Густавова ера

Густавовата ера е период од Историјата на Шведска од 1772 до 1809 година на кралевите Густав III и Густав IV, како и владеење на шведскиот крал Карл XIII.
1 Густав III
Адолф Фредерик од Шведска починал на 12 февруари 1771 година. Изборите потоа резултирале со делумна победа на партијата Капи, особено меѓу пониските редови; но во имотот на селанството мнозинството Капи било само номинално, додека масата на благородништвото била мртва против нив. Но, ништо не можело да се направи до враќањето на новиот крал Густав III од Париз.
1.1 Заклетва за крунисување
Новата заклетва за крунисување содржела три револуционерни клаузули:
# Првиот имал за цел да ги оневозможи абдициите во иднина со тоа што ќе го обврзе кралот да владее непречено.
# Вториот го обврзал да се придржува, не на одлуката на сите имоти заедно, како досега, туку само на онаа на мнозинството, со цел да им се овозможи на фактички доминантните пониски имоти (во кои имаше големо мнозинство Кап) да владеат без благородништвото.
# Третата клаузула барала од него, во сите случаи на претпочитање, да се води не „главно“ како досега, туку „само“ според заслугите.
Целата 1771 година имотите се расправале околу клаузулите. Обидот на кралот да посредува бил основан поради сомневањата за имотот на бургиите, а на 24 февруари 1772 година. благородништвото попуштило.
1.2 Устав
Неблагородниот Кап мнозинство сега продолжило да го напаѓа Советот на тајните. ''Riksrådet'', последното упориште на Шапките, и на 25 април истата година, успеала да ги собори. Сега, за прв пат, Густав почна да ја разгледува можноста за револуција.
Новиот устав од 20 август 1772 година, кој Густав III го наметнал на Риксдагот на имотите, ја претворил слабата и разединета република во силна, но ограничена монархија. Имотите можеле да се соберат само кога тој бил повикан; тој можеше да ги отпушти секогаш кога сметаше дека е соодветно; и нивните размислувања требаше да се ограничат исклучиво на предлозите што тој ги постави пред нив. Но, овие обемни овластувања беа подложени на важни проверки. Така, без претходна согласност на имотите, не можеше да се наметне ниту еден нов закон, ниту еден стар закон да се укине, да не се преземе офанзивна војна, да не се наплатуваат вонредни воени субвенции. Само имотите можеле да се оданочуваат; тие имаа апсолутна контрола на Риксбанк - Банката на Шведска, и право на контрола на националните расходи.
Во Шведска промената беше најпопуларна. Но, првиот Риксдаг на Густав, оној од 1778 година, ги отвори очите на пратениците за фактот дека нивната политичка надмоќ заминала. Кралот сега беше нивниот суверен господар; и, и покрај сета негова учтивост и благост, љубомората со која се чуваше и енергичноста со која ја спроведуваше привилегијата јасно покажаа дека тој сакаше да остане таков. Но, дури откако поминаа уште осум години, започнаа вистинските проблеми. Риксдагот од 1778 година беше послушен; Риксдагот од 1786 година беше бунт. Таа целосно ги отфрлила речиси сите кралски мерки или толку ги изменила што самиот Густав ги повлекол. Кога ги отфрли имотите, говорот од престолот немаше изгледи за нивно брзо отповикување.
Сепак, во рок од три години, кралот бил обврзан да повика друг Риксдаг, кој се состанал во Стокхолм на 26 јануари 1789 година. Неговиот обид во интервалот да владее без парламент беше катастрофален. Само со кршење на сопствениот устав тој можеше да објави војна против Русија во април 1788 година; Заговорот во Ањала (јули) ги парализираше сите воени операции на самото отворање на кампањата; и ненадејната инвазија на неговите западни провинции од страна на Данците, речиси истовремено (септември), како да го доведе до работ на пропаст. Но, контрастот, во оваа криза, помеѓу неговиот самопожртвуван патриотизам и предавството на русофилската аристократија беше толку впечатлив што, кога се собра Риксдагот, Густав откри дека трите пониски имоти биле ултра-ројалистички, и со нивна помош успеал. не без да трчаме големи ризици во задушувањето на противењето на благородништвото со втор државен удар на 16 февруари 1789 година и усвојувањето на познатиот Акт за унија и безбедност, кој му даде на кралот апсолутно одврзани раце во однос на надворешните работи и командата на војска и го оневозможи натамошното предавство. Благородништвото никогаш не му простило.
1.3 Надворешни работи
Во странство Шведската револуција направи голема сензација. Катерина II од Русија склучила таен сојуз со Данска, во кој Шведската револуција била опишана како „акт на насилство“ што ги оправдува двете сили да ја искористат првата поволна можност за интервенција за обновување на шведскиот устав од 1720 година.
Непознат за партиските водачи, Густав го обновил шведскиот сојуз со Франција и добил свечена гаранција за помош од Луј XV доколку Густав повторно воспостави монархиска власт во Шведска. Покрај тоа, Франција се согласи да ги исплати своите неподмирени субвенции на Шведска, во износ од 1,5 милиони ливри годишно, почнувајќи од јануари 1772 година. Уште повеќе, Карл Гравие, припадник на Верген, требаше да биде испратен во Стокхолм за да ги заобиколи дизајните на Русија, исто како што правеше претходно во високата порта во Константинопол.
2 Густав IV
2.1 Ројтерхолм
Новиот крал Густав IV, сè уште малолетник, бил воспитан меѓу Јакобинците. За време на малцинството на кралот, Густаф Ројтерхолм практично владеел со Шведска. По погубувањата на Луј XVI од Франција на 21 јануари 1793 година, Шведска ја призна новата француска република, а тајните преговори за склучување сојуз беа започнати во мај истата година до протестите на Катерина од Русија, поддржани од сите други европски овластувањата, конечно ја натераа Шведска да ги суспендира.
Преговорите со француските Јакобинци ја влошиле омразата што поддржувачите на Густав ја чувствувале кон јакобинските советници на Карл, војводата-регент, подоцна шведски крал, Карл XIII. Тие формирале заговор за соборување на Владата, предводена од Густаф Мауритц Армфелт, која требаше да биде поддржан од страна на руската флота и зголемувањето на Dalecarlians. Заговорот беше откриен и енергично потиснат.
2.2 Зближување
За време на револуционерните војни се случило зближување меѓу скандинавските кралства. Така, на 27 март 1794 година, бил формиран договор за неутралност помеѓу Данска и Шведска; и нивните обединети ескадрили патролираа по Северното Море за да ги заштитат своите трговци од британските крстосувачи. Француската република била официјално признаена од шведската влада на 23 април 1795 година. За возврат, Шведска добила субвенција и на 14 септември 1795 година бил потпишан договор меѓу двете сили. Но, обидот да се врати пријателството со Русија, кое ги прекина дипломатските односи со Шведска, беше фрустрирано од одбивањето на кралот да ја прифати за своја невеста руската голема војвотка Александра, која ја обезбеди Ројтерхолм. Ова беше последниот официјален чин на Ројтерхолм. На 1 ноември 1796 година, Густав IV на 18-годишна возраст ја презел владата во свои раце.
2.3 Густавова влада
Владата на Густав IV од Шведска била речиси чиста автократија. На неговиот прв Риксдаг, одржан во Норшепинг во март 1800 година, благородништвото било принудено да го ратификува Актот за унија и безбедност на Густав III.
Забележителна промена се случи во надворешната политика на Шведска во декември 1800 година, кога Данска, Шведска и Русија пристапија кон втората Лига на вооружена неутралност, насочена против Велика Британија. Досега Шведска се држеше настрана од континенталните компликации, но апсењето и погубувањата на војводата д'Енгиен во 1804 година го инспирираше Густав IV со таква омраза кон Наполеон што кога беше формирана генерална коалиција против францускиот император, тој беше еден од првите што се приклучи на тоа (3 декември 1804 година), ветувајќи се дека ќе испрати армиски корпус за да соработува со Англичаните и Русите во протерувањето на непријателот од Холандија и Хановер. Но, неговата расправија со Фредерик Вилијам III од Прусија го приведе во Померанија, и кога конечно во декември 1805 година ги поведе своите 6.000 луѓе кон областа Елба, третата коалиција веќе беше распадната со победите на Улм и Аустерлиц.
Во 1806 година, прекинот меѓу Шведска и Прусија бил спречен само со нападот на Наполеон врз последната моќ. Во Јена Наполеон се обидел да ја победи Шведска. Резултатот бил целосна загуба на шведска Померанија, а шведската армија била спасена од уништување само со генијалноста на Јохан Кристофер Тол. Во Тилзит, императорот Александар I од Русија се обврзал да го принуди „географскиот непријател на Русија“, како што Наполеон ја назначил Шведска, да пристапи кон новоформираниот „Континентален руски систем“. Густав IV ги отфрли сите предлози на Александар да го затвори Балтикот против Англичаните, но тој не презеде никакви мерки да ја одбрани Финска од Русија. На 21 февруари 1808 година, руска војска ја преминала финската граница. На 2 април кралот наредил општа такса од 30.000 луѓе.
3 Карл XIII
Непосредна последица од руската инвазија беше депонирањето на Густав IV Адолф со пучот од 1809 година на 13 март 1809 година и исклучувањето на целото негово семејство од наследството. На 5 јуни 1809 година, војводата регент бил прогласен за крал, под титулата Карл XIII, откако го прифатил новиот либерален устав, кој истиот ден бил ратификуван од Риксдагот на имотите. Мировните преговори беа отворени во Фредрикшам, но војната продолжи. Поразите во Битката кај Савар и Битката кај Ратан на 19 август и 20 август 1809 година, го скршиле духот на шведската армија; а мирот беше постигнат со предавање на цела Финска, островите Аланд, „предните места на Стокхолм“, како што ги опиша Наполеон, и Вестерботен и Лапонија до реките Торнео и Муонио со Договорот од Фредрикшам на 17 септември 1809 година.