procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Зографско евангелие

Зографско евангелие — средновековен македонски книжевен споменик кое потекнува од X или почетокот на XI век напишано на глаголица и пронајдено во Македонија.
1 Ракопис
Ракописот потекнува од крајот на Х или почетокот на XI век и е напишан на 304 листа од пергамент со димензии 180х225 мм. Кон првобитниот текст (272 листови) во XII век на местото на изгубени листови се додадени 16 нови листови испишани со глаголично писмо, а на крајот од ракописот во XIII век е додаден синаксар пишуван на кирилица.
Вториот глаголички дел од ракописот е пишуван врз пергаментни листови од коишто претходно е избришан глаголички текст од X век. Недостасува почетниот дел од ракописот и неколку листа од внатрешниот дел на евангелието. Го пишувале двајца глаголописци - едниот од нив го пишувал основниот дел од ракописот, а другиот - додадениот палимпсестов дел, како и двајца кирилописци - при што едниот го запишувал синаксарот, а другиот кириличните записи во глаголичниот дел на ракописот. Од нив е познато само името на пишувачот на синаксарот - Јоан јереј.
2 Писмо
Писмото на ракописот е обла глаголица. Аглести форми има кај поновиот глаголички текст, а глаголица од висечки тип има кај избришаниот текст од палимпсестовиот дел на ракописот. Користен е архаичен правопис со разделно пишување на ук, употреба на диграфот ''шт'' и ретка вокализација на еровите.
3 Особености
Некои од јазичните особеностите на овој ракопис се:* двоеров правопис
* замена ъ > o и ь > e во силна позиција: ,
* употреба на четири јусови знаци
4 Содржина
Според содржинската структура претставува четвороевангелие ‒ го содржи целосниот текст на четирите канонски евангелија. Почетокот на ракописот е изгубен, поради што евангелето според Матеј не е целосно.
Кодексот ги опфаќа:* евангелието според Матеј, почнувајќи од Мт. 3:11 (л. 2 ‒ 76 об.)
* евангелието според Марко (л. 77 ‒ 128 об.)
* евангелието според Лука (л. 129 ‒ 224 об.)
* евангелието според Јован (л. 225 ‒ 288 об.)
* синаксар (л. 289 ‒ 299 об.)
* месецослов (л. 299 об. ‒ 304 об.).
5 Орнаментика
Според орнаментиката ракописот содржи знаменца и коцновки во геометриски стил и плетени иницијали. Содржи и минијатура на апостолите Петар и Павле и уште неколку невешти цртежи. Повезот е нов и потекнува од XIX век и претставува имитација на окована подврзија од XIV век на грчки ракописен зборник од светогорскиот манастир „Пантократор“.
6 Пронаоѓање
Ракописот е откриен во Зографскиот манастир во 1843 година од австрискиот конзул во Солун - Антун Михановиќ. Во 1860 монашкото братство преку Петар Севастјанов му го подарило на рускиот цар Александар II кој го предал во Руската национална библиотека во Санкт Петербург, каде што и денес се чува под сигнатура ''Глаг.1.'' Дигиталната верзија е достапна во нивната дигитална ризница.
7 Поврзано
* Список на глаголични ракописи (900–1199)
Ганглиозид

Ганглиозид е молекула изградена од гликосфинголипид (церамид и олигосахарид) со една или повеќе молекули на сијалинска киселина (на пр. n-ацетилневраминска киселина, NANA) поврзана за шеќерниот ланец.
Името ''ганглиозид'' првпат било применето од странан на германскиот научник Ернст Кленк во 1942 година. Познати се повеќе од 60 ганглиозиди, кои се разликуваат по положбата и бројот на NANA резидуите.
Марковиќ

Марковиќ (Cрпската кирилица: Марковић, Српско хрватската латиница: Marković) е заеднички српски и хрватски презиме.
Познати луѓе со презимето вклучуваат:
*Анте Марковиќ (1924–2011), Хрватски политичар
*Дарко Марковиќ (1940– ), Македонскиот уметник
*Лазар Марковиќ (1994– ), Српски фудбалер
*Михаило Марковиќ (1923–2010), Српски политичар
*Светозар Марковиќ (1846–1875), Српски публицист, социјалист и политичар
1 Поврзано
*Марковски
Марковски

Марковски — македонско презиме.
*Благоја Марковски (генерал) (1954– ), македонски генерал
*Благоја Марковски (режисер) (1949–2008), македонски режисер
*Венко Марковски (1915–1988), македонски и бугарски поет
*Дељо Марковски (1871–1939), македонски револуционер и учесник во македонското револуционерно движење
*Ѓорѓи Марковски (1986– ), македонски натпреварувач во алпско скијање
*Иван Марковски (1976– ), македонски ракометар
*Нешо Марковски (1927–1985), македонски новинар и сценарист
*Стефан Марковски (1990– ), македонски писател, поет и филозоф
1 Поврзано
*Благоја Марковски
*Марковски округ, округ во средишниот дел на покраината Северна Рајна-Вестфалија во Германија
Прва македонска кошаркарска лига 2015/16 - Регуларен дел

Првата македонска кошаркарска лига 2015/16 - Регуларен дел започнала на 10 октомври 2015 година, а завршила на 24 април 2016 година. Вкупно осум екипи се натпреварувале во регуларниот дел за да ги одлучат шесте места кои воделе во разигрувањето на Првата македонска кошаркарска лига 2015/16.
1 Табела
Екипи кои продолжиле во Полуфинале
Екипи кои продолжиле во Четвртфинале
Екипа која испаднала во Втората Лига
Место, Екипа, Победи, Порази, ПостигнатиКошеви, ПримениКошеви, КошРазлика, Бодови
1, МЗТ Аеродром, 24, 4, 2326, 1888, + 438, 52
2, Карпош Соколи 2000, 21, 7, 2441, 2035, + 406, 49
3, Куманово 2009, 20, 8, 2388, 2152, + 236, 48
4, Фени Индустри, 18, 10, 2078, 2088, + 190, 42
5, Кожув, 13, 15, 2034, 2064, - 30, 41
6, Работнички, 11, 17, 2115, 2165, - 50, 39
7, Струмица, 5, 23, 1879, 2367, - 488, 33
8, Бест, 0, 28, 1865, 2537, - 672, 28
2 Резултати
ATC код A14

1 A14A Анаболички стероиди
1.1 A14AA Андростански деривати
:A14AA01 Андростанолон
:A14AA02 Станозолол
:A14AA03 Метандиенон
:A14AA04 Метенолон
:A14AA05 Оксиметолон
:A14AA06 Хинболон
:A14AA07 Прастерон
:A14AA08 Оксандролон
:A14AA09 Норетандролон
1.2 A14AB Естренски деривати
:A14AB01 Нандролон
:A14AB02 Етилестренол
:A14AB03 Оксаболон ципионат
2 A14B Други анаболички агенси
:''Празна група''
Митра

Митра е ангелско божество од зороастризмот (''јазата''). Го сметале за божество на договорите, но исто така бил и судија, заштитник на „вистината“ (аша), заштитник на стоката, жетвата и на водите.
Римјаните својата таинствена религија митраизам ја засновале врз персиски и извори кои доаѓале од зорастризмот, а се однесувале на Митра.
1 Потекло на поимот
Именката ''митра'' исто како и ведската именка „митра“доаѓаат од праиндоиранската именка ''митра'', од основата ''ми-'', со значење „да се поврзе“, и наставката ''-тра-'', „предизвикување“. Според тоа, значењето на ''митра'' е „она што предизвикува поврзување“.
2 Во текстовите
Како и повеќето божества, Митра не е споменат по име во најстарите текстови на зороастризмот, Гати, кои делумно се посветени лично на Заратустра, ниту во Јасна. Како дел од тријадата божества, Митра е почитувана фигура. Заедно со Рашну (правда) и Сраоша (послушност), Митра е еден од тројцата судии на Мостот Чинват, „мостот на судот“, кој сите души треба да го минат.
Химната посветена на Митра (''Јашт'' 10) е најдолгата од сите зачувани текстови ''Јашт''.
Во текстовите Авеста, опишан е како „Митра од широките пасишта, кој има илјада уши и миријада очи“, (Јасна 1:3), „благороден и вечен владетел на провинцијата“, (Јасна 1:11), „Јазад (божество) на кажаното име“,(Јасна 3:5), и „светиот“, (Јасна 3:13).
3 Поврзано
*Митраизам
4 Библиографија
*** .
* .
*Dumezil, Georges (2008), Mitra-Varuna: An Essay on Two Indo-European Representations of Sovereignty. New York: Zone Books.
5 Наводи
ca:Mitra (mitologia)
de:Mithra
el:Μίθρας
et:Mithra
fr:Mitra
id:Mithra
lt:Mitra (dievas)
no:Mithra
ro:Mithra
ru:Митра (бог)
tr:Mithra
Садад

Садад (|ܣܕܕ, |صدد / ALA-LC: ''Ṣadad'') — град во Сирија, 60 километри јужно од Хомс, и 101 километар североисточно од Дамаск.
1 Историја
Садад е многу старо село, кое се споменува во Стариот завет.
2 Демографија
Во градот живеат 15,000 жители, претежно Асирци, кои припаѓаат на Сириската православна црква.
Хрант Шахинјан

Хрант Шахинјан (|Հրանտ Շահինյան) (30 јули 1923 &ndash; 29 мај 1996) исто познат како Грант Шагинјан — советски и ерменски гимнастичар. Специјализиран во дисциплините кругови и коњ со рачки, тој бил двократен олимписки шампион, двократен светски шампион и седумкратен шампион на СССР.
Шахинјан бил награден со признанијата Заслужен мајстор во спорт на СССР (1952), Заслужен тренер во спорт на Ерменија (1961) и Заслужен работник во физичка култура и спорт на Ерменија (1966).
Од 1967 до 1969 година, тој бил на чело на спортскиот комитет на Ерменската СССР, а од 1969 до 1975 година потпретседател на истиот комитет.
1 Ран живот
Хрант Шахинјан е роден во селото Гјулагарак. Неговото семество се преселило во Ереван во 1930 година. На 20-годишна возраст, Шахинјан волонтирал да се бори во првите редови во Втората светска војна и се здобил со рана на ногата за време на службата. Тој потоа морал да се движи со бастун, но по извршениот третман во 1946 година и преку многу напорна работа, бил во можност да стане член на советската гимнастичка екипа.
2 Животопис
Хрант Шахинјан започнал да тренира гимнастика под водство на Харутјун Гаргалојана откако се преселил во Ереван. Во 1939 година, тој станал неприкосновен шампион во конкуренција на јуниори.
Како член на советката олимписка екипа, тој се натпреварувал на Летните олимписки игри 1952 во Хелсинки.
На игрите тој се квалификувал за сите дисциплини. Заедно со советската екипа, тој го освоил златниот медал во екипниот повеќебој. Во поединечниот повеќебој, Шахинјан го освоил сребрениот медал, завршувајќи веднаш зад Виктор Чукарин, кој бил најуспешен спортист на игрите. Тој не успеал да го победи Чукарин ниту во дисциплината коњ со рачки, и бил изедначен за сребрениот медал со Евгениј Королков. На разбојот тој го освоил четвртото место. Во дисциплината кругови, Шахинјан постигнал повисок резултат од Чукарин и од останатите финалисти и успеал да го освои златниот медал.
Две години подоцна, на Светското првенство 1954, Шахинјан станал светски шампион во дисциплината коњ со рачки, и го освоил златниот медал во екипниот повеќебој со советската екипа. Тој исто така го освоил бронзениот медал во поединечниот повеќебој.
Во 1958 година, Шахинјан основал гимнастичко олимписко училиште за младинци во Ереван и бил негов директор сè до неговата смрт во 1996 година.
Во октомври 2014 година, во присуство на претседателот на МОК, Томас Бах, во Ереван бил откриен споменик во негова чест..
Осма македонска ударна бригада

Осмата македонска ударна бригада (позната и како Велешка ударна бригада) била формирана на 2 септември 1944 во с. Отиштино, Велешко. При формирањето бригадата броела околу 500 борци и старешини. Формациски таа влегла во составот на Четириесет и втората дивизија на НОВЈ.
1 Команден состав
Командниот состав на бригадата го сочинувале:* Киро Чауле, командант до мај 1945 година
* Захарија Трајковски, командант
Политички комесари биле:
* Боро Мокров, до 25 декември 1944 година
* Лука Чавор
* Петар Гогиќ
2 Борбени дејства
Веднаш по формирањето, бригадата започна со борбени дејства во пределот на Велешко каде учествувала во минирањето на патните правци Велес-
Прилеп и Велес-Скопје. Во овие правци се извлекувале германските единици од составот на армиската група Е од југ кон север и се вршело разоружувањето на бугарската војска на овој терен. Потоа бригадата се упатила кон селата Говрлево, Здуње, Растеж и Седларево во пределот на Сува Гора. Тука по жестоките борби со балистичките сили, бригадата, повторно е вратена на теренот на Велешко, за да учествува во операциите за конечното ослободување на Велес. На 9 ноември 1944 година оваа бригада заедно со Третата и Дванаесеттата бригада, по жестоките борби го ослободила Велес.
Во наредниот период следувале борбите за конечното протерување на Германците и нивните соработници од територијата на Македонија. Осмата бригада во тој период дејствувала во составот на Педесеттата македонска дивизија и била ангажирана во источниот предел на Скопско. Таа во пределот на реката Пчиња учествувала во придружните операции за ослободувањето на Скопје. На 14 ноември 1944 година Осмата велешка МНОУБ, влегла во ослободено Скопје.
Натамошните операции на оваа бригада биле ориентирани кон борбите со балистичките сили во северниот дел на Македонија, кон Тетово, и понатаму кон Косово и Метохија.
Раскази за мали деца (Перл Бак)

„Раскази за мали деца“ — збирка раскази од американската писателка Перл Бак.
1 Содржина
Книгата содржи 13 раскази:* Петте деца
* Гром
* Сонце
* Облаци
* Виножито
* Што прават децата лете
* Снег
* Ѕвезда
* Стапалки во снегот
* Што се случува во пролетта
* На вечера
* Петар и верверичката
* Мрак
2 Технички податоци
Како задолжителна лектира за учениците од прво одделение во основните училишта во Македонија, збирката „Раскази за мали деца“ била повеќепати објавувана. Изданието од 1980 година било остварено во соработка со неколку издавачки куќи, и тоа: „Култура“, „Наша книга“, „Мисла“, „Македонска книга“ и „Детска радост“. Преводот го извршиле Васил Куноски, Видое Подгорец и Ванчо Николески, јазичната редакција била дело на Тодор Димитровски, а коректори биле Ружа Димишковска и Павлина Пиперовска. Автор на корицата и на илустрациите во книгата бил Младен Туниќ. Книгата била отпечатена во печатницата на НИП „Нова Македонија“ во тираж од 30.000 примероци. Книгата, која има 24 страници, не е каталогизирана и не ја содржи меѓународната ознака ISBN.
Шешир

Шешир е предмет од облека со кој се покрива главата. Се состои од „глава“ во облик на свод, ракав или ѕвона на потесните или пошироките криви крила, односно обод. Се изработува од билни влакна, слама, дабарско или зајачко крзно, свила, волна, кожа, платна, кадифе, а во поновата доба и од синтетика. Се користи од праисториско време, најмногу како заштита од горештини и дожд при работа на отворено, но има и естетска и хигиенска функција, и се користи за стекнување на статус.
1 Историја
Во древниот Египет, фараонот ја покривал периката со црвена капа или бела тиара, додека во Месопотамија биле раширени турбни или капи од крзно, како и во древна Палестина каде еврејските свештеници носеле конусна бела капа. Во Минојската ера жените од Крит смислувале разни бизарни облици на шешири, а во Рим шеширот бил сметан за симбол на слободата, па секој ослободен затвореник добивал шешир. Такво симболичко значење имал и кај Германите. Во 10 век во селската на носија на многу народи бил користен шешир од слама; припаѓал во патничка или ловџиска опрема. Во 12 век, шешир украсен со крзно или перје започнал да се користи во европската женска и машка носија, додека во 14 век бил во мода на бургундскиот двор.
Во текот на средниот век жените ги обогатиле шеширите со разнобојни траки испреплетени со цвеќе, додека мажите користеле капуљача која се потпирала на рамената, што во 14 век било заменето со капа со опашка носена на левата или десната страна, зависно од друштвениот или политичкиот статус. Токму во текот на 14 век шеширот го добил денешниот облик по кој е познат денес, а ренесансата го подигнала обичајот за носење шешир благодарение на раскошот од материјали.
За време на ренесансата шеширот му го отстапува своето место на баретот, но опстанал во некои селски носиии и униформи на платенички војски.
Р-14 Чусоваја

Р-14 Чусоваја (|Чусовая) — едностепена среднодометна балистичка ракета на СССР во служба за време на Студената војна. Ја носела НАТО-ознаката SS-5 Skean, а ознаката според ГРАУ ѝ гласела 8К65. Нејзин конструктор е Михаил Јангел, а наречена е по река во Русија. Се произведувала во Заводот бр. 1001 во Краснојарск.
Пробите на Р-14 започнале во септември 1959 г. Проектилот послужил како основа по која се разработени носачите Космос-3. Во 1964 г., Р-14 е опремена со помал втор степен, градејќи го засилувачот 65С3. Следната година се испалени осум вакви раките од космодромот Бајконур (космодром)|Бајконурур. Во 1966 г. влегол во употреба целосно оперативниот засилувач 11К65, но истиот е испален само четирипати пред да биде заменет со испалувачот 11К65М како конечна варијанта. 11К65М се користел за леки цивилни и воени сателити, пуштени од Плесецк, со исклучок на неколку, пуштени од Капустин Јар. Повелечен е од употреба во 2010 г.
Ракетата е постепено заменета со РСД-10 Пионер, за во средината на 1980-тите да биде речиси исфрлен од употреба. Последните ракети се расходувани на 9 август 1989 г.
1 Земји-кориснички
;*Ракетна војска со стратешка намена
2 Поврзано
* Космос (програма)
3 Наводи
* —
* —
*
Резолуцијата 68/262 на Генералното собрание на ОН

Резолуцијата A / RES / 68/262 на Генералното собрание на ОН ја усвои на 27 март 2014 година, како резултат на отворени консултации на пленарната седница на 80-то на 68-то заседание на Генералното собрание на ОН. Оваа седница на Генералното собрание на ОН е свикана конкретно да одговори на прашањето на вооружените окупација од страна на Русија на делови на територијата на Украина (Автономна Република Крим, Севастопол).
Документот беше усвоен во одговор на ОН за анексија од страна на Русија на делови на територијата на Украина, и го усвои називот «Територијалниот интегритет на Украина». Во резолуцијата се повтори посветеноста на Генералното собрание на ОН во врска со територијалниот интегритет на Украина во рамките на нејзините меѓународно признати граници и ја истакна невалидноста на Кримската референдум (2014).
Резолуцијата беше поддржан од 100 членки на Обединетите нации. 11 земји гласаа против резолуцијата. Имаше 58 воздржани, а уште 24 држави не учествуваа во гласањето по отсуството на нејзините претставници. Резолуцијата беше воведен од страна на Канада, Костарика, Германија, Литванија, Полска и Украина. Усвојувањето на резолуцијата му претходеше на неуспешни обиди на Советот за безбедност на ОН, кој претходеше свика седум средби за изнаоѓање решение за прашањето на Кримската криза. Како резултат на овие напори беше само ветото на Русија.
Селечка Река

Селечка Река — река која потекнува од селото Селце, по кое и го добила своето име. Реката се наоѓа во малореканскиот крај, западна Македонија. Се влева во Тресонечка Река, која подоцна заедно со Гарска Река, ја создаваат Мала Река, збирно име за сите реки од подрачјето на планините Бистра и Стогово, која подоцна се влева во реката Радика (Голема Река).
1 Воден потенцијал
Реката отсекогаш изобилува со воден потенцијал, кој бил искористуван на различни начини, тргнувајќи од големиот број на воденици и валавница на самата река изградени во селото Селце.
Покрај тоа, реката е планирано да биде дел од идниот хидросистем „Бошков мост“, кој се предвидува да биде изграден во овој крај, за што била изработена и соодветна студија од страна на Електрани на Македонија.
Фудбал на Летните олимписки игри 2000

Фудбалот на Летните олимписки игри 2000 — официјален фудбалски турнир на Олимписките игри. Турнирот се одржал во Сиднеј, Австралија и тоа во машка и во женска конкуренција.
1 Стадиони
Австралија
Сиднеј, Сиднеј, Канбера, Аделаида, Бризбејн, Мелбурн
Стадион Австралија, Стадион Сиднеј, Стадион Брус, Стадион Хиндмарш, Бризбејн Крикет граунд, Мелбурн Крикет граунд
Капацитет: 110,000, Капацитет: 43,000, Капацитет: 25,011, Капацитет: 20,000, Капацитет: 36,000, Капацитет: 98,000
1.1 Вкупно медали
1, 1, 0, 0, 1
1, 0, 0, 1
3, 0, 1, 0, 1
0, 1, 0, 1
5, 0, 0, 1, 1
0, 0, 1, 1
Вкупно 2 2 2 6
1.2 Мажи
Мажи
1.3 Жени
Жени
2 Поврзано
* Фудбал на Летните олимписки игри
* Фудбал на Летните олимписки игри 2000 (мажи)
* Фудбал на Летните олимписки игри 2000 (жени)
Џин (митолошко суштество)

Џин — суштество во митологијата и во фолклорот кое се одликува со огромни димензии и со голема сила. зборот „џин“ првпат бил употребен во 1297 година во хрониките на историчарот Роберт од Глостер, а потекнува од грчкиот збор „Γίγαντες“ што значи голем. Од друга страна, некои сметаат дека ликот и името на џинот се од персиско потекло.
1 Одлики на џинот
Џинот најчесто има човечки лик, само што неговите димензии се огромни. Сепак, понекогаш, џинот е претставен и како получовек и полуживотно. Во турските бајки, џиновите се непријателски расположени кон луѓето и се хранат со нив. Понекогаш, како во турската бајка „Џинот Рузгјар“, тие се опишани како невидливи суштества кои летаат со огромна брзина и можат за еден миг да се појават или да избегаат. Често, џиновите грабнуваат девојки или царски ќерки и ги принудуваат да им бидат жени или слугинки. Посебна улога во бајките имаат мајките на џиновите. По правило, тие имаат поголем број синови кои ѝ се многу потчинети. Во турските бајки, мајките-џинови веднаш стануваат добри (дури и на штета на своите синови), ако главниот јунак ги поздрави љубезно, им бакне рака, им се поклони или ги нарече „мајчичке“.
2 Џинот во митологијата
Во старогрчката митологија се среќаваат повеќе ликови на џинови. Таков е Аргус, наречен „Паноптес“, т.е. „оној што гледа сè“, а кој бил опишан како суштество со многу очи (често, и со сто очи). Епитетот ''Паноптес'' е опишан во делови од изгубената поема ''Егимиј'', која му се пришишува на Хесоид: Аргус, кој ја чувал нимфата Ија бил убиен од Хермес по налог на Зевс.
Во нордиската митологија е познат џинот Бергелмир, внук на исконскиот џин Имир. Бергелмир и неговата сопруга биле единствените преживеани од огромниот потоп создаден од крвта од раните на Имир, кога тој бил убиен од Один и неговите браќа. Потоа, Бергелмир станал родоначалник на новата раса џинови. Други познати џинови во нордиската митологија се: Нарфи, Логи, Егир, Фарбаути, Форнјот, Сутунгр, Грејп итн.
Во мајанската митологија е познат џинот Чималмат.
3 Џинот како лик во фолклорот
Џинот се јавува како главен или спореден лик во повеќе бајки. На пример, во бајката „Храбриот кројач“ на браќата Грим, кројачот среќава џин кој може да го стегне каменот толку силно што од него протекува вода; исто така, тој фрла камен дури до небото и корне дрво; подоцна, кројачот успева да ги надмудри џиновите кои почнуваат меѓусебно да се борат до смрт. Во бајката „Младиот великан“ од браќата Грим, еден човек има син, малечок колку најмалото прсте на раката. Детето го граба еден џин кој неколку години го храни со ореви и така тоа станува џин. Потоа, тоа се зафаќа со разни занимања, но секогаш предизвикуав штета поради својата голема сила.
4 Џинот како мотив во уметноста и во популарната култура
* „Џинџуџе“ — кус расказ на македонскиот писател Ермис Лафазановски.* Нежен џин (англиски: ''Gentle Giant'') — британска рок-група.* Млади мермерни џинови (англиски: ''Young Marble Giants'') — британска рок-група.* „Големиот дружељубив џин“' (англиски: ''The BFG'') — британско-канадско-американски филм од 2016 година, во режија на Стивен Спилберг.
Раседнодолинска треска

Раседнодолинска треска (наречена и „треска од долината Рифт“ или RVF) — вирусно заболување коешто може да предизвика умерени до силно изразени симптоми. Во умерените симптоми спаѓаат: треска, болки во мускулите и главоболки коишто честопати траат и до цела недела. Во силно изразените симптоми спаѓаат: губење на способноста за вид три недели по заразувањето, инфекции на мозокот коишто предизвикуваат јаки главоболки и конфузност, а може да има крварење и проблеми со црниот дроб кои може да се појават во првите неколку дена. Кај тие што имаат крварење, веројатноста за смртност е до 50%.
1 Причина
Болеста е предизвикана од RVF вирус, којшто е тип на ''Phlebovirus'' . Се пренесува или со допирање на инфицирана крв на животно, вдишување на воздух околу инфицирано животно што било заклано, со пиење на сирово млеко од инфицирано животно или од каснување од инфициран комарец комарци. Животни како што се крави, овци, кози и камили може да бидат заразени. Кај овие животни најчесто се шири преку комарци. Не се случува човек да инфицира друг човек. Се дијагностицира со откривање на антитела против вирусот или со самиот вирус во крвта.
2 Заштита и лекување
Заштитата за луѓето е преку вакцинирање на животните против оваа болест. Ова мора да се стори пред да се појави болеста, бидејќи ако се стори кога веќе се појавила болеста, само може да ја влоши состојбата. Може да биде од корист и ако се спречи движење на животните ако веќе дошло до појава на болеста. И намалувањето на бројот на комарци и бројот на каснувања од комарци може да користи исто така. Постои и вакцина за луѓе; но, од 2010 не е достапна насекаде. Не постои специфично лекување за веќе инфицираните.
3 Епидемиологија и историја
Избувнување на болеста се случило само во Африка и Арабија. Избувнување на епидемија вообичаено се случува во периоди на обилни врнежи кога се зголемува бројот на комарците. Болеста за првпат е евидентирана кај стоката во Големата Раседна Долина во Кенија во раните 1900-ти, а вирусот бил изолиран за првпат во 1931.
Црква „Св. Троица“ - Горна Белица

Света Троица — македонска православна црква. Се наоѓа во струшкото село Горна Белица.
Се наоѓа западно од селото, високо на планината Јабланица, во самото подножје на Црн Врв на 1900 метри надморска висина. Главниот празник се празнува на вториот ден Духовден, каде се собираат голем број на верници кои прават литија која трга во 5 часот наутро од центарот на селото. Црквата е позната по името Парумба, по истоименото место што значи Гулабица на влашки јазик. Црквата е осветена на 28 септември 1998 година од митрополитот Дебарско-кичевски Тимотеј. Под црквата извира вода, која се смета за света.
1 Поврзано
*Горна Белица;
*Црква „Св. Климент Охридски“ - манастирска црква;
*Црква „Св. Петка“ - главната селска црква;
Училиште за славни

„Училиште за славни“ (англиски: ''Fame School'') — циклус романи за деца на англиската писателка Синди Џефрис. Серијалот е објавен на македонски јазик во издание на издавачката куќа „Детска радост“ од Скопје, како дел од библиотеката „Тин“.
1 Содржина
Циклусот се состои од следниве книги:* Книга 1 - Посегнете по ѕвездите
* Книга 2 - Новородена ѕвезда
* Книга 3 -
* Книга 4 -
* Книга 5 - Соло ѕвезда
* Книга 6 - Поп дива
Пол Модрич

Пол Лоренс Модрич (|Paul Lawrence Modrich) роден на – американски биохемичар, професор по биохемија на универзитетот Дјук и истражувач на Медицинскиот институт Хауард Хјуз. Дипломирал на Масачусетскиот технолошки институт (МИТ) во 1968 година, а докторирал на Стенфордскиот универзитет во 1973 година. Познат е по истражувањата на поправката на ДНК.
1 Животопис
Модрич е роден на 13 јуни 1946 година во Ратон, Ново Мексико. Неговиот дедо по татко бил Хрват, а баба му Црногорка. Емигрирале во Соединетите Држави од Хрватска.
2 Истражувачка работа
Од 1976 година Модрич работи на универзитетот Дјук, а од 1995 година е истражувач на Хауард Хјуз. Истражувањата му се од областа на механизмите за поправка на ДНК.
3 Награди
Во 2015 година му била доделена Нобеловата награда за хемија, заедно со Томас Линдал и Азиз Санџар, за проучувањата на механизмите за поправка на ДНК.
Д-р Модрич е соработник на Американската академија на уметностите и науките и член на Националната академија за медицина на САД и Националната академија за науки на САД.
ФК Емполи

ФК Емполи е професионален италијански фудбалски клуб со седиште во градот Емполи, провинцијата Фиренца. Во моментов се натпреварува во Серија А.
Клубот е основан во 1920 година со спојување на ''Фудбал клуб Емполи'' и ''Унионе Спортива Емполи'', а првиот официјален натпревар го одиграле една година подоцна. Вклучувајќи ја и тековната сезона, Емполи има учествувано во 79 национални првенства, од кој 50 сезони во третото ниво на италијанскиот фудбал, 19 во Серија Б и 10 во Серија А. Во Европа, најдобар резултат им е учество во Купот на УЕФА за сезоната 2007-2008.
Боите на клубот се сината и белата.
1 Успеси
1.1 Домашни
* Серија Б : 1
:2004-2005
* Куп на Италија - Серија Ц : 1
:1995-1996
1.1.1 Регионални натпреварувања
* Секонда Дивизионе : 1
:1928-1929
* Серија Ц1 : 1
:1982-1983
* Серија Д : 2
:1960-1961, 1962-1963
1.1.2 Младински натпреварувања
*Кампионато Примавера : 1
:1998-1999
*Куп на Италија - Примавера : 1
:1991-1992
*Турнир Вијареџо : 1
:2000
1.2 Европски
*Куп на УЕФА : 1. коло
:2007-2008
Шарлот Ремплинг

Теса Шарлот Ремплинг, ОБЕ (родена на 5 февруари 1946 г.) — англиска филмска и телевизиска глумица, позната по својата работа на филмови на англиски, француски и италијански јазик.
Таа ја добила улогата на Мередит во филмот ''Девојката Џорџи'' (1966), во кој глумела Лин Редгрејв. Таа набрзо запонала да глуми во француски и италијански филмови, најзабележително во тој период во ''Самрак на богови'' (1969) на Лукино Висконти и ''Ноќен портир'' (1974) на Лилиана Кавани. Таа потоа глумела во ''Зардоз'' (1974), ''Збогум, моја драга'' (1975), ''Сеќавања за ѕвездената прашина'' (1980) на Вуди Ален, наспроти Пол Њуман во ''Пресуда'' (1982), ''Ангелско срце'' (1987) и во ''Крилата на гулабот'' (1997). Во 2002 година таа објавила албум со записи во стил на кабаре, насловен ''Како жена''.
Во 2000. години таа станала муза на режисерот Франсуа Озон, појавувајќи се во неговите филмови ''Под песокот'' (2000), ''Базен'' (2003) и ''Ангел'' (2007). На телевизија, таа е позната по улогата како Евелин Вогел во ''Декстер'' (2013). Во 2012 година, таа била номинирана за Еми награда и за наградата на здружението на филмски глумци за изведбата во мини серијата ''Немирни''. Во 2017 година, таа била номинирана за Златен глобус за најдобра глумица за мини серијата Лондонски шпион. За изведбата во филмот ''45 години'' (2015), таа била номинирана за Оскар за најдобра глумица.
Четири пати номинирана за наградата Сезар, Ремплинг во 2001 година ја добила почесната награда Сезар за исклучителни филмски достигнувања, како и францускиот орден Легија на честа во 2002 година. Таа била назначена за Офицер на Редот на Британската Империја во 2000 година за нејзините заслуги кон уметноста. Во 2015 година, таа објавила автобиографија на француски јазик, насловена ''Која сум јас''.
Томислав Загода

Томислав Загода (хрватски: ''Tomislav Zagoda'') - хрватски писател за деца.
1 Животопис
Томислав Загода е роден во 1970 година. Дипломирал сликарство на Академијата за ликовни уметности, а покрај тоа студирал и филозофија и религиска култура.
2 Творештво
Загода ги објавил следниве дела:* Нека биде хаос (раскази)
* Балада за гаќичките на Буга
Наталија Кучинскаја

Наталија Александровна Кучинскаја (родена на 8 март 1949 г.) - поранешна советска олимписка гимнастичарка. Таа освоила четири медали на Летните олимписки игри 1968.
1 Гимнастичка кариера
Кучинскаја е родена во Ленинград и била избрана да посетува гимнастички часови уште додека одела во градинка. Таа првично посакувала да стане балерина, но била убедена да се занимава со гимнастика од нејзините родители, кои исто така биле вмешани во спорт. Таа тренирала со Владимир Рејсон а потоа и со тренерот на советската национална екипа, Лариса Латинина, која ја сметала Кучинскаја за една од нејзините најомилени гимнастичарки.
Во 1965 година, на 16-годишна возраст, Кучинскаја била државен шампион на СССР. На Светското првенство 1966, по освојувањето на втората државна титула, купот на СССР и изборното светско натпреварување, таа се етаблирала себеси како ѕвезда на советската екипа, освојувајќи три златни медали од четирите финални дисциплини (греда, двовисински разбој и партер), бронзен медал во прескок, и сребрени медали во поединечниот и екипниот повеќебој. Таа ја продолжила својата победничка низа во 1967 година, победувајќи на пред-олимпиското тест натпреварување во Мексико, а на државното првенство на СССР таа ги збришала своите сонароднички, освојувајќи ја титулата во повеќебој, како и златните медали во сите останати поединечни дисциплини.
На Летните олимписки игри 1968, Кучинскаја најверојатно била најпопуларен член на советската екипа. Таа го освоила бронзениот медал во повеќебој, зад Вера Чаславска и Зинајда Воронина; таа исто така допридонела во победата на советската екипа во екипниот повеќебој, го освоила златниот медал на греда и бронзениот медал на партер. Таа била наречена "Невестата на Мексико" и "Душата на Мексико" од воодушевените новинари и во нејзина чест била свирена песната, "Натали," за време на нејзиниот престој во Мексико.
Олимписките игри биле последно натпреварување за Кучинскаја. Во тоа време, нејзиното ненадејно повлекување од гимнастијата било поврзано со болест на штитната жлезда; во интервју кон крајот на 1990те таа изјавила дека ја изгубила својата мотивација во спортот.
2 Подоцнежен живот
По пензионирањето, Кучинскаја била тренер во СССР, Јапонија и САД. Од 1980 година таа е венчана за оптичарот Александар Котилар, и моментално живее во САД, водејќи сопствено гимнастичко училиште во Илиноис. Во 2006 година таа била примена во Меѓународната гимнастичка куќа на славни.
Знаме на Шкотска

Знаме на Шкотска (|Bratach na h-Alba, |Banner o Scotland), наречено и Андреин крст (''St Andrew's Cross'') — државно знаме на Шкотска. За разлика од кралскиот стандард, ова знаме е достапно за употреба од сите физички и правни лица и се вее на државните установи во Шкотска секој ден од 8 ч. наутро до зајдисонце, со извесни исклучоци.
Според христијанската легенда, маченикот Апостол Андреја, заштитник на Шкотска, бил распнат на крст со облик на буквата Х кај Патра во Ахаја. Оваа иконографија првпат се јавува во земјата во 1180 г. за време на кралот Вилијам I и на печатите на старателите на Шкотска од 1286 г.
Употребата на Андреиниот крст, наречен и салтир или ''накосен крст'' (''crux decussata'') во упростен облик без распетие започнала кон крајот на XIV век. Во јуни 1385 г., Парламентот на Шкотска решил шкотските војници што служеле во Франција да го носат овој крст напред и одзади, како обележје на земјата од каде дошле.
1 Историја
Андреиниот крст како знаме првпат се спомнува во Виенскиот часослов (~ 1503), каде крстот има црвена позадина. Во случајот на Шкотска, употребата на сина позадина се смета дека почнала во XV век, а можеби и порано, при што првиот сигурен приказ на ваквото знаме се среќава во грбовникот на Дејвид Линдзи околу 1542 г.
Според преданието, во 832 г. пиктскиот крал Енгус II ги повел во битка Пиктите и Шкотите против Англите предводени од Етелстан, која се случила кај денешен Етелстејнфорд, Источен Лотијан. Во предвечерито на битката, Енгус се зарекол дека ќе го слави Апостол Андреја како заштитник на земјата ако му даде победа. Апостолот му се појавил на кралот на сон и му ветил успех. Изутрината на небото се појавиле облаци во облик на буквата Х — крстот на кој бил распнат Апостол Андреј. Оваа појава го уверила Енгус дека апостолот е на навистина на негова страна, по што тргнал да се бори и покрај тоа што неговата војска била помалубројна. Благодарение на поволниот знак од светецот, Енгус извојувал победа и го прогласил Апостол Андреја за заштитник на земјата во знак на благодарност. Соглоасно верувањето, белиот крст на сина позадина ги претставува облаците кои се појавиле на небесното синоло.
2 Кралски стандард на Шкотска
Кралскиот стандард на Шкотска, наречен и ''бајрак на шкотските кралеви'' или ''бујниот лав на Шкотска'', е кралското знаме на земјата кое во минатото го користеле кралевите на Шкотска. Ова знаме се разликува од националното по тоа што за него важи законска одредба дека смеат да го користат само неколкумина државни великодостојници кои службено го претставуваат монархот во Шкотска. Истото се вее и на кралските дворци што се наоѓаат во земјата, кога монархот не е присутен во нив.
3 Поврзано
* Грб на Шкотска
* Кралски стандард на Шкотска
* Андреин крст
Знаме на Северна Ирска

Знаме на Северна Ирска — обележје на Северна Ирска кое нема службен статус со распуштањето на самоуправното законодавство, кое го отповикало во 1972 и укинало во 1973 г. Дотогаш како национално знаме се користел Алстерскиот бајрак, а денес во службени пригоди, британската влада го корирсти сојузното знаме (знамето на Велика Британија и Северна Ирска), а истото е единственото службено знаме на владата на Северна Ирска. Британската влада сепак понекогаш го истакнува Крстот на Свети Патрик заедно со другите земји од Обединетото Кралство во неслужбено својство.
Унионистите и натаму го користат Алстерскиот бајрак, и истото важи за спортски клубови и местата со кои владеат на месно ниво.
Крстот на Свети Патрик и Алстерскиот бајрак сепак не смеат да се веат на управни згради во Северна Ирска.
1 Крст на Свети Патрик
Крстот на Свети Патрик е црвен Андреин крст на бело поле кој се користи од 1783 г. во значката на Ордент на Свети Патрик. Со припојувањето на Ирска кон Британија во 1800 г., крстот е придодаден кон знамето на Велика Британија.
2 Поврзано
* Грб на Северна Ирска
* Крст на Свети Патрик
* Алстерски бајрак
Радомиров псалтир

Радомиров псалтир — кирилски литургиски псалтир со молитви од втората половина на XIII век од македонска редакција. Претставува кирилски ракопис пишуван со ситно уставно писмо во централномакедонското подрачје од ѓаконот Радомир, според кого што го добил и името, а познат е и под името ''Зографски псалтир''. Содржи 172 пергаментни листа со димензија 14,5х10 см. Има мошне мошне богата илуминација. Се чува во библиотеката на Зографскиот манастир на Света Гора под сигнатура ''1d13'', а еден лист се наоѓа во збирката на Порфириј Успенски во Националната библиотека во Санкт Петербург под сигнатура ''QnI 11''
Знаме на Велс

Знаме на Велс (|Baner Cymru или ''Y Ddraig Goch'', „црвен змеј“) — национално обележје на Велс кое се состои од црвен змеј во расчекорен став на зелено-бело поле. Како и кај сите хералдички прикази, изгледот не е стандардизиран и постојат разни варијанти.
На знамето е претставен црвениот змеј на гвинедскиот крал Кадваладр, заедно со тјудорските бои зелена и бела. Играло значајна улога како знамето на Хенри VII во Битката кај Босворт (1485), по што биле однесено, во свечена поворка, во катедралата „Св. Павле“ во Лондон. Потоа црвениот змеј е вклучен во штитодржачите на кралскиот грб на Тјудорите, за да го означат нивното велшко потекло. Добило статус на национално знаме во 1959 г.
1 Историја
Потеклото на симболот е завиено во легендите. Според една претпоставка, симболот го донеле Римјаните со заземањето на Британија, и дека мештаните го виделе од бајраците на коњаницата, а дека Римјаните го презеле од Дакијците или Партите. Зелено-белата позадина е додаток на династијата Тјудори, кои биле Велшани и владееле со Англија од 1485 до 1603 г. Зелената и белата се бои на празот, кој исто така е национален симбол на Велс.
Најстариот наод каде змејот се споменува како симбол на Велс е во делото „Историја на Бритите“ (''Historia Brittonum''), напишано околу 830 г. Во текстот се опишува борба помеѓу две змии длабоко под земјата, што го спречувало кралот Вортигерн да изгради упориште. Подоцна оваа приказна е присвоена како пророштво на волшебникот Мерлин (Мирдин) за долгата борба меѓу еден црвен и еден бел змеј. Според пророштвото, белиот змеј, кој ги претставува Сасите (Саксонци), отпрвин ќе биде посилен, но на крајот ќе победи црвениот, кој ги симболизира Бртитите, и ќе ја поврати Логрија (Љојгр). Доносителот на оваа победа ќе биде спасителот Маб Дароган. Од историска гледна точка, се смета дека легендата се однесува на борбата меѓу Бритите и Сасите во V и VI век. Друга верзија на приказната се раскажува во песната ''Људ и Љефелис'' во „Мабиногион“. Пророштвото на Мерлин пак, се среќава во „Историја на кралевите на Британија“ (''Historia Regum Britanniae'') на Галфрид Монмутски (XII век).
Меѓу народот постоело верување дека црвениот змеј бил воено обележје на Кралот Артур и други келтски/британски велможи. Постојат многу докази дека змејот служел како симбол на владетелите во римска Британија, а можеби и општеството пошироко. Во велшката поезија, змејот особено се поврзува со Кадваладр, крал на Гвинед од ~ 655 до 682 г.
2 Поврзано
* Грб на Велс
* Давид Велшки
3 Библиографија
**
Мариинско евангелие

Мариинско евангелие — средновековен македонски книжевен споменик кое потекнува од X или почетокот на XI век напишано на глаголица и пронајдено во скитот „Св. Дева Марија“ на Света Гора.
Настанокот на Мариинското евангелие некои го поврзуваат со територијата на северна Македонија, поради честата замена на со ( и сл.).
1 Ракопис
Ракописот потекнува од крајот на Х или почетокот на XI век и е напишан на 173 листа од пергамент со димензии 212-215х172-180 мм.Без почеток и крај. Има 23 кватерниони, при што од првиот се зачувани само два листа (оние од Виена), додека рускиот дел од ракописот ги содржи следните 22 кватерниона. Целосно се зачувани кватернионите од 2 до 21, од 22<sup>от</sup> кватернион недостасува 1 лист, а од 23<sup>от</sup> недостасуваат 4 листа, додека листот 134 од московскиот дел на ракописот е изгубен и на негово место во XIV век е додаден лист напишан на кирилица.
2 Писмо и записи
Писмото на ракописот е обла глаголица од македонски тип.. Според начинот на пишување на писмото се забележува дека тоа потекнува од познатата Охридска книжевна школа. Повеќето записи се кирилични, но најчесто со типикарска содржина.
3 Правопис
Правописот на ракописот е со четири носовки и јотувана мала носовка во првична и поствокалска позиција. Буквата ''Ѕело'' се употребува на своето етимолошко место. Постои паралелна употреба на лигатурно и диграфно ''шт'' при што второто преовладува, особено во вториот дел на ракописот. Присутна е вокализација на еровите од македонски тип (замена на големиот ер со ''о'' и на малиот ер со ''е''), како и деназализација (замена на големата носовка со чисти вокали - ''о'' и ''оу''). Регистрирана е архаична лексика, наследена од првобитниот кирилометодиевски превод на евангелскиот текст.
4 Содржина
Првобитниот текст на ракописот го содржел полниот текст на четирите евангелија. Сега недостасуваат делови од Евангелието според Матеј (1-5,23) и Евангелието според Јован (18,14-29)и 21,17-25). Виенските листови содржат дел од евангелието според Матеј (5,23-6,16).
5 Орнаментика
Според орнаментиката ракописот содржи знаменца, коцновки-плетенки и иницијали, со флорални елементи. Содржи и минијатури на Марко, Лука и Јован.
6 Пронаоѓање
Ракописот е откриен во 1845 година од Виктор Григорович во скитот „Св. Дева Марија“ на Света Гора. Евангелието го добило своето име - Мариинско евангелие според местото на неговото пронаоѓање. Основниот дел на ракописот се чува во Руската државна библиотека во Москва, во збирката на Григорович под сигнатура ''Григ.6/Муз. 1689'', а 2 листа има во Австриската национална библиотека во Виена под сигнатура ''Cod.slav.146''. Овие листови уште пред 1845 се наоѓале во збирката на Антун Михановиќ, кој подоцна му ги подарил на Франц Миклошич. Овие два листа се последни од првиот кватернион на ракописот.
7 Поврзано
* Список на глаголични ракописи
Либела

Либела, водена вага, водена терезија или васер-вага – алатка за поставување на рамнини во хоризонтална или вертикална положба и мерење на аголот на наклонот. Често е дел од некоја друга алатка или инструмент.
На оптичките инструменти либелата може да биде цевчеста или кружна.
Цевчестата или цилиндричната либела се состои од стаклено или пластично цевче наполнето со загреан метилалкохол, етилалкохол или со сулфурен наркозен етер и вграден по должина во дрвена или метална рамка со различни конструкции. После ладењето на течноста во цевчето останува безвоздушен простор (меур). Придвижувањето на меурот во цевчето преку гравирана скала дава индикација за наклонот на либелата и објектот на мерењето на кој е налегната.
Кружната или центричната либела има посатка во облик на затворен исправен цилиндар со гравиран стаклен капак во облик на концентрични кругови. Централниот меур останува во центарот само ако либелата е во совршена дводимензионална положба.
На воздухопловните инструменти, либелите се делат на напречни и надолжни, а го мерат наклонот на воздухопловот (напречна или надолжна).
1 Поврзано
* Теодолит
Клоцов зборник

Клоцов зборник — средновековен македонски книжевен споменик кое потекнува од X или почетокот на XI век напишано на глаголица.
1 Ракопис
Ракописот потекнува од крајот на Х или почетокот на XI век и е напишан на 14 листа од пергамент со димензии 270х205 мм. Првобитниот кодекс имал над 500 листови, од кои зачуван е 62-от кватернион, што значи дека пред него имало 61 кватерниони. Листовите 1, 4 и 7 се оштетени и тешко читливи.
2 Писмо и записи
Писмото на ракописот е обла висечка глаголица со аглести форми во палеографските нацрти на некои од буквените знаци.. Според начинот на пишување на писмото се забележува дека тоа најверојатно потекнува од Македонија
3 Правопис
Правописните и јазичните особености на зборникот упатуваат на поврзаност со македонското јазично подрачје. Притоа имајќи го предвид присуството на фонетски и лексички моравизми, може да се заклучи дека ракописот е пишуван во Охридската книжевна школа врз основа на предлошка, чијшто архетип настанал во Велика Моравија во времето на мисијата на Свети Кирил и Методиј.
4 Содржина
Зачуваниот дел од ракописот содржи пет слова: две од Свети Јован Златоуст - Слово за Цветници (без почеток и крај) и Слово за Велики четврток, по едно од св. Атанасиј Александриски (слово за Велики петок) и св. Епифаниј Кипарски (Слово за слегувањето на Исус Христос во пеколот) и една анонимна непреводна хомилија, која што се поврзува со книжевното дело на Свети Методиј. Во ракописот е зачуван опширен запис на латински јазик од 1500 година, во којшто се опишува историјата на зборникот.
5 Пронаоѓање
Поголемиот дел од ракописот (12 л.) бил во сопственост на австрискиот грод Парис Клоц, поради што во науката е познат под името Клоцов зборник. Другите два листа биле во сопственост на баронот А. ди Паули. Сега делот на Парис Клоц се чува во музејот на италијанскиот град Тридент под сигнатура ''N°2476'', додека двата список на Ди Паули се наоѓаат во музејот „Фердинандеум“ во градот Инсбрук во Австрија под сигнатура ''Dip.973''.
Леонард Шулце Јена

Леонард Шулце Јена (|Leonhard Schultze-Jena; - ) — германски етнограф, зоолог и ботаничар, познат по истражувањата на Македонија на почетокот на XX век.
1 Животопис
Роден е во 1872 г. во Јена, Германија.
Во 1903 година, тој заминал за колонијата што е денес територијата на Намибија и до 1905 година, тој патувал низ територијата на денешна Јужна Африка и во 1907 година, ја издал книгата „''Од Намаленд и Калахари''“ (''Aus Namaland und Kalahari''). Во 1911 година, тој станал професор во Кил, а од 1913 година, на универзитетот во Марбург. Во 1927 година, Шулце го објавил делото „''Македонија — предел и култура на живеење''“ (''Makedonien, Landschafts- und Kulturbilder''), издадена на македонски во 2013 година.
Шулце починал во Марбург во 1955 година.
Радомирово евангелие

Радомирово евангелие - кирилско полно изборно евангелие од втората половина на XIII век. Наречено е според записот на главниот писец Радомир, покрај кој во пишувањето учествувале уште три лица. Се состои од 182 листа. Според јазично-правописните особености се поврзува со Северна Македонија односно со Кратовската книжевна школа. Препишано е од постара кирилска предлошка која не била иста за целиот ракопис, некои делови сведочат за контакт со руската писменост. Македонското потекло на предлошката најјасно е одразено во делот што ги содржи читањата по Педесетницата (л. 24-80), каде на пр. се откриваат траги од започнатиот процес на мешањето на носовките, кои во текстот се употребуваат главно етимолошки и најчесто се деназализираат во согласност со северномакедонскaта дијалектна подлога (''у, е''). Одделни појави сведочати и за контакт со српската писменост. Сложената повеќеслојна структура на текстот со елементи од различна територијална и хронолошка припадност доажа до израз и во лексиката. Покрај добро потврдениот архаичен слој што се надоврзува на охридските традиции, присутни се и бројни подновувања карактеристични за рускиот полн апракос и поврзани со преславските лексички норми. Ракописот е калиграфски оформен и има извонредно богата орнаментика: 314 иницијали кои често претставуваат оригинални комбинации од тератолошки и антропоморфни (човеколики) облици. Се чува во Хрватската академија на науките (ХАЗУ) во Загреб под сигнатура ''IIIb24''