procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Зграда на Националната и универзитетска библиотека „Св. Климент Охридски“

Зграда на националната и универзитетска библиотека „Св. Климент Охридски“ — библиотечна зграда во Скопје. Зградата била свечено отворена на 27 декември 1971 година. Прогласена за споменик на културата.
1 Опис
Зградата е изградена во 1971 година специјално за Националната и универзитетска библиотека „Св. Климент Охридски. Се наоѓа во центарот на Скопје на улицата „Гоце Делчев“ бр. 6. Објектот е пример на решение на библиотечен простор во посебни кубуси со скелет од армиран бетон и обликувани со тремови и чардаци. Се состои од По+П+1 и има корисна површина од околу 10.000 м<sup>2</sup>, со депоа и конзерваторска лабораторија (подрум), хол за промоции и изложби, работни простории (приземје), оддели и читални (кат) .
Во 2009 година е изградена нова зграда поврзана со старата, која се состои од сутерен, приземје и два ката и има површина од околу 3.000 м<sup>2</sup>.
2 Состојба
Состојбата на објектот е добра.
Црква „Св. Климент Охридски“ - Штип

Свети Климент Охридски — црква во штипската населба Сењак.
1 Историја
Камен-темелник за изградба на црквата бил поставен во 1997 година од страна на тогашниот митрополит на Брегалничката епархија г. Стефан. Изградбата на црквата завршила во 2012 година и истата била осветена на 4 ноември истата година од страна на Архиепископ Охридски и Македонски г.г. Стефан и во присуство на митрополитите на Преспанско-пелагониската епархија г. Петар, на Дебарско-кичевската епархија г. Тимотеј, на Повардарската епархија г. Агатангел, на надлежниот митрополит на Брегалничката епархија г. Иларион, како и на други црковни лица. Со свеченоста на осветувањето воедно се одбележал и 45-годишниот јубилеј од возобновувањето на Охридската архиепископија.
2 Архитектура
Црквата претставува крстокуполен храм, при што куполата е со осумаголна основа. Градбата во целост е фасадирана и обоена во бела боја. Дрворезот на иконостасот е изработен од страна на штипскиот копаничар Стојмир Веселинов, а иконите се дело на скопскиот зограф Никола Цонев.
3 Поврзано
* Штипско архијерејско намесништво
* Штипска парохија
* Сењак
Пинатубо

Пинатубо — активен стратовулкан кој се наоѓа на најголемиот филипински остров Лусон.
Тој е составен главно од андезит и дацит. Пред 1991 година, вулканот бил незабележлив и силно еродиран. Покриен е и со густа шума, која обезбедува безбедност на населението. Локалното племе Аета се повлекло во планините, кога Шпанците го освоиле Филипините во 1565 година.
Ерупцијата на вулканот во 1991 година се случила по 635 години летаргија, непосредно пред месец јуни. Оваа ерупција ја предизвикала најголемата вулканска катаклизма во XX век, заедно со ерупцијта на Новарупта во Алјаска во 1912 година.
Комплицирањето на ситуацијата претставувало доаѓањето на тајфунот Јунја, со смртоносна мешавина на пепел и дожд во градовите и населените места околу вулканот. Навременото предвидување за ерупцијата довело до евакуација на десетици илјади луѓе, но лавата, пепелта и лахарите предизвикани од дождовите, сериозно ја оштетиле околината и уништиле илјадници куќи. Околните области биле сериозно оштетени од страна на пирокластични бранови и пепел. Ерупцијата се почувствувала насекаде. Биле исфрлени околу 10 кубни километри лава и 20 милиони тони сулфур диоксид, како и големи количини минерали и метали на површината. Во стратосферата паднало огромно количество аеросоли, повеќе од секоја ерупција на земјата, а потоа на Кракатау во 1883 година. Во наредните месеци аеросолите формирале слој на сулфурна киселина во атмосферата. Следствено на тоа глобалната температура се намалила со околу 0,5° С, а уништувањето на озонската обвивка се зголемила значително. Оваа ерупција предизвикала големо уништување на инфраструктурата и промени на речните системи неколку години по ерупцијата.
Муса Али

Муса Али (арапски: موسى علي) — стратовулкан од 2021 метри (6,631 стапки), кој се наоѓа на тромеѓата во Етиопија, Еритреја и Џибути. Вулканот е највисока точка во Џибути. Самиот врв на вулканот е скратен со купа, која содржи риолитички куполи од лава и лавини текови. Последната позната ерупција се случила пред ерата на Холоценот.
Муса Али се наоѓа во тромеѓата на регионот Таџура во Џибути, јужниот дел на Црвено Море во Еритреја и регионот Афар во Етиопија.
1 Географија
Планината има два посебни врвови, повисокиот е јужниот со надморска височина од 2.021 метри. Северниот врв во Етиопија има височина од 1.871 метри. Двата врвови се одделени со голема купа, околу 1 километар и длабочина од 1514 метри. Муса Али, во северниот дел на регионот на Голема Раседна Долина, ја има Еритреја на северниот дел, Етиопија на запад, и Џибути на исток и југ. Џибутискиот град Дора е 36 километри јужно, етиопскиот вулкан Манда-Инакир е 22 километри југозападно, а патот од етиопскиот град Манда до еритрејското пристаниште Асаб е 19 километри северозападно.
2 Диви животни и флора
Планината е дом на изобилство диви животни, бујна вегетација, цветни грмушки, дрвја и разни растенија.
3 Историја
Двете секти од народот Афари живеат во оваа област. Позицијата на Али Муса како тромеѓа меѓу Етиопија, Еритреја и Џибути не е резултат на договорот помеѓу трите земји. Во декември 1948 британската администрација Еритреја одбила да присуствува на состанокот со другите две партии за да ја утврди точната локација на нивните тромеѓи, поставена во договорот од 1908. Британската администрација на Еритреја завршила во 1952 година, а со зголемувањето на етиопската администрација во текот на следната деценија, и инкорпорирање во Етиопија од 1962 до 1993 година, границата била внатрешна, а не интернационална. Во 2002 година, Комисијата за граници на Еритреја и Етиопија ја воспоставиле тројната точка на врвот на Муса Али. Етиопија притиснала за тоа да биде подалеку на исток, близу до Дадато во Џибути.
4 Клима
Температурата на Муса Али обично се движи од 7 °C до 19 °C во декември и јануари и 14 °C до 29 °C од јуни до септември. Времето на планината може да биде многу непредвидливо.
Билтховен

Билтховен е село во холандската прокраина Утрехт. Тоа е дел од општина Де Билт. Во Билтховен има железничка станица за врски со градовите Утрехт, Амерсфорт и Барн. Тоа е дом на Холандскиот Националниот Институт за Јавно Здравство и животна Средина, RIVM; и на Union Mundial pro Interlingua, UMI, кој ги промовира на меѓународно ниво.
Статистички областa "Билтховен", кој исто така може да го вклучува и околното село, има население од околу 17560 жители.
1 Историја
Историјата на градот датира од 20 август 1843 година, денот кога железничката пруга помеѓу Утрехт-Амерсфорт започнала да функционира. Станицата е поставена на раскрсницата на патеката со Сустдајквех. На почетокот холандските железници не планирале станицата да биде поставена на ова место.
Околу 1900 година, првите вили се појавиле во кругот на нова станица. Возниот сообраќај кон и од новата станица, се зголемил значително во исто време: во 1902 година, можело да се користи возот во двете насоки 52 пати на ден. Како резултат на тоа, железничката врска со градот, и фактот дека земјата во близина била релативно евтина, бројот на вилите продолжил да расте брзо.
Во тоа време името на градот  сè уште бил Билт-станица, но бидејќи таа веќе не била само една станица, името било сменето во текот на состанокот на Советот на 23 мај 1917 година. Неколку имиња биле презентирани, меѓу кои Билт-Баитен, Билтвајк и Лејен. На крајот било избрано името Билтше Даунен. Сепак, ова име не било прифатено од страна на холандските железници. За оваа причина, на 11 октомври 1917, на наредниот состанок на Советот бил посветен на именување на селото. На тој состанок на Советот, било дискутурано за неколку имиња, како што се Лејенховен, Билт-Хох и Билтхоф. Мнозинството на Советот на крајот се согласило за името на Билтховен (која е множина од Билтхов), кој бил предложен од страна на член на Советот.
2 Значајни настани
Три меѓународниот мировни групи биле основани во Билтховен во периодот на првата Светска Војна:  Меѓународната Заедница на Помирување во 1919 година, Меѓународна граѓанска услуга во 1920 година и " Меѓународна против војна во 1921 година. Основањето на сите три групи се одржала во домот на Кес и Бети Бук.
3 Сообраќај
* Билтховен железничка станица
Церско Поле

Церско Поле — предел во Демирхисарско кој претставува најголемо карстно поле во Македонија, со вкупна површина од и површина на дното од . Се наоѓа меѓу планините Лубен и Баба Сач во областа Железник (денес во Општина Кичево), со просечна надморска височина на дното од 955 м. Настанато е на допирот на палеозојски (девонски) шкрилци и мермери. Во северниот дел дното е прекриено со пролувијални и алувијални наноси, додека кон југ алувијалните наноси се губат и дното е прекриено со тенок слој на црвеница.
Според настанокот, Церско Поле може да се класифицира во типот на рабни полиња, што значи дека е образувано при допирот на водонепропусни и карстни карпи. Во првично тектонски предиспонираната карстна котлина, Церска Река и нејзините притоки таложеле наносен материјал во северниот дел, на контактот со карстот, при што, при поплави, се јавувала рабно разјадување, кое постепено било поместувана кон југ, создавајќи го рамното дно на полето.
Денес Церска Река целосно понира низ алувијалните наноси по дното на полето. Со оглед на тоа што сепак се јавува повремен површински тек по дното на полето, од хидролошки аспект Церско Поле би го класифицирале како приточно-понорничко поле. По дното, во јужниот дел се јавуваат и алувијални (суфозијски) вртачи.
1 Населени места
Во пределот Церско Поле се наоѓаат три села: Цер, Мало Црско и Големо Црско, кои се наоѓаат во пазувите на Баба Сач и Лубен.
2 Галерија
3 Поврзано
* Вишкоец
* Железник
* Тони Вода
* Церска Река
* Лопушник
Тавеуни

Тавеуни — трет по големина остров на Фиџи, по Вити Леву и Вануа Леву, со вкупна површина од 434 квадратни километри. Островот претставува масовен штитест вулкан кој се издига од дното на Тихиот Океан и се наоѓа на 6,5 километри источно од Вануа Леву, преку територијата на Сомосомо. Тој припаѓа на групата острови Вануа Леву и е дел од провинцијата Какаудрове во Фиџи во рамките на Северната дивизија.
На островот живеаат околу 19.000 жители, а околу 75% од нив се домородци, според пописот во 2015 година. Тавеуни има изобилство од флора и е познат како „Градинарски островот на Фиџи“. Претставува популарно туристичко одредиште, каде туристите се привлечени од извонредните нуркачки можности, плодниот животен век и водопадите.
Тавеуни се наоѓа на северниот крај на Корско Море и е целосно производ на вулканска активност. Третиот по големина остров во Фиџи е одделен од Вануа Леву преку Сомосомовиот теснец. Островот е широк од 10 до 14 километри и долг 42 километри. На врвот се наоѓа штитест вулкан, кој е издолжен и кој избувна по расед на дното на океанот. На островот има околу 150 вулкански конуси, вклучувајќи го и Улигалау, вториот највисок врв на Фиџи со 1241 метри (4,072 стапки) и врвот ''Des Vœux'', следен во висина од 1,195 метри (3,921 стапки). Имало најмалку 58 вулкански ерупции од првата човечка населба околу 950-750 п.н.е., од кои сите ги погодиле јужните две третини од островот. Големите ерупции од 300-500 година н.е. предизвикале напуштање на јужните области до околу 1100 година. Најновата ерупција предизвикала проток на лава на јужниот врв на островот во околу 1550 година. Централниот гребен на островот ја означува најголемата вулканска активност околу вулканските отвори.
Езеро Тагимуција е една од најпознатите туристички атракции, кое зафаќа вулкански кратер на надморска височина од 800 метри и е живеалиште на реткиот цвет на ''medinilla waterhousei''. Најпознатите водопади на Фиџи, Боумските водопади, исто така се наоѓаат на островот, и се сместени во Националниот парк Боум. Јужно од селото Вуна, се наоѓа област позната како Јужен Кејп, каде што последната вулканска ерупција на Тавеуни се случила пред околу 500 години. Највисоката точка на регионот е дупката на Матамаики со гејзери создадени од ветрови што се срушиле во вулканските карпи.
Гахинга

Гахинга — исчезнат вулкан во планините Вирунга на границата меѓу Руанда и Уганда. Гахинга се наоѓа помеѓу Мухабура и Сабињо, но е најмалиот од овие трите. Гахинга има мочуришна купа на својот врв. Се верува дека купата е широка 180 метри. Националниот парк Магахинга Горила го добил своето име според овој вулкан.
Гахинга е составен дел на планината Вирунга, вулкански синџир, кој пак се наоѓа во Големата Раседна Долина. Вкупно 8 вулкани се наоѓаат по должината на планината Вирунга. Од исток на запад тие се Мухабура, Сабињо, Бисоке, Микено, Карисимби, Њирагонго, Њамурагира, и Гахинга. Вулканскиот синџир се протега низ Уганда, Руанда и Демократска Република Конго.
Исто како кај Мухабура и Сабињо, бамбусовите шуми на планината Гахинга се живеалиште на загрозените Планински горила. Постојат неколку други видови на животни и птици кои се дел од екосистемот на планината Гахинга, како Златните мајмуни.
Мухабура

Мухабура — исчезнат вулкан кој се наоѓа во Националниот парк Руанда и Националниот парк Магахинга Горила, на границата меѓу Руанда и Уганда. Бисоке е составен дел на планината Вирунга, вулкански синџир, кој пак се наоѓа во Големата Раседна Долина. Со висина од 4.127 метри (13.540 стапки) Мухабура е трета највисока од осумте главни планини на планинскиот венец. Вкупно 8 вулкани се наоѓаат по должината на планината Вирунга. Од исток на запад тие се Мухабура, Гахинга, Сабињо, Бисоке, Микено, Карисимби, Њирагонго и Њамурагира.
Мухабура е последица на геолошка активност во историското време на Големата Раседна Долина. Основата на вулканот е повеќе од 6 километри во пречник. Кратерот на врвот се полни со вода и формира мало езеро со пречник од 40 метри. Западната падина на вулканот формира седло со соседниот вулкан Гахинга. Составот на вулканскиот материјал се состои од базанит. Неодамна кратерот бил активен на падините на вулканот. Последната значајна вулканска активност на Мухабура е непозната. На подножјето на вулканот течат мали реки, чии води се важни за населението на подножјето. И покрај фактот дека вулканот е еден од најмладите вулкани во областа, се смета за изумрен.
Космос-1887

Космос-1887 — сателит од типот Бион.
1 Мисија
Бион 8 во својот товар вклучувал биолошки и зрачно-физички експерименти од 9 држави. Слетувањето било неколку стотина километри од очекуваното место, што довело до значителни потешкотии. Биолошката носивост на вселенското летало вклучувало 2 мајмуни, 10 стаорци, овошни муви, скакулци, бумбари, гупи, саламандери, хлорела, пченка. Во изведувањето на 33 експерименти на САД, биле вклучени повеќе од 50 научници од НАСА.
Еден од тие експерименти, бил и изучување на нивото на зрачење во вселенското опкружување, не побарувало употреба на какви било биолошки материјали. САД спровеле само еден експеримент врз приматите на биосателитот. Останатите американски експерименти биле изведени на ткива од петте стаорци кои биле на летот. Дел од експерименитите биле продолжение на претходно извршените експерименти на Спејслаб-3 во април 1985 година. Другите земји вклучени во изведувањето на експериментите на мисијата биле Советскиот Сојуз, Полска, Чехословачка, Источна Германија, Франција, Романија, Бугарија и Унгарија. Европската вселенска агенција исто така извела одредени експерименти. САД биле задолжени за развој на опремата за летот и слетувањето, потврдно тестирање на опремата и експерименталните процедури, развивање процедури за земање примероци од стаорците и пренесување ткива и податоци од Советскиот Сојуз по завршувањето на мисијата. Една од најзначајните особености било споделувањето на биолошките примероци од стаорците, со што се овозможило голем број на примероци од ткивата да се анализираат. Целта на експериментите на САД била да се испита ефектот на микрогравитацијата на различните телесни системи.
Експериментите со приматите биле осмислени за да се проучува растот и развојот на периферниот скелет. Изучувањата на ткивата од стаорците опфатиле широк спектар на дисциплини. Ефектите на микрогравитацијата на срцето, црниот дроб, тенкото црево и коскеното ткиво, функцијата на црниот дроб, растот на скелетот, а нивоата на хормоните и метаболизмот биле испитувани со различни пристапи. Други испитувања биле со цел да се увидат промените во имунолошкиот, нервниот и репродуктивниот систем, во мускулите и сврзното ткиво и во скелетната и минералната биле пренесени во лабораторијата за стаорци. Две макаки наречени Дрема и Јероша биле сместени во лабораторијата за примати.
2 Детали
;NSSDC ID: 1987-083A;Други ознаки
* Биокосмос 8
* Космос 1887
* 18380
;Датум на лансирање/Време: 1987-09-29 во 12:50:00 UTC
;Маса во орбита: 6.700 кг
3 Поврзано
* 1987 година во космонаутиката
* Животни во вселената
Карисимби

Карисимби — неактивен вулкан кој се наоѓа на планината Вирунга, вулкански синџир, кој пак се наоѓа во Големата Раседна Долина. Вкупно 8 вулкани се наоѓаат по должината на планината Вирунга. Од исток на запад тие се Мухабура, Гахинга, Сабињо, Бисоке (Визоке), Микено, Карисимби, Њирагонго и Њамурагира. Со 4,507 метри (14,787 стапки), Карисимби е највисокиот од нив и 11-та највисока планина во Африка. Карисимби се наоѓа на границата меѓу Руанда и Демократска Република Конго.
Името Карисимби доаѓа од зборот „''amasimbi''“ на локалниот јазик, Кињаруанда, што значи снег. Снегот може да се најде во сувата сезона во јуни, јули и август на врвот на вулканот.
Сабињо

Сабињо — исчезнат вулкан кој се наоѓа на планината Вирунга, вулкански синџир, кој пак се наоѓа во Големата Раседна Долина. Вкупно 8 вулкани се наоѓаат по должината на планината Вирунга. Од исток на запад тие се Мухабура, Гахинга, Сабињо, Бисоке (Визоке), Микено, Карисимби, Њирагонго и Њамурагира.
Сабињо се наоѓа североисточно од езерото Киву, едно од најголемите езера во Африка, и западно од езерото Бунони во Уганда. Врвот на планината од 3.645 метри (11.959 стапки), го означува пресекот на границите на Демократска Република Конго (ДРК), Руанда и Уганда. Исто така се наоѓа во рамките на соседните национални паркови основани од овие земји: Националниот парк Вирунга во ДРК, Националниот парк Руанда и Националниот парк Магахинга Горила во Уганда.
Исто како кај Мухабура и Гахинга, бамбусовите шуми на планината Сабињо се живеалиште на загрозените Планински горила. Постојат неколку други видови на животни и птици кои се дел од екосистемот на планината.
Планината го носи локалниот прекар „''Заби на Стариот човек''“, бидејќи нејзиниот врв наликува на измазнети заби.
Набро (вулкан)

Набро — стратовулкан во јужниот дел на Црвено Море во Еритреја. Тој се наоѓа на југоисточниот крај на Данакилските Алпи во Данакилската Пустина. Пред ерупцијата во 2011 година, вулканот се сметал за исчезнат.
1 Геологија
Како дел од падината Афар, вулканот Набро е еден од многуте вулкански комплекси од купи во североисточниот дел на Источноафриканскиот Расед. Двојните купи најверојатно се формирале за време на ерупција од околу 20 до 100 кубни километри, кои се состоеле од игнимбрит, иако датумот на нивното формирање е непознат. Субареалниот волумен на вулканскиот материјал во рамките на Набровскиот вулкански опсег е веројатно по редослед од 550 км<sup>3</sup>.
2 Ерупции
2.1 2011
Иако не поминал преку историски ерупции, вулканот Набро избувнал кратко по полноќ по месно време на 13 јуни 2011 година, по серија земјотреси до магнитуда од 5,7 степени во пограничниот регион Еритреја и Етиопија. Пепелта била забележана на сателит кој се движел на запад-северозапад по должината на границата, и се протегал на околу 50 километри широчина и неколку стотици километри низ часовите веднаш по пријавената ерупција, а наводно достигнал височина до 15 километри.
На 13 јуни, Државната секретарка на САД, Хилари Клинтон, морала да го прекине патувањето во Етиопија поради облакот од пепел и кој движејќи се кон запад требал да влезе во атмосферата на земји како што се Египет, Јемен, Израел, Ирак, Јордан, Судан, Сомалија, Џибути и Саудиска Арабија.
Облакот од пепел започнал да го нарушува воздушниот сообраќај, па поради тоа летовите на Емирејтс со седиште во ОАЕ биле откажани, заедно со летовите на Саудиска Арабија ерлајнс. Меѓународниот аеродром Луксор во Луксор во Египет бил ставен на вонредна состојба.
2.2 2012
''MODVOLC'' забележал на 9 април 2012 година дека е откриена топлинска аномалија на Набро и дека таквите аномалии биле откриени во текот на март. Активноста била фокусирана на ѕидот на северната купа со непознати податоци, но ''activolcans.info'' забележал дека може да се образува лавино езеро.
Градиште (Кавадаречко)

Градиште — историско село во Кавадаречко, чиј атар денес потпаѓа на селото Конопиште во состав на Општина Кавадарци.
Во XIX век, Градиште е дел од Рожденската нахија на Тиквешка каза на Османлиското Царство. Според Васил К’нчов во 1900 ''Градишта'' има 155 жители Македонци христијани.
Според секретарот на Бугарската егзархија Димитар Мишев, во 1905 година во селото имало 32 Македонци егзархисти.
Денес селото наполно е раселено и скоро и да нема видливи остатоци.
;Цркви*Црква „Св. Богородица“ — селската црква;
Бисоке

Бисоке (француски: ''Bisoke''), понекогаш познат како Визоке — активен вулкан кој се наоѓа во Националниот парк Вирунга во Демократска Република Конго. Бисоке е составен дел на планината Вирунга, вулкански синџир, кој пак се наоѓа во Големата Раседна Долина. Вкупно 8 вулкани се наоѓаат по должината на планината Вирунга. Од исток на запад тие се Мухабура, Гахинга, Сабињо, Микено, Карисимби, Њирагонго, Њамурагира и Бисоке.
Бисоке се протега на границата на Руанда и Демократска Република Конго, но врвот се наоѓа во Руанда. Се наоѓа на околу 35 километри североисточно од градот Гома и во непосредна близина на езерото Киву.
1 Геологија
Бисок, како и сите врвови во планинскиот венец Вирунга, Бисоке е вулкан создаден со формирање раздвојувачка граница на Источноафриканскиот расед која полека ја дели африканската плоча. Планината достигнува висина од 3.711 метри (12.175 стапки) по последната ерупција во 1957 година. Бисоке има најголемо кратерско езеро spored опсегот.
Бисоке e опкружен е со 8 вулкански конуси. Во кратерот на врвот има езеро со пречник од 450 метри. Североисточниот и југозападниот е покриен со вулкански ридови. На североисток во насока на вулканот се наоѓа вулканот Сабино. Замрзнатите вулкански лави се состојат од леуцити, оливини и базанити. Како резултат на единствената ерупција на вулканскиот конус Мугого, која се случила на 1 август 1957 година, дваесетина метри вулкански конуси се формираале на 11 километри од Бисоке. Ерупцијата била проследена со повторени земјотреси и траела околу 42 часа. Лавините текови патувале на растојание од 1 километар од епицентарот на ерупцијата.
2 Географија
Планината е дел од Националниот парк Вирунга и Националниот парк Руанда. Стрмните падини на врвот се густо покриени со екваторски дождовни шуми и алпинистички ливади. Обично снегот не се задржува на врвот од вулканот, но честопати е обвиен во магла. Како свое живеалиште областа ја има загрозената планинска горила, а Истражувачкиот центар Карисоке, основан од Дајан Фоси, е во долината на запад.
3 Индустрија и туризам
Настрана од посетителите на парковите кои бараат горила или друг див свет, врвот е популарен кај планинарите. Тој може да се искачи за еден ден од страната на Руанда, а Одборот за развој на Руанда (RDB) води дводневни екскурзии до него и во близина на планината Карисимби, најчесто надвор од блискиот град Рухенгери.
Локалната туристичка индустрија во 1990-тите била опустошена од неколку крвави востанија и војни во централна Африка, вклучувајќи ја Граѓанската војна во Руанда (1990-1994), Геноцидот во Руанда (1994), Прва конгонска војна (1996-1997) и Втора конгонска војна (1998- 2003) и Граѓанската војна во Бурунди (1993-2005). Во ова време, воената акција и релоцирањето на бегалците предизвикало еколошки хаос (вклучувајќи уништување на шумите и ловење на загрозени видови) врз вулканите и националните паркови Вирунга и околината. Во последниве години, двата парка биле малку обезбедени, а туристичката индустрија во областа се опоравува, и покрај тековните конфликти.
Ерцен

Ерцен (|Aerzen) — слободна општина во округот Хамелн-Пирмонт, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа 10 километри југозападно од Хамелн и 7 километри северно од Бад Пирмонт.
Општината поседува пазарно право и со тоа има некои одлики на град, но официјално не ги добила градските права. Сепак, означена е како „флекен“ (''Flecken''), мала населба со локално значење.
1 Географија
1.1 Местоположба
Се наоѓа во Везерското Средногорје, околу десет километри југозападно од Хамелн и околу седум километри северно од Бад Пирмонт. Низ местото течат Хуме и Грисебах, кој се влева во Хуме.
1.2 Соседни општини
Соседни градови и општини се Хесиш Олдендорф, Хамелн, Емертал, Бад Пирмонт (сите во Долна Саксонија), како и Барнтруп и Екстертал (во покраината Северна Рајна-Вестфалија).
1.3 Општински единици
Општината е составено од средишното место Ерцен и единиците Демке, Демкерброк, Еге, Гелерзен, Грисем, Грос Беркел, Групенхаген, Херкендорф, Кенигсферде, Мултхепен, Реер, Рајне, Рајнербек и Зелксен.
2 Стопанство
Еден од најголемите работодавци во областа е „Ерценер Машиненфабрик“, произведувач за компресори. Во 2008 година вработувал 1000 лица.
3 Личности
* Август Хајсмајер (1897-1979) — генерал во СС
Анкаратра

Анкаратра — угасен вулкански масив во самото средиште на Мадагаскар. Се наоѓа на 50 км југозападно од главниот град Антананариво. На крајниот југ можат да се најдат жешки извори кои се последни траги на вулканската активност. Највисокиот врв е Цијафајавона е на надморска висина од 2.642 м. Неговото име на малгашки јазик значи „никогаш вон магла“.
Залцхемендорф

Залцхемендорф (|Salzhemmendorf) — слободна општина во округот Хамелн-Пирмонт, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа 20 километри источно од Хамелн и 31 километар западно од Хилдесхајм.
Општината поседува пазарно право и со тоа има некои одлики на град, но официјално не ги добила градските права. Сепак, означена е како „флекен“ (''Flecken''), мала населба со локално значење.
1 Географија
1.1 Местоположба
Областа на општината се наоѓа во Лајнското Средногорје, во источниот дел на Природниот парк Ридски крај Везер Шаумбург-Хамелн. Општинските единици се наоѓаат од 86 до 441 метар надморска височина. Низ местото Зале, притока на Лајне.
1.2 Општински единици
Залцхемендорф се состои од средишното место и единиците Аренфелд, Бенсторф, Хемендорф, Лауенштајн, Лефедагзен, Окензен, Олдендорф, Остервалд, Тисте и Валензен. Овие 11 единици претходно биле самостојни општини, но со општинската реформа во 1973 година биле припоени кон општината Салцхемендорф.
1.3 Соседни општини
Општината се граничи со општините Копенбриге (округ Хамелн-Пирмонт), Шпринге (Хановер), Елце, Гронау, Дуинген (сите во округот Хилдесхајм), Ешерсхаузен-Штатолдендорф и Боденвердер-Поле (обете во округот Холцминден).
2 Главни знаменитости
* Везерско Средногорје
* „Водно дрво“ во Окензен
* Паркот Растиланд
Емертал

Емертал (|Emmerthal) — слободна општина во округот Хамелн-Пирмонт, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа на реката Везер, околу 6 километри јужно од Хамелн. Седиштето на општината е во селото Кирхозен.
1 Географија
1.1 Општински единици
Општината се состои од 4 места со 17 единици:* Амелгацен, составено од поранешните општини Амелгацен, Хемелшенбург и Велзеде
* Бери, составено од поранешните општини Бери, Бесингхаузен, Брокензен, Есперде, Френке, Хајен и Латферде
* Емертал, составено од поранешните општини Емерн, Хагенозен, Кирхозен, Ор и Форемберг
* Гронде, составено од поранешните општини Гронде (воедно и флекен) и Линторф
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Валандово

Свети Ѓорѓи — манастирска црква над Валандово.
Црквата се наоѓа во еден живописен предел на планината Плавуш, северозападно од Валандово. Во средниот век на овој простор постоела мошне убава црква, посветена на Свети Ѓорѓи.Неа ја подигнал српскиот цар Стефан Душан во 1349 година, а ја граделе неимари со развиена смисла за естетика. Во 1349 година, црквата заедно со својот имот, царот Душан ја подарил на светогорскиот манастир. Во црковната повелба било нагласено дека средновековната црква Св. Ѓорѓи, има свои имоти во атарите на Валандово, Пирава и Раброво.
Според едно старо предание, кога Марко Крале се враќал од Прилеп од прошетка во планината Беласица, каде што ја одмерил својата сила фрлајќи големи камеља во Дојранското Езеро од кои еден се забил во месноста Дикили Тас северозападно од Дојран откако ја минал Анска Река, го запрел кољот Шарец над Валандово, во месноста Манастирот. Влегол во црквата Свети Ѓорѓи и се помолил на Господ. По краткиот одмор го продолжил патот кон Прилеп.
По доаѓаљето на Турците во Валандово, црквата Свети Ѓорѓи прераснала во манастир. Манастирската црква и конаците околу неа, биле оградени со високи и дебели ѕидови, скопчани со тешка железна врата.
Денешната манастирска црква е недоволно привлечна. Таа е мала по големина и недоволно угледна. Градена е од камен, а во основата е спуштена за една степеница под нивото на бетонираниот трем, кој е нешто повисок од нивото на земјата. Оваа еднокорабна црква со низок свод , чија поственост е во насока исток-запад, сместена е до брегот на една удолница.
Внатрешноста на малата манастирска црква е исполнета со скромен фонд на икони, слики и дрвен намештај Некои од иконите се изработени по земјотресот кој бил 1931 година и ја разурнал црквата, но има и такви кои се изработени во поново време. Олтарната преграда што ја сочинува малиот иконостас, ја има дебелината на рамките на иконите. Дрвениот мал иконостас не е доволно упадлив. Авторите на иконите не се познати, но познати се некои од нивните дарители.
Во средината на јужниот ѕид се наоѓа таканаречениот владички стол , а лево од него се иконите .
Манастирскиот простор денес е прекрасно среден и претворен во излетничко место, место за уживање и одмор. Околу манастирската црква има три чешми со исцртани фрески и со многу питка и како што велат старите лековита вода.
1 Поврзано
* Валандово
* Повардарска епархија
* Гевгелиско архијерејско намесништво
* Валандовска парохија
Копенбриге

Копенбриге (|Coppenbrügge) — слободна општина во округот Хамелн-Пирмонт, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа 15 километри источно од Хамелн.
Општината поседува пазарно право и со тоа има некои одлики на град, но официјално не ги добила градските права. Сепак, означена е како „флекен“ (''Flecken''), мала населба со локално значење.
1 Географија
1.1 Местоположба
Местото се наоѓа на северниот крај од Ит, околу 15 километри источно од Хамелн.
1.2 Соседни општини
Копенбриге се граничи на север со градот Бад Миндер, на североисток со градот Шпринге, на југоисток со општината Залцхемендорф, на југ со општината Хале, на југозапад со општината Емертал и на запад со градот Хамелн.
1.3 Општински единици
Општината се состои од следниве 12 единици:
* Бенторф
* Берензен
* Бесинген
* Бишпероде
* Бринигхаузен
* Копенбриге
* Дидерзен
* Дерпе
* Хардероде
* Херкензен
* Хонзен
* Маринау
Далол (вулкан)

Далол'' — вулкан со згуреста купа кој се наоѓа во пустата котлина Данакил на регионот Афар, Етиопија. Оваа геолошка месност се наоѓа на околу 15 километри од границата со Еритреја, на северниот крај на соленото езеро Карум, чија сол сè уште се експлоатира од страна на Афарите.
Далол произлегол од експлозија на големото магматско огниште во Големата Раседна Долина над огромна солена област западно од Црвено Море. Денес се наоѓа на 136,8 метри под нивото од морето. Температурата редовно достигнува 45 степени во сенка.
Оваа огромна напуштена област е позната по своите геолошки формации: топли извори на киселина, сулфур, сол, гас, магнезиум итн.
Далол има топли пустински климатски услови, типичнa за Данакил. Далол е најжешкото место во текот на годината на планетата и во моментов го држи рекордот на висока просечна температура за населено место на Земјата, каде што била забележана просечна температура од 34,6° C помеѓу годините 1960 и 1966 година. Просечната годишна максимална температура е 41° C , а најтоплиот месец има просечна максимална температура од 46,7° C . Освен што е екстремно жешко во текот на целата година, има само неколку рекордни денови на врнежи. Топлата клима на пустината Далол е особена поради близината на екваторот и Црвено Море.
1 Наводи
2 Надворешни врски
*
* ''On the Volcanoes of the World'' episode ''The Horn of Africa'' (2008; Science Channel)
Картала

Картала (арапски: القرطالة ''Al Qirtālah'') — активен вулкан во Коморските Острови. Картала e највисока точка на Коморите so 2.361 метри надморска височина. Toj е најјужниот и поголем од двата штитeсти вулкани формирајќи го островот Големи Комори (исто така познат како Њазиџа), најголемиот остров во земјата на Коморите.
Вулканот Картала е доста активен, избувнал повеќе од 20 пати од 19 век. Честите ерупции го обликувале вулканот од 3 километри од врвот на купата на 4 километри, но островот во голема мера избегнал поголемо уништување. Ерупциите на 17 април 2005 година и 29 мај 2006 година го означоле крајот на мирниот период на вулканот.
1 Ерупција од 2005 година
Ерупцијата, која носела ризик од лавини текови и смртоносен вулкански гас, предизвикала евакуација на 30.000 жители.
Кратерот бил јасно променет од ерупцијата од април 2005 година. Сивото поле од пепел го опкружувал кратерот, а самата купа се чини дека станала поголема и подлабока. Кратерското езеро, кое се формирало после последната ерупција на Картала во 1991 година и некогаш доминирало во калдерот, сега е целосно исчезнато. На негово место се наоѓаат груби, темносиви карпи, создадени можеби со ладењето на лавата или урнатините од кратерот.
2 Ерупција од 2006 година
На 29 мај, Ројтерс објавил дека жителите на Морони можеле да ја видат лавата на врвот на вулканот. Во рок од неколку дена вулканската активност се намалила Within a few days the volcanic activity subsided..
3 Флора и фауна
Планината е покриена со влажна зимзелена шума до околу 1800 метри надморска височина. Растителноста се состои од зашеметени дрвја, каде што расте ''Erica comorensis''.
Многу од видовите кои се наоѓаат на планината се уникатни за Коморите, а четири видови птици се наоѓаат само на падините на планината Картала.
Шумската планина е загрозена од сеча и ширење на земјоделството. Предвиден е природен резерват за покривање на планината; сè уште не е создадено.
Ла Гриле

Ла Гриле — вулкан во Коморските Острови на островот Големи Комори (исто така познат како Њазиџа).
Ла Гриле претставува штитест вулкан на северниот крај на островот и нема купа на врвот како неговиот поголем и попознат сосед на југ, вулканот Картала. Базалтичкиот вулкан исто така, се разликува од Картала во изобилството на пирокластички конуси до висина од 800 метри.. Конусите се издигаат заедно со фисури што се движат паралелно со гребенот на врвот, кој има неправилен профил и е издолжен во правец на север-југ, и од радијални пукнатини што достигнуваат до брегот. Неодамнешните лавини текови, некои можеби и млади неколку стотини години, стигнале до морето од пукнатините на долните западни, северни и источните крила.
1 Географија
Ла Гриле се наоѓа на островот Големи Комори, северен остров на архипелагот на Коморските Острови во Мозамбичкиот Проток во Индискиот Океан. Вулканот се наоѓа на југ од Картала, друг вулкан кој се издига на 2.361 метри. Патот околу брегот на Големи Комори се протега по источната, северната и западната страна на Ла Гриле, кој го поврзува аеродромот Принц Саид Ибрахим западно од островот. Многу села се наоѓаат во близина на брегот и на вулканот, каде што има и електрични столбови.
Ла Гриле се појавува како планински опсег што се протега од север кон југ, достигнувајќи височина од 800 метри во просек и покриена со конуси од стратовулкани, давајќи му на вулканот максимална надморска висина од 1.087 метри. За разлика од својот сосед Картала, Ла Гриле нема купа. Различни еруптивни отвори се наоѓаат по должината на пукнатините што се протегаат по вулканот од север кон југ, паралелно со сртот на планината и други пукнатини по должината. Лавиниот базалт понекогаш „''побегнува''“ од овие еруптивни отвори, понекогаш достигнувајќи го морето кон исток, север и запад на страните на вулканот. Многу лавини текови сè уште се видливи, бидејќи малкумина брзо се реколонизираат од тропските кокосови дрва на островот.
2 Историја
Иако точниот датум на последната ерупција на Ла Гриле е непознат, истражувањата укажуваат на тоа дека последната ерупција се случила пред само неколку стотини години.
Станко Илија Која

Станко Илија Која (Гиновец, Голо Брдо, Албанија, – Голо Брдо, ) — македонски деец од Албанија и свештеник.
1 Животопис
Поп Станко е роден е во 1896 година во Гиновец, област Голо Брдо во Албанија. По завршувањето на училиштето, служел 3 години како поп во областа Шпат, Елбасан. После заминувањето од Елбасан се вратил во областа Голо Брдо каде служел како поп до крајот на животот. Во времето кога служел како поп во родното место Гиновец, во областа Голо Брдо многупати добивал закани за по неговиот живот, но тој ревносно ја исполнувал својата света должност. Според сеќавањето на неговите соселани, ''„еден ден вторник, тргнал од Гиновец за Врбница да крштева дете По патот 3 лица го нападнале од заседа и го убиле“.'' Причината за овој грозен чин била што попот, Станко Илиа Која, ја ширел православната религија кај Македонците во областа Голо Брдо. Така, почитуваниот отец на Македонците од Голо Брдо, починал во 1941 година, на 45 години восраст, оставајќи ги неговата сопруга и двете деца. Голема била загубата и за православните верници и негови почитувачи од Голо Брдо. Двајца од убијците биле погубени од страна на државата во Пискупија (Пешкопеја), еден од нив од страв од одмазда манифестирал психички пореметувања и умрел во болница за душевни болести.
Години подоцна, пожар го зафатил селото Гиновец, но неговата црква „Св. Никола“, каде тој служел, пожарот не ја зафатил. Според селаните нешто подоцна непознати лица ја запалиле црквата. По падот на комунистичкиот режимот на Енвер Хоџа, Македонците од Голо Брдо ја обновиле црквата.
Тромбоцит-активирачки фактор

Тромбоцит-активирачки фактор е потентен фосфолипиден активатор и медијатор на многу леукоцитни функции, тромбоцитна агрегација и дегранулација, инфламација, и анафилакса.
Се создава во различни клетки, но особено во оние кои се вклучени во одбраната на домаќинот, како што се тромбоцитите, ендотелните клетки, неутрофилите, моноцитите, и макрофагите. PAF континуирано се произведува во овие клетки но во мали количини и продукцијата е контролирана од активноста на PAF ацетилхидролазите. Се произведува во поголеми количини од страна на инфламаторните клетки како одговор на специфични стимули.
Церска Река

Церска Река — река во Демирхисарско, притока на Црна. Извира од Бушева Планина на надморска височина од 1.380 м. Тече меѓу планините Лубен и Баба Сач, минувајќи низ селото Цер. Се влева како повремен речен тек во Големоилинска Река на височина од 750 м
Долга е 17 км, од кои 10,5 км се со површински водотек, а останатите 6,5 км низ Церското Поле тече како подземен водотек. Сливот има површина од , со просечен пад на коритото од 3%.
Завршува кај с. Железнец во горниот тек на Црна Река.
1 Поврзано
* Церско Поле
* Лубен
* Баба Сач
Бикот кој Седи

Бикот кој Седи (англ. Sitting Bull, лакота: Tȟatȟáŋka Íyotake; околу 1831 — 15 декември 1890) бил водач на народот Лакота, поглавица на Сијуксите, под чие водство тие се обединиле во својата броба за опстанок.
Водел околу 3.500 воини од различни племиња до победа во Битката кај Литл Биг Хорн на 25 јуни 1876 година. После таа победа, го одвел својот народ во Канада каде што останале до 20 јули 1881 година, кога и се предале, па се помилувани. Некое време бил во циркусот на Бафало Бил.
Движењето Танц на духовите го привлекувало, иако никогаш не бил следбеник.
Гегамски Планини

Гегамските Планини (ерменски: ''Գեղամա լեռնաշղթա'') — планини кои се наоѓаат во Ерменија. Планинскиот венец е сливното подрачје на сливното подрачје на Севанското Езеро од исток, реките Аракс и Храздан од север и запад, реките Азат и Веди од југозапад и реката Арпачај од југ. Просечната надморска височина на планинскиот венец Гегам е близу 2.500 метри. Планинскиот венец е од вулканско потекло, вклучувајќи многу изумрени вулкани. Опсегот е долг 70 километри и широк од 48 километри и се протега меѓу езерото Севан и Араратската Рамнина. Највисокиот врв на Гегамските Планини е Аждахак, висок 3.597 метри. Тој бил формиран од вулканско поле, кое содржи куполи од плеистоценска или холоценска лава.
1 Геолошка историја
Вулканизмот во Ерменија и во Гегамските Планини е поврзан со придружните процеси на плаштот, но не мора да се поврзани со судирот на Арапската со Евроазиската Плоча. За разлика од другите делови од регионот на Кавказ, Гегамските Планини создале главно мали вулкани. Формирањето на Капутан (вклучувајќи ја планината Атис и Гцаин) од доцниот миоцен е датиран на 5.7-4.6 Ма според Калиум-аргонското датирање и е најстаро во регионот. Доцната плиоценска активност вклучувала различни базалтни лави, а потоа, за време на кватарниот период, риолит и обсидијан од центарот Котајк. Вулканската активност достигнала околу 200 ка, кога повеќето од центрите на Гегамските Планини се формирале од трахијандезитски лави. Највисоката точка е вулканот е Аждахак со надморска височина од 3.597 метри надморска височина, во западниот дел од планинскиот венец. Постои езеро во кратерот на вулканот кое било формирана од топењето на снегот.
Порано, овој регион бил познат како Ахаманган. Доказ за најраните човечки населби на ова подрачје се бројните петроглифи кои биле пронајдени на карпите на надморска висина од 2.600 и 3.200 метари. Повеќето слики ги прикажуваат мажите во сцени на лов и борби и астрономски тела и феномени како: Сонцето, Месечината, соѕвездијата, ѕвезденото небо, молњите и итн.
Ерафајекидл

Ерафајекидл (|Öræfajökull) — вулкан во југоисточен Исланд покриен со мраз. Најголемиот активен вулкан и највисок врв во Исланд со 2110 метри кој се наоѓа во Националниот парк Ватнајекидл и покриен е со ледникот.
1 Опис
Сместен во југоисточен Исланд на околу 200 милји од главниот град, Рејкјавик, вулканот се наоѓа под Ватнајекидл, најголем ледник во Европа. Неговата ерупција во 1362 била најексплозивната ерупција од населувањето на Исланд, дури и поексплозивна од онаа на планината Везув која во 79 година го уништила градот Помпеја.
Ерафајекидл се наоѓа во јужниот крај на ледникот Ватнајекидл и со поглед на обиколницата помеѓу Хепн и Вик. Тоа е најголемиот активен вулкан во земјата, а на северозападниот гребен на највисокиот кратер е Кванаталсхнукир, највисокиот врв во Исланд со 2110 метри надморска височина . Географски гледано, Ерафајекидл се смета за дел од Ватнајекидл и површината покриена со ледникот е во граница на Националниот парк Ватнајекидл.
2 Активност
Ерафајекидл избувнал двапати во историските времиња, во 1372 и 1728.
2.1 Ерупција во 1372
Во 1362, вулканот избил експлозивно, со огромни количини на тефра која била исфрлена. Областа на Литла-Херад била уништена од поплави и падната тефра. Повеќе од 40 години поминале пред луѓето повторно да ја населат областа, која станала позната како ''Ерефи''. Името буквално значи ''област без пристаниште'', но на исландски тоа значи ''пустелија''.
2.2 Ерупција во 1728
Една ерупција во август 1727-28 била помала отколку во 1372, иако со поплавите се знае дека биле предизвикани од три смртни случаи.
2.3 Активност во 2017
Зголемена земјотресна активност во форма на мали потреси кои се движат од длабочина од 1,5 - 10 километри под самитот кратер, започнале во август 2017 според Исландската метеоролошка канцеларија. На почетокот на декември забележани биле 160 мали земјотреси и депресија во снегот од 72 стапки што покажува вулканска активност.
Алармот бил подигнат на жолто на 17 ноември 2017, по појавата на подледничка ерупција во внатрешноста на главниот кратер и зголемување на геотермална активност под ледникот.
3 Поврзано
* Географија на Исланд
* Список на ледници во Исланд
* Список на езера во Исланд
* Список на острови во Исланд
* Список на вулкани во Исланд
* Список на реки во Исланд
Ара (планина)

Планината Ара (ерменски: Արա լեռ) — полигенски стратовулкански конус кој се наоѓа во Котајк, Ерменија. Градот Зораван и блиската црква Гаргаванк, се наоѓаат по долните падини на планината. Градот Јегвард е под планината, додека Ереван е јужно.
1 Геологија
Планината има уништен кратер и основен пречник од 9 километри на надморска височина од 1.900 метри. Вулканот е изграден од слоеви на лава и вулкански агломерати на андезит и дацит. Падините на север и исток се пошумени. Од едниот конус на југ од Араилер избувнал андезит. Андезит исто така се појавил во поранешните кратери и лавини текови кои се прошириле кон реката Храздан. Едно калиум-аргонско датирање укажува на возраст од 1,3 Ма. Освен тоа постојат и два конуси познати како Нохут и Шахвард.
2 Флора и фауна
Планината има висока биоразновидност со ''Sympecma paedisca, Colias aurorina, Parnassius mnemosyne rjabovi, Armenohelops armeniacus, Cylindronotus erivanus, Conizonia kalashiani, Parnassius apollo kashtshenkoi, Dorcadion kasikoporanum, Papilio alexanor orientalis, Proterebia afra hyrcana'' и ''Tetralonia macroglossa''.. Екосистемот е добро зачуван, освен мала закана од пасење. Планината, исто така, поседува голем број видови птици, вклучувајќи го и Златниот орел, Малиот орел кликач, Кавкаскиот црн тетреб итн.
3 Легенди
Според легендата, планината била именувана по царот Ара Убавиот. За време на битката против асирската кралица Семирамида, Ара ја поставил својата војска во подножјето на Ара.
Ваташка парохија

Ваташка парохија — православна парохија на Македонската православна црква - Охридска архиепископија, дел од Кавадаречкото архијерејско намесништво на Повардарската епархија. Нејзиното седиште е во црквата „Успение на Пресвета Богородица“ во кавадаречкото село Ваташа. Од 2002 година, парохиски свештеник е Борче Богоевски (сос. 2017).
Во состав на оваа парохија се селата: Ваташа, Гарниково, Драгожел, Бојанчиште, Куманичево, Мрежичко, Рожден, Бунарче, Страгово, Крњево, Чемерско, Бохула, Радња, Горна Бошава, Конопиште, Грбовец, Долна Бошава, Клиново, Радња, раселеното село ’Ржаново и историските села Градиште и Моклиште.
1 Цркви
Ова е список на црквите во парохијата. Можно е списокот да е нецелосен.
+
име, населено место, изградена, слика
Црква „Успение на Пресвета Богородица“(парохиска црква), Ваташа, век
Црква „Св. Архангел Михаил“, Ваташа, 2014
Црква „Св. Троица“, Ваташа
Црква „Св. Никола“, Моклиште, 1594
Црква „Св. Атанасиј“, Моклиште
Црква „Св. Мина“, Гарниково, 1837
Црква „Св. Никола“, Драгожел, век
Црква „Св. Димитриј“, Куманичево, век
Црква „Св. Богородица“, Бојанчиште, век
Црква „Св. Илија“, Бојанчиште
Црква „Св. Димитриј“, Мрежичко, век
Црква „Св. Богородица“, Мрежичко
Црква „Вознесение Христово“, Рожден, 1872
Црква „Св. Димитриј“, Бунарче, век
Црква „Св. Атанасиј“, Страгово, век
Црква „Св. Димитриј“, Страгово
Црква „Св. Петка“, Страгово, (во изградба)
Црква „Вознесение Христово“, Чемерско, век
Црква „Св. Атанасиј“, Бохула, 1879
Црква „Св. Димитриј“, Радња, век
Црква „Св. Илија“, Горна Бошава, 2003
Црква „Св. Архангел Михаил“, Долна Бошава, 1839
Црква „Св. Стефан“, Конопиште, век
Црква „Св. Атанасиј“, Конопиште
Црква „Св. Богородица“, Градиште, век
Црква „Св. Петка“, Грбовец, век
Црква „Св. Архангел Михаил“, Клиново, век
Црква „Рождество на Пресвета Богородица“, Клиново
Црква „Успение на Пресвета Богородица“, Клиново
Црква „Св. Никола“, Драдња, век
Црква „Св. Петар“, ’Ржаново
2 Поврзано
* Кавадаречко архијерејско намесништво
Бад Миндер

Бад Миндер (|Bad Münder; службено наречен Бад Миндер на Дајстер) — мал град во округот Хамелн-Пирмонт, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа на јужната страна на ридовите Дајстер во долината Дајстер-Зинтел, околу 15 километри североисточно од Хамелн.
1 Географија
1.1 Местоположба
Бад Миндер се наоѓа во долината Дајстер-Зинтел на сојузниот пат Б442 и е опкружен од ридовите Дајстер и Зинтел во Везерското Средногорје, северно од Хамелн. Хамел тече низ местото.
1.2 Соседни општини
Следниве општини се граничат со Бад Миндер:
* Хамелн-Пирмонт
** Копенбриге
** Хамелн
** Хесиш Олдендорф
* Шаумбург
** Роденберг
* Хановер
** Барзингхаузен
** Шпринге
1.3 Градски единици
По општинската реформа во 1973 година, градот Бад Миндер припаѓа на округот Хамелн-Пирмонт и се состои од следниве 16 единици:
2 Познати луѓе
* Август Пот (1802-1887) — лингвист
* Хилдегард Фалк (р. 1949) — олимписки тркач