Изабела Андреини

Изабела Андреини (родена Изабела Канали, 1562 година10 јуни 1604 година), позната и како Изабела Да Падова, била италијанска глумица и писателка. Андреини била член на Друштво на љубоморни комичари, театарска компанија на турнеја која настапувала во Италија и Франција. Улогата на Изабела од ''комедија дел арте'' била именувана по неа.
1 Биографија
Изабела Канали е родена во Падова од венецијански родители. Иако нејзиното семејство било сиромашно, Андреини добила целосно класично образование. Таа била многу заинтересирана за литературната култура и течно зборувала неколку јазици кои ги употребила во нејзината „Божественото лудило на Изабела“.
Во 1576 година, на четиринаесетгодишна возраст, Андреини била ангажирана од трупата на Фламинио Скала, Компанија деи Комичи Гелози . Гелози била добро етаблирана театарска компанија која изведувала комедија дел арте. Гелозите биле покровители на аристократијата на северна Италија, обично настапувајќи за господарите на Италија и Франција. Анри III од Франција ја сакал трупата и Андреини настапувала за него во тие рани години.
Од самиот почеток, Андреини особено ја толкувала улогата на вљубената жена, ''примадона инаморати'', и импровизирала за да создаде лик што е помалку досаден и попрониклив. Таа почнала да импровизира и на крајот ја обликувала уметничката форма во комични делови и спонтаност. Таа била една од жените кои воведувале, развивале и се истакнувале во импровизацијата. Таа била смела за тоа време, понекогаш се соблекувала или ја кинела облеката на на сцената. Дополнително, Андреини била препознаена по нејзината актерска флексибилност, важна вештина за сите ликови ''од комедијата дел'арте'', без разлика на полот. Андреини ја играла моќната динамика за комедијата во нејзините ликови; таа ја препознала важноста на нејзиниот статус како водечка глумица во новата професија. Андреини работела со Гелози до нејзината смрт.
Во 1578 година, Андреини го запознала и се омажила со Франческо Андреини, нетрадиционално земајќи го неговото презиме, кој ќе стане директор на Гелози (1589). Андреини станала и водечка дама и важен глас во компанијата Гелоси. Заедно со нејзиниот сопруг, таа раководела со активностите на трупата и преговарала со потенцијалните покровители.
Андреини родила седум деца, три момчиња и четири девојчиња, додека била на турнеја во Гелоси, и била посветена мајка. Додека нејзиниот првороден син Џамбатиста ја продолжил театарската традиција, нејзините други машки деца биле воспитувани од аристократијата на Мантуа, едното да стане свештенство во италијанските манастири, а другиот син да стане чувар на војводата. Таа била посветена на нејзините должности кон мајчинството и како сопруга на Франческо Андреини.
Во 1589 година, Андреини го извела своето стрип дело ''La Pazzia d'Isabella'' (''лудилото на Изабела'') за фирентинскиот двор за време на венчавката на Фердинандо I де Медичи и Кристина од Лорен, а деталите од претежно импровизираната драма преживеале до модерното време. Течно зборувала неколку јазици, таа била позната по нејзината интелектуална презентација и префинето присуство. Во оваа претстава таа создава лудило користејќи неколку јазици, а потоа имитирајќи ги дијалектите на другите ликови. Таа била разноврсна во нејзиниот занает, па дури и се нарекувала себеси дека е способна да игра каква било машка улога. Таа ја создала улогата на Фабрицио, лик што се користи во многу сценарија на Фламинио Скала, каде што глуми транвестит-пејџбој. Билозабележано дека Андреини играла три различни ликови во едно сценарио, покажувајќи ги нејзините вештини за импровизација и нејзиниот талент.
Во 1599 година, Андреини настапила пред Анри IV, кралот на Франција, и неговата сопруга Марија Медичи. До овој момент, Андреини била доволно добро позната за да и се обраќаат како „ѕвездениот“ изведувач на трупата, кој Марија де Медичи во писмото ја нарекува „глумицата Изабела и нејзиното друштво“.
Андреини настапувала барем еднаш за две други трупи: Конфиденти на војводата од Мантуа во 1589 година и Унити во 1601 година
Во 1602 година, Андреини ја обиколила северна Италија, а во 1603 година повторно настапувала за Хенри IV, Марија де Медичи и локалната публика во Фонтенбло и Париз. Ова ќе биде нејзината последна турнеја, бидејќи на почетокот на 1604 година таа починала во близина на Лион, на враќање во Италија, кога го изгубила (спонтано)своето осмо дете на 42-годишна возраст. По нејзиниот државен погреб, во нејзина чест биле направени спомен-монети, при што едната страна ја претставувала како моќен римски владетел, а на другата страна била прикажана римската божица Слава и зборовите ''aeterna''''fama''.
Иако Франческо Андреини ги распуштил Гелозите по нејзината смрт, нивниот син Џамбатиста Андреини, кој бил актер и драматург, основал своја компанија, Федели, со оригиналната трупа на Гелози.
2 Литературни дела
Покрај настапите на сцената, Изабела Андреини била призната интелектуалка која посветила голем дел од своето време на литературата. Темите на нејзините драми биле засенчени со некои поими кои ја доведувале во прашање состојбата на жената во општеството од таа епоха; пишувала со машки глас во своите креации кои ја покажале нејзината доблест. Таа се смета за една од поуспешните женски драматурзи во своето време, што се припишува на нејзиното време на сцената како глумица. Во едно од нејзините најзначајни дела, ''La Mirtilla'' (1588), Андреини можела да се осврне на контроверзните и табу теми во врска со жените и педерството. Преку оваа претстава, таа се осврнува на моќта, самосвесноста и независноста на жените, како и на длабоките и поддржувачки женски врски. Понатаму, таа ја истражува идејата за лезбејството преку ликот на Арделија. Таа можеше да ги испреплетува прото-феминистичките идеи за родот и сексуалноста додека се среќаваше со комплицираните театарски елементи на пасторалните драми. И други женски драматурзи почнаа да ги воведуваат овие идеи; сепак, златната репутација и растечката популарност на Андреини и овозможија да се осврне на овие теми без последици. Така, таа можела да ја искористи својата голема платформа за да ја расветли работата.
Навистина, по објавувањето ''на Миртила ,'' таа започнала да се допишува со современите интелектуалци, да присуствува на нивните форуми и - невообичаено достигнување за една жена во нејзината ера - во 1601 година таа била интегрирана во книжевното друштво од Павија, за што го добила прекарот ''Ачеса.'' На поетскиот натпревар одржан од кардиналот Џорџо Синтио Алдобрандини од Рим, Изабела Андреини го освоила второто место, само зад ренесансниот поет Торквато Тасо . Како и Тасо, и Габриело Чиабрера и Џамбатиста Марино ја пофалиле.
Некои можеби тврдат дека пишувањата на Андреини било исто толку импресивни, ако не и далеку поимпресивни од нејзините театарски изведби на сцената. Андреини во нејзините книжевни дела ги истакнала темите кои не само што биле крајно табу, туку честопати и тешко истражени. Андреини го истакнала самоизразувањето, еротската природа, родовиот идентитет и сексуалноста во неколку нејзини дела.
Освен што пишувала драми, Изабела пишувала и поезија и се допишуваласо многу различни луѓе.
3 Наследство
Поети и голем број композитори и музичари оставиле почит во нејзина чест. Герардо Боргоњи, поет и книжевен уредник, почнал да пишува стихови во чест на Андреини на почетокот на нејзината книжевна кариера, а тие двајца ќе разменуваат стихови речиси дваесет години. Овие стихови за Андреини станале извор на стихови за идните музички трибини. Најраната позната музичка почит за Андреини ја компонирал Леоне Леони, а тој ги користел стиховите на Боргоњи. Други значајни композитори вклучуваат Серафино Кантоне, кој бил бенедиктински монах и Питер Филипс, кој бил англиски композитор. Андреини инспирирал многу француски поети, особено Исак ду Рајер.
Андреини била позната и озлогласена поради нејзината интимност на сцената. Таа се поврзувала со луѓето и користела сложени одлики за да ги направи нејзините ликови реални и способни да зборуваат.
Андреини и Инглис (позната француска глумица во тоа време) покажуваат дека раните модерни жени кои не биле ниту аристократски или особено богати, тие можеле да работат и да размислуваат транснационално и да бидат ценети поради тоа. И двете патувале нашироко и редовно, иако театарската работа на Андреини и дозволувало да го прави тоа почесто. И двете станале добро познати меѓу европската културна елита.
Акциониот лик „љубовник“ на комедија дел арте, Изабела, бил именуван според најпознатиот лик.
Многу жени во раните трупи на комедијата дел арте се заслужни за унапредувањето на голем дел од импровизациските алатки што ги користи уметничката форма; Андреини е вклучена во ова наследство како изведувач во трупата Гелоси.
4 Публикации
* Нејзините сонети беа објавени во различни италијански антологиски книги. (од 1587 г.)
*''Миртила,'' пасторална драма, со одредено феминистичко застапување. (1588)
*''Риме,'' збирка од 359 песни (1601 година, на италијански јазик). Во 1603 година, француската верзија била објавена за нејзината турнеја низ Франција.
*''Риме.''''.''''., Parte seconda.'' (посмртно, 1605)
*''Lettere di Isabella Andreini padovana comica gelosa,'' збирка измислена кореспонденција, за нејзиниот личен живот и уметноста воопшто, за изведба како монолози на сцената. (постхумно, 1607)*''Fragmenti de alcune scritture,'' збирка на импровизирани дијалози (контрасти) на ликовите на Изабела ''Инаморати'', собрани од нејзиниот сопруг. (постхумно, 617)
5 Наводи
5.1 Цитати