Љубица Мариќ

Љубица Мариќ (Љубица Марић ), 18 март 1909 – 17 септември 2003 година) била композитор од Југославија..
Таа била ученичка на Јосип Славенски. Инспирацијата ја црпела од византиска православна црковна музика.
Таа била професор на Факултетот за музичка уметност во Белград и член на Српската академија на науките и уметностите.
Љубица Мариќ се смета за најоригиналната српска композиторка на дваесеттиот век и музички највлијателна.
1 Живот
Родена во Крагуевац, Србија од татко Павле и мајка Катарина родена Ѓорѓевиќ, потомок на Војвода Чолак-Анта Симеоновиќ, еден од водачите на Првото српско востание .
Љубица патувала многу, со цел уметничко и интелектуално да го забрза напредокот на српска музика.
Таа била првата Србинка која добила диплома за композиција во 1929 година. На Државниот конзерваториум во Прага, таа посетувала постдипломски студии кај Јозеф Сук. Додека била студентка добивала пофалби на фестивали во Амстердам, Стразбур и Прага.
Таа била опишана како генијално надарена жена, а нејзината музика била промовирана од големиот поддржувач на современата музика, Херман Шерхен.
Нејзината музика ја изведуваат најважните камерни ансамбли и оркестри, а Алоис Хаба ѝ понудил функција вонреден професор на Катедрата за четврттонска музика на Државниот конзерваториум во Прага.
Втората светска војна ја наруши нејзината меѓународна кариера, па таа го помина најголемиот дел од својот живот во Белград, каде што се фокусираше на компонирање повеќе дела. Се занимавала и со визуелни уметности, пишувала филозофска поезија, работела како професор на Белградска музичка академија и член на Српската академија на науките и уметностите.
Љубица Мариќ е првата композиторка што ја користела византиската црковна музика во нелитургиски композиции. Таа ја синтетизираше средновековната музика со авангардното искуство на музиката од 20 век во нејзината работа, создавајќи композиции со филозофски текстови. Нејзината музика го најави почетокот на постмодернизам и минимализам, а таа се смета за претходник на Арво Парт и Џон Тавенер.
Кон крајот на нејзиниот живот, музиката на Љубица Мариќ повторно била ентузијастички примена во големите европски музички центри во Холандија, Германија и Велика Британија. Во Амстердам беше објавен ЦД со нејзината камерна музика. Фондацијата KölnMusik ја нарача нејзината нова композиција, а издавачката куќа Furore Verlag од Касел ги сними партитури од сите нејзини композиции. ЦД со нејзините најрепрезентативни композиции го објави Chandos.
Љубица Мариќ некои ја сметаат за една од најоригиналните творци од втората половина на 20 век..
2 Легација
Во 2009 година, Постојаната делегација на Република Србија во УНЕСКО побара УНЕСКО да се поврзе со 100-годишнината од раѓањето на Љубица Мариќ.
„Љубица Мариќ искористи цел арсенал на современа музика за да постигне висока цел. Таа зборува од длабочината на душата со јасен и впечатлив јазик...“ – вака Дмитриј Шостакович ја карактеризира музиката на Љубица Мариќ. Нејзината музика и оригиналноста на нејзиниот израз беа пофалени од многу други големи уметници на 20 век, како што се Барток, Лутославски, Хаба, Николас Слонимски, Херман Шрехен и Мариус Флотуис. Сите тие сметаа дека композициите на Љубица Мариќ се едни од најголемите музички креации на 20 век..
3 Композиции
* Тага за девојката, машки хор (1928).
* Соната фантазија, за соло на виолина (1928/29)
* Гудачки квартет (1930/31) - изгубен
* Дувачки квинтет (1931)
* Музика за оркестар (1932)
* Авита, за кварт-тонски пијано (1936/37) – изгубена
* Трио, за кларинет, тромбон и контрабас (1937) – изгубено
* Скици, за пијано (1944) - изгубени
* Четири импровизации и фуги на тема Октоехос, за пијано (околу 1944) – изгубени
* Три прелудиуми и етиди, за пијано (1945, rev. 1997)
* Две песни, за мешан хор (1945) - изгубени (Романија, Маглата)
* Триумфален марш, за симфониски оркестар (веројатно 1945) – изгубен
* Три народни песни, за мешан хор (1946)
* Детски хорови (1946/64) (Кокошките грижи, Славејот и ловците, Енигми, Недостатокот на Виолет)
* Песна и танц, за пијано (1947)
* Тркалезното оро на Бранко, за пијано (1947)
* Соната за виолина и пијано (1948)
* Стихови од „Планинскиот венец“, за баритон и пијано (1951)
* Songs of Space, кантата за мешан хор и симфониски оркестар (1956)
* Пасакаља, за симфониски оркестар (1957)
* Octoïcha 1, за симфониски оркестар (1958/9, rev.1998)
* Византиски концерт за пијано и оркестар (1959)
* Прагот на сонот, кантата за сопран, мецосопран, наратор и камерен оркестар (1961)
* Супер тема Остинато Octoïcha, за пијано, харфа и гудачки оркестар (1963)
* Плач, пастирска и химна, за мешан хор и инструментален ансамбл, од
* музика за говорниот ораториум Зборови на светлината (1962/66) (редакција Мирјана Живковиќ, 2009)
* Волшебникот, мелодично рецитирање за сопран и пијано (1964)
* Песна за флејта (1976)
* Инвокација, за контрабас и пијано (1983, rev. 1998)
* Monodia Octoïcha, за соло виолончело (1984)
* Од пеењето на темнината, рецитативна кантата за мецосопран и пијано (1984)
* Асимптота, за виолина и гудачки оркестар (1986)
* Чудесниот милиграм, за флејта и сопран (1992)
* Архаја, за гудачко трио (1992)
* Archaia 2, за трио на ветер (1993, rev. 1998)
* Торзо, за пијано трио (1996, рев. 1998)