procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Знаме на Алјаска

Знамето на Алјаска е државно знаме на Алјаска, кое се состои од осум златни ѕвезди, формирајќи ја Големата кола и Северницата, на темносино поле. Големата кола е астеризам во соѕвездието Голема мечка што симболизира мечка, домородно животно за Алјаска. Како што е прикажано на знамето, нејзините ѕвезди можат да се користат како водич од почетниците за да ја лоцираат Северница и да утврдат вистински север, што значително варира од магнетен север .
Дизајнот бил создаден од Бени Бенсон од Сивард и избран од приближно 700 записи во натпревар од 1927 година. Во 2001 година, било спроведено истражување од страна на Северноамериканската вексилолошка асоцијација, каде што знамето на Алјаска било избрано на петтото место по квалитет во дизајнот, од вкупно 72-те рангирани канадски провинциски, американски држави и американски територијални знамиња. Само подобар резултат оствариле знамињата на Ново Мексико, Тексас, Квебек и Мериленд.
1 Поврзано
* Симболи на државата Алјаска
* Печат на државата Алјаска
* Ѕвезден плуг (знаме)
2 Наводи
Знаме на Флорида

Знаме на Флoрида – службено знаме на американската сојузна држава Флорида. Станува збор за еднобојка во која се наоѓа црвен крст во облик на буквата Х додека во самата средина доминира државниот грб. Денешниот изглед на знамето е во употреба од 21 мај 1985 година откога се направиле графички подобрувања на грбот на Флорида.
1 Историја
Со доаѓањето на Шпанците на Флорида во 1513 година, ова подрачје дошло во посед на шпанската круна. Првиот конквистадор кој дошол на Флорида бил Хуан Понсе де Леон, кој бил во потрага по извор на младоста. Во текот на првото шпанско раздобје во оптек биле повеќе знамиња, на пример знаме со бургундски крст кое инаку било знаме на шпанските прекуморски територии од 1507 до 1701 година. На територијата на Флорида самиот бургундски крст се користел од откривањето во 1513, па до 1821 година.
После седум години војување, Шпанците биле присилени во 1763 година Флорида да ѝ ја препуштат на Велика Британија по Париската спогодба. Тогаш во употреба било старото британско знаме Јунион Џек. За време на Американска војна за независностАмериканската војна за независнот, Шпанците војувале заедно со Фрацузите против Англичаните и во 1781 година повторно ја презеле контролата на западните делови на Флорида, а со Париски мировен договор од 1783 година, им била вратена цела Флорида. После две години шпанскиот крал Карло III одбира ново шпанско морнаричко и воено знаме. Во тоа раздобје Шпанија станала централизирана држава како и нејзините територии. Се користела црвено-златно-црвена тробојка со националниот грб на левата страна сè до 1821 година.
На 3 март 1845 година, Флорида станала 27. сојузна држава на САД, но до 1861 година немала службено знаме. Дури тогаш Флорида добила знаме кое по пример на знаме на Тексасзнамето на Тексас го дизајнирал гувернерот на Флрида Медисон С. Пери. Ова знаме кратко време се користело после што почнала да се користи бела еднобојка во чија средина се наоѓа првичната верзија на денешниот државен грб.
На крајот на 1890-тите, гувернерот на Флордина Франсис П. Флеминг се залагал во новото знаме да се користи крстот на Св. Андрија. Тоа знаме било во служба од 1900 до 1985 година кога биле направени мали промени на државниот грб.
2 Истражување за дизајн на знамињата
''Северноамериканското вексилолошко друштво'' во 2001 година спровело истражување за најдобро дизајнирано знаме во конкуренција на сите знамиња на американските сојузни држави и територии како и канадските провинции. Меѓу вкупно 72 знамиња, знамето на Флорида било рангирано на 34. место со оцена 5,17 (од максимални 10).
3 Знамињата на Флорида низ историјата
Куп на Македонија во кошарка 1998

Куп на Македонија 1998 ― 6. издание на Купот на Македонија во кошарка. Завршниот турнир бил одигран во Спортската сала Јасмин во Кавадарци. Победничкиот пехар, кој бил преоден, бил доделен од страна на дневниот весник „''Вечер''“ како покровител на турнирот. Во ова издание првак бил Годел Работнички.
1 Место на одржување
Кавадарци
Спортска сала Јасмин
Капацитет: 1,800
2 Турнир
3 Победнички состав
број, име, позиција, државјанство
4, Ѓорѓе Војновиќ, Бек /Крило
5, Драгољуб Видачиќ, Разигрувач
6, Горан Веселиновски, Бек /Крило
4, Игор Михајловски, Крилен центар
8, Драган Смиљаниќ, Центар
9, Васко Најков, Центар
10, Горан Димитријевиќ, Бек
11, Јорданчо Давитков (К), Бек
12, Златко Поповски, Бек
14, Перо Блажевски, Крило
15, Ѓорѓи Књазев, Бек
Победник воКупот на Македонија 1998
Годел Работнички3. титула
Главен тренер
* Марин Докузовски
4 Поврзано
* Прва македонска кошаркарска лига 1997/98
* Втора македонска кошаркарска лига 1997/98
Генерал (расказ на Акутагава)

Генерал (јапонски: 将軍) — расказ на јапонскиот писател Рјуносуке Акутагава од 1922 година.
1 Содржина
Расказот се состои од четири дела чија содржина е независна, но во секој дел се појавува по еден лик од претходниот дел.
#''Единицата со бели тасуки ремени'': Во ноември 1904 година, за време на руско-јапонската војна, еден јапонски пешадиски вод се подготвува за напад врз руската артилерија. Војникот Хорио, кој е малку пијан, негодува против наредбата за нападот, знаејќи дека војниците одат во сигурна смрт, додека војникот Тагучи го поддржува јуришот како чин на патриотизам. Непосредно пред јуришот, водот го посетува еден генерал, кој се поздравува со Хорио. Вечерта, за време на нападот, Хорио е сериозно ранет во главата.#''Тајните агенти'': Во март 1905 година, во јапонскиот штаб се приведени двајца Кинези, под сомнение дека се руски шпиони. За време на испрашувањето, во штабот влегува генералот кој наредува да се прегледаат нивните чевли. И навистина, во нив наоѓаат скриени тајни документи. Поради тоа, Кинезите се осудени на смртна казна, а задачата да ги убие му е доделена на војникот Тагучи, кој ги заробил нив. Меѓутоа, тој не може да ги убие заробениците. Тука поминува еден јапонски војник кој со задоволство ја презема задачата и ги убива Кинезите, а погубувањето задоволно го набљудува и генералот.#''Театарски претстави во војничкиот логор'': Во мај 1905 година, штабот организира приредба за војниците, а програмата се состои од три пиеси. На претставата присуствува и мајорот Накамура. Исто така, присутен е и генералот, во друштво со странски офицери. Притоа, тој го прекинува прикажувањето на првите две претстави во кои има непристојни сцени, додека е целосно задоволен од третата пиеса која носи патриотска порака.#''Татко и син'': Во ноември 1918 година, мајорот Накамура веќе е генерал. Тој се одмара во својот дом, а тогаш влегува неговиот син, студент. Таткото негодува поради тоа што синот ја тргнал сликата на еден познат јапонски генерал. Во разговорот, тие искажуваат сосема различни ставови за личноста на генералот.
2 Осврт кон расказот
Расказот „Генерал“ претставува осуда на милитаризмот, но многумина сметаат дека оваа сатира е премногу блага, имајќи ja предвид тогашната состојба во Јапонија. Тоа произлегува оттаму што во времето кога е пишуван расказот, генералот Ноги заземал висока положба во воената хиерархија и бил сметан за пример на идеален војник и поради тоа Акутагава немал храброст отворено да го спомене неговото име во расказот. Всушност, дури и во ваква блага форма, расказот бил цензуриран. Во 1934 година, кога во Јапонија биле објавени собраните дела на Акутагава, ликот на генералот Ноги бил ставен на поштенска марка, што покажува дека култот кон генералот продолжил дури седум години по смртта на писателот.
Голем (филм од 1915)

Голем (германски: ''Der Golem'') - германски филм од 1915 година, во режија на Хенрик Гален (Henrik Galeen) и Паул Вегенер (Paul Wegener), кои се автори и на сценариото. Главните улоги ги играат: Паул Вегенер, Хенрик Гален и Лида Салмонова.
1 Синопсис
На почетокот на XX век, во урнатините на една синагога е пронајдена статуата на легендарното суштество Голем (го игра Вегенер). Трговецот со антиквитети (го игра Гален) го оживува Голем, кој станува негов верен слуга. Меѓутоа, Голем се вљубува во ќерката на трговецот, Џесика (ја игра Салмонова), а по невозвратената љубов, тој побеснува и почнува да убива. На крајот, тој паѓа од врвот на една кула и умира.
Шони

Шоните или само Шона (vaShona) се банту-народ (Бантуанци) кои се автохтони во регионот Јужна Африка, поточно Зимбабве. Тие сочинуваат доминантна етничка група во Зибабве. Шоните се поделени на пет главни клана.
1 Регионална класификација
Шоните се подеени на различни племиња во источниот и северниот дел на Зимбабве.
*Членови или клановите на Шоните (10,7 милиони):**Каланганци или јужношонски (околу 4,5 милиони)
*** думански
*** мревански
*** џенански
*** мариски
*** нговански
*** њупски
*** говерански
** Зезуруани или централношонски (3,2 милиони)
*** будјански
*** говански
*** тандејски
*** таварански
*** њонгвејски
*** пфундејски
*** шангвејски
** Корекореи или северношонски (1.7 милион)
*** шавашански
*** говански
*** мбирејски
*** цунгански
*** качикваквански
*** харавајски
*** хохвејски
*** њањански
*** нобвунски
*** квазвимбански
** тесношонски
*** токоански
*** хвесански
2 Позначајни Шони
* Константино Чивенга
* Чартвел Дутиро
* Емерсон Мнангагва
* Оливер Мтукуѕи
* Роберт Мугабе
* Шингај Шонива
* Морган Цвангирај
Полска филмска школа

Полска филмска школа (|Polska Szkoła Filmowa) — претставува група на полски режисери и сценаристи што делувале и создавале помеѓу 1955 и 1963 година.
Оваа група била под влијание на италијанскиот неореализам. Либералните промени што се случиле во Полска по 1956 години помогнале да се промени ракурсот во согледбите на историските и социјалните случувања и прилики. Особено за поинаквите гледишта за време на Втората светска војна и германската окупација.
Меѓу најважните теми биле поранешните војници на полското движење на отпорот и нивната улога во повоената полска историја како и националните трагедии како што биле концентрациските логори и Варшавското востание. Политичките промени овозможиле групата јавно да размислува за неодамнешната полска историја.
Полската филмска школа била прва што го истакнувала националниот карактер на Полјаците и едно од првите уметнички движења во Средна Европа што отворено се спротивставила на движењето и диктатот на социјалистичкиот реализам.
Членовите на движењето честопати ја истакнувале улогата на поединецот во однос на општеството.
1 Поистакнати режисери и филмови
* Анджеј Вајда**''Канал'' (1956)
**''Пепел и дијаманти'' (1958)
* Анджеј Мунк
**''Човек на патеката'' (1956)
**''Херојство'' (1958)
**''Лоша среќа'' (1959)
** Патничка (1963)
* Јержи Ковалерович
**''Вистинскиот крај на големата војна'' (1957)
**''Ноќен воз'' (1959)
**''Мајката на Јован Ангелот'' (1961)
* Војќех Хас
**''Збогувања'' (1958)
**''Како да се сакаш'' (1963)
* Казимјеж Куц
**''Крст на храброста'' (1958)
**''Никој не се јавува'' (1960)
**''Луѓето од возот'' (1961)
* Тадеуш Конвицки
**''Зимски самрак'' (1957)
**''Последниот ден на летото'' (1958)
**''Сите денови на душите'' (1961)
* Станислав Розович
**''Слободен град'' (1958)
**''Извод на родени'' (1961)
Јота1 Лебед

Јота<sup>1</sup> Лебед — можна двојна ѕвезда во северното соѕвездие Лебед, и е одвоена на растојание помало од два степени од посјајниот сосед, Јота<sup>2</sup> Лебед. Близу е до границата на видливост со голо око со привидна ѕвездена величина од 5,75. Системот се наоѓа приближно на растојание од 387 светлосни години според определената паралакса, и се оддалечува со радијална брзина од +2 км/с.
Станува збор за кандидат за двојнолиниски двоен систем. Се класифицира како A1V, што навестува дека примарната составница е ѕвезда на главната низа од тип А. Се проценува дека ѕвездата е со старост од 400 милиони години со средна вртежна брзина, која се проценува дека изнесува 52 км/с. Масата е за 2.6 пати поголема од Сончевата маса и зрачи со сјајност 74 пати од Сончевата сјајност од својата фотосфера при делотворна температура од 9.683 K.
Чукци

Чукците се микронезиски народ кој е староседелски народ во сојузната држава Чук во СД Микронезија. Чукците се најголем народ во СД Микронезија, каде сочинуваат околу 49% од населението Мајчин јазик на Чукците е чучкиот.
1 Јазик
Мајчин јазик на Чукците е чучкиот јазик. Јазикот е дел од подгрупата на тручки јазици, од групата на микронезиски јазици од семејството на австронезиски јазици. Јазикот е сроден со понпејскиот јазик. Јазикот се пишува на латиница.
2 Демографија
Според пописот од 2010 година, се покажало дека Чукците се најбрзо растечката етничка група во Тихиот Океан за декадата 2000-ти во САД. Во 2000 имало околу 700, а кон крајот на 2010 година имало над 4.000 Чукци.
3 Религија
Огромен дел од Чукците се Христијани. Сепак, помеѓу Чукците останале одредени верувања и обичаи од традиционалните вери.
4 Општествени активности
Чукците се одлични рибари. Во современиот период рибарството е главен извор на приход кај Чукците, и во оваа активност се ангажирани и мажи и жени. Традиционалните Чукци граделе куќи користејќи палми.
Шеик (филм од 1921)

Шеик (англиски: ''The Sheik'') - американски филм од 1921 година, во режија на Џорџ Мелфорд (George Melford). Главните улоги ги граат: Рудолф Валентино (Rudolph Valentino), Агнес Ајрес (Agnes Ayres), Волтер Лонг (Walter Long) и Адолф Менжу (Adolphe Menjou).
1 Синопсис
Филмот започнува со сцената во која во Сахара се одржува пазар на жени, а зделките ги набљудува шеикот Ахмед Бен Хасан (го игра Валентино). Во меѓувреме, во градот, Дајана Мајо, слободоумна и дива Англичанка (ја игра Ајрес) се подготвува да замине на туристичко разледување во пустината, предводена од арапски водич. Притоа, таа ја одбива понудата за брак, зашто сака да ја зачува својата независност. Во нејзиниот хотел пристигнува шеикот Ахмед, со цел да се забавува во казиното, каде им е дозволен пристап само на Арапите. Незадоволна од тоа што не ѝ дозволен пристап во казиното, таа се преоблекува во арапска танчерка и влегува внатре. Меѓутоа, шеикот Ахмед ја открива нејзината измама и таа е принудена да си замине. Следното утро, додека Дајана спие, во нејзината соба влегува шеикот, кој потоа пее под нејзиниот балкон. Потоа, таа заминува во пустината, но ја грабнува шеикот, кој сака да се ожени со неа. Кога шеикот ја најавува посетата на неговиот пријател, францускиот доктор и писател Раул Хубер, Дајана е очајна, зашто се срами од средбата со претставник на својата раса. Дајана е очајна и во една прилика, за време на прошетката низ пустината, таа се обидува да побегне, но паѓа од коњот, а во близина поминува караванот на разбојникот Омер. Сепак, во последен миг пристигнуав шеикот Ахмед и ја спасува. д-р Хубер бара од шеикот да ја врати Дајана во градот, зашто таа е несреќна во пустината и шеикот се согласува. Во меѓувреме, додека Дајана е на прошетка во пустината, неа ја грабнува разбојникот Омер и ја носи во својата тврдина. Шеикот дознава за нејзиното грабнување и собира војска, подготвувајќи се за напад на тврдината на Омер. Во меѓувреме, Омер се обидува да ја обљуби Дајана која дава отпор. Додека таа се бори со Омер, во тврдината навлегува војската на шеикот, кој го убива Омер, но во борбата е тешко повреден во главата. Додека Ахмед лежи во бесознание, д-р Хубер ѝ кажува на Дајана дека тој не е Арап, туку неговите родители биле Европејци; пред 25 години, тој бил спасен од тогашниот шеик, кој потоа го одгледал како свој син. Дајана се моли за здравјето на шеикот и тој се освестува.
Бригела

Бригела (it) – личност од Комедија дел арте, можеби еден од најчудните ликови. Тој е ѕани.
Тој е еден од најстарите и најпостојани типови на слуга на италијанската комедија. Неговото име доаѓа од италијанскиот збор „briga“ – кавга. Тој е бивш селанец, како и Арлекин, од Бергамо, кој зборува на дијалект типичен за таа област. Работи како слуга и често краде и лаже. Носи платнена бела блуза, долги бели панталони, палто и бела шапка. Костумот му е опшиен со зелени рабови. На појасот носи црн каиш на кој се прикачени бодеж и кесе. Обувките му се од жолта кожа. Носи темна маска (вообичаено маслинесто зелено), со црни мустаќи и брада.
Способен за сè, дрзок со жените, фалбаџија кога нема од што да се плаши, Бригела може, благодарение на медениот јазик, музичкиот и танцов талент и на ретката умешност, да дава различни услуги. Тој нема аверзија кон никаква професија и станува, според потребите на пригодата, војник, судски службеник, слуга на џелат. Тој е меанџија, кој и покрај малите улоги, ги тера гледачите да ја разберат претставата. Тој е умен слуга, стројник, манипулира со своите господари.
Чамори

Чаморите (чаморски: ''Chamorro'') се староседелски микронезиски народ на Маријанските Острови, денес во составот на американските територии Северни Маријански Острови и Гуам. Денес, значаен број од Чаморите живеат во САД и Хаваите. Според пописот од 2000 година, во Гуам живееле околу 65.000 Чамори, а во Северните Маријански Острови живееле 19.000 Чамори. Надвор од Маријанските Острови живеат околу 93.000 Чамори.
1 Јазик
Мајчин јазик на Чаморите е чаморскиот јазик. Чаморскиот е малајско-полинезиски јазик кој е сроден со палауанскиот. Бидејќи Гуам бил под шпанска управа над 300 години, јазикот има многу позајмени шпански зборови.
Јазикот се изучува во училиштата во Северни Маријански Острови и Гуам. Јазикот се зборува по дома.
2 Историја
Се верува дека Чаморите пристигнале на Маријанските Острови од Југоисточна Азија, во околу 2000 г.п.н.е. Поради тоа, овој народ е доста сроден со австронезијците од Филипини, Индонезија, Тајван, Палау и Каролинците. Тие биле доста добри морепловци, но и одлични производители на ткаени работи и керамика.
Шпанските колонијални записи кажуваат дека Чаморите сееле свои житни и градинарски култури според месечевите мени. Така на пример, сладок компир се сеел кога месечината била полна и имало ниска плима.
3 Религија
Чаморите се Католици. Во доста мал број се присутни претхристијанските верувања и обичаи.
4 Поврзано
* Каролинци
* Чаморски јазик
Јапи

Јапите се микронезиски народ кој е староседелски народ на островот и сојузната држава Јап во СД Микронезија. Јапите се најброен народ во сојузната држава.
1 Историја
Јапите имале добри контакти и однос со околните микронезиски народи и пред доаѓањето на Европејците во регионот. Јапските морепловци пловеле до Палау за камења. Каролинските морепловци го посетувале Јап за време на кризни периоди. Шпанските и германските трговци го колонизирале Јап во 1885 година и започнало христијанизирањето, односно, покрстувањето на народот. Јапонската морнарица го зазела острвот во 1914 година.
По Втората светска војна, Јап бил дел од Доверливите територии на Тихоокеанските Острови. Во 1978, Јап станал дел од новосоздадената независна СД Микронезија.
Јапската култура историја и јазик денес се изучува во основноте и средни училишта во државата.
2 Демографија
Пред Втората светска војна, Јап се соочувал со криза во однос на депопулацијата на островот поради болести и асимилација од Европејците. Антибиотиците по Втората светска војна помогнале да се одбрани населението од европските болести и да се зголеми бројот на населението.
Според пописот од 1994 само 48.1% од населението на Јап се изјаснило како Јапи. Во 2000 година бројот достигнал до 49.1%.
Според податоците од 2010 5.7% од населението на СД Микронезија биле Јапи.
3 Поврзано
* Јап
* Јапски јазик
Знаме на Орегон

Знамето на државата Орегон е двострано знаме во поморска сина и златна боја со по можност златен раб. На предната страна е штитот од државниот печат, а на задната страна е златна фигура на дабар, државното животно. Орегон е единствената држава од Соединетите Држави што има различни дизајни од обете страни на своето знаме ( знамето на Масачусетс беше сменето во 1971 година како еднострано).
1 Историја
Сегашното знаме на Орегон станало службено на 26 февруари 1925 година. Она што се верува дека е првото знаме на Орегон е создадено таа година од страна на Мејер и Франк, отшиено од Марџори Кенеди и Бланш Кокс, вработени во стоковната куќа. Тоа знаме му било подарено на Универзитетот Источен Орегон во 1954 година од внукот на поранешниот гувернер Валтер М. Пирс. Во 2010 година знамето било обновено.
1.1 Предложена промена
За Орегон Стоипедесет-годишнина во 2009 година, дневниот весник „''The Oregonian“'' создал натпревар на државно ниво за да се предизајнира на државното знаме. Весникот ги собрал и објавувал пријавените предлози со јавно гласање за победничкиот дизајн. Победничкиот дизајн бил создаден од Рандал Греј, производител на мапи за округот Клакамас. Во неговиот дизајн, Греј го истакнал дабарот, кој се наоѓа на задната страна на сегашното знаме. Ѕвездата го претставува местото на Орегон во Сојузот, додека зелената ја претставува природната дивина и шумите на Орегон. Откако натпреварот започнал со гласање, имало барања од весникот да додаде 11-ти избор, „Ниедно од понуденото“, што значи, да се задржи сегашното државно знаме како што е. Во последната понуда со гласови „ниедно“ добил најмногу гласови.
Во 2013 година бил воведен нацрт-закон во Сенатот во Орегон, со кој би се направат неколку измени во дизајнот на знамето, сепак, нацрт-законот никогаш не стигнал да дојде до комитетот. Овој предлог-закон бил спонзориран од државниот сенатор Лори Монас Андерсон, во име на жителот на Грешам, Мет Норкист, кој лобирал за промена на знамињата.
2 Опис
Полето на знамето е поморско сино со сите букви и симболи во златна боја, што ги претставува државните бои на Орегон. На аверсот, девизата ''СОЈУЗНА ДРЖАВА ОРЕГОН'' е напишана над грбот, кои исто така се појавува во државниот печат Орегон. Штитот е опкружен со 33 ѕвезди, претставувајќи го приемот на Орегон во Унијата како 33-та држава. Под штитот е напишана ''1859'', година во која Орегон станала држава.
Знамето на Орегон е последното преостанато државно знаме во САД во кое аверсната и обратната страна имаат различни дизајни. Парагвај е единствената земја што сè уште има двострано знаме. Двостраните знамиња биле порано вообичаени, но биле намалени како резултат на зголемените трошоци за производство на знаме со два различни дизајни. На задната страна на знамето е прикажан, исто така, во златна боја, од дабар, државно животно на Орегон.
За украсување или парада, знамето може да има златен раб. За стандардна употреба, не се бара раб. Соодносот на ширината на знамето со нејзината должина е 3: 5.
Во честарот (расказ)

Во честарот (јапонски: 藪の中) - расказ на јапонскиот писател Рјуносуке Акутагава од 1922 година. Врз основа на овој расказ, во 1950 година, Акира Куросава го снимил филмот „Рашомон“.
1 Содржина
Еден дрвар дава исказ во полицијата за мртвото тело што го пронашол во планината. Потоа, еден будистички свештеник сведочи дека го видел убиениот, во придружба со жена му. Еден полицаец раскажува како го уапсил разбојникот Таџомару за кого смета дека е убиецот. Една старица кажува дека убиениот, чие име е Такехико, бил нејзиниот зет, а жената е нејзината ќерка Масаго. Во својот исказ, Таџомару раскажува како го извршил убиството: го намамил брачниот пар во планината, го нападнал мажот, жената се бранела, но ја совладал и ја силувал, таа го замолила да се бори со нејзиниот сопруг при што тој го убил, а потоа жената избегала. Меѓутоа, подоцна жената дава изјава во која признава дека таа го убила сопругот, со намера потоа да се убие, но немала храброст да го направи тоа. Најпосле, со посредство на медиум, и убиениот го опишува настанот: откако ја силувал, разбојникот ја побарал Масаго за жена, а таа се согласила и го наговарала Таџомару да го убие нејзиниот сопруг; изненаден од нејзината нечесност, Таџомару ја удрил, но таа успеала да побегне; тогаш, Таџомару го ослободил Такехико и го напуштил местото; разочаран од срамното предавство на својата сопруга, Такехико извршил самоубиство.
Знаме на Тексас

Знаме на Тексас – службено знаме на американската сојузна држава Тексас. Познато е по својата истакната единствена бела ѕвезда која му го дала името на знамето „Знаме на Самата ѕвезда“. Самата ѕвезда му го дала прекарот на државата: „Држава на Самата ѕвезда“. Знамето е популарно кај Тексашаните и се третира со голем степен на почит. Заедно со знамето на Хаваите, тоа е едно од двете државни знамиња кои претходно се користеле како национални.''Северноамериканското вексилолошко друштво'' во 2001 година спровело истражување за најдобро дизајнирано знаме во конкуренција на сите знамиња на американските сојузни држави и територии како и канадските провинции. Меѓу вкупно 72 знамиња, знамето на Тексас било рангирано на 2. зад знамето на Ново Мексико.
1 Дизајн на знамето
Државното знаме официјално е опишано со закон како:
2 Историја и усвојување
Правната процедура за усвојување на знамето била започната во Конгресот на Република Тексас на 28 декември 1838 година од сенаторот Вилијам Х. Вартон и знамето било усвоено на 25 јануари 1839 година како национално знаме на Република Тексас. „Придружен на оригиналниот Акт ... е цртеж на националното знаме и грб од Питер Краг ... иако во оригиналот одобрувањете и потписот на претседателот Ламар се наопачки[.]“ Кога Тексас станал 28. Сојузна држава на САД на 29 декември 1845 година, националното знаме станало државно знаме. Од 1879 до 1933 година немало официјално државно знаме, иако Знамето на Самата ѕвезда останало de facto државно знаме. При усвојувањето на Ревидираните граѓански статути во 1879 година, Законодавниот дом ги укинал сите статути чие останување во сила не биле изречно наведени; бидејќи статутите кои се однесуваат на знамето не биле меѓу обновените, Тексас формално бил без знаме до донесувањето на законот за знаме во 1933 година.
Дизајнерот на знамето е непознат. Некои тврдата дека д-р Чарлс Б. Стјуарт бил или дизајнерот на знамето или ја нацртал сликата искористена од Третиот конгрес при донесување на законодавството за усвојување на знамето. Сепак, цртежот на Стјуарт "сомнително изгледа како следење на уметноста на Питер Краг, вклучувајќи го и наопачкиот потпис на претседателот Ламар."
Мартин во облаците (филм)

Мартин во облаците (хрватски: ''Martin u oblacima'') - хрватски и југословенски филм од 1961 година, во режија на Бранко Бауер. Главните улоги ги граат: Борис Дворник, Љубица Јовиќ, Јожа Швеб, Антун Налис и Љерка Прекратиќ. Почетната шпица на филмот е проследена со песна на Иво Робиќ, а директор на фотографијата е Бранко Блажина.
1 Синопсис
Mladi studentski par Martin i Zorica stanuju jedan preko puta drugog u unajmljenim sobama te im je veliki san imati svoj stan. Ubrzo Martinove gazde odu na more na nekoliko mjeseci, a Martin na nagovor strica podnajmi stan talijanskom poduzetniku Carmineu i njegovoj zgodnoj kćeri. Stric je strastveni izumitelj različitih patenata te se nada da bi mu Carmineo mogao pomoći. Ubrzo stric pronalazi "odličnu" vezu koja bi Martinu trebala omogućiti kupnju novog stana u zgradi koja se tek gradi no da svijet nije uvijek pošten Martin će iskusiti na vlastitoj koži...
"Martin u oblacima" film je suvremene tematike čija se priča vrti oko toga kako do stana. Za ulogu Martina Bauer je odabrao tada mladog i nepoznatog Borisa Dvornika dok ulogu njegove djevojke Zorice tumači velika zvijezda 50-ih, Ljubica Jović. Prekrasne stare gradske zagrebačke vizure snimio je,
Спортска сала Улкер

Меѓународен спортски комплекс на Фенербахче - Спортска сала Улкер (турски: ''Fenerbahçe Ülker Spor ve Etkinlik Salonu'') — повеќенаменска затворена арена која се наоѓа во Аташахир, Истанбул, Турција. Арената е во сопственост и управувана од СК Фенербахче. Арената има сместивост од 15,000 луѓе за концерти и 13.059 за кошаркарски натпревари, и е домаќин на национални и меѓународни спортски настани, како што се кошарка, одбојка, борење и кревање тегови; како и концерти и конгреси.
Медитеранео (филм од 1991)

Медитеранео (англиски: ''Mediterraneo'') - италијански филм од 1991 година, во режија на Габриеле Салваторес (Gabriele Salvatores) според сценариото на Енцо Монтелеоне (Enzo Monteleone). Главните улоги ги граат: Диего Абатантуоно (Diego Abatantuono), Клаудио Багаљи (Claudio Bigagli), Џузепе Чедерна (Giuseppe Cederna), Лујџи Монтини (Luigi Montini) и Вана Барба (Vana Barba). Филмот освоил вкупно осум награди, меѓу кои и „Оскар“ за најдобар странски филм, а имал уште 17 номинации. Исто така, филмот остварил и голема популарност кај публиката.
1 Синопсис
За време на Втората светска војна, група италијански војници се оставени на еден мал остров во Егејското Море, со цел да набљудуваат. Тие се изненадени од тоа што во местото нема ниту еден човек. Несигурни во себе и исплашени, набрзо остануваат отсечени од светот, зашто еден војник ја уништува радио-станицата. Сепак, наскоро, жителите на местото се појавуваат при што сите се старци, жени и деца. Тогаш, војниците се зближуваат со месното население: двајца италијански војници запознаваат убава девојка-овчарка и таа им станува љубовница; кај војниците доаѓа проститутката Василиса (ја игра Барба) која им ги нуди своите услуги; на молба на попот (го игра Монтини), поручникот Монтини (го игра Багаљи) започнува да ги слика фреските во црквата итн. Еден ден, на островот доаѓа турски рибар, кој ги опива војниците со опиум, а потоа им ги краде оружјето и другите вредни работи. Еден од војниците, Фарина (го игра Чедерна) се вљубува во Василиса и тие прават свадба. Еден ден, на островот слетува италијански пилот и во разговорот со него војниците дознаваат дека веќе три години се наоѓаат заробени на островот и дека Италија капитулирала. Најпосле, на островот пристигнува англиската морнарица и војниците се враќаат дома, со исклучок на Фарина која останува. Многу години подоцна, островот го посетуваат многу туристи, меѓу кои и Монтини. Тој го здогледува гробот на Василиса и истоимениот ресторан, потоа го посетува Фарина, а таму го среќава и наредникот Лорусо (го ихра Абатантуоно), кој се разочарал од состојбата во Италија и се вратил да живее на островот.
Франческо Андреини

Франческо Андреини (околу 1548 - 1624) билиталијански глумец главно од комедија дел арте претстави. Тој ја започнал својата кариера играјќи ја улогата на несофистициран млад љубовеник. Подоцна тој ја играл улогата на Капитан Спавенто („уплашениот капетан“), карактер на Пиквикијан на прекумерен замор.
1 Живот
Андрени е роден во Пистоја. Тој бил член на компанијата И Џелоси, при што Анри IV го повикал во Париз на неговата невеста, младата кралица Мари де Медичи, со што се вовел комедија дел арте стилот во Франција.
И во неговата уметност се одликуваа и неговата сопруга, Изабела Андреини, и нивниот син, Џамбатиста Андреини.
2 Наводи
*;Наведи извор
*
Кановачо

Кановачо е сценарио користено од глумците на ''комедија дел арте''. Се состоло само од список на чинови и сцени; деталите беа оставени на импровизацијата на глумците. Глумците во жанрот ''комедијата дел арте на'' тој начин требале да бидат обдарени со инвентивен ум, бидејќи успехот во претставата зависела во голема мерка од нивната креативност и пред сè на нивните ''лаци'' (шеги и смешки). Центарот на вниманието паднал на глумците отколку на самата претстава.
Употребата на импровизација пред сè на ''кановачо'' овозможило избегнување на цензура затоа што цензорите не можат да го цензурираат она што не е напишано. Бидејќи дијалогот бил скоро целосно импровизиран на сцената, глумците и театарските друштва можеле да се извлечат со скоро ништо.
Во доцните 19 век, научниците започнале да бараат извори на документарен филм за историјата на театарот во Италија. Откриени биле над илјада документи во ракопис или печатење кои се состоеле од кановачија во бројни збирки или поединечно, и обично анонимни.
1 Наводи
Николо Барбиери

Николо Барбиери (Верчели, 1586 - 1641) бил италијански писател и глумец на театарскиот жанр на комедија дел арте. Тој бил познат и како Белтраме ди Милано („Белтраме од Милано“) однесувајќи се на еден од неговите најпознати ликови, Белтраме; овој бил главниот лик на една од најпознатите драми на Барбиери, ''Л'инавертито'', за која е познато дека го инспирирал Молиер за делото „''L'Étourdi ou les Contretemps“''.<ref>'''' Покрај популаризирањето на Белтрамe, на Барбиeри му се припишува и создавањето на друг лик во жанрот ''комедија-дел’арте'', Скапино. што е исто така важен извор на информации за културата на комедијата.
Како глумец во ''комедија'', Барбиери ја вовел навиката да глуми додека стоел на стол, што наводно е потекло на италијанскиот збор ''салтимбанко'' (што грубо се преведува на „некој кој скока на столици“) да се однесува на комичните глумци и дворските шутови.
Змеј (расказ на Акутагава)

Змеј (јапонски: 竜) - расказ на јапонскиот писател Рјуносуке Акутагава од 1919 година.
1 Содржина
Уџи Даинагон Такакуна сака да напише книга, но премногу е мрзелив за таа работа, па затоа собира група луѓе од кои бара да му раскажуваат приказни кои тој ќе ги запише во книгата. Еден старец му ја раскажува следнава приказна: одамна, во градот Нора живеел будистички свештеник кого го викале Ханазо (носко) зашто имал необично голем нос. За да им се одмазди на свештениците кои постојано му се потсмевале, тој одлучил да се пошегува така што крај езерото ставил натпис дека на 3. март змејот кој живее во езерото ќе се вознесе на небото. Набргу, веста се проширува низ сите околни региони, а луѓето веруваат дека тоа е вистина. Оттука, на 3. март околу езерото се собираат многу луѓе кои цел ден стрпливо чекаат да се случи претскажувањето. Наеднаш, небото го прекриваат темни облаци, започнува големо невреме и тогаш на Ханазо му се причинува дека го видел змејот како се искачува на небото. Кога ги прашува присутните, тие му потврдуваат дека, исто така, го виделе вознесувањето.
Огледало на црквата

Огледало на црквата (|Speculum Eclessiae) — богословски трактат на Хонориј Августодунски.
1 Содржина
Во делото, Хонориј ги искажува своите ставови за различни прашања: На пример, зборувајќи за можноста одделните општествени групи да ја спасат својата душа, тој пишува дека војниците се „десната рака“ на црквата; трговците ги предупредува да не се служат со нечесни начини, но сепак ги пофалува затоа што им служат на сите народи и се изложуваат на ризик при патувањата поради што сите луѓе се нивни должници и треба да се молат за нив; селаните ги нарекува „собраќа и другари“ и ги советува да ги слушаат свештениците, уредно да работат и да го плаќаат данокот.
Споменик Барбароса (Истанбул)

Споменикот „Барбароса“ — споменик кој се наоѓа во Бешикташ, Истанбул, Турција. Споменикот е изработен од брона во 1944 година во спомен на славниот отомански адмирал Хајредин Барбароса.
Тој е еден од најголемите споменици во републиканскиот период. Прославите на Денот на поморството и денот на морнарицата се одржуваат секоја година пред споменикот, кој е симбол на Бешикташ.
Се наоѓа на улицата Алжир и веднаш зад мавзолејот на Барбароса. Уредувањето на плоштадот и местоположбата на статуата ги направил урбанистот Анри Прост. Подготвен е помеѓу 1941-1943 година и бил подигнат во 1944 година. Статуата ја изработил Зуту Мирдидоглу и Али Хади Бара; бронзените дела припаѓаат на Јусуф Акпанар и Али Хајдар Сејмен. Целиот споменик е висок 11,50 метри. Тежината на бронзата е 6 тони и 900 килограми.
Се состои од три дела: подлога, скулптура и столб. Десетметарската столбна плоча е на мермерна платформа. Презентацијата на Барбароса пред Сулејман I од левата страна на пиедесталот и победата кај Превеза е претставена од десната страна. Предниот дел на основата е во форма на платформа, висока два и пол метри, за да го симболизира лакот и палубата на бродот.
На основата има три бронзени фигури. Барбароса се наоѓа во средината. Облеката на споменикот била инспирирана од минијатурноста на Нигари.
Железничка станица (Анкара)

Железничка станица во Анкара (турски: ''Ankara Garı'') — главната железничка станица во Анкара, Турција и е главен сообраќаен центар во градот. Станицата е источен терминал на железничкиот коридор Истанбул-Анкара, како и најисточната станица во Турција со брза железничка служба. Станицата во Анкара е исто така центар за брзите возови ''YHT''. ''TCDD Taşımacılık'' исто така работи со меѓуградски сервисен воз кон Карс, Татван и Курталан.
Железничката станица е сместена во историскиот кварт Улус, и претставува обележје на градот. Во 2016 година, била отворена нова зграда позната како ''Анкара Трен Гари'' (АТГ). Зградата служи како центар за брз железнички сообраќај .
LAMMPS

LAMMPS (|Large-scale Atomic/Molecular Massively Parallel Simulator) е компјутерска програма за молекуларна динамика од националните лаборатории „Сандија“ во САД. Оваа софтверска алатка е бесплатна за користење и кодот е јавно достапен, така што целата програма се дистрибуира под GNU општата јавна лиценца. LAMMPS за паралелна комуникација го користи Message Passing Interface (MPI).
LAMMPS е првично развиена како дел од договор за истражувачко-развојна соработка меѓу две лаборатории од американскиот департмент за енергетика и три други лаборатории од приватниот сектор. Од 2016 година, кодот го одржуваат и дистрибуираат истражувачите во националните лаборатории „Сандија“ и универзитетот „Темпел“.
Куп на Македонија во кошарка 1997

Куп на Македонија 1997 ― 5. издание на Купот на Македонија во кошарка. Завршниот турнир бил одигран во Спортската сала 25 Мај во Радовиш. Победничкиот пехар, кој бил преоден, бил доделен од страна на дневниот весник „''Вечер''“ како покровител на турнирот. Во ова издание првак бил МЗТ Аеродром.
1 Место на одржување
Радовиш
Спортска сала 25 Мај
Капацитет: 1,500
2 Финале
Победник воКупот на Македонија 1997
МЗТ Аеродром 2. титула
3 Поврзано
* Прва македонска кошаркарска лига 1996/97
* Втора македонска кошаркарска лига 1996/97
Културно наследство на Македонија во Општина Демир Хисар

Ова е список на објекти прогласени за културно наследство на Македонија на подрачјето на Општина Демир Хисар според евиденцијата во Регистарот на културно наследство на Управата за заштита на културното наследство на Македонија (УЗКН).
+, Број, Општина, Населено место, Објект, Фотографија
1, Општина Демир Хисар, Вирово, Стопанска целина
2, Општина Демир Хисар, Жван, Топлички манастир
3, Општина Демир Хисар, Жван, Црква „Св. Димитриј“
4, Општина Демир Хисар, Жван, Црква „Св. Петка“
5, Општина Демир Хисар, Железнец, Рурална целина
6, Општина Демир Хисар, Журче, Амбар
7, Општина Демир Хисар, Журче, Журчевски манастир
8, Општина Демир Хисар, Обедник, Влашки гробишта
9, Општина Демир Хисар, Слепче, Црква „Св. Јован Претеча“
10, Општина Демир Хисар, Слоештица, Црква „Св. Атанасиј“
11, Општина Демир Хисар, Смилево, Историска целина
Иво Сенковиќ и агата од Рибник

Иво Сенковиќ и агата од Рибник (српски: ''Иво Сенковић и ага од Рибника'') - српска народна епска (јуначка) песна.
1 Содржина
Агата од Рибник му испраќа писмо на Ѓураѓ Сенковиќ во кое го повикува на двобој или, ако одбие, тогаш да му испреде кошула како доказ дека му се покорува. Стариот Ѓураѓ го чита писмото и плаче, зашто е стар и повеќе не може да се бори. Неговиот син Иво, кој има 16 години, го замолува да оди на двобојот со агата, но таткото не сака да го пушти, сметајќи дека ќе погине затоа што е неискусен. Меѓутоа, Иво изјавува дека не се плаши од агата и најпосле, Ѓураѓ се согласува да го пушти на двобојот. Агата седи во полето пред Рибник, во друштво со двајцата сина на пашата. Кога доаѓа Иво, агата го советува да се откаже од двобојот, зашто е многу млад за погине, ветувајќи му дека нема да го убие, туку ќе бара откуп за него. Меѓутоа, Иво го предизвикува агата на двобој. Агата го фрла копјето, но не погаѓа и почнува да бега. Иво успева да го стигне, но наместо да го убие, сака да го фати жив. Тогаш, агата пука со пушката и го убива коњот на Иво. Потоа, агата повторно напаѓа, но Иво му го убива коњот. Агата го моли Иво за милост, ветувајќи му големо богатство, но Иво го убива и се облекува во неговата облека. Двајцата синови на пашата почнуваат да го бркаат Иво, кој бега во шумата, а таму им ги краде коњите и се враќа дома. Неговите родители помислуваат дека доаѓа агата и стариот Ѓураѓ го напаѓа сакајќи да се одмазди за смртта на својот син. Иво му кажува дека е тој, но од преголема жалост, татко му не го слуша, туку почнува да го брка со намера да го убие. Ѓураѓ го стигнува синот, а тој му ја покажува отсечената глава на агата и така се спасува.
2 Осврт кон песната
Мотивите во „Иво од Сенковиќ и агата од Рибник“ имаат паралела во руската песна за Данило и неговиот син Михаил. Во песната, со особено голема вештина и прецизност е насликан ликот на старецот Ѓураѓ, таткото на Иво: кога до добива повикот на мегдан, тој плаче зашто чувствува дека е стар за борба, а истовремено не може да поднесе да му служи на турскиот господар; неговото чувство на немоќ е големо и потполно и тоа не исчезнува ниту кога неговиот син-единец заминува во борба; меѓутоа, кога по борбата Иво се враќа облечен во турска облека и кога на Ѓураѓ му се причинува дека се приближува убиецот на син му, тогаш неговата немоќ веднаш исчезнува и од болката на старецот наеднаш се раѓа чудесна сила така што тој полетува да го одмазди синот. Онака како што е насликан во песната, Иво Сенковиќ спаѓа меѓу најсугестивните ликови во српската епика. Тој е млад, нема ниту 16 година, а храбро оди во двобој со искусниот воин. Иво Сенковиќ е олицетворение на младоста која низ вековите постојано се борела за слободата.
Франческо Габриели

Франческо Габриели (1588–1636) бил италијански глумец на жанрот ''комедија дел арте''. Тој бил особено познат како виртуоз музичар, кој бил успешен свирач на десетина музички инструменти. Понекогаш му се припишува на создавањето на ликот Скапино, музичка (служничка) улога на т.н. ''ѕани'', која тој всушност може да ја презел од Николо Барбиери. Габриели првпат се појавил како член на трупата на Акчеси во 1612, потоа е евидентиран како член на Конфиденти, а во 1624 бил со Феделите во Париз (под раководство на Џован Батиста Андреини), пред повторното соединување на Акчеси.
Во 1627 година Габриели дознал дека Војводата од Мантова бара друштво на глумци и напишал писмо од Ферара до Антонио Костантини, помошник на војводата, нудејќи му да го донесе неговото семејство и колеги свирачи да настапат во Мантова. Писмото открива многу за тешкотиите во создавањето на израмнет ансамбл и професионалните соперници меѓу глумците, истовремено во рамките и меѓу трупите.
Франческо Габриели бил син на добро познатиот глумец на жанрот ''комедија дел арте'' Џовани Габриели (познат како Сивело). Франческо се оженил со Спинета Локатели, глумица која се појавувала со него, и тие имале неколку деца кои станаа глумци, вклучувајќи ја и Џулија (забележана во Париз како Дијана во 1645 година). Неизвесно е дали Џироламо Габриели (познат Панталоне) и Иполита Габриели (раководител на трупе во 1663 година) биле негови деца.
1 Библиографија
* Бергквист, Стивен А. (2014). „Скапино: Портрет на Франческо Габриели“, ''Музика во уметност: Меѓународен весник за музичка иконографија'', том. 39, бр. 1–2, стр. 98–101. .
* Хартнол, Филис, уредник (1983). ''Придружник на Оксфорд во театарот'' (четврто издание). Оксфорд: Универзитетскиот печат на Оксфорд.   ISBN 9780192115461 .
* М-р Катрицки (2006). ''Уметноста на Комедија: Студија во Комедија dell'Arte 1560-1620 со посебен осврт на визуелните записи'' . Амстердам; Ујорк: Родопи.   ISBN 9789042017986 .
* Леа, Кетлин Маргерит (1934; реиздадена во 1962 година). ''Италијанска популарна комедија: студија во „Комедија дел Арт“, 1560-1620, со посебен осврт на англиската сцена'', 2 тома, објавена во континуитет. Оксфорд: Клирендон Прес (1934), . Ујорк: Расел и Расел (1962), .
* Раси, Лујџи (1897–1905) ''I Comici Italiani: Биографија, библиографија, иконографија'', 3 тома. Фиренца: Фратели Бока. на HathiTrust .
* Ричардс, Кенет; Ричардс, Лора (1990). ''Комедија Дел Арт: Историска документација'' . Оксфорд: Василиј Блеквел.   ISBN 9780631195900 .
* Сенелик, Лоренс (1995). „Фамилија Габриели“, стр. 407 во ''Водичот за театарот'' во ''Кембриџ'', ново издание, уредено од Мартин Банам. Кембриџ: Универзитетскиот печат на Кембриџ.   ISBN 9780521434379 .
Ленард-Џонсов потенцијал

Ленард-Џонсовиот потенцијал е прост математички модел што го опишува заемодејството на парови неутрални атоми или молекули. Овој потенцијал е исто познат и како 6-12 потенцијал или 12-6 потенцијал. Формата на овој потенцијал за атомско заемодејство е предложена од Џон Ленард-Џонс во 1924 година . Најчесто се среќава во следниот облик:
<math>V_\text{LJ} = 4\varepsilon \left[ \left(\frac{\sigma}{r}\right)^{12} - \left(\frac{\sigma}{r}\right)^6 \right] = \varepsilon \left[ \left(\frac{r_\text{m{r}\right)^{12} - 2\left(\frac{r_\text{m{r}\right)^6 \right],</math>
каде ''ε'' е длабочината на потенцијалната јама, ''σ'' е конечното растојание каде интерчестичниот потенцијал е нула, ''r'' е растојанието меѓу честичките, а ''r''<sub>m</sub> е растојанието каде потенцијалот ја има минималната вредност. Вредноста на функцијата на ''r''<sub>m</sub> е -''ε''. Растојанијата ''r''<sub>m</sub> и ''σ'' може да се поврзат со: ''r''<sub>m</sub> = 2<sup>1/6</sup>σ ≈ 1.122σ. Овие параметри обично се одредуваат со приближување за да се репродуцираат експериментални резултати или прецизни квантно-хемиски пресметки. Поради својата едноставна форма, која е евтина за пресметување, Ленард-Џонсовиот потенцијал често се користи во компјутерски симулации, иако постојат попрецизни потенцијали.
1 Библиографија
Табарин

Табарин било уличното име што го претпоставувало најпознатиот од париските улични шарлатани, Антоан Жирар (околу 1584 година &ndash; 16 август 1633 година), кој ја забавувал својата публика во Плоштадот Дофин со фарсичен дијалог со неговиот брат Филип (како Мондор), со кого тој "ожнеал" златна жетва со продажба на лажни лекови во период од неколку години по 1618 година. Уличниот театар бил популарен театар, на импровизирана сцена со завеса на позадината, и со музика од лира на вртење и комплет виоли. Поформалните современи претстави биле ограничени на кралскиот двор или во Хотелот де Бургоњ, надгледуван од средновековниот еснаф што го имал монополот на театарските претстави во Париз.
Современите дрворези го покажуваат Табарин во фустан на кловн, но со галантни мустаќи и зашилена брада, носејќи дрвен меч, како неговиот далечен куклен потомок Г-дин Пунш, &mdash; кој ќе го сопне &mdash; и носи мека сива шешир способен за правење на безброј забавни облици со неговите вешти прсти. ''Табарин'' од францускиот ''табард'' означува кратка наметка од типот на ликот Скарамуча, од жанрот ''комедија дел арте,'' што ја носи.
Во повеќе детални неделни претстави се појавиле други, особено неговата сопруга. Во нив тој ги засновал своите веродостојни шеги на состојбите со акции на трупи на ''комедија дел арте'', кои во тоа време го забавувале францускиот двор, ги подновил за Парижаните со тоа што носел транспарент на тематски алузии и знаејќи локални шеги, засновани врз неговите оригинални подароци за импровизација. Браќата Жирар се пензионирле околу 1628 година, купиле ''сињерница'' (имот поседуван од сињор (господин)) и го поминале нивниот пензиски живот како господа на селско место во близина на Орлеан.
Му се припишувале бројни фарси и дијалози, а долгата серија на евтини летоци што се претпоставува дека се негови целосни дела, започнало да се појавува уште во 1622 година. Имитаторите покрај Табарин, со неговиот познатат шешир „Le Chapeau de Tabarin“ (Капата на Табарин), која може да се витка во најразлични облици за да им помогне на неговите карактеризации (види „Шапографија “), биле двајца старци Лукас и Пифањ, чии ехоа сè уште одекнуваат во ''Севилскиот бербер'', и духовитите и самоуверени дами Франсискин и Изабела. Фалстафски стар војник (врз основа на ''miles gloriosus'' на римската комедија) по име Капитан Родомонт, го даде своето име на ''родомонтадата'' на францускиот театар, екстравагантно надуени и провлачена тирада на опрелестен самодоверба, залудни закани и навреди. И Молиер и Ла Фонтен, кои го фалеле, биле под влијание на традицијата на Табарин за груб брз репартет, и за него добро се зборувало, многу подоцна откако го немало, од страна на Боало и Волтер.
''Табарин'' стана француски епоним на кој било комичен изведувач на уличен штанд. Тоа земено како кабаре кое било направено бесмртно од плакатот на По Коли, кој ги олицетворил во 1920-тите.
1 Публикации
*''Inventaire universel des oeuvres de Tabarin'', припишано на Табарин, објавено во 1622 година
2 Наводи
** страница 9