procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Екавски изговор

Екавски изговор (исто така ''екавица'') е еден од трите изговори на српскиот, хрватскиот и босанскиот јазик и еден од двата кој се прифатени во книжевните варијанти на јазиците. Според тоа, екавскиот и ијекавскиот изговор се сметаат за литературни, што не е случај со икавскиот.
Географски, екавивцата се говори: на Косово и Метохија и Тимочка краина (''постар екавски''), јужна Србија (торлачки), поголем дел на Шумадија и Војводина (''помлад екавски''), додека екавски енклави постојат во Славонија (шќакавски или шокачки) и Подравјето (Осиек, Вуковар, Нашице)
Изговорот го добил името според рефлексот на прасловенскиот јат ( = [æ:]), т.е. неговата замена со е:
'''' → ''е''
: млко → млеко (mleko)
: цвтъ → цвет (cvet)
: мсто → место (mesto)
Замената на јатот со ''е'' е најзастапена и најчеста, но не и апсолутна:
'''' → ''и'': долвати → доливати
: нсмь → нисам
дури и '''' → ''а''
: тлгъı → таљиге
Последниот пример е специфичен и единствен.
Во основа термините ''екавски'', ''(и)јекавски'' и ''икавски'' се однесуваат за говорите на штокавскиот дијалект, односно дијалектот кој е основа на книжевните српски, хрватски и босански јазик. Алтернативно, терминологијата може да се прошири на кајкавските и чакавските хрватски дијалекти. Уште повеќе, бидејќи јатот е прасловенски глас со рефлекси во сите современи словенски јазици, оваа терминологија може да се адаптира и за други словенски јазици. По таа логика македонскиот јазик би имал екавски изговор.
1 Поврзано
* ијекавски изговор
* икавски изговор
* српски јазик
Сирма Војвода

Сирма Војвода (Тресонче, 1776 − 1864, на пат од Прилеп за Варош) — македонска ајдутка од XIX век, една од најопејуваните македонски жени.
1 Животопис
Сирма Стрезова Крстева е родена во 1776 година дебарското село Тресонче. Таа била ќерка на Анѓа и Петре Врлески. Нејзиниот татко бил зограф, кој бил самоук, но се занимавал и со ѕидарство. Покрај тоа, тој бил и печалбар и така ги научил околните соседни јазици. Од другата страна пак, нејзината мајка се занимавала со ткаење и везење.
Сирма била единка на Петре и Анѓа. Поради тоа, таа помагала на нејзините родители, особено по снемогнувањето на нејзиниот дедо. Интересот за борба против тиранија и разбојништво кај Сирма се појавила првично поради приказните кои ги слушала за разбојништвата во крајот како и поради фактот што селото еден ден било опколено од разбојници. При тој настан, семејството се засилнило во блиската пештера Алилица во месноста Голем Дол на планината Шкрка. Семејеството се вратило во селото по два дена кога затекнале запалени куќи и опустошеност. Сето тоа само ја зголемило нетрпеливоста на Сирма кон качачките банди. Во тие мигови кај неа изгледа дека се појавила намислата како да се одмазди за неправдите, со што наполно и се изменил животот.
1.1 Војвода
Сирма одлучила да стане војвода на многу млади години. Шансата за одмазда за опустошувањата ги видела во собирот на локалните македонски ајдуџи за време на Ѓурѓовден во 1791 година. Таа заминала на средбата облечена во машка носија и била најмладиот член со своите 18 години. Нејзиното семејество не било известено за овој потег на Сирма. На средбата имало околу 70 мажи. Најистакнат член на ајдуците бил тресончанецот Мицо и тој предложил дека за водач на групата ќе биде избран најмладиот член. Сирма била најмлад член на дружината и одлуката за нејзин избор била прифатена од сите членови. Кога Сирма застанала на челото на дружината, таа го дала знамето на дружината на знаменосецот Вело Шпиров. Сирма била на чело на дружината од 1791 до 1813 година. Се вели дека ајдуците дознале дека е женско дури откако дружината се растурила, а Сирма се омажила за Вело Шпиров, бајрактарот.
1.2 Последни години
Планините ги напуштила во 1813 година кога станала сопруга на бајрактарот Вело Шпиров. Тие заминале за Крушево, каде престојувале подолг период. Понатака, тие се преселиле во Прилеп. каде и починала на 85 годишна возраст во 1858 година. Сирма била закопана со најголеми почести во тогашно време.
2 Сирма Војвода во народното творештво
Времето го направило своето и кај новите генерации тресончани за неа останале само бледи сеќавања. Сирма одлично се познавала со Димитар Миладинов, но за жал ниту во неговите книги и дела тој не споменал подетални моменти од нејзиниот живот. Останала напишана само една куса белешка која во целост гласи вака:
Сирма се роди во дебарското село Тресонче. Бидвешчем под машко облекло, обходи как војвода планините Бабин Трап, Стогово, Барбара, Крчин. Момците кои таја ги водеше ја узнаха како девојка кога ѝ се скинаха петлиците од градите.
Сирма војвода е опеана во истоимената епска народна песна која први ја запишале Браќата Миладиновци.
3 Поврзано
* Ајдутство
Антон Мирчев - Пешкоски

Антон Мирчев - Пешовски (; - , ) — македонски комунист, учесник во Октомвриската револуција.
1 Животопис
Антон (Доне) Мирчев (Мирчин) - Пешкоски е роден во Тресонче, во маалото Пешковци и бил брат на учителот Крсте Мирчески. Во 1906 година, заминал во Царство Русија. Станал член на Македонската колонија во Петроград и бил потписник на неколку нејзини акти во списанието „''Македонски голос''“ (1914). Од 1914 година, тој учествувал во повеќе напредни групи во Русија. Во 1916 година, во една полициска провала, тој бил затворен и протеран во Сибир. Потоа се вратил во Петроград и во 1917 година, тој станал член на Македонскиот револуционерен комитет во Петроград. По избувнувањето на Октомвриската револуција зема учество во неа и учествува во нападот на Зимскиот дворец. За време на револуцијата, тој бил член на петроградскиот револуционерен комитет и соработувал со Владимир Илич Ленин и Кристијан Раковски. Назначен е за еден од раководителите на монополот за шпиритус и член на контролната петорка за снабдувањето и исхраната на градот.
Кога во јануари 1918 година, во Петроград била основана групата на балкански комунисти, тој, заедно со Михаил Антонов, Владимир Каваев и Елена Каваева, тој зел активно учество во нејзината работа. Во 1918 година, тој станал член на Руската комунистичка партија (болшевици). Потоа се вклучил во Првиот интернационален баталјон на Црвената армија за борба против контрареволуционерите и интервенционистите.
Доне станал и функционер во Комунистичката интернационала, како и министер во владата на Украина, составена по Октомвриската револуција од 1918 година.
Во 1920 година, како комунистички емисар, ја посетил Југославија и Бугарија. По враќањето во Русија, завршува инженерство. Тој бил испратен во Сибир каде работел на обновата и изградбата на Магнитогорск.
Постојат две верзии за неговата смрт во 1942 година. Според првата, Доне Мирчев починал во болница во Москва, болен од туберкулоза. Според втората, тој загадочно исчезнал една ноќ во 1942 година, во Москва, кога германските војски биле пред портите на советскиот главен град.
Србофобија

Србофобија или антисрпство во најопшта смисла е поим кој означува ксенофобија, непријателство, одбивност и омраза кон Србите, Србија и српската култура. Како термин е релативно нов и се јавува кон почетокот на XX век. Една од најстарите анти-српски фрази е среќава уште во 1914. во Виена, на почетокот на Првата светска војна: ''Alle Serben müssen sterben'' или ''Serbien muß sterbien''
Србофобијата како процес станува актуелна за време, и по распадот на СФРЈ. За време на Југословенските војни пропагандата против Србите и Србија зема силен замав како резултат на одредени националистички политики. Како и да е, за афирмацијата србофобијата голем удел има и самата српска политика во овој период.
Како најчести примери на србофобија се посочуваат:
* Геноцидот на Србите во концентрациониот логор „Јасеновац“.
* Прогонот на Србите од Хрватска по воената операција „Луња“ во август 1995.
* Ословувањето на Србите и сè српско со термини како „четници“, „четничко“ и сл.
1 Поврзано
* Србофилија
* Србоманија
* Антисемитизам
* Ксенофобија
* Албанофобија
Свиштов

Свиштов (|Свищoв) е град во Северна Бугарија. Тој се наоѓа во Великотрновската област и е расположен на брегот на реката Дунав. Градот е трет по големина во областа после Велико Трново и Горна Орјаховица и е административен центар на Општина Свиштов.
Старобугарското име на градот е Свештниj (''Свѣщний''). Утврденото во Австриско-турскиот мировен договор од 5 август 1791 г. име е Шиштова, со што е заменет турскиот назив Zigit. Свиштов e првиот бугарски град ослободен од турско ропство.
Градот има население од околу 23.325 жители (2022).. Поголемиот дел од населението на Свиштов е православно. Мал дел од жителите на градот се римокатолици, главно поради миграцијата од некои од околните села, коишто се католички целосно (с. Ореш) или делумно (град Белене, с. Драгомирово).
Србофилија

Србофилија — поим кој во најопшта смисла означува симпатии, наклоност, почит, поддршка кон српската култура, српскиот народ и Србија. Србофилијата е најприсутна кај народите кои се најблиски и сродни со Србите.
Србофилијата може да е последица на различни причини: од едноставна фасцинација и восхит од српската култура и народ, сѐ до ''наследниот фактор'' (кај припадниците од етнички мешани бракови кај кои еден од родителите е од српска националност).
Србофилијата е особено присутна меѓу Црногорците и Македонците, но пред сѐ како последица на етнолошко-култоролошка блискост. Кај Македонците особен придонес за ова дал и процесот на присилна србизација спроведуван од српската власт во Македонија во периодот од Балканските војни, па сѐ до крајот на Втората светска војна, како и блиските контакти и заедничкиот живот на овие два народи во поранешна Југославија.
Наспроти србофилијата (како условна средина) стојат други два ''екстремистички'' поими: србофобијата (одбивност кон српското) и србоманијата (отфрлање на сопствениот етнички идентитет за сметка на српскиот).
1 Поврзано
* Срби
* Србоманија
* Србофобија
Роберт Рождественски

Роберт Иванович Рождественски (|Ро́берт Ива́нович Рожде́ственский; - ) — руски поет кој во периодот на распадот на доктрината на социјалистичкиот реализам, заедно со поетите од типот на Андреј Вознесенски, Евгениј Евтушенко и Бела Акмадулина се осврна кон еден понов, посвеж и послободен поетски пристап во Советскиот Сојуз.
Роден е во воена фамилија во Кошика. По почетокот на Втората светска војна оди во сиропиталиште, бидејќи двајцата негови родители се мобилизирани. Започнува да пишува по завршувањето на средното училиште (првите свои стихови ги издава во 1950).
За време на првите години од владеењето на Хрушчов, Рождественски работи крај Вознесенски, Јевтушенко и Акмадулина. Тие не се покоруваат на социјалистичкиот реализами почнуваат да пишуваат емотивни, лирски поеми. Сепак, тој никогаш нема да биде критички настроен кон комунистичката власт, поради што ќе биде постојано поддржуван од неа, а и ќе ја добие Лениновата награда во 1979 година.
Тој е првиот добитник на ''Златниот венец'' на Струшките вечери на поезијата за најдобра песна во 1966 година.
Умира на 19 август 1994 во Переделкино.
Инѓија

Инѓија (|Инђија) — град и општина во Сремскиот Управен Округ во Војводина, Србија. Се наоѓа на 45°3′0″ северна ширина, и 20°5′0″ источна должина.
Општината се состои од 11 населени места и има вкупно население од 49.609 жители, додека самиот град Инѓија има 26.247 жители. Националната структура на населението е следна: Срби - 84,87%, Хрвати - 3,83%, Југословени - 1,95%, Унгарци - 1,93% и останати.
Градоначалник е Горан Јешиќ.
Иредентизам

Иредентизам — поим што се однесува на националистичко движење и идеологии што се заложуваат за менување на државните граници со цел етничките малцинства што живеат во други држави да потпаднат под власт на државата каде што тој етникум е мнозинство.
Називот доаѓа од изразот ''Italia Irredenta'' кој во втората половина на деветнаесеттиот век го користеле италијанските националисти за да ги опишат подрачјата со значајно италијанско малцинство кои после обединувањето на Италија останале надвор од подрачјето на владеење на италијанската држава.
Со оглед на тоа дека во Европа, посебно во нејзините источни делови, границите никогаш не биле и не можеле да бидат повлечени во склад со етничкиот состав на населението (кој исто така се менувал во склад со развитокот на економските, политичките и географските трендови), речиси секоја национална држава од дваесеттиот век на еден или друг начин има свое сопствено иредентистичко движење или пак била погодена од иредентистички движења на соседните држави.
Иредентизмот и во денешно време е службена политика на некои држави а со самото тоа и потенцијална искра за предизвикување на нестабилност на многу делови низ светот. Пример спорот помеѓу Индија и Пакистан околу Кашмир. Кинеското непризнавање на Тајван како самостојна држава и сл.
1 Модерни иредентистички движења во Европа
* Голема Србија
* Албански иредентизам
2 Поврзано
* Иредентистички движења
* Анексионизам
* Чаувинизам
* Етнички национализам
* Етничко чистење
* Екстремизам
* Национализам
* Пропаганда
* Реваншизам
* Сецесионизам
* Територијални спорови
Список на битки во Наполеоновите војни

Ова е список на битки во кои Наполеон Бонапарт директно учествувал (како Опсадата на Тулон, неговите Италијански походи и Египетски поход); или кои се одвивале за време на т.н. Наполеонско доба, 9 ноември 1799 - 18 јуни 1815.
1 А
* Битка кај Абукир 2 јануари - 20 февруари 1799
* Опсада на Акра 17 март - 20 мај 1799
* Битка кај Арколскиот мост 15-17 ноември 1796
* Битка кај Асперн-слинг 22 мај 1809
* Битка кај Ауерштет 14 октомври 1806
* Битка кај Аустерлиц 2 декември 1805
2 Б
* Битка кај Бадахос 16 март - 6 април 1812
* Битка кај Бауцен 21 мај 1813
* Битка кај Бородино 7 септември 1812
3 В
* Битка кај Ваграм 5-6 јули 1809
* Битка кај Вавр 18-19 јуни 1815
* Битка кај Ватерло 18 јуни 1815
* Битка кај Вимеиро 20 август 1808
* Битка кај Виторија 21 јуни 1813
4 Д
* Битка кај Дрезден 26-27 август 1813
5 Е
* Битка кај Екмил 22 април 1809
* Битка кај Ејлау 7-8 февруари 1807
6 З
* Битка кај Заалфелд 10 октомври 1806
7 Ј
* Битка кај Јена 14 октомври 1806
8 К
* Битка кај Катр Бра 16 јуни 1815
* Битка кај Копенхаген 2 април 1801
* Битка кај Коруња 16 јануари 1809
9 Л
* Битка кај Лајпциг 16-19 октомври 1813
* Битка кај Лињи 16 јуни 1815
* Битка кај Лицен 2 мај 1813
* Битка кај Лоди 10 мај 1796
10 М
* Битка кај Маренго 14 јуни 1800
* Битка кај Медељин 28 март 1809
* Битка кај Минсио 8 февруари 1814
11 Н
* Битка кај Нил 1-2 август 1798
12 О
* Битка кај Окања 19 ноември 1809
13 П
* Битка кај пирамидите 21 јули 1798
14 Р
* Битка кај Риволи 14-15 јануари 1797
15 С
* Битка кај Саламанка 22 јули 1812
* Битка кај Сомосиера 30 ноември 1808
16 Т
* Битка кај Талавера 27-28 јули 1809
* Битка кај Трафалгар 21 октомври 1805
* Опсада на Тулон септември - декември 1793 (siege)
17 У
* Битка кај Улм 16-19 октомври 1805
18 Ф
* Битка кај Фридланд 14 јуни 1807
19 Х
* Битка кај Хајлсберг 10 јуни 1807
* Опсада на Хамбург 30 мај 1813 - 27 мај 1814
Ајвар

Ајвар — посебен вид на салата, направена од црвени пиперки. Ајварот е еден од највкусните специјалитети и најголемите тајни на балканската кујна, кој води потекло од Македонија.
Ајварот се подготвува на традиционален начин (на отворен простор — пиперките се печат на шпорет на дрва), поради што потребна е доста напорна рачна работа. Најчесто се подготвува кон крајот на летото и во почетокот на есента. Во текот на подготовката, најпрво црвените пиперки (кои може да бидат и лути и благи) се печат, а потоа се ставаат во пластични ќеси за да набабрат, зашто на овој начин потоа полесно може да се излупат. Потоа следува внимателното лупење, при кое треба да се отстранат семките и собирањето во мрежести вреќи во кои пиперките ја поминуваат ноќта. Следниот ден тие се сечат на ситни парчиња, мелат и пржат на тивок оган. Треба да се забележи дека различни семејства, различно го подготвуваат својот ајвар. Така, некои во смесата додаваат мелени домати, некои моркови, а најчесто се користи модриот патлиџан како најефективен додаток на традиционалниот ајвар.
Најдобриот ајвар се произведува во домаќинствата, зашто само преку внимателна рачна работа може да се постигне целосно отстранување на лушпата и семето од пиперката што го гарантира чистиот вкус на ајварот. Тој е редовен и постојан дел од ''зимницата'' зашто најлесно се конзервира и најдолго може да опстои во зимскиот период од годината.
На Балканот, постојат и неколку индустриски производители на ајвар кои, поради многу распространетата домашна подготовка, најчесто располагаат со многу скромни производствени капацитети:
*''Дием-ГП'', Гевгелија, Република Македонија
*''Випро'', Гевгелија, Република Македонија
*''Витаминка'', Прилеп, Република Македонија
*''Мама'с'', Струмица, Република Македонија
*''Витаминка'', Бања Лука, Босна и Херцеговина
*''Вегафрут'', Босна и Херцеговина
*''Подравка'', Хрватска
*''Дрога Колинска'', Словенија
*''Ета'', Словенија
*''Penguen'', Турција
1 Галерија
2 Наводи
Марш на Дрина

Марш на Дрина (срп.: ''Марш на Дрину''), правилно: марш „На Дрина“, е традиционален српски марш компониран од Станислав Бинички непосредно по Церската битка (16.-19 август, 1914.), почетната битка од Првата светска војна. Иако првенствено наменета на паднатите борци на Цер, маршот станува симбол на храброста српските војници во Првата светска војна воопшто. Се смета дека „''На Дрина''“ е посветен на извесен полковник Стојановиќ кој го дал својот живот во Церската битка. Денес кај повеќе соседни народи на Србите, особено кај Бошњаците, овој марш се смета за националистички и шовинистички.
1 Стихови
Стиховите се следниве:
Дебарско Езеро

Дебарско Езеро (познато и како Езеро Шпиље) — вештачко езеро во западниот дел од Македонија, јужно од градот Дебар на местото каде што реката Радика се влева во реката Црн Дрим кај месноста Шпилски Мост. Езерото влегува во групата на изградени акумулации.
Се наоѓа во близина на македонско-албанската граница. Има површина од 13,2 км<sup>2</sup>, 92 метри длабочина и надморска височина од 580 метри. Се користи како акумулација за ХЕЦ Шпилје.
1 Местоположба
Езерото се наоѓа во самата Дебарска Котлина, на местото каде што реката Радика се влева во реката Црн Дрим, кај месноста Шпилски Мост, на околу 5 километри од градот Дебар, сместено на височина од 580 метри.
2 Историја
Езерото е создадено со подигање на брана во висина од 101 м, која била градена во периодот од 1966 до 1968 година. Полнењето на акумулацијата завршило во 1969 година.
3 Опис
3.1 Брана
Браната е каменонасипна со вкупна височина од 101 метар.
3.2 Езеро
Езерото е долго 22 километри со најголема длабочина од 94 метри, зафаќајќи површина од 1320 хектари. Водите во езерото доаѓаат од реките Црн Дрим и Радика, како и од водите на речните текови што се создаваат на југозападната страна на планината Стогово и североисточната страна на планината Јабланица. Дотокот од страна на реката Црн Дрим е прилично рамномерно во текот на целата година поради постоењето на Охридското Езеро и езерото Глобочица, кои служат како регулатори, додека од Радика е мошне променливо и зависи од природните фактори во сливот.
Дебарското Езеро е најбогатото езеро со вода од сите вештачки езера во Македонија. Вкупниот волумен на акумулацијата е 520 милиони м<sup>3</sup>, а корисниот волумен изнесува 223 милиони м<sup>3</sup> вода.
Температурата на езерската вода изнесува околу 14,4°С, минималната се спушта на 3,0°С, а максималната до 23,9°С. Прозирноста на водата се движи од 4,4 метри во средишниот дел, до 2,5 м во крајбрежјето.
4 Употреба
Акумулацијата Шпиље била изградена најмногу за да се користи за производство на електрична енергија, како и за наводнување на околу 1980 хектари обработливи земјоделски површини во Дебарското Поле.
5 Острови
Недалеку од источниот брег на езерото се наоѓа Дебарскиот Остров, сместен околу 1 км северозападно од селото Праленик.
Сепак, според најновите фотографии од 2022 година, островот е всушност полуостров.
6 Галерија
7 Поврзано
* Дебар
* ХЕЦ „Шпиље“
Печора

Печора е голема река во европскиот дел на Русија. Долга е 1.809 km.
Печора извира од планината Урал. Пловна е, но во поголемиот дел од годината е замрзната како резултат на ниските температури кои владеат во тој предел.
Таа се наоѓа во северозападниот дел на Русија. Во неа се слеваат повеќе помали реки, како што е реката Уса. Таа поминува низ повеќе градови, а тие се: Печора, Кипиево, Оксино и Нарјан Мар. Нејзиниот речен слив тече низ рамничарски рејлеф и се слева во Печорскиот Залив. Таа река се влева во Северноледениот Океан и е дел од неговото сливно подрачје.
Вистан Хју Оден

Вистан Хју Оден (анг. ''Wystan Hugh Auden'', ''W.H. Auden''; - )) — англо-американски поет, за многумина еден од најголемите во текот на XX век. Неговото творештво е значајно по стилистичките и технички достигнувања, по обработката на моралните и политички прашања, како и по разноликоста на тонот, формата и содржината. Централни теми во неговата поезија се искрената љубов, политиката и државјанството, религијата и моралот, како и односот меѓу човечките суштества и анонимниот, далечен свет на природата. Кон крајот на животот ја добил престижната поетска награда „Златен венец“ на Струшките вечери на поезијата.
Оден израснува во Бирмингем во добростоечко семејство од средната класа и чита англиска литература на Оксфорд. Неговите први песни, од крајот на 1920-тите и 1930-тите, наизменично се под влијание на мрачните модерни стилови и јасните традиционални и се пишувани со жесток и драматичен тон. Три драми напишани во соработка со Кристофер Ишервуд во 1935-38 ја воспоставуваат неговата репутација на левоориентиран социјален поет и пророк. Во доцниот период од 1930-тите сакајќи да ја одбегне оваа репутација, тој заминува за САД. Неговата поезија од 1940-тите истражува религиозни и етички теми на понеемотивен начин во однос на првите дела, но сѐ уште комбинира нови форми измислени од самиот Оден со традиционалните форми и стилови. Во 1950-тите и 1960-тите многу од неговите поеми се фокусираат на начинот на кој зборовите ги откриваат и кријат чувствата и развива особен интерес во пишувањето на оперски либрета, форма која идеално му одговара за да искаже моќни чувства.
Од околу 1927 до 1939 година Оден и Ишервуд одржувале трајно но спорадично сексуално пријателство. Во 1939 година Оден се вљуби во Честер Калман и ја сметал нивната врска како брак; ова заврши во 1941 година, но тие го одржале нивното пријателство и од 1947 до смртта на Оден тие живееле во иста куќа или стан во не-полов однос, често соработувајќи на оперски либрета.
Оден е исто така и плоден писател на прозни есеи и рецензии на литературни, политички, психолошки и религиозни теми, поради што неколкупати работи на документарни филмови, поетски драми и многу други уметнички облици. Во текот на неговиот живот Оден се здобива со приматите ''контроверзен'' и ''влијателен''. По неговата смрт, неколку негови песни, особено "''Погребен Блуз''" ("''Запрете ги сите часовници''") и "''1 септември 1939''", стануваат особено популарни преку нивното често користење во филмови, преноси и низа популарни медиуми.
Климент Бојаџиев

Климент Ефтимов Бојаџиев (|Климент Бояджиев) (15 април 1861 - 15 јули 1933) бил генерал во бугарската армија и министер за одбрана на Бугарија. Учествува во Српско-бугарската војна (1885) година, Првата балканска војна (1912-1913), Втората балканска војна (1913) и Првата светска војна (1915-1918).
Во период од 15 април 1915 до 7 септември 1915 година, генерал-мајор Климент Бојаџиев бил началник на Штабот на бугарската армија.
Во Првата светска војна бил началник на Прва Бугарска Армија, со која учестува в бојот кај Костур и Лерин - како началник на Леринската операција.
Има добиено неколку ордени:
**** Орден "За заслуга"
Ежен Гилвик

Ежен Гилвик ( - ) е еден од најважните француски поети од втората половина од 20 век. Професионално се претставува само преку своето презиме Гилвик (фран. "''Guillevic''").
Роден е во Карнак, Бретања. Откако добива диплома по математика во 1926 година, влегува во администрацијата на Алзак, а подоцна е дел и од ''Министерството за финансии и економија''. Станува симпатизер на комунистите уште во текот на Шпанската граѓанска војна, поради што од 1942 година станува и активен член на Комунистичката партија. Тука се поврзува со Пол Елијар. На партијата ѝ останува верен сè до 1980 година.
Во неговото творештво, Гилвик останува доследен на своите сфаќања за светот. По еден период на отпор, на бунт против социјалниот и општествен поредок, тој го започнува својот обид да го скроти светот и неговата тишина. Се противи на метафизичкиот приод кон творештвото и пишува концизно, искрено, страсно и сугестивно. Речиси и да не употребува метафори. Во поезијата на Гилвик нивното место го заземаат компарациите.
Во 1976 година Гилвик ја добива ''Големата Поетска награда'' на Француската Академија а со национално признание од ваков карактер се здобива во 1984 година. Добитник е и на ''Златниот Венец'' на Струшките вечери на поезијата.
Полином

Полином (или многучлен) — израз во математиката кој е составен од една или повеќе променливи и постојани (константи), со користење на операциите собирање, одземање, множење, и степенување со цели позитивни степенови показатели.
На пример, <math>x^3 + 10x + -9\,</math> е полином.
Фазил Хисни Дагларџа

Фазил Хисни Дагларџа (, - , ) — еден од најафирмираните и најплодни турски поети со повеќе од 60 издадени збирки песни до 2007 година.
Иако учел во воена школа, започнал со пишување поезија уште од средно училиште. Неговата песна ''Yavaslayan Omur'' („''Бавен Живот''“) го става во центарот на вниманието на турската интелегенција уште во 1933 година. Како офицер живеел во неколку градови во земјата сè до 1950 година, кога и ја напуштил армијата, по што работел во ''Управата за Печат и Туризам'' и ''Министерството за труд'' уште десет години. Некое време минал во Франција во 1952 година. Заедно со еден пријател ја основал книжарницата и издавачка куќа ''Kitap'' („''Книга''“), чиј управник бил сè до 1970 година. Оттогаш бил безмалку исклучиво посветен на пишување поезија.
Дагларџа бил избран за ''најдобар турски поет'' од страна на Меѓународниот Поетски Форум на состанок во Питсбург, Пенсилванија во 1967 година и бил добитник на ''Златниот венец'' на Струшките вечери на поезијата во 1974 година.
Неговата пуристичка употреба на турскиот јазик воведува една нова димензија во современата турска литература. Во своите песни тој обработувал мотиви од праисторијата на човекот и универзумот, теми со антивоен карактер, но и такви инспирирани од Турската војна за независност.
1 Значење и влијание
Песната „Запис за учителот“ на македонскиот поет Анте Поповски е инспирирана од песната на Дагларџа, „Двојник“.
Обични луѓе

Обични Луѓе е третата хрватска теленовела или драмска серија, која со прикажување во Хрватска како и кај нас почна кон крајот на 2006 година. Оваа серија имаше огормен успех во Балканот. Серијата е сместена во Загреб во сегашно време, приказна за три сестри чија мајка ги оставила кога тие биле мали. ''Обични Луѓе'' е серија на хрватската продуцентска куќа, Ава Продукција. Серијата кај нас се емитуваше на Канал 5 Телевизија.
1 Синопсис
Драмската серија Обилни Луѓе е урбана приказна која го следи животот на трите сестри и нивните родители, глумци, од кои секој има различен животен пат. На различен начин, во нивните животи и луѓето кои ги опкружуваат, се појавуваат и нивните фрустрации од детството: заминувањето на нивната мајка Каролина Кинцл кога Вања (најстарата) имала 11 год, Матија (средната) 7год, а Саша (најмладата) била 3 г. Приказната го следи животот во моменто која секоја од нив има свој живот. После заминувањето на Каролина, Вања ја преземала улогата на мајка во фамилијата, која сега живее среќно со нејзиното момче и има отворено сопствен ресторан заедно со својата најдобра пријателка. Најемотивната сестра Матија, е во брак со Лука Драган, синот на Анте Драган, еден од најуспешните стопанственици во Хрватска. Лука, како и неговиот брат Павле работат во фирмата на нивниот татко во Авто салонот Драган. Паралено го следиме животот и на таа херцеговска фамилија. Најмладата сестра Саша, дипломирала на Медицинскиот факлутет каде и почнала да работи во загрепска болница. Во моментот на почетокот на приказната, Каролина, добива голема глумска шанса: улога на жена на својот бивш сопруг и таткото на трите сестри, Ивица во обновената серија која него му донела слава...
2 Улоги
Глумци Ликови
Алјоша Вучковиќ, Ивица Кинцл
Лела Маргитиќ, Каролина Кинцл
Ванеса Радман, Вања Кинцл
Ана Мајхениќ, Матија Кинцл Драган
Хелена Миниќ, Саша Кинцл
Зијад Грашиќ, Анте Драган
3 Обични Луѓе на Балканот
Македонија: Канал 5 Телевизија Србија: Пинк Телевизија Босна и Херцеговина: Пинк БХ Хрватска: ХРТ Црна Гора: Пинк М
Стефан Николов (полковник)

Стефан Николов (|Стефан Николов; 9 септември 1859 — 21 април 1915) — полковник во бугарската армија, роден во Прилеп. Учествувал во Српско-бугарската воjна и во Првата балканска војна. Исто така учествувал со чета и во Илинденското востание. Бил член на ВМОК.
Бронза

Бронза или туч — назив за голем број легури на бакарот, најчесто со калај, но и со други елементи како што се фосфор, манган, алуминиум и силициум. За исклучок се смета легурата со цинк која обично се нарекува месинг. Пред да биде откриено железото бронзата била најважна суровина за изработка на орудија, па според неа и бронзеното доба го добило своето име.
1 Употреба на бронзата
Еден долг период од развојот на цивилизацијата е наречен Бронзена ера во која каменот бил заменет со предмети од бронза. Тешко е да се каже кога почнала а кога завршила Бронзената ера која, најверојатно, се појавила во различно време во одделни делови од светот. Во Средоземјето, бронзата започнала да се употребува најмалку 3 000 години п.н.е. Сè уште не е јасно како луѓето ги откриле предности на бронзата во однос на бакарот, но се претпоставува дека до тоа дошло случајно. На почетокот, бронзата се произведувала во ограничени количества поради реткоста на каситеритот (оксидна руда на калајот). Поради поголемата раширеност на минералите на арсенот, во некои подрачја, на пример во Египет, бронзата била најчесто легура на бакар и арсен. Се претпоставува дека рудници за калај имало во Мала Азија, но со мало производство, а набргу тие рудници биле исцрпени, па калајот се увезувал од Британија. Со појавата на Железната ера, бронзата била истисната од употреба, иако таа се користела и понатаму за добивање на одредени производи, како што се камбаните.
Спиридон Михајлов

Спиридон Михаjлов, роден во Штип (1878 - 15 април 1925) ― бугарски полковник од македонска народност, учесник во Првата балканска војна (1912-1913), Втората балканска војна (1913) и во Првата светска војна (1915-1918).
Александар Танев

Александар Танев (Велес, 1 септември 1863 — Софија, 16 септември 1932) — генерал во бугарската армија со македонско потекло. Во 1913 година бил командир на Босилеградскиот одред. Учестувал во Првата светска војна — бил водач на коњичка дивизија со која учестува во битките кај Велес, Прилеп и Битола. Од 1915 до 1916 бил назначен за водач на 1-та софиска дивизионна област, а од 1918 година бил водач на Драмската военноинспекционна област. Има добиено неколку ордени:
* Орден „За храброст“ 3-ти ред.
* Орден „Свети Александар“ 3-ти ред.
* Орден „За воена заслуга“ 2-ри ред.
* Орден „За заслуга“.
Кирил Јанчулев

Кирил Јанчулев (19 февруари 1896 - април 1961) ― генерал во бугарската армија, учесник во Првата светска војна. Во Втората светска војна, Јанчулев бил командир на 22. пешадиски полк (1940), подоцна на 3. балканска дивизија 1940), а во 1944 година, тој бил началник на генералниот штаб на бугарската армија (6 септември 1944 - 13 септември 1944).
Љубов во офсајд

Љубов во Офсајд е втората хрватска теленовела снимена во продукција на Ава Продукција. Ава започна со подготовките за оваа серија во јануари 2005 година ( во текот на снимањето на Вила Марија ) . Серијата е снимана во 175 епизоди, и имаше огромен успех на Балканот.
1 Синопсис
Серијата започнува 25 години подоцна, кога сите се во Загреб. Главната приказна се одвива помеѓу двајца млади, фудбалерот Марко Марушиќ и сликарката Нина Радиќ, чија прва средба беше кавга. Нина Радиќ доаѓа од богата фамилија, ќерка на стопанственикот Франко Фишер и главна уредничка на магазинот Stars, Ксенија Фишер. Дистанцирана од својата фамилија, таа живее во мал и убав стан со својот дечко Тео, кој работи како диџеј. Марко Марушиќ е пак познат фудбалер од загрепски фудбалски клуб, чија девојка е манекенка и џет сетерка, препотентната Маја Жупан. Марко во детството останал без татко, кој загинал во собраќајна несреќа, со што ја оставил неговата мајка Марија, вдовица. Наскоро, во клубот доаѓа нов тренер, Петар Малек, кој е многу поврзан со Марко, и несреќата на неговиот татко, како и Франко Фишер и Владо Цукиќ, татко на најголемиот соперник на Марко, фудбалерот Огнен. Наскоро, Марко почнува да чувствува спрема Нина нешто поголемо... но, ќе го промени ли мислењето кога ќе дознае дека таткото на Нина е еден од осомничените за смртта на неговиот татко?
2 Улоги
Глумци Ликови
Филип Јуричиќ, Марко Марушиќ
Ива Висковиќ, Нина Радиќ
Јелена Велјача, Маја Жупан
Ненад Стојменовиќ, Огнен Цукиќ (Цуки)
Ксенија Пајиќ, Ксенија Фишер
Зијад Грачиќ, Франко Фишер (Френки)
3 Љубов во Офсајд на Балканот
Македонија: Канал 5 Телевизија Србија: Пинк Телевизија Босна и Херцеговина: Пинк БХ Хрватска: ХРТ Црна Гора: Пинк М
Крсте Златарев

Крсте Христов Златарев (Охрид, 23 февруари 1864 — Софија, 16 април 1925) — македонски генерал и командир на Единаесетата пешадиска македонска дивизија за време на Првата светска војна. Учесник во Српско-бугарската војна и подоцна Балканските војни.
1 Животопис
1.1 Рани години и образование (1864 — 1884)
Крсте Златарев е роден на 23 февруари 1864 година во градот Охрид, тогаш дел од Отоманското Царство. Неговиот татко Христо Кувенџија бил свештеник од охридското маало Кошишта. Неговиот помлад брат Андон Златарев (1872-1902) бил деец на Македонската револуционерна организација и дел од четата на Иван Савов. Крсте стекнал основно образование во неговиот мајчин град. На 11 септември 1881 година се запишал во Софиската воен универзитет. Завршил во 1884 година и е назначен за потпоручник на 13<sup>ти</sup> рилски пешадиски полк на Бугарската војска.
1.2 Воена услуга (1885 — 1918)
Во 1885 година почнала Српско-бугарската војна. Крсте Златарев бил назначен за командир на третата чета на 2<sup>ри</sup> струмски пешадиски полк. Учествувал во битката кај Сливница (5-7 ноември) и Келташ. Покрај неговите повреди тој продолжил да се бори. Поради неговата храброст, го примил орденот „За воена услога“, четврти степен. На 30 август 1886 година бил промовиран во поручник, а во 1889 година во капетан. На 25 февруари 1900 година во мајор и е назначен за командир на 9<sup>ти</sup> резервен полк.
На 27 септември 1904 година бил назначен за заменик командир. На 4 септември 1910 година бил назначен за полковник. Во 1913 година станал помошник-командир на 12<sup>ти</sup> балкански пешадиски полк. За време на Првата балканска војна, Златарев бил командир на 29<sup>ти</sup> јамболски пешадиски полк. Учествувал во битките кај Лозенград, Чаталџа и Одрин. Поради неговата храброст во битката кај Чаталџа, го примил орденот „за храброст“ трети степен.
За време на Втората балканска војна, учествувал во битките кај Кукуш и Горна Џумаја против Кралството Грција. Од 1914 година бил командир на 7<sup>та</sup> рилска пешадиска дивизија. За време на Првата светска војна бил командир на Единаесетата пешадиска македонска дивизија, основана со поттик од ВМРО (Автономисти). Претежно дејствувал во Вардарска Македонија. За време на Македонскиот фронт, Златарев бил сместен во Азот и Велешко. Во 1916 година бил промовиран во генерал-мајор.
1.3 Последни години и смрт (1919 — 1925)
После војната е назначен за генерал-потполковник. За време на атентатот во црквата „Свети Недела“ Крсте Златарев е ликвидиран. Имал две деца и жена.
2 Спомени
Страната на Република Бугарија во граничниот премин Ново Село-Петрич е именувано во негова чест. Во 1934 година, јамболското село Коемџи било преименувано во Полковник Златерво. После Втората светска војна, во 1951 година, селото било преименувано во Златари.
Евдокија Фотева - Вера

Евдокија Фотева - Вера исто и Евдокија Балева-Николова (, Костурско, - , ) — македонска револуционерка, борец и дел од комунистичкото движење од Егејска Македонија.
1 Животопис
1.1 Рани години
Евдокија Фотева (моминско презиме, Балева) е родена на 2 август 1926 во село Д’мбени, Костурско. Нејзини родители биле Никола Балев и Невена Мангова, и двајцата од семејства со револуционерна традиција. Нејзиниот татко уште на нејзини неполни три години заминал на печалба во Канада, по што грижата за неа паднала на нејзината мајка. Основното училиште го завршила во Д’мбени, а после положувањето на прогимназискиот курс се запишала во прва година гимназија во Костур.
1.2 Втората светска војна и Граѓанската војна во Грција
Организирана е во КПГ од 1941 година. Учесник во НОБ на Грција, партизан во СНОФ. Во партизанските редови стапува во 1944 година, во месец април, и набргу станува заменик комесар на чета во Првата егејска ударна бригада. Во 1945-1946 година е секретар на Околискиот одбор на НОФ, а од 1947 година е секретар на Главниот одбор на АФЖ на Македонките од Егејска Македонија. Во октомври 1947 година е избрана за потпретседател на ПДЕГ (Сегрчкиот демократски сојуз на жените), како претставник на АФЖ.
1.3 Во советските затвори и логори
По поразот на ДАГ била обвинета од КПГ за „агент на меѓународната реакција“ и спроведена во советските затвори и логори (Љубјанка, Лефортово и Буртика).
Во 1952 година недокажано била осудена на 8 години во логорите за принудна работа во Сибир. Во 1955 година била ослободена, но наместо за Македонија била испратена во Алма-Ата, Казахстан.
1.4 Враќање во Македонија
По ослободувањето од логорот во летото 1956 година се вратила во НР Македонија. Заедно со други жени од Костурско ја формирале пејачко-фолклорната група „Костурчанки“, со цел да се зачуваат македонските песни од костурскиот крај.
2 Творештво
** Евдокија Фотева-Вера „Патот за дома“, Скопје, 2011
Булат Окуџава

Булат Шалвович Окуџава (руски: ''Булат Шалвович Окуджава'', грузиски: ''ბულატ ოკუჯავა'') ( - ) — советски и руски поет, прозаист, композитор и сценарист, еден од основачите на рускиот жанр наречен „авторска песна“ (''авторская песня''). По потекло бил Грузиец роден во Москва; умира во Париз. Создава повеќе од 200 музички композиции на чиј текст е автор самиот тој. Неговите песни се еден вид мешавина на рускиот традиционален фолклор и на француските ''шансони''. Иако тие никогаш немаат политички карактер (за разлика од оние на неговите колеги - "бардови"), свежината и независноста на поезијата на Окуџава секогаш им пречи на властите кои долго време ќе се двоумат дали да го санкционираат неговото творештво.
Добитник е на Златниот венец на Струшките вечери на поезијата во 1967 година.
Сенки (филм)

''Сенки'' — македонски филм од 2007 година, режиран, произведен и напишан од страна на Милчо Манчевски. Сниман е на повеќе места во Скопје, Охрид и неколку други места низ Македонија. ''Сенки'' бил македонски кандидат за номинација за Оскар на 80-тото доделување на наградите на Академијата, но истиот не влегол меѓу петте номинирани.
1 Содржина
Успешен млад доктор, Лазар Перков, оженет за прекрасна жена со која има дете. Тој има сè – дури и неговите пријатели и роднини го нарекуваат „''Лаки''“. Но, изгледот некогаш залажува; и покрај сите земски задоволства, Лазар константно се обидува да ги задоволи своите мајка, татко и незаинтересирана сопруга. Секој ден му е ист, сè додека еден ден едвај преживува тешка сообраќајна несреќа.
По закрепнувањето, Лазар се соочува со луѓе кои наизглед умираат повеќепати, и секогаш ја носат истата порака: ''„Врати го она што не е твое. Имај почит.“'' Откако Лазар сфаќа дека овие негови привидувања не се само соништа, туку дел од секојдневниот живот, тој доаѓа до заклучок дека тие се изгубени души кои сè уште не нашле мир во другиот свет, и успева да открие што всушност треба да врати.
2 Улоги
Глумец/ка, Улога
Борче Начев, Д-р Лазар Перков
Салаетин Билал, Герасим
Весна Станојевска, Менка
Сабина Ајрула-Тозија, Д-р Вера Перкова
Ратка Радмановиќ, Калина
Диме Илиев, Игњат Перков
Петар Мирчевски, Благојче
Илко Стефановски, Д-р Карпузовски
Владимир Јачев, Д-р Шишкин
Гоце Влахов, проф. Кокале
Филарета Здравковиќ, Гордана
Борис Чоревски, Стамат
Владо Дојчиновски, Борче
Лазе Манасковски, Таксист
Милица Стојанова
Васил Шишков, Монахот
Јоана Поповска, Славка
Бранко Бенинов, Болничар
Зора Ѓоргиева, Тетка Јерусалимка
Нино Леви, Михо
Мустафа Јашар, Трајче
Љупчо Бреслиски, Ефтим
Петар Димоски, Тасе
Катерина Коцевска
Наџи Шабан, Методи
Абдурахман Рахман, Љузлим
Жаклина Стевковска, Паца
Благоја Спиркоски-Џумерко
Антонио Димитриевски, Келнер
Зорица Нушева, Медицинска сестра
3 Реакции и рецензии
Филмот своја премиера доживеал на Меѓународниот филмски фестивал во Торонто, а бил прикажан и на уште неколку други познати фестивали. Во основа, истиот бил добро прифатен, при што еден филмски критичар има изјавено дека истиот е „најамбициозниот филм на Манчевски до денес“. Патрик Мек Гевин од ''Screen Daily'' рекол дека „''Сенки''“ е „гламурозен и уредно среден [и дека Манчевски…] има добро око за композиција, водено од сензуалната, убава фотографија на италијанскиот кинематограф Фабио Чанкети.” Како особен квалитет на филмот Мек Гевин ја издвојува и „заводливата, откривачка улога на живата, особено привлечна млада глумица Весна Станојевска, професионален музичар во своето филмско деби. Таа на филмот му вбгризува особен еротски интензитет”. За режисерот на филмот, пак, Милчо Манчевски, „''Сенки''“ „е приказна за односот кон ближниот свој“. Заедно со „''Балкан-кан''“, „''Сенки''“ е најгледаниот филм во македонските кина.
Жил Ардуен Мансар

Жил Ардуен Мансар (француски: ''Jules Hardouin-Mansart'', , - Марли ле Роа, ) — француски архитект чии дела се сметаат за врвот на француската барокна архитектура, означувајќи ја моќта и величественоста на кралот Луј XIV.
1 Животопис
Роден е како Жил Ардуен, и учел кај прославениот брат на дедо му, Франсоа Мансар, еден од основачите на класичната традиција во француската архитектура; Ардуен потоа ја наследил неговата збирка на планови и нацрти и го присвоил неговото прочуено име. Учел и од Либерал Бриан, архитектот на болницата на кралските ветерани во Париз, неречена ''Les Invalides'' („Инвалидски дом“). Ардоен Мансар станал главен архитект на Луј XIV, најпрвин доградувајќи го кралскиот дворец Сен Жермен ан Ле, а потоа Версај од 1675. Тогаш станал и Надзорник на Зградите на кралот (''surintendant des Bâtiments du Roi''). Ги проектирал сите додатоци, проширувања и преградувања во Версај за кралот, меѓу кои и северното и јужното крило, Кралската капела (со Робер де Кот, 1710), и славната Сала на огледалата украсена од Шарл Ле Брен како негов соработник. Вон потесниот дворец, негови дела се и Големиот Тријанон и Оранжеријата, како и споредните кралски згради недалеку од овде, како дворецот Марли (започнат 1679).
Меѓу неговите најпознати дела во Париз се мостот Пон Ројал, црквата Сен Рош, големата засводена кралска капела ''Eglise du Dome'' посветена на св. Луј во болницата „Инвалидски дом“ (проект. 1680), Плоштадот на победите (1684–86) проследен од плоштадот Вандом (1690). Речиси сите овие дела имаат оставено силна трага врз карактерот на Париз и лесно можат да се видат од денешниот турист.
Заради неговата највисока позиција, Мансар мал прилика да ги гради најважните споменици во неговото време, и да воспостави стилот за воздржаната подоцнежна барокна архитектура, реформирана со академски детали, со влијание дури до Санкт Петербург и Цариград. Од друга страна, големиот број на неговиот помошен персонал предизвикува критики дека тој бил помалку од директно одговорен за делата градени во негово име.
Ардуен Мансар се смета за еден од најважните европски архитекти од XVII век.
Мансар ја користел мансардата, именувана по неговиот претходник, во дворецот Дампје ан Ивлин, изграден за војводата од Шеврејз, зетот на Жан Батист Колбер, патрон во центарот на дворот на Луј XIV. Овој француски барокен дворец од скромна големина лежи зад убава ограда од ковано железо, окружен со главниот блок на неговите помошни згради, симетричен и поврзан со балустради. Традиционален француски елемент се силно издадените павиљони. Зад ова, централната оска се протега помеѓу некогашните партери, сега косена трева. Паркот со формално обликувана вода бил осмислен од Андре Ле Нотр. Ентериерите се раскошни. Заради неговата скромна големина, овој дворец нѝ дава можност да го споредиме стилот со другите дворци како Хет Ло.
2 Галерија
3 Поврзано
* Француска барокна архитектура
* Франсоа Мансар
* Мансарда
Владимир Пингов

Владимир Пингов (познат и како ''Владе Пингов'' и ''Ладе Пингов'') — македонски револуционер - анархист, член на илегалниот терористички кружок Гемиџии, извршител на познатите Солунски атентати во 1903 година.
1 Животопис
Роден е во Велес. Се одликувал со весел дух и неверојатна ладнокрвност која ќе влијае смирувачки врз неговите другари во решавачките моменти.
Пред изршувањето на солунските атентати изнајмува дуќан-берберница во Солун, кој бил само камуфлажа на акцијата за прокопување на подземен тунел што водел до Отоманската банка.
Заедно со Марко Бошнаков на 29 април 1903 година, ќе се обидат да ги кренат во воздух Топането и хотелот „Вардар“.
Меѓутоа ненадејно ги пресретнуваат турски војници. Во престрелката Бошњаков е заробен, а тој загинува .
Јордан Поп Јорданов - Орцето

''за други значења видете Јордан Поп Јорданов (појаснување)''
Јордан Поп Јорданов - Орцето (или само ''Орце''; Велес, 1881 – 17 април 1903) — македонски револуционер - анархист, член на илегалниот терористички кружок Гемиџии кој кон крајот на април 1903 година ги извршил познатите Солунски атентати врз објекти кои целосно или делумно биле во сопственост на западноевропските капиталистички земји и турските власти.
1 Животопис
Роден е во Велес, како помлад брат на македонскиот револуционер Миле Поп Јорданов. Се школува во родниот град и Солунската бугарска машка гимназија. Како шестокласник го прекинува образованието и заминува во Софија од каде се префрла во Солун.
Тој е еден од поистакнатите членови на Гемиџиите, а подоцна и негов водач. Претходно среќавајќи се со Слави Мерџанов во Цариград (1899), ја прифаќа неговата идеја за минирање на Отоманската банка во Солун и настојува да ја реализира.
Договорено е подземниот тунел до банката да се копа од изнајмениот дуќан берберница на Владимир Пингов. Тунелот ќе биде прокопан во одредениот рок, но акцијата ќе биде одложена.
На 29 април 1903 тој ќе го активира динамитот во прокопаниот тунел и ќе ја крене во воздух Отоманската банка. Потоа фрла бомби пред хотелот „Салоник“.
Загинува херојски на 30 април 1903 во куќата во која што живеел, фрлајќи ги последните бомби врз турските војници кои го држеле под опсада.
2 Историски погледи
Орцето бил голем идеалист. Тој и со својата смрт сакал да биде корисен за револуционерното дело и својата татковина Македонија.
Тој непосредно пред Солунските атентати се осигурал во друштвото'' Њујорк'' на 10.000 франци и тоа на иметото Симеон Радев. Орцето го замолил Симеон Радев осигураните 10.000 франци по неговата смрт да му ги предаде на Борис Сарафов затоа што тој им дал 10.000 франци на Гемиџиите и ги помагал на разни начини. Во писмотото до Радев, тој истакнал:
3 Наводи
Марли ле Роа

Марли ле Роа (|Marly-le-Roi) — општина во западните предградија на Париз, Франција. Оддалечена е 18.4 km од центарот на Париз.
Мештаните се нарекуваат „Марлишоа“ (''Marlychois'') или поретко „Марлезијан“ (''Marlésiens'').
1 Познати личности
* Тука починал славниот архитект Жил Ардуен Мансар.
2 Збратимени градови
* Визеу, Португалија
* Гура Хуморулуј, Романија
* Кита, Мали
* Лајхлинген, Германија
* Марло, Велика Британија
3 Поврзано
* Дворец Марли
4 Наводи
*
Пивнички пуч

Хитлер-пуч или Пивнички пуч (германски: Hitlerputsch или Hitler-Ludendorff-Putsch) — името на неуспешниот обид за државен удар од страна на водачот на Нацистичката партија Адолф Хитлер, истакнатиот генерал од Прва светска војна Ерих Лудендорф, и други членови на Кампфбундот. Настанот се случил вечерта на 8 ноември и пладнето на 9 ноември 1923 година, во Минхен. ''Putsch'' е германски израз за ''државен удар''.