procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Павао Штос

Павао Штос (|Pavao Štoos — ) — хрватски поет, свештеник и народен преродбеник.
Во Загреб завршил богословија, едно време бил секретар на владиката, а од 1842 година тој бил свештеник во Покупско.
Штос е важна личност за хрватските патриоти, како автор на познатата елегија ''"Kip domovine vu početku leta 1831" („Кипот на татковината во почетокот на летото 1831“)'', соработник со списанието Даница на Људевит Гај, тој бил патриот загрижен поради угнетувањето и денационализацијата на месното население (''"vre i svoj jezik zabit Horvati hote ter drugi narod postati"''). Штос песимистички гледал на тогашните политички и културни движења, гледајќи ја државата како заробена во вечна темнина ''"srce od plača ne mrem zdržati" („срцето од плач не умеам да го задржам“)''.
Покрај литературата, тој исто така се занимавал со музиката и во 1858 го објавил делото ''Kitice srkvenih pjesama s napjevima''. Тој е автор на песната "Poziv u kolo ilirsko" („Повик во колото илирско“).
Во 1862 бил назначен за загрепски каноник, но починал пред да успее официјално да ја стекне титулата.
1 Наводи
*
Петар Хаџи Бошков

Петар Хаџи Бошков (, - , ) — еден од најистакнатите македонски вајари, почесен член на Македонската академија на науките и уметностите.
1 Животопис
Хаџи Бошков е роден на 1 јуни 1928 година во Скопје. Во 1953 година дипломирал на Академијата за ликовни уметности во Љубљана, на Одделот за вајарство. Во 1959/60 година специјализирал вајарство на Кралскиот колеџ за ликовни уметности и на Слејдовата школа за ликовни уметности (Slade Scool of Fine Arts) во Лондон. Во 1965/66 година бил гостин-професор на Академијата за ликовни уметности Купер во Њујорк (Academie Cooper Union of Fine Arts New York). Проф. Хаџи Бошков од 1964 до 1980 година работел во Училиштето за применета уметност во Скопје. Од 1980-1988 година работел на Факултетот за ликовни уметности во Скопје каде се стекнал со звањето редовен професор, а од 1980 до 1985 година бил декан на овој факултет.
Организирал повеќе од 30 самостојни изложби во Македонија, во просторите на поранешна Југославија, во Англија, САД, Турција и Грција а учествувал и на повеќе од 300 групни изложби во земјата и во странство, како и на бројни вајарски колонии и симпозиуми ширум поранешна Југославија. Во 1978 година бил учесник на Меѓународното биенале во Венеција. Реализирал 16 монументални споменици кои се поставени во Македонија, Словенија, Хрватска, Србија и во Франција. Во 1997 година бил учесник на „Деновите на европската култура“ во Солун. Добитник е на 30 национални и меѓународни награди, меѓу кои и на наградата „11 Октомври“ во 1969 година. Неговите дела се застапени во државни и приватни колекции во Македонија, Словенија, Србија, Хрватска, Босна и Херцеговина, Кралството Англија, САД, Франција, Полска, Италија, Турција, Грција, Белгија и во многу други места. За почесен член на Македонската академија на науките и уметностите е избран на 27 мај 2009 година.
Починал во Скопје на 22 март 2015 година.
Паркинг-сетилник

Паркинг-сетилник — сетилник за близина, кои се користат во возилата и го олеснуваат паркирањето на возачот, со давање сигнали доколку возилото е блиску до некој ѕид или друго возило. Овие сетилници можат да работат на принцип на електромагнетни бранови или ултразвук.
1 Ултразвучни системи
Овој вид на сетилници, користат ултразвучни сетилници за присуство кои го мерат растојанието од околните објекти преку сетилници кои се наоѓаат на браникот од автомобилот.
Овие сетилници емитуваат акустични звуци, а контролен уред го мери времето за кое звукот се одбил, а со тоа го мери растојанието. Сетилникот го известува возачот за близината преку звучни сигнали, со различен звук за различна далечина. Сетилниците може да ги прикажуваат информациите преку LED или LCD екран.
Задните сетилници може автоматски да се активираат кога се вози назад, а да се деактивираат кога било која друга брзина е пуштена. Предните сетилници може да се пуштаат рачно и да се деактивираат автоматски при постигнување на одредена брзина, со цел да нема непотребни известувања.
Ултразвучните системи го користат рефлектирањето на звучните бранови, но тука има одредени недостатоци, бидејќи може да не се откријат рамни објекти или објекти кои се многу мали да рефлектираат звук - т.е. тенки објекти хоризонтално насочени према возилото, тенка шипка. Рамни објекти, кои се под агол кон сетилниците, може целосно да ги одбијат ултразвучните сигнали, а со тоа нема да се детектираат.
2 Електромагнетни системи
Електромагнетниот сетилник го користат бавното возење на автомобилот кон објектот кој треба да се одбегне. Штом е откриен објектот, доколку возилото застане, сетилникот дава сигнали дека има објект. Ако возилото продолжи да се движи, сигналот станува посилен и посилен поради приближувањето на објектот. Електромагнетните паркинг-сетилники кои се продаваат, не се монтираат со бушење на браникот, туку се монтираат во внатрешноста на браникот.
Лубартов замок

Луцкиот висок замок, исто така познат како Лубартов замок, бил изграден во средината на четиринаесеттиот век како седиште на синот на Гедимин, Лиубарт (Лубарт), последниот владетел на Галиција-Волинија. Тоа е најпознатиот белег на Луцк, Украина и таков се појавува на банкнотата од 200 гривни. Друг градски замок, изграден од семејството Чарториски од почетокот на четиринаесеттиот век, сега е урнатина.
Градот Луцк за време на Киевски Рус имал дрвен ѕид уште од 1075, кога Болеслав Храбриот го опседнал цели шест месеци. Јуриј Долгоруки не успеал да го заземе Луцк по шестнеделна осада во 1149. Во 1255, ѕидините на Луцк биле нападнати од Куремса, правнукот на Џучи.
Тековниот замок, кој се наоѓа над реката Стир, главно бил изграден во 1340-те, иако некои делови од претходни ѕидови биле користени. Издржал многу опсади од страна на бројни моќници, меѓу кои Казимир III (1349), Владислав II Јагело (1431) и Сигисмунд Кејстутович (1436). Конференцијата во Луцк во 1429 се одржала на ова место, во присуство на Жигмунд Луксембуршки, Василиј II Слепиот, Владислав II Јагело, Витовт и војводата на Влашка.
Во текот на долгото владеење на Витовт, Луцкиот замок бил дополнително збогатен за одбрана од артилерија и огнено оружје. Основниот влез, сега изѕидан, бил од западната страна и бил споен со мост над надворешниот шанец. Три главни кули, наречени по Лиубарт, Свидригајло и епископот, биле изградени во текот на 16 и 17 век.
Ѕидовите на замокот порано ја опкружувале катедралата „Свети Јован“, местото каде престојувал Големиот војвода на Литванија, а исто така и епископската палата. Од овие градби, само неокласичарската палата на бискупот сè уште постои.
На 2 јули 1941, 1.160 Евреи биле убиени внатре во замокот. Нема никаков споменик или маркер за оваа трагедија во замокот.
1 Наводи
* Памятники градостроительства и архитектуры Украинской ССР. Киев: Будивельник, 1983—1986. Том 2, с. 48.
Тројски манастир (Чернигов)

Тројскиот манастир (|Троїцько-Іллінський монастир, Troits’ko-Illins’kyi monastyr) е историски манастир во градот Чернигов во североисточна Украина.
Првпат бил основан од Антоније Печерски во единаесеттиот век, но манастирот бил урнат во 1239 за време на монголската инвазија.
Тројскиот манастир бил реконструиран од славниот украински архитект Лазар Баранович во 1649. Во соседниот град Новгород-Северски, Баранович основал штампарска преса, што било реткост во тоа време. Подоцна тој ја пренел штампарската преса во Тројскиот манастир. Манастирската непосредна штампарска преса била славна поради гравирањето и библиотеката која содржела повеќе од 11,000 книги.
Главната атракција на манастирот е Тројската катедрала, која била изградена во 1679 како проект на архитектот Јоана Баптист. На врвот од катедралата се наоѓаат седум куполи.
Вилјам Алфред Фаулер

Вилјам Алфред Фаулер (|William Alfred Fowler — ) — американски јадрен физичар, подоцна астрофизичар, кој заедно со Субраманијан Чандрасекар ја добил Нобеловата награда за физика во 1983 година.
1 Животопис
Роден во Питсбург, Ренсилванија,на возраст од две години Фаулер се преселил со своето семејство во Лима, Охајо, градот на парната железница. Тој дипломирал на Охајскиот државен универзитет, каде бил член на братството Тау Капа Епсилон, додека пак докторатот за јадрена физика го стекнал на Калтех. Иако бил експериментален јадрен физичар, Фаулеовиот најпознат труд бил „Создавање на елементите во ѕвездите“, каде соавтори му биле Маргарет Бербриџ, Џефри Бербиџ и Фред Хојл, објавен во 1957 година под групно раководство на Фред Хојл, осмислувачот на таа теорија за природната историја на постоечките хемиски елементи. Во трудот се категоризирани нуклераните процеси за потеклото на се освен на најлесните хемиски елементи во ѕвездите. Овој труд е познат како B<sup>2</sup>FH труд.
Фаулеровата кариера направила од него познат јадрен физичар. Тој го наследил Чарлс Кристијан Лористен како директор на Келоговата радијациона лабораторија при Калтех, за подовна негов наследник да стане Стивен Кунин. Фаулер бил награден со Националниот медал за наука од страна на претседателот Џералд Форд It is the highest national honor in science that an American can receive.
Фаулер го освоиил и Раселовата награда од Американското астрономско друштво во 1963 година, Ветлесеновата награда во 1973 година, Едингтоновиот медал во 1978 година, Брусовиот медал во 1979 година и Нобеловата награда за физика во 1983 година за неговите теоретски и експериментални проучувања на јадрените реакции од важност за создавањето на хемиските елементи во универзумот и истата ја поделил со Субраманијан Чандрасекар.
Доживотен вљубеник во парните локомотиви, тој поседувал неколку возни модели од различни големина од кои една е прикажана на сликата тука. Тој починал во Пасадена, Калифорнија.
2 Објавени дела
*********
Биксант Лизаразу

Биксант Лизаразу (роден на 9 декември 1969 година, во Сен-Жан-де-Лјуз) — поранешен француски фудбалер, играч од одбраната.
Тој играл низ целата своја кариера на позицијата лев бек, а настапувал за екипите на Бордо, Атлетик Билбао, Бајерн Минхен и Олимпик Марсеј. Тој, исто така, настапувал за француската репрезентација со која станал Светски првак во 1998 и Европски првак во 2000.
1 Кариера
1.1 Клупска кариера
Роден во Сен-Жан-де-Лјуз, град во јужниот дел на Франција кој е дел од баскиската провинција Лапурдија, Лизаразу започнал да игра фудбал во Бордо, каде станал професионалец во сезоната 1988-1989 и останал во клубот до 1996. Со тимот од Жиронда ја освоил Лига 2 во 1992 година, а токму тогаш францускиот клуб стигнал до врвот на европскиот фудбал со елиминирањето на Милан во Купот на УЕФА во 1996 година, стигнувајќи подоцна до финалето, каде загубиле од Бајерн Минхен.
По завршувањето на таа сезона Лизаразу преминал во Атлетик Билбао, кој историски отсекогаш имал играчи само од Баскија, односно баскиско потекло.
Меѓутоа, во Шпанија немал многу среќа и одиграл само 16 натпревари, за на крајот од сезоната да се пресели во Бајерн Минхен, тимот во којшто останал 10 сезони, освен за краток период кога се вратил во Франција во Олимпик Марсеј во почетокот на сезоната 2004-2005. Со Баварците бил еден од главните ликови на неверојатната серија на успеси: 6 национални титули, 5 Купа на Германија и четири Лига купа, а на меѓународно ниво: Лигата на шампионите во 2001 и Интерконтиненталниот куп истата година. Во финалето на Лигата на шампионите во 2001 кога Бајерн ја победил Валенсија на пенали, и тој бил еден од изведувачите кој погодиле.
Се повлекол од фудбалот во 2006 година, откако ја освоил шестата титула со Бајерн. Вкупно за Бајерн одиграл 240 натпревари и постигнал 9 гола во Бундеслигата.
1.2 Репрезентативна кариера
Лизаразу има 97 настапи за француската репрезентација во периодот помеѓу 1992 и 2004 постигнувајќи 2 гола. Своето деби го направил на 14 ноември 1992, против Финска. Со ''триколорите'' бил Светски првак во 1998 и Европски првак во 2000, како и победник на Купот на Конфедерации во 2001 година и 2003 година.
2 Титули
2.1 Клупски
2.1.1 Бордо
*Лига 2 (1) : 1991-1992.
* Интертото куп (1): 1995.
2.1.2 Бајерн Минхен
* Бундеслига (6) : 1998-1999, 1999-2000, 2000-2001, 2002-2003, 2004-2005, 2005-2006.
* Куп на Германија (5) : 1997-1998, 1999-2000, 2002-2003, 2004-2005, 2005-2006.
*Лига куп на Германија (5) : 1997, 1998, 1999, 2000, 2004.
* УЕФА Лига на шампиони (1) : 2000–2001.
* Интерконтинентален куп (1) : 2001.
2.2 Ререзентативни
* ФИФА Светско Првенство (1) : 1998.
* УЕФА Европско првенство (1) : 2000.
*ФИФА Куп на Конфедерации (2) : 2001, 2003.
Мартинус Велтман

Мартинус „Тини“ Велтман (|Martinus Justinus Godefriedus Veltman - ) — холандски теоретски физичар. Во 1999 ја споделил Нобеловата награда за физика со неговиот поранешен студент Герард ’т Хофт за нивната работа околу честичната теорија.
1 Животопис
Мартинус Велтман е роден во Валвејк, Холандија, на 27 јуни 1931. Почнал да изучува математика и физика во Утрехтскиот универзитет во 1948. Тој докторирал во теориската физика во 1963 и станал професор во Утрехтскиот универзитет во 1966.
Во 1963/64, за време на продолжен престој во Стенфордскиот линеарен акцелераторски центар (SLAC) тој го дизајнирал компјутерскиот програм "Schoonschip" за симболична манипулација на математички равенки, кој сега се смета за првиот компјутерски алгебарски систем.
Во 1971, Герард ’т Хофт, кој се подготвувал за докторатот под надзор на Велтман, ја ренормализирал Јанг-Милсовата теорија. Тие покажале дека ако симетрија на Јанг-Милсовата теорија треба да се реализира во спонтано скршен режим, наречен Хигсов механизам, тогаш Јанг-Милсовата теорија може да биде ренормализирана. Ренормализацијата на Јанг-Милсовата теорија е главно достигнување во физиката во дваесеттиот век.
Во 1981, Велтман го напуштил Утрехтскиот универзитет за да премине во Мичигенскиот универзитет.
На крајот, тој ја споделил Нобеловата награда за физика во 1999 со Герард ’т Хофт „за разјаснување на квантната структура на електрослабите заемодејства во физиката“. Велтман и ’т Хофт се придружиле на прославата во Утрехтскиот универзитет кога била доделена наградата.
Велтман сега е во пензија и ја стекнал титулата професор емеритус во Мичигенскиот универзитет. Астероидот 9492 Велтман е наречен во негова чест.
Во 2003, Велтман објавил книга за честичната физика за пошироката публика, насловена ''"Facts and Mysteries in Elementary Particle Physics" („Факти и мистерии во елементарната честична физика“)'', објавена од "World Scientific".
2 Библиографија
*Велтман, M. , Utrecht Rijksuniversiteit (Netherlands). Instituut voor Theoretische Fysica. Paris Univ., Orsay (France). Laboratoire de Physique Théorique et Hautes Energies, (Aug. 1968).
*Велтман, M. & Џ. Јелин. , Брукхејвенска национална лабораторија, Министерство за енергетија на САД (преку претходната агенција Американска комисија за атомска енергија), јули 1966.
Милано-Санремо 2015

Милано-Санремо 2015 — 106. издание на еднодневниот велосипедски класик Милано-Санремо. Се одржала на 22 март на растојание од 293 километри. Претставува прва еднодневна трка во Светската турнеја и четврта вкупна. Воедно, тој е првиот од велосипедските монументи во 2015 година, петте најважни еднодневни трки во годината. Трката била освоена од Џон Дегенколб во спринт пред Александер Кристоф и Мајкл Метјус.
1 Екипи
Милано-Санремо е дел од Светската турнеја, па така сите 17 UCI World Tour екипи биле автоматски поканети и се обврзани да испратат екипа. Организаторите на трката, исто така, дале осум специјални покани на професионалните континентални екипи. Групата била составена од 25 екипи.
Екипи во Светската турнеја биле:
*****************
Екипи кои добиле специјални покани биле:
********
2 Резултати
, Велосипедист, Екипа, Време
1
2, и.в.
3, и.в.
4, и.в.
5, и.в.
6, и.в.
7, и.в.
8, и.в.
9, и.в.
10, и.в.
Цанко Лавренов

Цанко Иванов Лавренов (|Цанко Иванов Лавренов — ) бил бугарски уметник и ликовен критичар. Тој е еден од најистакнатите и највлијателните бугари во периодот на дваесеттиот век. Модернист под влијание на симболизмот, Лавренов е најпознат по неговите пејзажи на стариот град Пловдив како и неговите манастирски циклуси.
1 Биографија и кариера
Цанко Лавренов се родил на 24 ноември 1896 во градот Пловдив, Бугарија. Неговиот дедо, Лаврентиј, бил трговец со книги и се занимавал со препишување на католички ракописи. Лавренов дипломирал во Францускиот колеџ во Пловдив. Во 1921-22, тој се запишал во приватно уметничко училиште во Виена.
2 Избрани дела
* „Стариот Пловдив“ (1930)
* „Преображенски манастир“
* Куршум хан (1937)
* Црквата „Света Софија“ во Охрид (1942)
* Црквата „Св. Пантелејмон“ во Велес, Македонија (1943)
* Мртва природа со цвеќиња од поле (1944)
* Стариот Пловдив - диптих (1946)
* Стариот Пловдив (1974–75)
2.1 Свето Горски циклус
* Манастир Зограф (1936)
* Главната порта на Ватопед (1941)
* Општ поглед на Хиландарскиот манастир (1942)
* Пристаништето на Зографскиот манастир (1958)
Мелвин Шварц

Мелвин Шварц (|Melvin Schwartz — ) — американски физичар. Тој ја поделил Нобеловата награда за физика со Леон Ледерман и Џак Штајнбергер за нивниот развој на неутринскиот зрачен метод и успехот да ја покажат двојната структура на лептоните преку откривањето на мионското неутрино.
1 Животопис
Тој израснал во Њујорк за време на Големата депресија и се образувал во месното училиште во Бронкс. Неговиот интерес за физиката започнал во тоа училиште кога имал 12 години.
Тој својотата диплома (1953) и докторат (1958) ги стекнал на Колумбискиот универзитет, каде добитникот на Нобелова награда за физика Исидор Ајзек Раби бил раководител на одделот за физика. Шварц станал помошник професор на Колумбискиот универзитет во 1958 година. Бил унапреден вопрофесор соработник во 1960 година и професор во 1963 година. Ли Џенгдао, колега од Колумбискиот универзитет кој неодамна ја добил Нобеловата награда за физика на возраст од 30 години, бил вдахновение за експериментото со кој Шварц ја добил својата Нобелова награда за физика. Шварц и неговите колеги извеле бројни експерименти кои довеле сите тие да добијат Нобелови награди за физикаво почетокот на 1960-ите, кога сите тие биле на колумбискиот универзитет. Експериментото бил изведен во блиската Брукхејвенска национална лабораторија.
Во 1966 година, по поминати 17 години на Колумбискиот универзитет, тој се преселин на западот од САД, и се вработил во Стенфорд, каде SLAC, новиот забрзувач, штотуку бил завршен. Таму, се вклучил во истражувањето на асиметријата на полнежот при распадот на долговечните неутрални каони и уште еден проект кој произведувал и забележувла релативистички налик водородни атоми составени од пион и мион.
Во 1970-ите ја основал и станал претседател на Digital Pathways. Во 1991 година, станал професор соработник за високоенергетска и јадрена физика при Брукхејвенската национална лабораторија. Во истиот период, се вратил на Колумбискиот универзитеткако професор по физика. Тој станал Рабиев професор по физика во 1994 година и се пензионирал во 2000 година. Своите пензионерски денови ги минал во Кечум, Ајдахо, и починал на 28 август 2006 годинаво Твин Фолс, Ајдахо, згрижувачки дом откако подолг период боледувал од паркинсова болест и хепатит C.
2 Објавени дела
*Самиос, Н. П., Плано, Р., Продел, А., Мелвин Шварц и Џек Штајнбергер. , Невисова циколтрона лабораторија, Колумбиски универзитет, Американско министерство за енергија, Канцеларија за поморски истражувања, (јануари 1962).
*Ли, Т. Д., Робинсон, Х., Мелвин Шварц и Р. Кул. , Невисова циколтрона лабораторија, Колумбиски универзитет, Американско министерство за енергија, (јуни 1963).
*Францини, П., Леонтиќ, Б., Рам, Д., Самиос, Н. П. и Мелвин Шварц. , Брукхејвенска национална лабораторија, Колумбиски универзитет, Американско министерство за енергија, (јануари 1965).
*Мелвин Шварц. Начела на електродинамиката. (октомври 1987).
Вишапакар

''Вишапакар'' (|Վիշապաքար) исто така познати како вишап камења, вишап ѕвезди, „змијски камења“, „змејски камења“ или едноставно како вишапи, се карактеристични менхири кои ги има во голем број во Ерменија. Тие се најчесто во облик на пура со глава на риба или змија. Наводно тие се слики од вишапи, мистични суштества. Според "Lonely Planet", вишап камењата се маркери за да се покаже локацијата на вода.
Торос Тораманијан

Торос Тораманијан (|Թորոս Թորամանյան, 1864 — ) бил истакнат ерменски архитект. Тој се смета за „таткото на ерменската архитектонска историографија“.
1 Животопис
Тораманијан се родил во 1864, во градот Шебинкарахисар, Отоманско Царство. Тој студирал архитектура во Цариград, а подоцна во Париз. Подоцна работел на детално проучување на остатоците од средновековните ерменски архитектонски споменици.
Научната работа на Тораманијан му овозможила на големиот научник Јозеф Стржиговскиј по долго и детално проучување на христијанската архитекура да дојде до заклучок дека ерменската архитектура имала важна улога во развивањето на византиската, а подоцна и на западноевропската архитектура. Во 1920, за време на Турско-ерменската војна, Тораманијан загубил голем дел од неговите научни истражувања. Тој починал во 1934 во Ереван и бил погребан на брегот на реката Храздан.
2 Дела
*''Niuter Hay Jartarapetutian Patmutian'' (''Материјал за историјата на ерменската архитектура''), том 1 (Ереван: 1942) и том 2 (Евеван: 1948)
Расипувачи на венчавки (филм)

Расипувачи на венчавки (англиски: ''Wedding Crashers'') е американски филм од 2005 година, во режија на Дејвид Добкин. Главните улоги ги толкуваат: Овен Вилсон, Винс Вон, Рејчел Мекадамс и Кристофер Вокен.
1 Содржина
Двајца најдобри пријатели (Вон и Вилсон) имаат заедничко хоби, кое се состои во тоа непоканети да доаѓаат на венчавки со цел да ги уништат. Без разлика за каква свадба се работи (италијанска, еврејска, кинеска или индиска), тие секогаш имаат подготвено интересна приказна за љубопитните гости. Во меѓувреме, на свадбите, двајцата другари запознаваат згодни девојки, подготвени за секс за една ноќ. Нивната шема функционира совршено до моментот кога на една свадба, едниот од нив ќе се вљуби во една од убавите деверици.
Стари Угринов

Стари Угринов (|Старий Угринів) — село во Ивано-Франковската област, западна Украина. Познато е како родно место на националистичкиот водач Степан Бандера (1909-1959).
1 Историја
Според еден извор, селото за првпат се споменува во 1447 г., а според друг полски извор — во 1440 г.. Познато е дека месните селани учествувале во Хмелницкиевото востание во 1648 г.
Џон Кју (филм)

Џон Кју (англиски: ''Joe'') е американски филм од 2013 година, во режија на Дејвид Гордон Грин. Главните улоги ги играат: Николас Кејџ, Тај Шеридан и Гари Полтер. Филмот е снимен според истоимениот роман на Лари Браун.
1 Содржина
Поранешниот затвореник Џо Ренсом (го игра Кејџ) е распуштен, непоправлив човек, кој многу пие и пуши, се коцка, а не води грижа ниту за својот автомобил, ниту за своето куче, а особено за жените. Исто така, Џо постојано има проблеми со полицијата. Еднаш, тој се среќава со петнаесетгодишното момче Гари (го игра Шеридан), кое го пленува со својата решителност, пристојност и неверојатна издржливост. Гари не живее како своите врсници, не одел на училиште, туку постојано морал да работи за да го издржува своето семејство и да ја заштитува сестра си од татко му, кој е тежок алкохоличар. Кога Гари не може да се прави со заканата од неговиот татко, кај Џо се разбудува хуманоста и тој му помага на момчето.
Бизмарково Море

Бизмарково Море — мало погранично море во југозападниот дел на Тихиот Океан, северно од островот Папуа Нова Гвинеја и јужно од Бизмарковиот Архипелаг и Адмиралитетските Острови. Како и архипалагот, морето е наречено во чест на германскиот канцеларот Ото фон Бизмарк. Архипелагот се протега северно и источно од морето, заобиколувајќи го Бизмарковото Море и одделувајќи го од Тихиот Океан. На југ е поврзано со Соломонското Море преку протокот Витјаз.
Во морето на 3 и 4 март 1943 г. се одиграла Битка во Бизмарковото Море за време на Втората светска војна, каде американските и австралиските воздхопловни сили
1 Граници
Според Меѓународната хидрографска организација, Бизмарковото Море е „оној дел од Јужниот Тихи Океан кај североисточниот брег на Нова Гвинеја“, со следниве граници:
''на север и исток.'' По северниот и североисточниот брег на островите Нова Ирска, Нов Хановер, Адмиралитетските Острови, Пустиничкиот Остров и групата Ниниго, преку островите Ману и Ауа до Вувулу, а оттаму линија до ’ртот Бодисен во Нова Гвинеја (142°02' ИГД).
''на југоисток.'' линија од јужниот крај на Нова Ирска долж напоредникот 4°50' ЈГШ до брегот на Нова Британија, долж нејзиниот северен брег, а оттаму линија од западниот крај преку северниот крај наостровот Умбој до ’ртот Телијата, Нова Гвинеја
''на југозапад.'' По северниот брег на Нова Гвинеја.
2 Минерално богатство
Со неодамнешните испитувања на морското дно се откриени богати наоѓалишта на сулфиди, бакар, цинк, сребро и злато. Наодите имаат особено значење бидејќи се сместени во плитка и мирна вода. Правата на нивно искористување ги поседува Папуа Нова Гвинеја согласно меѓународното право.
3 Поврзано
* Бизмарков Архипелаг
* Битка во Бизмарковото Море
Никола Симиќ

Никола Симиќ (|Никола Симић — ) бил српски глумец, најпознат по неговата улога како Мита Пантиќ во неколку филмови, особено во југословенскиот филм ''„Tesna koža“ („Тесна кожа“)''. Тој учествувал во повеќе од 160 филмови почнувајќи од 1957 година.
1 Одбрана филмографија
+ Film
Година, Наслов, Улога, Забелешки
2003, ''Јагода во супермаркетот'', Кобец, Jagoda u supermarketu (српски наслов)
2001, ''Бумеранг'', Апрковиќ
1998, ''Лаење на ѕвездите'', Директор на училиштето, Lajanje na zvezde (српски наслов)
1991, ''Вонземјаните се криви за сè'', Вонземјанец, Svemirci su krivi za sve (српско-хрватски наслов)
1984, ''Нема проблем'', Миленко Пантиќ, Nema problema
''Давител против давител'', Инспектор Огњен Страхињиќ, Davitelj protiv davitelja (српско-хрватски наслов)
1982, ''Тесна кожа'', Димитрија "Мита" Пантиќ, Tesna koža (српско-хрватски наслов)
Хорст Лудвиг Штермер

Хорст Лудвиг Штермер (|Horst Ludwig Störmer ) — германски физичар, добитник на Нобелова награда, сега пензиониран професор со титулата „професор емеритус“ од Колумбискиот универзитет. Тој бил награден со Нобеловата награда за физика во 1998 заедно со Даниел Цуј и Роберт Лафлин „за откривањето на нов облик на квантна течност со дробнонаелектризирани возбуди“ (Холовиот дробен квантен ефект). Тој и Цуј работеле во Беловите лаборатории за време на експериментот раководен од страна на Нобеловиот комитет.
1 Животопис
Штермер се родил во Франкфурт на Мајна и израснал во блискиот град Шпрендлинген. Студирал физика во Франкфуртскиот универзитет во Франкфурт на Мајна, квалификувајќи се за диплома во лабораторијата на професорот Вернер Мартинсен. Тука тој бил под надзор на професорот Екхарт Хениг и работел заедно со друг иден нобеловец, Герд Биниг.
Штермер се преселил во Франција за неговите докторски студии во Гренобл, работејќи во лабораторија за високомагнетно поле која била под заедничко раководство на францускиот CNRS и германскиот Макс Планков институт за истражување на цврста агрегатна состојба. Академскиот советодавник на Штермер бил професорот Ханс-Јоаким Квисер, а подоцна докторирал во Штутгартскиот универзитет во 1977 со неговата теза за истажувањата на електронските капки изложени на високомагнетно поле. Тој исто така ја запознал неговата жена, Доминик Паркет, додека работел во Гренобл.
По докторирањето, Штермер се преселил во САД да работи во Беловите лаборатории, каде го спровел истражувањето кое му ја донело Нобеловата награда. По работењето во Беловите лаборатории цели 20 години, тој на Исидор Ајзек Раби му бил професор по физика и применета физика во Колумбискиот универзитет во Њујорк, а сега е пензиониран професор со титулата „професор емеритус“.
Штермер е натурализиран американски граѓанин.
2 Истражувачка кариера
Веројатно најважната работа која му ја донела Нобеловата награда е неговиот пронајдок на модулацискиот допинг, медот за создавање на екстремно подвижни дво-димензионални електронски системи во полуспроводници. Ова го овозможило подоцнежното набљудување на Холовиот дробен квантен ефект, кој бил откриен од Штермер и Цуј во октомври 1981 при експеримент одржан во лабораторијата за високомагнетно поле во Масачусетскиот институт за технологија. По една година од експерименталното откритие, Роберт Б. Лафлин успеал да ги објасни неговите резултати. Штермер, Цуј и Лафлин заеднички биле наградени со Нобеловата награда за физика во 1998 за нивната работа.
Мегаум (анимиран филм)

Мегаум (англиски: ''Megamind'') — американски анимиран филм од 2010 г., во режија на Том Мекграт. Гласовите на главните ликови во филмот ги позајмуваат: Бред Пит, Бен Стилер, Вил Ферел, Џона Хил, Тина Феј, Џ. К. Симонс итн.
1 Содржина
Уште како мало дете, Мегаум (гласот на Ферел) е испратен на Земјата од друга планета. Тој е неверојатно интелигентен, но грд и поради тоа, никој не сака со него да си игра во училиштето, за разлика од Метромен, кој е омилен кај сите. Поради лошиот однос на луѓето, Мегаум станува злосторник, а во исто време, Метромен (гласот на Пит) е херој кој го спасува градот од злосторниците. Меѓу нив започнува долга борба. Мегаум сака да загосподари со Метроград, но секогаш доживува катастрофа, благодарение на Метромен. Еднаш, сосема случајно, Мегаум успева да го убие Метромен и така станува господар на градот. Меѓутоа, лишен од својот долгогодишен противник, тој нема повеќе инспирација и желба за делување, па затоа решава да создаде нов противник - Тајтен (гласот на Хил). Меѓутоа, Тајтен, наместо да го заштитува градот, сака да стане негов господар. така, Мегаум за првпат прави добро дело, така што го победува лошиот Тајтен. Истовремено, се открива дека Матромен не е мртов, туку дека и тој се повлекол од сцената, зашто му здодеало постојано да го слават како спасител на Метроград.
Тризенберг

Тризенберг (|Triesenberg) — општина во Лихтенштајн. Зафаќа површина од 30 км², што ја прави најголема општина во Лихтенштајн. Средиштето на општината се наоѓа на височина над 800 метри.
1 Историја
Селото е познато по неговиот различен дијалект, кој потекнува од влијанието на Валсајските доселеници во средниот век. Овој дијалект е активно промовиран од страна на општината. Постоењето на овој дијалект е доказ за извонредната јазична разновидност во рамките на малото кнежевство, во кое главно се говори на стандарден германски и на алемански дијалект.
2 Географија
Општината брои девет села: Гафлај, Малбун, Мазеша, Ротенбоден, Замина, Зилум, Штег, Зика, Вандерберг. Малбун е исто така единственото скијалиште во државата, сместено недалеку од границата на Австрија.
3 Галерија
Волфганг Паул

Волфганг Паул (|Wolfgang Paul &ndash; ) — германски физичар, кој заедно со Демелт го осмислил квадриполниот масен филтер кој ја поставил основата на направата која денес е позната како јонска замка. Тој поделил една половина од Нобеловата награда за физика во 1989 година за неговата работа заедно со Ханс Георг Демелт, другата половина од наградата му била доделена на Норман Фостер Ремзи
1 Младост
Волфганг Паул е роден на 10 август 1913 година во Лоренцкирх, Германија. Тој израснал во Минхен каде неговиот татко бил професор по феармаколошка хемија. По неколкуте години на Минхенски технички универзитет, тој преминал на Берлинскиот технички универзитет во 1934 година каде и дипломирал во 1937 година во групата на Ханс Гајгер. Тој го следел неговиот докторски советник Ханс Копферман на Киелскиот универзитет и отакко бил мобилизиран во военото воздухопловство го завршил својот докторат во 1940 година при Берлинскиот технички универзитет.
За време на Втората светска војна, тој го истражувал изотопското раздвојување, кое е потребно за да се добие цепен материјал кој ќе се користи кај јадрените оружја.
2 Академска кариера
Неколку години тој бил приватен предавач на Гетингенскиот универзитет заедно со Ханс Копферман. Тој станал професор по експериментална физика при Бонскиот универзитет и остал таму од 1952 до 1993 година. За две години од 1965 до 1967 година тој бил директор на оддлот за јадрена физика при CERN.
Тој развил техники за заробување на наелектризираните честички преку масена спекторскопија со електрични квадриполни полиња во 1950-ите. Пауловите замки се во широка упореба за да ги заробат јоните кои на тој начин се полесни за истражување. Тој развил молекуларни зрачни леќи и работел на 500 MeV електронски синхотрон, па на оној од 2500 MeV во 1965 година. Подоцна работел на заробувањето на сприте неутрони во магнетните складишни прстени, мерејќи го на тој нажин животниот век на слободните неутрони.
3 Гетингенски манифест
Во 1957 година, Паул бил потписник на Гетингенскиот манифест, декларација од 18 водечки јадрени физичари од Западна Германија против вооружувањетона на западно германската армија со тактички јадрени оружја.
4 Синови
Неговиот син Штефан Паул е професор по експериментална физика при Минхенскиот технички универзитет. Другиот негов син Лоренц Паул е професор по физика на Вуперталкскиот универзитет.
5 Дела
**
Ѓурѓулешт

Ѓурѓулешт |Giurgiulești) — село и општина во реонот Кахул, јужна Молдавија и граничен премин на молдавско-романската граница. Оддалечено е 10 км од градот Галац.
1 Географија
Месноста е најјужната точка во Молдавија, на местото каде реката Прут се влева во Дунав, на границата со Романија и Украина. Општината се состои исклучиво од селото Ѓурѓулешт.
2 Стопанство
Ѓурѓулешт е единственото молдавско пристаниште на Дунав. Во 2006 г. е изграден нафтено складиште.
На 25 км од Ѓурѓулешт се наоѓа и местото на идниот аеродром кој ќе ја опслужува Долнодунавската метрополитенска област.
3 Демографија
Селото има население од 3.074 жители. Според пописот од 2004 г. Ѓурѓулешт има 2.995 жители, од кои 2.936 (98%) се Молдавци/Романци и 59 (2%) останати (15 Украинци, 15 Гагаузи, 10 Руси итн.).
Во 1930 г. селото броело 1.944 жители, од кои 1.914 (98,5%) биле Романци, а 30 (1.5%) од други народности (4 Руси, 6 Гагаузи, 8 Бугари, 9 Роми, 2 Грци и 1 Унгарец). месноста Рени од реонот Исмаил.
4 Поврзано
* Прут
* Крајни точки на Молдавија
5 Наводи
* — ''Jurnalul Naţional'', 14 октомври 2006
Николае Тимофти

Николае Тимофти (молдавски и |Nicolae Timofti; р. 22 декември 1948) — молдавски политичар и правник на функцијата претседател на Молдавија од 23 март 2012 г. Пред да стане претседател, стоел на чело на Врховниот мировен судски совет на Молдавија.
1 Детство, младост и образование
Тимофти е роден во семејството на Елена и Василе Тимофри во Чутулешт, Молдавска СССР, СССР, како едно од пет деца. На почетокот на 1949 г. потоа семејството се преселило во Флорешт, а истата година дедо му бил депортиран од советските власти во Амурската област, каде во 1953 г. починал. Во 1972 Тимофти дипломирал на Правниот факултет при Државениот универзитет на Молдавија.
2 Правни ангажмани
По дипломирањето, отслужил воен рок во траење од две години, па во 1976 г. почнал да работи како судија. Во 1990-тите бил клучен реформатор. Во 2005 г. е примен за член на Вишата судска комора, а во 2011 г. е назначен за претседавач на Врховниот мировен судски совет.
3 Претседателствување
Со доаѓањето на претседателската функција ја истакнал важноста Молдавија да продолжи со евроинтеграција и нагласил дека земјата „нема друга иднина освен европска“. Поранешниот в.д. претседател и сегашен претседател на парламентот Михај Гимпу се искажал дека Тимофти „...е прогресивен човек, [што] значи многу за Република Молдавија.“
4 Личен живот
Тимофти е оженет со правничката Маргарета Тимофти и имаат три сина: Алексеј (р. 1977) — правник во Светската банка во Вашингтон, Нику (р. 1980) — спортски новинар во Кишнев и Стефан (р. 1989), кој е економист во Кишинев.
Нусрет Дишо Улку

Нусрет Дишо Улку (турски: ''Nusret Dişo Ülkü'') (роден на година во , Косово) — еден од најпознатите турски писатели на Балканот.
1 Животопис
Роден е во Призрен каде што има завршено вишо образование, а до пензионирањето (во 1993 година) наизменично работел како новинар и уредник на списанијата за деца "Севинч" и "Томурџук" при Редакцијата Бирлик во Скопје(1964-77), новинар при приштински „Тан“(1977-81) и како уредник на културната рубрика на весникот Бирлик во Скопје(1981-93).
Пишува поезија, проза и хумористични текстови, а голем успех има забележено и во книжевноста за деца со поетските книги: "Деца и дрвја" (1963), "Децки раце" (1969), објавена и во препев на македонски и српски и Собраќајни знаци.
Нусрет Дишо Улку е добитник и на познатата преведувачка награда „Златно Перо“ (1990). Неговото прозно дело за деца „Црниот Исмет“ објавена првин како лектирно издание од издавачот „Коза“ од Истанбул (1978), па преиздадено пак како лектира од издавачката куќа „Чоџук Вакф“ од Истанбул(1992) под наслов „Три Мачиња“ во кое Улку во форма на раскази дава хроника на едно сиромашно детство, во ова пригода, во превод на македонски јазик, а во издание на Дишо Промет и Фокус од Скопје, овој исклучително талентиран автор истата проза, со наслов „Кога умеев да бидам дете“ ја дава во романска форма со контрапункт во темата презентирајќи го летописот на едно весело и среќно детство.
Улф Кирстен

Улф Кирстен (роден на 4 декември 1965 во Риза, Германија) — германски фудбалски тренер и поранешен фудбалер, напаѓач.
Кирстен бил првиот играч во германската фудбалска историја кој собрал сто настапи играјќи за две различни репрезентации: Источна Германија и Обединета Германија.
1 Кариера
Трипати бил најдобар стрелец во Бундеслигата, во сезоните 1992-1993, 1996-1997 и 1997-1998.
2 Титули
2.0.1 Баер Леверкузен
* Куп на Германија (1) : 1992–93
Тим Кубека Асос

Тим Дименжн Дата за Кубека (|Team Dimension Data for Qhubeka; кратенка според UCI: DDD) — велосипедска екипа, која е дел од Светската турнеја, основана во Јужна Африка, која учествува во континенталните трки и трките дел од Светската турнеја, на кои добила специјална покана.
1 Историја
Екипата била основана во 2007 година, станувајќи континентална екипа во 2008 година. Екипата останала континентална екипа до крајот на 2012 година, кога екипата пројавила интерес за лиценцата за професионална континентална екипа за 2013 година. Во ноември 2012 година, екипата била пријавена како професионална континентална екипа — прва од Африка – од страна на Меѓународниот велосипедистички сојуз, за сезоната 2013 година.
Екипата ја добила својата прва специјална покана на некоја голема трка, за Вуелта а Еспања 2014.
Во јули 2014 година, екипата објавила дека за 2015 година, тие ќе ги користат велосипедите Сервело додека Брајан Смит бил назначен за привремен генерален менаџер. Во август 2014 година, екипата го потврдила потпишувањето со Едвалд Боасон Хаген на две години. Во септември 2014 година, екипата објавила дека потпишала со Тајлер Фарар и Метју Гос за сезоната 2015.
На 14 јануари, ''Amaury Sports Organisation'' (ASO) објавила дека 22 екипи ќе учествуваат на Тур де Франс 2015, додека МТН Кубека добила специјална покана. Станувајќи прва африканска екипа со учество на Тур де Франс, екипата ќе се запише во историјата.
2 Состав на екипата
Чутулешт

Чутулешт (молдавски и |Ciutulești) — општина во реонот Флорешт, североисточна Молдавија. Сочинета е од четири села: Чутинешт, Јон Вода, Маринешт и Србешт. Познато е како родно место на претседателот Николае Тимофти.
1 Историја
Во селото имал куќа летописецот Мирон Костин (1633–1691).
2 Поврзано
* Флорешт (реон)
Шеленберг

Шеленберг (|Schellenberg) — општина во низинската областа на Лихтенштајн, на бреговите на реката Рајна.
1 Историја
1.1 Рана историја
Областа најпрвин била населена од Келтите, потоа од Рецијанците. Римското Царство ја освоила областа во 15 п.н.е. и ја припоила кон покраината Реција. Подоцна, покраината станала грофовија под водство на Карло Велики. Грофовијата било неколкупати делено помеѓу наследниците.
Грофовијата Шеленберг било купено од грофовите на Вадуц во 1437 година и оттогаш двете држави биле соединети. По Швапската војна во 1499 година, обете потпаднале под австриска власт. Различни династии ги купувале и продавале, додека кон почетокот на век не биле купени од лихтенштајнската династија, која добила принцевски статус во 1706 година, но која побарувала територија со царска непосредност со цел да може да гласа во Собранието на принцовите во Империјата. Царот службено ги споил Вадуц и Шеленберг во 1719 година како Кнежевство Лихтенштајн.
1.2 Втора светска војна
Во општината се наоѓа споменик во пограничниот град Хинтершеленберг, во чест на засолништето на руските војници. Кон крајот на Втората светска војна, Лихтенштајн им дала азил на околу петстотина војници на Дивизијата Русија, руски сили во рамките на германскиот Вермахт. Ово дело не била мала работа за држава која била сиромашна и имала тешкотии со прехранување и гриѓа за толкава група бегалци. На крајот, Аргентина се согласила да им даде постојан азил на барателите. Спротивно, Британците ги депортирале Русите кои се бореле на германската странда на СССР.
2 Сообраќај
Во Шеленберг постои мал патен граничен премин до Австрија, на кој се наоѓаат австриски и швајцарски погранични полицајци.
3 Поврзано
* Хинтершеленберг
Вилијам Даниел Филипс

Вилијам Даниел Филипс (|William Daniel Phillips ) — американски физичар и добитник на Нобеловата награда за физика во 1997, која ја споделил со Стивен Чу и Клод Коен Тануџи.
1 Животопис
Филипс се родил како син на Вилијам Корнелиј Филипс и Мери Кетрин Савино. Тој има италијанско и велшко потекло. Неговите родители се преселиле во Камп Хил (близу Харисбург (Пенсилванија)) во 1959, каде посетувал средно училиште и се спремал за дипломските испити. Тој дипломирал во колеџот "Juniata" во 1970. Потоа тој го добил неговиот докторат по физика од Масачусетскиот институт за технологија. Во 1978, станал член на Националниот институт за наука и технологија.
Во 1996, го добил Мајкелсоновиот медал од Франклиновиот институт.
Филипсовата докторска теза се однесувала на магнетниот момент на протонот H<sub>2</sub>O. Ова водело до врската која подоцна би била важна во неговото истражување. Тој подоцна работел со Босе-Ајнштајновите кондензати. Во 1997 ја добил Нобеловата награда за физика (заедно со Клод Коен Тануџи и Стивен Чу) за нивниот придонес околу ласерското ладење (пред сè за нивниот пронајдок на Земановиот успорувач), техника која го успорува движењето на гасовити атоми со цел подобро да може да се проучат, во Националниот институт за стандарди и технологија.
Филипс е исто така професор по физика во Мерилендскиот универзитет.
Тој бил еден од триесет и петте нобеловци кои потпишале писмо до претседателот Обама за обезбедување на 15 билиони долари на годишно ниво за поддршка на енергетско истражување, технологија и демонстрација.
Тој е еден од трите добропознати научници и методисти кои биле замешани во дијалогот за религијата и науката. Другите двајца научници и методисти се хемичарот Чарлс Кулсон и добитникот на Нобеловата награда за физика во 1981, Артур Леонард Шавлов.
Во октомври 2010 Филипс учествувал во отворањето на Американскиот научен и инженерски фестивал со програма во која студенти од основно и средно училиште биле дел од неформален разговор со научници кои ја добиле Нобеловата награда. Филипс исто така е член на советодавниот одбор на Американскиот фестивал за наука и инженерство.
2 Личен живот
Филипс се оженил со Џејн Ван Винен набрзо пред да замине во Масачусетскиот институт за технологија. Во почетокот на нивниот брак тие не ја посетувале многу често црквата. Сеедно, во 1979, тие се придружиле на Евангелско-методистичката црква во Гејтерсбург, Мериленд затоа што тие ја почитувале разновидноста. Тој е основач на . Тој и неговата жена имале две ќерки, Кејтлин Филипс (родена на 1979) која била основоположник на и Кристин Филипс (родена на 1979) која работи во научната комуникација.
За време на семинар во одделот за хемија и биохемија насловен ''Кохерентни атоми во решетки'', Филипс изјавил: ''„Рубидиумот е дар од бога за Босе-Ајнштајновите кондензати“''.
Ото Штерн

Ото Штерн (|Otto Stern — ) — германски физичар и добитник на Нобеловата награда за физика во 1943.
1 Животопис
Штерн се родил во еврејско семејство (татко Оскар Штерн и мајка Евгенија Розентал) во Сохрау (сега Жори) во југоисточна Шлеска, Кралство Прусија (сега во Полска). Тој студирал во денешен Вроцлав.
Штерн ги завршил неговите студии во Вроцлавскиот универзитет во 1912, каде докторирал по физичка хемија. Тој потоа го следел Алберт Ајнштајн во Краловиот универзитет во Прага, а подоцна во Циришкиот универзитет. Штерн ја добил неговата хабилитација во Франкфуртскиот универзитет во 1915, а во 1921 станал професор во Ростошкиот универзитет, кој го напуштил во 1923 за да работи на новооснованиот ''Институт за физичка хемија'' во Хамбуршкиот универзитет.
По давањето на отказ од неговата позиција во Хамбуршкиот универзитет во 1933 поради нацистичкиот махтерграјфунг, тој станал професор по физика во Карнегискиот институт за технологија а подоцна пензиониран професор со титулата „професор емеритус“ во Калифорнискиот универзитет.
Како експериментален физичар Штерн придонел во откривањето на спиновата квантизација во Штерн-Герлаховиот експеримент со Валтер Герлах во февруари 1922 во "Physikalischer Verein" во Франкфурт на Мајна; демонстрација на брановата природа на атомите и молекулите; мерење на атомските магнетни моменти; откритието на протонскиот магнетен момент; развиток на молекуларниот зрачен метод кој е специјализиран за техниката на молекуларна епитаксија на сноп.
Тој бил награден со Нобелова награда за физика во 1943, првиот кој бил награден од 1939. Тој бил единствен добитник таа година и при цитатот било испуштено спомнувањето на Штерн-Герлаховиот експеримент, поради тоа што Герлах останал активен во нацистичката Германија.
2 Поврзано
* Список на германски пронаоѓачи и откривачи
Роберт Лафлин

Роберт Бетс Лафлин (|Robert Betts Laughlin ) — професор по физика и применета физика на Ана Т. и Роберт Бас во Стенфордскиот универзитет. Заедно со Хорст Лудвиг Штермер од Колумбискиот универзитет и Даниел Цуј од Принстонскиот универзитет, ја споделиле Нобеловата награда за физика во 1998 за нивното објаснување на Холовиот дробен квантен ефект.
1 Животопис
Лафлин се родил во Вајсејлија, Калифорнија, САД. Тој ги завршил додипломските студии по математика во Калифорнискиот универзитет во 1972, а неговиот докторат по физика во 1979 во Масачусетскиот институт за технологија во САД. Помеѓу 2004 и 2006 работел како претседател во јавниот истражен универзитет "KAIST" во Теџон, Јужна Кореја.
Лафлин има слично гледиште како Џорџ Чаплин, сомневајќи се во постоењето на црните дупки.
2 Кариера
Во 1983, Лафлин бил првиот кој обезбедил многутелна бранова функција, познато како ''Лафлинова бранова функција'', за Холовиот дробен квантен ефект, со способност точно да го објасни разделениот полнеж набљудуван во експериментите. Оттогаш оваа состојба е позната како Бозе-Ајштајнова распределба.
3 Гледиште за климатските промени
Гледиштето на Лафлин за климатската промена е тоа дека можеби е важна, но невозможно е да се промени иднината. Тој напишал „Геолошката евиденција покажува дека климата не треба премногу да се однесува на нас кога сме свртени кон енергетската иднина, не затоа што тоа е неважно, но бидејќи тоа е надвор од нашата моќ за контрола“.
4 Награди
*Лоренсова награда за физика - 1985
*Награда за Баклиева кондензирана материја - 1986
*Национална академија на науки - 1994
*Бенџамин Франклинов медал за физика - 1998
*Нобелова награда за физика - 1998
*Награда златен панел на Академијата на успехот - 1999
*Докторат за писма, Мерилендски универзитет - 2005
*Онзагеров медал - 2007
5 Објавени дела
Лафлин објавил книга насловена ''"A Different Universe: Reinventing Physics from the Bottom Down" (Различен универзум: Преизмислување на физиката од дното)'' во 2005. Во книгата станува збор за појавата како замена за редукционизмот, како додаток на општите коментирања за најважните теми.
* (Trad. esp.: ''Un universo diferente. La reinvención de la física en la Edad de la Emergencia'', Buenos Aires/Madrid, Katz editores, 2007, ISBN 978-84-935432-9-7).
* (Trad. esp.: ''Crímenes de la razón. El fin de la mentalidad científica'', Buenos Aires/Madrid, Katz editores, 2010, ISBN 978-84-96859-68-5).
*''Mente y materia. ¿Qué es la vida? Sobre la vigencia de Erwin Schrödinger'' (with Michael R. Hendrickson; Robert Pogue Harrison and Hans Ulrich Gumbrecht), Buenos Aires/Madrid, Katz editores, 2010, ISBN 978-84-92946-12-9.
Карлос Кинтеро (велосипедист)

Карлос Хулијан Кинтеро Норена (|Carlos Julián Quintero Norena; р. ) — колумбиски професионален друмски велосипедист, кој вози за професионалната континентална екипа .
1 Достигнувања
;2013
: 7. ГП Индустрија & Артиџанато ди Ларчано
;2014
: 10. Краен пласман Тур де Лангкави
;2015
: 1. Планински пласман Тирено-Адријатико