procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Зезен

Зезен (|Seesen) — град во округот Гослар, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа на северозападните падини на планинскиот масив Харц, околу 20 километри западно од градот Гослар. Денес градот брои помалку од 20.000 жители.
1 Географија
1.1 Местоположба
Зезен се наоѓа на благи ридести падини пред планинскиот масив Харц и се смета како „прозорец на Харц“ поради поволната сообраќајна положба.
1.2 Соседни општини
Соседни општини на Зезен се: на север, Бокенем, Ламшпринге (обете во округот Хилдесхајм) и Хахаузен; на исток, Лаутентал и Вилдеман; на југ, Бад Грунд (во округот Остероде) како и Бад Гандерсхајм и Калефелд (обете во округот Нортхајм) на запад.
1.3 Градски единици
Кон Зезен (10.759 жители без единиците) припаѓаат следниве единици:
* Билдерлае (465 жители)
* Борнхаузен (1.010 жители)
* Енгеладе (593 жители)
* Херхаузен на Харц (723 жители)
* Илдехаузен (708 жители)
* Кирхберг (529 жители)
* Мехтсхаузен (370 жители)
* Минхехоф (1.520 жители)
* Риден (2.710 жители)
Бројот на население за сите места се однесува на 31 декември 2013 година.
2 Историја
Саксонската населба „Зехуза“ (''Sehusa'') била првпат спомената во 974 година во декрет издаден од царот Отон II и канцеларот Вилигис, од 1235 година припаѓала на велфските војводи Брауншвајг-Линебург, кои го изградиле и самиот замок. Во 1428 година, Зезен добил градски права од војводата Отон II Едноокиот од Брауншвајг-Гетинген. Во 1836 година, Хајнрих Енгелхард Штајнвег (подоцна именуван Хенри Енгелхард Стејнвеј) го направил своето прво големо пијано во неговата кујна во Зезен; инструментот денес се наоѓа во њујоршкиот музеј Метрополитен.
3 Меѓународни односи
3.1 Збратимени градови
Зезен е збратимен со следниве градови:
* Вантајџ, Обединето Кралство (од 1978 г.)
* Тале, Германија (од 1990 г.)
* Карпантрас, Франција (од 1993 г.)
* Монтекорвино Ровела, Италија (од 2006 г.)
Штир

''Амарант'' (науч. ''Amaranthus)'' низ Македонија познат како стратор или украсен штир — род на растенија од семејството ''Amaranthaceae''. Некои видови од овој род се едногодишни, некои се повеќегодишни. Ова е древна житна култура, се јадат сите нејзини делови, а денес се одгледува и како украсно растение.
1 Опис
Амарантот е едногодишно растение од семејството ''Amaranthaceae'', високо 20-80 см, со издолжени елипсести листови кои се жолтеникави или сивкасто со зелени нијанси, но можат да бидат и црвеникави. Цвета од почетокот на јуни до крајот на есента. Амарантот е пренесен во Европа од Северна Америка во трговските канали. Денес тој е распространет во европскиот дел на поранешниот Советски Сојуз, го има во Западен и Источен Сибир, Кавказ и Средна Азија.
Денес се разликуваат 65 вида на амарант.
Во антиката го нарекувале „златното жито на Бога“. Древните Руси живееле до длабока старост и во добра здравствена состојба благодарение на амарантот. Денес е отворен документ, според кој Петар Први им забранил на Русите да одгледуваат амарант и да употребуваат арамантов леб, кој бил главна храна на народот.
Морфолошките анализи на зборот амарант значат: Мара - е божица на смртта кај древните Руси и арии; префиксот значи негација - пример морален и а-морален. Па зборот амарант значи „ја негира смртта“, односно дава бесмртност. Воините носеле амарант со себе за време на тешките походи, бидејќи тој им давал сила, ги зајакнувал телата и нивниот дух; го користеле семето и листовите на растението.
Во Античка Индија со амарант ја лекувале кралската аристократија и го нарекувале „Рамазан“, што значи „надарен од Бога“.
Потрчано

Потрчано — македонско народно оро за мешан состав во 7/16 (3,2,2 ритам). Најчесто се игра во Скопско. Држењето за рацете е за китките, слободно спуштени надолу. Се игра во полукруг, полетно, со впечаток на поттрчување на десно, со брзи чекори на полустапалата. Обилува со потскоци и доскоци.
Петнаесетта македонска ударна бригада

Петнаесетта македонска ударна бригада (позната и како 15. Поречка бригада) била формирана на 12 септември 1944 година кај село Челопеци, Кичевско, која во моментот на формирањето била именувана како Поречка бригада. По воената реорганизација во с. Миокази, Охридско, на 25 септември 1944 година бригадата била преформирана и го добила формацискиот број Петнаесетта. До формирањето на бригадата дошло кога воената единица на Војче Трбиќ преминала во новата формација на Народноослободителна единица, откако во Порече навлегла Прилепската бригада. Била основана од Поречкиот народноослободителен партизански одред и 220 четници што пристапиле во НОАВМ. Во нејзин состав главно влегле еден баталјон од Првата македонска ударна бригада и четниците кои доброволно преминале во оваа бригада.
1 Команден состав
Командниот состав на бригадата го сочинувале:* Ѓоко Сајковиќ, командант од формирањето
* Илија Игески, командант
* Захарие Трајковски, командант
Политички комесари биле:
* Петар Пепељуговски
* Предраг Ајтиќ
2 Борбени дејства
Оваа бригада заедно со Петтата и Шестата бригада учествувала во борбените акции во реонот на Поречието, како и во вториот напад на Кичево и во расчистување на теренот, како и во борбите кај Струга и Охрид.
На 28 август 1944 година извршила напад врз пограничниот бугарски участок во село Здуње. Во борбата биле вклучени и бугарски авиони кои постојано бомбардирале и отворале митралески оган. Во борбата загинал и заменик командантот на Прилепската бригада Илија Игески, заедно со десетина други партизани од Поречката и Прилепската бригада. Поречката бригада кај Дреновец нанела загуба од дваесет бугарски војници, а над триесет биле ранети а поголем број заробени. Водела борби против германската борбена група Гулман и Пабс кај селата Марул, Алданци, Веселчани на 11 до 16 септември, Мажучиште, Страгомишта, Ново Село и Жубрино на 8 и 9 октомври 1944 година.
Во кичевското село Миокази била дополнета со еден баталјон од Првата македонска бригада и борци од Осумнаесеттата македонска дополнителна бригада и била преименувана во ''Петнаесетта македонска народноослободителна бригада'' во состав на Четириесет и осмата македонска дивизија на НОВЈ на 25 септември..
Продолжила со борби кај селата Мислешево и Мороишта во Струшко во периодот од 29 октомври до 5 ноември 1944 година, со ноќен напад на Струга на 30 и 31 октомври, борби кон Охрид на 2 ноември, и кај селото Подмоље на 7 и 8 ноември 1944 година. По тешките борби кај Кичево и селот Зајас (15-18 ноември), на 18 ноември учествувала во ослободувањето на Гостивар и наскоро била расформирана, а боречкиот состав влегол главно во составот на Седмата македонска ударна бригада на Четириесет и втората македонска дивизија од Петнаесеттиот македонски корпус на НОВЈ, кој потоа се борел на Сремскиот фронт.
Мерхави Кудус

Мерхави Кудус Гебремедин (|Merhawi Kudus Ghebremedhin; р. ) — еритрејски професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата .
Бил вклучен во почетниот состав на екипата за Тур де Франс 2015, станувајќи еден од првите двајца црни Африканци кои возеле на Тур, заедно со колегата и сонародникот Даниел Теклехајманот. Со 21 година, Кудус бил и најмладиот возач на трката. Бил именуван во почетниот состав за Џиро д’Италија 2016.
1 Достигнувања
;2012
: 6. Краен пласман Трка околу Руанда
::1. етапа
;2013
: 1. Планински пласман Ла Тропикал Амиса Бонго
: Африкански друмски првенства
::2. Друмска трка под 23 години
::3. Друмска трка
: 2. Краен пласман Трка околу Еритреја
::1. Етапа 4
: 2. Краен пласман Вуелта Сиклиста а Леон
::1. Пласман за млад возач
: 6. Круг Асмара
: 8. Краен пласман Фенкил Челинџ
;2014
: 2. Краен пласман Тур де Лангкави
: 3. Краен пласман Трка Мзанси
: 5. Краен пласман Рут ди Суд
::1. Пласман за млад возач
;2015
: Африкански друмски првенства
::1. Екипен хронометар
::5. Хронометар
::9. Друмска трка
: 10. Џиро дел’Емилија
: 10. Трофео Сера де Трамунтана
;2016
: 3. Национално хронометарско првенство
: 6. Трофео Сера де Трамунтана
: 9. Краен пласман Трка околу Оман
;2017
: 3. Национално друмско првенство
: 4. Краен пласман Трка околу Оман
::1. Пласман за млад возач
: 9. Краен пласман Вуелта а Бургос
: 9. Краен пласман Волта а ла Комунитат Валенсијана
;2018
: 1. Национално друмско првенство
: 7. Краен пласман Вуелта а Бургос
: 9. Краен пласман Трка околу Оман
;2019
: 1. Краен пласман Трка околу Руанда
::1. Етапа 2
::1. Етапа 3
: 3. Национално хронометарско првенство
: 3. Краен пласман Трка околу Турција
: 8. Џиро ди Тоскана
1.1 Распоред на резултатите на големите трки
Голема трка, 2014, 2015, 2016, 2017, 2018
Џиро, —, —, 37, —, —
Тур, —, 84, —, —, —
Вуелта, 92, —, 38, СО, 31
СО = се откажал; — = не учествувал
Периг Кеменер

Периг Кеменер (|Perrig Quéméneur; р. ) — француски професионален друмски велосипедист, кој вози за професионалната континентална екипа .
1 Достигнувања
;2006
: 3. Краен пласман Тур ди От Анжу (под 23 години)
;2007
: 1. Гран при де ла вил де Биксерол
;2015
: Тур де Франс
:: Награда за борбеност на етапа 6
1.1 Распоред на резултатите на големите трки
Голема трка, 2010, 2011, 2012, 2013, 2014, 2015, 2016, 2017
Џиро, —, —, —, —, 80, —, —, —
Тур, —, 151, —, —, 83, —, —, 106
Вуелта, 100, —, —, —, —, —, 74, —
СО = се откажал; — = не учествувал
Црква „Св. Петка“ - Лазарополе

Црква „Св. Петка“ - Лазарополе — една од неколкуте цркви во мијачкото село Лазарополе. Се наоѓа во длабока шума во непосредна близина на селото, во правец на запад.
Црквата била изградена во 1908 година од страна на лазарополецот Јосиф Аврамов Куноски, а во текот на 2004 година била целосно обновена од страна на црковниот одбор на селото.
1 Пристап
Црквата е пристапна со патека која почнува од самото село, продолжува кон месноста Крс, а потоа патеката започнува да се симнува кон Тресонечка Река. Патеката поминува низ падини, а подоцна навлегува во шума, каде што е сместена и самата црква. До црквата се наоѓа чешма, која постојано тече, без разлика на годишното време. Водата од чешмата се верува дека лекува заболувања од очите.
2 Историја
Црквата е изградена на 26 јули 1908 година од страна на Јосиф Аврамов Куноски, што може да се прочита од ктиторскиот натпис над влезот на црквата. Според раскажувања на жителите во селото, црквата е изградена откако го сонил сонот, во кој му се претскажало дека покрај лековитата вода треба да изгради црква.
Црквата била целосно обновена во 2004 година. Била зајакната со ископување на помошни темели со нови тротоари, а добила и нов покрив. Во текот на обновата била обновена и самата чешма пред црквата.
3 Галерија
4 Поврзано
* Дебарско архијерејско намесништво
* Дебарско-реканска парохија
* Тресонче
Даблинци (книга)

Даблинци (англиски: ''Dubliners'') - збирка раскази на ирскиот писател Џемс Џојс.
1 Изданија на македонски јазик
Збирката раскази „Даблинци“ е преведена и на македонски јазик.
1.1 Издание на „Македонска книга“ и „Мисла“ од 1989 година
Книгата е објавена во 1989 година, во превод на Томе Момировски. Збирката била заедничко издание на издавачките куќи „Македонска книга“ и „Мисла“, како дел од библиотеката „Светска книжевност“. Книгата има 168 страници и е каталогизирана во НУБ „Климент Охридски“, Скопје, а ја поседува меѓународната ознака ISBN 86-369-0054-9 и ISBN 86-15-00095-6. Книгата била отпечатена во печатницата „Просвета“ од Куманово. Ликовното уредување го направиле Коста Бојаџиевски и кочо Фидановски, а коректор била Соња Димковска.
2 Содржина
Збирката содржи осум раскази:* Сестри
* По трките
* Двајца заводници
* Облаче
* Преписи
* Болен настан
* Милост божја
* Мртви
Список на реки во Романија

Ова е список на најдолги реки во Романија кои течат целосно или делумно во земјата.
1 Најдолги реки во Романија
Наведената должина го претставува само делот од реката што се наоѓа во Романија.
Име на реката, Должина (км), Слив (км<sup>2</sup>)
Дунав, 1.075, —
Муреш, 761, 28.310
Прут, 742, 11.990
Олт, 615, 24.050
Сирет, 559, 42.890
Јаломица, 417, 10.350
Сомеш, 376, 15.740
Арџеш, 350, 12.550
Жиу, 339, 10.080
Бузау, 302, 5.264
Дамбовица, 286, 2.824
Бистрица, 283, 7.039
Жижија, 275, 5.757
Голема Трнава, 246, 6.253
Тамиш, 244, 5.673
Кришул Алб, 234, 4.240
Ведеја, 224, 5.430
Молдова, 213, 4.299
Б’рлад, 207, 7.220
Мала Трнава, 196, 2.071
Прахова, 193, 3.738
Њажлов, 186, 3.720
Олтец, 185, 2.663
Мал Сомешул, 178, 3.773
Сучава, 173, 2.298
Бегеј, 170, 2.362
Арјеш, 166, 3.005
Тротуш, 162, 4.456
2 Поврзано
* Список на планини во Романија
* Географија на Романија
Кевин Картер

Кевин Картер (13 септември 1960 &ndash; 27 јули 1994) е фотограф од Јужна Африка и член на „Клубот Бенг-Бенг“ (Bang-Bang Club). Добитник е на Пулицерова награда за фотографирање на глад во Судан, во 1993 година. Извршил самоубиство на 33 годишна возраст. Неговиот живот е прикажан во филмот од 2010 година, ''Клубот Бенг-Бенг'', во кој го игра Тејлор Кич.
1 Детство
Кевин Картер е роден во Јоханесбург, Јужна Африка. Пораснал во семејство од средна класа, во населба со белци. Како дете, повремено гледал полициска рација во која биле апсени црнците кои нелегално ќе влезеле во таа населба. Неговите родители биле католици.
Откако завршил средно школо, Картер влегол во армијата на Јужна Африка, каде четири години слуќел во авијација. После бомбашкиот напад во Преторија во 1983 година, тој решил да биде фотограф и новинар.
2 Фотографска кариера
Картер започнал да работи како фотограф за спорт на викенди во 1983 година. Во 1984 година, започнал да работи за весникот „Ѕвезда“ (The Star), каде најчесто ја фотографирал бруталноста на апартхејдот.
Картер бил првиот кој фотографирал јавно погубување во Јужна Африка, кон средина на 1980-те години. Подоцна за тие фотографии изјавил: „Јас бев ужаснат од она што го правеа. Но, потоа луѓето почнаа да зборуваат за фотографиите, и сфатив дека не е лошо да се биде сведок на нешто толку стравично.“
3 Фотографијата од Судан
Во март 1993 година, додека бил на патување низ Судан, Картер го местел апаратот да фотографира дете кое лази до центарот со храна, кога во близина слетал лешинар. Картер изјавил дека негова работа била само да фотографира, а потоа заминал, бидејќи му било речено да не ги допира гладните деца поради можност од зараза.
Фотографијата ја продал на ''Њујорк Тајмс'', и првпат е објавена на 26 март 1993 година, а потоа е преобјавувана и во други весници низ светот. Илјадници луѓе се јавувале во редакцијата на весникот за да прашаат за судбината на детето, а одговорот бил дека не се знае дали детето преживеало. Во април 1994 година, Кевин Картер за оваа фотографија добил Пулицерова награда.
Антони Делаплас

Антони Делаплас (|Anthony Delaplace; р. ) — француски професионален друмски велосипедист, кој моментално вози за професионалната континентална екипа .
1 Кариера
Делаплас бил јуниорски друмски првак во 2007 година. Го имал својот прв настап на некоја голема трка на Тур де Франс 2011, каде бил најмлад возач, и завршил на 135. место во генералниот пласман.
Делаплас ја напуштил екипата на крајот на сезоната 2013 и се приклучил на за сезоната 2014.
2 Достигнувања
;2007
: 1. Национално јуниорско друмско првенство
;2010
: 1. Етапа 2 Тур де л’Авенир
: 6. Краен пласман Гран при ди Португал
: 9. Париз-Троа
;2011
: 1. Полинорманд
: 2. Краен пласман Букл де л’Олн
: 2. Ла Руе Туранжел
: 4. Гран при Пино Черами
: 8. Краен пласман Тур де Бретањ
;2012
: 1. Пласман за млад возач Етоал де Бесеж
;2013
: 9. Краен пласман Тур ди Лимузен
::1. Пласман за млад возач
;2014
: 2. Дуо Норманд (со Арно Жерар)
: 5. Краен пласман Сиркут де ла Сарт
: 8. Полинорманд
: 9. Краен пласман Букл де ла Мајен
::1. Спринтерски пласман
;2015
: 3. Класик Лоара Атлантик
: 9. Краен пласман Ла Тропикал Амиса Бонго
: Тур де Франс
:: Награда за борбеност на етапата 7
;2016
: 3. Краен пласман Ла Тропикал Амиса Бонго
: 8. Дуо Норманд (со Арно Жерар)
: 9. Краен пласман Етоал де Бесеж
: 10. Тур ди Дуа
: Тур де Франс
:: Награда за борбеност на етапата 1
;2017
: 1. Дуо Норманд (со Пјер Лик Перишон)
: 1. Етапа 1 Тур де Норманди
: 9. Хроно де Насионс
: 10. Класик Сид Ардеш
: 10. Краен пласман Тур де л’Ен
;2018
: 7. Копа Уго Агостони
: 9. Краен пласман Сиркут де ла Сарт
Светлата на велеградот (филм од 1931)

Светлата на велеградот (англиски: ''City Lights'') - американски филм од 1931 година, во режија на Чарли Чаплин, кој е и автор на сценариото. Главните улоги ги играат: Чарли Чаплин, Вирџинија Черил, Хари Маерс, Флоренс Ли и Ал Ернест Гарсија.
1 Содржина
Еден скитник (го игра Чаплин), скитајчи низ градот, наидува на слепа девојка (ја игра Черил) која продава цвеќиња за да се прехрани себеси и својата баба (ја игра Ли). Со последната паричка тој купува еден цвет, а девојката си помислува дека се работи за некој убав и богат господин. Подоцна, скитникот случајно се среќава со пијан милионер (го игра Маерс) кој сака да изврши самоубиство затоа што го напуштила сопругата. Скитникот го спречува во намерата и милионерот го прифаќа како свој најдобар пријател. Меѓутоа, проблемот се состои во тоа што откако ќе се отрезни милионерот воопшто не се сеќава на скитникот.
Во меѓувреме, скитникот ја посетува девојката и таму дознава дека таа ќе биде присилно избркана од куќата ако не ја плати киријата. Истовремено, тој дознава дека некој познат лекар во Виена открил лек за слепилото. Затоа, скитникот ѝ ветува на девојката дека ќе обезбеди пари за киријата и за операцијата на очите. За таа цел, тој напрвин се вработува како чистач на улиците, а еднаш се пријавува да боксува за пари, меѓутоа ја губи борбата против посилниот противник. За среќа, тој повторно се среќава со милионерот, кој го кани скитникот во својот дом и таму му ги дава парите потребни за операцијата на девојката. Но, во домот на милионерот упаѓаат криминалци, кои го онесвестуваат милионерот. Скитникот повикува полиција, но слугата на милиниерот (го игра Гарсија) го обвинува него за кражба. Така, скитникот завршува в затвор.
По излегувањето на слобода, тој скита низ градот и случајно застанува до излогот на една цвеќарница. Сопственичка на цвеќарницата е девојката, која повеќе не е слепа. На шега, таа му подава еден цвет на скитникот, но кога ќе ја допре неговата рака, дури тогаш сфаќа кој бил човекот кој цело време ѝ помагал.
Руска државна библиотека

:''Не е исто што и Руска национална библиотека''
Руска државна библиотека (|Российская государственная библиотека) — национална библиотека на Русија, сместена во Москва. Ова е најголема библиотека во земјата и четврта по големина во светот, со фонд од 17,5 милиони книги. Од 1925 до 1992 г. го носела името Државна библиотека на СССР „В. И. Ленин“ (''Государственная библиотека СССР имени В. И. Ленина'').
Библиотеката има повеќе од 275 км полици со преку 43 милиони единици, од кои 17 милиони книги, 13 милиони периодика, 350.000 партитури и звучни записи, 150.000 карти и друг материјал. Опфатени се вкупно 247 јазици, што изнесува 29% од збирката.
Помеѓу 1922 и 1991 г. во неа е поднесен барем еден примерок од секоја книга издадена во СССР, и оваа депозитна практика продолжува до денес.
1 Историја
Библиотеката е основана на 1 јули 1862 г. како првата бесплатна библиотека во Москва, под името „Библиотека на јавниот Румјанцевски музеј“ или „Румјанцевска библиотека“. Румјанцевскиот музеј бил првиот јавен музеј во Москва и ја содржел збирката на грофот Николај Румјанцев отворена за јавноста како подарок за народот. Опфаќала бројни стари ракописи и многу нумизматички и етнографски предмети, 200 уметнички слики, преку 20.000 гравури, избрани и пренесени од Ермитаж во Санкт Петербург и изложени во дворецот Пашков дом недалеку од Кремљ). На денот на отворањето, царот Александар II ја подарил сликата ''Јавлението Христово пред народот'' од Александар Иванов.
Со текот на годините, збирката се зголемувала со нови подароци од финансиски средства и предмети, од кои многу слики, старини и икони. Фондот толку се зголемил, што на почетокот на XX век е изградена посебна зграда до Пашковиот дом, во која се сместени сликите.
По Октомвриската револуција, музејот ги збогатил содржините во голема мера и се соочил недостаток на простор и финансии, бидејќи сега средствата оделе во Пушкинскиот музеј, кој ја презел неговата улога. Во 1925 г. е одлучено да се распушти Румјанцевиот музеј и неговите збирки да се распоредат по разни установи во земјата. Западноевропските уметнички дела и старини се пренесени во Пушкинскиот музеј, а Пашковиот дом бил преименуван во „Стара зграда на Руската државна библиотека“ и во неа се сместени исклучиво библиотечни материјали.
Поради потребата од многу поголема зграда, во 1930 г. започнала изградбата на новото здание на библиотеката — дело на архитектите Владимир Шчуко и Владимир Гелфрејх, кои ја проектирале неколку години пред тоа. ПРвата фаза е завршена во 1941 г., во „модернизиран неокласичен стил“, кој значајно се разликувал од строгиот модернизам на изворниот проект од 1927 г. Читалницата за 250 луѓе е довршена и отворена во 1945 г., а другите надополнувања продолжиле сè до 1960 г. Во 1968 г., зградата повторно се преполнила, поради што почнала изградба на склад во Химки, каде се префрлени весниците, научните трудови и помалку бараните книги. Првата фаза на складот е завршена во 1975 г.
Докторски ментор

Докторски ментор — академски работник што упатува аспиранти за докторско звање во научноистражувачка работа на еден факултет. Менторот помага во изборот на градиво, во обликување и уточнување на поддисциплината во која аспирантот пишува дисертација и полага испит. Студентот го одбира менторот зависно од струката и интересите, како и нивната расположливост. За ова самиот ментор треба да даде согласност за ангажманот.
Во некои земји, менторот претседава со комисијата каде студентот го брани докторатот, додека во некои менторот воопшто нема право да биде во комисијата.
Менторот обично е редовен професор, но во некои земји може да биде и вонреден професор, или пак доцент, делувајќи во со соучество на редовен професор како коментор.
1 Во Македонија
Во македонскиот високообразовен систем, менторот се бира согласно потесната област на истражување на аспирантот и е член на советот на студиската програма, и од список на ментори по програми и потпрограми, кој се објавува секоја година.
Според Правилникот за докторски студии на Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ во Скопје, менторот ги има следниве задолженија:* го советува, го насочува и го води кандидатот/студентот;
* остварува консултации со студентот;
* го упатува студентот во литературата;
* го воведува студентот во методот на решавање на проблемот кој ја третира работата и во методот на научноистражувачката работа воопшто;
* дава мислења, сугестии, забелешки и предлози во текот на изработката на дисертацијата;
* му помага на студентот за одредување на обемот, содржината и начинот на излагањата на научните резултати од дисертацијата;
* поднесува, најмалку еднаш во годината, писмен извештај до соодветниот совет на студиска програма во кој се вреднува успешноста на студентот во неговата работа;
* учествува во работата на докторските семинари и годишните конференции;
* ги реализира одлуките на органите и телата на Школата за докторски студии и на органите на Универзитетот;
* врши и други работи согласно правилникот.
1.1 Коментор
По предлог на студентот и менторот, соодветниот совет на студиската програма може да му назначи коментор на студентот од друга студиска програма, како и од друг универзитет од земјата или од странство.
2 Родословие
Кај истакнатите научни работници и општествени дејци се зборува за „академско“ или „научно родословие“, кој ја проследува лозата на менторство. Така, на пример, меѓу математичарите, Јохан Фридрих Пфаф му бил ментор на Карл Фридрих Гаус, кој му бил ментор на Кристијан Лудвиг Герлинг — ментор на Јулиус Пликер — ментор на Феликс Клајн — ментор на Фердинанд фон Линдеман, кој пак му бил ментор на Давид Хилберт итн.
3 Поврзано
* Докторат
* Академско звање
Модерни времиња (филм од 1936)

Модерни времиња (англиски: ''Modern Times'') - американски филм од 1936 година, во режија на Чарли Чаплин, кој е и автор на сценариото. Главните улоги ги играат: Чарли Чаплин, Полет Годар, Хенри Бергман, Тајни Сандфорд и Ал Ернест Гарсија. Филмот трае 87 минути и бил снимен во црно-бела техника и со моно-звук. Во 2007 година, Американскиот филмски институт (''American Film Institute'') го поставил филмот на 78. место на списокот на најдобрите филмови на сите времиња.
1 Содржина
Еден фабрички работник (го игра Чаплин) никако не може да го фати ритамот на производната лента. Темпото на работата е убиствено, а директорот (го игра Гарсија) ги надгледува сите работници, со цел да ја зголеми продуктивноста. Не можејќи да го издржи притисокот, работникот полудува. По излегувањето од болницата, тој случајно се наоѓа меѓу демонстранти и по грешка ќе биде уапсен. Во затворот, сосема случајно, тој успева да го спречи бунтот на затворениците и да ги спаси полицајците, по што ужива посебен третман во затворот. Набргу, него го ослободуваат и му даваат препорака со која може лесно да најде работа. Најпрвин, тој се пријавува во бродоградилиштето, кое веднаш го напушта, предизвикувајќи голема штета. Не можејќи да се снајде во цивилниот живот, тој прави сè да се врати во затворот. Така, скитајќи низ градот, тој се пријавува себеси како крадец, со намера да ја спаси една сиромашна девојка (ја игра Годар), која станала бездомник откако нејзиниот татко бил убиен.
Двајцата се уапсени, но успеваат да избегаат од полициското возило. Потоа, тие наоѓаат една напуштена колиба во која се населуваат, со намера да најдат работа и да оформат семејство. Тој повторно се вработува во фабриката во која работел порано, но за време на штрајкот на работниците, тој случајно повредува еден полицаец, така што повторно е уапсен и затворен. Девојката, пак, успева да најде работа како танчерка во една кафеана, а по излегувањето од затворот, таму се вработува и фабричкиот работник. Меѓутоа, во кафеаната доаѓаат полициските детективи, кои имаат налог да ја уапсат девојката. Девојката и фабричкиот работник успеваат да им побегнат на детективите и заедно заминуваат во потрага по поубав живот.
Париска конвенција за заштита на индустриската сопственост

Париската конвенција за заштита на индустриската сопственост, потпишана во Париз на 20 март 1883, била една од првите меѓународни договори за интелектуалната сопственост. Со неа е воспоставена Унија за заштита на индустриската сопственост. Конвенцијата сѐ уште е во сила.
1 Поврзано
* Светска организација за интелектуална сопственост (СОИС)
Чукотски Полуостров

Чукотски Полуостров (|Чуко́тский полуо́стров) или Чукотка (ru) — полуостров на крајниот североисток на Русија и најисточниот полуостров на Азија, кој на исток завршува со ’ртот Дежњов кај селото Уелен. Се граничи со Чукотското Море на север, Беринговото Море на југ и Беринговиот Проток на исток. Административно припаѓа во Чукотскиот автономен округ.
Полуостровот е именуван во 1728 г. од Витус Беринг, кој го нарекол по месниот народ Чукчи.
Најзастапени стопански гранки се рударството (калај, олово, цинк, злато и јаглен), ловот, одгледувањето ирваси и риболовот.
1 Домородно население
Домородни народи на полуостровот се Чукчите, Јуитите, Сирениците, Корјаците, Чуванците, Евените и Јукагирите, кои традиционално се хранеле со сирова риба и месо од ирваси. Со индустријализацијата, бројот на ирвасите значајно се намалил, приморувајќи ги да ја заменат здравата исхрана со преработена храна која предизвикува недостаток од витамини и минерали.
2 Поврзано
* Чукотско Море
* Чукотски јазици
* Чукотски автономен округ
* Сјуард — полуостров во Алјаска спротива од Чукотка
Хуа Мулан

Хуа Мулан (кинески: 花 木蘭) — легендарен женски воин од Јужните и Северните династии (420 — 589) на Кина, која првично била опишана во балада позната како ''Баладата на Мулан'' (кинески: 木蘭 辭). Во баладата, Хуа Мулан го презела местото на нејзиниот остарен татко во војска. Таа била позната по боречките вештини кои ги практикувала и поради нејзината надареност со мечот. Таа се бореше дванаесет години и била сметана за меродавна, но таа одбила каква било награда и се вратила во својот роден крај.
Томое Гозен

Томое Гозен (巴 御前) (1157 -1247), била женски самурај (она-бугејша) за време на крајот на 12 век, позната по нејзината храброст и сила. Се верува дека таа се борела во и ја преживеала Генпеј војната (1180-1185).
Талига

Талига или Талега — град и општина во граничната област меѓу Португалија и Шпанија. Како и Олвенса, Талига е дел од покраината Бадахос, во шпанската автономна заедница, Екстремадура, иако е оспорена и непризнаена од страна на Португалија, која смета дека Талига е ''де јуре'' дел од окупираната општина Олеванса во 1801 година.
Под португалско владение, Талига била ''фрегезија'' во општината Оливенса. Станала независна општина во 1850 година, под шпанско владение.
Пјер Лик Перишон

Пјер Лик Перишон (|Pierre-Luc Périchon; р. ) — француски професионален велодромски и друмски велосипедист, кој вози за професионалната континентална екипа .
1 Кариера
Перишон настапува како професионалец од почетокот на сезоната 2012, потпишувајќи договор со екипата во август 2011 година.
Перишон бил член и на аматерските екипи Сен Вилбас ЦЦ и СКО Дижон. Завршувајќи високо во пласманот на неколку домашни трки во текот на неговата кариера, Перишон ја освоил својата прва трка од Европската турнеја на UCI во април 2012 година, со победа на трката Париз-Камемберт. Напаѓајќи на 45 километри пред целта во Камемберт, Перишон го освоил спринтот на тројца велосипедисти на целта пред возачот на Сирил Беси и возачот на Жан Марк Бидо. Бил вклучен во почетниот состав за Тур де Франс 2015 и за Тур де Франс 2016.
2 Достигнувања
;2003
: 1. Национално јуниорско велодромско првенство во медисон
;2004
: 1. Национално јуниорско велодромско првенство во медисон
;2005
: 2. Национално јуниорско велодромско првенство во бодовна трка
;2006
: 2. Национално велодромско првенство во бодовна трка под 23 години
;2007
: 3. Национално велодромско првенство во медисон
: 3. Национално велодромско првенство во бодовна трка под 23 години
;2008
: 2. Тур ди Шароле
: 2. Национално велодромско првенство во медисон
;2009
: 1. ГП Бланжи
: 3. Тур ди От Бери
: 7. Краен пласман Тур Алзас
: 8. Париз-Тур за младинци
;2010
: 1. Боври ла Форе
: 1. Етапа 3 Тур де Франше Комте
: 5. Краен пласман Рона Алпи Изер
;2011
: 1. Краен пласман Ле Букл де л’Артоа
: 1. ГП Бланжи
: 1. Етапа 5 Тур Ниверне Морван
: 2. Краен пласман Тур ди Лоар ет Шер
::1. Етапа 2
: 2. Национално велодромско првенство во бодовна трка
;2012
: 1. Париз-Камемберт
: 9. Краен пласман Етоал де Бесеж
;2013
: 7. Краен пласман Тур де Бретањ
::1. Етапа 7
: 7. Тро-Бро Леон
;2014
: 4. Тро-Бро Леон
;2015
: 5. Тро-Бро Леон
: Тур де Франс
:: Награда за борбеност на етапа 14
;2016
: 1. Етапа 3 Тур де Савоја Монблан
: 9. Краен пласман Џиро ди Тоскана
;2017
: 1. Дуо Норманд (со Антони Делаплас)
: Тур де Савоја Монблан
::1. Планински пласман
::1. Етапа 5
: 4. Национално друмско првенство
: 5. Краен пласман Три дена Де Пане
;2018
: 1. Полинорманд
: 8. Европско друмско првенство
: 9. Тур ди Дуа
Бора-Хансгрое

Бора-Хансгрое (|Bora-Hansgrohe; кратенка според UCI: BOH) — германска професионална велосипедска друмска екипа, која настапува во рамките на Светската турнеја од 2017 година.
До 2016 година настапувала како професионална континентална велосипедска екипа. Била основана во Германија во 2010 година.
Кон крајот на јуни 2016 година, неколку дена пред Тур де Франс 2016, екипата објавила дека од 2017 година, екипата ќе го промени своето име во Бора-Хансгрое. Хансгрое е производител за бањи, кој претходно спонзорирал екипи во велокрос.
1 Состав на екипата
1.1 2015
Велосипедисти во рамки на екипата се следниве:
Бадахос (покраина)

Бадахос (|Provincia de Badajoz) — покаина во автономната заедница Екстремадура, западна Шпанија. Се граничи со покраините Касерес на север, Толедо, Сиудад Реал на исток, Кордоба на југоисток, Севиља и Уелва на југ, и Португалија на запад.
Со површина од , ова е најголемата покраина во Шпанија. и е поретко населена од другите покраини. Според пописот од 2010 г., населението брои 692.137 жители. Главен град е Бадахос.
1 Историја
Подрачјето на покраината уживало просперитет за време на Римското Царство кога Мерида била меѓу главните центри во Хиспанија. Со завршувањето на визиготскиот период и навлегувањето на Маврите, династијата Ибн ел-Афатас во Бадахос воспоставила значаен културен и научен центар. Многу од морепловците кои го освојувале Новиот Свет биле од оваа покраина.
2 Географија и клима
Иако има повеќе делови на Бадахос со пониски ридски венци, површината е претежно пуста, со еднолични рамни или благо накосени предели. Најважна река е Гвадијана, која го пресекува северот на покраината во превец исток-запад и има голем број притоки; сепак, реката е полноводна само во некои делови од годината, па затоа често може да се преминува без пловило. Климата е континентална, со мошне топли лета и студени зими и силни западни и северозападни ветришта на рамнините. Растителноста е типично средоземна.
3 Административна поделба
Покраината е поделена на 134 општини. Покрај градот Бадахос, поважни населени места се Алмендралехо, Асуага, Дон Бенито, Херес де лос Кабаљерос, Мерида, Сафра, Монтихо и Виљануева де ла Серена. Има и традиционални окрузи (''комарки'') кои немаат административна улога: Ла Сиберија и Љанос де Оливенса. Главниот град Бадахос е Најважен стопански и трговски центар во покраината.
4 Посетителски знаменитости
Најважни стопански гранки во Бадахос се туризмот и земјоделството. Најпосетувани места се градот Бадахос со тврдината, Фрехенал де ла Сиера, Херес де лос Кабаљерос, Љерена, Мерида, Оливенса, Аланхе, Албуркерке и Алмендралехо. Месната кујна е позната по јадења како див зајак, еребица и разни свински производи.
Значајни знаменитости во Мерида се римскиот театар, Националниот музеј на римска уметност и тврдината (''алкасаба''). Во Бадахос, од значење се градската тврдина и споменикот на Ибн Мерван.
5 Поврзано
* Список на општини во Бадахос
* Екстремадура
6 Наводи
*
Кинг-Конг (филм од 2005)

„Кинг-Конг“ (англиски: ''King Kong'') — американски филм од 2005 година, во режија на Питер Џексон, кој е автор и на сценариото, заедно со Френ Волш и Филипа Бојенс. Главните улоги ги играат: Наоми Вотс, Адриен Броди, Џек Блек, Колин Хенкс, Џејми Бел, Лобо Чен, Кајли Чендлер, Енди Серкис итн. Филмот имал дури 80 номинации, а освоил 43 разни награди. Во 2006 година, филмот освоил три награди „Оскар“.
1 Содржина
Дејството на филмот се одвива во 1933 година. Карл Денам (го игра Блек) бара необична локација за снимање на својот филм и затоа ја носи филмската екипа на мистериозниот Остров на Черепите. Таму, живее џиновскиот мајмун Конг, кој набргу ја напаѓа екипата и ја грабнува главната глумица Ен Дероу (ја игра Вотс). На почетокот, таа е уплашена, мислејќи дека дивото суштество ќе ја повреди, но набргу сфаќа дека мајмунот покажува силна наклонетост кон неа. Кога Ен ќе се обиде да побегне од него, таа запаѓа во голема опасност, но Конг го жртвува својот живот и ја спасува, борејќи се со неколку диносауруси.
Во меѓувреме, момчето на Ен, Џек Дрискол (го игра Броди) тргнува во потрага по Ен и успева да ја пронајде и да ја спаси. Конг ги следи, но запаѓа во стапицата поставена од Карл, кој планира да го фати ѕверот и да го однесе во Њујорк, привлечен од големата заработка што би можел да ја оствари. Користејќи хлороформ, Карл и остатокот од екипата успеваат да го заробат Конг. Во Њујорк, него го покажуваат како осмото светско чудо, но за време на претставата Конг успева да се ослободи од синџирите и излегува на улиците, барајќи ја Ен. Целиот град е во паника и војската тргнува во потрага по Конг. За неговото бекство дознава и Ен, која му се придружува. Со неа, Конг се качува на највисоката зграда, но со помош на воените авиони, војската го убива мајмунот.
Список на политички партии во Азербејџан

Азербејџан има повеќепартиски систем, доминирана од една водечка партија – Нова Азербејџански партија.
1 Парламентарно претставени партии
Партија, Места вопарламентот (2015), Идеологија
Нови Азербејџан, 70, Либерален конзервативизам
Партија на граѓанската солидарност, 2, Ационален конзервативизам
Азербејџански партија на социјалниот просперитет, 1
Партија на граѓанското единство, 1
Партија за демократско просвета, 1
Партија на големиот ред, 1
Партија на Мајката Родина, 1
Движење за национално преродба, 1
Азербејџански партија на демократските реформи, 1
Азербејџански социјалдемократска партија, 1, Социјалдемократија
Единство, 1
Партија на вкупно азербејџански народен фронт, 1
''независни'', 42
2 Поврзано
*Политика на Азербејџан
Лангелсхајм

Лангелсхајм (|Langelsheim) — град во округот Гослар, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
1 Географија
Градот е сместен помеѓу реката Инерсте и нејзината притока Гране, на северните падини на планинскиот масив Харц и истоимениот национален парк, на околу 8 километри северозападно од градот Гослар.
1.1 Градски единици
* Астфелд
* Бределем
* Лангелсхајм
* Лаутентал
* Волфсхаген во Харц
2 Историја
Местото некогаш било наречено Лангенице (''Langenizze'') кое се развило од тврдина на планината Канштајн во век, која била подигната од Отонската династија. Лангелсхајм бил место на стари леарници, првпат забележани во век, каде рудата од Рамелсбершките рудници била топена.
3 Меѓународни односи
3.1 Збратимени градови
Лангелсхајм е збратимен со следниве градови:
* Емен, Холандија
4 Познати луѓе
* Хајнрих Штајнвег — градител на пијано
* Јан Асман — египтолог
* Ханс-Вернер Боте — филозоф и неврохирург
* Тимо Розе — режисер и музичар
Ендорфин

Ендорфин — вид невротрансмитер.
1 Опис
Ендорфинот се создава во нервните клетки и ги пренесува информациите од една до друга нервна клетка. Според некои процени, ендрфинот е од 50 до 100 пати појак од опиумот. Тој не се излачува константно во организмот, туку се создава во состојби кои се болни, стресни или многу пријатни. На пример, при јадење лути пиперки, се создава големо количество ендорфин за да се намали лутината што се чувствува во устата и во желудникот. Ендорфинот не е поврзан со чувството на задоволство, а за да го има постојано во организмот би требало човекот да прави нешто што е многу пријатно или нешто што е многу непријатно. На пример, со постојано долготрајно вежбање (на пример, по 4 часа дневно) може да се зголеми нивото на ендорфин, но притоа вежбањето треба да биде напорно, до границата на болката.
2 Функции
Ендорфинот делува слично на опијатите - морфиум, опиум или хероин. Тој ја намалува болката и предизвикува чувство коешто е слично на она додека јадеме чоколада, но исто така предизвикува и еуфоричен ефект. Ендорфинот му ја дава силата на организмот во ситуација кога човекот е тешко повреден, така што е многу важен за преживување во опасни ситуации. Исто така, недорфинот е одговорен за задоволството што го чувствуваме кога јадеме слатка храна, на пример, чоколада, при што тој делува веднаш.
Фортунео-Самсик

Фортунео-Самсик (|Fortuneo-Samsic; кратенка според UCI: FVC) — француска професионална велосипедска друмска екипа со седиште во Рен, Франција и учествува на континенталните трки.
Екипата била основана во 2005 година, а од 2013 година главен спонзор бил Сеше анвиронман, француско претпријатие за одлагање на ѓубре.
За 2016 & 2017 екипата ќе биде преименувана во Фортунео - Витал Консепт.
1 Состав на екипата
Мариборски универзитет

Мариборски универзитет — втор најголем и втор најстар универзитет во Словенија, по Љубљанскиот универзитет. Седиштето на универзитетот се наоѓа во некогашната градска штедилница на плоштадот „Сломшек“ во Марибор.
Прв ректор на Универзитетот во Марибор е проф. д-р Владимир Брачич. Моментално (од 2015 година) со универзитетот управува проф. д-р Игор Тичар.
1 Историја
Мариборскиот универзитет е основан во 1975 година, а неговите почетоци потекнуваат уште од 1859 година, кога по иницијатива на првиот мариборски епископ Антон Мартин Сломшек била основана Високата богословска школа. Повеќето високи школи, кои станале основа за подоцнежниот универзитет, се оформиле кон крајот на 50-те години и почетокот на 60-те години од век. Во 1959 година биле основани Високата комерцијална школа и Високата техничка школа, во 1960 година Високата агрономска школа, Високата правна школа и Високата стоматолошка школа, во 1961 година, пак, Педагошката академија. Тогаш во Марибор започнал да излегува и студентскиот весник ''Катедра'', кој излегувал сѐ до 1994 година. Свеченото прогласување на Мариборскиот универзитет било на 19 септември 1975 година.
Зградата на ректоратот на плоштадот „Сломшек“ била темелно реновирана во периодот од 1995 до 2000 година, според проектот на архитектот Борис Подрека. Заедно со реконструкцијата беше изграден и нов внатрешен двор. Пред зградата се поставиле четири скулптури на значајни личности поврзани со овој регион, кои ја оформуваат т.н. „алеја на великаните“: Фран Миклошич, Матија Мурко, Херман Поточник и Павел Турнер.
2 Ректори
Од оформувањето во 1975 година до денес, Мариборскиот универзитет го воделе 8 ректори, хронолошки:
* Владимир Брачич (1975-1979),
* Дали Ѓонлагиќ (1979-1983),
* Дане Мелауц (1983-1987),
* Алојз Крижман (1987-1993),
* Лудвик Топлак (1993-2002),
* Иван Розман (2003-2011),
* Данијел Реболј (2011-2015),
* Игор Тичар (2015-денес).
3 Членки на универзитетот
Денес Мариборскиот универзитет го сочинуваат 17 факултети:
* Машински факултет
* Медицински факултет
* Педагошки факултет
* Правен факултет
* Факултет за безбедносни науки (во Љубљана)
* Факултет за градежништво, сообраќајно инженерство и архитектура 
* Факултет за економија и бизнис 
* Факултет за електротехника, компјутерски науки и информатика
* Факултет за енергетика
* Факултет за здравствени науки
* Факултет за земјоделство и биосистемски науки
* Факултет за логистика (во Цеље и Кршко)
* Факултет за организациски науки (во Крањ)
* Факултет за природни науки и математика
* Факултет за туризам (во Брежице)
* Факултет за хемија и хемиска технологија
* Филозофски факултет
Покрај нив, во составот на универзитетот работат и две придружни членки:
* Универзитетска библиотека Марибор
* Студентски домови Марибор
4 Организациски единици
Под универзитетот спаѓаат и:
* Компјутерски центар на Универзитетот во Марибор
* Универзитетски спортски центар Леон Штукељ
5 Наводи
6 Надоворешни врски
*
Соборени светла

Соборени светла или средни светла – делови од возилата кои служат за осветлување и се користат за осветлување на патот ноќе или во услови на намалена видливост. Истите служат и возилата да бидат лесно забележливи од другите учесници во сообраќајот.
1 Користење
Во сообраќај на пат, дење и ноќе, за време на управување со возилото, возачот на возилото задолжително треба да ги има запалено најмалку соборените светла за осветлување на патот.
Предвиденото користење на соборените светла и дење е со цел зголемување на безбедноста во сообраќајот. За зголемување на безбедноста на патиштата Европската комисија дала препорака сите возила произведени после 2011 година да бидат опремени со дневни светла. Во Македонија употребата на дневни светла не е законски регулирана.
Користење на дневни светла (соборените или посебните дневни светла) е задолжително покрај другите и во следниве земји (нецелосен список): Австрија, Бугарија (од 1 ноември до 1 март), Данска, Естонија, Исланд, Италија, Канада, Кипар, Летонија, Литванија, Македонија, Молдавија, Норвешка, Полска, Словенија, Србија, Унгарија, Финска, Црна Гора, Чешка, Швајцарија и Шведска.
2 Поврзано
* Фар(автомобил)
* Долги светла
* Магленки
* Дневни светла
* Ноќно возење
Долги светла

Долги светла – делови од возила кои се користат за осветлување и им овозможуваат на возилата да се движат ноќе или во случај на слаба видливост. Овие делови овозможуваат да се осветли патот пред возилото колку што е можно подалеку. Тие се комплементарни на соборените светла.
1 Користење
Долгите светла се користат вон населени места и кога на патот нема други учесници во сообраќајот.
Возачот на моторно возило е должен наместо долгите светла за осветлување на патот да ги употребува соборените светла:* при разминување со друго возило долгите светла треба да се заменат со соборените светла за да се избегне заслепување на возачот од спротивната насока. Замената треба да се направи на доволна оддалеченост пред разминувањето за да не им пречи на другите учесници во сообраќајот, но секако 200 м пред разминувањето.
* за времето додека на кратко растојание се движи зад друго возило, во таква положба што со долгите светла на своето возило го заслепува возачот на возилото пред себе.
* за времето додека со возилото минува покрај пешаци.
2 Поврзано
* Фар(автомобил)
* Соборени светла
* Магленки
* Дневни светла
* Ноќно возење
Калинка

Калинка (, позната и како: нар) — листопадна овошна грмушка или мало дрво од семејството на врбиците (''Lythraceae'') висока од 5 до 8 м. Во Македонија калинката е особено застапена и најмногу расте во југоисточните краишта со влијание на средоземната клима, посебно во Валандовско, Дојранско, Гевгелиско.
1 Морфологија
Грмушка или мало дрво кое расте ({cvt | 5 | до | 10 | m високо, калинката има повеќе шилести гранки и е исклучително долга, со неколку примероци во Франција кои преживуваат 200 години.''P. granatum'' може да биде долга и широка. долга и подолжна, сјајна, тесна триаголник, цела,
ФК Кротоне

ФК Кротоне е италијански фудбалски клуб со седиште во градот Кротоне, Калабрија. Во моментов се натпреварува во најсилната лига по ранг во Италија, Серија А.
Клубот е основан во 1910 година, под името ''Социета Спортива Кротоне''. Инаку, моменталната сезоната 2016-2017 е прва историска за Кротоне во Серија А. Претходно клубот се натпреварувал во Серија Б 12 сезони, како и во пониските лиги во Италија во кои ги има поминато највеќето години од своето постоење.
Боите на клубот се темносина и црвена. Својте домашни натпревари Кротоне ги игра на стадионот Ецио Шида.
1 Стадион
Својте домашни натпревари Кротоне ги игра на стадионот Ецио Шида, именуван по истоимениот фудбалер на Кротоне кој починал прерано за време на едно гостување на клубот. Овој фудбалски стадион е дом на клубот од неговата инаугурација во 1946 година и моментално е со капацитет од 16,640 седечки места. Досега стадионот двапати бил реновиран првпат во 2000 година, а потоа и во 2016 година непосредно по промоцијата на клубот во Серија А.
2 Играчи
2.1 Моментален состав
''Сезона 2016-2017''
2.2 Рекордери
Статистиката е ажурирана на 29 ноември 2016
+Играчи со најмногу одиграни натпревари за Кротоне
Место, Име на играчот, Натпревари
1, Антонио Галардо, 401
2, Алфредо Кардинале, 207
3, Пјетро Де Џорџо, 201
4, Франческо Роси, 200
5, Роберто Голфарини, 196
6, Дино Паолини, 183
7, Сандро Поркија, 172
8, Доменико Џампа, 168
9, Џузепе Абруцезе, 157
10, Иван Франча, 154
+Играчи со најмногу постигнати голови за Кротоне
Место, Име на играчот, Голови
1, Андреа Дефлорио, 54
2, Џузепе Тортора, 38
3, Камило Чано, 30
4, Каетано Проспери Калил, 28
5, Денилсон Габионета, 27
6, Алесандро Амбрози, 24
7, Сандро Порија, 23
8, Паоло Пирас, 22
9, Абделкадер Гезал, 22
10, Едоардо Артистико, 21
2.3 Македонски фудбалери
* Стефан Ристовски : сезона 2011-2012
Стефан Ристовски исто така е првиот фудбалер кој заиграл за некоја сениорска репрезентација како играч на Кротоне, кога на 10 август 2011 тој го направил своето деби за македонската репрезентација во пријателскиот натпревар против Азербејџан.
3 Познати тренери
* Пјетро Пазинати: 1961-1962
* Антонело Кукуреду: 1999-2000, 2000-2001
* Антонио Кабрини: 2001-2002
* Џанпјеро Гасперини: 2003-2006
* Масимо Драго: 2012-2015
* Иван Јуриќ: 2015-2016 - тренерот кој му донел на Кротоне историска промоција во Серија А.
4 Соперништва
Најголеми соперници
***
Најголеми соперништва фудбалерите и навивачите на Кротоне имаат со калабриските екипи Катанѕаро, Реџина и Вигор Ламеција.
5 Статистика
5.1 Учество во првенства
Ниво, Категорија, Учества, Деби, Последна сезона, Вкупно
1º, Серија А, 1, 2016-2017, 1
2º, Серија Б, 12, 2000-2001, 2015-2016, 12
3º, Серија Ц, 25, 1945-1946, 1977-1978, 31
Серија Ц1, 5, 1998-1999, 2007-2008
Лега Про Прима Дивизионе, 1, 2008-2009
4º, IV Серија, 5, 1952-1953, 1956-1957, 14
Интеррегионално првенство, 1, 1958-1959
Серија Д, 1, 1963-1964
Серија Ц2, 7, 1978-1979, 1997-1998
5º, Интеррегионално првенство - 2 Кат., 1, 1957-1958, 8
Интеррегионално првенство, 5, 1981-1982, 1986-1987
Државно првенство Дилетанти, 2, 1995-1996, 1996-1997