procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Адријан Труфер

Адријан Лилијан Труфер (роден на 20 ноември 2001, во Лиеж) — француски фудбалер, играч од одбраната на и на француската репрезентација.
1 Биографија
Роден е на 20 ноември 2001 година во Лиеж, Белгија, од француски родители Лоренс и Жан-Кристоф Труфер. Кога Адријан имал шест месеци, неговото семејство се преселило во Саутхемптон бидејќи неговиот татко бил директор на лабораторија. Семејството потоа се вратило во Белгија и емигрирало во Франција шест месеци подоцна.
2 Технички карактеристики
Лев бек, кој се истакнува со одличен продор и поседува многу добар удар. Иако е одбранбен играч, тој може да дејствува и на понапредна позиција како крило или како играч од средниот ред.
3 Клупска кариера
3.1 Рен
Откако израснал во младинскиот сектор на , на 28 мај 2020 година, го потпишал својот прв професионален договор со клубот. На 19 септември, тој го имал своето деби во победата со 2–1 во Лига 1 над , заменувајќи го Фету Мауаса во првото полувреме и постигнувајќи го решавачкиот гол во 91-вата минута. На 20 октомври, тој го имал и своето деби во Лигата на шампионите во ремито 1-1 против Краснодар во групната фаза. По 5 сезони играње во дресот на Рен, тој го завршил своето искуство во овој клуб со вкупно 191 одигран натпревар, 9 гола и 16 асистенции во сите натпреварувања.
3.2 Борнмут
На 16 јуни 2025 година, Труфер потпишал петгодишен договор со англискиот клуб од Премиер лигата, Борнмут, во трансфер вреден 17 милиони евра (13.5М фиксно и 3.5М во бонуси). Дебитирал за клубот на 15 август, во првенствениот натпревар против на Анфилд, загубен со 4-2.
4 Репрезентативна кариера
Труфер играл за младите француски репрезентации под 18, под 19 и под 21 година.
На 25 септември 2022 година, дебитирал за сениорската репрезентација во поразот со 2-0 од во Лигата на нации.
4.1 Хронологија на репрезентативните настапи
; Франција - сениорска репрезентација
; Франција - олимписка репрезентација
Хусеинќој

Хусеинќој или Горно Хусеинќој (|Ιωνικό, ''Јонико''; до 1928 г. ''Χουσεΐν Κιόι'', ''Хусеин Ќој'') — село во Скечанско, Западна Тракија, денес во општината Скеча на истоимениот округ во областа Источна Македонија и Тракија, Грција. Населението брои 23 жители (2021).
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа 38 км северозападно Скеча и 55 км источно од Драма, во падините на Западните Родопи, непосредно до државниот пат ЕО14 (Драма–Скеча), на надморска височина од 240 м.
2 Историја
2.1 Во Отоманското Царство
Во минатото, Хусеинќој било македонско село и се нарекувало Ботишево. По наредба на султан Махмуд I, пролетта 1705 г. тука биле колонизирани поголем број Турци од Мала Азија, кои присилно го протерале македонското население. Оттогаш, селото е познато како Хусеинќој.
Кон крајот на XIX век Хусеинќој било турско село во Скечанската Каза на Ѓумурџинскиот Санџак.
2.2 Во Грција
За време на Првата балканска војна во 1912 г. селото е окупирано од бугарска војска. По Втората балканска војна во 1913 г. истото е припоено кон Грција. Таа година селото броело 490 жители, кои во 1920 г. се свеле на 403 лица.
Во 1923 г. сите жители се иселени во Турција по сила на Лозанскиот договор. На нивно место се доведени 96 бегалски семејства (вкупно 461 бегалец), така што селото станало чиста бегалска населба. За дел од нив била подигната новата населба Долно Хусеинќој, која се наоѓа непосредно до старото село, на пониска надморска височина.
Во 1928 г. селото е преименувано во ''Јонико'' (Ιωνικό).''''
3 Стопанство
Населението произведува тутун, жито, пченка, фуражни и други култури, а внимание му посветува и на сточарството.
4 Наводи
;Забелешки
Глумец (минисерија)

''Глумец'' (чешки: ''Herec'') — чешка драмска телевизиска серија во режија на Петер Бебјак. Се одвива во Чехословачка во 1950-тите години.
Насловната улога во серијата, младиот глумец Станислав Ланик, ја игра Јан Чина. Ланик работи за Државната безбедност што го користи како мамка за компромитирање на влијателни личности, во замена за помош во неговата актерска кариера. Во серијата глумат и Јеновефа Бокова, Емилија Вашарјова, Мартин Фингер и Адријан Јастрабан.
Серијата од три дела се прикажувала секоја недела навечер на каналот ČT1 од 11 до 25 октомври 2020 година.
1 Екипа
* Јан Чина како Станда Ланик
* Јеновефа Бокова како Анежка Ланикова, сестрата на Станда
* Емилија Вашарјова како Божена Хруба, баба на Станда и Анежка
* Мартин Фингер како капетан Јиндрич Корчак, офицер во СтБ
* Адријан Јастрабан како Карел Штепански, сопственик и комунист
* Јан Недбал како Зденек Шпорк, свршеник на Анежка
* Лубош Весели како професор Виктор Хел
* Павел Батек како полковник Владимир Кемпни
* Елизавета Максимова како Марта Шварцова, актерка
* Јудит Бардос како Ева Долежалова, актерка аматерка
* Александар Барта како Данеш
* Јулиус Орачко како Фаркаш
* Васил Фридрих како Вањек
* Јевгениј Либезук како полковник Блочин
* Лукаш Латинак како Пашак
* Дана Черна како секретарка
* Јиржи Шимек како Карел Семерад
2 Рецепција
2.1 Награди и номинации
Серијата била номинирана за престижната ТВ награда ''Prix Europa'', заедно со добро познати европски серии како „Мојот брилијантен пријател“ и „Калифат“.
Во јануари 2021 година, серијата била номинирана за наградата на Чешките филмски критичари во категоријата за серии. Истиот месец, Чешката филмска и телевизиска академија ги објавила и номинациите за „Чешки лавови“. Серијата добила 7 номинации во следниве категории: најдобра актерка во главна улога (Јеновефа Бокова), најдобар актер во главна улога (Јан Чина), најдобра актерка во споредна улога (Елизавета Максимова), најдобро сценарио (Петр Бок и Павел Готхард), најдобра кинематографија (Мартин Жијаран), најдобра монтажа (Марек Краљовски) и најдобар телевизиски филм или мини-серија. Победила во категоријата за најдобар телевизиски филм или мини-серија.
Награда „Ендру Хајскел“

Награда „Ендру Хајскел“ — награда основана од Институтот за меѓународно образование во 2001 година. Наградата е именувана по името на Ендру Хајскел, поранешен претседател на „Тајм инк.“ и член на извршниот комитет на одборот на доверители на IIE. Целта на оваа награда е да се промовира и оддаде почит на извонредната иницијатива што ја спроведуваат универзитетите и колеџите во меѓународното високо образование во рамките на мрежата на IIE.
1 Категории
Наградата се доделува во следните категории:* Интернационализација на кампусот
* Студирање во странство
* Меѓународни партнерства за размена
Лужички студии

Лужички студии — академска дисциплина што се занимава со лужичкиот јазик и литература. Тоа претставува подобласт на славистиката.
1 Моментална ситуација
Единствениот институт за студии по лужички јазик се наоѓа на Универзитетот во Лајпциг (германски: ''Institut für Sorabistik''; горнолужички: ''Institut za sorabistiku''). Универзитетот во Потсдам ја објавува серијата ''Potsdamer Beiträge'' zur Sorabistik. Дополнително, лужичкиот институт спроведува истражувања во студиите по лужички јазик и на секои две години го објавува ''Lětopis'', единственото списание за студии по лужички јазик.
Студентите можат да стекнат диплома или да магистрираат по студии по лужички јазик на Универзитетот во Лајпциг. Понатаму, достапни се и степени за образование на лужички јазик.
2 Историја
Иницирана од Адолф Черни, лужичката литература се предава на Карловиот универзитет во Прага уште од 19 век. Од 1933 година, постела катедра за лужичка литература, првично држена од Јозеф Пата. Во 1842 година, Јан Петр Јордан, лужички лингвист, станал предавач по славистика со посебен фокус на лужичкиот јазик во Лајпциг.
Историјата на институционализираните студии по лужички јазик започнала во 1950-тите години со создавањето на Лужичкиот етнолошки институт во Бауцен и Институтот за студии по лужички јазик во Лајпциг.
За разлика од студентите од повеќето помали академски дисциплини, дипломираните студенти по лужички јазик се барани во Лужица, бидејќи покраините Саксонија и Бранденбург гарантираат дека се достапни часови по лужички јазик.
3 Значајни луѓе
* Адолф Черни (1864–1952) од Чешка;
* Јан Арношт Смолер (1816–1884) од Германија;
* Хајнц Шустер-Шевц (1927–2021) од Германија;
* Едвард Ворнар (роден 1966) од Германија.
4 За понатамошно читање
*
Полски Тр’мбеш (општина)

Општина Полски Тр’мбеш (|Община Полски Тръмбеш) — општина во Северна Бугарија, една од составните општини на Великотрновската област. Административен центар е градот Полски Тр’мбеш. Има 12.597 жители (2022).
1 Географија
Општината се наоѓа во северниот дел на Великотрновската област. Со својата површина од 463,652 km<sup>2</sup> го зазема 6-то место меѓу 10-те општини во областа, што претставува 9,95% од нејзината територија. Територијата ѝ е претежно рамничарска и зафаќа делови од Дунавската Рамнина.
2 Самоуправа
Општината се состои од 15 населени места, од кои 1 град и 14 села. Список на населените места, подредени по азбучен ред:
* Врзулица
* Горна Липница
* Градина
* Долна Липница
* Иванча
* Каранци
* Климентово
* Куцина
* Масларево
* Обединение
* Орловец
* Павел
* Петко Каравелово
* Полски Тр’мбеш
* Полски Сеновец
* Раданово
* Страхилово
3 Поврзано
* Област Велико Трново
* Општини во Бугарија
Свиштов (општина)

Општина Свиштов (|Община Свищов) — општина во Северна Бугарија, една од составните општини на Великотрновската област. Административен центар е градот Свиштов. Има 34.488 жители (2022).
1 Географија
Општината се наоѓа во најсеверниот дел на Великотрновската област. Со својата површина од 625,321 km<sup>2</sup> го зазема 3-то место меѓу 10-те општини во областа, што претставува 13,41% од нејзината територија. Територијата ѝ е претежно рамничарска и зафаќа делови од Дунавската Рамнина.
2 Самоуправа
Општината се состои од 16 населени места, од кои 1 град и 15 села. Список на населените места, подредени по азбучен ред:
* Алеково
* Александрово
* Б’лгарско Сливово
* Вардим
* Горна Студена
* Дељановци
* Драгомирово
* Козловец
* Морава
* Овча Могила
* Ореш
* Свиштов
* Совата
* Хаџидимитрово
* Царевец
* Червена
3 Поврзано
* Област Велико Трново
* Општини во Бугарија
Нова Молдава

Нова Нолдава (|Moldova Nouă) е град во округот Караш-Северин, Романија. Според пописот од 2021 година имало 6.034 жители. Градот Нова Молдава ги опфаќа и населените места Стара Молдава, Мачевиќ и Молдовица. Поранешното село Стара Молдава било припоено кон местото во средината на 20 век.
1 Историја
Во раната историја, местото се викало ''Бошњак'' (турски: Bosnyak). Под ова име е запишано во отоманските пописни регистри од 16 век. Селото припаѓало на нахија чие седиште било во блиската Стара Молдава. Името Бошњак преживеало до 18 век, кога населбата била реорганизирана и наречена ''Нова Молдава''.
Во 1774 година, австрискиот царски ревизор Ерлер забележал дека местото Нова Молдава, со воен статус, припаѓало на округот Ракаждија, Новопаланачки округ. Има рудник за бакар, римокатоличка црква и мешано население, српско и влашко.
2 Население
;Етнички состав во градот (9,278 жители)
3 Поврзано
* Караш-Северин (округ)
Лесковица (Романија)

Лесковица (|Lescovița) е населено место во округот Караш-Северин, Романија. Според пописот од 2021 година имало 223 жители. Припаѓа на општината Најдаш. Селото е мнозински српско.
1 Историја
Местото првпат се споменува во документи во 1371 година. Во 1774 година, австрискиот царски ревизор Ерлер забележал дека воената населба Лесковица припаѓала на Илидискиот округ, Новопаланачки округ. Населението во тоа време било претежно влашко. Лесковица е воена населба во 13-от Српско-банатски полк. Според државната шема на православното свештенство во Унгарија од 1846 година, местото се вика „Лесковиќ“, а таму живеат 827 православни христијани. Православната парохија е основана, а црковните регистри се водат од 1778 година. Црквата е посветена на Свети Пророк Илија, а свештенството во 1846 година го сочинувале парохискиот свештеник Никола Стојчевиќ и капеланот Јован Поповиќ.
Во средината на 19 век, забележано е зголемување на бројот на православни христијани. Во 1847 година, имало 827 жители, а во 1867 година имало 946 души.
Во 1905 година, Лесковица била мала општина во Најдашкиот округ. Во тоа време, имала 1.195 жители во 235 домови - и била чисто српско место. Од јавните згради, имала српска православна црква и општо училиште. Најблиската пошта била во Најдаш, а телеграма во Бела Црква.
2 Демографија
;Етнички состав во населба (285 жители)
3 Религија
Изградбата на православната црква „Свети Илија“ наводно започнала во 1717 година, а имала сламен покрив. Помеѓу 1757 и 1789 година, очигледно немало црква, но службите се одржувале во училишна зграда, а потоа во куќа. По војната со Турците во 1788–1791 година, местото за богослужба било завршено и осветено во 1793 година. Во 1797 година, црквата се вели дека била „добра“. Иконостасот бил насликан помеѓу 1842 и 1850 година од иконописецот Михајло Поповиќ од Оравица. Во исто време, фреските и ѕидните слики биле насликани во 1842 година од Никола Станковиќ од Бела Црква. Во 1865 година, во Лесковица имало парохија од петта класа, со 850 парохијани.
Во 1905 година, во Лесковица била организирана црковна општина, со редовно собрание, под претседателство на Петар Стојчевиќ. Црквата тогаш била во добра состојба, портата била опкружена со ѕид и железна ограда, а имало и српски православни гробишта. Во камбанаријата виселе три ѕвона. Православната парохија била од петта класа на плаќање, имала парохиска куќа и парохиска сесија од 34 кј земјиште. Парохиски свештеник во тоа време бил свештеникот Александар Ѓорѓевиќ, роден во Вршац, кој служел како администратор на местото од 1892 до 1905 година.
4 Образование
Училиштето се споменува во 1787 година и во тоа време таму се одржувале служби. Во локалното јавно училиште во 1846 година имало 65 ученици кои ги учел учителот Алекса Поповиќ. Лесковачкиот учител Сава Медаковиќ бил претплатник на училишниот весник во 1862 година, плаќајќи претплата од 1 ф. 50 монети. Во 1905 година, лесковачкото училиште станало општинско училиште со „општински карактер“ и имало една училишна зграда. Наставник бил Лаврентије Михајловиќ, кој имал 132 ученици во редовни паралелки и 101 дете во воннаставно училиште.
5 Поврзано
* Караш-Северин (округ)
Горна Студена (Бугарија)

Горна Студена (|Горна Студена) — село во Северна Бугарија. Административно припаѓа на општина Свиштов, Великотрновска област. Има население од околу 349 жители (2022).
1 Географија
Селото Горна Студена се наоѓа во средниот дел на Дунавската Рамнина, на околу 22 км јужно од оптинскиот центар Свиштов и на 55 километри северно од регионалниот центар Велико Трново. Соседни населени места се селата Овча Могила – околу 7 км на запад, Александрово – околу 5 км на североисток, Масларево – околу 9 км на исток и Караисен – околу 4 км на југ. Селото спаѓа во зона со умереноконтинентална клима.
2 Историја
За време на Руско-турската војна (1877–1878), во Горна Студена се наоѓал Главниот стан на рускиот император Александар II. Денес во селото постои музеј посветен на овие историски настани.
3 Култура
*Музеј на „Главниот стан на Руската армија од 1877 г.“;
*Народно читалиште „Просвештение“ основано во 1896 година.
4 Редовни настани
*Собор на селото — се одржува секоја година во последната седмица од месец октомври.
5 Спорт
Фудбалскиот клуб на селото се вика ФК Горна Студена. Клубот има долга традиција во локалните фудбалски првенства на Великотрновската област.
Долна Студена (Бугарија)

Долна Студена (|Долна Студена) — село во Северна Бугарија. Административно припаѓа на општина Ценово, Русенска Област. Има население од околу 779 жители (2022).
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа во долниот тек на реката Јантра, во северниот дел на Дунавската Рамнина. Долна Студена е сместена на главниот пат кој ги поврзува градовите Русе и Велико Трново. Селото се наоѓа на 9 километри југоисточно од општинскиот центар Ценово и на околу 55 километри од регионалниот центар Русе.
2 Историја
При избувнувањето на Првата балканска војна, едно лице од селото Долна Студена било доброволец во Македонско-одринското ополчение.
3 Култура
* Црква „Света Петка“, изградена во средината на 19 век;
* Народно читалиште „Просвета“, основано во 1901 година, кое е центар на културниот живот и фолклорните традиции во селото.
4 Редовни настани
* Собор на селото — традиционално се одржува секоја година во последната седмица на месец октомври или околу празникот Петковден.
5 Спорт
Фудбалскиот клуб на селото се вика ФК Дунав и се натпреварува во регионалната фудбалска група на Oбласт Русе.
ФК Партизан (Обршани)

ФК Партизан Обршани е фудбалски клуб од селото Обршани во близина на Прилеп, Северна Македонија. Клубот моментално се натпреварува во Општинската фудбалска лига — ОФЛ Прилеп 2.
1 Историја
Клубот е основан во 1947 година и претставува најстар фудбалски клуб во Општина Кривогаштани.
Во сезоната 2018–19, клубот се натпреваруваше во Втората македонска фудбалска лига (Источна група), каде завршија на 10. место и беа деградирани.
Во сезоната 2025–26, Партизан Обршани се натпреварува во Општинската фудбалска лига ОФЛ Прилеп 2, каде заземаат 2. место на табелата.
Ќор-сокак (филм од 2003)

''Ќор-сокак'' (|Dead End) — француски филм на ужасите и трилер на англиски јазик од 2003 г. со елементи на црна комедија, во режија на Жан-Батист Андре и Фабрис Канепа. Премиерата на филмот се одржала на 30 јануари 2003 г.
1 Содржина
Последните 20 години, Френк Харингтон неволно го вози своето семејство на прослава на Божиќ кај неговата баба. Оваа година, тој одлучува да фати скратен пат. Тоа е најголемата грешка во неговиот живот: кошмарот започнува. Таинствена жена во бело лута низ шумата, оставајќи смрт зад себе. Застрашувачки црн автомобил — чиј возач е невидлив — ги носи жртвите во срцето на ноќта. Секој патоказ покажува кон местоназначение до кое тие никогаш не стигнуваат. Преживеаните им подлегнуваат на паниката и лудилото; длабоко закопаните тајни излегуваат на површина, а Божиќ се претвора во жив пекол.
2 Улоги
Реј Вајз, Френк Харингтон
Лин Шеј, Лора Харингтон
Мик Кејн, Ричард Харингтон
Александра Холден, Мерион Харингтон
Били Ашер, Бред Милер
Амбер Смит, жената во бело
Сухиндол (општина)

Општина Сухиндол (|Община Сухиндол) — општина во Северна Бугарија, една од составните општини на Великотрновската област. Административен центар е градот Сухиндол. Има 2.454 жители (2022).
1 Географија
Општината се наоѓа во западниот дел на Великотрновската област. Со својата површина од 149,48 km<sup>2</sup> таа е најмалата општина во областа (зафаќа само 3,37% од територијата на областа). Релјефот е претежно ридски, зафаќајќи делови од Средниот Предбалкан. На нејзина територија се наоѓа поголем дел од вештачкото езеро „Александар Стамболиски“.
2 Самоуправа
Општината се состои од 6 населени места, од кои 1 град и 5 села. Список на населените места, подредени по азбучен ред:
* Бјала Река
* Горно Калугерово
* Горско Косово
* Коевци
* Красно Градиште
* Сухиндол
3 Поврзано
* Област Велико Трново
* Општини во Бугарија
Стражица (општина)

Општина Стражица (|Община Стражица) — општина во Северна Бугарија, една од составните општини на Великотрновската област. Административен центар е градот Стражица. Има 13.842 жители (2022).
1 Географија
Општината се наоѓа во североисточниот дел на Великотрновската област. Со својата површина од 508,297 km<sup>2</sup> го зазема 5-то место меѓу 10-те општини во областа, што претставува 10,91% од нејзината територија. Релјефот на општината е разновиден — од рамничарски во северниот дел до ридски на југ, каде што се простираат делови од Предбалканскиот регион.
2 Самоуправа
Општината се состои од 22 населени места, од кои 1 град и 21 села. Список на населените места, подредени по азбучен ред:
* Асеново
* Балканци
* Благоево
* Брјаговица
* Виноград
* Владислав
* Водно
* Горски Сеновец
* Железарци
* Кавлак
* Камен
* Кесарево
* Лозен
* Љубенци
* Мирово
* Николаево
* Нова Врбовка
* Ново Градиште
* Паисиј
* Стражица
* Сушица
* Теменуга
* Царски Извор
3 Поврзано
* ОБласт Великотрново
* Општини во Бугарија
Елена (општина)

Општина Елена (|Община Елена) — општина во Северна Бугарија, една од составните општини на Великотрновската област. Административен центар е градот Елена. Има 9.442 жители (2022).
1 Географија
Општината е сместена во југоисточниот дел на Великотрновската област. Со својата површина од 671,389 км<sup>2</sup> го зазема 2-то место меѓу 10-те општини на областа, што претставува 14,40 % од територијата на областа.
Релјефот на општината е среднопланински, нископланински и ридски. Нејзината територија условно припаѓа на две физичкогеографски области на Бугарија — Средна Стара Планина и Среден Предбалкан.
2 Самоуправа
Општината се состои од 124 населени места, од кои 1 град и 123 села. Список на населените места, подредени по азбучен ред:
* Аплаци
* Багалевци
* Бадевци
* Баевци
* Баждари
* Балуци
* Беброво
* Бејковци
* Берковци
* Бл’сковци
* Богданско
* Бојковци
* Босевци
* Брезово
* Брчковци
* Бујновци
* Бјалковци
* Валето
* Велковци
* Вељувци
* Веселина
* Високовци
* В’лчовци до Мајско
* В’лчовци до Јаковци
* Врзилковци
* Габрака
* Ганев Дол
* Глоговец
* Големани
* Горни Крај
* Горни Танчевци
* Горска
* Граматици
* Грдевци
* Давери
* Дајновци
* Дебели ’Рт
* Добревци
* Долни Марјан
* Долни Танчевци
* Донковци
* Драгановци
* Драгановсковци
* Драгијци
* Драгневци
* Дрента
* Дуковци
* Дрлевци
* Елена
* Зеленик
* Иванивановци
* Игнатовци
* Илаков ’Рт
* Илијувци
* Јаковци
* Каменари
* Кантари
* Караиванци
* Карандили
* Киревци
* Кожљувци
* Козја Река
* Колари
* Константин
* Косевци
* Костел
* Котуци
* Криљувци
* Крумчевци
* Лазарци
* Лесиче
* Мајско
* Марафелци
* Мариновци
* Марјан
* Махалници
* Мијковци
* Миневци
* Мирчовци
* Мртвината
* Недјалковци
* Нешевци
* Николовци
* Николчовци
* Ничовци
* Њушковци
* Палици
* Папратлива
* Пејковци
* Петковци
* Попрусевци
* Попска
* Радовци
* Рајновци
* Ралиновци
* Рајувци
* Ребревци
* Руховци
* Светославци
* Средни Колиби
* Стојчевци
* Стојановци
* Султани
* С’бковци
* Титевци
* Тодјувци
* Томбето
* Топузи
* Трнковци
* Тумбевци
* Тнки ’Рт
* Тркашени
* Угорјалковци
* Харваловци
* Христовци
* Х’невци
* Цвекљувци
* Чавдарци
* Чакали
* Червенковци
* Черни Дјал
* Шиливери
* Шилковци
* Шубеци
3 Поврзано
* Великотрновска област
* Општини во Бугарија
Килифарево

Килифарево (|Килифарево) — град во Северна Бугарија, дел од општината Велико Трново во Великотрновската област. Има население од околу 2.425 жители (2022).
1 Географија и местоположба
Се наоѓа во подножјето на Стара Планина, на 11 километри јужно од регионалниот центар Велико Трново. Градот лежи во долината на реката Белица. Килифарево е важна сообраќајна точка, бидејќи низ него поминува патот кон преминот Хаинбоаз (Превој на Републиката).
2 Историја
Името Килифарево се поврзува со средниот век. Најзначајниот период од неговата историја е поврзан со основањето на Килифаревскиот манастир од страна на Теодосиј Трновски помеѓу 1348 и 1350 година, со поддршка на бугарскиот цар Јован Александар. Манастирот станал еден од најважните центри на средновековната бугарска просвета и книжевност, каде што се развивала Трновската книжевна школа.
Во периодот на османлиското владеење, Килифарево се развило како занаетчиско место. Својот статус на град го добило во 1973 година.
3 Обележја
* Килифаревски манастир „Рождество Богородично“;
* Црква „Св. Архангел Михаил“;
* Куќа-музеј на Филип Тотју;
* Читалиште „Напредок“.
4 Редовни настани
* Празник на градот — се одржува во последната недела од август.
5 Друго
Во чест на Килифарево е именуван мал остров (Kilifarevo Island) од групата на Јужни Шетландски Острови
6 Наводи
Национален воен универзитет

Националниот воен универзитет „Васил Левски“ (|Национален воен университет „Васил Левски“; скратено НВУ) ― национално воено високо училиште на Бугарија.
1 Историја
Бил основан во 1878 година како воено училиште во Пловдив, но истата година бил преместен во Софија. На 19 април 1924 година, институцијата добила статус на универзитет, а во 1945 година била именувана во чест на бугарскиот национален револуционер Васил Левски (1837–1873). Од 1958 година, седиштето на универзитетот било преместено во Велико Трново.
Со одлука на Народното собрание од 14 јуни 2002 година, трите воени училишта во Велико Трново, Шумен и Долна Митрополија биле преобразувани во Национален воен универзитет „Васил Левски“ со седиште во Велико Трново.
Во 2020 година, поранешниот воздухопловен факултет во Долна Митрополија повторно станал независен и започнал да функционира како Високо военовоздушно училиште „Георги Бенковски“.
2 Поврзано
* Великотрновски универзитет
* Список на виши училишта во Бугарија
Великотрновски универзитет

Великотрновски Универзитет „Св. Кирил и Методиј“ (|Великотърновски университет „Св. св. Кирил и Методий“; или скратено ВТУ) ― државен универзитет со седиште во Велико Трново, Бугарија.
1 Историја
Универзитетот бил основан како Висок педагошки институт „Браќа Кирил и Методиј“ на 15 септември 1963 година со намера да ги продолжи богатите културни и образовни традиции на средновековната Трновска книжевна школа. Во првата академска година, 25 професори, асистенти и наставници дошле од универзитетите во Софија и од Бугарската академија на науките. Првите студиски насоки биле бугарска филологија, руска филологија, историја и уметност. Основачи на универзитетот се Александар Бурмов и Пењо Русев.
Во 1971 година, институтот со указ на Државниот совет бил акредитиран како Великотрновски универзитет „Св. Кирил и Методиј“.
Великотрновскиот универзитет располага со 9 факултети, 42 катедри, 68 студиски насоки, два педагошки колеџи, во Плевен и Враца, центри во Софија, Пловдив и Добрич и над 10 илјади студенти од Бугарија и странство. Денес на универзитетот студираат околу 10.000 студенти од Бугарија и странство. На него се образуваат бакалаври, магистри и докторанти.
2 Структура
Универзитетот е поделен на 9 факултети:* Филолошки факултет
* Историски факултет
* Правен факултет
* Педагошки факултет
* Економски факултет
* Филозофски факултет
* Математичко-информатички факултет
* Православен богословски факултет
* Факултет за ликовни уметности
3 Поврзано
* Национален воен универзитет „Васил Левски“
* Список на виши училишта во Бугарија
Белоградчик (општина)

Општина Белоградчик (|Община Белоградчик) — општина во Северозападна Бугарија, една од составните општини на Видинската област. Административен центар е градот Белоградчик. Има 5.785 жители (2022).
1 Географија
Општината се наоѓа во југозападниот дел на Видинската област. Со својата површина од 410,665 km<sup>2</sup>, таа го зазема второто место меѓу 11-те општини во областа, што претставува 13,45% од вкупната територија на областа. Релјефот е планински и ридски, зафаќајќи делови од Западна Стара Планина. Најголема атракција на нејзината територија се познатите Белоградчички Карпи.
2 Самоуправа
Општината се состои од 18 населени места, од кои 1 град и 17 села. Список на населените места:
* Белоградчик
* Бело Поле
* Боровица
* Вештица
* Врба
* Гранитово
* Граничак
* Д’бравка
* Крачимир
* Ошане
* Праужда
* Пролазница
* Рабиша
* Рајановци
* Салаш
* Сливовник
* Стакевци
* Струиндол
* Чифлик
3 Поврзано
* Област Видин
* Општини во Бугарија
Црква „Св. Јован Златоуст“ - Нижеполе

Црква „Св. Јован Златоуст“ — главна манастирска црква на Нижеполскиот манастир „Св. Јован Златоуст“ во битолското село Нижеполе, Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа зад последните куќи во југозападниот дел на селото Нижеполе, на самиот влез во селото, десно од асфалтниот пат кој води до него.
2 Историја
Црквата, како и манастирскиот комплекс околу него, била направена од здружение на одметнати калуѓерки од Македонската православна црква (МПЦ), кои заедно со некогашниот епископ Јован Вранишкоски ја создале поранешната Православна охридска архиепископија, паралелна црковна структура која во 2023 по решавањето на црковниот спор помеѓу МПЦ и СПЦ била официјално припоена кон МПЦ.
3 Архитектура
3.1 Фрескоживопис
Внатрешноста на црквата е целосно живописана.
3.2 Икони и иконостас
Црквата поседува дрвен иконостас.
4 Галерија
5 Поврзано
* Ресенско архијерејско намесништво
* Осма приградска парохија
* Нижеполе
Скок во височина

Скок во височина — атлетска дисциплина во која натпреварувачите мора да скокнат преку хоризонтална лента (летва) поставена на одредена висина без да ја соборат. Во современата атлетика, ова е една од двете дисциплини за скокање во вертикала, заедно со скок со стап.
1 Историја и техника
Дисциплината е дел од Олимписките игри уште од нивното прво модерно издание во 1896 година за мажи, а од 1928 година и за жени. Низ историјата, техниките на скокање се менувале — од обичен „ножички“ скок, преку техниката „превртување“ (''straddle''), па сѐ до денешната доминантна техника фосбери-флоп, воведена од Дик Фосбери во 1968 година, каде скокачот ја прескокнува летвата со грбот свртен кон неа.
2 Светски рекорди
* Мажи: Хавиер Сотомајор (Куба) — 2,45 м (постигнат во 1993 г. во Саламанка).
* Жени: Јарослава Махучих (Украина) — 2,10 м (постигнат во 2024 г. во Париз).
3 Поврзано
* Атлетика
* Скок со стап
Рекаш

Рекаш (|Recaș) е гратче во округот Тимиш, Романија. Според пописот од 2021 година имало 4.812 жители. Гратчето Рекаш ги опфаќа и населените места Станчево, Петрово Село, Хрњаково, Извин, Базош и Надаш. Со нив ги има 8.347 жители.
1 Историја
Според „Романската енциклопедија“, првото споменување на селото е од 1318 година. Во 1470 година, Рекаш бил пазарен град, кон кој гравитирале 20 околни села. Мехмед-паша Соколовиќ го основал својот вакуф во Банат во 1573 година. Како дел од оваа религиозна фондација, која имала седиште во Бечкерек, постоел и градот Рекаш со воденица со два камена на реката Тамиш. Во 1650 година, таму живееле Хрвати, кои ги нарекувале „Шокци“. Во средината на 17 век, таму биле формирани три населби: романска (Влашница), шокачка и бугарска. Наводно, поради честите поплави и кавги со Шокците, Романците се преселиле од нивната населба во Извин (Јазвин), а нивната населба станала напуштена. Од 1760 година, Германците почнале плански да ја колонизираат областа, менувајќи го карактерот на селото. Унгарците почнале интензивно да се населуваат кон крајот на 19 век.
Според австрискиот царски ревизор Ерлер од 1774 година, Рекаш е место во округот Буковац, округ Темишвар. Има административно седиште, римокатоличка црква и население од мешани шокачки Хрвати и Германци.
Локален управник бил Михаило Себени, делегат на Српското црковно-народно собрание во Темишвар во 1790 година.
Речаш е важно место на патот од Темишвар до Лугош. Три годишни државни панаѓури се одржале таму во 1847 година, на 24 февруари, 24 јуни и 1 ноември, а во 1827 година се одржал и говедарски панаѓур.
Во Рекаш имало многу Шокци, Бугари и Германци. Во 1551 година, Шокците и другите Словени во Рекаш биле наречени „Рашцијани“ (Рашани). Шокците во Рекаш се имигранти од северна Босна во Банат. Римските папи ги нарекувале ''Срби'' во 16 и 17 век. Тие зборуваат икавски, но не се Хрвати, туку православни Срби кои се преобратиле во католицизам, според некои автори. Во 1927 година, во местото имало 722 Шокци. Тие имаат „Шокачко пејачко друштво и читална“ во Рекаш.
Waze

Waze Mobile Ltd — бесплатна социјална апликација за навигација на мобилни уреди, која овозможува следење на состојбата на патиштата во вистинско време, планирање на оптимални маршрути, информирање за местоположбата на радари за брзина, добивање информации и предупредување на другите корисници за промени во условите на патот, препреки, полиција, како и комуникација со другите корисници на картата. Картите во Waze ги создаваат самите корисници.
Waze е создаден во Израел. Во јуни 2013 г., Google го купил Waze за 1,1 милијарда долари.
Програмата била развивана за следните мобилни платформи: Windows Phone, iOS, Android, Windows Mobile, Symbian и BlackBerry. Во моментов се поддржани само Android и iOS.
1 Waze Ltd
Компанијата е основана во Израел во 2008 г. од страна на Ури Левин, софтверскиот инженер Ехуд Шабтаи и Амир Шејнар. Првичното име на компанијата било Linqmap.
До декември 2011 г., во неа работеле 80 души, од кои 70 во Ранана (Израел) и 10 во Пало Алто (Калифорнија).
2 Waze во Македонија
Во Македонија, апликацијата забележала значителен пораст на популарноста на почетокот на 2026 г. Ова е непосредно поврзано со целосното ставање во функција на системот „Безбеден град“ од страна на МВР, кој користи камери со вештачка интелигенција за автоматско казнување на сообраќајни прекршоци. Корисниците на Waze во Македонија го користат системот за меѓусебно известување за местоположбите на паметните камери, со цел избегнување на високи парични казни.
КУД „Шара“ (Тетово)

КУД „Шара“ (полно име: Културно-уметничко друштво „Шара“) е македонско фолклорно здружение со седиште во Тетово, Македонија. Друштвото е формирано во 2023 година и е посветено на негување, зачувување и презентирање на македонските народни песни и ора, со посебен фокус на традицијата од подшарпланинскиот регион.
1 Историја и активности
КУД „Шара“ брзо се етаблира како значаен дел од културниот живот во Тетово. Нивниот прв голем годишен концерт, насловен „Чекор по чекор“, се одржа на 30 ноември 2024 година во Центарот за култура „Иљо Антески-Смок“. На концертот настапија сите возрасни групи, вклучувајќи го и детскиот хор „Крешендо“.
Друштвото редовно ги одржува своите проби во сопствени простории во Тетово, каде што се подготвуваат нови кореографии и се чува богата колекција на автентични народни носии.
2 Медиумско присуство
Ансамблот е редовно присутен на македонските национални телевизии, презентирајќи го фолклорот во популарните емисии за народна музика како:
„Качамак“ (ТВ Сител)
„Везилка“ (ТВ Канал 5)
3 Настапи и гостувања
Покрај бројните настапи низ Македонија, КУД „Шара“ активно ја презентира македонската култура и надвор од границите на земјата. Ансамблот има реализирано успешни гостувања и настапи на меѓународни фестивали во:
Србија
Германија
4 Раководство
Здружението е раководено од:
Претседател: Нада Симовска
Потпретседател: Снежана Ефкоска
5 Наводи
Повелби на Василиј II за правата на Охридската архиепископија

Со трите хрисовули (повелби) на императорот Василиј II, што ги издал откако ја елиминирал Самуиловата држава, тој вовел нова административна организација и за охридската црква, и го регулирал нејзиниот правен статус во рамките на Византиското царство.
1 Ракописи
Повелбите не се сочувани во оригинал, а нивниот текст до модерните истражувачи пристигнал благодарение на преписи од XVI и XVII век. Првиот ракопис кој содржи препис на повелбата е од Божигропскиот метох во Цариград и потекнува од XVI век, а вториот, пак, е Синајски ракопис од XVI или XVII век. Во него е сочуван целосниот текст на повелбите, но на специфичен начин. Имено, царот Михаил VIII Палеолог (1261–1282) издал хрисовула за Охридската архиепископија во 1272 и тука го приклучил текстот од трите Василиеви повелби.
Кајзерин Елизабет (крстосувач)

''Кајзерин Елизабет'' (|SMS Kaiserin Elisabeth) — заштитен крстосувач од класата Кајзер Франц Јосиф I на Австроунгарската морнарица. Бил именуван во чест на царицата Елизабета, сопруга на царот Франц Јосиф.
Крстосувачот бил направен за служба во далечните океани и бил сместен во Кина на почетокот на Првата светска војна во 1914 г.
1 Спецификации
Бродот бил изграден во поморското бродоградилиште во Пола (денешна Пула). Трупот бил изработен од челик со депласман од 3.967 тони. Неговата должина изнесувала 103,7 метри, со ширина од 14,75 метри и просечен газ од 5,7 метри. Екипажот се состоел од 450 офицери и морнари.
1.1 Погон
Погонот го обезбедувале два сета хоризонтални парни машини со тројна експанзија и четири цилиндрични двојни котли. Дизајнираната моќност изнесувала 8.450 коњски сили (ihp), овозможувајќи максимална брзина од 19 јазли (околу 35 км/ч). На пробите бродот покажал одлични резултати, достигнувајќи брзина од 20 јазли.
1.2 Вооружување
Првично, бродот бил вооружен со два топа од 240 мм и шест од 150 мм (модел 1886). Во 1905 година бил реконструиран и опремен со посовремени топови од 150 мм (модел 1901). Дополнителното вооружување вклучувало брзострелни топови од 47 мм, митралези и четири торпедни цевки од 450 мм сместени над линијата на водата.
2 Служба
Иако во 1914 г. веќе се сметал за застарен модел кој трошел големи количини јаглен, ''Кајзерин Елизабет'' сѐ уште бил функционален во кинеските води. По почетокот на војната, учествувал во одбраната на германската колонија Кингтао, која била под опсада од јапонските сили. Бидејќи Австроунгарија одбила да го повлече бродот, Јапонија ѝ објавила војна на 25 август 1914 г.
На 6 септември 1914 г., врз овој брод бил извршен првиот воздушно-поморски напад во историјата, кога јапонски хидроавион исфрлил бомби кон крстосувачот, но без успех.
Како што напредувала опсадата, топовите од 150 мм и 47 мм биле демонтирани и поставени на копно како засилување на одбраната, познати како „Батерија Елизабет“. Конечно, за да не падне во рацете на непријателот, екипажот го потопил бродот на 2 ноември 1914 г., неколку дена пред падот на тврдината.
3 Библиографија
* Барович, Јоже. ''Mornarica dvojne monarhije v I.svetovni vojni'', Марибор, 2005.
* Гог, Карл. ''Österreichische Kriegsmarine 1848-1918'', Салцбург, 1967.
Јовита Нелиупшиена

Јовита Нелиупшиена (мом.: Праневичиуте; родена на 3 јануари 1980 година) — литванска политичарка и поранешен главен советник за надворешна политика на претседателката Далија Грибаускајте, која моментално е амбасадор на Европската унија во САД. Таа била канцелар на Министерството за надворешни работи во 2020 година и заменик министер за економија и иновации од 2020 до 2022 година. Нелиупшиена била и литвански амбасадор во Европската унија од 2015 до 2020 година.
1 Биографија
Јовита Нелиупшиене била родена во Паневежис во Литванија на 3 јануари 1980 година.
Од 1998 до 2004 година студирала на Вилнушкиот универзитет и дипломирала со диплома и магистратура по меѓународни односи и дипломатија. Од 2000 до 2004 година студирала право на Универзитетот „Миколас Ромерис“. Работела во Сејмот, Министерството за надворешни работи и Амбасадата на Литванија во Белорусија. Од 2006 година предавала на Институтот за меѓународни односи и политички науки на Универзитетот во Вилнус. Во 2009 година ја одбранила докторската дисертација на тема „Национална самосвест и формирање на државност: искуството на земјите од ЗНД“ и станала вонреден професор.
Во 2009 година ја советувала претседателката Грибаускаите и ги координирала прашањата на состаноците на Европскиот совет. Во 2012 година, по заминувањето на Дариус Семашка, станала главен советник на претседателот како раководител на групата за надворешна политика. На 18 август 2015 година, Нелиупшиене станала литвански амбасадор во Европската Унија, и била на оваа позиција до август 2020 година.
Од 2015 година, Нелиупшиене била едно од 89-те лица од Европската Унија против кои Русија вовела санкции.
Таа била интервјуирана од Сесилија Вега за сторијата во емисијата „60 минути“ за „мистериозниот руски синдром на смрт“, која била емитувана во ноември 2024 година.
Базош (Романија)

Базош (|Bazoș) е населено место во округот Тимиш, Романија. Според пописот од 2021 година имало 921 жител. Припаѓа на гратче Рекаш.
1 Историја
Во 1764 година, Базош била православна парохија во Тимишварскиот протопресвитерат. Во 1774 година, австрискиот царски ревизор Ерлер забележал дека местото „Базош“ припаѓа на округот Буковац, дистрикт Темишвар. Населението било претежно влашко. Парохискиот наслов и парохиските регистри биле воведени во 1779 година. Кога православното свештенство било регистрирано во 1797 година, таму имало двајца свештеници. Парохиските свештеници, свештеникот Лука Грујиќ (поднел оставка во 1780 година) и свештеникот Константин Поповиќ (1789), иако можело да се каже дека се Срби, повеќе не знаеле да зборуваат српски. Тие зборувале само романски.
Во 1846 година, во населба со население од 1.495 жители, имало православна црква посветена на Свети Ѓорѓи. Парохиски свештеници биле отец Теодосије Поповиќ и отец Траила Грујиќ. Јавното училиште го посетувале 24 ученици, под водство на наставникот Јован Деменеску.
2 Поврзано
* Рекаш
Бојница (општина)

Општина Бојница (|Община Бойница) — општина во Северозападна Бугарија, една од составните општини на Видинската област. Административен центар е селото Бојница. Има 882 жители (2022).
1 Географија
Општината е сместена во северозападниот дел на Видинската област. Со својата површина од 187,361 km<sup>2</sup>, таа го зазема 8-то место меѓу 11-те општини во областа, што претставува 6,13% од вкупната територија на областа. Релјефот на општината е рамничарски и ридски. Територијата е претежно земјоделска и се граничи со Србија на запад.
2 Самоуправа
Општината се состои од 8 села. Список на населените места:
* Бојница
* Бориловец
* Градсковски Колиби
* Каниц
* Периловец
* Рабиша
* Шипикова Махала
* Шишенци
3 Поврзано
* Област Видин
* Општини во Бугарија
Дајга Миериња

Дајга Миериња (родена Чекуле; претходно Јуревица, родена на 3 март 1969 година) — латвиска политичарка која е 13-ти претседател на Сејмот, а претходно била член на Сејмот од 2022 година, како член на Унијата на зелени и земјоделци. Таа била активна во локалната политика на Царникава и Адажи.
1 Ран живот и образование
Дајга Чекуле била родена во Рига, Латвиска ССР, Советски Сојуз, на 3 март 1969 година. Дипломирала на хортикултурното училиште Булдури, на Латвискиот земјоделски универзитет со диплома за хортикултура и на Техничкиот универзитет во Рига со магистратура по управување со целосен квалитет.
2 Кариера
Од 1998 до 2001 година, Миериња работела во Државната служба за приходи. Таа била раководител на Одделот за внатрешна и финансиска ревизија во Министерството за транспорт од 2004 до 2009 година. Во Дирекцијата за електронски комуникации на Државниот завод за јавни услуги била член на советот од 2005 до 2009 година.
Миериња била член на Советот на општината Царникава од 2001 до 2009 година, а од 2009 до 2021 година била нејзин градоначалник. Советот бил споен со Советот на општината Адажи, во кој таа била членка од 2021 до 2022 година. Миериња била претседател на Одборот на Здружението на локална самоуправа на Пиерига од 2015 до 2016 година. Таа била претседател на Советот за развој на планскиот регион Рига од 2017 до 2021 година.
На изборите во 2022 година, Миериња била избрана во Сејмот како членка на Унијата на зелени и земјоделци (ZZS). За време на нејзиниот мандат во Сејмот, таа била претседател на комитетот за јавна администрација и локална самоуправа.
Гунарс Кутрис бил номиниран од ZZS за претседател на Собранието, но не добил доволна поддршка. Миериња била предложена како кандидатка и била избрана на 20 септември 2023 година, со 55 гласови „за“ и 34 „против“.
3 Личен живот
Миериња е мажена и мајка на три деца.
3.1 Вести
*
3.2 Веб-страници
**
Извин

Извин или Језвин (|Izvin) е населено место во округот Тимиш, Романија. Според пописот од 2021 година имало 1.530 жители. Припаѓа на гратче Рекаш.
1 Историја
Се споменува во папските грантови од 1332-1337 година. На картата на Марсили од 1723 година, е наведено како „Језвин“.
Се споменува како Језвин во 1764 година, како дел од Темишварскиот протопрезвитер, Темишварска епархија. Православната црква во тоа време била мала дрвена колиба.
Во 1774 година, австрискиот царски ревизор Ерлер изјавил дека местото припаѓа на округот Буковац, Темишварски дистрикт. Населението било претежно влашко. Кога православното свештенство било попишано во 1797 година, на местото имало двајца свештеници. Парохиските свештеници, свештеникот Аким Петровиќ (ракопис 1876) и свештеникот Исак Белул (1788), знаеле само романски јазик.
Основното училиште во селото е регистрирано во истата 1774 година. Во 1846 година, имало 26 ученици, под настава на учителот Максим Димитријевиќ.
Српскиот иконописец Сава Петровиќ (1788-1861) е роден во Језвин, кој го поминал својот живот во Темишвар, Фабрика.
Според државната шема на православното свештенство во Унгарија, во 1846 година местото било во Темишварскиот протопрезвитер, а во неа живееле 1447 православни души. Православната црква била посветена на Свети апостол Тома, изградена во 1786 година. Православната парохија била основана и оттогаш се водат матични книги за крштевки и бракови - во 1779 година. Матичната книга на починатите се води од 1795 година. Парохиските свештеници Михајло и Николае Вуја служат во локалната црква, а нивни помошник е капеланот Ертмије Вуја. Местото Рекаш му припаѓа на Језвин како парохиска гранка.
Од 1855 година, имало ергела за одгледување чистокрвни коњи, првенствено од расата ''Нониус''. Денес, таа е една од најголемите ергели во Романија.
Според метрополитенскиот попис од 1905 година во Језвин, во рекашкиот округ имало 11 Срби.
2 Поврзано
* Рекаш
Надаш

Надаш (|Nadăș) е населено место во округот Тимиш, Романија. Според пописот од 2021 година имало 7 жители. Припаѓа на гратче Рекаш.
1 Историја
Според „Романската енциклопедија“, селото првпат се споменува во 13 век. Тоа се базира на сопственички листови од 1247 и 1256 година и место наречено „Надажд“. Во 1471 година, имало три блиску лоцирани села во Надаш.
Селото повторно се споменува дури во 1717 година, кога имало 17 куќи. Во текот на 18 век, селото се нарекувало со српското име ''Дубоки Надаш''. До почетокот на 19 век, тоа имало романско-српски карактер. Заедно изградиле дрвена црква во 18 век. Во 1797 година, православен парохиски свештеник во местото „Добоки Надош“ бил свештеникот Живан Бранковиќ (починал во 1779 година), кој зборувал српски и романски јазик.
Со текот на времето, Србите исчезнаа бидејќи делумно емигрираа, а Романците го формираа мнозинството. Таа православна дрвена црква беше срушена во 1897 година за да се изгради нова посветена на Свети Великомаченик Георги.
Унгарците од Сегедин почнаа да се населуваат таму на плански начин во 1804 година и набрзо изградија римокатоличка капела. Сега е во урнатини.
2 Поврзано
* Рекаш
Legend of Grimrock

''Legend of Grimrock'' (македонски: ''Легендата за Гримрок'') — компјутерска игра со улоги создадена од финското инди-студио Almost Human. Играта била објавена на 11 април 2012 г.
Оваа акциона игра со улоги, заснована на класиката ''Dungeon Master'' од 1987 г., му нуди на играчот истражување на зандани во реално време. Првично била објавена за Microsoft Windows, а подоцна била префрлена и на OS X, Linux, iOS, како и на Nintendo Switch во јануари 2024 г.
''Legend of Grimrock'' е деби на финското инди-студио составено од четворица луѓе, кои сами го финансирале развојот на играта. Продолжението, ''Legend of Grimrock 2'', било објавено во октомври 2014 г.
Настаните во играта се одвиваат во оригинален фантастичен свет. Главните ликови се четворица затвореници, кои, поради непознати злосторства, се испратени во недрата на планината Гримрок. За да добијат помилување, мораат да го направат она што никому дотогаш не му успеало: да поминат низ сите нивоа на планината, од врвот до самото подножје.
1 Играчки процес
Играта се игра од прво лице со движење по „полиња“ и механика во реално време. Играчот управува со група од еден до четворица ликови низ тримерни места поделени на квадрати. Стилот на игра е вдахнат од популарните игри со улоги од 1990-тите, како што се ''Dungeon Master'' и ''Eye of the Beholder''.
Играчкиот процес се состои од истражување на места, решавање на загатки и борба. Ликовите во групата добиваат искуство за секоја победа, што им овозможува да го зголемат своето ниво и да ги подобрат вештините. Многу од најтешките загатки се поставени како бонуси што не се задолжителни за завршување на нивото, но носат вредни награди.
Играчот има можност да вклучи т.н. „режим на стара школа“. Во овој режим, системот за карти во играта е исклучен, што го принудува играчот да се потпира исклучиво на своето помнење или самиот да црта карти на хартија, што е непосредно упатување кон игрите од минатиот век.
2 Приказна
Група затвореници пристигнуваат на врвот на планината со дирижабл, придружувани од вооружени чувари. Осудени за „злосторства против кралот“, тие се фрлени во планината Гримрок и им е ветено дека ако го најдат излезот, сите нивни гревови ќе бидат заборавени. Меѓутоа, ниту еден затвореник дотогаш не се вратил оттаму.
Внатре во планината, затворениците се спуштаат низ нивоата водени од чуден глас што го слушаат во соништата. Тие наоѓаат и белешки од претходен патник по име Торум, кој им дава совети за загатките и им раскажува за чудните земјотреси што ја тресат планината.
На крајот, групата достигнува до најдолното ниво наречено „Затвор“. Таму откриваат дека изворот на гласот е всушност самата планина — или поточно, огромна механичка машина во облик на коцка што веднаш ги напаѓа. Со помош на посебно оружје оставено од градителите на затворот, јунаците успеваат да го уништат механизмот. Во последната сцена, планината избувнува, а судбината на затворениците останува непозната.