procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Владимир Глигоров

Владимир Глигоров (р. во — , ) — македонски и српски економист и политолог.
Своето образование го завшил во родниот град. Магистрирал во 1973 година, а докторирал во 1977 година на универзитетот Колумбија во Њујорк. Работел на белградскиот универзитет и на институтот за економски науки, а од 1994 година во Виенскиот институт за меѓународни економски студии.
Владимир Глигоров е еден од првите критичари на комунистичкиот систем. Во 1989 година бил еден од основачите на Демократската партија на Србија.
Тој е син на Киро Глигоров, првиот претседател на независна Македонија.
Килски Канал

Килски Канал (|Nord-Ostsee-Kanal, NOK), познат како Канал „Цар Вилхелм“ („Kaiser-Wilhelm-Kanal“) до 1948 г.) — канал долг 98 километри во германската сојузна покраина Шлезвиг-Холштајн.
Каналот ги поврзува Северното Море кај Брунсбител и Балтичкото Море кај Кил-Холтенау. Доколку се користи Килскиот Канал наместо кружењето околу полуостровот Јитланд, патот просечно е скратен за околу 460 км. Каналот не само што штеди време, туку исто така се избегнуваат и можните опасни бури на отворено море. Според страницата на Каналот, тој претставува најпрометен вештачки канал во светот; над 43.000 пловила минале низ него во 2007 година, исклучувајќи ги малите бротчиња.
И покрај двата морски влеза, Килскиот Канал е поврзан, кај Олденбител, со пловната река Ајдер со краткиот Канал Гизелау.
Вајсериц

Вајсериц (|Weißeritz) — река во Саксонија. Кратката лева притока на Елба од 12 километри тече низ Фрајтал и Дрезден. Нејзиното име потекнува од словенскиот збор ''bystrica'' (дива вода). Официјалното име на реката користено во документи и хидрографски карти е ''Vereinigte Weißeritz'' (Обединета Вајсериц). Највисока точка на водите на Вајсериц е на околу 800 метри надморска височина.
Реката се создава со спојување на реките Вилде Вајсериц и Роте Вајсериц во Фрајтал. Иако Вилде Вајсериц е подолга притока, сливовите на двете реки Вајсериц се скоро исти во површина (162,7 км<sup>2</sup> и 161,2 км<sup>2</sup>).
Вајсериц поминува низ длабоката долина ''Plauenscher Grund'' помеѓу Фрајтал и Дрезден и влегува во Дрезденската долина. Железничката линија од Дрезден до Нирнберг поминува веднаш до реката низ оваа долина. Реката е изместена во Дрезден од нејзиното поранешно речно корито, поради опасност од поплави и затоа е канализирана.
Вајсериц предизвикала тешки оштетувања во текот на Европските поплави во 2002 година во Дрезден и Фрајтал. Реката достигнала до Главната железничка станица во Дрезден, како и до Цвингер и поплавила некои окрузи во самиот град. Поради високиот пад на реката од 188 метри на 106 метри во Дрезден, некои куќи биле целосно уништени во овие поплави. Реката го напушти нејзиниот канализиран дел близу стариот дел на градор и низ нејзиното старо речно корито се влева во реката Елба.
1 Поврзано
* Вајсерицкрајс
Омлет

Омлет (фр.: ''omelette'') — француско јадење кое се подготвува од скршени јајца во засолено млеко (може и со вода) и испржени во тиган.
Во омлетот можат да се додадат зеленчуци и различни млечни производи, месо и колбаси, од кои најпопуларни се: сирење, исечкана шунка (или друг колбас), печурки, лук, магдонос и др., што зависи од самиот готвач.
Во различните национални кујни постојат повеќе видови на омлет: шпански тортиља, италијански фритата, јапонски ому-рајсу и ому-соба, со ориз и морски плодови.
Омлетот е популарно јадење во светот поради лесната и брза подготовка, како и поради својата хранлива вредност и различните вкусови добиени благодарение на додатоците.
1 Поврзано
* Брза храна
* Список на јадења со јајца
Џон О'Шеи

Џон Френсис О'Шеи (роден на 30 април 1981 година) — ирски поранашен фудбалер, играч од одбраната.
Неговата сила за време на играчката кариера била неговата флексибилност во играта, тој можел да игра на неколку позиции на десната, на левата страна и во центаралниот дел од теренот.
Роден во Вотерфорд, О'Шеи му се приклучил на Манчестер Јунајтед кога имал 17 години. Тој помина период на заем во англискиот нисколигаш и белгискиот Ројал Антверпен пред да се утврди во првиот тим на Манчестер Јунајтед, каде направил речиси 400 настапи во сите натпреварувања за период од над 10 години. Со Манчестер Јунајтед, О'Шеи освоил све што можел во неговиот престој таму: пет титули во Премиер лигата, една во ФА Купот, три во Лига купот, Лигата на шампионите во сезоната 2008-2009 и Светското клупско првенство во 2008 година. Тој му се приклучил на во јули 2011 година, а по седум години во клубот заминал во каде одиграл една сезона (2018-2019) пред да ја заврши својата кариера.
О'Шеи го направил своето деби за селекцијата на Република Ирска во 2001 година против Хрватска и оттогаш до неговиот последен настап, против САД во јуни 2018, забележал 118 настапи и 3 гола. Тој бил дел од тимот што на контроверзен начин го загубил плејофот за пласман на Светското првенство 2010 од репрезентацијата на Франција, и настапил на Европското првенство две години подоцна како и на она во 2016-тата година.
1 Титули
1.0.1 Манчестер Јунајтед
*Премиер лига : 2002-03, 2006-07, 2007-08, 2008-09, 2010-11
*ФА Куп : 2003-04
*Лига куп : 2005-06, 2008-09, 2009-10
*ФА Комјунити Шилд : 2003, 2007, 2008, 2010
*Лига на шампиони : 2007-08
*ФИФА Светско клупско првенство : 2008
Јевле

Јевле е град во Шведска, поточно град кој се наоѓа во средишниот дел на државата. Градот се наоѓа во рамките на Јевлеборшкиот округ, а воедно градот е и седиште и најголем град во округот. Јевле е истовремено и седиште на истоимената Општина Јевле.
Јевле е познат и како најсат град во историската покраина Норланд („Северна земја“), кој градските права ги добил во 1446 година.
1 Природни услови
Градот Јевле се наоѓа во средишниот дел на Шведска и Скандинавскиот Полуостров. Од главниот град на државата, Стокхолм, градот е оддалечен 175км северно.
Релјеф: Јевле се формирал во областа Гестрик во рамките на историската покраина Норланд. Подрачјето на градот е претежно рамничарско до бреговито, а надморската височина се движи од 0 до 30м.
Клима: Климата во Јевле е претежно континентална.
Води: Јевле се формирал на брегот на Ботнискиот Залив, на Балтичко Море, на местото каде реката Јевлеон се влева во морето. Реката го дели градот на северен и јужен дел. При влевањето на реката во морето се формирало и големо пристаниште.
2 Историја
Подрачјето Јевле било населено уште во времето на раниот среден век. Поради значајното населување на северот на денешна Шведска, населбата во 1446 година ги добила градските права.
Со векови градот бил мал, со црква, властелински двор и градската куќа. По големите пожари од 1776 година и 1869 година градот е обновен на современ начин, со правилна, ортогонална улична мрежа.
Во втората половина на 19 век, со доаѓањето на индустријата и железницата, Јевле доживува преокрет. Ова довело до добра благостостојба, која трае и ден денес.
3 Население
Јевле денес е град со средна големина според шведските услови. Градот има околу 71.000 жители (податок од 2010 година), а градското подрачје, т.е. истоимената општина има околу 96.000 жители (податок од 2010 година). Последните децении бројот на населението константно расте.
До средината на XX век Јевле бил населен со исклучително етнички Швеѓани, а со подоцнежните доселувања во Шведска, населението на градот станало шарено.
4 Стопанство
Денес Јевле е современ индустриски град со посебна развиена индустрија (посебно она поврзана со преработка на дрво). Во градот се наоѓа и доста познато претпријатие за производство на кафе „Јевалија“. Последните неколку децении посебно се развиваат трговијата, услугите и туризмот.
Јевле е и универзитетски град со околу 12.500 студенти.
5 Галерија
Кристина Тот

Kристина Тот (унгарски: ''Tóth Krisztina''), (1967, Будимпешта, Унгарија -) е современа унгарска писателка.
1 Животопис
Kристина Тот е родена во 1967 година во Будимпешта. Студирала унгарска литература, а две години престојувала во Париз каде што добила стипендија. Од 1994 до 1998 година работела во Францускиот институт во Будимпешта. Во 1998 година започнала да се занимава и со изработка на витражи.
2 Творештво
Поетските и прозните дела на Тот се преведени на повеќе европски јазици, а нејзиниот расказ "''Студен под''" е објавен на македонски јазик во 2009 година како дел на антологијата на унгарскиот краток расказ "''Сецирање на живо''", во издание на издавачката куќа "Темплум".
Нејзини поважни дела се:*''Есенското палто се бранува'' (поезија), 1989 година
*''Нишката на разговорот'' (поезија), 1994 година
*''Лондонските мечиња'' (поезија за деца), 2003 година
*''Баркод'' (кратки раскази), 2006 година.
3 Признанија
Toт е добитничка на повеќе награди, како што се:* Споменицата "Миклош Радноти", 1989 година
* Наградата "Ѓула Иљеш", 1994 година
* Наградата "Тибор Дери", 1996 година
* Наградата "Атила Јожеф", 2000 година
* Наградата "Иштван Ваш", 2001 година
* Специјалната награда за поезија "Џузепе Ачерби", 2006 година
* Наградата "Шандор Мараи", 2007 година.
4 Наводи
Ендре Кукорели

Ендре Кукорели (унгарски: ''Kukorelly Endre''), (1951, Будимпешта, Унгарија -) е современ унгарски писател - поет и прозаист.
1 Животопис
Ендре Кукорели е роден во 1951 година во Будимпешта. Дипломирал историја и библиотекарство на универзитетот ЕЛТЕ во Будимпешта. Работел како уредник во неколку унгарски списанија: Exit 84, Magyar Napló, Magyar Narancs и унгарското издание на Lettres Internationale. Исто така, тој предава творечко пишување на Колеџот за убави уметности. Кукорели е претседател на Друштвото на белетристи.
2 Творештво
Кукорели е автор на поголем број поетски и прозни дела кои се преведени на повеќе европски јазици: шпански, шведски, германски, бугарски, словенечки и словачки. Исто така, два негови расказа се објавени на македонски јазик во 2009 година како дел на антологијата на унгарскиот краток расказ "Сецирање на живо", во издание на Темплум.
Негови поважни дела се:* Сладот на реалноста (песни), 1984 година
* Manière (песни), 1986 година
* Нема да заседам со никого (песни), 1989 година
* Брегот меморија (песни), 1990 година
* Градината на лековитите билки (песни), 1993 година
* H.Ö.L.D.E.R.L.I.N (песни), 1998 година
* Три 100 парчиња(прозни парчиња), 1999 година
* Урнатина: Советониска историја, 2000 година
* Долина на самовилата или Загатките на човековото срце (роман на меморијата), 2003
3 Признанија
Кукорели е добитник на повеќе награди, како што се:* Наградата "Болони", 1984 година
* Книга на годината во Унгарија, 1990 година
* Кристал "Vilenica" (Словенија), 1992 година
* Наградата "Атила Јожеф", 1993 година
* Наградата "Шандор Вереш", 1994 година
4 Наводи
Владо Камбовски

Владо Камбовски (роден на во Битола) — македонски правник, универзитетски професор и политичар.
1 Животопис
Камбовски завршил основно и средно образование во родниот град. Дипломирал на Правниот факултет во Скопје во учебната 1969/1970 година кога бил избран за асистент на Катедрата за кривично право на Правниот факултет во Скопје. Во учебната 1972/1973 година се запишал на постдипломски студии по казнено право на Правниот факултет во Загреб.
Студиите ги завршил со одличен успех и во мај 1975 година ја одбранил магистерската работа на тема „''Доброволно откажување од извршување кривично дело''”. Од 15 јули 1975 до 1 јуни 1976 бил на отслужување на воениот рок.
Во 1977 година бил избран за предавач и држел предавања по кривично право на правните факултети во Скопје и во Битола, како и на Факултетот за безбедност во Скопје. Во 1980 година, на Правниот факултет во Скопје, тој ја одбранил докторската дисертација. Истата година бил избран за доцент по предметот кривично право, а потоа и за декан на Факултетот за безбедност, која должност ја вршел до 1984 година. Од 1984 до 1986 година ја вршел должноста директор на Институтот за социолошки и политичко-правни истражувања во Скопје.
Во периодот од 1986 до 1989 година бил потпретседател на Извршниот совет на Собранието на СРМ од 1986, а од март 1989 до јули 1992 бил член на Сојузниот извршен совет и сојузен секретар за правосудство и управа. Бил и претседател на Републичката комисија за односи со верските заедници, до април 1989 година. По независноста на Македонија, од 1 декември 1998 до 28 декември 1999 ја вршел должноста министер за правда во Владата на Република Македонија.
За редовен професор на Правниот Факултет бил избран во 1992 година, а реизбран во 2000 година. Во мај 2006 година бил избран за редовен член на МАНУ. Во декември 2011 година бил избран за претседател на МАНУ., и на оваа функција се задржал до 2015 година.
Има објавено над 500 научни трудови, книги и други публикации, и учествувал во изработка на бројни закони и стратегии. Говори англиски, француски, германски и српски јазик. Татко е на две деца, син и ќерка.
2 Награди
*Награда „11 Октомври“ во 2012 година
Лопиталово правило

Лопиталовото правило е метод што се користи во математичката анализа за пронаоѓање гранични вредности од неопределени изрази со помош на изводи. Правилото е наречено според францускиот математичар од XVII век, Гијом де Лопитал, кој првпат го објавил во неговата книга ''Analyse des Infiniment Petits pour l'Intelligence des Lignes Courbes'' во 1696 година.
Во случаи кога за гранична вредност на функција се добива неопределен израз 0/0 или ∞/∞, тогаш гранична вредност постои и таа се наоѓа според формулата:
:<math>\lim_{x\to c}\frac{f(x)}{g(x)} = \lim_{x\to c}\frac{f'(x)}{g'(x)}</math>
каде што ''прим'' (') означува извод.
Жужа Брурија Форгач

Жужа Брурија Форгач (унгарски: ''Forgács Zsuzsa''), е современа унгарска писателка.
1 Животопис
Жужа Брурија Форгач студирала историја и филозофија на универзитетот ЕЛТЕ во Будимпешта. Од 1973 до 1980 година, во нејзиниот стан функционирал нејзиниот алтернативен театар. Од 1980 до 1993 година живеела во Њујорк, САД, каде што студирала социологија, а истовремено, работела различни работи: судски преведувач, келнерка, реставратор, негувателка на старци, касиерка во банка, професор по историја итн.
Во 1993 година се вратила во Унгарија каде што продолжила да работи како преведувач, публицист, документарист и писател на сценарија.
2 Творештво
Поважни дела на Жужа Брурија Форгач се:*''Пронајдена жена'' (кратка проза), 1995 година
*''Ноќна зоолошка градина'' (Антологија на женската сексуалност - уредник и учесник), 1995 година
*''Жедна оаза'' (Антологија на женското тело - уредник и учесник), 1997 година
Нејзините дела се преведени на холандски, фински, германски, бугарски, руски и словачки јазик. Два нејзини расказа се објавени на македонски јазик во 2009 година како дел на антологијата на унгарскиот краток расказ "''Сецирање на живо''", во издание на издавачката куќа "Темплум".
3 Наводи
Лајош Грендел

Лајош Грендел (|Grendel Lajos, – ) — современ унгарски писател и есеист.
1 Животопис
Лајош Грендел е роден во 1948 година во Леви, (денешно Левице), во Словачка. Дипломирал унгарски и англиски јазик на Философскиот факултет при универзитетот "Јан Коменски" во Братислава. Работел како уредник во неколку издавачки куќи и книжевни списанија: "Madach", "Kalligram" итн. Од 1997 година го води ПЕН-клубот на Словачка. Исто така, тој предава историја на унгарската книжевност на универзитетот "Јан Коменски".
2 Творештво
Грендел е автор на поголем број прозни дела (раскази, есеи, романи) кои се преведени на повеќе европски јазици: англиски, германски, француски, италијански, српски и словачки. Исто така, неговиот расказ "''Содржината на куферите''" е објавен на македонски јазик во 2009 година како дел на антологијата на унгарскиот краток расказ "''Сецирање на живо''", во издание на издавачката куќа "Темплум".
Негови поважни дела се:*''Неверни'' (раскази), 1979 година
*''Стрелање со вистински куршуми: малцински (анти) роман'' (роман), 1980 година
*''Хулигани'' (роман), 1982 година
*''Транспозиции'' (роман), 1985 година
*''Содржината на куферите'' (раскази), 1987 година
*''Раскинување'' (роман), 1989 година
*''Тезеј и црната вдовица'' (роман), 1991 година
*''Изолираност или универзалност'' (есеи и интервјуа), 1991 година
*''Дневник на мојата лоша волја'' (статии во весниците), 1992 година
*''Шегите на Онирисм'' (раскази), 1993 година
*''Доаѓа Неговото Царство'' (роман), 1996 година
*''Апсурдистан, мојата татковина'' (есеи), 1998 година
3 Признанија
Грендел е добитник на повеќе награди, како што се:* Наградата "Имре Мадах", 1982 година
* Наградата на Словачката писателска унија, 1986 година
* Книга на годината, 1987 година
* Наградата "Тибор Дери", 1989 година
* Наградата "Атила Јожеф", 1990 година
* Наградата "Милан Фушт", 1995 година
* Наградата "Ендре Ади", 1996 година
* Наградата "Кошут", 1999 година
4 Наводи
Мавровско-гостиварски партизански одред „Кораб“

Мавровско-гостиварскиот партизански одред „Кораб“ била партизанска единица на НОВ и ПОМ, формирана во реонот на селото Маврово, во периодот од 30 септември 1942 до 21 мај 1943 година. Единицата била формирана од припадници на НОД од Мавровско и Гостиварско.
Во 1942 година Одредот извршил акции во близина на селото Трница и на превојот Буковиќ, а во зимата се повлекол на зимување.
На 14 март 1943 година во месноста „Арамиски камен“ на Бистра одредот повторно се активирал. При формирањето тој броел 15 борци, но набрзо се зголемил на 27 борци. За командир бил поставен Александар Радосавлевиќ, а за негов заменик Том Ѓелај. Политички комесар бил Слободан Пеповски, а негов заменик Чеде Филиповски - Даме.
На 27 април 1943 година одредот влегол во судир со балистите на Џемо Хаса во Ново Село. При тоа, четворица борци загинале (Злате Дамјановски, Анте Гиноски, Радован Цониќ и Боге Велјановски), десетмина биле заробени (Душко Поповиќ, Илија Антевски - Смок, Раде Угриновски, Драге Тодоровски, Трифко Андоновски, Христо Оџаклиевски, Злате Малакоски, Јаким Синадиновски, Антигона Туфа и Сина Димитровска), а осуммина успеале да го пробијат непријателскиот обрач. Подоцна, шестмина од десеттемина заробени борци од одредот (Душко Поповиќ, Илија Антевски - Смок, Раде Угриновски, Драге Тодоровски, Трифко Андоновски и Христо Оџаклиевски) биле осудени на смрт и на 17 мај обесени во Тирана. Останатите заробени партизани биле осудени на временски казни бидејќи биле малолетни.
Преостанатите борци од одредот влегле во составот на Мавровско-кичевскиот партизански одред, формиран на 21 мај 1943 година. Подоцна неговите борци од Мавровско и Гостиварско се издвоиле и во јули истата година го формирале првиот Мавровски партизански одред, кој дејствувал самостојно на подрачјето на Првата оперативна зона, до влегувањето во составот на Кичевскиот баталјон на 23 септември 1943 година за време на првото ослободување на Кичево.
1 Борци на одредот
Во состав на одредот влегле:* Александар Радослављевиќ – Шапо, командант
* Том Ѓелај – Шумски, заменик командант
* Слободан Пеповски, политички комесар
* Чеде Филиповски - Даме, заменик политички комесар
* Злате Малаковски
* Душко Поповиќ
* Анте Гиновски
* Злате Гиновски
* Злате Дамјановски
* Драге Тодоровски
* Трпе Блажевски
* Димитар Берберовски
* Петре Јовановски
* Аризан Несторовски
* Русе Дојчиновски
* Михаило Тодоровски – Чичо
* Илија Антевски - Смок
* Саво Марчевски
* Боге Велјановски
* Јаким Синадиновски
* Антигона Туфа
* Сина Димитровска
* Радован Цониќ
* Раде Угриновски
* Денко Дејановски
* Ристо Оџаклиевски
* Трифко Андоновски
Ласло Дарваши

Ласло Дарваши (унгарски: ''Darvasi László''), (1962, Тороксентмиклош, Унгарија -) е современ унгарски писател и есеист.
1 Животопис
Ласло Дарваши е роден во 1962 година во Тороксентмиклош. Дипломирал на Педагошкиот факултет во Сегед, каде што живее. Од 1990 година, работи како уредник во сегедското културно списание "Помпеи".
2 Творештво
Ласло Дарваши е автор на поголем број прозни дела кои се преведени на повеќе европски јазици: германски, холандски, француски и англиски. Исто така, неговиот расказ "Јулија Сонце" е објавен на македонски јазик во 2009 година како дел на антологијата на унгарскиот краток расказ "Сецирање на живо", во издание на издавачката куќа "Темплум". За своите дела, Дарваши е добитник на бројни награди во Унгарија и во странство.
Негови поважни дела се:*''Грмушките од рози во Веинхаген'' (раскази), 1993 година
*''Под цртата'' (новели), 1994 година, објавени под псевдонимот Ерне Сив
*''Тага од типот Боргогнонија'' (раскази), 1994 година
*''Клеофа - цртан роман'' (раскази), 1995 година
*''Како да се заведе госпоѓицата библиотекарка'' (есеи), 1997 година, објавени под псевдонимот Ерне Сив
*''Мојата љубов, другарката Думумба'' (раскази), 1998 година
*''Легенда за уметникот в солзи'' (роман), 1999 година
*''Да се набави една жена'' (раскази), 2000 година
*''Шинтерите од Лојанг'' (раскази), 2002 година
*''Собрани љубови'', 2003 година
3 Наводи
Гринфелдова одбрана

Гринфелдова одбрана е шаховско отворање коешто настанува по потезите:
:1. d4 Sf6
:2. c4 g6
:3. Sc3 d5
Отворањето се темели на еден од основните принципи на хипермодерната школа, којашто била популарна во текот на 1920-тите години. Според него, на пешачкиот центар треба да се гледа повеќе како обврска, отколку како средство.
1 Поврзано
* Ернст Гринфелд.
Ласло Гараци

Ласло Гараци (унгарски: ''Garaczi László''), (1956, Будимпешта, Унгарија -) е современ унгарски писател (поет, драматург, прозаист), есеист, сценарист и преведувач.
1 Животопис
Ласло Гараци е роден во 1956 година во Будимпешта. Дипломирал филозофија на универзитетот ЕЛТЕ во Будимпешта, како и на Педагошката академија во Егер. Од 1982 година е професионален писател.
2 Творештво
Ласло Гараци е автор на поголем број поетски и прозни дела, а некои од нив се преведени на германски јазик. Исто така, три негови раскази се објавени на македонски јазик во 2009 година како дел на антологијата на унгарскиот краток расказ "''Сецирање на живо''", во издание на издавачката куќа "Темплум". Покрај пишувањето, тој се занимава и со преведување од германски јазик.
Негови поважни дела се:*''Пластикa'' (раскази), 1985 година
*''Повторно одземање на теренот на птиците'' (песни), 1986 година
*''Внимавај на змијата'' (поеми), 1989 година
*''Нема спиење!'' (раскази), 1992 година
*''Танцот на китовите'' (драми), 1994 година
*''Како да си жив: Исповедите на еден лемур I'' (роман), 1995 година
*''Убаво се возиме со автобус: Исповедите на еден лемур II'' (роман), 1998 година
*''Такви се како ти'' (драми), 2000 година
*''Се смеат ангелите'' (различни жанрови), 2002 година
*''Амбарадан'' (различни жанрови), 2003 година
*''Колонијална жена'', (новели), 2005 година
*''Метакса'' (роман), 2006 година
3 Признанија
Гараци е добитник на повеќе награди, како што се:* Наградата "Х. Ц. Касер" (Италија), 1990 година
* Наградата "Тибор Дери", 1994 година
* Наградата "Атила Јожеф", 2001 година
* Наградата "Шандор Мараи", 2002 година
* Наградата "Паладиум", 2007 година
4 Наводи
Шандор Тар

Шандор Тар (унгарски: ''Tar Sándor''), (1941, Хајдушамшон, Унгарија - 2005, Дебрецин, Унгарија) бил современ унгарски писател.
1 Животопис
Шандор Тар е роден во 1941 година во Хајдушамшон. Матурирал во инженерското средно училиште во Дебрецин, каде работел во фабриката за медицински инструменти. Од 1991 до 1999 година бил дел од уредувачкиот тим на "Holmi".
Тар умрел во 2005 година во Дебрецин.
2 Творештво
Шандор Тар е автор на поголем број поетски и прозни дела кои се преведени на повеќе европски јазици: англиски, француски, германски, фински, чешки и руски. Исто така, неговиот расказ "''Имаме нешто проживеано''" е објавен на македонски јазик во 2009 година како дел на антологијата на унгарскиот краток расказ "''Сецирање на живо''", во издание на издавачката куќа "Темплум".
Негови поважни дела се:*''Патничкиот број 6714'' (кратки раскази), 1981 година
*''Зошто е добро да се биде пајак?'' (раскази), 1989 година
*''Толку беше'' (раскази), 1993 година
*''Сè е многу далеку'' (роман), 1995 година
*''Нашата улица'' (роман), 1995 година
*''Сивиот гулаб'' (роман), 1996 година
*''Нора доаѓа'' (раскази), 2000 година
*''На крајот на географската карта'' (кратки раскази), 2003 година
*''Договор'' (кратки раскази), 2004 година
3 Наводи
Лајош Парти Наѓ

Лајош Парти Наѓ (унгарски: ''Parti Nagy Lajos''), (1953, Сексард, Унгарија -) е современ унгарски писател - поет, драматург и прозаист.
1 Животопис
Лајош Парти Наѓ е роден во 1953 година во Сексард. Во 1977 година дипломирал унгарски јазик и историја на универзитетот во Печ. Од 1979 до 1986 година бил уредник на списанието "Jelenkor". Во 1986 година се преселил во Будимпешта и оттогаш работи како слободен писател. Во 1994 година добил стипендија на германската фондација "Kulturfonds Wiepensdorf".
2 Творештво
Лајош Парти Наѓ е автор на поголем број поетски и прозни дела кои се преведени на германски и полски јазик. Исто така, два негови расказа се објавени на македонски јазик во 2009 година како дел на антологијата на унгарскиот краток расказ "''Сецирање на живо''", во издание на издавачката куќа "Темплум".
Негови поважни дела се:*''Ни тапани ни труби'' (кратка проза), 1993 година
*''Разбранетиот Балатон'' (раскази), 1994 година
*''Ибушар'' (драма), 1996 година
*''Мавзолеj'' (драма), 1996 година
Под името Јолан Шарбогарди ги објавил следниве дела:
*''Ангелот на телото'' (роман), 1997 година
*''Просторот на мојот херој'' (роман), 2000 година
*''Графитнес'' (песни), 2003 година
*''Ногата на замрзнатото куче'' (раскази), 2006 година
*''Обнова на кадарот'' (драма), 2006 година
3 Признанија
Лајош Парти Наѓ е добитник на повеќе награди, како што се:* Книжевна награда на Уметничкиот фонд, 1983 година
* Награда на Унгарската Академија на науките од Сорос, 1988 и 1993 година
* Наградата "Грејвс", 1991 година
* Наградата "Атила Јожеф", 1992 година
* Книга на годината во Унгарија, 1994 година
* Наградата "Сорос", 1994 година
* Ловоров венец на Република Унгарија, 1996 година
* Наградата "Микеш Келемен", 1996 година
* Наградата "За Будимпешта", 2003 година
* Наградата на унгарската книжевност, 2004 година
* Крстот на Република Унгарија, 2005 година
* Наградата "Кошут", 2007 година
4 Наводи
Плуе

Плуе (|Plouay, |Ploue) — општина во департманот Морбијан во Бретања во северозападна Франција.
Плуе е домаќин на ГП Уест-Франција и ГП де Плуе, годишна велосипедска трка (машка и женска трка, соодветно). Исто така бил локација на Светското првенство во 2000. Тур де Франс го посетил овој град трипати: во 1998, 2002 и 2006.
1 Збратимени градови
Плуе е збратимен со Першор во Англија.
2 Бретонски јазик
Општина објавил јазичен план на 10 февруари 2006, преку кампањата ''Ya d'ar brezhoneg'' за зачувување на бретонскиот јазик.
Во 2008, 11,56% од децата во Плуе посетувале двојазична бретонско-француска настава низ основните училишта.
Синус

Синусот е тригонометриска функција. Во контекст на правоаголен триаголник со остар агол &alpha;, синус од &alpha; претставува односот меѓу должината на страната спротивна на него и должината на хипотенузата. Графикот на функцијата претставува синусоида.
Андреа Коста

Андреја Коста (роден на 1 февруари 1986 во Реџо Емилија) — италијански фудбалер, играч од одбраната на Емполи.
1 Кариера
Коста ја започна својата кариера во клубот од родниот град Реџана 1919 во Серија Ц1. Тој потпишал за Болоња во текот на летото 2003 година, но бил пријавен во тимот во јануари 2004 година, кога тој веќе имаше 16 настапи за Реџана.
По испаѓањето на Болоња во летото 2004 година, тој влезе во првиот тим и одигра 43 натпревари во Серија Б за клубот.
На 31 јануари 2008 година, тој потпишал со тимот од Серија А, Реџина, кој се наоѓа во Реџо Калабрија. На 2 мај 2009 година во текот на важен натпревар за Реџина за опстанок тој го проголтал својот јазик и бил однесен во болница. Неговиот тим ја победи Болоња тогаш со 2-1 нагости, но не успеа да се спаси од испаѓање.
На 3 август 2011, Коста дојде во екипата на Сампдорија која штотуку испадна од Серија А, како позајмен играч со право на откуп на крајот од сезоната. Со својот нов клуб, тој дебитира во Купот на Италија, а својот прв натпревар во Серија Б за Сампдорија го одигра на 25 август 2011 против Падова на домашен терен во натпревар што заврши 2-2. Својот прв гол во дресот на Сампдорија го постигна на 30 септември 2011 во поразот на неговиот тим од Торино со 2-1. Тој одигра 29 натпревари за Сампдорија во Серија Б за сезона 2011-2012 и беше еден од најстандарните во одбраната со што му помогна на клубот да се врати во Серија А.
На 4 јули 2012 челниците на Сампдорија го откупуваат неговиот договор од Реџина за сума од 1 милион евра. На стартот од првенството во Серија А за сезона 2012-2013, Коста го постигнал единствениот погодок во натпреварот со кој Сампдорија издвојува голема победа на гостувањето на Сан Сиро, против Милан со 1-0.
Ласло Краснахоркаи

Ласло Краснахоркаи (унгарски: ''Krasznahorkai László''), (1954, Ѓула, Унгарија) — современ унгарски писател и нобеловец.
1 Животопис
Ласло Краснахоркаи е роден во 1954 година во Ѓула. Студирал право во Сегед, а потоа унгарски јазик во Будимпешта. Од 1983 година работи како професионален писател.
2 Творештво
Краснахоркаи е автор на поголем број прозни дела кои се преведени на повеќе европски јазици: шпански, полски, германски, француски, шведски, чешки, српски, бугарски, украински, и англиски. Исто така, неговиот расказ "''Последниот брод''" е објавени на македонски јазик во 2009 година како дел на антологијата на унгарскиот краток расказ "''Сецирање на живо''", во издание на издавачката куќа "Темплум".
Негови поважни дела се:*''Сатанско танго'' (роман), 1985 година
*''Околности за милост'' (раскази), 1986 година
*''Меланхолија на отпорот'' (роман), 1986 година
*''Затвореникот од Урга'' (роман), 1992 година
*''Војна и војна'' (роман), 1999 година
*''Рид на север, езеро на југ, патишта на запад, река на исток'' (роман), 2003 година
*''Напуштеност и безнадежност под небото'' (роман), 2004 година
3 Признанија
Краснахоркаи е добитник на повеќе награди, како што се:* Наградата „Атила Јожеф“, 1987 г.
* Наградата на Кругот на Микец Келемен (Холандија), 1987 г.
* Наградата „Тибор Дери“, 1992 г.
* Наградата „Шандор Мараи“, 1997 г.
* Наградата „Кошут“, 2004 г.
* Нобелова награда за литература, 2025 г.
4 Наводи
Ласло Мартон

Ласло Мартон (унгарски: ''Márton László''), (1959, Будимпешта, Унгарија -) е современ унгарски писател (драматург и прозаист) и есеист.
1 Животопис
Ласло Мартон е роден во 1959 година во Будимпешта. Дипломирал унгарски јазик, германистика и социологија на универзитетот ЕЛТЕ во Будимпешта. Од 1983 година, работи како уредник во издавачката куќа "Хеликон".
2 Творештво
Мартон е автор на поголем број прозни дела, а некои од нив се преведени на повеќе европски јазици: германски, бугарски и словачки. Исто така, неговиот расказ "''Урнатините на едно ненапишано поглавје''" е објавен на македонски јазик во 2009 година како дел на антологијата на унгарскиот краток расказ "''Сецирање на живо''", во издание на издавачката куќа "Темплум".
Негови поважни дела се:*''Големото будимпештанско прогонство на страшилата'' (раскази), 1984 година
*''Засолниште'' (роман), 1985 година
*''Пеперутки на шеширот'' (драми), 1987 година
*''Избрани и стопени: размислување за судбината која е неделива'' (есеи), 1989 година
*''Потсвесна станица'' (роман), 1990 година
*''Премин преку огледалото'' (роман), 1992 година
*''Амбиција'' (роман), 1994 година
*''Вистинската приказна за Јакоб Вунсшвиц'' (роман), 1997 година
*''Принудно ослободување'' (роман), 2001 година
*''Небесните три капки крв'' (роман), 2002 година
*''Местото за криење на Минерва'' (роман), 2006 година
*''Не ме повредувај, Вираг!'' (роман), 2007 година
3 Признанија
Ласло Мартон е добитник на повеќе награди, како што се:* Наградата "Милан Фушт", 1988 година
* Книга за литература на иднината, 1989 година
* Наградата "Тибор Дери", 1991 година
* Наградата "Вилмош", 1992 година
* Наградата на Фондацијата Сорос "Деже Костољани", 1993 година
* Наградата "Ерно Сеп", 1993 година
* Книга на годината во Унгарија, 1994 година
* Наградата "Атила Јожеф", 1997 година
* Ловоров венец на Република Унгарија, 2004 година
* Наградата "Миклош Месељ", 2005 година
* Орден за заслуги на Република Унгарија - Витешки крст, 2006 година
* Наградата "Шандор Мараи", 2007 година
4 Наводи
ГП Западна Франција 2012

ГП Западна Франција 2012 било 76. издание на ГП Западна Франција, еднодневна велосипедска трка. Била одржана на 26 август 2012 на растојание од 243 километри, започнувајќи и завршувајќи во Плуе, Франција. Била дваесет и четврта трка во сезоната на Светската турнеја.
Трката била освоена од возачот на Едвалд Боасон Хаген, откако се одвоил од групата со цел да го достигне водечкиот напред, Португалецот Руј Кошта од , забрзувајќи и поразувајќи го на целта со пет секунди во Плуе. Кошта успеал да се одржи пред налетот на главната група и да заврши како второпласиран, додека во масовниот спринт за третото место се изборил возачот на Хајнрих Хауслер.
1 Екипи
Бидејќи ГП Западна Франција бил настан од Светската турнеја на UCI, сите 18 UCI ProTeam екипи биле повикани автоматски и се обврзани да испратат своја екипа. На пет други екипи им биле доделени дополнителни покани за трката и со тоа е создадена главната група од 23 екипи.
Екипи кои настапиле на трката биле:
width=50%
***********************
2 Резултати
, Велосипедист, Екипа, Време, Светска турнеја на UCIБодови
1, 5h 55' 28", 80
2, + 5", 60
3, + 5", 50
4, + 5", 40
5, + 5", 30
6, + 5", 22
7, + 5", 14
8, + 5", 10
9, + 5", –
10, + 5", 2
Македонски дел од пеколот

Македонски дел од пеколот — македонски филм од 1971 година режиран од Ватрослав Мимица по сценариото на Славко Јаневски, Панде Ташковски и Ватрослав Мимица. Филмот е заснован врз воениет записи на Панде Ташковски. Во главните улоги настапуваат Дарко Дамески, Коле Ангеловски, Нада Гешоска, Павле Вуисиќ, Ацо Јовановски, Петре Прличко, Илија Милчин и Милена Дравиќ.
1 Содржина
При крајот на 1942 и почетокот на 1943 година, за да го спречат ширењето на револуцијата во Битолско, бугарските окупатори ги засилиле прогоните и насилствата врз цивилното население. Еден соработник ѝ јавува на бугарската полиција дека во неговото село се наоѓа водачот на партизанското движење, познат како Учителот (го игра Дамевски). Тогаш, бугарската војска и полиција со здружени сили го напаѓаат селото при што малубројните партизани се совладани, а Учителот се крие во куќата на повратникот од Соединетите Држави, познат како Џо (го игра Вуисиќ). Бугарскиот окупатор ги собира жителите на селото како заложници, заканувајќи се дека ќе ги стрелаат ако не го предадат Учителот...
2 Улоги
Глумец, Улога
Дарко Дамевски, Тодор Ангеловски-Даскалот
Павле Вуисиќ, Јосиф Џо
Фабијан Шоваговиќ, бугарски полковник
Милена Дравиќ, Велика
Неда Спасојевиќ, Неда
Илија Милчин, полициски началник
Петре Прличко, Лоце
Едо Перочевиќ, Диме Павтар
Нада Гешоска, Пача
Коле Ангеловски, Цане
Ацо Јовановски, Коста
Звонимир Чрнко, Шишманов
Столе Аранѓеловиќ, бугарски војник
Шишман Ангеловски, полицаец
Вукан Диневски, бугарски офицер
Љубиша Трајковски
Петре Арсовски, Панде Кајзеро
Виолета Шапковска
Предраг Дишљенковиќ
Вукосава Донева
Мара Исаја
Лиле Георгиева
Ацо Стефановски
Петар Стојковски
Игор Џамбазов, Трајче
Владимир Гравчевски
Останати улоги &#9660;
Глумец, Улога
Димитар Зози
Димче Трајковски
Таше Кочовски
Ратка Чоревска
Ѓорѓи Колозов, Партизан
Блашка Дишљенковиќ
Елена Тешанова
Димче Стефановски
Димитар Илиевски
Станко Стоилков
Олга Наумовска
Коста Џековски
Панче Камџик
Јосиф Јосифовски
Снежана Рабаџиска, Партизанка
Мето Јовановски, Партизан
Гоце Влахов, Иљо
Борис Чоревски
Боби Бурековиќ
Кирил Псалтиров
Бошко Дејановски
Благоја Анчевски
Томе Моловски
Благоја Спиркоски Џумерко, Бугарски полицаец
Димче Мешковски
Абдуш Хусеин
Бодовен пласман на Вуелта а Еспања

Бодовен пласман на Вуелта а Еспања — еден од второстепените пласмани на велосипедската трка Вуелта а Еспања, каде возачите се рангираат според добиените бодови на етапите.
1 Историја
По првпат бил пресметуван во 1945 година, спонзориран од Пирели. Бил пресметуван на следниов начин:* Победникот на етапата добивал 100 бода, вториот 99, третиот 98, итн.. Ако велосипедистите пристигнале во група на која ѝ било доделено исто време, сите добивале ист број на бодови.
* Првите пет велосипедисти на етапата добивале 12 бодови за секоја минута по која ќе дошол бројот шест на етапата.
* За секој бод освоен во планинскиот пласман се добивале два бода за бодовниот пласман.
* На средните спринтови, бодовите се делеле: 8 за победникот, 6 за второпласираниот, 4 и 2 за следните двајца.
Иако спонзорот рекол дека пласманот е голем успех, сепак не го спонзорирал наредното издание. Пласманот повторно бил пресметуван во 1955 година. Тогаш бил користен метод на додавање на местата на етапите, слично како што се правело тогаш на Тур де Франс.
Шон Кели и Лорен Жалабер, со четири победи секој, го делат рекордот на победи во пласманот.
2 Победници
Година, Победник, Бодови, Второ место, Бодови, Трето место, Бодови, Наводи
1945, 2347, 2021, 1967,
1946–1948: ''Немало бодовен пласман''
1949: ''Трката не била одржана''
1950: ''Немало бодовен пласман''
1951-1954: ''Трката не била одржана''
1955, 128, 161, 177,
1956, 98
1957, 160
1958, 202
1959, 148
1960, 189
1961, 194
1962, 143,5
1963, 130
1964, 167
1965, 243
1966, 147
1967, 209
1968, 142
1969, 188
1970, 199.5
1971, 233
1972, 224
1973, 215,5
1974, 210
1975, 249,5
1976, 174.5
1977, 369
1978, 218
1979, 219
1980, 313
1981, 211
1982, 172
1983, 188
1984, 204
1985, 223
1986, 253
1987, 149
1988, 248
1989, 161
1990, 173
1991, 169
1992, 157
1993, 247
1994, 243
1995, 312
1996, 237, 163, 142
1997, 206, 161, 139
1998, 206, 158, 127
1999, 129, 123, 122
2000, 136, 123, 116,
2001, 130, 125, 115,
2002, 188, 163, 151,
2003, 181, 161, 160,
2004, 152, 144, 142,
2005, 169, 142, 124,
2006, 199, 163, 147,
2007, 147, 135, 127,
2008, 158, 137, 129,
2009, 150, 111, 101,
2010, 156, 149, 119,
2011, 122, 115, 101,
2012, 199, 193, 161
2013, 152, 126, 125
2014, 169, 146, 145
2015, 118, 116, 108
2016, 100, 97, 93
2017, 158, 156, 128
2018, 131, 119, 105
2.1 Повеќекратни победници
Победи, Возач, Изданија
4, 1980, 1985, 1986, 1988
1994, 1995, 1996, 1997
2012, 2013, 2015, 2018
3, 2002, 2003, 2004
2, 1959, 1965
1967, 1968
1990, 1991
Драган Стојановски

Драган Стојановски (роден на 5 декември 1967 во Тетово) — македонски новинар, писател и блогер. Во професијата поминал петнаесетина години за време на кои работел или соработувал со повеќе електронски и печатени медиуми. Автор е на четири документарни филмови и на еден роман, ''Тивкиот чекач''.
Црква „Св. Архангел Михаил“ - Вратница

Свети Архангел Михаил е селска црква во тетовското село Вратница. Се наоѓа на селските гробишта во ист црковен двор со селската црква „Св. Петка“. Црквата била цел на грабежи. Храмот сè уште не е живописан.
1 Галерија
2 Поврзано
*Црква „Св. Петка“ - главната селска црква;
*Црква „Св. Константин и Елена“ - црква во долниот дел на селото, на брегот на Вратничкото Езеро.
Општина Самоков

:''За други значења на поимот „Самоков“, видете ја страницата за појаснување.''
Општина Самоков — рурална поранешна општина во Македонија, основана 1996 година, а престанала да постои со законот за територијална поделба на Македонија од 2004 година, кога била припоена на Општина Македонски Брод. Седиште на општината било селото Самоков.
Територијата на општина се наоѓала во регионот Горно Порече, и заземала речиси една половина од областа Порече. Најголема река во општината била реката Треска. Општината граничела со: Општина Македонски Брод на југ, Општина Осломеј на југозапад, Општина Србиново и Општина Чегране на запад, Општина Брвеница на северозапад, Општина Желино на север, Општина Сопиште и Општина Студеничани на североисток и Општина Богомила на исток
1 Демографија
;Население
Општина Самоков, според пописот од 2002, имала вкупно 1553 жители, 602 домаќинства и 1450 живеалишта. Најголемо населено место било селото Самоков со 388 жители, а најмали биле Волче и Тажево со 7 жители. Според етничката припадност, во општината живееле: 1543 Македонци, 6 Срби и 4 жители попишани во рубриката останати.
;Јазик
Доминантен јазик во општината бил македонскиот, каде од 1553 жители, 1541 жител се изјаснил дека македонскиот му е мајчин јазик. Покрај македонскиот, српскиот јазик го зборувале 6 лица и дополнителни 6 лица зборувале на останати јазици.
;Религија
Во поглед на религијата, православието била доминантна религија во општината. Од вкупно 1553 жители, 1525 жители биле следбеници на православието (МПЦ-ОА), 2 жители се изјасниле како следбеници на католицизмот и 26 жители се изјасниле како следбеници на некои од останатите религии.
2 Населени места
Најголемо населено место во општина било селото Самоков. Во општината се наоѓале следните населени места:: Ковач, Бенче, Битово, Близанско, Брест, Волче, Горно Ботушје, Долно Ботушје, Зркле, Заград, Звечан, Здуње, Калуѓерец, Ковче, Косово, Лупште, Могилец, Тажево, Брезница, Белица, Рамне, Растеш, Требовље, Инче, Самоков и Сушица.
3 Стопанство
Општина Самоков била претежно земјоделска општина. Главни стопански гранки во општината биле земјоделството шумарството и сточарството. Значаен индустриски објект во општината била фабриката Сувенир. Денес на територијата на некогашната општина се наоѓа хидроцентралата „Козјак“.
4 Историја на општината
За време на српската окупација на Македонија 1912 - 1940 година, Порече се наоѓало во рамките на Кралството Србија а подоцна во рамките на Кралството Југославија. Оваа област припаѓала на Поречкиот Срез на чие чело стоел началник на срезот. Срезот бил составен од тогашните општини: Брод, Дебреште, Растеш, Самоков и Пласничко-Рабетинска општина. Претседателите на општините биле поставувани со декрет.
После Втората светска војна, административно, територијата на општината Самоков потпаѓа под Охридската околија.
5 Поврзано
* Општина Македонски Брод
* Општини во Македонија
* Самоков
* Порече
Петер Надаш

Петер Надаш (унгарски: ''Nádas Péter''), (роден 14 октомври 1942, во Будимпешта, Унгарија) е современ унгарски писател, есеист и фотограф.
1 Животопис
Петер Надаш е роден во 1942 година во Будимпешта. Работел како фоторепортер и новинар, потоа како уредник во весници и лектор на театарот во Ѓер, а од 1969 година е професионален писател. Живее во малото село Гомбосег. Во 1993 година, станал член на Академијата за уметност "Сечењи".
2 Творештво
Делата на Надаш се преведени на повеќе европски јазици: шпански, шведски, норвешки, дански, германски, англиски, француски, бугарски, словенечки, чешки, полски, естонски, летонски, фински и руски. Два негови расказа се објавени на македонски јазик во 2009 година како дел на антологијата на унгарскиот краток расказ "''Сецирање на живо''", во издание на издавачката куќа "Темплум". На македонски јазик во 2012 година се објави и романот „Крајот на еден семеен роман“ во издание на издавачката куќа „ИЛИ-ИЛИ“.
Преводот на расказите и романот е на Анамарија Цинеге-Панзова и Златко Панзов.
Негови поважни дела се:*''Библија'' (раскази), 1967 година
*''Игра, барањето на клучот'' (раскази), 1969 година
*''Крајот на еден семеен роман'' (роман) 1977 година
*''Сцена'' (есеи за театарот), 1983 година
*''Пронајденото ливче и други мешани списи'' (есеи и медитации), 1992 година
*''Минотаур'' (кратки раскази), 1997 година
*''Малку светлина'' (есеи и фотографии), 2000 година
*''Паралелни приказни'' (роман) 2006 година
3 Признанија
Надаш е добитник на повеќе унгарски и меѓународни награди, како што се:* Наградата "Милан Фушт", 1978 година
* Наградата "Атила Јожеф", 1985 година
* Наградата "Тибор Дери", 1988 година
* Наградата на Фондацијата Сорос "Ѓула Круди", 1990 година
* Österreichische Staatpreis für Europäischen Verständigung, 1991 година
* Наградата "Кошут", 1992 година
* Leipziger Buchpreis zur Europäischen Verständigung, 1995 година
* Prix du Meilleur Livre Étranger "Vilenica", 1998 година
* Наградата "Франц Кафка", 2003 година
* Наградата "Шандор Мараи", 2006 година
* Орден за заслуги на Република Унгарија - Крст, 2007 година
4 Наводи
Нандор Гион

Нандор Гион (унгарски: ''Nándor Gion''), (1941, Сентамаш, - 2002, Будимпешта) е современ југословенски и унгарски писател.
1 Животопис
Нандор Гион е роден во 1941 година во Сентамаш (денешен Србобран) во српската покраина Војводина која тогаш била окупирана од Унгарија. Дипломирал унгарски јазик на универзитетот во Нови Сад. Работел како уредник во новосадското радио, бил директор на театарот во Нови Сад, како и претседател на Друштвото на писателите на Војводина. Во 1993 година се преселил во Унгарија. Умрел во 2002 година во Будимпешта.
2 Творештво
Делата на Гион се преведени на повеќе европски јазици. Исто така, неговиот расказ "''Ниско да се лета''" е објавен на македонски јазик во 2009 година како дел на антологијата на унгарскиот краток расказ "''Сецирање на живо''", во издание на издавачката куќа "Темплум".
Негови поважни дела се:*''Водоземци во јама'' (роман), 1968 година
*''Мојот брат Јоаб'' (роман), 1969 година
*''На оваа страна'' (новели), 1971 година
*''Цветен војник'' (роман), 1973 година
*''Исто како да е лето'' (раскази), 1974 година
*''Им свиреше и на разбојниците, Цветен војник, Мед од роза'' (романи), 1976 година
*''Кормораните сè уште не се вратија'' (роман за деца), 1977 година
*''Рафал за еден црн бивол'' (роман), 1982 година
*''Ангелска веселба'' (раскази), 1985 година
*''Последно време во затворот сонувам'' (роман), 1990 година
*''Како ослободители'' (раскази), 1996 година
*''Овој ден е наш'' (роман), 1997 година
*''Да се најде злато'' (роман), 2000 година
3 Признанија
Гион е добитник на повеќе награди, како што се:* Наградата "Невен", 1980 година
* Наградата "Тибор Дери", 1987 година
* Наградата "Атила Јожеф", 1988 година
* Книга на годината во Унгарија, 1991 и 1994 година
* Наградата за живото дело на Фондацијата Сорос, 1994 година
* Наградата "Шандор Мараи", 1997 година
* Ловоров венец на Република Унгарија, 2000 година
4 Наводи
Ото Толнаи

Ото Толнаи (|Ото Толнаи, |Tolnai Ottó); – ) — современ југословенски и унгарски писател.
1 Животопис
Ото Толнаи е роден во 1940 година во Кањижа, Војводина. Студирал филозофија на универзитетите во Нови Сад и во Загреб. Од 1969 година бил главен уредник на списанието за култура ''Új Szimposion'', а од 1992 година на списанието ''Ex Szimposion''. Толнаи бил последниот претседател на Друштвото на писателите на Југославија.
2 Творештво
Делата на Толнаи се преведени на српски, полски, словенечки и германски јазик. Исто така, неговиот расказ "''Единаесетгодишната невеста''" е објавен на македонски јазик во 2009 година како дел на антологијата на унгарскиот краток расказ "''Сецирање на живо''", во издание на издавачката куќа "Темплум".
Негови поважни дела се:*''Галебовите градни коски'' (песни), 1963 година
*''Главата на ѓаволот'' (роман за млади), 1970 година
*''Гогољевата смрт'' (раскази), 1972 година
*''Имре Шафрањ'' (монографија), 1978 година
*''Цветната улица 3'' (роман), 1983 година
*''Рокококо'' (песни за деца), 1986 година
*''Книга од проза'' (кратки раскази), 1987 година
*''Топчиња правила: книга со нова проза'' (кратки раскази), 1994 година
*''Балканскиот ловор'' (песни), 2001 година
*''Прапрабаба од гангстерски филм од Ротердам'' (роман во поезија), 2006 година
3 Признанија
Толнаи е добитник на повеќе награди, како што се:* Наградата „Сирмаи“ (1988)
* Наградата „Порака“ (1991)
* Книга на годината (1992)
* Наградата „Ендре Ади“ (1993)
* Наградата „Тибор Дери“ (1995)
* Наградата „Шандор Вереш“ (1999)
* Златен медал од претседателот на Република Унгарија (2000)
* Наградата „Миклош Радноти“ (2000)
* Наградата за паралелни култури (2001)
* Наградата „Кошут“ (2007)
4 Наводи
Кралско книжевно друштво

Кралско книжевно друштво |The Royal Society of Literature, RSL) — најважната книжевна организација во Велика Британија. Основано е во 1820 г. од страна на кралот Џорџ IV, со цел да „се наградат книжевните заслуги и да се поттикне книжевното творештво". Негов прв претседател е Томас Берџес, Епископ на Сент Дејвидс (подоцна Епископ на Солсбери). Денес друштвото има 450 членови (секоја година се бираат нови 14) кои, како звање, добиваат право на наставката „FRSL“ по нивното име. Установата е сместена во Сомерсетскиот дом во Лондон.
Меѓу некогашните членови на друштвото се вбројуваат Семјуел Тејлор Колриџ, Вилијам Батлер Јејтс, Радјард Киплинг, Томас Харди, Џорџ Бернард Шо и Артур Кестлер. Позначајни членови денес се Чинуа Ачебе, Антонија Фрејзер, Атол Фугард, Дорис Лесинг, В.С. Најпол, Питер Дикинсон, Том Стопард, Хелен Данмор и Џ. К. Роулинг. Новопрогласените членови си го внесуваат името во свечен именик користејќи го наливперото на Бајрон или со гускиното перото на Дикенс.
Друштвото издава годишник со наслов ''The Royal Society of Literature Review'' („Ревија на Кралското книжевно друштво“) и доделува повеќе книжевни награди како Ондачиевата и Џервудовата награда како и меморијалната награда „В.С. Причет“. Особено истакнатите писатели ја добиваат почесната титула Придружник на Кралското книжевно друштво (''Companion of the Royal Society of Literature'') и Бенсоновиот медал за животно дело во областа на книжевноста.
1 Поврзано
* Англиска книжевност
* Сомерсетски дом