Lactarius fuliginosus

''Lactarius fuliginosus''
Scientific classification
Kingdom:, Fungi
Division:, Basidiomycota
Class:, Agaricomycetes
Order:, Russulales
Family:, Russulaceae
Genus:, ''Lactarius''
Species:, ''L. fuliginosus''
Binomial name
''Lactarius fuliginosus''(Krapf) Fr. (1838)
Synonyms
''Lactarius fuliginosus'', е вид на габа од фамилијата Russulaceae. Нивните тела се со средна големина и имаат кадифени, сиво-кафеави шапки и преполни жабри. Се наоѓа во листопадни шуми во Азија, Европа и Северна Америка.
1 Таксономија
Видот првпат бил опишан од австрискиот ботаничар Карл фон Крапф во 1782 година како ''Agaricus fuliginosus''. Елиас Магнус Фрис го одобрил ова име во неговиот ''Systema mycologicum'' од 1821 година, а подоцна (1838) го пренел на родот Млечки (печурки) во неговата ''Epicrisis Systematis Mycologici''. Други синоними вклучуваат ''Galorrheus fuliginosus'' на Паул Кумер од 1871 година и ''Lactifluus fuliginosus'' на Ото Кунце од 1891 година. Подвидот ''picinus'' на Пол Конрад и Андре Мобланк сега е познат како посебен вид ''L.пициниус''.''Л.fuliginosus'' form ''speciosus'', опишан од Јакоб Емануел Ланге во 1928 година, е издигнат на посебен вид како ''Л.romagnesii'', додека неговата форма ''albipes'' сега е ''Л.азонити''. Мајорот на Фрис од ''1838'' година сега е ''Л.лигњотус''.''Lactarius fuliginosus'' е класифициран во делот ''Plinothgali'' од подродот ''Plinthogalus'' во родот ''Lactarius''. Видовите во овој дел се одликуваат со тоа што имаат шапки и шипки кои варираат во боја од бледо до бледо кафеава до сиво-кафеава и месо со розови дамки. Молекуларната анализа објавена во 2012 година покажале дека ''Л.фулигиносус'' и ''Л.пицинусите'' се браќа и сестри видови и не можат веродостојно да се разликуваат само со помош на морфологијата. Дирк Стуб сугерирал дека генетите на ''Л.fuliginosus'' од ''Л.пицинус'' биле прилично неодамнешен настан кој вклучувал преминување на домаќинот од листопадни на иглолисни дрвја.
Специфичниот епитет ''fuliginosus'' потекнува од латинскиот збор за „саѓи“. Попозната е како „млечна шапка со саѓи“.
2 Опис
Шапката е конвексно до сплескано, понекогаш со мала централна вдлабнатина и е со4.5-12.5 сантиметри во пречник. Површината на шапката е сува, мазна и има кадифена текстура. Понекогаш развива мали брчки во центарот, додека маргината на капа развива неправилни жлебови во зрелоста. Неговата боја е бујна до сиво-кафеава до темно срна, понекогаш со потемни дамки и посветла маргина. Преполните жабри имаат приврзаност кон малку неиздржливо прицврстување на стапот. Имаат боја од маслинесто до розово и розово. Цилиндричниот стап е со 4-8.5 сантиметри долго за 1-2 сантиметри густа и се стеснува до основата. Неговата површинска текстура е слична на шапката, но е побледа боја и е белузлава близу до врвот. Месото е белузлаво, но има розово дамки каде што е повредено; тоа е густо и цврсто во шапката и шипката. Нема значителен мирис и благ до малку остар вкус. Реткиот латекс на печурката е бел, но се суши розово, давајќи ја таа боја кога ги обојува жабрите и месото.''Lactarius fuliginosus'' не се јаде, и може да биде донекаде отровен.
Отпечатокот на спори е розикав буф. Спорите се сферични до широко елипсоидни, со димензии 7,4-9,2 со 6,6-8,4µm. Површината на спорите е покриена со речиси целосен ретикулум со тесни гребени до околу 1 µm високи и неправилни брадавици кои обојуваат амилоид со Мелцеров реагенс. Базидиите (клетките што носат спори) се малку клешти, четири спори и се со димензии 40-55 со 10-12 µm. Кутикулата на шапката е во форма на трихоепител со димензии 50-100дебели микрони кои опфаќаат цилиндрични терминални хифи со димензии 20-45 на 5-8 µm.
2.1 Слични видови
''Lactarius азонитите'' се слични по изглед на ''L.fuliginosus'', но може да се разликува по обликот на шапката со неправилно испечена маргина, неправилните и често анастомозирани жабри, бледото до речиси белузлаво стапче и густото месо кое брзо поцрвенува од повреда. Микроскопски, неговите спори имаат поправилни површински гребени и пошироко мрежест ретикулум.
3 Живеалиште и дистрибуција
''Lactarius fuliginosus'' е ектомикоризален со листопадни дрвја. Нејзините овошни тела растат на земја во листопадни шуми во Европа и Северна Америка. Во Азија, снимен е од долината Кашмир во Индија, Кина и Јапонија.
4 Хемија
Овошните тела биле забележани дека имаат инсектицидни својства во публикација од 1990 година. Подоцнежните истражувања открија присуство на естер на стеаринска киселина кој, при повреда на печурките, прикрива со остар фенол соединение кое оксидира до мешавина од бензофуран и црвен хромен пигмент. Ова е дел од хемискиот одбранбен систем активиран со рана што го користи габата за да ја спречи микофагијата.
5 Поврзано
* Список на млечки (печурки)
6 Наводи
6.1 Цитирана литература
*