Бездомништво во Русија

Бездомништвото во Русија е забележувано уште од крајот на 19 век. По укинувањето на крепосништвото, големите градови доживеале голем прилив на поранешни кметови кои барале работа како индустриски работници во брзо-развивачката руска индустрија. Овие луѓе често живееле во тешки услови, понекогаш изнајмувајќи соба, споделена помеѓу неколку семејства. Имало и многу бездомници.
1 Историја
1.1 Советска Русија
Веднаш по Октомвриската револуција, посебна програма за „згуснување“ (руски: ru) било овозможено: луѓето кои немале засолниште, биле сместувани во станови на оние кои имаа повеќе неискористени соби, а само една соба им била оставана на претходните сопственици. Становите биле прогласувани за државна сопственост. Ова довело до бројни заеднички станови каде што живееле неколку семејства истовремено. Како и да е, проблемот со целосно бездомништво било претежно решен бидејќи секој можело да биде побарано за соба или место во студентски дом (бројот на заеднички станови постојано се намалувал откако била применувана големата програма за станбени згради почнувајќи од 1960-тите).
До 1922 година, во Русија имало најмалку 7 милиони бездомници како резултат на речиси една деценија уништување од Првата светска војна и Руската граѓанска војна. Ова довело до создавање на многу сиропиталишта. До 1930-тите, СССР прогласил укинување на бездомништвото и секој граѓанин бил обврзан да има прописка - место на постојан престој. Никому не можела да му биде одземе прописката без замена или да ја одбие без потврдена дозвола (наречена „наредба“) да се регистрира на друго место. Доколку некој сакал да се пресели во друг град или да го прошири својот станбен простор, морал да најде партнер кој сакал заеднички да ги замени становите. Правото на засолниште било обезбедено во советскиот устав. Немањето постојан престој законски било сметано за кривично дело. Исто така, практично немало празни и неискористени станови во градовите: секој стан во кој никој не бил регистриран веднаш бил позајмуван од државата по симболична цена на другите на кои им требале подобри услови за живот. Ако лицето кое имало постојана регистрација не можело да плати засолниште, никој немал право да го избрка, само да бара пари преку суд. Сепак, ова не ставило крај на бездомништвото во СССР и оние кои сè уште се бореле со бездомништвото често биле етикетирани како „паразити“ затоа што не се занимаваа со општествено корисна работа. Бездомниците кои не биле на улица, биле чувани во центрите за притвор што ги раководело Министерството за внатрешни работи. Советскиот новинар Алексеј Лебедев откако живеел во скитничката заедница во Москва, изјавил дека во СССР имало „стотици илјади“ бездомници и дека присуството на заедницата на бездомници станувало се позабележително во подоцнежните години на СССР.
По 1957 година, СССР изградил 2,2 милиони станови секоја година. Поради воведувањетоосновна станбена кирија, киријата сочинувала само околу 5% од месечниот буџет на едно семејство, иако во Москва, просечното семејство трошело само 3% од својот буџет за кирија.
1.2 По распадот на СССР
По распадот на СССР и усвојувањето на капитализмот, проблемот со бездомништвото драматично се изострило. делумно поради правниот вакум од раните 1990-ти со некои закони кои се контрадикторни еден со друг и делумно поради високата стапка на измами на пазарот за недвижности. Во 1991 година, членовите 198 и 209 од рускиот кривичен законик кои вовеле кривична казна за немање постојан престој, биле укинати. Бидејќи повеќето станови биле приватизирани и многу луѓе го продале своето последно засолниште без успешно да купат друго, имало нагло зголемување на бројот на бездомници. Изнајмувањето станови од приватен сопственик станало широко распространето (што обично давал само привремена регистрација и сопственикот на станот можел да го исели закупецот откако ќе заврши договорот или ако киријата не е платена). Во Москва, првото ноќно засолниште за бездомници било отворено во 1992 година. Кон крајот на 1990-тите, биле спроведени одредени измени во законот за да биде намален порастот на бездомниците, како што е забраната за продажба на последниот дом со регистрирани деца.
2 Денес
Сепак, државата сè уште е обврзана да дава постојано засолниште бесплатно на секој кој има потреба од подобри услови за живот или нема постојана регистрација. Тоа е затоа што правото на засолниште сè уште е вклучено во уставот. Сепак, ова може да потрае многу години. Никој се уште нема право да му го одземе постојаното живеалиште на лице без негова волја, па дури и на сопственикот на станот. Ова им создава проблеми на банките бидејќи хипотекарните заеми станале сè попопуларни. Банките се обврзани да обезбедат нов, поевтин стан за некое лице наместо стариот доколку лицето не го врати кредитот или да чекаат додека не починат сите луѓе што живеат во станот. Биле предложени неколку проекти за посебни евтини „социјални“ станови за оние кои не успеале да ги вратат хипотеките за да биде олеснет хипотекарниот пазар.
Постои невладината организација „Ночлежка“ која дејствува во Санкт Петербург и Москва.