procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Битка кај Босра

Битката кај Босра се одвила во јуни и јули 634 година помеѓу силите на Гасанидите како сојузници на Византија и Праведниот Калифат. Битката е дел од Византиско-арапските војни и Муслиманското освојување на Сирија, а завршила со победа на Праведниот Калифат.
Градот во тоа време бил престолнина на Гасанидите, кои пак биле византиски вазали.
1 Позадина
Калифот Абу Бакр ги испратил своите сили на повеќе боишта во Сирија, но тие не постигнале поголем успех, главно поради големата византиска војска која се наоѓала во Аџнадајн. Поради тоа, Абу Бакр одлучил да го испрати Халид ибн Валид, освојувачот на Месопотамија, во Сирија, како командант на армијата на Праведниот Калифат. Халид по првичните успеси, со својата армија пристигнал пред градот Босра во јуни 634 година. Таму го пречекал Абу Убејде ибн ал-Џерах. Тој имал три корпуси од муслиманската армија под своја команда.
Додека Халид го расчистувал регионот на источна Сирија, ал-Џерах добил известување дека треба да пристигне Халид, кој ќе го преземе водството во походот. Но тој одлучил да започне со нападот, па го испратил Шурабил со околу 4,000 војници да го заземе Босра, очекуѕвајќи засилување за неколку дена. По пристигнувањето, на христијанските бранители им било понудено да се предадат, барање кое било одбиено.
Во првите два часа од конфликтот, битката се одвивала рамноправно кога попладне византиските сили започнале да напредуваат. Но кога пристигнал на бојното поле Халид, тој веднаш наредил на својата коњаница да нападне. Сепак, Византијците и Халид никогаш не се сретнале бидејќи христијаните кога разбрале за неговото доаѓање се повлекле кон тврдината. Така, муслиманските сили започнале да веруваат дека појавата на Халид претставувала вистинско чудо, бидејќи бил испратен за да ги спаси од пораз.
2 Битка
Следното утро, византискиот гарнизон повторно излегол од тврдината, сметајќи дека муслиманите чекаат дополнително засилување. По поразот кој им бил зададен, византиските сили морале да се повлечат, по кое тврдината била ставена под опсада. Византискиот командант изгубил надеж бидејќи знаел дека нема доволно резерви за живот, и се сомневал во доаѓањето на помош. По неколку дена, тој доброволно го предал градот по мирен пат.
Битка кај Фираз

Битката кај Фираз (арапски: فیراز دی لڑائی‎) се одвила во јануари 634 година помеѓу здружените сили на Византија, Персија и христијанските арапи од една страна и Праведниот Калифат од друга страна. Битката е дел од Византиско-арапските војни, а завршила со победа на Праведниот Калифат.
Битката била последна на муслиманската армија под водство на командантот Халид ибн ал-Валид. Муслиманската армија броела околу 15,000 војници, додека сојузничките сили биле некоку пати повеќе.
Битката резултирала со први муслимански освојувања на Месопотамија. Муслиманското освојување на Персија завршило по Битката кај ал-Кадисија.
1 Позадина
До крајот на 633 година, муслиманските сили владееле со долината на реката Еуфрат. Во оваа долина Фираз бил место најоддалечено од работ на Персија и како такво во градот биле сместени персиските сили. Халид решил да ги протера Персијците од овј бастион, плашејќи се дека Персија се подготвува за експедиција со која ќе ги повртати своите изгубени територии. Така, тој со своите сили пристигнал во околината во декември 633 година. Градот се наоѓал на границата меѓу Персија и Византија кое значи дека освен персиските, во близина биле сместени и војските на Византија. Според муслиманите, Византија решила да помогне на Персија за заедничка војна против муслиманите. Според нивни извори, сојузничките сили составени од Византијци, Персијци и христијански Арапи биле за неколкупати повеќе по број во однос на муслиманските. Импресиониран од својата големина, византискиоит генерал испратил порака до муслиманите за безусловно предавање, на кое Халид му напишал дека својот одговор ќе го добие на бојното поле.
2 Битка
Халид му дал опција на непријателите да ја преминат реката Еуфрат. Кога сојузничките сили ја поминале реката, Халид наредил на муслиманските сили да започнат со напад. Сојузничките сили реката Еуфрат ја имале на својот грб, а позицијата им била слична како со онаа во Битката кај Мазар, со кое муслиманскиот водач ја направил истата тактика како кај Мазар.
По започнувањето на битката, Халид наредил напад на својата задна линија и заобиколување на мостот на реката, со кое сојузничките сили се нашле затворени во обрачот на муслиманските. Збунети и исплашени, христијанските сили започнале да се фрлаат во реката, додека муслиманските започнале со наад со стрели. Така, битката била завршена.
Според муслиманските извори, ова била крвава за христијаните битка. На муслиманските сили битката им дала поголема сила и верба. По оваа битка, цела персиска Месопотамија станала муслиманска.
3 По битката
Во почетокот на Битката кај Фираз, Халид дал заклетва дека доколку победи, ќе презеде аџилак до Мека. Така, по победата тој останал во Фираз на неколку денови и направил подготовка за ддминистрација на територијата. Во јануари 634 година наредил главната муслиманска армија да се придвижи кон ал-Хирах. Тој се движел во задниот дел на армијата, каде по некое време се издвоил од поворката и заминал кон Мека.
Никола I Цариградски

Никола I Цариградски (852 &ndash; ) — Вселенски патријарх од 901 до 907 година и од 912 до неговата смрт во 925 година. Се празнува на 16 мај во православната црква.
Никола е роден на Апенинскиот Полуостров и станал пријател со патријархот Фотиј I. Паднал во немилост по расчинувањетпо на Фотиј I во 886 година и се повлекол во манастир. Царот Лав VI го повикал од манастирот и го прогласил ''мистик'', титула која птретставувла или империјален секретар или пак правно лице.
На 1 март, 901 година, Никола бил назначен за патријарх. Сепак, подоцна имал расоравија со Лав VI поради неговиот четврити брак со љубовницата Зоја Карбонопсина. Иако неодлучен ги прифатил последиците од оваа врска, идниот цар Константин VII, му било забрането да влегува во црквата и можно е Никола да бил замешан во бунтот на Андроник Дука. Бил сменет од местоположбата патријарх на 1 февруари 907 година и заменет од страна на Евтимиј. Протеран во својот манастир, Никола сметал дека е неправедно сменет и во спорот го вклучил и папата Сергиј III.
Во периодот кога на власт стапува братот на Лав VI, Александар III на 12 мај 912 година, Никола бил повторно устоличен како патријарх. Со ова започнала борба со поддржувачите на Евтимиј, која не завршила сè додека новиот цар Роман I Лакапин го донел ''Томосот на единството'' во 920 година. Во меѓувреме Александар починал во 913 година откако започнал војна со Бугарија, при што малолетниот Константин VII Го наследил на престолот. Никол I Цариградски станал водечки член на седумчленото советодавно тело, и истиот морал да се соочи со напредувањето на Симеон I кон Цариград. Никола договорил примирје, го крунисал Симеон за цар на бугарите во церемонија надвор од Цариград, и договорил брак на Симеоновата ќерка со Константин VII.
Овие негови постапки ја поткопале неговата позиција, и во март 914 година, со поддршка на ''магистратот'' Јован Грчки, Зоја Карбонопсина го заменила Никола како најглавен регент. Го отфрллила договорот со Симеон, со што непријателството повторно започнало со Бугарија. Кога нејзинот главен поддржувач Лав Фока бил целосно поразен од бугарите во Битката при Ахелој во 917 година, Зоја започнала да ја губи поддршката. Посрамотени поради понатамошните порази, таа и нејзините поддржувачи биле истиснати во 919 година од страна на адмиралот Роман Лакапин, кој ја оженил својата ќерка Елена Лакапина со Константин VII и го зграбил престолот во 920 година. Никола станал најголем поддржувач на новиот цар, и го поднел товарот на обновените преговори со бугарите сè до неговата смрт во 925 година.
Покрај многуте писма до голем број на благородници и странски владетели (вклучувајќи го и Симеон I), Никола напишал брседа за грабежот на Солун од арапите во 904 година. Тој бил критичен мислител кој отишол дотаму што почнал да се сомнева во вистинитоста на цитатите од стариот завет и мислењето дека заповедта на царот бил непишан закон.
Александар III (византиски владетел)

:''За други цареви наречени Александар III видете Александар III (појаснување).''
Александар, наречен уште Александар III (|Αλέξανδρος Γ΄, 870 — 6 јуни 913) — византиски цар од 12 мај 912 до 6 јуни 913. Тој бил третиот владетел од Македонската династија. Тој бил третиот син на Василиј I, а втор син од бракот со Евдокија Ингерина. За разлика од својот постар брат Лав VI Мудриот, неговото татковство не било оспорено меѓу Василиј I и Михаил III бидејќи тој е роден неколку години подоцна од смртта на Михаил III.
1 Ран живот
За што поцврсто да ја врзе царската круна за своето семејство, Василиј I веќе на 6 јануари 869 го крунисал за совладетел својот постар син Константин, а една година потоа и вториот син Лав, а околу 879 година по прераната смрт на Константин, и третиот - Александар, додека најмладиот Стефан, станал свештеник, и подоцна за време на владата на својот брат Лав VI, го зазел патријаршискиот престол престол. Царевиот првенец и љубимец Константин бил син на неговата прва жена „Македонката“ Марија. Лав Александар и Стефан биле синови на Евдокија Ингерина, последните двајца се родени дури по доаѓањето на Василиј на престолот.
2 Владеење
Лав умрел на 12 мај 912 Власта ја презел Александар, стрико на малотетниот Константин. Тој се стремел, пред се, за тоа да се ослободи од наследството на својот покоен брат. Царицата Зоја ја затворил во манастир, а сите угледни Лавови соработници ги отстранил и ги заменил со свои луѓе. Така и Никола Мистик бил вратен на патријаршискиот престол.
Во надворешната политика постапките на новиот владетел имале кобни последици. Тој лесноумно одбил да им плаќа данок на Бугарите на кого Византија се обврзала со договорот за мир од 896 година и со тоа на Симеон му го дал саканиот повод за почеток на непријателствата. Меѓутоа, Александар починал наскоро, на 6 јуни 913. Единствен претставник на Династијата сега бил седумгодишниот Константин. Власта ја презело регентството со патријархот Никола Мистик на чело.
Василиј I Цариградски

Василиј I Цариградски — монах од Скамандерскиот манастир, кој тој го основал, бил Вселенски патријарх од 970 до 974 година. Пред неговиот избор за патријарх, тој бил монах во Олимп Сирија и го продолжил својот монашки живот и по изборот за патријарх. За време на своето начелствување бил обвинет за заговор против царот Јован I и и како прекршувач на светите правила, но одбил да се појави пред кралскиот суд. Бил протеран и заминал во Сламандерскиот манастир каде и починал.
За време на неговот начелствување, т.н. ''Траг'' документ со кој била прогласена првата држава со манастирски облик Света Гора.
Трифун Цариградски

Трифун Цариградски — монах во Цариград, бил прогласен за Вселенски патријарх во 928 година од страна на Роман I под услов дека ќе се повлече во корист на синот на императоорт Теофилакт кога всушност момчето ќе биде на возраст за да може да биде прогласено за патријарх.
Теофилакт наполнил 16 години во 931 година и Роман побарал од него да се повлече за неговиот син биде устоличен како Вселенски патријарх. трифун одбил да го стори тоа и останал да ја врши должноста. Роман збеснал и сакал да го уапси и погуби но Трифун бил многу сакан и почитуван од народот поради неговите доблести.
Во тоа мигновение советниците на царот дошле до идеја како да го отстранат без да се предизвика бунт. За време на еден состанок со другите епископи, епископот Васил го обинил Трифун дека е неписмен, а патријархот во протест изјавил дека тоа тврдење не е точно. Епископот Васил повикал кралски агент да побара од него да докаже дека е неписмен потпишувајќи го своето име на бел лист хартија, Трифун го потпишал празниот лист за подоцна епископот Васил да го испрати документот во палатата каде царските службеници на празниот потпишан лист хартија ја напишале неговата оставка.
Кога трифун дознал за измамата веќе било доцна, Теофилакт веќе бил прогласен за Вселенски патријарх, а Трифун бил приморан да се повлче во манастир каде починал по три месеци.
Стефан II Цариградски

Стефан II Цариградски — Вселенски патријарх од 29 јуни 925 до 18 јули 928 година. Се верува дека е устоличен од страна на царот Роман I по смртта на Никола, по смртта на Стефан II устоличен е Трифун како пополнување сè додека на тоа место на стапил Романовиот син, Теофилакт, бил доволно возрасен за таа позиција. Стивен Рансиман го нарекува „намерно поставување“. Стефан II е прогласен за светец.
Никола II Цариградски

Никола II Цариградски — Вселенски патријарх од 984 до 996 година.
Во 980 година, за време на владеењето на царот Василиј II, кога Никола бил патриајрх, се верувало дека Архангелот Гаврил се појавил преправен како монах во Пантократорскиот манастир на Света Гора. Монахот изјавил дека ангелот испеал нов стих од утринската ода, кој зачуван на плоча се чува во манастирот. Никола ја примил реликвијата во катедралната црква Аја Софија. ''Достојно ест'' и до ден денес се пее при православните служби.
Николовот чествување било одбележано и со целосното христијанизирање на Рускиот Каганат и поставувањето на првиот митрополит Руски, Михаил Сириски.
Подоцна Никола II Цариградски бил канонизиран и е славен од двете цркви католичката и православната на 16 декември.
Сергеј II Цариградски

Сергеј II Цариградски (починал во јули 1019 година во Цариград) — Вселенски патријарх од 1001 до 1019.
Потекнува од истакната семејство кое било во роднински врски со Фотиј. Тој бил исто така и опат на Мануеловиот манастир (или пак според други извори на Студискиот манастир).
Сисиниј II Цариградски

Сисиниј II Цариградски — Вселенски патријарх од 996 сè до неговата смрт во 999 година.
Бил особено образуван и почестен со титулата ''магистрат''. Неговото патријархување било окарактеризирано со голем број на проблеми, за свадба и развод, но исто така и со распонот на владеењето на Вселенскиот патријарх.
Евстахиј Цариградски

Евстахиј Цариградски — Вселенски патријарх од 1019 до 1025 година.
Евстахиј бил протопрезвитер во царската палата и бил устоличен за патријарх од страна на Василиј II. Евстахиј учествувал во напорите на Византијците во 1024 година да дојдат до договор со латинското папство поради сè поголемите разлики меѓу западната и источната црква, што на крајот ќе доведе до шизмата од 1054 година. Во периодот на Евстахиј, папството ја наметнало својата доминација на целиот христијански свет, но не само првенство, тврдење кое го навредувало Цариград, во делотворниот духовен свет православната црква ги вклучувала Русите, Бугарите и Србите. Евстахиј му понудил компромис на папата Јован XIX, велејќи дека православниот патријарх ќе биде вселенски во своето владение (''in suo orbe'') на Истокот како што папата ќе биде во своето владение (''in universo''). Се претпоставува дека ова било обид на Евстахиј да ја одржи контролата над јужните италијански цркви. Понудата била одбиена, но од страна на папата Јован било прифатено службата во јужните италијански цркви да се одвива според византиските обреди, доколку се воведе латински обред во црквите во Цариград.
Света Марина

Светата маченичка Марина (кај народот позната како Огнена Марија) — ранохристијанска светица. Меѓу католиците е позната како Света Маргарита.
1 Живот
Света Марина е родена во Антиохија, Писидиска, од родители незнабожци. Дури во својата дванаесетта година слушнала за Господ Исус Христос, дека се воплоти од Пречистата Дева, дека изврши многу чуда, прими крсна смрт и славно воскресна. Таа се заветувала дека никогаш нема да се мажи и со сета душа сакала да пострада за Христа, да се крсти со крв на мачеништво. Татко ѝ ја замразил заради нејзината вера и не ја сметал за ќерка.
Кога царскиот намесник Олимвриј дознал дека е христијанка, побарал од неа да му биде жена, а кога го одбила ѝ наредил да им се поклони на идолите, при што таа повторно одбила. Тогаш Олимвриј ја подложил на маки и ја фрлил в затвор.
Во затворот ѝ се јавил најпрво ѓаволот како страшна змија и ѝ се намоткал околу главата. Но, штом светителката се прекрстила, змијата се распукнала и исчезнала. Другиот ден безумниот судија ја мачел во оган и во вода, но Марина сè претрпела. Најпосле била осудена на смрт со меч.
Константин III Цариградски

Константин III Цариградски — вселенски патријарх од 1059 до 1063.
Роден во Цариград, тој бил соученик со Михаил Псел и Јован Ксифилин. Се издигнал на високи должности: назначен за ''протовестијар'', за подоцна да стане ''проедор'' („претседател“) на сенатот и бил еден од постарите советници на царевите Михаил V и Константин IX. Тој исто така станал опат во кралскиот манастир во Мангана, и во 1059 година, по расчинувањето на Михаил I, тој е избран за Вселенски патријарх, позиција на која останал до својата смрт. Тој се смета за светец во православната црква, и се одбележува на 29 јули.
Патас

Патас или гусарски мајмун — наземен мајмун од полусувите предели на Западна и дел од Источна Африка. Ова е единствениот вид од родот патаси (''Erythrocebus''). Последните филогенетски наоди покажуваат најблиско сродство со зелениот мајмун или „вервет“ (''Chlorocebus aethiops''), што укажува на потребата од прекласификација.
Ова животно може да се види во Зоолошката градина во Скопје.
1 Таксономија
Бројот на подвидови на патасот сè уште не е сосема утврден. Според едни извори постојат четири подвида, а според други, само два: обичниот патас (''Erythrocebus patas patas'') со црн нос и ниснасот (''Erythrocebus patas pyrrhonotus'') со бел нос, кој живее на исток.
2 Изглед
Мајмунот има должина од до , не сметајќи ја опашката, која е долга . Мажјаците се значително поголеми од женките кои имаат должина од .. Возрасните мажјаци се во просек 12,4 кг додека возрасните женки се 6,5 кг, што покажува висок степен на полов диморфизам. Патасот е најбрз од сите примати, достигнувајќи брзина од .
Животниот век во дивината може да трае до околу 20 години.
3 Поведение
Живеат во групи до 60 единки, со повеќе женки и по еден возрасен мажјак. Забележани се и многу поголеми групи. За време на сезоната за парење, во групата доаѓаат повеќе мажјаци. Кога мажјакот ќе достигне полова зрелост (обично на возраст од 4 години), ја напушта групата и преминува во група од исклучиво машки единки. Возрасните женки во групата решаваат кога групата треба да се движи, а мажјаците ги следат.
3.1 Тревожни огласувања
Овие мајмуни имаат неколку различни тревожни огласувања со кои ги предупредуваат другите на опасност. Огласувањата се разликуваат според единката што ги оддава (возрасна женка, возрасен мажјак, младо итн.), како и според типот на грабливец кој ги демне. За разлика од другите примати, патасите ретко бегаат од непријатели по дрва, што веројатно се должи на тоа што средината им е оскудна со висока растителност. Во случај на опасност, ес бранат со бегање, а некои единки знаат да напаѓаат непријатели како шакали и диви мачки. Ова важи како за мажјаците, така и за женките.
4 Живеалиште
Патасот избегнува густи шуми и живее на поотворени савани и полупустини. Има извонредно голема родност, што веројатно е еволутивно решение за големата стапка на смртност со која се соочуваат поради наземниот живот.
5 Исхрана
Овие мајмуни се хранат со инсекти, смола, семки и кореништа, што впрочем е посвојствено за помалите примати.
6 Галерија
7 Поврзано
* Старосветски мајмуни
8 Книжевност
*********
Евстратиј Цариградски

Евстратиј Цариградски — Вселенски патријарх меѓу 1081 и 1084 година. Монах,кој бил издигнат до патријахалниот престол со влијанието на мајаката на царот Алексиј I, Ана Даласена, на кого му станал таен советник. Тој бил евнух.
Ана Комнина и други автори го опишуваат како необразован човек со слаб карактер. Поради неговата неписменост и очигледна наивност тој бил замешан во случајот на Јован Италски, кој неговиот претодник, Козма I го осудил. Алексиј морал да го преземе случајот против Италски, бидејќи Евстратиј со свои зборови изјави „подобро би седел во спокој и тишина отколку да се занимава со бучната толпа, и би му се обратил самостојно на Бога.“
За време на војната против норманите, на почетокот на владеењето на Алексиј I во 1081-1082 година, Евстратиј не се противел на одземањето на уметничките дела и светите богатсва од црквите во главниот град, со чие топење се ковале пари со се плаќала армијата на Алексиј I. Овој недостиг на отпор не му бил простен од страна на Лав Халкидонски кој сакал да го тргне од начелствувањето со црквата, во еден период обвинувајќи го, без докази, за пренамена на дел ос богатството за своја лична употреба. Конечно обвинет за кривоверство, Ецстратиј бил ослободен од обвиненијата од стрна на комисија составена од страна на Алексиј I во 1084 година, но одлучил да се повлече.
Лав Цариградски

ЛАв Цариградски — Вселенски патријарх од 1134 па сè до неговата смрт во 1143 година. Тој бил презвитер во Аја Софија пред да стане патријарх. Тој имал незначаен патријахат за време на владеењето на царот Јован II.
Козма I Цариградски

Козма I Цариградски — Вселенски патријарх од 2 август 1075 до 8 мај 1081 година. Со потекло од Антиохија, тој бил образуван и живеел во Ерусалим поголем де од својот живот, поради што бил нарекуван и Ерусалимски. Можно е да бил назначен за патријарх од манастир во близина на Ерусалим.
Тој го крунисал византискиот цар Никифор III. Тој не се согласувал со бракот на Никифор со поранешната жена на претходниот цар Михаил VII но не земал други чекори, само го деградирал свештеникот ко ја извел церемонијата. Подоцна го искористил своето влијание и се обидел да го убеди царот да се повлече кога неговата поуларност се намалила и империјата влегла во период на стабилност.
Козма исто така го крунисал и Алексиј I во 1081 година. Кога Алексиј се обидел да се ослободи од својата сопруга Ирина Дукина за да се ожени со поранешната царка Марија Аланиска, Козма успешно го спречил тоа бидејќи истата била двапати во брак. Козма си дал оставка или пак бил приморан на тој чин откако мајката на Алексиј I, Ана Даласена, не ја сакала роднинската поврзаност на Ирена со семејството Дуки и не го сакала мешањето на Козма. Таа притискала за оставката, затоа што сакала да постави свој аворит на таа позиција, во што и успеала поставувајќи го необразованиот Евстратиј Цариградски. Според Ана Комнина, Козма се повлекол доброволно под услов да му биде дозволено прво да ја круниса Ирена за царка, чин шо го сторил и си заминал.
Најважното дејство кое го преземал Козма вило осудувањето на некаои еретички дејства во 1076-1077 година на Јован Италски, учен човек кој бил поврзан со семејството Дуки. Во поширок поглед, повлекувањето на Козма го означува периодот кога, меѓу владеењето на Алексиј I и царот Мануил I, црквата била ставена во позиција на зависност, идентификација и покорност кон државата, со што завршил периодот на самоопределувањето кој траел во единаесеттиот век. Историчарот Јован Скилица нема добри зборови за Козма, навестувајќи дека царот го избрал поради недостатокот на амбиција, пишувајќи дека по смртта на претходниот партријарх, Михаил VII „избрал друг, кој не потекнувал од сенатот, ниту пак од тоие од Големата Црква, миту некој друг византиец познат по дело и збор, туку бил избран некаков монах Козма од Светиот Град, и почестен од царот... иако истиот немал ни мудрост ни вкус....“
Тој бил прогласен за светец, чија слава е на 2 јануари (нов календар).
Никола III Цариградски

Никола III Цариградски — Вселенски патријарх во периодот од 1084 до 1111 година.
Образован во Цариград, Никола поголем дел од својата младост минал во Антиохија Псидиска, каде се верува дека и ги дал своте монашки завети. Тој во еден момент го напуштил градот околу 1068 година кога истиот бил под закана од ограбувањата на селџуците. Преселувајќи се во Цариград, тој основал манастир посветен на Јован Крстител. Во 1084 година, Алексиј I го избрал токму него за да го замени патријархот Евстратиј кој си поднел оставка.
По природа бил концилиарист, Никола веднаш морал да се соочи со огромен дел а деликатни и тешки проблеми. Тој застанал на страната на царот во спорот со Лав Халкидонски, кој протестирал поради наредбата на Алексиј I за одземање на црковните богатства за да се олесни финансискиот товар предизвикан од Византиско-норманските војни, проблем кој бил решен кога тој застанал на чело на [Цариградскиот собор. Тој се истакнувал и во борбата против кривоверството, на пример Никола III го прогласил за еретик богомилскиот водач Васил Лекарот. Но бил многу внимателен во постоечкиот конфликт меѓу надворешните митрополити и Вселенскиот патријарх. И покрај малото противење од свештенството во Аја Софија, тој го поддржал Никита Анкирски против правото на царот да прогласува митрополити, и потрошил доста време и енергија обидувајќи се да го ограничи влијанието на Хартофилакс. Никола исто така бил загрижен и пради недостигот на духовна дисциплина. Тој напишал манастиорски правила за манастирите на Света Гора, и побарал да се отстранат Власите од Света Гора. ТЅој исто така строго ги спровдувал правилата за постење.
Во меѓувреме, политичката ситуација во Византија особено во Анадолија особено по катастрофата при Битката кај Манцикерт го присилило Никола III да побара унија со папата Урбан II, ико имал цврсти погледи околу големите проблеми во тој период, претежно со филоквењето, азимитите, и папоцентризмот.
Никола III починал во април или мај 1111 година во Цариград.
1 Користена литература
* Kazhdan, Alexander, ed. (1991), ''Oxford Dictionary of Byzantium'', Oxford University Press, p. 1467, ISBN 978-0-19-504652-6.
Јован IX Цариградски

Јован IX Цариградски — Вселенски патријарх во периодот од 1111 до 1134 година. Тој бил внук на истакнат митрополит од Халкедон.
Тој бил клерик во самото училиште, филозофска гранка од црковната хиерархија, и се издигнал низ ранковите на патријахалното свештенство. Тој се обидел да ја смени секуларната практика свештенството да се појавува како правници во граѓанските спорови. Долгогодишен филозоф, се обидел повторно да ја состави, сега растурената, збирка на книги во главниот град, бидејќи во истиот не постоела библиотека. Му станало практика да ги ги собира збирките книги на починатите моќни луѓе, и потоа му наредувал на свештенството да направи копии од истите. Неговите мерки во голем обем го зголемиле бројот на наслови во Големата Црква во која работеле учителите.
Во религиозните работи, го туркал обидот да се создаде патријахално свештенство, наместо да се гради манастирско братство, tавторитативниот глас на православието. Тој исто така свикал собор во Цариград во 1117 година која ги осудила учењата на Евстрахиј Никејски и несторијанците, и пкрај одбраната понудена од страна на патријархот. За време на неговиот патријархат Алексиј I се обидел да ја премости Големиот раскол меѓу православната и католичката црква но не успеал, бидејќи папата Паскал II кон крајот на 1112 година побарал од Вселенскиот патријарх да го признае папата како владетел над „сите цркви Господови во светот“. Ова било нешто што патријархот не можел да го стори поради противењето на голем број од свештенствотo, монаштвото и мирјаните.
Роман II

Роман II (|Ρωμανός Β΄, о. 938 г. - г.), бил византиски цар од 959 г. до 963 г. Тој го наследил неговиот татко Константин VII Порфирогенит во 959 г. на дваесет и една година и починал ненајдено во 963 г. Тој бил внук на царот-узурпатор Роман I Лакапин, и претставувал врска помеѓу Македонската династија од машка и Лакапините од женска страна.
1 Ран живот
1.1 Детство и женидба
Тој како дете, според волјата на Роман Лакапин, бил со вонбрачната ќерка на Хуго од Прованса, но со прераната смрт на малата принцеза оваа врска, понижувачка за легитимниот царски син, престанала уште пред да се престори во вистински брак. Околу 956 г. Роман по сопствена волја и од љубов се оженил со Анастаса, ќерка на крчмар, која како царица го добила името Теофано. Оваа меобично убава, меѓутоа, крајно славољубива и потполно аморална жена во византиската историја одиграла посебна улога. Роман II целосно потпаѓал под нејзиното влијание. Поради нејзината желба царицата-мајка Елена морала да се повлече, а сестрите на царот присилно биле затворени во манастир.
1.2 Стекнување царска титула
Константин VII Порфирогенит, ја презел царската власт во својата четириесетта година, откако од најраното детство, цели триесет и три години, носел царска круна. На Велигден, на 6 април 945 г., ја добил царската титула и неговиот син Роман.
2 Владеење
По смртта на Константин VII (9 ноември 959 г.) на престолот дошол неговиот син Роман II, слаб и лесноумен младич, кој ја наследил татковата политичка неспособност, но не и неговата љубов кон науката. За државните работни Роман II воопшто не се грижел, туку му ги препуштал на способниот но безобѕирен и мошне непопуларен евнух Јосиф Вринга. Првата улога во Царството, меѓутоа, ја играл големиот војсководец Никифор Фока.
Во летото 960 г. Никифор Фока тргнал со голема флота на Крит. По долгата и мошне тешка опсада, која траела цела зима, неговите трупи во март 961 г. ја освоиле Кандија, престолнината на островот. Крит одново и припаднал на Византија откако речиси 140 години се наоѓал под власта на Арабјаните, служејќи им како главна база во источниот дел на Средоземното Море. Поголема и позначајна победа Византија веќе неколку векови не доживеала.
По триумфалниот дочек во Цариград, Никифор Фока, ја обновил борбата со Саиф-ад-Даулах во Азија. Неговото војување и овде било крунисано со извонредни успеси. Еден по друг паднале: Аназарб во Киликија, Германикеја околу кој биле водени многу борби, Рабан и Дулук (Телух), а во декември 962 г.по тешка опсада се предал и Алеп, престолнината на Саиф-ад-Даулах. Иако заземањето на овие градови не значело и нивно дефинитвно припојување на Византија, сепак победоносното продирање на византискиот војсководец јасно ја докажало неговата голема надмоќ. Борбата со Хамданидите, која во текот на последните три децении била во средиштето на византиската надворешна политика, уште тогаш била решена во полза на Византијците.
3 Смрт и наследници
По прераната смрт на Роман II, на 15 март 963 г., власта кратко преминала во рацете на царицата Теофано, која презела регентвото на своите малолетни синови Василиј II и Константин VIII.
Михаил II Цариградски

Михаил II Цариградски — Вселенски патријарх [од јули 1143 година сè до март 1146 година.
На почетокот на 1143 година патријархот Лав и царот Јован I починале набрзо еден по друг, што довело до период на турбуленции во црквата. Наследникот на Јован II, синот Мануил I приистигнал во Цариград на 27 јуни 1143 година, од Киликија кадер починал неговиот татко. За целосно да го осигура местото цар, Мануел морал да организира крунисување. Но за да го стори тоа потребно било да постави патријарх. Негов избор бил опатот од манастир на островот Оксија, Михаил Куркуас. Крунисувањето не се случило сè до 28 ноември 1143 година, бидејќи Михаил се заканил дека ќе се повлече поради непознати причини.
За време на своето челствување Михаил II морал да се справува со политичкото судење на монахот со име Нифонт. на 22 февруари 1144 година Михаил го осудил Нифонт за поддршка на двајца кападокиски епископи кои биле обвинети за кривоверство и подоцна биле прогласени за виновни за практикување на богомилство. Ова спречило православните верници да се поврзуваат со него.
Михаил II се повлекол во март 1146 година и се вратил во манастирот на Оксија, најверојатно поради несогласувања со царот.
Никола IV Цариградски

Никола IV Цариградски — Вселенски патријарх од декември 1147 година до март/април во 1151 година.
Никола е роден околу 1070 година, и најверојатно ја започнал својата кариера учејќи ги евангелијата. Царот Алексиј I Комнин (1081–1118) го назначил за архиепископ Кипарски, но Никола IV се повлекол околу 1110 година. Тој наредните 37 години ги минал во манастирот на Св. Козма и Дамјан во Космидион, предградие на Цариград (денешен Ејуп).
Тој бил устоличен како Вселенски патријарх во 1147 година, заменувајќи го Козма II, кој бил осуден за богомилство. Неговиот избор сепак предизвикал значаен спор, неговата канонска валидност била оспорена, бидејќи тој доброволно се одрекол од претходната титула. На крајот, Никола IV бил присилен да се повлече како патријарх, и починал во 1152 година.
Напишал голем број на теолошки дела, меѓу кои е a трактатот за ''Филокве'' наменет за Алексиј I, живописна одбрана за неговата прва абдикација.
Козма II Цариградски

Козма II Цариградски — вселенски патријарх од април 1146 година, до февруари 1147 година. Тој е роден во Егина, во Грција, и бил ѓакон во Аја Софија пред неговото устоличување, по повлекувањето на Михаил II. Бил силно почитуван поради неговото знаење и весел карактер. Козма начествувал за време на владеењето на царот Мануил Комнин.
1 Замена
Козма II бил осуден и заменет на 26 февруари 1147 година од страна на синодот одржан во Влахеренската палата поради тоа што го примил во својот дом и го нагостил монахот Нифонт, осуден богомил од 1144 година.
Точните причини за обвинението и смената на Козма II не се утврдени, можно е да бил жртва на политичка интрига. Јасно е дека царот Мануел I се замешал при составувањето на синодот кој го сменил Козма, и ги интервјуирал оние кои го обвиниле, и го испрашувал Козма II за неговите мислења за кривоверникот Нифонт. Оваа афер е типична за доктринските спорови во периодот на Мануел I, и подготвеноста на царот да се смеша во истите.
Харитон Цариградски

Харитон Цариградски — вселенски патријарх од 1177 до 1178 година.
Претходно бил монах и свештеник во манастирот во Мангана. За време на својот патријархат ја воспоставил институцијата „Прв“ на Света Гора, на кого му била доделена надлежноста да го зачува традициите во манастирската држава.
Починал 11 месеци по неговото устоличување во 1178 година.
Константин IV Цариградски

Константин IV Цариградски — Вселенски патријарх во периодот од 1154 до 1156 година.
Бил ибран за патријарх додека бил ѓакон. За време на својот патријархат свикал два собори во Цариград: првиот бил на 26 јануари 1156 година и ги осудил кривоверството на Никифор Василакис, професор за интерпретација на евангелијата и врвен говорник, вториот пак бил на 12 мај 1157 година и ги осудиле кривоверните учења на патријархот Антиошки Сотир Пантефген.
Неофит I Цариградски

Неофит I Цариградски — Вселенски патријарх во 1153 година. Неофит I бил монах во манастирот на Богородица Доброделителпред да биде устоличен за патријарх по смртта на неговиот претходник. Неговото кусо начелствување како патријарх од околу една година било незначајно, тој се повлекол и станал аскет. Неговото кусо начелствување било за време на царот Мануил I.
Теодот II Цариградски

Теодот II Цариградски — Вселенски патријарх од 1151 до 1153 година.
Теодот бил опат во манастирот на Воскресението во Цариград. Неговото двегодишно начелствување било незначајно, починал во служба. Тој бил патријарх за време на царот Мануил I.
Писмо од митрополитот Ефески, Горгиј Торник, до митрополитот Атински, Горгиј Бурце, во кое Торник пишува како за малку не бил линчуван од „груба маса на свештенство од Аја Софија“ кога се спротивставил на нивниот план за поекономичен погреб на Теодот. Желбата да му се ускрати целосен државнички погреб можно е да потекнува од сомнежот дека патријархот бил богомил, обвинение поднесено од страна на патријархот Антиошки, Сотир Пантеген, кој ја употребил „црната и исушена рака“ на Теодот како доказ за неговото кривоверство. Јован Кинам забележува само дека Теодот „практикувал аскетски дисциплини.“
Битка кај Марџ Рахит (634)

Битката кај Марџ Рахит се одвила во јули 634 година помеѓу силите на Гасанидите поддржани од Византија и Праведниот Калифат на територијата на денешна Сирија. Битката е дел од Византиско-арапските војни и Муслиманското освојување на Сирија, а завршила со победа на Праведниот Калифат.
На чело на муслиманската армија бил Халид ибн ал-Валид со сила од околу 9,000 војници, додека христијанскиот сојуз имал над 15,000 војници. Според изворите, муслиманскиот напад над градот започнал на некој голем верски празник на Гасанидите.
Зидербраруп

Зидербраруп (|Süderbrarup; |Sønder Brarup) — општина во округот Шлезвиг-Фленсбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија. Се наоѓа на северната страна на Шлај, околу 20 километри североисточно од градот Шлезвиг и 30 километри југоисточно од градот Фленсбург. Позната е по археолошкото наоѓалиште „Торсберг мор“.
Општината претставува административно седиште на истоимената општинска заедница. Во март 2018 година, поранешните општини Бребел и Долротфелд биле припоени кон Зидербраруп.
Михаил I Рангаве

Михаил I Рангаве (|Μιχαῆλ A' Ῥαγγαβέ; околу 770 — ) — византиски цар кој владеел од 811 до 813 година.
Михаил бил син на патрицијот Теофилакт Рангаве, адмирал на егејската флота. Се оженил со Прокопија, ќерката на идниот цар Никифор I и добил високо дворско место по крунисувањето на неговиот дедо во 802 година.
1 Преглед
Михаил ја преживеал страшната борба на Никифор против бугарскиот хран Крум и бил сместен за подобар кандидат за престолот отколку тешко повредениот шура Ставрикиј. Кога жената на Михаил, Прокопија, не успеала да го убеди нејзиниот брат да го именува Михаил како негов наследник, група на постари лица (магистрантот Теоктистос, командантот Стефан и патријархот Никифор) го приморале Ставрикиј да абдицира во негова корист на 2 октомври 811 година.
Михаил I се обидел да спроведе политика на помирување, напуштајќи го точното оданочување спроведувано од Никифор I. Со намалување на царскиот приход, Михаил дарежливо давал пари на војската, бирократијата и Црквата. Избран со поддршка на православната струја во црквата, Михаил внимателно ги прогонувал иконоборците и го приморал патријархот Никифор да отстапи од неговиот спор со Теодор Студит, влијателен свештеник во манастирот Студиос. Побожноста на Михаил му донела многу позитивна проценка во делото на хроничарот Теофан Исповедникот.
Во 812 година, Михаил I ги отворил преговорите со Франките и го признал Карло Велики како цар. Како размена за тоа признавање, Венеција била вратена на Византија. Меѓутоа, под влијание на Теодор, Михаил ги одбил мировните услови од Крум и го отпочнал освојувањето на Месемврија (Несебар) од Бугарите. По првичниот успех во пролетта 813 година, војската на Михаил се подготвувала за поголем судир кај Версиникија близу Адријанопол во јуни. Византиската војска била приморана да бега, а положбата на царот била сериозно ослабена. Со заговор во воздухот, Михаил подранил на настаните и абдицирал во корист на генералот Лав Ерменец и станал монах (под името Атанасиос). Неговите синови биле кастрирани и однесени во манастири, еден од нив Никетас (именуван Игнатиј), на крајот станал Цариградски патријарх. Михаил умрел на 11 јануари 844 година.
2 Семејство
Од неговата жена Прокопија, Михаил I имал најмалку пет деца:
* Горго (ж)
* Теофилакт, регент од 812 до 813.
* Никетас, подоцна патријарх Игнатиј.
* Ставрикиј (м)
* Теофано (ж)
Никита II Цариградски

Никита II Цариградски — Вселенски патријарх од 1187 до 1189 година. Го наследил патријархот Василиј II во длабока старост по барање на царот Исак II, кој посакал патријарх кој би ја спроведувал волјата на царот.
Но само по три години начелствување во 1189 година тој се повлекол поради здравствени причини.
Доситеј Цариградски

Доситеј Цариградски — Вселенски патријарх со потекло од Венеција.
Тој бил патријарх Ерусалимски кога бил ибран за Вселеснки патриајрх во 1190 година, по расчинувањето на неговиот претходник Леонтиј од страна на царот Исак II. Начествувал само неколку месеци, во кои немало ништо значајно пред да биде расчинет.
Леонтиј Цариградски

Леонтиј Цариградски — монах во манастирот на Светите Апостоли, кога во 1189 година бил избран за Вселенски патријарх со поддршка на царот Исак II .
Царот го расчинил само по седум месеци и одлуката ја објаснил со визија на Богородица.
Георгиј II Цариградски

Георгиј II Цариградски — Вселенски патријарх од 1191 до 1198 година. Според Балсамон, Георгиј, за време на владеењето на царот Алексиј I, додал еден член на ''егзокатакели'', па вкупниот број бил шест.
Василиј II Цариградски

Василиј II Цариградски — Вселенски патријарх од август 1183 година до февруари 1186 година.
Васил бил припадник на познатото семејството Каматерови, кое дало голем број на достојници во век. Прично начествувал под царот Мануил I (1143–1180) како дипломат, но по катастрофалната мисија во Италија,паднал во немилост и бил протеран. Неговата среќа се сменила под влијание на Андроник I (1183–1185), кој исто така бил протеран од страна на Мануел I.
Во овој период, Андроник I имал проблеми со патријархот Теодосиј I, кој се спортиставил на многуте одлуки на царот. Како на пример предвидениот брак на неговата нелегитимна ќерка Ирина со Алексиј нелегитимниот син на Мануел I, иако истите биле блиски роднини, како и протерувањето на вдовицата царица Марија Антиохиска од Големата палата. Теодосиј I бил приморан да се повлече и бил заменет од страна на Василиј II.
Василиј II веднаш се покорил на волјата на Андроник I, поддржувајќи го бракот, па дури и го осободил од вината за убиствата на младиот цар Алексиј II (1180–1183). Откако Андроник I бил соборен од власта и погубен во септември 1185 година, Василиј II не се сложувал најдобро со новиот цар Исак II (1185–1195 i 1203–1204), и покрај тоа што го крунисал. Тој бил расчинет и осуден од синодот поради неговото дозволување на бракот меѓу Ирена и Алексиј. Ништо не се знае за него по оваа одлука.
Лука Цариградски

Лука Цариградски — Вселенски патријарх од 1156 до 1169 година.
За време на патријахатот на Лука се случиле други големи еолошки спорови. Во 1156–1157 било покренато прашањето, дали Исус се понудил како жртва за гревовите на светот до Господ и Светиот дух, или пак и до самиот себеси. На крајот се одржал синод во Цариград во 1157 година усвоил компромис, дека Исус направил двојна жртва до Свето тројство, покрај несогласувањето на патријархот Антиошки Сотир Пантевген. За време на своето начелствување било покренато и прашањето за односот меѓу синот божји и Господ во Светото тројство. Ова прашање произлегло порадси објаснувањето на Деметриј Ламписки (во Фригија) за фраза од евангелие според Јован grc, што значи ''мојот татко е поголем од мене'' (John, XIV.29). Хрисоберг, по завет на царот Мануил I, свикал неколку собири на синодот во 1166 годиназа да се разреши проблемот, кои го осудиле за кривоверство Деметриј и мирјаните кои го следеле. Оние кои не сакале да се покорат на волјата на синодот , им бил одзмен имотот и истите биле протерани. Политичките димензии на оваа спорна одлука се очигледни поради фактот дека водечки противник на царовата доктрина бил неговиот внук Алексиј Контостефан.
Други кривоверни учењ продолжиле да цветаат на територијата на Византија во Европа, вклучувајќи ги тука богомилството, павлиќанството, и монофизитството кое Лука и неговите наследниците имале потешкотии да го сузбијат.
Лука исто така бил замешан и во процесот во кој цркавата сакала да се оддалечи од секуларниот живот на државата. Во 1115 година, патријархот Јован IX се обидел да ги спречи свештените лица да даваат правни совети во граѓанските судови. Во декември 1157 година, Христоберја проширил оваа забрана на сите земни занимања. Во сè уште постоечки канон, тој напишал: „ние забележавме дека некои од они кои се во свештенството неканонски се вклучиле во змените работи. Некои почнале да работат како куратори или надгледувачи на аристократските куќи и имоти, други пак ги собирале јавните даноци... други пак прифатиле почести и управни работи наменети за граѓанството.... ние бараме сега овие луѓе да се воздржат од вакви занимања, и да се посветат себеси на духовнички требувања....“ Ваквата поделба меѓу државата и црквата било клучно за да се сочува црквата од влијанието на државата за работи кои истата ги сметала за строго верски. Ова било особено значајно во периодот на владеењето на икмператорот Мануил I кој бил познат по својот автократски стил и цезаропапизам, и иако идиосинкратски, честопати ги ставал патријарсите во служба на државата.
La Mordidita

„La Mordidita“ е песна на пуерториканскиот пејач Рики Мартин снимена за неговиот десетти студиски албум ''A Quien Quiera Escuchar'' (2015). Била издадена како третиот сингл од албумот на 21 април 2015.
1 Музичко видео
Музичкото видео за „La Mordidita“ било премиерно издадено на Vevo на 12 јуни 2015.
2 Табели
Chart (2015), Peakposition
3 Историја на издавање
Држава, Датум, Формат, Издавачка куќа, Нав.
САД, 2 јуни 2015, Digital download (Brian Cross Remix), Sony Music Latin,
July 16, 2015, Digital download (Urban Remix)
Метилдопа

Метилдопа е алфа-адренергичен агонист (селектиен за α<sub>2</sub>-адренергичниот рецептор). Се користи како антихипертензив. Претставува лек од избор за третман на висок крвен притисок за време на бременост.
Метилдопа бил откриен во 1960 година.
1 Фармакокинетика
Метилдопа покажува варијабилна апсорпција од гастроинтестиналниот тракт. Се метаболизира во црниот дроб и цревата и се излачува преку урината.
Јован X Цариградски

Јован X Цариградски — Вселенски патријарх од 5 август 1198 до април мај 1206 година.
Јован бил член на семејството Камтерови, на кое припаѓала и Ефросина Дукина Каматерина, сопруга на Алексиј III (1195–1203). Образован човек, запознаен со класичната литература, реторика и филозофија, тој бил на серија на верски позиции стигнувајќи до позицијата на ''хартофилакс'', позиција која ја имал во моментот кога бил избран за Вселенски патријарх.
Во 1198–1200 тој разманил псима со папата Инокентиј III во врска со спорот за папоцентризмот и за ''филокве''. Забележително е што тој го оспорил тврдењето за папоцентризмот засновано на Св. Петар, и тврдел дека потекнува од фактот што Рим бил стариот главен град на империјата. Тој се замешал во бунтовите во Цариград против апсењето на банкарот Каломиди, и го оигурал неговото ослободување, но за време на бунтот на Јован Комнин Дебелиот на 31 јули 1200 година се сокрил во креденец кога бунтовниците ја зазеле Аја Софија.
Јован останал во служба по смената на Алексиј III во јули 1203 година, и според западните извори, заедно тој и Алексиј IV, под закана на Четвртата крстоносна војна, го прифатиле папаоцентризмот истата година. По освојувањето на Цариград за време на Четвртата крстоносна војна во 1204 година, тој првично побегнал во Димотика во Тракија. Во 1206 година, Теодор I го поканил во Никеја, каде било воспоставено Никејското Царство, држава наследник на Византија, но Јован одбил, најверојатно зашто бил во поодмината возраст, и починал во април или мај истата година.
Крстосносците поставиле свој латински патријарх во Цариград, додека пак Теодоредноставно создал нов византиски патријархат во Никеја, што подоцна ќе се префрли во Цариград со остатокот на империјата во 1261 година.