Ален Роб Грије

Ален Роб Грије (француски: ''Alain Robbe-Grillet'', роден на во - починал на во ) — француски писател, сценарист и режисер.
1 Биографија
Роден на 18 август 1922 година во Брест, во Западна Франција, образуван за агроинженер, Ален Роб-Грије поминал долг пат од оспоруван писател, па сè до членство во Француската академија. Во 1949 година го објавил својот прв роман „''Краломорство''“ додека во 1953 година го издал неговото најславно дело „''Гумички''“, по кое следувале „''Воајер''“(1955) „Во лавиринт“(1959), и „''За еден нов роман''“, „Куќа за состанок“(1965), „Нацрт за револуција во Њујорк“(1970), „Типологија на фантомското место“ (1976) итн.
Ја развивал идејата за т.н. „''Нов роман''“, станувајќи еден од најпознатите писатели во 50-тите години. Околу неговата поинаква концепција за сфаќање на уметноста се согласувале најпровокативните француски автори, теоретичари и филозофи, како што биле Семјуел Бекет, Маргарет Дира, Ролан Барт, Жак Дерида, Морис Бланшо.
Филмската кариера ја започнал во 1961 година кога напишал сценарио за култниот филм на режисерот Ален Ресне „''Лани во Маријенбад''“, номиниран за „Оскар“. Многу негови критичари тврделе дека неговото свртување кон филмскиот медиум е поради романот „''Љубомора''“ од 1957 година, кој почнале да го отфрлуваат и неговите најфанатични читатели. Едноставно, романот со својот портрет на болно љубоморен сопруг во еден стегнат и затворен контекст на живеење на една плантажа ги достигнал крајните можни граници во целосното ослободување од каков било драмски заплет.
Во својата кариера Роб-Грије напишал повеќе сценарија и режирал десетина филма. Се прославил со филмовите „''Убавата прогоненица''“, „''Бесмртна''“(1963), „''Транс Јуроп експрес''“(1967), „''Постепено лизгање до задоволство''“(1974), „''Рај и по рајот''“(1971).
„''Градива''“ е последното филмско остварување на Роб Грије реализирано во 2005 година. Според критиката, филмот го опишува западниот човек кој минува низ лавиринтите, трагајќи за непозната жена и испитувајќи ја привлечноста, еротичноста и егзотиката на ориенталната култура.
Во осумдесеттите години се свртил кон автобиографскиот пристап со делата „''Огледало што се враќа''“, „''Ангелика или восхитување''“ и „''Последните денови на Коринт''“, „''Еден сентиментален роман''“. Во „''Еден сентиментален роман''“ тој изложува педофилски, садомазохистички и криминални фантазии, а романот се продавал во затворена обвивка за да не можат малолетниците да ѕиркаат во него. Во 2004 година бил примен во Француската академија, но одбил да одржи пристапен говор и никогаш не се појавил на ниту еден состанок.
2 Дела
2.1 Романи
* 1949 ''Un régicide''* 1953 ''Les Gommes''* 1955 ''Le Voyeur''* 1957 ''La Jalousie''* 1959 ''Dans le labyrinthe''* 1965 ''La Maison de rendez-vous''* 1970 ''Projet pour une révolution à New York''* 1976 ''Topologie d'une cité fantôme''* 1978 ''Souvenirs du triangle d'or''* 1981 ''Djinn''* 2001 ''La Reprise''
2.2 Киноромани
* 1961 ''L'Année dernière à Marienbad''* 1963 ''L'Immortelle''* 1969 ''Les Gommes''* 1971 ''La Jalousie''* 1974 ''Glissements progressifs du plaisir''* 1994 ''Taxandria'' (
* 2002 ''C'est Gradiva qui vous appelle''* 2010 ''Campana de la noche''