Антонио Конте

Антонио Конте (роден во Лече, на 31 јули 1969) — италијански фудбалски тренер и поранешен фудбалер, играч од средниот ред. Во моментов ја води екипата на Наполи.
Својата кариера ја започнал во 1982 година во клубот од родниот град, Лече, со кој дебитирал во Серија А во сезоната 1985-1986. По девет години поминати во Лече, тој се преселил во - еден од најсилните клубови во Италија - во 1991 година, и останал во овој клуб цели 13 години сè до своето завршување на играчката кариера во 2004 години. Со својте игри во текот на 1990-тите и почетокот на 2000-тите години тој станал симбол на клубот заради неговата посветеност, истрајност и одлучност, а од 1995 до 2001 година бил и капитен на клубот. Со Јувентус, тој исто така, освоил и голем број на трофеи: пет скудета, еден Куп на Италија, четири Суперкупа на Италија, Лигата на шампионите во сезоната 1995-1996, Купот на УЕФА, Интерконтиненталниот Куп, Суперкупот на Европа и Интертото купот. За италијанската репрезентација, Конте одиграл 20 натпревари во периодот 1994-2000 и постигнал 2 гола. Тој ја претставувал својата земја на Светското првенство 1994 и Европското првенство 2000; и на двете првенства ''аѕурите'' стигнал и загубиле во финалето од и соодветно.
Сметан за еден од најдобрите активни тренери во светот, својата кариера на тренерската клупа ја започнал во во 2005 како помошник на Лујџи Де Канио, а својата прва работа како главен тренер ја имал во 2006 година, кога го водел Арецо, клубот од Серија Б. Својот прв позначаен успех како тренер го постигнал во сезоната 2008-2009 со екипата на Бари, кога ја освоил титулата во Серија Б и му донел на клубот од Апулија промоција во Серија А. Потоа ги водел и екипите на
Аталанта и Сиена, а во 2011 година се вратил во старото јато преземајќи ја функцијата во Јувентус, каде израснал во голем тренер носејќи го клубот до три последователни шампионски титули во Серија А (нешто што претходно им успеало само на Каркано, Капело и Манчини, а последователно подобрено само од Алегри) и две во Суперкупот на Италија, во трите сезони на чело на ''бјанконерите''. Од 2014 до 2016 година, тој бил селектор на италијанската репрезентација која ја водел до четвртфиналето на Европското првенство 2016. Од 2016 до 2018 година го тренирал , клуб со кој ја освоил Премиер лигата 2016-2017 и ФА Купот 2017-2018.
1 Биографија
Конте е оженет со Елизабета Мускарело, со која биле заедно 15 години пред да се венчаат во јуни 2013. Парот има едно дете, ќерката Виторија.
2 Технички карактеристики
8.1 Играч
Конте бил борбен и физички силен играч, способен да го изненади противникот сместувајќи ја топката во мрежата со втрчувања во шеснаесетникот од втор план, одлика што честопати го правела одлучувачки на теренот: иако не се одликувал со големи технички квалитети, со текот на годините тој го подобрил својот дриблинг и контролата врз топката. Неговата првобитна позиција била централен играч од средниот ред, но подоцна под водството на Марчело Липи тој бил користен најчесто како дефанзивен играч од средниот ред, а заради неговата флексибилност и центаршут исто така бил користен и како десно крило.
8.2 Тренер
Тренер со харизма и карактер, Конте ја започнал својата тренерска кариера користејќи ја и воспоставувајќи ја офанзивата формација 4-2-4, што довело да се стекне со почетната репутација на тактички „фундаменталист“ од експертите. Во наредните години, сепак, тој ја негирал оваа репутација, покажувајќи квалитет да ги менува тактичките шеми и идејата за играта, според играчите кои му се достапни во тимот; во оваа смисла, тој се определувал за формации кои се исто така офанзивни како 4-3-3, и 3-4-3, или повеќе затворени како 3-5-2 или 3-5-1-1.
3 Клупска кариера
3.1 Лече
Инициран во фудбалот од неговиот татко Козимо, поранешен аматерски фудбалер, Антонио ја започнал својата кариера во Јувентина Лече од каде на возраст од 13 години бил продаден на за 200.000 лири и 8 фудбалски топки. Како дете тој играл фудбал на теренот на парохиската ораторија во "Сант'Антонио а Фулгенцио".
Конте фудбалски израснал во екипата од неговиот роден град, Лече, за која дебитирал во Серија А на 6 април 1986 година - на возраст од само 16 години и 8 месеци - под водството на тренерот Еуџенио Фашети во последните минути од натпреварот Лече-Пиза 1-1, заменувајќи го Родолфо Ваноли. По испаѓањето на клубот од Саленто од Серија А во сезоната 1985-1986, тренерот Фашети бил заменет со Карло Мацоне, кој се покажал одлучувачки за менталното и физичкото созревање на Конте а тој и покрај својата млада возраст за кратко време станува суштински елемент во тимот.
Во 1987 година, Конте ја скршил големата писка на десната нога, повреда што дури ја загрозила неговата понатамошна играчка кариера и поради која го пропуштил речиси целото првенство (одиграл само три натпревари) во сезоната 1987-1988, во кое салентините успеале да изборат промоција во Серија А. Конте се вратил на терените и забележал 19 настапи во одличната повратничка сезона на Лече во Серија А, во која клубот го освоил 9-тото место. Својот прв гол во кариерата - ќе се покаже и единствен во дресот на Лече - го постигнал во сезоната 1989-1990, на 5 ноември 1989 во поразот со 3-2 на гостувањето кај во Серија А. Во седумте сезони со салентините тој забележал вкупно 99 настапи, од кои 89 во лигата, и 1 гол.
3.2 Јувентус
3.2.1 1991-1996: првите успеси
За време на неговата кариера во Лече, Конте го привлекол вниманието на тренерот на Џовани Трапатони, кој конечно во есенската трансфер-сесија во 1991 година, по 9 настапи во Серија Б за Лече, го довел Конте во клубот од Торино за 7 милијарди лири. На 17 ноември, во десеттото коло од првенство, го направил своето деби со новиот тим во победата со 1-0 во дербито на Торино, влегувајќи во завршницата од натпреварот на местото на напаѓачот Салваторе Скилачи.
Во сезоната 1992-1993, тој станал важен шраф во тимот на Јувентус. На 16 септември 1992 година, на своето деби во Купот на УЕФА, го постигнал својот прв гол за ''бјанконерите'' во победата со 6-1 против кипарскиот Анротозис. На 10 април 1993 со два гола (негови први во Серија А со дресот на Јувентус) го решил градското дерби против , добиено од Јувентус со 2-1; ова бил прв и единствен натпревар во целата негова кариера во кој бил двоен стрелец. Својата втора сезона во Јуве, Конте ја завршил со 3 гола (2 во лигата и еден во Купот на УЕФА) и придонел за освојувањето на Купот на УЕФА. Во првиот натпревар од финалето против тој играл од почеток до крај, но во реваншот останал на клупата како неискористена замена. Јувентус ги добил двата натпревари со 3-1 во Германија и 3-0 во Торино и со вкупен резултат 6-1 ја освоил својата трета титула во ова натпреварување, прва за Конте во неговата кариера.
Во сезоната 1993-1994, Конте ги потврдил квалитетните партии од претходната сезона, исто така покажувајќи поплодна форма и постигнувајќи повеќе голови; тој постигнал 4 гола во Серија А во четири победи на Јувентус (против Сампдорија 3-1, Торино 3-2, Пјаченца 2-0 и Аталанта 1-3), помагајќи му на клубот да го освои второто место во првенството. Добрите игри му донеле на крајот од сезоната повик во репрезентацијата од селекторот Ариго Саки за Светското првенство 1994 во САД.
Со доаѓањето на Марчело Липи на клупата на Јувентус, Конте бил ангажиран во повеќе улоги во средниот ред, од кои некои не му се допаднале на играчот. Тој одиграл уште една одлична сезона постигнувајќи 3 гола (еден во првенството против Сампдорија и уште два во Купот на УЕФА) и давајќи придонес во освојувањето на двојната круна: скудетото и Купот на Италија, како и за пласманот во финалето на Купот на УЕФА во кое биле поразени од .
На 13 септември 1995, го постигнал својот дебитантски гол во Лигата на шампиони, во победата на ''бјанконерите'' со 1-3 на гостувањето кај . Неколку дена подоцна, на 18 октомври, тој го постигнал својот втор гол во Лигата на шампионите во победата на со 4-1 над Ренџерс. На 22 мај, тој го започнал во почетната постава на Јувентус финалето на Лигата на шампионите на Олимпико во Рим помеѓу против , но бил присилен да го напушти теренот рано уште во 44-тата минута поради физички проблеми, и бил заменет од Владимир Југовиќ; торинезите на крајот го освоиле пехарот славејќи победа по изведување на пенали, додека во соблекувалната Конте открил дека повредата е посериозна од очекуваната, спречувајќи го да учествува со репрезентацијата на Европското првенство 1996.
3.2.2 1996-2001: годините како капитен
Во летото 1996 година, со заминувањето на „сенаторите“ Џанлука Вијали и Фабрицио Раванели, Конте станал капитен на тимот наследувајќи ја лентата од Вијали. Неговата прва сезона со лентата на раката, сепак, била многу жална. Откако се опоравил од повредата со која се здобил во финалето против Ајакс, во ноември тој повторно се повредил, овој пат уште посериозно, откако ги скинал предните вкрстени лигаменти на левата нога за време на натпреварот со репрезентацијата на Италија против . Повредата го присилила на операција во октомври и да го пропушти поголемиот дел од сезоната, со тоа не дозволувајќи му да се пофали дека бил протагонист во победите на ''бјанконерите'' во Интерконтиненталниот куп и Суперкупот на УЕФА. Тој се вратил на теренот кон крајот на сезоната 1996-1997, забележувајќи три настапи во првенството и еден во Лигата на шампионите, пред да ја затвори сезоната со само 10 настапи и еден постигнат гол.
Конте се вратил во форма на почетокот од сезоната 1997-1998, започнувајќи ја со нов успех откако ја освоиле титулата во Суперкупот на Италија против , за која придонел со постигнувањето на третиот гол за Јувентус поставувајќи ги конечните 3-0 за ''бјанконерите''. Осум дена подоцна, тој бил стрелец и на отворањето на новата сезона во Серија А во победата со 2-0 на домашен терен над неговиот поранешен клуб Лече, а исто така постигнал гол и во првиот натпревар на клубот во Купот на Италија против (1-1). Конечно не допрен од повреди во текот на оваа сезона Конте одиграл 44 натпревари за Јувентус во сите натпреварувања и постигнал 6 гола, помагајќи му на клубот да освои уште едно скудето, трето лично за него во кариерата. Тој, исто така, играл во најголемиот дел од натпреварите во Лигата на шампионите, вклучувајќи го и финалето - негово второ во кариерата - во кое влегол во игра од клупата за резерви на местото на Дидје Дешан во 77-мата минута во кое Јувентус бил поразен од со 1-0.
Сезоната 1998-1999 ја отворил на негативен начин, како на теренот поради поразот во Суперкупот на Италија од , така и надвор од него каде привремено ги загубил капитенските привилегии по изборот на соблекувалната, која гласала во корист на Алесандро Дел Пјеро; тој подоцна влегол во конфликт со тренерот Липи што резултирало да испадне од почетните единаесет. Во вториот дел од сезоната, кога Липи бил отпуштен и заменет со Карло Анчелоти на клупата на Јувентус, Конте веднаш се вратил во почетната постава: новиот тренер го репозиционирал во улога на централен играч од средниот ред, правејќи го недопирлив во својата 3-5-2 формација.
Мотивиран од обновениот статус на „водач“ кој му бил доверен, Конте ја искористил новата формација на тренерот почесто да се уфрла во нападот. Својте квалитети пред противничкот гол особено ги покажал во нокаут-фазата на Лигата на шампионите, каде капитенот на Јувентус бил голем протагонист, возвраќајќи му за довербата на Анчелоти со 3 постигнати гола: на 3 март 1999 година тој го постигнал вториот гол за Јувентус во првиот натпревар од четвртфиналето против ; тој, исто така, постигнал гол и во возвратниот натпревар, на 17-ти истиот месец, носејќи му на својот тим израмнување (1-1) во последните минути што им овозможило на бјанконерите да го заверат пласманот во следното коло; конечно, на 7 април, Конте го довел Јувентус во водство во првиот натпревар од полуфиналето против што завршил 1-1. На крајот токму англиската екипа, во возвратниот натпревар, успеала да ги елиминира торинезите победувајќи на Деле Алпи со 2-3. На крајот од сезоната, Конте го изедначил својот рекорд на сезонски голови (7) утврден во претходната сезона.
Во сезоната 1999-2000, и покрај пристигнувањето на нови играчи како Сандеј Олисех и Џанлука Ѕамброта, Конте останал стартер во Јувентус. На 24 август 1999 година, тој го постигнал својот прв гол во сезоната во реванш натпреварот од финалето на Интертото купот против францускиот Рен; натпреварот завршил нерешено 2-2, и со тој резултат Јувентус го освоил трофејот во натпреварувањето, благодарение на победата од 2-0 во првиот натпревар на домашен терен. Сезоната ја завршил со 6 гола во вкупно 38 вкупно настапи во лигата и куповите и, благодарение на позитивната сезона, добил повикот од селекторот Дино Ѕоф за Европското првенство 2000. Покрај добрата сезона на индивиудален план успехот во Интертото купот бил единствениот за Конте и Јувентус во оваа сезона, бидејќи и покрај тоа што во поголемиот дел од првенството во Серија А тие биле водачи титулата ја загубиле во последното коло после поразот на гостувањето кај со 1-0.
Во сезоната 2000-2001, тој забележал 28 настапи и постигнал 3 гола, од кои најзапаметен останал оној на Сан Сиро во последните минути од натпреварот против со кој му донел бод на својот тим (2-2). Јувентус затворил уште една сезона на второто место во првенството, и претрпел разочарувачка елиминација во Лигата на шампионите уште во групата фаза.
3.2.3 2001-2004: последните годините од кариерата
Почнувајќи од сезоната 2001-2002, на возраст од веќе триесет и две години и борејќи се со физичката спремност и разни други повреди кои го измачувале, Конте влегол во фазата на опаѓање во неговата кариера. Враќањето на Липи на клупата на Јувентус трајно го лишува од капитенските ингеренции во корист на Дел Пјеро, а последователно го загубил местото и во почетната постава. Иако слизнат во вторите редови, оваа сезона тој сепак успеал да даде важен придонес во црно-белиот дрес: односите со тренерот од Вијареџо постепено биле изгладени, и дури и без лентата, Конте останал меѓу најавторитетните гласови во соблекувалната. Тој собрал 28 настапи и 1 гол во Серија А во текот на оваа сезона, што завршила за Јувентус со освојување на скудетото (по три сезони пауза), на 5 мај, запаметено за аналите по неверојатното претекнување на нивните соперници во последното коло од сезоната.
Во првенството 2002-2003 бил користен спорадично, иако на крајот можел повторно да се пофали со титула; исто така, имал можност да игра во уште едно финале на Лигата на шампиони загубено на пенали против Милан, во кое се појавил во игра како замена на почетокот на второто полувреме, и токму тој ја имал најголемата шанса за Јувентус во натпреварот кога неговиот удар со глава завршил во пречката од голот кој го бранел Дида. Конте играл уште во сезоната 2003-2004 по чије завршување одлучил да ја заврши играчката кариера на возраст од 35 години, одбивајќи дополнително обновување на договорот кое му било предложено од клубот. Како идеален крај на еден циклус во клубот од Торино, покрај Конте, дефинитивен збогум од клупата на Јувентус кажал и тренерот Липи. Својот последен натпревар во Серија А, Конте го одиграл на Сан Сиро на 4 април 2004 година, во ''Дербито на Италија'' против Интер (3-2), додека последниот настап во Европа го забележал на 25 февруари на Риасор, против Депортиво Ла Коруња (1-0). Во 13 сезони со Јувентус, тој остварил 295 настапи и 29 голови во лигата, или вкупно 418 настапи и 43 голови.
4 Репрезентативна кариера
Своето деби за сениорската репрезентација го направил под водство на селекторот Ариго Саки на 24-годишна возраст, на 27 мај 1994 година, во предмундијалски пријателски натпревар против ; тој потоа бил повикан од истиот селектор за Светското првенство 1994 во САД. За време на турнирот тој играл како стартер во четвртфиналниот двобој против , и влегол како замена во второто полувреме од полуфиналето против . Сепак, тој останал на клупата како неискористена замена во решавачкиот натпревар, финалето против , загубено по изведување на пенали.
Не учествувал на Европското првенство 1996 во Англија, поради повреда со која се здобил неколку недели порано играјќи за Јувентус во финалето на Лигата на шампиони.
Конте бил повикан само во два наврати од наследникот на Саки, Чезаре Малдини, меѓутоа без да излезе ниту еднаш на теренот, и не учествувал на Светското првенство 1998 во Франција. Своето враќање во репрезентацијата го имал на 27 март 1999 година, за време на новиот селектор Дино Ѕоф, играјќи на гостувањето кај во натпревар од квалификациите за Европското првенство 2000: токму во тој натпревар го постигнал својот прв гол за ''аѕурите'', поставувајќи го конечниот резултат 1-2 за Италија.
Ѕоф потоа го повикал Конте и за завршницата од Европското првенство во Белгија и Холандија. На 11 јуни, во првиот натпревар од групната фаза против , Конте го постигнал првиот гол за Италија на турнирот, придонесувајќи за победата со 2-1. Исто така, играл и во вториот натпревар од групата против домаќинот во кој Италија славела победа без поголеми проблеми со 2-0, и во четвртфиналниот двобој против , каде еден прекршок на Георге Хаџи врз него му нанел повреда на лигаментите на десниот глужд, поради што морал да го заврши првенството пред време. Италија подоцна стигнала до финалето на овој турнир, каде загубила со златен гол од .
Вкупно за италијанската репрезентација настапил 20 пати и постигнал 2 гола.
5 Тренерска кариера
5.1 Почетоците со Сиена и Арецо
Веќе на крајот од својата играчка кариера, Конте ја открил својата намера дека сака да остане во светот на фудбалот како тренер. На желбата да се проба во оваа нова професија во рамките на тренерскиот штаб на Јувентус, сепак, се спротивставил новиот тренер на клубот, Фабио Капело, па бившиот играч од средниот ред својата нова кариера ја започнал од клупата на другите ''бјанконери'', , каде во првенството 2005-2006 тој му бил асистент тренерот Лујџи Де Канио.
Следната сезона го имал своето прво искуство како главен тренер, назначен да ја води екипата на со која го започнал првенството во Серија Б со казна од 6 бода помалку во пласманот, како последица на скандалот ''Калчополи''. После лошиот старт по кој Арецо се нашол закотвен на дното од пласманот, Конте бил отпуштен на 31 октомври 2006 година и заменет со Маурицио Сари; тој потоа бил вратен одново на чело на тимот на 13 март 2007 година, преземајќи ја функцијата токму од својот наследник Сари и го нашол клубот сè уште на последното место на табелата. Овој пат промената имала ефекти, и со 24 освоени бода во последните 10 натпревари од сезоната, Конте го избавил Арецо од дното и дошол во допир со зоната која значела опстанок во лигата нешто што се чинело незамисливо до пред неколку недели. Сепак неизбежното се случило во последното коло од првенството кога и покрај победата со 3-1 во гости против Тревизо тимот претрпел испаѓање во Серија Ц1 со 45 бода, еден помалку од која се пласирала во плејаутот.
5.2 Бари
На 28 декември 2007 година, тој станал нов тренер на , преземајќи ја функцијата во клубот од Џузепе Матараци; авантурата со пеколните Апулијани била второто искуство за него на клупата на еден клуб од Серија Б. Конте уште рано го изборил опстанокот со Бари во лигата, вклучувајќи се во средината на табелата каде клубот и ја завршил сезоната на единаесеттото место, а за споменување е и победата во апулијското дербито против , што довело до затегнување на односите со неговите сограѓани од Саленто.
Во сезоната 2008-2009, тој го одвел Бари до првото место во Серија Б, со што изборил промоција со клубот во Серија А и воедно ја освоил својата прва титула како тренер. Математички промоцијата на Бари во Серија А по осум години пауза била изборена на 8 мај 2009 година, на четири кола пред крајот, по поразот на Ливорно од Триестина (со 0-1). На 2 јуни, Конте го обновил својот договорот со клубот од Апулија, но сепак, три недели подоцна тој консензуално го раскинал договорот со црвено-белите од Сан Никола.
5.3 Аталанта и враќање во Сиена
По скоро три месеци од неговото збогување со Бари, на 21 септември 2009 година, тој нашол нов ангажман потпишувајќи договор со екипата на која се натпреварувала во Серија А, заменувајќи го отпуштениот Анџело Грегучи. Во својот прв натпревар во Серија А од клупата како тренер, на домашен терен со (0-0), Конте бил исклучен поради протести. Првата победа во Серија А ја забележал на 18 октомври, на гостувањето кај (1-3). Откако освоил 13 бодови на 13 натпревари (3 победи, 4 нерешени, 6 порази), тој поднесол оставка на 7 јануари 2010 година, по поразот на домашен терен од Наполи. На 1 февруари 2010 година, ја добил наградата ''Сребрена клупа'' за сезоната 2008-2009 за враќање на Бари во највисоката дивизија; наградата ја доделува техничкиот сектор на ФИГК и е резервирана за тренери во Серија Б кои се одликувале со најдобри резултати за време на првенството.
На 23 мај 2010 година, тој се вратил на клупата на , која штотуку претрпела испаѓање во Серија Б, но сега како главен тренер. Со тосканците го освоил второто место во првенство, со што обезбедил директна промоција во Серија А, втора во кариерата по онаа со Бари две години порано.
5.4 Јувентус
Сметан меѓу најдобрите тренери на неговата генерација, на 31 мај 2011, по седум години Конте се вратил во клубот во кој што бил „икона“ и капитен како играч, : каде претседателот Андреа Ањели му ја доверил тешката задача да ги врати бјанконерите на врвот на италијанскиот фудбал, откако тие биле без успеси уште од Калчополи и се наоѓале во еден од најтешките спортски моменти во клупската историја.
На 11 септември 2011, ја забележал својата прва победа на клупата на Јувентус, победувајќи ја со 4-1 во Серија А, на инаугурурацијата на новиот стадион на клубот. На 25 октомври, во рамките на деветтото коло од првенството, момците на Конте ја совладале со 2-1, со што тој го одвел Јувентус сам на чело на табелата, настан што не се случил веќе пет години, од сезоната 2005-2006. По гостинската победа во неговиот роден град, Лече, на 8 јануари 2012 година, Конте влегол во историјата на Јувентус изедначувајќи го историскиот рекорд од сезоната 1949-1950 со 17 последователни натпревари без пораз почнувајќи од првото коло во првенството. Следната недела, тој го срушил рекордот и воспоставил нов од 18 последователни натпревари без пораз од почетокот на сезоната, по ремито 1-1 на домашен терен против . Една недела подоцна, Јуве ја освоил зимската титула во првенството откако ја победиле во Бергамо 0-2. Првиот дел од првенството, Конте на клупата на Јувентус го завршил без пораз со учинок од 11 победи, 8 нерешени и 0 порази.
На 12 март 2012 година, жирито од експерти, новинари и спортски директори го прогласиле Конте за добитник на „Наградата Маестрели“ за тековната сезона, пред Гвидолин и Мацари.
На 6 мај 2012, Конте го освоил своето прво скудето како тренер победувајќи го со 2-0 во Трст (на неутрален терен) во 37-мото коло од сезоната, додека во истовреме најблискиот конкурент на Јувентус во оваа сезона, , доживеал пораз во градското дерби од , што довело до јаз од 4 бода меѓу двата клуба на само едно коло до крајот. Тој го завршил првенството со 23 победи и 15 нерешени, одржувајќи го тимот непобеден до крајот на сезоната во Серија А. Низата на последователни натпревари без пораз завршила на 20 мај 2012, кога Јувентус бил порзен со 0-2 од , во финалето на Купот на Италија.
На 11 август 2012 година, во Пекинг, тој го освоил првиот Суперкуп на Италија како тренер, победувајќи го Наполи со 4-2 по продолженија. На 5 мај 2013, го освоил второто по ред скудето на кормилото на Јувентус на 3 кола пред крајот, станувајќи петтиот тренер кој ги водел ''бјанконерите'' до две првенствени титули во првите две години на клупата по Карло Каркано (1930-1931 и 1931-1932), Карло Парола (1959-1960 и 1960-1961), Честмир Вицпалек (1971-1972 и 1972-1973) и Џовани Трапатони (1976-1977 и 1977-1978).
На 18 август 2013 година, го освоил својот втор Суперкуп на Италија, победувајќи го со 4-0 на Олимпико во Рим. На 12 јануари 2014, тој постигнал рекорд од 11 последователни победи, надминувајќи го претходниот рекорд на Каркано. На 4 мај истата година, станал шампион на Италија веќе трета година по ред, по поразот на во Катанија. Покрај ова, на лично ниво, тренерот, со своето трето скудето на клупата, влегол во редовите на највисоко рангираните колеги во италијанското фудбалско првенство, изедначувајќи се со колеги како Вилијам Гарбт, Еленио Ерера, Роберто Манчини и Арпад Вајш. По завршувањето на третото првенство на Конте на клупата на „Старата дама“, клубот остварил два историски резултати: 102 освоени бодови во првенството (европски рекорд) и 57 бодови освоени на домашен терен, што претставува максимум односно број на бодови колку што има на располагање во една сезона од Серија А со 20 клубови.
Во истата сезона, тој го однел Јувентус во полуфиналето на Лига Европа, каде бил сопрен од : жестока елиминација по која и навивачите на Јувентус за прв пат во овој циклус не штеделе критики кон Конте за неговото водство во двомечот со португалците, и генерално, за посветеноста за освојување на двојна титула првенство-куп; сето ова започнало да ја расипува цврстата врска помеѓу тренерот и околината во Торино. Се чинело дека ситуацијата е решена во наредните недели, кога клубот потврдил дека тренерот останува на клупата и во следната сезона; сепак, на 15 јули 2014, по завршувањето на летната пауза и враќањето на подговотвките за следната сезона, Конте изненадувачки поднесол оставка.
5.5 Италија
На 14 август 2014 година, тој потпишал двегодишен договор до 31 јули 2016 година со италијанската фудбалска федерација за вршење на двојна улога: како селектор на италијанската сениорска репрезентација и координатор на младинските тимови на ''аѕурите''. На 4 септември го направил своето деби на клупата на Италија со победа, совладувајќи ја со 2-0 во пријателски натпревар. Пет дена подоцна, го имал првиот првиот квалификациски натпревар на клупата на ''аѕурите'', победувајќи ја во Осло со 2-0 во квалификациите за Европското првенство 2016. На 10 октомври 2015 година, со победата со 3-1 во Баку против , тој ја одвел Италија до првото место во квалификациската група Х и обезбедил директен пласман на првенството.
На завршниот турнир во Франција, Италија ја освоила својата група со две победи против 2-0 и 1-0, и пораз од 0-1, квалификувајќи се за осминафиналето, каде што тие го совладале бранителот на титулата со 2-0. Во четвртфиналето, Италија загубила од по изведување пенали, со што бил ставен крај на искуството на Конте на клупата на ''аѕурите'': затоа што три месеци претходно англискиот клуб го официјализирал ангажманот на Конте како менаџер на клубот, почнувајќи од сезоната 2016-2017.
5.6 Челси
На 14 јули 2016 година, Конте бил официјално претставен за нов менаџер на . На 15 август ја забележал својата прва победа на клупата на „сините“ за време на лондонското дерби против со 2-1. На 12 мај 2017 година, со победата со 1-0 на гостувањето кај , италијанскиот тренер ја освоил Премиер лигата уште во својата дебитантска сезона, на две кола пред крајот; тој станал четвртиот Италијанец што ја освоил највредната титула во англискиот фудбалски лигашки систем по Карло Анчелоти, Роберто Манчини и Клаудио Раниери. Тој го донел тимот и до финалето на ФА Купот, но таму биле поразени од градскиот соперник .
Позитивната деби-година, сепак, била проследена со понегативна спортска, но дури и уште повеќе понегативна амбиентална. Поразен повторно од „топџиите“ во Комјунити Шилд, за време на оваа сезона со Челси, тој успеал да ја мине од второто место тешката група во Лигата на шампионите составена од , и Карабах, но потоа бил елиминиран во осминафиналето од ; во лигата тој не можел да ја одбрани титулата, затворајќи ја сезоната на петтото место и не успевајќи да ја оствари минималната цел - пласман во Лигата на шампионите. Единствениот успех во втората сезона на Челси под водството на Конте, било освојувањето на осмата титула во историјата на ''сините'' во ФА Купот, каде во финалето го победиле со 1-0. Сепак, овој успех на крајот од сезоната не успеал да ги смени односите на релација Конте-лондонскиот клуб, кој го објавил разешувањето на тренерот на 13 јули 2018 година.
5.7 Интер
По една година без работа, на 31 мај 2019 година тој бил назначен за тренер на , заменувајќи го отпуштениот Лучано Спалети. Така, тој се вратил во Серија А, пет години подоцна по неговото последно искуство во италијанскиот фудбал. Дебитирал на клупата на ''нероаѕурите'' во Серија А, на 26 август, победувајќи го со 4-0 на „Сан Сиро“.
6 Играчка статистика
6.1 Клупска статистика
''Статистиката е ажурирана на 29 мај 2004.''
Сезона, Клуб, Првенство, Национален куп, Континентален куп, Останати купови, Вкупно
Лига, Наст, Гол, Лига, Наст, Гол, Лига, Наст, Гол, Лига, Наст, Гол, Наст, Гол
1985-1986, А, 2, 0, КИ, 0, 0, -, -, -, ТЕ, -, -, 2, 0
1986-1987, Б, 0, 0, КИ, 2, 0, -, -, -, -, -, -, 2, 0
1987-1988, Б, 3, 0, КИ, 2, 0, -, -, -, -, -, -, 5, 0
1988-1989, А, 19, 0, КИ, 2, 0, -, -, -, -, -, -, 21, 0
1989-1990, А, 28, 1, КИ, 1, 0, -, -, -, -, -, -, 29, 1
1990-1991, A, 28, 0, КИ, 3, 0, -, -, -, -, -, -, 31, 0
јул.-ное. 1991, Б, 9, 0, КИ, 0, 0, -, -, -, -, -, -, 9, 0
Вкупно Лече 89 1 10 0 - - - - 99 1
ное. 1991-1992, А, 14, 0, КИ, 6, 0, -, -, -, -, -, -, 20, 0
1992-1993, А, 31, 2, КИ, 6, 0, КУ, 10, 1, -, -, -, 47, 3
1993-1994, А, 32, 4, КИ, 1, 0, КУ, 8, 0, -, -, -, 41, 4
1994-1995, А, 23, 1, КИ, 4, 0, КУ, 5, 2, -, -, -, 32, 3
1995-1996, А, 29, 5, КИ, 2, 0, ЛШ, 9, 2, СИ, 1, 0, 41, 7
1996-1997, А, 6, 0, КИ, 1, 1, ЛШ, 3, 0, СУ+ИнтК, -, -, 10, 1
1997-1998, А, 28, 4, КИ, 6, 1, ЛШ, 9, 0, СИ, 1, 1, 44, 6
1998-1999, А, 29+1, 4, КИ, 2, 0, ЛШ, 6, 3, СИ, 0, 0, 38, 7
1999-2000, А, 28, 4, КИ, 2, 1, ИК+КУ, 4+4, 1+1, -, -, -, 38, 7
2000-2001, А, 21, 2, КИ, 2, 1, ЛШ, 5, 0, -, -, -, 28, 3
2001-2002, А, 20, 1, КИ, 5, 0, ЛШ, 4, 0, -, -, -, 29, 1
2002-2003, А, 18, 1, КИ, 2, 0, ЛШ, 7, 0, СИ, 0, 0, 27, 1
2003-2004, А, 16, 1, КИ, 4, 0, ЛШ, 4, 0, СИ, -, -, 24, 1
Вкупно Јувентус 295+1 29 43 4 78 10 2 1 419 44
Вкупно во кариерата 384+1 30 53 4 78 10 2 1 518 45
6.2 Репрезентативна статистика
Извор:
Фудбалска репрезентација на Италија
Год., Наст, Гол
1994, 3, 0
1995, 2, 0
1996, 3, 0
1999, 7, 1
2000, 5, 1
Вкупно 20 2
7 Тренерска статистика
7.0.1 Клубови
''Статистиката е ажурирана на 1 јули 2020. Во болд се натпреварувањата кои Конте ги освоил.''
Легенда:
*наз. место - на кое место бил клубот кога бил назначен за позицијата тренер
*отп. место - на кое место бил клубот кога бил отпуштен од позицијата тренер
Сезона, Екипа, Првенство, Национален куп, Континентални купови, Останати купови, Вкупно, Победи %, Пласман
Натп ОН П Н И Натп ОН П Н И Натп ОН П Н И Натп ОН П Н И ОН П Н И %
2006-2007, Б, 24, 8, 8, 8, КИ, 3, 1, 2, 0, -, -, -, -, -, -, -, -, -, -, ''отп. наз. 22.'', крај 20. место ''(испаѓање)''
јан.-јун. 2008, Б, 23, 9, 6, 8, КИ, 0, 0, 0, 0, -, -, -, -, -, -, -, -, -, -, ''наз.,'' крај 11. место
2008-2009, Б, 42, 22, 14, 6, КИ, 2, 1, 0, 1, -, -, -, -, -, -, -, -, -, -, 1. место (''промоција'')
Вкупно Бари 65 31 20 14 2 1 0 1 - - - - - - - -
сеп. 2009-јан. 2010, А, 13, 3, 4, 6, КИ, 1, 0, 0, 1, -, -, -, -, -, -, -, -, -, -, ''наз 20. место, остав. 19. место ''
2010-2011, Б, 42, 21, 14, 7, КИ, 2, 1, 0, 1, -, -, -, -, -, -, -, -, -, -, 2. место (''промоција'')
2011-2012, А, 38, 23, 15, 0, КИ, 5, 3, 1, 1, -, -, -, -, -, -, -, -, -, -, 1. место
2012-2013, A, 38, 27, 6, 5, КИ, 4, 2, 1, 1, ЛШ, 10, 5, 3, 2, СИ, 1, 1, 0, 0, 1. место
2013-2014, А, 38, 33, 3, 2, КИ, 2, 1, 0, 1, ЛШ+ЛЕ, 6+8, 1+5, 3+2, 2+1, СИ, 1, 1, 0, 0, 1. место
Вкупно Јувентус 114 83 24 7 11 6 2 3 24 11 8 5 2 2 0 0
2016-2017, ПЛ, 38, 30, 3, 5, ФАКуп+ЛК, 6+3, 5+2, 0+0, 1+1, -, -, -, -, -, -, -, -, -, -, 1. место
2017-2018, ПЛ, 38, 21, 7, 10, ФАКуп+ЛК, 7+5, 5+3, 2+1, 0+1, ЛШ, 8, 3, 3, 2, КШ, 1, 0, 1, 0, 5. место
Вкупно Челси 76 51 10 15 21 15 3 3 8 3 3 2 1 0 1 0
2019-2020, А, 38, 24, 10, 4, КИ, 4, 2, 1, 1, ЛШ+ЛЕ, 6+6, 2+5, 1+0, 3+1, -, -, -, -, 2. место
2020-2021, А, 18, 12, 4, 2, КИ, 1, 1, 0, 0, ЛШ+ЛЕ, 6, 1, 3, 2, -, -, -, -, ''во тек''
Вкупно во кариерата 390 233 94 63 45 27 8 10 50 22 15 13 3 2 1 0
7.0.2 Репрезентации
Сезона, Репрезентација, Натпреварување, Пласман, Учинок, Голови
Одиграни, Победи, Нерешени, Изгубени, Успешност %, ДГ, ПГ, ГР
2014, Квал. Евро 2016, ''1. место во групата Х, се квалификувал'', 6, 2, +4
2015, 10, 5, +5
2016, Евро 2016, ''Четвртфинале'', 6, 2, +4
Од 2014 до 2016, Пријателски, 12, 12, 0
Вкупно Италија 34 21 +13
8 Титули
8.1 Играч
8.2.1 Клупски
8.1.1.1 Јувентус
* Куп на УЕФА : 1
: 1992-1993
* Серија А : 5
: 1994–1995, 1996–1997, 1997–1998, 2001–2002, 2002–2003
* Лига на шампиони : 1
: 1995–1996
* Интерконтинентален куп : 1
: 1996
* Суперкуп на Европа : 1
: 1996
* Куп на Италија : 1
: 1994-1995
* Суперкуп на Италија : 4
: 1995, 1997, 2002, 2003
* Интертото Куп : 1
: 1999
8.1.2 Репрезентативни
8.1.2.1 Италија
*Светско првенство: 1994 (вицешампион)
*Европско првенство: 2000 (вицешампион)
8.2 Тренер
8.2.1 Клупски
8.2.1.1 Бари
* Серија Б : 1
: 2008-2009
==
5.4 Јувентус
==* Серија А : 3
: 2011-2012, 2012-2013, 2013-2014
* Суперкуп на Италија : 2
: 2012, 2014
8.2.1.3 Челси
* Премиер лига : 1
: 2016-2017
* ФА Куп : 1
: 2017-2018
8.2.1.4 Интер
* Серија А : 1
: 2020-2021
8.2.1.5 Наполи
* Серија А : 1
: 2024-2025
8.2.2 Поединечни
*Сребрена клупа: 1
: 2008–2009*Златна клупа: 3
:2011–2012, 2012–2013, 2013–2014
*Гран гала дел Калчо: 3
:Тренер на годината во Серија А: 2011–2012, 2012–2013, 2013–2014*Трофео Маестрели: 1
: 2011-2012
*Globe Soccer Awards: 1
: 2013*Менаџер на сезоната во Премиер лигата:
: 2016-2017
*ЛМА Менаџер на годината во Премиер лигата:
: 2016-2017
9 Почести
Орден за заслуги на Италијанската Република
— Рим, 12 јули 2000. На иницијатива на Претседателот на Републиката.
10 Библиографија
**