Лирот

Лирот — вид на цветни растенија со психоактивни хемикалии. Тоа е висок мочуриштен еднокомник од фамилијата Acoraceae, од родот ''Acorus.'' Иако така се користел и во традиционалната медицина во текот на вековите за лекување на дигестивни нарушувања и болки, нема клинички докази за неговата безбедност или ефикасност &ndash; а проголтаниот каламус може да биде токсичен &ndash; што доведувало до негова комерцијална забрана во Соединетите Држави.
1 Опис
Лирот е тревно повеќегодишно растение, 2м. високо. Неговите лисја наликуваат на оние од семејството на ирис. Слаткото знаме се состои од прамени од базални лисја кои се издигнуваат од ризом што се шири. Листовите се исправени со жолтеникаво-кафеавиа боја, радикални, со розова обвивка во нивните основи, во облик на меч, рамни и тесни, заострени во долга, акутна точка и имаат паралелни вени. Листовите исто така имаат мазни рабови, кои можат да бидат брановидни или стуткани. Слаткото знаме може да се разликува од ирисот и другите слични растенија по стеснетите рабови на листовите, миризливиот мирис што го испушта кога се дроби во присуството на спадикс.
Само растенијата на кои живеалиштето им е во вода можат да носат цвеќиња. Цврстите, триаголни цветни стебла се издигнуваат од пазувите на надворешните лисја. Од едната страна на стеблото на цветот излегува полуподигнат спадикс. Спадиксот е цврст, цилиндричен, се стеснува на секој крај и е од 5 до 10 cm во должина. Отсуствува покривен шпат, како што било вообичаено кај Козлеци. Спадиксот е густо преполн со ситни зеленикаво-жолти цветови. Секој цвет се содржел со шест ливчиња и стомаци затворени во периант со шест поделби, околу триклеточен, долгнавест јајник со неподвижна стигма. Цветовите се слатко миризливи. Во Европа, цвета околу еден месец кон крајот на пролетта или почетокот на летото, но не вродува со плод. Плодот е бобинка исполнета со слуз, која кога созрева паѓа во водата и се распрснува лебдејќи. Во Азија, тој, исто така, ретко плодува и се пропагира главно со растење на неговиот ризом, формирајќи колонии.
Разгранетиот цилиндричен ризом е со дебелина на човечки прст и има бројни груби влакнести корени под него. Надворешноста е со основна кафеава боја, а внатрешноста бела.
2 Опсег и живеалиште
Слаткото знаме Лирот расте во Индија, Средна Азија, јужна Русија и Сибир, Европа и Северна Америка. Живеалиштата вклучуваат рабови на мали езера, бари и реки, мочуришта, и други.
3 Имиња и етимологија
Покрај „слаткото знаме“ и „каламус“, други вообичаени имиња за Лиротот вклучувале пчеларник, корен од горчлив пипер, корен од каламус, корен од знаме, гладон, знаме од мирта, трева од мирта, корен од мирта, корен од бор, морски острица, слатка трска, сладок цимет, слатка трева, слатка мирта, сладок корен, сладок тресок и сладок острица.
Генеричкото име за Лирот било латинскиот збор ''acorus'', кој потекнувал од грчкиот (áchórou) од Диоскорид (забележете дека различните верзии на текстот имаат различен правопис). Самиот збор άχόρου се сметал дека е изведен од зборот ќерка (kóri), што значел зеница (на око), бидејќи сокот од коренот на растението се користел како лек за болести на очите („потемнување на ученикот').
Специфичното име ''calamus'' било изведено од грчкиот (kálamos, што значел „трска“), сроден на латински ''culmus'' („стебленце“) и староанглиски ''healm'' („слама“), арапски (qálam, „пенкало“) и санскрит (lekhanee, „инструмент за пишување“, пак од праиндоевропски ''*kole-mo-'' (се мисли дека значи „трева“ или „трска“). Името „слатко знаме“ се однесувало на неговиот сладок мирис и сличноста со видовите ''ирис'', кои на англиски се познати како знамиња од крајот на XIV век.
4 Историја
Растението веќе било споменато во папирусот VI на Честер Бити кој датирал од приближно 1300 п.н.е. Старите Египќани ретко го споменувале растението во медицински контекст, но секако се користело за правење парфеми.
Првично, Европејците ги мешале идентитетот и медицинската употреба на ''Acorus calamus'' на Римјаните и Грците со нивната родна ''Iris pseudacorus'' . Така, ''Herbarius zu Teutsch'', објавен во Мајнц во 1485 година, опишувал и вклучувал дрворез од оваа ирис под името ''Acorus'' . Оваа германска книга била еден од трите можни извори за францускиот ''Le Grant Herbier'', напишана во 1486, 1488, 1498 или 1508 година, од кои англискиот превод е објавен како ''Grete Herball'' од Питер Треверис во 1526 година, а сите содржеле лажна идентификација на ''Herbarius zu Teutsch'' . Вилијам Тарнер, пишувајќи во 1538 година, го опишувал „acorum“ како „гладон, знаме или жолто брашно“.
Фабриката била воведена во Британија кон крајот на 16 век. Најмалку до 1596 година, вистински ''Acorus calamus'' се одгледувал во Британија, како што било наведено во ''Каталогот'', список на растенија што Џон Џерард растел во неговата градина во Холборн. Џерард забележувал: „Мојата градина напредува многу добро, но сè уште не носи ни цвеќе ни дршка“. Жерар го наведувал латинското име како ''Acorus verus'', но очигледно е дека сè уште постои сомнеж за неговата веродостојност: во неговата билка од 1597 година тој го наведувал англиското заедничко име како „копиле calamus“. Карл О. Зауер пријавил дека клубенот е користен од северноамериканските Индијанци во времето на европското откритие.
5 Култура
Според некои толкувања, американскиот поет Волт Витман го користел ова растение за да ја претстави хомоеротската љубов.
6 Ботаника
Постојат три цитотипски форми кои се разликувале според бројот на хромозомите: диплоидна форма (2n=24), неплодна триплоидна форма (2n=36) и тетраплоидна форма (види подолу). Триплоидната форма била најчеста и се смета дека се појавила релативно неодамна во регионот на Химааите преку хибридизација на диплоидот со тетраплоидот.
Веројатно автохтоно во поголемиот дел од Азија, триплоидната форма ''Acorus calamus'' var. ''calamus'' (исто така познат како var. ''vulgaris'' или var. ''verus'' ) сега е воведен низ Европа, Австралија, Нова Гвинеја, Јужна Африка, Реинион и Северна Америка . Тетраплоидната форма ''Acorus calamus'' var. ''angustatus'' била најчеста низ Азија, од Индија до Јапонија и Филипините и од Индонезија до Сибир. Диплоидната форма ''Acorus americanus'' или ''Acorus calamus'' var. ''americanus'' се наоѓала во северниот дел на субарктичката Северна Америка и расфрлани одделни области низ долината Мисисипи, а дополнително диплоиди се исто така пронајдени во Монголија, централен Сибир ( Бурјатија ), Гилгит-Балтистан во Пакистан (кои го тврди Индија) и северниот дел на Химачал Прадеш во Индија. Изумрен е во некои делови на САД и Канада. Не се наоѓал во некои од овие области затоа што предколумбиските популации го распрснале низ делови на Соединетите држави.
Во моментов таксономската позиција на овие форми е оспорена. Сеопфатната таксономска анализа во Светската проверка на списокот на избрани растителни семејства од 2002 година ги сметал сите три форми за различни сорти на еден вид. Публикацијата Флора на Северна Америка ја сметала диплоидната форма за посебен вид, анализирајќи ги северноамериканските форми на диплоидната сорта и не ја анализира морфологијата на азиските форми на диплоидната сорта. Исто така, во постарата литература, името ''Acorus americanus'' можело неселективно да се користи за сите форми на ''Acorus calamus'' што се јавувале во Северна Америка, без оглед на цитолошката разновидност (т.е. и диплоидните и триплоидните форми). Третманот во флората на Кина од 2010 година, кој се следел во системот на база на податоци Тропикос, ги сметал сите сорти за синоними на еден таксономски недиференциран вид, што укажувал на морфолошки преклопувања во одликите што ги издвои Томпсон.
Примарната морфолошка разлика помеѓу триплоидните и северноамериканските форми на диплоидот се правела со бројот на истакнати лисни вени, диплоидот има една истакната средна вена и од двете страни на оваа подеднакво подигнати секундарни вени, триплоидот има единствена истакната средна вена при што секундарните вени едвај се разликувале. Според Флората на Кина, постоело јасно преклопување во овие одлики и различните цитотипови што било невозможно да се разликуваат морфолошки. Триплоидните растенија се неплодни и покажувале абортус на јајниците со збрчкан изглед. Оваа форма никогаш немала оформено овошје (а камоли семиња) и можело да се шири само асексуално.
Тетраплоидната сорта обично била позната како ''Acorus calamus var. angustatus'' Besser . Познати се голем број синоними, но голем број се оспорени за тоа на која сорта припаѓале. Морфолошки е разновиден, со некои форми кои имаат многу широки, а некои тесни лисја. Понатаму, тој е и цитотипски разновиден, со низа различни кариотипови .
7 Хемија
Лисјата и ризомите на каламусот содржат испарливо масло кое дава карактеристичен мирис и вкус. Главните компоненти на маслото се бета -асарон (дури 75%) и алфа-асарон, сапонини, лектини, сесквитерпеноиди, лигнани и стероиди . Фитохемикалиите во растението варираат во зависност од географската локација, возраста на растението, климата, сортата на видовите и извлечената растителна компонента. Диплоидите не се полни со бета-асарон.
8 Безбедност и прописи
''A. calamus'' и производите добиени од ''A. calamus'' (како што е неговото масло) се забранети да се користат како храна за луѓе или како додаток на храна во 1968 година од страна на Управата за храна и лекови на САД . Иако ограничувањата на потрошувачката во храна или алкохолни пијалаци (115 микрограми на ден) се препорачани во пресудата од 2001 година од страна на Европската комисија, степенот на безбедна изложеност останал недефиниран.
8.1 Токсичност
Иако каламусот е користен за неговиот мирис и проголтан, тој не е проучен со ригорозни клинички истражувања . Поединечните медицински извештаи за токсичност споменувале сериозно гадење и продолжено повраќање во текот на многу часови по орална употреба. Лабораториските студии на неговите екстракти укажувале на други форми на токсичност, главно поради еметичното соединение β -асарон .
9 Користи
''A. calamus'' е предмет на трговија во многу култури со векови. Медицински се користел за широк спектар на заболувања, како што се гастроинтестинални заболувања и лекување болки, а неговата арома го правела етеричното масло од каламус ценет во индустријата за парфеми. Суштината од ризомот се користела како вкус за храна, алкохолни пијалаци и горчливи јадења во Европа. Некогаш се користел и за правење бонбони.
9.1 Храна
Младите стебленца можат да се влечат кога се под години ; внатрешните стебла можат да се јадат сурови. Корените можат да се измијат, излупат, да се сечат на мали парчиња, да се варат и да се динстаат во сируп за да се направат бонбони.
9.2 Во хербалната медицина
Слаткото знаме имао долга историја на употреба во кинеските, непалските и индиските билни традиции. Слаткото знаме се користело како хербален лек од народот Чипевјан .
9.3 Хортикултура
Ова растение понекогаш се користело како езерце во хортикултурата. Позната е барем една тетраплоидна украсна сорта ; обично се нарекувала „Variegatus“, но RHS препорачувал да се нарекува „Argenteostriatus“.
9.4 Инсектицид
Исушените и прашкасти корени содржат соединение кое било корисно како инсектицид .