Алабамска есетра

Алабамска есетра (''Scaphirhynchus suttkusi'') — вид есетра која живеел во Соединетите Американски Држави и денес се верува дека постои само на 210 километри од реката Алабама. Се верува дека нејзините историски опсези се над 1,600 километри од реката и ги вклучувала реките Алабама, Томбигби, Мобил, Тенсо, Блек Вориор, Кахаба, Куса и Талапуса
Рибата има карактеристична жолтеникаво-портокалова боја, расте до големина од околу 76 сантиметри должина и 0,9 до 1,4 килограми и се верува дека има животен век од 12 до 20 години. Биолозите знаат за рибата уште од 1950-тите или 1960-тите, но големата разновидност на водните видови во Алабама спречила формална идентификација сè до 1991 година.
1 Таксономија
Џ.Д. Вилијамс и Г.Х. Клемер ја идентификувале алабамската есетра како посебен вид ''Scaphirhynchus suttkusi'' во 1991 година. Пред нејзиното откривање, таа била погрешно идентификувана како ''Scaphirhynchus platorynchus'', лопаткова есетра, но одредени физички разлики довеле до понатамошно истражување и евентуално разликување помеѓу двата вида. Алабамската есетра има пократки грбни перки и анални перки од лопатковата, а поставеноста на овие перки варира кај двете риби. Тие исто така имаат тенденција да имаат малку различни бои и исхрана. Алабамската есетра (''Scaphirhynchus suttkusi'') и лопатоносната есетра (''Scaphirhynchus platorynchus'') се тесно поврзани и имаат сестринска група со бледата есетра (''Scaphirhynchus albus'' ) во рамките на монофилетскиот род ''Scaphirhynchus''.
2 Физички опис
Алабамската есетра има издолжена, рамна уста и опашка слична на ајкула. Има изразена кафеаво-портокалова боја на грбот и перките, златно-жолти страни и кремаст стомак. Нејзината орбита, просторот каде што е поставено окото, со должина од 16 мм е поширока од онаа на другите есетри.
Алабамските есетри имаат жабрени гребла во облик на вентилатор направени од коска или 'рскавица што излегуваат од нивните жабрени лакови. Тие имаат 5–9 жабрени гребла на горниот дел од жабрените лакови и 12–15 на долниот дел.
Алабамските есетри имаат повеќе задни анални и грбни перки од лопатковата есетра. Нивните перки се исто така пропорционално пократки од оние на лопатковата есетра.
3 Исхрана
Исхраната на алабамската есетра се состои од водни инсекти и риби. Овие опортунистички хранители на дното јадат различни инсекти, вклучувајќи муви, еднодневни мушички, костурски мушички, бубачки и вилински коњчиња. Рибите сочинуваат приближно 1/3 од нивната исхрана, вклучувајќи ги и оние од редовите Cypriniformes (рипки, сјајни мушички, темјанушки) и Perciformes (дартери, сини жабри).
Стомаците на алабамската есетра, исто така, имаат тенденција да содржат значителни количини песок и чакал, што укажува на хранење во бентосни области. Тие поседуваат мрена (сензорни органи слични на мустаќи), реси на лобусите на усните и жабрени гребла (коскени или 'рскавични жабрени проекции) за да помогнат во откривањето и фаќањето инсекти и мали риби во дното на реките и потоците.
Инсектите што ги консумираат алабамската есетра се наоѓаат во различни живеалишта, како на површините на карпите, во брзи и бавни струи и во водниот столб. Ова покажува разновидност во нивните живеалишта за исхрана.
4 Репродукција
Поради нивниот сериозно загрозен статус и релативно неодамнешното откритие, малку се знае за репродуктивните навики на алабамската есетра. Сепак, многу може да се претпостави и приближно да се процени поради нивната блиска сродност со другите членови на родот есетра (''Scaphirhynchus'' ).
Како и другите есетри, мажјаците од алабамската есетра веројатно созреваат сексуално порано од женките. Сексуалното созревање веројатно се случува помеѓу 5 и 7 години, а тие веројатно се мрестат еднаш на секои 2-3 години. Женки од алабамската есетра со зрели јајца се пронајдени кон крајот на март, април и почетокот на мај.
Еден експеримент со вештачко размножување резултирал со собирање на 4000 зрели јајца од алабамската есетра, но дивите есетри имаат тенденција да доживеат повеќекратни мрестења, па затоа вистинскиот број може да биде поголем. Женски примерок бил пронајден со црни јајца со пречник од 2,4-2,8 мм, додека друг бил пронајден со кафеави јајца со пречник од 1,8-2,1 мм.
Поради нивниот загрозен статус и малиот број, точниот животен век на алабамската есетра е непознат. Врз основа на сродните видови есетри, се верува дека живеат 12-15 години.
5 Спорење околу заштитениот статус
Алабамската есетра првпат била предложена за заштитен статус во раните 1990-ти, иако дотогаш рибата веќе била толку ретка што нејзиниот опстанок бил неизвесен. Заштитата на есетрата била спротивставена од различни индустрии лоцирани покрај реките на Алабама поради стравот од економски последици. Главните аргументи на противниците биле дека таа веќе е изумрена или дека не е посебен вид. Како одговор на ова противење, Службата за риби и диви животни на САД ги прекинала напорите да ја стави рибата на списокот на загрозени видови. Потоа Реј Вон, адвокат за животна средина во Монтгомери, Алабама, ја тужел Службата и, во 2000 година, го добил спорот, барајќи од Службата за риби и диви животни да ја стават рибата на списокот на заштита.
6 Неодамнешни напори
Во 1993 година, државните и федералните биолози започнале програма за спасување на алабамската есетра преку програма за размножување во заробеништво. За жал, оттогаш се фатени само шест риби, сите машки. Последната риба држена во заробеништво умрела во 2002 година. Најновиот примерок бил фатен во април 2007 година. Откако се утврдило дека рибата е машка, била собрана сперма, имплантиран мал уред за следење и била ослободена откако целосно заздравил. Се надевало дека обележаната риба ќе доведе до други од нејзиниот вид, но во една година следење, ова не се случило.
Во мај 2008 година, Службата за риби и диви животни предложила да се назначат 394 километри од реката Алабама и 130 километри од долниот дел од нејзината притока, реката Кахаба, како критично живеалиште за рибите. Иако реките се преградени на повеќе места, се очекува управувањето со речните текови да продолжи непроменето. Во јули 2009 година, истражувачите на риби изгубиле контакт со единствената позната жива алабамска есетра. На рибата ѝ бил даден електронски уред за следење со надеж дека рибата ќе ги одведе до други членови на видот, но уредот престанал да работи.
Во август 2013 година, Службата за риби и диви животни го објавил „''Планот за закрепнување на Алабамската есетра'' ( ''Scaphirhynchus suttkusi'' )“. Тој вклучува план за воспоставување на заробенички фонд кој може да произведе млади птици што ќе бидат вратени во дивината и за подобрување на живеалиштето во реката Алабама преку оперативни промени во браните и браните Клејборн и Милерс Фери.
Одделот за заштита и природни ресурси на Алабама (ADCNR) продолжува да зема примероци за алабамската есетра. Се предвидува дека ќе треба да се заловат 5-6 репродуктивно активни мажјаци и женки во истата година за да се обезбеди успешно размножување.
Студиите од 2014 и 2015 година покажале дека и покрај многу малкуте видувања во текот на последната деценија, видот е сè уште постоечки. Ова се должи на бројните траги од неодамнешна ДНК од алабамска есетра (ДНК од животната средина) пронајдени во примероци од вода собрани од реката.
Поновите еДНК примероци откриле ДНК од алабамска есетра во реките Алабама, Кахаба, Мобил и Томбигби. За време на сезоната на мрестење (април), истражувачите пронашле поголем број на детекции на еДНК од алабамската есетра. Имало зголемени детекции во реката Томбигби во текот на декември, што укажува дека алабамската есетра можеби мигрира таму за зимата.