Банатска Црна Гора

Банатска Црна Гора во средниот век претставувала српска област од околу педесет населби, кои се протегале помеѓу Тамиш и Муреш, во средниот дел помеѓу Темишвар, Лугош и Липова. Бројот на српски населби во оваа област бил намален на 25 во текот на 18 век, а на девет во средината на 19 век. На почетокот на 20 век, кога била завршена поделбата на црковните општини, Банатска Црна Гора била сведена на српска етничка енклава од четири населби. Оваа српска енклава од четири населби, која се протега североисточно од Темишвар, е денешна Банатска Црна Гора и се состои од четири населби со мешано население: Краљевац (Cralovăț), Лукаревац (Lucareţ)), Петрово Село (Petrovaselo) и Станчево (Stanciova). Сите четири населби се наоѓаат во Тимишката жупанија: Петрово Село и Станчево припаѓаат на град Рекаш, Краљевац на општина Велики Тополовац и Лукаревац на општина Брестовац.
1 Историја
Се претпоставува дека Банатска Црна Гора веќе била населена со Срби во 15 век. Оваа претпоставка се темели на историски извори и традиции. Кога водачот Радиќ Поступовиќ се преселил во Унгарија во 1438 година, тука српскиот деспот Ѓураѓ Бранковиќ му дал имоти во областа на Банатска Црна Гора - Саруд на запад и Обрадово Село, Иваново Село, Тиситово и Лукаревац во центарот на оваа област. Во негово време започнало масовното населување на Срби во Банатска Црна Гора.
Прашањето за потеклото на банатските „Црногорци“ останува нејасно до ден-денес. Жителите на овие населби се нарекуваат себеси Црногорци, бидејќи сè уште се свесни дека нивните предци мигрирале од Црна Гора. Сепак, не се споменува никаква миграција на Црногорци во овие области. Можно е традицијата за нивното црногорско потекло почнала да се шири во првата половина на 18 век, по 1721 и 1723 година, кога грофот Мерси го населил Станчево со некои Црногорци. На почетокот на 1960-тите, историчар Т. Н. Трпча, ја презентирал својата хипотеза за миграцијата во овие области од Скопска Црна Гора кон крајот на 17 век. Историчар Љ. Церовиќ, како и Т. Н. Трпча, претпоставува дека банатските „Црногорци“ се од скопско потекло. Тој ја гледа нивната миграција во Банат во времето на интензивните миграции на Србите во Панонската Низина во средината и втората половина на 15 век. Може да се претпостави дека првите што пристигнале во областа на Банатска Црна Гора и најбројни биле доселеници од Скопска Црна Гора. В. Веску верува дека предците на денешните банатски „Црногорци“ живееле на територијата што некогаш се наоѓала во јужниот дел на смедеревско-вршачкиот дијалект и во северниот дел на косовско-ресавскиот дијалект. Обидите да се воспостави каков било вид врска помеѓу имињата на овој регион и неговите истоимени имиња – Црна Гора и Скопска Црна Гора – сè уште немаат посигурна основа, освен идентитетот на имињата и воспоставениот обичај на банатчани од овие места, исто така нејасно – да се сметаат себеси за црногорски по потекло.
Најстарата црква во Банатска Црна Гора е во Лукаревац, дрвена црква, изградена во 1744 година, најверојатно на местото на дрвената колиба на Радиќ од 15 век. Таа е исто така и најстарата српска селска парохиска црква во Романија. Другите три цркви се изградени кон крајот на 19 и почетокот на 20 век: црквата во Краљевац во 1887 година, црквата во Станчево во 1891 година и црквата во Петрово Село во 1901 година, при што втората е изградена на местото на дрвена црква изградена во 1874 година на сопствен трошок на Михаило Андрејевиќ. Сите четири цркви се посветени на Светиот великомаченик Георги.