procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
ПОФК Ботев (Враца)

ПОФК Ботев Враца е бугарски фудбалски клуб од Враца, Бугарија. Моментално се натпреварува во Првата лига на Бугарија, најсилното ниво на бугарскиот лигашки фудбалски систем.
Клубот е основан во 1921 година. Од 1964 до 1990 година, Ботев одиграл 26 последователни сезони во Првата лига на Бугарија, што е нивниот најдолг непрекинат период во елитата на бугарскиот фудбал. Најдобриот пласман, клубот го постигнал во сезоната 1970-1971, кога завршил на третото место.
Од 1948 година, своите домашни натпревари Ботев ги игра на стадионот Христо Ботев, кој има капацитет од 25.000 седечки места. Традиционалната боја на клубот е зелената, па најчесто играат во целосно зелена опрема, со бели натписи.
1 Претходни имиња
*1921 – 1928: Ботев
*1928 – 1938: Ботев-Орел 28
*1938 – 1949: Ботев
*1949 – 1953: Динамо
*1953 – 1957: Спартак
*1957 – 1986: Ботев
*1986 – 1990: ФК Враца
*1990 – : Ботев
2 Пласмани по сезони
3 Играчи
Интерлингвe

Интерлингвe (''Interlingue'' [interˈliŋɡwe]; ISO 639 т.е., ile), е меѓународен помошен јазик создаден во 1922 година и преименуван во 1949 година. Вокабуларот се заснова на веќе постоечки зборови од различни јазици и деривациски систем кој користи препознаени префикси и суфикси.
Црква „Св. Јован Златоуст“ - Солун

Свети Јован Златоуст (|Ιερός Ναός Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου) — црква во градот Солун, Егејска Македонија. Влегува во состав на Солунската епархија на Цариградската патријаршија. Сместена е на улица „Пердикас“ бр. 55 во населбата Пирги (Депо).
1 Историја
1.1 Егзархиска црква
Со засилувањето на бугарската пропаганда во Македонија, Солунската бугарска општина уште во 1896 г. издејствувала ферман за изградба на претставителна црква. Во 1906 г. започнала кампања за прибирање на средства за нејзина изградба. Градежните работи започнале во 1907 г. за храм под името „Св. Ѓорѓи“ со цел задоволување на духовните потреби на македонското население во Пирги, тогаш под врховенството на Бугарската егзархија. Завршувањето и осветувањето на црквата било предвидено за 1913 г. Црквата е дело на голобрдските браќа-мајстори Атанас и Георги Митровски.
1.2 Грчка црква
Во 1912 г. за време на Првата балканска војна во Солун влегла грчка војска. Следната 1913 г. сиот имот на Егзархијата е одземен и „Св. Ѓорѓи“ минал во рацете на Солунската патријаршиска епархија. Митрополитот Генадиј Солунски ја преименувал уште недовршената црква во чест на Свети Јован Златоуст. Првично таа била параклис на соседната грчка црква „Св. Троица“ и изградбата е довршена со пари од таа парохија. Во 1922 г. во црквата се сместени грчки дојденци од Турција по склучениот договор за размена на население.
За време на окупацијата на Солун во Втората светска војна, на 15 јануари 1942 г., Солунскиот бугарски клуб вршел постојан притисок врз германските власти во Солун, и издејствувал црквата да се врати под бугарска контрола.
По повлекувањето на германската војска од Солун, црквата повторно станала сопственост на Солунската митрополија. На 20 септември 1953 г. е осветена од митрополитот Пантелејмон Солунски и станала парохиски храм.
2 Архитектура
Градбата претставува крстокуполен храм. Има три параклиса — „Св. Дионисиј Олимписки“ во самиот храм и „Св. Олимпијада“ и „Св. Рафаил“ во подрумот, каде има и културен център.
3 Поврзано
* Солунска епархија
Препуштете ја на небото

„Препуштете ја на небото“ (англиски: ''Leave Her to Heaven'') – филм на режисерот Џон М. Стал (John M. Stahl) од 1945 година. Филмот, чиј наслов е преземен од драмата „Хамлет“ на Шекспир, е снимен според романот на Бен Ејмес Вилијамс (Ben Ames Williams), а автор на сценариото е Џо Сверлинг (Jo Swerling). Главните улоги ги играат: Џин Тирни (Gene Tierney), Корнел Вајлд (Cornel Wilde), Џини Крејн (Jeanne Crain), Винсент Прајс (Vincent Price), Мери Филипс (Mary Philips), Реј Колинс (Ray Collins), Џин Локхарт (Gene Lockhart), Рид Хедли (Reed Hadley), Дерил Хикман (Darryl Hickman), Чил Вилис (Chill Willis), Гај Бич (Guy Beach) и Одри Бец (Audrey Betz). Филмот имал четири номинации за наградата „Оскар“, вклучувајчи ги и номинациите за најдобра женска главна улога, но победил само во категоријата за најдобра фотографија. Филмот претставува провокативно остварување кое е поделено на неколку поглавја. Во филмот успешно се комбинирани мелодрамата со елементите на „сапунска серија“ при што за пофалба се сугестивната и атмосферична режија, суптилното психолошко нијансирање на ликовите, одличната фотографија на Леон Шемрој (Leon Shamroy) и музиката на Алфред Њумен (Alfred Newman).
1 Синопсис
По отслужувањето на двегодишната затворска казна, на патот до дома, новинарот Ричард Харланд (го игра Вајлд) се присетува на минатото: Пред неколку години ја запознал привлечната Елен Брент (ја игра Тирни) која на прв поглед се заљубила во него. Меѓутоа, во тоа време, Ричард не знаел дека ја привлекол Елен само поради сличноста со нејзиниот покоен сопруг со кого таа била опсесивно поврзана. Иако била свршена за амбициозниот политичар Расел Квинтон (го игра Прајс), Елен решително ја раскинала свршувачката и, користејќи ја приказната за големата жал за мртвиот татко, го убедила Ричард да се ожени со неа. Набрзо се покажале нејзината посесивност и љубомора поради што таа се однесувала многу грубо кон секој што ќе се нашол во близината на Ричард, вклучувајќи ги нејзината посвоена сестра Рут (ја игра Крејн) за која се сомневала дека му е љубовница на Ричард, па дури и неговиот помлад брат, инвалидот Дени (го игра Хикман).
Тора! Тора! Тора!

„Тора! Тора! Тора!“ — американско-јапонски филм од 1970 година. Режисери на филмот се Ричард Флајшер (Richard Fleischer), Тошио Масуда и Кинџи Фукасаки, а автори на сценариото се Лари Форестер (Larry Forrester), Хидео Огуни и Рјузо Кикушима. Главните улоги ги играат: Мартин Балсам (Martin Balsam), Џозеф Котен (Joseph Cotten), Со Јамамура, Е. Г. Маршал (E.G. Marshall), Џејмс Витмор (James Whitmore), Тацуја Михаши, Такахиро Тамура, Весли Ади (Wesley Addy) и Џејсон Робардс (Jason Robards). Во 1971 година, филмот ја освоил наградата „Оскар“ за најдобри визуелни ефекти.
1 Синопсис
Во филмот се прикажуваат настаните во текот на неколку дена пред јапонскиот напад на Перл Харбур. Во тоа време доаѓа до заострување на американско-јапонските односи поради американското ембарго за извоз на суровини во Јапонија. Поради тоа, заповедникот на јапонските воздухопловни сили, Минору Генада, решава да изведе превентивен напад на САД. Иако американската контраразузнавачка служба ја пресретнува јапонската комуникација, САД не преземаат ништо, убедени дека јапонската армија нема да се осмели да изведе таков напад.
Црква „Пресвета Богородица Неракотворна“ - Солун

Пресвета Богородица Неракотворна (|Παναγία Αχειροποίητος) — црква во градот Солун, Егејска Македонија. Влегува во состав на Солунската епархија на Цариградската патријаршија. Од 1988 г. црквата е дел од светското наследство на УНЕСКО како дел од Ранохристијанските и византиски споменици во Солун.
1 Местоположба
Храмот се наоѓа на главната солунска улица „Егнатија“, во западниот крај на античката агора.
2 Историја
Според тулите и мозаиците, црквата датира од околу 450–470 г. Храмот претрпил архитектонски уште во VII век, а поозбилни промени датират од доцновизантискиот период во XIV – XV век. Црквата е трикорабна базилика со дрвени настрешници на покривот, која завршува на исток со полукружна апсида. Останати се неколку мозаици од V век, кои се истакнуваат поради високата уметничка изведба. Има живопис од XIII век. Црквата е изградена врз римска бања. Базиликата се споменува во писмени извори како црквата на Дева Марија, па дури и како Голема катедрала на Успението Богородично. Името ''Неракотворна'' (''Ахиропиитос'') е за првпат посведочено во документ од 1320 г.
„Пресвета Богородица Неракотворна“ е првата црква претворена во џамија веднаш по освојувањето на Солун во 1430 г. од Мурат II и останала џамија во текот на целото османлиско владеење под името Ески Џума или Ески-џамија (Стара џамија). Иако претрпела доста обнови во нејзината долга историја, црквата се смета за еден од најдобро зачуваните и значителни примери за типичните базилики со галерии од византискиот период.
Натписот од султанот Мурат е зачуван во северната колонада, на осмиот столб од исток.
3 Библиографија
* B. Fourlas, Die Mosaiken der Acheiropoietos-Basilika in Thessaloniki. Eine vergleichende Analyse dekorativer Mosaiken des 5. und 6. Jahrhunderts, Millennium-Studien 35, Berlin 2012. ISBN 978-3-11-027838-5
* Θ.Παπαζώτος, Βυζαντινά και Μεταβυζαντινά μνημεία της Θεσσαλονίκης, Ρεκος, Θεσσαλονίκη 1997, ISBN 978-960-358-099-7 (σ. 59-67)
* Ε.Κουρκουτίδου-Νικολαϊδου & Α.Τουρτα, Περίπατοι στη Βυζαντινή Θεσσαλονίκη, Καπον, Αθήνα 1997, ISBN 960-7254-46-5 (σ. 184-195)
* Χρίστος Ζαφείρης, Θεσσαλονίκης Εγκόλπιον, Εξάντας, Αθήνα 1997, ISBN 960-256-301-X, (σ. 106-111)
* .
* Weitzmann, Kurt, ed., '''', no. 587, 1979, Metropolitan Museum of Art, New York, ISBN 978-0-87099-179-0
4 Поврзано
* Солунска епархија
Осмерец (стих)

Осмерец — стих од 8 слога. Содржи цезура по четвртиот или петтиот слог. Слоговите на крајот од стихот и пред цезурата не се нагласени.
Осмерецот е еден од најзастапените во македонската народна поезија.:''Што ми е мило ем драго'':''На Струга дуќан да имам'':''Оф леле леле либе ле'':''Срцево ми го изгоре…''::''(од „На Струга дуќан да имам“ – народна песна)''
Во Хрватска го прославил Иван Гундулиќ и бил најзастапен од илиризмот до Шеноа.
Осмерецот бил популарен и во полската поезија.
Осмерец (веслање)

Осмерец, ознака 8+ — чамец за натпреварувачко веслање во мирни води, чиј екипаж се состои од осум веслачи (четворица ''десни'' и четворица ''леви'') и кормилар. Кормиларот може да биде сместен во лежечка положба во носот веднаш зад веслачот на број 1 и да гледа во насока на пловење, или на спротивниот крај на чамецот во седечка положба свртен веслачот со број 8 чиј ритам го следат другите веслачи. Во двете позиции, кормиларот го управува чамецот преку рачка поврзан со кормилото со сајли. Кормилото (кај сите чамци) се наоѓа на крајот на пловилото на бродот до јаболката или на самиот врв. Должината на современ осмерец за елитно веслање обично е околу 17 до 20 m, а масата е 96 kg или повеќе. Се изработува од композитни материјали. Постарите чамци се градени од дрво и се значително потешки. Тие можат да бидат изградени во едно парче, или често во два нееднакви делови (што може да биде предност при транспорт).
Ознаката за осмерец е „''8+''“, каде што бројот 8 го означува вкупниот број на веслачи во чамецот, а плусот покажува дека во чамецот има кормилар како дополнителен член на екипажот. По правило, осмерецот секогаш има кормилар. Постои осмерец без кормилар, но е редок и се користи за егзибиции или тренинзи. Поради големината на чамецот, бројот на веслачи, масата и брзината што ја развива, кормиларот мора да биде присутен и е одговорен за безбедноста на неговиот и на другите чамци. Кормиларот може да има и други задачи како што се координирање на екипажот, контрола на темпото и позицијата во трката. Може да има и микрофон ако чамецот има вградени звучници, за да може посадата подобро да го слуша.
Имајќи ги предвид особините на секој поединечен веслач, можни се различни распореди на т.н. ''десни'' и ''леви'' веслачи. Вообичаен распоред од веслачот во позиција 8 до веслачот на позиција 1 е наизменично десно, па лево. Така веслачите на парните броеви (2,4,6,8) имаат десни весла, а на непарните (1,3,5,7) леви. Меѓутоа, можни се и различни варијанти. За да се сменат споменатите распореди во чамецот, потребно е да се отстрани постоечката испакнатост (на која има око низ кое минува веслото), а на спротивната страна да се постави друго. Со оглед на непрактичноста на честите промени, најчесто во елитното веслање се прибегнува екипажот да има свој чамец што не го користат други, па го прилагодува на своите потреби и кога таквите нијанси можат да влијаат на резултатот на трката.
На Олимписките игри се натпреваруваат екипи на машки (М8+) и женски (Ж8+) осмерци. Натпреварот на осмерци често се нарекува кралска трка или кралска дисциплина. Ова се најбрзите чамци на веслачките натпревари.
Иришки Венец

Иришки Венец — врв на Фрушка Гора со надморска височина од 502 метри. Патниот превој се наоѓа на 451 метар надморска височина. Се наоѓа во општина Ириг во Војводина. Најблиската населба до врвот е гратчето Ириг.
Иришки Венец се наоѓа во централниот дел на планината, а во нејзина близина се хотелот Норцев, планинарскиот дом Војводина и ресторанот „Лугарница“. Ова е познато излетничко место, со добро одржуван паркинг и простор за кампување.
Овој врв е можеби попознат како највисокиот превој во Војводина, кој го поврзува 20 км оддалечениот Нови Сад, со делот од земјата јужно од него (Срем, Мачва, Подриње), како и со автопатот Белград-Загреб. Овој правец е многу важен и има ниво на магистрален пат. Затоа и самиот превој е многу важен - тука е раскрсницата на овој пат со Партизанскиот пат, кој се протега по целата должина од источниот до западниот дел на Фрушка Гора, од Банстол до раскрсницата со патот Визиќ - Нештин.
Пред Втората светска војна овде постоел центар за лекување туберкулоза, единствен помодерен за источниот дел на земјата. Туристичкиот дом бил изграден во 1934 година, дом на друштвото Фрушка гора.
На Иришки Венец се наоѓа споменикот „Слобода“, подигнат во 1951 година, во спомен на борците од НОБ, дело на вајарот Сретен Стојановиќ и споменикот на човечката негрижа, подигнат во 2010 година на иницијатива на еколошките организации.
1 Галерија
Слог

Слог — единица за образување [[Говор|] звуци. На пример, зборот ''вода'' се состои од два слога: ''во'' и ''да''. Слогот обично се состои од јадро (обично самогласка) со почеток и крај (обично согласка).
Слоговите често се сметаат за фонолошки „блокови“ на зборовите. Тие можат да влијаат на ритамот на јазикот, стихометарот, образецот на нагласок итн.
Едносложниот збор (како што е ''ден'') се нарекува едносложен збор, додека двосложниот збор (како ''мајмун'') се нарекува двосложен збор. А зборот составен од три слога (како ''сиромв'') се нарекува трисложен. Зборот составен од повеќе од три слога (како што е ''интелигенција'') се нарекува многусложен, иако овој поим често се користи за опишување зборови од два или повеќе слога.
1 Слоговите и нагласокот
Структурата на слогот често е поврзана со нагласокот. На пример, на латински, нагласокот редовно се одредува според должината на слогот.
2 Поврзано
* Раздвојување на зборовите
* Фонологија
* Нагласок
Црква „Св. Катерина“ - Солун

Света Катерина (|Αγίας Αικατερίνης) — средновековна црква во градот Солун, Егејска Македонија. Влегува во состав на Солунската епархија на Цариградската патријаршија. Во 1988 г. е прогласена за светско наследство на УНЕСКО како дел од Ранохристијанските и византиски споменици во Солун.
1 Историја
Храмот се наоѓа во северозападниот дел на Горниот Град. Подигнат е на крајот од XIII или почетокот на XIV век, но не се познати точната година и точниот светец на кој бил посветен. Судејќи по внатрешните укарси во фрегменти, датира од околу 1315 г., и постои претпоставка дека бил црква на манастирот „Христос Седржител“. По падот на Солун во рацете на Османлиите за време на Бајазит II, црквата е претворена во муслимански храм и го добила името Јакуп-пашина џамија (|Yakup Paşa Camii). По потпаѓањето на Солун под грчка власт во 1912 г. црквата е посветена на Света Катерина.
Градбата има сложен четворен крстовиден план, со пет куполи и затворен надворешен трем кој води на исток во жртвеникот и ѓаконикот — денешниот параклис „Св. Ефимија“. Во конхата на жртвеникот се зачувани фрески на јерарси и апостоли. Во куполата има пророци и ангели околу Христос Седржител. Во северозападната купола е Христос Емануил.
Во главниот храм се зачувани фрески на Христовите чуда — Свадбата во Кана, Исцелувањето на фатениот, на слепите, на лепрозниот, смирувањето на езерските води, и на разговорот на Исус со Самарјанката. Има и стари фрески со светци и испосници. Претпоставката дека бил посветен на Христос Седржител се должи на застапеноста на подробни сцени од житието на Христос.
2 Поврзано
* Солунска епархија
Срце (кинеско соѕвездие)

Дворец Срце (кинески: 心宿, пинјин: Xīn Xiù, се изговара Шин су; исто така нареченo 商宿; Shāng Xiù'','' Шанг су) ― една од Дваесет и осумте дворци на кинеските соѕвездија. Тоа е една од источните дворци на Азурниот змеј. Нејзината истакната фигура е ѕвездата Антарес.
1 Астеризми
Македонско име, Кинеско име, Европско соѕвездие, Број на ѕвезди, Претставувајќи
Срце, 心, Скорпија, 3, Срцето на Азурниот змеј
Група војници, 積卒, Волк, 2, Војска
ESCP Business School

ESCP Business School или едноставно ESCP Europe e универзитет во Париз, Франција. Претставува еден од најпрестижните и најелитните Универзитети и е член на таканаречената Hesam, основан во 1819 година.
1 Наводи
Црква „Св. Спас“ - Солун

Свети Спас или Свето Преображение (|Ιερός Ναός Μεταμόρφωσης του Σωτήρος) — средновековна црква во градот Солун, Егејска Македонија. Влегува во состав на Солунската епархија на Цариградската патријаршија. Во 1988 г. е прогласена за светско наследство на УНЕСКО како дел од Ранохристијанските и византиски споменици во Солун.
1 Историја
Црквата е сместена на аголот на улиците „Егнатија“ и „Герман Патраски“, меѓу храмовите „Рождество на пресв. Богородица“ („Богородица Скоропослушница“) и „Сретение Господово“. Според монетата откриена во куполата, црквата е изградена околу 1350 година. Од малиот оловен кивор од времето на осветување се гледа дека црквата првично била посветена на Пресвета Богородица. По заземањето на градот од Османлиите во 1430 г. црквата била една од малкуте кои не биле претворени во замии, поради малите димензии и бидејќи била сместена во двор во христијанското маало Панагуда.
2 Архитектура
Градбата е од реткиот четириконхален тип — со четири симетрични покукружни ниши, од кои источната е апсида, внатрешно шестаголна. Во 1936 г. на западната страна е дограден нартекс. Наосот е покриен со голема висока купола на осумаголен барабан, украсен со наизменични лакови и тулени полустолбови. Ѕидана е од ќерпич, со камен на основања и тули во горниот дел. Под подот на северната и јужната конха, нартексот, како и околу храмот се откриени гробници, што укажува дека веројатно била гробишен нхрам.
3 Живопис
Внатре се зачувани фрески кои датираат меѓу 1350 и 1370 г. Во куполата е претставено Вознесението Христово, а во соседното подрачје следува Света Богородица со Апостолите и Сонцето, Месечината и персонификации на ветровите. Меѓу прозорците на куполата се насликани осум пророци, а при основата е Светата Литургија со епископи, ѓакони, певци и верници.
4 Поврзано
* Солунска епархија
Црква „Св. Никола Сирак“

Свети Никола Сирак (|Ναός Αγίου Νικολάου Ορφανού) — средновековна црква во градот Солун, Егејска Македонија. Влегува во состав на Солунската епархија на Цариградската патријаршија. Во 1988 г. е прогласена за светско наследство на УНЕСКО како дел од Ранохристијанските и византиски споменици во Солун.
1 Историја
Според живописот, цркцата се датира меѓу 1310 и 1320 г. Денес црквата претставува еднособна градба со дрвен покрив и два параклиса. Фреските се сметаат за ремек-дело и се меѓу најцелосно и најдобро зачуваните во Солун. Меѓу другото, на нив е претставен животот на Свети Никола, некои од чудата на Христос, житието на Свети Герасим и други. Капителите се живописани. Фреските се откриени во 1957 - 1960 г. во текот на реконструктивните работи.
2 Фрески
3 Поврзано
* Солунска епархија
Опашка (кинеско соѕвездие)

Дворец Опашка (кинеско писмо: 尾宿, пинјин: Wěi Xiù, се изговара Веј/Уеј су) ― една од Дваесет и осумте дворци на кинеските соѕвездија. Тоа е една од источните дворци на Азурниот змеј.
1 Астеризми
Македонско име, Кинеско име, Европско соѕвездие, Број на ѕвезди, Претставувајќи
Опашка, 尾, Скорпија, 9, Опашката на Азурниот Змеј, се однесува на храмот
Пресоблекувална, упростен кинески:神宫;, Скорпија, 1, Соблекувални во храмот
Желка, упростен кинески: 龟;, Олтар, 5, Галаксија во желка, се однесуваат на добрите и лошите
Небесна река, 天江, Змијоносец, 4, Галаксија во облик на сребрена река
Фујуе, упростен кинески: 傅说; традиционален кинески: 傅說, Скорпија, 1, Фу Јуе бил поранешен роб кој станал висок министер на владетелот на династијата Шанг, Ву Динг
Риба, упростен кинески: 鱼; традиционален кинески: 魚, Скорпија, 1, Риба во галаксијата
Црква „Св. Апостоли“ - Солун

Свети Апостоли (|Αγίων Αποστόλων) — средновековна црква во градот Солун, Егејска Македонија. Влегува во состав на Солунската епархија на Цариградската патријаршија. Во 1988 г. е прогласена за светско наследство на УНЕСКО како дел од Ранохристијанските и византиски споменици во Солун.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа на почетокот на улицата „Олимпос“, на истоимениот плоштад „Свети Апостоли“ близу западните градски ѕидови и урнатата Литиска порта.
2 Историја
Храмот е изграден меѓу 1312 и 1315 г. од патријархот Нифонт I (1310 – 1314) како црква на машкиот манастир „Пресв. Богородица Скоропослушница“. Основачот е спомнат на надвлезниот натпис како „Πατριάρχης και κτήτωρ“ („Патријарх и ктитор“) и на керамопластичните натписи на западниот и јужниот ѕид. Натписот на источниот ѕид ги споменува истиот патријарх и неговиот ученик, игуменот Павле како прв и втор ктитор на манастирот.
Иконографијата во храмот е со висока уметничка вредност.
За време на османлиското владеење црквата е претворена муслимански храм под името „Соук-су џамија“.
3 Живопис
4 Поврзано
* Солунска епархија
Сито (кинеско соѕвездие)

Дворец Сито (箕宿, пинјин: Jī Xiù, се изговара Џи су) ― едно од Дваесет и осумте дворци на кинеските соѕвездија. Тоа е една од источните дворци на Азурниот Змеј.
1 Астеризми
Македонско име, Кинеско име, Европско соѕвездие, Број на ѕвезди, Претставувајќи
Сито, 箕, Стрелец, 4, Изметот на Азурниот Змеј, улогата на оризовите трици за земјоделските алатки, значи и ветер
Плева, 糠, Змијоносец, 1, Нус производот од трици
Толчник, 杵, Олтар, 3, Столчен материјал со толчник
2 Наводи
Црква „Св. Илија“ - Солун

Свети Илија (|Ιερός Ναός Προφήτη Ηλία) — средновековна црква во градот Солун, Егејска Македонија. Влегува во состав на Солунската епархија на Цариградската патријаршија. Во 1988 г. е прогласена за светско наследство на УНЕСКО како дел од Ранохристијанските и византиски споменици во Солун.
1 Историја
Црквата е сместена на рид во Горниот Град, на раскрсницата на улиците „Олимпија“, „Јоанис Варвакис“ и „Профитис Илијас“. Изградена е во втората половина на XIV век. Веројатно првобитно била посветена на Христос и била манастирска, можеби на Акапинскиот манастир поврзан со династијата Палеолози. По османлиското освојување на Солун во 1430 г. храмот веднаш е претворен во џамија од Бадра Мустафа-паша и го добила името Ески сарај или Сарајли-џамија. Откако градот потпаднал под Грција во 1912 г. храмот е вратен како црква и го добил денешното име, можеби поради погрешното толкување на турското име.
2 Архитектура
Храмот е импресивна градба во типичнииот солунски светогорски стил застапен кај манастирските цркви. Има корсовиден облик со голема главна купола со пречник од 5,5 м, а на север и на југ се оформени широки и високи полукружни конхи. Има уште четири мали простории со куполи, а на запад има простран правоаголен нартекс со четири столбови, на чиј покрив има две нови куполи. На западната и делумно на северната и јужната страна има отворен трем. Отмената ѕидарија е нетипична за Солун и е преземена од цариградската архитектура.
3 Живопис
Внатре има зачувано неколку изворни фрески кои датираат меѓу 1360 и 1380 г. Тие се истакнуваат со високиот квалитет на изведба — невообичаено чувство за реализам и длабочина на сцените, интензивно движење и видливи емоции на фигурите. Овој доцнопалеолошки стил извршил силно влијание врз српскиот средновековен живопис.
4 Поврзано
* Солунска епархија
Капелн (Олденбург)

Капелн (службено: Капелн (Олденбург); |Cappeln (Oldenburg)) — општина во округот Клопенбург, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа околу 7 километри југоисточно од окружниот град Клопенбург.
1 Географија
1.1 Општински единици
Кон општината Капелн припаѓаат следниве општински единици (бројот на жители во загради, состојба 30 јуни 2019):
1.2 Соседни општини
Соседни општини се следниве (почнувајќи од север, надесно): Емштек, Фисбек, Бакум, градот Фехта, Есен, Ластруп, како и градот Клопенбург.
2 Историја
Во 1159 година, Капелн се одвоил од соседното место Емштек, основајќи сопствена парохија. Името потекнува од зборот „капела“. Старата црква (подигната во 1150 г.) била срушена во 1900 година за да направи место за моменталната црква „Св. Петар и Павле“.
Од 1914 до 1965 година, Капелн бил поврзан со Клопенбург и Фехта.
3 Познати луѓе
* Гинтер Драјер (1943-2019) — египтолог
4 Галерија
Очудувања 1-2

„Очудувања 1-2“ — збирка куси раскази од повеќе македонски автори, објавена во 2018 година од издавачката куќа „Бегемот“ во рамките на едицијата „Наше маало“.
1 Содржина
1.1 Очудувања 1
Првиот дел од збирката содржи 14 раскази:* Виолета Бојковска, „Корангал“
* Ѓорѓи Крстевски, „Не ме терај да се повторувам“
* Ѓорѓи Крстевски, „Неверојатна приказна“
* Ѓорѓи Крстевски, „Невидливиот самоубиец“
* Сања Михајловиќ-Костадиновска, „Уште еден ангажирна расказ, Јеби га“
* Тихо Диковски, „Свесте тесе!“
* Мануела Златкова, „Психијатар“
* Зоран Василевски, „Нема време“
* Исток Улчар, „Писмо до родителите“
* Филип Љ. Трајковски, „Одлука (новела)“
* Стефан Марковски, „Неконвенционална промоција на книга
* Хактан Исмаил, „Ебру“
* Тони Димитров, „Писмо“
* Грација Атанасовска, „Патувања“
1.2 Очудувања 2
Вториот дел од збирката содржи 17 раскази:* Мира Смаќоска-Танеска, „Неба“
* Мира Смаќоска-Танеска, „Man in the Moon“
* Мира Смаќоска-Танеска, „Слепило“
* Мира Смаќоска-Танеска, „Комплименти“
* Сања Михајловиќ-Костадиновска, „Булки без саксија“
* Филип Љ. Трајковски, „Атараксија или сцена од (блазираниот) блажениот живот“
* Иван Лазаров, „Гласови“
* Живко Гроздановски, „Ненадејно“
* Виолета Бојковска, „Сонце“
* Ѓорѓи Крстевски, „Никој“
* Билјана Ѓонеска, „Повторливата смрт на превртливата јагула“
* Калиа Димитрова, „Отсуство
* Наташа Сарџоска, „Мокра до гола кожа“
* Драгана Евтимова, „(За)мислени градови“
* Мања Величковска, „Аристотел, ебиветер си“
* Стефан Марковски, „Сепак сме светлина“
* Златко Ѓелески, „Отпушок“
2 За книгата
Во збирката се вклучени расказите избрани на првиот конкурс на издавачката куќа „Бегемот“ со наслов „Очудувања“ чија цел е да им се даде поддршка на поголем број квалитетни македонски писатели кои ѝ се опираат на зачмаеноста, но и да се откријат нови автори. Иако во збирката преовладуваат кратките раскази, сепак во неа има и прозни изрази кои се наоѓаат на границата со соседните, па и со туѓи дискурзивни регистри. Некои од авторите застапени во збирката се веќе етаблирани имиња на македонската книжевна сцена, а другите се нови автори кои го привлекуваат вниманието со свежината и необичноста на својата творечка постапка.
3 Технички одлики
Збирката, со обем од 155 страници и димензии од 19 сантиметри, е испечатена во 2018 година, во печатницата „Графоден“ во Скопје. Таа е каталогизирана во НУБ „Св. Климент Охридски“, Скопје и ја носи меѓународната ознака ISBN 978-608-4718-84-0. Графичкото уредување е дело на Наталија Лукомска, јазичната редакција ја извршил Андреј Јованчевски, а лектурата ја направила Ирена Ралева. Објавувањето на книгата било финансиски помогнато од Министерството за култура на Македонија.
Жолт Змеј

Жолт Змеј (упростен кинески: 黄龙; традиционален кинески: 黃龍; пинјин: Huánglóng; јејлско кантонски: Wong4 Lung4) ― зооморфна инкарнација на Жолтиот Цар на средиштето на вселената во кинеската религија и митологија. Жолтиот Змеј е и соѕвездие во старата кинеска астрономија.
Жолтиот Цар бил зачнат од Фубао, која забременила откако видела жолт зрак светлина што се врти околу Северната Кола (во кинеската теологија главниот симбол на бог). Дваесет и четири месеци подоцна, е роден Жолтиот Цар и бил поврзан со жолтата боја бидејќи таа е бојата на земјата (Ди zh-hant), материјалната супстанција во која се инкарнирал.
Жолтиот Змеј е дел од ''вусјинг'' и Четирите Симболи.
1 Митови за Фукси и Хуангди
Според легендите, Жолтиот Змеј веќе му се манифестирал без рогови на Фукси, излегувајќи од реката Луо и го поучил со елементите на пишување. Кога се појавил пред Фукси, наполнил дупка на небото направена од чудовиштето Гунггунг.
За Жолтиот Цар се вели дека на крајот од својот живот се претворил во облик на Жолтиот Змеј за да се искачи на рајот. Бидејќи Кинезите го сметаат за нивен предок, тие понекогаш се нарекуваат себеси како „деца на змејот“. Оваа легенда придонела и за употребата на кинескиот змеј како симбол на империјаторската моќ.
Кинеското национално знаме од 1889-1912 година се нарекува и ''Знаме „Жолт Змеј“'' (黄龙旗;黃龍旗; хуанглонг ќи).
2 Други употреби
Во културата на Источна Азија, Жолтиот Змеј е петтиот симбол што го комплетира Сиксјанг (Четири Симболи). Ова божество е средиште на космосот и го претставува елементот земја, кинеската квинтесенција, како и промената на годишните времиња.
Жолтиот Змеј не се појавува во јапонската митологија: петтиот елемент во јапонскиот елементарен систем е празнината, така што не може да има животно што го претставува. Сепак, некои го сметаат Орју за јапонски пандан на Жолтиот Змеј, бидејќи тие делат некои сличности.
3 Поврзано
* Четири Симболи
* Азурен Змеј
* Јинглонг
* Девет синови на змејот
4 Наводи
4.1 Дополнителна литература
*
Одаја (кинеско соѕвездие)

Дворецот Одаја (房宿, пинјин: Fáng Xiù, се изговара Фанг су) ― едно од Дваесет и осумте дворци на кинеските соѕвездија. Тоа е една од источните дворци на Азурниот Змеј.
1 Астеризми
Македонско име, Кинеско име, Европско соѕвездие, Број на ѕвезди, Претставувајќи
Одаја, 房, Скорпија, 4, Стомакот на Азурниот Змеј
Катанец, 鉤鈐, Скорпија, 4, Сместување во соба или клучевите од Одајата
Квака, 鍵閉, Скорпија, 1, Квака на вратата
Казна, 罰, Скорпија/Вага, 3, Имотот за помирување
Источна врата, 東咸, Змијоносец, 4, Источна порта од лукавото вознемирување
Западна врата, 西咸, Скорпија/Вага, 4, Западна порта од лукавото вознемирување
Сонце, 日, Вага, 1, Службено време
Придружба, 從官, Волк, 2, Бајач или војска
Црква „Св. Архангели“ - Солун

Свети Архангели (|Ιερός Ναός Ταξιαρχών) — средновековна црква во градот Солун, Егејска Македонија. Влегува во состав на Солунската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е сместена во североисточниот дел на Горниот Град, на улица „Теотокопулос“, пред раскрсницата со „Акрополи“. Храмот е подигнат во втората половина на XIV век. Градбата има средиштен кораб со дрвен таван. Од север, запад и југ е оградена со трем со едноводен покрив, завршувајќи на исток со два квадратни параклиса. Фасадите се украсени со слепи лакови, камени столбови и назабени ленти. Под црквата има крипта со галерии, по чии ѕидови има отвори (веројатно монашки), што наведува на тао дека храмот бил црква на непознат византиски манастир. Од првобитниот живопис од втората половина на XIV век се сочувани само две фрески — „Вознесение Христово“ и „Педесетница“, соодветно на источниот и западниот фронтон.
Со османлиското заземање на Солун во 1430 г. храмот е претворен во џамија. Новоизграденото минаре било со два балкона и поради тоа била нарчена ''Ики Шерифе'' (''İki Şerife'', ''Две шерефиња''). Откако градот потпаднал под грчка влас во 1912 г. храмот повторно станал црква и дограден му е тесен затворен нартекс на запад, а од југ добил нов кораб.
1 Поврзано
* Солунска епархија
Влатадон

Влатадон (|Μονή Βλατάδων) или Чауш-манастир — средновековна црква во градот Солун, Егејска Македонија. Денес е единствената преостаната градба на истоимениот манастир кој постоел во византиско и османлиско време. Денес манастирот е ставропигијален. Во 1988 г. е прогласена за светско наследство на УНЕСКО како дел од Ранохристијанските и византиски споменици во Солун.
1 Историја
Црквата се наоѓа о Горниот Град, на стрмен терен на улицата „Ептапиргио“. Манастирот е основан малку по средината на XIV век. Ктитори биле браќата монаси Доротеј и Марко Влатис (''Δωρόθεος, Μάρκος Βλατής''), ученици и следбеници на Григориј Палама. Посветен е на Христос Седржител и денес храмот го слави Преображението Христово на 6 август како свој празник. По османлиското освојување на Солун во 1430 г. манастирот е претворен во џамија. Ова траело кратко, и повторно станал црква, за во 1446 г. манастирот да добие султански ферман со посебни привилегии. Со време манастирот се стекнал со разни имоти го градот и вон него, како што се црквите „Пресв. Богородица Лагудјани“, „Св. Никола Сирак“ и „Св. Атанасиј“.
2 Архитектура
Црквата е крстокуполен храм со осумаголна тулена купола во средиштето и затворен трем на западната, северната и јужната страна, завршувајќи со два параклиса на исток. Северниот параклис, северниот, западниот и нешто од јужниот дел на тремот се подоцнежни додавки, веројатно од 1801 г. Во 1907 г. е додаден отворен трем на југ имал портик на западната страна.
Внатре има зачувани вредни фрески од 1360 – 1380 г., чиј стил се одликува со тржество, воздржани емоции и елегантни движења. Има бројни икони од XII до XIX век, мошти и голема збирка ракописи и документи, вклучувајќи царски хрисовули, патријаршиски сигилии и османлиски фермани.
3 Поврзано
* Солунска епархија
Црква „Св. Никола“ - Маруша

Свети Никола (|Αγίου Νικολάου) — црква во некогашното село Маруша, Берско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Берско-негушко-камбаниската епархија на Цариградската патријаршија.
1 Историја
Црквата е изградена на почетокот на XVIII век, веројатно врз постар храм. Ова е единствената преостаната градба од селото по неговото уништување во Негушкото востание од 1822 г.
2 Архитектура
Градбата е еднокорабна базилика со дрвен покрив и испакната правоаголна апсида на исток, во која има слепа ништа со улога на чесна трпеза. На источниот ѕид има друга слепа ниша, тука во улога на жртвеник. Нартексот служел и како женска црква и има речиси исти димензии како наосот, поврзан со него преку мал влез. Црквата има и егзонартекс, кој се протега по поголемиот дел од јужниот ѕид.
Црквата има два влеза, обата од јужниот ѕид. Едниот води во наосот, а другиот во припратата. Висината на влезовите не надминува 1,5 м, што е типично за тоа време, кога вратите се правеле намерно доста ниски за да не може во храмот да се влегува на коњ и така да се осквернува. Осветленоста е исклучително лоша бидејќи има само еден прозорец на јужниот ѕид; останатаата светлина е од свеќи и полилеи. Подот на црквата покриен со керамички плочки од почетокот на XVIII век, некои до нив со врежани украси. Слична керамика, веројатно од истата работилница, има на подот од жртвеникот во „Св. Атанасиј“ во соседното Чорново, парохиски храм на Маруша.
Бидејќи храмот е изграден на планинска падина, западниот и половина од јужниот ѕид однадвор се повисоки од остатоктот од градбата. Во егзонартексот има скалиште което се протега од височината на влезот на припратата на југозапад до западната стена на храмот. Непосредно од западниот ѕид има мала камбанарија. На исток од црквата е новата камбанарија, како и двокатна градба од 1960-тите предвидена за гости. На север од црквата биле селските гробишта — таму се откриени три надгробни крста, вградени однадвор во источниот ѕид на храмот. Бидејќи најверојатно бла единствена во селото, црквата служела како главна и гробишна.
Храмот на многу наврати бил оштетуван и пљачкосуван од крадци. Старите икони на иконостасот се украдени во 1992 г. Голем дел од фреските во наосот се варосани во XX век од селани од околните села поради незнаење.
3 Поврзано
* Берско-негушко-камбаниска епархија
Патник (расказ)

''Патник'' ― расказ на рускиот автор Владимир Набоков од Соединетите Држави, првично објавен на руски во 1927 година.
1 Приказна
Еден писател и еден критичар разговараат во воз. Приказната користи раскажување во трето лице и започнува со писателот кој го објаснува своето гледиште дека Животот создава многу подобри ситуации отколку што некогаш би можел писателот, и дека задачата на писателот е да плагијат од вистинско искуство, сето тоа додека ги чисти изнемоштените рабови на „Животот неуреден гениј“, како што прави продуцент на роман кога снима филм. Писателот потоа раскажува вистинска приказна за патник што го слушнал како липа во воз. Откако полицијата објавила дека се сомнева дека во возот се наоѓа убиец кој ги убил сопругата и нејзиниот љубовник, ги проверила пасошите и открила дека патникот кој плаче не е убиецот.
Писателот и критичарот потоа разговараат дали ова е добар пресврт. Писателот бара од критичарот да биде искрен и да признае дека очекувал расплаканиот патник да испадне дека е убиецот. Критичарот му кажува на писателот дека задачата на уметникот е да направи приказна од ова навидум случајно искуство, давајќи објаснување за плачот. Критичарот, откако го предупреди писателот да не претерува со својот метод на обид да „произведе впечаток на очекување со најприродното разрешување“, го потсетува дека „На Зборот му е дадено возвишеното право да ја зголеми шансата и да направи од трансценденталното нешто. тоа не е случајно“. По ова, тој предлага свое објаснување, покажувајќи ја својата целосна уметничка и замислувачка неспособност: губењето на паричникот на патникот. На крајот доаѓа келнерка да им полие уште пијачки (наведувајќи дека ова е само пијан разговор меѓу патниците).
Музика (расказ)

„''Музика''“ ― расказ на Русинот Владимир Набоков од Соединетите Држави, првично објавен на руски во 1932 година.
1 Приказна
Приказната користи раскажување во трето лице и ја раскажува приказната за Виктор, самосвесен човек за кого „музиката што не ја знаел... може да се спореди со шармот на разговор на чуден јазик“. Кога Виктор пристигнува на забава, ги затекнува другите гости како со различен степен на ангажираност слушаат човек по име Волф како свири на пијано. Бидејќи Виктор не ја знае песната што се пушта, тој губи интерес. На забавата ѝ фаќа поглед на поранешната сопруга, но не може да ја погледне. Тој жали поради фактот што сега мора да ја „почне одново“ долгата задача да ја заборави (во сеќавање наназад, се открива дека таа го оставила за друг, кој може да е или не на забавата). Во текот на целата приказна, Виктор ја гледа музиката како структура што го доведува во непријатна ситуација со неговата поранешна сопруга; му се чинела како „тесна зандана“ додека не завршила, со што и даде можност на поранешната сопруга да замине, што таа и го прави. Виктор тогаш сфаќа дека музиката не била зандана, туку всушност „неверојатно блаженство, волшебна стаклена купола што го прегрнала и затворила него и неа“, и која му овозможила „да го дише истиот воздух како таа“. Откако таа ќе замине, друг од посетителите на забавата му коментира на Виктор дека изгледал имун на музиката и дека не мисли дека такво нешто е возможно. Неговата безумност се открива кога Виктор го прашува што е свирено и тој не може да каже дали е тоа Кројцеровата соната на Бетовен или прилично лесното дело на Текла Бадарзевска-Барановска, Моминска молитва.
2 Коментари
Приказната содржи неколку примери за фасцинацијата на Набоков со одбињавата во огледало и двојниците, иако тие немаат никаква тематска важност. Тој ни го дава одразот на Виктор во огледало кој ја исправа одбиената вратоврска, како и рацете на Волф одбиени „во лакираните длабочини на отворениот капак на типките... вклучени во сенишната, сложена, дури и донекаде кловнистичка мимикрија“.
Латомски манастир

Латомски манастир „Св. Давид Солунски“ (|Μονή Λατόμου) — средновековна црква во градот Солун, Егејска Македонија. Влегува во состав на Солунската епархија на Цариградската патријаршија. Во 1988 г. е прогласена за светско наследство на УНЕСКО како дел од Ранохристијанските и византиски споменици во Солун. Денес црквата е параклис на манастирот „Св. Теодора“.
1 Историја
Главната манастирска црква е изградена на крајот од V или почетокот на VI век врз римски храм и била посветена на Свети Езекиил. Се одржила сè до освојувањето на Солун од Османлиите Во 1430 г. е претворена во џамија, а живописот е малтерисан. Овој муслимански храм го добил името Сулиџе или Кераментин-џамија. Во 1921 г. храмот одново станал црква, сега посветена на Давид Солунски.
2 Поврзано
* Солунска епархија
Црква „Св. Варвара“ - Солун

Света Варвара (|Αγίας Βαρβάρας) — црква во градот Солун, Егејска Македонија. Влегува во состав на Солунската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е сместена во центарот на населбата Горна Тумба, на улица „Григориос Ламбракис“ бр. 106, близу стадионот „Тумба“. На местото на храмот имало артилериска касарна. Во 1922 г. тука дошле грчки доселеници од Мала Азија, Понт и Бугарија. Духовните потреби ги задоволувале во воената црква „Св. Варвара“, заштитничка на артилеријата. Со порастот на населението се јавила потреба за поголем храм, и камен-темелникот на новата црква е поставен на 30 ноември 1947 г од епископот Спиридон Апамејски. Отворена е на 4 октомври 1953 г. од митрополитот Пантелејмон Солунски. Старата воена црква е преименувана во „Св. Стефан“ и станала дел од парохијата на „Св. Варвара“.
1 Поврзано
* Солунска епархија
Црква „Св. Недела“ - Солун

Света Недела (|Αγίας Κυριακής) — црква во градот Солун, Егејска Македонија. Влегува во состав на Солунската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата се наоѓа во источниот дел на градот, на раскрсницата на „Амфотери“ и „Агија Киријаки“, на границата со општината Капуџилар-Хортач. Изградена е во 1959 г. Во 1965 г. станала парохиски храм. Во 1976 г. започнала целосна реконструкција на храмот со издолжување на запад и изградба на дополнителни кораби на север и југ. Отворена е на 11 октомври 1981 г. од митрополитот Пантелејмон Солунски. Следната година и нартексот го добил сегашниот облик. До црквата има и културен центар, црковен музеј и други помошни градби.
Градбата претставува трикорабна базилика. Црквата има нов резбан иконостас на местото на стариот мермерен, дело на копаничарот Евгениос Аманатидис, а иконите се дело на Теодорос Вогданос. Старите иконостасни икони ги изработил светогорскиот зограф од Кареја, Серафим Офталмопулос во 1964 г. и денес стојат во музејот. Во храмот од 2004 г. се чуваат дел од моштите на Света Недела.
1 Поврзано
* Солунска епархија
Пролет во Фијалта

„''Пролет во Фијалта''“ (руски: „''Весна в Фиальте''“)― расказ од 1936 година на Владимир Набоков, за време на неговиот егзил во Берлин. Преводот на англиски јазик бил направен Набоков и Петер Перцов. ''Пролет во Фијалта'' е вклучен во Девет приказни и Набоковите десет.
1 Синопсис
Виктор, раскажувачот, бесмислено се среќава со Нина која е исто така во егзил, во Фијалта, измислен средоземен град. И двајцата се во брак и се запознале и флертувале во неколку наврати во текот на годините од нивниот прв бакнеж во Русија, „на маргините на [неговиот] живот(от)“.
Нина е привлечна, навидум настрана и ефемерна. Од друга страна, на Виктор, иако сè уште чувствува длабока наклонетост кон неа, му недостига убедувањето за вистинска љубов. Тој останал верен во сопствениот брак, додека таа имала повеќе афери кои биле игнорирани од нејзиниот сопруг, Фердинанд, надвор од неговото користење за деловни врски.
Приказната се движи помеѓу минатото и сегашноста, додека Виктор се присетува на минатите средби. Тој, исто така, изразува омаловажувачки и можеби љубоморни ставови за Фердинанд, со кого номинално се пријатели, но тајно гледа како на „арогантен“ француско-унгарски писател и „ткајач на зборови“.
На крајот од нивниот состанок, Виктор одбива да им се придружи на Нина и нејзиниот сопруг на возење со автомобил. Последните негови зборови кон неа се сугестија дека можеби ја сака, а веднаш потоа вели дека „само се шегува“. Подоцна, дознава дека учествувале во сообраќајна несреќа во која Фердинанд, „неранливиот никаквец“, избегал со полесни повреди, но во која Нина загинува.
2 Коментари
Приказната вклучува многу од темите и техниките на Набоков кои се присутни во подоцнежните романи: пресоздавање настани по меморија, прашањето за реалноста, односот со жените, чувството на загуба, потсетувањето на Русија, односот со двојникот, несигурниот наратор и наративен тек кој е нехронолошки.
Се тврди дека и нараторот и сопругот на Нина, Фердинанд, имаат сличност со Набоков. Додека заговорот била измислен, тоа можеби била „тангенцијален рекорд“ на првата вонбрачна врска на Набоков. Обидите на Набоков да го објави ракописот на англиски јазик кога во Соединетите Држави наишол на првични разочарувања.
3 Критички прием
Расказот бил рангиран од ''Publishers Weekly'' како втор најголем расказ на Набоков, по „<i>Знаци и симболи“.
4 Наводи
Црква „Св. Марина“ - Солун

Света Марина (|Αγίας Μαρίνας) — црква во градот Солун, Егејска Македонија. Влегува во состав на Солунската епархија на Цариградската патријаршија.
Храмот се наоѓа во населбата Горна Тумба, на истоимениот плоштад „Света Марина“. Градбата претставува трикорабна базилика со купола. Првиот храм, посветен на Света Марина, е изграден од малоазиските Грци доселени во 1922 г. и отворен е на 5 јуни 1927 г. од митрополитот Генадиј Солунски. Со порастот на наелението, црквата станала премала и решено е да се подигне нов храм. Камен-темелникот на новата црква е поставен на 11 април 1971 г. од митрополитот Леонид Солунски и истата е отворена на 20 септември 1987 г. од Пантелејмон II Солунски.
Внатре има икона Богородица Парамитиска, подарена од светогорскиот манастир Ватопед на 31 март 2006 г., како и мошти на Кузман и Дамјан, черепот на Света Елена Понтска, донесен во храмот од митрополитот Константин Серски. Во подрумот на црквата е параклисот „Св. Елена Синопска“ и има културен центар. Параклис на ова црква е и храмот „Св. Ѓорѓи“ сместен на крај Солунската обиколница.
1 Поврзано
* Солунска епархија
Сивиот ут (филм)

„Сивиот ут“ (англиски: ''Grey Owl'') – филм на режисерот Ричард Атенборо (Richard Attenborough) од 1999 година, снимен по сценариото (засновано врз биографски податоци) на Вилијам Николсон (William Nicholson). Главните улоги ги играат: Пирс Броснан (Pierce Brosnan) и Ани Галипо (Annie Galipeau). Филмот е визуелно впечатлив, зашто е снимен на автентични локации во северна Канада. Исто така, тој се истакнува и со одличната камера и костимографија, како и со оригиналната музика на Џорџ Фентон (George Fenton).
1 Синопсис
Арчи, наречен Сивиот ут, е Индијанец со бела кожа и со сини очи. Тој тврди дека татко му бил Шкот, а мајка му припадничка на племето Апачи и дека израснал во едно индијанско племе во Канада. Тој живее во шумата како трапер, но има дарба за пишување, па користејќи го името Сивиот ут пишува статии за весниците во кои се залага за зачувување на шумите од уништувањето и од „човечката контрола“. Иако живее на почетокот на 20 век, тој веќе воочува дека градовите се полни со бучава и смрдеа, далеку од животот со природата. Во шумата му се придружува една девојка, родена во племето Мохавк, но израсната в град и навикната на животот на белците. Иако не му е по волја, Сивиот ут ја прифаќа, ама наскоро се вљубува во неа и под нејзино влијание престанува да лови дабари. По некое време, тој објавува книга, станува познат и држи впечатливи и влијателни говори на јавни собири. Сепак, по бројните настапи по градовите, Сивиот ут се враќа во дивината, но заболува од воспаление на белите дробови и ненадејно умира во април, 1939 година.
Животот е убав (филм од 1997)

„Животот е убав“ (италијански: ''La vita è bella'') – филм на режисерот Роберто Бенињи (Roberto Benigni) од 1997 година. Автори на сценариото се Винченцо Черами (Vincenzo Cerami) и Роберто Бењини. Главните улоги ги играат: Роберто Бенињи, Николета Браски (Nicoletta Braschi), Џорџо Кантарини (Giorgio Cantarini), Џустино Дурано (Giustino Durano), Серџо Бини Бустрич (Sergio Bini Bustric), Мариса Паредес (Marisa Paredes) и Хорст Бухолц (Horst Buchholz). Иако филмот го прикажува прогонот на Евреите во нацистичките концентрациони логори, сепак режисерот ја обработува темата на оригинален, комичен начин кој ги комбинира чаплиновскиот лик со ликовите од италијанските неореалистички филмови. Филмот освоил три награди „Оскар“: за најдобар странски филм, за главна машка улога и за музика.
1 Синопсис
Во 1930-тите, во Тоскана живее Гвидо (го игра Бенињи), сопственик на мала книжарница. По една случајна средба, тој се вљубува во богатата Дора (ја игра Браски), која е воодушевена од неговата добродушност и духовитост. Поради тоа, таа бега од својата свадба и се мажи за Гвидо со кого добива син, живеејќи сиромашен, но среќен живот. Меѓутоа, по окупацијата на Италија, нацистите ги испраќаат Гвидо и детето во концентрационен логор, а Дора им се придружува, иако таа нема еврејско потекло. Свесен за ужасните услови во логорот, Гвидо решава целата состојба да му ја прикаже на синот како игра во која тој мора да се крие, а за награда ќе добие тенк. Пред доаѓањето на американската војска, нацистите набрзина го напуштаат логорот, но притоа го убиваат Гвидо. Сепак, неговиот син останува жив и американскиет војници го земаат со себе, возејќи го во тенк. Патем, детето ја здогледува мајка си.