procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Виктор Михајлов (глумец)

Виктор Василевич Михајлов е руски глумец. Роден е на 4 јули 1951. Тој глумел во повеќе од четириесет филмови од 1979 година.
Во 1972 година дипломирал на Белорускиот театарски институт.
1 Избрана филмографија
Година, Наслов, Улога, Белешки
1979 година, ''Алегро Кон Брио'', Јули Сергеевич Макарин
1987 година, ''Писма на мртов човек''
1988 година, ''Животот на Клим Самгин'', Иноков
1989 година, ''Фалада: Последното поглавје'', Советски офицер
1994 година, ''Руска симфонија'', Иван Мазаев
2002 година, ''Руска арка'',
2002 година, ''Улици на скршени светла'', Павел Василиевич Смирнов, ТВ серии
2006 година, ''Грдите лебеди'', Мокрец Зинови
Имандра

Имандра (руски: Имандра, фински: Imantero) е езеро во југозападниот дел на Колскиот Полуостров во Мурманската област, Русија, малку подалеку од Северниот Поларник. Се наоѓа на 127 метри надморска височина; неговата површина е околу 876 км², максималната длабочина е 67 м. Обликот на крајбрежната линија е сложен. Постојат голем број острови и најголемиот, островот Ерм се протега на 26 км². Постојат три главни делови на езерото поврзани со мали теснеци: ''Голема Имандра'' (Большая Имандра) или Кибинскаја Имандра на север (област 328 км², должина околу 55 км, ширина 3-5 км), ''Екостровскајамандара'' во центарот (област 351 км²), и ''Бабинскаја Имандра'' на запад (област 133 км²). Езерото се испушта во Заливот Кандалакса на Белото Море покрај реката Нива. Езерото е познато по чистотата на водата и изобилството на голем број на риби. Градови на езерото или во близина на него се: градот Мончегорск, сместен на влезот Монче-Губа покрај северозападниот дел на езерото, е познат како центар на зимските спортови. Во текот на летото, многу луѓе уживаат да пловат со брод по езерото, додека во зима замрзнатото езеро е популарно кај скијачите и љубителите на зимските авантури.
Ана Михалкова

Ана Никитична Михалкова е руска глумица и модел. Таа е родена на 13 мај 1974 година.
Учествувала во филмовите „''Наши“'', ''„Кококо“'' и ''„Распутин“.'' Од 2002 година, таа ја претставува детската телевизиска програма ''„Spokoynoy nochi, malyshi!“'' .
Таа е најстарата ќерка на Никита Михалков.
1 Избрана филмографија
1.1 Филм
*''Ана: 6 - 18'' (Анна: од 6 до 18, 1993) како самата себе
*''Берберот на Сибир'' (Сибирский цирюльник, 1998) како Дуњаша
*''Нашиот сопствен'' (Свои, 2004) како Катерина
*''Темна планета'' (Обитаемый остров, 2008) како Орди Тадер
*''Изгорени од сонцето 2'' (Утомлённые солнцем 2: Цитадель, 2010) како Нура, родилка
*''Распутин'' (Распутин, 2011) како Ана Вирубова
*''ПираМММида'' (ПираМММида, 2011) како сопруга на Мамонтов
*''Татко ми Баришников'' (Мој папа Барышников, 2011)
* Љубов со акцент (Любовь с акцентом, 2012)
*''Селфи'' (Селфи, 2018) како Вика
*''Приказна за едно назначување'' (История одного назначения, 2018) како Ана Ивановна
*''Ајде да се разведеме'' (Давай разведёмся, 2019) како Маша
1.2 Телевизија
*''Небесен суд'' (Небесный суд, 2011, 2014) како Луција Аркадиева
*''Доктор Рихтер'' (Доктор Рихтер, 2017) како Елизавета Николскаја
*''Обична жена'' (Обычная женщина, 2018) како Марина Лаврова
Анхуилонг

''Анхуилонг'' (што значи „Анхиу змеј“) — род на маменчисауридски диносаурус, пронајден во провинцијата Анхуи во Кина. Содржи само еден вид, ''Anhuilong diboensis''. Рен ''и сор.'' (2020) го рехабилитираат ''Анхуилонгот'' како сестрински таксон на ''Хуангшанлонг'', а најблизок роднина на овој клад е ''Omeisaurus tianfuensis''.
1 Откривање и именување
''Анхуилонгот'' е познат според холотипот AGB 5822, преден екстремитет кој се состои од лева рамена коска, улна и палечна коска. Се разликува со следната комбинација на одлики: ниски стапки на просекот на најголемите ширини на проксималниот крај, средно вратило и дисталниот крај на хумерусот/должината на коската, вкупна должина на улна до хумерус и вкупна должина на полупречник до хумерус; страничниот раб на делтопекторалниот гребен се насочува каудолатерално, страничниот додаток на кондилот на краниодисталниот раб на хумерусот е поцврст од медијалниот, а формата на пресекот на улната на средината на вратилото е елиптична со најголем сооднос на попречно со краниокаудална пречник кај маменчисауридите.
Сегозеро

Езерото Сегозеро (руски: Сегозеро, фински: Seesjärvi) претставува големо слатководно езеро во Република Карелија, северозападен дел на Русија. Се наоѓа на 63,3° севернa географска широчина и 33,75° источна географска должина. Реката Сегежа е голем одлив од езерото Сегозеро и се излева во езерото Вигозеро. Откако била изградена хидроцентралата на реката Сегежа, површината на Сегозеро се искачила од 815 км² на 906 км².
Сегозеро е езеро во Европскиот дел на Русија и по големина е рангирано на петнаесеттото место во државата.
1 Географска положба
Сегозеро се наоѓа во крајниот северозападен дел на Источноевропската рамница, во централниот дел на Република Карелија, на 120 метри надморска висина. Ова езеро има глацијално-тектонско потекло. Сегозеро има протегање по должина од северозапад кон југоисток со вкупно 49 км и по ширина од југозапад кон североисток со вкупно 35 км. Бреговата линија на езерото е богата со многу заливи и полуострови. Бреговата структура му е разновидна: карпести предели со ниска структура. Околу езерото постојат шумовити предели со иглолисна шума Регионот Като Цајало е слабо совладлив и тешко достапен за минување. Постојат над 70 острови во Сегозеро со вкупна површина од 29 км², сместени главно во северниот дел.
Сегозеро е релативно длабоко езеро. Околу 19% од површината на водата на имал далбочин од 0 до 10 метри, 18,7% - од 10 до 20 метри, 36,9% - од 20 до 30 метри, 15,6% - од 30 до 40 метри, 5,7% - од 40 до 50 метри, 3% - од 50 до 60 метри и 1% - длабочина над 60 м.
2 Слив
Слив на езерото заедно со одводниот слив е релативно мал и изнесува 7.480 км. Постојат многу реки што се влеваат во езерото и тоа: Лужма (Селецкаја), Волома (Сона), Санда, Пилва и други. Од најсеверната точка од југ на езерото истекува реката Сегежа.
3 Климатски и стопански одлики
Температурата на површината на водата на езерото е 13 - 17 °C, а во длабочините околу 19 °C. На длабочина под 40 метри, температурата е константна и изнесува некаде од 5 до 6° С.
Сегозеро замрзнува пред да започне месецот декември, а се топи некаде во месец мај.
Стопанските одлики се од висока важност и вредност за население. Еезерото е пловно и по него може да се врши секаков вид на пловидба како за индустриски и стопански потреби така и за туризам и рекреација. На брегот на езерото има неколку населени места и тоа: Падани, Термани и Погост на западниот брег и Карелскаја Маселга и Великаја Губа на југоисточното крајбрежје.
Степа Бараба

Степа Бараба, позната и како Степа Барабинск, Степа Барабинскаја е тревна степа која се наоѓа во Западен Сибир.
Степата зафаќа површина од 117.000 км² и се протега помеѓу реките Иртиш и Об. Градот Барабинск е најголемиот град на степата. Оваа степа има и важна руска земјоделска област.
Во степата Бараба има и езеро по име Чани.
1 Поврзано
* Степска Курумбел
* Бараба Татари
Константин Криуков

Константин Виталјевич Криуков е руски глумец. Се родил на 7 февруари 1985 година. Тој е познат по улогата на Џоконда во ''„9-та компанија“'' .
Константин Кријуков се родил во Москва на 7 февруари 1985 година. Тој е дел од семејството на глумицата Елена Бондарчук и докторот по филозофија Виталиј Крјуков. Тој е внук на познатиот режисер и глумец Сергеј Бондарчук и глумицата Ирина Скобцева, исто така и внук на Фјодор и Наталија Бондарчук .
1 Филмографија
* 2005 година ''9-та компанија'' како приватен Руслан Петровски (Џоконда)
* 2006 година ''Топлина'' како Костја
* 2006 година ''Љубов како љубов'' како Мајкл Прорва
* 2006 година ''Три полиграци'' како Павел Арсенович Гушчин, аспирантен писател
* 2007 година ''Километар нула'' како Артур
* 2009 година ''Војници'' (ТВ серија) како Андреј Ландишев
* 2010 година''Одноклас'' како Федја
* 2011 година ''На јадица!'' како Александар Власов
* 2012 година ''Среќна Нова''''година, мамо!'' како Јарослав
* 2013 година ''Што прават мажите!'' како Јарик
* 2013 година ''Сексуална конкуренција'' како Јарослав
* 2013 година ''Студио 17'' (ТВ серија) како Максим (1 епизода)
* 2013 година ''Додека сè уште беше жив'' како Роми
* 2014 година ''Шампиони'' како Антон Сихарулиџе
* 2014 година ''Спирала'' како Стас
Павел Баршак

Павел Дмитриевич Баршак е роден на 19 декември 1980 година, тој е руски глумец. Павел глумел во повеќе од триесет филмови од 2002 година.
1 Ран живот
Павел Баршак се родил во Москва, руски СФСР, Советски Сојуз во јужна Русија.
2 Избрана филмографија
+Филм, Година, Наслов, Улога, Белешки
2003 година, ''Прошетката''
2005 година, ''Гробишта смена''
2011 година, ''Јолки 2''
2013 година, ''Тројцата мускетари''
2019 година, ''Сојуз на спасот'', Венијамин Соловјов,барон, штапскатенат на бунтот на полкот Чернигов
+Телевизија, Година, Наслов, Улога, Белешки
2005 година, ''Аѓјутанти на љубовта'', Михаел Лугин
Стадион Калининград

Стадион Калининград ( |Стадион Калининград) е фудбалски стадион во градот Калининград, на крајниот запад од Калининградската Област на Руската Федерација. Наменет е за потребите на Светското првенство во фудбал 2018 година, чиј домаќин е Русија. Граден е од јуни 2015 година до ноември 2017 година, а трошоците за изградба изнесуваа 17,8 милијарди руски рубли. Сместивоста на стадионот за светското првенство била 35 000 места, а по првенството сместивоста се намалила на 25 000 места.
Целата површина околу стадионот има површина од 24,4 хектари, вкупната површина на објектот е 109.721,8 м2, додека димензиите на фудбалското игралиште се 105 × 68 метри.
1 Историја
Во април 2012 година регионалната влада ја избра француската архитектонска ''фирма Wilmotte & Associes, SA'' како изведувач за изградба на стадионот. Самиот проект вреди 17,8 милијарди руски рубли. 50% од износот беше издвоен од сојузниот буџет, а другата половина од регионалниот буџет. Изградбата започна набргу потоа. Стадионот ќе има сместивост од 25 000 места по Светското првенство во 2018 година. За да се приспособи на ова намалување, дел од покривот ќе се отстрани.
На крајот на октомври 2012 година регионалните власти објавија отворен тендер за развој на проектот и работните документи за стадионот на Светскиот куп. Победник беше Мостовик. На почетокот на март 2013 година Мостовик објави скица на стадионот, на која беше дадено работното име „Арена Балтика“.
Во јуни 2014 година, Арбитражниот суд во Омск прогласи банкрот на Мостовик, а во март 2015 година започна раскинувањето на договорот со таа компанија. На 1 април 2014 година владата го назначи ''ZAO Crocus International'' за единствен изведувач на Министерството за спорт на Руската Федерација за градежните работи. Договорот е потпишан меѓу Владата на Калининградската Област и компанијата ''Crocus International''.
Првично, регионалните власти ја разгледаа можноста за изградба на нови спортски објекти во центарот на градот, на местото на сегашниот стадион. Конечно, во декември 2014 година беше најавено дека Октјабрскиот остров ќе биде локацијата на новиот стадион, иако постои честа можност за поплави, а за да се работи на тоа ќе бидат потребни дополнителни финансиски инвестиции.
На 10 август 2015 година стана познато дека стадионот официјално ќе го носи името „Стадион Калининград“. Предвидено е да се одиграат четири натпревари во групната фаза на Светското првенство.
2 ФИФА Светско првенство 2018 година
Датум, Време, Тим # 1, Резултат, Тим # 2, Група, Број на посетители
16 јуни 2018 година, 21:00 часот, Хрватска, 2 : 0 , Нигерија, Група Д, 31 136
22 јуни 2018 година, 20:00 часот, Србија, 1 : 2 , Швајцарија, Група Е, 33 167
25 јуни 2018 година, 20:00 часот, Шпанија, 2 : 2 , Мароко, Група Б, 33 973
28 јуни 2018 година, 20:00 часот, Англија, 0 : 1, Белгија, Група Г, 33 973
3 Поврзано
* Светско првенство во фудбал 2018 година
* Калининград
Худисаурус

''Худисаурус'' (што значи „гуштер пеперутка“) — тревојаден род од сауроподски диносаурус од Кина. Фосилните остатоци од ''Худисаурусот'' биле пронајдени во 1993 година од кинеско-јапонска експедиција во близина на Кикетаи во Шаншан, провинција Ксинџијанг. Типскиот вид ''Hudiesaurus sinojapanorum'', бил именуван и опишан од Донг Зиминг во 1997 година. Генеричкото име потекнува од мандарински ''худи'', „пеперутка“ и се однесува на рамен процес во форма на пеперутка на предната основа на ’рбетниот столб. Специфичното име се однесува на членовите на експедицијата, но може да се прочита и како „централен дел“ на кинески јазик, игра на зборови за јапонската новинарска група ''Чуничи Шинбун'' (повторно „централен дел“), која го финансираше истражувањето.''Худисаурусот'' е познат само од два нецелосни примероци, откриени во седиментите во басенот Турпан, еквивалентен на формацијата Калажа на басенот Јунггар, што можеби датира од доцната јура. Типскиот примерок (IVPP V 11120) е претставен само со многу голем преден грбен пршлен. Друг делумен скелет од очигледно помала единка пронајдена на околу еден километар од холотипот, кој се состои од скоро целосна десна нога и заби. Примерокот IVPP P. 11121, од Донг бил упатен на овој вид. Пол Апчурч во 2004 година го отфрли идентитетот поради недостаток на материјал што се соовпаѓал.
Иако примероците се фрагментарни, се верува дека ''Худисаурусот'' бил многу голем, дури и за сауроподи, со оглед на значителната должина на центарот на ’рбетниот столб од 55 сантиметри. Неговата должина на телото се проценува на 20 до 30 метри. Во 2016 година, Грегори С. Пол ја проценил неговата должина на 25 метри и неговата маса на 25 тони. Во 2020 година, Молина Перес и Лараменди дале поголема проценка од 30,5 метри и 44 тони, што сугерира дека пршлениот може да биде цервикален наместо торакален, во кој случај животното би било 32 метри и 55 тони.
Донг сметал дека ''Худисаурусот'' е можеби поврзан со ''Маменчисаурусот'' и според тоа го сместил во Маменчисауридија. Апчурч во 2004 година ја ограничи прецизноста на поопшта Еусауропода.
Пјасино

Езеро Пјасино (руски: Пясино) е големо слатководно езеро во Краснојарскиот крај, северо-централен дел на Русија. Се наоѓа на 69,67° северна географска ширина и 87,86° источна географска должина и има површина од 735 км². Многу реки се влеваат во езерото, вклучувајќи ја и Амбарнаја. Водата од езерото се појавува како река Пјасина. Езерото замрзнува во октомври и останува под мраз до јуни. Загадување од околината се случува со загадена отпадна вода од металуршките постројки на градот Нориљск. Поради загаденоста ова езеро речиси и да нема рибен фонд во него. Извршени биле еколошки студии и компаративна анализа на податоците за концентрациите на тешки метали како што се Cu, Ni, Zn, Cd и Hg, кај риби, мов, лишаи, перифитон, хидрични почви и снег во околината на Нориљск и завршува во повеќето северни делови на полуостровот Тејмир. Концентрациите на тешки метали во црниот дроб бурбот биле најголеми во езерото Пјасино во споредба со другите студиски региони кои биле оддалечени повеќе од 100 км.
Курск кратер

Курск е ударен кратер кој се наоѓа во Курската област во Русија .
Голем е 6 километри во пречник и се претпоставува дека е стар 250 ± 80 милиони години (карбонифер до рана јура). Кратерот не е изложен на површината.
Олга Краско

Олга Јуриевна Краско е руска глумица. Таа е родена на 30 ноември 1981 година во Карков, Советски Сојуз (денешна Украина ). Олга глумела во руски театарски продукции и била единствената жена во главната улога на филмот ''„Турски гамбит“'' (2005).
1 Биографија
Краско дипломирала на Уметничкото Театарско училиште во Москва во 2002 година.
2 Филмографија
* 2001 година - ''Приказни за жандармите'' (''Четнике хуморески'', на чешки јазик) како Клауди
* 2002 година - ''Неуспехот на Поаро'' како Флора
* 2003 година - ''Четнике хуморески 2'' (''жандармски''''приказни 2'', на чешки јазик) како Клауди
* 2004 година - ''Папа'' како Тања
* 2005 година - ''Турскиот гамбит'' како Варвара Суворова
* 2005 година - ''Време е да се соберат камења'' како Нелија
* 2005 година - ''Лов на Иберија'' како стјуардеса
* 2005 година - ''Есенин'' како Лена
* 2007 година - ''Маша и Море'' како Маша
* 2007 година - ''Валери Карламов.''''Дополнително време'' како Ирина Карламова
* 2007 година - ''Четнике хуморески 3'' (''жандармски''''приказни 3'', на чешки јазик) како Клауди
* 2010 година - В''о стилот на џезот'' како Ирина
* 2013 година - ''Шерлок Холмс'' како Лиза Бејкер
* 2015 година - ''Територија'' како Гауда Холивуд
Георги Мартињук

Георги Јаковлевич Мартињук се родил на 3 март 1940 година, а починал на 13 февруари 2014 година. Тој бил руски филмски и театарски глумец.
1 Биографија
Тој се родил во Оренбург во 1940 година и дипломирал на Руската академија за театарска уметност во 1962 година. Во 2003 година го именувале за Народен уметник на Русија .
2 Личен живот
Тој бил во брак со глумицата Валентина Маркова сè до неговата смрт. Починал на 3 февруари 2014 година во Москва по долго боледување на 73-годишна возраст.
3 Филмографија
Година, Наслов, Улога, Белешки
1963 година, ''На твојот праг'', Ранени в поезде
1964 година, ''Тишина'', Константин Корабелников
1965 година, ''Снежната бура'', Бурмин
1965 година, ''Имаше еден стар пар'', Валентин - зијат
1966 година, ''Гибел Ескадри''
1968 година, ''Штитот и мечот'', Алексеј Зубов / Алоис Хаген, ТВ мини-серија
1970 година, ''Умејете ли ви жит?'', Савелиј
1971-2003 година, ''Истрага спроведена од ЗнаТоКи'', Мајор Павел Замнански / Замнански
1972 година, ''Зорите тука се тивки'', Лужин, градоначалник
1977 година, ''Град со утра до полноќ'', Сергеј Филипович
1986 година, ''Првиот коњ''
1995 година, ''Ситници на животот'', ТВ серии
Гасно поле Медвежје

Гасното поле Медвежје е наоѓалиште на природен гас кое се наоѓа во автономниот округ Јамало-Ненец. Откриено е во 1967 година и го развило претпријатието Гаспром. Производството започнало во 1972 година и се произведува природен гас и кондензат. Вкупните докажани резерви на полето на гас Медвежје се околу 83 трилиони кубни метри (2370 км³), а производството во 2013 година се планирало да биде околу 4,89 милијарди кубни метри / ден.
Гасно поле Оренбург

Гасното поле Оренбург е поле на природен гас кое се наоѓа во Оренбургска област во Русија. Откриено е во 1966 година и го развило претпријатието Гаспром. Производството започнало во 1972 година и се произведува природен гас и природен гас кондензат. Вкупните докажани резерви на полето на гас во Оренбург се околу 62 трилиони кубни метри (1770 км <sup>3</sup> ). Од 2013 година производството се очекувало да биде околу 1,7 милијарди кубни метри на ден.
Лосиласаурус

''Лосиласаурус'' (што значи „Лосила гуштер“) — род на сауроподски диносаурус од доцната јура и можеби раната Креда на југоистокот од Шпанија. Типскиот вид на туриасаурскиот ''Losillasaurus giganteus'' бил откриен во формацијата Вилар дел Арзобиспо а подоцна во формацијата Праја де Аморејра-Порто Ново (во рамки на формацијата Лоуринха) во Валенсија и официјално е опишан од страна Касановас, Сантафе и Санц во 2001 година. Холотипскиот материјал е од субадолог и вклучува дел од череп, целосни цервикални, дорзални, сакрални и опашки пршлени, како и неколку фрагменти, скелетни елементи од екстремитетите, вклучително и коска, улна, полупречник и метакарпал, стернални плочи и од карлицатa: илиум, ишиум и пубис. Родот се одликува со димензија и облик на нервниот ’рбет на проксималните опашки пршлени. Хумерусот е 143 сантиметри долг, кој и покрај тоа што е од примерок од субадолците е во рамките на 20% од големината на ''Паралитиан''. Проценката на големината предложена од Франциско Гаско во неговиот магистерски труд е 15 метри и 12 до 15 тони.
1 Опис
Неколку примероци на ''L. gianteus'' биле опишани во 2019 и 2020 година. Еден таков примерок (SNH 180) се состои од еден преден каудален пршлен, додека друг (холотипот) се состои од делумен череп со заби и делумен посткраниален скелет. Според Рафаел Ројо-Торес ''и сор.'', примерокот им помага на научниците да ја разберат варијацијата на забите, овозможува позиционирање на изолирани заби во облик на срце во черепот и демонстрира хетеродонција во Туријасаурија.
Сергеј Курзанов

Сергеј Михаилович Курзанов е руски палеонтолог во Палеонтолошкиот институт на Руската академија на науките. Тој е познат по својата работа во Монголија и екс- советските републики во Средна Азија. Во 1976 година го објавил откривањето на ''Алиорамус'' , а во 1981 година го објавил откривањето на ''Авимимус''.
Во 1998 година еден вид диносаурус од Монголија го именувале како ''Altirhinus kurzanovi'' во негова чест.
Гасно поле Бованенково

Гасно поле Бованенково — наоѓалиште на природен гас кое се наоѓа во автономната област Јамало-Ненец. Ова наоѓалиште го откриле е во 1972 година и го развило претпријатието Гаспром. Производството започнало во 2012 година и се произведува природен гас и кондензат. Вкупните резерви на полето на гас во Бованенково се околу 171,5 билиони кубни метри (4900 × 10 <sup>9</sup> м³), а производството се претпоставува дека е околу 11 милијарди кубни метри / ден. Гасното поле Бованенково е дел од проектот Јамал.
1 Транспорт
Полето со гас го користи аеродромот Бованенково .
Абаканија

''Абаканија'' е истребен род на corynexochid trilobite во семејството Corynexochidae . Овие видови постоеле за време на сцената во Ботомија, која траела од 524 до 518,5 милиони години. Абаканија е од периодот на Камбријан .
1 Распространетост
*''A. superba се'' јавува во Долна Камбријска Руска Федерација (Ботомијан, Санастикгол Пролет, Санастикгол формација, Регион Алтај-Сајан, 49,4 ° Север, 136,4 ° Е).*''A. crassa'' е присутна во Долен Камбриј на Руската Федерација (Ботомијан, дел од реката Кија, ''зона Полиеласпис'', формација Уса, Кеморово, Кузнецк Алатау, 56,0 ° Север, 88,0 ° Е).
Син автопат (туристичка рута)

„Син автопат“ е меѓународна туристичка рута од Норвешка преку Шведска и Финска до Русија.
1 Глетки
Оваа туристичка рута ги следи античките водни патишта од Атлантскиот Океан до езерото Онега. Постојат голем број езера и реки покрај патот. Има огромни области со тајги, и може да се види дел од Скандинавските Планини во Норвешка и западна Шведска.
Покрај „Синиот автопат“ има и многу рурални села и градови.
2 Развојот на синиот автопат
* Идејата за пат низ Северна Европа се родил во 1950 -тите
* Здружението Син автопат е формирано во Шведска во 1963 година
* Ферибот во текот на целата година помеѓу Умео и Вааса во 1972 година
* Синиот автопат станал европски автопат во 1973 година
* Прекугранична линија на јавни автобуси помеѓу Му и Рана и Умео е воспоставена во 1989 година (услугата е повлечена во 2014 година помеѓу Мо и Рана и Хемаван )
* Граничниот премин (Ниирала / Вјарцилја) со Русија е отворен во 1990 година
* Автопатот Син пат се проширил до Пудож, Русија, во 2000 година
3 Галерија
4 Поврзано
* Европска рута Е12
Бели (остров)

Островот Бели (|Белый остров) — релативно голем остров во Карското Море покрај врвот на полуостровот Јамал, Сибир, Русија. Во близина на северозападниот врв на островот, се наоѓа експерименталната станица „Попов“.
1 Географија
Островот Бели зафаќа површина од 1.810 км<sup>2</sup>. Покриен е со тундра, но и со некои лишаи, треви и грмушки од ракита (Salix purpurea) растат за време на потоплите сезони. Од копното е одделен со теснецот Малигина, од 8 до 10 км широк звук кој е замрзнат поголемиот дел од годината. Земјата е прилично рамна, има само 12 метри надморска височина, а островот е преполн со мали езера и езерца. Бидејќи е во Северниот Поларник, зимите се долги и студени, просечната годишна температура е -10,6C°. Во февруари, просечните температури се -24,2С° достигнувајќи рекордно ниско ниво од -59С°. Летото се одликува со магла, со просечна температура од + 5,3С°. Областа е предмет на поларни падови и општа циклонска активност.
Овој остров припаѓа на автономниот округ Јамало-ненецки, кој е северен дел од административната поделба на Русија во Тјуменската област.
1.1 Соседни острови
Во рамките на широкиот источен залив на островот Бели има 10 км долг остров наречен Безимјани. Остров Табанго и Остров Тјубтсјанго се наоѓаат на 20 км јужно од островот Бели.
1.2 Научно истражување
Островот Бели е место на истражување на Арктикот поради неговата далечна и ненаселена природа. Истражувачките станици тука се користат за да се испитаат промените во Арктичкиот круг како резултат на климатските промени и ефектите од руската нафтена индустрија, каде што нејзината непроменета почва се користи за мерење на расеани елементи во споредба со почвата на копното.
2 Наводи
* Сателитски погледи на руската експериментална станица Полирнаја Стантија Бели:
Светлана Криучкова (глумица)

Светлана Николаевна Криучкова е советска и руска глумица. Таа е родена на 22 јуни 1950 година.
Родена е во Кишинев, Молдавска ССР. Од 1975 до 1989 година била во брак со Јуриј Векслер, а во 1990 година се омажила за Александар Молодцов. Има по едно дете и од двата брака .
1 Избрана филмографија
1.1 Филм
Година, Наслов, Улога, Белешки
1975 година, ''Не може да биде!''(Не може быты! ), Зинаида (Зинулија), сопруга на Никола
1976 година, ''Постариот син(Старший сын)'', Соседот на Сарафанов, Наталија Макарска
1979 година, ''Безимена звезда''(Безымянная звезда), Мадмазел Куку
1981 година, ''Пес на Баскервил''(Собака Баскервилей), Госпоѓица. Баримор
1981 година, ''Семејни односи''(Родня), Нина
1983 година, ''Ако му верувате на Лопотухин.''''.''''.''(Если верить Лопотухину. . . ), Ала Константиновна
1984 година, ''Плашилото''(Чучело), Тетка Клава
1987 година, ''Курир''(Курьер), Зинаида Павловна
1988 година, ''Светла личност''(Светлая личность), Сегидилија Карповна
1994 година, ''Поплавата''(Наводнение), Пелагија
''Изгорени од Сонцето''(Утомлённые солнцем), Мохова
2000 година, ''Стари Зацрнувања''(Старые клячи), Маша
2005 година, ''Брежњев''(Брежнев), Викторија Брежнева
2009 година, ''Закопај ме позади табличката''(Похороните меня за плинтусом), Баба
1.2 Телевизија
Година, Наслов, Улога, Белешки
1972 година, ''Голема пауза за училиште''(Большая перемена), Нели
2007 година, ''Ликвидација''(Ликвидация), Тетка Песија
2013 година, ''Шерлок Холмс''(Шерлок Холмс), Кралицата Викторија
2 Награди и номинации
* Почесен уметник на РСФСР (1983)
* Народен уметник на РСФСР (1991) * Награда „Златен орел“ за најдобра глумица во ''Похороните менија за плантисум''&mdash; номинирана (2010)
* Добитник на две награди Ника (1990, 2010)
* Награда Станиславски (2020)
Холм (Новгородска област)

Холм ( |Холм) е град на северозапад на европскиот дел на Руската Федерација . Најјужна градска населба е на подрачјето на Новгородската област и административен центар на Холмскиот реон. Во градот се наоѓа и управата на блискиот Рдејски резерват на природата.
Според проценките на Националната статистичка служба за 2014 година во градот живееле само 3 633 жители.
1 Географија
Градот Холм се наоѓа на крајниот југ на Новгородската област, во преодното подрачје од Валдајските ридови на југ до Прииљмењска низина на север. Лежи на надморска височина од 65 m, на местото каде што нејзината притока Куња се влева во реката Ловат (двете припаѓаат на басенот на езерото Иљмењ ). Сместен е на околу 201 км јужно од административниот центар на регионот Велики Новгород.
Градот е поврзан по пат со Стараја Руса (R51), Великије Луки (R51) и со Марјово и Демјанск.
2 Историја
Холм се развил на многу поволно место на левиот брег на реката Ловат, низ која од најраните времиња минувале најважните варјашки трговски патишта до Византија. Првите пишани информации за населбата датираат од 1144 година каде што се спомнува одморалиштето ''Холмска погост'' ( |Холмский погост) во која се одвивала интензивна трговска активност со лен, садови, коњска опрема. Поради своето големо значење, населбата била мета на чести напади и опсади од страна на литванските, полските и шведските кнезови и армии низ целиот среден век.
Населбата Холм во 1777 година добила официјален статус на град во рамките на Псковската губернерија на Руската Империја, а во исто време му беше доделен статус на окружен центар. На крајот на XIX век, Холм се сметал за еден од најважните занаетчиски центри во тој дел од земјата, а имало особено бројни работилници во кои биле изградени помали речни бродови и разни помали речни пловни објекти. Во 1927 година станал административен центар на Холмскиот реон.
За време на Втората светска војна, градот и неговата околина доживеале страшно уништување и тој бил под окупација на трупите на Вермахт од 3 август 1941 година до 21 февруари 1944 година. За време на војната, градот бил уништен до неговите темели и неговото старо значење никогаш не било обновено.
3 Население
Според податоците од пописот во 2010 година градот во живеат 3 829 жители, додека според проценките на Националната статистичка служба за 2014 година градот имал 3 633 жители.
+Движење на бројот на жителите, 1897 година, 1939 година, 1959 година, 1970 година, 1979 година, 1989 година, 2002 година, 2010 година, 2014 година
5 894, 6 071, 2 977, 3 827, 4 435, 4 849, 4 325, 3 829, 3 633
4 Поврзано
* Новгородска област
* Холмски реон
* Рдејски резерват на природата
Арон (комитопул)

Арон (10 век) ― комитопул, брат на Цар Самоил, трет син на комесот Никола.
Учествувал во отрфлањето на бугарската врховна власт (969 година) од страна на комитопулите во југозападна Македонија и во востанието против Византија (976 година).
1 Смртта на Арон
Смртта на Арон останува посебна загатка, бидејќи изворите кои ја споменуваат се крајно несогласни. Од освртот кој го дава Скилица за поединечната судбина на секој од Комитопулите изгледа дека Арон е убиен пред 986 година.
Меѓутоа, една белешка од Михаил Деволски покажува дека заедно со Самоил кај Трајановите порти (986 год.) се бореле и Арон и Роман. Постои претпоставка дека под овие имиња всушност се кријат имињата на Јован Владислав и Гаврил Радомир. Вистина, упадливо е дека во подоцнежните извори неговиот син Јован Владислав често се нарекува Арон. Под тоа име го забележале, просторно и временски оддалечени од настаните, Јахја Антиохиски и Адемар од Шабан, но и Михаил Псел, чија грешка е до тој степен тешко објаснива, бидејќи извор на информациите му бил Алусијан, синот на Јован Владислав. Меѓутоа, не е познат друг случај на Михаил Деволски да го нарече Јован Владислав по татковото име.
По Битката кај Трајановата Врата, дошло до меѓусебни несогласувања, кои не се целосно познати. Според Скилица, Арон бил настроен провизантиски и настојувал да ја приграби сета власт во државата. По наредба на Самоил, бил убиен во околината на Раметаница, а заедно со него била ликвидирана речиси целата негова фамилија, освен неговиот син Јован Владислав.
2 Наводи
Нариндасаурус

''Нариндасаурус'' (што значи „гуштер од заливот Наринда“) — род на туријасауриски сауроподски диносаурус од формацијата Исало III од средната Јура на Мадагаскар. Типскиот вид ''N. thevenini'' бил официјално опишан од Ројо-Торес ''и сор.'' во 2020 година. Холотипот, кој се состои од еден примерок, моментално се чува во францускиот национален природно научен музеј од 1906 или 1907 година.
Студиите за утврдување на возраста извршени со употреба на броеви на прстени за раст укажуваат на тоа дека на овој сауропод му биле потребни 31-45 години за да достигне полова зрелост и бил релативно брз со оглед на присуството на голема количина на фиброламеларни коски.
1 Откривање и именување
Холотипот е откриен во формацијата Исало III околу 1906 година и кратко бил запишан од Пол Лемоин во 1906 година. Арманд Тевенин (1861-1942) прв го дијагностицирал ''Нариндасаурус''. Во 1907 година, тој го смести во рамките на сега веќе застарениот вид „''Bothriospondylus madagascariensis''“. Накратко бил споменат во 1972 година и бил ревалоризиран во 2008 и 2010 година како посебен таксон и не-неосауроподски еузауропод. Тој бил класифициран како туријасаур во 2016 година. Видот ''Narindasaurus thevenini'' бил официјално именуван во 2020 година.
Холотипот се состои од делумен скелет составен од десен максиларен или премаксиларен заб (MNHN MAJ 423), преден каудален пршлен (MNHN MAJ 424), заден каудален пршлен (MNHN MAJ 426), среднопреден шеврон (MNHN MAJ 425 ), десна улна (MNHN MAJ 427), десна тибија (MNHN MAJ 428), десна фибула со прикачен дистален шеврон (MNHN MAJ 429) и лев пабис (MNHN MAJ 430).
2 Галерија
Елена Наумовска - Аргир

Елена (Костова) Наумовска - Аргир (псеводним ''Илинка''), ( во — 8 октомври 2002 во Скопје) — македонски партизан, учесник и раководител во НОВ.
1 Животопис
Била активен член на друштвото Есперанто од ''„Крушево“.'' Во 1940 година раководела со комисијата за работа со жените при месниот комитет на КПЈ во Крушево. На 22 јуни 1942 година официјално е формиран крушевскиот партизански одред ''„Питу Гули“'', иако своите активности ги почнал од април истата година. Одредот одржал повеќе митинзи на територијата помеѓу Крушево, Македонски Брод и Кичево, а извел и повеќе воени акции против бугарските фашистички сили, меѓу кои во селата: Прибилци, Кочиште, напад на рудникот Цер и други. Меѓу борците имало и жени. Една од нив била Елена Костова Аргирова, која се истакнала со своите активности уште пред почетокот на НОВ. Средбите биле во организација на Костадин Попоски и Цветан Илиевски. На средбите, од Одредот присуствувале Наум Наумовски - Борче, Шула Мина и Ели Аргирова.
Бугарскиот воен суд во Прилеп, кон крајот на 1942 година, ја осудил Елена Наумова'''' заедно со Антигона Стерјова Туфа, Ефросина Михајлова Димитрова, исто така борци во одредот ''„Питу Гули“'' и Ефигени Николова Стерјова, водач на женска просветна група, биле осудени од 15 до 20 години строг затвор.
Потоа таа се приклучила на Мавровско-кичевскиот НОПО, додека од август 1943 година таа е член на баталјонот „''Мирче Ацев“''. Како заменик-политички комесар таа била дел ѝ од Македонско-косовската ударна бригада. Нејзината воена активност ја продолжила и во Македонската ударна бригада, најпрво како заменик политички комесар на баталјон, а потоа и на целата бригада.''''
2 Одликувања
Носители на високото одликување ''„Партизанска споменица од 1941“'' од Крушево се жените-борци: Елена Костова Аргирова, Сина Димитриовска Михајлова и Вергула Кардула.
Арсениј Солунски

Арсениј Солунски (14 век) ― културен и книжевен деец од Солун.
Работел како ѓакон во Солун, а по навлегувањето на Турците во Македонија, заминал за Палестина. Таму останал седумнаесет години. Автор е на еден патопис, во којшто го опишува неговото патување низ Палестина. Делото е зачувано тринаесет преписи што настанале во периодот помеѓу 16 и 17 век. Најстариот од нив е напишан на традиционален црковнословенски јазик, со јусов правопис, а според јазичните особини се смета дека авторот бил од македонско потекло.
1 Наводи
Руски боречки вештини

Постојат голем број стилови боречки вештини и школи со руско потекло. Традиционалните руски борби со тупаници постојат од 1-ви милениум н.е. Тоа било забрането во Руската Империја во 1832 година.  Меѓутоа, тоа борење потоворно заживеало по распадот на Советскиот Сојуз.
За време на советската ера, владата сакала да создаде и воени борбени системи рака на рака и борбени спортови, што резултирало со создавање на самбо. Во текот на 1980-тите и по падот на комунизмот, повторно се разбудил интересот за народните боречки вештини. Преку етнографска студија се појавиле многу нови стилови засновани врз народните стилови.
1 Руска борба со тупаница
Руската борба со тупаници (руски - Кулачный бой ''момче Кулачнија'' „борба во тупаница, пугилизам) е традиционален бокс на Русија со голи тупаници. Најраните извештаи во врска со овој спорт датираат во 13 век.
2 Самбо
Самбо (руски: сàмбо; ru) е руска боречка вештина и борбен спорт. Зборот „САМБО“ е кратенка за ''САМ озаштита без оружје'', што буквално се преведува како „самоодбрана без оружје“. Самбо е релативно модерен, бидејќи неговиот развој започна во раните 1920-ти од Советската црвена армија за да ги подобри нивните борбени способности од рака на рака. Наменето е спојување на најефикасните техники на другите воени вештини, самбо потекнува од јапонско џудо, меѓународни стилови на борење, плус традиционални народни стилови на борење како што се: ерменски кох, грузиска чидаоба, романски тринта, татарски кријаш, узбекистански кураш, монголски капсагај и азербејџански гулеш.
Пионери на самбо беа Виктор Спиридонов и Василиј Ошчепков. Ошчепков починал во затвор како резултат на политичките чистки во 1937 година по обвинувањата дека бил јапонски шпион. Ошчепков поминал голем дел од животот живеејќи во Јапонија и тренирајќи џудо под водство на неговиот основач Кано Џигоро. Двајцата Руси самостојно развија два различни стила кои на крајот се вкрстиле и станаа познати како Самбо. Во споредба со системот заснован на џудо на Ошчепков, тогаш наречен „Борење во слободен стил“, стилот на Спиридонов бил помек и помалку зависен од силата. Ова во најголем дел се должел на повредите на Спиридонов здобиени за време на Првата светска војна.
Анатолиј Карлампиев, ученик на Ошчепков, често се сметал за основач на спортско самбо. Во 1938 година, тој бил признат како официјален спорт од Спортскиот комитет на СССР.
3 Систем
Система е руска боречка вештина. Обуката вклучува, но не е ограничена на: борба против рака, борба со тепачки, борба со ножеви и обука за огнено оружје. Обуката вклучува вежби и спаринг без поставени кати.
4 АРБ
АРБ (руски: Армейский Рукопашный Бой; ; „Армиска борба со рака“) е руска воена уметност за обука за приеми за заштита и напади, која вклучува многу функционални елементи од арсеналот на поединечни борбени раце и борбени вештини од целиот свет, и се користи во вистински борбени активности.
КК Спартак Санкт Петербург

КК Спартак Санкт Петербург ( |BC Spartak Saint Petersburg) е поранешен руски кошаркарски клуб од Санкт Петербург.
1 Успеси
1.1 Национални
* Првенство СССР :
* Првак (2): 1975, 1992 година.
** Вицешампион (8): 1970, 1971, 1972, 1973, 1974, 1976, 1978, 1991
** Третопласирани (5): 1969, 1981, 1985, 1986, 1987 година
* Руска Супер лига :
** Третопласирани (1): 1993 година
* Руска професионална кошаркарска лига :
** Третопласирани (1): 2013 година
* Куп на СССР :
** Победник (2) : 1978, 1987 година.
* Куп на Русија :
** Победник (1) : 2011 година.
1.2 Меѓународни
* Куп Рајмунд Сапорте :
** Победник (2): 1973, 1975 година.
** Финалист (1): 1971 година.
2 Познати играчи
* Перо Антиќ
* Патрик Беверли
* Ендру Визнески
* Анри Домеркант
* Владимир Драгичевиќ
* Никола Драговиќ
* Душан Ѓорѓевић
* Миха Зупан
* Андреј Кириленко
* Евгениј Колесников
* Никита Курбанов
* Лукас Маврокефалидис
* Дамир Маркота
* Антон Понкрашов
* Петар Поповиќ
* Зек Рајт
* Милован Раковиќ
* Јанис Стрелнијекс
* Дижон Томпсон
* Јотам Халперин
3 Попознати тренери
* Јуре Здовц
Аријан

Аријан од Никомедија, наречен и Флавиј Аријан (89 година - 145/6 година од нашата ера) од Никомедија (денес Измит во Турција) ― писател, историчар и извор за историјата на Александар Македонски.
Тој направил блескава кариера во времето на владеењето на царот Хадријан. Најпрво бил избран за конзул, а потоа за гувернер на провинцијата Кападокија (периодот помеѓу 131–137 година). По смртта на Хадријан се повлекол во Атина и започнал да се занимава со книжевна работа. Најзначајно негово дело е „Александровата анабаза“ („Историја на војните на Александар“), во седум книги.
По примерот на Ксенофонт, Флавиј Аријан пишувал философски, историски и воени записи, така што на шега бил наречен ''Xenophon redivivus''. Исто така, тој бил под лвијание и на постарите извори (Птолемај, Аристобул и други). Од зачуваните истории за Александар Македонски, овој негов труд се смета за најрелевантен. Во него е зачувана официјалната традиција за Александар, лишена од фантастичните приказни и анегдоти, како и од морализаторските расудувања што се среќаваат кај другите сочувани извори. Значајно е, исто така и неговото дело „Индиска историја“ (Индике) во кое ја опишува пловидбата на Неарх од устието на Инд до Персискиот Залив. Тој е важен извор и за периодот непосредно по смртта на Александар и за поделбата на власта меѓу дијадосите. Тие настани ги опишал во делото ''„Настаните по Александар“'', кое има десет книги. Овој негов труд бил преработен во третиот век од атинскиот историчар Дексип, а негови изводи се зачувани кај цариградскиот патријарх Фотиј I (9 век).
Флавиј Аријан му бил ученик на Епиктет и по неговата смрт објавил неколку дела во кои ги изложил етичките погледи на својот учител. Такви се делата: „Разговорите Епиктетови“ во 12 книги (од кои се сочувани само првите четири), „Прирачникот Епиктетов“ и „Хомилии“ во 12 книги (кои не се сочувани.
1 Наводи
Демјанск

Демјанск ( |Демя́нск) е населено место со административен статус на мало гратче ( |посёлок городского типа) на северозапад на европскиот дел на Руската Федерација. Сместен е во јужниот дел на Новгородската област и административно му припаѓа на Демјанскиот реон, кој е и административен центар.
Според проценките на Националната статистичка служба за 2014 година во градот живееле само 4 859 жители.
1 Географија
Градот Демјанск се наоѓа во јужниот дел на Новгородската област во рамничарското подрачје познато како ''Демјанска низина'' (микро-целина на Прииљменската низина). Реката Јавоњ, притока на реката Поле и дел од басенот на езерото Иљмењ, тече низ градот. Сместен е на околу 181 километар јужно од административниот центар на областа Велики Новгород.
2 Историја
Првите пишани информации за населбата се пронајдени во еден летопис од 1406 година каде што се споменува како тврдина ''Демонска''( ''Деман, Демјан'').
Во 1824 година поранешното село со административна одлука било трансформирано во град и административно седиште на новооснованиот Демјански округ. Во 1927 година станал седиште на истоимениот реон, но исто така го изгуби својот градски статус и повторно станува селска населба.
Населбата била тешко оштетена во борбите меѓу советските и германските трупи за време на Втората светска војна (под германска окупација од 9 септември 1941 година до 21 февруари 1943 година)
Тој го има сегашниот административен статус на урбано гратче од декември 1960 година.
3 Економија
3.1 Индустрија
Постоечките претпријатија во Демјанск служат индустрија за дрво и храна.
3.2 Транспорт
Демјанск се наоѓа на патот што ги поврзува Јазелбитси и Стараја Руса. Постојат и локални патишта. Има сообраќај со автобуси со потекло од Демјанск.
4 Култура и рекреација
Демјанск содржи тринаесет објекти класифицирани како културно и историско наследство од локално значење. [12] Тука спаѓаат голем број згради од поранешниот центар на ујездите пред 1917 година, вклучувајќи затвор, археолошки споменик и голем број гробници на војници паднати во Втората светска војна.
Демјанск е домаќин на Демјанскиот Окружен Музеј.
5 Население
Според податоците од пописот во 2010 година во градот живееле 5 536 жители, додека според проценките на Националната статистичка служба за 2014 година градот имал 4 859 жители.
+Движење на бројот на жителите, 1939 година, 1959 година, 1970 година, 1979 година, 1989 година, 2002 година, 2010 година, 2014 година
2 441, 3 752, 4 319, 5 158, 5 999, 5 825, 5 365, 4 859
6 Поврзано
* Новгородска област
* Демјански реон
* Јавоњ
Сеизмичка трага

Во сеизмологијата, сеизмичката трага се однесува на снимената крива од еден сеизмограф при мерење на движењето на земјата. Името потекнува од кривата нацртана од сеизмограф додека ролната од хартија се вртела и иглата оставила трага од која може да се извлечат информации за под површината. Денешните инструменти ги снимаат податоците дигитално, а зборот трага значи дека е дигиталната крива.
1 Комплексна сеизмичка трага
Снимената сеизмичка трага се смета за вистински дел од комплексната трага. Со фазно поместување на снимената трага за 90 степени, можеме да го добиеме имагинарниот дел од сложената трага. Сложената сеизмичка трага е комплексна функција чијшто реален и имагинарен дел се претходно споменатите. Од сложената трага, сега може да се дефинираат сеизмички атрибути како што се сложената амплитуда, фаза, моментална фаза и моментална честота.
Сеизмичка зона

Во сеизмологијата, сеизмичката зона или сеизмичкиот појас е област на сеизмичност што потенцијално ја дели заедничката причина. Може да биде и регион на картата за која се претпоставува заедничка стапка на сеизмичност со цел да се пресметаат веројатните движења на земјата. Застарена дефиниција е регион на карта во кој е потребно заедничко ниво на сеизмички дизајн.
Тип на сеизмичка зона е Вадатиово-Бениофовата зона што одговара на надолната плоча во зоната на подвлекување.
1 Поврзано
* Сеизмичка зона Шарлeвуа (Квебек, Канада)
* Сеизмичка зона Нов Мадрид (Среднозападни Соединети Држави)
* Југозападна сеизмичка зона (Западна Австралија)
Зби

''Зби'' е исчезнат род на туриасаурски сауроподски диносаурус познат од доцната јура од формацијата Луринха, во централна западна Португалија. Содржи еден единствен вид, ''Zby atlanticus''. Името го добил по Георгес Збишевски, кој студирал геологија и палеонтологија на Португалија.
1 Опис
''Зби'' првпат бил опишан и именуван од Октавио Матеус, Филип Д. Манион и Пол Апчерч во 2014 година, а типскиот вид е ''Zby atlanticus'', иако првично се сметало дека е ''Turiasaurus riodevensis''. Познат е единствено од неговиот холотип, тесно поврзан делумен скелет, вклучително и целосен заб со корен, фрагмент од цервикален нервен лак, преден шеврон и скоро целосен десен пекторален појас и предни екстремитет. ''Зби'' е диференциран од другите сауроподи врз основа на четири автопоморфии, вклучително и истакнат задниот дел кој излегува на гребенот на хумерусот на ниво на делтопекторален гребен. ''За Зби'' се сугерира дека е тесно поврзан со ''Turiasaurus riodevensis'' од Шпанија и Португалија, засновано врз неговата морфологија, екстремната антеропостериорна компресија на проксималниот крај на палечната коска и силното откосување на страничната половина на крајниот крај на палечната коска, додека некои други предните екстремитети ги разликуваат овие два рода. Речиси сите други анатомски одлики укажуваат на тоа дека ''Зби'' е не неосауропод еусауропод, потврдувајќи ја својата позиција како туриасаур. Се проценува дека Зби има должина од околу 16 до 18 метри.