Светилник Калифорнија

Светилникот Калифорнија, познат кај локалното население како Фаро, се наоѓа високо на варовничка висорамнина кај Худишибана, во близина на плажата Араши и дините Сасаривичи на северозападниот врв на Аруба. Се одликува со тоа што е највисоката градба во Аруба. Овој светилник го добил своето име по британскиот пароброд, ''СС Калифорнија'', кој потонал во 1891 година, пред изградбата на светилникот ( –1916). Светилникот бил изграден специјално за да се спречат слични трагедии. Во мај 2016 година, светилникот бил реставриран, што се совпаднало со 100-годишнината од неговото завршување.
1 Преглед
Околниот терен наликува на оној на Месечината, карактеризиран со назабени карпи што штрчат од земјата. Како резултат на тоа, движењето низ областа без цврста обувка може да биде непријатно. Името на локацијата Худишибана е збор од јазикот на Араваците, со значење: Голем Дух со храбра Глава.
Во непосредна близина на светилникот, се наоѓа ресторан наречен ресторанот „Траторија, на белиот светилник“. Дополнително, во непосредна близина се наоѓа одморалиштето, спа-центарот и кантри-клубот Тиера дел Сол.
2 Историја
2.1 СС Калифорнија
Остатоците од бродот „СС Калифорнија“, се наоѓаат на североисточниот брег на Аруба, на максимална длабочина од 14 метри. Оваа област е позната по своите силни струи. Бродот бил дрвен британски пароброд на компанијата за пароброди „Западна Индија и Пацифик“, и потонал веднаш до брегот на светилникот на 23 септември 1891 година, додека пловел од Ливерпул кон Америка. Типично, овој пароброд обично превезувал овошје од Јужна Америка до Аруба, но таа судбоносна ноќ бил натоварен со стока, вклучувајќи облека, намирници и мебел. Поради различни околности, стоката била фрлена во морето, и завршила исфрлена на брегот. Мештаните ја собрале стоката со намера да ја продадат на пазарот. Двајца полицајци биле повикани од Курасао за да ги спречат мештаните да ја соберат стоката. Додека се упатувале кон Норд, полицајците биле пречекани со смеа од мештаните, кои ја сметале нивната потрага по „место“ за забава. Без да знаат полицајците, тие не биле свесни дека „Калифорнија“ се однесува на име на брод, а не на одредена локација. Така светилникот станал познат како „Калифорнија“.
Со текот на времето, остатоците од бродот се распаднале, што резултирало со расфрлани фрагменти низ целата област. За да се стигне до остатоците, мора да се патува со брод. Околината на потонатиот брод е украсена со корални формации, и таа е дом на разновиден асортиман на корални риби, создавајќи фасцинантна подводна средина.
Важно е да се напомене дека бродот „СС Калифорнија“ честопати се меша со бродот ''„СС Калифорниски“'', различен брод кој станал озлогласен затоа што одбил да му помогне на „Титаник“ за време на неговото трагично прво патување во 1912 година. Потонувањето на бродот „Калифорнија“ се случило 21 година порано на Карибите, каде што и денес е останат како потопен реликт.
2.2 Инфраструктура
Во 1915 година, единствениот пат во Норд бил оној пред црквата „Света Ана“. Немало директни патишта што воделе до светилникот. Наместо тоа, постоела една патека наменета за магариња или коњи што водела до областа Худишибана. За да се изгради светилникот во тоа време, требало да се изнајмат магариња од локално семејство по име Фигароа кое живеело во Норд. Градежните алатки, материјалите и товарот морале да се транспортираат со магариња од пристаништето во Оранџестад до најзападната точка на островот.
2.3 Чувари на светилникот
Првиот чувар на светилникот бил млад човек од Курасао по име Џејкобс. Џејкобс ја научил професијата чувар на светилникот работејќи на друг светилник на малиот остров Клајн Курасао.
Федерико Фингал од Аруба бил последната личност, во 1962 година, кој го чувал светилникот Калифорнија. Денес, светилникот е споменик заштитен од владата на Холандија и Аруба.
Чуварите на светилникот имале неделни ротирачки смени и наизменично живееле во двојната служба. Областа сигурно била мирна и изолирана, бидејќи во тоа време немало други куќи во близина. Според некои луѓе од Аруба, имало гласини дека ноќе се појавувале духови. Во моментов, службата е интегрирана во ресторанот што е поврзан со неа.
 
3 Изградба
Во 1913 година, Аруба била дел од колонијата Курасао и нејзините зависни територии, и секое барање за изградба на светилник требало да се поднесе преку Курасао. Дизајнот за калифорнискиот светилник бил одобрен истата година. Светилникот бил дизајниран од францускиот архитект по име Леон Жан Мари Буржоа. Сепак, поради тешкотиите предизвикани од Првата светска војна, производството и испораката на светилките за светилникот од Барбие, Бенард и Турен во Франција до Аруба претставувало предизвик. Светилката била особено значајна, бидејќи на Аруба ѝ недостасувала електрична инфраструктура и се потпирала на петрохемикалија наречена ''фарол'', што бил вид керозин, за напојување на светлината.
4 Дизајн
Градежните работи започнале помеѓу 1914 и 1916 година. Во овој период, влијанието на најпознатата атракција на Франција, Ајфеловата кула, може да се забележи во чистите, елегантни и заострени цилиндрични линии на светилникот Калифорнија. Дизајнот на светилникот покажува симетрија и фенестрација, стои на осумаголна камена основа со фенер, и двојна галерија. Металниот врв на светилникот има дијаметар од 7,6 метри. Дополнително, светилникот Калифорнија е инспириран од Кордуан, најстариот светилник во Франција.
Слично на Ајфеловата кула, светилникот Калифорнија стои како истакната знаменитост на својата дестинација. Тој е највисоката градба во Аруба, со висина од 30 метри. За да се стигне до врвот, мора да се искачат 123 скали по спирално скалиште. Значителната висина на светилникот била неопходна поради отсуството на електрична енергија и присуството на часовник што ја регулирал светлината. Светлината на врвот на светилникот светела од шест часот навечер до шест часот наутро. Регулацијата била олеснета со нишало со тежина што се спуштало 24 метри до дното, а потоа го завршувало својот циклус на секои дванаесет часа. Во текот на дванаесет часа, светлината циклирала 4.320 пати користејќи еден галон фарол керозин. Изворот на енергија се променил од керозин во ацетиленски гас во 1965 година, а конечно во електрична енергија во 1970 година.