procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Замоци на Лоара

Долината на реката Лоара (фр. ''Vallée de la Loire'') во Франција е позната по својата богата архитектонска оставнина во старите градови како Амбоаз, Анже, Блоа, Шинон, Монсоро, Орлеан, Сомур и Тур, но особено по своите славни замоци („шатоа“), како Амбоаз, Виландри, Шанонсо, Монсоро.
Пејзажот на речната долина, а особено нејзините споменици на културата, во голема мера ги отелотворуваат идеалите на еенесансата и просветителството во западноевропската мисла и дела. Долината се одликува со извонреден културен пејзаж од восхитувачка убавина, со стари градови и села од историско значење, велики споменици на архитектурата, многу замоци, и висококвалитетни вина.
На 2 декември, 2000, УНЕСКО го придодал средишниот дел на долината на реката Лоара, помеѓу Мен и Сули на Лоара, кон престижната список на места на светско наследство. Одбирајќи ја оваа област во која спаѓаат ''департманите'' Лоаре, Лоар и Шер, Ендр и Лоара и Мен и Лоара, комитетот се изјаснил дека долината на Лоара е:
1 Замоци на Лоара
Замоците (шатоата) се повеќе од триста на број, и претставуваат нација на градители започнувајќи од неопходните замоци - утврдувања во X век до раскошот на оние изградени илјада години подоцна. Кога кралевите почнале да ги градат нивните огромни замоци во таа долина, благородништвото, не сакајќи да биде далеку од средиштето на моќта, го направило истото. Нивното присуство во богатата и плодна долина, со умерена клима, почнало да ги привлекува најдобрите пејзажни архитекти.
Кон средината на XVI век, кралот Франсоа I го преместил центарот на моќта од Лоара кон старата престолнина Париз. Со него пошле и големите архитекти, но кралското семејство и понатаму претпочитало да го минува најголемиот дел од времето крај Лоара. Со доаѓањето на Луј XIV на власт во средината на XVII век, градот Париз станал трајно средиште на администрацијата и власта по изградбата на Версај. Меѓутоа оние под покровителство на кралот и буржоазијата продолжиле со реновирање на постоечки замоци или да градат одново како летни резиденции крај Лоара.
Со Француската револуција низа замоци на Лоара биле уништени, а многу биле опустошени и нивните ризници биле ограбени. Прекуноќното осиромашување на укинатото благородништво, обично откако еден од неговите членови ја загубил главата на гилотина, значело рушење на многу замоци. За време на Првата и Втората светска војна некои замоци станале воени штабови. Некои од овие продолжиле да се користат за таа намена и по 1945.
Денес овие замоци се во приватна сопственост и служат како домови, а неколку ги отвораат нивните врати за туристи, додека други се хотели или пансиони. Многу од нив се преземени од локалните власти, додека гигантските градби како Шамбор се во сопственост и под управа на владата и се големи туристички атракции, привлекувајќи стотици илјади посетители годишно.
Тунел

Тунел — подземен премин. За тунел се смета кој било премин чија должина е најмалку двапати поголема од неговата ширина.
Тунелот може да биде само за пешаци, за велосипедисти, за моторни возила, железнички тунел и сл. Постојат тунели за транспорт на вода за пиење, или тунели кај хидроелектричните централи за пренос на водата до турбините на генераторите за струја.
Во некои европски земји, постојат тунели конструирани под автопатиштата за заштита на дивите животни кои им овозможуваат непречен премин од едната на другата страна на сообраќајниците. Истовремено, овие тунели се од помош на возачите и за нивна безбедност. Современите градски сообраќајни системи - метроа, всушност се изградени врз принципот на поврзани тунели на повеќе нивоа.
Во декември 2016 година бил пуштен во употреба најдолгиот железнички тунел во светот „Готхард Бејз“, изграден во Швајцарија, а долг 57 километри. Тунелот се градел 17 години и за неговата изградба биле потрошени 11 милијарди евра. Тој ги поврзува Цирих и Лугано и поминува низ планината Свети Готхард на Алпите. Претходно, најдолг тунел во светот бил јапонскиот „Сеикан“, со должина од 53,9 километри.
1 Видови тунели
1.1 Подвозник
Терминот подвозник се однесува на пат или пруга што поминува под друг пат или пруга, односно под надвозник.
2 Наводи
Војна и мир (филм) (појаснување)

''Војна и мир (филм)'' може да се однесува на еден од овие два филмови:
* Војна и мир (1956) - филм на Кинг Видор со Одри Хепберн во главна улога
* Војна и мир (1968) - руски филм на Сергеј Бондарчук
И двата филмови се екранизација на романот на Лав Толстој - ''Војна и мир''.
Азе ле Ридо

Азе-ле-Ридо (фр. ''Azay-le-Rideau'') — општина во департманот Ендр и Лоара во Франција.
1 Замок
Замокот („шато“) Азе-ле-Ридо е изграден во периодот од 1518 до 1527 год., како еден од првите француски ренесансни дворци. Лежи на остров на одстров на реката Ендр, така што темелите му се издигаат директно од вода.
1.1 Историја на замокот
Жил Бертело, државен ризничар на кралот Франсоа I и градоначалник на Тур, почал да гради на оваа веќе утврдена локација, која делумно била наследство на неговата сопруга. Меѓутоа таа самата (Филипа Лезбахи) раководела со изградбата, и ја добила новата идеја да се постави централно скалиште (''escalier d'honneur''), кое е најголемата иновација на овој замок. Кога Бертело бил фатен во финансиска проневера, тој бил принуден да избега од недовршениот замок во 1528 и никогаш повторно не го видел. Потоа кралот го конфискувал имотот и го доделил како награда на еден висок офицер.
Низ вековите замокот се менувал неколкупати, заклучно со XX век кога бил купен од владата и реставриран. Неговата внатрешност била сосема обновена со збирка ренесансни предмети. Денес замокот е отворен за посети од јавноста.
1.2 Стил
Долгите, ниски пропорции и скулптурната декорација на Азе се италовидни, во новиот антички стил, но аголните кули со шилести покриви, вертикалните групирани прозори одделени со тенки ленти, како и накосениот покрив се воочливо француски. Игривите утврдувања и средновековните ''донжонски'' кули му дале чувство на традиционална благородност на новооблагородениот кралски ризничар.
При влегување во замокот главна улога игра централното скалиште. Тоа е делумно вградено во самата зграда, на француски начин, елемент сличен на оној кај Блоаскиот замок.
Скулптурните детали на Азе-ле-Ридо се особено забележителни. На приземјето наоѓаме жлебести пиластери на високи основи кои ги држат амблемите со саламандер и невестулка, симболи на кралот Франсоа I и кралицата Клода.
Подоцна, кај романтистите се јавил обновен интерес и восхит за замокот. Оноре де Балзак го нарекол „избрусен дијамант вграден во Ендр.“ Денес Азе-ле-Ридо е окружен со карактеристично парколика пејзажна англиска градина со многу видови дрва, особено егзотични четинари: атласки кедар, барски чемпрес и секвои од Новиот Свет.
Алтштат

Алтштат (герм. ''Altstadt'') — германски збор со значење „стар град“. Речиси секое населено место во Германија има свој ''алтштат'', иако катастрофите во војните како Триесетгодишната и Втората светска војна ги имаат разрушено највеќето од нив. Неколку ''алтшати'' денес се недопрени, меѓу кои оној во Тибинген или Ротенбург, додека други во Фрајбург, Берлин и Вајмар се макотрпно реставрирани. Многу „автентичните“ калканирани куќи од „фахверк“ тип и калдрмисаните пазари се всушност релативно нови градби.
Некои староградски (''алтштатски'') реони:
* Алтштат (Франкфурт)
* Алтштат (Диселдорф)
* Алтштат (Хајделберг)
Сабрина

''Сабрина'' е филм од 1954 година режиран од Били Вајлдер. Во главните улоги се појавуваат Хемфри Богарт, Одри Хепберн и Вилијам Холден.
1 Кратка содржина
Сабрина Ферчајлд (Хепберн) е младата ќерка на семејниот возач на семејството Лараби, Томас (Џон Вилијамс) и е вљубена во Дејвид Лараби (Холден) целиот нејзин живот. Дејвид пак, е мрзлив плејбој, луд за жени, кој никогаш не ја забележува Сабрина. Откако Сабрина посетува кулинарска школа во Париз, се враќа како многу привлечна и софистицирана жена и Дејвид веднаш е привлечен од неа. Линус (Богарт), Дејвидовиот брат кој е зависник од работа, го забележува ова и е уплашен дека венчавката на брат му со една многу богата жена што наскоро треба да се случи може да биде загрозена. А ако венчавката се откаже, тогаш отпаѓа и големата зделка со нејзиното семејство. Така, Линус се обидува да ја заведе Сабрина, но во текот на овој процес чија единствена цел е да ја одвои од брат му, тој се вљубува во неа.
1.1 "La vie en rose"
Во овој филм, Хепберн ја пее "La vie en rose" што во превод од француски значи "Живот во розово", најпознатата песна на француската пејачка Едит Пјаф. Мигот кога ја пее е непосредно по нејзиното враќање од Париз кога нејзиниот живот навистина станува ''порозов''.
2 Зад сцената
Кери Грант бил првобитно повикан да ја игра улогата на Линус, но поради неговиот згуснат распоред, Хемфри Богарт ја наследил истата.
Во текот на продукцијата на филмот, Хепберн и Холден биле дел од една кратка, но страсна и медиумски покриена афера. Богарт пак се жалел дека на Одри ѝ се потребни многу снимања за да го изведе правилно својот дијалог, пред сè како плод на нејзиното неискуство. А сепак, како што подоцна се дознава, однесувањето на Богарт спрема Хепберн било многу подобро во споредба со неговото однесување спрема останатите холивудски ѕвезди.
Иако Едит Хед за костумите во филмот добил „Оскар“, всушност, најголем дел од фустаните се создадени од страна на Хуберт де Живанши и избрани од самата Одри Хепберн. Од овој филм започнува нивната долгогодишна соработка.
3 Награди и признанија
''Сабрина'' е номиниран за шест оскари.
Освоени:
* Оскар за најдобра костимографија - Едит Хед
Важни Номинации:
* Оскар за најдобар режисер - Били Вајлдер
* Оскар за најдобра глумица - Одри Хепберн
Тјудорски период

Тјудорскиот период е историски период помеѓу 1485 и 1558 год. во англиската историја. Тој соодветствува со владеењето на династијата Тјудори (''Tudor''). Поимот се користи и пошироко, вклучувајќи го владеењето на кралицата Елизабета I (1558 – 1603), но понекогаш ова време се смета за посебно, наречено Елизабетанско доба.
1 Здравје
Тјудорските општини била компаративно мали и пренатрупани. Калдрмисаните улици биле тесни и нечисти заради отворената канализација крај нив, носејќи нечистотии кон првата река. Стаорците и мувите биле сеприсутни, со тоа ширејќи зарази како тифус и чума. Само мал број на жители достигнувале возраст од 40 години, а децата често умирале пред да наполнат 5 години.
2 Дом и храна
Богатите дворци на село. Овие биле многу големи зданија со до 150 души послуга. Куќите имале многу оџаци за многуте камини кои требале да ги топлат огромните простории и за готвење на храна за богатите гозби, кои имале и по десет јадења. Тие редовно јаделе срнешко месо, косови и чучулиги, но ретко јаделе компир бидејќи во тоа време компирот бил нова храна и ретко кој ја одгледувал. Како засладувач се употребувал медот; шеќерот бил ретко достапен, но кога го имало се ставал во сета храна, заклучно со месото. Сиромашните никогаш не јаделе шеќер и компири и реко јаделе месо. Понекогаш фаќале зајаци и риби, но главно јаделе леб и зеленчуци како зелка и репи.
3 Образование
Посиромашните деца не оделе на училиште. Поимашните семејства вработувале приватни учители кои ги учеле децата читање и француски јазик. Момчињата често биле праќани во манстирски училишта каде учеле главно латински и веронаука во класови од по до 60 души. Училишниот ден траел од утро до мрак, а учителите често ги тепале децата. Аристократијата имала посебни учители за секое дете.
4 Разоноди
Богатите оделе во лов и се натпреварувале во мечување и витешки двобој. Сиромашните гледале борби со мечки, кучиња и сл, и играле ран облик на рагби. Луѓето оделе и во театар и гледале претстави од автори како Вилијам Шекспир, Бен Џонсон и други.
Во овој период започнала Англиската реформација со т.н. ''Хенриевска реформација''.
5 Поврзано
* Тјудорска архитектура
* Тјудорска роза
* Тјудорски луѓе
* Ранонововековна Британија
Санаториум

Санаториум (од лат. ''sano'' — лечи) — медицинска установа за згрижување на пациенти со долготрајни болести, најчесто колера или туберколоза. Лечењето се врши најмногу со природни (минерални води, термални води, озон, радон, минерални соли итн) и физиотерапевтски средства и диети. Бројот на санаториумите за туберколоза се зголемил во почетокот на XX век.
Празник во Рим

''Празник во Рим'' е романтична комедија од 1953 година која ја раскажува приказната за една млада принцеза што при една службена посета во Рим побегнува и се спријателува со еден циничен американски новинар кој отпрво од новото познанство бара само спектакуларна приказна, но со тек на време сфаќа дека се заљубил во неа.
Во филмот ''Празник во Рим'' американската публика за првпат ја запознава Одри Хепберн, англиска глумица со белгиско потекло, која за улогата во овој филм ќе добие и оскар за најдобра женска улога. Покрај Одри Хепберн, во главните улоги се појавуваат и Грегори Пек и Еди Алберт.
1 Улоги
* Грегори Пек — Џо Бредли
* Одри Хепберн — Принцезата Ен (''Ања Смит'')
* Еди Алберт — Ирвинг Радовиќ
* Хартли Пауер — Г. Хенеси, уредник
* Харкурт Вилијамс — амбасадор
* Маргарет Ролингс — Грофица Вереберг
2 Награди
2.1 Освоени награди
* Оскар за најдобра глумица (Одри Хепберн)
* Оскар за најдобра кинематографија (Едит Хед)
* Оскар за најдобро оригинално сценарио (Јан МекЛелан Хантер и Далтон Трамбро)
* Награда БАФТА за најдобра британска глумица (Одри Хепберн)
* Златен глобус за најдобра глумица — драма (Одри Хепберн)
* Награда од Њујоршките филмски критичари за најдобра глумица (Одри Хепберн)
2.2 Номинации
* Оскар за најдобар филм
* Оскар за најдобар режисер (Вилијам Вајлер)
* Оскар за најдобар глумец во споредна машка улога (Еди Алберт)
* Оскар за најдобра сценографија (Хал Переира и Волтер Х. Тајлер)
* Оскар за најдобра монтажа (Роберт Свинк)
* Награда БАФТА за најдобар филм
* Награда БАФТА за најдобар странски глумец (Еди Алберт)
* Награда БАФТА за најдобар странски глумец (Грегори Пек)
Victim Yield

Victim Yield (се чита: ''Виктим Јилд'') — македонски дет метал бенд формиран во Куманово, во септември 2004 година.
Во него членуваат: Бојан Јовановски (вокал), Бранислав Димковски - Казак (гитара/вокал), Бојан Николовски - Брко (гитара), Мирослав Денковски - Мими (бас) и Виктор Кузмановски - Ипчо (тапани).
1 Дискографија
*''Sentenced To Live'' (2005) (демо)
*''Voice of Consciousness'' (2005) (демо)
*''United by Hate'' (2008) (сплит со Daggerspawn)
2 Позначајни свирки
* Extreme Metal Masquarade
* Рок Фест финале 2005
* Вулкан со Heretical Guilt (Србија и Црна Гора)
* МКЦ (гости на промоција на албумот на Dedicated For Life)
* МКЦ (гости на 10 годишнина Smut)
* Рок Фест 2006 (Гости на ревијална вечер)
* Рок Кафе (Тетово со Dedicated For Life)
* Кокино - 4000 години подоцна (Организирано од Министерство за Култура)
* Plagij.at turns 1 - Скопје (Школка, Градски Парк Скопје)
* Hard'n'Heavy - Кичево
Vinterthrone

Vinterthrone се македонска блек метал група од Скопје. Постојат од 2002 година. Зад себе имаат едно демо и 2 снимки од живи настапи. До сега имаат настапувано на Рок Фест 2004 и 2005, како и на Extreme Metal Masquerade фестивалот со групите Victim Yield и Embryotomy. По многубројни промени во поставата, во 2005-та групата ја сочинуваат четири члена:
* Диме - вокал
* Бобо - гитара
* Златко - бас
* Балтик - тапани
;Некогашни членови
* Хаџи - тапани
1 Дискографија
*''Духот на далечното минато'' (2004) (демо)
*''Unholy Rehearsals'' (2004) (демо)
*''Live In Skopje'' (2005) (албум во живо)
*''Live At Extreme Metal Masquerade'' (2005) (демо)
*''Hellfire's Trinity'' (2006) (сплит)
*''Клетва'' (2006) (студиски албум)
*''Throne of Darkness: Five Years In The Service of Satan'' (2008) (компилација)
Necrotesticvs

Necrotesticvs е македонска хеви метал музичка група. Формирана е во Скопје, 2005 година. Изведува прогресивен блек метал.
1 Постава
* Марко Геогриевски - Count couroclath
* Ади Имери - MoudagH (Bill Skins Fifth)
* Мирослав Иванов - Lord Gh'dz'Lagh
* Петар Лукиќ - Her+Rectis (Crimson Sunrise)
* Милан Симовски - Moushmulagh (Dedicated for Life)
* Марко Ковачевиќ - Mamhurlagh (Bill Skins Fifth)
* Огнен Шапковски (Dedicated for Life)
2 Дискографија
*''Necrotesticvs'' (2005)
*''Necrotesticvs 2'' (2006)
*''Necrotesticvs 3'' (2009)
Стринг форсис

String Forces — македонска музичка група формирана во 1995 година во Скопје. Оттогаш имаат издадено два албумa, една музика за ТВ-филм и голем број настапи по Македонија и Балканот.
Иако со работа групата започнува во 1995, постои и предисторија на групата во периодот 1992-1995, како проект на основачот Дориан Јовановиќ. Ова е период на дефиниција на изразот во кој биле остварени голем број на соработки со различни музичари, од коишто некои ќе станат и членови на групата.
Во 1995 година групата се формира околу „жиченото“ јадро: Алфрида Тозиева – виола, Дориан Јовановиќ – бас гитара, Сашо Трендафилов – гитара. До крајот на 1996 ќе има неколку промени на пејачи, за конечното решение биде со Јелена Брајовиќ и Елена Мановска. Со доаѓањето на тапанарот Влатко Икономов се оформува составот којшто ќе го сними првиот, самонасловен албум во 1998.
Албумот ќе биде издаден на почетокот на 1999 и ќе биде одлично прифатен од критиката, но не толку и од пошироката јавност. Ова ќе доведе до мало губење на насоката што ќе се заврши со една поголема промена на членовите кон средината на 2000 година. Тогаш се оформува составот којшто работи и денес: Александра Мангаровска-Милиќевиќ – вокал и флејта, Александар Стојанов – вокал и гитара, Алфрида Тозиева - виола, Дориан Јовановиќ – бас гитара, стик, ут, и електроника, Благојче Пенов – тапани.
Оваа промена ќе се совпадна и со промена во пристапот, но и музичката насока на групата. Групата ќе исфрли видео-спот за песната „Каде бегаш“, која што ќе доживее широка прифатеност и од публиката и од пошироката јавност, достигнувајќи и прво место на топ-листите на Македонската радио-телевизија.
Оваа песна е и добра дефиниција за насоката кон која групата се стремеше на вториот албум, „Изохронија“, но само ќе го започне како процес: транслација на традиционалната урбана Македонска музика во модерни рамки. Уште една песна ќе биде исфрлена како сингл којшто исто така доживува голем успех, за да во февруари 2002 биде промовиран и албумот „Изохронија“.
Периодот по издавањето на „Изохронија“ ќе биде искористен за активно настапување на групата, што ќе кулминира со голем перформанс насловен „Еден ден“ во Македонскиот народен театар на 5 јули 2002 година.
По ова следуваше соработката со режисерот Слободан Деспотовски за мини ТВ-серијата „Заведени“. Серијата ја доживеа својата премиера во октомври 2002, а групата една тема, како ремикс, ќе исфрли како видео-спот.
На 22 март 2013 година ја објавуваат песната „Причина-предумисла“ која ќе биде дел од новиот албум на String Forces.
Dedicated for Life

''Dedicated for Life'' (превод на македонски: Посветени цел живот) е мелодична дет метал/металкор група формирана во почетокот на 2001 во Скопје. Во текот на своето постоење имаат издадено едно демо (2002) и два албуми: ''By All Means'' (2005) и ''Another Dawn'' (2008).
1 Најпознати песни
* „''No Faith''“
* „''Forever Gone''“
* „''By All Means''“
* „''One More''“
* „''My Crime''“
2 Видео записи
* „''No Faith''“
* „''Forever Gone''“
* „''One More''“ (Се смета за еден од најквалитетните видео записи направени во Македонија.)
* „''Revive Again''“
3 Постава
* Кирил Јакимовски - вокали
* Огнен Шапковски - гитара, вокали
* Бобан Петрески - гитара
* Драган Петровски - бас
* Димитар Петровски - тапани
4 Поранешни членови
* Милан Симовски - гитара
5 Дискографија
*''Demo'' (2002)
*''By All Means'' (2005)
*''Another Dawn'' (2008)
;Омоти
Ултравиолетово зрачење

Ултравиолетово зрачење (или ултравиолетовата светлина) — електромагнетно зрачење на кое одговараат бранови должини од 400 до 10 нанометри.
Овој вид на електромагнетно зрачење има поголема енергија од видливото зрачење (од 400 до 800 нанометри) кое може да го види човековото око.
Ундина (појаснување)

Ундина може да се однесува на еден од следниве поими:
* Ундина (митологија) — водна нимфа од германската митологија.
* Ундина (новела) — краток роман (новела) на Фридрих де ла Мот Фуке од 1811 г.
* Ундина (опера на Чајковски) — опера на Петар Илич Чајковски од 1869 година, според либретото на рускиот поет и филозоф Владимир Сологуб.
* Ундина (опера на Лавов) — опера на Алексеј Фјодорович Лавов.
Ундина (новела)

:''За други значења, погл. Ундина (појаснување)''
Ундина — новела (краток роман) на Фридрих де ла Мот Фуке која ја обработува приказната за водната нимфа Ундина, за витезот Хулдебранд во обид да добие душа. Новелата е пример на рана германска романтика и е преведенa на неколку светски јазици. Послужила како инспирација за две опери во романтизмот, компонирани од страна на Ернст Теодор Амадеус Хофман и Алберт Лорцинг.
Изданието е илустрирано од Артур Ракман.
Фридрих де ла Мот Фуке

Фридрих Хајнрих Карл де ла Мот, Барон Фуке ( – ) — германски писател од романтистичкото движење, автор на неколку фантастични новели и романи, од кои особено се истакнува „Ундина“, издадена во 1811 година, до денес еден од најшармантните примероци на ''German Märchen'' (''Германски саги'') — жанр популарен во овој период.
Ундина

:''За други значења на зборот, погл. ''''Ундина (појаснување)''
Ундина или Ондина се елементали, обележани како водни елементали во алхемијата на Парацелзус. Исто така се појавуваат во европскиот фолклор како бајколики суштества; се вели дека ундините добивале душа, венчајќи се за некој смртник и раѓајќи му дете.
Ундина била водна нимфа во Германската митологија. Таа била многу убава и (како и сите нимфи) бесмртна. Единствена закана за вечната среќа на нимфите претставува нејзиното вљубување во некој смртник, зашто доколку роди негово дете, таа престанува да биде бесмртна.
Се вљубила во прекрасниот витез - Лоренс и се венчала со него. Кога ги кажувале нивните заклетви, Лоренс рекол: "Секој мој здив ќе биде завет за мојата љубов и верност кон тебе." Година по свадбата, Ундина му родила дете на Лоренс. Од тој момент таа почнала да старее. И како што таа стареела и ја губела својата убавина, Лоренс сè повеќе го губел својот интерес за неа.
Едно утро, Ундина одела крај една штала, кога го случнала препознатливото ’рчење на маж ѝ. Кога влегла внатре во шталата го видела него легнат во прегратките на друга жена. Ундина го разбудила својот маж, го вперила прстот кон него и ја кажала својата клетва: "Ми се заколна на верност со секој твој здив и јас ја прифатив твојата заклетва. Така и нека биде. Сè додека си буден ќе го имаш својот здив и ќе можеш да дишеш, но штом заспиеш, здивот ќе ти биде одземен и ти ќе умреш!"
Според една теорија на Парацелзус, Ундина е водна нимфа или воден дух, самиот елементал на водата. Обично се наоѓа крај шумски извори и водопади. Имаат убав глас, кој некогаш може да се наслушне низ звукот на водата. Според некои легенди, ундините не можат да ја добијат својата душа, освен ако не се венчаат со некој смртник. Овој аспект на нивното постоење им овозможил да станат популарен мотив во романтичната и трагичната литература.
1 Клетвата на Ундина
„Клетвата на Ундина“ денес е медицински поим кој се однесува на една многу ретка состојба во која се губи неволевата контрола на дишењето, што резултира со потреба секој здив свесно да биде вдишуван и инициран. Доколку не се подложени на третман, пациентите кој го имаат овој редок синдром - како и мажот на Ундина во легендата - умираат кога ќе заспијат.
2 Поврзано
* Моргени
* Сирени
* Русалка (опера)
Греам Чепмен

Греам Чепмен (8 јануари 1941–4 октомври 1989) бил англиски комичар, актер, писател, физичар, еден од шесте членови на Монти Пајтон и главна улога во два од нивните долгометражни филмови, и тоа како Крал Артур во ''Монти Пајтон и Светиот Грал'' и Брајан во ''Житието на Брајан''.
Смољан

Смољан или Смолен (|Смолян) — град во Јужна Бугарија, сместен на јужните падини на планината Родопи. Центар е на Општина Смољан и на Смољанска област. Во градот се наоѓа археолошки музеј, театар и астрономска опсерваторија.
Градот го добива своето име од словенското племе Смолјани, кое во раниот среден век ја населувало областа.
1 Географија
Од престолнината Софија, Смолен е оддалечен 240 км, а од најблискиот поголем град Пловдив, оддалечен е 100 км.
Смоленската Област се наоѓа во средишниот дел на Родопите на значителна надморска височина од 1.000 м, а околу градот се наоѓаат бројни планински врвови повисоки од 2.000 м надморска висина. Смолен е административен центар на највисока надморска височина во Бугарија. Местоположбата погодувала за развој на зимскиот и планинскиот туризам, па во близина на градот се развиле значајните туристички центри Пампорово и Чепеларе.
Низ Смолен протекуваат две реки, Черна (Црна) и Бјала (Бела).
Климата во градот е континентална со влијание на планинската клима заради големата надморска височина.
66% од општината Смолен е под шума, што е многу повисоко од државниот просек.
2 Историја
Околината на Смолен е населена уште од времето на Тракијците. Се смета дека градот името го добил по словенското племе Смоленци, кои ја населиле оваа област во почетокот на средниот век. Подоцна овој простор е под власт на Византија, средновековна Бугарија, Османлиското Царство.
Смолен особено се развил во текот на последниот дел од владеењето на Османлиското Царство во 19 век, кога градот бил познат под името Пашмакли и бил претежно населен со Бугари муслимани – Помаци. Во 1878 година, Смолен станува дел од новооснованата држава Бугарија.
3 Население
После Втората светска војна, Смолен броел околу 5.000 жители Оттогаш градот расте од десетлетие во десетлетие, најмногу заради миграцијата село-град, како и миграцијата од околните помали гратчиња, и го достигнува својот врв во деведесеттите години на дваесеттиот век кога брои повеќе од 34.000 жители.
Град, Смолен
1887, нема податоци
1910, нема податоци
1934, нема податоци
1946, 5.406
1956, 7.472
1965, 17.448
1975, 28.492
1985, 31.539
1992, 34.086
2001, 33.153
2005, 31.988
2007, 31.922
2009, 31.718
2011, 30.642
Според последниот попис од 2011 година, етничкиот состав на градот е следниов:*Бугари: 25.045 (97,0%)
*Роми: 258 (1,0%)
*Турци: 153 (0,6%)
*Други: 120 (0,5%)
*Недефинирани: 248 (1,0%)
*Не се изјасниле: 4.818 (15,7%)
Вкупно: 30.642
Поголем дел од населението се православни, а помал се муслимани.
4 Галерија
Turritopsis nutricula

''Turritopsis nutricula'' (или бесмртна медуза) — медуза со животен циклус кој му овозможува враќање во фазата на полип во мигот кога ќе стане полово зрела за размножување. Тоа е единствен случај во животинскиот свет кај кој една единка е способна да се врати во полово незрела, колонијална фаза на постоење откако веќе има достигнато полова зрелост како самостојно суштество. Ова се случува низ еден процес кој го носи името трансдиференцијација. Овој циклус потоа се повторува, овозможувајќи ѝ на единката биолошка бесмртност.
1 Поврзано
* Жаркари
* Биолошка бесмртност
Толошна

Толошна (фр. ''Tolochenaz'') е општина во Швајцарија и кантонот Во во округот Морж.
Еден од нејзините најпознати жители била Одри Хепберн, која во овој град живеела од 1963 до нејзината смрт во 1993 г. кајшто е и погребана.
Демографија на Англија

Во оваа статија се зборува за демографијата на Англија.
1 Население
* мажи: 23,922,144
* жени: 25,216,687
* вкупно: 49,138,831
2 Место на раѓање
* Англија 87.4%
* Обединето Кралство: 90.7%
* Остаток од ЕУ: 2.3%
* Вон ЕУ: 7.0%
3 Етничка припадност
* Бели Британци: 86.99%
* Останати бели: 2.66%
* Индијци: 2.09%
* Пакистанци: 1.44%
* Мешани: 1.31%
* Бели Ирци: 1.27%
* Црни Карибјани: 1.14%
* Црни Африканци: 0.97%
* Бангладешани: 0.56%
* Други Азијати 0.48%
* Кинези: 0.45%
* Останати: 0.44%
* Останати црни: 0.2%
4 Вероисповед
* Христијани: 71.75%
* Без вера: 14.81%
** "Џедаисти": 0.7%
* Неизјаснети: 7.71%
* Муслимани: 2.97%
* Хиндуисти: 1.06%
* Сики: 0.63%
* Јудаисти: 0.5%
* Други: 0.29%
* Будисти: 0.28%
:''Извор: ''
5 Поврзано
* Список на националности во Обединетото Кралство по број на жители
* Социоекономска класификација на националната статистика
* Етнички групи во Обединетото Кралство
6 Наводи
Поџо а Кајано

Поџо а Кајано (итал. ''Poggio a Caiano'') — град во провинцијата Прато во регинот Тоскана, Италија. Градот се наоѓа 9 км јужно од привинцијалното седиште Прато.
Во оваа месност Лоренцо де Медичи ја нарачал изградбата на Вила Медичи од архитектот Џулијано да Сангало во 1485. Денес вилата е отворена за посетители од јавноста. Главни атракции на вилата се Понтормовите фрески во главниот салон кои ги отсликуваат Вертумно и Помона. Внатрешноста е главно празна и оригиналниот мебел недостасува. Денес формалните градини се во донекаде подивена состојба.
Паскал Сотировски

Паскал Сотировски (Врбен, - Париз, Франција, ) — македонски астрофизичар.
1 Животопис
Паскал Сотировски е роден во горнореканското село Врбен на 23 ноември 1927 година. Основно училиште завршил во родното село, три години од гимназиското образование завршил во Горен Милановац, а потоа завршил учителска школа во Белград. Непосредно по завршувањето на учителската школа, тој работел како учител во Бела Црква.
Во 1950 година, Сотировски се запишал како редовен студент по физика на Филозофскиот факултет во Скопје, а по дипломирањето во 1956 година, тој работел како професор по физика во гимназијата „Јосип Броз Тито“ сè до 1960 година. По назначувањето за асистент по астрофизика на Природно-математичкиот факултет во Скопје, во 1961 година, тој бил испратен на усовршување по астрофизика на универзитетот Сорбона во Париз. Таму, тој дипломирал астрофизика во 1964 година, а во 1971 година, тој докторирал со најдобра оценка на тема од областа на физиката на Сонцето.
Сотировски станал член на Францускиот национален центар за научни истражувања, како и на Одделението за сончева и планетарна астрономија на Франција. Во 1990 година, тој основал фондација која го носи неговото име и има за цел поддршка на талентираните млади умови од Македонија. Во 1991 година, тој бил избран за надворешен член на МАНУ. Покрај македонски како мајчин јазик, зборувал уште неколку јазици: француски, англиски, руски и германски.
Починал на 20 февруари 2003 година во Париз.
2 Истражувачка дејност
Паскал Сотировски имал кабинет во опсерваторијата Медон во Париз. Своето истражување галвно го насочил кон проучувањето на Сончевото зрачење, спектроскопијата на Сончевите дамки и Сончевите ерупции, како и влијанието на Сонцето врз Земјата и испуштањето на неутрино. Како плод на неговата истражувачка дејност, тој објавил таблици на спектрите од двоатомски молекули присутни на Сончевата површина. Објавил бројни трудови во престижни списанија ширум светот, а одржал предавања во САД, Јапонија, Русија и Индија.
2.1 Истражување на лорандит
Особен интерес Сотировски имал за рудникот Алшар. Во рамки на неговите истражувања на Сончевото јадро и неутриното, односно честичката без маса и полнеж која не Земјата доаѓа со брзина на светлината и за чие движење нема пречка, тој сметал дека е потребна ретката талиумова руда лорандит којашто е застапена во рудникот.
3 Почесни титули
Во 1998 година, Светскиот македонски конгрес го прогласил Сотировски за македонски сенатор.
4 Поврзано
* Неутрино
* Лорандит
* Алшар
Балустер

Балустер (фр. ''balustre'', од итал. ''balaustro'' од ''balaustra'', "калинкин цвет", од лат. ''balaustium'', од грч. ''balaustion'') е калапено столпче, квадратно или кружно по облик, направено од камен, дрво или метал, кое го носи ѕидниот покрив на еден парапет или гелендерот на едно скалиште. Елементот секогаш се јавува збирно под името „балустрада“. Најраните примери за овој елемент ги гледаме во барелјефите на кои се претставени асирски дворци, каде биле користени како прозорски балустради и имале Јонски капители. Според наоѓањата, овој елемет бил непознат за Старите Грци и римјаните (Wittkower 1974), но примери од доцниот XV век наоѓаме на дворци во Венеција и Верона. Овие балустради од кватрочентото веројатно следеле сѐ уште нераспознаени готски претходници, и истите сочинуваат балустради и колонети како алтернатива на минијатурно аркадирање. Рудолф Витковер се воздржал од прогласување на изумителот на балустерот, но вели дека Џулијано да Сангало го употребувал доследно прилично рано, како на терасата на Медичиевата вила во Поџо а Кајано (~ 1480), а употребувал балустради дури и во реконструкции на антички градби. Витковер смета дека употребата на овој елемент прешла од Сангало во рацете на Браманте (на неговото Темпјето, 1502) и Микеланџело, иако балустрадата не почнала да се користи нашироко пред XVI век. Витковер разликува два типа на балустри: еден симетричен во профил со два вазолики облика едниот превртен врз другиот исправен, одделени со перничест тор или конкавен прстен, додека другиот тип се состои од едноставен облик на вазна, кој, според Витковер, прв го смислил Микеланџело.
1 Наводи
** Rudolf Wittkower, 1974. "The Renaissance baluster and Palladio" во ''Palladio and English Palladianism'' (Лондон:Thames and Hudson)
Семрежна филмска база на податоци

Семрежна филмска база на податоци (англиски: Internet Movie Database или скратено IMDb) — опсежна семрежна база на информации за филмови, глумци, телевизиски емисии, членови на продукциската структура, како и на видеоигри.
IMDb започнува да работи на 17 октомври 1990 година. Од 1998 г, се наоѓа во сопственост на Amazon.com.
Во јануари 2017 година, IMDb има приближно 4,1 милиони наслови (вклучувајќи епизоди на серии) и 7,7 милиони личности во својата база на податоци како и 70 милиони регистрирани корисници.
Борис Трајанов

Борис Трајанов (4 ноември 1959 во Љубљана) — меѓународно истакнат македонски оперски пејач (баритон).
Најпрвин работи пеење со неговиот татко Гога Трајанов. Понатаму работи со Бисерка Цвејиќ во Белград и продолжува кај Пјер Миранда Фераро во Милано. Дебитира во 1986 година со оперетата „Барон Циганин“, а истата година дебитира со улогата на Енрико Ештон во „Лучија ди Ламермур“ од Доницети.
Во тресетидвегодишната кариера, настапил во повеќе од 700 претстави во над 70 оперски куќи (на околу 100 оперски сцени) низ светот, толкувајќи 42 главни баритонски улоги, меѓу кои најзначајни му се Набуко (Набуко), Симон Боканегра (Симон Боканегра), Гроф Луна (Трубадур), Риголето (Риголето), Родриго Поза (Дон Карлос), Макбет (Макбет), Ецио (Атила), Ренато (Бал под Маски), Јаго (Отело), Дон Карло (Моќта на судбината), Жорж Жермон (Травијата) - Верди; Шарплес (Мадама Батерфлај), Скарпија (Тоска) - Пучини; Жерар (Андре Шение) - Џордано; Алфио (Кавалерија Рустикана) - Маскањи; Енрико Ештон (Лучија ди Ламермур), Гуљермо (Марија Стуарда) - Доницети; Дон Пиѕаро (Фиделио) - Бетовен; Ескамиљо (Кармен) - Бизе; Елецки (Пикова Дама), Евгениј Онегин (Евгениј Онегин) - Чајковски.
Моќен, волуминозен драмски глас. Исклучителна сценска појавност, која му овозможува ефектно доловување на најсуптилните ефекти во улогите.
Во 2005 година ја добива титулата „Амбасадор на мирот на УНЕСКО“.
Во 2012 ја добива Државната награда “11 Октомври“ за животно дело.
Во 2014 го добива највисокото признание во областа на културата „Национален уметник на РМ“,
Денес, Борис Трајанов е професор на Музичката Академија во склоп на Државниот Универзитет „ Гоце Делчев “ во Штип. Во неговата класа, на отсекот соло-пеење, веќе дипломирале и магистрирале повеќе студенти.
На 27.03.2014 го доби Признанието од Универзитетскиот сенат на УГД Штип “за неговиот особен придонес во развојот на образованието, науката и афирмацијата на Универзитетот“.
0.1 Ден на дрвото
Во 2008 година Борис Трајанов се појавил како водач на акцијата Ден на дрвото. Имено, поттикнати од лошата состојба со шумскиот фонд, а особено со катастрофалните шумски пожари кои се случија изминатава деценија, стотина видни граѓани, јавни личности, творци на јавно мислење, уметници, претставници на научната мисла, музички ѕвезди итн. покренаа граѓанска иницијатива за пошумување во Република Македонија. Почнувајќи од 12 март 2008, секоја година повеќе од 2 милиони садници се засадуваат на повеќе места низ Македонија. На терен, доброволно, излегуваат околу 200000 граѓани или 10% од граѓаните на Република Македонија. Владата на РМ излезе во пресрет на иницијативата, ја поддржа и стана партнер во акцијата.
1 Награди
* Во 2014 г. Трајанов ја добил почесната титула „Национален уметник за 2014“ поради неговата истакнатост во кариерата на меѓународен план, промовирајќи ја Македонија во светот и светската култура во земјата.*Награда „11 Октомври“ во 2012 година
Тери Џонс

Теренс Греам Пери Џонс (роден во Колвин Беј, Велс, на — ) — британски комичар, сценарист и глумец, режисер, автор на детски книги, популарен историчар, политички коментатор и водител на телевизиски документарни емисии. Најпознат е како еден од членовите на комичната група Монти Пајтон.
Rotten Tomatoes

Rotten Tomatoes е мрежно место посветено на рецензии, информации и вести од светот на филмовите и видеоигрите. Името потекнува од едно клише со корени од ерата на водвиљот кое опфаќа фрлање на домати и други производи на сцената и врз изведувачите, ако претставата е особено лоша.
Арнем

Арнем (|Arnhem, дијалектно: ''Èrnem'') — град и општина во источниот дел на Холандија, главен град на провинцијата Гелдерланд и се наоѓа на двата брега на реките Недерaјн и Синт-Јансбек, што preтставувал извор на развојот на градот. Арнем имал население од 159.265 жители во 2019 година и е еден од поголемите градови Холандија. Општината е дел од метрополитенската област Арнем-Најмеген, која има заедно 736.500 жители. Тој е родното место на физичарот-нобеловец Хендрик Лоренц. Дел од својот живот тука минале и глумицата Одри Хепберн и сликарот М. К. Ешер.
Мајкл Палин

Мајкл Палин
Родено име: Мајкл Едвард Палин
Роден: 5 мај 1943 Брумхил, Шефилд, Англија
Занимање
Глумец, писател, Телевизиски презентер
Значајни моменти во кариерата
''Летечкиот Циркус на Монти Пајтон'' (1969-1974)''Рибата наречена Ванда'' (1988) ''Мајкл Палин: Околу светот за 80 дена'' (1989)
Официјално мрежно место
Мајкл Едвард Палин, (роден на 5 мај 1943) е англиски комичар, актер и телевизиски презентер најпознат како еден од членовите на групата Монти Пајтон како и по неговите патеписни документарни емисии.
Џон Клиз

Џон Клиз
Клиз на доделувањето на оскарите во 1989 година
Родено име: Џон Марвуд Клиз
Роден: 27 октомври 1939 Вестон-супер-Маре, Сомерсет, Англија
Занимање
Глумец, писател, комичар
Значајни моменти во кариерата
''Прости, ќе ти прочитам пак'' (1964-1973)''Летечкиот Циркус на Монти Питон'' (1969-1973)''Фаличен апартман'' (1975-1979)''Рибата наречена Ванда'' (1988)
Официјално мрежно место
Џон Марвуд Клиз ) е британски комичар и глумец најпознат како еден од основачите на славната и влијателна група Монти Пајтон.
Добитник е на БАФТА и Еми награди и има една номинација за оскар за сценариото на неговиот филм ''Рибата наречена Ванда''.
Ерик Ајдл

Ерик Ајдл
Роден: 29 март 1943 Јужен Шилдс, Англија
Занимање
Глумец, писател, комичар, музичар
Значајни моменти во кариерата
''Летечкиот Циркус на Монти Пајтон'' (1969-1974)''Сѐ што ти треба се пари'' (1978) ''Спемалот'' (2005)
Официјално мрежно место
Ерик Ајдл (роден на 29 март 1943) е британски комичар, актер, автор и писател на комични песни. Има пишувано за и изведувано со светски познатата група на комичари ''Монти Пајтон''.
А сега, нешто сосема различно

А сега, нешто сосема различно (англиски: ''And Now For Something Completely Different'') е првиот долгометражен филм на британската комичарска група Монти Пајтон. Се состои од одбрани и преработени скечеви од првите две сезони на телевизиската серија ''Летечкиот Циркус на Монти Пајтон''.
Фразата од насловот е преземена од тогашните информативни емисии на ''Би-Би-Си'' кога следната емисија, водителот најчесто ја најавувал како ''нешто сосема различно'', макар што често голема разлика не ни постоела меѓу прилозите. Питоновците ја преземаат фразата за да ја искористат во своите скечеви; нејзината употреба ја доведуваат до апсурд: водителот во бизарни ситуации неретко кажува реплика од типот на: "А сега, нешто сосема различно – човек со магнетофон во носот!". Филмот ја исмева фразата и преку самата употреба во својот наслов, бидејќи самиот филм се состои од веќе видени скечеви во серијата ''Летечкиот Циркус на Монти Пајтон'', често поврзани со анимациите на Тери Гилијам. Скечевите ги вклучуваат овие ситуации:
* Читање на лажен унгарски речник со низа непристојни изрази.
* Здодевен странец му поставува непристојни прашања на еден човек во бар за неговата жена.
* Експедиција на Килиманџаро, чиј водач пати од неразбирливо ментално пореметување.
*''Музикални'' стаорци.
* Најсмешната шега на светот која поради својата моќ се користи како воено оружје.
* Измамен купувач се обидува да врати мртов папагал во продавница.
* Песната на дрвосечачот.
* Драма во ресторан откако еден гостин пријавува валкана виљушка.
* Незадоволен сметководител што сака да стане скротувач на лавови.
* ТВ емисија што се занимава со уценување на пошироката јавност.
* Богати идиоти кои се натпреваруваат за титулата ''Богат идиот на годината''.
Филмот бил идеја на Виктор Лаунс, кој во текот на снимањето предизвикал неколку недоразбирања, барајќи неговото име да биде изрезбано во камен како и на членовите на групата; Тери Гилијам на крајот го прифатил ова, но затоа имињата на другите членови ги напишал поинаку. Филмот е снимен со буџет од само 80.000 фунти.
Не поминува многу добро во кината: британската публика веќе го имала гледано понудениот материјал, а на американската, не ѝ бил интересен британскиот хумор; критиките исто така биле различни. Во САД филмот поминува подобро при своето второ прикажување, откако ''Летечкиот Циркус на Монти Пајтон'' почнал да се прикажува на американска телевизија. Со време популарноста му расте и денес, како и голем дел од другите ''Пајтоновски проекти'', има култен статус.
Скарлет Јохансон

Скарлет Јохансон (англиски: ''Scarlett Johansson'') (родена на 22 ноември 1984) е американска глумица. Таа се прославува со улогата во филмот ''The Horse Whisperer'' од 1998 година. Подоцна добива признание од критиката за улогите во ''Ghost World'', ''Lost In Translation'' и ''Girl With A Pearl Earring'', од кои последните две и носат номинации за Златен глобус во 2003 година. Скарлет Јохансон е избрана за најсекси и најубава жена од неколку медиуми.
Тери Гилијам

Тери Гилијам
Родено име: Теренс Ванс Гилијам
Роден: Минесота, САД
Занимање
Режисер, Аниматор, Глумец
Значајни моменти во кариерата
Летечкиот Циркус на Монти Пајтон'' (1969-1974)''Монти Пајтон и Светиот Грал'' (1975, глумец и ко-режисер)''Житието на Брајан според Монти Пајтон'' (1979) ''Временски бандити (1981, режисер) Бразил (1985, режисер) Дванаесет мајмуни (1995, режисер)
Теренс Ванс Гилијам (Terry Gilliam, роден на 22 ноември 1940) е американско-британски режисер, аниматор и еден од членовите на групата Монти Пајтон. Пред да се откаже од своето американско државјанство во 2006 година, тој беше единствениот американски ''Пајтоновец'', бидејќи сите останати членови на Монти Пајтон се родени во Велика Британија, .
И2010

и2010 – Европско информатичко општество за раст и вработување е иницијатива лансирана од страна на Европската Комисија на 1 јуни 2005 како рамка за адресирање на главните предизвици и можности во секторите на информатичко општество и медиуми до 2010. Промовира отворена и конкурентна дигитална економија и ги истакнува ИКТ како мотор на инклузијата и подобриот квалитет на живот.
Иницијативата содржи спектар од политички инструменти на ЕУ за поттикнување на развојот на дигиталната економија, вклучувајќи регулаторни инструменти, истражување и партнерство со сите чинители.
и2010 е прва суштествена иницијатива која е преземена по обновената Лисабонска агенда. и2010 е обид да се зголеми ефикасноста на економијата преку пошироко користење на ИКТ. Иницијативата се заснова на три столба:
* Создавање на единствен Европски информациски простор (кој промовира отворен и конкурентен внатрешен пазар за информациското општество и медиумските сервиси);
* Зголемен опсег на инвестиции во иновациите и истражувањата за ИКТ; и
* Поттикнување на инклузијата
Игнасио Рамоне

Игнасио Рамоне (роден на година во Ренодела, Шпанија) е шпански новинар и писател. Тој е главен уредник на „Л’Монд дипломатик“. Еден негов уводник што го објави во ова списание во декември 1997 година резултира со основањето на АТАК, антиглобалистичка организација која се залага за воведување на Тобиновиот данок. Исто така, Рамоне е еден од основачите на невладината организација Медија Воч Глобал и во моментот е нејзин претседател. Рамоне учествува и во Советодавниот совет на Телесур, а редовно пишува прилози и за шпанскиот весник „Ел Паис“.
1 Творештво
Игнасио Рамоне е автор на повеќе дела од областа на медиумите и геополитиката:
* „Гума за џвакање за очи“ (1981)
* „Комуникацијата – жртва на трговците“ (1989)
* „Како ни го продаваат мотото“ (1995, со Ноам Чомски)
* „Нови моќи, нови светски господари“ (1996)
* „Геополитика на хаосот“ (1997)
* „Интернет, светот што доаѓа“ (1998)
* „Бунтовници, богови и исклучени“ (1998, со Маријано Агире)
* „Тиранијата на комуникацијата“ (1999)
* „Геополитиката и комуникациите на крајот на милениумот“ (1999)
* „Визуелен колач“ (2000)
* „Тивки пропаганди: масата, телевизијата, филмот“ (2000, преведена на македонски јазик)
* „Маркос, бунтовнички достоинственик“ (2001)
* „Пост-телевизија“ (2002)
* „Војните на 21-от век“
* „Делумен и пристрасен абецедар на глобализацијата“ (2004, со Рамон Чао и Возњак)
* „Фидел Кастро: биографија со два гласа“ (2006)
Поход на Египет

Во Александровите походи на исток учествувала и пајонската лесна коњаница предводена од Аристон. Притоа, Александар и неговата војска насекаде биле пречекувани како ослободители од страна на покорените народи под персиска власт. По заземањето на градот Тир (или Сидон) во 332 година п.н.е. и Газа, бил отворен патот кон Египет. Притоа, градовите во Феникија, Палестина и Египет без борба ги отворале своите врати и го прогласувале Александар за свој владетел. Како вешт политичар, во Египет тој го посетил храмот на богот на Сонцето Амон Ра, ги придобил свештениците угнетувани од персиската власт, па тие го прогласиле за син на нивниот врховен бог и фараон.
Неговиот војсководач Парменион му предлагал на Александар да ги прекрати натамошните воени походи, но тој бил цврсто решен конечно да ја уништи големата персиска држава. На патот кон Вавилон, кај Гавгамела во 331 година п.н.е. дошло до нова, уште покрвава битка со персиската војска, при што повторно ја разбил петпати побројната персиска војска. Персискиот цар се обидел да се спаси со бегство, но бил убиен.