procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Пионирање

Пионирањето е чин на хируршко отстранување на еден зглобен спој, зглобот на птичјето крило за да се спречи летот. Пининството често се прави за водни птици и живина. Тоа обично не се прави за придружни видови птици како што се папагали.
1 Постапка
Отстранувањето на зглоб на птицата го спречува растот на примарните пердуви, спречувајќи го забрзувањето кое е потребно за летот. Чувањето може да го вршат ветеринари или обучен одгледувач, во зависност од земјата во која чуварот работи. На пример, за никој друг, освен ветеринар, не е дозволено да ја спроведува постапката во Англија. Слично е и на другите форми на модификација на домашно издигнати животни, како на пример прицврстување на опашката на кучето.
Освен спречувањето на летот, најчесто се смета дека е малку долгорочен негативен ефект од зглобовите ако се прави правилно и во рана возраст. Сепак, влијанието на благосостојбата на животните на зглобовите е предмет на зголемена дебата. На пример, сега е познато дека операцијата, која често се изведува без олеснување на болката, е исто толку болна кај младите птици како кај возрасните птици, ако не и повеќе. Доказите, исто така, сугерираат дека зглобовите може да предизвикаат синдром на фантомски екстремитети слични на она што се забележува кај човечките ампути. Поради овие причини оваа практика е забранета во одредени региони и е предмет на зголемена контрола.
2 Алтернативи на пионирање
Не-хируршка алтернатива е клипинг на пердуви за летање. Ова трае само додека не се замени пердувите за време на лизгањето; сепак, пердувите за летање се заменуваат еднаш или двапати годишно, во зависност од видот. За жал, процесот на зафаќање и клипинг може да предизвика значителен стрес кај птиците.
Постојаните куќишта дизајнирани за да спречат случајно излегување на птици ја отстрануваат потребата за вртење.
Одржувањето на птиците кои преку природното прилагодување или селективно одгледување ја изгубиле можноста за летање ја отстрануваат потребата за зглобови; на пример, да се задржат индиските тркачи за разлика од патливите патки со диви видови.
3 Правен статус
Во многу земји законски ограничена е преработката. Во Англија, ако птицата е постара од 10 дена, нејзиното потстрижување може да се врши само со помош на анестезија и, без оглед на возраста на птицата, постапката е нелегална, освен ако не е извршена од ветеринар. Исто така е нелегално да се врши на фармите птици. Во Австрија е забрането забивање врз основа на § 5 (Забрана за суровост кон животните) и § 7 (Забранети интервенции извршени врз животни) од Законот за заштита на животните.
4 Наводи
Пармиџана

Пармиџана е италијанско јадење подготвено од пржен модар домат, прелиен со сирење или кашкавал и доматно пире, потоа печен. Потеклото на јадењето се верува дека е од јужните предели на Кампанија и Сицилија. Други варијанти најдени надвор од Италија можат да вклучуваат пилешко месо, телешко месо или некој друг вид на котлет за месо или полнето со зеленчук.
1 Подготовка
Јадењето се состои од модар домат исецкан на долги ленти, пржен во тава во масло, прелиен со доматно пире и сирење или кашкавал, и печен во рерна. Во некои верзии доматот се потпува во изматени јајца потоа во брашо и на крај во лебни трошки пред да се пржи. Некои рецепти користат тврдо рендан кашкавал како „пармигано“, додека други користат помек кој се топи како моцарелата, или комбинација од двете.
2 Италијански начин
Во Неапол, пармиџаната може да се подготви и со тиквичка или артичок наместо модар домат..
3 Меѓународни начини
Начинот направен со месо во котлети, како телешкото и пилешкото месо, се најчесто фаворизирани, особено во Италија.
Во САД и Канада, пармиџаната од телешко или од пилешко месо е сервирана како главно јадење, а некогаш е сервирана како сендвич. Исто така е познато како јадење кое може да се стави врз тестенини. Исецкан кромид или зелени пиперки, зачинети или природно без зачини, понекогаш се додаваат. Слично јадење со телешко месо во Италија е познато како ''Cotolette alla Bolognese'', сепак италијанските традиционални рецепти не вкулчуваат доматно пире во јадењата. ''Costelette Parmigiana'' е друго јадење со телешко месо, сепак во Италија најчесто е сервирано без сос или кашкавал.
Телешката или пилешката пармиџана е често јадење кое се подготвува во Австралија и Аргентина и и во двете земји најчесто се сервира со чипс или салата. Во Австралија, може да содржи најразлични додатоци, вклучувајќи сецкана шунка или парчиња пржен модар домат.
Во Аргентина и во другите земји на Јужна Америка, телешката или пилешката пармиџана е дополнета со шунка и сервирана со пржени компирчиња. Позната е под името ''milanesa a la napolitana''. Ако на јадењето му е додадено пржено јајце, тогаш е познато под името  ''súper milanesa'' или ''suprema napolitana''. Потеклото на јадењето е од ресторан од Наполи во Буенос Аирес во 1940 година.
Слично јадење е ''пармо'', кое се состои од свинско месо или пилешко месо, кое почнало да станува познато во Англија.
Во Бразил, пармиџаната е популарно јадење во рестораните, кое било донесено на овие простори благодарејќи на италијанските имирганти. Има три вида на пармигана во Бразил:  ''filé de frango a parmigiana'' (со пилешко месо), ''berinjela a parmigiana'' (со модар домат) и пармиџана со месо. Трите вида на говедско месо се користат за да се подготви пармиџаната од месо: две главни парчиња, ''filé mignon à parmigiana'' и ''contra-filé à parmigiana'' (пармигана-стек), и третиот вид е ''yielding bife à parmigiana'', едноставно говедско месо. Во Бразил, јадењата од пармиџана се послужуваат со бел ориз или пржени компирчиња или со тестенини и доматно пире.
Пача

Пача (|paça) или пивтија (|pıhtı) – вид јадење сварено од нозете или од главата на свиња или говедо. Пачата е традиционално јадење на Балканскиот Полуостров и во Турција, Азербејџан, Ерменија, Авганистан, Иран, Ирак и Монголија, веројатно со многу древно потекло. Турците за подготвување на пача користат јагнешка глава и нозе.
Во Македонија, пачата е дел од традиционалната трпеза и вообичаено се служи ладна, како предјадење или мезе, додека некогаш и како главно јадење. Се спрема во зимските месеци, особено за Божик и Водици.
Италијански сос

Италијанскиот сос — вид на сос како што e оцетот и најчесто се користи во кујните во САД и Канада, кој содржи вода, оцет или сок од лимон, масло од зеленчук, исецкана пиперка, најчесто шеќер или пченкарен сируп, билки и зачини вклучувајќи оригано, анасон, копар и сол. Кромидот и лукот можат да се користат за да го зајакнат вкусот на сосот. Најчесто може да се купи зготвен или може да се подготви со додавање на масло и оцет со кесичката сос во која има сушен зеленчик и зачини.
Северноамериканскиот тип на италијански сос не се користи во Италија, каде салатата најчесто се прелива со маслиново масло, оцет или со сок од лимон, сол, и понекогаш бибер, и не со претходно измешан оцет. Италијанскиот сос исто се користи како миринада за месо или зеленчук, за риба, и на сендвичи. Салатите од тестенини понекогаш вклучуваат италијански сос. Калориски се разликуваат. Најразлични италијански сосови, познати како кремасти, ги содржат истите состојки но со млечни производи и се додаваат за сосовите да бидат по густи и кремасти.
1 Историја
Северноамерикаснкиот вид на италијански сос е прикажан во 1941-тата година во Фрамингем, Масачутес. Флоренца Хана, ќерката на италијански имигранти и жена на сопственик на ресторан, Кен Хана, направил големи количини од нејизиниот семеен сос за салата во ресторанот. Ресторанот, познат под името ''Кафе 41'' подоцна ја сменува локацијата и е познат под името ''Куќата на Кен''. Сосот за салата подоцна станува многу популарен до тој степен што Кевин почнува да го подготвува и да го чува во големи бочви долу во неговиот подрум во ресторанот. Муштериите го предлагале сосот. Семејството Кровлеј, кој го имале бизнис во близина (фабрика) им предложиле на семејството на Хана да започнат производство на сосот во шишиња. Ова довело до тоа на крајот да има повеќе видови на сосот со најразлични вкусови.
Идејата за италијански сос за салата исто така бил служен во Канзас Сити, во ресторанот ''Wishbone'', во почетокот на 1948 година. ''Wishbonе'' била отворена во 1945 година од Филип Соломи заедно со Лена Соломи, мајка на Филип. Италијанскиот сос се служел во  ''Wishbone'' врз основа на рецепт од сицилијанското семејство на Лена Соломи, која било мешавина од масло, оцет, билки и зачини. Барањето за сосот на салата се покажало толку големо што Филип започнал посебна операција за да го произведе на продажба, правејќи го за барел. На рецепт за сосот на крајот е купен од ''Lipton'' и е комерцијално направен од страна на еден сопственик , бидејќи со производот во моментов е направен од ''Pinnacle Foods, Inc.''
Жаркент

Жаркент (|Жаркент) — град во Алматинската област, југоисточен Казахстан и седиште на Панфиловскиот округ. Сместен е недалеку од реката Усек, близу вливот во Или и блиску до кинеската граница. Населението брои
Градот е основан во 1882 г. како ''Џаркент''. Од 1942 до 1991 г. го носел името ''Панфилов'' во чест на рускиот генерал и народен херој од II светска војна Иван Панфилов, паднат во борба во 1941 г.
1 Поврзано
* Панфиловски реон (Казахстан)
Турлитава

Турлитава (полнета со зеленчук и месо) има свое потекло во турските зборови турли (türlü во модерниот турски) што значи "мешан" и тава, керамичко јадење. Тоа е заедничко јадење за Македонија и за остатокот од јужниот дел на Балканот. Турлитава се прави од компири, ориз, бамји, модар патлиџан, моркови, пиперки, свинско, говедско или јагнешко месо. Сите овие состојки се мешаат и се печат во рерна во традиционална керамичка чинија (тава).
Подварок

Подварок — јадење од традиционалната македонска кујна, кое се прави од ситно сечкана поткиселена зелка (расол) и се пече односно запекува во тава. Може да се комбинира и пече и со парчиња месо како: свинска коленица, мисирка и др. Подварокот е јадење кое се прави во зимскиот период.
1 Начин на приготвување
Потребни состојки. За 4 лица:
*1 кисела зелка (до 2 кг)
*1 главица кромид
*150 мл свинска маст
*Свинско месо
*Свинска сланина
*Бибер
*Лаворов лист
Симит-погача

Симит-погача — јадење односно печиво од тесто во вид сендвич составен од лепче (кифла) и од мрсна (празна) пита без заире - полнење (сирење, месо или слично), која наликува на бурек. Потеклото на името е од турските зборови: ''симит'' кое се однесува на месеното лепче и ''погача'' кое се однесува на питата која се става во внатрешноста на лепчето. Бидејќи симитот е вид на месено лебно печиво, ваквиот вид на симит погача е препознатлив за Скопје, па оттаму е познат и како скопски симит, додека обичниот симит во Турција е месеното лепче налик на македонскиот ѓеврек.
1 Галерија
Макало

Макало — намаз од различни видови на толчени состојки од зеленчуци, кој се користи како додаток и сос во главните јадења и исхраната. Вообичаено се мака односно се консумира со макање со леб од каде му потекнува и името ''макало'' на македонски јазик, а се консумира и мачкано на леб. Се прави најчесто од смеса од толчен лук, со додаток на варен и згмечен (пасиран) компир, печена сува (везена) црвена пиперка, модар патлиџан, праз, кромид и др. Во Македонија постојат повеќе познати регионални видови на макала како: ''охридско макало'', ''лукарник'' - препознатливо за велешкиот регион, итн.
1 Галерија
Кароза (сендвич)

Кароза, исто позната и како моцарела во кароза, е вид на пржен сендвич во италијанската кујна. Се подготвува на тој начин што се пржи моцарела која се става помеѓу две парчиња леб. Познато јадење е во регионите на Кампанија во Јужна Италија и во пределите на Њујорк.  „Моцарела фрита“ е вид на јадење кое содржи сирење без леб.
1 Подготовка
Кароза се подготвува со моцарела, која се премачкува со јајце и две парчиња леб. Може да се подготви со различни видови на леб, како италијанскиот леб и леб за сендвичи. Корката на лебот понекогаш се отстранува пред да се пржи и лебот може да се направи на тостер пред да се пржи. Подготовката вклучува составување на сендвичот, потоа се става во брашно, па во јајце и потоа се пржи во тава. Лебните трошки може да се користат. Маслиново масло најчесто се користи за да се пржи ова јадење. Додатни состојки понекогаш се користат, како што се шунка, бргљун, модар домат, зелен домат и босилок. Откако ќе се подготви, има крцкава текстура. Може да се сервира како закуска.
2 По регион
Карозата е јадење може да се најде во камиончињата кои продаваат на улица и е популарно јадење во Кампанија, регион во јужна Италија. Бафало моцарела, која се подготвува со користење на млеко од италијански средоземен бивол, најчесто се користи во Кампанија за подготовка на сендвичот.
Познато јадење е и во италијанско-американските ресторани во Бруклин, Менхетен и околината на Квинс во Њујорк, каде некогаш се потготвува со пржење.
3 Варијации
Разликата во видовите на кароза е во тоа што кај едната моцарелата е премачкувана со путер,а другата е пржена во тава со тоа што се отстрануваат корките од лебот пред да се пржи.
Литиумско-воздушна батерија

Литиумско-воздушната батерија (''Li-воздушна'') е електрохемиска ќелија или батерија заснована на реакција меѓу метал и воздух. Принципот се основа на оксидација на литиум на анодата и редукција на кислород на катодата за да се поттикне проток на струја.
Спојувањето на литиум и кислород од атмосферата може да доведе до електрохемиски ќелии со теоретски највисока специфична енергија. Оваа величина за Li-воздушна батерија е ~ 40,1 MJ/kg, не сметајќи ја масата на кислородот. Оваа вредност важи за ќелии каде електролитот е на неводна база, батеријата е наполнета и производот е Li<sub>2</sub>O<sub>2</sub>. Ова е споредливо со теоретската специфична енергија на бензинот, ~ 46,8 MJ/kg. Во пракса, демонстрирани се Li-воздушни батерии со специфична енергија од ~ 6,12 MJ/kg на ниво на цела ќелија. Дури и оваа вредност е околу пет пати поголема од таа на комерцијалната литиумскојонска батерија и е доволна за електрично возило од 2000 кг да вози 500 km на едно полнење користејќи 60 кг батерии. Но, протребни се значителни подобрувања на практичната моќ и на животниот циклус на Li-воздушните батерии пред тие да го најдат своето место на пазарот.
За комерцијална имплементација потребен е значителен напредок околу електролитите. Четири пристапи активно се истражуваат денеска: суви, влажни, во цврста состојба и мешани влажно-суви.
Батериите засновани на реакција меѓу метал и воздух, посебно цинк-воздушната батерија, привлекоа внимание поради потенцијално високата енергетска густина. Теоретската специфична енергетска густина за батерии засновани на овој принцип се многу повисоки отколку за батериите засновани на јонски методи. Литиумско-воздушните батерии може теоретски да постигнат 3840 mA·h/g.
Главен двигател на пазарот за батерии е автомобилскиот сектор. Енергетската густина на бензинот е околу 13 kW·h/kg, што соодетствува на 1,7 kW·h/kg енергија обезбедена на тркалата по пресметани загуби. Теоретски, литиумско-воздушните батерии може да достигнат 12 kW·h/kg (43,2 МЈ/kg), не сметајќи ја кислородната маса. Земајќи ја предвид тежината на целосната батерија (обвивка, воздушни канали, литиумска подлога) енергетската густина е значително помала, иако самиот литиум е многу лесен метал.
Литиумско-воздушната батерија потенцијално има 5-15 пати поголема специфична енергија од литиумскојонската батерија според податоци од 2016 година.
Свирипиле

Свирипиле (познато и како: царопиле) — вид на макало или прелив, односно сос кое се прави од толчен црвен буковски пипер, масло и вода. Најчесто се сервира со домашен потпечен леб, посебно во есенските и зимските месеци. Некои го јадат како макало, а некои како прелив. Познато е за регионот на Битола и Прилеп.
1 Потекло на името
Се смета дека македонското и единствено „свирипиле“ името го добило многу одамна кога на некое детенце му се пријало, а бабата направила „нешто“ со пиперки и го олутела. За да не плаче внучето, почнала да му вика „Свири пиле, свири пиле!“. Оттогаш, така останало меѓу народот.
Во селото Буково свирипилето е познато и како „солило“, а во Битолско, со додаток на маслинки, го викаат „макарина“.
2 Начин на приготвување
Свирипиле се подготвува од буковски пипер, масло и вода.. Во загреан сад се става масло. Се додаваат малку буковски пипер и вода. Смесата се промешува додека не зоврие, а потоа се ставаат и сушено нане и лук. Некои семејства, пак, свирипилето го прават од брашно, сол, пипер и домашен сос од домати. Се ова се става во загреано масло, а откако ќе зоврие, му се додава нане. Подготвеното свирипиле најчесто се сервира со домашен потпечен леб, но може да се сервира и во комбинација со домашни печени колбаси. Според други извори, „свирипиле“ се прави од суви пиперки, лук, масло, киселина, малку вода, сол и нане. Можно е да има и други модификации или додавки.
3 Галерија
4 Наводи
Салата од расол

Салата од расол – салата која се служи во зимските месеци, во време кога има расол. Се приготвува од ситно исечкан расол. Основни зачини кои ѝ се додаваат на салатата се: црвен пипер, масло и сол, но може да се додаваат и други зачини како лук, јаболко, и др.
1 Рецепт на семрежното место на Готви
Потребни состојки:
* ¾ кг расол
* 1 јаболко
* сок од ½ лимон
* 2-3 лажици кисела павлака
* ½ дл масло
* 1 чешне лук
Расолот ситно се сечка, па се додаваат останатите состојки и зачините. Готова е за помалку од 10 минути.
2 Поврзано
*Расол
Шкембе-чорба

Шкембе-чорба или чкембе-чорба – јадење кое често се среќава во балканската, македонската, бугарската, грчката, турската и источноевропската кујна. Се приготвува од добро сварено и ситно исечкано телешко или јагнешко шкембе. На чорбата ѝ се додаваат зачини – лук, киселина, лут црвен пипер или лути пиперки. Популарна е како средство против мамурлак.
1 Рецепт на семрежното место на Мое мени
Потребни состојки:
* Шкембе (1,5 килограм)
* Морков (4-5 )
* Компир (2 )
* Лук (2 чешниња)
* Целер (1 парче)
* Магдонос (1 китка)
* Црвен пипер (1 кафена лажица)
* Сол (1 кафена лажица)
* Сув зачин (1 кафена лажица)
* Црн пипер (1 кафена лажица)
* Лаворов лист (1-2 )
* Брашно (1 супена лажица)
Шкембето добро се мие и се става во тенџере. Се тура 1-2 литри вода и тенџерето се става на оган за да зоврие содржината. Шкембето треба да се вари додека не омекне. По желба може да се додаде јунешка коска да се вари заедно со шкембето. Кога шкембето е сварено, се вади од тенџерето и се става настрана.
Во друго тенџере со малку масло се пропржуваат морковите, лукот и целерот исечкан на коцки.
Вареното шкембе се сече на ленти или коцки и се додава во тенџерето. Се пропржува, па се додава течноста од варењето (процедена), зачините и исечканиот компир и се остава да се вари.
Се подготвува запршка од масло, брашно и црвен пипер. Се додава во тенџерето и се остава да се вари уште 1-2 минути.
Толчен лук се меша со магдонос и оцет и може да се додаде во готовата чорба.
2 Поврзано
*Шкембе
Скара

Скара е метод на готвење, хранење или назив за храна, најчесто повеќе видови на месо, која се спрема на оган, чад или жежок јаглен. Храната која се спрема на овој начин се нарекува скара. Скарата најмногу се користи на отворен простор, додека во рестораните или сличните објекти се користат големи скари напревени од цигли или метал, наменети за таа цел.
1 Галерија
Кукурек

Кукурек — вид јадење од плетени јагнешки црева. Ова јадење е распространето на Балканскиот Полуостров и во Турција. За разлика од Македонија каде за кукурек се користат само црева и шкембе, во одредени региони се користат и други внатрешни органи — срце, дроб.
Кукурекот може да се спрема на раженче или во рерна. Во Турција кукурекот се служи како сендвич или во порција, се продава на улица и во рестораните.
1 Рецепт на семрежното место на Мои рецепти
Потребни состојки:
* 1 (околу 1,2 кг) плетенка кукурек
* 6-8 лаворови ливчиња
* 6-8 чешниња лук
* 2 моркови
* по потреба црн пипер во зрно
* по потреба вода
* 1 дл бело вино
* по потреба масло
* 2 лажици брашно
* 1 лажица црвен пипер
* 1/2 лажица буковец
* 1 лажица суво нане
* по потреба зачини (мешан сув зеленчук, црн пипер, сол, магдонос)
Кукурекот се мие и се зоврива во три води, а во четвртата се вари. Во последната вода се додаваат половина од лаворовите ливчиња и чешниња лук, морковите и сол по вкус. Се вари на умерен оган додека убаво се свари.
Потоа се сечи на парчиња и се реди во тава. Се додаваат сварените моркови, преостанатите лаворови ливчиња и чешниња лук, се налева вода - дел од таа во која се вареше, дел чиста и виното. Течноста треба да биде до половина на кукурекот. Се става во загреана рерна уште околу 30 минути, притоа еднаш се превртуваат парчињата.
Се прави запршка. На масло се пропржува брашното, па се додаваат двата вида пипер.
Се истура запршката во тавата, се зачинува по потреба со сол, и се додаваат останатите зачини. Се враќа в рерна уште малку додека проврие сосот.
Сцила и Харибда

Сцила и Харибда — морски чудовишта во старогрчката митологија.
1 Особености
Сцила живее под огромен мазен, влажен и висок гребен. Таа има дванаест нозе и шест долги вратови од кои се креваат грозоморните глави со по три редови остри заби. Нејзините жртви се задкитаните морнари што ги масакрира со своите челусти.
Харибда живее под карпата на која расте смоквино дрво, во нлизина на Сцила. Таа трипати на ден голта морска вода и се она што ќе се најде во неа. На тој начин, со голтање и исфрлање на водата таа создава огромен вир што ги навлекува бродовите.
Со Сцила заедно, тесниот морски канал го правеле едно од најопасните места на светот.
1.1 Преобразувањето
Харибда на почеток била Нејада, морска нимфа, ќерка на Посејдон и на Геа, таа го потопила копното за да го зголеми царството на татка си. Поради тоа Зевс ја претворил во чудовиште. Нејзината жед и голтање на морето доаѓало од нејзиниот бес.
Според втората верзија таа била алчна жена која на Херакле му го грабнала стадото, поради што тој ја избркал во морето со својата молња.
1.2 Во митологијата
Постои мит дека Аргонаутите успеале да се спасат, да избегнат бродолом благодарение на тоа што биле водени од Тетида.
Одисеј во своите десетогодишни скитања низ морињата не можел да ја одбегне средбата со нив, посебно поради тоа што не бил миленик на Посејдон. Бидејќи бил познат по својата мудрост, поддржана со помош на Атина, тој одбрал да помине покрај Сцила, со што би загубил дел од посада, но би го зачувал бродот. Држекќи рамен курс тој згубил шест луѓе. Преостанатиот дел од посадата го навредиле Хелиј со тоа што го убиле неговото свето стадо, поради што биле уништени од молњит на Зевс. Одисеј останал без брод, му останал само сплав со кој повтоено бил вратен до Сцила и Харидба, но овој пат поминал покрај Харидба. Се спасил на тој начин што и на се држел за стеблото на смоквата што растело на карпата.
Се претпоставува дека се работи за Месинскиот проток кој се поврзува со Сицилија, но постои и претпоставка дека е тоа ’ртот Сцила во Грција.
Астероид од типот C

Астероиди од типот C (јаглероден астероид) — најчестиот вид на астероиди, застапен со 75 % од вкупниот број. Се одликуваат со многу мало албедо бидејќи содржат многу јаглерод, покрај камењата и минералите. Најчесто се јавуваат по работ на астероидниот појас, на растојание од 3,5 астрономски единици (ае) од Сонцето, каде 80 % од астероидите се од овој вид; за разлика од ова, истите се застапени со само 40 % 2 ае од Сонцето. Уделот на типот C може да е и поголем бидејќи ваквите астероиди се многу потемни од сите други видови (освен типот D).
1 Одлики
Оваа класа имаа спектри мошне слични на јаглероднохондритски метеорити (типови CI и CM). Второспоменатите имаат хемиски состав многу близок на оној на Сонцето и првобитната сончева маглина, освен тоа што немаат водород, хелиум и други испарливи елементи. Присутни се и водосодржечки (хидратни) минерали.
Астероидите од типот C се крајно темни, со албедо од 0,03 до 0,10. Голем број астероиди од типот S се гледаат со двоглед при противположба, но дури и најголемите астероиди од типот C мора да се гледаат со телескоп. Веројатно најсјајниот од нив е 324 Бамберга, но многу големото занесување не му дава да достигне доволна привидна величина.
Спектрите умерено ја задржуваат ултравиолетова светлина при бранови должини под 0,4-0,5 μм, но при поголеми должини се претежно безлични, со мало руменило. Таканареченото водно браново впивање е при 3 μм, што укажува на веројатно присуство на вода во минералите.
Најголемиот астероид кој недвосмислено му припаѓа на типот C е 10 Хигија, иако класификацијата по SMASS тука ја вбројува 1 Церера (најголемиот астероид воопшто) бидејќи нема класа G.
2 Астероиди од групата C
2.1 Група C (Толенова)
Во Толеновата класификација, астероидите од типот C се групираат со три помалобројни типови во пошироката група C на јаглеродни астероиди, каде спаѓаат:
* тип B
* тип C
* типот F
* типот G
2.2 Група C (SMASS)
Во класификацијата по SMASS, пошироката група C ги опфаќа следниве типови:
* типот B, што одговара на Толеновите типови B и F
* основата на типот C за астероиди со најтипични спектри во групата
* типовите Cg и Cgh, што одговараат на Толеновиот тип G
* типот Ch, со впивливост при 0,7 μм
* типот Cb, што одговара на преодните објекти помеѓу типовите C и B по SMASS
3 Поврзано
* Спектрална класификација на астероидите
4 Наводи
*S. J. Bus and R. P. Binzel ''Phase II of the Small Main-belt Asteroid Spectroscopy Survey: A feature-based taxonomy'', Icarus, Vol. 158, pp. 146 (2002).
Ќебапче

Ќебапче – валчесто парче од мелено месо, печено на скара . Се јавуваат во сите краишта од Балканскиот Полуостров, а особено во краиштата од бивша Југославија кои биле под османлиска власт. Видовите месо од кои се прават ќебапчињата се разликува од место до место, а тоа зависи и од вероисповедта која преовладува во тој крај. Може да се најдат и како вид брза храна во лепиња и со прилози.
До XX век не биле користени машини за мелење месо, па тоа ситно се сечкало. Се тврди дека сè уште тоа е најдобар начин на ситнење на бидејќи месото останува посочно и не може да загори. На месото му се додаваат зачини, се меси и се истиснува низ вид инка која му го дава карактеристичниот облик и потоа се печи на скара. Посебно се цени доколку скарата се ложи на ќумур од буково или дабово дрво.
Угостителскиот објект во кој се подготвуваат ќебапчињата се вика ќебапчилница, а оној што ги прави, пече се вика ќебапчија
1 Етимологија
Името ќебапче, ќебап изворно потекнува од персискиот збор ''كباب'' и во изворниот облик е користен за месо кое не е печено, туку пржено. Употребата на истиот назив во арапскиот јазик најверојатно потекнува од арамејскиот ''כבבא'', кој од своја страна има корен во акадскиот јазик (''kabābu'' – она што е изгорено, испржено, јагленисано) . Во XIV век „ќебап“ се споменува како синоним за персискиот збор ''tabahajah'', јадење кое се состои од испржени парчиња месо. Во средниот век, зборот ќебап почесто се споменува во персискиот јазик, каде во сочуваните готвачи од тоа време се споменува во смисла месни топчиња од мелено пилешко или јагнешко месо. Во поново време називот се асоцира со шиш-ќебап, кој делумно потекнува од арапскиот збор ''شواء'' (''shiwa''), месо од скара.
2 Историја
Иако коренот на сегашниот назив за ќебапчиња потекнува од неевропски јазици, ова јадење во Европа е присутно од античко време. Најраната верзија на ќебап се спомнува во Стара Грција, уште во VIII век п.н.е. Јадење од месо во облик на „обелиск“ се споменува во Хомеровата Илијада, Одисеја, како и во делата на Аристофан, Ксенофонт и Аристотел.
3 Рецепт
Ќебапчињата може да се купат во повеќето месарници спремни за печење. Секоја месарница како и гостилница има свој рецепт за нивно спремање кој се разликува како според видовите употребено месо, нивниот сооднос, така и од нивните додатоци. Главно се употребува јунешко, свинско и јагнешко месо.
Ќебапчињата може да се подготват и во домашни услови, за што постојат доста различни рецепти,,
4 Поврзано
* Раженче
* Плескавица
Раванија

Раванија, е традиционален десерт односно слатка торта од Блискиот Исток. Изработена е од варен гриз или фарфина, натопени во едноставен сируп од кокос е исто така популарна можност да се додаде во оваа тесто. Портокалова вода со вода или розова вода исто така е опционален додаток на едноставниот сируп што се користи во раванијата.; 
Овој десерт се прави на целиот Балкан, па така и во Македонија, каде што во различни краеви може да се најде под различно име како раванија, арванија, шеќерпаре, парена торта, сунѓерка и други називи.Било како да се нарекува, каректеристично е дека се прави со гриз и јајца, а печениот колач се полива со топол шербет.
1 Галерија
Шеќерпаре

Шеќерпаре е еден од популарните десерти во турската кујна. Главно подготвен со печење  меки топчиња од бадемово тесто натопено во густ сируп или шербет со вкус на лимон. Името шеќерпаре доаѓа од туркиот збор "sheh-ker-pah-reh".
Туршија

Туршија – зеленчук, пиперки, зелени домати, краставички, карфиол - конзервирани во киселина.. Ова јадење е распространето на Балканскиот Полуостров и на Блискиот Исток, на сончевите простори кои располагаат со доста овошје и зеленчук. Се спрема во есен за да го пополни недостатокот на свеж зеленчук во текот на зимските месеци.
Туршијата се служи како предјадење или мезе.
1 Рецепт
Туршијата се прави со разни зеленчуци, најчесто: зелени пиперки, зелени домати, краставици, карфиол, моркови.
Во наведениот рецепт покрај овие состојки се вклучени и зелени динчиња.
Потребни состојки:
* 2 кг карфиол
* 2 кг пиперки за туршија
* 2 кг моркови
* 2 кг зелени домати
* 2 кг зелени динчиња
* 300 г сол
* 300 г шеќер
* 250 мл есенција
* 2+8 л вода
Количината на зеленчуци може да се менува само треба да се спази вкупната количина да биде 10 килограми.
Зеленчукот се чисти, мие и реди во сад наменет за туршија, кој може убаво да се затвори. Се остава да престои, а утредента се прелива со пресолот. Се прави пресол од 2 литри вода, солта, шеќерот. Се префрла во друг голем сад и се додава есенцијата и 8 литри вода. Со оваа течност се прелива зеленчукот и се пази истиот да не „лета“ нагоре. Се затвора садот и за десетина дена туршијата е готова.
Шар

Шар (''Орб'', ''топка со крст'', лат. Globus cruciger) е топка на чиј врв се наоѓа крст, христијански симбол на авторитет кој се користел во средниот век, а може да се најде и денес на монети, иконографија и меѓу кралски симболи. Го симболизира христовото владеење (крст) над светот (топка, како глобус). Приказ на Христос кој во својата рака држи топка со крст, во европската иконографија е познат како ''Христос Спасител'' (латински јазик|Salvator Mundi).
1 Потекло
Сликовен приказ на држење на светот во раката или дури светот ставен пред нечии нозе е јасна порака која уште од антиката се сретнувала меѓу паганите. Граѓаните на Рим биле запознаени со приказ на светот или свемирот како топка и царската власт или заштита над нив; на пример на монети од 4 век на царот Константин Први прикажан е тој како во раката држи глобус, а на монета од 2 век на царот Хадријан, прикажан е римскиот бог Салус како држи глобус под стапалото.
Со растење на влијанието на христијанството во Римското Царство во 5 век, на топката е додаден крст, симболизирајќи ја Христовата власт над светот. Симболично, царот во раката држел топка со крст, во име и како претставник на Христос. Исто така за не-христијанските поданици на царството на кои топка во царска рака веќе им била позната како симбол на царската власт, додавањето на крст на топката означувало победа на христијанството во царството.
2 Историја
Симболот првпат се среќава на почетокот на 5 век, или на позадината на монетите на царот Аркадије, или 423 на позадината на монетите на царот Теодосије Втори.
Во средновековната иконографија, големината на некој облик го означувало неговото значење во однос на објектите кои го окружувале. Топката била прикажувана како мала, а царот или духовното лице големи за да се нагласел односот на тие елементи.
Иако денес поинаку се верува, во средниот век почесто било вообичаен приказ на светот како топка отколку како рамна плоча, првенствено меѓу образованите.
Топка со крст е приказжувана со моќните владетели, како и со духовните лица; ги украсувала сликите на кралевите и царевите, како и архангелите. Папството поседувајќи ја севкупната канонска власт, а во средниот век во еден момент станувајќи дури и соперник на царот на Светото Римско Царство, исто така го задржало овој симбол на врвот на папската тијара.
Крунската топка била во општа употреба како крајна форма на западните круни. Може и дене да сес види на грбовите на савремените европски монархии. Дури и во современата Англија, Суверенова топка претставува држава но и црковна Англија, која е под заштита и власт на кралската круна.
3 Галерија
Слатко

Слатко (српски: слатко / слатко, бугарски: сладко) е овошен десерт  направен од плодови или ливчиња од роза во македонската, српската, и бугарската кујна. Речиси секаков вид овошје може да се користи, како дива јагода, боровинка, слива и цреша. Традиционално, сите гости во македонските, српските и бугарските домови се прслужувале со лажица слатко и чаша вода штом ќе седнат. Особено почестените гости се понудени двапати, иако секој гостин може да побара уште еднаш, со што се смета дека му оддава чест на домаќинот. За вториот залак мора да се користи друга лажица. Да се побара третпат, ако не е понуден, се смета за несоодветно однесување. Алтернативно, на ист начин, на гостите може да им се понуди мед (или да се побара да се избере).
Слаткото се користи како полнење за сладолед и вафли, како и полнење на палачинки.
1 Варијанти
Највообичаените типови на слатко се оние од цела јагода, малку незрели сливи или вишни. Исто така, може да се користат и други свежи плодови како што се малини, слатки цреши, коцки од лубеница, ливчиња од роза, дуњи, грозје, смокви, праски, боровинки, капини или црвени рибизли. Ако е подготвена слатка слива, може да се додадат ореви или бадеми во мешавината или дури да се вметнат во самите сливи за да се заменат јатките. Може да се користат и замрзнати бобинки и овошје, но количината на вода и времето за готвење треба да се прилагодат соодветно.
2 Слаткото како тема во уметноста и во популарната култура
* „Слатко“ - расказ за деца на македонскиот писател Генади Болиновски.
Гурабии

Гурабија (азербејџански: قورابیه Qurabiyə, турски: Курабие, арапски: غريبة, албански: Курабие, босански Гурабија, грчки: κουραμπιές, бугарски: курабия, персиски: قرابیه) — бисквит од типот на мало колаче, обично направен со бадеми.
1 Историја
Се чини дека колачињата имаат свое потекло од Персија од 7 век, денешен Иран, кратко време откако употребата на шеќер стана релативно честа појава во регионот. 
Гурабиите се појавуваат во отоманската кујна во XV век и потеклото на зборот може да биде турски.
2 Регионални варијации
2.1 Иран
Во Тебриз, тие се направени од бадемово брашно, шеќер, белка од јајце, ванила, маргарин и ф'стаци. Се сервираат со чај, кои обично се поставуваат на врвот на чашата за чај, за да се направат  меки пред јадење.
2.2 Грција
Курабидес или курабиетес (грчки: κουραμπιέδες) личат на лесен леб, обично направен со бадеми. Курабидес понекогаш се направени со ракија, обично Метакса, за арома, иако ванила, мастика или розова вода се исто така популарни. Во некои региони на Грција, божиќните гурабии се украсени со зачин од каранфилче вградени во секој бисквит. Курабидес се обликувани или во полумесеци или топки, а потоа печени додека не добијат златеста боја Тие обично се посипуваат во прав шеќер додека сè уште е жешко, формирајќи богат слој од путер и шеќер. Курабидес се особено популарни за специјални прилики, како што се Божиќ или крштевки.
2.3 Бугарија
Гурабии е името на овие слатки во бугарската кујна и многуте видови колачиња, популарна слатка сорта. Особено за време на сезона, и разновидноста на џемови произведени преку новата година со шеќер во прав, украсени со симпатични форми се нарекуваат масленки.
Јуфки

Јуфките се тенок, округол и бесквасен леб во турската кујна. Слични се на лаваш, и околу 18 инчи (40-50 см) во пречник. Обично се прават од пченично брашно, вода и сол. По месење, на тестото му е дозволено да се одмори 30 минути. Тесто парчиња (околу 150-200 грама) се обликувани во топчиња, а потоа се свиткани во кружен лист. Листовите од јуфка тесто се печат на загреана железна чинија наречена вреќичка околу 2-3 минути. За време на печењето, лебот е превртен еднаш за да се зацврсти на другата страна. По печењето, јуфка- леб има ниска содржина на влага, и во зависност од тоа колку е ниска влага, долг рок на траење. Пред употреба, сув јуфка-леб е испрскан со топла вода. Навлажнетиот леб е покриен со памучна ткаенина и се остава за 10 до 12 минути пред сервирањето.
Во бугарската и македонската кујна (бугарски: юфка, македонски: јуфка, но обично множина, јуфки), јуфка се однесува на посебен вид домашна тестенини кои обично изгледаат рамни или квадратни.
Во српската кујна, јуфките се многу ретко растргнато тесто (листови) користено за печење на солени и слатки јадења.
Рак на дебелото црево

Рак на дебелото црево или колоректален канцер претставува рак кој се јавува на дебелото црево и ректумот како негов завршеток. Знаци и симптоми вклучуват крв во столицата, промени во перисталтиката, губиток на тежина, и постојано чувство на замор.
Повеќето случаи на овој вид рак се јавуваат поради возраста и животните навики, а мал дел поради генетската склоност. Некои ризични фактори вклучуваат исхраната, прекумерната тежина, пушењето и малата физичка активност.
Христов монограм

Христов монограм, или Лабарум (☧), се состои од првите две грчки букви во зборот ''Христос'' (грч. ΧΡΙΣΤΟΣ, или Χριστός), буквите ''Х'' (Хи) и ''Р'' (Ро).
Првпат го употребил римскиот цар Константин.
буквата Р честопати се прикажува така да потсетува на пастирски стап, а буквата Х да потсетува на крст, претставувајќи го Исус Христос како добар пастир на својата паства, христијанската црква.
:На патот за Вечниот Град, Константин доживеал мистично искуство после кое отворено се определил за христијанската вера. По Лактанциј, чиј е списот „За смртта на прогонителите“ настанат веќе околу 317/8 година на Константин во сон, во ноќта која и претходела на битката крај Милвијскиот мост, му е наложено на штитовите на своите војници да ја стави буквата Х со вертикална црта закривена кај врвот така да формира христорам. По Константиновиот биограф епископот Евсевиј Цезарејски, кој царевата биографија ја составил нешто по 337 година, царот лично и под заклетва неколку години подоцна му го раскажал целиот настан. По Евсевиевата приказна во Vita Constantini, царот се молел на бога кого го почитувал и неговиот татко и следниот ден на небото, над сонцето, Константин и неговата војска забележале светлосен крст со натпис "''со ова победувај''" (τουτο νικα). Царот не бил сигурен во значењето на визијата додека во сон не го посетил Христос и му препорачал да направи воено знаме во форма на знакот виден на небото и да го искористи во битката. Утредента Константин наредил да се искове воено знаме (''labarum'') со венеце на врвот во кое се наоѓала споена грчката буква Х и Р во вид на Христов монограм. После тоа, царот одлучил да го следи Бог, кој му се покажал и собрал околу себе христијански свештеници од кои побарал да го упатат во Христовата вера.
Подоцна Константин Велики се појавил како посредник и го свикал Првиот васеленски собир во Никеја во 325 година. На почетокот на заседанието се обратил на собирот апелирајќи на слога.
1 Галерија
2 Поврзано
* Лабарум
Кулинан (дијамант)

Кулинан — најголемиот дијамант што досега бил пронајден, со тежина од 3106,75 карати или 621,35 грама, откриен во рудникот на дијаманти Премиер во Кулинан, Јужна Африка, на 26 јануари 1905 година. Дијамантот бил именуван според Томас Кулинан, претседателот на рудникот.
Во април 1905 година, дијамантот бил ставен на продажба во Лондон, но и покрај интересот, по две години уште не бил продаден. Во 1907 година владата на Колонија Трансвал го купила дијамантот, а премиерот Луис Бота му го подарил на кралот Едвард VII по повод неговиот 66 роденден.
Од Кулинан биле направени дијаманти со различна големина, а најголемиот од нив, Кулинан I, од Едвард VII бил наречен Големата ѕвезда на Африка и со 530,4 карати (106,08 грама) тоа е најголемиот брусен дијамант во светот. Скапоцениот камен бил поставен на жезолот со крст од суверенот. Втор по големина бил Кулинан II или Втората ѕвезда на Африка, со тежина од 317,4 карати (63,48 грама) и бил ставен во британската царска круна. Двата дијаманта се дел од Крунскиот накит на Обединетото Кралство. Други седум дијаманти, со вкупна тежина од 208,29 карати биле во приватна сопственост на Елизабета II, која во 1953 година ги наследила од нејзината баба, кралицата Мери. Кралицата поседувала и помали брилијанти и неколку небрусени делови.
1 Историја
Дијамантот Кулинан бил пронајден 5,5 метри под површината во рудникот во Кулинан, Колонија Трансвал, од страна на Фредерик Велс, управител на рудникот, на 26 јануари 1905 година. Бил долг околу 10,1 сантиметри, широк 6,35 сантиметри, длабок 5,9 сантиметри, со тежина 3106,75 карати или 621,35 грама. Весниците го нарекле „дијамант Кулинан“, според Томас Кулинан, кој го отворил рудникот во 1902 година. Бил трипати поголем од дијамантот Екселсиор, кој бил најден во 1893 година во рудникот Јагерсфонтајн, и кој тежел 972 карати (194,4 грама). Четири од осумте површини биле мазни, што укажувало дека некогаш бил дел од многу поголем камен, скршен по природен пат. Дијамантот има синобела боја и содржел мал џеб од воздух, и во одредени агли произведувал виножито, или Њутнови прстени.
Тетида

Tетида ( = „онаа која располага“) во старогрчката митологија била морска нимфа, една од Нереидите. Таа била внука на Тетија, и мајка на Ахилеј, а нејзини родители биле мудриот пророк Нереј и Дорида. Тетида била во брак со Пелеј со кого го родила познатиот јунак Ахил.
1 Митологија
Според Хомер („Илијада“, I, 258), Тетида и нејзиниет сестри живееле во кристална пештера на морското дно. Во старогрчката митологија, Тетида имала неколку допири со боговите: Таа го ослободила Зевс од синџирите, дека се грижела за Хефест кога тој бил повреден, а со Дионис спиела на островот во Црвеното Море, во постела од морската трева.
Според древните записи, на Тетида ѝ се додворувале Зевс и Посејдон, но кога Темида го открила пророштвото дека синот на Тетида ќе биде поголем херој и од Зевс и од Посејдон тие ја принудиле да појде за смртникот Пелеј, познат и како Калхант.
Тетида била позната по тоа што ја менувала својата форма и станувала оган или лав. Пелеј, добил советот на Хирон, еден од Кентаурите да ја пронајде додека спие и да ја заврже. Пелеј ги истрпел нејзините промени и ја добил за сопруга.
Тие се венчале во гората Пелион, а на свадбата присуствувале сите божества од Олимп. На веселбата единствено не била поканета Ерида, божицата на злото. Таа се одмаздила така што испратила златно јаболко на кое пишувало „за најубавата“, со што внела раздор помеѓу божиците Хера, Атина и Афродита, а Парис го довела во неповолна ситуација да мора да избере на која од нив да го даде јаболкото.
1.1 Тетида и Ахилеј
Едно од тврдењата за полубожествена припадност на Ахилеј тврди дека Тетида ноќе го држела во пламен за да му ја изгори смртноста, а дење го хранела со амброзија за да добие сила. Кога Пелеј ја затекнал сопругата како го држи детето во пламенот, тој викнал, поради што таа го повлекла и не му ја заштитила и петата. Мислејќи дека таа сака да го убие, Пелеј кренал меч на Тетида, таа без објаснување избегала во длабоките води кај татко си, но никогаш не престанала да бдее над Ахилеј. И вториот мит петата на Ахилеј ја оставил како единствено смртно место на неговото тело, но овој пат поради тоа што Тетида своето новороденче го потопила во реката Стикс, но морала да го држи за петица да не го однесе водата.
Ахилеј го воспитувал и чувал кентаурот Хирон на ридот Пелион. Покрај сета грижа за младиот потомок, пророштвото на врачот Калхант тврдело дека тој ќе загине во Троја. Поради тоа, Тетида го одвела на Скира, го преоблекла во девојка и доверила на чување на кралот Ликомед.
Ахилеј во себе го носел воениот инстинкт: според едно предание при прв звук на воените труби го грабнал оружјето, а според друото тоа се случило кога Одисеј, испратен од Менелај пошол да го најде Ахилеј, тој понел многу дарови за девојки, но и оружје: меч, штит и копје. Ахилеј воопшто не обрнал внимание за накит туку се фатил за оружје. Одисеј му го поклонил оружјето, а потоа тргнале во војна за Троја.
Тетида и тогаш пробала да го заштити синот. Од Хефес побарала да му искове штит и оружје со кое би бил сигурен. Кога пророштвото се оствороло. Тетида ја собрала пепелта од својот син и го положила во златната урна и му кренала достоинсрвен споменик, а во негова чест организирала огромен пир.
Горско (пиво)

Горско — македонски бренд на пиво, кое започнало да се произведува како резултат на потребите на потрошувачите во 2003 година. Со тоа пивско семејство на Пивара Скопје било проширено со уште еден пивски бренд – Горско. Набрзо по неговото појавување, Горско ја зазеде позицијата за која е создадено – водач во својот сегмент на светли пива со полесен вкус.
Горско,– кога ќе се спомене неговото име, веднаш се добива асоцијација на природа, освежување и чистота, нешта кои се најважни кога станува збор за вкусот на пивото.
Горско e пиво кое ги слави и обединува сите оние коишто знаат да го живеат животот на свој начин. Носечката порака „Твое пиво, твој начин“ е инспирирана од инвентивноста прикриена во секое ќоше од нашата земја, која извира од луѓето како еден вид на непроценливо богатство со кое располагаме.
Сите негови врвни одлики, се доказ дека Пивара Скопје знае да го погоди вкусот на потрошувачите на квалитетно пиво. Поради тоа, но и поради почитувањето на високите стандарди за квалитет и трасираниот пат на успехот од страна на неговиот „постар брат“ СКОПСКО, Горско многу брзо, успеа да стане уште едно омилено пиво на македонските потрошувачи.
1 Галерија
Тоби (остров)

Тоби или изворно Хатохобеј (англиски и палауански: ''Tobi, Hatohobei'') — остров во сојузната држава Хатохобеј во Палау.
1 Географија
Островот има вкупна површина од 0.6 км<sup>2</sup> и се наоѓа во сојузната држава Хатохобеј во Палау. Островот е еден од најјужните во државата, заедно со Хеленовиот Гребен и Транзитниот Гребен. Целата сојузна држава Хатохобеј има 43 жители според податоците од 2016 година, а на островот Тоби живеат 40. Останатите живеат на Хеленовиот Гребен. Сите во државата зборуваат на тобиски јазик. Вкупната должина на островот е 1.6 километри, а широк е 0.8 километри.
2 Галерија
3 Поврзаноо
* Острови во Палау
* Хатохобеј
* Тобиски јазик