procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Сејапонско младобудистичко здружение

Сејапонското младобудистичко здружение (јапонски:全日本仏教青年会 Зен Нипон Букјо Сејнен Кај) ― јапонска младинска организација која обединува различни традиционални будистички секти низ целата земја (денто букјо) преку 20,000 храмови ширум државата. Меѓу неговите главни активности е присуството на традиционални фестивали, меѓународна размена и помош при катастрофи.
1 Преглед
Основана во 1977 година, организацијата се обидела да ги премине деноминационалните и географските граници и обединува голем број различни секти и дела низ целата земја. Во моментов, организацијата е поврзана со девет секти: Тендај, Кимпусен - Шугендо, сектата Ва/Уа, Шингон, Јодо Шиншу (Чиста земја), Јузу Нембуцу, Ринзај Зен, Сото Зен и Ничирен-шу. Покрај тоа, таа е исто така поврзана со префектурните будистички младински здруженија на Сајтама, Канагава, Осака и Кобе. Организацијата е поврзана со Светското друштво на будистичката младина (СДБМ/WFBY), и како таква се стреми да ја промовира будистичката култура и единство покрај светскиот мир.
Членството на здружението е многу концентрирано со свештеници помлади од четириесет и пет години. Многу од нивните состаноци во последните децении се фокусираа на прашања како што се состојбата на будизмот во земјата, феноменот на „погребниот будизам“ (сошики букјо, поим кој се користи за да се опише современата тенденција да се бараат само будистички свештеници за погреби), степенот до кој свештениците треба да бидат повеќе вклучени во општествено-политичката арена и начините на кои младите свештеници можат да ги интегрираат будистичките учења во нивниот секојдневен живот.
Зуструм

Зуструм (|Sustrum) — општина во округот Емсланд, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
1 Географија
1.1 Местоположба
Зуструм се наоѓа западно од реката Емс и непосредно на границата со Холандија.
1.2 Соседни општини
Зуструм се граничи на север со општината Валхум во општинската заедница Дерпен, на исток со општината Клузе во општинската заедница Дерпен и општината Фрезенбург, на југ со општината Нидерланген и со градот Харен.
1.3 Општински единици
Општината се состои од местата Зуструм, Нојзуструм и Зуструм-Мор.
Кабукимоно

Кабукимоно (傾奇者 (カブキもの)) или хатамото јако (旗本奴) ― банди на самураи во феудална Јапонија. Првпат појавувајќи се во периодот Азучи-Момојама (помеѓу крајот на периодот Муромачи во 1573 и почетокот на периодот Едо во 1603 година) како што турбулентниот период Сенгоку привршувал, кабукимоно биле или пустиници самураи (ронин), или мажи кои имале работено во самурајските семејства - кои, за време на мир, создавале улични банди. Некои, сепак, биле исто така членови на повеќе познати кланови — како најистакнати Ода Нобунага и Маеда Тошие.
Поимот кабукимоно често се преведува како „чудни нешта“ или „лудите“, се верува дека е изведен од кабуку, што во груб превод значи „да забегува“ или „да се отстапува“; Поимот е исто така потеклото на името за театарот кабуки, бидејќи основачот на кабукито, Изумо но Окуни, зел големо вдахновение од кабукимоните.
Кабукимоните често се облекувале во истаклива облека, не земајќи ги во предвив традиционалните бои како светло жолтата и темно сината, често надополнети со носење на јакни хаори со оловни тегови на рабовите, сомотни ревери, широки каиши оби и дури женска облека. Егзотицизмот бил особенит и вклучувал предмети како европска облека, кинески шапки, елеци џинбаори направени од персиски теписи. Кабукимоните исто така често имале невообичаени фризури и бради, или стилизирани во различни моди, или оставени долги бради. Нивните катани често имале отмени рачки, голема или квадратна цуба, црвена ножница и биле обично подолги од нормалната должина. Некои кабукимонци дури користеле долги лулиња кисеру како оружје.
Кабукимонците биле познати за нивното насилно и неопштествено однесување, како што е неплаќање во ресторани или ограбување лица. Случаи на членици на бандата како сечат луѓе само да си го пробаат новиот меч (цуџигири), или насилни инциденти во голем размер биле чести во места како кабукимонците се наоѓале (особено во големите градови како Едо и Кјото). Борењето, гласното пеење и танцувањето на улиците било често, како што било борењето помеѓу банди ноќе. Зенитот на активностите на кабукимонците бил за време на периодот Кејчо (1596–1615), иако исто така тоа време, бакуфуот (шогунатот) станал построг и кабукимоното како појава опаднало.
Се смета дека денешната јакуза потекнува или од групи кабукиномо или од групи селани собрани да се борат со нивните насилници; иако други научници веруваат дека потеклото на јакузата може да се најде во мачи јако (町奴), облик на приватна полиција.
1 Поврзано
* Босозоку
* Хулиганство
Хоримоно

''Хоримоно'' (ja,ja, буквално резба, гравир), исто така познат како чококу (ja, „скулптура“), се врежаните слики во сечилото на нихонто (ja) јапонски меч, кој може да вклучува сечила катана или танто. Уметникот се нарекува чококуши (ja), или хоримоноши (ja, „гравер“). Постојат различни дизајни, кои вклучуваат цуме (ja) „канџи“, куса курикара (ja) (арабески стил), муненагабори (создаден во Муненага), ренге (ja) (цут од лотос) и рендај (ja) (постамент на лотос), овошје, змејови и многу други.
1 Тетовирање
Хоримоно може да се однесува и на практиката на традиционално тетовирање во јапонската култура; додека ирезуми обично се однесува на кое било тетовирање (и често има негативни конотации во Јапонија), „хоримоно“ обично се користи за да се опишат тетоважите на целото тело направени во традиционален стил. Во некои случаи, овие тетоважи може да го покријат целото тело, вклучувајќи ги рацете и нозете.
Овој вид на тетоважа традиционално се прави со помош на тебори (手彫り) - инструмент конструиран од сноп игли прикачени на бамбусова прачка. Познавањето на јавноста за овој стил на тетовирање е ограничено, и мора да се влезе во чирак кај мајстор за да се научи.
2 Галерија
3 Поврзано
* Хаџичи
Фукуми Шимура

Фукуми Шимура (родена 1924г.) е јапонска текстилна уметница која произведува кимона од 1958 година. Шимура има добиено повеќе награди, вклучувајќи ги и Наградата за национално богатство во 1990, и Наградата за уметност и филозофија во Кјото во 2014 година.
1 Ран живот и образование
Шимура била родена во 1924 година во Омихачиман, Јапонија. Своето образование го завршила во Бунка Гакуин во 1942 година.
2 Кариера
Во 1955 година, Шимура започнала да се занимава со текстилна уметност. По средбата со јапонскиот уметник Тацуаки Курода, Шимура учествувала на уметнички настан одржан од Јапонското здружение Когеи во 1957 година. За време на нејзината кариера, Шимура студирала кај уметниците Тошиџиро Инагаки и Томимото Кенкичи. Таа има создадено голем број на кимона од нејзиното прво дело во 1958 година со наслов „Есенска магла“.
Во 2015 година, уметноста на Шимура била прикажана во Музејот на модерна уметност, Шига. Во 2016 година, Шимура имала изложби во Националниот музеј за модерна уметност, Кјото и Префектуралниот музеј Окинава.
Освен креациите во текстилната уметност, Шимура со својата ќерка создале простори за учење текстилна уметност. Во 1989 година, Шимура и нејзината ќерка отвориле работен простор за текстилна уметност и религиозно место за ткаење во 2013 година. Шимура, исто така, напишала книги на кои им била доделена Наградата за есеист клуб Нихон и Наградата Осараги Јиро.
3 Награди и почести
На Шимура ѝ бил доделен Медал со виолетова лента во 1986 година, прогласена била за Живо национално богатство во 1990 година и ѝ била доделена чест на Личност за културна заслуга во 1993 година. Други почести кои и биле доделени на Шимура се Наградата Кјото за уметност и филозофија во 2014 година и Орден за култура, следната година.
4 Личен живот
Фукуми Шимура е мајка на Јоко Шимура, која исто така е текстилна уметница.
Латен

Латен (|Lathen) — општина во округот Емсланд, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Општината претставува административно седиште на истоимената општинска заедница.
Во Латен се наоѓал објектот за тестирање на пробна пруга за магнетнолебдечки воз „Трансрапид“.
1 Географија
1.1 Местоположба
Латен се наоѓа помеѓу Дерпен и Харен на реката Емс и на каналот Дортмунд-Емс. Осум километри источно започнува Химлинг, шумски ридски масив.
1.2 Соседни општини
Латен се граничи на север со општините Фрезенбург и Ренкенберге, на исток со општината Зегел во истоимената општинска заедница, на југ со градот Харен и на запад со општините Оберланген, Зуструм и Нидерланген.
1.3 Општински единици
Покрај главното место Латен, кон општината припаѓаат местата Катен-Фракел, Хилтер, Катен-Зидлунг, Динефен и Латен-Ван.
2 Галерија
Зегел

Зегел (|Sögel) — општина во округот Емсланд, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Општината претставува административно седиште на истоимената општинска заедница.
Во Зегел се наоѓа дворецот Клеменсверт подигнат во периодот 1737-1749 од Јохан Конрад Шлаун за изборниот кнез Клеменс Август Баварски.
1 Географија
1.1 Местоположба
Зегел се наоѓа на јужниот раб од Химлинг, а источно од него се наоѓа изворишното подрачје на Нордраде, притока на Емс.
1.2 Соседни општини
Зегел на север се граничи со општините Верпело и Шпанхаренштете, на исток со општините Верлте и Лан во општинската заедница Верлте, на југ со општините Хивен, Клајн Берсен и Грос Берсен и на запад со општината Штаверн, како и со општините Латен и Ренкенберге во општинската заедница Латен.
2 Историја
Поголемиот дел од средиштето на населбата било уништено од канадската војска откако градот бил освоен во април 1945 година.
3 Галерија
Сајоко Ери

Сајоко Ери (јули 19, 1945 - октомври 3, 2007) била јапонска кирикане уметница. Таа е една од Живите национални богатсва на Јапонија, и член на Јапонската Когеј Асоцијација. Нејзиниот сопруг е вајарот Кокеј Ери. Нејзината ќерка е исто така кирикане уметница - Томоко Ери. Нејзиниот син е уметникот Наоки Ери.
1 Биографија
Родена во семејство на јапонски везачи го научила јапонскиот стил на сликање и на боење. Таа започнала да се занимава со ''кирикане'' во 1974 година, откако се омажила за Кокеи Ери, вајар на Будистички слики. Откако ја научила оваа вештина, таа имала обид да го прошири својот опсег како уметник, активно користејќи ја техниката ''кирикане'' не само за традиционалните будистички слики, туку и за модерните ракотворби. Нејзините дела вклучуваат предмети како што се кутии, послужавници, садови за темјан, садови за зелен чај во прав, плакети, украси на ѕидови, преклопни екрани и разделувачи на простории.
Ери ги изложувала своите дела на приватни и на јавни изложби. Ја освоила Наградата на Претседател на Јапонската асоцијација за уметнички занаети, главната награда на изложбата, во 1991 година и Меморијалната награда на Принц Такаматсу во 2001 година. Учествувала во украсувањето на Државната куќа за гости во Кјото.
Таа била почестена како важен нематеријален културен имот, исто така познат како Живо национално богатство (Јапонија), на 8 јули 2002 година, за нејзината експертиза и придонеси во ''кирикане''.
Ери Сајоко починала неочекувано на 3 октомври 2007 година, на 62-годишна возраст, во Амјен, Франција.
2 Награди
* Награда на 14-то Јапонско здружение за уметнички занаети на изложбата на јапонски традиционални уметнички занаети во областа Кинки за „Октагонална кутија, фантазија на пеперутки“ во 1985 година
* Наградата Асахи Шимбун на 6-та изложба на здружението за традиционална уметност на Нанабукаи занаетчиство за „Украсна мала кутија, расцутена“ во 1990 година
* Претседателска награда на 38-то Јапонско здружение за уметнички занаети, на изложбата на јапонски традиционални уметнички занаети за „Украсна кутија, цветна уметност и елеганција“ во 1991 година
* Награда на Јапонското здружение за уметнички занаети на 8-та изложба на здружението за традиционална уметност на Нанабукаи за „Украсна мала кутија, убав момент“ во 1992 година
* Наградата Нихон Кеизаи Шимбун на 22-та изложба на јапонските традиционални уметнички занаети во областа Кинки за „Украсна кутија, расцутен цвет“ во 1993 година
* Комеморативна награда Такаматсуномија на 48-та изложба на јапонски традиционални уметнички занаети за „Украсна кутија, фантазија на патот на свилата“ во 2001 година
Бјанка (Отело)

Бјанка — измислен лик во трагедијата ''Отело'' на Вилијам Шекспир (околу 1601–1604). Таа е љубоморната љубовница на Касио. И покрај нејзиното кратко појавување на сцената, Бјанка игра значајна улога во одвивањето на шемата на Јаго да го натера Отело да верува дека неговата сопруга Дездемона го изневерува со Касио. Бјанка традиционално се смета за куртизана, иако нејзиното занимање не е конкретно назначено во драмата. Ликот повремено бил кратен во претставите во 19 век на морална основа. Бјанка не треба да се меша со Бјанка Минола во Шекспировото ''Кротењето на опаката''.
1 Улогата во Отело
Во 3-тиот чин, 3-тата сцена, Јаго ѝ открива на публиката дека, откако скришно го добил марамчето што Отело првично ѝ го дал на Дездемона како знак на љубов, тој ќе го изгуби во домот на Касио. Откако го открил шамичето во следната сцена, Касио се восхитува на неговата изработка и бара Бјанка да му го направи исто такво. Бјанка, веќе бесна на Касио поради неговото очигледно непочитување на нивната врска, сугерира дека марамчето е подарок од друга жена, но на крајот се согласува со неговото барање.
На средината од 4-тиот чин, 1-вата сцена, пред влегувањето на Бјанка, Отело тајно набљудувал непристојна дискусија помеѓу Јаго и Касио за сексуалните подвизи на вториот со една млада жена. Благодарение на беспрекорното планирање на Јаго (и некоја лоша среќа), ниту еден од говорниците не го спомнува името на жената за која станува збор; тоа е всушност Бјанка, но Отело трагично претпоставува дека е неговата сопруга Дездемона. Ненадејно влегува Бјанка, а нејзините сомнежи за Касио се уште поголеми од порано. Таа е убедена дека марамчето е на друга жена и презирно го фрла пред нозете на Касио. Во очите на Отело, нејзината очигледна љубомора го потврдува неверството на неговата сопруга. Овој „доказ“ го заокружува случајот на Јаго против Дездемона, Отело е решен да ги убие и неа и Касио.
Во 5-тиот чин, 1-вата сцена, Бјанка пристигнува веднаш откако Касио е избоден со нож од Јаго. Таа реагира со ужас и загриженост. Јаго, преправајќи се дека штотуку влегол на сцената, ја обвинува Бјанка дека била дел од групата што го нападнала Касио. Јаго тврди дека нејзината емотивна реакција се должи на нејзината фатена, а не поради грижата за Касио и ја натера да признае дека Касио јадела во нејзиниот дом порано таа вечер. И Јаго и Емилија ја нарекуваат проститутка, но Бјанка одговара: „Јас не сум проститутка, туку живот чесен водам / како ти што ме злоставуваш“ (5.1.122-3). Доведена е на крајот од сцената за да биде испрашана за нападот и не се споменува повторно во делото.
Бергер

Бергер (|Börger) — општина во округот Емсланд, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
1 Географија
1.1 Местоположба
Општината се наоѓа во средишниот дел на Химлинг, сместена помеѓу градовите Мепен на југозапад, Папенбург на северозапад и на североисток.
1.2 Соседни општини
Бергер се граничи на север со општините Зурволд и Бреденберг во општинската заедница Нордхимлинг, на исток со општините Лоруп во општинската заедница Верлте и со општината Шпанхаренштете, на југ со општината Верпело и на запад со општините Випинген и Нојбергер во општинската заедница Дерпен.
Црква „Св. Петар и Павле“ - Бер

Свети Петар и Павле (|Αποστόλων Πέτρου και Παύλου) — црква во градот Бер, Егејска Македонија, главна катедрала на Берско-негушко-камбаниската епархија на Цариградската патријаршија.
Годината на изградба на храмот сè уште е нејасна. Според некои, подигната е во XV век, кога Старата митрополија („Св. Павле“) е претворена во џамија. Во 1728 г. црквата е значително обновена од митрополитот Јоаким Берски и претворена во трикорабна базилика. Тогаш се изработени и иконостасот и владичкиот престол. На западниот ѕид се зачувани остатоци од фрески од тој период.
1 Поврзано
* Берско-негушко-камбаниска епархија
Верпело

Верпело (|Werpeloh) — општина во округот Емсланд, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
1 Географија
1.1 Местоположба
Општината се наоѓа во средишниот дел на Химлинг, чија највисока точка е возвишението Виндберг со 73 метри.
1.2 Соседни општини
Верпело се граничи на север со општината Нојбергер во општинската заедница Дерпен, на североисток со општината Бергер, на исток со општината Шпанхаренштете, на југ со општината Зегел и на запад со општината Ренкенберге во општинската заедница Латен, како и со општината Випинген во општинската заедница Дерпен.
Грос Берсен

Грос Берсен (|Groß Berßen) — општина во округот Емсланд, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
1 Географија
1.1 Местоположба
Општината се наоѓа во областа Химлинг, помеѓу градот Мепен на југозапад и Зегел на североисток.
1.2 Соседни општини
Грос Берсен се граничи на север со општината Зегел, на исток со општината Хивен, на југ со општината Леден во општинската заедница Херцлаке и со градот Хазелине и на запад со општината Клајн Берсен.
Клајн Берсен

Клајн Берсен (|Klein Berßen) — општина во округот Емсланд, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
1 Географија
1.1 Местоположба
Клајн Берсен се наоѓа неколку километри јужно од ридскиот масив Химлинг. Сместен е неколку километри североисточно од окружниот град Мепен, помеѓу реките Нордраде на северозапад и Мителраде на југоисток.
1.2 Соседни општини
Клајн Берсен се граничи на север со општината Штаверн, на исток со општината Грос Берсен, на југ со градот Хазелине и на југозапад со градот Мепен.
Штаверн

Штаверн (|Stavern) — општина во округот Емсланд, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
1 Географија
1.1 Местоположба
Општината се наоѓа во јужниот дел на Химлинг, околу 15 километри североисточно од окружниот град Мепен.
1.2 Соседни општини
Штаверн се граничи на северозапад со општината Латен, на североисток со општината Зегел, на исток со општините Грос Берсен и Клајн Берсен, на југ со градот Мепен и на запад со градот Харен.
Шпанхаренштете

Шпанхаренштете (|Spahnharrenstätte) — општина во округот Емсланд, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
1 Географија
1.1 Местоположба
Општината се наоѓа во источниот дел на Химлинг.
1.2 Соседни општини
Шпанхаренштете се граничи на северозапад со општината Бергер, на север со општината Лоруп во општинската заедница Верлте, на исток со општината Растдорф и со градот Верлте (општинска заедница Верлте), на југ со општината Зегел и на запад со општината Верпело.
Хивен

Хивен (|Hüven) — општина во округот Емсланд, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
1 Географија
1.1 Местоположба
Општината се наоѓа неколку километри јужно од ридската област Химлинг, сместена помеѓу градовите Папенбург на северозапад и Хазелине на југ.
1.2 Соседни општини
Хивен се граничи на север со општината Зегел, на исток со општината Лан, на југ со општината Леден и на запад со општината Грос Берсен.
Војводство Ливонија

Војводство Ливонија (полски: ''Księstwo Zadźwińskie'' или ''Księstwo Inflanckie''; литвански: ''Livonijos kunigaikštystė''; естонски: ''Üleväina-Liivimaa hertsogkond''; латвиски: ''Pārdaugavas hercogiste''; германски: ''Herzogtum Livland''; латински: ''Ducatus Ultradunensis''), познато како Полска Ливонија или само Ливонија — територија на Големото Војводство Литванија, а подоцна и на Полско-литванската Државна Заедница кое постоело од 1561 до 1621 година. Војводството ги опфаќало денешните области на северна Латвија и јужна Естонија.
Ремина

Ремина (''Jigokusei Remina ,'' англиски: Hellstar Remina) е јапонска манга напишана и илустрирана од Џунџи Ито. Била серијализирана од Биг Комик Спиритс од септември 2004 до јули 2005, и објавена во еден том.
1 Содржина
По откривањето на мистериозна непријателска планета која е на пат кон Сончевиот Систем, Ремина, ќерката на научникот кој ја открил, се наоѓа себеси предмет на слава и обожавање откако нејзиниот татко избира да ја именува планетата по неа. Меѓутоа, како што станува јасно дека Ремина е на судир со Земјата, а исто така се чини дека уништува буквално сѐ што ќе ѝ се најде на патот, ова обожавање се претвора во страв, а потоа во убиствено лудило. На крајот, планетата Ремина се приближува до Земјата и вистината се открива. Наместо нежива планета, Ремина е организам со големина на планета, кој има намера да го измачува човештвото пред да ја потроши Земјата во целост. Гледајќи во смртта на секој чекор со само загадочен бездомник како нејзин сојузник, Ремина мора да побегне од остатокот на човештвото и да се бори за својот опстанок откако ќе избега од распнувањето од толпата што го убива нејзиниот татко, предводена од злонамерен култ кој верува дека жртвувањето на Ремина ќе донесе крај на катаклизмата што ја донел нејзиниот имењак.
2 Објавување
Мангата е напишана и илустрирана од Џунџи Ито. Била серијализирана во ''Биг Комик Спиритс'' од 16 септември 2004 до 24 јули 2005 година. Шогакукан ја објави серијата во еден том ''танкобон,'' кој бил објавен во Јапонија на 22 јуни 2015 година.
Во 2020 година, Виз Медија објавиле дека ја лиценцирале серијата за англиско објавување. Тие го објавија томот на 15 декември 2020 година.
3 Прием
Ник Смит ја пофалил мангата, велејќи дека е „добро создадена“. Хелен Чазан од ''Комикс Џурнал'', исто така, ја пофалила, нарекувајќи ја „неизмерно привлечна“ и „спојлива“. Ијан Волф од Аниме ОК Њуз, исто така, ја пофалил мангата, наведувајќи дека се чувствува како нешто ново од Ито, притоа давајќи го и хоророт по кој е познат. Мишел Смит од Манга Букшелф била покритична, изјавувајќи дека е заинтригирана од премисата, но смета дека мангата е невлијателна. Како дел од водичот за манга на Аниме Њуз Нетворк за есента 2020 година, Ребека Силверман и Кејтлин Мур ја прегледале мангата. Силверман ја пофалила, нарекувајќи ја „добра, застрашувачка приказна“, додека ја критикувала дека е „премногу дигната со нејзините слики“. Мур изјавила дека и таа уживала во серијата, но останала збунета од заплетот.
Во декември 2020 година, томот бил рангиран во првите десет графички романи за возрасни во листата на Соединетите Држави од НПД Груп. Исто така, била рангирана измеѓу првите десет на списокот на најпродавани дела на Њујорк Тајмс во категоријата графички книги и манга во јануари 2021 година. Истата година, серијата ја освоила наградата Ајснер, за најдобро американско издание на меѓународен материјал - Азија и била номинирана за Наградата Харви. Во 2022 година, таа била рангирана во првите десет графички романи од страна на Здружението за графички романи и стрипови на Американската библиотечна асоцијација.
Црква „Св. Сава“ - Бер

Свети Сава (|Άγιος Σάββας) или Пресвета Владичица Богородица (''Παναγία Κυριώτισσα'') — црква во градот Бер, Егејска Македонија. Влегува во состав на Берско-негушко-камбаниската епархија на Цариградската патријаршија. Претставува еден од најважните византиски споменици во градот. Има улога на парохиски храм.
Храмот е изграден во XIV век. Првично бил трикорабна базилика со дрвен покрив. На почетокот на XIX век на неколку наврати е преуредуван. Од првобитниот храм денес постојат источниот ѕид и ѕидовите на жртвеникот и ѓаконикот, какко и апсидата со впечатлива керамопластични украси, на која со тули е напишано „ПАЛЕОЛОГИНА“ (''ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΙΝΑ''). Внатре се зачувани фрески од XIV век, впеатливи по својот реализам, како и вредни византиски икони. Долги години црквата била позната како „Пресв. Владичица Богородица“.
1 Поврзано
* Берско-негушко-камбаниска епархија
Бавинкел

Бавинкел (|Bawinkel) — општина во округот Емсланд, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
1 Географија
1.1 Местоположба
Бавинкел се наоѓа околу 7 километри источно од реката Емс и каналот Дортмунд-Емс, помеѓу Линген и Хазелине.
1.2 Соседни општини
Бавинкел се граничи на север со градот Хазелине, на исток со општината Герстен, на југ со градот Линген и општината Ланген и на запад со општината Гесте.
1.3 Општински единици
На 1 март 1974 година, поранешните општини Дујзенбург и Планкорт биле припоени кон општината Бавинкел.
Ветруп

Ветруп (|Wettrup) — општина во округот Емсланд, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
1 Географија
1.1 Местоположба
Ветруп се наоѓа околу 20 километри источно од реката Емс и градот Линген, прилично еднакво оддалечен од градовите Хазелине и Фирстенау.
1.2 Соседни општини
Ветруп се граничи на север со градот Хазелине и општината Дорен во општинската заедница Херцлаке, на исток со општините Берге и Бипен, обете во општинската заедница Фирстенау во округот Оснабрик, како и со општината Хандруп на југозапад.
Герстен

Герстен (|Gersten) — општина во округот Емсланд, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
1 Географија
1.1 Местоположба
Герстен се наоѓа околу 12 километри источно од реката Емс и каналот Дортмунд-Емс, помеѓу градовите Линген и Хазелине.
1.2 Соседни општини
Герстен се граничи на север со градот Хазелине, на исток со општината Ленгерих, на југ со општината Ланген и на запад со општината Бавинкел.
Мијада

Мијада (宮田村, Мијада-мура) ― село сместено во префектурата Нагано, Јапонија. , селото има проценето населениe од 9,051 жител во 3,439 домаќинства, и има густина на населеност од 170 лица на км². Вкупната површина на селото е 54.50 квадратни км.
1 Географија
Мијада се наоѓа во планините Кисо во средишната префектура Нагано, со планината Кисокома (2956 метри) во границите на селото. Низ селото тече реката Тенриу.
1.1 Околни општини
* Префектура Нагано
** Комагане
** Во
** Агемацу
** Кисо
2 Демографија
Според податоците од јапонскиот попис, населението на Мијада се зголемило во текот на изминатите 50 години.
2.1 Клима
Поради својата местоположба во планините Кисо, селото има клима која се одликува со свежи лета и многу студени зими (Кепенова класификација на климата). Просечната годишна температура во Мијада е 5,5 °C. Просечните годишни врнежи се 1974 година мм со септември како највлажен месец. Температурите се највисоки во просек во август, околу 18,1 °C, а најниска во јануари, околу -6,6 °C.
3 Историја
Областа на денешна Мијада била дел од античката покраина Шинано и „Мијада“ се појавува како име на место во периодот Хејан, во делото ''Енгишики''. За време на периодот Едо таа била постојка на патот Шио но Мичи. Современото село е основано на 30 септември 1956 година со одвојување од градот Комагане.
4 Образование
Мијада има едно јавно основно училиште и едно јавно вишо основно училиште управувано од селската власт. Селото нема средно училиште.
5 Превоз
5.1 Железница
* Централна јапонска железничка компанија - линија Лида
** Мијада
5.2 Автопат
* Национална рута 153
Хандруп

Хандруп (|Handrup) — општина во округот Емсланд, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
1 Географија
1.1 Местоположба
Хандруп се наоѓа околу 20 километри источно од реката Емс, каналот Дортмунд-Емс и градот Линген. Местото Штрот се развило како ново главно место во последните години.
1.2 Соседни општини
Хандруп се граничи на североисток со општината Ветруп, на исток со општината Бипен и градот Фирстенау (обете во општинската заедница Фирстенау во округот Оснабрик), на југ со општината Андервене во општинската заедница Фререн и на запад со општината Ленгерих.
1.3 Општински единици
Општината Хандруп е составена од следниве места:
* Хеструп
* Дорф
* Флакен
* Штепенберге
* Нојенграбен
* Штрот
Црква „Св. Павле“ - Бер

Свети Павле (|Άγιος Παύλος) или Стара митрополија (''Παλαιά Μητρόπολη'') — црква во градот Бер, Егејска Македонија. Влегува во состав на Берско-негушко-камбаниската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата се наоѓа на главната улица „Кендрикис“. Според записот на западниот влез, изградена е како епископска катедрала од 1070 до 1080 г. по нарачка на митрополитот Никита. Се вбројува меѓу најголемите храмови на Балканот од средновизантискиот период. Претставува трикорабна базилика со дрвен покрив, чиј изглед се води по примерот на „Св. Димитрија“ во Солун. Денес не е зачуван јужниот кораб. Наосот е поврзан со припратата со трокрилна врата. На исток завршува со полукружна апсида. Зачувани се дел од фреските, изработени во 1215/16 - 1224/25 г. кога со градот управувал епирскиот деспот Теодор Комнин Дука, сметани за едни од најважните од тој период. Зачувани се и фреските од крајот на XIII до почетокот на XIV век, можеби малку пред 1320 г., кои исто така се меѓу најдобрите примери на Палеолошката ренесанса.
По доаѓањето на Османлиите во 1433 г., архиепископот Арсениј е обесен пред црквата, а храмот е претворенво во џамија од завојувачот Муса Челебија. Оваа џамија се нарекувала „Атик“, „Султан Мурат Худавендигар“ или „Хјунќар-џамија“ (|Âtik, Sultan Murad Hüdâvendigâr, Hünkâr Camii). Во турско време доградено е високо минаре од делкан камен и тули и портик. Минарето денес е во полусрушена состојба.
Во 1924 г. црквата е прогласена за споменик на културата.
1 Поврзано
* Берско-негушко-камбаниска епархија
Ланген (Емсланд)

Ланген (|Langen) — општина во округот Емсланд, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
1 Географија
1.1 Местоположба
Ланген се наоѓа на северниот раб од Лингенер Хее, околу 10 километри источно од реката Емс и градот Линген.
1.2 Соседни општини
Ланген се граничи на север со општините Бавинкел и Герстен, на исток со општината Ленгерих, на југ со општините Туине и Месинген во општинската заедница Фререн и на запад со градот Линген.
1.3 Општински единици
Општината Ланген е составена од следниве места:
* Нордхолте
* Зопенхок
* Рутен
* Еспел
* Рентруп
* Грумсмилен
* Клајн-Тирел
* Ланген-Центрум
Ленгерих (Емсланд)

Ленгерих (|Lengerich) — општина во округот Емсланд, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа околу 15 километри источно од градот Линген.
Општината претставува административно седиште на истоимената општинска заедница.
За да се разликува од Ленгерих (Вестфалија), местото во минатото било нарекувано „Ленгерих на Валаге“ или „Ленгерих во Хановер“.
1 Географија
1.1 Местоположба
Ленгерих се наоѓа на североисточниот раб од Лингенер Хее, околу 15 километри источно од реката Емс и градот Линген.
1.2 Соседни општини
Ленгерих се граничи на север со градот Хазелине и општината Дорен, на исток со општините Хандруп и Ветруп, на југ со општините Андервене, Фререн и Туине, на запад со општините Ланген и Герстен.
2 Галерија
Леонтес

Кралот Леонтес ― измислен лик во драмата на Шекспир, ''Зимска приказна''. Тој е татко на Мамилиј и сопруг на кралицата Хермиона. Тој станува опседнат со верувањето дека неговата сопруга имала афера со Поликсен, неговиот пријател од детството и крал на Бохемија. Поради тоа, тој се обидува да го отруе својот пријател, ја затвора неговата сопруга и наредува да ја исфрлат неговата ќерка. Ќерката Пердита сепак преживува кога во нејзината корпа на брегот на Бохемија ја откријат овчари кои ја посвојуваат и воспитуваат. Неговиот млад син умира од тага поради маката на неговата мајка, а Хермиона се онесвестила кога ја слушнала веста и е пријавена за мртва. Леонтес ги разбира неговите грешки и е исполнет со каење за неговото лошо постапување со неговата кралица. На крајот од претставата, тој повторно се спојува со ќерката и неговата сопруга, која се враќа од смртта во мистериозното финале на претставата.
Книжевниот критичар Харолд Блум го нарекол Леонтес, Шекспировата најдобра претстава за љубомората на машкото срце. Приказот на Шекспир е дискутабилен, бидејќи тој се смета за љубоморен тиранин, на многу начини како вистински негативец, иако постои и општоприфатено мислење дека Шекспир намерно сакал да претстави детски, неспособен човек.
Глумците кои дале забележителни изведби како Леонтес се Џонстон Форбс-Робертсон, Хенри Ајнли, Џон Гилгад, Џереми Ајронс, Патрик Стјуарт и Антони Шер.
Зурволд

Зурволд (|Surwold) — општина во округот Емсланд, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
1 Географија
1.1 Местоположба
Местата во Зурволд се наоѓаат во крајниот источен дел на Емсланд, на северниот раб од Химлинг.
1.2 Соседни општини
Зурволд се граничи на северозапад со градот Папенбург, на север со општината Раудерфен во округот Лер, на исток со општините Бокхорст, Естервеген и Бреденберг, на југ со општината Бергер во општинската заедница Зегел и на запад со општините Нојбергер, Дерпен и Нојлее во општинската заедница Дерпен.
1.3 Општински единици
Општината Зурволд се состои од следниве места:
* Бергервалд
* Бергермор
Апемант

Апемант ― лик во драмата ''Тимон Атински'' од Вилијам Шекспир. Тој е циничен и мизантропски филозоф.
1 Улога во претставата
На почетокот на претставата, кога Тимон е богат, Апемант присуствува на банкетот на Тимон со цел да го навреди него и неговите гости. Тој е единствениот лик во тоа време кој се однесува лошо со Тимон. Остатокот од градот многу го почитува поради неговото богатство и дарежливост. Апемант има неколку духовити размени со Тимон, во кои тој тврди дека човештвото не е доверливо и дека тие се само пријатели на Тимон поради неговите пари. Тимон на крајот ги губи сите пари и е напуштен од неговите пријатели. Тој ѝ врти грб на Атина да живее во пештера и ги зема истите мислења за човештвото што ги имал Апемант. Апемант го посетува за да го обвини Тимон дека ги копира неговите идеали. Тие двајца потоа продолжуваат детално да се навредуваат еден со друг.
Најпознатиот неодамнешен Апемант бил претставен од ирскиот глумец Норман Родвеј, кој ја играл улогата и за телевизијата BBC и за аудиокнигата <i>Аркангел Шекспир. Неговата изведба во овие дела значително се разликува, бидејќи ниту остатокот од глумечкиот состав, ниту интерпретацијата не се исти.
Ариел (Бура)

Ариел е дух кој се појавува во драмата на Вилијам Шекспир ''Бура''.
Ариел е обврзана да му служи на волшебникот Просперо, кој го спасил од дрвото во кое бил затворен од Сикоракс, вештерката која претходно го населувала островот. Просперо ја поздравува непослушноста со потсетување дека ја спасил Ариел од магијата на Сикоракс и со ветувања дека ќе му ја даде слободата на Ариел. Ариел е очите и ушите на Просперо во текот на драмата, користејќи ги неговите магични способности за да предизвика бура во Првиот чин, кој и го дава името на драмата и да ги спречи заговорите на другите ликови да го урнат нивниот господар.
Ариел значи „Божји лав“ на хебрејски јазик. Ариел може да биде и едноставна игра со зборови „воздушна“. Научниците го споредија Ариел со духови прикажани во други елизабетански драми и успеаја да најдат неколку сличности меѓу нив, но една работа што ја прави Ариел уникатна е човечката предност и личност дадена на Ариел од Шекспир. Името е исто така фонетски слично на зборот „ареал“, што значи „се однесува на област“.
Бидејќи сценските насоки во „Бура“ се толку прецизни, критичарите и историчарите се во можност подобро отколку со другите драми на Шекспир да видат како оваа претстава можеби првично била изведена. Неколку од сцените кои вклучуваат магија имаат јасни инструкции за тоа како да се создаде потребната илузија, што ги натера критичарите да воспостават врски и да нагаѓаат за тоа каков вид на технологија би се користела во трупата на Шекспир за да се постави претставата на Ариел. улога во претставата. Исто така, една реплика од Ариел во чинот IV им дозволува на научниците да се запрашаат дали, поради недостиг од момчиња глумци, оригиналниот глумец што ја игра Ариел ја играл и улогата на Церес.
Ариел нашироко се смета за машки лик, иако за ова имало дилеми, со текот на годините, особено во Реставрација кога, во најголем дел, жените ја играа улогата..
Ариел, „воздушниот дух“ во Бура (напишана околу 1611 г.) од Вилијам Шекспир. Вештерката Сикоракс, која порано владеела со островот на кој се одвива претставата, ја затворила непослушната Ариел во бор. Протераниот војвода Просперо, кој сега е на чело, го ослободува магично и ги ангажира неговите услуги во спречување на непријателите на Просперо, негување романса со неговата ќерка Миранда и враќање на неговото војводство. По завршувањето на овие задачи, Ариел е пуштена на слобода. Името Ариел, што ја означува креативната имагинација, се појавува во насловите на делата на голем број последователни поети, меѓу кои и Т.С. Елиот и Силвија Плат.
Самрак (филм)

„Самрак“ (српски: ''Сутон'') — југословенски филм од 1982 година. Режисер на филмот е Горан Паскаљевиќ, а главните улоги ги играат: Карл Малден, Павле Вуисиќ, Столе Аранѓеловиќ итн.
1 Синопсис
Марко Секуловиќ (го игра Малден) живеел и работел во САД дваесет години. По пензионирањето, тој се враќа во родната Истра, каде живее како вдовец, грижејќи се за двете внучиња Иван и Ана. Тие зрело и одговорно му помагаат на дедото во управувањето со имотот, додека нивните родители се на работа во Германија. Меѓутоа, пристигаат гласови дека родителите во меѓувреме се развеле при што таткото нема намера да се врати. Дедото настојува таа вест да ја скрие од децата...
Бреденберг

Бреденберг (|Breddenberg) — општина во округот Емсланд, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
1 Географија
1.1 Местоположба
Бреденберг се наоѓа на северниот раб од ридската област Химлинг помеѓу градовите Папенбург и Ленинген. Низ местото рече реката Ое.
1.2 Соседни општини
Бреденберг се граничи на североисток со општината Естервеген, на југоисток со општината Лоруп во општинската заедница Верлте, на југозапад со општината Бергер во општинската заедница Зегел и на северозапад со општината Зурволд.
Козачки напад на Цариград (1620)

Козачкиот напад на Цариград во 1620 година — поморска операција на Запорошките Козаци, предводени од хетман Јаков Варт-Нерода, на главниот град на Отоманското Царство.
1 Напад
Во 1620 година, односите меѓу Отоманското Царство и Полско-литванската Заедница брзо се влошиле поради честите напади од Козаците. Османлиите изјавиле дека ќе го прекршат нивниот мировен договор и ќе објават војна против Полска доколку не ги запрат козачките напади.
Османлиите ветиле дека ќе ги напуштат овие планови доколку во рок од четири месеци Комонвелтот ги уништи Козаците. Иако полскиот амбасадор во Истанбул се согласил, преговорите се заладиле бидејќи кон отоманскиот амбасадор бил третиран со непочитување. Така, Османлиите одлучиле сами да ги прекинат нападите на Козаците и продолжиле да градат низа тврдини во јужна Украина како подготовка. Меѓутоа, Козаците веќе биле решени да ја нападнат Турција. Откако дознал за ова, полскиот амбасадор веднаш побегнал од Истанбул. Резултатот од нападот бил победа на Козаците.
Козаците потоа извршиле напад во Варна на бугарскиот брег, кој бил под контрола на Османлиите. Градот бил целосно ограбен.
2 Последици
Нападот довел до Битката кај Цецора (1620).
* Козачки напад на Цариград (1615)
* Козачки напади на Истанбул (1624)
Хилкенброк

Хилкенброк (|Hilkenbrook) — општина во округот Емсланд, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
1 Географија
1.1 Местоположба
Хилкенброк се наоѓа помеѓу градовите Папенбург и Фризојте.
1.2 Соседни општини
Хилкенброк се граничи на северозапад со општината Естервеген, на исток со градот Фризојте во округот Клопенбург, на југ со општината Растдорф во општинската заедница Верлте и на југозапад со општината Лоруп (општинска заедница Верлте).
Црква „Св. Благовештение“ - Негуш

Свето Благовештение (|Ιερός Ναός Ευαγγελισμού της Θεοτόκου — црква во градот Негуш, Егејска Македонија. Влегува во состав на Берско-негушко-камбаниската епархија на Цариградската патријаршија. Претставува еден од парохиските храмови во Негуш.
Црквата се наоѓа јужно од реката Арапица, до VI основно училиште. Градена е во 1991 – 1994 г. на местото на помал параклис со гробишта. Плант го изготвил инженерот Марија Куцупија, а средствата за иградба се од прилози на верниците.
Градбата претставува трикорабна базилика без купола, со површина од 350 м<sup>2</sup>. Живописувањето започнало во 1996 г. од рацете на зографот К. Врузос, исто така финансирано од доброволни прилози. На фреските преовладува сината боја со златна позадина. Во конхата на апсидата е насликана Пресвета Богородица Поширока од небесата, а под неа е Благовештението.
Во 2002 г. чинарот крај храмот е прогласен за заштитен споменик.
1 Поврзано
* Берско-негушко-камбаниска епархија
Бокхорст (Долна Саксонија)

Бокхорст (|Bockhorst) — општина во округот Емсланд, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
1 Географија
1.1 Местоположба
Бокхорст се наоѓа во близина на огромна мочурлива површина до каналот Кистен.
1.2 Соседни општини
Бокхорст се граничи на север со општините Раудерфен и Остраудерфен во округот Лер, на југоисток со општината Естервеген и на југозапад со општината Зурволд, како и на исток со Затерланд во округот Клопенбург.
Естервеген

Естервеген (|Esterwegen) — општина во округот Емсланд, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Општината претставува административно седиште на општинската заедница Нордхимлинг.
1 Географија
1.1 Местоположба
Естервеген се наоѓа помеѓу градовите Папенбург и Ленинген во пошумена област наречена Естервегер Буш. Местото се наоѓа во северниот дел на Химлинг.
1.2 Соседни општини
Естервеген се граничи на североисток со општината Затерланд, на исток со градот Фризојте, обете во округот Клопенбург, понатаму на исток се граничи со општината Хилкенброк, на југоисток со општината Лоруп во општинската заедница Верлте, на југ со општината Бреденберг, на запад со општината Зурволд и на северозапад со општината Бокхорст.
2 Историја
Во 1933 година бил основан истоимен концентрациски камп во Естервеген. Во 1936 година, кампот бил распуштен и до 1945 година бил користен како затворенички камп, наменет за политички затвореници и за затвореници од декретот „Ноќ и магла“.
3 Галерија
Џејмс Одли

Сер Џејмс Одли ВП (околу 1318–1369) ― еден од првобитните витези или основачи на Редот на подвезицата. Тој бил најстариот син на Сер Џејмс Одли од Стратон Одли во Оксфордшир.
1 Животопис
Кога бил основан Редот на подвезиците, тој бил вклучен како еден од неговите први членови, а неговиот штанд во капелата „Св. Џорџ“, Виндзор бил единаесеттиот од страната на Едвард Црниот Принц. Служел во Франција во 1346 година, каде што, во Креси, се борел во заднината под водство на Ричард Фицалан, Ерл Арунделски. Во август 1350 година учествувал во поморската Битка кај Винчелзи. Кога биле обновени непријателствата меѓу Англија и Франција во 1354 година, Сер Џејмс постојано бил во присуство на Црниот Принц и заработил голема углед за храброст.
Во Битката кај Поатје на 19 септември 1356 година тој застанал пред англиската војска и по долготрајна борба бил тешко ранет и изнесен од борбата. По победата, принцот се распрашал по Сер Џејмс, кој бил донесен во кралскиот шатор, каде што Едвард му рекол дека бил најхрабриот витез од негова страна, и му дал ануитет од петстотини марки. Сер Џејмс им го дал овој подарок на четворицата стражари кои го придружувале него за време на битката и добиле од принцот дополнителна пензија од шестотини марки. Во една варијација на оваа приказна се вели дека, откако високо ги пофалил неговите четири барања, и припишувајќи го неговиот успех главно на нивниот претприемнички дух, им доделил донација од петстотини марки. Овој чин на великодушност дојде до увото на принцот Едвард и, одобрувајќи го она што тој го направи, го потврди грантот за стражарите, доделувајќи му на сер Џејмс годишна кирија од шестотини марки.
Во 1359 година тој бил еден од водачите на експедицијата во Франција. Во 1360 година ја зазел тврдината Шавен во Бретања, како и замокот Ферте-со-Жуар, и бил присутен на Кале кога бил склучен мир меѓу Англија и Франција во октомври 1360 година. Потоа бил гувернер на Аквитанија и голем сенешал на Поату и учествувал во заземањето на градот Ла Рош-сур-Јон од страна на Едмунд, грофот од Кембриџ. Починал во 1369 година во Фонтене ле Конт, каде што отишол да живее и бил погребан во Поатје.
Грбот „Gules fretty or“ Хенри де Алдитли (или Одли), прв во лозата на лордот Одли кој починал во 1246 година, имал печат со брановиден штит, а неговите потомци носеле штит опишан како „gules fretty or“. Тоа е црвен штит со златна решетка. Информации од; Complete Peerage Vol 1 страница 337 од Џ.Е. Кокејн.
2 Припишување
* Endnotes
** Jean Froissart, ''Chroniques'', translated by Thomas Johnes (Hafod, 1810);
** George Frederick Beltz, ''Memorials of the Most Noble Order of the Garter'' (London, 1841).
Козачки напад на Цариград (1615)

Козачкиот напад на Цариград од 1615 година — напад врз Цариград од страна на Запорошките Козаци, предводени од Хетман Петро Конашевич-Сагајдачни. Козаците го нападнале пристаништето на градот и го запалиле пред да се вратат во Украина. Успехот на овој напад довел до Хотинската кампања од 1621 година.
1 Заднина
Козачките заедници се појавиле во 14 век во украинската степа покрај реката Днепар. Козаците развиле високо милитаристички заедници кои во голема мера биле одговорни за нападите врз Татарите. Соседните држави, вклучително и Кралството Полска, ги користеле во време на судири. Во 1500-тите, Козаците често ги напаѓале кримските Татари и Османлиите со намера да ограбат богатство и да ги ослободат христијанските робови. До 16 и 17 век, Козаците почнале да напаѓаат заедници во Црното Море, вклучувајќи ги градовите Варна, Перекоп, Билхород, Измаил и Требизонд.
2 Напад
Во мај 1615 година, група Козаци заминале кон Отоманското Царство со осумдесет мали чамци, од кои секој имал приближно 50 луѓе. До средината на јуни тие го преминале Црното Море и пристигнале во околината на Цариград . Козаците ја освоиле и запалиле истанбулската населба Скутари (денес Усќудар), како и пристаништата Мизевна и Архиока. По нападот на градот, Козаците се вратиле во Украина.
Султанот Ахмед I, забележувајќи чад од неговите прозорци предизвикан од пожарот, испратил флота од галии во потера. Османлиите ги пристигнале Козаците на устието на Дунав. Сепак, Козаците ги поразиле и адмиралот на флотата бил заробен.
3 Последици
Нападот го зацврстил моралот на Козаците, кои успешно продолжиле да ги напаѓаат упориштата кои ниту Светото Римско Царство ниту Полско-литванската Заедница не се осмелувале да ги нападнат. Европските дипломати ја донеле веста за нападот на Козаците на Запад. Францускиот историчар Мишел Баудие напишал: „''Единственото спомнување на Козаците носи страв и ужас во Цариград''“.
Како одмазда, Ахмед I испратил флота под команда на адмирал Али-паша следната година со намера да изврши напад врз Козаците во Днепар. Овие сили биле пречекани од чајки под команда на Конашевич-Сагајдачни. Козаците повторно ги поразиле Османлиите, заземајќи десетина галии и речиси стотина чамци. Али-паша успеал да побегне.
Козаците потоа го блокирале Кримскиот Полуостров и започнале напад врз Кафа, кој во тоа време бил едно од најважните турски пристаништа на Црното Море и центар на нивната трговија со робови.
4 Поврзано
* Козачки напад на Цариград (1620)
* Козачки напади на Цариград (1624)