Емисии на стакленички гасови од земјоделството

Количеството на емисиите на стакленички гасови од земјоделството е значајно: Секторот земјоделство, шумарство и користење на земјиштето придонесуваат меѓу 13% и 21% од глобалните емисии на стакленички гасови. Земјоделството придонесува за климатските промени преку директни емисии на стакленички гасови и со претворање на неземјоделско земјиште како што се шумите во земјоделско земјиште. Емисиите на азотен оксид и метан сочинуваат повеќе од половина од вкупната емисија на стакленички гасови од земјоделството. Сточарството е главен извор на емисии на стакленички гасови.
Системот за земјоделска храна е одговорен за значително количество на емисии на стакленички гасови. Покрај тоа што е значаен корисник на земјиште и потрошувач на фосилни горива, земјоделството директно придонесува за емисиите на стакленички гасови преку практики како што се производство на ориз и одгледување добиток. Трите главни причини за зголемувањето на стакленички гасови забележани во текот на изминатите 250 години се фосилните горива, користењето на земјиштето и земјоделството. Дигестивните системи на животните што се одгледуваат на фарма може да се поделат во две категории: моногастрични и преживари. Преживарите (говеда, крави) се рангирани високо во емисиите на стакленички гасови, а моногастричните (свињи и живина) се ниско ниво. Моногастричните животни имаат поголема ефикасност на конверзија на храна, а исто така не произведуваат толку многу метан. Понатаму, всушност повторно се испушта во атмосферата со дишењето на растенијата и почвата во подоцнежните фази на растот на културите, предизвикувајќи повеќе емисии на стакленички гасови. Количеството на стакленички гасови произведени за време на производството и употребата на азотни ѓубрива се проценува на околу 5% од антропогените емисии на стакленички гасови. Единствениот најважен начин за намалување на емисиите од него е да се користат помалку ѓубрива, а истовремено да се зголеми ефикасноста на нивната употреба.
Постојат многу стратегии кои можат да се користат за да се ублажат ефектите и понатамошното производство на емисии на стакленички гасови - ова се нарекува и климатски паметно земјоделство. Некои од овие стратегии вклучуваат поголема ефикасност во сточарството, што вклучува управување, како и технологија; поефективен процес на управување со ѓубриво; помала зависност од фосилни горива и необновливи ресурси; варијација во времетраењето на јадењето и пиењето на животните, времето и локацијата; и намалување на производството и потрошувачката на храна од животинско потекло. Низа политики може да ги намалат емисиите на стакленички гасови од земјоделскиот сектор за поодржлив систем на храна.
0.1 Во развиените земји
Земјоделството често не е вклучено во владините планови за намалување на емисиите. На пример, земјоделскиот сектор е изземен од шемата за тргување со емисии на ЕУ која покрива околу 40% од емисиите на стакленички гасови во ЕУ.
Предложени се неколку мерки за ублажување за употреба во развиените земји:* одгледување поотпорни сорти на култури и диверзификација на видовите култури
* користење на подобрени агрошумски видови
* зафаќање и задржување на врнежите и употреба на подобрени практики за наводнување
* зголемување на шумската покривка и Агрошумарството
* употреба на нови техники за собирање вода.
Истражувањата во Нов Зеланд процениле дека префрлањето на земјоделското производство кон поздрава исхрана со истовремено намалување на емисиите на стакленички гасови ќе чини приближно 1% од приходот од извозот на земјоделскиот сектор, што е ред по големина помала од проценетите заштеди на здравствениот систем од поздрава исхрана.
0.2 Во земјите во развој
Земјоделството е одговорно за повеќе од една четвртина од вкупните глобални емисии на стакленички гасови. Имајќи предвид дека уделот на земјоделството во глобалниот бруто домашен производ (БДП) е околу 4%, овие бројки сугерираат дека земјоделските активности произведуваат високи нивоа на стакленички гасови. Иновативните земјоделски практики и технологии можат да играат улога во ублажувањето на климатските промени и адаптацијата. Овој потенцијал за прилагодување и ублажување никаде не е поизразен како во земјите во развој каде што земјоделската продуктивност останува ниска; сиромаштијата, ранливоста и несигурноста во храната остануваат високи; а директните ефекти од климатските промени се очекува да бидат особено сурови. Создавањето на потребните земјоделски технологии и нивното искористување за да им се овозможи на земјите во развој да ги приспособат своите земјоделски системи на променливата клима, ќе бара иновации и во политиката и институциите. Во овој контекст, институциите и политиките можат да играат важна улога во повеќе размери.
Проектите спонзорирани од државата или невладините организации можат да им помогнат на земјоделците да бидат поотпорни на климатските промени, како што е инфраструктурата за наводнување која обезбедува сигурен извор на вода, бидејќи дождовите стануваат понепредвидливи. Сливните системи кои собираат вода за време на сезоната на дождови за да се користат за време на сушните периоди, исто така, може да се користат за ублажување на ефектите од климатските промени. Постојат програми кои се фокусираат на системите за агрошумарство и за следење на времето за да им помогнат на земјоделците да се прилагодат.