Унбиквадиум

Унбиквадиум, познат и како елемент 124 или ека-ураниум — хипотетички хемиски елемент; има симбол Ubq и атомски број 124. Унбиквадиум и ''Ubq'' е соодветно привремено систематско име и симбол на Меѓународниот сојуз за чиста и применета хемија, кој се користи додека елементот не биде откриен, потврден и не се одлучи за постојано име. Во периодниот систем, унбиквадиумот се очекува да биде суперактиноид од g-блокот и шестиот елемент во осмата периода. Унбиквадиумот го привлекол вниманието, бидејќи може да лежи во островот на стабилноста, што доведува до подолг полураспад, особено за <sup>308</sup>Ubq за кој се предвидува дека има волшебен број на неутрони (184).
И покрај неколкуте пребарувања, унбиквадиумот не е синтетизиран, ниту пак се пронајдени природни изотопи. Се верува дека синтезата на унбиквадиум ќе биде многу попредизвикувачки од онаа на полесните неоткриени елементи, а јадрената нестабилност може да предизвика дополнителни тешкотии во идентификувањето на унбиквадиумот, освен доколку островот на стабилноста има посилен стабилизирачки ефект од предвиденото во овој регион.
Како член на серијата суперактиноиди, унбиквадиумот се очекува да има одредена сличност со неговиот можен полесен конгенерален ураниум. Валентните електрони на унбиквадиумот се очекува да учествуваат во хемиските реакции прилично лесно, иако релативистичките ефекти може значително да влијаат на некои од неговите својства; на пример, конфигурацијата на електроните е пресметана дека значително се разликува од онаа предвидена со принципот на Клечковски.
1 Вовед
1.1 Синтеза на супертешки јадра
Претешкото атомско јадро се создава во јадрена реакција која комбинира две други јадра со нееднаква големина во едно; колку понееднакви се двете јадра во однос на масата, толку е поголема можноста двете да реагираат. Материјалот направен од потешките јадра се прави цел, која потоа е бомбардирана од снопот на полесни јадра. Две јадра можат да се спојат во едно само доколку се приближат доволно блиску едно до друго; нормално, јадрата (сите позитивно наелектризирани) се одбиваат меѓусебно поради електростатско одбивање. Силното заемнодејство може да ја надмине оваа одбивност, но само на многу кратко растојание од јадрото; јадрата на зракот на тој начин се многу забрзани со цел таквото одбивање да биде незначително во споредба со брзината на јадрото на зракот. Енергијата што се применува на јадрата на зракот за да ги забрза може да предизвика тие да достигнат брзина до една десетина од брзината на светлината. Меѓутоа, доколку се примени премногу енергија, јадрото на зракот може да се распадне.
Самото приближување не е доволно за две јадра да се спојат: кога две јадра се приближуваат едно до друго, тие обично остануваат заедно околу 10 секунди и потоа се разделуваат (не мора да бидат во истиот состав како пред реакцијата) наместо да формираат едно јадро. Ова се случува затоа што при обидот за формирање на едно јадро, електростатското одбивање го раскинува јадрото што се формира. Секој пар на цел и зрак се карактеризира со неговиот пресек - веројатноста дека ќе дојде до јадрено соединување доколку две јадра се приближат едно кон друго изразено во однос на попречната област што треба да ја погоди упадната честичка за да дојде до соединувањето. Оваа соединување може да настане како резултат на квантниот ефект во кој јадрата можат да тунелираат преку електростатско одбивање. Доколку двете јадра можат да останат блиску покрај таа фаза, повеќекратните јадрени заемни дејства резултираат со прераспределба на енергијата и енергетска рамнотежа.
Добиеното спојување претставува возбудена состојба - наречена сложено јадро - и затоа е многу нестабилно. За да се постигне постабилна состојба, привременото спојување може да се расцепи без да се формира постабилно јадро. Алтернативно, сложеното јадро може да исфрли неколку неутрони, кои би ја однеле енергијата на возбудувањето; доколку второто не е доволно за исфрлање на неутрони, спојувањето би создало гама-зрак. Ова се случува околу 10 секунди по првичниот јадрен судир и резултира со создавање на постабилно јадро. Дефиницијата на Заедничката работна група на МСЧПХ и МСЧПФ вели дека хемискиот елемент може да се препознае како откриен само доколку неговото јадро не се распадне во рок од 10 секунди. Оваа вредност била избрана како проценка за тоа колку време му е потребно на јадрото да стекне електрони и на тој начин да ги прикаже неговите хемиски својства.
1.2 Распаѓање и откривање
Зракот поминува низ целта и стигнува до следната комора, сепараторот; доколку се произведе ново јадро, тоа се носи со овој зрак. Во сепараторот, новопроизведеното јадро е одвоено од другите нуклиди (оној на оригиналниот зрак и сите други продукти на реакцијата)