век.
2 Музеј
Посетителите на замокот ќе можат да го видат следново: одаите на Максимилијан и оние на неговата сопруга Шарлот; собите за гости; информативната соба која ја раскажува историјата на замокот и изградбата на паркот; станот на војводата Амедео од Аоста со мебел од 1930-тите во рационалистички стил. Сите соби го имаат оригиналниот мебел, орнаментите, мебелот и предметите кои датираат од средината на 19 век. Посебно значајна е музичката соба во која Шарлот свирела на фортепијано, која сега е изложена во просторијата VII. Во просторијата XIX има серија слики од Чезаре дел Аква кои ја прикажуваат историјата на Мирамаре. И на крај, посетителите можат да ја посетат престолната соба, која неодамна била вратена во нејзиниот поранешен сјај.
3 Наводи