procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Соловецки манастир

Соловецки манастирот е манастир на Руската православна црква од 15 век.
Сместен е на Соловјецските острови во Белото Море. Основан е од светителите Зосима, Саватије и Герман, изграден е помеѓу 1420 и 1430 година. Според древните ракописи од сочуваните житија во ризницата на соловецкиот архимандрит првите зборови на првите жители на Соловјецските острови биле: „Фалете го името на Господ, ниње и присно и во век и векови. Амин!“.
По пристигнувањето на првите светители на Соловјецк, многу познати личности ги посетувале Соловјецските острови, меѓу нив и последниот цар од лозата на Рjуриковичи - Фјодор Иванович, син на Иван Грозни, како и царот Петар Велики.
За време на реформите на Патријархот Никон, за време на старообредничкиот раскол од 1669 година . до 1676 година . година, манастирот бил под опсада на царската војска, како едно од жариштата на спротивставувањето на никоновите реформи.
По Октомвриската револуција во 1917 година. година, манастирот бил затворен, а монасите биле протерани. Зградите на манастирот биле претворени во Соловецки логор за посебни намени, подоцна претворени во затвор за политички затвореници.
Во 1922 г. болшевичките власти го запалиле Преображенскиот манастир, така што останале Успение и Филиповиот храм.
Обновувањеto на Соловецкиот манастир започнало во 1988 година година и сè уште трае.
1 Библиографија
* Соловетски ставропегијален манастир // Енциклопедиски речник на Брокхаус и Ефрон: Во 86 тома (82 тома. И 4 додатоци). - СПб., 1890—1907 година.
* Фруменков Г. Г. Затвореници на манастирот Соловецки. / 2-то издание, обновено. и дополнителни. - Архангелск: Северозапад. кн изд-во, 1968. - 200 стр.
* Фруменков Г. Г. Соловетски манастир и одбрана на Бело Море во XVI-XIX век. - Архангелск: Северозапад. кн изд-во, 1975. - 184 стр.
* Сойкин П. П. Соловетски манастир // Православни руски манастири: Комплетен илустриран опис на православните руски манастири во Руската Империја и Света Гора. - СПб.: Воскресенье,. - С. 5-38. - 712 с. - 20 000 примероци. -. 1994 година .
* Соловетски манастир и опис на неговото бомбардирање од страна на Британците на 7 јули 1854 година. Москва: Типография М. Смирнова, 1855. - С. 5 - 46.
* Французова Е. Б. Solovetskie inoki v Troice-Sergievom monastyre v konce XVI - nachale XVII veka // Vestnik cerkovnoj istorii. 2010. — 3—4 (19—20). С. 255—270.
* Архитектура на манастирот Соловецки / Уметникот Г. М. Манизер; текст П. Телтевски. - М.: Советски уметник, 1969. - 80 стр. - (Споменици на античката архитектура). - 50 000 примероци.
* Мельник А. Г. Ансамблот на манастирот Соловецки во XV-XVII век: историја, архитектура, дизајн на ентериери на храмови. - Јарослав, 2000. - 200 стр.
* Мельник А. Г. Локална серија иконостаси во храмовите на манастирот Соловетски од XVI век // Зачувани светилишта на манастирот Соловецки: Материјали и истражувања. / Федерална држава. институција Гос. исто -култури. Музеј-командант „Москва. Кремlin »/ Отв. ред Л. А. Щенникова / Вып. XVIII. - М.,. - С. 54-59. -. 2003 година .
Тинкоф (пиварница)

Пивара „Тинкоф“ е руска пиварница која е основана во Санкт Петербург од локалниот стопанственик Олег Тинков во 1998 година. За неколку години, таа станала една од најголемите руски пиварски компании. Во 2005 година пиварницата била продадена на компанијата „ИнБев“.
1 Кратки детали
По отворањето на ресторанот како пиварница во американски стил во 1998 година во Санкт Петербург, компанијата Тинкоф се проширила и станала четврта по големина независна пиварница во Русија, отворајќи ја најмодерна пиварница од 2 милиони хектолитри во 2002 година во Пушкин во близина на Санкт Петербург. Истата компанија отворила уште неколку пиварници низ цела Русија. До 2005 година, компанијата имала десет пиварници и вршела извоз во Европа и Америка. Во јули 2005 година, компанијата ИнБев ја купила пиварницата Пушкин и името на брендот Тинкоф за 167 милиони евра. Олег Тинков го задржал ланецот ресторани (сместен во Санкт Петербург, Москва, Самара, Русија, Новосибирск, Нижни Новгород, Уфа, Екатеринбург, Сочи, Алмати и Казан) кои ги продал на „Минт капитал“ во 2009 година. Во мај 2010 година, „Минт капитал“ објавиле дека сакаат да ги продадат. Кон крајот на 2010 година, Минт Капитал објавиле дека го продале својот дел во Пиварницата Тинкоф, но цената не била објавена.
2 Пива
Главната марка била (Златен Тинкоф), лесен пијалак што личи на Корона.
3 Достапност
Шишето Тинкоф повеќе не е достапно. Компанијата „ИнБев“ го затворила објектот во декември 2008 година и одлучила да не го пренесува производството на било кој друг објект.
4 Поврзано
* Пиво во Русија
* Прехранбена индустрија на Русија
Лорна Дум

Тереза Мари Рајан (4 јануари 1958 година - 16 јануари 2019 година), попозната по нејзиното уметничко име Лорна Дум, била музичар од Соединетите Држави најпозната како бас гитарист за панк рок групата Germs од 1976 до 1980 година и повторно откако се споиле заедно од 2005 до 2009 година.
1 Ран живот
Дум пораснала во Таузенд Оукс, Калифорнија и одела во средното училиште Њубури Парк, каде ја запознала Белинда Карлајл, која ќе била првиот тапанар на Germs.
2 Кариера
Дум била пријател на основачите на Germs, Дарби Креш и Пат Смир, и се придружила и покрај недостатокот на музичка способност, откако одговорила на флаер кој барал „две неталентирани девојки“ со Белинда Карлајл. Таа се откажала од бендот првично во 1980 година откако Креш го отпуштил Дон Болс, тапанарот на групата. По смртта на Креш, Дум се преселила од Калифорнија во Њујорк, каде што живеела до крајот на 90-тите.
Germs добиле ѕвезда на Рок патеката на „Guitar Center“ во 2008 година. Кога филмот „''Тоа што го правиме е тајно''“ се појавил во 2007 година, Дум ја играла Бижу Филипс.
3 Смрт и наследство
Дум починала од рак на дојка на 16 јануари 2019 година.
Басистот Кира Рослер (од Black Flag и Dos) зборувала за придонесот на Дум по нејзината смрт.
„...таа била потценет музичар и, во мојата глава, баш присуство на инструментот. Germs биле бенд кои влијаеле врз многу повеќе луѓе од оние што ги слушнале во живо, и јас мислам дека придонесот на Лорна живее на тој начин“.
Гитаристот Грег Хетсон (Circle Jerks и Bad Religion) се потсетил гледајќи ја неа во 1970те и рекол декаа таа докажала „Ти можеш да рокаш јако и не мораш да бидеш машко“.
Џим Вокер (тапанар)

Џим Вокер (роден 1955 година) - канадски музичар, кој бил основачки директор, како и првичен тапанар за британската музичка група, Public Image Ltd.
1 Ран живот и образование
Џејмс Донат Вокер е роден во Едмонтон, Алберта. Прво вежбал како џез тапанар на Музичкиот колеџ Беркли во Бостон, каде што го предавале Алан Досон и Џо Хант.
2 Кариера
Во 1977 година, заедно со Малком Хасман и Крис Арнет, тој ја створил панк групата од Ванкувер, Furies, првата панк рок група во Западна Канада. Бендот се распаднал по неколку месеци, а Вокер се преселил во Лондон подоцна истата година. На почетокот на мај 1978 година, откако одговорил на огласот поставен во „''Melody Maker''“, тој се појавил на аудиција и станал член-основач на „Public Image Ltd.“, со Џон Лајдон, Кит Левин и Џон Вордл (Џа Вобл).
Незадоволен од насоката на бендот, тој го напушти бендот како свирач во февруари 1979 година, и како директор во јануари 1980 година. По PiL, тој свирел за неколку помалку познати месни лондонски бендови, вклучувајќи ги The Pack и The Straps, пред да ја створи Human Condition во 1981 година со Џа Вобл и Дејв „Анимал“ Молтби. Human Condition биле заедно нешто повеќе од една година, свирејќи на измешани критики, пред да се распушти во 1982 година. 
Во 1984 година го напуштил Лондон за Њујорк, а по свирењето таа година ја напуштил музичката индустрија. Вокер бил интервјуиран за документарниот филм во 2017 година, „''Public Image е расипан''“.
Изгорени од сонцето 2

''Изгорени од Сонцето 2'' (|Утомлённые солнцем 2 Utomlyonnye solntsem 2: Predstoyanie) е руски драма филм од 2010 година во режија и главна улога на Никита Михалков. Филмот се состои од два дела: „ Егзодус“ (2010; ''Предстояние'', буквално „Претендирање“) и ''„Цитаделата“'' (2011; ''Цитадель'' ). Тој е продолжение на филмот на Михалков „ ''Изгорени од сонцето'' “ од 1994 година, сместенна Источниот фронт на Втората светска војна. ''Изгорени од Сонцето 2'' имал најголем буџет за производство некогаш виден во руското кино (55 милиони американски долари), но се покажал дека е најнепрофитабилен филм некогаш снимен во Русија и добил негативни критики од критичарите и во Русија и во странство.
Хорор-панк

Хорор-панк (исто така познат како хорор-рок) — музички жанр кој меша протоготски и панк-рок звуци со морбидно и насилни и стихови кои често се под влијание на хорор-филмови и научнофантастични б-филмови. Жанрот е сличен на, а понекогаш и се поклопува со дет рок, иако дет рокот повеќе се склонува кон атмосферски готски рок звук, додека хорор-панкот се потпира на ду-воп и рокабили звук под влијание на 1950-тите. Хорор-панк музиката е типично поагресивна и мелодична од дет рок. Многу чинови користат ироничен, хумористичен или сатиричен пристап кон жанрот.
Mistfits и нивниот прв главен вокал Глен Данзиг се признати како предци на хорор-панкот. Бендови како Undead (основани од поранешниот гитарист на Mistfits, Боби Стил), Screaming Dead, Damned, the Cramps, TSOL, 45 Grave и Rosemary's Babies исто така се сметаат за класични хорор-панк бендови. Во поскорешните групи вклучуваат Murder City Devils, Blitzkid, The Rosedales, Mister Monster и некои дела на AFI и Alkaline Trio.
Хорор-панкот е претежно аполитичен во споредба со другите панк-рок жанрови, иако некои песни се однесуваат на политички настани (на пр. „Bullet“ на Mistfits, кој зборува за атентатот врз Џон Кенеди) и некои уметници како Џек Гришам (за политичката левица) и Михал Грејвс (за политичката десница) кои ги поддржале сопствените политички ставови.
1 Поврзано
* Дет-рок
* Готик-панк
* Готик-рок
* Хардкор-панк
* Психобили
* Шок-рок
Олег Гребнев

Олег Генадиевич Гребнев (|Олег Геннадьевич Гребнев, 4 февруари 1968) — пензиониран руски ракометар кој се натпреварувал на Летните олимписки игри во 1992 и 1996 година . Тој освоил златен медал во 1992 година и завршил како петти во 1996 година. Тој исто така ја освоил светската титула во 1993 и 1997 година и европска титула во 1996 година.
Aлексеј Растворцев

Алексеј Петрович Растворцев (|Алексей Петрович Растворцев; 8 август 1978) е руски ракометар кој настапил на Летните олимписки игри 2004 (освојувач на бронза) и на Летните олимписки игри во 2008 година .
1 Кариера
Тој настапил на 251 натпревар за Руската ракометна репрезентација и постигнал над 900 голови. Во својата кариера играл за РК Нева (Сент Петербург), Енергија (Воронез), РК Чеховски Медведи (Чехов, област Московскаја), РК Вардар (Скопје) и РК Војводина ( Нови Сад ). Активната спортска кариера ја завршил во 2016 година и оттогаш е заменик-спортски директор во РК Вардар ; тие ја освоиле ЕХФ Лигата на шампионите во 2017 година.
Тежишна линија

Во геометријата, тежишна линија или тежишница на триаголник е отсечка која поврзува теме од триаголникот со средната точка на страна спротивна на тоа теме. Друг поим за тежишна линија е медијана. Трите медијани се сретнуваат во една точка. Оваа заедничка точка се вика тежиште или центроид и е центарот на маса на триаголникот.
Должината на тежишната линија од тежиштето до темето е двапати поголема од должината должината на истата тежишна линија од тежиштето до средиштето на спротивната страна.
Во зависност од обликот на триаголникот (правоаголен, рамностран, рамнокрак,...), тежиштето може да претставува средиште на впишана или опишана кружница.
Валери Гопин

Валери Павлович Гопин (|Валерий Павлович Гопин, 8 мај 1964) е руски ракометар .
1 Кариера
Тој станал олимписки шампион во 1988 година со репрезентацијата на Советскиот Сојуз во ракомет, а во 1992 година со Обединетата екипа на Олимписките игри . Тој станал европски шампион со ракометната репрезентација на Русија во 1996 година.
Оладји

Оладји (|оладьи мн., деминутив: оладушки, ''oladushki'', ед. оладья, ''оладија''; |оладки, ''oladky'', ед. оладок, ''оладок'' или оладка, ''оладка'' ) се мали дебели палачинки или прженици кои се вообичаени во руската, украинската и белоруската кујна. Тестото за оладји се прави од пченично или (во денешно време поретко) брашно од хелда, јајца, млеко, сол и шеќер со квасец или прашок за печиво. Тестото може да се заснова и на кефир, кисело млеко или јогурт. Може да содржи разни додатоци, како што се јаболко или суво грозје.
Оладјите обично се служи со павлака, како и со слатки додатоци како варење, џем, мед и сл. Солени верзии може да се служат со кавијар, слично на блините.
Општо земено, терминот ''оладји'' во источнословенските кујни може да означува и прженици направени со други состојки, на пр. палачинки од компири (картофельные оладьи), прженици од моркови (морковные оладьи), палачинки од грав (оладьи из бобовых), палачинки од ориз (рисовые оладьи), прженици од тиква (кабачковые оладьи) итн. Сирники (кварк палачинки) исто така може да се сметаат за вид на оладји.
1 Етимологија
Стариот источнословенски збор ''оладја'' во форма на именка за првпат е потврден во 1470 година. Во форма на јадење, овој збор првпат се споменува во ''Домострој'', руска книга за домаќинства, упатства и совети од 16 век. Зборот потекнува од старогрчкиот збор ἐλάδιον, деминутив на ἔλαιον, „маслиново масло“, „мрсна супстанција“.
Зборот ''латке'' означува палачинки од компири во еврејската кујна и потекнува од ''ru-Latn''.
Николас Путвински

Николас Путвински е руски моден дизајнер.Тој се натпреварувал во американската реална телевизиска серија „Project Runway“ (сезона 6), во која стигнал до 7 место.
Николас е роден во Москва, Русија. Својот прв дизајн Николас го направил на 15-годишна возраст кога направил тесен фустан од пердуви на неговата 12-годишна сестра. Како имигрант од Русија, Николас поголемиот дел од своето детство го поминал во Сан Диего, Калифорнија и имал само три недели да научи англиски јазик пред да започне да учи во Америка. Николас продолжил да студира дизајн на Модниот институт за технологија и добил дополнителна обука во студиото „Изкиердо“ во Њујорк.
Николас имал многу нарачки од магазинот W и Vogue,а како едно од неговите најголеми модни достигнувања е тоа што дизајнирал фустан за Марчеса и бил како главен асистент на потрошувачот кој ги правел славните крилја на ангелите за Викторија Сикрет.Тој е првиот дизајнер кој се појавил во шоуто и дизајнирал нешто за водителката. Во февруари 2009 година, Николас исто така направил наметка за Академијата за филмски уметности и науки. Омилен дизајнер на Николас е Оливие Тејсенс.
1 Проект писта
Николас победил на еден предизвик во Епизода 6 - „Светла, камера, шиј!“ Така, тој доби мотивација за следната рунда, во епизода 7. Николас исто така трипати имал падови во текот на сезоната: Епизода 3 - „Рамбур на пистата“, Епизода 5 - „Модни наслови“ и Епизода 7 - „Небото е граница“, каде Хајди Клум изјавила дека имал „многу среќа ',бидејќи имало шанса да излезе од натпреварот. Николас имал една „висока“ за сезоната: Епизода 9 - „Светки, пердуви и крзно, о боже!“
Негов елиминациски предизвик била Епизода 10 - „Околу светот за два дена“. На дизајнерите им било дозволено да си изберат локација, според нивните резултати во претходниот круг. Николас бил вториот што избрал. Тој рекол (за време на интервјуто) дека не сака да го избере Њујорк, местото во кое живеел во моментот и ја избрал Грција.
2 Наводи
*
Извор (Голо Брдо)

Извор (|Izviri) — село во општината Булчица на Дебарската област, источна Албанија.
1 Географија
Селото е сместено во македонската област Голо Брдо. Се наоѓа источно од Љуболеш и југозападно од Трбач.
2 Историја
Сè до 2015 г. селото било во состав на Општина Острени.
3 Иселеништво
Според истражување од 1935/37 г. во струшкото село Дренок живеел родот ''Чижбановци'' (4 куќи) доселен од Извор.
4 Поврзано
* Голо Брдо
* Дримколско-голобрдски дијалект
Сине Фантом

„Сине Фантом“ е филмски клуб во Русија.
Името и историјата на клубот потекнуваат од самоиздавачкото ракописно списание „''CINE FANTOM“'' кое го издаваат Игор Алеиников и неговиот брат Глеб Алеиников од 1985 година. Олиа Лиалина е една од главните основачи, а подоцна била директор. Во тоа време немало аналози на службени лица во Советскиот Сојуз. „Син Фантом“ бил поврзан со подземното кино, „Паралелно кино“ (''Паралелно Кино'').
Клубот го основале во 1995 година со седиште во Музејот на кино Москва. Од 2004 година неговата локација е во кино Фитил, Москва.
Програмите на „Сине Фантом Клуб“ се прикажани во филмската сцена во „Гренц Ленд“ (Селб, 1995), на Европскиот медиумски арт фест (Оснабрик, 1998), на филмскиот фестивал во Котбус (1995). Во јануари 1999 година, делата на Клубот „Син Фантом“ ги прикажале во Антологискиот филмски архив во Њујорк, како дел од програмата, Неодамнешни руски експериментални филмови.
1 Наводи
Птицата Тари (цртан филм)

„Птицата Тари“ е цртан анимиран филм создаден во 1976 година. Тоа е романтична комедија во режија на Генадиј Соколски, создадена од бајката на Борис Заходер.
1 Заплет
Во џунглите во Африка, живееја животните и си играа весело. А во близина крокодилот Спајк спиеше а другите животни се плашеа од него, бидејќи тој имаше лош карактер и расположение. Покрај тоа, тој имаше остри заби, но за разлика од другите животни, никогаш не ги чистеше, бидејќи не можеше тоа да го прави со кратки шепи. Еден ден тој добил силна забоболка. Но, ниту едно од животните не сакало да му помогне, напротив сите почнале да му се смеат, но една мала птица по име Тари, застанала на неговите раце и му помогнала на крокодилот, му ги миела забите со нејзиниот клун. Крокодилот имал многу остатоци од храна на забите, кои птицата ги фрлила. После тоа, тој и се заблагодарил на птицата и се расположил. Птицата Тари му рекла дека почесто ќе му ги мие забите на крокодилот а тој среќно се согласил. Од тој ден птицата Тари била многу добар пријател со крокодилот и сфатиле дека карактерот на крокодилот и не бил толку лош.
Сите среќно испеале песна:<blockquote>
„Чур, не допирај никого денес“
„Ниту еден ноќ да не гребе некого“,
„Забот не гризе, рогот не е задник“,
''И зошто? Кој ќе погоди? "
Да, затоа што самиот крокодил
Тој и се заблагодари на љубезната птица.
</blockquote>
2 Креатори
Напишано од, Борис Заходер
Продуцент, Генадиј Соколски
Дизајнери на производство, Владимир Зуиков, Ада Николскаја
Оператор, Михаил Друјан
Композитор, Шандор Калош
Инженер за звук, Владимир Кутузов
Уредник, Ubубов Георгиева
Асистенти, Зинаида Плеханова, Татјана Соколскаја, И. Питерсон
Аниматори, Виолета Колесникова, Јуриј Бутирин, Јуриј Кузиурин, Алексеј Букин, Виктор Лихачов, Сергеј Дежкин
Улогите беа искажани, Лидија Катаева - ''птица'' тариАгар Власова - ''крокодил''Зинаида Наришкина - ''жаба / глувци / мајмун''Марија Виноградова - ''марабу / слонче''
Уредник, Татјана Папорова
Директор за сликарство, Љубов Бутирина
Пјатково (Тјумењска област)

Пјаткаво е ''село'' во општината Упоровски во областа Тјумен, Русија. Тоа е административен центар на општината за руралната населба Пјатковское. Селото има 11 улици. Се наоѓа на 2 часа пред Москва. Суклем е најблиската населба до Пјатково и е оддалечена 6 километри.
Има само еден автобус што патува од Тјумен до Пјатвако.
Во 2019 година, рудните пластови во близина на Пјатково биле темелно проучени и основани се четири палинолошки склопови и тие сè уште се изучуваат.
Просечната куќа во Пјатково се продава за околу 940.000 рубли (1.900.000 УСД).
1 Клима
Пјаткаво просечно има 0,6 сантиметри врнежи од снег, воздушен притисок од 1017 милибари,УВ индекс 3 и просечно 3007 часа сончева светлина годишно.
Животот и невообичаените авантури на Иван Чонкин

„Животот и невообичаените доживувања на војникот Иван Чонкин“ (руски: ''Жизнь и необыча́йные приключе́ния солда́та Ива́на Чо́нкина'') – филм на режисерот Јиржи Менцел од 1994 година, снимен според романот „Животот и невообичаените авантури на Иван Чонкин“ од Владимир Војнович. Главните улоги ги играат: Генади Назаров, Зоја Бурјак, Сергеј Гармаш и Владимир Иљин. На 51. Меѓународен филмски фестивал во Венеција и го освоил златниот медал на претседателот на италијанскиот сенат.
1 Синопсис
Во 1941 година, пред почетокот на Втората светска војна, не толку интелигентниот војник Чонкин го оставаат да го чува воениот авион што бил принуден да слета во близината на едно село во Украина. Поправката на авионот се оддолжува, а како што минува времето, изгледа дека претпоставените го заборавиле Чонкин. Во селото, тој ја запознава девојката Њура...
2 Улоги
* Генадиј Назаров - Иван Чонкин
* Зоја Бурјак - Ниура
* Владимир Иљин - Голубев
* Алексеј Жарков - Гладишев
* Валери Золотухин - Килин
* Зинови Гердт - Мојсеј Сталин
* Сергеј Гармаш - Милјага
* Марија Виноградова - баба Дунија
* Јуриј Дубровин - Волков
* Маријан Лабуда - Опаликов
* Александар Гарин - Свинцов
Иван Принцот и сивиот волк 4

„Иван Принцот и сивиот волк 4“ е руски анимиран филм на студиото Мелница и ЦТБ . Премиерата се одржала на 26 декември 2019 година . Претставата за персоналот на студиото Мелница се одржало на 20 декември 2019 година во Санкт Петербург во киното Аврора. Телевизиската премиера на цртаниот филм се емитувала на ТВ каналот РЕН на 9 мај 2020 година.
1 Заплет
Во пресрет на пролетта, главните ликови дознаваат дека ќе се одржи глобален натпревар на песна во Тринаесеттото Кралство. Кралот најавил дека научникот Мачка ќе настапи од далечното кралство. Иван Принцот и неговите пријатели ќе се обидат да му помогнат, но незнаат колку ќе бидат опасни нивните соперници ...
Министерство за природни ресурси и животна средина на Русија

Министерство за природни ресурси и животна средина на Руската Федерација е владина агенција која е во состав на Кабинетот на Русија. Ова министерство има обврска да управува со природните ресурси на земјата и да ја штити нејзината животната средина. Прв министер бил Јуриј Трутнев.
Сегашен министер е Дмитриј Кобилкин кој бил поставен во мај 2018 година.
1 Историја
Предок на Министерството за природни ресурси и животна средина била државната служба за рударство и геологија кој ја основал Петар Велики на 2 октомври 1700 година. Откако се распаднал Советскиот Сојуз, на 14 август 1996 биле создадени Министерството за животна средина и Министерството за природни ресурси. Тие биле споени за да се формира Министерството за природни ресурси и животна средина на 28 мај 2008 година.
2 Активности
Министерството за природни ресурси и животна средина е одговорно за да создава и спроведува политики и регулативи кои се однесуваат на животната средина, исто така и зачувување, регенерација, шумарство и заштита на дивиот свет.Министерството е одговорно и за истражување, управување и зачувување на природните ресурси на земјата,како и управување со водоснабдувањето, развој на минерални наоѓалишта и истражување на територијата на земјата и континенталниот праг. Задолжено е и за регулирање на индустриската и енергетската безбедност и треба да ги следи сите геолошки и земјотресни активности,како и развојот на државната полиција и законската регулатива во шумарството.
3 Одделенија
* Федералната служба за надзор на природните ресурси (Ръководител Светлана Генадиевна Радионова)* Федерална агенција за употреба на подземје
* Федерална агенција за водни ресурси
* Федерална служба за хидрометеорологија и мониторинг на животната средина
* Федерална агенција за шумарство
Евгениј Казачок

Евгениј Казачок (12 август 1995) — латвиски фудбалер.
Тој е ученик на Металург Лиепаја, каде што Александар Страдинс бил тренер во неговата возрасна група. Во 2011 година, Евгениј Казачок, како дел од друг тим на Лиепаја - Варавиксне, дебитирал во Првата лига на Летонија. Во 2012 година тој веќе играл за фарм- клубот Металург-2, а на почетокот на 2013 година, Евгениј Казачок се преселил во редовите на Спартак Јурмала.
На 31 март 2013 година, Евгениј Казачок дебитирал во Високата лига на Летонија, влегувајќи како замена во 75-та минута на натпреварот од првото коло против Младинската спортска школа Илуксте (2: 2), а во 91. минута сепак постигнал гол ...
На 6 декември 2013 година Евгениј Казачок бил прогласен за најдобар млад фудбалер за 2013 година во Латвија до 19 години и бил награден со „наградата Илмар Лиепинс“ .
1 Достигнувања
1.1 Тимски
; «Металург-2»
* Победник во Првата лига на Летонија: 2012 година.
1.2 Лично
* Награда Илмарс Лиепинс: 2013 година .
Дедо Мраз и летото (цртан филм)

„Дедо Мраз и летото“ е цртан филм - бајка за тоа како децата му го покажале летото на Дедо Мраз.
На режисерката Валентина Караваева и била доделена диплома за нејзината работа на овој цртан филм.
1 Заплет
Денот кога Дедо Мраз тргнува на своето традиционално патување за новогодишната ноќ со полна вреќа подароци за дечињата, случајно дознава дека постои лето за кое претходно не знаел. Откако ги прашал децата за летото на новогодишната забава, Дедо Мраз навистина не разбирал ништо. Кога се враќал во својот дом на север започнал да ги слика сите новогодишни играчки во неразбирлива зелена боја, пеел неразбирлива песна за неразбирливо лето. Дури и во сонот, Дедо Мраз гледал зелени кошмари за тоа како сите му се смеат на неговото незнаење. После зимата, Дедо Мраз решил да влезе во градот и да го види летото со свои очи. Дедо Мраз се нашол во градот на горештините, се чувстувал лошо, но децата нашле излез: го нахраниле со сладолед. Откако благодарение на децата ја видел целата убавина на летната природа: зелена шума, зелена трева, жаби и пеперутки - среќниот Дедо Мраз им дал на децата сладолед и одлетал на север летајќи со балон.
2 Лица кои работеле на филмот
Уметнички директор, Иван Петрович Иванов-Вано
Напишано од, Василиј Ливанов
Песни, Јуриј Ентин
Продуцент, Валентин Караваев
Дизајнер на производство, Марија Рудаченко
Композитор, Евгениј Крилатов
Оператор, Борис Котов
Асистент на операторот, М. Попова
Инженер за звук, Владимир Кутузов
Уредник, Аркадиј Снесарев
Асистенти:, Е. Туранова, З. Плеханов, И. Герасимова
Асистент на уметник, Николај Ерикалов
Аниматори:, Виталиј Бобров, Николај Федоров, Елвира Маслова, Генадиј Соколски, Владимир Балашов, Јана Волскаја, Наталија Богомолова, Светлана utутовска, Иван Давидов, Дмитриј Анпилов
Улогите ги искажаа:, Евгениј Шутов - ''Дедо Мраз / мечка''Евгениј Весник - ''возач на камион / полицаец / лекар''Зинаида Наришкина - ''врана / разговорлив град''Клара Румјанова - ''зајак / девојче''Марија Виноградова - ''момче''
Директор за сликарство, Љубов Бутирина
3 Видео изданија
Цртаниот филм е преснимен многупати на VHS и DVD во овие колекции:
* Најдобри советски цртани филмови (1990-ти): Студио ПРО Видео, VHS.
* Сојузмултфилм. Колекција број 7 (1995): дистрибутер на „Сојуз“, ВХС.
* „Празник на новогодишното дрво“: дистрибутер „Крупен план“, ДВД.
* "Среќна Нова година!", Сојузмултфилм: дистрибутер на сојуз, ДВД.
* Враќање на блудниот папагал: ДВД-дистрибутер одблизу.
Во ноември 2019 година Централната банка издала монети во спомен на цртаниот филм „Дедо Мраз и лето“.
Некротизирачка автоимуна миопатија

Некротизирачка автоимуна миопатија (НАМ) (''Necrotizing autoimmune myopathy (NAM'')- МКB G72.4-Преваленца ( распрострнетост): непознато) е ретка форма на идиопатска воспалителна миопатија (болест на мускулите) која клинички се одликува со акутна или субакутна проксимална слабост на мускулите, а хистопатолошки со микроцитна некроза и регенерација без значително воспаление. Распространетоста и годишната застапеност на НАМ не се познати, но нарушувањето е многу ретко. Досега биле пријавени околу 300 случаи.
1 Клинички опис
Возрасната граница на заболени се движи од 30 до 70-годишна возраст. Главната одлика на НАМ е субакутна, тешка, симетрично проксимална миопатија со значително зголемено ниво на ензимот креатин-киназа (CK). Се манифестира со слабост на горните и долните екстремитети, предизвикувајќи потешкотии при станувањето од седечка положба, качување по скали или подигнување на предмети. Можат да бидат вклучени и флексорот на вратот, фарингеалниот мускул и респираторните мускули. Останатите манифестации вклучуваат замор, дисфагија (отежнато голтање), губење на тежината и диспнеа (отежнато дишење). Исто така, пријавени се и заболувања на белите дробови и срцето. Текот на болеста често пати е тежок, но може да се случи закрепнување во рок од неколку недели до месеци поради прекин на дејството на предизвикувачкиот агенс, доколку се идентификува навреме.
2 Етиологија
Болеста се смета дека е имунолошки поврзана, најверојатно активирана од терапија со лекови (статини), болести на сврзното ткиво или карцином. Точниот механизам што го предизвикува нарушувањето, не е познат, но некои автоантитела можат да бидат причина за тоа. Може да биде вклучен малигнитет.
Дијагностички методи
Дијагнозата се заснова на клиничката слика и биопсијата на мускулите коишто покажуваат минимални или никакви воспалителни инфилтрати и означена некроза на мускулите, за разлика од другите воспалителни миопатии. Електромиографијата (ЕМГ) покажува миопатични наоди. Нивоата на ензимот креатин-киназа (CK) често се 10 пати над горната граница на нормалата во моментот кога се јавува слабост на мускулите. Магнетната резонанца (МРИ) може да покаже дифузен или делумен едем на мускулите.
3 Управување и третман
НАМ пациентите генерално реагираат добро на повеќе агенси, долготрајни имуносупресивни терапии, кои започнуваат со високи дози на кортикостероиди. Интравенскиот имуноглобулин (IVIg) се докажува дека е ефикасен. Ритуксимабот исто така, покажал корисни ефекти. Одговорот на терапијата клинички треба да се процени врз основа на јачината на мускулите и биолошки на нивото на креатин-киназата.
Опашна палка

Во зоологијата, палката е коскена маса на крајот на опашката на некои диносауруси и на некои цицачи, пред се на анкилосауридите и глиптодонтите, како и на мејоланидните желки. Се смета дека ова е форма на дефанзивен оклоп или оружје што се користело за одбрана од грабливци, на ист начин како и тагомизерот, поседуван од стегосауриди, иако барем во глиптодонтите се претпоставува дека се користел во борбите за правата на парење. Меѓу диносаурусите, палката била присутна главно во анкилосауриди, иако сауроподот ''Шуносаурус'' поседувал и опашка. Опашката е најчесто насликана на ''Анкилосаурус'', особено во средби со поголеми грабливци како ''Тираносаурус''. Викторија Арбор утврдила дека опашките од анкилосаурид може да создадат доволно сила за да ја скршат коската при ударите.
1 Поврзано
*''Анкилосаурус''* Тагомизер
Оклоп (анатомија)

Оклопот кај животните е надворешна или површна заштита од напади на грабливци, формиран како дел од телото, обично преку стврднување на телесните ткива, израстоци или секрети. Затоа, тој најмногу се развивал кај видови „плен“.
1 Состав
Оклопните структури обично се составени од закоравени минерални наслаги, хитин, коска или кератин.
2 Видови со оклоп
Оклопот е видлив кај бројни животински видови и од сегашното и од праисторијата. Диносаурусите како ''Анкилосаурус'', како и другите Тиреофора (оклопни диносауруси како што се Анкилосаурија и Стегосаурија), на нивните тела израснале дебел оклоп во форма на плоча, како и офанзивни додатоци на оклоп, како што е тагомизаторот или опашната палка. Оклопот имал многу форми, вклучувајќи остеодерми, шила, рогови и плочи. Други диносауруси, како што се кератопските диносауруси, како и некои сауроподи, како што е ''Салтасаурус'', израснале оклоп за да се одбранат, иако оклопот во сауроподи во целина е невообичаен.
Во модерно време, некои мекотели користат школки како оклоп, а оклопите се видливи во хитинозниот егзоскелет на членконогите. Рибите употребуваат оклоп во форма на лушпи, дали "космоид", "ганоид" или "плацоид", а во некои случаи и боцки, како што имаат некои видови риби. Кредестата плоча, или сипестата коска кај сипата, исто така, делува како оклоп. Повеќето влекачи имаат лушпеста кожа што ги штити од грабливци покрај задржувањето на водата; егзоскелетот на крокодилот и школките од Челонија: желки и терапини.
Бројни цицачи употребуваат ’рбет и телесен оклоп, иако не толку цврсти како оклопите од влекачите, како боцките на ехидните и на бодликавите прасиња и ежовите. Коскената обвивка на армадилата и изумрениот ''Глиптодон'' многу наликувале ''на'' оклопот на ''Анкилосаурус'' и некои современи армадила се навиваат во топка кога се под заканува, што ги прави неизложени поради нивниот оклоп. Слично на тоа, плочките на панголинот, слични на влакнести плочки, се користат на ист начин и се конструирани од истиот материјал што се користи во офанзивниот оклоп, рогот, на носорогот.
3 Употреба
Оклопот, иако сето тоа се користи за единствена намера да се одвратат напаѓачите, може да се подели во дефанзивен и офанзивен оклоп. Примери за офанзивен оклоп се рогови, копита, рогови, канџи и клунови, палки и клешти, како што се развиваат кај некои цицачи, птици, влекачи (вклучително и диносауруси, како што е ноктот на дромеосауридите и цератопскиот рог) и членконогите. Офанзивниот оклоп често се користи заедно со дефанзивниот оклоп и во некои случаи го прави животното речиси неприкосновено.
4 Поврзано
* Остеодерми
Миодраг Петровиќ (сликар)

Миодраг Петровиќ (Дубравица, 1888 — Белград, 1950) бил српски воен сликар.
1 Биографија
Прв учител по цртање му бил Ѓорѓе Крстиќ. Завршич Уметничко-занаетчиска школа во Белград (1906–1911), а потоа ги продолжил студиите по сликарство на Академијата во Минхен (1911–1912). Учествувал во Балканските војни и Првата светска војна до 1916 година. Уште за време на Балканските војни го добил звањето воен сликар. Поради болест бил префрлен во Солун, а потоа во Сиди Абдалах во Тунис и Лазуазу кај Бизерта. Потоа се префрлил во Алжир, каде што студирал на Уметничката академија (1917). Потоа, се усовршувал, творел и изложувал во Париз (1918-1920). Во Белград се вратил во 1920 година, и работел како наставник по цртање.
Починал на 10 февруари 1950 година во Белград.
Харпактогнатус

''Харпактогнатус'' (што значи „зафаќање/фаќање на вилицата“) е род на птеросаурус кој се наоѓа во Доцната Јура-доба Морисонова Формација од округот Олбени, Вајоминг, САД. Се заснова на НАМАЛ 101, делумен череп кој се состои од муцка, зачувани во близина на каменоломот „Коскена Кабина“ во 1996 година. Името на видот му оддава чест на откривачот, Џ.Гентри, волонтер за Западните палеонтолошки лаборатории, во Лехи, Јута.
Неговите опишувачи откриле дека е ''најсличен'' на ''Скафогнатус'' кај птеросаурусите, иако значително поголем (проценета должина на черепот од 280–300мм (11–12 инчи), проценет распон на крилјата од најмалку 2,5 метри (8,2 стапки) Поради сличноста, ''Harpactognathus'' бил доделен на потсемејството Скафогнатини од семејството Рамфоринчиди. Овој род е исто така значаен по тоа што има низок коскен грб што се протега до врвот на клунот (грбните коските од птеросаурус обично не го достигнува врвот) и по тоа што е најстариот познат птеросаурус од формацијата Морисон, кој бил пронајден од членот на миење сол
(Кимеридигијан).
1 Палеобиологија
Авторите претпоставуваа дека скафогнатините специјализирале како воздушни грабливци во внатрешноста на слатководните живеалишта. Сепак, поновите изданија сугерираат на скафогнатини недостигале специјализации за писцивори, и најверојатно, биле домашни грабливци на мали ’рбетници или врановидни генералисти.
2 Поврзано
* Список на родови на птеросаури
* Времеплов на истражување на птеросаурус
Аустралодокус

Аустралодокус (што значи „јужен зрак“ од латинскиот ''australis'' (''аустралис'') „''јужен''“ и грчки δοκоς (''докос'') „''зрак''“) — род на сауроподски диносаурус кој живеел за време на доцната јура, пред околу 150 милиони години во денешна Танзанија. Иако првично се сметал за диплоодоцид, неодамнешни анализи покажуважале дека можно е да биде титаносаурирум.
1 Откривање и именување
Остатоците од ''Australodocus bohetii'' билe пронајдени од Горниот диносаурусски член на тендагурушките базени во Танзанија, која била плодна почва за многу динасауруси од Јура, вклучувајќи неколку родови на големи сауроподи, како што се ''жирафатитан'', ''Вамверакаудија'', ''Јаненчија'', ''Тендагурија'' и ''Торниерија''. Самиот Аустралодокус се заснова на два вратни пршлени, кои се поиздолжени од оние на другите диплоодоциди и се разликуваат во други анатомски детали. Овие коски првично биле дел од серија четири пршлени пронајдени во експедицијата од 1909 година предводена од Вернер Јаненш. Како и некои други фосили собрани од германските експедиции во Африка, другите коски биле уништени во Втората светска војна. Описот на преостанатите коски од 2007 година ја зголемува познатата разновидност на сауроподи и диплоодоциди во Тендагуру.
Името на родот потекнува од фактот дека првично се сметало за јужен (гондванански) роднина на ''Дилодокус''. Името на овој вид го одликува Бохети бин Амрани, надбљудувач на екипажот и главен подготвувач, кој бил важен соработник на германските експедиции кои први ги истражувале местата во Танзанија.
2 Систематика
Австралодокосот првично бил опишан како диплодоцид, бидејќи имал двојни (бифуркатни) нервни боцки на некои од неговите пршлени, одлика вообичаено поврзано со диплоодоидни сауроподи. Без разлика на тоа, неколку подоцнежни студии на Џон Витлок и неговите колеги откриле дека ''Австралодокусот'' е всушност член на сауроподската клада Титаносауриформес, која најверојатно е тесно поврзана со ''Брахиосаурусите''. Присуството на поголем број макронарни сауроподи во околината на Тендагуру во споредба со бројните диплоодои во формацијата Морисон може да се должи на претходно познатите разлики во животната средина, при што во Тендагуру доминира шумата од четинари, а во Морисон доминираат отворени рамнини со нископасна флора. Цоп и други (2015) го обновиле ''Австраладокус'' како диплодоцинен диплодоцид, тесно поврзан со ''Суперсаурусот'' и ''Динеиросаурусот'' (што може да биде синоним на претходниот), но истакнале дека нискиот број на титаносауриформни таксони што се користат во кладистичката анализа го прави ваквото поставување неиздржано заради споделената сомфоспондилна внатрешна структура на ''австралодокас'' и сомфоспондилиски титаносаурируми. Манион и други (2019) утврдиле дека ''Австралодокосот'' е нетитаносаурусен сомфоспондил заснован на сомфоспондилната природа на внатрешната структура на грлото на матката, сметајќи го за потенцијален еухелоподид.
3 Големина
Грегори С. Пол во 2010 година ја процени должината на околу 17 метри и тежина од само 4 тони.
Вратен набор

Вратен набор е релативно обемна маргина што се гледа на задниот дел од главата на влекачите со коскена подлога, како што се оние присутни на черепите на диносаурусите на подредите Маргиноцефалија или 'рскавица како кај гуштери со вратен набор.
Во техничка смисла, наборот поткрепен со коски е составен од зголемена париетална коска, опкружена од едната или двете страни со издолжени сквамозали, а понекогаш и заобиколена од епоципитали, коскени копчиња што и даваа на границата нерамен изглед. Во раните 1900-ти години, париеталната коска била позната меѓу палеонтолозите како дермосупраоципитал. Одликата сега се нарекува париетосквамозален набор. Кај некои родови, како што се ''Трицератопс'', ''Пентацератопс'', ''Центросаурус'' и ''Торосаурус'', ова проширување е многу големо. И покрај наборот на вратот, претежно изработен од тврда коска, некои набори на вратот се направени од кожа, како што е случај со гуштер со вратен набор кој живее во Австралија. Употребата на набори на вратот кај диносаурусите е непозната; можеби е користен за терморегулација или едноставно како одбранбен механизам. Навистина, за време на битките за територија, натпреварувачките ''Трицератопс'' ги удирале главите заедно со нивните издолжени рогови, а можеби и наборот на вратот би користен како еден вид штит, заштитувајќи го остатокот од животното од штета. Сепак, употребата на наборот на вратот кај современите влекачи е подобро документирана. Два главни и неразлични примери се роговитите гуштери (родот ''Фринозом'' ) со коскен набор и гуштер со врат од врат (родот ''Chlamydosaurus'' ) со рскавичен набор. Наборот на гуштерот со вратен набор е главно составена од кора од кожа, кои обично се обоени во розова боја, поддржани од 'рскавични' рбети. Слично на портретирањето на диносаурусот ''Дилофосаурус'' во ''Паркот Јура на'' Стивен Спилберг, гуштери со вратен набор ги издуваваат наборите на вратот од двете страни на главата кога нешто им се заканува. Гуштерите честопати ги креваат своите набори кога се борат за територија или кога доаѓаат во контакт со друг гуштер, особено за време на сезоната на парење. Меѓутоа, нема докази што сугерираат дека ''Дилофосаурусот'' ги имал истите способности, бидејќи многу од неговите одлики во филмот „''Паркот Јура“'' биле претежно измислени.
Бројни други животни од современото и од праисториското време користат испакнатини на кожата или коските за да изгледаат поопасно, да привлекуваат партнери или да терморегулираат. Примери за тоа се употребата на набори од опуштена кожа која виси од вратот или грлото на животно и грбови кај гуштери, диносауруси и птици. Невообичаениот папагал со црвено ладало има пердушен вратен набор кој се користи за докажување.
1 Поврзано
* Оклоп (зоологија)
* Грб
* Набор од опуштена кожа која виси од вратот или грлото на животно
Tenthredo ferruginea

''Tenthredo ferruginea'' е палеарктички вид растителна оса.
1 Живеалиште
Географската распространетост на овој вид оса е: Средна и Северна Европа, Мала Азија и Сибир. Во Македонија се среќава во јужниот и западниот дел.
2 Биологија
Возрасните единки достигнуваат должина од 10-14 милиметри. Главата им е црна, антените црни до петтото членче, другите членчиња белузлави, а двете последни членчиња обично се црни. Градите се црни, крилата стаклесто провидни, жилките црни, а нозете црвеникави. Абдоменот е црвеникав, само првиот сегмент е црн.
Ларвите се развиваат во периодот од јули до септември, а возрасните форми се среќаваат од мај до јули.
Иван Инзов

Иван Никитич Инзов бил руски генерал на пешадијата и командант во Патриотската војна во 1812 година.
Тој има нејасно потекло, но некои сметаат дека неговиот татко е царот Павле I (кој бил само 14 години постар). Според зборовите на Анри Тројат, Инзов „гледал на Пушкин како на издвоено суштество, со кое треба внимателно да се постапува“. Тој бил погребан во наменски изграден мавзолеј во Болград, град што тој го создал.
Тој исто така бил и привремен генерален гувернер на Новорусија од јули 1822 до 23 мај 1823 година заедно со генералските гувернери Александар Лангерон и Михаил Воронцов.
1 Поврзано
* Список на руски команданти во Патриотската војна од 1812 година
Tenthredo olivacea

''Tenthredo olivacea'' е вид пиласта оса од семејството Tenthredinidae (обични пиласти оси), потсемејство Tenthredininae.
1 Опис
''Tenthredo olivacea'' може да достигне должина од околу 8-14 милиметри. Оваа оса има зелено тело и зелена глава, со темнозелени очи. Главата, градниот кош и стомакот имаат црни ознаки. Грбната површина на бедрената коска, тибијата и тарзусот покажува црна линија. Крилата се стаклесто провидни со црни жилки. Иако овој вид е сличен на ''Rhogogaster viridis'', сепак има потенко тело. Покрај тоа, ''R. viridis'' покажува црни прстени на тарзусот.
Возрасните единки може да се најдат од мај до август. Тие се хранат со полен, нектар, медлика и мали инсекти, додека ларвите се хранат со разни тревни растенија.
Ларвата и биологијата на овој вид не се многу проучени.
2 Живеалиште
Овој вид може да се најде во поголемиот дел од Европа.
Куп на Македонија во ракомет 2021 (мажи)

Куп на Македонија 2021 — 29. издание на ракометниот куп на Македонија во машка конкуренција. Завршниот турнир бил одигран во Спортската сала Автокоманда во Скопје, од 13 до 15 мај 2021 година, во организација на РФМ. Вардар 1961 ја освоил титулата по 14. пат, а вкупно 32 екипи учествувале во натпреварувањето.
1 Квалификации
1.1 Прва рунда
Извлекувањето на паровите било извршено на 15 февруари 2021 година. Натпреварите биле одиграни на 22, 24 и 25 февруари.
22 февруари
24 февруари
25 февруари
Броевите во заградите претставуваат ранг на лигашките натпреварувања.
1.2 Четвртфинале
По одигрувањето на натпреварите од првото елиминационо коло, екипите биле поделени во четири шешири, а подоцна во четири групи, во кои се играло полуфинале и финале. Победниците на тие групи обезбедиле пласман на завршниот турнир.
Извлекувањето на групите било извршено на 18 март 2021 година.
1.2.1 Група 1
Полуфиналe
Финалe
1.2.2 Група 2
Полуфиналe
Финалe
1.2.3 Група 3
Полуфиналe
Финалe
1.2.4 Група 4
Полуфиналe
Финалe
2 Завршен турнир
2.1 Место на одржување
Скопје
Спортска сала Автокоманда
Капацитет: 2.000
Извлекување на двојките било одржано на 27 април 2021 година.
2.2 Поединечни награди
*Најкорисен играч на завршниот турнир: Иван Чупиќ (Вардар 1961)*Најдобар голман на завршниот турнир: Борко Ристовски (Вардар 1961)
*Најдобар стрелец на завршниот турнир: Јосип Периќ (Еурофарм Пелистер)
Победник во Купот на Македонија 2021
Вардар 196114. титула
3 Поврзано
* Македонска ракометна Супер лига (мажи) 2020/21
* Прва македонска ракометна лига 2020/21
Абидосаурус

''Абидосаурус'' (што значи „гуштер од Абидос “) — род на сауроподски диносаурус кој живеел во текот на периодот Креда. Фосилите од овој диносаурус, односно череп и посткраниумот (цел скелет или делови од скелетот, без черепот), биле пронајдени во карпи во североисточниот дел на Јута, САД
1 Откривање и опис
''Абидосаурусот'' е еден од ретките сауроподи познати од материјалот на черепот, и првиот опишан целосен череп за сауропод од Америка кој датира од периодот Креда. Исто така, се истакнува по тесните заби, бидејќи претходните брахиосауриди имале пошироки заби.
''Абидосаурусот'' се заснова на холотипот 16488 во Националниот споменик на диносаурусите, кој се состои од скоро целосен череп и долни вилици со првите четири пршлени на вратот. Обилни черепи и посткранијални коски биле пронајдени на истото место, вклучително и делумни черепи од три дополнителни единки, делумен пршлен на колкот и опашка, плешка, коска на надлактицата и коски на раката. Овие фосили биле пронајдени во подножјето на Сидар, во близина на стариот центар за посетители на Националниот споменик на диносаурусите. Цирконите од кал под камениот носител на песочник укажуваат на староста на песочникот и неговите коски содржани помалку од 104,46 ± 0,95 милиони години, во фаза на Албијан на рана креда .
Иако ''Абидосаурус'' живеел околу 45 милиони години по ''Жирафатитанот'', черепите на овие два рода се слични, освен потесните, поостри заби и помалиот нос на ''Абидосаурус'' . ''Абидосаурусот'' може да се разликува од сите други сауроподи, вклучувајќи го и ''Жирафатитанот'', со суптилни одлики на назалните и максиларните коски, неговите релативно мали надворешни дупки (ноздри) и некои одлики на забите. Во 2012 година Томас Хотлц дал должина од 18,3 метри (60 стапки).
2 Етимологија
''Абидосаурусот'' бил именуван во 2010 година од Даниел Чур и неговите колеги. Името на родот се однесува на египетската митологија : Абидос е грчко име за град на Нил каде биле закопани главата и вратот на Озирис, додека холотипот на ''Абидосаурус се'' состои од глава и врат пронајдени во карпи со поглед на реката Грин. Типскот вид е ''A. mcintoshi'' во чест на Џон С Мекинтош, професор по физика, за неговите придонеси во Националниот споменик на диносауруси и проучувањето на диносаурусите
Tenthredo colon

''Tenthredo colon'' е вид на растителна оса од семејството Tenthredinidae.
1 Опис
''Tenthredo colon'' може да достигне должина од околу 10-13 милиметри. Овие поси имаат црна боја на главата и градниот кош. Абдоменот е црн со црвеникава површина кон врвот. Нозете се црвеникави. Антените се црни, со бели точки. Ларвите се бледо-кафеави со карактеристичен дијамантски модел на дијагонални вкрстени линии и потемна кафеава трага на главата.
2 Биологија
Возрасните единки може да се сретнат од мај до август и се хранат со нектар (особено со ''Anthriscus sylvestris''). Ларвите може да се најдат во септември. Тие се полифаги, но главно се хранат со лисја од ''Epilobium hirsutum'', ''Chamerion angustifolium'', ''Pteridium aquilinum'' и ''врба''.
3 Живеалиште
Овој вид може да се најде во живите огради во поголемиот дел од Европа, како и во Турција, Транскавказ и Северна Азија. Во Македонија видот е собран на планината Пелистер и во Агино Село, Кумановско.