procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Запис со променлива каматна стапка

Запис со променлива каматна стапка (англиски: ''Floating rate note'', ''FRN'') — среднорочна хартија од вредност со променлива купонска каматна стапка. Првите записи со променлива каматна стапка се појавиле во 1970 година, а во текот на 1970-тите, кога каматните стапки биле многу променливи, овие записи биле многу попривлечни за инвеститорите отколку еврообврзниците со фиксна каматна стапка. Меѓутоа, откако каматните стапки се намалиле во 1980-тите, популарноста за овие записи опаднала. Тогаш се појавиле записи со клаузула за максималната или минималната каматна стапка, како и записи кои на купувачот му даваат право да ги прима паричните приливи во друга валута наместо во валутата на која биле издадени записите.
1 Одлики
Вообичаено, овие хартии од вредност имаат рок на достасување од три до осум години, а нивната каматна стапка е врзана за некоја референтна каматна стапка, како ЛИБОР при што нивната каматна стапка се менува на секои три или шест месеци. Купонската каматна стапка е збир на референтната каматна стапка и одреден распон (маржа) кој зависи од кредитната способност на должникот (издавачот на записот). Често, издавањето на овие записи вклучува одредба за предвремено повлекување, односно му даваат можност на издавачот да ги откупи пред рокот на достасување. Приносите на овие записи се споредуваат со помош на т.н. дисконтна маржа (англиски: ''discount margin'') која е показател за делотворниот распон во однос на ЛИБОР. На пример, ако P есегашната вредност на следниот купон, A е сегашната вредност на сите преостанати купони, Lq е тековната вредност на ЛИБОР за периодот од претходниот и следниот купон, Le е очекуваната вредност на ЛИБОР за преостанатото време до крајниот рок на достасување, QM е котираната маржа на записот, а N е бројот на временските периоди кои следат по следниот купон, тогаш дисконтната маржа (DM) може да се пресмета со помош на следнава формула:
P + A = [0,25(Lq + QM)] / [1 + (L + DM) D / 360] + {1 / [1 + (L + DM) D/ 360]} {Σ(t= 1...N) [0,25 (Le + QM) / [1 + (Le + DM) / 4]<sup>t</sup> = 100 / [1 + (Le + DM) / 4]<sup>N</sup>}
Црква „Св. Никола“ - Лужица (Берско)

Свети Никола (|Αγίου Νικολάου) — црква во селото Лужица, Берско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Берско-негушко-камбаниската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата се наоѓа во денес напуштеното село Горна Лужица. Изградена е во 1750 г. за време на митрополит Самуил според натписот над јужниот влез. Слични се и натписите од црквите „Св. Преображение“ и „Св. Петар и Павле“ во соседното село Костемар, обете од 1745 г. Ова говори за постоењето на работилница за поправка на цркви во околината во тоа време.
1 Поврзано
* Берско-негушко-камбаниска епархија
Зелениот Фенер

Зелениот Фенер (|Green Lantern) — псевдоним на различни измислени суперхеројски ликови што се појавуваат во стрипови објавени од DC Comics. Првиот, Алан Скот, бил создаден од писателот Бил Фингер и уметникот Мартин Нодел во ''All-American Comics'' #16 (јули 1940 година). Секој Зелен Фенер поседува моќен прстен, кој му дава огромна контрола над физичкиот свет, но само ако оној што го носи има доволно волја и физичка сила за да го користи. Иако прстенот на зелениот фенер од златното време, Алан Скот, бил придвижуван од магија, прстените што ги носеле сите последователни Фенери биле технолошка творба на Чуварите на Универзумот што им дале такви прстени на заслужните кандидати. Тие образуваат меѓугалактичка полициска сила позната како Корпус на Зелените Фенери.
Луѓето што се нарекуваат „Зелениот Фенер“ се:
* Алан Скот
* Харолд „Хал“ Џордан
* Гај Гарднер
* Џон Стјуарт
* Кајл Рејнер
Џизија

Џизија (|Cizye, главарина, арач, намет) — данок што го плаќало немуслиманското население во Отоманското Царство. Џизија бил данок што го плаќале еднаш годишно, во замена за невршење воени должности. Плаќањето можело да се врши во готово или во натура, а децата, жените, старците и физички или психички неспособните лица биле ослободени од џизија.
Собирачите на џизија се нарекувале џизједари и биле назначувани од везирот. Во 1855 година бил донесен закон со кој тој вид на обврска се заменил со плаќање на воен данок, но сепак се наплатувала. Дури во 1908 година, по Младотурската револуција, воената обврска во Турција била проширена на христијаните и престанала наплатата на џизија.
1 Поврзано
* Дервенџија
* Каурин
* Раја
* Милет
Црква „Св. Димитриј“ - Пожари

Свети Димитриј (|Αγίου Δημητρίου) — црква во селото Пожари, Берско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Берско-негушко-камбаниската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е гробишен храм сместен во месноста Палиохора (Старо Село) источно од селото. Изграден е од крајот на XVIII до почетокот на XIX век. Градбата претставува трикорабна базилика со дрвен покрив и трем од јужната страна. Апсидата на исток е полукружна со псевдопиластри, над кои има релјефи со геометриски фигури, тркала и мазги — симболи на занаетчиските еснафи кои служат како украси и заштита од зло. Според сознание на мештаните, во храмот имало и женска црква и живопис. Денес во североисточниот столб, под современиот слој се забележуваат растителни украси насликани со сино.
Иконостасот на црквата е обичен и направен од дрво. Некои од иконите на него се од XIX век. Во храмот има евангелие опковано со сребро, дело на извесен Теодор.
1 Поврзано
* Берско-негушко-камбаниска епархија
Манастир „Св. Дух“ - Везник

Свети Дух (|Ιερά Μονή Αγίου Πνεύματος) — манастир кај селото Везник, Серско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија.
Манастирот се наоѓа на 2 км северно од Везник, на јужните падини на Сминица. Подигнат е во 1857 г. за време на митрополитот Јаков Серски (подоцна александриски патријарх), крај изворот посветен на Светото Тројство. Според месната легенда, везничките Турци решиле да го преземат изворот, кој го анрекувале Али Блема, за таму да изградат џамија и амам. Мухтарот на Везник повикал кадија од Сер, кој во присуство на христијаните и муслиманите решил дека изворот им припаѓа на муслиманите. Турците изградиле базен и свечено го отвориле, но на свеченоста една млада турска танчерка паднала во него и се удавила. Турците ги срушиле градбите и им дозволиле на христијаните да направат црква. Хамот е подигнат од жителите на Везник и околните села исклучително брзо, при што селаните направиле редица долга 2 км за пренесување на камења од Сминица од рака на рака. Поради оваа брзина, црквата е мала и има архитектонски недостатоци.
Храмот е камена базилика со дрвен покрив и ѕидови дебели 1,1 м. Има должина од 7,85 м и ширина од 4,70 м. Апсидата на исток однадвор е полукружна. Црквата има втора ниша — жртвеник. Под чесната трпеза е светата вода, која тука дотекува од извор неколку метри северозападно од храмот. Наосот е мал и затоа подоцна е проширен со притвор со димензии од 8,3 × 5,6 м и женска црква над него. Покривот на припратата е завршен во 1935 г. Подоцна женската црква е срушена.
За подигањето на храмот сведочат три натписи на мермерни плочи. Два се вградени во јужниот ѕид. Третиот натпис е над главниот влез. Овој натпис ги повторува информациите од претходните и додава дека храмот бил живописан, но дека фреските биле повредени и се одново пресликани во 1939 г. за време на митрополитот Константин Серски. Фреските во наосот и нартексот се конзервирани во 2001 г.
Црквата е живописана. Во неа има неколку вредни икони: „Свети Архангел Михаил“, „Света Троица“ (дело на довишкиот зограф Георгиос Николау), втора икона на Света Троица, „Света Богородица Патеводителка“, „Успение на Пресвета Богородица“, „Исус Христос“, како и „Свети Јован Претеча“ на иконостасот лево од Христос датирана во 1859 г.
Конакот на манастирот е изграден или подновен во 1865 г. според гравираната плоча на него.
Во манастирскиот двор има многувековен чинар широк 11 м, како и три чешми — од 1866, 1876 и 1878 г. Првоспоменатата чешма има вградена римска стела со тракиски коњаник, три женски и две машки глави.
1 Поврзано
* Серско-нигритска епархија
Црква „Св. Никола“ - Жервохор (Негушко)

Свети Никола — црква во селото Жервохор, Негушко, Егејска Македонија. Влегува во состав на Берско-негушко-камбаниската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е гробишен храм, сместен на североисточниот крај на селото. Обновена е во 1843 г. Истата година живописана со вредни фрески од истакнатите мајстори Ѓорѓи Мануил (татко) и Мануил Георгиу (син) од Селица, според натписот над надвратникот на јужниот влез во женската црква.
Натписът е со висок калиграфски квалитет, има сложнеа граматика, мешани мали и болеми букви и употреба на полни титла.
Во 1969 г. црквата е прогласена за споменик на културата.
1 Поврзано
* Берско-негушко-камбаниска епархија
Црква „Св. Димитриј“ - Чаликово

Свети Димитриј (|Άγιος Δημήτριος) — црква во историското село Чаликово кај Кулакија, Серско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Берско-негушко-камбаниската епархија на Цариградската патријаршија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа на 3 км источно од Кулакија и е преостаната градба од некогашното село Чаликово.
2 Историја
Камен-темелникот е поставен во 1850 г. и изградбата завршила во 1858 г. Претставува трикорабна базилика со женска црква на исток. Во храмот има шест икони од 1880 г., дело на Зисис Папаконстантину од Кулакиската школа.
Црквата е прогласена за заштитен споменик на културата на 16 јуни 1983 г.
3 Поврзано
* Берско-негушко-камбаниска епархија
Марсовскиот Ловец

Марсовскиот Ловец (|Martian Manhunter), се сретнува и како Ловецот од Марс или Марсовецот, вистинско име Џ'он Џ'онз (англ. ''J'onn J'onzz'') — суперхерој во стриповите на DC Comics. Првпат се појавил во Detective Comics #225 во ноември 1955 година. Создаден е од писателот Џозеф Самашсон и уметникот Џо Серта. Во 1998 година се појавила стрип-серија целосно посветена на него (автор — Џон Острендер, уметник — Том Мендрејк). Ликот е најпознат по тоа што е еден од основачите и редовните членови на Лигата на правдата.
Поп Ќира и поп Спира (филм)

„Поп Ќира и поп Спира“ (српски: ''Поп Ћира и поп Спира'') е југословенски филм од 1957 година во режија на Софија Соја Јовановиќ. Главните улоги ги играат: Јован Гец, Љубинка Бобиќ, Милан Ајваз, Слободан Перовиќ и Властимир Ѓуза Стојиљковиќ. Филмот е снимен по мотивите од истоимениот роман на Стеван Сремац, а за него е значајно тоа што е првиот југословенски филм во боја.
1 Синопсис
Дејствието на филмот е сместено во едно идилично и живописно село во која две поповски семејства живеат во меѓусебна слога и пријателство. Меѓутоа, во селото доаѓа младиот учител Петар Петровиќ и неговото присуство предизвикува раздор во двете семејства, кои него го сметаат за иден сопруг на својата ќерка...
Црква „Св. Димитриј“ - Шеразмен

Свети Димитриј (|Αγίου Δημητρίου) — црква во селото Шеразмен, Берско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Берско-негушко-камбаниската епархија на Цариградската патријаршија.
Храмот е сместет во средишниот дел на селото, веднаш до истоимената понова црква. Претставува трикорабна базилика со дрвен покрив, женска црква и трем од западната и јужната страна. Според натписот на јужниот ѕид, изградена е во 1756 г. Живописот во внатрешноста потекнува од три различни периоди. Главниот дел е од 1810 г., кога храмот е обновен за време на митрополитот Неофит согласно натпис на јужниот ѕид. Внатре на исток во олтарниот простор и апсидата има фрески од крајот на XVIII до почетокот на XIX век. На дрвениот резбан таван над иконостасот е претставен Христос Седржител со херувими, датиран во 1876 г. Иконостасот е изработен во неокласичен стил и повеќето од иконите на него се од XIX век. Се издвојуваат царски икони — „Свети Ѓорѓи“, „Свети Димитриј“ и „Свети Врачи“ со релјефни цветни украси и сребрена опкова, како и иконата на Христос Седржител од 1890 г, дело на берскиот зограф Константинос Г. Хаѕинотас.
На 22 септември 1994 г. црквата е прогласена за заштитен споменик на културата.
1 Поврзано
* Берско-негушко-камбаниска епархија
Топлички Управен Округ

Топлички Управен Округ (|Топлички управни округ|Toplički upravni okrug) — административна област во јужна Србија, именувана по реката Топлица. Со население од 91.754 жители, има најмало население од сите српски окрузи. Административен центар му е градот Прокупље.
1 Општини
Го опфаќа градот Прокупље и три општини:
* Блаце
* Куршумлија
* Житораѓа
2 Демографија
Според последниот официјален попис направен во 2011 година, Топличкиот Округ брои 91.754 жители. Најголем дел од населението е со српска етничка припадност (93,46%) додека 50,02% од населението на општината е урбано.
Етнички состав на општината:
Етничка група, Популација, %
Срби, 85.750, 93,46%
Роми, 3.945, 4,30%
Црногорци, 176, 0,19%
Македонци, 97, 0,11%
Романци, 76, 0,08%
Хрвати, 50, 0,05%
Други, 1.660, 1,81%
Вкупно, 91.754
3 Поврзано
* Административна поделба на Србија
* Окрузи во Србија
Еднострана декларација за независност на Родезија

Еднострана декларација за независност на Родезија — изјава усвоена од Кабинетот на Родезија на 11 ноември 1965 година во која се прогласува дека Јужна Родезија односно Родезија, британска територија во јужна Африка, самоуправна од 1923 година, сега се смета за независна суверена држава. Декларацијата била кулминација на долготраен спор меѓу британската и родезиската влада околу условите под кои Родезија може да стане целосно независна. Изјавата е прво еднострано отцепување од Обединетото Кралство на една од нејзините колонии по декларацијата за независност на Соединетите Американски Држави во 1776 година. Обединетото Кралство, Комонвелтот и Обединетите нации го сметале едностраното прогласување независност на Родезија за незаконско. Како резултат на тоа биле воведени економски санкции за колонијата. Родезија продолжила да постои како непризнаена држава во речиси целосна меѓународна изолација, помогната само од Јужна Африка и (до 1974 година) Португалија.
Родезиската влада, која била составена претежно од припадници на белото малцинство во земјата, кое броело околу 5%, била огорчена затоа што среде политиката на деколонизација на британската колонијална влада наречена Ветрови на промени, помалку развиените африкански колонии на север без споредливо искуство на самоуправување побрзо напредувале до независност во текот на раните 1960-ти, додека на Родезија ѝ бил ускратен суверенитетот според новонагласениот принцип „нема независност пред владеење на мнозинството“ (|no independence before majority rule, NIBMAR), според кој Обединетото Кралство барало спроведување на мнозинско владеење во една колонија, наместо владеење на белото колонијално малцинство, пред империјата да даде независност на колонијата. Повеќето бели Родезијци сметале дека им се должи независноста по четири децении самоуправа, и дека британската влада врши предавство со одложувањето.
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Сер

Успение на Пресвета Богородица (|Ιερός Ναός Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου) — црква во градот Сер, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија. Има улога на парохиски храм.
1 Историја
Црквата се наоѓа на улиците „Александридис“ бр. 10 и „Тесалоники“. Изградена е од грчките доселеници од Турција кои дошле во 1923 г. и ги основале населбите Нова Јонија, Византио и Писидија. На средба одржана на 12 мај 1952 г. 500 семејства потпишале молба за создавање на парохија и изградба на храм. Во 1955 г. е подигнат мал дрвен храм посветен на Успението Богородично како параклис на „Св. Архангели“. Во 1961 г. е прогласен за парохиски храм и исцртани се границите на новата парохија. Во 1962 г. започнала изградбата на нова црква со буџет од 1.800.000 драхми. Храмот има големи димензии — 35 на 18 м и по облик е крстокуполен. Апсидата на исток е тројна, а олтарот е мермерен. Внатрешноста е живописана од серскиот зограф Георги Златанов (Георгиос Златанис). Во него има три параклиса — „Пресв. Богородица Достојно ест“, „Св. Јован Руски“ и „Св. Анастасија Римска“.
2 Поврзано
* Серско-нигритска епархија
Црква „Св. Константин и Елена“ - Скилич

Свети Константин и Елена (|Ιερός Ναός Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης) — црква во селото Скилич, Берско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Берско-негушко-камбаниската епархија на Цариградската патријаршија.
1 Местоположба
Црквата е главен храм на селото, сместен во неговиот центар.
2 Историја
Ова е новата црква на селото, а стариот гробишен храм е „Св. Никола“. Претставува трикорабна базилика со нартекс на запад и три полукружни конхи на исток. Долг е 26, а широк 14 м. Средниот кораб е повисок и поширок (8 м). Голем дел од внатрешноста има живописана.
3 Поврзано
* Берско-негушко-камбаниска епархија
Црква „Св. Димитриј“ - Кавасила

Свети Димитриј (|Αγίου Δημητρίου) — црква во селото Кавасила, Берско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Берско-негушко-камбаниската епархија на Цариградската патријаршија. Има улога на парохиски храм.
Во 1969 г. црквата е прогласена за споменик на културата, но во 1972 г. отпишана од списокот.
1 Поврзано
* Берско-негушко-камбаниска епархија
Црква „Св. Никола“ - Скилич

Свети Никола (|Αγίου Νικολάου) — црква во селото Скилич, Берско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Берско-негушко-камбаниската епархија на Цариградската патријаршија.
1 Местоположба
Црквата е гробишен храм сместен во северниот дел на селото.
2 Историја
„Св. Никола“ е старата црква на селото, а „Св. Константин и Елена“ е новата. Во храмот има вградени антички и средновековни сполии — римски и византиски релјефи и натпис, употребени како градежен или украсен материјал. Црквата претставува еднокорабна базилика со димензии од 18 × 7 м и двоводен покрив. На 19 мај по улиците на селото се одржува поворка со иконата на Свети Никола.
3 Римски натпис
Римскиот натпис на старогрчки е запишан во 1919 г. и со грешки објавен во „Национален водич“ за 1920 - 1921 г. Во мај 1953 г. берскиот старинар Панајотис Ксилапетридис го видел натписот на истото место и го препишал исправно. Се работи з стела од бел мермер, подоцна обоена, со фронтон одгоре и релјеф каде се претставени жени од типот на Афродита, а пред и меѓу нив има помала седната женска фигура, која веројатно држи рипида и е свртена налево. Видливите димензии на натписот се 1,10 × 0,49 м. Висината на писмото е 0,029 м, а растојанието изнесува 0,02 м.
Овој натпис е заклетвен, со кој Торпилиј Лик го споменува добриот карактер и доблестите на неговата сопруга Елија Евтихиди и така оддава сопружничко признание и љубов. Торпилиј е поврзан со римско семејство Торпилии кое уживало влијание во источните провинции.
4 Поврзано
* Берско-негушко-камбаниска епархија
Црква „Св. Атанасиј“ - Јанчишта

Свети Атанасиј (|Αγίου Αθανασίου) — црква кај селото Јанчишта, Берско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Берско-негушко-камбаниската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата се наоѓа на 3 км источно од Јанчишта, на источниот брег на реката Мегленица. Била гробишен храм сè до средината на XX век. Градбата претставува еднокорабна црква без нартекс, со полукружна апсида и трем на јужната страна и дрвен покрив со аблација на тесните страни. Влезот е од југ.
Фреските во внатрешноста се изработени во две фази. Постари се оние на светците во долното подрачје на жртвеникот и се од XVIII век. Подоцнежни се евангелските сцени, литургиските во жртвеникот и Второто пришествие на јужниот ѕид, насликани врз стариот живопис. Вторите се од 1860 – 1880 г. и по стилот му се припишуваат на зографот Божин Стаменитов (Емануил Стаматиадис) од Пазар, кој меѓу 1864 и 1870 г. работел на „Св. Ѓорѓи“ во Сарбегово, во 1877 г. на „Св. Никола“ во Корнишор, а во 1878 г. на „Св. Спас“ во Тодорци.
Иконостасот е од првата фаза на храмот, насликан во три бои и плитко изрезбан со богати растителни и животински украси. Зачувани се три царски икони од XVIII – XIX век.
Црквата е прогласена за историски споменик на 10 јули 1995 г.
1 Поврзано
* Берско-негушко-камбаниска епархија
Црква „Св. Димитриј“ - Палатица (Берско)

Свети Димитриј (|Άγιος Δημήτριος) — црква во селото Палатица, Берско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Берско-негушко-камбаниската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата се наоѓа на самиот југозападен крај на селото. Изградена е во 1570 г. и денес е во лоша состојба. Претставува трикорабна базилика, чии кораби се поделени со дрвени столбови. При изградбата е користен материјал од древномакедонско време. Внатре е зачуван вреден живопис од годината на изградба, дело на зографот Никола од Линотопи.
1 Галерија
2 Поврзано
* Берско-негушко-камбаниска епархија
Црква „Св. Атанасиј“ - Чорново

Свети Атанасиј (|Αγίου Αθανασίου) — црква во селото Чорново, Берско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Берско-негушко-камбаниската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата се наоѓа на југозападниот крај на селото, на источните падини на планината Каракамен. Изградена е во средината на XVIII век. На ктиторскиот натпис од времето на живописувањето на црквата е споменат митрополитот Доротеј Берско-негушки. Освен тоа, споменати се и свештеници и мирјани поврзани со тој потфат.
Во 1969 г. црквата е прогласена за споменик на културата.
1 Поврзано
* Берско-негушко-камбаниска епархија
Црква „Св. Петка Блажена“ - Бер

Света Петка Блажена (|Αγία Παρασκευή Μακαριώτισσας) — средновековна црква во градот Бер, Егејска Македонија. Влегува во состав на Берско-негушко-камбаниската епархија на Цариградската патријаршија. Дел е од парохијата на „Св. Јован Милостив“.
Храмот е изграден во XIV век. Првично била еднокорабна градба со дрвен покрив. Претрпела драматични промени во низа интервенции од XV до XVIII век. Со променетиот облик и големина, храмот е претворен во трикорабна базилика. Внатре се зачувани вредни фрески од различни периоди од XIV до XVIII век. Иконите во храмот исто така се вредни, со оригинален израз и живи бои.
Во 1924 г. црквата е прогласена за споменик на културата.
1 Поврзано
* Берско-негушко-камбаниска епархија
Црква „Св. Благовештение“ - Бер

Свето Благовештение (|Παναγία Ευαγγελίστρια, Βαγγελίστρα) — средновековна црква во градот Бер, Егејска Македонија. Влегува во состав на Берско-негушко-камбаниската епархија на Цариградската патријаршија. Храмот е дел од парохијата на „Св. „Јован Милостив““.
Црквата е подигната во XIV век. Со време нејзината арјитектура значително се променила, така што од првобитниот храм е зачуван само јужниот ѕид. На него има два слоја префинет живопис од византиско време. Во остатокот од црквата се зачувани вредни фрески од XVII век. На натписот од 1699 г. стои името на митрополитот Јоаким I.
Во 1924 г. црквата е прогласена за споменик на културата.
1 Поврзано
* Берско-негушко-камбаниска епархија
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Стара Сајта

Успение на Пресвета Богородица (|Κοιμήσεως της Θεοτόκου) — црква кај селото Сајта, Нигритско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е изградена во 1730 г. според зачуваниот мермерен натпис. Се наоѓа на местото на старото село Сајта на Орсова Планина. Ограбена е за реме на германската окупација во Втората светска војна. Во 1947 - 1949 г. селото е уништено во борбите на Граѓанската војна и преместено на рамниот простор на север. Црквата е обновена. Во Серскиот црковен музеј се чуваат две икони од храмот.
1 Поврзано
* Серско-нигритска епархија
Црква „Пресвета Богородица Старопреносна“

Пресвета Богородица Старопреносна или Севладичица (|Παναγία Παλιοφορίτισσα, Παντάνασσα) — доцносредновековна црква во градот Бер, Егејска Македонија. Влегува во состав на Берско-негушко-камбаниската епархија на Цариградската патријаршија. Се наоѓа во парохијата на „Св. Петар и Павле“.
Црквата е подигната во XV век, и по низа промени во XVIII век претворена е во трикорабна базилика. Внатре има вреден живопис од XV, XVI и XVIII век.
Во 1924 г. црквата е прогласена за споменик на културата.
1 Поврзано
* Берско-негушко-камбаниска епархија
Набалија

Набалија ― древна река на територијата на денешна Холандија, која еднаш ја споменал римскиот историчар Такит, во неговите ''Истории'' (5:26).
Реката мора да имала некое мештанско, стратешко или религиозно значење, бидејќи во 70 година Јулиј Кивилис кој бил водачот на Батавскиот бунт, го одбрал ова место за да преговара за мир. Бил изграден мост, каде завојуваните страни се приближувале една кон друга од двете страни. Иако Такит му припишал говор одржан овде на римскиот капетан Кериалес, тој не го вклучил самиот говор и така условите на мировниот договор се загубени во маглата на времето. Сепак, Батавците сè уште се сметале за важно племе за Римјаните во подоцнежната книга на Такит, „''Германија''“ (98 н.е.). Нема показатели за остра одмазда, а Батавците продолжиле со својата привилегирана положба на полунезависност во замена за снабдување на елитни трупи на Римската Империја.
Идентификацијата на оваа река не е решена, исто така, поради значителни промени на историските водотеци. Името не дава никаква поим и, очигледно сродство со холандскиот невел и германскиот небел, и двата значејќи „магла“ и изведени од праиндоевропскиот ''*nebʰ-'' „небо, облак“, би бил тривијален синоним за секоја река. Предложени се реките Вехт кај Утрехт и Холандски Ајсел.
Време разделно

„Време разделно“ — роман на бугарскиот писател Антон Дончев, објавен во 1964 година. Делото е создадено за само 45 дена. Настаните опишани од Антон Дончев се случуваат во 1668 година во Крастогорската Област на Родопите. Веродостојноста на изворите на кои се заснова романот е предмет на сериозни сомнежи.
1 Заплет
Во пролетта 1668 година јаничарот Караибрахим заедно со одред од 120 коњаници пристигнал во Родопската Долина во Елинденја за да ги потурчи (исламизира) локалните православни Бугари. По течението на реката се наоѓаат три села Просојна, Заград и Подвис. Турците застануваат на гробишта, каде Манол и свештеникот Алигорко, според локалниот обичај, откопуваат коски на мртовец - починатата жена на овчарот. Турците со презир ги испрашуваат за имињата на селата и продолжуваат по својот пат. Двајцата Бугари се враќаат во Подвис во воденицата на дедо Галушко Белија, каде се Елица и Севда. Поп Алигорко го известува старецот дека пристигнал одред спахии. Караибрахим и неговите луѓе се сместуваат во огромната куќа за гости на Сулејман-ага во селото Просојна.
Селаните од Елинденја решиле да ги сокријат жените и децата. Караибрахим наредил да се соберат првенците на селото, наредувајќи му на Сулејман-ага да му помогне. Селото Чепино е опожарено. Неговите жители спасот го бараат во соседните планини. Манол бара помош од Сулејман-ага за да ги води против јаничарите. Но, агата не може да се крене против падишахот. Во конакот се собираат првенците. Тие му изјавуваат на Караибрахим дека нема да ја дадат својата вера. Дошло време разделно.
2 Ликови
* Караибрахим - спахија испратена да ја потурчи долината Елинденја.
* Манол – силен и горд овчар, посвоен од дедо Галушко.
* Абдула Венецијанец – исламизиран Венецијанец, заробеник на Караибрахим. Порано италијански благородник кој се вклучил во одбраната на Кандија. * Дедо Галушко Белија - мелничар кој го посвоил Манол.
* Сулејман-ага - господар на долината Елинденја.
* Поп Алигорко – монах и свештеник од Атон.
* Момчил - син на Манол.
* Елица – свршеницата на Момчил.
* Севда – вдовица вљубена во Манол.
3 Екранизација
Романот „Време разделно“ бил екранизиран во 1988 година од режисерот Људмил Стајков. Филмот бил премиерно прикажан со идентичното име како романот, но филмот потоа бил преименуван за да го следи англискиот дистрибутивен превод на филмот, кој бил Време на насилство. Филмот се состои од 2 дела: „Закана“ и „Насилство“. Вториот дел од филмот ги пресоздава настаните од втората половина на 17 век до 1668 година.
4 Поврзано
* Класицизам
* Француско-османлиски сојуз
Паганица (поток)

Панагица (|Παναγίτσα) е мал поток на југ од областа Патра во северносредна Ахаја, Грција. Изворот на Панагица е на западната падина на планината Облос, во близина на Облоскиот манастир. Тече северозападно по селата Крини и Оврија. Се влева во Патраскиот Залив во Паралија.
Анаврос

:''Anaurus'' е исто така род на скокачки пајаци.
Анаврос (|Άναυρος, латински: ''Anaurus'') ― речен порој во близина на античкиот град Јолкос (денешен Волос), кој тече од планината Пелион во Пагасескиот Залив. Се вели дека јунакот Јасон изгубил сандала во нејзините води, додека ја превезувал преправената божица Хера преку нејзиниот поток.
Кир (река)

Кир (|Kir или ''Kiri'') ― река во северна Албанија која прво тече југо-југозападно, а потоа југозападно од северниот дел на планината Проклетие и влегува како растока на Дрим веднаш под Скадар.
Во горниот тек, реката го пресекува „Кирскиот Кањон“ со драматични карпи. Албанското племе (фис) Кири го населувало овој крај. Непосредно надвор од Скадар, во Мес, стариот камен Мески мост ја преминува Кир.
Црква „Воскресение Христово“ - Бер

Воскресение Хрисово или Христос Спасител (|Ανάστασης του Σωτήρος Χριστού του Καλοθέτου) — средновековна црква во градот Бер, Егејска Македонија. Влегува во состав на Берско-негушко-камбаниската епархија на Цариградската патријаршија. Храмот е дел од парохијата на „Св. Јован Милостив“.
Првичниот храм бил еднокорабна црква со дрвен покрив и шешстаголна апсида. Во XVIII век од север, запад и југ е изграден затворен трем, урнат во XX век.
Според ктиторскиот натпис, храмот почнал да го гради Ксенос Псалидас на крајот од ΧΙΙΙ век, и по неговата смрт е довршен од сопругата Ефросина на почетокот на XIV век. Во 1314 г. сопственоста на манастирот „Христос Спасител“ од монахаот Игнатиј Калотет е потврдено со хрисовул од царот Андроник II Палеолог. Во 1315 г. храмот е осветен од епископот Нифонт Берски.
Црквата е зографисана во 1314/5 г. од Георгиос Калиергис. Внатрешноста е поделена на три подрачја. Во најниското се светци во полн раст, во средното и потесно подрачје има бисти на евангелистите, пророци и светци, додека пак во најгорното подрачје има сцени од Дванаесетте празници. Посебно место во иконографијата на храмот зазема претставата на Распетието и Воскресението на Христос, претставено на два лака, обликувани во северниот и јужниот ѕид. Интересна е и фреската на која е претставен монахот Игнатиј Калотетос.
Храмот има фрески и од 1326 и 1355 г. со претстави на месни првенци како Марија Синадини на западната фасада, како и од 1727 г. над надворешната површина на северниот ѕид од првичната црква. На натписите врз тие фрески спомнуваат имиња на жители на градот.
Во 1924 г. црквата е прогласена за споменик на културата.
1 Поврзано
* Берско-негушко-камбаниска епархија
Црква „Пресвета Богородица Перивлептос“ - Бер

Пресвета Богородица Перивлептос (|Παναγιά Περίβλεπτος) — средновековна црква во градот Бер, Егејска Македонија, еден од најважните духовни споменици во градот. Влегува во состав на Берско-негушко-камбаниската епархија на Цариградската патријаршија. Влегува во парохијата на „Големи Свети Бессребреници“.
Црквата е подигната на краојт на XV век како трикорабна базилика со дрвен покрив и претставува прекрасен пример за византиската архитектура од периодот. Внатре се зачувани мал дел од првичните фрески од XV век, како и живопис од XVIII век — „Пресвета Богородица Перивлептос“, „Успение Богородично“, „Крштение Господово“ и „Слегување во адот“. Иконостасот е необичен по морфолофијата и претставувањето на Дванаесетте празници.
Во 1924 г. црквата е прогласена за споменик на културата.
1 Поврзано
* Берско-негушко-камбаниска епархија
Црква „Пресвета Богородица“ - Варвара (Берско)

Пресвета Богородица (|Παναγίας Παλιάς Γέφυρας) — поранешна црква во селото Варвара, Берско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Берско-негушко-камбаниската епархија на Цариградската патријаршија.
Храмот е манастирски и се наоѓа во месноста Стар Мост (Палија Гефира). Претставува еднокорабна црква со двоводен покрив. Внатре има вреден живопис од 1570 г.
Цквата е прогласена за историски споменик на 25 јули 1985 г.
1 Поврзано
* Берско-негушко-камбаниска епархија
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Боштани

Успение на Пресвета Богородица (|Κοιμήσεως Θεοτόκου) — црква во селото Боштани, Берско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Берско-негушко-камбаниската епархија на Цариградската патријаршија.
Храмот претставува трикорабна базилика од XIX век со порани фази од XVII – XVIII век. Трите кораби се поделени со низи дрвени округли столбови. На севернаиот ѕид на наосот и североисточниот на жртвеникот се зачувани фрески од три периоди — од втората половина на XVII, од средината на XVIII и од крајот на ΧΙΧ век. Во храмот се собрани разни антички артефакти — фрагменти од парапети и капители. Антички архитектонски елементи се вградени и во ѕидаријата — во југоисточниот агол има фрагмент од столб, а во апсидата е вграден еден јонски капител од IV век.
Црквата е прогласена за историски споменик на 8 август 2001 г.
1 Поврзано
* Берско-негушко-камбаниска епархија
Црква „Св. Јован Милостив“ - Бер

Свети Јован Милостив (|Άγιος Ιωάννης ο Ελεήμων) — поранешна црква во градот Бер, Егејска Македонија. Влегува во состав на Берско-негушко-камбаниската епархија на Цариградската патријаршија. Храмот бил парохиски.
Црквата е подигната на почетокот на XIX век. Градбата претставува трикорабна базилика. Во 2005 г. храмот е урнат, при што во темелите се откриени остатоци од градби, како и голема некропола со антички куполни гробници.
1 Поврзано
* Берско-негушко-камбаниска епархија
Црква „Св. Ѓорѓи Мал“ - Бер

Свети Ѓорѓи Мал или Блажен (|Άγιος Γεώργιος ο Μικρός, Μακαριώτισσας) — доцносредновековна црква во градот Бер, Егејска Македонија. Влегува во состав на Берско-негушко-камбаниската епархија на Цариградската патријаршија. Храмот е дел од парохијата на „Св. Јован Милостив“.
Црквата е подигната во XV век како еднокорабен храм. По низа промени правени сè до XVII век, градбата е претворена во трикорабна базилика со двоводен покрив. Првобитниот храм е вграден во олтарот и таму се зачувани вредни фрески на Богородица, Благовештението, Вознесението, Свети Ѓорѓи, Јован Златоуст, Свети Никола, Свети Поликарп, Свети Власиј, Свети Геронтиј и други. Во 1643 г. во северниот кораб на новоизградениот дел се досликани сцени од животот на Свети Ѓорѓи.
Во 1924 г. црквата е прогласена за споменик на културата.
1 Поврзано
* Берско-негушко-камбаниска епархија
Црква „Св. Никола Долни“ - Бер

Свет Никола Долни (|Άγιος Νικόλαος της Γούρνας, στις Γούρνες, Γουρναρας) — доцносредновековна црква во градот Бер, Егејска Македонија. Влегува во состав на Берско-негушко-камбаниската епархија на Цариградската патријаршија. Храмот е дел од парохијата на „Св. Јован Милостив“. Го носи името на големиот дол (''γούρνα'', гурна) кој постоел меѓу оваа црква и црквата „Големи Свети Бессребреници“, и кој порано ги собирал водите од берските канали и ги носел во полето.
Црквата е изградена на почетокот на XV век. Првично бил еднокорабен храм. По големи интервенции на од крајот на XV до почетокот на XVI век претворен е во трикорабна базилика со дрвен покрив. Живописот во конхата на апсидата се од времето на изградба на храмот, а оние во нартексот, каде е претставена и починатата ктиторка, Васило од Бер датираат од 1525 г. Зачувани се и подоцнежни фрески од XVII век. Авторот на живописод од XVII век работел и во храмот „Св. Никола Рибарски“.
Во 1924 г. црквата е прогласена за споменик на културата.
1 Поврзано
* Берско-негушко-камбаниска епархија
Ботна

Ботна ― река во Молдавија, десна притока на Днестар. Со должина од 152 километри, Ботна е шестата најдолга река во Молдавија. Реката Ботна минува низ некои краеви во средиштето на Република Молдавија. Ботна извира на југоисточна падина на косината падина во буково-габерова шума. Минува низ села како што се Улму, Васиени, Русештии Ној и други. Просечниот наклон на реката е 1,5 степени. Од изворот до селото Салкута течението на реката е насочено кон југоисток, потоа се упатува кон североисток. Долината на реката е симетрична кон Бардар, постои десна асиметрија. Ширината на ливадата варира помеѓу 0,5 и 1,0 км во горниот тек до 2,0-2,5 км во долниот тек. Во минатото, во долината на селото Костешти, реката прави меандри. Последователно, коритото било насочено и продлабочено.
Благопријатен инцидент

Благопријатен инцидент или Ликвидација на јаничарскиот корпус, кој во текот на историјата на Отоманското Царство имал улога на преторијанска гарда, била првата и главна задача на владеењето на султанот Махмуд II помеѓу 1808 и 1826 година.
1 Настанување на јаничарите
Султанот Мурат I основал јаничарски трупи околу 1363 година, за време на големото ширење на Отоманското Царство. Во почетокот, биле формирани од немуслимани, особено од христијанска младина и воени заробеници, што била практика преземена од Мамелуците. Јаничарите станале првата отоманска стоечка војска, заменувајќи ги снагите кои се состоеле главно од племенски воини на кои не можело да им се верува во поглед на лојалност и морал. Освен тоа, на секој слободен турски воин му било под чест да биде пешак.
На почетокот на 17 век, јаничарскиот корпус престанал да функционира како елитна воена сила и станал привилегирана наследна класа, а нивното ослободување од плаќање даноци ги направило многу неповолни во очите на останатото население. Бројот на јаничари се зголемил од 20.000 во 1575 година на 135.000 во 1826 година, околу 250 години подоцна. Многумина не биле војници, но и понатаму земале плати од царството, како што налагал корпусот, бидејќи имал делотворно вето на државата и придонел за постојан пад на Отоманското Царство. Секој султан кој се обидел да го намали нивниот статус или моќ веднаш бил или убиен или сменет.
2 Престанок на постоење
Веднаш по ликвидацијата на јаничарскиот корпус, Отоманците биле принудени да ја прифатат Акерманската конвенција, а во Руско-турската војна (1828-1829), Отоманското Царство претрпело страшен пораз непознат во историјата. Следно, Одринскиот мир (1829), Хатишериф од 1829 година, Хатишериф од 1830 година, Босанското востание (1831-1832), Ункјарско-искелескиот договор и Хатишериф од 1833 година. Грција станува независна.
Мехмед-паша и Ибрахим-ага и претходно регрутирани „платеници“ отвориле артилериски оган врз бунтовничките јаничари и ги уништиле нивните куќи до земја, при што во судирот загинале околу 1000 јаничари. Во следните неколку дена во штабот на „бунтовниците“ биле донесени групи заробени јаничари, кои веднаш биле погубени на лице место. Јаничарите, спасени од крвавиот колеж, побарале безбедност во блиската Белградска Гора, но султановите луѓе ги опколиле и, палејќи ја вегетацијата од сите страни, живи ги спалиле.
За јавна изградба, како и за пропаганда на новиот османлиски поредок, придружена со реформи, преостанатите живи водачи на јаничарската побуна, или едноставно такви, биле јавно и импровизирани обесени. Последните 200 јаничари биле задавени според воените закони и нивните тела биле фрлени во масовна гробница.
Претходно „реформаторите“ почнале да се шират гласини дека јаничарите како Евреи се занимавале со зеленашење, изнуда, грабежи и сводништво. Покрај тоа, тие се обвинети за пресоблекување во кафулиња и таверни, а се обвинети и за воените неуспеси на Отоманското Царство во последните 50 години. Век подоцна, Отоманското Царство останало во историјата.
3 Галерија
4 Поврзано
* Време разделно
* Колење на кнезовите
* Танзиматски реформи
Шипча

Шипча — река во источниот дел на Македонија, која се влева во Злетовска Река како нејзина десна притока.
1 Тек
Реката извира на планината Манговица, поминува низ селото Пишица, северно од градот Штип.
2 Поврзано
* Манговица
* Злетовска Река
Црква „Св. Бессребреници“ - Ниси (Берско)

Свети Бессребреници (|Αγίων Αναργύρων) — црква во селото Ниси, Берско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Берско-негушко-камбаниската епархија на Цариградската патријаршија. Во XIX век нејзиниот манастир бил центаар на едно од двете архијерејски намесништва на Камбаниската епископија и како таков играл важна улога во административните, црковните и општествените проблеми во епархијата.
1 Архитектура
Храмот е трикорабна базилика, изградена во 1813 г. и претставува забележителен пример за духовната архитектура во Берско. Во 1969 и 1986 г. прогласен е за заштитен споменик на културата.
2 Историја
Првите податоци за постоењето на манастирот се од архива на камбанискиот епископ Теофил Папафилис (1745 - 1795). Важен извор за историјата на храмаот, Камбаниската епископија и воопшто на Урумлакот е ктиторскиот натпис над горниот праг на јужната врата. На него се вели дека манастирот е подигнат на 1 август 1813 г. за време на камбанискиот епископ Неофит (1806 - 1828) и игуменот Макариј, што укажува на присуството на монашката обител. „Подигањето“ (''ανέγερση'') на манастирската црква треба да се разбере како обнова или одржување на делови од постоечката црква, а не како изградба од нула. Можеби авторот на натписот од 1840-тите го прераскажал стариот уништен ктиторски натпис. На 1 април 1840 г. се обележани нови обновителни дејности во припратата на храмот за време на епископот Григориј Катрис (1828 - 1853). Епитроп на манастирот бил архимандритот Захариј, а игуменот не се споменува, што значи дека тој немал обител. На крајот на натписот се кажува дека обновата е направена со помошта на христијаните од тој крај, што може да означуа трета обнова по оние во 1813 и 1840 г., и при која е изработен натписот. Очигледно манастирот е востановен во 1840 г. откако настрадал во Негушкото востание (1822), кога можеби се распаднала и обителта.
Натписот е со висок уметнички и калиграфски квалитет, и е дело на високообучен уметник. Во храмот има икони на Кулакиската школа, но според калиграфските особености натписот поверојатно е дело на Ѓорѓи Мануил и син му Мануил Георгиу од Селица, веројатно поканети специјално за да го изработат него.
Во архивот на Солунската митрополија се чуваат османлиски нотарски актови на манастирот од 1845 г.
Веројатно при обновата на нартексот се изработени и исклучително впечатливите дрвени резбани тавани во црквата, меѓу малкуте преостанати од тоа време.
3 Поврзано
* Берско-негушко-камбаниска епархија
Црква „Св. Фотина“ - Бер

Света Фотина (|Αγίας Φωτεινής) или Света Фотида (''Αγία Φωτίδα'') — поранешна средновековна црква во градот Бер, Егејска Македонија. Влегува во состав на Берско-негушко-камбаниската епархија на Цариградската патријаршија.
Во 1924 г. црквата е прогласена за споменик на културата. Во 1939 г. е срушена за да се пробие нов пат, и сите фрески се отстранети и ставени во Берскиот византиски музеј.
1 Поврзано
* Берско-негушко-камбаниска епархија
Црква „Св. Никола Блажен“ - Бер

Свети Никола Блажен (|Άγιος Νικόλαος της Μακαριώτισσας) — црква во градот Бер, Егејска Македонија. Влегува во состав на Берско-негушко-камбаниската епархија на Цариградската патријаршија. Храмот е дел од парохијата на „Св. Јован Милостив“.
Црквата е подигната во XVI век. Првично бил еднокорабен храм со дрвен покрив. На почетокот на XVIII век црквата претрпела многу архитектонскиинтервенции, така што денес е зачуван само дел од западниот ѕид. Според натписот од 1571 – 1573 г. ктиторка на цкрвата била монахињата Ревека. Во припратата на западниот ѕид во жртвеникот се зачувани фрески од XVI и XVIII век.
Во 1924 г. црквата е прогласена за споменик на културата.
1 Поврзано
* Берско-негушко-камбаниска епархија
Золота Липа

Золота Липа (|Золота Липа, |Złota Lipa) ― река во Западна Украина. Тече низ Тернопилскиот и Чорткивскиот Реон, образувајќи го Бережанското Езеро северно од градот Бережани. Таа е лева притока на Днестар, која припаѓа на црноморскиот слив. Името значи „златна липа“ и го има истото значење во сите словенски јазици. Реката со спротивно значење Хнила Липа (македонски превод: гнила липа) тече напоредно 30 км западно од Бережани.
Широкодолска Река

Широкодолска Река — река во источниот дел на Македонија.
1 Тек
Реката извира во јужниот дел на планината Плачковица, северно од раселеното село Нивичино и југозападно од градот Берово.
2 Поврзано
* Плачковица
Безел (Германија)

Безел (|Bösel) — општина во округот Клопенбург, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
1 Географија
1.1 Местоположба
Безел се наоѓа во северниот дел на округот Клопенбург во мочурливо подрачје.
1.2 Соседни општини
Безел се граничи на север со општината Едевехт (округ Амерланд), на исток со општината Варденбург (округ Олденбург), на југ со општината Гарел и на запад со градот Фризојте (обете во округот Клопенбург).
1.3 Општински единици
Безел е составен од девет единици: Безел-Орт, Едевехтердам (само неколку куќи, поголемиот дел припаѓа на градот Фризојте), Гласдорф, Хилсберг, Остерлох, Остланд, Оверлае, Вестерлох и Петерсдорф.
2 Историја
Безел бил првпат споменат во 1080 година под името Борсла (''Borsla''; = „шума на брановит брег“) во документ на епископот од Оснабрик.
Прв пишан документ за капела во Безел е од 1574 година, но Безел бил раздвоен од парохијата во Алтенојте и станал посебна парохија во 1876 година.
Штука (река)

Штука — река во источниот дел на Македонија, која се разлева во Струмичкото Поле.
1 Тек
Реката извира на јужната падина на планината Огражден, поминува низ селото Штука и се разводнува низ полето. Зафаќа сливно подрачје од 26,9 км<sup>2</sup>.
2 Поврзано
* Огражден
И така натака

„И така натака“ — единаесеттиот студиски албум на македонскиот бенд Леб и сол . Албумот содржи девет песни, од кои најголем хит е ''Си заљубив едно моме'' (претходно на албумот Live In New York ). Гости на овој албум се Дадо Топиќ, Сергеј Трифуновиќ и Слободан Тркуља. Албумот бил издаден на 17 април 2008 година, објавен од Hammer production (македонски пазар), PGP RTS (српски пазар) и Croatia records (хрватски пазар).
Албумот бил објавео со видео запис за песната ''Си заљубив едно моме''.
1 Наводи
Црква „Св. Илија“ - Братиништа

Свети Илија (|Ναός Προφήτη Ηλία) — поранешна црква во селото Боштани, Берско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Берско-негушко-камбаниската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е сместена на околу 500 м од селото. Градбата претставува еднокорабен храм со двоводен дрвен покрив. Направена е од проста ѕидарија, изработена од месен камен. Апсидата има тесен отвор за проветрување. Внатрешноста е украсена со живопис, кој според натписот датира од 1734 г. Иконостасот е обичен, а подот е покриен со мермерни плочи. Црквата претрпела интервенции низ годините; покривот и ѕидовите се сменети во непознат период.
Во 1969 г. црквата е прогласена за споменик на културата.
Кон крајот на XX век храмот бил во многу лоша состојба.
1 Поврзано
* Берско-негушко-камбаниска епархија
Елизабет Борн

Елизабет Борн (|Élisabeth Borne),(, ) - француска политичарка кој ја извршувала функцијата премиер на Франција од 16 мај 2022 до 9 јануари 2024 година.
Градежен инженер, владин функционер и менаџер на државни претпријатија во транспортниот и градежниот сектор, Борн претходно била министер за транспорт (2017–2019) и министер за екологија (2019–2020). Потоа била министерка за труд, вработување и интеграција во владата на Кастекс од 2020 до 2022 година. На 16 мај 2022 година, претседателот Емануел Макрон ја назначил за следен премиер на Франција, по оставката на Кастекс како што е традиција по претседателските избори во Франција. Борн е втора жена на оваа позиција по Едит Кресон, која била премиерка од 1991 до 1992 година. Членка е на партијата на Макрон Ренесанса и на централно-левичарската партија Територии на напредок.
1 Детство и образование
Борн е родена во Париз на 18 април 1961 година. Нејзината мајка, Маргерит Лесен, била фармацевт. Нејзиниот татко, Жозеф Борнштајн, син на Зелиг Борнштајн од Луков (поранешна руска Полска), бил еврејски бегалец без државјанство, кој е роден во Белгија, потоа, на почетокот на Втората светска војна побегнал во Франција; бил активен во Отпорот и бил депортиран, но го преживеал концентрациониот логор Аушвиц и маршот на смртта. Бил натурализиран како Французин во 1950 година и го променил презимето во „Борн“. Нејзините родители по војната воделе фармацевтска лабораторија. Заради смртта на татко ѝ кога имала 11 години го добила „Ученик на нацијата“, образовна придобивка која државата им ги доделувала на малолетници кои имале родител повреден или убиен за време на војна, терористички напад или додека давале одредени јавни услуги.
Борн учела во средното училиште во Лицеј Жансон-де-Саји во Париз. Подоцна, влегла во École Polytechnique (Политехничка школа, класа од 1981 година). Во 1986 година, ја добила својат инженерска диплома во градежништвото од École nationale des ponts et chaussées (Национална школа за инженерство на патишта и мостови) и една година подоцна магистер по бизнис администрација (MBA) од Колеџот на инженерите .