Јункерс Ју 89

Јункерс Ју 89 бил тежок бомбардер дизајниран за германскиот ''Луфтвафе'' (воздухопловни сили на меѓувоена Германија) пред Втората светска војна . Биле изградени два прототипа, но проектот бил напуштен без авионот да влезе во производството. Елементите на неговиот дизајн биле инкорпорирани во подоцнежните авиони Јункерс.
1 Развој
Од самите почетоци на ''Луфтвафе'' во 1933 година, генералот Валтер Вевер, началникот на Генералштабот, ја сфатил важноста дека стратешкиот бомбашки напад ќе игра клучна улога во секој иден конфликт. За да ја исполнат оваа улога, бил потребен „голем бомбардер од големи размери“.
Според Уралската бомбардирачка програма, тој започнал тајни разговори со двајца од водечките производители на авиони на нацистичка Германија - Дорние и Јункерс - барајќи дизајни за бомбардер со голем дострел. Двете компании одговориле со Дорнир До 19 и Јункерс Ју 89, соодветно.
Ју 89 и нејзиниот конкурент, Дорнир До 19, се покажале ветувачки, но биле жртви на промена на насоката во Лиуфтвафе. Вевер бил убиен во авионска несреќа во 1936 година. Неговите наследници - Ернст Удет и Ханс Јешхонек - се залагале за помали авиони, бидејќи тие не барале толку материјал и работна сила. Исто така, тие биле поборници на нуркачкиот бомбаш и доктрината за блиска поддршка и уништување на спротивставените воздухопловни сили на битката, а не преку напаѓање на непријателската индустрија.
Тие на почетокот го убедиле Херман Геринг нагласувајќи ја потребата за тактички бомбардери и да дејствуваат во улога на армија. Додека верувањата на Геринг се чинеле валидирани од раните успеси на Германија, недостатокот на стратешки бомбашки способности сериозно го попречило Луфтвафе во Битката за Велика Британија .
1.1 Прв прототип
На 11 април 1937 година, прототипот Ју 89 Д-АФИТ првпат бил пренесен од Хеселбах. Само 2 ½ недели по првиот лет, на 29 април 1937 година, понатамошниот развој на двете стратешки бомбардери бил откажан од страна на РЛМ. Причината за овој чекор била високата потрошувачка на гориво на тешки бомбардери, како и поради тоа што голем број бомбардери можеле да се произведуваат само ако овие бомбардери се средни бомбардери, како што е Ју 88.
1.2 Втор прототип
Јункерс го завршил вториот Ју 89 прототип Д-Алат јули 1937 година. Јункерс ги користел двата прототипи за екстензивни летни тестови за да се здобие со искуство за стабилноста и контролите за летање на големи авиони, но третиот прототип В3 бил запрен по откажувањето на програмата.
На 4 јуни 1938 година, Јункерс постигнал нов светски рекорд на товар / надморска височина со вториот прототип Д-Алат со 5.000 кг носивост на надморска височина од 9.312 м а 4.000 м повеќе од краткиот Стирлинг со истиот товар. На 8 јуни 1938 година, Д-ААТ достигнал надморска височина од 7.242м со 10.000кг . Кон крајот на 1938 година, двата авиони биле префрлени во Луфтвафе, каде што биле користени како авиони за тежок транспорт .
Изгледало дека прототипите Ју 89 се укинати до крајот на 1939 година, иако некои извори тврдат дека тие сè уште се во употреба следната година во Норвешка. За време на тестирањето, Луфтханза изразил интерес за развој на авионот од типот, што го натерал Јункерс повторно да го изгради нецелосниот трет прототип како Ју 90 .
2 Спецификации (Ју 89 В2)
* Персонал: 5
* Должина: 26.50066 m (86 ft 11.333 in)
* Должина на крила: 35.268 m (115 ft 8.5 in)
* Висина: 7.6137 m (24 ft 11.75 in)
* Место на крилата: 184.00 m<sup>2</sup> (1,980.6 sq ft)
* Тежина(празен): 17,164 кг (37,840 lb)
* Бруто тежина:22,800 кг (50,266 lb)
* Максимална тежина за полетување: 27,801 кг (61,290 lb)
* Моќ: 4 × Daimler-Benz DB 600A V-12 превртените клипни мотори со воздушно ладење,720 kW (960 hp) секој за полетување
* Пропелери: Пропелери со постојани брзини со 3 листови
Перформанси
* Опсек: 1,601 км; 865 nmi (995 mi)
* Фери опсег: 1,996 км; 1,078 nmi (1,240 mi)
* Сервисен таван: 7,000 m (22,965 ft)
Оружја
(предложено)
* 2 × 20 mm (0.787 in) MG FF топови
* 2 × 7.92 mm (0.312 in) MG 15 митралези
* 1,600 кг (3,500 lb) бомба