procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Јан Хамер

Јан Хамер (чешки: ''Jan Hammer''; роден на 17 април 1948 година во Прага) ― чешко-американски музичар, композитор и музички продуцент.
На почетокот од 1970-тите свирел на клавијатури во џез-рок ансамблот Mahavishnu Orchestra. Негово најпознато дело е музиката за серијата ''Пороците на Мајами,'' за што во 1986 година добил две Греми награди.
Хамер соработувал со некои од највлијателните џез и рок-музичари во тоа време како: Џон Маклохлин, Џеф Бек, Били Кобам, Ал Ди Меола, Мик Џегер, Карлос Сантана, Стенли Кларк, Томи Болин, Нил Шон, Стив Лукатер, Џон Аберкроби и Елвин Џонс. Тој компонирал и продуцирал 14 оригинални саундтрак-албуми за филм, музика за 90 епизоди од ''Пороците на Мајами'' и 20 епизоди од телевизиската серија ''Chancer''.
1 Животопис
Јан Хамер е роден на 17 април 1948 година во Прага, главен град на Чехословачка (денес на Чешка). Неговата мајка била позната чешка пејачка, а неговиот татко бил доктор и џез-музичар. Се запишал на Прашката академија за музички уметности, но ги прекинал студиите откако на 20 август 1968 година Варшавскиот пакт ја нападнал Чехословачка. Откако добил стипендија од музичкото училиште Беркли во Бостон, Хамер решил да се пресели во САД. Пред неговото заминување, тој ја компонирал музиката и песните за кино-бајката ''„Ужасно тажната принцеза“'' (чешки: ''Šíleně smutná princezna)''.
По завршувањето на студиите, Хамер една година бил на турнеја со Сара Вон, снимал со Елвин Џонс и Џереми Стиг, а потоа се преселил во Њујорк и во 1971 година се приклучил на оригиналната постава на Mahavishnu Orchestra со гитаристот Џон Маклохлин, виолинистот Џери Гудман, басистот Рик Лаирд и тапанарот Били Кобам. Тие одржале околу 530 концерти пред нивниот проштален концерт на 30 декември 1973 година. Хамер бил ран пионер во свирење во живо на синтисајзерот Minimoog Moog.
Тој вложил значителен износ од неговите заштеди во изградба на сопствено студио за снимање (Red Gate Studio) во Њујорк, кое му помогнало во неговата соло кариера. Соло-кариерата ја започнал со објавувањето на студискиот албум ''The First Seven Days'' (1975). Во студиото снимал со многу од познатите музичари во тоа време.
Во 1984 година, продуцентите од ТВ-серијата ''Пороците на Мајами'' побарале од Хамер да компонира музика за секоја епизода од серијата. Јан се согласил, а во 1985 година неговата тематска композиција за серијата се искачила на прво место на Billboard Hot 100. Песната 12 недели останала на врвот на американската топ-листа и станала четирикратно платинеста.
На Греми наградите во февруари 1986 година, Хамер освоил две награди за „Miami Vice Theme“: „Најдобра поп-инструментална изведба“ и „Најдобра инструментална композиција“.
Во 1989 година го издал албумот ''Snapshots,'' кој ја содржел песната „Too Much to Lose“. Песната била издадена како промотивен европски сингл за албумот, а на спотот, покрај Хамер, се појавиле: Џеф Бек, Дејвид Гилмор од Пинк Флојд и Ринго Стар.
2 Личен живот
Хамер станал американски државјанин во 1978 година. Тој има син, Пол, кој е предводник на групата Savoir Adore.
Штрајкови за изнајмување во Глазгов во 1915

Штрајковите за изнајмување во Глазгов во 1915 година биле серија мобилизации на станарите од страна на станарите во Глазгов, Шкотска, кои се спротивставиле на зголемувањето на киријата од страна на станоиздавачите, кои ги зголемиле кириите по недостигот на станови.
1 Заднина
Во февруари 1915 година, сопствениците на станови во Глазгов објавиле дека сите кирии ќе бидат зголемени за 25%. Како одговор состаноци одржалe станарите низ градот. Истиот месец Здружението за домување на жените во Глазгов го имало својот прв состанок за да се спротивстави на зголемувањето на киријата.
Во Гован во март 1915 година, сопственик се обидел да избрка жена како одговор на нејзиниот долг за кирија од 1 фунта (еквивалентно на 101 фунти во 2023 година). Како одговор, стотици гневни соседи предводени од Џон Витли, социјалистички политичар и член на Независната работничка партија (НРП), го блокирале патот кон нејзиниот стан, што ги спречило иселувачите да го извршат иселувањето.
2 Штрајк
Штрајковите за изнајмување формално започнале во септември 1915 година од страна на Здружението за домување на жените во Глазгов. Сепак, многу станари веќе ги задржувале деловите од закупнината пред тоа, плаќајќи го само нормалниот износ пред зголемувањето, одбивајќи да се усогласат со покачувањето на киријата.
Мери Барбур, исто така членка на (НРП) водела голем дел од штрајковите за изнајмување. Врвот на штрајковите бил во ноември 1915 година, кога во него учествувале околу 20.000 семејства. Една забележителна победа на станарите се случила откако градот се обидел да наплати од 49 станари за штрајкот на 17 ноември. Како одговор на обвиненијата што штрајкуваат, жителите се собрале пред судот и воделе масовни демонстрации надвор по цел ден, што довело до тоа градот да ги отфрли сите обвиненија.
Набргу потоа, на 25 ноември, Законот за зголемување на закупнината и хипотекарните камати (воени ограничувања) од 1915 година бил воведен и усвоен од парламентот на 27 ноември. Го замрзнал зголемувањето на киријата на нивоата од 1914 година, освен ако сопствениците не успеат да докажат дека се направени подобрувања на имотот. Меѓутоа, законот бил постојано ослабуван по 1915 година.
3 Поврзано
* Здружението за домување на жените во Јужна Гован
* Штрајк против зголемување на кириите во Њујорк (1907)
4 Наводи
Гидан Румфа

Гидан Румфа, понекогаш наречен Гидан Сарки („Куќата на Емир“), — палата на емирот Кано. Сместено во градот Кано, државата Кано, Нигерија, првично бил изграден кон крајот на 15 век, со подоцнежни трансформации и доградби до 20 век. Од владеењето на Румфа, тој постојано бил резиденција на традиционалниот авторитет во Кано и бил задржан од џихадистите Фулани кои ја презеле традиционалната власт во Кано на почетокот на 19 век. Во моментов има површина од 130 000 м².
1 Историја
Гидан Румфа првично бил изграден кон крајот на 15 век на периферијата на градот Кано. Новата зграда го проширила досегот на градот и исто така довела до формирање на пазарот Курми.
2 Архитектура
Палатата зафаќа простор од околу 33 хектари, а дизајнот на отворен план е опкружен со ѕидови високи до 15 стапки. Структурата е во правоаголна форма и нејзината пејзажна екологија може да се подели во три класификации: отворени простори, градини и станбени простории/изградени површини. Структурите во рамките на станбените простории и изградените области вклучуваат Кофар Куду или Јужна порта, канцеларии, џамија, Сорон ингила (англиска сала), кралски судници, основно и средно училиште и станбени простории. Иконската порта Кофар Куду била изградена од емирот Абдулахи Маје Карофи во втората половина на 19 век.
3 Денес
Гидан Румфа ги вдомува емирот и неговите сопруги, деца и помошници. Населението кое живее во приватниот кварт на Емирот брои до 200, додека повеќе од илјада поединци живеат во структурата. Во просторот околу структурата доминираат градини.
4 Наводи
5 Поврзано
*
Кенсеи

Кенсеи (|剣聖 = „господар на мечот“) — почесна титула што им се доделува на исклучително вешти мечувалци во Древна Јапонија, особено во традицијата на кенџуцу (мечување). Титулата признава лица што покажале мајсторство, стручност и длабоко разбирање на начелата на мечување. Историски гледано, кенсеито била почитувана личност во јапонското општество, отелотворувајќи ги идеалите на боречка моќ, дисциплина и духовно просветление. Тие често биле прикажани во фолклорот, книжевноста и уметноста како легендарни воини со неспоредлива вештина и мудрост.
Најпознатиот кенсеи е Мијамото Мусаши, иако некои не го сметале за кенсеи. Денес, иако титулата кенсеи не е службено доделена од ниту едно раководно тело, таа останува симбол на највисокото ниво на умешност и посветеност во уметноста на мечувањето, почитувана како од боречки мајстори, така и од ентузијасти.
1 Значења
Во зависност од употребениот симбол, „кен“ може да се преведе како „меч“ или „тупаница“, така што изразот кенсеи исто така бил прилагоден во Окинава за буквално да значи „господар на мечот“ (''拳聖'') или „свети тупаници“ во чест на еден од најзначајните мајстори на боречки вештини во Окинава, Хигаона Канрјо. Еден од учениците на Хигаона Канрјо, Чоџун Мијаги, кој го основал стилот на карате гоџу-рју, исто така е препознаен како кенсеи.
Sekiro: Shadows Die Twice

''Sekiro: Shadows Die Twice'' — акционо-авантуристичка видеоигра развиена од јапонската компанија FromSoftware и објавена од Activision (самиот FromSoftware бил издавач во Јапонија) за платформите Microsoft Windows, PlayStation 4 и Xbox One. Играта била објавена на 22 март 2019 г. ''Sekiro: Shadows Die Twice'' е акциона игра со поглед од трето лице; се одвива во Феудална Јапонија за време на периодот сенгоку. Играчот го управува Волкот, воин со коскена рака, вооружен со меч и јаже со кука; тој е на патот на одмаздата. Играта е слична на ''Bloodborne'', една од претходните игри на FromSoftware, а исто така има мрачен свет, грозни непријатели и борба што бара од играчот да напаѓа наместо да се брани.
Тизерот за играта е без наслов, но со слоганот ''Shadows Die Twice'', била претставена на The Game Awards во 2017 г. На E3 2018, како дел од прес-конференцијата на Microsoft, играта била најавена под целосниот наслов — ''Sekiro: Shadows Die Twice'', а било најавено дека американската компанија Activision ќе биде нејзин издавач. Развојот на играта го води Хидетака Мијазаки, шеф на FromSoftware и творец на серијата ''Souls''. Играта има добиено голем број награди, вклучувајќи ја и титулата „Игра на годината“ на The Game Awards 2019.
1 Играчки процес
''Sekiro: Shadows Die Twice'' е акционо-авантуристичка игра што се игра од трето лице. Во споредба со серијата ''Dark Souls'' на FromSoftware, играта има помалку елементи за играње со улоги, нема создавање на ликови и можност за подобрување на различни статистики и нема повеќеиграчки режим. Арно ама, вклучува надградба на опрема, особени способности со протетичка рака, дрво за вештини и прилагодување со ограничени способности. Наместо да напаѓате за да ги намалите здравствените точки на непријателот, борбата во ''Sekiro'' се врти околу употребата на катана за напад на нивната поза и рамнотежа, како и одвраќање на дојдовните непријателски напади, што на крајот води до отворање што овозможува еден убиствен удар.
Скид Робот

Скид Робот — псевдоним на неидентификуван уличен уметник со седиште во Лос Анџелес кој црта графити за да претстави социјални пораки со фокус на бездомништвото и сиромаштијата во областа позната како Скид Роу. Скид Робот слика со спреј предмети за домаќинството, особено мебел за спална соба, во области каде што спијат или се собираат бездомниците во обид да го истакне нивниот недостаток на покуќнина и засолниште.
Уметниците ја промовираат неговата работа речиси исклучиво на страницата за споделување слики на социјалните медиуми Инстаграм, насочувајќи ги посетителите на поврзаните страници за Краудфундинг кои се користат за собирање пари за поддршка на оние кои се појавуваат во неговата уметност.
Симонова заедница

Заедницата Симон — добротворна организација која им помага на бездомниците, земајќи го своето име од Симон од Кирена. Таа била основана во 1963 година од страна на Антон Валич-Клифорд, кој наишол на многу бездомници додека работел за Службата за пробација во Судот за магистрации на Боу Стрит во Лондон. Валич-Клифорд бил под влијание на работата на Дороти Деј и нејзиното католичко работничко движење во САД, а неговата оригинална визија била да основа фарма и заедница во Сасекс. Сепак, локалните протести го спречиле тоа и организацијата се развила како синџир од куќи и ноќни засолништа управувани од локални волонтери. Заедницата Симон била ко-основана од политичкиот активист Еди Линден.
Било формирано повереништво за управување со работите на добротворната организација, но неговата администрација била слаба. Биле направени обиди организацијата да се трансформира во децентрализирана федерација на тела за бездомници: Киренската федерација и домови за бездомници.
Антон Валич-Клифорд починал во 1978 година, но првобитната заедница продолжила таму каде што е сместена и активна во Лондон.
1 Ирска
Во Ирска, заедниците на Симон биле основани од група студенти на Тринити колеџот и Универзитетскиот колеџ во Даблин во 1969 година. Денес работи низ цела Ирска, но особено во Корк, Даблин, Дандалк и Голвеј. Овие организации делумно (околу 50%) се финансираат себеси преку домаќини на голем број добротворни иницијативи и настани како што е Даблинска трка за забава. Остатокот од финансирањето доаѓа од договори за услуги со владата за обезбедување станови за бездомници. Во 2009 година, Даблин Сајмон ја прославил својата 40-годишнина.
Ковчег од четири пени

Ковчегот од четири пени или куќа-ковчегот — едно од првите засолништа за бездомници создадени за луѓето од централен Лондон. Било управувано од Армијата на спасот кон крајот на 19-тиот и почетокот на 20-тиот век за да обезбеди удобност и помош на своите сиромашни клиенти.
За четири пени, бездомникот можел да остане во куќа-ковчег, да добие храна и засолниште. Освен тоа, му било дозволено да легне и да спие во дрвена кутија во облик на ковчег. На клиентот му била дадена церада за покривање. Она што го направило ова уникатно е тоа што тоа било најевтиното засолниште за бездомници во Лондон во тоа време кое им дозволувало на своите клиенти да легнат на грб и да спијат. Армијата на спасот понудила и засолништа кои им дозволувале на своите клиенти да спијат на кревет за многу повисока цена. Оттука, куќата на ковчегот била популарна затоа што нудела економично и средно решение за клиентите бездомници кои барале ослободување од студот.
Во споредба со современите примери, ова засолниште се смета за несоодветно. Сепак, се сметало за евтин и сочувствителен обид да се справи со релативно новиот проблем на бездомништвото. Ова засолниште обезбедило ослободување од суровите зими во Лондон и многумина во тоа време го сметале за корисно при привлекување нови следбеници во христијанството.
1 Наводи
Жители на гробови

Жители на гробови — термин за одредена форма на бездомништво во Иран, каде што бездомниците го поминуваат студеното време со тоа што спијат во неискористени гробови наместо во картонски кутии на јавни површини. Феноменот првпат бил забележан во 2016 година во извештајот на весникот ''Шахрванд'', во кој се споменале околу 50 гробници на гробиштата Насирабад Шахријар, Техеран, и предизвикало многу реакции на социјалните мрежи и меѓу социјалните познати личности.
Некои извори тврдат дека по објавувањето на извештајот, бездомниците биле насилно расчистени од гробиштата.
Во писмото до претседателот Рохани, иранскиот режисер оскаровец Асгар Фархади изразил „срам“ и „жалење“ за состојбата на „мажите, жените и децата кои ги поминуваат студените ноќи на гробишта“.
Бони Бригс

Бони Бригс (1952/1953-2017) ― канадски застапник за достапно домување и поет. Таа го создала „''Споменикот на бездомниците во Торонто''“ во 1997 година.
1 Ран живот и образование
Бригс била роден во Брамптон, Онтарио во 1952 или 1953 година.
Студирала работа за заедницата во Колеџот „Џорџ Браун“, дипломирајќи во 1997 година.
2 Возрасен живот
Бригс била автор и поет.
Бригс била бездомник двапати, во 1987 и 1989 година. Таа била прикажана во книгата „''Умирачка за еден дом''“ од Кети Кроу. Бригс работела како амбасадор во Центарот за рекреација „Активност Паркдејл“, каде што го водела нивниот Проект „''Мали куќи''“ за да обезбеди прифатливи станови за бездомниците. Како активист за доделување на станови, Бригс присуствувала на состаноци, протести и учествувала во активности организирани од Онтариоската коалиција против сиромаштијата, Акциската коалиција при Онтариоската програма за поддршка во попреченоста (ОППП), Комитетот за помош при катастрофи Торонто, Новата демократска партија - огранок Паркдејл, Обединетите станари од Онтарио и Здружението на организации на заедниците за реформи сега. Таа го изработила „''Споменикот на бездомниците во Торонто''“ во 1997 година, откако започнала да работи на проектот во 1996 година. До 2021 година, споменикот, сместен во црквата „Света Троица“, имал над 1.200 имиња на луѓе кои умреле додека доживеале бездомништво во Торонто.
Таа била во брак со сопругот Кери Бригс кој го запознала на танц во Клајнбург во 1982 година. Тие се венчале во 1983 година.
3 Смрт
На 4 август 2017 година, Бригс починала во нејзиниот дом во Паркдејл. Таа во моментот на смртта имала 64 години.
Улица Аргил (Норвич)

Улица Аргил — Викторијанска улица во Норвич, Норфолк. Станала сквот кој траел од 1979 до 1985 година. Улицата потоа била урната во 1986 година. Некои од новоизградените куќи биле потоа урнати во 2015 година.
1 Историја
Улицата Аргајл била викторијанска улица која се состоела од мали куќички. Според картата на Морант, делумно е изградена во 1873 година. Во 1883-1884 година имало 106 семејства, првенствено физички работници со значителен број мажи вработени во железницата.
Улицата била спасена од расчистување на сиромашните квартови во раните 1960-ти, откако блиската област Ричмонд, или „селото на ридот“, била целосно урната.
2 Сквотирање
Универзитетот во Источна Англија планирал да ги купи викторијанските куќи на улицата Аргил од градскиот совет на Норвич за студентски домови во 1979 година. Сепак, на 6 декември 1978 година, четириесет сквотери се преселиле во четиринаесет празни куќи и започнало едно од најголемите и најдолгите сквотови во Британија. Останатите петнаесет празни куќи биле брзо окупирани и на крајот улицата имала 120 сквотери.
Сквотерите го нарекле сквотот „Алтернативна република на улицата Аргил“. Столбовите на светилките биле насликани да личат на жирафи, а тротоарите биле украсени со виножита и знаци за мир.
Во 1980 година, сквотерите формирале задруга поддржана од Градскиот совет на Норвич, во кој во тоа време бил вклучен и Пет Холис. Заедно аплицирале за грант од Корпорацијата за домување финансирана од Владата. Во 1981 година бил договорен грант од 1 милион фунти за голема шема за реновирање, но во 1982 година, одделот за животна средина го блокирал планот на градскиот совет на Норвич да ги продаде или даде куќите на задругата.
3 Повторен развој
Во 1984 година, градскиот совет на Норвич одлучил да ја урне улицата и да ја реконструира областа за заштитени домови. Конечното иселување на сквотерите од улицата Аргил се случило во февруари 1985 година.
Некои од обновените куќи, изградени во 1986 година, биле оценети дека се изложени на ризик од слегнување во 2009 година. Станарите биле евакуирани, а зградите конечно биле урнати во 2015 година, откако шест години стоеле празни. Единствената опција која му останала на советот било да ги урне домовите за 230.000 фунти и да ја претвори областа во парк.
4 Филм
Во 1981 година, улицата Аргил станала амбиент за сцените на филмската адаптација на дистопискиот роман на Дорис Лесинг, ''Мемоарите на еден преживеан''.
Во 1985 година, Ал Стоукс снимил филм за иселувањето на сквотерите, наречен ''Улица на искуството.'' Стоукс и неговата екипа ја снимиле забавата на заминување ноќта на 19 февруари и иселувањето следниот ден.
Индекс на ранливост на бездомниците

Индекс на ранливост на бездомниците — методологија на истражување и анализа за „идентификување и приоретизирање на уличното бездомно население за домување според кревкоста на нивното здравје“. Тоа е прагматична методологија заснована на загриженост и истражување за причините за повторливите смртни случаи на бездомници кои живеат во урбаниот контекст на отворено. Била развиена од Џим О'Конел од Бостонската здравствена заштита за програмата за бездомници.
Според неговите поддржувачи, неговата работа успеала да ги лоцира здравствените проблеми што довело до тоа бездомниците да бидат „најзагрозени да умрат на улица“. Тој навел осум состојби, во медицинска терминологија наречени „маркери“.
Во својата формулација, индексот ги вклучува овие фактори: хоспитализации/посети на одделот за итни случаи за една година, возраст, ХИВ-СИДА, заболување на црниот дроб или бубрезите, историја на смрзнатини, хипотермија и три-морбидитет. Три-морбидитетот е истовремена болест (психијатриска, злоупотреба на супстанции) со хронична медицинска состојба.Индексот на ранливост се користи надвор од североисточниот дел на САД. Градовите ги вклучуваат Шарлот, Северна Каролина, Албакерки, Ново Мексико, Санта Моника, Калифорнија. Лос Анџелес, Калифорнија, Санта Барбара, Калифорнија, Њу Орлеанс, Луизијана, и Чикаго, Илиноис. До јуни 2011 година, исто така бил користен во различни градови во Австралија.
Флопхаус

Флопхаус (американски англиски) или Досхаус (британски англиски) — место кое нуди многу евтино сместување, обезбедувајќи простор за спиење и минимални удобности.
1 Карактеристики
Историски гледано, флопхаус или британскиот „досхаус“ се користеле за ноќевање од оние на кои им била потребна најевтина алтернатива во однос на престој со други, засолништа или спиење надвор. Општо земено, собите се мали, бањите се заеднички, а постелнината е минимална, понекогаш со душеци или душеци на подот, или платнени чаршафи испружени меѓу две хоризонтални греди создавајќи низа кревети слични на хамок.
Луѓето кои ги користеле овие места честопати биле нарекувани транзитни и биле меѓу домовите. Собите се типично многу мали и може да личат на канцелариски кабини повеќе од обична соба во хотел или станбена зграда. Некои флопхауси се квалификуваат како пансиони, но само доколку нудат оброци.
Американските флопхауси датираат најмалку од 19 век, но самиот термин ''флопхаус'' е потврден само од почетокот на 1900-тите, потекнува од сленгот на скитниците. Во минатото, куќите за сместување понекогаш се нарекувале ''куќи за сместување'' или ''работнички хотели'' и се грижеле за скитници и минливи работници, како што се сезонските работници во железницата и земјоделството, или дрвокрадците кои патувале на запад во текот на летото за да работат, а потоа се враќале. Ова е опишано во романот Детето што се шета (анг: ''The Rambling Kid)'' од 1930 година од Чарлс Ешли и во книгата ''„Човечка пума“'' од 1976 година од Лојд Мораин. Друга тема во книгата на Мораин е гентрификацијата која тогаш започнувала и која ги притисна градовите да се затворат куќите.
2 Дополнителна литература
*
Булки крај шините

„Булки крај шините“ — македонска телевизиска серија снимена во 1981 година во производство на ТВ Скопје.
1 Епизоди
Сезона Епизода Назив Датум
1, 1, Нов дом, 25 февруари 1981
1, 2, Мојот чичко, 4 март 1981
1, 3, Училиште, 11 март 1981
1, 4, Кули од песок, 18 март 1981
1, 5, Детска игра, 25 март 1981
1, 6, Збогум, мала станицо!, 1 април 1981
2 Улоги
Глумец, Улога
Рубенс Муратовски, Ване (6 еп. 1981)
Петре Прличко, Чичко Ставре (6 еп. 1981)
Јоана Поповска, Ангелина (6 еп. 1981)
Благоја Чоревски, Владо (6 еп. 1981)
Анета Дурчевска, (6 еп. 1981)
Сашо Смилевски, (6 еп. 1981)
Петре Арсовски, Ристе (6 еп. 1981)
Димитар Гешоски, (5 еп. 1981)
Љубиша Трајковски, (4 еп. 1981)
Ненад Милосављевиќ, (4 еп. 1981)
Чедо Камџијаш, (2 еп. 1981)
Милица Стојанова, (2 еп. 1981)
Ацо Стефановски, (2 еп. 1981)
Јосиф Јосифовски, (2 еп. 1981)
Петар Стојковски, (2 еп. 1981)
Илко Стефановски, (2 еп. 1981)
Александар Шехтански, (2 еп. 1981)
Димитар Спасески, (2 еп. 1981)
Гоце Тодоровски, (2 еп. 1981)
Останати улоги &#9660;
Глумец, Улога
Димче Мешковски, (2 еп. 1981)
Димитар Илиевски, (1 еп. 1981)
Филимен Џинис, (1 еп. 1981)
Јусуф Абдилаи, (1 еп. 1981)
Таше Кочовски, (1 еп. 1981)
Ратко Гавриловиќ, (1 еп. 1981)
Емил Рубен, (1 еп. 1981)
Чедо Христов, (1 еп. 1981)
Џемаил Максут, (1 еп. 1981)
Славко Тасевски, (1 еп. 1981)
Афродита Кирјаковска, (1 еп. 1981)
Менде Арсовски, (1 еп. 1981)
Павле Ренџов, (1 еп. 1981)
Борче Георгиевски, (1 еп. 1981)
Игор Стојановски, (1 еп. 1981)
Весна Цветковска, (1 еп. 1981)
Ганчо Богдановски, (1 еп. 1981)
Комплетна ТВ екипа &#9660;
Режија, Душко Наумовски, (6 еп. 1981)
Сценарист, Зоран Јовановиќ, (6 еп. 1981)
Душко Наумовски, (1 еп. 1981)
Велко Неделковски, (1 еп. 1981)
Композитор, Љупчо Константинов, (6 еп. 1981)
Директор на фотографија, Перо Стојановски, (6 еп. 1981)
Монтажер, [Љупчо Гавревски, (6 еп. 1981)
Костимограф, Доне Миљановски, (6 еп. 1981)
Шели Хаус (Сент Луис, Мисури)

Шели Хаус — историска куќа на авенијата Лабади 4600 во Сент Луис, Мисури. Изграден во 1906 година, овој дуплекс бил во фокусот на случајот на Врховниот суд на Соединетите Американски Држави во 1948 година'', Шели против Крамер'', кој пресудил дека судското спроведување на расно рестриктивните договори од државните судови го прекршува Уставот. Куќата била означена како национално историско обележје на 14 декември 1990 година.
1 Опис
Куќата била двокатна куќа од тули, типична за Сент Луис. Куќата го задржува интегритетот на дизајнот и изградбата од датумот на нејзината изградба и датумот на нејзиното историско значење. Куќата е уредена со станови горе и долу, во кои се влегува од посебни врати од предниот трем. Врамениот преден трем се потпира на столбови од тули, со дрвени столбови што го потпираат покривот на бараката. Двете нивоа следат план со четири соби, опкружени со странична сала. Предните соби имаат камин. Во доградба на задниот дел има спална соба на двете нивоа.
2 Историја
Семејството Џеј Ди Шели се преселило од Старквил, Мисисипи во 1930 година, бегајќи од расно мотивираното насилство. Откако изнајмувале некое време, Шели се обиделе да ја купат куќата во 1945 година. Куќата била под договор од 1911 година со кој се забранувала продажбата на куќата на некој од „црна или монголска раса“ во период од педесет години, за што Шели не знаеле. Шели биле тужени од семејството Луис Д. Кремер, сопственици на друг имот на улицата, за да ги спречат Шели да имаат сопственост на имотот. Додека пресудата се одржала за Шели, одлуката била сменета од Врховниот суд на Мисури во 1946 година. Шели поднеле жалба до Врховниот суд на Соединетите Држави во 1947 година. Канцеларијата на генералниот адвокат на САД поднела, за прв пат во случај за граѓански права, ''amicus curiae'' („пријател на судот“) за поддршка на Шели. Одлуката од 3 мај 1948 година ги направила сите расно рестриктивни договори неприменливи врз основа на тоа дека нивното спроведување би го прекршило Четиринаесеттиот амандман на Уставот на Соединетите држави.
Куќа на половина пат

Куќа на половина пат — институт за луѓе со криминално потекло или проблеми со употреба на супстанции за да ги научат потребните вештини за повторно интегрирање во општеството и грижа за самите себе.
Освен што служат како резиденција, куќите обезбедуваат социјални, медицински, психијатриски, образовни и други слични услуги. Тие се нарекуваат „куќи на половина пат“ поради тоа што се наоѓаат на половина пат помеѓу целосно независно живеење и болнички установи, каде што жителите се многу ограничени во нивното однесување и слободи.
Терминот се користи во Соединетите Држави уште од времето на движењето за умереност од 1840-тите.
Радивој Јованоски

Радивој П. Јованоски ( во — во ) — македонски партизан, учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Бил роден во 1924 година во селото Косово кај Македонски Брод. Бил борец на Третата македонска ударна бригада. Загинал во борбите на сремскиот фронт, кај Славонска Пожега, на 24 април 1945 година.
2 Наводи
Радивој Николоски

Радивој В. Николоски ( во — во ) — македонски партизан, учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Бил роден во 1918 година во селото Локвица, Порече. Пристапил кон НОВ, во септември 1944 година. Загинал во борба кај селото Ракитница, Метохија, на 21 март 1945 година.
2 Наводи
Радомир Стојаноски

Радомир Б. Стојаноски ( во — во , Кичевско) — македонски партизан, учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Бил роден во 1920 година во селото Растеш, Порече. По занимање бил земјоделец. Пристапил кон НОВ во септември 1944 година. Загинал во борба против балистите кај селото Србица на 15 октомври 1944 година.
2 Наводи
Пентаедар

Пентаедар или петостраник — полиедар со пет лица или страни. Не постојат полиедри со преодно лице со пет страни и постојат два различни тополошки вида.
Со лица од правилни многуаголници, постојат два тополошки облици: квадратна пирамида и триаголна призма.
Име, Слика, Темиња, Рабови, Лица, Лица по вид
Квадратна пирамида(Пирамидално семејство), 5, 8, 5, 4 триаголници1 квадрат
Триаголна призма(Семејство призми), 6, 9, 5, 2 триаголници3 квадрати
''Квадратната пирамида'' може да се гледа како ''триаголна призма'' каде што еден од нејзините странични рабови (што спојува два квадрати) е преминат во точка, губејќи еден раб и едно теме, а два квадрати се менуваат во триаголници.
Може да се конструираат и геометриски варијации со неправилни лица.
Некои неправилни пентаедри со шест темиња може да се наречат клинови.
Неправилен пентаедар може да биде неконвексно тело: на пример неконвексен (рамнински) четириаголник (како што е делтоид) како основа на телото и точка што не лежи на основната рамнина како врв.
1 Хосоедар
Постои трета тополошка полиедарска фигура со 5 лица, дегенерирана како полиедар: таа постои како сферична поплочка на дигонски лица, наречена пентагонален хосоедар со Шлефлиев симбол {2,5}. Има 2 (антиподна точка) темиња, 5 раба и 5 дигонални лица.
Замок покрај морето

Замок покрај морето — древна тврдина која го чувала влезот на пристаништето во Палермо во Ла Кала. Видливи се обемни остатоци, од кои некои се отворени за јавноста. Има нормански чувар, градска порта или влез и остатоци од софистицирана ренесансна архитетура за одбрана во форма на ѕвезда.
Раде Зафироски

Раде Зафироски ( во — во ) — македонски партизан, учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Бил роден во 1922 година во селото Дебреште, Прилепско. По занимање бил земјоделец. Пристапил кон НОВ, во 1944 година, како дел од Првата македонско-косовска ударна бригада. Учествувал во повеќе борби за ослободувањето на земјата. Загинал во борбите за ослободување на Призрен, на 20 јануари 1945 година.
2 Наводи
Раде Симоноски

Раде Т. Симоноски ( во — во , полошки регион) — македонски партизан, учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Бил роден во 1912 година во селото Тополница кај Македонски Брод. Бил дел од Шестата македонска ударна бригада. Загинал во борба со балистите на Сува Гора, гостиварско на 18 октомври 1944 година.
2 Наводи
Раде Блажески

Раде Ѓ. Блажески ( во — во ) — македонски партизан, учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Бил роден во 1924 година во селото Сланско, Порече. По занимање бил земјоделец. Пристапил кон НОБ како дел од Првата македонско-косовска ударна бригада. Загинал во борба против балистите во некаде во Косово или Метохија, во ноември 1944 година.
2 Поврзано
* Мица Блажеска
3 Наводи
Стојко Милески

Стојко Д. Милески ( во — во ) — македонски партизан, учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Бил роден во 1926 година во селото Брезница кај Македонски Брод. По занимање бил општ работник. Пристапил кон НОБ во септември, 1944 година. Загинал во борбите за ослободување на Белград како дел од Белградската бригада на 13 декември 1944 година.
2 Наводи
Рашид Ликароски

Рашид Ликароски ( во — во ) — македонски партизан, учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Бил роден во 1899 година во селото Пласница, Кичевско. По занимање бил земјоделец и активен учесник во НОБ. Во една акција, носејќи храна за партизаните, бил фатен од бугарските контрачетници на Козјак. Оттаму бил спроведен од околиското началство, во затвор во Македонски Брод. По долго измачување бил изведен надвор и убиен некаде во Порече, на патот што водел кон Кичево, на 3 август 1943 година од страна на бугарските фашисти.
2 Наводи
Николас Махудел

Николас Махудел ( – ) — француски антиквар заинтересиран за праисториски истражувања. Тој ја предложил хронолошката праисториска низа камено доба - бронзено доба - железно време. Махудел извесно време бил исусовец, а подоцна во животот трапист.
Николас Махудел бил роден на 21 ноември 1673 година во Лангр. Починал на 7 март 1747 година во Париз.
Со неговото дело ''Три последователни доба на камен, бронза и железо'' (1734), тој влијаел на другите антикварници, особено на Вилијам Борласе, кој дополнително ја развил оваа идеја.
Сè уште во текот на 18 век, контроверзиите биле живи за тоа дали гробните камења биле направени од луѓе или всушност биле фосили. Махудел, член на Академијата за натписи, претставил неколку од тие камења и покажал дека очигледно се исечени од човечка рака. „Испитувањето на нив“, рече тој, „дозволува доказ за напорите на нашите најрани предци да ги задоволат своите потреби и да ги добијат потребните животни потреби“.
Тој ја воспоставил низата камен - бронза - железо откако споредил неколку погребни места. Забележал дека гробовите со распаднати урни во голема мера имаат бронзени предмети, додека железото во поновите.
Фирмилијан

Фирмилијан (световно име Димитрие Дражиќ; српски: Фирмилијан Дражић; Шабац, Кнежевство Србија, 20 август 1852 - Белград, Кралство Србија, 7 декември 1903) бил скопски митропилит, од 1902 до 1903. Тој бил првиот Србин кој станал скопски митрополит по укинувањето на Пеќската патријаршија:
Објавил 10 книги со богословска-теолошка содржина.
Еци

Еци е природна мумија на човек кој живеел помеѓу 3350 и 3105 г. п.н.е. Останките на Еци биле откриени на 19 септември 1991, на Ецталските Алпи (од каде доаѓа името "Еци", ) на австриско-италијанската граница. Тој е најстарата природна човечка мумија во Европа, која нуди невиден поглед на животот во Европа во бакарното време.
Поради присуството на рана од стрела во левото рамо и други рани, истражувачите веруваат дека Еци бил убиен од друго лице. Природата на неговиот живот и околностите на неговата смрт се предмет на многу истражувања и шпекулации. Неговите останки се изложени во Јужнотиролскиот археолошки музеј во Болцано, Јужен Тирол, Италија.
Мрежа за рурален развој на Алберта

Мрежа за рурален развој (МРР; англиски: Rural Development Network), порано Мрежа за рурален развојна на Алберта (МРРА), ― организација со седиште во Алберта, наменета за поддршка на развојот во руралните заедници во Канада.
Основана во 2009 година, МРР била создадена како партнерство на 21 јавна установа за вишо образование во Алберта.
МРР го објавува билтенот „''RTAB''“, најмалку еднаш месечно.
1 Историја
МРРА започнале со работа во 2009 година со грант од Развојниот фонд на рурална Алберта (РФРА) и обврски во натура од неговите членови со вишо образование.
Од своето основање, МРРА работеле со неколку колеџи, универзитети и организации во Алберта на проекти, вклучително и колеџот „Лејкленд“ и Колеџот „Портаџ“ на регионална иновациска мрежа во Источносредна Алберта, Универзитетот „Маунт Ројал“ на Симпозиумот за задржување и проширување на бизнисот, Академијата за уметност и дизајн во Алберта на Друштвото Албертанци, свештеникот Тим Вреј на Проектот за фотоглас за млади возрасни, и Колеџот „Летбриџ“ за општественоста на југот.
Во поново време, МРР го администрирал протокот за финансирање на Руралните и оддалечените бездомници при Стратегијата за партнерство за бездомниците за Алберта. Досега, ова резултирало со финансирање на седум рурални проекти за бездомништво, вклучувајќи проекти во гратчињата Дрејтон Вели, Честермер, Форт Меклеод и Кокрејн.
2 Членови
* Универзитетот „Атабаска“
* Регионален колеџ „Голема прерија“
* Колеџ „Кејано“
* Колеџот „Летбриџ“
* Колеџ „Медисин хет“
* Колеџ „Северни Езера“
* Колеџот „Портаџ“
* Универзитет во Калгари
* Универзитет во Летбриџ
Плоштад на победата (Палермо)

Плоштадот на победата — плоштад во Палермо. Се наоѓа помеѓу Кралската палата и Катедралата во Палермо, по улицата Касаро, во квартот Албергарија, во историскиот центар на Палермо. На плоштадот доминира големата градина на Вила Бонано.
1 Историја
Плоштад на победата се наоѓа во најстарата зона на Палермо. На овие простори, всушност, градот го основале Феничаните во 8 век пр.н.е. За време на римската ера, областа била наречена „''Палеополис''“ за да се разликува од поновата „''Неаполис''“. По исламското освојување на Сицилија, Палермо станал главен град на островот, а ''Палеополис'' бил утврден и наречен на арапски „''ал-Халках''“ (ограда, корал). Овој арапски збор потоа станал сицилијански „''Галца''“.
Во 16 век областа била предмет на големи промени. Многу згради биле урнати и бил создаден рамен простор наречен „''План на Кралската палата''“. Новиот плоштад станал сцена на главните јавни паради на Палермо.
Кон крајот на 19 век, голем број археолошки ископувања откриле некои урнатини и мозаици кои припаѓаат на три римски патрициски куќи. Некои од овие археолошки наоди сега се сместени во Регионалниот археолошки музеј Антонио Салинас.
Во 1905 година, плоштадот бил окупиран од новата Вила Бонано, одлична градина дизајнирана од Џузепе Дамијани Алмејда и именувана по градоначалникот Пјетро Бонано. Плоштадот се нарекува „''на Победата''“ во чест на востанието од 1820 година против бурбонистичкиот гарнизон.
2 Поврзано
* Вила Бонано
* Плоштад Парламенто
* Норманска палата
CA. Blues

„CA. Blues“ — роман на српскиот писател Милан Оклопџиќ од 1981 година.
1 Содржина
1.2 АМ
Веќе две недели, Мика се наоѓа во Калифорнија, каде работи како асистент на универзитетот. Тој добива покана за забавата што ја приредува ректорот и таму ја запознава Мери-Луиз со која веднаш започнува љубовна врска. Неговите најдобри другари се режисерот Рон и асистентот Џон кои, исто така работат на универзитетот. Со посредство на Рон ја запознава преубавата девојка Геј на која ѝ пишува многу долго писмо и на тој начин ја освојува. Наскоро, Геј и Мика почнуваат да живеат заедно, иако во меѓувреме тој ја изневерува. Еден ден, таа му соопштува дека е бремена, но Мика не го сака детето така што Геј веднаш го напушта. Во тоа време се одржува премиерата на неговата драма, а тој се преселува во друга куќа, каде живее заедно со Баф и со неговата девојка Лин. Кон средината на јуни, тој се простува со Баф и Лин и заедно со неколку пријатели заминува на пат низ Калифорнија.
1.2 АМ
Мика и другарите се возат по брегот на океанот, без никаква цел, а патем набавуваат силна дрога која им предизвикува халуцинации. Дружината го обојува возилото во најразлично бои, а по некое време застанува во куќата на еден од патниците (Скот), каде Мика ја запознава сестра му Ненси. Скот и неговата девојка остануваат тука, а останатите го продолжуваат патувањето при што налетуваат на злогласната мотоциклистичка група „Ангели на пеколот“ (англиски: ''Hell's Angels'') и тогаш запаѓаат во голема опасност, но успеваат да побегнат. Кога пристигаат во едно мало место, Мика останува тука неколку дена со проститутката Анџела и со нејзиниот макро Тони, додека другите продолжуваат кон Мексико. По неколку дена, Мика заминува во Лос Анџелес и се сместува во станот на Пати. Тие присуствуваат на големата забава што ја приредува еден филмски продуцент, каде тој има кратка средба со Геј, но таа повеќе не му значи ништо. На забавата се служи дрога и набргу доаѓа полицијата, а Мика и Пати се враќаат во нејзниот стан, каде водат љубов при што цело време не можат да престанат да се смеат. Утредента пристигнуваат возачот на комбите, музичарот Кит и неговата девојка Ма. Кит се наоѓа во многу лоша состојба и Мика го носи во болница. Таму го задржуваат Кит на лекување, а Мика успева да побегне низ прозорецот на тоалетот.
Окупација на земјиште во Бредел

Окупацијата на земјиштето Бредел се случила на Источен Ранд, Јоханесбург, во Јужна Африка, во 2001 година во близина на меѓународниот аеродром во Јоханесбург. Брзо била задушена, но станала главна национална вест откако една политичка партија била обвинета за охрабрување на акцијата.
1 Окупација
Поттикната од копнените инвазии во Зимбабве, напуштената фарма Еландсфонтејн бр. 412 во Бредел, паркот Кемптон (надвор од Јоханесбург) била сквотирана од 5.000 сиромашни црнци од блиското пренаселено место наречено Тембиса на почетокот на 2001 година.
23-те хектари земјиште биле делумно во сопственост на државата, а делумно на приватни сопственици, вклучително и снабдувачот со електрична енергија Еском, државната транспортна компанија Транснет и компанијата наречена Гроенграс Ајендоме.
Панафриканскиот конгрес на Азанија (PAC), мала политичка партија, ја охрабрила окупацијата земајќи RS25 (3 долари) од секој сквотер, кој бил спремен да плати за правна помош и вода, но сквотерите верувале дека ги купуваат нивните парцели со пари.
2 Иселување
Државата добила судска наредба во јули со која им се дозволува да ги иселат гсквотерите. Колибите изградени на окупираното земјиште потоа биле уништени помеѓу јули и август. Жените се обиделе да се спротивстават срамејќи ги иселувачите со својата голотија, но иселувањето продолжило. Иселувањето било спроведено од приватната безбедносна фирма МакЛигал (анг: MacLegal).
Околу 200 лица биле уапсени, од кои 90 биле ослободени, а 110 биле задржани во притвор. Министерот за земјоделство и земјишни работи, Токо Дидиза, рекол дека доколку се докаже дека ПАК земал пари за окупацијата, ќе бидат обвинети за различни кривични дела, вклучително и кражба. Претставниците на ПАК негирале дека ја организирале окупацијата.
3 Последици
Многу сквотери немале каде да одат, некои биле сместени во цркви од Јужноафриканскиот совет на црквите.
Високиот суд во Преторија ја потврдил својата претходна пресуда за иселување во ноември 2001 година. Државата тврдела дека иселувањето е оправдано поради недостигот на чиста вода за пиење и опасностите од подземната бензинска цевка и електричните кабли. КЈП изјавиле дека владата била обврзана да ги смести сквотерите бидејќи тие живееле таму повеќе од шест месеци.
Професорката Џилијан Харт ја опишала како „длабока морална криза за државата пост-апартхејд“.
Pornhub

Pornhub (се чита: ''Порнхаб'') — популарна веб-страница што обезбедува платформа за споделување и гледање порнографски содржини, вклучувајќи видеозаписи, слики и преноси во живо. Пуштена во 2007 г., брзо се здобила со широко признание и станала една од најголемите порнографски веб-страници на светско ниво. Корисниците можат да пристапат до огромен број содржини во различни категории и жанрови.
Мрежното место работи на модел каде што корисниците можат бесплатно да поставуваат, споделуваат и гледаат содржини за возрасни, иако нуди и премиум членства со дополнителни улоги и поволности. Добила и пофалби и критики за нејзината пристапност, корисничкиот интерфејс и огромната библиотека со содржини, како и загриженост во врска со прашањата како доверливост на корисниците, експлоатација и распределба на содржина без согласност.
Во март 2010 г., Порнхаб бил купен од Manwin (сега Aylo), кој поседува многу други порностраници. Мрежното место е достапно на меѓународно ниво, но е блокирано од некои одделни земји како Индија, Кина, Филипините и Пакистан.
1 Историја
Мрежното место, првично под Interhub, било создадено од веб-развивачот Мет Кизер и било пуштено на почетокот на 2007 г. Потоа, во март 2010 г,, било купено од Фабијан Тилман, кој бил дел од компанијата Manwin, сега позната како Aylo. Pornhub е мрежа што вклучува други страници како YouPorn и RedTube. Иако можеби не е најдобрата порностраница, таа е најголемата онлајн, која нуди повеќе видеозаписи од која било друга слична страница.
Петденија

Петденија, Гоматска Река или Милонадико (|Μυλωνάδικο, ''Ποταμός του Γοματίου'') — река во Касандриско, Егејска Македонија. Се влева во Светогорскиот Залив.
1 Течение
Реката извира јужно под врвот Какавос (640 м) на планината Камила на полуостровот Халкидик и тече начелно во јужен правец. По средновековниот Гоматски мост тече на јигоисток. Минува јужно од Гомати и ја прима тамошната селска река Веркос. Влегува во планината, проаѓа пред Девелики и се влева во Светогорскиот Залив на Егејското Море.
Гоматска Река се поистоветува со ''Студена Река'' (''Ψυχρό ποταμό'') спомната од Аристотел, кој вели дека овците што ќе пројдат низ нејзините води ја менуваат бојата на руното. Од местото кајшто потокот го пресекува црниот пат за Девелики и до морето, во должина од околу 150 м се образува блато со ширина од 6 м и длабочина од 1 м. Од дното расте трска и на места халофилна растителност.
2 Притоки
→ лева, ← десна
:* → Веркос
3 Поврзано
* Гоматски мост
Окупација на земјиште на Марикана (Кејптаун)

На 27 април 2013 година, националниот државен празник Денот на слободата во Јужна Африка, кој некои социјални движења го нарекле Ден на неслободата, членовите на базата Абахлали Мјондоло окупирале парче земја во Филипи, Кејп таун. Тие ја нарекле окупацијата „''Марикана“'' по штрајкот на рударите во Марикана. Окупацијата била трајно уништена од единицата за антикопнена инвазија на градот. Според ''Дејли Маверик,'' окупаторите биле иселени во шест различни наврати. Два месеци по иселувањето, 90 луѓе сè уште спиеле на местото под шатор.
Синди Кетани била цитирана во списанието Ред Пепер (анг: Red Pepper) како вели дека: „Кога ќе дојдат да ги уништат овие колиби, не ни покажуваат судски наредби или документи. Тие само ги извлекуваат овие луѓе како кучиња“.
1 Незаконски иселувања
Базата Абахлали, Мјондоло, тврдела дека иселувањето било насилно, дека имотот на нивните членови бил урнат и украден и дека тие биле исто така незаконски бидејќи градот немал судски налог. Овој став подоцна бил поддржан од правни експерти и една статија во ''Дејли Маверик'' сугерирала дека градот Кејптаун се повикува на фиктивен закон за да ги оправда иселувањата, исто така, лажеле за фактот дека сите колиби биле ненаселени пред тие да бидат урнати. Експертот за уставно право Пјер де Вос подоцна напишал дека овие иселувања биле „брутални, нехумани и целосно незаконски“.
2 Сопственост на земјиштето
Земјиштето што било окупирано било дел од поголема парцела земја купена од Думела Инвестментс (анг: NTWA Dumela Investments) во 2007 година.
3 Извештаи за онлајн вести
* , ENCA, 2013 година (Телевизија)
* , KPFA.94, 2013 (Радио)
* , ENCA, 2014 (Телевизија)
4 Дополнително видео
* , Пабло Пинедо Боведа, 1 мај 2013 година.
5 Поврзано
* Марикана земјиште окупација (Дурбан)
* Абахлали база Мјондоло
Мијамото Мусаши

Мијамото Мусаши (|宮本 武蔵; 1584 — 13 јуни 1645) — јапонски ронин, кој се смета за еден од најпознатите мечувалци во јапонската историја. Неговите современици му го дале прекарот Кенсеи (јап. 剣聖, „Светиот Меч“). Мусаши станал познат по својата извонредна мечувачка способност, која ја усовршил уште од раното детство во многу борби користејќи дрвен меч. Тој е основач на училиштето Хјохо нитен ичи-рју или самурајската уметност на борба со два меча, Нито-рју (јап. 二刀流), Училиште на земјата и небото. Тој го вовел концептот на бокен како вистинско борбено оружје, а не за обука. Успешно ја користел техниката на борба со два меча, долг — катана и краток — вакизаши. Исто така, две години пред неговата смрт, откако се повлекол во пештера на планината Кимпо во близина на градот Кумамото, ја напишал „Книгата за петте прстени“ за тактиката, стратегијата и филозофијата на воениот занает, кој денес ужива одредена популарност.
1 Животопис
Раниот живот на Мијамото Мусаши не е многу јасен. Во својата книга „Книга за петте прстени“, Мусаши едноставно вели дека е роден во провинцијата Харима. Друга книга наречена „Нитен ки“, која зборува за животот на Мусаши, вели дека тој е роден во 1584 г. во Баншу за време на Годината на мајмунот. Историчарот Камико Тадаши, зборувајќи за списите на Мусаши, вели дека таткото на Мусаши, Мунисаи, живеел во селото Мијамото во областа Јошино. Значи, веројатно е дека Мусаши е роден таму.
Во „Книгата за петте прстени“, Мусаши се претставува со своето целосно име: Шинмен Мусаши-но-Ками Фуџивара но Харунобу. Неговиот татко, Шинмен Мунисаи, бил вешт во боречки вештини, особено мечување и џуте. Таткото на Мунисаи бил Хирата Шоген, кој служел под господарот Шинмен Ига но Ками во замокот Такајама. Хирата го користел името Шинмен поради неговата блиска врска со господарот Шинмен. „Мусаши“ била титула, што значи управител на провинцијата Мусаши. „Фуџивара“ била семејната лоза на Мусаши.
Според Го Рин Но Шо, Мусаши рекол дека неговиот прв двобој бил на 13 години против мечувалец по име Арима Кихеи, кој вежбал боречки вештини кашима шинто-рју создадени од Цукахара Бокуден. Мусаши победил. Неговиот втор двобој, на 16 години, бил против Тадашима Акијама од провинцијата Таџима, а Мусаши повторно победил. Неговиот трет двобој, на 21 година во Кјото, бил против учениците од една позната школа за мечување, а Мусаши излегол како победник.