procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Панега

Панега (Просеченска Река, Лиса Чај или Севендрија Чај; |Αγγίτης, ''Ангитис'') — река во Драмско и Зихненско, Егејска Македонија. Претставува притока на Драматица, иако грчките географи ги сметаат обратно.
1 Течение
Реката извира од пештерата Маара кај селото Нов Калапот (поточно поранешното село Буџак) и влева во Драматица кај Баница.
2 Потекло на името
Името се среќава кај византиските автори како ''Панака'' (Πάνακα), акузтив на Панакс (Πάναξ). Ова не е грчко име, туку изведено од старото *Панек, *Паник, кое пак доаѓа од тракиското *panik(a), „река“. Името е од индоевропскиот корен *pan - „блато“, „тиња“.
Љубница (река)

Љубница (Љумница или Љумничка Река; |Νεροφάγωμα) — река во Мегленско, Егејска Македонија и Гевгелија во Р Македонија. Реките Црна и Љубница го оцртуваат источниот дел на планината од запад и од исток. Во северна насока планината се нарекува Грипа или Мајадаг, (''Νεροφάγωμα'') а во јужен правец планината се спушта стрмно кон Гуменџе и Ениџе Вардар, каде се наоѓа највисокиот врв на планината Гандач.
Реката извира од северниот дел на планината Пајак, образувана од неколку потоци што извираат северно од врвовите Јаребична и Мусов Гроб. Тече под влашкото името Валија Мади во источен правец. Минува северно од селото Љумница (Љубница), каде е наречена Вале Мари. Свртува на север, ја прима поголемата притока Пистирика и повторно зазема источен правец под името Дрок, а потоа како Мала Река. Ја сече границата источно од пирамидата бр. 64 и се влева во Конска Река јужно од Гевгелија.
1 Поврзано
* Пајак (планина)
* Мегленско
* Гевгелиско
Коњскарски манастир

Коњскарски манастир — возобновен манастир на брегот на Преспанското Езеро, во југозападниот дел од Македонија. Манастирот се наоѓа на самиот брег на Преспанското Езеро, помеѓу селата Стење и Коњско.
1 Историја
Манастирот е возобновен во 1922 година.
2 Градби
Во склоп на манастирот спаѓаат манастирската црква, конаци и трпезарија наменета за чествување на празници.
2.1 Црква „Свети Илија“
Црквата е подигната на темелите на постар храм во 1922 година.
3 Галерија
Афаг Баширгизи

Афаг Баширгизи (азербејџански: ''Afaq Bəşirqızı''), родена Афаг Башир гизи Сафарова (1955, Баку, азербејџански: ''Afaq Bəşir qızı Səfərova'') — азербејџанска глумица.
1 Биографија
Афаг Баширгизи е родена во 1955 година во семејството на познатиот азербејџански комичар Башир Сафароглу. Од 1974 до 1979 година студирала на Факултетот за културно образование на Државниот универзитет за култура и уметност на Азербејџан. Својата глумечка кариера ја започнала во 1973 година во Државниот драмски театар Ленкоран, набрзо стекнувајќи репутација на талентирана глумица. Во 1975 година, таа се преселила во Сумгаит за да работи во Драмскиот театар во Сумгаит. Глумејќи главно во комедии, Афак Баширгизи била наведена како една од најдобрите азербејџански комичарки. Една од нејзините најдобри изведби била улогата на Сојлу, сопруга на неуспешен поет и бремена мајка на шест деца, во филмот ''Вереничкиот прстен''.
Во 1989 година, таа започнала да работи во Драмскиот театар на Азербејџан и играла во главни улоги во неколку претстави. Таа глумела и во азербејџанските филмови ''Вереничкиот прстен'', ''Човекот во зелени очила'' и ''Некролог''.
Во моментов, Баширгизи предава глума на Државниот универзитет за култура и уметност на Азербејџан. Во 2009 година, таа го отворила театарот Башир Сафароглу во Москва, именуван по нејзиниот покоен татко.
Афаг Баширгизи е омажена и има еден син.
2 Награди
* Заслужна глумица, 1989 година* Народен уметник, 1993 година*''Qızıl Dərviş'' (Златен дервиш), 1993, 2003 година* Претседателска награда, 2010 година
* Најдоброто од најдобрите, 2011 година
Федерална Лига

Федерлната Лига (Шпански: Liga Federal), исто така позната како Лигата на слободните народи (Liga de los Pueblos Libres), беше сојуз на провинции во денешните Уругвај, Аргентина и Бразил, чија цел беше да основа конфедерална организација за држава која произлегла од мајската револуција во војната за независност против Шпанската империја.
Инспириран и предводен од Хосе Хервасио Артигас, прогласи независност од шпанската круна во 1815 година и испрати провинциски делегати на Конгресот на Тукуман со инструкции во врска со целта што не може да се преговара за прогласување целосна независност на обединетите провинции на Рио де ла Плата и формирање конфедерација. на провинциите, сите на еднакви основи и владата на секоја е директно одговорна пред своите народи со непосредни демократски средства на владеење. Делегатите од овие провинции беа одбиени на формалности од Конгресот кој ја прогласи независноста на обединетите провинции на Рио де ла Плата на 9 јули 1816 година.
Федералната лига се соочи со централистичките влади, како и со интересите на економската и културната елита на Буенос Аирес и Монтевидео, во она што подоцна стана граѓанска војна. Во 1820 година, федералистичките гувернери на провинциите Санта Фе и Ентре Риос, Естанислао Лопес и Франциско Рамирес, ја поразиле намалената Директорска армија, ставајќи крај на централизираната влада на обединетите провинции и воспоставувајќи федерален договор со провинцијата Буенос Аирес.
Лигата беше распуштена откако нејзините конститутивни провинции повторно се приклучија на обединетите провинции, сега под федерална привремена организација, и по инвазијата на Банда Ориентал од страна на Бразилско-португалската империја и поразот на Артигас. Во својот најголем обем, Лигата се протегала на териториите на денешен Уругвај, јужната бразилска држава Рио Гранде до Сул и аргентинските провинции Ентре Риос, Санта Фе, Кориентес, Мисионес и Кордоба.
Црква „Вознесение Христово“ - Трпејца

Вознесение Христово — нова црква во охридското село Трпејца, Македонија.
Црквата се наоѓа во малото Трпејчко Поле на падините на планината Галичица.
1 Местоположба
Црквата е сместена во средишниот дел на малото Трпејчко Поле.
2 Историја
На 9 март 2019 година бил поставен камен-темелник за изградба на нов храм, кој го заменил стариот храм кој служел како параклис.
Храмот се градел по иницијатива на црковниот одбор од селото. Главни донатори биле семејството Таламаноски и верниците од селото.
3 Галерија
4 Поврзано
* Трпејца
* Дебарско-кичевска епархија
* Охридско архијерејско намесништво
* Пештанска парохија
Рало

Рало или орало — земјоделска направа за орање на почвата што ја влечат животни. Неговата конструкција е едноставна, дрвена, изработувана од самите земјоделци, со железно сечило од ковачка изработка. Се состои од вертикална управувачка рачка, продолжена во хоризонтален дел, над кој е поставен триаголен железен лемеш со две симетрични сечила. Ралото е поврзано со запрегата со права или коленеста руда, поврзана со рачката, а длабочината на орање се одредува со клинови вметнати во овие делови. Нивното постоење е потврдено околу 2000 година пр.н.е. на Крит и Кипар, а потоа и во Италија, Средна и Северна Европа.
1 Историја
Плугот се развил од рачно рало и мотика уште во неолитот (младо камено доба) во Месопотамија . Во II милениум пр.н.е. се користел во северна Италија и јужна Шведска, а во I милениум пр.н.е. низ Медитеранот, во Источна Европа и Кина. Америка, Јужна Африка, Австралија и Океанија не знаеле за плуг до европската колонизација. Првите плугови биле направени од дрво; за влечење се користеле говеда (вол, бивол, камила, јак, коњ). Можело да се ора најмногу само на лесна, низинска почва, бидејќи биле лесни и кревки. Иако древните народи ги оковале плуговите, дури во 18 век одредени дрвени делови биле заменети со делови од ковано железо. Во 19 век преовладувале железни, индустриски произведени плугови, за чие влечење биле користени машини.
2 Поврзано
* Рало (соѕвездие)
Гуменџиска Река

Гуменџиска Река или Бозечка Река (|Πλατανόρεμα, ''Платанорема'') — река во Ениџевардарско, Егејска Македонија.
Реката извира во источниот дел на планината Пајак, југозападно од селото Крива. Тече на исток, минува јужно од Крива и излегува од планината во Солунското Поле. Проаѓа јужно од градот Гуменџе, а потоа свртува на југ и ја прима големата десна притока Цикарица. Кај Ангелова Чука ја прима и притоката Сука. Минува источно од Либаово и почнува да тече на југоисток, напоредно на реката Леска. Поминува југозападно од Кушиново и Кониково. Кај Бозец, каде на грчки се нарекува Атира, се приклучува во мрежата на напојни канали во Солунското Поле, и поради тоа повеќе не се влева непосредно во Вардар како некогаш.
1 Притоки
→ лева, ← десна
:* ← Цикарица
::* → Пицика
:* ← Цикарица
:* ← Сука
::* → Казан
:* → Вирот
:* → Три Извора
:* → Коџа Дере
:* → Кавакдезме
:* → Кацика
2 Поврзано
* Ениџевардарско
Фирдаус Неби

Фирдаус Неби (р. во Скопје) — македонски театарски, филмски и телевизиски глумец.
Во период од 1975 до 1982 година, тој работел во Турски театар - Скопје. Од 1982 до 1986 година работл во Камерен театар Сараево. Повторно работел во Турскиот театар во Скопје, во периодот од 1986 до 1989 година.
1 Филмографија
Неби ги остварил филмските улоги:
Година, Филм, Улога
1975, Прва вечер ТВ-филм
1976, Најдолгиот пат ТВ-филм
1977, Итар Пејо ТВ-серија
1980, Време, води ТВ-филм, Теофил
1982, Јужна патека ТВ-филм
1982, Жива земја ТВ-филм
1982, Време на летала ТВ-филм
1983, Ватрогашач ТВ-филм, Работник
1984, Другарувања ТВ-серија, Штркот
1987, Народни трибуни ТВ-серија
1987-1990, Трст виа Скопје ТВ-серија, Шабан
1989, Цвеќе на карпата ТВ-филм
2002, Наше маало ТВ-серија
2007-2009, Збогум Румелија ТВ-серија, Стефан
2010, Пилот ТВ-филм
2012, Жената која и ги изми солзите ТВ-филм, Исмаил
2012, Претходното лето ТВ-серија
2012, Последно лето на Балканот ТВ-серија, Хилми
2013, Соба со пијано ТВ-филм, Илмаз
2014, Македонски народни приказни ТВ-серија, Владиката
2015, Големото прогонство во Кавкасија ТВ-серија
2018, Тишина ТВ-филм, Петар
2018, Иднината е наша ТВ-филм, Иљо
2022, Најсреќниот човек на светот ТВ-филм, Партнерот на Аземина
2022-2023, Балканска приказна ТВ-серија
2023, Те дуа, жими мене ТВ-филм, Ајдин
2 Награди
* Награда за најдобра машка улога за улогата на ликот Пинторовиќ во „''Хасанагиница''“, доделена на МТФ „Војдан Чернодрински“, Прилеп (1979)
* Награда за најдобра машка улога за улогата на ликот Расколников во „''Злосторство и казна''“, доделена на МТФ „Војдан Чернодрински“ (1980)
* Награда за најдобра машка улога за улогата на ликот Расколников во „''Злосторство и казна''“, доделена на МЕС Сараево (1980)
Зилјана

Зилјана (|Ζηλιάνα или ''Ζυλιάνα'' и ''Ζιλιάνα'') — река во Лариско, Тесалија и Катеринско, Егејска Македонија.
Реката се образува од потоци кои се спуштаат од западот на Олимп во котлина југозападно од лариското село Карија на 900 м.н.в., при што најдолгиот од нив извира северно под врвот Годаман (1.360 м). Зилјана тече најопшто во североисточен правец, и коритото ѝ преминува во шумовит дол каде живеат диви свињи. Спуштајќи се, таа уште повеќе се стеснува и се продлабочува. Излегува во Пиериската Низина северно од Скотина (веќе во Егејска Македонија) и се влева во Солунскиот Залив јужно од Лептокарија.
Сливот зафаќа површина од 169,1 км<sup>2</sup> и во него има само 4 населени места — Карија и Скамња во Општина Еласона и Скотина и Горна Скотина во Општина Дион-Олимп. Највисоката точка во сливот е врвот Метаморфоси (2.697 м). Најполноводна е има кога се топат снеговите, и при силен дожд со себе носи камења и дрва, а понекогаш и се прелева и го поплавува подрачјето на Скотина.
1 Поврзано
* Олимп
* Пиериска Низина
Едвард Дебицки

Едвард Дебицки (роден на 4 март 1935 година) ― полски ромски поет, музичар и композитор. Неговата работа е поврзана со ромската заедница и нејзините културни, патувачки и музички традиции.
Дебицки е роден во Калуш, град во денешна Украина, како син на ромските музичари Владислав Шжановски и Францишка Рачковска. Голем дел од неговата младост поминал патувајќи во караванот на неговите родители во пограничните региони меѓу Полска и Украина. Во 1953 година посетувал музички училишта во Горзов Вјелкополски и Зјелона Гора. Во 1955 година ја основал и станал директор на музичката група ''„''Кхам“ (Сонце), која подоцна во 1960-тите станала „Терно“ (полски: Млоди; букв. Млади) во Горзов Вилкополски. Учествувал на натпревари по хармоника во Кјелце и Вроцлав.
Дебицки е автор на книга поезија, „''Под голото небо“'' („''Teł nango bolipen''“ (ромски) или „''Pod gołym niebem''“ (полски), 1993 година), и на романот „''Птица на мртвите''“ ''(„Ptak umarłych', 2004)'' кој ги опишува искуствата на едно ромско семејство во Волин за време на Втората светска војна. Има напишано околу 200 песни.
Во моментов Дебицки живее во Горзов Вјелкополски, Полска.
Елдра

''Елдра'' ― британски драмски филм од 2003 година во режија на Тимоти Лин. Бил избран како британски кандидат за најдобар странски филм на 75-тото доделување на Оскарите, но не бил номиниран.
1 Улоги
* Јона Џонс како Елдра
* Рис Ричардс како Ернест
* Лајза Мерид како Едит
2 Поврзано
* Список на пријави за 75-то доделување на Оскарите за најдобар странски филм
* Список на британски пријави за Оскар за најдобар странски филм
Колумбискоромски јазик

Ромскиот јазик во Колумбија ― јазична врста на ромскиот/циганскиот јазик што е зборуван во Колумбија.
1 Потекло
Неговото потекло се претпоставува во Балучистан и Синди пред околу 1000 години поради преселбите на Ромите кон Европа. Ромскиот јазик пристигнал во Колумбија во текот на 19 век, што се потврдува со постоењето на семејства на говорители до четвртата генерација.
2 Раширеност и подгрупи
Тие се наоѓаат главно во департманите Атлантико, Боливар, Кордоба, Нарињо, Норте де Сантандер, Сантандер и Вале дел Каука, покрај градот Богота. Ромското население во овие урбани средишта сочинува 93,47 % од целата земја.
Главните подгрупи на етничката група се Болочок, Бојрас, Чурон, Јанес, Лангосети и Бимбај; повеќето од нив припаѓаат на групата Калдераши. Јазично, во земјата може да се идентификуваат две групи: говорители на т.н. романес и говорители на т.н. румениасте. Првите се наоѓаат во градовите Баранкиља, Богота, Кали, Картагена, Кукута, Жирон, Итагуи, Пасто и Согамосо. Румеанисте, зборуван од Лударите, е концентриран во Кукута и во други градови во регионот Кариби.
3 Општественокултурна состојба
Ромските народи се особени со тоа што се номади, тоа ги потисна општествено, маргинализирани и прогонувани поради нивната ситуација. Ромите во Колумбија се многу ранливи, со високи нивоа на сиромаштија и потреби, што предизвика Ромите да бидат гледани со немилост од остатокот од општеството. Овој проблем се влошува со фактот што традиционалните занаети на Ромите - како што се обуката за коњи и циркуските дела - станале вон употреба.
Мондо (филм)

''Мондо'' ― француски драмски филм од 1995 година, напишан и режиран од Тони Гатлиф, заснован на расказот на Ж.М.Г. Ле Клезио. Филмот дебитирал на Францускиот филмски фестивал „Унифранс“ во Јапонија во 1995 година, а премиерно бил прикажан во Франција на 17 април 1996 година.
1 Заднина
Ѕвездата на филмот, Овидиу Балан, имал 11 години кога бил сниман филмот. Тој е романски циган кој бил земен под режисерската палка со помош на француската влада. Гатлиф го создал филмот како дело на темите на „немирниот и слободен“ Циган, за разлика од поимните населби предложени за синтските и ромските населенија во ЕУ. За разлика од сличните филмови за деца на улица, како што се Салам Бомбај или Пиксот, овој филм бил наменет како бајка за еден вид митски дух кој ги допира животите на отфрлените луѓе во општество исполнето со предрасуди кон Циганите.
2 Синопсис
Филмот следи едно момче сираче кое преживува во Ница преку добрината на странците и неговата сопствена генијалност. Еден ден Мондо (Овидиу Балан) се појавува на улиците на Ница. Тој нема семејство, нема имот, нема школување, но споделува блескава насмевка и добар дух. Бидејќи е повеќе дома во градините, полињата и крајбрежјето на градот, се чини дека го обзема вревата на градот. Тој има добри инстинкти за преживување, избегнувајќи полиција и им се заканува на возрасните во потрагата по семејство.
3 Улоги
* Овидиу Балан како Мондо
* Филип Петит како Магионичарот
* Пјеррет Феш како Ти Чин
* Џери Смит како Дади
* Шахла Алам како Пријателот на магионичарот
* Морис Морин како рибарот Џордан
* Катерин Брин како Црковен солист
* Анж Гоби како Поштарот
* Жан Ферие како Началник на полицијата
* Марсел Лемуе како Птичарот.
* Надја Кутаја како Пекарката
* Пјер Клуман како Пуканкарот
4 Признанија
4.1 Награди и номинации
* 1998 година, Сертификат за заслуги од жирито за возрасни за „Игран филм и видео“ на Меѓународниот детски филмски фестивал во Чикаго
5 Прием
Претходниот филм на Гатлиф, ''Лачо Дром'', претставил романтичен портрет на циганската музика и култура. Тој го носи истиот сензибилитет на овој лирски ''Мондо'', слика со тажни очи на универзалниот аутсајдер, најнепосакуваниот во Франција. Се опишува дека ''Mondo'' визуелно потсетува на оние ретки денови кога светот блескал како да е сосема нов, сместен на улиците и пристаништата на францускиот пристаништен град Ница.
Леска (река)

Леска (|Λέσκα) — река во Ениџевардарско, Егејска Македонија.
Реката извира во источниот дел на планината Пајак, јужно под возвишението Кури, северно од селото Геракарци. Тече во југоисточен правец, напоредно на Гуменџиска Река. Минува југозападно од Кониково и североисточно од Грубевци. Северно од Ливадица се приклучува во мрежата на напојни канали во Солунското Поле, и поради тоа веќе не се влева непосредно во Вардар како некогаш.
Безусловно предавање

Безусловно предавање (или безусловна капитулација) е предавање во кое на страната која се предава не ѝ се даваат никакви гаранции. Честопати се изнудува под закана од целосно уништување, или истребување.
Сепак, во поново време, барањата за безусловно предавање најчесто содржат гаранции предвидени со меѓународното право. Ако посилната страна објави дека прифаќа само безусловно предавање, таа врши психолошки притисок врз послабиот противник, но исто така може да ги продолжи непријателствата.
1 Примери
1.1 Бану Курејза за време на Мухамеданската ера
По битката во ровот муслиманите тактички ги победиле своите противници. Како резултат на тоа, муслиманската војска го опколила племето Бану Курејза, и тие безусловно се предале. Сите мажи, освен неколкумина кои го прифатиле исламот, биле погубени, а жените и децата биле заробени. Историчноста на инцидентот е доведена во прашање.
1.2 Наполеон Бонапарт
Откако Наполеон Бонапарт побегнал од островот Елба, делегатите на европските сили на Виенскиот конгрес на 13 март 1815 го прогласиле за одметник.
Поради тоа што се сметал за одметник, кога Наполеон му се предал на капетанот Мејтланд на крајот од Стоте дена, тој не бил заштитен како шеф на држава со военото или меѓународното право и Британците немале законска обврска ниту да го прифатат неговото предавање ниту да му го поштедат животот. Сепак, го поштедиле и го протерале на островот Света Елена.
1.3 Втора светска војна
Употребата на терминот заживеал за време на Втората светска војна. На Конференцијата во Казабланка (јануари 1943) американскиот претседател Френклин Рузвелт пред печатот изјавил дека цел на војната против силите на Оската било нивно безусловно предавање.
Терминот се користи и во Постдамската декларација испратена до Јапонија на 26 јули 1945 година. Кон крајот на декларацијата, се вели: „Ја повикуваме владата на Јапонија сега да објави безусловно предавање на сите јапонски вооружени сили“ со предупредување дека ако не го стори тоа ќе следи „брзо и целосно уништување“.
Се тврди дека барањето за безусловно предавање ја продолжило Втората светска војна во Европа. Тоа било користено од германската домашна пропаганда за да поттикне понатамошен отпор против сојузничките армии.
Исто така, се тврди дека без барањето за безусловно предавање, Средна Европа можеби немала да падне зад Железната завеса. „Тоа беше политика што Советскиот Сојуз ја прифати со радост, веројатно затоа што целосно уништената Германија ќе ѝ помогне на руската програма за повоена експанзија“. Се тврди и дека ја продолжило војната со Јапонија и дека е причина за атомските бомби врз Хирошима и Нагасаки (види дебата за атомските бомбардирања на Хирошима и Нагасаки (Анг).
2 Поврзано
* Предавање (војна)
* Воена окупација
Енипеј

Енипеј (|Ενιπέας) или Мавролонгос (''Μαυρόλογγος'') — река во Катеринско, Егејска Македонија.
Реката е извира под врвот Кастро на Олимп (2.817 м) и тече најопшто во источен правец. По спуштањето од планината навлегува во Пиериската Низина и проаѓа северно од Литохоро. Тече на североисток и се влева во Егејското Море како регулиран канал северно од Грица.
Поважна природна знаменитост на реката е Енипејската Клисура со Енипејскиот Водопад.
1 Поврзано
* Енипејска Клисура
* Енипејски Водопад
* Олимп
* Пиериска Низина
Франц Јозеф Ауман

Франц Јозеф Ауман (исто така ''Ауман'', ''Аумон''; 24 февруари 1728, Траизмауер – 30 март 1797, Санкт Флоријан) , бил австриски композитор.
Пред проблемите со гласот, тој пеел во истиот виенски хор како Михаел Хајдн и Јохан Георг Албрехтсбергер. Со оглед на ова дел од неговата музика погрешно му се припишува на Хајдн. а неговата „Миса Профана“, му се припишува на Волфганг Амадеус Моцарт.
Ауман бил ракоположен за свештеник во Августинскиот ред во Св. Флоријан во 1757 година, во суштина останал таму до крајот на својот живот. Тој напиша многу хорски дела.
Музиката на Ауман била значаен дел од репертоарот во Сент Флоријан во 19 век, а Антон Брукнер го искористил овој ресурс за неговите студии за контрапункт.
Опусот на Ауман вклучува и инструментална музика, како што се некои од најраните гудачки квинтет.
1 Дела, изданија и снимки
;Снимки
* Гунар Лецбор, ''Франц Џозеф Ауман - Реквием'', Св. Florianer Sängerknaben, Ars Antiqua Австрија. Pan Classics PC 10234, 2008 година (со „Ecce quomodo moritur justus“ на Оман, „Tenebrae factae sunt“ и „Te Deum“)
Бока Хуниорс

Клуб Атлетико Бока Хуниорс или само Бока Хуниорс е аргентински фудбалски клуб од Ла Бока, населба во Буенос Аирес. Моментално се натпреварува во Примера Дивисион, највисокото ниво на аргентинскиот фудбал. Својте домашни натпревар ги игра на стадионот Ла Бомбонера, кој има капацитет од 54,000 гледачи.
Клубот е основан на 3 април 1905 година и од неговата промоција во првото ниво на аргентинското првенство во 1913 година, тој никогаш повеќе не испаднал од таму. Бока е, исто така, до денес најуспешниот аргентински клуб со 71 освоена титула: од нив 34 во Примера Дивисион и 14 национални купови. Во меѓународните натпреварувања, Бока Хуниорс има освоено вкупно 22 титули, од кои 18 организирани од КОНМЕБОЛ и останатите од други асоцијации. Како резултат на тоа, Бока е рангирана на третото место во светот според бројот на освоени меѓународни титули, по Реал Мадрид (26) и египетскиот клуб Ал Ахли (25).
Својте домашни натпревари Бока ги игра на стадионот Ла Бомбонера, кој има капацитет од 54,000 седечки места. Бока Хуниорс отсекогаш имала жестоко ривалство со Ривер Плејт. Натпреварите меѓу нив се познати како Суперкласико и се едно од најжестоките ривалства во Аргентина и во светот, бидејќи двата клуба се двата најпопуларните во земјата.
Младинската академија произвела многу аргентински репрезентативци како што се Себастијан Батаља (моменталниот тренер на клубот), Николас Бурдисо, Карлос Тевес, Евер Банега, Николас Гаитан и Фернандо Гаго, кои играле или играат за врвни европски клубови.
1 Играчи
1.1 Моментален состав
Библиотека „Трифун Димиќ”

Библиотеката „Трифун Димиќ“ ― огранок на Градската библиотека во Нови Сад. Била основана во мај 2010 година како „прва ромска библиотека на Балканот“. Се наоѓа во новосадската населба Шангај на Првата улица бр. 15. Името го носи по големиот ромолог, преведувач и писател Трифун Димиќ.
1 За библиотеката
Библиотеката се простира на 150 м<sup>2</sup>. Има две простории: библиотека и читална со седум маси и 40 столчиња. Во библиотечниот фонд има 6.550 публикации. Меѓу книгите на српски јазик, има мал број публикации на унгарски и англиски јазик. Книгата објавена на ромски јазик е во 349 примероци. Подружницата на библиотеката „Трифун Димиќ“ има сметач и интернет.
Бројот на корисници кои се запишани во библиотеката е околу 400, меѓу кои пред се има основци, но и ученици Роми кои го користат книжниот фонд на ромски јазик, потоа претставници од невладиниот сектор, како и полнолетни граѓани.
2 Библиотечни активности и проекти
Покрај својата основна дејност, оваа библиотека организирала и бесплатна работилница „''Вклучи сметач и научи“'', како и бесплатен курс по англиски јазик.
Огранокот е многу специфичен, бидејќи се занимава со инклузивна работа. Нагласокот е ставен на активностите и проектите:
* функционална писменост на деца и возрасни;
* помош во процесот на усвојување хигиенски навики;
* домашна работа;
* помош во учењето на обука за работа на возрасни (проектот ''Преплетувања'' им овозможил на Ромките да направат чекор поблиску до независноста и самовработувањето со совладување на вештината на ткаење).
Во соработка со наставниот кадар на основното училиште во населбата Шангај, организирани биле различни активности во насока на образование на децата, како што се претставување на ромските автори, и доближување на ромската книжевност до децата.
Децата учествуваат на работилници на теми: книжевност, улогата на формалното и неформалното образование, добро однесување, насилство во училиште и семејство, професионална ориентација, хигиена на телото и просторот за живеење, заштита на животната средина, однесувањето на децата во сообраќајот, односот на децата кон возрасните, правилна исхрана и друго. Посебно внимание се посветува на борбата против дискриминацијата и насилството врз жените и во семејството.
Благодарение на дарувањата, библиотеката на децата им дели по 25 оброци секој ден. За некои од децата тоа е единствениот зготвен оброк во текот на денот.
Ливањско сирење

Ливањско сирење (босански: ''Livanjski sir/Ливањски сир'') — сирење за прв пат произведено во 19 век во областа Ливно, Босна и Херцеговина.
Сирењето ''ливно'' се произведува врз основа на француската технологија за правење на сирењето гријер. Првобитно се правело од овчо млеко, а во денешно време главно се прави од мешавина од овчо и кравјо млеко. Неговото созревање е помеѓу 60 и 66 дена во контролирана средина. Вкусот е робустен, а кај постарите сирења вкусот е малку лут. Најголеми производители се Млекара Ливно и Млекара Лура Ливно, со годишно производство кое надминува 500 метрички тони.
1 Наводи
Белица (Егејска Македонија)

Белица, Крушевска Река (месно: ''Крушовска Река'') или Валовишка Белица (|Κρουσοβίτης) — река во Серско, Егејска Македонија.
Реката започнува седлото Бели со слевањето на три потока: ''Матна Река'', ''Орта К’шла'' и ''Рамњанска Река''. Најдолгиот од нив извира на планината Шарлија (Бродска Пл.), источно од главниот врв Али Баба. Тече на север и јужно од Крчово свртува на запад и тече низ живописна долина. Минува јужно од Крушево, каде ја прима десната притока Дула и се насочува кон југозапад. Проаѓа покрај градот Валовишта, од каде штодолжува како регулиран канал и пред Спатово свртува на југ. Поминува источно од Баракли, тече на југоисток и на крајот се влева во Струма југоисточно од Бејлик Маала.
1 Притоки
→ лева, ← десна
:* ← Хасаница
:* ← Дула
::* ← Спановица
:* ← Стаговица
:* ← Карабидае
:* → Куслу
:* ← Сандур
:* ← Омерли
:* → Баба
:* → Саранда Петрес
:* ← Платанија
:* → Карадере (Мамуна)
:* ← Лангада
:* ← Балугана
:* ← Мојан
:* → Линска
:* → Ќучук Али
Буковица (река)

Буковица е најдолгата река во општина Шавник, Црна Гора. Извира под планината Ранисава, поминува низ градот Шавник и се влева во Комарница кај селото Дужи. Долга е 42 километри. Нејзини главни притоки се Шавник и Бијела.
Циевна

Циевна или Цем (|Cem; |Цијевна) — река која тече низ Албанија и Црна Гора.
Цијевна извира на северната страна на Проклетие, западно од Тројанската Планина (2.183 м). Возводно тече низ Албанија. Навлегува во Црна Гора јужно од планината (1.144 м) и тој дел од потокот е долг 33 км. Вкупната должина на реката е 56 км, а нејзиното сливно подрачје опфаќа 360.
Тече низ длабока клисура, која постепено се спушта и проширува. Долга до 25 километри, ја сече кањонска долина длабока до 1.000 метри (15 километри на црногорска територија и 10 километри во Албанија).
Се влива во Морача, како лева притока, на околу 500 метри југозападно од селото Махале, на надморска височина од 15. Таа е многу брза река, дури и во рамнината Зета, во која навлегува низводно од селото Диноша, нејзиниот просечен пад е 3,67 ‰.
Годишното флуктуација на нивото на водата е во просек 150 см, поради непропорционалното количество на врнежи во одредени месеци и топењето на снегот на крајот на пролетта.
Ѓорѓе Страшимировиќ во Златоуст ја споменува: ''... на пат кон сточниот брод во Чевно ...'', што докажува дека во XV век. век постоел речен премин со тоа име.
Пива (река)

Пива ― река во Црна Гора, пократка притока на Дрина, која заедно со Тара ја прави границата на Црна Гора со Босна и Херцеговина.
1 Течение
Пива извира од изворот Сињац на планината Голија, во близина на манастирот Пива. Пред создавањето на вештачкото Пивско Езеро, Сињац течел кон реката Комарница и со неа ја сочинувал Пива во должина од 34 километри. Меѓутоа, Комарница е дел од речниот систем долг 86 км (Тушина-Буковица-Бијела-Комарница), така што, мерејќи од изворот на реката Тушина, Пива е долга 120 км.
Тушина извира на планината Сињајевина во областа Ускок во централниот дел на Црна Гора, на неколку километри од изворот на друга важна црногорска река, Морача. Реката тече на запад, меѓу планините Сињајевина и Лола, пред селата Крња Јела, Баре, Боан и Тушина. Од север ја сретнува Буковица, во која се влева и продолжува да тече под ова име. По минувањето покрај регионалниот центар Савник и селата Градац и Придворица во регионот Дробњак, Буковица се среќава со Комарница на север и го зема нејзиното име.
Комарница продолжува да тече меѓу планините Војник и Трескавац во речиси ненаселена област и навлегува во областа Пива, каде што врти кон север, се спојува со изворот Пива и навлегува во длабокиот кањон Пива.
Кањонот е просечен низ планините Биоч, Волујак, Маглиќ и Пивска планина, долг е 33 километри, длабок до 1.200, а реката создава исклучителна моќност која се користи за хидроцентралата Пива која го настанала со реградување на кањонот во 1975 година. Браната е висока 220 метри и една од најголемите во Европа. Браната го создава Пивското Езеро (површина 12,5 на височина од 675 м и длабочина од 188 м), кое ја поплавило старата положба на манастирот Пива од 16 век, па манастирот бил преместен на ново место. Во езерото од левата страна се влева реката Врбница.
По браната Пива, таа продолжува на север, се среќава со Тара кај Шчепан Поље на границата со Босна и Херцеговина и ја формира Дрина.
Сливот Пива зафаќа површина од 1.270 и припаѓа на сливот на Црното Море. Реката Пива не е пловна.
2 Површина на Пива
Површината на Пива е високо варовно плато во сливот на Пива, помеѓу планините Дурмитор, Маглиќ, Лебршник, Голија и Војник. Платото е долго 55 километри, долго 30 километри со просечна надморска височина од 1.200 м. а највисоката 2159 м. Потокот Комарница-Пива ја дели површината на два дела: западната парохија Пива и источната планина Пива. Областа се одликува со многу варовнички одлики, како што се длабнатини, јами и заливи и е исклучително ретко населена (околу 20 помали населби во парохијата Пива и 15 на планината Пива). Овде е развиено сточарството, а особено овчарството.
3 Поврзано
* Тара
* Дрина
* Пивско Езеро
4 Книжевност
* Мала енциклопедија Просвета (3 изд.). Београд: Просвета. 1985. ISBN 978-86-07-00001-2.  Недостаје или је празан параметар |title= (помоћ)
*
Список на реки во Црна Гора

БелоОва е список на реки во Црна Гора.* Бела
* Бистрица
* Буковица (река)
* Бојана (река)
* Циевна
* Чехотина
* Грнчар
* Ибар
* Комарница
* Лим
* Лештаница
* Љубовича
* Морача
* Мртвица
* Оспаница
* Пива
* Рибница
* Црнојевица (река)
* Ситница
* Шавник
* Тара река
* Требишница
* Веруша
* Врмоча
* Зета (река)
* Железница (Црна Гора)
1 Галерија
Железница (Црна Гора)

Железница
Железница на устието на Јадранското Море во близина на Бар
Општи информации
Должина, 19.5
Слив, Јадранско Море
Водотек
Утока, Јадранско Море
Географски одлики
Земја (и), Црна Гора
Железница е река во Црна Гора. Во близина на Бар се влева во Јадранското Море.
До 1878 година, Железница била граница меѓу Австрија и Отоманската Империја, а од тогаш до 1918 година. меѓу Австроунгарија и Црна Гора.
1 Галерија
Северна Босна (1718—1739)

Северна Босна, Кралство Босна (|Кönigreich Bosnien), или дел од Кралството Босна ( |Regni Bosniae Pars), била територија под управа на Хабсбуршката монархија помеѓу 1718 и 1739 година. Со договорот од Пожаревац во 1718 година, областа била одвоена од отоманскиот босански пашалук и припоена кон Хабсбуршката монархија. Територијата ги опфаќала Семберија и Посавина, односно областа по десниот брег на реката Сава. По договорот од Белград од 1739 г. година, оваа област повторно станала дел од Отоманската Империја или босанскиот пашалук.
Ана Лилијан Вајнгар

Ана Лилијан Вајнгар (1867-1941) била американска сликарка и илустраторка. Од околу 1900 до 1935 година била поврзана со уметниците од Бронксвил.
1 Ран живот и образование
Ана Лилијан Вајнгар е родена во 1867 година во Плејнвел, Мичиген. Дипломирала на колеџот Велсли во 1892 година. Вајнгар студирала во Италија и Париз со Френк Едвин Скот, Џузепе Костелини, Френклин Боте, Рафаел Колин и Керсон. Студирала на Академијата Колароси и Уметничката студентска лига на Њујорк.
2 Кариера како уметник
Вајнгар била активна како уметник во Бруклин, Њујорк. Таа била членка на Националното здружение на жени сликари и вајари и на клубот Мекдауел. Живеела во наслебата Бронксвил, Њујорк од околу 1900 година до 1935 година. Таа станала позната по нејзините импресионистички пејзажи и градинарски сцени.
3 Смрт
Винегар починала во 1941 година во Тусон, Аризона.
Кормило

Кормило, крма или дујмен — уред на брод, чамец, подморница или авион што се користи за одредување и одржување на насоката или за управување во насока лево-десно. Кормилото се состои од струк, глава, лист и петица на кормилото.
1 Делови за кормило
Струк на кормилото е горниот, зајакнат дел од кормилото кој на самиот врв има стеснување на кое се закачува рудата на кормилото или зајакнување во кое се вовлекува рудата. Кај поголемите бродови и подморници, струкот се повлекува во внатрешноста на бродот каде што е поврзан со уредот за ротација на кормилото. Слично е и за авионите.
Глава на кормилото е самиот врв на струкот на кормилото, кој обично се зајакнува кај чамците за да се спречи абење и оштетување.
Лист на кормилото е дел од кормилото што го насочува бродот, односно низ кој тече водната маса за време на патувањето. Изработен е од дрво или железо. Дрвените кормила се направени од повеќе делови, а металот од едно парче.
Петица на кормилото е долниот дел од кормилото кој е зајакнат за да се спречи пукање и оштетување на кормилото.
Градот на болката (роман)

„Градот на болката“ — автобиографски роман на Метју Камбери напишан во 2020 година во кој деветнаесетгодишниот автор зборува за системот и децата без родителска грижа. Романот бил номиниран за НИН-овата награда за 2020 година.
1 Содржина
''Градот на болката'' е шокантна, филмски динамична, романсирана, автобиографска приказна за растењето на улица, живеењето во дом за запоставени деца и растењето на детето во најтешките социјални услови. ''Градот на болката'' е роман преполн верба во животот, во луѓето…
Со оваа приказна и сопственото искуство, Мети Камбери докажува дека е многу „исплатливо“ да се бори… Оваа романсирана исповед деветнаесетгодишниот автор им ја посветил на децата без родителска грижа и на сите оние кои често ја вртат главата од социјалната стварност.
2 Поврзано
* Мети Камбери
Централен пазар Љубљана

Централен пазар Љубљана (|Osrednja ljubljanska tržnica) е пазар во Љубљана, Словенија.
Зградата на пазарот крај реката, понекогаш позната како „Плечников пазар“ (| Plečnikova tržnica), бил проектиран од Јоже Плечник помеѓу 1931 и 1939 година.
Се протега помеѓу Тромостовјето и Змејовиот мост, на десниот брег на реката Љубљаница.
Пазарот и Плоштад Водник (| Vodnikov trg), каде што се наоѓа, се споменици на културата од национално значење. Делумно се наоѓа и на Адамич и Лундерскиот насип (sl) и на Плоштад Погачар (sl).
1 Историја
Љубљанскиот земјотрес од 1895 година уништил стар манастир со епархиски колеџ за девојки.
Откако била отстранета оштетената зграда, Плоштадот Водник се отворило место за отворен пазар.
Сегашната пазарна зграда, проектирана од архитектот Јоже Плечник, била изградена помеѓу 1940 и 1942 година од страна на компанијата на Матко Цурк. првично имал површина од 1876 | m2.
Проектот на комплексот е со ренесансно влијанија.
Замислен е како двоспратна пазарна сала што ја следи кривината на реката. Од страната што гледа кон реката, пазарните хали имаат големи полукружни прозорци, додека страната на улицата е дефинирана со колонада. За да се обезбеди поглед на реката, зградата е прекината со две отворени колони лоѓија. Покривот е покриен со бетонски плочки.
Плечник планирал да ја пополни средната празнина меѓу пазарните хали со монументален покриен мост за поврзување со Насипот Петковшек (sl), но неговиот проект никогаш не бил изграден. Неговите планови за мост конечно беа исполнети во јули 2010 година, кога било свечено отворен новопроектираниот Мостот на касапите.
2 Пазар
Пазарот е отворен секој ден освен во недела. Има цветен пазар на спојот на плоштадот Погачар и плоштадот Водник, рибен пазар и сушено овошје на пониското ниво на халата на пазарот и тезги за пецива, млечни производи и месо на двете нивоа. Колонадата на крајот на Тромостјето обезбедува засолниште за тезгите на кои се продаваат билки, зачини и занаетчиски изработки.
3 Правен статус
Од октомври 2008 година, пазарот бил привремено заштитен од Словенечко Министерство за култура под Васко Симонити како културен споменик од национално значење. Указот бил поништен од неговиот наследник Мајда Ширца во февруари 2009 година.
Во март 2012 година, заштитата на државно ниво беше повторно донесена од Жига Турк една година со заштита на Археолошкиот локалитет Плоштад Водник. Тоа е оспорено од Градската општина Љубљана, со цел да се изгради паркинг гаража под него, од јуни 2012 година во Словенечки уставен суд. Заштитата е одобрена од граѓанската иницијатива Ние не се откажуваме од пазарот (sl). .
Шукрије Султан

Шукрије Султан (|Hatice Şükriye Sultan; |خدیجه شکریه سلطان; 24 февруари 1906 – 1 април 1972 година) — отоманска принцеза, ќерка на престолонаследникот Шехзаде Јусуф Изедин, син на султанот Абдулазиз и Леман Ханим.
1 Ран живот
Шукрије Султан е родена на 24 февруари 1906 година во вилата на нејзиниот татко во Чамлиџа. Нејзиниот татко бил Шехзаде Јусуф Изедин, а нејзината мајка Леман Ханим. Таа била второ дете и најстарата ќерка родена на нејзиниот татко и најстарото дете на нејзината мајка. Таа имала два помали браќа и сестри, брат Шехзаде Мехмед Низамедин, две години помлад од неа, и сестра, Михришах Султан, десет години помлада од неа. Таа била внука на Абдулазиз и Дурунев Кадин.
2 Прв брак
Шукрије Султан се омажила за нејзиниот втор братучед Шехзаде Мехмед Шерафедин, син на Шехзаде Селим Сулејман, и внук на султанот Абдулмеџид I. Свадбата се одржала на 14 ноември 1923 година во вилата Нишанташи. По егзилот на царското семејство во март 1924 година, Шукрије и нејзиниот сопруг се преселиле во Париз, каде што живееле до 1925 година, а потоа во Бејрут, каде што двајцата се развеле во 1927 година
3 Втор брак
На 4 септември 1935 година, таа се омажила за Ахмад Ал-Џабер Ал-Сабах во Каиро, Египет. Тие се разведоа во 1937 година.
На 10 февруари 1938 година, била свршена за Мидхат бег, син на Зивер Паша. Сепак, бракот не се одржал. Во 1944 година, таа застанала на страната на Шехзаде Омер Фарук кога советот го избрал Шехзаде Ахмед Нихад за глава на семејството.
4 Трет брак
Во април 1949 година, се омажила за Мехмед Шефик Зија (1894 – 1980) американски државјанин од кипарско турско етничко потекло. Во 1952 година, таа, нејзиниот сопруг и нејзината сестра се вратиле во Истанбул по укинувањето на законот за егзил за принцезите. Тука се населила во вилата Чамлиџа.
5 Смрт
Шукрије Султан починала на 1 април 1972 година на шеесет и шест години и била погребана во мавзолејот на нејзиниот прадедо султанот Махмуд II, на Дивањолу, Истанбул. Мехмед Шефик потоа се оженил со Неслишах Султан, ќерка на Шехзаде Мехмед Абдулкадир.
6 Почести
* Орден на Куќата на Осман * Орден за добротворни цели, 1 степен
Владимир Бартол

Владимир Бартол (24 февруари 1903 – 12 септември 1967 година) бил писател од Словенечко малцинство во Италија. Тој е најпознат по неговиот роман од 1938 година ''Аламут'', најпопуларното дело на словенечката литература ширум светот, кое е преведено на многу јазици.
1 Животопис
Бартол е роден на 24 февруари 1903 година во Свети Иван (|Sveti Ivan), предградие на Австроунгарскиот град Трст (сега во Италија), во средна класа на словенечко малцинско семејство.
Неговиот татко Грегор Бартол бил службеник во пошта, а неговата мајка Марица Бартол Надлишек била учителка, познат уредник и феминистички автор.
Тој бил трето дете, од седмата година неговите родители му обезбедиле солидно образование. Неговата мајка го запознала со сликарството, додека татко му го споделил со него неговиот интерес за биологија.
Бартол почнал да се интересира за филозофија, психологија и биологија, но исто така и за уметност, театар и литература, како што е опишано во неговиот автобиографски раскази.
Владимир Бартол своето основно и средно образование го започнал во Трст и го завршил во Љубљана, каде што се запишал на Универзитетот во Љубљана, студирал биологија и филозофија. Во Љубљана го запознал младиот словенечки филозоф Клемент Југ кој го запознал со делата на Фридрих Ниче.
Бартол, исто така, посветил посебно внимание на делата на Зигмунд Фројд.
Дипломирал во 1925 година и ги продолжил студиите на Сорбона во Париз, за што добил стипендија.
Во 1928 година служел војска во Петроварадин (сега во автономната покраина Војводина во Србија).
Од 1933 до 1934 година живеел во Белград, каде го уредувал ''Словенечкиот Белградски неделник''. Потоа се вратил во Љубљана каде работел како слободен писател до 1941 година.
За време на Втората светска војна се приклучил на словенечките партизани и активно учествувал во движењето на отпорот.
По војната се преселил во родниот град Трст, каде што поминал цела деценија, од 1946 до 1956 година.
Подоцна бил избран во Словенечката академија на науките и уметностите како придружен член, се преселил во Љубљана и продолжил да работи за Академијата до неговата смрт на 12 септември 1967 година.
Погребан е на гробиштата Жале во Љубљана.
2 Творештво
Некои од неговите дела, вклучувајќи го и романот од 1938 година ''Аламут'', се толкувани како алегорија на TIGR и борбата против италијанската репресија на Словенечко малцинство во Италија. „Аламут“ е сместен во Персија во средниот век и го прикажува Орден на атентатори,.
2.1 Список на дела
*''Лопес'' (1932, драма)
* „Ал Араф“ (1935, збирка раскази)
*''Аламут (1938, роман), преведен на чешки (1946), српски (1954), француски (1988), шпански, италијански ( 1989), германски (1992), турски, персиски (1995), англиски (2004), Унгарски (2005), арапски, грчки, корејски, хебрејски и други јазици. .
* „Тржашки хумориски“ (1957, збирка раскази)
* ''Чудеж на Васи'' (1984, роман)
* „Дон Лоренцо“ (1985, приказна)
* ''Младост при Свети Ивану'' (2001, автобиографија)
Смртта на велосипедистот

„Смртта на велосипедистот“ (шпански: ''Muerte de un ciclista'') — филм на режисерот Хуан Антонио Бардем (Juan Antonio Bardem) од 1955 година. Автори на сценариото се Бардем и Луис Фернандо де Игоа (Luis Fernando de Igoa), а главните улоги ги играат: Лусија Босе (Lucia Bosè), Алберто Клосас (Alberto Closas) и Бруна Кора (Bruna Corrà). На Меѓународниот фестивал во Кан, филмот ја освоил наградата ФИПРЕСЦИ.
1 Синопсис
По завршувањето на тајниот љубовен состанок, еден универзитетски професор и неговата љубовница, слугинка во високото општество, случајно со автомобилот удираат еден велосипедист. Иако гледаат дека велосипедистот е жив, тие не викаат прва помош за да не се дознае за нивната врска. Така, тие си заминуваат и го оставаат велосипедистот да умре. Откако весниците известуваат за неговата смрт, кај професорот и неговата љубовница се зголемува стравот дека ќе бидат откриени...
Автопат Арбер

Автопат Арбер (албански: ''Rruga e Arbërit'') — автопат со еден коловоз што се гради меѓу Албанија и Македонија, а дел од автопатот бил привремено отворен во 2021 година. Планирано е автопатот да се протега по древна караванска рута што минувала низ источните висорамнини на Тирана долж SH61 и би требало да заврши кај сегашниот SH6 во областа Дебар.
Во последната фаза, рутата Тирана–Булчица–Макеларе треба да стане добро развиен експресен пат со две ленти, кој ќе биде 100 километри пократок од старата далечна врска преку Милот. Иако биле достапни и нацрт-проекти за автопат, таквата градба била одбиена бидејќи релативно малата сообраќајна оптовареност нема да ги оправда високите трошоци. Неколку тунели и високи мостови претставуваат големи предизвици за градежниците.
Од една страна, 69-километарската рута го скратува времетраењето на патувањето меѓу Тирана и Дебар, како и Скопје, од друга страна, предвидено е да го поврзе македонскиот продажен пазар со Италија преку пристаништето Драч. Со првично планирани 160 милиони евра, вкупните трошоци надминале 250 милиони евра во 2018 година (околу 3,6 милиони евра по километар).
Според првичниот проект, патот требало да биде во функција на крајот на 2013 година, но поради потешкотии со финансирањето и изградбата на тежок планински терен, патот сѐ уште не е завршен. Проектот е финансиран од кинеската држава, преку кинеската државна градежна компанија.
1 Историја
Арбер е историско име за Албанците - ''Rruga e Arbërit'' во буквален превод значи улица на Албанците.
''Rruga e Arbërit'' порано било името на караванската рута што го поврзувал Драч на Јадранското Море со планинската заднина на Дебар преку Тирана. Како и сегашниот проект, тој пат водел низ истите долини и преку истите превои. Караванската рута била главната врска со источна Албанија до 1930-тите. Во тоа време дури биле воспоставени автопатишта како врската Кроја-Бурел и продолжувањето кон Дебар. Сведоци на старите патишта се четирите наведени стари камени мостови.
2 Поврзано
* Сообраќај во Албанија
3 Наводи
Железничка пруга Скадар–Вора

Железничка пруга Скадар–Вора (албански: ''Hekurudha Shkodër-Vorë'') — железница меѓу Скадар и Вора во Албанија. Пругата се поврзува со пругата Подгорица–Скадар во Скадар, незавршената пруга Милот–Клос во Милот и железницата Драч–Тирана во Вора.
Железничката пруга Скадар–Вора е стандардна железничка пруга долга 103,6 километри. Како и другите железници низ Албанија, пругата не е електрифицирана.
Постои проектирана железница која треба да сообраќа од Вора до меѓународниот аеродром во Тирана. Сепак, проектот допрва треба да започне со изградба.
1 Историја
Железничката линија од 28 километри меѓу Вора и Лач била завршена помеѓу 1962 и 1963 година со помош на волонтери. Суровините биле увезени од Мароко, кои потоа со локомотиви биле влечени од Драч до Лач. Линијата официјално била отворена на 7 мај 1963 година.
Железничката линија од 20 километри меѓу Лач и Леска била завршена помеѓу 1980 и 1981 година. Пругата официјално била отворена во април 1981 година.
Железничката линија од 34 километри меѓу Леска и Скадар била завршена помеѓу 1981 и 1982 година. Пругата официјално била отворена на 11 ноември 1981 година, а започнала со патничките услуги на 25 јануари 1982 година.
2 Наводи
Железничка пруга Драч-Валона

Железничка пруга Драч-Валона (албански: ''Hekurudha Durrësi-Vlora'') — претежно неупотребувана железничка линија што ги поврзува градовите Драч и Валона во западна Албанија. Станицата Валона е најјужната точка на албанскиот железнички систем.
1 Историја
Пред инаугурацијата на националната мрежа во 1940-тите, постоеле два одделни системи јужно од Драч на правци подоцна апсорбирани од сегашната железница: пруга од 19 милји која пренесувала битумен помеѓу рудникот во Селенс и пристаништето Скеле во близина на Валона и линија од 2 милји помеѓу Шкозет и Лекај.
Сегашната железница се градела во фази. Рогожине била најјужната станица во Албанија до 1968 година кога било завршено проширувањето до Фиер. Понатамошно проширување до Балш било отворено во 1975 година. Валона била стигната со друго проширување во 1985 година.
Ограничената услуга сè уште била во функција на линијата до 2015 година, но патничките услуги повеќе не сообраќале јужно од Фиер.
На приватната железничка компанија, Албраил, и била доделена концесија на железничкиот дел меѓу Фиер и Валона во февруари 2016 година и започнала со транспорт на сурова нафта од Фиер до Валона во декември 2018 година.
2 Наводи