Идиопатска пулмонална фиброза (ИПФ)

Идиопатска пулмонална фиброза (ИПФ) или идиопатска белодробна фиброза (ИБФ) — ретко, иреверзибилно и смртоносно заболување кое предизвикува трајно оштетување на белите дробови преку прогресивно создавање на лузни (сврзно ткиво).
Претставува посмртоносна болест од повеќето видови на злоќудни болести, вклучувајќи рак на дојка, рак на простата, некои форми на леукемија и лимфом. Во просек, половина од лицата со ИПФ живеат од 2 до 5 години откога ќе се потврди дијагнозата. Една неодамнешна студија која ги споредува ИПФ со одредени видови на злоќудни болести покажала дека само пациентите со рак на бели дробови и рак на панкреас имаат полоша стапка на преживување.
При ИПФ се создаваат лузни на ткивото на белите дробови кои ги спречуваат белите дробови да работат правилно, спречувајќи ги да се прошират колку што е потребно, со што се намалува количината на кислород кој влегува во крвотокот. Ова предизвикува функционално оштетување и попреченост.
1 Знаци и симптоми
Како што се шират лузните во белите дробови, дишењето станува сè потешко. Многу вообичаени дневни активности стануваат потешки, или дури невозможни.
Раните знаци и симптоми на ИПФ обично вклучуваат:
*кашлица која не поминува;
*недостаток на здив при вршење секојдневни физички активности како што се качување скали и на крајот, дури и при одмор;
*билатерални инспираторни кркори слушнати при аускултација на градите, кои биле опишани како „велкро звуци“;
Доцните симптоми на ИПФ може да вклучуваат:
*недостаток на здив и/или кашлица при одмор, кои влијаат врз рутинските секојдневни активности како што се: јадење, разговор по телефон или туширање.
Неконтролираните симптоми како кашлица се срамни и вознемирувачки и често ги спречува луѓето со ИПФ да прават работи што ги сакаат. Напредувањето на ИПФ е различно кај секој пациент. Некои доживуваат брза прогресија и „напади на белите дробови" што доведуваат до хоспитализација. Други, ако започнат со третман веднаш по поставување на дијагнозата живеат многу подолго со помал број на влошувања и потреба за хоспитализација. ИПФ главно ги зафаќа белите дробови, но на крајот може да доведе до срцева слабост или да има сериозни ефекти врз другите витални органи.
2 Причини
Причината за ИПФ сè уште не е позната; но сепак, некои докази сугерираат дека генетските фактори може да имаат улога во развојот, а 5% од пациентите со ИПФ имаат членови на семејството со оваа болест. Други ризични фактори вклучуваат:
• пушење (сегашно или минато);
• професионална изложеност на одредени видови прашина;
• вирусни инфекции;
• гастроезофагеална рефлуксна болест;
• фактори на околината;
3 Патогенеза
И покрај обемната истрага, причината за ИПФ останува непозната. Фиброзата кај ИПФ е поврзана со пушење цигари, фактори на животната средина (на пр., професионална изложеност на гасови, чад, хемикалии или прашина), други медицински состојби, вклучително и гастроезофагеална рефлуксна болест (ГЕРД) или генетска склоност (семејна ИПФ). Сепак, ниту едно од овие не е присутно кај сите лица со ИПФ и затоа не даваат целосно задоволително објаснување за болеста.
ИПФ се верува дека е резултат на непостојан процес на заздравување на раните, вклучувајќи / абнормално и прекумерно таложење на колаген (фиброза) во пулмоналниот интерстициум со минимално поврзано воспаление.
Се претпоставува дека почетната или повторувачката повреда кај ИПФ се јавува кај клетките на белите дробови, наречени алвеоларни епителни клетки (АЕК, пневмоцити), кои ја насочуваат поголемиот дел од алвеоларната површина. Кога АЕК од типот I се оштетени или изгубени, се смета дека АЕК од типот II се подложени на пролиферација за да се покријат изложените подрумски мембрани. При нормална поправка, хиперпластичните типови АЕК II умираат, а преостанатите клетки се шират и поминуваат низ процес на диференцијација за да станат АЕК од типот I. Под патолошки услови и во присуство на трансформативен фактор на раст бета (ТФР), фибробластите се акумулираат во овие области на оштетување и се разликуваат во миофибробластите што лачат колаген и други белковини. Во минатото, се сметало дека воспалението е првиот настан при иницирање на лузни на ткивото на белите дробови. Подоцнежните откритија покажаа дека развојот на фибробластични фокуси претходи на акумулација на воспалителни клетки и последователно таложење на колаген. Овој патогенетски модел индиректно е поддржан од клиничките одлики на ИПФ, вклучувајќи подмолен почеток во текот на неколку години, релативно ретки акутни егзацербации и неуспехот да се одговори на имуносупресивната терапија. Голем број на терапии кои имаат за цел активирање на фибробласт или синтеза на вонклеточна матрица во моментот се на почетокот на тестирањето или се разгледуваат за развој.
Семејната ИПФ е помалку од 5% од вкупниот број пациенти со ИПФ и клинички и хистолошки не се разликува од спорадична ИПф. Генетските асоцијации вклучуваат мутации во белодробни сурфактанти белковини А1, А2, Ц (СФTПA1, СФTПA2Б) и муцин (МУЦ5Б). Забележителен аспект на варијантата МУК5Бенеговата висока честота на откривање, бидејќи се наоѓа кај приближно 20% од лицата со потекло од Северна и Западна Европа и во 19% од популацијата на студијата за срцето Фрамингам. Мутациите кај гените кај човечка телемераза се исто така поврзани со семејна белодробна фиброза и кај некои пациенти со спорадична ИПФ (на пр. Гените ТЕРТ, ТЕРК ). Неодамна, мултиповрзана мутација во трет ген поврзан со телемераза, дискерин (ДКК1), е опишана во семејство со ИПФ.<sup class="noprint Inline-Template" data-ve- >&#x5B; ''несигурен медицински извор?''</sup>
4 Дијагноза
Важно е да се потврди дијагнозата на ИПФ што е можно порано, така што третманот на состојбата може да започне веднаш; ова може да има сигнификантно влијание како прогредира ИПФ.
Постојаната кашлица и карактеристичните кркори при дишење поврзани со болеста често не се препознаваат како ИПФ. Половина од луѓето со ИПФ првично погрешно се дијагностицираат, бидејќи симптомите често се мешаат со други белодробни или срцеви болести, како што се астма, ХОББ или срцева слабост.
Поставувањето дијагноза вклучува исклучување на сите други познати причини за фиброзно заболување на белите дробови и може да вклучи едно или повеќе од следниве:
*медицинска историја и физички преглед;
*рендген на градите;
*тестови за дишење;
*компјутеризирана томографија ;
*биопсија на белите дробови;
*бронхоскопија;
За половина од пациентите со ИПФ, потребно е најмалку една година за да се добие точна дијагноза. Ова е критичен период бидејќи, без третман, болеста се влошува со текот на времето и може брзо да напредува.
4.1 Диференцијална дијагноза
Признавањето на ИПФ во клиничката пракса може да биде предизвикувачко бидејќи симптомите честопати се појавуваат слични на оние на почестите заболувања, како што се астма, хронично опструктивно белодробно заболување (ХОБЗ) и конгестивна срцева слабост (КСС) Клучното прашање со кои се соочуваат клиничарите е дали презентирањето на историјата, симптомите (или знаците), радиологијата и тестирањето на белодробната функција се колективно во согласност со дијагнозата на ИПФ или дали наодите се резултат на друг процес. Одамна е признаено дека пациентите со ИЛД поврзани со изложеност на азбест, лекови (како што се хемотерапевтски агенси или нитрофурантоин ), ревматоиден артритис и склеродерма / системска склероза може да биде тешко да се разликуваат од ИПФ. Други диференцијални дијагностички размислувања вклучуваат интерстицијална белодробна болест поврзана со мешано заболување на сврзно ткиво, напредна саркоидоза, хронична хиперсензитивност, пневмонитис, пулмонална хистиоцитоза на Лангерханска клетка и повреда на белите дробови предизвикана од зрачење.
4.2 Класификација
Идиопатска пулмонална фиброза (ИПФ) припаѓа на голема група од повеќе од 200 заболувања на белите дробови, познати како интерстицијални заболувања на белите дробови (ИЛД), кои се одликуваат со вклучување на белодробниот интерстиција, ткиво помеѓу воздушните кеси на белите дробови. ИПФ е една специфична презентација на идиопатска интерстицијална пневмонија (ИИП), која е пак еден вид на ИЛД, исто така позната како дифузна паренхимска болест на белите дробови (ДПББД).
Класификацијата на ИИП на Американското торакално друштво / Европско респираторно општество (АТД / ЕРО) била ажурирана во 2013 година. Во оваа нова класификација има три главни категории на идиопатски интерстицијални пневмонија (ИИП): главни ИИП, ретки ИИП и некласибилни ИИП. Главните ИИП се групирани во хронични фиброзни ИП (ова вклучува ИПФ и неспецифична интерстицијална пневмонија [НИП]); ИП-адреси поврзани со пушењето (т.е. респираторен бронхиолитис - интерстицијална белодробна болест [РБ-ИББ] и десквамативна интерстицијална пневмонија [ДИП]); и акутни / субакутни IP-адреси (т.е. криптогено организирање на пневмонија [КОП] и акутна интерстицијална пневмонија [АИП]).
Дијагнозата на ИИП бара исклучување на познати причини за ИЛД. Примери на ИЛД на позната причина се хиперсензитивност пневмонитис, пулмонална хистиоцитоза на лангеранскиот клетки, азбест и колаген васкуларна болест. Сепак, овие нарушувања честопати влијаат не само на интерстистиумот, туку и на воздушните места, периферните дишни патишта и крвните садови.
4.3 Радиологија
Х-зраци на градниот кош се корисни во рутината што следи на пациенти со ИПФ. Обичните Х-зраци на градниот кош, за жал, не се дијагностички, но може да откријат намален волумен на белите дробови, обично со истакнати ретикуларни интерстицијални ознаки во близина на подножјето на белите дробови.
Радиолошката проценка преку ХРКТ е суштинска точка во дијагностичката патека на ИПФ. ХРКТ се изведува со употреба на конвенционален компјутерски осен томографски скенер, без инјектирање на агенси за контраст. Парчињата за евалуација се многу тенки, 1-2 мм.
Типичен ХРКТ на градниот кош на ИПФ демонстрира фибротични промени кај обете бели дробови, со склоност за основите и периферијата. Според заедничките упатства АТС / ЕРС / ЈРС / АЛАТ 2011, ХРКТ е суштинска компонента на дијагностичката патека кај ИПФ која може да го идентификува ВИП со присуство на:* Ретикуларни заматувања, честопати поврзани со влечење бронхиектазии
* Саќето што се манифестира како манипуларен цистичен воздушен простор, обично со пречник од 3 до 10 мм, но повремено и поголеми. Вообичаено е потплеврален и се одликува со добро дефинирани sидови кои се поставени во најмалку два реда. Општо, една линија цисти не е доволна за да се дефинира саќето.
* Симптомот на матно стакло е вообичаен, но помалку екстензивен од ретикулацијата
* Дистрибуцијата е карактеристично базална и периферна, иако честопати неподвижна.
4.4 Хистологија
Според ажурираните упатства за 2011 година, во отсуство на типична ВИП шема на ХРЦТ, потребна е хируршка биопсија на белите дробови за самоуверена дијагноза.
Хистолошките примероци за дијагностицирање на ИПФ мора да бидат земени барем на три различни места и да бидат доволно големи што патологот може да ја коментира основната архитектура на белите дробови. Малите биопсии, како оние што се добиени преку трансбронхијална биопсија на белите дробови (изведени за време на бронхоскопија) обично не се доволни за оваа намена. Оттука, обично се потребни поголеми биопсии добиени хируршки преку торакотомија или торакоскопија.
Ткивото на белите дробови кај луѓе со ИПФ обично покажува карактеристична хистопатолошка ВИП шема и затоа е патолошки пандан на ИПФ. Иако патолошка дијагностика на ВИП често одговара на клиничка дијагноза на ИПФ, хистолошка шема на ВИП може да се забележи и кај други болести, како и фиброза со познато потекло (ревматски заболувања). Постојат четири клучни одлики на ВИП, вклучително интерстицијална фиброза во „шема на крпеница“, интерстицијални лузни, промени во саќе и фокуси на фибробласт.
Фибробластичните фокуси се густи збирки на миофибробласти и ткиво на лузни и, заедно со саќето, се главните патолошки наоди кои овозможуваат дијагностицирање на ВИП.
4.5 Бронхоалвеоларна лаважа
Бронхоалвеоларна лаважа (БАЛ) е добро толерирана дијагностичка процедура за ИЛД. Анализата на цитологијата на БАЛ (броеви на диференцијални клетки) треба да се земат предвид при проценката на пациенти со ИПФ по дискреција на лекарот што лекува врз основа на достапност и искуство во нивната институција. БАЛ може да открие алтернативни специфични дијагностици: злоќуднитет, инфекции, еозинофилна пневмонија, хистиоцитоза X или алвеоларна протеиноза. Во проценката на пациенти со сомнителен ИПФ, најважната примена на БАЛ е во исклучување на други дијагностици. Истакната лимфоцитоза (30%) генерално овозможува исклучување на дијагнозата на ИПФ.
4.6 Тестови за белодробна функција
Спирометријата класично открива намалување на виталниот капацитет (ВК) со или пропорционално намалување на протоците на воздух, или зголемено проток на воздух за набудуваниот витален капацитет. Последниот наод се одразува на зголемената вкочанетост на белите дробови (намалена усогласеност на белите дробови) поврзана со белодробна фиброза, што доведува до зголемена еластична поврат на белите дробови.
Мерењето на статички волумен на белите дробови со помош на телесна плеографија или други техники обично открива намален обем на белите дробови (ограничување). Ова ја отсликува тешкотијата што се среќава при надувување на фибротичните бели дробови.
Капацитетот за дифузија за јаглерод моноксид е намален кај ИПФ и може да биде единствената абнормалност кај блага или рана болест. Неговото оштетување е во основата на склоноста на пациентите со ИПФ да покажат хеморизација на кислород со вежбање, кое исто така може да се процени со помош на тест од 6 минути пешачење.
Поими како што се „благи“, „умерени“ и „тешки“ понекогаш се користат за поставување на болести и обично се засноваат на мерења на белодробна функција за одмор. Сепак, не постои јасен консензус во врска со поставувањето на ИПФ пациенти и кои се најдобрите критериуми и вредности што треба да се користат. Блага до умерена ИПФ се одликува со следниве функционални критериуми:* Присилен витален капацитет (ФВК) од 50%
* Дифузен капацитет на белите дробови на јаглерод моноксид од 30%
* 6-минутно пешачење на растојание ≥150 метри.
5 Третман
60% од лицата со дијагностицирана ИПФ не започнуваат со третман веднаш, или не го добиваат најдобриот третман кој е на располагање. Пациентите кои најверојатно ќе добијат третман за ИПФ се обично оние во подоцнежните фази на болеста чија функција на белите дробови и квалитетот на животот веќе се сериозно нарушени.
Во моментов, единствен лек за ИПФ е пресадување на бели дробови, но помалку од 5% од пациентите се пресадуваат, а исходот од пресадувањето кај ИПФ е далеку полош во споредба со другите болести.
До 2011 година, немало одобрени лекови за пациентите со ИПФ. Денес за среќа постои лек кој е достапен и во нашата држава кој има за цел да ги намали симптомите и да гозабави влошувањето на болеста, давајќи им на луѓето со ИПФ можност да ја одржат независноста и да прават што сакаат подолго време.
5.1 Терапија со кислород
Во упатствата за ИПФ за 2011 година, терапијата со кислород или дополнителниот кислород за домашна употреба стана силна препорака за употреба кај оние пациенти со значително ниско ниво на кислород во мирување. Иако терапијата со кислород не се покажа дека го подобрува опстанокот на ИПФ, некои податоци укажуваат на подобрување на капацитетот за вежбање.
5.2 Белодробна рехабилитација
Замор и губење на мускулна маса се вообичаени и оневозможувачки проблеми за пациенти со ИПФ. Белодробната рехабилитација може да ги ублажи очигледните симптоми на ИПФ и да го подобри функционалниот статус со стабилизирање и / или враќање на екстрапулмонарните одлики на болеста. Бројот на објавени студии за улогата на белодробна рехабилитација во идиопатска пулмонална фиброза е мал, но повеќето од овие студии откриле значителни краткорочни подобрувања во функционалната толеранција на вежбање, квалитетот на животот и диспнејата при напор. Типични програми за рехабилитација вклучуваат обука на вежби, модулации во исхраната, професионална терапија, образование и психосоцијално советување. Во доцната фаза на заболување, пациентите со ИПФ имаат тенденција да ја прекинат физичката активност заради зголемена диспнеја. Кога и да е можно, ова треба да се обесхрабри.
5.3 Лекови
Во минатото се испитувани бројни третмани за ИПФ, вклучувајќи интерферон гама-1б, бозентан, амбрисентан, и антикоагуланси, но тие веќе не се сметаат за ефикасни опции за третман. Многу од овие претходни студии биле засновани на хипотезата дека ИПФ е воспалително нарушување.
5.3.1 Пирфенидон
Прегледот на Кохрана споредувајќи го пирфенидон со плацебо, открил намален ризик од прогресија на болести за 30%. ФВК или ВК, исто така, се подобри, дури и ако благо забавување на падот на ФВК може да се покаже само во една од двете испитувања за КАПАЦИТЕТ. Третата студија, која била завршена во 2014 година, открива намален пад на функцијата на белите дробови и прогресија на болеста на ИПФ. Податоците од студијата АСЦЕНД биле исто така заедно со податоци од двете студии на КАПАЦИТЕТ во претходно утврдена анализа, која покажала дека пирфенидон го намалил ризикот од смрт за скоро 50% во текот на една година од третманот.
5.3.2 Н-ацетилцистеин и тројна терапија
''Н-'' ацетилцистеин (НАК) е претходник на глутатион, антиоксиданс. Се претпоставува дека третманот со високи дози на НАК може да поправи оксидансно-антиоксидансна нерамнотежа што се јавува во белодробното ткиво кај пациенти со ИПФ. Во првото клиничко испитување на 180 пациенти (ИФИГЕНИЈА), во претходната студија било прикажано НАК за да се намали падот на ВЦ и ДЛЦО во текот на 12 месеци последователно следење кога се користел во комбинација со преднизон и азатиоприн (тројна терапија).
Неодамна, Националното Институт за Здравје (НИЗ) во САД презеде големо рандомизирано контролирано испитување ИПФ за проценка на тројна терапија и НАЦ монотерапија кај ИПФ пациенти. Оваа студија открила дека комбинацијата на преднизон, азатиоприн и НАК го зголемил ризикот од смрт и хоспитализација а НИХ во 2012 година објавил дека раката со тројна терапија на студијата ИПФ е рано прекината.
Оваа студија, исто така, го оцени НАЦ сам и резултатите за оваа рака на студијата биле објавени во мај 2014 година во ново списание за медицина во Англија, заклучувајќи дека „споредено со плацебо, ацетилцистеинот не понудил значителна корист во однос на зачувувањето на ФВЦ кај пациенти со идиопатска пулмонална фиброза со благо до умерено нарушување во функцијата на белите дробови”.
5.3.3 Нинтендиб
Нинтендиб е троен инхибитор на ангиокиназа кој цели кон рецепторот тирозин кинази вклучен во регулирањето на ангиогенезата: рецептор на факторот на раст на фибробласт (РФРФ), рецептор на факторот на раст добиен од тромбоцити (РФРТ) и васкуларен рецептор на факторот на раст (ВРФР), исто така се вмешани во патогенезата на фиброза и ИПФ. И во двете фази III студии, нинтендиб го намали падот на функцијата на белите дробови за приближно 50% во текот на една година. Тој бил одобрен од ФДА на САД во октомври 2014 година и е овластен во Европа во јануари 2015 година.
5.4 Пресадување на белите дробови
Пресадувањето на белите дробови може да биде погодно за оние пациенти кои имаат физички квалификувани да поминат голема операција за пресадување. Кај ИПФ пациенти, се покажало дека пресадувањето на белите дробови го намалува ризикот од смрт за 75% во споредба со пациентите кои остануваат на списокот на чекање. Од воведувањето на резултатот за алокација на белите дробови (РАБД), кој ги дава приоритетите на кандидатите за пресадување врз основа на веројатност за преживување, ИПФ стана најчеста индикација за пресадување на белите дробови во САД.
Симптоматски пациенти со ИПФ помлади од 65 години и со индекс на телесна маса (БМИ) 26 кг / м <sup>2</sup> треба да се упати за пресадување на белите дробови, но нема јасни податоци за да се води точен тајминг за LTx. Иако се контроверзни, најновите податоци сугерираат дека билатералното пресадување на белите дробови е супериорна во однос на пресадувањето на единечни бели дробови кај пациенти со ИПФ. Петгодишните стапки на преживување по пресадувањето на белите дробови во ИПФ се проценуваат на меѓу 50 и 56%.
5.5 Палијативна нега
Палијативната нега се фокусира на намалување на симптомите и подобрување на удобноста на пациентите, наместо на лекување на болеста. Ова може да вклучува третман на влошување на симптомите со употреба на хронични опиоиди за тешка диспнеја и кашлица. Понатаму, терапијата со кислород може да биде корисна за палијација на диспнеја кај пациенти со хипоксемија.
Палијативната нега исто така вклучува олеснување на физичко и емоционално страдање и психосоцијална поддршка за пациенти и старатели. Со прогресија на болеста, пациентите може да доживеат страв, вознемиреност и депресија и затоа треба да се земе предвид психолошко советување. Во неодамнешната студија на амбулантски пациенти со ИЛД, вклучувајќи ИПФ, резултат на депресија, функционален статус (како што е оценето со тест на прошетка), како и белодробна функција, сите придонеле за сериозноста на диспнејата.
Во избрани случаи на особено тешка диспнеја морфиум може да се земе предвид. Може да ја намали диспнејата, вознемиреноста и кашлицата без значително намалување на заситеноста на кислородот.
5.6 Следење
ИПФ често е погрешно дијагностицирана, барем додека физиолошките и/или податоците за слики не предложат присуство на ИЛД/ што доведува до одложување на пристапот до соодветна нега. Ако се земе предвид дека ИПФ е болест со средно преживување од три години по дијагностицирање, треба да се разгледа рано упатување до центар со специфична експертиза за секој пациент со сомнителен или познат ИЛД. Врз основа на сложената диференцијална дијагностика, мултидисциплинарна дискусија помеѓу пулмолозите, радиолозите и патолозите искусни во дијагнозата на ИЛД е од најголема важност за точна дијагноза.
По дијагностицирање на ИПФ и соодветниот избор на третман според симптоми и фаза на заболување, треба да се примени тесно следење. Поради високиот варијабилен тек на болеста, повисоката инциденца на компликации, како што е рак на белите дробови (до 25% од пациентите е забележана во ИПФ) рутинска проценка на секои 3 до 6 месеци, вклучително и спирометрија (телесна плетимографија), тестирање на капацитет на дифузија, Х-зраци на градите, проценка на диспнеја, квалитетот на животот, побарувачката за кислород е задолжителна.
Покрај тоа, зголемената свест за компликациите и вообичаените истовремени состојби кои честопати се поврзани со ИПФ, бара рутински проценка на комбинираност, повеќето од нив едноставно одразуваат истовремени заболувања на стареење и лекови со нивна интеракција и несакани ефекти.
5.7 Акутни егзацербации
Акутните егзацербации на ИПФ (AE-ИПФ) се дефинираат како необјаснето влошување или развој на диспнеја во рок од 30 дена со нови радиолошки инфилтрати при абнормалност на ХРКТ, честопати надредени на позадина во согласност со УИП-шема. Годишната инциденца на AE-ИПФ е помеѓу 10 и 15% од сите пациенти. Прогнозата на AE-ИПФ е лоша, со смртност од 78% до 96%. Треба да се исклучат други причини за AE-ИПФ, како што се белодробна емболија, конгестивна срцева слабост, пневмоторакс или инфекција. Белодробната инфекција треба да се отфрли од страна на ендотрахеален аспират или БАЛ.
Многу пациенти кои доживуваат акутно влошување, бараат третман на интензивна нега, особено кога респираторната слабост е поврзана со хемодинамичка нестабилност, значителни комбинирања или тешка хипоксемија. Сепак, смртноста за време на хоспитализација е голема. Механичката вентилација треба да се воведе само откако внимателно ќе ја измерите долгорочната прогноза на пациентот и, кога е можно, желбите на пациентот. Сепак, сегашните упатства обесхрабруваат употреба на механичка вентилација кај пациенти со респираторна слабост секундарна на ИПФ.
6 Прогноза
Клиничкиот тек на ИПФ може да биде непредвидлив. Прогресијата на ИПФ е поврзана со проценетото средно време на преживување од 2 до 5 години по дијагностицирањето. 5-годишното преживување за ИПФ се движи помеѓу 20–40%, стапка на смртност повисока од онаа на голем број на злоќудни заболувања, вклучувајќи карцином на дебелото црево, мултилозен миелом и рак на мочниот меур.
Неодамна се предложи повеќедимензионален индекс и систем за стагнирање за да се предвиди смртноста кај ИПФ. Името на индексот е ГАП и се заснова на пол [Г], возраст [А] и две варијабили на физиологија на белите дробови [П] (ФВК, и ДЛ CO кои обично се мерат во клиничката пракса за да се предвиди смртност кај ИПФ). Откриено е дека највисоката фаза на ГАП (фаза III) е поврзана со ризик од смртност од 39% на 1 година. Овој модел е исто така оценет кај ИПФ и другите ИЛД и покажа добри перформанси при предвидување на смртност кај сите главни поттипови на ИЛД. Изработен е изменет ИЛД -ГАП индекс за апликација низ поттипови на ИЛД за да се обезбедат проценки за преживување специфични за болести. Кај пациенти со ИПФ, вкупната смртност со стапка од 5 години е висока, но годишната стапка на смртност од сите причини кај пациенти со благо до умерено нарушување на белите дробови е релативно ниска. Ова е причината зошто промената во функцијата на белите дробови (ФВК) обично се мери во 1-годишни клинички испитувања на третмани со ИПФ отколку за преживување.
Покрај клиничките и физиолошките параметри, за да се предвиди колку брзо може да напредуваат пациентите со ИПФ, генетските и молекуларните одлики се поврзани со смртност на ИПФ. На пример, се покажа дека ИПФ-пациенти кои имаат специфичен генотип во поликомфизмот на генот муцин МУК5Б (види погоре) доживуваат побавен пад на ФВК и значително подобрен опстанок. Дури и ако таквите податоци се интересни од научна гледна точка, примената во клиничката рутина на прогностички модел заснован на специфични генотипови сè уште не е можна.
7 Епидемиологија
Иако е ретка, ИПФ е најчестата форма на ИИП. Преваленцијата на ИПФ е проценета помеѓу 14,0 и 42,7 на 100,000 лица врз основа на анализа на податоци за побарувања од здравствена заштита во САД, со варијации во зависност од дефинициите на случајот користени во овие анализи. ИПФ е почеста кај мажите отколку кај жените и обично се дијагностицира кај луѓе постари од 50 години.
Инциденцата на ИПФ е тешко да се утврди бидејќи униформни критериуми за дијагностицирање не се применуваат доследно. Една неодамнешна студија од САД процени дека инциденцата на ИПФ е помеѓу 6,8 и 16,3 на 100 000 лица. Во 27 земји на Европската унија, голем број извори проценуваат зачестеност на 4,6–7,4 лица на 100 000 од населението, сугерира дека приближно 30 000–35 000 нови пациенти ќе бидат дијагностицирани со ИПФ секоја година.
Поради хетерогена дистрибуција на болеста низ европските земји, епидемиолошките податоци треба да се ажурираат преку регистар за широко распространетоста на растително ниво за ИЛД и ИПФ.
8 Други животни
ИПФ е призната во неколку раси и на кучиња и мачки, и најдобро се одликува во белите територии на Западен Хајленд. Ветеринарни пациенти со состојба делат многу исти клинички знаци како и нивните човечки колеги, вклучувајќи прогресивна нетолеранција на вежбање, зголемена стапка на респираторност и евентуално вознемирување на дишењето. Прогнозата е генерално лоша.
9 Истражување
Во моментот се испитуваат голем број агенти во клиничкото испитување од II фаза за ИПФ, вклучувајќи ги и моноклоналните антитела симтузумаб, тралокинумаб, лебрикизумаб и ФГ-3019, антагонист на рецептор на лизофосфатидична киселина (БМС-986020). Студија во фаза 2 на СТЏ-100 е исто така во тек. Овие молекули се насочени против неколку фактори на раст и цитокини за кои е познато дека играат улога во размножување, активирање, диференцијација или несоодветно преживување на фибробластите.
Истраги претходници на микро-РК микро-РНА кај глувци предизвикаа пресврт на индуцираната ИПФ. МРГ-201 во моментов се тестира заклучно со 2016 година, но сè уште не е кај пациенти со ИПФ и не се закажани човечки испитувања за употреба на ИПФ заклучно со јануари 2016 година.
Терапиите на матични клетки за ИПФ се област на истражување.