procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Душан Иваниќ

Душан Иваниќ (Губавчево Поље, 23 јануари 1946) е српски книжевен теоретичар и универзитетски професор во пензија.
1 Биографија
Тој дошол во Земун во 1963 година од Крижевци, каде што ги завршил првиот и вториоѕ клас гимназија.
Дипломирал на Катедрата за српскохрватски јазик и југословенска книжевност (1973), магистрирал (1975) и докторирал (1983) на Филолошкиот факултет во Белград.
Бил вработен во Институтот за литература и уметност во Белград од 1970 до 1979 година, првин како истражувачки приправник а потоа како истражувач. На Филолошкиот факултет бил доцент по предметот Српска литература од 18 и 19 век (1979–1986), потоа доцент (1987–1991), вонреден професор (1992–1996) и редовен професор (1997–2014) по предметот Српска литература од 18 и 19 век II, сè до неговото пензионирање. Во јуни 2015 година бил избран за емеритус професор на Универзитетот во Белград.
Од учебната 1992/93 година се до јули 1995 година, им држел предавања на студентите во Петриња на тамошниот Филозофски факултет.
Од 1989 година е главен уредник <i>на списанието за книжевни студии „Литературна историја“. Основач е и директор на проектот „Поетика на проповедање во српската литература“ (1992–1999), а во 2001 година го започна проектот „Техника и семантика на нарацијата во српската литература“.
Член е на Управниот одбор на Фондацијата „Доситеј Обрадовиќ“ од 2008 година. Тој беше претседател на Друштвото за српски јазик и литература на Србија .
2 Награди
* Награда „Исидора Секулиќ“за книгата ''„Модели на литературен говор: од историјата и поетиката на српската литература“'', 1989 година.
* Награда Нолит, за книгата ''„Мемоарна проза од 18-ти и 19-ти век“'', 1989 година.
* Награда BIGZ, 1998 година.
* Награга „Вук Филиповиќ“ за книгата ''Книжевност на српска Краина'', 1999 г.
* Награда „Сава Мрка“, 2010. * Награда „Златна српска литература“, 2010 година.
* Награда „Младен Лесковац“ 2010 година.
* Исклучителна Вукова награда, за 2021 година.
3 Библиографија
3.1 Монографии
*''Српски краток расказ помеѓу романса и реализам''*''Забавни и едукативни периодични изданија на српскиот реализам: Јавор и Стражилово''*''Модели на литературен говор: од историјата и поетиката на српската литература''*''Форма и време (студии за историјата и поетиката на српската литература)''*<i>Српски реализам*''Литература на Српска Краина''*''Основи на текстологијата (Вовед во текстологијата на новата српска литература)''
3.2 Изменети изданија
* Собрани дела на Ѓуро Јакшиќ
* Песни од Ѓ. Марковиќ Кодер
* избор на непристојна народна проза од збирката на Ф. С. Краус ( Мрсни приказни)
* избор од српска автобиографска и мемоарска проза (мемоарска проза од 18 и 19 век)
* Србинката на Симо Милутиновиќ од Сараево
* Миграции и Втората книга за миграциите од Милош Црњански
* Собрани песни од Бранко Радичевиќ
* Критики, полемики, писма на Јован С. Поповиќ
* Светот и приказната: За раскажувањето приказни и раскажувачите во српската литература
Црква „Пресвета Богородица“ - Ѓавато (Главиште)

Пресвета Богородица — манастирска црква во битолското село Ѓавато, Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа во месноста Главиште, која се наоѓа на падините на планината Бигла.
2 Архитектура
2.1 Фрескоживопис
Црквата поседува делумен фрескоживопис во внатрешноста, покривајќи дел од ѕидовите и внатрешниот дел на олтарот.
2.2 Икони и иконостас
Црквата поседува мал иконостас.
3 Галерија
4 Поврзано
* Ресенско архијерејско намесништво
* Прва ресенска парохија
* Ѓавато
Бранко Анѓиќ

Бранко Анѓиќ (Белград, 1952) е новинар, преведувач и писател.
1 Биографија
Бранко Анѓиќ дипломирал на Филолошкиот факултет во Белград - Оддел за општа книжевност со теорија, а постдипломски студии завршил на Теорија на книжевноста. Работел како новинар, писател и преведувач. Бил уредник и коосновач на книжевното списание „Писмо“ и уредник на „Књижевне новине“. Работел и како дописник за новински агенции и соработник на разни книжевни списанија и други медиуми во Југославија, Србија, Шпанија, Аргентина, Уругвај, Чиле и САД .
Од 1990 година живее во Буенос Аирес.
2 Дела
Автор е на многу романи, раскази и кратки раскази.
2.1 Романи и раскази
* По свирката
* Лавицата си ги лиже раните
* Како од кабелска
* Ова е вистинска приказна.
* Големината на светот
* Репродукција
2.2 Шпанско-американски и аргентински современи праскази
Автор е на неколку антологии на шпанско-американски и аргентински современи раскази, заедно со Љиљана Поповиќ Анѓиќ. Пишувал зборници со критички огледи за современата шпанско-американска литература. * Вавилонската библиотеката
* Антологија на современи латиноамерикански раскази
* Третиот брег на реката: современа шпанско-американска приказна за млади
2.3 Преводи
Преведувал од шпански и англиски јазик дела од латиноамерикански и северноамерикански писатели, како што се:
* Хорхе Луис Борхес (Лекции од еден еретик)
* Марио Варгас Љоса (Во пофалба на маќеата)
* Габриел Гарсија Маркез (Хроника на една најавена смрт)
* Хозе Доносо (Бесрамна ноќна птица)
* Карлос Фуентес (Аура)
* Ана Марија Шуа (Товарот на искушението)
* Лилијана Хер (Сонце, потоа)
* Хуан Хелман (Избрани песни)
* Педро Хуан Гутиерез (Тропско животно)
* Хозе Ортега и Гасет (Револт на масите)
* Дејвид Седарис (Облечете го вашето семејство во кордуроребраст сомот и тексас)
* Давид Безмозгис (Наташа и други раскази; Слободен свет)
Соња Веселиновиќ

Соња Веселиновиќ (родена на 9 декември 1981 година, Нови Сад) е српска литературна историчарка, компаративна научничка, преведувачка и писателка.
1 Биографија
Ги завршила студиите на Филозофскиот факултет во Нови Сад во 2005 година. Магистрирала на истиот факултет во 2009 година со тема „Функционална двојност на преводот и поетската поетика во делото на Иван В. Лалиќ “, а во 2014 година ја одбранила докторската дисертација под наслов „Рецепција на модерната англо-американска поезија во српската литература од втората половина на 20 век“. Од 2009 година е вработена на Одделот за компаративна книжевност на Филозофскиот факултет во Нови Сад и држи курсеви по литература од 19 и 20 век, поетика, теорија на преведување, модерна драма и интердисциплинарно проучување на литературата.
Таа е член на уредувачкиот одбор на книжевното списание „Поља“ од 2007 година.
Ги објавила студиите ''„Поетика на преводот“ од Иван В.''''Лалиќ'' во 2012 година и ''„Рецепција, канон, култура на цел“'' во 2018 година. Ги уредила книгите ''„Иван В.''''Лалиќ“'', том 86, и ''„Владислав Петковиќ Дис“'' (2021), како дел од антологиското издание „Десет века српска литература на Матица Српска“.
Победничка била на Фестивалот на млади поети во Заечар во 2007 година, во чии рамки ја објавила книгата ''„Поеми преку“'' во 2008 година. Во 2014 година го објави лирскиот роман ''„Кросфејд“'' (Културен центар Нови Сад) а во 2020 година, збирката поезија ''„Лизгање“'' (Повеља, Краљево).
Била член на жирито за доделување на наградата „Десанка Максимовиќ“ за 2018-2021 година, Млади Дис, Прва книга Матица српска, Мирослав Антиќ.
2 Награди
* Награда „Борислав Пекиќ“ за синопсисот на романот ''Кросфад'', 2009 година.
* Награда „Исидора Секулиќ“ за романот ''„Кросфејд“'', 2014.
* Награда „Билјана Јовановиќ“ на Српското книжевно друштво, за поетската книга ''Проклизавање'', 2021 година.
3 Дела
3.1 Проза
*''Песна преку'' (Заечар, 2008)
*''Кросфејд'' (Нови Сад, 2013)
3.2 Монографии
*''Превод Поетика на Иван В. Лалиќ'' (Нови Сад, 2012)
*''Рецепција, канон, целна култура: сликата на модерната англо-американска поезија во современата српска литература'' (Нови Сад, 2012)
3.3 Преводи
* Милан Кундера, ''Средба'' (Белград, 2009)
Никола Еничерев

Никола Ганчев Еничерев е бугарски просветен деец, општественик и писател.
1 Биографија
1.1 Рани години
Роден е во месец мај во 1844 година во Пловдив, тогаш во Османлиската империја, во семејството на Нона Брадистилова и Ганчо Еничерев од Панаѓуриште, кои се преселиле во Пловдив по чумата од 1833 година. Во 1850 година започнал да учи при ѓаконот Иларион Хиландарски, а од 1853 година е ученик во Централното бугарско училиште, каде му предаваат Јоаким Груев, Христо Г. Данов и Константин Геров. Во 1862 година Еничерев станува помошник учител при Јоаким Груев, која должност ја извршувал до 1865 година.
1.2 Учителската дејност во Прилеп
Во периодот од 1866 до 1877 година Никола Еничерев е главен учител во Прилеп, каде што станал еден од видните дејци на бугарската просвета во Македонија. Го реформирал Прилепското училиште, развивајќи го од основно во класно и создава услови тоа да прерасне во специјализирано за начални учители.
Еничерев е помеѓу водачите на борбата за црковна и духовна независност во Прилепско и како резултат на широката дејност на 25 февруари 1868 година била отфрла Цариградската патриаршија, а грчкото училиште било изведено од општинската зграда. Тутунџискиот еснаф во Прилеп за свои патрони ги зел Св. Кирил и Методиј по идеја на Никола Еничерев и така 11 мај станал општоградски празник. По негова идеја се создават и други еснафски друштва. Избран е за претседател на новосоздаденото во пролетта 1867 година читалиште „Надежда“, кое станало културен центар во реонот.
1.3 Враќање во Бугарија
По создавањето на Кнежеството Бугарија во 1878 година, Еничерев се сели во Софија, кадешто работел како учител и чиновник.
Тој оставил зад себе спомени со наслов „Спомени и белешки“ (''Възпоменания и бележки)'', кои се вреден извор за просветата во Прилепско и заземаат важно место во бугарската мемоаристика. Мемоарите му содржат раскази за раните години во Пловдив, кога бил сведок на борбата за национална еманципација на градот, како и прикази за настаните што ги преживеал во Македонија.
Публикувал статии во весникот „Македонија“. Во некои од статиите се потпишувал како Никола Ганчев.
2 Библиографија
*
Ѓорѓе Трифуновиќ

Ѓорѓе Трифуновиќ ( српска-кирилица: Ђорѓе Трифуновић; роден на 13 април 1934 година во Белград, Југославија ) е српски книжевен научник и книжевен историчар на Универзитетот во Белград.
1 Живот и работа
Трифуновиќ посетувал основно и средно училиште (Шеста белградска гимназија во Звездара) во своето родно место, потоа студирал на поранешниот Оддел за југословенска книжевност и српскохрватски јазик на Филолошкиот факултет во Белград со фокус на средновековна српска книжевност, дипломирал со диплома во 1957 година, магистрирал 1961 година и докторирал со тезата за ''српските средновековни записи за Кнез Лазар и Битката на Косово'' (Srpski srednjovekovni spisi o knezu Lazaru i Kosovskom boju) во 1965 година. Станал асистент на Филолошкиот факултет во Белград во 1961 година, продолжил со академска работа на Универзитетот во Атина со фокус на византиска хагиографија од 1967 до 1968 година а по враќањето во Белград, станал доцент во 1969 година, вонреден професор во 1976 година, редовен професор во 1981 година а бил отпуштен од властите на режимот на Милошевиќ во 1998 година поради неговото опозициско учество и активност за време на Протести од 1997 година. Тој зборува старословенски, старогрчки и современ грчки јазик а на српски јазик ги превел Димитриј Кантакузин и поезијата на Ангел Сикелијан.
2 Библиографија (избор)
*''Iz tmine pojanje: stari srpski pesnički zapisi'' (Пеење од темнината: стари српски поетски записи), Нолит, Белград 1962 г.
*''Žitije svetog patrijarha Jefrema od episkopa Marka'' (Агиографија за патријархот Ефрем од епископ Марко), Анали на Филолошкиот факултет, Белград 1967 г.
*''Hymne de Nicéphore Calliste Xanthopoulos consacré à la vierge, dans la traduction Serbe de Makarije de l'année 1382'' (химна на Никифор Калистос Ксантопулос од 1382 година, посветена на Богородица, во српскиот превод на Makarije, асоцијација Cyrillometho,
*''Ѓура Даничиќ : Предавања за славистика'' , монографија , Издание Вук Караџиќ, Белград 1975 г.
*''Краток преглед на југословенската литература од средниот век'' (Краток преглед на југословенската литература од средниот век), што содржи теми за Черноризец Храбар, Доментијан Хиландарски, Григориј Цамблак, Владислав Граматик и многу други, Библиотека за предавања и прирачници, Филолошки факултет, Белград 1976.
*''Проза архиепископа Данила II'' (Проза на архиепископот Данило II), издаваштво Вук Караџиќ, Белград 1976 г.
*''Zapis Inoka Isaije u ispisu grofa Ѓорѓа Бранковиќ'' (Белешки за Исаија Серски во печатениот труд на грофот Ѓорѓе Бранковиќ ), Оддел за археографија , Национална библиотека на Србија, Белград 1979 година.
*''Prevod stihova Georgija Pamfila u "Panopliji Dogmatiki" Jevtimija Zigavina'' (Превод на хагиографски раскажувања за Свети Георги во Памфилија од ''Panoplia Dogmatica'' на Евтимиос Зигабенос ), Матица српска, Нови Сад 1994 година.
3 Награди
* Награда „Исидора Секулиќ“ во 1994 за неговото целосно дело за средновековната српска литература
* Повелба на честа „Рача“ во 2007 за неговиот придонес во проучувањето на српската литература
Жанета Ѓукиќ Перишиќ

Жанета Ѓукиќ Перишиќ (Белград, 9 јуни 1956 година) е српска литературна историчарка и писателка.
1 Биографија
Родена била и живее во Белград. Студирала светска литература и книжевна теорија на Филолошкиот факултет, при Универзитетот во Белград. За време на постдипломските студии на Институтот “Херцен“ во Ленинград (СССР), го напишала својот магистерски труд на тема ''„Историската поетика'' на Александар Веселовски“. Магистрирала и на Филолошкиот факултет во Белград со тезата за недовршениот роман на Иво Андриќ „''На сончевата страна“''. Докторирала на Филозофскиот факултет во Нови Сад со тезата ''„Тематско-мотивските, идеолошките и поетските аспекти на делото на Андриќ во биографски и историски контекст“''.
Долго време работела во Фондацијата „Иво Андриќ“, првин како стручен соработник, потоа како раководител на Центар за документација, потоа како советник и на крај како директор. Сега работи како уредник во издавачка куќа „Академска књига“.
Добитничка е на наградата „Исидора Секулиќ“, „Вукова награда“ и награда „Златна српска литература“ од Фондот „Александар Арнаутовиќ“.
2 Избрани дела
*''Витезот на Светиот Дух: За еден недовршен роман од Иво Андриќ'' (Белград, 1992).
*''Еврејски портрети во делата на Иво Андриќ'', уредена од Софија Шкориќ (Торонто, 2005).
*''Кулинарски патеписи'', (Белград, 2008).
*''Писател и приказна: Креативна биографија на Иво Андриќ'' (Нови Сад, 2012)
*''На почетокот на сите патеки: Андриќ и Вишеград'' (Белград, 2015)
*''Небото над Белград: Андриќ и главниот град'' (Белград, 2022).
2.1 Уредник на делата на Иво Андриќ
*''На сончевата страна'' (реконструкција на недовршен роман) (1994, 2011, 2017)
*''Пејзажи и патеки'' (патеписи) (2000, 2017),
*''Собрани раскази'' (2008, 2012)
*''Љубов во градот: Приказни од Вишеград'' (2010, 2014)
2.2 Уредник
*''Ангелот зад огледалото'' (2001)
*''Приказна и раскажување приказни'' : антологија на раскази наградена со наградата Андриќ (2001)
*''Ангелот на историјата и секојдневната работа'' на Миодраг Перишиќ (2004)
*''Најубавите љубовни писма од светски писатели'' (2023)
Мантасоа (езеро)

Езерото Мантасоа — големо вештачко езеро со површина од 20.05 км<sup>2</sup>, создадено од браната Мантасоа на реката Варахина (притока на Икопа) во општината Мантасоа, регионот Аналаманга на Мадагаскар. Моментално помага при наводнување за полињата Бетсимитататра во Аналаманга и вода за пиење за главниот град Антананариво. Температурата на водата достигнува помеѓу 13 и 22 степени во зима.
Недостатокот на базална микрофауна и феругинозна почва во езерото придонесува бистра и чиста вода.
Претходно, областа била истражена од Јохан Марија Хилдебрант, кој собирал примероци од фауната и фосили во средината на 1880 година.
Тоа е дом на една од двете фарми за есетра на јужната хемисфера, во Рио Негро во Уругвај.
1 Географија
Езерото е сместено 68 км источно од Антананариво. Тоа е на надморска височина од 1.400 метри.
Карум

Езерото Карум (исто така познато како езеро Асале) — солено езеро во регионот Афар во Етиопија. Едно од двете солени езера во северниот крај на Данакил (другото е езерото Афрера), се наоѓа на 120 метри под нивото на морето. Вулканот Ерта Але е сместено југоисточно од ова езеро.
Вернер Мунцингер, кој патувал тука во 1867 година, запишал дека ова езеро се полнело од четири потоци: Дидик, Ала, Рира Гуди и Рагали или Авра, кој е единствениот постојан поток што се влева во езерото Карум.
Северно од езерото Карум се наоѓа поранешната рударска населба Далол. Езерото е многу солено и е опкружено со солница. Солта се транспортира со каравани до остатокот од земјата.
1 Галерија
Слободан Давидовски

Слободан Давидовски (13 декември 1924 – 11 јули 2008) бил македонски правник и кривичен судија од Скопје.
1 Ран живот и образование
Роден е во селото Волковија - Тетовско. Правното образование го стекнал во Скопје и Белград, со одличен успех.
2 Судиска кариера
По завршувањето на студиите работел како Виши инспектор во Републичкиот секретаријат за внатрешни работи.
На ден 23 април 1970 година, од страна на Собранието на СР Македонија, бил избран за судија на Окружниот суд во Скопје. Работел како истражен судија - во прв степен.
Поради постигнати резултати и успешна работа, на ден 27 ноември 1978 година со одлука на Собранието на СР Македонија повторно бил реизбран за судија во Окружниот суд во Скопје, сега веќе во втор степен.
На ден 31 јануари 1985 година бил разрешен од функцијата судија поради исполнување на условите за пензија, со важност од ден 31 декември 1984 година.
3 Одликувања
Слободан Давидовски бил одликуван со државното признание Орден на заслуги за народ со сребрени зраци за особени заслуги и постигнати успеси во работата.
4 Личен живот
Неговиот син, Момчило Давидовски, бил судија во Општинскиот суд Скопје II - Скопје, каде што работел на кривично-правна проблематика се до 1981 година.
5 Смрт
Починал во Скопје на ден 11 јули 2008 година, на 83-годишна возраст.
Многу негови колеги го паметат како посветен и принципиелен правник, кој оставил трага во судската практика на Македонија.
Атанас Ченгелев

Атанас Димитров Ченгелев (Ченгелов) е бугарски просветен деец, директор на Солунската бугарска машка гимназија, педагог, специјалист по тутун. Тој е првиот Бугарин експерт по тутун со вишо агрономско образование.
1 Биографија
Атанас Ченгелев бил роден на 30 август 1867 година во село Плевна, Драмско, во семејството на чорбаџи Димитар Ченгелев (Ченгенеолу). Атанас завршил основно образование во 1879 година во бугарското училиште во родното село. Ја завршил Софиската класична гимназија во учебната 1885/1886 година. Во 1888 година завршил агрономство во земјоделската академија во Табор, Чешка. Во 1897 година влегол во управниот совет на новосоздаденото Бугарско благодетелно братство „Милосрдие“ во Солун. Истата година станал учител во Солунската бугарска машка гимназија.
Меѓу 1897 и 1899 година Ченгелев бил директор на Солунската бугарска машка гимназија, а во 1905 година бил ранет од грчки андарти. На 1 септември 1899 година е назначен во Битолската бугарска класична гимназија, каде што предавал хемија.
Енгуре

Езерото Енгуре (латвиски: lv) — крајбрежно езеро во Ришкиот Залив на Балтичкото Море, кое се наоѓа во северозападна Латвија. Тоа е трето по големина езеро во земјата, веднаш по езерата Лубанс и езерото Разна. Со површина од околу 45<sup>км2</sup> во слив од 644<sup>км2</sup>, тоа е најголемото реликтно водно тело на брегот на Латвија. Езерото се формирало како остаток од Литоринското Море пред околу 4000 години и се наоѓа во центарот на природниот парк Езеро Енгуре, мочуриште заштитено според Рамсарската конвенција.
Езерото и неговата околина биле вклучени во Природниот парк „Езерото Енгуре од 1999 година, иако првиот природен резерват бил основан тука во 1957 година. Содржи пловечка база за орнитолози.
1 Географија и хидрологија
Езерото Енгуре зафаќа низок слив ограничен на запад со долгиот, песочен Енгуре Спит, кој го одделува од отвореното море. Во 1842 година, копањето на каналот Мерсрагс го намалило нивото на водата во езерото за околу 1,5 метри и ја преполовило неговата површина, создавајќи го денешниот рамномерно плиток профил. Просечната длабочина на езерото е само 0,4м, со максимум од 2,1м; неколку мали реки се влеваат во неговиот слив, а преку каналот се одржува директна размена со Ришкиот Залив, со што се регулира нивото на водата и соленоста.
Бил Џонстон (пират)

Бил Џонстон ( - ) — канадско-американски шверцер, речен пират и гусар во Војната од 1812 година. Тој бил роден во Канада, Џонстон бил обвинет за шпионажа во 1812 година и се приклучил на американската страна во војната и го поминал остатокот од својот живот во Соединетите Американски Држави.
1 Рани години
Бил Џонстон ги поминал првите 30 години како лојален британски поданик. Тој бил едно од дванаесетте деца родени од родители кои биле британски лојалисти кои избегале од Американската револуција во 1781 година за да се населат во Горна Канада (сега Онтарио).
Како мало момче тој помогнал во издлабувањето на фарма во исконската шума западно од денешен Кингстон . Почнувајќи од 16 години, шест години работел како чирак кај локален ковач. На 22 години, станал производител на поташа, користејќи ги изобилните залихи на пепел од изгорените шуми. На 24 години, тој го управувал својот сопствен шхуна на источното езеро Онтарио . Иако често носел легитимен товар, исто толку често шверцувал чај и рум.
Тој се оженил со Американката, Ан Рандолф, во 1807 или почетокот на 1808 година и почнал да одгледува семејство на својата фарма западно од Кингстон, Онтарио. По пет години шверцување, тој имал собрано доволно профит за да може да купи продавница во Кингстон вредна околу 12.000 долари, мало богатство во тоа време. До 1812 година, на 30 години, тој бил прилично просперитетен трговец.
2 Џонстон во војната од 1812 година
Војната од 1812 година започнала со американски напади врз британските колонии во Канада. Во мај 1813 година, воениот командант на Кингстон наредил Бил Џонстон да биде уапсен, наводно за шпионажа. Џонстон избегал и со кану отпловил до пристаништето Сакетс, Њујорк. Потоа Британците му го конфискувале имотот. Тој се заколнал на одмазда врз Британците и се заколнал на американскиот командант на морнарицата на Соединетите Американски Држави во езерото Онтарио.
Две години, Бил Џонстон војувал на Илјада Острови брз, лесен веслачки чамец. Подвижен од шест веслачи, овој мал брод му давал јасна предност во плитките и тесните водни патишта околу Илјада Острови. Доколку биле заробени, луѓето на Џонстон лесно можеле да го кренат и пренесат чамецот преку островот за да избегаат.
Во текот на топлите месеци од 1813 и 1814 година, Бил ги шпионирал Британците, па потоа ги напаѓал нивните бродови за снабдување, ограбувал поштенски курири, палел бродови и учествувал во битките кај Сакетс Харбор и Крајслеровата фарма.
По војната, Бил заедно со неговото семејство кратко живееле во неколку градови низ северниот дел на Њујорк. Тие се населиле во Клејтон во 1834 година. Тој отворил продавница на брегот и продолжил да шверцува чај и рум во Канада. Иронично, американската даночна служба го платила да шпионира канадски шверцери кои влегувале во САД.
Радмила Јовановиќ Поњавиќ

Радмила Јовановиќ Поњавиќ (Белград, 1977) е српскидраматург и сценарист.
1 Биографија
Радмила Јовановиќ Поњавиќ дипломирала драматургија во 2004 година во класата на професорот Синиша Ковачевиќ на Академијата за уметности во Белград. Како сценарист пишувала за многу проекти. Сценаристка била за сериите „Малку внимание, ве молам“, „ Синѓелиќи“, „Горчливи плодови“.
Таа е ќерка на театарскиот и телевизиски режисер Слободан Ж. Јовановиќ.
Член е на Здружението на драмски писатели на Србија (УДПС) и на Здружението на драмски уметници на Србија. Живее и работи во Белград.
2 ТВ серии
* Синѓелиќи (2016) * Во сосот (2010)
* Горчливи плодови (2007)
* Споменици на Белград (2006)
* Малку внимание, ве молам (2001)
8 Сценарио за филм
* Фаул, режија: Јасмин Поњавиќ (2008)
4 ТВ емисии
* ТВ прекин, сценарио, БК Телевизија, режија: Бојан Вук Косовчевиќ (2002)
* Промени ја програмата, сценарио, БК Телевизија, режија: Бојан Вук Косовчевиќ (2003)
5 Радио драма
* Стаклена соба, Радио Белград, режија: Бојан Вук Косовчевиќ (2002)
9 Театарски претстави
* Љубинко и Десанка, драматизација, (2012) Театар Шумадија,
* Попај и Олива Балерина, драматизација, (2004) Театар „Бабини приказни“
7 Јавни читања на драми
*''Вечна маска'' (2010), режија: Слободан Ж. Јовановиќ, Младински театар, Нови Сад
*''Караконџула'' (2009), режија Јован Грујиќ, театар, Модерна Гаража, Белград
8 Сценарио за филм
*''Повратна карта за соништата'', (2003)
*''Фрик'', (2004)
*''Е-врска'', (2002)
*''Весел дожд'', (2001)
9 Театарски претстави
*''Бибија'', (мјузикл) (2017)
*''Фрик'', (2016)
*''Ете'', (2006)
*''Караконџула'', (2004)
*''Вечната маска'', (2003)
*''Повратна карта за соништата'', (2000)
9.0.1 Радио драми
*''Ете'' (2015)
*''Стаклената соба'', (1996)
Лилаџан

Реката Лилаџан (исто така позната по санскритското име: Нирањана) — река што тече низ окрузите Чатра и Гаја во индиските држави Џарканд и Бихар. Реката има и други имиња како, Ниланџан, Ниранџана или Фалгу.
1 Речен тек
Лилаџан го започнува своето патување северно од Симарија во округот Чатра на висорамнината Хазарибаг, Дамодар на југ и реките Лилаџан и Мохана на север. Тече низ длабок и карпест канал сè додека не стигне до областа Џори. Таму ридовите почнуваат да се повлекуваат и потокот тече бавно по широко песочно корито. Од оваа точка до границата со Гаја, зад Хантерганџ, реката станува песочна. Сува е во лето, но катастрофална за време на дождовите. Околу 10 км јужно од Гаја се спојува со реката Мохана за да ја формира реката Фалгу.
2 Водопади Бичкилија
Водата паѓа во природен резервоар во реката Лилаџан. Тој се наоѓа 11 км западно од Чатра.
3 Будизам
Пред да го достигне просветлувањето, принцот Сидарта Гаутама практикувал аскетизам шест години (десет или дванаесет години според некои извештаи) на бреговите на реката, живеејќи во шума во близина на селото Урувилва (Бод Гаја). Откако сфатил дека строгиот аскетизам нема да доведе до просветлување, тој се опоравил откако се искапил во реката и добил чинија со млечен ориз од млекарката Суџата.
Тој седнал под блиското дрво пипала, каде што конечно го достигнал Просветлувањето. Ова дрво станало познато како Дрвото Боди, а местото станало познато како Бод Гаја.
Двобој (Чехов)

''Дуел'' (Дуэль (руски: ''Новое время'') — повест на Антон Павлович Чехов, првпат објавен во 1891 година во весникот ''Новоје времја'' („Нови времиња“).
1 Резиме
Средишните ликови на повеста се Надежда Фјодоровна и државниот службеник Иван Лаевски, љубовници кои бегаат од Санкт Петербург во Абхазија во Јужен Кавказ. Таму се населуваат во мал град, каде што брзо се открива дека Надежда е мажена за друг маж. Тие не се добро прифатени во градот, каде што моралот и општествените вредности се на прво место, а за нивната непопуларност во голема мера придонесува и фалбаџискиот Лаевски, кој позајмува пари од познаници во градот. Тој не ги плаќа редовно долговите и постојано се врти во круг на лаги. Покрај тоа, неговата љубов кон Надежда се лади, а таа наоѓа уште двајца кавалери кои се натпреваруваат за нејзината наклонетост. Сопругот на Надежда починал во Санкт Петербург, а Надежда не сака да се премажи по неговата смрт. Лаевски особено го нервира зоологот Николај фон Корен, кој го споредува Лаевски со бацил што треба да се отстрани. Расправијата продолжува сè додека мажите не се предизвикаат еден со друг на двобој.
Пред двобојот, Лаевски одлучува да не пука во Фон Корен и намерно промашува. Фон Корен, пак, имал намера да го убие Лаевски, но бил расеан од еден свештеник пред истрелот, што предизвикало неговиот истрел да промаши. Така, твобојот завршил без крвопролевање и длабоко ги променил животите на Лаевски и Надежда. Лаевски повторно се заљубува во Надежда, со која подоцна се жени, а пред да го напушти градот, Фон Корен му признава на Лаевски дека во својот променет облик е пријатен човек кој би можел да му биде пријател.
Здравко Крстановиќ

Здравко Крстановиќ (Сивериќ, 30 јули 1950 - Белград, 2 септември 2024) бил српски поет, прозаист, критичар, драматург и новинар.
1 Биографија
Средно училиште завршил во Книн и Сплит. Дипломирал југословенски јазици и книжевности и компаративна книжевност на Филозофскиот факултет во Загреб. До октомври 1991 година живеел во Сплит а оттогаш наваму живее во Белград.
Бил уредник во сплитската издавачка куќа „Логос, имал рубрика „Записи од несоница“ и критичка рубрика во ''„Слободна Далмација“'', како и во загрепскиот ''„Око“''. Од 1990 до 1993 година го уредувал списанието ''„Српска зора“''. Од 1990 до 2002 година бил новинар во дневниот весник ''„Политика експрес“''.
Ја објавил својата прва песна во 1962 година во ''„Весела свеска“'', а првата приказна во 1971 година во ''„Вечерњи лист“'' .
Како основач соработувал во ''Мале новине, Кекец, Плави вјесник, Галеб, Борба, Илустрована политика, Слободна Далмација'' и на други места.
Во средно училиште објавувал во ''„Полет“'' и ''„Видик“''. Како студент соработувал со српското културно друштво „Просвјета“ и објавил голем број литературни прилози во месечникот ''„Просвјета“'' и списанието ''„Нови љетопис“''.
Починал на 2 септември 2024 година во Белград.
2 Дела
Автор е на монодрамата ''„Човек на суитата, пад на листот“'' во две верзии (1979 и 1980), на ТВ драма ''„Старецот“'' (1983) и на сценариото за краткиот игран филм ''„Едемската градина“'' (1990).
Бил приредувал ''Либар Миљенко Смоје'' (1981), ''Еротски народни песни'' (1984), антологија на српската народна поезија ''Златна пена од морето'' (1990), ''дубровнички елегии од'' Луј Војновиќ (1997), ''Празник на'' Павле Солариќ (1999) и антологија на ''српската'' народна поезија. до Бока Которска (2002).
Неговата книга ''„Приказни од адот“'' е преведена на неколку јазици од 1992 година до 2000 година, доживеала дванаесет изданија.
2.1 Книги со песни
*''Кнежевството на рибите'' (1974)
*''Куќа'' (1978)
*''Слогови од Вода'' (1981)
*''Динамит'' (1982)
*''Обратниот мајстор'' (1984)
*''Други планини'' (1989)
*''Песни на патот'' (1994)
*''Избрани песни'' (1995)
*''Исус Христос на полето'' (1996)
*''Ракопис од „Роса“'' (1997)
*''Наскоро, зори'' (1998)
*''Соба без огледала'' (2000)
*''Избрани песни'' (2008)
2.2 Збирки на лирски записи
*''Книгата на соништата и будењето'' (1998)
*''Шопеновата вода'' (2003)
3 Награди и признанија
Застапен е во многу антологии и зборници и делата му се преведени на десет јазици.
Добитник е на повеќе книжевни награди, а ја доби и наградата „Филип Вишњиќ“ за посебен придонес во културата на српскиот народ во 2002 година.
4 Надворешни извори
* , Здравко Крстановиќ, пристапено на 16 април 2011 година .
Миливоје Павловиќ

Миливоје Павловиќ (Медвеѓа, 1947) е српски писател, универзитетски професор, новинар и публицист.
1 Биографија
Студиите по српски јазик и југословенска книжевност ги завршил на Филолошкиот факултет во Белград. Магистрирал и докторирал по книжевни студии.
Од 1987 до 1991 година, тој беше директор на Културно-образовната заедница на Србија. Од 1991 до 1994 година, двапати бил избран за министер за информации на Републиката. Од крајот на 1994 година до февруари 2001 година, бил директор на Радио Белград. Од 1998 година, тој е универзитетски професор - прво на Академијата за уметности, а потоа на Факултетот за бизнис студии и на Факултетот за култура и медиуми. Сега е професор и декан на Факултетот за култура и медиуми и проректор на Универзитетот „Мегатренд“ во Белград.
Застапен е во домашни и странски антологии на книжевно и мултимедијално творештво. Уредувал книга за радиото, ''„Должното уво на епохата“'' (2000), дела од Александар Солженицин и Мирољуб Тодоровиќ, како и неколку збирки дела за сигнализам.
Тој е член на Здружението на новинари на Србија и на Здружението на писатели на Србија. Автор е на книгата „Венец од трње за Данило Киш“, која е преведена на повеќе јазици (унгарски, француски, италијански).
2 Награди и признанија
* Годишна награда на Здружението на новинари на Србија (1980), (2003)
* Издавачки потфат на годината за ''книгата за химната'' на Меѓународниот саем на книгата во Белград (1986)
* Златното ѕвоно на Белград (1989) * Награда на Вук (1999) * Повелба за Свети Сава (2006)
* Меѓународна награда на Алпско-јадранскиот регион за развој на односите со јавноста (2011)
* Награда на списанието ''„Табу“'' за подобрување на односите со јавноста (2012)
* Иво Андриќ Оскар за ''Огледалото на Добрица Ќосиќ'' (2015)
* Награда „Теодор Павловиќ“ за придонес во подобрувањето на информациите во Србија и дијаспората (Унгарија, 2017)
* Награда за издавачки потфат за книгата за Данило Киш на Саемот на книгата во Белград 2016 година.
* Награда за уметност на Фондацијата Вук (2018)
* Награда „Матијас Бан“ (2019)
3 Дела
; Монографии
*''Бела книга'' (1974) *''Култура од до'' (1980) *''Културни фронтови и позадини'' (1984) *''Книгата на химната'' (1984, 1986, 1990) *''Светот во сигнали'' (1996) *''Химна – Сто прашања и сто одговори'' (1998) *''Клучеви за сигналистичка поетика'' (1999) *''Авангарда, неоавангарда и сигнализам'' (2002) *''Српските земји и дијаспората соочени со Хиландар'' (2003) *''Српски знамиња: звуци, бои, форми'' (2007) *''Огледалото на Добрица Ќосиќ'' (2014)
*''Трнлива круна за Данило Киш'' (2016, 2017)
*''Писма со двојно дно'' (2018)
; Учебници
*''Односи со јавноста''*''Деловна кореспонденција''*''Рекламирање во медиумите''
Радош Косовиќ

Радош Косовиќ (Белград, 28 мај 1984) е српски преведувач и писател.
1 Биографија
Радош Косовиќ е роден во Белград на 28 мај 1984 година. Пораснал во својот роден град и посетувал Филолошка гимназија. Потоа почнал да студира норвешки и дански јазик и литература на Филолошкиот факултет во Белград и завршил мастер на Универзитетот во Агдер во Кристијансанд во 2010 година.
Предавач е во Конктекст центарот за странски јазици во Белград. Превел веќе неколку десетици книги од норвешки и дански автори на српски јазик. Член е на Здружението на книжевни преведувачи на Србија.
Косовиќ бил прогласен ''за преведувач на месецот за октомври 2021 година''''од'' организацијата НОРЛА, која ја финансира норвешкото Министерство за култура.
Косовиќ е исто така автор и на две свои дела: романот „''Карневал“'' и збирката раскази ''„Еремити“'' .
2 Награди и признанија
* Награда „Малиот Немо“ за 2011 година.
* Награда „Александар И. Спасиќ“ 2015 година.
* Награда „Милош Н. Ѓуриќ“ 2015 година.
Предраг Палавестра

Предраг Палавестра (Сараево, 14 јуни 1930 – 19 август 2014) бил српски писател, книжевен историчар и полноправен член на Српската академија на науките и уметностите и на Академијата на науките и уметностите на Босна и Херцеговина.
1 Биографија
Роден бил во Сараево во 1930 година. Дипломирал на Филолошкиот факултет во Белград, каде што докторирал во 1964 година. Како литературен критичар, пишувал за весникот Политика, бил уредник на „ Књижевне новине “ и на списанието „Савременик“. Работел како директор на Институтот за литература и уметност во Белград. Двапати бил избран за претседател на ПЕН Центарот на Србија. Бил член на Крунскиот совет и на Управниот одбор на Фондот на Кралската куќа Караѓорѓевиќ .
Тој бил примен во членството на Српската академија на науките и уметностите на 7 мај 1981 година, кога бил избран за дописен член. Бил избран за редовен член на 15 декември 1988 година. Првпат бил избран за секретар на Одделот за јазик и литература на Српската академија на науките и уметностите на 26 април 1994 година, а повторно избран на 28 мај 1998 година и 23 април 2002 година.
Неговата книга „Повоена српска литература 1945-1970“ била премолчено забранета а дел од нејзиниот тираж бил запален.
Почина во Белград на 19 август 2014 година, на 84-годишна возраст.
2 Дела
*''Литературни теми'' (1958)
*''Литература на млада Босна'' ( 1965, две изданија)
*''Струи на традицијата'' (1971)
*''Повоена српска литература'' 1945—1970 ( 1972, второ издание 2012 )
*''Догма и утопија од Димитриј Митриновиќ: Почетоците на српската книжевна авангарда'' (1977)
*''Критиката и авангардата во модерната српска литература'' (1979)
*''Скриен поет: Иво Андриќ'' (1981)
*''Критичка литература'' (1983)
*''Наследството на српскиот модернизам'' (1985)
*''Историја на модерната српска литература - Златното доба 1892-1918.'' ( 1986, две изданија)
*''Литературата како критика на идеологијата'' (1991)
*''Книгата за Андриќ'' (1992)
*''Литература и јавен говор'' (1994)
*''Критички дискурси'' (1995)
*''Еврејски писатели во српската литература'' (1998)
*''Историја на српскиот ПЕН ('' 2006)
2.1 Уредник
Тој е уредник на 25 книги со материјал под наслов „Српска литературна критика“, објавени од Институтот за литература и уметност во Белград и „Матица Српска“ во Нови Сад.
*''Книга на српската фантастика од 12-ти до 20-ти век'', Српско литературно друштво ( 1989, два тома)
*''Српски симболизам'', Српска академија на науките и уметностите (1983)
*''Српска фикција'', САНУ (1987)
*''Традиција и модерно општество'', САНУ (1987)
*''Одговорност на науката и разузнавањето'', SANU (1990)
*''Српска литература во емиграцијата'', Српска академија на науките и уметностите (1991)
*''За Јован Дучиќ - по повод педесетгодишнината од неговата смрт'', САНУ (1996)
3 Награди
* Орден на Белиот Орел, Голем Крст (Кралска куќа Караѓорѓевиќ)
Препад

Препад — воена тактика или оперативна мисија на брз напад и повлекување со конкретна цел. Извршителите на препад не ја освојуваат и задржуваат местоположбата, туку брзо се повлекуваат на претходно заштитена положба пред непријателските сили да можат координирано да одговорат или да подготват противнапад. Извршителите мораат да патуваат брзо и обично се премногу лесно опремени и поддржани за да можат да задржат територија. Групата што врши препад може да се состои од борци конкретно обучени за оваа тактика, како што се командоси, или тоа може да биде специјална мисија доделена на која било редовна војска. Препадите често се стандардна тактика во нерегуларното војување, која ја користат воини, герилски борци или други нерегуларни воени сили. Некои препади се големи по обем, како на пример Експедицијата на Саливан.
Целите на еден препад може да вклучуваат:
* Деморализирање, збунување или исцрпување на непријателот;
* Уништување на особен товар или градби од воена или економска вредност;
* Ослободување на воени заробеници;
* Заробување на непријателски војници за испрашување;
* Убиство или заробување на конкретни клучни лица;
* Собирање разузнавачки информации (интелигенција).
1 Копнен препад
1.1 Племенски општества
Меѓу многу племенски општества, препадот бил најчестиот и најсмртоносниот облик на воена операција. Се случувал ноќе, а целта била непријателот да се фати додека спие, со што ќе се избегнат жртви во напаѓачката група. Ова можеле да го извршат поединци или мали групи што имале за цел да убијат одреден непријател или членови на конкретно семејство. Препадот, исто така, можел да се спроведе и во голем обем, од напаѓачки групи составени од цели кланови или племиња.
Ласло Вегел

Ласло Вегел (унг. ; Србобран, 1 февруари 1941) е романописец, есеист, драматург и театарски критичар. Пишува на својот мајчин унгарски јазик и, според зборовите на критичарите, подеднакво припаѓа и на српската и на унгарската литература. Во Будимпешта во 2009 година го добил највисокото унгарско признание за творештво наградата Лајош Кошут.
Студирал унгарски јазик и литература на Универзитетот во Нови Сад и филозофија на Универзитетот во Белград. Бил новинар, член на редакцијата на новосадските списанија „Симпозиом“ и „Поља“, загребачкиот „Полог“, главен уредник на новосадските Трибини на младите, уредник на саботниот културен додаток на весникот „Маѓар Зо“, драматург на телевизија Нови Сад, постојан театарски критичар на весникот Политика.
Неговите најзначајни дела се романите „''Мемоари на еден макро''“ (1967), ''„Двојна експозиција“'' (1983), ''„Паренеза“'' (1987), ''„Големата источно-средноевропска Гозба стапува во Пикарски роман“'' (1996) и ''„Екстериториум“'' (2002), потоа книгата есеи ''„Витгенштајновиот разбој'' “ (1993) и драмите ''„Јудит и други драми“'' (2005). За ''„Витгенштајновиот разбој“'' ја добил Регионална Пулицерова награда на Унгарија. Неговите дела се преведувани на повеќе европски јазици.
Член е на Друштвото на писатели на Војводина, Друштвото за убава литература (Унгарија), Српскиот ПЕН центар и Здружението на новинари на Унгарија.
Заедно со шведската писателка Оса Линд, тој го отвори 55-от Меѓународен саем на книгата во Белград на 25 октомври 2010 година.
Воин

Воин (старословенски: ''воинъ'') — човек што се посветил на военото занимање, директно учествувајќи во борбени дејствија. Зборот „воин“ денес се употребува само во свечен, возвишен стил. Како синоними понекогаш можат да бидат зборовите: воинственик, војник, војувач, бојник.
1 Историја
Се чини дека воините биле присутни уште во најраните преддржавни општества. Научниците тврдат дека воините Јамна што јавале коњи од Понтско-Касписката Степа одиграле клучна улога за време на индоевропските преселби и ширењето на индоевропските јазици низ Евроазија. Поголемиот дел од основните оружја што ги користеле воините се појавиле пред подемот на повеќето хиерархиски системи. Лакови и стрели, боздогани, копја, мечеви и други остри оружја биле во широка употреба. Меѓутоа, со новите откритија во металургијата, споменатите оружја добиле на ефективност.
Кога првите хиерархиски системи еволуирале пред 5.000 години, јазот меѓу владетелите и владеените се зголемил. Водејќи војни за да го прошират досегот на своите територии, владетелите често ги присилувале мажите од пониските слоеви на општеството да преземат воена улога. Тоа била првата употреба на професионални војници, што претставува јасна разлика од заедниците на воини.
2 Класификација
Професионалните воини се луѓе конкретно платени да се ангажираат во воени кампањи. Тие обично спаѓаат во една од следниве категории:
* Војници: кога се борат за сопствената држава;
* Платеници: кога ги нудат своите услуги како трговија (комерцијално), независно од нивната националност.
Класификацијата на одредена личност вклучена во акти на насилство може да доведе до дополнителни гледишта, во смисла дека може да постои несогласување дали таа личност може да се определи како хулиган, гангстер, терорист, бунтовник, платеник или војник.
Во 1937 г., Жорж Димезил ја поставил теоријата дека протоиндоевропското општество треба да се разликува во три основни слоја врз основа на нивните улоги: свештеничка класа, војничка класа и класа на обични граѓани или селани.
Во Јунговата психологија, воинот често се гледа како клучен архетип на мажественоста, додека во западната астрологија припаѓа на симболиката на планетата Марс.
Милица Јанковиќ

Милица Јанковиќ (Пожаревац, 23 ноември 1881 – Нишка Бања, 27 јули 1939) била српска писателка. Ги користела псевдонимите: Л. Михајловиќ, Лепосава Михајловиќ.
1 Биографија
Милица Јанковиќ била родена во Пожаревац, во истакнато трговско семејство - нејзиниот татко бил познатиот трговец од Пожаревац Данило Јанковиќ. Таа имала две постари сестри и помлад брат.
Семејните околности во нејзиното најрано детство биле многу неповолни. Нејзиниот татко претрпел големи финансиски загуби и го довел семејството на раб на егзистенција. Ова се одразило во самиот брак и довело до развод. Поради семејните несогласувања, во 1884 година, мајката на Милица, заедно со неа, нејзините сестри и нејзиниот брат, го напуштила сопругот и се вратила кај родителите и братот во Велико Градиште, прекинувајќи секаков контакт со сопругот. Поради ова, Милица речиси и не се сеќавала на својот татко.
Основното училиште го завршила во Велико Градиште, шест класови во Вишата женска школа во Белград а како ученичка кај Бета и Риста Вукановиќ, во Сликарската школа (1902), која во тоа време била приватна образовна установа. Потоа работела како наставничка по уметност во Вишата женска и учителска школа во Крагуевац (1902-1906). Во1904 година, останала во Минхен на стручно усовршување. Учела руски и француски јазик и преведувала од руски јазик.
На 21-годишна возраст, се разболела од туберкулоза и болки во коските. Војната во 1914 година ја затекнала во Сплит на лекување. Се вратила во Србија преку Италија и Грција. Окупацијата од 1915 до 1918 година ја поминала болна во Врњачка Бања и Трстеник. По војната, била наставничка по цртање во Втората женска гимназија во Белград. Се лекувала во бањи, на море и во Париз (1928). Потоа била прикована за кревет речиси 20 години. Пишувала песни во стихови и прози, раскази за возрасни, млади и деца, романи, патеписи, скици, повремени статии и литературни и уметнички осврти.
2 Дела
2.1 Збирки раскази
* Исповеди (С. Б. Цвијановиќ, Белград, 1913 - под псевдонимот Л. Михајловиќ 254 стр.)
* Непознати херои (Белград, 1919)
* Монах од Русија (Сараево, 1919)
* Чекање (Белград, 1920)
* Нашите добротвори (Исто така објавено на Брајова азбука )
* Смрт и живот (издавачка куќа „Напредак“, Белград 1922)
* Сини добродушни бранови (Белград 1929)
* Меѓу ѕидините (Белград 1932)
* На пат (Геца Кон, Белград, 1932)
* Луѓе од клупата (Српско литературно друштво, круг XL, книга 270, Белград, 1937. 151 страница)
2.2 Романи
* Пред среќата (Књижевни бокал, Загреб, 1918. 162 стр.)
* Сината дама (Српско литературно друштво, Белград, 1924. 151 стр.)
* Калливо и крваво, (Геца Кон, мек повез, 367 страници, Белград, 1932) ; 2-ро издание: Белград, Службен весник 2012.
2.3 Раскази за деца
* Природа и деца (Рад, Белград 1922. 147 стр.) со илустрации од Милица Чаѓевиќ
* Вистински приказни за деца (Објавено од И. Ѓурѓевиќ, Белград-Сараево, 1922. 156 стр.)
* Приказни за училишната младина I (Уједињење, Белград, 1927)
* Приказни за училишната младина II (Уједињење, Белград, 1929)
* Зајакот и глушецот. Животински приказни (Српска литературна задруга, Белград, 1934. со 12 илустрации од Бета Вукановиќ)
* Жолтото семејство и други приказни (Белград, 1935)
Светислав Вуловиќ

Светислав Вуловиќ (Ивањица, 29 ноември 1847 – Белград, 3 мај 1898) бил српски литературен и театарски критичар, литературен историчар, ректор на Великата школа и академик.
1 Биографија
Основно училиште завршил во Ивањица и гимназија во Краљево. Дипломирал на Правниот факултет при Големата белградска школа, каде што дипломирал во 1868 година. По дипломирањето, работел во судот од 1868 до 1869 година а потоа од 1870 до 1881 година работел како професор во Белградската гимназија (со прекин за време на српско-османлиската војна од 1876-1878 година). Работел како професор по историја на јужнословенската литература на Филозофскиот факултет при Големата школа од 1881 до 1898 година. Бил ректор во учебната 1893/1894 година.
Според Јован Деретиќ, тој бил „првиот критичар на форматот“ во српскиот реализам. Пишувал театарски рецензии („Од театарот“, 1879), литературна критика, студии за истакнати романтични поети (Његош, Сима Милутиновиќ, Бранко Радичевиќ и Ѓура Јакшиќ), за значајни литературни феномени („Уметничка приказна во најновата српска литература“, 1880) и студии за стари српски биографи. Се залагал за „природна критика“, за која германскиот критичар Лудвиг Берн бил негов модел. Литературните дела не ги оценувал според правила, туку според впечатоци а во својата критика внесувал и своја личност и чувства. Го проучувал литературното дело на писателите во врска со нивните биографии.
По основањето на Српската кралска академија, бил избран за еден од првите 16 редовни членови. Бил член на Српското учено друштво од 1879 година. Бил еден од основачите на Српската книжевна задруга во 1892 година. Бил член на Српското археолошко друштво од неговото основање во 1883 година.
Соработувал во ''Вила'', ''Раденик'' и ''Глас, Српската кралска академија''.
Починал во Белград на 3 мај 1898 година.
Во негова чест библиотеката во Ивањица го носи името „Светислав Вуловиќ“.
2 Личен живот
Бил оженет со Милева Вуловиќ родена Котуровиќ (1853-1929).
3 Дела
* Вуловиќ С., Литературна наука и проучување на словенските литератури - Белград : Кралска српска државна печатница, 1882 година.
* Вуловиќ С., Прилог кон познавањето на моменталната состојба на усната српска поезија Нешто повеќе за биографијата на Петар II Петровиќ Његош : Годишнина на Никола Ќупиќ; 7, 1885 година.
* Вуловиќ С., Прилог кон познавањето на актуелната состојба на усната српска поезија - Белград : Годишнина на Никола Чупиќ, 1885 г.
* Вуловиќ С., Прилог кон српската синтакса - Белград : Печатница на Прогресивната партија, 1887 година.
* Вуловиќ С., Бранко Радичевиќ : придонес кон историјата на новата српска литература - Во Белград : Крал. Српска државна печатница, 1890.
* Вуловиќ С., Белешки и мемоари : лингвистички, литературни, историски, фолклорни и други - Белград : Државна печатница на Кралството Србија, 1895 година.
* Вуловиќ С., СРПСКИ читател : за повисоки одделенија од српските гимназии и средни училишта, со настава по српски јазик и понова историја на литературата. Том 3 - [2-ро издание]. - Белград : Државна печатница, 1895 година.