procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Дабов лишај

Дабов лишај (науч.: ''Evernia prunastri'') — вид лишај. Може да се најде во многу умерени планински шуми низ северната полутопка, вклучувајќи делови од Франција, Португалија, Шпанија, Северна Америка и голем дел од средна Европа. Првенствено расте на стеблото и гранките на дабовите дрвја, но обично се наоѓа на кората на други листопадни дрвја и четинари, како што се елата и борот. Талусите се грмушести и кратки, најчесто растат во грмушки и имаат облик на еленски рогови. Бојата варира од зелена до зеленикаво-бела кога е сува, и темно маслинесто-жолто-зелена кога е влажна. Текстурата на талусот е груба кога е сува и гумена кога е влажна. Долго време се користи во модерно производство на парфеми.
1 Комерцијална употреба
Комерцијално се бере во земјите од јужна и средна Европа и обично се извезува во Франција, каде што неговите миризливи соединенија се екстрахираат и се користат во индустријата. Овие суровини често се користат како фиксатори на парфеми и ги формираат основните ноти на многу мириси. Лишајот има изразен и сложен мирис и може да се опише како дрвенест, остар и помалку сладок.
2 Галерија
Жиковишки манастир

Жиковишки манастир „Св. Атанас“ (|Άγιος Αθανάσιος Ζηγκοβίστης или ''Ζηκόβιστας'') — манастир во Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Шишанско-сачишката епархија на Цариградската патријаршија. Изворно ѝ припаѓал на Охридската архиепископија.
1 Местоположба
Манастирот се наоѓа во областа Костенарија, на територијата на Општина Рупишта. Сместен е на рид меѓу селата Жиковишта и Либешево.
2 Историја
Според два турски фермана, подоцна изгубени, манастирот е изграден во 1629 г. и со тоа е најстариот споменик на архитектурата во Костенаријата. Митрополитот Филарет Костурски (1889 - 1899) напишал дека на северното крило на манастирот има плоча која говори за негово обновување од Партениј во 1747 г. Во 1759 г. е изграден метохот, а следната година и направено и северното крило.
Во главниот дел на црквата има фрески од 1785 г., а оние во припратата во се од 1787 г. Живописот е дело на мајсторот Михаил од епирското село Кионат. На плоча на јужниот ѕид стои годината 1817. Зачувани се два ктиторски натписа — еден во наосот и еден во нартексот.
За време на Грчката вооружена пропаганда во Македонија (1904 – 1908) манастирот бил збирно место за андартските чети. Затоа, по андартскиот напад на селото Езерец на 15 март во кој загинале 8 Македонци, на 2/17 март 1905 г. овој манастир е нападнат и наполно изгорен (си исклучок на црквата) од Костенариската реонска чета на МРО на чело со Кирјак Шкуртов и милицијата од костенарските села. Пред тоа се ликвидирани гркоманите Атанасиос Борозис и Фотиос Фотијадис од Либешево, кои зеле учество во убиството на костурскиот војвода Костандо Живков.
Во 1918 г. манастирот ѝ е одземен на Костурската епархија и станал дел од Шишанско-сачишката. Долги години во него служел отецот Сидер Ковачев (Сидерис Ковацијадис) од Либешево.
Во 1976 г. манастирот е прогласен за заштитен споменик на културата.
3 Галерија
4 Поврзано
* Шишанско-сачишка епархија
Точкеста линцура

Точкеста линцура (латински: ''Gentiana punctata'') — незагрозен вид на цветни растенија од фамилијата Gentianaceae. Расте во Средна и Југоисточна Европа на надморска височина од 1.500−2.600 метри. Таа е висока 20−60 cm.
Примера Дивисион (Аргентина)

Примера Дивисион Аргентина или само Примера Дивисион (|Primera División de Argentina) - е професионална фудбалска лига во Аргентина, и моментално највисокото ниво на таа земја.
Првенството од настанувањето во 1891 до 2017 го организирал Фудбалскиот сојуз на Аргентина (АФА). Од 2017 до 2020 година, првенството го организирала организацијата „Суперлига Аргентина” па и самото првенство го носело името ''Суперлига на Аргентина'', а од 2020 година, АФА одново управува со првенството.
Првото првенство било одржано во 1891 година, со што Аргентина станала првата земја вон Обединетото Кралство, која воспоставила фудбалска лига. Во раните години, само клубовите од Буенос Аирес и Росарио биле придружени во националниот сојуз. Клубовите од другите градови се придружиле подоцна.
Лигата станала професионална во 1931 година, кога 18 клубови се одвоиле од аматерските лиги за да формираат професионална лига.
Кисел трн

Кисел трн или обична жолтика — разгранета листопадна грмушка од семејството на жолтиките (''Berberidaceae'').
1 Опис на растението
Расте како листопадна разгранета грмушка чие дрво може да достигне висина од околу 3 m, гранките се претежно исправени, покриени со трње и жолти под кората. Кората е мазна, светло сива до сиво-кафеава. Трњата можат да бидат трокраки или петкраки и настанале со трансформација на листовите. Останатите листови се елипсовидни, кожести, собрани во снопови и ситно назабени по работ. Цврсти се, со лисна дршка, елипсовидно превртено јаести. На врвот листовите се зашилени, ретко заоблени и влакнести. Догги се од 3 до 6 см. Цветовите се висечки кластери направени од шестчлени двополови цветови чии што листови од чашка и крунасти се жолти. Има шест листови чашка и тие се распоредени во два пршлени кои лесно паѓаат, има исто така и шест крунести листови, жолти и долги 5-7 мм, во облик на јајце, и секој има по два нектари во основата. Има шест прашници, тие се наредени во два пршлени и, кога се допираат, се потпираат на внатрешната страна на јајниците . Прашничните конци се широки, поленовите вреќички се свртени кон внатрешноста на цветот, со две комори кои се отвораат со капаци. Имаат еден толчник кој е краток, надцветан, со широк, рамен жиг. Плодот е долгнавеста, црвена јадлива бобинка со кисел вкус. Долга е 1 см, а внатре се сместени 2-3 семиња богати со ендосперма .
2 Живеалиште
Распространет е сè до 1200 m надморска височина. v. најмногу на теренот богат со варовник, во сончеви и карпести предели, како и во зоната на грмушки и грмушки, во борови шуми, на подот на грмушките, во заедниците Руд. ем Јов., Диклиќ, Јов., Јов. Распространет е речиси низ цела Европа, освен во северна Скандинавија, северна Русија, Грција и Турција. Се јавува и на Кавказ.
3 Хемиски состав на дрога
Како дрога се користат Речиси сите делови на растението:
* Плодови (''Berberidis fructus'')
* корен (''Berberidis radix'')
* кора (''Berberidis кортекс'').
Во сите бијни органи установени се поедини состојки:
* изохинолински алкалоиди (до 8%): берберин, бербамин, винетин и палмитин, во сите органи, а особено во обоената кора;
* деривати на антрахинон, кои ги има во коренот;
* органска киселина (околу 6%), шеќери (околу 5%), пектин, гума и др.присутни во плодовите.
4 Употреба
Плодот, бобинката, со пријатен вкус, е богат со јаболкова киселина, а се користи за правење на сирупи и компоти Од кората и дрвјата се добива жолта боја берберин со која може да се бојадисува кожа и волна. Кората на дрвото и корените содржат голем број на алкалоиди .
Киселиот трн се користи за болести на жолчните канали бидејќи го олеснува излачувањето на жолчката, го спречува воспалението, појавата на песок и камења во жолчните канали. Во форма на капки, чија главна состојка е берберинот, го намирува воспалението на очите и очните капаци. Покрај тоа може да се дава и против повраќање.
Условно не е шттен, што значи дека треба да се користи само во пропишаните дози и под контрола на стручни лица.
5 Галерија
Мопен

Мопен
Научна класификација
Царство:, Plantae
Оддел:, Tracheophytes
Оддел:, Angiosperms
Оддел:, Eudicots
Оддел:, Asterids
Ред:, Lamiales
Семејство:, Scrophulariaceae
Род:, ''Verbascum''
Вид:, ''V. densiflorum''
Биномен назив
''Verbascum densiflorum''Bertol.
Мопен (латински: Verbascum densiflorum), лопен со густо цвеќе или лопен со густо цвеќе, е растителен вид од родот ''Verbascum''.
Златица (растение)

златица
Научна класификација
Царство:, Plantae
Тип:, Magnoliophyta
Класа:, Magnoliopsida
Ред:, Asterales
Семејство:, Asteraceae
Род:, Solidago
Биномно име
Златица (челеби гранка, златна прачка) или лат. е растение од семејството на главонозите.
1 Опис на растението
Повеќегодишно зелјесто растение високо 20-100 см, исправено, најчесто неразгрането стебло кое е тркалезно и благо избраздено по должината. Долниот дел од стеблото е гол, додека горниот е обраснат со проредени тенки, кратки влакна. Листовите имаат наизменичен распоред, долните се на кратка дршка и се назабени како пила, а горните се без дршка и имаат цел раб. Јазичестите и цевчестите цветови се собрани во жолти, миризливи главички а тие се групирани во густи, гроздести или метличести цветови.
2 Хемиски состав на лекот
Како лек се употребува горниот дел од растението во цветање. Освен за медицински цели, култивираните видови златици се користат како украсни растенија, а цветовите потопени во вода се средство за боење на волна и свила. Целото растение содржи лековити материи, од кои најважни се танини, сапонини, горчливи материи, флавоноиди, боени материи, органски киселини, етерично масло и други. Се користи како чај, тинктура (во 70% алкохол), вино.
3 Употреба
Во народната медицина е познато како средство за лекување на болести на бубрезите и мочните патишта. Ја смирува кашлицата, го подобрува искашлувањето на секретот и помага при запаление на крајниците, болки во грлото и белите дробови, како и кај бронхитис и астма. Ја намалува болката при ревматизам, гихт и артритис, како и некои хронични кожни болести. Поради содржината на танини, се користи кај воспаленија за плакнење на устата и грлото и кај дијареа предизвикана од никнувањето на забите кај децата а го подобрува заздравувањето на раните после вадење на забите. Официјалната медицина исто така ги препознава лековитите ефекти на ова растение, па се користи за правење на различни лековити чаеви, прашоци, масти и креми.
Употребата на гранки од златица поради присуство насапонин е ограничена на 4-6 недели во пропишаните дози. Освен тоа некаде во литературата се среќаваат податоци за отровоста на оваа растение, па затоа се препорачува претпазливост при неговото користење .
Бела бреза

Бела бреза (науч.: ''Betula pendula'') ― вид на сребрена бреза со длабоко вдлабнати лисја. Тоа е национално дрво на Шведска.
1 Историја
Оригиналната бреза Орна била откриена во 1767 година од Ханс Густаф Хиорт во селото Орнес, во централната шведска провинција Даларна. Хиорт испратил опис на дрвото до ботаничарот Карл Линеј од Универзитетот во Упсала. Сечињата беа земени од оригиналното дрво, од кое се размножија сите брези на Орна. Дрвото падна во бура на 26 мај 1890 година. На негово место беа засадени две нови дрвја, земени од исечоците на првобитното дрво. Подоцна беше додаден трет. Локацијата на дрвјата е 60°31'15,0"N 15°32'35,5"E.
Во 1985 година, брезата Орна беше именувана како национално дрво на Шведска, и примери беа засадени на централни локации во многу шведски градови.
Истата година, првите осум Betula pendula 'dalecarlica' биле увезени во Преторија, Јужна Африка, од расадник во Германија, од страствен љубител на дрвјата, Карл Ернст Хезе.
2 Опис
Белата бреза расте до висина од 20-25 метри и имаат заоблена, малку нерамна круна. Главните гранки имаат остар агол кон стеблото, а само најоддалечените гранки висат. Белата бреза често се меша со сличните брези ''Betula pendula'' 'Crispa' и ''Betula pendula'' 'Laciniata', а сите три сорти понекогаш комерцијално се продаваат како „шведска бреза“. Оригиналната бреза Орна може да се разликува по нејзината форма на раст и по тоа што нејзините лисја се подлабоко вдлабнати од другите сорти. Присутни се машки и женски цветови, а белата бреза може да се размножува од семиња или калемење на нормален подлога на бела бреза.
Исландски лишај

Исландски лишај (науч.:''Cetraria islandica'') — арктичко-алпски лишај.
1 Опис
Често е со бледа костен боја, но значително варира, понекогаш е речиси целосно сиво-бел; и расте до височина од 3 до 4 инчи, гранките се канализираат или се тркалаат во цевки, кои завршуваат со зарамнети лобуси со рабови со реси.
2 Распространетост
Расте изобилно во планинските предели на северните земји, а особено е карактеристичен за падините на лавата и рамнините на западниот и северниот дел на Исланд. Се наоѓа на планините на северен Велс, северна Англија, Шкотска и југозападна Ирска. Во Северна Америка, неговиот опсег се протега низ арктичките региони, од Алјаска до Њуфаундленд и Лабрадор и на југ во Карпестите Планини до Колорадо и до Апалачките планини во Нова Англија.
3 Екологија
''Cetraria islandica'' е познат домаќин на лихениколозната вид на габа ''Lichenopeltella cetrariicola'', која е позната од Европа и Исланд.
4 Состав
Во трговијата, тоа е светло-сиво грубо 'рскавично тело, речиси безбојно и има малку горчлив вкус. Содржи околу 70% лихенин или лишај-скроб, телесен изомер со обичен скроб. Исто така, дава посебна модификација на хлорофилот (наречен ''талохлор''), фумарна киселина, лихеностеаринска киселина и цетраринска киселина (што му дава горчлив вкус). Создава хранлива и лесно сварлива амилична храна, која се користи наместо скроб во некои препарати од какао. Содржи и личестеринска киселина и протолихестеринска киселина.
5 Употреба
Не е многу баран, па дури и во Исланд само повремено се користи за правење народни лекови и во неколку традиционални јадења. Во поранешните времиња, многу повеќе се користел во леб, каши, супи итн. Цетраринска киселина или цетрарин, бел микро-кристален прав со горчлив вкус, е лесно растворлив во алкохол и малку растворлив во вода и етер. Се препорачува за медицинска употреба особено за алтернативна медицина, во дози од 2 до 4 зрна (0,1 до 0,25 грама), како горчлив тоник и лаксатив. Традиционално се користи за ублажување на болести на градниот кош,  иритација на оралната и фарингеалната мукозна мембрана и за сузбивање на сува кашлица.
6 Галерија
Lactarius paradoxus

''Lactarius paradoxus''
Научна класификација
Царство:, Fungi
Колено:, Basidiomycota
Класа:, Agaricomycetes
Ред:, Russulales
Семејство:, Russulaceae
Род:, ''Lactarius''
Вид:, ''L. paradoxus''
Биномен назив
''Lactarius paradoxus''Beardslee & Burl. (1940)
''Lactarius paradoxus'' е припадник на родот Млечки (печурки) од редот Russulales. За прв пат е опишан во 1940 година. Се среќава во источниот и јужниот дел на САД, и е микориза со бор и даб. Кога е оштетен, крвари црвениот латекс. Капачето има сино-зелена до сива боја.
1 Живеалиште
Видот може да се најде под борови, плодни од рана есен до доцна зима.
2 Јадливост
Видот е јадлив и благ, но горчлив ако е премногу стар.
3 Видови со сличен изглед
''Lactarius indigo'' изгледа слично, но со син латекс.''Lactarius rubrilakteus'' има црвеникав латекс и не изгледа сино.
4 Поврзано
* Список на видови ''Lactarius''
Бел дупчец

Felty germander
''Teucrium polium'' ssp. ''aureum''
Scientific classification
Kingdom:, Plantae
Нерангирано:, Tracheophytes
Нерангирано:, Angiosperms
Нерангирано:, Eudicots
Нерангирано:, Asterids
Ред:, Lamiales
Фамилија:, Lamiaceae
Род:, ''Teucrium''
Вид:, ''T. polium''
Биномен назив
''Teucrium polium''L.
Synonyms
Бел дупчец познат популарно како филц германдер, е подгрмушка и билка појавена во регионот на западното Средоземје (Албанија, Шпанија, Франција, Алжир, Мароко, Тунис). Цветовите му се мали и се движат од розови до бели, а листовите се користат во готвењето и во медицината.
1 Традиционална медицина
Бел дупчец се користи за различни наводни третмани во традиционалната медицина, иако има потенцијал да предизвика токсичност на црниот дроб.
Европски глог

Името ''Crataegus oxyacantha'' L. е отфрлено како неизвесна примена, но понекогаш сè уште се користи.
1 Таксономија
Линеј го вовел името ''Crataegus oxyacantha'' за еден вид северноевропски глог и името постепено станало користено за неколку слични видови, за кои се претпоставувало дека се исти, особено глогот од Мидланд ''C. laevigata'' и обичниот глог ''C. monogyna''. Во 1946 година, Денди покажал дека Линеј всушност забележал и опишал еден вид сличен на обичниот глог, и глогот од Мидленд бил подоцна откриен. Сепак, Бајат покажал дека има конфузија околу вистинскиот идентитет на ''C. oxyacantha'', и името било формално отфрлено како двосмислено од Меѓународниот ботанички конгрес.
Во поново време, Кристенсен заклучил дека видот што го проучувал Linnaeus одговара на ''C. rhipidophylla'' Gand., релативно редок вид.
Модричица

Научна класификација
Царство:, Plantae
Тип:, Magnoliophyta
Класа:, Magnoliopsida
Ред:, Lamiales
Семејство:, Plantaginaceae
Род:, Veronica
Вид:, V. officinalis
Биномно име
Veronica officinalis, L.,
Модричица или Невестинска солза ( |Veronica officinalis), е повеќегодишно зелјесто растение од родот во фамилијата боквица.
Името на родот потекнува од ''verenikion'', грчкото име за некое растение, кое било променето под влијание на женското име Вероника, латинизираната форма на грчкото име Вереники („донесувач на победата“). Името на видот значи „лековито“, бидејќи ова растение порано било користено и во службената медицина.
Синоними:
- ''Veronica officinalis'' var. ''glandulosa'' Form.
- ''Veronica repens'' Gilib.
1 Опис на растението
Модричица има ползечки ризом од кој излегуваат речиси дрвенести, влакнести стебла. Освен стеблото, и листовите и цветовите се покриени со густи, жлездести влакна. Листовите се ситно назабен обем и сиво-зелена боја и спротивен распоред. Цветовите се со долги прашници, со светлосина до виолетова боја и прошарани темносини жилички. Собрани се во гроздести цветови кои во почетокот се збиени, а подоцна се издолжуваат. Плодот е кожурец покриен со жлездени дамки.
2 Хемиски состав на лекот
За медицински цели, како лек се користи надземниот дел од цветното растение, кој содржи:
* гликозиди ,
* непознати сапониди,
* горчливи материи,
* малку етерично масло,
* провитамин А,
* шеќери,
* восок, итн.
3 Лековито дејство и употреба
Модричица се користи само во народната медицина за полесно искашлување и излачување на секрет, при грозничави состојби, како антисептичко средство, аперитив, помага при варење на храната итн. Најчесто се применува кај болести на дишните органи, како што се бронхитис, хроничен катар или болки во градниот кош и при повишена температура. Антисептичното дејство на состојките нашло примена во лекување на гнојните рани, за кои се користи свеж сок од модричица или лушпа.
Употребата претежно се состои од правење чаеви, тинктури, лушпи или цедење на свеж сок од оваа растение.
4 Лековити видови од родот
Сличен хемиски состав имаат уште неколку видови на вероники кои се многу применети со иста намена и на ист начин.
Даб-модричица е најчесто со виолотово-сини цветови по кои има темно сини жилички и бел прстен во средината. Листовите по формата потсетуваат на дабови листови поради што го и добило името.
Персиската модричица расте сама во градините, полињата и околу патиштата. Цветовите се виолетово-сини и имаат темно сини жилички, поради што уште се нарекуваат и ''мачкини очи'' (види ја галеријата со слики).
5 Галерија
Чуен

Чуен (, syn. ''Chenopodium bonus-henricus'') — вид растение од семејството на штировите (''Amaranthaceae''). Домородно е во поголемиот дел од Средна и Јужна Европа.
Се одгледувал како лиснат зеленчук во домашни градини стотици години, иако овој зеленчук со двојна намена сега ретко се одгледува и овој вид почесто се смета за плевел.
1 Опис
Ова е едногодишно или повеќегодишно растение кое расте до 400–800 мм висок. Листовите се 50-100 мм долга и широка, триаголна до дијамантска форма, со пар широки зашилени лобуси во близина на основата, со малку восочна, сочна текстура. Цветовите се произведуваат во висок, речиси безлист шилец 100-300 мм долга, секој цвет е многу мал (3-5 мм пречник), зелена, со пет сепали. Семињата се црвеникаво-зелени, 2-3 мм пречник.
2 Таксономија
Видот бил опишан во 1753 година од Карл Линеј како ''Chenopodium bonus-henricus'' во ''Species Plantarum''. До 2012 година, видот обично бил вклучен во родот дива лобода, но молекуларните генетски истражувања откриле дека тој навистина не припаѓа на овој род. Се чини дека е поблиску поврзан со родот Спинација и сега е сместен во родот Блитум во племето Anserineae. Научното име ''Blitum bonus-henricus'' првпат го користел Лудвиг Рајхенбах во 1832 година.
Синоними кои се засноваат на ист тип примерок се: ''Agathophytum bonus-henricus'' (L.) Moq., ''Anserina bonus-henricus'' (L.) Dumort., ''Atriplex bonus-henricus'' (L.) Crantz, ''Chenopodium bonus-henricus'' L., ''Orthospermum bonus-henricus'' (L.) Schur, и ''Orthosporum bonus-henricus'' (L.) T. Nees. Хетеротипни синоними се: ''Blitum perenne'' Bubani, ''Chenopodium hastatum'' St.-Lag., ''Chenopodium ruderale''. екс Мок., ''Chenopodium ruderale'' St.-Lag., ''Chenopodium sagittatum'' Lam., ''Chenopodium spinacifolium'' Stokes, Chenopodium triangulare Dulac, Chenopodium triangularifolia Gilib., и ''Orthosporum unctuosum'' Montandon.
3 Одгледување и употреба
Чуенот најдобро успева на плодно, сончева место без повеќегодишни плевели. Ладно стратификуваните семиња може да имаат супериорни стапки на 'ртење. Во првата сезона се произведува многу мал раст. Ова растение не реагира добро на трансплантација. Лисјето може да се исече наесен.
3.1 Кулинарска употреба
Сечењето може да започне во пролет. Некои од новите ластари може да се разредат како што се појавуваат (обично од средината на пролетта до почетокот на летото) и да се зготват како аспарагус. Сето сечење потоа треба да престане, така што ќе се дозволи да се развијат пука. Сочните триаголни листови може да се соберат по неколку до крајот на август и да се варат како спанаќ.
4 Галерија
Сива пиштарка

Pallid swift
Flying in Greece
Conservation status
Least Concern (IUCN 3.1)<ref>
Scientific classification
Kingdom:, Animalia
Phylum:, Chordata
Class:, Aves
Order:, Apodiformes
Family:, Apodidae
Genus:, ''Apus''
Species:, ''A. pallidus''
Binomial name
''Apus pallidus''Shelley, 1870
Сивата пиштарка (''Apus pallidus'') е мала птица, површно слична на селската ластовичка или градската ластовичка. Меѓутоа, таа е целосно неповрзана со тие врапчевидни видови, бидејќи пиштарките се од редот Apodiformes. Сличностите меѓу групите се должат на конвергентната еволуција што одразува слични животни стилови.
Сивите пиштарки имаат многу кратки ногарки кои ги користат само за прилепување на вертикални површини. Името на родот ''Apus'' е латински за брз, за кој древните сметале дека е вид на ластовица без стапала, а ''pallidus'' е латински за "Блед". Никогаш не се населуваат доброволно на земја. Пиштарките поголемиот дел од својот живот го поминуваат во воздух, живеејќи на инсектите што ги ловат.
1 Таксономија
Бледата пиштарка првпат беше опишана од англискиот натуралист Џорџ Ернест Шели во 1870 година.
2 Опис
До 16-17 см долгиот вид е многу сличен на обичната пиштарка. Како и неговиот роднина, таа има кратка чаталеста опашка и многу долги крилја со грб што личат на полумесечина или бумеранг .
Целосно е темна, освен голема бела дамка на грлото која често е видлива од далечина. Таа е покрупна и покафеава од обичната пиштарка, а малку побледите пердуви, долните делови и задникот даваат поголем контраст од тој вид. Исто така, има поскалист изглед на стомакот. Повикот е силен сув крик сличен на оној на неговиот роднина, иако можеби повеќе дислогичен.
3 Распространетост и живеалиште
Бледите пиштарки се размножуваат на карпи и настрешници околу Медитеранот и на Канарските Острови и Мадејра, снесувајќи две јајца.
Тие се ретки северно од нивните области за размножување, иако веројатно ќе бидат недоволно евидентирани поради проблеми со идентификацијата. Поради својот појужен опсег, бледиот брзинец пристигнува порано и заминува подоцна од тесно поврзаната обична брзина, така што особено раните или доцните брзини северно од нормалниот опсег треба внимателно да се набљудуваат.
3.1 Преселба
Како ластовички, тие се преселници, презимуваат во јужна Африка или југоисточна Азија.
Сивите пиштарки кои се размножуваат во Гибралтар биле следени со помош на ГПС технологија и покажале дека имаат повеќе африкански презимувања јужно од Сахара во одредени периоди од годината. Една птица, следена во текот на две последователни зими, покажа извонредна верност на областите посетени во Африка меѓу годините.
Руј

Руј (|Cotinus) — род на листопадни дрвенести растенија. Вклучува 2 современи вида, еден евроазиски и еден северноамерикански (''Cotinus obovatus'', syn. ''Rhus cotinoides''). Името на родот потекнува од грчкиот збор, кој според Теофраст е име на дивата маслинка..
Претходно, овој род на растенија бил класифициран во сроден род.
1 Опис
Растенијата од овој род се животни форми на дрвја или грмушки до 7 (евроазиски руј) односно 12 (американски руј). Кореновиот систем е одлично развиен, така што обезбедува заштита од ерозија, делувајќи како арматура. Кората ја менува бојата од зелена во сива и кафеава со лушпи аналогни на стареењето. Младите ластари содржат големи леќи. Пупките се во црвеникава боја, спирално распоредени. Листовите се цели, кружни, со рамен раб, долг 3–13 см, сместени се на дршките, спирално распоредени, а нерватурата е јасно видлива на задната страна од листовите. Бојата на лисјата во есен е црвена. Цветовите се ситни, со големина до 3, петчлени, со жолтеникава боја, соберени во метличести цветови со големина до 30. Руј содржи пет чашести и пет крунести листенца. Во цветот има и стерилни цветови, со влакна на нивните цветни дршки (оттука и замаглениот изглед на цветот). Растенијата се еднодомни, понекогаш дводомни . Плодот е сув, со ситна јатка која содржи едно семе а на која се задржуваат листовите од чашката. Плодот созрева во периодот од мај до јуни.
2 Распространетост
Ова растение на ендемично за подрачјето на Јужна Европа, како и во Централна и Западна Азија. Често е на отворени и потопли живеалишта. Најчесто може да се најде во листопадни шуми до 1.600 м.
3 Расејување и размножување
Се расејува со ветер и инсекти. Размножувањето се врши со семиња или со вегетативни делови од растението.
4 Одгледување
Видовите од овој род, особено е евроазискиот руј, честопати се користени како украсни грмушки. Одгледани се голем број сорти, од кои некои се од хибридно потекло (се создадени со вкрстување на два вида руј).
5 Употреба
Листовите на евроазискиот руј содржат околу 30% танин и се користеле како антисептик и астрингент . Плодот е отровен, консумирањето доведува до дијареа и повраќање. Од дрвото и листовите се добива боја за кожа, волна и свила . Дрвото се користи во столарство.
6 Галерија
Костенлива пустарка

Костенлива пустарка (латински: ''Coenonympha glycerion)'' е вид на пеперутка што припаѓа на фамилијата Шаренци. Може да се најде во Источна Европа, Балканскиот Полуостров и на исток преку Палеарктикот до Сибир и од Кавказ до Северна Кореја.
Костенлива пустарка
во Естонија
Scientific classification
Царство:, Animalia
Колено:, Arthropoda
Класа:, Insecta
Ред:, Lepidoptera
Фамилија:, Шаренци
Род:, ''Coenonympha''
Вид:, ''C. glycerion''
Биномен назив
''Coenonympha glycerion''Borkhausen, 1788
1 Опис
Дискот на предното крило на мажјакот, од горната страна измиен со бакар-кафеава, на женката со жолтеникаво кафена боја, оваа боја е понекогаш потемна, понекогаш посветла нијанса. Назад е рамномерно црно-кафеава, со неколку расфрлани и намалени окули на долната страна. Надвор од средината се наоѓаат 2 големи неправилни бели синусни дамки, одделни или тенко поврзани, со кои на прв поглед се препознава нимотипната форма.
Очелите на задните крила се правилни и изразени и се појавуваат на горната страна во облик на кафеави прстени, така што има сличност со ''Carpathica Horm'', од Средна Азија. ''Carpathica Horm'' е помала планинска форма, чии задни крила се целосно или речиси целосно застарени. Доаѓа од Карпатските планини. Исто така нема очели, или најмногу неколку бели точки на нивно место. Згора на тоа, горната страна е рамномерно саѓи-кафеава, а целата долна страна е попрашана со бело.
Ларвата е нечисто зелена со сино-зелена глава, темна грбна лента и бледа странична, како и црвен анален отвор.
Пеперутките се на крило во јуни и јули. Тие се наоѓаат на тревни патишта во шуми и влажни ливади и не се ретки, иако ретко е да ги има во поголем број заедно. Женките со големо тело често не се издигнуваат повеќе од 1 или 2 стапки над земјата. Кога се вознемирени, тие обично летаат само со неколку чекори, следејќи ја насоката на патот и повторно се сместуваат во тревата.
2 Период на летот
Пеперутките летаат во една генерација од јуни до август.
3 Храна
Ларвите се хранат со разни видови на тревки.
Нож (филм од 1967)

„Нож“ — југословенски филм од 1967 година, во режија на Жика Митровиќ. Главните улоги ги играат: Велимир Бата Живојиновиќ, Љубиша Самарџиќ, Раде Марковиќ, Дара Чалениќ и Вера Чукиќ.
1 Синопсис
Мистериозното убиство на еден млад пејач на забавна музика во кое се заплеткани неколку личности, долго време претставува нерешива тајна за искусниот полициски инспектор. Тој го запознава светот на музичарите, продуцентите, манекените и комарџиите, повремено запаѓајќи во опасни ситуации, за на крајот да го открие убицот во кој никој дотогаш не се сомневал.
Трета среќа (филм)

„Трета среќа“ (српски: ''Трећа срећа'') — југословенски филм од 1995 година, во режија на Драгослав Лазиќ. Главните улоги ги играат: Радош Бајиќ, Ања Поповиќ, Велимир Бата Живојиновиќ и Милена Дравиќ.
1 Синопсис
Секула останува сам со децата, па затоа го менува името и заминува кај својот богат вујко. Вујкото се подготвува да се ожени со жена која е многу помлада од него, која истовремено му се допаѓа и на Секула, а која ја бара мафијата. На крајот се прави тројна свадба: вујкото се жени со месната гатачка, роднината се жени со една танчерка, а неговиот најстар син со својата девојка.
Мала блатна кокошка

Мала блатна кокошка
Conservation status
Least Concern (IUCN 3.1)
Scientific classification
Kingdom:, Animalia
Phylum:, Chordata
Class:, Aves
Order:, Gruiformes
Family:, Rallidae
Genus:, ''Zapornia''
Species:, ''Z. pusilla''
Binomial name
''Zapornia pusilla''(Pallas, 1776)
Range of ''Z. pusilla'' Breeding Resident Non-breeding
Synonyms
Мала блатна кокошка (''Zapornia pusilla'') — мала водна птица од семејството на блатните кокошки (''Rallidae'').
1 Распространетост
Нивното живеалиште за размножување се леглата на остриците во Европа, главно на исток и низ Палеарктикот. Тие се размножувале во Велика Британија до средината на 19 век, но западноевропското население се намалило преку одводнување. Во последниве години има закрепнување во северозападна Европа, со повторната колонизација на Германија и Холандија, и сомнително за размножување во Британија; Ирски рекорд во 2012 година беше прв таму од 1850-тите. Тие се гнездат на суво место во влажни мочуришта, несејќи 4-8 јајца. Овој вид е миграциски, презимува во источна Африка и јужна Азија.
Исто така е резидентен одгледувач во Африка и Австралија. Постои единствен северноамерикански запис за овој вид на островот Ату во септември 2000 година.
2 Опис
Имаат 16-18 см во должина, и се слични на единствната малку поголема мала барска кокошка. Возрасните имаат главно кафеав горен дел со некои бели ознаки, и сино-сиво лице и долни делови. Задните крила се црно-бели решетки. Имаат зелени нозе со долги прсти и кратка опашка која е решеткана одоздола.
Незрелите се слични на возрасните, но имаат голема решетка на долните делови. Нежните пилиња се црни, како и останатите.
3 Поведение
Овие птици испитуваат со нивниот клун во кал или плитка вода, а исто така земаат храна по видување. Тие главно јадат инсекти и водни животни.
Чуковите се многу таинствени во сезоната на парење, а потоа најчесто се слушаат отколку што се гледаат. Тие тогаш се бучни птици, со растреперен повик како оној на јадливата жаба, или можеби гаргани. Тие можат полесно да се видат при преселба или кога зимаат.
4 Таксономија и номенклатура
Оваа птица е именувана по францускиот натуралист Луј Антоан Франсоа Бајон. Имињата marsh crake и tiny crake претходно се користеле за да се однесуваат на овој вид. ''pusillus'' е латински за „многу мал“.
5 Статус
5.1 Меѓународен
Малата блатна кокошка е една од видовите на кои се применува ''Договорот за зачувување на африканско-евроазиските водни птици преселници'' (AEWA).
5.2 Австралија
Оваа птица не е наведена како загрозена во австралискиот Закон за заштита на животната средина и зачувување на биолошката разновидност од 1999 година. Сепак, нивниот статус на зачувување варира од држава до држава во Австралија. На пример:
Обичен руј

''Cotinus coggygria''
Foliage and seed heads
Scientific classification
Kingdom:, Plantae
''Clade'':, Tracheophytes
''Clade'':, Angiosperms
''Clade'':, Eudicots
''Clade'':, Rosids
Order:, Sapindales
Family:, Anacardiaceae
Genus:, ''Cotinus''
Species:, ''C. coggygria''
Binomial name
''Cotinus coggygria''Scop.
Synonyms
Обичен руј (, syn. ''Rhus cotinus'') — вид на цветно растение од фамилијата ''Anacardiaceae'', живее во голема област од јужна Европа, источно низ Средна Азија и Хималаите до северна Кина.
1 Опис
Ова е повеќеразгранета листопадна грмушка која расте 5-7 метри висока со отворена, раширена, неправилна крошна, и ретко формира мало дрво. Листовите се 3-8 см долги заоблени, овали, зелени, со восочен сјај. Есенската боја може да биде разновидна, од праска и жолта до скарлет. Цветовите се многубројни, секој цвет е 5–10 мм во пречник, со пет бледо жолти ливчиња.
2 Одгледување и употреба
Најчесто ова растение се одгледува како украсно растение, со неколку достапни сорти. Многу од нив се избрани за виолетово зеленило и цвеќиња.
Рујот порано се користел за правење жолта боја наречена „млад фустик“.
3 Галерија
4 Фосилни записи
Макрофосили на ''обичен руј'' од раната плиоценска епоха се пронајдени во Западна Грузија во регионот на Кавказ.
Одиме понатаму

„Одиме понатаму“ (српски: ''Идемо даље'') — југословенски филм од 1982 година, во режија на Здравко Шотра. Главните улоги ги играат: Велимир Бата Живојиновиќ, Драган Николиќ, Данило Бата Стојковиќ и Ена Беговиќ.
1 Синопсис
Непосредно по ослободувањето, во еден мал град во Србија доаѓа млад учител, поранешен партизан (го игра Николиќ). Неговата партизанска „педагогија“ доаѓа до судир со старите наставни методи во училиштето. Децата секогаш се на страната на својот учител кого го прифаќаат како искрен другар. Меѓутоа, за време на наставата, во детските души длабоко се врежани немилите настани од војната.
Кандилка (растение)

''Aquilegia vulgaris'' ( kandilica ) е растение од фамилијата Љутиќ, а неговото природно живеалиште е Европа. Ова цветно растение е тревно, повеќегодишно растение кое може да порасне до 1,2 m во висина и има разгранети, тенки и влакнести стебла. неговите листови се трикомпонентни. Цветовите можат да бидат виолетови, сини, розови и бели, може да бидат висечки или хоризонтални со хеклани шилци од нектар и се појавуваат на почетокот на летото.
Латинскиот епитет ''vulgaris'' значи „вообичаено“.
1 Одгледување
Овој вид и неговите многубројни хибриди се популарни градинарски цвеќиња, достапни како еднобојни или двобојни, со едноставни или двојни цветови. Иако е повеќегодишно растение, сортите можат да бидат многу краткотрајни и има смисла да се сметаат за двегодишни. Пренадуваните цветови треба да се отстранат, за да се спречи растението да премине во животен век каде што дава семиња и повеќе не цвета. Семињата понекогаш се продаваат како мешавина. Сортата „Нивеа“, која цвета со бели цветови, ја доби наградата на Кралското хортикултурно друштво во Велика Британија.
2 Болести и штетници
Растителни вошки и ларви од лисна оса го напаѓаат ова растение.
3 Фолклор
Во традиционалниот хербализам, се верувало дека Кандилица е свето растение поврзано со Венера; дека има еден куп кандилки и со него наводно ја разбудил наклонетоста на избраните. Николас Калпепер препорачал семките да се пијат со вино, за да се забрза породувањето. Во современата хербална медицина се користи како адстрингентно и диуретик.
4 Токсичност
Растението припаѓа на фамилијата Љутиќ, кои се отровни, а сите делови од ова растение, вклучувајќи ги и семките, се отровни и не смеат да се јадат. Можно е вдишувањето на здробената прашина од семето, или апсорпцијата на масло од нив на кој било друг начин, може да предизвика труење или барем да покаже симптоми на труење.
Тестирањето на акутна токсичност кај глувци покажа дека алкохолниот екстракт и главната флавоноидна компонента на изоцитозозид од листовите и стеблото на ''Aquilegia vulgaris'' може да се класифицираат како нетоксични бидејќи дозата од 3000 не предизвика смртност кај глувците.
5 Галерија
Зелениче (растение)

Зелениче ( |Vinca minor) е зелјесто повеќегодишно растение (измиени) со виолетови цветови и постојано зелени листови. Поради своите листови, ова растение станало симбол на бесмртноста. Порано се сметало за симбол на невиноста и чедноста. Покрај сето тоа, означува и вечно пријателство. Во поранешните периоди ( среден век и подоцна) за време на јавните погубувања, блиските роднини или пријатели на осудениот носеле цветови од зеленичиња со значење дека душата на погубениот, без разлика на стореното дело, сепак ќе се пресели во рајот, дека осудениот не е виновен и дека невин бил погубен. Во христијанската религија и иконографијата, зеленичето го претставува невиното страдање на Исус Христос.
1 Опис на растението
Зелениче е повеќегодишно растение кое може да порасне од 20 до 25 сантиметри. Најдобро расте на влажна почва, но може да се најде и на малку посува почва. Припаѓа во нивото на ниска вегетација. Може да се најде во шумите и ливадите, обично со грмушки и дрвја. Се користи во народната медицина.
Повеќегодишно тревесто растение или полугрмушка со полегнато, тенко стебленце, до 100 цм долго. Фертилните (цветни) стебленца подигнати или вертикални и се до 20 цм високи. Листовите се долги 1,5–5 цм, 0,5–2,5 цм широки, зимзелени, кожести, издолжено-ланцетни, елиптични или јајцевидни, во основата клиновидно се стеснуваат, на врвот заострени или понекогаш затапени. Страничните жилки излегуваат
од средишната жилка под агол од 30–50° и кон работ силно се разгрануваат.
Цветовите се поединечни во пазувите на листовите. Цветните дршки често подолги од пазувниот лист. Чашката 3–5 мм долга, длабоко всечена на тесно ланцетни или триаголни голи сегменти. Венчето е сино, со 9–11 мм долга венечна трубичка, со косо отсечени сегменти со дијаметар 25– 30 мм. Плодот се состои од два мешковидни дела (мевчиња), со должина 15–25 мм, со кафеави, брадавичести семки. Вирее во појас на дабови шуми, покрај грмушки, по брдски пасишта.
Често се одгледува како декоративно растение.
Во Македонија може да се најде во јужна Македонија, околу Пелистер.
2 Лист
Листовите се зелени во текот на целата година. Широки се од 2,5 до 3 и долги 4 сантиметри. Тие се со темно-зелена боја и имаат правилена форма. Имаат мазни рабови. Тие имаат најсилно лековито својство и од нив се прави сируп. Исто така во сушена и мелена форма се користат како зачин.
3 Цвет
Цветовите на зеленичето се виолетови или модро-сини. Цветаат кон крајот на летото и се долги околу еден сантиметар. Се составени од 5 венечни ливчиња. Во ретки случаи, може да биде и во бела боја. Има пријатен мирис. И цветот, како и другите делови од растението, има лековити својства, па затоа има и примена во медицината.
4 Стебло и корен
Стеблото е во форма на колено, со должина помеѓу 10 и 20 сантиметри. Има мал обим и лесно се свива, како и кај другите зелјести растенија. По боја е малку посветло од листовите. Коренот е нешто малку помал, најчесто долг околу 7 сантиметри. Сличен е како и кај другите зелјести растенија.
5 Плод
Плодовите се мали и не се забележуваат лесно. Долги се од 2 до 2,5 сантиметри и имаат големи семиња.
Жолта окатка

Жолта окатка (''Pyronia tithonus'') е европски вид на пеперутка. Поради поголемиот број на единки во топла клима, ограничената распространетост на видот може да се претпостави дека се должи на климата. Колониите се разликуваат по големина во зависност од достапното живеалиште и може да се движат од неколку десетици до неколку илјади пеперутки.
1 Физички изглед
Жолтата окатка е портокалова со две големи кафеави дамки на крилјата и кафеава шема на работ на крилјата. Дамките на предните крилја од нагоре личат на очи, најверојатно оваа одлика придонесува да се заштитат од напади од птици, па затоа жолтата окатка често одмара со отворени крилја. Познати се голем број на невообичаени форми, како што е ''excessa'', каде што примероците имаат две до четири дополнителни точки на предното крило горната страна. Бројот на дамки на долната страна на задното крило исто така варира.Машката единка има темна дамка на горната страна на предното крило која содржи миризливи лушпи познати како андроконија. Ова е најверојатно за привлекување на женски единки. Не е познато многу за тоа како всушност функционира андроконијата за привлекување на партнер, а хемискиот состав на феромоните е исто така непознат.
Женските единки вообичаено имаат повеќе дамки од машките. Машките единки имаат поблиску поставени дамки на крилата, во споредба со женските, чии дамки се пораспространети преку рабовите на крилата.
2 Распространетост
Жолтата окатка најчесто се наоѓа во рабовите на ливади како и во живи огради.
Есенски мразовец

Есенски мразовец — токсично есенско цветно растение кое наликувало на вистинските Качунки, но бил член на фамилијата на растенијата Colchicaceae, за разлика од вистинските качунки, кои припаѓале на фамилијата Перуники. Името „голи дами“ било затоа што цвеќињата излегувале од земјата долго пред да се појавувале лисјата. И покрај народното име „ливадски шафран“, ова растение не било извор на шафран, кој се добивал од шафранската качунка – и тоа растение, исто така, понекогаш се нарекувало „есенска качунка“.
Видот се одгледувало како украсно во умерените области, и покрај неговата токсичност. Сортата „Ненси Линдзи“ ја добило наградата за градинарски заслуги на Кралското хортикултурно друштво.
1 Опис
Ова тревно повеќегодишно растение имало лисја до долго. Цветовите биле осамени, преку, со шест тепали и шест стомаци со портокалови прашници и три бели стилови. За време на оплодувањето, јајниците се наоѓале под земја.
2 Распространетост
Есенскиот мразовец бил единствениот е од неговото семејство домороден во Велика Британија и Ирска, со забележителни популации под раководство на окружните диви животни трустови. Се јавувал и низ континентална Европа од Португалија до Украина, а наводно бил натурализиран во Шведска, европска Русија и Нов Зеланд.
3 Фармацевтска употреба
Светилките на есенскиот мразовец содржеле колхицин, корисен лек со тесен терапевтски индекс. Колхицинот бил одобрен во многу земји за третман на гихт и фамилијарна средоземна треска, но имал низок терапевтски индекс. Колхицинот исто така се користел во одгледувањето на растенија за производство на полиплоидни соеви.
4 Токсичност
Растенијата ''Colchicum'' биле смртоносни отровни поради нивната содржина на колхицин и биле погрешно помешани од фуражните со рамсоните, на кои тие нејасно личеле. Симптомите на труење со колхицин биле слични на оние на арсенот и не бил познат противотров.
Ова растение (и самиот колхицин) претставувал особена закана за мачките. Лисјата и плодовите на ливадскиот шафран содржеле највисоко ниво на токсини, но сите делови на растението се сметале за отровни.
5 Галерија
Црн јасен

Црн јасен — вид на јасен домороден во јужна Европа и југозападна Азија, од Шпанија и Италија на север до Австрија и Чешка, и на исток преку Балканот, Турција и западна Сирија до Либан и Ерменија.
1 Опис
Црниот јасен е листопадно дрво со средна големина кое расте во висина од 15 до 25 м, со пречник на стебло до 1 м. Кората е темно сива, останува мазна дури и на стари дрвја.
Пупките се бледо розово-кафеави до сиво-кафеави, со густа покривка од кратки сиви влакна.
Листовите се во спротивни парови, шилести, долги 20 до 30 см, со 5 до 9 летоци; ливчињата се широки, јајцевидни, 5-10 мм долги и 2-4 см широки, со ситно назабена и брановидна маргина, и кратки, но различни лисни дршки долги 5-15 мм. Есенската боја е променлива, жолта до виолетова.
Цветовите растат во густи метлички долги 10-20 см откако ќе се појават новите лисја на крајот на пролетта, секој цвет со четири тенки кремасти бели ливчиња долги 5-6 мм. Тие се опрашувани од инсекти.
Плодот е витка самара долг 1,5-2,5 см, семето широко 2 мм и крилото широко 4-5 мм, зелен а зрее во кафена боја.
2 Одгледување и употреба
Црниот јасен често се одгледувал како украсно дрво во Европа северно од неговиот роден опсег поради своите украсни цвеќиња - видот понекогаш се нарекувал и „цветен пепел“. Некои култивирани примероци биле накалемени на подлоги на ''Fraxinus excelsior'', со често многу забележлива промена на кората на линијата на калемењето до пукнатината на кората на видот на подлогата.
Зашеќерен екстракт од сокот може да се добие со рез на кората, ова било споредувано во доцниот средновековен период (посведочено од околу 1400 г. ) со библиската мана, што го довело до англиското име на дрвото и некои од народните имиња од неговата родна област (''fresno del maná'' во шпански, ''frassino da manna'' на италијански). Всушност, шеќерот маноза и шеќерниот алкохол манитол ги добиваат своите имиња од екстрактот.
Црвен кантарион

Црвен кантарион (науч.: ''Centaurium erythraea'') — име на родот Скриеносеменици од фамилијата Lincura, како и на најпознатиот и најраспространет вид на Балканот.
1 Опис
Едногодишно или двегодишно зеленасто растение со розови цветови собрани на врвот на стеблото во штитно соцветие.
Нејзиното стебло е мазно, квадратно, високо до 40 см. Цвета од јуни до август. Цветовите обично се во нијанси од светло до темноцрвена. Може да се најде во шумски ливади или ридови, како и на песочни места.
2 Употреба
Црвен кантарион е растение со широк спектар на лековити дејства. Содржи еритроцентаурин, есенцијално масло, шеќер, восок и друго. Неговото најпознато дејство е како амаро ароматичен (горчлив лек) за поттикнување апетит, лачење на гастрични и цревни сокови. Сличен е, иако помалку ефикасен од линцура. Заедно со питом пелин се користи за намалување на нивото на шеќер во крвта кај постарите лица, потоа при анемија, жолтица, крварење при тешки воспаленија со плакнење. Покрај чај, ова растение може да се користи и во форма на тинктури и лековити вина.
Adustomyces

''Adustomyces'' е габичен род од фамилијата Pterulaceae. Родот е монотипичен, кој го содржи единствениот ресупинат вид ''Adustomyces lusitanicus'' (оригинално именуван ''Stereum repandum'' var. ''lusitanicum'' од Камил Торенд во 1913 година), пронајден во Европа и Африка. ''Адустомицес'' бил опишан од швајцарскиот миколог Валтер Јулих во 1979 година.
Lactarius baliophaeus

''Lactarius baliophaeus''
Научна класификација
Царство:, Fungi
Колено:, Basidiomycota
Класа:, Agaricomycetes
Ред, Russulales
Семејство, Russulaceae
Род:, ''Lactarius''
Вид:, ''L. baliophaeus''
Биномен назив
''Lactarius baliophaeus''Pegler (1969)
''Lactarius baliophaeus'' е припадник на големиот род Млечки (печурки) во редот Russulales. Опишан како нов во науката од микологот Дејвид Пеглер во 1969 година, видот е пронајден во Гана, Бенин, и Замбија. Плодните тела од типот колекција биле пронајдени како растат во земјата под ''Касија''. Тој е тесно поврзан со ''Lactarius subbaliophaeus'', вид опишан од Того во 2014 година. И двете се класифицирани во делот ''Lactarius''''Nigrescentes''. Lactarius baliophaeus се јаде и се користи како храна.
1 Поврзано
* Список на видови ''Млечки (печурки)''