procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Марика Макриевска

Марика Макриевска (моминско Фотева; во , Костурско — ) — борец во Грчката граѓанска војна и членка на групата Костурчанки.
1 Животопис
1.1 Семејство
Таа потекнувала од револуционерното семејство Фотевци. Во НОБ и во Граѓанската војна на Грција учествувало целото нејзино семејство: татко и Лазо, браќата Минчо и Фоти, сестрата Олимпија и таа (од 1943 година), а мајка и Александра осум години лежела во грчките затвори, од кои била пуштена пред смртта. Како командир на вод при 28-та бригада на ЕЛАС, на 4 јули 1944 година загинал брат ѝ Фоти Фотев. Нејзиниот постар брат Минчо бил истакнат револуционер и раководител во СНОФ, НОФ и ДАГ, а зетот од ceстpa Паскал Митревски бил секретар на СНОФ и на НОФ на Егејска Македонија. Марика е сопруга на првоборецот Васко Макриевски со кого имаат четири деца.
2 Костурчанки
Во групата „Костурчанки" Марика учествувала од нејзиното формирање во 1970 год. На Балканскиот фестивал во Охрид и на првите „Илинденски денови" во Битола (1971) при презентирањето на фрагментите од свадбените обичаи таа ја играла улогата на „невестата".
Била учесничка во сите акции и зафати на групата, а пеела и во хорот „Борец" од неговото формирање. Интересот кон народната песна и игра кај Марика се јавил уште во детството, а го стекнала од своите родители. Фотевци биле познати по таа музичка традиција. Уште од ученичките rодини учествувала во повеќе културни уметнички друштва и хорови.
Гордана Димитриеска Кочоска

Гордана Димитриеска Кочоска (р. 6 јуни 1983 во Тетово) — македонска политичарка и актуелна министерка за финансии од редовите на ВМРО-ДПМНЕ.
1 Животопис
Таа е дипломиран економист и дипломирала на Економскиот факултет при Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ во Скопје, со просечна оценка од 9.55. Потоа Димитриеска Кочоска станала магистер по економски науки на истиот факултет.
Димитриеска Кочоска поседува обуки, професионални надградби и меѓународни сертификати од повеќе области, како што е анализа на финансиски извештаи, сметководствена аналитика, менаџирање, контрола и управување, завршила и Академија за контрола, во Менаџмент центар - Белград, а лиценцирана од СА Akademie AG.
Била вработена во приватно претпријатие, како финансиски советник во областа на управување и финансии.
Претходно работела во Стопанска Банка, во Македонски Телеком во секторот на даноци, во Министерство за финансии во Секторот за јавен долг, а воедно во одреден период е и директор за финансии во ЕЛЕМ, во времето кога со ова претпријатие управувал сегашниот водач на ВМРО-ДПМНЕ, Христијан Мицкоски.
Димитриеска Кочоска е мажена и е мајка на две деца.
Тома Бакрачев

Тома Кузманов Бакрачев (познат и под псевдонимот Леонид Голштајн) — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, член на Македонската револуционерна организација.
1 Животопис
Бакрачев е роден во селото Вишени, Костурско на 9 октомври 1877 година, тогаш во Отоманското Царство. Првично се занимавал со трговија. Живеел во Константинопол, каде станал член на месниот реонски комитет на ВМРО. Раководел со Костурско-Леринското друштво во Константинопол (1901), додека им помагал и на Солунските атентатори така што ја организирал доставата на динамитот во Солун. По атентатите бил уапсен и добил смртна пресуда во 1903 г. која подоцна била заменета со доживотен затвор, а на крајот во 1908 г. бил амнестиран за време на Младотурската револуција. Подоцна живеел во Софија, каде што во 1914 година ја отворил првата бродска агенција во земјата.
По окупацијата на Грција за време на Втората светска војна, на почетокот на април 1943 година, по иницијатива на централниот комитет на СМЕО, тој заедно со Спиро Василев, Георги Киселинчев, Димитар Палчев и Никола Трифонов заминале во Егејска Македонија за да ја проверат состојбата на населението. Подоцна за тоа пишувале и барале помош и акција. Починал на 4 ноември 1951 г. во градот Софија, Бугарија.
2 Наводи
Шапка (планина)

Шапка или Чапка (|Τίταρος, ''Титарос'', ''Σιάπκα'', ''Σάπκα'') — планина во Егејска Македонија и Тесалија.
1 Опис
Планината се наоѓа во јужниот дел на Кожанско и Катеринско и северниот дел на Лариско, Тесалија. На север и северозапад е одвоена од Пиериските Планини со превојот Крионери (1.500 м), реката Кара Су (Мавронери) и реката Извор (Исворос), притока на Коничка Река (Сарандапорос). На исток и југоисток одделена е од планината Вулгара со превојот Палиодервено (1.020 м), каде проаѓа патот Катерина - Еласона, како и долината на Свети Димитрија и река Петриотико, која по клисурата Петра се влева во Кара Су.
Карпите на планината се гнајсеви, офиолити и амфиболити.
Шапка е вклучена во мрежата на заштитени подрачја Натура 2000 (1250003).
Европската пешачка патека E4, идваща от Кокинопило проаѓа низ селото Ливади и продолжува кон селата Гликово и Цапурња на планината Амар Беј.
До врвот се стасува од селото Ливади за околу 4 часа.
+ Врвови, Име, Грчки, Висина (м), Местоположба
Фламбуро, Хламбура, Φλάμπουρο, Χλαμπούρα, 1.834,
Алепотрипа, Драгута, Αλεπότρυπα, Ντραγουτά, 1.004,
Астрапокамени, Αστραποκαμένη, 1.591,
Брусти, Μπρούστη, 1.405,
Врахија, Капѕес, Βράχια, Καπτζές, 1.106,
Георгакис Олимпиос, Γ. Ολύμπιος, 988,
Григорас, Казарма, Γρηγοράς, Καζάρμα, 860, ССЗ од Дуклишта
Додони, Драѕова, Δωδώνη, Ντράτζοβα, 1.017, С од Дуклишта
Драгута, Ντραγουτά, 1.000,
Дуро, Ντούρο, 1.467,
Јатаки, Γιατάκι, 1.367,
Каламарија, Καλαμαριά, Καλαμάρια, 1.819,
Капсала, Καψάλα, 850,
Карнија, Καρνιά, 1.091, ССИ од Дуклишта
Кастанија, Καστανιά, 1.156,
Кастро, Кастроливадо, Κάστρο, Καστρολείβαδο, 1.435,
Кастро, Цангаса, Κάστρο, Τσαγκάσα, 1.414,
Коромилија, Κορομηλιά, 1.500 - 1.400,
Корифи, Сурба, Κορυφή, Σούρμπα, 1.204,
Ксеровуни, Ξεροβούνι, 1.360,
Ксило, Ξύλο, 1.018, СЗ над Село
Кутрумари, Годрама, Κουτρουμάρι, Γκοντράμα, 1.309,
Лимнија, Пиргос (месно име), Λίμνια, Πύργος, 1.635,
М. Спармиотис, Мегало Кури, Μ. Σπαρμιώτης, Μεγάλο Κουρί, 1.060,
Мермитис, Мнимата, Μερμίτης, Μνήματα, 1.472,
Пазарканос, Саракацанос, Παζαρκάνος, Σαρακατσάνος, 903,
Папакуртис, Παπακούρτης, 1.430,
Пасхос, Πάσχος, 1.486,
Патома, Πάτωμα, 1.503,
Пирги, Пиргос, Πύργοι, Πύργος, 1.421,
Пирги, Πύργοι, 1.385,
Пиргос, Πύργος, 1.724 - 1.684,
Сарманица, Калогрија, Σαρμανίτσα, Καλογρηά, 1.196,
Селома, Σέλλωμα, 911,
Скопија, Вигла, Σκοπιά, Βίγλα, 1.140,
Скопос, Вигла, Σκοπός, Βίγλα, 865,
Стурнарија, Στουρνάρια, 1.469, столб на 1.456,
Хајдари, Хајдури, Χαϊδάρι, Χαϊδούρι, 1.690,
Хоревте, Χορευταί, Χορεύεται, 1.086,
Цолетос, Τσολέτος, 1.162,
Цума, Τσούμα, 817, Ј од Ливади
Цунга, Цонга, Τσόγκα, Τσόνγα, 1.240,
2 Поврзано
* Камбуница
Супрасљски зборник

Супрасљски зборник е кириличен ракопис од 10ти век, најголемиот зачуван ракопис од старословенскиот канон и најстаро дело од словенската литература во Полска. Од 20 септември 2007, е впишан во листата на УНЕСКО - Меморија на светот.
Зборникот напишан во средновековна Бугарија на крајот или во средината на 10 век, содржи минеј за месец март. Исто така содржи 24 житија на светци, 23 хомилии и една молитва, од кои повеќето се напишани или му се припишуваат на Јован Златоуст. Зборникот од 284 листа (или 285 листа според некои извори) бил „откриен“ во 1823 од Михал Бобровски во Супрасљскиот манастир.
Во 1838, Бобровски го испратил последниот дел од ракописот во два дела на словенечкиот филолог Јернеј Копитар за да го транскрибира. Откако Копитар го вратил, Бобровски му го испратил и првиот дел (118 листови), но од непознати причини никогаш не му бил вратен на Бобровски и бил пронајден во 1845 помеѓу документите на починатиот Копитар. Подоцна бил чуван во Љубљанскиот лицеј, а денес во Националната и универзитетска библиотека на Словенија во Љубљана.
Мокасини

Мокасини (|moccasins) или мокасинки — традиционални обувки познати по нивната мека, свитлива конструкција и историска поврзаност со индијанските племиња. Овие чевли обично се направени од кожа или велур и се одликуваат со нивниот едноставен дизајн што се наметнува без врвки или патенти. Ѓонот и страните на мокасините често се направени од едно парче материјал, кое е зашиено околу стапалото.
Првично изработени од домородните Американци користејќи животински кожи, мокасините обезбедувале заштита и удобност за одење и лов. Тие се разликувале по стил во зависност од племето и областа, а некои се одликувале со украсни монистри, перје или реси. Со текот на времето, мокасините станале популарни надвор од домородните заедници, приспособени и видоизменети од европските доселеници и современите модни дизајнери.
Денес, мокасините се носат и од практични и од модни причини. Ценети се поради нивната удобност, лесно чувство и разновидност, што ги прави погодни за носење и внатре и надвор. Современите верзии можат да вклучат дополнителни улоги како што се гумени ѓонови за подобро одење или додадена влошка за зголемена удобност. Мокасините и понатаму се ценети поради нивниот безвременски стил и поврзаност со културното наследство.
1 Историја
Во 1800-тите, мокасините често се носеле како дел од канадските регалии, како облека за прослави. Најпопуларниот тип бил стилот на рамничарските Индијанци. Мокасините ги чуваат стапалата безбедни додека дозволуваат да се почувствува земјата. Индијанците од рамнините користеле мокасини со тврд ѓон бидејќи нивната земја имала камења и кактуси. Источните племиња носеле мокасини со мек ѓон за одење по шумски подови покриени со лисја.
Музеј Матис (Ница)

Музеј Матис во Ница — музеј посветен на делото на францускиот сликар Анри Матис. Во овој музеј се наоѓа една од најважните светски збирки на неговите дела, што овозможува да се проследи неговото уметничко патување и неговиот развој од неговите почетоци до неговите последни дела. Сместен во Вилата дез Арен, џеновска вила од XVII век во четвртот Симје, музејот бил отворен во 1963 година.
1 Историја
Вилата дез Арен, чии градежни работи започнале во 1670 година, била завршена во 1685 година и во тоа време била наречена дворец Губернатис, именувана по нејзиниот сопственик и нарачател, Жан-Батист Губернатис, конзул на Ница. Вилата го добила своето сегашно име во 1950 година, кога Градот Ница, сакајќи да ја зачува, ја откупил од компанија за недвижнини.
Музејот Матис е создаден во 1963 година и првично се наоѓал на првиот кат на вилата, а на приземјето тогаш се наоѓал археолошкиот музеј Ница-Симје. Во 1989 година, последниов бил префрлен во ултрамодерна зграда сместена на самото место на остатоците од древниот римски град Семенелум и музејот Матис тогаш можел да се прошири. Се вршела на огромно реновирање, како и доградба што барало да остане затворен четири години. Музејот повторно бил отворен во 1993 година, со ново модерно крило на располагање, како и реновирани простори, што му овозможило да ја изложи целата постојана збирка, која продолжила да расте од 1963 година преку дарови и оставини.
2 Збирки
Постојаната збирка на музејот е основана благодарение на различни дарови, прво на самиот Матис, кој живеел и работел во Ница од 1917 до 1954 година, потоа на неговите наследници, како и на дела од „Државата“. Музејот на тој начин обединува 68 слики и гвашови, 236 цртежи, 218 гравури, 57 скулптури и 14 илустрирани книги од Матис на кои се додадени 95 фотографии, 187 предмети кои му припаѓале на сликарот, како и сериграфии, таписерии, витражи и други видови документи.
2.1 Ремек-дела
*''Фигура со чадор, 1905''*''Бура во Ница'', 1919-1920
*''Малата пијанистка, син фустан, црвена заднина,'' 1927
*''Одалиска во црвена кутија'', 1927
*''Папет-Тахити'', 1935
*''Акт во фотелја, зелено растение'', 1936
*''Нимфа во шумата'', 1936-1938
*''Читателка на жолтата маса'', 1944
*''Свртен гол, легнат на грб'', околу 1946
*''Мртва природа со калинки'', 1947
*''Креолска танчерка'', 1950
* Витраж, студија за ''Дрвото на животот'', 1950
*''Син акт IV'', 1952 година
*''Бранот'', 1952 година
*''Цвеќиња и плодови'', 1952 - 1953
3 Наводи
3.1 Поврзано
* Модерна уметност
* Музеј Матис (Като-Камбрези)
Ана Пулет

Ана Пулет (родена на година) — пензионирана американска историчарка на уметност. Пуле била експерт во областа на француската уметност, особено скулптурата. Во својата кариера, таа организирала две големи монографски изложби за француските скулптори Клодион и Жан-Антоан Худон.
1 Ран живот
На 20 март 1942 година, Пулет е родена во Вашингтон.
2 Образование
Во 1964 година, Пулет дипломирала на колеџот Свит Бриар, приватен женски колеџ во Свит Бриар, Вирџинија. Пулет дипломирала со почести. Во 1970 година, Пулет завршила постдипломски студии на Институтот за ликовни уметности на Универзитетот во Њујорк. Во 1993 година, Пулет добила сертификат и диплома на Институтот за управување со музеј во Беркли, Калифорнија.
3 Кариера
Пулет работела дваесет години како почесен кустос во одделот за декоративна уметност и скулптура во Музејот за ликовни уметности, Бостон во Бостон, Масачусетс. Додека Пулет била кустос, таа била одговорна за додавање на многу аквизиции во музејот, вклучително и колекцијата на француско сребро „Огнен камен“, колекцијата на керамика и емајл на Фритс и Рита Маркус, колекцијата на сликарство, скулптура и декоративна уметност на Вилијам А. Кулиџ и Едвард Пфлугер Колекција на керамика.
Во октомври 2003 година, Пулет била назначена за директор на колекцијата Фрик, музеј во Њујорк. Пулет станала првата жена директор во историјата на музејот. Во 2011 година, Пулет ја создала и објавила Збирката Фрик, општ водич за колекцијата на музејот. Во 2011 година, Пулет се пензионирала како директор на музејот, а била наследена од Иан Вардропер.
Во септември 2011 година, Пулет се приклучила на Одборот на доверители на Институтот за ликовни уметности на Универзитетот во Њујорк.
Во 2019 година, Пулет била судија на наградата за книга на француското друштво за наследство.
4 Предавања
Список на уметнички предавања на Пулет.
* 6 ноември 2003 година, Првиот статует во светот: Жан-Антоан Худон. Центарот Гети.* Ноември 2011 Галерија на достојни: Томас Џеферсон и Жан Антоан Худон. Универзитет во Џорџија - Училиште за уметност Ламар Дод.* Ноември 2012 Во бегство: Баханалските фигури на Клодион. Далас Музеј на Ат.
5 Награди и признанија
* Грант од Фондацијата Форд за музејска обука* Крес соработник* Добитник на наградата на Фондацијата Ирис во 2000 година* 2007 Витез во редот на уметностите и писмата, Франција/
* 2008 Награди во италијанската култура 2008 - Американска награда
6 Дела
*''Коро до Брак: Француски слики од Музејот за ликовни уметности, Бостон'', 1979 година,.
*''Клодион, 1738-1814'', 1992 година,.
*''Жан-Антоан Худон: Скулптор на просветителството'', 2003 година,.
7 Поврзано
* Список на директорки на уметнички музеи
Дихалеври

Дихалеври (|Διχαλεύρι) — поранешно село во Негушко, Егејска Македонија, на територијата на денешната Општина Лагадина на Солунскиот Округ, Грција. Било населено со Власи.
1 Географија
Селото се наоѓало на источните падини на планината Каракамен, на 2 км јужно од Хоропан, околу изворите на рекичката Рида.
2 Историја
Се смета дека селото Дихалеври е претходник на Хоропан, создаен на друго место по замирањето на ова село.
Во 1798 г. во селото е роден револуционерот Димитар Караташо. На 23 март 2014 г. во Дихалеври е поставена негова биста, поставен од општината и изработен од негушкиот вајар Никос Константинидис. Бистата свечено ја откриле владиката Пантелејмон Берско-негушки, негушкиот градоначалник Анастасиос Карабазос и претседателот на советот на Хоропан, Христос Алмаѕис. На 4 март 2021 г. споменикот е уништен од вандали.
3 Личности
* Димитар Караташо (1798 - 1861) — револуционер
Средно Шел

Средно Шел или Средно Село (|Κεντρικό Βέρμιο, старо: ''Κεντρικό Σέλι'') — поранешно село во Негушко, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Негуш на Солунскиот округ, Грција. Било населено со Македонци.
1 Географија
Селото се наоѓало високо во источните делови на планината Каракамен, југозападно од градот Негуш (Науса), меѓу селата Долно Шел и Горно Шел.
2 Историја
Селото зело активно учество во Негушкото востание во 1822 г.. При задушувањето на востанието, војската на Лобут-паша го срамнила со земја и тоа повеќе не било обновено како вистинско село. Летно време се користело од влашки сточари, но со замирањето на номадското сточарство и преселбата на Власите во градовите, и овие живелишта биле напуштени, и се користат во многу помала мера.
Црква „Воскресение Христово“ - Горица

Воскресение Христово (|Katedralja Ngjallja e Krishtit) — соборна црква во градот Горица, Албанија. Претставува катедрала на Горичката епархија на Албанската православна црква.
1 Историја
На местото на катедралата се наоѓала старата црква „Св. Ѓорѓи“, која била урната во 1968 г. во времето на комунистичкиот режим.
Новиот камен-темелник бил поставен на 2 август 1994 г. од страна на тогашниот архиепископ Анастасиј, а била завршена во 2002 г. Катедралата ја проектирал архитектот Димитриос Христидис од Солун. Храмот е осветен на 7 август 2004 г.
2 Архитектура
Градбата претставува крстокуполна базилика со четири апсиди и опкружен трем во неовизантиски стил. Црквата има две камбанарии со по пет ѕвона, високи 22,5 метри. Куполата е висока 20 метри. Ѕидаријата е од декоративен камен и тула. Во подрумот има помал храм и крстилница. Во внатрешноста има голем резбан иконостас.
Лоренцо Пелегрини

Лоренцо Пелегрини (роден на година, во Рим) — италијански фудбалер, играч од средниот ред на Рома и на италијанската репрезентација.
1 Биографија
Тој е во брак од 22 мај 2018 година со Вероника Мартинели: двојката има три деца.
Кога бил во ''Џованисими'' тимот на , тој страдал од форма на срцева аритмија, што ја загрозила неговата спортска кондиција.
Monthly Afternoon

Monthly Afternoon (|アフタヌーン) — јапонско месечно списание за сеинен-манги издадено од Kodansha. Секој број обично содржи поглавје од околу триесет серии од различни автори, а вкупниот обем на списанието достигнува 800 страници. ''Monthly Afternoon'' објавил многу успешни серии, како што се ''Oh My Goddess!'', ''Genshiken: Gendai Shikaku Bunka Kenkyuukai'' (многу популарна меѓу отакуата) и ''Сечило на бесмртникот''. Заедно со списанијата ''Morning'' и ''Evening'', ја составува серијата „1day“ (дневна).
1 Најпопуларни манги
*''Yokohama Kaidashi Kikō''*''Eden: It's an Endless World!''*''Oh My Goddess!''*''Taiho Shichauzo''*''Genshiken''*''Narutaru''*''Wings of Vendemiaire''*''Blame!''*''The Place Promised in Our Early Days''*''Voices of a Distant Star''*''Сечило на бесмртникот''*''Мушиши''*''Nazo no Kanojo X''*''Yume Tsukai''*''Discommunication''*''Сага за Винланд''*''Mokke''*''Shion no Ou''*''Love Roma''*''Gunsmith Cats''*''Паразит''*''Land of the Lustrous''
2 Тираж
* 2004: 144.500* 2005: 133.800* 2006: 127.400* 2007: 119.666* 2016: 69.310
Во доцните 1990-ти, уредниците на списанието погодиле дека околу една третина од читателите на списанието можат да се наречат отаку.
Научник за конзервација

Конзерватор научник — музејски професионалец кој работи во областа на науката во конзервација, а негов главен фокус на дејноста е истражување на објекти од културно наследство и развој на нови и подобри методи за конзервација и реставрација на споменатите предмети. Тој користи применети научни истражувања за да ги утврди материјалните, хемиските и техничките аспекти на културното наследство. Собраните информации ги споделува со конзерватор реставратор, реставратори и кустоси и сите заедно ги користат знаењата за да одлучат за најдобриот конзерваторски и реставраторски третман, односно соодветна грижа за одреден објект.
1 Обврски и одговорност
Клучната должност на научниците конзерватори е научно заснована поддршка за развој на техники за најдобро зачувување, конзервација и реставрација на предметите од културното наследство. Оваа задача се исполнува првенствено на 4 основни начини:
1.) идентификација на материјалите и технологиите што се користат при изградбата на зградата.
2.) ги проучува механизмите на влошување на зградите.
3.) развива и тестира нови техники и материјали за конзервација и реставрација.
4.) развива и тестира нови аналитички техники и опрема.
2 Историја
Првиот научник конзерватор вработен во музеј бил Германецот Фридрих Ратген во 1888 година тој работел во Берлинските кралски музеи.
3 Ситуацијата во Македонија
Централна конзерваторска лабораторија при НУ Музејот на Македонија врши заштита на движно културно наследство од сопствените збирки,  а согласно матичноста дава услуги и на останатите музеи во Македонија. Во рамките на своето работење во Музејот, ЦКЛ делува во повеќе сегменти и активности со програми и проекти во музејската дејност преку основните шест правци на делување: конзерваторски истражувања, непосредна заштита на движни добра, превентивна заштита на културното наследство а се вршат и други работи од областа на едукација, документација и презентација на културното наследство.
Сечило на бесмртникот

''Сечило на бесмртникот'' (|無限の住人, |Blade of the Immortal) — манга од Хироаки Самура, објавена од 25 јуни 1993 до 25 декември 2012 г. во списанието ''Monthly Afternoon''. Дејството на делото се одвива во Јапонија во средината на владеењето на шогунатот Токугава, почнувајќи од 2 година од епохата тенмеи (1782). Во 2008 г. била објавена аниме-серија од Bee Train и Production I.G. Истата година бил објавен романот ''Blade of the Immortal: Legend of the Sword Demon''. Во 2017 г., бил објавен долгометражен филм со живи глумци, „Сечило на бесмртникот“. Во октомври 2019 г. започнала да се прикажува нова аниме-серија, овој пат во производство на Liden Films, а завршила во март 2020 г.
1 Содржина
Ова е приказната за Манџи, вешт самурај, чија крв содржи крвни црви што му дозволуваат да ја преживее речиси секоја повреда, па дури и може повторно да прикрепи отсечен екстремитет. Тој станува бесмртен во рацете на 800-годишната калуѓерка по име Јабикуни, а по смртта на неговата сестра ѝ дава понуда: во минатото, Манџи убил сто самураи (вклучително мажот на неговата сестра), а за да се искупи за својата вина тој ветил дека ќе убие 1000 „недостојни“ и додека го прави тоа, ќе биде поддржан од кесенчу (крвни црви). Ако Манџи ја исполни својата заклетва, крвните црви ќе го напуштат неговото тело.
Манџи се среќава со една млада девојка по име Рин Асано и ветува дека ќе ѝ помогне да се одмазди за нејзините родители, кои биле убиени од чета мечувалци предводена од Аноцу Кагехиса. Аноцу го убил таткото на Рин и сите ученици во неговото доџо. Целта на Аноцу е да ги собере сите отфрлени и да основа нова, исклучителна моќна школа, „Ито-рју“ (школа што учи каква било техника што води до победа, без разлика колку е егзотична или коварна), а ги уништува другите доџа. Освен тоа, се појавува друга група, која себеси се нарекува „Мугаи-рју“, спротивставувајќи се на „Ито-рју“. Тие се обидуваат да побараат помош од Манџи бидејќи имаат иста цел. Манџи на крајот им се придружува, но брзо заминува откако дознава дека еден од членовите на Мугаи-рју, Шира, е премногу садист. По некое време, Манџи открива дека Мугаи-рју работат за владата. Сите нејзини учесници се злосторници осудени на смрт, на кои им е дозволено да живеат само ако му служат на шогунатот. Омразата на Манџи и Шира еден кон друг брзо расте, но откако Шира бега, Манџи останува во пријателски односи со другите членови на групата.
Добра (село)

Добра (|Καλή Παναγιά, до 1927 година ''Δοβρά'' или ''Ντοβρά'', ''Довра'') — поранешно село во Берско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Бер на округот Иматија, Грција. Традиционално било населено со Македонци.
1 Географија
Добра била разположена на 3 км северно од општинскиот центар Бер, во југоисточните падини на планината Каракамен. Крај селото е Добренскиот манастир.
2 Историја
Селото е уништено во 1822 г. при задушувањето на Негушкото востание. Обновено е во 1928 г. кога таму се доведени грчки колонисти. Во 1926 г. е преименувано во Кали Панагија, што е грчки превод на името на манастирот „Богородица Добра“ по кој е наречено селото. Поради лошите услови речиси целото село било напуштено. По Граѓанската војна (1946–1949) селото повторно е обновено како сиропиталиште за бездомни деца. По затворањето на сиропиталиштето Добра е избришана од евиденцијата на населени места.
3 Личности
* Анастас Караташо (1764 – 1830) — револуционер
Зоолошка градина Лион

Зоолошката градина Лион (француски: ''Zoo de Lyon'', исто така позната како Jardin zoologique de Lyon, или Zoo du Parc de la Tête d'Or) — зоолошка градина во Франција која се наоѓа во Оверњ-Рона-Алпи во внатрешноста на паркот Тете д'Ор во градот Лион.
Зоолошката градина била основана 1858 година од Клод-Мариус Ваис (8 јули 1799 - 8 август 1864 година), француски адвокат кој се приклучил на администрацијата на Јулската монархија.
Зоолошката градина има 300 животни од 66 видови.
1 Поврзано
* Парк Тете д'Ор
Зоолошка градина Ликселе

Зоолошката градина Ликселе — зоолошка градина која се наоѓа во градот Ликселе во северна Шведска.
Зоолошката градина била основана од Холгер Литнер во 1959 година и прикажува 25 видови скандинавски животни.
Во ноември 2014 година, зоолошката градина била критикувана затоа што рис успеал да побегне од неа. Исто така, привлекла внимание во декември 2014 година, откако било откриено дека машиновозач на туристи бил под дејство на алкохол додека возел патници. Во јануари 2015 година, двегодишно куче, сибирска хаска, било нападнато од рис во Ликселе. Бидејќи нападот на кучето се случило за време на прошетка со сопственикот во станбената област Ликселе, се верува дека ова е истиот рис кој побегнал од зоолошката градина во ноември 2014 година.
Горна Лужица (село)

Горна Лужица (el, ''Ано Трипотамос''; до 1927 г. ''Άνω Λουζίτσα'', ''Ано Лузица'') — поранешно село во Берско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Бер на округот Иматија, Грција
1 Географија
Селото се наоѓа на 4 км јужно од градот Бер, на десниот брег на реката Трипотамос, на патот Бер-Кожани, спроти Долна Лужица.
2 Историја
Селото е уништено во 1822 г. при задушувањето на Негушкото востаие. Обновено е по Првата светска војна. Во 1926 г. станало дел од новооснованата општина Топљани. Во 1927 г. селото е преименувано во Ано Трипотамос, но истото не фигурира на пописот од 1928 г. и следните пописи бидејќи станало Горно Маало на Долна Лужица.
Од Горна Лужица останала црквата „Св. Никола“.
Невозможна мисија: Одмазда — Прв дел

''Невозможна мисија: Одмазда — Прв дел'' (|Mission: Impossible – Dead Reckoning) — американски шпионски акционен филм од 2023 г., режиран од Кристофер Маквори по сценарио што тој го напишал заедно со Ерик Џендресен. Тоа е продолжение на ''Невозможна мисија: Последици'' (2018) и седмиот дел од серијалот филмови ''Невозможна мисија''. Во главната улога е Том Круз.
1 Содржина
Итан Хант и екипата на ИМФ мораат да откријат застрашувачко ново оружје што му се заканува на целото човештво ако падне во погрешни раце. Со управувањето над иднината и судбината на светот во прашање, започнува смртоносна трка низ светот. Соочен со таинствен, семоќен непријател, Итан е принуден да мисли дека ништо не може да има поголемо значење од мисијата — дури ни животите на оние за кои најмногу се грижи.
2 Улоги
Глумец, Улога
Том Круз, Итан Хант
Хејли Атвел, Грејс
Винг Рејмс, Лутер Стикел
Сајмон Пег, Бенџи Дан
Ребека Фергусон, Илса Фауст
Ванеса Кирби, Алана Мицополис / Белата Вдовица
Есај Моралес, Гејбриел
Хенри Черни, Јуџин Китриџ
Пом Клементиф, Парис
Кери Елвес, Денлингер
Шеј Вигам, Џаспер Бригс
Грег Тарзан Дејвис, Дега
Фредерик Шмит, Зола Мицополис
Нова пинакотека

Нова пинакотека (|Neue Pinakothek) — уметничка галерија во Минхен, отворена во 1981 година, во која се изложени околу 400 слики и 50 скулптури од 18 и 19 век. ''Нова пинакотека'' се наоѓа спроти ''Старата пинакотека'', каде што може да се видат дела на уметници од средниот век до крајот на 18 век. Третиот музеј ''Пинакотека на современата уметност'' ја комплетира уметничката област на Минхен, со дела на уметници од 20 и 21 век.
1 Историја
Музејот го основал поранешниот баварски крал, Лудвиг I, во 1853 година. Првичнатаа зграда ''Нова пинакотека'' била изградена во 1846 година според проектот на Август фон Воит, но бил уништена во англоамериканското бомбардирање на градот во 1944 година.
Новата зграда ја проектирал Александер Фрајхер фон Бранка во постмодерен стил со бетонска конструкција и камена фасада, лачни прозорци, еркери и големи скали, а била завршена дури во 1981 година.
2 Збирка
Збирката уште во 1809 година ја започнал Лудвиг I Баварски, одвојувајќи ја од збирката на стари мајстори, што ја сместил во ''Старата пинакотека''. Така е создаден еден од првите „музеи на модерната уметност“, сосредоточен на уметноста создадена на преминот од 18 во 19 век, кој ќе стане модел за многу други музеи во Европа.
Покрај Лудвиговата збирка на романтичарски слики на Лудвиг, грчки предели и дела од минхенската школа, од 1905 година управникот Хуго фон Чуди купил важни дела од импресионизмот и постимпресионизмот.
Во 1915 година Новата пинакотека станала сопственост на Баварија, која ја проширила збирката со дела од неокласицизмот до арт-нуво. Автопортретот на Ван Гог во 1938 година бил означен како „изопачена уметност“ а нацистите ја конфискувале и ја продале една година подоцна.
Денес, ''Новата пинакотека'' има околу 3.000 дела. Во музејот се изложени делата на познати уметници како што се: Франциско Гоја, Жак-Луј Давид, Томас Гејнсборо, Бертел Торвалдсен, Вилијам Тарнер, Каспар Давид Фридрих, Ежен Делакроа, Макс Либерман, Пјер-Огист Реноар, Едуар Мане, Клод Моне, Пол Сезан, Пол Гоген, Камиј Писаро, Едгар Дега, Алфред Сисли, Жорж-Пјер Сера, Винсент ван Гог и Едвард Мунк.
3 Обнова
Од јануари 2019 Новата пинакотека била затворена заради реновирање. Првично, било планирано музејот да биде затворено најмалку до 2025 година. Во јануари 2022 година овој рок е продолжен до 2029 година.
3.1 Хронолошка галерија на избрани дела
ГЕРБ–СДС

ГЕРБ–СДС — двопартиска политичка коалиција од Бугарија меѓу ГЕРБ и Унијата на демократски сили, предводена од Бојко Борисов.
1 Историја
Коалицијата помеѓу двете партии била формирана пред изборите за пратеници од Бугарија во Европскиот парламент во 2019 година. На 28 март 2019 година официјално бил потпишан договор меѓу двете страни. На изборите, коалицијата го освои првото место и од 17 пратеници тие добиле 6 места: пет отидоа на ГЕРБ, еден на СДС.
Меѓупартиската соработка продолжила и пред парламентарните избори во април 2021 година . Коалицијата имала потпишано и договори за политичко партнерство со Ѓурѓовденското движење, Обединети аграри, Движењето за единство на народот и исто така Сојузот на репресирани од комунизмот „Памет“ Коалициските листа биле регистрирани во изборните единици во земјата на 1 март 2021 година. На изборите коалицијата освоила 75 места од вкупно 240. Најмногу места освоени од една група.
Ѓурѓовденското движење влегле во коалиција пред неуспешните предвремените парламентарни избори во јули 2021 година. Слоганот на коалицијата била „Ред сред хаосот“. Како резултат на изборите, коалицијата добила 63 места во парламентот, губејќи од партијата Има таков народ, која добила 65 места.
Коалицијата исто така учествувала и на истовремените претседателски и парламентарни избори во 2021 година. Кандидатот на коалицијата бил политичарот Анастас Герџиков заврши на второто место во вториот круг од претседателските избори.
ГЕРБ–СДС станала најголемата партиска коалиција на парламентарните избори во 2022 година, а нејзиниот член Вежди Рашидов станал претседател на народното собрание.
Коалицијата, исто така, во парламентарните избори во 2023 година завршиле како најголемата партија. Членот на групата, Росен Жељазков, станал претседател на народното собрание по договор со втората по големина група ПП-ДБ.
2 Парламентарни водачи
бр., Име, Портрет, национално собрание
1, Десислава Атанасова, 45-ти
46-ти
47-ми
48-ми
49-ти
2, Бојко Борисов, 49-ти
3 Наводи
Креватас

Креватас (|Κρεββατάς или ''Κρεβατάς'') — поранешно село во Берско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Бер на округот Иматија, Грција.
1 Географија
Селото се наоѓа на 5 км северозападно од градот Бер и на 1 км југоисточно од Туркохор.
2 Историја
Селото било чифлигарско. За првпат се спомнува на пописот од 1920 г. со 16 жители. Во 1920-тите тука се доведени грчки колонисти. Во 1928 г. тоа е забележано како мештанско-дојденско село со 17 лица (5 семејства) Во 1950-тите е споено со Бер и така престанало да постои.
Агиос Николаос

Агиос Николаос (|Άγιος Νικόλαος) — село во Берско, Егејска Македонија, денес во општината Бер на округот Иматија, Грција.
1 Географија
Селото се наоѓа во областа Сланица, во источните пазуви на планината Каракамен, на 1 км западно од Туркохор. До неговото основање местото било во атарот на селото Чорново. Денес селото е сосем споено со Туркохор.
2 Историја
Агиос Николаос е ново село. За првпат се појавува на пописот од 1981 г.
3 Знаменитости
* Црква „Св. Никола“
Нина Симон (кустос)

Нина Сајмон (родена 1981 година) таа е американски кустос на изложби, писател, едукатор и директор на музеј. Таа е основач на непрофитната организација OF/BY/FOR ALL. Симон претходно била извршен директор на Музејот за уметност и историја во Санта Круз, од 2012 до јуни 2019 година. Таа е авторка на три книги: ''Партиципативниот музеј'', ''Уметноста на релевантноста'' и, во 2023 година, нејзиниот прв роман; „''Ноќта на убиството на мајката и ќерката“'', кој бил бестселер на Њујорк Тајмс и избор на Клубот на книги Рис Витерспун.
Нејзината работа е споделена во Волстрит журналl, New York Times, NPR и TEДх. Таа живее во Санта Круз, Калифорнија.
1 Ран живот и образование
Нина Симон е родена на 15 јули 1981 година. Сајмон дипломирала на Политехничкиот институт Вустер по електротехника и математика.
2 Кариера
Во поголемиот дел од нејзината кариера, Нина работела како независен консултант и дизајнер на изложби со експертиза во социјална технологија, игри и партиципативен дизајн. За тоа време таа работела со над сто музеи и културни центри низ целиот свет. Покрај нејзината професионална работа, таа работела и во советодавни комисии за IMLS и AAAS проекти кои се однесуваат на иднината на музеите и библиотеките.
Нина е позната по својата работа како автор и јавен говорник. Со текот на годините таа зборувала со мноштво публика за нејзината партиципативна публика и програмската филозофија. Најзначајно е што таа се појавила на ТЕДx, и била главен говорник на конференцијата AFTA/National Arts Marketing Project во 2012 година.
Претходно, Нина била кустос во Техничкиот музеј за иновации во Сан Хозе, Калифорнија и била специјалист за развој на искуство во Меѓународниот музеј за шпиони во Вашингтон. Таа беше извршен директор на Музејот на уметност и историја во Санта Круз од 2012 до јуни 2020 година. Таа, исто така, работела како дополнителен професор на Програмата за музеологија на Универзитетот во Вашингтон, каде што предавала курс за социјални технологии во дизајн на изложби.
Покрај тоа, таа е директорка на дизајнерската фирма наречена Музеј 2.0, која работи на меѓународно ниво со музеи, библиотеки и културни институции за да креира едукативни програми и изложби водени од публиката. Таа, исто така, е автор на блогот Музеј 2.0 кој достигнува околу 16.000 читатели неделно и пишува колумна во Музејот магазин. Нина моментално е член на одборот на Центарот за иднината на музеите. Нина Симон за градење на организации во заедницата „НА, ОД И ЗА СИТЕ“.
3 Награди и достигнувања
* Меморијална награда на Ненси Хенкс на Американската алијанса за музеи (2012)* Меѓу 50-те „најмоќни и највлијателни луѓе во непрофитната уметност“ (Уметничката федерација на западните држави, 2012 и 2013 година)* Опишана како музејски визионер од списанието Smithsonian за нејзиниот пристап кон дизајнот фокусиран на публиката
* Доделена стипендија за Ашока во 2019 година.* Стопанската комора на Санта Круз „Жена на годината“ за 2017 година.
4 Публикации
***
Сајмон е исто така автор на блогот Музеј 2.0.
Пирана 3D

''Пирана 3D'' (''|Piranha 3D'') — американски комичен филм на ужасите во режија на Александре Ажа, преработка на истоимениот филм од 1978 г. Премиерното прикажување во САД се одржало на 20 август 2010 г.
1 Содржина
Дејството на филмот се одвива на езерото Викторија во Аризона. Езерото се наоѓа во кратер образуван од вулкански излив во праисторијата, а кога почнуваат потреси, на дното се образува пукнатина, од која излегуваат пирани. Нивната прва жртва е постар рибар, чиј изгризан труп го пронаоѓаат шериф Џули Форестер и нејзиниот помошник. Шерифот ги придружува сеизмолошките нуркачи што пристигнуваат на истражувањето. Двајца од нив, Сем и Паула, нуркаат во пукнатината и гледаат огромна пештера во која се наоѓа икра; пираните потоа ги напаѓаат. Третиот сеизмолог Новак успева да го извлече само телото на Паула и една од рибите. Шерифот и Новак се обраќаат кон ихтиологот Карл Гудман, кој вели дека овие пирани припаѓаат на вид што исчезнал пред милиони години.
Сфаќајќи дека жителите што летуваат се во опасност, шерифот се обидува да прогласи вонредна состојба. Меѓутоа, 20.000 ученици и студенти пристигнуваат на плажите на езерото за нивниот пролетен распуст. Тие не сакаат да ја напуштат водата, а наскоро ги напаѓаат толпи од гладни пирани. Како последица на нападот, загинуваат околу 50 души, а стотици се повредени.
Во меѓувреме, синот на шерифот, Џејк, кој требал да внимава на својот брат Зејн и сестрата Лаура, заминува на јахта со Дерик, режисер на порнофилмови. Дерик бара од момчето да му покаже убави места; има и две глумици на јахтата (Дани и Кристал) и Ендру, помошникот на Дерик; Случајно се наоѓа и соученичката на Џејк, Кели, која тој долго време ја симпатизира. Качувајќи се во далечниот агол на езерото, Дерик прави еротски снимки. Одеднаш Џејк ги гледа брата и сестра си на песочен остров: откако го прекршиле договорот да останат дома, отишле на риболов, но нивното кајче отпловило. Децата се качени на јахтата, која се заглавува и почнува да тоне. Пираните ги напаѓаат Ендру, Кристал и Дерик, кои се во водата; на крајот, Ендру успева да излезе на брегот (ова останува зад кадарот), Кристал умира, а Дерик успева да биде извлечен од водата, но е тешко изглодан и умира. Џејк ѝ се јавува на мајка си, таа и Новак пристигнуваат на брод и се обидуваат да ги спасат јунаците на јахтата; Џејк, Кели, Зејн и Лаура се спасени. Ја разнесуваат јахтата, а во избувнувањето умираат сите пирани.
Се јавува ихтиологот и известува дека овие пирани не биле возрасни, туку само мали. Потоа возрасна пирана скока од водата и го убива Новак.
2 Улоги
Елизабет Шу, шериф Џули Форестер
Стивен Р. Маквин, Џејк Форестер
Сејџ Рајан, Зејн Форестер
Бруклин Пру, Лаура Форестер
Адам Скот, Новак Радзински
Џери О'Конел, Дерик Џонс
Џесика Зор, Кели
Кели Брук, Дани
Винг Рејмс, заменик-шериф Фалон
Рајли Стил, Кристал
Кристофер Лојд, Карл Гудман
Дајна Мајер, Паула
Ричард Драјфус, Мет Бојд
Рикардо Чавира, Сем
Илај Рот, домаќинот
Зоолошка градина Лупа

Зоолошката градина Лупа — зоолошка градина со површина од 18 ари (7.3 хектари) која е во приватна сопственост и управа, лоцирана во Лудлоу, Масачусетс, Соединетите Американски Држави.
1 Историја
Зоолошката градина била создадена од Хенри и Џоан Лупа, кои емигрирале од Полска во 1960-тите. Тие купиле фарма во Лудлоу и сместиле мала колекција на животни. Првично, Хенри Лупа основал компанија за уредување, а потоа и градежна компанија, но на крајот решил да отвори зоолошка градина, бидејќи локалните семејства често доаѓале да ги посетат животните на нивната фарма. Зоолошката градина Лупа официјално била отворена во 1996 година, а добила лиценца од Министерството за земјоделство на САД во 2002 година. Џоан Лупа станала единствена сопственичка на зоолошката градина по смртта на нејзиниот сопруг во 2013 година.
Во 2018 година, имало инцидент во кој капибара побегнал од својата ограда откако обилните дождови ја оштетиле. Бил повторно заробен од Управата на диви животни на Министерство за земјоделство и вратен во зоолошката градина.
2 Експонати
Експонатите вклучуваат индиски паун, фенек лисица, коати, алдабранска џиновска желка, коза и пигмејска коза, орикс, мунтјак, лилјак, Валаби, прериско куче, бинтуронг, сервал, видра, алпака, американски бизон, магаре, тапир, бактриска камила, нилгаи, зебра, хималајска црна мечка, обичен ној, ему, крава, елен, ара и лисица.
3 Контроверзност
Зоолошката градина добила критики за нејзините повторени прекршувања на правилата поставени од Министерството за земјоделство.
Загрозена африканска антилопа избегала од зоолошката градина Лупа во Масачусетс во април 2023 година, кога бура го оштетила нејзиниот заграден простор. Таа била фатена пет недели подоцна.
Пинакотека на современата уметност

Пинакотека на современата уметност или скратено Пинакотека на современата (|Pinakothek der Moderne) — уметничка галерија во Минхен отворена во 2002 година. Во овој музеј се сместени уметнички дела од современата уметност на 20 и 21 век и со изложбена површина од 22.000 м², тој е еден од најголемите музеи на современата уметност во светот. Ова е трет музеј кој ја комплетира уметноста на Минхен, веднаш до Старата пинакотека (уметнички дела од средниот век до крајот на 18 век) и Нова пинакотека (дела на уметници од 19 век).
1 Историја
Зградата има права фасада во која преовладуваат тенки сиви и бели бетонски столбови и ѕидови отворени со големи прозорци, кои носат рамен покрив. Секој од четири агли на зградата, поврзани со средишната ротонда, се посветени на друга збирка: уметност (''Kunst''), архитектура (''Architektur''), дизајн (''Design'') и графика (''Graphik'').
Зградата на Пинакотеката на современата уметност ја проектирал германскиот архитект Стефан Браунфелс уште во 1990-тите, а била отворена по седум години градба во септември 2002 година. Изградбата доцнела заради бирократски поплаки за изгледот и цената (чинела 120 милиони долари, а поради изгледот мештаните ја нарекуваат „картонска кутија“), но на крајот проблемите биле решени благодарение на приватните дарувања.<ref>Desmond Butler, '''', New York Times 10. studenoga 2002. Pristupljeno 18. kolovoza 2017.
Во 2004 година, фондацијата Данер го финансирала отворањето на постојана изложба за накит, збирката накит Данер, која содржи дела на повеќе од стотина меѓународни златари.
2 Збирка
Збирката на музејот главно се состои од збирка уметнички дела од 20 век од минхенскиот „Дом на уметноста“ (''Haus der Kunst''), збогатена со дела од Националната баварска збирка на современа уметност „(Sammlung Moderne Kunst)“ и се смета за еден од најважните и најпосетуваните музеи на современата уметност во Европа.
Збирката од 1945 година нагло растела со собирање на т.н „Изопачена уметност“ која била прогонувана од нацистите, но и од приватни донации. Така, во музејот се застапени многу уметнички правци и движења од 20 век, како што се: експресионизам, кубизам, фовизам, нова стварност, Баухаус, надреализам, апстрактен експресионизам, поп-арт, минимализам итн.
Во музејот се изложени дела на познати уметници како: Пабло Пикасо, Анри Матис, Салвадор Дали, Рене Магрит, Жоан Миро, Франц Марк, Макс Бекман, Василиј Кандински, Енди Ворхол и многу други уметници.
2.1 Хронолошка галерија на избрани дела
Музејот има и една од најголемите светски збирки на применетата уметност и дизајн со околу 70.000 експонати. Збирката е основана во 1925 година, а најголемиот дел е изложен во подрумот на музејот. Некои од поважните предмети се:
Дина: Втор дел

''Дина: Втор дел'' (|Dune: Part Two) — епски научнофантастичен филм од 2024 г. заснован на романот „Дина“ на Френк Херберт. Тоа е продолжение на филмот „Дина“ (2021) и дел од истоимената медиумска франшиза. Режисер на филмот е Дени Вилнев, а сосценарист е Џон Спејтс. Главните улоги ги толкуваат Тимоти Шаламе, Зендеја, Ребека Фергусон, Хавиер Бардем, Џош Бролин, Дејв Батиста, Стелан Скарсгорд.
Премиерата на филмот во САД била на 1 март 2024 г., а во Македонија на 29 февруари 2024 г.
1 Содржина
Пол Атреид се обединува со Чани и Слободните (Фремени) додека бара одмазда против заговорниците што го уништиле неговото семејство.
2 Улоги
Глумец, Улога
Тимоти Шаламе, Пол Атреид
Зендеја, Чани
Ескоклиси

Ексоклиси (|Εξωκκλήσι) — село во Берско, Егејска Македонија, денес во општината Гида на округот Иматија, Грција.
1 Географија
Селото се наоѓа во областа Урумлак, на 3 км јужно од Лутрос крај Лутроскиот манастир.
2 Историја
Селото е ново. За првпат е регистрирано во 1961 г.
Колудејско Градилиште

Колудејско Градилиште или Ерготаксио Лудија (|Εργοτάξιο Λουδία) — село во Берско, Егејска Македонија, денес во општината Гида на округот Иматија, Грција.
1 Географија
Селото се наоѓа во областа Урумлак, 3 км североисточно од Плати. Лежи крај самата железничка пруга.
2 Историја
Селото е основано по Втората светска војна и го добила името по нејзините жители — работници на регулацијата на реката Колудеј (грч. Лудијас). Подоцна се изградени поубави куќи и населението почнало да се занимава со земјоделство поради доброто обработливо земјиште.
Кундак

Кундак (|kundak) — задниот дел од оружјето што се држи на рамо кога се пука. Обично се направени од дрво, пластика или метал и се направени да обезбедат стабилност и контрола при нишанење и стрелба. Кундаците доаѓаат во различни облици и големини за да се приспособат на различни стилови и претпочитања на пукање. Играат клучна улога во тоа колку е удобно и точно огненото оружје за пукачот.
1 Одлики
Кундаците обично се изработуваат од цврсти, но приспособливи материјали како орев, брест, јасен или буково дрво. Алтернативно, во некои модели можат да се користат полесни метали, гума или пластика. Структурата на кундакот ја зема предвид и силата на отскокот насочена кон рамото на пукачот и вибрациите на цевката во рамнината за пукање.
Санда

Санда (|Σάντα) — село во Берско, Егејска Македонија, денес во општината Гида на округот Иматија, Грција.
1 Географија
Селото се наоѓа во областа Урумлак, на 5 км северно од Ниси.
2 Историја
Основано е од грчки колонисти од околината на Думанли (грч. ''Санда'') во Понт, Турција. За првпат се појавува на пописот од 1971 г.
Рајстинг

Рајстинг — општина во округот Вајлхајм-Шонгау, во Баварија, Германија.
1 Спорт
Фудбалскиот клуб на градската асоцијација СВ Рајстинг, создаден во 1924 година, го доживеал својот најголем успех во 2013 година кога за прв пат ја освоил промоција во јужната дивизија на Баернлигата.
2 Наука
Градот е дом на првата копнена сателитска станица во Германија, Земјината станица Рајстинг.
3 Транспорт
Градот има железничка станица, станицата Рајстинг, на линијата Меринг-Вајлхајм.
Каравостаси

Каравостаси (|Καραβοστάσι) — поранешно село во Солунско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Гида на округот Иматија, Грција.
1 Географија
Селото се наоѓало во областа Урумлак, на 2 км јужно од Плати, крај старото коритто на реката Колудеј.
2 Историја
Каравостаси е релативно ново село. За првпат се спомнува како село во 1918 г. при создавањето на општината Корифи. Во 1920 г. во него се попишани 15 жители.
Името на селото, кое во превод значи ''станица за чамци'', укажува на тоа дека реката била пловна и дека ова било пристаништето на Плати.
Киља Шмагранова

Киља Шмагранова (моминско: Ризова; — ) — борец во грчката граѓанска војна и членка на групата Костурчанки.
1 Животопис
1.1 Семејство
Киља е правнука на војводата Лазар Поптрајков. Во НОБ и во Граѓанската војна во Грција со својот сопруг Јото учествувала од 1943 до 1949 година. Јото во ДАГ служел во коњичката единица, а таа како партизанка во известителната служба на Главниот штаб на ДАГ. Директни учесници во народноослободителното движење биле и двете нејзини сестри: Лина и Елена (Ленка) и брат и Живко. Ленка загинала како потпоручник во мај 1948 година во големата офанзива на Грамос. Во ДАГ загинал и нејзиниот поголем девер Кирјако Цалев.
По уништувањето на Д’мбени во 1948 година, како стари и исцрпени, родителите на Јото (сопругот на Киља) од Генералниот Штаб на ДАГ биле испратени во тогашна Југославија. По капитулацијата на ДАГ, кај нив дошол и Јото, додека Киља по поразот на НОД преминала во Албанија, од каде била испратена во Полска. Со својата ќерка Маре од Полска во Македонија се вратила во 1959 година.
2 Костурчанки
Во групата „Костурчанки”, членувала од формирањето во 1970 година. Таа заедно со Александра Ковачевска и Лина Цалева „ги фаќала" влечените, гртените и уканите пеани. Била учесник во сите зафати и активносги на групата.
Алаборски Колиби

Алаборски Колиби (|Αλαμποριανά Καλύβια, до 1926 г. ''Καλύβια Αλαμπόρου'') — поранешно село во Берско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Гида на округот Иматија, Грција.
1 Географија
Селото се наоѓало во областа Урумлак, на десниот јужен брег на Бистрица, спроти Голем Алабор на другиот брег. Лежело северно од Кипсели.
2 Историја
Алаборските Колиби за првпат се спомнуваат како село во 1913 г. со 77 жители. На пописот од 1920 г. во него е заведено 81 лице. Во 1926 г. е преименувано од ''Каливија Алабору'' (''Колиби на Алабор'') во ''Алаборијана Каливия'' (''Алаборски Колиби''). Во 1928 г. населението се покачило на 91 жител. Алаборски Колиби не се спомнува како одделно село на следниот попис од 1940 г. бидејќи станало дел од Кипсели.