procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Кастелросо кашкавал

Кастелросо, исто така наречен Тома Бруска, е пастеризирано полномасно кравјо сирење. Ретко, полутврдо, античко  сирење, кое потекнува од регионот Пиемонт во северозападна Италија.
По изглед овој кашкавал е сличен на Кастелмањо. Има природна густа, сива кора која е распрскана со жолта мувла и сува, ронлива, снежно бела паста. Вкусот е благ: млечен, путер и чист со нежен вкус, сличен на оној на Ланкашир и другите англиски стилови на чедар. Ги надополнува италијанските зачини како што се мостарда од грозје и костен мед. Како што старее, станува сè потежок и посув, но ја задржува својата ронлива одлика. Се прави од полномасно кравјо млеко, сириште, сол и млечни ензими и созрева во подземни визби на полици од сребрена ела околу 60 дена.
1 Наводи
ГКДС

ГКДС е италијанска модна линија. Името означува Џулиано Калза Дизајн Студио.
1 Историја
ГКДС е основана во 2015 година од браќата Џулијано и Џордано Калза во Милано, Италија. Првите парчиња облека развиени од линијата биле дуксери со логото ГКДС на предната страна. Во првиот обид биле направени само 100 дуксери. Во тоа време кошулите биле направени во Кина, но линијата сега е целосно направена во Италија. Првично, компанијата ги продавала своите производи само преку Интернет, пред да бидат подигнати од малопродажните локации.
2 Преглед на компанијата
Џулијано Калза е креативен директор на брендот, а Џордано Калза е главен извршен директор на брендот. Во 2016 година, ГКДС ја отворила својата прва водечка продавница на Пјаца Гае Ауленти. Во 2017 година, продажбата на компанијата достигнала 5 милиони евра, пораснала на 10 милиони евра во 2018 година, а во 2018 година нејзината облека била достапна на околу 350 малопродажни локации. Компанијата има локации на продавници во Италија, Шангај, Хонгконг и Пекинг.
Името на брендот е попознато како „Џулијано Калза Дизајн Студио“, „Господ не може да ја уништи уличната облека“ или „Девојките можат да сакаат секс“ „Џулијано Калза прави детски боб“.
3 Колекции
Набргу по основањето, компанијата ги проширила своите парчиња облека за да вклучи маици, јакни, мантили за дожд и друга облека. Сега создава линија пролет/лето, линија за машки облеки, линија есен/зима, неговата колекција „Skater or die“ и некои соработки во ограничено издание, како што е линијата „Направено во ЛА“. Тие исто така создаваат додатоци и во 2018 година ја објавиле својата прва колекција на детска облека ГКДС Мини. ГКДС ги изложува своите нови сезони на модната недела во Милано, и се прикажува и на Модната недела во Њујорк. Колекцијата пролет/лето 2019 била инспирирана од научнофанатастичен мотив, особено од 1980-тите и 1990-тите, покрај цртаните филмови и манга. Како дел од ревијата на модната писта, на некои манекенки кои чекорат на модната писта им била поставена протетска града.
Во 2019 година, ГКДС објавиле линија на кармини наречена ГКДС Бјути, која вклучувала кармин наречен ТХК и кој содржи ПХ реагенс кој предизвикува хемиска промена на бојата на усните.
Во ноември 2021 година, брендот лансирал колекција во соработка со Брац.
Во март 2022 година, брендот соработувал со One Piece за својата колекција пролет/лето 2022 година.
4 Наводи
Стефано Бени

Стефано Бени (|Stefano Benni; - ) — италијански сатиричен писател, поет и новинар. Неговите книги се преведени на околу 20 странски јазици и имаат постигнато забележителен трговски успех. Во Италија се продадени 2,5 милиони примероци од неговите книги.
1 Животопис
Бени има напишано многу успешни романи и антологии, меѓу кои се Бар Спорт, Елијанто, Тера!, Друштвото на селестините, Баол, Страшни воин комичари, Салтатемпо, Маргерита Долчевита и Бар под морето. Работел и со неделните списанија Л'''еспресо'' и ''Панорама'', и со сатиричните ''Срце'' и ''Танго'', месечните списанија ''Линус'' и ''Il Маго'' (каде што започнал и објавувал на рати дел од ''Бар Спорт'') и весниците ''Ла Република'' и ''ил манифесто''.
Тој, исто така, напишал телевизиски скици за Бепе Грило на почетокот на кариерата на Грило, а еден од овие скици – наречен „Пјетро Лонго=П2“ – предизвикал Псди да побара од комисијата РАИ да го отстрани Грило од РАИ ТВ; нивното барање било одбиено.
Во 1989 година, со Умберто Анџелучи, Бени го режирал филмот ''Музика за стари животни'', адаптиран од неговата книга ''Стрип исплашени воини'', со глумците Дарио Фо, Паоло Роси и Виола Симончиони. Две години пред тоа, бил и сценарист на друг филм, ''Топо Галилео'' на Франческо Лаудадио, во кој глуми неговиот пријател Бепе Грило и со музика на Фабрицио Де Андре и Мауро Пагани.
Со џез-музичарот Умберто Петрин, го напишал ''Мистериозо.''''Патување во тишината од Телониус Монк''.
Неговите романи содржат, во имагинарни светови и ситуации, силна сатира на италијанското општество во последните неколку децении. Неговиот стил на пишување вклучува многу игра на зборови, неологизми и пародии на други книжевни стилови.
Во јануари и февруари 2010 година, го претставил настанот ''Бенак'', средба меѓу него и францускиот писател Даниел Пенак.
1.1 Библиографија
*''Бар спорт'' (1976)
*''Порано или подоцна доаѓа љубовта'' (1981)
*''Тера!'' (1983), преведен на англиски од Анапаола Канкоњи (1985) (Книги на Пантеон)
*''Страналандија'' (1984)
* Исплашени воини комичари (1986)
* Бар под морето (1987)
*''Баол'' (1990)
*''Балате'' (1991)
* Компанијата Селестин (1992)
* Последната солза(1994)
*''Елијанто'' (1996)
*''Бар Спорт Дуемила'' (1997)
*''Блуз во седичи'' (1998)
*''Театро'' (1999)
*''Спирити'' (2000)
* Доктор Ниу, зли закосени букви за трагедии што може да се избегнат(2001)
*''Салтатемпо'' (2001), преведен на англиски од Антони Шугар како ''Тајмскипер'' (2008)
*''Ахил Пита Велоче'' (2003)
*''Маргерита Долчевита'' (2005)
*''Мистериозо: патување во тишина од Телониус Монк'' (2005) (вклучува ДВД)
*''Божја граматика'' (2007)
*''Пане е Темпеста'' (2009)
*''Ле Беатричи'' (2011)
* Патеката на ангелот (2011)
* Од сите богатства (2012)
* Волшебното шише (2016)
*''Прендилуна'' (2017)
*''Џура'' (2020)
2 Дела на англиски јазик
*''Времемерач,'' преведувач Антони Шугар, изданија на Европа, Њујорк, 2008 година.
*''Маргерита Долче Вита'', преведувач Антони Шугар, Изданија Европа, Њујорк, 2008 година.
*''Приказната за Сирано де Бержерак,'' Пушкин Детски книги, Лондон, 2014 година.
3 Наводи
Карло Фонтана (скулптор)

Карло Фонтана (5 октомври 1865 – 16 ноември 1956) бил италијански скулптор. Неговото дело било дел од настанот за скулптура на ликовниот натпревар на Летните олимписки игри во 1928 година.
1 Наводи
Габриеле Пепе

Габриеле Пепе (7 декември 1779 – 26 јули 1849 година) бил италијански републикански бунтовник, активен во многу кампањи против ројалистите кои се бореле со или заедно со бурбонските кралеви од Неапол. Бил братучед на Гуљелмо и Флорестано Пепе.
Роден во Чивитакампомарано (сега Молизе), на 20-годишна возраст, тој се борел во одбрана на Наполитанската Република во 1799 година. Со падот на републиката, избегнал тешка казна бидејќи се сметало дека е болен. Тој се вратил во Неапол, овој пат борејќи се за наполеонските војски и под водство на Јосиф Бонапарта. Бил ранет и заробен од ројалистичките трупи предводени од кардиналот Фабрицио Руфо и повторно протеран во Марсеј, Франција. Наскоро тој се борел со Наполеон низ целиот континент, од Шпанија до Северна Италија. Подоцна се нашол како мајор во војската на Јоаким Мурат.
Учествувал во неаполската револуција од 1820 година и повторно бил испратен во егзил, овој пат во Фиренца. На 19 февруари 1826 година, тој бил во двобој со поетот Алфонс де Ламартин, кој ги споредил Италијанците со „човечка прашина“ во неговата песна „Le Dernier Chant du pélerinage d'Harold“. Го ранил со меч францускиот поет во десната рака. Во 1836 година, се вратил во Неапол каде, иако стар, учествувал во немирите во 1848 година. На главниот плоштад во Кампобасо, бил подигнат споменик со неговата статуа.
1 Наводи
Џовани Батиста Саси

Џовани Батиста Саси (1679 во Милано &ndash; 1762 во Милано) бил италијански сликар, активен главно во Милано и во другите области на Ломбардија, кој сликал во доцнобарок и рококо стил.
1 Биографија
Роден во Ломбардија, прво учел сликарство со Федериго Панса, потоа се преселил да студира сликарство во студиото на неаполскиот сликар Франческо Солимена. Неговите први дела во Милано датираат од 1716 година. Во црквата Сан Пјетро во Верзоло во Павија, над олтарот, има платно што ги прикажува Богородица и Детето со Свети Бернард, датирано од 1713 година, а во црквата Сан Џовани Домнарум олтарниот дел со Свети Андреј. Неговиот брат бил префект на Амброзиска академија и со тоа член на Академијата за дизајн. Тој насликал фрески за Палацо Модилјани во Лоди, Палацо Брентано од Корбета, каде што работеле други уметници како Матија Бортолони, Џовани Анџело Борони, Џовани Антонио Куки и Фердинандо Порта. Тој помогнал во фреската, заедно со Куки, на таванот на црквата Сан Франческо од Асизи во Бреша. Тој, исто така, го насликал олтарното парче за главниот олтар со ''Богородица и дете со Свети Зенон, Рустицијано и Винченцо де Паоли'' за црквата Сан Зено ал Форо од Бреша.
Неговото ремек дело било декорацијата на капелата на Свети Стефан од Дуомо ди Монца, каде што го насликал ''Погребот на Свети Стефан'' во 1723 година. Меѓу неговите ученици бил и Франческо Лондонио.
2 Библиографија
* (Original from the Fogg Library; digitized May 18, 2007)
Европски пат Е121

Европски пат Е121 ― европски пат од А класа во Русија, Казахстан и Туркменистан, што ги поврзува градовите Самара - Орал - Атирау - Бејнеу - Туркменбаши.
1 Рута
* Самара - Болшаја Черниговка - граница меѓу и
* Орал - Атирау - Бејнеу - Шетпе - Жетибај
* Гарабогаз - Туркменбаши - Сердар - граница меѓу и
Европски пат Е262

Европски пат Е262 ― автопат кој е дел од меѓународната европска патна мрежа. Започнува во Каунас, Литванија и завршува во Остров, Псковска Област, Русија. Делот во Литванија од Каунас до границата со Латвија, во близина на Зарасај е именуван по автопатот А6.
Патот ја следи рутата: Каунас - Укмерге - Даугавпилс - Резекне - Остров.
1 Галерија
Европски пат Е127

Европски пат Е127 ― референтен европски пат од класа А, во правец север-југ, што го поврзува западен Сибир со источен Казахстан, опфаќајќи 1,382 км.
1 Маршрута
Патот Е127 минува низ Русија и Казахстан:
* : Омск – Караман
* : Караман – Павлодар – Семеј – Георгијевка
* Георгијевка - Мајкапшагај (на границата со НР Кина).
Мајкапшагај е најисточното место до кое се доаѓа по европскиот пат, и се наоѓа на околу 150 км од местото кое е најоддалечено од океанот.
2 Поврзано
* Азиски автопат 60
Умберто Коломбо (научник)

Умберто Коломбо (1927 &ndash; 13 мај 2006) бил еврејско-италијански хемиски инженер, академик и министер за универзитети, наука и технологија на Италија.
1 Ран живот и образование
Коломбо бил роден во 1927 година. Докторирал физичка хемија на Универзитетот во Павија. Бил соработник на Фулбрајт Технолошкиот институт во Масачусетс во САД.
2 Кариера
Коломбо се обучил како хемиски инженер и работел како професор на Универзитетот во Милано во 1970-тите. Служел како претседател на италијанската енергетска фирма Ени еден краток период од ноември 1982 до јануари 1983 година пред да биде назначен за шеф на италијанската единица за јадрена енергија.
Од 1993 до 1994 година Коломбо бил министер за универзитети, наука и технологија во кабинетот на Чампи. По ова, станал член на италијанскиот национален совет за економија и труд. Бил еден од акционерите на Energy Conversion Devices и станал член на неговиот одбор на директори во јули 1995 година пред да се пензионира во ноември 2004 година.
Други позиции што ги извршувал Коломбо вклучувале и претседател на ЕНЕА (италијанска национална агенција за нова технологија, енергија и животна средина; 1983-1993), претседател на Европската научна фондација (1991-1993), претседател на италијанскиот фонд за јаглеводороди, генерален директор на Р&Д и стратешко планирање на Монтедисион, директор на истражувачкиот центар G. Donegani на Montecatini, гувернер на меѓународниот центар за развој на истражување (IDRC; 1985-1990) во Канада, претседател на советодавниот комитет на Обединетите нации за наука и технологија за развој (1984- 1986), претседател на LEAD-Europe, и претседател на асоцијацијата за управување со истражувања на европскиот институт. Исто така бил член на извршниот комитет на Римскиот клуб кој бил основан од Аурелио Печеи.
2.1 Работи
Во 1989 година, Коломбо и неговиот колега италијанскиот научник Франческо Скарамузи експериментирале со јадрено соединување известувајќи дека тие успешно создале јадрено соединување на собна температура.
2.2 Награди
Коломбо бил добитник на наградата за екотехнологија на Фондацијата Хонда во 1984 година. Исто така бил награден со кинеската државна награда за меѓународна научна и технолошка соработка во 1999 година.
3 Смрт
Коломбо починал во Рим на 13 мај 2006 година на 78-годишна возраст.
4 Наводи
Европски пат Е125

Европски пат Е125 ― европски пат од класа А во Русија, Казахстан и Киргистан.
1 Маршрута
Патот Е125 минува низ 3 земји:
* 71A-1011/71A-1109: Ишим - Казанскоје - граница со Казахстан
* : Чугујевка – Петропавловск – граница со Русија
* : Петропавловск - Кокшетау - Астана
* : Астана – Караганда – Алмати
* : Алмати - Каскелен - Кенен
* (огранок): Кенен - Кордај - граница со Киргистан
*   Пат ЭМ-01: Граница со Казахстан - Георгиевка - Бишкек
*   Пат ЭМ-11: Бишкек - Торугартски Превалец - граница со НР Кина ( е потоа поврзана со ))
ЛГ Прада

ЛГ КЕ850, исто така познат како ЛГ Прада, е мобилен телефон со екран на допир направен од ЛГ. За прв пат бил пуштен на 12 декември 2006 година и бил создаден во соработка со италијанскиот луксузен дизајнер Прада. Било официјализирано во соопштение за печатот на 18 јануари 2007 година. Продажбата започнала во мај 2007 година, за околу 777 долари (600 евра).
Тоа е првиот мобилен телефон со капацитивен екран на допир. KE850 продале 1 милион единици во првите 18 месеци. Втората верзија на телефонот, ЛГ Прада II (КФ900) била објавена во декември 2008 година. 
ЛГ Прада била објавена непосредно пред извршниот директор на Apple, Стив Џобс, да го објави iPhone на 9 јануари 2007 година. По објавувањето на iPhone, шефот на Центарот за истражување и развој на мобилни телефони на ЛГ бил цитиран дека верува дека Apple ја украл идејата од KE850 откако бил објавен како дел од iF Design Award.
1 Спецификации
Спецификаците се следно:
1.1 Општо
* Форма фактор: екран на допир
* Димензии: 98,8 × 54 × 12 мм
* Тежина: 85 g
* Тип на главен екран: Капацитивен TFT екран на допир, 256K бои
* Големина/резолуција на главниот екран: 240 × 400 пиксели, 3 инчи
* Пораки: СМС, ЕМС, ММС, е-пошта
* Оперативен систем: Flash UI
* Вграден handsfree: да
* Гласовно бирање/белешка: Да
* Вибрации: Да
* Организатор: Да
* Прегледувач на канцелариски документи: .ppt, .doc, .xls, .pdf, .txt
* Стенд-бај на батеријата: до 300 ч
* Време на разговор со батеријата: до 3 ч
1.2 Поврзување
* 2G мрежа: GSM 900 / 1800 / 1900 (три-бенд)
* Bluetooth: v2.0 со A2DP
* USB: v2.0
1.3 Мултимедија
* Камера од 2 MP: 2 MP, 1600×1200 пиксели, видео (CIF 30 кадри/с), блиц
* Внатрешна меморија: 8 MB споделена меморија
* Слот за меморија: microSD (TransFlash), до 2 GB
* Игри: Треска за Ноќта на вештерките, Фото загатка, Вирус, Цевка
* Музика: MP3 плеер
* Радио: Да
* Мелодии: Полифони (40 канали), MP3
* Звучници: вграден handsfree
2 Награди
* Меѓународен форум за дизајн — награда за дизајн на производи за 2007 година* Награда за дизајн Red dot — ЛГ Прада ја освоил наградата за дизајн „Најдоброто од најдобрите“ red dot, 2007 година* Моден телефон на годината - Мобилен избор (2007)* Најдобар моден телефон-What Mobile Awards (2007)* Злато за најдобар телефон - CNET Asia Readers' Choice Award (2007/08)
3 Наводи
Европски пат Е264

Европски пат Е264 ― автопат од класа Б, дел од меѓународната европска патна мрежа. Започнува во Јохви, Естонија и завршува во Инчукалнс, Латвија. E264 се состои од естонскиот главен пат бр. 3 и латвискиот главен пат А3. Целата рута е дел од коридорот Виа Хансеатика.
Следи ја следи рутата: Јохви – Тарту – Валга – Валка – Валмиера – Инчукалнс.
1 Галерија
The Cramps

The Cramps ― американска рок група основана во 1976 година и активна до 2009 година. За време на своето постоење често ја ротирале својата постава, но пејачот Лукс Интериор и гитаристката Појзон Ајви биле единствени постојани членови. Групата се смета како зачетник на поджанрот психобили затоа што во својата музика соединувале елементи на панк рок и рокабили.
Откако на групата ѝ се приклучиле гитаристот Брајан Грегори и тапанарот Пем Балам во април 1976 година се формирала нивната прва целосна постава. Во 1980 година го издале својот прв албум насловен како ''Songs the Lord Teach Us''. Бендот се расформирал во 2009 година по смртта на пејачот Интериор.
1 Дискографија
1.1 Студиски албуми
* Songs the Lord Taught Us (1980, Illegal)
* Psychedelic Jungle (1981, I.R.S.)
* A Date with Elvis (1986, Big Beat)
* Stay Sick! (1990, Enigma)
* Look Mom No Head! (1991, Enigma)
* Flamejob (1994, The Medicine Label)
* Big Beat from Badsville (1997, Epitaph)
* Fiends of Dope Island (2003, Vengeance)
1.2 ЕP
* Gravest Hits (1979, Illegal)
* Blues Fix (1992, Big Beat)
1.3 Албуми во живо
* Smell of Female – (live at the Peppermint Lounge) (1983, Big Beat)
* RockinnReelininAucklandNewZealandXXX (1987, Vengeance)
1.4 Компилации
* Off the Bone (1983, Illegal)
* Bad Music for Bad People (1984, I.R.S.)
* How to Make a Monster (2004, Vengeance)
* The Cramps: File Under Sacred Music Early Singles 1978–1981 (2012, Munster)
Мост „Виктор Емануел II“

Мост „Виктор Емануел II“ или Понте Виторио — мост на реката Тибар во градот Рим, и го поврзува плоштадот Пасквале Паоли, во областа Понте, со Лунготевере во Ватикано (Борго).
1 Опис
Овој мост е изграден во 1886 година, според проект на архитектот Енио Де Роси. Пуштен е во употреба дури во 1911 година, по повод педесетгодишнината од обединувањето на Италија. Мостот го поврзува центарот (шеталиштето Виктор Емануел II) од областа наречена Борго со просторот на Ватикан. Местоположбата на оваа градба е веднаш до древниот Неронски мост и мостот Сан Анџело.
Конструкцијата на мостот е составена од три лака со вкупна должина од метри. На краевите е украсен со високи подлоги на кои има статуи во форма на крилести Победи. Овие крилести победи се во допир со централните столбови на кои има симболични скулпторски групи. Овие елементи технички биле планирани, но и надгледувани за време на изградбата од страна на градежната група наречена Алегри. Бронзените скулптури кои ги репродуцираат Победите се дело на скулпторите Елмо Палаци, Лујџи Касадио, Амлето Каталди и Франческо Пиферети. Скулптурните групи биле создадени (и поставени) една година подоцна и тоа: од страна на Џузепе Ромањоли кој своето дело ги посветил на ''верноста кон Статутот'' (поставувањето се случило веднаш по Битката кај градот Новара, во 1849 година) и Итало Грисели кој го изработил делото посветено на ''воената вредност'' (по Битката кај Сан Мартино, во 1859 година). Џовани Николини своето дело го посветил на темата ''Политичка победа'' (по повод прогласување на Кралството Италија, во 1861 година). Чезаре Редуци пак своето дело го посветил на темата ''Таткото на нацијата'' (Виктор Емануел во Рим за време на поплавата во 1870 година ).
За време на изградбата на мостот, во периодот 1889 до 1911 година, во непосредна близина на делот од долниот бил изграден привремен мост наречен мостот на Аларите, составен од два метални носачи.
2 Наводи
3 Библиографија
*
4 Други проекти
* contiene immagini o altri file su
Европски пат Е123

Европски пат Е123 ― името на европскиот пат од класа А, во правец север-југ, што го поврзува регионот Урал со Средна Азија, опфаќајќи 2,760 км во должина.
1 Рута
Патот Е123 минува низ четири азиски земји:
* : Чељабинск - Троицк - граница со Казахстан
* : Подгородка – Костанај
* : Костанај - Западноје
* : Западноје – Есил – Державинск – Аркалик – Жезказган
* : Жезказган – Кизилорда
* : Кизилорда – Шимкент
* : Шимкент – Фронтовој - граница со Узбекистан
 
* : Граница со Казахстан - Гишткоприк - Ташкент - Чиноз - Сирдарио
* : Сирдарјо - Ховос
 
* Пат РБ15: Граница со Узбекистан - Зарафшон - Истаравшан
* Пат РБ01: Истаравшан - Спитаменски Реон - Ајни - Душанбе
* Пат РБ09: Душанбе - Кизилкала - Бохтар - Панџи Појон
* Шер Кан Бандар
Е123 е заведен само во Русија и Казахстан. Во Русија (како и во Казахстан), броевите на европските маршрути се означени на знаците за насока, но тоа не е случај во многу други азиски земји.
2 Наводи
Маркантонио Дал Ре

Маркантонио Дал Ре (18 декември 1697 &#x2013; 26 април 1766), исто така спелуван Марк'Антонио Дал Ре, бил италијански гравер и издавач. Тој бил познат по неговите гравури на згради и белегот на Ломбардија. Меѓу неговите најпрекрасни отпечатоци бил приказот на внатрешноста на театарот Регио Дукал во Милано, кој служел како екстравагантна рамка за сонет во пофалба на сопранот Виоланте Вестри.
1 Наводи
Верижник

Верижник или верушка — верига во оџакот над огништето на која виси котелот. Верижниците се карактеристични во домовите од американската колонијална епоха, и во XVIII/XIX век во Западна Европа. Целта на верижникот е да дозволи котелот за готвење да се врти подалеку од огнот, спречувајќи изгореници на готвачот, како и уредување на температурата на котелот. Верижникот е важен чекор во готвењето на отворено бидејќи помогнал да се спасат животи и им овозможил на готвачите да бидат потворечки.
1 Наводи
Лоренцо Мајтани

Лоренцо Мајтани
роден, c. 1275
починал, 1330 (години 54–55)
националност, италијанец
Познат по, склуптор
Забележлива работа, Орвјетската катедрала
Лоренцо Мајтани (околу 1275–1330) бил италијански архитект и скулптор првенствено одговорен за изградбата и декорацијата на фасадата на катедралата Орвјето.
Мајтани ја воспоставил својата репутација во Сиена и бил повикан да ја надгледувал изградбата во Орвјето во 1308 година кога невидената висина и распон на сводовите и сводовите на катедралата предизвикале непредвидени тешкотии. Во 1310 година ја добил титулата ''капоместро'' на катедралата и станал, дополнително, надзорник на мостовите и граѓанските згради.
Дизајнот на фасадата на катедралата се сметал за најважното дело на Мајтани. Иако било тешко да се одреди неговиот придонес за фасадата како скулптор, можело да се претпостави дека неговиот сензибилитет ја диктирал целокупната шема. Две од панелите што му се припишувале на Мајтани, „Сцени од Битието“ и „Последниот суд“, биле деликатни барелјефи обединети со растечка лоза што укажувала на француско готско влијание. Скулптурите што генерално му се припишувале на Мајтани ги вклучувале бронзениот „Орел на Свети Јован“ и „Ангелот на Свети Матеј“.
Џанлуиџи Апонте

Џанлуиџи Апонте (италијански: Gianluigi Aponte; роден на 27 јуни 1940 година) - италијански милијардер стопанственик и основач, сопственик и претседател на Медитеранската бродска компанија (MSC).
1 Биографија
Џанлуиџи Апонте бил роден во Санта Ањело, Италија (во близина на Соренто, во провинцијата Неапол) на 27 јуни 1940 година.
2 Кариера
Апонте бил неаполски капетан, кој влегол во бродската индустрија во 1970 година заедно со неговата сопруга Рафаела. Во тоа време, новоформираната компанија поседувала еден брод што испраќал товар меѓу Европа и Африка. Со растот на неговиот бизнис, направил потег во индустријата за крстарење во 1988 година. Од 2014 година, се повлекол од позицијата извршен директор и претседател во корист на неговиот син Диего Апонте, преземајќи ја улогата на извршен претседател во MSC.
3 Почести
Во 2009 година, во Театро ди Сан Карло во Неапол, добил, заедно со Фабио Канаваро, Амбра Вало и други, награда за „Неаполска извонредност во светот“ од тогашниот италијански премиер Силвио Берлускони.
Во 2012 година, ја освоил меѓународната награда за животно дело како признание за неговата долгогодишна активност во индустријата.
Во октомври 2013 година, добил награда за животно дело, како и витештво, Орден за заслуги за трудот, од италијанскиот претседател Џорџо Наполитано. Семејството Апонте е истакнато во Топ 100 највлијателни луѓе на листата на Лојд во бродската индустрија, именувани во првите 10 во 2014 година и на позицијата 16 во 2018 година.
4 Личен живот
Тој е оженет со Рафаела Дијамант Пинас, Швајцарка со израелско потекло и ќерка на банкар од Женева, а ја запознал кога била патничка на брод чиј капетан бил тој. Имаат две деца, Диего Апонте и Алекса Апонте Ваго, кои служат соодветно како извршен директор и финансиски директор на MSC.
Пјаца Аринго

''Пјаца Аринго'', познат и како ''плоштадот дел Аренго'', е најстариот монументален плоштад во градот Асколи Пичено.
Правоаголни по форма, кон плоштадот се свртени бројни важни споменици, вклучувајќи ги: ''палатата Фонзи'', ''палатата дел'Аренго'' од 13 век (позната и како ''палатиум Аринги'' ), епископската резиденција, катедралата Свети Емигдиј, крстилницата на Свети Јован, епархискиот музеј и палатата Паничи.
1 Историја
Името на плоштадот потекнува од средниот век кога Асколи станала слободна комуна и ја користела оваа локација за јавни состаноци на парламентот. Ова бил најважниот центар за општествениот живот на градот на кој се држеле јавни настани, а неколку автори го именуваат како место на античкиот римски форум Асколи.
Според Џузепе Маринели во 1152 година на плоштадот била подигната платформа која ја користеле јавни говорници. Токму таму свети Франциск Асишки, во 1215 година, а подоцна и свети Јаков Маршес (во 1446 и 1471 година) разговарале со граѓаните на Асколи.
Во 1355 година, по протерувањето на Галеото I Малатеста и Вани ди Вендибене, биле изработени ''Статуите на народот'' кои имале за цел да ги заменат ''Статуите на Комуната''.
Во средниот век во центарот на плоштадот имало џиновски брест под кој се собирале администраторите на градот за да разговараат за градската работа. Од хрониките на Франческо Бартонини д'Арквата за Асколи, се дознава дека на 7 февруари 1369 година големиот брест бил урнат во голема бура што го погодила градот. Дрвото било заменето со ново кое морало да се замени во 1373 година. Документите од ерата зборуваат за ова последно дрво до крајот на 15 век. Дрвото останало таму околу еден век, но кога ова умрело не било заменето.
Плоштадот се користел за воени паради, игри и турнири поврзани со религиозни фестивали поврзани со заштитникот на градот, Свети Емигдиј. Меѓу нив, вреди да се спомене, прославата на победата на благородната жена, Меничина Содерини која во 1462 година го победила Лудовико Малвеци од Болоња во натпревар во јавање коњи.
Во 1882 година Никола Канталамеса направил скулптура на кралот Виктор Емануел II која била поставена на плоштадот. По Втората светска војна статуата на кралот била отстранета и денес може да се види во јавните градини.
Денес на плоштадот се наоѓаат две елиптични фонтани направени од травертин. Автор на овие фонтани е Џовани Јечини. Фонтаните се украсени со бронзе скулптури направени од Џорџо Паци.
2 Галерија
3 Библиографија
* Sebastiano Andreantonelli, ''Historiae Asculanae Liber V'', Padova, Typis Matthaei de Cadorinis, 1673, стр. 206.
* Антонио Родилоси, ''Ascoli Piceno città d'arte'', „Stampa & Stampa“ Gruppo Euroarte Gattei, Grafiche STIG, Модена, 1983, стр. 55.
* Џанино Гаљарди, ''Le piazze di Ascoli'', Cassa di Risparmio di Ascoli Piceno, Cinisello Balsamo, Amilcare Pizzi, 1996 година.
* Џузепе Маринели, ''Dizionario Toponomastico Ascolano'' - ''La Storia, i Costumi, i Personaggi nelle Vie della Città'', D'Auria Editrice, Ascoli Piceno, marzo 2009, стр. 40 – 41, 318.
4 Поврзано
* Катедралата Сан Емидио
5 Други врски
* URL консултации до 7 јануари 2012 година
* консултации на 7 јануари 2012 година
* URL-адреса на 13 февруари 2012 година
Корнелијани

Корнелијани е италијански производител на машка облека, најпознат по своите костуми и спортски палта. Компанијата ги дистрибуира своите производи во над 70 земји ширум светот, преку продавници со повеќе брендови и околу 90 бутици со еден бренд. Корнелијани, исто така, произведува и испорачува костуми направени по мерка низ целиот свет. Неговиот приход во 2017 година бил 110 милиони евра. Корнелијани е 55% во сопственост на Инвесткорп од 2016 година.
1 Историја
Фирмата во семејна сопственост се протега назад се до 1930-тите кога Алфредо Корнелијани основал занаетчиски бизнис за изработка на мантили и капути, кој потоа бил ставен во мирување поради избувнувањето на Втората светска војна.
Синовите на Алфредо, Клаудио и Карлалберто подоцна го основале Корнелијани Сп А. во Мантуа во 1958 година. Во 1985 година компанијата ја основала Корнелијани САД Инк. во Њујорк за да ги дистрибуира своите асортиман низ САД и Канада. Во 1997 година Корнелијани ја отворил својата водечка продавница во Виа Монтенаполеоне, во Милано. Во 2005 година Корнелијани ја добил наградата Леонардо награда за квалитет, доделена од страна на претседателот на Италија на италијански компании кои промовираат производи од италијанско производство. Во 2008 година Корнелијани отворил моно-бренд бутик на улицата Њу Бонд во Лондон. Во 2012 година била основана Корнелијани Шангај Лтд, а во 2013 година била отворена директна предводничка продавница во Шангај. Денес, Корнелијани вработува 600 кројачи, шивачи и шаблони во Мантуа, каде што сè уште се произведуваат нејзините основни производи.
Во 2014 година, Бил де Блазио го одржал својот инаугуративен говор како градоначалник на Њујорк во костум на Корнелијани, а тенорот Андреа Бочели се оженил во костум на Корнелијани.
Во јуни 2016 година, инвестициската групација Инвесткорп со седиште во Бахреин, купила 55% од акциите во Корнелиани од членовите на семејството на компанијата за 50 милиони долари, вреднувајќи ја компанијата околу 100 милиони долари. По ова купување, Карлалберто Корнелијани се повлекол од функцијата извршен директор на компанијата. Во јули 2018 година, Корнелијани отворил онлајн продавница за малопродажба во Соединетите Американски Држави. Во ноември 2018 година, Лујџи Ферандо го заменил Паоло Ровиера како извршен директор на компанијата. Во декември 2019 година, Џорџо Брандаца бил назначен за извршен директор на Корнелијани.
Во јануари 2021 година, откако пандемијата на коронавирус негативно влијаела на продажбата на компанијата, италијанското Министерство за економски развој дозволило таа да продолжи да работи до 15 април, додека не се најде нов инвеститор. Семејството Корнелијани сè уште поседува 20% од компанијата.
Бирифицио Анџело Порети

Бирифицио Анџело Порети е италијанска компанија за производство на пиво. Таа се наоѓа во Варезе.
Пиварницата била основана во 1877 година од страна на Анџело Порети во Индуно Олона. Во 1939 година, компанијата била купена од страна на семејството Басети, кое било сопственик на пиварницата Сплуген во Кјавена. Во 1982 година, групацијата Карлсберг купила 50 проценти од акциите од компанијата, а во 1998 година следеле дополнителни 25 проценти. Во 2002 година, данската групација ги стекнала преостанатите 25 проценти и со тоа добиле целосна сопственост на компанијата од Индуно Олона.
Палацо Фрескобалди, Фиренца

Палацо Фрескобалди е палата во ренесансен стил која е сместена во Борго Санто Спирито во централна Фиренца. Станува збор за регионот на Тоскана, Италија. Се наоѓа на Санто Спирито 11-13.
1 Историја
До крајот на 16 век, локацијата била окупирана од голем број куќи кои им припаѓале на Фрескобалди, познати по познатиот ''Casa del Cortile'', или ''Куќата на дворот,'' поради неговата голема внатрешна градина. Угледното семејство изградило и голема палата на Пјаца Сан Јакопо. Многу од нивните претходни структури биле урнати за време на внатрешни конфликти. Под покровителство на Матео Фрескобалди, помеѓу 1621 и 1644 година, куќите биле обединети во една голема резиденција. Зад фасадата се уште постои големата затворена градина, со азалии и барокна ѕидна фонтана. Градината има и две модерни бронзени скулптури изработени од страна на Арналдо Помодоро .
2 Библиографија
* Делумно преведено од записот на италијански Википедија
* Марчело Ванучи, ''Splendidi palazzi di Firenze'', Le Lettere, Фиренца 1995 година.
*''Toscana Esclusiva XII Edizione'', Associazione Dimore Storiche Italiane 2007 година.
Марино Бизи

Марино Бизи (латинско име: Marinus Bizzius; 1570–1624) бил венецијански патрициј во Далмација и прелат на Римокатоличката црква како архиепископ од Антивари.
1 Биографија
Бизи бил роден на островот Раб, дел од Република Венеција (во денешна Хрватска) , во аристократското и богатото семејство. Тој служел како епископ на островот до 1608 година кога папата Павле V го назначил за архиепископ на Антивари и администратор на епископијата Будва.
Преку Махмут Бушати, Бизи добил ферман од султанот Ахмед I, дозволувајќи му да влезе во Антивари. Откако го добил ферманот, Бизи отишол да живее во куќата на Асан Челеби во Антивари. Сепак, неговиот живот секогаш бил во опасност. Поради нерешени услови во неговата епархија, Бизи имал седиште во Будва, каде што живеел само три години.
На почетокот на 1610 година, Бизи тргнал на патување да ги посети неговите црковни области , за да се врати до крајот на годината. Следната година отпатувал за Раб, на крајот се населил во Рим, во Италија, каде што починал.
За време на неговото владеење како архиепископ, тој дал детален извештај за Архиепископијата, кој подоцна станал широко користен автентичен историски извор.
Заклучени во градот

„Заклучени во градот“ е првата збирка на поезија на современиот поет и писател Никола Маџиров издадена во 1999 година, издание на издавачката куќа „Магор“.
1 Содржина
Поетската книга авторот ја има поделено на три засебни дела: Заклучени во градот, Портрети и Седум. Збирката претставува поетско доживување на родната Струмица, луѓето, чувствата на дете кое израснало во поет. За збирката Александар Прокопиев има напишано:„ Едноставни и доживеани во првичноста на бегството. На заминувачкиот чекор од детството, песните на Никола Маџиров нè среќаваат со клучалки, чевли , прозорци... И едно тело, речиси адолесцентно, со збунета насмевка на штотуку исчезнато дете. Меѓу два здива, тоа дете-човек непосредно ја чувствува сопствената преобразба низ слики, убедливи во контрастите меѓу неподвижното и движечкото, меѓу старото и она што ќе следува“ “
Палата Лита

Палатата Лита, позната и како Палата Аресе-Лита - барокна градба во Милано, северна Италија, спроти Сан Маурицио ал Монастеро Маџоре и датирал од периодот на шпанското владеење со градот. Во 2018 година служела како културен центар, во кој биле сместени изложбени простори, канцеларии и театар.
1 Историја
Архитектот Франческо Марија Ричини го изградил јадрото на палатата во 1642-1648 година за грофот Бартоломео Арезе, член на семејството Арезе, едно од највлијателните милански семејства од тој период, кој станал претседател на Сенатот на Милано во 1660 година. Палатата Лита на тој начин станал важен културен центар. Големите забави што се одржувале овде со текот на годините вклучувале приеми за надвојвотката Маријана од Австрија, за Маргарет Тереза од Шпанија, за Елизабет Кристин од Брауншвајг-Волфенбител, за Марија Терезија, за Ежен де Бохарне и за доаѓањето на Наполеон во Милано.
Освен неговиот генерален план, главните одлики кои во суштина останувале недопрени од оригиналната зграда од седумнаесеттиот век биле ''Пијано нобиле'' (иако во голема мера бил преуреден) и еден од дворовите на Ричини. Семејното ораторство, исто така дело на Ричини, и осветено во 1671 година, подоцна било претворено во приватен театар за користење на семејството и неговите поканети.
Во 1674 година, палатата преминала на ќерката на Бартоломео, Маргерита, сопруга на Фабио III Висконти Боромејски Аресе; кон средината на XVIII век, кога неговата гранка на Арезе изумрела по машка линија, таа била наследена од семејството Лита, чии членови исто така биле истакнати во политичкиот живот на градот. Во овој период биле направени голем број важни промени во зградата. До крајот на 19 век, тој станал дом на железничката управа на Северна Италија.
2 Архитектура
Помеѓу 1752 и 1761 година, Бартоломео Боли изградил нова фасада за зградата, високо украсена на доцниот барок или рококо. Влезот бил опкружен со два атланта, кои поддржувале искривен балкон. Во 1740 година, Карло Џузепе Мерло ги изградил импозантните скалила чии софистицирани кривини воделе до становите на ''пијано нобилите''. И овие биле делумно обновени, а голем број биле украсени со мурали од Џовани Антонио Куки.
3 Наводи
;** , Регионална регионална област на Beni Culturali e Paessagistici della Lombardia
* , пократка верзија на истата страница
Јавните градини Индро Монтанели

Јавните градини Индро Монтанели (именувани по новинарот и писател Индро Монтанели во 2002 година) - главен и историски градски парк во Милано, Италија, сместени во Областа Порта Венеција, североисточно од центарот на градот. Основани во 1784 година, тие биле најстариот градски парк во Милано. По нивното основање, градините постојано се зголемувале (до сегашната вкупна површина од 172.000 m<sup>2</sup>) и збогатени со значајни градби, особено Природонаучниот музеј (1888–1893) и Планетариумот (1930).
1 Историја
Во втората половина на 18 век, областа на Јавните градини биле во сопственост на семејството Дуњани и тоа било претежно обработувана земја; голем број канали ја наводнувале областа кои подоцна биле затворени. Областа, исто така, вклучувала градби на два поранешни манастири. Во 1780 година, Фердинанд, војводата од Брејсгау, кој бил вицекрал на Милано во 1771-1796 година, му доделил на архитектот Џузепе Пјермарини да ја обновил областа и да воспоставил градски парк. Работите биле завршени помеѓу 1782 и 1786 година, а во голема мера биле вработени затвореници кои отслужувале доживотна затворска казна како работна сила. Дизајнот на Пјермарини бил во голема мера под влијание на француските формални градини, со геометриски цветни леи и големи патеки обложени со дрвја распоредени на таков начин да создале пријатни перспективни ефекти. На североисточниот агол, просторот бил посветен на фудбалот.
Во 1856-1862 година, пејзажниот архитект Џузепе Балзарето го дизајнирал проширувањето на западната страна на Градините врз основа на моделот на англиска градина со вештачки ридови, карпи и езера. Во 19 век бил основан Природонаучниот музеј, заедно со други „животински атракции“ како што биле птичарите и експонати со елени, мајмуни и жирафа; ова подоцна се развило во зоолошка градина во Милано (која била демонтирана во 1992 година). Некои од најпопуларните животни во зоолошката градина биле препарирани и биле изложени во Природонаучниот музеј.
2 Споменици
Во паркот биле затворени неколку споменици и туристички атракции. Значајни градби го вклучувале планетариумот Улрико Хоепли (дизајниран од архитектот Пјетро Порталупи во 1929 година), Природонаучниот музеј (1892, Џовани Черути), Палацо Дуњани од 17 век и еклектичниот Падиљоне дел Кафе од архитектот Џинетиуз.
Статуата на Индро Монтанели била поставена во 2002 година, кога паркот бил преименуван по популарниот новинар и писател, за кој се знаело дека се релаксирал во паркот секое утро пред да појде на работа. Монтанели бил застрелан во нозете од терористичката група Црвени бригади на 2 јуни 1977 година. неговата статуа била поставена блиску до местото каде што се случило тоа.
Асфалт, но небо

„Асфалт, но небо“ е првата хаику збирка на поезија на современиот поет и писател, а втора збирка поезија, Никола Маџиров издадена во 2003 година, издание на издавачката куќа „Темплум“.
1 Содржина
Поетската книга хаику Асфалт, но небо е поезија која дише со едноставност и концизност, Токму како што треба да е едно хаику. 17 слогови во еден здив. За збирката Александар Прокопиев има напишано:„Дарбата да се проникне во бескрајната гравитација на т.н. „мали нешта“ на временскиот и предметен ситнеж кој секојдневно се случува во нашиот живот( како што секој ден на земјата паѓаат 2 кг сончева светлина), останува иста. Секој, а особено пишувачот на хаику, поседува во себе апарат за читање на мислите и чувствата, иако понекогаш хаикуто може да изнедри и со затворени очи. Никола Маџиров несомнено ја поседува таа дарба. Тој умее во несогледливиот репертоар на случки, доживувања да ги одбере оние кои ја задржуваат својата срж во 17 слогови, видени со еден природен и умен поглед... “ “
Куќи на Жаулови

Куќи А и Б на Жаулови — куќи изградени од 1953 до 1955 година на парцела од илјада квадратни метри на Ри де Лоншан бр 81, во Неји на Сена (Сенски Висови, Франција), од архитектот Шарл-Едуар Жанере-Гри, викан Ле Корбизје за Андре Жаул и неговиот син Мишел.
1 Опис
Овие куќи од тули и бетон, секоја со површина од околу 300 квадратни метри, имаат различна експозиција, но ја делат истата градина, бетонска тераса и имаат заеднички подрум. Куќата „A“, за родителите, која гледа на улица, ја штити куќата за деца, „Б“, од погледи од улица. Овие семејни куќи се на два ката и се апликација на модулор. Една од особеностите на овие куќи е употребата на сводови и носечки ѕидови, кои не се на вообичаениот архитектонски јазик на Ле Корбизје.Првите планови за овие куќи биле направени во 1937 година, но изградбата започнала дури по војната, во 1953 година.
Семејството Жаул живееле во куќите многу години пред да ги продадат на англискиот милионер Лорд Палумбо во 1987 година. Последниов делумно ги обновил, а потоа ги продал на две сестри кои моментално живеат таму со нивните семејства.
Градбите биле заведени како историски споменик на иницијатива на тогашниот министер за култура, Андре Малро. Куќите се приватни и се отворени за јавноста само во исклучителни прилики.
Пристаниште Месина

Пристаниште Месина (|Porto di Messina) - пристаниште во Месина, Сицилија, Италија. Пристаништето бележи значителен раст на сообраќајот во 21 век, а сега е едно од најголемите и најважните на Медитеранот за бродови за крстарење, растејќи од 260.000 патници во 2006 година на 405.000 во 2009 година.
Пристаништето се протега на западниот брег на Месинскиот Проток и се состои од голем влез на природното пристаниште, кое се граничи со површина од околу 820.000 m². Пристанишните области зафаќаат само околу 50 хектари. Влезот на пристаништето на северозапад е широк околу 400 метри, а просечната длабочина на сливот (околу 100 метри од доковите) е 40 метри. Ова овозможува пристап и приклучување на големи бродови.
Во 2016 година, Капетанијата на пристаништата била критикувана од Европскиот суд на правдата за процедурите што се следеле.
1 Наводи
Аренцано

Аренцано е крајбрежен град и ''комуна'' во метрополитскиот град Џенова, Лигурија, северна Италија, свртена кон Лигурското Море, има население од 11.445 жители. Ова варира за време на празничните сезони поради туристичкиот проток.
Во текот на летото има голем број фестивали. Градот е дом на многу од вработените во блиската архитектонска фирма Ренцо Пијано.
1 Географија
Аренцано се наоѓа во делот Ривиера ди Понте на италијанската ривиера, во заливот формиран од Капо Сан Мартино недалеку од главниот град Џенова.
Дел од територијата на општината, која е планинска со грубо две третини, е во границите на Регионален природен парк Беигуа.
Огромното мнозинство од територијата на градот се протега во планинскиот венец на регионалниот парк Беигуа со врвови над 1000 м надморска височина.
Главните реки на Арензано се:
* Лероне (природна граница помеѓу Аренцано и Коголето)
* Кантарена
* Лисоло
2 Историја
Според историските извори, првата станбена населба била поврзана со примитивна населба на Римската империја. во првите векови по Христа. Античкиот топоним на општината, Арентианис, би се вратил на имот или сопственост на семејството Арентии Лигури. Како и блиските градови и села, ги следел историските перипетии на блиската Џенова во раниот средновековен период, а со тоа и во средниот век.
3 Главни знаменитости
* Светилиште на Младенецот Исус од Прага.
* Парохиска црква од 18 век.
* Вила Негрото Камбијасо, џеновска патрициска вила изградена во 16 век. Сега е градското собрание. Има прекрасен парк, обдарен со ретки дрвја како либански кедри и араукарии.
*''Сараценската кула'' (16 век), изградена за да спречи ненадејни упади на пирати од Магреб.
* Светилиштето на Пресвета Богородица од Маслиновата.
4 Побратени градови
* Лутраки, Грција, од 1957
* Понтоаз, Франција, од 1958
* Домбург, Холандија, од 1958
* Ел Џадида, Мароко, од 1964
* Тата, Унгарија, од 1994
Историја на модниот дизајн

Историјата на модниот дизајн се однесува конкретно на развојот на целта и намерата зад облеката, чевлите, додатоците и нивниот дизајн и конструкција. Модерната индустрија, заснована на фирми или модни куќи водени од поединечни дизајнери, започнала во 19 век со Чарлс Фредерик Ворт, кој, почнувајќи од 1858 година, бил првиот дизајнер на која му била сошиена етикетата во облеката што тој ја креирал.
Модата започнала кога луѓето почнале да носат облека. Оваа облека обично била направена од растенија, животинска кожа и коски. Пред средината на 19 век, поделбата помеѓу ''високата мода'' и готовата облека навистина не постоела. Но, најосновните парчиња женска облека биле направени по мерка од страна на шивачите и шивачките кои директно се занимавале со клиентот. Најчесто облеката била шарена, шиена и кроена во домаќинството. Кога се појавијле излози за продажба на готова облека, оваа потреба била отстранета од домашниот обем на работа.
Дизајнот на овие облеки се зголемувал врз основа на печатените дизајни, особено од Париз, кои биле циркулирани низ Европа и со нетрпение очекувани во провинциите. Шивачките потоа би ги толкувале овие модели најдобро што можат. Потеклото на дизајните биле облеката што ја смислиле најмодерните фигури, обично оние на дворот, заедно со нивните шивачки и кројачи. Иако имало дистрибуција на облечени кукли од Франција уште од 16 век и Абрахам Босе произведувале модни гравури во 1620-тите, темпото на промени се зголемило во 1780-тите со зголеменото објавување на француски гравири кои ги илустрираат најновите париски стилови, проследено со модните списанија како што се ''Кабинет де Мод''. До 1800 година, сите западноевропејци се облекувале слично (или мислеле дека се облекуваат); локалните варијации станале прво знак на провинциската култура, а подоцна значка на конзервативниот селанец.
Во почетокот на 20 век, модните списанија со ротогравира, весниците, почнале да вклучуваат фотографии и станале уште повлијателни. Низ целиот свет овие списанија биле многу барани и имале големо влијание врз јавниот вкус. Талентираните илустратори - меѓу нив Пол Ирибе, Жорж Лепапе, Ерте и Џорџ Барбие - нацртале атрактивни модни плочи за овие публикации, кои ги покривале најновите случувања во модата и убавината. Најпознатото списаније било ''Ла Газет Ду Бон Тон'' кое било основано во 1912 година од Лусиен Фогел и редовно објавувано до 1925 година.
Серџо Бурзи

Серџо Бурци (1901 – 1954) бил италијански сликар и илустратор. Тој бил сестран уметник, специјализиран за илустрации на списанија и книги за деца, како и креативен акварел сликар на пејзажи и морски теми.
Зафатен од менталната болест, на 27 години бил хоспитализиран во клиника за ментално здравје, каде продолжил да ја црта околината, амбиентот и луѓето. Отпуштен во 1934 година, тој ја продолжил својата уметничка активност во неговото студио во Болоња, концентрирајќи се на секојдневниот градски живот и неговите ликови, честопати гледајќи ги од прозорецот на неговото студио. Неговите ментални проблеми, сепак, го придружувале во текот на неговиот живот, што влијаело и на неговото уметничко производство.
Бурзи бил добро ценет од италијанските уметнички критичари, кои често ја пофалувале неговата работа на списанија и каталози за ликовни уметности.
1 Галерија
2 Наводи
3 Библиографија
* Cinti, Italo, ''Quarto e quinto quaderno Ratta'', Comune di Bologna, XXII, n. 2 (1935)
* Кристофори, Франко, ''Болоња доаѓаат ридева'', Милано (1957)
* Палотино, Паола, ''Regesto dei periodici esposti'', Каталог на изложбата „La Metafisica: gli Anni Venti“, Франко Солми и Ренато Барили eds., кн. II, Болоња (1980)
* Пеличиони, Армандо, ''Un disegnatore di eccezione'', Comune di Bologna, XXIII, n. 1 (1935)
* Ratta, Cesare, ''Gli adornatori del libro in Italia'', кн. II, Болоња (1925)
* Signo, ''La mostra "Francesco Francia"'', ''La Battaglia'', II, n. 22, Болоња (1982)
* Treves, Eugenio, ''Libri italiani per ragazzi'', ''Lidel'', VII, n. 12, Милано (1925)
* Вианели, Атос, „Каталог за ретроспетива за мостра“, Галерија Л'Ариете, Болоња (1980)
Напад во Новара во 2021 година

Нападот во Новара бил напад со возило што се случи утрото на 18 јуни 2021 година, за време на протест пред супермаркет во Новара, Пиемонт, Италија, што резултирало со една смрт и двајца повредени.
1 Напад
Околу 20 работници протестирале пред супермаркетот Лидл на улицата Гуидо ил Гранде во италијанскиот град Новара, Пиемонт, кога маж намерно удрил со својот камион во толпата, убивајќи го 33-годишниот Адил Белахдим и ранил двајца. Возачот избегал од местото на настанот, но неколку минути подоцна бил уапсен.