Санта Марија во Тури

Санта Марија во Тури била црква во градот Рим, урната во ренесансата. Се граничи со надворешниот атриум на древната базилика Свети Петар, една од комплексот мали цркви или ораториуми што израснале околу локацијата.
1 Име
Покрај името ''во турри'' („во кулата“), другите имиња на црквата биле С. Марија ''ад града'', ''анте Салваторем'', ''во атрио'', или ''во средно''.Во описот на ватиканската базилика од осмиот век, таа се нарекува S. Maria ''quae nova dicitur'', што помага во датирањето на потеклото на структурата.
2 Местоположба
Августинскиот историчар Онофрио Панвинио (1529–1568) опишува четири ораториуми или мали цркви кои сè уште постоеле во негово време, околу базиликата Свети Петар. Тие биле изградени во четирите тремови што го опкружувале ''рајот'' (атриумот) на базиличкиот комплекс. С. Марија ''во турри'' се наоѓаше лево од влезот; десно во аголот С. Аполинарис; потоа надвор од тие двајца, свртени кон нив во тремот непосредно пред базиликата, С. Винсентиус, кој лежеше веднаш десно од аголот; и С. Марија де Фебре, сместена лево каде што се наоѓал античкиот ''секретариум'', кој исто така бил наречен ''ораториум S. Gregorii'' („Ораторство на Свети Григориј“) поради неговата близина до неговиот гроб.
3 Функција
Црквата Света Марија ''во турри'' често се споменува во врска со поворката со палми во неделата пред Велигден, поворката со светилници на празникот Пречистување и во други слични прилики; но имало посебно значење во крунисувањата на светите римски императори. За време на крунисувањето, кралот што требаше да биде крунисан го поздравуваше папата на плоштадот стоејќи над скалите, влегуваше во црквата и со раката на книгата на Евангелието ќе дадеше лична заклетва за верност. Потоа, на истото место, каноните на свети Петар „го поздравија како брат“, што ќе рече, го примија во своето поглавје и го облекоа во царски одежди. По завршувањето на тој обред, тие тргнаа со него до сребрената врата на базиликата, придружувани од пеењето ''Петре ме восхитува.''
Покрај црквата Света Марија, императорот го основал ''палатинус Кароли'', кој бил царска резиденција. Изграден е во времето на папата Лав III (795–816). Царот се сместил таму и подигнал и управувал трибунал на локацијата. Ото II го користел како негова резиденција во градот и, особено, умрел таму.
4 Историја
Црквата го следела своето потекло до античка квадратна структура која израснала под кулата на базиликата во близина на влезот во атриумот. Таа кула, според ''Liber Pontificalis'', била изградена од папата Стефан II (752–757) и наводно „покриена со парчиња злато и сребро“ (под што веројатно се мисли на мозаични украси во тие бои), и обезбедена со три ѕвона, кои беа одбранбена алармна мерка. Кулата била украсена и со поетски епиграф, кој гласел на следниов начин, според Де Роси :
Stephanus referat quas venerare fores
Haec tuta est turris trepidis obiecta superbis
Elata excludens, mitia corda tegens
Се чини дека црквата била изградена заедно со кулата. Предниот дел на црквата се совпадна со надворешната фасада, што ќе рече, на нејзиниот атриум. Маријано Армелини забележува дека вратите на црквата биле изработени од бронза.
Папата Павле I (757–767) ја украсил фасадата со мозаик од кој дел можел да види антикварот Џакомо Грималди. Истиот мозаик е спомнат во Barberini Codex XXXIV, 50..
На самата црква имало посветен натпис под мозаик на фасадата, на кој пишувало: ''Во Христа, чест ти, Павле, кој го украсуваш делото.'' Мозаикот прикажува сцена што го претставува Вознесението Христово на вообичаениот начин на ерата, во која Христос е прикажан среде голем облак и носен од ангели. Во основата на сцената беа дванаесетте апостоли во група, како онаа пронајдена во долната црква С. Клементе, која исто така беше нарачана од Павле I. Папата Николај V (1447–1455) чие име се појавува над влезот во 1450 година.
За време на владеењето на папата Адријан I (772–795) црквата се нарекува ''S. Maria in atrio.'' За тоа време таму беше формиран ѓакон за делење милостиња. Меѓутоа, подоцна бил принуден да го нападне градот во 1167 година. Во тоа време се случи важна епизода во историјата на црквата. За време на нападот на Барбароса на базиликата, малата црква била точка на одбрана; сепак на крајот бил запален и претворен во урнатини. Уметноста и предметите уништени во катастрофата беа значителни, вклучително и гореспоменатата слика на лицето на Спасителот, која беше копија на Вероника која сè уште се чува во базиликата.
Планот на базиликата како што е прикажан од Тиберио Алфарано (1525–1596) ја прикажува црквата, но дотогаш таа веќе била руинирана или напуштена. На крајот, црквата била урната за да се отвори простор за новата базилика Свети Петар во 16 или 17 век.