Марија Голдсмит

Марија Исидоровна Голдсмит (|Мария Исидоровна Гольдсмит; , 11јануари 1933) — руско-француски биолог и анархистички политички теоретичар.
Таа била родена во Руската Империја, но била принудена на егзил уште на рана возраст поради радикалната политика на нејзините родители. Во Париз, нејзината мајка влијаела врз нејзиниот интерес за природните науки и политичката филозофија на анархизмот. Во 1890-тите години, таа се запишала да студира биологија на Универзитетот во Париз и се приклучила на протераните руски и еврејски анархистички движења во дијаспората. Додека студирала за докторат, таа била под менторство на еволуцискните теоретичари Ив Делаж и Петар Кропоткин, кои влијаеле врз нејзиното разбирање на дарвинистичката еволуција, ламаркизмот и взаемната помош. На почетокот на Руската револуција од 1905 година, таа и Георги Гогелија ја основале групата „Леб и слобода“, и станале двајца од првите руски поборници на анархосиндикализмот.
Во текот на 1910-тите години, Голдсмит објавила серија книги за еволутивната биологија, напишани заедно со Делаж. Заедно тие ги истражувале различните теории за еволуцијата и ја истакнувале соработката како повлијателен фактор од конкуренцијата, спротивно на социјалниот дарвинизам и теоријата за „преживување на најсилните“. Тие, исто така, ја бранеле теоријата за симбиогенеза и истражиле неколку случаи на симбиоза во природата. До 1915 година, Голдсмит го завршила својот докторат и почнала да ги истражува партеногенезата, тропизмот, компаративната психологија и еволуциската психологија. Нејзиниот фокус бил главно на морската биологија и однесувањето на рибите. По избувнувањето на Првата светска војна, таа застанала на страната на ''Манифестот на Шеснаесетте'' во интернационалистичко-дефанзивниот раскол и изразила поддршка за Руската револуција од 1917 година сè до задушувањето на Кронштатскиот бунт.
По смртта на Делаж и Кропоткин во раните 1920-ти години, Голдсмит се изолирала од научната заедница и имала потешкотии при наоѓање стабилна работа. Нејзините тешкотии биле влошени од нејзиниот статус на имигрантка, жена и истакната радикална активистка. Кон крајот на 1920-тите, таа се вклучила во дебатите на анархистичкото движење околу ''Платформата'', која ја критикувала поради авторитарни тенденции. По смртта на нејзината мајка во јануари 1933 година, таа извршила самоубиство. Нејзината работа останала влијателна во нејзината научна област, како и во анархистичкото движење, во 21 век.
1 Ран живот и активизам
Марија Исидоровна Голдсмит била родена на 19 јули [7 јули] 1871 година, во руската престолнина Санкт Петербург. Нејзиниот татко бил Исидор Албертович, адвокат и издавач на позитивистичко списание; потекнувал од семејство на еврејски преобратеници во лутеранство. Нејзината мајка била Софија Иванова, лекарка и ботаничарка; потекнувала од руско благородничко семејство. Родителите на Голдсмит се грижеле таа да.добие добро образование уште од рана возраст.
Двајцата родители на Голдсмит биле вклучени во радикална политика, како следбеници на социјалистот Петар Лавров и пријатели на семејството на Бакунин. Тие биле принудени на внатрешен егзил на рускиот север поради нивниот политички активизам и морале целосно да избегаат од Руската империја во јуни 1884 година. Кога сè уште била дете, родителите на Голдсмит ја однеле во егзил во Франција и се населиле во Париз. Таму, Исидор бил уапсена, затворен и набрзо починал од хронична болест. Бидејќи нејзината мајка била хронично болна, Голдсмит била принудена да работи уште на млада возраст за да се издржува себеси и својата мајка. Таа продолжила да живее со својата мајка и да се грижи за неа дури и во зрелоста. Преку влијанието на нејзината мајка, Голдсмит се заинтересирала за природните науки и радикалната политика.
Нејзините искуства ја направиле недоверлива кон државата, и во текот на 1890-тите, таа гравитирала кон анархизмот откако присуствувала на предавањата на Саул Јановски и Петар Кропоткин. Таа го претворила својот дом на улицата Мари-Роуз во место за состаноци на протерани руски анархисти, обезбедувајќи силно анархистичко присуство во рамките на руското емигрантско движење во Париз. Голдсмит, исто така, започнала доживотна преписка со анархистичката активистка Ема Голдман. Таа, исто така, воспоставила контакт со анархистички членови на еврејската дијаспора во Париз; иако самата не била следбеник на јудаизмот и никогаш не учела јидиш, таа сепак се идентификувала со еврејските корени на својот татко. Таа ретко ги пропуштала настаните на еврејското анархистичко движење, и токму во ова опкружување ја започнала својата кариера на анархистички активизам и ја развила својата сопствена анархистичка политичка теорија.
2 Кариера
2.1 Образование и рана научна кариера
По полнолетството, Голдсмит се запишала на Универзитетот во Париз за да студира биологија. Во 1892 година, таа се приклучила на Интернационалистичките револуционерни социјалистички студенти (ESRI), во рамките на кои пишувала памфлети за анархистичкиот феминизам и антиционизмот. Таа, исто така, се приклучила на ''Bourse du Travail'' во Иси-ле-Мулино, кој го претставувала на Меѓународниот конгрес на социјалистичките работници и синдикати во Лондон; таму била дел од антипарламентарната фракција. По дипломирањето со лиценца во 1894 година, таа започнала да работи како член на персоналот во лабораторијата за физиологија на Универзитетот, додека студирала за докторат кај еволутивниот биолог Ив Делаж. Голдсмит и Делаж станале блиски соработници и истражувачки партнери. Делаж ја назначил Голдсмит за генерален секретар на научното списание ''L'année biologique'', кое таа го водела од 1902 до 1924 година.
Голдсмит исто така станала близок пријател на биологот Петар Кропоткин, и постојано се допишувала со него за научни и политички прашања од 1897 до 1917 година. Бидејќи на Кропоткин му било забрането да влезе во Франција, тие не можеле да се сретнат лице в лице. Како и Делаж и Кропоткин, Голдсмит станала цврст поборник на Дарвиновата теорија за еволуцијата и Ламарковата теорија за наследноста. Кропоткин ѝ го доверил на Голдсмит завршувањето и преводот на неговата книга „Заемна помош: фактор на еволуција“, во случај да почине, бидејќи верувал дека Голдсмит е единствената личност која ги споделува неговите научни знаења и поглед на светот.
2.2 Револуција од 1905 година
До 1903 година, револуционерните чувства се зголемувале во Русија и меѓу руската емигрантска заедница; Голдсмит предвидела дека револуцијата во Русија е неизбежна. Заедно со грузискиот анархист Георги Гогелија, Голдсмит ја основала анархистичко-комунистичката група „Леб и слобода“, која издавала месечно списание од Женева и го шверцувала во Русија. Голдсмит пишувала за списанието под псевдонимот „Марија Корн“. Преку списанието, Голдсмит и Гогелија станале двајца од првите поборници на синдикализмот во руското анархистичко движење. Тие ги возвишувале саботажите и генералниот штрајк како моќни алатки со кои работничката класа можела да се наметне, во време кога таквите термини сè уште биле туѓи на рускиот јазик.
Самата Голдсмит го поддржала примерот на Француската општа конфедерација на трудот (CGT) како модел што руските анархисти треба да го следат. Голдсмит се залагала за анархосиндикализам, тврдејќи дека револуционерните синдикалистички практики биле компатибилни само со етиката и филозофијата на анархизмот. Теоријата брзо се проширила, со генерален штрајк што избувнал во Баку уште во јули 1903 година. Следната година, украинските фабрички работници во Чернигов почнале да бараат начин да основаат револуционерна работничка организација, по истите насоки како што предложиле Голдсмит и Гогелија. По избувнувањето на Руската револуција од 1905 година, генерален штрајк се проширил низ целата земја кон крајот на октомври. Настаните ги поттикнале многу од соработниците на списанието да се вратат во Русија, а тоа престанало да се издава во ноември 1905 година. Според Голдсмит, списанието никогаш не успеало да постигне широк тираж во Русија поради технички и организациски ограничувања.
Голдсмит и Гогелија биле пооптимистични во врска со синдикализмот од нивниот ментор Кропоткин, кој одржувал само квалификувана поддршка за синдикатите. Кропоткин бил скептичен во врска со авангардните тенденции на синдикализмот и предупредувал против марксистичкото влијание во рамките на синдикатите. Голдсмит тврдела дека Кропоткин бил прилично ригиден по прашањата за тактиката и изразил непријателство кон идејата дека „целта ги оправдува средствата“. Бидејќи експропријациите сè повеќе воделе кон политичка репресија, таа забележала дека повеќето од нејзините застапници се согласуваат со противењето на Кропоткин кон неа. Голдсмит била и критична кон марксистичките и сорелските форми на синдикализам, кои во голема мера ги застапувале интелектуалци кои не биле поврзани со работничкото движење; таа верувала дека синдикализмот е инхерентно анархистичка традиција.
По задушувањето на Револуцијата од 1905 година, Голдсмит и нејзината група веднаш почнале да се подготвуваат за следната. Таа ја основала Париската група на руски анархисти-комунисти, која пораснала на 50 членови и се состанувала во нејзиниот дом. Во 1906 година, групата почнала да го објавува списанието ''Буревестник'', за кое Голдсмит пишувала. Тие организирале редовни собири за да ги одбележат годишнините од Париската комуна и Хејмаркетската афера, како и на денот на раѓањето на Михаил Бакунин, при кој Голдсмит и Гогелија одржале говори. Двајцата пишувале и за руско-американскиот синдикалистички весник „Голос Труда“. Голдсмит и Кропоткин разговарале и за создавањето на нов анархистички весник, специјално наменет за руското селанство. По краткотрајниот обид за оживување на групата „Леб и слобода“, Кропоткин почнал да пишува за рускиот анархокомунистички весник „Рабочи Мир“, иако според Голдсмит, тој не презел поголема улога во тоа бидејќи не им верувал на големите организации. Во 1906 година, таа присуствувала на конференција на руски анархистички егзиланти во Лондон, каде што напишала извештаи за анархистичката економија, организација и тактики. Во еден од извештаите, таа се залагала за комунистички анархизам и контрола на средствата за производство од страна на работниците, наведувајќи го своето верување дека правдата и солидарноста во нивната „најпотполна форма“ се неопходни за етичкиот развој на сите луѓе и создавањето на слободно општество.
2.3 Научни трудови
Од 1909 до 1917 година, Голдсмит и Делаж биле коавтори на голем број книги за еволутивна биологија. Нивната прва книга, „Теориите на еволуцијата“, започнала со антирелигиозно побивање на креационизмот, а потоа следувала долга дискусија за различни еволутивни теории. Во книгата, Голдсмит и Делаж го дефинирале дарвинизмот како теорија што нагласува случајна генетска варијација, борба за егзистенција и природна селекција како главни фактори на еволуцијата. Потоа тие широко го дефинирале ламаркизмот како теорија што нагласува индивидуално прилагодување кон сопствената околина, наместо предодреденост, како преседан за еволуцијата. Тие ја споредиле потесната перспектива на ламаркизмот со посистематскиот фокус на неодарвинизмот, како што го изразил Август Вајсман. Според нивниот поглед на ламаркизмот, наследувањето се случува кога адаптацијата кон одреден стимул од животната средина станува независна од неа во следните генерации; Тие го толкувале Ламаркијанското наследување исклучиво на описен начин, без да прават претпоставки за механизмите за транзиција помеѓу адаптации кои се „зависни од стимул“ или „независни од стимул“. Во поглавје за потеклото на видовите, тие дискутирале за потенцијалната улога на алопатричната специјација и репродуктивната изолација, иако нагласиле дека им недостасува унифицирана теорија што би можела да ги синтетизира адаптацијата и специјацијата во една рамка; оваа предложена теорија се појавила децении подоцна, со развојот на популациската генетика. Книгата завршила со резиме на Кропоткиновата теорија за взаемна помош како фактор на еволуцијата. Поради отворено антирелигиозната содржина на книгата, нејзиниот вовед бил препечатен во анархистичкиот весник на Жан Грејв, ''Les Temps nouveaux''. Книгата била добро прифатена од меѓународниот печат, а ''The New York Times'' ја опишал како сеопфатен приказ на современите дебати за еволутивната биологија. Таа била преведена на англиски од револуционерниот социјалист Андре Тридон.
Во статија објавена во португалскиот анархистички магазин „А Sementeira“ од 1911 година, Голдсмит и Делаж се потпирале на книгата на Чарлс Дарвин „Потеклото на човекот“ за да ја нагласат улогата на соработката и солидарноста во еволуцијата. Тие, исто така, ја побиле теоријата на Херберт Спенсер за „преживување на најсилните“ и теоријата за „борбата за егзистенција“ на Т. Х. Хаксли, прикажувајќи ги како корупција на дарвинизмот со цел поддршка на постојната општествена хиерархија и неограничената конкуренција на сметка на солидарноста и соработката. Тие го обвиниле Хаксли за претерано поедноставување на Дарвиновиот концепт за борбата за егзистенција со тоа што ја сведел на „борба до смрт“, додека тие ја дефинирале како борба на живите суштества против условите на животната средина. Црпејќи од Кропоткин, Голдсмит и Делаж се обиделе да ја намалат конкуренцијата и наместо тоа да ја нагласат важноста на соработката. Во директен предизвик на теоријата за „преживувањето на најсилните“, тие предложиле дека неповолните услови како што се гладот и сушата всушност ги ослабуваат најсилните генетски варијации, додека поволните услови дозволуваат нови варијации да напредуваат. Тие тврделе дека, во екстремни услови, соработката и меѓусебната помош, се не конкуренцијата, се неопходни за опстанок.
Во 1913 година, тие ја објавиле својата втора книга, која се фокусирала на партеногенезата. Во 1915 година, Голдсмит ги завршила своите докторски студии, бранејќи дисертација за компаративната физиологија и психологија на рибите. Потоа почнала да пишува за ''Comptes rendus'' на Француската академија на науките; објавила голем број статии на различни теми, вклучувајќи тропизам, еволутивна психологија, партеногенеза и менделизам. Во осврт на книгата на Пол Портје од 1918 година за симбиогенезата, Голдсмит изјавила дека ја убедил во можноста за асепса, сличноста помеѓу бактериите и митохондриите и односот на симбиотите со витамините. Таа и Делаж, исто така, ја истражувале симбиозата помеѓу мешунките и бактериите, дрвјата и габите, како и алгите и микрофауната. Како што Голдсмит ги објавувала своите истражувања, таа брзо стекнала репутација во научната заедница, добивајќи бројни покани за предавања во различни земји. Таа била во контакт со многу етаблирани научници, вклучувајќи го францускиот физиолог Шарл Рише, руските еволутивни психолози Надежда Кохтс и Владимир Вагнер, и швајцарскиот натуралист Арнолд Ланг. Таа била и научен советник на Жорж Клемансо, премиерот на Франција, кој ја почитувал многу поради нејзиното познавање на биологијата. Во 1919 година, таа се вработила како истражувач на Факултетот за природни науки при Универзитетот во Париз.
3 Анархистички дела
До почетокот на 1920-тите години, Голдсмит станала плоден анархистички писател, пишувајќи статии за анархистичката теорија и работничкото движење за различни публикации на неколку различни јазици, вклучувајќи го францускиот ''Les Temps Nouveaux'' и рускиот ''Дело Труда''. Таа, исто така, придонесувала за јидишкиот весник ''Fraye Arbeter Shtime'', како и за други еврејски анархистички весници, со тешкотии и решителност, бидејќи се борела да разбере јидиш без помош. Пишувала за анархистичкиот печат под псевдоними, обидувајќи се да ја одвои својата научна кариера од нејзиниот анархистички активизам. Во своите дела од овој период, таа се фокусирала главно на економски и организациски прашања, оддалечувајќи се од својот претходен фокус на социјалните прашања.
3.1 Прва светска војна
По избувнувањето на Првата светска војна, Голдсмит изразила поддршка за Кропоткиновиот Манифест на Шеснаесетте, кој зазел дефанзивна позиција и го усогласила својот дел од анархистичкото движење со Антантата. Таа детално цитирала од манифестот во својата статија за тоа за „''Fraye Arbeter Shtime''“, иако самата одбила да го потпише манифестот, бидејќи не се согласувала со неговата формулација. Таа била остро критикувана за нејзината позиција од страна на рускиот интернационалист Александар Ге, кој ја обвинил дека ги меша либералните идеи како што е еднаквоста пред законот со анархизмот и ја нарекол „Јованка Орлеанка на Третата Република“. Таа продолжила да ја брани својата позиција за војната, дури и во годините по нејзиното завршување. Во една статија за „Плус Лоин“, таа изјавила дека, иако учеството во војната е во спротивност со антимилитаристичките принципи, анархистичкиот принцип на отпор кон угнетувањето и империјалната инвазија е поважен и го оправдува нивното приклучување кон борбата против Централните сили.
3.2 Револуција од 1917 година
По избувнувањето на Руската револуција од 1917 година, многу од анархистичките другари на Голдсмит, вклучувајќи го и Петар Кропоткин, решиле да се вратат во земјата. Самата Голдсмит останала во Париз за да се грижи за својата мајка. Откако биле укинати претходните ограничувања на руската држава врз слободата на печатот, Голдсмит му помогнала на Кропоткин да ги лектурира неговите книги и да ги подготви за нивното прво законско објавување во Русија. Откако Кропоткин починал, Голдсмит го завршила и превела неговото последно дело „Етика: Потекло и развој“. Од Париз, Голдсмит објавила серија статии во „Les Temps Nouveaux“, во кои оптимистички ја претставила тековната револуција како почеток на крајот на капитализмот. Таа тврдела дека револуцијата не само што донела економски и политички напредок, туку и интелектуален и морален напредок во руското општество. Сфаќајќи дека револуцијата се движи кон државен социјализам, таа повикала на воспоставување работничка контрола врз економијата и децентрализација. Голдсмит верувала дека националистичките и етатистичките тенденции на болшевиците, кои се фокусирале на програма за национализација, се спротивставуваат на укинувањето на приватната сопственост застапувана од комунистичката економија и претставуваат пречка за револуцијата.
По задушувањето на Кронштатскиот бунт, ставот на Голдсмит кон револуцијата станал понегативен. Таа ја осудила Црвената армија како контрареволуционерна и го негирала болшевичкиот наратив дека бунтовниците од Кронштат биле реакционери. Таа го окарактеризирала бунтот во Кронштат како вистинска револуционерна сила, која се кренала против диктатурата со цел да постигне социјална еднаквост и самоуправа. Во статија од 1925 година за ''Дело Труда'', таа ја обвинила марксистичката теорија за „диктатурата на пролетаријатот“ за Црвениот терор, прикажувајќи ја како оправдана чистка на сите други левичарски тенденции и политички фракции во име на создавање бездржавно општество. Голдсмит го нагласила своето верување дека револуционерните цели и револуционерната практика мора да бидат конзистентни едни со други, верувајќи дека ниедна диктатура не може да донесе слобода и дека политичката репресија неизбежно го компромитира револуционерниот ентузијазам. Таа заклучила дека советската диктатура претставува чекор назад од бездржавно општество, а не транзиција кон него.
3.3 Дебати за „Платформата"
По основањето на Револуционерната синдикалистичка Општа конфедерација на трудот (CGT-SR), таа почнала да придонесува за нејзиниот билтен ''La Voix du Travail''. Таа исто така станала член на редакцискиот одбор на „Дело Труда“, заедно со анархистичките револуционери Петар Аршинов и Нестор Махно. Таа работела како секретарка на вториот, уредувајќи ги и преведувајќи ги неговите мемоари. Голдсмит повикала на преиспитување на анархистичките принципи по Руската револуција, тврдејќи дека настаните ја потврдиле важноста на антидржавноста и антиавторитаризмот. Таа тврдела дека, за анархистите, секоја револуција што не воспостави бескласно општество „сè уште не ја постигнала својата цел“. Таа верувала дека е малку веројатно дека револуцијата може моментално да воспостави бездржавно комунистичко општество и тврдела дека транзицијата кон такво би била неопходна. Затоа таа повикала на трајна револуција, која постојано ќе се движи кон бездржавно и бескласно општество.
Во 1926 година, Петар Аршинов и Нестор Махно го објавиле својот развој на „Платформата“, која произлегла од дискусиите за пропаѓањето на украинската револуција и повикале на идеолошко и тактичко единство. Голдсмит првично ја поздравила Платформата и ѝ посака успех, но наскоро станала една од првите истакнати анархисти кои изразиле резерви во врска со предлогот. Таа била скептична кон улогата на мнозинствата и малцинствата во анархистичкото движење, осудувајќи го она што сметала дека може да стане „тиранија на мнозинството“. Таа, исто така, се прашувала како ќе биде структуриран нивниот предложен режим на слободни совети, како тие ќе ги надгледуваат масите и ќе ја бранат својата револуција, дали ќе ја зачуваат слободата на печатот и слободата на говорот и дали ќе ги распределуваат ресурсите врз основа на индивидуалните потреби.
Голдсмит на крајот го отфрлила предлогот анархистичките организации да имаат заедничка политика и стратегија, ригидна организациска структура, обврзувачки одлуки или партиска линија. Таа, исто така, го довела во прашање концептот за колективна одговорност, наместо тоа заземајќи нормативен индивидуалистички став дека анархистичкото движење треба да ја почитува моралната одговорност за постапките на своите членови. Таа верувала дека секој поединец и локална група во рамките на една организација треба да има слобода на дејствување, што сметала дека е поефикасно и за добар начин за зачувување на правата на малцинствата. Таа сметала дека „Платформата" претставува предлог за централизирана политичка партија, по примерот на болшевизмот. Ова предизвикало жестока дебата за „Платформата", која кулминирала со напуштањето на анархистичкото движење од страна на Аршинов во 1931 година; тој конкретно ја именувал Голдсмит како еден од анархистите што го отуѓиле со нивните „демократско-декадентни“ критики. Спротивно на тоа, таа останала во добри односи со Махно, грижејќи се неговото здравје во последните години од неговиот живот.
4 Подоцнежен живот, смрт и наследство
Кога Делаж починал во 1920 година, на Голдсмит ѝ било сè потешко да обезбеди стабилна работа. Таа се изолирала во рамките на својот факултет, бидејќи некои од нејзините колеги почнале да го напаѓаат нејзиниот статус на имигрант; таа станала натурализирана француска државјанка дури во 1924 година. Таа исто така не можела да ги прифати позициите што ги нуделе американската институција за наука „Карнеги" и Институтот за медицински истражувања „Рокфелер", бидејќи морала да продолжи да се грижи за својата мајка. Таа продолжила со истражувањето на рибите во биолошката станица „Роскоф" во Бретања. Во 1927 година, таа се вработила како лабораториски асистент во ''École pratique des hautes études''; а од 1930 година, таа исто така водела семинари на Медицинскиот факултет на Универзитетот во Париз. Во 1929 година, таа накратко се вратиланво Русија за да го посети Државниот музеј Дарвин во Москва, каде што го набљудувала истражувањето на Надежда Кохтс за мајмуните.
Мајката на Голдсмит починала од болест на 9 јануари 1933 година. Очајна, Голдсмит одлучила да изврши самоубиство со отров. Таа починала на 11 јануари, во Кошинската болница, на 61-годишна возраст. Во својата последна порака, таа ги предала своите работи, вклучувајќи ја и собраната преписка со Кропоткин и нејзините миленици птици, на Саша Шапиро и Екатерина Бакунина. Иако таа побарала нејзиното и телото на нејзината мајка да бидат погребани покрај телото на нејзиниот татко на Ивриските гробишта, тие на крајот биле погребани на Тјајските гробишта.
Голдсмит добила серија некролози и почести и во научниот и во анархистичкиот печат. Еврејскиот анархистички поет Шолем Шварцбард напишал религиозно инспириран некролог за неа во „''Fraye Arbeter Shtime''“, додека Нестор Махно ја сместил покрај Кропоткин како една од „титаните на анархизмот“. Ема Голдман, Моли Штајмер и Александар Беркман приватно ја оплакувале во својата преписка. Во писмо до Пјер Рамус, Беркман забележал за смртта на Голдсмит дека неговата генерација руски анархисти изумира. Александар Беркман и Григориј Максимов се обиделе да соберат пари за да ги објават собраните дела на Голдсмит, но на крајот биле неуспешни. Самиот Беркман извршил самоубиство во 1936 година. Нивните напори биле преземени 90 години подоцна од страна на „Black Flag Anarchist Review“, кој објавил избор од девет статии на Голдсмит во 2023 година.
За време на Големата чистка во Советскиот Сојуз, НКВД наредил палење на книгите што го вклучувале памфлетот на Голдсмит насловен„Револуционерен синдикализам и анархизам“, заедно со „Заемна помош“ на Кропоткин и „Државата и анархизмот“ на Бакунин. Нејзината обемна преписка со Кропоткин, која се состоела од 400 писма, била зачувана во Националната библиотека на Франција. Копии од писмата биле направени и од страна на Николаевската колекција. Во 1995 година, нивната преписка била уредена и објавена од историчарот Мајкл Конфино. Собраната преписка секогаш ќе остане нецелосна, бидејќи Кропоткин ги уништил повеќето писма на Голдсмит до него, но самата Голдсмит ги зачувала своите копии од нивната преписка, спротивно на советот на Кропоткин.
Тезата на Голдсмит за перцепцијата на животните продолжила да биде цитирана во научните публикации и во 21 век.
5 Избрани дела
5.1 Книги
* „Les Theories de l'Évolution" [Теориите за еволуцијата] (1909)
* „La parthénogénèse naturelle et exérimentale" [Природна и експериментална партеногенеза] (1913)
* „Réactions physiologiques et psychique des poisson" [Физиолошки и психолошки реакции на рибите] (1915)
* „Револуционерен синдикализам и анархизам: Борба со капиталот и моќта (''Голос Труда'', 1920)
* „La psychologie comparée" [Компаративна психологија] (1927)
5.2 Статии од списанија
* „Quelques reactions sensorielles chez le Pouple“ [Некои сензорни реакции кај октоподот] (Comptes Rendus Académie des Sciences, 1917)
* „Единствен придонес за прашањето на тропизмот“ (Билтен на Институтот за генерална психологија, 1922)
5.3 Есеи
* „За организацијата“ (лондонскиот конгрес на комунистичките анархисти, 1906 година)
* „Револуционерен синдикализам и социјалистичка партија“ (Лондон, 1907)
* „Дарвинизам“ (''A Sementeira'', 1911)
* „Еволуција“ (''Les Temps nouveaux'', 1911)
* „Борбата против капиталот и моќта: нашите контроверзни прашања“ (Лондон, 1912)
* „Проблемите на утрешниот ден“ (''Les Temps Nouveaux'', 1919–1920)
* „Вистината за Кронштат“ (''Les Temps Nouveaux'', 1921)
* „Кропоткин и Русија“ (''Les Temps Nouveaux'', 1921)
* „П. А. Кропоткин – Неговиот став кон војната“ (''Fraye Arbeter Shtime'', 1922)
* „Моралното лице на револуцијата“ (''Плус Лоин'', 1925)
* „Марксистичка утопија“ (''Дело Труда'', 1925)
* „Неколку зборови за еден збунувачки поим“ (''Плус Лоин'', 1925)
* „За прашањето на „ревизијата““ (''Дело Труда'', 1925–1926)
* „Организација и партија“ (''Плус Лоин'', 1928)
* „За манифестот на Шеснаесетте“ (''Плус Лоин'', 1928)
5.4 Преводи
* „Историски писма" од Петар Лавров (1903)
* „Етика: Потекло и развој" од Петар Кропоткин (1927)
6 Библиографија
***********************
7 За понатамошно читање
*******