procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Ефтимиј II Цариградски

Ефтимиј II Цариградски — Вселенски патријарх во периодот од 1410 до 1416.
Тој уште од нарана возраст станал монах и по кус период бил прогласен за свештеник. Се истакнувал по своите теолошки и говорни способности, кои ги употребил за одбрана на паламизмот и против унијата на православната црква и католичката црква, за што се стекнал со почесната титула „Учител на црквата“.
И покрај тоа што бил жесток противник на унијата, тој бил испратен од царот Мануил II (1391–1425) да учествува во разговорите за идната унија со Урбан VI (1378–89). Мисијата постигнала одреден успех, но без сигурни обврски од ниедна страна, и на неговото враќање во Цариград тој бил унапреден во архимандрите и станал опат на престижниот Студитски манастир.
Постепено Ефтимиј ќе дојде до позиција на ''протосинкел'', по што станал Вселенски патријарх. За време на начелствувањето, сакал да ј аотргне црквата од влијанието на царот и да ддејствува автономно. Од неговите пишувања, зачувани се само филозовскиот трактат „Битисување и небитисување“ и две писма. Тој починал на 29 март 1416 година.
Митрофан II Цариградски

Митрофан II Цариградски — епископ Кизички во Мала Азија кога бил повикан да се вклучи во делегацијата бна епископи кои ќе присуствуваат на Фирентинскиот собор. Тој бил назначен од царот Јован VIII Во мај 1440 година како наследник на Јосиф II по неговата смрт подоцна во Фиренца. Царот бил желен да ја обезбеди помошта од папата Евген IV за да се справи со турската агресија, па тој го присилил патријархот и сите останати епископи да се потчинат на авторитетот на папата. Само еден епископ не се покорил: Марко Евгеник, митрополит Ефески, и без неговиот потпис документот за унија меѓу истокот и западот. За неговата покорност кон унијатството, го добил прекарот Митрофанос (мајко убиец), сменет од граѓанско востание тој побегнал во папскиот дворец во Рим.
Митрофан II починал во Цариград на 1 август 1443 година.
1 Дополнителна литература
* Louis Bréhier, Life and Death of Byzantium, republication Abin Michel, Paris, 1969.
* Ivan Djuric, Twilight of Byzantium, Maisonneuve & Larose, Paris, 1996 (ISBN 2-7068-1097-1).
* Venantius Grumel, Treaty of Byzantine Studies, vol. I: The Chronology, Presses Universitaires de France, Paris, 1958.
* Donald MacGillivray Nicol, The last centuries of Byzantium, 1261-1453, Texto reissue Les Belles Lettres, 2005 (ISBN 978-2-84734-527-8).
* Nicolas Viton de Saint-Allais, The art of verifying dates, Volume I, Paris, 1818, p. 493.
Пакси

Пакси (грчки: ''Παξοί'') — група на острови во Јонско Море, најмала во групата на Јонски Острови. Најголеми острови се Паксос и Антипаксос. Вториот од наведените е познат по виното и две од најубавите песочни плажи во Јонското Море. Главен град и седиште на општината е Гајос.
Фудбалски куп на Македонија 2015-2016

Фудбалски куп на Македонија 2015-2016 било 24. издание на македонскиот куп во фудбал. Работнички биле бранителите прваци, откако ја освоиле својата четврта титула во претходната сезона. Во ова издание Шкендија бил првак.
1 Прва рунда
Избирањето на двојките се одржало на 23 јули 2015. Натпреварите се одиграле на 12 и 13 август 2015.
| |12 август 2015
13 август 2015
1 Натпреварот бил доделен на Македонија Ѓорче Петров бидејќи играчите на Вулкан не се појавиле во второто полувреме.
2 Дрита се откажала од натпреварувањето, Влазрими 77 автоматски обезбедил пласман во осминафиналето.
2 Осминафинале
Во оваа рунда влегле 16-те победници од Првата рунда. Жрепката се одржала на 1 септември. Првите натпревари се одиграле на 30 септември, а вторите се одиграле на 21 октомври 2015 година.
|}
3 Четвртфинале
Во оваа рунда влегле 8-те победници од Осминафиналето. Жрепката се одржала на 3 ноември. Првите натпревари се одиграле на 25 и 26 ноември, а вторите се одиграле на 2 декември 2015 година.
|}
4 Полуфинале
Во оваа рунда влегле 4-те победници од Четвртфиналето. Жрепката се одржала на 7 декември 2015 година. Првите натпревари се одиграле на 2 март, а вторите се одиграле на 13 април 2016 година.
|}
4.1 Прв натпревар
----
4.2 Втор натпревар
----
5 Екипа победник
Шкендија1. титула
6 Поврзано
* Прва фудбалска лига на Македонија 2015/2016
* Втора фудбалска лига на Македонија 2015/2016
* Трета фудбалска лига на Македонија 2015/2016
Григориј III Цариградски

Григориј III Цариградски — Вселенски патријарх за време на периодот од 1443 до 1450 година. Не се знае многу за неговиот живот. Не се знае ни неговото презиме. Во неповерливата ''Chronicum Majus'' на Георгиј Сфранцес, забележано е дека потекнува од Крит, и неговото првично име било Мелисен. Во други дела се споменува како Мелисен Стратегопул.
Тој се замонашил во 1420 година и се верува дека бил исповедник на царот Јован VIII. Тој бил поддржувач на унијата со католиците и учествувал на Фирентинскиот собор. Тој бил избран за патријарх по смртта на Митрофан II.
Григориј направил сè што можел за да ги помири монасите, и црковната хиерархија, и граѓанството со договорот од Фиренца, но се било залудно. Негов најголем противник бил Генадиј II и Јован Евгеник, кој нашироко пишувал против соборот. Водечкото антиунионистичко свештенство одбило да се моли за својот цар. Тензијата во свештенството нараснала до тој степен што Григориј го напуштил своето место, и заминал во прогон во Рим во август 1451 година. Тој бил примен од страна на папата Никола V, кој му помогнал финансиски и му вршел притисок на византискиот цар повторно да го стави да начелствува. Навистина, проунионистите во латинско освоените делови на Грција продолжиле да го сметаат за легитимен Цариградски патријарх, занемарувајќи го неговиот наследник, антиунионистот Атанасиј II.
Григориј починал во Рим во 1459 година. Тој бил почитуван како светец и чудотворец од страна на католичката црква. Тој напишал два трактати за confutation за делата на антиунионистичкиот епископ Марко Евгеник, и еден за потеклото на Светиот дух. Некои од неговите писма се зачувани, додека останатите три необјавени теолошки трактати, ''За неквасениот леб'', ''За првичноста на папата'' и ''За небесното Beatitude''.
Тит (византионски епископ)

Тит или Тарат († 272) — Епископ Византиски и наследник на Евгениј I.
Станал епископ во 242 г. Иако низа епископи биле жртви на прогоните на Декиј Трајан, Тит ги преживеал и оние на Требонијан Гал и Валеријан. Неговото началствување траело 30 години, а некаде се споменуваат 35 години и 6 месеци.
Негов наследник е Дометиј.
MyHeritage

MyHeritage е мрежно место за откривање, споделување и зачувување на семејна историја. Тој нуди интернет, мобилни и софтверски платформи за своите корисници ширум светот. Корисниците може да создаваат свои онлајн семејство дрво, да барате предци во милијарди историски записи, да споделуваат и зачува фотографии и видеа, додека тие се откријат и да се поврзете со нови роднини.
Љубе Пота

Љубе Пота (, - , ) — македонски архитект, пионер во неговата бранша во современа Македонија.
1 Животопис
Пота е роден на 3 декември 1918 година во Крушево. Дипломирал во 1948 година, на Архитектонскиот отсек при Техничкот факултет во Белград на тема „''Урбанистички план на Тетово''“, кај професор Михајло Радовановиќ.
Урбанистичката кариера ја започнал во 1948 година како шеф на Одделот за урбанизам во Министерството за Комунални работи на Македонија. Во 1964 година би назначен за директор на новоформираната Управа за урбанизам на Град Скопје, каде што работел до 1968 година, а пота бил назначен за советник на претседателот на Град Скопје, функиција што ја извршувал до 1978 година кога е именуван за подсекретар во министерството за урбанизам. Од 1980 до 1986 година ја извршувал функцијата проект менаџер на ОН во проектот Генерален план на Никозија, Кипар. Како стручњак на Обединетите нации, тој работел во земјите во Јужна и Средна Америка. Пота соработувал и со јапонскиот архитект Кензо Танге во изработка на Деталниот урбанистички илан за средиштето на Скопје. Починал во Скопје на 30 јули 2015 година.
Шублер

Шублер (|Schublehre) — рачен мерен инструмент за мерење на надворешни внатрешни димензии на разни предмети. Со шублерот мериме димензии на тела со прецизност до дел од милиметарот.
Се состои од тело на шублерот со впишани скали (на долниот дел е нанесена милиметарска, а на горниот дел скала во инчи), лизгач со нониус, краци за мерење на надворешни димензии на тела, шилци за мерење на внатрешни димензии како и дел за мерење на длабина. Заради попрецизно отчитување на димензиите, шублерот има и кочен механизам (обично се работи за винт со кој лизгачот се прицврстува за телото).
Шублерот се изработува од челик, пластика како и од дрво за мерење на предмети со поголеми димензии (на пр. шумарите го користат за мерење на пречникот на стеблата).
1 Историја
Точноста до дел од милиметарот е постигната со употреба на нониус, посебна скала осмислена уште во далечната 1542 година од Португалецот Педро Нуњес (лат. Nonius), кој својата скала ја применил на астролаб. Нониус скалата до крај ја усовршил Французот Пјер Верније (Pierre Vernier) во 1631 година (затоа понекогаш нониусот се нарекува и верније).
2 Конструкција
Скалата на механичкиот нониус вообичаено е поделена на десет еднакви делови и со поместување на лизгачот во крајната лева положба се поклопуваат нултата ознака на милиметарската и нониус скалата. Должината на нониус-скалата е точно за 1 милиметар пократка од должината на милиметарската скала. Со поместување на нониусот за десетина милиметар надесно ќе се поклопи ознаката 1 на нониусот со цртичката која означува 5 mm на милиметарската скала. Значи, ознаката 1 на нониусот е поместена 0,1 mm од ознаката за 5 mm на милиметарската скала, ознаката 2 на нониусот 0,2 mm од ознаката за 10 mm на милиметарската скала, итн. Со поместување на лизгачот n/10 милиметри надесно, n-тата поделка на нониусот ќе се поклопи со една од поделките на милиметарската скала. Доколку сакаме да добиеме мерило со подобра прецизност од десетина милиметар, скалата на нониусот се дели на повеќе делови.
Шублерите се изработуваат со точност од:
* 0,1 mm – должината на нониусот е 9 mm со 10 цртички
* 0,05 mm – должината на нониусот е 19 mm со 20 цртички
* 0,02 mm – должината на нониусот е 49 mm со 50 цртички
Освен механички шублер, денес се изработуваат и шублери со дигитални прикажувачи на мерените вредности.
Кога со шублер мериме внатрешна мерка (на пр. внатрешен пресек на цевка), на отчитаната мера треба да се додадат 10 mm заради дебелината на шилците за мерење на внатрешни димензии кои изнесуваат 10 mm.
Една од посебните конструкции на шублерот е длабиномер. Него го користиме за мерење на длабина.
3 Поврзано
* Микрометарски винт
Денови на кочанскиот ориз

Денови на кочанскиот ориз е културна манифестација што се одржува секоја година во првата половина на септември и е посветена на оризот - симболот на кочанскиот крај. Организатор е Локалната самоуправа на Општина Кочани, а за првпат таа се одржала во 1992 година, кога со одлука на тогашното Собрание на Општина Кочани бил формиран првиот Одбор за организација.
Самата манифестација е замислена како спој на традицијата и современиот уметнички израз и приказ на патот на оризот од нивата до трпезата. Со неа се прави обид да се сочува традицијата во оризопроизводството. Составен дел од манифестацијата е и изборот на жетварска убавица.
Жетвата на рака, со срп, е обичај со кој се навраќаме на традицијата во одгледувањето на оризот во нашиот крај. Духовното и материјалното културно наследство се пренесува преку песната, орото, народните обичаи, традиционалната кујна, старовремските предмети и алатките за обработка на ориз.
Идејните рамки на програмските активности се во фолклорот и традицијата, а оризот - кочанското бело злато е лајт-мотив на манифестацијата. Во културните содржини на манифестацијата се настојува на автентичен начин да се пронајде народното, изворното и да се спои со современата естетика.
Манифестацијата Денови на кочанскиот ориз со својот меѓународен предзнак е повод за нови пријателства, преку гостувањата на официјални општински, стопански и културни делегации во времето на собирањето на родот од кочaнските полиња. Целта на целата организација е да потсети на далеку познатиот квалитет на кочанскиот ориз и да се даде поддршка во неговиот пласман во и надвор од границите на Република Македонија.
Микрометарски винт

Микрометарскиот винт е мерен инструмент со точност на отчитување на мерената вредност од 0,01 mm. Слично како шублерот, микрометарскиот винт се состои од подвижен и неподвижен дел. Наместо да се лизга, подвижниот дел се поместува со помош на винт. Мерењето на должини со помош на микрометарскиот винт се заснова на пропорционалноста меѓу транслациското поместување на винтот и аголот на придвижувањето на винтот. Кога винтот се врти во матицата, неговото поместување се отчитува на неподвижната скала така што се следи работ на цилиндарот. Одот на винтот (транслациското поместување за цел круг) изнесува точно 0,5 mm. Со оглед дека скалата на цилиндарот е поделена на 50 делчиња, можно е да се мери должина со точност на отчитување од 0,01 mm, што е петкратно поточно од можноста која ја дава шублерот.
Телото чии димензии се мерат, се поставува меѓу наковалната и винтот (подвижниот дел), а винтот се приближува кон телото сè додека не го допре. Допирот мора да биде нежен за да не се деформира телото. Пожелно е притисокот да биде секогаш ист. За да се постигне тоа, микрометарскиот винт се врти исклучиво со помош на запчесто тркалце сензор кој кликнува кога притисокот на подвижниот дел на телот достигне одредена вредност. После тоа нема потреба повеќе да се врти назабената глава бидејќи сигурносниот механизам на микрометарскиот винт спречува понатамошно стегање. Цилиндарот со вртечка нониус-скала не смее да се гиба.
Неподвижната скала со линии е поделена на должини од 0,5 mm, а на работ на цилиндарот се наоѓа линеарна скала со ознаки од 0 до 50. Горните линии означуваат полни милиметри. Со вртење на цилиндарот за полн круг, тој се поместува за пола милиметар, па е потребно на неподвижната скала да се означат и половините од милиметарот.
1 Историја
Првиот микрометарски винт го направил англискиот астроном Вилијам Гаскоњ (William Gascoigne) во XVII век. Тој го користел на телескоп за да ги мери аглите меѓу ѕвездите. Измените за рачен мерен инструмент ги направил Жан Лоран Палмер (Jean Laurent Palmer), во Париз во 1848 година, па Французите и денес го нарекуваат палмер.
2 Поделба на микрометарските винтови
Основната поделба на микрометарските винтови е врз основа на начинот на мерење.
* микрометарски винт за надворешни мерења (за мерење на дебелина на жици, оски, надворешниот пречник на валци и цевки)
* микрометарски винт за внатрешни мерења (внатрешен пречник на цевки и сл.)
* микрометарски винт – длабиномер (за мерење на длабината на навои и сл.)
2.1 Посебни видови на микрометарски винтови
* специјален микрометарски винт за отчитување на внатрешните мери
* комбинација на микрометарски винт и двокрако мерило за прецизно отчитување на внатрешните мериa
* специјален микрометарски винт за мерење на дебелината на лим
* специјален микрометарски винт за мерење на длабочина
* специјален микрометарски винт за мерење на чекорот на навои
3 Поврзано
* Шублер
Исидор II Цариградски

Исидор II Ксантопул (|grc) бил Вселенски патријарх од 1456 до 1462.
1 Живот
Многу малку е познато за животот и патријаршијата на Исидор. Неговото презиме потекнува од Ксантополскиот манастир во Истанбул, каде се зачленил и станал јеромонах, а подоцна и игумен. Исидор работел заедно со Генадиј Схолариј за време на Советот на Фиренца и бил еден од потпишувачите на документот од 1445 против источно-западната унија на црквите. Во овој период Исидор бил прогласен за духовен отец на грчката заедница во Истанбул.
По давањето отказ од страна на Генадиј Схолариј како патријарх во средината на јануари 1456, Исидор бил избран за наследник. Тој бил признат од султанот Мехмед II и бил избран за епископ во Манастирот Богородица Памакаристос.
Неговото владеење траело до неговата смрт на 31 март 1462, за подоцна да биде наследен од патријархот Јоасаф I.
Јустинијанова династија

Јустинијановата династија е семејството кое владеело со Римската Империја. Со империјата владеела во периодот од 518 година со назначувањето на Јустин I за император, а завршила во 602 по крајот на владеењето на Маврикиј. Во текот на оваа династичка власт, Империјата ги вратила поранешните западни римски територии, заземајќи земји во Северна Африка, западен Балкан, јужна Шпанија и Италија.
1 Семејно стебло
*''Јустин I'' - (518–527)
*# Без потомци во бракот со Ефимија
* Вигилантија, Јустинова сестра
*# од бракот со Сабатиј
*#* Петар Сабатиј (''Petrus Sabbatius''), познат по посинувањето како ''Јустинијан I'' - (527–565)
*#*# без потомци со Теодора
*#* Вигилантија
*#*# од бракот со Дулкисима
*#*#*''Јустин II'' - (565-578)
*#*#*# од бракот со Софија,
*#*#*#* Арабија
*#*#*#* го осиновил Тибериј, познат како ''Тибериј II Константин'' - (574-582)
*#*#*#*# од бракот со Елија Анастасија
*#*#*#*#* Константина омажена за ''Маврикиј'' (582-602)
*#*#* Марцел
*#*#* Прајект
Пресчиз Маја (зграда)

Пресчиз Маја (|Prestes Maia) — облакодер од 22 ката во градот Саун Пауло, Бразил, во кој живеат околу 2000 луѓе. Тоа е најголемата диво населена зграда во Јужна Америка.
Облакодерот е дивонаселен од 468 семејства во 2002 година. Градбата со години пред тоа била затворена и оставена да пропаѓа, служејќи како засолниште на глувци и бубашваби. Новите станари го прочистиле тоните ѓубре (20 камиони), се организирале, ги протерале нарко дилерите и ја претвориле зградата во содржаен животен простор. Објектот денес има бесплатна библиотека, работилница и бројни самостојни образовни, друштвени и културни иницијативи.
Во последните неколку години станала главна лабораторија за друштвено организирање во Саун Пауло. Луѓе од сите возрасти и од сите краеви на Бразил и од странство, уметници и студенти, живеат и работат заедно, взаемно си помагаат.
Моментално на станарите им се заканува иселување и постои шанса наскоро сите 468 семејства, т.е. повеќе од 1600 некогашни бездомници, вклучувајќи деца, старци и болни, дека повторно ќе се најдат на улица, а зградата ќе биде вратена на нејзиниот формален сопственик „Mr. Hamuche & Co", кој за последните 15 години се насобрало долг од 2,1 милион евра, што изнесува повеќе од цената на зградата. Енормен долг, како и причината дека зградата со години била напуштена, по некој се доволен аргумент дека зградите треба да преминат во сопствеништво на општината.
На 27 јануари 2006, претставници на станарите се состанале со полицијата за да пробаат да го одложат иселувањето. На состанокот полицијата нагласила дека одложување нема да има и дека иселувањето ќе започне во февруари. На семејствата им било наредено да го напуштат објектот порано за да избегнат непријатни сцени, а кога ги прашале каде да одат, одговорот им бил: на улица или некаде.
На 7 февруари станарите поставиле двочасовна блокада на патот, како би го привлекле вниманието на јавноста за овој проблем.
Во лондонскиот социјален центар Рампарт е одржана премиерата на документарниот филм за Пресчиз Маја, а пред бразилската амбасада во Лондон биле одржани демонстрации за поддршка.
Јоасаф I Цариградски

Антониј Јоасаф I Кокас (|grc) бил Вселенски патријарх во 1460-те. Точниот датум на неговото владеење е оспорен од научници во периодот од 1462 до 1465.
1 Живот
Антониј Кокас веројатно се родил на родители од Западот и станал монарх. Според Лоран и Кимин тој бил избран за патријарх под името Јоасаф I на 1 април 1462, денот по смртта на патријархот Исидор II. За време на неговата патријаршија тој се соочил со проблеми предизвикани од судири со монаси и интриги на грчкото благородништво.
Интригата која довела до трагичниот крај на неговата патријаршија го вклучува научникот и политичар Џорџ Амируц, познат по тоа што го убедил царот Давид Комнин да се предаде на Османлиите, кој заедно со целокупното благородништво на поранешното Трапезунтско Царство се преселиле во Истанбул. Џорџ Амируц станал близок со султанот Мехмед II и сакал да се ожени со убавата ''Мухлиотиза'', вдовица од последниот атински војвода Франческо Акчијајоли, и покрај тоа што тој веќе бил оженет и неговата сопруга била сè уште жива. Патријархот Јоасаф одбил да даде дозвола бидејќи тоа било случај на бигамија под канонското право. Џорџ Амируц бил упорен и се обратил на неговиот братучед, големиот везир Махмуд-паша Ангеловиќ, кој се обидел да влијае врз светиот синод за да го оттргнат Јоасаф. Некои научници нудат различни податоци за овие настани.
Изреволтиран од одбивањето на Јоасаф за овозможување на бракот на Амируц, султанот Мехмед II наредил патријархот да биде понижен со сечење на неговата брада и исто така го казнил идниот патријарх, Максим III, сечејќи му го носот. Овие настани го довеле Јоасаф во голема депресија која резултирала со неговиот обид за самоубиство: денот на Велигден 1463 (10 април) тој намерно се фрлил во цистерна под Манастирот Богородица Памакаристос.
Јоасаф бил спасен, симнат од власт и прогонет во Анхиало, отворајќи го патот на Џорџ Амируц да се ожени со неговата нова жена.
2 Спор за редоследот
Редоследот на владеењето на Јоасаф I Кокас е спорен меѓу научниците. Помладите научници, како што е Кимин (2009), Подскалски (1988), Лорен (1968) и Рункиман (1985) го сместуваат владеењето на Јоасаф I Кокас по Исидор II и пред Софрониј I, датирајќи помеѓу април 1462 и Велигден 1463.
Други научници, според владиката Геман Сардејски (1933–8) и Грумел (1958), како и официјалниот портал на Вселенската патријаршија, тврдат дека Јоасаф I владеел по Софрониј I и пред Марко II, укажувајќи дека неговото владеење започнало во почетокот на 1465 (или јули 1465) и завршило во првите месеци на 1466 година. Бланше (2001) го сместува почетокот на владеењето на Јоасаф летото 1646 одма по Софрониј.
Понатаму, нема спор помеѓу научниците за должината и редоследот на вториот и третиот услов на Генадиј Схолариј кои наводно ги менуваат патријаршиите на Јоасаф и Софрониј. За споредба на главните научни тврдења, погледни го списокот на цариградски патријарси.
Затвор Анемас

Затворот Анемас е голема византиска зграда во ѕидините кај Влахерна, во Истанбул, Турција.
Објектот е познат според Михаил Анемас, византиски генерал кој бил првиот човек кој бил затворен во затворот по неуспешниот бунт против Алексеј I Комнин. Во последните години од империјата, во овој затвор биле затворени најмалку шест византиски императори како Исак Ангел кој бил ослепен а подоцна убиен. Објектот се наоѓа во предградието на Влахерна и истиот бил граден во времето на Михаил Комнин врз ѕидините на Ираклиј I (610-641).
Надворешниот дел е висок 23 метри. Надворешно градбата се состои од две правоаголни кули поврзани со еден заеднички ѕид. Една од кулите денеска е позната како кула на Исак Ангел изградена во 1188 година. На фасадата од кулата и денеска можат да се видат два вградени крста.
Влахерна (палата)

Палатата во Влахерна (грчки: ''τὸ ἐν Βλαχέρναις Παλάτιον'') се наоѓала во предградието Влахерна во северозападниот дел од градот Цариград и служела како резиденција на византиските императори. Палатата се наоѓала на шестиот рид на градот.
1 Историја
Била изградена во околу 500 година, но во следните векови била целосно реконструирена во 10 век кога седиштето на администрацијата се наоѓала во овој објект. Комплексот се состоел од салата на Анастасиј именувана според Анастасиј I (491-518) кој го изградил, салата ''Океанос'', портикот на ''Јосиф и Данубиос''. До овие три објекти се наоѓала црквата посветена на Пресвета Богородица.
Кога Алексеј I Комнин (1081-1118) го префрлил седиштето на администрацијата во овој реон, во следниот период биле изградени дополнителни ѕидини околу комплексот кој станал познат како ''Нова палата''. Денеска од комплексот се задржал затворот Анемас. По 1204 година, латинските императори владееле од Букелеон. Врз дел од темелите на комплексот во османлиско време била изградена џамијата Иваз Ефенди во 1580 година.
2 Поврзано
* Палата Константин Порфирогенит Палеолог
* Голем дворец (Цариград)
* Букелеон
Лакшми Бај

Лакшми Бај (19 ноември 1828 - 18 јуни 1858 година), родена како Маникарника во 1842 година, била кралица на државата Џханси која била дел од Царството Марата и се наоѓала во северно-централниот дел на Индија. Таа била една од водечките фигури на индиското бунтување во 1857 година и за индиските националисти станала симбол на отпорот кон британската власт.
Таа била образована дома и била понезависна во своето детство од другите на нејзината возраст; нејзините студии вклучувале пукање, јавање и мечување.
Хју Роуз коментирал дека Рани Лакшми Бај била "благопријатна, паметна и убава" и дека таа е "најопасниот од сите индиски водачи". Дваесет години по нејзината смрт полковникот Малесон напишал во ''Историјата на индискиот бунт'' "Што и да се нејзините маани во британските очи, нејзините сонародници секогаш ќе се сеќават дека таа, придвижена од малтретирање во бунт, живеела и починала за својата земја."
Софрониј I Цариградски

Софрониј I (|grc) бил Вселенски патријарх од 1463 до 1464. Точниот датум на неговото владеење е оспорен од научници во периодот од 1462 до 1465.
1 Живот
Речиси ништо не е познато за животот и патријаршијата на Софрониј. Познат е чин со неговото име кој датира од август 1464, заверен крст кој припаѓал на царот Давид Комнин: документот веројатно е фалсификат, но ни укажува дека всушност Софрониј бил патријархот. Според Бланше, кој го сместува владеењето на Софрониј по она на Јоасаф, тој бил митрополит на Хераклеја пред да биде избран за патријарх.
Примарен извор го означува Софрониј со името ''Сиропул''. Така и се претпоставувало, но не и докажало, дека Софрониј бил навистина Силвестер Сиропул, православниот свештеник кој присуствувал на Советот на Фиренца и кој напишал хроника за тоа. Силвестер Сиропул припаѓал на страната која била во корист на источно-западната унија на црквите и ги потпишал документите на советот. Овој факт се противи на можното идентификување на Софрониј како Силвестер Сиропул, но доколку тој навистина е истата личност, можно е да се оправда виртуелната ''damnatio memoriae'' прикажана во примарните извори против него.
2 Спор за редоследот
Редоследот на владеењето на Софрониј I е спорен меѓу научниците. Помладите научници, како што е Кимин (2009), Подскалски (1988), Лорен (1968) и Рункиман (1985) го сместуваат владеењето на Софрониј I по Јоасаф I, во периодот помеѓу јуни 1463 и август 1464.
Други научници, според владиката Геман Сардејски (1933–8) и Грумел (1958), како и официјалното мрежно место на Вселенската патријаршија, тврдат дека Софрониј I владеел пред Јоасаф I, сеедно датумите кои ги нудат отскокнуваат само неколку месеци од оние спомнати погоре, како резултат на различните претпоставки за должината на вториот термин на Генадиј Схолариј. Бланше (2001) го сместува владеењето на Софрониј од 1 април до летото 1464, веднаш по Исидор II и пред Јоасаф.
Понатаму, нема спор помеѓу научниците за должината и редоследот на вториот и третиот термин на Генадиј Схолариј кои наводно ги менуваат патријаршиите на Јоасаф и Софрониј. За споредба на главните научни тврдења, погледни го списокот на цариградски патријарси.
Сушица (река во Албанија)

Сушица (|Shushicë) — река во јужна Албанија, притока на Војуша со должина од 80 км. Извира во кај с. Куч во општината Химара, Валонска област. Тече во северозападен правец низ местата Братај, Кота и Сушица, па се влева во Војуша источно од с. Бешиште, североисточно од Валона.
Кон крајот на 1943 г. на ова подрачје се случила Битката кај Драшовица помеѓу албанските партизани и германските сили.
Ново Село (Валонско)

Ново Село (|Novoselë) — големо село и поранешна општина во областа Валона, југозападна Албанија. Со реформата на месната управа во 2015 г. единицата е укината и влегува во состав на општината Валона, а го добива статусот на општинска единица. Според пописот од 2011 г., местото има 8.209 жители.
1 Села во општинската единица
Општинската единица се состои од следниве села:* Акерни
* Алибан
* Бишани
* Делење
* Делисуф
* Мифол
* Ново Село
* Поро
* Скрофотина
* Тревлазер
* Фитор
* Црковина
Арслан ан (Истанбул)

Арслан ан (турски: ''Arslanhane'') претставувала византиска источноправославна црква претворена во ан од страна на Османлиите која се наоѓала во Истанбул, Турција. Црквата била посветена на ''Христос од Чалке'' според главната порта за влез во Големата палата во Цариград.
1 Историја
Во времето на Роман I Лакапин (920-944) била изградена една мала капела посветена на Исус Христос. На главниот влез стоела икона на Исус, која претставувала една од главните религиозни симболи на градот, и посебно значење имала во времето на иконоборството. Капелата била толку мала што можела да собере најмногу 15 луѓе. Во времето на Јован I Цимискиј (969-976), објектот бил проширен со изградба на два спрата, по повод победата над Киевска Русија. Јован I бил погребан во криптата на црквата во 976 година. Во 1183 година Андроник бил прогласен во оваа црква за соимператор на Алексеј II Комнин, кој бил погубен веднаш по овој чин.
За разлика од портата, капелата постоела уште неколку векови. Таа се споменува од страна на руските верници во 14 век и во турско време По падот на Цариград во 1453 година, објектот бил напуштен, додека во следниот период приземјето од зградаа бил користен за сместување на диви животни (лавови) наменети за палатата Топкапи-сарај. По пожарот од 1741 година во Аја Софија, зградата исто така била оштетена,. Во 1804 година објектот повторно бил опожарен, додека по две години бил разрушен.
Никола Руфони

Никола Руфони (|Nicola Ruffoni; р. во ) — италијански професионален друмски велосипедист, кој моментално е суспендиран поради позитивен допинг-тест.
1 Кариера
Учествувал на Џиро д’Италија 2014, но не успеал да заврши во рамките на временската граница на единаесеттата етапа. Возел на Џиро д’Италија 2015, но се повлекол на петнаесеттата етапа.
Во мај 2017 година, еден ден пред почетокот на Џиро д’Италија 2017, UCI објавиле дека Пираци и колегата од , Стефано Пираци, биле позитивни на хормони за раст во контрола надвор од трките пред еден месец. Подоцна истиот месец, UCI ги поврдила и Б-примероците на обајцата, поради што екипата објавиле дека ги прекинува нивните договори. На 14 декември 2017 година, UCI го суспендирала Руфони на четири години, поради што не може да настапува до мај 2021 година.
2 Достигнувања
;2009
: 5. Трофео Чита ди Бреша
;2010
: 6. Трофео Арведи
;2012
: 2. Трофео Арведи
: 2. Трофео Чита ди Бреша
;2013
: 1. Средоземни игри - друмска трка
: Џиро дел Фурланија-Јулиска Краина
::1. Етапа 1
::1. Етапа 2
: 1. Етапа 3 Тур ду Поату-Шарент
: 4. Трофео Арведи
: 8. Трофео Алчиде де Гаспери
;2015
: 7. Гран при де Денен
;2016
: 1. Гран Премио Бруно Бегели
: Трка околу Австрија
::1. Етапа 1
::1. Етапа 6
;2017
: Трка околу Хрватска
::1. Бодовен пласман
::1. Етапа 3
::1. Етапа 4
2.1 Распоред на резултатите на големите трки
Голема трка, 2014, 2015, 2016
Џиро, СО, СО, СО
Тур, —, —, —
Вуелта, —, —, —
СО = се откажал; — = не учествувал
Амаел Моанар

Амаел Моанар (|Amaël Moinard; р. ) — француски професионален друмски велосипедист, кој вози за професионалната континентална екипата . Во неговата прва година во во 2011 година, Моанар возел на Тур де Франс како помошник за Кедел Еванс, кој ја освоил трката.
1 Достигнувања
;2006
: 6. Класик Шатеру
: 8. Краен пласман Тур де л’Авенир
: 8. Краен пласман Тур ду Поату-Шарент ет де ла Виен
;2007
: 10. Краен пласман Рут ду Суд
::1. Етапа 3
;2008
: 9. Краен пласман Средоземна трка
: 10. Гран при де Плимелек-Морбијан
: 15. Краен пласман Тур де Франс
:: Награда за борбеност за етапа 11
;2010
: Париз-Ница
::1. Етапа 7
::1. Планински пласман
;2014
: 3. Краен пласман Тур де От Вар
::1. Етапа 2
: 9. Краен пласман Арктичка трка на Норвешка
;2015
: 7. Класик Волта Лимбург
;2016
: 6. Класик Сид Ардеш
: 10. Краен пласман Арктичка трка на Норвешка
1.1 Распоред на резултатите на големите трки
Голема трка, 2006, 2007, 2008, 2009, 2010, 2011, 2012, 2013, 2014, 2015, 2016, 2017, 2018
Џиро, 112, 46, —, —, —, —, —, —, —, 15, —, —, —
Тур, —, —, 15, 65, 70, 65, 45, 56, 45, —, 45, 32, 48
Вуелта, —, —, —, 18, —, —, 99, —, —, 59, —, —, —
СО = се откажал; — = не учествувал
Марија (сопруга на Лав III)

Марија била византиска царица и августа, сопруга на царот Лав III Исавријанин. Се смета дека била ќерка на бугарскиот хан Тервел.
Марија била омажена за Лав III, најверојатно уште додека тој ја имал должноста стратег на тема Анадолија.
На 25 ноември 717 година по државниот удар, Лав III бил крунисан за цар во катедралата Аја Софија во византиската престолнина Цариград. Во тоа време Марија веќе се споменува во историските извори како негова сопруга.
Во јули 718 година во текот на опсадата на Цариград од Арапите, Марија родила син, идниот Константин V. Во август истата година Арапите биле поразени од бугарскиот хан Тервел што ставило крај на опсадата. На 25 август 718 година Марија официјално ја добила титулата августа. На истиот ден цариградскиот патријарх Герман I Цариградски го крстил синот на царската двојка. Во 720 година Константин V е бил прогласен за соцар.
Марија и Лав имале четири деца:
* Константин V
* Ана
* Козма
* Ирина
Диего Роза (велосипедист)

Диего Роза (|Diego Rosa; р. ) — италијански професионален планински и друмски велосипедист, кој вози за професионалната континентална екипа .
Возел на Џиро д’Италија 2014 и ја освоил класичната трка Милано-Торино 2015.
1 Кариера
Во август 2014 година, објавила дека потпишале со Роза за сезоната 2015, додека генералниот менаџер Александар Винокуров ја објаснил неговата улога како помошник за Фабио Ару. Негова прва професионална победа била трката Милано-Торино 2015. Во 2016 година ја освоил планинската петта етапа на Трката околу Баскија. Ја прославил соло-победата пренесувајќи го велосипедот на раце низ целта.
Роза настапил на четири големи трки. На неговиот прв настап на некоја голема трка, Џиро д’Италија 2013, завршил на 22. место. Откако не успеал да го заврши Џиро д’Италија 2014, завршил помеѓу најдобрите 25 на Џиро д’Италија 2015 и Вуелта а Еспања 2015.
Се приклучил на Тим Скај за сезоната 2017.
2 Достигнувања
;2012
: 1. Краен пласман Џиро дел Фурланија-Јулиска Краина
::1. Етапа 3
: 1. Планински пласман Џиробио
: 3. Трофео Франко Балестра
: 5. Трофео Интернационале Бастијанели
: 6. ГП Сан Џузепе
;2013
: 1. Пласман за млад возач Средоземна трка
: 5. Краен пласман Рут ду Суд
;2014
: 8. Џиро дел’Емилија
: 10. Краен пласман Сетимана Интернационале ди Копи е Бартали
;2015
: 1. Милано-Торино
: 5. Џиро ди Ломбардија
: 5. Страде Бјанке
;2016
: Трка околу Баскија
::1. Етапа 5
::1. Планински пласман
: 2. Џиро ди Ломбардија
: 7. Краен пласман Волта а ла Комунитат Валенсијана
: 8. Краен пласман Критериум ди Дофине
: 10. Лиеж-Бастоњ-Лиеж
;2017
: 1. Планински пласман Трка околу Полска
: 5. Краен пласман Вуелта а Андалусија
;2018
: 1. Краен пласман Сетимана Интернационале Копи е Бартали
::1. Етапа 1б (TTT)
;2019
: 2. Меморијал Марко Пантани
: 3. Краен пласман Трка околу Гуангси
;2020
: 3. Трофео Лаигвелја
: 4. Трофео Сера де Трамунтана
: 5. Поленка-Андрат
: 10. Страде Бјанке
2.1 Распоред на резултати за големите трки
Голема трка, 2013, 2014, 2015, 2016, 2017
Џиро, 23, СО, 23, —, 55
Тур, —, —, —, 37, —
Вуелта, —, —, 20, —, 53
СО = се откажал; — = не учествувал
Бардијани-ЦСФ

Бардијани-ЦСФ (кратенка според UCI: BAR) — професионална континентална велосипедска екипа основана во Италија, која учествува на континенталните трки и добива специјални покани на трки од Светската турнеја. Екипата е предводена од Бруно Ревербери со поддршка од спортските директори Фабијано Фонтанели и Роберто Ревербери. Ревербери ја предводел екипата од 1982 година, кога започнале како Термолан. Навигаре бил спонзор повремено од 1990 година, кога екипата била наречена Италбонифика-Навигаре. Моменталниот главен спонзор, Бардијани Валволе, се приклучил во 2013 година, пред ЦСФ Груп (2008–12) и Черамика Панарија (2000–2007), како главни спонзори.
1 Состав на екипата
Бистрица (Албанија)

Вистрица (|Bistricë) — река во југозападна Албанија со должина од 25 км. Претставува единствената река во земјата што се влева во Јонското, наместо во Јадранското Море.
1 Географија
Реката почнува од планината Сопот (Ѓера) кај Фојник (Финиќ). Главниот извор е Сино Око (''sq'') кај с. Кронги, но водата се собира и од изворите кај блиските села Печа, Гардикак, Велјахово и други. Минува низ подрачјата на Месопотам и Фојник, долж патот Саранда - Ѓирокастро.
Првобитно, реката се влевала во Бутринтското Езеро, кое е поврзано со Јанското Море преку каналот Вивари, но во 1958 г. е пренасочена кон каналот Чука.
2 Стопанство и туризам
Реката не е пловна, но во 60-тите години на XX век на неа е изградено вештачкото Бистричко Езеро (sq) со три хидроцентрали. Во извесна мер,а водата се користи и за наводнување на полињата на блиското село Кенурио (Вург). Капацитетите се приватизирани во 2010 г., проследено со многу контроверзии.Познато туристичко место е карстниот извор на реката наречен Сино Око кај с. Кронги на место богато со растителен и животински свет.
3 Поврзано
* Бистрица — село по течението на реката
* Бистрица — истоимени реки и населени места во разни земји
* Список на реки во Албанија
* Список на езера во Албанија
Фојник (Албанија)

Фојник (|Finiq, |Φοινίκη, ''Финики'') — село и општина во јужна Албанија, 8 км од брегот на Јонското Море и 20 км северно од границата со Грција. Административно претставува дел од Валонската област, а се наоѓа во историската област Северен Епир. Општината е создадена во 2015 г. со реформа на месната управа, спојувајќи ги дотогашните општини Алико, Дебар, Фојник, Ливаѓе и Месопотам, кои сега се општински единици. Административен центар е селото Дермиш. Во 2011 г. општината имала 11.862 жители и зафаќала . Општинската единица Фојник (поранешната општина) по истите податоци има 1.333 жители.
Мајчин јазик на жителите е грчкиот. Општинската единица Фојник се состои од селата Фојник, Буроња, Члирим, Вриони, Караџа, Брегас (Вромеро) и Сајани (Блеримас).
На подрачјето на општината се наоѓа античкиот град Фојника — центар на епирското племе Хаонци.
1 Поврзано
* Фојника
* Хаонци
Битка кај Анхијал (708)

Битката кај Анхијал се одвила во 708 година во близина на Анхијал, денешна Бугарија, помеѓу силите на Византиското Царство и силите на Бугарија. Битката е дел од Византиско-бугарските војни, а завршила со победа на Бугарите.
1 Позадина
Во 705 година, бугарскиот хан Тервел помогнал на детонираниот од власт во 695 година византиски цар Јустинијан II да се врати на престолот по 10 години заточеништво. За да покаже благодарност, Јустинијан ги наградил Бугарите со злато, сребро, свила, ја дал високата византиска титула "''Кесарија''" (Цезар) на бугарскиот владетел, на кој му издигнал и статуа во Цариградскиот хиподром. Бугарија ја добила и стратешката област Загора, сместена меѓу денешна Стара Загора и Црно Море.
Три години подоцна, Јустинијан II решил да ги врати назад територите, кои претходно ги подарил.
2 Конфликт
Во 708 година византиските коњаници пристигнале пред тврдината Анхијал и изградиле камп околу неа, бидејќи не се сомневала дека бугарската армија ги очекува скриена во планинските вериги во областа. Сигурен во својот успех, царот не презел мерки за заштита на кампот. Додека напаѓачите собирале храна, Бугарите, според Теофан Исповедник, ''"ги виделе од планините глупавите одредби на Византијците"'' и ''"неочекувано се нафрлиле како ѕверови и го уништиле византиското стадо, по кое зеле многу заробеници, коњи и оружје освен убиените"''. Царот и малкумина од луѓето успеале да дојдат до тврдината и да се затворат во неа, кој успеал да побегне тајно во ноќта на третиот ден со бродовите и да замине кон Цариград, каде се вратил "''со срам''". За да го покаже поразот царот наредил "да се стават трофеи на ѕидовите" на Анхијал. Какви биле тие трофеи не е познато.
3 Последици
Како резултат од битката Бугарија ги утврдила позициите во новите територии јужно од Стара Планина.
Во 711 година Јустинијан II повторно побарал помош од Тервел (за да го врати повторно изгубениот престол). Бугарскиот владетел му испрараил само војска од 3.000 луѓе, на кои подоцна бил даден безбеден, слободен коридор за да се вратат во Бугарија. Јустинијан II по ова бил погубен.
Рафаил I Цариградски

Рафаил I (|grc) бил Вселенски патријарх од 1475 до 1476. Тој бил Србин и често сметан за натрапник.
1 Живот
Рафаил бил српски монарх. Тој беројатно бил избран и поддржуван како патријарх од страна на Мара Бранковиќ, маќеата на Мехмед II. Рафаил бил успешно прогласен за патријарх во првите месеци на 1475 ветувајќи му на султанот годишен надоместок од 2000 златни фиорини (италијански монети) и еднократен подарок од 700 златни фиорини.
Грчката заедница во Цариград не била дел од неговото назначување и жестоко се противела. Митрополитот на Хераклеја, кој традиционално го устоличувал новиот патријарх, одбил да го освети и литургијата била прославена од митрополитот на Ангора. Поради оваа причина тој не бил признат за патријарх од поголемиот дел од грчкото свештенство.
Узворите укажуваат на проширена пристрасност против Рафаил. Тој бил клеветен за несоодветно говорење на грчки јазик и бил симнат од престолот поради неговиот странски акцент, а воедно и поради неговата завист од алкохол. Се зборува дека не умеел да стои за време на церемониите на Велики Петок бидејќи бил пијан.
Рафаил владеел околу една година, сè до почетокот на 1476: на самиот почеток, кога требал да плати надоместок кој го ветил на султанот, тој се обидел да собере пари од неговите верници, а нивната помош ја негирал. Неспособен да го плати данокот, набрзо бил симнат од престолот и затворен. Кратко подоцна тој починал сè уште додека бил во синџири.
Битка кај Онгала

Битката кај Онгала се одвила во 680 година во близина на Онгала, денешна Романија, помеѓу силите на Источното Римско Царство и силите на Прабугарите. Битката е дел од Византиско-бугарските војни, а завршила со победа на Прабугарите.
1 Заднина
Искористувајќи ги постојаните војни на Византија со Арапите, хан Аспарух ја поминал реката Дунав и влегол во Мала Скитија (денес Добруџа). Во 680 година византискиот цар Константин IV Погонат организирал голем копнен и морски поход против прабугарските племиња. Теофан Исповедник дал индиректни упатства за бројот на византиската армија, пишувајќи дека императорот ги повикал сите теми во походот. Прецизни податоци за бројот на византиската армија недостасуваат, но во тоа време една империјална теренска армија броела меѓу 15.000 и 25.000 лица. Од друга страна не постои сведоштво и за армијата на Прабугарите, но се смета дека нивната сила била околу 10.000 војници.
2 Конфликт
Војниците на царот Константин IV пристигнале во Онгала и започнале воени дејствија против прабугарските војници. Поради големиот број на византиски војници, прабугарската армија се повлекла во фортификација, која била изградена на островот Певки. Оддалеченоста од бојното поле довела до тешко снабдување на византиската армија. Од друга страна постоела практична неможност да биде нападната фортификацијата на островот. Војниците на Аспарух започнале да им нанесуваат тактички порази на византиските сили, без да се обидуваат целосно да ги разбијат. Византијците започнале опсада на островот која траела четири дена, по кое императорот Константин IV најавил на војниците дека оди на лекување во Акве Калиде (денес Бургас) и го напуштил бојното поле. Овој потег негативно влијаел врз борбениот дух на византиските сили.
Добрата организирана одбрана на Прабугарите, нивната стратешка позиција и нивните постојани напади предизвикале византиските сили да се повлечат. По нивното повлекување, прабугарските сили започнале голема контраофанзива нанесувајќи им голем пораз.
3 Последици
Победата кај Онгала претставувал прв чекор кон создавање на Дунавска Бугарија. По оваа победа Прабугарите продолжиле со нападите кон Мизија.
Битка кај Ришкиот Превој

Битката кај Ришкиот Превој се одвила во 759 година кај Ришкиот Превој на Стара Планина, денешна Бугарија, помеѓу силите на Византиското Царство и силите на Бугарија. Битката е дел од Византиско-бугарските војни, а завршила со победа на Бугаритете.
1 Заднина
Меѓу 755 и 775, византискиот цар Константин V Копроним организирал девет неуспешни кампањи за да ја покори Бугарија.
2 Конфликти
Во 759 година, императорот на чело со многубројна војска заминал кон Бугарија, но бугарскиот хан Винех успеал да ги зацврсти своите позиции околу Стара Планина. Кога византиската војска престигнала кај Ришкиот премин, таа била нападната од заседа и целосно поразена. Во Битката загинале голем дел од византиските војници. Византискиот историчар Теофан Исповедник пишува дека Бугарите го убиле стратегот на Тракија.
3 Последици
По битката, ханот Винех добил можност да ја нападне непријателската територија. Но наместо тоа, тој започнал мировни преговори. Ова дело му го навлекла гневот на аристократијата, поради која причина бил убиен во 761 година.
Битка кај Маркели (756)

Битката кај Маркели се одвила во 756 година на истоимената тврдина во близина на Карнобат, денешна Бугарија, помеѓу силите на Византиското Царство и силите на Бугарија. Битката е дел од Византиско-бугарските војни, а завршила со победа на Византијците.
1 Позадина
Во 755 година завршил подолгиот период на мир меѓу Дунавска Бугарија и Византија. Повод за тоа претставувале големите победи над Арапите од страна на византискиот цар Константин V Копроним. По успехот, тој презел активности за зајакнување на границите со Бугарија. За таа цел во Тракија биле раселени население од Ерменија и Сирија, кои имале воена служба. Хан Кормисош внимателно ги набљудувал активностите на Византија, и изградбата на нови византиски тврдини на границата претставувало нарушување на мирот склучен во 716 година од неговиот претходник Тервел. Бугарските пратеници сакале од Константин да плати данок за новоизградените тврдини. Одбивањето на византискиот цар било проследено со бугарски напад во Тракија. По грабежите на византиските земји, војските на Кормисош пристигнале до околината на Цариград. Крај "Долгиот ѕид" тие биле пречекани и поразени од императорската војска.
2 Конфликт
Во одговор на бугарската инвазија, во наредната година (756) Константин V Копроним презел голем поход кон Бугарија, на чие чело најверојатно во тоа време се наоѓал Винех. Една војска била испратена со флота од 500 бродови кон Дунав каде нанеле голем пораз на бугарските сили. Самиот император со главните сили заминал во Тракија. Бугарите го пресретнале крај граничната тврдина Маркели (кај денешниот Карнобат).
Деталите за борбата не се познати, но таа завршила со победа на Константин. За да се избегне непријателска инвазија во своите земји, Бугарите испратиле заложници во Цариград. Три години подоцна (759) Константин сепак повторно извршил напад во Бугарија, но претрпел пораз во Битката кај Ришкиот превој.
Максим IV Цариградски

Максим IV (|grc), претходно познат како Манасиј (|Μανασσής), бил православен христијански монарх и епископ. Тој бил Вселенски патријарх од 1491 до 1497.
1 Живот
Тој бил игумен на манастирот „Ватопед“ на планината Света Гора пред да биде назначен од патријархот Симеон I Цариградски како митрополит на Сер, град со кој управувал под религиозното име „Манасиј“.
Првите месеци од 1491 тој бил избран за цариградски патријарх со поддршка од монасите на Света Гора. При неговото избирање тој го променил своето име во „Максим“, сигурен случај во историјата на Вселенската патријаршија бидејќи вообичаено се поседува монашко име во текот на црковната кариера. Како патријарх тој ги бранел правата на православните христијани кои живееле на териотриите кои припаѓале на Венецијанската Република.
За време на неговото владеење излегле муабети во врска со него, од непознат извор, кои резултирале со негово губење на престолот во почетокот на 1497 година.
По неговата оставка тој останал активно вклучен во црковните прашања, дури и покренувајќи заговор против неговиот наследник, патријархот Нифонт II, сè до тогаш кога бил присилен да се пензионира во манастирот Ватопед, каде починал на непознат датум.