Сојузничка окупација на Австрија

Австрија била окупирана од сојузниците и прогласила независност од Нацистичка Германија на 27 април 1945 година (потврдена со Берлинската декларација за Германија на 5 јуни 1945 година), како резултат на офанзивата во Виена и окупацијата завршила со Австрискиот државен договор на 27 јули 1955 година.
По Аншлусот во 1938 година, Австрија генерално била призната како дел од нацистичка Германија. Меѓутоа, во 1943 година, сојузниците се согласиле во Декларацијата на Москва дека Австрија наместо тоа ќе се смета за прва жртва на нацистичката агресија - без да се негира улогата на Австрија во нацистичките злосторства - и ќе се третира како ослободена и независна земја по војната.
Непосредно по Втората светска војна, Австрија била поделена на четири зони и заеднички окупирана од Обединетото Кралство, Советскиот Сојуз, Соединетите Американски Држави и Франција. Виена била слично поделена, но централниот округ бил колективно администриран од Сојузничкиот контролен совет.
Додека Германија била поделена на Источна и Западна Германија во 1949 година, Австрија останала под заедничка окупација на западните сојузници и Советскиот Сојуз до 1955 година; нејзиниот статус станал контроверзна тема во Студената војна до затоплувањето на односите познати како Хрушчовско затоплување. По австриските ветувања за вечна неутралност, на Австрија и била доделена целосна независност на 15 мај 1955 година, а последните окупаторски трупи заминале на 25 октомври истата година.
1 Заднина
На Московската конференција во 1943 година, Советскиот Сојуз, Соединетите Американски Држави и Обединетото Кралство заеднички одлучиле дека германската анексија на Австрија ќе се смета за „''неважечка''“. Исто така, сите административни и правни мерки од 1938 година требало да бидат игнорирани. Конференцијата ја прогласила намерата да се создаде слободна и независна Австрија по војната, но исто така било наведено дека Австрија има одговорност за „''учество во војната на страната на Хитлерска Германија''“ што не може да се избегне.
2 1945–1946:
2.1 Советско владеење и повторно воспоставување австриска влада
На 29 март 1945 година, силите на советскиот командант Фјодор Толбухин ја преминале поранешната австриска граница кај Клостермариенберг во Градиште. На 3 април, на почетокот на Виенската офанзива, австрискиот политичар Карл Ренер, кој тогаш живеел во јужна Долна Австрија, воспоставил контакт со Советите. Јосиф Сталин веќе формирал иден австриски кабинет од комунистите во земјата во егзил, но телеграмата на Толбухин го променило мислењето на Сталин во корист на Ренер.
На 20 април 1945 година, Советите, без да ги прашаат своите западни сојузници, му наложиле на Ренер да формира привремена влада. Седум дена подоцна, кабинетот на Ренер ја презел функцијата, прогласил независност на Австрија од нацистичка Германија и повикал на создавање на демократска држава по линијата на Првата Австриска Република. Советското прифаќање на Ренер не било изолирана епизода; нивните офицери повторно воспоставиле окружни администрации и назначиле локални градоначалници, често следејќи ги Советите на локалното население, дури и пред да заврши битката.
Ренер и неговите министри биле чувани и набљудувани од телохранителите на НКВД Една третина од кабинетот на државниот канцелар Ренер, вклучувајќи ги клучните места на државниот секретар за внатрешни работи и државниот секретар за образование, бил екипиран од австриски комунисти. Западните сојузници се сомневале во формирањето на марионетска држава и одбиле да го признаат Ренер. Британците биле особено непријателски расположени; дури и американскиот претседател Хари Труман, кој верувал дека Ренер е доверлив политичар, а не симболичен фронт за Кремљ, па му откажал свое признание. Но, Ренер обезбедил меѓупартиска контрола со назначување на двајца државни потсекретари во секое од министерствата, назначени од двете страни кои не го назначиле државниот секретар.
Штом војските на Хитлер биле потиснати назад во Германија, Црвената армија и НКВД почнале да ги чешлаат заробените територии. До 23 мај, тие пријавиле апсење на 268 поранешни луѓе на Црвената армија, 1.208 на Вермахтот и 1.655 цивили. Во следните недели Британците предале над 40.000 Козаци кои побегнале во Западна Австрија од советските власти и сигурна смрт. Во јули и август, Советите донеле четири полкови војници на НКВД за да ја „''исчистат''“ Виена и да ја запечатат границата со Чехословачка.
Советските команданти на теренот им наредиле на војниците да го запрат злосторството веднаш штом ќе влезат во Австрија. На 4 април 1945 година командата издала директива која им била прочитана на сите војници на фронтот. Директивата објавила дека Австрија била првата жртва на Хитлер и дека Црвената армија влегла во земјата за да ја ослободи и да ја уништи германската армија. Со години, се вели, пропагандата во нацистичка Германија ги тероризирала Австријците со злосторствата извршени од советските војници. Директивата ја нареклр нацистичка пропаганда лага и ја повикала војската да не ги меша австриските цивили со германските окупатори. На крајот на директивата се вели: „''Бидете безмилосни кон германските поробувачи, но не го навредувајте австриското население.''''Почитувајте ги нивните традиции, семејства и приватна сопственост. Гордо ја носите славната титула на воин на Црвената армија... нека вашето однесување предизвикува почит насекаде за Црвената армија''“. Црвената армија загубила 17.000 животи во Битката кај Виена. Советските трупи се вклучиле во систематско сексуално насилство врз жените, почнувајќи од првите денови и недели по советската победа. Репресијата врз цивилите и наштетило на угледот на Црвената армија до тој степен што на 28 септември 1945 година Москва издадала наредба за забрана на насилни испрашувања. Моралот на Црвената армија паднал додека војниците се подготвувале да бидат испратени дома; замената на борбените единици со постојаните окупаторски сили на Иван Конев само маргинално го намалило „''недоличното однесување''“. Во текот на 1945 и 1946 година, сите нивоа на советската команда се обидувале, залудно, да го задржат дезертерството и грабежот по чин и досие. Според записите на австриската полиција за 1946 година, „''мажите во советска униформа''“, обично пијани, сочинувале повеќе од 90% од регистрираниот криминал (во споредба, американските војници учествувале со 5 до 7%). Во исто време, советските гувернери се спротивставиле на проширувањето и вооружувањето на австриските полициски сили.
2.2 Француски, британски и американски трупи
Американските трупи, вклучително и 11-та оклопна дивизија, ја преминале австриската граница на 26 април, по што следеле француските и британските трупи на 29 април и на 8 мај, соодветно. До крајот на јули 1945 година, ниту еден од западните сојузници немал интелигенција од прва рака од Источна Австрија (исто така, кабинетот на Ренер практично не знаел ништо за состојбите на Запад).
Првите Американци пристигнале во Виена на крајот на јули 1945 година, кога Советите го притискале Ренер да ги предаде австриските нафтени полиња. Американците се спротивставиле и го блокирале договорот но на крајот Советите ја презеле контролата над австриската нафта во нивната зона. Британците пристигнале во септември. Сојузничкиот совет од четворица воени гувернери се свикал на својот прв состанок во Виена на 12 септември 1945 година. Тој одбил да го признае барањето на Ренер за национална влада, но не го спречил да го прошири влијанието во западните зони. Ренер го назначил гласниот антикомунист Карл Грубер за министер за надворешни работи и се обидел да го намали комунистичкото влијание. На 20 октомври 1945 година, реформираниот кабинет на Ренер бил признат од западните сојузници и добил зелено светло за првите законодавни избори.
2.3 Окупациски зони
На 9 јули 1945 година, сојузниците се договориле за границите на нивните окупациски зони. Движењето на окупаторските трупи („''замена на зони''“) продолжило до крајот на јули. Француските и американските зони се граничиле со зоните на тие земји во Германија, а советската зона се граничила со идните држави од Варшавскиот пакт:
* Предарлска и Северен Тирол биле доделени во Француската зона
* Салцбург и Горна Австрија јужно од Дунав биле доделени во Американската зона.
* Источен Тирол, Корушка и Штаерска биле доделени во Британската зона.
* Градиште (Австрија), Долна Австрија и областа Милвиертел во Горна Австрија, северно од Дунав, биле доделени на Советската зона.
* Виена била поделена меѓу сите четири сојузници. Историскиот центар на Виена бил прогласен за меѓународна зона, во која окупаторските сили се менувале секој месец.
При определувањето на окупациските зони, административните промени направени по Аншлусот биле применети во западните зони (Steirisches Salzkammergut до Горна Австрија и Источен Тирол до Корушка) и биле игнорирани во советската зона (Виена не била проширена и Градиште повторно бил воспоставен).
2.4 Први општи избори по војната
Изборите одржани на 25 ноември 1945 година биле удар за Комунистичката партија на Австрија која добила нешто повеќе од 5% од гласовите. Коалицијата на демохристијаните (ÖVP) и социјалдемократите (SPÖ), биле подржани со 90% од гласовите, и ја презела контролата над кабинетот и му ја понудил функцијата федерален канцелар на демохристијанинот Јулиус Раб. Советите ставиле вето на Раб, затоа што тој бил член на австрофашистичкиот Татковински фронт во текот на 1930-тите. Наместо тоа, претседателот Карл Ренер, со согласност на парламентот, го назначил Леополд Фигл, кој бил едвај прифатлив за Советите. Тие одговориле со масовна и координирана експропријација на австриските економски средства.
Договорот од Потсдам дозволил конфискација на „''германските надворешни средства''“ во Австрија, а Советите целосно ја искористиле нејасноста на оваа дефиниција. За помалку од една година тие ја демонтирале и испратиле на Исток индустриска опрема во вредност од околу 500 милиони американски долари. Американскиот висок комесар Марк В. Кларк гласно се спротивставил на советските експанзионистички намери, а неговите извештаи до Вашингтон, заедно со ''Долгата телеграма'' на Џорџ Ф. Кенан, го поддржале цврстиот став на Труман против Советите. Така, според Бишоф, Студената војна во Австрија започнала во пролетта 1946 година, една година пред избувнувањето на глобалната Студена војна.
На 28 јуни 1946 година, сојузниците го потпишале Вториот договор за контрола кој ја олабавила нивната доминација над австриската влада. Парламентот бил ''де факто'' ослободен од сојузничката контрола. Од тој момент па натаму, нејзините одлуки можело да бидат поништени единствено со едногласно гласање од сите четири сојузници. Советските вета рутински биле поништени од западната опозиција. Во текот на следните девет години земјата постепено била еманципирана од странска контрола и еволуирала од „нација под туторство“ до целосна независност. Владата имала своја независна визија за иднината, реагирајќи на неповолни околности и на моменти претворајќи ги во своја корист. Првите сојузнички разговори за австриската независност биле одржани во јануари 1947 година и биле доведени во ќор-сокак поради прашањето за „''германските средства''“ во советскиот посед.
3 Монтажни загуби
Кон крајот на 1945 година и почетокот на 1946 година, сојузничките окупациски сили достигнале врв со околу 150.000 советски, 55.000 британски, 40.000 американски и 15.000 француски војници. Трошоците за задржување на овие војници биле наплатени на австриската влада. Најпрво, Австрија морала да ја плати целата сметка за окупација; во 1946 година, трошоците за окупација биле ограничени на 35% од австриските државни расходи, подеднакво поделени меѓу Советите и западните сојузници.
Случајно со Вториот договор за контрола, Советите ја промениле својата економска политика од целосен грабеж во водење на експроприрани австриски бизниси за профит. Австриските комунисти го советувале Сталин да ја национализира целата економија, но тој го оценил предлогот за премногу радикален. Помеѓу февруари и јуни 1946 година, Советите експроприрале стотици бизниси оставени во нивната зона. На 27 јуни 1946 година, тие ги споиле овие средства во Администрација за советски имот во Австрија (АСИА), конгломерат од над 400 претпријатија. Овој конгломерат контролирал не повеќе од 5% од австриското економско производство, но поседувал значителен, па дури и монополски удел во индустријата за стакло, челик, нафта и транспорт. АСИА бил интегриран со остатокот од австриската економија; нејзините производи првенствено биле испораќани на Исток, профитот де факто бил конфискуван, а даноците останале неплатени од Советите. Австриската влада одбила да го признае правното право на АСИА над нејзините поседи; како одмазда, АСИА одбила да плати австриски даноци и тарифи. Оваа конкурентна предност помогнала да се одржат претпријатијата на АСИА на живот и покрај нивната се поголема застареност. Советите немале намера да го реинвестираат својот профит, а средствата на АСИА постепено се распаѓале и ја изгубиле својата конкурентска предност. Австриската влада се плашела од паравоените комунистички банди засолнети од АСИА и ја презирала дека е „''економија на експлоатација во колонијален стил''“. Економијата на советската зона на крајот повторно се обединила со остатокот од земјата.
Јужен Тирол бил вратен во Италија. „''Триесет и втората одлука''“ на Советот на министри за надворешни работи да и го додели Јужен Тирол на Италија (4 септември 1945 година) го игнорирала популарното мислење во Австрија и можните ефекти од присилната репатријација на 200.000 Тиролци кои зборуваат германски јазик. Одлуката била веројатно мотивирана од британската желба да ја награди Италија, земја многу поважна за задржување на светскиот комунизам. Приговорите на Ренер дошле предоцна и имале премалку тежина за да имаат ефект. Народните и официјалните протести продолжиле до 1946 година. Потписите на 150.000 Јужни Тиролци не ја промениле одлуката. Јужен Тирол денес е италијанска автономна покраина ( Болзано/Бозен ) со мнозинство од германско говорно подрачје.
4 Глад
Во 1947 година, австриската економија, вклучувајќи ги претпријатијата на АСИА, достигнала 61% од предвоените нивоа, но била несразмерно слаба во производството на стоки за широка потрошувачка (42% од предвоените нивоа). Храната останала најголем проблем. Земјата, според американските извештаи, ги преживеала 1945 и 1946 година на „речиси гладна“ со дневни дажби кои останале под 2000 калории до крајот на 1947 година. 65% од австриското земјоделско производство и речиси целата нафта биле концентрирани во советската зона, комплицирајќи ја задачата на западните сојузници да го хранат населението во нивните зони.
Од март 1946 година до јуни 1947 година, 64% од овие оброци биле обезбедени од Управата за помош и рехабилитација на Обединетите нации. Греењето зависело од залихите на германскиот јаглен испорачан од САД со слаби кредитни услови. Сушата од 1946 година дополнително го намалила производството на фармите и производството на хидроелектрична енергија. Владата на Фигл, Коморите за труд, трговија и земјоделство и Австриската синдикална федерација (АСФ) привремено ја решиле кризата во корист на строго регулирање на пазарот на храна и труд. Зголемувањето на платите било ограничено и заклучено на цените на суровините преку годишни договори цена-плата. Преговорите поставиле модел на градење консензус помеѓу избраните и неизбраните политички елити, кој стана основа на повоената австриска демократија, познат како ''Австриско социјално партнерство'' и ''австро-корпоратизам'' .
Тешката зима 1946-1947 година била проследена со катастрофалното лето во 1947 година, кога жетвата на компирот едвај достигнала 30% од предвоеното производство. Недостигот на храна бил отежнат со повлекувањето на помошта од Управата за помош и рехабилитација на Обединетите нации, спиралната инфлација и деморализирачкиот неуспех на преговорите за Државниот договор. Во април 1947 година, владата не можела да дистрибуира никакви оброци, а на 5 мај Виена била потресена од насилен бунт за храна. За разлика од претходните протести, демонстрантите, предводени од комунистите, повикале да се спречи вестернизацијата на австриската политика. Во август, бунтот за храна во Бад Ишл се претворил во погром на локалните Евреи. Во ноември, недостигот на храна предизвикало штрајкови на работниците во британската окупирана Штаерска. Владата на Фигл изјавила дека немирите за храна биле неуспешен комунистички пуч, иако подоцнежните историчари изјавиле дека ова било претерување во изјавите.
Во јуни 1947 година, месецот кога Управата за помош и рехабилитација на Обединетите нации ги запрела испораките на храна во Австрија, обемот на кризата со храна ја принудило американската влада да издаде помош во храна од 300 милиони долари. Во истиот месец Австрија била поканета да разговара за нејзиното учество во Маршаловиот план. Директната помош и субвенциите и помогнале на Австрија да го преживее гладот од 1947 година, истовремено намалувајќи ги цените на храната и обесхрабрувајќи ги локалните фармери, а со тоа го одложиле повторното раѓање на австриското земјоделство.
5 Маршалов план
Австрија ја финализирала својата програма на Маршаловиот план на крајот на 1947 година и ја добила првата транша од помошта од Маршаловиот план во март 1948 година Тешката индустрија (или она што останало од неа) била концентрирана околу Линц, во американската зона и во Штаерска окупирана од Британија. Нивните производи биле многу барани во повоена Европа. Администраторите на Маршаловиот план ја канализирале достапната финансиска помош во тешката индустрија контролирана од американските и британските сили. Американските воени и политички лидери не ги криеле своите намери: Џефри Кис изјавил дека „''не можеме да дозволиме оваа клучна област (Австрија) да падне под ексклузивно влијание на Советскиот Сојуз''“. Маршаловиот план бил распореден првенствено ''против'' советската зона, но не бил целосно исклучен: тој добил 8% од инвестициите на Маршаловиот план (во споредба со 25% од храната и другите физички добра). Австриската влада ја сметала финансиската помош за советската зона како спас што ја одржува земјата заедно. Ова бил единствениот случај кога средствата од Маршаловиот план биле дистрибуирани на територијата окупирана од Советскиот Сојуз.
Маршаловиот план не бил универзално популарен, особено во неговата почетна фаза. Тој бил од корист за некои занаети како што е металургијата, но ги потиснало другите, како што е земјоделството. Тешката индустрија брзо закрепнала, од 74,7% од предвоеното производство во 1948 година на 150,7% во 1951 година Американските планери намерно ги занемарувале индустриите на стоки за широка потрошувачка, градежништвото и малиот бизнис. Нивните работници, речиси половина од индустриската работна сила, страдале од зголемената невработеност. Во 1948-1949 година, значителен дел од средствата на Маршаловиот план бил искористен за субвенционирање на увозот на храна. Американските пари ефективно ги зголемилереалните плати: цената на житото била околу една третина од светската цена, додека земјоделството останало во урнатини. Помошта на Маршаловиот план постепено отстранила многу од причините за народните немири што ја потресиле земјата во 1947 година, но Австрија останала зависна од увозот на храна.
Втората фаза од Маршаловиот план, која започнала во 1950 година, се концентрирала на продуктивноста на економијата. Според Мајкл Џ. Хоган: ''во најдлабока смисла, тоа вклучуваше и пренос на ставови, навики и вредности, навистина цел начин на живот што маршаловите планери го поврзуваа со напредокот на пазарот на политиката и социјалните односи исто како што тоа го правеа со индустријата и земјоделството''“. Програмата, како што била замислена од американските законодавци, била насочена кон подобрување на продуктивноста на ниво на фабрика, односите меѓу работната и менаџментот, слободните синдикати и воведувањето на современи деловни практики. Администрацијата за економска соработка, која работела до декември 1951 година, поделила околу 300 милиони долари техничка помош и се обидела да го насочи австриското социјално партнерство (политички партии, синдикати, деловни здруженија и влада) во корист на продуктивноста и растот наместо редистрибуција и потрошувачка.
Нивните напори биле спречени од австриската практика на носење одлуки зад затворени врати. Американците се мачеле да го променат во корист на отворена, јавна дискусија. Тие зазеле силен антикартелски став, ценет од социјалистите и ја притиснале владата да го отстрани законодавството против конкуренцијата. Но, на крајот тие биле одговорни за создавањето на огромниот монополски јавен сектор на економијата (а со тоа и политичка корист за социјалистите).
Според Бишоф, „''ниту една европска нација немаше поголема корист од Маршаловиот план како Австрија''“. Австрија добила речиси една милијарда долари преку Маршаловиот план и половина милијарда хуманитарна помош. Американците, исто така, ги вратиле сите трошоци за окупација наплатени во 1945-1946 година, околу 300 милиони долари. Во 1948-1949 година, помошта од Маршаловиот план придонела со 14% од националниот доход, што е највисок сооднос од сите вклучени земји. По глава на жител, помошта изнесувала 132 долари во споредба со 19 долари за Германците. Но, Австрија, исто така, платила повеќе воени репарации по глава на жител од која било друга држава или територија на Оската. Вкупните воени репарации преземени од Советскиот Сојуз, вклучувајќи ги повлечените профити на АСИА, ограбениот имот и конечната спогодба договорена во 1955 година, се проценуваат помеѓу 1,54 милијарди и 2,65 милијарди долари (Естерер: 2 до 2.5 милијарди).
6 Студена војна
Британците тивко вооружувале жандарми, таканаречената Б-жандармерија, од 1945 година и разговарале за создавање соодветна австриска војска во 1947 година Американците стравувале дека Виена би можела да биде сцена на уште една Берлинска блокада. Тие поставилер и наполниле итни депонии за храна и се подготвувале да ги пренесат залихите со авион во Виена додека владата создала резервна база во Салцбург. Американската команда тајно ги обучувала војниците на подземната австриска војска со брзина од 200 мажи неделно. Б-жандармеријата свесно ангажирала ветерани од Вермахт и членови на „Сојузот на независните“; а денацификацијата на 537.000 регистрирани нацисти во Австрија во голема мера завршила во 1948 година
Австриските комунисти апелирале до Сталин да ја подели нивната земја според германскиот модел, но во февруари 1948 година Андреј Жданов ставил вето на идејата: Австрија имала повеќе вредност како договор за договарање отколку како друга нестабилна клиентска држава. Продолжените разговори за австриската независност заглавиле во 1948 година, но напредувале до „пробив“ во 1949 година: Советите ги укинале повеќето од своите приговори, а Американците се посомневале дека се лоша советска игра. Пентагон бил убеден дека повлекувањето на западните трупи ќе ја остави земјата отворена за советска инвазија почехословачкиот модел. Кларк инсистирал на тоа дека пред нивното заминување Соединетите Американски Држави мора тајно да го обучуваат и вооружуваат јадрото на идната војска. Сериозната тајна обука на Б-жандармеријата започнала во 1950 година , но набргу запрела поради намалувањето на буџетот за одбрана на САД во 1951 година Жандармите биле обучени првенствено како полициски сили против државен удар, но тие исто така ја проучувале советската борбена практика и сметале на соработка со Југословените во случај на советска инвазија.
Иако во есента 1950 година западните сили ги промениле своите воени претставници со цивилни дипломати, стратешки, ситуацијата станала помрачна од кога било. Искуството во Корејската војна го убедил Вашингтон дека Австрија може да стане „''Европска Кореја''“ и го забрзал повторното вооружување на „''тајниот сојузник''“. Меѓународната тензија се совпаднала со тешката внатрешна економска и социјална криза. Планираното повлекување на американските субвенции за храна дошло до остар пад на реалните плати. Владата и синдикатите заглавиле во преговорите и им дале можност на комунистите да ги организираат австриските генерални штрајкови во 1950 година, кои станале најголемата закана од немирите за храна во 1947 година. Комунистите упаднале и ги зазеле канцелариите на Австриската синдикална федерација и го прекинале железничкиот сообраќај, но не успеале да добијат доволно јавна поддршка и морале да го признаат поразот. Советите и западните сојузници не се осмелиле активно да интервенираат во ударите. Штрајкот ја интензивирал милитаризацијата на Западна Австрија, со активен придонес од Франција и ЦИА. И покрај напорот на Корејската војна, до крајот на 1952 година американскиот „''Stockpile A''“ (А за Австрија) во Франција и Германија собрал 227 илјади тони материјал наменет за австриските вооружени сили.
7 Детант
Смртта на Јосиф Сталин и Корејскиот договор за примирје го смирил ќор-сокакот, а земјата била брзо, но не целосно, демилитаризирана. Откако Советскиот Сојуз ја ослободил Австрија од потребата да ги плати трошоците за нивната намалена армија од 40.000 луѓе, Британците и Французите го следеле примерот и ги намалиле своите сили на симболично присуство. Конечно, Советите го промениле својот воен гувернер со цивилен амбасадор. Поранешната граница меѓу Источна и Западна Австрија станала демаркациона линија.
Канцеларот Јулиус Раб, избран во април 1953 година, го отстранил прозападниот министер за надворешни работи Грубер и ја насочил Австрија кон понеутрална политика. Раб внимателно ги испитувал Советите за продолжување на разговорите за независност, но до февруари 1955 година тоа останало зависно од решението на поголемиот германски проблем. Западната стратегија за превооружување на Западна Германија, формулирана во Парискиот договор, била неприфатлива за Советите. Тие одговориле со контра-предлог за паневропски безбедносен систем кој, како што изјавиле, би можел да го забрза обединувањето на Германија, а Западот повторно се посомневал во ова. Ајзенхауер, особено, имал „''целосен недостиг на доверба во сигурноста и интегритетот на луѓето во Кремљ... Кремљ го превенира правото да зборува за малите народи во светот''“.
Во јануари 1955 година, советските дипломати Андреј Громико, Владимир Семенов и Георги Пушкин тајно го советувале Вјачеслав Молотов да ги разврзе австриските и германските прашања, очекувајќи дека новите разговори за Австрија ќе ја одложат ратификацијата на Парискиот договор.  Молотов јавно ја објавил новата советска иницијатива на 8 февруари. Тој поставил три услови за австриска независност: неутралност, без странски воени бази и гаранции против новиот Аншлус.
8 Независност
Во март 1955 година, Молотов го разјаснил својот план преку серија консултации со амбасадорот Норберт Бишоф: Австрија повеќе не била заложник на германското прашање. Молотов го поканил Раб во Москва на билатерални преговори кои, доколку бидат успешни, требало да бидат проследени со конференција на четирите сили. Во тоа време, Париските договори биле ратификувани од Франција и Германија, иако Британците и Американците се сомневале во стапица од истиот вид што Хитлер му ја поставил на Шушниг во 1938 година Ентони Еден и други напишале дека иницијативата во Москва е само прикривање за уште еден упад во германските работи. Западот погрешно сметал дека Советите ја вреднувале Австрија првенствено како ''воено'' богатство, а во реалноста тоа претставувало чисто политичко прашање. Военото значење на Австрија било во голема мера девалвирано со крајот на советско-југословенскиот судир и претстојното потпишување на Варшавскиот пакт.
Овие стравови не се оствариле, а посетата на Раб на Москва (12-15 април) бил пробив. Москва се согласила Австрија да биде слободна најдоцна до 31 декември. Австријците се согласиле да платат за „''германските средства''“ и нафтените полиња што ги оставиле Советите, главно во натура; „''вистинската награда беше да биде неутрална според швајцарскиот модел''“. Молотов ветил и ослободување и репатријација на Австријците затворени во Советскиот Сојуз.
Западните сили останале вчудоневидени. Британскиот дипломат и потписник на договорот, Џефри Валингер му пријавил на Лондон дека договорот „''е премногу добар за да биде вистинит, да бидам искрен''“. Но, тоа продолжило како што било договорено во Москва и на 15 мај 1955 година Антоан Пинај, Харолд Макмилан, Молотов, Џон Фостер Далес и Фигл го потпишале Австрискиот државен договор во Виена. Тој стапил на сила на 27 јули и на 25 октомври земјата била ослободена од окупаторски трупи. Следниот ден, австрискиот парламент донел Декларација за неутралност, според која Австрија никогаш нема да се приклучи на воен сојуз како што се НАТО или Варшавскиот пакт, или да дозволи странски трупи да бидат сместени во Австрија. Советите го оставиле во Виена големиот Советски воен споменик и на новата влада симболично складиште со мало оружје, артилерија и тенкови Т-34; Американците оставија многу поголем подарок од средствата „''Stockpile A''“. Единствениот политички портпарол кој бил јавно вознемирен поради исходот бил западногерманскиот канцелар Конрад Аденауер, кој ја нарекол аферата de („целиот австриски скандал“) и им се заканил на Австријците со „''испраќање на посмртните останки на Хитлер во Австрија''“.
9 Високи комесари
Американска зона:
* Марк В. Кларк 5 јули 1945 година - 16 мај 1947 година
* Џефри Киз 17 мај 1947 - 19 септември 1950 година
* Волтер Џ. Донели 20 септември 1950 - 17 јули 1952 година
* Левелин Томпсон 17 јули 1952 - 27 јули 1955 година
Британска зона:
* Сер Ричард МекКрири јули 1945 година - март 1946 година
* Сер Џејмс Стил март 1946 - октомври 1947 година
* Сер Александар Галовеј октомври 1947 година - 1 јануари 1950 година
* Сер Џон Винтертон 1 јануари 1950 година - 1 август 1950 година
* Сер Харолд Кача, 1 август 1950 година - 5 февруари 1954 година
* Сер Џефри Валингер 5 февруари 1954 година - 27 јули 1955 година
Француска зона:
* Антоан Бетуар 8 јули 1945 година - септември 1950 година
* Жан Пајарт септември 1950 - октомври 1954 година
* Жан Шовел октомври 1954 - февруари 1955 година
* Роџер Лалует февруари 1955 - јуни 1955 година
* Франсоа Сејду де Клосон 3 јуни 1955 - 27 јули 1955 година
Советска зона:
Воен командант
* Фјодор Толбухин 13 април 1945 година - јули 1945 година
Високи комесари
* Иван Конев јули 1945 - 25 април 1946 година
* Владимир Курасов 10 мај 1946 година - 2 април 1949 година
* Владимир Петрович Свиридов 4 мај 1949 година - 7 јуни 1953 година
* Иван Иличев 7 јуни 1953 година - 27 јули 1955 година
10 Библиографија
* Bader, William B. (1966). ''''. Stanford University Press. .
* Bailey, Thomas A. (1977). ''''. Hoover Press. .
* Berg, Matthew Paul (2000). ''Caught between Iwan and the Weihnachtsmann: Occupation, the Marshall Plan and Austrian Identity'', in: Bischof, Günter et al. (2000). ''''. Transaction Publishers. . pp. 156–184.
* Bischof, Günter (2009). ''Allied Plans and Policies for the Occupation of Austria, 1938–1955'', in: Steininger, Rolf et al. (2009). ''''. Transaction Publishers. . pp. 162–189.
* Bischof, Günter et al. (1996). ''''. Transaction Publishers. .
* Bordjygov, Gennadij et al. (2005, in German). '''', in: ''Sowjetische Politik in Österreich 1945–1955. Dokumente aus russischen Archiven''. Wien: The Austrian Academy of Sciences Press. . pp. 18–30.
* Boyle, Peter (1990). ''''. UNC Press. .
* Carafano, James Jay (2002). ''''. Texas A&M University Press. .
* Eisterer, Klaus (2009). ''Austria under Allied Occupation'', in: Steininger, Rolf et al. (2003). ''''. Transaction Publishers. .
* Fraberger, Ingrid; Stiefel, Dieter (2000). ''Enemy Images: The Meaning of Anti-Communism and its Importance for the Political and Economic Reconstruction in Austria after 1945'', in: Bischof, Günter et al. (2000). ''''. Transaction Publishers. . pp. 56–97.
* Kindermann, Walter (1955). ''''. Life (magazine), 11 July 1955 (v. 39 no. 2), pp. 108–112.
* Gimbel, John (1976). ''''. Stanford University Press. .
* Komlosy, Andrea (2000). ''The Marshall Plan and the Making of the Iron Curtain in Austria''. in: Bischof, Günter et al. (2000). ''''. Transaction Publishers. . pp. 98–137.
* Lewis, Jill (2000). ''Dancing on a Tight Rope: The Beginning of the Marshall Plan'', in: Bischof, Günter et al. (2000). ''''. Transaction Publishers. . pp. 138–155.
* Petrov, Nikita (2009). ''The Internal Troops of the NKVD in the System of Soviet Organs of Repression in Austria. 1945–1946'', in: Bischof, Günter et al. (2009). ''''. Transaction Publishers. . pp. 250–276.
* Sergeev, Rostislav (2001, in Russian). ''''. ''Sovremennaya Evropa'' 2001 no. 4.
* Steininger, Rolf (2008). ''''. Berghahn Books. .
* Steininger, Rolf (2003). ''''. Transaction Publishers. .
* Tweraser, Kurt K. (1995). ''The Politics of Productivity and Corporatism: The Late Marshall Plan in Austria, 1950–1954'', in: Bischof, Günter et al. ''''. Transaction Publishers. . pp. 91–115.
* Wenzl, Bernhard (2017). ''An American in Allied-occupied Austria: John Dos Passos Reports on "The Vienna Frontier"'', in: Parker, Joshua and Ralph J. Poole. '''', LIT Verlag, pp. 73–80
* Williams, Warren (2007). '''' (paid access). Journal of Cold War Studies. Summer 2007, Vol. 9, No. 3, pp. 115–136. Published by the Massachusetts Institute of Technology.
* Wilsford, Robert (1995). ''''. Greenwood Publishing Group. .
* Wollinetz, Steven (1988). ''''. Taylor & Francis. .
*
11 Дополнителна литература
* Hogan, Michael J. (1989). ''''. Cambridge University Press. .
* Whithan, Donald Robert; Whithan, Florentine (1991). ''''. Greenwood Publishing Group. .