procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Четврта влада на Никола Груевски

28. влада на Македонија — орган на извршната власт во Република Македонија избран по предвремените парламентарни избори од 26 април 2014. На изборите коалицијата предводена од ВМРО-ДПМНЕ освоила најмногу гласови, а нејзиниот водач Никола Груевски добил мандат за формирање влада од претседателот Ѓорге Иванов. Новата влада била изгласана во Собранието на Република Македонија на 19 јуни 2014.
1 Состав на владата
Составот на владата на Македонија од 2014 година е следен:* Никола Груевски (ВМРО-ДПМНЕ), Претседател на Влада
* Зоран Ставрески (ВМРО-ДПМНЕ), заменик на Претседателот на Владата и министер за финансии
* Муса Џафери (ДУИ), заменик на Претседателот на Владата задолжен за спроведување на Рамковниот договор
* Владимир Пешевски (ВМРО-ДПМНЕ), заменик на Претседателот на Владата задолжен за економски прашања
* Фатмир Бесими (ДУИ), заменик на Претседателот на Владата задолжен за европски прашања
* Никола Попоски (ВМРО-ДПМНЕ), министер за надворешни работи
* Зоран Јолевски (ВМРО-ДПМНЕ), министер за одбрана
* Гордана Јанкулоска (ВМРО-ДПМНЕ), министер за внатрешни работи
* Аднан Јашари (ДУИ), министер за правда
* Миле Јанакиески (ВМРО-ДПМНЕ), министер за транспорт и врски
* Беким Незири (ДУИ), министер за економија
* Михаил Цветков (СПМ), министер за земјоделство, шумарство и водостопанство
* Никола Тодоров (ВМРО-ДПМНЕ), министер за здравство
* Абдулаќим Адеми (ДУИ), министер за образование и наука
* Иво Ивановски (ВМРО-ДПМНЕ), министер за информатичко општество и администрација
* Лирим Шабани (ДУИ), министер за локална самоуправа
* Елизабета Канческа Милевска (ВМРО-ДПМНЕ), министер за култура
* Диме Спасов (ВМРО-ДПМНЕ), министер за труд и социјална политика
* Нурхан Изаири (ДУИ), министер за животна средина и просторно планирање
* Фуркан Чако (ДУИ), министер без ресор
* Висар Фида (ДУИ), министер без ресор
* Неждет Мустафа (СРМ), министер без ресор
* Веле Самак (ВМРО-ДПМНЕ), министер без ресор
* Горан Мицковски (ВМРО-ДПМНЕ), министер без ресор
* Џери Наумоф (ВМРО-ДПМНЕ), министер без ресор
* Бил Павлески (ВМРО-ДПМНЕ), министер без ресор
2 Реконструкција на владата на 13 мај 2015
На 12 мај 2015 година оставка од функцијата министер си поднесоа:
* Гордана Јанкулоска (ВМРО-ДПМНЕ), министер за внатрешни работи * Миле Јанакиески (ВМРО-ДПМНЕ), министер за транспорт и врски
Следниот ден на 13 мај 2015 година на функциите беа назначени:
* Митко Чавков - Министер за внатрешни работи на Македонија* Владо Мисајловски - Министер за транспорт и врски на Македонија
На 15 септември 2015 година Собранието на РМ ја констатираше оставката на министерот за информатичко општество и администрација Иво Ивановски.
Мехмет Шол

Мехмет Тобиас Шол (роден како Мехмет Тобиас Јуксел на 16 октомври 1970 година, во Карлсруе) — поранешен германски фудбалер, играч од средниот ред.
Тој е еден од најпознатите и најславните германски фудбалери.
1 Кариера
Мехмет е син на Ергин и Хела Јуксел, турчин и германка, а презимето Шол го зел од Херман Шол, вториот сопруг на мајката. Тој ја започна својата кариера во Карлсруе, каде го направил своето деби меѓу професионалците во 1989. Во 1992 направил трансфер во Бајерн Минхен, клуб во кој ја завршил кариерата во 2007.
Со баварскиот клуб освоил сè што може да се освои, a тој го држи рекордот за најмногу освоени титули во Бундеслигата од еден играч, со вкупно 8 титули и сите тие со Бајерн Минхен. Со клубот, исто така, го освоил Купот на УЕФА 1995-96 и Лигата на шампиони 2000-2001.
Кариерата ја завршил на 15 август 2007, после пријателскиот натпревар помеѓу Бајерн Минхен и Барселона на Алијанц Арена во Минхен, кој завршил 1-0 за шпанците со голот на Меси. Шол бил заменет од страна на Франк Рибери, кој штотуку бил купен од страна на баварскиот тим и токму тој го наследил бројот на Шол, бројот 7.
2 Титули
2.1 Клупски
2.1.1 Бајерн Минхен
* Бундеслига (8) : 1993-1994, 1996-1997, 1998-1999, 1999-2000, 2000-2001, 2002-2003, 2004-2005, 2005-2006
* Куп на Германија (5) : 1997-1998, 1999-2000, 2002-2003, 2004-2005, 2005-2006
*Лига куп на Германија (5) : 1997, 1998, 1999, 2000, 2004
* Куп на УЕФА : 1995–96
* УЕФА Лига на шампиони : 2000–01
* Интерконтинентален куп : 2001
2.2 Репрезентативни
*УЕФА Европско Првенство : 1996
Лео Есаки

Реона Есаки (|江崎 玲於奈 ) исто така познат како Лео Есаки е јапонски физичар кој ја споделил Нобеловата награда за физика во 1973 со Ивар Јевер и Брајан Џозефсон за неговото откритие на феноменот на електронско тунелирање. Познат е по неговиот пронајдок на есакиевата диода која го експлоатирала тој феномен. Ова истражување било изведено со "Tokyo Tsushin Kogyo" (сега познато како Sony). Тој придонел како пионер во полуспроводноста во подредени уредувања на одредени атоми на суперрешетката додека бил во ИБМ.
1 Животопис
Бил роден во Осака, Јапонија. Студирал физика во Токискиот универзитет и таму дипломирал во 1947, а докторатот го завршил во 1959. Есаки бил награден со Нобелова награда за истражување кое го спровел околу 1958 во врска со електронско тунелирање на цврсти материи. Се преселил во САД во 1960 и се придружил на ИБМ Томас Џ. Вотсоновиот истражен центар, каде што станал соработник со ИБМ во 1967. Неговата прва книга за полуспроводничката суперрешетка била објавена додека бил со ИБМ. Коментар од Есаки во 1987 број на ''тековна содржина'' во врска со оригиналната книга за суперрешетките гласи:
:''Оригиналната верзија на книгата била одбиена за објавување од весникот „Физичка ревизија“ под изговор за прозаичното тврдење дека било ’премногу шпекулативно‘ и ’не вклучувало нова физика‘. Сеедно, набрзо потоа овој предлог бил прифатен од армиската истражна канцеларија...''
Последователно, тој бил претседател на бројни јапонски универзитети, како што се Цукубискиот универзитет и Шибаурскиот институт за технологија. Од 2006 тој е претседател на Јокохамскиот аптекарски колеџ. Есаки исто така е добитник на Поредокот на културата (1974) и Поредокот на изгрејсонцето (1998).
2 Поврзано
*Голем обем на интегрирани технолошки кола : состојба на уметноста и изгледите : ''постапките на NATO институтот за напредно проучување на „Голем обем на интегрирани технолошки кола: Состојба на уметноста и изгледите“ Ерис, Италија, јули 15-27,1981'' / уредено од Лео Есаки и Џовани Сончини (1982)
*''Определување на кондензирана физичка состојба и идните изгледи'' / уредено од Лео Есаки (1991)
Аполипобелковина

Аполипобелковина — белковина која врзува липиди и образува липобелковини. Липидите во вид на липобелковини се транспортираат низ лимфниот систем и крвотокот.
Аполипобелковините исто така имаат функција како кофактори на ензими, како лиганди за поврзување на липобелковините за рецептори и др.
1 Класи
Постојат шест класи на аполипобелковини со неколку подкласи:
* A (апо A-I, апо A-II, апо A-IV, и апо A-V)
* B (апо B48 и апо B100)
* C (апо C-I, апо C-II, апо C-III, и апо C-IV)
* D
* E
* H
Џејмс Вотсон

Џејмс Дјуи Вотсон (|James Dewey Watson; – ) — американски молекуларен биолог, генетичар и зоолог, познат како еден од откривачите на структурата на ДНК во 1953 година, заедно со Франсис Крик. Вотсон, Крик, и Морис Вилкинс во 1962 година биле наградени со Нобелова награда за физиологија или медицина „за нивните откритија во врска со молекуларната структура на нуклеинските киселини и нивното значење трансферот на информации во живиот материјал“.
Вотсон напишал многу научни книги, меѓу кои книгата „Молекуларна Биологија на Генот“ (''Molecular Biology of the Gene'', 1965) и неговата најпродавана книга „Двојната завојница“ (''The Double Helix'', 1968) за откривањето на структурата на ДНК.
Ортостатска хипотензија

Ортостатска хипотензија, позната и како постурална хипотензија е форма на низок крвен притисок кој се јавува по станување или истегнување.
Ортостатската хипотензија се јавува поради задржување на крв во долните екстремитети по промена на положбата на телото. Таа е доста честа појава и кратко може да се појави кај секого, иако почесто се појавува кај постарите лица и кај тие со низок крвен притисок.
Вилијам Викри

Вилијам Спенсер Викри (|William Spencer Vickrey; — ) — канадски економист и добитник на Нобеловата награда за економија во 1996 година, заедно со Џејмс Мирлис „за нивното истражување во економската теорија за стимулациите при асиметрични информации“. Објавувањето на наградата било направено само три дена пред неговата смрт; неговиот колега Ловел Харис ја прифатил посмртно наградата во негово име.
1 Рани години
Викри е роден во Викторија, Британска Колумбија и посетувал средно училиште на Академијата Филипс во Андовер, Масачусетс. По добивањето на неговата диплома во математика на Универзитетот Јејл во 1935 година, се запишал и ги завршил магистерските студии во 1937 година и докторските студии во 1948 година на Универзитетот Колумбија, каде останал најголем дел од неговата кариера.
2 Кариера
Викри бил првиот кој ги користел алатките од теоријата на игрите за да ја објасни динамиката на аукциите. Во неговиот епохален труд, Викри изведува неколку идентитети за аукција и обезбедува докази за еквивалентност. Теоремата за еквиваленост на приходите останува средиштен дел на современата теорија на аукција. Аукцијата Викри е именувана по него.
Викри работел на цените на закрчување, поим кој означува дека патиштата и другите услуги треба да бидат наплаќани така што корисниците гледаат дека трошоците растат кога услугата е целосно искористена и кога сè уште постои побарувачка. Цените на закрчување даваат сигнал на корисниците да го прилагодат нивното однесување или на инвеститорите да ја продлабочат услугата со цел да го отстранат застојот. Теоријата подоцна била делумно изведена во Лондон.
Во економијата на јавниот сектор, Викри го продлабочил пристапот за маргинален трошок на Харолд Хотелинг.
Економската филозофија на Викри била под влијание на Џон Мејнард Кејнс и Хенри Џорџ. Бил остар критичар на Чикашката економска школа и бил гласен во спротивставувањето на политичкиот фокус на балансирани буџети и борењето против инфлацијата, особено во времиња на висока невработеност.
Викри предавал на многу студенти и бил ментор на многу од нив на Универзитетот Колумбија, вклучувајќи ги економистите Жак Дрезе, Лин Тарџон и Харви Левин.
3 Личен живот
Викри се оженил со Сесил Томпсон во 1951 година. Умрел во Харисон, Њујорк, во 1996 година од срцев удар.
4 Избрани трудови
* „“, ''Journal of Finance'', 1961
****
Гликозурија

Гликозурија или гликозурија е екскреција на гликоза во урината. Вообичаенo, урината не содржи гликоза бидејќи таа во тубулите се реапсорбира повторно во крвотокот. Гликозуријата најчество настанува поради зголемена концентрација на гликоза во крвта, најчесто при неконтролиран дијабетес мелитус. Поретко, гликозурија настанува поради интринзичен проблем со реапсорпцијата на гликоза во бубрезите, состојба наречена ренална гликозурија.
Медицинско средство

Медицинско средство или медицинско помагало е секој инструмент, апарат, уред, материјал или друг производ што се користи во хуманата медицина, што нема фармаколошко, имунолошко или метаболичко дејство, а се користи самостојно или во комбинација, вклучувајќи го и неопходниот софтвер за правилна употреба. Медицинските помагала се користат за дијагностика, превенција, следење, третман или олеснување на различни болести, повреди или хендикеп, испитување, замена или модификација на анатомски или физиолошки процеси, контрола на зачнување, материјали за клинички испитувања.
1 Класификација
1.1 САД
FDA ги класифицира медицинските помагала во три класи, врз основа на нивото на контрола кое е потребно за да се осигура нивна безбедност и ефикасност:
* класа I (општа контрола), на пример еластичен завој и хируршки ракавици,
* класа II (општа и посебна контрола), на пример инфузиски пумпи, хируршки престилки и апарати за ултразвучно снимање,
* класа III (општа контрола, посебна контрола и предмаркетиншко одобрение), на пример срцеви залистоци и импланти од силиконски гел за полнење на гради.
Јукатански Проток

Јукатански Проток или Јукатански Канал — проток помеѓу Мексико и Куба кој ги поврзува Карипското Море и Мексиканскиот Залив. Широк е околу 217 км а длабок речиси 2.800 метри.
1 Струи
Протокот се протега од ’ртот Каточе во Мексико до ’ртот Сан Антонио во Куба., а водата тече низ Карипското Море од исток кон запад. Обемот на премин на водата изнесува 5 Sv од северноекваторската струја која минува низ Приветрениот Премин и 12 Sv од јужноекваторската струја која тече долж брегот на Бразил, при температура од барем 17 °C. Овие струи минуваат крај полуостровот Јукатан и ја образуваат јукатанската струја, која пак е одговорна за најголемиот дел од дотекот на вода во Мексиканскиот Залив. Јукатанската струја тече силно на западната страна на протокот, додека пак во спротивна насока, по источната страна оди кубанската противструја. Под јукатанската струја во јужен правец тече јукатанската потструја, која носи вода од Мексиканскиот Залив на други места.
2 Корални гребени
Како што водата тече низ протокот и влегува во Мексиканскиот Залив, таа минува низ плиток дел од морето наречен Кампечки Подводен Брег. Тука се простираат корални гребени, соседни на надворешната граница на јукатанската плоча, околу 100 км од копното. Коралите ''Acropora cervicornis'', ''Acropora palmata'' и ''Montastraea annularis'' се главни гребеноградители, иако голем дел од нив изумреле на крајот на 1990-тите. Оттогаш наваму дел од нив е повратен. Ова плитко подрачје страда и од прекумерен риболов од мештаните.
3 Поврзано
* Јукатан (полуостров)
* Јукатан (сојузна држава)
* Список на протоци
Јенс Јеремис

Јенс Јеремис (роден на 5 март 1974 година, во Герлиц) — германски поранешен фудбалер, играч од средниот ред.
1 Кариера
1.1 Клупска кариера
Јеремис започнал да игра фудбал во 1980, во младинскиот сектор на локалниот клуб Мотор Герлиц. Во 1986 се префрлил во Динамо Дрезден, каде во осум години ги поминал сите младински категории и го направил своето деби за првиот тим во Бундеслигата на 1 април 1995, во поразот со 3-1 од Минхен 1860. Токму Минхен 1860 станал неговиот следен клуб во кариерата, откако Динамо Дрезден претрпел испаѓање од елитата во сезоната 1994-95 и морале да го пуштат младиот играч од средниот ред да му се приклучил на синиот клуб од Минхен во летото 1995 година. Во Минхен 1860, Јеремис одиграл три одлични сезони во кој бил стандарден првотимец, развивајќи се во квалитетен играч. Тоа го приметил и градскиот соперник, Бајерн Минхен кој успеал да го доведе во својот тим во 1998, а воедно тоа ќе биде и клубот за кој играл до крајот на кариерата.
Сите негови успеси во клупската кариера дошле имено со Бајерн, вклучувајќи и шест национални првенства (1998-1999, 1999-2000, 2000-2001, 2002-2003, 2004-2005, 2005-2006), четири Купа на Германија (1999-2000, 2002-2003, 2004-2005, 2005-2006), Лигата на шампионите во сезоната 2000-2001 и Интерконтиненталниот куп во 2001 година.
Последниот натпревар во кариерата го одиграл на 13 мај 2006, во кој Бајерн на домашен терен одиграл 3-3 против Борусија Дортмунд, по што ја завршил кариерата на возраст од 32 години.
1.2 Репрезентативна кариера
Својот прв настап во дресот на германската репрезентација Јеремис го имал на 15 ноември 1997, во пријателски натпревар со Јужна Африка. Тој бил повикан и настапувал за германската репрезентација на Светското првенство 1998, при што германскиот комичар Харалд Шмит го нарекол ''Јенс Јереналдо''. Иако бил регистриран за настап на Евро 2000, подоцна бил отстранет поради тоа што го нарекол селекторот Ерих Рибек "патетичен". Сепак, Јеремис подоцна бил вратен во репрезентацијата и учествувал на Светското првенство во 2002. Тој се повлекол од репрезентативниот фудбал по завршувањето на Евро 2004 со цел да се концентрира на кариерата во Бајерн Минхен.
2 Титули
2.0.1 Бајерн Минхен
* Бундеслига : 6
: 1998-1999, 1999-2000, 2000-2001, 2002-2003, 2004-2005, 2005-2006
* Куп на Германија : 4
: 1999-2000, 2002-2003, 2004-2005, 2005-2006
* Лига куп на Германија : 4
: 1998, 1999, 2000, 2004
* Лига на шампиони : 1
: 2000–2001
* Интерконтинентален куп : 1
: 2001
Апоптоза

Апоптоза е процес на програмирана клеточна смрт која се случува кај многуклеточните организми.
За разлика од некрозата, која е форма на трауматска клеточна смрт која резултира од акутна клеточна повреда, апоптозата генерално е корисна во животот на организмот.
Помеѓу 50 и 70 милијарди клетки умираат дневно поради апоптоза кај просечен возрасен човек. Кај децата помеѓу 8 и 14 години, просечно 20 до 30 милијарди клетки умираат дневно.
Алфред Кастлер

Алфред Кастлер (|Alfred Kastler — ) — француски физичар и нобеловец.
1 Животопис
Кастлер е роден во Гибвилер, Алзас, Германско Царство и подоцна го посетувал средното училиште "Bartholdi" во Колмар, Алзас и ENS (École Normale Supérieure) во Париз во 1921. По студиите, во 1926 почнал да предава физика во средното училиште на градот Милуз, а потоа предавал во Бордискиот универзитет, каде бил универзитетски професор сè до 1941. Жорж Брут го повикал назад во ENS, каде конечно станал директор во 1952.
Во соработка со Жан Бросел, истражувал на полето на квантната механика, интеракцијата помеѓу светлината и атомите, а исто така и спектроскопијата. Кастлер, работејќи на комбинација од оптичка резонанца и магнетна резонанца, ја создал техниката на „оптичко пумпање“. Оваа работа довела до комплетирање на теоријата за ласери и масери.
Ја добил Нобеловата награда за физика во 1966 „за откривањето и развојот на оптички методи на изучување на Херцова резонанца во атомите“.
Тој бил претседател на одборот на институтот за теоретска и применета оптика и работел како прв претседател на невладината организација „Акција против гладот“.
Кастлер исто така пишувал поезија (на германски). Во 1979 тој објавил ''"Europe, ma patrie: Deutsche Lieder eines französischen Europäers"''''(„Европа, моја татковина: Германски песни од француски европеец“)''.
2 Кастлер-броселова лабораторија
Професор Кастлер го поминал поголемиот дел од неговата истражувачка кариера во ENS каде по војната со неговиот студент, Жан Бросел, основал мала истражувачка група за спектроскопија.
За време на наредните четириесет години, оваа група тренирала многу млади физичари и имала значително влијание на развивањето на науката на атомска физика во Франција. Херцовата лабораторија за спектроскопија тогаш била преименета во Кастлер-броселова лабораторија во 1994 и има дел од лабораторијата во универзитетот „Пјер и Марија Кири“, главно во ENS.
Професор Кастлер починал на 7 јануари 1984, во Бандол, Франција.
3 Наводи
***
Изоеластична функција

Изоеластична функција (понекогаш се среќава и како константна функција на еластичност) — функција во математичката економија којашто се одликува со константна еластичност. Еластичноста го претставува односот на процентуалната промена на зависната променлива во однос на процентуалната промена на независната променлива.
За коефициент на еластичност <math>r</math>, функцијата во општ облик гласи:
:<math>
f(x) = {k x^r},
</math>
каде што <math>k</math> и <math>r</math> се коснтанти. Еластичност <math>E</math> по дефиниција може да се пресмета со помош на формулата:
:<math>\text {E} = \frac {\partial f(x)}{\partial x} \frac {x}{f(x)} = \frac {\partial \text{ln} f(x)}{\partial \text{ln} x},</math>
што за оваа функција е еднакво на <math>r</math>.
1 Примери
1.1 Функција на побарувачката
Пример на изоеластична функција во микроекономијата е константната еластична функција на побарувачката, во којашто <math>p</math> е цената на производот и <math>D(p)</math> е количеството побарувано од страна на потрошувачите. За најголем дел на производи, еластичноста <math>r</math> е негативна, така што е згодно константната еластична функцја на побарувачката да се запише со негативен предзнак со цел коефициентот <math>r</math> да има позитивна вредност или:
:<math>
D(p) = {k p^{-r,
</math>
каде <math>r>0</math> и истото може да се протолкува како реакција на побаруваното количество без предзнак.
1.2 Функција на корисност со ризик
Константната еластична функција исто така се користи во теоријата на избор при аверзичност кон ризикот, што обично претпоставува дека поединците кои се аверзични кон ризикот ја максимизираат очекуваната вредност на конкавната фон Нојман-Моргенстернова функција на корисност. Во овој случај, со константна еластичност на корисноста во однос на богатството, оптималните одлуки во врска со распределбата на богатството при создавање на порфолиото се независни од износот на богатството на поединецот. Константната еластична функција на корисност во овој случај може да се прикаже како:
:<math>U(x) = \frac{1}{1 - \gamma}x^{1 - \gamma}</math>
каде <math>x</math> е богатството и <math>1 - \gamma</math> е еластичноста, при што важи <math>\gamma > 0</math> и <math>\gamma</math> ≠ 1. Коефициентот <math>\gamma</math> всушност ја претставува релативната аверзичност кон ризикот.
2 Поврзано
* Изоеластична корисност
Овен Чемберлејн

Овен Чемберлејн (|Owen Chamberlain — ) — американски физичар и добитник на Нобелова награда за физика за пронаоѓање, во соработка со Емилио Г. Серге, на антипротони, субатомски античестички.
1 Животопис
Роден во Сан Франциско, Калифорнија, Чемберлејн дипломирал во Грематаунското училиште во Филаделфија во 1937. Изучувал физика во Дармутскиот колеџ, каде што бил член на братството Тета Чи и во Калифорнискиот универзитет. Одел на училиште сè до Втората светска војна и се придружил на менхетенскиот проект во 1942, каде што работел со Серге, заедно во Беркли и во Лос Аламос, Ново Мексико. Се оженил со Беатрис Бабет Купер (разведени 1988) во 1943, со кого имал четири деца.
Во 1946, по војната, Чемберлејн продолжил со неговиот докторат во Чикашкиот универзитет под надзор на легендарниот физичар Енрико Ферми. Ферми имал важна улога како водач и ментор на Чемберлејн, охрабрувајќи го да ја остави попрестижната теориската физика зад себе и да се занимава со експериментална физика, за која Чемберлејн имал особена способност. Чемберлејн докторирал во Чикашкиот универзитет во 1949.
Во 1948, по завршувањето на експерименталната работа, Чемберлејн се вратил во Беркли како член на факултетот, каде што тој, Серге и други физичари го истражувале протонско-протонското расејување. Во 1955, серија експерименти на протонско расејување довело до откритието на анти-протонот, честичка сосема иста како протон освен тоа што е негативно наелектризирана. Подоцнежните истражувања на Чемберлејн биле комора на временска проекција и работата во (SLAC).
Чемберлејн исто така бил активен и на политичка карта во врска со мирот и социјалната правда и настроен против Виетнамската војна. Тој бил член на трите физичари од поранешниот Советски Сојуз затворени поради нивните политички ставови. Во 1980-те, помогнал во основање на движење за јадрено разоружување. Во 2003 бил еден од дваесет и двајцата нобеловци кои го потпишале хуманистичкиот манифест.
1.1 Смрт
Чемберлејн бил дијагностициран со паркинсонова болест во 1985 и се повлекол од наставата во 1989. Починал од комплицирање на болеста на 28 февруари 2006 во Беркли на осумдесет и пет годишна возраст.
Шиничиро Томонага

Шиничиро Томонага (|朝永 振一郎 — ) — јапонски физичар, влијателен во развивањето на квантната електродинамика, работа за која бил награден со Нобелова награда за физика во 1965, заедно со Ричард Фајнман и Џулијан Швингер.
1 Животопис
Томонага е роден во Токио во 1906. Тој бил второ дете и најстар син на јапонски филозоф, Томонага Сањуро. Почнал на учи во Кјотскиот универзитет во 1926. Хидеки Јукава, исто така добитник на Нобелова награда, бил еден од неговите соученици за време на додипломските студии. За време на постдипломските студии во истиот универзитет, тој работел како асистент во универзитетот цели три години. По дипломирањето, се придружил на групата на Јошио Нишина во Јапонскиот истражен институт за природни науки (RIKEN). Во 1937, додека работел во Лајпцишкиот универзитет (Лајпциг, Германија), соработувал со истражувачката група на Вернер Хајзенберг. Две години подоцна, се вратил во Јапонија поради избувнувањето на Втората светска војна, но додека бил во Лајпциг докторирал со есејот за јадрени материјали.
Во Јапонија, бил назначен за проферсор во Токискиот образовен универзитет (претходник на Цукупскиот универзитет). За време на војната го изучувал магнетронот, мезонска теорија, а исто така и неговата „супер-многу-временска“ теорија. Во 1948, тој и неговите студенти преиспитале документ на Сидни Данкоф од 1939 кој се обидел, но не успел, да покаже дека бескрајните вредности кои се зголемуваат во квантната електродинамика можат да се поништат една со друга. Томонга ја применил неговата „супер-многу-временска“ теорија и релативистички метод основан на нерелативистичкиот метод на Волфганг Паули и Маркус Фирц за особено да ги забрза и разјасни пресметките. Потоа тој и неговите студенти забележале дека Данкоф занемарил еден термин во расројувачките низи. Со овој термин теоријата дала финални резултати, така Томонга го открил ренормализацискиот метод независно од Џулијан Швингер и пресметаните физички вредности како што е лемовата смена во исто време.
Во следната година, тој бил поканет од Роберт Опенхајмер за да работи во Институтот за напредни студии во Принстон, Њу Џерси. Го проучувал многутелниот проблем на колективните осцилации на квантномеханичкиот систем. Следната година, се вратил во Јапонија и ја предложил Томонга-Лутингеровата течност. Во 1965, бил награден со Нобелова награда за физика, заедно со Џулијан Швингер и Ричард Фајнман „за основоположничката работа на полето на квантната електродинамика, со далекусежни последици во физиката на елементарните честички, а особено за пронаоѓањето на ренормализацискиот метод“. Починал од рак на грлото во Токио во 1979.
Томонга се оженил во 1940 со Риоко Секигуши. Заедно имале два сина и една ќерка. Тој бил награден со Поредок на култура во 1952 и со медалот "Grand Cordon" на поредокот на изгрејсонцето во 1976.
1.1 Книги од Томонга
*
2 Поврзано
* Напредок на теориската физика (весник)
3 Наводи
***
Симон ван дер Мер

Симон ван дер Мер (|Simon van der Meer - ) — холандски честичен физичар кој ја поделил Нобеловата награда за физика во 1984 година со Карло Рубија за придонесите во проектот CERN кој довел до откривањето на W и Z честичките, две од повеќето основни составни делови на материјата.
1 Животопис
Како едно од четирите деца, Симон ван дер Мер е роден и растел во Хаг, Холандија, во семејство на учители. Тој сеобразувал во градската гимназија, дипломирајќи во 1943 година за време на германската окупација на Холандија. Тој учел техничка физика на Делфтскиот технички универзитет, и се стекнал со инженерска диплома во 1952 година. Откако работел неколку години за Филипс во Ајндховен високо напонска попрема за електронски микроскопи, во 1956 година заминал да работи во CERN каде останал сè до своето пензионирање во 1990 година.
Се оженил со Катерина Купман во средината на шеесеттите години на минатиот век и имале две деца: Естер ван дер Мер и Матијс ван дер Мер. Тој исто така имал сестра: Ге ван дер Мер, и внука.
2 Научна работа
Симон ван дер Мер ја осмислил техниката на стохастично ладење на зраците честички. Неговата техника била употребена за собирање на моќните зраци на антипротоните за челните судири со спротивно кружно насочените протонски зраци со енергија од 500 GeV во суперпротонскиот синхотрон во CERN. Ваквите судири предизвикувале добивање на W и Z бозони кои можеле да се забележат за првпат во 1983 година од страна на групата UA1, кја била раководен од Карло Рубија. W и Z бозоните биле теоретски предвидени пред неколку години, и нивното експериментално откривање се сметало за значаен успех за CERN. Ван дер Мер и Рубија ја поделиле Нобеловата награда за физика за нивните одлучувачки придонеси за успехот на овој проект.
Ван дер Мер и Ернест Лоренс се единствените физичари кои работеле на забрзувачи кои добиле Нобелова награда за физика.
Илија Атанасовски

Илија Атанасовски - Ико (, - , ) — македонски фудбалер и тренер, еден од основоположниците на самостојната македонска фудбалска федерација, првиот генерален секретар на ФФМ по приемот на Фудбалската федерација на Македонија во ФИФА и УЕФА.
1 Животопис
Атанасовски е роден на 26 март 1950 во Тетово. Повеќе од половина век го посветил на фудбалот. Бил активен фудбалер во ФК Вардар, ФК Тетекс и ФК Југококта, тренер во ФК Југококта и ФК Македонија, функционер и автор на монографијата „Сите ние сме големо семејство на фудбалот“, монографија од 500 страници посветена на фудбалската историја на Македонија. Тој 14 години ја извршувал функцијата Генерален секеретар во ФФМ. Починал по долго боледување на 2 мај 2014година во Скопје.
УЕФА Лига на шампиони 1996-1997

УЕФА Лига на шампиони 1996/95 — петта сезона на најсилното натпреварување на европските фудбалски клубови под името УЕФА Лига на шампиони и 42. сезона од основањето на натпреварувањето.
Финалето било одиграно на 28 мај 1997 година на Олимпискиот стадион во Минхен, каде што Борусија Дортмунд со резултат 3:1 издвоила победа над Јувентус, бранител на титулата од претходното првенство, со тоа освојувајќи го својот прв трофеј во најсилното европско клупско натпреварување.
1 Квалификаци
Првите натпревари се одиграле на 7 август, а реванш натпреварите на 21 август 1996 година. Поразените екипи од квалификациите го продолжувале својот настап во првото коло од УЕФА Купот.
|}
2 Натпреварување по групи
Натпреварувањето по групи се играло од 11 септември до 4 декември 1996 година.
3 Четвртфинале
Првите натпревари биле одиграни на 5 март, а реванш натпреварите на 19 март 1997 година.
|}
4 Полуфинале
Првите натпревари биле одиграни на 9 април, а реванш натпреварите на 23 март 1997 година.
|}
5 Поврзано
* Куп на победниците на куповите 1996/97
* УЕФА Куп 1996/97
Гликокортикоид

Гликокортикоиди се класа на стероидни хормони кои се поврзуваат за гликокортикоидните рецептори. Името гликокортикоид (гликоза + кортекс + стероид) е добиено од нивната функција во регулацијата на метаболизмот на гликоза, нивната синтеза во кората на надбубрежната жлезда и нивната стероидна структура. Помалку користен синоним е гликокортикостероид.
ATC код P02

1 P02B Антитрематодици
1.1 P02BA Хинолински деривати и сродни супстанци
:P02BA01 Празиквантел
:P02BA02 Оксамнихин
1.2 P02BB Органофосфорни соединенија
:P02BB01 Метрифонат
1.3 P02BX Други антитрематодни агенси
:P02BX01 Битионол
:P02BX02 Ниридазол
:P02BX03 Стибофен
:P02BX04 Триклабендазол
Кај Сигбан

Кај Сигбан (|Kai Siegbahn – ) — шведски физичар.
Сигбан е роден во Лунд, Шведска, како син на Мане Сигбан добитникот на Нобеловата награда на физика во 1924 година. Сигбан својот докторат го стекнал на Стокхолмскиот универзитет во 1944 година. Тој бил професор на Кралскиот институт за технологија од 1951 до 1954 година, за подоцна како професор по експериментална физика на Упсалскиот универзитет од 1954 до 1984 година, истото работно место на кое работел неговиот татко. Тој ја поделил Нобеловата награда на физика со Николас Блумберген и Артур Леонард Шавлов за нивната работа на ласерската спектроскопија.
Сигбан ја добил Нобеловата награда за развојот на новиот метод на електронска спектроскопијаза хемиска анализа, денес опишана како рендгенска фотоелектронска спектроскопија. Во период на наеговата смрт тој сè уште бил активен како научник во Ангстремовата лабораторија при Упсалскиот универзитет.
1 Објавени дела
Кај Сигбан бил еден од првите уредници на
Боро Чурлевски

Боро Чурлевски (Битола, - , ) — македонски ракометен играч и тренер, легенда на македонскиот и битолскиот ракомет.
1 Играчка кариера
1.1 Клупска кариера
Играчката кариера ја започнал во Пелистер во 1984 година со кој 3 пати ја освоил вице-шампионската титула во СФРЈ во периодот помеѓу 1984 и 1988 година. Една сезона (1988/89) поминал во РК Црвенка од истоимениот град. Сезоната 1989/90 повторно се вратил во Пелистер. За сезоната 1991/92, Чурлевски преминал во Тутунски Комбинат од Прилеп, со кој ја освоил титулата во Втората ракометна лига на СФРЈ. По осамостојувањето, кариерата ја продолжил во Борец Агропин од Велес со кој го освоил Купот на Македонија 1994. Во 1994 година се вратил во матичниот Пелистер, каде во период од 5 години (1994-1999) освоил две Првенства и четири Купови на Македонија. Во сезоната 1999/00 играл во грчкиот Килкис од Кукуш, а кариерата ја завршил во црногорскиот тим Ловќен со кој ја освоил шампионската титула во СР Југославија во сезоната 2000/01.
Многупати бил прогласуван за најдобар играч и најдобар стрелец на турнирите на кои настапувал: Меѓународен турнир – Добој 1994/96 сезона, Струга 1994/96 сезона, Меѓународен турнир – Лесковац 2000 година, најдобар стрелец во 1989 година во Светозарево и 1992 година во Струга.
1.2 Репрезентативна кариера
Одиграл многу натпревари за Репрезентацијата на поранешна Југославија, освојувајќи бронзен медал на Светското првенство во Романија во 1987 година. Бил дел од првиот состав на македонската ракометна репрезентација со која учествувал на Европското првенство во Италија во 1998 година и Светското првенство во Египет наредната година.
2 Тренерска кариера
Тренерската кариера ја започнал во Пелистер, а работел и во грчкиот Килкис, РК Југ, косовските Кастриоти и Беса, во женската екипа на Патра и во Либија. Последен негов ангажман бил на позицијата тренер на РК Прилеп, на чија клупа седнал во септември 2014 година.
3 Успеси
3.1 Титули
3.1.1 Прилеп
*Втора југословенска лига (1) : 1991/92
3.1.2 Борец
*Куп на Македонија (1) : 1994
3.1.3 Пелистер
*Супер лига (2) : 1995/96, 1997/98
*Куп на Македонија (4) : 1995, 1996, 1998, 1999
3.1.4 Ловќен
*Прва југословенска лига (1) : 2000/01
Пикометар

Пикометар (симб. pm, пм) — единица за должина во метричкиот систем еднаква на еден билионити дел од метарот. Може да се претстави во научен запис како 1&times;10<sup>&minus;12</sup> м или како во инженерски запис. Попрост начин на претставување е .
Еден пикометар е еднаков на една милионитина од микрометарот (микрон) и порано се нарекувал микромикрон, стигма или бикрон со симбол µµ. Сто пикометри сочинуваат еден ангстрем.
1 Примена
Пикометарот е мошне мала единица и се користи исклучиво во честичната физика, квантната физика, хемијата и акустиката. Атомите имаат пречник помеѓу 62 и 520 пм, а типичната должина на единечна јаглеродно-јаглеродна врска изнесува 154 пм. Големината на помали честички како делови од атомот, хадроните итн. се изразуваат во помали мерки, сè до горната граница на точкестите фермиони.
Во 2034 г. се предвидува да се пушти сондата Ласерскоинтерферометарска вселенска антена (LISA) со цел неспоредно да го утврди присуството на гравитациски бранови. Релативното поместување на брановите ќе се мери со разделна моќ од 20 пикометри, на растојание од 5 милиони километри, давајќи чувствителност од 1 на 10<sup>20</sup>.
2 Поврзано
* Ангстрем
Маракуја

Маракуја или јадливо часовниче — ползечки вид од от часовниче (''Passiflora'') со потекло од Бразил, Парагвај и Северна Аргентина.
Се одгледува како ароматично овошје во тропските и суптропските краишта, како и Јужна Америка, Средна Америка, Карибите, Африка (каде се нарекува виолетова гранадила), јужна Азија, Израел, Австралија, Хаваи (каде се нарекува лиликои) и САД.
Плодот е топчест до јајцевиден, жолт или темновиолетов по боја со сочна внатрешност и поголем број семки. Се јаде самостојно, но и се додава во сокови како додаток за вкус.
1 Разновидности
Постојат неколку различни разновидности на маракуја со различен изглед. Светложолтата ''flavicarpa'' (наречена „златна маракуја“) може да достигне големина на грејпфрут, има мазна и сјајна ровка кора, и во Австралија се користи како присад за виолетовата маракуја. Темновиолетовата ''edulis'' е помала од лимон, помалку кисела од жолтата и има побогата арома и вкус.
Неколку разновидности се богати со полифенол, а жолтите содржат пруназин и други цијаногени гликозиди во лушпата и сокот.
2 Употреба
2.1 Mасло
Од семките на маракујата се добива масло кое содржи линолна киселина (77%), олеинска киселина (15%) и палмитинска киселина (10%). Наоѓа различни примени во производството на козметика и во исхраната.
3 Хранлива вредност
Свежата маракуја содржи витамин Ц (36%), прехранбени влакна (42%), Б-витамините рибофлавин (11%) и ниацин (10%), железо (12%) и фосфор (10%) како значаен дел од дневната вредност.
4 Галерија
5 Поврзано
* Џиновска гранадила
* Слатка гранадила
* Месесто часовниче
Ернст Руска

Ернст Руска (|Ernst Ruska &ndash; ) — германски физичар кој ја добил Нобеловата награда за физика во 1986 година за неговата работа во електронската оптика, вклучувајќи го тука и првиот електронски микроскоп.
1 Живот и кариера
Руска е роден во Хајделберг. Се образувал на Минхенскиот технички универзитет од 1925 до 1927 и пота продолжил на Берлинскиот технички универзитет, каде тврдел дека микроскопи кои користат електрони, со бранови должини 1000 пократки од оние на светлината, можат да обезбедат поквалитетна слика на набљудуваниот предмет отколку микроскопот кој користи видлива светлина, каде зголемувањето е ограничено со големината на брановите должини. Во 1931 година, тој покажал дека магнетнтата намотка може да се користи како електронска леќа, при што искористил неколку намотки во серија за да го направи првиот електронски микроскоп во 1933 година.
По завршувањето на својот докторат, Руска продолжил да работи на полето на електронската оптика, прво во Фернзе Ltd во Берлин-Целендорф, а подоцна од 1937 година во Сименс. Во Сименс, бил вклучен во развојот на првиот комерцијален електронски микроскопи во 1939 година. Како што ја развивал технологијата за електронскиот микроскоп во Сименс, Руска истовремено работел и за други научни институции, и го охрабрувал Сименс да изгради лабораторија за размена на истражувачи, која првично била раководена од братот на Руска, Хелмут, доктор кој ја развил употребата на електронскиот микроскоп за медицински и биолошки примени.
По напуштањето на Сименс во 1955 година, Руска бил директор на Институтот за електронска микроскопија при Институтот „Фриц Хабер“ сè до 1974 година. Паралелно, тој работел и на институтот и како професор на Берлинскиот технички институт од 1957 година па сè до неговото пензионирање во 1974 година.
Во 1960 година тој ја добил Ласкеровата награда. Во 1986 година, бил награден со Нобеловата награда за физика за неговите многубројни постигнувања во електронската оптика, заедно со Герд Биниг и Хајнрих Рорер кои добиле четвртина од наградата за осмилувањето и создавањето на отчитувачкиот тунелски микроскоп. Тој починал во Западен Берлин во 1988 година.
Постојнска Јама

Постојнска Јама (|Postojnska jama) — карстен пештерски систем кај Постојна, Словенија, долг 20,5 км. Претставува втор најголем ваков систем во Словенија (по Миговец) и една од најголемите посетителски места во земјата. Јамата е создадена од реката Пивка.
1 Историја
Пештерата прв ја опишал природонаучникот Јанез Вајкард Валвазор — основоположник на изучувањето на карстните појави. Во 1818 г. мештанинот Лука Чеч открил нов дел од системот, кога се вршени подготовките за посетата на светиот римски цар Франц I на пештерата.
;Прв водич и електрично осветлување
Во 1819 г. Постојнската Јама е отворена за посети од јавноста и Чеч станал нејзиниот прв туристички водич. Во 1884 г. во пештерата е поставено електрично осветлување во земјата, дури и пред Љубљана.
;Посетителска железница
Во 1872 г. во пештерата е поставена посетителска железница за разгледување на внатрешнсота. Најпрвин вовчето го туркале самите водичи, но на почетокот на XX век туркањето го заменила гасна локомотива.
;Воено складиште
За време на Втората светска војна, германската војска ја пренаменила пештерата во складиште, каде се чувале 1.000 буриња авионско гориво. Залихите се уништени во април 1944 г. од словенечките партизани во оган кој беснеел цели седум дена, уништувајќи голем дел од пештерата и зацрнувајќи го влезот.;По војната
По 1945 г. гасната локомотива е заменета со електрична. За јавноста се отворени 5,3 км од пештерата, што претставува најдолгата јавно достапна пештерска атракција во светот. На крајот на 1990-тите била една од најпосетуваните изложбени пештери во светот, со речиси 1 милион туристи годишно.
Туризмот во 21 век
Во јуни 2015 година, управата на пештерата известила дека пештерските нуркачи успеале да истражат дополнителен подводен дел од пештерата што води кон пештерата Планина, со што го продолжил системот на пештерата од 20.570 м (67.490 стапки) на 24.120 м (79.130 стапки).Во пештерата се наоѓала и единствената подземна пошта во светот.
2 Човечка рипка
Постојнската Јама е позната како дом на ендемската човечка рипка (''Proteus anguinus'') — најголемиот пештерски водоземец во светот.
3 Галерија
4 Поврзано
* Постојна
* Човечка рипка
* Јосиф Николај Лауренти
* Нотрањска
Вента (река)

Вента (латвиски и |Venta, |Windau, |Windawa, |Vǟnta joug) — река во северозападна Литванија и западна Латвија. Извира кај Куршенај во Шјауљајскиот округ, Литванија, а истекува во Балтичкото Море кај Вентспилс во Латвија.
По течението се сместени градовите Мажејкјај (Литванија), Кулдига и Вентспилс (Латвија). Позначајни притоки се Абава, Вирвите и Вардува.
Помала притоки е Авижлис која се влева во Вента кај општината Акмене во Шјауљајскиот округ, северна Литванија.
1 Поврзано
* Вента — град во Литванија
Клаус фон Клицинг

Клаус фон Клицинг (|Klaus von Klitzing Шрода) — германски физичар познат по откривањето на целобројниот квантен Холов ефект, за што бил награден со Нобелова награда за физика во 1985 година.
Во 1962 година, фон Клицинг матурирал во гимназијата во Квакенбрик, Германија, пред да започне да студира физика на Брауншвајгскиот технолошки универзитет,каде ја добил својата диплома во 1969 година. Тој со своите студии продолжил на Вурцбуршкиот универзитет на катедрата на Готфрид Ландвер, завршувајќи ја својата докторска теза ''Галваномагнетни својства на телурот во силни магнетни полиња'' во 1972 година, и хабилитација во 1978 година. Неговите истражувања биле правени во Кларедоновата лабораторија во Оксфорд и во Греноблската лабораторија за високомагнетни полиња во Франција, каде продолжил со својата работа сè до станувањето на професор на Минхенскиот технички универзитет во 1980 година. Фон Клицинг е директор на Макс Планковиот институт за истражување на цврстите тела во Штудгарт од 1985 година.
фон Клициговата константа, ''R''<sub>K</sub> = ''h''/e<sup>2</sup> = , е именувана во чест на фон Клицинг поради неговото откривање на квантниот Холов ефект, ие запишана во списокот на Националениот институт за стандарди и технологија ''Прирачник за константи, единици и неизвесност''. Инверзната вредност од фон Клицинговата константа е еднаква на половина од вредноста на спроводниот квант.
Денес, фон Клицинговото истражување е фокусирано на својствата нискодимензионалните електронски системи, типични за ниски температури и при силни магнетното поле.
1 Почести и награди
* 1981 Шотцкиева награда
* 1982 Пакардова награда
* 1985 Нобелова награда за физика
* 1985 Доживотен директор на Макс Планковиот институт за истражување на цврстите тела
* 1986 Орден за заслги од Баден-Виртемберг
* 1988 Почесен докторат од Техничкиот универзитет на Карл Маркс Штат
* 1988 Баварскиот Максимилијанов орден за наука и уметност
* 1988 Дираков медал
* 1992 Почесна диплома од Батскиот универзитет* 1999 Почесен член на германското друштво на физичарите
* 2005 Гаусов медал од Брунсвиковото научно друштво
* 2006 Почесен докторат од Олденбуршкиот универзитет
* 2007 Член на Кинеската академија на науките
* 2007 Член на Папската академија на науките
* 2009 Австриско одликување за наука и уметност* 2012 Истакнат придружен професор на Минхенскиот технички универзитет
* Улица фон Клицинг во Квакенбрик и Улица Клаус фон клицинг Ландау се именувани по Клицинг
Копаоник

Копаоник — еден од поголемите планински венци во Србија. Сместен е во централниот дел на земјата со мал дел во Северно Косово. Највисока точка е Панчиќев Врв (2.017 м).
Ова е најважното скијачки центар во Србија, со вкупно 25 жичници со сместивост од 32.000 скијачи на час. Во 1981 г. е отворен и националниот парк, кој зафаќа површина од и се наоѓа во средиштето на венецот.
1 Историја
Во средниот век, Копаоник бил важен центар на рударството, особено меѓу Саксонците кои се занимавале со оваа стопанска гранка. Била развиена и трговијата со Дубровник.
На подрачјето на Копаоник има неколку стари цркви и манастири: Ѓурѓеви Ступови, Студеница, Сопоќани и Градац како и неколку тврдини. Најблиската средновековна тврдина е Маглич.
2 Флора и фауна
Флората на Копаоник се одликува со голем број на домородни видови растенија (бука, елка, смрча, тиса, неколку вида јавор, бор и даб). Фауната е исто така разновидна и се разликува од место до место, зависно од околината.
3 Национален парк
Националниот парк Копаоник е основан во 1981 г. Има листопадни и зимзелени шуми и разни видови птици како еребицата камењарка, ќукот, сивото свраче и шумската чучурлига.
Националнипт парк е сместен на висорамнината Суво Рудиште, на надморска височина од околу 1.700 м и е опкружен со планински врвови. На север и северозапад од висорамнината се протега Бањски Копаоник, каде се наоѓа Јошаничка Бања. Веднаш под висорамнината започнува живописната долина на Самоковска Река, со карактеристична накосеност, бројни слапови и клисури. Копаоник има преку 200 сончеви денови во годината и преку 160 дена снег.
4 Скијачки центар
Туризмот на планината е од претежно спортски карактер. Преовладуваат зимските спортови како скијањето и скијањето на даска, но застапени се и други спортски активности како тенисот. Има голем број сместувачки капацитети, кафетерии, барови и ноќни клубови.
Има 28 жичници, со 70 км скијачки патеки од сите категории. Од Брзеќе до скијачкиот центар води кабинска жичарница.
5 Превоз
Копаоник е добро поврзан со главните патишта во Србија. Туристичкиот центар во средишниот дел е поврзан со Ибарската магистрала, а најблискиот меѓународен аеродром е „Константин Велики“ во Ниш. Недалеку од центарот има и јавно хеликоптерско слетувалиште.
Герд Биниг

Герд Биниг (|Gerd Binnig ) — германски физичар, кој ај освоил Нобеловата награда за физика во 1986 година за изумувањето на Отчитувачкиот електронски микроскоп.
Тој е роден во Франкфурт на Мајна и си играл во рушевините на градот додека растел. Неговото семејство живеело еден период во Франкфурт додека пак друг пат во Офенбах на Мајна, при што се образувал во двата града. На возраст од 10 години, тој одлучил да стане физичар, но наскоро се запрашал дали го направил вистинскиот избор. Започнал повеќе да работи со музика, свирејќи во група. Тој исто така започнал да свири и на виолина на 15 години и свирел во училишниот оркестар.
Биниг студирал на Франкфуртскиот универзитет, стекнувајќи диплома во 1973 година и останал таму до стекнувањето на докторатот во Вернер Мартиенсеновата група, под менторство на Екхард Хоениг.
Во 1969 година, тој се оженил со Лоре Ваглер, психолог, и имале ќерка која се родила во Швајцарија и син роден во Калифорнија. Негови хобија се читање, пливање и голф.
Во 1978 година, тој ја прифатил понудата од IBM да се придружи на нивната истражна група во Цирих, каде работел заедно со Хајнрих Рорер, Кристоф Гербер и Едмунд Вајбел. Таму тие го осмислиле Отчитувачкиот електронски микроскоп, инструмент за снимање на површините на атомско ниво.
Комитетот за доделување на Нобеловата награда го опишала ефектот кој овој пронајдок го имал на науката, велејќи „целосно нови полиња во науката се отворени за проучувањето на структурата на материјата.“ Физичките начела на кој овој изум е заснован биле познатаи одамна и пред екипата на IBM да го развие отчитувачкиот електронски микроскоп, туку Бинг и неговите соработници биле првите кои решиле значајни експериментални предизвици кој го искористиле рој инструмент.
Екипата на IBM во Цирих наскоро добила признанија со повеќе награди: Германската физичка награда, Клунговата награда, Пакардовата награда и Наградата Крал Фејсал.
Во 1986 година, Биниг и Рорер поделиле половина од Нобеловата награда за физика, другата половина од наградата му била доделена на Ернст Руска.
Биниг, Гербер и Калвин Квејт го осмислиле атомскосилениот микроскоп.
Во 1987 година Биниг бил назначен за научен соработнк на ИБМ.
Во 1994 година професорот Герд Биниг ја основал претпријатие кое во 2000 година станало комерцијално. Денес, претпријатијата и институциите ширум светот го користат Дефиниенсовата технологија за да го максимизираат изгледот на сликите со што можат да донесат подобри одлуки. Дефиниенс моментално се фокусира на примена на животни и зелени технологии.Кај животните науки, Дефиниенсовата технологија се користи за забрзување на откривањето, дијагностиката и развојот на лековите. Кај зелените науки, Дефиниенсовата технологија овозможува сателитско и воздушно снимање како и класификација и анализа со поголема брзина, точност и прегледност.
Биниг и Рореровиот нанотехнолошки центар, истражувачки отсек на IBM во Рушликон, Цирих е именуван според Герд Биниг и Хајнрих Рорер.