Константин Николаевич

Великиот кнез Константин Николаевич од Русија (руски: Великий князь Константин Николаевич; 21 септември 1827 – 25 јануари 1892) бил вториот син на царот Николај I и брат на царот Александар II. Тој бил генерал-адмирал на Империјалната руска морнарица, вицекрал на Полска од 1862 до 1863 година и клучна фигура во либералните реформи во Руската Империја, вклучително и ослободувањето на кметовите во 1861 година. Неговиот живот бил обележан со модернизација на морнарицата, поддршка на прогресивни политики и контроверзен личен живот.
1 Ран живот
Константин Николаевич бил роден на 21 септември 1827 година (9 септември по стар стил) во Зимскиот дворец во Санкт Петербург. Тој бил втор син и петто дете на царот Николај I и царицата Александра Фјодоровна (поранешна принцеза Шарлота од Прусија). Како втор син, тој бил предодреден за морнаричка кариера, според традицијата во династијата Романови. На четиригодишна возраст, во 1831 година, бил назначен за генерал-адмирал, што го обележало неговиот пат кон морнарицата. Во детството бил познат по своето непослушно однесување, како инцидентот кога повлекол столица од под гостин на палатска прием, што довело до јавно извинување од неговите родители.
2 Образование
Константин бил подготвуван за морнаричка кариера од рана возраст. Неговото образование го надгледувал грофот Фридрих Бенјамин Литке, познат истражувач. Тој научил навигација пловејќи со мала јахта меѓу Петерхоф и Кронштат. Образованието било фокусирано на морнарички вештини, што го подготвило за идните улоги во флотата.
3 Морнаричка кариера
На 20-годишна возраст, Константин командувал со фрегата. Во 1853 година започнал да ги извршува должностите како генерал-адмирал, а од 1855 до 1881 година бил министер за морнарица и врховен командант на руските поморски сили. Тој ја модернизирал флотата, преминувајќи од едреници на парни бродови и воведувајќи оклопни бродови (ironclads). Го сметал министерството за "министерство за напредок", обучувајќи персонал за други владини гранки. Во 1850 година претседавал со комитетот за преглед на морнаричкиот кодекс. Неговите реформистички протежа биле познати како "константиновци". Исто така, бил почесен претседател на Империјалното руско географско друштво од 1845 година, од кое произлегле идни реформатори.
4 Политички улоги и реформи
Константин бил поборник за либерални реформи, противник на кметството и цензурата. Во 1857 година, Александар II го назначил за претседател на Тајниот комитет за селанското прашање, за да го забрза ослободувањето на кметовите, кое се случило во 1861 година. Потоа, две децении бил претседател на Главниот комитет за селански работи, надгледувајќи реформи поврзани со селаните. Од 1865 до 1881 година бил претседател на Државниот совет, поддржувајќи ги Големите реформи, вклучително и војските реформи на Дмитриј Милјутин. Во 1866 година неуспешно предложил законодавство за вклучување претставници од земствата и благородничките собранија во Државниот совет. За време на доцните години на Александар II, ги поддржувал либералните политики на министерот за внатрешни работи Михаил Лорис-Меликов.
5 Вицекрал на Полска
Во март 1862 година бил назначен за вицекрал и врховен командант во Варшава, за да се справи со полската опозиција. Неговата "политика на помирување" не успеала, и преживеал атентат. Во август 1863 година бил отстранет поради Јануарското востание.
6 Семејство и личен живот
На 11 септември 1848 година се оженил со принцезата Александра од Саксен-Алтенбург (Александра Јосифовна, позната како "Суни") во Зимскиот дворец. Тие имале шест деца: Николај (1850–1918), Олга (1851–1926, кралица на Грција, омажена за Георги I), Вера (1854–1912, омажена за војводата Еуген од Виртемберг), Константин (1858–1915), Дмитриј (1860–1919) и Вјачеслав (1862–1879). Преку ќерката Олга, тој е прадедо на кралот Чарлс III од Обединетото Кралство и кралицата Софија од Шпанија.
Константин имал контроверзен личен живот. Во доцните 1860-ти имал вонбрачна ќерка, Мари Кондусо. Од 1868 година имал долга афера со балерината Ана Кузнецова (1847–1922) од Мариинскиот театар, со која имал пет вонбрачни деца со презиме Књазев: Сергеј (1873–1873), Марина (1875–1941, омажена за Александар Ершов), Ана (1878–1920, омажена за Николај Љалин), Измаил (1879–1885, починал од шарлах) и Лев (1883–1885, починал од шарлах). Тој одржувал второ семејство, изнајмувајќи вила за нив и поминувајќи лета на својот кримски имот. Смртта на двајца синови од шарлах во 1885 година го скршила.
7 Подоцнежни години и смрт
По убиството на Александар II во 1881 година и искачувањето на Александар III, Константин ги изгубил владините позиции и се повлекол од јавниот живот. Во 1889 година претрпел мозочен удар. Починал на 25 јануари 1892 година (13 јануари по стар стил) во Павловскиот дворец во Павловск. Бил погребан во Големиот војводски мавзолеј во Санкт Петербург.