procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Амбидирекционална доминација

Амбидирекционата доминација се јавува во ситуација кога повеќе гени влијаат на фенотипот и доминацијата е во различни насоки во зависност од генот. На пример, за генот А доминантна била зголемената висина, додека за генот Б доминантна била намалената висина. Спротивната ситуација, каде што сите гени покажувале доминација во иста насока, се нарекувала насочена доминација. Во истиот пример, за двата гени А и Б доминантна била зголемената висина. Според Бродхерст, амбидирекционата доминација била резултат на стабилизирање на селекцијата во еволутивното минато. Била пронајдена амбидирекционална доминација за истражувачкото однесување кај глувците и рајските риби.
Карлос Алкарас (фудбалер)

Карлос Хонас Алкарас Дуран (роден на 30 ноември 2002, во Ла Плата) — аргентински фудбалер, играч од средниот ред на Евертон.
1 Клупска кариера
1.1 Расинг Клуб
Својте први фудбалски чекори Алкарас ги направил во Депортес Инфантилес де Виља Елиса, пред да се приклучи на младинската академија на Расинг Клуб во 2017 година. Откако израснал во младинскиот сектор на Расинг, тој го направил своето деби за првиот тим на 26 јануари 2020 година, играјќи го натпреварот од Примера Дивисион против Атлетико Тукуман што завршил нерешено 1-1; последователно, на 16 март тој го постигнал својот прв гол, и тоа во 97-мата минута од натпреварот против Алдосиви во Копа де ла Суперлига добиен со 4-3. На 17 септември 2020 година, го одиграл својот прв натпревар во Копа Либертадорес, во поразот со 1-0 од Насионал.
1.2 Саутхемптон
На 9 јануари 2023 година, Алкарас потпишал четири ипол годишен договор со Саутхемптон, во трансфер од Расинг кој англискиот клуб го чинел 14 милиони евра. Своето деби го имал пет дена подоцна, во натпреварот од Премиер лигата против Евертон. На 11 февруари, го постигнал својот прв гол за ''Светците'', против Вулверхемптон во лигата во поразот на домашен терен (1-2). Својот втор гол, го постигнал во следниот натпревар на домашен терен, победата со 1-0 над Лестер Сити. Сезоната ја завршил со 21 настап и 4 гола, но не успеал да му помогне на клубот да избегне испаѓање.
И покрај испаѓањето на Саутхемптон од Премиер лигата, Алкарас останал во клубот и следната сезона играјќи во Чемпионшип. На 6 октомври 2023 година, Алкарас потпишал продолжување на договорот со Саутхемптон до јуни 2028 година. Својот прв гол во Чемпионшип го постигнал на 28 октомври во победата со 3-1 на домашен терен над Бирмингем Сити.
1.3 Јувентус
На 31 јануари 2024 година, тој пристигнал во Јувентус, на позајмица со право на откуп. Своето деби со ''бјанконерите'' го направил на 4 февруари, во поразот со 1-0 на гостувањето кај Интер, заменувајќи го Вестон Мекени во последните минути од натпреварот.
2 Репрезентативна кариера
На 5 октомври 2023 година, Алкарас бил повикан во аргентинската репрезентација за прв пат, за натпреварите од квалификациите за Светското првенство 2026 против Парагвај и Перу.
3 Статистика
3.1 Клупска статистика
''Статистиката е ажурирана на 25 февруари 2024''.
Сезона, Клуб, Првенство, Национален куп, Континентален куп, Останати купови, Вкупно
Лига, Наст, Гол, Лига, Наст, Гол, Лига, Наст, Гол, Лига, Наст, Гол, Наст, Гол
2019-2020, Расинг Клуб, ПД, 1, 0, КА+КДЛС+КМ, 1+1+8, 0+1+1, КЛ, 5, 0, СА, 0, 0, 16, 2
2021, ПД, 18, 1, ЛКА, 6, 0, КЛ, 1, 0, -, -, 25, 1
2022, ПД, 19, 3, КА+ЛКА, 1+14, 0+4, КС, 6, 1, СА, 2, 1, 42, 9
Вкупно Расинг Клуб 38 4 31 6 12 1 2 1 83 12
јан.-јун. 2023, ПЛ, 18, 4, ФАКуп+ЛК, 1+2, 0+0, -, -, -, -, 21, 4
2023-јан. 2024, ФЛЧ, 23, 3, ФАКуп+ЛК, 2+1, 0+1, -, -, -, -, 26, 4
Вкупно Саутхемптон 41 7 6 1 - - - - 47 8
јан.-јун. 2024, А, 3, 0, КИ, -, -, -, -, -, -, 3, 0
Вкупно во кариерата 82 11 37 7 12 1 2 1 133 20
4 Титули
4.0.1 Јувентус
* Куп на Италија : 1
: 2023-2024
HLA-DR15

главен комплекс на хистокомпатибилност, класа II, DR15
Групи на хаплотипови, DRA*01:DRB1*1501 - до - DRA*01:DRB1*1505 DRA*01:DRB1*1507
Структура (Види HLA-DR )
Идентификатори, алфа ''*0101''
Симбол(и)
EBI-<sup data-ve->&#x5B; ''трајна мртва врска'' &#x5D;</sup>HLA
Идентификатори, бета 1 ''* 1501'' до ''* 1505''''* 1507''
Симбол(и)
EBI-<sup data-ve->&#x5B; ''трајна мртва врска'' &#x5D;</sup>HLA
EBI-HLA
EBI-HLA
EBI-HLA
EBI-HLA
EBI-HLA
Споделени податоци
Локус, chr.6 ''''
HLA-DR15 (DR15) е HLA - DR серотип кој ги препознава генските производи DRB1*1501 до *1505 и *1507. DR15 се наоѓа на високи нивоа од Ирска до Средна Азија. DR15 е дел од постарата HLA-DR2 серотип група која исто така содржи слични HLA-DR16 антигени.
1 Серологија
+DR15, DR2 и други серотип препознавање на некои DRB1*15 алели , DRB1*, DR15, DR2, DR16, Пример
алел, %, %, %, големина (N)
1501 година, 76, 23, 6428
1502 година, 77, 16, 676
1503 година, 81, 13, 286
1504 година, > 50, 1
1505 година, >25, 2
1507 година, > 50, 1
Серотиповите се непознати за следните алели: DRB1*1506, *1508 до *1516, *1518 до *1522. DRB1*1517N е нула.
2 Асоцијации на болести
DR15 е позитивно поврзан со Гудпастеров синдром, рана појава на мултиплекс склероза, пернициозна анемија, саркоидоза, нарколепсија поврзана со недостаток на хипокретин и предиспозиција за постменопаузална остеопороза.
DRB1*1501 е позитивно поврзан со Гудпастеров синдромот, јувенилен ревматоиден артритис, алергиска бронхопулмонална аспергилоза, мултиплекс склероза, системски лупус еритематозус, рак на грлото на матката (инфекција со хуман папило вирус), Сјогренов синдром поврзан со системски лупус еритематозус, и среден увеитис.
DRB1*1502 е поврзан со системски лупус еритематозус, системска склероза (SSc) и анти-топоизомеразни антитела.
DRB1*1503 е поврзан со Чага-овата кардиомиопатија, алергиска бронхопулмонална аспергилоза, мултиплекс склероза, рак на грлото на матката (инфекција со хуман папиломавирус).
2.1 Проширена врска
DRB1*15:DQA1*0102:DQB1*0602 хаплотип на нас поврзан со ризикот од рак на грлото на матката кај (инфекција со хуман папиломавирус)
DRB1*1502:DQA1*???? :DQB1*0501 хаплотипот е поврзан со системски лупус еритематозус
3 Генетска поврзаност
DR15 Хаплотипови
Серотипови, DRA, DRB1, DRB5
DR15(2)-DR51, *0101, *1501, *0101
*0101, *1502, *0101
*0101, *1503, *0101
*0101, *1504, *0101
*0101, *1505, *0101
*0101, *1507, *0101
DQA1, DQB1, DRB1
DR15 (2)-DQ6 (6.2, 1), *0102, *0602, *1501
DR15 (2)-DQ6 (6.1, 1), *0103, *0601, *1502
HLA-A, HLA-B, DRB1
A3-Cw7-B7-DR15(2), *0301, *0702, *1501
A1-B51-DR15(2), *0101, *5101, *1502
HLA-DR15 е генетски поврзан со HLA-DR51 и HLA-DQ6 ( HLA-DQ1 ) серотипови.
Автогамија депресија

Автогамиската депресија може да се дефинира како „намалена одржливост на автогамното потомство во однос на геитоногамното потомство“. Одржливоста, исто така, била оценета во однос на процентот на овошја или збир на семиња наместо репродуктивна способност на потомството. Експерименталниот дизајн за набљудување на појавата на автогамија депресија се нарекува „тест за депресија на автогамија“ кој бил опишан од истражувачите како аналоген на тест за вродена депресија. Способноста за погодност на автогамното потомство да се разликува од геитоногамното потомство доаѓа од разбирањето дека растенијата можеле да акумулираат наследни мутациски варијации и преку митотична и мејотична поделба. Бидејќи растенијата имале неодреден раст, апикалните меристеми кои придонесувале за развојот на репродуктивните структури на растението имале потенцијал да подлежат на континуирана митоза што резултирала со акумулација на соматски мутации (стекнати мутации). Преку истражување било докажано дека долговечните растенија можеле да имаат повисока стапка на мутација по генерација (врз основа на појава на повеќе митотични клеточни делби во споредба со растенијата со краток век). Сите штетни мутации што се појавувале за време на митотичниот раст се филтрирале преку селекција на клеточната лоза, во која штетните мутации кои биле предмет на развојна селекција за време на митотичниот раст се заменувале со енергични клеточни лози, меѓутоа, соматските мутации кои не биле изразени немало да бидат предмет на селекција за време на растот на растението и ќе се акумулирале во апикалниот меристем.
1 Фенотипски ефекти на соматски мутации
Постојат докази за фенотипските ефекти на соматските мутации кај зголемените мутанти на хлорофил кај некои долговечни растенија. Мутантите на хлорофил се инхерентно лесни за набљудување поради фенотипските ефекти на мутациите на хлорофилот. Поради високо зачуваната природа на фотосинтетичките процеси, овие стапки на мутација на хлорофил може да се генерализираат на повеќето ангиосперми. Било откриено дека соматските мутации кои се акумулирале за време на вегетативниот раст влијаеле на кондицијата на садници во следната генерација.
2 Очекувања од тест за автогамија депресија
Поединечните круни се третираат како „независни линии на митотична мутација-акумулација“ и така појавата на штетни соматски мутации во автогамните крстови ќе биде хетерозиготна или хомозиготна на истиот локус (~25% хомозиготна) и појавата на штетните соматски мутации во гејтоногамните крстови ќе бидат хетерозиготни. Депресијата на автогамијата можела да се пресмета преку едноставната равенка AD = 1 − (w <sub>a</sub> / w <sub>g</sub> ), каде што AD била автогамична депресија, w <sub>a</sub> била соодветноста на автогамното потомство и w <sub>g</sub> била соодветноста на гејтоногамното потомство. Кога фитнесите биле еднакви, АД била 0. Разликата можела да се пресмета со равенката D = w <sub>g</sub> − w <sub>a.</sub>
Директно повторување

Директните повторувања се вид на генетска секвенца која се состои од две или повеќе повторувања на одредена секвенца. Со други зборови, директните повторувања се нуклеотидни секвенци присутни во повеќе копии во геномот. Општо земено, директно повторување се случува кога низата се повторува со истата шема низводно. Нема инверзија и нема обратно дополнување поврзано со директно повторување. Може или не мора да има интервентни нуклеотиди. Нуклеотидната низа напишана со задебелени знаци ја означува повторената низа.
::::::
Лингвистички, типичното директно повторување е споредливо со кажувањето „чао-чао“.
1 Видови
Постојат неколку видови на повторени секвенци:
* Прошарани (или дисперзирани) повторувања на ДНК (прошарани повторувачки секвенци) се копии на транспонирани елементи прошарани низ геномот.
* Крајните (или терминални) повторувања (терминални повторувачки секвенци) се секвенци кои се повторувале на двата краја на низата, на пример, долгите терминални повторувања (LTRs) на ретровирусите. Директните терминални повторувања се во иста насока, а превртените терминални повторувања се спротивни едни на други во насока.
* Тандем повторувања (тандем повторувачки секвенци) се повторени копии кои лежеле една до друга. Овие можеле да бидат и директни или превртени повторувања. Рибозомните РНК и транспортните РНК гени припаѓале на класата на средно повторувачка ДНК.
1.1 Микросателитска ДНК
Тракт на повторлива ДНК во кој мотив од неколку базни парови се повторува многу пати (на пр. 5 до 50 пати) се нарекува микросателитска ДНК. Така директно повторувачките тандем секвенци се форма на микросателитска ДНК. Процесот на поправка на неусогласеноста на ДНК игра значајна улога во формирањето на директни тринуклеотидни повторувачки експанзии. Ваквите повторливи проширувања се во основата на неколку невролошки и развојни нарушувања кај луѓето.
2 Хомологна рекомбинација
Во директно повторени секвенци на геномот на растението тутун, прекините на ДНК со двојни жици може ефикасно да се поправат со хомологна рекомбинација помеѓу повторените секвенци.
3 Поврзано
* Превртено повторување
Панел за разновидност

Панел за различност е збирка на генетски материјал или поединечни примероци земени од разновидна популација на одреден вид. Идејата била да се илустрира генетската и фенотипската разновидност на видовите.
Постојат панели за разновидност за човечка популација, глувци и други организми.
Истражувачите во областа на генетиката често користеле панели за разновидност со цел да откријат генотипови поврзани со одредени особини, како на пример во мапирањето QTL со студија за асоцијација на ниво на геном. Овие студии ја анализирале интеракцијата помеѓу генот и околината под едноставни и сложени особини.
1 Примери
* Проект за разновидност на човечкиот геном
* Панелот за разновидност на хибридни глувци
* Популација на пченка NAM (вгнездено асоцијативно мапирање)
* Проект за геном Arabidopsis thaliana 1001
2 Поврзано
* Генетика
* Биоразновидност
* Еволуција
Засилувач (генетика)

Засилувач — протеински комплекс кој се собирал во регион за подобрување на ДНК и помагал да се регулирала експресијата на целниот ген.
1 Формирање
Засилувачите биле врзани со протеините на активаторот на транскрипцијата и транскрипциската регулација обично била контролирана од повеќе од еден активатор. Енханцеозомите се формирале во посебни случаи кога овие активатори кооперативно се врзувале заедно по секвенцата на засилувачите за да создале посебна тридимензионална структура. Секој засилувач бил единствен во однос на неговиот специфичен засилувач. Ова склопување било олеснето со енергетски поволни протеин: протеин и протеин: ДНК интеракции. Затоа, требало да бидат присутни сите потребни активатори за да се формирал и да може да функционирал засилувачот.
2 Функција
Откако ќе се формирал засилувачот, тој регрутирал коактиватори и општи фактори на транскрипција во промоторскиот регион на целниот ген за да започнела транскрипцијата. Ефективноста на ова зависела од конформацијата на ДНК. Како резултат на тоа, засилувачот исто така регрутирал нехистонски архитектонски транскрипциски фактори, наречени протеини од групата со висока подвижност (HMG), кои биле одговорни за регулирање на структурата на хроматин. Овие фактори не се врзувале за подобрувачот, туку се користеле за реструктуирање на ДНК за да се осигурало дека гените можеле да се пристапат од факторите на транскрипција.
3 Улога
Повеќето засилувачи биле откриени кои се однесувале на гени кои барале строга регулација, како оние поврзани со системот за одбрана на клетките. Користењето на повеќе од еден вид транскрипциски активатор протеин можело да помогне да се осигура дека генот не бил прерано транскрибиран. Понатаму, употребата на повеќе фактори овозможувала генска регулација преку комбинација на клеточни стимули кои функционирале преку повеќе сигнални каскади.
4 Примери
4.1 INF-β
Најпознатиот пример на засилувачот делувал на човечкиот интерферон-бета ген, кој бил нагоре регулиран во клетките кои биле инфицирани со вируси. Три активаторни протеини - NF-κB, протеин активатор на интерферон, како што бил IRF-3, и комплексот ATF -2/c-Jun - кооперативно се врзувале за регионалниот засилувач нагоре при вирусна инфекција. Интеракцијата била посредувана од четвртиот протеин HMG-I, кој помагал во стабилизирање на комплексот преку промовирање на интер-протеински интеракции. Склопениот засилувач регрутирал транскрипциона машинерија како што била РНК полимеразата во регионот на промоторот за да иницира генска експресија.
HLA-DR52

главен комплекс на хистокомпатибилност, класа II, DR53
Групи на хаплотипови, DRA*01:DRB3*01 DRA*01:DRB3*02 DRA*01:DRB3*03
Структура (Види HLA-DR )
Идентификатори, алфа ''*01:01''
Симбол(и)
EBI-<sup data-ve->&#x5B; ''трајна мртва врска'' &#x5D;</sup>HLA
Идентификатори, бета 3 ''*01''''*02''''*03''
Симбол(и)
EBI-<sup data-ve->&#x5B; ''трајна мртва врска'' &#x5D;</sup>HLA
EBI-HLA
EBI-HLA
Споделени податоци
Локус, chr.6 ''''
HLA-DR52 е HLA-DR серотип кој препознава генски производи на HLA-DRB3 локусот. Три алелни групи можат да произведат 35 изоформи.
DRB3, DRB4 и DRB5 се помали DR-бета-кодирачки локуси, и тие се препознаени дека имаат посебна еволуција, кои се разликувале од DRB1 пред околу 4 милиони години.
Локусот DRB3 е очигледен само во мала подгрупа на DR хаплотипови, а на повеќето поединци им недостасува DRB3.
1 Алели
+DR52 препознавање на некои DRB3* алели, DRB3*, DR52, ?, Пример
алел, %, %, големина (N)
01:01 часот, 95, 62
01:02, 99, 1
02:01 часот, 99, 2
02:02, 95, 100
02:03, 95, 1
03:01 часот, 95, 36
2 Придружни болести
Серотипот DR52 е позитивно поврзан со системска склероза, воспалителни миопатии, инклузивен телесен миозитис,
DRB3*01 е позитивно поврзан со саркоидоза, Гравеова болест, пулмонална саркоидоза,
DRB3*01:01:DRB1*03:01 е поврзан со Лофгренов синдром
DRB3*02:02 е исто така поврзан со Гравеовата болест, серумски IgG антитела кон ''Chlamydia pneumoniae'' со есенцијална хипертензија, акутна некротизирачка енцефалопатија
DRB3*03:01 е слабо поврзан со антикардиолипинските антитела кај СЛЕ
DRB3*03:01:DRB1*13:02 може да биде поврзан со Кронова болест
2.1 DRB1 поврзување
HLA-DRB3 е поврзан со овие HLA-DR серотипови и DRB1 алелски групи:
HLA-DR3 - DRB1*03
HLA-DR5 -
* HLA-DR11 - DRB1*11
* HLA-DR12 - DRB1*12
HLA-DR6 -
* HLA-DR13 - DRB1*13
* HLA-DR14 - DRB1*14
Ретко HLA-DR8 - DRB1*08
HLA-DR52 - Сјогренов синдром
Котрансформација

Котрансформација e истовремена трансформација на два или повеќе гени.
Можат да се трансформираат само гени во иста хромозомска близина; колку поблиску лежат гените, толку почесто тие ќе се котрансформирале. Спротивно на тоа, гените доволно оддалечени еден од друг што не можат да се појават заедно на фрагмент од туѓа ДНК речиси никогаш нема да се котрансформираат, бидејќи трансформацијата e толку неефикасна што клетките приматели обично заземаат само една ДНК.
1 Пример
Во една студија за природна трансформација, истражувачите изолирале бактерии ''B. субтилис'' со две мутации - ''trpC2'' и ''hisB2'' - кои ги направиле Трп-, Хисауксотрофи. Овие двојни аксотрофи служат како примач во студијата, а клетките од див тип (Trp+, His+) биле донатори. Во оваа студија, бројот на трансформанти Трп+ и Хис+ биле еднакви. Понатамошните тестови покажале дека 40 од секои 100 пренесени колонии Трп+ биле исто така Негови+. Слично на тоа, тестовите на трансформаторите Хис+ покажале дека приближно 40% исто така биле Трп+. Така, во 40% од анализираните колонии, гените трпЦ''+'' и хисБ''+'' биле котрансформирани.
1.1 Објаснување
Бидејќи за време на трансформацијата, донаторската ДНК заменува само мал процент од хромозомот на примачот, зошто двата гени на Б.Субтилис биле котрансформирани со толку висока фреквенција? Бидејќи гените трпЦ и хисБ лежат многу блиску еден до друг на хромозомот и на тој начин биле генетски поврзани. Иако донорскиот хромозом бил фрагментиран на мали парчиња од околу 20 кб за време на неговото екстракција за процесот на трансформација, алелите од дивиот тип трпЦ+ и хисБ+ се толку блиски што често се појавуваат во истата молекула на донатор на ДНК. Анализата на секвенцата покажала дека трпЦ и хисБ гените биле оддалечени само околу 7 кб.
Хипнагогија

Хипнагогија — збор за чудните чувства што можете да ги почувствувате додека заспивате. Тоа е вратата помеѓу будноста и спиењето. Кога сте во оваа состојба, можете да искусите работи како што се гледање шари, слушање звуци или чувство како да лебдите. Некои луѓе дури имаат живописни соништа или халуцинации за време на хипнагогија. Оваа состојба се случува за време на преминот од будност во сон. Мозокот почнува да произведува различни мозочни бранови, што може да доведе до овие необични доживувања.
Хипнагогијата не е иста за сите. Некои луѓе можат да ја искусат често, додека други воопшто не ја забележуваат. Почеста е во одредени ситуации, кога сте навистина уморни или ако сте имале нарушен распоред на спиење. Научниците сè уште ја проучуваат хипнагогијата за да разберат точно зошто се случува и што може да ни каже за тоа како работи мозокот за време на спиењето.
Острови за припитомување

Островите за припитомување се однесувале на региони во ДНК кои не се менувале и покрај генскиот проток помеѓу дивите и домашните видови.
1 Специјациски острови
Во 2005 година, студијата на геномната ДНК во видовите на комарци покажала дека има „острови на видообразба“ на гени кои останувале диференцирани и покрај значителниот проток на гени, и затоа се очекувало да ги содржеле гените одговорни за репродуктивна изолација помеѓу видовите. Во следните години, имало критики за овој предлог и дека можело да има други објаснувања, вклучително и нуклеотидна разновидност во видовите или намалена разновидност. Оваа дебата продолжила.
2 Острови за припитомување
Во 2007 година, една студија за разликите во геномската ДНК на дивината во споредба со припитомените видови грав покажала дека имало голем дел од геномот на обичниот грав кој се чинело дека бил подложен на ефектите од селекцијата за време на припитомувањето. Се чинело дека припитомувањето влијаело не само на целните гени, туку и на голем дел од геномот околу овие гени. Овие „острови за припитомување“ веројатно доживеале повисоко ниво на изолација помеѓу дивите и припитомените форми во споредба со остатокот од геномот, веројатно поради поврзаноста со местата избрани за време на припитомувањето.
Во 2015 година, една студија ги разгледала геномските секвенци на свињите и открила дека претпоставката за репродуктивна изолација и силните тесни грла при припитомување не биле компатибилни со податоците. Се претпоставувало дека процесот на припитомување го иницирале луѓето, вклучувал неколку поединци и се потпирал на репродуктивната изолација помеѓу дивите и домашните форми. И покрај протокот на гени помеѓу домашните и дивите свињи, геномите на домашните свињи имале силни знаци на селекција на локусите кои влијаеле на однесувањето и морфологијата. Заклучокот бил дека рекурентната селекција за домашните особини веројатно се спротивставила на хомогенизирачкиот ефект на протокот на гените од дивите свињи и создала „острови на припитомување“ во геномот.
Г-н Џонс

„Г-н Џонс“ (англиски: ''Mr. Jones'') — филм на режисерката Агнишка Холанд (Agnieszka Holland) од 2019 година, снимен по сценариото на Андреа Халупа (Andrea Chalupa). Главните улоги ги играат: Џејмс Нортон (James Norton), Ванеса Кирби (Vanessa Kirby), Питер Сарсгард (Peter Sarsgaard), Џозеф Мол (Joseph Mawle), Фенела Вулгар (Fenella Woolgar) и Кенет Кренам (Kenneth Cranham). На Берлинскиот филмски фестивал, филмот бил номиниран за наградата „Златна мечка“.
1 Синопсис
Во 1933 година, Герет Џонс, кој се прославил како првиот странски новинар кој летал заедно со Хитлер, работи како советник на Лојд Џорџ и ја бара својата нова голема приказна. Него го интересира како Сталин ја финансира брзата модернизација на Советскиот Сојуз. Џонс успева да ги измами надлежните советски органи и тајно патува во Украина, каде е сведок на страшни глетки: милиони луѓе гладуваат зашто државата го продава житото во странство за да се финансира индустријализацијата на земјата...
Борис Астауров

Борис Лвович Астауров (27 октомври 1904 – 21 јуни 1974 година) бил советски и руски биолог и генетичар кој работел на експерименти за одгледување, вклучително и на пионерска работа на свилени буби, во кои покажал индукција на партеногенеза, полиплоидија и клонирање. Тој произвел плодни тетраплоидни хибриди од видовите на свилена буба ''Свилена буба'' и <i>Bombyx<i>mandarina. Астауров бил меѓу ретките менделски генетичари кои ја преживеале чистката на Сталин.
1 Живот и работа
Астауров е роден во Москва од татко кој бил очен хирург Лев М. Астауров и мајка гинеколог Олга А. Тихенко. Неговиот татко работел во Казан, додека неговата мајка студирала во Сорбона и Лион, а семејството имало приватна медицинска ординација. Астауров отишол во гимназијата Флеров, каде што неговите современици биле Б.В. Кедровски, Николај Тимофеев-Ресовски, Александар Гурвич и Г.К. Хрушчов. Астауров бил многу добар во цртање и учел пијано кај Борис Шалиапин кај професорот Феодор Конеман . По дипломирањето во 1921 година се приклучил на Московскиот универзитет и по дипломирањето во 1927 година заминал да студира зоологија кај Н.К. Колцов. Во 1926 година отишол да работи во лабораторијата на Сергеј Четвериков, да ја проучува генетиката на популациите на ''Дрософила'' . Неговите студии биле насочени на мутантната ''тетраптера'' со четири крила. Заминал да ја проучува генетиката и одгледувањето на арапските и бактриските камили во Казахстан и Туркменистан од 1928 до 1929 година. Неговиот докторат не можел да го заврши поради апсењето и депортацијата на Четвериков врз основа на тврдењата на Трофим Лисенко дека менделските генетичари биле фашисти под власта на Сталин. Астауров се преселил во Ташкент и се приклучил на тамошниот институт за истражување на серикултурата и свилата. Тој покажал вештачки индуцирана партеногенеза во јајца од свилена буба. Во 1936 година се вратил во Москва и можел да го заврши својот докторат. Во 1942 година, по смртта на Дмитриј Филатов, Астауров продолжил да работи во Лабораторијата за развојна механика во Москва и бил началник на одделот од 1947 година. По 1948 година, иако не бил директно цел на Лисенко, тој добил декрет да не работи повеќе на свилената буба. По смртта на Сталин, тој се вратил да учи на свилената буба. Десеттиот конгрес за генетика во Монтреал вклучувал и советска делегација составена од Лисенко со исклучок на Астауров кој одбил да се приклучи на делегацијата.
Во 1974 година, истражувач кој работел со Астауров отишол да присуствува на состанок во Италија и таму пребегнал. Астауров бил повикан на состанок на Советската академија каде бил испрашуван за „непатриотскиот чин“ на неговиот соработник. Тој се вратил дома од состанокот и починал од срцева слабост.
Сергеј Четвериков

Сергеј Сергеевич Четвериков роден на 6 мај 1880 – 2 јули 1959 година) бил руски биолог и еден од првите соработници во развојот на полето на генетиката. Неговото истражување покажало како раните генетски теории се применуваат на природните популации и затоа придонеле кон модерната синтеза на еволутивната теорија.
Помеѓу двете светски војни, советските биолошки истражувања успеале да ја поврзат генетиката со теренското истражување на природните популации. Четвериков водел тим во Институтот за експериментална биологија Николај Колцов во Москва и во 1926 година го изработил она што требало да биде еден од значајните трудови на синтетичка теорија на еволуцијата. Сепак, била објавена само на руски јазик, во англиското говорно подрачје била во голема мера игнорирана (иако JBS Haldane поседувал превод).
Четвериков влијаел на неколку руски генетичари кои подоцна заминале да работат на Запад, како што се Теодосиј Добжански и Николај Тимофеев-Ресовски, и двајцата продолжиле да работат во сличен стил. Значењето на работата на Четвериков излегла на виделина многу подоцна, дотогаш еволутивната синтеза била практично завршена.
Тој бил уапсен од ОГПУ во 1929 година и испратен во егзил во Екатеринбург на пет години. Подоцна се преселил во Нижни Новгород и ја организирал Катедрата за генетика на Универзитетот Горки. Тој бил разрешен од функцијата по налог на Лисенко во 1948 година.
Хаплогрупа R (мтДНК)

Хаплогрупата R е широко распространета човечка митохондриска ДНК (мтДНК) хаплогрупа. Хаплогрупата R е поврзана со населението на Евроазија пред околу 70.000 години и е распространета кај современите населенија низ светот надвор од Потсахарска Африка.
Хаплогрупата R е потомок на макро- хаплогрупата N. Помеѓу хаплогрупите на потомците на R кладот се групите B, U (а со тоа и K), F, R0 (а со тоа и HV, H и V) и JT (предците хаплогрупа на J и T).
1 Потекло
Соарес и неговите соработници (2009) ја проценуваат староста на хаплогрупата R на приближно 50.000 до 70.000 години.
Ова е во согласност со појавата во текот на крајбрежната преселба од Источна Африка кон Западна, Јужна и Југоисточна Азија. Се претпоставува дека раната лоза на хаплогрупите M, N и R е по должината на крајбрежниот пат во периодот од пред околу 70.000 до 60.000 години. Северниот пат надвор од Африка е уште една прилика, каде што проширувањето на хаплогрупата R може да потекнува од Југоисточна Азија.
Хаплогрупата R има широка разновидност кај домородното население на Јужна Азија. Племињата и кастите од Западна и Јужна Индија покажуваат поголема разновидност од другите региони, што веројатно укажува на нивниот автохтон статус. Ларуга и неговите соработници (2017) откриле дека мтДНК R се шири во Евроазија и Австралија преку должината на брегот на Југоисточна Азија. Фосилот на човекот Уст'-Ишим од Сибир, датиран пред околу 45.000 години, припаѓа на хаплогрупата R* (порано класифицирана како U*).
2 Распространетост
Хаплогрупата R и нејзините потомци се распространети низ цела Австралазија, Америка, Југоисточна Азија, Јужна Азија, Средна Азија, Западна Азија, Источна Азија, Европа, Северна Африка и Африканскиот Рог.
Базалниот R* клад се наоѓа меѓу Сокотрите (1,2%), како и во североисточна Африка (1,5%), Средниот Исток (0,8%), Блискиот Исток (0,8%) и Арапскиот Полуостров (0,3%).
Хаплогрупата Р е забележана и помеѓу египетските мумии ископани на археолошкото наоѓалиште Абусир ел-Мелек во северен Египет, кои датираат од предптолемејскиот период или од доцното Ново Кралство, птолемејскиот и римскиот период.
Поткладот R2 бил забележан во остатоците од неолитскиот човек од западен Иран во Тепе Абдул Хосеин.
3 Дрво
Ова филогенетско дрво на поткладовите на хаплогрупата R се заснова на трудот на Манис ван Овен и Манфред Кајзер ''Ажурирано сеопфатно филогенетско стебло на глобалната варијација на човечката митохондријална ДНК'' и последователните објавени истражувања.
Карипци

Карипци (|Χλωρονομή, ''Хлорономи''; до 1927 г. ''Καρίπτσια'', ''Карипција'') — поранешно село во Солунско, Егејска Македонија, денес на територијата на Општина Даутбал на Солунскиот Округ во Централна Македонија, Грција.
1 Географија
Селото се наоѓа во северозападниот дел на Лагадинското Поле, северозападно од Лагадина. Местото се наоѓа крај денешнит автопат Солун — Драготин (А25). Најблиски населени места се Ракли на југоисток и Ајватово на југозапад.
2 Историја
Во 1797 г. се спомнува потурчувањето на Македонецот Јане Митрев (Јано Митре) од селото Карипци, Лагадинско.
Оваа населба порано била турски чифлик, за првпат попишан во 1920 г. со 354 жители.
2.1 Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. На ова место дошле грчки доселеници што основале нова населба. Во 1927 г. местото е преименувано во Хлорономи. Во 1928 г. во селото се попишани 212 жители.
Поради неповолните услови за живот населбата почнала постепено да се распаѓа. Карипци за последен пат е попишано во 1940 г. со 48 жители. Селото е наполно напуштено некаде во 1940-тите бидејќи отсуствува од повоените пописи.
Холивудски крај

„Холивудски крај“ (англиски: ''Hollywood Ending'') — филм на режисерот Вуди Ален од 20002 година. Ален е автор и на сценариото, а главните улоги ги играат: Вуди Ален, Теа Леони, Џорџ Хамилтон и Дебра Месинг.
1 Содржина
На угледниот филмски режисер Вал Ваксман (го игра Ален) веќе одамна никој не му понудил работа. Нему му помага поранешната сопруга Ели (ја игра Леони) која живее со сопственикот на голема холивудска продуцентска куќа и така Вал добива нова можност. Во текот на подготовките за снимањето на филмот, тој има страда од хистерично слепило, така што снимањето започнува во целосен мрак. Неговата тајна ја знаат само неколкумина, но по проекцијата на снимениот материјал тајната повеќе не може да се крие и ниту најголемите напори на продуцентот не можат да ја спречат катастрофата. За среќа, Франција го почитува неговиот неконвенционален пристап во режирањето...
Марџери Алингем

Марџери Луиз Алингeм (20 мај 1904 – 30 јуни 1966) ― англиска писателка од „Златното доба на детективските романи“. Таа, заедно со Агата Кристи, Дороти Ли Сејерс и Најо Марш, се сметала за една од четирите „кралици на криминалот“.
Алингем е најпозната по јунакот од нејзините романи, детективот Алберт Кемпион.
1 Живот и кариера
Марџери Алингам е родена на 20 мај 1904 година во лондонската населба Илинг во Англија. По раѓањето, нејзиното семејство се преселило во село во близина на Колчестер.
Во 1923 година го објавила нејзиниот прв роман, ''Белкерчиф Дик.'' Нејзино прво дело со детективска тематика била серија раскази објавени од Дејли експрес во 1927 година. Популарност кај читателската публика стекнала во 1929 година по објавувањето на романот ''Злосторството кај Блек Дадли''. Ова било прво дело во кое се појавува Алберт Кемпион, иако прво како спореден лик. Алберт Кемпион повторно се појавува во ''Мистериозната милја'', делумно благодарение на притисокот од нејзините американски издавачи. Кемпион се покажал многу успешен лик, а Алингем го направила централен лик во уште 17 романи и преку 20 раскази.
Алингам боледувала од рак на дојка и починала на 30 јуни 1966 година, на 62-годишна возраст. Нејзиниот последен роман, ''Товарот на орлите'', по нејзино барање го довршил нејзиниот сопруг и бил објавен во 1968 година.
Кенет Греам

Кенет Греам (|Kenneth Grahame; 8 март 1859 — 6 јули 1932) ― британски (шкотски) писател. Најпознат е по ''„Ветрот во врбите“'' (1908), класика на детската книжевност.
1 Животопис
Кенет Греам е роден на 8 март 1859 година во Единбург. Во 1864 година, неговата мајка починала од шарлах, а три години подоцна татко му, кој имал проблем со пиењето, заминал за Франција, оставајќи ги своите три деца на грижа на неговата баба по мајка. Баба му живеела во Беркшир на брегот на Темза. Додека учел во Сент Едвард во Оксфорд, Греам бил извонреден ученик и сакал да се запише на Универзитетот во Оксфорд, но неговиот вујко, кој му бил старател, поради високите трошоци не му дозволил да го продолжи образованието. Како резултат на тоа, во 1879 година Греам се вработил Банката на Англија каде што работел до 1908 година.
На 22 јули 1899 година, Греам се оженил со Елспит Томпсон. Тие имале еден син Алистер, роден предвреме на 12 мај 1900 година, болежливо и кревко момче, слеп на едното око. Токму за него Кенет Греам почнал да ги пишува и да му ги раскажува приказните за г-дин Жабец, кои подоцна биле подлога за книгата Ветрот во врбите. На 7 мај 1920 година, Аластер се самоубил на 19-годишна возраст откако се фрлил под воз. Од почит кон неговиот татко неговата смрт била заведена како случајна несреќа.
Кенет Греам починал на 6 јули 1932 година и бил погребан во Оксфорд.
2 Книжевно творештво
Уште во своите дваесетти години, Греам почнал да објавува есеи во лондонските периодични списанија. Дел од нив биле собрани и објавени во збирката П''агански трудови'' во 1894 година, а две години подоцна ''Златното доба''. Потоа следувала книгата ''„Денови на соништата“'' во 1898 година. Збирката „Денови на соништата“ ја содржи и приказната „Неволниот змеј“, врз основа на ''која'' компанијата Волт Дизни објавила цртан филм под исто име во 1941 година.
Има десетгодишен јаз помеѓу ''Денови на соништата'' и објавувањето на капиталното дело на Греам, ''Ветрот во врбите''. Во текот на таа деценија, Греам станал татко. Непослушната, тврдоглава природа што ја забележал кај неговиот мал син Аластер, ја пренел во ликот на г-дин Жабец, еден од четирите главни ликови. Ликот во книгата познат како Стаорец бил инспириран од неговиот добар пријател и писател, сер Артур Квилер-Кауч. Греам го спомнува ова во потпишаната копија што ѝ ја дал на ќерката од Квилер-Кауч, Фој Фелисија. И покрај успехот на книгата, тој не се обидел да напише продолжение. Во книгата сè уште уживаат и возрасните и децата. Поради ова биле направени многу филмски и телевизиски адаптации, а Жабецот и понатаму еден од најславните и најомилените ликови во литературата за деца. Во 1929 година, А.А. Милн ја напиша драмата ''Toad of Toad Hall'', која се базира на еден дел од ''Ветрот во врбите'', а во 1958 година ја освоила наградата Луис Керол. Во 1990-тите, Вилијам Хорвуд продуцираше серија продолженија.
3 Дела
*''Пагански документи'' (1894)
*''Златното доба'' (1895)
*''Денови на соништата'' (1898), која ја содржи и „Неволниот змеј“ (1898)
*''Главатарка'' (1898)
*''Ветрот во врбите'' (1908), подоцна илустрирана од Е.Х. Шепард
*''Бертиевото бегство'' (1949), илустрирана од Е.Х. Шепард
Огнени мравки

Огнени мравки — род мравки со над 200 вида пронајдени во различни делови на светот, вклучително и група опасни инвазивни огнени мравки (Solenopsidini). Наречени се „огнени мравки“ затоа што нивниот убод се чувствува како да ве гори. Овие мравки се мали и црвеникаво-кафеави на боја и живеат во големи заедници под земја. Вообичаени се во топла клима, особено на места како јужниот дел на САД. Огнените мравки се многу агресивни и жестоко ќе ја бранат својата заедница ако се чувствуваат загрозени. Ги користат острите долни вилици за да го гризаат и да го држат пленот, а потоа вбризгуваат отров преку осилото што се наоѓа на крајот од нивниот стомак. Овој отров може да предизвика болна, јадежна, а понекогаш и алергиска реакција кај луѓето.
1 Изглед
Тие се мали мравки, нивната големина на телото е од 1 до 5 мм. Бојата на различни видови разнообразува од бледожолта до црвено-кафеава и кафеаво-црна. Телото има три дела: глава, гради и стомак, три пара екстремитети и пар антени. Задградата е заоблена без проподеални боцки.
2 Поведение
Типична колонија на огнени мравки најчесто гради мравјалници на отворени простори и се храни првенствено со млади растителни ластари, семиња и, во ретки случаи, штурци. Огнените мравки често напаѓаат мали животни и можат да предизвикаат нивна смрт. За разлика од многу други мравки, кои гризаат, а потоа вбризгуваат киселина во раната, огнените мравки касаат само за да се закачат за телото, а потоа, користејќи осило сместено во стомакот, го воведуваат токсичниот алкалоиден отров соленопсин, соединение од класата пиперидин. За луѓето, таквото каснување е болно и се чувствува слично на изгореници од оган — така го добиле името овие мравки — а за луѓето со преосетливост, последиците од каснувањето можат да бидат смртоносни. Отровот има како инсектицидно, така и антибиотско дејство. Истражувачите веруваат дека работничките мравки го прскаат потомството со него за да го заштитат од микроорганизми. Социјалниот паразит Solenopsis phoretica е пронајден закачен на дршката на кралицата мравка Pheidole dentata.
3 Генетика
Диплоиден хромозомски збир 2n = 22, 32, 38.
Емергенеза

Во психологијата, особина (или фенотип) се нарекува ургентна ако е резултат на специфична комбинација на неколку гени кои биле во интеракција (наместо од едноставна сума од неколку независни гени). Емергентните особини нема да се појават во семејствата, но идентичните близнаци ќе ги делат. Карактеристиките како што се „лидерство“, „генијалност“ или одредени ментални болести можат да бидат емергентни. Иако може да се очекува епигенетиката да игра значајна улога во фенотипската манифестација на близнаците кои се одгледуваат одделно, усогласеноста прикажана меѓу нив може да се припише на појавата.
Ендемиксит

Ендемиксит е проект кој ги проучувал ефектите од намалената големина на популацијата кај пет италијански ендемични видови кои биле изложени на ризик од исчезнување. Конечната цел била да се проценел ризикот од исчезнување од геномските податоци и да се придонел за зачувување на овие видови. Проектот бил финансиран од MUR (италијанското Министерство за истражување) и координиран од Одделот за животни науки и биотехнологија на Универзитетот во Ферара со вклучување на уште пет италијански универзитети: Анкона, Фиренца, Падова, Рим Тор Вергата и Трст.
1 Вид што се проучувал
Разгледаните видови биле класифицирани во опасност или во критична опасност од исчезнување во Црвената листа на МСЗП:
*''Podarcis raffonei'' (еолски ѕиден гуштер), гуштер со опсег на струја ограничен на три Липарски острови и поделен на изолирани и релативно далечни популации.*''Hipparchia sbordonii'' (Ponza grayling), моментално се наоѓал само на некои Понтинцијански острови.*''Acipenser naccarii'' (јадранска есетра), некогаш широко распространета во Северното Јадранско Море и во многу реки во Северна Италија, но денес речиси исчезнат по природа.*''Bombina pachypus'' (апенинска жолтопододена крастава жаба), ендемичен и загрозен вид на Апенински полуостров тесно поврзан со најчестата европска жолтостомакна жаба (''Огнена жаба'').*''Апенинска кафеава мечка'' (марсиканска или апенинска, кафеава мечка), подвид на кафеава мечка (''U. arctos''), присутна исклучиво во мал регион на централните Апенини.
2 Апликации и иновативни аспекти
Ендемиксит бил геномски проект кој се применувал за зачувување на биоразновидноста. Ќе се произвеле пет референтни геноми (по еден за секој ендемски вид/подвид) и ќе се ресеквенционирале 20 до 30 единки по вид (цели геноми со средно опфат). Популациските геномски анализи ќе се користеле за реконструкција на минатите демографски процеси и за проценка на генетското оптоварување што евентуално се акумулирало поради генетското поместување. Резултатите ќе биле теоретски важни за да се разберела динамиката на генетското оптоварување. Практично, тие ќе дале насоки и приоритети за зачувување на овие ендемии.
Ендемиксит бил партнер на Европскиот референтен геном атлас (ERGA), паневропски конзорциум кој имал за цел да произведел референтни геноми со висок квалитет за целата европска биоразновидност за да придонесе за заштита на истата. Ендемиксит бил исто така поврзан со Проект за биогеном на Земјата (EBP), меѓународен проект кој имал за цел да го секвенционирал целосниот геном на сите еукариотски живи суштества за 10 години.
Замка за засилувач

Замката за засилување е метод во молекуларната биологија. Конструкцијата на замката на засилувачот содржи транспонирачки елемент и известувачки ген. Првиот е неопходен за (случајно) вметнување во геномот, вториот е неопходен за идентификација на просторната регулација од засилувачот. Згора на ова, конструкцијата обично вклучува генетски маркер, на пример, белиот ген кој произведува црвени очи кај ''Drosophila'' или отпорност на ампицилин кај ''E. coli''.
Најчести и основни стапици за засилување се: P [lacZ] од бактеријата ''E. coli'' и P [GAL4] од квасецот. Постои голем број на залихи на муви кои содржат вметнувања на GAL4 и подеднакво голем број на резерви на мушички кои содржат секвенца на ДНК на UAS проследена со ген од интерес, што дозволувала изразување на голем број гени со различни GAL4 „двигатели“. Наместо да се генерирале трансгенски муви со засилувачот поврзан директно со генот од интерес (што траел околу една година кога се започнувало без соодветната ДНК конструкција), една трансгенска мува едноставно се спојувала (вкрстувала) со друга трансгенска мува.
1 Поврзано
* Заробување на гени
Ливади (Лариско)

Ливади или Влахоливада (|Λιβάδι; |Livadi) — село во Лариско, Тесалија, во општината Еласона од Ларискиот округ, Грција. Населението брои 2.244 жители (2011), сочинето од Власи.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа високо во пазувите на планината Шапка, дел од поголемиот венец Камбуница, на надморска височина од 1.160 м. Сместено е во непосредна близина на границата со Егејска Македонија, јужно од селото Фтери и југозападно од Свети Димитрија, обете во Катеринско.
Атарот зафаќа простор од 140,9 км<sup>2</sup>.
2 Историја
Во отомански пописен дефтер од 1521 година, селото се споменува како ''Ливади''. Денешното село било основано во XVII век од влашки сточари.
Во XIX век Ливада бил влашки град во Еласонската каза на Серфиџенскиот Санџак. Жителите на селото земале активно учество во поддршката на грчката вооружена пропаганда во Македонија (1904 - 1908).
На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. ''Ливадија'' се води како чисто влашко гратче во Еласонската каза на Серфиџенскиот санџак со 543 куќи.
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор, кога броело 2.723 жители. Нивниот број во 1920 г. се намалил на 2.383.
3 Стопанство
Населението традиционално се занмиава со сточарството.
4 Самоуправа и политика
Општината Ливади била приклучена во 2011 година и станала дел од поголемата општина Еласона.
Селото припаѓа на општинската единица Ливади со седиште во селото, која припаѓа на поголемата општина Еласона, во округот Лариса. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Ливади, во кој е единствено село.
5 Културни и природни знаменитости
Цркви
* Црква „Св. Атанасиј“
* Црква „Св. Бессребреници“ — изградена во 1760 г., прогласена за споменик на културата
* Црква „Св. Константин и Елена“
* Црква „Успение на Пресвета Богородица“ — обновена во 1886 г., прогласена за споменик на културата
Манастири
* Манастир „Св. Троица“ — подигнат во XVIII век, прогласен за споменик на културата
6 Личности
Родени во Ливади
* Агатангел Папагригориадис (1805 - 1887) — духовник, воденски и струмички митрополит на Цариградската патријаршија
* Георгакис Олимпиос (1772 - 1821) — учесник во Грчката војна за независност
* Димитриос Занас (1850 - 1915) — лекар, политичар и деец на вооружената пропаганда
* Димитриос Кивернидис (? - 1898) — лекар
* Дионисиј II Серфиџанско-кожански (? - 1815) — епископ на Серфиџанско-кожанска епархија
7 Наводи
Росувастатин

Росувастатин е лек од групата на статини кој се користи во превенција на кардиоваскуларни заболувања кај оние со висок ризик и зголемено ниво на липиди. Се препорачува во комбинација со промени во исхраната, вежбање и намалување на телесната тежина. Се зема преку уста.
Вообичаени несакани ефекти вклучуваат абдоминална болка, гадење, главоболка и мускулна болка. Сериозни несакани ефекти вклучуваат рабдомиолиза, оштетување на црниот дроб и дијабетес. Употребата за време на бременоста може да влијае штетно врз плодот. Како и сите статини, росувастатинот дејствува преку инхибиција на HMG-CoA редуктаза, ензим во црниот дроб кој игра клучна улога во синтезата на холестеролот.
Росувастатинот бил патентиран во 1991 година, и одобрен за медицинска употреба во САД во 2003. Достапен е како генерички лек. Во 2024, е шести најчесто пропишуван лек во Македонија, со повеќе од 1,1 милиони рецепти.
HLA-B8

B*0801-β2MG со врзан пептид ​
главен комплекс на хистокомпатибилност (човечки), класа I, B8
Алели, B*0801
Структура (Види HLA-B ), Искористи. 3D структури
EBI-HLA, 1mi5 ​ 1agf ​ 1agd ​ 1agb ​
Симбол(и)
Локус, chr.6 ''''
HLA-B8 (B8) е HLA-B серотип. Серотипот ги идентификува производите на генот HLA-B*08. HLA-B8, претходно бил познат како HL-A8, тој бил еден од првите идентификувани HLA антигени. Го измислил хаплотипот „Супер Б8“, наречен и предок европски хаплотип поради неговата вообичаена појава во Европа, особено на островите и Скандинавија. Б8 е компонентен ген-алел на хаплотипот AH8.1 кај северните и западноевропејците. Гените помеѓу B8 и DR3 на овој хаплотип често се поврзуваат со автоимуна болест.
1 Серотип
+B8 серотип препознавање на некои HLA B*08 генски производи од алелната група , Б*08, Б8, Пример
алел, %, големина (N)
*0801, 99, 6508
*0804, 29, 7
Алелот се поврзува со базата на податоци IMGT / HLA во EBI
Министерство за финансии (Холандија)

Министерство за финансии (холандски: Ministerie van Financiën) — министерство одговорно за буџетот, даночната политика, даночната служба и царината на Холандија.
Од 12 јануари 2024 година министервото го предводи Стевен ван Вејенберг.
1 Организација
Министерот за финансии Стевен ван Вејенберг го предводи министерството и присуствува на седниците на владата. Член е на Демократите 66 (Д66).
Нејзе и помагаат двајца државни секретари:
* Марникс ван Рај (ЦДА), одговорен за даноците;
* Аукје де Врис (ВВД), одговорна за царината;
2 Список на министри
Канцеларијата на министерот за финансии, основана во 1798 година под името Агенција за финансии, ја заменила канцеларијата на генералниот благајник на Обединетите провинции. Прв носител на должноста бил Александар Гогел. Привремените вршители се означени со курзив.
Партија, Име, Влада, Почеток на мандатот, Крај на мандатот
КВП, Рулоф Нелисен, Бишеувел I и II, јули 1971, мај 1973
PvdA, Вим Даузенберг, Ден Ујл, мај 1973, декември 1977
КВП, Франс Андрисен, Ван Агт I, декември 1977, февруари 1980
ВВД, Гијс ван Ардене, Ван Агт I, февруари 1980, март 1980
КВП, Фонс ван дер Сте, Ван Агт I, II и III, март 1980, ноември 1982
ЦДА, Оно Рудинг, Луберс I и II, ноември 1982, ноември 1989
PvdA, Вим Кок, Луберс III, ноември 1989, август 1994
ВВД, Герит Залм, Кок I и II, август 1994, јули 2002
ВВД, Ханс Хoгерворст, Балкененде I, јули 2002, мај 2003
ВВД, Герит Залм, Balkenende II и III, мај 2003, февруари 2007
PvdA, Воутер Бос, Балкененде IV, февруари 2007, февруари 2010
ЦДА, Јан Кис де Јагер, Балкененде IV и Руте I, февруари 2010, ноември 2012
PvdA, Јероен Дајселблум, Руте II, ноември 2012, октомври 2017
ЦДА, Вопке Хоекстра, Руте III, октомври 2017, јануари 2022
Д66, Сигрид Каг, Руте IV, јануари 2022, 12 јануари 2024
Д66, Стеен ван Вејенберг, Руте IV, јануари 2024, ''На должност''
3 Наводи