Изотопи на нобелиумот

Нобелиум (<sub>102</sub>No) — вештачки елемент и затоа не може да се даде стандардна атомска тежина. Како и сите вештачки елементи, нема стабилни изотопи. Првиот изотоп кој бил синтетизиран (и правилно идентификуван) бил <sup>254</sup>No во 1966 година. Познати се четиринаесет радиоизотопи, кои се <sup>248</sup>No до <sup>260</sup>No и <sup>262</sup>No, и многу изомери. Најдолговечниот изотоп е <sup>259</sup>No со полураспад од 58 минути. Најдолговечниот изомер е <sup>251m1</sup>No со полураспад од 1,02 секунди.
1 Список на изотопи
<sup>248</sup>No, 102, 146, 248.08662(24)#, <2 μs, 0+
<sup>249</sup>No, 102, 147, 249.0878(3)#, 38.3(28) ms, α, <sup>245</sup>Fm, 5/2+
СЦ (<0.23%), (различен)
<sup>250</sup>No, 102, 148, 250.08756(22)#, 4.0(4) μs, СЦ, (различен), 0+
α (rare), <sup>246</sup>Fm
<sup>250m1</sup>No, ~1250 keV, 23(4) μs, IT, <sup>250</sup>No, (6+)
СЦ (<3.5%), (различен)
<sup>250m2</sup>No, ИП, <sup>250m1</sup>No
<sup>251</sup>No<ref, 102, 149, 251.088945(4), 0.80(1) s, α (91%)<ref, <sup>247</sup>Fm, (7/2+)
β<sup>+</sup> (9%), <sup>251</sup>Md
СЦ (0.14%), (различен)
<sup>251m1</sup>No, 105(3) keV, 1.02(3) s, α, <sup>247m</sup>Fm, (1/2+)
β<sup>+</sup>?, <sup>251</sup>Md
<sup>251m2</sup>No, >1700 keV, ~2 μs, ИП, <sup>251</sup>No
<sup>252</sup>No, 102, 150, 252.088967(10), 2.42(6) s, α (70.1%), <sup>248</sup>Fm, 0+
СЦ (29.1%), (различен)
β<sup>+</sup> (0.8%), <sup>252</sup>Md
<sup>252m1</sup>No, 1254 keV, 100(3) ms, ИП, <sup>252</sup>No, (8−)
<sup>252m2</sup>No, 921(118) μs, ИП, <sup>252</sup>No
<sup>253</sup>No, 102, 151, 253.090564(7), 1.57(2) min, α (55%), <sup>249</sup>Fm, (9/2−)
β<sup>+</sup> (45%), <sup>253</sup>Md
СЦ (rare), (различен)
<sup>253m1</sup>No, 167.5(5) keV, 30.3(1.6) μs, ИП, <sup>253</sup>No, (5/2+)
<sup>253m2</sup>No, 1196(107) keV, 706(24) μs, ИП, <sup>253</sup>No, 19/2+#
<sup>253m3</sup>No, 1256(113) keV, 552(15) μs, ИП, <sup>253</sup>No, 25/2+#
<sup>254</sup>No, 102, 152, 254.090956(11), 51.2(4) s, α (90%), <sup>250</sup>Fm, 0+
β<sup>+</sup> (10%), <sup>254</sup>Md
СЦ (0.17%), (различен)
<sup>254m1</sup>No, 1296.4(1.1) keV, 264.9(1.4) ms, ИП(98.0%), <sup>254</sup>No, (8−)
СЦ (2.0%), (различен)
α (<1%), <sup>250</sup>Fm
<sup>254m2</sup>No, 3217(300)# keV, 184(3) μs, ИП, <sup>254m1</sup>No, 16+#
СЦ (<1.2%), (различен)
<sup>255</sup>No, 102, 153, 255.093191(16), 3.52(18) min, α (61.4%), <sup>251</sup>Fm, 1/2+
β<sup>+</sup> (38.6%), <sup>255</sup>Md
<sup>255m1</sup>No, 240–300 keV, 109(9) μs, ИП, <sup>255</sup>No, (11/2−)
<sup>255m2</sup>No, 1400–1600 keV, 77(6) μs, ИП, <sup>255m1</sup>No, (19/2,21/2,23/2)
<sup>255m3</sup>No, ≥1500 keV, ИП, <sup>255m1</sup>No, (≥19/2)
<sup>256</sup>No, 102, 154, 256.094283(8), 2.91(5) s, α (99.47%), <sup>252</sup>Fm, 0+
СЦ (0.53%), (различен)
ЕЗ, <sup>256</sup>Md
<sup>256m</sup>No, ИП, <sup>256</sup>No, (5−,7−)
<sup>257</sup>No, 102, 155, 257.096888(7), 24.5(5) s, α, <sup>253</sup>Fm, (3/2+)
β<sup>+</sup> (rare), <sup>257</sup>Md
<sup>258</sup>No, 102, 156, 258.09821(11)#, 1.23(12) ms, СЦ, (различен), 0+
α (rare), <sup>254</sup>Fm
<sup>259</sup>No, 102, 157, 259.10103(11)#, 58(5) min, α (75%), <sup>255</sup>Fm, 9/2+
ЕЗ (25%), <sup>259</sup>Md
СЦ (<10%)), (различен)
<sup>260</sup>No, 102, 158, 260.10264(22)#, 106(8) ms, СЦ, (различен), 0+
<sup>262</sup>No, 102, 160, 262.10746(39)#, ~5 ms, СЦ, (различен), 0+
2 Нуклеосинтеза
2.1 Ладно соединување
;<sup>208</sup>Pb(<sup>48</sup>Ca, xn) <sup>256−x</sup> No(x=1,2,3,4)
Оваа реакција на ладно соединување за прв пат била проучувана во 1979 година во Флеровата Лабораторија за јадрени реакции (ФЛЈР). Понатамошната работа во 1988 година во Центарот за истражување на тешки јони (ЦИТЈ) ги мери разграноците на EЗ и СЦ во <sup>254</sup> No. Во 1989 година, ФЛЈР ја искористила реакцијата за мерење на карактеристиките на распаѓање на СЦ за двата изомери од <sup>254</sup> No. Мерењето на функцијата на возбудување 2n било пријавено во 2001 година од Јуриј Оганесјан во ФЛЈР.
Патин и и неговите соработници во Националната лабораторија Лоренс Беркли (НЛЛБ) во 2002 година објавиле синтеза на <sup>255-251</sup>No во излезните канали 1-4n и измерени податоци за дополнително распаѓање за овие изотопи.
Реакцијата неодамна била искористена во Универзитетот во Јивескила користејќи ја поставеноста на RITU за проучување на К-изомеризмот во <sup>254</sup> No. Научниците биле во можност да измерат два К-изомери со полураспад од 275 ms и 198 s, соодветно. Тие биле доделени на 8 <sup>-</sup> и 16 <sup>+</sup> К-изомерни нивоа.
Реакцијата била искористена во 2004-5 година во ФЛЈР за проучување на спектроскопијата на <sup>255-253</sup> No. Тимот можел да потврди изомерно ниво во <sup>253</sup>No со полураспад од 43,5 с.
;<sup>208</sup> Pb( <sup>44</sup>Ca, xn) <sup>252−x</sup> No (x=2)
Оваа реакција bila проучувана во 2003 година во ФЛЈР во студија на спектроскопијата на <sup>250</sup> No.
;<sup>207</sup> Pb( <sup>48</sup> Ca, xn) <sup>255−x</sup> No (x=2)
Мерењето на 2n возбудната функција за оваа реакција било пријавено во 2001 година од страна на Јуриј Оганесјан и соработниците во ФЛЈР. Реакцијата била искористена во 2004-5 за проучување на спектроскопијата на <sup>253</sup>No.
;<sup>206</sup> Pb(<sup>48</sup>Ca, xn) <sup>254−x</sup> No (x=1,2,3,4)
Мерењето на функциите на возбудување 1-4n за оваа реакција било пријавено во 2001 година од Јуриј Оганесјан и соработниците во. Каналот 2n бил дополнително проучен од ЦИТЈ за да обезбеди спектроскопско определување на К-изомеризмот во <sup>252</sup> No. К-изомер со спин и паритет 8 <sup>-</sup> бил откриен со полураспад од 110 ms.
;<sup>204</sup>Pb( <sup>48</sup>Ca, xn) <sup>252−x</sup> No (x=2,3)
Мерењето на 2n возбудното цепење за оваа реакција било пријавено во 2001 година од Јури Оганесијан во ФЛЈР. Тие пријавиле нов изотоп <sup>250</sup>No со полраспад од 36 μs. Реакцијата била искористена во 2003 година за проучување на спектроскопијата на <sup>250</sup>No. Тие бile во можност да набљудуваат две спонтани активности на цепење со полураспад од 5,6 μs и 54 μs и доделени на <sup>250</sup>No и <sup>249</sup>No, соодветно. Последната активност подоцна била доделена на К-изомер во <sup>250</sup>No. Реакцијата била пријавена во 2006 година од Петерсон и сор. во Националната лабораторија Аргон во студија за СЦ во <sup>250</sup>No. Откриле две активности со полураспад од 3,7 μs и 43 μs и двете се доделени на <sup>250</sup>No, последното поврзано со К-изомер. Во 2020 година, тим од ФЛЈР ја повториле оваа реакција и откриле нова активност на алфа честички од 9,1-MeV поврзана со <sup>245</sup>Fm и <sup>241</sup>Cf, кои му ги доделиле на новиот изотоп <sup>249</sup>No
2.2 Топло соединување
;<sup>232</sup> Th( <sup>26</sup>Mg,xn) <sup>258−x</sup>No(x=4,5,6)
Пресеците за излезните канали 4-6n се измерени за оваа реакција на ФЛЈР.
;<sup>238</sup> U(<sup>22</sup> Ne,xn) <sup>260−x</sup> No (x=4,5,6)
Оваа реакција за прв пат била проучена во 1964 година во ФЛЈР. Тимот можел да открие распаѓање од <sup>252</sup>Fm и <sup>250</sup>Fm. Активноста на <sup>252</sup>Fm била поврзана со ~8 s полураспад и доделен на <sup>256</sup>102 од 4n каналот, со принос од 45 nb. Тие исто така можеле да откријат активност од 10 секунди на спонтано цепење исто така, привремено доделена на <sup>256</sup>102. Понатамошната работа во 1966 година на реакцијата го испитувало откривањето на распаѓање од <sup>250</sup>Fm користејќи хемиско одвојување и родителска активност со полураспад од ~ 50 сек и правилно доделен на <sup>254</sup>102. Тие исто така можеле да откријат активност од 10 секунди на спонтано цепење привремено доделена на <sup>256</sup>102. Реакцијата била искористена во 1969 година за проучување на некоја почетна хемија на нобелиум во ФЛЈР. Тие утврдиле својства на ека-итербиум, во согласност со нобелиум како потежок хомолог. Во 1970 година, тие биле во можност да ги проучат својствата на СЦ на <sup>256</sup> No. Во 2002 година, Патин и сор. ја пријавија синтезата на <sup>256</sup> No од каналот 4n, но не беа во можност да го детектираат <sup>257</sup> No.
Вредностите на напречниот пресек за каналите 4-6n исто така биле проучени во ФЛЈР.
;<sup>238</sup>U( <sup>20</sup> Ne, xn) <sup>258−x</sup> No
Оваа реакција била проучувана во 1964 година во ФЛЈР. Не биле забележани спонтани активности на цепење.
;<sup>236</sup>U( <sup>22</sup>Ne,xn) <sup>258−x</sup> No (x=4,5,6)
Пресеците за излезните канали 4-6n биле измерени за оваа реакција на ФЛЈР.
;<sup>235</sup>U( <sup>22</sup>Ne, xn) <sup>257−x</sup> No (x=5)
Оваа реакција била проучувана во 1970 година во ФЛЈР. Се користела за проучување на својствата на распаѓање на СЦ на <sup>252</sup>No.
;<sup>233</sup> U( <sup>22</sup> Ne,xn) <sup>255−x</sup> No
Синтезата на изотопи на нобелиум со дефицит на неутрони била проучувана во 1975 година во ФЛЈР. Во нивните експерименти тие забележале активност на спонтано цепење во времетраење од 250 секунди, која тие привремено ја доделиле на <sup>250</sup>No во излезниот канал 5n. Подоцнежните резултати не можеле да ја потврдат оваа активност и таа во моментов е неидентификувана.
;<sup>242</sup> Pu( <sup>18</sup>O, xn) <sup>260−x</sup> No (x=4?)
Оваа реакција била проучувана во 1966 година во ФЛЈР. Во нивните експерименти тие забележале активност на спонтано цепење во времетраење од 8,2 секунди и која тие привремено ја доделиле на <sup>256</sup> 102.
;<sup>241</sup> Pu(<sup>16</sup>O, xn) <sup>257−x</sup> No
Оваа реакција првпат била проучувана во 1958 година во ФЛЈР. Тимот измерил ~8,8 MeV алфа честички со полураспад од 30 s и доделен на <sup>253.252.251</sup> 102. Повторувањето во 1960 година произвело 8,9 MeV алфа честички со полураспад од 2–40 s и доделен на <sup>253</sup>102 од 4n канал. Довербата во овие резултати подоцна била намалена.
;<sup>239</sup> Pu(<sup>18</sup>O, xn) <sup>257−x</sup>No (x=5)
Оваа реакција била проучувана во 1970 година во ФЛЈР во обид да се проучат својствата на распаѓање на СЦ на <sup>252</sup> No.
;<sup>239</sup> Pu(<sup>16</sup>O, xn) <sup>255−x</sup>No
Оваа реакција првпат била проучувана во 1958 година во ФЛЈР. Тимот можел да измери ~ 8,8 MeV алфа честички со полураспад од 30 секунди и доделен на <sup>253.252.251</sup>102. Повторувањето во 1960 година било неуспешно и било заклучено дека првите резултати веројатно се поврзани со ефекти во позадина.
;<sup>243</sup>Am(<sup>15</sup>N, xn) <sup>258−x</sup> No(x=4)
Оваа реакција била проучувана во 1966 година во ФЛЈР. Тимот можел да открие <sup>250</sup>Fm користејќи хемиски техники и утврди поврзан полураспад значително повисок од пријавените 3 секунди од Беркли за наводниот родител <sup>254</sup>No. Понатамошната работа подоцна истата година била измерена 8,1 MeV алфа честички со полураспад од 30–40 сек.
;<sup>243</sup>Am(<sup>14</sup>N, xn) <sup>257−x</sup>No
Оваа реакција била проучувана во 1966 година во ФЛЈР. Тие не беа во можност да го откријат 8.1 MeV алфа честички откриени кога се користи зрак N-15.
;<sup>241</sup>Am(<sup>15</sup> N, xn) <sup>256−x</sup>No (x=4)
Својствата на распаѓање на <sup>252</sup>No биле испитани во 1977 година во Оук Риџ. Тимот пресметал полураспад од 2,3 s и измерил 27% СЦ разгранување.
;<sup>248</sup>Cm( <sup>18</sup>O, αxn) <sup>262−x</sup> No (x=3)
Синтезата на новиот изотоп <sup>259</sup>No била пријавена во 1973 година од НЛЛБ користејќи ја оваа реакција.
;<sup>248</sup> Cm( <sup>13</sup> C, xn) <sup>261−x</sup> No(x=3?,4,5)
Оваа реакција првпат била проучувана во 1967 година во НЛЛБ. Новите изотопи <sup>258</sup>No, <sup>257</sup>No и <sup>256</sup>No биле откриени во каналите 3-5n. Реакцијата била повторена во 1970 година за да се обезбедат дополнителни податоци за распаѓање за <sup>257</sup>No.
;<sup>248</sup> Cm(<sup>12</sup> C, xn) <sup>260−x</sup> No(4,5?)
Оваа реакција била проучена во 1967 година во НЛЛБ во нивната семинална студија за изотопи на нобелиум. Реакцијата била искористена во 1990 година во НЛЛБ за проучување на СЦ од <sup>256</sup>No.
;<sup>246</sup> Cm( <sup>13</sup> C, xn) <sup>259−x</sup> No (4?,5?)
Оваа реакција била проучена во 1967 година во НЛЛБ во нивната семинална студија за изотопи на нобелиум.
;<sup>246</sup> Cm(<sup>12</sup> C, xn) <sup>258−x</sup> No (4,5)
Оваа реакција била проучувана во 1958 година од страна на научниците од НЛЛБ со помош на цел од 5% <sup>246</sup>Cm кириум. Тие можеле да измерат 7,43 MeV распаднати од <sup>250</sup>Fm, поврзани со 3 s <sup>254</sup> No родителска активност, што произлегува од каналот 4n. Активноста од 3 секунди подоцна била преназначена на <sup>252</sup>No, што произлегува од реакцијата со доминантната компонента од <sup>244</sup>Cm во целта. Сепак, не можело да се докаже дека тоа не се должи на загадувачот <sup>250m</sup>Fm, непознат во тоа време. Подоцна работа во 1959 година произвела 8,3 MeV алфа честички со полураспад од 3 екунди и 30% СЦ гранка. Ова првично било доделено на <sup>254</sup>No, а подоцна било преназначено на <sup>252</sup>No, што произлегува од реакцијата со компонентата од <sup>244</sup>Cm во целта. Реакцијата била повторно проучена во 1967 година и биле откриени активности доделени на <sup>254</sup>No и <sup>253</sup>No.
;<sup>244</sup> Cm(<sup>13</sup>C, xn) <sup>257−x</sup> No(x=4)
Оваа реакција првпат била проучувана во 1957 година на Нобеловиот институт во Стокхолм. Научниците откриле 8,5 MeV алфа честички со полураспад од 10 минути. Активноста била доделена на <sup>251</sup>No или <sup>253</sup> No. Резултатите подоцна биле отфрлени како позадински. Реакцијата била повторена од научниците во 1958 година, но тие не биле во можност да го потврдат 8,5 MeV алфа честички. Реакцијата била дополнително проучувана во 1967 година и била измерена активност доделена на <sup>253</sup>No.
;<sup>244</sup> Cm( <sup>12</sup> C, xn) <sup>256−x</sup> No(x=4,5)
Оваа реакција била проучувана во 1958 година од страна на научниците од НЛЛБ со помош на цел кирум од 95% <sup>244</sup>Cm. Тие можеле да измерат 7,43 MeV со распад од <sup>250</sup> Fm, поврзано со <sup>254</sup>No родителска активност од 3 секунди, како резултат на реакцијата (<sup>246</sup> Cm, 4n). Активноста подоцна била преназначена на <sup>252</sup>No, како резултат на реакцијата (<sup>244</sup>Cm, 4n). Сепак, не можело да се докаже дека тоа не се должи на загадувачот <sup>250m</sup>Fm, непознат во тоа време. Подоцна работа во 1959 година произвела 8,3 MeV алфа честички со полураспад од 3 секунди и 30% СЦ гранка. Ова првично било доделено на <sup>254</sup>No, а подоцна било преназначено на <sup>252</sup> No, што произлегува од реакцијата со компонентата од <sup>244</sup>Cm во целта. Реакцијата била повторно проучена во 1967 година и била измерена нова активност доделена на <sup>251</sup>No.
;<sup>252</sup> Cf(<sup>12</sup> C, αxn) <sup>260−x</sup> No(x=3?)
Оваа реакција била проучувана во НЛЛБ во 1961 година како дел од нивната потрага по елементот 104. Откриле 8,2 MeV алфа честички со полураспад од 15 секунди. Оваа активност била доделена на изотоп Z=102. Подоцнежната работа сугерира доделување на <sup>257</sup>No, што најверојатно е резултат на каналот α3n со компонентата <sup>252</sup>Cf на калифорниумската цел.
;<sup>252</sup> Cf(<sup>11</sup>B, pxn) <sup>262−x</sup> No(x=5?)
Оваа реакција била проучувана во НЛЛБ во 1961 година како дел од нивната потрага по елементот 103. Откриле 8,2 MeV алфа честички со полураспад од 15 секунди. Оваа активност била доделена на изотоп Z=102. Подоцнежната работа сугерира назначување на <sup>257</sup>No, што најверојатно произлегува од каналот p5n со компонентата <sup>252</sup>Cf на калифорниумската цел.
;<sup>249</sup> Cf(<sup>12</sup> C, αxn) <sup>257−x</sup> Не (x=2)
Оваа реакција за прв пат била проучена во 1970 година во НЛЛБ во студија на <sup>255</sup>No. Проучен е во 1971 година во лабораторијата Оук Риџ. Тие можеле да измерат совпаѓачки Z=100 K рендгенски зраци од <sup>255</sup>No, што го потврдува откривањето на елементот.
2.3 Распадни производи
Изотопи на нобелиумот се исто така идентификувани во распаѓањето на потешките елементи. Досегашните набљудувања се сумирани во табелата подолу:
Остатоци од испарување, Забележан No изотоп
<sup>262</sup> Lr, <sup>262</sup> No
<sup>269</sup> Hs, <sup>265</sup> Sg, <sup>261</sup> Rf, <sup>257</sup> No
<sup>267</sup> Hs, <sup>263</sup> Sg, <sup>259</sup> Rf, <sup>255</sup> No
<sup>254</sup> Lr, <sup>254</sup> No
<sup>261</sup> Sg, <sup>257</sup> Rf, <sup>253</sup> No
<sup>264</sup> Hs, <sup>260</sup> Sg, <sup>256</sup> Rf, <sup>252</sup> No
<sup>255</sup> Rf, <sup>251</sup> No
3 Изотопи
Карактеристирани се 12 радиоизотопи на нобелиум, при што најстабилен е <sup>259</sup>No со полураспад од 58 минути. Се очекуваат подолги полураспади за сè уште непознатите <sup>261</sup>No и <sup>263</sup>No. Пронајдено е изомерно ниво во <sup>253</sup>No и K-изомери во <sup>250</sup>No, <sup>252</sup>No и <sup>254</sup>No до денес.
; Хронологија на откривање на изотопи
Изотоп, Година на откривање, Реакција по откривање
<sup>249</sup>No, 2020, <sup>204</sup>Pb(<sup>48</sup>Ca,3n)
<sup>250</sup>No<sup>m</sup>, 2001, <sup>204</sup>Pb(<sup>48</sup>Ca,2n)
<sup>250</sup>No<sup>g</sup>, 2006, <sup>204</sup>Pb(<sup>48</sup>Ca,2n)
<sup>251</sup>No, 1967, <sup>244</sup>Cm(<sup>12</sup>C,5n)
<sup>252</sup>No<sup>g</sup>, 1959, <sup>244</sup>Cm(<sup>12</sup>C,4n)
<sup>252</sup>No<sup>m</sup>, ~2002, <sup>206</sup>Pb(<sup>48</sup>Ca,2n)
<sup>253</sup>No<sup>g</sup>, 1967, <sup>242</sup>Pu(<sup>16</sup>O,5n),<sup>239</sup>Pu(<sup>18</sup>O,4n)
<sup>253</sup>No<sup>m</sup>, 1971, <sup>249</sup>Cf(<sup>12</sup>C,4n)
<sup>254</sup>No<sup>g</sup>, 1966, <sup>243</sup>Am(<sup>15</sup>N,4n)
<sup>254</sup>No<sup>m1</sup>, 1967?, <sup>246</sup>Cm(<sup>13</sup>C,5n),<sup>246</sup>Cm(<sup>12</sup>C,4n)
<sup>254</sup>No<sup>m2</sup>, ~2003, <sup>208</sup>Pb(<sup>48</sup>Ca,2n)
<sup>255</sup>No, 1967, <sup>246</sup>Cm(<sup>13</sup>C,4n),<sup>248</sup>Cm(<sup>12</sup>C,5n)
<sup>256</sup>No, 1967, <sup>248</sup>Cm(<sup>12</sup>C,4n),<sup>248</sup>Cm(<sup>13</sup>C,5n)
<sup>257</sup>No, 1961?, 1967, <sup>248</sup>Cm(<sup>13</sup>C,4n)
<sup>258</sup>No, 1967, <sup>248</sup>Cm(<sup>13</sup>C,3n)
<sup>259</sup>No, 1973, <sup>248</sup>Cm(<sup>18</sup>O,α3n)
<sup>260</sup>No, 1985, <sup>254</sup>Es + <sup>22</sup>Ne,<sup>18</sup>O,<sup>13</sup>C – transfer
<sup>262</sup>No, 1988, <sup>254</sup>Es + <sup>22</sup>Ne – премин (ЕЗ од <sup>262</sup>Lr)
3.1 Јадрен изомеризам
;<sup>254</sup>No
Студијата за К-изомеризмот неодамна била проучувана од физичарите од физичката лабораторија на Универзитетот во Јивескила. Тие успеале да потврдат претходно пријавен К-изомер и откријле втор К-изомер. Тие доделиле спин и паритети од 8<sup>-</sup> и 16<sup>+</sup> на двата К-изомери.
;<sup>253</sup>No
Во 1971 година, Бемис и неговите соработници биле во можност да одредат изомерно ниво кое се распаѓа со полураспад од 31секунди од распаѓањето на <sup>257</sup>Rf. Ова било потврдено во 2003 година на Центарот за истражување на тешки јони (ЦИТЈ) со проучување на распаѓањето на <sup>257</sup>Rf. Понатамошната поддршка во истата година од Флеровата Лабораторија за јадрени реакции (ФЛЈР) се појавила со малку повисок полураспад од 43,5 секунди, распаѓање со М2 гама емисија до основната состојба.
;<sup>252</sup> No
Во една неодамнешна студија на ЦИТЈ за К-изомеризам во парни изотопи, К-изомер со полураспад од 110 ms е откриен за <sup>252</sup>No. На изомерот му бил доделен спин и паритет од 8 <sup>-</sup> .
;<sup>250</sup>No
Во 2003 година, научниците од ФЛЈР објавиле дека биле во можност да синтетизираат <sup>249</sup> No, кој се распаѓал од спонтано цепење со полураспад од 54 μs. Понатамошната работа во 2006 година од страна на научниците од Аргон покажала дека активноста всушност се должи на К-изомер во <sup>250</sup>No. Изомерот на основната состојба исто така бил откриен со многу краток полураспад од 3,7 μs.
3.2 Хемиски приноси на изотопи
=
2.1 Ладно соединување
=
Табелата подолу дава пресеци и енергии на возбуда за реакции на ладно соединување кои директно произведуваат изотопи на нобелиум. Податоците со задебелени букви ги претставуваат максимумите добиени од мерењата на функцијата на возбудување. + претставува набљудуван излезен канал.
Проектил, Цел, CN, 1n, 2n, 3n, 4n
<sup>48</sup> Ca, <sup>208</sup> Pb, <sup>256</sup> No, <sup>254</sup>No: 2050 nb ; 22.3 MeV
<sup>48</sup> Ca, <sup>207</sup> Pb, <sup>255</sup> No, <sup>253</sup> No: 1310 nb ; 22.4 MeV
<sup>48</sup> Ca, <sup>206</sup> Pb, <sup>254</sup> No, <sup>253</sup> бр: 58 nb ; 23.6 MeV, <sup>252</sup> No: 515 nb ; 23.3 MeV, <sup>251</sup> No: 30 nb ; 30.7 MeV, <sup>250</sup> No: 260; 43.9 MeV
<sup>48</sup> Ca, <sup>204</sup> Pb, <sup>252</sup> No, <sup>250</sup> No: 13.2 nb ; 23.2 MeV
=
2.2 Топло соединување
=
Табелата подолу дава пресеци и енергии на побудување за реакции на топло соединување кои директно произведуваат изотопи на нобелиум. Податоците со задебелени букви ги претставуваат максималните добиени од мерењата на функцијата на возбудување. + претставува набљудуван излезен канал.
Проектил, Цел, CN, 3n, 4n, 5n, 6n
<sup>26</sup>Mg, <sup>232</sup>Th, <sup>258</sup> No, <sup>254</sup> No: 1.6 nb, <sup>253</sup> No: 9 nb, <sup>252</sup> No: 8 nb
<sup>22</sup>Ne, <sup>238</sup>U, <sup>260</sup> No, <sup>256</sup> No: 40 nb, <sup>255</sup> No: 200 nb, <sup>254</sup> No: 15 nb
<sup>22</sup>Ne, <sup>236</sup>U, <sup>258</sup> No, <sup>254</sup> No: 7 nb, <sup>253</sup> No: 25 nb, <sup>252</sup> No: 15 nb
3.3 Повлечени изотопи
Во 2003 година, научниците од Флеровата Лабораторија за јадрени реакции (ФЛЈР) тврделе дека го откриле <sup>249</sup>No, што би бил најлесниот познат изотоп на нобелиум. Меѓутоа, последователната работа покажала дека активноста на цепење од 54 μs потекнува од возбудена состојба од <sup>250</sup>No.Откривањето на овој изотоп подоцна било објавено во 2020 година; неговите својства на распаѓање се разликуваат од тврдењата од 2003 година.
4 Наводи
**********