Драгомир Брзак

Драгомир Брзак (Белград, Кнежевство Србија, 21 февруари 1851 – Белград, Кралство Србија, 4 март 1905) бил српски драматург, поет, преведувач и патеписец. Поголемиот дел од неговата поезија била претворена во песна. Тој бил запаметен и по преводот на Шекспировата „Сон на летната ноќ“.
1 Биографија
Роден во Белград, Србија, на 21 февруари 1851 година, а се школувал на Големите училишта (Грандес еколес) во Белград и на Виенското училиште за Телеграфија За време на Српско-турските војни, доброволно се пријавил како телеграф во Српскиот воен штаб.
После војната, поголемиот дел од времето го поминувал во Боемскиот кварт на стариот дел од српската престолнина наречен ''Скадарлија'', дружејќи се со пријатели, актери, поети и уметници. Назначување во владата му го обезбедил неговиот чичко. Како поштенски службеник и телеграфист, имал многу време да им се посвети и на своите литературни занимања.
Тој никогаш не бил сметан за популарен писател а тивката грациозност на неговиот стил и неговото одбивање да му се угоди на популарниот вкус во моралот и инцидентите во неговото дело, можеби го дисквалификувале од популарноста. Неговите бројни патеписни дела, ''„Од Авала до Босфор: патни белешки од експедицијата на Белградското пејачко друштво“'' (1897) и ''„Во Комисијата: секакви слики и ситуации од мојот тефтер“'' (1902) стекнале респектабилна публика. Тој, исто така, превел неколку странски драми за српскиот театар, вклучувајќи го и „Сонот на летната ноќ“ од Шекспир.
Негови придружници и соработници биле Јанко Веселиновиќ и Стеван Сремац. Познатата драма „Џидо“ е една од неколкуте што ги напишал со Јанко Веселиновиќ и новелистот (Веселиновиќ) вообичаено придонесувајќи за приказната, а драматургот (Брзак) за театарската обработка. Брзак, исто така, соработувал со Стеван Сремац на „Ивкова Слава“ во нејзината адаптација за на театар. Книжевниот критичар Јован Скерлиќ го споменува Драгомир Брзак за неговиот труд во „Историја на модерната српска литература“ (''Историја ново српске книжевности'').
Брзак наскоро бил рангиран меѓу двајцата неоспорни лидери на српската драмска уметност - Бранислав Нушиќ и Милован Глишиќ. Тој не можел да се спореди со плодната моќ, елоквентната и морална енергија на првиот (Нушиќ), ниту со страсната убедливост и моќниот хумор на вториот (Глишиќ), но Брзак бил мајстор на паметен и лесен дијалог. Тој се придржувал до конструктивните методи на Скриб, кои ги комбинираа трите стари вида комедија - комедијата на ликот, манирите и интригата - со драмската буржоазија и ги спојуваа хетерогените елементи во компактно тело и живо единство. Тој ја исмејуваше вулгарната и себична средна класа и во исто време отвори пошироко поле за социјална сатира.
Брзак внел нов жанр со воведување на силен историски елемент во некои од драмските романси. Серијата мелодраматични свечености (табли) од националниот живот, богато украсени со песни и ора, беа карактеристична црта на домашниот репертоар, создавајќи идилична слика на родната земја и ублажувајќи ја носталгијата.
Потоа дошол предлогот музичките изведби да се ограничат на театарски претстави со пеење, како „Џидо“, заснована на приказната напишана од Јанко Веселиновиќ, но адаптирана за сцената од Брзак, со музика од словенечкиот композитор Даворин Јенко, кој тогаш живеел во Белград. Српскиот зингшпил се приближувал до стилот на „зингшпил“ на германскиот композитор Карл Марија фон Вебер, иако српската приказна била под влијание на Руската школа од тоа време. Тој бил познат и по скратувањето на популарната патриотска песна „Ој Србијо, мила мати“.
Брзак починал во Белград на 4 март 1905 година.
Одликуван е со Орден на Османије, Бугарски Орден за граѓански заслуги, Орден на принцот Данило I, Орден на Свети Сава, Орден на Белиот орел и Орден на Таковскиот крст.