Бегалци од Либија

Бегалци од либиската граѓанска војна се луѓето, претежно Либијци, кои побегнале или биле протерани од своите домови за време на Првата либиска граѓанска војна (2011), од границите на Либија до соседните држави Тунис, Египет и Чад, како и како и за европските земји преку Средоземјето. Поголемиот дел од либиските бегалци се арапско-бербери, иако многу од другите етникуми кои привремено живеат во Либија потекнуваат од потсахарска Африка. Овие групи биле и меѓу првите бегалски бранови кои ја напуштиле земјата. Вкупниот број на либиски бегалци се проценува на околу еден милион од јуни 2011 година, а повеќето биле вратени по завршувањето на Првата граѓанска војна. Заклучно со јануари 2013 година, имало 5.252 бегалци со потекло од Либија заедно со 59.425 внатрешно раселени лица регистрирани од УНХЦР.
Според статијата на ''Le Monde'' од 13 мај 2014 година, имало помеѓу 600.000 и 1.000.000 либиски бегалци во Тунис, од кои многу биле политички противници на сегашните сили на власт во Либија, а многу од нив биле поддржувачи на Џамахирија на Моамер Гадафи. Ова претставувало помеѓу 10 и 15% од населението на Либија пред интервенцијата на НАТО.
Според новинарката Барбара Славин, известувајќи за ''Ал Монитор'' на 5 август 2014 година, тунискиот претседател Монсеф Марзуки изјавил дека два милиони Либијци, или една третина од населението во Либија пред интервенцијата на НАТО, се засолниле во Тунис.
1 Историја
1.1 Егзодус
Бегајќи од насилството во Триполи по пат, околу 4.000 бегалци дневно ја минувале границата меѓу Либија &ndash; Тунис во првите денови од граѓанската војна во 2011 година. Меѓу оние што избегале од насилството имало и домородните Либијци, како и странски државјани, вклучувајќи Египќани, Тунижани и Турци.
До 1 март 2011 година, официјални лица од Високиот комесаријат на ОН за бегалци ги потврдиле наводите за дискриминација на потсахарските Африканци кои беа држени во опасни услови во ничија земја меѓу Тунис и Либија. На 10 мај 2011 година, The Week објавил статија во која се тврди дека околу 746.000 луѓе ја напуштиле Либија од почетокот на војната.
Привремениот бегалски камп бил формиран во Рас Ајдир на либиско-туниската граница и имал капацитет за 10.000, но бил преполн со околу 20.000 до 30.000 бегалци. До 3 март 2011 година, ситуацијата таму била опишана како логистички кошмар, при што Светската здравствена организација предупредувала на ризик од епидемии. За да продолжи да одговара на потребите на луѓето кои престојуваат на преминот Рас Ајдир во Тунис, WFP и Secours Islamique-France ја надградиле кујната што ќе обезбеди појадок за семејствата. Одделно, МКЦК советувал дека ги предава своите операции во кампот Чуча на туниската Црвена полумесечина. Од 24 март 2011 година, WFP обезбедил преку 42.500 готвени оброци за ТЦ на границата Салум. За дополнување на овие оброци биле обезбедени и вкупно 1.650 кутии збогатени шипки со урми (еквивалент на 13,2 метрички тони).
Над 500 претежно Берберски Либијци ги напуштиле своите домови во либиските планини Нафуса и се засолниле во областа Дехиба во југоисточен Тунис помеѓу 5 и 12 април 2011 година.''Сандеј Телеграф'' на 11 септември објавил дека речиси целото население на Таверга, град со околу 10.000 жители, било принудено да ги напушти своите домови поради борците против Гадафи по нивното преземање на населбата. Извештајот сугерира дека Таверга, во која доминираа црните Либијци, можеби била предмет на етничко чистење предизвикано од комбинација на расизам и огорченост од страна на борците од Мисратан поради поддршката на Таверга за Гадафи за време на опсадата на Мисрата.
На 1 октомври 2011 година, службеникот на Црвениот крст Абделхамид ал-Менди рече дека повеќе од 50.000 Либијци ги напуштиле своите домови во Бенгази од почетокот на војната во февруари.
1.2 По војната во 2011 година
Заклучно со јануари 2013 година, имало 5.252 бегалци со потекло од Либија заедно со 59.425 внатрешно раселени лица. Сепак, во написот на Ле Монд од 14 мај 2014 година се наведувало дека „Проценките за нивниот број варираат помеѓу 600.000 и еден милион од страна на туниското Министерство за внатрешни работи. Ако ги додадеме оние, многумина се населиле и во Египет, тие би биле речиси два милиони Либијци денес надвор од границите на вкупното население кое се проценувало на нешто повеќе од шест милиони жители.“
Според новинарката Барбара Славин, известувајќи за Ал Монитор на 5 август 2014 година, тунискиот претседател Монсеф Марзуки изјавил дека два милиони Либијци, или една третина од населението во Либија пред интервенцијата на НАТО, се засолниле во Тунис.
Бенгази е областа која е домаќин на најголем дел од идентификуваните ВРЛ, со 115.000 ВРЛ кои живеат таму, кои како група сочинуваат (27,6%) од сите ВРЛ во Либија. Следува Аџдабија со 31.750 ВРЛ (7,6%), Бајда со 21.500 ВРЛ (5.2%), Абу Салим со 21.475 ВРЛ (5,1%), Бани Валед со 20.000 ВРЛ (4,8%), Алзинтан со 19 ВРЛ (27%4). ), Тобрук со 16.375 (3,9%), Ал Аџајлат со 13.500 ВРЛ (3,2%), Јанзур со 10.105 ВРЛ (2,4%), Сабха со 7.215 (1,7%) и Тархуна со 7.150 ВРЛ (1,7%). Заеднички, овие 10 локации сочинуваат 67,9% од вкупно идентификуваното население на ВРЛ. 31 област прикажана во табелата подолу заеднички се домаќини на 87.1% од вкупно идентификуваната популација на ВРЛ.
2 Имиграција во Европа
По револуцијата во Тунис во 2011 година и граѓанската војна во Либија, во февруари, италијанскиот министер за надворешни работи Фратини ја изразил својата загриженост дека бројот на либиски бегалци кои се обидувале да стигнат до Италија може да достигне меѓу 200.000 и 300.000 луѓе. Повеќе од 45.000 бегалци пристигнале на Лампедуза во првите пет месеци од 2011 година.
3 Поврзано
* Хуманитарна ситуација за време на либиската граѓанска војна во 2011 година
* Бегалци од сириската граѓанска војна