Неформално домување

Неформалното домување или неформалното населување може да вклучува каква било форма на домување, засолниште или населба (или недостиг од нив) што е нелегално, не е под контрола или регулатива на владата или не е обезбедена од страна на државата. Како таква, неформалната индустрија за домување е дел од неформалниот сектор.
Да се има статус на неформално домување треба да постои во „состојба на дерегулација, состојба каде што сопственоста, употребата и намената на земјиштето не можат да бидат поправени и мапирани според кој било пропишан пакет прописи или закон“. И покрај тоа што не постои глобален унифициран закон за сопственост на имот, обично, на неформалниот станар или заедница ќе им недостасува безбедност на мандатот и, со ова, подготвен или сигурен пристап до граѓански погодности (преносна вода, снабдување со електрична енергија и гас, создавање патишта и одржување, служби за итни случаи, канализација и собирање отпад). Поради неформалната природа на зафатеноста, државата обично нема да може да извлекува даноци за закуп или земјиште.
Терминот „неформално домување“ е корисен за зафаќање на неформалното население, освен оние што живеат во населби во сиромашните квартови или колиби. ОН-Хабитат потесно го дефинира куќиштето во сиромашните квартови како недостаток на барем еден од следниве критериуми: издржливост, доволен простор за живеење, безбедна и достапна вода, соодветни санитарни услови и безбедност на стажот.
Заеднички категории или поими поврзани со неформално домување вклучуваат: сиромашни населби, , ситни градови, сквотови, бездомници, домување во дворот и жители на тротоарите .
1 Во земјите во развој
Луѓето ширум светот се соочуваат со проблеми на бездомност и несигурност со стажот. Сепак, може да се појават особено погубни околности во земјите во развој, што доведува до голем дел од населението да прибегне кон неформално домување. Според Саскија Сасен, во трката да се стане „глобален град“ со потребните најсовремени економски и регулаторни платформи за справување со работењето на меѓународни фирми и пазари, радикалните физички интервенции во структурата на градот често се повикува на раселување на „скромни, нископрофитни фирми и домаќинства“. Постојаниот конфликт и несигурноста исто така можат да ги ослабат институциите што би ги евидентирале и формализирале трансакциите со домување. На пример, до 1991 година општинските службеници поседуваа регистар на земјиште во Могадишу, Сомалија. Но, овие записи сега ги држи дијаспоричен Сомалиец кој живее во Шведска, кој наплатува хонорар за да ги потврди делата на земјиштето.
Ако домаќинствата немаат економска издржливост за откуп во истата област или да се преселат во место што нуди слични економски можности, тие се главни кандидати за неформално домување. На пример, во Мумбаи, Индија, брзиот економски раст, заедно со несоодветната инфраструктура, ендемската корупција и наследството од рестриктивните закони за закуп го ставија градот во позиција каде не може да ги смести 54% од луѓето кои сега живеат неформално. Неформалното домување често се гради постепено, бидејќи домаќините се здобиваат со ресурси, време и безбедност да градат додатоци и подобрувања.
Многу градови во светот во развој доживуваат рапидно зголемување на неформалното домување, водено од масовна миграција во градовите во потрага по вработување или бегство од војна или еколошка катастрофа. Според Роберт Новирт, има над 1 милијарда (еден од седум) сквотери (диви населеници) низ целиот свет. Ако продолжат сегашните трендови, ова ќе се зголеми на 2 милијарди до 2030 година (една четвртина) и 3 милијарди до 2050 година (една третина). Во африканските градови, меѓу половина и три четвртини од новите станови се развиваат на неформално стекнато земјиште. Неформалните домови и честопати неформалните средства за егзистенција што ги придружуваат, треба да бидат дефинирање на одликите на градовите во иднина