procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Доротеј (филм од 1981)

„Доротеј“ — српски и југословенски филм од 1981 година, во режија на Здравко Велимировиќ. Главните улоги ги играат: Гојко Шантиќ, Горица Поповиќ, Велимир Бата Живојиновиќ, Дарко Дамевски и Вељко Мандиќ.
1 Синопсис
Дејствието на филмот се одвива во феудалната Србија во 1308. година. Монахот Доротеј доаѓа во еден манастир за да го лечи стариот игумен. Монахот Никанор има намера да го преземе раководството на манастирот, па неговата недоверба кон Доротеј се претвора во отворен судир, откако ќе оздрави игуменот. Во народот се раширува гласот дека Доротеј е чудотворец и благородникот Лауш го повикува Доротеј да го излечи од раната која му се влошува. Истовремено, заповедникот на војската Дадар ѝ се наметнува на господарката Јелена, сопругата на Лауш, надевајќи се дека Лауш ќе умре и дека тој ќе преземе власта. Јелена му се приближува на Доротеј, кој лечи без да ги дели луѓето по положбата, туку по страдањето. Природно, меѓу нив се создава духовна врска која прераснува во љубов. Тогаш се будат мрачните сили на злото. Никанор и Дадар ја губат последната можност за освојување на власта, а во нивниот свет нема место за човечноста и за љубовта.
Бургазада

Бургазада, Бургаз Адаси, или кратко Бургаз (|Αντιγόνη, ''Антигони'') — трет по големина од Принцевските Острови кој се наоѓа во Мраморно Море, во близина на Истанбул, Турција.
Официјално е кварт во областа Адалар во Истанбул. Бургазада е вообичаен амбиент, па дури и главна тема за писателот Саит Фаик Абасијаник, каде што и тој престојувал. Денес, куќата каде тој живеел е претворена во музеј. Во 2003 година, Бургазада претрпела страшен шумски пожар, губејќи ја речиси целата негова шума.
Островот се состои од еден рид со должина од 2 километри. Деметриј I Македонски, еден од дијадосите (наследниците) на Александар Македонски, изградил тврдина (грчки: ''Pyrgos'' за тврдина/кула) овде и ја нарекол по неговиот татко Антигон I . Островот го добил ова име, но денес е општо познат од Турците како „Бургаз“.
Историски гледано, островот бил населен главно од грчко малцинство, додека во 20 век, многу Евреи од Истанбул се населиле во Бургазада. Во последниве години, со намалувањето на малцинското население во Турција, рамнотежата на месното население се префрлила кон онаа на Истанбул воопшто.
Санаториумот Бургазада, основан во 1928 година, е еден од најстарите санаториуми во земјата.
Според весникот ''Константинополис'', Деметриус Николадес имал куќа на островот
ХК Лександ

Хокеарскиот клуб Лександ потекнува од истоимениот град од Шведска и моментално се натпреварува во првата најелитна хокеарска лига на Шведска. Клубот како спортско друштво е формиран во далечната 1919 година и во текот на неговата историја го има освојувано 4 пати државното првенство во хокеј на мраз на својата држава. Домашните натпревари ги игра во „Тегера“ арената со капацитет од 7.650 места за хокеарски натпревари.
0.0.1 Историја
Хокеарската секција од клубот Лександ започнува самостојно да функционира во 1938. Првиот официјален натпревар е со екипата на ХК „Море“ и резултатот бил 11:0 во корист на Лександ.
Иако гратчето Лександ има само 6.000 жители на натпреварите на хокеарскиот тим има во просек на секој натпревар повеќе од 6.000 гледачи што го прави овој тим еден од најпопуларните во цела Шведска.
Хокеарскиот клуб Лександ е еден од тимовите кои најдолго настапувал во првата елитна шведска хокеарска лига без прекин. Тоа се случило во годините од 1951 до 2001. Најголемите успеси за тимот се случиле во годините помеѓу 1969 и 1975 година. Во тој период Лександ 4 пати ја има освоено титулата национален првак на Шведска. Во историјата на клубот овој тим има запишано дека играл и 4 пати финале за титулата но не ја освоил, односно завршил како второпласиран.
По реорганизацијата на шведската лига тимот на Лександ 4 пати има завршувано како прв во лигашкиот дел, но во текот на доигрувањето (плеј оф) не успевал да дојде до шампионскиот трофеј.
Конечно во 2001 година клубот на Лександ по една турболентна сезона испаднал во понизок ранг на натпревари. Таму се натпреварувал десетина сезони, кога конечно во сезоната 2012/13 година успева да го освои првото место во втората шведска лига и второто место во кавалификациите. На тој начин хокеарскиот тим на Лександ се враќа во елитата каде се наоѓа и во моментов.
1 Успеси
Клупски успеси:
*      4 пати шампион на Шведска 1969; 1973; 1974 и 1975 година.
*        5 пати финалист (второ место) 1959; 1964; 1971; 1972 и 1989 година.
ХК Модо

Хокеарскиот клуб Модо доаѓа од градот Ерншелдсвик во Шведска. Клубот моментално настапува во најсилната шведска лига. Формиран е далечната 1921 година. Бил двапати првак на Шведска во хокеј и тоа во 1979 и 2007 година. Своите домашни натпревари тимот ги игра во арената „Фјелревен центарот“ (поранешна Сведбанк арена) со капацитет од 7.600 места за седење за хокеарски натпревари.
1 Историја
Клубот е формиран во 1921 година под името Алфредшемс како спортско друштво. Хокеарската секција започнала со натпревари во 1958 година. Поради промената на спонзорот и финансирањето во 1963 година тимот го менува името во Модо АИК. Клубот во тоа време своите натпревари ги играл во салата „Кемпехален“ сè до 2006 година.
Во 1975 година клубот бил помеѓу десетте клубови кои ја формирале новата лига „Елитесријен“. Во 1979 година клубот ја освојува  првата титула шампион на Шведска по победата во финалето над хокеарски клуб Ѓургарден. Во осумдесетите години на минатиот век клубот на Модо најчесто завршувал во долниот дел на табелата со просечни резултати.
Од 1987 година тимот од своето име го отфрла суфиксот АИК и од таа година се натпреварува под името „Модо“.
Паралелно со сениорскиот тим егзистира и младинскиот тим на Модо од чии редови произлегле неколку одлични играчи како Петер Форсберг и Маркус Неслунд.
Во периодот од 1999 до 2002 година клубот трипати игра во финалето на нациналното првенство на Шведска и сите трипати ги губи натпреварите и не успева да стане шампион на државата.
Во 2006 година тимот на Модо преминува во новата сала наречена „Сведбанк арена“ за чија изградба извесни средства обезбедил некогашниот суперстар на Модо Петер Форсберг. Првата сезона на Модо во новата арена е повеќе од среќна. Имено во сезоната 2006 година тимот во финалето го победува тимот на Линчепинг и станува шампион на Шведска.
Во наредните 8 сезони клубот игра доста лошо и никогаш не успеал да влезе во доигрувањето на првенството и на двапати дури и игра натпревари за опстанок во лигата.
1994 Шведски општи избори

Општите избори во Шведска се оддржале на 18 септември 1994 година. Шведската социјалдемократска партија остана најголемата партија во Риксдаг, освојувајќи 161 од 349 гласа. Предводена од Ингвар Карлсон, партијата се врати на власт и формираше малцинска влада по изборите. Ова било последен пат кога социјалдемократската партија забележа 45% од гласовите, пред уделот на гласовите на партијата драстично да се намали само четири години подоцна и никогаш не се опорави. Зелените исто така се вратија во Риксдаг по тригодишно отсуство.
Изборите се здобија со најголемите разлики во блокот за една генерација, при што црвено-зелените партии направија значителен упад во сината срж на внатрешниот Смоланд и Западен Геталанд, со уште поголема стапка од 1988 година . Социјалдемократите собраа повеќе од 50% од гласовите во сите пет северни окрузи, Блекинге, Седерманланд, Вестманланд и Еребру.
И покрај губењето на власта, умерените ги задржаа своите 80 места и добија 0,5% од 1991 година . Поради значителните загуби на нивната коалиција, нето-разликата меѓу блоковите беше 53, при што црвено-зелените сочинуваат 201, а сините партии 148.
Лошо поминаа Демохристијаните, кои го надминаа прагот со само 3.752 гласа. Нова демократија, десничарската популистичка политичка партија која влезе во Риксдаг три години претходно, имаше мошне слаби резултати, ги изгуби повеќето свои гласачи и сите свои места во Риксдагот. Севкупно, уделот на гласовите на партијата падна од 6,7% во 1991 година на 1,2% во 1994 година.
Изборите воведоа продолжен изборен циклус од четири години, заменувајќи ги претходните тригодишни мандати.
Овие избори беа значајни и по тоа што беа првите избори во светот за кои официјалните резултати биле објавени во живо на World Wide Web-от (други земји претходно го користеа тогашниот интернет за официјално емитување на резултатите од изборите, но со поедноставни методи, како на пример: е-списоци).
1 Резултати
5.555.540 важечки ливчиња.
Забава, Гласови, %, Седишта, +/-
Шведската социјалдемократска партија, 2.513.905, 45.3, 161, +23
Умерена партија, 1.243.253, 22.4, 80, 0
Централна партија, 425.153, 7.7, 27, -4
Либерална народна партија, 399.556, 7.2, 26, -7
Левица, 342.988, 6.2, 22, +6
Партијата на зелените, 279.042, 5.0, 18, +18
Партијата за демохристијанско општество, 225.974, 4.1, 15, -11
Нова демократија, 68.663, 1.2, 0, – 25
Други партии, 57.006, 1.0, 0, 0
Неважечки/празни гласови, 84.853, –, –, –
Вкупно, 5.640.393, 100, 349, 0
Регистрирани гласачи/излезност, 6.496.120, 86,8, –, –
Извор: Nohlen & Stöver
ХК Тимро

ХК Тимро е професионален тим од градот Тимро во Шведска. Моментално настапува во втората лига за хокеј во Шведска. Домашните натпревари хокеарскиот тим на Тимро ги игра во „НКХ арена“ со капацитет од 6.000 места. Оваа арена е изградена во 1966 година, а комплетно е реновирана во 2003 година.
Боите на клубот се: црвена и бела.
1 Историја
Хокеарскиот тим на Тимро е формиран во 1938 година. Сегашното име клубот го носи во периодот од 1966 до 1990 година, а потоа и од 1995 година па сè до денес. Во меѓувреме клубот неколку пати го менува своето име и тоа: Вифста Естранд ИФ, Вифста Естранд- Фагервикс ИФ и Сандвал Тимро.
Во сезоната 1958/59 година тимот за прв пат има играно на вештачки мраз. Во 1966 година за прв пат настапува во затворена сала бидејќи во таа година бил поставен кров на салата во која настапува. Најголем успех на тимот е полуфинале за шампионска титула во првата елитна лига.
ХК Фрелунда

Хокеарскиот клуб Фрелунда познат како „Фрелунда индијанс“ е шведски клуб во хокеј на мраз кој се натпреварува во најелитната шведска лига. Тимот има вкупно три национални шампионски титули и тоа во сезоните 1964/65, 2002/03 и 2004/05. Домашните натпревари тимот ги игра во арената „Скандинавиум“ која има капацитет од 12.044 места за седење за хокеарски натпревари. Помошна арена е „Фрелундаборг“ со капацитет од 7.600 места.
1 Историја
Хокеарскиот клуб Фрелунда е формиран на 3 февруари 1938 година како хокеарска секција во рамки на спортското друштво Вестра Фрелунда и под тоа име опстојувал до 1984 година кога хокеарската секција се раздвојува во посебна спортска екипа. Сегашното име клубот го има од 2004 година па сè до денес.
Хокеарскиот клуб на Фрелунда во најголемиот дел од својата историја настапувал во првата шведска лига. Последен пат тимот играл во понизок ранг во сезоната 1994/95. Покрај трите шампионски титули Фрелунда на трипати го има освоено второто место, односно играле во големото финале на доигрувањето (плеј оф). Тоа се сезоните 1979/80, 1995/96 и 2005/06.
До третата титула во сезоната 2004/05 Фрелунда стигнала на многу специфичен начин. Имено во таа сезона во НХЛ Американската лига имало штрајк на играчкиот кадар, па голем број на играчи се активирале да играат во европски клубови. Еден од тие клубови бил и клубот Фрелунда. Поради големите засилувања од НХЛ во таа сезона клубот на доминантен начин се „прошетал“ низ лигата освојувајќи 112 бодови во регуларниот тек. Низ завршниот дел (плеј оф) ги збришал своите противници и тоа :
Киналиада

Киналиада (|Գնալը կղզի; |Πρώτη, ''Проти'' „прв“) — остров во Мраморното Море; тој е најблиску од Принцевските Острови до Истанбул, Турција, кој се наоѓа на околу 12 километри на југ. Административно, тоа е маало во областа Адалар во Истанбул.
Киналиада значи „Островот на Хена “ на турски, бидејќи земјата има црвеникава боја од железото и бакарот што се ископани овде. Ова е еден од најмалку пошумените од групата на Принцевските Острови.
Проти бил островот кој најмногу се користел како место за егзил под Византија. Најзабележителен егзил имал царот Роман IV Диоген, по Битката кај Манцикерт во 1071 година, кој останал во манастирот Преображение на врвот Христо на островот. Во текот на летото, приближно 90% од населението на островот биле Ерменци.
1 Услуги од копното
До островите се стигнува со фериботи кои тргнуваат од Кабаташ на европска страна. Патувањето трае околу 25 минути со брз ферибот и 40 минути со обичен траект.
2 Значајни жители
* Царицата Ирина (околу 752 &ndash; 803) — византиска царица * Михаил I Рангаве (околу 770 &ndash; 844) — византиски цар
* Роман I Лекапин (870 &ndash; 948) — византиски цар
* Роман IV Диоген (околу 1030 &ndash; 1072) — прогонет византиски цар
* Забел Сибил Асадур (1863 &ndash; 1934) — ерменски поет и писател * Ешфак Ајкач (1918 &ndash; 2003) — турски фудбалер и тренер
* Захрад (1924 &ndash; 2007) — ерменски поет * Месроб II Мутафјан (1956 &ndash; 2019) - ерменски патријарх
* Хрант Динк (1954-2007) - ерменски новинар
Гларос

Гларос (Γλάρος, "Галеб") или Гларониси (Γλαρονήσι) ― остров кој припаѓа на Мали Киклади, Грција. Лежи приближно 0.6 наутички милји (1.1 км) јужно од Куфониси и е само околу петстотини метри источно од Като Куфониси. Гларос е исклучително мал, рамен, ненаселен и речиси неплоден. Овој остров може да се посети од Куфониси само со посебен аранжман со некој од месните бродари. На источниот брег на Гларос има околу пет мали карпести островчиња.
Сите во нашето семејство (филм)

„Сите во нашето семејство“ (романски: ''Toată lumea din familia noastră'') — романско-холандски филм од 2012 година, во режија на Раду Јуде (Radu Jude), кој е автор и на сценариото, заедно со Корина Сабау (Corina Sabău). Главните улоги ги играат: Шербан Павлу (Şerban Pavlu), Софија Николаеску (Sofia Nicolaescu) и Михаела Сирбиу (Mihaela Sîrbu). Филмот бил прикажан на повеќе фестивали при што освоил неколку награди, како: „Срцето на Сараево“ за најдобар филм на Сараевскиот филмски фестивал, наградата на публиката на B-EST Букурешкиот филмски фестивал, гран-при на Anonimul Film festival, „Златна количка“ за најдобар долгометражен филм на Загрепскиот филмски фестивал итн.
1 Синопсис
Мариус е маж на возраст од речиси 40 години. Тој е разведен, а неговата петгодишна ќерка Софија живее со мајка ѝ и тоа му предизвикува големо незадоволство. Еден ден, кога доаѓа да ја земе Софија за да ги поминат заедно празниците, му кажуваат дека таа е болна. Мариус не верува и упорно бара Софија да појде со него. Тоа предизвикува судир во кој се вклучува целото семејство, а набргу кавгата излегува од контрола...
ХК ХВ71

Хокеарскиот клуб „ХВ71“ е професионален тим во хокеј на мраз кој доаѓа од градот Јеншепинг, Шведска. Клубот моментално настапува во најсилната професионална лига за хокеј во Шведска. Вкупно 4 пати бил шампион на својата држава и тоа во сезоните: 1994/95, 2003/04, 2007/08 и 2009/10. Своите домашни натпревари клубот на ХВ71 ги игра во салата „Кинарпс арена“ со капацитет  од 7.400 места за седење. Пред да започне да настапува во оваа арена клубот своите натпревари ги играл во старата сала „Росенлундхален“ која имала капацитет од 4.500 места. Оваа сала била срушена во 2000 година.
1 Историја
Хокеарскиот тим на ХВ71 е формиран во мај 1971 година врз основа на спортските друштва Хускварна и Ветерстад. Од таму и името како први букви од двете спортски друштва надополнети со годината 1971 или скратено 71.
Клубот официјално започнал со своите активности во сезоната 1971/72, а прволигашки статус има достигнато во 1979 година. Во првата сезона тимот го заземал последното место и експресно се вратил во втората лига. Повторно се враќа во првата лига во сезоната 1984/85 и од тогаш до денес овој тим настапува во најсилната шведска лига во хокеј. Во периодот од 1994 до 2002 година името на овој тим е ХВ71 Блу булси.
Првата шампионска титула ја освојува во сезонта 1994/95, иако клубот влегува во доигрувањето како осмопласирана екипа во регуларниот, почетен дел на натпревари. Во четврт финалето на таа сезона го победува тимот на Ѓургарден, во полуфиналето тимот на Малме, а во големото финале екипата на Бринес.
На тој начин ХВ71 станува првиот тим во историјата на шведското хокеарско првенство кој од осмата позиција стигнува до шампионскиот „престол“.
Втората шампионска титула тимот ја има освоено во сезоната 2003/04. Во регуларниот тек на сезоната тимот го заземал првото место. Во финалето совладан е тимот на Ферјестад со резултат од 4:3. За време на четвртфиналето од истата сезона тимот на ХВ71 успеал да постигне на еден натпревар дури 7 голови во една третина и тоа против тимот на Модо. Ова е рекорд на постигнати голови во една третина во шведското најелитно натпреварување.
Третата и четвртата шампионска титула тимот ги има освоено во периодот помеѓу 2007 и 2010 година, а во 2009 година тимот играл во големото финале и има загубено од екипата на Ферјестад со резултат 1:4.
Агии Пандес

Агии Пандес (|Άγιοι Πάντες) — мал остров во заливот Мирабело на островот Крит, Грција.
1 Опис
Островот е сместен околу 0,5 км од брегот на Ласити, во близина на гратчето Агиос Николаос. Неговиот облик е дволобен, издолжен околу 820 м во правец север-југ и широк од околу 650 м. Вкупната површина на островот изнесува 0,346. Највисокиот врв се издига на околу 30 м надморска височина. Непосредно до неговиот северен раб, на околу 50 метри се наоѓа помалото островче Микрониси.
На островот има две мали параклиси: „Сите Светители“ на највисокиот врв, и „Св. Антониј“ на јужниот брег.
Во антиката, островот бил наречен Пира (|Πύρρα).
2 Поврзано
* Список на острови во Грција
Сеедно ми е дали во историјата ќе влеземе како варвари

„Сеедно ми е дали во историјата ќе влеземе како варвари“ (романски: ''Îmi este indiferent dacă în istorie vom intra ca barbari'') — романско-германско-бугарско-француско-чешки филм од 2018 година, во режија на Раду Јуде (Radu Jude), кој е автор и на сценариото. Главните улоги ги играат: Јоана Јакоб (Ioana Iacob), Алекс Богдан (Alex Bogdan) и Александру Дабија (Alexandru Dabija). На Меѓународниот филмски фестивал во Карлови Вари филмот ја освоил наградата „Кристален глобус“ за најдобар игран филм.
1 Синопсис
Филмот претставува еден вид коментар на познатата изрека искажана на состанокот на Советот на министрите во летото 1941 година: „Не ме интересира ако во историјата останеме запишани како варавари...“ со која започнало етничкото чистење во Одеса.
Страшниот суд

Страшниот суд во есхатолошките религии претставува верување во последниот и конечен суд кој на крајот на историјата ќе биде изведен над луѓето, тако да ги раздвои праведните од грешните, после што праведните ќе добијат вечен живот а грешните конечна смрт како казна.
Во христијанството учењето за сеопшто воскресение е едно од основните догми.
Православните христијани веруваат дека Исус Христос ќе им суди на сите народи, кога ќе дојде во својата слава и сите свети ангели со него (Матеј 25,31).
Бланш Кафе

Бланш Кафе било кафуле во Стокхолм, Шведска, сместено во сега урната зграда на Хамнгтан.
Куќата во која е сместен објектот била изградена во 1866 година според плановите на архитектот Алберт Торнквист и првично била наменета да постави изложба и да создаде студиски простор со големи прозорци на горните катови на зградата. Уметничкото друштво во Стокхолм се преселило во просториите во 1868 година. Меѓутоа, гувернерот Теодор Бланш (1835-1911) го отворил кафулето на Бланш на приземје во јули 1868 година. Ентериерот бил елегантен и воздушен, со кристални лустери, кадифен теписи и удобни столчиња.
Секое попладне се слушало музика во живо, а во трпезаријата беаиле поставени странски весници. Зградата била заменета во 1960-ти години со Сверингехусет (Шведска куќа).
Џарилгач

Џарилгач (|Джарилгач) ― ненаселен украински остров во Црното Море, кој се наоѓа во Херсонската област на југ од градот Скадовск. Најголемиот остров во Украина и Црното Море. Неговата површина е 56 км².
1 Галерија
Шварцатал (општинска заедница)

Шварцатал (|Schwarzatal) — општинска заедница во округот Залфелд-Рудолштат, во сојузната покраина Тирингија, Германија. Седиштето на општинската заедница е во градот Шварцатал. Била создадена на 1 јануари 2019 година.
Општинската заедница Шварцатал се состои од следниве општини:
# Курсдорф (Залфелд-Рудолштат)
# Десбах
# Дешниц
# Кацхите
# Мојра
# Рорбах
# Шварцатал
# Шварцбург
# Зицендорф
# Унтервајсбах
ХК Шелефтео

ХК Шелефтео е професинален тим во хокеј на мраз од градот Шелефтео, Шведска. Моментално се натпреварува во најсилната и најелитната хокеарска лига за хокеј на мраз во Шведска.
Клубот е формиран во 1976 година и во неговата историја има освоено вкупно четири национални првенства на својата држава и тоа во сезоните: 1977/78, 2012/13, 2013/2014 и 2023/2024.
Домашните натпревари хокеарскиот клуб Шелефтео ги игра во арената „Шелефтео арена“ со капацитет од 6.000 места за седење за хокеарски натпревари.
1 Историја
Иако клубот е основан во 1921 година, со хокеј на мраз започнал да се занимава во 1943 година натпреварувајќи се во локалната општинска лига. Таа сезона натпреварите не се доиграле бидејќи имало недостаток на природен мраз. За прв пат тимот успеал да се квалификува во најсилната лига во 1955 година. Веќе во наредната сезона Шелефтео го освоил второто место во лигата веднаш зад клубот на Ѓургарден.
По 1975 година кога националната лига претрпува измени, тимот на Шелефтео бил еден од десетте кој бил и основач на новата лига. Во сезоната 1977/78 клубот за прв пат ја освојува шампионската титула на Шведска. Во сезоната 1980/81 екипата завршува како прва во лигашкиот дел, но не успева да ја одбрани тутулата од сезоната 1977/78.
Во сезоната 1989/90 година тимот по лошите резултати ја напушта елитата и во наредните 16 сезони игра во втората лига. Повторно се враќа во првата лига во сезоната 2006/07. Наредната сезона клубот во еден момент бил на првото место на националната табела, но сепак на крајот од лигашкиот дел завршил како осмопласирана екипа и сепак успева да игра во доигрувањето (плеј оф). Играњето во доигрувањето бил прв настап по далечната 1981 година. Натпреварите во таа сезона ги завршува во четврт финалето губејќи од подоцнежниот првак ХВ71.
Во наредните сезони тимот бил редовен учесник во завршниците (плеј оф) и стигнувал до финалето каде натпреварите ги губи од Ферјестад во 2011та и од Бринес во 2012та година.
Во сезоната 2012/13 година тимот на Шелефтео ја освојува титулата играјќи во финалето против тимот на Лулео. Таа сезона клубот плеј офот го завршува со големи и убедливи 12:1. Преку 10.000 навивачи ја прославуваат шампионската титула на плоштадот во Шелефтео.
На сличен начин тимот ја завршил и следната сезона 2013/14 кога лигашкиот дел го завршил како првопласирана екипа, а во завршницата ги победува клубовите на ХВ71 во четврт финалето (4:1), Линчепинг во полуфиналето (4:0) и Ферјестад во финалето со резултат од 4:0 во победи, или севкупен резултат со трите противници од 12:1. Во финалните 4 натпревари еден од нив завршил со резултат од 8:1 што претставува рекорд на еден натпревар во финална серија.
Ролф Холмгрен

Ролф Ерлинг Холмгрен (|Rolf Holmgren; р. ) — шведски глумец и сценарист.
Роден е во Истад во јужната шведска провинција Сканија. Тој земал часови по глума во Стокхолм и бил претежно активен на театарската сцена во Гетеборг, но учествувал и во некои филмови како и во телевизиски серии.
Офвандалс

Офвандалс е најстарото кафуле кое сè уште работи во Упсала, Шведска, основано како ''Кафе Далија'' во 1878 година од Ерик Офвандал (1848–1949). Сè уште го зазема оригиналниот пакет соби во (сега) наведена зграда од 19 век на раскрсницата меѓу Сисломансгатан и Санкт Олофсгатан, во историскиот кварт Фјердинген во внатрешниот град. Офвандалс долго време ја држеше титулата Пурвејор на шведскиот кралски двор, а кафулето остана во семејството Офвандал, кое го воделе неговите ќерки Рагнхилд и Ана до 1971 година.
1 Специјалитети
Линебакелсен, тиркизен медалјон со профилот на Карл фон Лине во марципан, е една од најпознатите креации на слаткарницата. Слаткарницата служи и сендвичи и едноставни ручеци и продава кафе, колачи, леб и слатки за понесени.
2 Литературни асоцијации
Ерик Офандалх првично бил од селото Овандал во близина Болранге. Тој го зел името на своето село како презиме во 1901 година, преименувајќи го кафулето ''Офвандалс''. Тој бил поет аматер и поетски ентузијаст многу сакан од студентите на соседниот универзитет во Упсала поради неговите чудни песни. Во кафулето сè уште има повремени настани за читање поезија. Иако студирањето на маса е формално забрането од раководството, Офвандалс останува особено популарен кај студентите и алумни на универзитетот. Многу локални писатели како Јалмар Бергман, Густаф Фродинг и Карин Боје биле редовни во кафулето, како и уметникот-принц Еуген, војводата од Нерке. Се појавува и во стиховите на локалните текстописци Ове Торнквист ''(Ет литет рот пакет)'' и Улф Педер Олрог ''(Па Офвандахлс кондитиори)''.
Улогата на моето семејство во светската револуција (филм)

„Улогата на моето семејство во светската револуција“ (српски: ''Улога моје породице у свјетској револуцији'') — југословенски филм во режија на Бахрудин Ченгиќ, снимен според истоимениот роман на Бора Ќосиќ од 1969 година. Главните улоги ги играат: Драган Николиќ, Милена Дравиќ, Данило Бата Стојковиќ, Бранка Петриќ и Миливоје Томиќ. Филмот претставува пародија на политичкиот систем во СФРЈ, а премиерно бил прикажан на Пулскиот филмски фестивал, но веднаш потоа бил забранет и никогаш не се прикажувалво кино-салите.
1 Синопсис
Во филмот се прикажуваат доживувањата на едно семејство по завршувањето на Втората светска војна, кога доаѓа до промена на политичкиот систем. Промените се одразуваат на секојдневниот живот на семејството, кое ги учи новите песни кои се пеат, а ги заборава старите обичаи, како изработката на гоблените...
Кафе 44

Кафе 44 е кафуле, концертно место, и анархистичка книжарница во Стокхолм. Со седиште во работната задруга „ Капсилен“, која беше основана од уметничка група во 1976 година, кафулето „ ''Дагфикет“'' било отворено во неговиот подрум на почетокот на 1980-тите, а подоцна беше проследено со музичкото место ''Сцен 44'' во 1990 година и анархистичката книжарница ''Бокханделн ИНФО'' неколку години подоцна.
Розети колачиња

Колачињата од розета се тенки и личат како колачињата направени со железни калапи во многу култури. Името ''rosetbakkelser'' доаѓа од норвешки. Розетите се крцкави и карактеристични по тоа што се прават за време на Божиќ. Рецептите на розети се популарни во САД меѓу семејствата со скандинавско потекло.
Тие се направени со помош на сложено дизајнирани калапи. Тестото е мешавина од пченично брашно, јајца, шеќер и полномасно млеко. Калапот има рачка со облик на лак. Железото се загрева на многу висока температура во масло, се потопува во тестото, потоа повторно се потопува во врело масло. По кратко време се крева калапот од маслото и се одвојува розетата од пеглата. Вообичаено, рабовите на розети се потопуваат во шеќер.
Шведската тимбала може да се направи со тесто од розета со помош на калап за тамбал наместо пегла. Може да се направат со солени филови како крем од пилешко и печурки.
1 Подготовка
Колачињата од розета се прават со пегла од розета. Оваа специјализирана алатка има долга рачка и метална форма, најчесто ѕвезди, цвеќиња, снегулки или новогодишни елки. Металот се загрева во врело масло пред да се натопи во тесто. Враќајќи ја пеглата во маслото, тестото се одвојува од калапот и кога е делумно сварено, нежно се превртува. Тие обично се преливуваат со шеќер или мед.
2 Географска дистрибуција
Верзии на ова колаче постојат во северна Европа, Иран, Турција, Шри Ланка и други места.
Хенрик Холмберг

Хенрик Холмберг (|Henric Holmberg; - ) — шведски глумец, режисер и сценарист.
1 Биографија
Холмберг започнал да глуми во различни левичарски театарски групи, а во 1977 година учествувал во Проектот за шатори, музичка театарска претстава за историјата на движењето на шведската работничка класа, во која ја играл улогата на шведскиот комунистички водач Зет Хоглунд.
Холмберг одиграл многу историски улоги. Тој го толкуваше Рутгер Меклин во ''Меклин'', драмско шоу од 1993 година за телевизијата Сверигес. Холмберг исто така го толкуваше Адолф Хитлер во претставата ''Алберт Шпер'' во Градскиот театар во Гетеборг во 2001 година, која исто така подоцна беше емитувана на телевизија.
„Братство“ (весник)

„Братство“ ― орган на Првата македонско-косовска ударна бригада.
Почнал да излегува на 1 декември 1943 година ѝ бил уредуван од Агитационо-пропагандната комисија при Штабот на бригадата. Бил умножуван на циклостил, на 10 до 16 страници во голем формат. Бил умножуван во тираж од 150-200 примероци.
Статиите и дописите биле печатени на македонски и српски јазик. Имал постоајни рубрики од животот и борбите на бригадата, младинска рубрика, ликови на паднати борци, соопштенија и наредби на Штабот на бригадата и слично. По разделувањето на бригадата на две бригади и по оформувањето на Првата македонска ударна бригада и Првата косовско-метохиска ударна бригада, весникот „Братство“, станал орган на Првата косовско-метохиска ударна бригада.
1 Наводи
Анита Штудер

Анита Штудер (|Anita Studer; р. - ) ― швајцарска сметководителка, орнитолог, конзерватор и еколог.
Уште од 1980 година, Анита била активно вклучена во зачувувањето на шумата во североисточниот дел на Бразил.
1 Живопис
Родена е во Бриенц. На 12 години со своето семејство се преселила во Женева. Првпат го посетила Бразил во 1976 година за да ги набљудува мноштвото различни птици. На враќањето, дипломирала орнитологија на Универзитетот Нанси. Пет години подоцна, во Бразил, првпат ја видела ретката Форбсова црна птица (''Curaeus forbesi''), позната меѓу мештаните како „анумара“. Птицата ја забележала во шумата Педра Талјада во државата Алагоас. Нејзиниот ментор ѝ рекол дека таа птица била добро објект за студија, но дека шумата, стаништето на птицата, ќе биде уништено за девет до десет години. Шумата била ископачена поради одгледување стока и плантажи на шеќерна трска. Наместо набљудување на птицата, Штудер одлучила да ја зачува шумата.
Филип Брајковски

Филип Брајковски ( во — во ) — македонски партизан, учесник во НОВ и политичар.
1 Животопис
Станал член на СКОЈ од 1941 година, а на КПЈ од 1942 година. Функцијата член на Реонскиот комитет на КПЈ во Маврово, ја извршувал во периодот 1942-1943 година. Од септември 1943 година, бил назначен за комесар на чета во баталјонот „Мирче Ацев“ и Народноослободителниот партизански одред „Славеј“. Бил секретар на ОК - Дебар, сè до ослободувањето на Македонија.
По ослободувањето, заземал повеќе партиски и управни функции. Бил пратеник во Собранието на СР Македонија, во повеќе негови свикувања.
2 Поврзано
* Живко Брајковски
* Тренда Брајкова
* Евгенија Брајковска
* Нада Брајковска
* Параскева Брајковска
* Доца Брајковска
* Селвија Брајковска
3 Наводи
Џо Лешај

Џо Лешај (|Jo Lechay) — канадска сликарка која порано работела како професионален танчер и кореограф. Со нејзината компанија Данс Џо Лешај (''Danse Jo Lechay''), таа била позната многу години како една од најистакнатите современи танчерки во Монтреал, а нејзиното друштво и кореографија уживале меѓународни следбеници.
1 Активизам
Лешај долго време била активна во грижата за животната средина и била член на групите ''Action Montréal Vert'' и ''Écologie St-Henri'' во раните 1990-ти. Таа била кандидат на малата партија Демократска коалиција на општинските избори во Монтреал во 1998 година.
Ева Лигети

Ева Боби Лигети (|Eva Bobbi Ligeti; р. 1950 година) — канадски адвокат и академик, со посебен фокус на законот и регулативата за животната средина. Таа била првиот комесар за животна средина на Онтарио.
1 Историја
Ева Лигети била назначена во 1994 година за прв комесар за животна средина на Онтарио. Нејзиниот избор бил направен од сепартискиот комитет на законодавниот дом на провинцијата Онтарио.
Лигети била комесар до 1999 година, разгледувајќи ја усогласеноста на владата со Законот за правата за заштита на животната средина и известувајќи пред сепартискиот комитет на законодавниот дом на Онтарио. Во нејзиниот годишен извештај од април 1999 година, таа предупредувала за јавна здравствена криза како резултат на високите нивоа на загаденост на воздухот. Нејзиното петгодишно именување не било обновено, бидејќи така била советувана од владата во август 1999 година. Нејзиното назначување во тоа време веќе било предмет на тримесечно продолжување, врз основа на тоа што законодавниот дом не бил во позиција да разговара за замена, поради општите избори во Онтарио во јуни 1999 година.
Раскинувањето на именувањето на Лигети било контроверзно, со тоа што било направено по налог на Кабинетот. Опозициските членови на законодавниот дом се спротивставиле, врз основа на тоа дека Лигети била службеник на законодавниот дом, слично на провинцискиот ревизор. Опозиционерите тврделе дека нејзиното отпуштање требало да биде со гласање на членовите на покраинскиот законодавен дом. Лигети била наследена од Ајви Вајл, пензиониран помошник-министер на Министерството за животна средина во Онтарио, до назначувањето на Горд Милер во 2000 година.
Лигети е поранешен директор на колеџот за применети уметности и технологија Сенека и поранешен претседател на Факултетот за правна и јавна администрација. Како адвокат, Лигети се фокусирала на граѓанските парници и административното право во нејзината пракса со Илер, Кембел и соработници. Таа служела како правен советник на Канадското здружение за еколошко право. Лигети е извршен директор на Партнерството за чист воздух.
Мост Еланд

Мостот Еланд е патен мост што го поврзува градот Калмар на копното на Шведска со градот Фарјештад на островот Еланд. Овој мост е еден од најдолгите мостови во Европа. Бил најдолг надводен мост до изградбата на мостот Васко де Гама во 1998 година. Мостот е поставен на вкупно 156 столбови. Мостот има своја специфика. Имено, на одредено место тој е доста издигнат над морето (има специфична грпка) за да може на тоа место непречено да се одвива поморскиот сообраќај под него.
Овој мост е најдолг на територијата на државата Шведска. Има еден друг мост кој е подолг од овој Ересундски мост, но тој мост не е комплетно на територијата на Шведска, затоа што е во меѓусебна сопственост помеѓу државата Данска и државата Шведска. Додека траела изградбата на мостот имало огромен број на поддржувачи, но и такви кои протестирале против изградбата. Противниците на градбата на мостот биле загрижени за зачувувањето на животната средина и посебно биле загрижени дека преку мостот ќе поминат многу туристи кои ќе наштетат на недопрените природни убавини на островот Еланд.
Преку мостот се протегаат вкупно 4 ленти на автопатско решение.
Петар Брајовиќ

Петар Брајовиќ - Ѓуро ( во , близу Цетиње — во ) — симпатизер на комунистичкото движење помеќу двете светски војни, учесник во НОВ и воен командант.
1 Животопис
Гимназија завршил во Пеќ во 1937 година, а Воена академија во 1940 година. Активно учествувал во подготовките за вооружено востание во Косово и Метохија. Бил член на КПЈ од октомври 1941 година, а од март 1942 година се илегализирал. Во почетокот на 1943 година, станал заменик командант на Карадачкиот НОПО, а од октомври 1943 година командант на Групата косовско-метохиски баталјони. Од ноември 1943 година бил назначен за командант на Првата македонско-косовска народноослободителна ударна бригада, а подоцна командант на Првата косовско-метохиска бригада и командант на Четириесет и осмата македонска дивизија на НОВЈ. Во октомври 1944 година, бил поставен за командант на Шеснаесеттиот македонски корпус на НОВЈ, а потоа командант на Оперативниот штаб на НОВ и ПО на Косово и Метохија. Во февруари 1945 година, бил тешко ранет.
По војната вршел повеќе должности во ССНО.
2 Поврзано
* Карадачки партизански одред
* Прва македонско-косовска ударна бригада
* Четириесет и осма македонска дивизија на НОВЈ
* Шеснаесетти македонски корпус на НОВЈ
Повел Рамел

Повел Карл Хенрик Рамел (|Povel Ramel; — ) — шведски забавувач. Рамел бил пејач, пијанист, уметник, автор и композитор на песни. Неговиот стил се одликувал со имагинативна духовитост, и вербална и музичка. Тој се инспирирал од хуморот во „лудиот“ стил на САД и Велика Британија и создал своја лична шведска верзија, необични комбинации на текст и музика, игра на зборови, пастиши и општа неочекуваност. Напишал околу 1700 песни, скици и монолози, а се смета за легенда и институција во шведската забава.
1 Ран живот
Повел Рамел е роден во Остермалм, Стокхолм во богато благородничко семејство. Неговиот татко, Карл Рамел, бил адвокат. На млада возраст, Рамел нашол љубезна публика за своите таленти во семејните медицински сестри, слугинки и готвачи, а исто така и во неговите родители. Неговото семејство често одело на големи одмори, а во таква прилика, на плажа во Белгија, кога Повел имал две години згазнал на клинец. Со заразената рана, Повел не се очекувало да преживее, иако се опоравил, но поминал со лесна трајна повреда.
Училишниот живот на Рамел бил вознемирувачки. Ги прекинал часовите, често одел во Скансен, музеј на отворено и во зоолошка градина, фаворизирајќи ја нивната куќа со мајмуни. За да не западне во неволја, Рамел им кажал на своите учители дека ја изгубил книшката за присуство, со што добил нова, додека на родителите им ја покажувал старата, без забелешки за отсуство. Меѓутоа, еден ден неговиот татко го забележал Рамел како ја посетува куќата на мајмуните. Последователно, неговиот татко се обидел да го испрати Рамел во различни училишта, меѓутоа со мал успех.
На 15-годишна возраст, Рамел ги придружувал родителите на патување со автомобил. Дошло до судир и мајката на Рамел, Марта Теш, починала следниот ден во болница. Неговиот татко починал неколку месеци подоцна.
Антонија Мело

Антонија Мело да Силва (|Antônia Melo da Silva; р. 1949 година) — бразилска активистка за човекови права и екологистка. Во 2017 година, таа ја добила наградата на Фондацијата Александар Сорос за Еколошки и Активизам за Човекови Права за водењето на кампањи против изградбата на браната Бело Монте и други еколошки штетни проекти во прашумите на Амазон.
1 Биографија
Родена во Пирипири, Пјауи, во 1949 година, Антонија Мело да Силва била воспитана од родители селани кои ја научиле на важноста да се бори за својата земја и нивните права. Во 1953 година, таа и нејзиното семејство се преселиле во Алтамира, Пара, и се населиле во Консеисао до Арагуаја на бреговите на реката Шингу, каде што нејзините родители развиле успешна фарма. Во 1959 година посетувала верско училиште, а потоа се обучила да биде учителка.
Во 1970 година, таа се омажила и се преселила во куќа во Алтамира каде одгледала семејство од четири деца додека работела како учителка. Од крајот на 1980-тите, таа станала активна во голем број организации основани за заштита на правата на домородните луѓе кои живеат во областа, особено со кампања против изградбата на браната Бело Монте. Во мај 2008 година, таа била ко-основач на движењето Movimento Xingu Vivo Para Semper, кое се борело против изградбата на браната и поврзаниот хидроелектричен проект. Со текот на годините, движењето ги комбинирало социјалните и еколошките организации со заедниците покрај реката, вклучувајќи рибари, земјоделски работници, жители на градови, домородни народи и религиозни и женски организации.
И покрај нејзината кампања, браната Бело Монте била изградена и Мело морала да се исели од нејзиниот дом. Но оттогаш таа се вклучила во многу слични движења и досега успеала да се спротивстави на плановите за изградба на огромна брана на реката Тапајош. Во чест на Антонија Мело, со наградата на Фондацијата, Александар Сорос коментира: „Таа е еден од хероите на движењето за заштита на животната средина и човековите права, и не можам да замислам некој кој ја заслужува наградата на Фондацијата Александар Сорос повеќе од неа“.
Бет Доерти

Бет Доерти (|Beth Doherty) — ирска активистка за климата. Следбеник на климатскиот активист Грета Тунберг, Доерти е член на Fridays for Future. Почнувајќи од 15-годишна возраст, Доерти ја подигнала свеста за напорите за борба против климатските промени.
1 Климатски активизам
На 6 март 2019 година, како дел од група поканети студенти, Доерти им се обратила на членовите на Комитетот за климатски активности на Ореахтас, пред закажаните студентски протести во следните недели, на кои биле претставени шест барања за климатски активности. Во март 2019 година, Доерти се појавила на ''The Late Late Show'' заедно со неколку други младински активисти за климата. За време на училишниот штрајк на 15 март за климата во 2019 година, Доерти се обратила пред толпата од над 11.000 на штрајкот во Даблин, во кој ја критикувала владата за недоволна акција за климатските промени и го обвинила министерот за климатски активности и животна средина Ричард Брутон за користење на митинг како фото оп.
Доерти напишала дела за TheJournal.ie за неуспехот на ирската влада да ги исполни своите цели за климата во 2020 година. Дополнително, таа работела со Градскиот совет на Даблин на новиот климатски план на советот. Во април 2019 година, Доерти се појавила на ‘‘Гласно и јасно! Младински поглед на настанот за климата‚‚ во канцеларијата на Европскиот парламент со неколку кандидати за европратеници во Даблин да зборуваат за подобра климатска политика. Доерти повторно им се обратила на демонстрантите за климата во Даблин за време на вториот штрајк на 24 мај 2019 година
Во мај 2019 година Доерти им се обратила на националната конференција ИДЕА за причините за штрајкувачкото движење. Доерти, исто така, работела како главен организатор на третиот голем училиштен штрајк на 21 јуни 2019 година, заедно со двата други големи штрајкови и митинг за ирското прогласување на климатска вонредна состојба на 4 мај 2019 година. Во август 2019 година, Доерти ја претставувала Ирска на самитот „Петок за иднината“ во Лозана, Швајцарија, заедно со 13 други учесници.
Во ноември 2019 година, Доерти била еден од 157-те делегати на Младинското собрание на RTE за климата во Даил Ериан. Нејзиниот предлог, кој се однесува на нивоа на даночен систем за емисиите на корпорациите, бил изгласан за декларацијата на Младинското собрание како еден од 10-те предлози.  Таа подоцна ја претставила декларацијата на претседателот на Генералното собрание на ОН, Тијани Мухамед-Банде, заедно со писателите на деветте други предлози. Подоцна истата недела, Доерти, исто така, се состанала и одржала говор пред претседателот заедно со ирските младински делегати на ОН. Исто така во ноември, Доерти работела како организатор на штрајкот во Даблин на 29 ноември, во тандем со меѓународно координиран штрајк.  Од 2020-2021 година, Доерти била офицер за одржливост на Ирската студентска унија од второ ниво.
Покрај нејзините напори во климатскиот активизам, Доерти е голема финалистка на Националниот натпревар за дебати за јуниори Matheson,  и е член на Европскиот младински парламент Ирска и ќе ја претставува Ирска на одложената 92. меѓународна сесија на Европскиот младински парламент што ќе се одржи во Милано .
Жизела Бон

Жизела Бон (22 септември 1909 – 11 октомври 1996) — германска новинарка, писателка, активистка за заштита на животната средина и индолог, позната по нејзиниот придонес за подобрување на индо-германските односи. Таа е авторка на многу книги, вклучително и неколку за Индија, како што се ''„Индискиот предизвик“'', „ ''Индијан и подконтинент“'' и „ ''Нехру: Анахерунген на еинен Стаатсман и филозофен“'' . Владата на Индија ѝ ја додели четвртата највисока цивилна награда Падма Шри во 1990 година. Индискиот совет за културни односи (ICCR), автономно тело под Владата на Индија, во 1996 година воспостави награда, наградата Жизела Бон, за да ги почитува нејзините услуги за зајакнување на индо-германското пријателство.
Ноеми Гуалинда

Ноеми Гуалинга (родена 1967/1968 (возраст 53–54) ), позната како „мајка на џунглата“, е водач на заедницата и активист на Сарајаку, амазонска домородна група Кичва од еквадорската Амазон брои приближно 1.200 членови.
Ноеми е сестра на Патриша Гуалинга, мајка на Нина и Хелена Гуалинга, и ќерка на Кристина Гуалинга семејство на бранители на правата на Сарајаку. Таа е во брак со фено-шведскиот биолог Андерс Хенрик Сирен. Тие живеат во Пујо, Пастаза од 2017 година.
Како млада, Гуалинга работела во Организацијата на домородните народи на Пастаза. Почнувајќи од 23-годишна возраст, таа се појавувала во радио преноси во Пујо, давајќи медицински совети и залагајќи се за зачувување на културата Кичва.
Во 1996 година, еквадорската влада ѝ додели на аргентинската нафтена компанија Компниа Генерал де Комбустиблес, позната и како аргентинска компанија за општо гориво, права на истражување на територијата што ја поседува Сарајаку без претходно да се консултира со локалната заедница. Компанијата влегла во земјата Сарајаку во 2002 година со помош на еквадорската војска и наводно извршила кршење на човековите права, како што се закани за силување.
Како одговор, заедницата Сарајаку, предводена од женски лидери, како што е Гуалинга, организирала протести против упадите во 2003 година и отворила правен случај кој бил сослушан пред Интер-американската комисија за човекови права. Сарајаку можеле да го блокираат развојот на нафта со изградба на „Кампови за мир и живот“.
На 25 јули 2012 година, ИАЦХР пресудил дека државата Еквадор е одговорна за кршење на правата на заедницата на Сарајаку и неуспехот да се добие слободна, претходна и информирана согласност од домородната заедница, во согласност со меѓународните стандарди за домородна согласност пред развојот проекти, закони или политики кои би влијаеле на нивниот начин на живот.
1 Поплави во 2020 година и КOVID-19 пандемијата
Во 2020 година, кога пандемијата КОВИД-19 започнала да се шири меѓу домородните заедници, реките Бобоназа и Араџуно се поплавија, што силно ги погодиле селата Сарајаку. За време на периодот на карантин, од март до јули, Ноеми Гуалинга организирала дневни мисии за да донесе помош во вид на храна од градот Пујо во нејзиниот дом. Таа помогнала при организирањето на тестирање за КОВИД-19 во Сарајаку.
2 Други активности
Гуалинга ја води женската асоцијација Сарајаку, Курињампи ( ''Златни патеки'' ), од 2017 година. Таа ја координира женската продажба на накит и ракотворби. Таа е исто така членка на Мухерес Амазоникас, колектив за жени бранители на природните права.
Ноеми ретко се појавува како лидер на фотографиите, но учествувала во протести како оние од март 2018 година во палатата Каронделет во Кито, каде што 60 жени од 11 домородни националности бараа аудиенција кај претседателот Ленин Морено.
Гуалинга продолжува да работи како водач на заедницата и давател на помош. Во еден пример, таа и помогнала на една жена која побегна од нејзиниот насилнички сопруг, кој ја дал нивната 12-годишна ќерка на маж во форма на принуден брак што долго се применува во домородните заедници.
3 Наводи