Трговија со слонова коска

Трговијата со слонова коска — комерцијална, честопати нелегална трговија со бивни на нилски коњ, морж, нарвул, мамут, и најчесто, африкански и азиски слонови.
Со слонова коска се тргувало стотици години од луѓе во Африка и Азија, што резултирало со ограничувања и забрани. Брегот на Слоновата коска порано се користел за правење пијано клучеви и други украсни предмети заради белата боја што ја дава кога се обработува, но индустријата за пијано се откажала од слонова коска како материјал за покривање клучеви во 1980-тите во корист на други материјали како што се пластика. Исто така, развиена е синтетичка слонова коска што исто така може да се користи како алтернативни материјали за правење пијано клучеви.
1 Слонова коска
Слоновата коска се извезувала од Африка и Азија со милениуми со записи од 14 век п.н.е. Транспортот на тешката стока бил секогаш тежок и со воспоставувањето на рано-модерни занаети со робови од Источна и Западна Африка, свежо заробените робови биле користени за носење на тешките бивни до пристаништата каде што се продавале и машките и нивните носачи. Брегот на слоновата коска се користел за пијано клучеви, топки за билјард и други изрази на егзотично богатство. На врвот на трговијата со слонова коска, пред 20 век, за време на колонизацијата во Африка, околу 800 до 1.000 тони слонова коска биле испратени само во Европа.
Светските војни и последователните економски депресии предизвикале затишје во оваа луксузна стока, но зголемениот просперитет во раните 70-ти години на минатиот век доживеле повторно оживување. Јапонија, ослободена од ограничувањата на размената наметнати по Втората светска војна, започнала да купува сирова (неработена) слонова коска. Ова започнало да врши притисок врз шумските слонови на Африка и Азија, и биле искористени за снабдување на тврдиот дел на слонова коска што Јапонците ја претпочитале за производство на ханко. Пред овој период, повеќето пломби за имиња биле изработени од дрво со врв од слонова коска, врежани со потпис, но зголемениот просперитет ја видел некогаш невидената цврста слонова коска во масовно производство. Помеката слонова коска од Источна Африка и јужна Африка се тргувала за сувенири, накит и ситници.
До 1970-тите, Јапонија потрошила околу 40% од глобалната трговија; уште 40% ги трошела Европа и Северна Америка, често работелево Хонгконг, кој бил најголемиот трговски центар, а повеќето од останале во Африка. Кина, која допрва ќе стане економска сила на денешницата, потрошила мала количина на слонова коска за да ги задржи своите квалификувани резбари во бизнисот.
1.1 Африкански слон
1.1.1 Ловокрадство и нелегална трговија од 1980-тите
Во 1942 година, популацијата на африканските слонови се проценува на околу 1,3 милиони во 37 држави со опсег, но до 1989 година, останале само 600.000. Иако многу трговци со слонова коска постојано тврделе дека проблемот е загуба на живеалиштата, станало очигледно јасно дека заканата е првенствено поради меѓународната трговија со слонова коска. Во текот на оваа деценија, околу 75.000 африкански слонови биле убивани годишно заради трговија со слонова коска, во вредност од околу 1 милијарда долари. Околу 80% од ова се проценува дека потекнува од нелегално убиени слонови.
Меѓународните размислувања за мерките потребни за да се спречи сериозниот пад на бројот на слоновите скоро секогаш ги игнорирале загубите на човечки животи во Африка, разгорувањето на корупцијата, „валутата“ на слонова коска при купувањето оружје и нарушувањето на редот и законот во областите каде цветала нелегалната трговија со слонова коска. Дебатата обично се одвивала на бројот на слонови, проценките на ловокрадните слонови и официјалната статистика на слонова коска. Активисти како Џим Нјаму ги опишале тековните цени на слонова коска и опасностите со кои се соочуваат таквите активисти од организираниот лов.
Решенијата за проблемот со ловокрадството и нелегалната трговија се фокусирале на обидот да се контролираат меѓународните движења на слонова коска преку CITES (Конвенција за меѓународна трговија со загрозени видови на дива фауна и флора).
Иако ловокрадството останува грижа во областите на Африка, тоа не е единствената закана за слоновите кои лутаат по нејзината пустина. Оградите во земјоделските земјишта стануваат сè почести; ова ги нарушува шемите на миграција на слоновите и може да предизвика разделување на стада.
1.1.2 Деба на CITES, обид за контрола и забрана за слонова коска од 1989 година
Некои партии на ''ЦИТЕС'' (земји-членки), предводени од Зимбабве, изјавиле дека животинскиот свет мора да има економска вредност за да преживее и дека треба да бидат вклучени локалните заедници. Брегот на слоновата коска бил широко прифатен во смисла на несмртоносно користење на дивиот свет, но се водело дебата за смртоносна употреба како во случајот со трговијата со слонова коска. Повеќето средби меѓу официјалните лица на ''CITES'' и локалните групи ловокрадци се претвориле во насилна борба, убивајќи мажи и жени од секоја страна. Признаено е дека аргументот за „''одржлива смртоносна употреба на дивиот свет''“ е загрозен доколку трговијата со слонова коска не може да се контролира. Во 1986 година, CITES вовел нов систем за контрола што вклучува дозволи, регистрација на огромни залихи на слонова коска и следење на легалното движење на слонова коска. Овие контроли биле поддржани од повеќето страни на CITES, како и трговијата со слонова коска и воспоставеното движење за зачувување претставено од Светски фонд за природа (WWF), сообраќај и Меѓународната унија за зачувување на природата (IUCN).
Во 1986 и 1987 година, ''CITES'' регистрирал 89,5 и 297 тони слонова коска во Бурунди соодветно и во Сингапур. Бурунди имал еден познат жив див слон, а Сингапур немал. Залихите биле препознаени дека во најголем дел доаѓаат од ловородни слонови. Секретаријатот на CITES подоцна бил опоменат од делегатот на САД за редефинирање на терминот „''регистрација''“ како „''амнестија''“. Резултатот од ова било реализиран во тајните истраги на Агенцијата за истражување на животната средина (ЕИА), мала нефинансирана невладина организација, кога се состанале со трговци во Хонгконг. Голем дел од залихите биле во сопственост на меѓународни криминалци кои стојат зад ловокрадството и нелегалната меѓународна трговија. Добро познати трговци со седиште во Хонгконг, како што се Ванг и Пон, биле корисници на амнестијата, а експертот за слонови, Ијан Даглас-Хамилтон, за амнестијата во Бурунди коментирал дека „''направи најмалку двајца милионери''“. ''ОВIAС'' со своите истраги потврдила дека не само што овие синдикати имале огромно богатство, туку тие исто така поседувале огромни количини на дозволи на ''CITES'' со кои продолжиле да шверцуваат нова слонова коска, која доколку ја запрат царината, ја правеле сами хартиената дозвола. CITES создал систем што ја зголемило вредноста на слонова коска на меѓународниот пазар, ги наградило меѓународните шверцери и им дало можност да ја контролираат трговијата и да продолжат со шверцување на нова слонова коска.
Понатамошните дефекти на овој „''контролен''“ систем ги открил ''ОВIAС'' кога тие добиле прикриен пристап и снимале фабрики за резба во слонова коска управувани од трговци од Хонгконг, вклучително и Пон, во Обединетите Арапски Емирати.Тие исто така собрале официјална статистика за трговија, докази за транспорт и дополнителни докази во ОАЕ, Сингапур и Хонгконг. Статистиката на ОАЕ покажала дека само оваа земја увезела над 200 тони сурова и едноставно подготвена слонова коска во 1987/88 година. Скоро половина од ова дошло од Танзанија каде имало целосна забрана за слонова коска.
И покрај овие јавни откритија од страна на ОВС, а проследени со медиумски изложувања и апели од африкански земји и низа добро почитувани организации ширум светот, Светскиот фонд за природа излегол со поддршка на забраната кон средината на 1989 година, што укажува на важноста на „принцип на дивиот свет за Светски фонд за природа и CITES. Дури и тогаш, групата се обидела да ги намали одлуките на состанокот на CITES во октомври 1989 година.
Танзанија, обидувајќи се да ги сруши синдикатите од слонова коска, за кои признала дека го корумпираат нејзиното општество, предложила список на Додаток еден за Африканскиот слон (всушност забрана за меѓународна трговија). Некои јужноафрикански земји, вклучително и Јужна Африка и Зимбабве, жестоко се спротивставиле. Тие тврделе дека нивната популација на слонови е добро управувана и тие сакаат приходи од продажба на слонова коска за да го финансираат зачувувањето. Иако обете земји биле вмешани како земји за илегален увоз на слонова коска од други африкански земји, Светскиот фонд за природа, со силни врски со двете земји, се нашол во тешка позиција. Документирано е дека јавно се спротивставувал на трговијата, но приватно се обидувал да ги смири овие јужноафрикански држави. Сепак, таканаречениот Сомалиски предлог, презентиран од владината делегација на Република Сомалија, од кој специјалистот за заштита на природата Проф. Џулијан Бауер бил официјален член, потоа го пробил ќор-сокакот и мораториумот на слоновите со забраната за трговија со слонова коска бил усвоен од делегатите на CITES.
Конечно на октомврискиот состанок на CITES по жестоките дебати, африканскиот слон бил ставен на Додатокот, а три месеци подоцна во јануари 1990 година кога била донесена одлуката, меѓународната трговија со слонова коска била забранета.
Широко е прифатено дека забраната за слонова коска функционирала. Епидемијата на ловокрадство што погодило толку голем дел од африканските слонови била значително намалена. Цените на слонова коска паднале, а пазарите на слонова коска ширум светот се затвориле, скоро сите во Европа и САД. Известено е дека тоа не било само чин на списокот на Додаток, туку огромниот публицитет околу ова прашање пред одлуката и потоа, создал широко прифатена перцепција дека трговијата е штетна и нелегална. Ричард Лики изјавил дека залихите остануваат непотребни во Кенија и за властите станува поевтино и полесно да го контролираат убиството на слонови.
1.1.3 Јужноафриканско спротивставување на забраната
Во текот на дебатата што довела до забрана за слонова коска во 1990 година, група јужноафрикански земји ги поддржувале трговците со слонова коска од Хонгконг и Јапонија да ја одржуваат трговијата. Ова било наведено затоа што овие земји тврделе дека имаат добра управувана популација на слонови и им биле потребни приходите од продажба на слонова коска за да го финансираат зачувувањето. Овие земји биле Јужна Африка, Зимбабве, Боцвана, Намибија и Свазиленд. Тие гласале против списокот на Додаток и активно работеле на промена на одлуката.
Двете земји кои го воделе обидот за укинување на забраната веднаш откако било договорено се Јужна Африка и Зимбабве.
Тврдењето на Јужна Африка дека нејзините слонови биле добро управувани не било сериозно оспорено. Сепак, нејзината улога во нелегалното тргување со слонова коска и колењето на слонови во соседните земји било изложена во многубројни вести од тоа време, како дел од нејзината политика за дестабилизација на соседите. 95% од слоновите на Јужна Африка биле пронајдени во Националниот парк Кругер кој делумно бил управуван од Јужноафриканските одбранбени сили (САДФ) кои ја обучувале, снабдувале и опремувале бунтовничката армија на Мозамбик РЕНАМО. РЕНАМО била силно вмешана во голем лов на слонова коска за да ја финансира својата армија.
Зимбабве ги прифатил „одржливите“ политики за употреба на дивиот свет, гледани од некои влади и Светскиот фонд за природа како образец за идно зачувување. Конзерватори и биолози ја поздравиле Програмата за управување со домородните ресурси на Зимбабве за комунални области (CAMPFIRE) како образец за зајакнување на заедницата во зачувувањето. Неуспехот да се спречи списокот Додаток Еден преку CITES дошло како удар за ова движење. Зимбабве можеби направил кариера на некои биолози, но не бил искрен со своите тврдења. Владата тврди дека трговијата со слонова коска ќе финансира напори за зачувување, но приходите наместо тоа се враќаат во централната каса. Неговиот попис на слонови бил обвинет за двојно пребројување на слоновите кои ја преминувале нејзината граница со Боцвана, градејќи вештачки водостои. Трговијата со слонова коска била исто така многу контролирана од нејзините граници, со вклучување на Националната армија на Зимбабве (ЗНА) во ловокрадството во Националниот парк Гонарежу и други области. Позлобно било наводното убиство на низа луѓе, вклучително и еден капетан. Нелија, кој тврдел дека ЗНА е вклучена во лов на носорог и слонови во Мозамбик. Капетанот Нлеја бил пронајден обесен во неговата касарна во близина на националниот парк Хванге. Смртта била пријавена како самоубиство од армијата, но како убиство од страна на судијата. Вдовицата на Нлија, наводно, подоцна била загрозена од анонимни телефонски повици.
Спорот околу трговијата со слонова коска вклучува спротивставување на групи на согледани национални интереси. Дебатата е дополнително комплицирана од многуте академски и политички дисциплини што се играат, вклучително и биологија, техники на попис, економија, динамика на меѓународната трговија, разрешување конфликти и криминологија - сите пријавени кај делегатите на CITES кои претставуваат над 170 земји. Одлуките донесени во рамките на овој договор честопати биле многу политички. Неизбежно, тоа привлекува дезинформации, деловно работење и криминал.
Јужноафриканските земји продолжуваат да се обидуваат да продаваат слонова коска преку правни системи. Во апел за надминување на националните интереси, група еминентни научници за слонови одговориле со отворено писмо во 2002 година, во кое јасно биле објаснети ефектите од трговијата со слонова коска врз другите земји. Тие навеле дека предлозите за обновување на трговијата од јужна Африка не се споредуваат со поголемиот дел од Африка затоа што се засноваат на јужноафрикански модел каде 90% од популацијата на слонови живее во ограден Национален парк. Тие продолжиле да ги опишуваат богатството и способноста на Јужна Африка да ги спроведуваат законите во овие граници. За споредба, тие јасно ставиле до знаење дека повеќето слонови во Африка живеат во слабо заштитена и неоградена грмушка или шума. Тие ја завршиле својата жалба опишувајќи ја кризата во 80-тите години на минатиот век и нагласиле дека одлуката за забрана на слонова коска не е донесена за казнување на земјите од Јужна Африка, туку за спасување на слоновите во остатокот од светот.
Земјите од Јужна Африка продолжиле да се залагаат за меѓународна трговија со слонова коска. Предводени од претседателот на Зимбабве, Роберт Мугабе, тие имале одреден успех преку CITES. Самиот Мугабе е обвинет за размена на тони слонова коска за оружје со Кина, кршејќи ја посветеноста на неговата земја кон CITES.
На 16 ноември 2017 година било објавено дека американскиот претседател Доналд Трамп ја укинал забраната за увоз на слонова коска од Зимбабве спроведена од Барак Обама.
1.1.4 Африкански гласови
Романот „ ''Срцето на темнината“'', од Џозеф Конард, ја опишува бруталната трговија со слонова коска како диво, бесмислено трошење моќ за поддршка на економската политика на европските империјалисти, гладни за ресурси, опишувајќи ја ситуацијата во Конго помеѓу 1890 и 1910 година како „најзлобната кавга“ за плен кој некогаш ја нарушил историјата на човечката совест “.
Сепак, јужноафриканците отсекогаш биле во малцинство во рамките на државите со африкански слонови. За да ја повторат оваа точка, 19 африкански земји ја потпишале „ Декларацијата од Акра “ во 2006 година со која се барало забрана за целосна трговија со слонова коска, а 20 држави од опсегот присуствувале на состанокот во Кенија, повикувајќи се на 20-годишен мораториум во 2007 година.
1.1.5 Обновена продажба
Користејќи ги критериумите за кои било договорено на состанокот на CITES во 1989 година, меѓу многу контроверзии и дебати, партиите CITES во 1997 година се согласиле да дозволат популациите на африканските слонови во Боцвана, Намибија и Зимбабве да бидат „ставени на списокот“ на Додаток 2, што ќе овозможи меѓународна трговија во слонови делови. Сепак, одлуката била придружена со „регистрирање“ на залихите во овие земји и испитување на трговските контроли во која било назначена земја увозник. CITES уште еднаш се обидел да постави систем за контрола.
Четириесет и девет тони слонова коска била регистрирана во овие три земји, а тврдењето на Јапонија дека има доволно контроли било прифатено од CITES и слонова коска била продадена на јапонски трговци во 1997 година како „експеримент“.
Во 2000 година, Јужна Африка исто така го „ставила на списокот“ своето население слонови на Додаток 2 на CITES со изразена желба да ги продаде своите залихи од слонова коска. Истата година, CITES се согласил на воспоставување на два система за информирање на нејзините земји-членки за статусот на нелегално убиство и трговија. Двата система, Следење на нелегалното убивање на слонови (МИКЕ) и Информативниот систем за трговија со слонови (ЕТИС), се многу критикувани како губење пари заради неможноста да се докаже или побие каква било каузалност помеѓу продажбата на залиха на слонова коска и нивоата на ловокрадство - можеби најзначајната причина за нивното основање. Тие навистина собираат информации за ловокрадството и заплената, како што се обезбедени од земјите-членки, иако не сите држави даваат сеопфатни податоци.
Ефектот од продажбата на слонова коска на Јапонија во 2000 година бил жестоко дебатиран со сообраќајот, организацијата што ги составила базите на податоци ETIS и MIKE, тврдејќи дека тие не можат да утврдат никаква врска. Сепак, многумина од теренот тврдиле дека продажбата ја променила перцепцијата на слонова коска, а многу ловокрадци и трговци верувале дека повторно се враќаат во бизнисот.
Заплената на над 6 тони слонова коска во Сингапур во 2002 година дала силно предупредување дека ловокрадството во Африка не било наменето само за локалните пазари, туку дека некои од синдикатите на слонова коска од 1980-тите работеле повторно. 532 слонови коски и над 40.000 слонова коска од ханко биле одземени, а Агенцијата за истражување извршлаи истражувања кои покажале дека овој случај бил проследен и со 19 други осомничени слонова коска пратки, четири наменета за Кина и остатокот на Сингапур, иако често на пат кон Јапонија. Оние од Брегот на слоновата коска потекнува од Замбија и бил собран во Малави пред да биде контејнериран и испратен од Јужна Африка. Помеѓу март 1994 и мај 1998 година, деветмина осомничени пратки биле испратени од истата компанија ''Шенг Лак'' од Малави во Сингапур. По ова, тие започнале да бидат испраќани во Кина. Анализата и вкрстеното упатување откриле имиња на компании и директори на компании кои веќе им биле познати на агенцијата од истрагите во 1980-тите - синдикатите за криминална слонова коска од Хонгконг биле повторно активни.
Во 2002 година биле одобрени за продажба уште 60 тони слонова коска од Јужна Африка, Боцвана и Намибија, а во 2006 година Јапонија била одобрена како дестинација за слонова коска. Контролите на слонова коска во Јапонија биле сериозно доведени во прашање со 25% од трговците кои дури не биле регистрирани, доброволно отколку законско барање на трговците и нелегални пратки што влегувале во Јапонија. Извештајот на јапонското здружение за заштита на дивиот свет предупредува дека цената на слонова коска скокнала поради утврдувањето на цените од мал број производители кои го контролирале најголемиот дел од слонова коска - слично на контролата на залихите кога се амнестирале залихите во 80-тите години на минатиот век.
Во 2014 година, Уганда изјавила дека ја испитува кражбата на околу 3.000 слонови коски од трезорите на нејзината државна агенција за заштита на дивиот свет. Ловокрадството е многу акутно во централна Африка и се вели дека изгубило најмалку 60 проценти од своите слонови во изминатата деценија.
1.1.6 Закон за слонова коска од 2018 година во Велика Британија
На 20 декември 2018 година, Законот за слонова коска во Обединетото Кралство 2018 година, добил кралска согласност, откако бил усвоен од британскиот парламент. Актот може да биде проширен за да вклучува нилски коњи, моржови во иднина. Забраната, кога ќе стапи на сила, е опишана како една од „најтешките“ светски забрани за слонова коска и ефикасно забранува купување и продавање на целата достапна форма на слонова коска во Обединетото Кралство.
2 Дополнителна литература
****