Клаус Ман

Клаус Хајнрих Томас Ман (18 ноември 1906 – 21 мај 1949) бил германски писател и дисидент. Тој бил син на Томас Ман, внук на Хајнрих Ман и брат на Ерика Ман (со која одржувал блиска врска во текот на целиот живот) и Голо Ман.
Клаус се преселил во Соединетите Држави за да избега од нацизмот, а по обуката за контраразузнавање под псевдоним Ричи Бојс, служел во Европа за време на Втората светска војна, станувајќи еден од првите надворешни лица кои биле сведоци на ужасите на концентрационите логори. Неговите книги „Бегство кон живот“ (ко-авторство со неговата сестра Ерика Ман) и „Пресвртница“ постигнаа историско значење како често цитирани примар на документи за искуството на егзил што го претрпеле членовите на германската интелигенција и уметничката заедница кои избегале од Третиот рајх.
Тој е најпознат по својот роман од 1936 година, ''Мефисто'', за актер кој ја продал својата душа на ѓаволот, поврзувајќи ја својата кариера со подемот на нацистите, што бил претворен во филм со исто име, во 1981 година - книга која била забранета во Западна Германија по војната. Полуфиктивно дело чиј протагонист е моделиран според поранешниот љубовник на Ман Густаф Гриндгренс, „Мефисто“ содржи доволно историска вистина за да биде забранет речиси половина век - останувајќи под правно табу со децении дури и по смртта на Гриндгренс - врз основа на права на приватност. (Тоа е, ликот Хефген во „Мефисто“ толку многу личи на Гриндгренс што портретот се сметал за повреда на неговите права на публицитет.)
0.1 Мефисто
Во 1936 година, Клаус Ман го напишал својот најпознат роман, ''Мефисто'', кој првпат беше објавен во Амстердам. Романот го прикажува подемот на актерот Хендрик Хефген кон национална слава во 1936 година, од скромни почетоци во Хамбург Кинстлертеатарот (Хамбуршки театар на уметници) во 1926 година. Откако избегал во Париз откако добил вест за подемот на нацистите на власт, загрижен за своето комунистичко минато, му помага поранешната колешка од Хамбург, Ангелика Зиберт, која патува во Берлин за да ја убеди девојката на еден генерал на Луфтвафе да го помилува. По враќањето во Берлин, тој брзо успева да ги освои Лоте и нејзиниот генерал и со негова поддршка има прекрасна кариера.
Откако ја доби улогата на Мефисто во „Фауст прв дел“, тој сфаќа дека всушност склучил пакт со злото (т.е. нацизмот) и ги изгубил своите хумани вредности (дури и ја осудил својата љубовница како „Црна Венера“). Постојат ситуации каде што Хефген се обидува да им помогне на своите пријатели или да му каже на премиерот за тешкотиите во концентрационите логори, но секогаш е загрижен да не ги изгуби своите нацистички покровители.
Ликот на Хендрик Хефген е базиран на неговиот поранешен зет, актерот Густаф Гриндгенс. Посвоениот син на Гриндгенс поднесе тужба за забрана на романот по неговото прво објавување во Западна Германија во раните 1960-ти. По седум години судски расправи, Врховниот суд на Западна Германија ја потврди забраната, иако тој продолжи да биде достапен во Источна Германија и во странство. Забраната беше укината, а романот беше објавен во Западна Германија.
Во 1981 година, романот беше адаптиран во филм, режиран од Иштван Сабо, со Клаус Марија Брандауер во главната улога, кој верно го следеше заплетот на романот. Додека соработниците и пријателите на Хефген бегаат или се протерани во илегала од нацистичкиот режим, популарноста на неговиот лик завршува над неговото сопствено постоење, сè додека не открие дека неговата најдобра изведба е одржувањето на изгледот за своите нацистички патрони.
Ман починал во Кан од предозирање со апчиња за спиење на 21 мај 1949 година, Неговата смрт генерално се пријавува како самоубиство, поврзано со финансиски притисоци, зависност од опијати, но биографот на Ман, Фредерик Спотс, тврди дека комуникациите и ставот на ангажираниот автор што претходеле на неговото ненадејно предозирање укажуваат на несреќа, а не на самоубиство.
Голем број биографии на Клаус Ман се појавиле многу подоцна по неговата смрт во Кан во 1949 година. Освен една авторка на германски јазик, Никол Шанцлер, сите биографии биле напишани и уредени од англиски или американски соработници. Бидејќи често пишувал автобиографски содржини, одвојувањето на неговите литературни достигнувања, претежно неуспешни во неговото време, од неговиот живот е тешко. Ман останал активен во литературните кругови, а неговите лични и духовни врски со Андре Жид, како и подоцнежното испитување на Жид во неговото дело „Avant la Lettre (1943)“, фрлиле значајна светлина врз неговото време и врз него самиот.
1 Библиографија
1.1 Романи и автобиографии
* „Побожниот танц“, 1925
* „Ања и Естер“, 1925
* „Детски роман“, 1926 [објавен во САД како „Петтото дете“, 1927]
* „Revue zu Vieren“, 1927
* „Александар, Роман на утопијата“, 1929
* „Во потрага по пат“, 1931
* „Дете на ова време“, 1932
* „Точка на средба во бесконечноста“, 1932
* „Патување во слободата“, 1934
* „Патетичка симфонија“, 1935
* „Мефисто (роман)|Мефисто“, 1936
* „Прозорец со решетки“, 1937
* „Бегство кон животот“, 1939 (со Ерика Ман)
* „Вулканот“, 1939
* „Пресвртницата“, 1942
* „Avant la lettre“, 1943
* „Андре Жид и кризата на модерната мисла“, 1943
* „Капеланот“, 1945
1.2 Есеи и патеписи
* „Пред животот“, кратки раскази. Enoch Verlag, Хамбург 1925 (денес вклучено во „Maskenscherz. Раните раскази“.
* „Детска новела“, кратка расказа. Enoch, Хамбург 1926 (исто).
* „Сè наоколу. Весела патна книга“. (Со Ерика Ман). S. Fischer, Берлин 1929. Ново издание Rowohlt, Reinbek 1996, ISBN 3-499-13931-6.
* „Авантура.“ Кратки раскази. Reclam, Лајпциг 1929.
* „Во потрага по пат.“ Есеи. Transmare Verlag, Берлин 1931.
* „Книгата на Ривиерата“ (со Ерика Ман). Од серијата: „Што нема во Бедекер“, Том XII. Piper, Минхен 1931. Ново издание Rowohlt, Reinbek 2003, ISBN 3-499-23667-2; ново издание Kindler, Хамбург 2019, ISBN 978-3-463-40715-9.
* „Збирката. Литературен месечник.“ (Под покровителство на Андре Жид, Алдос Хаксли и Хајнрих Ман, уредник Клаус Ман.) Querido, Амстердам. Септември 1933 – август 1935. Ново издание Rogner and Bernhard Verlag, Минхен 1986, Zweitausendeins. Два тома. ISBN 3-8077-0222-9.
* „Прозорец со решетки.“ Новела (за последните денови на Лудвиг II Баварски). Querido Verlag, Амстердам 1937; подоцна S. Fischer, Франкфурт на Мајна 1960 (сега вклучена во „Брзина. Приказните од егзил.“)
* „Бегство во живот Германска култура во егзил.“ (Заедно со Ерика Ман). Хаутон Мифлин, Бостон 1939. Ново издание Роволт, Рајнбек 1991, ISBN 3-499-13992-8.
* „Другата Германија.“ (Заедно со Ерика Ман), Модерно доба, Њујорк 1940 ( во Интернет архива).
* „Одлука. Преглед на слободната култура. Уредник: Клаус Ман. Њујорк, јануари 1941 - февруари 1942 година.
*''Андре Жид и кризата на модерната мисла.'' Креативна ера, Њујорк 1943 година (германски: ''André Gide und die Krise des moderne Denkens''). Ново издание: Rowohlt, Reinbek 1995, ISBN 3-499-15378-5.
*''Срцето на Европа. Антологија на креативното пишување во Европа 1920–1940“. Ед. од Херман Кестен и Клаус Ман. Л. Б. Фишер, Њујорк 1943.
* „Андре Жид: Приказната за еден Европеец.“ Штајнберг, Цирих 1948.
* „Посетата на европскиот дух.“ Есеј 1948. Ново издание од Transit Buchverlag 1993, ISBN 3-88747-082-6 (исто така вклучено во „На изгубен столб.“ стр. 523–542).
2 Филмски адаптации
* ''Мефисто'', во режија на Истван Сабо (1981 година, базиран на романот ''Мефисто'')
* ''Treffpunkt im Unendlichen'', во режија на Хајнрих Брелоер и (1984, ТВ филм, базиран на романот ''Treffpunkt im Unendlichen'')
* ''Лет на север'', во режија на (1986 година, заснована на романот „Патување во слободата“)
* ''Вулканот'', во режија на Ottokar Runze (1999, базиран на романот „Дер Вулкан“)
3 Наводи
4 Надворешни врски
* Hauck, Gerald Günter. ''Reluctant Immigrants: Klaus and Erika Mann In American Exile, 1936-1945''. 1997.
* Huneke, Samuel Clowes. '.' ''Monatshefte für deutschsprachige Literatur und Kultur.'' Vol. 105, No. 1, Spring 2013. 86–100. doi: 10.1353/mon.2013.0027
* Keller, James Robert. ''The Role of Political and Sexual Identity in the Works of Klaus Mann''. New York: Peter Lang, 2001.
* Mann, Klaus. '''', by Pier Giorgio Ardeni and Alberto Gualandi, Pendragon 2018
* Mauthner, Martin. ''German Writers in French Exile, 1933–1940'' London: Vallentine Mitchell, 2006
* Schicker, Juliane. 'Decision. A Review of Free Culture' – Eine Zeitschrift zwischen Literatur und Tagespolitik. München: Grin, 2008.
* Spotts, Frederic. ''Cursed Legacy: The Tragic Life of Klaus Mann'' New Haven: Yale University Press, 2016.
* Harpole, Kimberley, and Maierhofer, Waltraud. '.' Sophie Journal. Vol.4, 2017. 1-32.
**