procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Кратка продажба

Кратка или куса продажба (англиски: ''short-selling'') — финансиска трансакција во која се продава некој финансиски инструмент кој продавачот воопшто не го поседува.
1 Опис
Да претпоставиме дека некој инвеститор сака да продаде 500 акции кои тој не ги поседува. Во тој случај, инвеститорот се обраќа до својот брокер со налог за кратка продажба. Брокерот ги позајмува акциите од некој друг клиент и потоа ги продава во име на инвеститорот. Во тие околности се вели дека инвеститорот зазема кратка позиција бидејќи тој е „краток“, односно ги нема акциите, туку продал туѓи акции. Притоа, тој може да ја одржува кратката позиција сè додека постојат други клиенти од кои брокерот може да ги позајми акциите. Меѓутоа, порано или подоцна, инвеститорот мора да ја затвори кратката позиција така што ќе мора да купи 500 акции кои брокерот му ги враќа на клиентот од кого ги позајмил акциите. Кратката продажба му носи добивка на инвеститорот ако во меѓувреме падне цената на акциите, односно ако тој ги продал акциите по повисока цена, а подоцна ги купил на пазарот по пониска цена. Во спротивен случај, ако во меѓувреме порасне цената на акцијата, инвеститорот ќе мора да ги купи акциите по повисока цена (за да ја затвори кратката позиција) и тогаш ќе оствари загуба. Исто така, ако во меѓувреме брокерот остане без можност да ги позајми продадените акции, тогаш инвеститорот мора веднаш да ја затвори кратката позиција, независно дали ќе оствари добивка или загуба. Во САД, регулаторните тела дозволуваат кратка продажба само ако последната промена на цената на акцијата пред кратката продажба е промена нагоре, т.е. пораст на цената. Во секој случај, бидејќи кратката продажба е ризична, брокерите бараат од инвеститорите да положат голем депозит при што некои брокери им плаќаат камата на инвеститорите, кои можат да достават и државни записи или други хартии од вредност како депозит. Во продолжение, инвеститорот која извршува кратка продажба мора да му ја исплати на брокерот дивидендата или каматата што ја носи продадената хартија од вредност, а потоа брокерот му ја префрла дивидендата (каматата) на клиентот од кој се позајмени хартиите од вредност. На пример, ако инвеститорот продаде 500 акции во мај по цена од 50 долари, а позицијата ја затвори во јуни така што купува 500 акции по цена од 30 долари, а во мај била исплатена дивиденда во износ од еден долар по акција, тогаш кратката продажба ги предизвикува следниве парични текови: инвеститорот прима 25 000 долари (500 акции х 50 долари) во април, плаќа 500 долари во мај (500 акции х 1 долар) и плаќа 15 000 долари (500 акции х 30) во јуни. Оттука, инвеститорот заработува 9 5000 долари од кратката продажба.
Оверлорд (филм)

''Оверлорд'' (|Overlord) — американски воен филм на ужасите од 2018 г. во режија на Џулиус Ејвери. Заплетот на филмот се врти околу неколку американски војници кои, по уништувањето на авионите што учествуваат во слетувањето во Нормандија (Операција Оверлорд), се наоѓаат зад непријателските линии и откриваат тајни нацистички опити. Филмот бил објавен во САД од страна на Paramount Pictures на 9 ноември 2018 г., а во Македонија на 8 ноември од Cineplexx MK.
1 Содржина
Група американски падобранци, предводени од десетарот Форд, се исфрлени зад непријателските линии во пресрет на Денот Д за да ја уништат германската радиокула. Откако нивниот авион е соборен, преживеаните војници откриваат тајна нацистичка лабораторија во мало француско село. Нацистите спроведуваат ужасни опити за да создадат натчовечки војници користејќи таинствен серум, што доведува до мутирани суштества.
Војникот Бојс упаѓа во лабораторијата и е сведок на ужасните опити, здружувајќи се со Клои, Французинка што била сведок на злосторствата. Заедно, тие имаат за цел да ги запрат опитите и да ја уништат радиокулата. Војниците се соочуваат со жестоките битки како со нацистите, така и со мутираните творби. „Оверлорд“ ги сврзува војната, ужасот и научната фантастика, истражувајќи ги темите на моралот, последиците од неконтролираното експериментирање и ужасите на војната во една напната и исполнета со акција приказна.
Боливиско-чилеанска граница

Боливиско-чилеанска граница ― меѓународна граница во Јужна Америка. Ја дели Боливија од Чиле долж Западните Кордиљери на западниот раб на висорамнината Алтиплано. Во тек е спор за природата на реката Силала и за користењето на нејзините води од Чиле.
Од 2021 година, боливиско-чилеанската граница е главна точка за влез на неважечките мигранти од Венецуела во Чиле. На мигрантите при преминувањето им помагаат шверцери на луѓе. Неважечкото преселување било особено проблематично за чилеанскиот пограничен град Колчане.
Домородните ајмарски заедници живеат од двете страни на границата.
Аргентинско-чилеанска граница

Аргентинско-чилеанска граница ― најдолгата меѓународна граница во Јужна Америка и трета најдолга во светот по границата Канада меѓу Соединетите Држави и Казахстанско-руската граница. Со должина од 5,308 км, ја дели Аргентина од Чиле долж Андите и на островите Огнена Земја. Сепак, постојат некои гранични спорови, особено околу леденото поле на Јужна Патагонија. Тоа е најголемата граница на двете земји, надминувајќи ги аргентинско-парагвајската и боливиско-чилеанската, втора по големина граница на Аргентина и Чиле, соодветно.
1 Траса
Северниот крај на границата е тромеѓа што ја образува со оние на аргентинско-боливиската граница и боливиско-чилеанската граница во сушната висорамнина Атакама. Границата се протега на југ додека не стигне до морето на истото место Магелановиот Проток се среќава со Атлантскиот Океан. Понатаму на југ, границата на Големиот Остров на Огнената Земја, следи меридијан што го дели островот на два дела. Оваа граница стигнува до морето кај протокот Бигл неколку километри југозападно од Ушуаја.
Во ноември 1984 година конечно била воспоставена јужната гранична област по долги преговори и посредство на Јован Павле II со Договорот за мир и пријателство од 1984 година меѓу Чиле и Аргентина, вечен договор, потпишан во Ватикан од претставници на двете земји.
На 16 декември 1998 година, бил потпишан договор меѓу Аргентина и Чиле за поставување на граничната линија од Фиц Ројовата Планина и планината Даудет и завршување со историскиот спор. Сепак, двете земји не се согласиле во делот помеѓу Фиц Ројовата Планина и планината Муралон, а границата сè уште чека да биде дефинирана.
2 Поврзано
* Биглов судир, граничен спор меѓу Чиле и Аргентина околу поседувањето на островите Пиктон, Ленокс и Нуева и опсегот на поморската јурисдикција поврзана со тие острови што ги довеле земјите на работ на војна во 1978 година.
* Граничен договор од 1881 година, договор потпишан на 23 јули 1881 година, од Бернардо де Иригоен и Франсиско де Борха Ечеверрија, кој се обидувал да ја разјасни постојната аргентинско-чилеанска граница и да воспостави дефинитивна граница меѓу двете земји.
* Патагонија
* Аргентински Чилеанци
* Чилеански Аргентинци
* Мапучанци
* Култура на Аргентина
* Култура на Чиле
* Фудбалска репрезентација на Аргентина
* Фудбалска репрезентација на Чиле
* Античилеанско расположение
Прашок за печиво

Прашок за печиво или печивен прашок — квасец што се користи во производството на разни печива и десерти. Прашокот за печиво е замена за квасец и други супстанции, што се сметале за лоши за луѓето или за самиот производ.
1 Добивање и механизам на делување
Натриум карбонат е производ на реакцијата помеѓу натриум хидроксид и јаглерод диоксид:
: CO<sub>2</sub> + 2 NaOH → Na<sub>2</sub>CO<sub>3</sub> + H<sub>2</sub>O
Натриум бикарбонат, основната компонента на прашокот за печиво, се добива со дополнително додавање на јаглерод диоксид и киселинско-базната реакција може генерички да се претстави како што е прикажано:: Na<sub>2</sub>CO<sub>3</sub> + CO<sub>2</sub> + H<sub>2</sub>O → 2 NaHCO<sub>3</sub>
Прашокот за печиво, во киселинско-базната реакција, ослободува јаглерод диоксид во тестото, создавајќи меурчиња кои предизвикуваат нараснување на тестото.
Вистинските реакции се посложени. На пример, почнувајќи од прашокот за печиво и монокалциум фосфат, реакцијата произведува јаглерод диоксид со следнава стехиометрија:: 14 NaHCO<sub>3</sub> + 5 Ca(H<sub>2</sub>PO<sub>4</sub>)<sub>2</sub> → 14 CO<sub>2</sub> + Ca<sub>5</sub>(PO<sub>4</sub>)<sub>3</sub>OH + 7 Na<sub>2</sub>HPO<sub>4</sub> + 13 H<sub>2</sub>O
2 Историја
Во текот на 1830-тите, било забележано дека со додавање на натриум бикарбонат и кисело млеко во тестото, печивата добивале помека и воздушна структура. Како решение за проблемот со додавање кисело млеко во тестото, 1840 година во употреба бил воведен тартар. Тартарот бил еден од производите на ферментација на вино. После тоа, во 1843 година, британскиот хемичар Алфред Бирд патентирал и произвел современа верзија на прашок за печиво, со цел да овозможи производство на бесквасен леб за луѓето алергични на квасец. Јустус фон Лајбих, германски хемичар, во 1846 година спроведувал опит во кој се обидел да го нарасне тестото користејќи натриум бикарбонат. Во 1855 година, Ебен Нортон Хорсфорд основал фабрика за производство на прашок за печиво. Тој го патентирал и првиот прашок за печиво со калциум фосфат. Во 1866 година било основано претпријатие за производство на прашок за печиво, чии основачи биле браќата Хогланд.
3 Прашок за печиво и сода бикарбона
Иако прашокот за печиво и сода бикарбона се користат за иста цел (нараснување на тестото), овие две супстанции значително се разликуваат во нивниот хемиски состав. Имено, сода бикарбона се состои само од натриум бикарбонат. Додека прашокот за печиво, покрај натриум бикарбонат, содржи и тартарат (KHC<sub>4</sub>H<sub>4</sub>O<sub>6</sub>) и пченкарен скроб. Заедничко им е тоа што имаат ист начин на делување на тестото, па затоа е можно да се замени едното со другото во производството на печива.
Михаило Зиков

Михаило Зиков (роден на 22 април 1949 година во Ќоселари) ― македонски Климатолог, Просторен планирач, професор.
1 Образование
Гимназија завршил во Велес. Дипломирал на Институтот за географија при ПМФ во Скопје во 1973 година. Магистрирал во 1975 година на студиите Урбанизам и просторно планирање на Архитектонскиот факултет во Загреб. Докторирал во 1985 година, на Институтот за географија при ПМФ во Скопје на темата „''Валоризација на природните фактори и услови и нивното искористување во просторното планирање на примерот на петте општини: Виница, Кочани, Пробиштип, Свети Никола и Штип, во средниот слив на река Брегалница''”.
2 Кариера
Работната кариера ја започнал како планирач во РО за урбанизам, студии и проектирање „Мегапроект” од Штип, потоа работел како просторен планер во Институтот за просторно планирање ‒ Охрид, работејќи во Скопје. Во 1987 година, на Институтот за географија при ПМФ во Скопје, е избран за доцент, во 1993 г. во вонреден професор, а во 1998 година, во редовен професор по предметите просторно планирање и климатологија.
Публикувал неколку книги и над 70 научни трудови, учествувал во повеќе научни проекти од кои 2 раководел. Бил шеф на Институтот за географија и продекан на ПМФ, раководел со последипломските студии од просторно планирање и др.
3 Поврзано
* Томе Андоновски
* Драган Василески
* Миливој Гашевски
* Васил Граматниковски
* Васа Даскаловски
* Никола Димитров
* Мирјана Ѓорѓиева
* Петар С. Јовановиќ
* Димитар Јаранов
* Тодор Кондев
* Велимир Ј. Костовски
* Душан Манаковиќ
* Благоја Маркоски
* Љубе Миленковски
* Гиго Милески
* Иван Несторовски
* Милош Павловиќ
* Митко Панов
* Никола Панов
* Јордан Пенџерковски
* Ѓорче Петров
* Илија Петрушевски
* Митко Поптрандовски
* Војислав Радовановиќ
* Бранислав Русиќ
* Аслан Селмани
* Јаким Синадиновски
* Станко Станковски
* Часлав Стојадиновиќ
* Милорад Стојановиќ
* Александар Стојмилов
* Владимир Точковски
* Јован Трифуноски
* Атанасие Урошевиќ
* Јован Цвииќ
* Димитрија Чуповски
Сан Андреас (филм)

Сан Андреас (|San Andreas) — филм за катастрофи во режија на Бред Пејтон во 3Д-формат. Главните улоги ги толкуваат Двејн Џонсон, Карла Гуџино и Александра Дадарио. Премиерата во САД се одржала на 29 мај 2015 г., а во Македонија на 28 мај истата година.
1 Содржина
Рејмонд Гејнс е пилот на вртолетот Bell 412 за Противпожарната служба во Лос Анџелес. Тој поминува низ развод со сопругата Ема. Една од причините за разводот е трагичната смрт на нивната ќерка Малори на сплаварење, за што Реј се обвинува себеси. Неговата втора ќерка Блејк, која планира да оди на факултет, патува од Лос Анџелес до Сан Франциско со личниот авион на момчето на нејзината мајка, Даниел Ридик.
Во меѓувреме, сеизмологот Лоренс Хејс и неговиот помошник Ким Парк, кои се вклучени во предвидување на земјотреси, се блиску до пробив во нивното истражување. Токму во овој миг е забележан силен земјотрес кај браната Хувер, а градбата е уништена. Како последица на уривањето на браната, Ким умира, а Хејс, кој за чудо избегал, пренесува предупредување дека започнало опасно тектонско движење во раседот Сан Андреас. Тогаш Лос Анџелес е уништен од силен земјотрес. Реј, пристигнувајќи со вртолетот, успева да ја спаси Ема од покривот на зградата што се урива. Тој добива повик од Блејк дека таа е заглавена во кола на урнато подземно паркиралиште во Сан Франциско. Тогаш врската е прекината. Даниел ја остава девојката на нејзината судбина, но таа е спасена од браќата Бен и Оли Тејлор.
Реј и Ема одат во Сан Франциско. На пат, вртолетот се расипува, а тие, откако принудно слетуваат на паркиралиште, пробивајќи го прозорецот на трговскиот центар во областа Бејкерсфилд, го продолжуваат своето патување, земајќи ја колата од ограбувачите. Патот е препречен од гигантска пукнатина во земјата, а тие стигнуваат до градот откако ќе најдат авион. Местото за состанување што Реј ѝ го предложил на својата ќерка излегува дека е недостапно, а тој претпоставува дека Блејк ќе го чека во еден од облакодерите. Д-р Хејс предвидува дека подземната катастрофа ќе ја погоди целата држава, а следните потреси ќе го уништат Сан Франциско. Еден од студентите на Хејс навлегува во мрежата на една телевизиска фирма, а докторот со помош на новинарка успева да изведе предупредување за евакуација. Земјотрес со јачина од 9,6 степени речиси целосно го уништува градот. Цунамито го урива мостот Златна порта и завршува со уништувањето на градот. Реј и Ема се на брод, кружат низ градот и ги наоѓаат Блејк и браќата Тејлор во една од зградите на Даниел. Нуркајќи внатре, Реј стигнува до својата ќерка и ја вади на површината. Спасените јунаци го напуштаат градот на бродот и стигнуваат до привремен логор за преживеани.
2 Улоги
Глумец, Улога
Двејн Џонсон, Рејмонд „Реј“ Гејнс
Карла Гуџино, Ема Гејнс
Александра Дадарио, Блејк Гејнс
Јоан Грифид, Даниел Ридик
Арчи Панџаби, Серена Џонсон
Пол Џијамати, д-р Лоренс Хејс
TWiiNS

TWiiNS се словачка поп група. Ја претставуваше Словачка на натпреварот за песна на Евровизија во 2011 година.
Групата ја сочинуваат близначките Даниела и Вероника Низлова. Родени се во малото словачко село Хронски Бенадик на 15 мај 1986 година.
1 Биографија
Даниела и Вероника се идентични близначки. Тие се танчери за настапот на Чешка на Евровизија 2008 година.
Близнаците ја претставуваа Словачка со нивната песна „I'm Still Alive“ на Евровизија 2011. Песната ја напиша и продуцираше Брајан Тод. Тие не победија, дури не отидоа ниту во финалето.
Детски јасли

Детски јасли или јасли — јавна установа што обезбедува помош во одгледувањето на најмалите деца. Јаслите им помагаат на родителите да се вратат на работа, при што минималната возраст за прием во јасли во повеќето земји е 3 месеци. Во јаслите се згрижуваат деца до 3-годишна возраст, по што преминуваат во градинки, но за разлика од него, јаслите не обезбедуваат посебно образование и обука, освен елементарни дејности со децата. Во јаслите, се применува препорачаниот режим, според возраста, на хранење, попладневен преспивање и занимања на отворено. Во јаслите, децата учат да го користат приборот за јадење при хранењето.
1 Историја
Јаслите првично се појавиле во Германија во средината на XIX век, набргу по првите градинки (повторно во Германија). Првичната цел била да се намали смртноста кај децата предизвикана од неисхранетост.
Мауке

Мауке (шпански: Mauque) ― гратче во Чиле. Тоа е планинско гратче Ајмара, кој се наоѓа во комуната Колчане, покраина Тамаругал, во регионот Тарапака, Чиле. Се наоѓа во областа на Националниот парк Вулкан Ислуга, во клисурата на реката Чијапа. Поимот „мауке“ доаѓа од кечуанскиот збор маука (mauca) што значи „старец“ или „лице на старец“, како што е наведено од Франсиско Ризо Патрон во неговиот ''Географски речник на покраините Такна и Тарапака''. „Мауке“ може да потекнува и од ајмарскиот збор кавки (kawki) што значи диво овошје.
1 Наводи
Пика (планина)

Пика (ајмарски: Piqa, збор што значи маса пченка подготвена за правење чича, шпанизиран правопис: Piga) ― планина на Андите на границата со Боливија и Чиле, западно од Салар де Ујуни. Има висина од 5,038.
На боливиската страна, Пика се наоѓа во Департман Потоси, Покраина Даниел Кампос, Општина Љика, Кантон Канкела, и на чилеанската страна припаѓа на регионот Тарапака. Една од најблиските планини е Чаља Куљу североисточно од неа.
1 Поврзано
* Список на планини на Андите
Вјетреница

Вјетреница ― најголемата пештера во Босна и Херцеговина и најбиоразновидната пештера во светот. Тој е дел од планинскиот венец Динарски Алпи, кој е познат по своите карстни и спелеолошки карактеристики. Пештерата се наоѓа во Попово Поле во Равно, Херцеговина во Федерација Босна и Херцеговина.
1 Географија
1.1 Попово Поле и локација на пештерата
Вјетреница се наоѓа во Попово Поле, која самата се наоѓа во најјужните региони на Босна и Херцеговина, Западнохерцеговскиот кантон, во близина на јадранскиот брег. Неговиот влез е во близина на селото Завала, во западно-југозападниот агол на Попово Поле. Во потоплите делови од годината од неговиот влез дува силен ладен воздух, кој е многу привлечен среде карпестиот, топол и безводен терен.
Попово Поле е едно од најголемите полиња (карстна рамнина) во Босна и Херцеговина и во светот, познат по своите карстни појави и карактеристики, а особено по својата рекаТребишница, која тече низ полето како најголема река што тоне во светот, како и пештерскиот систем Вјетреница, сместен на западниот/југозападниот дел од долината.
Пештерата е истражена и опишана во должина од вкупно 7.014 м; од овој главниот канал е околу 2,47 км долга. Се протега од работ на Попово Поле на југ, а врз основа на анализата на теренот, геолозите предвидоа дека Вјетреница може да се протега точно до Јадранското Море во Република Хрватска, 15-20 километри од неговиот влез. Заедно со хидролошките аргументи, оваа претпоставка ја поткрепува и „неприродниот“ крај на Вјетреница во форма на огромна грамада од камени блокови кои се повлекле.
Вјетреница е најбогатата пештера во светот по подземна биолошка разновидност: меѓу повеќе од двесте различни видови се регистрирани во неа, речиси стотина се троглофили, голем број од нив се тесни ендемични, 15 се стеноендемични, а околу 37 се откриени и првпат опишан во Вјетреница.
2 Природен и архитектонски состав
2.1 Село Завала
Сместено во Попово Поле во Општина Равно, селото Завала со својата стара архитектура и камениот ѕидарски, заедно со пештерата Вјетреница, го сочинуваат природниот и архитектонскиот ансамбл, кој е во процес на заштита како „Национален споменик на Босна и Херцеговина“ и како таков. веќе е ставена на пробната листа на УНЕСКО.
Пештерата Вјетреница се смета за најбогата пештерска фауна, со највисока стапка на ендемизам. Пештерата Вјетреница, исто така, се здобила со слава низ светските геолошки и биолошки научни заедници, како и еколошките заедници низ земјата и светот поради нејзината загрозена и неизвесна иднина, предизвикана од непрофесионално управување без никаква стручност и неизвесен статус на државно, а особено на локално ниво.
2.2 Номинација за листата на УНЕСКО
И покрај сите неуспеси, владата на Босна и Херцеговина, иако бавно, ја номинирала Вјетерница (со селото Завала) на Привремената листа на УНЕСКО јасно изразувајќи намера да ја заштити пештерата и нејзината биолошка разновидност и на крајот да ја впише во листата на УНЕСКО.
3 Поврзано
* Список на пештери во Босна и Херцеговина
* Ливанско Поле
* Требишница
* Свети Василиј Острошки
Виња дел Мар

Виња дел Мар — град и општина во Чиле, дел од конурбацијата на Валпараисо (Голем Валпараисо). Се наоѓа во регионот Валпараисо во Чиле. Се наоѓа на 120 километри од Сантјаго де Чиле и до него води патот 68. Градот има население од 324.836 жители (попис 2012 година).
Приморски град пар екселанс, се граничи со градовите Валпараисо (југ), Конкон (север) и Квилпуе (исток).
1 Потекло на името
Виња дел Мар е создадена како резултат на спојувањето на две ''хациенди'', ''Las siete hermanas'' и ''Viña del mar''. Северно од градот имало лозови насади и малку по малку градот го добил името ''Виња де ла Мар,'' па ''Виња дел Мар''.
2 Историја
Кога била основана територијата на Виња дел Мар, таа била посед на дон Хозе Франциско Вергера Ечеверс. Во 1855 година бил воведен трамвајски сообраќај, а првите трамваи сообраќале помеѓу Виња дел Мар и Валпараисо. Ова создава меѓузависност меѓу овие градови и овозможува да се гради на ново земјиште.
Градот бил основан со декрет на чилеанската влада на 31 мај 1878. Средиштето на градот е најстарото место во градот и се наоѓа на реката Марга Марга што го дели градот на два дела. Малку по малку градот растел и се ширел, жителите се населувале на ридовите. Од почетокот на XX век, градот е приморско одморалиште за богатите класи. Црквата Пресвета Богородица на Виња дел Мар, првата парохиска црква, била изградена во 1912 година.
Во 1929 година, претседателот Карлос Ибањез дел Кампо го изградил летниот претседателски дворец на ридот ''Кастиљо''. Таму, таа година било основано и казиното.
Во 1930-тите, градскиот урбанистички план предвидувал градот да биде целосно урбанизиран до 1970-тите. ''Рекреативната четврт'', што се наоѓа на работ на Валпараисо, била урбанизирана прва. Данта Ињес и Мирафлорес, во северниот дел на општината, биле урбанизирани во 1960-тите. Четвртот Рењака, најбогататиот во градот, сака да стане општина сама по себе.
Во 1960 година бил основан Меѓународниот фестивал на песната Виња дел Мар, што се организира секоја година во февруари.
Во Виња дел Мар се наоѓа стадионот Естадио Саусалито, еден од четирите стадиони за натпреварите во последната фаза на Светското првенство во фудбал во 1962 година.
3 Галерија
Панимавида

Панимавида (шпански: Panimávida; значење на мапудунгунски: „рид на пуми/пумов рид“) ― гратче во чилеанската Општина Колбун, покраина Линарес, регион Мауле. Панимавида е добро позната во Чиле по тоа што е една од најстарите топли извори во земјата и бањите за одморалиште. Нејзиното население заклучно со 2002 година било 1.473 (737 мажи, 736 жени).
Од 1913 до 1954 година, Панимавида била станица на тесната железничка линија Путаган-Колбун помеѓу Линарес и Колбун.
1 Наводи
Камионетка

Камионетка или пикап (|pickup truck, pickup) — лесно товарно возило (мал камион) со отворен товарен простор и со ниски странични (преклопни или не) страни и задна врата. Се заснова на теренските возила, кои имаат отворен товарен простор прикачен на патничката кабина. Камионетките можат да бидат со еден или два реда седишта и да возат на сите или само на задните тркала.
Во зависност од трговиштето, камионетките можат да се разликуваат по големината, конфигурацијата на кабината и товарниот простор, снагата на влечење, моторот и шасијата. Во Северна Америка и Азија, повеќето камионетки имаат поцврста шасија, долга помеѓу пет и шест метри. Во Јужна Америка, Европа и другите развивачки области, има помали камионетки, со самоносечки каросерии, кои се засноваат на патнички автомобили од Б-сегментот, долги околу 4,5 метри. Американските и азиските камионетки обично се со преден мотор, со погон на задните тркала или со погон на четири тркала, додека европските камионетки, засновани на компактни возила, се со погон на предните тркала.
1 Галерија
2 Поврзано
* Камион
* Комбе
* Автомобил
* Превозно средство
Владо Чучков

Владо Чучков ( во — во ) — македонски музички уредник и критичар.
1 Животопис
Своите студии ги оформува на Музичката академија во Љубљана.
По доаѓањето во Скопје се вработува во Македонската телевизија како музички уредник.
Неговата главна преокупација е на планот на музичката критика. Почнувајќи од 1961 година, тој е музички критичар на весникот „Нова Македонија“, а соработува и во други весници и списанија. До крајот на животот бележи голем број критики во весникот „Вечер“. Во нив Чучков се покажува како луциден, духовит и провокативен сведок на музичките настани. Тие особености наоѓаат среќен спој со неговата ерудиција и објективност во толкувањето на тие настани.
Јасли (направа)

Јасли — направа во облик на корито што содржи храна за добиток или диви животни. Јаслите може да биде изработени од камен, дрво, метал или пластика. Може да бидат поставени на отворено и во пондила и понекогаш се опремена со автоматски дозер за храна или доводник за храна.
1 Јасли во христијанството
Јаслите е исто така христијански симбол. Според Евангелието според Свети Лука (Лука 2,7), Дева Марија го родила својот првороден син, го повила и го положила в јасли. Иконографијата на сцените на Христовото раѓање, особено Божиќните јасли, често претставува дрвено или камено корито, вкопано во земјата или во ѕидот, надградено со решетка наменета за држење сточна храна.
2 Галерија
3 Поврзано
* Поило
Природен парк Русенски Лом

Природен парк Русенски Лом (|Природен парк Русенски Лом) ― заштитено подрачје во Општина Иваново, Област Русе, северна Бугарија. Паркот е основан на 26 февруари 1970 година, со цел да се заштити кањонот Русенски Лом, последната значајна десна притока на Дунав. Паркот зафаќа површина од 3,408 хектари.
Областа на паркот била населена во праисторијата. Помеѓу 12 и 14 век, за време на Второто Бугарско Царство, областа станала привлечна за монасите и биле основани неколку пештерски манастири. Како резултат на ова, тој стана значаен културен центар. Откако Отоманската Империја ја освоила областа, тие почнале да се распаѓаат. Остатоците од манастирите сега се дел од Ивановските карпести цркви кои се сместени во паркот и се светско наследство.
Кањонот е изолиран, што овозможува создавање на природна средина која ги комбинира карактеристиките на медитеранската и централноевропската фауна и флора. Голем дел од областа е покриена со шума.
Природниот парк е главна туристичка атракција. Главните активности во паркот вклучуваат посета на цркви издлабени во карпи, рафтинг и посета на пештери.
Колицковски манастир

Колицковски манастир — манастир во северниот дел на Македонија, во селото Колицко.
1 Местоположба
Манастирот се наоѓа северно од селото Колицко, по кое го носи и името, иако местоположбено се наоѓа на границата на атарите на селата Скачковце и Габреш.
До него води земјен пат, кој се двои од локалниот асфалтен пат до селото Габреш.
2 Градби
Во манастирот нема црква, туку само икони покрај една карпа, како и трпезарија со порта.
3 Галерија
Егзорцизмот на папата

Егзорцизмот на папата (|The Pope's Exorcist, буквално: ''Егзорцистот на папата'') — натприроден филм на ужасите во режија на Џулиус Ејвери. Главната улога ја имал Расел Кроу. Во филмот играат и Даниел Зовато, Алекс Есо и Франко Неро. Премиерата во САД била на 14 април 2023 г., а во Македонија на 6 април.
1 Содржина
Вдахнато од вистинските записи на отец Габриеле Аморт, главниот егзорцист на Ватикан (Расел Кроу), „Егзорцизмот на папата“ го следи Аморт додека ја истражува застрашувачката обземеност на едно момче и на крајот открива вековен заговор што Ватикан се обидел да го скрие.
2 Улоги
Глумец, Улога
Расел Кроу, Габриеле Аморт
Даниел Зовато, Ескибел
Алекс Есо, Џулија
Франко Неро, папата
Лорел Марсден, Ејми
Питер Десуза, Хенри
Природен парк Врачански Балкан

Природен парк Врачански Балкан (|Природен парк „Врачански Балкан“) ― природен парк во Бугарија со површина од 30129,9 ha основан на 21 декември 1989 година.
1 Управување со паркот
Паркот на природата Врачански Балкан е управуван од дирекција подредена на Извршната агенција за шуми на Министерството за животна средина и водостопанство на Бугарија.
2 Географија
Паркот на природата Врачански Балкан се наоѓа во општините Враца, Криводол, Мездра, Вршец и Своге.
3 Биологија
3.1 Флора
Флората на Природниот парк Врачански Балкан опфаќа околу 1100 васкуларни растенија, што претставува околу 28% од бугарската флора. Во паркот на природата живеат ендемични видови, меѓу кои се едвај распространетите во Бугарија: ''Campanula jordanovii'', ''Centranthus kellereri'', ''Chamaecytisus kovacevii'', ''Silene velcevii'', како и ''Centranthus kellereri'' и ''Silene velcevii'', кои претставуваат околу 50% од нивното светско население.
Меѓу ендемичните видови, кои можат да се сретнат и во други балкански земји се ''Acanthus balcanicus'', ''Achillea ageratifolia'', ''Armeria rumelica'', ''Centaurea chrysolepis'', ''Cephalaria flava'', ''Cerastium moesiacum'', Crocus veluchensis, ''Dianthus cruentus'', ''Digitalis viridiflora'', ''Erysimun comatum'', ''Gentianella bulgarica'', ''Iris reichenbachii'', ''Lilium jankae'', ''Pedicularis grisebachii'', ''Peucedanum aegopodioides'', ''Sesleria latifolia'', ''Silene sendtneri'' и ''Vicia truncatula''.
13 видови се вклучени во „Црвената книга на Република Бугарија“. Територијата на паркот е вклучена во мрежата на Европската Унија на заштитни области на природата на Натура 2000.
3.2 Фауна
Во паркот на природата Врачански Балкан има околу 1231 различни безрбетници. Тоа е важен регион за пеперутките во Бугарија. Водоземците во паркот на природата се 11, а 15-те влекачи. Од нив 20 се заштитени со закон, сите се вклучени во Бернската конвенција. Од над 180 видови птици во паркот на природата, 157 се заштитени со закон, а 38 се вклучени во „Црвената книга на Република Бугарија“. Во паркот на природата има 36 видови цицачи, од кои 9 се заштитени на национално ниво, 20 на европско и 9 на меѓународно ниво. Некои од нив се шумски дупчак, јужен белограден еж, европски јазовец, европска видра, твор, дива мачка и срна. Во природниот парк живеат 22 од 33 видови лилјаци, кои живеат во Бугарија.
Златните планини на Алтај

Златните планини на Алтај е името на Светско наследство на УНЕСКО што се состои од Алтај и Природни резервати Катун, Езеро Телетскоје, Планина Белуха и Плато Укок. Како што е наведено во описот на локацијата на УНЕСКО, „регионот претставува најкомплетна низа на висински вегетациски зони во централен Сибир, од степски, шумско-степски, мешана шума, субалпска вегетација до алпска вегетација“. При донесувањето на својата одлука, УНЕСКО, исто така, ја наведе важноста на рускиот Алтај за зачувување на глобално загрозените цицачи, како што се Снежен леопард, Алтај аргали и сибирски козорог.
1 Туристички локалитети
Туристите обично посетуваат четири места во регионот Алтај: Планината Белуха, Платото Укок, реката Катун и долината Каракол.
Планината Белуха се смета за свето место за будистите и бурханистите. Нивните митови околу овој дел од планинскиот венец му дадоа доверба на нивното тврдење дека тоа е локацијата на Шангри-ла (Шамбала). Оваа локација, која првпат беше искачена во раните 1900-ти, сега е домаќин на огромен број планинари секоја година.
Платото Укок е античко гробно место на раниот сибирски народ. Голем број на митови се поврзани со овој дел од регионот.
Реката Катун е важна религиозна локација за Алтајците каде што тие (за време на прославите) користат античко еколошко знаење за обновување и одржување на реката. Долината Каракол е позната по своите недопрени езера кои се наоѓаат помеѓу ) над морското ниво.
2 Културна вредност
Додека Златните планини на Алтај се наведени на списокот на светско наследство според природни критериуми, тој содржи информации за номадска скитска култура. трајниот мраз во овие планини ги зачувал скитските гробници. Овие замрзнати гробници, или кургани, држат метални предмети, парчиња злато, мумифицирани тела, тетовирани тела, жртвувани коњи, предмети од дрво/кожа, облека, текстил итн. Сепак , висорамнината Укок (се наоѓа во Планините Алтај) е свето место за народот Алтај, така што археолозите и научниците кои бараат да го откопаат местото за човечки останки предизвикуваат контроверзии.
Британскиот музеј во Лондон ги изложи „Скитските воини на Антички Сибир“ од септември 2017 до јануари 2018 година. Изложбата беше спонзорирана од Бритиш петролеум (БП).
3 Климатски закани
Климатските промени предизвикаа топење на вечниот мраз што го загрозува зачувувањето на овие гробници. Во текот на изминатите 100 години имаше пораст на температурата низ Азија и пораст на температурата по стапките на Алтај, со зголемувањето поизразено во зимата и пролетта.
Во оваа област проблем станаа поплавите од излив на ледници. Особено, ледникот Софијски во регионот се повлекува со брзина од годишно.
Зголемувањето на температурата, исто така, претставува закана за различните загрозени видови кои се сместени во планинскиот регион. Видовите пронајдени во оваа област вклучуваат Снежен леопард, Алтај аргали, Степски орел и Црн штрк
4 Напори за зачувување
Во 2005 година, Центарот за светско наследство на УНЕСКО го започна проектот за зачувување на замрзнатите гробници на планините Алтај со финансиска поддршка од УНЕСКО/Фламанските фондови во доверба. Сепак, од 14 мај 2008 година, овој проект е завршен.
Џјиучју Шји

Џјиучју Шји или Река Џјиучју (превод: Река со Девет Свијоци) — река што извира во планините Вуји или Вујишан (zh-Latn), порано познати како Бохеа Хилс во раните западни документи. Реката и планинскиот венец се наоѓаат во префектурата Нанпинг, во северната покраина Фуџјиан, во близина на границата со покраината Џјиангшји, Кина. Подрачјето е познато ширум светот по неколку ретки и ендемични растителни видови, неговите речни долини и изобилството на важни храмови и археолошки наоѓалишта, со што областа станала Светско наследство на УНЕСКО.
Реката Џјиучју Шји е долга околу 60 километри, меандрира во длабока клисура меѓу ридови. На повеќето места, таа е бавен, плиток поток каде може да се плови само со мали пловни објекти како чамци со весла и кануа. Сепак, реката во една точка се стеснува на само неколку метри, но на длабочина од 80 метри.
1 Поврзано
* Џjиуџаигоу
* Водопад Хуанггуошу
Манастир Ферапонтов

Манастир Ферапонтов (|Ферапонтов монастырь),во Вологда област од Русија, се смета за еден од најчистите примероци на руската средновековна уметност, причина што ја навел УНЕСКО за неговиот натпис на Список на светско наследство.
Манастирот е основан од Свети Ферапонт во 1398 година на негостољубивиот руски север, на исток од Манастирот Кирило-Белозерски, именуван по неговиот колега монах, Свети Кирил Белозерски . Славата на манастирот почнала да се шири под Кириловиот ученик, свети Мартинијан, кој требало да стане татко надреден на Троица-Сергиева Лавра во 1447 година.
Дури и по смртта на Мартинијан, неговиот манастир бил заштитен и фаворизиран од членовите на семејството на Иван III. Најстарата градба, катедралата Рождество на Богородица (1490 година), била изградена во тула од мајсторите на Ростов. Ова здание е најдобро сочуваното од трите сестрински катедрали подигнати во 1490-тите на рускиот север. Сите внатрешни ѕидови се покриени со непроценливи фрески слики од големиот средновековен сликар Дионисиј. Ова е последната преживеана руска средновековна црква со целосно насликани ѕидови.
Во текот на 1530-тите, тие додадоа ризница, трпезарија и уникатната црква Благовештение надградена со камбанарија. Во тоа време манастирот уживал посебни привилегии што му ги доделил Иван Грозни и поседувал околу 60 села во околината. Самиот цар често го посетувал манастирот како аџија.
Во Време на неволји, манастирот беше опустошен од Полјаците. За време на неговото обновување, на комплексот беа додадени последните градби - шаторската црква Свети Мартинијан (1641), барбиканската црква со две шатори (1650) и камбанаријата (1680). Се вели дека часовниците на камбанаријата (1638) се најстарите во Русија.
Бидејќи манастирот постепено ја губи својата религиозна важност, тој се претвора во место на егзил за истакнати свештеници, како што е Патријархот Никон. Тој беше укинат од императорот Павле во 1798 година, повторно воспоставен како манастир во 1904 година, затворен од болшевиците 20 години подоцна и претворен во музеј во 1975 година. Музејот претставува дел од Руски Север („Руски север“) Национален парк од 1991 година.
Од јануари 2013 година, сликите на манастирот и терените беа достапни преку Уличен приказ на Google.
Хонгцун

Хонгцун (кинески: 宏村; пинјин: ''Hóngcūn'') — едно од двете (другото е Шјиди) древни села на југот од покраината Анхуи (општина Ји) во Кина, кои во 2000 година биле впишани на Списокот на светско наследство во Азија и Океанија на УНЕСКО како „извонреден пример за предурбани населби што исчезнале или биле променети. Нивниот распоред на улици, архитектурата на градбите, украсите и вклопувањето во сложен водоводен систем се единствени зачувани примери“.
1 Историја
Селото го основал Ванг Вен, генерал од династијата Хан, во 1131 година, градејќи 13 куќи заедно со неговиот братучед Ванг Јанџји кој ги донел нивните семејства од селото Чјису, што се наоѓа на горниот тек на потокот под планината Леиганг. Селото имало две раздобја на изразит процут (1401 – 1620 и 1796 – 1908) во текот на кои семејството Ванг станало многу влијателно со тоа што многу од неговите членови станале царски службеници и трговци, кои изградиле многу убави згради со своето богатство. Во 1405 година, по совет на неговите геомантичари, бил ископан канал за целото село да се снабдува со свежа вода од Западниот Поток. Околу 200 години подоцна, водоснабдувањето на селото било завршено со создавањето на Јужното Езеро. Во текот на 19 и 20 век, многу познати јавни градби биле изградени во Хонгцун, како што се: Академија на Јужното Езеро (1814), Салата на заслужните (1888), Салата на доблести (1890) и Салата на стремежи (1855, обновена во 1911).
Малку подоцна од селото Шјиди, Хонгцун исто така бил занемарен и пропаднал. Сепак, токму поради тоа неговите градби и извонредниот водовод се совршено сочувани.
2 Одлики
Хонгцун се наоѓа во југозападното подножје на планината Хуангшан, свртена кон југ, додека нејзиниот средиштен дел е опкружен со планини и реки.
Сите куќи се снабдени со течна вода од канал што минува низ селото кон два вештачки базени-езера, едниот во средиштето на селото (Месечево Езеро) и другот јужно од селото (Јужно Езеро). Распоредот на улици и премини го следи каналскиот систем, што му дава на селото единствен изглед. Понатаму, при планирањето се гледало и на контурите на селото, што се во облик на вол, каде главата на волот е составена од ридот Леиганг, а двете дрвја на него ги прават роговите. Четирите моста што го минуваат потокот Џјијин се сметаат за нозе на волот, додека куќите на селото го образуваат телото. Во рамките на „телото“, потокот Џјијин и бројните езера (како што е „Јужното Езеро“ ''Нанху'') ги образуваат внатрешните органи.
Архитектурата и резбите на околу 150 резиденции датираат од времето на династиите Минг и Чјинг и се сметаат за најдобри од ваков вид во Кина. Една од најголемите туристички знаменитости отворена за јавноста е салата Ченци, во која се наоѓа и мал музеј на селото.
Некои од сцените во филмот ''Тигарот и змејот (2000)'' се снимени на месности во Хонгцун.
Природно и културно-историски которски регион

''Природно и културно-историски которски регион'' ― место кое е светско наследство сместено во Црна Гора, кое е запишано во 1979 година. Го опфаќа стариот град на Котор (италијански: Cattaro), Которската тврдина и околниот регион на внатрешниот дел на Бока Которска.
1 Опис
1.1 Стариот град на Котор
Стариот град на Котор е содржан во градските ѕидини и добро сочуван и обновен средновековен градски пејзаж со значајни градби вклучувајќи ја и катедралата „Св. Трифун“ (изградена во 1166 година).
Котор бил тешко оштетен за време на земјотресот на 15 април 1979 година, и ова го натерало местото да се најде на списокот на опасност во 1979 година, кога местото било запишано. По значителна рехабилитација во градот, местото било отстрането од овој список во 2003 година.
1.2 Которска тврдина
Утврдувањата се состојат од систем на одбранбени воени згради за заштита на средновековниот град Котор. Тие ги вклучуваат градските ѕидини со порти и бастиони, бедеми кои се искачуваат на планината Свети Јован, замокот Свети Јован (Сан Џовани) и потпорни структури. Додека некои од структурите датираат од римско и византиско време, повеќето од утврдувањата биле подигнати за време на венецијанското владеење; подоцна некои модификации биле направени од Австријците. Утврдувањата се најзначајниот аспект на местото на светското наследство.
1.3 Которски регион
Регионот што е вклучен во наследството е внатрешниот залив на Котор (минато од теснецот Вериге) со неговите околни планини и градови, особено Рисан и Пераст покрај Котор. Понатаму островчињата Свети Ѓорѓи (Свети Ѓорѓе) и Госпа од Шкрпијела се дел од наследството.
2 Зачувување
Во 1979 година, кога местото било впишано, исто така било ставено на Списокот на опасност поради штети од земјотрес. Поради заеднички меѓународни напори, голем дел од ова, особено во врска со градот Котор, е ублажено. Во 2003 година местото би можело да биде симнато од списокот на опасност.
Наследството се соочува со предизвици на повеќе начини. Природните опасности како што се ерозијата и земјотресите секогаш ќе останат закана. Сепак, поакутно е влијанието на човековата активност. Така, одреден урбан развој е забележано дека не е во склад со целите на зачувување. Прашање бил предлогот за премостување на теснецот Вериге: предложениот мост Вериге помеѓу 'ртот Св. Недела и 'ртот Опатово ќе го покрие сообраќајот на Јадранскиот автопат кој моментално користи траектен систем за преминување на заливот. Кога местото било впишано во 1979 година, тоа било направено врз основа на неговите културни вредности; Извештајот за мисијата на УНЕСКО од 2008 година предложува да се разгледа и неговата извонредна вредност како „културен пејзаж“ што може да доведе до повторно поднесување.
3 Галерија
4 Наводи
Цркви на Архитектонското училиште во Псков

Цркви на Архитектонското училиште во Пскове УНЕСКО Светско наследство, наведено во 2019 година. Локалитетот опфаќа десет цркви или манастири и сродни згради низ градот [ [Псков во Руската Федерација. Тие ја претставуваат работата на Псковската школа која потекнува од Византиско и Новгород традиции, ги спои со локалната народна традиција и ја приспособи архитектурата на употребата на локалните ресурси. Црквите датираат од 12 до почетокот на 17 век, а врвот на овој стил е во 15 и 16 век. Архитектите од Псков работеа на споменици во неколку руски градови, меѓу кои Москва, Казан и Свијажск..
1 Список од десет цркви што го сочинуваат местото на светско наследство
+, Име на страницата, GPS координати
Манастир Ивановски
Катедралата Спасо-Преображенски на манастирот Мирож
Црквата Архангел Михаил од Городец (Псков) со камбанарија
Црквата Козма и Дамјан од Примости
Црквата Свети Ѓорѓи на Могилата (Псков)
Богојавление (Псков)
Црквата Сен-Никола-ду-Лие-сек
Црквата Свети Василиј (Псков)
Снетогорскиот манастир
Лиангџу култура

Култура Лиангџу (кинески: 良渚文化, пинјин: ''iángzhǔ wénhuà'') — последната археолошка култура од доцниот неолит (3400 пр. н. е. - 2250 пр. н. е.) во делтата на реката Јангце.
Археолошките урнатини на Лиангџу (良渚遗址 во населбата Пингјао, округот Јуханг во градот Хангџоу, Џеџјианг), познати како „Првиот кинески град“, Живеалиштата главно биле градени на бреговите на реките или езерата.
Културата Лиангџу беше исклучително влијателна и нејзината сфера на влијание досегала далеку северно од Шаншји и јужно од Гуангдонг. Културата е именувана по местото Лиангџу каде што е откриена и каде Ши Шјингенг ги направил првите ископувања во 1936 година. Најважните места на културата на Лиангџу се: Лиангџу, Фаншан, Јаошан, Јуханг, Сидун, Моџјиаошан и Хуигуаншан.
Во текот на 1970-тите и 1980-тите, археолозите откриле гробници од доцниот неолит во областа на езерото Таи, во долниот дел на долината Јангце. Тие датираат од раздобјето помеѓу 3400 и 2000 година пред нашата ера. Во овие гробници биле пронајдени повеќе од 5.000 парчиња жад, вклучувајќи и перфорирани дискови и цевки. Со оглед на тоа што употребата на метал сè уште била туѓа, овие предмети веројатно биле врежани со заби од ајкула. Најтипични предмети се камените цилиндри (''цонг''), од кои најголемиот тежи 3,5 кг килограм. Има и ''би'' дискови и обредни ''ју'' секири, како и приврзоци изгравирани со приказ на птици, желки или риби. Објектите од жад од Лиангџу имаат изглед на млечно бела коска, поради нивната изворна карпа, тремолит и учинокот на течности присутни на погребните места, додека предметите направени од жад нефрит, актинолит или серпентин имаат само зелени нијанси.
Се верува дека тие биле обредни предмети подарени од кралот, а нивната употреба била поврзана со обожавањето на небото и земјата. Ситно изработени големи обредни предмети од жад, често со мотив ''таоти'' (обично симетрична зооморфна маска со пар очи без долна вилица) се траен белег на кинеската култура и уметност. Големото значење што го имал жадот на овие простори во тоа време може да се види од текстот ''Џоули'' (周禮, т.е. „Обредите на Џоу“) од околу 400 г. и 300. пр. н. е. што сведочи дека овие предмети од жад сè уште биле користени за време на династијата Џоу (1000 – 221 пр. н. е.).
Поило

Поило или водопој — ограден простор или корито крај чешма каде што се пои добиток, како и место крај вода каде што се пои добиток или дивеч.
1 Поилка
Посебна направа за напојување домашни животни. Таа се состои од затворен сад со чиста вода кој е затворен и до него животните немаат пристап, и отворен помал сад со ограничена количина вода од кој животните пијат. Поилката го користи начелото на сврзани садови за да обезбеди постојано ниво на вода во отворениот сад. Поилката често е наменета за птици (живина, гулаби итн.). Нејзината вообичаена зафатнина се движи од 3 до 20 литри. Често се изработува од пластика, емајлиран челик или топло галванизиран челик. Цинк оксидот има фунгицидни и антисептички својства, па овој материјал е особено погоден за оваа намена. Водата во ваквите поилки останува чиста и бистра подолго време. На фармите, поилките се поставуваат на земја или на триножници.
2 Поврзано
* Јасли
Лука Тони

Лука Тони (итал. ''Luca Toni'', ) е италијански поранешен репрезентативен фудбалер кој играше како централен напаѓач.
Роден е во Павуло нел Фријано. Важна пресвртница во неговата кариера беше освојувањето на Светското првенство во 2006 година.
Санта Кулома д’Андора

Санта Кулома д’Андора (|Santa Coloma d'Andorra) или само Санта Кулома — паланка во жупата Андора ла Веља, југозападна Андора. Лежи крај реката Гран Валира на 2 км од главниот град Андора ла Веља. Во 2021 г. населението броело 3.214 жители.
1 Географија
Нса запад се планинските села Ајшас, Бишесари и Канолик во Андора, како и Ос да Сивис во Шпанија.
2 Знаменитости
Во паланката се наоѓа црквата „Св. Кулома“ (''Eglésia de Santa Coloma''), номинирана за светско наследство на УНЕСКО во 1999 г.
3 Поврзано
* Ла Маржинеда
Индијана Џонс и артефактот на судбината

Индијана Џонс и артефактот на судбината (|Indiana Jones and the Dial of Destiny) — американски акционен авантуристички филм од 2023 г. во режија на Џејмс Менголд, кој е сосценарист заедно со Дејвид Кеп и сценаристичката екипа на Џез и Џон-Хенри Батерворт. Тоа е петтиот и последен дел од серијата филмови „Индијана Џонс“ и продолжението на „Индијана Џонс и кралството на кристалниот череп“ (2008).''Индијана Џонс и артефактот на судбината'' е единствениот филм од серијата што не е ниту режиран од Стивен Спилберг ниту замислен од Џорџ Лукас, туку двајцата служат како извршни продуценти. Тоа е, исто така, првиот филм од серијата што не е распределен од Paramount Pictures, по стекнувањето на Lucasfilm од страна на Walt Disney Studios и филмските права за идните продолженија. „Парамаунт“ ги задржува правата за распределба на првите четири филмови и преостанатото соработничко признавање.
1 Содржина
Археологот Индијана Џонс се натпреварува со времето за да пронајде легендарен артефакт што може да го промени текот на историјата.