Руски бокс

Руски бокс (руски - Кулачный бой ''Кулачини Момче'' „борба во тупаница, пугилизам“) е традиционален бокс со голи тупаници на Рус, а потоа и на Русија. Боксерите често тренираат со удирање кофи со песок за зајакнување на коските, и подготвени неколку минути пред борбите.
1 Историја
Најраните извештаи во врска со овој спорт датираат во 13 век. Наводно, борба со тупаници се практикувала дури и пред христијанизацијата на Киевска Русија, на прославите посветени на Перун.
Митрополитот Кирил, во 1274 година, создал уште едно од многуте воспоставени правила, прогласувајќи протерување од христијанството за секој од оние што се борат со тупаница и не пеат молитва или химна на погребот на некој што починал за време на една борба. Самата влада никогаш не поддржувала, но и никогаш не се спротивставувала на борбите со тупаници.
Руските болјари го користеле спортот како масовна забава и ги стекнале најдобрите борци за натпревари.
Борбите најчесто се одвивале во празнични времиња и во преполни места. Во зима се одвивале на мраз. Прво се бореле малите деца, а потоа секој пар бил повозрасен од претходниот, завршувајќи со последните и најзабележителни борци со тупаници.
Во две наредби објавени во 1684 и 1686 година борбата со тупаници била забранета, но спортот продолжил да живее.
Сите региони имале свои херои во спортот, но регионот со најпознати историски е Тула.
Постојат документи во кои се вели дека Петар Велики сакал да организира борби со тупаници „за да ја покаже способноста на рускиот народ“.
Во 1751 година, се случила масовна борба со тупаници на улица во Санкт Петербург, која се најде во внимание на царицата Елизабета од Русија. После тоа, Царицата забранила организирање борби со тупаници на територијата на Москва и Санкт Петербург.
За време на владеењето на Катерина Велика, популарноста во борбите со тупаници повторно растела, и се вели дека грофот Орлов и самиот бил добар борец со тупаници, па дури и поканувал познати борци со тупаници за да ги споредат силите.
Во 1832 година, Николај Први од Русија целосно ги забранил борбите во тупаници како „штетна забава“.
2 Наследство
К.В. Градополов, тогаш најважниот советски специјалист во боксот, е автор на дело од 1941 година за употреба на соодветна техника при борба со тупаници. Во таа книга, тој понудил нова вежба, наречена „групен бокс“, и споменал дека станува збор за антички руски спорт (она за што зборуваше, беше верзијата „Стенка на Стенку“).
3 Правила и видови
Секој регион во Русија вклучувал различни правила за разлика од спортот во боксот. На некои места се бореле со голи раце, додека на други ги растегнуваа ракавите над тупаниците. Имало случаи кога учесниците изневерувале ставајќи железо под ракавите.
Постојат три вида на борба со руска тупаница: првиот е типот сингл, борба еден на еден; вториот тип е тимска борба позната и како „ѕид на ѕид“. Третото, „фати пад“, бил најмалку практикувано. Имало неколку верзии на борба во сингл. Едната верзија била како модерен бокс, каде еден борец го погодува другиот каде што сака или може. Другата верзија е кога борците се менуваат наизменично. Бегањето од удар, одговарање на тоа не на ред и движење настрана не било дозволено; сè што можело да се направи е да се користат рацете за да се обиде да го заштити сопственото тело. Победата може да дојде во неколку случаи: кога еден од борците ќе падне, до првата крв или додека еден од борците не се откаже.
Борбата „ѕид на ѕид“ (со десетина до неколку стотици учесници) се изведувала строго според правилата и можела да трае со часови. Двата „ѕида“ имаа главен борец, кој служел како тактичар и командант. Самите „ѕидови“ биле тесни прави формации длабоки 3-4 редови. Биле извршени повторени напади, чија цел била да се истурка спротивниот „ѕид“ надвор од просторот за игра. Биле користени основни тактики, како што се кршење со употреба на тешки борци (кои обично ги држеле во резерва), опкружување, лажно повлекување и други; но по правило, тесното формирање на ѕид никогаш не се скршил. Тактиките исто така вклучуваа и планирање на битките. Борбите „ѕид на ѕид“, иако се изведуваа за забава, всушност беа близу до воена обука. На пример, познатиот етнограф В. Гилиаровски потсети дека за време на неговата доброволна служба во пешадиските полк војниците често се изведувале борби со тупаници ѕид-на-ѕид со фабрички работници.
Познатата фраза на руски јазик, „Не удирај човек кога е долу“, влече корени во тој спорт.
4 Борба со тупаници во руската популарна култура
Како со векови, борбите со тупаници биле толку популарни и биле дел од рускиот народен живот, тие често се случувале во руската литература и уметност.
Најпознатото портретирање на руската тупаница е во поемата на Михаил Лермонтов, „Песната на трговецот Калашников“. Таму, борбата со тупаниц завзеемаат место како форма на честа двобој помеѓу опричник (државни полициски агент) и трговец. Забележително е дека, според Лермонтов, и двата лика користат борбени ракавици ('rukavitsy' - армирани белезници). Иако тоа може да биде пример за поетска лиценца, во песната се вели дека првиот поврзан удар на Калашников свиткал голем бронзен крст кој виси од вратот на неговиот противник, а вториот го скршил храмот на противникот, убивајќи го. Борбата се појавува и во операта ''Трговецот Калашников'' од Антон Рубинштајн (1880).
Во 19 век Сергеј Аксаков гледал познати борби со тупаници во замрзнатото езеро Кабан во Казан, а подоцна пишувал за нив во својата „Приказна за студентскиот живот“. Неколку децении подоцна, на истото езеро, младиот иден оперски пејач Феодор Чалиапин учествувал во слична борба: „Од едната страна дојдовме ние, Русите од Казан, од другата страна Татарите. Се боревме напорно без да жалиме за себе, но никогаш не ги прекршивме историските правила да не удриме некој што е веќе соборен, да не клоцаме и да не држиме железо на ракавите“. Подоцна младиот Чалиапин бил нападнат во тепачка над девојче, но благодарение на неговата умешност во борбите со тупаници, тој победил. Тој напиша: „Тој скокна да ме победи, и иако се плашев од полицијата, ми помогна борбата со тупаници на замрзнатите езера во Казањ, и тој понижувачки изгуби“.
Рускиот поет Сергеј Есенин во своите автобиографски белешки „За мене“ раскажал дека неговиот дедо го научил на борбата со тупаница.
Еден од хероите во книгата „Крадец“ од советскиот романописец Леонид Леонов рече: „Во детството, тоа се случи, само во борби со тупаници најдов вистински пријатели. . . И никогаш не погреши! Затоа што само во борба излегува целата човечка природа“.
Беа изнесени тврдења дека руското благородништво претпочитало борби со тупаници пред двобои, но од друга страна се сугерира дека благородништвото всушност биле против борбите со тупаници и склопот на оружје.
5 Поврзано
* Бокс со голи тупаници
6 Наводи
; Белешки
; Цитирани дела
***