Ингеборг од Норвешка

Ингеборг од Норвешка (1301 &ndash; 17 јуни 1361), била норвешка принцеза и по брак шведска кралска војвотка со позиција во владите на Норвешка (2139) Шведска (1319–26) за време на малолетништвото на нејзиниот син, кралот Магнус од Норвешка и Шведска. Во 1318–1319 година, таа била ''де факто'' владетел на Шведска, а од 1319 до 1326 година, таа била првиот ''де јуре'' женски регент на Шведска.
1 Живот
1.1 Ран живот
Ингеборг е родена во 1301 година како единствена легитимна ќерка на кралот Хокон V од Норвешка од неговиот брак со Ефимија од Риген. Како дете, таа најпрво била свршена за Магнус Биргерсон, синот и назначен за наследник на Биргер, кралот на Шведска. Набргу потоа, сепак, свршувачката била прекината од изменети политички причини, а во 1305 година била свршена за Ерик, војводата од Седерманланд, помлад брат на кралот Биргер, со тоа и вујко на нејзиниот прв свршеник. Во 1312 година, Ингеборг и Ерик официјално се венчале на двојна венчавка во Осло; во исто време, нејзината роднина Ингеборг Ериксдотир од Норвешка, се омажила за братот на Ерик, војводата Валдемар Магнусон. На нејзината свадба, нејзината мајка, кралицата Ефимија ги објавила неодамна преведените (по нејзина команда) познати песни, песните на Ефимија. Двојката имала две деца пред да биде убиен војводата Ерик.
1.2 Лидер на војводската партија
По затворањето на нејзиниот сопружник и нејзиниот зет, таа и нејзината братучетка и снаа, Ингеборг Ериксдотир, станале водачи на следбениците на нивните сопружници. На 16 април 1318 година, двете војвотки Ингеборг склучиле договор во Калмар со данскиот војвода Кристофер од Халанд-Самсо и надбискупот Есгар од Лунд да ги ослободат своите сопрузи и да не склучуваат мир со кралевите на Шведска и Данска пред да се согласат на тоа. Обете војвотки ветиле дека ќе ги почитуваат ветувањата што ги дале за возврат во имињата на нивните сопрузи. Подоцна истата година, било потврдено дека нивните сопрузи починале.
1.3 Регентство
Нејзиниот син Магнус VII од Норвешка, на 3-годишна возраст, бил прогласен за крал на Норвешка по смртта на нејзиниот татко, во правата што ги отстапила од неа. Ингеборг била призната како формален регент на нејзиниот син во Норвешка. Наскоро, шведското благородништво го избрало младиот Магнус за крал на Шведска, откако го собориле Биргер, а Ингеборг била номинален регент на Шведска и и било дадено место и глас во шведската влада и титулата: ''Ингеборг, по милоста Божја, ќерка на Хокон, војвотка во Кралството Шведска''. Војвотката Ингеборг одржала свој двор во нејзината резиденција во Варберг. Писмата од 1318 до 1321 година откриваат дека моќните шведски мажи ја искористиле младата војвотка со тоа што им издавала документи во нивна корист како компензација за нивната поддршка на убиените војводи Ерик и Валдемар и за правото на малиот Магнус на престолот.
Точната позиција на Ингеборг во регентскиот совет е тешко да се дефинира правилно поради документацијата. Матс Кетилумндсон, нејзиниот сојузник, претседавал со шведскиот регентски совет „заедно“ со двете „војвотки Ингеборг“; Ингеборг Хакансдотер и нејзината братучетка и снаа Ингеборг Ериксдотир. Магнус, веќе крал на Норвешка, бил избран за крал на Шведска со одобрение на норвешкиот совет во нејзино присуство. Ингеборг била единствениот со седиште и во шведската и во норвешката мала регенција и државен совет. Таа била војвотка на нејзините феуди, кои биле автономни под нејзино владеење, и голем број замоци кои контролирала големи области благодарение на нивните стратешки позиции.
„Позицијата на Ингеборг на дворот не била добро дефинирана: таа била мајка на кралот, но без да биде кралица“.
1.4 Омилени
Била критикувана за нејзиниот начин на водење на сопствената политика без советот на шведскиот и норвешкиот совет и за користењето на кралскиот печат на нејзиниот син за свои желби. На 1 октомври 1320 година, таа ја ослободила Рига од нејзините долгови во нејзино име и во име на нејзиниот син. Била позната по тоа што давала големи донации за нејзините поддржувачи. Кануте Порсе бил една од поддржувачите на нејзиниот сопружник и бил назначен за гувернер на Варберг. Ингеборг се опкружила со млади странци, за кои се сметало дека влијаеле на нејзината политика, од која Канут бил најпознат. На 12 април 1321 година, шведскиот совет, откако добил поплаки од норвешкиот совет во врска со гласините за злосторства и немири во земјата на Ингеборг направени од странци, му рекол на норвешкиот совет да го советува Ингеборг повеќе да ги слуша советите на старите искусни луѓе во советите, наместо на млади неискусни странски мажи; бил создаден закон со кој се забраниле странците во шведскиот совет.
1.5 Аферата Сканија
Ингеборг и Кануте имале амбиција да ја направат тогашната данска Сканија дел од нејзиниот имот. Во 1321 година, Ингеборг договорила брак со нејзината ќерка Ефимија и Алберт II, војводата од Мекленбург. Бракот бил договорен со условите дека Мекленбург, Саксонија, Холштајн, Рендсбург и Шлезвиг ќе му помогнат на Ингеборг во освојувањето на Сканија. Ова било одобрено од Советот на Норвешка, но не и од Шведска. За да ја финансира инвазијата, Ингеборг зела заем од Штралзунд со слободна трговија во Шведска и Норвешка како обезбедување. Кога силите на Ингеборг под команда на Кануте ја нападнале Сканија во 1322–23, Мекленбург ја предал на Данска и сојузот бил прекинат.
1.6 Конфликт со советите и намалена моќ
Во 1322 година, избувнал отворен конфликт помеѓу Ингеборг и шведскиот регентски совет; Државниот совет направил договор дека ниту една наредба од Ингеборг не треба да биде прифатена без одобрение од целиот совет, а сите договори направени со неа од поединечни советници биле поништени. Во 1323 година, Ингеборг била принудена да ги прифати условите и да се откаже од неколку нејзини стратешки замоци и феуди.
На 20 февруари 1323 година, норвешкиот регентски совет се побунил против Ингеборг. Таа била обвинета дека го злоупотребила кралскиот печат, дека го нарушила мирот со Данска и за поголеми трошоци, и била сменета како шеф на регенцијата. По 1323 година, моќта на Ингеборг била ограничена на она што било одобрено со гласови во советите, кои во пракса ја собориле. На 14 февруари 1326 година, во замена за плаќање на нејзините долгови, Ингеборг се откажала од неколку феуди и била принудена да го испрати Канут во егзил и била лишена од секаква политичка власт во шведскиот регентски совет. Меѓутоа, во норвешкиот регентски совет, нејзиниот потпис сè уште бил потребен во мировниот договор меѓу Норвешка и Сондерјиланд на 14 јуни 1327 година.
Ингеборг се омажила за нејзиниот љубовник Кануте Порсе (р. 1330), благородник од пониските кралските кругови, во 1327 година. Додека на Кануте му било дозволено да стане војвода од Халанд и носител на наследените имоти на Ингеборг, нејзиниот брак бил уште една причина зошто Швеѓаните, а исто така и повеќе Норвежаните, не и дозволиле на Ингеборг да ја користи нејзината владина моќ во овие кралства. Годината на нејзиниот втор брак, Ингеборг била лишена од нејзината власт и во норвешкиот регентски совет.
1.7 Подоцнежниот живот
Нејзиниот сопруг била прогласен за војвода од Естонија во 1329 година. Во 1330 година, таа повторно станала вдовица. Нејзините помлади синови станале војводи од Халанд. Нејзиниот најстар син станал полнолетен во 1332 година, а истата година, Ингеборг обезбедила шведска супериорност (до 1360 година) над Сканија. По смртта на нејзиниот втор сопруг, Ингеборг повторно зазела важна позиција во животот на нејзиниот син, кралот, но не е познато колкаво влијание имала врз него.
Во 1336 година, Ингеборг ги пречекала нејзината ќерка Ефимија и нејзиниот зет Алберт од Мекленбург, Рудолф I, војвода од Саксо-Витенберг и Хенри од Холштајн со сопствената флота на крунисувањето на нејзиниот син и неговата сопруга во Стокхолм. Во 1341 година, Ингеборг и грофовите Хенри и Клаус од Холштајн тргнале во војна против Валдемар од Шлезвиг, Џон од Холштајн и Ханзата во Данска. Ингеборг во тоа време живеела во Калундборг во Данска и таму била нападнат од кралот Валдемар IV; по две години наизменични конфликти и договори, работата била решена против кралот Валдемар, кој сепак го вратил замокот Копенхаген. Кралот Магнус го запечатил мирот со тоа што му рекол на Валдемар да го одржи ветувањето што и го дал на Ингеборг во мировниот договор. Во 1350 година, таа ја наследила титулата и позицијата војвода од Халанд од нејзиниот помлад син.
2 Деца и семејство
Со Ерик, војводата од Седерманланд, Ингеборг имала две деца:
* Магнус VII од Норвешка (1316–1374)
* Ефимија од Шведска, војвотка од Мекленбург (1317–околу 1370)
Со Кануте Порсе, војводата од Халанд и Естонија, Ингеборг имала три деца:
* Хокон, војводата од Халанд, починал во 1350 година
* Канут, војводата од Халанд, починал во 1350 година
* Биргита, омажена за Јон Хафторсон имала деца
3 Наследство
Контроверзноста околу вториот брак на Ингеборг и потенцијалното наследување на нејзиниот син Хокон на норвешкиот престол се важен дел од заплетот на романот ''Кристин Лаврансдатер'' од Сигрид Ундсет.
4 Наводи