procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Премиер на Бугарија

Премиерот на Република Бугарија (|Министър-председател на Република България, неформално: премиер-министер или само премиер) е највисоката функција во извршната власт на Бугарија од 1878 година.
1 Премиер на редовна влада
Според актуелниот бугарски Устав , премиерот на Бугарија добива мандат за формирање влада од претседателот и е избран на функцијата од Народното собрание.
Премиерот:
*ја предлага структурата на Советот на министри за одобрување од Народното собрание;
*ги избира и предлага на одобрување во Народното собрание министрите во неговиот кабинет;
*ги именува и разрешува замениците-министри на министерствата и другите раководители на сектори кои се директно подредени на Советот на министри.
*Како носител на мандатот на извршната власт во овластувањата на премиерот е потпишувањето на уредби и други одлуки на Советот на министри.
Редовниот мандат на претседавачот со Советот на министри е до крајот на мандатот на релевантното Народно собрание кое го избрало. Оставката на премиерот значи оставка на целата влада. Не постои ограничување на бројот на мандати што едно лице може да биде премиер.
2 Премиер на техничка влада
Кога претседателот го распушта парламентот и распишува парламентарни избори, тој назначува техничка влада. Мандатот на техничката влада е до изборот на следната редовна влада од следниот парламент.
3 Поврзано
*Список на премиери на Бугарија
Претседател на Бугарија

Претседателот на Бугарија (|Президент на Република България) е шеф на државата на Република Бугарија. Нему му помага потпретседател. Претседателот го избираат директно бугарските граѓани со мандат од 5 години, со можност за еден повторлив.
Како институција, претседателот на Бугарија има голем број функции и овластувања, кои се регулирани во Четвртото поглавје од Уставот на Република Бугарија од 1991 година. Жељу Желев беше избран за прв претседател на републиката.
Во Третата бугарска држава, функциите на шефот на државата ги извршувале монархот (кнезот и царот), регенцијата, а подоцна и колективните тела како што се претседателот на Привременото претседателство на Народна Република, претседавачот со Президиумот на Народното собрание, претседателот на Државниот совет на Народна Република Бугарија. Претходник на денешната институција на претседателот беше претседавач (претседател) на Републиката (1990–1992).
Седиштето на претседателот и потпретседателот е зградата на Претседателството на Република Бугарија во Софија.
Крем за сончање

Крем за сончање претставува фотопротективен топикален производ за кожа кој се користи како превенција од сончеви изгореници и рак на кожа. Препаратите за сончање доаѓаат во форма на лосиони, спрејови, гелови, пени и други топикални препарати. Кремите за сончање се користат како дополнителна заштита покрај соодветната облека, очилата за сонце и други форми на фотопротекција.
Филтрите кои влегуваат во составот на препаратите за сончање се делат во две групи: минерални (физички) (на пр., цинк оксид и титан диоксид) и хемиски.
Капачка (Реноар, Белград, 1910)

Капачка (|Nu) — слика на францускиот импресионист Пјер Огист Реноар. Претставува масло на платно, насликано во 1910 година. Моментално се наоѓа во Народниот музеј во Белград. Сликата на српскиот народ му ја подарил принцот Павле Караѓорѓевиќ.
1 Историја
Сликата била купена во Париз во 1935 година од Милан Кашанин, директорот на Националниот музеј. Истата е платена со заеднички придонеси на музејот, Министерството за култура и приватни донации. Била украдена во 1996 година. При кражбата била тешко оштетена и по една година реставрација била во лоша состојба. Откако беше украдена, целата уметничка збирка била преместена во музејски складиште за да се заштити збирката додека не се инсталира подобар безбедносен систем.
Ежен Мире (Реноар)

''Ежен Мире'' (француски: ''Eugène Murer'') ― слика со масло на платно на францускиот уметник Пјер Огист Реноар создадена во 1877 година. Таа е портрет на слаткарот, уметникот, писателот, собирачот и спонзор Ијасант Ежен Менје (1841–1906), популарно познат како Ежен Мире. Таа била купена од Ликовниот музеј Метрополитен во 2002 година. Овој портрет на Ежен е една од четирите слики на семејството Мире од Реноар, вклучително и две од полусестрата на Ежен Мари (''Портрет на Госпоѓица Мари Мире'') и една од неговиот син Пол (''Портрет на Пол Менје''). Мире бил еден од најголемите поддржувачи на импресионистите во 1870-тите, но плаќал ниски цени за нивните дела. Се проценува дека Реноар добивал 100 франци за секој портрет што бил купуван од Мире.
1 Поврзано
* Список на слики од Пјер Огист Реноар
Борис Стрезовски

Борис Стрезовски—Учителот (, – , ) — македонски комунист, учесник во НОБ. Стрезовски бил и учител во битолските села Стрежево и Ѓавато, член на КПЈ, затворен од 1941 година.
1 Животопис
Борис Стрезовски е роден во Дебар во 1918 година. Завршил учителска школа и студирал на Филозофскиот факултет во Белград. Како студент бил активен во прогресивното студентско друштво. Поради немање на материјални средства ги напушта студиите и се вработува како учител. Учителствувал во селата Будимирци (Мариовско), Стрежево и Ѓавато (Битолско).
Есента 1940 година бил примен за член на КПЈ во партиска организација во Ѓавато, бидејќи во селото Стрежево таква cè уште не постоела. Благодарение на неговата активност во с. Стрежево била формирана воспитна група од која подоцна ќе биде формирана партиска ќелија.
Во учебната 1941/42 год. Стрезовски бил преместен за учител во с. Ѓавато. Во Ѓавато по негова иницијатива биле формирани младински хор и читалиштето „Годе Делчев” преку кои била вршена политичка агитација меѓу населението, особено меѓу младината на селото. Иако со слабо здравје, Стрезовски ги исполнувал сите партиски задачи. Меѓу другото, тој ја направил и скицата на сите објекти, приоди и сл. на полициската станица во селото Кажани на која бил извршен нападот од страна на партизанскиот одред „Даме Груев”.
Во провалата која настапила по нападот бил затворен, во затворот измачуван и на судскиот процес фашистичкиот суд го осудил на смрт со бесење. Погубувањето било извршено на 30 октомври 1942 во битолскиот затвор кај Црн мост.
Спомен-плоча со неговото име стои на ѕидот со спомен-плочи во Споменикот на политичките затвореници во Битола.
2 Галерија
3 Поврзано
* Споменик на политичките затвореници (Битола)
Паримија

Паримија — библиска приказна од Стариот завет. Тоа се избрани делови од книгите на Стариот завет, кои се читаат во православната литургија на вечерната богослужба во пресрет на празникот. Тие се однесуваат на настан што го слави Црквата - тие се прототип на одреден новозаветен настан. Се читаат и на часовите на Големиот пост.
Млади девојки во црно

''Млади девојки во црно'' (''Jeunes Filles en noir'') — слика од 1880-1882 година на Пјер Огист Реноар, која од 1948 година е во Музејот Пушкин во Москва.[
Од 1908 до 1918 година била во колекцијата на Сергеј Шукин. Во 1918 година била преместена во 1. Музеј на ново западно сликарство, кој пет години подоцна се споил со 2. музеј на ново западно сликарство за да го образува Државниот музеј на новата западна уметност, каде што сликата останала додека таа институција не била укината во 1948 година.
Иго, грофот на Париз

''Иго, грофот на Париз'' (италијански: ''Ugo, conte di Parigi'') ― трагедија лирика, или трагична опера, во два чина на Гаетано Доницети. Феличе Романи го напишал италијанското либрето според ''„Бела Аквитанка''“ (''Blanche d'Aquitaine'') на Иполит-Луј-Флорен Бис. Премиерата била прикажана на 13 март 1832 година во Ла Скала, Милано.
1 Улоги
Улога, Вид на глас, Премиерен состав, 13 март 1832 година( Диригент: –)
Бјанка, сопран, Џудита Паста
Аделија, ''сестрата на Бјанка'', сопран, Џулија Гризи
Иго (Уго), ''грофот од Париз'', тенор, Доменико Донцели
Фолко, бас, Винченцо Негрини
Луј (Лујџи) V, ''кралот на Франција'', контралт, Клоринда Коради Пантанели
Ема, мецосопран, Фелисита Бајлу-Иларе
''Витези, војници, дружина''
2 Синопсис
: Време: 10 век
: Место: Париз
Погледнетего
3 Снимки
Година, Улоги(Бјанка, Уго,Лујџи, Ема), Диригент,оперска куќа и оркестар, Издавачка куќа
1977, Џенет Прајс,Морис Артур,Дела Џонс, Ејдвен Хари, Алун Френсис,Нов филхармониски оркестар и Хорот „Џефри Мичел“, Аудио ЦД: Opera RaraCat: ORC1
2003, Доина Димитриу,Јасухару Накаџима,Сим Токјурек,Милијана Николиќ, Антонино Фољани , Оркестар и хор на Театар „Доницети“, Бергамо., Аудио ЦД: DynamicCat: ЦДС 449/1-2
4 Наводи
ЗабелешкиЦитирани извори
* Озборн, Чарлс, (1994), ''The Bel Canto Operas of Rossini, Donizetti, and Bellini'', Портланд, Орегон: Amadeus Press.
Други извори
* Алит, Џон Стјуарт (1991), ''Donizetti: in the light of Romanticism and the teaching of Johann Simon Mayr'', Shaftesbury: Element Books, Ltd (Обединето Кралство); Рокпорт, Масачусетс: Element, Inc. (Соединети Држави)
* Ешбрук, Вилијам (1982), ''Donizetti and His Operas'', Cambridge University Press.
* Ешбрук, Вилијам (1998), „Donizetti, Gaetano“ со Стенли Сејди (уред.), ''Оперскиот речник на Њу Гроув'', том 1. Лондон: Macmillan Publishers, Inc.
* Ешбрук, Вилијам и Сара Хиберд (2001), со Холден, Аманда (уред.), ''The New Penguin Opera Guide'', Њујорк: Penguin Putnam. . стр. 224 - 247.
* Блек, Џон (1982), ''Donizetti’s Operas in Naples, 1822—1848''. Лондон: The Donizetti Society.
* Ловенберг, Алфред (1970). ''Annals of Opera, 1597-1940'', второ издание. Rowman and Littlefield
* Сејди, Стенли, (уред.); Џон Тајрел (извр. уред.) (2004), ''The New Grove Dictionary of Music and Musicians'' . 2. издание. Лондон: Macmillan. (тврд повез). ISBN 0195170679 (е-книга).
* Вајнсток, Херберт (1963), ''Donizetti and the World of Opera in Italy, Paris, and Vienna in the First Half of the Nineteenth Century'', Њујорк: Pantheon Books.
Портрет на Амброаз Волар со црвена марама

''Портрет на Амброаз Волард во црвена марама''(''Ambroise Vollard au foulard rouge'') — портрет масло на платно од Пјер Огист Реноар од неговиот трговец со уметнички дела Амброаз Волар, создаден во 1899. Сместен е во Мала палата во Париз.
1 Опис
Крупниот ќелав маж, Волар е сликан на овој портрет во профил, облечен во кафеав волнен костим, со карактеристично спуштени очи. Тој носи црвена марама која му е врзана зад вратот, која служи како потсетник за неговото потекло и воспитување на островот Реинион во Индискиот Океан.
2 Други портрети
Волар не сакал да позира за портрет и бил насликан од Реноар во најмалку две други прилики (конвенционално прилагоден во 1908 година и облечен како матадор во 1917 година), како и од некои современици на Реноар.
Победничката Венера

''Победничка Венера'' (|Vénus victorieuse) — гипсена скулптура на Венера изработена околу 1914 година од францускиот уметник Пјер-Огист Реноар, заснована на неговата слика на божицата во неговата слика ''Парисовиот суд.'' На него се гледа како го држи златното јаболко кое штотуку го освоила со тоа што Парис ја оценил како најубава од трите божици. Сега се наоѓа во Музејот Сумаја во Град Мексико.
Реноар имал напреднат артритис до моментот кога го изработил делото и затоа му помагал каталонскиот уметник Ришар Гино, препорачан од Аристид Мајол. По смртта на Реноар, неговото семејство и семејството на Гино се расправале околу тоа кој ја поседува скулптурата, при што победило семејството на Реноар. Кога Пол Реноар се преселил во Канада, тој ја зел скулптурата со себе - по неговата смрт неговата вдовица ја продала и последната слика некогаш насликана од Реноар на аукција. На 19 септември 2013 година повторно била понудена на аукција, овој пат од страна на Украинскиот институт на Америка на Фондацијата Карлос Слим, која ја предала на нејзините сегашни сопственици.
Бронзена одливка од скулптурата сега е во Британската галерија Тејт.
Танц на село

''Танц на село'' (француски: ''Danse à la campagne'' ) — слика масло на платно од 1883 година на францускиот уметник Пјер-Огист Реноар. Во моментов се чува во Музејот Орсе во Париз.
1 Историја
Оваа слика била нарачана во 1882 година од трговецот Пол Диран-Руел кој сакал дела на тема бал. Го купил во 1886 година, за прв пат го изложил во април 1883 година и го чувал до смртта на Реноар во 1919 година. Две комплементарни слики на иста тема, наречени ''Танц во градот'' и ''Танц во Буживал'', биле насликани од Реноар истата година.
Сликата, под влијание на патувањето на уметникот во Италија во 1881 година, каде што нашол вдахновение од Рафаел, ја означила еволуцијата на сликарот кој тогаш се обидел да се отцепи од импресионизмот.
2 Опис
Сликата прикажува пар кој танцува под костен: мажот е Пол Лот, пријател на сликарот, а жената е Алин Шариго, која подоцна станала сопруга на сликарот. Двете фигури се насликани во природна големина и ја зафаќаат речиси целата слика. Сепак, се гледа маса во позадина на десната страна, капа на земја и пар лица под нивото на подиумот. Жената која држи лепеза во десната рака, покажува насмеано лице и гледа кон гледачот. Сцената е облеана во светла и весела атмосфера, а женската облека користи топли бои (жолти ракавици, црвена капа).
3 Придружни дела
Двете придружни дела на сликата, ''Танц во градот'' и ''Танц во Буживал'', исто така прикажуваат пар кој танцува.
4 Поврзано
* Список на слики од Пјер Огист Реноар
Манастир Манасија

Манастирот Манасија (|Манастир Манасија|Manastir Manasija) познати и како Ресава, е српски православен манастир во близина на Деспотовац, основан од ''деспотот'' Стефан Лазаревиќ помеѓу 1406 и 1418. Црквата е посветена на Светата Троица. Тој е еден од најзначајните споменици на средновековната српска култура која припаѓа на т.н. "Моравска школа". Манастирот е опкружен од масивни ѕидини и кули. Веднаш по основањето, манастирот станал културен центар на Српското Деспотство. Ресавската школа, добро позната по нејзините ракописи и преводи од 15ти и 16ти век, дури и по падот на Деспотството под османлиска власт.
Олмеки

Олмеки — древна мезоамериканска индијанска племенска заедница што населувала мала област во денешно Мексико. Нивното име е условно, а познати се од ацтешките историски летописи во кои се споменуваат уште од II илјадалетие п.н.е. Олмеки е името на едно од племињата што живеело во бујната шумска област на мексиканските држави Веракрус и Табаско, каде некогаш живееле овие Индијанци. Во периодот од 2500 п.н.е. до 1600 — 1500 г. п.н.е. во областите каде што подоцна процветала цивилизацијата на Олмеките, се развила култура за која се верува дека била доолмешка. Олмешката цивилизација настанала околу 1600 — 1500 г. п.н.е. во југоисточниот дел на сегашната мексиканска држава Веракрус. Постоела околу илјада години — до 400 г. п.н.е. По 600 г. п.н.е. почнала да опаѓа, а околу 200 г. п.н.е. престанала да постои.
Шангајско пладне

„Шангајско пладне“ (англиски: ''Shanghai Noon'') — американски филм од 2000 година, во режија на Том Деј (Tom Dey) по сценариото на Мајлс Милар (Miles Millar) и Алфред Гау (Alfred Gough). Главните улоги ги играат: Џеки Чен (Jackie Chan), Овен Вилсон (Owen Wilson), Луси Лиу (Lucy Liu), Брендон Мерил (Brandon Merrill), Роџер Јуан (Roger Yuan) и Зандер Беркли (Xander Berkeley).
1 Синопсис
Принцезата Пеј Пеј (ја игра Лиу) е грабната од Забранетиот Град и одведена на Дивиот Запад. Припадниците на царската гарда, меѓу кои и Чонг Ванг (го игра Чен) заминуваат во потрага по принцезата. Меѓутоа, нивниот потфат уште на почетокот доживува неуспех, зашто еден разбојник го убива вујко му на Ванг. Затоа, Ванг поаѓа во потрага по водачот на разбојничката банда, Рој О‘Бенон (го игра Вилсон), но сфаќа дека тој не е виновен за смртта на вујко му, па се здружува со разбојникот, свесен дека без туѓа помош нема да ја спаси принцезата...
Старецот и пиштолот

„Старецот и пиштолот“ (англиски: ''The Old Man and the Gun'') — американски филм од 2018 година, во режија на Дејвид Лоуери (David Lowery), кој е автор и на [Сценарио|сценариото. Главните улоги ги играат: Роберт Редфорд (Robert Redford), Кејси Афлек (Casey Affleck), Дени Гловер (Danny Glover), Тика Самптер (Tika Sumpter), Том Вејтс (Tom Waits) и Сиси Спејсек (Sissy Spacek). Филмот добил бројни позитивни критики, а Роберт Редфорд бил номиниран за наградата „Златен глобус“ во категоријата најдобар глумец во комедија или мјузикл.
1 Синопсис
Форест Такер (го игра Редфорд), 70-годишен затвореник успева да избега од затворот Сан Квентин, а потоа извршува неколку смели грабежи со кои ја збунува полицијата и ја воодушевува јавноста. Во потрага по него поаѓа детективот Џон Хант, кој е воодушевен од начинот на кој Такер ја врши својата работа, а истовремено, Такер го бара и жената која го сака...
Литија (поворка)

Литија — свечена процесија на православни верници, предводена од свештенството, придружена со молитва за другите, која ја прославува Големата вечерна (или неколку пати годишно Големото повечерие) во православните и источните католички цркви. на големи празници (и, според пишаните рубрики, во секое време кога има целоноќно бдение). По литургијата доаѓа второто литургиско дејство (артоклазија) и овие поими се литургиски дејства во целина.
Литија доаѓа од грчкиот збор ''el'', што на македонски значи страсна молитва.
1 Литија во православното богослужение
Литијата е свечена, соборна поворка на верници, предводена од свештеници со крстови, хоругви и икони. Како литургиски чин, тоа е еден вид молитвен обред, кој се изведува вон храмот на големите христијански празници.
Во минатото, литијата се користела и за спречување на дожд, суша, војна, некои заразни болести итн. Литијата во денешно време најчесто се организира за време на празнувањето на славата на населените места, кога се движи по улиците, предводени од свештеници и претставници на управата.
Млади девојки на пијано

''Млади девојки на пијано'' — слика на Огист Реноар насликана во 1892 година за време на неговиот таканаречен бисерен период (1890-1897). Се чува во музејот Орсе во Париз. Околу 1889 година, Реноар веќе ѝ пристапил на оваа тема со сликање на ''Час по пијано;'' тој ќе го продолжи, во 1897 година, со ''Ивон и Кристин Лерол на пијано''''.''
1 Опис
Сликата прикажува семејна сцена: две млади девојки свират на пијано. Двете млади девојки веќе ја имаат телесноста на жени што Реноар сакал да ги слика. Ова платно повеќе не е чист импресионизам, но повеќе не ги наоѓаме прецизните потези на четката од „сувиот“ или „енгровскиот“ период. Облеката на девојките не е разубавена, па оттука и пореалниот карактер на платното.
Реноар преку своето сликарство ја изразува оваа љубов кон жените и младоста која е негова особеност. Тој исто така рекол дека моделите биле суштински за неговото вдахновение: „Не би можел без модел.“ Неговиот начин на сликање на косата, фустаните, бисерниот тен и исполнетоста со живот на младите жени ја отсликува неговата наклонетост кон моделите.
Овде, сликарот прифаќа поеластичен и непристоен стил со поголема флуидност и ефекти на транспарентност. Оваа еволуција на Реноар, кој се приближува до своите педесетти, според Андре Лоте се должи и на следниот факт: „Тој, всушност, во тоа време забележал дека му пукаат младешките дела и дека тоновите се менуваат. Ги набљудувал своите мешавини и ги смалил, како Рубенс, па нанесувал еден тенок слој.“
Ова дело било направено на пет или шест различни начини, бидејќи Реноар знаел дека француската држава сака да купи. Благодарение на ''Младите девојки на пијано'', сликарот конечно е препознаен.
2 Други верзии
Втората верзија на сликата, визија значително различна од оваа и помалку детална, сега се чува во Музејот на Оранжеријата во Париз. Третото се наоѓа во Музејот на уметноста Метрополитен во Њујорк.
3 Модели
Ивон и Кристин, двете најстари ќерки на Анри Лерол, тогаш на возраст од 11 и 13 години, позирале за Реноар. Двете сестри ќе служат како модели и за други слики на сликарот, вклучувајќи ги ''Ивон и Кристин Лерол на пијано'' од 1897-1898 година.
Гаврил Каменев

Гаврил Петрович Каменев (|Гаврии́л Петро́вич Ка́менев|p=ɡəvrʲɪˈil pʲɪˈtrovʲɪtɕ ˈkamʲɪnʲɪf|a=Gavriil Pyetrovich Kamyenyev.ru.vorb.oga; 1772–1803) ― руски поет, писател и преведувач.
Каменев е роден на 3 февруари 1772 година во Казан и живеел таму во неповолни околности (не бил добар во бизнисот и бил несреќен оженет), а единствените светли моменти му биле кратките посети во Москва. Тој посетувал интернат, но во суштина бил самообразован.
Каменев објави песни во ''Пријатното и пријатно поминување на времето,''''муза,''''Ипокренa, книжевни''''вести'' и особено во публикациите на Слободното друштво на љубители на книжевноста, науката и уметноста. Во последното ја објавил својата балада „''Громвал''“, означувајќи го првото појавување на романтичниот вид во руската книжевност. Во „''Громвал''“, Каменев ги користел тогаш невообичаените анапаестни и дактилни поетски стапки.
Каменев превел неколку дела на Август фон Коцебуе на руски, пишувал за неговите впечатоци од Москва и бил запознаен со Николај Карамзин и други познати писатели. Значењето на Каменев како прв руски романтичен писател било признаено од Пушкин.
Каменев починал на 25 или 26 јули 1803 година во Казан.
Теодор Комнен

Теодор Комнен Дука (|Θεόδωρος Κομνηνὸς Δούκας, починал 1253) бил владетел на Епир и Тесалија од 1215 до 1230 и на Солун и поголемиот дел од Македонија и западна Тракија од 1224 до 1230. Тој исто така имал големо влијание за време на владеењето на неговите синови Јован и Димитрија со Солун во 1237–1246.
Теодор бил потомок на истакнато византиско аристократско семејство поврзано со царските династии Комнини, Дука, и Ангел. Сепак, ништо не е познато за животот на Теодор пред освојувањето на Константинопол и распаѓањето на Византиската империја после Четвртата крстоносна војна во 1204. По падот на Константинопол, тој служел кај Теодор I Ласкарис, основачот на Никејското Царство, неколку години пред да биде повикан за Епир, каде што неговиот полубрат Михаил I Комнен основал независна држава. Кога Михаил починал во 1215, Теодор го презел управувањето со епирската држава. Тој ја продолжил политиката на својот брат за територијално проширување. Во сојуз со Србиј, ја проширил својата територија во Македонија, заканувајќи му се на латинското Солунско Кралство. Заробувањето на латинскиот император Пјер II де Куртене во 1217 отвори можност за постепено напредување, што кулминирало со освојување на Солун во 1224.
Како владетел на Солун, Теодор набрзо потоа се прогласил за цар, предизвикувајќи ги претензиите на никејскиот цар Јован III Дука Ватац за престолот во Константинопол. Во 1225, тој пристигнал во околината на Константинопол, но последниот напад против ослабената Латинска империја бил одложен до 1230. Таа година, Теодор собрал војска за да го опсади Константинопол, но потоа ја пренасочил против Бугарија, амбивалентен сојузник кој се заканувал на северната страна. Теодор бил поразен и заробен во Битката кај Клокотница, и ги поминал следните седум години во заробеништво. Во меѓувреме, во Солун го наследил неговиот Мануил. Мануил набрзо ги изгубил Тракија, поголемиот дел од Македонија, и Албанија кои потпаднале под власта на бугарскиот цар Јован Асен II. Солун станал бугарски вазал, додека власта во Епир ја презел Михаил II, кој се вратил од егзил од Пелопонез.
Јосип Јурчич

Јосип Јурчич (4 март 1844 – 3 мај 1881) ― австроунгарски словенечки писател и новинар. Роден е во Муљава, Австриска Империја (сега дел од Општина Иванчна Горица, Словенија) и бил крстен како Josephus Jurshizh. Починал од туберкулоза во Љубљана.
Јурчич ја следел книжевната програма предложена од Фран Левстик и бил еден од највлијателните словенечки романтичарски реалисти.
Долгата 15,6 км Чурчичев пат (|Jurčičeva pot) од Вишња Гора (каде што посетувал основно училиште; учел и во селото Видем) преку Муљава до изворот на реката Крка и по него е именувана Кршката Јама. Куќата во која бил роден сега е музеј на отворено.
1 Избрани дела
*''Pripovedka o beli kači'' (1861) (Приказната за белата змија)
*''Spomini na deda'' (1863) (Сеќавања на дедото)
*''Jurij Kozjak, slovenski janičar'' (1864) (Јуриј Козјак, словенечки јаничар'')''*''Deseti brat'' (1866) (''Десетти брат''); сега е признат како прв словенечки роман
*''Veronika Deseniška'' (1881) (Вероника Десенишка); драма
*''Kozlovska sodba v Višnji Gori'' (1867) (Козловско судење во Вишња Гора); хумористичен расказ
Константин Манасиј

Константин Манасиј (|Κωνσταντῖνος Μανασσῆς; ) — византиски летописец од XII век кој творел за време на царот Мануил I Комнин (1143–1180). Неговото капитално дело е „Летописен преглед“ (''Σύνοψις Χρονική''), кој ја раскажува историјата од создавањето на светот до крајот на владеењето на царот Никифор III Вотанијат (1081). Покровител на делото била Ирина Комнина, снаа на царот. Напишано е веројатно околу 1150 г., набргу по смртта на Ирина. Се состои од околу 7000 редови во политички стих. Летописот стекнал голема популарност и излегол во слободен прозен превод. Во XIV век е преведен на црковнословенски. Преводот на арапски од 1313 г. денес се чува во Британскиот музеј.
Манасиј е автор и на стихотворниот љубовен роман „Аристандар и Калитеја“, исто така во политички стих. Познат е само по одломки зачувани во градината на Макариј Златоглав (XIV век). Напишал и кратка биографија на поетот Опијан, како и некои описни состави (од кои само еден објавен) кои ја обработуваат аристократијата и други теми.
Елизабет Бат

Елизабет Бат, моминско Педи, (1776–1844) ― британска поетеса. Таа била автор на збирка од шеесет и шест песни објавени со претплата во 1806 година во Бристол и член на Друштвото на пријателите.
1 Животопис
Елизабет Педи била родена на 17 февруари 1776 година. Таа била ќерка на Едвард Педи и Мери (Роулинг) од Фалмут, Корнвол.
На 7 ноември 1796 година, таа се омажила за Хенри Бат (24 јануари 1776 - 29 мај 1844 година), квекер кој бил трговец со метали во Свонси, Јужен Велс, а исто така и основач на Henry Bath & Son Ltd., претпријатие кое сè уште постои. Тие живееле во Роузхил Хаус, во Мамблс, Свонси. Сестрата на Елизабет, Мери, станала сопруга на Едвард Ослер, а со тоа и баба на лекарот Сер Вилијам Ослер.
Во 1806 година, таа го објавила делото „''Песни, за различни прилики'' “ (изворно: ''Poems, on Various Occasions;'' Бристол: печатено од Џ. Дезмонд, во Mirror-Office, Small-Street). Збиркатата е посветена на пријателка „чија искреност се изедначува само со стабилноста што некогаш го одбележала нејзиниот лик“. Песните имаат различни облици - некои се сонети; некои се подолги песни - и се однесуваат на религијата, загубата, пријателството, чувствителноста и други веројатни теми. Списокот на претплатници е значителен.
Бат починала на 3 октомври 1844 година.
2 Избрани дела
*''Песни, за разни прилики''. Бристол: Печатено од Џ. Дезмонд, во Mirror-Office, Small-Street. 1806 година.
Фран Гербич

Фран Гербич (5 октомври 1840, Церкница – 29 март 1917 година, Љубљана) ― австроунгарски словенечки композитор и оперски тенор.
Гербич бил роден во Церкница и влегол во учителско училиште во 1856 година, каде што еден од неговите инструктори бил Камило Машек. Му било дадено да учителствува во Трново (сега дел од Општина Илирска Бистрица), каде што служел и како свирач на оргула и ги компонирал своите први дела.
Во текот на 1940-тите Гербич беше еден од најпознатите композитори од Југославија, слушан во странство.
1 Дела
Опери
*''Kres'' (Сред лето), 1896 година
*''Nabor'', 1913 година
Песни
*''Kam?'' (Каде?)
*''Pojdem na prejo''*''V noči'' (Во ноќта)
Цветан Радославов

Цветан Радославов Хаџиденков (|Цветан Радославов Хаджиденков; 1863 – 1931) ― бугарски учител и автор на тековната химна на Бугарија, „''Мила родино''“.
Роден во Свиштов во 1863 година, дипломирал филозофија во Лајпциг. Во 1885 година, додека бил на пат кон бојното поле за време на Српско-бугарската војна, Радославов ја компонирал песната „''Горда Стара Планина''“, која била досредена од композиторот Добри Христов во 1905 година и станала државна химна на Бугарија во 1963 година како „''Мила родино''“. 
Покрај создавањето на бугарската химна, Радославов бил и истакнат научник. Тој беше еден од тројцата Бугари (со д-р Крастјо Крастев и Димитар Алексиев) кои докторирале кај таткото на современата психологија Вилхелм Вунд. Одбивајќи ги поканите да работи како учител во Виена, Лајпциг и Прага, тој се вратил во Бугарија за да работи во Третото машко училиште во Софија, верувајќи дека го помага развојот на современа Бугарија со тоа што ги учи учениците европски и антички јазици, психологија, етика и логика.
Радославов живеел во мал стан на улица „Ангел Канчев“ бр. 3, каде што денес е одбележано со плоча напревена од вајарот Георги Чапканов.
Вадалка

Вадалка — пренослив сад, обично со рачка и клун, кој се користи за рачно наводнување на растенијата. Траги за постоење на ваков вид на канта датираат од 17 век, и оттогаш кантата е многу подобрена. Кантата има и други намени, бидејќи е доста разноврсна алатка.
Капацитетот на кантата може да биде помеѓу 0,5 литри, кога се користи за полевање на домашни растенија, до 10 литри за работа во градина. Може да биде изработена од метал, керамика или пластика. На крајот од клунот може да има ''ружа'', која служи протокот на вода да се разбие на помали капки и со тоа да се избегне голем притисок врз почвата или кревките растенија.
1 Историја
Во 1886 година, Џон Хос ја патентирал вадалката Хос. На патентот пишувало „Овој нов изум формира канта за наводнување многу полесна за носење и навалување, а во исто време многу почиста и поудобна за употреба од која било друга што е претставена во јавноста.“ Хосовите вадалки биле прикажани во њујоршкиот магазин ''The Strategist'' во 2018 година и 2019 година. Тие биле препорачани и од англиските весници Индипендент и Телеграф.
2 Употреба
Вадалките најчесто ги користат градинарите за наводнување на растенијата, а исто така се користат и како украс или како симболични уметнички фигури.
3 Во популарната култура
* Импресионистичкиот уметник Пјер Огист Реноар ја насликал сликата Девојче со вадалка.
4 Галерија
Хосе Бернардо Алседо

Хосе Бернардо Алседо (шпански José Bernardo Alzedo или понекогаш José Bernardo Alcedo (Алседо); 20 август 178828 декември 1878) ― перуански композитор.
Алседо бил роден во Лима, Вицекралство Перу. Изучувал музика во манастирот „Св. Августин“ и, на 18-годишна возраст, го компонирал ''Миса во Д дур'' (''Misa en Re Mayor''). Во 1806 година тој бил доминикански фратар, но неговото однесување во овој религиозен ред било опуштено.
Алседо бил победник на натпреварот во 1821 година спонзориран од генералот Хосе де Сан Мартин за избор на национална химна на Перу. Оваа химна била „Somos libres, seámoslo siempre“ (Слободни сме, да бидеме секогаш), според зборовите на Хосе де ла Торе Угарте.
Во 1822 година Алседо отишол во Чиле како војник во воена група. Во Сантјаго ја напуштил војската и се посветил на музиката. Во 1833 година тој влегол во хорот на соборната црква во Сантјаго. Во 1846 година станал капелски челник. Тој престојувал во Чиле 40 години, а се вратил во Перу во 1864 година. Тој станал раководител на перуанскиот воен бенд и претседател на Филхармонијата. Последните години од животот ги поминал во Перу. Ја напишал книгата „''Елементарна филозофија на музиката''“ (''Filosofía Elemental de la Música;'' 1869 година), каде ја истражувал темата за музиката на Кечуаните. Компонирал народни песни, бројни верски дела и воена музика.
1 Избрани дела
* „''Somos libres, seámoslo siempre''“, државна химна на Перу
* „''Himno al 2 de mayo''“, марш
* „''Miserere''“ (1872)
* „''Misa en Re mayor''“
* „''Misa en Mi bemol''“
* „''Misa en Fa mayor''“
* „''Canción para la Batalla de Ayacucho''“
* „''Pasión para el Domingo de Ramos''“
* „''Pasión para el Viernes Santo''“
* „''La Araucana''“, воена увертира за оркестар
* „''La Chicha''“, „''La Cora''“ и „''La Pola''“, популарни песни
Црвениот поет (серија)

Црвениот поет — македонска телевизиска серија во режија на Никола Поповски, сценарио на Сашко Насев. Серијата е снимена во 2016 година за македонскиот поет Кочо Рацин. Серијата својата премиера ја има во 2024 година, на ТВ Телма.
Беше за првпат прикажана на кино во 2023 во Велес, а потоа серијата се емитуваше на ТВ Телма.
1 Улоги
Глумец, Улога
Александар Ристоски, Коста Солев Рацин
Самоил Стојановски, Апостол Солев
Кристина Христова-Николова, Марија Солева
Наталија Теодосиева, Невенка Вујиќ
Петар Мирчевски, Агент Мијо
Нино Леви, Учителот
Мето Јовановски, Свештеникот
Јордан Симонов, Панко Брашнаров
Васко Мавровски, Ганчо Хаџи Панзов
Дениз Абдула, Ѓорѓи
Николче Пројчевски, Перица (Петре Прличко)
Пеце Ристевски, Жандарн 1
Младен Крстевски, Меанџија
Симона Димковска, Малина
Иван Јерчиќ, Антун Колендиќ
Борис Чоревски, Господин Колендиќ
Соња Михајлова, Госпоѓа Колендиќ
Филип Мирчевски, Каплар Матиќ
Живко Борисовски, Аспарух
Горан Ников, Чедо
Роберт Вељановски, Петровиќ
Мартин Мирчевски, Коле Неделковски
Здравко Стојмиров, Стеван
Огнен Дранговски, Страшо
Митко Апостоловски, Судијата
Јовица Михајловски, Обвинителот
Владимир Ѓорѓијоски, Адвокатот
Кољо Черкезов, Џелатот
Петар Горко, Јосип Броз Тито
Кирил Трајковски - Максим, Боби
Петар Спировски, Моша Пијаде
Александар Стефановски, Шабан Шабаниќ
Никола Тодороски, Светозар Вукмановиќ-Темпо
Владимир Лазовски, Агент Јовиќ
Предраг Павловски, Драгутин Шаулер
Анастас Тановски, Архелог Никола Вулиќ
Марин Бабиќ, Проф. Јован Радониќ
Љупчо Тодоровски-Упа, Банот Жика
Кире Ѓоревски, Иследникот
Ефтим Трајчов Ѓаурски, Мишо Миновски
Игор Трпчески, Никола Вапцаров
Бојан Стојков, Владо Малесли
Кристијан Танчевски, Партизан
2 Наводи
Јован Малала

Јован Малала (|Ἰωάννης Μαλάλας; ~491 - 578) — византиски летописец од Антиохија (денешна Антакија, Турција).
1 Живот
Малала родум бил Сириец, чиј мајчин јазик бил сирискиот, а грчкиот го научил подоцна. Името ''Малала'' веројатно доаѓа од арамскиот збор (ܡܰܠܳܠܰܐ ''малоло'' - „говорник“), прекар кој прв му го дал Јован Дамаскин. Другиот облик ''Малела'' е од подоцножено време, и се појавил за време на царот Константин VII Порфирогенит.
Се образовал во Антиохија, и веројатно по занимање бил правник. Се преселил во Цариград за време на Јустинијан I (можеби по персискиот напад на Антиохија во 540 г.); сè што знаеме од неговото сопствено перо е дека ги посетил Солун и Пенеада.
2 Дело
Малала го напишал неговото дело „Хронографија“ (grc) во 18 книги, чиј почеток и крај е изгубен. Во сегашната состојба делото почнува со митската историја на Египет и завршува со експедицијата во Африка предводена од трибунот Маркијан, внук-сестринец на Јустинијан во 563 г.; Се задржува главно на Антиохија и (во понатамошните книги) на Цариград. Освен историјата на Јустинијан и неговите непосредни претходници, делото нема некаква историска вредност; авторот „се ослонува на Евсевиј Кесариски на други составувачи, уверено нанижани митови, библиски приказни и вистинска историја.“ Осумнаесеттата книга, посветена на владеењето на Јустинијан е обоена од државна пропаганда. Писателот бил поддржувач на црквата и државата, и застапник на начелата на монархијата.
Се служел со неколку изори како Евстатиј Епифаниски и други непознати автори.
Делото има важност како најраниот опстанат пример за летопис напишан за монаси и обичниот народ наместо за учените луѓе. Начинот на изразување прави компромис помеѓу книжевниот стандард и говорниот јазик од тоа време, иако сепак е книжевен. Особено се забележува употребата на технички поими и бирократски фрази, сè уште користејќи латински заемки заедно со нивните грчки истоветници, живеејќи во периодот на промена во службениот јазик. Малала оддава впечаток на едноставност, вклучувајќи го народниот јазик меѓу високопарното изразување."
Сè до IX век уживал голема популарност како извор за разни писатели. Некаде во X век делото е преведено на старословенски, а делови се искористени во старорускиот летопис „Повест за минатите лета“. Зачувано е во скратен облик во еден ракопис во Оксфорд, како и разни одломки. Постои и средновековен превод на грузиски.
3 Поврзано
* Добротољубие
* Исихазам
Шангајските витези

„Шангајските витези“ (англиски: ''Shanghai Knights'') — американски филм од 2003 година, во режија на Дејвид Добкин (David Dobkin) по сценариото на Алфред Гау (Alfred Gough) и Мајлс Милар (Miles Millar). Главните улоги ги играат: Џеки Чен (Jackie Chan), Овен Вилсон (Owen Wilson), Фан Вонг (Fann Wong), Томас Фишер (Thomas Fisher), Ејдан Гилен (Aidan Gillen) и Дони Јен (Donnie Yen). Овој филм претставува продолжение на „Шангајско пладне“ при што и двата филма постигнале голем комерцијален успех, благодарение на спојот на хуморот, акцијата и беспрекорната боречка кореографија.
1 Синопсис
На преминот на 19 во 20 век, лордот Ретбоун и неговите кинески помошници влегуваат во Забранетиот град и го крадат царскиот печат, убивајќи го неговиот чувар. Ќерката на убиениот чувар, младата Чон Лин (ја игра Вонг) го известува својот брат Чон Ван (го игра Чен), кој работи како шериф на Дивиот Запад. Ван веднаш оди во Њујорк, а оттаму, заедно со пријателот Рој О’Бенон (го игра Вилсон), заминува во Лондон, каде веќе се наоѓа Лин. Во Лондон, двајцата завршуваат в затвор, но веднаш се ослободени, а набргу од затворот бега и Лин, која е затворена поради обид за убиство на лордот Ретбоун. Ван и Рој спроведуваат истрага и откриваат дека лордот е поврзан со кинеските боксери и дека планира да стане новиот англиски крал. Истовремено, меѓу Рој и Лин се развива љубов на прв поглед...
Дојди да го видиш рајот

„Дојди да го видиш рајот“ (англиски: ''Come See the Paradise'') — филм од 1990 година, во режија на Алан Паркер, кој е автор и на сценариото. Главните улоги ги играат: Денис Квејд (Dennis Quaid), Тамлин Томита (Tamlyn Tomita), Саб Шимоно (Sab Shimono), Шизуко Хоши (Shizuko Hoshi), Стен Еги (Stan Egi), Роналд Јамамото (Ronald Yamamoto), Акеми Нишино (Akemi Nishino), Наоми Накано (Naomi Nakano) и Бреди Цурутани (Brady Tsurutani). Филмот, кој бил со успех прикажан на Канскиот филмски фестивал, ја обработува една од најсрамните случки во поновата американска историја — затворањето во логори на американските граѓани со јапонско потекло.
1 Синопсис
Во 1936 година, синдикалниот водач Џек Мекгурн (го игра Квејд) подметнува пожар во една кино-сала во Њујорк, а потоа се сели во Лос Анџелес во потрага по подобар живот. Таму се вработува како помошник на кино-операторот во една мала кино-сала во јапонскиот кварт, каде работи и младиот Јапонец, Чарли Кавамура (го игра Еги). Еден ден, Џек ја запознава убавата сестра на Чарли, Лили (ја игра Томита) и веднаш се вљубува во неа. Иако нејзиниот татко (го игра Шимоно) се противи, Лили и Џек започнуваат љубовна врска. Коаг дознаваат дека меѓурасните бракови се забранети, тие одат во Сиетл и таму се венчаваат. Набргу, Џек се вработува во фабриката за конзерви, а потоа им се раѓа ќерката Мини. Меѓутоа, соочен со кршењето на работничките права, Џек му се придружува на синдикатот, а со тоа ја загрозува иднината на своето семејство. Кога ќе започне Втората светска војна, Џек е мобилизиран, додека Лили, нејзините родители и сите роднини, како и малата Мини се затворени во еден логор во пустината...
Хевисајдова функција

Хевисајдова функцијата (исто така наречена единична откскочна функција), именувана по Оливер Хевисајд — прекинувачка функција која има вредност нула за негативните вредности на аргументот и еден за позитивните вредности на аргументот:
:<math>u(x)=\begin{cases} 0, & x < 0 \\ 1, & x > 0 \end{cases}</math>
Функцијата се користи во математиката на системи за управување и обработка на сигнали за да претставува сигнал кој ја менува состојбата (се вклучува или исклучува) во одредено време и останува во таа состојба бесконечно долго.
Хевисајдовата функцијата претставува функција на распределба на случајна променлива која речиси сигурно има вредност од 0.
Хевисајдовата функција е интеграл на Дираковата делта функција.
:<math> u(x) = \int_{-\infty}^x { \delta(t)} dt </math>
Не е усвоена единствена дефиниција за вредноста (0). Некои автори даваат (0) = 0, некои (0) = 1. Различни вредности имаат смисла во различни толкувања на Хевисајдовата функција. (0) = 1/2 е можеби најприфатената вредност, бидејќи ја максимизира симетријата на функцијата и станува целосно конзистентна со сигнувм функцијата. Ова нè води до следнава дефиниција:
:<math> u(x) =
\begin{cases} 0, & x < 0
\\ \frac{1}{2}, & x = 0
\\ 1, & x > 0
\end{cases}
</math>:<math> u(x) = \frac{1}{2} \left (1 + \sgn(x) \right) </math>
Често е корисна и интегралната претстава на отксочната функција:
:<math>u(x)=\lim_{ \epsilon \to 0} 1\over 2\pi i}\int_{-\infty}^\infty {1 \over \tau+i\epsilon} e^{-i x \tau} d\tau </math>
1 Дискретен облик
Можеме да дефинираме и алтернативен облик на единичната отскочна функцијата за дискретна променлива:
:<math>u[n]=\begin{cases} 0, & n < 0 \\ 1, & n \ge 0 \end{cases}</math>
каде n е цел број.
Оваа функција е кумулативна сума на Кронекеровата делта функција:
:<math> u[n] = \sum_{k=-\infty}^{n} \delta[k] \,</math>
при што
:<math> \delta[k] = \delta_{k,0} \,</math>
функција на дискретен единичен импулс.
Иридион

''Иридион'' ― драма напишана од рускиот полски поет Зигмунт Красињски. Тој започнал да работи на неа во 1832 година и ја објавил во 1836 година. Дебитирала на сцената во 1913 година во Полскиот театар во Варшава.
Останува едно од најпознатите дела на Красињски.
1 Заплет
Дејствието на драмата се одвива во Стар Рим околу 222 година од нашата ера, за време на владеењето на Елагабал. Основниот мотив на претставата е бунтот на Гркот Иридион, син на Амфилох, против Римјаните - проѕирна алузија на трагедијата на полското Ноемвриско востание. Приказната е насочена на дилемата што се врти околу противречноста помеѓу легитимната и благородна цел за соборување на деспотството и попрозаичната мотивација на постапките на Иридион (одмазда) и одвратните средства (измама, немилосрдност) што тој ги користи за да ја унапреди својата цел. Трагедијата на јунакот е резултат на прерани дејствија, како и уништувачкото влијание на античката судбина.
2 Тема и значење
Во „''Иридион''“, Красињски повторно ја зазема темата на општественото распаѓање. Тој ги осудува ексцесите на револуционерните движења, тврдејќи дека мотивите како што е одмаздата немаат место во христијанската етика; Меѓутоа, многу современици ја гледале претставата како поддршка на воената борба за независност на Полска, додека намерата на Красињски била да се залага за органска работа како средство за унапредување на општеството. Красињски почнал да го пишува „''Иридион''“ пред неговото поиздржливо дело, драмата „''Небожествена комедија''“, но ја објавил по второто. Чеслав Милош коментирал дека, иако „''Иридион''“ е дело со значителен талент, особено во неговата прониклива анализа на декаденцијата на Рим, тоа не е на исто ниво со „''Небожествената комедија''“.
Чумен лекар

Чумен лекар (|plague doctor) или лекар за чуми — определба за лекар, воспоставена во Средновековна и Ренесансна Европа, чија главна должност била да ги лекува заболените од бубонска чума или „црна смрт“, особено за време на епидемии. Почнувајќи од XVII век, карактеристичната особеност на чумните лекари била посебното заштитно одело со оригинална „носна“ маска што личи на птичји клун. Поради нивниот конкретен изглед, како и мистичниот ореол, чумните лекари имале забележливо влијание врз европската култура, особено изразено во појавата на соодветниот лик во италијанската „Комедија дел арте“ и познатата венецијанска маска, која потсетува на лекарска маска.
Симеон Метафраст

Симеон Метафраст (|Συμεών ο Μεταφραστής; о. 900 - ) — византиски светец, писател и државен деец. Се чествува на 9 ноември по стар стил (28 ноември по нов стил). Познат е по неговиот десеттомен месецослов — зборник на житија.
1 Живот
Малку се знае за животот на Симеон. Живеел во втората половина на X век. Според Ефрем Малиот, врвот на кариерата го доживеал во шестата година од владеењето на Василиј II (982). Јахја Антиохиски исто така вели дека бил современик на Василиј II и патријархот Никола II (984–991). Во XV век, Марко Ефески погрешно го нарекол ''голем логотет''. Хагиографот впрочем живеел цело поклоение подоцна од историчарот Симеон Логотет со кој се поистоветува.
Симеон претежно творел тропари и хагиографија. Составувал канони, стихири и тропари за Тројството. Составувал и одломки од црковните отци, особено Василиј Велики. Најважно негово дело е Месецословот, кој византологот Алберт Ерхард го нарекол „револуција во полето на хагиографијата“. Според преданието, делото е направено по нарачка на Василиј II.
Месецословот на Симеон е производ на енциклопедизмот својствен на македонската ренесанса. Не само што собирал и подредувал постоечки житија, туку и ги преработувал, стандардизирајќи го изразувањето во нив и збогатувајќи го нивниот реторички стил за да ги усогласи со тогашниот атицизам. Прекарот „Метафраст“ го добил по чинот на метафразирање, односно дословно преведување. Симеон сепак не ја менувал содржината на самите житија и во нив и понатаму остануваат историските грешки. Ги подредил според датумите кога се чествуваат во православниот литургиски календар. There are about 150 distinct lives.
За ова дело пофално се изразиле Никифор Уран и Михаил Псел, и истото нашироко се читало по манастирите. Стандардното издание излегло во десет томови. Во XI век се изработени голем број илуминирани примероци.
Симеон е автор и на некои подготвителни и благодарствени молитви за Светата Причест and prayers of thanksgiving after Holy Communion were composed by him.
2 Почитување
Преподобниот Симеон Метафраст се почитува како светител во православието. Михаил Псел ја составил неговата биографија ( 1050 г.) и црковната служба во негова чест.
2.1 Тропар за Симеон Метафраст
Го благослови Господ бракот твој, о Симеоне, со науката за вистината, и сопатник те направи со Неговите угодници. Гласноговорник стана на борбата нивна за Христа, уста благодатна, незамолчлива на славата Божја во човекот. Затоа сега моли се за нас од пределите на тишината, каде глаголањето е пеење во крилото на Љубовта. Извор: МПЦ
3 Поврзано
* Месецослов
* Македонска ренесанса
Гибаница

Гибаница — име за еден вид повеќеслојна пита со сирење распространета во балканската кујна. Најчесто се филува со бело кравјо сирење со масло и јајца или поретко наместо сирење, со месо, компири или спанаќ. Гибаницата се разликува од питата по нешто подебелите кори. Слични специјалитети се прават низ земјите од Југоисточна Европа, во Србија, Хрватска (под истото име), во Бугарија, каде што е позната под името ''баница''.
1 Поврзано
* Бурек
* Пита
* Прекмурска гибаница
* Меѓимурска гибаница
Папазјанија

File:Папазјанија.jpg
Папазјанија — еден вид чорба. Во записи е наведено дека причината за неговото име била брзата храна на монасите и свештениците. Папазјанијата е присутно во турската и балканските кујни.
1 Рецепт
Рецептите за папазјанија се многу различни и дозволуваат голема слобода во однос на изборот на намирниците. За подготовка на папазјанијата може да се користат различни видови месо - говедско, свинско, овчо, а може да се користи и риба.
Исто така изборот на зеленчук е многу голем и може да се користат намирници кои се на располагање во таа сезона.
2 Преносно значење
Заради неопределеноста на мешавината на намирници, во преносна смисла зборот папазјанија во македонскиот јазик добил значење на збрка, метеж.
Марјан Ристески (зограф)

Марјан Ристески — зограф од Велгошти.
1 Животопис
Ристески e роден на 24 октомври 1971 година во Велгошти каде го завршил и основното образование. Средно образование завршува во Охрид, во Електромашинскиот училиштен центар (ЕМУЦ). За време на средношколското образование го открива својот уметнички талент.
Уште во средношколските денови почнува да твори како иконописец и станал познат во Охрид и околината како зограф-фрескописец. Бил зограф на скоро сите цркви во Велгошти, како и на црквата „Рождество на Пресвета Богородица“ во Охрид, црквата „Свети Никола“ во Пештани, црквата „Света Недела“ во Коњско, црквите „Св. Никола“ и „Св. Јован Крстител“ во Горно Лакочереј).
Фрескоживописувал и во Јабланица и Луково, Струшко, како и во бројни цркви во Ресенско и пошироко.
Бановина Хрватска

Бановина Хрватска (|Banovina Hrvatska / Бановина Хрватска) — бановина во Кралството Југославија која постоела од 1939 до 1941 година. Настанала со спојување на Савската и Приморската бановина и делови од Дринската, Зетската и Дунавската бановина. Нејзината територија ја опфаќала денешна Хрватска и делови од Босна и Херцеговина и Србија. Нејзин главен град бил Загреб. Во текот на краткото постоење на оваа бановина, единствениот нејзин бан бил Иван Шубашиќ.