procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Белотински Планини

Белотински Планини (|Λευκογείων Βουνά, ''Левкогион Вуна'') — гранична планина меѓу Пиринска и Егејска Македонија, дел од Родопскиот планински предел. Највисок врв е Перперика (835 м).
1 Опис
Ова е група од мали врвови во северниот дел на Драмско (во денешна Грција) и јужниот дел на Неврокопско (во денешна Бугарија). Се протега меѓу граничната пирамида бр. 141 (760 м) на исток и пирамидата бр. 130 (710 м) на запад. Името Белотински Планини го добиваат од селото Белотинци (600 м). Планините на запад граничат со Стргач преку седлото Митницата, а на исток со Бесленски Рид. На север е Неврокопската, а на југ се наоѓа Белотинската Котлина.
Во Бугарија овој планински предел се смета за дел од Бесленски Рид. Во 2013 г. Асен Асенов предложил планината (со Бесленски Рид) да биде наречена Перица Планина по името на иселеното село Перица во нејзиното североисточно поднојжје.
Карпите на планината се гнајсови.
До врвот се стасува од граничниот премин „Либјахово – Везме“ („Илинден - Ексохи“; гранична пирамида бр. 133, 710 м) за околу 1 час.
2 Врвови
+ Врвови, Име, Грчки, Висина, Местоположба
Перперика, Тобрук, Догрук, Τομπρούκ, Ντογρούκ, 895 м, Пирамида бр. 134
Картал, Карталтепе, Αετός, Καρτάλ, Καρτάλ Λόφος/Τεπέ, 854 м, С од Маалџик
Камено, Καμένο, Παλιά Αμπέλια, 793 м, С од Белотинци
Кајабаир, Каја, Πέτρα, Καγιά, Καγιά/Καγιάρ Μπαΐρ, 874 м, Пирамида бр. 135
Печуца, Перица, Πετρούτσα, Πετρίτσα, 860 м, Пирамида бр. 138
Диамвил

Диамвил САУ (Diamville SAU) ― трговско претпријатие со седиште во Централноафриканската Република, кое се занимава со дијаманти и злато, поврзана со руската приватна воено претпријатие Група „Вагнер“ (Wagner Group).
Во февруари 2023 година, Диамвил станала предмет на низа на економски санкции наметнати од Европскиот совет против различни луѓе и организации поврзани со Групата „Вагнер“. Претпријатието имало санкции наметнати од Соединетите Држави во јули 2023 година.
1 Сопственост
Диамвил е претпријатие за трговија со дијаманти и злато со седиште во Централноафриканската Република, во сопственост на руски граѓани. Слубжен регистриран сопственик на претпријатието е централноафриканскиот Бјенвену Патрик Сетем Бонгенде, кој работи како возач за Димитри Ситји, висок извршен директор во руското приватно воено претпријатие Група „Вагнер“. Според заедничката истрага и извештајот од 2022 година од Европските изтражувачки соработки, француската организација „Очи вперени кон „Вагнер“ и „Центар за досие“ со седиште во Обединетото Кралство, Диамвил е прикриено претпријатие во сопственост на руската милиција Група „Вагнер“. Евгениј Пригожин, водачот на Групата „Вагнер“, го отфрлил извештајот како „западна пропаганда“ и саркастично тврдел дека Емануел Макрон бил сопственик на Диамвил. Весникот „''Стандард''“, исто така, објавил дека „пет извори од секторот за дијаманти во Банги“ потврдиле дека Диамвил е предна организација на Групата „Вагнер“.
2 Историја и активности
''Стандард'' објавил дека Диамвил е основана во 2019 година и извезла дијаманти во вредност од 132.000 евра од Централноафриканската Република во Белгија во ноември 2019 година. Во извештајот на Европските истражувачки соработки се тврди дека вкупно 1.000 каратни дијаманти во вредност од 12 милиони долари биле извезени од Централноафриканската Република помеѓу 2019 и 2021 година.
Кон крајот на февруари 2023 година, Европскиот совет вовел санкции против „поединци и ентитети поврзани со Групата „Вагнер““, вклучително и Диамвил за „нивната улога во незаконската трговија со злато и дијаманти ограбени со сила од месните трговци“. Други поврзани претпријатија биле Лобаје Инвест Сарлу во Централноафриканската Република и Меро Голд и M-Инвест во Судан. Соединетите Држави вовеле санкции против Диамвил на 27 јуни 2023 година, како последица на бунтот на Групата „Вагнер“. Во исто време биле наметнати санкции против Мидас Рисорсес поврзана со Групата „Вагнер“.
3 Поврзано
* Рударството во Централноафриканската Република
* Надворешни односи на Централноафриканската Република
* Список на луѓе и организации санкционирани за време на Руско-украинската војна
* Список на претпријатија од Централноафриканската Република
4 Дополнителна литература
* , All Eyes on Wagner, 2 декември 2022.
* '''', European Investigative Collaborations, 2022
Академија на Армијата на Кореја (Јеонгчеон)

Академија на Армијата на Кореја или Воена академија на Армијата 3 ― воена академија за обука на офицери кадети на Армијата на Република Кореја. Попознат како „Чонгсунгде“ (|충성대, ханџа: 忠誠臺) како референца за нејзината верност и посветеност кон земјата, таа произведува најголем број помлади офицери во Армијата на Кореја. Сегашниот началник на академијата е генерал-мајор Ко Чанг-Џун
1 Кампус
Главниот кампус се наоѓа во Јеонгчеон, јужна област во Гјеонгсангбук-до. Одредени области на кампусот се отворени за јавноста за време на викендите. Посетителите без корејско државјанство мора да ја известат академијата најмалку една недела однапред за да добијат дозвола да влезат.
2 Прием
Академијата прифаќа само студенти кои ја завршиле својата прва и втора година на додипломски студии (или еднаква квалификација признаена од академијата), а обучува само помлади и постари кадети (т.е. трета и четврта година на додипломски студии).
3 Образование
Сите кадети дипломираат со диплома со специјалност во воените науки и уште една избрана насока и се нарачани како втор поручник на корејската армија. Академијата, исто така, активно се ангажира во размена на партнерства со блиските воени единици на Соединетите Држави, вклучувајќи ги гарнизонот „Даегу“ на Соединетите Држави, 19. експедиционо одржлива команда и кампот Муџук.
4 Поврзано
* Воени академии на Република Кореја
* Воена академија на Кореја (Армија на Република Кореја)
* Академија на воздухопловните сили на Кореја
* Поморска академија на Кореја
* Школа за кандидати за офицери на Кореја
* Список на национални универзитети во Јужна Кореја
* Список на универзитети и колеџи во Јужна Кореја
* Образованието во Република Кореја
Црква „Вознесение Христово“ - Шупљи Камен

Вознесение Христово (позната и како Свети Спас) — главна селска црква во кумановското село Шупљи Камен, Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа западно од селото, сместено на едно возвишение над селото.
2 Историја
Црквата била подигната околу 1930 година.
3 Архитектура
3.1 Фрескоживопис
Црквата поседува нов делумен фрескоживопис, на страничните ѕидови од црквата.
3.2 Иконостас
Црквата има иконостас.
4 Галерија
5 Поврзано
* Кумановско-осоговска епархија
* Кумановско-кратовско архијерејско намесништво
* Орашачка парохија
Мангала

Мангала или Алексово — историско село на територијата на Општина Василево, Струмичко, денес во атарот на Нова Маала.
1 Географија
Селото се е наоѓало во подножјето на Огражден, источно од селото Нова Маала.
2 Историја
Местото е населено уште од доцната антика, за што сведочат наодите од истоименото наоѓалиште Мангала заклучно со ранохристијанска базилика.
Според информациите собрани од Јован Трифуноски, селото било македонско, пред да биде иселено. Жителите на соседното село Нова Маала чуле дека тоа се нарекувало Алексово (или Алексинац). Ова име (и со варијантата Алексино) се смета за поранешното име на Нова Маала. Село со тоа име се спомнува во османлискиот дефтер од 1519 г. како населено со 133 жители, од кои 128 христијани и само 5 муслимани.
Жителите го напуштиле селото, а потоа на нивно место на подножјето на Огражден се населиле Турци Јуруци. Некои од изворните македонски селани се преселиле во Вељуса. Трифуноски заклучува дека селото е иселено „во некој доста дамнешен период“.
Кога го посетил местото, Трифуноски наишол на глинени ќупови, остатоци од ѕидови и друго.
Магалиново

Магалиново, наречено и Магулин или Маргулин — историско село на територијата на Општина Василево, Струмичко, денес во атарите на селата Доброшинци и Сушево.
1 Географија
Селото се наоѓало во северозападнито дел на Струмичката Котлина, источно од Сушево.
2 Историја
Според Јован Трифуноски во 1906 г. селото имало 10 македонски домаќинства. Во това време селото било чифлик на Али-бег од Струмица. Негов намесник бил Чауш, по народност Турчин или Албанец.
Кога во 1906 г. Чауш зел девојка од селото, селаните, потпомогнати од комити, го вратиле и испратиле во Бугарија. Стравувајќи од одмазда, сите селани го напуштиле Магалиново. Дел од нив се населиле во Василево. Во ова село Трифуноски го нашол семејството Магалински, по потекло од ова село.
Трифуноски го посетил местото и нашол остатоци од куќи стар селски бунар. При неговата посета таму затекнал штала за крави на земеделскиот комбинат ЗИК од Струмица.
Треска (филм од 2002)

''Треска'' (|Cabin Fever) — американски филм на ужасите од 2002 г. со елементи на комедија, првиот филм на режисерот Илај Рот. За првпат бил прикажан на Кинофестивалот во Торонто на 14 септември 2002 г.
1 Содржина
Филмот започнува со пет пријатели — Пол, Карен, Берт, Џеф и Марси — кои тргнуваат на одмор во колиба во шумата. Без да знаат, областа е загадена со месојаден вирус поради местен пустиник што бил заразен. Пустиникот налетува на дружината, барајќи помош, но пријателите реагираат со страв и агресивност, па на крајот го палат. Додека пријателите уживаат во својот одмор, почнуваат да сфаќаат дека нешто не е во ред. Карен, една од членовите на дружината, станува првата жртва на вирусот откако се заразува од водоводот. Нејзината состојба брзо се влошува, а дружината не може да ја сфати сериозноста на ситуацијата.
Настанува параноја додека членовите на дружината се свртуваат еден на друг, прашувајќи се кој би можел да биде заразен. Обидите да се напушти областа се спречени кога ќе откријат дека патиштата се заградени од властите за да се спречи појавата. Ситуацијата станува сѐ пострашна бидејќи секој член му подлегнува на вирусот на страшни начини и умира.
На крајот од филмот, момче и девојче земаат вода од езерото за нивниот штанд со лимонада, не сфаќајќи дека одвај живиот Пол е во езерото и дека водата сега е загадена. Шерифот и неговите заменици застануваат до продавницата, која е во сопственост на дедото на децата, и купуваат чаши лимонада, извалкани од загадената вода.
2 Улоги
Глумец, Улога
Рајдер Стронг, Пол
Џордан Лед, Карен
Џејмс Дебело, Берт
Серина Винсент, Марси
Џои Керн, Џеф
Ари Вервин, пустиникот Хенри
Џузепе Ендрус, заменикот на шерифот, Винстон
Илај Рот, Џастин / Грим
Адам Рот, ќелавиот човек
Роберт Харис, старецот
Хал Кортни, Томи
Жељко Димитријевиќ

Жељко Димитријевиќ (СФРЈ, 4 јануари 1971) ― српски атлетичар и параолимпиец. Најчесто се натпреварува во фрлање конуси.
На Параолимписките игри во Лондон, Жељко Димитријевиќ го соборил светскиот рекорд во фрлање конус и го освои првиот златен медал за Србија. Златото го освоил Димитријевиќ со фрлање од првиот обид од 26,88 метри со што освои 1.010 поени. На Параолимписките игри во 2016 година во Рио, тој го освоил златниот медал и го соборил светскиот рекорд,
1 Награди
1.1 Други награди
* 2012: Награда „Браќа Кариќ“
* 2016: Награда „Браќа Кариќ“
* 2022: Награда „Браќа Кариќ“
Панде Ефтимов

Панде Ефтимов, цело име Панде Сотиров Ефтимов (Претор, 15 март 1932 — 13 август 2017, Софија) — македонски новинар, поет и општественик. Познат за откривањето на Битолскиот натпис.
1 Биографија
Панде Ефтимов е роден во 1932 година во ресенското село Претор, тогаш во Кралство Југославија. Внук е на револуционерот од МРО, Панде Суџов. Основно школско образование завршил во Претор, и за средношколско образование, во гимназиите во Ресен и после во Битола. Тој се запишал на Филолошкиот факултет при Универзитетот „Кирил и Методиј“. Во 1948 година, тој станал член на промакедонска нелегална организација, позната како ВМРО - ПРАВДА, заедно со Дане Поповски и Илија Христов од Царев Двор, Григор Крстевски од Прилеп, Коста Смичков, и други. Во 1949 година, тој учествувал во конгресот на ВМРО-ПРАВДА во Стари Град. Покрај почетокот на 1950-тите, тој почнал да работи како учител во Стрежево, Лера, Дихово, Цапари и Долно Дупени. Во 1960 година, тој се вработил како новинар во Радио Скопје, а потоа - во весникот „''Народна просвета''“.
Учествувал во други родољубиви групи, со главна цел Македонија да стане независна, заради тоа тој бил уапсен и затворен од страна на југословенските власти. Во 1955 и 1957 година, тој без суд и казна влегол во затвор. во 1972 година е осуден за криминалски дејности и биле казнат за три години во затвор. Но кога Македонија добила независност, тој бил ослободен. После 1986 година, учествувал во процесот на основањето на ВМРО-ДПМНЕ. До 1992 г. не добил лични документи лична карта или пасош. Во 2001 година објавил две книги со поезија. Умрел на 13 август 2017 година, во Софија, после различни болести. На 25 јуни 2018 година, тој посмртно бил награден со орденот „Стара Планина“ втор степен.
2 Фалсификати и манипулации
Неговите обиди за фалсификување на македонската историја се забележани во бугарскиот пропаганден документарен филм „''Камъкът на страха''“, во кој Пандев ја лажел јавноста дека во Преспа сите говореле бугарски јазик, а самиот тој не знае да изусти ниту една бугарска реченица (иако бил учител). Дополнително ја изнесува лагата дека Битолскиот натпис бил криен, а во истиот документарец, бугарскиот истражувач Заимова потврдила дека тие слободно работеле во битолскиот музеј со самата плоча.''''
3 Наводи
Данијел Живковиќ

Данијел Живковиќ (црногорски: Данијел Живковић; роден на 15 август 1987 година) ― црногорски политичар кој e пратеник во Собранието на Црна Гора од 1 јули 2017 година и вршител на должноста претседател на Демократската партија на социјалистите (ДПС) од 6 април 2023 година. Тој го наследил долгогодишниот претседател на ДПС, Мило Ѓукановиќ, кој поднел оставка по поразот од Јаков Милатовиќ на претседателските избори во 2023 година.
0.1 Политичка кариера
Живковиќ ја започнал својата политичка кариера во 2014 година, кога бил избран за член на општинското собрание на Плевља како член на владејачката Демократска партија на социјалистите (ДПС) и за претседател на нејзината општинска парламентарна група.
По оставката на Павле Горановиќ како пратеник на ДПС во Собранието на Црна Гора, Живковиќ станал пратеник на 1 јули 2017 година. Тој бил реизбран за пратеник на парламентарните избори во 2020 година и бил именуван за претседател на пратеничката група на ДПС.
Тој бил назначен за вршител на должноста претседател на ДПС на 6 април 2023 година по оставката на долгогодишниот претседател на ДПС, Мило Ѓукановиќ, кој поднел оставка по неговата загуба од Јаков Милатовиќ на претседателските избори во 2023 година.
1 Политички ставови
Живковиќ е критичар на Србија и Русија, наведувајќи дека српскиот претседател Александар Вучиќ сака да го „наруши нашиот суверенитет“.
Карали (планина)

Карали или Карпенос (|Καραλή или ''Κάρπενος'') — планина во Гребенско, Егејска Македонија. Претставува дел од поголемиот венец Пинд.
1 Опис
Планината претставува дел од северниот дел на планинскиот венец Пинд. Сместена е меѓу селата Монахит на север, Турија на југ и Кипурѓо на исток. Од планината Ликотрипа на северозапад е одделена од клисурата/превојот на Монахит и потоците Палиамбела и Керасија. На југ е одделена од планината Петрокамбос од долината на Турија, а на југоисток големиот поток Куцафира ја одделува од планинскиот комплекс Хасија.
Карпите на планината се конгломерати, песочници, флиш и варовници.
Врвот може да се искачи од Турија (970 м) за околу 4 часа или со кола по планински пат.
+Врвови, Име, Грчки, Висина (м), Местоположба
Карали, Карпенос, Καραλή, Κάρπενος, 1.235
Кали Руса, Καλή Ρούσα, 1.120
Карпенос, Κάρπενος, 1.176
Кокинос Милос, Κόκκινος Μύλος, 1.060
Кутра, Κούτρα, 1.080
Мандила, Фаќоли, Μαντήλα, Φακιόλι, 1.233
Мегали Рахи, Μεγάλη Ράχη, 1.143
Салтагини, Σαλταγκίνη, 1.201
Муховец, Церадија, Τσεράδια, Μουχοβέτσι, 1.093 - 1.040
Чука Карали, Чука Караили, Τσούκα Καραλή, Τσούκα Καραϊλή, 1.231
Чума, Τσούμα, 1.027
Арнавити, Αρναβίτη, 980
Горѓани, Корифи, Κορυφή, Γόργιαννη, 867
Крипсано, Κρύψανο, 900
Палеохори, Παλαιοχώρι, 798
Рахи Папа, Ράχη Παπά, 800
Сула, Σούλα, 867
2 Наводи
Манастир Тепе

Манастир Тепе или Џами (|Μοναστήρι'', Μοναστήρ Τεπέ или''''Τζαμί, Монастири, Монастир Тепе, Ѕами'') — планина во Кукушко, Егејска Македонија.
1 Опис
Ова е долга и тесна планина во источниот дел на Кукушко. Таа го образува северниот дел на планински венец, протегајќи се на југ од планината Карадаг и од селото Папрат во Кукушко, до селото Богородица во Лагадинско. Највисокиот врв го носи истото име (Манастир Тепе). На картата на Кондојанис (1914) е означена како ''Џами''. На север е одделена од Карадаг со превој јужно од с. Папрат, додека на југ е одделена од Клепе со мало седло.
Карпите на планината се гнајсови.
Врвот се искачува од Мирово (710 м) за околу еден час.
+ Врвови, Име, грчки, Висина (м), Местоположба
Манастир Тепе, Μοναστήρι, 981, С над Мирово
Равна, Дагбаши, Ίσωμα, Ράβνα, Ντάγμπασι, 916, ЈИ над Мирово и З над Равна
Купа, Κούπα, 840 – 755, И над Мирово и СЗ над Равна
Λυκορράχη, 711, СЗ од Мирово
Паца, Μάνδρα, 786, С од Мирово
Мирово, Μύροβο, 682, ЈЈЗ од Мирово и З од Хаџи Бајрамли
Πετρωτή Κολώνα, 620, СИ над Врлан
Προφήτης Ηλίας, 910, С од Мирово
Στρούγγα, 766, Ј од Папрат
Градешка, Σφύρα, Γκρατέσκα, 654, СЗ над Врлан
Џамалука, Ύψωμα Τζαμαλούκα, 855, Ј од Папрат
2 Наводи
Љупчо Златев

Љупчо Златев (р. , ) — македонски новинар, економист и сопственик на ''Радио лидер''.
1 Животопис
Љупчо Златев е роден во Кавадарци на 24 февруари 1992. Основно и средно електротехничко образование завршил во родниот град. Во Кембриџ, Обединетото Кралство, тој се стекнал со високо образование, со висок успех дипломирал во областа на бизнис менаџментот на Anglia Ruskin University. Тој е магистрант во областа на Политичката Економија на King's College London.
Златев, кариерата како новинар ја започнал во 2014 година, во Слободен печат, кај Бранко Героски. Одреден период работел во Капитал. Во 2015 година, се вработува во Сител-телевизија, каде останал до 2016 година, кога преминал во порталот Вечер. Од 2017 до 2018 година, работел за неделникот Република. Напоредно пишувал за словенечкиот неделник Демокрација и водел емисии на Радио Слободна Македонија. Помеѓу 2018 и 2020 работел како продуцент и автор на истражувачката емисија Блиц на ТВ Алфа.
Од 2018 година, Златев е сопственик и уредник во Радио Лидер, водител е на емисија "Експресо со Златев".
Златев е член на Здружението на новинари на Македонија и на Чатам Хаус, Кралскиот институт за надворешни работи во Велика Британија.
Панданско-биколски јазик

Панданско-биколски јазик ― филипински јазик, дел од групата на малајско-полинезиски јазици. Јазикот е зборуван на Филипините во Пандан, Катандуанес.
1 Примери
1.1 Прашални зборови
*Што? – cts, cts
*Кој? – cts, cts
*Каде? – cts, cts
*Кога? – cts
*Зошто? – cts, cts, cts, cts, cts
*Како? – cts
*Колку? – cts, cts, cts, cts, cts, cts
*Колку? – cts
*Кој си ти? – cts, cts
*Како се викаш? – cts
*Кога е твојот роденден? – cts ''/'' cts
*Каде живееш? – cts cts
1.2 Животни
*мачка– cts, cts, cts
*куче– cts, cts, cts
*крава – cts
*свиња – cts, cts (male brooding pig)
*стаорец– cts
*мравка – cts, cts
*кокошка– cts, cts
*гуштер– cts
*змија– cts
*птица– cts
1.3 Броеви
*1– cts, cts
*2– cts, cts
*3– cts, cts
*4– cts, cts
*5– cts, cts
*6– cts, cts
*7– cts,cts
*8– cts, cts
*9– cts, cts
*10 – cts, cts
*100 – cts
*1000 – cts
2 Наводи
* , SIL
Бад Ендорф

Бад Ендорф ― село и општина во округот Розенхајм во Баварија, Германија. Населеното место се наоѓа на околу 15 км надвор од населеното место Розенхајм и е во непосредна близина на езерото Зимското Езеро (германски: Simssee) и Кимското Езеро (Chiemsee) и неговите поголеми крајбрежни градови, Приен, Гштад и Зебрук.
Селото е дом на голема здравствена бања, како и центар за обука за зимски спортови на Германската сојузна полиција, кој е познат по „производството“ на освојувачи на медали на Зимските олимписки игри, како што е жената во брзо лизгање Клаудија Пехштајн.
Бад Ендорф има една главна автобуска станица и неколку помали сместени околу селото за регионални одредишта. Градот има и железничка станица на Германски железници на линијата Розенхајм-Салцбург со услуги за помалите градови во областа, како и Розенхајм, Минхен и Салцбург, Австрија.
Миофибрил

Мускулно влакно или миофибрил (|myiofibrillae) ― основна функционална единица на мускулната клетка. Тоа е специјално диференциран, контрактилен дел од цитоплазмата на миоцитите, кој има мрежеста структура и дијаметар од 1-2 µm. Мускулните влакна се распоредени напоредно по должина на оската на клетката и покажуваат тежнеење да се групираат во снопови, наречени Конхајмови полиња. Во нивната градба учествуваат околу 1.500 миозински (дебели) и 3.000 актински (тенки) филаменти. Тоа се големи полимеризирани протеински молекули.
Филаментите на актин и миозин делумно се преклопуваат и на тој начин предизвикуваат попречни стрии. Светлите ленти на миофибрилите содржат само актински филаменти и се нарекуваат И-ленти, бидејќи се изотропни на поларизирана светлина. Темните ленти содржат миозин и краеви на филаментот на актин. Овие се означени како А-ленти бидејќи се анизотропни за поларизирана светлина. Во средината на темната лента се наоѓа лентата X (Хенсенова мембрана) која содржи само дебели филаменти. Краевите на актинските филаменти се прикачени на т.н З-диск, а делот од миофибрилот (т.е. целото мускулно влакно) сместен помеѓу два З-диск е нарекуваn саркомер.
1 Теорија на лизгачки филаменти
За време на мускулното собирање, самите филаменти не се скратуваат, туку актинските филаменти се движат центрипетално кон внатрешноста на саркомерот. Собирањето на саркомерот е започнато со ширење на ефекторниот потенцијал по Т-тубулата, што доведува до ослободување на калциум од завршните цистерни на саркоплазматскиот ретикулум. Високата концентрација на јони на калциум во цитозолот овозможува нивно врзување за молекулите на тропонин во филаментите на актин, што директно предизвикува конформациски промени на комплексот тропонин-тропомиозин, откривајќи специфични места за врзување на молекулата на актин за врзување на регионите на главата на миозин. Главата на миозин во состојба на висока енергетска конформација има силен афинитет за врзување за споменатите специфични места на молекулата на актин. По поврзувањето (т.н. „мост“), производите за хидролиза на АТП (ADP и неоргански фосфат) се ослободуваат од главата, актинскиот филамент се влече центрипетално под влијание на миозин, а друга молекула на АТП се врзува за одредено место. на главата на миозин, предизвикувајќи конформациски промени и прекин на мостот. Враќањето на миозинот во високо-енергетска конформација овозможува процесот да се повторува до замор на мускулите или ослободување на калциум од тропонин, првенствено со работа на калциумовата пумпа. Сите глави никогаш не се истовремено прикачени на одредени места на актинот, образувањето и прекинувањето на мостовите е синхронизирано и последователна постапка која овозможува најголема ефикасност на таквите движења.
2 Книжевност
**
Ретка раса

„Ретка раса“ (англиски: ''The Rare Breed'') — американски филм од 1966 година, во режија на Ендрју Меклаглен (Andrew V. McLaglen) по сценариото на Рич Хардман (Rich Hardman). Главните улоги ги играат: Џејмс Стјуарт (James Stewart), Морин О’Хара (Maureen O'Hara), Брајан Кит (Brian Keith), Џулиет Милс (Juliet Mills), Дон Галовеј (Don Galloway), Џек Елам (Jack Elam) и Бен Џонсон (Ben Johnson).
1 Синопсис
Англиската вдовица Марта Прајс (ја игра О’Хара) го продава на аукција скапоцениот бик Одмаздник, а купувач е сточарот Александер Боуен (го игра Кит). Вдовицата има намера да ја рашири англиската раса говеда на Дивиот Запад, а до имотот на Боуен бикот го превезува остарениот каубој Сем Барнет (го игра Стјуарт). Најпрвин, Барнет работи тајно за ранчерот Тејлор, со намера да го грабне бикот, но со текот на времето се приклонува кон Боуен, иако ќерката на Марта, Хилари (ја игра Милс) воопшто не му верува. Додека трае превозот на бикот, нив ги следи платеникот на Тејлор, опасниот Дик Симонс (го игра Елам)...
Обераперсдорф

Обераперсдорф ― село во Општина Цолинг, Баварија, Германија. Црквата „Свети Ѓорѓи“ во Обераперсдорф е поврзана со црквите „Свети Валентин“ (Герлхаузен) и Обермархенбах. Селото се наоѓа на околу 7км северно од населеното место Цолинг, 15 км северно од населеното место Фрајзинг и околу 58 км североисточно од Минхен. Во блиските градови се Атенкирхен, Мусбург, Нандлштат и Ау во Халертау. Најголемиот бизнис во градот е куќата за забави и хотел „Обермајер“.
1 Историја
Блиското населено место Аперсдорф (Appersdorf) првпат е споменато во 860 година. Името на градот потекнува од „Село на игуменот“ и веројатно се однесува на стариот посед на манастирот Тегернзе во областа. Во 1465 година е споменато и селото Најдер Апелштарф (Nyder Appelstarff), кое се однесува на денешното село Унтерапершдорф. Во текот на административните реформи во Баварија, заедницата била создадена во 1818 година како независна Општина Обераперсдорф. 1972 година оваа заедница била вклучена во Општина Цолинг.
Руско императорско движење

Руско императорско движење (|Русское Имперское Движениe, РИМ) — руска ултранационалистичка, крајно десничарска паравоена организација, која дејствува надвор од Русија.
Од 2015 година, нејзин водач е Станислав Воробјев. Таа е означена како терористичка група од страна на Соединетите Држави и Канада. Некои од нејзините публикации се ставени на црниот список во Русија, иако руската влада одбива да ја означи групата како терористичка организација.
1 Дополнителна литература
* на Центарот за меѓународна безбедност и соработка
Кристијан Тилеман

Кристијан Тилеман (роден на 1 април 1959 година) ― германски диригент. Моментално е главен диригент на Државна капела „Дрезден“ и назначен е за музички режисер на Берлинската државна опера (''Staatsoper Unter den Linden'').
1 Биографија и кариера
Тилеман го имал своето деби во Соединетите Држави за време на сезоната 1991-1992 во новата продукција на Штраусовата ''Електра'' во Сан Франциско. Следеле ангажмани во Метрополитен операта во Њујорк. Во 1997 година, тој станал музички режисер на Германскта опера „Берлин“ (Deutsche Oper Berlin). Во извештајот од 2000 година се наведува дека Тилеман требало да ја напушти Германската опера во 2001 година поради уметнички судири со тогашниот уметнички директор Удо Цимерман. Тилеман останал таму до 2004 година, кога поднел оставка поради судири во врска со финансирањето на градот Берлин помеѓу Германскта опера и Берлинската државна опера.
Тилеман станал главен диригент и музички режисер на Минхенската филхармонија во септември 2004 година. Тој се повлекол од функцијата во Минхен во 2011 година, по споровите со раководството на оркестарот околу конечното одобрување на изборот на гости диригенти и програми за оркестарот.
Тилеман бил уметнички директор на Велигденскиот фестивал во Салцбург од 2013 до 2022 година. Во јануари 2023 година, Тилеман се вклучил како замена за диригент за итни случаи за Даниел Баренбојм.
Во 2003 година, Тилеман бил награден со Орден за заслуги на Сојузна Република Германија. Во октомври 2011 година, тој добил почесно членство на Кралската академија за музика во Лондон. Во 2015 година, Тилеман ја освоил Наградата „Ричард Вагнер“ на Лајпциг. Во 2019 година, тој го направил своето прво диригентско појавување на Новогодишниот концерт со Виенската филхармонија, и повторно го диригирал концертот во 2024 година.
Авасакса

Авасакса (фински: Aavasaksa) ― гранитна карпа и рид во северна Финска. Се наоѓа во Општина Илиторнио на запад од покраината Лапонија во близина на финско-шведската граница. Гранитната карпа е со висина од 242 метри. Запишана е како светско наследство на УНЕСКО како една од преживеаните точки на геодетскиот лак Струве.
1 Општи информации
Според приказните на самите Финци, во античко време, кога Лапонија била покриена од морето, врвот Аавасакса бил над водата. Планината е предмет на проучување на геолозите: уште во 18 век, француски научници дошле таму за да ја проучуваат структурата на Земјината кора.
Од 2005 година, Авасакса е прогласена за светско наследство на УНЕСКО како една од точките на геодетскиот лак Струве. Вклучено е и во Списокот на национални видови на Финска. Од врвот на планината, има поглед кон реката Турне.
2 Географија
Природата на Авасакса е предмет на грижа и заштита на властите: дрвени подови се поставени по падините на планината за посетителите да не ја газат вегетацијата. На никој посетител не му е забрането да јаде боровинки, кои во изобилство растат на планината.
3 Приказна
3.1 Мопертјуиева експедиција
Во 1736 - 1737 година, францускиот научник, член на Париската академија на науките, Пјер Луј де Мопертјуи, дошол на ридот со геодетска експедиција. Целта на експедицијата била опитна да се тестира Њутновиот закон за универзална гравитација и да се измери должината на меридијанскиот лак на ие како резултат на вртењето, а Лапонија во тој момент била најпристапна за такви истражувања.
3.2 Царска куќа
Во 1882 година, на врвот на Авасакса била изградена куќа за гости за рускиот император Александар II. Неговата посета, меѓутоа, никогаш не се случила..
4 Туризам
Денес, Авасакса го ужива вниманието на туристите поради прекрасниот поглед на реката Торни што се отвора од нејзините падини, како и фактот дека на Јуханус (22 јуни, летната долгодневница) од врвот на Авасакса можете да биде видено, необично на друго место, Сонцето. Планината се наоѓа малку јужно од Поларникот, но, откако ќе се искачите на врвот, можете да видите како Сонцето се приближува до хоризонтот и, без да зајде, повторно изгрева.
Во лето, на планината работи месен историски музеј. Во близина на императорската куќа има и кула од тули со застаклен горен кат, изградена за научни цели.
Астероидот 2678 Аавасакса е именуван по ридот.
Таволјере деле Пуље

Таволјере (италијански: Tavoliere delle Puglie, во превод: Апулски маси)― рамнина во северна Апулија, јужна Италија, која зафаќа речиси половина од традиционалниот регион Капитаната (Фоџа). Зафаќа површина од околу 3000 км<sup>2</sup>.
Оваа рамнина некогаш претставувала морско дно, и денес граничи со Дауниските Планини на запад, со гребенот Гаргано и Јадранското море на исток, со реката Форторе на север и со реката Офанто на југ. Тоа е најголемата италијанска рамнина по Пјанура Падана.
Името Таволјере (''Tavoliere)'' потекнува од средновековниот латински израз „табулариум“ (Tabularium) што претставува маса на која претставниците на трансхумаците (Transhumanza) ги класифицирале областите кои биле посветени на одгледување овци.
Во зима, рамнината понекогаш е подложна на поплави од Офанто и Форторе, додека во лето сушата е честа.
Главните средишта, од север кон југ, се Сан Северо, Лучера, Фоџа и Черињола.
1 Историја
Младокамените фармери кои живееле на оваа рамнина пред повеќе од 7000 години, практикувале обредно чистење на мртвите. Малите траги на засеци на коските кои биле најдени, наведуваат дека коските биле исчистени од остатоци до една година по смртта. Тие ги оставале коските во пештерата Скалорија. Археолозите нашле дека човечките коски биле измешани со животински коски, скршена керамика и камени алатки.
За време на средниот век, старите техники на земјоделството и регулацијата на реката биле изгубени, рамнината главно била посветена на одгледување овци кои, користејќи соодветни патеки за добиток, стигнале до апенинските пасиштата преку Таволјере. Земјите во тој период биле најмочурливи и најнездрави.
По обемните работи на одводнување, рамнината сега е високо обработлива. Посевите вклучуваат пченица, цвекло, домати, особено во областа на Фоџа, а се шири и одгледувањето на маслинки и грозје, од кои се добиваат квалитетни масла и вина.
2 Комуни (општини)
Комуни во Таволјере се:
Алберона, Априцена, Асколи Сатријано, Бицари; Бовино, Кандела, Карапеле, Казалвекјо ди Пуља, Кастелучио деј Саури, Кастелнуово дела Даунија, Черињола, Кјеути, Деличето, Фоџа, Лучера, Манфредонија, Маргерита ди Савоја, Ордона (Хердонија), Орта Нова, Поџо Империјале, Сан Фернандо ди Пуља, Сан Паоло ди Чивитате, Сан Северо, Серакаприола, Сторнара, Сторнарела, Тореморе, Тринитаполи, Троја, Волтурино, Ѕапонета.
Копач Дере (село)

Копач Дере (познато и како Копач Маала) — поранешно село во Нигритско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Визалтија во областа Централна Македонија, Грција.
1 Географија
Селото било сместено во северното подножје на Богданската Планина, северозападно од гратчето Нигрита и околу 4 км западно од селото Копач, на надморска височина од 50 м.
2 Историја
Во XIX век Копач Дере било турско село во Серската каза на Серскиот санџак. Во 1889 г. хрватскиот етнограф Стефан Верковиќ напишал за Копач Дере:Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г., во селото ''Копач Махала'' имало 110 жители Турци.
Во Првата балканска војна Копач Дере е окупирано од Бугарија, но по Втората балканска војна во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор, кога броело 133 жители. Нивниот број во 1920 г. се зголемил на 148.
Во 1923 г. турското население е иселено во Турција по сила на Лозанскиот договор, а на негово место се доведени малоазиски Грци со вкупно 48 бегалци, колку што броело селото во пописот од 1928 година. Бидејќи немало поволни услови за живот и училиште, селото било напуштено и неговите жители се иселиле во други села.
3 Наводи
Гадхајм

Гадхајм е село во Долна Франконија, во северна Баварија и припаѓа на општината Вејтшехајм. Се наоѓа на околу 10 километри северно од Вирцбург. Од 31 јануари 2020 година, Гадхајм е центар на геодетскиот центар на Европската унија.
Александар Чопи

Александар Чопи ( во — во ) — македонски хирург.
1 Животопис
Медицина завршил во Атина во 1909 година.
Бил хирург во болницата „Благовештение“ и во приватната ординација во Битола. Во Првата светска војна бил лекар на Солунскиот фронт.
Ја основал Армиската болница во Скопје, чиј управник бил кусо време, а потоа се вратил во Битола (1922-1927).
Александра Лендри

Александра Лендри (родена на 10 февруари 1994 година) е канадска групна ритмичка гимнастичарка која ја претставува својата нација на меѓународните натпревари и има учествувано на Летните олимписки игри 2012 во Лондон. Таа, исто така, се има натпреварувано на светски првенства, вклучително и на групното натпреварување на Светското првенство во ритмичка гимнастика во 2011 година.
1 Наводи
Елијас Елефсен Скипаготу

Елијас Елефсен Скипаготу (фарски: Elias Ellefsen á Skipagøtu; роден на 19 мај 2002 година) ― фарски професионален ракометар за ТХВ Кил и играч на фарската репрезентација.
Учествувал на Европското првенство под 20 години 2022 и на Младинското светско првенство 2023.
1 Достигнувања
* ДХБ-Суперкуп
** Првак: 2023
* Прва лига на Шведска
** Првак: 2021
** Вицепрвак: 2023
* Шведски ракометен куп
** Првак: 2022
* Европско првенство на отворено
** Првак: 2019
;Поединечни награди
* Најкорисен играч на ракометната лига 2021/2022;
* Дел од Сеѕвездената екипа како најдобар среден бек на ракометната лига 2021/2022;
* Дел од Сеѕвездената екипа како најдобар среден бек на Светското првенство за јуниори 2023 година;
* Најдобар стрелец на Младинското светското првенство 2023 година (55 голови);
2 Личен живот
Неговата мајка, Гун Елефсен, е тековен претседател на Ракометната федерација на Фарските Острови. Неговиот помлад брат Рои Елефсен Скипаготу е исто така ракометар.
Тој е братучед на ракометните браќа и сестри на Оли Митун, Паули Митун и Јана Митун.
Вотанштајн

Вотанштајн (|Wotanstein; Вотанов камен), познат и како Воданштајн (Vodanstein) или порано како Малштајн (Malstein), ― мал мегалит или менхир сместен во близина на селото Маден, округот Швалм-Едер, Хесен, Германија.
1 Местоположба
Мегалитот се наоѓа на југозападниот агол на селото Маден, на надморска височина помеѓу потоците на Голдбах на исток и Хенкелборн на запад. Земјиштето на кое се наоѓал има надморска височина од 177 м. Тоа е на источната страна на патот што оди до Оберфоршиц.
2 Состав, димензии и геометрија
Каменот е висок 2.12 метри, широк 1.2 метри и дебел 0.55 метри. Надземниот волумен му бил 1.4 метри кубни и има густина од 2.648 килограми на метар кубен. За споредба, надземната маса на Ризенштајн (еден друг мегалит) кај Волферсхаузен била десет пати повеќе. Ископувањата за време на Седумгодишната војна откриле дека каменот е длабок под земја колку што е високо над земјата.
Составен е од неогенско миоценски (од 23 пред милиони години до 8 пред милиони години ) кварцит. За разлика од кварцитите произведени со метаморфизам, терцијарните седиментни кварцити биле производ на интензивно атмосферско влијание на месните тријаски обоени песочници во тропска клима. Кварцитот не избива месно (следните излевања се во близина на Фрицлар, Боркен и Мелзунген), така што каменот мора да бил донесен на ова место и подигнат.
Најдолгата хоризонтална оска на каменот удира N065 ± 5° и стои вертикално. Затоа, најголемите лица се насочени кон в. 155°, односно југо-југоисток и 335° север-север-запад.
Бад Абах

Бад Абах ― гратче и општина во германската покраина Баварија, во Долна Баварија во округот Келхајм. Лежи на Дунав, на околу 9 километри јужно од Регенсбург.
1 Населени места
* Бад Абах
* Динцлинг
* Појкам
* Пејзинг
* Оберндорф
* Ленгфелд
* Залхаупт
2 Историја
Според Авентино, царот Хајнрих II бил роден овде на 6 мај 973 година. Овој извештај бил и првото спомнување на селото. Во 1210 година, војводата Лудвиг I Баварски му доделил на селото право да има пазар.
Месните извори на сулфур биле познати најдоцна од 1262 година, кога првпат биле споменувани во изворите. Во 1532 година, тука бил лекуван императорот Карло V
3 Инфраструктура
Градот имал постојка на Дунавската железница од Регенсбург до Улм, но се наоѓал на неколку километри од центарот на селото, во делот Ленгфелд од селото.
Низ градот минувала Дунавската велосипедска патека.
4 Познати лица родени во Бад Абах
* Хајнрих II, Светоримски цар
* Гизела од Баварска, неговата сестра, подоцна кралица на Унгарија
Горгула

Горгула или Јоргула (|Γεωργουλά, ''Георгула'') — поранешно село во Нигритско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Визалтија во областа Централна Македонија, Грција.
1 Географија
Селото се наоѓало во Серското Поле, на 1 км јужно од селото Бајрактар и 5 км североисточно од гратчето Нигрита.
2 Историја
2.1 Во Отоманското Царство
Во XIX век Горгула било мешано чифлигарско село во Серската каза на Серскиот санџак. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. во ''Гургула'' (Gurgula) имало 27 домаќинства со 6 жители муслимани и 80 жители Грци.
Во 1891 година Георги Стрезов за селото напишал:Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г., во селото Горгула имало 230 жители, од кои 150 Роми, 60 Македонци и 20 Турци. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Горгула имало 184 Македонци.
2.2 Во Грција
Во Првата балканска војна Горгула е окупирана од Бугарија, но по Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор, кога броело 11 жители. Нивниот број во 1920 г. се намалил на 9.
Во согласност со Лозанскиот договор, грчките власти населиле бегалски семејства со вкупно 11 бегалци од Мала Азија, поради што во пописот од 1928 г. населението броело 21 жител, од кои 19 мажи. Во пописот од 1940 г. селото имало 9 жители, а подоцна во текот на Втората светска војна било целосно напуштено и избришано од евиденција.
3 Наводи
Манастир „Света Богородица“ - Звернец

Света Богородица (|Manastiri i Shën Mërisë), познат и како Манастир на Успение на Света Богородица (|Manastiri i Fjetjes së Hyjëlindëses Mari; |Ιερά Μονή Κοίμησης της Θεοτόκου) — средновековна византиска црква на островот Звернец во внатрешноста на лагуната Нарта северозападно од градот Валона во Јужна Албанија.
1 Галерија
2 Поврзано
* Култура на Албанија
Манастирово

Манастирово — историско село на територијата на Општина Струмица, на атарската граница меѓу селата Банско и Габрово.
1 Географија
Селото се наоѓало географската област Подгорје, во северното подножје на Беласица.
2 Историја
Според преданијата на местото имало село Манастирово и манастир посветен на Свети Илија. Јован Трифуноски претпоставува дека тоа може да било средновековно манастирско село, имајќи предвид дека во Струмичко има и друго такво село — Вељуса, чие име потекнува од манастирот „Пресв. Богородица Елеуса“.
Постојат неколку преданија за иселувањето на селото. Според едно кое го раскажува Трифуноски, иселувањето е поврзано со настан кој се случил на Илинден (селскиот празник) кога двајца калуѓери се обиделе да грабнат убава девојка, но народот ги убил калуѓерите и потоа манастирот бил напуштен. Тогаш настрадало и селото, па жителите на Манастирово се иселило, прво основајќи ново село во Струмичкото Поле. Но бидејќи страдале од болести, жителите на новото село го напуштиле и се населиле во Моноспитово. Марко Китевски дава друго предание, според кое селото е иселено во времето на Кирил и Методиј — средината на IX век. Според тоа предание, една девојка се заљубила во монах од манастирот „Св. Илија“, облекла машки алишта извесно време живеела со љубовникот во манастирот. Кога се разбрало дека во манастирот се вселила жена, настанала голема тревога и владиката заповедал манастирот да се изгори. Пламените го опфатиле и селото. Потоа населението се преселило во Моноспитово.
Трифуноски го посетил местото во јули 1974 г. и нашол остатоци од гробишта и манастир и изобилство од добра вода за пиење, што според него е ретка појава за некои други делови на Струмичката Котлина.
Црква „Света Троица“ - Белград (Албанија)

Света Троица (|Kisha e Shën Triadhës) — средновековна византиска црква која се наоѓа на рид во близина на градот Белград во областа Калаја во Јужна Албанија.
Еден од историските центри на Белград и Ѓирокастро, Светско наследство на УНЕСКО, црквата е изградена во облик на крст со купола. Составена е од наосот, припратата (влезен простор) и олтарната беседка. Во црквата вешто се употребени многу карактеристики на византиската архитектура како што се внатрешната организација на просторот и декоративните и илуминативните системи. Овие карактеристики, заедно со пирамидалната форма и пропорциите и даваат на црквата живописен изглед. Византиските архитектонски елементи во црквата се комбинирани со западните архитектонски елементи кои припаѓаат на истиот период.
Натпис во внатрешноста на црквата го содржи името на Андроник Палеолог (управник на покраината Белград од 1302 до 1326 година), што укажува дека црквата веројатно била изградена во текот на 13 или 14 век со негова финансиска поддршка.
1 Галерија
2 Поврзано
* Култура на Албанија
Бошњачко Село

Бошњачко Село — историско село на територијата на Општина Босилово, Струмичко, денес во атарот на Штука.
1 Географија
Селото се наоѓало на јужните падини на Огражден, северно над селата Штула и Иловица.
2 Историја
Селото е основано од отоманската држава во 1878 г. за Бошњаци побегнати од Босна кога со тој крај завладеала Австроунгарија. Жителите е занимавале претежно со сточарство и малку земјоделство. Огледувале овци и друга стока, а особено било развиено одгледувањето на коњи. Кога се населиле говореле само српски, а подоцна мажите научиле и турски. Дојденците не се снашле, жалејќи се на доделените пасишта, обработливи површини и шуми. Со повлекувањето на турската војска за време на Првата балканска војна во 1912 г. целото население се преселило во Турција. Атарот на селото е припоен кон атарот на Штука.
Свршенички прстен

Свршенички прстен — симбол на посветеност и љубов што се разменува меѓу партнерите кога ќе одлучат да го направат следниот чекор во нивната врска — свршувачката. Обично даден од еден партнер на друг за време на запросување, прстенот ја означува намерата за брак и означува почеток на доживотно заедничко патување. Тоа е опиплив израз на љубовта и посветеноста што ја споделуваат двајца поединци, претставувајќи го ветувањето за иднината помината еден со друг.
Овие прстени често се украсени со скапоцен камен, традиционално дијамант, поставен во метална лента. Кружниот облик на прстенот е симболичен, претставувајќи ја вечноста и бескрајната природа на љубовта. Чинот на давање и примање свршенички прстен е значајна и чувствителна прилика, создавајќи трајно сеќавање што има разнежена вредност во текот на животот на парот. Надвор од својата естетска убавина, свршеничкиот прстен служи како негуван потсетник за посветеноста помеѓу две лица што се впуштаат во возбудливата брачна авантура.
Свршеничките прстени имаат различни стилови и дизајни, што им овозможува на поединците да изберат прстен што одговара со нивните лични вкусови и претпочитања. Изборот на прстенот често вклучува размислување за видот на металот, кројот и големината на скапоцениот камен и сите дополнителни подробности што имаат значење за парот. Ова прилагодување додава исклучителен шмек на прстенот, што го прави препознатлив приказ на љубовната приказна на парот. Традиционално, свршеничкиот прстен се носи на четвртиот прст од левата рака, познат како „безимениот прст“.
Црква „Пресв. Богородица Влахернска“ - Белград (Албанија)

Света Богородица Влахернска (|Kisha e Shën Mëri Vllahernës) — византиска црква во Белград, Албанија. Името го добила по познатата црква Света Марија Влахернска, во близина на палатата Влахерна во Цариград. Се верува дека црквата била изградена врз темелите на руинирана црква од 5 век која постоела на истото место. Црквата се смета за еден од најважните историски и архитектонски споменици во Белград и е една од главните туристички атракции во Белград и Албанија.
Црквата датира главно од 13 век и содржи импресивни фрески и икони на нејзините внатрешни ѕидови и под од 16 век. Сликите кои потекнуваат од 16 век најчесто ги изработил Николас Онуфри, син на попознатиот Онуфри.
Црквата има правоаголна припрата.
1 Поврзано
* Култура на Албанија
Здравствени проблеми на музичарите

Музичарите можат да искусат голем број здравствени проблеми поврзани со практикувањето и изведувањето музика. Разликите во кариерата, занимањата и сценаријата на изведување претставуваат широк спектар на можни здравствени ефекти.
1 Здравствени услови
Најчестиот вид повреда кај музичарите е повредата на повторувачко напрегање. Истражување на оркестарски изведувачи покажа дека 64-76% имале значителни вакви напрегања. Други видови мускулоскелетни нарушувања, како што синдромот на карпалниот тунел и фокална дистонија, се исто така чести.
Не-мускулно-скелетни проблеми се:
* Допирен дерматитис
* Проблеми со слухот поради изложеност на гласна музика, губење на слухот, хиперакузија и диплакуза* Дишевни нарушувања или пневмоторакс
* Зголемен интраокуларен притисок
* Гастроезофагеална рефлуксна болест
* Психолошки проблеми како што е анксиозноста
Тие исто така се изложени на зголемен ризик да имаат проблеми со устата и забите, што во некои случаи може да доведе до трајни повреди што ги спречуваат музичарите да настапуваат.
Има мала доследност во здравствениот сектор за слух во однос на грижата за слухот на музичарите и обезбедувањето заштита на слухот. Сепак, Американската академија за аудиологија објави консензус документ во врска со најдобрите практики за спречување на губење на слухот кај музичарите.
Свирењето на месингов или дрвен дувачки инструмент го става музичарот на голем ризик. Инструменталисти на дрвени инструменти, во ретки случаи, страдаат од состојба позната како хиперсензитивен пневмонитис, познат и како „саксофонски бели дробови“, предизвикани од инфекција со егзофила. Се смета дека ова може да се случи ако инструментите не се исчистени правилно.
Ризиците за диџеите кои работат во ноќни клубови со гласна музика вклучуваат губење на слухот предизвикано од бучава и тинитус. Ноќните клубови постојано ги надминуваат безбедните нивоа на изложеност на бучава, со просечни нивоа на звук кои се движат од 93,2 до 109,7 dB. Постојаната изложеност на музика создава привремена и трајна звучна вонфункција за професионалните диџеи, со просечни нивоа од 96 dB, што е над нивото на кое заштитата на ушите е задолжителна за индустријата. Три четвртини од диџеите имаат тинитус и се изложени на ризик од теносиновитис во зглобовите и другите екстремитети. Свирките можат да траат 4-5 часа во ноќниот живот и угостителството; како резултат на тоа, постојат потенцијални усложувања од продолженото стоење, кои вклучуваат свиткување, проширени вени, кардиоваскуларни нарушувања, компресија на зглобовите и мускулен замор. Исто така, вообичаено е и другиот работен кадар да ги доживее овие, како што се шанкерите и кадарот за обезбедување.
Светската здравствена организација ја започнала иницијативата „Направете го слушањето безбедно“ како дел од одбележувањето на Светскиот ден на слухот на 3 март 2015 година. СЗО објавиле светски стандард за места и настани за безбедно слушање како дел од Светскиот ден на слухот 2022 година.
2 Поврзано
* Медицина за изведувачки уметности
* Награда „Безбеден во звукот“
* Безбедно слушање
* Хиперакуза
* Диплакуза
* Низа злоупотреби на концерти (2023)