procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Лана (река)

Лана (|Lahn) — река во Германија, десна притока на Рајна. Нејзиното течение минува низ сојузните покраини Северна Рајна-Вестфалија (23,0 км), Хесен (165,6 км) и Рајнската област-Пфалц (57,0 км).
Извира во Ротаргебирге, највисокиот дел од областа Зауерланд. Со Рајна се спојува во Ланштајн близу Кобленц. Поважни градови долж течението на Лана се Марбург, Гисен, Вецлар, Лимбург на Лана, Вајлбург и Бад Емс.
Притоки на Лана се реките Дил, Вајл и Ар. Долното течение има многу брани со преводници, овозможувајќи редовен бродски сообраќај од нејзината утока до Рункел. Северно од браната се користат и речни пловила, во мал потег кај Гисен.
0.1 Поважни притоки
Име Страна Должина[км] Речно подрачје[км<sup>2</sup>] Утока[по км на Лана] Надм. вис. на утоката[м] надм. вис.
Фојдинге (''Риперсбах''), лева, 6,3, 21,2, 9,8, 388
Илзе, десна, 8,4, 11,8, 10,5, 382
Банфе, десна, 11,5, 38,9, 18,5, 326
Ласфе, лева, 8,3, 19,6, 19,4, 324
Перф, десна, 20,0, 113,1, 24,7, 285
Даутфе, лева, 8,8, 41,8, 37,5, 245
Ветшафт, лева, 29,0, 196,2, 56,3, 192
Ом, лева, 59,7, 983,8, 58,7, 188
Ална, десна, 19,1, 92,0, 77,1, 172
Цвестер Ом, лева, 20,0, 69,5, 84,0, 165
Залцбеде, десна, 27,6, 137,8, 87,4, 164
Лумда, лева, 30,0, 131,5, 93,6, 160
Визек, лева, 24,3, 119,6, 102,2, 155
Бибер, десна, 13,6, 34,7, 105,1, 151
Клебах, лева, 26,9, 164,6, 106,2, 150
Вецбах, лева, 11,7, 32,9, 119,6, 147
Дил, десна, 55,0, 717,7, 120,4, 147
Золмсбах, лева, 24,6, 112,5, 128,1, 141
Изербах (''Метбах''), лева, 19,2, 31,2, 131,4, 139
Улмбах, десна, 22,9, 60,9, 138,2, 135
Каленбах, десна, 14,6, 84,7, 141,3, 132
Вајл, лева, 46,6, 247,9, 149,4, 130
Керкербах, десна, 20,7, 70,2, 176,0, 112
Емсбах, лева, 39,1, 321,8, 181,0, 110
Елббах, десна, 40,7, 323,7, 109
Ар, лева, 49,7, 312,6, 103
Дерсбах, лева, 32,0, 114,0, 94
Гелбах (''Аубах''), десна, 39,7, 221,2, 93
Милбах, лева, 32,1, 171,9, 85
Емсбах, десна, 11,5, 29,4, 75
1 Општини по течението (низводно)
1.1 Округ Зиген-Витгенштајн, Северна Рајна-Вестфалија
* Нетфен
* Бад Ласфе
1.2 Округ Марбург-Биденкопф, Хесен
* Биденкопф
* Даутфетал
* Лантал
* Келбе
* Марбург
* Вајмар
* Фронхаузен
1.3 Округ Гисен, Хесен
* Лолар
* Ветенберг
* Гисен
* Хојхелхајм
| valign=top |
1.4 Округ Лана-Дил, Хесен
* Ланау
* Вецлар
* Золмс
* Лојн
1.5 Округ Лимбург-Вајлбург, Хесен
* Ленберг
* Вајлбург
* Вајнбах
* Рункел
* Лимбург на Лана
1.6 Рајна-Лана, Рајнска област-Пфалц
општински заедници:
* Диц
* Насау
* Бад Емс
* Ланштајн (неврзан)
|}
Апостол Грежов

Апостол Грежов — македонски револуционер.
Апостол Грежов е роден во село Д’мбени, Костурско. Тој бил припадник на македонското револуционерно движење, војвода и раководител на Македонската револуционерна организација. Бил учител по професија и еден од првите агитатори на МРО во Костурско. Како војвода на чета на МРО учествувал во Илинденското востание. На Ќустендилскиот конгрес на МРО од 1908 година, тој бил избран за член на Задграничното претставништво на Централниот комитет. Починал во Софија на 15 февруари 1935 година..
Амброуз Акинмусери

Амброуз Акинмусери (англиски: ''Ambrose Akinmusire'') е американски џез трубач, инструменталист и композитор.
1 Животопис
Акинмусери е роден во Калифорнија, каде што пораснал. Започнал да се занимава со музика уште од неговата најрана возраст. Така, почнал да свири пијано на четиригодишна возраст и до својата шеста година свирел госпел-музика во една црква. Неговото дружење со трубата започнало на возраст од 12 години, кога бил дел од еден џез-камп. Подоцна, учел во средното училиште во Беркли, а студирал на „Музичкото училиште на Менхетен“ (Manhattan School of Music), а магистрирал на „Универзитетот на Јужна Калифорнија“. Истовремено, студирал на Институтот за џез-музика „Телониус Монк“ (''Thelonious Monk Institute of Jazz'') во Лос Анџелес. Таму, ги сретнал големите џез-музичари Вејн Шортер, Херби Хенкок, Рон Картер и други.
2 Творештво
Акинмусери ја започнал својата музичка кариера многу рано како член на џез-ансамблот на Средното училиште во Беркли (Berkeley High School). Пресудно влијание врз неговото музичкото творештво имало анагажирањето од страна на познатиот саксофонист Стив Колман (Steve Coleman), кој го поканил осумнаесетгодишниот Акинмусери да свири во неговиот состав "Фајв елементс" (Five Elements) за време на европската турнеја.
Во 2007 година се случил уште еден настан од големо значење за неговата кариера - победата на Меѓународниот натпревар за џез "Телониус Монк", како и на Меѓународниот натпревар за џез труба "Кармин Карузо". Истата година, Акинмусери го издал својот прв албум "Prelude.... To Cora" за издавачката куќа "Fresh Sound New Talent".
По преселбата во Њујорк, Акинмусери започнал да настапува со едни од најпознатите млади џез-музичари Виџеј Ајер (Vijay Iyer), Арон Паркс (Aaron Parks), Џејсон Моран (Jason Moran) и Есперанца Спалдинг (Esperanza Spalding). Исто така, тој учествувал на иновативниот мултимедијален концерт наслов „In My Mind: Monk At Town Hall, 1957“, организиран од Џејсон Моран.
Во тој период, Акинмусери го привлекол вниманието на Брус Ландвал (Bruce Lundvall), претседателот на издавачката куќа"Блу ноут рекордс" (Blue Note Records). Оттука, за оваа куќа, во 2011 година го издал својот втор албум "When the Heart Emerges Glistening". Во 2012 година, Акинмусери се здобил со две големи признанија од музичките критичари: Асоцијацијата на џез-новинари го прогласила за џез-трубач на годината, а истото признание го добил и од познатото џез-списание "Даунбит" (Downbeat).
На 22 октомври 2012 година, Акинмусери настапил на Скопскиот џез-фестивал, придружуван од тенор-саксофонистот Волтер Смит III (Walter Smith III), пијанистот Сем Харис (Sam Harris), басистот Хариш Рагаван (Harish Raghavan) и тапанарот Џастин Браун (Justin Brown).
3 Наводи
Григор Цоцев

Григор Цоцев — македонски револуционер.
Апостол Грежов е роден во село Острово, Воденско. Бил член на Македонската револуционерна организација (МРО) од 1896 г. Живеел во Константинопол и бил терорист на МРО. Потоа бил комита во четите на П. Граматиков, Марко Лерински и Христо Саракинов. По Илинденското востание, тој се преселил во Соединетите Држави. Во времето на Балканските војни бил во четата на Ѓорѓи Шкорнов-Ѓакон Евстати. Во 1915 г. кратко време бил војвода во Тиквешко. Не е познато кога и каде починал..
Иван Жилев

Иван Жилев — македонски револуционер.
Жилев е роден во село Горно Броди, Серско. Завршил егзархиска прогимназија во Сер, а работел како шивач и трговец во родното село. Во текот на цели петнаесет години бил претседател на револуционерниот комитет во селото. Во 1906 г. бил избран за член на Окружниот комитет на МРО во Сер. Бил уапсен и осуден на смрт од стрна на османлиските власти, пресудата била извршена со бесење на Ат-пазар во Сер на 12 октомври 1907 година..
Ена (департман)

Ена (|Aisne) — департман во областа Пикардија, денес во состав на регионот Горна Франција на северот од земјата. Наречен е по реката Ена.
1 Историја
Ена е еден од изворните 83 департмани создадени за време на Француската револуција на 4 март 1790. Составен е од делови од дотогашните покраини Ил де Франс, Пикардија и Шампања.
Највеќето стари шуми во подрачјето на департманот се уништени во Првата светска војна. Офанзивата на сртот Шеман де Дам во пролетта 1917 понекогаш се нарекува „Втора битка на Ена“.
2 Географија
Ена се граничи со Арденската шума и Белгија на североисток. Реката Ена минува низ департманот во правец исток-запад, и потоа се влева во Оаза. Реката Марна образува дел од јужната граница со департманот Сена и Марна. Јужниот дел на департманот е посува висорамнина позната по млечни производи и сирењето бри.
Во пејзажот предоминираат карпести масиви со стрмни крила. Најзабележителни се оние кај Лан и сртот Шеман де Дам.
Најголеми населени места во департманот се:
*Лан, нас. 26.000 (седиште)
*Сен Кантен, нас. 60.000
*Соасон, нас. 30.000
*Шато Тјери, нас. 15.000
*Терње, нас. 15.000
3 Клима
Департманот добива просечни атмосферски врнежи од 500-750 мм годишно.
4 Стопанство
Стопанството е претежно земјоделско. Се одлегуваат големи количини на житарки и шеќерна репка. Во Сен Кантен и други места значајна гранка е текстилната индустрија, со многу ткајачници на свила, памук и волна. Во Сен Гобен се произведуваат огледала уште од XVII век. Гиз е центар на земјоделството во северниот дел на Ена.
5 Познати личности
* Писателот Александар Дима (1802-1870) пораснал во Ена
* Сликарот Анри Матис (1869-1954) пораснал во Боен ан Вермандоа.
6 Поврзано
* Општини во Ена
* Окрузи во Ена
* Ена (река)
* Ен (департман) — департман со мошне слично име
Антон Карачанаков

Антон Карачанаков (роден на 17 јануари 1992, во Ново Делчево) — бугарски фудбалер, играч од средниот ред на ЦСКА Софија.
1 Клупска кариера
1.1 Пирин (Благоевград)
Карачанаков започнал да тренира фудбал во родното село Ново Делчево. На 14 години е донесен во школата на Пирин Благоевград, каде прв тренер му бил Илко Христов. Во јануари 2011 година започнува со тренинзи со првиот тим на Пирин, каде е повикан од тогашниот тренер на популарните „орли“, Костадин Ангелов.
Карачанаков дебитира официјално во „А“ група на 26 февруари 2011 година, на домашен терен против Черно море. Пирин загубил со 0:1, а Карачанаков се појавува 5 минути пред крајот на местото на Руслан Иванов. На 12 март започнува за први пат востартниот тим и го постигнува својот деби гол во кариерата. Карачанаков го открива резултатот носејќи му водство на својот тим против Литекс, но подоцна „орлите“ дозволија пресврт и загубија со 1:2.
1.2 ЦСКА Софија
На 18 јуни Карачанаков се преселил во редовите на ЦСКА Софија со слободен трансфер. Тој го постигна својот прв гол со екипата на ЦСКА во мечот против Локомотив Софија на 22 март 2012, а 3 дена подоцна реализира и против Локомотив Пловдив. На 28 март тој го постигна единствениот погодок во победата над Берое со 1-0, со кој прави серија од три гола во три едноподруго натпревари. По завршувањето на овој натпревар легендата на популарните "червени" Димитар Пенев го одбележува неговиот талент, и му укажува на клубот дека треба да се потруди да го задржи во својте редови во следните сезони. Тој ја завршува дебитантската сезона во клубот со 4 гола и 2 асистенции во 13 средби.
На 31 август 2012 тој си ја открива голгетерската сметка за новиата сезона со 2 гола и асистенција при победата со 4:1 над Мињор (Перник), а исто така беше и избран за играч на мечот.
2 Репрезентативна кариера
Неговиот прв гол за Фудбалската репрезентација на Бугарија под 21 година го постигнал на 29 февруари, 2012, тогаш тој го постигнал единствениот гол на натпреварот против Фудбалската репрезентација на Полска под 21 година.
Франсиско Солано Лопес

Франсиско Солано Лопес Карилјо (шпански: ''Francisco Solano López Carrillo'', 24 јули 1827 – 1 март 1870) — парагвајски политичар, воено лице, и втор претседател на Парагвај од 1862 до 1870 година. Тој бил најстар син на Карлос Антонио Лопес. Франсиско Лопес се смета за виновник на Војната на Тројната алијанса, во која и тој самиот загинал.
1 Животопис
Солано Лопес е роден во Асунсион. Тој бил назначен за генерал на парагвајската војска на негова 18 годишна возраст во 1844 од страна на неговиот татко. Во тој период завладеала нетрпеливост меѓу Аргентина и Парагвај. Во 1853 година бил испратен во Европа каде престојувал околу година и половина. Лопес обезбедил големи количини оружје и воена опрема, како и неколку пароброда и организирал проект за изградба на железничка линија и основање на француска колонија на територијата на Парагвај. Тоа се должело на неговата заслепеност со империјата и личноста на Наполеон Бонапарт. Така, тој ја опремил парагвајската војска со иста униформа како наполеоновата. За себе нарачал реплика од наполеоновата круна. Во Европа ја сретнал куртизаната Елиза Линч и ја донел со него во Парагвај. Таа била негова љубовница и ''де факто'' прва дама до неговата смрт.
Кога се вратил во Парагвај во 1855 година станал министер за војна. Солано Лопес бил назначен за потпретседател од неговиот татко. Во ноември 1859 година, Лопес на воениот пароброд Такуари, кој бил нападнат од британската кралска морнарица сè со цел да се притисне неговиот татко да ослободи еден британски затвореник. Наредбата за нападот била дадена од Вилијам Торнтон, британско воено лице кое лично ја поддржал Аргентина за време на Парагвајската војна, или позната како ''Војна на Тројната алијанса''. По смртта на неговиот татко во 1862 година, тој свикал конгрес на кој тој бил избран за претседател, функција која ја извршувал 10 години.
2 Наводи
**''Stupid Wars'' by Ed Strosser and Michael Prince
3 Поврзано
* Претседател на Парагвај
* Парагвајска војна за независност
* Историја на Парагвај
* Парагвај
Хосе Гаспар Родригес де Франсија

Хосе Гаспар Родригес де Франсија и Веласко (шпански: ''José Gaspar Rodríguez de Francia y Velasco'', 6 јануари 1766 –20 септември 1840) бил парагвајски политичар, револуционер и еден од двата први претседатели (конзули) на Парагвај, заедно со Фулхенсио Јегрос. Тој бил претседател на Републиката од 1814 до 1840 година.
1 Животопис
Хосе Гаспар Родригес де Франсија е роден во Јагварон, Парагвај. Неговиот татко бил по потекло од Бразил кој емигрирал во Парагвај. Неговата мајка била Парагвајка со шпанско потекло. Неговото крстено име било Џозеф Гаспар де Франза и Веласко (''Joseph Gaspar de Franza y Velasco''), но подоцна во животот започнал да го користи попопуларното име „Родригес“. Исто така, „Франза“ (''Franza'') го сменил во Франсија (''Francia''). Оригиналното име на неговиот татко било ''Гарсија Родригес Франса'' или на португалски ''Garcia Rodrigues França'', сепак тој го стилизирал целото име и презиме налик на шпанските.
Тој бил учен во манастирско училиште во Сан Франсиско во Асунсион. На 13 април 1785 година, по четири години студирање, тој станал доктор по теологија и магистер по филозофија на Националниот универзитет во Кордоба. Тој зборувал гварански, шпански, француски, латински и по малку англиски. Иако тој бил учен за свештеник, Хосе никогаш не станал тоа.
2 Хронологија на кариерата
* 13 април 1785: доктор по теологија на магистер по филозофија.
* 1807: станал член на советот во Асунсион
* 1808: станал фискален службеник во советот
* 1809 август: станал шеф на советот.
* 17 јуни – 1 август 1 октомври- 15 декември 1811: секретар на Националната хунта.
* 16 ноември 1812– 1 октомври 1813: секретар за надворешни односи на Националната хунта.
* 1 октомври 1813– 1 октомври 1814: прв конзул на Републиката (заедно со Фулхенсио Јегрос)
* 1 октомври 1814– 1 јуни 1816: диктатор за три години
* 1 јуни 1816– 20 септември 1840: врховен диктатор на Парагвај.
3 Дополнителни информации
* An annotated publication of the archived collection of Francia's writings, the ''Colección Doroteo Bareiro'', held by the
4 Поврзано
* Парагвај
* Парагвајска војна за независност
* Претседател на Парагвај
Мосад

Мосад (хебрејски: המוסד; арапски: الموساد; преведено како Институтот), официјално Институт за разузнавање и специјални операции — израелска разузнавачка агенција. Одговорна е за прибирање на разузнавачки информации, организирање на тајни операции, контраразузнавање, спречување на паравоени активности и атентати, како и борба против тероризмот.
Мосад е една од најдобро познатите и високо вреднувани агенции за разузнавање во светот. Позната е по својата ефикасност и се смета дека во голема мера придонесува за стабилноста и безбедноста на Израел. Седиштето на агенцијата се наоѓа во Тел Авив.
1 Историја
Мосад официјално е формирана на 13 декември 1949 година под името Централен институт за координација, по препорака на премиерот Давид Бен-Гурион до Реувен Шилоах, негов познаник. Бен-Гурион сакал да создаде централно тело кое ќе ја координира и ќе ја напредне соработката меѓу постоечките тајни служби како Директоратот за воено разузнавање, т.н. Аман, Израелската безбедносна агенција, позната и по кратенките Шабак и Шин Бет, и странските служби. Сепак, Мосад не бил активиран сè до 1 април 1951 година поради административни причини. Претходно, во март 1951 година службата била реорганизирана и надградена како дел од кабинетот на премиерот, потчинета директно на него. Нејзин прв директор, уште од 1949 година бил Шилоах, кој бил наследен од Исер Харел во 1953 година.
Ентони Брекстон

Ентони Брекстон (англиски: ''Anthony Braxton'') (1945, Чикаго, САД - ) е современ американски џез саксофонист, музичар и композитор.
1 Животопис
Ентони Брекстон е роден во 1945 година во Чикаго, САД.
2 Творештво
Музичкото творештво на Брекстон е многу богато и содржи стотици снимки, бројни концерти низ целиот свет и академски трудови. Музичката кариера ја започнал во 1960-тите како соло-музичар, во 1970-тите бил ангажиран во бројни еклектични експерименти, а во 1980-тите е позната работата со неговиот "историски квартет". Најголемо влијание врз неговото творештво извршиле џез-саксофонистите Ворн Марш (Warne Marsh) и Алберт Ајлер (Albert Ayler), авангардните американски композитори Џон Кејџ (John Cage) и Чарлс Ајвс (Charles Ives), како и европските авангардни композитори Карлхајнц Штокхаузен (Karlheinz Stockhausen) и Јанис Ксенакис (Iannis Xenakis).
Брекстон е познат по неговиот уникатен музички систем, со сопствени класификации и графички-заснован музички јазик во кој се испреплетени разновидни музички традиции и жанрови. Благодарение на неговото значење за џез-музиката постои меѓународна мрежа на негови обожаватели кои ја документираат неговата работа. Творештвото на Брекстон е многу ценето од страна на критичарите, кои го опишуваат како „гениј“, „ненадминлива фигура во музиката“, „веројатно, најплодниот музичар на нашето време“, „брилијантен уметник кој постојано наметнува нови предизвици“ итн.
На 19 октомври 2012 година, Ентони Брекстон настапил на Скопскиот џез фестивал, со својот квартет "Diamond Curtain Wall Quartet", во состав:* Ентони Брекстон - алт-саксофон, сопран-саксофон и композиција,
* Тејлор Хо Бинам (Taylor Ho Bynum) - корнет и лимени дувачки инструменти,
* Џемс Феј (James Fei) - алт-саксофон, и
* Ерика Дикер (Erica Dicker) - виолина.
3 Наводи
Даме Крапчев

Дамјан Јованов Крапчев - Стари ( во ― во )— македонски партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија, македонски комунист и учесник во НОВ.
1 Животопис
Произлегува од службеничко семејство. Многу брзо по неговото раѓање, кон крајот на 1912 година, неговото семејство се преселува во Прилеп. Основното училиште го завршил во Прилеп, а гимназија учел во Чачак, Штип и Скопје. Во 1930 година се запишал на Правниот факултет во Белград. Во 1937 година учествува во формирањето на Спортското друштво „Работнички“ во Скопје. Од 1939 година е член на КПЈ. Во Скопје живеел во крајот познат како Дебар Маало.
2 Учество во НОВ
Во НОВ учествувал во диверзантската акција на рудникот Радуша, Скопско, во август 1941 година од каде со соборците изнесле стотици килограми експлозив. При формирањето на Првиот скопски партизански одред на 22 август 1941 година, Крапчев бил избран за политички комесар. По расформирањето на Одредот на 2 ноември 1941 година се илегализирал. Бугарската фашистичка полиција не можела да го пронајде. Потоа заминал во партизани и станал политички комесар на Првиот скопски партизански одред. По временото растурање на одредот, се вратил во Скопје. Во јануари 1942 година се префрлил на Косово и во селата Бинач, Врбовац, Грнчари, Подгорец и други организирал народноослободителни одбори. Кога на 17 април 1942 година се формирал Вториот скопски партизански одред, Крапчев бил назначен за политички комесар.
На судскиот процес во Скопје (27 април - 9 мај 1942) во отсуство бил осуден на смрт. Извесно време бил борец во Скопско-косовскиот партизански одред (првата половина на 1943), во Шарпланинскиот партизански одред (летото 1943 година) и во Косовскиот народно-ослободителен баталјон, а од 26 февруари 1944 и во Третата македонска ударна бригада. Во мајската пролетна офанзива 1944 година неговиот баталјон и Третата македонска ударна бригада учествувале во познатиот голем марш кон Пиринска Македонија, како и во многу борби против бугарскиот фашистички окупатор. На 24 мај 1944 година во борбите против бугарските фашистички единици на Плачковица, храбро загинал покосен од непријателски куршум. Веста за неговата смрт, болно ги погодила неговите соборци и населението во местата каде дејствувал овој популарен првоборец.
Во негова чест, основното училиште во населбата Ченто, Скопје, го носи неговото име.
Аварски каганат

Аварски каганат (VI-IX век) била високо организирана номадска конфедерација - каганат, во Панонија, основана од Аварите (номадски племиња кои најверојатно биле од туркиско потекло), кои кон средината на VI в. се населиле во Панонија и формирале голем сојуз 567 година од племиња (Словени, Хуни и др.) на чело со каган. Аварите биле доминантни во каганатот а другите племиња им биле потчинети. Каганатот опстојувал сè до 804 година.
Со аварската војска раководел каган а под негова контрола биле и војските на потчинетите племиња. Аварите имале околу 20000 војници а со приклучување на Хуните, Прабугарите и Словените вкупно броеле 50000 војници. Византија се наоѓала под постојан притисок на Аварите во средното Подунавие. Борбите меѓу Византија и Аварите започнала преку премините на реките Сава и Дунав. По тригодишна опсада аварскиот каган Бајан во 582 г. го освоил Сирмиум.
Од Панонија Аварите преземале пљачкашки напади врз Византија. Заедно со Словените учествувале во нападите на Солун (586, 618) и на Цариград (626), каде што доживеале тежок пораз, нивната моќ започнала да слабее.
Во почетокот на IX в. Карло Велики го уништил Аварскиот каганат. Кај словенските народи Аварите се познати под името Обри.
Васил Антевски - Дрен

Васил Антевски - Дрен ( во , Велешко — во Софија, Бугарија) — македонски комунист, учесник во НОВ.
1 Животопис
Основното училиште го завршил во родното село, а потоа се занимавал со чување овци. По вклучувањето на Бугарија во Првата светска војна, Васил Антевски, заедно со многу свои соселани бега во Солун, откаде заминал за Франција. Таму престојувал од 1915 до 1919 година и завршил основно училиште во гратчето Вилфранш. По враќањето во Македонија, завршил гимназија во Велес, а од 1922 година студира на Правниот факултет во Белград, кој го завршил во 1928 година. По завршувањето на студиите работи како судски приправник во Куманово и Велес, а потоа и во Скопје. Од октомври 1938 година отвора своја адвокатска канцеларија.
Во март 1937 година е уапсен како комунист и е осуден на една година затвор која ја издржува во затворот во Сремска Митровица. По издржувањето на затворската казна, во април 1938 година се враќа во Скопје. По изборите во 1938 година станува член на Земјоделската партија. Од јануари до крајот на февруари 1941 година, како земјоделец, е интерниран во логорот Меѓуречје кај Иваница. Мобилизиран е во Априлската војна. По повеќе години активност во напредните кругови, во мај-јуни 1941 година Антевски станува член на КПЈ.
Кон крајот на јули Антевски преминува во илегалност, а на 20 септември 1941 година се приклучува на Скопскиот партизански одред. По расформирањето на одредот, шестмина борци, меѓу кои и Антевски, од 5 до 8 ноември илегално се префрлаат во Велес, каде се прифатени од велешката партиска организација. Обидите за воспоставување врска со Прилепскиот партизански одред завршуваат неуспешно и набрзо, на 15 ноември 1941 година Антевски е уапсен во Велес од бугарската полиција.
Заедно со уште 24 комунисти, на 27 април 1942 година Антевски е изведен пред суд во Скопје и на 9 мај е осуден на смрт со бесење. Откако поминува уште три месеци во скопскиот затвор, на 15 август, заедно со Периша Савелиќ, Љубомир Лековиќ и Чедомир Миленковиќ, е префрлен во затворот во Софија, каде е убиен. Во неговото пледоаје, јавно ја осудил бугарската окупација на Македонија, по што е осуден на смрт со стрелање и застрелан во Софискиот затвор.
Запомнето е неговот излагање пред судиите на кои им се обратил со зборовите: ''Ние сме револуционери и знаеме зошто ги даваме животите. Знаеме дека ќе умреме, но ќе дојде време, кога ќе ви судат партизаните ...Зборувавте дека и донесовте слобода на Македонија, а вашата слобода е оваа!'' - рекол и ги покажал веригите на своите раце.Во негова чест е испеана партизанската песна „Од Софија жален глас се слуша“. Покрај тоа, Економско–правното средно училиште во Скопје од 1993 година го носи неговото име, а неговото име го носи и една железничка станица на линијата Велес-Прилеп.
2 Васил Антевски во литературата
Македонскиот истакнат писател Димитар Солев, во 1980 година го издава романот „Дрен“ со биографска содржина, посветен на Васил Антевски каде што хронолошки е опфатен и раскажан целиот негов живот.
3 Галерија
Амам

Амам (|hamam) или турска бања — варијанта на парна бања, сауна или руска бања
Секој амам содржел пет групи простории: шадрван (гардероба) со квадратна основа, капалук (дел за адаптација) со правоаголни основи, халвет (простор за капење) еден квадратен простор на кој може да се надоврзат повеќе мали простории, хазна (водосклад) и ќулхан (ложиште). Во халветот по обемните ѕидови се изградени камени банкини и камени корита – курни. Амамите покривани се со куполи и сводови. Осветлувањето е зенитално. Градени се од камен и тула. Затоплувањето е подно и преку ѕидовите. Внатрешноста била украсувана со декоративна пластика, главно, во тромпите, во лаковите и во горните ѕидни партии.
Амамите биле градени како двојни, т.н. чифте амами со посебни делови за жени и за мажи или како едноделни. Познати се Чифте амам (XV) и Даут-пашин амам (1489–1497) во Скопје (и двата адаптирани во уметнички галерии), амамот Дебој (XVI в.) во Битола, Воска амам во Охрид, амамот во Тетово и др.
Операција Ентебе

Операцијата Ентебе, позната уште како Операција Молња — вооружена спасувачка операција на израелските специјални единици, одржана на аеродромот Ентебе, Уганда во ноќта на 3 и 4 јули 1976 година. Нејзината цел била ослободување на заложниците кои биле киднапирани од членовите на Фронтот за ослободување на Палестина кои една недела претходно на 27 јуни го киднапирале авионот Ер Франс со 248 патници. Во текот на заложничката драма, евреите од авионот биле однесени во посебна просторија, а 47 неизраелски заложници биле ослободени. Следниот ден, повеќе од стотина неизраелски луѓе исто така биле ослободени, а околу стотина останале како заложници.
Како главен преговарач во операцијата била израелската разузнавачка служба Мосад. Киднаперите се заканиле дека ќе ги убијат заложниците ако нивните барања не бидат исполнети. Оваа закана доведе до планирање на операцијата за спасување
Операцијата се одржала во текот на ноќта. Израелски транспортни авиони со 100 командоси заминале кон Уганда за операцијата за спасување. Операцијата, чие организирање траело една недела била во рок од 90 минути. Во операцијата 102 заложници биле спасени. Пет израелските командоси биле повредени, а еден убиен. Сите киднапери, тројца заложници и 45 војници на Уганда биле убиени, а триесет советски авиони Миг-17 и МиГ-21s кои припаѓале на Уганда биле уништени.. 24 часа подоцна, четвртиот израелски заложник бил убиен од армиските офицери на Уганда.
Операцјата понекогаш се нарекува и Операција Јонатан во спомен на водачот на операцијата Џонатан Нетанјаху којшто бил постар брат на Венјамин Нетанјаху кој подоцна станал премиер на Израел.
Виратал

Виратал (|Wieratal) — општинска заедница во округот Алтенбург, во Тирингија, Германија. Седиштето на општинската заедница е во Лангенлојба-Нидерхајн.
Општинската заедница Виратал се состои од следниве општини:
# Фронсдорф
# Гепферсдорф
# Јикелберг
# Лангенлојба-Нидерхајн
# Цигелхајм
Зеки-паша

Зеки паша (1862 - 1943) бил османлиски војсководец, командант во Западната армија (Вардарската, Втората и Четвртата армија) за време на Балканските војни (1912 - 1913) и фелдмаршал од Првата светска војна (1914 - 1918).
Во 1894 година, како командир на 4. армиски корпус е награден за учеството во Сасунскиот масакр. За време на колежот тој изјавил „веќе нема ниту еден бунтовник, ја исчистивме земјата, во иднина нема да се појави ниту еден“.
За време на Балканските војни (1912 - 1913), Зеки паша командува со Западната армија. Исполнувајќи ги заповедите на главниот командант Назим паша, тоја ја започнал Кумановската битка, која ја загубил. За време на фанатичното повлекување незадоволен османлиски војник безуспешно се обидува да го убие Зеки паша. Во Битолската битка војската на Зеки дава силен отпор, но и покрај добрите одбранбени позиции не успева да победи.
На 21 ноември 1914 година, Зеки паша бил назначен за Отомански офицер за врски кај Кајзерот Вилхем II на Германското Царство.
Се пензионира 1923 година.
Ламиска војна

Ламиската војна (323 - 322 г. п.н.е.) или поинаку нарекувана и како ''војна против Антипатар'' било востание на хеленските полиси предводени од Атина против хегемонијата на Кралството Македонија. Избувнало веднаш по веста за смртта на Александар Македонски. Атињаните ги повикале другите Хелени на борба за осамостојување, при што им се приклучиле полиси од Централна Хелада, Tесалија и Пелопонез. По почетните успеси во Битката кај Ламија (град во Tесалија) во текот на јули 322 пр.н.е., каде што настрадал водачот Леонат, биле целосно поразени од искусните македонски војсководци Антипатар и Кратер. Притоа Атина била принудена да прифати стационирање на македонски гарнизон во градот, со уште посурова хегемонија на Македонија.
1 Наводи
2 Антички извори
* Diodorus Siculus.
* Hypereides, Funeral Oration
* Plutarch ''Lives'' of 23-29 and 27-30.
3 Современи извори
* "The Lamian War-stat magni nominis umbra" ''The Journal of Hellenic Studies'', Vol. 104, (1984), pp. 152–157
* Brill’s New Pauly. vol.7 (2005) pp. 183:
* Errington, R. M. Samos and the Lamian war. ''Chiron 5'' (1975) 51-57.
* Martin, G., "Antipater after the Lamian War: New Readings in Vat. Gr. 73 (Dexippus fr. 33)". ''The Classical Quarterly'', New Series, Vol. 55, No. 1 (May, 2005), pp. 301–305
* Oxford Classical Dictionary (1970)
* Oikonomides, A. N. Athens and the Phokians at the outbreak of the Lamian War (= IG II 367). "The Ancient World 5" (1982) pp. 123–127.
* Schmitt, O., Der Lamische Krieg (1992)
* Westlake, H. D. The Aftermath of the Lamian War. "Classical Review 63" (1949) 87-90
По

По или Пад (|Po, |Padus или ''Eridanus'') е река што тече на исток преку северниот дел на Италија. Долга е 652 км (или 682 км ако се вброи притоката Мајра) и извира од северозападните падини на планината Монвизо во Котиските Алпи и тече низ устие што навлегува во Јадранското Море кај Венеција. Сливното подрачје пофаќа вкупно 74.000 км<sup>2</sup>, од кои 70.000 ѝ припаѓаат на Италија. Од подрачјето во Италија, 41.000 км<sup>2</sup> се планински, а 29.000 се рамничарски. По е најдолга река во Италија, а во најширокиот дел има пречник од 503 м. Течението го следи 45-тиот северен напоредник.
Реката тече низ разни важни градови како што се Торино, Пјаченца и Ферара. Поврзана е со Милано со мрежа од канали во чие осмислување учествувал Леонардо да Винчи. При крајот на течението, По образува широко устие со стотици мали канали. На јужниот дел до устието се наоѓа местото Комакјо, познато по одгледувањето на јагули. Долината на По влегувала во римската провинција Кисалпска Галија и ја делела на две територијални целини.
По е позната по честите и големи поплави. Затоа денес над половината од течението се регулира со насипи. Наклонот на долината се намалува од 0,35% на запад на 0,14% на исток, што е прилично низок степен. Долж реката има 450 езера.
0.1 Притоки
Реката По има вкупно 141 притоки. Гледано низводно, тука спаѓаат (Д = десни, Л = леви):
* Пеличе (Л)
* Варајта (Д)
* Мајра (Д)
* Дора Рипарија (Л)
* Стура ди Ланцо (Л)
* Малоне (Л)
* Орко (Л)
* Дора Балтеја (Л)
* Сезија (Л)
* Танаро (Д)
* Скривија (Д)
* Агоња (Л)
* Тичино (Л)
* Верза (Д)
* Ламбро (Л)
* Требија (Д)
* Нуре (Д)
* Ада (Л)
* Арда (Д)
* Таро (Д)
* Парма (Д)
* Енца (Д)
* Ољо (Л)
* Минчо (Л)
* Секија (Д)
* Панаро (Д)
1 Поврзано
*Список на реки во Италија
Благоја Деспотовски - Шовељ

Благоја Деспотовски - Шовељ (Дебар, март 1919 - Скопје, 7 октомври 1941) — македонски комунист, учесник во НОВ, првоборец. Тој е еден од првите партизани кои загинале во НОВ.
1 Животопис
Во родниот град завршил основно училиште, а во потрага по вработување работел во бродоградилиштето во Сремска Митровица (1937-1938), каде што станал член на УРС-овите синдикати. Во 1939 година доаѓа во Скопје и се вработува во Пиротехничкиот завод во Ѓорче Петров. Пролетта 1940 година е примен за член на КПЈ. Заради политичко дејствување сред монополските работници, по налог на Месниот комитет на КПЈ преминал на работа во Тутунскиот монопол во Скопје. Поради таа дејност бил уапсен (25 февруари 1941) и останува во затвор до капитулација на Југославија (6 април).
Учествувал на советувањето на Скопската организација на КП (одржана во Козле на 22 јуни 1941), на која е донесена одлука да започнат подготовките за вооружена борба. Наскоро потоа се илегализирал и се приклучил на една од скопските диверзантски групи (јули - 22 август). Учествувал во акцијата за снабдување со експлозив од рудникот Радуша. При формирањето на Првиот скопски партизански одред на 22 август 1941 година, влегува во неговите редови.
Во септември 1941 година, настанале големи провали во партиската организација и биле затворени поголем број партиски кадри. За провалите и затворањата значително придонеле и домашните предавници на чело со фашистичкиот агент Мане Мачков. Поради тоа Деспотовски бил задолжен, заедно со уште еден соборец, Александар Смилковски – Жухрај, да го ликвидираат Мачков. Тие својот обид да го убијат Мачков го извршиле на 7 октомври истата година. Обидот завршил неуспешно. При бегството, откако бил опколен, Деспотовски дозволил да му се приближат агентите што го гонеле по што ја активирал бомбата и се самоубил.
Една од улиците во главниот град, Скопје го носи неговото име.
Мал Париз

Maл Париз претставува населба или населено место во Битола која се наоѓа во источниот дел на градот, во близина на железничката пруга Битола - Лерин. Во близина на оваа населба се наоѓаат Агенцијата за електронски комуникации, реката Драгор и магистралниот пат М-5 кој води кон соседна Грција. Граѓаните на оваа населба живеат на улицата Даме Груев која е и единствената тука.
Адолф Ајхман

Адолф Ајхман (19 март 1906 – 31 мај 1962) бил нацистички офицер од Гестапо и еден од главните организатори на Холокаустот.
Ајхман бил задолжен за координација на планот за истребување на милиони луѓе во времето на Втората светска војна, посебно Евреи. Освен тоа, тој ја организирал депортацијата на Евреите во логорите, а поради ова честопати бил познат како Главен егзекутор на Третиот Рајх.
1 Операција Гарибалди
По крајот на Втората светска војна, тој по грешка бил пуштен на слобода од страна на американските трупи. По неколку неуспешни обиди да биде фатен, нашол засолниште во Аргентина под името ''Рикардо Клемент''. Сè до 1957 година не се знаело каде се наоѓа, додека неговиот син Ник не се спријателил со девојката Силвија, чиј татко Лотар Херман го преживеал холокаустот. Лотар почнал да се сомнева во младиот Ајхман и му испратил писмо на својот пријател, исто така, преживеан во холокаустот, Фриц Бауер, обвинител во Германија. Бауер ги информирал Израелците и по истрагата на агентот на Мосад Цви Ахарони ја лоцирал куќата на семејството на Ајхман на улица „''Гарибалди''“ во главниот град на Аргентина и се вратил со фотографии на Ајхман. Израелски форензичари ги споредиле ушите до детали на секоја фотографија и, конечно, го потврдиле идентитетот на злосторникот.
Вечерта на 11 мај во 1960 година група седуммина луѓе го фатиле Ајхман на автобуска станица на која секоја ноќ пристигнувал од работа од фабрика на „''Мерцедес''“. „''Кога се симнал од автобусот, агентот Цви Малкин скокнал на него, ставајќи му во уста ракавица да го спречи да голтне апче со цијанид во случај ако имал скриен во заб''“, рекол Авнер. Двајца агенти помогнале да го внесат Ајхман во автомобил во кој го чекал Ахарони, велејќи му: „''Ако се помрднеш, ќе те стрелам в глава. Ајхман одговорил на германски: ’Ја прифаќам својата судбина''‘“.
Потоа бил држен во скривница девет дена додека не бил префрлен со авион на израелската авионска компанија „Ел Ал“, со која стигнала израелска делегација на прославата на 150-годишнина на Аргентина. Бил облечен во униформа на „Ел Ал“ и седел во прва класа, а бил претставен како член на делегацијата на кого му се слошило. Операцијата била толку таинствена што дури и дипломатот Аба Ебан, кој подоцна станал шеф на дипломатијата на Израел, не знаел дека Ајхман бил во авионот и дека поради тоа се одложувало неговото враќање во Израел.
2 Судење и погубување
На судењето на Ајхман во Ерусалим сведочеле јавно повеќе од сто Евреи кои ги преживеале ужасите во логорите на смртта. Тие го обелодениле ужасниот план за страшниот обид за „''конечно решение''“.
Ајхман бил осуден за воени злосторства и злосторства против човештвото и бил обесен наредната година.
Парагвај (гувернат)

Гувернатот Парагвај (шпански: ''Gobernación del Paraguay''), оригинално наречен Гувернат Гваира (''Gobernación del Guayrá''), бил административна единица на Шпанската империја и основа на денешната Република Парагвај.
1 Историја
Со капитулацијата на 21 март 1534 на Педро де Мендоса и шпанската круна се создал првиот гувернат Рио де ла Плата, кој бил познат и под името „Гувернат Парагвај“ со седиште во Асунсион, град кон бил основан од страна на Хуан де Салазар и Еспиноза во 1537 година.
Регионот станал дел од Вицекралството Перу во 1776 година, датум кога се соединил со Вицекралството Рио де ла Плата. Гувернатот Гваира била создаден со кралски декрет од страна на Фелипе II од Шпанија на 16 декември 1617 година. Со тоа, стариот гувернат Рио де ла Плата и Парагвај бил поделен на два нови дела, Рио де ла Плата и Парагвај.
2 Гувернери
гувернери, години
Ернандо Аријас де Саведра, 1615 - 1617
Педро Уртадо де Мендоса, 1618 - 1621
Мануел де Фријас, 1621 - 1627
Луис де Сеспедес Гарсија Херија, 1630 - 1633
Мартин де Ледесма Валдерама, 1633 - 1636
Педро Луго де Навара, 1636 - 1641
Хуан де Веласко Виласанти, 1641
Грегорио де Инестроса, 1641 - 1647
Диего де Енобре Осорио, 1647 - 1649
Бернандино де Карденас, 1649
Себастијан де Леон и Зарате, 1649 - 1650
Андрес Гарабито де Леон, 1650 - 1653
Кристобал де Гарај и Саведра, 1653 - 1656
Хуан Антонио Блазкез де Валверде, 1656 - 1659
Алонсо Сармиенто де Сотомајот и Фигероа, 1659 - 1662
Хуан Диез де Андино, 1662 - 1671
Франсиско Рехе Корвалан, 1671 - 1676
Диефо Ибањез де Фаријас, 1676 - 1681
Хуан Диез де Андино, 1681 - 1684
Антонио де Вера Мухика, 1684
Алонсо Фернандес Марсијал, 1684 - 1685
Франсиско де Монфорт, 1685 - 1691
Себастијан Феликс де Мендиола, 1692 - 1696
Хуан Родригес Кота, 1696 - 1702
Антонио де Ескобар и Гутиерез, 1702 - 1705
Хосе Авалос де Мендоса, 1705
Себастијан Феликс де Мендиола, 1705 - 1706
Балтазар Гарсија Рос, 1706 - 1707
Мануел де Робес Лорензана, 1707 - 1712
Хуан Грегорио Базан де Педраза, 1713 - 1717
Андрес Ортиз де Окампо, 1717
Диего де лос Рејес Балмакеда, 1717 - 1721
Хосе де Антеквара у Кастро, 1721 - 1725
Бруно Маурисио де Забала, 1725
Мартин де Баруа, 1725 - 1730
Игнасио де Сороета, 1731
провизорна команда на мештаните, 1731 - 1733
Агустин де Руилоба, 1733
Хуан де Ареги и Гитерез, 1733
Кристобал Домингез де Овелар, 1733 - 1735
бруно Маурисио де Забала, 1735
Хосе Мартин де Ечаури, 1735 - 1740
Рафаел де ла Монеда, 1740 - 1747
Маркос Хосе Ларазабал, 1747 - 1749
Хаиме Санхуст, 1749 - 1761
Хосе Мартинес Фонтес, 1761 - 1764
Фулхенсио Игрос и Ледесма, 1765 - 1766
Карлос Морфи, 1766 - 1772
Агустин Гернандо де Пинедо, 1772 - 1778
Педро Мело де Португал, 1778 - 1787
3 Поврзано
* Парагвај
* Историја на Парагвај
* Вицекралство Рио де ла Плата
Аероп

Аероп (707/8 – 659 пр.н.е.) — брат на македонскиот крал Пердика I, основачот на македонската династија Аргеади.
Според легендата (раскажана од Херодот) трите браќа, Пердика, Аероп и Гаван од Арг доаѓаат во Лебаја да работат кај кралот; оттаму бегаат и пристигнуваат во „друг дел на Македонија и се населуваат до таканаречените Градини на Мида (син на Гордиј). Откако го зазеле тоа место, браќата, тргнувајќи оттаму, преземале напади, па ги покориле и другите делови на Македонија“.
Името на Аероп е епиграфски посведочено: A(е)иропос во Линкестида.
1 Поврзано
* Аероп I, Крал на Македонија, 602 – 576 гпне
* Аероп II, Крал на Македонија, 399 – 393 гпне
* Аероп Линкетидски командант во војската на Филип II
2 Наводи
Езера во Боливија

Езерата во Боливија се едни од земјишните облици на државата. Езерата се најголемите водни површини во Боливија, најмногу поради фактот што државата нема излез на море. Езерата се наоѓаат како на планинскиот, така и во рамничарскиот предел. Боливија располага со солени и слатководни езера, од кои првите се среќаваат на Алтиплано. а вторите во рамниците. Голем дел од езерата имаат сезонски поголемо количество на вода, а во принцип се солени површини или мочурливи области.
1 Планински езера
Во планинскиот регион Алтиплано има поголем број езера.
+ Езера со површина од нас 100 км<sup>2</sup>, име, површина (км<sup>2</sup>), над. височина на површината, макс. длабочина, вид
Титикака, 3,790, 3,810, 281 m, солено
Попо, 1,000, 3,686, солено
Којпаса, 2,218, 3,657, -, солено
Салар де Ујуни, 10,582, 3,663, -, солено
Уру Уру, 214, 3,686, 1.5 m, солено
2 Рамничарски езера
+ Езера во низините со површина нас 100 км<sup>2</sup>, име, површина, над. височина на површина, макс. длабочина, вид
Уајтунас, 329.5 км<sup>2</sup>, 146, -, слатководно
Рогагвадо, 315 км<sup>2</sup>, 143, -, слатководно
Рогагва, 155.5 км<sup>2</sup>, 164, -, слатководно
Гвачуна, 102.8 км<sup>2</sup>, 150, -, слатководно
Ел Океано, 100 км<sup>2</sup>, -, -, слатководно
3 Наводи
4 Поврзано
* Реки во Боливија
* Географија на Боливија
* Боливија
Вини Колајута

Вини Колајута (|Vinnie Colaiuta) е тапанар со американско потекло. Со музика почнал да се занимава од 14 годишна возраст, кога неговите родители му го купиле првиот сет тапани. Познат е по неговата уникатна техника на удирање и по тоа што соработувал со музичари од најразлични жанрови и правци.
Претежно снимал студиски сесии за албуми на познатите Френк Запа, Стинг и Мегадет. Неговата кратка кариера со Мегадет започнала во 2004 г. по покана од Дејв Мастејн за снимање на албумот ''The System Has Failed''. По неколкунеделниот работен ангажман со бендот, Колајута продолжил со соло настапите. Денес сѐ уште активно се занимава со музика, но главно на повик од други музичари.
Пет Мартино

Пет Мартино (англиски: ''Pat Martino'') е американски џез музичар (гитарист).
1 Животопис
Пет Мартино ја започнал својата кариера во 1961 година како дел од богатата џез-сцена во Филаделфија. Уште како тинејџер, тој бил сметан за сензација, а веќе на дваесетгодишна возраст имал своја група со која настапувал и снимал плочи. Во 1980 година му се случила катастрофа која го оддалечила од музиката: тој преживеал тежок мозочен удар, а операцијата му предизвикала амнезија, со што тој изгубил голем дел од својата меморија. Сепак, по макотрпното закрепнување, Мартино повторно започнал да свири. Во 1987 година го снимил албумот "The Return", а неговата кариера започнала да се движи со огромна брзина во 1990-тите. Оттогаш, тој се стекнал со номинации за наградата "Греми", во 2004 година бил избран за гитарист на годината во гласањето на читателите на познатото џез-списание "Даунбит" (Downbeat), а станал добитник и на повеќе награди и признанија ширум светот.
2 Творештво
Во својата богата кариера, Мартино соработувал со повеќе легенди на џез-музиката, како: Сони Стит (Sonny Stitt), Џин Амонс (Gene Ammons), Ричард Грув Холмс (Richard Groove Holmes), Чик Кореја (Chick Corea), Боби Хачерсон (Bobby Hutcherson), Џими Смит (Jimmy Smith), Стенли Кларк (Stanley Clark), Џек Мекдаф (Jack McDuff), Вуди Херман (Woody Herman) итн. Неговите албуми се објавени на најпознатите издавачки куќи од областа на џезот, како: "Vanguard", "Prestige", "Concord", "Fantasy", "Warner Bros", "Polydor", "Atlantic", "Mainstream" и "Blue Note Records". Исто така, тој настапувал на сите позначајни џез-сцени ширум светот, а повеќепати бил номиниран за најпрестижните награди.
Денес, Мартино ужива углед на еден од најзначајните, највозбудливите, највиртуозните и најразновидните џез-гитаристи на сите времиња.
На 22 октомври 2012 година, Пет Мартино свирел на Скопскиот џез фестивал во следниов состав:* Пет Мартино - гитара,
* Пет Бјанки (Pat Bianchi) - Хамонд органа, и
* Кармен Инторе Јуниор (Carmen Intorre Jr) - тапани.
3 Наводи
Нома (ресторан)

Нома — елитен ресторан кој се наоѓа во главниот град на Данска, Копенхаген, во сопственост на Рене Реџепи, дански државјанин со македонско потекло. Името на ресторанот доаѓа од кратенките на данските зборови "nordisk" (нордиска) и "mad" (храна) и е познат по служењето и готвењето според Нордиската кујна. Во 2010, 2011 и 2012 беше рангиран како најдобар ресторан во светот.
Пјер Дорг

Пјер Дорг (дански: ''Pierre Dørge'', роден на ) е дански џез музичар (гитарист) и диригент.
1 Творештво
Пјер Дорг е еден од најпродуктивните дански џез музичари. Во својата музика, тој создава синтеза на голем број музички жанрови и култури традиции, мешајќи ги европската, азиската, африканската и афроамериканската музика.
Музичката кариера ја започнал во 1960-тите. Во текот на својата долга кариера работел во повеќе групи, заедно со Џон Чикаи (John Tchicai), Џони Мбизо (Johnny Mbizo Dyani), Свенд Асмунсен (Svend Assmusen), Јусеф Латиф (Yusef Lateef), Дон Чери (Don Cherry), Били Харт (Billy Hart), Џим Пепер (Jim Pepper), Дејвид Мареј (David Murray), Питер Броцман (Peter Brötzmann), Хари Бекет (Harry Beckett), Мерлин Мазур (Marilyn Mazur), Реј Андерсон (Ray Anderson), Хан Бенинк (Han Bennink), Хју Масакела (High Masakela) итн.
2 „New Jungle Orchestra“
Во 1980 година, Дорг го формирал својот состав "New Jungle Orchestra", a името на групата било инспирирано од легендарниот звук од раното творештво на Оркестарот на Дјук Елингтон (Duke Ellington Orchestra). Во знак на почит на оркестарот на Дјук Елингтон, "New Jungle Orchestra" преработиле неколку негови композиции. Исто така, големо влијание врз нивната музика имаат извршено експериментите на Чарлс Мингус (Charles Mingus) во комбинирањето на импровизацијата и сложените музички форми, наизменичните премини од анархија кон комплексните структури на Гил Еванс (Gill Evans), како и ироничното кабаре на Карла Блеј. Во секој случај, овој оркестар ужива голем углед како една од најоригиналните, најпродуктивните и најзабавните групи на џез сцената.
На 19 октомври 2012 година, "New Jungle Orchestra" свиреле на првата вечер на Скопскиот џез фестивал во следниов состав:* Пјер Дорг - диригент и гитара,
* Гунар Хале (Gunnar Halle) - труба,
* Мортен Карлсен (Morten Carlsen) - тарагот и саксофон,
* Јакоб Мигинд (Jakob Mygind) - саксофони,
* Андерс Банк (Anders Banke) - бас-кларинет и саксофон,
* Томи Андерсон (Thommy Andersson) - бас,
* Кенет Агерхолм (Kenneth Agerholm) - тромбон,
* Ирене Бекер (Irene Becker) - пијано и синтисајзер,
* Аји Соломон (Ayi Solomon) - конги и ударалки,
* Мартин Андерсен (Martin Andersen) - тапани, и
* специјалниот гостин Шашанк Субраманијам (Shashank Subramaniam) - индиски флејти.
3 Наводи
Рене Реџепи

Рене Реџепи (|René Redzepi, |René Rexhepi; 16 декември 1977) — еден од најистакнатите готвачи на светот. Раководи со ресторанот „Нома“. Роден е во . Потекнува од тетовското село Џепчиште, од татко Албанец и мајка Данка. Добар дел од детството го провел во Џепчиште, комбинирајќи го со Данска во остатокот од годината. Овие македонски искуства му оставиле силен впечаток и претставуваат значајна инспирација во неговото готвење.
Во 2011 г. е избран за „Најдобар готвач на светот“, а ресторанот „Нома“ неколку години по ред ја добива титулата „Најдобар ресторан во светот“ и Мишленови ѕвездички. Во 2012 г. е прогласен за 11-ти највлијателен човек во светот, а се има појавено на насловната страница на весникот „Тајмс“.