procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
52 Европа

Европа (ознака за мала планета: 52 Европа) — 6-ти по големина астероид во Астероидниот појас, со пречник од над 300 км, иако не е соодветно масивен. Не е тркалезен, туку е обликуван како елипсоид со приближно 380×330×250 км. Откриен е на 4 февруари 1858 година од Херман Голдшмит од неговиот балкон во Париз. Името е според Европа, која била граната од страна на Зевс во грчката митологија, име што го дели со месечината на Јупитер, Европа.
1 Физички одлики
Европа е приближно шестиот по големина астероид по волумен. Најверојатно има густина од околу 1,5 g/cm³, типична за астероидите од типот C. Во 2007 година, Џејмс Баер и Стивен Р. Чесли процениле дека Европа има маса од килограми. Поновата проценка на Баер сугерира дека има маса од 3,27 kg.
Европа е многу темен јаглероден астероид од C-тип и е втор по големина од оваа група. Спектроскопските студии пронашле докази за оливини и пироксени на површината, и има одредени индикации дека може да има разлики во составот помеѓу различни региони Тој орбитира блиску до семејството на астероиди Хигија, но Европа не е член.
Податоците од светлинската крива за Европа биле особено незгодни за толкување, толку многу што долго време нејзиниот вртежен период бил спорен (од 5 и пол часа до 11 часа), и покрај бројните набљудувања. Денес е утврдено дека Европа е програден ротатор, но точната насока на точките на нејзините полови останува нејасна. Најдеталната анализа покажува наклон или кон околу еклиптичките координати (β, λ) = (70°, 55°) или (40°, 255°) со неизвесност од 10°. Ова дава осен наклон од околу 14° или 54°, соодветно.
Во 1988 година било извршено пребарување за сателити или прашина што кружи околу овој астероид со помош на телескопот UH88 во опсерваторијата Мауна Кеја, но напорите се дале резултат.
2 Набљудувања
Откриено е дека познатата катаклизмична променлива ѕвезда CV Aquarii, откриена во 1934 година, всушност била погрешна идентификација на 52 Европа.
3 Библиографија
** Schmeer, P., and ML Hazen, '''', Journal of the American Association of Variable Star Observers, Vol. 28, стр. 103 (2000).
Милан Алексовски

Милан Костов Алексовски (7 февруари 1924 во Доленци, Демирхисарско — 13 мај 1945 во Доленци, Демирхисарско) — македонски партизан, учесник во НОБ.
1 Животопис
Милан Костов Алексовски е роден во селото Доленци. По занимање бил земјоделец. Кон НОБ се приклучил на 23 август 1944 година. Бил борец во составот на Петтата македонска бригада. Умрел од болеста добиена за време на НОБ, во своето родно село на 13 мај 1945 година.
Национален парк Кангченџанга

Националниот парк Кангченџанга исто така наречен Биосферен резерват Канченџанга ― национален парк и биосферен резерват кој се наоѓа во Сиким, Индија. Во јули 2016 година, тој бил вклучен во списокот на светско наследство на УНЕСКО, со што станало првото место на „мешано наследство“ во Индија. Тој бил вклучен во Програмата „Човекот и биосферата“ на УНЕСКО. Паркот е именуван по планината Кангченџанга, која е трет највисок врв во светот со 8,586 м. Вкупната површина на паркот е 849.5 км<sup>2</sup>.
1 Човечка историја
Во паркот има неколку лепчански племенски населби.
Паркот го содржи манастирот Толунг, гомпа сместена во тампон зоната на паркот. Се смета за еден од најсветите манастири во Сиким.
2 Географија
Паркот Канченџанга се наоѓа во северниот и западниот дел на Сиким во индиската држава Сиким. Има надморска височина од 1,829 до над 8,550 м и има површина од 849.50 км<sup>2</sup>. Тој е еден од ретките национални паркови на Индија на висока надморска височина и неодамна бил вклучен како место на светско наследство на УНЕСКО со мешани критериуми.
На север се граничи со Националниот природен резерват Ќомолангма во Тибет, а на запад со зачуваната област Канченџанга во Непал.
2.1 Клима
Снежните врнежи се обилни во текот на зимските месеци, а монсунските дождови се случуваат од мај до средината на октомври.
3 Флора
Вегетацијата на паркот опфаќа умерени широколисни и мешани шуми составени од даб, ела, бреза, јавор, врба. Вегетацијата на паркот вклучува и алпски треви и грмушки на повисоки надморски височини заедно со многу лековити растенија и билки.
4 Фауна
Паркот содржи многу видови на цицачи, вклучувајќи мошусни елени, снежни леопарди, хималајски тарови, азиски диви кучиња, тромави мечки , видериди, хималајски црни мечки, црвени панди, тибетски диви магариња, барали, серов, горали и такин, како и влекачи вклучувајќи стаорски змијата и Раселовата отровница. 
Студијата од 2014 година откри дека азиските диви кучиња станале многу ретки во областа. Се смета дека дивите кучиња во биосферниот резерват Кангченџанга припаѓаат на ретките и генетски различни подвидови ''C. a. primaevus''.
Стојан Златановски

Стојан Велев Златановски (1922 во Кочиште, Демирхисарско — октомври 1944 во Радовиш) — македонски партизан, учесник во НОБ.
1 Животопис
Стојан Велев Златановски е роден во селото Кочиште. По занимање бил земјоделец. Кон НОБ се приклучил на 15 септември 1944 година. Бил борец во составот на бригадата Гоце Делчев. Загинал во октомври 1944 година во борба против германците во Радовиш.
Црква „Св. Константин и Елена“ - Подмоље

Св. Константин и Елена — црква во охридското село Подмоље. Му припаѓа на Охридското архијерејско намесништво во Дебарско-кичевската епархија на МПЦ - ОА.
Црквата е еднокорабен храм со полукружна апсида. Подигната е во 1934 г. врз постара црква. Живописана е во 1937 г. од лазарополскиот мајстор Јордан Доневски. Негова е и иконата на Светата Троица. Црквата била осветена во 1969 година од митрополитот Методиј Дебарско-кичевски.
1 Галерија
2 Поврзано
* Дебарско-кичевска епархија
* Охридско архијерејско намесништво
Тиза Мафира

Тиза Мафира (индонезиски: Tiza Mafira) е индонезиска активистка за животна средина. Таа била иницијатор за плаќање на пластични кеси, задолжителна законска мерка, во маркетите во Индинезија, и индонезиското движење „конзумирање на пластични кеси“ за да се зајакне свеста кај луѓето за штетните последици од кесите за еднократна употреба.
1 Образование
Таа има завршено правен факултет во Универзитетот на Индонезија, каде била насочена кон меѓународното право. После тоа, таа учела на постдипломски студии на Универзитетот во Харвард.
2 Кариера
Мафира работела како корпоративен адвокат шест години во адвокатската канцеларија Макарим и Таира во областа на правото за природни ресурси и шумарство, пред да се префрли на политиката за животна средина.
Таа се приклучи на Иницијативата за климатска политика во 2014 година како помошен директор, со седиште во Индонезија. Таа е и извршен директор на кампањата за користење со пластична кеса во Индонезија.
Мафира стана една од петте еколошки активисти од пет земји (Индонезија, Индија, Обединетото Кралство, Тајланд и Соединетите Држави) кои ја добиле наградата Океански херои од Програмата за животна средина на Обединетите нации на 8 јуни 2018 година.
Аденике Оладосу

Аденике Титилопе Оладосу (англиски и јорупски: ''Adenike Titilope Oladosu'', 1994) — нигериски активист за климатски промени, феминист и иницијатор на нигериското движење „Петоци за иднината“.
Таа била една од првите три млади црни активисти на Африка кои се обидуваат за борба против климатските промени.
1 Детство и образование
Оладосу е од Огбомошо во Ојо. Таа се стекнала со основното образование во Абуџа, и продолжила на Земјоделскиот Универзитет во Маркурди, каде студирала земјоделска економија.
2 Активизам
Оладосу започнака да организира климатски активизам откако започнака со универзитет. Таа видела дека земјоделците и сточарите се лути затоа што нивната земја станувала сè посушна, а другите заедници кои никогаш не се соочиле со поплави ги зазеле нивните обработливи површини. Специјалниот извештај за глобалното затоплување од 1,5 °C извештајот на ''IPCC'' ја навело да се приклучи на движењето „Петок за иднината“. Таа почнала да се залага помеѓу заедниците, училиштата и јавните места да зборува со луѓето за климатската криза. Таа ги поттикнала да садат дрвја и да ги едуцираат своите врсници.
Во 2019 година, Оладосу била добитник на наградата Амбасадор на совеста од Амнести Интернешнл на Нигерија и таа зборувала со светските лидери на младинскиот самит на ОН за климата.
Хелен Хоуп

Хелен Хоуп (1677 - 19 април 1768) била шкотска шумарка и грофица на Хадингтон преку брак. Таа засадила многу дрвја во Хадингтоншир и го создала Бининг Вуд во Тајнингем.
1 Ран живот
Хелен Хоуп е родена ќерка на Лејди Маргарет Хамилтон и Џон Хоуп и се родила во Кирклистон, Западен Лотијан. Таа била крстена на 28 септември 1677 година. Братот на Хоуп, Чарлс, е роден во 1681 година, а подоцна станал врсник и гувернер на Банката на Шкотска. Кога имала пет години, нејзиниот татко се удавил додека патувал со војводата од Јорк (подоцна кралот Џејмс VII на Шкотска). Нејзината мајка го договорила нејзиниот брак со нејзиниот прв братучед Томас Хамилтон, 6-ти гроф од Хадингтон во 1696 година, во тој момент таа станала грофица на Хадингтон.
2 Кариера
Хоуп живеела со сопругот во Лесли Хаус во Фајф каде што го имала првото од четирите деца, кој се викал Чарлс и ја имал титулата Лорд Бининг. Чарлс подоцна станал политичар и витез маршал на Шкотска. Во 1700 година, семејството се преселило во домот на грофот, Тајнингем Хаус во Хадингтоншир. Хоуп веднаш сакала да засади дрвја и покрај првичната незаинтересираност од нејзиниот сопруг и месното население.
Таа решила да засади дрвја во Тајнингем и ја нарекла Бининг Вуд во чест на нејзиниот син. 320 хектари имот бил засаден со 50 видови дрвја. Покрај тоа, таа создала зона на дивина. Нејзиниот сопруг напишал ''Краток трактат за шумски дрвја'' (објавен во 1756 година, а подоцна повторно издаден како ''Трактат за начинот на одгледување шумски дрвја'' во 1761 година), во кој ги пофалил напорите на Хоуп.
3 Смрт и наследство
Хоуп починала во Единбург на 19 април 1768 година на 90-годишна возраст. Таа била погребана заедно со нејзиниот сопруг (кој претходно починал) во Тајнингем. Обелиск изграден во 1856 година од Томас Хамилтон, 9-ти гроф на Хадингтон, во почит на големото садење на парот.
Бининг Вуд бил исечен во 1940-те како дел од воените напори. Кооперативното друштво на земјопоседници од Единбург забележе дека 89% од дрвото е тврдо дрво (даб и бука), а остатокот е меко дрво, главно шкотски бор. Дел од буковото дрво се користело за изградба на борбени авиони. Шумската зона повторно била засадена во програма која траела до 1960 година, при што дрвјата главно биле борови, бидејќи садници од тврдо дрво не биле достапни. Грофот на Хадингтон се погрижил да се придржува оригиналниот распоред од 1707 година и работата била извршена од италијански воени затвореници. Во 2010-те, дел од шумата станала место за погреб, со поединечни парцели кои коштаат 950 фунти.
Рејчел Пинкер

Рејчел Т. Пинкер е професорка по метеорологија на Универзитетот во Мериленд, Колеџ Парк, каде што е вработена од 1976 година.
1 Образование
Пинкер магистрирала на Хебрејскиот универзитет во 1965 година и докторирала на Универзитетот во Мериленд, Колеџ Парк во 1976 година.
2 Истражување
Пинкер е позната по нејзиното истражување за глобалното затемнување и глобалното осветлување. Таа изјавила дека се чини дека Земјата станува посветла, и дека тоа е можеби поради комбинацијата на почисто небо и помалку облаци.
3 Наводи
Марија Т. Мартело

Марија Т. Мартело е климатолог од Венецуела.
Мартело работи во Каракас во истражувачки центар приклучен на Дирекцијата за хидрологија и метеорологија на Министерството за животна средина и природни ресурси. Екстремните временски настани се во фокусот на нејзината работа.
Поради нејзиното истражување, Мартело била назначена во Меѓувладиниот панел за климатски промени. Во 2007 година, како заменик-претседател на Работната група I: Физичка научна основа за климатските промени, таа била вклучена во создавањаето на Четвртиот извештај за проценка на IPCC. На почетокот на 2007 година, таа беше сменета во МПКП од страна на д-р Миријам Дијаз, новиот назначен од Владата на Венецуела.
Хелен Екинс

Хелен Екинс ( – ) — британски хортикултурист и образовен администратор во колеџот Стадли кој обучувал жени во земјоделството, во Ворвикшир.
1 Животопис
Екинс е родена во Сент Албанс. Нејзини родители биле Елизабет Ен Чајлдс и Артур Едвард Екинс. Нејзиниот татко бил фармацевтски хемичар и таа била една од првите ученички во Гимназијата за девојки Сент Албанс. Откако го завршила училиштето, таа поминала необична деценија посветувајќи го своето слободно време на одгледување зеленчук и волонтерска работа. Зеленчукот ѝ инспирирал интерес за хортикултурата што ќе и трае цел живот.
Во 1909 година имало заемна корист за неа и студискиот колеџ за жени кога таа станала редовен студент по хортикултура. Овој колеџ е основан во 1898 година за да ги обучи жените за кариера во земјоделството и хортикултурата. Во 1909 година го водела д-р Лилијас Хамилтон, којa станал управник претходната година.
Во 1920 година завршила и стекнала диплома по хортикултура на Универзитетот во Бирмингем. Хамилтон ја пофалиле како „најквалификуваната... во хортикултурата во Англија“. Хамилтон морала да се пензионира поради лошото здравје четири години подоцна и Екинс станала нејзин наследник. Колеџот ѝ понудил образование за хортикултура во 1924 година и ова бил тригодишен курс. Во 1934 година, колеџот ѝ понудил образование и диплома на Универзитетот во Лондон што довело до диплома по хортикултура.
Екинс требало да работи како управник до по војната. Во 1946 година К.Г.Вулакот, станал новиот управник.
2 Смрт и наследство
Екинс починала во Хичин во 1964 година. Таа оставила му значително наследство на колеџот Стадли, но тој бил затворен неколку години подоцна.
Универзитетот Ридинг секоја година доделува награда за водечка жена студент по хортикултура - Меморијалната награда на Хелен Екинс.
Нана Клуце

Нана Ама Браун Клуце е родена на 23 мај 1981 година во Нјанфеку Екрофул. Основното образование го имала во Аномабо методистичко основно и ЈХС.
Таа продолжила во средното училиште за девојчиња Мфантсиман, а подоцна отишла на Универзитетот во Кејп Коуст во Гана каде добила диплома по физика. Докторирала климатологија на Универзитетот во Кејптаун во Јужна Африка.
1 Научна кариера
Д-р Клуце ја проучувала климатската динамика на Западна Африка. Нејзината работа се фокусирала на науката за климата и развојот конкретно на африканскиот монсун. Таа е виш предавач на Катедрата за физика на Универзитетот во Гана. Во минатото, раководела со Центарот за далечинско согледување и клима. Клуце е соработник за климатски науки на Африканскиот институт за математички науки и главен автор кој придонесува во Шестиот извештај за проценка на МПКК (AR6). Таа, исто така, активно ги охрабрува девојчињата во Гана да размислуваат за научни кариери и ги поддржува подобрувањата во научното образование во земјата.
Клуце работела во Институтот за вселенска наука и технологија во Гана на Комисијата за атомска енергија на Гана како постар научник за истражување од 2016 до 2018 година Пред тоа, таа била гостин-предавач во Западноафриканскиот научен сервисен центар за клима и приспособена употреба на земјиште (ВАСКАЛ) во Акуре, Нигерија.
2 Политичка кариера
Клуце е активна и во политиката како член на Националниот демократски конгрес.
Ана П. Барос

Ана Паула Барос е американска градежен и еколошки инженер родена во Африка, која моментално е претседател на инженерството на Доналд Бигар Вилет и раководител на одделот за градежништво и инженерство на животната средина на Универзитетот во Илиноис во Урбана-Шампејн и избран член на Американската асоцијација за Напредокот на науката избран член на Американското метеоролошко друштво. Во 2019 година таа била избрана за Националната академија за инженерство за „придонес за разбирање и предвидување на динамиката на врнежите и опасностите од поплави на планинските терени“. Пред да се приклучи на Универзитетот во Илиноис, професорот Барос била професор по градежништво и инженерство на животната средина на Универзитетот Дјук.
1 Образование
Својата диплома за градежно инженерство ја стекнала на Универзитетот во Порто во 1985 година и е магистер по океанско инженерство во 1988 година, по што следело магистер по инженерство на животната средина на ОГИ Факултетот за наука и инженерство во 1990 година, а потоа и доктор на науки. по градежништво и инженерство на животна средина на Универзитетот во Вашингтон во 1993 година.
2 Истражување
Нејзините интереси се хидрологијата и врнежите, како што се ефектот на врнежите врз планините и земјата. Нејзиниот највисок цитиран труд е „Одвојување на ерозијата и врнежите на Хималаите“, кој е референцирана преку 500 пати, според Google Scholar.
3 Публикации
* Барос, АП; Ходес, ЈЛ; Арулрај, М, Декадална климатска варијабилност и просторна организација на длабока хидролошка суша, Писма за истражување на животната средина, том 12 бр. 10 (2017), стр.104005–104005
* Арулрај, М; Барос, АП, Откривање и класификација на плитки врнежи со користење на мултифреквентни радарски набљудувања и моделски симулации, Журнал за атмосферска и океанска технологија, том 34 бр. 9 (2017), стр. 1963–1983 година
* Разбирање на тоа како облаците и маглата на ниско ниво го менуваат дневниот циклус на орографските врнежи со користење на In Situ и сателитски набљудувања, далечинско мерење, том 9 бр. 9 (2017), стр. 920–920
* Вилсон, А.М.; Барос, AP, Orographic Land-Atmosphere Interactions and the Diurnal Cycle of Low-Level Clouds and Fog, Journal of Hydrometeorology, том 18 бр. 5 (2017), стр.1513–1533
* Тао, Ј; Барос, АП, Повеќегодишни податоци за атмосферско принудување за хидрлошко моделирање во региони на сложен терен – Методологија и евалуација во доменот на интегрираниот експеримент за врнежи и хидрологија 2014 година, Списание за хидрологија (2017)
Улрика Ломан

Улрика Ломан — климатски истражувач и професор по атмосферска физика на ЕТХ Цирих. Таа е позната по нејзиното истражување за аеросолните честички во облаците.
1 Биографија
Ломан е родена во Кил како ќерка на учителка и политичар во Социјалдемократската партија на Германија. Таа направила волонтерска година во СОС Детското село во Нигерија, а потоа студирала етнологија и географија. Инспирирана од еколошките извештаи за климатските промени, студирала метеорологија на Универзитетот во Мајнц од 1988 до 1993 година Докторирала во 1996 година на Институтот за метеорологија Макс Планк. Таа првично работела како доцент и вонреден професор за атмосферски науки на Универзитетот Далхози. Таа е редовен професор по атмосферска физика на Институтот за атмосфера и клима при ЕТХ Цирих од 2004 година.
2 Истражување
Истражувањата на Ломан се фокусираат на интеракциите помеѓу глобалното затоплување, аеросолите и формирањето облаци. Нејзиното рано истражување го моделирало влијанието на цирусните облаци врз климата, што таа го продолжила во нејзината употреба на моделот ECHAM. Нејзиното истражување ги разгледува и глобалните индиректни ефекти на аеросолот и поврзаноста со климатските промени. Таа, исто така, се занимава со можноста за геоинженеринг со разредување на цирусните облаци.''Во написот Науката'' од 2017 година, забележала „засега, разредувањето на цирусниот облак треба да се гледа како мисловен експеримент кој помага да се разберат механизмите за формирање на цирусниот облак“.
Таа е една од водечките автори на поглавјата за облаци и аеросоли во четвртиот и петтиот извештај за проценка на Меѓувладиниот панел за климатски промени (IPCC), и ја споделила Нобеловата награда за мир во 2007 година за нејзиниот придонес во IPCC извештаите.
Ломан ги поддржува младите луѓе кои штрајкуваат за да привлечат внимание на климатските промени, и во 2019 година таа била една од научниците кои потпишале изјава за училишните протести за заштита на климата за да го привлечат вниманието за климатската криза.
2.1 Избрани публикации
****
3 Награди
* Хенри Г. Хаутон награда, американската метеоролошка општество (2007)* Соработник, Американски геофизички сојуз (2008)* Златната триколка од ЕТХ Цирих за лидерство погодно за семејството (2013)* Избран член, Германска национална академија на науките, Леополдина (2014)* Спомен-предавање на Питер Хобс, Универзитетот во Вашингтон (2016)* Почесен докторат на Универзитетот во Стокхолм (2018)
4 Личен живот
Ломан живее покрај Циришкото езеро, а страст и се спортовите за издржливост и веслањето.
5 Наводи
Соња Випф

Соња Випф (родена на 24 февруари 1973 година, Бриг) е швајцарски растителен еколог кој ги проучува последиците од климатските промени. Работела во WSL Институтот за истражување на снег и лавина SLF и е раководител на истражување и мониторинг во швајцарските национални паркови.
1 Животот
По дипломирањето на Старото кантонско училиште Арау, Випф студирала ботаника и наука за животната средина на Универзитетот во Цирих од 1993 до 2000 година. Таа завршила докторска дисертација за ефектите од намалената снежна покривка врз екосистемите на тундра во 2006 година на Универзитетот.
2 Работа
Истражувањето на Випф, се занимавала со ефектите од климатските промени, земјоделството и туризмот врз алпските и арктичките растенија и почви и нивните интеракции. Нејзината работа била објавена во водечките списанија ''Природата'' и ''Климатски промени.'' Со своите колеги, Випф ги демонстрирала забрзаните реакции на алпските екосистеми на климатските промени.
Випф се појавувала во медиумите на редовна основа. Во контекст на климатската криза, нејзината работа е објавена од национални и меѓународни медиуми.
Од 1 јануари 2020 година, Випф е на чело на Одделот за истражување и мониторинг во швајцарските национални паркови.
3 Избрани публикации
* Со Кристијан Риксен: ''Преглед на експерименти за манипулација со снег во екосистемите на Арктикот и алпската тундра.'' Во: ''Polar Research.'' 29 (1), 2010, S. 95-109.
* Со Кристијан Риксен, Маркус Фишер, Бернхард Шмид, Вероника Стоекли: ''Ефекти од подготовката на скијачките патеки врз алпската вегетација.'' Во: ''Journal of Applied Ecology .'' 42 (2), 2005, S. 306-316.
* Со Вероника Стоекли, Питер Беби: ''Зимски климатски промени во алпската тундра: одговор на растенијата на промените во длабочината на снегот и времето на топење на снегот.'' Во: ''Климатски промени .'' 94 (1–2), 2009, S. 105–121.
Сара Џајл

Сара Џајл е физички океанограф во Институтот за океанографија Скрипс, позната по нејзиното истражување за улогата на Јужниот Океан во глобалниот климатски систем.
1 Образование и кариера
Џајл има диплома од Универзитетот Јеил (1988) и докторирала. во 1995 година од Технолошкиот институт во Масачусетс – Заедничка програма на океанографската институција. По нејзиниот докторат, таа била постдокторски истражувач во Институтот за океанографија Скрипс и Универзитетот во Источна Англија. Таа тогаш  се преместила на позиција на факултетот на Универзитетот во Калифорнија, Ирвин. Во 2000 година се вратила на Универзитетот во Калифорнија, Сан Диего, каде што е заеднички поврзана со Институтот за океанографија Скрипс и Катедрата за механичко и воздушно инженерство.
Во 2015 година Жил била избрана за член на Американскиот геофизички сојуз која ја навела „за исклучителен придонес во унапредувањето на разбирањето на динамиката на Јужниот Океан и неговата улога во климатскиот систем“.
2 Истражување
Истражувањата на Жил се фокусирани на Јужниот Океан, каде што работи на размена на воздух-море и историски промени во климата во регионот. Во нејзиниот докторат во истражувањето користела сателити за мерење на просторна и временска варијабилност во Јужниот Океан преку комбинација на сателитски мерења на висината на површината на морето и моделирање на истражување. Жил користела пловки за проучување на движењето на водните маси во Јужниот Океан, и комбинирала податоци од 1990-тите во Јужниот Океан со историски податоци за да го идентификува затоплувањето на средните длабочини и било концентрирано во Антарктичката циркуполарна струја. Истражувањето на Жил вклучувало и мерење на ветровите од вселената со помош на плаформата QuickSCAT и асимилирање на податоците од трагачот и движењата од Јужниот Океан во глобални модели.
2.1 Избрани публикации
*****
3 Награди и почести
* Награда Карл-Густав Росби, Технолошки институт во Масачусетс (1995)* Награда Зелдович, Комитет за вселенско истражување и Руската академија на науките (2000)* Соработник, Американски геофизички сојуз (2015)* Златен медал Свердруп, Американско метеоролошко друштво (2021)* Соработник, Американско метеоролошко друштво (2021)
4 Наводи
Констанца Свинарска

Констанца Свинарска х. (родена на 3 април 1892 година во Рогожано, починала на 21 април 1982 година во Познањ) била полска учителка, географ, основач и организатор на училишта.
1 Биографија
Родена е во семејство на земјопоседници, како десетто дете Венцеслас Свинарски грб. Дома добила силно патриотско и национално воспитување. Дома таа чувала бројни сувенири од бунтовниците. Уште од најмала возраст покажала педагошки способности. На училиште (пруската поделба), таа ги учела своите врсници на полски јазик, и за религијата и историјата на Полска. Студирала приватно во Рогожано и посетувала на т.н Колеџ за Девојки. Во 1911 година дипломирала на Учителскиот колеџ на сестрите Урсулин во Вроцлав. Таа го положила и наставничкиот испит. Таа ја земала и дипломата за воншколско средно училиште пред Државниот комитет на Реалното помладо средно училиште во Бидгошч. Во годините 1914–1920 (Вроцлав и Берлин ), студирала географија и геологија, како и француски и англиски јазик. На 26 септември 1918 година, таа се здобила со докторат по филозофија на Универзитетот во Вроцлав (дисертација: ''Прадолина Нотецко-Варчијанска).''
Во 1920 година се здобила со верификација на германскиот докторат, како и одобрение за испит по француски и англиски јазик. Тоа ѝ дало право да ги предава овие јазици во средните училишта.
Таа била ко-основач и долги години наставник на Државниот универзитет во Дабровки во Познањ, организатор и прв директор на Гимназијата Клаудина Потоцка во Познањ, наставник во Адам Мицкевич во Познањ, како и претседавач со Комитетот на училишни чувари на туристички клубови од провинцијата Познањ. Доброволно предавала и учела слепи.
За време на Втората светска војна, таа организирала тајно образование. На крајот на војната, таа била принудена да работи на ровови, прво во Шрем, а потоа во близина на Торун.
По завршувањето на војната, таа се вратила на предавање во Познањ. Во 1980-те, таа соработувала со Академското здружение на пријателите на Лужица, Пролуж. Во 1949 година од страна на комунистите била разрешена од функцијата директор на Државното средно училиште Клаудина Поточка, како што и било кажано ''за доброто на училиштето''. Во 1959 година, откако била вратена во образованието, таа била наградена со комеморативна значка на 15-годишнината на Народна Република Полска за заслуги на полскиот Црвен крст. Во дваесеттиот век, кога се пензионирала, таа предавала прашања од христијанската култура во црквата во Јежице. На ова ѝ претходеле двегодишни студии на Институтот за висока верска култура во Познањ.
Таа била погребана на 24 април 1982 година во Лубаш. Таа била испратена во поворка од неколку стотици нејзини поранешни студенти.
2 Семејство
Отец Вацлав бил бунтовник од Голема Полска, дедото и бил јануарски бунтовник, а прадедото бил ноемвриски бунтовник. Таа имала двајца браќа: Вацлав (големополски бунтовник) и Миколај (канон и парохиски свештеник во Чарнков, убиен од Германците во КЛ Заксенхаузен во 1942 година).
3 Библиографија
*
Доротеа Фербриџ

Доротеа Ен Фербриџ наречена Дора Фербриџ (1862 — 25 август 1931) — јужноафриканска авторка и ко-основач на ''Еснафот на лојални жени''.
1 Биографија
Фербриџ била ќерка на угледен адвокат, научник и парламентарец од Кејптаун и братучетка на Кингсли Фербриџ (1885–1924; Родезиски поет и основач на „ Друштвото Фербриџ “). Се школувала во Лондон и многу патувала.
Како високо почитувана трета генерација британски доселеници, Фербриџ била столб на колонијалниот естаблишмент. Таа се сретнала со Британки од повисоките општествени класи кои патувале во Јужна Африка од Британија пред и за време на Втората Бурска војна. Фербриџ била основачки член на Еснафот на лојални жени, добротворна организација која ги охрабрувала жените во Јужна Африка и ја поддржувала Британската империја и нејзините сили на Британската империја вклучени во конфликт. Еснафот се погрижил да се контактираат роднините на загинатите војници и гробовите да бидат соодветно обележани и евидентирани. Кога еснафот испрати членови во Британија за да објаснат што прават за да соберат пари, жените кои имале уво од машкиот британски естаблишмент ја формирале Викторија лига за да промовираат врски меѓу организациите во рамките на Британската империја. Овие жени ги поттикнале Вајолет Маркам, Едит Лителтон, Виолет Сесил и Маргарет, грофицата од Џерси, кои сите социјално ја запознале Доротеа Фербриџ.
По војната во Бур, Фербриџ продолжила да ја поддржува интеграцијата на Јужна Африка во Британската империја. Таа се обидела да воспостави Унија на Јужна Африка со помирно население и заедничко чувство за јужноафриканската историја. Унијата на Јужна Африка била основана во рамките на уставниот аранжман кој ги охрабрувал блиските врски со остатокот од Британската империја.
1.1 Работи
Нејзините дела вклучуваат:
*''Тоа што беше'' (1910) - роман сместен во почетокот на историјата на Кејп.
*''Пиет од Италија'' (1913)
*''Носачот на факелот'' (1915)
*''Историја на Јужна Африка'' (1917) — училишна историја
*''Историски куќи на Јужна Африка'' (1922) — студија за старите фарми од Кејп Холандски фарми
*''Непоканетиот (1926)''*''По патиштата на Кејп'' (1928) - Водич за патување
*''Патот на аџиите во Јужна Африка'' (1928) — туристички водич
*''Историски фарми на Јужна Африка'' (1932) - студија за старите фарми од Кејп Холандски фарми
*''Градини на Јужна Африка'' (1934) - Со некои поглавја за практично градинарство под услови на Јужна Африка и некои белешки за одгледување на јужноафрикански диви цвеќиња
Фербриџ изменето:
*''Дневниците на Кејп на'' Лејди Ен Барнард (1924)
Кирстен Зикфелд

Кирстен Зикфелд е германска климатска физика која сега е со седиште во Канада. Таа е член на Меѓувладиниот панел на Обединетите нации за климатски промени и беше еден од авторите на Специјалниот извештај на Меѓувладиниот панел за климатски промени (ИПЦЦ) за глобалното затоплување од 1,5 °C (СР15). Зикфелд завршила магистерски студии по физика на Слободниот универзитет во Берлин во 1998 година, а потоа докторирала по физика на Универзитетот во Потсдам во 2004 година.
1 Истражувачка кариера
Зикфелд завршила магистерски студии по физика на Слободниот универзитет во Берлин во 1998 година, а потоа докторирала по физика на Универзитетот во Потсдам во 2004 година. Потоа, Зикфилд спровел постдокторски климатски истражувања во Институтот за истражување на климатските влијанија во Потсдам, Универзитетот во Викторија и канадскиот центар за климатско моделирање и анализа.
Од 2010 година, Зикфелд спроведувала истражување како професор по климатски науки на Универзитетот Симон Фрејзер, во Бурнаби, Британска Колумбија. Нејзиното истражување вклучувало различни аспекти на климатските промени, вклучително и стратегии за ублажување, како што се технологиите за негативни емисии. Таа била една од двајцата канадски автори и еден од 91 автор на Специјалниот извештај на Меѓувладиниот панел за климатски промени (ИПЦЦ) за глобалното затоплување од 1,5 °C (СР15).
Истражувањето на Зикфелд било цитирано над 3.800 пати и имало h-индекс и i10-индекс од 30 и 44 соодветно. Таа ги добила претседателските награди за лидерство во одржливост за 2019 година од Универзитетот Сајмон Фрејзер.
2 Избрана библиографија
* Метјус, Х. Дејмон, Натан П. Гилет, Питер А. Стот и Кирстен Зикфелд. „Пропорционалноста на глобалното затоплување со кумулативните емисии на јаглерод“. ''Природата'' . 2009 година.
* Eby, M., K. Zickfeld, A. Montenegro, D. Archer, KJ Meissner и AJ Weaver. „Животот на антропогените климатски промени: милениумски временски скали на потенцијални CO2 и површински температурни пертурбации“. ''Весник за климата .'' 2009 година.
* Зикфелд, Кирстен, Мајкл Еби, Х. Дејмон Метјус и Ендрју Џ. Вивер. „Поставување цели на кумулативните емисии за да се намали ризикот од опасните климатски промени. ''Зборник на трудови на Националната академија на науките'' . 2009 година.
* Жилет, Нејтан П., Вивек К. Арора, Кирстен Зикфелд, Шон Џ. Маршал и Вилијам Џ. Мерифилд. „Тековните климатски промени по целосниот прекин на емисиите на јаглерод диоксид. ''Природата геонаука'' . 2011 година.
2.1 Извештајот СР15
ИПЦЦ, 2018: ''Глобално затоплување од 1,5°C. Специјален извештај на IPCC за влијанијата на глобалното затоплување од 1,5°C над прединдустриските нивоа и поврзаните патишта за глобални емисии на стакленички гасови, во контекст на зајакнување на глобалниот одговор на заканата од климатските промени, одржливиот развој и напорите за искоренување на сиромаштијата'' [В. Масон-Делмот, П. Жаи, Х. О. Пертнер, Д. Робертс, Ј. Скеа, П.Р. Шукла, А. Пирани, В. Муфума-Окиа, К. Пеан, Р. Пидкок, С. Конорс, Џ. Б. Р. Метјуз, И. Чен, Х. Џоу, М. И. Гомис, Е. Лоној, Т. Мејкок, М. Тињор, Т. Вотерфилд (уред.)]
* , chapters I–V
** , 2 pp.
* , 22 pp.
* , 24 pp.
* , 24 pp.
Ана Мисуна

Ана Болеславовна Мисуна (12 ноември 1868 – 1922) родена во Русија, била полски геолог, минералог и палеонтолог.
1 Ран живот
Мисуна е родена во областа Витебск (во минатото областа била дел од Руската империја, сега e област во Белорусија). Нејзините родители потекнуваат од Полска. Се школувала во Рига, каде научила да зборува германски. Од 1893 до 1896 година во Москва добила стипендија за високо образование. Таа продолжила да студира минералогија кај Владимир Вернадски и кристалографија кајј Евграф Федоров.
2 Кариера
Во 1898 година објавена е нејзината прва студија за геологија, заедно со Л.В. Јаковлева. Студијата за кристалните форми на амониум сулфат, била објавена во списанието на Московското натуралистичко друштво. Таа често работела со В.Д. Соколов на проучување на квартерните депозити. Напишала научни студии за конечни морени во Полска, Литванија и Русија, за глацијалните одлики во Белорусија и Латвија и коралите од периодот Јура на Крим. Објавувала статии и монографии и на руски и на германски јазик.
Од 1907 до 1922 година, Мисуна беше професорка по хемија во Москва, како и асистент на В.Д. Соколов. Предавала и петрографија, палеонтологија, историска геологија и историска географија.
Мисуна почина во 1922 година, на 53 години.
Инга Леман

Инга Леман (|Inge Lehmann; Копенхаген, 13 мај 1888 година - Копенхаген, 21 февруари 1993 година ) билa дански сеизмолог и геофизичар. Во 1936 година, врз основа на до тогаш постоечките податоци, го постулитала постоењето на Земјиното внатрешно јадро со физички својства различни од надворешното јадро и тоа дека Земјиното јадро не е единствена течна топка. Сеизмолозите, кои дотогаш не можеле да формираат делотворна хипотеза за опсервација дека П-брановите забавуваат кога ќе стигнат до некои области од внатрешноста на Земјата, набрзо го сфатиленеговиот заклучок. Таа била странски член на Кралското друштво.
1 Детство, младост и образование
Инга Леман е родена и пораснала во Естерброу, дел од Копенхаген. Нејзини татко бил експерименталниот физичар Алфред Георг Лудвик Леман (1858 - 1921). Таа одела во педагошки прогресивно средно училиште, кое го раководела Хана Адлер, вујна на Нилс Бор. Според тврдењето на Леман, нејзиниот татко и Хана Адлер имале најзначајно влијание врз нејзиниот интелектуален развој.
Студирала математика на Универзитетот во Копенхаген и на Универзитетот Кембриџ, но ги прекинала студиите поради лошата здравствена состојба. Продолжила да студира математика на Кембриџ од 1910 до 1911 година на колеџот Њунхам. Во 1911 година, таа се вратила од Кембриџ, исцрпена од работа и по некое време ги прекинала студиите. Таа развила добри сметачки вештини во актуарската канцеларија каде што работела неколку години пред да ги продолжи студиите на Универзитетот во Копенхаген во 1918 година. По две години се стекнала со титула по физика и математика. Кога се вратила во Данска во 1923 година, таа ја прифатила позиција на Универзитетот во Копенхаген како асистент на Ј. Ф. Штефенсен, професор по актуарска наука.
Аида Фернандес Риос

Аида Фернандес Риос (4 март 1947 – 22 декември 2015 година) била климатски научник, морски биолог и професор на Институтот за истражување на морето (IIM) во Шпанија, специјализиран за проучување на Атлантскиот Океан. Таа беше директорка на Шпанскиот национален истражувачки совет (CSIC), а исто така беше член на Кралската галисиска академија на науките (RAGC).
1 Биографија
Истражувачката работа на Фернандес во морската биологија започнала во 1972 година, кога таа започнала да работи со Институтот за истражување на Пескерас (IIP) во Уругвај. Докторирала биологија во 1992 година на Универзитетот во Сантјаго. Од 2006 до 2011 година, Риос беше директор на Шпанскиот национален истражувачки совет, и таа исто така водеше комитет на Меѓународната програма за геосфера-биосфера фокусирана на проучување на климатските промени од 2005 до 2011 година Таа беше вклучена во Кралската галисиска академија на науките на 6 јуни 2015 година, каде што одржа инаугуративен говор за зголемената киселост на Атлантскиот Океан поради јаглерод диоксид со наслов, „Acidificación do Mar: Unha consecuencia das emisións de CO2“.
Фернандес загина во сообраќајна несреќа во Моања на 22 декември 2015 година.
2 Истражување
Фернандес се сметаше за „еден од водечките европски експерти“ за врската помеѓу емисиите на јаглерод диоксид и киселоста на океаните; таа, исто така, ја истражувала длабочината на океанот на која се случуваат такви промени во pH вредноста. Преку нејзината работа, Риос тврдеше дека набљудувањата на зголемената киселост во Атлантскиот Океан најдобро се објаснуваат со промените во акумулацијата на јаглерод диоксид произведен од човековата активност, наместо од природни извори.
Маргарет Лејнен

Маргарет Лејнен (родена на 20 септември 1946 година) е американски палеокеанограф и палеоклиматолог. Во 2013 година, Лејнен била назначена за 11-ти директор на Институтот за океанографија Скрипс, како и за декан на Факултетот за морски науки на Универзитетот во Калифорнија, Сан Диего
1 Образование
Во 1969 година Лејнен ја добила својата диплома како научник по геологија на Универзитетот во Илиноис, магистер по геолошка океанографија на Државниот универзитет во Орегон во 1975 година, и докторирала по океанографија во 1980 година на Универзитетот во Род Ајленд.
2 Почести
Таа е избрана за член на Американското здружение за унапредување на науката и на Геолошкото друштво на Америка. Во 2016 година, таа била избрана за американски научен пратеник од Стејт департментот на Соединетите држави. Во 2020 година, Лејнен била избрана во Американската академија за уметности и науки и била именувана за член на Океанографското друштво.
Авантурите на Итар Пејо

Авантурите на Итар Пејо — македонска телевизиска серија. Снимена е во Мариово. Глумците се од Народниот театар „Војдан Чернодрински“ од Прилеп.
1 Улоги
Глумец, Улога
Игор Трпчески, Итар Пејо
Трајче Иваноски, Кмет
Андон Јовановски, Попот
Катерина Чакмакоска, Попадија
Најдо Тодески, Мајор
Марјан Чакмакоски, Стојан
Јасмина Мицовска Станкоска, Гатачка
Александар Тодески, Трајко
Цветанка Чавлеска, Цанеица
Милан Секуловски, Џандар
Виолета Чакарова, Жената на бакалот
Наташа Наумоска, Галена
2 Епизоди
Сезона, Епизода, Наслов, Датум
1, 1, Пејо на распит, 2013
1, 2, Вила Равиола, 2013
1, 3, Две пиј, едно плати, 2013
Шерон Гамсон Данкс

Шерон Гамсон Данкс е американска дизајнерка на еколошки пејзажи, позната по своето застапување за еколошки училишни дворови. Во 2013 година, таа ја основала непрофитната организација ''Грин скулјардс Америка за'' да промовира здрави градски еколошки училишни дворови. Таа дизајнирала игралишта на отворено со расцутени градини, засенчени езерца и патеки во природа. Нејзината книга „''Асфалт до екосистеми: дизајнерски идеи за'' трансформација на училишниот двор“ опишува начини како да се трансформира „асфалтот од традиционалното училиште во градини за производство на храна“ и ја доби наградата на Американското здружение на пејзажни архитекти во 2012.
Во мај 2020 година, за време на пандемијата КОВИД-19, Данкс, заедно со ''Грин скулјардс Америка'' и неколку други организации, ја основале ''Националната иницијатива за учење на отворено КОВИД-19'' за да им овозможи на американските основни училишта да се организира настава на свеж воздух со што се намалува преносот на вируси. Таа помогнала да се создаде онлајн ресурс наречен ''Национална библиотека за учење на отворено'' за да им помогне на едукаторите да ги планираат своите часови за учење на отворено. Библиотеката на интернет содржи шаблони за изградба на простори за училници на отворено и планови за часови.
Таа живее во заливот Сан Франциско.
1 Публикации
*''Asphalt to Ecosystems: Design Ideas for Schoolyard Transformation'', New Village Press (1 ноември 2010 година)
Последниот Македонец

„''Последниот Македонец''“ — македонски филм снимен во 2015 година.
1 Улоги
Глумец, Улога
Митко Апостоловски, Дедото
Љубен Најдовски
Игор Трпчески, Владиката
Петар Горко, Митре Васков
Крсте Јовановски, Атаначковиќ
Рубенс Муратовски, Јане Сандански
Ѓорѓи Тодоровски, Тодор Паница
Александар Степанулески, Христо Чернопеев
Трајче Иваноски, Таткото
Димитар Ѓорѓиески, Димо Хаџи Димов
Зоран Љутков, Коте
Славиша Кајевски, Павел Кирев
Ненад Нацев
Филип Трајковиќ
Ратка Радмановиќ, Бабата
Сашко Коцев, Јован Бабунски
Илија Пиперкоски
Благоја Спиркоски - Џумерко
Јордан Витанов, Вангел Георгиев
Жарко Димоски, Пере Тошев
Ѓорѓи Јолевски, Ѓорче Петров
Билјана Драгичевиќ-Пројковска, Сестра
Трајче Ѓоргиев
Иван Јерчиќ
Никола Ацески
Црква „Св. Илија“ - Лактиње

Св. Илија — црква во охридското село Лактиње, Општина Дебрца, стилски претставник на Македонската преродба. Му припаѓа на Охридското архијерејско намесништво во Дебарско-кичевската епархија на МПЦ - ОА.
Ова е гробишен храм, изграден врз постара црква, за што сведочат доцносредновековните гробови околу него. Остатоците од старата црква се зачувани во олтарниот простор. Поновата црква е голема базилика од кршен камен со калкански покрив и петстрана апсида на исток. Од западната сттрана, до задпадниот влез има голема камбанарија. Црквата е изградена од мајсторот Максим Илиев Здравев во 1923 година, како што може да види од натписот на мермерна плоча лево од главниот влез. Во западниот дел има женска црква. Според натписот одвнатре на јужниот влез, храмот бил живописан за време на епископот Николај Охридски во 1927 г. од браќата Ѓорѓи и Димитар Андонови од Гари.
1 Поврзано
* Дебарско-кичевска епархија
* Охридско архијерејско намесништво
Црква „Св. Варвара“ - Ковач

Св. Варвара — поствизантиска црква во поречкото село Ковач, Општина Македонски Брод. Му припаѓа на Бродското архијерејско намесништво во Дебарско-кичевската епархија на МПЦ - ОА.
Оваа гробишна црква е еднокорабен храм изграден од делкан камен и глина. Има делумно зачуван живопис чии стилистички особености укажуваат на третото десетилетие на XVII век (1620-тите). Од овие фрески мошне впечатлива е огромната риба која служи како евхаристична симболика. Овој ист мотив, нацртан од истиот зограф, е застапен во соседните цркви „Свети Атанасиј“, исто така во Ковач, и „Св. Архангел Гаврил“ во Ореовец.
1 Поврзано
* Дебарско-кичевска епархија
* Бродско архијерејско намесништво
Сестри

„''Сестри''“ — македонски игран филм од 2021 година.
Ова е дебитански филм на Дина Дума, која го напишала и сценариото заедно со Мартин Иванов.
Премиерно е прикажан на Филмскиот фестивал во Карлови Вари, каде во официјалната селекција ја доби специјалната награда од жирито.
Исто така, овој филм беше Македонски кандидат за оскар на 94. доделување на оскарите.
1 Дејство
Филмот е приказна за две млади девојки, средношколки, кои се нераздвојни. Нивното пријателство ќе биде доведено во прашање кога ќе објават експлицитно видео на јавните мрежи од тинејџерски секс среде школски тоалет.
2 Улоги
Глумец, Улога
Антонија Белазелкоска, Маја
Миа Жиро, Јана
Марија Јанчевска, Елена
Ханис Багашов, Крис
Црква „Св. Кузман и Дамјан“ - Луково

Св. Кузман и Дамјан (Свети Врачи) — црква во струшкото село Луково. Му припаѓа на Дебарското архијерејско намесништво во Дебарско-кичевската епархија на МПЦ - ОА.
Црквата е изградена во XVII век во маалото Горно Луково. Во 1894 г. за црквата се изработени икони од раката на тресонечкиот мајстор Аврам Дичов.
1 Поврзано
* Дебарско-кичевска епархија
* Дебарско архијерејско намесништво
Црква „Св. Никола“ - Букојчани

Св. Никола — црква во кичевското село Букојчани. Му припаѓа на Кичевското архијерејско намесништво во Дебарско-кичевската епархија на МПЦ — ОА.
Црквата е гробишен храм. Изградена е во 1970-тите на темели на црква од 1882 г. која потоа била урната. Фреските се дело на зографот Кузман Фрчкоски од Галичник, сликани во периодот од 1976 до 1978 година.
1 Поврзано
* Четврта кичевска парохија
* Кичевско архијерејско намесништво
Црква „Св. Наум Охридски“ - Битола

Св. Наум Охридски — црква во центарот на градот Битола. Му припаѓа на Битолското архијерејско намесништво во Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА.
Црквата е метох на манастирот „Свети Наум“ во Охридско. Се наоѓа на ул. „Христо Христов“ бр. 15, спроти училиштето „Таки Даскало“ и зад Управата за јавни приходи. Се вбројува меѓу важните култни места во градот. Претставува првично станбен објект порадарен на манастирот во 1931 година и претворен во црква. Иконостасот е дело на копаничарот Ѓорѓи Караџовски, изработен во 1960 г.
1 Поврзано
* Свети Наум (манастир)
Кратка средба

„Кратка средба” — македонски телевизиски филм од 1984 година. Го режирал Слободан Деспотовски кој е автор и на сценариото.
1 Улоги
Глумец, Улога
Неда Арнериќ, Мирјана
Мето Јовановски, Иван
Димитар Зози
Никола Атанасов
Црква „Св. Никола“ - Оздолени

Св. Никола — црква во охридското село Оздолени, Општина Дебрца. Му припаѓа на Охридското архијерејско намесништво во Дебарско-кичевската епархија на МПЦ - ОА.
Црквата е сместена на возвишение на североисточниот крај на селото. Претставува еднокорабна градба изградена од камен, а седумстраната апсида на исток е целосно направена од бигор. Во храмот се зачувани дваесетина поствизантиски икони. Стариот живопис е заманет со нов.
1 Поврзано
* Слатинска парохија
* Охридско архијерејско намесништво
П/2010 Б2 (ВИСЕ)

П/2010 Б2 (ВИСЕ) е периодична комета во Сончевиот Систем. Тоа е првата комета откриена од вселенската опсерваторија ВИСЕ и за прв пат била забележана на 22 јануари 2010 година.
Кометата има орбитален период од 4,7 години, афел од 4 астрономски единици и перихел од 1,6 астрономски единици.
23П/Брорсен–Меткалф

23П/Брорсен–Меткалф е периодични комети со орбитален период од 70 години. Таа одговара на класичната дефиниција за комета од типот Халеј со период 200 години. За прв пат била откриена од Теодор Брорсен во Опсерваторијата Алтона на 20 јули 1847 година, и повторно од Каспар Швајцер (Москва) на 11 август 1847 година. Било предвидено дека повторно ќе се појави помеѓу 1919 и 1922 година.
На 21 август 1919 година, кометата била забележена од Џоел Хејстингс Меткалф (Камп Идлевилд, Вермонт, Соединетите Американски Држави) како 8-ма магнитуда. Дополнителни откритија биле направени од Едвард Барнард (Јеркисова опсерваторија, Висконсин, САД) на 22 август, Мишел Џакобини (Париз, Франција ), Островлев (Теодосија, Крим) и Селаванов (Санкт Петербург). До крајот на септември 1919 година била потврдена како кометата на Брорсен.
Црква „Св. Атанасиј“ - Арилево

Свети Атанасиј — помала селска црква во крушевското село Арилево, Македонија.
Црквата се наоѓа надвор од селото, во близина на самиот регионален пат 2337. До нејзе се врти пред скршнувањето за влезот во селото, по земјен пат.
1 Галерија
2 Поврзано
* Крушевско-демирхисарско архијерејско намесништво
* Втора крушевска парохија
* Арилево
Златко Вршковски

Златко Вршковски (, Битола) — градоначалник на Општина Битола од 23 октомври 2000 до 10 април 2005.
1 Животопис
Златко Вршковски е роден во 1959 година во Битола. Основно и средно образование завршил во родниот град, а Стоматолошкиот факултет го завршил во Скопје при Универзитетот Св. Кирил и Методиј во 1982 година, каде што и специјализирал во 1992 година.
Од 1985 до 2005 работел во Медицинскиот центар „Д-р Трифун Пановски” во Битола, во службата за максило-фацијална хирургија, а од 2005 работи во ПЗУ „Максидент-Вршковски“.
87П/Бус

Кометата 87П/Бус е од периодични комети со орбитален период од 6,5 години. Таа одговара на дефиницијата за комета од типот Енке.
Откриена е од Шелте Ј. Бус во 1981 година на плоча направена со 1,2 м од телескопот Шмит на ОК во Сидинг Спринг, Австралија.
Откритието беше објавено во ИАУ Циркулар 3578 на 4 март 1981 година.