procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Емили Луизе Флеге

Емили Луизе Флеге (30 август 1874 година - 26 мај 1952 година) — австриска модна дизајнерка и бизнисменка. Таа била животен придружник на сликарот Густав Климт.
1 Жвотопис
Флеге била четврто дете на мајсторот Тарнер и производител на цевки , Херман Флаге (1837–1897). Емили ималадве сестри, Полин и Хелен, и брат, Херман.
Во партнерство со нејзината сестра Хелен, по 1904 година, Флаге се етаблирала како успешна деловна жена и сопственик на модниот салон Висока мода моден салон познат како Швестнн Флиге, кој бил проектиран во Арт Нуво од страна на архитектот Јозеф Хофман на Винер Веркстат. Флиге креирала облека за со оригинален и раскошен дизајн. Овој стил бил промовиран од феминистичкото движење во Виена.
Патуваји во Лондон и Париз таа се запознала со најновите модни трендови на [[Коко Шанел] и други современици, меѓутоа, по Аншлусот од Третиот Рајх во 1938 година, Флеге ги загубила своите најважни клиенти и морала да го затвори својот салон, кој бил водечкото модно место за Вина. По 1938 година работела од нејзиниот дом.
Емили Луизе Флеге била член на Виенските Боемјан и Фин де Сикле кругови. Таа била животен придружник на сликарот Густав Климт.
По 1891 година, Климт ја прикажа во многу од неговите дела.
Климт правел нацрти на некои облеки за салонот Флаге во реформаторски стил, а често овој негов ангажман ббил припишуван на сестрите Флеге.
Климт починал од мозочен удар на 11 јануари 1918 година. Неговите последни зборови, наводно, биле: „Емили мора да дојде“.
Последните денови од Втората светска војна, нејзината куќа во Унгаргас се запалила, уништувајќи ја не само за нејзината колекција на облека, туку и вредни предмети од имотот на Густав Климт.
Емили Луизе Флеге починала на 77-годишна возраст во Виена на 26 мај 1952 година и била погребан во семејниот гроб Флеге-Донер на протестантските гробишта во Симеринг во Виена на 30 мај 1952 година.
2 Наследство
Во 2024 година, современа скулптура, креирана и дизајнирана од деца и уметникот Стефан Голдрајч, е инаугурирана во Брисел како Сеќавање на креациите на Емили Луизе Флеге. Делота се наоѓаат спроти палатата Стоклет, чијшто декор за трпезаријата бил дизајниран од Климт.
3 Слики
4 Понатамошно читање
*''Gustav Klimt,''''Emilie Flöge: Reforming Fashion, Inspiring Art'', edited by Sandra Tretter and Peter Weinhäupl. Vienna: Gustav Klimt / Wien 1900 Foundation, 2016. .
*''Gustav Klimt & Emilie Flöge: An Artist and His Muse'', by Wolfgang Fischer with assistance from Dorothea McEwan. London: Lund Humphries, 2012. .
*''Gustav Klimt & Emilie Flöge: Photographs'', edited by Agnes Husslein-Arco and Alfred Weidinger. Munich: Prestel, 2012. .
* O'Connor, Anne-Marie (2012). ''The Lady in Gold, The Extraordinary Tale of Gustav Klimt's Masterpiece, Portrait of Adele Bloch-Bauer'', Alfred A. Knopf, New York,
Пустец (општина)

Општина Пустец ― општина во Областа Горица во Албанија. Службеното име на општината било Општина (Комуна) Лиќенас од 1973 до 2013 година, а Општина (Комуна) Пустец во 2013-2015 година, каде што била преобразена во општина од повисок ранг, според административно-територијалната реформа.
Општината порано припаѓала во Округот Горица.
Населението на пописот од 2011 година било 3.290, со површина од 243,60 км<sup>2</sup>. Знамето на општината го има древниот македонски симбол Ѕвездата од Кутлеш. Општината се состои од 9 села населени претежно со македонско малцинство. И албанскиот и македонскиот се службени јазици на администрацијата.
Градоначалник на општината бил Едмонд Темелко (победник на изборите одржани на 18 февруари 2007 година), а сите членови на советот на општината се исто така етнички Македонци. Грбот на општината го содржи Ѕвезда од Кутлеш над кое стои натпис на македонски ''Општина Пустец'', а под него на албански. Тоа е всушност прв случај на службена употреба на македонскиот јазик во Албанија.
1 Населени места
*Глобочани
*Горна Горица
*Долна Горица
*Зрновско
*Леска
*Пустец
*Туминец
*Церје
*Шулин
2 Поврзано
*Општини во Албанија
*Поградец (општина)
Американски психопат (филм)

''Американски психопат'' (|American Psycho) — американски сатиричен филм на ужасите од 2000 г. заснован на истоимениот роман на Брет Истон Елис. Улогата на Патрик Бејтман ја толкувал Кристијан Бејл.
1 Содржина
Во 1989 г., 27-годишниот инвестициски банкар Патрик Бејтман живее раскошен и наизглед совршен живот во Њујорк, зад чија фасада се крие длабока емоционална празнина и садистички нагон. Завидувајќи му на својот колега Пол Ален, Бејтман го убива и лажира неговото патување во Лондон. Паралелно со тоа, врши жестоки убиства на бездомници, проститутки и случајни минувачи, воден од внатрешен мрак и неконтролирана агресија.
Тој ја поканува својата секретарка Џин во својот стан, но во последен миг се откажува од намерата да ја убие. Обидот да го задуши колегата Луис Карутерс пропаѓа на необичен начин — Луис го доживува тоа како љубовна исповед. Во меѓувреме, детективот Кимбал го истражува исчезнувањето на Ален, но наидува на сведоштва според кои тој сѐ уште е жив.
Како што паранојата и душевната нестабилност растат, Бејтман целосно ја губи контролата — убива на улица, уништува полициско возило, и во состојба на паника му се исповеда на својот адвокат, признавајќи десетици убиства. Но адвокатот неговото признание го смета за болна шега, тврдејќи дека неодамна лично го видел Пол Ален.
Бејтман сѐ повеќе тоне во неизвесност — не знае дали неговите злосторства навистина се случиле или се само производ на неговата болна психа. Сфаќа дека, независно од вистината, неговите дела ќе останат отфрлени или неказнети.
„Моето признание не значеше ништо.“
2 Улоги
Глумец, Улога
Кристијан Бејл, Патрик Бејтман
Вилем Дефо, Доналд Кимбал
Џаред Лето, Пол Ален
Џош Лукас, Крег Макдермот
Саманта Матис, Кортни Ролинсон
Клои Севињи, Џин
Кара Симор, Кристи
Мет Рос, Луис Карутерс
Џастин Теру, Тимоти Брајс
Рис Витерспун, Евелин Вилијамс
Весна Мишановиќ

Весна Каселоти, моминско име Мишановиќ, (родена на 27 ноември 1964 година во Сараево) — босанска шахистка која ја носи титулата жена велемајстор на ФИДЕ.
Таа била освојувач на првиот медал за Босна и Херцеговина на првото женско екипно европско првенство во шах во Дебрецин во 1992 година. Таа го освоила индивидуалниот сребрен медал за најдобар рејтинг и резултат на првата табла. Пред тоа, таа освоила два бронзени медали играјќи како југословенска репрезентација на Шаховската олимпијада во Солун во 1988 година. Медалите биле за севкупниот тимски настап и за нејзиниот индивидуален резултат на четвртата табла. Таа учествувала на вкупно шест шаховски олимпијади, два пати за Југославија (четврта табла во Солун во 1988 година и втора табла во Нови Сад во 1990 година) и четири пати за Босна и Херцеговина (прва табла во Манила во 1992 година, Москва во 1994 година, Елиста во 1994 година и Истанбул во 2000 година).
Нејзиниот прв голем домашен успех, исто така, се случил во 1988 година, кога станала југословенска шампионка во шах.
Во поединечна, меѓународна конкуренција, таа ги делела местата 7-9 на Интерзонскиот турнир во Кишинев во 1995 година.
При избувнувањето на босанската војна таа била во Словенија. По две години, таа успеала да се врати во Сараево како новинар. За време на опсадата на Сараево, таа ја продолжила својата кариера, користејќи го Сараевскиот тунел за да оди на турнири и да се враќа назад во земјата.
Како резултат на нејзините достигнувања во шахот, таа двапати била избрана за најдобра спортистка на Босна и Херцеговина, а читателите на женските списанија „Уна“ и „Зена 21“ ја именувале како „Жена на годината“.
Рогволод

Рогволод (белоруски: Рагвалод; руски: Рогволод; 920978) — првиот познат принц од Полоцк. Тој владеел до 978 година, кога заедно со неговите два сина бил убиен од Владимир Велики, тогашниот принц на Новгород, кој ја зел за жена неговата ќерка Рогнеда.
1 Име
Во ''Примарниот летопис'', Рогволод е познат како orv, веројатно словенизирана верзија на старонордиското име ''Рагнвалд''. Името е поврзано и со руските зборови ''рог'' и ''володеть,'' кои можат да претставуваат алтернативен извор на името.
2 Животопис
Рогволод бил Варангијец и најверојатно потекнувал од прекуокеанските држави (т.е. од Скандинавија или од јужниот дел на Балтикот). Според ''Примарниот летопис'', Владимир, кнезот од Новгород, побарал од Рогволод да формираат сојуз, така што Владимир ќе се оженил со неговата ќерка Рогнеда, но таа одбила, навредувајќи ги неговите родители и станувајќи во брак со неговиот брат Јарополк. Во знак на одмазда, Владимир го нападнал Рогволод и неговото семејство, убивајќи го заедно со неговите синови, по што насилно ја зел Рогнеда за невеста пред да изврши напад врз својот брат Јарополк во 978 година.
Лачезара Стоева

Лачезара Стоева (бугарски: Лъчезара Стоева; родена 1977) — бугарски дипломат, и тековен постојан претставник на Бугарија во Обединетите нации. Таа била седумдесет и деветтиот претседател на Економско-социјалниот совет на Обединетите нации од 2022 до 2023 година.
1 Биографија
Стоева студирала политички науки на Софискиот универзитет и европска политика и влада на Лондонската школа за економија, бранејќи магистерски труд во двете институции.
Таа стапила на својата функција во Министерството за надворешни работи на Бугарија во 2002 година, раководејќи со Одделот за меѓународна развојна соработка од 2012 до 2013 година и неговиот Оддел за контрола на оружјето од 2013 до 2014 година.
Стоева била заменик постојан претставник на Бугарија во Обединетите нации од 2016 до 2019 година (претходно била вршител на должноста привремен заменик) пред да стапи на функцијата раководник на Одделот за економски, финансиски и административни работи на Обединетите нации во Министерството за надворешни работи.
Во 2021 година таа била назначена за постојан претставник во Обединетите нации, а во 2022 година била избрана како претседател на Економско-социјалниот совет на Обединетите нации со едногодишен мандат.
Раиса Андреевна Боровикова

Раиса Андреевна Боровикова (|Раіса Андрэеўна Баравікова; родена на 11 мај 1947) — таа е белоруска писателка, поетеса, преведувач.
1 Животопис
Родена во селото Пешки Округ Березовски Регион на Брест. Дипломирала на Книжевниот институт А. М. Горки.
Работела како уредник во филмското студио „Беларусфилм“, потоа во весници и списанија („Литература и Мастство“, „Чирвонаја Змена“, „Алесија“, била и главен уредник на книжевното списание „Маладостс (2002-2011)
2 Творештво
Објавила збирки поезија „Брегот од камилица“, „Го слушам срцето“, „Приказни за астронаутот“, „Кахане“, поемата „Барбара Раѓивил“, на која е поставена драма и книга раскази „Вечера на манекени“. Преведувала дела од руски, украински и полски.
3 Награди и признанија
* Медал Франсиск Скарина (2007)
* Сертификат за чест на Советот на министри на Република Белорусија (11 мај 2007 година) - „за значаен личен придонес во развојот на белоруската литература, пропаганда и ширење на најдобрите примери на националната култура“
* Лауреат на Државна награда на Белорусија во областа на литературата (1994)
* Лауреат на книжевната награда Сојуз на писатели на БССР по име. А. Кулешова (1988) за стихозбирката „Љубов“)
Брдарски занает

Брдарскиот занает се занаетчии кои рачно прават ткајачки брда, тие се еден од елементите на разбојот.
Во историјата на балканските народи и Македонија најчесто употребуван за ткаење бил хоризонталниот разбој. Иако меѓу народите се забележани повеќе варијанти на неговата конструктивна форма, сепак може да се каже дека најчесто употребуван бил разбој со дрвена конструкција во облик на паралелограм. На изработката на ткаенини на хоризонтален разбој му претходела подготовка на материјалите за ткаење: сновање, намотување и внесување на основата конците во нити и во брдата.
Брдо е дел од разбојот за ткаење низ кој се воведува основата, во одредена густина и редослед. Се користи за раздвојување и оставање проред меѓу нишките на основата, да го води движењето на совалката низ разбојот и да го натиснува јатокот на своето место. Бројот на брда е број кој покажува колку забци има на 1 см. Воведувањето на основните жици започнува од левата страна на вратилото. На разбојот непосредно до нитите во насока на ткајачката се наоѓаат т.н. „брдата“ или „набрдилa“. Брдата може да се менуваат во брдилата така што се овозможува со еден ист разбој да се ткаат различни видови ткаенини
Историски, брдата се правеле од трска или други растенија со слични особености. Брдарските занаетчии ги изработувале брдата од две паралелни дрвени прачки поврзани со повеќе стапчиња од трска кои се поставувале меѓу дрвените прачки а меѓу две половини од кружните дрвени прачки стапчињата биле севкупно зацврстувани со насмолена врвца.
Се користи и денес во ткајачките работилници.
1 Галерија
2 Поврзано
* Брдо (ткаење)
* Разбој
* Жакаров разбој
3 Наводи
Кодекс Димоние

Кодекс Димоние (на влашки: ''Codex Dimonie'') — збирка библиски и религиозни текстови на влашки јазик, преведени од грчки. Тој ја претставува најсеопфатната збирка на рани влашки текстови познати до денес, и се состои од 127 листови, кои веројатно биле врзани во минатото. Кодекс Димоние бил откриен, а потоа и објавен, од Густав Вајганд во 1889 година во куќата на браќата Јанку и Михаил Димоние во Охрид, тогаш дел од Отоманската Империја.
Кодекс Димоние се смета дека бил составен при крајот на 18 век или почетокот на 19 век. Не се знае точната година на неговото пишување. Исто така, не е познато кој ги направил преводите, иако се претпоставува дека станува збор за повеќе од едно лице. Кодекс Димоние ги вклучува Делата на светите апостоли, Евангелието според Марко и Литургијата на Свети Јован Златоуст. Тие се преводи преземени од автори на грчки јазик како Дамаскин Студит и Ефрем Сирин. Овие преводи прикажуваат неколку карактеристики на грабовејскиот дијалект на влашкиот јазик. Разновидноста на употребените правописи укажува на тоа дека на јазикот му недостасувало литературна традиција во тоа време.
Кодекс Димоние е едно од најраните дела на влашки јазик, заедно со исто така анонимниот влашки мисал и публикациите на Теодор Каваљот, Даниил Москополец и Константин Укута. Текстовите што го сочинуваат Кодекс Димоние се особено хетерогени, што укажува на можноста да биле напишани од неколку различни автори. Местото на потекло на Кодекс Димоние е непознато, но преведувачите на текстовите веројатно биле од Москополе, некогаш просперитетен влашки град денес во Албанија. Се претпоставува дека главниот автор бил пра-вујкото на браќата Димоние кај кои Вајганд ги нашол ракописите; се верува дека бил Влах од Москополе, или дека потекнувал од албанско семејство кое живеело во градот.
Авторите на текстовите течно зборувале грчки (иако со слабо разбирање на правописот на јазикот), турски и албански. Текстовите биле напишани на влашки со грчка азбука. Бидејќи оваа азбука нема графеми за неколку звуци во влашкиот јазик, постои неисправно и неконзистентно прикажување на овие звуци преку дијакритика и комбинација на графеми.
Непознати се намерите на авторите на ова дело. Имајќи го предвид фактот што ракописите не биле структурирани во форма на наставен материјал, тие веројатно немале намера да воспостават систем за пишување на влашкиот јазик или да ја шират неговата употреба како црковен јазик. Целта на авторите попрво би била поскромна, ограничена на превод и ширење на религиозни текстови, особено проповеди, житија на светци и знаење за влашките религиозни практики.
1 Наводи
1.1 Библиографија
*****
Нино Рамишвили

Нино Шалвовна Рамишвили (грузиски: ნინო შალვას ასული რამიშვილი; 19 јануари 1910 – 6 септември 2000 година) — советска и грузиска балетанка, кореограф и ко-основач на Сухишвилскиот грузиски национален балет. Таа била одликувана како Народен уметник на СССР (1963) и Херој на социјалистичкиот труд (1990).
1 Кариера
Од 1922 до 1927 година, Рамишвили студирала во балетското училиште на Марија Перини во Тбилиси.
Од 1927 до 1936 година таа била солистка во Палиашвилскиот балетски театар, каде настапувала во продукциите на Абесалом и Етери, Даиси, ''Приказната за Шота Руставели'', ''Кето и Коте'' и ''Цисана''.
Во 1945 година, заедно со нејзиниот сопруг Илико Сухишвили, Рамишвили го основала Сухишвилскиот грузиски национален балет, првично наречен Грузиска државна танцова компанија, каде што била солист и учителка по танц до 1972 година.
Во 1972 година, таа станала главен кореограф на Сухишвилскиот грузиски национален балет.
Грузискиот национален балет бил пофалуван од многу познати светски импресарија и компании. Грузискиот национален балет настапувал во Алберт Хол, Колосеумот, Метрополитанската опера, Медисон Сквер и десетици познати места. Во 1967 година, тие настапиле и во Ла Скала, а тоа било првиот и единствен пат фолклорна група да добие шанса да настапи таму. Завесата била крената 14 пати, што претставувало рекорд. Костимите биле дизајнирани од Симон (Солико) Вирсалаѕе (1908-1989).
Салме Кан

Салме Кан (31 јануари 1881 – 26 октомври 1957 година) била естонска учителка по пеење и директор на хор.
1 Ран живот и образование
Салме Кан била родена во Канепи, во Ливонската гувернерија во Руската империја, ќерка на учителот Ханс Кан (1849–1932) и Лиса Кан (моминско име: Петаи; 1856–1936). Таа била сестра на лингвистката Калиста Кан. Студирала пеење на Конзерваториумот во Санкт Петербург од 1902 до 1904 година кај Елизавета Фјодоровна Цванцигер, од 1904 до 1906 година кај Каролина Ферни и од 1906 до 1907 година кај Теодор Лешетицки, дипломирајќи во 1908 година. Таа ги завршила студиите во Милано (1908) и Фиренца (1909–1910).
2 Кариера
Во 1911 година таа се вратила во Естонија. За време на Првата светска војна, таа работела како медицинска сестра во Москва, Воронеж и Пенза. Живеела во Тарту од 1920 година, а од 1920 до 1930 година работела како учителка по пеење во Тарту. Во 1926 година, таа го основала женскиот хор „Валгелинди“ при Женската умерена унија на Тарту и била директорка на хорот. Во 1928 година, женското пејачко друштво Тарту било основано под водство на Салме.
Од 1940 до 1957 година, таа работела како учителка по класично пеење во Тартуското музичко училиште. Од 25 август до 8 октомври 1944 година била заменик директор на училиштето. Меѓу нејзините ученици биле Маргарита Миглау, Калмер Тенозаар и Хеле Ран.
Бучица

Бучица (|Buqezë, ''Буќеза'') — село во Општина Поградец на Областа Горица, југоисточна Албанија.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа околу 15 км северно од градот Поградец, на западниот брег на Охридското Езеро, јужно од Линскиот Полуостров, на надморска височина од 705 м.
2 Историја
Сѐ до 2015 година, селото било во состав на Општина Одуништа.
Централен аеродинамички институт

Централен аеродинамички институт (или (Жуковски) Централен институт за аеродинамика, |Центра́льный аэрогидродинами́ческий институ́т, ЦАГИ|Tsentral'nyy Aerogidrodinamicheskiy Institut, TsAGI) е руски национален истражувачки центар за авијација. Основана е во Москва од рускиот пионер на авијацијата Николај Јегорович Жуковски на 1 декември 1918 година.
1 Историја
Од 1925 година и до 1930-тите, TsAGI го разви и беше домаќин на AGOS на Тупољев („Aviatziya, Gidroaviatziya i Opytnoye Stroitelstvo“, „Aviation, Hydroaviation, and Experimental Construction“, еден од главните авионски дизајн од Советскиот сојуз.
Во 1935 година ЦАГИ беше делумно преместена во поранешната дача населба ''Отдих'' (буквално, "Опуштање") претворена во новата населба од градски тип "Стаханово". Името го добила по Алексеј Стаханов, познат советски рудар. На 23 април 1947 година, населбата доби статус на град и беше преименувана во Жуковски. Московскиот огранок на институтот е познат ""Московски комплекс на ЦАГИ"". Во 1965 година во Жуковски беше основан Оддел за аеромеханика и летачко инженерство на MIPT со поддршка на базата за истражување и знаење на TsAGI за едукација на специјалисти за воздушната индустрија.
Меѓу случувањата на TsAGI се учеството во проектите за ракетата Енергија и Вселенскиот шатл Буран проектите.
2 Раководители на институтот
* 1918–1921: Н. Ј. Жуковски
* 1921–1931: С. А. Чаплигин
* 1932–1937: Н.М. Карламов
* 1938–1939: М. Н. Шулженко
* 1940–1941:
* 1941–1950: С. Н. Шишкин
* 1950–1960: А. И. Макаревски
* 1960–1967: В. М. Миасишчев
* 1967–1989: Георгиј Петрович
* 1989–1995: Г И. Загајнов
* 1995–1998: V. Да. Нојланд
* 1998–2006: В. Г. Дмитриев
* 2006–2007: В. А. Каргополцев
* 2007–2009: Сергеј Леонидович
* 2009–2015: Б. С. Аљошин
* 2015–2018: С. Л. Чернишев
* Август 2018 – денес:К. И. Сипало
3 Значајни научници (делумна листа)
* Сергеј Чаплигин
* Анатолиј Дородницин
* Мстислав Келдиш
* Сергеј Королев
* Сергеј Христијанович
* Јуриј Рижов
* Леонид Шкадов
* Макс Тајц
* Владимир Вечинкин
Софија Ласкариду

Софија Ласкариду (грчки: Σοφία Λασκαρίδου, 1876 – 13 ноември 1965) била грчка уметница која била добро позната по нејзините импресионистички слики во раниот дел од 20 век. Таа подоцна станала позната и по нејзиниот личен живот.
1 Животопис
Софија Ласкариду била родена во Атина во 1876 година. Таа потекнувала од богато и космополитско семејство. Нејзиниот татко, Ласкарис Ласкаридис, израснал во Лондон. Нејзината мајка, Аикатерини Кристоману-Ласкариду, родена и израсната во Виена, била пионерка на женското образование и основала женско училиште во Атина во 1864 година. Тоа било првото училиште кое вовело физичко образование за девојчињата.
Софија Ласкариду почнала да слика уште пред да добие какво било уметничко образование. Отпрвин таа се фокусирала на пејзажите, делумно поради тоа што го немала знаењето потребно за да слика фигури. Нејзината одлука да слика ''en plein air'' било невообичаена во Грција во тоа време, особено за жена, бидејќи постоела постојана опасност од крадци во селата. Во периодот од 1897 до 1907 година таа учествувала на значајни уметнички изложби, вклучувајќи го ''Запејон'' и Меѓународната изложба од 1903 година. Студирала на Атинското училиште за ликовни уметности од 1903 до 1907 година со наставниците Константин Воланакис, Георги Роилос, Никифор Литрас и Георги Јакобидес. Студирала и кај Спиридон Викатос. Во 1906 година, заедно со Талија Флора, одржале заедничка изложба, а во 1907 година одржала самостојна изложба во „Парнасус“.
Во 1908 година Ласкариду заминала за Минхен, а од 1908 до 1916 година престојувала во Германија и Франција, каде што нејзината работа добила позитивен прием. Таа добила стипендија од фондот ''Bozeiou'' што ѝ овозможило да студира во Минхен каде што добивала бесплатни часови во школата на Здружението на уметнички. Во Париз студирала на Академијата на Шаумиер Велики и Академијата Колароси. Нејзините слики биле прикажани во Парискиот салон.
Ласкариду се вратила и трајно се населила во Грција во 1916 година. Во тоа време таа била сметана за истакнат уметник. Таа одржала повеќе изложби во 1924 и 1927 година и продала голем број слики. После тоа, нејзините слики се појавувале само на повремени групни изложби. Постепено се развиле митови за нејзиното време во Европа, како на пример дека имала афери со Пабло Пикасо и Огист Реноар, кои подоцна станале прифатени како факт. Во 1952 година таа одржала самостојна ретроспективна изложба. Таа починала во Атина во 1965 година.
2 Теми и стил
Темите на Ласкариду вклучуваат жанровски сцени, портрети, мртва природа и пејзажи. Нејзиниот стил го покажува влијанието на импресионизмот. Нејзината цел била да ја долови светлината и бојата во нејзините слики, а цртежот и композицијата биле секундарни.
3 Публикации
Во 1955 година Ласкариду ја објавила својата автобиографија ''„Од мојот дневник. Спомени и размислувања“'', која го опфаќала нејзиното време во Германија и Франција. Во 1960 година таа го објавила ''„Од мојот дневник. Анекс: Голема љубов“'', во кој ги опишала нејзините љубовни врски со поетот и есеист Перикле Јанопулос.
Физички институт Лебедев

Физички институт Лебедев е во рамките на Руската академија на науките (ЛПИ РАС или ЛПИ) (на|Физи́ческий институ́т имени П.Н.Ле́бедева Российской академии наук (ФИАН)), лоциран во Москва , е руски истражувачки институт специјализиран за физика. Институтот е основан во сегашната форма во 1934 година од академик Сергеј Вавилов. Истата година се преселил во Москва и го добил името по рускиот физичар Пјотр Лебедев. Познато е и како ''П. Институт за физика Н. Лебедев“ или само „Институт Лебедев““. На руски често се нарекува со акронимот „ФИАН“ (ФИАН) што значи „Физички институт на Академијата на науките“.
Опсегот на истражувачки активности вклучува: ласерска технологија, структура на темната материја, наноструктури, суперспроводливост, космички зраци и гама-астрономија. Институтот разви техника на кристализација на кубна цирконија (која беше наречена ''Fianit'' во Русија, именувана по FIAN).
1 директори на Институтот
# Сергеј Вавилов (1934&ndash;1951)
# Дмитриј Скобелцин (1951&ndash;1972)
# Николај Басов (1973&ndash;1988)
# Леонид Келдиш (1988&ndash;1994)
# Олег Крохин (1994&ndash;2004)
# Генадиј Месјатс (2004&ndash;2015)
# (2015&ndash;)
2 Нобеловата наградадоделена на научниците од FIAN
* 1958 — Павел Черенков, Игор Там, Илја Франк: „за откривањето и толкувањето на Ефектот Черенков-Вавилов“.
* 1964 — Николај Басов, Александар Прохоров: „за фундаментална работа во областа на квантната електроника, која доведе до изградба на осцилатори и засилувачи врз основа на принципот мазер-ласерски“.
* 1975 година — Андреј Сахаров ја доби Награда за мир за неговата кампања за човекови права.
* 2003 — Виталиј Гинзбург: „за пионерски придонес во теоријата на суперпроводници и суперфлуиди“.
3 Објекти
Институтот има, меѓу другите истражувачки капацитети, акцелератор на честички: 1,2 GeV електронски синхротрон наречен „Пахра“, кој се наоѓа во Троицк во близина на Москва (на одделот за HEP на LPI). Сепак, институтот не е целосно (или можеби главно) фокусиран на физиката на акцелератор/честички, но опсегот на истражувањето на институтот ги содржи повеќето области на модерната физика.
4 Публикации на Институтот
* "Краткие сообщения по физике" ; Англиска верзија: ''Билтен на Институтот за физика Лебедев''
*"Квантовая електроника" ; Англиски превод: ''Квантна електроника'' (порано ''Советски весник на квантната електроника'')
5 Филмови за Физичкиот институт Лебедев
Во 2021 година беше објавен документарниот филм „Мишик Казарјан: Патот на еден истражувач“ (2021) ( ). Филмот (оригиналниот наслов „Мишик Казарян: путь Искателя“) го режираше Леонид Ајоф. Раскажува за животот и делото на професорот Мишик Казарјан, експериментален физичар, лауреат на Државната награда на СССР, кој работел во Физичкиот институт Лебедев. Филмот, исто така, овозможува да се навлезе во животот на Физичкиот институт Лебедев од средината на 1960-тите.
6 Поврзано
* Радиоастрономска опсерваторија „Пушчино“
Убиство во Ориент-експрес (филм од 1974)

„Убиство во Ориент-експрес“ (англиски: ''Murder on the Orient Express'') — филм на режисерот Сидни Лумет (Sidney Lumet) од 1974 година. Автор на сценариото е (Paul Dehn) кое е засновано врз истоимениот роман на Агата Кристи. Главните улоги ги играат: Алберт Фини (Albert Finney), Ентони Перкинс (Anthony Perkins), Шон Конери (Sean Connery), Ингрид Бергман (Ingrid Bergman), Ванеса Редгрејв (Vanessa Redgrave), Лорен Бекол (Lauren Bacall), Мајкл Јорк (Michael York), Џон Гилгуд (John Gielgud), Жаклин Бисет (Jacqueline Bisset) и Ричард Видмарк (Richard Widmark) . За настапот во овој филм, Ингрид Бергман (која ја игра шведската мисионерка Грета Олсон) била наградена со „Оскар“ и со БАФТА за споредна улога, а филмот имал неколку номинации за „Оскар“. Покрај Бергман, и Џон Гилгуд (кој го глуми батлерот Едвард Бедоус) бил награден со БАФТА. Со овој филм започнала низата од филмски преработки на романите на Агата Кристи при што само во овој филм ликот на Поаро го глуми Алберт Фини (кој бил номиниран за „Оскар“), додека во другите филмови него го глуми Питер Јустинов.
1 Синопсис
Херкул Поаро (го игра Фини), најдобриот детектив на светот, се враќа од Блискиот Исток во Англија патувајќи со возот Ориент-експрес. Набргу му пристапува американскиот богаташ Речет (го игра Видмарк), кој настојува да го изнајми поради смртните закани, но Поаро го одбива сметајќи дека неговиот случај не е интересен. Изутрината, Речет е пронајден мртов во купето, а возот застанува заглавен во снегот некаде на Балканот. Така, Поаро сепак го прифаќа случајот кој се покажува далеку посложен зашто возот е полн со сомнителни луѓе...
Клара Заменхоф

Клара Заменхоф (моминско име: Силберник; 6 октомври 1863 година6 декември 1924) — полски есперантист. Таа била во брак со Лудвик Заменхоф, изумителот на есперантскиот јазик.
1 Биографија
Таа била родена на 6 октомври 1863 година во Каунас, Литванија, тогаш дел од Руската империја и познат како Ковно. Таа била најстарата ќерка на Александар Сендер Силберник и Голда Силберник, богати еврејски трговци од Ковно.
2 Придонеси за есперанто
По прераната смрт на нејзиниот сопруг на 14 април 1917 година, таа ја презела одговорноста за промоцијата на есперанто. Таа го одржувала развојот на заедницата фокусирана на јазикот и ја поддржувала својата ќерка Лидија, која се обучувала како учителка по есперанто во Европа и во САД.
3 Личен живот
Таа се омажила за Лудвик Лазар Заменхоф во 1887 година, и одгледала три деца: Адам, Лидија и Зофија. Сите три евентуално биле убиени од нацистите.
Таа починала во Варшава на 6 декември 1924 година и таму била погребана на Еврејските гробишта.
Едно лето

Едно лето — македонска телевизиска серија од 6 епизоди од 1982 година, во режија на Благој Андреев, сценарио Бошко Смаќоски. Главните улоги ги играат: Катерина Крстева, Сенко Велинов, Душко Костовски, Таска Балабанова, Софија Гогова и Драги Крстевски.
1 Улоги
Глумец, Улога
Данило Кнежевски, (6 еп. 1982)
Катерина Крстева, (6 еп. 1982)
Петре Прличко, Дедото на Владимир (6 еп. 1982)
Стево Спасовски, (6 еп. 1982)
Шишман Ангеловски, (6 еп. 1982)
Рубенс Муратовски, Владимир (6 еп. 1982)
Милица Стојанова, (6 еп. 1982)
Сенко Велинов, (6 еп. 1982)
Душко Костовски, (6 еп. 1982)
Таска Балабанова, (6. еп. 1982)
Снежана Михајловиќ, (6 еп. 1982)
Петар Стојковски, (6 еп. 1982)
Владимир Светиев, (6 еп. 1982)
Анче Џамбазова, Слоботка (6 еп. 1982)
Софија Гогова, (6 еп. 1982)
Ѓорѓи Колозов, (6 еп. 1982)
Шенка Колозова, (6 еп. 1982)
Драги Крстевски, (6 еп. 1982)
Кирил Ристоски, (6 еп. 1982)
Емил Рубен, (6 еп. 1982)
Споредни улоги
Глумец, Улога
Цветанка Трпкова, (1 еп. 1982)
Кирил Андоновски, (1 еп. 1982)
Васо Ангелов, (1 еп. 1982)
Чедо Христов, (1 еп. 1982)
Благоја Ивчески, (1 еп. 1982)
Тихомир Ангеловски, (1 еп. 1982)
Трајче Иваноски, Патник во возот (1 еп. 1982)
Миодраг Саурек, (1 еп. 1982)
Зора Ѓоргиева, (1 еп. 1982)
Димитар Гешоски, (1 еп. 1982)
Правда Илиќ, (1 еп. 1982)
Љупчо Петрушевски, (1 еп. 1982)
Стојна Костовска, (1 еп. 1982)
Здраве Костовски, (1 еп. 1982)
Благоја Стефановски, (1 еп. 1982)
Вера Вучкова, (1 еп. 1982)
Блаже Алексоски, (1 еп. 1982)
Соња Димитровска, (1 еп. 1982)
Николче Младенов, (1 еп. 1982)
Гоце Влахов, (1 еп. 1982)
Александар Чекреџи, (1 еп. 1982)
Ѓоко Ицев, (1 еп. 1982)
Александар Наумовски, (1 еп. 1982)
Кирил Псалтиров, (1 еп. 1982)
Виктор Гајдов, (1 еп. 1982)
Владимир Спасов, (1 еп. 1982)
Ацо Видиков, (1 еп. 1982)
Симеон Спировски, (1 еп. 1982)
Јорданка Јовчевска, (1 еп. 1982)
Александар Шехтански, (1 еп. 1982)
Тони Тодоровски, (1 еп. 1982)
Јусуф Гулевски, (1 еп. 1982)
Снежана Јовчевска, (1 еп. 1982)
Сашо Стојановски, (1 еп. 1982)
Виолета Таневска, (1 еп. 1982)
Мирјана Тодоровска, (1 еп. 1982)
Оливер Петровски, (1 еп. 1982)
Сузана Тодоровска, (1 еп. 1982)
Владо Атанасовски, (1 еп. 1982)
Теона Стругар Митевска, (1 еп. 1982)
Зоран Никодиновски, (1 еп. 1982)
Катарина Филипова, (1 еп. 1982)
Сузана Киранџиска, (1 еп. 1982)
Тони Нушков, (1 еп. 1982)
Предраг Дишљенковиќ
Мите Грозданов
Момир Христовски
Елица Арева
Јоана Поповска
Добрила Пуцкова
Ѓорѓи Тодоровски
Димитар Спасески
Зинаида Јермољева

Зинаида Висарионовна Јермољева (руски: Зинаида Виссарионовна Ермольева; октомври 1898 година – 2 декември 1974) — советски микробиолог од донско козачко потекло, најпозната по пронаоѓањето на пеницилин за советската војска за време на Втората светска војна. Таа била член на Академијата на медицински науки на СССР во времето на нејзината смрт.
1 Кариера
Во 1921 година, Јермољева дипломирала на медицинскиот факултет на Донскиот универзитет. Од 1925 година, таа работела како раководител на неколку микробиолошки и епидемиолошки институти во Москва.
Во 1925 година, Јермољева била назначена за шеф на Одделот за микробна биохемија на Академијата на науки на СССР. Таму, таа го започнала своето истражување за бактериофагите и природните антимикробни агенси - особено лизозимот. За време на Втората светска војна, таа и Тамара Балезина изолирале вид на ''Penicillium crustosum'' што произведувал пеницилин. За прв пат бил користен во советските болници во 1943 година.
Во 1942 година, таа ги објавила резултатите од експериментот извршен врз себе, при кој се заразила со раствор од ''Vibrio cholerae'' и закрепнала по третман. Резултатите од нејзиното истражување биле суштински при примената на превентивни мерки против колера во воените напори на Русија на Источниот фронт за време на Втората светска војна.
Во 1947 година, Јермољева била назначена за директор на новоформираниот Институт за антибиотици при Министерството за јавно здравје на СССР. Од 1952 година до нејзината смрт, таа ја водела Катедрата за микробиологија на Централниот постдипломски медицински институт во Москва (денес Руска медицинска академија за постдипломско образование).
Јермољева била во брак со микробиологот Лев Зилбер, чиј брат, романсиерот Венијамин Каверин ја искористил кариерата на Јермољева и нејзиниот сопруг како основа за измислена приказна во неговата трилогија ''Отворена книга'' (1949–56). „Живиот и реален“ приказ на Татјана, ликот заснован на Јермољева, ја популаризирал микробиологијата како можна кариера меѓу девојчињата во Советскиот Сојуз.
2 Научни интереси
* Антибиотици
* Бактериски полисахариди
* Биолошки активни супстанции од животински ткива
* Интерферон
* Хемотерапија за инфекција
3 Научни трудови
Јермољева била автор на повеќе од 500 трудови и неколку книги, како „Пеницилин“, „Антибиотици, бактериски полисахариди, интерферон“ и други. Таа била основач и главен уредник на советското списание „Антибиотики“ („Антибиотици“).
4 Меморија
На 24 октомври 2018 година, Јермољева била прославена со Google Doodle.
5 Награди и признанија
* Сталинова награда (1943)* Два Ордена на Ленин
* Орден на Црвеното знаме на трудот
Каналска ќерамида

Каналски ќерамиди или турски ќерамиди — полуцилиндрични ќерамиди поставени во наизменични редици од испакнати и вдлабнати плочки (истите ќерамиди свртени надолу или нагоре). ''Вдлабнатите,'' кои се поставени една до друга на покривни летви со вдлабната страна нагоре, ги покриваат ''испакнатите'' кои се поставени наопаку над вдлабнатите.
1 Историја
Покривот со каналски ќерамиди доаѓа од римската архитектура и сега може да се најде првенствено на историските објекти, особено на црквите и манастирите во средоземната област, но и на вообичаените станбени згради. Низ Франција има јасно видлива северна граница на куќи со релативно нежно наведнати покриви и каналски ќерамиди.
Тие биле вообичаени и во Средна и Северна Европа во црковните и угледните градби во средниот век сè додека не биле претежно заменети со рамни плочки. Концептот за ''покривање на монасите и монахињите'' се користи во Либек од 1294 година.
Во областите на исламскиот Магреб преовладуваат рамни покриви со покривни тераси поради слабите врнежи. Сепак, уште од древно време покривите на џамиите и медресите (подоцна и на кралските и благородничките дворци) биле покриени со зелени застаклени ќерамиди.
2 Производство
Каналските ќерамиди се создаваат со сечење на половина, приближно 40 см долга, малку конусна и сè уште влажна глинена цевка свртена на грнчарско колце со помош на тенка врвка. Половинките потоа се печат. При поставувањето се почнува од стреата и се завршува на гребенот - се поставуваат една до друга на покривни летви со шуплината свртена нагоре. Одозгора се става втор слој со шуплината свртена надолу. На овој начин се создава покрив отпорен на дожд. Малку конусниот облик на ќерамидите овозможува преклопување на соодветните почетни и завршни парчиња.
3 Поставување
Каналските ќерамиди се поставуваат на летви на растојание така што испакнатата ќерамида да може да ја покрие празнината што постои меѓу две вдлабнати ќерамиди. Испакнатите ќерамиди стрчат неколку сантиметри од основните линии на вдлабнатите ќерамиди. За гребенот мора да се користат испакнати ќерамиди за поврзување на различните страни. Испакнатите ќерамиди се полнат со малтер на врвот за подобрување на спојот. Минималното преклопување за покривка со каналски ќерамиди е 80 мм. Максималното растојание на летвата за држење на ќерамидите произлегува од должината на ќерамидата минус минималното преклопување.
4 Во Македонија
Во Македонија куќите од крајот на 19 и почетокот на 20 век претежно биле покривани со турски ќерамиди.
5 Поврзано
* Тегула и имбрекс
* Ќерамида
Пролетна приказна

„Пролетна приказна“ (француски: ''Conte de printemps'') — филм од 1990 година, во режија на Ерик Ромер. Главните улоги ги играат: Ан Тејседр, Хјуз Квестер и Флоренс Дарел.
1 Содржина
Жана е отворена и сталожена жена која предава филозофија. Нејзиниот свршеник отпатувал и таа не сака да седи во неговиот неуреден стан. Бидејќи својот стан ѝ го дала на користење на својата роднина, таа го прифаќа повикот на Наташа, студентка по музика која ја сретнала на една забава, да спие во собата на нејзиниот татко, кој има врска со помлада девојка Ив. Наташа ѝ раскажува на Жана за исчезнатото ланче и за своите сомнежи кон Ив...
Слеме

Слеме — највисоката точка на кровната конструкција или највисока хоризонтална линија на пресекот на косите рамнини што го образуваат покривот. Височината на слемето се одредува и мери од котата на завршниот венец на градбата. Максималната височина на слемето над завршниот венец на градбата се одредува со урбанистички план во зависност архитектонскиот израз. Во Македонија максималната височина изнесува 4,5 м, но може да се измени со урбанистички план. Во рамките на дозволената висина на слемето и силуетата на покривот се уредува потпокривен корисен простор кој се третира рамноправно како и другиот корисен изграден простор по спратовите на градбата.
Кај класичните дрвени покриви, роговите обично се свртени еден кон друг на слемето, а може да бидат прифатени и од слемена греда.
Зимска приказна

„Зимска приказна“ (француски: ''Conte d’hiver'') — филм од 1992 година, во режија на Ерик Ромер. Главните улоги ги играат: Шарлот Вери, Мишел Волети и Херве Фурик.
1 Содржина
Едно лето, Фелиси имала бурна летна романса со Шарл, но подоцна го прекинале контактот. Пет години подоцна, Фелиси живее са мајка ѝ во Париз, со ќерката која ја потсетува на бурното лето. Фелиси се колеба дали да започне врска со фризерот Максенс и интелектуалецот Лоак, но не може да се посвети на ниеден од нив зашто се сеќава на Шарл...
Андрула Енрикес

Андроула Христофиду Енрикес (грчки: Ανδρούλα Χριστοφίδου Ενρίκες; родена 1936 година) — кипарска активистка која води кампања против трговијата со луѓе.
1 Животопис
Андрула била родена во Никозија во 1936 година. Студирала развојна психологија во Женева и работела кај Жан Пијаже на Универзитетот во Женева. Напишала три книги за теориите на Жан Пјаже во педагогијата.
2 Активизам
Таа создала своја сопствена мрежа против трговија со луѓе, ''Cyprus Stop Trafficking''. Таа била претседател на организацијата од 2012 година додека не поднела оставка во 2018 година. Таа, исто така, лобирала владата на Кипар да преземе мерки за запирање на трговијата со луѓе. Нејзината мрежа организирала конференција за борба против трговијата со луѓе во Кипар во 2008 година, на која присуствувале говорници од САД и ЕУ, како и претставници на полицијата, Претставничкиот дом, Канцеларијата на јавниот обвинител, кипарско-турската заедница, неколку невладини организации и многу новинари. Таа, исто така, им помагала на жртвите на трговија со луѓе, дозволувајќи им да останат во нејзиниот дом додека се подготвувале да сведочат на суд против оние кои ги држеле како сексуални робови. Таа има објавено пет книги за трговијата со луѓе.
3 Личен живот
Андрула е мажена за Португалец и има две деца. Животот го поминува меѓу Швајцарија и Кипар.
4 Награди и признанија
Таа во 2010 година ја добила Меѓународната награда за храбри жени. Во 2012 година била назначена во рангот на командант во Националниот орден за заслуги од страна на францускиот амбасадор во Кипар, Жан-Лук Флоран.
5 Публикации
* Енрикес, A. (1990). Експерименти во наставата. Во: Duckworth, E., Easley, J., Hawkins, D. and Henriques, A. (eds.). ''Научно образование: Внимателен пристап за основните години.'' Хилсдејл, Њу Џерси: Лоренс Ерлбаум Ашосијетс
Бактигул Женбаева

Бактигул Жанибековна Женбаева (родена на 31 јули 1960 година) — киргистанска политичарка и министер за финансии на Киргистан од декември 2018 година.
1 Ран живот и образование
Женбаева била родена на 31 јули 1960 година во Бишкек, тогаш наречен Фрунзе и дел од Советскиот Сојуз. Нејзиниот татко, Јанибек Женбаев, јадрен физичар, бил претседател на Киргистанската академија на науките. Таа има дипломи по математика и економија од Киргистанскиот национален универзитет.
2 Кариера
Женбаева работела како економист во производствената асоцијација Ак-Тилек од 1985 до 1992 година. Таа потоа била економист во Одделот за надворешни работи и односи со јавноста. Во 2007 година станала генерален директор на Новата телевизиска мрежа. Во 2010 година таа била назначена како претседател на Народната банка на Република Киргистан, а во 2016 година, како претседател на Управниот одбор на Државното друштво за хипотеки. Во тоа време, таа јавно изјавила дека постои сериозен недостаток на независност на Банката.
Женбаева е член на политичката партија Акшумкар од 2007 година.
На 12 декември 2018 година, Парламентот ја одобрил кандидатурата на Женбаева за министер за финансии, при што 101 член гласале за неа. Премиерот Мухамедкали Абилгазиев ја предложил за функцијата. Таа била официјално назначена од претседателот Соронбај Женбеков следниот ден.
Во 2019 година, Женбаева била повикана како сведок во кривично дело против Центарот за правно застапување за наводна проневера на средства.
3 Личен живот
Женбаева е разведена и има син.
Иван Минати

Иван Минати (22 март 1924 – 9 јуни 2012) бил словенечки поет, преведувач и уредник.Почнал да пишува поезија пред Втората светска војна, но главно припаѓа на првата повоена генерација словенечки поети.Тој е еден од најдобрите поетски претставници на Slovene) Интимизам.
1 Животопис
Минати е роден во 1924 година во Словенске Коњице во североисточна Словенија. Неговото семејство прво се преселило во Словењ Градец, а потоа во Љубљана додека тој бил уште дете. Гимназија во Љубљана, ја завршил во 1943 година, а потоа се запишал на медицински студии, но го одложил своето образование за да се приклучи на Партизани во 1944 година. По војната, студирал , славистички студии на Универзитет во Љубљана и дипломирал во 1952 година.Работел како уредник во Младинска Книга од 1947 година до неговото пензионирање во 1984 година. Починал на 88-годишна возраст.
2 Творештво
Песните на Минати, под влијание на ужасите на војната, се лирски и се занимаваат со резигнација и меланхолија од модерната доба. Минати е еден значајните поети од 20 век. Поетот и преведувач Вено Тауфер го окарактеризирал како стабилен и, во исто време, со меко срце, и го припишал неговиот успех на изразувањето на човечките, но и на социјалните неволји во повоената Комунистичка Словенија.
3 Награди
Минати ја освоил Наградата на фондот Прешерен во 1964 година за неговата поетска збирка „Мораш да сакаш некого“ (|Nekoga moraš imeti rad). Во 1972 година ја добил Награда Совр, доделена за најдобрите преводи на македонски јазик за делото на Кочо Рацин и босанскиот поет Изет Сарајлиќ.
4 Поетски збирки
*''Надвор од патеката'' (sl, 1947)*''И ќе дојде пролетта'' (sl, 1955)
*''Треба да сакаш некого'' (sl, 1963)
*''Ветерот пее'' (sl, 1963)
*''Болката на неискусните'' (sl, 1964)
*''Песни'' (sl, 1971)
*''Лицето'' (sl, 1972)
*''Кога сум тивок и добар'' (sl, 1973)
*''The Poems'' (sl, 1977) - со Јанез Менарт и Лојзе Кракар
*''Јас ја прислушувам тишината во мене'' (sl, 1984)
*''Зад затворените очни капаци: избрани песни'' (sl, 1999)
*''Минати – Избрана лирска поезија'' (sl, 2004)
5 Признанија и награди
* Награда на друштвото на словенечките писатели за стихозбирката Pa bo pomlad prijala (1955),
* Награда Прешерен Склад за колекцијата песни Некога мораз имитираат рад (1964),
* награда и диплома на сојузниот одбор на ЗЗБ НОВ Југославија за работа во изворна и преведена литературна област (1970 г.),
* Советска награда за преводи од поетското творештво на Коце Рацин во Изета Сарајлица (1972),
* Меѓујавно признание за преведено дело од други југословенски литератури во име на меѓујавната книжевна соработка и зближување (1973),
* Награда „Злато перо“ на Друштвото на преведувачите на Македонија за преведувачка работа и македонска литература (1973),
* Прешеренска награда за збирката Слушајќи ја тишината во себе (1985),
* Редовен член на Словенечката академија на науките и уметностите (1991),
* Поетски златен медал, специјално признат на Наградата Вероника (2009).
На годишнината од неговото раѓање во летото 2015 година, во Словенске Коњице беше откриена негова статуа, дело на скулпторката Катја Мајер.
Л. Б. Џ. (филм)

„Л. Б. Џ.“ (англиски: ''L. B. J.'') — филм на режисерот Роб Рајнер (Rob Reiner) од 2016 година, снимен по сценариото на Џои Хартстоун (Joey Hartstone). Главните улоги ги играат: Вуди Харелсон (Woody Harrelson), Ричард Џенкинс (Richard Jenkins), Бил Пулман (Bill Pullman) и Ким Ален (Kim Allen).
1 Синопсис
Во филмот се прикажува почетокот на претседателскиот мандат на Линдон Б. Џонсон, кој на должноста стапува по атентатот на Џон Ф. Кенеди.
Гарнизон

Гарнизон (|garnison, изведено од ''garnir'' — „снабдува“, „наоружува“) — поим од воената област што може да се однесува на следниве значења:# Воени единици, воено-образовни установи и други установи што се распоредени трајно или привремено во одредено населено место или во географски реон со утврдени граници.
# Едно или повеќе воени одделенија задолжени за одбрана на стратешка точка, утврдување или долготрајна одбранбена структура во зајакнато подрачје. Во историски контекст, поимот ''гарнизон'' се однесувал и на војската што бранела тврдини или замоци.
1 Гарнизонска служба
Гарнизонска служба — вид воена служба што се организира во секој гарнизон и ги има следниве цели:* одржување на високо ниво на дисциплина меѓу припадниците на гарнизонот;
* организација и спроведување на гарнизонски дејности (воени паради, поставување на почесни стражи, оддавање воени почести при погреби);
* ангажирање на војската за гаснење пожари и санирање на последици од природни катастрофи, како и учество на војската на јавни собири, митинзи и слични настани;
* поддршка на јавниот ред и мир преку присуство и дејствување на воени единици.
Гарнизонската служба на ниво на воен округ ја координира командантот на округот, а на ниво на гарнизон — началникот на гарнизонот.
Сите воени единици распоредени во гарнизонот се задолжени да ја вршат гарнизонската служба.