procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Нервно ’рбетно едро

Нервно ’рбетно едро е голема, плочеста испакнатина на задниот дел на животинскиот колонеар со ’рбетот. Многу изумрени видови водоземци и амниоти имаат проширени нервни ’рбети кои растат од грбот на пршлените. Се смета дека овие поддржувале едра. Палеонтолозите предложиле низа начини на кои пловењето можело да функционира во животот.
1 Функција
Дадени се различни предлози за функцијата на едрата.
1.1 Терморегулација
Структурата можеби е користена за терморегулација . Основата на ’рбетниот столб има канал што можело да содржи крвен сад кој доставувал обилна крв до едрото. Животното можело да ја искористи големата површина на едрата за да апсорбира топлина од сонцето наутро. Како ектотерми, тие барале топлина од надворешен извор пред нивните мускули да започнат да функционираат правилно. Грабливците на тој начин би имале предност пред својот плен што полека се движи. Едрата можело да се користат обратно ако животното се прегреело. Со стоење во сенка, едрата зрачеле со топлина нанадвор.
Сепак, неодамнешните студии ја довеле во прашање ефикасноста на ова наводно средство за терморегулација, и навистина не се смета дека за едровити исчезнати животни во моментов се користеле со едрата за терморегулација.
1.2 Сексуална селекција
Елаборатните структури на телото на многу современи животни обично служеле за привлекување припадници на спротивниот пол за време на парењето. Ова е предложено како една потенцијална функција на едрата.
1.3 Складирање храна
Структурата можеби била повеќе како грпка отколку како плови, како што забележал Стромер во 1915 година („попрво би можело да се размисли за постоење на голема грбна маснотија [германски: Fettbuckel], на која [нервните боцки] давале внатрешна поддршка“) и од Џек Боуман Бејли во 1997 година. Како поддршка на неговата хипотеза „од бивол“, Бејли тврдел дека кај ''Спиносаурус'', ''Ураносаурус'' и други диносауруси со долги нервни ’рбети, ’рбетите биле релативно пократки и подебели од боцките на пеликосаурусите (за кои се знаело дека имаат едра); наместо тоа, нервните ’рбети на диносаурусите биле слични на нервните' рбети на изумрените цицачи поткрепени со грпка, како што се ''Мегацеропс'' и ''Бисон Ларифронс''.
1.4 Камуфлажа
''Диметродон'' можеби го користел едрото на грб за да помогне да се камуфлира кога се криел меѓу трска и чекал да го заседи својот плен.
1.5 Екран за звук
Григориј Пол тврдел дека паралелните едра на вратот на ''Амаргасаурус'' ќе ја намалеле флексијата на вратот. Наместо тоа, тој предложил, со нивните кружни, а не рамни пресеци, овие боцки биле поверојатно покриени со роговидна обвивка. Тој исто така сугерирал дека можеле да бидат збркани заедно за приказ на звук.<ref>Paul, Gregory S. (2000) '''', p 94. St. Martin's Press. .
2 Список на организми со едра
2.1 Водоземци
* ''Платихистрикс''
2.2 Амниоти
* Многу синапсиди
** ''Едафосауриди''
** ''Сфенакодонтиди''
* Многу попосауроиди
** ''Цтеносаурисциди''
** ''Лотосауриди''
* Одредени диносауруси
** ''Акрокантосаурус''
** ''Амаргасаурус''
** ''Деиноирус''
** ''Ихтиовенатор''
** ''Ураносаурус''
** ''Ребахисаурус''
** ''Спиносаурус''
** ''Сухомимус''
Сеизмичност

Сеизмичноста - мерка што опфаќа појави на земјотрес, механизми и големина на дадена географска местоположба. Како такво, таа ја сумира сеизмичката активност на регионот. Терминот бил измислен од Бено Гутенберг и Чарлс Франсис Рихтер во 1941 година. Сеизмичноста ја изучуваат геофизичари.
1 Пресметка на сеизмичност
Сеизмичноста се пресметува квантитативно. Општо, регионот што се изучува е поделен на подеднакво големи области дефинирани со географска ширина и должина, а внатрешноста на Земјата е поделена на различни интервали на длабочина заради слоевитоста на Земјата: До 50 км длабочина, 50-300 км, и повеќе од 300 км.
Вообичаената формула за пресметување на сеизмичноста е:
<math>S = \frac{\sum_{i} {E_{s0_i}{ {\delta \phi}_0 {\delta \lambda}_0 {\delta h}_0 {\delta t}_0 }</math>
каде
:<math>{E_{s0_i</math> : е енергијата на еден сеизмички настан (т.е. земјотрес);
:<math>{\delta \phi}_0</math>: интервал на географска ширина;
:<math>{\delta \lambda}_0</math>: интервал на должина
:<math>{\delta h}_0</math>: интервал на хипоцентарот ;
:<math>{\delta t}_0</math>: интервал од времето на сеизмичкиот настан.
: Резултатот е сеизмичност како енергија по кубна единица.
2 Поврзано
* Скала на моментна магнутуда
* Тектоника на плочи
* Сеизмологија
* Вадатиово-Бениофова зона
Сеизмички момент

Сеизмичкиот момент - количина што ја користат сеизмолозите за мерење на големината на земјотресот. Скаларниот сеизмички момент <math>M_0</math> се дефинира со равенката <math>M_0=\mu AD</math>, каде
*<math>\mu</math> е модул на смолкнување на карпите вклучени во земјотресот (во паскали (Pa), т.е. њутни по квадратен метар)
*<math>A</math> е област на прекин долж геолошкиот расед каде се случил земјотресот (во квадратни метри) и
*<math>D</math> е просечното лизгање (поместување на поместувањето помеѓу двете страни на раседот) вклучено <math>A</math> (во метри).
<math>M_0</math> со тоа има димензии на вртежен момент, измерени во њутнметри. Врската помеѓу сеизмичкиот момент и вртежниот момент е природна во еквивалентното претставување на силата на телото на сеизмичките извори како двојна двојка (пар на принудни двојки со спротивни вртежни вртежи): сеизмичкиот момент е вртежен момент на секој од двата двојки. И покрај тоа што ги има истите единици како и енергијата, сеизмичкиот момент не е мерка за енергија. Односите помеѓу сеизмичкиот момент, потенцијалниот пад на енергијата и зрачената енергија се индиректни и приближни.
Сеизмичкиот момент на земјотресот обично се проценува со користење на какви било информации што се достапни за ограничување на неговите фактори. За современите земјотреси, моментот обично се проценува од снимките на движењата на земјата од земјотреси познати како сеизмограми. За земјотресите што се случиле во времиња пред да бидат достапни современи инструменти, може да се процени моментот од геолошките проценки на големината на раскинувањето на раседот и лизгањето.
Сеизмичкиот момент е основа на скалата на моментната големина воведена од Хиро Канамори, која често се користи за споредување на големината на различните земјотреси и е особено корисна за споредување на големини на големи земјотреси.
Сеизмичкиот момент не е ограничен на земјотреси. За поопшт сеизмички извор опишан од сеизмички момент на тензор <math>M_{ij}</math> (симетричен тензор, но не мора двоен паровен тензор), сеизмичкиот момент е
:<math>M_0=\frac{1}{\sqrt{2 (M_{ij}^2)^{1/2}</math>
1 Поврзано
* Рихтерова скала
* Скала на моментна магнитуда
2 Библиографија
*.
*.
*.
*.
Сеизмоген слој

Во геофизиката и сеизмологијата, сеизмогениот слој го опфаќа опсегот на длабочините во кората или литосферата во која потекнуваат повеќето земјотреси. Дебелината е во голема мера зависна од местото. За океанската кора, дебелината на сеизмогениот слој може да биде 0-40 км, а за континенталната кора, таа се движи од 0-25 км. Исто така, важно е да се напомене дека во зоните на подвлекување, има еден сеизмоген слој што се турка врз друг. Ова може да резултира во екстремно длабоки земјотреси до 700 км во длабочина. Основата на овој слој претставува надолна промена на деформациониот механизам од еластични и триење на процеси (поврзани со кршливи раседи) во општо аеизмичка зона каде што еластичниот лаз станува доминантна постапка. Местото на оваа промена во стилот на разобличување понекогаш се нарекувакршливо-дуктилен преминлива зона.
Равил Исјанов

Равил Ахмедулович Исјанов е руски глумец. Тој се родил на 20 август 1962 година.
1 Ран живот и образование
Исјанов е роден во Воскресенск (Московска област) на 20 август 1962 година и две години служел во Советското воено воздухопловство. Во 1990 завршил Московскиот уметнички театар, во Москва, под раководство на Александар Каyагин. Тој се преселил во САД во 1991 година.
2 Филмографија
2.1 Филм
Година, Наслов, Улога, Белешки
1992 година, ''Назад во СССР'', Георги
''Сталин'', Јаков Џугашвили
1995 година, ''Две смртни случаи'', Поручник
''Хакери'', Руски хакер
''Златно око'', МИГ пилот
1996 година, ''Хамлет'', Корнелиј
1997 година, ''Светителот'', Третјак гарда
''Чакалот'', Гази Мурад
1999 година, ''Омега кодот'', Рикоф
2000 година, ''Октопод'', Каспер
''Судениот ден'', Виктор Дорестој, некредитиран
2001 година, ''Смалувањето е внатре'', Дино
''Заедно дојде пајак'', Агентот Лермонтов
''Арахнид'', Хенри Капри
2002 година, ''К-19: Вдовичар'', Игор Суслов
2003 година, ''Дупки'', Морис Менке
2005 година, ''Господин госпоѓа.''''Смит'', Куртис - Покровител на барови за нуркање # 4
2006 година, ''Добриот Германец'', Генерал Сикорски
2008 година, ''Пркос'', Виктор Панченко
2011 година, ''Трансформатори: Темно на Месечината'', Вошкод
2016 година, ''Снајперист: Стрелец на духови'', Андреј Машков
2.2 Телевизија
Година, Наслов, Улога, Белешки
1992 година, ''Сталин'', Јаков
1994 година, ''Исток'', Марку, 2 епизоди
1997 година, ''Човекот кој ги направи сопругите љубоморни'', Борис Левицки
1998-1999 година, ''Седум дена'', Д-р Јозеф Вукович / заменик командант Антон Куријов
2000 година, ''Бафи убиецот на вампири'', Монах, 5-та сезона Епизода „ Нема место како дома “
2001 година, ''AGАГ'', Капетан Леополд Карник, Епизода „железен ковчег“
2001-2003 година, ''Алијас'', Лури Карпачев
2005 година, ''Вселенска трка'', Валентин Глушко
2006 година, ''24'', Техничар на Биерко, 5-та сезона
2007 година, ''Бегство од затвор'', Вајат, 3 сезона
2009 година, ''Работна сезона 2'', Томас, Епизода „Земјанин“
2009-2011 година, ''Менталистот'', Улис Оратни / Чарли Чаплин
2010 година, ''Коски'', Димитри Владов
2013 година, ''Допрете'', Сопственикот
''НЦИС: Лос Анџелес'', Анатоли Киркин, Повторувачка улога (2013 година - денес)
''Известување за изгореници'', Владимир Двобоф
2014 година, ''Последниот брод'', Адмирал Константин Николаевич Русков
2016 година, ''Агенти на ШИЛД'', Антон Петров, Сезона 3, 2 епизоди
2017 година, ''Американците'', Руслан
''Свети'', Грегори, управител на мотелот Дасти Спар
Рускаја Арктика

Рускаја Арктика ( |Русская Арктика) — национален парк во Русија, кој е основан во јуни 2009 година. Проширен е во 2016 година, а сега опфаќа голема и оддалечена област на Северноледениот Океан, северниот дел на Нова Земја (Северните Острови) и Земјата на Франц Јосиф.
1 Географија
По проширувањето во 2016 година, на паркот биле додадени околу 74 000 км² земјиште, околу 16 000 км² земја и околу 58 000 км² морска област . Во 2009 година, областа на паркот била 14 260 км², од кои 6,320 км² копно и 7,940 км² Северноледен Океан.
Ова подрачје е дом на бели мечки и гренландски китови. Подрачјето исто така претставува една од најголемите колонии на птици на северната полутопка, како и колонии на морж и перконоги. Покрај зачувувањето на природните живеалишта, подрачјето на националниот парк е значајно и за зачувување на културното наследство, што се однесува на историјата на откривањето и колонизацијата на големи арктички територии почнувајќи од 16 век .
Големиот Арктички државен природен резерват се наоѓа на спротивната страна на Карското Море.
2 Историја
Руската Влада за прв пат го основала подрачјето за заштита на Земјата Франц Јосиф на 23 април 1994 година. Плановите за национален парк што ги опфаќа северната Нова Земја Земјата на Франц Јосиф биле лансирани во 2000-тите. Кога бил основан националниот парк Рускаја Арктика на 15 јуни 2009 година, Земјата на Франц Јосиф и Викториините Острови не биле дел од паркот. На отворањето на паркот, премиерот Владимир Путин изрази надеж дека паркот ќе помогне во развојот на туризмот во областа. Во 2011 година, националниот парк беше проширен и ја опфаќа Земјата на Франц Јосиф со цел за подобар развој на туризмот во архипелагот. Русија започна со тригодишен проект за расчистување од 1,5 милијарди руби, почнувајќи од 2012 година, за отстранување на повеќе од 100 000 тони акумулиран отпад од времето на Советскиот Сојуз. Тоа, меѓу другото, вклучува четвртина милион буриња од нафтени производи, милион стари буриња и расипани возила, радарски инсталации и авиони.
3 Дивина
Паркот се смета за едно од најистакнатите заштитени подрачја за морски цицачи во земјата. Постоењето на гренландскиот кит и сивиот кит ја прави непроценливата еколошка вредност на паркот.
Туријасаурус

''Туријасаурус'' (што значи „гуштер Турија“) — род на сауроподски диносауруси. Познат е од еден фосилен примерок кој ги претставува видовите ''Turiasaurus riodevensis,'' пронајден во формацијата Вилар дел Арзобиспо на Теруел, Шпанија.
1 Опис
''Се'' верува дека Туријасаурус е најголемиот диносаурус некогаш пронајден во Европа и е меѓу најголемите познати диносауруси. Првично беше проценето на 36 до 39 метри во должина и со тежина од 40 до 48 тони, комбинирана тежина од шест или седум возрасни машки слонови. Поновите проценки укажуваат на должина од 30 метри во должина, но споредлива тежина е 50 тони. Должината на неговиот череп е 70 сантиметри, што не е премногу голем. Според палеонтологот Луис Алкала, тоа е затоа што поголема глава може да предизвикало на ''Туриасаурус''от да му скршил вратот.
Филогенетската анализа покажува дека ''Туријасаурус'' лежи надвор од поделбата на Неосауропода и припаѓа на новиот клад, Туријасаурија, заедно со ''Лосиласаурус'' и ''Галвеосаурус''.
2 Историја
Фрагментарни остатоци од ова животно, вклучувајќи артикулиран лев екстремитет (холотип), фрагменти на черепот, заби, пршлени и ребра, се пронајдени во копнените наслаги на формацијата Вилар дел Арзобиспо. Преден екстремитет од Португалија сега се гледа како ''Zby atlanticus''. Типскиот вид, ''Turiasaurus riodevensis'', бил формално опишан од Ројо-Торес, Кобос и Алкала, во 2006 година. Во раните 2010-ти, биле извршени ископувања источно од Мадрид, кои открија најкомплетен фосил од такви суштества во целиот свет.
Момче палец (цртан филм, 1977)

„Момче од палец“ е советски цртан анимиран филм од 1977 година, заснован врз истоимената народна приказна.
1 Заплет
Бездетен старец и старица сонуваат за помошник син. Одеднаш се појавил Егорушка - мало момче кое, според неговите кажувања е родено од трупецот од зелка оставена од една стара жена. Тој му помагал на старецот да исецка дрва и да ја изора земјата, на старата жена го вденува конецот во игла, бере јаболка, ја штити козата на сопственикот од волкот. Поминува господарот, гледајќи како кобилата на селанецет ора без орач да управува со плугот, сака да ја земе за себе кобилата. Но, старецот постапува по упатствата на гласот на Егорушка што седи во увото на кобилата и го убедува господарот да му даде на старецот во замена за себе 100 рубли пари и нов коњ, па дури и поставува услов: таа нема да зборува додека не стане мазен и повторно млад, и ако господарот ја удри, никогаш нема да зборува ... Господарот се согласил на таква размена и ја земал кобилата на својот имот. Старецот и старицата тагувале за загубата на момчето, кое останало во увото на коњот „што зборува“, но до ноќта тој среќно се вратил дома.
2 Креатори
* Сценарист: Владимир Данилов
* Режисер: Роман Давидов
* Сценограф: Александар Трусов
* Карикатуристи: Олег Комаров, Виктор Шевков, Владимир Зарубин, Федор Јелдинов, Олег Сафронов
* Оператор: Борис Котов
* Композитор: Владимир Кривцов
* Инженер за звук: Владимир Кутузов
* Текстописец: Александар Тимофеевски
* Уредник: Елена Тертичкаја
* Уредник: Питер Фролов
* Режисер: Љубов Бутирина
* Улогите ги толкувале:
** Надежда Румјанцева - ''момче Јегорушка''** Нина Зорскаја - ''стара жена''** Николај Сергеев - ''старец''** Владимир Басов ''Постариот - мајстор''
3 ДВД-изданија
Цртаниот филм е постојано објавуван на ДВД во колекции на цртани филмови, на пример:
* „Чудотворница“ Дел 1, „Сојузмултфилм“ (дистрибутер: Унија), цртани филмови на диск - Чудо мелница (1950), Чудесното звонче (1949), Петелот и Бојарот (1986), Старецот и кран (1958), Чудесниот бунар (1956), Момче палец (1977).
Сеизмолошко друштво на Јапонија

- научно друштво (професионално здружение) со цел да го унапреди разбирањето на земјотресите и другите сеизмички појави.
1 Историја
Џон Милн им се придружил на Џејмс Алфред Јуинг, Томас Ломар Греј и Томас Корвин Менденхол во основањето на Сеизмолошкото друштво во 1880 година. Овие луѓе предавале на Императорскиот колеџ во Токио (сега наречен Токиски универзитет) и биле странски советници на владата во периодот Меиџи во Јапонија (о-јатои гаикокуџин).
Основачки претседател на друштвото бил Хатори Ичизо.
2 Публикации
Организацијата го издава . Публикацијата е позната и како ''Зисин'', што е слоговска кратенка. Друштвото исто така го спонзорира списанието „''Earth, Planets and Space“'' (Земја, Планети и Вселена).
3 Билблиографија
** Clancey, Gregory. (2006). ''Earthquake Nation: The Cultural Politics of Japanese Seismicity, 1868–1930.'' Berkeley: University of California Press. ISBN 9780520246072;
** Davison, Charles. (2014). ''The Founders of Seismology.'' Cambridge University Press. ;
** Robinson, Andrew. (2016). ''Earth-Shattering Events: Earthquakes, Nations and Civilizations.'' Thames & Hudson. ;
Шантарски Острови (национален парк)

Националниот парк Шантарски Острови (|Национальный парк Шантарские острова) е еден од најмладите национални паркови во Русија, основан во 2013 година. Паркот вклучува 15 острови, кои се ненаселени и се наоѓаат во близина на крајбрежјето на Хабаровскиот крај во Охотското Море на Рускиот далечен исток. Повеќето од островите се умерено планински, а највисоката точка е на 720 метри надморска височина. Паркот претходно беше државен резерват, основан во 1999 година, но беше формиран како сојузен национален парк во 2013 година. Тој доби статус на национален парк со цел за заштита на ранливите видови, со посебен акцент на заштита од лов и риболов и поддршка на научни студии и развој на еколошки туризам. Паркот е под надзор на Министерството за природни ресурси на Русија.
1 Топографија
Шантарските Острови се наоѓаат на источната страна на Уда заливот. Тие биле поврзани до пред 9000-10 000 години, што објаснува зошто цветниот екосистем на островот не содржи ендемски видови. Островот Балшој (176 600 хектари) и Фекликова (37.200 хектари) сочинуваат 75% од целиот национален парк. Плимните бранови достигнуваат висина од 5 до 8 метри, а маглата е честа појава.
2 Клима и екорегион
Шантарските Острови често погодени од врнежи, за разлика од климата во Охотското Море. Преовладуваат североисточни ветрови, кои ги потиснуваат ледените врнежи, оставајќи само 2 до 3 месеци годишно без врнежи. На островите преовладува субполарна клима, со долги и студени зими и кратки лета.
3 Растителен и животински свет
Поголемите острови се покриени со темни четиринарски шуми, првенствено сибирска смрча, ариш, кедар и бреза. Нема ендемски растителни видови на островите, бидејќи тие се близу и биле поврзани со копното.
Управата на националниот парк, покрај островите, ги штити и водите, каде е забранет риболов на 1-3 км од островот, со цел да се заштитат мрестилиштата на лососот. Во паркот живеат населени кафеави мечки, црвени лисици, ирваси, самури и прстенести фоки. Во подрачјето на паркот, трајно или привремено се населени 240 видови птици, вклучувајќи и загрозени видови како што се блакинстонскиот рибарски був и морски орел.
4 Историја
Островите имаат долга историја на посети, каде што луѓето доаѓале главно да ловат китови и дивеч поради крзно, како и за риболов. Американските китоловци ловеле гренландски китови во ова подрачје помеѓу 1852 и 1907 година. Островите во 1999 година биле издвоен како државен природен резерват, а освен метеоролошката станица и повремените научни кампови, тие не се населени. Во 2017 година прифатени се дополнителни мерки за заштита, а целото подрачје е поделено на повеќе зони и целосно е забранета секоја активност што ја загрозува природата и нејзините видови во областите на паркот.
5 Галерија
Аманзија

''Аманзија'' (по швајцарски геолог Аманз Гресли) — род на туриасаурски сауроподски диносаурус од формацијата Реушенет во Мутиер, Швајцарија. Типскиот вид и единствениот вид е ''Amanzia greppini'', првично именуван како вид на ''Мегалосаурус'', а подоцна и како вид ''Цетиосаурикус'' и ''Орнитописис''.
1 Откривање и именување
Остатоците првично биле откриени во 1860тите, од страна на работници во каменолом за варовник во Базе Монтањ. Дел од остатоците биле продадени на колекционери. Кога геологот Џеан-Батист Грепин слушнал за оваа ситуација, ги стекнал сите преостанати коски и ги додал во колекцијата на Природнонаучниот музеј во Базел. Поради тоа што биле поврзани со заб теропод, биле погрешно идентификувани како припадници на граблив диносаурус, за што Грепин во 1870 година го измислил името „''Мегалосаурус меријани''“. Во 1920 година, Вернер Јаненш го прераспределил забот на родот ''Лабросаурус''. Меѓутоа, во 1922 година, Јаненш сфатил дека пршлените припаѓаат на сауропод, па му напишал на Фридрих фон Хуене, кој им го дал името ''Орнитопсис грпини''. Во 1927 година, фон Хуене го доделил видот на неговиот нов род ''Цетиосаурискус''. Оттогаш па натаму, му се посветува мало внимание, со неколкуте трудови што го споменуваат, обично го нарекуваат ''номен дубиум'' без понатамошни коментари.
Откако неговите фосили за првпат биле исчистени и подготвени, во 2003 година од Антоан Хајц, се сфати дека не е во блиска врска со ''Цетиосаурискус''. Во 2005 година, магистерската теза од Ц. Хофер била посветена на оваа тема. Во 2007 година, било забележано ретко присуство на фосилизирана 'рскавица во зглоб на екстремитетот. Во 2020 година, Даниела Шварц, Филип Д. Манион, Оливер Вингс и Кристијан А. Мејер му го дадоа името на родот ''Аманзија'', по швајцарскиот геолог Аманц Гресли, кој прв ги открил коските на диносаурусите во Швајцарија. ''Аманзија'' е и самиот прв сауропод именуван од остатоци од Швајцарија.
Во 2020 година, не беше избран ниту еден лекотип, а авторите за именување ја одржувале оригиналната серија на синтипи означена од фон Хуене, составена од четириесет и девет коски. Формацијата Реушенет во која биле пронајдени потекнува од раниот Кимеридиџан, стар околу 157 милиони години. Тие вклучуваат некои пршлени на вратот, многу опашки пршлени и материјал од рамениот појас, карлицата и екстремитетите. Седумдесет и пет дополнителни примероци од сауропод во колекцијата на музејот, од истата локација со синтипите, биле доделени на видовите во 2020. Овие исто така вклучуваат ограничен материјал на черепот и скршен заб. Коските не се артикулирани, генерално биле силно компресирани и често биле оштетувани кога биле силно вадени од карпата. Фон Хуене веќе заклучил дека материјалот претставува две или три единки. Во 2020 година ова беше зголемено на минимум четири. Од нив, поединците „А“ и „Б“ имаат приближно иста големина, додека единката „В“ е за 15% подолга, а единката „Г“ за 20% пократка. Ниту еден од примероците не е јасно малолетник.
Сеизмичко оптоварување

Сеизмичко оптоварување — еден од основните концепти на земјотресното инженерство што значи примена на раздвижување предизвикано од земјотрес на конструкцијата. Тоа се случува на контактните површини на структурата со земјата, или со соседните структури, или со гравитациските бранови од цунами.
Пита (цртан филм)

Пита — советски рачно цртан филм од 1956 година, создаден од режисерот Петар Носов.
1 Заплет
Приказната зборува за вредната Кокошка и нејзините пилиња. Тие одгледувале пченица на своето поле и решиле да го прошират полето, но не можеле да го откорнат големиот трупец. Кокошката отишла кај соседите Шарик и Мурзик по помош, но тие ја одбиле и не сакале да ѝ помогнат. Дошла есента. Кокошката и пилињата ја собрале жетвата. Кокошката испекла мирисна пита, а мрзливите соседи дотрчале по мирисот. Но, Кокошката ги избркала со вресок, велејќи им: „Белоручек, не ги поканивме мрзливите на пита“. Пилињата, по завршувањето на питата, излегле на тремот и викале по безделничарите: „Скријте ги лажиците, на празните чинии! Ние нема да им дадеме пита на мрзливите!“
2 Креатори
Сценарио, И.Н. Горски
Продуцент, Петар Носов
Дизајнери на производство, Владимир Арбеков, Игор Знаменски
Аниматори, Лидија Рецова, Борис Зелински, Елисавета Комова, Мстислав Купрач, Виктор Лихачов, Михаил Першин, Лев Позднеев, Елена Хлудова
Композитор, Отар Гордели
Песни, Јаков Аким
Песни, Лев Позднеев
Оператор, Н. Климова, Екатерина Ризо
Инженер за звук, Борис Филчиков
2.1 Улогите ги толкувале
* Јуриј Хржановски - ''Шарик''* Зинаида Бокарјова - Мурзик
* Јулија Јулскаја - ''Пилиња''
3 Видео изданија
Во средината на 1990-ти години, цртаниот филм бил објавен на видео ленти во колекциите цртани филмови „Студио ПРО Видео“ и „Сојуз“.
Титила

Титила е штитест вулкан кој се наоѓа во северниот дел на полуостровот Камчатка во Русија. Тој има два вулкани со штит: Титила и Расошина, а Титила е повисок.
1 Поврзано
* Список на вулкани во Русија
2 Наводи
*
Стравот има големи очи

„Стравот има големи очи“ е советски цртан анимиран филм заснован на руската народна приказна „Мачката и Лисицата“, снимен од Олга Ходатаева во студиото „Сојузмултфилм“ во 1946 година.
1 Опис на цртаниот филм
Заплетот на цртаниот филм ја раскажува приказната за Лисицата, која ги измамила животните и ги зела подароците наменети за Котофеј Иванович, кого и самата Лисица го поддржала како нов владетел на шумата.
2 Заплет
Некогаш имало еден црн мачор кој сакал да јаде кисела павлака, но не фаќал глувци. Сопственикот се налутил поради ова и го казнил ставајќи го во вреќа, и го фрлил во шумата.
На неговото прашање Лисата одговорила со тоа дека се вика Лисавета Патрикеевна и го поканила да ја посети, каде што ќе го почасти со кисела павлака. На патот, мачорот го исплашил зајакот. Тој побегнал и им кажал на мечката и волкот за страшниот црн ѕвер. Но, лукавата Лисица им рекла дека Котофеј Иванович е нов војвода, и ако сакаат да го видат, тогаш волкот треба да донесе овен, а мечката - бик.
Волкот и мечката тргнале на лов и го донеле пленот во куќата на Лисицата, а таа започнала да тропа и да скока во куќата.
Мачорот се разбудил, скокнал од куќата од страв и брзо се искачил на дрвото, не можел да издржи таму и паднал врз мечката со викање, а потоа брзо се фатил за волкот. Волкот и мечката биле толку исплашени што избегале, а нивниот плен останал кај лисицата.
3 Креатори
сценарист, Георги Гребнер
режисер на сцена, Олга Ходатаева
дизајнер на производство, Петар Носов
сликари, Елена Хлудова, Лев Позднеев, Олга Гемерлинг, Константин Малишев, В. Завилопуло
аниматори, Николај Федоров, Фаина Епифанова, Татјана Федорова, Борис Меерович
оператор, Михаил Друјан
композитор, Г. Лобачев
инженер за звук, ОД. Ренски
Асистент на директор, Л. Жданов
технички асистент, Д.О. Апестина
уредник, И. Фирсова
4 Преизданија
Во средината на 1990-ти години, цртаниот филм бил објавен во колекцијата VHS „Најдобрите советски цртани филмови“ Студио PRO видео.
Габа-теремок

„Габа-теремок“ е советски цртан филм од 1958 година според бајката „Под печурката“ од Владимир Сутеев, во режија на Владимир Полковиков. Хероите се шумски животни кои имаат човечки карактери.
1 Заплет
Мравка си оди низ шумата и носи тревичка. Почнува да дува ветер, грмотевици и дожд. Мравката се крие под капачето на малата печурка. Пеперугата со влажни крилја се приближува до мравката и бара да ја пушти под печурката. Мравката ја пушта пеперугата да дојде, иако е тесно. На островот, среде потокот, глувчето не знае каде да оди. Мравката и пеперугата се согласуваат да го земат глувчето под печурката.
И дождот со грмотевици станува сè посилен. Почнува град. Долетува влажно, гладно врапче, бара и тоа да дојде под капата на печурката. На врапчето исто така му дозволиле. Зајак трчал, и побарал да се скрие под печурката, велејќи лисицата ме брка. Мравката му рекла: ''„Каде ќе те скриеме? Ти си толку голем, а нас нè има толку многу!“'' Зајакот плачел затоа што немало каде да се скрие од лисицата.
Пријателите одлучуваат: да го скријат зајакот, некој морал да излезе. Мравка храбро го фатила носот на лисицата и ја бркала низ шумата сè додека таа не почнала да моли за милост и да бега. Дождот завршил и излегло сонцето. Мравката ги повикала сите да излезат од под печурката. Мравката се прашувала колку малку место имало под печурката, а сепак имало место за сите. Жабата што минувала покрај неа ѝ објаснила дека за време на дождот печурката растела и ги покривала сите. Пријателите доаѓаат до печурката и ѝ се заблагодаруваат во хор. Печурката одговара: ''„Доброто срце ве покри од грмотевицата, но пријателството ве спаси од непријателот!“''
2 Разлика од книгата
* Во цртаниот филм, лисицата ги разоткрива измамниците, додека во книгата се залага за тоа.
3 Филмска екипа
''Продуцент'', Владимир Полковиков
''Сценарист'', Владимир Сутеев
''Дизајнери на производство'', Роман Качанов, Александар Дудников
''Аниматори'', Фаина Епифанова, Вјачеслав Котионочкин, Елизавета Комова, Кирил Малјантович, Марија Мотрук, Игор Подгорски, Владимир Пекар, Лев Попов, Борис Чани, Константин Чикин
''Улогите ги толкувале'', Зинаида Бокарева - ''Харе'', Ирина Пототоскаја - ''Мравка'', Агар Власов - ''врабец'', Елена Понсова - ''Лисица'', Галина Новожилова - ''Пеперутка'', Леонид Пирогов - ''Печурка Теремок'', Татјана Решетникова (Сапожникова) - ''Глушец''''Оператор'', Н. Климова
''Композитор'', Алексеј Соколов-Камин
''Инженер за звук'', Николај Прилутски
''Асистенти на директорот'', Л. Горјачев, В. Егорова
Удина

Удина е вулкански масив и се наоѓа во централниот дел на полуостровот Камчатка, Русија. Овој вулкански масив се состои од два конусни стратовулкани: Болшаја Удина со височина од 2,920м и Малаја Удина со височина од 1,942м.
Вулканот Малаја Удина се издига над ниско седло на источниот крај на масивот. Овој вулкан се наоѓа во рамките на Вулканите Камчатка како светско наследство на УНЕСКО.
Вулканот Болшаја Удина има истакната лавина купола на југозападното крило. За овој вулкан долго се верувало дека е исчезнат, но откако покажал знаци на сеизмички немири повторно спаднал во групата на "активни" вулкани во јуни 2019 година
1 Поврзано
* Список на вулкани во Русија
* Список на ултраси на североисточна Азија
Мутновски

Мутновски е вулкан кој се наоѓа во јужниот дел на полуостровот Камчатка, Русија. Тој е еден од најактивните вулкани на јужна Камчатка, а неговата последната ерупција била во 2000 година.
1 Поврзано
* Список на вулкани во Русија
* Список на ултра истакнати врвови во североисточна Азија
* Геотермална моќ во Русија
Остри

Остри е стратовулкан и тој се наоѓа во северниот дел на полуостровот Камчатка, Русија. Има еден повисок вулкан Остри и помал вулкан Кутина. Остри е помеѓу највисоките врвови на опсегот Средини.
1 Поврзано
* Список на вулкани во Русија
2 Наводи
*
Список на вулкани во Русија

Ова е список од активни и исчезнати вулкани во Русија.
1 Европска Русија
Име, Кота (м), Координати, Област, Последна ерупција
Казбек, 5033, Кавказ, 750 п.н.е.
Елбрус, 5642, Кавказ, 50 година н.е.
2 Камчатка
Вулканите од полуостровот Камчатка, северозападниот дел од Тихиот Океан и Рускиот далечен исток.
Име, Кота(м), Координати, Последна ерупција
Академија Наук, 1180, 1996
Алнгаи, 1956, Холоцен
Ални-Чашакондја, 2598, 1050 п.н.е. ± 1000 години
Алнџи, 1853, Холоцен
Анаун, 1828, Холоцен
Асача, 1910, Холоцен
Вулкан Атласова, 1764, Холоцен
Авачински вулкан, 2741, 2001
Бакенинг, 2278, 550 п.н.е.
Кадифен рид, 870, 3550 п.н.е.
Беленкаја, 892, Холоцен
Бели Вулкан, 2080, Холоцен
Безимјани, 2882, 2017
Близнец, 1244, Холоцен
Голема Ипелка, 1154, -
Голем Удина, 1200, -
Голем Пајплан, 1906, -
Голем Семјачик, 1720, -
Голем Кекукнаи, 1401, Холоцен
Коњ, 1778, Холоцен
Група Черпук, 1868, -
Благодарам Гребен, 1331, 350 AD ± 300 години
Џензурски, 2285, Холоцен
Егела, 1046, Холоцен
Федотич, 965, Холоцен
Гамчен, 2576, -
Геодесистои, 1170, Холоцен
Голаја, 858, Холоцен
Горели, 1829, 2013
Горни Институт, 2125, Холоцен
Ичински, 36210, 1740
Илински, 1578, 1901
Камбални, 2156, 2017
Камен (вулкан), 1300, -
Каримшина, 1486, 1.5 Ma
Кел, 900, Холоцен
Кангар, 2000, -
Кодутка, 2090, -
Кизимен, 2376, 2013 (активен)
Кључевскаја Сопка, 4790, 2017
Комаров, 2070, 450
Корјакски, 3456, 2008
Кошелев, 1812, -
Костакан, 1150, 1360
Козиревски, 2016, Холоцен
Крајни, 1554, Холоцен
Крашеников, 1856, 1550
Кронотски, 3528, 1923
Ксудач, 1079
Кулкев, 915, Холоцен
Курилско Езеро, 81, 6440 п.н.е.
Леутноги, 1333, Холоцен
Мали Палапан, 1802, Холоцен
Мали Смејачик, 1560, 1952
Машковстев, 503, -
Межудоспочни, 1641, Холоцен
Мутновски, 2322, 2000
Олкови, 636, Холоцен
Опала, 2475, 1776 н.е.
Останетс, 719, Холоцен
Остри, 2552, -
Паужетка, 1331, -
Пип, -300, 5050 п.н.е.
Пиратовски, 1322, Холоцен
Плсоки, 1236, -
Погранични, 1427, Холоцен
Романовка, 1442, Холоцен
Шмидт, 2020, -
Седанкински, 1241, Холоцен
Северни, 1936, Холоцен
Шисел, 2525, Холоцен
Шивелуч, 2444, 2019 (активен)
Снегови, 2169, Холоцен
Снежни, 2169, Холоцен
Соболни, 1560, -
Спокојни, 2171, 3450 п.н.е.
Тауншитс, 2353, 550 п.н.е.
Титила, 1559, Холоцен
Толбачик, 3682, 2013
Толмачев Дол, 1021, 300 н.е.
Тундрови, 739, Холоцен
Тузовски, 1533, Холоцен
Удина, 2923, -
Ука, 1643, Холоцен
Укишан, 1692, Холоцен
Ушковски, 3943, 1890
Узон, 1617, 5700 п.н.е.
Вир, 520, 1856
Верковој, 1400, Холоцен
Вилиучиќ, 2173, 8050 п.н.е.
Високи, 1234, Холоцен
Војамполски, 1225, Холоцен
Високи, 2161, 50 п.н.е.
Јеловски, 1381, Холоцен
Заозерни, 1349, Холоцен
Заваритски, 1567, -
Желтовски, 1953, 1972
Жупановски, 2958, 2017
Зимина, 3119, -
По команда на штука (филм, 1970)

„По команда на штука“ е советски куклен филм од 1970 година, во режија на Владимир Пекар и Владимир Попов. Филмот се заснова на изведбата на куклениот театар Калинин според претставата на Елизавета Тараховскаја, чиј заплет била руската народна приказна „По команда на штука“.
Тоа е првиот куклен филм на здружението Креативно здружение „Екран“.
1 Заплет
Во некое кралство, во некоја фарма, некогаш имало вреден, но сиромашен селанец Емелија. Тој не сакал да работи - сè му било тешко и едноставно не сакал да работи. Но, еден ден во реката му се насмевнала среќата: случајно фатил волшебна штука во реката, која зборувала и се молела на Емелија да ја пушти, а како награда почнала да ги исполнува сите негови желби.
Кукавичкиот крал Пиа владеел во тоа кралство и тој имал каприциозна ќерка Несмејана, која честопати била каприциозна од досада и тага во нејзината мала соба. И колку и да ја воодушевувале додворувачите, никој не можел да ја насмее. Затоа, Цар Пиа ветил дека ќе му ја даде принцезата на оној што ќе ја насмее принцезата, но кога Емелија ја насмеал, тој наредил момчето да го избркаат од палатата. На крајот на филмот, Емелија и принцезата Несмејана ја напуштаат палатата и отишле да живеат заедно и среќно засекогаш.
2 Филмска екипа
* Режисери и уметници - Владимир Пекар, Владимир Попов
* Оператор - Игор Николаев
* Инженер за звук - А. Кратко
* Уредник - Валерија Коновалова
* Режисер на сликата - А. Семилетов
3 Улогите ги толкувале
* Зинаида Наришкина - ''Штука / зајак / лисица / медицинска сестра''* Анатолиј Кубацки - ''Цар Грашок''
4 ДВД изданија
Филмот е објавен на ДВД во колекции цртани филмови: „На патиштата на бајките“, „Стари, стари бајки 3“, „Стари, стари бајки 2“, „Огнената птица“, „Крпеница и облак“, „По команда на штуката“.
5 Поврзано
*По команда на штука (цртан филм, 1984) - анимиран филм на филмското студио Свердловск.
*По команда на штука (филм) - црно-бел игран филм од 1938 година.
Телесеизам

Телесеизмот - трес предизвикан од земјотрес кој е многу далеку. Според УСГС, терминот телесеизмички ''се'' однесува на земјотреси што се случуваат повеќе од 1,000 км од местото за мерење. Честопати телесеизмичките настани можат да ги соберат само сеизмометрите што се наоѓаат на места со низок шум; со оглед на тоа што, општо, трес од земјотрес со јачина од 5,3 степени може да се види насекаде во светот со современи сеизмички инструменти.
Меизосеизмичка област

Меизосеизмичката област во земјотрес е област со максимална штета. На пример, во Чарлстон, Јужна Каролина, земјотрес од 1886 година, меизосеизмичката област била површина од околу 32 од 48 км протегајќи се североисточно помеѓу Чарлстон и Џедбург и вклучувајки го Самервил. Проценетиот епицентар бил во близина на Мидлтон Плејс.
Бавност (сеизмологија)

Бавноста (s) - количина воведена во сеизмологијата што е реципрочна брзина. Така, времето на патување на бран е растојанието што бранот го поминува повеќе пати од бавноста на медиумот (во сеизмологијата, тој се однесува на различни слоеви на Земјата кои покажуваат различна густина) Така,
Бавност = 1/Брзина
Ако ја поделиме патеката проследена со зракот на N сегменти со број i = 1, 2.. N вкупното време на патување на бранот е
<math>\Gamma = \sum_{i = 1}^{N} s_{i} \Delta x_{i}</math>
Затоа, преостанатото време на патување се должи на заминувањата во бавноста што ги доживува бранот долж патот на зракот.
1 Сонично мерење
Мерења на времето на интервален премин, назначено <math>{\Delta} t</math>, направени за време на жично мерење се користат за да се утврдат звучните брзини на ѕидниот камен во дупнатини. Користената алатка има извори и приемници кои се во контакт со бунарот и го мери одложувањето помеѓу изворот што се активира и сигналот што се прима. Мерењата се вообичаени во единиците на микросекунди по стапка и се снимаат на дневникот на бунарот.
По команда на штука (цртан филм, 1984)

„По команда на штука“ — советски цртан филм создаден во филмското студио Свердловск во 1984 година од режисерот Валери Фомин и според сценариото на Александар Тимофеевски според руската народна приказна „По команда на штуката“.
1 Заплет
Приказната за мрзливиот Емелија. Зимата започнала и требало да отиде до ледената дупка по вода. Емелија, борејќи се да ја надмине својата мрзеливост, се качил на шпоретот и, земајќи ја со себе својата сакана скротена звезда, доаѓа до ледената дупка, таму штуката паѓа во кофата заедно со водата. Емелија прво сакал да ја стави на уво, но потоа ја сожалил и ја пуштил да си замине. Како награда за ова, штуката му дала волшебен прстен што може да ја исполни секоја желба ако ги каже вистинските зборови. Емелија магично ги испратил кофите дома. Од тој момент, Емелија започнал нов живот: тој веќе не требало да прави ништо со свои раце, но доволно било само да ги изговори зборовите на штуката - и сè било направено наместо него. Ако требало да оди во шумата за да исече дрва, тогаш секирата и пилата сами ја завршувале работата.
Еден ден Емелија случајно ја сретнал принцезата Марија во шумата, која побегнала од дадилките. Емелија и принцезата се заљубуваат еден во друг. Но, самиот цар разбрал од зборовите на гувернерот дека работите се случуваат во земјата не на научен начин, не со царски указ, туку по наредба на штуката. Според законот, Емелија требало да биде казнет за ова. Царот го испратил војводата да го донесе, но самиот Емелија пристигнал во палатата на царот во самоодна печка. Емелија е осуден на затвор во буре и да го фрлат во море. Но, случајно, истата скротена звездичка што живеела со Емелија, летнала во одаите на принцезата, која неутешно плачела за Емелија, и и го дала магичниот прстен. Принцезата веднаш наредила да се врати Емелија и заедно избегале од кралот на шпоретот што лета. Емелија решил да работи сè што треба сам. И оттогаш тој и принцезата започнале да живеат среќно засекогаш.
2 Креатори
''режисер'', Валери Фомин
''сценарио'', Александар Тимофевски
''дизајнер на производство'', Александар Петров
''оператор'', Николај Грибков
''композитор'', Григориј Гладков
''инженер за звук'', Лилија Винокур
''улоги'', Николај Холмогоров, Александра Кожевникова, Михаил Светин, Лев Лемке, Рида Соловјова, Раис Гаyамов
''сликари'', М. Бабушкина, Е. Павлова, Олга Бочкарева, Олга Минибаева
''множител'', Валери Фомин
''уредник'', Раиса Шамреј
''уредник'', Ирина Дуикова
''режисер на сликата'', Л. Слепнева
3 Видео изданија
Во 2007 година, цртаниот филм бил објавен на ДВД од едицијата „Крупен План“ во колекцијата цртани филмови „За Вера и Анфиса“.
4 Поврзано
* По команда на штука (филм, 1970) куклен филм во режија на Владимир Пекар и Владимир Попов.
Александар Тарасов

Александар Тарасов (|Александр Николаевич Тарасов; роден на во ) — советски и руски социолог, политички научник и културолог, публицист, писател, филозоф. Тој е левичарски политички дисидент во Советскиот Сојуз. Автор и соавтор на повеќе книги. До почетокот на 21 век, тој се сметаше за постмарксистички, заедно со Иштван Месарош и голем број југословенски марксистички филозофи кои припаѓаа на групата „Праксис“, а потоа емигрираа во Лондон. Поради фактот што во 21 век изразот „постмарксизам“ го смислија Ернесто Лаклау, Шантал Муфе и нивните следбеници, А. Тарасов (како и Месарош и споменатите југословенски филозофи) престана да се нарекува така. Вклучено во списокот на обележја во 31-то издание на „Marquis Who's Who in the World“ 2014 година.
Езеро Красное (Чукотка)

Езерото Красное (|Красное озеро) е езеро во Чукотскиот автономен округ, Далечна источна Русија.
Сместено е во близина на естуарот на Анадир и е најголемото езеро во Анадирската низина. Од историски аспект, на мапите се нарекувало езеро Красњано (|озера Красняно).
1 Поврзано
* Езеро Пекулни
* Список на езера на Русија
По команда на штука (филм)

„По команда на штука“ - советски долгометражен црно-бел филм - бајка, изведена во студиото Москва "Сојуздетфилм" во 1938 година режисерот Александар Роу на истоимената драма на Елизабета Тараховскаја, на пиеса со три руски народни приказни: „По команда на штука “, „Принцеза Несмејана“, „Танцова хармоника“.
Филмот бил премиерно прикажан во СССР на 30 декември 1938 година.
1 Заплет
Во некое кралство, во некоја држава, живеел вреден, но несреќен селанец Емелија. Колку и да работел - сè е ништо. Но, неговата среќа исто така се открила случајно: откако случајно фатил волшебна штука, Емелија се смилувал, ја пуштил и како награда штуката започнала да ги исполнува сите негови желби.
Во истото кралство, во иста држава, живеел Цар Грашок, кој имал каприциозна ќерка, принцезата Несмејана. Кралот ветил дека ќе ја даде во брак со некој што ќе ја насмее. Иако Емелија ја насмеал принцезата, царот наредил селанецот да биде протеран од палатата. Сепак, принцезата избегала со Емелија.
2 Улоги
* Питер Савин - ''Емелија''* Марија Кравчуновска - ''мајка на Емелја''* Георги Милјар - ''крал Грашок''* Софија Терентјева - ''принцеза Несмејана''* Лев Потемкин - ''генерал Ат-два''* Иван Москвин - ''глув бојар''* Александар Жуков - ''предвесник''* Андреј Фајт - ''Мохамед Ага''* Татјана Струкова - ''медицинска сестра''* Лидија Рјумина - ''медицинска сестра''* Анатолиј Нахимов - ''принцот Гаврила''* И. Суревич - ''Карл Карлович Малиш''* Владимир Лепко - ''готвач''* Николај Толкачев - ''индиски Раџах''
3 Филмска екипа
* Сценарио - Олег Леонидов, Елизавета Тараховскаја
* Режисер - Александар Роу
* Оператор - Иван Горчилин
* Инженер за звук - Сергеј Јурцев
* Асистент на директорот - Леонид Алтсев
* Асистенти на операторот - Л. Абрахамјан, К. Алексеев
* Композитор - Владимир Кочетов
* Симфониски оркестар Д. ОД. Блок (некредитиран)Диригент - Дејвид Блок
* Уметник - Алексеј Уткин
* Сценограф - Н. Левин
* Кореограф - професор Антонина Шаломитова
* Асистент за монтажа - Ксенија Блинова
* Шминкер - Анатолиј Иванов
* Режисер на сликата А. Панчук
Видео издание
Во раните 90-ти, филмот бил објавен на видео-ленти од филмското здружение „Крупен план“, во средината на 90-тите - од студиото Сојуз Видео, АОЗТ „Формат“, подоцна - „Восток V“ и во 2000-2001 година - „Главна лента“.
Филмот бил објавен на ДВД од страна на Мастерr Tејп. На 25 ноември 2004 година, филмот бил издаден на ДВД од студиото Сојуз Видео. Исто така, објавен на ДВД од Крупни план, Восток V, IDDK, Уред, Магнат и Нови диск.
4 Поврзано
* По команда на штука (филм, 1970) - куклен филм од креативната асоцијација „Екран“ од 1970 година.
* По команда на штука (цртан филм, 1984) - анимиран филм на филмското студио Свердловск од 1984 година.
Жаришна длабочина (тектоника)

Во сеизмологијата, жаришна длабочина или фокусна длабочина се однесува на длабочината на која се јавува земјотрес. Земјотреси се случуваат на длабочина помала од 70 км се класифицирани како земјотреси со плиток фокус, додека оние со фокусна длабочина помеѓу 70 км и 30 км обично се нарекуваат земјотреси со среден фокус или средна длабочина. Во зоните на подвлекување, каде постарата и постудена океанска кора тоне под друга тектонска плоча, може да се појават земјотреси со длабок фокус на многу поголеми длабочини во наметката, кои се движат од 300 км до 700 км.
Причината за земјотресите со длабок фокус сè уште не е целосно разбрана, бидејќи подвлечената литосфера при тој режим на притисок и температура не треба да покажува кршливо однесување. Можен механизам за генерирање на земјотреси со длабок фокус е дефект предизвикан од оливин кој претрпува фазна транзиција во структура на шпинел со која се верува дека се поврзани. Земјотресите на оваа жаришна длабочина обично се јавуваат на океанско-континенталните конвергентни граници, долж Вадатиово-Бениофовите зони.
1 Откривање
Доказите за земјотреси со длабок фокус биле откриени во 1922 година од страна на Х.Х. Тарнер од Оксфорд, Англија. Претходно, се сметало дека сите земјотреси имаат мала жаришна длабочина. Постоењето на земјотреси со длабок фокус било потврдено во 1931 година од студии за сеизмограми на неколку земјотреси, што пак довело до изградба на патувачко-временски кривини за средни и длабоки земјотреси.
2 Поврзано
* Астеносфера
* Литосфера
Џек Лондон (езеро)

Езерото Џек Лондон (|Озеро Джека Лондона|Ozero Dzheka Londona) е со површина од 14,5 км2. Тоа е планинско езеро сместено во округот Јагоднински во областа Магадан во Далекуисточниот федерален округ на Русија.
Името го добило во 1932 година по американскиот писател, новинар и социјалистички активист Џек Лондон. Името му го дал рускиот геолог П. Скорнјаков, по желба на Јури Билибин, шеф на првата геолошка експедиција во Колима, кој имал идеја да именува една од неименуваните географски локации на Далечниот североисток по писателот.
1 Географија
Езерото лежи на надморска височина од 803 метри меѓу планинскиот венец Ангачак (|Ангачак) на запад и Уаза-Ина на исток, на горниот тек од сливот на реката Колима. Од него извира Кијуел-Сиен, притока на реката Колима.
2 Поврзано
* Список на езера на Русија
Бросно (езеро)

Езерото Бросно е езеро сместено во европскиот дел на Русија, во регионот Твер, во близина на градот Андреапол. Тоа е местото каде се претпоставува дека живее змејот од Бросно. Длабочината на езерото е околу 43 метри во најдлабоката точка, а на западниот дел има потоната црква.
Лабаз (езеро)

Езерото Лабаз (|Лабаз) е големо слатководно езеро во Краснојарскиот крај, североцентрален дел на Русија. Се наоѓа на , северозападно од реката Хатанга и Анабарското плато. Езерото е со површина од 480 км2. Реката Кегерди извира од езерото.
1 Поврзано
* Список на езера на Русија
Гвајнија

Гвајнија (|Guainía, од јуриски = „Земја на многу води“) — департман во источна Колумбија. Се граничи со Венецуела и Бразил. Нејзин главен град е Инирида. Во 1963 година Гвајнија беше одделена од департманот Ваупес . Северниот дел и реката Инирида се вклучени во сливот на Ориноко; остатокот е дел од сливот на Амазон. Реката Гвавиаре е главната област за колонизација; многу ''колонии'' доаѓаат од колумбиската андејска зона, повеќето од Бојака. По нив следуваат ''јанерос'', луѓе од источните рамнини (Јанос). Населението е главно составено од Америндијци, а најголеми етнички групи се ''Пуинавес'' (од семејството ''makú-puinave'') и ''курипакос'' (од семејството ''Аравак''). Во департманот има вкупно 24 етнички групи; многу од нив зборуваат на четири домородни јазици, покрај шпанскиот и португалскиот.
1 Општини
Има само една општина во Гвајнија: Инирида, нејзиниот главен град. Остатокот од територијата е поделен на повеќе населени места ''(corregimientos departamentales),'' бројка во очекување поради јавно нарушување. Овој случај се случува само во Амазонас, Вапе и Вичада . Баранко Минас е второ по големина население и негово главно населено место; се наоѓа на реката Гвавиаре .
Помалите градови во Гваенија се:
# Баранко Минас
# Какахуал
# Ла Гвадалупе
# Мапирипана
# Моричал Нуево
# Пана Пана
# Порто Колумбија
# Сан Фелипе