procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Лига на шампиони во ракомет за жени 2016-2017

Лигата на шампионите во ракомет за жени за сезоната 2016-2017 е 24-тото издание на ракометната лига на шампиони во женска конкуренција, најсилното натпреварување на женските ракометни клубови во Европа, организирано и спроведено од страна на Европската ракометна федерација.
Екипата на ЧСМ Букурешт влегла како бранител на титулата. Во финалето на 7 мај 2017, екипата на Ѓер ја освоила својата трета титула, со победата од 31-30 над Вардар по продолженија
1 Распределба на екипите
13 екипи директоно се квалификувале за групната фаза.
Групна фаза
Тим Есбјерг (1st), Мидтјиланд (2nd), Мец (1st), Туринген (1st)
Ференцварош (2nd), Ѓер Ауди ЕТО (1st), Вардар (1st), Будуќност (1st)
Ларвик (1st), ЧСМ Букурешт<sup>БТ</sup> (1st), Астраханочка (1st), Ростов-Дон (2nd)
Савехоф (1st)
Квалификациски турнири
Гласверкет (2nd), Крим Љубљана (1st), Селгрос Лублин (1st), Гомељ (1st)
Лајпциг (2nd), Подравка Копривница (1st), Јенимахале (1st), Индеко Коверсано (1st)
Хипо (1st), Бера Бера (1st), СЕРКОДАК Далфсен (1st), ИУВЕНТА Михаловце (1st)
*<sup>БТ = Бранител на титулата</sup>
2 Фаза и датуми на извлекување
Ждрепката за квалификациите и групната фаза била извлечена во Глоструп, Данска.
Фаза, Дата на извлекување
Квалификациски турнири, 29 јуни 2016
Групна фаза, 1 јули 2016
Нокаут фаза
Фајнал фор
3 Квалификации
4 Групна фаза
Ждрепката за групната фаза се одржала на 1 јули 2016 година во 13:00 часот.
Во секоја група, екипите играат едни против други во двоен раунд-робин формат, со домашни натпревари и гостувања.
4.1 Група А
* Будуќност, Мец и Туринген се квалификувале за втората фаза.
4.2 Група Б
* Вардар, Ференцварош и Астраханочка се квалификувале за втората фаза.
*''Head to Head'': Астраханочка - Лајпциг 54-54 (вкупен резултат). Астраханочка поминала понатаму поради поголем број на дадени голови во гости.
4.3 Група Ц
* Ѓер Ауди ЕТО, ЧСМ Букурешт и Мидтјиланд се квалификувале за втората фаза.
*''Head to Head'': ЧСМ Букурешт - Мидтјиланд 47-44 (вкупен резултат).
4.4 Група Д
* Крим, Ларвик и Есбјерг се квалификувале за втората фаза.
*''Head to Head'': Ларвик - Есбјерг 61-53 (вкупен резултат).
5 Главна фаза
Бодовите освоени во првата фаза против квалификувани екипи се пренесуваат.
6 Нокаут фаза
Првите четири екипи од секоја група во главната фаза се квалификуваат за нокеут фазата.
6.1 Четвртфинале
|}
6.2 Фајнл Фор
<onlyinclude>
7 Екипа победник
Победник на Лигата на шампионите во ракомет за жени 2016-2017 Ѓер Ауди ЕТО3. титула''
8 Награди и статистика
8.1 Ол-Стар Тим
Ол-стар тимот и наградите биле објавени на 5 мај 2017.
+, Позиција, Име, Тим
Голман:, Кари Олвик Гримсбо
Десно крило:, Кармен Мартин
Десен бек:, Нора Морк
Среден бек:, Корнелија Грот
Лев бек:, Кристина Њагу
Лево крило:, Камила Херем
Пивот:, Марит Малм Фрафјорд
8.2 Други награди
+, Награда, Име, Тим
МВП:, Корнелија Грот
Најдобар тренер:, Амброс Мартин
Најдобар млад играч:, Бланка Биро
Најдобар дефанзивец:, Едуарда Аморим
8.3 Најдобри стрелци
+, Место, Име, Тим, Голови
1, Андреа Пенезиќ, 98
2, Изабел Гулден, 92
3, Кристина Њагу, 90
Катерина Булатовиќ, 90
5, Нора Морк, 85
9 Наводи
Синбад: Легендата за седумте мориња

Синбад: Легендата за седумте мориња (англиски: ''Sinbad: Legend of the Seven Seas'') — американски анимиран филм од 2003 година, во режија на Патрик Гилмор и Тим Џонсон. Гласовите во филмот ги позајмуваат: Бред Пит, Кетрин Зета-Џонс, Мишел Фајфер итн.
1 Содржина
Синбад е најомилениот, но истовремено и најозлогласениот, отпадник кој плови по непрегледните мориња, секогаш во потрага по авантури. На едно патување до крајот на светот, тој мора да се соочи со безброј опасности кои му ги подготвува лошата божица Ерис. Притоа, нему му помага убавата принцеза...
Ана Кендрик

Ана Кук Кендрик (родена на 9 август 1985 г.) — американска глумица и пејачка.
Таа ја започнала својата кариера како глумица уште како дете во театарски претстави. Нејзина прва значајна улога била улогата во Бродвејскиот мјузикл ''Високо општество'' (1998), за која била номинирана за наградата Тони за најдобра глумица во мјузикл. Првата филмска улога таа ја добила во музичката комедија ''Камп'' (2003).
Кендрик ѝ станала позната на пошироката јавност со споредната улога во ''Самрак'' (2008–12), филмската франшиза заснована на истоимениот серијал на романи на Стефани Мајер. Таа добила номинација за Оскар за најдобра споредна женска улога за нејзината изведба во ''Горе во воздухот'' (2009).
Кендрик исто така глумела во комичната драма ''50/50'' (2011), криминалистичката драма ''Последна стража'' (2012), мјузиклот-фантазија ''Во шумата'' (2014), и комедијата ''Мајк и Дејв бараат женски'' (2016). Таа се стекнала со популарност играјќи главна улога во музичката комедија ''Совршен ритам'' (2012) и во продолжението ''Совршен ритам 2'' (2015). Глумела и во: ''Сметководител'' (2016) и ''Слатка мала тајна (A Simple Favor)'' (2018) и научнофантастичната комедија ''Ноел'' (2019). Таа ја толкувала главната улога во анимираните мјузикли на филмската франшиза ''Тролови'' од 2016 година. Глумела во кратката хумористична серија ''Dummy'' (2020), за која била номинирана Еми награда за серија во ударен термин во категоријата „Извонредна глумица во кратка комична или драмска серија“. Исто така, глумела и во романтичната хумористична серија ''Љубовен Живот'' (2020–2022). Нејзиното режисерско деби го имала со драмата ''Жена на часот'' (2023).
Милан Недков

Милан Недков (роден во Кавадарци, - ) — македонски правник, универзитетски професор и поранешен уставен судија.
1 Животопис
Завршил Правен факултет во Скопје во 1957 година. Бил на специјализација во Институтот за општествени науки во Белград.
Во 1960 година, тој бил избран за асистент на Правниот факултет во Скопје. Докторирал на тема од областа на правото во 1965 година. Во 1974 година, тој бил избран за редовен професор на Правниот факултет.
Повеќе години бил раководител на Одделението за политиколошки истражувања на Институтот за социолошки и политичко-правни истражувања во Скопје, а четири години бил директор на овој Институт. Учествувал како раководител и истражувач во реализацијата на повеќе проекти, особено посветени на истражување на изборните процеси и јавното мислење.
Повеќе години бил главен и одговорен уредник на списанието „''Погледи''“.
Од 1994 до 2003 година, тој бил судија на Уставниот суд на Република Македонија, а во времето од 1997 до 2000 година, тој бил и негов претседател.
2 Творештво
Објавил над 25 студии и учебници, како и над 200 статии и есеи. Позначајни објавени научни и стручни трудови се следните:* , (во соавторство со Димитар Мирчев), Скопје, 1970.
* Санација на организациите на здружениот труд, Скопје, 1988.
* Преоден период на претворање на организациите на здружениот труд во претпријатија, Скопје, 1989.
* Работниот однос и неговото правно уредување, Скопје, 1990.
* Организирањето на општественото претпријатије како акционерско друштво односно друштво со ограничена одговорност во мешовита сопственост, Скопје, 1990.
* Акционерско друштво, Скопје, 1990.
* Коментар на Законот за претпријатијата и Законот за општествениот капитал, (монографија), Скопје, 1990.
* Приватизација на општествениот капитал во Република Македонија, (студија), соавтор, Скопје, 1991.
* Статутот и неговото место во уредувањето на односите во акционерското друштво, Скопје, 1991.
* Уредување и раководење со претпријатијата, Скопје, 1991.
* Настанување на холдинг претпријатието, Скопје, 1991.
* Судбината на интерните акции, Скопје, 1992.
* Коментар на Законот за трансформација на претпријатијата со општествен капитал, (монографија), соавтор, Скопје, 1993.
* Коментар на преодните и завршните одредби на Законот за трговските друштва, (монографија), Скопје, 1996.
* Основање на трговското друштво, (монографија), Скопје, 1996.
* Одлучување и управување со друштвата на капиталот, (монографија), Скопје, 1997.
* Намалување на основната главнина на акционерското друштво, Скопје, 1999.
Демиркаписка парохија

Демиркаписка парохија — православна парохија на Македонската православна црква - Охридска архиепископија, дел од Кавадаречкото архијерејско намесништво на Повардарската епархија. Нејзиното седиште е во црквата „Успение на Пресвета Богородица“ во градот Демир Капија. Во составот на оваа парохија е градот Демир Капија со селата Прждево, Бистренци, Корешница, Клисура, Чифлик, Дрен, Копришница, Драчевица, Бесвица, Барово, Вешје и Стрмашево.
1 Цркви
Ова е список на црквите во парохијата. Можно е списокот да е нецелосен.
име, место, изградена, слика
Црква „Успение на Пресвета Богородица“, Демир Капија, 1935-1937(главна парохиска црква)
Црква „Св. Атанасиј“, Прждево, 1858
Црква „Св. Петка“, Бистренци, 1967-1971
Црква „Вознесение Христово“, Корешница, 1972
Црква „Св. Никола“, Клисура, век
Црква „Св. Талалеј“, Клисура
Црква „Св. Атанасиј“, Чифлик, 1857
Црква „Св. Никола“, Дрен, 1868/1910
Црква „Св. Илија“, Дрен
Црква „Св. Ѓорѓи“, Копришница, 1928
Црква „Св. Димитриј“, Драчевица, 1858
Црква „Рождество на Пресвета Богородица“, Барово, 1868
Црква „Св. Илија“, Вешје, век
Црква „Св. Димитриј“, Вешје
Црква „Св. Никола“, Стрмашево, 1885
2 Поврзано
* Кавадаречко архијерејско намесништво
Жана Каролин Виолет

Жана Каролин Виолет (француски: ''Jeanne Caroline Violet'', родена на во - починала на во ) — француска писателка на дела во жанрот љубовен роман и патопис.
1 Биографија
Жана Каролин Виолет е родена на 1 февруари 1870 година во Париз, Франција.
Била мажена за Едгар-Етјен Дисап (1875-1950), кој бил конзул на Франција во Атина. Таа била заедно со него во градот Јанина (кој во тоа време бил турски), кога бил опколен од Грците во 1912-1913 година. Нивната улога за поддршката на грчкото население на градот во овие тешки околности имало голем успех. Страдањата од тоа време ги опишала во „''La ville assiègée, Jannina''“.
Во следниот период, нејзиниот сопруг бил префрлен за работа во Сиднеј, а патувањето до таму во Тихиот Океан и доживувањата на писателката се опишани во нејзиниот патопис „''Escales océaniennes''“ од 1935 година.
Жана Каролин Виолет починала на 26 јуни 1951 во Мајен, Франција, каде каде живеела во последните десетина години од својот живот. Во градот Јанина има улица на нејзиното име.
2 Дела
2.1 Самостојни романи
* Ma conscience en robe rose (1895)
* Fiancée d'Avril (1898)
* Le Château de la vieillesse (1900)
* Les ruines en fleurs (1901)
* Mon ami l'oiseau bleu (1901)
* Âmes féminines (1902)
* Sphinx blanc (1903)
* L'Aventure d'Huguette (1904)
* Le Théâtre de la primevère (1904)
* Le baiser au clair de lune (1908)
* La folle histoire de Fridoline (1908)
* Collection des romans honnêtes (1909)
* Malencontre (1910)
* La Passagère (1911)
* Le Hasard et l'amour (1911)
* La ville assiègée, Jannina (1912)
* Mariage de raison (1918)
* L'Inconnue bien-aimée... (1925)
* Le Magicien (1927)
* Le Cœur désire... (1931)
* Comédie nuptiale... (1932)
* Escales océaniennes (1935)
* Eux et nous sur un bateau (1936)
* Mes souvenirs de Bali (1938)
2.2 Филмографија
* 1918 La passaggera - по истоимениот роман
* 1920 Malencontre - по романот „Malencontre“
* 1949 La passagère - по истоимениот роман
* 1952 La de los ojos color del tiempo
* 1993 Lil, la de los ojos color del tiempo – ТВ филм
Благоја Петров

Благоја Петров - Караѓуле (, , - , ) — македонски оперски пејач, баритон.
1 Животопис
Караѓуле е роден е на 16 јануари 1924 година во Битола. Тој ѝ бил вујко на македонската пејачка Виолета Томовска, а негова сестра била Блага Видец. Во 1949. г. дебитирал на сцената на Операта на МНТ со улогата на Маркизот во операта Травијата. Остварил повеќе од 15 улоги, мегу кои позначајни се: Жорж Жермон (Травијата), Папагено (Волшебната флејта), Родриго (Дон Карлос), Фигаро (Севилскиот бербер), Ренато (Бал под маски). Поседувал сонорен глас, изразита музикалност и сценски шарм. Познат е како одличен изведувач на македонски народни песни. Живеел во Скопје кај денешната зграда на поштата каде имало покриен пазар - пасаж, а неговиот стан бил над приземјето во станбениот комплекс. Зградата била разорана за време на скопскиот земјотрес. Во МНТ останал сè до трагичното загинување во скопскиот земјотрес во 1963 година.
Роман за розата

Роман за розата (француски: ''Roman de la Rose'') — средновековна француска поема напишана во форма како алегориска сонска визија. Делото претставува разказ за млад човек кој се обидува да ја зеде розата во која се заљубил. Поемата содржи 22.000 стихови кои се меѓусебно римувани. Првите 4058 стихови се напишани од Гијом де Лорис, за кого ништо друго не се знае, во 1237 година. Помеѓу 1275 и 1280 година Жан де Мен составил дополнителни 17.724 стихови. Делото на Гијом де Лорис требало да служи како кодекс на ''amour courtois'' (учтива љубов) за аристократијата. До крајот на 14 век поемата била преведена на средноанглиски јазик, делумно од Џефри Чосер, врз кого таа има силно влијание, како и на холандски и италијански јазик.
Алекси Гињар де Сен-Приест

мини|десно|Франсоа-Емануел Гињар,гроф од Сен-Приест
дедо на Алекси Гињар, гроф од Сен-Приест
Алекси Гињар, гроф де Сен-Приест (|Alexis Guignard de Saint-Priest), (, - , ) - француски историчар, книжевник и дипломат, син на Арман Емануел Шарл Гињар, гроф од Сен-Приест и внук на Франсоа-Емануел Гињар, гроф од Сен-Приест (1735-1821), дипломат, последен министер од кралската куќа на Луј XVI и прв министер за внатрешни работи на Франција(1788-1791).
Сен-Приест бил во комората на Шарл X, потоа бил на служба во Парма, дипломат во Бразил, во Лисабон и Копенхаген. Во Домот на перовите на Франција ги наследил својот татко и дедо. За член на Француската академија бил избран на 18 јануари 1849 година.
1 Дела
* „Француските урнатитени“ (''Les ruines françaises - poésies'', 1823)
* „Атенаис, или мемоарите на една жена“ - комедија (''Athenaïs, ou le souvenir d’une femme - comédie'', 1826)
* „Сегашноста и минатото – послание“ (''Le présent et le passé - épître'', 1828)
* „Шпанија, фрагменти од патувањето“ (''L’Espagne, fragments de voyage'', 1830)
*„Историја на кралството, од корените до формирањето на главните монархии во Европа“ – 2 тома ( ''Histoire de la royauté considérée dans ses origines jusqu’à la formation des principales monarchies de l’Europe'', 2 vol., 1842)
* „Историја на падот на језуитите во XVIII век (''Histoire de la chute des Jésuites au XVIIIe siècle'', 1844)
* „Историја на освојувањето на Неапол од Шарл Анжујски“ (''Histoire de la conquête de Naples par Charles d’Anjou'' 4 vol., 1847)
* „Дипломатски и книжевни студии“ (''Études diplomatiques et littéraires'', 2 vol., 1850)
2 Наводи и белешки
*
Ален Фурние

Ален Фурние ( – ) — француски писател и војник. Автор е на романот ''Големиот Молн'' (1913), негово единствено дело кое се смета за класик на француската книжевност и било двапати поставено на филмското платно. Останатиот дел од творештвото му бил објавен посмртно.
1 Животопис
Ален Фурние е роден во Шапел д'Анжијон, департманот Шер, централна Франција, како син на наставник. Посетувал училиште во Со (О-де-Сен), близу Париз, каде се подготвувал да се запише на вишата париска школа, но безуспешно. Тогаш почнал да учи поморска трговија во Брест. Во Со (О-де-Сен) се запознал со Жак Ривиер, кој се спријателил со Ален и подоцна се оженил со неговата помала сестра Изабела. Студиите ги прекинал во 1907 и во наредните две години служел во армијата. Во овој период напишал неколку поеми, раскази, и есеи, кои подоцна биле објавени како збирка под името ''Чуда''.
На 1 јуни 1905, шетајќи се по кејот на реката Сена, ја сретнал Ивон Мари, во која се вљубил. Тие разговарале, но Ален не успеал да ја освои. Следната година ја чекал на истото место, но таа не се појавила. Таа вечер му се исповедал на Ривиер: „Таа не дојде. И да дојдеше, немаше да биде исто.“ Тие се сретнале дури осум години подоцна, кога Ивон била омажена и имала две деца. Ивон му послужила како инспирација за ликот Ивон де Галас во романот ''Големиот Молн''.
Во Париз се вратил во 1910 и се вработил како книжевен критичар во ''Paris-Journal''. Таму се запознал со Андре Жид и Пол Клодел. Во 1912 дал отказ од работното место за да биде помошник на политичарот Касимир Перие.''Големиот Молн'' го завршил во 1913 и прво го објавувал како серијал во ''Nouvelle Revue Française'' од јули до октомври 1913, а потоа и како книга. Иако ноимниран, романот не ја освоил наградата „Гонкур“. Во 1914 Фурние почнал да го пишува вториот роман ''Коломб Бланш'', но го оставил недовршен бидејќи се приклучил на армијата како поручник во август. Умрел во борба близу Во-ле-Паламе еден месец подоцна, на 22 септември 1914. Телото му останало неидентификувано сѐ до 1991, а дотогаш бил погребан на гробиштата во Сен-Реми-ла-Калон. Најголем дел од творештвото му било објавено посмртно: ''Чуда'' во 1924, преписките со Жак Ривиер во 1926, и писмата до семејството во 1930. Неговите белешки и цртежи за ''Коломб Бланш'' биле исто така објавени.
2 Библиографија
*''Големиот Молн''*''Коломб Бланш'' (незавршен роман)
*''Писмо до Пети Б''*''Чуда'' (поема)
Алек Гинис

Сер Алек Гинис (роден 2 април 1914 – починат 5 август 2000) бил англиски глумец. После неговата рана кариера во театар, тој се појавува во неколку комедии, од коишто најпрепознатливи се: „The Lady killers“ и „Kind Hearts and Coronets“ во кој глумел осум различни ликови. Тој е исто така познат по неговите шест соработки со Дејвид Лин: Херберт Покет во „Големи Очекувања“ (1946), Фагин во „Оливер Твист“ (1948), Николсон во ''Мостот на Реката Квај'' (1957, за која што освоиОскар за Најдобар Глумец), Принцот Фејсал во ''Лоренс од Арабија'' (1962), Општо Јевграв Живаго во ''Докторот Живаго'' (1965), и Професор Годбол во ''Премин во Индија'' (1984). Тој е исто така познат по неговата улога како Оби Ван Кеноби во оригиналната триолофија на Џорџ Лукас Стар Варс, од која што доби номинација за Оскар за најдобар спореден глумец.
Гинис бил еден од трите најголеми британски глумци, заедно со Лоренс Оливер и Џон Гилгуд, кои успешно направија преминот од „Шекспиријанскиот театар“ во нивната родна земја до „Холивудски блокбастери веднаш“ по Втората светска војна. Тој исто така е добитник на БАФТА Награда, Златен Глобус, и Тони Награди, како и на Награди на Академијата. Во 1959 година, тој добил титула витез од страна на Елизабет II за заслуги во уметност. Тој доби ѕвезда на Холивудската патека на славните во 1960 година, Оскар за животно дело во 1980 година, и награда БАФТА во 1989 година.
1 Рана кариера
Гинис прво работел на пишување реклами. За првпат работел во театар на својот 20-ти роденден, додека тој сè уште студирал драма, во претставата ''Клевета'', која се прикажувала во стариот кралски театар, Хемерсмит, а потоа бил префрлен во Плејхаус театарот, каде што од статист добил кратка улога, поради која што му се зголемила платата на £1 неделно. Тој се појави за првпат во Театарот Албери во 1936 година на возраст од 22, играјќи ја улогата на Осрик во продукцијата на ''Хамлет''. Исто така, во 1936 година, Гинис потпишал со Олд Вик, каде што му дале серија на класични улоги. Во 1939 година, тој го заменил Мајкл Редгрејв во улогата на Чарлстон во претставата Тандер Рок.
Во времето на неговата соработка со Олд Вик, работел со многу глумци и глумици кои станале негови пријатели и чести соработници во иднина, вклучувајќи Џон Гилгуд, Ралф Ричардсон, Пеги Ешкрофт, Ентони Ќуел, и Џек Хакинс.
2 Наводи
Жилјен Грак

Жилјен Грак ( – ) — француски писател, поет, и драматург, близок до надреалниот правец во литературата и неговиот предводник Андре Бретон. Делата на Грак се одликуваат со елегантен стил на пишување, префинет речник, и апстрактни поими.
1 Животопис
Грак посетувал средно училиште во Париз, а во 1930 запишал виша школа за политички науки. Во 1932 го прочитал романот на Андре Бретон, ''Надја'', што му оставил длабок впечаток. Граковиот прв роман ''Замок од калиум тартрат'' потсетувал на стилот на Бретон, а Грак му посветил цела книга на Бретон во 1948. За време на Втората светска војна бил заробен во Шлеска со други армиски офицери, а таму се спријателил со писателот и книжевен критичар Арман Хог.
Во 1950 објавил тирада против современата литература и книжевните награди во рецензија во ''Empédocle''. Кога ја освоил наградата „Гонкур“ за романот ''Спротивниот брег'' следната година, останал на својот став и ја одбил наградата. Грак предавал историја и географија во средно училиште сѐ до неговото пензионирање во 1970. Во 1979 го напишал предговорот на реизданието на ''Journal de l'analogiste'' (1954) од Сузан Лилар, чие дело го нарекол „раскошнo поведување на поезијата“. Целокупното творештво на Грак било издадено во 1989 од страна на библиотеката „Плејада“. Се држел настрана од големите книжевни церемонии и останал верен кон својот прв издавач Хосе Корти. Грак живеел мирен и повлечен живот во родниот Сен-Флоран-ле-Веи, на брегот на реката Лоара. Починал на 22 декември 2007, на возраст од 97 години, во болница во Анже два дена по претрпена вртоглавица.
2 Библиографија
*''Au château d’Argol'', 1938
*''Un beau ténébreux'', 1945
*''Liberté grande'', 1947
*''Le Roi pêcheur'', 1948
*''André Breton, quelques aspects de l’écrivain'', 1948
*''La Littérature à l'estomac'', 1949
*''Le Rivage des Syrtes'', 1951
*''Prose pour l’Etrangère'', 1952
*''Penthésilée'', 1954
*''Un balcon en forêt'', 1958
*''Préférences'', 1961
*''Lettrines'', 1967
*''La Presqu’île'', 1970
*''Le Roi Cophetua'', 1970
*''Lettrines II'', 1974
*''Les Eaux Etroites'', 1976
*''En lisant en écrivant'', 1980
*''La Forme d’une ville'', 1985
*''Autour des sept collines'', 1988
*''Carnets du grand chemin'', 1992
*''Entretiens'', 2002
Жан Кристоф Гранже

Жан Кристоф Гранже (француски: ''Jean-Christophe Grange'', роден на во ) — француски новинар и писател на дела во жанрот трилер.
1 Биографија
Жан Кристоф Гранже е роден на 15 јули 1961 година во Булон Бијанкур, Франција. Бил одгледан од неговата мајка и баба.
Завршил со магистерска диплома по литература од Сорбона со дипломски труд за Густав Флобер. Една година поминал во турнеја со еден антрополог следејќи ја патеката на номадите. Во тоа време станал копирајтинг и потоа работел за новинска агенција. На 28 години станал меѓународен репортер и работел за различни изданија како „''Paris Match''“, „''Sunday Times''“, „''The Observer''“, „''El Pais''“ и „''National Geographic''“.
Подоцна станал слободен новинар и ја основал компанијата „L & G“. Ова му овозможило да го обиколува светот. Бил меѓу Ескимите, Пигмеите, Туарезите и кај монголските племиња во Америка и Кина, Гренланд и европските земји, каде испраќал импресивни материјали за социјалните заедници, и проблемите со заштитата на природата и животинските видови. За нив тој добил две од најпрестижните новинарски награди - на „''Ројтерс''“ (1991), за уништувањето на шумите и на „''World Press''“ (1992), за кормораните во Кина.
Во други свои студии и материјали Гранже ги претставувал најновите информации во областа на науката поврзана со човечкото тело. Овие знаења му дале многу добра основа за неговите идни книги. Во 1994 година Гранже го објавил својот прв роман „''Летот на штрковите''“. Тој бил оценет високо од страна на критичарите. Во 2013 година романот бил адаптиран во мини-серија.
Во 1998 година излегол неговиот најпопуларен трилер „Пурпурни реки“, кој станува бестселер и го етаблира како водечки писател во криминалистичка литература. Во 2000 година, романот бил адаптиран во многу успешниот филм на Метју Касовиц со учество на Жан Рено.
Следувале низа исто така успешни трилери како „Le Concile de Pierre“ (2000) и „"L'Empire des loups“ (2003). Во 2005 година по неговиот роман и сценарио излегол филмот „Империја на волците“ со учество на Жан Рено, а во 2006 година „Le concile de pierre“ со учество на Моника Белучи.
Делата на Гранже се актуелни криминални приказни кои вклучуваат комплексни прашања од меѓународниот тероризам, политичкиот екстремизам, сомнителните активности на окултните организации и современите закани за општеството.
Делата на Гранже се преведени на над 20 јазици ширум светот и се испечатени во над 1 милион примероци. Тие се повеќе популарни во Америка, отколку во Европа.
Жан Кристоф Гранже живее со неговата сопруга, новинарката Вирџинија Лук, и трите деца - Луј, Матилда и Изе, во близина на Ајфеловата кула во Париз.
2 Дела
2.1 Романи
* Le Vol des cigognes (1994)
*Les rivières pourpres (1998)
* Le Concile de Pierre (2000)
* L'Empire des loups (2003)
* La Ligne noire (2004)
* Le Serment des limbes (2007)
* Misèrere (2008)
* La Fôret des Mânes (2009)
* Le Passager (2011)
* Le Kaiken (2012)
2.2 Филм
* 2000 Les rivières pourpres
* 2001 Vidocq
* 2004 Les rivières pourpres II – Les anges de l'apocalypse
* 2005 L'empire des loups
* 2006 Le concile de pierre
* 2011 Switch
* 2013 Flight of the Storks
* 2013 La marque des anges – Miserere
Жорж Бернанос

Жорж Бернанос ( – ) — француски писател и војник во Првата светска војна. Бил воспитуван според римокатолички и монархистички убедувања, бил критички настроен кон буржоазијата и кон дефетизмот. Според него, поради тие две сфаќања Франција била окупирана од Германија за време на Втората светска војна. Многу од неговите дела се преведени на англиски јазик и објавени во Британија и САД.
1 Животопис
Бернанос е роден во Париз, во работничко семејство, а детството го минал во областа Па де Кале, каде што дејството во неговите романи најчесто се одвивало. Бил војник во Првата светска војна, а учествувал во битките кај Сома и Верден. Бил ранет неколкупати за време на битките. По војната, работел во осигурителна компанија пред да ја напише ''Под Сонцето на Сатаната''.
И покрај неговите анти-демократски ставови и приврзаноста кон крајно десничарската партија Француска акција, во чиј подмладок членувал самиот тој, Бернанос гледал опасност во фашизмот и нацизмот пред да започне Втората светска војна. Ја освоил големата награда за роман од француската академија за делото ''Дневникот на селскиот свештеник'' во 1936.
Во почетокот го поддржувал Франциско Франко за време на Шпанската граѓанска војна, но по посетата на Мајорка за време на војната, останал згрозен од теророт врз месното население и национализмот му станал одбивен, а го критикувал во книгата ''Дневник на моето време'' од 1938. Критиката смета дека Бернанос ги напишал своите најдобри дела во периодот 1926-1937.
Бернанос се преселил во Бразил во 1938 поради политичката тензија во Европа. Таму останал до 1945, најмногу време во Барбасена, каде имал сопствена фарма. Неговите тројца синови се вратиле во Франција за да учествуваат во војната. За време на прогонот, тој остро го критикувал Вишиевскиот режим, а станал приврзаник на конзервативната партија Слободна Франција на Шарл де Гол. По крајот на војната, де Гол го поканил Бернанос да се врати во Франција, нудејќи му работно место во владата. Бернанос не се вратил, не сакајќи активно да се занимава со политика.
2 Библиографија
*''Под Сонцето на Сатаната'' (1926)
*''Криминал'' (1935)
*''Дневникот на селскиот свештеник'' (1936)
*''Нова приказна за Мушет'' (1937)
*''Господин Олин'' (1943)
*''Лош сон'' (1950)
Мишел Турние

Мишел Турние ( – ) — француски писател, добитник на наградата за најдобар роман од француската академија за делото ''Петок или другиот остров'' во 1967, како и на наградата „Гонкур“ за романот ''Глупавиот крал'' во 1970. Инспирација му биле германската култура, католицизмот, и учењето на филозофот Гастон Башлар. Живеел во Шоазел каде и починал на 91 години, а повремено бил во конкуренција за Нобеловата награда за литература.
1 Животопис
Турние е роден во Париз, а неговите родители се запознале на универзитетот Сорбона каде студирале германски јазик. Детството го минал во Сен Жермен ан Ле, а како мал учел германски и секое лето престојувал во Германија. Учел филозофија на Сорбона и на универзитетот во Тибинген, каде му предавал Морис де Жандиљак. Турние сакал да предава филозофија во средно училиште, но не успеал да се стекне со лиценца.
Турние се вработил во радио Франција како новинар и преведувач и бил домаќин на програмата ''L'heure de la culture française''. Бил дописник на весниците ''Фигаро'' и ''Ле Монд''. Од 1958 до 1968, Турние бил директор на издавачката куќа Плон. Својата прва книга ''Петок или другиот остров'' ја објавил во 1967, која била прераскажување на ''Робинзон Крусо'' од Даниел Дефо, и добил награда за најдобар роман од француската академија. Турние починал на 91 година во домот во Шоазел.
2 Дела
*''Vendredi ou les Limbes du Pacifique'' (1967)
*''Le Roi des aulnes'' (1970)
*''Les Météores'' (1975)
*''Le Vent Paraclet'' (1977)
*''Vendredi ou la Vie sauvage'' (1977)
*''Le Coq de bruyère'' (1978)
*''Gaspard, Melchior et Balthazar'' (1980)
*''Le Vol du vampire'' (1981)
*''Gilles et Jeanne'' (1983)
*''La Goutte d'or'' (1986)
*''Petites Proses'' (1986)
*''Le Medianoche amoureux'' (1989)
*''La Couleuvrine'' (1994)
*''Le Miroir des idées'' (1994)
*''Eléazar ou la Source et le Buisson'' (1996)
*''Journal extime'' (2002)
Густав Емар

Густав Емар (француски: ''Gustave Aimard'', роден на во - починал на во ) — француски писател, литературен псевдоним на познатиот француски писател на историски и авантуристички романи Оливие Глу.
1 Биографија
Густав Емар е роден на 13 септември 1813 година во Париз. Неговиот животот бил доста бурен и исполнет со незгоди, патувања и авантури. На 12-годишна возраст започнал да работи на трговски брод и за долги години ја напуштил татковината. Кога пристигнал во Мексико, Емар го напуштил бродот во мексиканското пристаниште Веракрус и со рибарски брод презел патување по должината на брегот на Мексиканскиот Залив. Во 1836 година учествувал во едрење до Африка и Бразил. Во 1846 година за време на војната меѓу Мексико и САД (по завршувањето, САД го анектирал Тексас) Емар командувал со мексикански борбен бригантин и неговиот брод бил заробен од американските сили кај на реката Мисисипи. Бегајќи од заробеништво, тој се насочил на запад, каде бил заробен од Индијанци.
Во 1848 година се вратил во Франција и зел учество во револуционерните настани, дури станал офицер, но по превратот на Наполеон III повторно заминал за Јужна Америка. Таму направил низа опасни експедиции до тешко достапни области, а во 1851 година во Патагонија повторно бил заробен од Индијанци и живеел меѓу нив четиринаесет месеци.
Враќајќи се повторно во татковината се оддал на литературна дејност. Под перото му излегле десетици авантуристички романи во кои тој ги опишува своите набљудувања и знаења стекнати во текот на својот живот му Северна и Јужна Америка и Африка. Објавил повеќе од 50 романи, од кои дел добибиле огромна популарност и се преведени на повеќе јазици. Во креативен однос, неговите романи се под влијание од творештвото на Џемс Фенимор Купер.
Емар учествувал во мексиканската експедиција на француската армија за време на француско-англиско-шпанската интервенција во средината на 60-тите години на 19 век. Густав Емар организирал и волонтерски одред од „слободни стрелци“, составен од француски писатели за време на Француско-пруската војна (1870 - 1871 година). По војната продолжил да пишува.
Починал на 20 јуни 1883 година во париската болница „Света Ана“.
Народноослободителен партизански одред „Дримкол“

Народноослободителен партизански одред „Дримкол“ е партизанска единица на Народоослободителната војска на Македонија, формирана од Штабот на Втората оперативна зона. Некаде се споменува и како партизански баталјон „Дримкол“, во првт половина на август 1943 година.
1 Дејност
Одредот е формиран во текот на втората половина на август 1943 година во месноста Свети Спас кај Вевчани, од 20 борци, претежно од албанска националност. Неговата главна задача била да дејствува меѓу Албанците, за да ја разобличи големоалбанската пропаганда меѓу албанското население, за формирање НОО и примање нови борци. Борбените дејства главно биле насочени со напади на транспортната линија Струга-Дебар. Еден дел од одредот се спојува со Првата македонско-косовска ударна бригада во текот на октомври 1944 година, во кичевското село Дворци.
454 Матезида

454 Мaтезида — астероид од Главниот астероиден појас откриен од германскиот астроном Фридрих Карл Арнолд Швасман на 28 март 1900 година. Привремената ознака му била 1900 FC.
Фотометриските набљудувања на овој астероид од опсерваторијата Алтимира во 2004 година дале светлинска крива со период од 8,37784 ± 0,00003 ч и промена на светлоста од 0,32 м. Ова се разликува од периодите од 7,075 ч забележан во 1994 година и 7,745 ч во 1998 година.
Гевгелиско-струмички народноослободителен партизански одред

Гевгелиско-струмички народноослободителен партизански одред е партизанска единица на Народоослободителната војска на Македонија.
1 Дејност
Партизанскиот одред е формиран во близина на селото Тресино (Егејска Македонија) на 12 април 1944 година, од 32 борци од Втората македонска ударна бригада. Кон одредот се приклучува и група на раководители на БКП, меѓу кои: Благој Иванов-Коста, Павел Црвуланов и Иван Пејчев. Одредот водел борби против бугарската полиција и контрачетниците во околина на селото Коџалија и во месноста Змијарник над селото Лаки од 21 април до 2 мај, 1944 година. По преминувањето на реката Брегалница, на 3 мај се сретнал со Третата македонска ударна бригада. Одредот не можел да се врати назад бидејќи започнала Пролетната (мајска) непријателска офанзива.
Така нивното дејствување продолжува како дел од составот Третата македонска бригада. Учествувал во сите битки на бригадата на Бистарска Планина (5 мај), Црноок во Србија (6 мај), за да си пробие пат кон Црна Трава. Одредот учествува и во борби на Станкин Крст, Знеполе, Осоговски Планини, Омар, Голак, на Струмичкиот рид и во Новомалинска Планина. Влегува во состав на Осоговската оперативна група и води борби на врвот Лисец и во месноста Обозна меѓу 20-27 мај, со задача да се пробие во егејскиот дел на Македонија. На 27 мај, 1944 година со наредба на Главниот Штаб на НОВ и ПОМ, одредот се одделил од составот на Осоговската оперативна група и останал да дејствува во реонот околу Струмичко, Радовишко, Штипско и Кочанско, а на 24 јули 1944 година влегува во состав на Четвртата македонска ударна бригада.
Книга за градот на дамите

''Книга за градот на дамите'' (|Le Livre de la Cité des Dames) — второ и најпознато прозно дело на италијанско–француската авторка Кристина Пизанска, завршено во 1405 година. Пизанска користела француски дијалекти во пишување на книгата, но често употребувала и латинска синтакса и латински јазични правила на францускиот на кој пишувала. Оваа книга бил нејзин формален одговор до популарниот ''Роман за розата'' од Жан де Мен. Кристина се спротивставила на искажаното мислење за жените од страна на де Мен создавајќи алегоричен град од жени. Таа ги брани жените набројувајќи ги познатите жени низ историјата. Тие дами се „вдомени“ во градот, односно во книгата на Кристина. Како што Кристина го создава градот, таа ја користи секоја позната дама не само како градежен материјал за ѕидините на градот или куќите, туку и како поткрепа на нејзината теза. Секоја дама додадена во градот е аргумент плус за жените како важен чинител во општеството. Таа исто така се залага за задолжително образование за жените.
Кристина Пизанска во 1405 ја завршила и ''Богатството на градот на дамите'' (|Le tresor de la cité des dames de degré en degré), образовен прирачник наменет за принцезата Маргарита Бургундска. Освен едукација за жените без оглед колку се богати, дава совети и за мажените дами: „Ако таа сака да се однесува одговорно и да биде почитувана од сопругот и средината, треба да биде постојано насмеана.“ Освен овие две дела, Кристина го напишала и ''Разговор со Женан Д′Арк''.
Жил Ренар

Жил Ренар ( – ) — француски писател и член на академијата Гонкур, најпознат по својата автобиографска новела ''Глава од морков'' и мемоарот ''Дневник, 1887–1910'', кој се вбројува во 100 книги на векот според ''Ле Монд''. Делата на Ренар се одликуваат со ликови кои се прецизно и иронично опишани. Бил поддржувач на пацифизмот и антиклерикализмот.
1 Животопис
Син на Франсоа Ренар и Ана Роуз Колин, Жил е роден во Шалон ди Мен, во департманот Мајен, каде неговиот татко работел во изградбата на железница. Пораснал во Шитри ле Мин. Имал две постари сестри и постар брат. Најстарата Амели (р. 1858) починала млада, другата сестра која исто така се викала Амели е родена 1859, а братот Морис е роден 1862. Своето детство Ренар го опишал како тешко и тажно, што го раскажал во автобиографското дело ''Глава од морков'', каде главен лик е црвенокосо дете кое пораснало со мајка која го мразела и татко кој не се грижел за него. Иако не запишал факултет, посветено читал литература. Во периодот 1885–86 служел војска во Бурж.
На 22 април 1888 се оженил со Мари Морно, со која 43 години живееле во Париз. Почнал да посетува книжевни клубови и да пишува во париските весници. Често се дружел со драматургот Алфред Капо и глумецот Лисјен Гитри. Ренар пишувал поеми, кратки раскази, драми, и романи. Бил избран за градоначалник на општината Шитри на 15 мај 1904 како кандидат на социјалистичката партија. Починал од атеросклероза во мај 1910 во Париз.
2 Дела
2.1 Романи
*''Crime de village'' (1888)
*''Sourires pincés'' (1890)
*''L'Écornifleur'' (1892)
*''La Lanterne sourde'' (1893)
*''Coquecigrues'' (1893)
*''Deux Fables sans morale'' (1893)
*''Le Coureur de filles'' (1894)
*''Histoires naturelles'' (1894)
*''Poil de carotte'' (1894),
*''Le Vigneron dans sa vigne'' (1894)
*''La Maîtresse'' (1896)
*''Bucoliques'' (1898)
*''Les Philippe'' (1907)
*''Patrie'' (1907)
*''Mots d'écrit'' (1908)
*''Ragotte'' (1909)
*''Nos Frères farouches'' (1909)
*''Causeries'' (1910)
*''L'Œil clair'' (1913)
*''Les Cloportes'' (1919)
2.2 Драми
*''La Demande'' (1895)
*''Le Plaisir de rompre'' (1897)
*''Le Pain de ménage'' (1898)
*''Poil de carotte'' (1900)
*''Monsieur Vernet'' (1903)
*''La Bigote'' (1909)
*''Huit Jours à la campagne'' (1912)
Талмуд

Талмуд (хебрејски: תלמוד) претставува голем корпус со еврејски текстови главно со теолошка содржина, но содржи и текстови од други области на животот — бајки, легенди, право, филозофија, одредби за хигиена, одржување и отстранување на апарати за домаќинство, интерперсоналните и општествените односи. Во него се вградени збирки дискусии предводени од рабините на еврејскиот закон, етика, обичаи и историја. Талмудот се состои од два дела: Мишна, што е прв писмен преглед на усни еврејски закон: и Гемара, која претставува расправија за Мишна и за сродните Танатички писма кои често образуваат разни теми и широко го клеветат Танакх. Талмуд и Гемара често се користат наизменично. Гемара е основа за сите кодификации на рабинскоо право и често се цитира во рабинската книжевност. Целиот Талмуд традиционално често се нарекува Шас.
Според еврејското учење, и подсредството на Мојсеј, на еврејскиот народ му се даваат двојни закони: писмена и усна. Пишаниот закон е изготвен во пет книги на Мојсеј, кои го сочинуваат главниот дел од Стариот завет. Сите пет книги од Евреите се нарекуваат Тора.
Усниот закон не го напишал Мојсеј, туку усно го предал Исус, а најстариот Евреите, па на тој начин од поколение на поколение е предаван, предаван е и прилагоден на новите обичаи. Овој устен закон, е голем по својот обем, и е напишан подоцна. На оваа тешка и голема работа работеле околу 2.500 рабини, полни петстотини години па и до 100 години пред Христос, и до 400 години после Христовото раѓање. Тој усно напишан закон се вика: Талмуд.
Талмуд е света книга за Евреите. Тој не содржи само религиозна наука за Евреите, туку и граѓански закони: приватно право, семејно право и кривично право.
Мишел Зевако

Мишел Зевако (француски: ''Michel Zévaco'', роден на во - починал на во ) — француски писател на историски романи, новинар и анархист.
1 Биографија
Мишел Зевако е роден на 1 февруари 1860 година во Ајачо, Корзика, Франција. Во 1869 година неговото семејство се преселило во Де Севр. По завршувањето на средното образование во интернат во 1878 година работел како учител во Виена. Во 1882 година се вработил во армијата, каде достигнач чин на полковник. По разрешувањето поради лоша дисциплина во 1886 година се преселил во Париз.
Во Париз станал новинар и уредник во весникот „Еднаквост“, но потоа преминува кон социјалистичкиот „''Jules Roques''“. Во 1989 година учествувал на изборите од страна на социјалистите. Станал соработник со други уметници, истакнати фигури во либертинското и анархистичкото движење како Луиз Мишел, Аристид Бријант, Себастијан Форест, Шарл Малај, и др.
Во март 1892 година го основал анархистички неделник „''Gueux''“, но по анархистичните напади тој бил осуден на казна од 2000 франци кои одбил да ги плати и поминал 6 месеци во затвор. При престојот во затвор се сретнал со Маркиз де Море, со кого ги споделувал антисемитските ставови. Потоа пишувал за списанието на Себастијан Форест „''Либерали''“ и за анархистичната „''Ренесанса''“. За време на аферата Драјфус застанал во негова поддршка.
Од 1888 година започнал да пишува и уметнички дела, а неговото прво дело е збирка воени приказни „''Le Bout-Charge''“. Во 1900 година конечно ја напуштил публицистиката и се насочил кон пишувањето на сериски романи, кои првично биле печатени во органот на социјалистите на „Петит Републик“ со уредник Жан Жорес, а потоа од 1905 година во „''Матин''“ заедно со друг сериски писател Гастон Леру.
Неговиот прв историски роман „''Борџија''“ од 1900 година бил многу успешен и го дал почетокот на неговата писателска кариера. Од 1902 година започнал со издавање на авантуристички серија од романи.
За време на Првата светска војна се преселил надвор од Париз, каде останал до крајот на животот. Во 1918 година го напишал сценариото и режијата на немиот филм „''Décheance''“.
Мишел Зевако починал од рак на 8 август 1918 година во Обон (предградие на Париз).
947 Монтероза

947 Монтероза — астероид во орбита околу Сонцето.
Набљудувањата направени од опсерваторијата Палмер Дивајд во Колорадо Спрингс, Колорадо во текот на 2007 година дале светлинска крива со период од 5,164 ± 0,001 h со светлосна величина од 0,23 ± 0,02 m. Ова се разликува од периодот 2,376 h забележан во 2007 година.
905 Универзитас

905 Универзитас — S-тип на астероид во орбита околу Главниот астероиден појас како дел од Флориното семејство. Пречникот на стероидот е 21 км и албедо од 0,085. IВртежниот период приближно изнесува 14,2 h.
1192 Призма

1192 Призма со привремена ознака 1931 FE — астероид во Главниот астероиден појас откриен на 17 март 1931 година, од страна на Фридрих Карл Арнолд Швасман при Бергедорфшката опсерваторија во Хамбург, Германија.
Астероидот е наречен по ''Бергедорфшкиот спектрален каталог''.
912 Маритима

912 Маритима — астероид во Главниот астероиден појас. Врз основа на добиената светлинската крива на Маритима во период од три месеци, Маритима има вртежен период од 1.332 часа. Анализата прокажува можност за ѕвезден период од . Суперспорите вртливи тела, се оние тела чиј период е подолг од неколку дена, и станува збор претежно за мали астероиди. Моменталнуиот модел покажува дека ова успорување на вртежниот момент на астероидот е резултат на зрачниот ритисок на ЈОРП, кој дејствува на телото обратнопрпорционално од квадратот на големината и обратнопропорционално на полуолемата оска. Тешко е да се определи вртежниот период.
1 Надворешна врска
* from JPL (Java) /
*
Ева Кири

Ева Кири (француски: ''Ève Denise Curie Labouisse'', родена на во - починала на во ) — француска писателка.
1 Биографија
Ева Кири е родена на во како втора ќерка на Пјер Кири и Марија Кири. Во 1937 година ја издала биографската книга за својата мајка „''Мадам Кири''“, која била екранизирана во 1943 година. Нејзиниот живот бил поврзан со Нобеловата награда бидејќи нејзините родителите и нејзината сестра ја добиле Нобеловата награди во научната област, а нејзиниот сопруг, Хенри Ричардсон Лабуис, ја добил Нобеловата награда за мир. Во текот на 15 години тој бил претседател на УНИЦЕФ.
Ева Кири завршила високо образование во 1925 година и одреден период била пијанист. Откако ја објавила биографијата на својата мајка (3 години по нејзината смрт), таа пишувала различни есеи на тема музика, театар и кино.
Во 1940 година, по поразот на Франција во војната, таа побегнала во Англија, каде помагала на сојузниците до крајот на војната. Таа посетувала различни земји во Европа и Азија и и го напишала патописот „''Journey among warriors''“.
Во 1954 година таа се омажила за Хенри Ричардсон Лабуис, а во 1958 година станала американски државјанин. Двајцата со сопругот посетиле над 100 земји. Сопругот починал во 1987 година, додека таа на 22 октомври 2007 година на 102 години.
Жерар Клајн

Жерар Клајн (француски: ''Gérard Klein'', роден на ) — француски писател, книжевен критичар, уредник и писател на дела во жанрот научна фантастика. Пишувал под псевдонимот Жил д'Аржир, Марк Стар и Франсоа Пажери.
1 Биографија
Жерар Клајн е роден на 27 мај 1937 година во Неји сур Сен, Франција. Татко му работел во Централната банка на Франција.
Завршил социјална психологија во Институтот за психологија на Сорбона и економија на Институтот за политички науки во Париз. По дипломирањето бил мобилизиран две години во армијата за време на војната во Алжир.
Во периодот 1963-1979 година работел во универзитетската издавачка куќа „''Sedes''“ кон одделот за економски истражувања на парични депозити и консигнација, главно на теми за економијата на урбанизмот и оптимизација. Во периодот 1980-1987 година бил економски советник за парични депозити во „''Foresight''“. Од 1969 година бил уредник на издавачката куќа „''Робер Лафон''“ за научно фантастични антологии, а во периодот 1974-1985 година учествувал во составувањето на „''Големата антологија на научната фантастика''“.
Своите раскази ги објавувал во списанијата „''Galaxie''“ и „''Fiction''“ од 1955 година. Во 1958 година бил издаден неговиот прв роман „''Embûches dans l'Espace''“ (''Вселенски стапици'') со Ричард Чоме и Патрик Ронар, и самостојниот роман „''Le Gambit des Étoiles''“ .
2 Дела
2.1 Франсоа Пажери
2.1.1 Романи
* Embûches dans l'Espace (1958) – со Ричард Чоме и Патрик Ронар
2.2 Жерар Клајн
2.3.1 Романи
* Le Gambit des Étoiles (1958)
* Agent Galactique (1958)
* Le Temps n'a pas d'Odeur (1963)
* Les Seigneurs de la Guerre (1971)
2.2.2 Зборници
* Les Perles du Temps (1958) - новели
* Un Chant de Pierre (1966) - раскази
* La Loi du Talion (1973) - раскази
* Histoires comme si... (1975)
* Le livre d'or de la Science-Fiction: Gérard Klein (1979)
* Mémoire vive, mémoire morte (1996, 2007)
2.2.3 Документарни
* L'épargne des ménages (1970)
* Science-Fiction et psychanalyse: L'imaginaire social de la S.F. (1986)
2.3 Жил д’Аржир
2.3.1 Романи
* Les Tueurs de Temps (1965)
* Le Sceptre du Hasard (1968)
1203 Нана

1203 Нана привремена ознака 1931 TA — е темен и занесен астероид од надворешнста на Главниот астероиден појас, со пречник од 35 km. Откриен е од страна на астрономот Макс Волф во Хајделбершката опсерваторија на 5 октомври 1931 година.
Јаглеродниот астероид од типот C во орбита одколу Сонцето на растојание од 2,2–3,6 ае со орбита од 4 година и 11 месеци (1.792 денови). Орбитата има занесеност од 0,25 и наклон од 6 степени во однос на рамнината на еклиптиката.Вртежниот период е околу 18 h и албедо во распон од 0,03–0,06, според истражувањата од ИРАС, Акари и ВИСЕ/НЕОВИСЕ.
Астероидот е именуван по Ана Риси, модел на неколку слики на германскиот класичен сликар Анселм Фојербах.
556 Филида

556 Филида — астероид во орбита околу Сонцето. Станува збор за S тип на астероид со пречник од 38 км и геометриско албедо од 0,185. Засновано на фотометриските набљудувања меѓу 1998 и 2006 година, има ѕвезден вртежен период од 4,293 ± 0,001 h.
Марк Леви

Марк Леви (француски: ''Marc Levy'', роден на во — француски писател.
1 Биографија
Марк Леви е роден на во во Франција. Ссвојот професионален пат го изградил во сосема поинаков правец за разлика од многу други писатели. На млади години, во 1979 година, започнал да работи за Црвен крст каде три години бил регионален директор, паралелно студирајќи менаџмент и компјутерски науки. Подоцна Леви основал фирма за графички дизајн во САД. Неколку години подоцна тргнал во друга насока формирајќи успешна компанија за внатрешен дизајн. Кога имал 37 години ја напишал својата прва книга.
Неговото прво дело „''Што ако тоа беше вистина''” доживеало и филмска адаптација од Стивен Спилберг, а денес неговите книги се преведени на повеќе од 42 јазици.
2 Дела
* 2000 : ''Et si c'était vrai...''* 2001 : ''Où es-tu ?''* 2003 : ''Sept jours pour une éternité...''* 2004 : ''La Prochaine Fois''* 2005 : ''Vous revoir''* 2006 : ''Mes amis mes amours''* 2007 : ''Les Enfants de la liberté''* 2008 : ''Toutes ces choses qu'on ne s'est pas dites''* 2009 : ''Le Premier Jour''* 2009 : ''La Première Nuit''* 2010 : ''Le Voleur d'ombres''* 2011 : ''L'Étrange Voyage de monsieur Daldry''* 2012 : ''Si c'était à refaire''* 2013 : ''Un sentiment plus fort que la peur'
* 2014 : ''Une autre idée du bonheur''
* 2015 : ''Elle et Lui''
* 2016 : ''L'Horizon à l'envers''
566 Стереоскопија

566 Стереоскопија — голем астероид со пречник од 168 км во Големиот астероиден појас во орбита околу Сонцето. Станува збор за припадник на Кибелското семејство сместено зад јадрото на појасот (Погледајте астероидни семејства). Вртежниот период изнесува 12,1 h.