procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Јован Трпеноски

Јован Трпеноски (, - , ) - поранешен македонски јавен обвинител, адвокат и министер за внатрешни работи.
1 Животопис
Роден е на 23.11.1935 година во Охрид, каде го завршил основното и средното училиште.
Дипломирал на Правниот факултет при Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ во Скопје во септември 1959 година, со среден успех 8,00. За време на студирањето бил стипендист на Сојузното јавно обвинителство на СФРЈ и Републичкото јавно обвинителство.
Правосудниот испит го положил во септември 1963 година.
2 Кариера
По дипломирањето, засновал работен однос во Општинското јавно обвинителство Охрид, каде работел како Основен јавен обвинител сè до 1974 година.
Од 1974 година до 1984 работи како Окружен јавен обвинител во Скопје; во 1988 година именуван е за Јавен обвинител на Македонија, во текот на следните шест години бил јавен обвинител на Македонија, по што станал секретар за внатрешни работи во Извршниот совет предводен од Глигорие Гогоски, функција која ја извршувал во периодот 1989-1990 година. Во 2002 година, Трпеноски станал член на првиот состав на Комисијата за спречување на корупцијата.
По осамостојувањето на Македонија, поради својата работа како секретар за внатрешни работи, Трпеноски бил лустриран од Комисијата за верификација на факти, врз основа на тоа што потпишал налог за прислушување на телефонски разговори, како и поради тоа што, во својство на окружен јавен обвинител, поднел обвинение против едно лице.
Во јануари 2017 година Вишиот управен суд ја поништил одлуката на Лустрациската комисија за поранешниот јавен обвинител Јован Трпеноски.
Пјер Мариво

Пјер Мариво (француски: ''Pierre Carlet de Chamblain de Marivaux'', роден на во - починал на во ) — француски писател.
1 Биографија
Пјер Мариво е роден е во Париз. Тој се запишал на колеџ во Риом, каде што неговиот татко работел како службеник во ковачница за правење пари. Во 1710 година се запишал на студии по право, но факултетот не го завршил, бидејќи повеќе се интересирал од книжевност.
Тој посетувал неколку библиотеки и книжевни салони во Париз, каде што се запознал со познати писатели, како Бернар ле Бовие де Фонтенел, Ла Моте, Шарл Монтескје. Така, во 1712 година Пјер Мариво ја објавил својата прва комедија „''Père prudent et équitable''“, по која следувале и неговите први романи и пародии, иако истата комедија била напишана кога имал осумнаесет години. Во периодот од 1713 до 1715 година напишал три романи: „''Effets surprenants de la sympathie''“, „''La Voiture embourbée''“ и „''Les Folies romanesques''“. Овие книги се многу различни од делата кои ги објавил подоцна. Тие биле инспирирани од страна на шпанските романси и херојските дела од минатиот век.
Во 1720 година паднал во голема финансиска криза, па поради тоа целосно се посветил на книжевната и издавачката дејност. Од 1742 година бил избран за член на Француската академија. Покрај пишувањете и членството на академијата, Мариво бил принуден да ја испрати својата ќерка во манастир бидејќи немал доволно средства за нејзиниот мираз.
Староста ја поминал кај еден свој пријател. Починал на во .
Едмон де Гонкур

Едмон де Гонкур ( – ) — француски писател, издавач, книжевен и ликовен критичар, воедно и основач на Гонкуровата академија. Роден во Нанси, тој поголемиот дел од својот живот го посветил на пишување книжевни и ликовни рецензии, а оформил и писателски пар заедно со братот Жил де Гонкур. По смртта на Жил во 1870, Едмон продолжил да твори сам.
Едмон го заложил сиот свој имот за да ја основа и одржува академијата Гонкур. Во чест на починатиот брат Жил де Гонкур (17 декември 1830 – 20 јуни 1870), секој декември од 1903 година академијата ја доделува „наградата Гонкур“. Тоа се смета за најпрестижна награда во француската литература, а се доделува за „најдоброто фиктивно прозно дело на годината“. Марсел Пруст, Симон де Бовоар, Мишел Турние, Маргерит Дирас, Ромен Гари и Патрик Модијано, се меѓу најпознатите добитници на наградата. Едмон починал во Шампросе во 1896, а бил закопан на гробиштата Монмартр во Париз.
1 Дела
;Романи
*''Sœur Philomène'' (1861)
*''Renée Mauperin'' (1864)
*''Germinie Lacerteux'' (1865)
*''Manette Salomon'' (1867)
*''Madame Gervaisais'' (1869)
*''La Fille Elisa'' (1878)
*''Les Frères Zemganno'' (1879)
*''La Faustin'' (1882)
*''Chérie'' (1884)
;Друго
*''Journal des Goncourt, 1851-1896''*''Portraits intimes du XVIIIe siècle'' (1857)
*''La Femme au XVIIIe siècle'' (1862)
*''La du Barry'' (1878)
*''L’Art du XVIIIe siècle'' (1859–1875)
Кука (филм)

Кука (англиски: ''Hook'') — американски филм од 1991 година, во режија на Стивен Спилберг. Главните улоги ги толкуваат: Дастин Хофман, Робин Вилијамс и Џулија Робертс.
1 Содржина
Во филмот, Петар Пан (го игра Вилијамс) е возрасен човек, кој работи како адвокат. Тој е оженет со внуката на Венди (ја игра Робертс). Меѓутоа, капетанот Кука (го игра Хофман) ги грабнува неговите две деца, така што Петар Пан мора повторно да замине во Недојдија, придружуван од Ѕвончица. Петар Пан воопшто не се сеќава на своето минато, но со помош на Изгубените момчиња, тој мора да ги научи заборавените вештини, со цел да му се спротивстави на Капетанот Кука. Во меѓувреме, Кука настојува да ги придобие децата на Петар Пан така што им ги задоволува сите желби. Сепак, на крајот, Петар Пан и Изгубените момчиња го напаѓаат бродот на капетанот Кука и тој повторно ја задобива довербата на своите деца.
Ласе Халстрем

Ларс Свен „Ласе“ Халстрем (роден на 2 јуни 1946 г.) — шведски филмски режисер.
Тој најпрво станал познат по режисирањето на речиси сите музички спотови на поп групата АББА, а подоцна започнал да режира долгометражни филмови. Тој бил номиниран за Оскар за најдобар режисер за ''Мојот живот како куче (Mitt liv som hund)'' (1985) и подоцна за ''Животот нема правила'' (1999). Негови други познати режисерски дела се ''Што го јаде Гилберт Грејп'' (1993), ''Чоколада'' (2000) и Ловење лососи во Јемен (2011).
1 Ран живот
Халстрем е роден во Стокхолм, Шведска. Неговиот татко бил стоматолог а негова мајка била писателката Карин Либерг (1907–2000). Неговиот дедо од мајкина страна, Ернст Либерг, бил Министер за финансии во првиот кабинет на Карл Густаф Екман (1926–1928) и водач на Шведската либерална партија (1930–1933).
2 Личен живот
Халстрем се венчал со водителката и глумица Малу Халстрем (починала 3 февруари 2005 г.) во 1974 година, со која имал еден син, Јоан (роден во 1976 г.). Парот се развел во 1981 година. Во 1990 година тој ја запознал глумицата Лена Олин; тие се веначале на 18 март 1994 година. Парот живее во Бедфорд, Њујорк, и одгледува две деца, Тора (родена 1995 г.) и дете од првиот брак на Лена Олин, Ф. Август Рамберг (роден 1986 г.). Тие исто така имаат дом на Стокхолмкиот архипелаг.
Халстрем е вегетаријанец.
3 Филмографија
* 1975 – ''Дечко и девојка''* 1977 – ''АББА: Филм''* 1979 – ''Иден татко''* 1981 – ''Петелот''* 1983 – ''Две момчиња и една девојка''* 1985 – ''Мојот живот како куче''* 1986 – ''Децата од Бучносело''* 1987 – ''Повеќе за децата од Бучносело''* 1991 – ''Еднаш околу''* 1993 – ''Што го јаде Гилберт Грејп''* 1995 – ''Нешто да има да се зборува''* 1999 – ''Животот нема правила''* 2000 – ''Чоколада''* 2001 – ''Поморски вести''* 2005 – ''Неизживеан живот''* 2005 – ''Казанова''* 2007 – ''Трик''* 2009 – ''Хачико: Кучешка приказна''* 2010 – ''Драги Џон''* 2011 – ''Ловење лососи во Јемен''* 2012 – ''Хипнотизер''* 2013 – ''Прибежиште''* 2014 – ''Индиски зачин на француски начин''* 2017 – ''Цел на кучето''
Артур Адамов

Артур Адамов (француски: ''Arthur Adamov'', роден на во - починал на во ) — француски писател од ерменско потекло.
1 Биографија
Артур Адамов потекнува од богато семејство кои имале нафтени ресурси во Касписко Море, но тоа наскоро исчезнало поради коцкањето и големите долгови на неговиот татко, како и национализацијата на имотот по Октомвриската револуција. По Кисловодск, Баку, Женева и Мајнц, тој се населил во Париз, каде останал до крајот на неговиот живот. Тој бил политички активен со левичарска политичка ориентација.
Драма започнал да ја пишува по Втората светска војна. Тој пишувал и песни: „Пародија“ (1947), „Инвазија“ (1949), „Голем и мал маневар“ (1950) „Професор Таран“ (1953), „Пинг-понг“ (1955), „Паоло Паоли“ (1957), „Пролет 71“ (1960) итн. Во своето дело ја драматизира континуирано очајната потрага по смислата на човекот. Заедно со Семјуел Бекет и Ежен Јонеско се смета за основач на театарот на апсурдот
. За разлика од нив двајца, Артур Адамов не се здобил со светска слава во текот на неговиот живот.
Во прилог на драматургијата, тој напишал неколку раскази, автобиографска проза, драми и есеи. Адамов бил и голем преведувач од руски и германски јазик.
2 Творештво
Творењето Артур Адам било формирано под силно влијание на експресионизмот, надреализмот, прозата на Кафка и драмска уметност на Аугуст Стриндберг, Антонен Арто и Бертолт Брехт. Во неговите дела се истражуваат безнадежноста на човекот во потрага по смислата. Тој во своите дела континуирано го правел, често вметнувајќи црн хумор.
Неговите драмски текстови се тесно поврзани со театарските претстави. Во неговите драми тој често се потпира на визуелни и звучни ефекти, кои функционираат како буквална застапеност на несвесното и свесното. Покрај драма, Артур Адамов пишувал и раскази, автобиографска проза и бројни статии и есеи за театар. Адамов бил и плоден преведувач од руски на германски и француски јазик.
3 Дела
*''L'Aveu''*''La Parodie''*''L'Invasion''*''La Grande et la Petite Manoeuvre''*''Le Sens de la Marche''*''Tous contre tous''*''Le Professeur Taranne''*''Le Ping-Pong''*''Paolo Paoli''*''Le Printemps '71''*''La Politique des Restes''*''Ici et Maintenant''*''Sainte Europe''*''M. le Modéré''*''Off Limits'' (1969)
*''Si l'été revenait''
Гијом де Машо

Гијом де Машо (француски: ''Guillaume de Machault'', роден околу во - починал околу во ) — француски средновековен писател, теоретичар и поет.
1 Биографија
Гијом де Машо е роден во околу 1300 година во околината на Ремс, во скромно буржоаско семејство, а неговото име доаѓа од името на еден мал град во Шампањ, каде е роден. Тој бил доста образовен човек и ја имал титулата „''магистер на уметноста''“. Освен тоа што пишувал, де Машо бил исто така и поет и композитор, кој зависел од заштитата на благородниците. Тој работел како секретар на Јован Слепиот, царот на Бохемија, и во таа функција често го придружувал во неговите патувања и воени походи. Во тоа време станал и свештеник.
По смртта на кралот во Битката кај Креси во 1346 година, Машо бил доста популарен и баран. Тој бил ангажиран од различни аристократи, меѓу кои и ќерката на покојниот крал, од Шарл II Наварски, Жан де Бери, војводата од Нормандија и од идниот француски крал Шарл V Мудриот.
Гијом де Машо преживеал по поголемата епидемија во 14 век („Црната смрт“) и својот живот го завршил во Ремс.
2 Значење
Својот поглед кон поезијата де Машо ја изложил во делото „Пролог“, која била напишана пред крајот на својот живот. Зборувајќи за себе, смета дека природата го предодредила да пишува за љубовта, божествената и човечката. Освен љубовта која ја третира како единствен предмет, за него како извор на пишувањето претставувала и радоста. Тој бил против оние поети чија инспирација ја барале во тагата, и доколку темата која треба да се раскаже сепак е тажна, според него, начинот на кој треба да се произнесе, треба да биде весел.
Тој е еден од најраните композитори за кои се достапни значајни биографски информации. Според Даниел Вилкинсон, Машо е „''последниот голем поет кој исто така бил и композитор''“. Дури во 15 век, од неговата поезија во голема мера се восхитувале и истата ја имитирале други поети, вклучувајќи го и Џефри Чосер.
Сесквитерпенски лактон

Сесквитерпенските лактони се класа на хемиски соединенија; тие се сесквитерпеноиди (изградени од три изопренски единици) и содржат лактонски прстен, од каде им потекнува името. Тие се присутни во многу растенија и можат да предизвикаат алергиски реакции и токсичност во поголеми дози, особено кај добитокот кој паси. Некои исто така се присутни и во корали каков што е Maasella edwardsi.
1 Видови
Сесквитерпенските лактони можат да се поделат на неколку главни класи кои вклучуваат гермакранолиди, хелианголиди, гвајанолиди, псевдогвајанолиди, хипокретенолиди, и еудезманолиди.
1310 Филигера

1310 Филигера, привремена ознака — каменест астероид и еден од поголемите пресекувачи на орбитата на Марс од внатрешните области на Главниот астероиден појас, со пречник поголем од 15 km. Бил откриен на 28 февруари 1932 година од германскиот астроном Фридрих Карл Арнолд Швасман во Бергедорф во Хамбург, Германија.''Филигера'' е од типот S по Толеновата таксономска шема. Во орбита е околу Сонцето на растојание 1,5–3,2 ае еднаш на секои 3 години и 8 месеци (1.352 денови). Орбитата има занесување од 0,36 и наклон од 21° во однос на еклиптиката. Не се направен претходни набљудувања и не бил забележан од порано. лакот на набљудување на телото започнува 10 дена по официјалното откритие првото набљудување од Кралската опсерваторија на Белгија.
Во октомври 2001 година, првата вртежна светлинска крива на ''Филигера'' била добиена од атрономот Роберт Коф при Тортоновата опсерваторија (713) во Колорадо. Анализата на светлинската крива обезбедува добар вртежен период од 7,830 h со светлинска промена од 0,39 m (U=3). Фотометриските набљудувања од астрономите Рене Рој, Раул Беренд и Пјер Антонини во февруари 2006 година, определиле период од 7,834 h и сетлосна велеичина од 0,36 м (U=3). Во 2016 година, моделираните светлински криви користејќи фотометриски податоци од различни извори, дале сличен период од 7,830 и втрежна оска од (3,63°) во еклиптички координати (U=n.a.).
Досега не се објавени податоци од ниедно вселенско истражување за пречникот и албедото на ''Филигера''. Според ''КАЛЛ'' се претпоставува стандардно албедо за каменсести астероиди од 0,20 и пречник од 15,24 km, со помош на апсолутна величина од 11,45. Врз основа на генеричките претворби во однос на претворањето величина-пречник, ''Филигера'' би требала да биде со пречник меѓу 13 и 30 km и за албедото во распон од 0,05 до 0,25.
Други поголеми астероиди кои ја пресекуваат орбитата на Марс се 132 Етра (43 км), 323 Брусија (36 км) и 2204 Љули (25 км).
Овој астероид е именуван во чест на швајцарскиот астроном Валтер Филигер (1872–1938), кој е откривач на астероидот од Главниот појас 428 Монахија во Минхен во 1897 година. именувањето првпат е спомнато во ''Имињата на астероидите'' од Пол Хергет во 1955 година (H 120).
Робер Пенже

Робер Пенже ( — ) — француски авангарден писател со швајцарско потекло, кој пишувал романи и други прозни дела на стил кој потсетувал на Семјуел Бекет и други писатели од модернизмот. Го поврзуваат со книжевното движење „нов роман“. Роден на 19 јули 1919 во Женева, Робер Пенже по завршување на студиите по право работел една година како приправник во родниот град. Во 1946 заминал во Париз, каде ја проучувал префинетата уметност.
Своето прво дело ''Помеѓу Фантина и Агапа'' го објавил во 1951, а првиот роман ''Маху или материјалното'' една година подоцна. Ален Роб Грије и особено Бекет, добар пријател на Пенже, го советувале да оди кај издавачот Џером Линдон, сопственик на ''Éditions de Minuit'', откако бил одбиен од издавачката куќа Галимар за делото ''Грал фибист'' во 1956. Неговиот роман ''Некој'' ја освоил наградата „Фемина“ во 1965. Во 1966 се здобил со француско државјанство и се преселил во градот Турењ, каде ги напишал повеќето од своите книги. Кратко по симпозиумот одржан 1997 во Тур во негова чест, починал од срцев удар на 25 август истата година.
1 Дела
1.1 Романи
*''Entre Fantoine et Agapa'', (1951)
*''Mahu ou le matériau'', (1952)
*''Le Renard et la boussole'', (1953)
*''Graal flibuste'', (1956)
*''Baga'', (1958)
*''Lettre morte'', (1959)
*''Le Fiston'', (1959)
*''La Manivelle'', (1960)
*''L'Inquisitoire'', (1962)
*''Autour de Mortin'', (1965)
*''Quelqu'un'', (1965)
*''Le Libera'', (1968)
*''Passacaille'', (1969)
*''Fable'', (1971)
*''Cette Voix'', (1975)
*''L'Apocryphe'', (1982)
*''Monsieur Songe'', (1984)
*''Le Harnais'', (1985)
*''Charrue'', (1985)
*''L'Ennemi'', (1987)
*''Du Nerf'', (1990)
*''Cette Chose'', (1990)
*''Théo ou le temps neuf'', (1991)
*''L'Affaire Ducreux et autres textes'', (1995)
*''Tâches d'encre'', (2000)
*''Mahu reparle'', (2009)
*''La Fissure, précédée de Malicotte-la-Frontière'', (2009)
*''Jean Loiseau'', (2010)
1.2 Драми
*''Clope au dossier'', (1961)
*''Ici ou ailleurs'', (1961)
*''Architruc'', (1961)
*''L'Hypothèse'', (1961)
*''Identité'', (1971)
*''Paralchimie'', (1973)
*''Nuit'', (1973)
*''Abel et Bela'', (1987)
*''Un Testament bizarre'', (1989)
Густав Шваб

Густав Шваб ( – ) — германски писател и издавач.
1 Животопис
Таткото на Јохан Кристоф Шваб (Johan Christoph Schwab) бил таен дворски советник и привремен професор на Високото Карловско школо во Штутгарт (Hohe Karlsschule), кое тогаш имало статус на универзитет, а неговата мајка Фридерика потекнувала од богато трговско семејство. Завршил штутгарска гимназија, а од 1809 до 1814 со стипендија од Евангелиската донација во Тибинген, студирал на тамошниот универзитет Еберхард-Карл, најпрво филологија и филозофија, а потоа и теологија.
За време на студиите, тој се зачленил во литературен кружок и станал пријател со Лудвик Уланд, Карл Фарнхаген, и Јустинус Кернер, со кои ја објавил познатата збирка на песни ''Германската песничка шума'' (1813). Во пролетта 1813 година отпатувал во северна Германија, каде помеѓу другото се сретнал со Гете и Шлаермахер.
На крајот на 1817 година станал професор по класични јазици. По неколку месеци се оженил со Софи Гмелин, ќерка на професорот по право. Од 1825 година па натаму работел 20 години на издавање на список за книжевни разоноди (Blätter für literarische Unterhaltung) во издавачката куќа Брокхаус, а од 1828 година добил работа како уредник на книжевната рубрика од познатите делови на утринската листа за модерни слоеви (Morgenblatt für gebildete Stände) еден од најпознатите германски издавачи, Јохан Фридрих Коте. Ова е за германскиот литерарен свет од тоа време кој бил еден од главните позиции, и Шваб станува заштитник на младите уметници.
За издавачката куќа Мецлер во 1827 година ја уредувал најголемата германска верзија на класичните автори и преводи. Тој за своја должност ја сметал дека треба на децата што повеќе да им го приближи светот на класичната митологија, што му дало идеја во 1835 година да објави антологија од песни за Стара Грција за женски обработени од младите (Die Dichter des alten Griechenlands für die weibliche Jugend bearbeitet).
Во периодот 1828 — 1829 година, излегуваат неговите два тома збирки со песни (Gedichter) со славната балада Jahac и Боденско езеро.
Црква „Св. Атанасиј“ - Мачево

Свети Атанасиј (позната и само како Свети Атанас) — главна селска црква во малешевското село Мачево. Црквата е сместена во југозападниот дел од селото, од леваата страна на патот кој води кон мост на реката Брегалница. Во нејзина непосредна близина, од спротивната страна на патот се сместени селските гробишта.
1 Историја
Според натписот над влезната врата, црквата е изградена во 1932 година на местото на постара црква.
2 Архитектура
Градбата на црквата е еднокорабна и има правоаголна основа, со петострана апсида во задниот дел. Целата градба е малтерисана и е обоена во бела боја. Над влезната врата се испишани годините 1932, кога црквата најверојатно била изградена, и 1952. Иконите во црквата се изработени од локални зографи и се подарок од месното население.
Камбанаријата на црквата се издига од кровот над влезната врата. На нејзината предна страна е испишан датумот 8 октомври 1975 година. Од левата страна на црквата се наоѓа трпезаријата.
3 Галерија
4 Поврзано
* Струмичка епархија
* Мачево
Алфред Жари

Алфред Жари (француски: ''Alfred Jarry'', роден на во - починал на во ) — француски симболист, драмски писател и поет. Тој е најдобро познат по делото „''Ubu Roi''“ или „Крал Иби“, кое го напишал во 1896 година. , што предизвикало жестока реакција во јавноста. Освен тоа, Жари е и основач на терминот патафизика
1 Биографија
Алфред Жари е роден во Лавал, а мајка му по потекло била од Велика Британија. Тој бил поврзан со симболистичкото движење. Неговото дело „''Ubu Roi''“ често се наведува како претходник на дадаизмот, па дури и надреализмот и футуризмот од 20-тите и 30-тите години на XX век. Алфред Жари пишувал различни жанрови и стилови, но најчесто го користел постмодернизмот. Тој пишувал романи, драми, поезија, есеи и работел како новинар. Неговите текстови се сметаат како пионерска работа во областа на т.н. апсурдна литература и постмодерната филозофија.
2 Дела
2.1 Претстави
*''César-Antéchrist''*''Ubu roi''*''Ubu Cocu, ou l'Archeopteryx (1897)
* ''Ubu Enchaíné'' (1899)
* ''Ubu Sur La Butte'' (1906)
2.2 Романи
* ''Les Jours et Les Nuits, roman d'un déserteur''
* ''L'Amour en Visites''
* ''L'Amour Absolu''
* ''Messaline'' (1900)
* ''Le Surmâle''
* ''Gestes et Opinions du Docteur Faustroll, Pataphysicien''
* ''La Dragonne''
Црква „Вознесение Христово“ - Умлена

Вознесение Христово, позната и како Свети Спас — главна селска црква во малешевското село Умлена. Црквата е сместена во средишниот дел на селото.
1 Историја
Црквата била изградена во 1904 година. Во мај 2004 година е одржана литургија по повод 100 години од изградбата на црквата, на која чиноначалствувал Митрополитот Струмички г. Наум.
2 Архитектура
Градбата на црквата има правоаголна основа. Во целост е обоена во бела боја и е покриена со ќерамиди. Камбанаријата е прилепена со западната страна од црквата. Таа има квадратна основа, целата е обоена во бела боја и е покриена со пирамидален кров на чиј врв има крст. На секоја од страните во нејзиниот горен дел има монофора. Во дворот на црквата има пространи трпезарии, кои го зафаќаат речиси целиот простор на западниот, јужниот и источниот дел од дворот.
3 Сребрен крст
Во црквата се чува доста вреден сребрен крст пронајден во населбата Тодоричево, сместена околу 2 км источно од селото Умлена. Крстот е во двојна изработка, а на платформата има изгравирано писмо на грчки јазик.
4 Поврзано
* Струмичка епархија
* Умлена
Шарл Ролен

Шарл Ролен ( – ) — француски историчар и просветител, кој бил доста популарен во своето време, но подоцна бил заборавен.
1 Животопис
Ролен бил син на мајстор за кујнски прибор, а на 22 години дипломирал на универзитетот Сорбона. Во 1694 бил поставен за ректор на универзитетот, а освен обавување на таа должност, го проучувал и грчкиот јазик. На функцијата останал две години, а во 1699 бил назначен за директор на колеџот Бове. Ролен застапувал јансенистички ставови, а ги бранел и наводните чуда кои сметал дека биле дело на теологот Франсоа де Пари. За жал, поради неговите религиозни ставови му биле одземени овластувањата и го разрешиле од местото директор, но повторно бил назначен во 1719. Се смета дека поради истата причина не бил избран за член на француската академија. Кратко пред неговата смрт се изјаснил против папската була ''Unigenitus''.
Книжевното творештво на Ролен датира од подоцнежниот период во неговиот живот, кога му било забрането да предава. Неговата 12–томна ''Древна историја'' (1730–38) се сметала за дело без цврсти историски докази, некритична и малку неточна. Но следните генерации се заинтересирале за книгата и ја проучувале. Друго негово важно дело е ''Traité des études'' (1726–31) во кое е резимирано како би требало да се реформира образовниот систем, отфрлајќи ги средновековните традиции кои се задржале во Франција, нагласувајќи го значењето на националната историја и намалувајќи го обемот на латински јазик во учебниците. Ролен почнал да пишува книги откако наполнил 60 години.
Џакомо Черути

Џакомо Антонио Мелкиоре Черути (13 октомври 1698 &ndash; 28 август 1767) бил италијански сликар од времето на доцниот барок, активен во северна Италија, во Милано, Бреша и Венеција. Го добил прекарот Питочето (италијански: Pitocchetto, со значење: малиот просјак или просјаче) поради големиот број слики на селани облечени во крпи.
1 Животопис
Роден е во Милано, но најмногу работел во Бреша. На почеток од својата работа, бил под влијание на Антонио Чифронди и/или на Џакомо Тодеско, а наобразба добил од Карло Череза. Додека Череза тој најмногу сликал мртва природа и теми од религија, Черути е познат по сликите со просјаци и сиромашни, кои ги сликал реално, но со невообичаено достоинство и поединечност.
Черути сликал на оваа тема во периодот од 1725 до 1740 година, а зачувани се околу 50 негови слики од тој период. Мира Пахес Мериман во нејзиниот есеј со наслов ''Комедија, реалност, и развој на тематското сликарство во Италија'', вели дека „неговите фигури не прават ништо, но и немаат што да прават“. Таа ги опишува сликите на Черути како соочување со:
Негова карактеристична слика е ''Жена со куче'' која е насликана јасно и без идеализирање. Како и во поголемиот дел од неговите слики, жената се појавува во преден план, а позадината е неидентификувана и темна.
2 Галерија
Франсоа Тристан Лермит

Франсоа Тристан Лермит (француски: ''Françeois Tristan l'Hermite'', роден околу во - починал на во , Франција) — француски барокен писател и член на Француската академија.
1 Биографија
Франсоа Тристан Лермит е роден околу во , Франција. Неговото вистинско име е Франсоа Лермит но пишувал под името Тристан Лермит. Тристан Лермит бил значајна политичка и воена фигура на 15 век, за чија улога во владеењето на Луј XI постојат легенди.
Кога имал тринаесет години, го убил својот соперник во двобој, па морал да побегне во Англија. Подоцна тој бил во служба на војводата Гастон Орлеански, брат на Луј XI. Со него бил во Лорен и во Брисел. Се вратил во Франција во 1634 година. Незадоволен поради тоа што обавувал функцијата од низок ред, тој поминал во служба кај војводата на Гиза, но и овде не ја подобрил својата финансиска положба. Тој починал во голема беда.
Тој пишувал песни, главно љубовни балади, драми и романи. Како познавач на италијанскиот јазик и италијанска љубовна поезија, бил под влијание на Марини. Неговото прво и најдобро драмско дело е трагедијата „''Маријана''“ од 1636 година. Освен тоа, тој ги објавил и трагедиите „''Пентеј''“ (1637), „''Сенекиева смрт''“ (1644), „''Готован''“ (1654) и други.
Блез Сандрар

Блез Сандрар (француски: ''Blaise Cendrars'', роден на во - починал на во ) — псевдоним зна француско-швајцарскиот писател и поет Фредерик Луј Созе.
1 Биографија
Блез Сандрар е роден на во , Швајцарија. Потекнува од буржоаско семејство на протестанти. Тој е писател со значаен придонес во европското модернистичко движење.
На 16 години Фредерик побегнал од дома, и со воз заминал во Москва. Од таму тој го продолжил своето патување со Транссибирскиот воз и пристигнал во Кина. За некое време тој патувал и живеел со Роговин. Тој финансиски се издржувал преку продажба на мали предмети, како одвртувачи, џебни ножеви и слично. На 20 години Блез Сандрар, кој подоцна станал натурализиран Французин, за првпат пристигнал во Франција. Во почетокот тој се занимавал со одгледување на пчели. Потоа тој заминал за Брисел и Лондон. Во Лондон живеел во една соба со еден млад студент - Чарли Чаплин, кој во тоа време исто така се борел за материјална добивка.
Вљубен во Франција, Блез Сандрар се вклучил во Легијата на странци за време на Првата светска војна. Во текот на војната тој ја изгубил едната рака. Исполнетиот со дрскост и новаторство јазик на Сандрар го опишува светот на машините, железниќките станици (кои тој ги споредува со катедрали), непознатите лица кои ги сретнал во текот на еден век, во кој се открива просторот и брзината.
Антоан де ла Сал

Антоан де ла Сал (француски: ''Antoine de la Sale'', роден во - починал во ) — француски писател.
1 Биографија
Антоан де ла Сал е роден во година во Франција. Тој бил паж кај Луј II Анжу, кралот на Сицилија и на неговиот наследник Луј III. Во дипломатските работи, тој ја посетил Италија, Белгија и Англиија. Еден период бил задолжен за воспитување на синовите Рене I и Луј. Последните години од својот живот ги поминал повлечено, во пишување, инспириран од големиот број на патувања и посети на најразлични владетелски дворови.
Најпознато негово дело е романот Малиот Жан од Сантра, кој го напишал во 1456 година, а за првпат било објавено во 1517 година. Во романот се раскажува за еден млад паж. Неговата љубов кон една дама од високото друштво, која љубов му била возвратена, го воздигнала до највисокиот степен на управување, за да на крајот неговата сакана жена му го заврти грбот и замине со богат калугер. Првиот дел од романот е исполнет во куртоазен дух и е опишан отмениот живот на средновековните владетели, а вториот дел претставува сатира на неморал на таа класа, како и на свештенството.
2 Дела
*''La Salade'' (1440-1444)
*''La Salle'' (1451)
*''Le Petit Jehan de Saintré'' (1456)
*''Reconfort a Madame de Neufville'' (1458)
*''Des anciens tournois et faictz d'armes'' (1459)
*''Journee l'Onneur et de Prouesse'' (1459)
*''Cent Nouvelles nouvelles'' (1461/2?)
Ален Рене Лесаж

Ален Рене Лесаж (француски: ''Alan-Rene Lesage'', роден на во - починал на во ) — француски писател, основоположник на модерниот реалистички роман.
1 Биографија
Ален Рене Лесаж е роден на во , Франција. Неговиот татко, Клод Лесаж, бил адвокат, нотар и регистратор на кралскиот двор. Неговата мајка се викала Жана Бренугат. Неговите родители починале кога Ален бил уште млад. Грижата над него била преземена од страна на неговиот чичко, кој му овозможил да се школува. Пјер Бокард, кој бил член на Редот на Језуитите, директор на Академијата во Ван, се заинтересирал за момчето поради неговите природни таленти. На возраст од 25 години, ален заминал во Париз каде во 1693 година започнал да студира филозофија.
Во август 1694, тој се оженил со Мери Елизабет. Во следниот период Ален се запознал со Антоан Данше, кој го советувал дека треба да се занимава со литература. Во следниот период започнал да работи како преведувач, и во 1695 година објавил една француска верзија на Аристенет, што не била успешна. Набргу потоа тој се запознал со опатот на Лион, кој му препорачал класици за шпанската книжевност, на кој тој самиот бил студент и колектор. Шпанската литература некогаш била многу популарна во Франција кога кралиците на куќата на Австрија седеле на престолот, но останале запоставени во времето кога Ален живеел.
Така, Лесаж започнал со преведување на делата на Лопе де Вега и Франциско де Рохас Зорила. ''Le Traître puni'' и ''Le Point d'honneur'' биле завршени во првите години од 18 век. Во 1704 година го преведел Дон Кихот од Алонсо Фернандес де Авеланеда, а наскоро потоа била адаптирана и претставата од Педро Калдерон де ла Барка, ''Don César Ursin''.
Најпознат останал со својата комедија „''Crispin rival de son maître''“ и романот „''Gil Blas''“.
2 Дела
*''Le Traître puni'', 1700
*''Don Félix de Mendoce'', 1700
*''Point d'honneur'', 1702
*''Second Book of the Ingenious Knight Don Quixote of La Mancha'', 1704
*''Orlando innamorato'', 1721
*''Guzman d'Alfarache'', 1732
*''Gil Blas''
**''Histoire de Gil Blas de Santillane, (Livres I-VI)'', 1715.
**''Histoire de Gil Blas de Santillane, (Livres VII-IX)'', 1724.
**''Histoire de Gil Blas de Santillane, (Livres X-XII)'', 1735.
**''Histoire de Gil Blas de Santillane'', 1747.
*''Vie et aventures de M. de Beauchesne'', 1733
*''Le Bachelier de Salamanque'', 1736.
*''Estevanille Gonzalez'', 1732
*''La Valise trouvée'', 1740
*''Mélange amusant de saillies d'esprit et de traits historiques les plus frappants'', 1743
Шанфлери

Жил Франсоа Феликс Флери-Хусон ( – ) — француски романописец и критичар, поддржувач на реализмот како движење во книжевноста и ликовната уметност. Делата ги потпишувал под името Шанфлери.
Во 1843 се преселил во Париз каде го запознал Шарл Бодлер, а следната година почнал да пишува критички осврти под името „Шанфлери“ во списанието ''L'Artiste''. Бил еден од првите промотори на делата на Гистав Курбе, споменувајќи го во статија во ''Le Pamphlet'' во 1848. Во 1850, време кога шпанската уметност била игнорирана од критиката, тој позитивно го оценил Ел Греко, а ги рецензирал и сликите на браќата Ленен и Морис Кантен де Ла Тур. Имал и кратка афера со Евелина Ханска во 1851, вдовица на неговиот пријател Оноре де Балзак.
Неделникот ''Le réalisme'' го уредувал во периодот 1856–1857. Негов најпознат роман е ''Буржуите од Моленшар'' (1854), кој се смета за едно од најраните реалистични дела. Во 1869 ја објавил збирката есеи за мачки ''Разговори'', во која имало портрети на мачки од познати уметници, а била издадена од француската ботаничка библиотека. Од 1872 до смртта во 1889 бил директор на Севрскиот порцелански завод. Ликот на Марсел од романот ''Сцени од животот на боемите'' на Анри Морже бил делумно иснпириран од Шанфлери. Морже и Шанфлери биле блиски пријатели.
Антоан Франсоа Прево

Антоан Франсоа Прево (француски: ''Antoine-Francois Prevost'', роден на во - починал на во ) — француски писател.
1 Биографија
Антоан Франсоа Прево е роден на во , Франција. Неговиот татко бил судски чиновник. Семејството го запишал во језуитското училиште во Еден, сакајќи да стане свештеник, но во 1712 година го напуштил школувањето и стапил во војска како доброволец. Кага завршила војната заминал во Париз каде се запишал на школување во Аркурт.
Во 1717 година стапил во Језуитите, во колеџот Ла Флеш, но по една година го напуштил редот и повторно стапил во армија, за да во 1720 година замине во Холандија и побара засолниште кај Бенедиктанскиот ред. Во текот на овој период започнал да го пишува својот прв авантуристички роман. Истата година побегнал од манастирот и заминал кон Англија каде се задржал две години. Таму се занимавал со пишење, учење на англискиот јазик а работел како куќен учител. Во 1730 година го напуштил Лондон и заминал во Холандија. Таму ја запознал Ленки Екхарт, со која побегнале повторно во Англија поради неплатени долгови.
Во најголемата финансиска криза, Прево ја фалсификувал меницата на име на еден свој поранешен ученик, поради кое тој бил уапсен. Казната за ова дело во тоа време означувала смртна казна, но по интервенцијата на својот ученик како и на неговиот татко, тој бил помилуван и ослободен. По ова, тој повторно се вратил во Франција и со помош на своите париски пријатели повторно, како покајник, стапил повторно во редот на Бенедиктанците. Бидејќи сакал материјално да закрепне, Прево станал таен соработник на еден памфлетист. Кога полицијата го открила, тој повторно морал да побегне, овој пат во Брисел, па во Франкфурт. Кога аферата завршила, тој во 1742 година се вратил во Париз и се посветил на мирен живот, преведувајќи најразлични дела од англиски јазик. Починал на година.
2 Дела
*''Le Doyen de Killerine, Killerine, histoire morale composée sur les mémoires d'une illustre famille d'Irlande''*''Tout pour l'amour'' (1735), превод
*''Histoire d'une Grecque moderne'' (1740)
*''l'Histoire de Marguerite d'Anjou'' (1740)
*''Mémoires pour servir a l'histoire de Malte'' (1741)
*''Campagnes philosophiques, ou mémoires ... contenant l'histoire de la guerre d'Irlande'' (1741)
*''Histoire de Guillaume le Conquérant'' (1742)
*''Histoire générale des voyages'' (1746-1759)
*''Manuel Lexique'' (1750)
* Преводи од Самјуел Ричардсон: ''Lettres anglaises ou Histoire de Miss Clarisse Harlovie'' (1751), од делото Clarissa, и ''Nouvelles lettres anglaises, ou Histoire du chevalier Grandisson'' (1755).
*''Mémoires pour servir a l'histoire de la vertu'' (1762), од Френсис Шеридан
*''Histoire de la maison de Stuart'' (1740) од Дејвид Хјум
*''Le Monde moral, ou Mémoires pour servir a l'histoire du coeur humain'' (1760)
Куп на Македонија во кошарка 2017

Купот на Македонија 2017, или наречен уште и Лимак Куп на Македонија 2017 поради спонзорски причини, било 25. издание на Купот на Македонија во кошарка. Во ова издание учествувале осум екипи на завршницата на турнирот, а една од нив обезбедила пласман преку квалификации. Екипите биле подредени според местоположбата на табелата од полусезоната од Првата лига 2016/17. Турнирот се одиграл во спортската сала Јасмин во Кавадарци во организација на турската компанија „Лимак Холдинг“. Во ова издание првак бил Карпош Соколи 2000.
1 Место на одржување
Кавадарци
Спортска сала Јасмин
Капацитет: 1,800
2 Квалификации
2.1 Пласман
Пласман на екипите од Првата лига по седум одиграни кола.
Место, Екипа, Забелешка
1., Работнички
2., Фени Индустри
3./4., МЗТ Аеродром, Директно учество бидејќи не учествувал во првиот дел од Првенството
3./4., Карпош Соколи 2000, Директно учество бидејќи не учествувал во првиот дел од Првенството
5., Куманово 2009
6., Кожув
7., АВ Охрид
8., Струмица, Пласман во квалификации
9., Пелистер, Пласман во квалификации
10., Вардар, Пласман во квалификации
Пријавена екипа од Втората лига
11., Гостивар 2015, Пласман во квалификации
3 Завршен турнир
3.1 Ждрепка
Излекувањето на паровите се извршило на 10 февруари 2017. Ждребувањето било полудиригирано со екипи носители и екипи неносители.
Реден број, Носители
1, Работнички
2, Фени Индустри
3, МЗТ Аеродром
4, Карпош Соколи 2000
Неносители
Куманово 2009
Кожув
АВ Охрид
Вардар
3.2 Костур
width=, width=, width=, width=, width=, width=
<noinclude>
4 Победнички состав
број, име, позиција, државјанство
3, Кендрик Пери, Разигрувач
5, Зоран Вркиќ, Крилен центар
6, Дарко Соколов, Бек
9, Игор Пенов (К), Крило
10, Иван Сапунџиев, Бек
12, Бојан Трајковски, Крилен центар/ Центар
13, Филип Бакоч, Центар
15, Филип Шепа, Бек
17, Душан Кнежевиќ, Центар
26, Драган Лабовиќ, Крилен центар/ Центар
27, Драган Зековиќ, Центар /Крилен центар
30, Доминик Мавра, Бек
0, Дамјан Јакимовски, Разигрувач
Андреј Атанасов, Бек
Победник воКупот на Македонија 2017
Карпош Соколи 2000 1. титула
Главен тренер
* Драган Николиќ
Главен тренер
* Борче Даскаловски
5 Признанија
* Најкорисен играч на финалето - Доминик Мавра (Карпош Соколи 2000)
* Најдобар стрелец на турнирот - Кирил Николовски (Фени Индустри)
Извор:
6 Поврзано
* Прва македонска кошаркарска лига 2016/17
* Втора македонска кошаркарска лига 2016/17
* Суперкуп на Македонија 2016
Антонен Арто

Антоан Мари Жозеф Арто, попознат како Антонен Арто (|Antoine Marie Joseph Paul Artaud), (, – , ) – француски драматург, поет, есеист, глумец и театарски режисер, познат како еден од главните фигури на театарскиот дваесетти век и европската авангарда.
1 Животопис
Антонен Арто роден е на 4 септември 1896 година во Марсеј, Франција. Неговите родители Еуфразија Налпас и Антоан-Рој Арто биле жители на Смирна (денешен Измир) и тој бил под големо влијание на неговото грчко потекло. Мајка му родила девет деца, но само две, покрај Антоан, го преживеале детството. Кога имал четири години, Арто имал тежок случај на менингитис, заради што имал раздразлив темперамент во текот на младоста. Исто така боледувал од невралгија, пелтечење и тешки напади на клиничка депресија.
Неговите родители организирале долги низи престојувања во санаториуми за нивниот темпераментен син, кои долго траеле и биле скапи. Тоа траело пет години, со пауза од два месеци во јуни и јули 1916 година, кога Арто бил регрутиран во француската војска. Тој бил отпуштен од војска, наводно, заради месечарење. Во текот на своето лечење во санаториумот ги прочитал Артур Рембо, Шарл Бодлер и Едгар Алан По. Во мај 1919 година, директорот на санаториумот му препишал лауданум на Арто, спрема кој и спрема други опијати, Арто створил доживотна зависност.
2 Театар на свирепоста
Арто верувал дека театарот треба да биде снага за ослободување на човечката потсвест и откривање на човекот спрема себеси. Тој повикал на „заедница меѓу глумецот и публиката во магичниот егзорцизам; комбинација на гестови, звуци, необични сцени и осветлувања, за да формира јазик, супериорен над зборовите, кој може да се користи да подрива во мислите и логиката и да ги шокира гледачите давајќи им поглед во нискоста на неговиот свет.
Во неговата книга „Театарот и неговиот двојник“, која ги содржела првиот и вториот манифест на „Театарот на свирепоста“, Арто го изразил своето одушевување кон источните облици на театар, особено на Бали. Во еден момент, тој навел дека под свирепост не мислел исклучиво на садизам и предизвикување болка, туку често насилната, физичка одлучност да ја разбие лажната реалност. Тој верувал дека текстот бил тиранин над значењето и се залагал, наместо тоа, за театар направен од единствен јазик, на пола пат меѓу мислите и движењата. Арто ја опишал духовноста во физичка смисла и верувал дека сите театри се физички изразени во просторот.
:Театарот на свирепоста е створен со цел да му го врати на театарот страсниот и конвулзивен концепт на животот, и во таа смисла, насилната строгост и екстремната кондензација на сценски елементи за да може да се сфати свирепоста во кои се заснова. Оваа свирепост, која ќе биде крвава кога е тоа неопходно, но не системска, може на тој начин да се идентификува со некој вид на тешка морална чистота која не се плаши да му ја плати на животот цената која мора да биде платена.
3 Поврзано
* Надреализам
* Пантомима
* Чарли Чаплин
Антоан Жирар де Сент Аман

Антоан Жирар де Сент Аман (француски: ''Antoine Girard de Saint-Amant'', роден на во - починал на во ) — француски поет и член на Француската академија.
1 Биографија
Антоан Жирар де Сент Аман има остварено многу големи дела во поезијата. Антоан Жирар де Сент Аман е роден на во , Франција, во имотно протестантско семејство. Тој често патувал во Европа. Во 1618 година заминал во Париз, каде се спријателил со тогаш најпознатите париски либертини. Во 1631 година за кратко живеел во Лондон, а потоа и во Рим. Служел на француската морнарица.
Иако бил доста начитан и образовен човек, тој не го познавал грчкиот и латинскиот јазик, но се служел со англискиот и италијанскиот. Во времето кога престојувал во Фиренца, го запознал и познатиот научник Галилео Галилеј. Во 1634 година бил член на Француската академија. Во 1648 година, за време на востанието против централната власт заминал во Шведска и Полска. Подоцна се вратил во Париз, каде починал.
2 Дела
*''Les Œuvres'', 1628.
*''Les Œuvres et Suitte des ''Œ''uvres'', 1632.
*''Les ''Œuvres, Deuxième Partie', 1643.
*''Les Œuvres, Troisième Partie'', 1649.
*''Moyse sauvé, Idylle héroïque'', 1653.
*''Dernier Recueil de diverses poësies'', 1658.
*''Œuvres complètes'', éd. Ch.-L. Livet, 1855,
*''Œuvres'', 1967-1971, .
Жозе Гонсалвеш (велосипедист)

Жозе Изидро Гонсалвеш Масиел (|José Isidro Gonçalves Maciel; р. ) — португалски професионален друмски велосипедист, кој вози за континенталната екипа .
Возел на Вуелта а Еспања 2015. Негова најголема победа досега е освојувањето на Трката околу Турција 2016. Бил именуван во почетниот состав за Џиро д’Италија 2017. Во јули 2019 година бил именуван во почетниот состав за Тур де Франс 2019.
1 Достигнувања
;2009
: 2. Национално хронометарско првенство под 23 години
;2011
: 1. Национално хронометарско првенство под 23 години
: 1. Етапа 2 Волта а Коруња
: 2. Волта а Португал до Футуро
: 8. Европско друмско првенство под 23 години
;2012
: 1. Национално хронометарско првенство
: 1. Етапа 1 ГП Ефапел
: 3. Трофеу Жоаким Агостињо
::1. Пласман за млад возач
: 6. Краен пласман Волта ао Алентежо
;2013
: 1. Полинорманд
: 1. Планински пласман Париз-Арас
: 3. Трка околу Кина I
;2014
: 4. Трка околу Хајнан
: 6. Краен пласман Трка околу езерото Ќингхај
;2015
: 1. Етапа 5 Волта а Португал
: 4. Буклс де ла Мајен
: Награда за борбеност на етапа 2 на Вуелта а Еспања
;2016
: 1. Краен пласман Трка околу Турција
: 1. Етапа 2 Волта Интернасионал Кова да Беира
: 1. Етапа 7 Волта а Португал
: 4. Национално хронометарско првенство
: 5. Краен пласман Букл де ла Мајен
: 7. Букл де л’Олн
;2017
: 1. Краен пласман Стер ЗЛМ Тур
::1. Етапа 4
: 4. Национално друмско првенство
;2018
: 2. Национално хронометарско првенство
;2019
: 1. Национално хронометарско првенство
;2022
: 6. Краен пласман Волта ао Алентежо
1.1 Распоред на резултатите на големите трки
Голема трка, 2015, 2016, 2017, 2018, 2019
Џиро, —, —, 60, 14, —
Тур, —, —, —, —, —
Вуелта, 34, СО, СО, СО, —
СО = се откажал; — = не учествувал
Калум Скотсон

Калум Скотсон (|Callum Scotson; р. ) — австралиски професионален велодромски и друмски велосипедист, кој моментално вози за UCI World Tour екипата . Возел на екипната потера на Светското велодромско првенство, каде што го освоил златниот медал.
Постариот брат на Скотсон, Мајлс Скотсон е исто така професионален велосипедист и тие исто така биле поранешни студенти на Тринити колеџ Голер. Во август 2020 година, Скотсон учел додипломски студии за трговија/уметност на Универзитетот „Дикин“. Во октомври 2020 година бил вклучен во почетниот состав за Вуелта а Еспања 2020.
1 Достигнувања
;2016
: 1. Светско велодромско првенство - екипна потера
: 1. Национално хронометарско првенство под 23 години
: 2. Олимписка екипна потера
: 3. Шест дена Лондон (со Камерон Мајер)
: 5. Дуо Норманд (со Мајлс Скотсон)
;2017
: 1. Национално хронометарско првенство под 23 години
: 1. Шест дена Лондон (со Камерон Мајер)
: 5. Светско хронометарско првенство под 23 години
: 5. Краен пласман Триптих на планините и замоците
;2018
: 1. Национално хронометарско првенство под 23 години
: 4. Игри на Комонвелтот - хронометар
: 5. Париз-Рубе за младинци
: 10. Светско хронометарско првенство под 23 години
1.1 Распоред на резултатите на големите трки
Голема трка, 2020, 2021, 2022
Џиро, —, 83, 80
Тур, —, —, —
Вуелта, 88, —, —
— = не учествувал; СО = се откажал
Пол Адам

Пол Адам ( – ) — француски романописец. Адам напишал серија историски романи кои се занимаваат со периодот на Наполеоновите војни и нивниот исход. Првиот дел од серијалот ''Силата'' бил издаден во 1899. Заедно со Жан Мореас ја напишал книгата ''Ќерките на Губер'', која го означила преминот од натурализам во симболизам во француската литература. Во неговиот роман ''Стефани'', издаден 1913, Адам се залагал за договорени бракови, а не за бракот од романтична љубов. Целиот живот го минал во Париз, каде починал во 1920 година.
1 Дела
*''Chair molle'' (1885)
*''Soi'' (1886)
*''Les Demoiselles Goubert'' (1886)
*''Le Thé chez Miranda'' (1886)
*''La glèbe'' (1887)
*''Les Volontés merveilleuses: Être'' (1888)
*''Les Volontés merveilleuses: L'essence de soleil'' (1890)
*''Les Volontés merveilleuses: en décor'' (1890)
*''L'Époque: Le Vice filial'' (1891)
*''L'Époque: Robes rouges'' (1891)
*''L'Époque: Les Cœurs utiles'' (1892)
*''L'Automne'' (1893)
*''Le Conte futur'' (1893)
*''Critique des mœurs'' (1893)
*''Les Images sentimentales'' (1893)
*''Princesses byzantines'' (1893)
*''La Parade amoureuse'' (1894)
*''Le Mystère des foules'' (1895)
*''Les Cœurs nouveaux'' (1896)
*''La Force du mal'' (1896)
*''L'Année de Clarisse'' (1897)
*''La bataille d'Uhde'' (1897)
*''Le Vice filial'' (1898)
*''Le Temps et la Vie'':
*''Basile et Sophia'' (1901)
*''Lettres de Malaisie'' (1898)
*''Le Troupeau de Clarisse'' (1904)
*''Le Serpent noir'' (1905)
*''Vues d'Amérique'' (1906)
*''Clarisse et l'homme heureux'' (1907)
*''La Morale des Sports'' (1907)
*''La cité prochaine'' (1908)
*''Les Impérialismes et la morale des peuples'' (1908)
*''Le Malaise du monde latin'' (1910)
*''Le Trust'' (1910)
*''Contre l’Aigle'' (1910)
*''Stéphanie'' (1913)
*''Le Lion d'Arras'' (1919)
*''Notre Carthage'' (1922)
Мајлс Скотсон

Мајлс Скотсон (|Miles Scotson; р. ) — австралиски професионален велодромски и друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата .
Скотсон бил студент на Тринити колеџот Голер, завршувајќи ги своите студии во 2011 година. Прва професионална победа на Скотсон била на националното друмско првенство во 2017 година. Во мај 2019 година бил вклучен во почетниот состав за Џиро д’Италија 2019.
Помладиот брат на Скотсон, Калум Скотсон е исто така професионален велосипедист и поранешен студент на Тринити, кој моментално вози за UCI World Tour екипата .
1 Достигнувања
;2012
: 1. Светско јуниорско првенство - екипна потера
: 3. Национално јуниорско хронометарско првенство
;2013
: 4. Океанско хронометарско првенство под 23 години
;2014
: 1. Светско првенство - екипна потера
: 1. Светски куп - екипна потера
: 3. Национално хронометарско првенство под 23 години
;2015
: Национални друмски првенства под 23 години
::1. Друмска трка
::1. Хронометар
: 3. Светско првенство - екипна потера
: 4. Хроно Шампеноа
: 7. Светско хронометарско првенство под 23 години
: 8. Гран Премио ди Поџана
;2016
: 1. Светско првенство - екипна потера
: 1. Етапа 3а (ITT) Трка Олимпија
: Национални друмски првенства под 23 години
::2. Хронометар
::3. Друмска трка
: 3. Светско хронометарско првенство под 23 години
: 3. Национално друмско првенство под 23 години
: 4. Хроно Шампеноа
: 5. Дуо Норманд (со Калум Скотсон)
;2017
: Национални друмски првенства
::1. Друмска трка
::5. Хронометар
: 2. Светско првенство во екипен хронометар
;2019
: 4. Краен пласман Тур Поату-Шарант ан Нувел-Аквитан
::1. Пласман за млад возач
;2021
: 4. Класик Лоар Атлантик
: 9. Краен пласман Волта а ла Комунитат Валенсијана
::1. Етапа 1
1.1 Распоред на резултатите на големите трки
Голема трка, 2019, 2020, 2021, 2022
Џиро, 138, 113, —, 127
Тур, —, —, СО, —
Вуелта, —, —, —, —
— = не учествувал; СО = се откажал