procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Македонска социјалистичка група

Македонска социјалистичка група, ''Македонско-одринска социјалдемократска група'' или ''Македонски револуционерен социјалдемократски сојуз'' е регионална фракција на членовите на Бугарската работничка социјалдемократска партија, подоцна на Бугарската работничка социјалдемократска партија (тесни социјалисти) .
Во 1894 година според упатствата дадени од Димитар Благоев, Васил Главинов во Велес ја формира првата социјалистичка група во Македонија. Во 1896 година Главинов ја создава и самата македонска социјалдемократска група. Во неа членувале: Веле Марков, Никола Русински, Никола Карев, Иван Дренски од Крушево, Димитар Мирасчиев, Андон Шулев, Атанас Раздолов, Стојно Стојнов, Гиго Дандарот, Лазар Главинов, Димо Хаџи Димов и други.
Тие ги издигнале слоганите "Македонија за Македонците", ''"Ослободувањето на Македонија е работа на Македонците"'' и слично, тие успеваат да создадат социјалистички дружинки и кружоци во некои градови на Македонија и Одринско.
Го Издаваат весник "Политичка слобода" (1898 - 1899). Ја прифаќаат идејата за вооружено ослободување на Македонија, но ја критикуваат Македонската револуционерна организација за ''"прекумерна централизација и недоволна идејна еластичност"''.
Стекнуваат влијание во Битола и Крушево, создаваат своја група во Битолската машка гимназија и свој печат "Социјална револуција". Фракцијата отстварува контакти со Македонската револуционерна организација и учествува на првата социјалистичка конференција на 3 јули 1900 година која се одржала во Крушево.
Не можејќи да создадт масовост, социјалистите донеле одлука за преминување во Македонската револуционерна организација, но под одредени услови: автономија во рамките на Организацијата; слобода на социјалистичката агитација; учество по право на еден нивен претставник во секој окружен комитет на Организацијата. Овие услови биле прифатени само од Битолскиот окружен комитет, а социалистот Никола Карев станува Крушевската реонски војвода и зема активно учество во Илинденското востание.
По Младотурската револуција се создадените услови за легално дејствување, фракцијата ја симпатизира на Народната федеративна партија и создава во Македонија и Одринско социјал-демократски групи и работнички синдикати . Во Солун и Битола од 1909 година започнуваат издавањето на весникот "Работничка искра". Кон крајот на 1910 година во Солун се одржала конференција со цел основање на Отоманска социјалистичка партија, но обидите завршиле со неуспех. По започнувањето на Првата балканска војна членовите на фракцијата се населиле во Софија.
Мигдонија

Мигдонија — древна област населена од тракиското племе Мигдонци, наречена според епонимниот херој Мигдон, дел од античка Тракија, а подоцна освоена од кралството Македонија. Прв ја спомнува Херодот во раскажувањето за походот на Ксеркс против Хелада. Името често се користело како збирно, за означување на областите Крестонија, Бисалтија и Антемунт. Била густо населена област со развиен градски живот.
Областа ги опфаќала подрачјата околу Терма (Солун), северните делови на полуостровот Халкидик (околу денешниот Солунски Залив), по долниот тек на р. Аксиј (Вардар) до Дојранското Езеро заедно со долините Клисали и Безикија, вклучувајќи го подрачјето на утоката на реката Вардар па на исток сè до езерото Болбе. На север граничела со Крестонија.
Поголеми градови во Мигдонија биле: Ајнеа, Алт, Ематија, Кис, Мелисург, Терма, Тесалоника, Халија, Синд, Стрепса, Халастра, Хераклест и други.
1 Поврзано
* Горна Македонија
* Кралство Македонија
* Тракија
Добершау-Гаусиг

Добершау-Гаусиг (|Doberschau-Gaußig, |Dobruša-Huska) — општина во источниот дел на Саксонија, Германија. Припаѓа на округот Бауцен и се наоѓа југозападно од истоимениот град.
1 Географија
Општината се наоѓа во северниот дел од Лужичките Возвишенија.
2 Села
Неколку села припаѓаат на општината:
* Арнсдорф (''Arnsdorf'', ''Warnoćicy'') - 152 жит.
* Брезанг (''Brösang'', ''Brězynka'') - 67 жит.
* Косерн (''Cossern'', ''Kosarnja'') - 91 жит.
* Димен (''Diehmen'', ''Demjany'') - 229 жит.
* Добершау (''Doberschau'', ''Dobruša'') - 1181 жит.
* Драушковиц (''Drauschkowitz'', ''Družkecy'') - 68 жит.
* Дречен (''Dretschen'', ''Drječin'') - 113 жит.
* Гаусиг (''Gaußig'', ''Huska'') - 618 жит.
* Гнашвиц (''Gnaschwitz'', ''Hnašecy'') - 318 жит.
* Голенц (''Golenz'', ''Holca'') - 95 жит.
* Грубшиц (''Grubschütz'', ''Hrubjelčicy'') - 264 жит.
* Гинтерсдорф (''Günthersdorf'', ''Hunćericy'') - 109 жит.
* Качвиц (''Katschwitz'', ''Kočica'') - 42 жит.
* Наундорф (''Naundorf'', ''Nowa Wjes'') - 361 жит.
* Ној-Димен (''Neu-Diehmen'', ''Nowe Demjany'') - 40 жит.
* Ној-Драушковиц (''Neu-Drauschkowitz'', ''Nowe Družkecy'') - 38 жит.
* Пројшвиц (''Preuschwitz'', ''Přišecy'') - 51 жит.
* Шлунгвиц (''Schlungwitz'', ''Słónkecy'') - 249 жит.
* Техриц (''Techritz'', ''Ćěchorjece'') - 89 жит.
* Вајснауслиц (''Weißnaußlitz'', ''Běłe Noslicy'') - 78 жит.
* Цокау (''Zockau'', ''Cokow'') - 113 жит.
Николај Доброљубов

Николај Доброљубов (на руски: ''Никола́й Алекса́ндрович Добролю́бо'' 5 февруари 1836 - 29 ноември 1861) бил руски литературен критичар, новинар, поет и револуционер демократ.
1 Животопис
Доброљубов е роден во Нижни Новгород, каде што неговиот татко бил свештеник. Изучувал духовна богословија од училиштето 1848-1853. Поради неговата дарба бил штитеник на неговите учители во богословијата, а дома поголемиот дел од времето го поминувал во библиотеката на својот татко, читајќи книги за науката и уметноста. На 13 годишна возраст започнал да пишувал поезија и преведува на стихови од римски поети како што Хорациј. Во 1853 година заминал за Санкт Петербург и се запишал на тамошниот државен универзитетот. По смртта на неговите родители, во 1854 година, тој ја презел одговорноста за своите браќа и сестри. Доброљубов работел како учител и преведувач, со цел за издршка на неговото семејство, а паралелно ги продолжил своите студии. Тешката обемна работа и стресот од неговата позиција имале негативно влијание врз неговото здравје .
Во текот на универзитетските години организирал нелегален демократски кружок и започнал со издавање на весник. Во овој период тој агитирал меѓу учениците за водење на борба против реакционерната управа на универзитетот. Неговите песни ''На 50-ти роденден на Н. У. Греч'' (1854), и ''Ода за смртта на Николај I'' (1855), чии примероци биле дистрибуирани надвор од Универзитетот, го покажа неговиот непријателски став кон автократијата.
Во 1856 тој се запознал со влијателниот критичар Николај Чернишевски‎ и издавачот Николај Некрашов. Набргу започнал да ги издава своите дела во популарниот весник Современик. Во 1857 година, по неговото дипломирање на универзитетот, тој се приклучи на персоналот на весник Современик како раководител на неговиот критички оддел. Во текот на следните четири години тој создал неколку тома на важни критички есеи. Еден од неговите најпознати дела биле есејот ''Што е Обломвизам?'', кој бил заоснован на неговата анализа на романот ''Обломов'' од Иван Гончаров .
Во мај 1860 година, по инсистирањето на своите пријатели, Доброљубов заминал во странство, во обид да ја излекува туберкулоза, која се влошила од обемната работа. Тој живеел во Германија, Швајцарија, Франција и во Италија, каде што национално то ослободително движење предводено од Џузепе Гарибалди, се случува. Ситуацијата во Италија му овозможиле материјали за пишување на серија на артикли.
Се врати во Русија во јули 1861 година. Доброљубов починал во ноември 1861 година, на дваесет и пет годишна возраст, од акутна туберкулоза. Тој бил погребан веднаш до Висарион Белински на гробишта во Санкт Петербург.
Хановер (административен округ)

Хановер (|Hannover) бил ''Regierungsbezirk'' на пруската Провинција Хановер и на Долна Саксонија, Германија, кој постоел од 1885 до 2004. Се наоѓа на југот од покраината околу градот Хановер, негов главен град.
Окрузи(''Kreise'') од 2001 до 2004
# Дипхолц
# Хамелин-Пирмонт
# Хановер
# Хилдесхајм
# Холцминден
# Нинбург
# Шаумбург
Никола Зографов

Никола Зографов — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, член и војвода на Македонската револуционерна организација.
1 Животопис
Никола Зографов е роден во 1869 година во велешкото село Ораовец, тогаш во Отоманското Царство. По професија бил часовникар. Заедно со Тодор Ецов собирале фолклорни материјали од Велешко, Штип и Кочани, кои ги издале во Софија, под називот „''Збирка за народни умотворенија''„.
Во 1894 година, тој се вклучил во револуционерен кружок во Велес, при шти го снабдувал со оружје и книжевност. Подоцна истата година, се населил во Ќустендил, Бугарија, каде што во 1895 година, бил назначен од Гоце Делчев за пунктовен началник и раководител на Организацијата во градот. Кон крајот на годината во декември, тој бил делегат од Ќустендилското македонско друштво на Вториот конгрес на Македонската организација.
Во 1896 година учествува во основањето и претседава so тајниот македонски револуционерен комитет ''"Труд"'' во Ќустендил. Улњствува во создавањето на Саблерската бомболераница (фабрика) на Осоговските Планини во 1897 година. Во истата година Никола Зографов раководи со Комитетот за помош на бегалците од Виничката афера, подоцна е избран за постојан претседател на македонското друштво во Ќустендил, а истовремено зема учество во конгреси на Македонската организација.
Во 1901 година поради здравствени причини е ослободен од функцијата пунктовен началник, но не прекинува да го помага македонското револуционерното движење. Истата година издава ''"Неколку зборови за борбите во Македонско-одринското организација"''.
Во Првата балканска војна учествува во Прва ополченска дружина, но во 1915 година го губи целосно видот како последица на хронична болест. Во 1927 година ја издава последна книга ''"Изградба на животот. Едно објаснување на прашањата: 1. Како се создаде погромот на Бугарија. 2. Зошто не може да биде извојуваа автономијата на Македонија и Одринско "'', а на 25 ноември 1931 година умира во Софија. Архиви му се чуваат во НБКМ-БИА . Негов внук е бугарскиот диригент Добрин Петков.
Георги Голев

Георги Голев — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, член и војвода на Македонската револуционерна организација.
1 Животопис
Георги Голев е роден во 1869 година во село Банско, кое тогаш е во Отоманското Царство. Потекнува од големиот род Голеви, негов внук е Борис Голев. Учи во класно училиште при Никола Попфилипов и во 1894 година завршува педагошка курс во Солунската машка гимназија „Св. Кирил и Методиј“. Заедно со Гоце Делчев и Радон Тодев е учител во Банско, а од 1896 година по заминувањето на Делчев е главен учител. Влегува во револуционерен комитет основан од Гоце Делчев. Прогонуван е од страна на властите и се населува во Софија. Учествува во подготовката на Илинденското востание. За време на востанието е војвода на чета од 50 души. По востанието отвора книжарница во своето родно село. По ослободувањето на Банско е претседател на Либералната партија (радослависти) и како нејзин кандидат во 1914 година е избран за народен претставник од Разлог во XVII Бугарско Народно собрание.
2 Наводи
Иван Гешов

Иван Гешов, роден Иван Евстратиев Гешов (Пловдив, 20 февруари 1849 — Софија, 11 март 1934) — политичар од Бугарија, водач на Народната партија.
Тој е премиер на Бугарија на 32-та влада (1911-1913). Гешов е претседател на Бугарското литературно друштво (1898-1911), Бугарската академија на науките (1911-1924) и Бугарскиот црвен крст (1899-1924). Гешов е народен претставник во неколку бугарски собранија.
Стојчо Гаруфалов

Стојчо Димитров Гаруфалов — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, член на Македонскиот комитет и бугарски офицер.
1 Животопис
Стојчо Гаруфалов е роден во унијатско семејство на 18 февруари 1968 година во Мало Трново, тогаш во Отоманското Царство. Учи во родниот град и во бугарската католичка гимназија во Одрин. Пристапил во Военото училиште во Софија во 1888 година, каде се запознава со Борис Сарафов. Завршува во 1890 година. Учествува во Четническата акција на Македонскиот комитет во 1895 година како командант на чета во Струмичка дружина на поручникот Петар Начев. Следната 1896 година поручникот Харалампие Луков, Иван Пожарлиев и поручникот Стојчо Гаруфалов организираат чета, која влегла во Одринско, за да ги испита можностите за започнување на организирана револуционерна борба. По 1897 година е меѓу најактивните членови на тајните офцерски братства. Во 1900 година Гаруфалов го добива чинот капетан.
Во 1902 година учество во Горноџумајското востание како војвода на чета од град Елена заедно со Христо Сираков и мајор Чолаков. Учествува во борбите при железницата, Србиново, Градево, Бистрица, Чатал тепе и Факир тепе .
Во Првата балканска војна Гаруфалов учествува како командант на Дваесет и деветтиот јамболски пешадиски полки, а во Втората балканска војна е повреден во борбите со грчки војници кај Кукуш. Во Првата светска војна како потполковник е командант на 3 дружина на 2 полк при Единаесеттата пешадиска македонска дивизија, а потоа е командант на Штип, Кичево и други градови. Носител е на орден ''"За храброст"'' IV степен, II класа.
По завршувањето на војната служи како началник на военото ликвидациско биро во Софија. Умира на 24 јануари 1924 година во Софија .
Хановер (регион)

Регион Хановер (|Region Hannover) — округ (''Landkreis'') во Долна Саксонија, Германија. Се граничи со (од север надесно) окрузите Хајдекрајс, Целе, Гифхорн, Пајне, Хилдесхајм, Хамелн-Пирмонт, Шаумбург и Нинбург.
Округот Хановер има уникатен правен статус помеѓу окрузите на Долна Саксонија. Го вклучува градот Хановер, покраинскиот главен град, кој ги има истите привилегии како град, кој не е дел од округ. Како последица, округот е многу поголем во население отколку останатите окрузи во покраината. Негово административно тело е регионален парламент (''Regionsparlament''), воден од претседател на регионот (''Regionspräsident''). Членовите на парламентот се бирани еднаш на секои пет години, а претседателот е биран еднаш на секои осум години на локални избори.
1 Историја
Градот Хановер не бил дел од округот до 2011 година, кога стариот ''Округ Хановер'' и градот (тогаш службено познат како ''Kreisfreie Stadt Hannover'', што означува „Слободен град Хановер“) биле споени со цел да се создаде новиот округ ''Регион Хановер'' (немојте да бидете збунети со поранешниот административен округ Хановер).
Во текот на Втората светска војна, Хановер бил седиште на воениот округ (Wehrkreis) XI, кој бил одговорен за Брауншвајг, Анхалт и дел од Хановер. Исто така бил гарнизонски град за 71. пешадиска дивизија.
2 Географија
Округот го опкружува градот Хановер и ги вклучува предградијата на неговата метрополитенска област. Реката Лајне влегува во округот на југ, тече низ Хановер и го напушта округот на север. На северозапад е Штајнхудер Мер, езеро со површина од 32 км<sup>2</sup>.
3 Грб
Грбот бил прогласен на 1 мај 2003 година. Листот од детелина е од грбот на Градот Хановер. Лавот бил хералдичко животно на семејството Велфен, кои владееле со регионот од средниот век до 1866 година.
4 Градови и општини
Градови, , Општини
5 Поврзано
* Хановер-Брауншвајг-Гетинген-Волфсбург
Политичка слобода

Политичка слобода весник на Македонската револуционерна социјалистичка група, кој излегувал во Софија од 6 февруари 1898 до 18 мај 1899 година (стар календар). Одговорен уредник е Димитар Влахов, а подоцна Андон Шулев. Уредници се Васил Главинов, Ст. Иванов (до број 7), В. Сираков (од број 7) и Димо Хаџи Димов. Излегува двапати месечно. Мотото му е ''"Ослободувањето на Македонија е дело на самите Македонци. Преку народот за народот. Македонија на Македонците"''. Се печати во печатницата на П. Калчев. Излегуваат вкупно 12 броја.
Весникот смета дека Македонија треба да се ослободи преку револуција и нејзината иднината е во кантонизација, во која населението на секој кантон ќе може само да избира свој службен јазик на администрацијата и училиштата.
Димитар Лазаров

Димитар Лазаров Тодев, познат како ''Минѓо'' или ''Минџо Тодев'', — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење и деец на Македонската револуционерна организација.
1 Животопис
Тодев е роден во 1873 година во Разлошкото село Банско, кое тогаш во Османлиското Царство и потекнува од големиот бански род Тодеви. Завршува V класа во машката гимназија во Солун и една година подоцна станува учител во своето родно село. Подоцна се занимава со трговија со дрво. Влегува во ВМОРО и од 1896 до 1903 година раководи со Разлошкиот околиски револуционерен комитет . Учествува во аферата "Мис Стоун". Во летото 1903 година е делегат од Џумајскиот регион на конгресот на Серскиот револуционерен округ. За време на Илинденското востание во летото 1903 година заедно со Костадин Молеров и Антон Шипков е во горскиот штабот кој ги раководи воените дејствија во Разлошко. Учествува во Првата балканска војна во 1912 година како доброволец во Македонско-одринското ополчение и се бори во чета при 3-та Солунска дружина. Носител е на крст ''"За храброст"'' IV степен.
Димитар Тодев умира на 16 март 1952 година во Софија.
Куневалде

Куневалде (|Cunewalde, |Kumwałd) — општина во округот Бауцен, во источниот дел на покраината Саксонија во Германија. Се наоѓа на Лужичките Планини, помеѓу градовите Бауцен и Лебау, во долина помеѓу ридовите Чорнебох, Хромадик и Билебох, на 499 метри надморска височина. Тоа е едно од најголемите села во Горна Лужица.
Александар Кипров

Александар Димитров Кипров, познат по псевдонимот Димитров — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, член на Македонскиот комитет и Македонската револуционерна организација, еден од солунските атентатори .
1 Животопис
Кипров е роден на 1 март 1881 година во Свиленград во Османлиското Царство, денес во Бугарија. Учи во родниот град. Станува агитатори и организатор во Тракија. Во 1899 година ги основа првите револуционерни комитети во Ахчелебиско и Ксантиско.. Заедно со Димитар Коштанов учествува во копањето на тунел под Отоманската банка во Цариград, 1900 година, но акцијата била откриена. Во пролетта 1901 година е назначен за војвода на чета од 8 подготвена од, подготвена од МРО и ВМОК и со неа врши агитационо-организаторска дејнсот во Мустафапашанско . Подоцна истата година раководи со пунктот на МРО во Хебибчево
Во почетокот на 1902 година Кипров е сменет од метото пунктовен началник во Хебибчево од Јанаки Гочев . Во 1902 година Кипров учествува во Пловдивскиот конгрес на Одринскиот револуционерен округ и истата година предводник чета во Свиленградско во која четник е и идниот воденски војвода Кара Ташо . Врши напад на железничката линија Свиленград - Едрене, во пресрет на Илинденското востание.
Од 1904 година Кипров е еден од основачите и уредниците на хумористични весник ''"Бугарија"''. Во 1905 година тој е еден од иницијаторите за формирање на новинарско друштво во Софија. Собранието се одржало во пивницата ''"Сан Стефано"'', на плоштадот ''"Трапезица"''. По неколку состаноци на 27 ноември 1905 година е усвоен Статутот и е избрано првото раководство. На овој состанок присуствуваат Сава Илчов, Иван Коларов, Иван Павлов Костов, Христо Абрашев, Христо Силјанов, Петар Завоев, Димитар Константинов, Иван Недев, Александар Кипров, Стојан Власаков и Лазар Пулиев Дјадката, кој е избран за претседател.
Подоцна Кипров се приклучува на бугарската прогресивно-либералната партија, а во периодот 1911-1913 е бугарски народен претставник.
Умира на 23 декември 1931 година во Свиленград.
Золанд на Шпре

Золанд на Шпре (|Sohland an der Spree, |Załom) — општина во округот Бауцен во Саксонија во Германија, близу границата со Чешка во регионот наречен Лужица. Реката Шпре тече право низ селото. Заедно со некои помали села (Версдорф, Таубенхајм) ја сочинуваат една од најголемите општини во регионот со околу 7.700 жители. Најкарактеристичниот споменик во селото е Небесниот мост („Himmelsbrücke“) и се вели дека мостот ќе се сруши, кога некој ќе каже лага на него, додека стои на него.
Јужен Поларник

Јужен Поларник (Јужен Поларен Круг или Антарктички Круг) — еден од петте главни напоредници на картата на светот. Ова е замислениот обрач што минува на географска ширина од 66° 33′ 44″ (или 66,5622°) јужно од екваторот.
1 Опис
Подрачјето јужно од Јужниот Поларник се нарекува Антарктик, а подрачјето веднаш на север е јужниот умерен појас. Еквивалентниот напоредник на северната полутопка се нарекува Северен Поларник (Арктички Круг).
Секое место јужно од Јужниот Поларник има барем по еден ден во годината со 24-часовна дневна светлина и уште еден со 24-часовна ноќ. Во првиот случај сонцето цел ден не заоѓа, а во вториот цел ден воопшто не изгрева. На поларникот ова се случува точно по еднаш годишно, и тоа во декемврискиот и јунскиот сонцестој. Ова се должи на тоа што Земјината оска е наклонета за 23,5 степени во однос на еклиптиката (рамнината по која Земјата се врти околу сонцето). За време на јужниот зимски сонцестој, јужната полутопка е најмногу навалена наназад и со тоа најдалеку од Сонцето. Подрачјето на постојан мрак ја достигнува својата северна граница. При јужниот летен сонцестој, јужната полутопка е во најголема мера навалена кон Сонцето, па така подрачјето на постојан мрак ја достигнува својата северна граница.
Јавувањето на поларниот ден и ноќ се должи и на неколку други фактори, од кои најважни е атмосферското прекршување на светлината, надморската височина на набљудувачот, привиденијата и фактот дека сонцето е топка, а не точка. Привиденијата на Антарктикот се уште поспектакуларни од оние на Акрктикот. Таков пример е низата од привидни залези и изгреви, додека сонцето сето време е всушност под хоризонтот.
Поларникот полека се поместува поради постепената промена на наклонетоста на Земјината оска.
2 Места
Почнувајќи од нултиот меридијан, па на исток, Јужниот Поларник минува низ:
:
Координати, Земја, територија, море, Белешки
Јужен Океан, северно од Земјата на Кралицата Мод и Ендербиевата Земја
Антарктик – Ендербиева Земја, полага право
Јужен Океан, северно од Ејмериевата Ледена Плоча
Антарктик, полага право
Јужен Океан
Антарктик, полага право
Јужен Океан
Антарктик, полага право
Јужен Океан, заливот Вансен
Антарктик – Вилксова Земја, полага право
Јужен Океан
Антарктик – Вилксова Земја, полага право
Јужен Океан
Антарктик – Вилксова Земја, полага право
Антарктик – Аделина Земја, полага право
Јужен Океан
архипелагот Балени – островот Борадел, полага право
Јужен Океан, минува веднаш јужно од островот Аделаида (полагаат право , и )
Антарктик – Антарктички Полуостров, Греамова Земја и Ларсеновата Ледена Плоча, полагаат право , и
Јужен Океан, минува низ Веделовото Море, па во неименуван дел од океанот
3 Поврзано
* Северен Поларник
* Екватор
* Сонцестој
* Осен наклон
* Јужен Повратник
Ралбиц-Розентал

Ралбиц-Розентал (|Ralbitz-Rosenthal, |Ralbicy-Róžant) — општина во округот Бауцен, во Саксонија, Германија. Розентал е добро познат како место за поклонение, посветен на Пресвета Богородица.
Општината припаѓа на Горна Лужица и се наоѓа во централната областа населена од Лужички Срби. Се состои од следниве села:
* Куневиц (Cunnewitz, Konjecy), 268 жит.
* Гренце (Gränze, Hrajnca), 54 жит.
* Ласке (Laske, Łask), 85 жит.
* Науслиц (Naußlitz, Nowoslicy), 121 жит.
* Ној-Шмерлиц (Neu-Schmerlitz, Nowa Smjerdźaca), 1 жит.
* Ралбиц (Ralbitz, Ralbicy), 333 жит.
* Розентал (Rosenthal, Róžant), 265 жит.
* Шмерлиц (Schmerlitz, Smjerdźaca), 182 жит.
* Шенау (Schönau, Šunow), 308 жит.
* Церна (Zerna, Sernjany), 191 жит.
Хазелбахтал

Хазелбахтал (|Haselbachtal) — општина во округот Бауцен, во Саксонија, Германија со население од 4.648 жители. Се состои од селата Бишхајм, Хеслих, Герсдорф, Мерсдорф, Рајхенау и Рајхенбах.
1 Географија и сообраќај
Хазелбахтал се наоѓа на околу 7 километри југозападно од градот Каменц и 35 километри североисточно од Дрезден. Автопатот 4 поминува јужно од општината и може да се стигне преку Пулсниц, кој е околу 10 километри оддалечен. Реката Пулсниц тече низ Хазелбахтал.
2 Историја
Рајхенбах бил првпат споменат во 1248. Градот бил основан во текот на германската источна колонизација. Во текот на Триесетгодишната војна, 248 луѓе, кои го сочинувале поголемиот дел од населението, умреле од чума.
Округот Рајхенау бил првпат споменат во 1436, но веројатно е дека е постар. Во годините од 1429 до 1431, Хуситите го нападнале селото и ја уништиле црквата. Во текот на војните за ослободување, најпрвин Прусите, потоа руските трупи биле стационирани во Рајхенау.
Окрузите Герсдорф и Мерсдорф биле првпат споменати во 1225 и 1264, соодветно. Тие се заедно од 14 февруари 1958.
Бишхајм бил првпат споменат 1225 и бил припоен со Хеслих на 1 јануари 1969.
На 1 јануари 2001, селата Рајхенбах, Рајхенау, Герсдорф-Мерсдорф и Бишхајм-Хеслих биле припоени кон општината Хазелбахтал.
3 Знаменитости
* Парк во Бишхајм
* Музеј за ископување на гранит
* Црква во Рајхенбах
* Црква и градски плоштад во Герсдорф
Радибор

Радибор (|Radibor, |Radwor) — општина во Саксонија во Германија. Се наоѓа во Горна Лужица околу 10 километри северно од Бауцен, кој е исто така главен град на округот Бауцен, кому Радибор припаѓа.
Радибор бил првпат споменат во пишан извор од 1359. Неговото име е од лужичкосрпско потекло и општо означува „место на совет“. Општината припаѓа на централната област на Лужичките Срби.
1 Села
Следниве села припаѓаат на општината Радибор:
* Борниц (Bornitz, Boranecy), 125 жит.
* Брона (Brohna, Bronjo), 73 жит.
* Камина (Camina, Kamjenej), 119 жит.
* Келн (Cölln, Chelno), 356 жит.
* Дробен (Droben, Droby), 89 жит.
* Гросбрезерн (Großbrösern, Wulki Přezdrěń), 46 жит.
* Липич (Lippitsch, Lipič), 193 жит.
* Ломске (Lomske, Łomsk), 205 жит.
* Лупа (Luppa, Łupoj), 205 жит.
* Лупедубрау (Luppedubrau, Łupjanska Dubrawka), 79 жит.
* Лутовиц (Luttowitz, Lutobč), 162 жит.
* Мерка (Merka, Měrkow), 139 жит.
* Милкел (Milkel, Minakał), 420 жит.
* Милквиц (Milkwitz, Miłkecy), 113 жит.
* Ној-Борниц (Neu-Bornitz, Nowe Boranecy), 61 жит.
* Ној-Брона (Neu-Brohna, Nowe Bronjo), 20 жит.
* Квос (Quoos, Chasow), 156 жит.
* Радибор (Radibor, Radwor), 704 жит.
* Шварцадлер (Schwarzadler, Čorny Hodler), 37 жит.
* Тајха (Teicha, Hat), 75 жит.
* Весел (Wessel, Wjesel), 99 жит.
Сатеска

Сатеска — река која тече во југозападниот дел на Македонија. Извира во планинскиот дел на областа Дебрца во пазувите на Плакенска Планина и Илинска Планина. Течејќи низ котлината Дебрца собира вода од повеќе притоки, за потоа пробивајќи се низ Ботунската Клисура да навлезе во Струшкото Поле, каде тече сè до нејзиното влевање во Црн Дрим односно Охридското Езеро.
Реката е долга 31,2 километри и зафаќа сливно подрачје од , во кое се влеваат реките Бигорштица, Мала Река, Песочанска, Котунска, Ботунска и Грашишка.
1 Потекло на името
Името на реката потекнува од зборот '' затеска '' што означува ''теснина помеѓу две страни, два рида'', каков што впрочем е најголемиот дел од нејзината долина особено во горното и средното течение низ клисурите во Дебрца. Етимолошки, ова е единствено име на река во Македонија. Во Македонија, постои топоним Раечка Сатеска, кој се однесува на теснина по течението на реката Раец.
2 Течение
Реката Сатеска е најголема река во сливното подрачје на Охридското Езеро. Изворниот дел на реката се наоѓа во планинскиот регион, додека средниот и долниот тек на реката се наоѓаат во низински дел.
Се смета дека во минатото (до век) се влевала директно во Охридското Езеро, за потоа поради човекови активности да го смени своето природно корито кај селото Волино и да се влева во реката Црн Дрим. Во 1961 година коритото на Сатеска е свртено и истата е пренасочена кон Охридското Езеро.
3 Проток
Протокот на реката се менува значително и зависи од климатски услови, при што има две горни граници: напролет (март-април) како последица на топењето на снеговите и ноември (поинтензивни врнежи на дожд и снег). Годишниот проток на реката е околу 129 милиони кубни метри.
4 Устие
Сатеска природно се влева во Црн Дрим меѓу селата Драслајца, Мороишта и Враништа, а по вештачки пат преку прокопан канал од крајот на XX век се влева и во Охридското Езеро недалеку од селото Мислешево и туристичката населба Езерски Лозја со хотелот „Евротел“ крај патот Охрид-Струга. Реката Сатеска припаѓа на Јадранскиот речен слив.
5 Воден потенцијал
Кај селото Песочани на реката Сатеска е изградена брана со мала хидроелектрична централа. Во најголем дел водата од реката се користи за наводнување на земјоделското земјиште на повеќе села во источниот крај на Охридско-струшката котлина.
6 Загадување
Поради нерешените комунални проблеми на селата низ кои поминува самата река, квалитетот на водата во реката значително се менува по нејзиното одминување на селата. Водите на реката се од I или II класа..
7 Галерија
Ангола на Олимписките игри

Ангола за првпат учествувала на Олимписките игри 1980 во Москва, и од тогаш учествувала на сите понатамошни Летни олимписки игри, освен на оние во 1984 година во Лос Анџелес кои ги бојкотираа.
Претставници од Ангола никогаш не земале учество на Зимските олимписки игри и до 2008 не освоиле ниедна олимписка медала.
Националниот олимписки комитет на Анголе е основан во 1979 године, а во членството во МОК, е примен истата година со право на учество на Летните олимписки игри 1980
1 Медали
1.1 Медали освоени на ЛОИ
; Учество и освоени медали на Ангола на ЛОИ, ;
ЛОИ, Знаменосец, Учество, Мажи, Жени, спортови, Злато, Сребро, Бронза, Вкупно, Ранг
1980 Москва, 11, 10, 1, 3, 0, 0, 0, 0, -
1984 Лос Анџелес, ''Ангола ги бојкотирала игрите''
1988 Сеул, 24, 19, 5, 4, 0, 0, 0, 0, -
1992 Барселона, 28, 25, 3, 6, 0, 0, 0, 0, -
1996 Атланта, Палмира де Алмеида, 28, 13, 15, 5, 0, 0, 0, 0, -
2000 Сиднеј, Надија Круз, 30, 15, 15, 5, 0, 0, 0, 0, -
2004 Атина, Анхело Викториано, 30, 14, 16, 5, 0, 0, 0, 0, -
2008 Пекинг, Жоао Н‘Тиамба, 32, 17, 15, 6, 0, 0, 0, 0, -
Вкупно, , 183, 113, 70, , 0, 0, 0, 0,
Пулсниц

Пулсниц (|Pulsnitz, |Połčnica) — град во округот Бауцен, во сојузната покраина Саксонија, Германија. Се наоѓа 11 километри југозападно од Каменц и 24 километри североисточно од главниот град на Саксонија, Дрезден.
Пулсниц станал познат по неговите ''Pfefferkuchen'', вид на ''Lebkuchen'', кога во 1558 пекарите на Пулсниц добиле дозвола да ги подготвуваат. Денес, сè уште постојат осум пекарници ''Pfefferküchlereien''. Во 1745, ''Pfefferküchler'' Тобијас Томас бил познат по практикувањето на неговиот занает во Пулсниц, како во Торн во Прусија, каде бил правени познатите Thorner Kathrinchen. Пулсниц, неслужбено е познат како ''Pfefferkuchenstadt'', означувајќи „Град на медените колачи“.
Првиот протестантски мисионер, кој стигнал во Индија, Бартоломојс Цигенбалг е роден во Пулсниц на 10 јули 1682.
1 Галерија
Охорн

Охорн (|Ohorn) — општина во округот Бауцен, во Саксонија, Германија.
1 Географија
Општина се наоѓа 2 километри источно од Пулсниц и 30 километри североисточно од Дрезден, главен град на Саксонија. Вгнезден во долината на реката Пулсниц, Охорн е опкружен од типичниот пејзаж за западните лужичките ридови, достигнувајќи висина од 449 метри на ридот Хохштајн (''Hochstein''). Охорн има сопствен излез на сојузниот автопат А4.
2 Административна поделба
Охорн е поделен во 5 дела: Фуксбеле, Гикелсберг, Мителдорф, Обердорф и Редер.
3 Историја
Следејќи го повикот на германски тевтонски визези, 1.100 занаетчии, производители и земјоделци од Тирингија, Франконија, Хесен и Баварија дошле да ја населат областа на реката Пулсниц, создавајќи населба на околу 20 хектари од јузападната страна на ридот Шлајсберг (''Schleißberg''). Реката била важен фактор за одбирањето на локацијата на населбата.
Охорн бил првпат споменат во историските документи во 1349 во книга за феуди поседувана од Фридрих III, гроф на Тирингија, добивајќи го името „Ahorn“, кое означувало „населба на јавори“ Во 1537, дворецот во Охорн бил споменат како имот на владетелите од Пулсниц. Денес постојат само делови на овој дворец. Во тие времиња, немало поважни чекоро за неговиот развој, неговиот статус како фармерска населба истрајал и покрај фактот дека се граничел со бискупијата од Мајсен и бохемиското кралство. Во меѓувреме, бројот на жители бил намален поради разните епидемии. Чумата предизвикала смрт за скоро една петтина од населението.
Во 1661, владетелите на Охорн дозволиле изградба на училишна зграда. Првото училиште било отворено во 1750. Почнувајќи во 1745 се случила драстична социјална промена. Поради развојот на водениците и малите мануфактури, демографски Охорн се зголемил, па така во 1885 во населбата имало над 2.000 жители.
Во 1827 и 1879, била изградена нова училишна зграда. Првата автобуска линија со окружнаа областа била воведена во 1912 од поштенскиот автобуси на Бернхард Моке, станувајќи прва таква во Саксонија, пворзувајќи ги двата поголеми града Пулсниц и Кенигсбрик.
Во 1939, Охорн бил поврзан со планираниот автопат помеѓу Дрезден и Вроцлав, кој е причината за неговото поврзување со сојузниот автопат 4.
4 Знаменитости
*''Schleißberg''- Рид со ''Schleißbergbaude''* Schwedenstein со поглед на општината и планински ресторан
*''Tanneberg''* Музеј за локалната историја
*''Buschmühlenteich'' (езеро со гондоли)
* Kirchlehn
Димитар Венедиков

Димитар Тимотеев Венедиков — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, член на Македонскиот комитет, бугарски офицер и полковник.
1 Животопис
Димитар Венедиков е роден во 1866 година во Разлошкото село Бања. Димитар е брат е на воениот деец и историчар Јордан Венедиков. Во 1885 година е доброволец во Српско-бугарската војна во училиштен баталјон.
Пристапил во Военото училиште во Софија и го завршува во 1889 година. Влегол во бугарската армијата со чин подпоручик во артилерија. Служи во артилерискита инспекција при Бугарското Министерството за одбрана.
Во 1895 година е воен советник на Трајко Китанчев во подготовката на Четничката акција на Македонскиот комитет. Еден од основачите на офицерските братства. По предлог на Ѓорче Петров, Димитар Венедиков кратко време го известува Централниот комитет за состојбите во Бугарија сè до формирањето на Задграничното претставништво . Венедиков и Ѓорче Петров заедно го подготвуваат прелиминарен правилник за четите на ВМОРО .
Учествува во Балканските војни. Командува 23 - от артилериски полк. Добитник е на орден ''"За храброст"'' IV степен. Починал во 1939 година во Софија .
Израел на Олимписките игри

Израел за првпат се појавил на Олимписките игри во 1952 година, кога на игрите во Хелсинки учествувале 13 спортисти, 11 фудбалери и два велосипедисти.
Израел никогаш не бил домаќин на олимписките игри. Националниот олимписки комитет на Израел е основан во 1933 а признат од страна на МОК во 1952 година.
Од 1952 па понатаму Израел праќал свои спортисти на сите Летните олимписки игри освен во 1980 година кога се придружи на неколку земји коишто ги бојкотираа олимписките игри коишто се одржувале во Москва.
На Зимските олимписки игри Израел првпат учествовал во 1994 година и од тогаш неговите спортисти земале учество на сите понатамошни одржани зимски олимпијади.
На Летните олимписки игри коишто се одржаа во 1972 во Минхен 11 членови од олимписката селекција во олимпиското село биле убиени во настаните познати како Минхенски масакр извршен од страна на палестинската терористичка организација Црн септември.
Во периодот од 1952 до 2008 година спортистите од Израел освоиле вкупно 7 олимписки медали, од кои еден златен, еден бронзен и пет бронзени медали на Летните олимписки игри. На Зимските олимписки игри, Израел нема сѐ уште освоено медал
1 Медали
1.1 Освоени медали на Летните олимписки игри
; Освоени медали на Израел на Летните олимписки игри, ;
Место на одржување, Злато, Сребро, Бронза, Вкупно
1936 Берлин, Израел не учествувал
1948 Лондон, Израел не учествувал
1952 Хелсинки, 0, 0, 0, 0
1956 Мелбурн и Стокхолм, 0, 0, 0, 0
1960 Рим, 0, 0, 0, 0
1964 Токио, 0, 0, 0, 0
1968 Град Мексико, 0, 0, 0, 0
1972 Минхен, 0, 0, 0, 0
1976 Монтреал, 0, 0, 0, 0
1980 Москва, Израел не учествувал
1984 Лос Анџелес, 0, 0, 0, 0
1988 Сеул, 0, 0, 0, 0
1992 Барселона, 0, 1, 1, 2
1996 Атланта, 0, 0, 1, 1
2000 Сиднеј, 0, 0, 1, 1
2004 Атина, 1, 0, 1, 2
2008 Пекинг, 0, 0, 1, 1
2012 Лондон
Вкупно, 1, 1, 5, 7
1.2 Освоени медали на Зимските олимписки игри
; Освоени медали на Израел на Зимските олимписки игри, ;
Место на одржување, Злато, Сребро, Бронза, Вкупно
1936 Гармиш-Партенкирхен, Израел не учествувал
1948 Санкт Мориц, Израел не учествувал
1952 Осло, Израел не учествувал
1956 Кортина д'Ампецо, Израел не учествувал
1960 Скво Вали, Израел не учествувал
1964 Инсбрук, Израел не учествувал
1968 Гренобл, Израел не учествувал
1972 Сапоро, Израел не учествувал
1976 Инсбрук, Израел не учествувал
1980 Лејк Плесид, Израел не учествувал
1984 Сараево, Израел не учествувал
1988 Калгари, Израел не учествувал
1992 Албервил, Израел не учествувал
1994 Лилехамер, 0, 0, 0, 0
1998 Нагано, 0, 0, 0, 0
2002 Солт Лејк Сити, 0, 0, 0, 0
2006 Торино, 0, 0, 0, 0
2010 Ванкувер
Вкупно, 0, 0, 0, 0
Петко Каравелов

Петко Каравелов бил бугарски политичар, еден од водачите на бугарската Либералната партија, а подоцна на Демократската партија. Тој е брат на писателот Љубен Каравелов и татко на Лора Каравелова - сопруга на поетот Пејо Јаворов.
1 Животопис
1.1 Рани години и образование
Петко Каравелов е роден на 24 март 1843 година во Копривштица. Тој е помалиот брат на големиот бугарски општественик и револуционер Љубен Каравелов.
Како дете учи во Копривштица, а потоа е испратен од својот татко во грчко училиште во Енос, Грција, за да ја продолжи семејната трговска традиција од која неговиот брат Љубен бега. Со помош на Најден Геров заминува и завршува гимназија во Москва. Во 1861 година студира на Московскиот филололошко-историски факултет, а подоцна - по неколкогодишен прекин завршува право во Русија.
1.2 Воена и административна служба
За време на Руско-турската војна Петко Каравелов е запишан во штабот на руската армија. Така се враќа во Бугарија. Веќе со утврден авторитет е назначен за вицегубернатор на градот Видин и окружен гувернер на градот Трново.
1.3 Политичка кариера
Активно учествува во создавањето на Трновскиот устав, пратеник е и во бугарското основачко собрание. Каравелов е претседател на радикалното крило на Либералната партија, а на 37 годишна возраст, во 1880 станува и премиер на Бугарија . Во 1881 година на чело на државата е кнез Александар Батенберг, кој по државниот удар го воведува т.н. "Режим на полномошната". Законите се воени, а уставот е санкциониран. Петко Каравелов е принуден да емигрира во Романија. Подоцна заминува за Пловдив, каде што работел како гимназиски учител и станува градоначалник во периодот 1881 - 1883 година.
По долги и тешки преговори меѓу конзервативците на кнезот Батенберг и либералите на Драган Цанков, ситуацијата во Бугарија, малку по малку, почнува да се нормализира. Постигнати се договори за амандмани на Уставот, а на Драган Цанков му е предложена премисерската функција. Во истиот период, радикалните фракции на либералите, на чело со Петко Каравелов се сојузуваат со соборените руски генерали. На спроведените избори во 1884 година, Петко Каравелов победил ии повторно станува премиер во периодот 1884-1886 година. Во овој мандат тој одигра огромна улога за меѓународно признавање на обединувањето помеѓу Источна Румелија и Кнежевство Бугарија.
По абдикацијата на Батенберг, на чело на регентскиот совет застанува Стефан Стамболов, кој свикува третото Големо народно собрание, кое требало да го избере австрискиот принц Фердинанд за кнез на Бугарите. Петко Каравелов жестоко се противи на овој избор, но сепак во 1887 Фердинанд е избран. Каравелов бил опозициски настроен против власта на Стефан Стамболов и во 1891 година е обвинет за соучество во убиството на министерот Христо Белчев и е осуден на 5 години затвор. Во 1894 година е амнестира, а две години подоцна ја формира Демократската партија, чиј член останува сè до својата смрт.
Се оженил со Екатерина Великова Пенчева - Каравелова (1860 - 1947) со која има три деца - Радко, Виола и Лора - големата љубов на бугарски поет Пејо Јаворов.
Малешевски балкан

Малешевски Балкан; орган на македонските борци бил весник на македонската емиграција во Бугарија, излегувал во Софија, ги застапувал позициите за ''самотојна и автономна Македонија'' и истапувал против странските пропаганди.
Во статијата „Барем не пречете ни" било истакнато: ''...го фрлија во нашата средина јаболкото на расправа и без тоа нашите слаби сили и уште ја имаат дрскоста да ни се претставуваат за такви што ни го сакаат доброто! Тие го посеаја сред нас семето на расправии, признаа едни од нас за Срби, други за Бугари, инспирираа некои од нас да ги поддржуваат со своите агитации и нашите непријателски односи, и ете ти го нашиот најголем пораз. Пораз скандалозен, зашто е мирен! При најголемата слабост на нашиот непријател, при неговата најголема разлабавеност, ни ги врзаа рацете. Да повторам, со своите класификации на Срби и Бугари, тие буквално ни ги врзаа рацете, зашто не оставија да се караме меѓу себе, а непријателот го оставаме слободен, та, кога ќе .... се врати и да не уништи и нас со се!!...''
Бил испраќан од Гоце Делчев во Македонија.
Список на реки во Бранденбург

Список на реки во Бранденбург, Германија:
1 А
* Алте Одер
* Алте Шлаубе
2 Б
* Беке (Телте)
* Берсте
* Бризе (река)
* Букау (река)
3 В
* Велзе (река)
* Воблиц
* Вублиц
4 Г
* Глинце
* Глунце
* Гросе Редер
5 Д
* Даме (река)
* Демниц (река)
* Делнфлис
* Демниц
* Дорхе
* Досе
6 Е
* Елба
* Елде
* Елзе (Одра-Шпре)
7 З
* Зофинфлис
8 И
* Икер
9 Ј
* Јеглиц
* Јецбах
10 К
* Картане
* Кинделфлис
* Клајне Елстер
* Клајне Редер (Шварцграбен)
* Кистринер Бах
11 Л
* Лаузицер Најсе
* Лекниц (Елба)
12 М
* Малксе
* Мајнбах
* Муре (Хафел)
13 Н
* Нојенхагенер Миленфлис
* Ниплиц
* Ноненфлис
* Ноте
* Нуте
14 О
* Одра
15 П
* Панке
* Пфеферфлис
* Плане (река)
* Планфлис
* Песниц (река)
* Пулсниц (река)
16 Р
* Радушер Канфарт
* Рагезе
* Рандов
* Рин
* Руландер Шварцвасер
17 Т
* Тарниц
* Тегелер Флис
18 У
* Уска Луке
19 Ф
* Фечауер Миленфлис
* Финов
* Фредерсдорфер Миленфлис
20 Х
* Хамерфлис
* Хамерграбен (Котбус)
* Хафел
* Хинервасер
21 Ш
* Шлатбах
* Шлаубе
* Шверце
* Шварце Елстер
* Швајницер Флис
* Шпре
* Штабе
* Штепениц (Елба)
* Штром (Укер)
Хендрик Аверкамп

Хендрик Аверкамп (|Hendrick Avercamp; 27 јануари 1585 - 15 мај 1634) — сликар од златното време на холандското сликарство.
Роден е во Амстердам и учел сликарство кај данскиот доселеник Питер Исакс (1569–1625), а веројатно и кај Давид Винкбонс. Во 1608 се преселил во Кампен (покраина Оверајсел). Бидејќи бил нем, станал познат и како „немецот од Кампен" (''de Stomme van Kampen'').
Аверкамп еден од првите пејзажисти на холандската школа од XVII век. Во своето творештво ја претставува Холандија зиме. Неговите слики се весели и шаренолики, внимателно изработени пејзажи со луѓе. На многу од луѓето се прикажани како лизгаат по замрзнати езера.
Делата уживале голема популарност, а цртежите обоени со акварел ги продавал како готови слики, кои потоа купувачите ги ставале во албуми. Кралската збирка во Лондон има извонреден репертоар на неговите дела.
Починал во Кампен и е погребан во локалната црква Свети Никола.
Христо Саракинов

Христо Саракинов — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, член на Македонскиот комитет, бугарски офицер и капетан.
1 Животопис
Саракинов е роден во 1872 година во селото Саракиново, тогаш во Османлиското Царство, денес во Грција. Учи во Воден, Солунската машка гимназија „Св. Кирил и Методиј“, а подоцна во Военото училиште во Софија, кое го завршува во 1895 година и пристапува на воена служба во бугарската армија. Влегува во Македонскиот комитет.
Во 1900 година ја напушта службата и се придава целосно на револуционерна дејност. На VІІ македонски конгрес е избран за член на ВМОК. Од 1901 година е војвода на ВМОК во Мелничко и Петричко. По поделбата во ВМОК во летото 1902 година , Саракинов е меѓу Цончевистите. Во летото 1902 година четата на Саракинов влегува во борба со четите на Иљо Крчовалијата, Јане Сандански и Атанас Тешовалијата во месноста Арамийката чешма помеѓу селата Петрово и Голешово, во кое загинале Теофил Иванов , Ангел Спанчовалијата и уште тројца врховисти .
Сакариков учествува како војвода во Горноџумајското востание од септември 1902 и Илинденското востание од август 1903 година. По востанието се враќа во бугарската армијата. Починал во 1908 година .
Петар Начев

Петар Начев — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, член на Македонскиот комитет и бугарски офицер.
1 Животопис
Петар Начев е роден на 6 јуни 1869 година во Сливен, тогаш во Отоманското Царство. Завршува Военото училиште во Софија во 1889 година и со чин подпоручик служи во Вториот артилериски полк во Враца. Во февруари 1895 година како поручникот се запишува на Вишиот офицерски курс при Военото училиште во Софија. Се вклучил во создадената Македонска организација, на чело со Трајко Китанчев и во јуни 1895 година Начев ја напушта армијата и учествува во подготовка на Мелничкото востание. Ја командувал ''"Струмичка дружина"'' во состав од 160 луѓе, чија цел е да ја нападне Струмица и да ги уништи тамошните артилериски сили. Неговите четници се Михаил Апостолов, Михаил Радев и Васил Мутафов.
На 29 јуни четата ја поминува границата кај Ново Село. Поручникот Петар Начев добива срцева криза кај врвот Голак и во текот на ноќта и наредува на четата да продолжи, а тој заостанува за да се одмори. Откако разбрал дека неговата состојба не се подобрува, и за да не биде на товар на дружината, поручникот Начев се самоубива на само 26 години. По неговата смрт четата е предводена од Васил Мутафов .
Сакано место на поручникот Начев е гората кај притоката на реката Брегалница, во близина на селото Калиманци, на 300 чекори од патиштата Царево село - Штип.
Јордан Венедиков

Јордан Венедиков — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, член на Македонскиот комитет и бугарски офицер.
1 Животопис
Јордан Венедиков е роден на 15 јануари (27 јануари нов стил) 1871 година во селото Бања. Брат е на Димитар Венедиков и татко археологот Иван Венедиков. По Берлинскиот конгрес неговото семејство се преселува во Софија, главниот град на новоформираното кнежевство Бугарија, каде што татко му има работилница за сапун и свеќи уште од 1865 година. До 5-ти класа, Венедиков учи во Прва Софиска машка гимназија.
Во 1889 година Венедиков се запишал во Военото училиште во Софија и го завршува во 1892 година, на 2 август е промовиран во чинот подпоручик и бил ракоположен во 1-от коњиски полк во Софија.
Во 1895 година Јордан Венедиков станува член на Македонскиот комитет . По ерменските настани во 1895 година, на иницијатива на Трајко Китанчев се подготвува Мелничкото востание. Венедиков ја напушта воената служба и учествува во акцијата ираководел со чета од ''Струмичката дружина''.
Во 1908 година завршува воената академија во Торино, Италија. Учествува во Балканските војни како командант на ескадрон, а во Првата светска војна е командант на кавалериски полк . Во почетокот на 1917 година полковник Венедиков е назначен за началник на штабот на 4-та Преславска дивизија. На крајот на војната е командант на 1-та бригада од Беломорската одбрана. Од воена служба излегува во 1919 година и се одава на новинарска и воено-научна работа. Во 1936 година за големите заслуги му е доделен чинот генерал-мајор.
Харалампие Луков

Харалампие Луков — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, член на Македонскиот комитет и бугарски офицер.
1 Животопис
Луков е роден во градот Сливен на 11 октомври 1868 година, Во 1889 година завршува Военото училиште во Софија со чин подпоручик. Луков е меѓу првите бугарски офицери кои се вклучуваат во активностите на, создаден во 1894 година, Македонски комитет. Во 1895 година за време на Мелничкото востание, поручникот Луков е назначен за командант на чета, која треба да дејствува во Малешевско. По неколку борби со турските сили на поручникот Луков се повлекува преку Горноџумајско кон Бугарија.
Следната 1896 година поручникот Луков и поручникот Стојчо Гаруфалов организираат чета, која влегла во Одринско, за да ги испита можностите за започнување на организирана револуционерна борба.
Поручникот Луков одржува контакти и со ерменските револуционери во Цариград, кои снабдува со бомби и динамит.
Во 1897 година поручникот Хараламби Луков се враќа на редовна воена служба во бугарската армија, но продолжува да учествува во работата на Врховниот комитет .