procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Дедеагачки Санџак

Дедеагачки Санџак (|Liva-i Dedeağaç, |Υποδιοίκησις Δεδέαγατς) — санџак кој припаѓал на Одринскиот вилает во рамките на Отоманското Царство. Градот Дедеагач (во денешна Турција) бил административен центар на санџакот. Санџакот бил создаден во 1878 година. По неговото распаѓање во 1912 година, санџакот станал дел од Турција и Грција.
1 Историја
Санџакот бил создаден во 1878 година од територијата на санџаците на Галиполе и Одрин, како и на островот Самотракија, кој до тогаш припаѓал на Архипелашкиот Пашалак. Главниот град бил првично во Диметока, но бил преместен во Дедеагач во 1884 година. Диметока подоцна била вратена кон Одринскиот Санџак..
Санџакот се состоел од три кази, кои понатаму биле поделени на неколку нахии:
* Каза Дедеагач (денес Александрополис): Ферес, Мекри, Сахинлер, Самтракија, Доганхисар
* Каза Софулу (мод. Суфли): Питикли, Песани, Камберлер-и Бала, Дервент, Еде, Ипсала
* Каза Енез: Енез или Коџа Али.
Од нив, Дедеагач и поголемиот дел од казаните Софулу денес се наоѓаат во Грција, додека казата Енез со делови од казата Софулу источно од реката Марица во Турција.
Санџакот преживеал сè додека не бил окупиран од страна на бугарските трупи во Првата балканска војна (1912-1913), по што делот западно од Марица станал бугарски (по 1919 година, грчки), додека источниот останал под турска контрола (освен за периодот 1919-1922 година, кога бил под сојузничка и грчка контрола).
Катарина Бранковиќ

Катарина Бранковиќ (|Катарина Бранковић, |Καταρίνα Μπράνκοβιτς; 1418/19–1492) била цељска грофица, жена на Улрих II Цељски и ќерка на српскиот деспот Ѓураѓ Бранковиќ и Јерина.
1 Животопис
Катарина се омажила на 20 април 1434 за цељскиот гроф Улрих II. Тоа било политички брак со намера да се осигура поддршката од запад на Српското Деспотство. Нејзината сестра Мара Бранковиќ била омажена за султанот Мурат II за да се осигура поддршката од исток. Катарина родила три деца Херман (†1451), Георг (†1441) и Елизабета (1441—1455). Папата Пиј II еднаш рекол дека Катарина е убава и чесна (лат. alioquin facie et moribus honestam). Го нарачала Вараждинскиот апостол, православна литургиска книга и најстар зачуван кириличен ракопис на територијата на денешна Хрватска.
По смртта на нејзиниот маж во Опсадата на Белград во 1456, Катарина се одрекла од сите свои поседи во денешна Словенија и Хрватска, освен Кршко, во замена за одреден годишен надомест од 2000 дукати, а во 1460 година ги продала сите свои поседи во Славонија на Фридрих III за 29000 златни гулдени. Ја пропатувала Италија, Крф, Дубровник и на крајот се вратила на теритооријата на Македонија кај својата сестра Мара, вдовица на султанот Мурат II. Заедно со својата сестра помогнале во склучување на Цариградскиот мир после Отоманско-венециската војна. За таа цел праќала делегати во Венеција помеѓу 1470 и 1472 година, и заедно со сестра ѝ ги водела венециските пратеници во Цариград. По смртта на сестра ѝ во 1487 година, ја презела грижата за светогорските манастири. Пред смртта се одрекла од своите поседи во Кршко во замена за годишен надомест. Умрела во 1491 во селото Конче, каде и била погребана во локалната црква посветена на Свети Стефан.
Македонија во 1920-те

Оваа страница е список на настани во 1920-те во Македонија.
1 1920
* 16 декември - Започнала наставата на Филозофскиот факултет во Скопје, како дел од Белградскиот универзитет, кој во тоа време е првата високообразовна институција во Македонија
2 1923
* 16 јануари - Четата на Иван Јанев-Брло извршила масакр врз српското колонизирано население во село Кадрифаково, при што биле убиени 23 селани и членови на нивните семејства
* 3 март - Како одговор на масакрот во Кадрифаково, од страна на српска воена чета по наредба на штипскиот жупан Добрица Матковиќ во село Гарван биле застрелани без судење 29 селани
3 1924
* 24 април - Отворена е Прилепска Пиварница
* 24 декември - Во Прилеп е основана Опитна станица за проучување на тутунот под раководство на академик Рудолф Горник, која подоцна ќе прерасне во Институт за тутун
4 Родени
* 15 јануари 1920 - Петар Божиновски, партизан и народен херој
* 25 јануари 1920 - Златко Билјановски, партизан и народен херој
* 19 декември 1921 - Блаже Конески, филолог и поет
* 5 март 1923 - Ристо Лозаноски, сликар
* 20 декември 1923 - Ацо Шопов, поет
* 10 февруари 1927 - Петар Мазев, сликар
* 24 септември 1929 - Спасе Куновски, сликар
Порнографија

Порнографија — прикажување сексуални материјали со единстеван намена за сексуално возбудување и задоволување. Порнографијата се прикажува низ различни медиуми, како: филмови, фотографии, цртежи, книги, списанија, анимација, видео, видео игри итн. Поимот „порнографија“ не ги опфаќа некои изведби во живо, како што е стриптизот. Денес, главни учесници во порнографското прикажување се моделите кои позираат за порнографските фотографии и глумците кои играат во порнографскиет филмови.
1 Порнографијата како мотив во уметноста и во популарната култура
* „Карневал“ — расказ на српскиот писател Игор Маројевиќ.* „Војна за честа на Моана Поци“ (српски: ''Rat za čast Moane Poci'') — расказ на Игор Маројевиќ.* „Глас во врска со порнографијата“ — песна на полската поетеса Вислава Шимборска.* „Порнографија“ (англиски: ''Pornography'') — песна од истоимениот албум на британската рок-група Кјур (''The Cure'') од 1982 година.
Херцеговински Санџак

Херцеговински санџак е османска административна единица од второ ниво која постоела на просторот на Херцеговина од 1481 до 1833 година и од 1851 до 1878 година. Помеѓу тие два периоди (од 1833 до 1851 година) овој санџак бил издигнат во покраина од прво ниво, Херцеговински пашалук (вилает).
Првобитното седиште на Херцеговинскиот санџак било во Фоча, а првиот херцеговински санџак-бег бил Хамза-бег. Главниот град подоцна бил пренасочен во Пљевља (поранешен назив ''Брезница''). Херцеговинскиот санџак во почетокот бил дел од Румелискиот вилает, а со основањето на Босанскиот вилает, во 1580 година влегува во негов состав, како би во 1867 година станал дел од новооснованиот Босански вилает.
Сојузни извршни оддели на САД

Сојузните извршни оддели на САД се главните единици на извршната гранка на сојузната влада на САД. Тие се аналогни на министерствата, кои се вообичаени во парламентарните или полупретседателските системи (САД имаат претседателски систем), но за разлика од нив одделите се под раководство на претседателот на владата, кој исто така е и шеф на државата. Денес постојат 15 извршни оддели во САД.
Раководителите на извршните оддели го добиваат називот ''секретар'' на соодветниот оддел (''на пример: Секретар на Финансии''), освен раководителот на Одделот за правда кој се нарекува јавен правобранител. Раководителите ги именува претседателот на САД и стапуваат на функцијата по потврда од Сенатот. Сите раководители на извршните оддели се и членови на Кабинетот на Соединетите Држави, извршен орган кој практично служи како советодавно тело на претседателот.
Најстариот извршен оддел е Стејт департментот, кој е создаден во јули 1789 година, како надлежен за надворешните работи. Покрај овој оддел, останатите 14 оддели кои денес постојат се: Финансии; Одбрана; Правда; Внатрешни работи; Земјоделство; Трговија; Труд; Здравје и човечки услуги; Домување и урбан развој; Транспорт; Енергија; Образование; Односи со ветераните, и Домашна безбедност.
Стејт департмент

Стејт департмент (на |State Department или ''United States Department of State'', буквално преведено како Државен оддел на САД) — сојузен орган на извршната власт на САД, надлежен за водење на надворешната политика и меѓународните односи, кој е еквивалент на министерство за надворешни работи во некои земји. Основан во 1789 година како прв извршен оддел на САД, дел од надлежностите на одделот се: советување на претседателот на САД, управување со дипломатските мисии на нацијата, преговори со странски ентитети и застапување на САД во Обединетите нации.
Со овој орган раководи државниот секретар, кој е номиниран од претседателот на САД и одобрен од Сенатот на САД. Државниот секретар е главен дипломат и претставник на нацијата во странство, тој е прв по важност меѓу членовите на т.н. Кабинет на Соединетите Држави, дел од извршната гранка на сојузната влада на САД, како и четврти по ред на претседателската линија на заменици, која предвидува кој ќе ја преземе функцијата доколку актуелниот претседател на САД умре, поднесе оставка, биде сменет од функцијата или не е способен да ја извршува функцијата.
Стејт департментот е сместен во зградата именувана по Хари Труман, во населбата Фоги Ботом во главниот град Вашингтон, на само неколку блокови од Белата куќа. Од јануари 2021 година, тековен државен секретар на САД е Ентони Блинкен, кој стапува на функцијата како дел од администрацијата на Џо Бајден.
Пелистерска битка

Пелистерска битка – последна битка од Илинденското востание која се одиграла на 22 септември 1903 година, во која загинале 48 од 92-те востаници, на Баба Планина над селото Цапари во месноста денес позната како Палиснопје.
1 Борба
Војводата Ацко Трајков од село Базерник, Демирхисарско, заедно со војводата Лефко Магаревчето од потпелистерското село Магарево, со уште стотина комити од Демирхисарско и Битолско, по неуспешното Илинденско востание требало да го му го предадат оружјето на ѓаконот Евстатиј кој бил задолжен за прибирање, складирање и обезбедување. Меѓутоа биле предадени и опколени од турски аскер. Со цел да избегнат запалување на селото Цапари, како што претходно се случило во селата Ѓавато и Смилево, војводата Ацко Трајков наредил повлекување кон Пелистер и така опколени, со големи загуби успеале да го пробијат обрачот кон високите делови од Пелистер.
2 Споменик
Во спомен на оваа битка, во непосредна близина на Ротинска Река, на патот кон врвот Пелистер во 1968 година подигнато е скромно спомен-обележје.
Парк

Парк е природен, полуприроден или уреден простор со зелена површина (дрва, грмушки, трева, цвеќиња и други растенија), наменет за разонода, рекреација и одмор на луѓето. Парковите може да се состојат од тревнати површини, карпи, дрвја, но и градежни објекти и други објекти, како: угостителски објекти, споменици, фонтани, направи за вежбање, направи за играње на децата или домашните миленици итн. Исто така, некои паркови вклучуваат и посебни терени за разни спортови, како и патеки за пешачење, велосипедизам итн. Најпосле, парковите се опремени со разна урбана опрема, како: клупи, маси, скари итн.
1 Паркот како мотив во уметноста и во популарната култура
* „Во паркот“ — песна на полската поетеса Вислава Шимборска.* „Прошетка во паркот“ (англиски: ''Walking Thru The Park'') — песна на американскиот блуз-музичар Мади Вотерс (''Muddy Watres'')“ од 1981 година.
Веење (жетва)

Веење — земјоделски метод развиен во античките култури за одвојување на зрната од плевата. Може да се користи и за отстранување на штетници од складирано жито.
Во наједноставен облик веењето се состои од фрлање на мешавината од зрна и плева во воздух така што ветерот ја дува настрана плевата која е полесна, а зрната паѓаат за повторно долу и се собираат. Се користеле разни техники како посебно обликувана корпа која се тресела за да се подигне плевата или користење на вила или лопата за веење.
1 Во Кина
Во древна Кина, методот бил подобрено со развој на вртечки проветрувач кој користел рачен проветрувач за добивање на воздушна струја. Ова било претставено во книгата Нонг Шу од 1313 година.
2 Во Европа
Во саксонските населби како што е идентификуваната во Нортамберленд како Бедовиот Ад Гефрин (денес Јеверинг) било покажано (со реконструкција на ископините) дека градбите имале влезови еден наспроти друг. Промајата создадена во амбарите од вака поставените врати се користела за веење.
Техниката развиена од Кинезите била прифатена во Европа дури во 18 век, кога веалките користеле „едрени проветрувачи“. Вртливите проветрувачи за веење биле донесени во Европа, од холандски морнари, меѓу 1700 и 1720 година. Очигледно ги добиле од холандската населба Батавија на Јава, Холандска Источна Индија. Швеѓаните ја донеле веалката од јужна Кина отприлика во исто време, а језуитите донеле неколку машини во Франција од Кина околу 1720 година.
3 Во Македонија
Веалката во Македонија се користела многу доло време, но во 1950-тите и 1960-тите веењето на житни култури во Македонија и на Балканот почнува да исчезнува со воведувањето на механизирано комбинирано жнеење, вршење и веење со комбајни.
Ротинска Река

Ротинска Река или Ротска Река — река во северниот дел на Баба Планина, западно од градот Битола.
1 Течение
Реката извина на Баба Планина, поминува низ селото Ротино, Цапарско Поле и се влева во реката Шемница кај селото Лера.
По течението на реката е изградено вештачкото Ротинско Езеро.
2 Хидрографија
Зафаќа сливно подрачје од 23,52 км<sup>2</sup>.
3 Поврзано
* Баба
* Ротино
* Цапарско Поле
* Лера
Американски геофизички сојуз

Американски геофизички сојуз (АГС, |American Geophysical Union) е непрофитна организација за геолози, хидролози, океанографи, атмосферски, планетарни и вселенски научници со повеќе од 60.000 члена од 137 земји. Активностите на АГУ се во насока на организација и распространување на научни информации во меѓудисциплинарни и меѓународни области на науките за Земјата и вселената. Геофизичките науки покриваат четири основни области: атмосферски и океански науки, науки за Земјината кора, хидролошки науки и вселенски науки. Седиштето на АГУ е на авенијата „Флорида“ во Вашингтон, САД.
Боуен Јанг

Боуен Јанг (|Bowen Yang, |杨伯文, р. година во Бризбејн, Квинсленд, Австралија) е американски глумец, комичар, поткастер и писател од Аурора, Колорадо, САД. Заедно со Мет Роџерс, го води „Las Culturistas“, комедиски поткаст за поп-култура. На Твитер е активен со споделување на видеа со усна синхронизација на теми поврзани со поуларната култура. Од 2018 година, Јанг е дел од сценарискиот тим на „Сабота вечер во живо“ (SNL), каде веќе следната година почнал да се појавува во живо со што станал првиот кинески Американец, трет геј маж и четврти азиски Американец како дел од тимот водители.
Антонио Амури

Антонио Амури (|Antonio Amurri), (, – , ) бил италијански автор, писател на радио и телевизиски сценарија, лиричар.
Роден бил во Анкона, Амури бил автор на некои од најпопуларните ревии на РАИ - Радио - телевизија Италија, како што се Канзонисима, Гран Вариета, Фантастико и Студио Уно. Тој исто така бил автор на четиринаесет книги, неколку од нив биле со голем тираж и бројна читателска публика, најчесто тоа биле збирки раскази, кои се состоеле од сатирични мотиви за семејни проблеми и недоразбирања.
Амури бил татко на телевизиската писателка Валентина Амури и на филмскиот режисер Франко Амури; тој бил и дедо на американската глумица Ева Амури,.
Клиски Санџак

Клискиот Санџак (|Kilis Sancağı; изговорено Килис Санџа) бил санџак на Османлиското Царство чие седиште било во Клиската тврдина во Клис (денешна Хрватска) до заземањето од страна на Венецијанската Република во 1648 година, подоцна во Ливно меѓу 1648-1699 година.
1 Заднина
Клискиот Санџак бил основан на 12 март 1537 година, по османлиската победа во Опсадата на Клис. Клис бил упориште на Ускоците и трн и на венецијанската и на османманската страна. Тврдината била заземена од османлиските сили командувани од Мурат Бег Тардиќ во име на Гази Хусрев-бег кој бил санџакбег на Босанскиот Санџак.
2 Административна поделба
Територијата на Клискиот Санџак била составена од ново заземените територии на западна Босна, Далмација (со реките Цетина, Крка и Зрмања), Лика и Крбава. Хрватскиот Вилает бил прекинат кога бил припоен од новосоздадениот Клиски Санџак во 1537 година.
Првиот попис на земјата во Клискиот Санџак бил направено во 1540 година во рамките на пописот на Босанскиот Санџак. Дефтерот од 1550 година е најстариот сочуван дефтер на Клискиот Санџак. Овие рани дефтери на почетокот на 15 век покажуваат дека територијата на овој санџак била однаселена. Османлиите населиле неплодни земји со нов бран на овчари и козари.
Клискиот Санџак бил дел од Босанскиот Ејалет уште од основањето во 1580 година, како што го опишал познатиот османлиски патник Евлија Челебија.
3 Управници
Мурат-бег Тардиќ бил назначен за прв санџакбег на Клискиот Санџак. Тардиќ останал на таа позиција сè до 1544 година кога бил назначен на местото санџакбег од Пожешкиот Санџак. Малкоч-бег починал во 1545 година како санџакбег на Клис. Синан, син на сопругата на султанот и санџакбег на Клискиот Санџак, починал во 1593 година во битка. Во 1596 година, санџакбег бил Мустафа-паша Пијаде-пашиќ. Во периодот 1609 - 1615 санџакбег бил Зулфикар-паша Атлагиќ чиј наследник Пири-паша го убил во 1616 година. Во 1645 година, санџакбег бил Миралем, кој беше Албанец. Во 1648 година, санџакбег бил Мехмед Мустајбеговиќ кој го загубил Клис од Венецијанците.
Чај Ју

Чај Ју (|Chay Yew, |谢耀, р. 1965 година во Сингапур) е американски драматург и театарски режисер. Тој бил уметнички директор на театарот „Виктори Гарденс“ во Чикаго, Илиноис, САД меѓу 2011 и 2020 година.
Ланец

Ланец, верига или синџир е низа од поврзани делови, наречени алки, вообичаено направени од метал, слична на јажето според флексибилноста и виткањето, но поцврста и отпорна на притисок. Ланците се разликуваат според намената: едни служат за кревање, прицврстување, врзување, обезбедување; други служат како накит; трети служат за пренос на механичка сила во машините.
1 Ланецот како мотив во книжевноста
* „Ланци“ — песна на полската поетеса Вислава Шимборска.* „Врзан во ланец“ (англиски: ''Tied Up In Chain'') — песна на новозеландската рок-група Чилс (''The Chills'') од 1990 година.
Едоардо Албинати

Едоардо Албинати (|Edoardo Albinati), италијански романописец.
1 Живот и кариера
Роден е во Рим, 1956 година. Албинати ја започнал својата кариера како преведувач, уредник на сценарија уредник на списанието „ Нови Аргоменти“.
Своето деби како писател го направил во 1988 година, со збирката раскази „Арабески од моралниот животот“ .
Неговиот роман „Полскиот мијач на стакло“ во 1989 година беше адаптиран во филм „Баладата за мијачите на ветробраните“ од Питер Дел Монте.
Од средината на 90-тите години, тој работи во затворо како учител.
Во 2002 и во 2004 година учествувал во две мисии на Високата комисија на ООН за бегалци во Авганистан и Чад, исто така пишувајќи неколку извештаи објавени од страна на весниците „Кориера де ла Сера“ и „Ла Република“.
Во 2004 година Албинати ја освои наградата Вијареџо за романот „Свенименти“.
Во 2006 година заедно со глумецот Филипо Тими го напиша романот „Приказна за приказните“, кој подоцна Тими го адаптираше во театаеска претстава.
Во 2015 година соработуваше со Матео Гароне на сценариото за филмот „Приказна за приказните“.
Во 2016 година ја освои наградата Стрега со полуавтобиографскиот роман „Католичката школа“.
2 Селектирани дела
2.1 Романи
*'' Полскиот мијач на стакло ''.
*'' Свенименти ''*'' Католичкото училиште ''*'' Фанатички срца ''
2.2 Раскази
*'' Арабески текстови за моралниот живот ''*'' 19 '
* '' Гласови во мракот '
*'' Војна на тагата! ''
2.3 Поезија
*'' Елеги и поговорки ''*'' Причестување на стоките ''*'' Италијанска синтакса ''
3 Филмски сценарија
*'' Едно за мене, едено за вас и едено на Рафаеле ”
* ''Приказната за приказните ”
* '' Направи убави соништа”
Фабио Воло

Фабио Воло , (|Fabio Volo), италијански романописец.
( псевдоним) од Фабио Бонети , е италијански писател, актер, радио и телевизиски презентер и сценарист.
1 Кариера
Фабио Бонети е роден во Калчинате, Италија, на 23 јуни 1972 година. Откако завршил средното училиште во 1996 година, станал водечка фигура во Радио Капитал, италијанска радио станица. Од 1998 година, станал водител и презентер на ТВ-програмата Ле Ине.
Во 2000 година, ја објавил својата прва книга под наслов „Излегувам на прошетка“. Потоа продолжил со следните наслови: „Тоа е живот што те чекав“, „Место во светот“, „Дополнителен ден“, „Времето што би сакал“, „Прво светло утро“ и „Патот до дома“.
Во 2002 година дебитирал како глумец во филмот „Касомаи“ на Алесандро Д'Алатри. Тој бил номиниран за Најдобар глумец во Давид ди Донатело за неговата улога во овој филм.
Во 2010 година ја освоил литературната награда „ Ла Торе Елба“, награда за генијалност и извонредност.
2 Литературно творештво
Неговите романи се продадени во над 5 милиони примероци само во Италија. До денес, тој има напишано 9 книги.
* „Излегувам на прошетка“ (2001)
* „Тоа е живот што те чекам“ (2003)
* „Место во светот“ (2006)
* „Дополнителниот ден“ (2007)
* „Времето што би сакал“ (2009)
* „Првите утрински светла“ (2011)
* „Патот до дома“ (2013)
* „Сиот живот“ (2015)
* „Кога ќе започне сето тоа“ (2017)
Елио Виторини

Елио Виторини (|Elio Vittorini), (, – , ) бил италијански писател и романописец . Тој бил современик на Чезаре Павезе и значаен италијански романописец. Негово најпознато дело бил романот „ Разговори во Сицилија“ кој како главен мотив го имал антифашизмот , поради што беше затворен кога беше објавен во 1941 година. Првото издание на романот на САД , објавен во 1949 година, беше со предговор од Ернест Хемингвеј, чиј стил влијаел особено на Виторини особено во тој роман..
1 Животопис
Виторини е роден во Сиракуза, Сицилија , уште од раното детство често се селел, заедно со неговиот татко кој бил работник во железницa. Сицилија со неговиот татко, работник во железницата. Неколкупати побегнал од дома, а во 1924 година ја напуштил Сицилија. Се преселил во Фиренца каде што работел како линотипер во печатница, 1934 година поради труење со олово, ја напуштил работата во печатницата.
Од 1927 година, започнал да објавува, најпрво во литературни списанија. Од овој период се многу негови дела, особено раскази и романот „Црвениот Каранфил“, но не биле објавувани до Втората светска војна поради фашистичката цензура. Во 1937 година, тој бил протеран од Националната фашистичка партија поради неговата писмена форма за поддршка на републиканците во Шпанската граѓанска војна .
Во 1939 година се преселил, овој пат во Милано . Останал отворен критичар на режимот на Бенито Мусолини, Виторини беше уапсен и затворен во 1942 година. Тој се приклучил на италијанската комунистичка партија и започна да зазема активна улога во Отпорот, што беше главен мотив во неговиот роман од 1945 година „Мажи, а не мажи“. Исто така во 1945 година, тој кратко станал уредник на италијанскиот комунистички дневен весник „Л’ Унита“ и неделникот „Ил Политчетнико“.
По војната, Виторини главно се посветил на својата работа како уредник, помагајќи на младите писатели , како Итало Калвино и Феноглио.
Неговото последно главно објавено дело за време на неговиот живот беше “Ерика и нејзините браќа“ во 1956 година .
Веста за настаните на унгарското востание, длабоко ги потресле , особено поради неговите убедувања за комунизмот, тоа била причина поради што во голема мера се откажал од пишувањето, оставајќи недовршени дела кои биле објавени посмртно.
До крајот на животот работел како уредник. Во 1959 година, заедно со Калвино го основале литературното списание Ил Менаби. Тој исто така се кандиддирал за член на италијанската социјалистичка партија.
Починал во Милано во 1966 година. Тој бил атеист.
2 Творештво
*'' Ситни буржоаски приказни '', 1931*'' Црвениот каранфил '',1933
*'' Разговори во Сицилија '' , 1941
*'' Мажи а не мажи '', 1945
*'' Жените на Месина '' ,1949
*'' Ерика и нејзините браќа '', 1956
Тој ги превел на италијански јазик делата на: Даниел Дефо, Едгар Алан По, Џон Стајнбек, Вилијам Фокнер, Д. Х. Лоренсс, Вилијам Сомерсет Мом и други.
3 Библиографија
*''Un padre e un figlio. Biografia famigliare di Elio Vittorini'' / Demetrio Vittorini. Bellinzona [Switzerland]: Salvioni, 2000. (Demetrio Vittorini is Elio Vittorini's son.)
Џорџо Савјане

Џорџо Савјане (|Saviane Giorgio), (, – , ) — италијански писател.
Џорџо Савјане завршил правни студии на Универзитетот во Падова, а потоа се преселил во Фиренца и работел како правник.
За време на живеењето во Фиренца, тој ја започнал својата кариера како писател.
Од самиот почеток, Савјане негувал интроспективен стил на пишување, карактеристичен за сите понатамошни негови идни дела.
Негови најпознати романи се „Евтаназија на љубовта“ и „Вертикалното море“.
1 Творештво
*''Двете толпи'', 1957 година.
*''Инквизитор'', 1961 година
*''Папата'', 1963 година
*''Долгото меѓуоскино растојание'', 1965 година
*''Многумина судии'' , 1967 година
*''Профилот е роден'', 1973 година
*''Вертикалното море'', 1973 година
*''Евтаназија на љубовта'', 1976 година
*''Дрвената жена '', 1979 година
*''Гетсемане'', 1980 година
*''Профилот е роден'', 1982 година
*''Богатството на Пелизари'', 1982 година
*''Раконти'', Лигуори, 1983 година
*''Куќата на Пелизари'', 1983 година
*''Мува и јагне'', СЕИ, 1984 година
*''Пепелашка во Урбино'', 1985 година
*''Третиот аспект'', 1987 година
*''Интимен дневник на негативец'', 1989 година
*''Лорезино мачка и други приказни'', 1989 година
*''Раскажувачот и неговите текстови'', 1990 година (антологија - Пиранделова награда )
*''Автомобилот со два тркала'', Гвида, Наполи 1990 година (со ''Глумицата'' од Микела Фаса)
*'' Граѓански срам '', 1991 година
*''Ја чекам'', Мондадори, 1992 година
*''Сакам да зборувам со Бога'', 1996 година
*''Џакомо Леопарди и љубов'' , 1998 година
*''Барбета и јагнето'', 1998 година
Федериго Тоци

Федериго Тоци (| Federigo Tozzi - 1 јануари 1883 Сиена - 21 март 1920 , Рим) бил италијански писател.
1 Животопис
Тој бил син на гостилничар. Првично работел како службеник во железница, но ја презел семејната гостилница по смртта на неговиот татко.
Во 1911 година ја објавил својата прва книга поезија. Две години подоцна, тој започнал да работи на неговиот прв роман - „Со затворени очи “.
Преку својата книжевна активност, тој го привлкол вниманието на писателот Лујџи Пирандело, кој постојано го го поддржувал. Тоци починал во 1920 година од комбинација на грип и пневмонија.
До ден денес го истакнуваат за прв италијански модернист. Според Итало Калвино, тој е еден од најголемите европски писатели со италијанско потекло. Неговиот стил е концизен и лаконски. Според Алберто Моравија, Тоци опишувал големи трагедии со едноставни зборови..
2 Творештво
*''Sверови'' (1917).
*''Со затворени очи'' (1919)'
*''Три крстови'' (1920)
*''Стопанството'' (1921)
*''Егоист'' (1923)
*''Спомени на служителот'' (1927)
*''Раскази''*''Ѕверови, работи, луѓе''*''Семејството''*''Вистината''*'' Неодамна луѓе ''*''Наследството''*''Љубовта“, роман
*''Млади луѓе“, роман .
3 Библиографија
* Pasquale Voza, ''Tozzi tra paese ed Europa'', in AA.VV., ''Per Tozzi'' Editori Riuniti, Roma, 1985
* Cristof Weinand, ''La città simbolica in Federigo Tozzi'', en ''Symbolon'', Anno II, número 3-4.
* Ruggero Puletti, ''Federigo Tozzi: la provincia come confino'', en AA.VV., ''Per Tozzi'', editori Riuniti, Roma, 1985
* Jeuland-Meynaud M., ''Lettura antropologica della narrativa di Federigo Tozzi'', Roma, Bulzoni Editore, 1991
* El presente artículo es en su mayor parte la traducción del artículo original que se puede encontrar en la Wikipedia de idioma italiano.
Лино Алдани

Лино Алдани (|Lino Aldani), (, – , ) бил италијански писател на научна фантастика.
1 Животопис
Алдани е роден во Сан Ципријано По во 1926 година. До 1968 година живеел во Рим, каде што работел како учител по математика, а потоа се вратил во Сан Кипрано По.
Тој објавувал научно фантастични дела почнувајќи од шеесеттите години (неговиот прв објавен расказ е „Каде е твојот кумар?“,во 1960 година) и неговиот прв роман „Кога се корените“ во 1977 година.
Во 1962 година го објавил првиот италијански критички есеј за научната фантастика.
Во 1963 година, Алдани го основал списанието „НФ Иднина“, списанието излегло во осум броеви.
Неговите дела се преведени на повеќе јазици. Починал во Павија, на 31 јануари 2009 година.
2 Творештво
*'' Научна фантастика '' (1963), есеј.
*'' Алеф 3 '' (1963), неговиот прв роман, прв пат објавен во 2007 година;
*'' Четврта димензија '' (1964);
*'' Кога корените '' (1977)
*'' Затемнување 2000 '' (1979)
*'' Во знакот на белата месечина '' (1980; исто така познат како '' Месечевата треска ''*'' Замрзнатиот крст '' (1989), роман;
*'' Теморо Корик '' (2007), роман
Џузепе Берто

Џузепе Берто (|Giuseppe Berto) - (, – , ) — италијански писател и новинар.
Тој е најпознат по своите романи „Небото е црвено“ и „Темното зло“.
1 Избрани дела
*'' Небото е црвено '', роман, 1947.
*'' Делата на Бога и другите раскази '', раскази, 1951
*'' Бриганд'', роман, 1951
*'' Темното зло '', роман, 1964
*''Смешна работа'', роман, 1966
*''Анонимен венецијански'', роман, 1971
*''Страста според нас'', драмски текст, 1972
*''Ла Глорија'', роман, 1978 година
2 Избрана филмографија
*''Елеонора Дузе'' (филм), 1947
*''Твојата жена'' (филм), 1954
*''Скитниците'' (филм),1956.
3 Насворешни врски
** The Short Story Project.
КК ТФТ

КК ТФТ — кошаркарски клуб со седиште во населбата Тафталиџе, Општина Карпош. Клубот се натпреварува во Првата македонска кошаркарска лига.
1 Историја
Клубот бил основан во 2010 година, во населбата Тафталиџе и оттаму името на клубот (Тафталиџe).
Во сезоната 2018/19, клубот пријавил сениорска екипа во Втората лига. Тогаш ТФТ завршил на четвртото место во Источната лига и стигнал до четвртфиналето на разигрувањето. Следната сезона, првенството било прекинато поради COVID-19 пандемијата, а ТФТ како екипа на моменталното прво место на Истокот, бил унапреден во Првата лига. Истата сезона, ТФТ се пријавил да учествува во Балканската лига.
2 Состав
број, име, висина(см), позиција, години, државјанство, пристигнал во (година), претходен клуб
44, Ервин Цого, 190, Разигрувач, 28, 2020, Шкупи
10, Иван Наумоски, 181, Бек, 35, 2020, Водњански Лисици
0, Георги Зафиров, 194, Бек, 23, 2021, Црн Дрим
11, Андреј Митревски, 190, Бек, 17, 2020, ''младински состав''
33, Јован Александровски, 190, Бек, 19, 2020, ''младински состав''
7, Марко Аргировски, 188, Бек, 22, 2020, Карпош Соколи 2000
8, Виктор Матевски, 190, Бек, 22, 2020, Карпош Соколи 2000
35, Иван Сапунџиев, 196, Бек, 25, 2020, Еуро Никел 2005
77, Дамјан Ѓорѓиевски, 194, Бек, 20, 2020, Карпош Соколи 2000
9, Страхил Николов, 200, Крилен центар, 20, 2020
5, Мартин Котевски, 180, Разигрувач, 20, 2020, ''младински состав''
13, Едис Нури (к.), 200, Крилен центар / Центар, 38, 2020, Карпош Соколи 2000
Јордан Николовски, 203, Центар /Крилен центар, 37, 2020, Вардар
1, Тајрон Харис, 188, Разигрувач, 29, 2020, Академија ФМП
24, Амир Смит, 200, Крилен центар, 23, 2020, Универзитет Хемптон
4, Чејс Шелман, 201, Крилен центар, 24, 2020, Колеџ Спринг Хил
21, Лахлан Андерсон, 206, Крилен центар, 23, 2020, Универзитет Истерн Кентаки
23, Ландриус Хортон, 201, Бек, 22, 2020, Државен универзитет Колумбус
Извор:
3 Поврзано
* Прва македонска кошаркарска лига
* Втора македонска кошаркарска лига
* Куп на Македонија
* Кошаркарска федерација на Македонија
* Кошарка во Македонија
Џовани Пасколи

Џовани Пласидо Агостино Пасколи (|Giovanni Pascoli), (, – , ), бил италијаски поет, научник и истакната фигура на италијанската литература кон крајот на XIX век. Тој бил, заедно со Габриеле Д’Анунцио, најголемиот италијански декадентен поет.
1 Животопис
Џовани Пасколи е роден во Сан Мауро ди Ромања преименувана во Сан Мауро Пасколи во негова чест во 1932 година.
Потекнувал од добростоечко семејство.
Рано го изгубил својот татко, кој бил убиен од непознат убиец и неразјаснети причин.
Подоцна ја изгубил и мајка си.
Имал тешко и несреќно детство. Тоа ќе се одрази во подоцнежното негово творештво.
Во 1871 година се пресели во Римини со со неговите шест браќа.
Тука се дружел со Андреја Коста, учествувал во демонстрациите на Италијанска Социјалистичка партија.
Пасколи студирал на Универзитетот во Болоња.
Во меѓувреме, тој започнал да соработува со списанието „Вита Нуова“, каде ги објавил своите први песни подоцна собрани во збирката„Мирија“.
Во 1894 година Пасколи бил повикан во Рим за да работел во Министерството за јавни инструкции, и таму ја објавил првата верзија на „Убедливи поеми “. Подоцна живеел во градовите:во Болоња, Фиренца и Месина, но останал секогаш приврзан кон неговото првобитно, идеализирано селско потекло.
Од 1897 до 1903 година предавал латински јазик на Универзитетот во Месина, а потоа и во Пиза а подоцна и италијанска литература на Универзитетот во Болоња.
2 Поетика
Иако тој не бил активен учесник во ниту едно книжевно движење од тоа време, ниту покажал посебна тенденција кон современата европска поезија, тој во своите дела манифестирал спиритуалистички и идеалистички тенденции, типични за културата кон крајот на XIX век.
Во почетокот неговите песни навидум биле едноставни, особено фокусирани на домашниот живот и природата.
Сепак, Пасколи, дури и во тој период на Позитивизам, верувал дека животот е мистерија.
Пасколи го напушти грандиозниот јазик и реторика од претходната ера, инспириран од секојдневниот живот и обичните нешта.
Подоцнежните песни на Пасколи имаат слични теми, но се по експериментални и го рефлектирале неговото знаење за антиката.
Тие имаале големо влијание врз подоцнежните италијански поети, вклучувајќи ги и неговите меланхолични теми .
Поезијата на Пасколи содржи аналогија и синестеза како и истражувања кон современиот поетски јазик.
Пасколи бил познат и како есеист, истакната е неговата студија за Данте.
3 Творештво
*'' Мирика '' (1891).
*'' Римска Лира '' (1895)
*'' Момчето '' (1897)
*''Мисли за поетската уметност“ (1897)
* '' Епос '' (1897)
* '' Поемети '' (1897)
* '' Темната Минерва '' (1898)
* '' Околу темната Минерва '' (1899)
* '' Под превезот '' (1900)
* '' На работ “(1900)
*'' Расцветани цвеќина '' (1901)
*'' Восхитувачката визија '' (1902)
*'' Песни на Кастелвекио '' (1903)
*'' Први песни '' (1904)
*'' Поволни песни '' (1904)
*''Омрази и химни'' (1906)
*'' Песни на Кастелвекио '' (финално издание, 1906)
*''Мисли и говори“ (1907)
* '' Песни на кралот Ензио '' (1909)
* '' Нови песни '' (1909)
* '' Големиот пролетер се пресели '' (1911)
* '' Италијански песни '' (1911)
* '' Различни песни '' (1912)
* '' Песни на Рисоргименто '' (1913)
Ренато Оливиери

Ренато Оливиери (|Renato Olivieri), (, – , ), бил италијански романописец и новинар.
Роден бил 1925 година во Сангвинето, Верона.
Оливиери го поминал своето детство во Торино а на 14 години се преселил во Милано, каде живеел до својата смрт во 2013 година.
Работел како професионален новинар.
Дебитирал како писател во 1978 година, со жолт - ноар романот '' Случајот Кодра '' главниот лик на романот, инспекторот Амброзио, за кратко време станал еден од најпознатите детективи во италијанската литература, со вкупно 15 романи за неговите истраги напишани од Оливиери меѓу 1978 и 1998 година.
1978, Случајот „Кодра“, отпечатен во 1997.
1980, Проколнат Ферагосто, печатен во 1992
1981,Така ќе умрат, печатени во 1991
1983, Истрагата престана, печатен во 1992
1984, Вила Либерти, печатена во 1993
1985, Прашањата на комесарот Амброзио,
1987, Ларго Ричини, отпечатен во 1992
1988, Истражува Амброзио
1990,Хотел Моцарт, печатен во 1992
1991, Чист замав
1992, Се сеќава Амброзио
1993, Мадам Штраус, 1998
1994, Крајот на Казанова
1996, Богот на парите
1998, Хотел со две везди
Бродмидоу (Нов Јужен Велс)

Бродмидоу (англиски: ''Broadmeadow'') е географскиот центар на градот Њукасл. Во 2016 година, имаше население од приближно 1.600.
1 Потекло
Бродмидоу беше првично дел од пасиштата на urукасл пасирање од 648 хектари. Се развиваше околу Големата северна железница, патот до западните предградија на castукасл и изградбата на железничката пруга Сиднеј до Њукасл во 1880-тите.
2 Модерна историја
Помеѓу железничките станици „ Адамстаун“ и „Бродмидоу“ се наоѓа голем двор од мочуришта што се отвори во 1938 година. Приближувајќи се кон овој двор на дворот беше Бродмидоу Локомотивен депот кој беше втор по големина складиште за локомотива со пареа во државата и ги опслужуваше последните главни локомотиви со пареа во служба на државните железници во Нов Јужен Велс во 1973 година. Тогаш складиштето се користеше за складирање и сервисирање на дизел локомотивите Дизел сè додека депо беше затворено во 1994 година.
Бродмидоу е исто така дом на која го има Њукасл Регионална шоу и има Њукасл Забава центар, кој е домаќин на концерти и други големи перформанси. На Њукасл Џетс и Њукасл Најтс ред да играат на меѓународни спортски центар Њукасл .
3 Популација
На пописот во 2016 година, во Бродмијдоу имало 1.592 лица. 83,1% од луѓето се родени во Австралија и 83,9% од луѓето зборуваат само англиски дома. Најчести одговори за религијата беа Без религија 40,0%, католички 19,8% и англикански 13,5%.
Џумпа Лахири

Ниланџана Судешна „Џумпа“ Лахири (|Nilanjana Sudeshna "Jhumpa" Lahiri, р. година во Лондон, Англија, Обединето Кралство) е американска писателка која твори на англиски и италијански јазик. Таа е позната по своите раскази, романи и есеи.
Дебитирала со збирката раскази „Толкувачот на болести“ (1999) за која ги добила Пулицеровата наградата за книжевно дело и ПЕН/Хемингвејовата награда. Најзиниот прв роман, „Истоименикот“ (2003), бил адаптиран во филм со истото име. Нејзината втора збирка раскази „Непривикнатата земја“ (2008) ја освоила меѓународната награда за расказ „Френк О'Конор“, а нејзиниот втор роман „Ниските земји“ (2013) бил финалист за Мен Букеровата награда и за Националната книжевна награда за фикција. Во овие дела, Лахири пишува за искуството на индиските доселеници во Америка. Во 2011 година, Лахири се преселила во Рим, Италија. Оттогаш објавила две збирки есеи. Во 2019 година таа го објавува својот прв роман на италијански јазик, „Dove mi trovo“ („Каде се наоѓам“). Во истата година таа собира, уредува и преведува раскази за нејзината антологија „Пенгвинова книга со италијански раскази“, која се состои од 40 раскази напишани од 40 различни италијански автори. Лахири ги има преведено и своите дела, како и тие на други писатели од италијански на англиски јазик.
Во 2014 година, Лахири беше наградена со Националниот хуманистички медал. Таа е професор за творечко пишување на Принстонскиот универзитет.
Рикардо Бакели

Рикардо Бакели (| Riccardo Bacchelli), (, - , ) — италијански писател.
Бил номиниран аа Нобелова награда за литература осум пати.
1 Кариера
Рикардо Бакели бил избран за член на Кралската академија на Италија,. Тој бил награден со витешкиот крст на Орденот за заслуги на италијанската Република во 1971 година.
Откако работел неколку години како новинар, се повлкол од професијата за да се фокусира на пишувањето уметничка литература.
Во неговите рани дела доминирала поезија, раскази и драмски текстови. Подоцна објавувал повеќе романи.
Во Европа, тој станал познат по своите историски романи, кои комбинираат факти и возбудливи приказни. „Воденицата на По“, е негово најпознато дело каде што детално е опишана историјата на Италија од крајот на ерата на Наполеон до формирањето на модерната држава.
Починал на 94-годишна возраст на 8 октомври 1985 година во Монца.
2 Творештво
„Ѓаволот на Понтелунго“, историски роман (1927)
„Воденицата на По“, историски роман. Трилогија (1938-1940).
„Плачот на Лаисовиот син“,. историски роман (1946)
„Погледот на Исус“, историски роман (1948)
Силвија Балестра

Силвија Балестра (| Silvia Ballestra), - италијанска писателка.
1 Животопис
Балестра е родена во Порто Сан Џорџо во 1969 година.
Нејзината творечка работа била откриена од критичарот и писател Пјер Виторио Тондели по што започнала од 1990 година да објавува романи, раскази и есеи.
Нејзина дебитантска книга била „Роденден на Игуана“ и била преведена на повеќе јазици.
Според романот „Војната на Анто“ било изработено сценариото за филмот „Војна на Анто“ од Рикардо Милани.
Поседува диплома за странски јазици и литература. Преведува од француски и англиски јазик.
Соработувала во весникот Л'Унита како и во неколку неколку списанија и други весници.
Живее и работи во Милано.
Во 2006 година ја добила наградата „Рапало Карие“ за романот „Ла села Дора“.
2 Творештво
* Соработка во антологијата, 1990.
* Роденден на Игуана, 1991
* Војната на Анто, 1992
* Младоста на Мис НН, 1998 година
* Втора Дора
* Ридовите покрај улицата. Патување околу животот на Талио Периколи, 2011
* Хронично од култот на Пријап, 1990 година
* Мечки, 1994
* Нина, Ризоли, 2001
* Придружник на полноќ, 2002
* Без мечки, 2003
* Сè за баба ми, 2005
* Втората Дора, 2006
* Против жените низ вековите, 2006
* Деновите на ротондата. Ризоли, 2009, (Награда Град Фабриано).
* Моите пријатели, 2014
* Кристин и град на дами, 2015
* Близу до земјата, Приказни за животни и мажи кои не ги забораваат кога сè трепери, 2017
* Новата сезона, 2019
ФК Џилонг

Фудбалскиот клуб Џилонг (порано Џилонг Македонија), (англиски: ''Geelong Macedonia);'' е австралиски фудбалски клуб со седиште во Џилонг, Викторија, Австралија.
Во 1950 година поддржан од локалната македонска австралиска заедница.
1 Здружени клубови
ФК Џилонг има врска со сестринско-клубот со Престон Лајонс ФК.
Римите

''Римите'' (италијански: ''Le Rime'') се група на лирски песни на Данте Алигиери, напишани во текот на неговиот живот и се засновани на различните егзистенцијални и стилски искуства на поетот. Тие не биле дизајнирани како збирка од самиот Данте, туку биле собрани и порачани подоцна од современите критичари.
Подсек од збирката е група од четири песни познати како „''Петрини рими“'' (''Rime Petrose''), љубовни песни посветени на жена наречена Петра, составена околу 1296 година. Стилистички тие песни се сметаат за премин помеѓу љубовната лирика на „''Новиот живот“'' и посветата тема на ''Божествената комедија''.
Масимо Бонтемпели

Масимо Бонтемпели (|Massimo Bontempelli), (, – , ) бил италијански поет, драматург, романописец и композитор. Тој бил во Италија творецот на книжевниот стил познат како магичен реализам.
1 Животопис
Бонтемпели дипломирал на Универзитетот во Торино во 1903 година.
Работел како наставник во основно училиште седум години, во тоа време малку пишувал.
За време на Првата светска војна работел како дописник од фронтот.
По војната, се населил во Милано посветувајќи се на литературата,се заинтересирал за литературните стилови на футуризмот и магичниот реализам.
Во 1926 година, тој заедно со Курцио Малапарте го основале списанието „900“. Во редакцијата биле вклучени: Џејмс Џојс, Макс Жакоб , Рајнер Марија Рилке Вирџинија Вулф и Блез Сандрар.
За време на доцните 1920-ти и раните 1930-ти, Бонтемпели бил идеолошки блиску до фашизмот. Тој работел како секретар на синдикатот на фашистичките писатели а во странство предавал за
италијанската култура. Сепак, во 1938 година тој одби да прифати универзитетско работно место што пред тоа го имал професор со еврејско потекло, поради што бил исфрлен фашистичката партија, приклонувајќи се кон комунизмот.
Во 1953 година, бил избран за сенатор а бил и рехабилитиран, од неговото минато.
2 Творештво
* 1908 Современиот сократ Сократ
* 1912 Седумте мудреци
* 1916 Чувар на месечината
* 1919 Хеџ на северозапад
* 1920 Интензивниот живот - Роман за романи
* 1921 Макотрпниот живот; Нови приказни за авантури
* 1922 Патувања и откритија; Шаховската табла пред огледалото (Шаховскиот сет во огледало); Најнови авантури
* 1923 Ева последна (Последна Ева)
* 1924 Жената од Надир
* 1925 Жената на моите соништа и другите современи авантури; Нашата Божица
* 1926 Едемот на желката
* 1928 Жена на сонце и други идили; Мини искрен
* 1929 Син на две мајки (Момчето со две мајки); Неософистот
* 1930 Животот и смртта на Адрија и нејзините деца
* 1931 Мојот живот, смрт и чуда; Состојба на блаженство
* 1932 Семејството на ковачот; Приказна за еден ден; Валорија
* 1934 Глад
* 1935 Нембо * 1934 Галерија на робови ; Љубоморниот татко на Басано
* 1937 Луѓе во времето
* 1938 Авантура на дваесеттиот век
* 1941 Обиколка на сонцето
* 1942 Седум говори; Пепелашка* 1945 Ноќите ; Водата
* 1946 Октогеријанецот
* 1947 Венеција Зачувај
* 1949 Невиноста на Камила
* 1953 ВерниотЉубовник
Виталијано Бранкати

Виталијано Бранкати (| Vitaliano Brancati), (, – , ) — италијански романописец, драматург, поет и сценарист.
1 Животопис
Роден бил во Пачино, Сиракуза, Бранкати студирал на Универзитет на Катанија, Катанија, каде што дипломирал книжевност и каде што го поминал најголемиот дел од животот.
Започнал да пишува мошне рано, на 25 години, веќе бил автор на шест книги, на кои во голема мера влијаел италијанскиот фашизам и кој подоцна самиот тој го отфрлил.
Критичарите ја поставиле почетната точка на неговата кариера од 1935 година, кога тој ја објавил збирката раскази.„Во потрага по причината“, Бранкати го добил својот прв и веројатно голем успех во 1941 година, со романот „Дон Џовани во Сицилија“ кој го претставил живописно и хумористично сицилијанскиот темперамент.
Во 1944 година тој го објавил романот „Изгубените години“, смела сатира на мегаломанија на Бенито Мусолини, а во 1946 година „Старец во чизми ”, сатиричен расказ инспириран од околностите на италијанскиот фашизам, со кој ја доби наградата Вандеммија и која бил адаптирана во успешниот филм, '' Тешки години” од Лујџи Зампа.
Во 1950 година ја освоил Багута наградата за романот „Убавиот Антонио“.
Починал во клиника во Торино по голема операција. Тој бил оженет со глумица Ана Проклемер со која имале ќерка.
2 Избрани дела
2.1 Романи и раскази
* '' Дон Џовани во Сицилија'' (1941), адаптиран за филмот со меѓународно признаннија, како (Дон Хуан во Сицилија) (1967).
* '' Антонио: Големиот љубовник '' (1952), '' Прекрасен Антонио '' (1993 ),
* '' Тешки години '', (1948)
2.2 Сценирија
* '' Заспаната убавица'' (филм 1942)
* ''Дон Чезаре ди Базан'' (1942)
* ''Љубомора'' (филм 1942)
* '' Рим-Париз-Рим” (1951)
*''Неговите последни дванаесет часа'' (1951)
*'' Лесни години ''(1953)
*''Уметноста на собирање '' (1954)
*'' Топлиот Паоло '' (1955)
Сибила Алерамо

Сибила Алерамо (|Sibilla Aleramo, родена како ''Марта Феличина Фачо'', (, - , ) — италијанска феминистичка писателка и поетеса, најпозната по нејзината Автобиографија во која пишувала за животот на жената кон крајот на 19 век во Италија.
1 Живот и кариера
Алерамо била роден како Марта Феличина Фацио (а.к.а. „Рина“) во Алесандрија, Пиемонт а израснала во Милано.
На 11 години, таа се преселила со семејството во Цивитанова Марче , каде нејзиниот татко бил назначен за директор на фабрика за стакло.
Не можејќи да го продолжи своето образование надвор од основното училиште, Алерамо продолжила да студира самостојно.
Додека била вработена во истата фабрика каде работела нејзиниот татко, била силувана од човек кој подоцна станал нејзин сопруг, бракот траел една година, од кој го имала својоето единствено дете Валтер.
Во 1906 година бил објавен нејзиниот прв роман, „Една Жена“, хроника за одлука на жената да го напушти нејзиниот брутален сопруг.
Исто така, таа започнала да биде активна во политичките и уметничките кругови, особено кај футуристите. Во тие години, таа имала бројни љубовни афери.
Во 1908 година, ,таа стапила во љубовна врска со „Лина“. Двете жени започнале врска, подоцна раскажана во романот „Премин“ ,1919.
Во следните години Алерамо станала една од водечките феминистки во Италија. Во 1925 година го поддржала Манифестот на антифашистичките интелектуалци. Подоцна Алерамо многу патувала а бил активна во комунистичкото движење по Втората светска војна. Во 1948 година учествувала на Светскиот конгрес на интелектуалци за одбрана на мирот во Вроцлав.
Алерамо починала во Рим на 83-годишна возраст.
2 Наследство
Животот на Алерамо бил значаен поради нејзината трагична траекторија како самостојна жена и уметник и како поединец која живеела низ различни историски случувања (Либерална Италија, фашизам, Втора светска војна, доаѓање на италијанската Република) и секогаш одржувајќи културни и политичка присутност.
Нејзината лична преписка со Полети, во последниве години, се изучува заради нивниот отворен поглед за хомосексуалните односи. Поточно, првата книга на Алерамо, „Една жена“, се смета за класика на италијанската литература, а прв отворено феминистички роман напишана од италијански автор.
3 Избрани дела
* Една жена, 1906
* Премин, 1919
* Движење и битие, 1921
* Моменти, 1921
* Преобразби, 1922
* Endymion, 1923
* Песни, 1929
* Повремени задоволства, 1930
* Камшик, 1932
* Да на Земјата, 1934
* Урса малолетничката, 1938
* Дневникот на една жена, 1945
* Шума на Љубовта, 1947
* Помогни ми да зборувам, 1951
* Повеќе повремени задоволства, 1954
* Светла на мојата вечер, 1956
* Писма, 1958)
4 Библиографија
* Aldrich, Robert and Garry Wotherspoon. ''Who's Who in Gay and Lesbian History, from Antiquity to World War II.'' Routledge, London, 2001,
* Grimaldi Morosoff, Anna. ''Transfigurations: The Autobiographical Novels of Sibilla Aleramo (Writing About Women).'' Peter Lang, Bern, 1999,