procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Елвезиево кокиче

''Galanthus elwesii'', Елвезиево кокиче - вид цветно растение од семејството Amaryllidaceae, по потекло од Балканот и Мала Азија, каде што се наоѓа во земјите Босна, Бугарија, Македонија, Грција, Србија, Молдавија, Украина и Турција.
Ова тревно повеќегодишно растение расте до 20-25 см во височина. Расте од сферична луковица, 2-3 см во дијаметар. Произведува два листа кои се тапи, линеарни и сино-зелени по боја. Цветовите се сферични, бели, висечки, 2–3 см долги. Надворешните цветни тепали се со пократки внатрешни тепали кои се засечени на врвот, стеснети кон нивната основа со зелени дамки апикално и базално. Плодот формира расцепена капсула со три вентили. Генерално, ''Galanthus elwesii'' е посилно растение од ''G. nivalis''.
1 Таксономија
''Galanthus elwesii'' бил идентификуван од британскиот ботаничар Хенри Џон Елвес при посетата на Турција во 1874 година. На почетокот на април, додека бил na планините во близина на Смирна (денешен Измир), наишол на „големото убаво кокиче кое сега го носи моето име“. Потоа формално го опишал Џозеф Далтон Хукер (1875) и го нарекол ''Galanthus elwesii'', со илустрација од В.Х. Фич во „Ботаничкото списание на Кертис“. Така, видот го носи неговото име како ботанички авторитет. Подоцна, растенијата собрани од Елвес се покажале како ''Galanthus gracilis'', но името било задржано за друг примерок.
2 Распространетост
На Балканот и во Мала Азија видот е ендемски, но станал широко распространет и на други места.
3 Одгледување
''Galanthus elwesii'' се одгледува како украсно растение во градините каде што лесно се натурализира. Луковиците засадени на есен цветаат рано напролет. Размножувањето е со одвојување на луковиците по цветањето.
Во Велика Британија, следниве ја добиле наградата за заслуги во градината на Кралското хортикултурно друштво:
*''Galanthus elwesii''*''Galanthus elwesii'' 'Comet'*''Galanthus elwesii'' var. ''monostictus''
4 Библиографија
*** see Enciclopedia Argentina de Agricultura y Jardinería
********
Papaver dubium

''Papaver dubium'' — вид на афион познат под вообичаените имиња долгоглав афион и слепоок. Тоа е едногодишен вид кој претпочита песокливи почви без вар. Потекнува од Европа, Северна Африка и Југозападна Азија и е широко распространет во Америка и на други места. ''Papaver dubium'' е доста распространето и во Македонија.
1 Опис
''Papaver dubium'' е променливо едногодишно растение, кое расте до околу 60 см во висина. Генерално цвета кон крајот на пролетта до средината на летото. Цветот е голем (30–70 мм) и впечатливо, со четири ливчиња кои се посветло црвени отколку кај сличните ''Papaver rhoeas'', и најчесто без црна точка во основата.
Стеблото е кружлесто, неразгрането или од основата разгрането, во долните делови со расеани влакна, а во горниот дел цветните, односно носните дршки со прилегнати влакна. Листовите се извозелени; приносновите листови со подолги дршки, полилито или полабо пересто насечени, деловите на насечените листови јајцевидни, елиптични или ланцетовидни, некои крајни или на врвот тријделни, заштитени на врвот тапи и завршуваат со долго острие. Стеблените листови се приседнати, два пати пересто насечени на тенки линијарно ланцетни делови, на врвот заострени и со долго острие.
Цветните пупки се долги и со прилегнати влакна. Цветовите поединечни; чашкините ливчиња 2, со ретки расеани влакна, брзо отпадливи; венечните ливчиња се четири на број и се долги 15–30 mm, скоро се круглести или обратно јајцевидни, црвени, бели, поретко розови, понекогаш со црна дамка во основата и брзо отпадат; прашниците во голем број, кончести, темновиолетови, со виолетова антери и обилно се лачат на жолтеникави. Плодникот е гол како и кутијката, која е долга 15–20 mm и 2–4 пати подолга отколку широка, во горниот дел поширока, со 6–9 кружлести отвори. Дискот е со 6–9 радијални жиги кои продолжуваат со 0,5, односно до 0,3 mm во рабовите на дискот.
Хибрид со речиси црни цветови, познат како Евелина, бил одгледан во Италија кон крајот на 1990-тите, со ''Papaver rhoeas'', но се чини дека не е комерцијално достапен.
2 Распространетост во Македонија
Во Македонија ''Papaver dubium'' е доста често растение. Распространето по суви тревести места и по поречни долини во сите делови на земјата. Познато за околината на Скопје, Куманово, Кочани, Валандово, Гевгелија, Струга, Маврово, Галичица; Жеденска Клисура; Таорска Клисура и клисурата на р. Пчиња.
Било посочено и дека се наоѓа во околината на Струмица, Битола, Демир Капија, Нов Доран и Охрид — с. Велестово.
3 Галерија
Stenocereus thurberi

''Stenocereus thurberi'' е вид кактус по потекло од Мексико и САД. Видот живее во карпеста пустина. Се препознаваат два подвида врз основа на нивната распространетост и висина. Овие кактуси се минимално адаптирани на одредени термални нишки, и се исклучително ранливи на сезонски врнежи.
1 Опис
Овој вид кактус има неколку тесни стебла кои се издигаат вертикално, кое расте од едно кратко стебло веднаш над нивото на земјата. Овие стебла се околу 15 сантиметри дебели, и растат до висина од 5 метри, но сепак е познато дека достигнува висина и до 7 или 8 метри. Овие стебла ретко се разгрануваат, туку растат годишно од врвот на последниот изданок. Зрелото растение може да достигне ширина од 3,7 метри. Секое стебло има дванаесет до деветнаесет високи ребра кои носат темнокафеави до црни боцки, кои пак стануваат сиви како што созреваат. Потребни се 150 години за да достигнат зрелост. Постарите растенија произведуваат 76 милиметарски бели цветови во форма на инка годишно, кои се отвораат ноќе и се затвораат наутро. Цветовите на овој кактус имаат виолетова или розова нијанса, и обично растат во текот на април, мај и јуни. Кактусот обично го опрашуваат лилјаци. Растението, исто така, произведува плодови со големина на тениско топче. Под бодликавата надворешност на плодот се наоѓа црвено месо кое е опишано како повкусно од лубеницата. Ова овошје традиционално го берат луѓето од народот Сери, кои го нарекуваат растението оол, и го користат како лек.
2 Подвидови
Постојат два препознаени подвида:
Слика, Подвидови, Опис, Живеалиште
''Stenocereus thurberi'' subsp. ''littoralis'', Помало растение, Расте во регионот Кејп во Јужна Долна Калифорнија.
''Stenocereus thurberi'' subsp. ''thurberi'', Поголемо растение, Јужна Аризона, внатрешноста на Мексико и Северна Долна Калифорнија
3 Распространетост
Овој вид го има претежно во Мексико, главно во Сонора и Јужна Долна Калифорнија и Северна Синалоа. Познат е и во Соединетите Американски Држави, но е многу поредок. Растението претежно живее на карпести ридови до 910 метри надморска височина. Чувствителен е на мраз, па затоа видот е редок во ниските пустински области, кои можат да бидат поподложни на мраз. Растението расте бавно, и претпочита добро дренирана почва и целосна изложеност на сонце. Меѓутоа, кога е во фаза на расад, му е потребна сенка. Потребни му се неколку години додека да развие соодветен коренов систем, кој е претежно во горните 10 сантиметри од почвата.
4 Таксономија
Џорџ Енгелман прв го опишал овој вид како ''Cereus thurberi'' во 1854 година. Во 1961 година, Франц Буксбаум го сместил видот во родот ''Stenocereus''.
Glaucium corniculatum

''Glaucium corniculatum'', црнорогов афион или црвенорогов афион, вид од родот ''Glaucium'' во семејството афиони (''Papaveraceae''). Тоа е едногодишно цветно растение, кое расте во Јужна Европа и расте до 30 сантиметри. Стеблото и листовите се влакнести, плодот во облик на капсула е покриен со крута коса, цветот е црвен, со црна точка на основата на тепалниот бракт, кој има жолт раб околу него. Цветот се појавува од јуни до август.
1 Опис
''Glaucium corniculatum'' е едногодишно или двегодишно растение високо до 50 сантиметри со сина или зелена боја. Стеблото е вертикално, најчесто разгрането, поретко неразгрането, со круглеста форма, нејасно набраздено, влакнесто, со кафеави влакна. Листовите се дебели, кожести, од обете страни со кафеави влакна, а приосновните листови имаат долги дршки, на изглед се лировидни, пересто насечени а деловите на листовите се всечени или неправилно напилени, а запците завршуваат со кусо осилче. Стеблените и горните листови се приседнати каде базалните делови го обвиваат стеблото.
Цветовите се поединечни и по врвовите на гранчињата или во пазувите на листовите, а цветните аршки се долги од 10 до 30 милиметри, пупките се влакнести со 15-25 mm должина, со јајцевидна и заострена форма. Чашкините ливчиња се две на број и брзо отпаѓаат. Тие се зелени, обраснати со широки и начленети влакна. Венечните ливчиња се четири на број и имаат должина до 30 мм со јајцевидна форма и портокалово жолта до црвена боја, а честопати со темна дамка во основата.
Прашниците се во голем број жолти, а антерите црни. Жигот е всечен, а деловите расперени. Линејната кутијка е долга 10-20 cm, вертикална или малку лачно извиена со многубројни прилегнати и свртени нагоре влакна. Семките се скоро топчести.
2 Распространетост во Македонија
''Glaucium corniculatum'' е доста често растение во низинските делови. Се среќава по песокливи и тревести места, камењари и како коровно растение. Познато за околините на Скопје, Штип, Оризари, Мариово (манастир Св. Илија), Енешово, Уланци и Мушанци, Таорска Клисура, клисурата на реката Пчиња, Катлановска Бања; клисурата на реката Бабуна кај Велес.
Се посочува за Велес, Демир Капија, долината на Црна Река Градешница, Смолево, Водоча и планината Бабуна.
Крушевска автономна група

Крушевска автономна група — родољубива организација, основана од поранешни дејци на Крушевската Република. Предводена од Никола Киров Мајски. Го поддржиле Привременото претставништво и подоцна се припоиле кон Илинденската организација.
1 Историјат
После Првата светска војна, се зголеми бројот на македонски емигранти во Бугарија. Се развила внатрешна борба меѓу радикални и конзервативните струи од поранешната организација. На 1 јуни 1919 година е основана Крушевската автономна група со главна цел да ги обединат македонските емигранти. Составена од дејци на поранешната Крушевска Република. Како претседател бил одбран Никола Мајски. Додека Тома Крчов и Георги Атанасов биле значајни раководители. Биле за автономија на Македонија. Отпрвин се припоиле кон Привременото претставништво, предводено од Ѓорче Петров, но откако распаднало почнале да соработуваат со Македонската федеративна организација и Илинденска организација.
Бајрам Сулејмани

Бајрам Сулејмани (роден во - починал на ) ― градоначалник на Општина Куманово во периодот 1989-1991 година, педагог, наставник, новинар и писател.
1 Животопис
Бајрам Сулејмани бил роден во Матејче, Кумановско. Сулејмани работел како наставник во Основното училиште „Бајрам Шабани“ во Куманово, потоа како новинар во месната радио станица. Во периодот од 1989 до 1991 година, тој ја извршувал функцијата градоначалник на Општина Куманово. Од 2005 до 2018 година, тој бил основач и директор на Регионалната занаетчиска комора.
Roemeria hybrida

''Roemeria hybrida'' — широко распространет вид цветно растение од семејството афиони. Автохтониот ареал на овој вид се Канарските Острови (Фуертевентура), од Средоземна до Средна Азија и Пакистан. Тоа е едногодишно растение и расте првенствено на умерена клима.
1 Опис
Едногодишно растение, високо 25-40 см, со жолт млечен сок. Стеблото е круглесто, набраздено, со меки гргурави влакна разгранети од основата, поретко неразгранети. Базалните листови се влакнести, со долги дршки, два до три пати пересто насечени, со тенки линејни сегменти, на врвот тапи и со не многу долго осилче, по работ слабо свиткани надолу. Стеблените листови се приседнати и еднакви со базалните листови.
Цветовите се поединечни по врвовите на гранчињата, со дршки кои се долги еден до 5 сантиметри. Пупките се елиптично ланцетни, во горниот дел проширени, и се долги десет до дванаесет милиметри и 3 милиметри широки. Чашкините ливчиња се две на број со зелена боја, со меки гргурави влакна и бргу отпаѓаат. Венечните ливчиња се четири на број, виолетови по боја и имаат обратно јајцевидни форми со должина од 20-25 mm. Тие имаат темна дамка во основата и по прецветувањето бргу отпаѓаат.
Прашниците во голем број се филаментите виолетови и кончести, антерите виолетови или жолтеникави. Плодникот линејна кутијка, е долг 7-10 cm и 1,5-2 mm широк, со расперени ретки четинки во горната половина, додека долната половина е гола. Дршката на плодникот е дебела колку плодот и може да достигне должина од 1-6 сантиметри.
2 Распространетост
''Roemeria hybrida'' е распространето во: Албанија, Алжир, Балеарските Острови, Бугарија, Канарските Острови, Корзика, Кипар, Источноегејските Острови, Египет, Франција, Грција, Земјите од Персискиот Залив, Иран, Ирак, Италија, Казахстан, Киргистан, Крит, Кувајт, Либан-Сирија, Либија, Мароко, Пакистан, Палестина, Саудиска Арабија, Синај, Шпанија, Таџикистан, Закавказ, Тунис, Туркменистан, Турција, Турција во Европа, Узбекистан, Синџијанг.
3 Во Македонија
Доста широко распространето растение во централните делови на Македонија. Се развива по тревести места, ниви, меѓи, помеѓу и покрај грмушки во потоплите делови.
Познато за околината на Скопје и Скопска Црна Гора, Орашец, Бедиње, Ќоселари, Градско, на планината Плачковица, Жеденската Клисура и клисурите на реките Пчиња и Тополка. Се посочува за планината Серта и Неготино, Охрид, Удово, Гевгелија, Николиќ, Прилеп, околината на Струмица, Велес, Дреново, Кочани.
Медунка црвена

''Медунка црвена'', (латински. ''Pulmonaria rubra)'' е вид цветно растение од семејството Boraginaceae. Потекнува од Карпатите и Стара Планина, а е донесено и во централна Европа и Велика Британија.
1 Опис на растението
Медунка црвена ''е'' повеќегодишна билка со тенок, незгуснат ризом, висок 20–40 см. Стеблото е вертикално со влакнести и жлездести влакна што штрчат. Базалните (летни) листови се овални до широко елиптични, постепено стеснети во долго ливче, листовото стебло е долго 7–15 см, широко 5–8 см, без бели дамки (или само во ретки случаи), покриено со долги и ретки влакнести влакна и со жлездести влакна. Листовото стебло е долго до 10 см, Стебловските листови се значително потесни од базалните, елиптични, овално-елиптични до ланцетни, горните се неподвижни и малку спуштаат по должината на стеблото, долните со кратки ливчиња, долги 6–13 см, широки 2–4 см, со аднатни влакна од двете страни. Цветовите се собрани во апикални, густи српести соцветија, оската на соцветието е со густи долги жлездести нишки и со аднатни влакна. Чашката за време на цветање е цевчеста, долга 10–12 мм, зголемена за време на формирањето на плодовите, со кратки триаголни заби со аднатни кратки влакна и со густи, полуаднатни жлездести филаменти. Королата во текот на целиот период на цветање е црвена, долга 15–18 мм, незабележлива. Неговите цветови се долги и бујни, со светло црвени цветови. Антерите се темновиолови. Оревчињата јајцевидни, сплескани и влакнести. Цвета од доцна зима до пролет.
2 Распространетост
Расте на влажни, засенчени места во планините, најчесто во појас од букова, буково-ела и смрекова шума, на надморска височина од 900 до 1900 м.
Лесно достапно од комерцијални добавувачи, Кралското хортикултурно друштво го смета за добро растение за привлекување на опрашувачи. Според Ботаничката градина на Мисури, отпорно е на тревопасност од елени и на токсичност од црн орев, отпорно е во зоните 4 до 8 на USDA и се препорачува за засенчени места.
3 Во Македонија
Растението е познато по Шар Планина – Елак, Лешница, Мавровскиот регион во село Маврово, село Никифорово, Крушево – Езериште, Битолско, Мариово, Кожуф – Кечи Каја, Смрдлива Вода, Беласица – село Смолари, Осогово – Пониква, Алшар и други места.
4 Подтаксони
Прифатени се следните подвидови:*''Pulmonaria rubra'' subsp. ''filarszkyana'' – источни Карпати
*''Pulmonaria rubra'' subsp. ''рубра'' - цел опсег
Hypecoum procumbens

''Hypecoum procumbens'' — вид на едногодишна билка од семејството ''Papaveraceae''. Тие имаат самоодржлива форма на раст и едноставни листови. Единките можат да пораснат до 40 см во висина.
1 Опис
''Hypecoum procumbens'' е едногодишно растение. Стеблото е со надложни бразди вертикално или слабо погледнато со висина од 5 до 20 сантиметри, голо или разгрането во горниот дел. Листовите се собрани во розета во голем број и се двојно пересто насечени. Сегментите линејни или ланцетни се сиви или сивозелени. Стеблените листови се во мал број, приседнати, пересто насечени, со линејни или линејно ланцетни делови. Цветовите се поединечни или во цимозни соцветија, цветните дршки се тенки со должина од 5 до 20 милиметри а цветовите се долги 5 до 15 милиметри во пречник.
Чашкините ливчиња се две на број со жолтеникаво зелена боја и со јајцевидни форми а на врвот се заострени. Тие лесно отпаѓаат и се многу помали од венчето. Венечните ливчиња се четири на број и имаат жолта боја во 2 круга. Двете надворешни ливчиња на венчето се целокрајни или триделни, страничните делови се помали и покуси од предниот дел, а средниот дел кон врвот е конусовидно стеснет и издолжен. Внатрешните венечни ливчиња се покуси од надворешните, скоро до основата се триделни, а двата странични дела се линејно елиптични, целокрајни, а средниот дел обратно јајцевиден и скоро двојно поголем од страничните делови, на врвот закруглен и многу слабо насечен, по работ со густи реси.
Прашниците имаат должина од 1-1,2 mm. Кутијката е долга 4-6 см, има цилиндрична форма, права или лачно извиткана, вертикална или спуштена надолу, јасно сегментирана по целата должина и се распаѓа на одделни сегмент. Семките се темно кафеави, со многу нежни и ситни брадавичести испакнатини по целата површина.
2 Распространетост во Македонија
''Hypecoum procumbens'' е распространет по песокливи и тревести места, по насипи и покрај патишта. Тоа е многу често растение.
Познато за Скопје, Жеденска Клисура, клисурата на реката Пчиња, Катлановска Бања; Таорска Клисура, Долно Оризари (Велешко), Оризари (Кочанско).
Се посочува за повеќе места во потоплите делови, и тоа: околината на Струмица (Стојанов, 1921, и Рудски, 1943); Штип (Сошка, 1940); Прилеп кај село Тројаци, Валандово кај село Удово и Мариово.
Chelidonium

''Chelidonium'', општо познат како celandines, — мал род на цветни растенија од семејството афиони (''Papaveraceae''). Овој род потекнува од Северна Африка и Евроазија, каде што се широко распространети, почнувајќи од Западна Европа до Источна Азија. Овој род е застапен и во Македонија.
1 Опис
Овој род се состои од тревни повеќегодишни растенија. Листовите се наизменични и длабоко лобусирани. Тие даваат жолти цветови.''Chelidonium'' се синозеленикави растенија со портокалов млечен сок. Чашкините ливчиња се две на број и се слободни. Венечните ливчиња се четири на број и се целокрајни. Плодникот е дводелен со една псевдопреграда од работ на плодните листови и со два приседнати жига. Содржи два плодни листа.
Плодот е долг, тесен со цилиндрична форма и со две капачиња кои се одделуваат. Семките се бубреговидни или круглести со црна боја.
2 Видови
''Chelidonium'' е мал род, кој се состои од два прифатени вида. Тие се:
Слика, Име, Распространетост
''Chelidonium majus'', Потекло од Европа, Северна Африка и Западна Азија
''Chelidonium asiaticum'', Потекло од Источна Азија
Hypecoum imberbe

''Hypecoum imberbe'' — вид на годишна билка од семејството ''Афиони''. Цветовите ги посетува пепрутката ''Lycaena phlaeas''.
1 Опис
''Hypecoum imberbe'' е едногодишно растение. Стеблото е вертикално со надолжни бразди, голо и разгрането од основата. Базалните листови се собрани во розета, со дршки, голи, со сивозелена или жолтозелена боја, 2-3 пати пересто насечени, крајните сегменти издолжено елиптични, со куси заострени врвови, најчесто целокрајни, ретко назабени, а врвните делови на ливчињата се оплитко или подлабоко всечени на три дела. Стеблените листови се во помал број, многу помали и насечени на линејни сегменти со постепено заострени врвови.
Цветовите се поединечни или во цветни дихазиуми по врвовите на гранчињата. Цветните дршки се долги до 25 mm, тенки и голи. Цветовите имаат должина 10-15 mm во пречник. Чашкините ливчиња се две на број и имаат жолта или зелена боја во јајцевидна или ланцетовидна форма, со заострен врв и лесно отпаѓаат. Венечните ливчиња се четири на број, во два круга, портокалово жолти. Надворешните две ливчиња на изглед се триаглести, на врвот триделни и со широки странични делови кои обично се пошироки од средниот дел; внатрешните две ливчиња се покуси, портокалови и жолти по боја, скоро до основата насечени на три дела, двата странични дела слиптично ланцетни, со тапи врвови, средниот дел ланцетно лопатовиден, обично подолг од страничните делови и по работ со долги густи ресички. Антерите се 1-1,2 mm. Плодната кутијка е долга 4-6 см, и има цилиндрично линејна форма, права или срповидно искривена и се распаѓа на едносемени делови. Плодната дршка најчесто е лачно искривена странично.
2 Распространетост во Македонија
''Hypecoum imberbe'' ераспространет по песокливи места, ниви, тревести места, покрај грмушести растенија и патишта. Тоа е многу често растение во пониските и потоплите делови.
Познато е за Водно, Гази Баба, Катлановска Бања; Куманово и Доброшане; Велес, Штип, Неготино и Цидимирци, Гевгелија и Богородица и Стојаково, Струмица, Таорска Клисура, Жеденска Клисура, клисурата на р. Тополка.
Се посочува за околината на Дојранско Езеро, Валандово, долината на р. Сатока, Прилепско.
3 Варијабилност
*''var. imberbe''. Надворешните венечни ливчиња во основата клиновидни
*''var. pseudograndiflorum.'' Надворешните венечни ливчиња во основата закруглени
Hypecoum

''Hypecoum'' — род на цветни растенија од фамилијата афиони ''Papaveraceae'', кој се среќава во умерените области на Северна Африка, Европа и Азија. Лектотипот е „''Hypecoum procumbens''“. Овој род е застапен и во Македонија.
1 Опис
''Hypecoum'' се едногодишни, голи, сивозелени растенија со водест млечен сок. Листовите се во розета, 2-3 пати пересто насечени. Цветните стебла се неколку на број и секое е по неколку цвета. Чашкините ливчиња се две на број, слободни и лесно отпаѓаат. Венечните ливчиња се светложолти, до портокалово, а надворешните ливчиња поголеми, повеќе или помалку триделни и целокрајни додека внатрешните ливчиња се длабоко триделни и помали.
Прашниците се четири на број, плодникот е надцветен, со кусо столпче и два кончести жига. Плодот е линејна цилиндрична кутијка, која кај некои се распаѓа поради попречни сегменти.
2 Видови
Видови моментално прифатени од ''The Plant List'' се:
*''Hypecoum aegypitacum'' (Forssk.) Asch. & Schweinf.
*''Hypecoum aequilobum'' Viv.
*''Hypecoum alpinum'' Z.X. An
*''Hypecoum dimidiatum'' Delile
*''Hypecoum erectum'' L.
*''Hypecoum ferrugineomaculatum'' Z.X. An
*''Hypecoum imberbe'' Sm.; Средниот лобус (дел) на надворешните венечни ливчиња е полукружен, а страничните делови скоро еднакви со него.*''Hypecoum leptocarpum'' Hook. f. & Thomson
*''Hypecoum littorale'' Wulfen
*''Hypecoum pendulum'' L.; 1 Стеблото им е глатко. Надворешните венечни ливчиња двапати се подолги отколку широки и целокрајни а внатрешните венечни ливчиња до средината се триделни*''Hypecoum procumbens'' L.; Средниот лобус (дел) на надворешните венечни ливчиња е линејно издолжен, а страничните делови се многу помали, скоро незабележливи*''Hypecoum pseudograndiflorum'' Petrovič
*''Hypecoum torulosum'' Å.E.Dahl
*''Hypecoum trilobum'' Trautv.
*''Hypecoum zhukanum'' Lidén
Hypecoum pendulum

''Hypecoum pendulum'' — вид цветно растение од семејството афиони.
1 Опис
''Hypecoum pendulum'' е едногодишно растение со висина од 15-40 см. Стеблото е глатко, голо, полегнато или вертикално, разгрането од основата и во горниот дел, поретко неразгрането. Листовите во основата се собрани во розета, имаат сивозелена боја со долга дршка, 2-3 пати перести, перестите делови се линејни, на врвот постепено заострени. Стеблените листови се еднакви со базалните.
Неговите семки се со димензии 2 на 2,5 милиметри по големина. Тие се аголни и обликувани приближно како бубрег, со косен врв и закржлавена основа. Тие се портокалово-кафеави или светло кремасто-кафеави, без боцки на површината или имаат мали испакнатини слични на брадавици.
Цветовите се поединечни или во цветни дихазиуми по врвовите на гранчињата; цветните дршки се тенки и имаат должина од 4-10 mm. Чашкините ливчиња се две на број со жолтозеленикава боја и јајцевидна форма, со заострен врв и лесно отпаѓаат. Венечните ливчиња се четири на броја, со светложолта боја во 2 круга. Надворешните венечни ливчиња се ромбични, на врвот триделни, околу 10 mm долги, во основата клиновидни, а страничните делови се пошироки од средниот дел. Внатрешните венечни ливчиња се две на број, скоро еднакво долги со надвореш-ните, до средината насечени на три дела, страничните деловисе елиптични а на врвот тапи, жолти по боја. Средниот дел е подолг од страничните, во горниот дел скоро е круглест, со реси по работ, а во основата стеснет и завршува со тенка долга дршка.
Плодот има цилиндрична форма со, 4-5 см должина, свртен надолу со многу искривена дршка долга до 30 mm.
2 Таксономија
''Hypecoum pendulum'' за прв пат формално го опишал Карл Линеј во првото издание на „''Species Plantarum''“ во 1753 година. Во него, тој комбинирал три претходни имиња за видот и го забележал неговото живеалиште во „Галопровинција“, денешна јужна Франција.
2.1 Варијабилност
''Hypecoum pendulum'' var. ''parviflorum'' порано се сметал за посебен вид, ''H. parviflorum''. Првично бил опишан од Балхашкото Езеро и се наоѓа околу Каспиското Море и источно до Хималаите. Порфириј Крилов станал првиот што го деградирал видот, доделувајќи му го името ''H. pendulum'' ssp. ''parviflorum'' во 1931 година. Џејмс Кален повторно го деградирал видот во сортата во 1966 година, забележувајќи дека постои серија средни форми помеѓу var. ''parviflorum'' и стандардниот var''.''''pendulum'' . Единствените морфолошки разлики се карактерот на надворешните ливчиња и нивните лобуси.
3 Распространетост во Македонија
''Hypecoum pendulum'' е распространет по песокливи места, насипи, меѓи и пасишта во низинските делови. Тоа не е многу често растение. Познато е само за централните делови, и тоа: околината на Скопје, Жеденска Клисура; Таорска Клисура, клисурата на р. Пчиња, Овче Поле и Делисинци и Аџибегово, Штип, Градско и Уланци.
Се посочува за Скопска Црна Гора, Велес, Неготино, Дреново, Тројаци (Прилепско), Чичево.
Џералдин Брукс

Џералдин Брукс (родена на 14 септември 1955 година) е австралиско-американска новинарка и писателка. Таа ја освоиla Пулицеровата награда за фикција за нејзиниот роман ''„Марч“'' од 2005 година.
1 Кариера
Како странски дописник за ''Волстрит џурнал'', Брукс ги покривала кризите во Африка, Балканот и Блискиот Исток. Приказните од Персискиот Залив што таа и Тони Хорвиц ги објавиле во 1990 година и ја донеле наградата „Хал Бојл“ на „Оеверсис Прес Клаб“ за најдобро известување од странство во весник или жица.
Првата книга на Брукс, ''Девет делови од желба'' (1994), заснована на нејзините искуства меѓу муслиманските жени на Блискиот Исток, била меѓународен бестселер и била преведена на 17 јазици.
Нејзината книга ''Странска кореспонденција'' (1997), со која ја освоила наградата за литература „Нита Кибл“ за женско пишување, е мемоар и патна авантура за детството збогатено со дописнички од целиот свет и нејзината потрагапо нив како возрасна.
Нејзиниот прв роман, ''Година на чудата'' (2001), станал меѓународен бестселер. Дејството се одвива во 1666 година каде една млада жена се бори да ги спаси своите соселани, како и сопствената душа, кога бубонската чума го погодува нејзиното мало село во Дербишир, Англија.
Нејзиниот следен роман, ''Марч'' (2005), е инспириран од ''Мали жени'' на Луиза Меј Алкот, создавајќи хроника за воената служба за таткото на девојките Марч. Некои аспекти од оваа хроника се инспирирани од животот и филозофските дела на таткото на Алкот, Амос Бронсон Алкот, чиј профил го претставила под насловот „Орфеј на плугот“ во ''Њујоркер,'' еден месец пред објавувањето на ''„Марч“''. Романот имал мешани реакции од критичарите. Во декември 2005 година, ''Вашингтон пост'' го избрал како едно од петте најдобри дела објавени таа година, а во април 2006 година ја освоила Пулицеровата награда за фикција.
Во својот роман ''Чуварите на книгата'' (2008), Брукс истражува фикционализирана историја на Сараевската хагада. Овој роман е инспириран од нејзиното известување за приказни од човечки интерес што се појавиле по распадот на СФРЈ. Романот ја освоил наградата за австралиска книга на годината и наградата за литературна фикција во 2008 година.''Тајниот акорд'' е историски роман базиран на животот на библискиот крал Давид, кој го објавила во 2015 г.
Во 2022 година, Брукс го објавила ''Коњ'', историски роман базиран на тркачкиот коњ Лексингтон кој бил бестселер ''на листата на „Њујорк тајмс“''. Романот ја освоил наградата „Анисфилд-Волф“ за фикција во 2023 година.
Брукс ја добила наградата на Конгресната библиотека за американска фикција во 2025 година. Истата година, соработувала со Камала Харис на нејзините политички мемоари ''107 дена''.
Fumarioideae

''Fumarioideae'' или Чадливки — подсемејство на семејството Афиони (''Papaveraceae''). Порано се сметало за посебно семејство, Fumariaceae. Се состои од околу 575 видови тревни растенија во 20 рода, родени во Северната полутопка и Јужна Африка. Распространето е и во Македонија. Најголемиот род е ''Corydalis'' (со 470 видови).
1 Опис
1.1 Форма на цвет
Растенијата од подсемејството ''Fumarioideae'' лесно се препознаваат поради нивните необични цветови со два различни пара ливчиња. Едното или обете надворешни ливчиња обично се потпорни, а внатрешните ливчиња се поврзани на врвот.
Постојат два вида цветови. Даден род има еден или друг вид. ''Dicentra'' има цветови со две рамнини на симетрија, а ''Corydalis'' има цветови со една рамнина на симетрија.
1.2 Лисја
Повеќето видови имаат сложени лисја.
2 Таксономија
Системот APG IV од 2016 година (непроменет од претходниот систем APG од 1998 година, системот APG II од 2003 година и системот APG III од 2009 година) го вклучува поранешното семејство ''Fumariaceae'' во рамките на ''Papaveraceae''. Системот APG II предвидувал негово опционално сегрегирање како посебно семејство, но оваа опција не е предвидена во денешниот APG IV или APG III.
2.1 Родови
Постојат 20 родови:
*''Hypecoum'' (18 видови)
*''Lamprocapnos'' (1)
*''Ichtyoselmis'' (1)
*''Ehrendorferia'' (2)
*''Adlumia'' (2)
*''Capnoides'' (1)
*''Ceratocapnos'' (3)
*''Corydalis'' (470)
*''Cryptocapnos'' (1)
*''Cysticapnos'' (4)
*''Dactylicapnos'' (13)
*''Dicentra'' (8)
*''Discocapnos'' (1)
*''Fumaria'' (50)
*''Fumariola'' (1)
*''Platycapnos'' (3)
*''Pseudofumaria'' (2)
*''Rupicapnos'' (7)
*''Sarcocapnos'' (5)
*''Trigonocapnos'' (1)
*''Potomacapnos''
Вистинска шумска незаборавка

Вистинска шумска незаборавка (|Myosotis sylvatica subsp. sylvatica) — подвид на растителниот вид шумска незаборавка (Myosotis sylvatica) од родот Myosotis, член на семејството ''Boraginaceae''.
1 Опис
Вистинската шумска незаборавка е двегодишно до повеќегодишно, туфесто растение со краток, повеќеглав ризом. Стеблото е право или растечки од кратка, косова основа, заоблено, густо лиснато, високо од 10 до 40 (50) см. Во долните и средните делови е исправено, меко влакнесто, во горниот дел е притиснато влакнесто.
Приземните листови се во густи розети, петиолни, зелени дури и за време на цветањето, петиолите се крилести, пократки, најмногу колку ливчињата. Листот е елиптичен до лопатчест по контура, густо влакнест од двете страни. Стебловидните листови се неподвижни, овално-ланцетни до елиптични, заоблени во основата, долги до 8 см, широки до 2 см.
Многуцветните соцветија се во облик на спирали, без прицветници, по цветањето се долги до 20 см. Цветните дршки се долги од 5 до 12 мм, еднаш до двапати подолги од чашката. Чашката е ѕвончеста, засечена до разделена, заоблена во основата, со кукести влакна, долги од 3 до 5 мм во времето на плодоносење, запците на чашката се тесни и зашилени. Венчето е со пречник од 5 до 9 мм, светлосино, ретко розово или бело, работ на венчето е рамен, цевката на королата е пократка, најмногу колку чашката. Цветот не штрчи од чашката.
Плодовите се јајцевидни, долги до 1,8 мм, тесно обрабени на сплесканиот раб, црни, со мала, тркалезна лузна во основата.
2 Распространетост
Вистинската шумска незаборавка е природно распространета во Европа од Велика Британија преку Франција и Германија, Средна Европа, Украина и Белорусија до Европска Русија, на југ од Италија, преку Балканскиот Полуостров, Албанија до Турција и на север во Шведска. Во Источна Азија од Курилските Острови, преку Сахалин до Јапонија и Кореја.
Била однесена во Норвешка и Финска, САД, Канада, Јужна Америка (Аргентина), Јужна Африка, Нов Зеланд и Тасманија.
Во Македонија ''Myosotis sylvatica subsp. sylvatica'' се наведува дека е најден на Шар Планина, Пелистер и Галичица, но потребен е подетален приод за да се утврди точно дали се среќава овој подвид, или станува збор за мешање со подвидот ''Myosotis sylvatica subsp.''''cyanea.''
3 Живеалиште
Вистинската шумска незаборавка претпочита влажни, богати со хумус, базни до малку кисели почви. Расте во листопадни и зимзелени шуми, на чистини, влажни ливади, во близина на извори, често во близина на водотеци и на алувијални наслаги од ридски до планински, поретко субалпски нивоа на вегетација. Цвета од мај до септември.
Corydalis ochroleuca

''Corydalis ochroleuca'' — вид цветно растение од семејството афиони. Потекнува од карпести шумски области во Јужна и Источна Европа. Пренесена е во делови од Западна Европа.
Некои експерти денес го наведуваат ова растение како ''Pseudofumaria alba''. Промената на името на родот се основа на наодот дека морфолошките карактеристики на ова растение не се поврзани со карактеристиките на другите видови во родот, што е потврдено со ДНК тестирање. Промената на специфичниот епитет во ''alba'' што значи бело се основа на наодот дека името ''alba'' очигледно му било доделено на ова растение пред ''ochroleuca''.
1 Опис
Тоа е повеќегодишно зелјесто растение, вертикално, кое е високо 40 см, силно разгрането од основата. Стебленцата се вертикални со многубројни листови. Листовите се сивкави по боја, 2-3 пати перести, клинесто обратноовални и делумно тројни. Лисните дршки се долги, во основата со тесен крилесто проширен раб. Цветовите се во густи гроздести соцветија со 14-20 на број, брактеите се издолжени, ланцетни, скоро линејни, целокрајни. Цветовите имаат должина од 10-15 mm и се бледожолти. Чашкините ливчиња имаат должина од 2-3 mm, тие се назабени со ситни запци, а најдолните запци се најдолги. Шпората е торбесто подуена, свиена надолу и четири пати помала од останатиот дел на венчето. Плодот е вертикален, со должина околу 1 см. Тој столпчето отпаѓа. Семките се црни, матови или светликави.
2 Распространетост
Се среќава по варовнички камењари, карпи и сипари во клисурите и планините. Ова растение е со ограничено распространување. Главно се среќава во западните и централните делови.
3 Варијабилност
*''subsp. ochroleuca'' - Брактеите се помали од 1/3 од должината на цветната дршка. Семките се брадавичести и матови. Не се среќава на територијата на Македонија.*''subsp. leiosperma'' - Брактеите се поголеми од 1/3 од должината на цветната дршка, а понекогаш дури и подолги од неа. Семките се глатки или скоро со незабележливи набори, светликави. Распространета е на клисурата на река Радика, клисурата на Црн Дрим кај село Луково, клисурата на Мавровска Река и Калишта. Се посочува за Св. Заум кај Охрид.
Anchusa arvensis

''Anchusa arvensis'' е вид цветно растение од фамилијата Boraginaceae.
1 Опис
Едногодишно растение, високо до 60 см. Стеблото е вертикално, неразгрането или разгрането со испакнати влакна од влакна, поставени на брадавични израстоци. Листовите се тесно ланцетни, ланцетни до широко ланцетни, плитко засечени или назабени по рабовите, долги 2–10 (15) см, широки 0,3–2 (3) см, базалните и долните стебла постепено се стеснуваат во дршка, горните листови се неподвижни, покриени од двете страни со тврди влакна од влакна поставени на брадавични израстоци. Листовите се многу влакнести и со брадавичен изглед, што ја разликува од слични видови како ''Pentaglottis sempervirens'' и ''Myosotis arvensis''.
Цветовите со кратки дршки, при формирањето на плодот, се издолжени, собрани во едноставни или двојни срповидни соцветија, линеарно-ланцетни бракти се присутни во основата на цветовите по должината на соцветијата, под или апикално од чашката. Чашка е долга 4–7 мм, значително се шири (до 15 мм) за време на формирањето на плодот, речиси до основата сечена на 5 линеарни сегменти од чашка, препокриени со полустрчести, свртени нагоре четинести влакна. Венчето е сино, ретко белузлаво, зигоморфна, венечнота трибичка е закривена, работ на венчето е неправилен со 5 нееднакви венечни сегменти. Филаменти на прашниците се прикачени во или под половината од венечната трубичка. Има мали сини цевчести цветови, оревести плодови се овални долги 1,5 до 3 мм, мрежесто превиткани, со не многу брадавични израстоци.
2 Распространетост и живеалиште
Растението потекнува од Европа, а е донесено и во Северна Америка. Распространето е и низ Медитеранот, Западна и Централна Азија.
''Anchusa arvensis'' се наоѓа како коров на рабовите на обработливите полиња, зеленчукови градини, овоштарници, пустелии, покрај патишта и површини покриени со отпад.''Anchusa arvensis'' цвета од април до септември во Велика Британија.
3 Синоними
* Anchusa arvensis subsp.
* Buglossites arvensis
* Echioides arvensis
* Lycopsis arvensis.
4 Галерија
Бланка Рене Арилага

Бланка Рене Арилага Ороноз де Мафеи (Артигас, 1917–2011) — уругвајска хемичарка, ботаничарка, професорка. По потекло од уругвајскиот департман Артигас, таа ги започнала студиите таму, а потоа се преселила во Монтевидео каде што се стекнала со диплома по фармацевтска хемија на Факултетот за хемија на Универзитетот на Република (Уругвај). Нејзините најважни публикации вклучуваат „Нови видови и таксономски белешки во Уругвај и Парагвај“ (1968) во соработка; Лековити растенија (1969) и Уругвајски треви (1970) со Б. Розенгрут и П. Изагуире де Артусио.
Corydalis marshalliana

''Corydalis ochroleuca'' — вид цветно растение од семејството афиони.
Тесно е поврзан вид со ''C. bulbosa'', пештерски корен, од Балканот, Крим, Кавказ и северозападен Иран, меѓу другите. Се карактеризира со целосно овални до елиптични лобуси на листовите, но поради неговата широка распространетост, се јавуваат и други форми на листовите поблиски до ''C. bulbosa''.
1 Опис
''Corydalis ochroleuca'' е повеќегодишно растение, високо до 40 см, во основата со топчеста или издолжена грутка која има должина 2-3 см. Стеблото е единечно, неразгрането, круглесто, голо, во основата многу тенко. Листовите се два на број и се наоѓаат во горниот дел или во средината на стеблото и тие се наизменични, голи, со долги дршки, 2-3 пати перести, или 2-3 пати тројни. Крајните сегменти се ланцетовидни или елиптично ланцетни, страничните целокрајни, а средните целокрајни или всечени на три дела понекогаш скоро до основата а сегментите се долги 20-40 mm. Прицветните листови се елиптични, на врвот и во основата се стеснети, целокрајни и подолги од дршката на цветот.
Цветовите се собрани во издолжено соцветие и се во голем број. Цветните дршки се вертикални или слабо расперени со должина од 3-5 mm. Цветовите се бледожолти, поретко розови, 20-25 mm долги, хоризонтално поставени. Чашкижшите ливчиња се многу мали, со должина до 1 мм, назабени и остануваат на цветот. Венечните ливчиња се четири со бледожолта боја, горното венечно ливче во предниот дел е проширено, проширениот дел свиен нагоре и често бледорозов, а задниот дел издолжен во една прилично долга шпора (до 12 mm) која на врвот е слабо кукасто свиткана. Долното венечно ливче на врвот е проширено, често бледорозово, во основата слабо торбесто подуено.
Плодот е кутијка, долга до 15 mm, на двата краја е заострена и се отвора со две странични капачиња. Семките се долги околу 3 mm долги, црни, глатки, светликави. Плодните дршки се долги 5-7 mm..
2 Распространетост во Македонија
''Corydalis ochroleuca'' е распространето по различни грмушести области, по дабови и букови шуми. Тоа е многу често растение. Се среќава во околината на Скопје - Водно, Китка, Скопска Црна Гора, Прилеп, Крушево, Јакупица, Бистра, Серта, Плавуш, Кожуф, Смрдлива Вода, Беласица, Баба, Галичица, Жеденска Клисура, Таорска Клисура, клисурата на река Пчиња итн.
Се посочува за Бабуна, Маврово Кожа, Дојран, Валандово и Мајден, Крива Паланка, Штип, клисурата на река Радика, долината на Црна Река, Ниџе, Велес..
Кристин Мари Беркхаут

Кристин Мари Беркхаут (13 јули 1893 во Маланг-18 ноември 1932) била миколог. Таа го опишала родот ''Кандида'' во својата докторска теза за Универзитетот во Утрехт во Холандија во 1923 година. Овој настан подоцна бил опишан како „почеток на рационалната систематика на анаскоспорогените квасци“.
1 Поврзано
* Список на миколози
2 Наводи
Gypsophila macedonica

''Gypsophila macedonica'' ― вид каранфил опишан од Вандас. ''Gypsophila macedonica'' е во родот Gypsophila и семејството Caryophyllaceae.
1 Опис и распространетост
Ова е повеќегодишно растение со развиен ризом и со многубројни стебленца. Стебленцата се мали, 10-15 см во висина, не многу разгранети, во долниот дел со погусти листови. Листовите се 5-7 мм долги, а 0,5 мм широки. Соцветиоето е ретко со 10-20 цвета. Дршките на цветовите се тенки, многу подолги од чашката.Цветовите се многу мали, заедно со венчето се долги 4-4,5 мм. Венечните ливчиња се розеви. Семките се темнокафеави, речиси црни.
Расте по тревести места и по пасишта.
Ова растение е познато само за околината на Битола.
2 Наводи
Хана Каролин Асе

Хана Каролин Асе (12 јули 1883&#x2013; 23 ноември 1980) — американска ботаничарка и цитолог.
1 Кариера
Асе добила диплома за уметности од Универзитетот во Јужна Дакота во 1906 година и постдипломска диплома од Државниот факултет во Јужна Дакота во 1928 година. Во 1915 година, докторирала на Универзитетот во Чикаго. Во нејзината дисертација од 1915 година, таа ја проучувала васкуларната анатомија на мегаспорофилите на четинарите. Таа открила дека растенијата од семејството боровидни генерално го намалуваат бројот на спорофили во стробилусот и модифицираниот соединение спорофил се појавува подоцна во прикриени форми, но губи еден од членовите на спорофилот.
Таа станала инструктор по ботаника на Државниот факултет во Вашингтон во 1914 година и предавала морфологија. Таа била член на факултетот до 1949 година и првиот заслужен професор.
Подоцна го проучувала наследувањето на житните зрна. Таа вкрстила пченица со диви сродници во 1930-тите и се чини дека сакала да го разбере потеклото на пченицата, но голем дел од нејзината работа е изгубена.
Често била коавтор на трудови ''на Allium aaseae'', со Франсис Марион Оунби, колега член на факултетот на ВДУ. По пензионирањето, продолжила на терен читајќи технички списанија. Државниот универзитет во Вашингтон го одликува нејзиното наследство со стипендијата Асе за ботаника, која се користи при регрутирање на нови постдипломски студенти.
2 Епоними
''Allium aaseae'' - Кромид на Асе
3 Избрани публикации
3.1 Книги
* Аасе, Хана Каролин. ''Васкуларна анатомија на мегаспорофилите кај четинарите'' (1915). Ботанички весник * Асе, Хана Каролин и Гејнс, Едвард Франклин. ''За хаплоидното растение пченица.''Број 6 од Прилогот (1926). Државен колеџ во Вашингтон. Оддел за ботаника. Издание повторно импресирано на Колеџот за земјоделство и експери. Држава.13 стр.
* Аасе,Хана Каролин. ''Цитологија на хибридите Triticum, Secale и Aegilops, со осврт на филогенијата'' (1930). Уредник на Државниот колеџ во Вашингтон,60 стр.
* Аасе, Хана Каролин и Оунби, Франсис Марион. ''Цитотаксономски студии кај Алиум'' (1955).Број 1-3 од истражувачките студии на Државниот колеџ во Вашингтон: Монографски додаток. Уредник на Државниот колеџ во Вашингтон,106 стр.
Ајлин Аделаида Брус

Ајлин Аделаида Брус (15 февруари 1905 година, Питерсхам, Лондон – 6 октомври 1955 година, Лондон) — англиска таксономист и ботаничарка. Работела во Кју Гарденс и во Јужноафриканскиот национален хербариум во Преторија. Истражувала голем број растителни семејства, особено усноцветни, ревизија на родот ''Kniphofia'', и семејствата Pedaliaceae и Loganiaceae.
1 Ран живот и образование
Брус била родена во Питерсам на 15 февруари 1905 година и го посетувала училиштето „Френсис Холанд“ во Лондон. Чувала врамено семејно стебло во својата куќа кое го покажувало нејзиното потекло од Роберт Брус. По завршувањето на училиштето, таа се стекнала со диплома на Универзитетскиот колеџ во Лондон, студирајќи кај професорот Едвард Салисбери.
2 Кариера
Таа се приклучила на персоналот на Кралските ботанички градини во Кју во 1930 година, каде работела како помошник ботаничар, работејќи на семените растенија од тропска Африка. Во 1941 година, по почетокот на Втората светска војна, се пријавила во Помошната територијална служба, била распоредена и продолжила да служи во Командата за противвоздушна одбрана. По завршувањето на непријателствата, била назначена во Јужноафриканскиот национален хербариум во Преторија во 1946 година. Во текот на нејзините шест години таму, работела на голем број растителни семејства, особено на усноцветни, а исто така и на ревизија на родот ''Kniphofia''. Нејзината работа била објавена во ''Боталија'' и ''Цветни растенија од Африка''.
Во раните 1950-ти, се вратила во Кју како научен службеник во Хербариумот, работејќи на семејствата Pedaliaceae и Loganiaceae, придонесувајќи за ''Флората на тропската Источна Африка'' и ''Билтенот на Кју''.
3 Смрт и наследство
Откако во 1954 година била дијагностицирана со рак, се лекувала и продолжила да работи. Во октомври 1955 година, имала операција, по која починала.
Архивите на Кралските ботанички градини во Кју содржат дел од нејзината преписка со Е. Милн-Редхед и Н. Д. Симпсон, како и нејзината тетратка и документи од ботаничката турнеја на Корзиканските планини во 1937 година.
Анета Мери Картер

Анета Мери Картер (28 јуни 1907 - 8 мај 1991) била американска ботаничарка.
1 Ран живот
Картер е родена на 28 јуни 1907 година, во Сиера Мадре, Калифорнија. По смртта на мајкa и, таткото на Картер ги поминувал летата работејќи во планините Сан Габриел како пожарникар, давајќи ѝ на Картер слобода да ја истражува околината и да развие почит кон природата. Интересот за ботаника бил охрабрен и поддржан и од нејзината наставничка по ботаника во средното училиште Пасадена.
2 Образование и кариера
Во 1928 година, Картер започнала со студии на програмата за ботаника на Универзитетот во Калифорнија во Беркли. Дипломирала во 1930 година со диплома по ботаника. Во нејзината генерација имало 7 жени, вклучувајќи ја и Мери Л. Бауерман. Нејзините студии за време на програмата биле под менторство на Вилијам Алберт Сечел.
Откако ја добила магистратурата во 1932 година, Картер почнала да работи на Универзитетот во Калифорнија, Хербариум во Беркли, каде што започнала како монтажер. Таа работела во хербариумот како главен ботаничар за хербариум до нејзиното пензионирање во 1968 година. И покрај тоа што официјално се пензионирала, Картер продолжила да му помага на хербариумот како истражувачки соработник. Додека била вработена во хербариумот, Картер почнала да собира примероци низ цела Калифорнија. Голем дел од нејзиното истражување и колекционирање било фокусирано на вулканскиот масив Сиера де ла Гиганта во Баха Калифорнија. Во 1947 година, Картер отишла на експедиција во овој регион и открила нов вид што го нарекла ''Acacia kelloggiana'' по нејзиниот колега кој бил со неа.
Се приклучила на Здружението на жени географи во 1974 година и била копретседател на поглавјето на областа на заливот Сан Франциско од 1978 до 1984 година. Картер одржала говор на тема „Растенијата и човекот во Сиера де ла Гиганта“ на тригодишниот состанок во 1984 година во Вашингтон
3 Личен живот и смрт
Картер се разболела на 80-годишна возраст, и бил дијагностициран мултипен миелом и на крајот починала во Беркли на 8 мај 1991 година, на 83-годишна возраст.
4 Поврзано
* Мери Леолин Бауерман
* Хелен Шарсмит