Бездомни ветерани во САД

Бездомните ветерани - лица кои служеле во вооружените сили и кои се бездомници или живеат без пристап до сигурно и соодветно сместување.
1 Заднина
Голем дел од овие ветерани страдаат од посттрауматско стресно растројство, анксиозно растројство кое често се јавува по екстремна емоционална траума која вклучува закана или повреда. Причините за бездомништво се:* Попреченост - физичка повреда или ментална болест
* Злоупотреба на супстанции - злоупотреба на дрога или алкохолизам
* Распад на семејството
* Безработност и сиромаштија
* Недостаток на евтини станови
* Владина политика
2 Демографија
Бездомништвото на ветераните во Америка не е феномен единствено на 21 век; уште во периодот на реконструкција, бездомните ветерани се наоѓале меѓу општото бездомно население. Во 1932 година, бездомните ветерани биле дел од бонусната армија. Во 1934 година, на улиците живееле дури четвртина милион ветерани. За време на администрацијата на Труман, во Чикаго имало сто илјади бездомници, а четвртина од тој број во Вашингтон Во 1987 година, бројот на ветерани бездомници бил дури триста илјади.
Проценките за бездомното население варираат бидејќи овие статистики се многу тешко да се добијат. Во 2007 година, првите ветерани од Операцијата Трајна слобода - Авганистан и Операцијата Ирак Слобода почнале да се документираат во засолништата за бездомници. До 2009 година имало 154.000 бездомници, а нешто помалку од половина служеле во Јужен Виетнам. Според VA во 2011 година, ветераните сочинувале 14% од возрасните мажи бездомници и 2% од возрасните жени бездомници, и двете групи биле презастапени во рамките на бездомното население во споредба со општото население. Целокупното пребројување во 2012 година покажало 62.619 бездомни ветерани во САД. Во јануари 2013 година, имало околу 57.849 бездомници ветерани во САД, или 12% од населението без покрив над главата. Нешто помалку од 8% биле жени. Во јули 2014 година, најголемата популација бездомници ветерани живеела во округот Лос Анџелес, со над 6.000 бездомни ветерани, од вкупно проценетите 54.000 бездомници во таа област. Во 2015 година, извештајот издаден од HUD броеше над 47.000 бездомници ветерани ширум земјата, од кои мнозинството биле белци и мажи. Во 2016 година, имало над 39.000 бездомници ветерани на национално ниво. Од јануари 2017 година, државата Калифорнија имала најголем број ветерани кои доживеале бездомништво. Се проценува дека имало 11.472 бездомници ветерани. Најголемата популација на ветерани бездомници, по Калифорнија, во 2017 година живеела на Флорида - околу 2.817, а во Тексас - 2.200.
3 Помош
Многу програми и ресурси се имплементирани низ Соединетите Американски Држави во обид да им се помогне на бездомните ветерани.
HUD-VASH, програма за ваучери за домување од страна на Одделот за домување и урбан развој на Соединетите Американски Држави и Администрацијата за ветерани, дава одреден број ваучери за субвенционирање на домување од Дел 8 на квалификуваните бездомници и инаку ранливи ветерани од вооружените сили на САД.
3.1 Историски
Во 1887 година, домот за ветерани Савтел бил изграден за да се грижи за ветераните со посебни потреби и во него биле сместени повеќе од илјада ветерани. Други такви стари војнички домови биле изградени низ Соединетите Држави, како оној во Њујорк. Овие домови станале претходници на медицинските установи на ветеранските работи.
3.2 Фактори на ризик
Според едно проучување во 2014 година, ветераните имаат малку поголема веројатност од неветераните да бидат бездомници; 9,7% од општото населеие се ветерани, но 12,3% од бездомното население се ветерани. Овие фактори на ризик биле пронајдени со користење на Претпочитаните ставки за известување за систематски прегледи и мета-анализи (ПРИСМА). Ова претставува прв системски преглед кој ги сумира истражувањата за факторите на ризик за американските ветерани кои се соочуваат со бездомништво. Тие оцениле триесет и една студија од 1987 до 2014 година. Ризичните фактори кои се најчести кај оваа население се нарушувањата на злоупотреба на супстанции и лошото ментално здравје, проследено со низок приход и други проблеми поврзани со приходите, недостаток на поддршка од семејството и пријателите или слаби социјални мрежи.
3.3 Поддршка за домување за ветерани во споредба со неветерани
Потребите помеѓу ветераните и неветераните кои се соочуваат со бездомништво може да се разликуваат. Проучување било спроведено од Колаборативната иницијатива за помош за ставање крај на хроничната бездомност (CICH) во 2004 година од страна на Меѓуагенцискиот совет за бездомништво. Тие користеле единаесет места низ САД следени податоци за една година споредувајќи 162 хронично бездомници ветерани со 388 хронично бездомници неветерани.
Двете групи биле запишани во национална иницијатива за домување со поддршка во период од една година и биле забележани неколку разлики. Првата била дека ветераните обично биле од постара возрасна група, идентификувани како машки пол и поверојатно е дека имале завршено средно училиште. Додека биле запишани во поддржано домување, менталното здравје на двете групи се подобрило преку понудените услуги за ментално здравје. Сепак, било пријавено дека ветераните повеќе ги користат амбулантските услуги за ментално здравје во споредба со неветераните. Двете групи, исто така, постепено ја намалувале употребата на здравствени услуги откако ќе се добие домување, затоа, ова сугерира дека програмата е ефикасна во намалувањето на клиничките потреби кај возрасните хронично бездомници воопшто.
3.4 Одделение за ветерани
На 3 ноември 2009 година, секретарот на Соединетите Американски Држави Ерик К. Шинсеки зборувал на Националниот самит за бездомните ветерани и го објавил својот план.
Заедно со претседателот Барак Обама, Шинсеки претставил сеопфатен петгодишен план за зајакнување на Одделот за ветерани и неговите напори да стави крај на ветераните бездомници. Целта била да се стави крај на бездомништвото на ветераните до 2015 година, поради буџетските ограничувања кои биле одложени до 2017 година. Планот се фокусирал на спречување на бездомништвото заедно со помош за оние што живеат на улица. Планот би ја проширил грижата за менталното здравје и опциите за сместување за ветераните и би соработувал со:
* Одделенијата за образование, труд, здравство и човечки услуги и домување и урбан развој
* Мала бизнис администрација
* Меѓуагенциски совет на САД за бездомништво
* Државни директори за прашања на ветераните
* Ветерански услужни организации
* Национални, државни и локални даватели на социјални услуги и групи во заедницата
Истакнатата улога на Одделот за прашања на ветераните и неговиот здружен пристап кон благосостојбата на ветераните помагаат да се разликува американскиот одговор на бездомништвото на ветераните на меѓународно ниво. Во 2009 година била воспоставена телефонска линија за помош на бездомните ветерани. Од декември 2014 година, од 79.500 ветерани кои го контактирале центарот за повици, 27% не можеле да зборуваат со советник, а 47% од упатувањата довеле до тоа што немало услуги за поддршка на ветеранот бездомник.
Иследувањето објавено во ''American Journal of Addiction'' покажало поврзаност помеѓу траумата на ветераните од ментални нарушувања и нивната злоупотреба на супстанции.
3.5 Интервенции за домување со ветерани
Иследувањето спроведено од О'Конел, Каспреу и Розенхек претставува секундарна анализа на податоците од евалуацијата на иницијативата HUD-VASH која започнала во 1992 година за обезбедување домување за ветераните со психијатриски нарушувања. Тие ги споредиле резултатите од три вида интервенции со 460 ветерани на деветнаесет места во земјата. Тие биле поделени во три групи; на една група и бил даден ваучер и интензивно управување со случаи, на една група и било дадено само интензивно управување со случаи, а на една група само стандардна нега. Интензивното управување со случаи вклучувало помош за лоцирање на стан, додека стандардната нега која се состоела од краткорочно управување со случајот со посредници, обезбедено од здравствените работници за бездомни ветерани. Асистентот за евалуација спроведувала последователни интервјуа на секои три месеци до пет години. Преку тоа, тие откриле дека поединците во групата за интензивно управување со случаи имале пониски оценки за квалитетот на животот што се мери со интервјуто за квалитетот на животот на Леман. Ова е структуриран прашалник за проценка на животните околности на лицата со тешка и постојана ментална болест.
Неуспехот на домување се дефинира како доживување бездомништво најмалку еден ден. Пред внесувањето, 43% (n=170) биле бездомници помеѓу еден и шест месеци и 27% (n=105) доживеале бездомници две или повеќе години. Ризичните фактори се најголеми во првите неколку месеци од сместувањето поради поструктурираната и надгледувана средина. Бил охрабрен неделен контакт лице в лице, грижа во заедницата и услуги понудени од VA, што е многу различно од животот на кој биле навикнати пред оваа програма. Ветераните биле следени пет години и статистиката значително се променила во тоа време. 72% од учесниците останале вдомени по една година (N=282), 60% по две (N=235), 52% по три (N=204), 47% по четири години (N=184) и 36% по пет години (N=141) (5). Оние во групата HUD-VASH имале помал ризик да се вратат во бездомништво во текот на пет години имале 87% помал ризик во споредба со оние во групата само за управување со интензивна нега и 76% во споредба со оние во стандардна нега. Најголемиот фактор на ризик за враќање во бездомништво бил или поради дрога или поради ПТСН. Севкупно, по пет години следење, 44% од сите учесници (N=172) се вратиле во бездомништво најмалку еден ден откако биле успешно сместени во домување.
3.6 Студии за домување прво за ветераните
За да се стави крај на бездомништвото помеѓу ветераните, биле воведени нови ресурси и проширувања на програмата. Една од целите поставени од страна на американското Министерство за домување и урбан развој Домување за поддршка на ветерански прашања (HUD-VASH) е да се сместат ветераните кои доживуваат бездомништво во трајно домување. Исто така бил воведен и првиот пристап за домување за да помогне во поддршката на оваа иницијатива. Една од целите на Housing First е брзо сместување на ветераните директно од улиците во постојан дом.
Housing First на домување работи со HUD што обезбедува помош за домување преку програма за ваучери, додека VA обезбедува управување со случаи и услуги за поддршка преку својот здравствен систем. Со постојаното домување, се забележува намалување на користењето засолништа, болници и воспитно-поправни домови. Оваа програма е достапна во сите 50 држави, округот Колумбија и Гуам.
Проучувањето на Монтгомери, Хил, Кејн и Кулхајн претставува демонстрација што била иницирана во 2010 година и ги проучувала методите за домување во Соединетите Американски Држави за ветерани бездомници. Тие ја оцениле ефикасноста на пристапот „Прво домување“ (HF) во споредба со пристапот „Третман како вообичаено“ (TAU). Housing First ги таргетирал оние кои се соочуваат со улични бездомници додека TAU им служел на повеќе жени и семејства. На ветераните сместени во Housing First им биле понудени услуги како што се социјални работници, стручни обучувачи, специјалист за домување и пристап до психијатар. Што е најважно, Housing First ќе издаде ваучер за домување во моментот на потпишување на закуп за претходно прегледани ''станови'' кои се одржувани од изведувач. Ветераните во пристапот TAU ги добиле стандардните услуги за управување со случаи VA за HUD-VASH. Во ''TAU'', тие останале на нивното сегашно сместување, кое понекогаш може да вклучи и засолниште за итни случаи, или биле сместени во програми за преодно домување или станбено лекување.
Проучувањето покажало дека Housing First го има најефективниот модел за пристап до трајно домување и покажал ефикасност во намалувањето на стапките на бездомништво кај ветераните. Во споредба со TAU, Housing First бил поуспешен во брзото преместување на ветераните во постојано домување, процесот на нивното преместување траел приближно еден месец додека пристапот TAU траел околу шест месеци. Стапката на задржување на домувањето за Housing First била 98% и 86% за TAU, што значи дека оние што го користат моделот Housing First имаат поголема веројатност да ја задржат стабилноста на домувањето.
3.7 Добротворни цели
Покрај помошта што ја дава владата, приватните добротворни организации обезбедуваат помош и за бездомните ветерани. Тие вклучуваат обезбедување на возила за бездомници ветерани за живеење, и изградба на постојани станови за други. Застапување за правата на бездомните ветерани преку спроведување на политиките и препораки. Низ целата нација, поголем број на организации и агенции се домаќини на настани „Stand Down“ каде на бездомните ветерани им се обезбедуваат предмети и услуги; првиот од нив се одржал во градот Сан Диего, организиран од виетнамските ветерани, во 1988 година.
Homes For Heroes претставува американска профитна и непрофитна компанија која обезбедува партнерски заштеди на ветераните кои купуваат дом и нуди парични грантови за ветерани и други медицински професионалци и први одговорни кои купуваат дом.
Homes For Angels претставува програма во Тексас која обезбедува попуст, достапни услуги за недвижнини за ветераните и другите професии на услуги кои први реагираат кои купуваат дом.
4 Завршување на бездомништвото на ветераните
Во ноември 2009 година, секретарот за прашања на ветераните (ВП) Ерик К.Шинсеки ја поставил целта да се стави крај на ветераните кои се соочуваат со бездомништво до 2017 година. Иако не се сместени сите ветерани, денешните иницијативи за домување, како што е првиот модел на домување, обезбедуваат домување да се добие за поголем дел од ветераните кои се соочуваат со бездомништво. Во 2019 година, програмата HUD-VASH можела да смести повеќе од 11.000 ветерани. Севкупно, од 2008 година, повеќе од 114.000 ветерани кои се соочуваат со бездомништво се опслужени преку програмата HUD-VASH. Исто така, се имплементираат повеќе ресурси за да се помогне со менталното здравје и зависноста. Почнувајќи од 2019 година, повеќе од 78 заедници и сите држави Конектикат, Делавер и Вирџинија ефикасно ставиле крај на бездомништвото меѓу ветераните.