procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Здружение за анаеробна дигестија и биогас

Здружение за анаеробна дигестија и биогас (АДБА), порано Здружение за анаеробна дигестија и биогас, е трговско здружение со седиште во Обединетото Кралство, кое се ангажира за да ги популаризира здруенијата кои работаат врз активностите за анаеробна дигестија и биогас.
АДБА е основана во септември 2009 година од Лорд Редесдејл заедно со 10 компании-основачи-членки со цел да ги претставуваат интересите во оваа индустријата.
АДБА се стреми да го промовира развојот на индустријата за анаеробна дигестија низ цела Велика Британија, со цел и план ова да се постигне во рок од една деценија од нејзиното основање.
Основната заложба е да ги елиминираат бариерите со кои се соочуваат организациите во оваа област.
Свесни дека не постоела индустриска група која ексклузивно ја претставувала индустријата за анаеробна дигестија во Велика Британија (претходно Здружение за обновлива енергија и Здружението за рециклирање на органски матери, оформиле групации кои биле поврзани со анаеробната дигестија.
АДБА била формирана од голем број компании со седиште во Велика Британија кои се специјализирани за технологии за анаеробна дигестија, вклучувајќи ги, Кларк Енерџи, Ентек, и Монсал.
Во текот на своето релативно кратко време на постоење, АДБА извршила голем придонес придонеси во развојот на законодавството, вклучително и промовирање на повисоки износи за тарифи преку кои е зголемено инвестирањето во обновливите извори на енергија за постројки за дигестија и платформа за тргување со јаглеродни соединенија од биометан. Денес во ова специфично движење се вклучени над 370 компании-членки.
На 1 октомври 2014 година, АДБА објавила дека го менува своето име во Здружение за анаеробна дигестија и биоресурси, „како одговор на брзото менување наполитички и економски пејзаж“ или поедноставно како резултат на проширувањето на опсегот не нејзиното делување
Рафуна

Рафуна е населено место во општината Лебане, Јабланички Управен Округ, Србија. Според пописот од 2022 година имало 28 жители. Селото е добило име по Албанец Малиќ Рафуна, ко во турското време беше господарот на селото. Поранешно се викаше ''Тумарце''.
1 Поврзано
* Лебане
* Јабланички Управен Округ
* Јужна Србија
Ужас за преживување

Ужас за преживување (|survival horror) — жанр компјутерски игри карактеризиран со нагласок на преживувањето на играчкиот лик и создавање атмосфера на страв и вознемиреност, слична на книжевноста и филмовите на ужасите.
Иако играњето на ваквите игри може да вклучува битки со одредени противници, како и во игри од други жанрови, играчот во ужасот за преживување не чувствува толкава контрола врз она што се случува, што е својствено за повеќето акциони игри. Ова се постигнува преку разни ограничувања — недостиг на стреливо, ниско ниво на здравје на главниот лик, брзина на движење, видливост, како и разни пречки што го отежнуваат заемодејството со играчката механика.
Честопати, играчот е принуден да бара предмети во играта што отвораат пристап до нови области, да решава разни загатки и енигми. Дизајнот на нивоата во ужасот за преживување често се користи и за создавање атмосфера на ужас или исчекување на нешто страшно — на пример, играчкиот лик може да истражува темни, мрачни простории што наликуваат на лавиринт и да биде изложен на неочекувани напади од непријатели.
1 Особености
Игрите од овој тип се обично од трето лице. Главниот лик е сместен во необична и непријателска околина: напуштен град, призрачна куќа или замок. Тука тој е принуден да се бори за својот опстанок против демони, чудовишта, зомбија и други слични суштества. Неговите средства за одбрана во повеќето случаи се скромни. Ликот не поседува натприродни моќи, моќни и разновидни оружја, а стреливото е невообичаено малку. За сметка на тоа, потребно е да покаже снаодливост, сврзувајќи и користејќи различни предмети. Заплетот содржи таинство што треба да биде разрешено во текот на играта. Од особено значење е мрачната атмосфера, засилена со сите можни средства, вклучувајќи ја и музиката. Творците на овој вид игри намерно се стремат да му всадат на играчот чувство на страв, збунетост, па дури и депресија.
Во себе, игрите од жанрот ужас за преживување можат да сврзуваат елементи на квест (авантура), трилер, акција (шутер), RPG. Освен од трето лице, тие понекогаш можат да бидат од прво лице или од типот „посочи и притисни“ (''point and click''). Обединувачка е мрачната и меланхолична атмосфера и чувството на страв.
Санација на депонии

Санација на депонии претставува процес на покривање на депонија откако таа ќе го достигне својот максимален капацитет и нејзино трансформирање во употребливо земјиште. Овој процес обично се состои од покривање на депонијата со површен слој на почва и непропустливи материјали, со цел да се обезбеди раст на вегетација. Студиите покажале дека покривањето на депониите го поттикнува растот на вегетацијата, што обезбедува дополнителни придобивки како што се намалување на инфилтрацијата на врнежите од дожд, намалување и ублажување на ерозијата на почвата, подобрување на еколошката разновидност и подобрување на визуелниот изглед на локацијата. Санацијата на депониите е процес од суштинско значење за обновување на екосистемите, за минимизирање на сите негативни влијанија што локацијата ги имала врз животната средина и за обезбедување дека локацијата е безбедна за каква било идна употреба.
1 Понатамошна вегетација
Откако ќе се покрие депонијата, обновувањето на земјиштето со вегетација се смета за привлечен пристап бидејќи повторно го поврзува деградираното земјиште со околната природна средина. Повеќето пристапи за санација на депониите се вештачки и човечки создадени стратегии кои не се ефикасни за долгорочна употреба, додека обновувањето на вегетацијата базирано на природни процеси е поодржлива стратегија. Студиите покажале дека користењето на компостиран зелен отпад за покривање на депониите обезбедува дополнителни хранливи материи за почвата и ја подобрува физичката структура на почвата и помага во задржувањето на водата во неа, што ефикасно го подобрува обновувањето на вегетацијата (дрвја и растенија) на обновените депонии.
Штулац (Лебане)

Штулац е населено место во општината Лебане, Јабланички Управен Округ, Србија. Според пописот од 2022 година имало 185 жители. Археолошки локалитет Царичин град (''Justiniana Prima'') се наоѓа во селото Штулац, поточно селската махала Царичина.
1 Поврзано
* Лебане
* Јабланички Управен Округ
* Јужна Србија
Боровац (Медвеѓа)

Боровац е населено место во општината Медвеѓа, Јабланички Управен Округ, Србија. Според пописот од 2022 година имало 62 жители. Во селото је роден Илија Поп Тоне Илиќ, јунак во Првата светска војна и Македонски фронт, нарекуван втори Обилиќ.
1 Поврзано
* Медвеѓа
* Јабланички Управен Округ
* Јужна Србија
Горни Гајтан

Горни Гајтан (|Горњи Гајтан) е населено место во општината Медвеѓа, Јабланички Управен Округ, Србија. Според пописот од 2022 година имало 30 жители. Во 2016. година махалата Аџинци е преименувана во Путиново, во чест на руски претседател Владимир Путин.
1 Поврзано
* Медвеѓа
* Јабланички Управен Округ
* Јужна Србија
Ацетогенеза

Ацетогенезата — процес преку кој оцетна киселина се произведува од анаеробни бактерии со редукција на јаглерод диоксид преку Вуд-Љунгдаловиот пат. Таа претставува трета фаза на анаеробната декомпозиција. Други микробни процеси што произведуваат оцетна киселина (како одредени видови на ферментација или оксидативно разградување на јаглехидрати или етанол од бактерии на оцетна киселина) не се сметаат за ацетогенеза. Разновидните бактериски видови способни за ацетогенеза се нарекуваат ацетогени заедно.
1 Биохемија
Глобалната реакција на редукцијата на јаглерод диоксид со претворање во оцетна киселина преку може да се прикаже како:
: Δ''G''° = −95 kJ/mol
Конверзијата на еден мол гликоза во три молови оцетна киселина е исто така термодинамички поволна реакција која се прикажува како:
: Δ''G''° = −310.9 kJ/mol
2 Намени
Уникатниот метаболизам на ацетогените има значење во биотехнолошката употреба. При ферментација на јаглехидрати, реакциите на декарбоксилација завршуваат со претворање на органскиот јаглерод во јаглерод диоксид. Во производството на биогорива, потребата од намалување на емисиите на јаглерод диоксид, како и потребата од конкурентност, значи дека оваа неефикасност можеби треба да се елиминира со употреба на ацетогени. Ацетогенезата не ја заменува гликолизата по различен пат, туку заробува CO од гликолизата и го користи за производство на оцетна киселина. Иако на овој начин можат да се произведат три молекули оцетна киселина, производството на три молекули етанол би барало дополнителен редукционен агенс како што е водородниот гас.
Филип Ерцег

Филип Ерцег (роден 1979) е хрватски писател, новинар и политиколог.
Ерцег е роден во Славонски Брод, но детството го поминал во Бјеловар. Дипломирал политикологија на Факултетот за политички науки, Универзитет во Загреб. Како студент, тој бил ко-уредник на ''„Хрватска љевица“'' и бил член на Централниот комитет на Социјалистичката работничка партија (а подоцна и потпретседател на партијата). Тој бил член на редакцискиот одбор на филозофското списание ''11. теза'' („Единаесетте тези“) и е во извршниот комитет на Фондацијата Август Цесарец. Филип Ерцег е исто така член на редакцискиот одбор на левичарското списание ''„Нови Пламен“'' и му се припишува изумот на терминот „алтермодернизам“ како современа реинвенција или рекалибрација на модернизмот. Тој, исто така, јавно зборувал за она што го смета за ретрограден историски феномен поврзан со крајно десничарскиот клерикализам.
Ацидогенеза

Ацидогенезата — втората фаза од четирите фази на анаеробната декомпозиција :
* Хидролиза: Хемиска реакција каде што честичките се раствораат, а големите полимери се претвораат во поедноставни мономери;
* Ацидогенеза: Биолошка реакција каде што едноставните мономери се претвораат во испарливи масни киселини;
* Ацетогенеза: Биолошка реакција каде што испарливите масни киселини се претвораат во оцетна киселина, јаглерод диоксид и во водород
* Метаногенеза: Биолошка реакција каде што ацетатите се претвораат во метан и јаглерод диоксид, додека се консумира водород.
Анаеробното варење е сложен биохемиски процес на биолошки посредувани реакции од страна на конзорциум на микроорганизми за претворање на органските соединенија во метан и јаглерод диоксид. Тоа е процес на стабилизација што ги намалува мирисите, патогените и волуменот на отпадот.
Ацидогената активност била откриена на почетокот од 20-тиот век, но дури во средината на 1960-тите години се развило инженерството за остварување на одделните фази со цел да се подобри стабилноста наобработката на отпадот. Во оваа фаза, сложените молекули (јаглехидрати, липиди и протеини) се деполимеризираат во растворливи соединенија од хидролитички ензими (целулази, хемицелулази, амилази, липази и протеази). Хидролизираните соединенија се ферментираат во испарливи масни киселини (ацетат, пропионат, бутират и лактат), неутрални соединенија (етанол, метанол), амонијак, водород и јаглерод диоксид.
Ацетогенезата е една од главните реакции во оваа фаза, во која произведените интермедијарни метаболити се метаболизираат во ацетат, водород и јаглероден гас од страна на трите главни групи бактерии:
* хомоацетогени;
* синтрофи; и
* сулфоредуктори.
За производство на оцетна киселина се користат три вида бактерии:
*''Clostridium aceticum'';
*''Acetobacter woodii;'' и
*''Clostridium termoautotrophicum''.
Винтер и Волф, во 1979 година, покажале дека ''A. woodii'' во синтрофична асоцијација со ''Methanosarcina'' произведува метан и јаглерод диоксид од фруктоза, наместо три молекули ацетат. ''Moorella thermoacetica'' и ''Clostridium formiaceticum'' се способни да го редуцираат јаглеродниот гас до ацетат, но немаат хидрогенази кои го инхибираат користењето на водород, па затоа можат да произведат три молекули ацетат од фруктоза. Оцетната киселина е исто така ко- метаболит на ферментацијата на органските супстрати (шеќери, глицерол, млечна киселина, итн.) од страна на различни групи микроорганизми кои произведуваат различни киселини:
* Пропионски бактерии (пропионат + ацетат);
*''Клостридиум'' (бутират + ацетат);
* Ентеробактерии (ацетат + лактат); и
* Хетероферментативни бактерии (ацетат, пропионат, бутират, валерат, итн.).
Предатор: Бедлендс

''Предатор: Бедлендс'' (|Predator: Badlands) — американски научнофантастичен акционен филм од франшизата „Предатор“. Тоа е седмиот филм од главната серија и деветти во целата франшиза. Филмот е режиран од Ден Трахтенберг, сценариото е напишано од Трахтенберг и Патрик Ејсон, а главните улоги ги играат Ел Фанинг и Димитриус Шустер-Колоаманги.
Премиерата на филмот во САД била на 7 ноември 2025 г., а во Македонија на 6 ноември истата година.
1 Содржина
Главниот лик е млад Јауџа, или Предатор, кој се стреми да ја добие почитта на својот клан и татко. Во потрага по достоен плен, тој оди во Калиск, или Планета на Смртта, населена со исклучително опасна флора и фауна. Како што напредува приказната, Предаторот се здружува со Тија, андроид создаден од корпорацијата „Вејланд-Јутани“. Филмот ја открива културата и општеството на Предаторите, покажувајќи ја нивната матична планета и целосен јазик развиен посебно за филмот.
2 Улоги
Глумец, Улога
Ел Фанинг, Тија
Димитриус Шустер-Колоаматанги, Дек
Андреј Ѓорѓиески

Андреј Ѓорѓиески (Скопје, 9 февруари 1982 — Кочани, 16 март 2025) — македонски музичар и продуцент, познат како член на дуото ДНК.
1 Образование и кариера
Ѓорѓиески завршил основно и средно музичко училиште. Студирал на Музичката академија во Скопје каде го запознал Владимир Блажев Панчо.
Во 2001 година, Панчо и Ѓорѓиески ја основале групата ДНК. Првиот албум ''Пази дете'' го објавиле во 2005 година.
Бил музички уредник на телевизијата К-15 и продуцент на шоуто „Мојата ѕвезда” која наоѓала музички таленти по Македонија.
Негов брат е Александар Ѓорѓиески, глумец во Македонскиот народен театар во Скопје.
2 Смрт и наследство
Починал рано наутро на 16 март 2025 при пожар за време на настапот во ноќниот клуб „Пулс” во Кочани.
Бил погребан на 20 март на гробиштата „Бутел” во Скопје.
Бил оженет со Наталија со која имал една ќерка.
Џон Вик 4

''Џон Вик 4'' (|John Wick: Chapter 4) — американски неоноар акционен трилер, режиран од Чад Стахелски, според сценарио на Шеј Хатен и Мајкл Финч, како продолжение на „Џон Вик 3: Парабелум“ од серијалот „Џон Вик“, во кој глумат Кијану Ривс, заедно со Дони Јен, Бил Скарсгорд, Рина Савајама, Хиројуки Санада, Кленси Браун, Марко Зарор, Скот Адкинс, Лоренс Фишберн, Ленс Редик и Ијан Макшејн. Тоа е првиот филм од серијалот што е направен без учество на Дерек Колстад, творецот на ликот Џон Вик и сценаристот на претходните три филма.
Премиерата на филмот во САД била на 24 март 2023 г., а во Македонија на 23 март истата година.
1 Содржина
Џон Вик открива пат кон победата над Високата маса. Но пред да може да ја заработи својата слобода, Вик мора да се соочи со нов непријател со моќни сојузи низ целиот свет и сили што ги претвораат старите пријатели во непријатели.
2 Улоги
Кијану Ривс, Џон Вик
Дони Јен, Кејн
Бил Скарсгорд, маркиз Винсент Бисе де Грамон
Лоренс Фишберн, Кралот на Бауери
Хиројуки Санада, Шимазу Коџи
Шамиер Андерсон, Господин Никој / Трагачот
Ленс Редик, Харон
Рина Савајама, Шимазу Акира
Марко Сарор, Чиди
Скот Адкинс, Кила Харкан
Кленси Браун, Харбинџер
Ијан Макшејн, Винстон Скот
Наталија Тена, Катја
Џорџ Георгиу, Старешината
Бриџит Мојнахан, Хелен Вик
Сијаринска Бања

Сијаринска Бања (поранешно ''Лесковачка Бања'' или ''Арнаутска Бања'', |Baja e Siarinës) е бања во општината Медвеѓа, Јабланички Управен Округ, Србија. Според пописот од 2022 година имало 327 жители.
Сијаринска Бања е единствено место во континенталната Европа со термоминералер гејзер висок осум метри. Гејзери во Европа има само на Исланд.
1 Поврзано
* Медвеѓа
* Јабланички Управен Округ
* Јужна Србија
* Српски Албанци
Mесечево море

Месечевите мориња се големи, темни, базалтни рамнини на нашата Месечина, формирани од лава што се влевала во прастарите базени создадени од удар. Тие се помалку рефлективни од „висорамнините“ како резултат на нивниот состав богат со железо, и затоа изгледаат темни кога се набљудуваат со голо око. Овие простори покриваат околу 16% од површината на Месечината, претежно на страната видлива од Земјата. Неколкуте вакви мориња кои се наоѓаат на другата страна се многу помали, сместени претежно во многу големи кратери. Традиционалната номенклатура за Месечината вклучува и еден океан, како и карактеристики наречени „езеро“ (la), „мочуриште“ (la) и „залив“ (la). Последните три се помали од морињата, но имаат иста природа и карактеристики.
Имињата на морињата се однесуваат на карактеристиките на самиот простор. Кога било откриено Московското море од Луна 3, а името беше предложено од Советскиот Сојуз, тоа било прифатено само од Меѓународниот астрономски сојуз.
1 Старост на Месечевите мориња
Староста на базалтот е одредена со директно радиометриско датирање и со техниката на броење на кратери. Радиометриската проценка на староста се движи од околу 3,16 до 4,2 милијарди години (Ga), додека најмладите утврдени со броење на кратерите се околу 1,2 милијарди години. Сепак, поголемиот дел од базалтите се чини дека еруптирале помеѓу околу 3 и 3,5 милијарди години. Неколкуте базалтни ерупции што се случиле на другата страна се стари.
Белење (платно)

Белење — постапка со која што се бели платно. Оваа постапка за разлика од бојадисувањето, секогаш се изведувало на веќе исткаено платно.
1 Традиционална постапка
Традиционално исткаеното платно имало кафеаво-жолтеникава боја што му дава изглед на нечисто. Затоа се применувало белење на платното.
Според истражувањето во Кратовско, постапката за белење започнувала од Ѓурѓовден и траела до Петровден. За белење на платното најчесто се избирале деновите понеделник или среда, според верувањето тие денови означувале добар почеток и напредок во работата. Се собирале брбушки - овчи измет, се ставале во котел и се растопувале во вода 2-3 дена, при што се често се мешале. Платното се потопувало во смесата којашто се покривала со коприва. Платното се оставало да се откиснува 3 дена, потоа се вадело и се оставало на сонце. Се оставало да отстои околу 30 минути, а потоа се става на камена плоча и се удирало со пиралка. Платното не смеело да се исуши. Во тој случај тоа добивало црвеникава боја која не можела да се отстрани. Постапката се повторувала два-три дена, по што се оставало да се исуши. По белењето ткаенината била побела за неколку нијанси од претходната. Белењето е последица на фотохемиската катализа од која настануваат перооксиди, кои се нестабилни и брзо се распаѓаат, при што се ослободува кислородот којшто го обелува платното. По целосното белење, платното се собира на кросно со навивање. Платното се навивало (се намотувало) за да се истегне, се мазнело и се прибирало.
2 Современа постапка
Денес, во текстилната индустрија за белење се користат оксидациски средства. Од степенот на оксидацијата зависи и степенот на оштетувањето на влакното. Колку подолго влакното е изложено на оксидациското средство, толку и оштетувањето на влакното ќе биде поголемо. Ова важи за сите природни влакна. Што се однесува на синтетичките влакна, тие главно се постојани на оксидациските средства.
Белење се врши на влакна кои треба да бидат бели или обоени во светли тонови. За белење најчесто се користат хипохлориди, водороден пероксид, оптички средства за белење и сл., при што се води сметка за нивната концентрација. Поголемата концентрација може негативно да влијае на некои својства на влакната.
3 Белењето во народната уметност
*Билјана платно белеше - македонска романтична песна за љубовта и убавината.
Грешници (филм од 2025)

''Грешници'' (|Sinners) — американски историски филм на ужасите од 2025 г. Режисер и сценарист е Рајан Куглер. Во филмот глумат Мајкл Б. Џордан, Делрој Линдо, Џек О'Конел, Џејми Лосон, Вунми Мосаку, Омар Бенсон Милер, Хајли Стајнфелд, Ли Џун Ли и Лола Кирке. Името било откриено во септември 2024 г. Филмот бил објавен во американските кина на 18 април 2025 г., а во македонските на 17 април истата година.
На 98-мото доделување на наградите „Оскар“, филмот поставил историски рекорд со добивање на 16 номинации (надминувајќи го претходниот максимум од 14 номинации) и на крајот освоил четири „Оскари“.
1 Содржина
Обидувајќи се да ги остават зад себе своите проблематични животи, браќата близнаци се враќаат во својот роден град за да започнат одново, само за да откријат дека ги очекува уште поголемо зло.
2 Улоги
Мајкл Б. Џордан, Смоук
Стек
Хејли Стајнфелд, Мери
Мајлс Катон, Семи
Џек О'Конел, Ремик
Вунми Мосаку, Ени
Џејми Лосон, Перлин
Омар Бенсон Милер, Корнбред
Ли Џун Ли, Грејс Чо
Јао, Бо Чо
Делрој Линдо, Делта Слим
Море на Дождовите

Море на Дождовите (од латинскиот ''Mare Imbrium'') — област на Месечината. Всушност, тоа е кратер и е еден од најголемите кратери во Сончевиот Систем со пречник од 1145 километри.
1 Основни одлики
Морето на Дождовите е најголемо на Месечината и е видливо со голо око. Опкружено е со планини од сите страни освен на запад каде што се спојува со друго море. На север се планините Јура и Алпите, на исток се Кавказ и Апенините, а на југ се Карпатите. Овие планини се издигаат до 7 километри над морето. На северозападниот брег на морето се наоѓа „Заливот на Виножитото“ (Sinus Iridum). Го добил своето име поради својот правилен облик. Заливот е всушност само преостанатиот дел од кратерот кој го задржал својот речиси совршен кружен облик. Неговиот пречник е 260 километри, а 50 километри јужно од него во 1970 година. Во 2007 година, се спуштило руското вселенско летало Луна 17 со првиот месечев возило Лунаход 1.
2 Име
Името на Морето на Дождовите, како и на Заливот на Виножитото, најверојатно го дал Џовани Ричоли, чиј номенклатурен систем бил прифатен уште во 1651 година. Првото запишано име на морето било „Хекатин Олтар“. Плутарх запишал дека старите Грци му го дале ова име на морето по нивната божица Хеката бидејќи тоа било најголемото и најтаинственото море. Старите Грци верувале дека кога некој ќе умре, неговата душа оди во Морето на Дождовите.
Во 16 век, Вилијам Гилберт направил карта на Месечината, а Морето на Дождовите го нарекол „Голем Источен Регион“ (Regio Magna Orientalis). После него, морето било преименувано во „Австриско Море“ (Mare Austriacum) од Михаел ван Ланген.
3 Истражувања
На 17 ноември 1970 година советското вселенско летало Луна 17 слетало во Морето на Дождовите, носејќи го со себе првото месечевно возило, Луноход 1 . Мисијата Луноход траела неколку месеци.
Во 1971 година, Аполо 15 слетал во југоисточниот дел на Морето на Дождовите, во близина на Апенинските Планини. Командантот Дејвид Скот и пилотот Џејмс Ирвин на Месечината поминале три дена, вклучувајќи 18 часа надвор од вселенското летало. Тие ја истражувале површината на Месечината и се вратиле на Земјата со 77 килограми камења. Недозволено оставиле скулптура на паднатите астронаути на Месечината како спомен на сите астронаути кои загинале за доброто на науката.
Зеаксантин

Зеаксантин — еден од најзастапените каротеноиди во природата. Го синтетизираат растенијата и некои микроорганизми, и е пигментот кој ја дава карактеристичната боја на пиперот, пченката, шафранот, гоџито, и многу други растенија и микроорганизми.
Името доаѓа од ''Zea mays'' (пченка, во која зеаксантинот ја обезбедува жолтата боја), и ''xanthos'', што е грчкото име за жолта боја).
КосанчиЌ (Бојник)

Косанчиќ (|Косанчић) е населено место во општината Бојник, Јабланички Управен Округ, Србија. Според пописот од 2022 година имало 269 жители. Селото го создавале во крајот на XIX век српски колонисти од Војводина. Покасно се населували доселениците од Лесковачко.
1 Поврзано
* Бојник
* Јабланички Управен Округ
* Јужна Србија
Платформа

Платформа — македонски портал формиран во 2024 година.
1 Историја
Платформа е македонски портал од 13 февруари 2024 година. Платформа е портал што секојдневно емитува вести, стории, анализи и интервјуа, како и вести од светот, спортот, култура и музика.
2 Редакција
Редакција
* Александра Тимковска
* Ангел Димов
* Викторија Петровска
Колумнисти
* Драган Павловиќ Латас
* Зоран Иванов
* Биљана Секуловска
* Бранко Тричковски
* Јанко Илковски
Лапотинце

Лапотинце е населено место во општината Бојник, Јабланички Управен Округ, Србија. Според пописот од 2022 година имало 453 жители. Дел на семејството на српскиот и бугарскиот офицер и водач на Шопското востание Симо Соколов, населулвало се во Лапотинце од знеполското село Грознатовци.
1 Поврзано
* Бојник
* Јабланички Управен Округ
* Јужна Србија
Обилиќ (Србија)

Обилиќ (|Обилић) е населено место во општината Бојник, Јабланички Управен Округ, Србија. Според пописот од 2022 година имало 42 жители. Селото е создадено во крајот на XIX век од црногорски колонисти, кои биле први доселеници, покасно се доселувало население од околината.
1 Поврзано
* Бојник
* Јабланички Управен Округ
* Јужна Србија
Валавица

Валавица - направа или објект за валање и перење ткаеници.
1 Местоположба
Заради начинот на работа, валавиците кои се користат за валање јамболлии, килими, шајак, како и за перење на волнени и козинави ткаеници, се граделе покрај реките и потоците.
2 Видови
Постојат два вида валавици:
*водена валавица – вир (кош) за валање јамболлии и килими, и
*сува валавица за валање шајак.
Водената валавица била градена на отворено, а сувата валавица била сместена во објект сличен на воденица.
3 Градба
Кошовите може да бидат со различна големина, па во описот димензиите и составот на градбата се дадени како пример.
Кошот претставува голем сад во облик на пресечен стожец составен од 22 букови штици долги 220 см, вкопани околу 180 см во земја. Ширината на штиците на долниот крај изнесува 5 см, а на горниот крај (над земја) – 10 см. Пречник на горниот кружен отвор од кошот изнесува 150 см, а на долниот кружен отвор – 50 см. Пред да се постават штиците во дупката, ѕидовите на ископаната конусна дупка се подѕидуваат со камења, при што на средина од ѕидовите се заѕидуваат повеќе багремови трупчиња во круг, на кои се заковуваат штиците од кошот. Горниот и долниот дел на штиците се опфатени со брезови обрачи. Долниот крај на штиците се поставува меѓу кружна камена плоча и долниот дел од ѕидот. Штом ќе се пушти вода од јазот – вадата во буковата коруба, која со долниот дел е поставена на горниот раб од штиците, бликот вода создава кружно движење на водата во кошот, при што ткаениците се вртат и се валаат. Водата излегува меѓу штиците во горниот дел.
4 Културно добро
Валавиците во Вирово и Дурачка Река се регистрирани културни добра, а споменичката целина Вир, Валавица и Воденица во Вевчани е регистрирана како значајно културно добро по надлежност на националните установи.
5 Поврзано
* Костојчинов вир, валавица и воденица
Брејнрот

Брејнрот (|brain rot, brainrot, дословно — „гниење / гниење на мозокот“) — разговорно име за интернет-содржина со низок квалитет или вредност, често вклучувајќи ја и содржината создадена од вештачка интелигенција. Овој поим се користи и за прекумерна употреба на дигитални медиуми, што може да доведе до намалување на когнитивните функции, вклучувајќи намалено внимание и душевни нарушувања.
1 Историја
Поимот за првпат е употребен на интернет уште во 2004 г., а до 2023 г. станал популарен и се претворил во интернет-мем. Во 2024 г., австралиската политичарка Фатима Пејман дошла на насловните страници откако вклучила младински жаргон во јавен говор во Сенатот. Говорот, напишан од помладата соработничка Езра Исма, некои го нарекле пример за „расипување на мозокот“ надвор од онлајн светот.
2 Употреба
Поимот „брејнрот“ (''brainrot'') често го користат критичарите на цифрените навики на младинците, тврдејќи дека адолесцентите се прекумерно потопени во интернет-културата. Обично, овој поим се поврзува со речникот на една личност што се состои исклучиво од мрежен жаргон.
Поимов често се поврзува со жаргонот и трендовите популарни меѓу децата и младинците, како што се „скибиди“ (поврзано со ''Skibidi Toilet''), „риз“ (скратено од „харизма“), „гуфи ааа“ („смотан, несмасен“), „гјат“ (поврзано со задник) и „сигма“ (се однесува на водач или сигма-мажјак).
3 Наводи
Едгар де Вал

Едгар фон Вал (на Интерлингвe: Edgar de Wahl, роден како Едгар Алексис Роберт фон Вал; 23 август 1867 – 9 март 1948) бил балтичко-германски наставник по математика и физика кој живеел во Талин, Естонија. Тој исто така го користел и псевдонимот Јулиан Пророк, а е најпознат како создавач на Интерлингве, меѓународен помошен јазик кој за време на неговиот живот бил познат под името Оксидентал.
Роден е во балтичко-германско благородничко семејство фон Вал во тогашното Руско Царство и поголемиот дел од своето детство го поминал во Талин (Ревал) и главниот град Санкт Петербург. Студирал на Универзитетот во Санкт Петербург и на Академијата за уметности во Санкт Петербург. За време и по студиите служел во морнарицата. По завршувањето на воената служба во 1894 година, живеел во Талин и работел како учител. За време на Втората светска војна, кога повеќето балтички Германци ја напуштиле Естонија во периодот 1939-1941 година, тој решил да остане. Бил уапсен во 1943 година од страна на нацистичките окупаторски власти и сместен во психијатриска клиника поради наводна деменција. Таму останал до својата смрт во 1948 година.
Вал се занимавал со интерлингвистика уште од рана возраст. Тој првпат се запознал со волапукскиот јазик преку колегата на неговиот татко, Валдемар Розенбергер, па дури и почнал да составува лексикон на морска терминологија за јазикот, пред да се сврти кон есперанто во 1888 година. По неуспехот на Реформираниот есперанто во 1894 година, чиј застапник Вал бил, започнал да работи на пронаоѓање идеална форма на меѓународен јазик. Во 1922 година, објавил „клуч“ за нов јазик, Оксидентал, и првото издание на списанието Космоглот (подоцна Космоглота). Вал го развивал јазикот во текот на неколку децении по совет на неговите говорници, но се изолирал од движењето (тогаш со центар во Швајцарија) од 1939 година по почетокот на Втората светска војна.
Список на монарси на Картагина

До 308 година п.н.е., Картагина била управувана, барем официјално, од монарси, односно извршната власт била во рацете на едно лице. Титулата на монарсите била Суфет.
Дидониди
* Дидона 814 – околу 760 година п.н.е. (кралица и основач)
* непознати принцови (потомци на придружниците на Дидона и нивните наследници)
* Ханон I околу 580 – околу 556 година п.н.е.
* Малх околу 556 – околу 550 година п.н.е.
Магониди
* Магон I околу 550 – околу 530 година п.н.е.
* Хасдрубал I околу 530 – 510 година п.н.е
* Хамилкар I околу 510–480 година п.н.е.
* Ханон II 480–440 година п.н.е.
* Химилкон I (во Сицилија) 460–410 година п.н.е.
* Ханибал I 440–406 година п.н.е.
* Химилкон II 406–396 година п.н.е.
* Магон II 396–375 година п.н.е.
* Магон III 375–344 година п.н.е.
* Ханон III 344–340 година п.н.е.
Ханониди
* Ханон Големиот 340–337 година п.н.е.
* Гискон I 337–330 година п.н.е.
* Хамилкар II 330–309 година п.н.е.
* Бомилкар 309–308 година п.н.е.
Во 480 година п.н.е., по смртта на Хамилкар I, кралот ја изгубил поголемиот дел од својата моќ во корист на аристократскиот Совет на старешини. Магонидите биле протерани од Картагина. Врховната законодавна власт ја извршувал советот од сто и четири, а извршната власт ја извршувале двајца годишно реизбрани суфети. Во 308 година п.н.е., Бомилкар се обидел да изврши државен удар за да ја врати целосната власт на монархот, но не успеал, што довело до тоа Картагина да стане република.
Омега-3 масна киселина

Омега−3 масни киселини, исто така неречени и омега−3 масла, ω−3 масни киселини или ''n''−3 масни киселини, се полинезаситени масни киселини кои во својата структура имаат двојна врска на третиот атом од терминалната метил група. Тие се широко распространети во природата, и се важни компоненти во метаболизмот на липидите кај животните, и играат важна улога во човечката исхрана и физиологија. Трите главни видови на омега−3 масни киселини кои се вклучени во човечката физиологија се α-линоленската киселина (ALA), еикозапентаеноинската киселина (EPA) и докозахексаеноинската киселина (DHA). ALA е присутна во растенијата, за разлика од DHA и EPA кои се присутни во алгите и рибите. Морските алги и фитопланктонот се главни извори на омега−3 масни киселини. DHA и EPA се акумилираат во рибите преку нивната исхрана со алги. Вообичаени извори на растителни масла што содржат ALA се ореви, јастиви семиња, ленено семе и конопно масло, додека извори на EPA и DHA се риба и рибино масло, и масло од алги.
Здравје (видеоигри)

Здравје, животни точки или здравствени точки (|health points, скратено ''HP'') — вредност во игрите со улоги и компјутерските игри што го одредува максималното количество штета што еден објект може да ја прими. Ако тековниот број на здравствени точки достигне нула, објектот умира или губи свесност.
Вакви објекти можат да бидат играчкиот лик, противниците или босовите. Исто така, делови од картата што можат да се уништат, предмети, возила, борбени машини и нивни одделни делови, можат да имаат здравствени точки во игрите.
Во компјутерските игри, здравствените точки можат да бидат претставени на многу различни начини:
* Како дропка од типот 50/100 (каде што броителот ја покажува тековната вредност, а именителот — максималниот број на здравствени точки).
* Визуелно, со помош на здравствена скала (''health bar'').
* Преку мали икони, на пример во облик на срца.
* Акустично и на други начини.
1 Начини на претставување
Показателот за здравствени точки може да биде претставен на различни начини, од кои основните се:
* Нумерички приказ: Честопати во облик на дропка, на пример „50/100“, каде броителот ја покажува тековната вредност, а именителот максималниот капацитет на здравје.
* Визуелни скали: Познати како „health bars“ (здравствени скали), кои графички го прикажуваат преостанатото здравје.
* Икони: Различни симболи како срца или штитови, кои со нивниот број или состојба го сигнализираат нивото на здравје.
Показателот може да биде интегриран со други елементи на корисничкиот интерфејс на играта. Во класичната игра ''Doom'', на пример, состојбата на ликот се пренесува преку портрет на ликот што е прикажан на дното на екранот, чие лице се покрива со крв како што јунакот прима штета. Понекогаш, показателот е дури и дел од самиот лик. Во ''Dead Space'', тој е визуелно сместен на костумот на главниот лик, додека во ''Jurassic Park: Trespasser'' е претставен како тетоважа на градите на главната јунакиња, која бледнее и исчезнува при примањето штета.
Состојбата на ликот може да се пренесе и аудитивно. Во ''Dungeons of Daggorath'', играчот слуша отчукувања на срцето на ликот, чија честота се менува во зависност од претрпената штета. ''Silent Hill'' користи сличен систем, но го пренесува пулсот преку вибрации на контролерот.
Честопати, здравствениот показател на главниот лик зазема главно место во интерфејсот на играта. Во ''The Legend of Zelda'', тој зафаќа една третина од целиот интерфејс. Меѓутоа, голем број игри се снаоѓаат и без таков показател. На пример, во ''Super Mario Bros. 3'', Марио првично има само една здравствена точка, а неговиот надворешен изглед се користи за прикажување на здравјето: ако Марио најде волшебна печурка, тој добива дополнителна здравствена точка и расте во големина.
Во некои пукачки игри од прво лице, како што се сериите ''Call of Duty'' и ''Halo'', бројчената вредност на здравствените точки на главниот лик е скриена од играчот. Наместо тоа, при примање голема штета, играта го обојува екранот (или дел од него) во црвено или прикажува капки крв, што има за цел да симулира реален ефект на повреди. Како што здравјето се обновува, овие ефекти постепено исчезнуваат.
Ханибал Гискон

Ханибал Гискон (|𐤇, ; &#x2013; 258пр. н. е.) — картагински воен командант задолжен и за копнените армии и за поморските флоти за време на Првата пунска војна против Рим. Неговите напори на крајот се покажале како неуспешни, а неговиот конечен пораз во битката довел до негова пропаст и погубување.
1 Живот и кариера
Поединости за раниот живот и кариера на Ханибал Гискон не се познати.
1.1 Агригентум
Првото појавување на Ханибал Гискон во изворите е во 262 година п.н.е., како генерал командант на гарнизонот опсаден од Римјаните во Агригентум. И покрај упорноста што ја покажале Гискон и неговите луѓе со месеци и пристигнувањето на засилување предводено од Ханон, градот на крајот паднал во римски раце. Гискон успеал да избега во Картагина во доцните фази од битката.
1.2 Месински Проток
Очигледно, поразот кај Агригнтум не го спречил Гискон да продолжи да биде водач. Следната година, 260 година п.н.е., Гискон се вратил како адмирал задолжен за картагинската флота во Месинскиот Проток. Римјаните биле на прагот да ја воведат својата прва морнарица, а Картагина одлучила дека оваа новина треба да биде спречена. Гисконн го победил и заробил римскиот конзул Гнеј Корнелиј Скипион Асина во Битката кај Липари, поради што Скипион го добил прекарот Асина („Магаре“). Сепак, оваа победа немала практично значење, бидејќи поголемиот дел од римската флота продолжил да маневрира во околните води.
1.3 Милае
Подоцна, во 260 година п.н.е., Гискон требало да се соочи со оваа флота и да биде првиот пунски генерал кој ќе се соочи со римскиот уред за качување ''корвус'' со неговиот смртоносен ефект. Уверен во супериорноста на Картагина на море, Гискон ги распоредил своите бродови за Битката кај Милае во традиционалниот распоред на долги линии. Иако неискусни во поморските битки, Римјаните, предводени од конзулот Гај Дуилиј, тешко ја поразиле картагинската флота, главно поради иновативната употреба на копнени тактики во поморското војување.
Ханибал бил отповикан, но неговиот пад не траел долго. Во 258 година, тој бил испратен во Сардинија, која морал да ја брани од Римјаните. Сепак, тој не можел да се спореди со римскиот командант Гај Сулпициј Патеркул, кој го победил во Битката кај Сулци.
Откако ја изгубил довербата на своите врсници, Ханибал Гискон следствено бил погубен поради некомпетентност кратко потоа, заедно со други поразени пунски генерали. Според некои извори, тој бил распнат од неговите сопствени луѓе.
Внатрешна каротидна артерија

Внатрешната каротидна артерија е артерија која снабдува крв богата со кислород до мозокот, очите и другите структури во главата.
Таа е еден од двата главни огранока на заедничката каротидна артерија, која се дели во вратот на внатрешна и надворешна каротидна артерија. Внатрешната каротидна артерија се издига низ вратот без да дава поголеми гранки во тој дел, што ја разликува од надворешната.
Мустаќи (зоологија)

Мустаќи, или вибриси се цврсти, функционални влакна кај живородните цицачи со кои го восприемаат своето опкружување. Овие влакна се фино специјализирани за оваа намена, додека другите видови влакна се погруби како тактилни сензори. Иако мустаќите се специфично оние што се наоѓаат околу лицето, познато е дека вибрисите растат во групи на различни места околу телото. Ги имаат повеќето цицачи, вклучувајќи ги и сите нечовечки примати, а особено ноќните цицачи. Меѓутоа, монотремите ги немаат.
Пат Митровица-Пеќ

Патот Митровица–Пеќ или патот Пеќ-Митровица бил пат во Србија во средниот век, продолжение на Ибарскиот пат. Се користел исклучиво за каравани. Бил реконструиран од отоманските власти пред Балканските војни, но поради тоа што бил несигурен бил напуштен. Српската влада ја продолжила реконструкцијата главно по 1919 година, а во 1925 година станала дел од 650-те км долг пат Белград-Котор (или „Јадран“). Понатаму бил реконструиран во 1928 година.
Парк на љубовта (Лима)

Парк Алберто Андраде Кармона, попознат како Парк на љубовта, — градски парк во Лима, Перу.
1 Преглед
Паркот се наоѓа на шеталиштето Сиснерос, место што го сочинува шеталиштето Мирафлорес. Паркот е локацијата на Ел бесо, скулптура од Виктор Делфин. Локацијата има поглед на крајбрежјето на Лима. Отворен бил на 14 Февруари 1993 година. Паркот е опкружен со мозаици со фрази и песни за љубовта на шпански и кечуански јазик. Декорацијата е инспирирана од Парк Гуел во Барселона, Шпанија, дизајнирана од Антони Гауди. Паркот бил избран како едно од најромантичните места во светот.
Во 2014 година бил преименуван во Парк Алберто Андраде Кармона, во чест на покојниот градоначалник на Лима.
2 Наводи
Луликуча

Луликча (локален кечуански јазик ''лули'' внатрешен ''(рури)'', езеро ''куча'', „внатрешно езеро“, шпанско правопис ''Луликоча'' ) — планина на Анди во Перу, околу 5,200 метри висока, до мало езеро со тоа име. Се наоѓа во регионот Лима, покраината Ојон, округот Ојон, и во регионот Паско, покраината Паско, округот Симон Боливар. Гребенот на Луликуча се протега по границата помеѓу регионот Лима и регионот Паско, западно од Пумакуча.
Езерото наречено Луликуча се наоѓа источно од гребенот.
Агуано

Агуано (исто така Авано, Ахуано, Хилака, Угуано, Агуану, Сантакручино, Тибило се народ на Перу. Во 1959 година, се состоеле од 40 семејства. Тие живеат во долните реки Уалага и горните реки Самирија, како и во десната притока на реката Марањон.
Денес тие се занимаваат со земјоделство и во голема мера ја прифатиле христијанската вероисповед, римокатолицизам.
1 Историја
Во 16 век, народот на Агуано првпат се сретнале со Шпанците. Болестите донесени од Европејците и војната со народот Хиваро убиле голем дел од племето. Преживеаните членови на народите Агуано, Кутинана и Мапарина се здружиле за да го формираат она што станало познато како народот Агуана.
Во 19 век, Агуано живееле во близина на Санта Круз, на долните брегови на реката Уалага. Како што се повеќе се интегрирале во шпанско-перуанското општество, го усвоиле името Сантакручино.
2 Поврзано
* Кембел, Лајл. (1997). ''Јазици на американските Индијанци: Историска лингвистика на домородната Америка'' . Њујорк: Оксфорд Универзити Прес.ISBN 0-19-509427-1 .
* Кауфман, Теренс. (1994). Домородните јазици на Јужна Америка. Во К. Мозли и Р.Е. Ашер (ур.), ''Атлас на светските јазици'' (стр. 46–76). Лондон: Рутлиџ.
Езеро 69

Езерото 69 — мало езеро во близина на градот Уарас, во регионот Анкаш, Перу. Тоа е едно од повеќе од 400 езера што се дел од Националниот парк Ускаран, резерват на биосфера на УНЕСКО и на список на светското наследство. Во сезоната на топењето на мраз, езерото се напојува од водопад од Чакрараџу.
Неговото име доаѓа од фактот дека езерото немало име пред да било создаден Националниот парк Хуаскаран во 1975 година. Потребата да се вклучат сите езера во предложениот парк на список ги принудиле властите да им се дадат имиња базирани на броеви на оние без традиционално име (езера како што се Аликоча, Аукискоча или Палкакоча, имале имиња на хиспанизиран кечуански јазик.
Езерото се смета за една од поважните туристички дестинации во регионот, посетена главно од ентузијасти за пешачење и планинарење, со оглед на лесниот пристап и спектакуларниот пејзаж. Пешачката патека до лагуната започнува од кампот Себола Пампа и се протега покрај потокот што тече од истото езеро, формирајќи неколку водопади и катаракти.
Парке де ла Мураља

Парке де ла Мураља (мак: ''Паркот на ѕидовите'') — градски парк сместен во централниот округ Лима, Перу. Бил инаугуриран во 2004 година. Во рамките на неговото проширување е дел од поранешните ѕидови на Лима. Паркот се наоѓа помеѓу реката Римак и сторискиот центар на Лима.
1 Историја
За време на администрацијата на Луис Кастањеда Лосио, бил откриен дел од остатоците од левиот брег на реката Римак, кој сега го сочинува паркот. Овде можат да се видат остатоци од основите што ги имал водоводот, дело на францисканците во 1610 година. За таа цел, дел од споменатиот ѕид е обновен во задниот дел на црквата во Сан Франциско, многу блиску до Владината палата.
Паркот има ресторан, продавница за ракотворби од различни делови на земјата, каде што се наоѓала статуата на Франциско Писаро од 2003 до 2025 година, претходно сместена на местото што сега е плоштад Перу, кое се наоѓа веднаш до Владината палата. Покрај тоа, постои и музеј на локацијата каде што се изложени археолошки предмети пронајдени во областа.
2 Поврзано
* Ѕидовите на Лима
Тараскан

Тараскан или Тараска — егзоним и популарно име за културата Пурепеча. Може да се однесува на:
* Тарасканската држава, мезоамериканска империја до шпанското освојување во 1500-тите, сместена во (денешно) западно-централно Мексико
* Пурепечанскиот народ
* Пурепечанскиот јазик
Терминот имал пејоративни конотации на „одвратност и гадење“ кога се однесувало на луѓето или нивниот јазик.
1 Етимологија
Името „Тараскан“ потекнувало од зборот „тараскуе“ на јазикот пурепеча, што нејасно значело „свекор“ или „зет“. Шпанците го зеле како свое име, од причини што се припишуваат на различни, претежно легендарни, приказни.
Името Ацтечки јазик за Пурепеча било „Мичуаке“ оттука и името на мексиканската држава Мичоакан.
Аикана (народ)

Аикана — домородно население на Бразил, кое живеел во државата Рондонија, во западните амазонски низини. Познати се и како Масака, Тубарао, Колумбијара, Мунде, Монд, Хуари и Аикана.
1 Земјиште
Традиционалните земјишта на Аикана се наоѓаат во регионот на реката Гвапоре. Во 1970 година, бразилската влада го преселила племето на домородната територија Тубарао-Латунде, со лоша почва. Тие имале три села и живееле во блиските градови, како што е Вилхена.
2 Јазик
Народот Аикана го зборува јазикот Аикана, кој е некласификуван јазик. Неговиот ISO 639-3 јазичен код е „тба“.
Патека Ларес

Патеката Ларес — дводневно или тридневно планинарење на голема надморска височина во Куско, Перу, кое започнува во близина на селото Ларес, приближно 64км северно од Куско и 56км источно од Мачу Пикчу. Долината Ларес се наоѓа источно од планинскиот масив Урубамба, преминувајќи дел од Света долина. За да се стигне до почетокот на патеката, потребно е патување со автобус или комбе од приближно пет часа од селото Ларес. Патеката за пешачење поминува низ типичните перуански планински области на Андите.
Долината Ларес е дом на многу традиционални ткајачи и земјоделци и е позната по домашните текстили. Домородното население на оваа област зборува кечуански јазик и шпански јазик.
Патеката Ларес е една од главните алтернативи на патеката на Инките до Мачу Пикчу. Малку е пократка и повисока по надморска височина од Патеката на Инките; достапна е од Куско. За разлика од патеката на Инките, не се потребни дозволи за пешачење по патеката Ларес.
Постојат голем број различни маршрути и варијации достапни на патеката Ларес. Далеку е потивко од Патеката на Инките, бидејќи не е толку добро познато. Иако малку полесно од патеката на Инките врз основа на теренот, зголемената надморска височина може да биде физички потешка бидејќи има три високи превои за преминување, од кои највисокиот е 4,400 м.
1 Класична рута
Стандардната патека за пешачење низ Ларес е најкратката (33 км) и најлесната рута, и преминува само еден висок превој. Патот обично трае три дена пешачење.
Планинарите тргнуваат од Куско рано првиот ден, често околу 6 часот наутро, и возат неколку часа до Калка, мал град на 2,928 м надморска височина. Од Калка, планинарите се возат уште три часа на север до Ларес. Топлите извори во Ларес се популарни. Од Ларес, патеката трае пет часа до местото за кампување за првата ноќ во Хуакахуаси 3,750 м.
Хуакахуаси е традиционално ткајачко село и планинарите често се обидуваат да ткаат тука. Вториот ден од планинарењето е најкраткиот и најстрмниот, бидејќи се преминува превојот Ипсајкоча 4,450 м највисоката точка на патеката. Може да се кампува покрај езерото Ипсајкоча.
Последниот ден од планинарењето е спуштање, минувајќи низ неколку традиционални села за ткаење. вклучувајќи ја и Патаканча 3,700 м. и Ијок, пред да заврши во Олантајтамбо 2,792 м. Патеката завршува на железничка станица од која има возови до Агуас Калиентес и Куско.
Постојат неколку дополнителни рути во областа, вклучувајќи и некои каде што планинарите можат да престојуваат кај локалните семејства наместо да кампуваат.
2 Поврзано
* , ''The Independent''*