procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Црква Свети Илија, Бобошево

Црквата Свети Илија е доцносредновековна бугарска црква во градот Бобошево, област на Ќустендил.
1 Локација, историја, архитектонски и уметнички карактеристики
Црквата била изградена во 1687 година. Се наоѓа во источниот дел на Бобошево, кај месноста ''Белата Праст''. Тоа е мала еднокорабна и едноапсидна црква со должина од 7,20 м и ширина од 5,30 м без апсидата. Источната фасада има заоблена ниша, а западната - три ниши. Црквата била изградена од камења со малтер. Зачуван е голем дел од фреските кои порано ја покривале целата внатрешност. Поранешните фрески (на сводот и ѕидовите на горните делови) потекнуваат од 17 век, а подоцнежните од 1898 година според ''ктиторскиот'' натпис над нишата на апсидната. Декоративниот систем на фрескоживописот е карактеристичен за еднокорабните средновековни цркви на Балканот. На сводот се насликани Христос и пророците од Старото сведоштво во два фризови, на краците на сводот и на ѕидовите има фрески од евангелијата. Под нив има слој од медалјони со фрески на светци, а до дното се поставени целосни портрети на светци и плинтус кои сега се уништени. Иконостасот датира од 17 век и е речиси целосно сочуван.
Црквата претставува архитектонски споменик на културата од локално значење (ДВ е.77/1972) и архитектонско-уметнички споменик од национално значење (ДВ е.38/1972).
Црквата го носи името на Илија (''Свети Илија'').
Димитар Зограф

Димитар Христов Зограф — зограф и иконописец од XIX век, претставник на Самоковската школа.
1 Животопис
Роден е во 1796 г. во градот Самоков, Бугарија, тогаш во Отоманското Царство. Бил син на иконописецот Христо Димитров и постар брат на Захариј Зограф. Во 1822 г. се оженил со Христијанија. Повеќето од неговите 7 деца (Зафир, Никола, Захариј и Иван) станале иконописци.
Бидејќи речиси никогаш не се потпишувал, точниот број на негови дела не може да се утврди. Очигледно тој творел во црквите „Св. Недела“ во Пловдив (ок. 1836), „Рождество на Пресвета Богородица“ во Скопје (1838), „Св. Никола“ во Плевен (1847) и во Тројанскиот манастир (ок. 1840), како и дел од фреските во главната црква на Рилскиот манастир. Неговото последно (и единствено потпишано) дело е во црквата „Св. Никола“ во Самоков (1860).
Се претпоставува дека од Димитар Зограф се изработени иконите во црквата „Св. Атанасиј“ во кочанското село Оризари заради стилските особености. Исто така се претпоставува дека негови се три недатирани икони во црквата „Св. Ѓорѓи“ во Кочани.
2 Наводи
Црква Свети Теодор, Бобошево

Црквата Свети Теодор е средновековна црква во близина на градот Бобошево, провинција Ќустендил.
1 Местоположба, историја, архитектонски и уметнички карактеристики
Црквата се наоѓа на 2 км северно од Бобошево на рид на десниот брег на реката Струма во месноста ''Селиште''. Таа е црква со крстовидна купола, чија должина е 7,40 м, а ширината е 6,21 м. Полуокружната апсида се карактеризира со долг и тесен прозорец. Куполата порано била во форма на цилиндар и имала четири прозорци. Црквата била изградена со камења, а куполата и лаковите биле од тули. Во куполата некои од слоевите тули се малтерисани создавајќи ефективна декорација. На ѕидовите се зачувани два слоја фрескопис. Фреските од претходниот слој се уништени, а оние од вториот се скапоцени дела од средновековното бугарско сликарство. Делумно се зачувани сцени од Тајната вечера, Миење на нозете, Молитва во градината Гестимен, Предавството на Исус од Јуда и други. Научниците не постигнале договор за датирањето на црквата - В. Миков ја упатува на 13-14 век, Н. Мавродинов во 12 век и Д. Панајотова во првата четвртина на XI век со фреските од вториот слој до првата половина на XIV век. Таа е меѓу најстарите бугарски цркви од таканаречениот тип на неограничен крст. Црквата е уште понеобична откако била завиткана во дрвена структура во 1962 година пред нејзината целосна реставрација.
Црквата е прогласена за архитектонско-уметнички споменик на културата од национално значење (ДВ, е.39/1972).
Црквата го добила името по Свети Теодор - или по Теодор Тирон или Теодор Стрателат.
2 Галерија
Црква Свети Атанасиј, Бобошево

Црквата Свети Атанасиј е црква од средниот век се наоѓа во градот Бобошево, Ќустендилска област.
1 Место, историја, архитектонски и уметнички вредности
Црквата се поставена на голема платформа на гробиштата во гратчето Бобошево. Тоа е мала еднокорабна црква со полукружна апсида. Црквата е долга 8 метри и широка 5 метри. Има две ниши на левиот и десниот ѕид и уште една мала полукружна ниша на северната ниша. Црквата порано имала свод кој при реконструкцијата бил заменет со стреа. Во XVIII век бил дограден покриен нартекс, а во 1926-1927 година бил изграден нов нартекс со трпезарија. Ѕидовите на црквата се дебели 0,70 м и се изградени од камен. Црквата била целосно живописана одвнатре, а западната фасада била сликана и однадвор според канонот. Според тешко читливите ''ктиторски'' натписи на јужниот ѕид, црквата била изградена во 1590 или 1600 година. До 29 октомври 1862 година била главната црква во градот. По изградбата на поголемата црква Света Богородица, Свети Атанасиј е претворена во црква кај гробишта.
Црквата е архитектонски споменик на културата од локално значење (ДВ е.77/1972) и архитектонско-уметнички споменик од национално значење (ДВ е.38/1972).
Црквата го добила името по Атанасиј Александриски познат и како Свети Атанасиј I Велики Александриски патријарх. Црквата го слави и празнува светителот на 18 јануари и 2 мај.
2 Галерија
Захариј Зограф

Захариј Христов Зограф (|Захарий Зограф) — зограф, иконописец и писар од XIX век, претставник на Самоковската школа.
1 Животопис
Роден е во 1810 г. во градот Самоков, Бугарија, тогаш во Отоманското Царство. Бил син на иконописецот Христо Димитров и брат на Димитар Зограф. Захариј работел во првата половина на XIX век. Во 1841 г. се оженил со Катерина Хаџи Ѓурова. Починал од тифус на 14 јуни 1853 г. во родниот град. Гробот на Захариј се наоѓа во црквата „Св. Никола“.
Најраната потпишана икона од Захариј Зограф потекнува од 1829 г. кога имал 19 години. Подоцна тој твори во црквите „Св. Никола Чудотворец“ во Кратово, „Св. Никола“ во Катуница (1834 - 1835), „Св. Константин и Елена“ (1836) и „Св. Петка“ во Пловдив (1837) и „Успение на пресв. Богородица“ во Копривштица (1837 - 1838), како и во Мулдавскиот (1837), Горноводенскиот (1838), Плаковскиот (1845), Долнобешовичкиот (1845), Преображенскиот (1851), Соколскиот и други манастири. Меѓу списокот на неговите дела се и значителен број на фрески — во црквата „Св. Богородица Рибна“ во Асеновград (1838), во Белештинскиот манастир (1839), во црквите на Бачковскиот манастир („Св. Никола“ од 1840 и „Св. Архангели“ од 1841), во главната црква на Рилскиот манастир (1844) и во црквите на Тројанскиот (1847 - 1848) и Преображенскиот манастир (1849). Во 1851 - 1852 г. заминал на Света Гора за 17 месеци, каде што ги живописал фреските на католиконот на манастирот Велика Лавра (1852) и ги насликал иконите во конакот на Зографскиот манастир (1853).
Неговите фрески од 1840, 1848 и 1849 г. вклучуваат и автопортрети. Својот автопортрет и портретот на Неофит Рилски (1838) денес се во Националната галерија на Бугарија, во која се чуваат негови цртежи и скици. Во писмата до својот поранешен учител Неофит Рилски, тој ја изразува својата желба да се образува во Уметничката академија во Санкт Петербург (1838).
2 Галерија
3 Наводи
Три јаблани

„Три јаблани“ (српскохрватски: ''Tri Jablana'') — југословенски тв-филм од 1976 година, во режија на Јоаким Марушиќ, кој ја направил ТВ-адаптацијата, заедно со Зора Дирнбах. Филмот е снимен според расказите на Марино Зурл, водителот на хуманата акција на списанието Арена, кој од 1963 до 1971 година ги барал најблиските роднини на децата кои за време на Втората светска војна биле одделени од родителите и одведени во логори и во прифатилишта. Директор на фотографијата е Илија Вукас. Улогите ги играат: : Мустафа Надаревиќ, Бисерка Ипша, Божидар Орешковиќ, Нева Рошиќ, Власта Кнезовиќ, Игљеша Којадиновиќ и Бранка Цвитковиќ.
1 Синопсис
Тројцата главни ликови во филмот се Ана (ја игра Ипша), Ненад (го игра Нафаревиќ) и Тома (го игра Орешковиќ), кои за време на Втората светска војна биле одделени од родителите и одраснале по домови или во семејства. Секој од нив се однесува на поинаков начин кон минатото и кон можноста да ја откријат тајната на своето семејно потекло и да сретнат некого до своето семејство...
Дачија

Дачија (романски: ''S.C. Automobile Dacia S.A.'') — романско претпријатие за производство на автомобили, Претпријатието, наречено според римската провинција, било основано во 1966 година и три децении било во државна сопственост, сè до 1999 година, кога романската влада го продала на Рено. Во јануари 2021 година, Дачија станала дел од подружницата на Рено, Дачија-Лада, но тоа траело само до мај 2022 година, кога Лада била продадена на руското државно претпријатие НАМИ.
Дачија е најголемото претпријатие во Романија, мерено според приходот, и најголемиот романски извозник, со учество од 8 % во купниот романски извоз во 2018 година. Во 2021 година, вкупната продажба на Дачија изнесувала 537 074 патнички и комерцијални возила.
1 Галерија
Црква „Св. Климент“ - Несебар

Свети Климент — црква во градот Несебар, Бугарија. Влегува во состав на Сливенската епархија на Бугарската православна црква.
Црквата е изградена во XVII век. Од неа денес е зачувана само апсидата и олтарот.
1 Наводи
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Несебар

Успение на Пресвета Богородица или Света Богородица (|Успение Богородично) — црква во градот Несебар, Бугарија. Влегува во состав на Сливенската епархија на Бугарската православна црква.
Црквата е изградена во 1873 г. Градбата претставува трикорабна базилика и се смета за најдобро зачуваната црква од тој вид во градот.
1 Наводи
Црква „Св. Теодор“ - Несебар

Свети Теодор — средновековна црква во градот Несебар, Бугарија. Влегува во состав на Сливенската епархија на Бугарската православна црква.
1 Историја
Црквата е изградена во XIII век. Таа е именувана по царот Теодор Светослав, кој го зазел градот Несебар од Византиската империја во 1304 г. Денес во црквата е сместена уметничка галерија.
2 Архитектура
Градбата претставува еднокорабна базилика со припрата и апсида, со димензии од 11 x 5,15 метри, проширена со стариот двокорабен покрив од Доцниот среден век. Првично црквата е направена од варовнички плочи и црни тули. Нејзините икони и иконостас се зачувани, кои денес се изложени во Галеријата на икони во црквата.
3 Наводи
Црква „Пресвета Богородица Елеуса“ - Несебар

Пресвета Богордица Елеуса (Милостива) — доцноантичка црква во градот Несебар, Бугарија. Влегува во состав на Сливенската епархија на Бугарската православна црква.
1 Опис
Црквата е изградена во првата половина на V век. Градбата претставува трикорабна базилика со три апсиди, три наоси и припрата. Двата странични кораби имаат по две помали апсиди. Во предворието на црквата се зачувани гробници. Базиликата има димензии од 28 x 18 метри. Во 1920 г. биле извршени археолошки ископувања под раководство на Иван Велков. Денес црквата се наоѓа во руинирана состојба и е делумно обновена.
Во историските извори црквата се споменува последен пат во XIV век, кога била дел од манастир.
2 Наводи
Црква „Св. Димитриј“ - Несебар

Свети Димитриј — средновековна црква во градот Несебар, Бугарија. Влегува во состав на Сливенската епархија на Бугарската православна црква.
1 Опис
Црквата е најверојатно изградена во XI век како семејна црква. Градбата претставува квадратна крстокуполна базилика со три апсиди. Од неа денес е зачувани само основните столбови и дел од куполата.
Откриена е во археолошки ископувања во 1968 г.
2 Наводи
Црква „Воведение на Пресвета Богородица“ - Самоков

Воведение на Пресвета Богородица (|Въведение Богородично) — црква во градот Самоков, Бугарија. Влегува во состав на Софиската епархија на Бугарската православна црква.
1 Историја
Црквата е сместена во Долното маало на градот и е изградена во 1935 г. Иконите во храмот се дела на зографи од Самоковската школа.
2 Наводи
Шилинг

Шилинг (|shilling) — општо име на голем број западноевропски монети, како и парична единица на голем број земји од XX век. Монета од 1 шилинг, искована во Германија во XIV век, тежела 1,39 г сребро. Во Виртемберг, ковањето на шилингот било запрено по Триесетгодишната војна, во Вирцбург во 1803 г., во Либек во 1789 г., во Хамбург во 1855 г. (1/48 од талирот, од 1725 г. — со апоен од 1 „шилинг“). Во XVII–XIX век се ковале повеќе шилинзи: 32, 16, 12, 8 и 4 шилинзи.
Во Англија, кралот Хенри VII првпат ковал шилинг (тогаш наречен тестун) во 1502 г. Монетата го добила своето конечно име за време на владеењето на Едвард VI. Шилингот останал во употреба во Англија до 1971 г. (како мала промена еднаква на 1/20 од фунтата или 12 пени). Биле исковани и монети од 2 шилинзи: првично сребро, а од 1947 г. — бакарно-никлени (некое време монетата од 2 шилинзи се нарекувала флорин).
Од XX век, шилингот е парична единица на голем број земји: Австрија (пред воведувањето на еврото во 2002 г.), како и Британска Источна Африка (од 1921 г.) и подоцна прогласената независност на Кенија, Сомалија, Сомалиленд, Танзанија и Уганда.
Благоја Крстевски

Благоја Крстевски (р. , во ) — македонски радио и телевизиски спикер и водител.
1 Животопис
Благоја Крстевски е познат спикер од Македонска радио-телевизија, каде поминува 40-години. Тој најпрво се вработува, како водител во Македонското радио, каде потоа во 1966 година, преминува во првиот "Дневник" на Македонската телевизија, како спикер заедно со Бранка Станковска и емисии од различен жанр. Тој бил и водител на различни фестивали во Македонија, најпрво на Фолк Фест Валандово, Цветници, Камбера во Австралија и други...
Црква „Св. Јован Претеча“ - Јаново

Свети Јован Претеча или Свети Јани — доцносредновековна црква во селото Јаново, Светиврачко, Пиринска Македонија, денес во општината Свети Врач на Благоевградската област, југозападна Бугарија. Влегува во состав на Неврокопската епархија на Бугарската православна црква.
1 Историја
Црквата е изградена во XVI век југозападно од селото и според преданието, на местото на стариот манастир „Св. Јован“ (Св. Јани), по кој е наречено селото. Иконата на Благовештението е дело на мелничкиот мајстор Андон Зограф.
2 Наводи
Турица (Серско)

Турица или Троица (|Τριάδα'', Тријада''; до 1927 г. ''Τουρίτσα'', ''Турица'') — село во Серско, Егејска Македонија, денес во општината Долна Џумаја на Серскиот округ, Грција. Населението брои 267 жители (2011). Сè до 1924 г. било населено исклучиво со Македонци.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 25 км западно од градот Сер и на 15 км јужно од Долна Џумаја, во источното подножје на Карадаг, на надморска височина од 120 м.
2 Историја
2.1 Во Отоманското Царство
Во XIX век Турица било македонско село во Серската каза на Серскиот Санџак. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. во Т''роица'' (Troïtsa) имало 15 домаќинства со 45 жители Македонци.
Во 1891 година Георги Стрезов за селото напишал:Селото било под влијание на Цариградската патријаршија. Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г., во селото Турица имало 300 жители, сите Македонци. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Турица имало 336 Македонци под врховенство на патријаршијата.
2.2 Во Грција
За време на Првата балканска војна селото е окупирано од Бугарија, но по Втората балканска војна во 1913 г. е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор, кога броело 233 жители. Тешко настрадало за време на Втората балканска војна и Првата светска војна. Под притисок од грчките власти, во 1923-24 г. голем број Македонци принудно биле иселени во Бугарија, а на нивно место се населиле 99 бегалски семејства (вкупно 350 бегалци), така што селото станало мешана населба.
Во 1927 година, името на селото било променето во Тријада (''Τριάδα'').''''
3 Стопанство
Населението одгледува тутун, памук и други земјоделски производи, а внимание му посветува и на сточарството.
4 Самоуправа и политика
Во 1927 година, селото станало самостојна општина, а атарот на општината опфаќал површина од 29,8 квадратни километри. Општината Турица била приклучена во општината Орљак во 1997 година, која била укината во 2011 година и станала дел од поголемата општина Долна Џумаја.
Селото припаѓа на општинската единица Орљак со седиште во истоименото село, која припаѓа на поголемата општина Долна Џумаја, во округот Сер. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Турица, во кој е единствено село.
5 Културни и природни знаменитости
Цркви
* Црква „Св. Ѓорѓи“
6 Поврзано
* Турица — истоимено поранешно село во Воденско
7 Наводи
Црква „Св. Марина“ – Белица

Света Марина — црква во селото Белица, Петричко, Пиринска Македонија, денес во општината Струмјани, Бугарија. Влегува во состав на Неврокопската епархија на Бугарската православна црква.
1 Историја
Храмот најпрвин е изграден како амам во XIX век. По крајот на Балканските војни, турското население е иселено и на нивно место се населени бегалци од Егејска Македонија. Стариот амам е претворен во црква, посветена на Св. Марина.
2 Наводи
Црква „Св. Јован Рилски“ – Малки Цалим

Свети Јован Рилски — пештерна црква во селото Малки Цалим, Светиврачко, Пиринска Македонија, денес во општината Свети Врач, Бугарија. Влегува во состав на Неврокопската епархија на Бугарската православна црква.
1 Историја
Црквата е сместена во пештера на 1 км источно од селото. Според преданието, во пештерата живеел Св. Јован Рилски. Месното население го сметале за волшебник и го избркале, а тој ги проколнал со зборовите: „Сега сте триста, да останете триесет!“.
2 Наводи
Црква „Св. Стефан“ - Несебар

Свети Стефан или Новата митрополија — средновековна црква во градот Несебар, Бугарија. Влегува во состав на Сливенската епархија на Бугарската православна црква.
Црквата, заедно со околниот историски центар, била прогласена за светско наследство на УНЕСКО во 1983 година. Исто така е дел од 100-те национални туристички објекти на Бугарија.
1 Опис
Црквата е изградена во XI - XIII век. Во XVI век градбата бил проширен западниот ѕид, а во XVIII век е додаден трем. Градбата претставува трикорабна базилика со повисок среден кораб. Димензиите на храмот се 12 x 9,50 метри. Црквата била изградена од камен и тули. При нејзината изградба се употребени сполии (материјали земени од античка градба).
Корабите се одделени со два реда мермерни столбови и правоаголни столбови поврзани со сводови. На исток има три полукружни апсиди кои завршуваат на корнизот со сводови. Покривот е наведнат и средниот кораб се издига над страничните. Во источниот дел, над сводовите под корнизот има украсени застаклени панели.
Првично црквата била посветена на Богородица, но подоцна била преименувана во Свети Стефан. Според ктиторскиот натпис над јужниот влез на наосот, храмот е живописан во 1599 г.
Во црквата е зачуван оригиналниот иконостас од крајот на XVI век, резбан владички престол и амвон од крајот на XVIII век. Во храмот се зачувани вредни фрески од XVI - XVIII век, а најстарите се од XI век. Иконостасот е од резбано дрво. Составен е од три реда, но зачувани се само двата регистри. На иконостасот се претставени Христос, Дванаесетте апостоли, Богородица и Св. Јован Крстител. Панелите на иконостасот се украсени во ориентален стил, т.н. „Лале“.
Внатрешноста и фреските на црквата се обновени во 2008 г.
2 Наводи
Симона

Симона или Симон (|Σιμώνας, ''Σιμών'') — село во Серско, Егејска Македонија, денес во општината Долна Џумаја на Серскиот округ, Грција.
1 Географија
Селото се наоѓа во Серското Поле северозападно од Сер и западно од Долна Џумаја (Ираклия). Лежи близу источниот брег на Бутковското Езеро.
2 Историја
Селото за првпат се спомнува на пописот од 1940 г. како дел од тогашната заедница Ерниќој. Во него биле сместени жители од потопоеното село Бурсук, како и од попасивните планински села.
Гостивар Прес

''Гостивар Прес'' — македонски весник, чиј прв број излегол во 2016 година. Основач на весникот е Ивица Адамоски, а главен и одговорен уредник на весникот е Љупка Антовска.
1 Заднина
''Гостивар Прес'' е најчитаниот македонски дневен весник со содржина околу градот Гостивар и главно е познат по својата портал-верзија на Интернет. Весникот објавува информации од областа на локални настани, политика, спорт, забава, култура, бизнис, наука и технологија за најновите настани и случувања во Гостивар, околните општини и државата.
Освен на видео-платформата Јутјуб со емисијата „Минути за секого“, Гостивар Прес е присутен и на другите социјални мрежи Инстаграм, Фејсбук и Твитер.
Охридски глаголски листови

Охридско евангелие или Охридски глаголски листови (латински: ''Evangelium Achridanum;'' руски: Охридские глаголические листки) е глаголичен ракопис од 10ти век. Содржи делови од Евангелието по Лука и делови од Евангелието по Јован, напишани на 20 листови на пергамент, секој со димензии од околу .
Овие фрагменти биле откриени од рускиот научник Виктор Григорович во 1845 во Охрид, и на 1 мај 1865 го поклонил на збирката на Универзитетот во Одесаa. Биле чувани во универзитетот биле до 1930, а денес се чуваат во Одеската национална научна библиотека. Текстот за прв пат бил објавен од Измаил Срезневски.
Црква „Св. Никола“ – Пирин

Свети Никола — црква во Пирин, Светиврачко, Пиринска Македонија, денес во општината Свети Врач, Бугарија. Влегува во состав на Неврокопската епархија на Бугарската православна црква.
1 Историја
Црквата била обновена во 1885 г. од зографот Димитар Неделчев на темелите на постар храм. Негово дело е и иконата на „Св. Архангел Михаил“.
2 Архитектура
Градбата претставува трикорабна псевдобазилика со рамен дрвен касетиран таван. Иконостасот е делумно изрезбан, како и проскинитарот и владичкиот престол.
По Битката кај врвот Кукла во Илинденското востание во 1903 година, отсечените глави на војводата Спиро Петров и Димитар Гајгуров биле дадени од Турците на жителите на селото Пирин, кои ги закопале до апсидата на црквата. Во 1906 г. во црквата биле закопани и коските на другите борци кои загинале во битката.
Црквата е прогласена за споменик на културата.
3 Наводи
PlayStation (конзола)

PlayStation е семејство на конзоли развиени од јапонската компанија Sony во раните 1990-ти. Конзолата беше пуштена во продажба на 3 декември 1994 година во Јапонија за 387 долари (37.000 ¥). Конзолата беше официјално објавена во Хрватска во јули 1997 година.
До 2006 година, конзолата продаде 100 милиони копии. Стана синоним и модел за други конзоли кои се појавија на крајот на 20 век.
1 Потеклото
Nintendo му пристапи на Sony за да развие додаток за Компактен диск „PlayStation“ за конзолата за игри SNES. Кодното име на конзолата беше PSX. Откако беше развиен додатокот, Sony побара 60% од профитот од сите продажби на „PlayStation“, како и истиот процент за која било игра објавена во формат „CD-ROM“ за SNES. Откако договорот беше раскинат, наместо да се откаже од проектот, Sony го продолжи развојот за на крајот да развие полноправна конзола за игри.
По овие настани, Нинтендо поднесе жалба до Федералниот суд во САД да ја спречи продажбата на новата конзола. Основата на тужбата на Nintendo беше дека името „PlayStation“ е нивна сопственост и дека Sony ги прекршил условите од договорот. Судијата кој го водеше овој случај ја отфрли тужбата и не ја одобри забраната за продажба на гејмерската конзола PlayStation.
Македонски глаголски листови

Македонски глаголски листови познати и како Рилските глаголски листови се глаголски ракопис кој се сотои од осум фрагментирани листови пергамент и уште три фрагменти, кои биле дел од црковнословенска книга од 10ти век.
1 Историја
Првите два фрагменти биле откриени во Рилскиот манастир во 1845 година од рускиот историчар Виктор Григорович. Денес тие се чуваат во библиотеката на Руската академија на науките во Санкт Петербург. Подобро зачуваниот дел од ракописот бил објавен во 1909 година под името "Македонски глаголски лист" од рускиот историчар Григориј Илински.
Уште три листови биле откриени во Рилскиот манастир од чешкиот историчар Константин Јиречек во 1880. Во 1936, Јордан Иванов пронашол дополнителни фрагменти. Наодите на Јиречек и Јорданов сѐ уште се чуваат во Рилскиот манастир.
Талир

Талир (погрешно: ''талер'') — стара европска сребрена монета широко користена во XVI–XIX век во различни области на Светото Римско Царство на германскиот народ. При неговото создавање, талирот имал пречник од 42 мм и тежел 27,2 грама — една унција во тоа време. Во почетокот, 10 талири правеле една марка сребро — околу 235 грама чисто сребро или 30 сребрени гроша. Во различни земји и во различно време се ковале талири со различна тежина и видови, но секогаш имало повеќе од една серија (15 г). До 1750 г., марката веќе се состоела од 14 талири. Талирот во тоа време бил заменет за 24 сребрени гроша.
Талирите од сребро сè уште се правеле до XX век. Се користеле во монети како мексиканското песо до 1914 г., монетата од пет швајцарски франка до 1928 г., американскиот сребрен долар до 1935 г. и австрискиот талир на Марија Терезија. Во денешно време, сребрените монети со големина на талир повеќе не се користат во секојдневните плаќања. Но некои влади сè уште ги прават за собирачи или како вреден метал, а не за купување работи. Зборот „долар“, кој доаѓа од „талир“, сега се користи во различни валути низ светот, како американскиот долар и други.
1 Библиографија
*
Антијунак

Антијунак или антихерој — вид лик што се среќава во приказни, филмови и други облици на забава. За разлика од традиционалните јунаци, кои што се храбри, благородни и секогаш постапуваат правилно, антијунаците се посложени. Тие често имаат недостатоци, прават грешки, а понекогаш дури и прават лоши работи. Меѓутоа, и покрај нивните недостатоци, антијунаците сè уште се главните ликови на нивните приказни и често имаат квалитети што ги прават привлечни и занимливи за публиката.
Антијунаците често ги предизвикуваат традиционалните претстави за јунаштво и морал. Ги замаглуваат границите помеѓу правилното и погрешното, принудувајќи ја публиката да ги преиспитува сопствените вредности и верувања. Оваа сложеност додава длабочина на нивните приказни и ги прави поблиски со публиката, која исто така може да се бори со сопствените морални дилеми. Во книжевноста, антијунаците постојат со векови, а ран пример е ликот Хамлет на Шекспир. Во последниве години, антијунаците станале сè поопштопознати во популарната култура, при што ликовите како Дедпул, Тони Сопрано и Декстер ја воодушевуваат публиката со нивните мани, но сепак неверојатни личности.
1 Историја
Замислата на антијунак има корени што се протегаат низ вековите на раскажување приказни. Додека традиционалните јунаци биле славени поради нивните благородни дела и непоколебливиот морал, антијунакот се појавил како лик што им пркосел на овие условности, честопати отелотворувајќи особини што биле морално двосмислени или дури одречни.
Еден од најраните примери на антијунак може да се најде во старогрчката книжевност, особено во делата на Хомер. Ликовите како Ахил во „Илијада“ и Одисеј во „Одисеја“ покажале квалитети што отстапувале од идеализираниот архетип на јунак. Ахил, на пример, е познат по својата надменост и одмаздлива природа, додека Одисеј понекогаш е лукав и лажлив.
Мастерс Индијан Велс 2024

Мастерсот Индијан Велс 2024 бил тениски турнир на тврда подлога во машка и женска конкуренција, кој се одиграл од 6 до 17 март 2024 година во Индијан Велс, Калифорнија. Турнирот бил класифициран како еден од турнирите од АТП Мастерс 1000 серијата во машка и ВТА 1000 серијата во женска категорија во рамките на тениската сезона 2024.
Во ова 50-то издание на турнирот во машка конкуренција, победници биле Карлос Алкарас во поединечна конкуренција и Весли Колхоф и Никола Мектиќ во двојки, додека во женска конкуренција ова било 35-тото издание на турнирот, а титулите ги освоиле Ига Швјонтек во поединечна конкуренција и Хсие Су-веи и Елизе Мертенс во двојки.
Исто така, се одржал и турнир во мешани двојки, каде најдобра била австралиската комбинација Сторм Хантер и Метју Ибден.
1 Победници
1.1 Мажи поединечно
* Карлос Алкарас го победил Данил Медведев, 7–6<sup>(7–5)</sup>, 6–1
1.2 Жени поединечно
* Ига Швјонтек ја победила Марија Сакари, 6–4, 6–0
1.3 Мажи двојки
* Весли Колхоф / Никола Мектиќ ги победиле Марсел Гранољерс / Орасио Себаљос, 7–6<sup>(7–2)</sup>, 7–6<sup>(7–4)</sup>
1.4 Жени двојки
* Хсие Су-веи / Елизе Мертенс ги победиле Сторм Хантер / Катержина Синиакова, 6–3, 6–4
1.5 Мешани двојки
* Сторм Хантер / Метју Ибден ги победиле Каролин Гарсија / Едуар Роже-Васлен, 6–3, 6–3
2 Надвореши врски
*
Музеј на злато Калима

Музејот на злато Калима е археолошки музеј посветен на културата Калима сместен во историскиот центар на Сантјаго де Кали, Колумбија. Златниот музеј Калима бил деветтиот музеј создаден од Банката на Република Колумбија со цел да ги прикаже уметничките и културните изрази на предхиспанското население. Тој е исто така еден од шесте златни музеи на Банката сместени низ Колумбија, а нивниот главен е Музејот на злато во Богота.
Музејот содржи 615 предхиспанско предмети од злато, керамика, камен, дрво, школка и други материјали создадени од општествата Лама, Јотоко и Сонсо, кои историски живееле во регионот. Археолошките парчиња создадени од четвртото друштво познато како Малагана може да се најдат во музејот за злато во Богота. Овие дела не биле вклучени во овој музеј поради ограничувањата на складирање.
Влезот во еднособен музеј е бесплатен за сите посетители и е отворен од вторник до сабота. На барање е достапна опција за турнеја со водич. Музејот се наоѓа во дел од зградата на Банката на Републиката.
1 Историја
Музејот бил отворен на 9 мај 1991 година со цел да се зачува, истражи и дисеминира археолошкото наследство на регионот, познато под генеричкото име на културата Калима, и кое се однесува на различни човечки групи кои ја населувале Вале дел Каука во различни периоди од времето.
Тој е еден од шесте златни музеи во сопственост и управувани од Колумбиската банка на Републиката. Останатите пет музеи се во Ерменија, Богота, Картагена, Пасто и Санта Марта.
2 Поврзано
* Музеј на злато (Богота)
Музеј на златна земја

Музејот на златна земја е историски музеј сместен во Обурн, Калифорнија, Соединетите Американски Држави. Се фокусира на историјата на Златната треска во Калифорнија во округот Пласер.
1 Историја
Музејот се наоѓа во зграда која била изградена во 1855 година, како прва болница во округот Пласер.
2 Изложби
Музејските изложби ја испитуваат калифорниската златна треска во регионот. Изложбите вклучуваат реплика на рударски тунел и канцеларија на испитувачот, низ кои посетителите поминуваат. Има и диорами на рударска кабина, мелница за марки и салон за рударски камп. Исто така, има изложби за техниките на ископување злато и транспортните аспекти за пристигнување до Калифорнија за време на ископи. Посетителите исто така можат да бараат злато, да играат игра на фаро и да гледаат видео за историјата на златната треска. Музејот вклучува и голема колекција на медицински средства.
Кинебар

Кинебар е златна шипка која има дифрактивен оптички променлив уред за слика (сличен на безбедносен холограм ) врежан на површината на златото. Уредот што се користи е „Кинеграм“ направен од OVD Kinegram AG (Швајцарија). Технологијата Кинеграм е исклучиво обезбедена за владите, и е наменета и како карактеристика со висока безбедност и за визуелна привлечност.
Унион банка на Швајцарија, преку Аргор-Хераеус СА(подружница на Комерцбанк), го применува кинеграмот како безбедносен уред на задната страна на своите ковани шипки од декември 1993 година. Кинебарот, сега произведен од UBS AG, е регистрирана трговска марка на УБС.
Аргор-Хераеус златните кинебари биле воведени во 1994 година во следните тежини - 1 гр, 2 гр, 5 гр, 10 гр, 20 гр и 1 унца. Златните кинебари од 50 гр и 100 гр биле подоцна објавени во 2012 година
1 Поврзано
* Златото како инвестиција
Музеј на злато во Астурија

Музејот на злато во Астурија, е музеј посветен на ископувањето и употребата на злато, сместен во градот Навелгас во општината Тинео, Астурија, Шпанија.
Музејот се наоѓа на Ла Касона Капалеја во Навелгас, град во кој се ископувало злато уште од римско време.
1 Експонати
Посетата на музејот започнува со објаснување на самиот минерал, вклучувајќи ја неговата употреба, физичките својства и неговата природна состојба. Потоа може да се видат и методите на производство и светските зони на рударство.
Посетителите истражувале и истражуваат важен дел од човековата цивилизација, т.е. употребата на златото од различни цивилизации како вредно богатство, симбол и украсна уметност.
Следно, посетителите ја разгледуваат важноста на златото во историјата на човештвото. Историската хронологија се движи од младо камено време до денес. Една изложба ги прикажува различните златни трески што се случиле во Калифорнија.
Постои и област која е посветена на златото во Навелгас. Во оваа област, посетителите можат да ја видат важноста на златото, важноста што индустријата ја имала за локалната заедница и различните методи на екстракција на злато кои се користеле во областа уште од римско време.
Посебно внимание заслужува панирањето на злато, бидејќи и денес се практикува како спорт со неколку различни првенства. Дел од музејот е посветен на римскиот систем на екстракција на минерали. По мултимедијалната презентација, посетителите го напуштаат теренот и се упатуваат кон централната сала на музејот, каде објаснувањето на римските рударски системи е засилено преку копии на нивните алатки што се користат за екстракција на злато. Овој дел од музејот го прикажува и процесот на одвојување злато, додатоци од злато и трофеи изработени од злато.
2 Наводи
Тои музеј на злато

е музеј на тема ископување злато во античка и модерна Јапонија, кој се наоѓа веднаш до рудникот за злато „Тои“ во градот Изу, Шизуока, Јапонија.
Музејот прикажува реконституција на процесот на производство на злато за време на Едо (период), антички артефакти од тој период, објаснувачки изложби за обработка на злато и изложба на разни златни руди од различни места низ Јапонија.
Музејот добил одредена слава за сместување на најголемата златна прачка во светот, тешка 250 кг, и претставува вредност во 2016 година од околу 1,1 милијарди јени (9,7 милиони американски долари). Шипката добила официјален Гинисов рекорд за „Најголемата произведена прачка од чисто злато“:
Уранинит

Уранинит, познат и како настуран ― радиоактивен минерал и руда богата со ураниум со хемиски состав кој во голема мера е UO <sub>2</sub>, но поради оксидацијата обично содржи променливи пропорции на U<sub>3</sub>O<sub>8</sub>. Поради радиоактивното распаѓање на ураниумот, уранитот содржи оксиди на олово и траги од хелиум. Може да содржи и ториум и ретки земни елементи.
1 Преглед
Уранинитот како минерал веќе бил добро познат во 15-тиот век од рудниците за сребро во Рудните Планини, на границата меѓу Германија и Чешка. Ф.Е. Брукман го опишал минералот во 1772 година. Уранитот од наоѓалиштето во Јохангеоргенштат во Германија го користел М. Клапрот во 1789 година за да го открие елементот ураниум.
Сите уранинитни минерали содржат мала количина радиум како радиоактивен производ при распаѓање на ураниумот. Марија Кири употребила уранит за да го изолира на радиумот во 1910 година.
Уранинитот, исто така, секогаш содржи мали количини на изотопи на олово <sup>206</sup>Pb и <sup>207</sup>Pb, финални производи од распаѓањето на изотопите на ураниум <sup>238</sup>U и <sup>235</sup>U соодветно. Мали количества на хелиум се присутни и во уранинитот како резултат на алфа распаѓањето. Хелиумот првпат бил пронајден на Земјата во клевеит, нечиста радиоактивна разновидност на уранинит, откако бил спектроскопски откриен во атмосферата на Сонцето. Исклучително ретките елементи технециум и прометиум може да се најдат во уранинитот во многу мали количини (околу 200 стр /кг и 4 fg /kg соодветно), произведени со спонтана фисија на ураниум-238. И франциумот може да се најде во уранинитот; во рудата има 1 атом на франциум на секои 10<sup>18</sup> атоми на ураниум како резултат на распаѓањето на актиниумот.
2 Наоѓалишта
Уранинитот е најчеста руда на ураниум. Најголеми рудни количини на ураниум во светот се пронајдени во рудникот Шинколобве во Демократска Република Конго (рудата од овој рудник на почетокот се користела за проектот Менхетен) и во басенот Атабаска во северниот дел на Саскачеван, Канада. Друг важен извор на уранинит има кај Големото Мечкино Езеро во Северозападните Територии од Канада, каде што во големи количини е сврзан со сребро. Го има и во Австралија, Чешка, Германија, Англија, Руанда, Намибија и Јужна Африка. Во САД, може да се најде во државите Аризона, Колорадо, Конектикат, Мејн, Њу Хемпшир, Ново Мексико, Северна Каролина и Вајоминг. Ураниумските наоѓалишта во Рудните Планини (денес на граница меѓу Чешка и Германија) биле од исклучителна важност за воената германска јадрена програма (која не успеала да произведе бомба) и на советската јадрена програма. Ископувањето на ураниум во Рудните Планини (под покровителство на SDAG Визмут по војната) било прекинато по пропаѓањето на Германската Демократска Република.
3 Поврзано
* Торијанит
Арапчик

Арапчик, Арапџик или Арпачик — поранешно село во Серско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Довишта во областа Централна Македонија, Грција.
1 Географија
Селото се наоѓало во атарот на денешното Субашќој.
2 Историја
Во XIX век Арапчик било турско село во Серската каза на Серскиот Санџак. Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г., во селото ''Арпаџик'' мало 160 жители Турци.
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Таа година броело 60 жители. Селото се распаднало за време на Балканските војни и повторно не било обновено, поради што не се спомнува во подоцнежните пописи.
3 Наводи
Али Беј (село)

Али Беј или Алибејќој — поранешно село во Серско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Сер во областа Централна Македонија, Грција.
1 Географија
Селото се наоѓало јужно од градот Сер, крај денешните села Какараска и Сал Маала.
2 Историја
Во XIX век Али Беј било мешано село во Серската каза на Серскиот Санџак.
Христијанското население на селото било под влијание на Цариградската патријаршија. Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г., во селото Али Беј имало 110 жители, од кои 60 Македонци и 50 Роми.
За време на Првата балканска војна селото е окупирано од бугарска војска, а по Втората балканска војна во 1913 г. е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Таа година селото броело 800 жители, што укажува дека во меѓувреме во селото биле населени семејства од други населби. На пописот од 1920 г. Али Беј имал само 78 жители. Во подоцнежните пописи не се спомнува, така што се смета за присоединето со градот Сер.
3 Наводи
Црква „Св. Антониј“ – Мелник

Свети Антониј — црква во градот Мелник, Светиврачко, Пиринска Македонија, денес во општината Свети Врач, Бугарија. Влегува во состав на Неврокопската епархија на Бугарската православна црква.
Црквата е прогласена за заштитен споменик, како и дел од културно-историскиот резерват „Мелник“.
1 Историја
Храмот е изграден во 1869 г. според натписот над западниот влез. Најверојатно бил изграден на темелите на постар храм.
Ктиторскиот натипс на јужниот ѕид над наосот гласи:† Ο ΠΑΡΩΝ ΙΕΡΟC ΝΑΟC ΕΠ
ΟΝΟΜΑΤΙ ΤΟΥ ΟCΙΟΥ ΠΑΤΡΟC ΗΜΩΝ
ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΝΩΚΟΔΟΜΗΘΗ
ΕΚ ΒΑΘΡΩΝ Κ(ΑΙ) ΕΖΩΓΡΑΦΗΘΗ ΔΑΠΑΝΗ ΜΕΝ
ΤΩΝ ΚΥΡΙΩΝ ΙΩΑΝΝΟΥ ΑΛΕΞΙΟΥ ΤΖΙΕΡΗ Κ(ΑΙ) ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ
Θ. ΚΑΡΑΤΖΑ Κ(ΑΙ) ΛΟΙΠΩΝ ΦΙΛΟΧΡΙCΤΩΝ. ΕΠΙCΤΑΣΙΑ ΔΕ ΤΟΥ
ΤΙΜΙΩΤΑΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΖΗCΟΥ ΤΡΥΦΩΝΟΣ ΕΝ ΕΤΕΙ 1881. Ιανουαρ(ίου) 10
χείρ λαζάρου Π(ετρα)κ(ίδη) αγιογράφου.Храмот е меѓу другите 5 кои го преживеале палењето на Мелник во 1913 година, заедно со црквите „Св. Никола“, „Св. Јован Претеча“, „Св. Петар и Павле“ и „Св. Варвара“.
2 Архитектура
Градбата претставува еднокорабна базилика со една апсида и димензии од 13,9 x 6,1 м. На западната страна има женски дел.
3 Внатрешност
Внатршноста на црквата е целосно живописана, типично за дело на Мелничката школа. Според дарителскиот натпис, внатрешноста била живописана во 1881 г. од страна на зографот Лазар Петракидис и неговите помошници. Во апсидата е претставена Богородица Поширока од небесата во полн раст. На преостанатите ѕидови се насликани цвеќиња и мртва природа. За вредни се сметаат иконостасот и царските двери. Иконите се исто така дела на Лазар Аргиров и неговите помошници. Кај Аргиров се наоѓаат храмската икона на проскинитарија, неколку царски икони и ликот на Св. Антониј од празничниот ред. Иконите на Пресвета Богородица е од XIX век. асликаниот таван го прeтставува ликот на Христос Седржител на платно во централен медалјон. Живописани се балконот и колонадата.
Икона на Св. Атанасиј Светогорски со неговиот живот и светци е насликана ов 1757 година, при што натписот гласи:
4 Наводи
Златно мочуриште на Кален

Златното мочуриште на Кален е археолошко наоѓалиште сместено во округот Типерари, Ирска. Откриена во 18 век, таа е опишана како „едно од најважните и најплодните места“ во Ирска; билo откриенo пред современите методи на зачувување и собирање, а речиси сите наоди биле стопени.
1 Локација
Златното мочуриште се наоѓа на 650 м југозападно од Кулен, округот Типерари, 1км источно од Лонгстон Рат. Ова било дел од античката галска територија на Уи Куанах (Кунах)<sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" >&#x5B; ''потребен е цитат'' &#x5D;</sup>
2 Артефакти
Најраното забележано откритие датира од 1731 година, месинг сад од два галони (9 литри) со четири ногарки.<sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" >&#x5B; ''потребен е цитат'' &#x5D;</sup>
Во 1744 година, златар од Лимерик купил од продавач на Кулен златна круна тешка 190 грама, металот бил со многу висока чистота. <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" >''потребен е цитат'' &#x5D;</sup>
Предметите пронајдени на локацијата вклучувале 300 месингани мечеви, златен конус (опишан како „гради на дрвен идол “), прачки од чисто злато и златни клисури.
Бидејќи повеќето од предметите биле откриени пред современите методи на зачувување и собирање на антички артефакти, предметите генерално биле продавани на златари за нивната вредност од шипки. Познато е дека преживеал само еден златен предмет, прицврстувач за фустани или терминал, кој моментално се чува во Музејот и уметничката галерија Бирмингем.
3 Историја
Јуџин О'Кари шпекулирал дека Богот првично бил пошумена долина, која ја користеле златарите поради близината на изворите на дрво за јаглен, како и веројатно златен рудник. Тој го поврзал со древното Чердраиги, галско племе чие име потекнува од ''церд'', староирски термин за вешт мајстор, особено работник во злато и сребро. Тој, исто така, го забележува градот Балинагард кој се наоѓа на 8 километри на запад: на ирската, „населба на златарите“.
Нивното сместување во блато е веројатно форма на ритуално таложење. Се смета дека културата која ги произвела и депонирала овие предмети датира во в. 2000–400 п.н.е., за време на атлантското бронзено доба.
4 Поврзано
* Депозити на мочуришта во Скандинавија
* Ирско злато
Исмаили

Исмаили (|Δασοτόπι, ''Дасотопи'') — поранешно село во Серско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Долна Џумаја во областа Централна Македонија, Грција.
1 Географија
Селото се наоѓало западно од Коприва и на 2 км североисточно од Хамзали.
2 Историја
Во XIX век Исмаили било турско село во Серската каза на Серскиот Санџак.
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г., во селото Исмаили имало 95 жители Турци.
По Втората балканска војна во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Таа година селото броело 141 жител. Селото настрадало за време на Првата светска војна, поради што во пописот од 1920 г. година се води како напуштена населба. Обновено е од грчки бегалци во 1924 година, кога биле сместени 26 бегалци, колку што броело селото во пописот од 1928 г. Во 1926 година, името на селото било променето во Дасотопи (''Δασοτόπι''). Бидејќи немало поволни услови за живот, селото било напуштено и не се спомнува во подоцнежните пописи.
3 Наводи
Музеј на злато во Далонега историски локалитет

Историскиот локалитет на Музејот на злато Далонега е историски локалитет во државата Џорџија сместен во Далонега што ја одбележува првата златна треска во Америка и рударската историја на округот Лумпкин. Музејот е сместен во историската судска куќа Олд Лампкин, изградена во 1836 година и сместена во центарот на градскиот плоштад. Тоа е најстарата преживеана окружна судница во државата. Во музејот се сместени многу артефакти од златната треска од 1836 година, вклучително и златни грутки, златни монети и златна опрема, како и продавница за едукативни филмови и подароци.
1 Годишни настани
* Денови на златна треска (октомври)
* Божиќна прослава на старата мода на Далонега (декември)
* Отворен музеј на злато Далонега (декември)
2 Галерија
Златофилност

Во хемијата, златофилноста се однесува на тенденцијата на комплексните соединенија на злато да се агрегираат преку создавање слаби злато-злато врски.
Главен доказ за постоењето на златофилноста доаѓа од кристалографската анализа на комплексното соединеније. Златофилната врска има должина од околу 3,0 Å и јачина од околу 7-12 калории, што е споредливо со јачината на водородната врска. Златофилната интеракција се смета дека е резултат на електронската корелација на компонентите со затворена обвивка, што е невообичаено бидејќи атомите со затворена обвивка обично имаат занемарливи интеракции на растојанија во големина на врска. Овие интеракции се донекаде слични на интеракциите на Ван дер Валс, но обично се посилни поради релативистичките ефекти. Набљудувањата и теоријата покажуваат дека во просек 28% од врзувачката енергија во златофилната интеракција може да се припише на релативистичкото проширување на d орбиталите на златото.
Манифестацијата на златофилност е склоност на центрите на златото да се агрегираат. Иако се познати интра- и меѓумолекулски златофилни заемодејства, забележана е само внатремолекулска агрегација.
Магнат

Магнат (|magnas, т.е. „голем човек“) — благородник што зазема висока положба по раѓање, богатство или други квалитети. Во средновековието, изразот се користел за да се разликуваат големите земјопоседници и богатите војсководци (херцози, грофови итн.) од бароните.
Во Англија, магнати биле исклучително богатите благородници што се појавиле откако Едвард III го раскинал кралството меѓу неговите синови наместо да го остави на еден син. Зголемениот судир меѓу овие благородници (и нивните наследници) и спорот околу кралската титула довеле до внатрешни војни, како Војната на розите.
Во денешно време, изразот магнат (со синоними како тајкун, голем индустријалец, барон) се користи за деловен магнат — исклучително богат и влијателен стопанственик.
Новица Василевски

Новица Василевски (р. во ) — македонски фолк пејач на народна музика.
1 Животопис
Новица својата кариера ја започнува во Група Академци, каде неколку години е член на групата. Во 1996 година, заедно со други членови ја оформуваат Група Биоритам, каде е член долги години, до 2010 година. Потоа тој почнува своја соло-кариера како пејач, каде негови песни се: "Паша Паша", "Пожар", "Место не ме држи брате", "Не бери гајле", "Султана" и други... Тој е чест учесник на фестивалите, каде има и освојувано и бројни награди: Фолк Фест Валандово, Тумба Фест, Фолк Фест Роса, Охрид Фест, Цветници. Задсебе има оставени и неколку албуми со негови авторски песни и обработна на стари македонски песни.
Негова сопруга е познатата пејачка Татјана Лазаревска, каде веќе долги години живеат и работат во Мелбурн, Австралија.
Арнаут Маала

Арнаут Маала (|Ιτεοχώρι, ''Итеохори''; до 1927 г. ''Αρναούτ Μαχαλά'', ''Арнаут Махала'') — поранешно село во Серско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Сер во областа Централна Македонија, Грција.
1 Географија
Селото се наоѓало јужно од градот Сер, на јужниот брег на некогашното Тахинско Езеро, во денешниот атар на Нова Маала.
2 Историја
2.1 Во Отоманското Царство
Во XIX век Арнаут Маала било македонско село во Серската каза на Серскиот Санџак.
Христијанското население на селото било под влијание на Цариградската патријаршија. Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г., во селото Арнаут Маала имало 120 жители, сите Македонци. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Арнаут Маала имало 95 Македонци под врховенство на патријаршијата.
2.2 Во Грција
По Втората балканска војна во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Селото настрадало за време на Балканските војни, поради што во пописот од 1920 г. година селото се води како напуштена населба. Обновено е од грчки бегалци во 1924 година. Во 1927 година, името на селото било променето во Итеохори (''Ιτεοχώρι''). Меѓутоа, не се спомнува во подоцнежните пописи, што значи дека се распаднало.
3 Наводи