Туризам на Антарктикот

Туризмот на Антарктикот започнал со посета покрај морето во 1960-тите. Воздушните прелети започнале во 1970-тите со летови за разгледување на авиокомпании од Австралија и Нов Зеланд, а биле обновени во 1990-тите. Летната турнеја трае од ноември до март. Повеќето од проценетите 14.762 посетители на Антарктикот од 1999 – 2000 година биле преку поморски крстарења. Во текот на туристичката сезона од 2009 до 2010 година, над 37.000 луѓе го посетиле Антарктикот.
1 Слетување на Антарктикот
Туристичките компании се обврзани со Антарктичкиот договор да имаат дозвола за посета на Антарктикот. Затоа што ниту една земја не го поседува Антарктикот, земјите што го потпишале Антарктичкиот договор издаваат дозволи, наместо визи. На пример, Австралиец кој патува на Антарктикот со туристичка компанија ќе треба да покаже усогласеност со Законот за Договорот за Антарктик (Заштита на животната средина) од 1980 година со помош на Проценка на влијанието врз животната средина одобрена од Австралиската Антарктичка Дивизија (ААД) на Одделот за земјоделство, вода и животна средина.
Многу поморски крстарења со бродови за крстарење вклучуваат пристигнување со чамци или хеликоптер. Некои копнени посети може да вклучуваат планинарење, скијање или дури и посета на Јужниот Пол.
2 Поморски крстарења
Во текот на 1920-тите, поштенскиот брод на Фолкландските Острови, ''SS Fleurus'', годишно патувал до Јужните Шетландски Острови и Јужните Оркниски Острови за да ги опслужува тамошните станици за ловење китови. Превезувал мал број комерцијални патници и продавал „туристички билети“ за повратен пат; овие биле веројатно првите комерцијални туристи кои отпловиле до Антарктикот.
Современото крстарење со експедиција било можеби за првпат спроведено од Ларс-Ерик Линдблад; во 1969 година, тој го лансирал ''MS Lindblad Explorer''. Многу од поморските крстарења заминуваат од Ушуаја во Аргентина. Поморските крстарења обично траат помеѓу 10 дена и 3 недели, а трошоците започнуваат од околу 6.000 американски долари по лице за заеднички кабини за сместување.
Има ограничени поморски крстарења до регионите на Росовото Море и Источен Антарктик (Залив на Комонвелтот) на Антарктикот. Новозеландската експедициска туристичка компанија ''Heritage Expeditions'' управува со свој сопствен поларен истражувачки брод во овие региони неколку пати годишно.
Повремено, многу големи бродови за крстарење го посетуваат Антарктикот со преку 950 луѓе. Овие бродови обично се базирани на крстарење и не нудат слетувања. Меѓутоа, во 2009 година, биле спроведени нови прописи со кои биле запрени големите бродови да работат во водите на Антарктикот поради нивните потешки мазути. Бродовите вообичаено можат да пуштат само 100 луѓе во исто време, а на оние што превезуваат над 500 луѓе не смеат да пуштат ниту еден од нив.
3 Сценски летови
Повеќето живописни летови до Антарктикот се организирани од Австралија и Нов Зеланд, а авиокомпаниите од двете земји започнале со летови во февруари 1977 година. Поголемиот дел од летовите се едноставни повратни патувања и во ниту еден случај не слетале на Антарктикот.
Првиот живописен лет на Ер Нов Зеланд се одржал на 15 февруари 1977 година и бил проследен со уште пет истата година, потоа по четири во 1978 и 1979 година. Летовите биле оперирани со ''McDonnell-Douglas DC-10'' и тргнале од Окленд, летајќи над Росовиот Остров до Мекердо пред да се вратат во Окленд со застанување за гориво во Крајстчерч. Подоцнежните летови се одржувале по средината на заливот и над Скотовата база наместо над Росовиот Остров бидејќи авионот можел да се спушти на мала височина за да обезбеди подобра видливост за патниците . Многу летови носеле искусни истражувачи на Антарктикот како водичи, вклучително и во барем една прилика сер Едмунд Хилари, и траеле приближно 12 часа со приближно четири од нив над или во близина на копното на Антарктикот. Ер Нов Зеланд ја откажал и никогаш не ја продолжил својата програма за летање на Антарктикот како последица на катастрофата на TE901 , каде грешка во планирањето на рутата довела до уривање на авионот во планината Еребус на 28 ноември 1979 година со загуба на сите 257 животи во бродот.
Квантас го реализирал својот прв лет на Антарктикот на 13 февруари 1977 година, чартер организиран од сиднејскиот претприемач Дик Смит. До 1979 година, дваесет и седум летови услужиле повеќе од 7.000 патници. Повеќето користеле Боинг 747-200Б и летале од Сиднеј, Мелбурн или Перт на една од двете „ледени“ рути. Еден отидел по брегот на Земјата на Џорџ V до француската база во Аделината Земја, а потоа се вратил преку Јужниот магнетен пол. Другиот заминал преку Оутсовата Земја и северниот дел на Викториината Земја и Росовата Зевисност. Во 1977 година, еден лет го удвоил рутирањето на Ер Нов Зеланд и ги прелетал Мекмердо и планината Еребус. Некои пократки летови од Мелбурн биле исто така оперирани од Боинг 707. Квантас, исто така, ја откажал својата програма на Антарктикот по катастрофата TE901, но на крајот ја продолжил во 1994 година, и продолжува да оперира со чартер летови во лето од Сиднеј, Перт и Мелбурн до денес.
Во 2020 година, Квантас ја продолжил својата програма за летови за разгледување знаменитости, која моментално е оперативна. Летовите траат 12 часа и чинат помеѓу 1000 и 8000 долари.
Квантас, исто така, сега лета во лето од Бризбејн и другите австралиски престолнини преку ''Antarctica Flights''. Летовите во Бризбејн траат 14 часа и 30 минути со Боинг 787 Дримлајнер.
Имало и претходни сценски прелети, вклучително и некои од Чиле во 1958 година.
4 Јахта
Имало приватни патувања со јахти во Јужниот Океан од доцните 1960-ти, со некои обиколки на Антарктикот, на пр. Дејвид Хенри Луис во 1972 година.
Денес има околу 30 јахти секоја година кои го посетуваат Антарктичкиот Полуостров. Четиридневни крстарења заминуваат од Огнена Земја во Аргентина, други од Ушуаја или Стенли.
Само на помалите пловни објекти им е дозволено да го изнесат својот екипаж на брегот.
5 Земјишни активности
Земјените активности вклучуваат кампување, пешачење и скијање. Овие активности станале особено популарни во последно време, како што сугерира зголемениот број туристи кои доаѓаат да го посетат Антарктикот.
6 Прописи
Еколошкиот протокол на Договорот за Антарктикот не се однесува конкретно на туризмот, но неговите одредби одат на одреден начин за минимизирање на негативните влијанија на туристите бидејќи, откако ќе биде ратификуван, протоколот е правно обврзувачки за сите посетители на Антарктикот, без разлика дали се на владини или приватни патувања.
Во 1994 година, земјите од Договорот дале дополнителни препораки за туризмот и невладините активности. Овој „''Водич за посетители на Антарктикот''“ има за цел да им помогне на посетителите да станат свесни за нивните одговорности според договорот и протоколот. Документот се однесува на заштитата на дивиот свет и заштитените подрачја на Антарктикот, почитувањето на научните истражувања, личната безбедност и влијанието врз животната средина. Насоки се напишани и за организаторите на туристички и приватни потфати - тие бараат претходно известување за патувањето до националниот орган на организаторот, проценка на потенцијалните влијанија врз животната средина, способност за справување со еколошки итни случаи како што се излевања на нафта, самодоволност, правилно отстранување на отпадот и почитување на околината на Антарктикот и истражувачки активности. Насоките наведуваат детални процедури што треба да се следат при планирањето на патувањето, кога сте во областа на Антарктичкиот договор и по завршувањето на патувањето.
Туристичките оператори на Антарктикот организирале здружение (Меѓународна асоцијација на тур-оператори на Антарктикот) за промовирање на безбедноста и одговорноста за животната средина меѓу операторите со крстарења. Членовите на ова здружение го носат најголемиот дел од туристите на Антарктикот.
Поединечни земји, исто така, вовеле мерки за минимизирање на ефектите од туристите. Чиле бара од сите капетани на бродови кои одат на Антарктикот да посетуваат едномесечно училиште за пловидба на Антарктикот. Нов Зеланд испраќа владин претставник на сите бродови кои ја посетуваат Росовата Зависност за да ги надгледува посетите на историските колиби и Скотовата база и да набљудува колку добро се почитуваат одредбите од договорот и протоколот. Во 2008 година, владата на Јужна Кореја донела закон со кој им забранува на сопствениците на корејски пасоши да го посетуваат Антарктикот.
Дури и со намалено влијание по посетител, зголемениот број на посетители сепак може да има значителен ефект врз животната средина. Мониторингот на влијанијата на одредени локации може да се користи за да се утврди дали на туристите треба да им се дозволи да продолжат да посетуваат одредена област. Иако посетите обично се кратки, тие се концентрирани на мал број места за слетување и имаат потенцијал да уништат делови од единствена средина и да го загрозат научното истражување.
7 Поврзано
* Сообраќај на Антарктикот