Џон Дон

Џон Дон (роден 1571 или 1572 година – починал на 31 март 1631) — англиски поет, научник, војник и секретар роден во религиозно семејство, кој подоцна станал свештеник во Англиканската црква Под кралско покровителство, тој бил назначен за декан на катедралата „Свети Павле“ во Лондон (1621–1631). Се смета за истакнат претставник на метафизичките поети. Неговите поетски дела се познати по нивниот метафоричен и сензуален стил и вклучуваат сонети, љубовни песни, религиозни песни, латински преводи, епиграми, елегии, песни и сатири. Тој е познат и по своите проповеди.
Стилот на Дон се карактеризира со брзински отворања и разни парадокси, иронии и дислокации. Овие карактеристики, заедно со неговите чести драматични или секојдневни ритми на говорот, неговата напната синтакса и неговата остра елоквенција, претставувале реакција против мазноста на конвенционалната елизабетанска поезија и адаптација на англиски јазик на европските барокни и маниристички техники. Неговата рана кариера била обележана со поезија која носела огромно познавање на англиското општество. Друга важна тема во поезијата на Дон е идејата за вистинската религија, нешто за кое тој поминал многу време размислувајќи и за кое често теоретизирал. Пишувал секуларни песни, како и еротски и љубовни песни. Тој е особено познат по својата мајсторство на метафизичките замисли.
И покрај неговото големо образование и поетски таленти, Дон живеел во сиромаштија неколку години, потпирајќи се во голема мера на богатите свои пријатели. Голем дел од парите што ги наследил за време и по образованието ги потрошил на жени, книжевни дела, хобија и патувања. Во 1601 година, Дон тајно се оженил со Ана Мор, со која имал дванаесет деца. Во 1615 година бил ракоположен за англикански ѓакон, а потоа и за свештеник, иако не сакал да прима свети ордени и го правел тоа единствено затоа што така наредил кралот. Служел како член на парламентот во 1601 и во 1614 година.
1 Животопис
1.1 Ран живот
Дон е роден во Лондон во 1571 или 1572 година, во римокатоличко семејство кога практикувањето на таа религија било нелегално во Англија. Дон бил трето од шестте деца на неговите родители. Неговиот татко, исто така по име Џон Дон, бил во брак со Елизабет Хејвуд. Тој бил од велшко потекло и бил управник на компанијата „Ironmongers“ во Лондон Сити. Тој избегнувал непожелно внимание од владата поради страв од религиозен прогон.
Неговиот татко починал во 1576 година, кога Дон имал четири години, оставајќи ја неговата мајка, Елизабет, сама со одговорноста за одгледување на децата. Хејвуд исто така потекнувала од римокатоличко семејство, била ќерка на Џон Хејвуд, драматург, и сестра на преподобниот Џаспер Хејвуд, језуитски свештеник и преведувач. Таа била правнука на Томас Мор. Неколку месеци по смртта на нејзиниот сопруг, мајката на Дон се омажила за Џон Симинџис, богат вдовец со три деца.
Дон се школувал приватно. Нема докази што го поддржуваат популарното тврдење дека го учеле језуити. Во 1583 година, на 11-годишна возраст, тој започнал да учи во Харт Хол, денес колеџ Хертфорд, Оксфорд. По три години студии таму, Дон бил примен на Кембричкиот универзитет, каде што студирал уште три години. Дон не можел да добие диплома од ниту една институција поради неговиот католицизам, бидејќи одбил да ја положи заклетвата потребна за дипломирање. Во 1591 година бил примен како студент на правното училиште „Тавис Ин“ во Лондон. На 6 мај 1592 година, бил примен во гостилницата „Линколн“, една од гостилниците на Дворот.
Во 1593 година, пет години по поразот на Шпанската армада и за време на повремената Англо-шпанска војна (1585–1604), кралицата Елизабета го издала првиот англиски статут против секташкото несогласување од Англиканската црква, насловен како „''Закон за ограничување на папските противници''“. Тој ги дефинирал „''папските противници''“ како оние „''осудени затоа што не се враќаат во некоја црква, капела или вообичаено место за заедничка молитва за да слушаат божествена служба таму, но ја трпат истата спротивно на содржината на законите и статутите досега донесени и предвидени во таа насока''“. Братот на Дон, Хенри, исто така бил универзитетски студент пред да биде уапсен во 1593 година бидејќи го засолнил католичкиот свештеник, Вилијам Харингтон, и починал во затворот Њугејт од бубонска чума, што го навело Дон да почне да ја доведува во прашање својата католичка вера.
За време и по неговото образование, Дон голем дел од своето значително наследство го потрошил на жени, книжевни дела, хоби и патувања. Иако нема записи со точни детали каде патувал Дон, тој ја посетувал Европа. Подоцна се борел заедно со Ерлот од Есекс и Сер Волтер Рали против Шпанците во Кадиз (1596) и Азорските Острови (1597), и бил сведок на загубата на шпанскиот флагмански брод, ''Сан Фелипе''. Според Исак Волтон, неговиот најран биограф,
Кога наполнил 25 години, тој веќе бил добро подготвен за дипломатската кариера која ја барал. Тој бил назначен за главен секретар на Лордот Чувар на Големиот Печат, Сер Томас Егертон, и се сместил во домот на Егертон во Лондон, Јорк Хаус, Стренд, во близина на Вајтхолската палата, тогашниот највлијателен општествен центар во Англија.
1.2 Бракот со Ана Мор
Во текот на следните четири години, Дон се вљубил во внуката на Егертон, Ана Мор. Тие се венчале тајно непосредно пред Божиќ во 1601 година, против желбите и на Егертон и на таткото на Ана, Џорџ Мор, кој бил поручник на Кулата. Откако се открило, оваа свадба ја уништила кариерата на Дон, поради што тој бил отпуштен и испратен во Флитoвиот затвор, заедно со свештеникот на Англиканската црква, Семјуел Брук, кој ги оженил, и неговиот брат Кристофер, кој, во отсуство на Џорџ Мор, ја предал церемонијално Ана. Дон бил ослободен кратко потоа кога бракот се докажал како валиден, а тој наскоро го обезбедил ослободувањето на другите двајца. Волтон напишал дека кога Дон ѝ пишал на сопругата за да ѝ каже дека ја изгубил својата позиција, тој напишал по неговото име: ''Џон Дон, Ана Дон, Незавршено.'' Дури во 1609 година Дон се помирил со нејзиниот татко и го добил миразот на сопругата.
По неговото ослободување, Дон морал да прифати пензиониран живот на село, поради кое најпрвин живеел заедно со својата сопруга во мала куќа во Пирфорд, Сари, во сопственост на братучедот на Ана, Сер Франсис Вули, каде што живееле до крајот на 1604 година. Во пролетта 1605 година тие се преселиле во друга мала куќа во Мичам, Сари, каде што тој заработувал малку како адвокат, додека Ана Дон раѓала бебиња речиси секоја година. Иако работел и како помошник памфлетист на Томас Мортон, пишувајќи антикатолички памфлети, Дон бил во постојана состојба на финансиска несигурност.
Ана родила дванаесет деца за шеснаесет години брак, вклучувајќи две мртвородени деца - нивното осмо, а потоа, во 1617 година, нивното последно дете. Десетте преживеани деца биле Констанс, Џон, Џорџ, Френсис, Луси (именувана по патронката на Дон, Луси, грофица од Бедфорд, нејзината кума), Бриџит, Мери, Николас, Маргарет и Елизабет. Три од своите деца, Френсис, Николас и Мери, починале пред да наполнат десет години.
Во состојба на очај што речиси го натера да се самоубие, Дон забележал дека смртта на едно дете би значела една уста помалку за хранење, но не можел да си ги дозволи трошоците за погреб. Во тоа време, Дон го напишал, но не го објавил делото ''„Бијатанатос“'', неговата одбрана на самоубиството. Неговата сопруга починала на 15 август 1617 година, пет дена откако го родила нивното дванаесетто мртвородено бебе. Дон длабоко ја оплакувал и продолжил да пишува за својата љубов и загуба во својот 17-ти „Свет Сонет“ .
1.3 Кариера и подоцнежен живот
Во 1602 година, Дон бил избран за член на парламентот за изборната единица Бракли, но функцијата не му била платена. Кралицата Елизабета I починала во 1603 година, а таа била наследена од кралот Јаков VI од Шкотска кој бил познат како крал Јаков I во Англија. Модата за дружествена поезија од тој период му дала на Дон начин да бара покровителство. Многу од неговите песни биле напишани за богати пријатели или покровители, особено за пратеникот Сер Роберт Друри од Хостед (1575–1615), кого го запознал во 1610 година и кој станал негов главен покровител, опремувајќи му нему и на неговото семејство стан во неговата голема куќа на Друри Лејн.
Во 1610 и 1611 година, Дон напишал две антикатолички полемики: ''„Псевдомаченик“'' и ''„Игнатиевиот Негови конклав'' за Мортон“. Потоа напишал две годишнци, ''„Анатомија на светот“'' (1611) и ''„За напредокот на душата“'' (1612) за Друри.
Дон повторно седнал како пратеник, овој пат за Тонтон, во Дополнителниот Парламент во 1614 година. Иако добил пет назначувања во рамките на неговата работа, тој не одржал никаков запишан говор. Иако кралот Јаков бил задоволен од работата на Дон, тој одбил да го врати на дворот и наместо тоа го натерал да прима свети редови. Така, Дон се согласил со желбите на кралот и во 1615 година бил ракоположен свештеник во Англиканската црква.
Во 1615 година, Дон бил награден со почесен докторат по теологија од Кембричкиот универзитет. Истата година станал кралски капелан. Во 1616 година станал читател по теологија во Линколнс, каде што служел во капелата како свештеник до 1622 година. Во 1618 година, станал капелан на виконтот Донкастер, кој бил амбасадор кај кнезовите на Германија. Дон не се вратил во Англија до 1620 година. Во 1621 година, Дон бил назначен за декан на црквата „Свети Павле“, водечка и добро платена позиција во Англиканската црква, која ја имал до неговата смрт во 1631 година.
Во 1616 година му била доделена функција како ректор на две парохии, Кистон во Хантингдоншир и Севеноукс во Кент, а во 1621 година на Бланхам, во Бедфордшир, и сите функции ги одржувал до неговата смрт. Парохиската црква во Бланхам има импозантен витраж во негова чест, дизајниран од Дерек Хант. За време на периодот на Дон како декан, починала неговата ќерка Луси, на осумнаесетгодишна возраст. Кон крајот на ноември и почетокот на декември 1623 година, тој претрпел речиси фатална болест, за која се смета дека била или тифус или комбинација од настинка проследена со период на треска.
За време на неговото закрепнување, тој напишал серија медитации и молитви за здравјето, болката и болеста, кои биле објавени како книга во 1624 година под насловот „''Молитви во итни пригоди“'' . Една од овие медитации, Медитација XVII, ги содржи добро познатите фрази „Никој човек не е ''остров'' “ (често модернизирани како „Никој човек не е остров“) и „ ...за кого бијат камбаните“. Во 1624 година, тој станал викар на Свети Данстан на Западот, а во 1625 година пролокутор на Чарлс I. Тој стекнал репутација на елоквентен проповедник. 160 од неговите проповеди се зачувани, вклучувајќи го и „Двобојот на смртта“, неговата позната проповед одржана во Вајтхолската палата пред кралот Чарлс I во февруари 1631 година.
1.4 Смрт
Дон доживеал силна треска во 1630 година, на околу 58 години, и ја ''слушнал'' гласината дека е мртов. За ова, тој прокоментирал: „''Човек речиси би бил задоволен да умре... да чуе за толку многу тага и толку многу добри сведоштва од добри луѓе како што јас (Бог да е благословен за тоа) слушнав кога дознав за мојата смрт''.“
Дон починал на 31 март 1631 година. Бил погребан во старата катедрала „Свети Павле“, каде што била подигната негова спомен-статуа од Николас Стоун со латински епиграф веројатно составен од самиот тој. Споменикот бил еден од ретките што го преживеале Големиот пожар во Лондон во 1666 година и денес се наоѓа во катедралата „Свети Павле“. Исак Волтон во својата биографија напишал дека статуата е моделирана според животот на Дон за да го сугерира неговото појавување при воскресението. По ова, започнало мода на изградба на вакви споменици во текот на 17 век. Во 2012 година, биста на поетот од Најџел Бунам била откриена надвор во дворот на катедралата.
2 Дела
Најраните песни на Дон покажале развиено познавање на англиското општество, заедно со остра критика за неговите проблеми. Неговите сатири се занимаваат со вообичаени теми од периодот на Елизабета I, како што се корупцијата во правниот систем, просечните поети и помпезните дворјани. Неговите слики на болест, повраќање, ѓубриво и чума го одразуваат неговиот силно сатиричен поглед на општество населено со будали и измамници. Неговата трета сатира се занимава со проблемот на вистинската религија, прашање од големо значење за Дон. Тој тврдел дека е подобро внимателно да се испитаат сопствените религиозни убедувања отколку слепо да се следи која било воспоставена традиција, бидејќи никој нема да биде спасен на Страшниот суд, тврдејќи дека „''Хари или Мартин го научиле на ова''“.
Раната кариера на Дон била значајна и по неговата еротска поезија, особено неговите елегии, во кои користел неконвенционални метафори, како што е споредбата на болва што каснува двајца вљубени за време на секс. Дон не ги објавил овие песни, иако тие кружеле широко во ракописна форма. Еден таков, претходно непознат ракопис за кој се верува дека е една од најголемите современи колекции на дела на Дон (меѓу другите), бил пронајден во Мелфорд Хол во ноември 2018 година.
Некои сметаат дека бројните болести на Дон, финансиските тешкотии и смртта на неговите пријатели придонеле за развој на потажен и побожен тон во неговите подоцнежни песни. Промената може јасно да се види во „Анатомија на светот“ (1611), песна што Дон ја напишал во спомен на Елизабета Друри, ќерка на неговиот патрон, Сер Роберт Друри од Хостед, Сафолк. Оваа песна го третира пропаѓањето на Елизабета со крајна мрачност, користејќи го како симбол за падот на човекот и уништувањето на вселената.
Сè поголемата мрачност во тонот на Дон може да се забележи и во религиозните дела што почнал да ги пишува во истиот период. Откако се преобратил во Англиканската црква, Дон многу бргу станал познат по своите проповеди и религиозни песни. Кон крајот на својот живот, Дон пишувал дела што ја предизвикувале смртта и стравот што таа го инспирирала кај многумина, врз основа на неговото верување дека оние што умираат се испратени во рајот за да живеат вечно. Еден пример за овој предизвик е неговиот Свет сонет X, „Смртта не е горда“.
Дури и додека умирал за време на Великиот пост во 1631 година, тој станал од болен од креветот и ја одржал проповедта „''Двобојот на смртта''“, која подоцна била опишана како негова сопствена погребна проповед. „''Двобојот на смртта''“ го прикажува животот како стабилно спуштање кон страдањето и смртта; смртта станува само уште еден процес на животот, во кој „чаршафот“ на утробата е ист како оној на гробот. Надежта се гледа во спасението и бесмртноста преку прегратката на Бога, Христос и Воскресението.
3 Стил
Неговите дела биле критикувани многу години, особено во врска со неговата метафизичка форма. Дон генерално се смета за најистакнат член на метафизичките поети, фраза измислена во 1781 година од Семјуел Џонсон, по коментарот за Дон од Џон Драјден. Драјден во 1693 година за Дон напишал: „''Тој влијае на метафизиката, не само во своите сатири, туку и во своите љубовни стихови, каде што треба да владее само природата; и ги збунува умовите на поубавиот пол со убави спекулации за филозофијата, кога треба да ги ангажира нивните срца и да ги забавува со нежноста на љубовта''.“
Во ''„Животот на Каули“'' (од делото на Семјуел Џонсон од 1781 година, кое е биографија и критика „''Животите на најистакнатите англиски поети''“, Џонсон се осврнува на почетокот на 17 век во кој „''се појавила раса писатели кои можат да се наречат метафизички поети''“. Затоа, непосредните наследници на Дон во поезијата имале тенденција да ги гледаат неговите дела со двојна вредност, а неокласичните поети ги сметале неговите вообразувања за злоупотреба на метафората. Сепак, тој бил оживеан од романтични поети како што се Колриџ и Браунинг, иако неговото поново оживување на почетокот на 20 век од поети како што се Т.С. Елиот и критичари како Ф.Р. Ливис имале тенденција да го прикажат, со одобрување, како антиромантичар.
Дон се смета за мајстор на метафизичката концепција, проширена метафора која комбинира две многу различни идеи во една идеја, честопати употребувајќи слики. Пример за ова е неговото изедначување на љубовниците со светците во „Канонизацијата“. За разлика од концепциите што се наоѓаат во другата елизабетанска поезија, особено петраркистичките концепции, кои формирале клише споредби помеѓу потесно поврзани предмети (како што се роза и љубов), метафизичките концепции одат во поголема длабочина во споредувањето на два сосема различни предмети. Една од најпознатите концепции на Дон се наоѓа во „Поздрав: Забрането оплакување“ каде што тој ја споредува одвоеноста на двајца разделени љубовници со работата на нозете на шестарот.
Делата на Дон се исто така духовити, користејќи парадокси, каламбури и суптилни, но сепак извонредни аналогии. Неговите дела често се иронични и цинични, особено во однос на љубовта и човечките мотиви. Вообичаени теми во поезијата на Дон се љубовта (особено во неговиот ран живот), смртта (особено по смртта на неговата сопруга) и религијата.
Поезијата на Џон Дон претставувала премин од класични форми кон поперсонална поезија. Дон е познат по својата поетска метрика, која била структурирана со променливи и назабени ритми кои многу личат на лежерен говор (заради ова, покласично настроениот Бен Џонсон коментирал дека „''Дон, за тоа што не го задржа акцентот, заслужуваше да биде обесен''“).
Некои научници веруваат дека книжевните дела на Дон ги одразуваат променливите трендови во неговиот живот, со љубовна поезија и сатири од неговата младост и религиозни проповеди во неговите подоцнежни години. Други научници, како што е Хелен Гарднер, ја доведуваат во прашање валидноста на ова датирање - поголемиот дел од неговите песни биле објавени постхумно (1633). Исклучок од тоа се неговите <i>„Годишници“, кои биле објавени во 1612 година и ''„Молитви во итни пригоди“'' објавени во 1624 година. Неговите проповеди се исто така датирани, понекогаш поконкретно по датум и година.
4 Наследство
Дон е запаметен во Календарот на светците на Англиканската црква, литургискиот календар на Епископалната црква и Календарот на светците на Евангелско-лутеранската црква во Америка поради неговиот живот како поет и свештеник. Неговата комеморација е на 31 март.
За време на неговиот живот биле направени неколку слични ликови на поетот. Најраниот бил анонимниот портрет од 1594 година, кој сега се наоѓа во Националната портретна галерија во Лондон, а кој бил реставриран во 2012 година. Еден од најраните елизабетански портрети на автор, современо облечениот поет е прикажан како темно размислува за својата љубов. Портретот е опишан во тестаментот на Дон како „''таа моја слика што е направена во сенка''“ и му е оставен на Роберт Кер, 1-ви Ерл од Анкрам. Други слики вклучуваат глава и рамена од 1616 година по Исак Оливер, исто така во Националната портретна галерија, и глава и рамена од 1622 година во Музејот Викторија и Алберт. Во 1911 година, младиот Стенли Спенсер посветил визионерска слика на ''Џон Дон како пристигнува во рајот'' (1911), која денес се наоѓа во Музејот Фицвилијам.
Дејствувањата на Дон до 20 век биле под влијание на објавувањето на неговите дела во 17 век. Бидејќи Дон избегнувал објавување за време на неговиот живот, поголемиот дел од неговите дела биле објавени во печатот од други во периодот по неговата смрт. Овие издавања го претставуваат она што Ерин Мекарти го нарекол „''телеолошка нарација за растот на Дон''“ од младиот „''Џек Дон''“ до почитуваниот божествен „''Д-р Дон''“. На пример, додека првото издание на ''„Поеми“, од Џ. Д.'' (1633) неселективно мешало љубовни и побожни стихови, сите изданија по 1635 година ги одделиле песните на „''Песни и сонети''“ и „''Божествени песни''“. Оваа организација „''ја објавила приказната за претварање на Џек Дон во доктор Дон и ја направила доминантен начин на разбирање на животот и делото на Дон''“.
Сличен обид да се оправдаат раните дела на Дон се појавил во објавувањето на неговата проза. Овој модел може да се погледне во томот од 1652 година кој комбинира текстови од целата кариера на Дон, вклучувајќи лекомислени дела како ''„Игнатиј и неговиот конклав“'' и попобожни дела како ''„Есеи за теологија“.'' Во предговорот, синот на Дон „''ги обединува инаку различните текстови околу впечатокот за божественоста на Дон''“ споредувајќи го разновидното пишување на својот татко со чудата на Исус. Христос „ ''го започна своето прво'' чудо ''овде'', ''претворајќи ја'' водата <i>во вино, ''и го направи своето последно вознесение од'' Земјата ''на'' небото“.
Дон во почетокот пишувал „''работи што придонесуваат за веселост и забава на'' човештвото“, а подоцна „''го променил својот разговор од'' Луѓе ''во'' Ангели“. Друга личност која придонела за наследството на Дон како жртвен проповедник бил првиот негов биограф, Исак Волтон. Биографијата на Волтон го дели животот на Дон на две фази, споредувајќи го животот на Дон со трансформацијата на Свети Павле. Волтон напишал: „''таму каде што [Дон] бил Савле... во неговата нередовна младост''“, тој станал и „''Павле и им проповедал спасение на своите браќа''“.
Идејата дека делата на Дон одразуваат две различни фази од неговиот живот денес останува вообичаена; сепак, голем број на научници го оспориле ова разбирање. Во 1948 година, Евелин Симпсон напишал: „Деталното проучување на неговите дела... јасно покажува дека неговиот случај не бил двоен. Тој не бил Џекил-Хајд во јакобинска облека... Постои суштинско единство што лежи во основата на очигледните и разновидни противречности на неговиот темперамент.“
4.1 Во книжевноста
По неговата смрт, на Дон му биле оддадени голем број поетски почести, од кои една од главните (и најтешките за следење) била „''Елегијата за доктор Дон''“ од неговиот пријател Лорд Херберт од Чербери. Посмртните изданија на песните на Дон биле придружени со неколку „''Елегии за авторот''“ во текот на следните два векови. Шест од нив биле напишани од соцрковни сонародници, други од дворски писатели како Томас Керју, Сидни Годолфин и Ендимион Портер. Во 1963 година излегла „Големата елегија за Џон Дон“ од Јосиф Бродски.
Започнувајќи од 20 век, се појавиле неколку историски романи со тематика од различни епизоди од животот на Дон. Неговото додворување кон Ана Мор претставува тема на ''„Внимавај да ме сакаш: Роман за Џон Дон“'' (1963) од Елизабет Греј Вајнинг и ''„Дамата и поетот“'' (2010) од Мејв Харан. И двата лика се појавуваат и во „''Суетност''“ (2007) од Мери Новик, каде што главниот фокус е на нивната бунтовна ќерка Пеџ. Англиските обработки го вклучуваат ''„Смртоносен двобој: роман на Џон Дон“'' (2015) од Гари О'Конор, кој се занимава со поетот како млад човек.
Тој исто така игра значајна улога во ''„Благородниот убиец“'' (2012) од Кристи Дикасон, роман кој се основа на животот на патронот на Дон и неговата љубовница (според авторот), Луси Расел, грофица од Бедфорд. Конечно, овде е и „ ''Љубовната алхемија: мистерија на Џон Дон“'' (2015) од Брајан Крокет, во кој поетот, уценет да служи во мрежата на шпиони на Роберт Сесил, се обидува да спречи политичка катастрофа и во исто време да го надмудри Сесил.
4.2 Музички поставки
Музички обработки на текстовите на Дон постоеле дури и за време на неговиот живот и во векот по неговата смрт. Овде спаѓаат делата на Алфонсо Ферабоско Помладиот („Така, така, остави го овој последен тажен бакнеж“ во неговото дело „Ајрс“ од 1609 година); делата на Џон Купер („Пораката“); делата на Хенри Лоус („Прекрасна зора“); делата на Џон Дауленд („Прекрасна зора“ и „Да побараш сета твоја љубов“); и обработки на „Химна за Бога Отецот“ од Џон Хилтон Помладиот и Пелам Хамфри (објавена 1688 година).
Во периодот од 17 до 20 век не се јавуваат никакви употреби на неговите дела, а меѓу најраните биле Хавергал Брајан („Ноќен ден на денот на Света Луција“, првпат изведена во 1905 година), Елеонор Еверест Фрир („''Премин на денот''“, објавена во 1905 година) и Волфорд Дејвис („''Крстот''“, 1909). Во 1916–18 година, композиторот Хуберт Пари го поставил доновиот „''Свет Сонет 7''“ („На замислените агли на кружната земја“) на музика во неговото хорско дело, ''Песни за'' збогум. Реџина Хансен Вилман го поставила Доновиот „Прв свет Сонет“ за глас и гудачко трио. Во 1945 година, Бенџамин Бритен поставил девет од Доновите Свети Сонети во својот циклус песни за глас и пијано ''„Светите сонети на Џон Дон“''. Во 1968 година, Вилијамета Спенсер го употребила текстот на Дон за нејзиното хорско дело „''На замислените агли на кружната земја''“. Меѓу нив е и хорот „''Негативна љубов''“ што го отвора ''Хармониумот'' (1981), како и поставувањето на аријата на „''Светиот сонет XIV''“ на крајот од првиот чин на ''Доктор Атомик'', двете од Џон Адамс.
Постои и поставувања во популарната музика. Една од нив е верзијата на песната „Go and Catch a Falling Star“ на деби албумот на Џон Ренборн, ''John Renbourn'' (1966), во која последниот стих е изменет во „''False, ear I count one, two, three''“. На нивниот албум од 1992 година, ''Duality'', англискиот неокласичен дарк-вејв бенд In the Nursery употребил рецитирање на целата песна на Дон „''A Valediction: Forbidding Mourning''“ за песната „''Mecciano''“ и зголемена верзија на „''A Fever''“ за песната „''Corruption''“. Прозни текстови од Дон исто така биле поставени на музика. Во 1954 година, Приолкс Рение поставила некои во нејзиниот ''Cycle for Declamation'' за соло глас. Во 2009 година, Американката Џенифер Хигдон го компонирала хорското дело ''„On the Death of the Righteous“'', врз основа на проповедите на Дон. Поновото дело е „''Не се плашам повеќе, избрани песни и медитации на Џон Дон''“ (2015) од рускиот минималист Антон Батагов.*''Болвата'' (1590-ти)
*''Бијатанатос'' (1608)
*''Псевдомаченик'' (1610)
*''Игнатиј и неговиот конклав'' (1611)
*''Почит: Забрането оплакување'' (1611)
* '''' (1611, објавена 1651)
* ''Прва годишнина: Анатомија на светот'' (1611)
* ''Втора годишнина: Од напредокот на душата'' (1612)
* ''Молитви во итни пригоди'' (1624)
* ''Добрата утро'' (1633)
* ''Канонизацијата'' (1633)
* ''Свети сонети'' (1633)
* ''Како што им следува на многу титули'' (1633)
* ''Смртта не е горда'' (1633)
* ''Изгрејсонцето'' (1633)
* ''Сонот'' (1633)
* ''Елегија XIX: До неговата господарка што оди на спиење'' (1633)
* ''Удри ми го срцето, троличен Боже'' (1633)
* ''Поеми'' (1633)
* ''Јувенилија: или одредени парадокси и проблеми'' (1633)
* ''LXXX Проповеди'' (1640)
* ''Педесет проповеди'' (1649)
* ''Есеи за теологија'' (1651)
* ''Писма до неколку почесни личности'' (1651)
* ''XXVI Проповеди'' (1661)
* ''Химна за Бога Отецот'' (непозната)
* Песна: Оди и фати ѕвезда што паѓа (1633)
4.3 Белешки
5 Наводи
5.1 Извори
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
5.2 Понатамошно читање
* Bald, R. C.: ''Donne's Influence in English Literature.'' Peter Smith, Gloucester, Massachusetts USA, 1965
*
*
*
* Revised and republished 1990.
*
*
* Grant, Patrick. 1974. ''The Transformation of Sin: Studies in Donne, Herbert, Vaughan, and Traherne''. Montreal:McGill-Queen's University Press.
* In two volumes
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
6 Надворешни врски
* на ''Britannica.com''
******