Роберто Пруцо

Роберто Пруцо (роден на 1 април 1955 година, во Крочефјески) — италијански поранешен фудбалер и фудбалски тренер, кој играл на позицијата напаѓач.
Сметан за еден од најдобрите централни напаѓачи во историјата на италијанскиот фудбал, тој пораснал во , а потоа се преселил во во 1978 година, тим во кој го поминал поголемиот дел од својата кариера и со кој го освоил скудетото во сезоната 1982-1983, како и четири Купа на Италија во сезоните 1979-1980, 1980-1981, 1983-1984 и 1985-1986; натаму, носејќи го жолто-црвениот дрес, тој бил најдобар стрелец во Серија А три пати, во сезоните 1980-1981, 1981-1982 и 1985-1986.
1 Клупска кариера
1.1 Џенова
Израснат во младинските редови на Џенова, тој го имал своето деби во Серија А на 2 декември 1973 година, во натпреварот против , кој завршил 1-1. Како млад човек, тој не размислувал да стане фудбалер, толку многу што тогашниот претседател Фосати се мачел да го убеди да го потпише договорот.
Тој го постигнал својот прв гол во Серија А против тимот за кој подоцна ќе игра десет години, , на 3 октомври 1976 година, во ремито 2-2, иако неговиот најважен гол во дресот на ''„рособлу“'' датира од 13 март 1977 година, кога го постигнал победничкиот гол со глава во градското дерби против .
Тој одиграл 5 сезони со ''„грифоните“'', од кои 3 во првата лига и 2 во Серија Б, забележувајќи 143 настапи и постигнувајќи 57 гола (просек 0,4 гола/натпревар), а исто така станал и најдобар стрелец во Серија Б во сезоната 1975-1976. Тој останал еден од најдобрите стрелци на Џенова на сите времиња, заедно со Диего Милито (просек 0,59 г/н), Томаш Скухрави (просек 0,36 г/н) и Карлос Агилера (просек 0,34 г/н). Во Џенова го добил прекарот ''„Кралот од Крочефјески“''.
1.2 Рома
Во сезоната 1977-1978 неговата плодност забележала мал пад, предизвикувајќи некои сомнежи кај операторите на пазарот; токму ова, го искористил претседателот на Рома, Гаетано Анѕалоне. Така, Пруцо бил продаден во римскиот тим следното лето, за значителна сума од 3 милијарди лири плус позајмицата на Бруно Конти во Џенова.
Во неговата прва година во Рим тој не постигнал многу: тимот се борел да избегне испаѓање, а тој бил вмешан во општата катастрофа. Дури и во втората сезона, првата од ерата на Дино Виола, започнала негативно, толку многу што самиот Пруцо, во едно интервју, изјавил дека повеќе не се препознава себеси. Почнувајќи од следната сезона, тој имал забележително враќање во одлична форма, што довело до неговата дефинитивна експлозија со римскиот клуб.
Во тој поставил разни рекорди: три пати бил најдобар стрелец во Серија А, во сезоните 1980-1981 (18 гола), 1981-1982 (15 гола) и 1985-1986 (19 гола), освоил четири Купови на Италија (1980, 1981, 1984 и 1986) и историското скудето во сезоната 1982-1983. Со 106-те гола што ги постигнал во Серија А во дресот на Рома го направиле долго време најдобар стрелец во историјата на клубот, рекорд што потоа бил срушен во текот на сезоната 2004-2005 од друга симболична фигура на ''„џалоросите“'', Франческо Тоти, кој постигнал вкупно 307 гола за Рома (од кои 250 во Серија А).
Меѓу неговите најважни голови биле оној што ја спасил Рома во сезоната 1978-1979 против Аталанта, голот што ја осигурал титулата против Џенова во сезоната 1982-1983 и голот со нога во Торино против Јувентус во сезоната 1983-1984 со кој го изрмнил резултатот на 2-2 во последната минута; На европската сцена, особено значајни биле неговите два гола против Данди Јунајтед во полуфиналето на Купот на шампионите 1983-1984, по што следел и голот постигнат против во последователното финале кое завршило со победа на англискиот тим по изведување пенали. Во сезоната 1985-1986, во натпреварот Рома- 5-1, тој ги постигнал историските пет гола, станувајќи дел од малата група играчи кои го сториле тоа.
На 20 септември 2012 година, тој бил меѓу првите 11 играчи кои биле примени во официјалната „Куќа на славните“ на Рома.
1.3 Фјорентина
По 10 сезони, 240 настапи и 106 голови со дресот на „џалоросите“, во сезоната 1988-1989 Пруцо се преселил во Фјорентина. Сепак, тој таму одиграл само 13 натпревари, од кои само 6 биле како стартер. Својот единствен гол го постигнал на крајот од сезоната во натпревар против Рома, во плејофот за квалификациите за Купот на УЕФА одигран во Перуџа, на 30 јуни 1989 година, со удар со глава по центаршутот на Роберто Баџо: тој гол ѝ овозможи на ''„виола“'' пристап во Европа, но тоа бил и последниот натпревар во неговата кариера. Тој останал во Фиренца уште една година, како придружен менаџер на компанијата. Со доаѓањето на семејството Чеки Гори како сопственик на тосканската екипа, неговото искуство таму завршило.
2 Репрезентативна кариера
Пруцо го имаше своето деби за италијанската репрезентација на 23 септември 1978 година, повикан од тренерот Енцо Беарцот, во натпреварот Италија- (1-0). Во 1980 година, тој бил повикан и за ''„Мундијалито“'' во Уругвај, турнир резервиран за репрезентациите кои барем еднаш во тоа време го освоиле Светското првенство, на кој играл во двата натпревари одиграни од Италија, и за Европското првенство на домашна почва, настан на кој никогаш не излегол на теренот.
Во 1982 година, и покрај тоа што бил најдобар стрелец во Серија А две последователни сезони, тој не бил повикан за Светското првенство 1982 во Шпанија каде во однос на него биле претпочитани Паоло Роси и Франко Селваџи, факт што предизвикал контроверзност, особено меѓу оние кои тврделе дека италијанската репрезентација во тоа време била доминирана од таканаречениот блок на Јувентус (а од друга страна Роси, и покрај тоа што штотуку се вратил во игра по двегодишна суспензија, бил избран за стартен напаѓач од Беарцот од самиот почеток и, по лошиот почеток, дал фундаментален придонес за победата на Италија на тоа Светско првенство).
Во сезоната 1985-1986, тој пја освоил титулата најдобар стрелец во италијанската прва лига по трет пат, но за Светското првенство 1986 Мексико, Беарцот повторно не го вклучил во составот.
Тој одиграл само шест натпревари вкупно за ''„аѕурите“'', без да постигне ниту еден гол.
3 Тренерска кариера
Пруцо ја започнал својата тренерска кариера во 1998 година, со Вијареџо, пред да се пресели во Терамо и, во 2000 година, во Алесандрија, во Серија Ц1: првично отпуштен, тој бил повторно повикан на клупата на ''„сивите“'' од Пиемонт кон крајот на сезоната, но не можел да го избегне испаѓањето на тимот.
На 18 јули 2002 година, бил ангажиран во Палермо од Франко Сенси, тим кој го тренирал само 4 дена, бидејќи на 21 јули Маурицио Ѕампарини ја презел функцијата претседател, доаѓајќи од Венеција, носејќи го со себе Ецио Глереан.
Откако работел како помошник на Џузепе Џанини, неговиот соиграч од Рома, во и , на 5 декември 2008 година, бил назначен за тренер на клубот од Марке, Чентобуки, во Серија Д. Два дена подоцна, тој дебитирал со победата од 2-1 против Кампобасо. Тој го завршил првенството на дванаесеттото место, а потоа продолжил да ги тренира младинските тимови на Џенова.
4 Статистика
4.1 Клупска статистика
Сезона, Клуб, Првенство, Национален куп, Континентален куп, Останати купови, Вкупно
Лига, Наст, Гол, Лига, Наст, Гол, Лига, Наст, Гол, Лига, Наст, Гол, Наст, Гол
1973-1974, А, 19, 0, КИ, 0, 0, -, -, -, -, -, -, 19, 0
1974-1975, Б, 33, 12, КИ, 4, 1, -, -, -, -, -, -, 37, 13
1975-1976, Б, 32, 18, КИ, 6, 2, -, -, -, -, -, -, 38, 20
1976-1977, А, 30, 18, КИ, 4, 5, -, -, -, -, -, -, 34, 23
1977-1978, А, 29, 9, КИ, 4, 2, -, -, -, -, -, -, 33, 11
Вкупно Џенова 143 57 18 10 - - - - 161 67
1978-1979, А, 29, 9, КИ, 4, 3, -, -, -, -, -, -, 33, 12
1979-1980, А, 28, 12, КИ, 9, 6, -, -, -, -, -, -, 37, 18
1980-1981, А, 28, 18, КИ, 3, 0, КПК, 2, 1, ТК, 0, 0, 33, 19
1981-1982, А, 26, 15, КИ, 1, 0, КПК, 4, 2, -, -, -, 31, 17
1982-1983, А, 27, 12, КИ, 5, 7, КУ, 7, 3, -, -, -, 39, 22
1983-1984, А, 27, 8, КИ, 9, 2, КШ, 7, 5, -, -, -, 43, 15
1984-1985, А, 21, 8, КИ, 2, 1, КПК, 5, 1, -, -, -, 28, 10
1985-1986, А, 24, 19, КИ, 9, 1, -, -, -, -, -, -, 33, 20
1986-1987, А, 19, 4, КИ, 3, 0, КПК, 2, 0, -, -, -, 24, 4
1987-1988, А, 11, 1, КИ, 3, 0, -, -, -, -, -, -, 14, 1
Вкупно Рома 240 106 48 20 27 12 0 0 315 138
1988-1989, А, 13+1, 0+1, КИ, 2, 0, -, -, -, -, -, -, 16, 1
Вкупно во кариерата 396+1 163+1 68 30 27 12 - 0 0 492 206
4.2 Тренерска статистика
Сезона, Екипа, Првенство, Национален куп, Континентални купови, Останати купови, Вкупно, Победи %
Натп ОН П Н И Натп ОН П Н И Натп ОН П Н И Натп ОН П Н И ОН П Н И %
1998-апр. 1999, Вијареџо, Ц2, 30, 10, 11, 9, КИ-Ц, 4, 2, 1, 1, -, -, -, -, -, -, -, -, -, -
1999-2000, Терамо, Ц2, 34+2, 13, 11, 10+2, КИ-Ц, 4, 1, 1, 2, -, -, -, -, -, -, -, -, -, -
2000-2001, Алесандрија, Ц1, 27, 4, 8, 15, КИ-Ц, 4, 2, 1, 1, -, -, -, -, -, -, -, -, -, -
2002-2003, Б, 0, 0, 0, 0, КИ, 0, 0, 0, 0, -, -, -, -, -, -, -, -, -, -
2008-мар. 2009, Чентобуки, Д, 14, 3, 5, 6, КИ-Д, 0, 0, 0, 0, -, -, -, -, -, -, -, -, -, -
Вкупно во кариерата 105+2 30 35 40+2 12 5 3 4 - - - - - - - -
5 Титули
5.1 Клупски
* Серија А : 1
: 1982-1983
* Куп на Италија : 4
: 1979-1980, 1980-1981, 1983-1984, 1985-1986
* Серија Б : 1
: 1975-1976
5.2 Индивидуални
* Најдобар стрелец во Серија А: 1
: 1980-1981 (18 гола), 1981-1982 (15 гола), 1985-1986 (19 гола)
* Најдобар стрелец на Купот на Италија: 1
: 1979-1980 (6 гола)
* Најдобар стрелец во Серија Б: 1
: 1975-1976 (18 гола, изедначен со Џулијано Музиело)