Напад на Тбилиси Прајд во 2021 година

Нападот на Тбилиси Прајд во 2021 година било насилна контра-демонстрација на демонстрантите на екстремната десница против обидот да се одржи парада на гордоста на про- ЛГБТ организаторите на невладината Тбилиси Прајд во Тбилиси, Грузија . Анти-ЛГБТ демонстрантите ги фрустрилеаа обидите за одржување парада, нападнаа десетици новинари кои известулеаа за настаните и канцелариите на невладините организации што резултилоше со откажување на демонстрациите на гордоста по четири промени на локацијата од првичната поворка на авенијата Руставели . .
Протестот за поддршка на Тбилиси Прајд од страна на голем број медиуми и политички партии вториот ден бил проследен и со насилни контрапротести.
1 Заднина
На 16 мај 2021 година, еден ден пред Меѓународниот ден против хомофобијата, трансфобијата и бифобијата, 15 политички партии, вклучително и Обединетото национално движење, најголемата опозициска партија, го потпишала договорот „за борба за елиминирање на дискриминацијата и насилството врз ЛГБТК граѓаните со сите механизми им стои на располагање“ со Tbilisi Pride. Тбилиси Прајд го опишала како „историски договор во Грузија за правата на ЛГБТКИ“.
На 4 јуни Tbilisi Pride ја објавиле „Неделата на гордоста“ што се одржала од 1 до 5 јули, која се состои од три главни настани: Јавна проекција на Маршот за достоинство, британски документарен филм, со настани околу првиот Tbilisi Pride, отворено Фест на гордоста и Марш за достоинство на 5 јули како клучен настан за Неделата на гордоста. Активистите на Тбилиси Прајд рекле дека за време на настаните ќе бараат „имплементација на политика ориентирана кон луѓето од страна на владата, исполнување на сите меѓународни обврски за обезбедување на животната средина ослободена од хомофобија и дискриминација, за истрага на злосторствата од омраза и за обезбедување безбедност и слобода на изразување на секој граѓанин на државата“. Движењето за срам, кое било основано како последица на протестите на Гаврилов во 2019 година на опозициските активисти за барање оставка од владата на Грузискиот сон, и други политички организации најавија дека ќе се приклучат на Неделата на гордоста.
На 15-ти јуни, конзервативната политичка фигура Леван Васадзе, кој неодамна го основа јавното движење ЕРИ, ја повикале владата да ги откаже настаните на Прајд за да „спречи дестабилизација“. Тој изјавил дека настаните и маршот на гордоста на Тбилиси на авенијата Руставели во центарот на Тбилиси на 5 јули сепак нема да се одржат бидејќи таму ќе се соберат луѓе и нема да дозволат „антихристијански и антигрузиски активности“.
На 17-ти јуни, шефот на владејачката партија Грузиски сон Иракли Кобахиџе рече дека „со оглед на моменталната ситуација во земјата и контекстот“, одржувањето на настаните на Прајд е „неразумно“. Тој исто така додал дека тоа е негов личен став.
На 24 јуни, околу 30 конзервативни и христијански групи во хотелот Џино Велнес во Мцхета одржаа брифинг, каде што објавија дека „договорот е потпишан меѓу националните сили за мобилизација против маршот на гордоста и блокирање на авенијата Руставели “. Кон договорот се приклучиле јавното движење ЕРИ, Алт-Инфо, Грузиската мисија, Грузиската идеја, невладината организација Мамулишвилеби, Друштвото на Чохосаните, Движењето за национални медиуми, педагошкото здружение Образование и етика, деловното здружение Солидарност и друштвото Давитиани. Активистот и политички коментатор на Алт-Инфо Зураб Махарадзе ја објавил заедничката изјава на сите страни кои се приклучија на договорот. Тој тврди дека Неделата на гордоста е насочена против моралната основа на грузиското општество, насочена кон идните генерации со намера да ги уништи распространетите културни и морални норми. Махарадзе постулираше дека политичките елити ги предале „вредностите и волјата на народот“ со тоа што „самите станале ЛГБТ активисти“, алудирајќи на меморандумот потпишан од 15-те опозициски партии во мај со Тбилиси Прајд и законот за антидискриминација инициран и донесен од владејачката партија Грузиски сон . Бидејќи е суверена одлука на грузискиот народ да избере каква културна политика ќе води, тој ја повикал владата да ја следи волјата на апсолутното мнозинство од населението наместо да спроведува „странски директиви како што е колонијалната администрација наметната од странство“.
Амбасадите на Европската унија, Обединетото Кралство и Соединетите Држави, меѓу другите, ја повикаа владата на Грузија да им овозможи на активистите да ја спроведат Неделата на гордоста како што е планирано. На 28 јуни, во отворено писмо, 28 пратеници на Европскиот парламент го повикаа Вахтанг Гомелаури, министерот за внатрешни работи (МИА) да ја заштити Парадата на гордоста со полициските сили доколку е потребно. Претседателот на грузискиот парламент и член на Грузискиот сон Каха Кучава во интервјуто рече дека „државата е обврзана да ги штити редот, безбедноста и слободата на изразување“, истакнувајќи дека агенциите за спроведување на законот мора да обезбедат дека нема насилство за време на Прајд Недела и контрапротести. Еден ден подоцна, градоначалникот на Тбилиси и еден од лидерите на Грузискиот сон, Кахи Каладзе, им рече на новинарите дека смета дека одржувањето на Неделата на гордоста воопшто е несоодветно бидејќи „специфични групи можат да ја злоупотребат ситуацијата на двете страни“, иако „слободата на изразување е заштитена во оваа земја“.
На 29 јуни Грузиската православна црква објавил соопштение во кое ги повикува членовите на работната група на Европскиот парламент за ЛГБТК прашања и шефовите на амбасадите во Грузија „да се воздржат од поддршка и охрабрување на Тбилиси Прајд“. ГОЦ, исто така, ја повикал грузиската влада да спречи „дестабилизација на земјата и на јавниот живот“. Се вели дека Тбилиси Прајд „пропагирала нетрадиционален начин на живот под маската на човековите права“ и дека Црквата смета дека „омразата и насилството насочено кон секого се неприфатливи, но исто така ја осудува гордоста на гревот и обидот да се влијае на другите луѓе“. Според соопштението, активностите на Тбилиси Прајд ги дискредитираат западните вредности во Грузија и неопходно е да се потврди дека европската демократија не оди против начинот на живот и верските чувства на мнозинството од населението. Заедно со Грузиската православна црква, други верски организации како Администрацијата на сите муслимани во Грузија, Големата синагога во Тбилиси и Епархијата на Ерменската апостолска православна црква во Грузија го изразила своето противење на Неделата на гордоста.
На 1 јули се одржал првиот од 3 настани планирани во рамките на Неделата на гордоста. Проекцијата на филмот со настани околу првиот Тбилиси Прајд привлече голем број демонстранти, иако се одржале „без никакви ексцеси“. Според МВР, на лице место биле мобилизирани 650 полицајци, а 23 демонстранти се приведени. Заедно со активистите на Движењето за гордост и срам од Тбилиси кои биле коорганизатори на Неделата на гордоста, на проекцијата на филмот присуствуваа и дипломати од Британија, Франција, Германија, Израел, САД и други земји. Тбилиси Прајд објавил дека претставникот на американската амбасада бил нападнат од еден од контрадемонстрантите, што подоцна било потврдено од медиумите.
На 3 јули Патријаршијата на Грузија изјавила дека „за нашата Црква и нашите граѓани, бесрамната интервенција на некои амбасади и членови на Европскиот парламент во нашиот социјален и духовен живот е вознемирувачка и неприфатлива. Сметаме дека тоа е надвор од нивните надлежности, повикувајќи ги христијаните да „оддржат молитва на Пресвета Богородица “ на 5 јули, Марш за достоинство, и да избегнуваат „намерни провокации“ со цел „мирниот протест на луѓето да не биде трансформирана во насилна конфронтација“
На 4 јули, еден ден пред Маршот за достоинство, претседателот на Грузискиот марш Иракли Шихијашвили ја посетил канцеларијата на Тбилиси Прајд за да предаде писмо, но вратата на канцеларијата била затворена. Шихијашвили најави подготвеност да разговара во граѓанска форма за настаните околу парадата на гордоста. Тој, исто така, ги охрабрил амбасадорите дека „не треба да провоцираат или да поддржат марш на кој мнозинството од грузиското традиционално општество се противи, бидејќи тоа ќе предизвика негативна реакција“. Подоцна Сандро Брегадзе, лидерот на Грузискиот марш изјавил дека неговата партија не учествувала во протестите.
На 4 јули Алијансата на патриотите одржале демонстрации на Денот на американската независност, повикувајќи го американскиот дипломатски кор да ја „почитуваат независноста на Грузија како што ја почитуваат својата“ и да се воздржат од интервенција во име на Тбилиси Прајд во грузиските внатрешни работи. Претседателот на партијата Давит Тархан Мурави тврдел дека „псевдолибералните организации на САД и ЕУ“ како УСАИД, администрацијата на Бајден и Стејт департментот на САД заедно со владата на Грузискиот сон, Обединетото национално движење и Европска Грузија „ја подриваат црквата“. Тархан Мурави го цитирал Доналд Трамп дека христијанството е под опсада низ целиот свет, повикувајќи ги христијаните да се здружат. На крајот тој предупредил за глобалниот заговор да се создаде „нова сорта на луѓе“ без пол, националност, вера или билошто.
2 Напад на Тбилиси Прајд
Маршот за достоинство бил најавен од Tbilisi Pride како клучен настан за Неделата на гордоста. Митингот бил планиран да се одржи во 6:00 часот часот на авенијата Руставели .
Паралелно со Маршот за достоинство биле планирани два настана од неговите противници. Грузиската православна црква повика на јавен молитвен собир во црквата Кашвети во 5:00 часот pm, додека конзервативните групи кои го потпишаа договорот за спротивставување на парадата имаа намера да се мобилизираат во 10:00 часот и ја блокираат авенијата Руставели, спречувајќи го одржувањето на Маршот за достоинство. На контрапротестите се приклучија и некои православни свештеници.
Контрадемонстрантите се собрале од рано наутро во Градината 9 април. Тие се движеле во близина на зградата на парламентот, каде што лидерите на контра-демонстрациите одржале говор пред јавноста. Контрадемонстрантите ги уништија шаторите подигнати од опозициските политички партии против актуелната влада во претходните месеци бидејќи тие партии потпишаа договор за правата на ЛГБТ со Тбилиси Прајд. Тие го урнаа знамето на ЕУ, при што Зураб Махарадзе, една од водечките фигури на контрапротестите, најави дека „знамето што беше соборено ќе остане спуштено додека амбасадорите не дојдат тука и не се извинат за поддршката на педератијата “, и го поставија крстот во пред парламентот, означувајќи дека „законите во оваа земја ќе бидат напишани во согласност со христијанскиот морал “.
Премиерот на Грузија, Иракли Гарибашвили постојано ги повика активистите за правата на ЛГБТ да се воздржат од одржување на Маршот за достоинство, тврдејќи дека тоа ќе доведе до неред. Во телевизиско обраќање тој повторно ги повика активистите или да изберат една од алтернативните локации предложени од МВР или воопшто да не одат со планот, нарекувајќи го неразумен. Гарибашвили предупреди дека тоа ќе предизвика негативни реакции кај голем дел од грузиското население. Тој ги обвини „радикалната опозиција“ и поранешниот претседател во егзил, Михаил Саакашвили, дека стојат зад Маршот со цел да се дестабилизира земјата и да се предизвика хаос. Од друга страна, МВР со официјално соопштение соопшти дека одржувањето на Маршот на јавен простор го сметаат за премногу ризично и побарале од нив да се воздржат или целосно да го откажат настанот. Тврдењата подоцна повторно ги потврди претседателот на Грузискиот сон и поранешен претседател на грузискиот парламент, Иракли Кобахидзе .
Околу пладне, екстремно десничарски демонстранти влегоа и ја ограбија напуштената канцеларија на организаторите на Движењето гордост и срам во Тбилиси. Претставниците на медиумите, кои останаа во канцеларијата за известување за настаните, беа нападнати од анти-ЛГБТ демонстрантите. Еден од новинарите, снимателот на ТВ Пирвели, Лексо Лашкарава, беше пронајден мртов во својот дом неколку дена подоцна. Лашкарава се здобил со сериозни повреди на главата, а првичните шпекулации на медиумите сугерираа дека тој починал како последица на повредите. Меѓутоа, истрагата за смртта на Лашкарава утврдила дека тој починал од предозирање со дрога и дека бил пуштен од болница во стабилна состојба.
Контрадемонстрантите успешно го урнаа и запалија знамето на гордоста што висеа пред седиштето на балконот на канцеларијата на Тбилиси Прајд. Судирите што избија меѓу претставниците на медиумите и контрапротестите резултираа со повредени 53 новинари кои во живо известуваа за настаните. Подоцна во текот на денот, беше објавено дека Јацек Коланкиевич, 49-годишен полски турист бил избоден повеќе пати во градите. Медиумите објавија дека нападот наводно се случил на основа на хомофобија, бидејќи очевидци веруваат дека бил мотивиран од неговата долга коса, тетоважи и обетка. Тој е префрлен во болница во критична состојба, од која подоцна се опорави. Роднините на напаѓачот изјавиле дека тој е ментално болен и без мотив избодел странски државјанин.
Околу 3:00 часот попладне Тбилиси Прајд преку Фејсбук објави дека Маршот за достоинство е откажан. Контрадемонстрантите почнаа да слават откако веста за откажување беше објавена со изведување традиционални грузиски ора на авенијата Руставели. Организаторите го откажале маршот на гордоста во Грузија, откако демонстрантите на екстремната десница упаднаа во штабовите на ЛГБТК активистите и ги нападнаа новинарите во насилство за кое премиерот на земјата се чини дека го обвинува самиот настан.
3 Реакции
Претседателката на Грузија, Саломе Зурабишвили ги посети претставниците на медиумите во болницата, изразувајќи ја својата солидарност. Амбасадите на Австрија, Бугарија, Естонија, Мониторинг мисијата на Европската Унија, Финска, Франција, Германија, Грција, Ирска, Израел, Италија, Латвија, Литванија, Холандија, Норвешка, Шпанија, Шведска, Обединетото Кралство, претставништво на ОН во Грузија, Соединетите Држави и Делегацијата на ЕУ во Грузија ја изразија својата поддршка за Тбилиси Прајд и претставниците на медиумите.
Некои критичари тврдат дека владата одговорила на настаните со несоодветни мерки за спроведување на законот и тоа го припишува на „немирните односи на власта со опозициските медиуми“, тврдејќи дека насилството врз новинарите се случило со нивна премолчена согласност. Освен тоа, некои дополнително развија теорија дека настаните на 5 јули биле дел од „антимедиумската крстоносна војна на Грузискиот сон“, сугерирајќи дека насилството на контрапротестите било однапред планирано од владејачката партија за да ги „плаши“ „слободните медиуми“.
Нино Ломјарија, Јавниот бранител на Грузија ја осуди реториката на премиерот Гарибашвили за протестите. Понатаму, на средбата со претседателот Зурабишвили таа истакна дека „престапниците треба да бидат прогонувани за организирано групно насилство“.
По смртта на Лексо Лашкарава и последователниот погреб, 4 приватни грузиски ТВ канали ( Mtavari Arkhi, TV Pirveli, Formula TV и Kavkasia) престанаа да емитуваат во знак на протест 24 часа, почнувајќи од 7 часот наутро на 14 јули. Тие ги повторија своите барања премиерот Гарибашвили веднаш да ја преземе одговорноста и да поднесе оставка од функцијата.
Рускиот традиционалистички филозоф Александар Дугин, кој беше познат по тоа што беше чест гостин на Алт-Инфо, коментираше за тековните настани: „Грузијците со својата херојска акција ја менуваат светската рамнотежа - допираат до скалата на нашата страна“. Тој истакна дека неговите италијански пријатели му рекле дека италијанската традиционална аристократија инспирирана од „грузиските православни бранители на човечкото достоинство“ почнала да преминува во православие, што тие го гледале како поавтентично продолжение на Традицијата.
3.1 Одговор на протест
На 6 јули Зураб Гирчи Запариџе, слободарски политичар и шеф на партијата Гирчи - Повеќе слобода, кој неодамна се одвои од Новиот политички центар - Гирчи по скандалот со детско порно, отиде во живо на Фејсбук, повикувајќи контрадемонстранти на 5 јули „ кураџии “ и најавување на митингот против тие групи. Некои опозициски партии одговорија на иницијативата на Јапариџе и се собраа на протест пред грузискиот парламент, каде што го развија знамето Виножито пред крстот поставен еден ден претходно. Контрапротестите беа организирани како одговор, а до доцните вечерни часови контра-демонстрантите го вратија местото на настанот. Групите на чело со Зураб Махарадзе уште еднаш го уриваа и запалија знамето на Европската унија . Еден ден подоцна, претседателот на грузискиот парламент ја посети локацијата и уште еднаш го подигна знамето на ЕУ на зградата, наведувајќи дека неговото отстранување е неприфатливо.
По смртта на Лексо Лашкарава, на 11 јули беше најавен нов протест на кој се бара премиерот Гарибашвили и неговата влада да преземат одговорност за настаните и да поднесат оставка. Демонстрантите побараа итна оставка од премиерот на Грузија Иракли Гарибашвили и министерот за внатрешни работи на Грузија Вахтанг Гомелаури и покренување кривична истрага против „организаторите на насилството“. Васили Кобахидзе, поранешен прес-секретар на Грузиската православна црква, кој беше суспендиран поради навреда и исмејување на црквата и свештениците, на ТВ компанија Мтавари Архи, која исто така се приклучи на протестите, побара затвор за 88-годишниот грузиски патријарх, епископ Шио Муџири и други свештеници заедно со Иракли Гарибашвили бидејќи наводно поттикнувале насилство.
На 12 јули, премиерот Гарибашвили категорично ја отфрли можноста тој да поднесе оставка. Тој ги отфрли барањата на демонстрантите како „антидржавни, антицрковни и антинационални“ и ги овековечи тврдењата дека „радикалната опозиција“ е виновна за раширен заговор за искористување на парадата на гордоста за нивните политички цели, претворајќи ја во анти -владини протести и создавање хаос, а како доказ ја наведуваат вмешаноста на Движењето за срам во Маршот на достоинството. Премиерот изјави и дека 95 отсто од грузиското население се противи на парадата на гордоста и дека е должен да ги почитува. Згора на тоа, премиерот рече дека „единствената парада што ја знам, што ќе се одржи во нашата земја, е онаа на нашата армија“ и прогласи дека „малцинствата повеќе нема да одлучуваат за судбината на мнозинството во оваа земја“.
Вечерта на 12 јули, откако прво протестираа пред зградата на Парламентот, демонстрантите се собраа околу седиштето на Грузискиот сон. 12 демонстранти биле приведени на самото место, меѓу кои и Иракли Абсанџе, истакнат новинар на грузиската јавна радиодифузија, медиум под контрола на државата. Апсењето се случило откако демонстрантите фрлале јајца кон зградата и се обиделе да употребат црвена боја со спреј за да ја означат крвта.
3.2 Апсења
Вкупно, владата уапси 102 лица за учество во овие немири во различни форми; 68 од нив биле пуштени на условен отпуст, а останатите биле оставени во притвор, а владата продолжила со дополнителни апсења.
3.3 Смрт на Лексо Ласкарава
На 11 јули новинарот на ТВ Пирвели Лексо Лашкарава бил пронајден мртов во својата куќа. Претходно беше објавено дека Лашкарава била една од новинарите што беше нападната од демонстрантите на 5 јули. Лашкарава се здобила со сериозни повреди на главата, вклучувајќи фрактура на коските на лицето и тешки модринки. Смртта на новинарот поттикна шпекулации во јавноста околу причината, при што некои медиуми ги обвинуваат демонстрантите. На 12 јули на брифингот одржан во Министерството за внатрешни работи, директорот на Одделот за Централна криминалистичка полиција Мамука Челиџе изјавил дека при хемиски преглед во телото на Лашкарава биле откриени различни лекови, меѓу кои морфин, кодеин, тетрахидроканабинол, пентин и моноацетилморфин . Било планирано дополнително форензичко-медицинско испитување, и обдукцијата била објавена во декември 2021 година. Обдукцијата утврдила дека иако имало потрес на мозокот и крварење во левото очно јаболко заедно со бројни контузии, тие не се причина за смртта. Лашкарава починала од „акутна кардиоваскуларна и респираторна инсуфициенција развиена како резултат на интоксикација со дрога хероин“. Пронајдени биле и траги од морфиум и друг опиоид.
На 11 јули, коментаторите на конзервативната медиумска платформа Алт-Инфо тврдеа дека смртта на Лексо Лашкарава можеби била однапред испланирана од либералните групи за да го искористат како „света жртва“ и дополнителни антивладини немири и обоена револуција . Неколку дена подоцна, конзервативната политичка фигура Леван Васадзе ја обвини американската амбасадорка Кели Дењан дека е одговорна за смртта на Лашкарава. Ника Гварамиа, директор на Мтавари Арки, сугерирал дека на извештајот не може да му се верува бидејќи владата наводно се обидувал да ја префрли вината од групите вклучени во насилството врз новинарите на 5 јули.
4 Наводи