procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Мето Јовановски (писател)

Мето Јовановски (, Брајчино — , ) — македонски раскажувач и романописец и прв претседател на Хелсиншкиот комитет за човекови права, а потоа негов почесен претседател.
1 Животопис
Мато Јовановски е роден во преспанското село Брајчино, на 5 октомври 1928 година. Средното образование го завршил во Битола, а во Скопје ја завршил Вишата педагошка школа, како вонреден студент. Работел како учител во ресенските села и во Пиринска Македонија, а потоа се вработил во Скопје, каде работел во Главниот одбор на Културно-просветните организации. Неколку години бил соработник на весникот „Нова Македонија“, а потоа бил професионален уредник на книжевниот весник „Хоризонт“. Исто така, учествувал и во уредувањето на списнаијата „Млада литература“, „Современост“, „Културен живот“ и „Книжевна трибина“.
Јовановски, бил претседател на македонскиот ПЕН Центар. На 9 ноември 2006 година заедно со Слаѓана Тасева ја основал невладината организација за борба против корупцијата „Транспарентност - нулта корупција“. Исто така, бил дел од уредничките тимови на списанијата „Современост“ и „Хоризонт“.
Мето Јовановски бил погребан во неговото родно село Брајчино.
2 Творештво
Јовановски почнал да објавува раскази во 1951 година, а во 1956 година ја објавил збирката раскази „Јадреш“. Следната година ја објавил сатирично-хумористичната повест „Хајка на пеперутки“, која е првата книга од тој род во македонската книжевност. Во 1954 година се појавил неговиот роман за деца „Луман арамијата“ кој доживеал повеќе изданија, а во 1959 година ја објавил втората збирка раскази, „Мени на мојата месечина“. Во 1960 година бил објавен на словенечки јазик избор од неговите раскази, со наслов „Натежнати ѕвезди“. Покрај тоа, во текот на 1956 година ги објавил романот „Земја и тегоба“ и повеста „Слана во цутот на бадемите“, додека во 1970 година се појавил романот „Сведоци“.
Јовановски најчесто обработува теми и мотиви од обновата и изградбата на Македонија во периодот по Втората светска војна, а понекогаш и од НОБ. Раскажува реалистично и мошне живо.
3 Библиографија
3.1 Збирките раскази
* „Јадреш“, 1956
* „Мени на мојата месечина“, 1959
* „Првите човекови умирања“, 1971
* „Патот до осамата“, 1978
* „Крстопат кон спокојот“, 1987
* „Љубовта на Грифонот“, 2005.
3.2 Романи
* „Хајка на пеперутки“, 1957
* „Слана во цутот на бадемите“, 1965
* „Земја и тегоба“, 1968
* „Сведоци“, 1970
* „Будалетинки“, 1973
* „Орловата долина“, 1979
* „Крлежи“, 1984 и
* „Балканска книга на умрените или Ослободување преку зборување“, 1992.
3.3 Книги за деца
* „Луман арамијата“, 1954
* „Војвода над војводите“, 1980.
Автор е и на патописот „Клучевите на Манхатан“, 1983, а има напишано и радио и тв-драми. Составувач е на антологијата „Една друга Америка“ (1978) и на лексиконите „Кој е кој, што е што“ (1963) и „Мал литературен лексикон“ (1971). Негови дела, особено расказите, се објавени на повеќе светски јазици. Преведува од англиски и руски јазик.
Народен правобранител

Народен правобранител или омбудсман е лице (орган), кое најчесто (но не секогаш) е именувано од владата или парламентот и кое е овластено да ги претставува интересите на граѓаните преку постапување по жалби (претставки) поднесени од поединечни лица.
Зборот потекнува од Старо-норвешкиот umboðsmaðr и зборот umbuds man, што значи претставник и не е специфицирано по пол. Првпат е употребено во Шведска. Од 1552 година е во употреба и во другите скандинавски јазици како во Исланд "umboðsmaður", Норвешка "ombudsmann" и во Данска "ombudsmand".
Современата употреба на терминот започнува во Шведска со , востановен во 1809, за заштита на правата на граѓаните преку основање на супервизорска агенција независна од извршната власт.
1 Народен правобранител (Омбудсман) во Република Македонија
Народниот правобранител на Република Македонија , познат во светот под името Омбудсман, како нова институција во правниот систем на Република Македонија е востановена со Устав на Република Македонија (“Службен весник на РМ” бр. 52/91, бр. 1/92, бр. 31/98 и бр.91/01) во 1997 година. Со Законот за народниот правобранител (“Службен весник на РМ” бр. 60/03) утврдена е надлежноста за заштита на уставните и законските права на граѓаните кога им се повредени од органите на државната управа и од други органи и организации што имаат јавни овластувања.
Народниот правобранител е независен и самостоен во вршењето на својата функција.
Работите од својата надлежност Народниот правобранител ги врши врз основа и во рамките на Уставот и Законот, како и меѓународните правни акти за човековите слободи и права.
1.1 Избор и разрешување
Собранието на Република Македонија го избира и разрешува народниот правобранител. Народниот правобранител се избира за време од осум години со право на уште еден избор.
Во извршувањето на функциите и надлежностите на народниот правобранител му помагаат заменици избрани од Собранието на Република Македонија.
Изборот и разрешувањето на народниот правобранител и неговите заменици Собранието на Република Македонија го врши со мнозинство гласови од вкупниот број пратеници при што мора да има мнозинство гласови од вкупниот број на пратеници кои припаѓаат на заедниците што не се мнозинство во Република Македонија.
Прв народен правобранител беше Бранко Наумоски (1997-2004). Од декември 2004 до 2020 година народен правобранител бил Иџет Мемети.
1.2 Организациска поставеност
Седиштето на институцијата Народен правобранител е на ул. „Димитрија Чуповски“ бр. 2 во Скопје, но истата има и шест подрачни канцеларии во: Тетово, Куманово, Кичево, Битола, Штип и Струмица.
Народниот правобранител има 10 заменици, четири во Скопје и шест во подрачните канцеларии.
Внатрешната организација е составена од четири организациски единици:
* Организациска единица за стручно-аналитички работи
* Организациска единица за меѓународна соработка и односи со јавност
* Организациска единица за човечки ресурси и финансиско работење
* Организациска единица за координација на работата на народниот правобранител
Солун (округ)

Солун (|Περιφερειακή ενότητα Θεσσαλονίκης) — округ во Егејска Македонија, денес дел од областа Централна Македонија во Грција. Административен центар е градот Солун. Областа на округот, како и остатокот од Егејска Македонија е присвоена од Грција со Првата балканска војна во 1912 г.
1 Географија
Округот се протега од Солунскиот Залив на југозапад до Струмскиот Залив на исток. Тук се наоѓаат две големи водни површини — во средишниот дел на подрачјето е сместено Лагадинското Езеро (Коронија), а на исток е Бешичкото Езеро (Волви).
Северните и централните краиште се планински, а западните, дел од североисточните и северните краишта покрај реката Вардар се рамничарски. Планините во округот се Хортач (Хортијатис) во западниот централен дел, Богданска Планина (Вертискос или Кердилија) на север и северозапад.
Се граничи со окрузите Иматија (Берско и Негушко) на југозапад, Постол на запад, Кукуш на север, Сер на исток и Халкидик на југ.
Климата се одликува со топли средоземни лета и свежи благи зими во низинските и рамничарските делови. Во подрачјата на надморска височина преку 500 м и кон планините често имаат типични зими.
1.1 Општини
Округот Солун се дели на 14 општини. Тие се следниве (означени со бројки во инфокутијата):*Амбелокипи-Менемени (2)
*Корделио-Арманќој (''Корделио-Евосмос'') (8)
*Бешик (''Волви'') (3)
*Даутбал (''Ореокастро'') (14)
*Делта (4)
*Илиџиево (''Халкидона'') (13)
*Каламарија (7)
*Капуџилар-Хортач (''Пилеја-Хортијатис'') (12)
*Лагадина (''Лангадас'') (9)
*Неаполи-Сикјес (10)
*Павлос Мелас (11)
*Седес (''Терми'') (6)
*Солун (''Тесалоники'') (1)
*Солунски Залив (''Термајкос'') (5)
2 Демографија
Бидејќи нема официјален попис за тоа колку Македонци живеат во овој округ, кога ќе споредиме некои историски податоци и денешни статистики, се доаѓа до одредена проценка. Така, во овој округ Македонците живеат во околу 32 населени места и сочинуваат околу 7% од вкупното население, па според последниот попис тоа се приближно 78.000 Македонци.
3 Поврзано
* Солунско Поле
* Солунски Залив
* Список на села во Солун
* Солунски револуционерен округ
Австралија (континент)

''Оваа страница се однесува на австралискиот континент. За друго значење види Австралија (појаснување).''
Австралија е најмалиот континент со површина од околу 8,56 милиони квадратни километри.Се наоѓа на јужната полутопка. Таа е најмал и најретко населен континент на Земјата. На површина од 7,6 милиони километри квадртни, живее околу 20 милиони население.
Австралија е островски континент. Од сите страни е опкружена со вода.
Англиска градина

Англиска градина или англиски парк или пределна градина (|jardin anglais, |giardino all'inglese, |englischer Landschaftspark) — вид градина со потекло од англиските уредени предели во XVIII век. По ова име градината се разликува од барокниот дизајн на француската формална градина.
Во Обединетото Кралство овој стил е тесноповрзан со делата на Кејпабилити Браун. Овој стил во Англија предоминирал само релативно кратко време, од средината на XVIII до почетокот на XIX век, и најголемиот дел од најпознатите градини во Англија не се во овој стил. Поимот „англиска градина“ не се користи во Англија, каде истиот се нарекува „пределна градина од XVIII век“ („18th century lanscape garden“).
Канонскиот европски „англиски парк“ со себе носи низа романтистички елементи. Во него секогаш има езерце или мало езеро со пристаништен или обичен мост. Погоре, со поглед на езерцето, имаме шестаголен павилјон, често во облик на еднокрилен римски храм. Некои паркови имаат и „кинески“ павилјон. Други елементи се грото и имитации на рушевини.
Значајни дејци во полето на Англиската градина се Стивен Свицер (1682-1745), Вилијам Кент (1685-1748), Чарлс Бриџман, Кејпабилити Браун (1716-1783), Џон Ванбру (1664-1726) и Лукас Питерс Родбард.
1 Поврзано
* Градинарско кралство Десау-Верлиц
* Пределна архитектура
* Список на пределни градини
* Тревник
Апенински Полуостров

Апенински Полуостров (италијански: ''Penisola appenninica'') — еден од најголемите полуострови во Европа, кој се протега во должина од околу 1.000 км, од Алпите на север, па сѐ до средишниот дел на Средоземното Море на југ. Го носи името на планинскиот венец Апенини, познат е и по тоа што по својот облик потсеќа на чизма со висока потпетица, и затоа, на италијански, се нарекува уште и ''Lo Stivale'' („Чизмичката“). Освен како Апенински, полуостровот е познат и како Италијански Полуостров, Италијанска Чизма или Континентална Италија.
Речиси целиот Полуостров ја опфаќа Италија, вклучително и двете енклави, микродржавите, Сан Марино и Ватикан.
Полуостровот е опкружен со Лигурското Море и Тиренското Море на запад, на југ со Јонското Море и Јадранското на исток. Внатрешноста на Полуостровот се состои од планините Апенини, по кои го носи името, а северниот дел главно е рамнински, додека крајбрежјата се ридски (гребенски).
На Полуостровот се наоѓа Везув, единствениот активен вулкан во континентална Европа. Климата е претежно медитеранска (во поголемиот дел од југот), со густо растечки зимзелени грмушки (макија) и мешавина од листопадни и зимзелени шуми.
1 Држави
На Апенинскиот Полуостров се наоѓаат следниве држави:
***
2 Поврзано
* Апенини
Напоредни животописи

„Напоредни животописи“ или „Споредени животописи“ (изв. „Животи на благородните Грци и Римјани“) — збирка биографии на славни личности од античкиот историчар Плутарх, наредени во парови за да се истакнат нивните заеднички доблести и пропусти. Зачуваните „напоредни животописи“ содржат 22 пара биографии, од кои секој пар има по еден Грк и еден Римјанин, како и четири неспарени, посебни животописи. Ова е дело од значителна важност, не само како извор на информации за секоја личност, туку и како увид во времето во кое тие живееле.
Бидејќи Плутарх бил Грк, Македонците во делото се водат како „Грци“. Имајќи предвид дека делото е напшано кон крајот на I век н.е., можеме да добиеме претстава колку рано замрела одбивноста кон македонските династии во Грција, при што историчарите веќе од овој период почнуваат да ги присвојуваат личностите што им се допаѓаат, и покрај тоа што нивните претходници пишувале за нив како како за странски окупатори од различна култура и јазик.
Како што објаснува во првиот пасус во „Животот на Александар“, Плутарх нема за цел да пишува истории како такви, туку да го истражи влијанието на карактерот (добар или лош) врз животите и судбините на славните луѓе. Првиот пар животописи, Епаминонд-Скипион Африканец, повеќе не постои, а многу од постоечките животописи се скратени, содржат очигледни лакуни и/или биле менувани од подоцнежни писатели.
„Животот на Александар“ е еден од петте зачувани второстепени или третостепени извори за Александар III Македонски и содржи анегдоти и описи на случки кои ги нема во ниеден друг извор. Така, портретот на Нума Помпилиј, ран римски крал, исто така содржи важни информации за првобитниот римски календар.
1 Други врски
**
de:Plutarch#Parallelbiographien
Бангкок

Бангкок (|กรุงเทพมหานคร) — главен и најголем град на Тајланд. Позициран е при вливањето на реката Чао Праја кај Тајландскиот Залив. Според населението Бангкок е дваесет и втор по ред најголем град во светот.
Бангкок е еден од најекономско динамичните градови во југоисточна Азија. Туризмот е главен фактор во економијата на Бангкок и се смета дека Бангкок дури ќе ги надмине центрите на Сингапур и Хонгконг, но градот страда од тешки инфраструктурни и социални проблеми како резултат на неговиот брз раст. Светската метеоролошка организација објавила дека Бангкок е најжешкиот град во светот.
1 Знаменитости
1.1 Храмови
* Ват Арун
* Ват Пра Кео
Апициј

Апициј (латински: ''Apicius'') — наслов на збирка римски рецепти за готвење, за кои се смета дека се собрани во доцниот VI или раниот V век н.е. Книгата е напишана на јазик многу повеќе налик на народниот отвколку на класичниот латински јазик.
''Апициј'' бил текст за употреба во кујната. Најраните печатени изданија носат општ наслов ''De re coquinaria'' („За готвењето“), и му биле препишани на извесен Целиј Апициј (''Caelius Apicius''), измислица заснована на фактот што еден од двата ракописа е насловен со зборовите „API CAE“. Името Апициј веќе долго време носело конотација на раскош и страст кон храната, која произлегува од навиките на човекот кој го носел тоа име. Најпознатата личност кому е дадено ова име заради гурманство е Марко Гавиј Апициј, кој понекогаш грешно се смета за автор на оваа книга.
Текстот е подреден во десет кратки заглавја налик на организацијата на современите готварски книги:
#''Epimeles'' — Готвачот
#''Sarcoptes'' — Меса
#''Cepuros'' — Од бавчата
#''Pandecter'' — Разни јадења
#''Ospreos'' — Грашок, грав, леќа, наут и др.
#''Aeropetes'' — Птици
#''Polyteles'' — Птици
#''Tetrapus'' — Четириношци
#''Thalassa'' — Морски плодови
#''Halieus'' — Риба
Содржината е помешана, т.е. извесни рецепти треба да припаѓаат на други заглавја. Некои рецепти ги среѓаваме во две варијанти, некои се јасно прекратени каде недостига барем по еден ред.
Храната опишана во книгата дава важен увид во начинот на исхрана во античкиот свет околу Средоземниот басен - многу од храните кои денес ги поистоветуваме со тој регион—домати, паста—не биле достапни во антиката. Од друга страна, рецептите за најбогатите содржеле некои навистина егзотични состојки, како да речеме фламенго.
Во еден сосем друг ракопис го среќаваме сткратениот епитом ''Apici Excerpta a Vinidario'' - „џебен Апициј“ од извесен Винидариј, напишан во V век. Меѓутоа, насловот е неточен заради тоа што ова дело не се состои од извадоци од рецептите во Апициј. Наместо тоа, книгата содржи сосема други рецепти кои не ги наоѓаме во Апициј. Ова се должи или на губење на текстот или на промена на истиот како резултат на записките кои секој готвач со време си ги додавал.
Одкога двата ракописа одново биле пронајдени, испечатени се две изданија - едно во Милано (1498) и Венеција (1500). Во времето на преродбата на античките пишани дела, луѓето уживале да читаат римска „готварска книга“. За популарноста на делото сведочи фактот што во следните четири децении се појавуваат уште четири изданија. Во долгото стандардно издание на К. Т. Шух (Хајделберг, 1867), издавачот додал и некои рецепти од Виндариевиот ракопис.
1 Поврзано
* Римска кујна
* Марко Гавиј Апициј
1.1 Латински текстови
* издание на Мери Ела Милхам
* на „The Latin Library“
Паскал Таскин

Паскал-Жозеф Таскин (француски: ''Pascal-Joseph Taskin'') (1723-1793) бил француски изработувач на чембала и пијана. Денес се останати само седум негови чембала (сите со два мануела) и сите се одлични примери за доцната француска школа на изработка на чембала. Тие се одликуваат со топол, богат тон, петоктавен дијапазон и 2x8', 1x4' плус диспозиција. Особено изучувано, копирано и свирено е негово чембало од 1769 до таа мера што, по тоа, ги надминува сите други во светот.
Таскин, како многу други француски изработувачи, реконструирал останати „Рукерс“ инструменти за да го зголеми нивниот дијапазон, но исто така правел фалсификат на Рукерсови инструменти. Последниот Таскинов инструмент за кој знаеме е двојно чембало кое датира од 1788, и има резонатор на чија розета стои „Andreas Ruckers“ и истата е насликана во фламански стил.
1 Наводи
* Kottick, Edward: ''A History of the Harpsichord''. Bloomington, IN, Indiana University Press, 2003
Русомир Богдановски

Русомир Богдановски (Ниш, 11 октомври 1948 - ), македонски драмски писател и театарски сценарист.
1 Животопис
Во 1972 година дипломира драматургија на Академијата за театар, филм, радио и телевизија во Белград.
Магистрира на факултетот за драмски уметности во Белград (1997) со трудот „Комични драмски форми во македонските обреди и обичаи за време на некрстените денови“.
Работел како драматург и уредник на редакцијата за драмска програма на МТВ.
Бил професор по филмско и ТВ сценарио на Факултетот за Драмски уметности во Скопје.
Се пензионирал како редовен професор по драматургија на ФДУ во Скопје.
2 Стилски определби
Инспирацијата ја црпи од фантастичните народни приказни и легенди, проткајувајќи ги со една иронија, која на извесен начин ќе не’ потсети на богатството на жанровскиот дух.
Неговото мото е - „Зошто да измислуваме туѓиприказни кога дома имаме големо раскажувачко наследство“
Неговото драмско истраѓување има широк спектар на драматуршки разновидбости кои се движат од творечко инспирирање на традицијата до одреден постмодернистички ракопис со то е податлив како автор на најразновидни театарски размисли и поставки
3 Драмски текстови
"''На заборавениот остров''" (1968)
"''Фарса за храбриот Науме''" (1968/1969);
"''Панургиј''" (1969);
"''Чудото на свети Ѓорѓи''" (1971/1979);
"''Патенталија и Тентелина''" (1983);
"''Ништо без Трифолио''" (1986);
"''Вечерва фалстаф''" (1993);
"''Ноќ спроти Василиј''" (1996).
4 Детски Драмски текстови
"''Рекламна бајка''" (1989);
"''Чудовиштата во нашиот град''" (1990).
5 Филмски и Телевизиски сценарија
"''Добра долина''" (1973);
"''Како се сакаа Пертеф и Леонида''" (1974);
"''Нели ти реков''" (1976); "''Златни години''" (1978);
"''Учителот''" (1980);
"''Време на летала''" (1982);
"''Трето доба''" (1987);
"''Пасквелија''" (1992);
"''Време, живот''" (1992) и
"''Life time''" (1999).
6 Награди
Награда на Македонскиот народен театар за драмски текст ("''Фарса за храбриот Науме''", 1970);
Специјална награда на ТВ-фестивалот во Блед (за сценарио на ТВ-драмата "''Како се сакаа Пертеф и Леонида''", 1975);
Гран-при на ТВ-фестивалот во Порторож (за сценарио за ТВ-драмата "''Учителот''", 1981);
Награда за најдобар текст на фестивалот за детски театар во Зеница ("''Рекламна бајка''", 1990).
Име

Име е одбележје на секој човек, место, предмет па и на некоја идеја или концепт, со цел да се разликуваат еден од друг. Името може да идентификува одредена класа или категорија на нешта, или пак едно нешто. Име на конкретно уникатно живо суштество се нарекува лично име и претставува лична именка.
Рукерс

Рукерс (|Ruckers) — познато фламанско семејство на изработувачи на чембала од XVI и XVII век со седиште во Антверпен. Нивните инструменти се високовреднувани заради нивниот одличен тонален квалитет. Семејството има големи придонеси и заслуги за техничкиот развој на чембалото, како и воведувањето на втора клавијатура (мануел). Во XVIII век многу француски мајстори прилагодувале Рукерсови инструменти во процесот под име ''ravalement'', каде куќиштето, клавијатурата и резонаторот биле внимателно преконструирани со цел за проширување на опсегот и изразноста на инструментот. Заради тоа што престижот на Рукерс довел до многу вакви прилагодувања во Франција, денес не е сосема јасно колку оригинални инструменти сѐ уште постојат. И покрај тоа, Рукерсовите чембала и денес се опширно и темелно проучувани, копирани и свирени.
1 Поврзано
* Чембало
2 Наводи
* Hubbard, Frank: ''Three Centuries of Harpsichord Making''. Cambridge, MA, Harvard University Press, 1965
* O'Brien, Grant: ''Ruckers: a Harpsichord and Virginal Building Tradition.'' Cambridge (England), Cambridge University Press, 1990
* — Католичка енциклопедија
Џузепе Ди Стефано

Џузепе Ди Стефано (италијански: ''Giuseppe Di Stefano'') (- во Катанија) бил еден од најпознатите италијански оперски пејачи со брилијантна кариера, која траела од почетокот на 40-тите до почетокот на 70-тите години на XX век.
Лерин (округ)

Лерин (|Περιφερειακή ενότητα Φλώρινας) — округ во Егејска Македонија, денес Грција. Се наоѓа во северозападниот дел на областа Западна Македонија. Административен центар е градот Лерин.
Во овој округ се смета дека живеат голем број Македонци, а според партијата „Виножито“ тие претставуваат 75 % од вкупното население.
1 Географија
Се граничи со окрузите Постол на исток, Кожани на југ, Костур на југозапад, Албанија (окрузите Девол и Горица) на запад, Преспанското Езеро на северозапад и Република Македонија (општините Битола и Ресен) на север. Реката Бистрица тече на југозапад.
Поголеми планини во округот се планините Нередска Планина (2.128 м) на југозапад, Баба (2.117 м) и Ниџе (2.524 м) на североисток.
2 Демографија
Бидејќи нема официјален попис за тоа колку Македонци живеат во овој округ, кога ќе споредиме некои историски податоци и денешни статистики, се доаѓа до одредена проценка. Така, во овој округ Македонците живеат во околу 70 населени места и сочинуваат околу 69% од вкупното население, па според последниот попис тоа се приближно 35.500 Македонци.
3 Земјоделство
Земјоделството е една од главните стопански гранки во округот. Главните производствени гранки се пиперки и праски.
4 Интересни места
* Скијачки центар „Песодер“
* Преспанско Езеро
5 Комуникации
5.1 Радио
* ЕРА Лерин - ЕРА гранка,
6 Соообраќај
Низ округот минуваат следниве патни и железнички сообраќајници:
;Патишта
* Државен пат ЕО2 (Албанија - Смрдеш - Лерин- Воден - ...)
* Државен пат ЕО3 (Македонија - Негочани - Лерин - Суровичево - Кожани - ...)
* Државен пат ЕО 15 (Герман - Костур - ...)
;Железници
* Железничка линија Солун-Битола
7 Општини
Округот Лерин се дели на 3 општини. Тие се следниве (означени со бројки во инфокутијата)::* Лерин (''Флорина'') (1)
* Преспа (''Преспес'') (3)
* Суровичево (''Аминдео'') (2)
8 Поврзано
* Лерински дијалект
* Лерин (општина)
* Список на села во Лерин
* Леринско Поле
Роберт Фишер

Роберт Џемс „Боби“ Фишер ( - ) беше американски шаховски велемајстор, кој во 1972 станал првиот и единствен Американец кој освоил Светско првенство во шах. Неговата победа врз тогашниот првак, Борис Спаски (СССР), имала симболична вредност и за САД, бидејќи било одржано во периодот на таканаречената Студена војна, за време на Советската шаховска доминација.
1 Детство
Боби е роден во Чикаго, САД, меѓутоа на 6-годишна возраст се преселил со неговата мајка и сестра во Њујорк. Таму, како подарок добил шаховска табла/фигури од неговата сестра, по што длабоко навлегол во шахот, и следната година (на 7-годишна возраст) се зачленил во Бруклинскиот шаховски клуб. Мајка му многу го поддржувала во шахот за време на неговото детство, па дури еднаш и го однела во Русија на екскурзија со цел да игра во тамошните клубови против појаки противници во споредба од оние во САД.
2 Резултати
* На 14-годишна возраст постанува првак на САД со освојување на Државното првенство во шах.
* Меѓу многу други турнири, во Скопје во август 1967 го освојува првото место со резултат 12 победи, 3 нерешени, 2 порази, каде што меѓу другите игра нерешено со Борче Илиевски.
* Му се пружа прилика да игра против Борис Спаски за титула ‘Шампион на светот’ во Рејкјавик во 1972. Постигнатиот резултат е 7-11-3, со што постанува првак. Мора да се спомене дека од трите порази, два биле необично предадени од страна на Боби Фишер.
3 1972 -
За жал, Боби Фишер не учествуваше на Скопската Шаховска олимпијада во 1972. Всушност, тој тотално исчезнал од меѓународната сцена, цели 20 години, по првенството во Рејкјавик. Дури и не му се спротивставил на силниот кандидат Анатолиј Карпов на следното првенство во 1975. Ова ја принудила ФИДЕ да му ја одземе титулата.
Светот во тоа време се соочил со фактот дека нивниот ‘Боби’ навистина бил ексцентричен тип.
4 1992 -
Боби пак се појавил на шаховската сцена, по неговата 20-годишна изолација, со организирана реванш партија против Спаски во Црна Гора кон крајот на 1992. Во тоа време Обединетите Нации имале спроведено санкции во тој регион, меѓу кои било вклучено и организирањето на меѓународни спортски натпревари. САД исто така го предупредиле за последиците (казни и апсење), но Фишер настојувал да продолжи со играта. Најважно за Боби било што пак го совлада Спаски 10-15-5 и добил награда од околу 3.000.000 $. Како последица од оваа партија, тој бил принуден да живее надвор од САД.
Боби Фишер починал во неговиот омилен Рејкјавик (Исланд) од бубрежна болест, покрај неговата јапонска сопруга на 17 јануари 2008.
Анаксимен

Анаксимен (грчки: ''Άναξιμένης'') од Милет (околу 585 п.н.е. - околу 525 п.н.е.) бил грчки филозоф од втората половина на 6 век п.н.е., веројатно помлад современик на Анаксимандар, кој веројатно му бил негов учител.
Анаксимен е помлад сограѓанин на Талес и Анаксимандар. Според него праосновата и прапричината на сè е воздухот, животодајниот елемент, кој кога се вдишува и издишува се живее, а без тоа се умира. Тој сметал дека предметите и појавите настануват со разредување и згуснување на воздухот. Со разредување настанува огнот, а со згуснување се создава по ред: ветерот, облакот, водата, земјата, каменот и сè друго.
Софизам

Софизам (грчки: ''σοφίστες'', што значење „мудрец“, или оној кој мудрува, т.е. „прави“ мудрост, односно оној кој профитира од мудрост; ''σοφός'', „мудрец“, исто така ''волшебник'') првично бил термин за техниките учени од многу почитуваната група на учители на филозофија и реторика во античка Грција.
Софистите биле идеолози на робовладетелската демократија во 5 век п.н.е. Тие се јавиле да ја задоволат потребата на образование на демосот. Тие биле платени патувачки учители, мудреци кои своето знаење од разни науки и вештини ги ставиле на располагање на секој оној што имал пари да им плати. Како педагози и енциклопедисти, тие ги популаризирале научните и културните достигнувања од своето време. Со своето учење, тие ги подготвувале луѓето „правилно да мислат, работат и говорат“. Тие особено ја ценеле и развивале говорничката вештина (реториката) и способноста да ги подучуваат слободните граѓани: тие да можат добро да ја изразуваат својата мисла, убаво да ја накитат и со тоа да влијаат врз умот и срцата на слушателите и да ги придобијат за себе. Софистите се јавувале како реакција на догматската космолошка мисла која, како што укажувале, се покажала мноштвена и со тоа подложна на сомневање. Во основа, нивните сфаќања биле субјективистички, а кон религијата се однесувале со скептицизам. Според Хегел, тие биле првите старогрчки просветители. Меѓутоа, со текот на времето, софистиката преминала во еден вид надмудрување и во вештина на убедување по секоја цена, дури и со помош на лукавство. Оттука уште од времето на Платон, а особено на Аристотел, зборот „софист“ значел човек кој се служи со софизми, т.е. со лажни докази.* Протагора од Абдера (481-411 п.н.е.) бил најславниот софист. Неговата ораторска моќ ги фасцинирала слушателите кои под нејзиното дејство биле како маѓепсани. Имал многу ученици и заработувал големо богатство. Според него, човекот е мера на сите ствари, за постојните дека постојат, а за непостојните дека не постојат. Протагора вистината ја ставил во зависност од човекот. Тој е релативист. Нема апсолутна вистина, таа е онаква каква му се претставувала на оној или овој човек. Протагора сметал дека во нашите определби за или против едно тврдење треба да се управуваме според мислењето на мнозинството луѓе, значи критериум (мерило) на вистината треба да биде општа согласност.
* Горгија бил исто така, славен оратор и софист кој ги пленел слушателите толку многу што бил масовно имитиран. Тој сметал дека сѐ е небитие (нихилизам) и дека постоењето на битието е апсурд.
Велешка Клисура

Велешка Клисура — клисура на реката Вардар, што се наоѓа во средишниот дел од течението на реката, непосредно до градот Велес по кој го добила и името. Клисурата е долга околу 8 километри и е составена од ниски тревнати ридови со каменести и карпести врвови. Велешката Клисура започнува на самата градска периферија на градот Велес, а завршува во непосредна близина северно од велешкото село Кочилари. Таа го надополнува композитниот карактер на долината на реката Вардар како 3 негова клисура (броено од изворот) и ја одделува малата Велешка Котлина од Тиквешката Котлина. На почетокот на клисурата од нејзината десната страна се наоѓа комплекс од повеќе помали и поголеми православни црковни храмови, од кои најголем е манастирот Свети Димитрија. Низ Велешката Клисура поминуваат меѓународната железничка пруга Скопје - Гевгелија - Солун и регионалниот (стариот) пат Велес - Градско.
Удвоени согласки во македонскиот јазик

Удвоените согласки во македонскиот јазик се две согласки едноподруго во префиксирани зборови, во членувани именки, како и во формите за суперлатив.
Како удвоени се јавуваат: ''т'', ''д'', ''с'', ''з'', ''ј'', ''л'', ''м'', ''в'' и ''р''.
1 Удвоени т и д
Согласките ''т'' и ''д'' се пишуваат удвоено во префиксирани зборови кога основниот збор почнува со ''т'' или ''д'', а пред него стојат претставките ''од-'', ''под-'' и ''над-''.
:Примери: ''оттука, оттаму, поттик, поттикнува, оттогаш, оттуши, поттури, наттрча, оттиши, оттурне''; ''одделно, оддели, оддалеку, одделение, оддел, оддава, оддалечен, оддаде, оддене, оддесно, оддивне, оддив, поддава, поддржи, поддршка, поддувне, наддаде, наддава, наддавач, наддели''.
Согласката ''т'' се пишува удвоено и во членуваната форма кај именките од женски род на ''-т''.
:Примери: ''смртта, потта, пролетта''.
Исто така две т се пишуваат и во членуваната форма на простите броеви, како и бројните придавки образувани од броеви што завршуваат на ''-т''.
:Примери: ''деветте, седумнаесетте, деветти, деветтиот, осумнаесеттиот, седумнаесетти''.
На истиот начин се пишуваат и бројните форми со значење на дропка.
:Примери: една ''деветтина'', една ''петтина''.
2 Удвоени с и з
Согласките ''с'' и ''з'' се пишуваат удвоено во префиксирани зборови кога основниот збор почнува со ''с'' или ''з'', а претставката е: ''из-'', ''без-'' или ''раз-''.
:Примери: ''бессонен, бессоница, бессолен, бессочен, бессочност, нессемеен, бессилен, бессемен, рассили, обессили, безземјен, беззаконие, беззаконик, беззабен, раззелени, раззаби, разземе, раззори, иззавитка, иззаклучи, иззабради, иззакрпи, иззапали, иззаврзе, иззавитка''.
3 Удвоено м
Удвоено ''м'' се пишува во бројните форми за лица.
:Примери: ''осуммина, седуммина, дваесет и осуммина''.
4 Удвоено ј
Удвоено ''ј'' се пишува во суперлативот од придавки што започнуваат со ''ј''.
:Примери: јасен - ''најјасен'', јужен - ''најјужен'', јадар - ''најјадар'', јак - ''најјак'', јуначен - ''најјуначен'', јаростен - ''најјаростен''.
5 Удвоено в
Удвоено ''в'' се пишува во случај кога имаме префиксиран збор кој почнува со ''в'', а претставката завршува со ''в''.
:Примери: ''противвредност'', ''противвоздушен'', ''противвоен''.
6 Удвоено л
Удвоено ''л'' се пишува во зборовите: ''абдаллак'', ''бакаллак'', ''ѕвездаллија'', ''јамболлија'', ''каллив'', ''овтикаллија'', ''параллија''.
7 Удвоено п
Удвоено ''п'' се пишува во зборот: ''супполарен''.
8 Удвоено р
Удвоено р се пишува во странски сложени зборови.
:Примери: ''суперревизија'', ''суперрадио''.
Анаксимандар

Анаксисмандар (грчки: ''Αναξίμανδρος'') (околу 610 п.н.е. – околу 546 п.н.е.) — вториот од физичките филозофи на Јонија, граѓанин на Милет, придружник или ученик на Талес, и учител на Анаксимен.
Според достапните историски документи, тој е првиот филозоф за кој се знае дека ги запишал своите студии, иако останал само еден фрагмент од неговото дело. Фрагментираните сведоштва пронајдени во документите по неговата смрт даваат портрет на човекот.
Анаксимандар се смета за ученик на Талес. Прв составил географска карта и карта на небото, конструирал часовник. Според него земјата е цилиндар кој е висок како третина од својата ширина и лебди во центарот на вселената. Според него околу земјата се движат ѕвездите, планетите, сонцето и месечината. Сметал дека човекот потекнувал од риба. Тој сметал дека праосновата на светот е апејронот, што на грчки значи она бесконечното, неопределеното и безграничното. Имено, апејронот содржи два пара спротивности; топло и студено, суво и влажно. Анаксимандар сметал дека кога ќе се спои топлото со сувото настанува огнот, топлото и влажното даваат воздух, студеното и влажното раѓа вода, а студеното и сувото - земја. Од своја страна, овие четири изведени елементи служат како материјал од којшто се создава сѐ; што постои и може да постои. Анаксимандар сметал дека она од што настануваат стварите - во тоа според нужноста настанува и нивната пропаст, зашто тие една од друга трпат казна поради својата несправедливост според редот на времето.
Анаксимандар прв зборувал за еволуцијата на појавата на човекот.Со затоплувањето,од водата и земјата произлегле риби или живи суштества слични на риби,во нив се зачнале луѓето,кои излегуваат од нив.
1 Биографија
Анаксимандар бил син на Праксијад, роден во третата година од 42-та Олимпијада (610 п.н.е.). Според Аполодор од Атина, грчки граматичар од 2 век п.н.е., тој имал шеесет и четири години во текот на втората година од 58-та Олимпијада (547–546 п.н.е.) и умрел кратко потоа.
Пониква

Пониква — туристички центар и викенд-населба на Осоговските Планини во источна Македонија. Оддалечен е околу 20 км северно од Кочани, на надморска височина од 1.560 метри во предел со густа букова шума и разновидна вегетација. Зацртан како еден од 34-те зимски туристички центри во просторниот план на Република Македонија, Пониква зазема особено важно место во развојот на туризмот и општиот развој на Осоговијата.
1 Туризам
Урбаниот простор опфаќа два ски-лифта, викенд-куќи (единечни и двојни), автокампови, бунгалови, објекти за дневно снабдување, повеќенаменски простори, терени за спорт и рекреација, хотели, одморалишта, угостителски објекти, сервис и услуги за скијачка опрема. На Пониква, покрај викенд-населбата, неколкуте мотели, има и детско одморалиште со капацитет од 220 легла.
Природните убавини, еколошки чистиот амбиент и поволната клима се одлични предуслови за големата посетеност на туристите. За да има можност за побрз развој, на туризмот на месноста Пониква, потребно е да се изврши подобрување и довршување на инфраструктурата, обезбедување на доволни количини вода и електрична енергија.
Покрај веќе изградените спортски терени сè повеќе се најавуваат иницијативи и потенцијални заинтересирани инвеститори за изградба на патеки за биатлон и нордиско трчање. Покрај Пониква на Осоговијата има и други извонредни места за изградба на патеки за скијање со поголема должина, како што се терените под Царев Врв (Султан Тепе - 1085 м).
;Цркви
* Црква „Св. Василиј Велики“ - манастирска црква осветена на 31 август 2014 година;
2 Природни богатства
Како посебна туристичка атракција, за љубителите на ловот, во непосредна близина на спортско-рекреативниот центар Пониква, се наоѓа и резерват за дивеч. Комерцијалното ловиште-резерват им нуди на посетителите можност за лов на елени, срни, елени-лопатари, муфлони, диви свињи, како и сместување.
3 Поврзано
* Осоговски Планини
* Кочанска Котлина
* Пониква — истоимено село во Словенија
Оригами

Оригами е традиционална јапонска вештина за правење уметнички фигури со виткање на хартија. Зборот оригами, потекнува од ''ору'' што значи виткање и ''гами'' што значи хартија. Квадратната хартија вообичаено има површина од 15 cm x 15 cm и постои во разни бои или јапонски дизајни.
Традиционалното Јапонско оригами се состои од виткање на хартија наречена ''уаши'', во различни облици и со сечење и со лепење. За разлика од ова, во денешното оригами обично само се витка.
1 Историја
Самата хартија била измислена во Кина и стигнала во Јапонија во 7 век. Оттука, оригамито почнало да се прави за време на празници и се збратимило со религиозните церемонии. Оригамито како занимација започнало во периодот Муромачи (1338-1573) кога почнале да се прават кукли и слично. Особено било популаризирано во периодот Едо (1603-1868).
2 Бои
Боите на создадените модели специфираат чувства и односи, како на пр:
* Црвената - љубов и страст.
* Кафеавата - приземјеност, пријателство и лојалност.
* Зелената - хармонија, рамнотежа и здравје.
3 Денес
Најпопуларизираната форма на оригами во денешно време е ''Оризуру'' (вид штрк). Некои веруваат дека доколку се направат 1000 ''оризуру'' и се поврзат заедно, може да се излечи човек од каква било болест (т.е., да се исполни желба). Денес подарок од овој тип може да се најде покрај некои кревети во болниците во Јапонија.
4 Поврзано
* Модуларно оригами
* Оригами техники
* Кинеско виткање на хартија
* Пепакура
* Ноши
* Хартиено авионче
* Кусудама
* Оригамска архитектура
* Список на оригами сајтови со дијаграми
Павловск (Санкт Петербург)

Павловск — град во Русија, 30 км од Санкт Петербург, веднаш јужно од Царское Село. Населението брои 14,960 жители (попис од 2002). Градот се има развиено околу Павловскиот дворец — една од најраскошните резиденции на руското царско семејство. Павловск е од Светското наследство ''Санкт Петербург и поврзани групи на споменици''.
1 Дворецот на Павел I
Историјата на градот започнува во 1777 кога Катерина Велика му дала некои 362 десетини долж реката Славјанка на нејзиниот син Павел при раѓањето на нејзниот прв син. Градот го носи неговото име.
Во 1780, популарниот шкотски архитект Чарлс Камерон бил назначен како одговорно лице за иградбите во Павловск. Неговиот неокласицистички дизајн за Великиот дворец бил одобрен од Павел по две години. Околу дворецот бил направен огромен англиски парк, со бројни храмови, колонади, мостови и статуи.
Кога Павел го добил престолот како Павел I во 1796, населбата околу дворецот била доволно голема за да се нарече град. По неговата смрт, дворецот бил прогласен за резиденција на неговата вдовица, Марија Фјодоровна. Потоа тој им припаднал на Константиновичите (дел од династијата Романови).
2 Подоцнежна историја
Пред револуцијата, павловск бил добро познат летниковец за побогатите слоеви од престолнината. Животот на т.н. ''дачники'' во Павловск е опишан од Достоевски во неговиот роман Идиот.
За овозможување на превоз била изградена првата железница во Русија на релација Санкт Петербург-Павловск (10 октомври 1837). Железничката станица се користела и како концертна сала каде изведувале бројни славни личности меѓу кои се и Јохан Штраус II, Франц Лист, и Роберт Шуман. Импресивниот 'Воксалски павилјон' исто така се користел и за привлекување на патници. Салата се здобила со таква слава, што зборот „Вокзал“ влегол во рускиот јазик со значење „значајна железничка станица“.
Павловскиот дворец е веројатно најдобро зачуваната царска резиденција вон Санкт Петербург. Раскошниот неокласичен ентериер на дворецот бил веродостојно реставриран по големиот пожар во 1803 год. Штетата врз дворецот за време на германската окупација (1941-1943), иако значителна, не била толку лоша како кај Петерхоф и Царское Село.
3 Поврзано
* Павловски дворец
* Храм на пријателството (Павловск)
Јуриспруденција

Јуриспруденција е наука и филозофија на правото.
Развојот на правната наука во Рим започнува со Тибериј Корунканиј. По него дејствуваат многу учени правници кои се занимавале со практична работа или со практична работа и со наука.
Римските правници - јуриспруденти пишувале дела во кои биле содржани правни максими, правни поими кои биле прецизно изложени (regulea, definitiones), како и подробно обработени практични или апстрактни правни случаи (responsa, epistolae). Правниците пишувале и монографии во кои ги обработувале правните прописи содржани во одделни извори на правото, како и коментари на правните правила во состав на jus honorarium, коментари на преторовиот указ (libri ad edictum), како и книги од енциклопедиски карактер (digesta или pandektae). Правниците пишувале и учебници кои имале педагошки цели, да ги образоваат младите студенти по право (institutiones или enshiridia).
Римските правници го избегнувале дефинирањето на правните поими и правните институти. Тие сметале дека „секое дефинирање во граѓанското право е опасно, бидејќи е ретка дефиницијата што не може да се собори.“
Делата на римските правници се вистинска ризница од анализираните случаи (casus – и). Правниците ги создале своите дела преку суптилна анализа на воочените проблеми, преку утврдувањето на терминологијата и давање образложени заклучоци. Не е спорно дека делата на римските правници се најскапоцената правна оставина на Рим.
Изолатор

Изолатор — електротехнички материјал кој има диелектрична константа од над 200 мерни единици. Ова се сите материјали кои не се полупроводници и проводници на нормална температура од нема совршен дијалектрик (изолатор).
1 Електроизоцалиски материјали
Електроизолациските материјали се материјали што се користат за меѓусебно изолирање на проводници, за изолирање на проводниците во однос на металниот спроводлив материјал и земјата. Тоа значи дека ниедна електрична машина,апаратура не може да се замисли без употреба на изолациски материјал. Со развојот на техниката постаојано и се усоврашуваат и наоѓааẵт нови изолациски матијали што се примануваат во техниката.
За оваа цел се користат преку 10.000 разни материјали: пластика, хартија, гума, порцелан, стакло, хартија, дрво, масла, смоли итн. Електротехниката во текот на развојот постојано се истакнувала потребата да се избере од пороводниците. Може да се создаде нов проводник што ќе има нови посебни својста. Електроиндустријата за производство и за пренос на енергијата бара посебни проводници кои ќе можат да пренесат електрична енергија со висок напон на далечина без загуби.
2 Поврзано
* Проводник — обратно од изолатор
Жалба

Жалба е вид редовен правен лек против судска пресуда (на пример, во кривичната постапка) или против решение на управен орган. Се поднесува, во определен рок, до второстепен суд. По правило е суспензивна, односно го одложува извршувањето на пресудата или спроведувањето на решението. Со закон точно се предвидува кога може да се поднесе жалба против пресудата на второстепениот суд.
Етолија-Акарнанија

Етолија-Акарнанија (грчки: ''Αιτωλοακαρνανία'') — округ во областа Западна Грција, Грција. Округот претставува комбинација на регионите Етолија и Акарнанија. Нејзиниот главен град поради историски причини е Месолонги, а нејзиниот најголем град и економски центар е Агринио. Областа е сега поврзана со полуостровот Пелопонез со мостот Рио-Андирио. Околните окрузи се Арта во Епир, Кардица од Тесалија, Евританија на североисток и Фокида на исток. Таа е најголемиот округ по површина во Грција.
1 Географија
Планините доминираат на север, североисток, запад и југоисток, особено во Акарнинските Планини. Најдолгата и главна река е реката Ахелој која што завршува со делта во мочурливите земјишта на југоисток. Округот не ги опфаќа островите кои лежат на запад бидејќи тие припаѓаат на округот Кефалонија. Постои еден резервоар како и езеро во централниот дел. Во планините на овој округ спаѓаат и планините Панетолико на североисток и Акарнинските Планини каде што постои компанија за флаширање на изворска вода.
2 Клима
Климата тука варира од топли лета до умерени зими во пониските области, додека пак во планинските области со највисока надморска височина доминираат ладни зими, студени зими и ладно време во зимските месеци.
3 Историја на бројот на населението
* 1991: 230.688
* 2001: 228.180
4 Сообраќај
* Грчки Национален Пат 5/E55, ЈЕ, Ј, Цен., С
* Грчки Национален Пат 38, Цен., СИ
* Грчки Национален Пат 42, С, СЗ
* Грчки Национален Пат 48/E65, ЈИ
* Пат кој ги поврзува Агиос Николаос, Астакос и Етоликон, СЗ, З, ЈЗ, Ј
5 Општини
Округот Етолија-Акарнанија се дели на 7 општини. Тие се следниве (означени со бројки во инфокутијата):* Агринио (2)
* Актио-Војница (3)
* Амфилохија (4)
* Месолонги (1)
* Нафпактија (6)
* Термо (5)
* Ксиромеро (7)
Општина, YPES code, Седиште (доколку е различно)
Агринио, 0202
Ализија, 0204, Кандила
Амфилохија, 0205
Анактроио, 0206, Војница (Воница)
Ангелокастро, 0201
Андирио, 0207
Аподотиа, 0208, Ано Хора
Атакинтос, 0209, Пападатес
Астакос, 0210
Етолико, 0203
Инахос, 0213, Халкиопуло
Иниадес, 0221, Неохори
Кекропија, 0214, Палерос
Макринија, 0215, Гавалу
Медеон, 0216, Катуна
Мениди, 0217
Месолонги, 0218
Навпактус, 0219
Неаполи, 0220
Панетолоко, 0222, Скутера
Паракамбилија, 0224, Агиос Власиос
Паравола, 0223
Платанос, 0225
Пилини, 0226, Симос
Стратос, 0227
Термо, 0211
Тестиис, 0212, Кенургио
Фитиес, 0228
Халкија, 0229, Гавролимни
5.1 Области
*Месолонги - Месолонги
* Нафпактија - Нафпактос
* Трихронида - Агринио
* Валтос - Амфилохија
* Војница и Ксирокамби - Војница
6 Наводи
Икебана

Икебана (јапонски: 生け花 или いけばな, буквално „живи цвеќиња“) е традиционална јапонска вештина за декоративен аранжман на цвеќе. Бидејќи јапонците се близу, дури и религиозно, поврзани со природата, тие ја користат икебаната како медиум за изразување на нивните чувства кон Камисама (Бога) - види „шинтоизам“. Изгледот на една икебана може да изгледа прилично едноставна, но секоја гранка, лист итн. има причина за својата позиција.
Првото школо за икебана, (Икенобоо), започнало во 15 век. Ова време исто така е важно за јапонската чајна церемонија (садоо). Во старите времиња само мажи имале право да вршат вакви аранжмани.
Гранките во икебаната се виткаат и контролираат според методот ''тамеру''. Икебаната типично се поставува во посебен мал простор од дневната соба, токонома. Постојат и изложби кои висат на ѕид, или на таван.
Икебанскиот уметник има право да расположува со било кои вид на цвеќиња и растенија. Но, во икебаната има некои сезонски традиции кога, на пример, се употребува бор за новогодишните празници и хризантема за есенската рамнодневница на 23 септември.
Во последно време икебаната сѐ повеќе се модернизира. Новите школи користат материјал како метал, пластика, хартија и разни камења.
1 Четирите главни стилови на икебана
* Рикка - користи округлест дизајн или полуокруглест дизајн за создавање природен ефект.
* Сеика - ја користи природната геометрија на цвеќето без големи промени со резултат на асиметрична убавина, каде што цвеќињата се организирани во форма на триаголник означувајќи го рајот, земјата и човекот.
* Нагеире - Цвеќињата и зеленилото се ставаат во длабоки вазни на природен и едноставен начин. Се смета дека ваков минималистички ефект е највпечатлив.
* Морибана - Овој стил користи плитки и широки вазни полни со цвеќе. Ова е најпопуларниот денешен стил, како во источниот, исто така и во западниот свет.