Орвјето

Орвјето е град во покраината Терни, југозападниот дел од Умбрија, Италија, сместена на рамниот врв на голем дел од вулкански туф. Градот драматично се издигнува над речиси вертикалните лица на туфните карпи кои се комплетирани со одбранбени ѕидови изградени од истиот камен.
1 Историја
1.1 Етрурска ера
Античкиот град, населен уште од етрурско време, обично се поврзува со етрурската Велзна, но некои современи научници се разликуваат. Орвјето секако бил главен центар на етрурската цивилизација. Во археолошкиот музеј се сместени некои од етрурските артефакти кои се пронајдени во непосредна близина. Гробница во некрополата Орвјето Каничела го носи натписот ''mi aviles katacinas'', „Јас сум од Авиле Катацина“. Така, станарот на гробницата носел етрурско-латинско име, Аулус, и семејно име за кое се верува дека е од келтско потекло. Овој интересен артефакт можел да ја покаже сложеноста на етничките односи во античка Италија и како таквите односи би можеле да бидат мирни. Исто така во близина се наоѓа гробницата Голини, таа била изградена во четвртиот век п.н.е. Нејзините ѕидни слики прикажуваат погребен банкет, давајќи одреден увид во реалните собири што се одржаа по смртта на аристократските Етрурци. Сликите вклучуваат сцени на слуги кои се подготвуваат за гозбата на различни начини.
1.2 Римска и постримска ера
Орвјето бил освоен од Рим во третиот век п.н.е. Поради својата локација на висок, стрмен блеф, вулканска карпа, градот бил практично непробојлив. По распадот на Римската Империја, неговото одбранбено место добило ново значење. Епископското седиште било префрлено од Болсена, а градот го држеле Готите и Ломбардите пред да биде основана нејзината самоуправна комуна во десеттиот век, во која конзулите управувале под феудална заклетва за лојалност кон епископот. Односот на Орвјето со папството беше близок; во десеттиот век, папата Бенедикт VII го посетил градот Орвјето со неговиот внук, Филипо Алберичи, кој подоцна се населил таму и станал конзул на градот-држава во 1016 година.
1.3 Среден век
Орвјето, контролирајќи го патот меѓу Фиренца и Рим, каде што ја минувал Киана, бил голем град: неговото население броело околу 30.000 жители при крајот на 13 век. Неговите општински институции веќе признати во папскиот бул од 1157 година, од 1201 година, Орвјето се управувал преку подеста, кој исто толку често бил и епископ, но дејствувал заедно со воениот гувернер, „капетанот на народот“. Во 13 век, жестоките судири го поделиле градот, кој бил во апоге на своето богатство, но често се наоѓал во судир со папството, дури и под забрана. Папата Урбан IV престојувал во Орвјето од 1262 до 1264 година.
Градот станал еден од главните културни центри на своето време кога Тома Аквински предавал на студиото таму. Мал универзитет, го има своето потекло во студио генерал кој му бил доделен на градот од папата Григориј IX во 1236 година. По предавањето во Орвјето Аквински бил повикан во Рим во 1265 година да служи како папски теолог во новоизбраниот папа Климент IV и како регент-мајстор.
1.4 Папско владеење
Територијата на Орвјето била под папска контрола долго пред официјално да биде додадена на Папската Држава. Таа останала папска сопственост до 1860 година, кога била припоена кон обединета Италија.
2 Главни знаменитости
2.1 Дуомо
На 15 Ноември 1290 година, Папата Николај IV го поставил камениот темелникот на сегашната зграда и го посветил на Успение на Богородица. Дизајнот често му се припишувал на Арнолфо ди Камбио, но преовладувало модерното мислење дека мајсторот ѕидар бил нејасен монах по име Фра Бевињате од Перуџа. Црквата била обложена со пруги во бел травертин и зеленикаво-црн базалт во тесни ленти, слични на многу начини на катедралата во Сиена и другите централни италијански катедрали од таа ера. Во следната деценија, властите на катедралата го повикале сиенскиот архитект и скулптор Лоренцо Мајтани да ја стабилизира зградата и да дизајнира фасада. Тој го зголемил хорот и планирал трансепт со две капели, простори кои биле завршени долго по неговата смрт. Катедралата има пет ѕвона, подесени во станот Е, кои датираат од Ренесансата.
Фасадата е особено впечатлива и вклучува извонредна скулптура од Лоренцо Мајтани. Внатре во катедралата, капелата во Сан Брицио е фрескоживописана од Фра Анџелико и со ремек-делото на Лука Сињорели, неговиот Последен су. Детерот од Болсена, прикажан во Дуомо, датира од евхаристиското чудо во Болсена во 1263 година, кога посветен икона почнала да крвари врз капларот, малата ткаенина на која почиваат иконата и путирот за време на канонот на мисата.
2.2 Папска резиденција
Од 11 век па се до сега, папите го задржале политичкото присуство на папската територија која ја окупирала централна Италија. Заедно со неговиот двор, папата се движел од палата во палата на начин на кој се вршеле неговите европски секуларни колеги. Неколку централни Италијански градови биле домаќини на папата и неговата свита во текот на годините на талкање, сместувајќи ги во бискупската палата. Надвор од Рим, само Орвјето и Витербо имаа папски палати. Папата Адријан IV бил првиот папа кој поминал значително време во Орвјето. Неговиот наследник, папата Инокентиј III, бил милитантен противник на катарската ерес, која се инфилтрирала во градот и презел мерки за искоренување на таа ерес. Во 1227 година, папата Григориј IX го потврдил Доминиканскиот Студиум Генерале во Орвјето, теолошка школа и една од првите во Европа. Папата Урбан IV, Французин кој бил крунисан во доминиканската црква во Витербо и кој го поминал најголемиот дел од своето папство во Орвјето, исто така оставил важни наследства во градот. Во 1263 година, тој ја основал папската палата, можеби првата надвор од Рим, и ја осветил новата доминиканска црква во Орвјето. Папата Николај IV го избрал Орвјето пред неговиот роден град Рим за седиште на Курија во 1291–92 година, воспоставувајќи го состанокот на Курија во Орвјето како традиција. Тој бил награден од Орвиетанците со тоа што бил избран за Подеста и Капитано дел Пополо.
Неговиот наследник папата Бонифациј VIII ја продолжил папската врска со Орвјето. Иако честопати биле критикувани од историчарите за непотизам и алчност, Орвиетанците биле приматели на великодушноста на папата и му оддале на Бонифациј со тоа што ги избрале градовите Капитано и Подеста во 1297 година и Капитано повторно во 1298 година. Тој ја изградил третата и последна Палацо Папале, Палацо Солијано. Тој, исто така, донирал статуи на главните градски порти, што му донело одредени критики од неговите многубројни непријатели. Бенедикт XI бил последниот папа кој живеел во Италија пред папството Авињон. Во текот на годините од Николај IV до Бенедикт XI, Орвјето му гостувал на папата почесто отколку во Рим, и продолжиле дискусиите за тоа дали Рим треба или не да остане папски град. Папата Николај V му дал поддршка на градот. Во писмото од 1449 година, папата даде пари за реставрација на епископската палата што првично бил проект на Николај IV. Тој, исто така, му дозволи на Фра Анџелико да започне да слика во Капела Нуова на катедралата.
За време на ограбувањето на Рим во 1527 година од страна на светиот римски император Карло V, папата Климент VII се засолни во Орвјето. Плашејќи се дека во случај на опсада од војниците на Чарлс, водата на градот може да се покаже недоволна, тој пушти во употреба спектакуларен бунар длабок 62 метри, Бунарот на Свети Патрик. Ова Италијанско име, инспирирано од средновековните легенди дека Чистилиштето Свети Патрик во Ирска му дало пристап до Чистилиштето, се користело за да укаже на нешто многу длабоко. Изградбата била на архитектот инженер Антонио да Сангало Помладиот. Централното вратило на бунарот бил опкружено со рампи во двојна спирала, слична на бунарот на Саладин. Секоја од овие рампи била дизајнирана за еднонасочен сообраќај, така што мазгите натоварени со тегли со вода може непречено да поминуваат надолу, а потоа нагоре.
2.3 Систем за подземни тунели
Градот Орвјето долго ја чувал тајната на својот лавиринт од пештери и тунели кои се наоѓаат под површината. Ископани длабоко во вулканската карпа, овие тајни скриени тунели сега се отворени за гледање само преку тури. Нивната спектакуларна природа, исто така, даде многу историски и археолошки наоди. Колеџот Свети Анселм постави програма каде секое лето, студентите патуваат во Италија за да работат на археолошката локација на колеџот сместена на локацијата на ископувањето Кориља, веднаш надвор од градот.
Подземниот град содржи повеќе од 1200 тунели, галерии, бунари, скали, каменоломи, визби, неочекувани премини, цистерни, надредени простории со бројни мали квадратни ниши за гулаби, кои детално го прикажуваат неговото создавање низ вековите. Многу од домовите на благородничките семејства биле опремени со средства за бегство од возвишениот град за време на опсада преку тајни тунели за бегство издлабени од меката карпа. Тунелите би воделе од градската палата за да излезат на безбедно излезно место на одредено растојание од градските ѕидини.
2.4 Палацо дел Капитано дел Пополо
Работата на изградбата на Палацо дел Капитано дел Пополо започнала во 13 век на област која од 1157 година била окупирана од папската палата изградена за време на владеењето на папата Адријан IV. Оригиналната Палацо дел Капитано била една приземна чардак што се користела како пазар или за состаноци, од кои судијата им зборувал на граѓаните. Ова било местото каде што околните господари или претставници на победените градови дојдоа да му оддадат верност на Орвјето.
Структурата била зголемена во рок од десет години од нејзината оригинална изградба, а во 1315 година била додадена камбанаријата, а во следната година таму било закачено големо ѕвоно. Горниот дел од градбата бил покриен во 1472 година, а големата сала била поделена на две простории. Поголемиот од двете зафаќал површина што одговара приближно на просторијата позната денес како Сала деи Кватроченто. Потоа, зградата функционирала како резиденција за Капитано дел Пополо, Подеста и Сињори сет.
Од 1596 година во една од собите од долниот дел се наоѓал Студиумот, кој бил повторно воспоставен неколку години претходно од Лоренцо Магалоти. Студенти по право, теологија и логика доаѓале овде да учат два пати на ден, секој пат кога ѕвонело на Палацо дел Пополо, до 1651 година. Неколку записи за овој универзитет се појавуваат по овој датум. Некои извори укажуваат дека датира од 1013 година и имала врски со имиња како што се бенедиктинските монаси Грацијано и Гоцио од Орвјето.
2.5 Тврдината Алборноз
Тврдината била зградена по наредба на шпанскиот кардинал Алборноз по наредба на папата Инокентиј VI и дизајниран од Кондотиеро и воен инженер Уголино ди Монтемарте.
Првично позната како Рока ди Сан Мартино, изградбата на оваа масивна тврдина започнала или во 1359 или 1353 година во близина на гробиштата на градот. Нејзината цел била да и обезбеди на црквата безбедно место во градот и да им дозволи на кардиналот и неговите капетани да ги зацврстат неодамнешните воени победи.
Во нејзиниот првичен квадратен план, тврдината била опкружена со мала зграда во близина на главниот влез и опкружена со ров, поминат со подвижен мост. Сепак, Рока била речиси целосно срамнета со земја во 1395 година и последователните обиди за нејзина обнова биле неуспешни. Тврдината конечно била обновена во средината на 15 век, користејќи оригинални планови и дополнителна кружна линија на утврдувања.
По ограбувањето на Рим на крајот на 1527 година, папата Климент VII се засолни во Орвјето. За да се осигура дека градот ќе биде доволно снабден со вода во случај на опсада, тој дал наредба за копање на сега познатиот артески бунар Поцо ди Сан Патрицио. За дополнителна безбедност, папата наредил да се ископа втор бунар за да ја снабдува тврдината.
2.6 Други
* Сан Џовенале, изградена во 1004 година, веројатно над веќе постоечка црква, е најстарата црква во Орвјето. Содржи многу фрески од 13 век.* Сан Доменико, една од првите доминикански цркви.
* Сан Франческо (1266), поранешна францисканска црква.
* Орвјето е исто така дом на етрурски урнатини и остатоци од ѕид што го оградил градот пред повеќе од 2000 години. Во подножјето на Буте, опкружена со праски и јаболкници и лозје, етрурската некропола ''Кросефисо ди Туфо'' брои стотина камерни гробници поставени по правоаголна улична мрежа.
3 Економија
Белото вино од областа Орвјето, североисточно од градот, е високо ценето, а се одгледуваат и црвени вина. Орвјето е член на движењето за бавна храна. Калајни застаклени глинени садови првично се произведувале во Орвјето, каде што се произведувале од 13 век.
4 Транспорт
Жичницата Орвјето обезбедува врска од Орвјето до историскиот центар на градот.
Од декември 2016 година, станицата Орвјето ја опслужуваат австриските железници во текот на ноќта до Минхен и Виена.
5 Поп-култура
Орвјето е едно од главните места на ''Знакот на крстот,'' меѓународниот бестселер на Крис Кузнески. Романот ги содржи катедралата Орвјето, бунарот Свети Патрик и многу други локални локации.
6 Разно
Покрај колеџот Сент Анселм, Орвјето е домаќин и на студиска програма во странство со Универзитетот во Аризона основана од Дејвид Сорен и раководена од д-р Клаудио Бицари, Алба Фраскарели и Росита Фокарели.