Алекс Тарнер

Алекзендр Дејвид Тарнер (роден на 6 јануари 1986 година) ― англиски музичар, пејач, текстописец и продуцент. Тој познат како главен вокал и главен текстописец на рок бендот Arctic Monkeys, со кој има издадено седум албуми. Тој, исто така, снимал со неговиот спореден проект во кој е вклучен Мајлс Кејн, како Last Shadow Puppets и исто така како соло уметник.
Кога Тарнер имал 17 години, тој и тројца пријатели ја створиле Arctic Monkeys во нивниот роден Шефилд. Нивниот деби албум, ''Whatever People Say I Am, That's What I'm Not'' (2006), станал најбрзопродаваниот деби албум во британската историја и бил рангиран на 30-то место на списокот на ''Rolling Stone'' за најдобри деби албуми на сите времиња, со синглот „''I Bet You Look Good on the Dancefloor''“ станал хит број еден во Обединетото Кралство. Следните студиски албуми на бендот, ''Favorite Worst Nightmare'' (2007), ''Humbug'' (2009), ''Suck It and See'' (2011), ''AM'' (2013), ''Tranquility Base Hotel &amp;amp; Casino'' (2018) и ''The Car'' (2022), пробувале со дезерт рок, инди поп, ритам и блуз и салонска музика. Arctic Monkeys биле насловни на Гластонберскиот фестивал и во 2007 и 2013 година, Рединшките и лидските фестивали во 2014 и 2022 година и настапиле за време на церемонијата на отворање на Летните олимписки игри во Лондон во 2012 година.
Како двајца главни вокали на The Last Shadow Puppets, Тарнер и Мајлс Кејн објавиле два оркестарски поп албуми: ''The Age of the Understatement'' (2008) и ''Everything You've Come to Expect'' (2016). Тарнер, исто така, обезбедил акустичен саундтрак за играниот филм ''Подморница'' (2010), а го напишал и сопродуцентот на деби албумот на Александра Спасител, ''Беладона на тагата'' (2017).
Стиховите на Тарнер, се движат од секојдневна драма до надреалистичка игра на зборови, тој е широко пофален низ музичката индустрија и јавноста. Сите, освен еден од неговите девет студиски албуми се на врвот на музичките списоци за албуми во Обединетото Кралство. Освоил и седум Британски награди, Наградата „Ивор Новело“ и Меркјуриската награда (тој бил номиниран шест пати).
1 Животопис
1.1 Раниот живот
Александар Дејвид Тарнер е роден во Шефилд на 6 јануари 1986 година, како единец на средношколските наставници Пени (моминско презиме Џрус) и Дејвид Тарнер. Тој бил израснат во шефилското предградие Хај Грин. Тој рекол дека неговите родители потекнуваат од „многу различно потекло“; неговата мајка, од Амершам, Бакингемшир, предавала Германски јазик и била „фасцинирана од јазикот“. Неговиот татко, роден во Шефилд, предавал Музика и Физика. Родителите на Тарнер и двајцата биле љубители на музиката и неговите најрани музички спомени ги вклучуваат Битлси и The Beach Boys. За време на патувањата со автомобил, неговата мајка свирела музика од Led Zeppelin, Дејвид Боуви, и the Eagles. Неговиот татко бил обожавател на џез и свинг музика, особено Френк Синатра, и свирел на саксофон, труба и пијано во големите бендови. Самиот Тарнер бил научен на некои музички вештини на семејната клавијатура ,од страна на неговиот татко и земал професионални часови по пијано до својата осумгодишна возраст.
Од петгодишна возраст, Тарнер пораснал покрај соседот Мет Хелдерс; заедно биле во основно, средно училиште и факултет. На нивната церемонија на дипломирање во основно училиште, Тарнер и Хелдерс им се придружиле на некои други пријатели во мимирана изведба на „<i>Morning Glory“ на Oasis Хелдерс ја играл улогата на Лиам Галагер додека Тарнер бил преправен дека свири на бас гитара, користејќи тениски рекет како свој инструмент. Двајцата го запознале Енди Николсон во средно училиште, и тројцата пријатели се поврзале поради нивното заедничко уживање во рапери како што се Др. Дре, Wu-Tang Clan, Outcast, и Рутс Манува. Тие го поминувале своето време играјќи кошарка, скејтбординг, возење BMX, и „создавале аматерски хип-хоп“ битови користејќи го Cubase системот на таткото на Тарнер. Тарнер и неговите пријатели се заинтересирале за рок музиката по пробивот на Strokes во 2001 година. Неговиот татко му дозволил да позајми училишна гитара за да научи „неколку акорди“ кога Тарнер имал 15 години и за Божиќ истата година, неговите родители му купиле електрична гитара.
Тарнер се школувал во Средното училиште „Стоксбриџ“ од 1997 до 2002 година. Неговиот учител по Физичко, Марк Колман, го окарактеризирал како „бистар“ и „популарен“ ученик кој се истакнувал во спортот, а не во музиката. Неговиот професор по Англиски и драма, Сајмон Бејкер, го запаметил како паметен ученик кој бил „прилично повлечен“ и „малку поинаков“. Тој истакнал дека Тарнер имал „неверојатно опуштен“ пристап кон неговите изучувања, што ја загрижило неговата мајка и довело до критики од другите наставници. Додека имало книги дома, Тарнер не читал редовно и бил премногу самосвесен за да го сподели своето пишување со другите. Сепак, тој уживал во часови по англиски јазик. Потоа, Тарнер присуствувал на колеџот Барнсли од 2002 до 2004 година. Со оглед на можноста да „избега без да прави математика“, тој во голема мера се откажал од „суштинските“ предмети потребни за влез на универзитет. Студирал А-ниво за музичка технологија и студии за медиуми, како и AS-нивоа по англиски, фотографија и психологија.
1.2 2002–2004: Создавање на Arctic Monkeys
На 15-годишна возраст, викендите на Тарнер се вртеа околу девојки и пиење лимонов коктел со пријателите. Џо Карнал, училиштен пријател, рече дека Тарнер бил „секогаш тивкиот“ во нивниот општествен круг. Откако пријателите почнале да образуваат бендови и да свират во живо, Тарнер, Хелдерс и Николсон решиле да ги основаат Arctic Monkeys во средината на 2002 година. Според Николсон, Тарнер веќе имал „инструменти за куќата“ и ги познавал основите на музиката поради работата на неговиот татко како професор по музика. Хелдерс купил комплет за тапани, додека Тарнер му предложил на Николсон да научи бас гитара и го поканил Џејми Кук, сосед кој учел во друго училиште, да свири гитара. Првично, Тарнер свирел гитара во инструменталниот бенд; тој станал фронтмен кога уште двајца другари од училиште одбиле да пеат. Хелдерс го сметалТарнер за очигледен кандидат за текстописец – „Знаев дека има нешто за зборови“ – и тој постепено почна да споделува песни со своите колеги од бендот. Пред да свири во живо, бендот вежбал една година во гаражата на Тарнер и, подоцна, во неискористен магацин во Вот. Според мајката на Хелдерс, која ги возела тинејџерите до и од нивниот простор за проба три пати неделно: „Да знаеја дека си таму, едноставно ќе застанат, па моравме да влеземе прикрадно“. Нивната прва свирка беше во петокот, 13 јуни 2003 година, со поддршка на The Sound во локалниот паб наречен The Grapes. Сетот, кој бил делумно снимен, содржел четири изворни песни и четири насловни верзии на песни од Битлси, White Stripes, the Undertones и the Datsuns.
Во летото 2003 година, Тарнер свирел седум свирки во Јорк и Ливерпул како ритам гитарист за фанк бендот Џудан Суки, откако се сретнал со водечкиот пејач Џон МекКлур во автобус. Тој месец во август, додека снимаше демо со Џудан Суки во студиото 2fly на Шефилд, Тарнер го прашал Алан Смит дали ќе продуцира демо за Arctic Monkeys. Смит се обврзал и „мисли дека дефинитивно им се случува нешто посебно". Му кажав на Алекс што пееше на американски глас на таа прва сесија.“ Воведот на Смит довело до тоа бендот да се здобие со менаџерски тим, Џеф Барадејл и Иан МекАндру. Тие платија за Smyth и Arctic Monkeys да снимат бројни демо снимки од три песни во 2003 и 2004 година. Тарнер бил тивок и внимателен за време на студиските сесии, се сетил Смит: „Секогаш кога некој ќе се појави во студиото, тој седнувал и ги слушал пред да каже нешто“. Во нивната соба за проба во студиото Yellow Arch, Arctic Monkeys развиле углед како особено вредни работници; сопственикот им позајмил опрема за турнеја на бендот, додека сопругата на сопственикот му помагала на Тарнер во неговото пеење. Барадејл го возел бендот низ местата во Шкотска, Мидлендс и северна Англија за да ја воспостават својот углед како бенд во живо. Бендот делелел бесплатни копии од демо-цедеа по секое шоу и обожавателите почнале да ја споделуваат неслужбената демо-компилација „''Beneath the Boardwalk''“ на интернет. По завршувањето на колеџот во средината на 2004 година, Тарнер една година се посочил кон бендот и ги одложил нејасните планови да посетува универзитет во Манчестер. Почна да работи со скратено работно време како шанкер во музичкото собиралиште во Шефилд, The Boardwalk. Таму, тој се сретнал со познати личности, како што се музичарот Ричард Хејли и поетот Џон Купер Кларк. До крајот на 2004 година, публиката на Arctic Monkeys почнала да пее заедно со нивните песни и демото на „I Bet You Look Good on The Dancefloor“ било пуштено на Би-Би-Си Радио 1 од Зејн Лоу.
2 Уметнички правец
2.1 Влијанија
Тарнер бил „ептен навлезен во хип-хопот“ како тинејџер. Кога првпат почнал да пишува текстови, неговото главно влијание било ''Run Come Save Me'' на Roots Manuva. Тој, исто така, ги слушал компилациите на Rawkus Records и Lyricist Lounge и уметници како што се Dr. Dre, Snoop Dogg, Outkast, Еминем и The Streets. Тој постојано го наведувал метод Човекот како еден од неговите омилени текстописци, и се повикал на кланот Ву-Танг во неговите стихови.
За Тарнер, Strokes биле „оној бенд што доаѓа кога имаш 14 или 15 години, кој успева да те погоди на вистински начин и ја менува целата твоја перцепција за нештата“. Го променил стилот на облекување и почнал да се интересира за гитара. Оттогаш тој се повикувал на бендот во неговите текстови. The Vines биле првиот бенд кој Тарнер некогаш го видел во живо, а Крег Николс обезбедил вдахновение за неговата личност во раната фаза. Други рани влијанија на гитарата ги вклучувале Либертанс, Корал, Хивс и Вајт Стрипс. Во доцните тинејџерски години, Тарнер почнал да „вдлабочува“ во постарата музика и открил текстописци вклучувајќи ги Елвис Костело, Реј Дејвис од The Kinks, Џарвис Кокер од Pulp, Пол Велер од The Jam, и Морисеј од Смитс. Тарнер оттогаш настапувал со Џек Вајт од The White Stripes, Костело и Џони Мар од The Smiths.
Џон Купер Кларк, чија поезија Тарнер првпат ја сретнал на училиште, бил „масовен“ извор на рано вдахновение. Тарнер работел како шанкер во The Boardwalk во Шефилд кон крајот на 2004 година кога Кларк се појави на сцената како воведен чин на Fall. Настапот оставил голем впечаток на осумнаесетгодишникот: „Тој зборува 100 милји на час и навистина е смешен. „Едноставно ми го разнесе умот.“ Тој бил вдахнат од употребата на регионален Кларков нагласок, а раната песна на Arctic Monkeys „''From the Ritz to the Rubble''“ биле негова почит кон Кларковиот стил („најдоброто ми е, барем“). Подоцна во неговата кариера, Тарнер побарал да го интервјуира Кларк за ''списанието Моџо'', објавил две песни на Кларк како дел од уметничкото дело на сингл и користел друга („Сакам да бидам твоја“) како лирска основа за песна. Во 2018 година, Arctic Monkeys го поканија Кларк да го изведе своето читање на „I Wanna Be Yours“ на едно од нивните шоуа на арената Шефилд.
Ник Лоу, Џејк Такреј, Ник Кејв, Џон Кејл, Леонард Коен и Боб Дилан се меѓу текстописците на кои Тарнер им се восхитувал. Тој зборувал за неговата почит кон текстописците на кантри-музика како Роџер Милер, Вили Нелсон, Таунс Ван Занд, и Хенк Вилијамс. Тој бил привлечен од уметници кои повторно се измислувале во текот на нивните кариери: „ Битлси, Дејвид Боуви големите“. Кога го образиле The Last Shadow Puppets во 2007 година, Тарнер бил вдахнат од музиката на Боуви, Скот Вокер, Серж Гејнсбург, Дејвид Акселрод и Енио Мориконе. Песни за кои Тарнер постојано разговарал во интервјуата се „You Say“ на Мајкл Чепмен, „ Песна за тебе “ на Леон Расел и на Дион „ Само ти знаеш “, опишувајќи го последното како „една од моите омилени мелодии на сите времиња“. Тој се опишал себеси како обожавател на Бијонсе.
Работата на Тарнер исто така била под влијание на филмовите. Албумот ''Tranquility Base Hotel and Casino'' бил вдахнат од филмови како што се ''2001: Вселенска одисеја'' (1968), ''Свет на жица'' (1973), ''Ле Серкл Руж'' (1970), ''Духови на мртвите'' (1968), ''Инхерентен порок'' (2014) и ''Последниот валцер'' (1978). Во Hello You, има референци за повоениот британски филм ''Tread Softly Stranger'' (1958) и „Наполеон филм“, филм на Стенли Кјубрик кој никогаш не бил снимен.
Тој, исто така, рекол дека е заинтересиран за филмска продукција и монтажа и читал за нив, наведувајќи го ''In the Blink of an Eye'' (2005) од Волтер Мурч како книга „која се чувствува поврзана со постапката, а исто така и чувството или стиховите на [''The Car'']“. Тој, исто така, ги навел сериите ''Филип Марлоу'' на Рејмонд Чендлер и делата на авторите Дејвид Фостер Валас и Џорџ Саундерс како вдахновеие за албумот ''The Car''.
Кејт Мосман од ''Њу Стејтсмен'' го опишал Тарнер како „еден од најголемите текстописци на 21 век“, пишувајќи дека неговите песни се „полни со љубов продолжени метафори“ и „мордантни набљудувања во стилот на Морисеј“. Мајк Лоус од ''Вилиџ Воис'' го окарактеризирал како „писател без врсници во речиси целиот рок“ и ги идентификувал „прозодијата со брз оган и внатрешната рима“ како заштитни знаци на Тарнер. Сајмон Армитаж, пишувајќи во ''Гардијан'', рече: „Од сите оние кои пишувале текстови до сега, Тарнер е меѓу најпоетичните. Неговата употреба на внатрешна рима постои за да се восхитува и завидува. Тарнер е раскажувач и сценарист.“ „Како и сите ценети британски текстописци, било да е тоа Ноел Кауард или Морисеј, Тарнер отсекогаш бил подготвен да ризикува вкусна иронија или духовит пресврт на фразата, дури и во тажна песна“. Kitty Empire of ''The Observer'' го сметал за „веројатно најдобриот текстописец на неговата генерација“.
Раните песни на Тарнер го опишале тинејџерскиот ноќен живот во Англија, и според Армитаж, биле „од разновидноста на кујна-мијалник, социјал-реализам“. Саша Фре-Џонс од ''Њујоркер'' го опишал како „вудо и во скиците на ликови и во обликот на песната“. Тарнер направил споредби со Алан Бенет и Викторија Вуд. Како што старееле Тарнер, Laws of the ''Village Voice'' забележа: „Неговите стихови се оддалечија од тоа да бидат подложни на лесно читање. [Тие станаа] покоси и поапструзни - посоодветни, исто така, целосно да ја прифатат перспективата на некој друг, и така уреднички поневеродостојни.“ Самиот Тарнер признал дека, откако напишал „толку директно“ на неговите рани песни, поминал низ период на „сакање да го отфрли тоа и, знаете. Само да бидете морж за малку“. Тој прво „се обидел да напише стихови што не беа толку набљудувачки“ со неговиот спореден проект „Последните кукли од сенка“, подоцна забележувајќи дека понекогаш премногу скршнувал „во апстракција“. Тој сметал дека стиховите на ''хотелот и казиното „Транквилити Бајс“'' од 2018 година се најдиректни од неговите најрани песни: „Мислам дека тоа беше нешто од кое се обидував да побегнам и можеби сега се вратив на него“.
Тарнер рекол дека неговите песни се преокупирани со романса, осаменост и копнеж. Џез Монро од „ ''Drown in Sound'' “ забележа: „Тарнер изгледал дел од елитен клуб на текстописци чии најдобри љубовни песни се возвратените“. Слично на тоа, при прегледот на ''AM'' од 2013 година, Мосман сметал дека приказот на романтичните партнери е „дводимензионален“. Во „Флуоресцентен адолесцент“, или незаборавно насловениот „Марди Бам“, тој некако успеал да ја раскаже девојката страна на приказната дури и кога ја исмејувал.“ Нил Мекормик од ''Телеграф'' забележал „особено северна Англија, работничка класа на саркастична мизантропија“ во стиховите на Тарнер додека Фре-Џонс од ''Њујоркер'' рече дека Тарнер „успеал да ја повика нерешливата мрачност на некој трипати постар од него. Подоцнежните песни алудираа на „прашања за консумеризам, хиперреалност, [и] забрзана технологија“. Монро од ''The Independent'' ги истакнува „анти-индустриското слоганство“, „лирската апстракција“, „постмодерниот скептицизам“ и „отфрлањето на целата рок конструкција“ како „преку линија во делото на Тарнер“.
Самиот Тарнер велел дека неговото пишување песни е „апсолутно не“ поезија: „Поезијата и пишаниот збор се потешки, немате мелодии зад кои треба да се скриете“. По првичната неподготвеност, почнал да ги објавува своите стихови со четвртиот албум на Arctic Monkeys. Во деталниот разговор за песната со ''њујоршката'' Лејн Браун, тој рекол: „Навистина не разбирам нешто „Ја напишав целата песна на задниот дел од кутија цигара за 20 минути“. Би продолжил да додавам или менувам зборови засекогаш ако некој не ме спречи.“
Тарнер рекол дека пишувањето мелодии е потешкиот дел од процесот на пишување песни за него. Алексис Петридис од ''„Гардијан'' “ верувал дека „мелодиската вештина на Тарнер понекогаш се занемарува“, бидејќи тој „прв дошол во јавната свест зборовите“.
Тој, исто така, рекол дека „апсолутно има слики во [неговата] глава кога [тој] пишува“, правејќи го ''The Car,'' нивниот „најкинематички звучен рекорд“. Има „грандиозен, кинематографски квалитет“ што „продолжува низ целиот албум“ „додека ги прави работите повеличествени, шарени и филмски“. Зборувајќи за г-дин Шварц '','' тој рекол дека го замислил ликот присутен додека „се одвива продукцијата“.
Во раните години од неговата кариера, Тарнер настапувал на силен шефилдски дијалект. Сајмон Армитаж забележал: „Не можам да се сетам на друг пејач чиј регионален идентитет е толку неизвинливо и природно интониран преку неговиот пеачки глас“.
До ''хотелот „Транквилити Бајс“'' од 2018 година, Алексис Петридис од ''„Гардијан“'' забележал: „Јоркширскиот дијалект што некогаш беше негов УСП, сега се користи умерено, како ефект на треперење“. Еден критичар тврдел дека тонот на гласот на Тарнер, исто така, се преобразил со текот на времето, од „немирно лелекаат“ во „истрошен баритонски крун“. За неговиот вокал, Тарнер изјавил за ''Ролинг Стоун Германија'' : „Сметам дека звукот и презентацијата на гласот се барем исто толку значајни како и текстовите“.
Во инаку позитивен преглед на шоу од 2006 година, Ричард Кромелин од ''Лос Анџелес Тајмс'' истакнал дека Тарнер изгледал „малку исплашен од вниманието“ и се надевал дека ќе научи „да допре повеќе до публиката“ на време. Во 2007 година, Kitty Empire од ''The Observer'' забележал дека е „резервирано“ присуство на сцената: „Тој разговарал малку со околу 15 луѓе во средината на првите редови и гледал само на балконот, еднаш, малку исплашено. По главниот настап на Arctic Monkeys на фестивалот Гластонбери во 2007 година, Рози Свош од ''The Guardian'' забележал за „стабилното, навредливо присуство на сцената“ на Тарнер: „Arctic Monkeys не прават рекламирање, тие не прават интеракција со толпата и тие не не прави бисови“. Сајмон Прајс од ''„Индипендент'' “ рекол дека Тарнер изгледал „замрзна како зајак во рефлекторите“ за време на насловната серија на фестивалот Рединг во 2009 година.
Кон крајот на 2011 година, Тарнер почнал да ја менува својата сценска личност и стил, најзначајно менувајќи ја фризурата во „кајф вдахнат од рокабили“. Брајан Хијат од ''Ролинг Стоун'' забележал за неговата „новооткриена вештина“ дека „ја спушта гитарата за да трча и да танцува, паѓа на колена за соло кога свири, бесрамно флертува со обожавателите“. При прегледот на концертот од 2013 година, Доријан Лински од ''„Гардијан“'' рекол: „Тарнер, срамежлив тип за фронтмен, изгледаше вознемирен од вниманието и се справи со тоа што усвои личност во образ што сугерира стрип верзија на Рок-ѕвезда од 50-тите години, Бади Холи од Блекпул : сите шеговити и потсмевови. Тоа е љубопитна поза, забавна, но отуѓувачка на ист начин како и некои негови стихови. Тарнер секогаш држел нешто назад, што го прави бендот поинтересен, но малку далечен.“ Бен Бомонт-Томас од ''„Гардијан“'' во 2018 година забележал дека Тарнер иронично „играл со улогата“ да биде рок ѕвезда, но истовремено „не може а да не биде вистинска рок ѕвезда“. При прегледот на концертот од 2023 година, Сиан Кејн од ''„Гардијан“'' рекол: „Постојат малку фронтмени кои се на турнеја денес кои се приклонуваат кон театрите на рок-ѕвездата толку лесно како Алекс Тарнер“, и чувствувале дека има сличности со стиловите на изведба на Боб Дилан и Дејвид Бирн. Додал: „Тој ужива во кампувањето".
Тарнер го опишал јавното говорење како негов „најлош кошмар“ и не се сметал себеси за „роден изведувач“, наведувајќи дека „повеќе ужива во студиската страна отколку на турнеја“. Иако е признат „контрол фрик“ по природа, тој го опишувл тоа што е фронтмен како „незгодно“ и „чудно“ искуство кое не го „сфаќа премногу сериозно“. Тој рекол: „Не можам да излезам таму и да бидам апсолутно свој. Ситуацијата е толку суштински неприродна. Тоа не била целосна работа, „точно, влезете во карактерот“ [понекогаш] излегувал дел од тоа како всушност се чувствувате. Но, мислам дека секогаш се чувствувам чудно поради тоа потоа.“ Во интервјуто за ''„Гардијан“'' од 2022 година, повикувајќи се на неговиот говор за наградите БРИТ во 2014 година, Тарнер за прв пат ја признал употребата на личности, издвојувајќи се себеси од она што тој го опишал како „изведувач“ - фрактурен одраз на самиот себе - на секој албум. Тарнер го именувал еден од неговите поранешни „изведувачи“ ''Снарл'', поради презирниот начин на кој пееше, Тарнер рече „Понекогаш се појавува соба. Таму стојам, зјапам во тепихот и се прашувам како пееш проклета песна како „Teddy Picker“? Но, сметам на тоа дека сето тоа повторно ќе има смисла откако другите луѓе ќе бидат во собата“.