Господин Брускино

''Господин Брускино'' или ''Син по игра на случај''''(''италијански: ''Il signor Bruschino'' или ''ossia Il figlio per azzardo)'' — оперска фарса во еден чин од Џоакино Росини, со либрето од Џузепе Марија Фопа, заснована на 1809 година'', според драмата на''''религијата од'' 1809 година од Морис Ури. Операта за прв пат била изведена во Венеција во театарот Сан Моазе на 27 јануари 1813 година.
Помеѓу 1810 и 1813 година, младиот Росини компонирал пет дела за театарот Сан Моазе, почнувајќи со ''„Свадбен договор''“, неговата прва опера, а завршувајќи со ''„Господин Брускино“''. Овие фарси биле кратки дела, популарни во Венеција кон крајот на 18 век и почетокот на 19 век. Тие биле интимни, со екипа од пет до осум пејачи, секогаш вклучувајќи пар љубовници, овде Софија и Флорвил, најмалку две комични улоги, овде Брускино постариот, Гауденцио и Филиберто, и една или повеќе споредни улоги, овде Маријана, Брускино помладиот и полицаецот. Стилот барал многу визуелна комедија импровизирана од актерите, а честопати и компулсивен лингвистички „тик“. Овде, Брускино постариот често ја повторува фразата „О, толку е жешко!“. Во споредба со многу жанрови на опера, глумечкиот и комичниот талент се поважни во однос на потребната способност за пеење. Фарсите на Росини имаат и значаен сентиментален елемент. Генерално, операта е опишана како „жива и брза музичка комедија, чија грациозна партитура открива траги од Чимароса, па дури и од Моцарт“.''Господин Брускино'' е ориентиран кон иднината во употребата на нови музички ефекти. На пример, во увертирата, на вторите виолини им се наредува да ги удираат гудалата на стативите. Оваа лежерна, енергична увертира е една од неколкуте дела на Росини кои добиле значително значење во современиот концертен репертоар.
1 Историја на изведби
Операта не била изведувана во Северна Америка или во Британија сè до 20 век. Нејзината премиера во Њујорк се одржала во Метрополитанската опера на 9 декември 1932 година, а за прв пат била прикажана во Англија (во аматерска постановка на оперската група Кент) на 14 јули 1960 година. Други изведби се одржале во Италија и на други места во Европа, особено, во Париз и Мачерата во 1992 година.
2 Улоги
Улога, Тип на глас, Премиерна екипа
Гауденцио, ''учител и старател на Софија'', бас, Никола Де Грецис
Софија, сопран, Теодолинда Понтиџа
Брускино сениор, бас, Луиџи Рафанели
Брускино јуниор, тенор, Гаетано Дал Монте
Флорвил, ''љубовницата на Софија'', тенор, Томазо Берти
Филиберто, ''гостилничар'', бас, Никола Тачи
Маријана, ''слугинка'', сопран, Каролина Нагер
Полициски комесар, тенор, Гаетано Дал Монте
Слуги, тивок
3 Синопсис
: Време: 18 век
: Место: замокот Гауденцио во Франција.
Софија и Флорвил се заљубени, но старателот на Софија, Гауденцио, се спротивставува на бракот. Таткото на Флорвил и Гауденцио се стари непријатели. Таткото на Флорвил умира, отстранувајќи една пречка, но Гауденцио веќе се согласил да ја омажи Софија за синот на неговиот стар пријател, сињор Брускино постариот. Софија никогаш не го запознала својот свршеник, Брускино помладиот, бидејќи биле вереници преку допис. На пат да се сретне со Софија, младиот Брускино застанува во една таверна, прави импресивна сметка и е приведен кога не може да плати. Искористувајќи ја можноста, Флорвил се преправа дека е Брускино помладиот за да може да се ожени со Софија. Компликациите се јавуваат кога Брускино постариот пристигнува во куќата на Гауденцио. За среќа, сепак, тој на крајот е принуден да го прифати Флорвил како свој син. Во разиграно трио, Флорвил (како Брускино помладиот) го моли својот „татко“ за прошка, додека Гауденцио го прекорува стариот Брускино за неговиот недостаток на татковска симпатија.