Болдвин IV од Ерусалим

Болдвин IV (1161–1185), познат како Лепрозниот Крал, бил крал на Ерусалим од 1174 до неговата смрт во 1185 година. Болдвин се искачил на престолот кога имал тринаесет години и покрај тоа што имал лепра. Тој започнал неколку обиди да ја ограничи растечката моќ на муслиманскиот владетел Саладин, иако голем дел од неговиот живот бил обележан со внатрешни борби меѓу благородниците во кралството. Во текот на неговото владеење, а особено кон крајот на својот живот, бил загрижен за неговото наследување, работејќи на избор на соодветен наследник и спречување на криза со наследувањето. Избирајќи компетентни советници, Болдвин владеел со просперитетна крстоносна држава, заштитувајќи ја од Саладин.
Родителите на Болдвин, кралот Амалрик и Агнес од Куртне, се разделиле кога Болдвин имал две години. На девет години, бил испратен да се школува кај надбискупот Вилијам од Тир. Вилијам забележал прелиминарни симптоми на лепра, но Болдвин бил дијагностициран дури откако го наследил својот татко како крал. Потоа, неговите раце и лице губеле чувства. Тој го совладал јавањето коњи и покрај постепеното губење на чувството во екстремитетите и се борел во битки до последните години од животот. Прво, Мајлс од Планси владеел со кралството во име на Болдвин, а потоа грофот Рејмон III од Триполи ја презел власта сè додека Болдвин не наполнил полнолетство во 1176 година. Агнес од Куртне, мајката на Болдвин, потоа се вратила на дворот, и тој се зближил со неа и нејзиниот брат, Жослен. Агнес имала значително влијание врз својот син, неговиот двор и политиката на кралството за време на неговото владеење.
Штом ја презел власта, Болдвин планирал инвазија на Египет, која пропаднала поради несоработката на неговите вазали. Лепрата го спречила Болдвин да се ожени; се надевал дека ќе абдицира кога неговата постара сестра, Сибила, ќе се омажи за Вилијам од Монферат во 1176 година, но Вилијам починал следната година. Саладин го нападнал кралството во 1177 година, но Болдвин и благородникот Рејналд од Шатијон го одбиле кај Монжисар, со што Болдвин стекнал слава. Во 1180 година, за да го спречи државниот удар на грофот Рејмон III од Триполи и принцот Боемунд III од Антиохија, Болдвин ја натерал Сибила да се омажи за Ги од Лузињан. Сепак, на Ги му се спротивставиле голем дел од благородништвото и наскоро трајно го нарушил својот однос со Болдвин преку неговата непослушност. Иако Болдвин сакал да абдицира, внатрешните несогласувања што следеле го принудиле да остане на престолот, бидејќи само тој бил способен да го обедини раскараното благородништво.
Болдвин повторно го отфрлил Саладин во 1182 година во Битката кај Ле Форбеле, но лепрата го направила речиси неспособен во 1183 година. Откако Ги не успеал да води, Болдвин го лишил од наследство и го крунисал синот на Сибила, Болдвин V, за ко-крал пред да отпатува во носилка за да ја прекине опсадата на Керак од страна на Саладин. Поради нивното одбивање да присуствуваат на дворот, Болдвин не успеал да го поништи бракот на Сибила со Ги и да го конфискува феудот на Ги во Аскалон. На почетокот на 1185 година, тој договорил Рејмонд да владее како регент за синот на Сибила, кој починал од треска пред 16 мај 1185 година. Две години по неговата смрт, неговото кралство било уништено од Саладин во Битката кај Хатин.
1 Детство
Бoлдвин е роден во средината на 1161 година, веројатно во Аскалон, но за тоа нема официјален запис. Неговите родители биле Амалрик, тогаш гроф на Јафа и Аскалон, и Агнес од Куртенеј, што го прави првиот принц чијшто родители биле родени во крстоносните држави. Кум на Балдуин бил неговиот чичко по татко, кралот Балдуин III, кој се пошегувал дека неговиот подарок за крштевањето е Кралството Ерусалим. Кралството и другите крстоносни кнежевства, иако опкружени со арапски муслимански држави, биле управувани од Франките, француско-говорни католици кои пристигнале во Левант од Западна Европа и останале западни по култура. Балдуин III бил млад и неодамна оженет, па пристапувањето на неговиот внук изгледало малку веројатно; сепак, тој умрел без деца во 1163 година. Амалрик бил негов наследник, но благородниците на кралството силно се спротивставиле на сопругата на Амалрик, Агнес; историчарот Бернард Хамилтон сугерира дека тие веројатно се чувствувале загрозени од можноста за нејзино зголемено влијание. Високиот суд го принудил Амалрик да се согласи на поништување на бракот поради сродство за да биде прифатен како крал. Амалрик успеал неговите и Агнесини деца, Сибила и Балдуин, да бидат прогласени за легитимни и покрај поништувањето.
Бидејќи Агнес се премажила набргу по поништувањето (прво со Иго од Ибелин, а потоа со Рејналд од Сидон ), Болдвин пораснал без мајка; Хамилтон претпоставува дека таа го гледала Болдвин само во јавни пригоди. Тој исто така ретко ја гледал својата сестра, Сибила, која била одгледана во манастирот Свети Лазар од нивната пратетка Јовета. Кога Болдвин имал шест години, кралот Амалрик се оженил со Марија Комнена, која не била блиска со Болдвин. Кралицата Марија била амбициозна жена која, според мислењето на Хамилтон, веројатно го гледала Болдвин како пречка за нејзиното потомство.
За да се осигури дека неговиот син и очигледен наследник ќе добие добро образование, кралот Амалрик го испратил деветгодишниот Болдвин да живее со Вилијам од Тир, софистициран и многу патуван свештеник познат по својата ученост. Вилијам забележал дека, за разлика од другите благородни деца на игралиштето, Болдвин не плачел кога го штипкале неговите врсници. По повеќекратни извештаи за ова, Вилијам сфатил дека Болдвин не може да чувствува болка во десната рака и се загрижил за здравјето на момчето. Амалрик го ангажирал арапскиот лекар Абу Сулејман Давуд да го лекува Болдвин и неговиот роднина, Абул'Хаир, за да го научи момчето јавање, суштинска вештина за франкски благородник. Имајќи чувство во едната рака, Болдвин научил да го контролира својот коњ користејќи ги само колената и го совладал јавањето и покрај овој хендикеп. Се сомневало дека Болдвин имал лепра, но без видливи симптоми, лекарите се двоумеле да го дијагностицираат поради стигмата и ограничувањата со кои ќе се соочи момчето; Доколку таква дијагноза била поставена кога бил дете, од Болдвин можеби ќе се барало со закон да се приклучи на Редот на Свети Лазар, воен ред составен од засегнати витези и сержани.
Вилијам рекол дека Болдвин бил рано созреан, решителен и оптимистичен наспроти неговата болест како адолесцент. Тој го наследил убавиот изглед, обликот на телото и начинот на одење и изразување од својот татко. Болдвин брзо учел, но пелтечел. Уживал да слуша приказни и часови по историја. Неговата меморија била одлична и не заборавал ниту љубезност ниту навреди што му ги нанеле другите.
Во 1169 година, Амалрик почнал да бара зрел сопруг за Сибила, за да може способен регент да владее со кралството во случај Амалрик да почине додека Балдвин сè уште бил дете. Грофот Стефан I од Сансер ја прифатил понудата. Откако се развиле неговите симптоми, доаѓањето на престолот на Балдвин станало неизвесно и вниманието се свртело кон Сибила и Стефан, но нивното венчавање пропаднало. Во јуни 1174 година, Амалрик се разболел од дизентерија и починал на 11 јули 1174 година, оставајќи малолетен наследник, како што се плашел дека може да се случи.
По смртта на Амалрик, Високиот суд се состана за да разговара за наследувањето на кралството. Иако Болдвин не беше дијагностициран, Хамилтон веруваше дека Високиот суд сигурно бил свесен за сомневањата на кралските лекари дека Болдвин се заразил со лепра. Сепак, немаше одржлива алтернатива за наследување на Амалрик. Болдвин беше единствениот син на кралот; од вториот брак на Амалрик се родија две ќерки, од кои само Изабела го преживеа детството. Женското наследување беше експлицитно дозволено, но Сибила беше немажена адолесцентка, а Изабела имаше само две години. Машките кандидати, братучедите на Амалрик, принцот Боемунд III од Антиохија, Болдвин од Антиохија и грофот Рејмонд III од Триполи, беа политички несоодветни: Боемунд беше врзан за далечната Антиохија, Болдвин беше во служба на византискиот император Мануел I Комнин, а Рејмонд беше практично странец за бароните по девет години поминати во муслиманско заробеништво.
По три дена размислување, Болдвин IV бил едногласно избран, со очекување дека ќе се најде сопруг за Сибила да го наследи доколку се докаже дека е засегнат. Латинскиот патријарх на Ерусалим, Амалрик од Несле, го крунисал младиот крал во Црквата на Светиот Гроб. Иако средновековните владетели обично биле крунисувани во недели, 15 јули 1174 година бил избран за крунисувањето на Болдвин, бидејќи тоа била 75-годишнината од успешното завршување на опсадата на Ерусалим од страна на Првата крстоносна војна.
2 Регентство
Додека не наполнил 15 години (што било 15 години во Кралството Ерусалим), на Болдвин му бил потребен регент кој ќе владее во негово име. Владата првично ја презел сенешалот, Мајлс од Планси. Кратко потоа, грофот Рејмонд III од Триполи пристигнал во Ерусалим и се пријавил за регентство како најблизок роднина на кралот. Мајлс бил убиен во октомври 1174 година додека се обидувал да ја прошири својата власт врз владатa. Со едногласна поддршка од бискупите и повеќето благородници на кралството, Рејмонд бил именуван за регент по дводневна дебата предводена од 13-годишниот крал. Ниту еден нов сенешал не бил назначен две години, па затоа младиот и болен крал претседавал со мачните состаноци на Високиот суд кога Рејмонд бил отсутен на воени должности или во Триполи.
Мајката на Болдвин, Агнес, се вратила на дворот кога Рејмонд станал регент. Историчарите често ја обвинуваат дека ја експлоатирала состојбата на нејзиниот син за лична корист; Хамилтон забележува дека современите извори, вклучувајќи го и учителот на Болдвин, Вилијам од Тир, се силно пристрасни против неа. Хамилтон верува дека Болдвин немал спомени за својата мајка бидејќи пораснал без неа уште од двегодишна возраст, но дека таа станала посветено љубезна кон него и тој развил силна приврзаност кон неа.
На почетокот на 1175 година, Саладин, основачот на Ајубидскиот султанат, го опсадил градот Алепо, кој бил под контрола на Зенгидите, а жителите на градот посакале крстоносците да извршат диверзија. Ова била првата можност на Болдвин да предводи во воена кампања. На крајот на пролетта, Болдвин го напуштил Ерусалим, преминувајќи ја Самарија и Галилеја. Целта бил Дамаск, чиј предел бил ограбен и запален од крстоносците; операцијата била успешно повторена во август следната година. Според историчарот Пјер Обе, Болдвин и Рејмон III од Триполи ја победиле дамаската војска предводена од братот на Саладин, Туран-Шах, кај Анџар.
За време на регентството на Рејмонд, беше потврдено дека Болдвин бил заразен со лепра. Не е јасно од кого ја добил. Медицинскиот историчар Пирс Мичел заклучува дека мора да станува збор за некој со кого Болдвин поминал многу време на млада возраст, како што е член на семејството, доилка или друг слуга, и кој не покажувал лесно видливи симптоми. Пубертетот можеби го забрзал развојот на лепроматозната форма на болеста, а неговата состојба брзо се влошила. Најтешко погодени биле неговите екстремитети и лице, што ги правело неговите поданици да се чувствуваат непријатно кога му се приближувале. Сепак, на изненадување на муслиманските набљудувачи и спротивно на вообичаената практика, Болдвин никогаш не бил сегрегиран. Како лепрозен, тој не можел да се ожени ниту да очекува да има деца; затоа станало приоритет да се договори брак за сестрата на Болдвин и претпоставена наследничка, Сибила. Изборот на Рејмонд бил Вилијам Монфератски, братучед и на светиот римски цар Фридрих Барбароса и на францускиот крал Луј VII.
3 Лично владеење
3.1 Планирана офанзива
На втората годишнина од неговото крунисување, на 15 јули 1176 година, Болдвин станал полнолетен; Регентството на Рејмонд истече и тој веднаш се вратил во Триполи. На предлог на неговата мајка, Болдвин го назначил нејзиниот брат, Жослен, за сенешал и договорил тој да се ожени со богатата наследничка, Агнес од Мили. Болдвин можел да му верува на Жослен бидејќи тој бил негов најблизок роднина кој немал право на престолот. Оваа промена во владата сигнализирала нов франкски пристап кон египетскиот владетел Саладин, кој ги опколил крстоносните држави за време на регентството на Рејмонд со освојување на муслиманските кнежевства во Сирија. Болдвин не го ратификувал мировниот договор на Рејмонд со Саладин, цврсто согласувајќи се со Жослен дека моќта на Саладин треба да се ограничи.
Штом ја презеде владата, Болдвин започна да планира целосен напад врз Египет со своите советници. Тој ја искористи кампањата на Саладин во Алепо за да предводи напад околу Дамаск. И покрај тоа што имаше сензација само во едната рака, тој одби да ги делегира своите воени должности и учествуваше во борбите. Тој и неговите советници одлучија да интервенираат во војната на Саладин против Редот на атентаторите. На 1 август 1176 година, Болдвин и Рејмонд ги предводеа армиите на Ерусалим и Триполи, соодветно, во напад на долината Бека (денешен Либан). Тие успешно го поразија гарнизонот на Дамаск, принудувајќи го Саладин да се откаже од својата кампања.
Вилијам од Монферат се оженил со сестрата на Болдвин, Сибила, во ноември 1176 година и бил назначен за гроф на Јафа и Аскалон, но благородниците повеќе не верувале во способноста на неговиот братучед, царот Фредерик, да му помогне на кралството. Според Сикард од Кремона, Болдвин му понудил да му го предаде престолот на Вилијам; ако го стори тоа, Вилијам одбил бидејќи знаел дека нема поддршка од благородништвото.
За да ги изврши нападите врз Египет, на Балдвин му била потребна поморска поддршка. Благородникот Рејналд од Шатијон испратил амбасада кај својот посвоен син, царот Мануел I Комнен, во Цариград во име на Балдвин во зимата 1176–77 година. Мануел се согласил да учествува во инвазијата во замена за воспоставување византиски протекторат над кралството и враќање на православниот патријарх, Леонтиј II, во Ерусалим. Мисијата на Рејналд била успешна и Балдвин се согласил со својот брак со дамата од Трансјордан, Стефани од Мили.
Во април 1177 година, Вилијам од Монферат се разболел во Аскалон. Болдвин го посетил и исто така се разболел тешко. Вилијам починал два месеци подоцна, во јуни, оставајќи ја Сибила бремена, а Болдвин онеспособен без заменик пред голема воена офанзива. Потоа Болдвин му ја доверил владата и воената команда на Рејналд, игнорирајќи го грофот од Триполи. Првиот братучед на Болдвин, грофот Филип I од Фландрија, пристигнал на Исток во септември. Тој му донел на Болдвин финансиска помош од друг братучед, кралот Хенри II од Англија Хенри бил спремен да му помогне бидејќи тој и Болдвин припаѓале на семејството Анжевин. Сè уште болен во Аскалон, Болдвин се вратил во Ерусалим во носилка и свикал општ совет, по совет на кој му понудил регентство на Филип. Филип одбил, а Рејналд ја задржал својата позиција.
Византијците испратиле воена флота како подготовка за инвазијата на Египет, но за жал на Болдвин, тие се повлекле поради несоработката на Филип Фландриски, Боемунд Антиохиски, Рајмонд Триполиски и големиот мајстор на витешкиот ред Болничари, Роже де Мулен. Моќта на Саладин останала неконтролирана, а византискиот сојуз се распаднал. И покрај непријателството на латинскиот патријарх, Амалрик од Несле, Болдвин продолжил да му се додворува на грчкиот патријарх, Леонтиј, со надеж дека Византијците ќе останат посветени на неговото кралство.
3.2 Првични конфликти со Саладин
Филип го напуштил Кралството Ерусалим со своите трупи кон крајот на октомври 1177 година за да му помогне на Рејмонд од Триполи да го нападне градот Хама, кој бил под муслиманско водство. Со франкската војска во северна Сирија, Саладин ја искористил можноста да го нападне кралството на Болдвин на 18 ноември. Иако сè уште се опоравувал од маларија, Болдвин и Рејналд од Шатијон јавале за да го пречекаат Саладин, додека витешкиот ред Темплари побрзал да ја брани Газа. Болдвин ја одвел својата скромна војска во Аскалон, каде во очај издал ''наредба за забрана'', повикувајќи ги сите способни мажи да се приклучат на војската. Му се придружиле неговиот чичко Жослен, неговиот очув Рејналд од Сидон, Рејналд од Шатијон и Балијан и Болдвин од Ибелин.
Саладин стигнал до Аскалон на 22 ноември 1177 година. Болдвин ги повел своите трупи да го пречекаат, но гледајќи колку драстично бил помал од него, се повлекол во градот. Вилијам од Тир ја пријавил силата на Саладин како 26.000 луѓе, но овој број најверојатно бил големо претерување. Саладин, гледајќи ја силата во неговиот број и заклучувајќи дека војската на Болдвин не претставува закана за него, самоуверено продолжил кон Ерусалим. Во меѓувреме, Болдвин успеал да контактира со Темпларите и им наредил да ја напуштат Газа и да му се придружат. Со Рејналд од Шатијон, тој излегол од Аскалон и им се придружил на Темпларите по должината на брегот; Саладин не го очекувал ова и не испратил ниту еден од своите луѓе да го набљудува градот.
На 25 ноември, Болдвин и Рејналд ја нападнале расфрланата војска на Саладин кај Монжисар ; младиот крал бил во првите редови, додека Рејналд управувал со поголемиот дел од коњаницата. Саладин, кој едвај преживеал, претрпел тежок пораз; само една десетина од неговата војска се вратила во Египет, а еден од неговите правнуци бил убиен. Неговата војска била поразена дванаесет милји откако битката била изгубена; Болдвин учествувал во борбите до стемнување кога муслиманите се повлекле. Потоа се вратил во Ерусалим, каде што бил триумфално пречекан. Неочекуваната победа на Болдвин кај Монжисар имала големо влијание врз христијанскиот свет, кој ја сметал за знак од Бога.
Без доволно луѓе за да започне офанзива врз повлекувачките муслимани, Болдвин решил да ја утврди границата на Дамаск. Темпларите го притискале да изгради замок, Шастел, на горниот тек на реката Јордан, но Болдвин не сакал да го стори тоа бидејќи Франките ветил дека нема да го обележуваат тој дел од границата. По протестите на локалните муслимани, Саладин му понудил на Болдвин 60.000 динари во замена за прекин на изградбата, но Болдвин одбил; потоа Саладин му понудил на Болдвин 100.000 динари, кои тој повторно ги одбил. Во 1178 година, Болдвин го угостил патријархот на Сириската православна црква, Михаил Сириски, во Ерусалим и ја добил неговата трајна лојалност кон франкиската кауза.
Во април 1179 година, Балдвин имал намера да ги собере овците што минувале од Дамаск до Банија. Внукот на Саладин, Фарук Шах, бил испратен да го испита движењето на кралот, но одеднаш наишол на него, по што следела битка. Постариот, но исклучително способен командант, Хамфри II од Торон, претрпел смртоносни рани додека го заштитувал кралот, кој бил длабоко ожалостен од оваа загуба.
Неколку недели подоцна, во јуни, се случила уште една битка. Болдвин јавал за да ги пресретне бедуинските напади на Бејрут и Сидон. Болдвин и неговата војска марширале до ридовите на Марџ Ајун, придружувани од Рејмонд од Триполи и Одо од Сент Аманд, големиот мајстор на витешкиот ред Темплари. Крстоносците немале тешкотии да ја поразат војската на Саладин и, верувајќи дека битката е добиена, ја спуштиле гардата; Рејмонд и Одо се преселиле со своите витези во област помеѓу Марџ Ајун и реката Литани. Потоа, ограбувачката група на Саладин ги нападнала крстоносците изненадувачки и ја поразила војската на Болдвин, убедливо победувајќи ги христијаните; Болдвин бил симнат од коњ и однесен на безбедно место на грб на витез бидејќи не можел сам да се врати на коњ. Многу крстоносци биле заробени, вклучувајќи ги Одо, Болдвин од Ибелин и посинокот на Рејмонд, Иго од Сент Омер. Рејмонд избегал во Тир, што Вилијам од Тир го нарекол „срамно“ бидејќи ги оставил своите луѓе зад себе.
На 24 август 1179 година, Саладин, кој открил дека Темпларите во Ле Шастеле претставуваат сериозен проблем, поставил опсада на тврдината. Неговите најдоверливи офицери советувале брз и насилен напад наместо редовна опсада, а муслиманите веднаш ја нападнале надворешната одбрана. Кога Болдвин слушнал за ова, тој повикал војска во Тиверија ; во меѓувреме, муслиманите ги пробиле внатрешните ѕидови на замокот и го освоиле на 29 август. Замокот паднал пред реликвијата од Чесниот крст да можат да се донесат од Ерусалим за да ги придружуваат христијанските трупи; бидејќи Ле Шастеле бил специјално изграден за да издржи долга опсада, крстоносците не виделе причина да брзаат. Саладин останал во замокот две недели, уривајќи ја зградата и погубувајќи ги христијанските војници таму кои не биле убиени во битка.
3.3 Подемот на фракциите
Во зимата 1177–78 година, вдовицата на кралот родила син, Болдвин, именуван по кралот. Во јуни, завршила годината на официјална жалост за таткото на детето, Вилијам, и станало соодветно да се бара друг сопруг за Сибила. Костимот на Болдвин од Ибелин бил добро познат, но не бил забавуван. Неговиот брат, Балијан од Ибелин, се оженил со маќеата на кралот Болдвин, кралицата Марија, кон крајот на 1177 година; Хамилтон верува дека Болдвин го дозволил бракот за да избегне антагонизирање на Ибелинците. Во јули 1178 година, Болдвин почнал да ја дружи Сибила со него во некои јавни акти, со што ја признава за следна во редот за наследување на тронот. Тој размислувал за нејзиниот брак со војводата Иго III од Бургундија и му пишал на кралот на Франција:
 „Да се лиши човек од употребата на своите екстремитети малку му помага во вршењето на работата на владеењето... Не е соодветно рака толку слаба како мојата да ја држи власта кога стравот од арапска агресија секојдневно притиска врз Светиот Град и кога мојата болест ја зголемува дрскоста на непријателот... Затоа ве молам, откако ќе ги соберете бароните на кралството Франција, веднаш да изберете еден од нив да го преземе управувањето со ова Свето Кралство
За време на Страсната седмица во 1180 година, Рејмонд III од Триполи и Боемунд III од Антиохија марширале кон Ерусалим со своите војски. Хамилтон смета дека најверојатно имале намера да го принудат кралот Болдвин да се омажи за Сибила за Болдвин од Ибелин, а потоа да абдицира, со што ќе ги отстрани Куртењите од власт и ќе промовира локален благородник на престолот, наместо странскиот партнер на Сибила. Кралот Болдвин никогаш не ја одобрил амбицијата на Болдвин од Ибелин да се ожени со неговата сестра и, иако сакал да абдицира, не бил заинтересиран да му се наметнат услови. Тој дејствувал решително пред војските на неговите роднини да стигнат до Ерусалим, организирајќи ја Сибила да се омажи за витез од Поатвен, Ги од Лузињан, иако таа му била ветена на Игу III од Бургундија. Рејмонд и Боемунд немале друг избор освен да го прифатат ''свршениот чин'' и државниот удар бил осуетен.
Болдвин се надевал дека ќе абдицира, но бил спречен од длабок раскол во неговиот двор. Историчарот Стивен Рансиман зборува за поделба што веќе постоела на почетокот на владеењето на Болдвин, со дипломатските домородни барони и болничарите од едната страна и „агресивните, милитантно христијански“ новодојденци од Западна Европа и Темпларите од другата страна. Овој став, иако вообичаен во постарата историографија, е отфрлен од современите автори како што се Бернард Хамилтон и Питер Едбери; Хамилтон тврди дека фракциите се појавиле дури по бракот на Сибила со Ги и се центрирани на татковските роднини на кралот (братучеди Рејмонд од Триполи и Боемонд од Антиохија; маќеа, Марија; и нејзиното ново семејство, Ибелините) и мајчински роднини (мајка, Агнес; очув, Рејналд; сестра, Сибила; зет, Ги; чичко, Жослен; и Рејналд од Шатијон), од кои Болдвин го поддржувал вториот. Во светлината на овие проблеми, Болдвин предложил двегодишно примирје со Саладин кое започнува во мај 1180 година. Саладин со задоволство го прифатил и слободно водел поход во северна Сирија. Ова примирје не го вклучувало Триполи, кој не учествувал во преговорите, овозможувајќи му на Саладин да започне напади таму. Болдвин го испратил својот чичко и главен министер, Жослен, да го увери византискиот двор дека Ерусалим сè уште има потреба од нивна заштита, но царот Мануел починал за време на преговорите и сенешалот морал да ја помине целата зима во Цариград за да ги заврши. Од средината на 1180 до средината на 1181 година, целиот товар на управувањето паднал на рамената на болниот крал, кој во овој период главно се потпирал на својата мајка.
За да ја обезбеди позицијата на Гај и да спречи појава на алтернативен барател, Болдвин ја наредил својата осумгодишна полусестра, Изабела, ќерка на Марија Комнена, свечено да се вери со тинејџерскиот господар на Торон, Хамфри IV, во октомври 1180 година. Изабела подоцна била испратена да живее во замокот Керак со Стефани од Мили, мајката на Хамфри, што е можно подалеку од нејзините мајчински роднини и сите потенцијални заговорници. Според условите на брачниот договор, Хамфри му го отстапил Торон на Болдвин, кој на тој начин го спречил обединувањето на два големи феуда под еден вазал и ја зајакнал својата позиција против грофот од Триполи.
Болдвин го искористил своето примирје со Саладин за да ја зајакне позицијата на своите роднини по мајчина линија, доделувајќи му ги Марон и Шастел Ноф на Жослен и имотни права над Торон на Агнес, додека ги поврзал Ги и Сибила со него во јавните дела. Тој останал непомирен со Рејмонд и му забранил да влезе во кралството на почетокот на 1182 година, поради сомневања за уште еден заговор. Болдвин веројатно имал намера да го обвини Рејмонд за предавство и да го лиши од Кнежевството Галилеја, феуд во Ерусалим што го држел Рејмонд преку неговиот брак со Ешива од Бурес. Законот му забранувал на кралот да го заземе феудот без согласност на Високиот суд, а неговите членови го наговарале Болдвин да се смири со Рејмонд; Болдвин неволно го послушал советот на своите вазали.
Примирјето на Болдвин со Саладин требало да истече во мај 1182 година, но било прекршено во средината на 1181 година од страна на Рејналд, кој запленил трговски караван на пат од Египет кон Дамаск. Рејналд го игнорирал барањето на кралот да му надомести штета на Саладин, кој се подготвувал да го анектира Алепо, кое било под власта на Зенгидите. Кралот, кој постојано дејствувал против обидите на Саладин да се прошири во северна Сирија, решил да му се спротивстави. Неодамнешниот масакр врз Латините му дал на Саладин доверба да го нападне Кралството Ерусалим, а во јули, Болдвин марширал со својата војска за да ја ослободи муслиманската опсада на Бетсан. Неговата бројно помала војска ја добила битката кај Ле Форбеле; историчарот Бернард Хамилтон ја припишува победата на почитта и лојалноста што ги имал Болдвин, кој останал на бојното поле и покрај неговата болест и интензивната топлина. Според Вилијам од Тир, исто толку луѓе умреле од сончев удар колку и од меч.
Саладин ја одвел својата војска да го опсади Бејрут, додека друга војска од Египет го нападнала јужниот дел од кралството. Во август, Болдвин отишол во Тир за да ја организира одбраната на кралството. Тој наредил реквизиција на бродови од пристаништето Тир за да се организира флота способна да ја победи египетската морнарица. Оттаму, тој добил помош од италијанските поморски републики за кревање на поморската блокада на Бејрут од страна на Саладин. Триесет и три галии, претежно од републиките Џенова, Пиза и Венеција, биле испловени кон север. Во исто време, флотата на Саладин се обидела да го опсади Бејрут; Болдвин испратил гласник таму, информирајќи дека ќе пристигне таму за три дена. Саладин ја пресретнал пораката и ја напуштил опсадата, но одбил да склучи примирје, загрижувајќи ги Болдвин и неговите советници.
Саладин продолжил на север за да се бори против Зенгидите, со што го проширил своето царство, додека Болдвин прво предводел напад врз територијата на Саладин во Дамаск, а потоа и на Босра, пред конечно да ја опсади и да ја освои Пештерата Сует. Во зимата 1182–1183 година, откако се договорил за стратегија со својот совет, Болдвин повторно го нападнал Дамаск; тој се заканил дека ќе уништи џамија во Дараја, но локалните христијани го убедиле да не го прави тоа од страв да не ги изгубат своите цркви како одмазда.
4 Последните години
4.1 Прогресивна попреченост
Болдвин не можел да оди без поддршка ниту да ги користи своите раце од 1183 година. Поради неможноста да трепка, неговата рожница се исушила и тој ослепел. Сепак, морал да ги повика своите трупи како одговор на маршот на Саладин кон југ по египетското освојување на Алепо во јуни. Потоа Болдвин развил силна треска, што го правело малку веројатно да преживее. Него го негувале неговата мајка и новиот патријарх, Хераклиј, во близина на Назарет, и откако го повикал Високиот суд до неговата постела, Балдуин ја доверил власта на својот зет, Гај, кој бил следен во редот за наследство.[Назначувањето на Гај за регент било замислено како трајно; Балдуин ја задржал само кралската титула и власта над градот Ерусалим, но го натерал Гај да се заколне дека, додека Болдвин е жив, нема да се прогласи за крал ниту да отуѓи делови од кралскиот домен.
Плашејќи се од незадоволство кај неговите барони, Болдвин не му дал на Ги никакво искуство во военото водство пред да го направи регент. Големите господари на кралството, Боемунд III од Антиохија и Рајмонд III од Триполи, и големите мајстори на воените редови одбиле да соработуваат со Ги. Сепак, Болдвин неочекувано се опоравил и се вратил во Ерусалим. Откако открил дека крајбрежната клима му одговара на здравјето, Болдвин му го понудил Ерусалим на Ги во замена за Тир. Ги грубо одбил, веројатно затоа што Тир бил попрофитабилен, оставајќи го Болдвин сериозно навреден.
Венчавката на полусестрата на Болдвин, Изабела, и Хамфри IV од Торон била прославена во Керак кон крајот на 1183 година. Саладин нападнал за време на свеченостите и го опсадил замокот, надевајќи се дека ќе ја зароби полусестрата на кралот и нејзиниот сопруг. Пензионираниот крал свикал совет во Ерусалим за да го информира за владата на кралството кога стигнала веста за опсадата. Одбраната на толку важна тврдина и полусестрата на кралот во неа не можела да му се довери на Ги, кој се покажал неспособен да командува со трупите. Иако Ираклиј, заедно со големите мајстори на Темпларите и Болничарите, се обиделе да интервенираат во име на Ги, тоа било бескорисно; Рејмонд, Боемонд и Рејналд лесно го убедиле Болдвин да го отпушти Ги. И покрај товарот на неговата болест, Болдвин веднаш го отпуштил Ги од регентството и ја презел власта. Отстранувањето на Гај од власт всушност значело лишување од наследство, и на инсистирање на советот, следеле размислувања за наследувањето на кралството. Предлогот на мајката на кралот петгодишниот син на Сибила, Болдвин, да биде прогласен за коскрал бил прифатен, а момчето било крунисано на 20 ноември 1183 година.
Кон крајот на ноември, Болдвин наредил палење на светилник на Давидовата кула, што можеби било првото во низата такви светилници за да ги охрабри бранителите на интензивно бомбардираниот Керак. Болдвин повторно ги придружувал своите трупи, но откако станал слеп и неподвижен, се качил во носилка закачена меѓу два коња. Неговото присуство било од суштинско значење за обединување на несложните барони, па дури и неговиот понижен зет ги предводел неговите луѓе. Бидејќи Болдвин бил премногу болен за да учествува во какви било борби, го назначил Рејмон III од Триполи за командант на теренот. Предупреден од неговите извидници за приближувањето на кралот и загрижен што го оставил Египет без заштита, Саладин ја напуштил опсадата на 4 декември, а Болдвин триумфално влегол во Керак. Тој останал таму неколку дена, проверувајќи ги утврдувањата, помагајќи со поправките и надополнувајќи ги залихите со храна.
4.2 Непослушноста на зетот
Прашањето за регентството на неговиот внук го мачело Болдвин; единствениот начин да се осигури дека Гај нема да може да го бара тоа бил да се поништи неговиот брак со Сибила. Болдвин разговарал за ова со патријархот, Ираклиј, со намера да тврди дека ја принудил својата сестра да се омажи за Гај и дека бракот бил незаконски поради тоа. Непоколебливата лојалност на Сибила кон Гај ги попречила неговите планови, бидејќи двојката одбила да се појави на дворот.
На почетокот на 1184 година, Балдвин му наредил на Ги да му служи како вазал во Ерусалим, но Ги одбил, наведувајќи ја лошата здравствена состојба. Откако ова се повторило неколку пати, Балдвин бил однесен во Аскалон во придружба на Високиот двор, каде што Ги одбил да го пушти во градот. Од бедемите и кулите, жителите го виделе Балдвин како церемонијално ја крева раката за да чукне на портите и да бара влез, само за портите да останат затворени. Потоа Балдвин бил пречекан во Јафа, каде што поставил гувернер, со што го лишил Ги од половина од својот округ. Во Акра, Балдвин го свикал својот совет, веројатно за да добие поддршка за заземање на феудот на Ги врз основа на одбивањето на кралските покани. Патријархот и големите мајстори го молеле Балдвин да му прости на Ги за да избегне граѓанска војна. Ова било неприфатливо за Балдвин, како што би било и за кој било современ крал, но патријархот и големите мајстори излегле од советот, наговорувајќи го остатокот од собранието да не ја поддржи акцијата.
Болдвин се помирил со патријархот и големите мајстори до јуни, кога ги испратил во Европа на дипломатска мисија за да побараат помош за кралството. Тој ги информирал со писмо дека Саладин повторно го опседнува Керак, и повторно, Саладин ја напуштил опсадата кога кралот врзан за отпадоци се приближил со својата војска. Откако стигнал во Керак, Болдвин наредил и финансирал поправки на оштетениот замок.
4.3 Последните месеци, смртта и последиците
Кон крајот на 1184 година, Болдвин бил шокиран кога дознал за масакрот на Гај врз бедуините од кралскиот феуд Дарум, кои биле под кралска заштита и кои давале информации за движењата на Египќаните. Во тоа време, Болдвин добил уште една треска. Кога се вратил во Ерусалим кон крајот на 1184 или почетокот на 1185 година, му ја доделил регентската функција на Рејмонд од Триполи, на кого никогаш не му верувал, но на кого не можел да најде подобра алтернатива. Болдвин очекувал да ја преживее болеста, откако го сторил тоа двапати претходно, но за неколку недели станало очигледно дека нема. На смртната постела, Болдвин го повикал Високиот суд да назначи постојан регент за неговиот внук, Болдвин V, и бил избран Рејмонд. Умирачкиот крал наредил да му се оддаде почит на неговиот внук како крал и на Рејмонд како регент, по што ќе следи свечена церемонија на носење круна во Црквата на Светиот Гроб.
Болдвин IV починал, во придружба на неговите слуги, во март 1185 година, или најдоцна до 16 мај 1185 година, кога Болдвин V е запишан како единствен крал. Тој бил погребан во Црквата на Светиот Гроб, блиску до неговиот татко, кралот Амалрик. Младиот Болдвин V починал следната година, а неговата мајка и наследничка, Сибила, го прогласила Гај за крал. Саладин го уништил Ерусалимското кралство со својата решителна победа над Гај кај Хатинските Рогови во 1187 година. Сибила и нејзините ќерки починале во 1190 година, оставајќи ја Изабела I како наследник на поразеното кралство.
5 Погледи и наследство
Христијанскиот пораз кај Хатин две години по смртта на Болдвин го наруши неговото наследство, а историчарите ја поврзуваат нестабилноста со неговото владеење. Сепак, додека Болдвин беше на престолот, кралството не изгуби никаква територија и цветаше и економски и духовно. Болдвин ја разбираше важноста од ограничувањето на моќта на Саладин, што се одрази во неговиот избор на министри. Тој не смислуваше стратегија или дипломатија сам, туку црковното покровителство и финансиите им ги делегираше на својата мајка, Агнес, и чичко, Жослен, соодветно. Неговиот главен придонес беше неговата решеност да не абдицира пред да најде соодветен наследник и покрај тоа што лепрата ја правеше владата неподнослив товар. Како што беше јасно за време на неговото владеење, а особено по неговите катастрофални последици, самиот Болдвин го зачува единството во кралството. Долго по неговата смрт, тој беше прогласен за последен христијански водач кој успешно го бранеше Ерусалим.
Современите христијански теолози биле поделени по прашањето за лепрата на Болдвин. Папата Александар III покажал мала симпатија кога пишувал за Болдвин, прогласувајќи ја неговата лепра за „праведен Божји суд“, но друга школа на мисла ги охрабрувала верниците да го видат Христос во засегнатите. Владеењето на Болдвин можеби довело до помала стигматизација на болеста во Кралството Ерусалим во 13 век, но прифаќањето на неговата болест од страна на неговите поданици ги збунило некои муслимани. Муслиманскиот историчар Имад ал-Дин ал-Исфахани напишал:
„И покрај болеста, Франките му беа лојални, му даваа секоја поддршка... беа задоволни да го имаат за свој владетел; го возвишуваа... беа загрижени да го задржат на власт, но не обрнуваа внимание на неговата лепра.
Андалузискиот аџија Ибн Џубајр, кој го посетил кралството во 1184 година, исто така имал негативен впечаток за Болдвин:
Таа свиња, владетелот на Акре кого тие го нарекуваат крал живее одвоено и никој не го гледа, зошто Бог го казил со лепра....Чистотата на Болдвин можеби помогнала во неговиот јавен имиџ; ова се сметало за доказ за извонредна светост бидејќи неговите современици верувале дека лепрозните се исклучително похотливи. Неговиот успех против Саладин исто така се толкувал како знак на Божјата милост. По катастрофалната Седма крстоносна војна, еден старец во Дамаск му рекол на еден крстоносец: „Јас сум видел време кога кралот Болдвин од Ерусалим, оној што беше лепрозен, го порази Саладин иако имаше само 300 вооружени луѓе против 3.000 на Саладин. Но сега вашите гревови дошле до таква мера што ве собираат по полињата како добиток.“
И покрај перцепираната светост, Болдвин не бил особено побожен. Иако отворено сакал да абдицира, немал намера да води монашки живот. Тој бил првенствено витез, и по карактер и по воспитување, а за неговите современици негови најкарактеристични особини биле неговата храброст и чест.
5.1 Во популарната култура
Болдвин IV е еден од главните ликови во епскиот историски драмски филм ''„Небесното кралство“'' од 2005 година, каде што го игра актерот Едвард Нортон, а изведбата на Нортон е опишана како „феноменална“ и „толку далеку од сè што некогаш направил што ја гледаме вистинската сложеност на неговиот талент“.
6 Наводи
Џек Мур, ''Kingdom of Heaven: Director's Cut'' — рецензија на ДВД, архивирана на 22 јуни 2008 година на Wayback Machine