Џорџ Гисинг

Џорџ Роберт Гисинг (роден на 22 ноември 1857 – починал на 28 декември 1903) - англиски романописец, кој објавил 23 романи помеѓу 1880 и 1903 година. Во 1890-тите години се сметал за еден од тројцата најголеми романописци во Англија, а до 1940-тите години бил признат како книжевен гениј. Најпознатите дела на Гисинг повторно се појавиле во современи изданија. Меѓу нив се ''„Холандскиот свет“'' (1889), ''„Улицата Њу Груб“'' (1891) и ''„Чудните жени“'' (1893). Тој задржува мала, но посветена група следбеници.
1 Биографија
1.1 Ран живот
Гисинг бил роден на 22 ноември 1857 година во Вејкфилд, Западен Јоркшир, како најстаро од петте деца на Томас Волер Гисинг, кој водел аптека, и Маргарет (родена Бедфорд). Неговите браќа и сестри биле: Вилијам, кој починал на дваесетгодишна возраст; Алгернон, кој станал писател; Маргарет; и Елен. Неговиот дом од детството во Томпсонс Јард, Вејкфилд, го одржува Фондацијата Гисинг.
Гисинг се школувал во училиштето „Бек Лејн“ во Вејкфилд, каде што бил вреден и ентузијастичен ученик. Неговиот сериозен интерес за книгите започнал на десетгодишна возраст кога ја прочитал ''„Старата антикварница“'' од Чарлс Дикенс, а потоа, охрабрен од неговиот татко и инспириран од семејната библиотека, неговиот книжевен интерес се зголемил. „Јувенилија“ напишана во тоа време била објавена во 1995 година во ''„Поезијата на Џорџ Гисинг“''.<ref name=ODNB>Pierre Coustillas, '', ''Oxford Dictionary of National Biography'', online), Oxford University Press, 2004. Accessed 17 June 2012. Тој бил вешт и во цртањето. Таткото на Гисинг починал кога имал 12 години, а тој и неговите браќа биле испратени во училиштето „Линдоу Гроув“ во Алдерли Еџ во Чешир, каде што бил осамен ученик кој учел напорно.
Во 1872 година, по исклучителниот настап на локалните испити во Оксфорд, Гисинг добил стипендија за Овенсовиот колеџ, претходник на Викторијанскиот универзитет во Манчестер, кој подоцна се споил со Институтот за наука и технологија при Универзитетот во Манчестер за да го формира Манчестерскиот универзитет. Таму ги продолжил своите интензивни студии и освоил многу награди, вклучувајќи ја наградата за поема во 1873 година и стипендијата за Шекспир во 1875 година. Тој, исто така, започнал врска со Маријана „Нел“ Харисон.
Кога му снемало пари и започнал со крадење од своите колеги студенти, академската кариера на Гисинг завршила со срам. Колеџот ангажирал детектив да ги истражи кражбите, а Гисинг бил фатен, прогласен за виновен, исклучен и осуден на еден месец тешка работа во затворот Бел Вју, Манчестер, во 1876 година.
Во септември 1876 година, со поддршка од симпатизери, тој заминал во Соединетите Американски Држави, каде што поминал време во Бостон и Волтам, Масачусетс, пишувајќи и предавајќи класици. Кога му снемале парите, се преселил во Чикаго, каде што заработувал несигурно за живот пишувајќи кратки раскази за весници, вклучувајќи го и ''„Chicago Tribune“''. Живеел во сиромаштија сè додека не сретнал продавач на улица на кој му бил потребен асистент, а Гисинг ги претставил своите производи. Овие искуства делумно го инспирирале неговиот роман од 1891 година, ''„Улицата Њу Груб улица“''. Во септември 1877 година, Гисинг ја напуштил Америка и се вратил во Англија.
1.2 Книжевна кариера
Откако се вратил во Англија, Гисинг се започнал да живее во Лондон со Нел, пишувајќи фикција и работејќи како приватен тутор. Не успеал да го издаде својот прв роман „''Работници во зората“'' од издавач и го објавил приватно, финансирајќи го со пари од наследство. Гисинг се оженил со Нел на 27 октомври 1879 година. Нивниот брак бил мачен од сиромаштија и тие често биле разделени додека Нел била хоспитализирана поради лошо здравје. Еден од неговите пријатели бил колега автор и поранешен студент на Овенсовиот колеџ, Морли Робертс, кој напишал роман врз основа на животот на Гисинг, ''„Приватниот живот на Хенри Мејтланд“'', во 1912 година. Тој бил пријател со Едуард Берц, германски социјалист со кого се запознал во 1879 година. Гисинг поминал многу време читајќи класични автори во читалната на Британскиот музеј, како и подучувајќи ги студентите за испити. Тој одел долги прошетки низ улиците на Лондон набљудувајќи ги сиромашните. Во читањето, особено го интересирало ''„Животот на Дикенс“'' од Џон Форстер. Во својот дневнички запис од 23 јануари 1888 година, тој напишал дека делото на Форстер е „''книга која постојано ја земам импулсивно, кога работата е во застој''“.
Според неговиот ученик Остин Харисон, од 1882 година Гисинг заработувал пристојно од предавање; приказните за борба со сиромаштијата, вклучувајќи ги и некои од неговите сопствени сеќавања, биле невистинити. Гисинг често тврдел дека е сиромашен на своето семејство, кое во голема мера го издржувал, со цел да ги обесхрабри да побараат помош, а проблемот со неговата наводна сиромаштија може да се објасни со ставот на Гисинг кон предавањето, кое го сметал за инфериорна професија. Тој бил виновен и за екстраваганција и лошо управување со своите финансии.
Следниот роман на Гисинг, ''„Непријателите на г-ѓа Гранди“'', останал официјално необјавен како и првиот, иако бил купен за објавување од „''Bentley & Son''“ во 1882 година. Џорџ Бентли одлучил да не го објави и покрај поправките што ги направил Гисинг. Пред да биде објавен неговиот следен роман, ''„Некласифицираните''“, во 1884 година, Гисинг и неговата сопруга се разделиле, главно затоа што Гисинг не сакал да и даде време и енергија да ја издржува низ сè похроничното лошо здравје. Тој продолжил да плаќа мала алиментација сè до нејзината смрт во 1888 година. Помеѓу неговото враќање во Англија и објавувањето на ''„Некласифицираните“'', Гисинг напишал 11 кратки раскази, но само „Фиби“ се појавил во тоа време, во мартовското издание на списанието „Temple Bar“ од 1884 година.
Годините по објавувањето на ''„Некласираните“'' донеле зголелена книжевна активност. ''Изабел Кларендон'' и ''Демос'' се појавиле во 1886 година; ''Демос'' започнал соработка со „''Smith, Elder & Co.''“, која го издавала сè до ''„Улицата Њу Груб“'' во 1891 година. Романите што ги напишал во овој период прикажуваат конзервативен поглед на работничката класа. Гисинг искористил 150 фунти заработени од правата за ''„Чистата земја“'' во 1889 година за да финансира долгоочекувано патување во Италија за да го продолжи својот интерес за класиците. Неговите искуства таму ја формирале основата за делото од 1890 година ''„Ослободените“''.
На 25 февруари 1891 година, Гисинг се оженил со друга жена од работничката класа, Едит Алис Андервуд. Тие се населиле во Ексетер, но се преселиле подоцна во Брикстон во јуни 1893 година и во Епсом во 1894 година. Имале две деца, Валтер Леонард (1891–1916) и Алфред Чарлс Гисинг (1896–1975), но бракот бил неуспешен. Едит не ја разбирала својата работа, а Гисинг инсистирал да ги држи социјално изолирани од своите врсници, што ги влошило проблемите. Додека Нел била премногу болна за да се пожали на неговото контролирачко однесување, некои историчари веруваат дека Едит му се спротивставувала постојано преку аргументи. Можеби таа западнала во насилни, неконтролирани бесови, како што тврдел Гисинг во писмата до Берц, но вистината е недостижна на ова временско растојание. Гисинг се одмаздил (или дејствувал за да го заштити нивното постаро дете од постојани насилни напади, бидејќи во писмата навел дека неговата безбедност е во опасност) во април 1896 година, кога Валтер бил протеран без знаење на Едит и испратен да остане кај сестрите на Гисинг во Вејкфилд. Гисинг се изјаснил за насилството на Едит, но нему силно не му се допаднал начинот на кој таа го претставила на неговиот син. Алфред, помладото дете, останал со неговата мајка. Двојката се разделила во 1897 година, иако ова не било целосно раскинување - Гисинг поминал време избегнувајќи ја Едит и плашејќи се дека таа може да бара помирување. Во 1902 година, Едит била прогласена за луда и затворена во психијатриска болница. Во тоа време Гисинг се запознал и се спријателил со Клара Колет, која веројатно била вљубена во него, иако не е познато дали и тој и возвратил. Тие останале пријатели до крајот на неговиот живот, а по неговата смрт таа помогнала да се издржуваат Едит и децата.
Работата на Гисинг започнала да биде подобро платена. ''„Улицата Њу Груб“'' (1891) му донела 250 фунти. Во 1892 година се спријателил со колегата писател Џорџ Мередит и станал под влијание на неговата работа. Во 1890-тите, Гисинг живеел поудобно со своите заработки, но неговото здравје се влошило, што го ограничило времето што го поминал во Лондон. Романи од тој период вклучуваат ''„Роден во егзил'' “ (1892), ''„Чудните жени“'' (1893), ''„Во годината на јубилејот''“ (1894) и ''„Вителот“'' (1897). Од 1893 година, Гисинг пишувал и кратки раскази, од кои некои биле собрани во том од 1898 година, ''„Човечки чуда и зафрлени работи“'', а други во томови објавени по неговата смрт. Во 1895 година, тој објавил три новели, ''„Откупот на Ева“'', ''„Гостот што наплаќа“'' и ''„Заспани огнови“''. И ова го одразувало менувањето на вкусовите кај читателската јавност, подалеку од романите во три тома.
Во 1897 година, Гисинг се сретнал со Херберт Џ. Велс и неговата сопруга, кои ја поминале пролетта со него и неговата сестра во Бадли Солтертон. Велс рекол дека Гисинг „''веќе не е славното, неуморно, непрактично момче од лондонскиот стан, туку оштетен и болен човек, полн со непромислени мерки на претпазливост против имагинарните болести што биле негови толкувања на општа малаксаност''“.
1.3 Подоцнежните години
Откако се разделил од Едит, Гисинг повторно ја посетил Италија во 1897–1898 година, како што е раскажано во патописната книга „''Крај Јонското Море“'' (1901). Додека бил во Сиена, го напишал ''„Чарлс Дикенс: Критичка студија“''. Во Рим се запознал со Х.Џ. Велс и неговата сопруга и истражувал за романтичен роман сместен во 6 век, ''„Веранилда“''. Во меѓувреме, бил објавен ''„Градскиот патник“'', напишан во последните месеци од неговиот брак во 1897 година. По краток престој со својот пријател Берц во Потсдам, се вратил во Англија во 1898 година и се преселил во Доркинг во Сари.
Во јули 1898 година, Гисинг ја запознал Габриел Мари Едит Флери (1868–1954), Французинка која му се обратила за дозвола да ја преведе ''„Улицата Њу Груб“''. Десет месеци подоцна, тие станале партнери во невенчан брак, бидејќи Гисинг сè уште не бил разведен од Едит. Тие се преселиле во Франција, каде што тој останал, враќајќи се накратко во Англија во 1901 година на шестнеделен престој во санаториум во Нејланд, Сафолк. Двојката се населила во Париз, но се преселила во Аркашон кога здравјето на Гисинг се влошило. Последните години од неговиот живот ги поминал во селата Сибур, во близина на Сен Жан де Луз, и Испур, во близина на Сен Жан Пје де Порт.
Врските на Гисинг со Флери послужиле како инспирација за неговиот роман од 1899 година ''„Круната на животот“''. Тој напишал неколку романи за време на својот трет брак, вклучувајќи го ''„Меѓу пророците“'', кој останал необјавен и не е зачуван, ''„Нашиот пријател, шарлатанот''“ (1901) и ''„Вил Ворбертон“'' (објавен посмртно во 1905 година). Гисинг работел на својот историски роман ''„Веранилда“'', но бил недовршен кога тој починал. Во 1903 година, тој ја објавил ''„Приватните документи на Хенри Рајкрофт“'', напишана во 1900-1901 година и првично објавена како серијал под наслов „Автор на трева“ во „''Fortnightly Review''“. Книгата се состои од имагинарни автобиографски есеи од некогашен писател кој се борел со тешкотии, а наследил наследство кое му овозможило да се пензионира на село. На Гисинг му донело многу признанија.
Освен фикцијата, Гисинг го продолжил своето проучување на Чарлс Дикенс со понатамошни дела, вклучувајќи воведи во изданија на делата на Дикенс, статии за списанија и ревидирано издание на биографијата на Дикенс од Џон Форстер.
Гисинг починал на 46-годишна возраст на 28 декември 1903 година, откако настинал на непромислена зимска прошетка. Гисинг бил погребан на англиските гробишта во Сен Жан де Луз. ''„Веранилда“'' била објавена нецелосно во 1904 година. Х.Џ. Велс, по телеграма на Бадник, дошол кај Гисинг во Сен Жан Пјед де Порт во неговите последни денови и се грижел за него. Велс го окарактеризирал како „''слаб, претерано мешано сив''“ и пишувал за „''сиромашниот, измачен мозок на Гисинг - толку компетентен за учење и естетска рецепција, толку некомпетентен, толку импулсивен и слабо попуштачки под вистинските стресови на животот''“, додавајќи: „Тој беше песимистички писател. Го поминал својот голем, фин мозок потценувајќи го животот затоа што не сакал и можеби не можел да го погледне животот директно во очи - ниту неговите околности, ниту настаните околу него, ниту негативните работи околу него, ниту ограничувањата на неговиот личен карактер. Но, дали природата или образованието ја направиле оваа трагедија, не можам да кажам.“ ''„Вил Ворбартон“'' бил објавен во 1905 година, како и неговиот последен том, збирката кратки раскази ''„Куќата од пајажини“''.
Гисинг е истакнат во ''„Конзервативниот ум“'' од Расел Кирк. Се вели дека бил и омилен писател на Џорџ Орвел. Неговиот конзервативизам бил вкоренет во неговата благородничка сензибилност. По кратко младешко флертување со социјализмот, Гисинг ја изгубил вербата во работничките движења и ги презирал популарните ентузијазми од своето време. Во 1892 година, тој ѝ кажал на својата сестра Елен: „''Се плашам дека ќе преживееме големи проблеми... Не можеме да им одолееме, но ја ставам целата моја тежина на страната на оние кои веруваат во аристократија на мозоци, наспроти бруталната доминација на четвртина од образованата толпа''“. Во ''„Приватните документи на Хенри Рајкрофт“'', Гисинг размислувал: „''Да помислиш дека некогаш се нареков социјалист, комунист, што и да сакате од револуционерен вид! Не за долго, сигурно, и претпоставувам дека секогаш имало нешто во мене што се потсмевало кога моите усни изговарале такви работи''“. Во фикционализираната биографија на Гисинг, ''„Приватниот живот на Хенри Мејтленд“'', неговиот пријател Морли Робертс коментирал:Еднаш, како што самиот признаваше, бил допрен од социјализмот, веројатно од чисто академски вид; но сепак, кога подоцна се повлекол од стимулите што го натерале да размислува за еднаш во однос на социологијата, се вратил во својата поприродна очајна конзервативна состојба на умот. Живеел во минатото и секој ден бил свесен дека нешто во минатото што го сакал умира и мора да исчезне. Ниту една форма на идна цивилизација, каква и да е таа, која била стекната преку средства што подразбираат уништување на она што главно го сакал, никогаш не можела да му се допадне. Не можел ни да поверува дека грубото и делумно образование на населението е подобро од никакво образование, бидејќи тоа еден ден неизбежно мора да доведе до подобро образование и поубав вид општество. Поради таа причина тој бил конзервативец. Но, тој бил вид конзервативец кој сега би бил отфрлен од оние што се нарекуваат такви, освен можеби во некоја замаглена селска куќа.
2 Рецепција
Раните романи на Гисинг биле лошо прифатени, но поголемо признание дошло во 1890-тите во Англија и во странство. Зголемената популарност влијаела на неговите романи, кратките раскази што ги пишувал во тој период и неговите пријателства со влијателни, почитувани книжевни личности како што се новинарот Хенри Норман, авторот Џејмс Метју Бари и писателот и критичар Едмунд Гос. До крајот на векот, критичарите го сместиле заедно со Томас Харди и Џорџ Мередит како еден од трите водечки романописци во Англија. Сер Вилијам Робертсон Никол го нарекол „''еден од најоригиналните, најсмелите и најсовесните работници во фикцијата''“. Честертон во него го видел „''најцврстиот од критичарите на Дикенс, човек од генијалност''“. Џорџ Орвел го восхитувал и во статија во ''„Трибјун“'' од 1943 година го нарекол „''можеби најдобриот романописец што го има произведено Англија''“, верувајќи дека негови ремек-дела се „трите романи, ''„Чудните жени“'', „''Демос''“ и „''Улицата Њу Груб“'', и неговата книга за Дикенс. Централната тема [на романите] може да се каже со три збора - „''нема доволно пари''“.“
3 Стил
Традиционалниот став на критичарите е дека Емил Зола извршил големо влијание врз Гисинг, но Џејкоб Корг сугерира дека Џорџ Елиот имала поголемо влијание.
4 Гисинг журнал
''„Гисинг журнал“'', квартално списание со еден автор посветено на животот и делата на Џорџ Гисинг, објавува есеи и рецензии на книги. Се појавило во јануари 1965 година, со Џејкоб Корг од Вашингтонскиот универзитет како уредник до декември 1968 година. Од јануари 1969 до април 2013 година, по него следел Пјер Кустиљас, заслужен професор по англиски јазик на Лилскиот универзитет, а од јули 2013 година, Малколм Ален од универзитетот Висконсин. Сепак, Ален успеал да издаде само шест изданија и списанието престанало да се издава во декември 2014 година. Маркус Ниси, редовен соработник и независен научник за Гисинг, го рестартирал ''„Гисинг журнал“'' како уредник во јануари 2017 година. Во 2016 година, тој напишал историја и индекс на ''„Гисинг журнал“''.
''„Гисинг журнал“'' е индексиран од страна на Здружението за современи јазици, годишно се прегледува од ''„The Year's Work in English Studies“'' и редовно се споменува во „''Times Literary Supplement“.'' Содржината до 2008 година може да се прочита на мрежното место на ''„The Gissing in Cyberspace“''.
5 Дела
; Романи
* ''Работници во зората'', 3 тома, 1880
* ''Некласифицираните'', 3 тома, 1884
* ''Изабел Кларендон'', 2 тома, 1885
* ''Демос'', 3 тома, 1886
* ''Тирза'', 3 тома, 1887
* ''Утро на животот'', 3 тома, 1888
* ''„Холандскиот свет“'', 3 тома, 1889
* ''Ослободените'', 3 тома, 1890
* ''Улицата Њу Груб'', 3 тома, 1891
* ''Дензил Каменолом'', 1892 година
* ''Роден во егзил'', 3 тома, 1892
* ''Чудните жени'', 3 тома, 1893
* ''Во годината на јубилејот'', 3 тома, 1894
* ''Откупот на Ева'', 1895 година
* ''Гостинот кој плаќа'', 1895 година
* ''Заспани огнови'', 1895 година
* ''Вртлогот'', 1897 година
* ''Градскиот патник'', 1898
* ''Круната на животот'', 1899 година
* ''Нашиот пријател, шарлатан'', 1901 година
* ''Приватните документи на Хенри Рајкрофт'', 1903 година
* ''Веранилда'', 1904 (незавршена)
* ''Вил Ворбертон'', 1905 (објавено посмртно)
; Патување
* ''Крај Јонското Море'', 1901 година
; Критика
* ''Чарлс Дикенс: Критичка студија'', 1898
; Збирки кратки раскази
* ''Човечки непредвидливости'', 1898 (кратки раскази)
* ''Куќата од пајажини и други раскази'', 1906 (15 кратки раскази)
* ''Писма до Едвард Клод'', 1914 година
* ''Писма до уредникот'', 1915 година
* ''Гревовите на отците и други приказни'', 1924 година
* ''Бесмртниот Дикенс'', 1925 година
* ''Жртва на околностите и други приказни'', 1927 година
* ''Јоркширска девојка'', 1928 година
* ''Брауни'', 1931 (седум раскази за ''Чикаго Трибјун'', –1877)
* ''Приказни и скици'', 1938 (со предговор од Алфред Ц. Гисинг)
* ''Есеи и фикција'', 1970
* ''Мојата прва проба и мојот свештенички ривал'', 1970 година
5.1 Избрани кратки раскази
* ''The English Illustrated Review'', том X, 1893
* ''The English Illustrated Review'', том XI, 1894
* ''The English Illustrated Review'', том XII, 1894
* „ “, ''The National Review,'' том XXIII, 1894
* ''The English Illustrated Review'', том XII, 1895
* ''The English Illustrated Review'', том XIII, 1895
* ''Жолтата книга'', том VIII, јануари 1896 година
* , , , , ''The English Illustrated Review'', том XV, 1896
* ''The English Illustrated Review'', том XVI, 1897
* ''The English Illustrated Review'', том XVIII, 1897
* ''The English Illustrated Review'', том XIX, 1898
* ''списание „Странд“,'' том XV, 1898
6 Белешки
7 Наводи
Цитати
Библиографија
*Mabel Collins Donnelly (1954). ''George Gissing, Grave Comedian.'' Cambridge: Harvard University Press
*
*John Halperin, (1982). ''Gissing: A Life in Books''. Oxford: Oxford University Press
*
*
*
8 Дополнително читање
*Stanley Alden (1922). "George Gissing, Humanist," ''The North American Review,'' Vol. CCXVI, pp. 364–377
*Margaret Pinckney Allen (1922). "'The Odd Women' and 'The Girls'," ''The North American Review,'' Vol. CCXVI, pp. 691–694
*Melville B. Anderson (1916). ''The Dial,'' Vol. LXI, pp. 3–7
*Ernest Albert Baker (1950). In: ''The History of the English Novel,'' Vol. IX. New York: Barnes & Noble, pp. 122–160
*William Francis Barry (1906). "George Gissing: In Memorian," ''The Bookman,'' Vol. XXX, p. 141
*Arnold Bennett (1901). In: ''Fame and Fiction.'' London: Grant Richards, pp. 197–208
*Arnold Bennett (1902). "English and French Fiction in the 19th Century," ''The Academy,'' Vol. LII, pp. 173–174
*Ernest Bernbaum (1902). ''The Harvard Monthly,'' Vol. XXXV, pp. 20–28
*Edwin Bjorkman (1904). ''The Bookman,'' Vol. XVIII, pp. 600–603
*Dorothy Brewster and Angus Burrell (1930). In: ''Adventure or Experience; Four Essays on Certain Writers and Readers of Novels.'' New York: Columbia University, pp. 7–36
*Angus Burrell (1927). "Gissing the Reticent," ''The Nation,'' Vol. CXXIV, pp. 648–649
*Edward Clodd (1926). . London: Watts & Co., pp. 165–195
*Michael Collie (1975). ''George Gissing.'' University of Toronto Press
*W. L. Courtney (1903). ''The English Illustrated Magazine,'' Vol. XXX, pp. 188–192
*John Cunliffe (1919). In: ''English Literature in the Last Half Century.'' New York: The Macmillan Company, pp. 97–118
*Paul Delany (2008). ''George Gissing: A Life.'' London: Weidenfeld & Nicolson.
*Frederick Dolman (1897). "George Gissing's Novels," ''National Review,'' Vol. XXX, pp. 258–266
*Jane H. Findlater (1900). "The Slum Movement in Fiction," ''National Review,'' Vol. XXXV, pp. 447–454
*Jane H. Findlater (1904). ''The Living Age,'' Vol. CCXLIII, pp. 733–741
*Helen Thomas Follet and Wilson Follet (1967). In: ''Some Modern Novelists''. New York: Henry Holt & Company, pp. 50–71
*Ellen Gissing (1927). "George Gissing: A Character Sketch," ''The Nineteenth Century,'' Vol. CII, pp. 417–424
*Ellen Gissing (1929). "Some Personal Recollections of George Gissing," ''The Blackwood's Magazine,'' Vol. CCXXV, pp. 653–660
*Irving Howe (1963). In: ''A World More Attractive.'' New York: Horizon Press, pp. 169–191.
*Rebecca Hutcheon (2018). ''Writing Place: Mimesis, Subjectivity and Imagination in the Works of George Gissing.'' London: Routledge
*John Keahey (2000). ''A Sweet and Glorious Land: Revisiting the Ionian Sea.'' New York: St. Martin's Press [following in Gissing's footsteps throughout southern Italy 100 years later]
*J. M. Kennedy (1913). In: ''English Literature, 1880–1905''. Boston: Small, Maynard and Company, pp. 253–278
*Edith Lister (1906). "Some Recollections of George Gissing," ''The Gentleman's Magazine'', Vol. CCC, pp. 11–18
*George Middleton (1913). ''The Bookman,'' Vol. XXXVI, pp. 655–667
*Helen Sawtell Mauck (1932). Kansas State College
*Markus Neacey (2016). ''The Gissing Journal: A History and Index of the First Fifty Years.'' Grayswood, Surrey: Grayswood Press
*Edmund Gosse (1927). In: ''Leaves and Fruits.'' London: William Heinemann, Ltd., pp. 275–281
*William Robertson Nicoll (1913). In: ''A Bookman's Letters.'' London: Hodder & Stoughton, pp. 288–296
*Paul Elmer More (1908). In: ''Shelburne Essays'', Fifth Series. New York: Houghton Mifflin Company, pp. 45–65
*Robert Shafer (1935). "The Vitality of George Gissing," ''The American Review,'' Vol. V, No. 4, pp. 459–487
*Gillian Tindall (1974). ''The Born Exile: George Gissing.'' New York: Harcourt Brace Jovanovich
*H. G. Wells (1897). ''The Living Age,'' Vol. CCXV, pp. 22–28
*Arthur Waugh (1915). In: ''Reticence in Literature, and Other Papers.'' New York: E.P. Dutton & Company, pp. 161–182
*Raymond Williams (1983). "George Gissing." In: ''Culture and Society, 1780–1950.'' New York: Columbia University Press, pp. 172–179
*Virginia Woolf (1929). Introduction to ''Selections Autobiographical and Imaginative from the Works of George Gissing.'' London: Jonathan Cape
*Mary Yates (1922). Manchester University Press
9 Надворешни врски
*
*
*
*
*George Gissing Collection. General Collection, Beinecke Rare Book and Manuscript Library, Yale University.
* (''The New York Times'')
** at John Rylands Library, Manchester.