procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Сонково

Сонково ( |Сонково) е населено место со административен статус на мало гратче ( |посёлок городского типа) во европскиот дел на Руската Федерација и административниот центар на Сонковскиот реон сместен на крајниот исток на Тверската област .
Според проценките на националната статистичка служба, во градот во 2013 година живееле 4 124 жители.
1 Географија
Гратчето се наоѓа на крајниот исток од Тверската област, на само неколку километри западно од границата со Јарославската област, околу 127 километри североисточно од градот Твер. Самата населба лежи во периферниот дел на низината Горна Волга, а неколку километри западно од населбата започнува областа на малку побрановитиот морен Бежески врв. Населбата лежи на бреговите на реката Каменка, притока на реката Сит, на надморска височина од 170 до 180 метри.
Најблиските поголеми населби се градовите Бежек (28 км западно) и Красни Холм (31 км северно) и градот Кесова Гора (24 км јужно).
2 Историја
Населбата е формирана во 1870 година како работнички камп на вработени за изградба на железничката пруга што ги поврзувала градовите Бологоје и Рибинск. По основањето, тој бил познат како ''Савелино''. Населбата во 1903 година е преименувана во сегашното име ''Сонково'', а во 1924 година станува парохиски центар. Во 1927 година доби статус на работнички град, а по основањето на Сонковскиот реон во 1929 година добил административен статус на регионален центар.
На крајот на XIX и почетокот на XX век, Сонково се развил како важен транзитен и трговски центар. За време на Втората светска војна, бегалците од окупираните делови на земјата биле пренесени преку железничката станица Сонково на слободната територија од една страна, а од друга страна се снабдувале со советските војници. На самиот почеток на војната, градот бил сериозно оштетен во германското бомбардирање.
Статусот на работничко гратче од 1927 година бил променет во статус на град во 2005 година.
Гратчето во 2010 година го одбележа јубилејот, 140 години од основањето.
3 Демографија
Според податоците од пописот во 2010 година во градот живееле 4 007 жители, додека според проценките за 2013 година таму живееле 4 124 жители.
+, 1959 година, 1970 година, 1979 година, 1989 година, 2002 година, 2010 година, 2014 година
4 937, 4 843, 5 048, 5 988, 4 577, 4 007, 4 124
4 Поврзано
* Тверска област
* Сонковски реон
* Список на градови во Русија
Генадиј Драч

Генадиј Владимирович Драч (5 февруари 1942, Туапсе, Советски Сојуз) - руски научник за културологијата и историјата на античката грчка филозофија. Драч исто така е доктор на науки и професор на „Јужниот федерален универзитет“, потпретседател на Руското филозофско друштво како и почесен научник на Руската Федерација (2007).
1 Кариера
Тој дипломирал на Државниот универзитет во Ростов во 1968 година, а во 1975 година ја бранел неговата дипломска работа. Во 1989 година го одбранил својот докторски научен труд.
Тој исто така е и член на Уредувачките одбори за ''хуманитарци на јужна Русија'' и „Научната Мисла на Кавказ“ .
Професор Драч е автор на повеќе од 400 дела, вклучувајќи го и делото „Културологија“.
2 Почести и награди
* Почесен научник на Република Адигеја (2012) * Почесен научник на Руската Федерација (2007)
* Почесен научник на Република Ингушетија (2006)
* Почесен работник на високото професионално образование на Руската Федерација (2002)
Бологоје

Бологе ( рус |Бологое) е град во европскиот дел на Руската Федерација и административен центар на Бологовскиот реон кој се наоѓа во северниот дел на Тверската област.
Според проценките на Националната статистичка служба, во градот во 2024 година живееле 19 458 жители.
1 Географија
Градот Бологоје се наоѓа на брегот на Бологовското езеро, на североисточните падини на Валдајските ридови, во преодното подрачје помеѓу ридовите и Вишњеволочката низина. Во подрачјето каде што се наоѓа градот, надморските височини се помеѓу 150 и 200 метри.
Од административниот центар на областа, градот Твер се наоѓа на растојание од околу 164 километри во северозападен правец.
Градот се наоѓа во зоната на умереноконтинентална клима со просечна јануарска температура од -10,2 °C, или јулската од +16,7 °C. Просечната годишна количина на врнежи е околу 645 милиметри. Снежната покривка трае од втората недела на ноември до почетокот на април (и често до мај).
2 Историја
Населбата наречена „село Бологоје на езерото Болошко“ за првпат се споменува во пишани извори околу 1495 годинаво една од катастарските записи на тогашната земја во Новгород. Се претпоставува дека името на населбата потекнува од стариот руски термин што значи мир и добрина (не е јасно за што конкретно се однесувало името).
Поинтензивен развој на населбата започнал во 1851 година, со изградба на железничка станица на многу важна железничка рута (тогаш железница Николаев) што ги поврзувала двата најголеми града, Москва и Санкт Петербург. Населбата која е формирана околу железничката станица е обединета во 1917 година со истоименото соседно село и како такво го добило административниот статус на градот. Во 1918 година основан е Бологовскиот округ во Новогородската губернерија, а градот Бологоје станал првиот округ и од 1927 година и регионален центар.
3 Демографија
Според податоците од пописот во 2010 година, градот има население од 23 494 жители, додека според проценките за 2014 година градот имал 22 177 жители.
+Движење на бројот на населението, 1939 година, 1959 година, 1970 година, 1979 година, 1989 година, 2002 година, 2010 година, 2014 година
17 320, 30 301, 33 949, 31 293, 35 926, 26 612, 23 494, 22 177
Белешка: * според проценките на Националната статистичка служба.
4 Сообраќај
Благодарение на својата стратешки поволна позиција на половина пат меѓу двата најголеми руски града, Москва и Санкт Петербург, Бологоје се развил многу рано како многу важна крстосница на железници и патишта, а нејзината железничка станица се смета за една од најфреквентните во Тверската област. Од 1851 година преку градот поминува железничка пруга на релација Москва-Санкт Петербург. Поважни железнички линии што минуваат низ градот се и Рибинск - Бежецк - Сонково, Псков - Валдај - Стараја Русија и Великије Луки - Андреапол.
5 Поврзано
* Тверската област
* Бологовојски реон
* Список на градови во Русија
* Бологовојско Езеро
Игнатиј Московски

Игнатиј (|Игнатий, |Ιγνάτιος) (1540–1620) бил руски православен бискуп со грчко потекло, кој бил втор патријарх на Москва и на цела Русија во 1605–1606 година, иако неговиот статус сега е спорен и тој често е изоставен од списокот на московски патријарси од страна на Руска православна црква.
Пријавено е дека Игнатиј имал критско потекло. Тој дошол во Русија во 1595 година како член на црковна мисија, испратена од Цариградскиот патријарх. Учествувал во крунисувањето на Борис Годунов. На почетокот на 17 век, Игнатиј бил назначен за архиепископ на Рјазањ. По смртта на Годунов, тој изразил поддршка на Лажниот Дмитриј I и, уште пред претендентот да стигне до Москва, се заколнал во своите приврзаници во Тула. На 30 јуни 1605 година, Игнатиј бил избран за патријарх од бискупскиот совет за да го замени патријархот Јов, кој бил испратен во егзил затоа што одбил да ги признае правата на претендентот за рускиот престол. Игнатиј го извршил крунисувањето на Лажниот Дмитриј I на 21 јули 1605 година, а подоцна го прославил и крунисувањето на неговата сопруга Марина Мнишек и нивниот брак. Во тоа време, Игнатиј бил исто така жесток противник на Униа.
По атентатот врз лажниот Дмитриј I, Игнатиј бил отстранет од престолот и затворен во манастирот Чудов по наредба на цар Василиј IV. Во 1610 година, патријархот Игнатиј го поддржал лажниот Дмитриј II. Во април оваа година, патријархот Хермоген, постојано ги повикувал Русите да учествуваат во вооружувањето и протерувањето на Полјаците од земјата бил фрлен во затвор во манастирот Чудовским. Неговите должности биле преземени, овојпат без потврда на овој факт од советот, од Игнатиј. Но, последно не сакал да остане во Русија погодена од граѓанска војна и 27 декември 1611 година се обидел да избега од Москва. Во околината на Смоленск, Игнатиј бил нападнат, ограбен, а потоа запрен во полскиот логор надвор од градот. Полскиот крал Сигисмунд III Васа се надевал дека во иднина ќе може да ја обнови војната со Русија и имал намера да го користи поранешниот патријарх Игнатиј кој бил однесен во Вилнус и сместен во црквата Света Троица во манастирот Базилијан. Во тоа време, тој исто така се преобразил од руско православие („Дисунија“) во католицизам на византиски обред („Унија“), со што влегол во целосна заедница со папата.
Датумот на смртта на Игнатиј традиционално бил позициониран околу 1640 година но во поновите студии споменат е многу порано околу 1618 или 1619 година. Свештеникот бил погребан во црквата Света Троица во манастирот Басилијан во Вилнус. Неговите посмртни останки најверојатно биле отстранети од гробницата и извезени од градот од страна на руската армија по заземањето на Вилнус во 1655 година.
Поради активната улога во поставувањето на Лажниот Дмитриј I на московскиот престол и подоцна преобразувањето во Унија, Игнатиј страдал од damnatio memoriae во следните векови и честопати не се смета за легитимни патријарси од Руската православна црква. И покрај тоа што неговиот претходник Патријархот Јов бил отстранет од функцијата со сила, легитимноста на изборот на Игнатиј и неговиот статус на патријарх не беа доведени во прашање од неговите современици.
Руска шапка

Руски шапки, козачки шапки или шубарици се вид на колачи што се послужуваат во балканските земји, а особено во Босна и Херцеговина, Хрватска и Србија. Тие обично се прават во кружна форма со големина од 150 mm. Се валкаат со кокос околу работ или понекогаш со сецкани ореви. Врвот е обично прелиен со глазура од чоколадо или ванила. Во средината има слоеви на обложени ванила и чоколадо.
Овој десерт се послужува ладен, најчесто во шарени чинии прелиени со чоколадо. Може да се јаде со виљушка, но понекогаш се јаде лежерно - со рака.
Алес (автомобил)

Алес бил дизајниран од инженерот Џуња Тојокава, годи пронаоѓач на жиро-компаси за контрола на авиони и бродови, а бил произведен од „Hakuyosha Ironworks Ltd“, Токио, во 1921 година. Развојот на двата опитни долговозни автомобили на Алес довел до производство на комерцијално продадениот Отомо од 1924 година. Едниот се напојувал со ладна вода, четири цилиндричен страничен вентилски мотор зафаќајќи 1610 кубни см, другиот бил воздушно ладен четирицилиндричен мотор кој зафаќал 780 кубни см.
Јоасаф I Московски (патријарх)

Јоасаф I (|Иоасаф I; ? - 28 ноември 1640 година, Москва) — петти патријарх на Москва и на цела Русија (1634–1640).
1 Животопис
Јоасаф зел монашки завети во манастирот Соловецки. Во 1621 година, тој станал игумен во манастирот Псково-Печорски. Во јануари 1627 година, Јоасаф бил назначен за архиепископ на Псков и Великије Луки. Тој е познат по неговата заштита на трговските привилегии на Псков и отпорот кон претензиите на германските трговци, за што би бил казнет од патријархот.
1.1 Патријарх московски
По смртта на Филарет во 1634 година, Јоасаф бил назначен за негов наследник, по негова препорака. Неговиот избор за улога на патријарх се одржал на традиционален начин: Бискупскиот собор на Руската православна црква (однапред знаејќи ја волјата на Михаил Романов ) посочил на тројца кандидати, од кои Царот може да избере. Устоличувањето на новиот примат на Руската православна црква се одржало, исто така во согласност со традицијата, соборот на Успението на Богородица во Кремљ во Москва на 6 февруари 1634 година.
Едно од првите дела на Јоасаф била строга казна за Јозеф Курцевич, надбискуп во Суздаљ, за неговото непристојно однесување. Учествувал во оживување на печатарските активности во Москва. Тие под негов надзор објавиле 23 црковни книги. Во 1636 година, Јоасаф напишал ''Память'' (Памјат или меморандум), во кој тој ги повикал руските свештеници да ги надминат сите несогласувања меѓу себе. Тој исто така објавил парче наречено ''Лестница властям'' (Хиерархија на моќта), во кое ја објаснил хиерархијата на духовниците за време на божествените служби и отрезнувања. Исто така, Јоасаф го објавил т.н. ''Требник'' (требник или книга со молитви) со додаток на резолуциите и декретите на Филарет.
Како патријарх, тој не се мешал во работите на државната политика и одбил да му даде дури и совет на царот во врска со ова, со што процесот на зајакнување се намалила позицијата на Патријаршијата во земјата. Тој наместо тоа се фокусирал на напорите за морално обновување на општеството. Тој имал за цел ефикасно спроведување на одредбите на Советот на сто поглавја во однос на уредувањето на богослужбите, се спротивставил на обичајот за истовремено извршување на неколку патеки за богослужба истовремено и лажниот јуродвивич. Јоасаф I е погребан во Успенската катедрала во московскиот Кремљ.
2 Наследство
Повеќето историчари го оценуваат Јосаф како безбојна фигура. Според историчарот Магдонос ваквите активности на определување на патријархот се неправедни, затоа што незаинтересираноста на Јосаф за државните работи не значело и недоволна вмешаност во проблемите на Православната црква, каде таа покажала енергија и одлучност. Магдоносот, исто така, посочува дека релативно краткиот период на функција на патријархот од Јоазаф резултира со замаглување на неговите достигнувања и на личностите на двајцата други претпоставени на Руската православна црква од седумнаесеттиот век: Филарет и Никон. Во исто време, авторите на дела посветени на Јосаф му даваат суров подвижник, побожен и скромен човек.
Тернопол

Тернопиљ (|Тернопіль) — град на реката Серет во западна Украина. Тој е административен центар на Тернопиљската област и административен центар на околниот Тернопиљски реон, во рамките на област. Градот е исто така означен како посебен реон во рамките на областа.
1 Демографија
+
1857, 1870, 1880, 1890, 1900, 1910, 1939, 1959, 1970, 1979, 1989, 1998, 2001, 2014, 2020
17 210, 20 087, 25 819, 27 405, 30 415, 33 871, 37 500, 52 245, 84 663, 143 625, 204 845, 235 100, 227 755, 217 110, 224 176
Според украинскиот попис од 1989 г. населението на Тернопиљ по националност е:
* Украинци (91,2 %)
* Руси (7,1 %)
* Полјаци (0,5 %)
* Белоруси (0,3 %)
* Евреи (0,3 %)
2 Збратимени градови
* Јонкерс
* Сливен
* Тираспол
* Батуми
3 Галерија
Надежда Грачева

Надежда Александровна Грачева (руски: Надежда Александровна Грачёва, 21 декември 1969) - руска балерина, наставничка по балет и уметник кој играл за Бољшој балет.
1 Биографија
Надежда Грачева е родена во Семеј, Казахстан и студирала на Казахстанската балетска школа во градот Алмати. Откако го освоила второто место за јуниори на Меѓународниот балетски натпревар во Варна во 1986 година, ја примиле на Московскиот колеџ за кореографија каде што студирала со Софија Головкин.
2 Кариера
Откако ја завршила обуката Надежда се приклучила на Балетот на Бољшој во 1988 година и настапувала како солист. Како ученичка на Галина Улјанова а подоцна и на Марина Кондратијева, таа настапувала во многу улоги на класичниот репертоар, како и улоги во многу дела на современи кореографи. Скоро после тоа станала водечка балерина на Бољшој и ја освоила титулата примабалерина откако ја играла Ники во продукција на ''Ла Бајадера'' во 1991 година.
3 Награди
''Дел од наградите што ги добила се: Беноисова награда за танцување'' (1992), златен медал на јапонскиот меѓународен балетски натпревар (1995 година), награда за ''Народен уметник на Русија'' (1996 година) и ''Државна награда на Руската Федерација'' (1997 година). Таа го добила и рускиот орден на честа во 2001 година.
Дијана Вишњова

Дијана Вишнева (руски: Диана Вишнёва, Ленинград, 13 јули 1976) - примабалерина на театарот „Мариински / Киров“.
1 Кариера
Своето балетско образование го стекнала во родниот град, во една од најпрестижните светски институции - ''Академијата Ваганова''. Во Киров почнала да работи последната година пред дипломирањето, а веднаш по дипломирањето, во 1995 година добила постојана работа во овој театар.
Веднаш по вработувањето, таа ги добила главните улоги во класичните балети, а следната година станала примабалерина .
2 Посети
Дијана Вишнева е редовна гостинка на Американскиот балетски театар од Њујорк, а многу често гостува и на други важни сцени - Скала, Париската опера, Бољшој театар и други.
3 Награди
* Златен медал и ГП - Лозана 1994 година.
* Награда Александар Беноа - Париз 1996 година
* Златна светлина - Санкт Петербург 1996 година
* Златна маска - Москва 2001 година
Мицубиши Модел А

Мицубиши Модел А (латиница: Mitsubishi Model A) - единствениот автомобил изграден од „Mitsubishi Shipbuilding Company“, член на корпоративната група „Mitsubishi“, кој на крајот прераснала во „Mitsubishi Motors“, и автомобилски производ од прва низа произведен во Јапонија. Тоа била идеја на Којата Ивасаки, четвртиот претседател на Мицубиши и внук на основачот Јатаро Ивасаки, кој го предвидел огромниот потенцијал на моторните возила и улогата што тие би ја имале во економскиот развој на Јапонија. Замислен како луксузно возило за високи владини претставници и високи функционери, Моделот А морал да биде сигурен, удобен и изложба на јапонската изработка. По војната, во 1964 година Митсубиши повторно го искористил овој пристап за да изгради ексклузивен седан за владини службеници и врвни раководители со Мицубиши Дебонер.
Врз основа на Фиат Типо 3, тој бил седан со четири врати со седум седишта, користејќи стил на каросерија на градски автомобил, напојуван од 26 киловати (35 кс) 2.8-литарски прав-4 мотор кој ги движи задните тркала и бил способен за брзина до 97 км/ч . 22 биле изградени во бродоградилиштето Кобе на компанијата, вклучително и прототипови, помеѓу 1917 и 1921 година.
Бидејќи бил скап за производство - тој бил изграден целосно рачно, со внатрешен заден дел опремен со лакиран бел чемпрес - не можел да се натпреварува со поевтината конкуренција од САД и Европа, а Мицубиши го запрело производството по четири години. Концентрирајќи се наместо на своите успешни комерцијални возила Фузо, Моделот А би бил последниот патнички автомобил на компанијата до Мицубиши 500 од 1960 година.
Во авто галеријата на Мицубиши (музеј на најисториски најзначајните возила на компанијата, основан во нивниот центар за истражување и развој во Оказаки во 1989 година), изложена е реплика, склопена во 1972 година со користење на тогашни материјали. Има малку пократко меѓуоскино растојание и користи 977 ладен во вода cc четирицилиндричен OHV мотор наместо поголемиот 2,8-литарски оригинал.
1 Извори и надворешни врски
*** (овие малку се разликуваат од бројките на Mitsubishi)
* , Мајкл Франк, Форбс.com, 23 април 2001 година
Андриј Гречило

Андриј Гречило (|Андрій Гречило, , ) — украински хералдичар и историчар. Најпознат е по своите активности во хералдиката, вексилологијата и фалеристиката. Доктор на историски науки. Претседател на Украинското грбословно друштво.
1 Книги
* До питання про національний прапор // Пам'ятки України. — 1989. — № 4.— С. 44-48.
* Земельна геральдика // Пам'ятки України. — 1991. — № 3. — С. 42-46.
* Земельна геральдика України XVII-початку XX ст. // Пам'ятки України: історія та культура. — 1996. — Ч. 2. — С. 42-45.
* Кожному селу — герб і прапор // Голос України. — 1997. — 24 липня.(№ 136). — С. 3.
** Затвердження гербів міст Правобережної України в 1791—1792 рр. — Київ-Львів, 1997.— 24 с. (ISBN 966-02-0239-3).
* . — Київ-Львів, 1998. — 192 с. (ISBN 966-02-0406-X).
* // Записки Наукового товариства імені Шевченка. — Львів, 2000. — Т. 240. — С.255-263.
* Герби міст України (XIV — І пол. ХХ ст.). — К.: Брама, 2001. — 400 с. (ISBN 966-578-085-9). (у співавторстві з Ю. Савчуком і І. Сварником).
* Герби та прапори міст і сіл Рівненської області. — К., Львів, Рівне, 2002. — 72 с. (ISBN 966-02-0407-8). (у співавторстві з Ю. Терлецьким).
* Символи Королівства Галичини і Лодомерії (1772—1918) // До джерел. Збірник наукових праць на пошану Олега Купчинського з нагоди його 70-річчя. — К., Львів, 2004. — Т. І. — С. 538—553.
* Герби та прапори міст і сіл України. Частина 1. — Львів: Друкарські куншти, 2004. — 120 + XLIV с. ілюстр. — ISBN 966-02-0994-0 / Всього охоплено 293 населені пункти за абеткою від “А” до “Л”.* Становлення українських національно-державних символів у 1917—1920 роках // Записки наукового товариства ім. Шевченка. — Львів, 2006. — Т. CCLII. — С. 114—142.
* Сучасна символіка Костопільщини. — Рівне: УГТ, 2006. — 32 с. + 8 кол. с. (у співавторстві з Ю. Терлецьким).
* Сучасні символи областей України. — Київ-Львів, 2008. — 48+VIII с. (ISBN 966-02-3782-0).
* Печатки міста Львова XIV—XVIII ст. — Львів, 2010. — 24 с. (ISBN 978-966-02-5837-2).
* Українська територіальна геральдика. — Львів, 2010. — 280 с. (ISBN 978-966-02-5259-2).
* Бібліографічний покажчик: Грушевський М. Історія України-Руси. — Львів, 2015. — 392 с. (ISBN 978-966-02-7393-1). (укладач).
* Українські територіальні та національно-державні символи // Народження країни. Від краю до держави. Назва, символіка, територія і кордони України / За ред. К. Галушка. – Харків: КСД, 2016. – С. 279-346.
* Наш герб. Українські символи від княжих часів до сьогодення. — Київ: Родовід, 2018. — 400 с. (ISBN 978-617-7482-20-7). (А. Гречило — текст; Б. Завітій — упорядкуваня, загальна редакція).
* Герби та прапори міст і сіл України. Частина 2. — Львів, 2020. — 112 + XLVIII с. ілюстр. — ISBN 978-966-02-3781-0 / Всього охоплено 301 населений пункт за абеткою від “М” до “Я”.
Ултима Мк1

Ултима Мк1 (латиница: Ultima Mk1) е концептен склопувачки автомобил со средиштен мотор произведен од „Noble Motorsport Ltd“ во 1983 година (подоцна компанијата стана „Ultima Sports“ кога Тед Марлоу и Ричард Марлоу ги купиле правата во 1992 година). Мк1 бил наменет да започне со производство, но пред да се продава бил претставен Ултима Мк2, а со тоа бил произведен само еден Мк1.
1 Потребни дарителски делови
Бидејќи Ултима Мк1 бил склопувачки автомобил, барало разновидни дарителски делови да се заврши. Мк1 користел 2.6L V6 и петтобрзински менувач од Рено 30, како и погонски вратила на тој автомобил, главчина, лежишта на тркалата и рачка на менувачот. Исто така, се користеле компонентите на управувачот, предните кревети, предните центри, предните сопирачки и рачната сопирачка од Мк3 Форд Кортина како и ладилникот од Остин Принцес и задните добоши од Ланчија Бета.
2 Изведба
Мк1 има шасија со квадратни цевки со просторни рамки и крилести врати. Задвижуван од моторот 2.6л (2664 куб. см) V6 PRV и петтобрзински менувач од Рено 30 произведувајќи 96 kW (128,7 кс).
3 Наводи
Уљана Лопаткина

Уљана Лопаткина (руски: Ульяна Вячеславна Лопаткина) е примабалерина на во балетскиот театар Киров од Санкт Петербург .
1 Животопис
Уљана е родена е во 1973 година во Керч, Украина. Своето балетско образование го стекнала на Академијата Ваган во Санкт Петербург. Балетот и го предала познатата Наталија Дудинскаја. Иако како девојче била дебела, се извишила до 175 сантиметри, што ја прави една од највисоките (од најважните во светот) примабалерини. Таа го завршила училиштето со највисоки оценки. Веднаш по дипломирањето, 1991 г. таа била примена во Киров, а четири години подоцна станала примабалерина.
2 Репертоар
Досега одиграла голем број улоги, а публиката и критичарите сметаат дека најдобро и прилегаат класичните и драмските улоги. Таа ги играла своите први улоги во балетите Лебедово езеро, Жизела, Бајадера, Пакита, Заспаната убавица, Умирање лебед, Фонтана Баххисарај и други. . .
3 Приватен живот
Таа е мажена и има ќерка на која и го посветува целото слободно време. Исто така таа сака да чита, а по малку и да слика.
Претседателска библиотека Борис Елцин

Претседателската библиотека Борис Елцин е основана од страна на Владимир Путин и е една од националните библиотеки во Русија. Таа името го добила по Борис Елцин. Се наоѓа во Санкт Петербург во Русија. Во ноември 2014 година оваа библиотека ја објави својата цел да започне своја енциклопедија преку Интернет, која ја нарече алтернатива на Википедија. Од библиотеката изјавија дека Википедија не е во можност да даде детални и доверливи информации за регионите на Русија и животот на земјата“.
Отомо (автомобил)

Отомо бил јапонски автомобил изграден од г-дин Хајатаја Тојокава од 1924 до 1927 година во железарницата Хакујоша во Токио. Тој требал да се изгради на неговите опитни автомобили Алес од 1921 година. Отомо понудил мал четвороцилиндричен мотор од 944 кубни см со воздушно ладење, достапен како отворена или седан со две или четири седишта, или како комбе. На ова се приклучило во 1926 година, модел ладен со вода од 24 КС. За тоа време, Отомо бил еден од двајцата јапонски производители на автомобили, на кои им се придружила и јапонската основана компанија „Gorham Automobile Company“, финансирана од инженерот за авиони од САД, Вилијам Р. Горам. Остатоците од автомобилската компанија „Gorham“ станале „Nissan Motor Company Ltd.“. Автомобилот бил тешко да се натпреварува со производството на Форд Модел Т во Јокохама и Шевролет Капитолс што се правеле во Осака, а компанијата била интегрирана со другите помали јапонски производители на автомобили. Големиот земјотрес во Канто во 1923 година исто така ја наруши месната економија, при што производствените ресурси значително влијаеле на деловното работење.
1 Библиографија
* Wise, David Burgess. ''The New Illustrated Encyclopedia of Automobiles''.
* G.N. Georgano ''Cars: Early and Vintage, 1886-1930''. London: Grange-Universal, 1985.
Елена Чистилина

Елена Чистилина е параолимписка атлетичарка која живее во Русија и најчесто се натпреварува спринт настани во категоријата Т46.
1 Достигнувања
Во 2004 година во Атина, Грција се натпреварувала на летните параолимписки игри. Во Грција освоила бронзен медал на 100 метри жени - Т46, бронзен медал на 200 метри жени - Т46 и го достигнала на осмото место на трката на 400 метри жени - Т46. Таа земала учество и на Летните параолимписки игри 2008 во Пекинг, Кина. Во Кина таа освоила сребрен медал на 100 метри жени - Т46 и стигнала до петтото место на жени на 200 метри - Т46.
Академски театар во Тула

Академски театар во Тула е театар кој се наоѓа во Тула, Русија. Тој работи на изведување на претстави. Овој театар е основан во 1777 година и работи на својата денешна локација од 1970 година. Академскиот театар Тула се позиционира како традиционален драмски театар кој изведува претстави на класично наследство.
Во 1989 година Александар Попов станал директор на овој театар и неговата работа траела повеќе од дваесет години, сè додека не починал во 2011 година. Најсјајните ѕвезди на театарот биле Софија Сотничевскаја, Борис Заволокин, Олга Красикова, Виталиј Базин, Евгенија Пчелкина и Наталија Савченко.
Нишанџи

Нишанџи — висока позиција во отоманската бирократија. Турскиот збор ''нишанџи'' буквално значи „ ''дворски'' калиграф“, бидејќи првичната должност на нишанџијата била да ги запечати кралските прописи.
1 Историја
Иако функцијата дворски калиграф била утврдена за време на владеењето на Орхан (1324–1361), името нишанџи започнало да се користи за време на владеењето на Мурат II (1421–1451). Според законот на Мехмед II (1451–1481), нишанџијата бил член на диванот (османлиска влада). Почнувајќи од средината на XVIII век, функцијата ја изгубила својата поранешна важност и во 1836 година била укината.
2 Должност
Нишанџијата бил одговорен за запечатување на прописите на султанот и големиот везир, одговорен и за надзор над архивите на диванот и водење на евиденцијата за системот на тимарите (земји што им ги давале османлиските султани на бирократите и војниците сипахи за возврат на нивните услуги). До 17 век, функцијата била исто така еквивалентна на министер за надворешни работи. Меѓутоа, за време на владеењето на Мехмед IV (1648–1687), Рејс јул-ќутаб (буквално „''началник на службеници''“), функција претходно подредена на онаа на нишанџијата, го заменила како министер за надворешни работи на Отоманското Царство.
3 Големи везири како нишанџии
* Караманли Мехмед-паша (1477–1481)
* Ајашли Исмаил-паша (1688–1688)
* Елмас Мехмед-паша (1695–1697)
* Нишанџи Сулејман-паша (1709-1712)
* Нишанџи Ахмед-паша (1740–1742)
Марија Ларк

Марија Ларк е поранешна телевизиска глумица која е родена на 20 јуни 1997 година во Русија. Таа е позната по улогата на Бриџит Дубоа во телевизиската серија ''Медиум'' на NBC / CBS.
1 Личен живот
Ларк е родена во Сибир, Русија на 20 јуни 1997 година. Таа е посвоена од жена со име Пеги Ларк.
2 Кариера
Помеѓу 2005 и 2011 година Ларк глумела како Брижит Дибоа, дете на семејството Дибоа, на телевизијата Ен-Би / Би-Ес , во драмата ''Средна'' со Патриша Аркет. Ларк започнала да глуми во ''Медиум'' на свои 8 години.
На 3 септември 2006 година, Ларк станала најмладата личност што некогаш била ко-домаќин на емисијата ''„Глетката“ на'' ABC.
Во 2007 година, Ларк имала две настапи на ''емисијата „Глетката“''. Таа се појавила во музичко видео за песната на Нора Џонс „Изгрејсонце“. ''Холивуд'' исто така ја избрале Ларк за свој дописник.
Протеа (автомобил)

Протеа (латиница: Protea) бил првиот производствен автомобил во Јужна Африка. Спортскиот автомобил со два седишта е изграден во Јоханесбург од страна на „G.R.P. Engineering“ помеѓу 1957 и 1958 година. Или биле завршени 14 или 26 единици (''изворите се разликуваат'' ). Протеа бил првиот спортски автомобил од Јужна Африка, проследена со помалку од 6 месеци од „Glass Sport Motors“ со нивниот Дарт, а подоцна и Фламинго.
1 Познати преживеани единици
* Целосно реставрирана Протеа може да се најде во збирката во Моторскиот музеј Франсхук
* Музејот за превоз Џејмс Хол во Јоханесбург има еден пример на излогот.
* Питер ду Тојт од патеката Зварткопс поседува еден.
* Постои уште една во приватна сопственост на Протеа во Рудепорт, предградие на јоханесбурговиот Вест Ранд.
* Постои уште една во приватна сопственост на Протеа во Преторија Север, во моментов е во постапка на обновување.
Чифир

Чифир е јак чај, кој се подготвувал во советските и постсоветските затвори.
1 Етимологија
Етимологијата е непозната, но се смета дека потекнува од зборот „чихир“ што значи јако кавкаско вино или сибирски збор за вино се скиселило .
2 Подготовка
Чифирот обично се подготвува со 5-8 лажици (50-100 мл) чај (или кесички чај) истурен врз зовриена вода. Се вари и не треба да се меша додека лисјата не паднат на дното на чашата.  За време на процесот на подготовка, кофеинот се распаѓа, а лисјата почнуваат да испуштаат аденин и гванин во водата, обичните чаеви не го прават тоа. Понекогаш се додава шеќер, но природниот вкус на овој чај е горчлив. Треба да се пие полека, во спротивно може да предизвика повраќање. Поточно, правењето чифир вклучува подготовка на голем дел од црн чај и за долго време. Може да се остави да се вари преку ноќ и да се пие или топол или ладен.
3 Во популарната култура
* Ирина Ратушинскаја подготовката на наркотично-силен чифир ја опишува како забранета активност што понекогаш ја земаат затворениците, во нејзините мемоари од нејзините години како политички затвореник, „''Сивата боја е бојата на надежта“'' .
* Во романот „''Огог''“ на Василиј ''Аксионов'', осудениот Шило прави чифир во плех од тушонка и го дава на Толја фон Штајнбок. Толја паѓа во блажена состојба во сон, но е доволно будна да слушне како се изведува планот за бегство.
* Во режијата на Габриеле Салваторес, „''Смртоносен код“'', ликот кој го игра Џон Малкович го подготвува и опишува чифирот на младата Колима
* Во романот ''Горки парк'' од Мартин Круз Смит (1981), главниот лик Аркади Ренко пие чифир во воз со работници на пат кон работен логор.
* Неколку ликови пијат чифир во „Колежните приказни“, збирка раскази за животот на Гулаг од поранешниот затвореник во Гулаг, Варлам Шаламов .
* Во романот на Жил Верн „''Во потрага по отпадници“'' кога хероите ја посетуваат Австралија, Паганел бара чај направен според локалните обичаи и му се сервира пијалак направен со вриење на половина килограм чај во литар вода четири часа. Шаламов го споменува ова во неговите гореспоменати приказни за да демонстрира чифир 'не е нов изум.
4 Наводи
Татијанин ден

Татијанин ден (|Татьянин день, ''Татијанин ден),'' исто така познат како Денот на студентите, наречен е по Св. Татјана, христијанска маченица од Рим, од 3 век за време на владеењето на царот Александар Велики. Тоа е воедно е и именден за името Татјана. Руската православна црква го прославува празникот на Светата Татјана на 12 јануари, според јулијанскиот календар, т.е. 25 јануари по грегоријански. Во Русија, тој ден е познат како Ден на студентите, во знак на сеќавање на основањето на московскиот државен универзитет.
Според јулијанскиот календар, на 12 јануари 1755 година, т.е. 23 јануари 1755 година според грегоријанскиот календар, царицата Елисавета I Петровна потпишала указ за формирање на првиот руски универзитет, кој бил изграден во Москва и ставен под старателство на првиот руски министер за образование Иван Шувалов (тој ден бил именден на неговата мајка ). Во 1791 година во универзитетскиот кампус била изградена црквата Света Татјана, а руската православна црква ја прогласила Света Татјана за заштитничка на студентите.
Татијаниниот ден започнал да се одбележува како Ден на студентите во земјите од поранешното Руско Царство. Одбележувањето има долга традиција на свечени активности и прослави. Во 1885 година, Чехов за Таитјаниниот ден напишал: „Оваа година сè се пиеше, освен водата од москвската река, и само затоа што беше замрзната“. Денот започнува со традиционална служба која се одржува во универзитетската црква по што следат говори и доделување на награди. Подоцна во текот на денот, многу студенти организираат забави или јавни настани или присуствуваат на нив. Иако потекнува од Москва, прославата на Татијaнинот ден се проширила на повеќето универзитетски градови.
Татијиниот ден, исто така, се совпаѓа со крајот на првиот рок од традиционалната академска година за руските и украинските студенти, па празникот се одбележува и како ден на прослава на завршните испити.
Анастасија Безрукова

Анастасија Дмитриевна Безрукова (руски: Анастасия Дмитриевна Безрукова, 5 јануари 2004) - руска детска манекенка и глумица.
1 Животопис
Анастасија Безрукова е родена во Москва . На десетгодишна возраст, таа била една од најбараните детски модели во Европа. Безрукова била модел за брендови како Бенетон, Пинко, Москино. Таа исто така била на насловната страница на ''Vogue'' .
Во 2016 година ја играла една од главните улоги во филмот „Млечниот Пат“.
Понатаму, во октомври 2015 година Безрукова се приклучила на глумечката екипа на уште еден филм на Ана Матисон, насловен како ''Откако ќе те нема''. За нејзината улога, таа посетувала приватни часови за танц од кореографот Раду Поклитару и часови по глума од танчерот на балет во театарот „Бољшои“ во Москва. Повторно глумела како ќерка на пензиониран балетан кој се соочува со напредувачка болест. Сценариото е напишано со Безурукова во умот, но без да знае дека таа вежбала ритмичка гимнастика и поради тоа немало да бара лице што ќе го заменува главниот лик во филмот.
Таа исто така има настапувано во музички спот со наслов „Несоница“.
2 Филмографија
Година, Наслов, Оригинален наслов, Улога, Белешки
2016 година, ''Млечниот Пат'', ''Млечный путь'', Лиза Кајгородова
2017 година, ''Откако ќе те нема'', ''После тебя'', Кјара
Сбитен

Сбитен, што значи „топла зима“, е белоруски, украински, и руски традиционален пијалак. Има темновиолетова боја и, во зависност од рецептот, може да биде многу солен и многу благ.
1 Историја
За првпат бил споменат во словенските летописи во 1128 година и останал популарен кај сите класи на источнословенското општество сè до 19 век кога бил заменет со кафе и чај. Повторно се појавува во 21 век како масовно произведен пијалак во Русија.
2 Подготовка
Како што се пијалаците медовина и медовуха, и сбитен се прави со мед измешан со вода, зачини и џем . Еден рецепт за сбитен е напишан во Домострој од 16 век. Во споредба со квас, сбитен е многу поедноставен и полесен за подготовка. Во некои рецепти, медот и водата и зачините се варат посебмо, а потоа пак се мешаат заедно и повторно се варат. Во други рецепти, сите состојки се мешаат и варат одеднаш. пијалакот може да се направи и алкохолен ако водата ја замените со вино . Може да се украси со лисја од нане или стапчиња цимет .
Исто така може да се пие и ладно за време на летото.
3 Сбитеншчик
Сбитеншчик бил продавач на сбитен во Киевска Русија, московјанска Русија и Руската Империја . Традицијата на продавање сбитен започнала во 12 век.
Комичната опера „Продавачот на Сбитен“ ( ''Сбитенщик - Сбитеншчик'') од Јаков Књажнин со музика на чешкиот композитор Антоан Булант, 1783 година, била многу популарна во 18-19 век во Русија. Сбитеншик имал важна улога во развојот на самоварот.
4 Наводи
Кадиаскер

Кадиаскер, Казаскер (|Kazasker - „воен судија“) — позиција на врховен судија за воени и верски работи, воведена во Отоманското Царство во средината на XIV век. Постоело и во Кримското Ханство, каде кадиаскерот бил дел од Диванот.
Со воспоставувањето на функцијата Шеик-ул-ислам во 15 век, тој бил член на Државниот диван (''Диван-и Хумајун'' ), каде се занимавал со судски случаи и поплаки што доаѓале на разгледување, а одлуката на кадиаскерот била конечна. За извршување на своите должности, тие поседувале земјиште (имоти) и добивале паричен додаток.
Во 1481 година, во Отоманското Царство биле основани две места на кадиаскер. Европските поседи на султанот биле подредени на одлуките на Румелијанскиот кадиаскер, азиските и африканските делови на државата од анадолскиот кадиаскер. Пораката на анадолскиот кадиаскер ја извршувал едно време Баќи, дворскиот поет на Сулејман Величествениот. По воено-административните реформи спроведени од султан Махмуд II во 1820 - тите - 1830 - тите, позицијата кадиаскер го изгубила своето поранешно значење, но како една од највисоките османлиски титули постоела до 1922, кога Турција била прогласена за република.
Карелиско братство

Карелиското братствo е организација која е основана во 1907 година како Руско Православно друштво, чија цел била русифицирање на православното население. Тоа имало блиски врски со руските националисти во Државната дума .
Главниот на организацијата бил епископот Кипријан. Организацијата била растурена кога Финска ја стекнала својата независност во 1917 година.
Патријаршиски мост

Патријаршискиот мост е челичен пешачки затворен мост. Тој се протега над реката Москва и Водоводниот канал, што ги поврзува Црквата на Исус Христос Спасителот со Берсенеква во центарот на Москва, Русија (0,6 километри западно од Кремљ ). Овој мост е изграден во 2004 година, а дизајниран од Михаил Посохин. Вториот дел од мостот кој се протега на каналот Водовододни е отворен во септември 2007 година.
1 Специфичности
Првиот дел има должина од 203 метри, а широк е 10 метри. Самиот плиток лак е како едноставна челична кутија; „гредите“ се слични како чипка за украсување.
2 Иден развој
Јужниот крај на мостот завршува на вториот кат од идниот трговски комплекс ''Јакиманскаја небережнаја'' кој уште не е изграден, но ќе се гради. Исто така, се планира да се направи нов паркинг во долниот дел од мостот. До 2015 било планирано да се гради метро станица „ Кадашевскаја “.
3 Наводи
Иродион Жураковски

Архиепископ Иродион е епископ на Руската црква, архиепископ Черниговски и Новгород-Северски .
1 Животопис
Архиепископот Иродиот потекнува од мало руско благородничко семејство, чиј основач бил Соснински. Се образувал на колегиумот во Киев .
Монашки завети земал во манастирот Киев Межигорск Спаски.
Во 1685 година бил поставен за ѓакон на манастирот Киев Межигорск, во 1687 година станал еромонах, од 1690 година бил поглавар на овој манастир во ранг на егумените. На 6 јануари 1709 година бил издигнат како архимандрит на манастирот Межигорск.
На 3 мај 1722 година бил поставен за епископ Черниговски и потоа се издигнал до чинот архиепископ .
Архиепископот Иродион, според неговите мемоарски записи, бил енергичен и упорен архипастир. Тој многу придонел во едукацијата на свештенството, во подобрување на благосостојбата на црквата, исправка на моралот на свештенството и се обидел да го елиминира прекумерното влијание на световните луѓе врз црковните работи. Поради тоа што бил загрижен за подобрувањето на епархијата, тој бил многу груб и тоа предизвикувало незадоволство во разните слоеви на општеството и со тоа имал многу непријатели. Во 1731 година, Светиот Синод направил и истражна комисија за жалби против епископот Иродион.
Владиката Иродион вложил многу напор во развојот на колегиумот Чернигов . Придонел за создавање на реторичкиот тек на Теофан Жолтовски (1726) „Куќа на елоквенцијата на Тулијан“, кој не е објавен..
Интересни се неговите дипломи и писма до хетман кој ги пишувал на украински јазик, кои содржеле поплаки за угнетувањето врз свештенството. Овие написи содржеле многу интересни детали за начинот и обичаите во тоа време и вредни информации за состојбата на училишните работи во Украина .
Во 1734 година се пензионирал во манастирот Киев - Межигорск .
Музеј на глувчето

Националниот етнографски музеј Мишкин се наоѓа во градот Мишкин во Јарославска област, Русија .
1 Опис
Основан е во 1990 година, а исто така е познат и како Музејот на глувчето поради тоа што во него има околу 2.000 предмети поврзани со глувци од целиот свет. Глувците се изработени од разни материјали со употреба на разновидни уметнички техники и прават колекција. Има собрано парчиња од разни земји. Во 1996 година, музејот Мишкин го одржал меѓународниот фестивал „Глувче-96“.
Секоја деценија кога во кинескиот календар е година на стаорецот, градот Мишкин исто така организира голема прослава. Последниот ваков настан се случил во 2008 година, а меѓу славениците бил и претседателот Дмитриј Медведев, кој имал приватна турнеја низ градот и добил еден примерок од книгата „Градот со име глушец“, која е илустрирана за деца во одделни руски и англиски изданија напишани од страна на Роберт Аронсон и илустрирана од Марина Зорина.
Персоналот кој работи во Музејот на глувчето, исто така, управуваат со уште четири други музеи во Мишкин како што се: Музеј за навигација, Музеј на уникатни машини, отворен Музеј на дрвена архитектура и Музеј посветен на пронаоѓач на вотка, Смирноф.
Мрежното место „Кинг-Мисхаус“ работи и со виртуелно Кралството. Во една од зградите ви близина имало пожар, но и покрај тоа Музејот на глувчето останува „жив и здрав“ и е една од главните туристички знаменитости во . Секоја година повеќе од 100.000 луѓе го посетуваат градот и многуте музеи во него.
Убав синец

Убавиот синец (''Lysandra bellargus'') е пеперутка од видот на пеперутки синци. Пеперутката живее во Европа, Мала Азија и Кавказот, а ја има и во Македонија.
1 Опис
Распонот на крилјата на пеперугата е околу 3 см. Како и останатите синци, така и овој вид на пеперутки има физички разлики помеѓу мажјакот и женката. Горната страна на мажјакот е светлосина, со изразени црн вени, бели рабови и црна бордура. Телото е сино, а антените црно-бели. Женката е темнокафена, со сино тело, бели рабоци, црна бордруа и црно-бели точки со портокалови дамки во долниот дел. Долната страна на пеперугите е различна, односно кај двата пола е светлокафена со црни и бели точки и портокалови дамки во различна големина и форма. Гасеницата на оваа пеперуга дотигнува должина од 1,6 см и е темнозелена. Возрасните единки летаат од мај до јуни и повторно во август, што значи имаат две генерации годишно. Сакаат отворени тревни поцршини. Презимува како гасеница.
2 Галерија
3 Поврзано
*Пеперутки во Македонија
Жолтонога многубојка

Жолтонога многубојка е пеперутка од семејството на шаренците. Пеперугата ја има од Источна Европа па сè до Јапонија,а на има и во Македонија.
1 Опис
Горната страна на пеперугата е во портокалова боја. На самите крилја ги има карактеристичните црни дамки со различна форма и големина. Забележителна е бордурата на крилјата. Покрај рабовите има неколку бордури со различна големина, од која најголемата е во црна боја, а помалите во црна и синкаста боја. Телото и антените се кафени. Долната страна на крилјата се кафени, со различна нијанса на темнокафена боја. Наликува на кора на дрво. Распонот на крилјата на пеперутката е од 63 до 68 мм. Ларвите се кранат со растенијата ''Celtis australis'', ''Pistacia integerrima'', ''Salix elegans'' и ''Salix excelsa''.
2 Поврзано
** Пеперутки во Македонија
Матилда Кшесинска

Матилда Кшесинска била примабалерина на Царскиот балет во Русија. Таа е родена во 1872 година во Лигово, кај Петроград во семејство на балетски уметници.
1 Образование
Своето балетско образование го стекнала на Царскиот балет, во денешната Академија Ваган. Таа била дисциплинирана ученичка и за време своето школување одлично ја совладала техниката на руското училиште. Веднаш по дипломирањето ја примиле во театарот Мари, но уште имала потреба за учење и започнала да посетува приватни часови по балет кај Италијанецот Е. Цекетија и брзо ги совладала елементите на италијанското училиште.
2 Кариера
Веднаш по дипломирањето, таа се вработила во театарот ''Мари'' и 27 години била на чело на овој театар. Таа играла бројни улоги во првата фаза од широк спектар („Залудна претпазливост“ итн.), Драма („Бајадера“, „Есмералда“, „Dерка на фараонот“ итн.). Таа била првиот изведувач на принцезата Аврора во балетот на Чајковски „Заспаната убавица“, додека во „Лебедово езеро“ прва ја извела „Фует 32“ во варијацијата на Одилија, како втора балерина во светот (по Пиерина Лањани ) и прва руска балерина.
Во 1904 г. ја добила титулата ''примабалерина асолута'', која сè уште ја носела само другата голема ѕвезда на Мари, која играла во време на Матилда, а тоа е италијанката Пиерина Лагнани. Таа не се приспособила со новите тенденции во балетот што ги донеле Фокин и Дјагилев и крајот на нејзината кариера ја сметале за претставник на старото училиште.
3 Поврзување со Романови
Таа била во блиска врска со Романови и престолонаследникот Николај Втори бил заљубен во неа, но нивната врска траела кратко, бидејќи ја прекинала мајката на Николај. Подоцна, таа се омажила за големиот војвода Александар Владимирович Романов, со кого го добила синот Владимир. По избувнувањето на Октомвриската револуција, таа морала да ја напушти Русија. Таа се преселила во Париз, каде што била неколкупати. Таа починала на 99-годишна возраст во Париз, 1971 година.
Синчеков шаренец

Синчековиот шаренец (''Melitaea phoebе'') е пеперутка од семејството на шаренците. Оваа пеперутка живее во Евроазија, а ја има и во Македонија.
1 Опис
Распонот на крилјата е од 34 до 50 мм. Горната страна на крилјата на пеперугите е во портокалова боја, со изразени црни вени. Помеѓу вените се наоѓаат препознатливите црни дамки во различна големина и форма. Рабовите на крилјата се бели, со црна бордура. Женката и мажјакот имаат иста шара, со тоа што женките се посветли. Долната страна на крилјата е малку поразлична. Предниот дел од долната страна е во портокалова боја, со црни вени и помал број црни дамки. Врвовите на крилјата се со посветли нијански. Задниот дел е во брановидни ленти од портокалова и кремаста боја со црни дамки. Пеперутките летаат од април до септември, во зависност од локацијата. Ларвите се хранат со растенијата ''Plantago'' и ''Centaurea''.
2 Галерија
3 Поврзано
* Пеперутки во Македонија
Медуникова седефка

Медуниковата седефка (''Brenthis hecate'') е пеперутка од видот на пеперуги седефки.
1 Опис
Пеперугата има распон на крилја од 35 до 45 мм. Горната страна на пеперугата е портокалова, со изразито црни вени и црни неправилни шари помеѓу вените. Рабовите на крилјата се бели со црна бордрура. Телото е црно со портокалови влакна, а антените се црни со портокалови врвови. Долната страна на пеперугата е слична со горната но има кремаста и портокалова боја. Има јасно воочливи шари и црвни вени. Возразните единки летаат од мај до август. Ларвите се хранат со растенијата ''Filipendula ulmaria'' и ''Dorycnium''.
2 Галерија
3 Распространетост
Пеперугата живее во Јужна Европа, Мала Азија, Средна Азија и Русија. Овој вид на пеперуги сака ливадски површини исполнети со цветови. Претпочита површини со надморска висина од 25 до 1500 метри.
Блед дамчест синец

Бледиот дамчест синец (''Phengaris alcon'') е пеперутка од видот на пеперутки синци. Пеперугата живее и во Македонија.
1 Распространетост
Пеперугата живее во Евроазија, а најисточно може да се најде до Монголија.
2 Опис
Пеперугата, како и поголем број од синците, покажува физички разлики помеѓу мажјак и женка. Мажјакот на горната страна е темносина со изразени црни вени. Рабовите на пеперугата се црни. Телото и антените се црни. Женката на горната страна е кафеава, со средишниот дел во сина боја. Долната страна кај двата пола е светлокафена, со црни и бели дамки. Рабовите се црни. Мажјакот е за нијанса посветла.
3 Подвидови
Подвидови на пеперугата се:
*''P. a. alcon''*''P. a. jeniseiensis'' (Shjeljuzhko, 1928)
*''P. a. sevastos'' Rebel & Zerny, 1931
*''P. a. xerophila'' Berger, 1946
4 Поврзано
* Пеперутки во Македонија