Индонезиска кратка јагула

Индонезиската јагула со кратки перки (''Anguilla bicolor bicolor'') — тропски вид слатководна јагула од семејството ''Anguillidae'' и живее во Југоисточна Азија. Тие живеат првенствено во слатководни екосистеми, но можат да мигрираат или дури и целосно да живеат во морски средини за мрестење. Како и повеќето јагули, тие се месојадни и обично живеат поблиску до бентосниот регион на водните екосистеми, консумирајќи мали безрбетници и видови риби со кои се среќаваат. ''A. bicolor'' се смета за еден од економски највредните видови јагула во Југоисточна Азија и се повеќе започнал да се лови од крајот на 2000-тите. Видот е потенцијално изложен на ризик од прекумерна експлоатација поради брзиот пораст на побарувачката, но со малку познати информации за нивната историска или моментална големина на популацијата, нивниот статус на зачуваност е во голема мера непознат.
1 Опис
Како и сите други членови на семејството ''Јагули (Anguillidae)'', индонезиската краткоперка има јагуловиден лик на телото со издолжено, тенко тело кое овозможува висока маневрираност и флексибилност. Како и другите јагули, тие немаат карлични перки и имаат намалени перки кои овозможуваат поелегантен облик на телото. Тие имаат долги грбни и анални перки кои се споени со нивните каудални перки за подобро да ги движат низ водата преку движења слични на бранови. Како што имплицира нивното име, тие се јагули со кратки перки која се разликува од јагулите со долги перки по тоа што нивната грбна перка е малку подолга по телото од нивната анална перка. Спротивно на тоа, долгите јагули имаат многу поголемо растојание помеѓу аналната и грбната перка по телото. Нивното тело е првенствено сиво-кафеава боја, најизразени на нивната грбна страна, со посветла жолтеникава боја на нивната вентрална страна. Нивната должина и телесна тежина можат значително да варираат, но можат да се движат од 411 до 720 мм и од 126 до 1.125 грама, соодветно.
Индонезиските краткоперки првенствено живеат во близина на бентичниот регион на водните системи каде што ловат мали организми како безрбетници, риби и ракови кои пливаат покрај нив. Како што единките стануваат поголеми, нивната исхрана може да се зголеми во големина, бидејќи поголемите организми, првенствено рибите, стануваат поодржлив вид плен. Индонезиската јагула е претежно ноќна и поради тоа лови ноќе, додека денот го поминува криејќи се помеѓу карпи или остатоци во близина на бентичниот под.
2 Таксономија
Индонезиската јагула (''Anguilla bicolor bicolor'') е еден од двата подвида на ''Anguilla bicolor'', а другиот подвид е индиската (''Anguilla bicolor pacifica'' ). Индонезиската јагула живее исклучиво во Индискиот Океан, додека индиската јагула живее во Индо-тихоокеанскиот регион, најзабележително во Северна и Источна Индонезија. Иако е утврдено дека двата подвида делат некои преклопувачки распределби во областите на Индонезија и покажуваат слични морфологии, двата подвида покажуваат јасни разлики во молекуларно-генетските карактеристики. ''A. b. bicolor'' се дел од единствениот род ''Anguilla'' во семејството ''Anguillidae'' кое ги опфаќа сите видови слатководни јагули. Научниците проценуваат, врз основа на генетска анализа, дека родот ''Anguilla'' се раздвоил пред околу 52 милиони години, а постојните видови започнале да се специфицираат пред околу 20 милиони години. Се проценува дека ''A. b. bicolor'' и ''Ab pacifica,'' особено, се раздвоиле како подвидови пред околу 1,6 милиони години.
3 Распространетост
Овој вид на јагули се наоѓаат исклучиво во Индискиот Океан во различни живеалишта, но обично се наоѓаат во слатководни средини. Како возрасни, тие првенствено живеат во мали потоци, бари и мочуришни живеалишта во близина на брегот, обично избегнувајќи ги поголемите реки. За време на репродуктивните сезони, возрасните обично се преселуваат кон океанот каде што живеат во морски води или естуари за да се размножуваат. Сепак, научниците откриле дека индонезиските јагули со кратки перки покажуваат висок степен на флексибилност во нивното миграциско однесување, што им овозможило на многу единки да не ја следат стандардната стратегија за живеење во слатка вода како возрасни и да се размножуваат во солена вода. Единките можат целосно да живеат во морски води или естуари, во меѓувреме, преселувачките единки можат слободно да се движат помеѓу слатководни, соленкасти води и морски води. Овој степен на флексибилност во миграциското однесување се вклопува во родот, бидејќи кај многу други видови јагули е забележано дека покажуваат сличен степен на пластичност во однесувањето.
4 Животна историја
''A. b. bicolor'', исто како и другите членови на семејството ''Anguillidae'', се факултативно катадромни, кое означува дека тие првенствено живеат во слатка вода и се преселуваат во морски средини за мрестење, но имаат флексибилност да останат во различни живеалишта како што е претходно споменато. Овој катадромен репродуктивен стил веројатно се поврзува со тоа како сите видови јагули надвор од семејството ''Anguillidae'' живеат целосно во морски средини, и на тој начин потенцијално може да укаже на тоа како размножувањето во морските води било еволутивно однесување кое е зачувано кај индонезиската јагула. Сепак, не се откриени доволно докази што докажуваат дали овој тренд во однесувањето на размножување се должи на генетиката или на флексибилноста на однесувањето на видовите јагула ''Anguillidae''.
За време на процесот на мрестење кај индонезиските јагули, женката испушта јајца во морската средина кои се надворешно оплодени од мажјакот. Јајцата на крајот се изведуваат како мали ларви во облик на лист наречени лептоцефали, кои можат да завршат со вкупна должина од околу 44,1 - 55 милиметри кон крајот на оваа фаза. Тие првенствено ги консумираат фекалните гранули од зоопланктонот и куќичките од слуз изградени од ларви, кои се еден вид плаштар за филтрирање. На крајот, овие лептоцефали претрпуваат метаморфоза и стануваат стаклени јагули пред да се вратат во слатководните екосистеми. Стаклените јагули би продолжиле да јадат отпад и мал плен како што се бентосни безрбетници, зоопланктон и постепено поголеми организми додека растат поголеми. На крајот, тие ќе се развијат во жолти јагули каде што стануваат пигментирани и ќе поминат неколку години растејќи понатаму во слатка вода како млади возрасни. ''A. b. bicolor'' созреваат на приближна возраст од 5,5 до 8,5 години, што е значително побрзо во споредба со умерените видови јагули, веројатно поради потоплите услови на животната средина. Во оваа зрела возрасна фаза, тие се класифицираат како сребрени јагули, каде што потоа можат да мигрираат назад во солена вода и да произведат оплодени јајца еднаш пред да умрат.
5 Важност за луѓето
Индонезиската краткоперка е често консумирана вид јагула за која се зголемува побарувачката, особено во Источна Азија, поради намалената достапност на други видови ''од''''Anguilla''. Иако јапонската јагула (''Anguilla japonica'') е често најпреферираната форма на јагула за јадење во многу азиски земји, ''A. bicolor'' се смета за втор најпрефериран вид јагула за јадење поради тоа што дели сличен вкус и текстура со јапонската јагула. Сепак, јапонската јагула значително се намалува во големината на популацијата, заедно со други широко консумирани видови како што се европската јагула и американската јагула (''Anguilla rostrata'') во последните децении. Како таква, значителното намалување на популацијата кај овие видови резултирала со владина интервенција и планови за заштита на животната средина, што затоа ја ограничува нивната способност за риболов. Источноазиските земји, најзначајно Индонезија, работеле на пополнување на празнината во снабдувањето со јагула за азиските пазари со тоа што повеќе се потпираа на ловот на тропски слатководни јагули, што директно вклучува ''A. bicolor''. Како таква, индонезиската јагула расте и ќе продолжи да расте како важен извор на храна за милиони луѓе во Источна Азија поради големата побарувачка за прехранбени производи од јагула.
6 Статус на зачувување
Поради зголемената побарувачка на јагули за потрошувачка, особено во Источна Азија, риболовот и извозот на тропски видови слатководни јагули како што е ''A. bicolor'' многу бргу се зголемил во последните децении. Особено, запишувањето на европската јагула (''Anguilla Anguilla)'' во Додаток II од Конвенцијата за меѓународна трговија со загрозени видови на дива флора и фауна во ЕУ од 2007 година и целосната забрана за извоз на европска јагула во 2010 година придонеле како големо влијание за зголемувањето на извозот на ''A. bicolor''. Европската јагула била наведена како критично загрозена во 2008 година од страна на Меѓународниот сојуз за зачувување на природата (МСЗП), а главен фактор што придонесувал за тоа се припишува на прекумерниот риболов и високата побарувачка на потрошувачите за јагули во Европа и Азија. Поради овие владини регулативи за европската јагула, високата побарувачка за јагули создало празнина во понудата што ја пополниле други риби, најзначајно Индонезија, потпирајќи се на извозот на тропски азиски видови јагула како што е ''A. bicolor''. Всушност, прекумерната експлоатација на локалните популации или цели видови јагула и како резултат на тоа, поместувањето кон други видови е постојан историски тренд кој веројатно се случува повторно со индонезиската јагула.
И покрај зголемената експлоатација на ''A. b. bicolor'' во земји како Индонезија, оваа риба не е оценета од страна на Меѓународниот сојуз за зачувување на природата (МСЗП) од 2009 година. Во 2009 година, индонезиската јагула била категоризирана како „најмалку загрозена“, при што била потребна дополнителна евалуација поради малкуте информации што се познати за трендовите на нејзината популација. Оваа евалуација најверојатно е застарена врз основа на брзото зголемување на нивото на риболов и извоз што се случил од крајот на 2000-тите во Југоисточна Азија. Покрај тоа, нема историски податоци што ги следат популациите на диви јагула во земји како Индонезија, што дополнително ја ограничува можноста за приближување на промените во големината на популацијата. Како таква, потребни се понатамошни истражувања и евалуации за да се утврди точниот степен до кој прекумерниот риболов влијаел врз видот.
За жал, напорите за зачувување или за обновување на популациите на индонезиските јагули со кратки перки или за обновување на другите видови на ''Anguilla'' и со тоа намалување на ефектите од прекумерниот риболов во голем обем се неефикасни. Користењето на аквакултура или одгледување во заробеништво како средство за зацврстување на популациите ''на''''Anguilla'' денес не е практична опција поради фактот што капацитетите за одгледување целосно се потпираат на фаќање диви стаклени јагули и џуџиња. Како такво, зачувувањето на популациите на млади диви јагули е клучно не само за зачувување на видот, туку и за производство на индонезиска јагула за потрошувачка. За да се справи со ризикот од намалување на популациите на тропските слатководни јагули во Југоисточна Азија, локалните самоуправи треба да спроведат посилни форми на еколошки истражувања, ограничувања и политики со цел да се обезбеди побезбедна иднина за видови како што е индонезиската краткоперка јагула.