procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Клима (апликација)

Klima била мобилна апликација за мерење за поместување на јаглеродот, креирана од Climate Labs GmbH со седиште во Берлин. Компанијата била формирана во 2019 година и била трета што е заеднички основана од сериските претприемачи Маркус Жилес, Андреас Пурсијан-Ерлих и Јонас Брандау. Мисијата на Клима била „да ја претвори јаглеродната неутралност во масовно движење и да ја ослободи моќта на поединечно дејствување во обем“.
Клима, во 2020 година, собрала 5,8 милиони американски долари во кругот на финансирање, поддржан од Кристијан Ребер (ко-основач и извршен директор на Pitch), Јенс Бегеман, Никлас Јансен (ко-основач и управен директор на Blinkist ), e.ventures, HV Holtzbrinck Ventures, и 468 Капитал.
Апликацијата Klima била лансирана на App Store и Google Store во декември 2020 година. Таа станала достапна ширум светот на iOS и Android.
1 Карактеристики
Наведената цел на Клима била да им помогне на луѓето на едноставен и ефективен начин да го неутрализираат својот јаглероден отпечаток. За да го направи тоа, апликацијата го пресметувала годишниот јаглероден отпечаток на членот поставувајќи им 9-10 прашања за животниот стил, вклучувајќи прашања од типот: како јадат, дали имаат автомобил или колку често летаат со авион. Овие фактори се користеле за пресметување на проценетиот јаглероден отпечаток на корисникот.
Врз основа на јаглеродниот отпечаток на корисникот, апликацијата пресметува месечна претплата. Компанијата задржувала 30% од оваа такса (10% за оперативни трошоци и 20% за маркетинг буџет), а останатите 70% оделе на проекти за неутрализирање на јаглеродот по избор на корисникот. Корисниците можеле да изберат да поддржат проекти за садење дрвја, сончева енергија и чистење шпорети. Апликацијата ја следела количината на емисиите на стакленички гасови кои се неутрализираат со текот на времето, како и ја прикажувала количината на засадени дрвја, овозможените киловати сончева енергија и чисто зготвените оброци овозможени со нивната претплата.
Апликацијата исто така промовирала намалување на јаглеродниот отпечаток. Корисниците добивале персонализирана листа за проверка во рамките на апликацијата и совети како да ги намалат нивните емисии во целост преку сандаче во апликацијата.
2 Транспарентност и верификација
На мрежното место на Клима, проектите биле опишани, но не биле достапни врски до мрежните места на вистинските проекти или надворешни извори за дополнителни информации за проектот.
Проектите на Клима биле верификувани со Потврден јаглероден стандард, златен стандард развиен од WWF и стандарди за клима, заедница и биоразновидност.
3 Контроверзи за неутрализирање на јаглеродот
Поместувањето на јаглеродот било сè уште релативно нов концепт со непозната ефективност и долгорочни влијанија. Контроверзноста околу неутрализирањето на јаглеродот првенствено повлекувало критика поради реалните и потенцијалните негативни социјални, економски и еколошки исходи од шемите и проектите за неутрализирање на јаглеродот.
4 Наводи
Кајларски Рид

Кајларски Рид или Брдо (|Μπορντό)) — долг рид во Кајларско, Егејска Македонија.
1 Опис
Ридот се наоѓа на рамницата Сариѓол, северозападно од градот Кајлари. Го дели Кајларското Поле на југоисток од Конујското Поле на северозапад. Се протега во правец југозапад - североисток. Почнува од Мурик кај селото Дебрец, кое е точно во котлината што ги дели двете возвишенија. Завршува кај Биралското Езеро на реката Чернево југозпадно од селото Биралци.
+ Врвови, Име, Грчки, Висина (м), Местоположба
Мел, Мело, Θεοτόκος, Μέλο, 746,3, СИ од Дебрец
Бари, Μπάρες, Λάκκες, Ј от Конуј
Брдо, Μπορντό, Χαρακώματα, 804, И од Конуј
Ѓола, 733, ИСИ од Конуј
Курија, Κουρί, СИ од Конуј
Голема Тумба, Μεγάλη Τούμπα, 746,3, СИ од Конуј
Леоканенг

Леоканенг е големо село во Молетши во локалната општина Блуберг во општинскиот округ Јарец во провинцијата Лимпопо во Јужна Африка. Се наоѓа на 64 км северозападно од Полокване и 39 км југоисточно од Сенвабарвана.
1 Образование
* Гимназија Машиане.* Основното училиште Леоканенг.
Не постои институција за високо образование во Леоканенг. Мнозинството успешни матуранти се одлучуваат за кампусот Турфлоп на Универзитетот во Лимпопо за да ги продолжат своите студии, додека други се одлучуваат за универзитети со седиште во Гаутенг. Со културата на распаѓање, некои сега се запишуваат на Универзитетот во Венда во областа Вембе.
2 Спорт
Фудбалот (фудбалот) е најпопуларниот спорт во Леоканенг. Постојат три фудбалски клубови, тие се:
* Леоканенг Шефс ФК
* Стоун ФК
Нетболот е најпопуларен меѓу тинејџерките и младите жени. Меѓутоа, во моментов нетбол-тимовите во селото се згаснати. Не е јасно што точно довело до оваа појава.
Глигор Дујков

Глигор Дујков ( во — во месноста Грнчарски дупки, близу ) — член на Тиквешкиот револуционерен комитет и еден од учесниците во Тиквешкото востание.
1 Животопис
Бил член на Тиквешкиот револуционерен комитет. Во 1904 година активно работел како курир во Околискиот комитет на ТМОРО. Во 1905 година била извршена промена на раководството на Околискиот комитет во Кавадарци, како и неговото седиште. Во новото раководство биле избрани Глигор Дујков, Александар Станоев и Тодор Камчев. Активно учествувал во Тиквешкото востание од 1913 година, а по неговото задушување Глигор Дујков бил фатен и уапсен од српските воени сили. По кратка постапка бил осуден на смрт и бил стрелан во месноста ''Грнчарски дупки'' во близина на Неготино.
2 Наводи
Роберт Еберсон

Роберт Томпсон Еберсон (роден на 23 февруари 1989 година) бил рагби професионален играч на Севенс од Јужна Африка. Тој играл за Спрингбокс Севенс, Јужна Африка до 20 години и го имал своето деби во Супер 14 за Гепардс во 2010 година. Кога учествувал во рагби форматот со 15 играчи, неговата претпочитана позиција била центар иако во различни прилики бил на позицијата бек.
Еберсон имал над 100 настапи за Гепардовите во сите натпреварувања. Имал едно капаче за книгите. Сепак, било најавено дека тој ќе го напушти Блумфонтејн на крајот од сезоната на Премиер дивизијата во Купот Кари 2013 и ќе се приклучел на францускиот Монпеље за сезоната 2013-14 Топ 14 .
1 Близнаци Еберсон
Близнаците Еберсон (Роберт и Сиас ) биле синови на Тијан Еберсон, кој играл на позиција центар за Фри Стејт и Западна провинција . Близнаците биле родени и израснати во Блумфонтејн, Јужна Африка и се школувале на колеџот Греј . Овде тие се искачиле на рангот и го претставувале тимот на училиштата на Фри Стејт на националната недела на Кока-Кола Крејвен . Славата дошла брзо бидејќи биле избрани да ја претстават Јужна Африка на Светското првенство за јуниори IRB . Двајцата играчи биле брзо прифатени во рагби тимот на Фри Стејт Читахс . Тие играле рамо до рамо од ниво на училиште до ниво на Супер рагби . Сиас не се приклучил на австралиската страна на Вестерн Форс во 2013 година, а Роберт му се приклучи на Монпеље неколку месеци подоцна.
2 Религија
Роберт бил посветен христијанин.
3 Одреди
Роберт Еберсон бил вклучен во следните одреди:
* 2013 година
** Toyota Free State Cheetahs ( Кури во Кари )
** Гепарди ( супер рагби )
** Спрингбокс ( 2013 средногодишни тестови за рагби сојуз )
* 2012 година
** Toyota Free State Cheetahs ( Кари Куп ) – Капетан
** Гепарди ( супер рагби )
* 2011 година
** Toyota Free State Cheetahs ( Кури во Кари )
** Гепарди ( супер рагби )
** Springbok Sevens ( Светска серија IRB Sevens )
* 2010 година
** Водаком Слободни стејт гепарди ( Кари куп )
** Гепарди ( супер рагби )
** Водаком Free State Cheetahs ( Водаком Куп )
* 2009 година
** Водаком Слободни стејт гепарди ( Кари куп )
** Јужна Африка ( Светско првенство за јуниори IRB ) – капитен
** Спрингбок Седумци ( Седуми од Светскиот куп во рагби )
** Springbok Sevens ( Светска серија IRB Sevens )
* 2008 година
** Springbok Sevens ( Светска серија IRB Sevens )
** Јужна Африка ( Светско првенство за јуниори IRB )
** Водаком Слободни стејт гепарди ( Кари куп )
** Водаком Free State Cheetahs ( Водаком Куп )
** Шимлас ( ФНБ Варсити куп )
* 2007 година
** Слободна држава U/19 (АБСА U/19 натпревар)
** Училишта СА (Училишта СА)
** Free State ( U18 Coca-Cola Craven Week )
* 2006 година
** Free State ( U18 Coca-Cola Craven Week )
* 2005 година
** Free State (U16 Coca-Cola Grant Khomo недела)
4 Почести
* Европски куп во рагби предизвик 2015–16 : победник.
Брада

Брада — влакната што растат на лицето кај мажите, обично на брадата, образите и горната усна. Се разликува по дебелина, должина и стил од човек до човек. Некои мажи пуштаат брада природно, додека други можеби ќе треба да ја пуштат намерно со небричење. Брадата може да се обликува и стилизира на различни начини, како што се полни бради, козји брадичиња или мустаќи. Луѓето често пуштаат брада од културни, верски или лични причини и може да бараат редовно негување за да бидат чисти и уредни.
Кај луѓето, обично во пубертет или возрасните мажи можат да почнат да пуштаат брада во просек на 21-годишна возраст.
1 Историја
Во Стариот Египет, од сите мажи се барало да ја избричат ​​својата брада. Исклучок бил фараонот, кој исклучиво носел свечена брада што ја симболизира неговата сопственост над земјата. Арно ама, неговата брада била вештачка, изработена од волна или испреплетена коса со златни нишки, прицврстена на брадата со врвка и стилизирана во различни облици, обично плетенка што личи на мачкина опашка.
Александар Македонски им наредил на своите војници да ги избричат ​​брадите за да ги спречат непријателските воини да ги грабнат во битка.
Усни

Усни (|labia oris) — кожно-мускулни образувања сместени на влезот на усната празнина. Составени се од горен (''labium superius'') и долен (''labium inferius'') дел. Го претставуваат видливиот дел од устата на човекот и повеќето животни. Усните се меки и подвижни и служат за отворање кон системот за варење при внесување храна, како ероген орган за време на бакнувањето и други дела на блискост, како тактилно-сетилен орган како и во артикулацијата на говорот.
1 Усни кај животните
* Говеда — дебели, ниски и слабо подвижни
* Овци — долги, многу подвижни, со длабока средна бразда.
* Свињи — долги, груби, слабо подвижни.
* Коњи — дебели, подвижни, чувствителни, покриени со мека кожа.
* Мачки — горната усна е мала и слабо изразена.
2 Поврзано
* Усна празнина
Брада (анатомија)

Брада — предниот испакнат дел од долната вилица, под долната усна. Целосно развиен човечки череп има брада со големина помеѓу 0,7 и 1,1 сантиметар.
1 Еволуција
Добро изразената брада е клучна одлика што го издвојува разумниот човек (''Homo sapiens'') од другите древни човечки роднини како неандерталците. Раните човечки предци имале различни структури на вилицата, но ниту еден не покажувал истакната брада. Причините зошто современите луѓе ја имаат оваа единствена особина, додека ниеден друг примат ја има, сè уште се неодговорени. Се смета дека брадата настанала кога забните лакови на нашите предци станале потесни. Освен тоа, нејзините точни придобивки за време на јадењето, нејзината улога во развојот и поврзаноста со човечкиот говор, физиологијата и општественото поведение се теми на тековната расправа меѓу стручњаците.
Некои научници мислат дека притисокот од џвакањето можеби предизвикал згуснување на коската во долната вилица, на крајот образувајќи ја брадата. Меѓутоа, сè уште е неизвесно дали брадата е приспособување што ни користи или е одлика што нема корисна цел.
2 Двојна брада
Двојната брада е слој од поткожното масно ткиво околу вратот што попушта и образува брада, што дава впечаток за втора брада. Масната подлога може да се отстрани хируршки.
Ристо Ѓондев

Ристо Ѓондев ( во — во ) — македонски партизан, учесник во Народноослободителната војска на Македонија. Едно од стреланите деца во Масакрот во Ваташа.
1 Животопис
Завршил основно училиште, за веднаш потоа да се вработи како фурнаџија во фурната кај Ристо Врангалов вo Кавадарци. Во редовите на младинското движење се вклучил во есента 1941 година во скоевската група со Пане Џунов, Пане Мешков, Ванчо Гурев и Перо Видев. Пројавил голема активност, а неговата работа му овозможувала честопати да пренесува пораки и писма од Кавадарци за Ваташа и обратно.
Учествувал во многу акции кои ги организирала скоевската организација, а се ангажирал и при собирањето на ''Црвена помош'', храна облека и воен материјал. За време на јунската офанзива кога партизанскиот одред „Добри Даскалов” бил разбиен на помали групи, учествувал во носење на храна и друг потребен материјал за борците од одредот.
2 Масакрот на ваташките деца
Поради неговата револуционерна дејност на 16 јуни 1943 година (на 6-тиот роденденот на Симеон II - син на Царот Борис III) е уапсен од страна на бугарската полиција, а по зверското мачење истиот ден е однесен во месноста "Моклиште", каде што е стрелан со уште 11-мина младинци од Ваташа.
3 Поврзано
* Масакрот во Ваташа
* Бугарска офанзива во Тиквешијата
4 Наводи
Мотоки Номачи

Мотоки Номачи (р. во ) — професор во Слaвjaнско-евроазискиот истражувачки центар на Универзитетот Хокаидо, Сапоро, Јапонија. Специјализиран е за словенска лингвистика и општа лингвистика и е експерт за словенски микројазици.
1 Животопис
1.1 Образование
Дипломирал во 2000 година, магистрирал по словенски јазици и литератури во 2002 година и докторирал во 2008 година на Универзитетот во Токио. Во 2002–2003 година го продолжил своето образование и истражувал на Универзитетот во Белград во Србија.
Во 2003-2005 година, проф. Номачи истражувал и предавал јапонски јазик и култура на Универзитетот во Варшава во Полска. На 1 мај 2008 година се вработил како вонреден професор на Славјанско-евроазискиот истражувачки центар. Од 2010 година, работи како генерален уредник на една од периодичните списанија на Acta Slavica Iaponica.
1.2 Научен пристап и трудови
Тој ги анализирал граматичките структури во словенските јазици од аспект на јазичната типологија, јазичниот контакт (aреална лингвистика) и историската лингвистика. Неговата научна кариера ја започнал како специјалист по руски јазик, особено неговата синтакса. Тој е социолингвист и специјалилист за јазична политика, јазично планирање и лингвистички пејзаж. Конкретно е заинтересиран за таканаречените словенски литературни микројазици и досега вршел бројни теренски студии во повеќе градови во Европа и други области. Исто така, бил активен организатор на разни меѓународни конференции за словенска лингвистика кои биле и се одржуваат на повеќе универзитети.
Како член на Словенско-евроазискиот истражувачки центар на Универзитет Хокаидо – Сапоро, Јапонија од големо значење е неговиот научен труд .
Тој е автор на бројни публикации и научни трудови кои се однесуваат на лингустиката, а се објавени во бројни научни гласила во светот. Тоа придонесе тој да биде познат и почитуван македонист кој се интересира за македонскиот литературен јазик и за јазикот на Македонците од Егејска Македонија раселени по светот.
Во Градскиот архив на Москва ја пронашол Граматиката на македонскиот јазик, напишана во 1946-47 година од рускиот професор Самуил Борисович Бернштејн, која никогаш не била објавена и се сметала за исчезната 70 години. Граматиката била нарачана од Президиумот на АСНОМ, но откако во 1947 година се влошиле советско-југословенските односи поради резолуцијата за Југославија на Информационото биро, подготвениот слог во печатницата бил растурен и оттогаш му се изгубила трагата на ракописот.
2 Награди
Добитник е на наградите:
* Japan Academy Academic Encouragement Prize* Japan Society for the Promotion of Science Award
Пакистанци во Јужна Африка

Пакистанците во Јужна Африка ги вклучуваат прекуокеанските Пакистанци и луѓето со пакистанско потекло кои живеат во Јужна Африка. Поголемиот дел од нив живеат во Кејптаун, Јоханесбург, Дурбан и Грејамстаун.
Многу иселеници раководат со спаза продавници, продавници за мобилни телефони; и во Фордсбург во Јоханесбург се вели дека е меѓу најдобрите места во земјата за да се најде пакистанска кујна. Приливот на луѓе кои пристигнувале од Пакистан бил значително зголемен во последните 10 години. Повеќето од нив се во бизниси со намирници, електроника и мобилни телефони. Тие исто така водат успешни бизниси со увезени автомобили од Јапонија во Дурбан. Покрај бизнисот, многу Пакистанци работат и во областа на медицината низ целата земја.
Често се шпекулирало дека различни индиски и пакистански криминални синдикати работат во земјата, од кои повеќето имаат тенденција да бидат вклучени во шверц на дрога. Слично на тоа, военото крило на Движењето Мутахида Кауми го користел RSA за планирање и подготовка на нивните криминални активности.
Во февруари 2010 година, толпа лути јужноафрикански бунтовници, кои протестирале поради невработеноста, запалиле гуми и забарикадирале патишта во северниот град во Јоханесбург. Локалните медиуми објавиле дека меѓу оние чиишто простории биле ограбени имало и пакистански дуќанџии.
Пакистанската Јужноафриканска асоцијација е многу ефикасна организација која ги претставува Пакистанците ширум Јужна Африка. Има 16 единици кои работат со своите канцеларии од сите провинции и има централна извршна канцеларија во Преторија. За време на изолацијата на КОВИД-19 тие многу им помагале на заедницата во Јужна Африка со дневни пакети со храна, лекови итн., градот Тшване издало писмо со благодарност за да ги признае нивните напори.
Џесика Мотаунг

Џесика Мотаунг (родена на 23 август 1973 година) е јужноафриканска телевизиска личност, спортски директор и носител на титулата натпревар за убавина. Од февруари 2021 година, таа служи како маркетинг директор на фудбалскиот клуб Кајзер Чифс (популарно познат по фразата на зулу јазик ''Амахоси'', што значи „началници“) во предградието Натурена во Јоханесбург, Јужна Африка. Таа е на таа функција е од 2003 година.
Мотаунг била прогласена за втор придружник како претставничка за Јужна Африка на изборот за Мис на светот во 1997 година. Истата година, таа била прогласена за Мис Јужна Африка за прва принцеза и африканска кралица на убавината. Во 1998 година таа била водителка на Speak Out, истражувачка информативна програма произведена од Јужноафриканската радиодифузна корпорација.
Мотаунг е ќерка на јужноафриканската фудбалска легенда и основач на Амахоси, Кајзер Мотаунг.
1 Награди
* Мис Јужна Африка прва придружничка (1997)
* Втора второпласирана за Мис на светот (1997)
* Мис Гаутенг (1997)
* Награди за Денот на жената, седум највлијателни жени во Јужна Африка. (2014)* Топ десет, највлијателни жени во Јужна Африка (2015)* Номинирана, Spar GSport Woman of the Year (2015)* Почестен од средното училиште Протеа Глен како една од највлијателните жени во Јужна Африка (2020 година)
Индермарк

Индермарк е село во општината округ Јарец во провинцијата Лимпопо во Јужна Африка. Селото се наоѓа во локалната општина Блуберг.
Населбата е околу 89 км северозападно од Полокване, на рутата до Виво.
1 Железници
Индермарк не е поврзан со ниту една железница, но луѓето сакаат да се поврзат за да транспортираат храна до Јоханесбург и другите големи центри преку железница. Земјоделските производи во областа, вклучувајќи ги доматите, бананите и авокадото, се транспортираат и преку товарен железнички превоз.
2 Медиуми
Јужноафриканската радиодифузна корпорација ги запоставила луѓето поради побарувачката за филијала лоцирана во селото.
Јужноафриканскиот попис го покажал населението на селото Сити како 53.028 со 33.84 домаќинства на пописот во 2011 година.
Група, Процент
Црн африканец, 91,5%
Обоени, 0,7%
индиски/азиски, 7,2%
Бел/европски, 0,2%
Друго, 0,4%
3 Наводи
6. „Mahlatse Totem“ Indermark роден и израснат мултиталентиран претприемач
Круг (филм од 2015)

''Круг'' (|Circle) — американски научнофантастичен психолошки филм на ужасите од 2015 г., инди-трилер. Во филмот, педесет луѓе се будат во затемнета просторија, само за да дознаат дека еден од нив се убива на секои две минути или кога се обидуваат да избегаат. Кога ќе сфатат дека можат да управуваат која личност ќе биде избрана да умре, се составуваат групи според нивните лични верувања и вредности.
Филмот излегол на 28 мај 2015 г. на Меѓународниот кинофестивал во Сиетл. Бил прикажан и во Македонија.
1 Содржина
Педесет луѓе од различно потекло се будат во затемнета просторија распоредена во два концентрични круга, со црна купола во средината. Обидот да го напуштат своето одредено место или да допрат некого во непосредна близина предизвикува смртоносни зраци од куполата. Куполата бара по едно лице на секои две минути, а групата наскоро дознава дека може да гласа за следната жртва со кревање рака. На крајот, само еден преживеан може да излезе од оваа смртоносна игра на манипулација каде што преовладуваат само најнемилосрдните.
2 Улоги
Глумец, Улога
Алегра Мастерс, трудната жена
Моли Џексон, Кејти, малото девојче
Џули Бенц, сопругата
Картер Џенкинс, студентот
Лоренс Као, Азиецот
Џорди Виласусо, војникот
Мајкл Нардели, Ерик
Источен Лондон

Источен Лондон е град на југоисточниот брег на Јужноафриканската Република во провинцијата Источен Кејп. Се наоѓа на брегот на Индискиот Океан. Поголемиот дел од градот е помеѓу реките Бафало и Нахун. Единственото речно пристаниште во земјата. Повеќе од 400 илјади луѓе живеат во градот, повеќе од 1,4 милиони луѓе живеат во агломерацијата. Градот е втор најнаселен во покраината по градот Порт Елизабет.
1 Историја
Источен Лондон е основан на местото на единственото речно пристаниште во Јужна Африка, порано наречено ''Порт Рекс''. Оваа населба на западниот брег станала центар на Источен Лондон, кој добил статус на град во 1914 година. Во почетокот на 19 век, за време на пограничните војни меѓу британските доселеници и домородците, источен Лондон бил пристаниште што ги снабдувало градовите во радиус од 30 милји од градот Крал Вилијамс. Во 1847 година Форт ''Гламорган'' бил изграден на местото.
Подоцна на овие простори почнале да се населуваат германски колонисти кои своето име го дале на блиските населби. Во денешно време, германските презимиња како Геринг, Пинке, Салцведел сè уште се многу чести.
Од 1870 година во градот функционира пристаниште. Во 1876 година, во градот била донесена железница, која дала поттик за понатамошен развој на регионот.
Во 1935 година бил изграден двокатен мост над реката Бафало, кој останува единствен од ваков вид во Јужна Африка.
Во 1959 година во градот била отворена патека на Формула 1.
Во 2000 година, Источен Лондон станал дел од општината Бафало .
2 Економија
Основата на економијата е автомобилската индустрија. Фабриките на ''Дајмлер'' се главно лоцирани во близина на пристаништето и произведуваат автомобили ''Мерцедес-Бенц'' за домашниот пазар и за извоз во САД. Градот има развиена и текстилна, фармацевтска и прехранбена индустрија.
Источен Лондон има и добри транспортни врски до другите градови во Јужна Африка. Од аеродромот кој се наоѓа на 10 километри од градот, секојдневно има летови до сите поголеми градови во земјата.
3 Спорт
Националното борење и рагбито се многу популарни во Источен Лондон. Мотокросот, боречките вештини и голфот се многу популарни во градот. Се развиваат и спортови како што се бокс, мотоспорт, фудбал, планински велосипедизам, скокање со падобран, атлетика, јавање коњи и многу други спортови.
4 Атракции
* Музеј во источен Лондон
5 Збратимени градови
* Евле (Шведска)
* Дацин (Кина)
6 Поврзано
* Доселеници од 1820 г
Ени Чифлик (Нигритско)

Ени Чифлик (|Χωραφάκια, ''Хорфакија''; до 1927 г. ''Γενή Τσιφλίκ, Гени Цифлик'') — поранешно село во Нигритско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Визалтија во областа Централна Македонија, Грција.
1 Географија
Селото било сместено во Серско Поле, источно од гратчето Нигрита и североисточно од Хункос, во непосредна близина на селото Патрик, на надморска височина од 40 м. Од селото денес е останата само апсидата на црквата „Св. Ѓорѓи“.
2 Историја
Во XIX век Ени Чифлик било село во Серската каза на Серскиот санџак. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. во ''Јени-чифлик (Yeni-tchiflik)'' имало 9 домаќинства и 118 жители Роми.
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г., во селото Ени Чифлик имало 60 жители, сите Македонци.
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Бидејќи селото настрадало за време на војните, тоа било евидентирано како напуштена населба во пописите од 1913 и 1920 г. Последен пат се спомнува во пописот од 1928 година, кога броело 19 жители. Подоцна Ени Чифлик бил избришан од евиденција.
3 Наводи
Караорман (село)

Караорман (|Μαυρολόγγος, ''Мавролонгос''; до 1927 г. ''Καρά-Ορμάν, Кара-Орман'') — поранешно село во Нигритско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Визалтија во областа Централна Македонија, Грција.
1 Географија
Селото се наоѓало во Серско Поле, крај десниот брег на Струма, североисточно од гратчето Нигрита, на надморска височина од 30 м.
2 Историја
Во XIX век Караорман бил чифлик во Серската каза на Серскиот санџак.
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Таа година селото броело 24 жители, кои во 1920 г. се зголемиле на 33 лица. Во 1927 година, името на селото било променето во Мавролонгос (''Μαυρολόγγος'').
Според пописот од 1928 г., Караорман броел 81 жител, од кои 4 доселеници, а останатите најверојатно биле Грци. По исушувањето на Тахинското Езеро, селото било напуштено, поради што во подоцнежните пописи не се спомнува како населба и било избришано од евиденција.
3 Наводи
Неорганска киселина

Неорганска киселина (или минерална киселина) — киселина добиена од едно или повеќе неоргански соединенија. Сите овие киселини образуваат водородни јони и конјугираната база кога ќе се растворат во вода.
1 Особености
Најзастапени неоргански киселини се сулфурната (H<sub>2</sub>SO<sub>4</sub>), солната (HCl) и азотната киселина (HNO<sub>3</sub>). Се разликуваат по јачина од суперкиселини (на пр. перхлорна киселина) до многу слаби (на пр. борна киселина). Неорганските киселини се многу лесно растворливи во вода и нерастворливи во органски растворувачи.
Неорганските киселини се користат во разни области на хемиската индустрија како суровини за синтеза на други хемикалии, било органски или неоргански. Големи количества на овие киселини (особено сулфурната, азотната и солната) се произведуваат за стопански потреби во големи погони.
Ваквите киселини се наоѓаат примена и заради нивните корозивни својства. На пример, разредената солна киселина се користи за отстранување бигор од котли и бојлери, притоа внимавајќи да не се нагризе самиот сад. Овој процес се нарекува одбигорување.
2 Примери
* Солна киселина (HCl)
* Азотна киселина (HNO<sub>3</sub>)
* Фосфорна киселина (H<sub>3</sub>PO<sub>4</sub>)
* Сулфурна киселина (H<sub>2</sub>SO<sub>4</sub>)
* Борна киселина (H<sub>3</sub>BO<sub>3</sub>)
* Флуороводородна киселина (HF)
* Бромоводородна киселина (HBr)
* Перхлорна киселина (HClO<sub>4</sub>)
* Јодоводородна киселина (HI)
3 Поврзано
* Органска киселина
Потси

Потси — село во Перну, округот Перну, во југозападна Естонија. Има население од 79 (од 1 јануари 2011 година).
1 Забележителни луѓе
* Платон (1869–1919, ''Павле Кулбуш'' ), православен епископ и светител.
2 Галерија
Лапидариум

Лапидариум (|Lapidarium) — место каде што се изложени камени споменици и археолошки остатоци како камени епиграфи, статуи, саркофази, гробници, споменици пронајдени покрај патови и сл.
Ваквите колекции најчесто се наоѓаат во дворовите на археолошките и историските музеи, под отворено небо.
Лаван

Лаван (арамејски: ܠܵܒܵܢ, |לָבָן, буквално: „Бело“) — личност во старозаветната книга Битие: син на Ватуил, брат на Ревека, жената на Исак и мајка на Јаков и Исав. Лаван го пречекал својот внук како млад човек и му доделил седумгодишен труд (работа) пред да му дозволи да се ожени за неговата ќерка Рахила. Лаван го измамил Јаков да се ожени за неговата поголема ќерка Лија. Јаков потоа ја зел Рахила за своја втора жена, под услов да одлежи дополнителни седум години труд.
Лаван и неговото семејство се опишани како жители на Падан Арам, Месопотамија.
Петри, округот Харју

Петри — мала општина во парохијата Рае, округот Харју, во северна Естонија. Се граничи со градот Талин.
Според официјалните податоци на населението, Петри имал 5.859 жители на 1 јануари 2021 година. Според последниот јавен попис, населението на Петри броело 4.435 жители на 31 декември 2011 година. Според податоците од пописот, етнички Естонци биле 82,8%; а 17,2% биле не-Естонци.
Во Петри има повеќе од 500 станбени згради, што вклучуваат и неколку десетици станбени блокови. Детска градинка - основно училиште со спортска сала, стадион и народна библиотека која била завршена есента 2009 година.
Поголемиот дел од малата населба е западно од автопатот Талин-Тарту-Виру-Лухамаа Е263, но населбата вклучува и дел источно од автопатот наречен Мигу. Вкупната територија на округот е 4,60 км<sup>2</sup>, а густината на населеност надминува 1115/км <sup>2</sup>.
Најраните документи кои го спомнуваат Петри датираат од 1631 година (под името ''Петрикул''), во врска со трансакција со недвижен имот на Манор Мигу. Најстарата зачувана зграда во Петри е поранешна ветерница (1868), која сега работи како ресторан „Петри“ ветерница.
Куие (село)

Куие — село кое е во парохијата Тапа, округот Лене-Виру, во североисточна Естонија.
Училиштето „Дрвено куи“ од 1877/1878 година било преместено во Естонскиот музеј на отворено во Талин.
1 Галерија
Аспере

Аспере — село во парохијата Хаљала, округот Лене-Виру, во североисточна Естонија. Од Раквере е оддалечено на околу 20 километри.
1 Дворец Аспере
Дворецот Аспере за прв пат бил споменуван во 16 век. Сегашната зграда го добила својот изглед околу 1800 година. Дворецот е еден од најдобрите примери во Естонија за неокласична архитектура на домови. Куќата била оштетена во пожар во 1966 година. Дворецот е опкружен со величествено дизајниран парк.
Последниот сопственик пред естонската земјишна реформа во 1919 година бил Едуард фон Делингсхаузен, кој бил голем поддржувач на идејата за создавање на Обединетото Балтичко Војводство со доминација на Германија по Првата светска војна.
2 Значајни жители
Аспере било родното место на лекарот и ботаничар Бернхард Сарсо (1899–1964).
Археолошки музеј на Ханија

Археолошки музеј на Ханија е музеј кој се наоѓал во поранешниот венецијански манастир Свети Фрањо на улицата Халидон, Ханија, Крит, Грција. Основана е во 1962 година. Во 2020 година оваа локација се затворила и новиот археолошки музеј во Ханија се преселил на улица Скра бр. 15. Чалепа, во 2022 година.
1 Зграда
Точниот датум кога зградата на оригиналниот музеј е изградена е непозната, иако писмено се споменува дека стоела за време на големиот земјотрес во 1595 година и дека е најголема во градот. Служела како венецијанска црква населена со францискански монаси и станала важен споменик на градот.
Во периодот на османлиската окупација, зградата била користена како џамија и била именувана по Јусуф Паша. По Втората светска војна служела како складиште за воена опрема, сè додека не била претворена во музеј во 1962 година.
Во 2020 година, Музејот бил затворен и повторно бил отворен во 2022 година на нова локација на улицата Скра во Халепа.
2 Внатрешност
Музејот содржи значителна колекција на минојски и римски артефакти ископани од целиот град Ханија и околната регионална единица, вклучувајќи парчиња од античките градови Кидонија, Идрамија, Аптера, Полиринија, Кисамос, Елирос, Иртакина, Сија и Лисос, и исто така од Аксос и Лапа во регионалната единица Ретимно.
Музејот во своите збирки содржи и широк спектар на монети, накит, вазни, скулптури, глинени плочи со натписи, стели и мозаици.
Музејот има римски мозаик на подот, на кој се прикажани Дионис и Аријадна. Археолошкиот музеј во Ханија, исто така, има сад од антички кикладски стил од Епископија, Кисамос и голем број бисти, вклучително и една на римскиот император Адријан, пронајдена во светилиштето Диктинаон во 1913 година и доцноминојски саркофаг од некрополата Армени, датирана во 140 година, 1200 п.н.е. Има и сферична колба, забележана по својот необичен керамички тип, датирана од доцноминојскиот III период.
Когува (село)

Когува — село на естонскиот остров Муху. Административно и припаѓа на парохијата Муху, округот Саре. Когува се наоѓа на западниот врв на островот, а малото островче Кинасту се наоѓа на само 2 км северозападно во Морскиот теснец. Во 2000 година, Когува имала 30 жители.
Когува првпат била спомната во 1532 година од Волтер фон Плетенберг во документ за давање слобода на селанец наречен Ханскен и неговиот син и нивните потомци. Подоцна, потомците на Ханскен се нарекувале со презимето Шмул.
Когува е мало село. Има многу градби стари со векови, кои датираат од феудалното време под шведска власт, а се користат и денес. Северниот брег на Муху, за кој се тврди дека има најчиста вода каде било во Балтичкото Море, е само на кратко растојание. Когува има две големи рурални места за сместување веднаш едно до друго и некои помали.
Писателот Јухан Смул (1922–1971) бил роден во Когува и ја поседувал фармата на неговиот татко таму до неговата смрт. Тој бил потомок на Ханскен, неговото презиме првично било ''Шмул'', но подоцна го поедноставил во ''Смул''. Музејот Јухан Смул бил основан во Когува во 1970-тите и бил претворен во Музеј Муху во 1990-тите.
1 Галерија
Драган Капичиќ

Драган Капичиќ (, — , ) — српски и југословенски кошаркар.
1 Клупска кариера
Играл за кошаркарскиот клуб Црвена звезда од 1965 до 1977 година. Играл и во кошаркарскиот клуб Сатурн од Келн, Германија. Најдобар стрелец во историјата на кошаркарскиот клуб Црвена звезда. Со КК Црвена звезда двапати го освоил домашното првенство (во 1969 и 1972 година). Трипати бил победник на домашното куп натпреварување (1971, 1973 и 1975 година). Круна на клупската кариера е освојувањето на Купот на победниците на куповите во 1974 година во Удине против Збројовка од Брно.
2 Репрезентативна кариера
За репрезентацијата на Југославија одиграл 30 натпревари на ЕП, 13 на СП, 9 на Олимписките игри и 19 на Балканските игри. Вкупно за репрезентацијата на Југославија одиграл 169 натпревари. На тие натпревари постигнал вкупно 1.484 кошеви. Освојувач е на седум златни медали: 1968 - Балканијада, 1969 - Балканијада, 1970 - Балканијада, 1970 - Светско првенство во Љубљана (каде Југославија го освоила првото злато), 1972 - Балканијада, 1973 - Балканијада, 1973 - Балканијада, 1975 - Европскиот шампионат во Белград. Освоил три сребрени медали: 1969 - Европско првенство во Казерта и Неапол (Италија), 1971 - Европско првенство во Есен, Германија и 1974 - Светско првенство во Сан Хуан (Порторико).
3 Друго
Дипломирал на Вишата економска школа, отсек за надворешна трговија. Бил оженет со Слободанка Беба Жугиќ, глумица, со која имал два сина. По завршувањето на кошаркарската кариера го отворил кафулето „Галерија“, познато собиралиште на спортистите.
Од април 2007 до април 2011 година бил претседател на Кошаркарскиот сојуз на Србија.
Татко на Драган е Јово Капичиќ, народен херој на Југославија, а неговиот син Стефан Капичиќ, глумец.
Кизили

Кизили или Кизели (|Ορέσκεια, ''Орескија''; до 1926 г. ''Κιζιλή'', ''Кизили'') — село во Нигритско, Егејска Македонија, денес во општината Визалтија на Серскиот округ, Грција. Населението брои 45 жители (2021).
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа во Серско Поле, на 1 км западно од соседното село Ежово и околу 13 км југоисточно од гратчето Нигрита, на надморска височина од 140 м.
2 Историја
2.1 Во Отоманското Царство
Во XIX век Кизили било турско село во Серската каза на Серскиот санџак. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. во ''Зили''''(Zili)'' имало 28 домаќинства со 25 жители муслимани и 50 жители Македонци.
Во 1889 г. хрватскиот етнограф Стефан Верковиќ („Топографическо-этнографическій очеркъ Македоніи“) напишал за Кизили:
2.2 Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Таа година селото броело 129 жители. Селото наполно настрадало во Првата светска војна, поради што не се спомнува во пописот од 1920 г.
Кизили било обновено во 1923 година, кога се населени 18 бегалски семејства (вкупно 97 бегалци). Во 1926 година, името на селото било променето во Орескија (''Ορέσκεια'').''''
3 Стопанство
Населението одгледува памук, жито и други земјоделски производи, а делумно се занимава и со сточарството.
4 Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Тахино со седиште во истоименото село, која припаѓа на поголемата општина Визалтија, во округот Сер. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Ежово, во кој влегува и селото Ежово.
5 Културни и природни знаменитости
Цркви
* Црква „Св. Преображение“ — гробишен храм, изграден во 1923 г.
Кули
* Светомаринска кула од XI век, прогласена за споменик на културата
6 Наводи
Блажо Еленов

Блажо Еленов ( во — во ) — македонски партизан, учесник во Народноослободителната војска на Македонија и бил на чело на Општина Кавадарци во 1944 година.
1 Животопис
Потекнувал од занаетчиско семејство. Го изучил шивачкиот занает кај Спиро Даскалов, а потоа заминал во Загреб каде што работел во една шивачка задруга. Во 1931 година се вратил во Кавадарци и се вклучил во активностите на напредното движење. Во пролетта 1937 година бил уапсен и осуден на три месеци затвор во Велес поради комунистичка дејност. Бил дел од групата кавадаречки занаетчии кои заминале на привремена работа во Белград. Во времето на исфрлање на тиквешкиот партизански одред е доста активен, а на 20 мај 1943 година заедно со една поголема група кавадарчани е уапсен од бугарската полиција и интерниран во Свиштов во работните логори за превоспитување, каде што останал шест месеци.
По ослободувањето на Кавадарци на 20 септември бил избран за претседател на НOO на која функција останал неколку месеци. По војната се повлекол од политиката и продолжил да работи на својот занает. Починал во 1967 година во Кавадарци.
2 Поврзано
* Гичо Еленов
3 Наводи
Гичо Еленов

Гичо Еленов ( во — ) — македонски партизан, учесник во Народноослободителната војска на Македонија.
1 Животопис
Завршил основно училиште во Ваташа, а прогимназија во Кавадарци. Во редовите на прогресивно ориентираната младина се вклучил уште во 1936 година заедно со Тодор Велков, Димката Ангелов, Милан Даскалов и други. Во 1941 година делувал во една келија на КПЈ во која членувале: Ристо Џунов, Димката Ангелов, Тефо В'чков и Гичо Еленов.
Тој заедно со уште неколкумина Ваташани положиле заклетва на 28 септември 1941 година во месноста „Раштани”, но поради низа околности тој одред не извел борбени дејствија. Во текот на 1942 и почетокот на 1943 година активно бил вклучен во прифаќањето и сместувањето на групата борци од одредот „Димитар Влахов” во атарот на Ваташа. Убиствата кои биле извршени во Ваташа, како и апсењата и теророт што го спровеле бугарските фашисти во Тиквешијата, а кои својата кулминација ја имале на 16 јуни со свирепото и ѕверско убиство на дванаесеттемина младинци од Ваташа, не само што не го поколебале населението од овој крај, туку напротив го сплотиле, револтирале и охрабриле. Наместо да се исплашат од крвавиот злочин, по убиството на младинците уште петмина ваташани стапиле во редовите на тиквешкиот партизански одред „Добри Даскалов“ и тоа: Ката Видикова-Ружа, Блажо Чекоров-Ѓуро, Методи Џунов-Џико, Блаже Џунов-Млаѓо, Гичо Еленов и други. Во партизани излегол на 29 мај 1943 година во партизанскиот одред „Добри Даскалов”, со кој учествувал во многу борбени акции. Во 1948 година бил уапсен како Информбировец и одлежал неколку години робија на Голи Оток.
2 Поврзано
* Блажо Еленов
3 Наводи
Сајта

Сајта (|Λαγκάδι, ''Ланкади''; до 1927 г. ''Σαϊτά'', ''Сајта'') — село во Нигритско, Егејска Македонија, денес во општината Визалтија на Серскиот округ, Грција. Населението брои 132 жители (2021).
1 Географија и местоположба
Селото се ноаѓа во северните падини на Орсова Планина, околу 8 км југоисточно од општинскиот центар Нигрита, на надморска височина од 410 м.
2 Историја
2.1 Во Отоманското Царство
Селото првично било сместено на неколку километри јужно од денешната местоположба, во пазувите на Орсова Планина. Од ова село денес е зачувана црквата „Успение на Пресвета Богородица“ од 1730 г.
Во XIX век Сајта било грчко село во Серската каза на Серскиот санџак. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. во Сајта ''(Saïta)'' имало 35 домаќинства со 118 жители Грци.
Во 1889 г. хрватскиот етнограф Стефан Верковиќ („Топографическо-этнографическій очеркъ Македоніи“) напишал за Сајта:Во 1891 година Георги Стрезов за селото напишал:Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г., во селото Сајта имало 150 жители Грци. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Сајта имало 210 Грци и во селото работело грчко училиште.
2.2 Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Таа година селото броело 187 жители, кои во 1920 г. се зголемиле на 195 лица. Во 1927 година, името на селото било променето во Ланкади (''Λαγκάδι'').''''
За време на Граѓанската војна (1947-1949) селото наполно настрадало и било напуштено од своите жители, поради што во пописот од 1951 г. е заведено како напуштена населба. По крајот на војната селото е подигнато околу 3 км северозападно од старата местоположба.
3 Стопанство
Населението одгледува компири, жито и други земјоделски производи, како и костени, со кои обилува ридско-планинскиот атар на селото. Внимание му се посветува и на сточарството.
4 Самоуправа и политика
Во 1928 година, селото станало самостојна општина, чиј атар зафаќал површина од 15 квадратни километри. Општината Сајта подоцна била приклучена во општината Хункос, која била укината во 1997 година и станала дел од општината Тахино, која во 2011 година станала дел од поголемата општина Визалтија.
Селото припаѓа на општинската единица Тахино со седиште во истоименото село, која припаѓа на поголемата општина Визалтија, во округот Сер. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Хункос, во кој влегува и селото Хункос.
5 Културни и природни знаменитости
Цркви
* Црква „Успение на Пресвета Богородица“ — изградена во 1730 г. во старото село
6 Наводи
Забелешки
Ветерници во Миконос

Ветерниците на Миконос се ценети карактеристики на грчкиот остров Миконос. Островот е еден од островите Киклади, кој е соседен со Делос во Егејското Море. Ветерниците можат да се видат од секоја точка на селото Миконос, главното село на островот, кое често се нарекува Хора (што во превод значи „Земја“ на грчки, но се однесува на „Градот“ на островот) на грчките острови. Ветерниците се првото нешто што се гледа кога се влегува во пристаништето Алефкандра, бидејќи стојат на рид со поглед на областа. Повеќето ветерници се свртени кон север, каде што климата на островот ги носи најсилните ветрови во најголемиот дел од годината. Во моментов има 16 ветерници на Миконос, од кои седум се позиционирани на знаменитостиот рид во Хора. Повеќето од нив биле изградени од венецијанците во 16 век, но нивната изградба продолжила до почетокот на 20 век. Тие првенствено се користеле за мелење пченица. Тие биле важен извор на приход за жителите. Нивната употреба постепено се намалувала додека не престанале да се произведуваат во средината на 20 век. Архитектурата на секој од нив е слична, сите имаат тркалезна форма, бела боја и зашилен покрив и многу мали прозорци. Вакви ветерници има на речиси сите острови Киклади. Една од овие ветерници е претворена во музеј. Од оваа точка се гледа целото село Хора и дел од пристаништето.
Ветерница во Меленци

Ветерница во Меленци или Бошњакова ветерница — ветерница изградена во 1899 година на крајот на селото Меленци, покрај патот за Башаид. Претставува недвижно културно наследство како споменик на културата од големо значење.
1 Изглед
Ветерницата е изѕидана од тула и керпич во облик на зарабен конус со покрив од ќерамиди. Низ подвижниот покрив некогаш проаѓала масивна оска со крила за фаќање ветар, што воедно бил погон за придвижување на механизмот. Денес крилата недостасуваат, а дрвениот механизам во голема мера е оштетен. Внатрешниот простор е поделен на приземје, два ката и поткровје, а е поврзан со внатрешни скали. Во таванскиот простор и горниот кат имало конструкција, додека на првиот кат има три пара камења за мелење жито. На приземјето имало гајби во кои брашното стигнувало преку олуци. Таа е многу слична на ветерниците во Чуруг и Бело Блато и е редок пример на некогаш бројните градби од овој вид.
2 Обнова и заштита
Иако ветерницата била целосно обновена од страна на Покраинскиот завод во 1971 година (освен обновата на деловите од механизмот на мелницата), по повеќе од триесет години некористење, зградата на ветерницата претрпела значителна штета. Постоела опасност од целосно рушење, а имало потреба од итни конзерваторски работи за санирање на конструкцијата и обновување на оштетените делови.
Заводот за заштита на спомениците на културата во Зрењанин изготвил проектно-техничка документација за реконструкција и статичка санација, врз основа на која биле издвоени средства за работите од Министерството за култура на Република Србија. Работите биле извршени во текот на 2007 година во две фази. Првата фаза опфатила работи на санација на темелот и ѕидовите, а втората фаза опфатила санација на кровната конструкција и поставување на нова покривна покривка од ќерамиди, со што се спречило рушење на овој редок примерок на народното градителство.
3 Галерија
Блаже Ицев

Блаже Ицев ( во — во ) — македонски партизан, учесник во Народноослободителната војска на Македонија. Едно од стреланите деца во Масакрот во Ваташа.
1 Животопис
Потекнувал од сиромашно семејство. Завршил основно образование по што започнал да го изучува столарскиот занает. Уште на млади години се вклучил во редовите на напредното младинско движење во Ваташа. Во октомври 1941 година станал член на една скоевска група што ја предводел Диме Чекоров. Оваа скоевска ќелија одржувала редовни состаноци на кои биле читани партиски материјали кои се добивале од Кавадарци. Биле добивани и политичките списанија "Политички листок" и "Марксистички листок". Биле свесни за опасноста на која се изложуваат, но без приговор ги извршувале сите па и најтешките задачи. Заедно со своите другари пренесувале храна за борците од велешкиот партизански одред „Димитар Влахов”, а мошне активни биле и во времето на формирањето на одредот „Добри Даскалов”.
2 Масакрот на ваташките деца
Таквата нивна активност не останала незабележана од страна на бугарските фашисти. Поради неговата револуционерна дејност на 16 јуни 1943 година (на 6-тиот роденденот на Симеон II - син на Царот Борис III) е уапсен од страна на бугарската полиција, а по зверското мачење истиот ден е однесен во месноста "Моклиште", каде што е стрелан со уште 11-мина младинци од Ваташа.
3 Поврзано
* Масакрот во Ваташа
* Бугарска офанзива во Тиквешијата
4 Наводи