Флора на Антарктикот

„Антарктичката флора“ е посебна заедница на васкуларни растенија што еволуирале пред милиони години на суперконтинентот Гондвана. Сега се наоѓа на неколку одделни области на Јужната полутопка, вклучително и јужна Јужна Америка, најјужна Африка, Нов Зеланд, Австралија и Нова Каледонија. Џозеф Далтон Хукер (1817 - 1911) беше првиот што забележал сличности во флората и шпекулираше дека Антарктикот служел или како извор или како преодна точка, и дека копнените маси што сега се одвоени можеби порано биле соседните.
Врз основа на сличностите во нивната флора, ботаничарот Роналд Д'Ојли Гуд идентификуваше посебно Антарктичко флористичко кралство кое вклучуваше јужна Јужна Америка, Нов Зеланд и некои јужни островски групи. Покрај тоа, Австралија добила свое флористичко кралство поради приливот на тропска евроазиска флора која најмногу ја замени флората на Антарктикот и ги вклучи Нова Гвинеја и Нова Каледонија во Палеотропско флористичко кралство.
1 Потекло
Пред милиони години климата на Антарктикот била потопла и можела добро да ја поддржи флората во неогенот. Ова вклучуваше шуми од подокарп и јужна бука. Антарктикот исто така бил дел од античкиот суперконтинент Гондвана, кој постепено се распаднал со тектоника на плочи почнувајќи од пред 110 милиони години. Одвојувањето на Јужна Америка од Антарктикот пред 3035 милиони години овозможи да се формира Антарктичката кружна струја, што го изолираше Антарктикот климатски и предизвика тој да стане многу постуден. Антарктичката флора последователно изумре на Антарктикот, но сè уште е важна компонента на флората на јужна Неотропска (Јужна Америка) и Австралазиско царство, кои исто така беа поранешни делови на Гондвана.
Некои родови кои потекнуваат од Антарктичката флора сè уште се препознаваат како главни компоненти на Нова Каледонија, Тасманија, Мадагаскар, Индија, Нов Зеланд и јужна Јужна Америка.
Јужна Америка, Мадагаскар, Африка, Индија, Австралија, Нов Зеланд и Антарктикот беа дел од суперконтинентот Гондвана, кој почна да се распаѓа во раниот креда период (145пред 66 милиони години) . Прва се отцепи Индија, потоа Африка, а потоа Нов Зеланд, кој почна да се движи кон север. До крајот на Креда, Јужна Америка и Австралија сè уште биле приклучени на Антарктикот. Палеонтологот Гилберт Бренер го идентификувал појавувањето на посебна јужна Гондвана флора до крајот на креда во поладните и влажни региони на јужната полутопка на Австралија, јужна Јужна Америка, јужна Африка, Антарктикот и Нов Зеланд; најмногу наликуваше на флората на денешен јужен Нов Зеланд. Во северна Јужна Америка и северна Африка се развила посува северна Гондвана флора.
Денес, флората на Африка и Индија има малку остатоци од флората на Антарктикот. Австралија се оддалечила на север и станала посува; влажната антарктичка флора се повлкла на источниот брег и Тасманија, додека остатокот од Австралија е содоминантен ''Багрем, Еукалиптус'' и ''Casuarina'', како како и ксерични грмушки и треви. Human пристигнале во Австралија пред 5060.000 години и користеле оган за да ја преобликуваат вегетацијата на континентот; како резултат на тоа, флората на Антарктикот, позната и како „флора на дождовните шуми“ во Австралија, се повлече во неколку изолирани области кои сочинуваат помалку од 2% од австралиската копнена површина.
Дрвенестите растенија на антарктичката флора вклучуваат четинари во семејствата Podocarpaceae, Araucariaceae и подфамилијата Callitroideae на Cupressaceae, и ангиосперми како што се семејствата Proteaceae, Griseliniaceae, Cunoniaceae, Atherospermataceae и Winteraceae, и родови како јужна бука (''Nothofagus'') и обичка (''Fuchsia''). Многу други фамилии на цветни растенија и папрати, вклучувајќи го и дрвото папрат ''Dicksonia'', се карактеристични за антарктичката флора.
2 Флора на Антарктикот
Испитувањата на горните креда и раните терциерни седименти на Антарктикот даваат богат збир на добро сочувани фосилни двокотиледони ангиоспермови дрва што обезбедуваат докази за постоењето, од доцниот креда, на умерени шуми слични по состав на оние што се наоѓаат во денешна јужна Јужна Америка. , Нов Зеланд и Австралија. Се предлага палеоботаничко живеалиште слично на постоечкото студено умерено Валдивски дождовни шуми.
Постојат два четинари и најмалку седум морфотипови на ангиосперми регистрирани во палеофлората на Антарктикот. Иглолисните растенија вклучуваат ''Купресиноксилон'', кој е почест, и ''Подокарпоксилон''. '', еден вид ''Myrceugenelloxylon'' (слично на ''Luma'', во постоечката фамилија Myrtaceae), и еден вид на ''Weinmannioxylon'' (слично на ''Eucryphia'' во постоечката фамилија Cunoniaceae).
Самиот континент на Антарктикот бил премногу студен и сув за да може да ги поддржи буквално сите васкуларни растенија со милиони години. Скудната вегетација на Антарктикот е резултат на студената температура, недостатокот на сончева светлина, малите врнежи, послаб квалитет на почвата и недостатокот на влага, поради неможноста на растенијата да ја апсорбираат водата достапна во форма на мраз. Постоечката флора на Антарктикот во моментов се состои од околу 250 лишаи, 100 мов, 25-30 liverwort и околу 700 копнени и водни алгал видови. Две цветни растенија, ''Deschampsia antarctica'' (Антарктичка трева за коса) и ''Colobanthus prettynsis'' (Антарктичкиот бисер), се наоѓаат на северните и западните делови на [[Антарктичкиот полуостров] ]. Видовите на мов ендемични на Антарктикот вклучуваат ''Grimmia antarctici'', ''Schistidium antarctici'' и ''Sarconeurum glaciale''