Замок Хапсалу

Замокот Хапсалу (исто така епископски замок Хапсалу, |Haapsalu piiskopilinnus, или поедноставно ''Епископски замок'') — замок со катедрала во Хапсалу, Естонија, основан во тринаесеттиот век како седиште на Епископијата Езел-Вик. Според легендата, за време на полна месечина во август, на внатрешниот ѕид на капелата се појавува слика на девицата „Белата Дама“.
1 Историја
Во 1228 година, надбискупот на Рига, Алберт од Рига, формирал нова епархија составена од Ланема, Сарема и Хиума и го назначил Готфрид, игумен на цистерцијанскиот манастир Дунаминде, за епископ. Епископијата била создадена како држава на Светото Римско Царство на 1 октомври 1228 година, од страна на Хенри, крал на Римјаните. Папскиот легат Вилхелм од Модена ги утврдил овие граници трајно во 1234 година. Првата резиденција на Епископијата Езел-Вик се наоѓала во замокот Лихула, каде што со помош на Ливонските мечоносци била изградена тврдината. Во обид да се избегнат конфликти со влијателниот ред, епископот ја префрлил резиденцијата на епархијата во Перну, каде што била запалена од Литванците десет години подоцна. Нов центар за епархијата бил избран во Хапсалу, каде што започнала епископска тврдина и катедрала. Изградбата на замокот продолжила три века.
2 Замок
Изградбата, проширувањето и реконструкцијата на тврдината продолжиле во текот на неколку векови, а архитектурата се менувала според развојот на оружјето. Тврдината ги постигнала своите конечни димензии - површина од повеќе од 30.000 квадратни метри, дебелина на ѕидот помеѓу 1.2 и 1.8 метри и максимална висина над 10 метри – под владеењето на епископот Јоханес IV Киевел (1515–1527). На западната страна од замокот се наоѓа 29 метри висока стражарска кула што датира од 13 век, подоцна користена како камбанарија. Ѕидовите подоцна биле подигнати на 15 метри.
Внатрешните ровови и блиндажи, кои биле изградени за топови и како засолниште од бомбардирање, датираат од Ливонската војна (1558–1582), за време на која тврдината била сериозно оштетена. Ѕидовите на малиот замок и надворешното утврдување биле делумно уништени.
Во 17 век, замокот повеќе не се користел како одбранбена градба од страна на Швеѓаните, кои тогаш владееле со шведската естонска покраина. Во текот на Големата северна војна во 1710 година, Естонија паднала под руска власт, а ѕидините биле делумно срушени по команда на Петар Велики, претворајќи го замокот во урнатини.
Катедралата во Хапсалу била катедрала (т.е. главната црква) на Епископијата Езел-Вик, каде што се наоѓал престолот, официјалниот стол на Епископот и каде што работела катедралата на Епископијата. Таа е најголемата еднокорабна црква во балтичките земји, со своите 15.5 метри високи куполни сводови и површина од 425 метри квадратни.
Првиот пишан запис за црквата е повелбата на Хапсалу, каде што епископот Херман I, основачот на градот, напишал: „...ние, оние што ја основавме катедралата во Хапсалу и откако им обезбедивме на нашите канони соодветни живеалишта и приходи, одредивме одредено место како град, каде што секој што го избрал како свое место за живеење заедно со нас, би можел да се собере и да најде засолниште таму; и доколку е потребно, би можел да ја брани црквата со сите средства што им стојат на располагање.“
Изградена во 1260 година, црквата припаѓала на преодниот период од романска во готска архитектура. Првата се карактеризира со растителниот орнамент на капителната структура на пиластрите, а втората со триѕвездени (астероидни) сводови. Порталот исто така првично бил романски, а вимпергот на кружниот лак имал ниша со фигурата на светецот-заштитник. Внатрешните ѕидови биле покриени со слики, а подот се состоел од надгробни споменици на свештеници и истакнати благородници. Уникатна кружна капела за крштевање била изградена во втората половина на 14 век.
За време на Ливонската војна, Естонија станала дел од лутеранското шведско кралство. Католичката куполна црква станала црква со лутеранска конгрегација и тогаш била наречена Замска црква. Во 1625 година, шведскиот крал Густав II Адолф го продал градот Хапсалу, замокот и блискиот земјишен имот на грофот Јакоб Де ла Гарди, кој планирал да ја претвори тврдината во модерен замок. Арент Пасер, познат скулптор и мајстор-градител, бил поканет како консултант.
На 23 март 1688 година, покривот од бакарен лим на црквата бил уништен во пожар, но црквата била обновена релативно брзо. Бурата во 1726 година повторно го уништила покривот. Намалената конгрегација не можела да си го дозволи реновирањето и се преселила во градската црква. Во 19 век започнала реконструкцијата на урнатините во романтичен парк на замокот.
Во периодот 1886–1889 година, црквата била реновирана и повторно изградена. Уништениот романски портал бил заменет со псевдоготски „скалест портал“, додека постоечките фрагменти од ѕидните слики биле покриени, а надгробните плочи биле извадени од црквата. На 15 октомври 1889 година била одржана првата служба посветена на Свети Никола.
Советската окупација во 1940 година довела до затворање на црквата. За време на Втората светска војна, службите продолжиле, но во пролетта 1944 година хулигани упаднале во црквата и го уништија олтарот со олтарот, оргулите, столовите и прозорците. Во 1946 година, конгрегацијата побара од советската влада да ја стави катедралата на листата на заштитени историски споменици, но тоа не успеало. Црквата била празна со години; некое време се користела за складирање жито, па дури биле направени и планови за нејзино претворање во базен.
На Денот на мајките во 1992 година, бил осветен Мајчиниот олтар во спомен на естонските мајки убиени за време на советската окупација. Статуата на Богородица и Детето ја изработил скулпторот Хиле Палм.
3 Легендата за Белата Дама
Се вели дека во ноќите со полна месечина во август, на внатрешниот ѕид на капелата се појавува слика на девица, Белата Дама.
За време на владеењето на епископот Езел-Вик, секој каноник требало да води целомудрие и добродетелен живот според правилата на манастирот. Пристапот на жените во Епископскиот замок бил забранет со закана од смрт. Легендата раскажува дека еден канон се заљубил во естонска девојка и тајно ја довел девојката во замокот. Таа се скрила облекувајќи се како хорист и останала тајна долго време, но кога епископот повторно го посетил Хапсалу, младиот пејач го привлекол неговото внимание и тој наредил истрага за полот.
Откако ја пронашол девојката, епископот го свикал својот совет и тој одлучил девојката да биде закопана во ѕидот на капелата, а канонот да биде ставен во затвор, каде што бил изгладнет до смрт. Градителите оставиле вдлабнатина во ѕидот и девојката, со парче леб и кригла вода, била заѕидана. Некое време се слушале нејзините повици за помош. Сепак, се верува дека нејзината душа не можела да најде мир и, како резултат на тоа, таа се појавува на прозорецот на крстилницата за да тагува за својот сакан маж и да ја докаже бесмртноста на љубовта.
Музичкиот фестивал „Денови на белата дама“ се одржува за време на августовската полна месечина.