Хаплогрупа U

Хаплогрупата U е човечка митохондриска ДНК хаплогрупа (mtDNA). Кладот настанал од хаплогрупата R, најверојатно за време на раниот доцен палеолит. Нејзините различни поткладови (означени како U1&ndash;U9, кои се разминуваат во текот на горниот палеолит) се наоѓале широко распространети низ Северна и Источна Европа, Средна Азија, Југозападна и Јужна Азија, како и Северна Африка, Африкански Рог и Канарските Острови.
1 Потекло
Хаплогрупата U се спушта од хаплогрупата R mtDNA гранка на филогенетското дрво. Дефинитивните мутации (A11467G, A12308G, G12372A) се проценувало дека настанале помеѓу 43.000 и 50.000 години, во раниот доцен палеолит (околу 46.530 ± 3.290 години пред сегашноста, со интервал од 95% од 1,2%.
Древна ДНК класифицирана како припадничка на U* митохондриската хаплогрупа била пронајдена од човечки скелетни остатоци пронајдени во Западен Сибир, кои датираат од пред 45.000 години. Митогеномот (33-кратна покриеност) на поединецот Peştera Muierii 1 (PM1) од Романија (35 ky cal BP) е идентификуван како базалната хаплогрупа U6* која претходно не била пронајдена кај ниту еден древен или денешен човек.
Хаплогрупата U била пронајдена меѓу иберомаурусските примероци кои датирале од епипалеолитот на праисториските наоѓалишта Тафоралт и Афалу. Помеѓу поединците Тафоралт, околу 13% од набљудуваните хаплотипови припаѓале на различни U поткладови, вклучувајќи ги U4a2b (1/24; 4%), U4c1 (1/24; 4%) и U6d3 (1/24; 4%). Дополнителни 41% од анализираните хаплотипови може да се доделат или на хаплогрупата U или на хаплогрупата H. Меѓу поединците Афалу, 44% од анализираните хаплотипови може да се доделат или на хаплогрупата U или на хаплогрупата H (3/9; 33%).
Хаплогрупата U забележана била и меѓу древните египетски мумии ископани на археолошкото наоѓалиште Абусир во Блискиот Египет, датиран во 1-виот милениум п.н.е., 13 од 90-те мумии кои ја носеле хаплгрупата U (носители на U сите од доцниот период) и различни поткладови од неа, U, U1, U3, U5, U6, U7 и U8. и во посебна студија, ДНК ја извадила од заб мумифицираната глава на многу постара мумија од пред околу 4.000 години Џехутинахт од самиот крај на 11-та или почетокот на 12-та династија, која припаѓала на mtDNA хаплогрупата U5b2b5 (без пронајдени точни совпаѓања во современо население на U5 превозници) од напис од 2018 година на Одил Лореј.
Дополнително, хаплогрупата U била забележана во древните фосили на Гуанче ископани во Гран Канарија и Тенерифе на Канарските Острови, кои датирале со радиојаглерод помеѓу 7-ми и 11-ти век од нашата ера. Сите поединци кои носат клад биле инхумирани на локацијата на Тенерифе, при што било откриено дека овие примероци припаѓале на поткладовите U6b1a (4/7; 57%) и U6b (1/7; 14%).
2 Распространетост
Хаплогрупата U се наоѓа во 15% од индиската каста и 8% од индиските племенски населенија. Хаплогрупата U се наоѓа кај приближно 11% од домородните Европејци и се сметала за најстарата мајчинска хаплогрупа пронајдена во тој регион. Во студија од 2013 година, сите, освен една од древните современи човечки секвенци од Европа припаѓале на мајчината хаплогрупа U, со што се потврдувале претходните наоди дека хаплогрупата U била доминантен тип на митохондриска ДНК (mtDNA) во Европа пред ширењето на земјоделството во Европа од Блискиот Исток.
Хаплогрупата U има различни поткладови нумерирани од U1 до U9. Хаплогрупата К е потклад на U8. Староста доведела до широка распространетост на подгрупите на потомците низ Западна Евроазија, Северна Африка и Јужна Азија. Некои поткладови на хаплогрупата U имале поспецифичен географски опсег.
3 Поткладови
Поткладовите се означени како U1 &ndash; U9; Хаплогрупата К е потклад на U8.
Ван Овен и Кајзер (2009) предложиле поткладови „U2'3'4'7'8" и „U4'9". Бехар (2012) го изменил ова со групирање на „U4'9“ како подредено на „U2'3'4'7'8" за нов среден потклад „U2'3'4'7'8'9".
3.1 Хаплогрупата U
Базал У бил пронајден во 26.000 години стари остатоци од древно северноевроазиско момче од Малта (MA1).
3.2 Хаплогрупа U1
Поткладовите U1 се: U1a (со длабоки поткладови U1a1, U1a1a, U1a1a1, U1a1b) и U1b.
Хаплогрупата U1 се проценува дека настанала пред 26.000 и 37.000 години. Се среќава со многу ниска честота низ Европа. Почесто бил забележан во источна Европа, Анадолија и Блискиот Исток. Се наоѓа и на ниски честоти во Индија. U1 се наоѓа во регионот Сванетија во Грузија со 4,2%. Поткладот U1a се наоѓа од Индија до Европа, но е исклучително ретка меѓу северните и атлантските краишта на Европа, вклучувајќи ги Британските острови и Скандинавија. Во Индија, U1a бил пронајден во регионот Керала. U1b имал слично ширење, но е поретко од U1a. Разновиден потклад U1b1 со мутации G14070A! и A3426G се наоѓа кај Ашкенази Евреите. Поткладовите U1a и U1b се појавуваат со еднаква честота во источна Европа.
Реткиот U1 клад се наоѓа и кај Алжирците во Оран (0,83%-1,08%) и племето Регуибат од Сахрави (0,93%).
Поткладот U1a1a бил забележан кај древна единка ископана на гробиштата Келис 2 во оазата Дакли, сместена во југозападната пустина на Египет. 21 од погребувањата на Келис дат ирале со радиојаглерод околу 80-445 година од нашата ера, временска рамка во рамките на романо-христијанскиот период. Хаплогрупата U1, исто така, била пронајдена меѓу примероците на гробиштата на копното во Кулубнарти, Судан, кои датирале од ранохристијанскиот период (550-800 н.е.).
ДНК анализата на ископаните остатоци сега сместени на урнатините на црквата Свети Августин во Гоа, Индија, исто така, го открила уникатниот mtDNA потклад U1b. Оваа подлога е отсутна во Индија, но присутна во Грузија и околните региони. Бидејќи генетската анализа ги потврдува археолошките и литературните докази, се верувало дека ископаните остатоци припаѓаат на маченикот Кетеван, кралицата на Грузија.
3.3 Хаплогрупа U5
Возраста на U5 се проценувала на помеѓу 25.000 и 35.000 години, приближно што одговара на Граветовата култура. Приближно 11% од Европејците (10% од Европејци-Американците) имаат некоја варијанта на хаплогрупата U5.
U5 била доминантната mtDNA на мезолитските западни ловци-собирачи (WHG).
U5 бил пронајден во човечки остатоци кои датирале од мезолитот во Англија, Германија, Литванија, Полска, Португалија, Русија, Шведска, Франција и Шпанија. Неолитските скелети (стари околу 7.000 години) кои биле ископани од пештерата Авеланер во Каталонија, североисточна Шпанија, вклучувале примерок што ја носи хаплогрупата U5.
Хаплогрупата U5 и нејзините поткладови U5a и U5b денес образуваат највисоки концентрации на население на далечниот север, меѓу Сами, Финци и Естонци. Сепак, тој е широко распространет на пониски нивоа низ цела Европа. Оваа распространетост и староста на хаплогрупата, укажуваат на тоа дека поединците кои припаѓаат на овој клад биле дел од првичното проширување следејќи го повлекувањето на ледените плочи од Европа пред околу 10.000 години.
Современите Баскијци и Кантабријци поседувале речиси исклучиво U5b лоза (U5b1f, U5b1c1, U5b2).
Дополнително, хаплогрупата U5 се наоѓа во мали честоти и на многу помала разновидност на Блискиот Исток и делови од северна Африка (области со значителни концентрации на U6), што укажувале на повратна преселба на луѓето од Европа кон југ.
Митохондриската хаплогрупа U5a исто така е поврзана со ХИВ инфицирани лица кои покажувале забрзана прогресија до СИДА и смрт.
U5 била главната хаплогрупа на мезолитските европски собирачи на ловци. У хаплогрупите биле присутни со 83% кај европските собирачи на ловци пред приливот на земјоделците од Блискиот Исток и степските индоевропски предци да ја намалиле својата честота на помалку од 21%.
3.4 Хаплогрупа U6
Хаплогрупата U6 датирала помеѓу 31.000 и 43.000 години од Бехар и сор. (2012). Базал U6* бил пронајден во романски примерок на древна ДНК (Pștera Muierilor) датиран од пред 35.000 години. Хервела и сор. (2016) го зела ова откритие како доказ за палеолитската повратна преселба на хомо сапиенс од Евроазија во Африка. Откривањето на базалните U6* во древната ДНК придонело за враќање на проценетата возраст на U6 на пред околу 46.000 години.
Обично генетската историја на U6 се замислувала како преселба од југозападна Азија преку Северна Африка. Оваа хипотеза се засновала на општото потекло на поткладовите на хаплогрупата U во Југозападна Азија, која е исто така центар на географската распространетост на поткладовите U: Европа, Индија, Средна Азија, Источна Африка и Северна Африка. Може да се унапредат две можни сценарија за првиот хаплотип U6 (со мутации 3348 и 16172): i) овие мутации се разбудиле во регионот на основачот, но не оставиле никакво генетско наследство кај сегашните човечки населенија таму; ii) тие потекнуваат веројатно некаде во Северна Африка, по доаѓањето на хаплотипот на основачот U6. Во Северна Африка, U6 е значително зачестен само на нејзиниот западен раб (како и во Југозападна Европа). Уште поважно, сите најбазални гранки се практично ограничени на тој регион (U6b, U6c и U6d), што може да укаже на неговото западно потекло. Сепак, не може да се исклучи главниот потклад U6a, кој покажува богатство на поткладови во северозападна Африка, иако неколку деривативни гранки исто така вклучуваат секвенци од источноафриканските и блискоисточните населенија (на пр. U6a2).
Хаплогрупата U6 е вообичаена (со преваленца од околу 10%) во северозападна Африка (со максимум 29% кај алжирските Мозабити) и Канарските Острови (18% во просек со максимална честота од 50,1% во Ла Гомера). Го има и на Пиринејскиот полуостров, каде што има најголема разновидност (10 од 19 подлинија се наоѓаат само во овој регион, а не во Африка), Североисточна Африка и повремено на други локации. U6 се наоѓа и на ниски честоти во басенот Чад, вклучувајќи ја и ретката канарска гранка. Ова сугерирало дека древните носители на U6 можеби живееле или поминале низ басенот на Чад на пат кон запад кон Канарските Острови.
Се смета дека U6 влегле во Северна Африка од Блискиот Исток пред околу 30.000 години. Пронајден бил меѓу иберомауруски примероци кои датирале од епипалеолитот на праисториската локација Тафоралт. И покрај најголемата разновидност на иберискиот U6, Мака-Мајер тврдела за блискоисточно потекло на овој клад заснован на најголемата разновидност на поткладот U6a во тој регион, каде што би пристигнала од Западна Азија, со ибериската инциденца првенствено претставувајќи преселба од Магреб, а не истрајност на европско коренско население.
Според Хернандез и сор. 2015 година „проценетиот влез на северноафриканските лоза U6 во Иберија на 10 кј добро корелирала со другите Л африкански кладови, што покажувало дека U6 и некои лоза L се преселиле заедно од Африка во Иберија во раниот холоцен“.
U6 има четири главни поткладови:
Подгрупата U6a ја одразува првата африканска експанзија од Магреб која се враќа на исток. Изводниот клад U6a1 сигнализира задно движење од Источна Африка назад кон Магреб и Блискиот Исток. Оваа преселба се совпаѓа со веројатната афроазиска лингвистичка експанзија. Кладовите U6b и U6c, ограничени на Западна Африка, имаа повеќе локализирани проширувања. U6b веројатно стигнал до Пиринејскиот Полуостров за време на капсијанската дифузија во Северна Африка. Два автохтони деривати на овие кладови (U6b1 и U6c1) укажуваат на пристигнувањето на северноафриканските доселеници во Канарскиот архипелаг во праисторијата, најверојатно поради сушењето на Сахара. Отсуството на овие Канарски лоза во денешно време во Африка укажува на важни демографски движења во западната област на овој континент. Maca-Meyer 2003
* U6a: поткладот е најраспространет, се протега од Канарските Острови и Пиринејскиот Полуостров до Рогот на Африка и Блискиот Исток. Субхаплогрупата има најголема разновидност во североисточна Африка. Древна ДНК анализа на иберомауруски скелетни остатоци на наоѓалиштето Тафоралт во Мароко, кои датирале во подоцнежното камено доба помеѓу 15.100 и 13.900 ybp, го забележале поткладот U6a меѓу повеќето фосили (6/7; ~86%). Откриени се и фосили на местото на раниот неолит, Ифри н'Амр или Муса во Мароко, кои датирале околу 5.000 п.н.е. Овие древни поединци имале автохтона геномна компонента од северозападна Африка, која достигнала врв меѓу современите Бербери, што покажува дека тие биле предци на населенијата во областа. Проценетата возраст на U6a е 24-27.500 БП. Има еден главен потклад:
** U6a1: слична распространетост на родителскиот клад U6a; откриени особено кај Коптите (27,6%) и Беја (10,4%). Проценета возраст: 15-20.000 БП.
* U6b: покажува покрпена и западна распространетост. На Пиринејскиот полуостров, U6b е почест на север, додека U6a е почест на југ. Исто така е пронајден на ниски честоти во Мароко, Алжир, Сенегал и Нигерија. Проценета возраст: 8.500-24.500 БП. Има еден потклад:
** U6b1: се наоѓа само на Канарските Острови и на Пиринејскиот полуостров. Проценета возраст: 6000 БП.
* U6c: се наоѓа само во Мароко и Канарските Острови. Проценета возраст: 6.000-17.500 БП.
* U6d: најтесно поврзан со U6b. Локализиран во Магреб, со присуство во Европа. Се појави помеѓу 10.000 и 13.000 БП.
U6a, U6b и U6d споделуваат заедничка базална мутација (16219) која не е присутна кај U6c, додека U6c има 11 уникатни мутации. U6b и U6d споделуваат мутација (16311) која не е споделена со U6a, која има три уникатни мутации.
3.5 U2'3'4'7'8'9
Поткладовите U2, U3, U4, U7, U8 и U9 сега се сметаат за монофилетски, нивниот заеднички предок „U2'3'4'7'8'9“ дефиниран со мутацијата A1811G, која настанала пред околу 42.000 и 48.000 години (Behar et al., 2012). Во рамките на U2'3'4'7'8'9, U4 и U9 може да бидат монофилетски, бидејќи "U4'9" (мутации T195C!, G499A, T5999C) настанале помеѓу 31.000 и 43.000 години (Behar et al., 2012).
U2'3'4'7'8'9 бил пронајден во остатоците на двајца стари 32.000 години древни северносибирци (ANS) од наоѓалиштето Јана RHS на реката Јана.
3.5.1 Хаплогрупа U2
Хаплогрупата U2 е најчеста во Јужна Азија но исто така се среќава со ниска честота во Централна и Западна Азија, како и во Европа како U2e (европската сорта на U2 е наречена U2e). Целокупната честота на U2 во Јужна Азија во голема мера се сметала за група U2i во Индија, додека хаплогрупата U2e, вообичаена во Европа, е ретка; имајќи предвид дека овие лози се разминувале пред приближно 50.000 години, овие податоци се толкуваат како укажување на многу низок проток на гени од мајчината линија помеѓу Јужна Азија и Европа во текот на овој период. Приближно една половина од U mtDNA во Индија припаѓаат на индиските специфични гранки на хаплогрупата U2 (U2i: U2a, U2b и U2c). Хаплогрупата U2b2 била пронајдена во остатоците од 4500-годишна жена ископана од местото Ракигархи на цивилизацијата на долината Инд, во денешна држава Харајана, Индија. Додека U2 обично се наоѓа во Индија, е присутен и кај Ногајците, потомци на различни монголски и турски племиња, кои ја образувале Ногајската орда. И U2 и U4 се наоѓаат кај народите Кет и Нганасан, домородните жители на сливот на реката Енисеј и на полуостровотТајмир.
Поткладовите на U2 се: U2a, U2b, U2c, U2d, и U2e. Со поткладовите специфични за Индија U2a, U2b и U2c колективно наречени U2i, евроазиската хаплогрупа U2d се чини дека е сестринска група со индиската хаплогрупа U2c, додека U2e се смета за европска специфичен потклад, но исто така се наоѓа во Јужна Индија.
Хаплогрупата U2 била пронајдена во остатоци на 37.000 и 30.000 години стар ловец-собирач од Костјонки, Воронежската област во Централно-Јужна Европска Русија., во човечки остатоци од 4800 до 4000 години од наоѓалиште на култура во Бикер од младо камено време во Кромсдорф Германија, и во 2.000 години стари човечки остатоци од Богебјергард во Јужна Данска. Сепак, хаплогрупата U2 е ретка кај денешните Скандинавци. На гробиштата Ксионгну во североисточна Монголија биле пронајдени остатоци на 2.000 години стар западноевроазиски маж од хаплогрупата U2e1.
3.5.2 Хаплогрупа U3
Хаплогрупата U3 спаѓа во две поткладови: U3a и U3b.
Возраста на спојување за U3a се проценува на 18.000 до 26.000 години, додека возраста на спојување за U3b се проценува на 18.000 до 24.000 години. U3a се наоѓа во Европа, Блискиот Исток, Кавказ и Северна Африка. Речиси целосно европски распространет потклад, U3a1, датиран од пред 4000 до 7000 години, сугерира релативно неодамнешно (доцен холоцен или подоцна) проширување на овие лоза во Европа. Постои мал потклад U3c (добиена од U3a), претставен со една азербејџанска mtDNA од Кавказ. U3b е широко распространет низ Блискиот Исток и Кавказ, а го има особено во Иран, Ирак и Јемен, со мала европски потклад, U3b1b, датиран од 2000 до 3000 години. Хаплогрупата U3 е дефинирана со HVR1 транзицијата A16343G. Се среќава на ниски нивоа низ Европа (околу 1% од населението), Блискиот Исток (околу 2,5% од населението) и Средна Азија (околу 1% од населението). U3 е присутен во сванското население од регионот Сванети (околу 4,2% од населението) и меѓу литванските ромски, полските ромски и шпанските ромски населенија (36-56%) во согласност со заеднички миграциски пат од Индија, потоа надвор од Балканот за Литванските, полските и шпанските Роми.
Кладот U3 се наоѓа и кај Мозабитските Бербери (10,59%), како и Египќаните во оазите Ел-Хајез (2,9%) и Гурна (2,9%), и Алжирците во Оран (1,08 -1,25%). Реткиот потклад U3a се јавува кај Туарезите кои живеат во Нигер (3,23%) и кај Сомалијците (1,6%).
Хаплогрупата U3 била пронајдена во некои од остатоците стари 6400 години (U3a) откриени во пештерите во Вади Ел-Маккух во близина на Ерихон поврзани со халколитскиот период. Хаплогрупата U3 веќе била присутна во западноевроазискиот генски базен пред околу 6.000 години, а веројатно и неговиот потклад U3a.
3.5.3 Хаплогрупа U4
Хаплогрупата U4 има свое потекло пред помеѓу 21.000 и 14.000 години. Неговата распространетост е поврзана со популациското тесно грло поради последниот глацијален максимум.
U4 бил пронајден во древна ДНК, и бил релативно редок кај современите населенија, иако бил пронајден во значителен сооднос кај одредени домородни населенија од Северна Азија и Северна Европа, што е поврзано со остатоците од древниот европски лов -собирачи зачувани во домородното население на Сибир. U4 се наоѓа кај загрозените луѓе Нганасан на полуостровот Тајмир, во Манси (16,3%), и кај народот Кет (28,9%) на реката Јенисеј. Го има во Европа со највисоки концентрации во Скандинавија и балтичките земји. и се наоѓа во населението Лапонци на Скандинавскиот полуостров (иако, U5b има поголема застапеност). U4 е зачуван и кај Калашите (сегашна големина на населението 3.700) уникатно племе меѓу индо-аријските народи во Пакистан каде U4 (потклад U4a1) ја достигнува својата најголема честота од 34%.
Поткладовите U4 се: U4a, U4b, U4c, и U4d.
Хаплогрупата U4 е поврзана со древните европски ловци-собирачи и била пронајдена во остатоци од 7.200 до 6.000 години од културата Pitted Ware во Готланд Шведска и во остатоци од 4.400 до 3.800 години од местото Дамсбо на данската култура Бикер. Остатоците идентификувани како потклад U4a2 биле поврзани со културата на Кордед Вер која процветала пред 5200 до 4300 години во Источна и Централна Европа и го опфаќала поголемиот дел од континентална северна Европа од реката Волга на исток до Рајна на запад. митохондриската ДНК обновена од остатоците стари 3.500 до 3.300 години на наоѓалиштето Бредтофтегард во Данска поврзана со нордиското бронзено доба ја вклучува хаплогрупата U4 со 16179T во нејзиниот HVR1 што укажува на поткладот U4c1. 2 од 9 остатоци стари 1700 години во крајниот југозапад од Ивановската област биле U4c1.
Хаплогрупата U7 се сметала за западноевроазиска специфична mtDNA хаплогрупа, за која се верувало дека потекнувала од областа на Црното Море пред приближно 30.000 години. Во современите населенија, U7 се јавува на мала честота во Кавказ, западните сибирски племиња, Западна Азија (околу 4% на Блискиот Исток, додека врвот со 10% кај Иранците), Јужна Азија (околу 12% во Гуџарат, најзападната држава на Индија, додека за цела Индија нејзината честота останува околу 2%, и 5% во Пакистан), и народот Веда од Шри Ланка каде што достигнува најголема честота од 13,33% (потклад U7a). Една третина од западноевроазиските специфични mtDNA пронајдени во Индија се во хаплогрупите U7, R2 и W. Се шпекулира дека големата ипреселба ги донела овие митохондријални хаплогрупи во Индија.
Поткладовите U7 се U7a (со длабоки поткладови U7a1, U7a2, U7a2a, U7a2b) и U7b.
Генетската анализа на поединци поврзани со културата на Доцниот Халштат од Баден-Виртемберг Германија, кои се сметаат за примери на „кнежевски погребувања“ од железното време, ја вклучи хаплогрупата U7. Било објавено дека е пронајдена хаплогрупа U7 во човечки остатоци стари 1200 години (датирале од околу 834 година), кај жена за која се верувало дека е од кралски клан која била погребана со бродот Викинг Осеберг во Норвешка. Хаплогрупата U7 била пронајдена во човечки остатоци стари 1000 години (датирале околу 1000-1250 година од нашата ера) на христијански гробишта во Конгемаркен Данска. Сепак, U7 е редок меѓу денешните етнички Скандинавци.
Поткладот U7a е особено чест кај Саудијците, што сочинува околу 30% од мајчините лоза во источната провинција.
3.5.4 Хаплогрупа U8
* Хаплогрупа U8a: Баскијците имаат најголема филогенетско дрво на предците во Европа за митохондриската хаплогрупа U8a. Ова е ретка подгрупа на U8, ставајќи го баскиското потекло на оваа лоза во горниот палеолит. Недостигот на лоза U8a во Африка сугерира дека нивните предци можеби потекнуваат од Западна Азија.* Хаплогрупа U8b: Овој клад е пронајден во Италија и Јордан.** Хаплогрупа U8b'K: Овој клад може да биде синоним за ''Хаплогрупа К'' и ''Хаплогрупа UK.''
Најчестиот потклад на хаплогрупата U8b е хаплогрупата К, кој се проценува дека датира помеѓу 30.000 и 22.000 години. Хаплогрупата К сочинувла значителен дел од европските и западноазиските mtDNA лоза. Сега е познато дека всушност е потклад на хаплогрупата U8b'K, и се верувало дека првпат се појавила во североисточна Италија. Хаплогрупата UKпокажува некои докази дека е високо заштитничка од прогресијата на СИДА-та.
3.5.5 Хаплогрупа U9
Хаплогрупата U9 е редок клад во филогенијата на mtDNA, кој се карактеризира неодамна кај неколку населенија на Пакистан (Кинтана-Мурчи и сор. 2004). Неговото присуство во Етиопија и Јемен, заедно со некои индиски специфични М лоза во јеменскиот примерок, укажува на проток на гени долж брегот на Арапското Море. Хаплогрупите U9 и U4 споделуваат две заеднички мутации во коренот на нивната филогенија. Интересно е што, во Пакистан, U9 често се јавува само кај таканареченото население Макрани. Во ова конкретно население, лоза специфични за делови од Источна Африка се јавуваат често дури 39%, што сугерира дека лозата U9 во Пакистан може да има африканско потекло (Quintana-Murci et al. 2004). Независно од тоа кој брег на Арапското Море е потеклото на U9, неговата распространетост на басенот Етиопија-Јужна Арабија-Инд укажува дека диверзификацијата на поткладот од U4 можеби се случила во региони далеку од сегашната област со најголема разновидност и честота на хаплогрупа U4 - Источна Европа и западен Сибир.
4 Поврзано
* Генеалошки ДНК тест
* Генетска генеалогија
* Човечка митохондриска генетика
* Генетика на населението