procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Вавилонски броеви

Вавилонски броеви — систем на клинесто писмо кој се користеле за пишување броеви.
Вавилонците, познати по своите астрономски набљудувања и пресметки, кои биле потпомогнати од абакусот, кои самите го измислиле, користеле шеесетичен броен систем со основа 60, кој го наследиле од Сумерите или Акадијците.
1 Потекло
Системот првпат се појавил околу 2000 година пр.н.е. Неговата структура ги одразува десетичните лексички броеви на семитските јазици наместо сумерските лексички броеви. Врската со сумерскиот систем е потврдена со посебен сумерски знак за бројот 60 (покрај два семитски знаци за истиот број).
2 Знаци
Вавилонскиот броен систем е веројатно првиот познат позиционен броен систем, во кој вредноста на една цифра не зависи само од неа, туку и од нејзината положба во рамките на бројот. Ваквиот систем претставувал исклучително важен напредок, бидејќи непозиционалниот систем барал посебен знак за секој степен (една десетка, една стотка, една илјадарка итн.), што го отежнувало пресметувањето.
Наместо 59 различни знаци за броевите од 1 до 59, со овој систем потребни само два знака за да се запишат: за единиците и за десетките. Пишувањето било сосема слично на пишувањето со римски бројки. Знакот за бројот 23 бил испишан со комбинација. Празен простор значел место без вредност, слично на модерната нула. Вавилонците подоцна создале посебен знак за празното место. Бидејќи системот не знае за децимална точка, вредноста на бројот морало да се изведе од контекстот: вавилонска нотацијаможе да значи 23, 23 x 60, 23 x 60 x 60, или 23/60, итн.
Системот несомнено користел десетичен броен систем, што го поедноставувал записо, но тоа не бил мешан систем со основа 10 и 6. Бил шеесетичен систем бидејќи се засновал на позициските вредности на броевите и вавилонската аритметика.
Наследството на шееесетичниот систем е зачувано до ден-денес во мерењето на аглите и времето: кругот има 360°, 60° изнесуваат внатрешните агли на рамностран триаголник, часот има 60 минути, а минутата 60 секунди.
Бројот 60 е теоретски супериорен високо композитен број (претходниот и следниот број се 12 и 120), кој е избран поради неговата првостепена факторизација 2x2x3x5, што го прави делив со броевите 1, 2, 3, 4, 5, 6., 10, 12, 15, 20 и 30. Целите броеви и дропките се напишани на ист начин. Децималната точка не се пишувала, туку морала да се разбере од контекстот.
3 Нула
Вавилонците немале ниту знак ниту концепт за бројот нула. Дури и да ја разбирале идејата за ништожноста, тие не ја гледале како бројка, туку како број што недостасува. Наместо нула, тие првично користеле празно место, кое подоцна било заменето со симбол.
Семјон Александрович Гинзбург

Семјон Александрович Гинзбург (|Семён Алекса́ндрович Ги́нзбург) (1900–1943) бил советски дизајнер на тенкови. Се запишал на деловно училиште во 1918 година, но потоа доброволно се пријавил за Црвената армија во 1919 година и служел во ескадрилата за лесна артилерија на 3-та стрелачка дивизија. Откако дивизијата се повлекла во Воронеж, Гинзбург се запишал на Воената академија на стратешките ракетни сили и дипломирал во 1920 година. Бил назначен за командант на вод во 52-та стрелачка дивизија и се борел кај Каховка и на Крим. Тој ги продолжил своите студии на Академијата за воена технологија Џержински во 1926 година, а дипломирал во 1929 година откако се специјализирал за дизајн на тенкови. Бил еден од најраните дизајнери на тенкови во Советскиот Сојуз кој експресно студирал да стане таков.
Работел во ГКБ (главното проектантско биро) и во КБ-3 во Москва. Во 1930 година бил член на советскиот комитет за набавки во Велика Британија кој подготвил купување лиценца за тенкот Викерс 6-тони.
Гинзбург потоа ја предводел експерименталната група ОКМО во Ленинград, подготвувајќи го производството на Т-26, врз основа на стекнатиот дизајн на Викерс 6-тони. Подоцна бил директно вклучен во развојот на експериментални типови како Т-33, Т-43, Т-29, Т-46-5, Т-100 и Т-126СП, како и во сериите изградени Т-26, Т- типови 28, Т-35 и Т-50.
Заменик на Јозеф Јаковлевич Котин, и самиот заменик на Народниот комесар на тенковската индустрија, Гинзбург бил директно одговорен за развојната работа на лесниот самоодни пиштоли СУ-76. Проблемите со преносот на првата сериска варијанта биле причина за неговото отстранување од таа позиција и испраќање напред. Тој станал главен технички офицер на 32-та тенковска бригада и бил убиен за време на Битката кај Курск.
Лесниот тенк Т-26 бил развиен во 1931 година. Неговиот дизајн бил базиран на британскиот тенк Викерс. Првата верзија на Т-26 била опремена со митралези. Во 1933 година, тенкот Т-26 добил една купола со главно и секундарно вооружување: топ од 45 мм и митралез од 7,62 мм.
Воен музеј Оверлон

Воениот музеј Оверлон се наоѓа во Оверлон, Холандија.
Музејот е отворен на 25 мај 1946 година, и бил еден од најстарите музеи во Европа посветен на Втората светска војна. Музејот се наоѓа на местото на Битката кај Оверлон, тенк и пешадиска битка од Втората светска војна помеѓу сојузничките и германските сили што се случило во септември и октомври 1944 година, како последица на операцијата Маркет Гарден .
Музејот е поставен на 14 хектари шума. Одлика на музејот е големиот број изложени воени возила и опрема, и германски и сојузнички. Со години тие се чувале на отворено, но неодамна се преместени во затворени простории со цел да се зачуваат. Многу од изложените возила учествувале во Битката кај Оверлон. Во 2006 година колекцијата била проширена со голем број возила од приватна колекција.
За време на божиќниот период во 2021 година, додека музејот бил затворен поради ограничувањата од пандемијата КОВИД-19 во Холандија, музејот објавил серија видеа за теми во својата колекција. Едно од овие видеа бил за Винсент Сперанза, американски ветеран од Втората светска војна.
1 Поврзано
* Бундесвер музеј за германска одбранбена технологија - Кобленц, Германија
* Австралиски оклопен и артилериски музеј - Австралија
* Национален воен музеј - Состерберг, Холандија
* Кралскиот музеј на резервоари - Аман, Јордан
* Музеј за ордени на армијата на САД
* Музеј на полската армија - Варшава, Полска
752-ри тенковски баталјон

752. тенковски баталјон бил американски независен тенковски баталјон кој учествувал во ''Медитеранскиот театар за операции'' со Петтата армија на САД во Втората светска војна.
752-ри тенковски баталјон официјално бил формиран на 1 јуни 1941 година.
На 21 март 1943 година, додека бил во Тунис, баталјонот бил деактивиран од генералните наредби број 31, петта армија, и бил реконституиран како ''2642-ри оклопен баталјон за замена'' . Нивната улога во тоа време бил да тренираат и подготвуваат замени за различни оклопни единици во Северна Африка. Меѓутоа, на 16 септември 1943 година, службената грешка била откриена, општата наредба за деактивирање на баталјонот била укината, а 752. бил повторно активиран како борбен баталјон. Единицата останала во Табарка и Бизерте додека не испратиле во Неапол на 12 јануари 1944 година за да се приклучат на италијанската кампања.
1 Прва борба - 23 мај 1944 година
Единицата била дел од Петтата армија на САД прикачена на 88-та пешадиска дивизија кога првпат се вклучи во непријателот.
2 Прилози
За време на своето време во МТО, 752-от бил приклучен на следните единици, или како цел баталјон или поединечни компании:
* Вториот корпус на САД
* IV корпус на САД
* Американска 34-та пешадиска дивизија
* Американска 85-та пешадиска дивизија
* Американска 88-та пешадиска дивизија
* Американскиот 442-ри пешадиски полк
Одиски броеви

Одиски броеви се нумеричкиот систем на писмото Одиа и разновидноста на хинду-арапскиот нумерички систем. Тие се користат за пишување на одискиот јазик.
1 Кардинални броеви:
Одиски броеви, Арапски броеви
or, 0
or, 1
or, 2
or, 3
or, 4
or, 5
or, 6
or, 7
or, 8
or, 9
or, 10
or, 11
or, 12
or, 13
or, 14
or, 15
or, 16
or, 17
or, 18
or, 19
or, 20
or, 30
or, 40
or, 50
or, 60
or, 70
or, 80
or, 90
2 Големи броеви
Одиски броеви, Арапски броеви
or, 10
or, 100
or, 1000
or, 10000
or, 100000
or, 1000000
or, 10000000
or, 100000000
or, 1000000000
or, 10000000000
or, 100000000000
or, 1000000000000
or, 10000000000000
or, 100000000000000
or, 1000000000000000
or, 10000000000000000
or, 100000000000000000
Р.П. Ханикат

Ричард Пирс Ханикат (15 јуни 1926 &#x2013; 29 април 2011 година) бил американски историчар, познат по неговото истражување за оклопни борбени возила.
Р. П. Ханикат живеел во близина на Сакраменто во заливот Гранит, Калифорнија. Автор е на осум претходни тома за американски борбени возила: „Першинг“, „Шерман“, „Фајрпауер“, „Паттон“, „Абрамс“, „Стјуарт“, „Шеридан“ и „Бредли“. (Биографија на авторот на Боукер) — биографија од Шерман: Историја на американскиот медиум тенк.
Ханикат е роден во Ешвил, Северна Каролина, во семејството на Џејмс Балард Ханикат и Ајда Бел Блек. Тој го променил својот извод од матична книга на родените за да се пријави во американската армија во септември 1943 година. На 30 април 1945 година, додека бил доделен во 7-та пешадиска дивизија на Окинава, тој бил ранет од непријателски минофрлачки оган кога неговиот митралез одред се спротивставувал на јапонскиот напад во близина на Хаксав Риџ. Набргу по борбата, командантот на 10-та армија, генерал Симон Боливар Бакнер Џуниор, излегол на сцената и му доделил на ПФЦ Ханикат Сребрена ѕвезда и унапредување во наредник. ген. Бакнер бил убиен во акција речиси седум недели подоцна на истиот остров од непријателски артилериски оган. По војната, тој бил префрлен во Европа, каде што го заврши својот армиски прием додека бил стациониран во Франкфурт, Германија.
Магистрирал инженерство на Универзитетот Стенфорд, а подоцна работел во Џенерал Моторс. Во Детроит ја запознал својата идна сопруга Сузан Хејт. Подоцна работел како металург, консултант и партнер во инженерската фирма АНАМТ Лаборатории. Ханикат бил национално признат експерт за метален замор.
Ханикат бил еден од основачите на Музејот за оружје на американската армија во полигонот Абердин и чест соработник на музејот Патон во Форт Нокс.
Ханикат е главно познат по неговото истражување во историјата и развојот на американските оклопни борбени возила. Автор е на многу книги за американските воени возила.
Историчарот Стивен Залога ја опишал повеќетомната студија како „суштински камен-темелник за секој што е заинтересиран за историјата на американските тенкови“.
1 Дела
* Ханикат, РП (1971) ''Першинг: Историја на средниот тенк Т20 серија'' . Навато, Калифорнија: Пресидио Прес.
* Ханикат, РП (1971) ''Шерман: Историја на американскиот медиум тенк''* Ханикат, Р.П. (1984) ''Патон: Историја на американскиот главен борбен тенк''* Ханикат, РП (1988) ''Огнена моќ: Историја на американскиот тежок тенк''* Ханикат, РП (2001) ''Полу-патека: Историја на американските возила со полу следење'' . Навато, Калифорнија: Пресидио Прес.ISBN 0-89141-742-7
Николај Духов

Николај Леонидович Духов (|Николай Леонидович Духов; – 1 мај 1964) бил советски дизајнер на автомобили, трактори, тенкови и јадрено оружје.
1 Биографија
Духов работел во фабрика за трактори. Во 1926 година, собранието на фабриката Комсомол го испратила да студира во институт во Харков, по што го префрлиле без да го тестираат на машинскиот факултет во Политехничкиот универзитет во Ленинград за да студира инженерски дизајн за трактори и автомобили. Тој бил одговорен за дизајнирање на советски трактори и тешки тенкови во 1930-тите.
Во Втората светска војна тој бил ко-дизајнер (заедно со Јозеф Котин) на тешкиот тенк Сталин.
Во 1948 година, тој бил назначен за помошник на Јули Каритон, главниот конструктор на советската атомска бомба. Тој ја продолжил својата работа на јадрени проекти до неговата смрт во 1964 година.
Предавал во Патниот институт во Ленингран и на машинскиот факултет на Политехничкиот универзитет во Ленинград. Станал дописен член на Академијата на науките на Советскиот Сојуз (1953).
2 Награди
* Трикратен херој на социјалистичкиот труд
* Ленинова награда
* Пет Сталин награди
* Четири ордени на Ленин
* Орден на Суворов, втор степен
* Орден на Црвеното знаме на трудот
* Орден на Црвената звезда
628-ми тенковски баталјон (САД)

628-от тенковски баталјон бил оклопен баталјон на Армијата на САД активен за време на Студената војна. Формиран бил во 1946 година и се споил во 103-от оклопен полк во 1959 година.
Формиран бил во мај 1946 година во Националната гарда на Пенсилванија со редизајнирање на 628-миот баталјон за уништувачи на тенкови, потоа организиран во мај 1949 година како дел од 28-та пешадиска дивизија.
Баталјонот, заедно со остатокот од 28-та пешадиска дивизија, бил активиран за служба поради Корејската војна во септември 1950 година; по обуката, дивизијата била ставена под команда на Седмата армија и стационирана во Западна Германија. Бил ставен во мирување во јуни 1954 година, и баталјонот се вратил во Националната гарда.
Во 1959 година, според новиот режимски систем за борбено вооружување, баталјонот се здружил со елементите на 110-тиот пешадиски полк и 108-от и 166-от теренски артилериски баталјон за да го формираат 103-от оклопен полк.
Џон Солц

Џон Солц служел како офицер на американската армија во војната во Ирак и е претседател и ко-основач на групата за застапување на ветераните. Солц служел и во косовската војна во 2000 година и подоцна во операцијата „Слобода на Ирак“ во 2003 година. Врз основа на неговата служба, Солц станал отворен критичар на извршувањето на операцијата „Слобода на Ирак“. Солц бил распореден во 2011 година како дел од операцијата Нова зора во Ирак.
1 Воена служба и потекло
Солц по дипломирањето бил стациониран во Германија од 1999 до 2003 година. Помеѓу јуни и декември 2000 година, тој служел како водач на тенковски вод во војната во Косово. Помеѓу мај и септември 2003 година, тој служел како капетан за време на операцијата „Слобода на Ирак“, каде што работел во распоредени логистички конвои со 1-та оклопна дивизија .
Напуштајќи ја активната должност во 2004 година и префрлувајќи се во резервниот состав на американската армија, во 2005 година обучувал војници за борба во Форт Дикс, Њу Џерси.
Билјана Раева

Билјана Илиева Раева е бугарски политичар, магистер по економија и европратеник од НДСВ.
Завршила "Меѓународни и економски односи" во Краков. Стипендист е во Школата за постдипломска квалификација по меѓународни и европски прашања и управување на Универзитетот во Амстердам.
Во 2000 година е стажант во Европската комисија во Брисел, Белгија. Шест месеци работи во Генералната дирекција "Информационо општество". Во април следната година е назначена за експерт по информации и комуникации во "Евроситис" - организација на големите европски градови во Брисел, Белгија. Од 2005 година е директор на дирекција "Управување на проекти и програми" во Министерството на државната администрација и административната реформа.
Билјана Раева е европратеник од групата на либералите (ALDE). Во нејзините приоритети основно место зазема политиката на зачувување на бугарските малцински групи на Балканот и во светот, како и зачувувањето на бугарското културно-историско наследство во Македонија. Во 2008 година по иницијатива на Билјана Раева во Европскиот парламент е претставено фототипното издание на Алманах "Македонија".
Кирил Поп Христов

Кирил Поп Христов - Кили (р. година во Скопје – 11 март 2026 во Кито, Еквадор) — македонски театарски, филмски и телевизиски глумец. Христов дипломирал на Факултетот за драмски уметности во Скопје, на отсегот Актерска игра, во класата на професорот Љубиша Георгиевски во 1989 година. Од 1993 година до 2014 година, и накратко во 2018 година, Христов работел во Македонски народен театар во Скопје. Во 2014 година, тој заминал во Еквадор. Тој починал од инфаркт во сон, на 11 март 2026 година, во Кито, Еквадор. Негова сопруга била професорката по танц и кореограф Гордана Деан Поп-Христова.
1 Филмографија
Година, Филм, Улога
1987, Пикасо ТВ-филм
1988, Марика лета со авион ТВ-филм
1990, Трст виа Скопје ТВ-серија
1991, Тетовирање ТВ-филм, Исус
1991, ТВ Театар ТВ-серија
1992, Македонски народни приказни ТВ-серија
1993, Македонска сага ТВ-филм, Дамјан
1994, Бумбари ТВ-серија, Игор
1995, Во светот на бајките ТВ-серија
1996, Нечиста крв ТВ-филм, Младич
1997, Преку езерото ТВ-филм, Чувар на камп
1998, Збогум на 20-тиот век ТВ-филм
2000, Досие Скопје ТВ-серија
2002, Судијата ТВ-филм
2002, Наше маало ТВ-серија, Пријателот
2005, Бал-кан-кан ТВ-филм, Цоро
2006, Самитот на шаманите ТВ-филм
2007, Десет ТВ-филм, Павел
2008, Убави ТВ-филм
2011, Панкот не е мртов ТВ-филм, Паша
2012, Тајната на нечистата крв ТВ-серија, Патријарх Димитрије
2012, Скопје ремикс ТВ-филм, Глас
2018, Еј ТВ-филм, Најавувачот
ЛК I

Лајхтер Кампфваген (германски: Leichter Kampfwagen; |лесно борбено возило) или ЛК I (LK I) ― германски прототип на лесен тенк од Првата светска војна. Дизајниран да биде евтин лесен тенк за разлика од скапите тешки тенкови кои влегувале во употреба во тоа време, тенкот стигнал до фазата на прототип само пред крајот на војната.
1 Историја
ЛК I бил дизајниран од Јозеф Волмер. Бил заснован на автомобилска шасија на Дајмлер, користејќи ги постојните оски за монтирање на запчаници и тркала. Неговиот дизајн следел автомобилска пракса, со мотор поставен напред и простор за возење зад него. Тој бил првото германско оклопно борбено возило опремено со бедем за пукање, вооружено со митралез МГ 08 од 7,92 мм.
Само два прототипа биле произведени во средината на 1918 година, но не биле нарачани за сериско производство. Дизајниран како опитен крстосувачки тенк, тој го отворил патот до ЛК II.
102-ри СС тежок панцерски баталјон

102-ри Тежок СС Панцерски баталјон (|schwere SS-Panzerabteilung 102) бил германски тежок тенковски баталјон на Вафен-СС за време на Втората светска војна. Се борел како дел од II СС Панцеркорп за време на Битката кај Нормандија и бил речиси уништен. Потоа бил ренумериран како 502ри Тежок СС Панцерски баталјон кон крајот на 1944 година, единицата била уништена во Халбе во пролетта 1945 година.
1 Оперативна историја
Во април 1943 година, Вафен-СС наредил создавање на серија тешки тенковски баталјони опремени со новите тенкови Тигар I &mdash; за употреба во офанзивните акции на Источниот фронт. Секој од тешките тенковски баталјони бил прикачен на корпус на Вафен СС. По формирањето, 102-та била приклучена на II СС Панцеркорп. Првично, секој тежок тенковски баталјон бил составен од една чета на Тигар I, прикачена на секоја соодветна СС Панцерска дивизија во Панцеркорпс. До јули 1943 година, претходникот на 102-та &mdash; СС Панцерски полк 2 на СС дивизијата Дас Рајх &mdash; бил опремен со 14 Тигар јас.
Операциите на овој тежок тенковски баталјон се многу помалку познати од оние на 101-виот или 503-тиот за време на борбите во летото 1944 година. Од почетокот на јули 1944 година, батаљонот бил ангажиран за прв пат и заземале стратешка височина која ја држеле речиси еден месец со успешно спротивставување на сите британски операции за преземање на Каен од назад.
Баталјонот бил испратен во Нормандија по Десантот на Нормандија. Баталјонот бил речиси целосно уништен за време на борбите во Нормандија; во септември 1944 година бил повлечен назад во Германија за да се реформира. Стациониран во Сенелагер, баталјонот бил пренумериран како 502 СС Панцерски баталјон на 9 септември 1944 година. Опремен со тенкови Тигар II, баталјонот учествувал во одбраната против Црвената армија на фронтот Одра. За време на битката за Берлин, баталјонот бил опкружен во Халбе во 1945 година и уништен.
2 Поврзано
* Панцер дивизија
ФК Копенхаген

ФК Копенхаген (|Football Club København), или едноставно ФКК — дански фудбалски клуб од главниот град на Данска, Копенхаген. Моментално се натпреварува во Суперлигата на Данска, првото ниво на данскиот фудбал.
Клубот е основан во 1992 година, како надградба на КБ и Б 1903. ФК Копенхаген е еден од најуспешните клубови во Данска: моментално има освоено 15 титули во данското првенство, рекорд кој го делат со екипата на КБ, како и 9 освоени Купови на Данска. Во европскиот фудбал, ФКК стигнал до групната фаза на Лигата на шампионите и групната фаза на Лигата на Европа повеќе пати од кој било друг дански клуб, и е единствениот дански клуб кој стигнал до нокаут фазата на Лигата на шампионите.
Копенхаген ги игра своите домашни натпревари на стадионот Паркен. Најголем ривал на ФКК им е Брондби, со кои развиле жестоко ривалство уште од самото основање на клубот. Натпреварите меѓу двете екипи се познати како Дерби на Копенхаген и имаат најголема посетеност во историјата на данскиот фудбал.
1 Стадион
Од своето основање, клубот ги игра своите домашни натпревари на стадионот Паркен, познат и како ''Телија Паркен'', кој се наоѓа во Копенхаген и може да собере 38.065 гледачи.
Изграден на локацијата на Идретспаркен, кој го користел КБ, Паркен бил домаќин на финалето на Купот на победниците на куповите 1993-1994, во кое ја победил со 1-0 и финалето на Купот на УЕФА 1999-2000, во кое ги победиле токму „топџиите“ по изведување пенали.
2 Играчи
3 Титули
3.1 Домашни
* Данско првенство : 15 (рекорд)
:1992-1993, 2000-2001, 2002-2003, 2003-2004, 2005-2006, 2006-2007, 2008-2009, 2009-2010, 2010-2011, 2012-2013, 2015-2016, 2016-2017, 2018-2019, 2021-2022, 2022-2023
* Куп на Данска : 9 (рекорд)
:1994-1995, 1996-1997, 2003-2004, 2008-2009, 2011-2012, 2014-2015, 2015-2016, 2016-2017, 2022-2023
* Суперкуп на Данска : 3
:1995, 2001, 2004
* Лига куп на Данска : 1
:1996
3.2 Меѓународни
* Кралска лига : 2
:2004-2005, 2005-2006
ЛК II

Лајхтер Кампфваген II (германски: Leichter Kampfwagen II; во превод: лесно борбено возило), попознато како ЛК II (LK II), ― лесен тенк дизајниран и произведен во ограничен број во Германија во последната година од Првата светска војна. Основан на развојот на ЛК I, тој вклучувал фиксна задна надградба и имал две различни конфигурации; едната варијанта е вооружена со МГ 08/15, а другата е вооружена со оружјето Максин-Норденфелт од 5,7 цм. Неговиот оклоп бил од 8 до 14 мм дебелина, што довело до вкупна тежина од 8,75 тони. Моќноста ја обезбедувал четири цилиндарскиот ензински мотор со 55-60 коњски сили на Дајмлер-Бенц Модел 1910, давајќи максимална брзина од 14 до 18 км/ч со опсег на возење од 65–70 км.
ЛК II бил дизајниран од германскиот инженер и дизајнер на автомобили Јозеф Волмер, кој исто така ги дизајнирал A7В, К-Ваген и ЛК I. Волмер бил назначен на положбата главен дизајнер за одделот за моторни возила на Германското воено одделение
Само два прототипа биле произведени до јуни 1918 година, а потоа следеле нарачки за 580 тенкови, кои никогаш не биле завршени.
1 Стридсвагн м/21-29
1.1 Шведска
По војната, шведската влада купила делови за 10 примероци во тајност за 200.000 шведски круни. Деловите биле испорачани под изговор дека се котелски плочи и земјоделска опрема, а потоа собрани во Шведска како Стридвагн м/21 (шведски: Stridsvagn m/21; накратко Стрв м/21; Strv m/21), што во суштина била подобрена верзија на прототипот ЛК II. Зборот „стридвагн“ значи тенк на шведски. Стрв м/21 бил напојуван со мотор клипови сместен напред, а возачот и екипажот биле одзади. Суспензијата и опремата за возење билеа заштитени со низок оклоп. Биле изградени десет од овие тенкови, нивното вооружување митралез Шварцлозе (Schwarzlose) од 6.5 мм.
Во 1929 година, пет биле повторно изградени за да се создаде варијантата Стрв м/21-29 која била вооружена со митралез од 37 мм или два митралези и бил придвижуван од мотор на Сканија-Вабис. Стрв м/21-29 бил надградена верзија на фм/21. Модификациите имале помоќен мотор, нов алтернатор и надворешно осветлување. Едно од овие подобрени возила било управувано од Хајнц Гудеријан за време на посетата на Шведска во 1929 година.
Подоцна Германците купилеа главен дел од стопанското друштво AB Landsverk и го направиле Ото Меркер главен дизајнер и во 1931 година го произвел Стрв м/31 (Л-10), кој бил првиот тенк произведен во Шведска.
Стрв м/21-29 останал во служба до 1938 година. Преживеан пример може да се види во Германскиот тенковски музеј во Мунстер, Германија, а и стрв м/21 и стрв м/21-29 биле изложени во Музејот Аксвал Тенк во Шведска.
Еден Стрв м/21-29 бил во фаза на враќање во целосна работна состојба во Шведска. Од 2018 година, резервоарот е вратен во работна состојба и сега е изложен во Музејот на одбранбени возила во Стронгос.
Марија Велинова

Марија Велинова — македонска поетеса. Таа е студентка на Катедрата за општа и компаративна книжевност при Филолошкиот факултет „Блаже Конески“ во Скопје.
Има објавувано повеќе текстови на платформата „Култура Бета“, како и во списанијата „Средношколски размислувања 4“ и „Филозофска трибина“. Учествувала на „Скопскиот поетски фестивал“ каде што победила на поетско читање за млади поети „Отскочна даска“. Нејзини песни се застапени во неколку антологии.
Во 2022 ја претставувала Македонија на Светската филозофска олимпијада.
1 Дела
До сега ги има објавено стихозбирките:
*''Разговорите што не можевме да ги имаме'' (2021, Дата Песнопој)*''Омарнина што омалаксува'' (2023, ПНВ Публикации)
Национален военоисториски музеј

Национален военоисториски музеј (|Национален военноисторически музей) ― музеј посветен на воената историја во Софија, Бугарија. Структура на Министерството за одбрана, постои под различни имиња и е подредена на различни установи од 1 август 1914 година (во пракса од 4 јули 1916 година). Се состои од 5.000 м<sup>2</sup> внатрешна и 40.000 м<sup>2</sup> надворешна (од кои 500 м<sup>2</sup> покриени) изложбена површина, менувачки експонати, библиотека и сметачки центар.
1 Основање
Музејот е основан во 1916 година, две години по основањето на воено-историската комисија, составена од архива, изложба и библиотека. Во тоа време тој бил еден од само трите бугарски музеи што постоеле. Неговата прва целосна изложба била откриена дури во 1937 година. Неговата сегашна структура и име датираат од 1968 година.
Витица (ботаника)

Витица или ластар — специјализиран орган што им овозможува на одредени ползечки растенија да се фаќаат за различни потпори.
1 Историја
Најсеопфатна студија била монографијата на Чарлс Дарвин ''За движењата и навиките на ползечките растенија'' (1865), во која тој го вовел поимот обвивање за да го опише спиралното движење што го изведува витицата.
2 Биологија
Витиците, обично се со кружен пресек и може да се завиткуваат во стегната спирала. Ова намотување во контакт со потпирачот се должи на контактен тропизам (хаптотропизам) и се јавува само на одредени места на витицата. Намотувањето може да биде во насока на стрелките на часовникот или во спротивна насока. Кај угојката, витиците образуваат две намотки во спротивни насоки.
Витиците произлегуваат од преобразувањето на различни органи и може да имаат внатрешна структура на корен, стебло или лист. Во вториот случај, тие можат или да го заменат сечилото на листот, случајот со видовите грашок од трева афака во кој хлорофилската улога на сечилото на листот е пренесена на високо развиените стипули, или да бидат модифицирани летоци, случајот со многу бобовите, како на пр. зрно грашок или треска (''Vicia cracca''), или стипули, случај на сарсапарила .
Некои ползечки растенија користат други средства за закачување на нивните потпори:
* дерези (адвентивни корени), како што е случајот кај бршленот;
* вшмукување чаши, како што е случајот кај одредени видови ползавци ''(Parthenocissus sp.)'';
* обвивачки стебла, како што е случајот кај гравот;
* дршки кои делуваат како витици, како што е случајот кај повитот;
Александра Бојко

Александра Леонтиевна Бојко (|Александра Леонтьевна Бойко; 20 мај 1918 – 25 мај 1996) ― тенковски командант во Советската војска активна на Источниот фронт во Втората светска војна.
1 Животопис
Александра Леонтиевна Моришева е родена на 20 мај 1918 година во Белебеј, Башкортостан, РСФСР. Дипломирала на Киевскиот национален универзитет за технологии и дизајн во 1938 година и се вработила како хемичар во фабрика во Башкортостан. Моришева се преселила во Магадан, каде што станала инспектор во трустот Колимснаб до февруари 1942 година. Моришева се омажила за Иван Федорович Бојко.
Заедно со нејзиниот сопруг, Иван Бојко, таа собрала 50.000 рубљи од нивните заштеди за да плати за изградба на тенк за Советската војска. Како дел од напорите, тие апелирале да бидат испратени на Источниот фронт. Една година подоцна, таа била назначена за командант на тенк додека го имала чинот помлад поручник, а нејзиниот сопруг бил нејзин инженер во тенкот. Двајцата дипломирале на забрзаната програма на Училиштето за резервоари во Чељабинск. Тие првпат влегле во битка за време на Офанзивата во Рига во 1944 година, а било објавено дека уништиле пет тенкови и два митралези на возила за две недели. Во август истата година, таа била наградена со Орден за Татковинската војна од прва класа.
Таа отишла во Москва во септември истата година, каде што присуствувала на антифашистички собир и се појавила на задната корица на списанието ''Огонёк'' (се изгобара Огонјок). Подоцна, додека се бореле на Балтикот, и двајцата Бојковци биле повредени и поминале време во болница. Тие биле пуштени на време за да го прослават Денот на победата во Чехословачка. Откако била демобилизирана, се вратила во Магадан и водела пекарница пред двапати да биде избрана во Градскиот совет, во 1947 и 1953 година. Таа потоа се преселила во Апшеронск, но била прогласена за почесен граѓанин на Магадан на 4 декември 1991 година. Таа починала на 25 мај 1996 година.
2 Поврзано
* Ирина Левченко
* Марија Октјабрскаја
* Александра Самусенко
Чавдар Војвода

Чавдар бил полулегендарен македонски ајдут војвода од 16 век, водач на група одметници и заштитник на македонскиот народот од османлиската неправда. Ајдуците обично оделе во шумата и воделе герилска војна против владејачките Османлии. Чавдар е роден во тоа што е денес Егејска Македонија и раководел со бенд од 300 луѓе. Првично бил активен во Штипскиот и Козјакскиот регион, но потоа се преселил во регионот на Софија. Според легендата, тој бил заробен од софискиот паша со измама, но бил спасен од неговиот внук и знаменосец Лалуш Војвода кој ги опустошил имотите на пашата. Сметано е дека Чавдар можеби бил еден од ајдуците кои ја нападнале Софија во февруари 1595 година.
1 Легенда
Еден од најголемите ајдучки фигури во македонскиот фолклор и епски приказни и делумно во пиринската култура, Чавдар бил овековечен од бугарскиот поет Христо Ботев. Едно од ремек-делата на Ботев, ''Ајдуците'', е за Чавдар, како и голем број народни песни. Името на овој лик го носи Чавдар (марка).
Полуостровот Чавдар во Греамова Земја на Антарктичкиот Полуостров, Антарктикот е именуван по Чавдар.
Т-64

Т-64 — прв советски тенк со тројца членови на екипажот, што се должи на инсталирањето на автоматски полнач на топот. Бил дизајниран во исто време со Т-72. Првиот прототип бил завршен во 1960 година, додека сериското производство почнало во 1969 година. Новина бил 125-милиметарскиот топ со мазна цевка, кој подоцна станал стандард за сите руски тенкови. На неговата основа бил развиен поуспешниот Т-80. Т-64 го доживеал своето огнено крштевање на 20 јуни 1992 година за време на битките во близина на градот Бендер во Молдавија.
1 Огнена моќ
Основа на огнената моќ на Т-64 е 125-мм топ со автоматско полнење 2А26М2 со вертикално поставена муниција за која се зборува дека е опасна за екипажот. Поради оваа причина, подоцнежните тенкови (Т-72, Т-80, Т-90) добиле автоматски полначи со хоризонтално поставена муниција. Покрај обична муниција, верзијата Т-64Б е опремена и со системот 9К112-1, кој ја користи противтенковска наведувана ракета 9М112М Кобра, со која може да уништува цели на оддалеченост до 4.000 метри. Пробојноста е 600 mm на хомоген челичен оклоп. Може да се гаѓаат неподвижни и подвижни цели во движење.
2 Оклопна заштита
Оклопот на Т-64 се состои од челични плочи за телото и лиен панцирен челик за куполата. На посебно осетливи места на предната и челната страна на телото на куполата поставен е околоп кој се состои од челик и плочки од стаклопластика. Се поставува и реактивно-експлозивен оклоп.
* 3-кратен композитен оклоп (''К формула''), со дебелина помеѓу 450 и 20 mm:
** предна страна: челик 120 mm, фиберглас 105 mm, челик 40 mm.
** страна: челик 80 mm.
** предната страна на куполата: челик 150 mm, фиберглас 150 mm, челик 40 mm
3 Покретливост
Т-64 е придвижуван од двотактен, петцилиндричен дизел мотор 5DTF со моќност од 700 КС и максимална брзина од 75 km/h. Неговиот домет е 400 км.
* брзина на пат: 75 km/h
* брзина на терен: 35 km/h
* сооднос моќност-тежина: 16,2 т
* досег: 400 km, 700 km со надворешни резервоари
* притисок на земјата: 88 kPa
* длабочина 1,8 m во вода, со дишалка 5 m
* најголем нагиб 30°
4 Корисници
* Руска Федерација - 4000, повеќето во резерва.
* Украина - 2281, повеќето надградени
* Узбекистан - 100
Параклис „Св. Недела“ - Вевчани

Света Недела — параклис, во западниот раб на селото Вевчани.
1 Местоположба и историја
Црквата е сместена во рамките на самите Вевчански Извори во месноста Извор. Таа е направена врз самиот водотек од изворот.
Иконостасот е изработен од Ѓорѓија Бубаноски во 1939 година.
2 Галерија
3 Поврзано
* Струшко архијерејско намесништво
* Вевчанска парохија
* Вевчани
Вилхелм Брант

Д-р Инг. Вилхелм Брант
Прекар(и), Вим
Роден, ( 1900-05-22 ) 22 мај 1900 гВезел, Германија, Умрел, 15 јули 1941 година (1941-07-15) (воз. 41)Горки
Погребан, гробишта Шчаткава
Вилхелм „Вим“ Рени Брант (роден на 22 мај 1900 година Везел, Германија-починал на 15 јули 1941 година) бил германски воен офицер и инженер познат по неговите списи како и развојот на полето на камуфлажа и тенковска војна, пријател бил со Ернст Волкман. Меѓу другите случувања, Брант бил одговорен за еден вид маскирна облека и капаци за шлем издадени на Вафен СС. Брант, исто така, напишал голем број дела за теоријата на оклопно војување, почнувајќи од 1924 година. Во раните 1930-ти, Брант учествувал во војната за Чако помеѓу Боливија и Парагвај, помагајќи ѝ на боливиската страна и нивните мали оклопни сили.
Тој бил многу тешко ранет на Источниот фронт на 13 јули 1941 година и починал два дена подоцна во воената теренска болница.
1 Команди
* Командант на чета во СС стандард „Германија“
* Водач на СС-Панцер Абвер-Штурмбан
* Командант на СС-Крадцхутцен-Стурмбан 'Трупа за отстранување'
* Командант на СС оддел за извидување „Трупи за отстранување“
* Командант на СС-Тотенкопф-Стандарте 11 на СС-дивизијата „Дојчланд“.
* Командант на СС-полк 11 на СС-дивизија (мот. ) „Рајх“.
2 СС-Промоции
* 1 март 1936 година:СС Хаупстурмфирер
* 1 јуни 1939 година: SS-Штрумбанфирер
* 1 јули 1940 година: SS-Оберштурмбанфирер
Параклис „Богојавление“ - Вевчани

Богојавление, наречено и Црквиште „Св. Јован“ — мал параклис, во западниот раб на селото Вевчани.
1 Местоположба
Црквата е сместена во рамките на самите Вевчански Извори во месноста Извор. Во близина, во реката, секоја година на денот Водици, е фрлан крстот.
2 Галерија
3 Поврзано
* Струшко архијерејско намесништво
* Вевчанска парохија
* Вевчани
Кодрат Атински

Кодрат Атински (Κοδρᾶτος) — црковен отец, атински епископ. и еден од седумдесетте апостоли. Се почитува во православието и католицизмот.
Овој светител православието го чествува на 21 септември по стар или 4 октомври по нов стил. Се одбележува и на 4 (17) јануари заедно со другите светци на денот на Соборот на седумдесетте апостоли.
1 Житие
Ранохристијанскиот историчар Евсевиј Кесариски вели дека Кодрат бил ученик на апостолите.
Во делото ''Црковна историја'', Книга IV, глава 3, Евсевиј забележува дека:
:''1. Откако Трајан владееше деветнаесет и пол години, на царскиот престол седна Елиј Адријан. Нему Кодат му упати апологија за нашата вера, бидејќи извесни лоши луѓе се обидуваа да нè вознемируваат. Ова дело сè уште е во рацете на највеќето браќа, како и во наши. Тоа блескаво сведочи за умот на апостолското правоверие на Кодрат.'':''2. За тоа колку одамна тој живееше може да се просуди од неговите соппствени зборови: „Делата на Спасителот наш отсекогаш беа очигледни, бидејќи беа вистински: — луѓето што ги беше исцелил, што ги воскресна од мртвите, беа бидени не само во мигот на нивното исцелување или воскреснување, туку сето време беа присутни не само кога Спасителот беше на земјата, туку и по неговото Воскресение, некои од нив поживееја до денешен ден“. Таков беше Кодрат.''
Со други зборови, Евсевиј вели дека Кодрат му упатил филозофска распвара на Адријан со одбрана (или апологија) на христијанската вера, кога царот ја постил Атина во 124 или 125 г. Евсевиј вели дека ова го трогнало царот за да издаде благокалонет указ. Кога спомнува дека исцелените и воскреснатите од Христос сè уште се живи, Евсевиј дава аргумент дека тој не бил само чудотворец со минливи дела.
Евсевиј потоа дава опис на писмо од Дионисиј Коринтски кое просто кажува дека Кодрат е назначен за епископ на Атина „по маченичката смрт на Публиј“, и вели дека со нивната ревност атинските христијани повторно се собрале и нивната вера заживеала.
Апологетот Аристид напишал слично дело. Евсевиј Кесариски имал примероци од двете. Бидејќи бил атински епископ по Публиј, Кодрат понекогаш се вбројува меѓу апостолските отци. Евсевиј го нарекува „умен и апостолски правоверен човек“, а Јероним Стридонски во „За знаменитите мажи“ ја зајакнува оваа врска, нарекувајќи го „ученик на апостолите“.
2 Тропар
За св. Кодрат Атински се пее овој тропар:
Светлината Христова преку тебе, о Апостоле Кодрате, го посрами мудрувањето елинско, но гордоста на тие што седат во смртна сенка удри по телото. Темнината не знаејќи дека словото е храна за верниот во Христа, сама ја раздра својата наметка, и затоа спасението по твоите молитви за нас е верно во Господа. Слава Тебе, Боже, за Твоето долготрпение.
Големата турнеја

„Големата турнеја“ (српскохрватски: ''Велика турнеја'') — филм на режисерот Жорж Скригин од 1961 година. Главните улоги ги играат: Оливера Марковиќ (која ги пее песните во филмот), Павле Вуисиќ, Антун Налис и Бранка Веселиновиќ.
1 Синопсис
Во филмот се прикажани бројните незгодни ситуации за време на турнејата на една музичка група низ Југославија...
Битката на Неретва (филм)

„Битката на Неретва“ (|Битка на Неретви) — филм на режисерот Вељко Булајиќ од 1969 година. Главните улоги ги играат: Коле Ангеловски, Столе Аранѓеловиќ, Фарук Беголи, Сергеј Бондарчук, Јул Бринер, Франко Неро.
1 Синопсис
За време на Втората светска војна, стравувајќи од можната сојузничка инвазија на Балканот, германската војска презема голема офанзива против партизаните во западна Босна. Опколени од многубројниот непријател, единствениот пат за партизаните и илјадниците бегалци е мостот на реката Неретва...
Зоолошка градина (филм)

„Зоолошка градина“ (англиски: ''A Zed & Two Noughts'') – филм на режисерот Питер Гринавеј (Peter Greenaway) од 1985 година. Режисерот е автор и на сценариото, а главните улоги ги играат: Брајан Дикон (Brian Deacon), Ерик Дикон (Eric Deacon), Андреа Фереол (Andréa Ferréol).
1 Синопсис
Еден автомобил удира во лебед во близината на зоолошката градина. Двете патнички во автомобилот гинат, а возачката Алба ја преживува несреќата, но со ампутирана нога. Опседнати од несреќата, мажите на погинатите патнички, зоолозите, близнаците Оливер и Освалд се впуштаат во љубовна врска со Алба...
Иван Матвеич

Иван Матвеич — приказна на А.П. Чехов. Напишана во 1886 година, првпат објавена во Петербуршкиот весник бр. 60 на 3 март 1886 година.
1 Изданија
Приказната за Иван Матвеич првпат била објавена во Петербуршкиот весник бр.60 на 3 март 1886 година, потпишана од А. Чехонте.
Во изменета верзија, приказната била вклучена во збирката Шарени приказни. На 24 март 1899 година, Пјотр Перцов, откако дознал за претстојната публикација, му предложил на Чехов да вклучи неколку приказни од збирката Шарени приказни во неговите собрани дела. Меѓу овие приказни, тој го именувал и „Иван Матвеич“, кој Перцов го нарекол „многу добар“. Чехов, очигледно, одговорил на барањето и ја вклучил приказната во првиот том од собраните дела објавени од Адолф Маркс во 1899-1901 година.
За време на животот на Чехов, приказната била преведена на бугарски, германски и српско-хрватски.
2 Заднина
Приказната опишана во приказната за Иван Матвеич делумно се случила во биографијата на писателот. Михаил Чехов се присетил: „Херојот на оваа приказна, Иван Матвејич, е вистински портрет на нашиот брат Иван, во тие денови кога тој, сè уште сиромашен и пред да започне да учи, ја минуваше цела Москва пеш, до Соколники, каде што живееше писателот П. Д. Боборикин, да ги препишува неговите текстови, диктирани од авторот.
3 Заплет
Еден „познат научник“ [„писател“, во оригиналната верзија] се повеќе се огорчува поради тоа што неговиот млад препишувач хронично доцни. Секој ден тој си ветува дека ќе го отпушти Иван Матвејич, но оваа ексцентрична, сиромашна и многу оригинална личност, му станува сè помила.
Николас Моран

Николас Теодор Моран (роден 1975 година) е ирско-грчки автор, историчар и офицер на американската армија.
1 Ран живот и образование
Моран е Ирец од страната на неговиот татко, а Грк од страната на неговата мајка. Роден е во Калифорнија и присуствувал на Универзитетскиот колеџ во Даблин од 1992 до 1996 година
2 Кариера
Моран се приклучи на Армискиот резервен состав (Ирска) во септември 1997 година и на Националната гарда на армијата (САД) во ноември 2000 година Тој бил распореден во Ирак помеѓу 2004 и 2005 година како водач на тенковски вод (за што доби награда за храбра единица ), и во Авганистан помеѓу 2009 и 2010 година (за што доби Пофалница за заслужна единица ). Доби медал за бронзена ѕвезда и медал за заслужна служба .
Од август 2011 година, Моран е директор за односи со војската за Воргејминг Америка (Wargaming America), опишан од него како „врска помеѓу компанијата и прекрасниот свет на војската“.
Од септември 2011 година, Моран го води каналот на YouTube The Chieftain (Д Чифтејн), кој се фокусира на „долги, длабински видеа, со приоритет на влегување во возилата за да се добие оценка на работите од „човечки фактори“ и од перспектива на крајниот корисник. како и други материјали добиени од архиви“.
Моран се залагаше за поддршка на Украина во Руско-украинската војна од февруари 2022 година
Моран моментално е командант на 1-та оклопна дивизија Главна командна станица - оперативен одред и оклопен офицер на тенковите М1 Абрамс и М3 Бредлис .
3 Личен живот
Моран има американско државјанство. Тој претходно бил двоен државјанин на Ирска и САД, но се откажал од странско државјанство во 2002 година кога бил назначен како офицер на Армијата на Соединетите Држави .
4 Дела
*
Агонија и екстаза (филм од 1965)

„Агонија и екстаза“ (англиски: ''The agony and the ecstasy'') – филм на режисерот Керол Рид (Carol Reed) од 1965 година. Автор на сценариото е Филип Дан (Phillip Dunne), а тоа е засновано врз истоимениот роман на Ирвинг Стоун (Irving Stone). Главните улоги ги играат: Чарлтон Хестон (Charlton Heston), Рекс Харисон (Rex Harrison), Дајен Клајенто (Diane Cliento), Хари Ендрјус (Harry Andrews), Алберто Лупо (Alberto Lupo) и Адолфо Чели (Adolfo Celi). Филмот го обработува најголемиот уметнички потфат на Микеланџело Буонароти, сликањето на таванот на Сикстинската капела во Ватикан, кое траело од 1508 до 1512 година. Филмот бил номиниран за наградата „Оскар“ во пет категории, а освоил неколку награди за разни филмски фестивали. Притоа, за потребите на снимањето, ирскиот сликар Николо д’Ардија Карачоло насликал копија на фреските во Сикстинската капела.
1 Синопсис
На почетокот од 16 век, додека беснеат војните на Апенинскиот Полуостров, угледниот скулптор Микеланџело (го игра Хестон) работи во каменоломите и работилниците во Фиренца, Карара и другите места. Препознавајќи го како идеален уметник за сликање на таванот на Сикстинската капела во Ватикан, папата Јулиј II (го игра Харисон) го ангажира Микеланџело за да ја заврши работата и тој почнува со сликањето на мотивите на дванаесетте апостоли. Меѓутоа, незадоволен од својата работа, Микеланџело ги уништува фреските и заминува во Карара. Таму, тој доживува визија која го охрабрува, па се враќа во Ватикан и ја продолжува работата според своите нови идеи. Наспроти првичното противење на папата, Микеланџело успева да создаде ремек-дело...
Дали успехот ќе го расипе Рок Хантер

„Дали успехот ќе го расипе Рок Хантер?“ (англиски: ''Will Success Spoil Rock Hunter?'') – филм на режисерот Френк Ташли (Frank Tashli) од 1957 година. Ташли е автор и на сценариото, а главните улоги ги играат: Џејн Менсфилд (Jayne Mansfield), Тони Рендал (Tony Randall), Бетси Дрејк (Betsy Drake), Џоан Блондел (Joan Blondell) и Џон Вилијамс (John Williams).
1 Синопсис
Филмот претставува сатира на популарната култура, холивудската помпа и маркетиншката индустрија која остварува голема заработка од појавата на новиот медиум – телевизијата.
Директор над сите

„Директор над сите“ (дански: ''Direktøren for det hele'') – филм на режисерот Ларс фон Триер од 2006 година. Главните улоги ги играат: Јенс Албинус, Петер Ганцлер и Фридрик Пер Фридриксон.
1 Синопсис
Сопственикот на една информациско-телекомуникациска фирма сака да ја продаде, но единствената пречка е тоа што поставил фиктивен директор за да ги прикрие недозволените активности на фирмата. Кога потенцијалните купувачи посакуваат да разговараат со директорот, сопственикот изнајмува еден глумец кој треба да го замени директорот во преговорите. Глумецот сфаќа дека на испит е неговиот морал, кој не е на завидно ниво.
Празник во Сараево

„Празник во Сараево“ (српскохрватски: ''Празник у Сарајеву'') — филм на режисерот Бењамин Филиповиќ од 1991 година. Главните улоги ги играат: Мустафа Надаревиќ, Слободан Ќустиќ, Сњежана Мартиновиќ, Велимир Бата Живојиновиќ.
1 Синопсис
Во филмот се прикажуваат активностите на група криминалци кои не крадат во својата земја, туку во странство, а кои во жаргонот се наречени шанери. Тие крадат во европските земји, а за време на празниците се враќаат дома. Тогаш, тие се претвораат во обични луѓе: некои имаат семејства, некои само родители, а некого го напуштила сопругата. По завршувањето на празниците, тие пак се враќаат во странство, оставајќи го животот за некој следен празник...
Меѓународен ден на пивото

Меѓународeн ден на пивото — прослава која се одвива во првиот петок од секој август, основана во 2007 година во Санта Круз, Калифорнија од Џеси Авшаломов. Од своето основање, Меѓународниот ден на пивото прераснал од мал месен настан во западниот дел на Соединетите Држави во светска прослава која опфаќа 207 градови, 80 земји и 6 континенти. Меѓународниот ден на пивото има три декларирани цели:
# Да се соберат пријателите и да уживаат во вкусот на пивото.
# Да се слават одговорните за подготовка и послужување на пиво.
# Да се обедини светот под знамето на пивото, прославувајќи ги пивата од сите народи заедно на еден ден.
1 Прослава
Учесниците се охрабруваат да си дадат еден на друг „подарок пиво“ купувајќи едни на други пијалаци и да изразат благодарност до пиварите, шанкерите и другите учесници во постапката од добивање на пивото до неговото послужување. Во меѓународниот дух на празникот, исто така се предлага учесниците да излезат од нивната домашна/месна вообичаена зона и да вкусат пиво од друга култура.
2 Популарност
Популарните облици на настани за Меѓународниот ден на пивото вклучуваат: точење нови или ретки пива, целодневни среќни часови, летови со пиво, ноќи на тривијали, прекумерно пиење и други игри (како што е пиво-понг), наоѓање соодветни парови пиво/храна и подароци за опрема за пиво.
3 Промена на датумот
Од 2007 до 2012 година, Меѓународниот ден на пивото се славел на 5 август. По Меѓународниот ден на пивото 2012 година, основачите направиле анкета меѓу обожавателите и избрале да го преместат празникот во првиот петок во август.
Ноќта и градот

„Ноќта и градот“ (англиски: ''Night and the city'') – филм на режисерот Жил Дасен (Jules Dassin) од 1950 година. Главните улоги ги играат: Ричард Видмарк (Richard Widmark), Џин Тирни (Gene Tierney), Херберт Лом (Herbert Lom), Френсис Л. Саливен (Francis L. Sullivan), Хју Марлоу (Hugh Marlowe) и Гуги Витерс (Googie Withers). Ова е првиот филм на Дасен по неговото емигрирање во Европа, а многумина сметаат дека е неговото најдобро остварување. Во него, тој го прикажува ноќниот живот на лондонското подземје при што брилијантно ги употребува експресионистичкото светло, острите и необични агли на снимање и речиси документаристичките локации, успевајќи вообичаениот простор да го трансформира во егзотично и необично место.
1 Синопсис
Ситниот измамник Хари Фабиен (го игра Видмарк) работи во ноќниот клуб „Сребрена лисица“ чиј сопственик е Фил Носерос (го игра Саливен). Фил ја обожава својата жена Хелен (ја игра Витерс) која го презира, но живее со него заради парите. Хари, кој исто така сака да се збогати набрзина, ветува дека на Филовата жена ќе ѝ обезбеди дозвола за точење алкохолни пијалаци која ќе ѝ овозможи да отвори ноќен клуб. Иако претходно измамил многумина и постојнао бега од прогонителите на кои им должи пари, Хари успева да започне нова работа – станува промотер на борење. Затоа, од Фил бара пари на заем, кој се согласува да му биде ортак во работата, но потоа дознава дека Хари ги измамил и него и сопругата, давајќи ѝ лажна дозвола...