procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Длабоко грло (филм од 1972)

Длабоко грло (англиски: ''Deep Throat'') - американски порнографски филм од 1972 година, во режија на Џерард Дамијано. Главната улога ја толкува Линда Лавлејс.
1 За филмот
„Длабокот грло“ е филм без естетски и политички амбиции, но неговиот шарм се должи на валканиот, но луциден хумор, на визуелната досетливост и на оригиналната музичка подлога. Филмот започнал да се прикажува во една кино-сала за возрасни, на Менхетен, без никаква реклама, но усните препораки придонеле за голема популарност на филмот, кој почнал да се прикажува и во редовните кино-сали, иако бил забранет во поголемиот дел од САД и во многу земји во светот. Со текот на времето се појавиле критики и анализи во специјализираниот филмски печат, а филмот станал глобален културен и општествен феномен и станал предводник на златната ера на порнографските филмови. Големото значење на овој филм се состои во тоа што поттикнал бројни општетсвени дебати за сексуалните слободи, за слободата на уметничкото изразување, за цензурата, за односите меѓу филмот и популарната култура и за други теми. Исто така, голем број познати личности (Труман Капоти, Френк Синатра, Џек Николсон, Мартин Скорсезе, Брајан де Палма, Ворен Бити) отворено признале дека го гледале овој филм. Филмот бил снимен со буџет од 25.000 долари, а се проценува дека донел вкупна заработка од над 100 милиони долари, кои завршиле кај мафијата која била директно вклучена во продукцијата и дистрибуцијата на филмот.
Лидингхаузен

Лидингхаузен (|Lüdinghausen) — град во округот Косфелд на сојузната покраина Северна Рајна-Вестфалија, западна Германија. Лежи на каналот Дортмунд-Емс, околу 25 км југозападно од градот Минстер. Познат е по три замока: Лидингхаузен, Какесбек и Вишеринг.
Населбата е основана во XIII век, а стекнала право на град во 1308 г. Во 2016 г. населението броело 24.556 жители.
1 Збратимени градови
Лидингхаузен е збратимен со следниве градови:
* Дирфилд, Илиноис, САД * Ниса, Ополско Војводство, Полска* Таверни, Ил де Франс, Франција
Кукри

Кукри или Кукури (|खुकुरी) — непалски нож со внатрешно закривено сечило, слично на Мачета, користен и како алат и како оружје во Непал. Традиционално овој нож бил и во многу случаи сè уште е основна алатка на Непалците. Истиот е карактеристично оружје на војската на Непал, како и Гуркшките воени единици во војските на Непал, Британија, Индија и нивните единици низ разни делови на светот, до толку што ножот може да се сретне и под името „Гуркшко сечило“ и „Гуркшки нож“. Овој Кукри нож често се среќава во непалската хералдика и се користи во многу традиционални ритуали меѓу кои и свадбени церемонии.
Алатир (река)

Алатир (|Алатырь) – река во Русија, во Мордовија. Таа е лева е притока на реката Сура.
Алатир е долг 296 км. Подрачјето на неговиот басен изнесува 11.200 км<sup>2</sup>. Во ноември Алатир замрзнува и останува замрзнат сè до април. На брегот на оваа река се наоѓаат градовите Ардатов и Алатир.
Изворот е околу 10 километри западно од градот Первомајск. Реката тече на исток. Алатир се влева во реката Сура на северната периферија на градот Алатир. Реката тече низ северниот дел на Приволшката Висорамнина, во шумовито подрачје. Најголемите шумски предели се наоѓаат на левиот брег. Десниот брег под селото Мадаево е скоро без дрвја.
Светогорска Успенска Лавра

Светогорска Успенска Лавра (|Свято-Успенська Святогірська Лавра — православен христијански манастир на стрмниот десен брег на Северски Донец во близина на градот Свјатогорск во Донечка област во источна Украина. Името доаѓа од околните Свети Планини.
Денес, манастирот е централен дел на Националниот парк на природата Светогори. Украинската Православна Црква (Московска патријаршија) ја прогласила за лавра во 2004 година.
1 Историја
Првите пишани извори за манастирот датираат од 1627 година, иако Сигисмунд фон Херберштејн ја посетил областа уште во 1526 година. Веројатно е дека првите монаси ја населиле областа во 15 век. Во тоа време била минорна монашка заедница во дивите полиња и редовно опустошена од страна на Кримските Татари.
Во 1787 година, Катерина II го затворила манастирот. Земјите на манастирот биле секуларизирани и донирани на принцот Григориј Потемкин, вицекрал на Нова Русија. Еден од неговите наследници, Александар Михајлович Потемкин, и неговата сопруга Татјана, принцезата Галицкин, го финансирале обновувањето на манастирот, започнувајќи од 1844 година.
Пред Октомвриската револуција, манастирот поседувал работна продавница, ветерници, разновидни работилници и трговски објекти. Главната катедрала била дизајнирана од Алексеј Горностаев, која вклучувала традиционална византиска кула. Во 1922 година, манастирот бил затворен од болшевиците и бил претворен во санаториум за работниците од Донбас.
Пред Првата светска војна, манастирот бил населен со околу 600 монаси. Во текот на 1930-тите, некои од црквите биле уништени од страна на Советите, заедно со други бројни верски атракции низ Советскиот Сојуз.
По падот на Советскиот Сојуз и враќањето на независноста на Украина во 1991 година, манастирот бил обновен една година подоцна. Во 2004 година, манастирот официјално добил статус на лавра од Украинската Православна Црква. Денес манастирската заедница се состои од повеќе од 100 монаси, и секоја година бројот се зголемува.
На 25 октомври 2005 година, Народната банка на Украина издала комеморативна монета од 10 гривни на која била прикажана лаврата
2 Наводи
**
Вишеградски собир

Првиот Собир во Вишеград бил собир меѓу чешкиот крал Јован Луксембуршки (чеш. ''Jan Lucemburský''), унгарскиот крал Карло Роберт (унг. ''Károly Róbert'') и полскиот крал Казимир III Велики (пол. ''Kazimierz III Wielki'') во Вишеград (Унгарија), во 1335 година, на кој тие формирале анти-Хабсбуршка алијанса. Трите владетели се согласиле да создадат нови трговски патишта со цел да ја заобиколат Виена и да добијат полесен пристап до другите европски пазари.
На овој собир, исто така, било договорено да сите ја признаат чешката власт над Војводството Шлеска. Чешките кралеви и порано ја држеле оваа област под своја власт, а формално/де јуре имале и превласт над полската круна. Во замена за ова признание, чешкиот крал Јован Луксембуршки се откажал од полската круна, која ја предал на Казимир III, а исто така добил паричен надоместок од 20.000 прашки гроша. На овој начин, војводството Шлеска останало дел од Чешка сè до 1742 година, кога најголем дел од територијата била освоена од страна на Прусија. Оваа територија потоа станала дел од Полска, по Втората светска војна во 1945 година, додека мал дел сѐ уште ѝ припаѓа на Чешка.
Во 1339 година се одржал втор собир, на кој се избирал новиот претстолонаследник на Полска.
1 Поврзано
* Собирот во Вишеград (1339)
* Вишеградска група
* Тренчински договор
* Намисловски договор
2 Наводи
Гурки

Гурки, Горки или Горкали (|गोरखाली) — војници од непалска народност кои се регрутирани во војските на Британија, Непал, Индија или пак во организациите како Гуркшки контингент во Сингапур, а исто така и во мировните сили на Обединетите нации и во разни воени зони низ целиот свет. Од историски аспект, термините „Гурка“ и „Горкали“ биле синоними за „Непалец“ кој потекнува од ридовите на Гуркшкото кралство преку кое тогаш новоформираното Кралство Непал се проширило под власта на кралот Притхви Нарајан Шах. Се претпоставува дека тие се крстени по хиндушкиот војник-светец Гуру Горакханат кој имал и историски храм во областа Горка во централен Непал.
Гурките обично се поврзуваат со симболичниот традиционален непалски нож Кукри и имаат репутација на бестрашна војна моќ. Поранешниот шеф на Индиската армија Сем Манекшоу еднаш изјавил дека „ако некој маж вели дека не се плаши да умре, или лаже или е Гурка“.
Млинци

Млинци (македонски: јувки или кори) се тестенини во хрватската и словенечката кујна, кои се користат како прилог, најчесто со печено месо од живина.
Млинците се прават од пченично брашно, сол и вода (понекогаш се додаваат и јајца и маснотија), тестото се остава да отстои кратко време, а потоа тенко се сука (околу 1 милиметар). Добиените кори се печат во рерна или на жешка плоча од шпорет. Така спремени можат да стојат и подолго време, ако се чуваат на суво место. При подготовка се кршат (на пр. на парчиња од 5 см) и потоа се преливаат со врела солена вода, или супа, а може да се додаде и сосот од печењето. Млинците брзо ја впиваат водата и омекнуваат, а вишокот на водата се цеди за да не станат премеки.
Најчесто се служат со печена мисирка, патка или гуска. Печена мисирка со млинци е познат хрватски специјалитет, посебно во Загорје и Славонија. Во Словенија печена патка или гуска со млиници традиционално се јаде на денот на Свети Мартин, кој се паѓа на 11 ноември. Во Србија млинците најчесто се приготвуваат во Војводина, каде се служат со свинско или со пилешко месо во сос од павлака. Во Македонија се прави сличен тип на домашни тестенини кои се нарекуваат различно во различни региони: јувки или кори, со таа разлика што не се потпечуваат, туку се сушат на сонце. Во Македонија се служат најчесто како посебно јадење заедно со сирење.
Френк Капра

Френк Расел Капра (|Frank Russell Capra, |Francesco Rosario Capra; Бизаквино, Сицилија, 18 мај 1897 — Ла Кинта, 3 септември 1991 година) — американски филмски режисер, сценарист и продуцент од италијанско потекло.
1 Животопис
1.1 Основни податоци
Френк Расел Капра е роден на 18 мај  1897 година, во местото Бизаквино во Сицилија (Италија) како Франческо Розарио Капра. Неговото семејство емигрирало во 1903 година во Америка. Живеел во Лос Анџелес, Калифорнија , каде што дипломирал и станал инженер на хемијата. Учествувал во Првата светска војна, во 1920-тите години. Станал американски граѓанин и зел име, Френк Расел Капра. Двапати бил во брак. Неговата прва сопруга била Хелен Хауел, од која зе развел во 1927 година.  Втора негова сопруга била Лу Капра, со која тој имал четири деца. Умрел на 3 септември 1991 година, на 95 години.
2 Филмска кариера
Тој не можел да најде работа во својата специјалност и почнал да пишува сценарија. Голем успех постигнал со филмот „Трамп, Трамп, Трамп“ од 1926 година. До 1929 режирал само неми филмови. Првиот звучен филм, кој тој го режирал е „Аферата на Донован“ (1929) за студиото „Колумбија“. Последниот филм кој тој го режиирал е „Шешир полн со чуда“ (1961). Исто така, тој пишувал и сценарија и работел како продуцент.
2.1 Филмографија
* „Скитник, скитник, скитник“ (1926)
* „Аферата на Донован“ (1929)
* „Дами за задоволство“ (1930)
* „Дожд или светлост“ (1930)
* „Дирижабл“ (1931)
* „Чудотворка“ (1931)
* „Платинестата русокоса“ (1931)
* „Забрането“ (1932)
* „Американско лудило“ (1932)
* „Горкиот чај на генералот Јен“ (1933)
* „Се случи една вечер“ (1934)
* „Господинот Дидс оди во градот“ (1936)
* „Изгубениот хоризонт“ (1937)
* „В гроб ништо не носиш“ (1938)
* „Господинот Смит оди во Вашингтон“ (1939)
* „Запознајте го Џон Доу“ (1941)
* „Животот е прекрасен“ (1946)
* „Шешир полн со чуда“ (1961)
Лицитар

Лицитар е шарено-украсен колач од слатко тесто, кој традиционално се произведува во средишниот и низинскиот дел на Хрватска. Слаткарите кои го прават овој колач најчесто прават и други слатки од овој тип, како разни медењаци, напитоци од мед (медица, гвирц), свеќи, други ситни поклони направени од восок, и обично ги продаваат на панаѓури. Порано тестото се ставало во специјални, рачно направени, дрвени калапи, за да ја добијат саканата форма, а денес тоа се прави во лимени калапи, потоа се печат и бојат со овошни бои (црвена, жолта, зелена и бела) и се украсуваат со шеќерни украси, огледалца и слично. Лицитарското колаче најчесто се прави во облик на срце, венец, птица, коњ и друго.
Оваа традиција на правење на лицитарски колачи е запишана во пописот на нематеријалното културно наследство на УНЕСКО на 15 јануари 2010 година.
1 Историја
Традицијата на изработка на лицитари започнала уште во средниот век, а во 16-ти и 17 век, во многу европски манастири, се правеле слични колачи и медењаци со помош на дрвени калапи. Во источноалпскиот регион, изработка на вакви колачи брзо прераснала во слаткарски занает кој подоцна се проширил и на други подрачја на Средна Европа и во панонските делови на Хрватска. Во 18-ти и 19 век, во градовите Загреб, Карловац, Копривница, Самобор, Вараждин, лицитарите биле видни слаткари и нивните производи биле омилени кај луѓето од сите сталежи.
2 Денес
Обичајот да се дарува лицитар, со кој момчињата искажуваат љубов и верност кон девојките, како и украсувањето на божиќното дрво со ситни лицитарски колачиња, е длабоко вкоренет во хрватската култура (балетот Лицитарско срце од К. Барановиќ). Денес колачот лицитар е национален симбол и се продава како автохтон хрватски традиционален сувенир.
3 Поврзано
* Хрватско културно наследство
* Духовно културно наследство
* Нематеријално светско наследство
* Лицитарско срцето (балет)
4 Наводи
Декларација за независност на Естонија

Естонската декларација за независност, исто така позната како Манифест на народите на Естонија (естонски: ''Manifest Eestimaa rahvastele'') — основачки акт на Република Естонија од 1918 година. Се прославува на 24 февруари, како национален ден или Денот на независноста на Естонија.
Декларацијата била изготвена од Комитетот за спас на Естонија, избран од старешините на Провинцискиот парламент на Естонија. Првично требало независноста да биде прогласена на 21 февруари 1918 година, но итото било одложено до вечерта на 23 февруари, кога бил објавен манифестот и јавно се прочитал во Перну. Наредниот ден, 24 февруари, манифестот бил отпечатен и дистрибуиран во главниот град Талин.
1 Историски контекст
За време на Првата светска војна, по повлекувањето на руските војници и приближувањето на германските сили до Естонија, Комитетот за спас на Естонскиот национален совет, ја прогласил независноста на Естонија на 24 февруари 1918 година. Германското Царство не ја признала новата Република Естонија. Сепак, по поразот на Централните сили во Првата светска војна во ноември 1918 година, Германија ги повлекла своите војници од Естонија и формално ја предала власта во Естонија на Естонската привремена влада на 19 ноември. Во следниот период следела руската болшевичка инвазија и Естонската војна за независност. На 2 февруари 1920 година, Тартскиот договор бил потпишан од Република Естонија и болшевичката Русија. Република Естонија добила меѓународно признание и станала членка на Лигата на народите во 1921 година..
Раштански Поток

Раштански Поток — поток, односно мал непостојан водотек, кој протекува низ селото Раштак во подножјето на Скопска Црна Гора, северно од Скопје. Извира во дол, на надморска височина од 1550 метри јужно од врвот Свински Камен помеѓу гребенот Раштански Рид на исток и врвот Бел Камен на запад по што во југоисточен и јужен правец во полноводен и постојан водостој тече сè до самото село Раштак. Под селската црква излегува од селото и повторно како повремен водотек тече низ дол во ридестиот раб на Скопската Котлина, каде се губи и завршува на надморска височина од 315 метри западно наспроти Црешево
Виви (езеро)

Виви (|Ви́ви) – езеро на реката Виви во југозападниот дел на висорамнината Путорана во Русија. Езерото се наоѓа во Сибир, административно му припаѓа на Евенкскиот Округ и Краснојарската Област. Тоа е типично речно езеро, долго 86 км, широко до 5 км, а неговата површина изнесува 229 км<sup>2</sup>.
Езерото има издолжен облик, а неговите брегови се обраснати со шума ариш. Езерото Виви сè уште е слабо истражено. На пример, непозната е неговата максимална длабочина. Истата се проценува на 80 до 200 м.
Подрачјето на Сибир е ретко населено, таков е случајот и со езерото на чии брегови нема постојани населби. Езерото е познато како географско средиште на Русија. Центарот е обележен со споменик висок 7 метри, кој е подигнат во август 1992 година. Во близина е уште поголем крст кој му е посветен на свети Сергеј Радонежски.
Рапска торта

Рапска торта или торта од Раб е традиционална хрватска торта која потекнува од островот Раб. Главните состојки на тортата се бадемите и задарскиот ликер од вишни - мараскино. Тортата се обликува во карактеристична спирална форма. Подготвувањето на оваа торта трае три дена.
1 Историја
Изворниот рецепт потекнува од 12 век. Спрема легендата тортата била за првпат послужена 1177 година, на папата Александар III, кога го посетил Раб за да ја благослови тамошната катедрала Вознесение на Маријана.
Оригиналниот рецепт го сочувале калуѓерките на манастирот Свети Антун Падовански и бенедиктански сестри од манастирот Свети Андреа, а подоцна легендата за тортата се проширила по целото Средоземје. И до ден денес оваа торта се прави и послужува во Венеција каде овој рецепт е донесен пред три века. И таму, како и на Раб, оваа торта се прави за најголемите празници.
Во минатото тортата се правела само кај најбогатите семејства затоа што била исклучително скапа, бидејќи во нејзината изработка се трошат околу еден килограм исчистени бадеми.
2 Наводи
Федора (филм од 1978)

Федора - германско-француски филм од 1978 година, во режија на Били Вајлдер. Главните улоги ги толкуваат: Вилијам Холден, Марта Келер, Хилдегард Кнеф, Хосе Ферер, Марио Адорф, Мајкл Јорк и Хенри Фонда.
1 Содржина
Во Париз е изложено телото на славната глумица Федора (ја игра Келер), која извршила самоубиство фрлајќи се под возот. Американскиот продуцент Бери Детвајлер (го игра Холден) е присутен таму и започнува да се сеќава на својата средба со Федора: Во деновите на најголемата слава на Федора, Бери, како младо момче, имал кратка љубовна врска со неа. Многу години подоцна, во улогата на филмски продуцент, тој доаѓа на островот Крф, со намера да ја убеди Федора да глуми во филмската адаптација на „Ана Каренина“. Во екот на најголемата слава, Федора се повлекла од филмската кариера и продолжила да живее изолирана од светот. На Крф, Бери има големи тешкотии да стапи во контакт со Федора, која е затворена во една вила, под строгиот надзор на една стара грофица и на докторот Вандо (го игра Ферер). Најпосле, тој успева да се сретне со Федора, која му кажува дека ја дрогираат и дека ја чуваат во домашен притвор. Еден ден, тој оди во вилата која ја наоѓа испразнета и дознава дека Федора заминала во Париз. Дури по нејзината смрт, Бери ја дознава вистината за Федора: Причината за повлекувањето на Федора од филмот била неуспешната пластична операција која ѝ оставила голема лузна на лицето. Подоцна, кога претседателот на Академијата за филм (го игра Фонда) дошол на Крф за да ѝ го врачи „Оскарот“ за животно дело, Федора добила идеја да изврши замена на идентитетот со својата ќерка (ја игра Келер). Оттогаш, ќерката на Федора ја продолжила филмската кариера и ја вратила старата слава, но при снимањето на еден филм, таа се вљубила во младиот глумец Мајкл Јорк (се игра самиот себеси). Тогаш, ќерката западнала во психички проблеми и се заканувала дека ќе ја открие тајната дека таа не е вистинската Федора. Една вечер, во миг на психичко растројство, ќерката на Федора се фрлила под возот, а нејзината мајка одлучува да ја објави лажната вест за смртта на славната Федора.
Катедрала „Св. Андреј“ - Пицунда

Катедралата „Св. Апостол Андреј“, исто така позната како Катедрала Пицунда или Патријаршијска катедрала (|ბიჭვინთის ტაძარი) — грузиска православна катедрала која се наоѓа во Пицунда, во Гагриска област, во де факто независна Република Абхазија, меѓународно признаена како дел од Грузија. Катедралата моментално се користи од страна на Абхазиската православна црква и служи како седиште на тоа тело, иако оваа употреба е оспорена од страна на Грузија и се смета за неправилна од страна на источноправославната заедница.
Катедралата Пицунда била изградена кон крајот на 10 век од страна на кралот Баграт III. Служела како седиште на грузискиот православен католикосат на Абхазија до крајот на 16 век, кога Абхазија паднала под османлиска хегемонија. Според францускиот патник Жан Чардин, католикосот кој повеќе не живеел во Пицунда, еднаш годишно ја посетувал катедралата со свикување на епископите и принцовите за да изврши миса. Катедралата била реконструирена во 1869 година кога Абхазија веќе била дел од Руското Царство.
Основата на катедралата е правоаголна со вкрстена купола, три кораби и три апсиди, обликувани како правоаголник со продолжени полукружни апсиди. Катедралата е препознатлива по својата импресивна големина, достигнувајќи височина од 29 метри (вклучувајќи ја и куполата), долга 37 метри и широка 25 метри, додека ѕидовите се дебели до 1,5 метри. Ѕидовите се составени од наизменични редови од камен и тула, типична техника за доцно-византиската архитектура. Катедралата содржи остатоци од ѕидното сликарство од 13 и 16 век. Грузискиот ракопис од четирите евангелија од 12 век, кој се наоѓал во катедралата од 1830 година, сега се чува во Грузискиот национален центар на ракописи во Тбилиси.
1 Галерија
2 Наводи
*
Дворец Шандор

Дворецот Шандор(|Sándor-palota) — дворец кој се наоѓа во Будимпешта, Унгарија.
Дворецот е официјалната резиденција на Претседателот на Унгарија, и седиштето на кабинетот на претседателот, и како седиште функционира од 2003 година. Дворецот Шандор е 37-та најголема палата во денешна Унгарија.
Палатата се наоѓа на плоштадот Св. Ѓорѓи во Будим, веднаш северно од комплексот Буда, кој бил поранешна резиденција на кралевите и гувернерите на Унгарија.
1 Историја
1.1 19 век
Оригиналната палата во неокласичен стил со изградба започнала околу 1803 година, а завршила околу 1806 година. Грофот Винсент Шандор наредил да биде изграден дворецот, според кој е и именуван. Грофот бил филозоф и аристократ во Австроунгарија. Неговиот син Морик Шандор бил попознат во Будимпешта и Виена, како акробатски играч.
Потоа дворецот му припаднал на надвојводата Албрехт, царски гувернер на Унгарија, до неуспешната Унгарска револуција од 1848 година. Потоа палатата и нејзините соседни згради биле користени како владини канцеларии.
1.2 Премиери
Најпрестижниот станар во дворецот бил унгарскиот премиер Ѓула Андраши, кој во 1867 година го доделил за унгарската влада од семејството Палавицини. Подоцна тој добил и сопственост над палатата како свој имот.
Андраши ја реновирал зградата, која во тоа време имала голема потреба од реконструкција, со помош на архитект Миклош Ибл. Тој го реновирал приземјето и го користел како негова канцеларија, додека првиот кат станал негова резиденција.
Во палатата живееле деветнаесет унгарски премиери, при што секој објект се адаптирал по сопствен вкус.
1.3 Уништување во Втората светска војна
Откако Унгарија станала независна во 1919 година, дворецот продолжил да биде дом на премиерот до Втората светска војна. Во 1941 година, за време на војната, Пал Телеки извршил самоубиство во палатата.
Помалку од четири години подоцна, сојузничките авиони го бомбардирале регионот, а зградата останала во урнатини. Иако урнатините не станале жртва на булдожерите, дворецот останал запоставен до Револуциите од 1989 година.
1.4 Реставрација
По промената од комунистичкиот политички систем во Унгарија во 1989 година, и благодарение на еден посветен тим на реставрација, покривот бил подигнат над урнатините и ѕидовите биле изградени. Со текот на годините, дворецот постепено бил изграден и неговата слава му била вратена, а самиот ентериер бил реновиран во 2002 година. Поголемиот дел од мебелот и предметите се копии на оригиналите што биле уништени.
Реставрацијата била спроведена врз основа на оригиналните планови, обновени во 1983 година и деталната историја според современите мапи.
Кремпита

Кремпита (босански: ''кремпита'', хрватски: ''kremšnita'', унгарски: ''krémes'', полски: ''kremówka'', романски: ''cremșnit'' или ''crempita'', српски: ''кремпита/krempita'', словачки: ''Krémeš'', словенечки: ''kremna rezina'' или ''kremšnita'') е вид на колач, популарен во неколку земји на Средна Европа. Постојат многу разни регионални варијанти на овој колач, но сите имаат иста основа - долна кора од лиснато тесто со слој на крем од матени јајца и матена слатка павлака, покриено со кора од лиснато тесто посипана со прав шеќер.
1 Во различни земји
1.1 Во Хрватска
Во Хрватска се посебно популарни две варијанти на кремпита: самоборска кремшнита, наречена по градот Самобор, и загрепска кремшнита, наречена по главниот град Загреб. Популарната Самоборска кремшнита се одликува со тоа што има кора од лиснато тесто во основата, на која се става крем од јајца и завршува со шам од белки посипани со шеќер во прав. Загребската кремшнита ги содржи истите слоеви, само што завршува со карактеристичен чоколаден прелив наместо кора од лиснато тесто. Класичниот рецепт за самборска кремшнита се смета дека е пронајден од страна на Ѓуро Лукачиќ во раните 1950-ти години, врз основа на различни претходни варијанти од асортиманот на кондиторски производи во Загреб.
1.2 Во Словенија
Во Словенија овој колач е асоциран со градот Блед - познато алпско туристичко одредиште во северозападниот дел на Словенија. Рецептот за колачот е донесен во локалниот хотел Парк од слаткарот Иштван Ковачевиќ во 1953 година. До октомври 2009 година направени се 10 милиони парчиња од овој колач.
1.3 Во Србија, Босна и Херцеговина
Во овие земји колачот е познат под името кремпита и се состои од два слоја на лиснато тесто меѓу кое има густ крем од јајца. Сличен рецепт, но само со полнење од шам со белки, се вика шампита.
1.4 Во Црна Гора
Најпознати во Црна Гора се Которске кремпите. Освен оригиналниот рецепт, тие се разликуваат од другите кремпитати бидејќи се направени со три слоја тесто и два слоја крем. Секоја година, фестивалот „Которска пашта“ се одржува во Котор, посветен на оваа деликатес.
1.5 Во Полска
Полската варијанта на кремпита е позната под името наполеонка.
2 Нутрициони вредности
Нутриционите вредности се дадени за едно од 6 парчиња готова кремпита, направена од 250 гр замрзнато лиснато тесто и околу 1 кг крем. Се разбира, вредностите може да варираат, што зависи од квалитетот и количината на употребените состојки.
Калории, 527
Масти, 25,4 г
Заситени масти, 9,1 г
Јаглехидрати, 63,5
Шеќер, 32 г
Растителни влакна, 1 г
Протеини, 12 г
Холестерол, 119 мг
Витамин Д, 9 мг, 47%
Натриум, 275 мг, 12%
Калциум, 192 мг, 15%
Калиум, 164 мг, 3%
Железо, 2 мг, 11%
Овоштарник

Овоштарник — место засадено со овошни дрва, односно тоа е замјоделска површина каде постои намерно садење дрвја или грмушки, кои се одгледуваат за производство на храна. Овоштарниците содржат дрвја за производство на овошје или јаткасти плодови, кои генерално се одгледуваат за комерцијално производство. Овоштарниците понекогаш се појавуваат и во големите градини, каде што служат естетска, покрај производствената цел. Овошната градина обично е синоним за овоштарник, иако е поставена на помало некомерцијално ниво и може да има поголема застапеност на грмушки на бобинки (шумски плодови) во однос на овошните дрвја. Овоштарниците во умерените климатски зони се уредени во дрворедна мрежа, со косена трева или со гола обработена почва што го олеснува собирањето зрелите плодови на овошјето. Обработката на овоштарниците подразбира орање, кастрење, заштита на дрвјата од инсекти и болести, берба, а посебен метод за размножување и модифицирање на овошните дрва во овоштарството е калемењето.
1 Галерија
2 Наводи
Елмира Хусејнова

Елмира Хусејнова (12 февруари 1933 – 23 јануари 1995 година) — азербејџански вајар и портретист, која има одржано изложби во различни локации низ светот и беше призната како Почесен уметник на Азербејџан.
1 Ран живот
Елмира Хусејнова кизи Мехрали (Елмира Хусејнова, ќерка на Мехрали) е родена на 12 февруари 1933 година во Баку, Азербејџанска Советска Социјалистичка Република. Таа уште од рана возраст имала желба да стане уметник. Елмира студираше на Државиот универзитет за уметност Азим Азимзаде, дипломирајќи во 1954 година. Таа го продолжи своето образование во Државниот научен институт за сликарство, скулптура и архитектура Иљја Репин во Санкт Петербург, дипломирајќи во 1960 година.
2 Кариера
Хусејнова почна да одржува изложби во 1957 година и во Азербејџан и во разни други републики на СССР. Тие главно се фокусирале на културни икони—писатели, научници, воени херои и обични работници. Во однос на вајарството, таа работеше со различни медиуми како бронза, керамика, епоксидна смола, мермер, гипс, камен и дрво. Таа работеше со различни видови на дрва и материјали за создавање на најпознатите и значајните нејзини дела. Таа во стапила во брак со Тогрул Нариманбеков и тие заедно имале една ќерка, Асмар Нариманбеков, која била именувана по братот на нејзината мајка и и исто така станала Почесен уметник на Азербејџан.
Хусејнова најмногу се истакна со нејзините масивни скулптури и нејзината оригиналност во однос на композицијата. Некои од нејзините најистакнати дела се: ''Селска девојка'' (1957), ''Работник'' (1958), ''Семејство'' (1960), и ''Мајка'' (1970). Таа создала скулптури за гробовите на Јафар Џабарли (1968) и Расул Рза (1970), како и барелјеф за Лав Ландау и споменик за Хасан бег Зардаби (1983), кој се наоѓа во Стар град на влезот на издавачката куќа на Азербејџанска енциклопедија. Таа создала два споменици во Германија и во 1967 година беше призната како Почесен уметник на Азербејџан. Други истакнати нејзини дела се статуата на Дмитриј Менделеев на лоџијата на Националната библиотека на Азербејџан во Баку, споменикот на Џафар Џабар во Сумгајит (1966) и слика на платно во зградата Мили Меџлис која била портрет на Незами Ганџави. Во прилог на нејзините скулптури, таа беше позната и по нејзините портрети, од кои најпознати се: ''Портрет на Сатар Бахлулзаде'', ''Портрет на Расул Рза'', ''Портрет на студент'' и ''Портрет на Тогрул''.
3 Смрт и наследство
Хусејнова починала на 23 јануари 1995 година во Баку по долго и тешко боледување. Некои од нејзините дела во постојани колекции на Националниот музеј на уметноста на Азербејџан и Азербејџанските државни уметнички галерии (аз), како и во приватни колекции. Во 2012 година, во нејзина меморија била одржана изложба на одредени нејзини дела во Бакуската галерија.
4 Наводи
4.1 Користена литература:
******
Љубомир Вељковиќ

Љубомир Вељковиќ - Раф (, - , ) — македонски новинар.
1 Животопис
Вењковиќ е роден во Скопје во 1943 година. Кариерата ја започнал на Втората програма на Македонското Радио во 70<sup>те</sup> години на XX век, а најдолго, сè до заминувањето од Радиото, работел во внатрешно-политичката редакција, како собраниски известувач. Ја работел респектибилната серија од емисии „Вие и претседателот на градот“ во која на прашања од скопјани одговарал градскиот татко.
Како завршен правник, кариерата ја продолжил во Општина Центар во Соборот на општините, а сè до пензионирањето активно се ангажирашел во заштитата на човековата околина.
Починал во Скопје на 19 мај 2018 година.
Оревест плод

Оревест плод или јаткаст плод — плод составен од јадлива тврда школка (лушпа) и семе, што е за јадење. Во општа употреба, широк спектар на сушени семиња се нарекуваат оревести плодови, но во ботаничка смисла "орев" значи дека школка (лушпата) не се отвора за ослободување на семето (делумно). Поимот „орев“ во поширока смисла на вкавите плодови на одредени јазици честопати бара парафрази, бидејќи зборот е двосмислен.
Во оревести плодови се вбројуваат: оревите (во потесна смисла), костените, лешниците, желадите, бадемите, ф'стаците, индиски ореви, а во широка смисла пред сè поради прехранбените и кулинарско-комерцијалните практики се вбројуваат и кикиритките иако тие се зеленчук. Самите оревести плодови растат на дрвја, и затоа се сметаат за плодови, а не за семки.
Повеќето семиња доаѓаат од плодови кои природно се ослободуваат од лушпата, за разлика од оревестите плодови како што се лешниците, костените и желадите, кои имаат тврди школка и потекнуваат од соединет јајчник. Општата и изворна употреба на поимот е помалку ограничена, а многу оревести плодови (во кулинарна смисла), како што се бадеми, пекан, ф'стаци, ореви и бразилски ореви, не се ореви во ботанички поглед. Вообичаената употреба на поимот често се однесува на какво било тврда лушпа, јадливо (јаткасто) јадро како јатка.
Земјоделското производство на оревестите плодови подразбира намерно организирано одгледување на дрвата на кои растат оревестите плодови насадени во овоштарници.
1 Галерија
Професор Балтазар

''Професор Балтазар ''е серија на цртани филмови за деца, за стариот истражувач Професор Балтазар. Снимена е во периодот од 1967 до 1978 година во Загреб. Серијата има вкупно 57 епизоди, а секоја трае од 5 до 10 минути. творец на овој популарен цртан филм е познатиот аниматор Златко Гргиќ.
Серијата и до ден денес останала најуспешниот проект на Загрепската школа за цртани филмови. Освен творецот на ликот на Професор Балтазар, Златко Гргиќ, во целиот проект учествувал тим од околу 20 луѓе, меѓу кои биле: Анте Зинановиќ, Павао Шталтер, Борис Колар, Милан Блажековиќ и Златко Боурек. Музиката за цртаниот филм ја компонирал Томица Симовиќ. Името Балтазар на симпатичниот, стар, полн со позитивна енергија научник, кој со задоволство на многу инвентивен начин ги решава проблемите на своите сограѓани, му го дал Павао Шталтер.
Серијата брзо станала многу популарна и во тогашна Југославија, а и во светот вклучувајќи ги: Велика Британија, Германија, Холандија, Финска, Франција, Израел, Италија, Данска, Норвешка, Нов Зеланд, Португалија, Романија, Шведска, Шпанија, Иран, Грција, Канада и Зимбабве. Од 1971 до 1973 година, бил прикажуван и во САД на ABC во детската програма Curiosity Shop. Во 1980 година бил прикажуван во САД на Pinwheel, и на ABC во Австралија.
Во 2005 година почнало снимање на нови продолжетоци на овој култен цртан филм.
1 Епизоди
1.1 Сезона 1
* Изумител на чевли
* Ханибалови Алпи
* Подемот и падот на Хорацие
* Летечкиот Фабијан
* Маестро Коко
* Мартин на врвот
* За глувчето и саатите
* Роденденска приказна
* Среќа за двајца
* Тетки Плетки
* Јајцемат на Виктор
* Ветровита приказна
* Ѕвезден квартет
1.2 Сезона 2
* Алфред, ноќниот чувар
* Бим-Бум
* Волшебниот колач
* Докторот за животни
* Виножитото на Професор Балтазар
* Фигаро Хоп
* Кројачот Силвестер
* Ледено жешко
* Кукли без коса
* Облачна приказна
* Проблем со несмасност
* Звонко камбанарот
* Најголемиот снешко
1.3 Сезона 3
* Ушите на Амадеус
* Драма околу цвеќиња
* Пиратски проблем
* Незгодите на лавот
* Максол
* Ѕверот Фу Фу
* Облачно со караници
* Пепино Цицероне
* Пингвинот Чарли
* Стоногалката Босица
* Свирка за Мирко
* Пожарникарска приказна
* Весел мост
1.4 Сезона 4
* Балтазаровата љубов
* Балтазаровиот саат
* Хумористична приказна
* Два цилиндра
* Икавица
* Изгубениот зајак
* Криенка
* Кловнот Даниел
* Чевларот Кроко
* Оперската ѕвезда
* Пингвинот Аксел
* Работата си е работа
* Птици
* Спортски живот
* Шампион
* Улични свирачи
* Големото 'рчење
* Виолета и Франц
* Ветерница
* Воздух
2 Наводи
Енрико Барбин

Енрико Барбин (|Enrico Barbin; р. во ) — италијански професионален друмски велосипедист, кој вози за професионалната континентална екипа .
1 Достигнувања
;2010
: 3. Меморијал Рино Фјори
;2011
: 1. Етапа 1 Џиро дел Венето
: 4. Џиро дел Белведере
: 6. Копа дела Паче
: 10. Гран Премио ди Поџана
;2012
: 1. Трофео Алчиде Дегаспери
: 1. Етапа 1 Копа деле Национи
: 1. Етапа 6 Џиробио
: 2. Џиро дел Белведере
: 3. Копа дела Паче
: 3. Пиколо Џиро ди Ломбардија
: 7. ГП Индустрија Артиџанато е Комерчо Карнагезе
: 7. Трофео Џанфранко Бјанкин
: 8. Руота д’Оро
;2013
: 4. Рома Максима
: 8. Краен пласман Трка околу Словенија
;2014
: 9. Гран Премио дела Коста Етруски
: 10. Краен пласман Трка околу Турција
;2015
: 7. Краен пласман Трка околу Турција
: 7. Меморијал Марко Пантани
;2017
: 1. Етапа 6 Тур де Лангкави
1.1 Распоред на резултатите на големите трки
Голема трка, 2014, 2015, 2016, 2017, 2018
Џиро, 119, СО, —, 124
Тур, —, —, —, —
Вуелта, —, —, —, —
СО = се откажал; — = не учествувал
Македонија на Евровизија 2000

Македонија на Евровизија 2000 — второ официјално учество на Македонија на изборот на песна за Евровизија. Македонија била претставувана од страна на групата XXL, откако победила на националниот музички фестивал Скопје Фест со песната ''„100% те љубам“''. Песната била една од 22-те песни кои биле изведени на 19 февруари 2000 година на фестивалот во Универзалната сала во Скопје. Водители на фестивалот биле Катерина Крстевска и Драган Б. Костиќ. Гласањето се одвивало во 3 дела - стручно жири составено од 21 лице (секој од нив доделил 100 бода за нивната омилена песна), гласовите на публиката во Универзалната сала (кои можеле да дадат по 1 бод на нивната омилена песна) и телефонско гласање (фаворитот на гледачите добил 200 бода, вториот - 180 бода, итн).
XXL биле фаворити на експертското жири и публиката. Тоше Проески ги освоил најголемиот број на телефонски гласови (со околу 38 000 гласови) и XXL биле втори (со околу 30 000 гласови).
1 Скопје Фест 2000
Final – 19 February 2000
Draw, Artist(s), Song, Songwriter(s), Points, Place
1, Ивана Андоновска, "Нов ден", Ивана Андоновска, 12, 17
2, Mama, "Дождот паѓа", Трајче Органџиев, Тања Трчкова, 31, 14
3, Верица Пандиловска, "Знаеш дека знам", Тоше Поп-Симонов, 119, 7
4, Клик Клак, "Само љуби ме", Весна Малинова, Јовица Каралиевски, 9, 18
5, Ерзана, "Илузија", Клементина Крстановска, Ерзана Бериша, 111, 8
6, Ристо Самарџиев, "Каде што денот боите ги сокрива", Ристо Самарџиев, Хари Котларовски, 248, 4
7, Лидија Кочовска, "Само твоjа сум", Игор Цветковски, 2, 20
8, Марјан Стојаноски, "Дали ти си ова небо", Петар Георгиев-Калица, 54, 12
9, Јасмина Мукаетова, "Дали си осамен", Ристанка Пецова, Ано Јосифов, 0, 22
10, XXL, "100% те љубам", Орце Зафировски, Драган Каранфиловски-Бојс, Владо Јаневски, 1,768, 1
11, P.S., "Кажи што ќе направиш", Анета Качуркова, Димитар Димитров, 20, 16
12, Џина Папас Џокси, "Заборави", Ана Генчовска, Џина Папас Џокси, 2, 20
13, Маја Вукичевиќ, "Немоj да си наивен", Тоше Поп-Симонов, 5, 19
14, Ареа, "Ти би сакал", Ружица Милошеска Брчиоска, Ивица Брчиоски, 93, 9
15, Андријана Јаневска, "Твоето писмо моjа библиjа", Владо Јаневски, Григор Копров, 163, 6
16, Тања Ангелова, "Слушни ме", Иво Настевски, 27, 15
17, Каролина Гочева, "За нас", Александар Ристовски, Дарко Димитров, 916, 2
18, Магија, "Дали се уште си моjа", Јован Јованов, 195, 5
19, Елена Петреска, "Светлина", Орце Божиновски, Елена Петреска, 71, 11
20, Тоше Проески, "Солзи прават златен прстен", Огнен Неделковски, Григор Копров, 395, 3
21, Дани Димитровска, "А некогаш", Весна Додева, Љупчо Мирковски, 81, 10
22, Пеце Огненов, "Сакав да сум единствен", Хари Котларовски, 40, 13
2 Евровизија 2000
На Евровизија 2000 Македонија го освоила 15-тото место со освоени 29 бода.
2.1 Гласање
+ Поени доделени на Македонија
Поени, Држава
12 поени
10 поени
8 поени
7 поени
6 поени
5 поени
4 поени
3 поени
2 поени
1 поен
+ Поени доделени од Македонија
Поени, Држава
12 поени
10 поени
8 поени
7 поени
6 поени
5 поени
4 поени
3 поени
2 поени
1 поен
Паштицада

Паштицада е традиционално и репрезантативно јадење кое се спрема од говедски бут во специјален сос и е мошне омилено јадење во Хрватска. Често се нарекува и далматинска паштицада, бидејќи потекнува од Далмација. Во Далмација, секое семејство и секој регион има свој рецепт за ова празнично јадење. За да се направи, потребна е долга подготовка: прво, месото се шпикува со лук, каранфилче, морков и сланина, потоа се маринира т.е. се остава да отстои преку ноќ (најмалку), во оцет разблажен со вода и вино. Потоа маринираното говедско месо се динста полека, заедно со кромид, лук, корен од магдонос, морско оревче, сливи, сос од домати со додавање на вода и вино (прошек). Динстањето може да трае и до 5 часа што зависи од месото. По готвењето, зеленчукот се пасира и се меша во сосот. Во Далмација, тоа е оброк кој се подготвува за важни празници, вклучувајќи свадби. Обично се служи со њоки или домашни тестенини.
Потеклото на паштицада не е познато, но се претпоставува дека е поврзано со варијанти на слични јадења од Грција, источна Италија, па дури и од јужна Франција. Далматинската паштицада има многу сличности со француското јадење дауб, иако не се знае дали тие имаат заедничко потекло. Најстариот запишан рецепт е од Дубровник, и датира од XV век. Во далматинското село Велико Брдо, на подножјето на Биоково, над крајбрежниот град Макарска, традиционално се служи паштицада на 30 септември за одбележување на денот на Свети Јероним, светецот-заштитник на селото.
Оревњача

Оревњача е хрватски традиционален колач, кој обично се прави за време на празници, како Божиќ, Велигден, за свадби или други свечени прилики.
1 Подготовка
Колачот се подготвува така што замесува тесто со квасец, млеко и шеќер, кое откако ќе отстои се расукува во потенка кора. Се премачкува со фил кој се прави од мелени ореви, млеко засладено со мед или шеќер, цимет, корка од лимон, рум, а потоа се витка во форма на ролат. Ролатот може да се остави во права форма или да се свитка во форма на потковица, или да се даде друг посакуван облик, и потоа се пече. Печениот колач додека е уште топол се посипува со шеќер во прав.
2 Наводи
Кава

Кава или кава-кава (''Piper methysticum'') е растение кое потекнува од западните тихоокеанските острови.
Името ''кава(-кава)'' доаѓа од тонганскиот и маркискиот јазик, со значење „горчлив“.
Корењата од растението се користат за производство на пијалак кој има седативни, анестетични, еуфориантни, и ентеогенични особини. Кавата се конзумира низ разните култури во Полинезија, вклучувајќи ги Хаваи, Вануату, Меланезија и некои делови на Микронезија за нејзините седативни ефекти. Нејзините активни компоненти се нарекуваат кавалактони.
Клеман Лангле

Клеман Лангле (|Clément Lenglet; роден на 17 јуни 1995, во ) – француски фудбалер, играч од одбраната на Атлетико Мадрид.
1 Клупска кариера
1.1 Нанси (2013-2017)
Својот прв професионален договор Клеман Лангле го потпишал во сезоната 2013-14 и веќе од следната сезона станал неопходен играч на одбраната на Нанси-Лорен.
Во сезоната 2015-2016, Лангле одиграл 34 натпревари за Нанси кој ја освоил титулата во втората лига. Својот прв гол го постигнал на 29 јануари 2016 година
Во првата половина на сезоната 2016-17, 18 пати бил во почетната постава на Нанси во Лига 1.
1.2 Севиља
На 4 јануари 2017 година, Лангле се преселил, потпишал договор до 2021 година со Севиља. Трансферот изнесувал 5 милиони евра . Бил донесен да го замени сонародникот Тимоте Колоџејчак, кој преминал во Борусија Менхенгладбах.
За Андалусијците дебитирал на осум дена подоцна, на мечот од осминафиналето на кралскиот куп на Шпанија со Реал Мадрид кој завршил нерешено 3-3 (елиминирани со вкупен резултат 6-3) .
1.3 Барселона
На 12 јули 2018 година, Лангле се преселил во Барселона, откако ''Блауграна'' ја активирала откупната клаузула на играчот во вредност од 35 милиони евра.
Долина на гејзирите

Долина на гејзирите – гејзирско поле на полуостровот Камчатка у Русија. Во овој басен, долг 6 км, се наоѓаат 90 гејзири и многу извори на топла вода, претежно на левата страна од реката Гејзернаја. Во близина е и вулканот Кихпињич. Температурата на
Целата оваа област му припаѓа на природниот резерват Кроноцки, кој е дел од Светското наследство по заштита на УНЕСКО. На овој непристапен терен може да му се пријде само со хеликоптер. Ги открила научничката Татјана Устинова во 1941 година. На 9 јуни 2007 година, река од кал покрила две третини од гејзирското поле и уништило некои од гејзирите. Најпознатиот гејзир од ова подрачје, „Великан“, активен е и денес.
Долината ја посетуваат околу 3 000 туристи годишно.
Силата на магнумот (филм од 1973)

Силата на магнумот (англиски: ''Magnum Force'') е американски филм од 1973 година, во режија на Тед Пост, во кој главната улога ја толкува Клинт Иствуд. Другите улоги ги толкуваат: Хал Холбрук, Мичел Рајан, Дејвид Соул, Фелтон Пери, Тим Метсон, итн. Тој е вториот филм од циклусот посветен на Валканиот Хари.
1 Синопсис
Исто како и во првиот дел од циклусот, дејството на филмот повторно се случува во Сан Франциско, каде на секој чекор владее криминалот, а полицијата е немоќна да му се спротивстави. Неочекувано, човек во полициска униформа започнува да ги убива криминалците, а во истрагата е вклучен и полицаецот Хари Калахан (го игра Иствуд). Еднаш, додека вежба пукање со пиштол, тој запознава неколку нови, млади полицајци кои исто како него се докажуваат како одлични стрелци. По некое време, при убиството на еден криминалец е убиен и стариот полицаец МекКој (го игра Рајан) кој му е пријател на Хари. Во меѓувреме, Хари започнува да се сомнева дека убиецот е полицаец, а наскоро, за време на годишниот полициски натпревар во пукање со пиштол (на кој Хари е повеќекратен победник) тој го открива полицаецот кој ги убива криминалците: се работи за Дејвис (го игра Соул), кој е еден од групата нови полицајци. Така, Хари заклучува дека во рамките на полицијата постои неформална организација, составена од полицајци кои законот го презеле во своите раце. Истовремено, и таа група насетува дека е откриена, па полицајците му се закануваат на Хари, а потоа му подметнуваат експлозив и го убиваат неговиот ортак (го игра Пери). Тогаш, Хари го повикува на помош началникот на полицијата Бригс (го игра Холбрук), но се открива дека и тој е вклучен во неформалната група. Сепак, Хари успева да го совлада Бригс, но по него тргнуваат тројца полицајци на мотори. Хари успева да побегне на еден стар, напуштен брод, каде ги убива полицајците, но повторно се појавува началникот Бригс, кој има намера да го обвини Хари за убиството на полицајците. Меѓутоа, Хари успева да го надмудри, ставајќи му експлозив во автомобилот и Бригс погинува.
Радом

Радом (|Radom) — град во средишниот дел на Полска во Мазовското Војводство. Градот е самостоен и не припаѓа на ниеден округ. Радом е основан во век, а во текот на век добил градски права.
1 Географија
Радом се наоѓа на надморска височина од 130 до 207 метри надморска височина во средишниот дел на Полска, во јужниот дел на Мазовското Војводство над реката Млечна.
Плоцк

Плоцк (|Płock) — град во средишниот дел на Полска во Мазовското Војводство. Градот е самостоен и не припаѓа на ниеден округ.
Плоцк е основан во век, а во 1237 година добил градски права.
1 Географија
Плоцк се наоѓа на надморска височина од 58 до 105 метри во средишниот дел на Полска, во северниот дел од Мазовското Војводство над реката Висла.
2 Поврзано
* Плочка катедрала
* Плочки округ
Каталонски Земји

Каталонски Земји''Països Catalans''
(Во темносиво, земји од каталонско говорно подрачје)Во концептот Каталонски Земји се вбројуваат следниве региони:
Држава, Територија
(за Ла Фрања) (за Карче)
Русијон во Источнопиренејскиот округ
Таму каде што каталонскиот е службен јазик
Алгеро
Каталонски Земји (|Els Països Catalans) — територии каде што каталонскиот јазик или некаков негов вид се зборува. Во нив се вбројуваат шпанските региони Каталонија, Валенсија, Балеарските Острови и делови од Арагон и Мурсија, како и областа Русијон во Франција, места во Кнежевството Андора и градот Алгеро во Сардинија (Италија). Во контекст на каталонскиот национализам, терминот понекогаш се користи на поограничен начин за да се однесува само на Каталонија, Валенсија и Балеарските Острови. Каталонските Земји не наликуваат со ниту една сегашна или мината политичка или административна единица, иако најголем дел од областите припаѓале на Арагонската Круна во средниот век. Делови од Валенсија (шпански) и Каталонија (окситански) не зборуваат на каталонски јазик.
Каталонските Земји се наоѓаат во центарот на културни и политички проекти од крајот на 19 век. Нивната главна културна димензија станала сè повеќе политички обвинета на крајот на 1960-тите и во почетокот на 1970-тите, кога Франкоизмот почнал да умира во Шпанија, и она што било културен термин ограничен за познавачите на каталонската филологија станало проблематика во периодот на шпанската транзиција во демократија, особено во Валенсија во текот на 1980-тите. Дел од современите лингвистички и културни проекти се Институтот Рамон Љуљ и Фондацијата Рамон Љуљ, кои ги водат владите на Балеарските Острови, Каталонија и Андора, Генералниот совет на Источните Пиренеи, градскиот совет на Алгеро и мрежата на градови во Валенсија. Политички, овој концепт вклучува паннационалистички проект за обединување на териториите на Шпанија и Франција, кои зборуваат каталонски, често во контекст на независноста на Каталонија. Политичкиот проект не ужива широка поддршка, особено надвор од Каталонија, каде што се смета за израз на каталонски експанзионизам. Терминот Каталонски Земји сам по себе е контроверзен, а валенциските националисти избегнуваат да го користат.
Шедлце

Шедлце (|Siedlce, |Седльце, јид. ''שעדליץ, Шедлиц'' ) — град во средишниот дел на Полска во Мазовското Војводство. Градот е самостоен и не припаѓа на ниеден округ.
Населеното место настанало во 1448 година, а во 1547 година добил градски права.
1 Географија
Шедлце се наоѓа на 155 метри надморска височина во средишниот дел на Полска, во источниот дел на Мазовското Војводство над реките Мухавска и Хеленка.