procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Замок „Каштел” во Темерин

Дворец „Каштел“ во Темерин — дворец изграден од семејството Сечен (Гроф Шандор Сечен) на крајот на 18 и почетокот на 19 век. Дворецот „Каштел“ е недвижно културно богатство како споменик на културата од исклучително значење.
1 Опис на дворецот
Дворецот во Темерин е двокатна зграда, со јасни стилски одлики, елегантен и едноставен барокен класицизам. Станбената аристократска зграда е една од ретките што е зачувана во речиси оригинален облик. Дворецот бил изграден од семејството Сечен во 1795 година. Семејството Сечен ги продало Темерин и Кастел на трговецот Антал Фернбах од Апатин. Ана Фернбах и Петар Фернбах биле негови наследници и го држеле целиот Темерин до аграрната реформа на Кралството на Србите, Хрватите и Словенците во 1920 година.
Паркот околу дворецот е претворен во училишно игралиште и градски парк. Во минатото, целиот имот во околината на дворецот зафаќал површина од 13 хектари.
Денес во дворецот има техничко училиште.
2 Поврзано
* Список на споменици на културата во Јужнобачки Округ
Пештера Бели Мајдан

Пештерата Бели Мајдан, позната и како пештера Раковац, е стар каменолом, создаден со ископување камен, каолин гранит во античко време, најверојатно за потребите на блискиот манастир Раковац, а најчесто се користела за изработка на надгробни споменици и темели за куќа. Се наоѓа во на Фрушка Гора.
Пештерата е висока околу четири метри, а сводот го држат камени столбови, влезот е широк неколку десетици метри и исто толку се протега во длабочина. Рудникот бил затворен во 1930-тите години. Има и скали врежани во камен, па можете да ги посетите сите одаи внатре. Димензиите на целиот комплекс се импресивни и единствени за областа Фрушка Гора. Има пат кој може да ве однесе над сводот на пештерата од каде што се гледа впечатлив поглед на Фрушка Гора. До пештерата има отвор во земјата од кој избива топол воздух, што е особено забележливо во постудените денови.
До пештерата се стигнува со вртење лево од правец на Беочин после манастирот Раковац, по првиот полски пат и на стотина метри десно. Патот, со многу искачувања, води директно до пештерата. Друг начин е да се тргне од изворот кај споменикот на Каменоломот. Зад изворот, на стрмен рид, има груби камени скали по кои продолжува кривулеста патека, која по пет минути пешачење излегува пред самата пештера.
1 Галерија
Дворец на баронот Јовановиќ во Сочица

Дворец на баронот Јовановиќ — дворец кој се наоѓа во Сочица, во градот Вршац. Изграден е на почетокот на 19 век, и е под заштита на Република Србија како споменик на културата во категоријата недвижно културно наследсто од големо значење.
1 Опис
Објектот класично е составен како приземна зграда со правоаголна основа. Главната фасада е симетрична, со централна проекција истакната со поткровје на врвот со украсна вазна, со нагласени хоризонтални споеви. Дворната фасада е поскромна, а може да се претпостави дека тремот е подоцна дограден. Заштитните шипки од ковано железо на прозорците се декоративни, додека нанесениот мотив на венец е украс кој му се припишува на класицизмот.
Дворецот го изградил баронот Јовановиќ. Со текот на времето ги сменил сопствениците, па имотот во 1832 година го купил Чико Селаш. Д-р Нестор Месаровиќ и неговите деца го купиле имотот во 1857 година, а потоа имотот го купила Бела Мајтењи. Денес, во дворецот е сместена локалната администрација
2 Галерија
3 Поврзано
* Список на споменици на културата во Јужнобанатскиот Oкруг
* Споменик на културата од големо значење
Џамија Кебир Мехмед Челеби

Џамија Кебир Мехмед Челеби — стара османлиска џамија во Скопје. Му припаѓа на Скопското муфтиство на ИВЗ и прогласена е за културно наследство на Македонија.
1 Местоположба
Храмот е сместен во центарот на Скопје, северно од Вардар, до кампусот на универзитетот „Св. Кирил и Методиј“.
2 Историја
Над влезот на џамијата има камена плоча на која стои дека џамијата е изградена на 4 мухарем 874 година по хиџрата (14 јули 1469 година по Христа). Нејзин ктитор бил Кебир Мехмед Челеби, син на Исхак-бег и внук на завојувачот на Скопје, Јигит-паша.
Џамијата настрадала во Скопскиот земјотрес од 1963 г. Во 2016 г. е обновена со финансиска поддршка од Турција. Реставрирана е според нејзиниот изворен изглед, освен шадрванот, за чиј изглед нема податоци, па затоа е обновен во облик типичен за епохата.
3 Поврзано
* Културно наследство на Македонија во Општина Центар
Раденци

Раденци (словенечки: ''Radenci'') — мал град во Општина Раденци во источна Словенија. Градот е центар на општината Раденци. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Два замоци на семејството Лазаревиќ во Велико Средиште

Два замоци на семејството Лазаревиќ во Велико Средиште, општина Вршац, биле изградени од средината на 19 век до почетокот на 20 век. Замоците претставуваат недвижно културно наследство како културни споменици.
1 За замокот
Изградбата на замоците е поврзана со семејството Лазаревиќ и неговиот предок Голуб, кој емигрирал од Србија. Откако се здобил со благородништво во 1841 година, со титулата Мал и Голем центар, изградил два замоци и парк. Семејството Лазаревиќ го поседувало имотот до 1898 година. Имотот го купиле локални Германци, Георг Фриц и Карл Хаузер, кои биле сопственици до крајот на Втората светска војна, кога Банатските Германци биле протерани и нивниот имот национализиран.
Големиот замок, во духот на класицизмот, бил изградена во 1960-тите, а малиот замок кон крајот на 19 и почетокот на 20 век во еклектичен стил со неоготски елементи. Двете згради се приземни, со главната фасада на постариот замок симетрично разрешена, со голем трем поткрепен со дорски столбови во централниот дел и со униформен ритам на прозорски отвори со триаголни фронтончиња. Помалиот замок има скалесто поткровје и мали кули на аглите. Тие се опкружени со голем парк и висока шума со примероци од ретки дрвја.
Конзерваторските работи биле извршени во текот на 1986-1987 година само во големиот замок.
Основното училиште „Бранко Радичевиќ“ се наоѓа во големиот замок, а околниот парк е прилагоден на простор за игралиште. Внатрешноста на големиот замок е прилагодена на потребите на училиштето, со што се елиминирал автентичниот ентериер. Зградата на малиот замок е руинирана. Просторот првично се користел за селско кино, потоа за младински културен центар и на крајот локална канцеларија. Денес, градбата на малиот замок нема никаква намена.
2 Легенда
Постои легенда за замоците на семејството Лазаревиќ. Според наводите, браќата Лазаревиќ изгубиле разум и имале исклучително високи барања. Очигледно и тие сакале да се санкаат во лето, а бидејќи тоа не било возможно поради немањето снег, нарачале стакло од Панчево да се санкаат. Набргу по наредбата, сопругата на помладиот брат паднала низ стаклената патека и за малку ќе умрела. И покрај тоа, браќата Лазаревиќ продолжиле да нарачуваат стакло. Нивното последно лето во замокот, 1897 година, кога се санкале на специјално матирано стакло, тоа наеднаш се оладило и стаклото се искршило на многу мали делови. Од тој момент, браќата наводно наоѓале стакло насекаде околу нив - во креветот, храната, облеката.
3 Галерија
4 Поврзано
* Список на споменици на културата во Србија
5 Наводи
Dolerus uliginosus

Dolerus uliginosus — вид на растителна оса од родот Dolerus.
1 Опис
Главата црна, антените подолги од абдоменот. Градите црни. Крилата стаклесто провидни, жилките црни. Абдоменот црвеникавожолт, првиот и двата последни тергити на абдоменот црни. Мажјакот по обојувањето на телото и по другите надворешни белези сличен на женската форма.
Ларвите достигнуваат должина од 16-20 мм. Основната боја на главата жолта. Над очите и на челната плочка има темнокафеави дамки. Телото дорзално зеленикаво, од долната страна светлозеленикаво. Се среќаваат во текот на мај на растенијата од родот Juncus.
Возрасните единки достигнуваат должина 9,5 — 10,5 мм.
2 Живеалиште
Географската распространетост на овој вид оса е Средна Европа.
Општина Крижевци

Општина Крижевци (словенечки: ''Občina Križevci'') — општина во источна Словенија. Седиште на општината е селото Крижевци кај Љутомер. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Денес е дел од Помурскиот статистички регион.
1 Населени места
Покрај општинското седиште Крижевци кај Љутомер, општината ги опфаќа и следните населени места:
* Берковски Прелоги
* Берковци
* Бореци
* Бучечовци
* Вучја Вас
* Гајшевци
* Грабе кај Љутомер
* Добрава
* Засади
* Иљашевци
* Кључаровци кај Љутомер
* Кокоричи
* Логаровци
* Лукавци
* Стара Нова Вас
2 Наводи
Градска општина Мурска Собота

Градска општина Мурска Собота (словенечки: ''Mestna občina Murska Sobota'') — една од дванаесетте градски општини на Словенија, сместена во североисточниот дел на земјата. Седиште на општината е градот Мурска Собота. Областа е дел од историскиот регион Прекмурје. Денес е дел од Помурскиот статистички регион. Општината е формирана во 1994 г.
1 Населени места
Покрај општинското седиште Мурска Собота, општината ги опфаќа и следните населени места:
* Баковци
* Вешчица
* Крог
* Купшинци
* Маркишавци
* Немчавци
* Полана
* Пушча
* Ракичан
* Сатаховци
* Чернелавци
2 Наводи
Стара градска куќа (Скопје)

Стара градска куќа — стара куќа во Скопје, редок пример за скопската народна архитектура од XIX век. Претставува една од најстарите зачувани куќи во градот и прогласена е за значајно културно наследство на Македонија. Во неа е сместен национален ресторан со истото име.
1 Местоположба
Куќата се наоѓа на улица „Пајко Маало“ бр. 14 во истоименото Пајко Маало во градскиот центар, спроти Македонската опера и балет.
2 Историја
Градбата е подигната во 1836 година, а во 2000 г. е реновирана.
3 Архитектура
Во архитектонски поглед, ова е едносемејна традиционална куќа со двор. Градена е во лесна бондручна конструкција (дрвен скелет со полнетица од плитар), поставена врз масивни камени ѕидови. Станбените простории се на три нивоа. Двете главни нивоа имаат ист распоред на простории, а разлики има во просториите за поврзување — тремот на приземјето, застаклен чардак со платформа на катот и отворен чардак, исто така на катот.
Внатрешноста е впечатлива. Просториите се светли и пространи, опремени со долапи, миндери и дивани (вградена гарнитура), со малку подвижен мебел и богато украсени тавани и мноштво резбани детаљи.
4 Поврзано
* Културно наследство на Македонија во Општина Центар
Општина Љутомер

Општина Љутомер (словенечки: ''Občina Ljutomer'') — општина во источна Словенија. Седиште на општината е малиот град Љутомер. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Денес е дел од Помурскиот статистички регион.
1 Населени места
Покрај општинското седиште Љутомер, општината ги опфаќа и следните населени места:
* Бабинци
* Бодиславци
* Бранославци
* Бучковци
* Видановци
* Вогричевци
* Глобока
* Годемарци
* Гресовшчак
* Грлава
* Десњак
* Драковци
* Железне Двери
* Згорњи Каменшчак
* Иловци
* Јерузалем
* Крапје
* Криштанци
* Куршинци
* Мала Недеља
* Мекотњак
* Моравци во Словенске Горице
* Мота
* Норшинци кај Љутомер
* Нунска Граба
* Плешивица
* Подградје
* Пресика
* Прецетинци
* Пристава
* Радомерје
* Радомершчак
* Радославци
* Ринчетова Граба
* Ситаровци
* Сламњак
* Сподњи Каменшчак
* Стара Цеста
* Строчја Вас
* Цвен
* Цезањевци
* Цубер
* Шалинци
2 Наводи
Црква „Св. Никола“ - Межиричка

Црквата Св. Никола и камбанаријата - православна црква и архитектонски споменик од национално значење во Украина, во селото Межиричка во Коростенско, Житомирската област, на гранитниот брег на реката Уж.
1 Историја
Црквата е изградена во 1772 година, камбанаријата - во 19 век.
2 Галерија
3 Извори и врски
* «Пам'ятки містобудівництва та архітектури Української РСР», довідник в 4-х томах (Головний редактор: Н. Л. Жаріков) = «Памятники градостроительства и архитектуры Украинской ССР». — Київ : «Будівельник», 1983-1986. — Т. 3. — С. 151.
**
Човек со интегритет

„Човек со интегритет“ (персиски: لِرد) — ирански филм од 2017 година, во режија на Мохамад Расулоф, кој е автор и на сценариото. Главните улоги ги играат: Реза Аклагирад, Судабех Бејзаи и Насим Адаби. На Канскиот фестивал, Расулоф бил награден во категоријата „Извесен поглед“, а покрај тоа, филмот освоил уште неколку награди на филмските фестивали.
1 Содржина
Еден човек живее во мало село во Иран, каде одгледува златни рипки. Тој се соочува со пропаст, кога му го запираат доводот на вода од реката...
Лендава

Лендава (словенечки: Lendava) — мал град во Општина Лендава во источна Словенија. Градот е центар на општината Лендава. Областа е дел од историскиот регион Прекмурје. Градот сега е вклучен во Помурскиот статистички регион.
Беница

Беница (словенечки: Benica) — населба во Општина Лендава во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Прекмурје. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
1 Поврзано
* Крајни точки на Словенија
Луди денови

„Луди денови“ (хрватски: ''Ludi dani'') — југословенски филм од 1977 година, во режија на Никола Бабиќ, кој е автор и на сценариото. Главните улоги ги играат: Звонимир Лепетиќ, Илија Ивезиќ, Спасо Папац, Перица Мартиновиќ, Божидар Бобан, Нико Павловиќ, Хермина Пипиниќ и Марија Секелез. Филмот, кој најпрвин бил снимен како среднометражен, а потоа бил претворен во долгометражен, обработува тема која била актуелна во тоа време — „гастарбајтерите“, т.е. југословенските работници во странство. На фестивалот во Пула, Бабиќ ја освоил наградата на критиката за најдобра режија, додека Лепетиќ ја освоил „Сребрената арена“. Покрај него, одлична глума остварил и Ивезиќ, ликот на Клемпо го игра натуршчикот Спасо Папац, а Мартиновиќ ја остварила својата прва филмска улога.
1 Содржина
Дејствието на филмот се одвива во едно мало место во Далматинска загора. За време на празниците, во селото се враќаат работниците од Германија (т.н. гастарбајтери), кои се собираат во месната кафеана пиејќи и играјќи комар. Меѓу нив, најмногу со парите се расфрла Јуре (го игра Лепетиќ) кого жителите го сметаат за успешен човек, зашто има голема куќа, нов автомобил, трактор и секогаш е убаво облечен. Играта ја набљудува Клемпо (го игра Папац), а тој е единствениот гастарбајтер кого селаните го сметаат за неуспешен човек, зашто тој живее во трошна куќа и нема автомобил така што сите му се потсмеваат. Јуре губи многу пари и, изнервиран, почнува да го навредува Клемпо, кој тогаш му предлага да се обложат дека има повеќе пари од него. Тие ги дефинираат условите на облогот, се потпишуваат и одат во домот на Јуре, каде еден од присутните пресметува колку банкноти се потребни за да се обложи куќата на Јуре. Потоа, сите селани одат во домот на Клемпо кој во душекот крие многу пари и сите се изненадени од глетката. Јуре признава дека го изгубил облогот и мора да се соблече гол, но во последниот миг Клемпо го кине листот со нивните потписи така што Јуре е спасен од срамот. Потиштен, тој оди во кафеаната каде се опива, а надвор го чекаат селаните. Подоцна, тој дознава дека пресметката на површината на куќата била погрешна, а тоа значи дека Јуре не го изгубил облогот. Бесен, тој го напаѓа човекот задолжен за пресметката, а потоа му се фали дека бил првиот кој водел љубов со неговата сопруга. Тогаш, неговиот соселанец ја зема пушката и го убива Јуре. На закопот во последен миг пристига кумот на Јуре, кој му ја свири омилената песна.
Лепа Радиќ

Лепа Светозара Радиќ (|Лепа Светозара Радић; 19 декември 1925 – 8 февруари 1943) била југословенска партизанска, носител на орден за Народен херој во 1951 за нејзината улога во движењето на отпорот против силите на Оската во Втората светска војна—со што станала најмладиот носител на орденот во тоа време. Била погубена со бесење на 17-годишна возраст бидејќи пукала во германски војници. Откако нејзините заробители и понудиле живот доколку каже кои се раководители, таа одбила по што била обесена.
Мојута (вулкан)

Мојута ― стратовулкан во јужна Гватемала. Се наоѓа во близина на градот Мојута во департманот Санта Роса и се наоѓа на јужниот раб на раседот Јалтапагва. Вулканот има надморска височина од 1662 м, а неговиот врв е создаден од три куполи од андезитска лава. На падините на вулканскиот комплекс има бројни пепелни конуси. На северните и јужните падини може да се видат мали фумароли, а топли извори се наоѓаат на североисточната основа на вулканот, како и покрај реките на југоисточната страна. Вулканот е покриен со шуми и насади со кафе.
1 Поврзано
* Список на вулкани во Гватемала
2 Наводи
*
Усулутан (вулкан)

Усулутан ― стратовулкан во централниот дел на Ел Салвадор, кој се издига над крајбрежната рамнина помеѓу вулканите Сан Висенте и Сан Мигел, и веднаш источно од вулканот Табурете. Врвот на вулканот е 1,3 км широк кратер кој е срушен од исток.
1 Поврзано
* Список на вулкани во Ел Салвадор
* Список на стратовулкани
2 Наводи
*
Сан Педро (вулкан)

Сан Педро, наречен и Лас Јегуас, ― стратовулкан кој е 3,020 висок, на брегот на езерото Атитлан, во департманот Солола во јужна Гватемала.
Во неговата основа се наоѓа селото Сан Педро Ла Лагуна.
1 Наводи
Куилапа-Барбарена

Куилапа-Барбарена - вулканско поле со пепелни конуси во Гватемала со приближно 70 конуси. Полето се наоѓа над пресекот на месниот расед Халпатагва со миоценската калдера Санта Роса де Лима. Најмладите конуси датираат од последната фаза на активност на Текуамбуро и можеби се од холоценско време, но без потврдени докази.
1 Поврзано
* Список на вулкани во Гватемала
Муезин

Муезин (арапски : مؤذن ) — личност која од шерефето на минарето ги повикува верниците на молитва во џамиите. Повикот на муезинот главно започнува со зборовите „''Бог е најголем, велам, нема друг бог освен Алах'' “...
Прв муезин бил Била ибн Реба, кого Мухамед го избрал да го повикува на молитва. Според стариот обичај, муезините биле слепи луѓе, така што не можеле да ги гледаат женските лица од минарето. Тие исто така не се свети личности, како на пр имами муфтија .
Денес, улогата на муезинот се повеќе ја преземаат звучниците, додека во Индонезија се повикува на молитва со гон, што е преземено од будизмот.
Курдерес

Курдерес — поранешна река во Битола. Ја образувале Брусничка Река и неколку помали водотеци кои извирале под Баба Планина, на спојот на улиците Солунска и Тошо Даскало и се приклучувала Лавчанска Река, а се влевала во реката Драгор.
1 Етимологија
Името на реката Курдерес доаѓа од турските зборови „kurt-deresi“, што во превод значи „волчји поток“.
2 Историја
Реката Курдерес имала важна улога во заштитата на градот од поплави, кои биле честа појава во минатото.
Со изградбата на доводниот собирен канал за Стрежевското Езеро, овие води биле регулирани и нејзиното корито ја изгубило својата функција.
Голем дел од годината каналот имал незначителна количина на вода и често пресушувал. Коритото станало отворен канал од кој се ширела неподнослива смрдеа и било извор на зарази особено во летниот период.
Во 1975/1976 година била поставена канализација и коритото на реката Курдерес било целосно затрупано.
Денес реката не постои, а над нејзиното корито е улицата Солунска.
На местото каде улица Солунска се сечи со Широк Сокак, постоел „Камен мост“ преку реката, па тоа место и денес го носи тоа име.
Гросхајде

Гросхајде (|Großheide; источнофризиски: ''Grootheid'') — општина во округот Аурих, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа околу 10 километри источно од градот Норден и 15 километри северозападно од окружниот град Аурих.
1 Географија
1.1 Местоположба
Општината се наоѓа во близина на Северното Море, во мочуришно подрачје.
1.2 Соседни општини
Гросхајде се граничи со три општински заедници и голем број на општини, вкупно десет. Источно од Гросхајде се наоѓаат општините Нендорф и Еверсмер (обете во општинската заедница Холтрим во округот Витмунд). Југоисточно од Гросхајде се наоѓа окружниот град Аурих. На југ се граничи со општината Зидброкмерланд, на југозапад се општините Рехтсупвег и Лецдорф (обете во општинската заедница Брокмерланд), додека на запад се општините Халбемонд, Берумбур и флекенот Хаге (сите во општинската заедница Хаге). Северно од Гросхајде се наоѓа општината Дорнум. Сите овие општини се наоѓаат во округот Аурих.
1.3 Општински единици
Општината Гросхајде се состои од десет единици:* Арле
* Берумерфен
* Колдине
* Гросхајде
* Менстеде
* Остермордорф
* Зидарле
* Зидколдине
* Вестеренде
* Вестермордорф
Олена Викторивна Демјаненко

Олена Викторивна Демјаненко (8 мај 1966 година)- Украинска филмска режисерка, продуцент, сценарист. Член на Националниот сојуз на кинематографери на Украина, Украинската филмска академија (од 2017 година) и Европската филмска академија (од 2018 година). Била родена е на 8 мај 1966 година во Лавов. Во 1990 година дипломирала на Киевскиот институт за театарска уметност Карпенко-Кари.
1 Филмографија
; Телевизија
* 1993 година- „Ајтварас“ (ед. ѕидови. )
* 1994 година- „Сурова фантазија“ (ед. ѕидови. )
* 1998 година- „Две Јулии“ (ед. ѕидови. Награда Златна круна на Меѓународниот филмски фестивал, Казабланка, Мароко; Награда на жирито на критичарите на Меѓународниот филмски фестивал „Киношок“, Анапа; Награда на Арсенал за најдобар филм на годината, Киев )
* 2003 година- „Утре ќе биде утре“ (т/с, соавтор. )
* 2005 година- „Казароза“
* 2011 година- „Мајаковски. Два дена “(т/с, во соавтор. со Д. Томашполски )
; Играни филмови
* 2013 година- „F63.9 Болеста на љубовта“ (во соавтор. со Д. Томашполски )
* 2016 година- „Мојата баба Фани Каплан“
* 2019 година- „Хутсулка Ксенија“
2 Јавна позиција
Во 2018 година, таа го поддржала апелот на Европската филмска академија во одбрана на украинскиот режисер Олег Сенцов, затвореник во Русија.
Џемат

Џемат (, |cemaât - ''општество'', ''заедница'') — основната и најмалата организациска единица на припадниците на исламската вероисповед. Преку џематот муслиманите ги остваруваат основните верски права, обврски и вршат различни активности. Како по правило, џематот се состои од група од најмалку 100 муслимански домаќинства кои живеат во едно подрачје и се меѓусебно поврзани во извршувањето на заедничките исламски должности. При извршувањето на исламската молитва (намаз), џематот се состои од најмалку две лица.
1 Поврзано
* Ислам
Дорнум

Дорнум (|Dornum) — општина во округот Аурих, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа близу брегот на Северното Море, околу 15 километри источно од градот Норден и 20 километри северно од окружниот град Аурих.
1 Географија
1.1 Местоположба
Општината е најсевероисточната општина на копното од округот Аурих во Источна Фризија и се наоѓа непосредно на Северното Море. Се граничи на север со Ваденското Море, кое влегува како дел од Националниот парк Долносаксонско Ваденско Море прогласено за природна заштита во јуни 2009 година.
Административното седиште се наоѓа околу дванаесет километри западно од градот Езенс во соседниот округ Витмунд и шеснаесет километри североисточно од градот Норден. Окружниот град Аурих се наоѓа околу 21 километар јужно од местото. Дорнум се наоѓа на границата на историските области Нордерланд и Харлингерланд: додека поголемиот западен дел со главното место припаѓаат на Нордерланд, помалиот источен дел припаѓа на Харлингерланд.
Со 76,78 квадратни километри, Дорнум е втора најмала општина во округот Аурих по Балтрум и е најмала општина на источнофризиското копно.
1.2 Соседни општини
Општината се граничи на север со Северното Море. Од брегот се гледаат островите Нордернај на северозапад, Балтрум на север и Лангеог на североисток. Бидејќи Дорнум се граничи со три општински заедници, број на соседни општини на копното е голем. На исток се граничи со Езенс и Холтгаст (обете во општинската заедница Езенс), на југ се граничи со Охтерзум, Утарп, Швајндорф, Вестерхолт и Нендорф (Витмунд) (сите во општинската заедница Холтрим). Сите споменати општини се наоѓаат во округот Витмунд. На југозапад се граничи Дорнум со Гросхајде, на запад со Хаге и Хагермарш (обете во општинската заедница Хаге) во округот Аурих.
1.3 Општински единици
Кон општината покрај истоименото место Дорнум припаѓаат и следниве единици:
* Дорнумергроде
* Дорнумерзил
* Несе
* Несмерзил
* Рогенштеде
* Швитерзум
* Вестдорф (со Остдорф)
* Вестеракум
* Вестеркумерзил
* Вестербур (со Миделсбур)
Кон овие места припаѓаат и други помали места.
2 Знаменитости
Во Дорнум се наоѓа лутеранската црква „Св. Вартоломеј“, во која се наоѓаат оргули од Герхард фон Холи. Во местото се наоѓа единствената зачувана синагога во Источна Фризија.
3 Галерија
Тахумулко (вулкан)

Тахумулко ― голем стратовулкан во департманот Сан Маркос во западна Гватемала. Тој е највисоката планина во Средна Америка со 4.203 метри. Тој е дел од планинскиот венец Сиера Мадре де Чијапас, кој започнува во најјужната мексиканска држава Чијапас.
1 Опис
Тахумулко е составен од андезитско дацитски лави на врвот на голем гребен од непознато потекло. Има два врва, од кои едниот има кратер широк 50-70 метри. Тек на лавата од северозападниот врв се спушта во стрмна долина на истата страна на вулканот.
Историјата на избувите на вулканот е нејасна и не е познат датумот на неговиот последен избув. Извештаите од 18 и почетокот на 19 век тврдат дека се забележани избуви, но тие не се сметаат за веродостојни.
Регионот околу Тахумулко е релативно ретко населен. Најблискиот град е Сан Маркос, кој се наоѓа на 14 километри на југоисток. Иако е ретко посетен, вулканот можете да го искачите за околу пет часа од селото Туичан. Погледот е променлив бидејќи областа е често покриена со магла и облаци.
2 Поврзано
* Список на планински врвови на Северна Америка
** Список на планински врвови на Средна Америка
*** Список на вулкани во Гватемала
* Список на висински екстреми по земја
Халоклин

Во океанографијата, халоклин (од грчки ''hals'', ''халос'' „сол“ и ''клин'' „до наклон“) — клин предизвикан од силен, вертикален градиент на соленоста во водно тело. Бидејќи соленоста (во согласност со температурата) влијае на густината на морската вод, таа може да игра улога во нејзината вертикална стратификација. Зголемувањето на соленоста за 1 kg/m<sup>3</sup> резултира со зголемување на густината на морската вода за околу 0,7 kg/m<sup>3</sup>.
1 Опис
Во средните ширини, вишокот на испарување над врнежите доведува до тоа површинските води да бидат посолени од длабоките води. Во таквите региони, вертикалната стратификација се должи на тоа што површинските води се потопли од длабоките води и халоклинот е дестабилизирачки. Таквите региони може да бидат склони кон солени прсти, процес што резултира со преференцијално мешање на соленоста.
Во одредени региони со висока географска широчина (како што се Северноледениот Океан, Беринговото Море и Јужниот Океан) површинските води се всушност поладни од длабоките води, а халоклинот е одговорен за одржување на стабилноста на водниот столб, изолирајќи ги површинските води од длабоките води. Во овие региони, халоклинот е важен за овозможување на формирање на морски мраз и ограничување на бегството на јаглерод диоксид во атмосферата.
Халоклини, исто така, се наоѓаат во фјордовите и слабо измешаните утоки каде свежата вода се депонира на површината на океанот.
Халоклин може лесно да се создаде и да се набљудува во чаша за пиење или друг проѕирен сад. Ако свежата вода полека се прелива преку количество солена вода, со помош на лажица држена хоризонтално на ниво на водата за да се спречи мешањето, замаглениот меѓусебен слој, халоклинот, наскоро ќе биде видлив поради различниот показател на прекршување преку границата.
Халоклинот најчесто се меша со термоклин - термоклин е област во водно тело што означува драстична промена на температурата. Халоклинот може да се совпадне со термоклинот и да формира пикноклин.
Халоклините се вообичаени во варовничките пештери исполнети со вода во близина на океанот. Помалку густа свежа вода од копното формира слој над солената вода од океанот. За истражувачите на подводните пештери, ова може да предизвика оптичка мамка на воздушниот простор во пештерите. Поминувањето низ халоклинот има тенденција да ги разбранува слоевите.
1.1 Графикон
Во графичкиот приказ може да се забележат три слоја:
* Околу 50 m (160 ft) на вода со ниска соленост што „''плива''“ на врвот на океанот. Температурата е −1.8 °C (28,8 °F), што е многу блиску до точката на замрзнување. Овој слој го блокира преносот на топлина од потоплите, подлабоки нивоа во морскиот мраз, што има значително влијание врз неговата дебелина.
* Околу 150 m (490 ft) на нагло зголемување на соленоста и зголемување на температурата. Ова е вистинскиот халоклин.
* Длабокиот слој со речиси постојана соленост и полека опаѓачка температура.
2 Други видови клинови
* Термоклин - клин базиран на разлика во температурата на водата,
* Хемоклин - Клин заснован на разликата во хемијата на водата,
* Пикноклин - клин врз основа на разликата во густината на водата.
Хустинска хроника

''Хустинската хроника'' е хроника од 17 век, која детално ја прикажува историјата на Украина до 1598 година. Најверојатно е напишано од Захарија Копистенски.
Хустинската х''роника'' ги опфаќа односите на Украина со Големото Московско Кнежевство и Големото Војводство Литванија, влијанието на Турците и Татарите и потеклото на Козаците. Завршува со воведувањето на Грегоријанскиот календар (1582) и Брестовската унија (1596).
1 Содржина
Хустинска Хроника започнува со неколку упатувања на библиски приказни, вклучувајќи го наративот за потопот од Битие и Вавилонската кула; потоа, се раскажува легендарното основање на Киев од страна на Ки, Шчек и Хорив и Либид. Потоа следува историјата на Киевски Рус преку владеењето на кнезовите, со посебно внимание на Волин и Подолија. После тоа, станува историја на украинскиот народ и нивните односи со соседните народи, како што се Белорусите во рамките на литванското кнежевство, Татарите и Турците, сè до појавата на Козаците. Последниот споменат датум е 1597 година.
2 Поврзано
* Источнословенски летопис
Турбе на К’злар-беј

Турбе на К’злар-беј или Отворено турбе (tr) — турбе од 16-17 век, кое се наоѓало во Битола.
1 Местоположба
Турбето се наоѓало на муслиманските гробишта на североисточната периферија на градот, во населбата позната во отоманско време како К’злар-беј. Турбето било изградено на рид.
2 Историја
Според локална легенда, во турбето изградено во почетокот на 16 век или подоцна бил погребан оџа. Меѓутоа, некој човек сонувал дека таму е погребана ќерка на христијански владетел, а при проверката се покажало дека тоа е точно. Слична легенда постои и за Турбето на кралската ќерка во Скопје.
Турбето било разрушено од земјотресот во 1995 година. Во 1996 година, Исламската заедница и Заводот за заштита на спомениците на културата започнале проект за реставрација на турбето.
3 Архитектура
Турбето е од отворен тип - типично за турбиња градени од жени или за жени. Има речиси квадратна основа со димензии 5,16 x 5,31 m. Висината му е 7,76 m. Покриено е со осумаголна купола со пречник од 3,10 m на пандантиви, носени од четири големи аголни столба со димензии 1,03 x 1,03 m. Ѕидаријата е изработена од делкан камен, наизменично реден со три реда тули. На фасадата имало меандрирана декорација од тули - конкавна и конвексна. Декоративните фризови завршувале со назабен корниз. Горниот дел од куполата бил покриен со теракотни плочки и мермерен алем. Во 1848 година турбето го посетил Едвард Лир, кој го насликал со мермерен саркофаг во него, кој подоцна исчезнал.
Архитектонски слично е со Турбето на кралската ќерка, Турбето Хатунџиклар, Турбето Алта Ајак (1690) и Турбето на Али-паша (1774) во Скопје. Слични примери има и на гробиштата Алифаковиќ во Сараево, како и во Фоча.
Илов (Источна Фризија)

Илов (|Ihlow; |Îl) — општина во округот Аурих, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа околу 8 километри југозападно од окружниот град Аурих и 15 километри источно од безокружниот град Емден.
1 Географија
1.1 Местоположба
Илов се наоѓа во јужниот дел на округот Аурих во Источна Фризија. Со површина од околу 123 км², Илов е осма најголема општина во Источна Фризија и четврта најголема во округот Аурих по окружниот град, Крумхерн и Гросефен. Главното место Иловерфен се наоѓа осум километри југозападно од окружниот град Аурих и околу 15 километри североисточно од Емден.
1.2 Општински единици
Општината се состои од дванаесет единици, кои се делат на помали места.
Единица, Жители, места кои припаѓаат
Бангстеде, 351, –
Барстеде, 333
Иловерфен, 2.115, –
Иловерхерн, 1.062, Либертсфен, Хиленерфен, Вестерзандер
Лудвигсдорф, 947, –
Охтелбур, 899, –
Остерзандер, 815, Вене
Рипе, 2.160, –
Рипстер Хамрих, 147, –
Зимонсволде, 1.658, –
Вестеренде-Холцлог, 358, Херенхитен, Верингерхерн
Вестеренде-Кирхлог, 1.721, Фане, Фанстермор
Вкупно 12.566 —
1.3 Соседни општини
Соседни градови и општини на Илов се (од запад, надесно) безокружниот град Емден, општината Зидброкмерланд, градот Аурих, општината Гросефен (сите во округот Аурих), како и општината Мормерланд во округот Лер.
2 Галерија
Хинте

Хинте (|Hinte) — општина во округот Аурих, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа околу 20 километри јужно од градот Норден и 6 километри северно од безокружниот град Емден.
1 Географија
1.1 Местоположба
Хинте се наоѓа во Источна Фризија во крајниот северозапад на Германија. Административно припаѓа на округот Аурих во сојузната покраина Долна Саксонија. Општината се наоѓа во југозападниот дел на округот во непосредна близина на безокружниот град Емден. Окружниот град Аурих се наоѓа 23 километри североисточно, додека дел од окружната управа се наоѓа во градот Норден (25 километри на север).
1.2 Општински единици
Хинте има над 7.000 жители, а скоро 40% од нив живеат во главното место Хинте.
Следниве единици припаѓаат на општината Хинте (во заградите се бројот на жители во 2006 г.):
Единица Жители составни места и имоти
Хинте, 2.830, Крингверум, Флихаус, Виххузен
Лоперзум, 1.400, Абингвер, Бауерслуст, Ајзингхузен, Клајн-Занде, Лоперзумер Грасхаус, Лоперзумер Медехаус, Мербуден, Мајнерсхоф, Вилхелмсхоф
Зурхузен, 1.175, Ханеборг, Ондерберг, Штикелборг, Зурхузер Хамрих, Тителборг
Грос Мидлум, 760, Хорст, Лојхтенбург, Грос Мидлумер Меде
Остерхузен, 500, —
Вестерхузен, 320, Грос-Албрингсвер, Харсвегер Цигелај, Мосенбург, Штатвик, Вестерхузер Нојланд
Киркверум, 200, Клајн-Крингверум
Канхузен, 170, Лангевер
Вкупно 7.355 —
1.3 Соседни општини
Хинте се граничи со следниве општини (почнувајќи на југ, надесно): градот Емден, општината Крумхерн, општината Вирдум (во општинската заедница Брокмерланд), општината Зидброкмерланд. Освен безокружниот град Емден, сите други општини се наоѓаат во округот Аурих.
2 Галерија
Захарија Копистенски

Захарија Копистенски (починал на 21 март 1627) бил архимандрит на Киевско-печерска лавра во Украина. Тој е најпознат по неговото полемичко дело ''Палинода'', во кое го бранел источното православие против унијатите. Ги превел и ''Хорологионот'' и делата на Јован Златоуст.
Копистенски студирал на Академијата Острох. За време на неговиот живот, Киев бил дел од Полско-литванската Дрѓавна Заедница, а Копистенски бил дел од кругот на православни свештеници кои промовирале идеи за национално ослободување и културно самоодржување. Тој е веројатниот автор на ''Хустиновата хроника'', која ја следи историјата на Украина до 1598 година Тој го наследил Јелисеј Пленетски како архимандрит во 1624 година.
Копистенски повторно го открил ''Хипатскиот кодекс'' во 1617 година и го однел во Киев за да го копираат монасите.
Алина Панова

Алина Панова (полно име Алина Панова-Марасович, родена Алина Ваксман во Киев, Украина ) е украинско-американски филмски и сценски костимограф и продуцент.
1 Биографија
Панова е родена во Киев, Украина, во 1961 година. Студирала уметност во Државното уметничко училиште Шевченко во Киев и Купер Јунион во Њујорк, откако нејзиното семејство емигрирало во САД во 1979 година.
2 Кариера
Во 2006 година, Панова го продуцирала својот прв долгометражен филм „ ''ПОРТОКАЛОВА ЉУБОВ“'' (во режија на Алан Бадоев и со Алексеј Чадов и Олга Макеева во главните улоги). Филмот бил премиерно прикажан на Канскиот филмски фестивал.
3 Семејство
Панова е во брак со хрватскиот композитор Жељко Марасович. Тие живеат во Лос Анџелес, Калифорнија.
4 Филмографија
* Време на невиност (''The Age of Innocence)'' (1993)
*''Семејни вредности на Адамс'' (Addams Family Values) (1993)
*''Белешки од подземјето'' (Notes From Underground) (1995)
*''Данстон се пријавува (Dunston Checks In)'' (1996)
*''Голиот човек (''The Naked Man)(1998)
*''Модринка'' (Bruiser)(2000)
*''Сексуален живот (Sexual Life)'' (2005)
* Да бидат мирни (''Standing Still'' )(2005)
* Портокалова љубов( ''Orangelove'' )(2007)
Филип Кутев

Филип Кутев (13 јуни 1903 – 27 ноември 1982 година) ― бугарски композитор, аранжер и основач, со сопругата Марија Кутева, на првиот бугарски професионален државен ансамбл во 1951 година, Државниот ансамбл за народни песни и танц, познат и како Ансамбл „Филип Кутев“. Со својот ансамбл тој бил пионер во стилот на аранжман на народни песни со спојување на народни елементи со западни класични облици и хармонии и воспостави нова бугарска хорска традиција.
Неговиот хор бил еден од четворите кои се појавиле на албумот ''Le Mystère des Voix Bulgares, том два'', кој освоил Греми награда во 1989 година.
Роден е во Ајтос, областа Бургас.
1 Почести
Кутевиот Врв во Антарктик го носи името на Филип Кутев.
Раде Рогожаров

Раде Рогожаров (р. година во Штип) — македонски театарски, филмски, телевизиски глумец и музичар. Во 1988 година, Рогожанов дипломирал на Факултетот за драмски уметности во Скопје, во класата на професорот Владимир Милчин. Тој бил вработен во Народен театар - Штип.
Водител бил на повеќе културно-забавни и контактни емисии на националните ТВ-канали: МТВ, Канал 5, Наша ТВ и други.
Во јануари 2024 година, тој заминал во пензија.
1 Филмографија
Година, Филм, Улога
1985, Бушава азбука ТВ-серија
1986, Среќна нова '49 ТВ-филм, Музичар
1991, Тетовирање ТВ-филм
1995-2000, Во светот на бајките ТВ-серија
2001, Македонска емиграција ТВ-филм
2001, Светот има осум страни ТВ-серија
2010, Македонски народни приказни ТВ-серија
2010, Царската е последна ТВ-филм
2013, Тврдокорни ТВ-серија, Кмет Јонче
2014, До балчак ТВ-филм, Селанец
2014-2015, Македонски приказни ТВ-серија, Тошо
2024, Јана ТВ-филм
Чјингдао

Чјингдао (пинјин; традиционално Qingdao и Tsingtao) — најголемиот град и најпрометното пристаниште во покраината Шандунг сместен во североисточниот дел на Народна Република Кина. Се наоѓа на јужниот брег на полуостровот Шандунг, на влезот во заливот Ѓаоџоу кој е дел од Жолтото Море.
1 Историја
Во 1898 година династијата Чјинг му го отстапила градот на Германското Царство на 99 години. Во 1899 година било изградена пристаниште, а во 1904 година железница до Ѓинан. Во 1914 година, за време на Првата светска војна, градот бил окупиран од Јапонското Царство . Градот ѝ бил даден на Република Кина во 1922 година. Во 1938 година, за време на Втората кинеско-јапонска војна, Јапонското Царство повторно го окупирала градот. Окупацијата траела до 1945 година.
2 Население
Во 2014 година, градот имал 9.046.200 жители, од кои 6.188.100 живееле во урбани средини.
3 Стопанство
Во поново време, Чјингдао се разви во главен индустриски центар на Шандунг. Покрај традиционалната текстилна индустрија и познатото пиво Цингтао, се разви и силна хемиска, гумарска, машинска (индустриски и други машини) и особено електронската индустрија.
4 Сообраќај
Иако почнал да се развива како пристаниште за надворешна трговија дури на крајот на 19 век, Чјингдао сега е едно од главните кинески пристаништа. Пристанишниот товарен сообраќај се зголемил од 51,0 милиони тони во 1995 година на 161,6 милиони тони во 2004 година. Во Чјингдао доминира контејнерскиот сообраќај (5,1 милиони TEU). Јагленот, железната руда, нафтата и житариците најчесто се транспортираат со контејнерски сообраќај. Со ферибот е поврзан со Јапонија (Шимоносеки) и Јужна Кореја. Градот е дом на поморската база на Народноослободителната војска и меѓународниот аеродром Чјингдао Лиутинг.
5 Збратимени градови
Чјингдао има 25 збратимени градови:
Град, Држава, Година на збратимување
Акапулко, 1985
Аделаида, 2014
Билбао, 2004
Даегу, 1993
Фаисалабад, 2021
Илоило, 2003
Клајпеда, 2004
Лонг Бич, 1985
Макасар, N/A
Манхајм, 2016
Мајами, 2005
Монтевидео, 2004
Нант, 2005
Нес Циона, 1997
Норт Шор Сити, 2008
Одеса, 1993
Падерборн, 2003
Перм, 2003
Пуерто Монт, 1999
Ргенсбург, 2009
Ричмонд, 2008
Санкт Петерсбург, 2006
Шимоносек, 1979
Саутхемптон, 1998
Велсен, 1998
Вила Велха, 2009
Вилхелмсхавен, 1992
Ереван, 2023
Димитар Ненов

Димитар Ненов (|Димитър Ненов; 19 декември 1901 година во Разград - 30 август 1953 година во Софија) ― бугарски класичен пијанист, композитор, музички педагог и архитект.
Димитар Ненов припаѓа на генерацијата бугарски композитори од меѓувоениот период, т.н. Втора генерација бугарски композитори. Заедно со Панчо Владигеров, Љубомир Пипков, Петко Стајнов, Веселин Стојанов, Андреј Стојанов, Асен Димитров и Цанко Цанков, Ненов бил меѓу основачите на Друштвото за современа музика (основано на 24 јануари 1933 година) и станал негов прв секретар. Како композитор, пијанист и архитект, Димитар Ненов бил меѓу клучните фигури на културната елита на меѓувоена Бугарија добро позната како една од најпопуларните јавни личности.
Неговиот прв учител по пијано бил Андреј Стојанов. Во 1920 година отишол да студира во Дрезден (Германија) каде студирал архитектура на Техничкиот универзитет Дрезден и музика на Музичкиот колеџ „Карл Марија фон Вебер“ со Карл Фелинг (пијано), Теодор Блумер и Пол Битнер (композиција и музика теорија). Во 1925 година Димитар Ненов ја добил функцијата музички директор на танцовото друштво „Thea Jolles“. Во 1927 година Ненов дипломирал архитектура и се вратил во Бугарија каде што работел извесно време како архитект во Министерството за јавни згради, патишта и јавни работи (1927-1930) и во Генералниот директорат за железници (1929-32). Од 1930 година специјализирал архитектура на железнички сервисни згради во Италија (1932). Во исто време, тој студирал и во Закопане (Полска) на летните и рани есенски сесии и магистерските класови на познатиот пијанист Егон Петри (и самиот ученик на Феручо Бусони). Во 1932 година дипломирал на Музичкиот ликеј „Џовани Батиста Мартини“ во Болоња.
Од 1933 до 1943 година Ненов ја добил функцијата раководител и професор на Приватниот конзерваториум во Софија, а во 1943 година станал професор по пијано на Софискиот конзерваториум каде што им предавал пијано на бугарските пијанисти Генко Генов. Светла Протич, Лазар Николов, Стефан Ременков, Трифон Силјановски и многу други.
Мирославово евангелие

Мирославово евангелие (|Мирослављево јеванђеље / Miroslavljevo jevanđelje) е српски ракопис на пергамент од 362 страни со богата декорација. Тој е еден од најстарите преживеани ракописи напишани на српска варијанта на црковнословенски јазик. Овој ракопис се смета за ремек-дело на илустрацијата и калиграфијата.
Мирославовото евангелие е создадено во 1186 година од Мирослав, кнезот на Хум и брат на Стефан Немања, великиот жупан на Рашка. Први кои го откриле и проучувале ракописот биле тројцата руски учени: Владимир Стасов, Фјодор Буслаев и Никодим Кондаков во 1874.
Мили Алексеевич Балакирев

Мили Алексејевич Балакирев (|Милий Алексеевич Балакирев, бил руски композитор, пијанист и диригент познат денес првенствено по неговато творештво за промовирање на националниот музички стил и неговото охрабрување на повеќе познати руски композитори, особено Пјотр Илич Чајковски. Тој ја започнал својата кариера како клучна фигура, проширувајќи го спојот на традиционалната народна музика и експерименталните класични музички практики започнати од композиторот Михаил Глинка. Во тој процес, Балакирев разви музички обрасци кои може да го изразат отворено националистичко чувство.
Тој е претставник на рускиот национален музички правец, основач и водач на композиторска група именувана по него, кругот на Балакирев или Петкорката.
Основал бесплатно музичко училиште во Санкт Петербург. Надоврзувајќи се на Глинка, тој го изгради својот музички стил врз елементи на фолклорот, првенствено руски и ориентален, и на жива програмска основа. Иако самоук, Балакирев, според Римски-Корсаков, бил одличен пијанист и импровизатор, знаел многу добро да чита ноти и имал неверојатно чувство за вистинска хармонија.
Како композитор, Балакирев бил познат по тоа што долго време работел на неговите композиции. На пример за сонатата во б-мол му требало, наизменично, 50 години! Негови најпознати дела се колористички богатите симфониски песни „Тамара“ и „Русија“, увертира на три руски теми, музика за „Кралот Лир“, композиции за пијано, особено фантазијата „Исламеј“, едно од врвните дела на виртуозност, Силен поттик на истражувањето на руските народни песни дадоа неговите стилски верни аранжмани..
1 Творештво
1.1 Оркестарски дела
*Симфонија бр. 1 во С-дур (1864–66, 1893–97)
*Симфонија бр. 2 во ре-мол (1900–08)
*Апартман во Б-мол (1901–08, завршен од Сергеј Љапунов)
*Увертира на тема на шпанскиот марш Оп. 6 (1857, отк. 1886)
*Русија (руски Русь[A 1]), симфониска поема (1862–64 со наслов 1000 години, рев. како Русија 1884)
*Во Бохемија, увертира (1866/67)
*Тамара, Симфониска песна (1867–82)
*Концерт за пијано бр. 1 во ф остар мол, оп. 1 (1855/56)
*Концерт за пијано бр. 2 во е-дур (1861/62, 1909/10, завршен од Сергеј Љапунов)
*Гранде фантазија на теми од руска народна песна за пијано и оркестар во ре-дур, оп. 4 (1852)
1.2 Сценски дела
*Кралот Лир, Музика на Шекспировата трагедија (1857–61, rev. 1902–05)
1.3 Вокална музика
*Кантата за откривањето на споменикот на Глинка во Петербург за сопран, хор и оркестар (1902–04)
*хорски дела
*соло песни
*аранжмани на народни песни
1.4 Пијано и камерна музика
*Соната во б-мол оп.5 (1855/56)
*Соната во б-мол (1900–05)
*Исламеј, Ориентална фантазија (1869, rev. 1902)
*Токата во Ц остар мол (1902)
*7 мазурки
*7 валцери
*Ноктурна, Шерзи и други дела
*Октет за флејта, обоа, хорна, виолина, виола, виолончело, контрабас и пијано во Ц-мол, оп. 3 (1850–56)
*Романса во Е-дур за виолончело и пијано (1856)
Виолета Бојковска

Виолета Бојковска (р. 1990) — македонска писателка.
1 Животопис
Бојковска е родена во Велес во 1990 година. Магистрирала кривично право на Правниот факултет „Јустинијан I“. Живее во Скопје, а работи како уредник на дигитална содржина и како дигитален маркетинг-менаџер.
2 Творештво
Бојковска пишува поезија и кратки раскази. Нејзината прва книга е поетската збирка „Нијанси на сиво“. Во 2019 година ја објавила збирката раскази „Барем наутро“, а нејзините раскази се застапени и во збирката „Очудувања“.
Александар Глазунов

Александар Константинович Глазунов (|Алекса́ндр Константи́нович Глазуно́в, 10 август 1865 – 21 март 1936) бил руски композитор, професор по музика и диригент на покојниот руски Романтична период. Бил директор на Конзерваториумот во Санкт Петербург помеѓу 1905 и 1928 година и бил клучен во реорганизацијата на институтот во Петроградски конзерваториум, потоа Ленинградски конзерваториум, по Болшевичка револуција. Тој продолжи како шеф на Конзерваториумот до 1930 година, иако го напушти Советскиот Сојуз во 1928 година и не се врати. Најпознатиот студент под неговиот мандат за време на раните советски години беше Дмитриј Шостакович.
Глазунов успешно ги помири национализмот и космополитизмот во руската музика. Додека тој беше директен наследник на национализмот на Балакирев, тој повеќе се стремеше кон епската величественост на Бородин додека апсорбираше голем број други влијанија. Тука спаѓаат оркестарската виртуозност на Римски-Корсаков, лириката на Чајковски и [[контрапункт|контрапунталот] на Танеев] . Помладите композитори како Прокофјев и Шостакович на крајот ја сметаа неговата музика за старомодна, истовремено признавајќи дека тој останал композитор со импресивна репутација и стабилизирачко влијание во време на транзиција и превирања.
Бил професор на Петроградскиот конзерваториум, а од 1928 година живее во Париз.
Тој е најзначајната личност меѓу композиторите собрани околу римско-корсачкиот, односно кругот Бељајевски.
Првенствено како инструментален музичар, тој ја усовршил руската симфониска музика, во која ги воведе можностите за полифонија, поцелосна хармоничност на формата и монументална текстура (наречен „руски Брамс“). Тој, исто така, придонел за понатамошен развој на руската концертна, камерна, пијано музика и балет.
Дела:
8 симфонии;
4 симфониски песни: „Кремљ“, „Стењка Разин“;
5 увертира; суити;
Фантазии: „Море“;
Балети: „Рејмонд“, „Љубовни стихови“, „Сезони“;
Сценска музика; кантата; хорови.
1 Глазунов во сликарството и фотографијата