procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Споменик на Павел Шатев

Споменик на Павел Шатев — споменик кој се наоѓа пред Порта „Македонија“ во Скопје, Македонија. Споменикот бил поставен како дел од т.н. проект Скопје 2014.
Излеан е во бронза, на иницијатива на Министерството за култура и со одлука на Советот на општина Центар во 2011 година.
На конкурсот што општина Центар го распишува за една недела по одлуката за подигање на овој споменик, пристигнале 15 трудови. Првата награда од 200.000 денари ја добил Миле Брцески, втората награда од 120.000 денари ја добил Сретко Јовановски и третата награда од 60.000 денари - Ангел Коруновски.
Споменикот е поставен веднаш по локалните избори во 2013 година.
1 Наводи
Сопду

Сопду (исто така преведен како Септу или Сопеду) ― бог на небото и на источните погранични региони во религијата на Стариот Египет. Тој е претставен како сопруг на Кенсит.
Како бог на небото, Сопду бил поврзан со богот Сах, персонификација на соѕвездието Орион и божицата Сопдет, која ја претставува ѕвездата Сириус. Според Пирамидните текстови, Хорус-Сопду, комбинација на Сопду и поголемиот бог на небото Хорус, е потомок на Озирис -Сах и Изида -Сопдет.
Како бог на истокот, се вели дека Сопду ги штити египетските положби долж границите и дека му помага на фараонот да ги контролира странските жители на тие региони. Тој бил означен како „Господар на Истокот“ и го имал својот најголем култно средиште во најисточниот номе на Долен Египет, кој бил именуван Пер-Сопду, што значи „место на Сопду“. Тој, исто така, имал светилишта во египетските населби на Синајскиот Полуостров, како што се рудниците за тиркиз во Серабит ал-Кадим.
1 Име
 
Името на Сопду е составено од хиероглифот за зборот „остар“, зашилен триаголник и суфиксот од трето лице множина (препелица); така што буквален превод на неговото име е „(тие) остри“. Во Пирамидните текстови се вели дека ги штити забите на починатиот фараон.
Сопду беше прикажан како сокол кој седи на религиозен стандард, често со круна со две пердуви на главата и пердув над рамото. Во улогата на граничен чувар тој бил прикажан како воин од Блискиот Исток, со појас и со секира или копје.
2 Галерија
Јармила Милерова

Јармила Милерова (подоцна ''Сукова'', 24 февруари 1901 &ndash; 24 април 1944) била чешка пливачка во категорија грбно пливање која се натпреварувала за Чехословачка на Летните олимписки игри 1924 година. Таа е родена во Ческе Будјејовице, а починала во Прага. Во 1924 година таа завршила петта на 100 метри грбно .
Златен дабов венец од Кутлеш

Златен дабов венец од Кутлеш (|Χρυσό στεφάνι της Βεργίνας) — древномакедонски погребен предмет од античкиот град Ајга кај денешното село Кутлеш, Берско, Егејска Македонија. Направен е од злато и претставува венец од дабови листови со желади со исклучително реалистичен изглед. Овој венец е меѓу најскапоцените наоди пронајдени при ископувањето на Македонските кралски гробници. Датира од IV век п.н.е. и се смета дека со него е погребан кралот Филип II Македонски.
Наодите од гробниците првично стоеле во Археолошкиот музеј во Солун, но во 1997 г. се преместени во Музејот на Македонските кралски гробници во Кутлеш. Освен венецот на Филип II, тука се изложени и други вредни предмети од гробниците, меѓу кои и Златниот миртов венец на Меда Одеска, петтата сопруга на Филип.
Кифличката Мирна

Кифличката Мирна — роман за деца на македонската писателка Оливера Ќорвезироска, првобитно издаден во 2017 година. Романот е изборна лектира за трето одделение.
1 Содржина
:''Внимание: Овој дел од статијата обелоденува содржина на книгата.'
Напишана во прво лице, со јас раскажувачот Мирна, бебе кое се обраќа до младиот читател уште пред да биде родено. Преку раскажувањето на малата кифличка (бебе) Мирна читателот се запознава со патот и животот на едно бебе од болницата до животот дома со мама и тато.
2 Изданија
* Во 2017 година, романот е објавен од издавачката куќа „Арс Ламина“, публикации Либи во едицијата: Лектира. Книгата е со димензии од 20 сантиметри и има 88 страници. Книгата е каталогизирана во НУБ „Св. Климент Охридски, Скопје со ISBN број 978-608-259-002-8. Изданието содржи и речник на помалку познати зборови и биографија на авторката.* Во 2020 година, романот го добива своето второ издание повторно од издавачката куќа „Арс Ламина“, публикации Либи во едицијата: Лектира. Книгата е со димензии од 20 сантиметри и има 120 страници. Книгата е каталогизирана во НУБ „Св. Климент Охридски, Скопје со ISBN број 978-608-267-135-2. Изданието на Арс Ламина е препорачано од Здружението за дислексија Ајнштајн и Филозофскиот факултет- Скопје, поради лесната читливост на фонтот и проредот на текстот. Изданието содржи и речник на помалку познати зборови и биографија на авторката и активности за работа на час.
3 Поврзано
* Оливера Ќорвезироска
Последниот круг во Монца

„Последниот круг во Монца“ (српскохрватски: ''Последњи круг у Монци'') — југословенски филм од 1989 година, во режија на Аца Бошковиќ. Главните улоги ги играат: Драган Николиќ, Весна Станојевиќ, Предраг Ејдус, Оливера Марковиќ и Данило Бата Стојковиќ.
1 Синопсис
Филмот претставува приказна за еден криминалец, Урош, наречен Урке, кој минува седум години в затвор поради грабеж. Тој е вечен бунтовник, незадоволен од системот и од луѓето кои го опкружуваат, човек кој ја бара својата правда. Како член на белградската мафија, по еден неуспешен грабеж, Урке е предаден и повторно завршува в затвор. Сепак, успева да избега, а потоа мора да ја напушти земјата, заедно со двете личности кои единствено го сакаат: мајка му и девојката. Заминува во Италија, каде се одмаздува за предавството по што станува шеф на сите југословенски мафијаши во Италија. Така, најпосле, Урке доаѓа до слава и богатство, но не и до љубов. Откако завршува една голема работа на трката во Монца, тој, сепак, нема да го види последниот круг на трката.
Куп на Македонија во ракомет 2023 (жени)

Куп на Македонија 2023 — 31. издание на ракометниот куп на Македонија во женска конкуренција. Завршниот турнир бил одигран во Спортската сала Билјанини Извори во Охрид, од 12 до 13 мај 2023 година, во организација на РФМ. Куманово ја освоил титулата по третпат.
1 Четвртфинале
Извлекувањето на групите било извршено на 1 февруари 2023 година.
1.1 Група 1
Полуфиналe
Финалe
1.2 Група 2
Полуфиналe
Финалe
1.3 Група 3
Полуфиналe
Финалe
1.4 Група 4
Полуфиналe
Екипата на Куманово била слободна и директно пласирана во финалето од четвртфиналната група 4.
Финалe
2 Завршен турнир
Извлекување на двојките било одржано на 4 мај 2023 година.
2.1 Полуфинале
Екипата на Куманово се пласирала директно во финалето бидејќи Металург поради финаниски причини се откажал од натпреварувањето.
2.2 Поединечни награди
*Најкорисен играч на завршниот турнир: Андреза Коста Алмеида (Куманово)*Најдобар голман на завршниот турнир: Андреа Илиќ (Вардар)
*Најдобар стрелец во финалето: Андреза Коста Алмеида (Куманово)
Победник во Купот на Македонија 2023
Куманово3. титула
Пелагеја Полубаринова-Кочина

Пелагеја Јаковлевна Полубаринова-Кочина (13 мај 1899 &ndash; 3 јули 1999 година) била советска и руска применета математичарка, позната по нејзината работа на механиката на флуиди и хидродинамиката, особено, примената на фуксијанските равенки, како и во историјата на математиката. Таа била избрана за дописен член на Академијата на науките на Советскиот Сојуз во 1946 година и за редовен член (академик) во 1958 година.
1 Биографија
Родена на 13 мај 1899 г. во Руската империја во смејство на сметководител и домаќинка, Пелагеја била трата од четирите деца. Студирала во женско средно училиште во Санкт Петербург и продолжила на Петроградскиот универзитет (по Руската револуција). Откако нејзиниот татко починал во 1918 година, таа започнала да работи во лабораторијата за геофизика под надзор на Александар Фридман. Таму го запознала Николај Кочин и тие се венчале во 1925 година и имале две ќерки. Двајцата предавале на Универзитетот во Петроград до 1934 година, кога се преселиле во Москва, каде што Николај Кочин зазел професорска позиција на Московскиот универзитет. Во Москва, Полубаринова-Кочина истражувала во Институтот Стеклов до Втората светска војна, кога таа и нивните ќерки беа евакуирани во Казан, додека Кочин останал во Москва за да работи на помагање на воените напори. Тој умрел пред да заврши војната.
По војната, таа ги уредувала неговите предавања и продолжила да предава применета математика. Подоцна била шеф на одделот за теоретска механика на Универзитетот во Новосибирск и директор на одделот за применета хидродинамика на Институтот за хидродинамика. Била една од основачите на сибирскиот огранок на Руската академија на науките (тогаш Академија на науките на Советскиот Сојуз) во Новосибирск.
Кочина била наградена со Сталинова награда во 1946 година, била прогласена за херој на социјалистичкиот труд во 1969 година и го добила Орденот за пријателство на народите во 1979 година. Таа починала во 1999 година, неколку месеци по нејзиниот 100-ти роденден, и кратко време по објавувањето на нејзината последна научна статија.
2 Избрани публикации
2.1 Механика на флуиди
* , translated as
2.2 Историја на математиката
* , translated as
Портрет на Стефано Колона

''Портрет на Стефано IV Колона'' ― слика на масло на платно завршено од италијанскиот ренесансен сликар Бронѕино и сместена во Пинакотеката на Националната галерија на античка уметност (Палацо Барберини) во Рим, Италија.
1 Опис
Портретот на кондотиерото е датиран во 1546 година на дното на колоната. Стефано бил член на римското семејство Колона и служел како платеник генерал-полковник на војските на војводата Козимо де Медичи.
Портретот е сличен на портретот од Бронѕино од 1530 година на кој е прикажан Гвидобалдо дела Ровере, слика која е чувана во Палацо Пити. Колона е опашан со неговиот темен оклоп и меч, со рака на шлемот, стои пред столб и црвена завеса. Кондотиерот починал во 1548 година.
Портрет на млад маж како Свети Севастијан

''Портрет на млад маж како Свети Севастијан'' ― слика на масло на табла од од Бронѕино во Тисен-Борнемисаовиот музеј во Мадрид. Влегла во збирката на тој музеј во 1984 година од приватна збирка во Риети. Делото е поврзано со многу слична фигура на Свети Матеј од четирите тонди во капелата „Капони“, на која Бронѕино соработувал со Понтормо, и со студијата за неа која сега се наоѓа во Уфици. 
1 Наводи
Организација заснована врз мисија

Организација заснована врз мисија (мисионозаснована организација) често се користи како алтернатива на термини како непрофитна и невладина организација. Организациите базирани врз мисии може да се формално инкорпорирани фондации и филантропски агенции или неформални соседски групи што преземаат ад-хок проект.
Тие можат да бидат организации засновани врз вера, но можат да се и секуларни организации што помагаат во благосостојбата или подобрувањето на соседството/заедницата.
Седум словенски племиња

Седумте словенски племиња (|Седемте славянски племена|Sedemte slavyanski plemena), или Седумте рода (|Седемте рода|Sedemte roda|links=no) биле сојуз на словенски племиња во Дунавската рамнина, воспоставен во средината на 7ми век кој учествувал во создавањето на Првото Бугарско Царство заедно со Прабугарите во 680−681 година.
Од своето формирање Сојузот трпел напади од страна на Византиската империја. Бугарите го преминале Дунав во 670-те и склучиле сојуз со Словените. Теофан Исповедник пишува дека Бугарите станале господари на Словените. Словените го признале суверенитетот на хан Аспарух и заедно, во пролетта 681, извојувале голема победа над Византијците.
Кон крајот на 7ми век на словенските племиња им била доделена одбраната на границите на новосоздаденото Бугарско ханство (реката Искар до нејзиното устие во Дунав) од аварски напади, како и некои од премините на Стара Планина, додека Северјаните, чие евентуално учество во сојузот не е јасно, го чувале источниот дел од планината.
Седумте словенски племиња, заедно со другите словенски и несловенски племиња во Бугарското царство, постепено го формирале Бугарскиот етникум во 9ти век, кога се случило и покрстувањето на Бугарија за време на Борис I и претходните административни реформи кои ги лишиле од нивната автономија и самоуправување преку формирањето на Комитати.
Аспаруховите Бугари, кои не биле бројни, се населиле на Балканот во еден миграциски бран, при што Михаил Сириски опишува дека нивниот број изнесувал 10,000. Затоа, тие постепено биле асимилирани во словенската култура, до 10ти век го прифатиле словенскиот јазик, додека бугарскиот јазик во царството изумрел.
Златен миртов венец од Кутлеш

Златен миртов венец од Кутлеш (|Χρυσό στεφάνι της Βεργίνας) — древномакедонски погребен предмет од античкиот град Ајга кај денешното село Кутлеш, Берско, Егејска Македонија. Направен е од злато и претставува венец од листови и цветови на мирта кои се исклучително реалистични. Овој венец е меѓу најскапоцените наоди пронајдени при ископувањето на Македонските кралски гробници. Датира од IV век п.н.е. и се смета дека ѝ припаѓал на Меда Одеска, тракиска принцеза и петта сопруга на Филип II Македонски.
По реставрацијата на венецот, тој има 80 листови и 112 цветови. Главниот венец, од кој излегуваат малите гранчиња, се состои од тесна цилиндрична прачка, чии два краја се сплескани со усукување заедно. Внатрешниот пречник на главната цевка изнесува 18 - 16 см., а надворешната има пречник од 26 - 23 см.
Наодите од гробниците првично стоеле во Археолошкиот музеј во Солун, но во 1997 г. се преместени во Музејот на Македонските кралски гробници во Кутлеш. Тука е венецот на Меда заедно со други вредни наоди од гробниците, меѓу кои и Дабовиот венец на Филип II.
Девојчето со две имиња

Девојчето со две имиња — роман за деца и млади на македонската писателка Јадранка Владова, првобитно издаден во 1993 година.
1 Содржина
:''Внимание: Овој дел од статијата обелоденува содржина на книгата.''
Напишана во прво лице, со јас раскажувачот Нене, се развива приказната за агонијата на девојчето со две имиња (Не-не и Да-да) во периодот кога нејзиното семејство се распаѓа, односно нејзините родители се разведуваат, а двете деца се разделени, едно кај едниот родител, друго кај другиот.
Романот започнува со Нене, која во јас форма раскажува за разделбата на своите родители, поделбата на семејството, причините и последиците од одлуките на родителите, одвоеноста на двете сестрички, едната кај мајката, другата кај таткото.
Ова е „книга за едно семејство што се распаѓа и за две сестрички кои мораат да бидат разделени. Нене (или Даде), постарата сестричка, заминува да живее со тато, а помалечката Снеже, останува со мама. На солзите им нема крај! Едно недоразбирање, едни неискажани зборови и еден недовршен разговор ставаат крај на хармонијата во семејството...
Нене не може да се справи со напливот на емоции во своето малечко детско срце. Сакаат да ја разделат од нејзината сестричка Снеже, од нејзиното сонценце што го сака цела една вечност од четири години. Страшно! Не може да им прости на родителите: сега им текнало дека веќе не се сакаат, си решиле господата дека децата можат така, како бонбончиња, или како некоја чоколада да се поделат! Цааап! На ти тебе едно половинче, а ова другото е за мене! Ееее! Не може тоа така, нека извинат, ама не може!..
Нене има само една единствена и најголема желба: сето ова да заличи на некаков сладникав филм со среќен крај. Нејзиното сонценце Снеже повторно ќе ги извикува нејзините две имиња: Да-да!!! Не-не!!!“ - претставена е книгата во кратката содржина на ikona.mk.
За да го исполни својот сон, Нене решава да ги преземе работите во свои раце, кога одлучува да престане да зборува. Од таа нејзина одлука, но и од преиспитувањата на грешките и недоразбирањата кај возрасните, семејството повторно се обединува.
„Девојчето со две имиња“ претставува извонредно дело на македонската авторка Јадранка Владова, и е топла приказна за важноста на семејството и хармонијата во животот на детето.
2 Изданија
* Книгата првобитно е издадена во 1993 година.
* Во 2002 година, романот е објавен од издавачката куќа „Магор: Просветен работник“, Книгата е со димензии од 20 сантиметри и има 136 страници. Книгата е каталогизирана во НУБ „Св. Климент Охридски, Скопје со ISBN број 9989-851-54-9. Изданието содржи белешка за авторката.* Во 2019 книгата е издадена од издавачката куќа Либи. Книгата е со димензии од 20 сантиметри и има 136 страници. Книгата е каталогизирана во НУБ „Св. Климент Охридски, Скопје со ISBN број со 978-608-259-417-0.
3 Поврзано
* Јадранка Владова
Мојот пријател А

Мојот пријател А — роман за деца и млади на македонската писателка Јадранка Владова, првобитно издаден во 1992 година.
1 Содржина
:''Внимание: Овој дел од статијата обелоденува содржина на книгата.''
„Сè живее, нема нежива природа“- со оваа реченица на Ванѓа, пророк на 20 век, Ј. Владова ја започнува книгата.
Напишана во прво лице, со јас раскажувачот Јане, се развива неверојатната приказна за едно чудно пријателство.
Приказната започнува во една таванска соба во куќата на Баба Баба во Охрид. Таа е двапати баба бидејќи прво ù е баба на мајка му на Јане, а потоа е баба на Јане.Таа е мајка на бабата на Јане, а на Јане му е прабаба. И токму во таа таванска соба, што некогаш била кат во кој НЕ се чувале старите работи, Јане го запознава својот пријател А. Токму таа зима кога Јане има девет години се качува во таванската соба по најубавото ново нешто – слаткото на Баба, но кога посегнува по теглите на рафтот се случува катастрофа. Пропаѓа во распараното седиште на столот на кој е поткачен и неколку тегли паѓаат на земја. Две тегли ги спасува стариот килим на тетка му, но од едно купче срчи нешто силно почнува да чади… Токму тој чад е пријателот А, што би бил скапоцен пријател за секое дете.- пишува на позадината на изданието на книгата од Арс Ламина.
Духот во ламбата, а потоа шишето станува најдобриот пријател на Јане и има најдолго и најкратко име во исто време. Преку пријателството со духот, Јане ја запознава својата семејна историја. Ова е еден вид „Малиот принц“-книга во која се мешаат фантазијата со реалноста за де се начнат универзалните теми како тајните на пријателството, љубовта и растењето.
2 Изданија
* Книгата првобитно е издадена во 1992 година.
* Во 2019 книгата е издадена од издавачката куќа Либи. Книгата е со димензии од 20 сантиметри и има 144 страници. Изданието на Арс Ламина е препорачано од Здружението за дислексија Ајнштајн и Филозофскиот факултет- Скопје, поради лесната читливост на фонтот и проредот на текстот. Изданието содржи и речник на помалку познати зборови и биографија на авторката и активности за работа на час. Книгата е каталогизирана во НУБ „Св. Климент Охридски, Скопје со ISBN број со 978-608-259-365-4.
3 Поврзано
* Јадранка Владова
Хелена Фибингерова

Хелена Фибингерова (родена на 13 јули 1949 година во Вицемежице, Оломучки крај) е чешка фрлачка на ѓуле која освоила олимписки бронзен медал во 1976 година и станала светски шампион во 1983 година. Таа поставила и три светски рекорди.
1 Светски рекорди
* 21,57 метри на 21 септември 1974 година во Злин
* 21,99 метри на 26 јули 1976 година во Опава
* 22,32 метри на 20 август 1977 година во Нитра
Нејзиниот последен рекорд останал до 2 мај 1980 година, кога источногерманката Илона Слупијанек го подобрила за четири сантиметри.
Фибингерова сè уште го држи светскиот рекорд во сала со 22,50 метри, постигнат на 19 февруари 1977 година во Јаблонец над Нисоу.
2 Личен живот
Фибингерова е пријателка на Јана Нечасова, сопругата на поранешниот чешки премиер. Таа сведочела пред судот како сведок во одбрана на Нечасова во врска со чешкиот политички корупциски скандал во 2013 година, во кој Нечасова и нејзиниот сопруг биле обвинети.
3 Наводи
*
Штит од Кутлеш

Штит од Кутлеш (|Ασπίδα από τον Βασιλικό Τάφο στην Βεργίνα) — древномакедонски погребен предмет од античкиот град Ајга кај денешното село Кутлеш, Берско, Егејска Македонија. Се вбројува меѓу најскапоцените наоди пронајдени при ископувањето на Македонските кралски гробници. Датира од IV век п.н.е. и пронајден е меѓу предметите со кои е погребан кралот Филип II Македонски. Според некои теории, штитот му припаѓа на кралот Филип III Аридеј, за кој се смета дека е погребан во истата гробница.
Штитот има облик на аспис (или хоплон, голем кружен тежок штит), но побогато украсен и изработен од дрво, кожа, стакло, злато и слонова коска. Предниот дел има геометриска шарка од слонова коска по крајот на штитот, а златен венец опфаќа две фигури од слонова коска во средиштето. Поради изабеноста фигурите не се сосем јасни, но изгледа се работи за две машки фигури кои се извишуваат над помала женска фигура. На обратната страна има богато украсена златна дршка во облик на буквата „Т“ со цветни елементи по краевите. Близу средината на рачката во злато се издлабени два мали лава. Стручњаците ги сметатаат овие фигури за симбол на власт или царственост, што се вклопува со материјалите и изведбата на другите предмети во гробницата.
Воен брод

Воен брод — брод што е дел од Воената морнарица, способен да извршува борбени или посебни задачи. Бродот има оружје и друга воена опрема, има екипаж во воена служба и носи поморско знаме, кое ја одредува неговата државна принадлежност. За Морнарицата, бродовите ја претставуваат нејзината бродска градба, нивното вооружување е основата на борбените средства на Морнарицата. Подморниците и површинските бродови припаѓаат на различни видови сили. Составувањето на современ брод, по правило, предвидува противатомна заштита: рационализиран облик на надградби, соодветни уреди на палубата, преку запечатени премини по целата должина на трупот на бродот, комбинација на антенски уреди итн.
Архитектурата на бродот се изведува земајќи го предвид обезбедувањето минимална визуелна и електронска видливост, намалување на бучавата на бродот, неговите системи, уреди и механизми. Бродот се движи со парна турбина, парна енергија, дизел, електрична, гасна турбина или комбинирана (дизел-електрична, дизел-гасна турбина), а од 1950-тите — јадрени централи. Во зависност од намената, при проектирање и изградба на брод се земаат предвид: видот, количината, одликите за тежина и големина и сместувањето на оружјето, електраните, авионите, техничките уреди, муницијата, горивото, материјално-техничката опрема; барањата за поставување и опремата на командното место и борбените пунктови, сервисните и удобни простории за личен состав и други. Врз основа на ова, се одредуваат главните размери на бродот и неговото поместување. Бродот мора да има висока пловидбена способност (стабилност, погон, управување, итн.) и можност за опстанок за пловење во тешки услови и ефективна борбена и итна штета.
Марија Љалкова

Мари Љалкова-Ластовечка (3 декември 1920 – 7 ноември 2011 година) била чешки снајперист и член на чешката армија која се борела во егзил во Втората светска војна.
1 Личен живот
Љалкова (роден Петрушакова) е роден во Хороденка, Полска (денес во Украина) во семејство на Волхински Чеси. Таа ги изгубила родителите на 12-годишна возраст, а потоа живеела со нејзината тетка во Станиславов (денес Ивано-Франковск, Украина), каде што го запознала својот прв сопруг, Михал Љалко. По светската војна таа се премажила двапати.
2 Втора светска војна
По германскиот напад на Советскиот Сојуз, Љалкова заедно со нејзиниот сопруг се приклучила на Првиот чехословачки независен теренски баталјон како волонтер во март 1942 година, на 21-годишна возраст. Таа потоа поминала медицински курс и тримесечен курс за снајпер во Бузулук.
Нејзиното прво борбено искуство дошло за време на тридневната битка кај Соколово (8-11 март 1943 г.) кога ѝ била препишана заслуга за убиството на седум германски војници, заработувајќи го нејзиниот непосреден ''статус на Ас''. Нејзиниот настап дури бил забележан од нацистичката античехословачка пропаганда во окупираните Чешки земји (со цел да се нагласи чудниот карактер на чехословачката воена единица).
Љалкова подоцна станала снајперски инструктор на чехословачката и советската пешадија. Откако жените биле повлечени од борбените единици во 1944 година, таа станала главен лекар на чехословачкиот тенковски баталјон.
2.1 Награди
Била заслужна за најмалку 30 потврдени убиства за време на војната. Оваа бројка не е точна според зборовите на самата Љалкова, бидејќи вистинските бројки не се познати. Била одликувана со советски орден на Црвена ѕвезда и Чехословачки воен крст. Таа го добила највисокото одликување на Чешката Република, Орденот на белиот лав, од претседателот Вацлав Клаус.
3 По Втората светска војна
По војната студирала медицина и работела како воен лекар во Оломуц и во Централната воена болница во Прага. Подоцна се преселила во болницата во Брно каде го запознала својот втор сопруг, Вацлав Ластовецки. На крајот го добила чинот полковник, но поради здравствени проблеми ја напуштила војската и почнала да работи како туристички водич за туристите кои зборуваат руски. Остатокот од животот го поминала во Брно.
На 28 октомври 2010 година, таа го добила Орденот на бел лав, втор степен, втора највисока воена чест во Чешката Република.
Мевот на еден архитект

„Мевот на еден архитект“ (англиски: ''Belly of an Architect'') — италијанско-британски филм од 1987 година, режиран од Питер Гринавеј (Peter Greenaway), кој е автор и на сценариото. Главните улоги ги играат: Брајан Денехи (Brian Dennehy) и Клои Веб (Chloe Webb). Филмот бил номиниран за наградата „Златна палма“ на Канскиот фестивал.
1 Синопсис
Познатиот американски архитект Сторли Краклајт (го игра Денехи) доаѓа во Рим за да организира голема изложба за својот омилен архитект Етјен-Луј Буле. Додека патуваат со возот, Клои конечно забременува откако претходно имала неколку спонтани абортуси. За време на престојот во Рим, Краклајт е опседнат со изложбата и целосно ја занемарува сопругата (ја игра Веб), која си наоѓа љубовник. Истовремено, Краклајт страда од големи болки во стомакот, проследени со често повраќање. Љубовникот на неговата сопруга е задолжен да обезбеди финансии за изложбата, но отј прави финансиски малверазации. Во меѓувреме, тој оди на лекарски преглед и се утврдува дека има рак на желудникот. Најпосле, тој е отстранет од организацијата на изложбата, а неговата сопруга го напушта и се сели кај љубовникот. На денот на отворањето на изложбата, Краклајт влегува тајно во споменикот на Виктор Емануел, а потоа се фрла низ прозорецот.
Враќање (филм од 1979)

„Враќање“ (српскохрватски: ''Povratak'') — југословенски филм од 1979 година, во режија на Антун Врдољак, кој е автор и на сценариото, заедно со Уго Пир. Главните улоги ги играат: Борис Дворник, Фабијан Шоваговиќ и Раде Шербеџија. Филмот е заснован врз вистински настани кои се случиле во едно гратче во Далмација во 1942 година, а неговата премиера се одржала на 5 јули 1979 година.
1 Синопсис
Дејствието на филмот се случува за време на Втората светска војна. Повеќето од жителите на едно гратче мирно си ја гледаат својата работа, но сè се менува кога полицијата апси група младинци, осомничени дека се симпатизери на движењето на отпорот, огорчените жители организираат опсада на полициската станица...
Дијадема од Кутлеш

Дијадема од Кутлеш (|Το διάδημα από τον Βασιλικό Τάφο στην Βεργίνα) — древномакедонски погребен предмет од античкиот град Ајга кај денешното село Кутлеш, Берско, Егејска Македонија. Направена е од позлатено сребро и претставува кралска дијадема. Се вбројува меѓу најскапоцените наоди пронајдени при ископувањето на Македонските кралски гробници. Датира од IV век п.н.е. и пронајдена е во гробницата на кралот Филип II Македонски.
Според некои верзии, дијадемата ѝ припаѓа на Евридика II Македонска, за која се смета дека е погребана во семејната гробница на Филип II. Според други стручњаци, погребните останки ѝ припаѓаат на Клеопатра, една од сопругите на Филип.
Дијадемата е направена од сребро и покриена со златен слој. Најзабележителниот дел е средишниот Хераклев јазол поставен напред, кој имитира платнена лента за глава. Според некои толкувања јазолот како симбол се повикува на врската на македонската кралица со Херакле како митски предок на Аргеадите и нејзината врска со „новиот Херакле“ — Александар III Македонски. Од двете страни на јазолот металот е изработен за да имитира ткаенина. Иако оштетена од забот на времето, добар дел од позлатата е зачувана. Дијадемата има пречник од 25 см, но направена е за да може да се прилагодува од двата краја.
Наодите од гробниците првично стоеле во Археолошкиот музеј во Солун, но во 1997 г. се преместени во Музејот на Македонските кралски гробници во Кутлеш, каде денес се наоѓа дијадемата.
Тереза Хрочова

Тереза Хрочова (родена на 24 февруари 1996 година) е чешка тркачка на долги патеки. Таа се натпреварувала во женски полумаратон на Светското атлетско првенство во полумаратон во 2020 година што се одржало во Гдиња, Полска.
Во 2019 година, таа се натпреварувала во женски полумаратон на Летната универзијада што се одржала во Неапол, Италија. Таа завршила на 13-то место.
Хрочова се натпреварувала во женскиот маратон на Светското атлетско првенство во 2022 година што се одржал во Јуџин, Орегон, САД. Завршила на 17-то место.
Карловачка митрополија

Карловачката митрополија била независна и самоуправна православна митрополија во Хабсбуршката Монархија, и пред крајот на своето постоење, во Кралството на Србите, Хрватите и Словенците. Името го добила по своето долгогодишно седиште во Сремски Карловци. На почетокот имала автономен статус во рамките на Пеќската патријаршија, а после нејзиното укинување Вселенската патријаршија преќутно ја признала за потполно независна и самоуправна.
Од 1848 до 1920 митрополитот карловачки почесно ја носел титулата патријарх српски, која Вселенската патријаршија не ја признавала. Последен митрополит, од 1907 до 1913, бил Лукијан Богдановиќ. По неговата смрт, митрополитскиот престол останал празен последните седум години од неговото постоење. Во 1920 година, Карловачката митрополија била споена со останатите црковни области во Кралството СХС во единствена Српска патријаршија.
Иако долго време била отсечена од Пеќската патријаршија, Карловачката митрополија успеала да опстане, па дури и да ја надживее. Со својата работа придонела за зачувување на православието и единството на српскиот народ.
Divina dispensatione

''Divina dispensatione'' ― името на двете папски бул издадени од папата Евгениј III. Првата била издадена на 5 октомври 1146 година до свештенството во Италија, повикувајќи ги Италијанците да се приклучат на Втората крстоносна војна. Втората била издадена на 11 април 1147 година во Троа и повикала на Вендската крстоносна војна против паганските Словени. Во втората била Евгениј изјавил:Некои од вас, сепак, сакаат да учествуваат во толку свето дело и награда и планираат да одат против Словените и другите незнабожци што живеат на север и да ги потчинат, со Господова помош, на христијанската религија. Ние внимаваме на посветеноста на овие луѓе и на сите оние кои не го прифатија крстот за одење во Ерусалим и кои решија да тргнат против Словените и да останат во духот на посветеноста на таа експедиција, како што е пропишано. го даваме истото простување на гревот...и истите временски привилегии како и на крстоносците во Ерусалим.
Њутнова теорема (четириаголник)

Во Евклидовата геометрија, Њутновата теорема вели дека во секој тангентен четириаголник освен кај ромб, центарот на кружницата лежи на Њутновата права.
Нека ''ABCD'' е тангентен четириаголник со најмногу еден пар паралелни страни. Понатаму, нека ''E'' и ''F'' се средишните точки на неговите дијагонали ''AC'' и ''BD'' и нека ''P'' е центарот на неговата кружница. Во таквата конфигурација, точката P се наоѓа на Њутновата права - правата ''EF'' која ги поврзува средишните точки на дијагоналите.
Тангентен четириаголник со два пара паралелни страни е ромб. Во овој случај и средните точки и центарот на кружницата се совпаѓаат и по дефиниција тогаш Њутновата права не е определена.
Њутновата теорема лесно може да се изведе од теоремата на Ане имајќи предвид дека во тангентните четириаголници комбинираните должини на спротивните страни се еднакви (Теорема на Пито: <math>a+c=b+d</math>). Сега, според теоремата на Ан, која кажува дека збирот на плоштините на спротивните триаголници ''PAD'' и ''PBC'' и збирот на плоштините на триаголниците ''PAB'' и ''PCD'' се еднакви, доволно е за доказ дека ''P'' лежи на ''EF''. Ако ''r'' е радиусот на впишаната кружница, тогаш ''r'' е и висината на сите четири триаголника.
:<math>\begin{align}
&P(\triangle PAB)+P(\triangle PCD) \\[5pt]
={}&\tfrac{1}{2}ra+\tfrac{1}{2}rc=\tfrac{1}{2}r(a+c)
\\[5pt]
={}&\tfrac{1}{2}r(b+d)=\tfrac{1}{2}rb+\tfrac{1}{2}rd \\[5pt]
={}&P(\triangle PBC)+P(\triangle PAD)
\end{align}
</math>
Милан Стојаноски

Милан Стојаноски (роден на 15 септември 1973 година) ― српско-македонски фудбалски тренер и поранешен играч. Тој е роден во српското село Стари Лец и е од македонска народност.
1 Клупска кариера
Роден во Стари Лец, банатско село, Стојаноски својата професионална кариера како напаѓач ја започнал во Пролетер Зрењанин. Тој играл четири сезони за клубот (1993-1997), забележал 120 настапи во првата лига и постигна 41 гол. Во летото 1997 година Стојаноски бил префрлен во Партизан. Тој останал таму во следните три сезони, освојувајќи едно национално првенство (1999) и една титула на националниот куп (1998).
Во мај 2000 година, Стојаноски се преселил во израелскиот клуб Беитар Ерусалим, потпишувајќи тригодишен договор. Во Партизан се вратил по само една година, минувајќи ги следните три сезони во „Црнобелите“. Во својот втор мандат во клубот, Стојаноски бил член на екипата кој во 2002 и 2003 година ги освојувал првенствените титули. Тој, исто така, забележал пет настапи во Лигата на шампионите 2003/04, главно играјќи како средишен одбранбен играч.
Во јуни 2004 година, Стојаноски потпишал со кипарскиот клуб АПОЕЛ, на двегодишен договор. Тој го освоил кипарскиот Суперкуп во својата прва сезона, пред на крајот да го напушти клубот. Потоа, Стојаноски се преселил во Иран, минувајќи ги следните три сезони со Пегах (2005–2007) и Шахрдари Бандар Абас (2007–2008).
Во летото 2008 година, Стојаноски се вратил во родната Србија и се приклучил на суперлигашкиот клуб Банат Зрењанин. Тој не успеал да им помогне да избегнат испаѓање, бидејќи клубот завршил на дното на табелата. Пред да се повлече од својата играчка кариера, Стојаноски настапувал и за нисколигашките клубови БАСК, Локомотива Белград и Ковачевац.
2 Меѓународна кариера
Помеѓу 1996 и 2004 година, Стојаноски ја претставувал Македонија односно играл за македонската репрезентација на меѓународно ниво, стекнал 26 настапи и еднаш постигнал гол.
Неговиот последен репрезентативен натпревар бил квалификацискиот натпревар за Светското првенство 2006 во октомври 2004 година против Андора.
3 Тренерска кариера
Во летото 2011 година, Стојаноски ја започнал својата тренерска кариера преземајќи го својот поранешен клуб Ковачевац. Бил назначен за тренер на Раднички Пирот во март 2012 година. Но, Стојаноски со заедничка согласност го напуштил клубот во октомври 2012 година, на негово место дошол Миле Томиќ. Бил и тренер на Локомотива Белград (2013) и Долина Падина (2015).
4 Статистика
Репрезентација, Година, Наст., Гол.
Македонија, 1996, 1, 0
1997, 1, 0
1998, 6, 1
1999, 4, 0
2000, 4, 0
2001, 0, 0
2002, 2, 0
2003, 3, 0
2004, 5, 0
Вкупно, 26, 1
5 Освоени титули
; Партизан
* Прва лига на СР Југославија: 1998/99, 2001/02, 2002/03
* Куп на СР Југославија: 1997/98
; АПОЕЛ
* Суперкуп на Кипар: 2004
Non parum animus noster

''Non parum animus noster'' (во превод: Не ни е мал умот) ― папска була издадена од папата Александар III или на 11 септември 1171 или 1172 година за да ги промовира Северните крстоносни војни против „паганските“ Естонци и Финци. Било упатено до владетелите и народите на териториите во денешните Данска, Шведска и Норвешка и започнува со опис на заканата што ја претставуваат Естонците. Александар изјавил:''Ние сме длабоко вознемирени и многу загрижени кога слушаме дека дивите Естонци и другите пагани во тие краишта се креваат и се борат против Божјите верници и оние кои се трудат за христијанската вера и се борат против доблеста на христијанското име. ... да се препашите, вооружени со небесно оружје и со силата на апостолските опомени, храбро да ја браните вистината на христијанската вера и насилно да ја проширите христијанската вера.''Александар понатаму им ветил попустливост и едногодишно простување на гревот на оние кои се бореле против незнабошците. Оние кои загинаа во оваа крстоносна војна ќе добијат целосно уживање:''Имајќи доверба во Божјата милост и заслуги на апостолите Петар и Павле, на оние кои силно и великодушно се борат со овие често споменати пагани им признаваме едногодишно простување на гревовите за кои тие се исповедале и добиле покајание како што сме навикнати да им даваме на оние што одат во Господовиот гроб.'' ''На оние кои ќе загинат во оваа борба им даваме простување на сите нивни гревови, доколку добиле покајание.''Единствената копија од булата што преживеала е во писмата на Петар од Сел.
Њутнова права

Во Евклидовата геометрија, Њутнова права е правата која ги поврзува средните точки на двете дијагонали во конвексен четириаголник во кој има најмногу две паралелни страни.
1 Својства
Отсечките и кои ги поврзуваат средните точки на спротивните страни (бимедијаните) на конвексен четириаголник се сечат во точка која лежи на Њутновата права. Оваа точка ја преполовува отсечката која ги поврзува средишните точки на дијагоналите.
Од теоремата на Ан (Пјер-Леон Ан) и нејзината обратна теорема, секоја внатрешна точка ''P'' на Њутновата права на четириаголник има својство дека
:<math>P(\triangle ABP) + P(\triangle CDP) = P(\triangle ADP) + P(\triangle BCP),</math>
каде ја означува плоштината на триаголникот .
Ако четириаголникот е тангентен, тогаш центарот на впишаната кружница исто така лежи на оваа права.
2 Поврзано
* Комплетен четириаголник
* Њутнова теорема (четириаголник)
* Њутн-Гаусова права
Епидемија (филм од 1987)

„Епидемија“ (''Epidemic'') – филм на режисерот Ларс фон Триер од 1987 година. Главните улоги ги играат: Ларс фон Трир, Нилс Ворсел и Удо Кир. Филмот претставува втор дел од трилогијата „Европа“.
1 Синопсис
Еден режисер (го игра фон Трир) и еден сценарист (го игра Ворсел) имаат примено порачка за сценарио. Рокот кога треба да го достават сценариото се ближи, а тие немаат никаква идеја. Инспирирани од епидемијата на чума во средниот век, тие одлучуваат да напишат сценарио за филм за ширењето на измислена епидемија. Работејќи на сценариото, тие не забележуваат дека околу нив навистина се шири епидемија. Најпосле, сценариото е завршено и тие канат група луѓе на вечера, а токму тогаш излегуваат на видело симптомите на болеста.
Службена положба

„Службена положба“ (српски: ''Службени положај'') — југословенски филм од 1964 година, во режија на Фадил Хаџиќ. Главните улоги ги играат: Воја Мириќ, Оливера Марковиќ, Милена Дравиќ и Стево Жигон.
1 Синопсис
Во филмот е прикажана полемиката во една редакциска соба во врска со работата на еден комбинат. Неколку службеници во комбинатот применуваат демагошки форми на раководење за да остварат лична материјална корист. Низ приказот на нивните активности се откриваат причините за незаконските појави, проневерите и личните драми што се случуваат во претпријатието. Шивачката Марија (ја игра Марковиќ), која е на чело на самоуправната организација, открива дека комерцијалнито директор Радман (го игра Мириќ) и финансискиот директор Јовиќ (го игра Потокар) извршиле проневера. Таа му кажува на главниот директор Бошњак, кој е чесен функционер и поранешен партизан. Меѓутоа, Радман го уценува Бошњак користејќи го тоа што личниот автомобил на директорот е купен на трошок на претпријатието, па така и тој е компромитиран. Младата рааботничка Зора (ја игра Дравиќ), која Радман неодамна ја завел, ја согледува неговата нечесност и почнува повеќе да го цени возачот Драгец (го игра Бобан), кој се интересира за неа.
Бенс Џонсова белковина

Белковините на Бенс Џонс се белковини (белковини) кои се излачуваат во урината кај одредени болести (познати како Бенс Џонс протеинурија). Биохемиски се работи за лесни ланци на имуноглобулин во слободна форма (не како дел од структура на целосен имуноглобулин). Причина е болест кај која се произведуваат големи количини на белковини (имуноглобулини) со лесни ланци.
Лесните ланци на имуноглобулините имаат релативно мала молекуларна тежина, така што можат да поминат низ гломеруларниот филтер во бубрезите и последователно да се реапсорбираат од страна на клетките на проксималниот тубулус каде последоватлно и се разградуваат. Во случај кога нивната концентрацијата го надминува капацитетот за реабсорпција или ако реапсорпцијата во проксималниот тубулус е нарушена, тие можат да се појават и да се детектираат во урината.
Причината за појава на Бенс-Џонс-белковините во урината е најчесто мултипен миелом, малигно заболување на плазма клетките. Се работи за т.н. моноклонално заболување, каде слободните лесните ланци произведени од овие плазма клетки се сите од ист тип - или „ капа “ или „ ламбда “.
Белковините со лесни ланци може да се депонираат во различни органи во форма на полукристални структури наречени амилоид. Примарно засегнат орган е бубрегот, што доведува до функционално нарушување (бубрежна инсуфициенција). Ова може да напредува до целосна функционална инсуфициенција на бубрезите (хронична бубрежна инсуфициенција ).
Бенс-Џонс-белковините може да се детектираат во урината со голем број тестови, на пример SDS-PAGE, имунофиксација, имуноелектрофореза или определување на слободен лесен синџир .
1 Наводи
Дениз Текин

Хатиџе Дениз Текин (родена на 7 јуни 1997 година) е турска музичарка и текстописец. Нејзиниот интерес за музика започнал на 8-годишна возраст, кога почнала да свири на пијано и флејта. Таа се приклучила на различни локални музички групи за време на нејзините средношколски години. На 16 години почнала да изведува музика во живо во мали кафулиња во својот град. Во исто време, таа споделувала свои снимки под прекарот Дапхед (Daphead) на различни музички платформи и правела кавери на познати песни и привлекла внимание. Во 2017 година, го издала својот прв студиски албум наречен ''Козакулучка''.
1 Живот и кариера
Родена е во Измир како дете на државен службеник, а првите години ги поминала во Конак. Нејзините родители студирале стоматологија, а детството го поминала во различни провинции. Најпрвин со семејството отишла во Мардин и таму завршила основно училиште. Потоа средното образование го завршила во градот Газиантеп. Нејзиниот интерес за музика започнал со пијано и флејта со охрабрување на нејзиниот татко. Во Газиантеп, таа ги споделила своите музички дела на платформи за споделување музика како што е Саундклауд и привлекла големо внимание. Нејзините снимки во овој период биле преслушани меѓу 1 и 7 милиони пати на YouTube. Откако создала адекватна публика, одржала концерти во големите градови како Истанбул, Анкара, Измир и Анталија. Во едно интервју во 2015 година, турскиот пејач Калбен го привлекол вниманието на инструментите и гласот на Текин. По напуштањето на Газиантеп, таа започнала да студира западни јазици и книжевност на Универзитетот Богазичи. Во 2017 година, на деветнаесетгодишна возраст, таа го издала својот прв студиски албум ''Козакулучка'', кој се состои од девет песни. Во овој албум таа обработила и песни како „Бени Вур“ од Ахмет Каја и Јусуф Хајалоглу.
Подоцна извела голем број песни заедно со Џан Озан.
2 Дискографија
; Албуми
*''Козакулучка'' (2017)
; Синглови
* „Хеп Отуруп Бекледим“ (2017)
* „Чозулмез“ (2018)
* „Јилдизлар“ (2019)
* „Хеп Сонрадан“ (2020)
* „Не Јапсам Јанарим“ (2020)
* „Аман Ајрилик“ (2020)
* „Гунеше Догру“ (2020)
Апостол Сила

Сила или Силван (грчки: grc) — истакнат член на ранохристијанската заедница во I век и еден од Седумдесетте апостоли. Според Новиот завет го придружувал Апостол Павле на неговото второ мисионерско патување, како што се раскажува во Делата на светите апостоли. Познат е како негов соучесник во неговата мисија во Македонија.
Овој светител е нарекуван по две имиња, веројатно варијанта на истото име. Павле секогаш го нарекува „Силван“, а како таков се споменува и во Првото послание на Петар. На други места се води како „Сила“.
1 Житие
Сила за првпат се споменува во , каде духовните старешини решаваат дека тој и Јуда Варсава, треба да се врати заедно со Павле и Варнава во Антиохија по одржувањето на Ерусалимскиот собор. Сила и Јуда се споменуваат како водачи меѓу браќата, пророци и делотворни говорници. Павле го бира Сила за сопатник на втората мисија по разделбата со Барнава која произлегла од Марковото учество. Во оваа втора мисија, Сила и Павле за кратко се затворени во Филипи, Македонија, кога се случил земјотрес кој им ги раскинал оковите и им ја отворил вратата од ќелијата. Во живописот Сила понекогаш е претставен како носи скинати пранги..
Според -, Сила и Тимотеј заедно со Павле прешле од Филипи во Солун, и таму наишле на непријателски пречек во синагогите од некои традиционални Евреи. Гонителите ги следеле и во Бер, со закани по безбедноста на Павле, поради што тој се разделил од Сила и Тимотеј. Павле отишол во Атина, а Сила и Тимотеј подоцна му се приклучиле во Коринт.
Овие случувања се одвивале некаде околу 50 г. судејќи по каде се спомнува проконзулот Галион кој застанал на страната на Павле во Коринт. Во , разочаран од непријателското настроение на Евреите, Павле престанал да ја посетува синагогата во Коринт, а Сила понатаму не се спомнува во Делата.
Се јавува во поздравниот дел на Првото и Второто послание до Солуњаните, и се спомнува во Второто послание до Коринтјаните (1,19). Ова е очекувано со оглед на неговото учество во Павловата мисија кога ги посетувал тие градови. Се спомнува и во заклучниот дел на Првото послание на апостол Петар (5,12), каде можеби имал улога на секретар. Петар вели дека го смета Сила за „верен брат“.
2 Почитување
Во класичното православие Апостол Сила се слави на 30 јули по стар стил (12 август по нов) заедно апостолите Силуан, Крискент, Епенет, и Андроник, а на 4 јануари во рамките на Соборот на Седумдесетте Свети Апостоли.
Се почитува од Евангелската лутеранска црква и Епископалната црква во Америка како мала слава на 26 јануари заедно со св. Тимотеј и Тит. Римокатоличката црква го слави на 13 јули, а Лутеранската црква-Мисурски синод го одбележува на 10 февруари.
3 Поврзано
* Апостол Павле
* Агав
* Апостол Варнава
* Манаин
* Учењата на Силван — апокрифен текст од библиотеката „Наг Хамади“ припишан на .
Архијереј

Архијереј (|ό άρχιερεύς) — највисокото ерархиско ниво во Православната црква.
Тој носи една од следните титули: епископ, митрополит, архиепископ или патријарх.
1 Епархиски архијереј
Епархискиот архијереј во Македонската православна црква е непосреден поглавар на епархијата. Тој е главен претставник и управител на сиот црковно-духовен живот и црковен ред во епархијата. Својата црковно-архијерејска власт ја врши самостојно, а црковните самоуправни задачи во заедница со свештенството и народот.
Епархискиот архијереј има свој заменик кој го заменува во рамките на неговите овластувања.
1.1 Избор
Епархиските и викарните архијереји ги избира Светиот архијерејски синод под претседателство на архиепископот. Изборот на архиепископ го врши Светиот архијерејски синод кога се присутни две третини од сите епархиски архијереи.
2 Викарен архијереј
Покрај епархиските архијереи, има и викарни архијереи (викари). Тие се помошни архијереи кои му помагаат на епископот, митрополитот, архиепископот или патријархот во управувањето со епархијата. Тие добиваат почесна титула, обично по историска епископија. Викарните архијереи учествуваат во работата на архијерејскиот собор, обично без право на одлучување.
3 Поврзано
* Викарен архијереј
Џејмс Херст (сценарист)

Џејмс Херст е писател/креатор/продуцент на телевизиски серии со искуство во сценариска драма и хумористични серии во Канада. Тој ја започнал својата кариера со тинејџерската драмска серија ''Деграси: Следната генерација'' (CTV и TeenNick), пишувајќи триесет епизоди и станувајќи главен директор на петата и шестата сезона. Тој продолжил да пишува/продуцира многу серии, вклучувајќи ги Flashpoint (CTV и CBS), Being Erica (CBC и Soapnet), Софи (CBC), Тод и Книгата на чистото зло (Space) и неодамна The Listener (CTV & Fox International). Како креатор, Џејмс го разви концептот и го напиша пилотот за тинејџерската музичка драма Instant Star (CTV & Teen Nick). Заедно со романописецот Ендрју Пајпер, Џејмс е ко-креатор на голем број серии во развој. Дипломиран на Универзитетот Јорк, Џејмс има освоено две награди за сценарист на WGC (2004 и 2005 година) и доби три номинации (2006, 2007, 2010 година). Тој исто така има добиено две номинации за Gemini award (2007 и 2004 година). Џејмс, исто така, придонесе за WireTap и This American Life, за Public Radio International.