procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Хаџи Бали

Хаџи Бали (|Περαία, ''Переја''; до 1928 г. ''Χατζή Μπαλή'', ''Хаѕи Бали'') — град во Солунско, Егејска Македонија и административен центар на општината Солунски Залив во денешниот Солунски округ, Грција.
Иако се води како псоебен град, Хаџи Бали денес има улога на предградие на Солун, и се наоѓа на само 4 км од Солунскиот аеродром.
Ново Село (Касандриско)

Ново Село (|Νεοχώρι, ''Неохори''; старо ''Νοβοσέλο'', ''Новосело'') — село во Касандриско, Егејска Македонија, денес во општината Аристотел на Халкидичкиот округ во областа Централна Македонија, Грција. Во 2011 г. населението броело 714 жители.
1 Географија и местоположба
Ново Село се наоѓа на 32 км северозападно од градот Ерисово и на 8 км источно од Леригово, во јужните делови на планината Пијавица. Селото се наоѓа на надморска височина од 550 метри.
2 Историја
Селото отсекогаш било населено со Македонци и македонскиот јазик во него се задржал до крајот на XIX век. Селото е основано околу 1500 г. За првпат се спомнато во трговски договор од 1640 г. кој денес се чува во Иверскиот манастир на Света Гора. Ново Село е едно од 12-те мадемски села кои зеле учество во Халкидичкото востание во 1821 г. под водство на Атанас Караташо и Емануил Папас.
Според податоците на хилендарски монаси до средината на XIX век во Ново Село и соседното Извор сè уште се зборувало македонски, а во 1900 г. имало старци кои го помнеле јазикот. Охридскиот просветен деец Васил Дијамандиев, патувајќи од Солун за Света Гора во 1850-тите слушал како населението пее македонски жетварски песни, но без да знаат што значат зборовите. Од овие две сведоштва може да се заклучи дека во средината на векот јазикот почнал да излегува од општа употреба.
Црквата „Св. Ѓорѓи“ е изградена во 1858 г. Црквата „Св. Димитриј“ кај селото исто така е од XIX век. Во 1878 г. населението броело 420 жители. Во 1889 г. Стефан Верковиќ („Топографическо-этнографическій очеркъ Македоніи“) го претставува Ново Село како македонско село со една црква и училиште.
Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. го бележи Ново Село со 500 жители, кои погрешно ги нарекува „Грци“, веројатно поради јазичната асимилација.
3 Демографија
Во 1928 година селото броело 849 жители, додека во 1940 година селото броело 1078 жители.
Селото според пописот од 1951 година броело 1021 жител, на пописот од 1961 година во селото живееле 1045 жител, во 1971 година имало 943 жители, во 1981 година имало 870 жители, додека во 1991 година имало 856 жители.
Трикала (Солунско)

Трикала (|Τρίκαλα) — село во Солунско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Гида, во Централна Македонија, Грција.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа на пет километри јужно од градот Плати и девет километри северозападно од Солунскиот Залив, на надморска височина од 10 метри. Вкупната површина на селскиот атар изнесува 26 квадратни километри.
Сместено е во областа Урумлак, југоисточно од градот Гида, помеѓу коритата на реките Бистрица и Колудеј.
2 Историја
Иако, К’нчов и Бранков го споменуваат како села со Македонци, веројатно се работи за погрчено македонско население, како и во сите околни села.
По Првата светска војна, во 1922 година во селото биле населени грчки бегалски, од кои многу од селото Голем Манастир, Јамболско, Бугарија. Во 1928 година, Трикала било мешана населба со 110 бегалски семејства со вкупно 448 жители..
Со указ од 4 мај 1946 година, Трикала била одвоена од општината Корифи и станала самостојна општина. Со указ од 31 декември 1948 година, општината влегла во округот Солун од Иматија, но со указ од 5 октомври 1949 година, селото повторно е вратено на Иматија. Од 1997 до 2011 година, Трикала била дел од поранешната општина Плати.
3 Стопанство
Обработливата почва е многу плодна и дава високи приноси, поради што главното занимање на населението е земјоделството. Основни производи се шеќерната репка, памукот, пченицата и друго. Исто така, прилично е развиено и сточарството, особено краварството.
4 Население
Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) не го става Трикала во областа Урумлак, туку во Вардарија и го претставува како македонско - според него во 1900 година во Трикала живееле 215 Македонци христијани, поради што најверојатно е смешано со Трите Ана. По податоци на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во ''Трикала'' (Trikala) живееле 180 Македонци.
Во 1913 година, селото било забележано со 162, а во 1920 година со 190 жители. По 1923 година тука биле населени 110 бегалски семејства со вкупно 448 жители, дојдени во Грција пред 1922 година. На тој начин, оваа веќе мешана населба во 1928 година имала 562 жители, во 1940 година 928, во 1951 година 1.204, во 1961 година 1.441, во 1971 година 1.462, во 1981 година 1.643, а во 1991 година 1.725 жители.
Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 1.710 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 1.415 жители.
5 Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Плати со седиште во истоименото село, која припаѓа на поголемата општина Гида, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Трикала, во кој е единствено село.
6 Наводи
Чинар Фурнус

Чинар Фурнус или Чинар Фурнос (|Πλάτανος, ''Платанос''; до 1954 година: ''Τσινάφορο'', ''Цинафоро'', книжевно: ''Τσινάφορον'', ''Цинафорон'') — село во Солунско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Гида, во Централна Македонија, Грција.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа на девет километри јужно од градот Плати и три километри источно од селото Голем Алабор, на надморска височина од 7 метри. Вкупната површина на селскиот атар изнесува 13 квадратни километри.
Сместено е во областа Урумлак, југоисточно од градот Гида, на само осум километри оддалечено од морето.
2 Историја
По Првата светска војна, во 1922 година во селото биле населени грчки бегалски. Во 1928 година, Чинар Фурнус било мешана населба со 25 бегалски семејства со вкупно 97 жители.
3 Стопанство
Обработливата почва е многу плодна и дава високи приноси, поради што главното занимање на населението е земјоделството. Населението произведува големи количества памук, грав, пченица, овошје и други земјоделски производи.
4 Население
Во 1900 година според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во Чинар Фурнус живееле 300 Грци христијани и 45 Роми. По податоци на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во ''Чинар Фурнос'' (Tchinar-Fournos) живееле 300 Грци.
Со пописот од 1913 година, селото било забележано со 200, а во 1920 година со 475 жители. По 1923 година, грчките власти тука населиле 25 бегалски семејства со вкупно 97 жители. Во 1928 година селото имао 543, во 1940 година 678, во 1951 година 730, во 1961 година 823, во 1971 година 855, во 1981 година 910, а во 1991 година 1.098 жители.
Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 806 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 630 жители.
5 Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Плати со седиште во истоименото село, која припаѓа на поголемата општина Гида, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Чинар Фурнус, во кој е единствено село.
6 Наводи
Ружјани

Ружјани (|Ριζοχώρι, ''Ризохори''; книжевно: ''Ριζοχώριον'', ''Ризохорион''; до 1926 година: ''Ρούζινο'', ''Рузино'') — село во Мегленско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Меглен, во Централна Македонија, Грција.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа речиси во самиот центар на мегленската висорамнина, на надморска височина од 150 метри. Атарот на селото опфаќа 5 квадратни километри.
Селото се наоѓа на 6 километри северозападно од селото Капињани.
2 Историја
Карладово до 1924 година било населено исклучително со македонско население, чиј поголем дел во немирните години, заради поголема семејна и имотна сигурност, ја сменил својата вера и се исламизирал.
Во 1924 година, македонските муслимани во согласност со Лозанскиот договор, биле принудени да се иселат во Турција, а на нивно место грчките власти населиле поголем број бегалски семејства од Понд (вкупно 271 бегалец). Според пописот во 1928 година, селото претставувало мешана населба со 74 бегалски семејства со вкупно 264 жители.
Во 1926 година, името на селото било променето во Ризохори (''Ριζοχώρι'').
3 Стопанство
Бидејќи лежи сред плодното поле, а добар дел од обработливите површини се наводнуваат од реката Мегленица, селото е мошне богато. Населението произведува овошје, десертно грозје, тутун и други земјоделски производи. Делумно е развиено и краварството.
4 Население
Според Стефан Верковиќ кон крајот на век, Ружјани било македонско-муслиманско село со машко население од 160 души и 40 домаќинства.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година во ''Рожени'' живееле 400 Македонци-муслимани.
Во 1920 година, Ружјани било посочено како муслиманско-македонско село со 55 муслимански и 6 христијански куќи.
Селото во пописот од 1913 година било забележано со 266, а во 1920 година со 233 жители. Во 1924 година била извршена размената на население, односно муслиманите биле принудно иселени во Турција, а на нивно место биле доселени грчки бегалски семејства од Понд, вкупно 271 бегалец. Со новонаселените жители и со помалобројните Македонци (27 лица), селото во 1928 година броело 298 жители, а во 1940 година 511 жители. Поради Граѓанската војна, дошло до извесно намалување на бројот на населението, така што селото во 1951 година било забележано со 448 жители. Во 1961 година имало 555, во 1971 година 543, во 1981 година 572, а во 1991 година 426 жители.
Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 537 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 443 жители.
5 Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Капињани со седиште во истоименото село, која припаѓа на поголемата општина Меглен, во округот Постол. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Карладово, во кој покрај селото Ружјани влегува и селото Карладово.
6 Наводи
Кочан (Правишко)

Кочан — поранешно село во Егејска Македонија, Република Грција.
1 Културни и природни знаменитости
Овие две знаменитости се единствените преостанати градби во Кочан:
* Црква „Успение на пресв. Богородица“, која претходно била џамија на месните Македонци-муслимани
* Кочански мост
Маја Иванова

Маја Иванова, моминско Тоневска — сопруга на четвртиот македонски претседател Ѓорге Иванов и поранешна Прва дама на Македонија.
1 Животопис
Иванова е родена во Скопје во 1964 година. Деновите кога била ученик во Основното училиште „Кочо Рацин“, а подоцна и нејзините гимназиски денови, таа пишувала поезија. Таа напишала збирка поезија посветена на Скопје, за која ја добила престижната награда „13 Ноември". Иванова студирала на Правниот факултет во Скопје, и го завршила како дипломиран правник. Својата работна кариера Маја Иванова ја почнала во претпријатието „Интеримпекс“, а потоа почнала да работи како претставник на швајцарското фармацевтско претпријатие „Хофман ла Рош“. Кариерата ја продолжила во претставништвото на авиопретпријатието „Олимпик Ервејс“, а почнувајќи од 2001 година, таа била вработена во Агенцијата за цивилно воздухопловство. Таа била вработена во Агенцијата за цивилна воздушна пловидба на Македонија, каде што работела како советник. За време на претседателството на нејзиниот сопруг, таа имала активности во рамки на Црвениот крст на Република Македонија.
Бања (Населичко)

Бања (|Αγία Παρασκευή, ''Агија Параскеви''; до 1927 г. ''Μπάνια'', ''Бања'')— поранешно село во Населичко, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Горуша во областа Западна Македонија, Грција.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓало во областа Населица, 15 км југозападно од градот Лапчишта и околу 10 км западно од Цотил.
2 Историја
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900, во Бања живееле 55 Грци. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Бања (Bania) има 55 Грци под патријаршијата. Според грчка статистика од 1910 г. населението на селото броело 45 жители,
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Во истата година во Бања се запишани 43 жители. Во 1927 г. селото е преименувано во ''Агија Параскеви''. Во пописот од 1928 г. е забележано со 26 жители, а во 1940 г. со 27 жители. Бидејќи Бања настрадала во времето на Граѓанската војна, жителите го напуштиле селото. По војната, селото не било обновено.
3 Наводи
Кучкар (Правишко)

Кучкар или Кучкари (|Ελαιοχώρι, ''Елеохори''; до 1926 г. ''Κοτσκάρι'', ''Коцкари'') — село во Правишко, Егејска Македонија, денес во општината Кушница на Кавалскиот округ во областа Источна Македонија и Тракија, Грција. Населението брои 1.195 жители (2011). Сè до Балканските војни било населено исклучиво со Македонци од исламска вероисповед.
1 Географија
Селото е сместено југозападно од градот Правишта, недалеку од брегот на Тракиското Море (северниот дел на Егејското).
2 Историја
2.1 Во Отоманското Царство
Во 1889 г. хрватскиот етнограф Стефан Верковиќ („Топографическо-этнографическій очеркъ Македоніи“) напишал за Кучкар:
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. селото Кучкар се состоело од 500 Македонци-муслимани, кои Симовски по грешка ги води како Турци.
2.2 Во Грција
Во 1918 г. писателот Антон Страшимиров од Пиринска Македонија го опишал селото како единствената оддалечена македонска населба во овој крај, која се зачувала бидејќи го примила исламот. Изразил восхит кон месниот македонски говор и напоменал дека денес овдешните жители се единствените приморски Македонци кои и денес се занимаваат со морски риболов. Според сопственото распрашување меѓу мештаните, секоја куќа имала свој „кораб“ (чамец) со „гребла“ (весла) изработени со резбарски украси. Нивните домашни разбои ги нарекувале „стануви за ткање“, а во риболовот користеле „ловидбени мрежи“ со „оловни гл’тки“ (тегчиња) кои самите си ги топеле.
По Балканските војни, во 1913 г. селото е припоено кон Грција, согласно Букурешки договор. Истата година во него се попишани 396 жители, кои 1920 г. се намалиле на 359. Во периодот помеѓу 1912 и 1927 г. селото постепено се празнело. Грчките власти вршеле репресии врз жителите на Правишко, прогонувајќи го сето негрчко население. Македонското население, како муслиманско, е иселено во Турција. Во 1926 г. селото е преименувано во ''Елеохори'', што во превод значи „маслинарник“. До 1928 г. на нивно место во Кучкар се населиле вкупно 544 грчки дојденци (138 семејства) од Источна Тракија.
Во 1940 г. населението пораснало на 987 жители. Следната 1941 г. целото подрачје е окупирано од Бугарија, чии чиновници во Кучкар изброиле 962 жители. Според пописот од 1951 г. селото имало 1.011 жители, а во 1961 г. тука живееле 1.072 лица. Во 1971 г. е забележан мал раст на 1.131 жител, кои во 1981 г. станале 1.204, а во 1991 г. се смалиле на 1.158 лица. Во 2001 г. во селото се заведени 1.126, а во 2011 г. — 1.195 лица.
3 Стопанство
Населението на Кучкар се занимава со одгледување на тутун, овошје, грозје и маслинки.
4 Поврзано
* Тракиско Море
* Кушница
Вилјан

Вилјан (|Λευκαδιά, ''Левкадија''; до 1927 г. ''Βίλιανη'', ''Вилјани'') — поранешно село во Населичко, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Горуша во областа Западна Македонија, Грција.
1 Географија
Селото се наоѓало во областа Населица, во Шишанската Котлина, на левата страна на Мирих, југозападно од гратчето Селица, на надморска височина од 700 м.
2 Историја
2.1 Во Отоманското Царство
Во ХІХ век Вилјан било грчко чифлигарско село во Населичката каза на Серфиџенскиот Санџак. Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900, во Вилјан (''Вила'') живееле 50 Грци-муслимани (Валахади).
2.2 Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Таа година селото е заведено како напуштена чифлигарска населба, а во пописот од 1920 г. со 11 жители. Во 1927 г. името на селото било променето во Левкадија (''Λευκαδιά''). На 16 мај 1928 г. е избришано од евиденција.
3 Наводи
Ааси Огулари

Ааси Огулари или Аси Огулари (|Αασή Ογουλάρή) — поранешно село во Кукушко, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Кукуш во областа Централна Македонија, Грција.
1 Географија
Селото се наоѓало во денешниот атар на Фанарли, во подрачјето на планината Карадаг.
2 Историја
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г., во селото Ааси Огулари имало 16 жители Турци.
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор, кога броело 16 жители. Селото се распаднало за време на Првата светска војна и повторно не било обновено, а во 1927 г. било избришано од евиденција.
3 Наводи
Занско

Занско или Занцико (|Ζώνη, ''Зони''; до 1928 г. ''Γερακοχώρι'', ''Геракохори''; до 1927 г. ''Ζάντσικον'', ''Занцикон'') — село во Населичко, Егејска Македонија, денес во општината Горуша на Кожанскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 63 жители (2011).
1 Културни и природни знаменитости
;Цркви
* „Рождество на пресв. Богородица“ од 1632 г., прогласена за споменик на културата
* „Воведение на пресв. Богородица“ од 1799 г.
* „Успение на пресв. Богородица“ од 1799 од XIX - XX век
* „Св. Теодор Тирон и Теодор Стратилат“ од XIX век
Вратин

Вратин (|Αλιάκμονας, ''Алјакмонас''; книжевно: ''Αλιάκμων'', ''Алјакмон'', до 1927 година: ''Βρατίνιον'', ''Вратинион''; во периодот 1927-1960 година: ''Παλιούριον'', ''Палиурион'') — село во Кожанско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Горуша, во Западна Македонија, Грција. Населението брои 126 жители (2021)
1 Географија
Селото се наоѓа на околу 5 километри источно од гратчето Лапчишта, на левиот (североисточен) брег на реката Бистрица. Сместено е на 580 метри надморска височина.
2 Историја
Во близина на селото се наоѓа античка населба, каде што се пронајдени антички наоди, статуа на Афродита од век п.н.е., како и мозаик на ранохристијанска црква.
Кон крајот на век, Вратин било село во Населичката каза на Отоманското Царство.
Селото Вратин било населено со грчко население од порано.
Во 1927 година, селото било преименувано во Алјакмон (''Αλιάκμων''), а во периодот 1927-1960 било познато како Палиурион (''Παλιούριον''). Името Алјакмон потекнува од грчкиот назив на реката Бистрица.
3 Стопанство
Поради плодната почва во долината на реката Бистрица, земјоделството е развиено.
Неговото население произведува многу жито, тутун, компири, пченка и други земјоделски производи. Дел од населението се занимава и со сточарство.
4 Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година во ''Вратин'' живееле 375 Грци христијани.
Во пописот од 1913 година, селото било забележано со 467 жители, во 1920 година со 354 жители, во 1928 година со 508, во 1940 година со 587, во 1951 година со 524, во 1961 година со 512, во 1971 година со 458, во 1981 година со 451, а во 1991 година со 316 жители.
Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 281 жител. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 231 жител.
5 Самоуправа и политика
Во 1918 година, селото станало самостојна општина, а атарот на општината опфаќал површина од 21 квадратен километар. Општината Вратин била приклучена во општината Лапчишта во 1997 година, која била укината во 2011 година и станала дел од поголемата општина Горуша.
Селото припаѓа на општинската единица Лапчишта со седиште во истоименото гратче, која припаѓа на поголемата општина Горуша, во округот Кожани. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Вратин, во кој е единствено село.
6 Културни и природни знаменитости
;Цркви
* Црква „Св. Троица“ — главна селска црква, изградена во 1859 година;
* Црква „Св. Дух“ — параклис, осветен во 2007 година.
7 Наводи
Жупан (село)

Жупан (|Πεντάλοφος, ''Пендалофос''; до 1928 г. ''Πετρόβουνο'', ''Петровуно''; до 1927 г. ''Ζουπάνι'', ''Зупани'') — село во Населичко, Егејска Македонија, денес во општината Горуша на Кожанскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 272 жители (2021).
1 Географија и местоположба
Селото е сместено во областа Населица, на југоисточните падини на планината Горуша, на надморска височина од 1.040 м, крај патот кој води за Борботско и Коница. Во непосредна близина на селото е сместен Жупански мост.
2 Историја
2.1 Во Отоманското Царство
Во даночните записници од средината на XV век ''Жупани'' е споменато со 21 глава на семејства и една вдовица: Јорги, Димо, Мартин, Миле, Папа Стефан, Краимирос, Мано, Коста, Никша, Никола, Коста, Димос, Волкан, Михо, Јорги, Михо, Стајо, Николас, Јане, Михо, Никола и Стана. Вкупниот приход за државата од селото изнесувал 1.112 акчиња.
Во XIX век Жупан било грчко село во Населичката каза на Серфиџенскиот Санџак.
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900, населението на Жупан броело 1.750 жители, сите Грци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 во Жупан живееле 1.675 Грци.
Според грчка статистика од 1904 г. во Жупан живееле 2.200 Грци христијани.
2.2 Во Грција
По Балканските Војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата година во него се попишани 2.323 жители, кои во 1920 г. се намалиле на 1.708 лица.
Во 1927 г., името на Жупан му било применувано во ''Петровуно'', но во 1928 пак му било применувано во денешното име ''Пендалофос''.
3 Стопанство
Неговото население произведува компири, жито и други земјоделски производи. Дел од населението се занимава и со сточарство.
4 Население
Во пописот од 1913 година, селото било забележано со 2.323 жители, во 1920 година со 1.560 жители, во 1928 година со 1.708, во 1940 година со 1.752, во 1951 година со 1.144, во 1961 година со 981, во 1971 година со 814, во 1981 година со 789, а во 1991 година со 652 жители.
5 Самоуправа и политика
Во 1918 година, селото станало самостојна општина, а атарот на општината опфаќал површина од 38 квадратни километри. Општината Жупан била укината во 2011 година и станала дел од поголемата општина Горуша.
Селото припаѓа на општинската единица Жупан со седиште во истоименото село, која припаѓа на поголемата општина Горуша, во округот Кожани. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Жупан, во кој е единствено село.
6 Општествени установи
* Полициска станица
* Пошта
7 Културни и природни знаменитости
;Цркви
* Св. Ахил од 1742 г., прогласена за споменик на културата
* Св. Атанасиј од 1816 г.
* Св. Варвара од 1867 г.
* Св. Ѓорѓи од 1870 г.
;Мостови
* Жупански мост — мост на реката Праморица крај селото
8 Личности
Родени во Жупан
* Јанис Џорџиос (1750 - 1800) — ајдутин
9 Поврзано
* Населица
Пелка

Пелка (|Πελεκάνος, ''Пелеканос''; до 1927 г. ''Πέλκα'', ''Пелка'') — село во Населичко, Егејска Македонија, денес во општината Горуша на Кожанскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 232 жители (2021).
1 Географија и местоположба
Селото е сместено на западните падини на Сињак, околу 22 км северно од гратчето Сачишта, на надморска височина од 760 м.
2 Историја
2.1 Во Отоманското Царство
Во XIX век Пелка било грчко село во Населичката каза на Серфиџенскиот Санџак.
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900, во Пелка живееле 580 Грци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 во Пелка живееле 575 Грци.
Според грчка статистика од 1904 г. во Пелка живееле 585 Грци христијани.
2.2 Во Грција
По Балканските Војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата година во него се попишани 664 жители, кои во 1920 г. се намалиле на 594 лица.
Во 1927 година, името на селото било променето во Πελεκάνος (''Пелеканос'').
3 Стопанство
Населението произведува жито, тутун, компири и други земјоделски производи. Населението делумно се занимава и со краварството.
4 Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Сињак со седиште во селото Враништа, која припаѓа на поголемата општина Горуша, во округот Кожани. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Пелка, во кој е единствено село.
5 Културни и природни знаменитости
Цркви
* Црква „Успение на Пресвета Богородица“ — изградена во 1939 г.
6 Личности
Родени во Пелка
* Аргириос Папаризос (1764 - 1851)
* Константинос Мустаклис (1871 - 1950)
Починати во Пелка
* Зисо Калиманов (? - 1943)
7 Наводи
Вариште

Вариште или Варише — село во Гребенско, Егејска Македонија, денес во Република Грција.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 35 километри источно од градот Гребен. На исток се граничи со кожанското село Сфилци (Хромио).
2 Историја
2.1 Под османлиско владение
Кон крајот на ХІХ век Вариште е грчко христијанско село во нахијата Венци во Кожанската каза на Османлсикото Царство. Според статистиката на Васил К’нчов во 1900 година во ''Вариште'' живеат 155 Грци. Според грчкиот конзулат во Еласона во 1904 година во ''Βάρεσια'' има 100 Грци-христијани. Според записите на секретарот на Бугарската егзархија Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во ''Вариште'' (Varché) има 145 Грци.
2.2 Грчка окупација
Во текот на Првата балканска војна во 1912 година в селото грчките војски и во втората Втората балканска војна во 1913 година селото останува под окупација на Кралството Грција.
Во 1927 година името на селото е сменето на ''Варис''.
3 Стопанство
Населението во селото се занимава со одгледување на жито и поретко со сточарство.
4 Културни и природни знаменитости
Годишната селска слава е на 20 мај.
Агалуш

Агалуш — село во Егејска Македонија, Република Грција. Во селото според пописот од 2011 година има 47 жители.
1 Географија и местоположба
Селото е со местоположба на околу 30 км југоисточно од градот Гребен.
2 Историја
2.1 Под владение на Османлиското Царство
Кон крајот на ХІХ век Агалуш заедно со соседното село Венци е центар на истоимената нахија Венци во Кожанската каза во Османлиското Царство. Во близина на селото се наоѓала кулата на агите, од којшто се управувал големиот турски чифлик, кој опфаќал уште 24 сеча.
Во овој период Агалуш е мешано муслиманско-христијанско гркојазично село. Според статистиката на Васил К’нчов пред 1900 година во ''Агалуш'' живеееле 90 валахади (гркојазични муслимани) и 91 Грк христијанин. Според записите на секретарот на Бугарската егзархија Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во ''Агалуш'' имало 90 Грци.
Според грчкиот конзулат во Еласона пред 1904 година во ''Αγαλαίοι'' има 100 валахади и 40 Грци христијани. Грчката атинска статистика од 1910 година во селото има 70 муслимани и 109 православни Грци.
2.2 Грчка окупација
За време на Првата Балканската војна во 1912 година во селото влегуваат грчките војски и за време на Втората балканска војна во 1913 година Агалуш останува во Грција.
Според сведочењата од 1920 година Агалуш било населено само од валахади од 31 семејство и 85 жители.
Во средината на 1920-те години според Лозанскиот договор муслиманското население е иселено во Турција и на негово место се населени Понтски грци кои пребегнале од Грција. Во 1928 година селото е претставено бегалско со 31 семејство и 81 жител.
3 Стопанство
Населението во селото се занимава со земјоделство и сточарство.
Чирак (село)

Чирак (|Άγιος Κοσμάς, до 1927 година Τσιράκι, ''Цираки'') — село во Гребенско, Егејска Македонија, денес Грција. Според пописот од 2011 година селото брои 68 жители
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа на околу 20 километри северозападно од градот Гребен.
2 Историја
2.1 За време на Османлиското Царство
Се смета дека првичното име на селото било ''Мелидоништа''. Во XVII век селото било опустошено од албански наезди. Преживеаните семејства основаат, малку понајуг, ново село чие име било ''Чирак''. Селаните добиле заштита од Омер-бег, албански големец, а за возврат станале негови чифлигари.
Кон крајот на XIX век Чирак е христијанско грчко село во нахијата Жупа на Населичката Каза на Османлиското Царство. Според грчката атинска статистика од 1910 година во Чирак живееле 230 Грци христијани.
2.2 Во Грција
За време на Првата балканска војна во 1912 година во селото влегуваат грчки трупи и за време на Втората балканска војна во 1913 година Насинокос станува дел на Кралството Грција.
Во 1927 година името на селото е сменето во ''Агиос Космас'', во чест на светецот Козма Етолски (1714-1779) кој извесно време учителствувал во Чирак.
3 Демографија
Неговото население до 1913 веројатно го сочинувале Грци муслимани. К’нчов воопшто не го спомнува. Во пописот од 1913 година евидентирани се 188 жители, а во 1920 година 199 жители. По присилното иселува на Грците муслимани во 1923 година по сила на Лозанскиот договор, во селото биле доселени 63 бегалски семејства со 182 жители колку што броело селото на пописот во 1928 година.
3.1 Пописи
* 1913 - 265 жители * 1920 - 263 жители
* 1928 - 225 жители
4 Стопанство
Населението во селото произведува жито, тутун, градинарски производи, овошје и други земјоделски производи, а делумно се занимава и со сточарство. Дел од обработливата површина се наводнува од реката Бистрица.
5 Знаменитости
Црквата „Св. Атанасиј“, се наоѓа на 300 метра јужно од централната црква и е изградена околу 1500 г. Истоимената голема црква „Св. Атанасиј“ во центарот на селото е подигната околу 1750 г. Освен наведените, во реонот на селото има уште четири храма - „Свети Козма Етолиски“, изградена во 1967 година во византиски стил на влезот во селото по иницијатива на владиката Августин Кандиотис; „Света Петка“, мал параклис на два километра северно од селото; параклисот „Свети Николај“ и гробишната црква „Свети Јоан“, изградена во 1972 година од браќата Лазос.
Од јули 2008 година во селото е отворен етнографски музеј.
Врбово

Врбово — село во Гребенско, Егејска Македонија, Република Грција. Во селото според пописот од 2011 година има 133 жители
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа 20 километри источно од градот Гребен и 5 км источно од реката Бистрица.
2 Историја
2.1 Под владение на Османлиското Царство
Кон крајот на ХІХ век Врбово е грчко христијанско село во нахијата Венци во Кожанската каза на Османлиското Царство. Според статистиката на Васил К’нчов во текот на 1900 година во ''Врбово'' живее 131 Грк. Според грчкиот конзулат во Еласона во 1904 година во ''Βούρμποβο'' има 94 Грци христијани. Според записите од Бугарската егзархија на Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во ''Врбово'' (Virbovo) има 150 Грци.
2.2 Грчка окупација
Во периодот на Првата балканска војна во 1912 година во селото влегуваат грчки војски и по Втората балканска војна во 1913 година Врбово влегува во составот на Кралството Грција.
Во 1927 година името на селото е сменето во ''Итеја''.
3 Стопанство
Населението во селото се занимава со земјоделство и сточарство.
4 Културни и природни знаменитости
Централната црква „Свети Илија“ е споменик на културата. Годишната селска слава се слави на Мала Богородица - 8 септември.
Кожани

Кожани (грчки: ''Κοζάνη, Козани'') — град во Егејска Македонија, Република Грција. Кожани се наоѓа во западниот дел на Егејска Македонија и е главен и најголем град на регионот Западна Македонија.
1 Потекло на поимот
Општоприфатено мислење е дека името на градот потекнува од селото ''Kósdiani (Косдиани)'' во Епир, од каде што потекнуваат доселениците од 1392 година. Првото име на Кожани било ''Kózdiani (Коздиани)'', па ''Kóziani (Козиани)'', по што го добил денешното име.
Липинци

Липинци — село во Егејска Македонија, Република Грција.
1 Географија и местоположба
Селото Липинци се наоѓа на околу 7 километри, јужно од Кајлари, во самата Кајларска Котлина, на надморска височина од 635 метри.
2 Историја
Селото во минатото претставувало мешана населба, во која живеело македонско и турско население. Васил К’нчов го споменува со 510 жители од кои 240 Македонци и 270 Турци, а Милоевиќ го бележи со 120 македонски и 120 турски куќи. По иселувањето на Турците вво Липинци се населени бегалски семејства со вкупно 475 бегалци, така што тоа повторно станало мешана населба.
3 Стопанство
Селото е мошне богато, поради што и иселувањето е сведено на минимум. Населението произведува жито, тутун и други земјоделски производи, а доста е развиено и сточарството, посебно краварство.
4 Демографија
Во пописот од 1913 година се регистрирнаи 976, а во 1920 - 907 жители.
Венци

Венци — село во Гребенско, Егејска Македонија, денес Грција. Според пописот од 2011 година во селото живеат 102 жители.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 4 км југоисточно од градот Гребен.
2 Историја
2.1 Под владение на Османлиското Царство
Кон крајот на XIX век Венци е центар на истоимената нахија Венци во Кожанската каза на Османлиското Царство. Покрај селото се наоѓа познатиот Венцишки пазар, еден од најголемите во југозападна Македонија. Во тој период во Венци живее муслиманско гркојазично население. Според статистиката на Васил К’нчов во 1900 година во ''Венци'' живеат 150 валахади (гркојазични муслимани) и 207 Грци христијани. Во специјална забелешка се забележува и присуството на „одреден број на погрчени Власи“ Според записите на Бугарската егзархија Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) од 1905 година во ''Венци'' (Ventzi) има 205 Грци. Според грчкиот конзулат во Еласона во 1904 година ''Βέντσια'' е целосно муслиманско село со 300 валахади. Ова е потврдено и од грчката атинска статистика од 1910 година, според која ''Βέντσια'' има население од 170 муслимани.
2.2 Грчка окупација
Во текот на Првата балканска војна во 1912 година во селото влегуваат грчки војски и по Втората балканска војна во 1913 година селото влегува во составот на Кралството Грција.
Според сведоштвата од 1920 година Венци е целосно муслиманско валахадско село со 29 семејства и 260 жители.
Во средината на 1920-те години според Лозанскиот договор муслиманското население е иселено во Турција и на негово место се доселени Понтски грци кои пребегнале од Турција. Во 1928 година селиото е претставено како бегалско со 39 семејства и 122 жители.
Во 1927 година името на селото е сменето во ''Кендро'', што во превод значи ''центар''.
3 Стопанство
Населението во селото се занимава со производство и делумно со сточарство
4 Културни и природни знаменитости
* Венечки мост — стар камен мост кај селото
Емборе

Емборе (|Εμπόριο, ''Емборио''; некогаш: ''Трговиште'') — село во Кајларско, Егејска Македонија, денес во општината Еордеја на Кожанскиот округ во Западна Македонија, Грција. Населението брои 804 жители (2011), од кои огромно мнозинство се Македонци.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Сариѓол или Кајларско Поле, 14 км озападно од градот Кајлари. Сместено е во подножјето на планината Мурик, која е дел од венецот на Сињак.
2 Историја
Селото се споменува во османлиски даночни регистри на немуслиманското население од вилаетот Филорине во 1626-1627 година под името Енбориjа со 71 домаќинства.
3 Население
3.1 Родови
Како македонски родови според истражувањата од почетокот на XX век се забележуваат:
*''Мореловци (25 к.)'' доселени на почетокот на XIX век од Фурка кај Јанина во Епир.
*''Сулевци'' (цело маало) исто така доселени од околината на Јанина во Епир.
*''Боковци (35 к.)'' доселени се од селото Буково кај Битола.
*''Ѓиѓуровци (35 к.)'' доселени се од Арнаутлукот.
4 Културни и природни знаменитости
;Цркви
* „Св. Мина“ — главна селска црква, изг. 1815 г.
* „Св. Софија“ — копија на цариградската
5 Редовни настани
* Свети Мина — селски собор на 24 ноември (11 ноември по стар стил)
6 Личности
* Димитар Македонски (1848 - 1898) — национален деец
* Никола Узунов (1930 - 2010) — економист, професор и академик
7 Поврзано
* Кајларско
* Мурик
* Сињак
С’лпово

С’лпово или Салпово (el, ''Ардаса''; до 1927 г. ''Σούλποβο'', ''Сулпово'') — село во Кајларско, Егејска Македонија, денес во општината Еордеја во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 874 жители (2011). Се состои од грчко доселеничко мнозинство и македонско малцинство.
2 Географија и местоположба
Сместено е во областа Сариѓол (Кајларско Поле) на надморска височина од 641 метар, оддалечено на 7 километри југозападно од Кајлар.
2 Географија и местоположба
Сместено е на надморска височина од 700 метри, меѓу селата Дебрец и Липинци, на 10 километри југозападно од Кајлар.
3 Историја
До 1924 година селото било населено со македонско и турско население, а како такво К’нчов го споменува со 810 жители од кои 650 Турци и 160 Македонци, а Милоевиќ со 180 турски и 20 куќи на роми христијани. По иселувањето на многубројното турско население во Турција во 1924 година тука се населени бегалски семејства од Мала Азија со вкупно 641 жител.
4 Стопанство
Населението произведува жито, тутун и други земјоделски производи, а поради пространите пасишта што се наоѓаат во околината во голема мера е развиено и сточарството.
5 Културни и природни знаменитости
;Цркви и манастири
* Црква „Св. Преображение“
* С’лповски манастир „Св. Козма Етолски“
Бранко Мицевски

Бранко Мицевски — македонски зоолог и универзитетски професор.
1 Животопис
Мицевски, основно и средно образование завршил во Битола. Почнувајќи од 1977 година, тој студирал на ПМФ во Скопје, група биологија, на кој дипломирал во 1981 година. Во 1982 година, тој бил примен како приправник на Зоолошкиот завод при ПМФ во Скопје. Магистерскиот труд го одбранил во 1985 година. За помлад асистент бил избран во 1987, а докторирал во 1990 година. Во звањето доцент е избран во 1991, во 1996 е избран за вонреден и во 2001 година за редовен професор.
2 Библиографија
Објавил 43 научни трудови од областа на урбаната орнитологијата и синекологијата, орнитологијата, екологијата, фаунистиката и биогеографијата, енергетиката на птиците, валоризацијата и заштитата на природните и урбаните екосистеми. Најзначајни трудови на д-р Мицевски се:
* Micevski, B., 1990. ''Ptice Skopje''. Larus, 41/42:101-119, Zagreb.;
* Micevski, B., 1990. ''Sinantropizacija i klasifikacija sinantropnih prostora ptica''. Larus, 41/42:121-133;
* Мицевски, Б., 1991. ''Социјален живот на птиците во доминантните шумски заедници на планината Галичица''. Прилози, 12,1-2:39-53;
* Micevski, B., 1992. ''Faunistics, ecology, structure and energetics of the ornithocenosis in Macedonian oak ecosystem (Quercetum trojanae em. et Ht.) in the NP Galichica'' (Macedonia, Yugoslavia). Ed: Teller, A. et all.:Responses of forest ecosystems to environmental changes, Elsevier applied science, London & New York;
* Micevski, B., 1992. ''O metodi Pojasnog Mapiranja u ornitologiji''. Glasnik prirodnjackog muzeja u Beogradu, B-47:101-106. Zagreb;
* Мицевски, Б., 2005. ''Нови видови птици за орнитофауната на Р Македонија''. Год. Зб., Биол., 55-56.
Рамна (Кожанско)

Рамна (|Ρύμνιο, ''Римнио'') — село во Кожанско, Егејска Македонија, денес во општината Кожани на истоимениот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 115 жители (2021).
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа околу 26 км југоисточно од градот Кожани и 16 км југозападно од Серфиџе, на десната страна на реката Бистрица, во близина на Витивјанското Езеро, на надморска височина од 330 м.
2 Историја
2.1 Во Отоманското Царство
Неговото население уште од порано има грчко потекло. Според османлиски дефтер од 1528 г. во Рамна имало 62 домаќинства со 279 жители.
Во XIX век Рамна било грчко село во Серфиџенската каза на Серфиџенскиот Санџак.
На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. ''Римнос'' е претставено како чисто грчко село во Серфиџенската каза на Серфиџенскиот санџак со 13 куќи.
Според статистиката на грчкиот конзулат во Еласона, во 1904 г. во ''Римнио'' (Ρύμνιο) живееле 70 Грци христијани. Во 1910 г. Атанасиос Халкиопулос напишал дека во селото Рамна има 70 Грци.
2.2 Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Таа година тоа броело 60 жители, кои во 1920 г. се зголемиле на 64 лица. Во 1924 г. по потпишувањето на Лозанскиот договор во селото се населиле 37 семејства (вкупно 136 бегалци), така што селото станало мешана населба.
+Места во заедницата Рамна преименувани со службен указ на 6 август 1969 година, Име, Име, Ново име, Ново име, Опис
Чаири, Τσαΐρια, Керамидија, Κεραμίδια, шума на ЈЗ од Рамна
Карамачук, Καραματσούκι, Илиос, Ήλιος
3 Стопанство
Селото е прилично богато, бидејќи располага со плодни обработливи површини. Населението произведува жито, тутун, пченка, компири и други земјоделски производи, а делумно развиено е икраварството.
4 Самоуправа и политика
Во 1931 година, селото станало самостојна општина, чиј атар зафаќал површина од 12 квадратни километри. Општината Рамна била приклучена во општината Калјани во 1997 година, која била укината во 2011 година и станала дел од поголемата општина Кожани.
Селото припаѓа на општинската единица Калјани со седиште во истоименото село, која припаѓа на поголемата општина Кожани, во округот Кожани. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Рамна, во кој е единствено село.
5 Културни и природни знаменитости
Цркви
* Црква „Св. Атанасиј“ — изградена во XVI век
* Црква „Успение на Пресвета Богородица“
Аспровалта

Аспровалта (|Ασπροβάλτα) — гратче во Општина Бешик во Солунски округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.. Пред реформата на локалната власт во 2011 година Аспровалта била дел од општината Свети Ѓорѓија.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 78 километри источно од Солун и на 8 километри северно од Ставрос, во североисточниот дел на Халкидик, на западниот брег од Струмски Залив во подножјето на Богданска Планина.
Аспровалта опфаќа површина од 25 квадратни километри.
2 Историја
Археолозите при археолошките ископувања утврдиле дека местото било населено уште од хеленистичкиот период и е познато дека во римско време Вија Егнација премувала низ регионот. Според еден документ од манастирот Симонопетра, населбата била изградена во почетокот на XVI век.
Во XIX век Аспровалта било село во Лагадинската каза во рамките на Отоманското Царство.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 85 жители Турци.
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. По потпишувањето на Лозанскиот договор во 1923 година помеѓу Турција и Грција, во селото се населиле грчки бегалци од Анадолија.
3 Демографија
Во 1928 година селото било чисто бегалско село со 98 семејства и со 347 жители, додека во 1940 година селото броело 505 жители. Селото во пописот од 1951 година броело 785 жители, на пописот од 1961 година во селото живееле 670 жители, во 1971 година имало 691 жител, во 1981 година имало 1466 жители, додека во 1991 година имало 2366 жители а во 2001 имало 2997 жители. Денеска, населението на селото е 2838 жители според пописот од 2011 година.
4 Знаменитости
* Манастир „Св. Ѓорѓи“ — поранешен манастир од ΧVI век, чија црква денес е споменик на културата
* Црква „Св. Ѓорѓи“ од 1975 г.
Воренос

Воренос (Веренос) или Никомидино (|Νικομηδινό; до 1927 г. ''Βορένος'') — село во Општина Бешик во Солунски округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.. Пред реформата на локалната власт во 2011 година Воренос било дел од општина Аполонија.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 39 километри западно од Ставрос и 45 километри источно од Солун, во централниот дел на Халкидик. Селото се наоѓа на надморска височина од 150 метри.
Атарот на селото опфаќа површина од 12 квадратни километри..
2 Историја
2.1 Отоманско Царство
Во XIX век Клисели било село во Лагадинската каза во рамките на Отоманското Царство. Во Грчката војна за независност од селото учествувал Панајотис Кирјакос.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 180 Грци.
Селото било под влијание на Цариградската патријаршија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 180 Грци .
2.2 Грција
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. Во 1913 година селото имало 140 жители.. По потпишувањето на Лозанскиот договор во 1923 година помеѓу Турција и Грција, во селото се населиле грчки бегалци од Анадолија.
Во 1926 година селото било преименувано во „Никомидино“ по градот Никомедија (Измит) од кој дошле бегалците.
3 Демографија
Во 1928 година селото било мешано со 308 жители бегалци и 72 семејства., додека во 1940 година селото броело 730 жители. Селото во пописот од 1951 година броело 817 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 824 жители, во 1971 година имало 621 жител, во 1981 година имало 564 жители, додека во 1991 година имало 643 жители. Денеска, населението на селото е 519 жители според пописот од 2011 година.
4 Културни и природни знаменитости
;Цркви
* „Св. Димитриј“ од XIX век
* „Св. Петка“ од 1974 г. — катедрала на епархијата
* „Св. Атанас“
* „Св. Недела“
Егри Буџак

Егри Буџак или Ери Буџак (|Νέα Απολλωνία, ''Неја Аполонија'') — село во Општина Бешик во Солунски округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција. Пред реформата на локалната власт во 2011 година Неа Аполонија била дел од општина Аполонија. Денеска селото е седиште на истоимената општина.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 25 километри западно од Ставрос и 57 километри источно од Солун, во северниот дел на Халкидик. Селото се наоѓа на надморска височина од 107 метри.
Егри Буџак опфаќа површина од 71 квадратни километри.
2 Историја
Селото се наоѓа западно од античка Аполонија. Постојат значајни наоди дека областа била населена уште од времето на неолитот и живот имало до римскиот период. За време на османлиското владеење на регионот, била основана нова населбата наречена Егри Буџак (криво сечило) со населување на Јуруци.
Во XIX век Егри Буџак било муслиманско село кое се наоѓало во Лагадинската каза во рамките на Отоманското Царство. Во времето на Грчката војна за независност од 1821 година, Емануил Папас го окупирал селото, но неговите сили биле принудени да се повлечат поради нападот од истокот на Бајрам-паша, кој имал поддршка и од локалните османлиски власти. Една од решителните битки во овој период се одиграла токму кај Егри Буџак, и истата завршила со повлекување на грчките сили од регионот.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 800 жители Турци.
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. Во 1913 година, во селото живееле 1.050 лица. По потпишувањето на Лозанскиот договор во 1923 година помеѓу Турција и Грција, во селото се населиле грчки бегалци од Анадолија, Источна Тракија и од Дарданели додека муслиманското население било принудено да ги напушти своите домови.
Со царската наредба од 28 јули 1918 година, селото станало самостојна општинаЖ во Лагадинската околина. Во негов состав влегувале уште и селата Алчили и Бешички Бањи.
Во 1927 година селото било преименувано во Неа Аполонија. Бидејќи селото се наоѓа на рамнина, тоа е прилично богато. Неговите жители главно се занимаваат со производство на памук, тутун и овошје.
3 Демографија
Во 1928 година селото било чисто бегалско село со 210 семејства и со 866 жители. додека во 1940 година селото броело 1390 жители. Селото во пописот од 1951 година броело 1260 жители, на пописот од 1961 година во селото живееле 1570 жители, во 1971 година имало 1615 жители, во 1981 година имало 1523 жители, додека во 1991 година имало 1627 жители а во 2001 имало 1860 жители. Денеска, населението на селото е 1851 жител според пописот од 2011 година.
4 Знаменитости
* Црква „Св. Павле“
5 Наводи
*