procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Мариго Божиновска

Мариго Илиева Божиновска (во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Учествувала во НОД во селото од март 1942 година и работела на идеолошкото подигање на жените и младината, изнаоѓала станови за илегалци, собирала санитетски материјал. Најактивна била на теренот Јанкоец и била раководител на женското движење од овој крај. Нејзината активност се проширила и на другите села од Ресенската околија, иако била малтретирана од бугарската окупаторска власт. Во септември 1944 година cтaпилa во единиците на НОВ. Била член е на Околискиот комитет на АФЖ за Ресенската околија.
Луба Божиновска

Луба Божиновска ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Учествувала во НОД од мај 1943 година. Носела храна за партизанскиот одред „Даме Груев“. Чувала илегалци во нејзиниот дом и во други куќи од селото и одржувала врска меѓу нив. Во јуни 1944 година била откриена, поради што е затворена и малтретирана од бугарската полиција.
Трајанка Божиновска

Трајанка Каранфиловска Божиновска ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија и носител на Партизанска споменица од 1941.
1 Животопис
Била општа аботничка. Со почетокот на вооруженото востание учествувала во заднината на НОД во градот. Во јуни истата година била примена за член на СКОЈ. Собирала народна помош, растурала илегален материјал, пронаоѓала илегални станови за престој на илегалци и за одржување на состаноци, работела на организирањето на младината за учество во НОВ. Во април 1942 година била уапсена и од страна на Воениот Полев Суд (ВПС) била осудена на 8 години строг затвор. Затворот гo издржувала во Скопје и Битола. Учествувала во партиската работа на политичките затворенички. На 6 септември 1944 била ослободена од затворот и продолжила активно да работи во заднината на НОД. Носител е на Партизанска споменица 1941.
Драганка Божиноска

Драганка Божиноска ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Учествувала во НОД како работник во заднината од летото 1943 година. Била во групата жени определени од НОО за приготвување храна за партизаните. Повремено била испраќана во битолските села како курир. Во овој период чувала илегалци. Од есента 1944 година била избрана во раководството на АФЖ во селото .
2 Поврзано
* Цветан Божиноски
Euphorbia canariensis

''Euphorbia canariensis'', попозната како канарска еуфорбија, Херкулов боздоган или на шпански ''кардон'', е сукулентен член на родот ''Euphorbia'' и фамилијата Euphorbiaceae ендемична на Канарските Острови. Таа е растителен симбол на островот Гран Канарија.
1 Опис
Канарска еуфорбија е сукулентна грмушка, која расте меѓу 3-4 метри височина. Се состои од месести четириаголни или петоаголни стебла кои личат на кактуси. Нема лисја, наместо тоа носи боцки 5-14 мм долги. Создава црвено-зелени цветови. Отпорена е на температура до .
Латексот, кој содржи дитерпени е отровен.
2 Распространетост
Видот се среќава на тесниот крајбрежен појас, од нивото на морето до 1100 метри надморска височина на Канарските Острови.
3 Поврзано
* Список на животински и растителни симболи на Канарските Острови
Росточки мировен договор

Росточкиот мировен договор (|Rostocker Landfrieden) бил договор, или ''Landfriede'', склучен на 13 јуни 1283 година во Росток со цел да се обезбеди мир на копно и на море, како и заштита на даноците и другите слободи. Страните во договорот се согласиле дека десет години ќе избегнуваат употреба на сила во остварувањето на нивните права. Овој договор бил основа за економскиот раст на Висмар и другите средновековни пристаништа на Балтичкото Море.
Потписници на договорот биле ханзатските градови Либек, Росток, Висмар, Штралзунд, Грајфсвалд, Шчеќин, Демин и Анклам, како и војводите од Саксонија и Померанија, принцот од Риген, господарите на Шверин и Даненберг, како и на Ленстонеберг.
1 Користена литература
* Wolf-Dieter Mohrmann: ''Der Landfriede im Ostseeraum während des späten Mittelalters'', 1972 година,
Никиски мир

Никискиот мир бил мировен договор потпишан меѓу старогрчките градови-држави Атина и Спарта во март 421 година п.н.е., со кој завршила првата половина на Пелопонеската војна.
Во 425 година п.н.е., Спартанците ги загубиле битките кај Пилос и Сфактерија, тежок пораз што резултирал со тоа што Атињаните држеле 292 затвореници. Најмалку 120 биле Спартијати, кои се опоравиле до 424 година п.н.е., кога спартанскиот генерал Брасидас го зазел Амфипол. Истата година, Атињаните претрпеле голем пораз во Беотија во Битката кај Делиум, а во 422 година п.н.е., повторно биле поразени во Битката кај Амфипол во обидот да го вратат тој град. И Брасидас, водечкиот спартански генерал, и Клеон, водечкиот атински политичар, биле убиени во Амфипол. Дотогаш и двете страни биле исцрпени и подготвени за мир.
Преговорите ги започнале Плеистоанакс, кралот на Спарта и Никија, атински генерал. Најпријателски предлог беше да се врати сè во предвоената состојба, освен Нисаја и Платеја. Атина требало да ја задржи контролата над Нисаја, а Теба ќе ја задржала контролата над Платеја. Амфиполис би бил вратен во Атина, а Пилос би бил вратен во Спарта. Атињаните ќе ги ослободат спартанските затвореници земени во Сфактерија, а Спарта заедно со Теба ќе ги врати атинските затвореници. Храмовите низ Грција би биле отворени за верниците од сите градови, а пророштвото во Делфи би ја вратило својата автономија. Атина ќе продолжела да собира данок од државите од кои го добивала уште од времето на Аристид, но Атина не можела да ги натера да станат сојузници. И Атина се согласила да и помогне на Спарта доколку хелотите се побунат. Неколку од сојузниците на Спарта се согласиле да го потпишат договорот. Беотија, Коринт, Елис, Мегара и Амфипол се спротивставиле на договорот.
Седумнаесет претставници од секоја страна се заколнале дека ќе го одржат договорот, кој требаше да трае педесет години. Спартанските претставници биле кралевите Плеистоанакс и Агис II, Плестола, Дамагет, Хионис, Метаген, Акант, Даитус, Исхагора, Филохарид, Зеуксидас, Антиф, Телис, Алкинда, Емпедија, Менас и Лафил. Атинските претставници биле Лампон, Истмоник, Никија, Лахес, Ефтидем, Прокле, Питодор, Хагнон, Миртил, Трасикли, Теаген, Аристократ, Јолкиј, Тимократ, Леон, Ламах и Демостен. Меѓутоа, главната цел на Атина, обновувањето на Амфипол, била одбиена кога Клеаридас добил од Спартанците клаузула во договорот со која се негирал трансферот. Договорот бил прекинат од самиот почеток и, по уште неколку неуспеси, бил формално напуштен во 414 година п.н.е. Пелопонеската војна продолжила во втората фаза.
Акилисенски мир

Акилисенскиот мир бил договор меѓу Источното Римско Царство под Теодосиј I и Сасанидското Царство под Шапур III, кој бил потпишан во 384 и повторно во 387 година.
1 Услови
Договорот, потпишан во 384, а подоцна и во 387 година, го поделил Ерменското Кралство помеѓу Источното Римско Царство и Сасанидското Царство. Сасанидите добиле поголем дел наречен Персарменија, додека Римјаните ја задржале Софина и помал дел од Ерменија (наречен Мала Ерменија). Ова, исто така, создаде нова гранична линија меѓу двете империи, од Ерзурум до Муш.
Преку овој договор, Источното Римско Царство ја признало загубата на Кралството Иберија. Во текот на овој период, влијанието на Сасанидското Царство повторно се зголемило во источна Грузија, а зороастризмот се проширил до Тбилиси, станувајќи „нешто како втора воспоставена религија на Иберија“ до средината на петтиот век.
2 Поврзано
* Римска Ерменија
Феникиски договор

Феникискиот договор, познат и како Феникиски мир, бил договор со кој завршила Првата македонска војна. Тој бил составен во Феникија во 205 година п.н.е.
Политичката рамнотежа помеѓу Македонија под Филип V и Етолската лига била нарушена од војната помеѓу Рим и Картагина. Филип, сакајќи да ја подобри својата позиција, подигнал флота и испратил емисари кај Ханибал, кој тогаш окупирал дел од Италија. Плашејќи се дека Филип би можел да понуди и отворена воена помош, Рим се надевал дека ќе ги ограничи Македонците на исток од римската провинција Илирија. Помеѓу 214 и 212 год. п.н.е., Филип направил два неуспешни обиди да ја нападне Илирија по морски пат и да го запре напредокот по земја, и на крајот успеал да го освои пристаништето Лисус и да ја добие капитулацијата на покраината.
Во тој момент, Рим успеал да ги поттикне Етолците во сојуз против Филип. Две години сојузниците војувале со Македонија, постигнувајќи помали воени победи и политички добивајќи повеќе сојузници од грчките градови-држави. Кога Римјаните се повлекле од теренот, силите на Филип напредувале против Етолците, превртувајќи ја среќата на војната. На крајот, Македонците во голема мера ја повратиле својата првобитна положба, а Римјаните и Етолците биле подготвени да склучат мир.
Договорот формално ја признал поволната положба на Македонија, вклучувајќи го и заземањето на Илирија, но Филип практично го отфрлил сојузот со Ханибал. Условите дозволувале Рим да ги контролира Партинците, Дималум, Баргулум и Евгениј, а Македонија, во очекување на одобрување од Римскиот сенат, ќе ја контролирала Атинтанија. Други страни на договорот биле Прусијас од Витинија, Ахајците, Беотците, Тесалијците, Акарнанците и Епиротите, на страната на Филип, и Илијците, Атал, Плеврат, Набис од Лакедемонците, Елеите, Месенците и Атињаните на страната на Атињаните.
1 Наводи
Торуњски компромис

Торуњскиот компромис од 5 април 1521 година, бил мировен договор помеѓу Тевтонскиот ред и Кралството Полска. Тој бил директен одговор на Полско-тевтонската војна, расправија што се одвивала помеѓу двете земји околу две години.
1 Позадина
Неколку децении пред компромисот, Кралството Полска и Тевтонскиот ред биле вклучени во Тринаесетгодишната војна, во која полскиот крал застанал на страната на пруските бунтовници против Тевтонците. По тевтонскиот пораз, Казимир IV Јагиелон ги принудил да се согласат со Вториот торуњски мир, кој ја намалил количината на моќ што ја имал Редот и ја припоил речиси цела западна Прусал (Прусија). Ова, исто така, ѝ ја даде на Полска контролата врз Малборк, поранешниот главен град на Тевтонскиот ред.
Педесет и три години подоцна, тензиите сè уште биле високи меѓу двете источноевропски сили. Околу јануари 1519 година, полските сили во близина на Коло ја нападнале Источна Прусија и ја започнале Полско-тевтонската војна. Двете земји биле речиси еднакви по воена моќ, што предизвикало војната главно да биде застој за време на нејзиното тригодишно траење.
При крајот на војната, тогашниот светоримски император Карло V ги повикал двете земји да ги прекинат борбите, бидејќи Отоманската Империја ја нападнала Унгарија.
2 Последици
Дел од компромисот барал од двете земји да учествуваат во четиригодишно примирје давајќи им време на светиот римски император Чарлс V и полскиот крал Казимир IV Јагиелон да одлучат дали Албрехт, поранешен и последен водач на Тевтонските витези, ќе мора да му оддаде почит на Казимир. Иако не било постигнато решение за второто во тоа време, Албрехт продолжил да посегнува по сојузниците, особено Мартин Лутер, кој му рекол на Албрехт да ја напушти својата католичка вера и да ја претвори Прусија во војводство. Тој се согласил, се преобратил во лутеранство и се откажал од повеќето позиции кои биле поврзани со католицизмот. Стариот тевтонски ред го изгубил поголемиот дел од својата моќ во регионот, и на крајот Албрехт станал војвода на Војводството Прусија.
Зборот на полицаецот

„Зборот на полицаецот“ (француски: ''Parole de flic'') – филм на режисерот Хозе Пињеиро (José Pinheiro) од 1985 година. Автори на сценариото се Ален Делон (Alain Delon) и Фредерик Фажарди ( Frédéric Fajardie), а главните улоги ги играат: Ален Делон, Жар Перин (Jacques Perrin) и Фиона Желин (Fiona Gélin).
1 Синопсис
Даниел Прат (го игра Делон) е пензиониран полицаец чија ќерка-тинејџерка е убиена од банда на маскирани разбојници. Прат започнува своја истрага со цел да им се одмазди на убијците и на оној кој ја издал наредбата.
Фердинандска декларација

''Фердинандската декларација (Declaratio Ferdinandei)'' била клаузула во Аугсбуршкиот мировен договор, потпишан во 1555 година за ставање крај на конфликтите меѓу католиците и протестантите во рамките на Светото Римско Царство. Мирот го создал принципот ''Cuius regio, eius religio'' (латински за „''чие царство, негова религија''“), што значело дека религијата на владетелот била одлучувачка за религијата на жителите. ''Declaratio Ferdinandei'' ги изземала витезите и некои од градовите под јурисдикција на црковниот принц, доколку тие практикувале лутеранство некое време (лутеранството било единствената гранка на протестантството признаена под Мирот). Одредбата не била објавена како дел од договорот и била чувана во тајност речиси две децении.
По католичките победи на почетокот на Триесетгодишната војна, ''Declaratio Ferdinandei'' била поништена со Едиктот за реституција од 1629 година, кој бил дел од главниот план на Фердинанд II за реконвертирање на Светото Римско Царство во католицизам. Поништувањето на ''Declaratio Ferdinandei'' и другите религиозни прогонства направиле повторно да се разгори Триесетгодишната војна, менувајќи ја од внатрешен конфликт во рамките на Светото Римско Царство во меѓународна верска војна.
1 Наводи
Николсбуршки мир

Мирот од Николсбург или Микуловскиот мир, потпишан на 31 декември 1621 година во Николсбург, Моравија (денешен Микулов во Чешка), бил договор со кој завршила војната помеѓу принцот Габриел Бетлен од Трансилванија и императорот Фердинанд II од Светото Римско Царство. Главните преговарачи на договорот биле Максимилијан фон унд цу Траутмансдорф и Николаус Естерхази де Галанта.
1 Историја
За да ја искористи преокупацијата на Фердинанд со Боемскиот бунт на почетокот на Триесетгодишната војна, Бетлен го нападнал Кралството Унгарија контролирано од Хабсбурговците во 1618 година и целосно го освоил нејзиниот северен дел до 1620 година. Иако мирот бил постигнат во јануари 1620 година, давајќи му на Бетлен 13 окрузи во источна Кралска Унгарија, принцот ја продолжил војната во септември. Поразот на Фердинанд од Боемите во Битката кај Белата Планина во ноември му овозможил да ги фокусира своите сили на Бетлен, а императорот успеал повторно да го освои поголемиот дел од Кралска Унгарија до 1621 година. Бидејќи Бетлен не им го поделил одземениот имот на католичките благородници на своите протестантски благородници како што им ветил, тие ја откажале нивната поддршка. Овие неуспеси, како и недостатокот на поддршка на Бетлен од Отоманската Империја, ги навеле Бетлен и Фердинанд да бараат услови во Николсбург.
Во замена за откажувањето на Бетлен од какви било претензии за тронот на Кралството Унгарија, Фердинанд се согласил да ги почитува условите од Виенскиот договор од 1606 година, кој им дал целосна слобода на богослужба на протестантите во Трансилванија и се согласил за повикување на општ состанок во рок од шест месеци. Покрај тоа, Бетлен ја обезбедил (чисто формалната) титула „Царски принц“ (на Трансилванија), седум окрузи околу реката Горна Тиса (во денешна Словачка, Украина, Унгарија и Романија), тврдините Токај, Мункач и Ексед и војводство во Шлеска. Договорот му дал на Фердинанд мир на исток и му дозволил да ги насочи своите сили кон потчинување на Ринскиот Пфалц.
Николсбуршкиот мир бил потврден со Виенскиот договор во 1624 година и Третиот пресбуршки мир во 1626 година.
2 Поврзано
* Триесетгодишна војна
* Трансилванија
Договор за воспоставување мир низ целиот христијански свет

''Tractatus pacis toti Christianitati fiendae'', или Договор за воспоставување мир низ целиот христијански свет, бил неуспешен проект за универзален мир инициран од кралот Џорџ од Бохемија во 15 век. За негова реализација се воделе сериозни дипломатски преговори меѓу европските држави во годините 1462–1464. Проектот ја напуштил средновековната идеја за универзална империја на чело со императорот Фридрих III и папата, заменувајќи ја со идејата за постојан сојуз на независни и еднакви европски држави.
Планот на кралот Ѓорѓи Подјебрадски бил предложен во форма на мултилатерален договор; ова се разликувало од конвенционалните меѓународни инструменти од средниот век, кои генерално останале билатерални. Проектот при утврдувањето на договорните услови на овој договор би ги обврзал страните во прашање со слични права и одговорности за постигнување на заеднички цели. Сето ова дава причина да се тврди дека Договорот за воспоставување мир во целиот христијански свет е првиот мултилатерален договор кој по дизајн бил најблизок до современите.
Овој проект смета за една од историските визии за европското единство кои и предводат на Европската унија, според Ентони Д. Смит, истакнат истражувач на национализмот.
1 Библиографија
*''Договор за воспоставување мир низ целиот христијански свет''. Уредник. Kejř J., Превод. Дворжак I. Во VANĚČEK V., Универзалната мировна организација на кралот Ѓорѓи од Бохемија, план од петнаесеттиот век за светски мир 1462 / 1464 година. Прага: Издавачка куќа на Чехословачката академија на науките 1964, стр. 81-90.
* Ентони Д. Смит. „Националниот идентитет и идејата за европско единство“ Меѓународни работи, кн. 68, бр. 1 (јан., 1992), стр. 55-76
Улмско примирје (1647)

Примирјето во Улм (|Waffenstillstand von Ulm) (познат и како Улмски договор) бил потпишан во Улм на 14 март 1647 година помеѓу Франција, Шведска и Баварија. Ова примирје било развиено откако Франција и Шведска ја нападнале Баварија за време на Триесетгодишната војна. Двете освојувачки земји го принудиле Максимилијан I, електор на Баварија, да го склучи примирјето и да се откаже од сојузот со императорот Фердинанд III. Меѓутоа, Максимилијан го прекршил примирјето на 14 септември и се вратил на својот сојуз со Фердинанд.
ТВ 21

Телевизија 21 — македонска телевизија која е основана во 2015 година, во Скопје. ТВ 21 емитува програма на албански и македонски јазик, која емитува вести, политички емисии, документарни филмови, играни серии, забавни емисии и детска програма.
Јасна (езеро)

Езерото Јасна (сло: Jezero Jasna) е името на две меѓусебно поврзани вештачки езера кои се наоѓаат во близина на Крањска Гора покрај патот до превојот Вршич.
Езерцата се уредени за потребите на туризмот на слиот на реките Мала и Велика Пишница. На сливот има уште помал природен кањон и скриена Хидроелектрична Централа Крањска Гора.
Постојат патеки за пешачење околу Јасна, а шумскиот пат покрај долината Мала Пишница, кој бил напуштен по земјотресот во 1980 година, има свој почеток тука. Покрај езерото, освен апартманите, има и детско игралиште и бронзена статуа на дива коза на природна карпа, создадена помеѓу 1986 и 1988 година од скулпторот Стојан Батиќ.
Реофит

Реофит е растение кое живее во брзи водни струи, во средина каде што малку други организми можат да преживеат. Реофитите обично се наоѓаат во струи кои се движат со брзина од еден до два метри во секунда и се длабоки до 1 до 2 метри. Количината на сила произведена од овие струи, и остатоците што тие можат да ги носат, ја прават оваа средина негостопримлива за повеќето растенија. Реофитите се способни да живеат во такви средини бидејќи нивните лисја се рационализирани за да пружат мал отпор на протокот на вода. Листовите исто така имаат тенденција да бидат прилично тесни и флексибилни. Да се биде водно растение со тесни лисја не е доволен услов за да се биде реофит. За да се спречи нивното искоренување од силните струи, реофитите имаат исклучително силен, широко распространет коренски систем.
Реофитите се делат во две главни групи - облигатни реофити (или „вистински“ реофити) и факултативни реофити. Освен што се прилагодени на брзи струи, опстанокот на облигатните реофити зависи од оксигенираноста на водата што ја носат брзите струи. Факултативните реофити се исто толку прилагодени да преживеат во области каде што минуваат брзи струи, но не зависат од овие брзи струи за да преживеат.
Кога се појавуваат ниски нивоа на вода, облигационите реофити често брзо почнуваат да цветаат за да ги искористат овие прилики.
Примери за реофитични растенија се ''Asplenium obtusifolium'', ''Osmunda lancea'' и ''Tectaria lobbii'' (папрати) и ''Gosong brevipedunculata'' (ароид). ''Aiphanes argos'' е реофитична палма.
1 Наводи
* Боун, Дени (2000). ''Ароиди: Растенија од семејството Арум'' . Дрвена преса.ISBN 0-88192-485-7.
Нимфејски договор (1214)

Нимфејскиот догоров (|Συνθήκη του Νυμφαίου) бил мировен договор потпишан во декември 1214 година помеѓу Никејското Царство, држава наследничка на Византија и Латинското Царство, кое било воспоставено како последица на Четвртата крстоносна војна од 1204 година.
1 Позадина
По Четвртата крстоносна војна, Балдуин Фландриски бил избран за цар на Латинското Царство, и му било признато дека има не само дел од Константинопол (остатокот им бил даден на Венецијанците), туку и северозападниот регион на Мала Азија, иако признавањето на суверенитетот не значело вистинска контрола на територијата. Царот требало да ја изврши таа контрола, ако е потребно и со сила и со оружје. По Четвртата крстоносна војна, Боалдуин бил окупиран со настани во Тракија, и подоцна бил заробен од Бугарите во Битката кај Одрин во април 1205 година. Мала Азија била игнорирана од Латините, со што му се давало слободен простор на Теодор Ласкарис, кој се прогласил за цар и се наоѓал во Никеја, да ја консолидира својата моќ, и да го насочи своето внимание кон Иконискиот Султанат во тоа време.
Братот на Боалдуин, Хенрих, го презел Латинското Царство, и започнал операции против Никејското Царство кон крајот на 1206 година, но тоа биле само мали ангажмани додека Хенрих не го насочи своето внимание во 1211 година. На 15 октомври истата година, Хенрих извојувал голема победа кај реката Риндакус и напредувал кон Пергам и Нимфеј, но герилската војна од страна на Теодор го ограничила понатамошниот напредок на Хенрих. Поради исцрпување на двете страни, меѓу двајцата цареви бил потпишан Нимфејскиот договор, со што бил запрен латинскиот напредок во Мала Азија. Латинските поседи биле ограничени на северозападниот дел на Анадолија, и ги опфаќале бреговите на Витинија и поголемиот дел од Мизија.
2 Последици
Иако двете страни продолжиле да се борат во наредните години, имало некои важни последици од овој мировен договор. Прво, мировниот договор ефективно ги признал двете страни, бидејќи ниту едната не била доволно силна да ја уништи другата. Втората последица од договорот била дека Давид Комнин, кој бил вазал на Хенрих, и кој ја водешел сопствената војна против Никеја со поддршка на Латинското Царство, сега всушност ја загубил таа поддршка. Така, Теодор можел да ги припои сите земји на Давид западно од Синопа кон крајот на 1214 година, со што добил пристап до Црното Море. Третата последица била тоа што Теодор сега бил слободен да води војна против Селџуците без да го одвлекува вниманието на Латините. Никеја успеала да ја зацврсти својата источна граница до крајот на векот. Непријателствата избувнале повторно во 1224 година, а уникатна победа на Никеја во Втората битка кај Поиманенон ги намалила латинските територии во Азија ефективно само на полуостровот Никомедија. Овој договор им овозможил на Никејците да тргнат во офанзива во Европа години подоцна, што кулминирало со повторното освојување на Константинопол во 1261 година.
Патека на аџиите (Словенија)

Патеката на аџиите е патека долга 28 километри сместена во југоисточна Словенија. Таа се протега од планината Жалост над Мокроног преку Шентруперт, покрај црквата Св. Франсиско Хавиер во Весела Гора и до црквата за аџилак Заплаз во Чатеж. Целата прошетка трае од 6 до 7 часа. На патеката секоја година во втората недела од мај се одржува организиран аџилак. Патеката ја одржува планинарскиот клуб од Шентруперт, а настанот го организира културното друштво на Шентруперт.
Креда (езеро)

Езерото Креда е вештачко езеро во долината Радовна во северозападна Словенија. Езерото го добило своето име од кредата која се експлоатирала во оваа област до 1985 година. Ископувањето создало басен кој постепено се наполнил со вода и така се појавило езерото. Ископувањето престанало бидејќи било непрофитабилно и поради загриженост за заштитата на природата (областата е дел од Националниот парк Триглав), но езерото останало и сега понекогаш се користи како рекреативна локација.
Денес, езерото и неговите околни мочуришта се важно живеалиште за водоземците, како што се обичната жаба и големата крастава жаба во Радовнската долина.
Прженици

Прженици или пржени лепчиња — популарно јадење што се прави од леб и јајца. Најчесто се служи за појадок. Името на ова јадење варира низ целиот свет.
Во многу земји во светот е познат под различни имиња. Во Англија, пржениците се познати како en (''леб со јајца''), во Шпанија es, во Франција се јавува како fr (''стар леб''), и во Северна Америка како en (''француски тост'').
Во европските земји пржениците најчесто се прават од бајат леб, јајца, малку млеко и сол. Во зависност од вкусот, може да се послужат благи, со шеќер или џем, или солени, со сирење или павлака.
1 Потекло
Потеклото на рецептот е непознато, иако одредена верзија се појавува во римски готвач од 1 век, честопати му се припишува на Апикиј. Во него пишува да се натопи бајат леб во млеко и да се пржи за да се реши проблемот со вкусот на бајатост. Друг рецепт се појавува во средниот век под името . Во него лебот се натопува во млеко, се пржи на масло, се мака во мед и се служи. Слични варијанти на ова јадење се појавуваат во различни средновековни држави.
2 Рецепт
Лебот (обично се користи постар леб) се сечка на кришки, се матат јајцата во сад, се посолуваат и се додава малку млеко. Парчињата леб се потопуваат во смесата од јајца и млеко, а потоа се пржат во врело масло или путер додека не поруменат од двете страни.
Со додавање на ситно сечкан лук или кромид во маслото се подобрува вкусот на солените прженици, додека за благите прженици се препорачува додавање на цимет или шеќер во прав во млекото.
Во Македонија пржениците најчесто се служат солени: со сирење, со путер, со павлака, со кајмак, со јогурт.... Исто така се служат слатки со џем, шеќер во прав, чоколадо или сладок сируп.
3 Прженици во популарната култура
3.0.1 Кинематографија
Во филмот од 1979 година Крамер против Крамер. Во 1990 година, пржениците биле користени како симбол на складен семеен живот, кој бил разбиен од стварноста на разводот на бракот. Во една од сцените во филмот, веднаш по ненадејното заминување на неговата сопруга, Тед Крамер за првпат се соочува со целосната одговорност да подигне мало дете, во неговиот конкретен случај неговиот седумгодишен син Били. Имено, првото утро во отсуство на мајка му и сопругата, на Тед му го претставува првиот предизвик, во кој Тед драматично не успева да ја исполни едноставната желба на синот – прженици за појадок.
Париски мировни договори (1991)

Париските мировни договори (|សន្ធិសញ្ញាសន្តិភាពទីក្រុងប៉ារីស ឆ្នាំ១៩៩១; |Accords de paix de Paris), официјално Сеопфатниот камбоџански мировен договор, бил потпишан на 23 октомври 1991 година и го означил официјалниот крај на Камбоџанско-Виетнамската војна и на Третата Индокинеска војна. Договорот довел до назначување на првата мировна мисија на ОН (Преодната управа на Обединетите нации во Камбоџа) од Студената војна и првата прилика во која Обединетите нации ја презеле функцијата влада на една држава. Договорот го потпишале деветнаесет земји.
Париските мировни договори биле составени од следните конвенции и договори:
* Завршен акт на Париската конференција за Камбоџа
* Договор за политичко решавање на конфликтот во Камбоџа
* Договор за суверенитет, територијален интегритет и неповредливост, неутралност и национално единство на Камбоџа
* Декларација за рехабилитација и реконструкција на Камбоџа
Дивје Езеро

Дивје езеро (словенечки: Divje jezero) е езеро во близина на Идрие во западна Словенија и карстен извор на Воклусовиот тип. Езерото е извор на реката Језерница, притока на Идривца и, со должина од 55 метри, најкратката река во Словенија. Водата тече од потонатата пештера на јужниот брег на езерото, преку стрмно наклонет тунел, истражен до длабочина од 160 метри и должина од 415 метри. Испуштањето понекогаш надминува 60 кубни метри во секунда. Меѓутоа, кога нивото на водата е ниско, нема излив од езерото. Во 1967 година, езерото било заштитено како природен споменик. Во 1972 година, било уредено да биде првиот словенечки природен музеј.
Retrophyllum minus

''Retrophyllum minus'', ''bois bouchon'', е вид четинари од фамилијата Podocarpaceae. Дрвото е ендемичен вид за Нова Каледонија.
1 Опис
Тоа е слабо разгрането мало дрво кое ретко надминува три метри во височина, со раширено стебло кое потсетува на мочуришниот чемпрес (''Taxodium distichum)'' и на дивата маслина (''Nyssa aquatica).'' Стеблото се стеснува кон врвот и има груба кора. Плодови се во облик на круша и се темноцрвени кога се зрели.
2 Живеалиште
Видот се јавува во близина на реките и езерата на „Plaine des Lakes“ на југот на „Grande Terre“ во Нова Каледонија. Тоа е реофит (расте во проточна вода) и е единствениот познат таков четинар.
3 Конзервација
Дрвото е загрозено поради губење на природното живеалиште поради рударството и шумски пожари. Тоа е заштитен вид.
Камбрески договор

Камбрескиот договор, познат и како es или fr („Мирот на дамите“), бил договор склучен на 3 август 1529 година со кој завршила француската вмешаност во војната на Коњачката лига помеѓу францускиот крал Франсоа I и шпанскиот хабсбуршки император Карло V. Договорот привремено ја потврдил шпанската (хабсбуршка) хегемонија во Миланското Војводство и во Јужна Италија.
Мирот бил договорен и потпишан во Камбре од две дами: Маргарита Австриска - застапувајќи го царот Карло и Луиза Савојска - застапувајќи го кралот Франсоа.
Договорот го обновил Мадридскиот договор (1526), освен што не барал предавање на Бургундија на Карло.
1 Позадина
Камбрескиот мир му ставил крај на француското учество во војната на Коњачката лигата, која траела од 1526 година. Потпишан бил во градот Камбре, центарот на кнежевството-епископија во Холандија (денешниот француски департман Норд).
Овој договор се нарекувал и „Дамски мир" бидејќи жените одиграле важна улога во неговата подготовка: мајката на Франсоа I, Луиза Савојска, и тетката на императорот, Маргарита Австриска. Тие ги претставувале двата монарси во преговорите, а голема улога во ова достигнување имала и Маргарита Наварска.
2 Услови
Според условите на мирот потпишан во Камбре, Франсоа се откажал од своите претензии за италијанските земји, Артоа и Фландрија, но ја задржал Бургундија, која Карло V ја напуштил. Договорот предвидувал враќање на Дофин Франсоа и принцот Хенри, идниот Хенри II, во Франција во замена за откуп од 2 милиони еку. Франсоа I ја потврдил својата согласност да се ожени со сестрата на Карло, Елеонора Австриска, со која и се оженил на 7 јули 1530 година.
3 Ефекти
Камбрескиот договор заедно со Барселонскиот договор (помеѓу императорот и папата), кој бил склучен во јуни, значел распаѓање на Коњачката лига; само Фиренца продолжила да се бори против Карло, што завршило со опсада и предавање на Фиренца во 1530 година. Сепак, условите за мир не го задоволиле Франсоа кој во 1536 година започнал нов конфликт помеѓу Франција и Хабсбуршката империја.
4 Библиографија
* Arfaioli, Maurizio. ''The Black Bands of Giovanni: Infantry and Diplomacy During the Italian Wars (1526–1528).'' Pisa: Pisa University Press, Edizioni Plus, 2005. .
* Baumgartner, Frederic J. ''Louis XII.'' New York: St. Martin's Press, 1994. .
* Black, Jeremy. "Dynasty Forged by Fire." ''MHQ: The Quarterly Journal of Military History'' 18, no. 3 (Spring 2006): 34–43.
* Blockmans, Wim. ''Emperor Charles V, 1500–1558.'' Translated by Isola van den Hoven-Vardon. New York: Oxford University Press, 2002.
* Guicciardini, Francesco. ''The History of Italy.'' Translated by Sydney Alexander. Princeton: Princeton University Press, 1984. .
* Hackett, Francis. ''Francis the First.'' Garden City, New York: Doubleday, Doran & Co., 1937.
* Taylor, Frederick Lewis. ''The Art of War in Italy, 1494–1529.'' Westport, Conn.: Greenwood Press, 1973. .
Дука Божиноска

Дука Божиноска ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Учествувала во НОД вo селото од летото 1943 година. Бидејќи нејзината куќа била на крај од селото кај неа се среќавале илегалци и партизански групи од летото 1943 година. Нејзиниот дом бил магацин за чување на прехранбени артикли и муниција. Кај неа дома биле сместени 12 буриња со барут. Поради покажаната активност била изложена на терор од балистите, но останувала секогаш цврста.
Ефигенија Божиноска

Ефигенија Божиноска ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Уште од пред војната билa симпатизер на напредното работничко движење, а од почетокот на 1941 година станала член на КПЈ. Во нејзиниот дом често се одржувале партиски состаноци, престојувале илегалци, а самата водела воспитни групи составени од жени. Во 1942 година била уапсена, но поради немање конкретен доказен материјал била ослободена. Учествувала во штрајкот на монополските работници во 1942 година, поради што била изложена на терор од бугарската полиција. Нејзината активност била ориентирана и на собирање народна помош.
Загорка Божиноска

Загорка Божиноска ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Од 1943 година била член на воспитна група. Растурала пропаганден материјал на поширок круr симпатизери во градот, а вo својот дом одржувала состаноци на симпатизерски и воспитни младински гpyпи.
Германско-словенечки односи

Германско-словенечките односи се надворешни односи меѓу Германија и Словенија. Односите меѓу Германија и Словенија се добри и хармонични. Двете земји воспоставиле дипломатски односи на 15 јануари 1992 година. Германија има амбасада во Љубљана, а Словенија има амбасада во Берлин и генерален конзулат во Минхен. Двете земји се полноправни членки на Советот на Европа, Европската Унија и НАТО.
1 Воспоставување на односи
Германија официјално ја признала Словенија, заедно со Хрватска, на 23 декември 1991 година. Едностраното признавање на Словенија од страна на Германија, кое се случило порано од другите членки на Европската заедница, било предмет на многу контроверзии и дебати.
Во текот на првите години од словенечката независност, Германија била силен поборник за самоопределување на Словенците и вовела сеопфатна програма за консултации и поддршка за промовирање на процесот на демократизација и пазарни реформи во Словенија. Таа, исто така, го поддржала пристапот на Словенија во ЕУ и НАТО.
2 Билатерални посети
Постојат повеќе од 50.000 Словенци кои живеат во Германија и повеќе од 50.000 Германци кои живеат во Словенија. Низа високи посети ја зајакнале пријателската соработка, како што била посетата на канцеларот Герхард Шредер на Љубљана на 26 јуни 2001 година, по повод 10-годишнината од независноста на Словенија; од 25 до 27 март 2003 година, претседателот на Бундестагот Волфганг Тирсе ја посетил Љубљана, Цеље и Копер, а федералниот претседател Јоханес Рау ја посети Словенија пред состанокот на претседателите на Централна и Источна Европа од 29 мај до 1 јуни 2002 година во Блед, Љубљана и Марибор. Од пристапувањето на Словенија во НАТО и ЕУ во пролетта 2004 година, партнерството на двете земји достигнало ново ниво. Дополнителни важни настани во дипломатските односи на двете нации вклучуваат посетата на групата на ЦСУ во Германскиот Бундестаг со федералниот министер за економија Глос и федералниот министер за земјоделство Зеехофер на 11 јули 2006 година во Љубљана и учеството на канцеларката Ангела Меркел на официјалната церемонија на словенечката влада за усвојување на еврото на 15 јануари 2007 година во словенечката престолнина.
3 Резидентни дипломатски претставништва
* Германија има амбасада во Љубљана.
* Словенија има амбасада во Берлин и генерален конзулат во Минхен.
4 Поврзано
* Надворешни односи на Германија
* Надворешни односи на Словенија
* Пристапување на Словенија во Европската Унија
Town of Salem

''Town of Salem'' — онлајн повеќеиграчка игра што сврзува општествена дедукција и стратегија. Создадена е од инди-студиото BlankMediaGames и објавена на 15 декември 2014 г. Раните верзии биле бесплатни за играње и работеле во веб-прелистувач. По успешната кампања на Kickstarter, играта започнала на iOS и андроид на 14 октомври 2018 г.''Town of Salem'' е најголемата онлајн платформа за играње „Мафија“ (англ. ''Werewolf''). Од јуни 2017 г., играта имала повеќе од 5 милиони регистрирани играчи.''Town of Salem''''2'' била најавена на 23 април 2023 г. Била објавена на Steam Early Access на 26 мај 2023 г., и целосно објавена со бесплатно демо на 26 јули 2023 г.
Интелектуалната сопственост на ''Town of Salem'' сега припаѓа на издавачот на видеоигри Digital Bandidos од 5 август 2024 г.
1 Играчки процес
''Town of Salem'' е вдахната од забавната игра „Мафија“. На играчите тајно им се доделуваат улоги, поделени во две главни екипи: известеното малцинство (Мафија) и неизвестеното мнозинство (Град). Целта е да се надмудри и отстрани противничката екипа за да се добие контрола над градот.
Играта се врти околу стратегија, опстанок и измама. Играчите користат способности на улоги, заедничка работа и дедукција за да ги постигнат своите цели. Постојат три главни распореди на улоги: град, мафија и неутрални. Членовите на градот се обидуваат да ја најдат и отстранат мафијата, додека мафијата работи на отстранување на градот. Неутралните улоги имаат свои исклучителни цели, кои можат да се усогласат со која било страна или да бидат целосно независни.
Секоја партија се менува меѓу ноќ и ден. Во текот на ноќта, играчите ги користат своите способности — како што се заштита на други или откривање самоличност — додека мафијата може тајно да убива цели. Играчите исто така можат да остават белешки во завештанијата. Во текот на денот, завештанијата на паднатите играчи се откриваат, а преживеаните разговараат, обвинуваат и гласаат за осомничениот злобник. Ако играчот биде прогласен за виновен, тој е линчуван, а нивната улога е разоткриена. Играта продолжува додека една екипа (или неутрална улога) не постигне победа.
Договор од Ахал

Договорот од Ахал бил договор потпишан на 21 септември 1881 година помеѓу Руската империја и Персија, според кој Туркменистан потпаднал под контрола на Руската империја.
1 Историја
До крајот на 19 век, Руската империја се соочила со задача да го спречи англиското ширење во Средна Азија. За да се постигне ова, неопходно било да се освои Туркестан. Во овој случај, речиси целиот басен на Каспиското Езеро би бил под руска контрола. По експедицијата на Ахал-Теке и заземањето на Геок-Тепе од страна на генералот Скобелев, владетелот на Персија Насер ад-Дин Шах го испратил својот министер за надворешни работи Мирза Саид Кан Ансари да се сретне со Иван Зиновиев за да се подготви за потпишување на договор со кој ќе се регулираат односите меѓу Русија и Персија во Централна Азија.
По склучувањето на овој договор, Персија изгубила влијание во Централна Азија и престанала да полага право на Туркестан и Маверанахр. Според овој договор, во 1884 година Мерв, Сарахс, Асхабад и околните области потпаднале под руска контрола. Овој договор, исто така, ја утврдил реката Атрек како нова граница меѓу Русија и Персија. По приклучувањето кон Руската империја, териториите на Туркменистан биле именувани како Закасписки регион.
2 Поврзано
* Договорот од Техеран (1881)
Ивана Божиноска

Ивана Божиноска ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Во НОД учествувала од јануари 1942 година давајќи засолниште на партизаните. Поради нејзината активност била осомничена од окупаторската власт и во 1943 година ѝ била запалена куќата. Останала активна до ослободувањето на земјата.
Тони Лазов

Тони Лазов (,Неготино) — македонски шахист. Член е на ШК Алкалоид од 2008 година.
1 Шаховска кариера
Во мај 2024 година го освоил македонскиот шаховски шампионат со резултат од 7,5/9, победувајќи ги Филип Панчевски и Антон Златков во последните две кола од натпреварот.
Во септември 2024 година, тој се натпреварувал на 45. шаховска олимпијада, каде што го освоил поединечниот сребрен медал со резултат 7,5/8. Негови значајни достигнувања вклучуваат победи против велемајсторите Јаник Пелетиер и Кацпер Пиорун, како и нерешениот резултат со супер-велемајсторот Јорден ван Форест.
2 Поврзано
* Шаховско првенство на Македонија
Мир во Або

Мирот во Або бил мировен договор склучен во август 1743 година меѓу Русија и Шведска. Мирот кај Або ставил крај на Руско-шведската војна од 1741-1743 година. Со склучувањето на овој мир, Шведска и ја отстапила Финска на Русија.
1 Историја
До крајот на војната, царската руска армија го окупирала поголемиот дел од Финска, што ги навело фелдмаршалот Трубецкој и канцеларот Алексеј Бестузев да побараат примена на принципот на Uti possidetis во овој случај. Со окупацијата на Финска, руските политичари се обиделе да ја поместат шведската граница значително на север, со што ја намалиле опасноста од шведски напад врз руската престолнина Санкт Петербург. Со надеж дека ќе добијат независност, финските имоти му го понудиле ефемерниот престол на својата земја на војводата Петар од Холштајн-Готорп ( Петар III Фјодорович ), наследник на руската круна.
Другата страна на рускиот двор, застапувана од про-шведскиот гроф Жан Арман де Лесток и роднините на Холштајн на Петар, предложиле Финска да им се врати на Швеѓаните за возврат неговиот вујко, Адолф Фредерик од Холштајн-Готорп, да биде избран за наследник на тронот на Шведска. Царицата Елизабета Петровна од Русија ја дала својата поддршка на оваа последна фракција, делумно затоа што со задоволство се сеќавала на братот на Адолф, Фредерик, нејзиниот сакан сопружник кој починал неколку месеци пред да се одржи свадбата (во јуни 1727 година).
Според добиениот договор, Шведска и ги отстапила на Русија областите источно од реката Кими со тврдината Олавинлина и градовите Лапенранта и Хамина. Оттука, шведската граница била поместена на север во согласност со желбите на Бестузевската фракција. Од друга страна, Швеѓаните се согласиле да го изберат Адолф Фредерик за наследник на тронот. Овој потег ја изложил земјата на ризик од војна против Данска и Норвешка, па Балтичката флота отпловила до Стокхолм за да го заштити шведскиот главен град во случај на напад од данците.
По договорот, Русија ја презела контролата врз јужниот дел на Карелија. Меѓутоа, Елизабета ги гарантирала религијата, имотот, законите и привилегиите на жителите на отстапените територии. На пример, овие територии само неколку години претходно го усвоиле (заедно со остатокот од тогашната Шведска) Општиот закон на Шведска од 1734 година.
2 Поврзано
* Руско-шведска војна (1741-1743)
Блага Божиноска

Блага Кашовска Божиноска ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Учествувала во НОД од 1941 година во родниот град. Од март-април 1941 година била примена за член на СКОЈ, а во 1942 станала член на скоевскиот актив. Собирала народна помош, растурала летоци и обезбедувала станови за илегални состаноци. Во својот дом ја чувала собраната народна помош и истата ја разнесувала на семејствата чии членови биле во партизани или политички затвореници, а дел од неа давала на партизанските пaтpoли надвор од градот. На два пати по 5-6 дена била затворена од бугарската полиција и како некомпромитирана била ослободувана. На 10 мај 1944 стапила во единиците на НОВ.
Појадок со ѓаволот

„Појадок со ѓаволот“ (српскохрватски: ''Доручак са ђаволом'') – филм на режисерот Мирослав Антиќ од 1971 година. Главните улоги ги играат: Велимир Бата Живојиновиќ, Мира Ступица, Драгомир Бојаниќ Гидра. Ова е последниот филм на Антиќ. Филмот бил награден со „Златната арена“ за сценарио на Пулскиот фестивал, а потоа бил забранет за прикажување.
1 Синопсис
Дејствието на филмот се одвива во едно војводинско село, три години по завршувањето на Втората светска војна, кога власта вршела принуден откуп на житото. Заедно со присилната колективизација и создавањето задруги, новата власт врши превоспитување на селаните, а сето тоа, заедно со општата сиромаштија и гладот, предизвикува незадоволство кај жителите на селото. Состојбата се влошува со надоаѓањето на големата поплава...
Веселинка Боздоганова

Веселинка Боздоганова ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Учествувала во НОД како член на младинска воспитна група. Во 1944 година била избрана за член на СКОЈ, бидејќи била многу активна во исполнувањето на задачите што и ги поставувала скоевската организација била избрана за член на Реонскиот комитет на СКОЈ во Охрид.
2 Поврзано
* Славка Боздоганова
Параскева Божиновска

Параскева Божиновска ( во — во ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Во НОД учествувала од ноември 1942 година ставајќи го својот дом на располагање на партиската организација во Битола. Подготвувала храна за илегалците и политичките затвореници и одржувала врска со нив. Плетела за борците, организирајќи и други жени за плетење и шиење. Во нејзиниот дом се одржувале илегални состаноци. Честопати била изложена на терор од бугарската полиција. Работела на организирањето на АФЖ. Таа е мајка на народниот херој Пецо Божиновски.
2 Поврзано
* Петар Божиновски
Славка Боздоганова

Славка Боздоганова ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Работела како шивачка. Учествувала во НОД од летото 1943 година, а вo истата година била избрана и за член на КПМ. Водела женска партиска ќелија и била нејзин секретар. Во зимата 1943 година била затворена, но поради немање на докази и добро држење по 3-4 месеци била ослободена. Есента 1944 година била испратена од Команда места - Охрнд во Дебар на работа no заднината и била избрана за член на Општинскиот комитет на КПМ - Охрид, а подоцна и за нeгов секретар.
2 Поврзано
* Веселинка Боздоганова
Пролетна песна

„Пролетна песна“ (српскохрватски: ''Пролећна песма'') – филм на режисерката Наталија Аврамовиќ од 2021 година. Главните улоги ги играат: Михаела Стаменковиќ, Иван Ѓорѓевиќ Џуди, Светозар Цветковиќ и Милан Колак.
1 Синопсис
Петра е млада режисерка, самохрана мајка, која по разводот се труди да го доведе својот живот во ред. Таа го реновира станот и подготвува документарен филм за Десанка Максимовиќ. Смртта на татко ѝ предизвикува во неа некои процеси за кои во почетокот воопшто не е свесна. Нејзините пријатели ја повикуваат во родниот град на прославата на 15-годишнината од матурата, а најдобрата пријателка се мажи на Ада Бојана. Таа се зближува со Вук, кој во неа буди романтични чувства. Со старото друштв, Петра доживува емотивно возбудување, кога доаѓа во допир со сопствената отуѓеност, што уште повеќе ја врзува за Вук. По лудата свадба на морето, додека гола лежи на пескот, Петра доживува катарза и ја ослободува својата болка додека пеперутката, која ја следи во текот на целиот филм, одлетува од неа. Ослободена од совеста, таа е коначно подготвена да ги рашири крилата.
Хоан Васкес

Хоан Фелипе Васкес Ибара (роден на 22 октомври 1998 во Навохоа) — мексикански фудбалер, играч од одбраната на и на мексиканската репрезентација.
1 Титули
1.1 Клупски
1.1.1 Монтереј
*Примера Дивисион : 1
: Апертура 2019
*КОНКАКАФ Лига на шампиони : 1
: 2019
1.2 Репрезентативни
; Мексико
* КОНКАКАФ Голд куп : 2
: 2023
Маријка Бојаџиева

Маријка Г. Бојаџиева ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Уште за време на кралството Југославија со семејството се преселила во Ваташа, Кавадаречко. Активно и организирано учествувала во НОД од почетокот на 1942 година. Во нејзиниот дом организацијата изградила специјална скривница за сместување на илегална техника. Тука се печател Билтенот на Главниот штаб на НОВ н ПОМ. За време на работата на печатницата, Марика чувала стража. Во нивното лозје кое се наоѓало во месноста ''Катуништа'' се криеле илегалци, познати раководители на НОД, а таа се грижела околу нивната исхрана.