Митско суштество

Митско или митолошко суштество — вид натприродно суштество кое е опишано во фолклорот (во митови и легенди) и може да се појави во историските извештаи пред модерноста, но научно не е докажано дека постои.
Во класичната ера, монструозни суштества како што се киклопите и минотаурот се појавувале во херојски приказни во кои протагонистот требало да ги уништи. Други суштества, како еднорогот, се споменуваат во природонаучните раскази од разни научници од антиката. Некои легендарни суштества се хибридни ѕверови или химери.
Некои легендарни суштества потекнуваат од традиционалната митологија и се верувало дека се вистински суштества - вклучувајќи ги змејовите, грифоните и еднорозите. Други се засновале на вистински средби или искривени приказни за патувачки приказни, како приказната за растителното јагне од Тартарија, животно слично на овца кое наводно растело врзано за земјата.
1 Суштества
Различни митски животни се појавуваат во уметноста и приказните од класичната ера. На пример, во „''Одисеја“'', меѓу монструозните суштества се Киклоп, Сцила и Харибда со кои херојот Одисеј треба да се соочи. Други приказни ја вклучуваат Медуза која е поразена од Персеј, минотаурот кој е уништен од Тезеј и Хидра која е убиена од Херакле, а Енеја пак се борел со харпиите. Овие чудовишта имаат основна функција да ја нагласат величината на хероите.
Некои суштества од класичната ера, како кентаурот, химерата, Тритон и летачкиот коњ Пегаз, се среќаваат и во индиската уметност. Слично на тоа, сфингите се појавуваат како крилести лавови во индиската уметност и како птицата Пијаса од Северна Америка.
Во средновековната уметност, животните, и реалните и митските, играле важни улоги. Тие биле декоративни форми во средновековниот накит, кадешто понекогаш нивните екстремитети биле сложено испреплетени. Животинските форми се користеле за да се додаде хумор или величие на предметите. Во христијанската уметност, животните носеле симболични значења, на пример јагнето го симболизирало Христос, гулабот го означувал Светиот Дух, а класичниот грифон претставувал чувар на мртвите. Средновековните бестијарии вклучувале животни без оглед на биолошката реалност; базилискот го претставувал Ѓаволот, додека мантикорот го симболизирал искушението.
2 Алегорија
Една функција на митските животни во средниот век била алегоријата. Еднорозите, на пример, биле опишувани како извонредно брзи и недофатливи со традиционални методи. Се верувало дека единствениот начин да се фати ова ѕверче е да се одведе девица во неговото живеалиште. Потоа, еднорогот требало да скокне во нејзиниот скут и да заспие, по што ловецот конечно ќе можел да го фати. Во смисла на симболиката, еднорогот бил метафора за Христос. Еднорозите ја претставувале идејата за невиноста и чистотата. Во Библијата на Кралот Џејмс, Псалм 92:10 вели: „Ќе го воздигнеш мојот рог како рог на еднорог“. Ова било затоа што преведувачите на Библијата на Кралот Џејмс погрешно го превеле хебрејскиот збор re'em како еднорог. Подоцнежните верзии го преведуваат како див вол. Малата големина на еднорогот ја означува понизноста на Христос.
Друго вообичаено митско суштество кое служело алегорични функции во средниот век било змејот. Змејовите се идентификувале со змии, иако нивните атрибути биле значително засилени. Се претпоставувало дека змејот бил поголем од сите други животни.Се верувало дека змејот немал штетен отров, но бил способен да убие сè што ќе прифати без употреба на отров. Библиските списи зборуваат за змејот во однос на ѓаволот, и тие се користеле за означување на гревот воопшто во текот на средниот век. Се верувало дека змејовите живееле на места како Етиопија и Индија, врз основа на идејата дека на овие локации секогаш имало топлина.
Физичките детали не биле централен фокус на уметниците што ги прикажувале таквите животни, а средновековните бестијариуми не биле замислени како биолошки категоризации. Суштествата како еднорогот и грифонот не биле категоризирани во посебен „митолошки“ дел во средновековните бестијариуми, бидејќи симболичните импликации биле од примарна важност. Животните за кои знаеме дека постоеле сè уште биле претставени со фантастичен пристап. Се чини дека религиозните и моралните импликации на животните биле многу позначајни од физичката сличност во овие прикажувања. Нона К. Флорес објаснува: „До десеттиот век, уметниците биле сè повеќе обврзани со алегориско толкување и ги напуштале натуралистичките прикази.“