Национален парк на пештери Наракорте

Националниот парк на пештери Наракорте е национален парк во близина на Наракорте во туристичкиот регион на Варовниот Брег во југоисточниот дел на Јужна Австралија (Австралија). Официјално бил признат во 1994 година по својот обемен фосилен запис кога локалитетот бил впишан на списокот на светско наследство, заедно со Риверсли. Паркот зачувува 6 km <sup>2</sup> од преостанатата вегетација, со 26 пештери содржани во рамките на 3.05 km <sup>2</sup> повржина на светско наследство. Од 28-те познати пештери во паркот, само четири се отворени за јавноста. Другите пештери се чуваат подалеку од очите на јавноста бидејќи се важни за научно истражување и за заштита на самите пештерите и нивната содржина. Многу од пештерите содржат спектакуларни сталактити и сталагмити.
1 Историја
1.1 Европско откритие
Пештерите, кои се наоѓаат во границите на она што сега е национален парк, првпат се пронајдени во 1845 година со откривањето на пештерата Бланш.
1.2 Шумскиот резерват Наракорте
Во 1885 година, Одделот за шуми и прашуми назначило чувар поради „популарноста на пештерите и нивната ранливост на вандализам“.
1.3 Национално одморалиште за задоволство
Во 1916 година, контролата на делот од шумскиот резерват кој содржел многу пештери и кој се состоел од околу земја бил префрлен од Одделот за шуми и прашуми на Бирото за имиграција, публицитет и туристи , кое управувало со него како национално одморалиште за задоволство според ''Законот за Национално одморалиште за задоволство од 1914'' до 1972 година. Промената на контролата била објавена на 1 март 1917 година. Развојот на националното одморалиште за задоволство во „важна регионална туристичка дестинација било многу потпомогнато со откритието на најголемиот познат австралиски плеистоценски ’рбетник фосилни пештерски наоѓалишта во 1969 година во пештерата Викторија“.
1.4 Парк за заштита
На 27 април 1972 година, паркот бил преименуван во ''парк за заштита на пештерите Наракоорте'' по прогласувањето на ''Законот за национални паркови и диви животни од 1972 година,'' кој го укинал претходниот акт заедно со другите статути кои се однесуваат на зачувувањето. Во 1982 година, зачуваниот парк бил наведен во сега веќе непостоечкиот регистар на националниот имот.
1.5 Листа на светско наследство
На 17 декември 1994 година, дел од зачуваниот парк, со површина од бил „впишан на списокот на светско наследство“ заедно со фосилното место Риверсли во Квинсленд како австралиски фосилни цицачи (Риверсли/Наракоте).
1.6 Националниот парк
На 18 јануари 2001 година, паркот за заштита на пештерите Наракоорте бил укинат и земјиштето што го зафашал било реконституирано како национален парк бидејќи се сметало дека е „од национално значење поради природните карактеристики на земјата“ и му било доделено името, Национален парк на пештери Наракорте.
1.7 Список за национално наследство
На 21 мај 2007 година, меѓу 15-те новододадени места на светско наследство на списокот на австралиско национално наследство биле и австралиските фосилни цицачи.
1.8 Листа на државно наследство
На 17 мај 2017 година, обемот на националниот парк била наведен како место на државно наследство во Регистарот за наследство на Јужна Австралија под името ''комплекс на пештери Наракоорте''.
2 Атракција за посетители
Паркот сам по себе е дестинација за посетители, со кампинг и караван парк, студентски дом за групи, излетнички терени и лиценцирано кафуле. Опсегот на активности на посетителите е широк. Пештерски тури се предводени од професионални толкувачи низ високо украсени пештери и некои тури со кои се посетуваат неверојатните наоѓалишта на фосили. Современата технологија е искористена за да им се покаже на посетителите нормално недостапната внатрешност на пештерата на лилјаците, каде секоја година се размножуваат илјадници јужни лилјаци со свиткани крила. Други можности вклучуваат авантуристички спелеон, избор на специјализирани тури и специјални настани. Фосилниот центар Вонамби, центарот за посетители на паркот, има изложби на фосили и коски пронајдени во пештерите и диорамите на изумрените животни.
3 Структура
Варовникот во областа бил формиран од корали и морски суштества пред 200 милиони години и повторно пред 20 милиони години кога земјата била под нивото на морето. Оттогаш, подземните води раствориле и еродирале дел од варовникот, создавајќи ги пештерите. Пештерите, како што се фосилната пештера Викторија и пештерата Бланш, често се недалеку под земјата, а дупките се отвораат создавајќи замки за невнимателните. Ова е изворот на извонредната колекција на фосили. Цицачите и другите копнени суштества паднале во отворени пештери и не можеле да побегнат. Фосилните записи се зачувани во слоевите формирани од еродиран горен слој на почва, измиен и разнесен. На некои места, фосилната тиња е дебела до 20 метри. Некои од овие области се зачувани за идни истражувања кога можеби се пронајдени подобри методи за датирање и реконструкција на фосилни записи. Овие фосилни стапици се особено значајни за следење на австралиската мегафауна.
Најновото истражување го поместува датумот на формирање на пештерите пред најмалку 1,34 милиони години.
4 Дополнителна литература
* .
*