Голема џамија во Самара

Големата џамија во Самара (, , или ) — џамија од 9 век која се наоѓа во Самара, Ирак. Џамијата започнала да се гради во 848 година, а била завршена во 851 година од страна на абасидскиот калиф ел-Мутавакил, кој владеел (во Самара) од 847 до 861 година. Во времето на изградбата, таа била најголемата џамија на светот. Позната е по своето високо минаре опкружено со спирална рампа од 52 метри. Џамијата се наоѓа во рамките на археолошкиот град Самара и е вклучена во списокот на светското наследство на УНЕСКО, наведено во 2007 година
1 Историја
Некое време, џамијата била најголемата во светот; минарето, кулата Малвија, е спирален конус висок 52 метри и широк 33 метри со спирална рампа. Владеењето на ел-Мутавакил имало големо влијание врз изгледот на градот, бидејќи се смета дека тој бил љубител на архитектурата и одговорен за изградбата на големата џамија во Самара. Ел-Мутавакил и неговите најмени работници, како и други луѓе од областа ја изградиле оваа џамија користејќи октагонални столбови од печени тули кои вклучувале четири мермерни столбови во аглите. Мермерните столбови биле увезени, што се потпира на фактот дека ел-Мутавакил ангажирал уметници и архитекти од целиот Абасидски калифат да му помогнат во изградбата на Големата џамија. Во списокот на неговите градежни проекти, кој се појавува во неколку различни верзии, се споменува новата Конгрегациска џамија и до дваесет палати, во вкупна вредност помеѓу 258 и 294 милиони дирхами. Новата Конгрегациска џамија, со своето спирално минаре, изградено помеѓу 849 (235 н.е.) и 851 (235 г. н.е.), било дел од проширувањето на градот на исток, протегајќи се во стариот ловечки парк.
Умот зад џамијата, ел-Мутавакил, бил убиен во 861 година, а структурите како оваа џамија тогаш било тешко да се заслужат за последователен калиф. Имало немири и десетгодишен период на неволји, вклучително и граѓанска војна во 865–866 година. Оваа Голема џамија била една од последните градби со познато име што и се припишува во овој период.
Самата џамија била уништена во 1278 година (656 н.е.), по инвазијата на Хулагу Кан на Ирак. Остануваат единствено надворешниот ѕид и неговото минаре. Сепак, Ирачката државна организација за антиквитети тесно соработува со историчари и архитекти во процесот на реставрација кој започнала во 1956 година. Тие ги задолжиле луѓето да обноват разни споменици во Самара, вклучувајќи ја и Големата џамија. Била извршена обемна реставрација и на дворот на џамијата и на спиралното минаре. Претходно, во минарето останале само 6 скалила и многу малку комплетни сводови го опкружувале дворот.
1.1 Поранешна џамија
Џамијата имала 17 патеки, а нејзините ѕидови биле обложени со мозаици од темно сино стакло. Таа била дел од проширувањето на Самара кон исток. Уметноста и архитектурата на џамијата биле влијателни; Штуко резбите во џамијата во цветни и геометриски дизајни претставуваат рана исламска декорација. Џамијата на Ибн Тулун во Каиро, Египет, била заснована на џамијата Самара во многу погледи и слично стои на голем отворен простор.
Во времето на изградбата, друга главна карактеристика на Самара биле влезовите на големиот канал Нахраван. Ова обезбедило поплавени рамнини за богат земјоделски центар. Во околината се ловело и мал и среден дивеч. Ова ја опфаќало главната област на градот во која имало исламски структури како главната палата и помошните палати на Вазири и Умари, како и голем број куќи во станбена област. Големата џамија била изградена веднаш надвор од оваа главна област и станала основна храна за жителите на Самара, како и за посетителите и странците. Овој проект, заедно со другите на ел-Мутавакил, го трансформирале градот Самара од среден центар во огромниот град што се гледа денес.
Големата џамија во Самара била во голема мера уништена по инвазијата на Ирак во 13 век, по што паднала во употреба. Веќе во уништена состојба, џамијата претрпела дополнителни оштетувања во 2005 година, кога главно непроменетиот минаре - еден од ретките делови што преживеале - исто така бил делумно уништен. Ова паднало поради употребата на современа технологија и бомбардирањето што се случило. Овој бомбашки напад се одржал од бунтовниците во Самара. Има многу приказни зошто тоа се случило, но вистината, во најголем дел, останува неоткриена. Имало реновирање по овој бомбашки напад како обид да се врати џамијата во нејзиниот поранешен сјај.
2 Архитектура
2.1 Распоред
Главната структура на џамијата е опкружена со печен ѕид од тули на надворешниот раб, вклучувајќи четириесет и четири полукружни кули што ја поддржуваат структурата. Надворешниот ѕид вклучува дваесет и осум прозорци. Дваесет и четири од нив се свртени кон југоисточната страна, киблата. Има по еден прозорец за секоја патека, со исклучок на местото за михраб. Зградата има вкупно шеснаесет врати кои овозможуваат пристап. Внатрешноста на џамијата претставува голем двор опкружен со покриени патеки од сите страни. Молитвената сала имала голем михраб врамен како лак. Во центарот на дворот имало фонтана која била покриена и украсена со мермерни плочки и мозаици. Се верувала дека оваа фонтана е издлабена од еден голем камен (наречен касат ел-фираун или, Фараонова чаша) и носена во оваа област од слонови. Таа била изградена од калифот ел-Ватик. Традиционалниот двор на џамијата бил квадрат, меѓутоа, Големата џамија во Самара прикажувала правоаголен двор опкружен со овие два слоја ѕидови. За историчарите и архитектите е познато дека ѕидовите на џамијата се покриени со застаклени или стаклени панели. Овие би биле во традиционалните сини, бели и златни бои што се користат во многу други џамии. Фрагменти од овие панели се пронајдени од археолозите кои работат на џамиите. Внатрешноста на џамијата има тавани со висина од 11 метри со вкупно 464 столбови кои го потпираат овој таван од печени тули. Во најголем дел внатрешноста е обична и фокусот е ставен на цврста основа поставена од континуирана плоча од тули што ги држи заедно тие столбови.
2.2 Минаре
''ел-Минарат ел-Малвије'' (, „Извртеното минаре“ или „Минаре од полжавска школка“) првично било поврзано со џамијата со мост. Минарето или кулата е изградена во 848–852 година од песочник и е единствено меѓу другите минариња поради неговиот спирален конусен дизајн на нагорна линија. Тоа е високо 52 метри и широко 33 метри во основата, спиралата содржи скали кои достигнуваат до врвот.
Висината на Малвија ја направила практично да се користи за езан (повик за молитва). Тоа е видливо од значително растојание во областа околу Самара и затоа можеби е дизајнирано како силна визуелна изјава за присуството на исламот во долината Тигар.
Некои велат дека уникатниот спирален дизајн на минарето потекнува од архитектурата на месопотамиските зигурати. Овој дизајн, завршен во времето на ел-Мутавакил, бил за разлика од другите минариња создадени во ова време или што било друго видено во исламскиот свет поради обликот на неговата база. Месопотамиските зигурати имале квадратна основа, додека ова минаре и другите изградени како него во Ирак имаат кружна основа со извиткана спирала што води до врвот. Некои го сметаат за позначајно влијанието на Горскиот столб, кој исто така бил квадрат, а не кружен, изграден во Сасанидското Царство. Овој стил на спирално минаре потоа го повторил калифот Абу Дулаф за неговата џамија (исто така во Самара). Овие минариња стануваат фокусна точка на хоризонтот во кој било град и се повик за внимание и молитва.
Во 2005 година бил бомбардиран врвот на минарето Малвија. Американските сили при нивната инвазија на земјата го користеле минарето како снајперска кула пред да биде уништено.
2.3 Структури
Спиралната форма на минарето го инспирирала дизајнот на добитникот на Прицкеровата награда за архитектура Филип Џонсон за капелата на Денот на благодарноста од 1976 година на плоштадот за благодарност во Далас, Тексас, САД. Од ова минаре се инспирирани и минарињата на истакнатата емиратска џамија, онаа на шеикот Калифа во ел-Ајн . Влијанието на минарето и дворот на џамијата се гледа на овие места, како и во современите џамии.
3 Галерија