Традиционално поставување на коски

Традиционалното местење на коските е вид на народна медицина во која лекарите се занимаваат со манипулација на зглобовите . Пред појавата на хиропрактичарите, остеопатите и физиотерапевтите, местачите на коски беа главни за спроведување овој третман. Традиционално, тие немааникакво образование ниту никаква формална обука за прифатени современи медицински процедури. Местачите на коски, исто така, може да ги намалат дислокациите на зглобовите и ќе ги наместат фрактурите на коските.
1 Историја
Практиката на местење на зглобовите и лекувањето на скршеници датира уште од античко време и има корени во повеќето земји од светот. Најраниот познат медицински текст, папирусот Едвин Смит од 1552 п.н.е., го опишува античкиот египетски третман на повредите поврзани со коските. Овие рани местачи на коски ги третирале фрактурите со помош на дрвени шини завиткани во завои или правеле гипс околу повредата од мешавина слична на денешниот гипс. Не се знае дали правеле и ампутации.
Во 16 век, монасите и монахињите одредено познавање од медицината станале исцелители и местачи на коски по распаѓањето на манастирите на Британските Острови. Како и да е, повеќето луѓе кои ги местеле коските биле нерелигиозни и повеќето од нив биле самоуки. Нивните вештини потоа се пренесувале на следните генерации.
Со напредокот на модерната медицина, кој започна во 18 век, лицата местачи почнаа да се препознаваат по нивната ефикасност во лекувањето, но не ги заслужија пофалбите или статусот како што добиваа лекарите. Некои од овие самоуки исцелители се сметале за легитимни, додека други биле перципирани како „надрилекари“. Во Велика Британија, една од најпознатите била Сали Мап (р. 1737). Позната како „Лудата Сали“, таа ја научила својата вештина од нејзиниот татко и била позната по нејзината сила во раката, и способноста да ја ресетира речиси секоја коска. Иако ѝ недостигало медицинско образование, таа успешно ги лекувала изместените рамења и колена, меѓу другите третмани, во Лондон и во градот Епсом. Во Соединетите Американски Држави, семејството „Бон-сетер“ Свит ја имало оваа вештина со генерации, при што Чарлс Свит бил еден од најпознатите местачи на коски во цела Нова Англија. Во Италија, Реџина Дал Син, која вештината на местење на коските ја научила од нејзината мајка, се сметала за експерт за реконструкција на вродените и застарени дислокации на бедрената коска.
Законот за аптекарите од 1815 година во Велика Британија ги повика хирурзите да посетуваат курсеви слични на лекарите, со цел да се подигне статусот на хирурзите да биде повеќе усогласен со оној на елитните лекари. Ова им овозможило на некои местачи на коски да преминат во медицинската професија и поттикна интерес за операција на коските и зглобовите. Како резултат на тоа, тогаш беа развиени хируршки инструменти и алатки за повреди поврзани со коските.
2 21ви век
Во некои земји во развој, традиционалните сместачи се сè уште популарни и можат да бидат единствени за третман на повреди поврзани со коските. Најчесто се случува да има недостиг од ортопеди и хирурзи во земјите и така двајцата лекари коегзистираат во ист амбиент. Во делови од Јужна Америка, Азија и Африка, традиционалните местачи третираат мускулно-скелетни повреди воопшто, а не само фрактури и дислокации. Познато е и дека традиционалните сетери за коски се поевтини и наводно побрзи опции за третман.
Во Јапонија, местењето на коските е познато како ''секкотсу''. Во Кина, тоа е познато како ''дие-да'' и го практикуваат боречки уметници. Во Португалија е познат како ендиреита.
3 Манипулативна хирургија
Во книгата од 1932 година, А.С. Бландел Банкарт ја дефинирал манипулативната хирургија како „уметност и практика на движење на зглобовите за терапевтски цели“. Во обраќањето до Кралското здружение за медицина во 1923 година, РЦ Елмсли ја опишал, „употребата на манипулативни методи во операцијата“ како растечка во последниве години.
4 Поврзано
* Остеопатија