procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Нојштат на Рибенберге

Нојштат на Рибенберге (|Neustadt am Rübenberge, се употребува и кратенката ''Neustadt a. Rbge.'') — град во округот Хановер, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа помеѓу покраинскиот главен град Хановер и градот-држава Бремен.
1 Географија
1.1 Местоположба
Градот се наоѓа на реката Лајне, североисточно од Штајнхудското Езеро.
Нојштат со својата површина од 357 км² – што претставува илјадити дел од површината на Германија – припаѓа на 100. најголеми градови во Германија и е најголем град кој припаѓа на округ во „старите покраини“.
1.2 Градски единици
Нојштат се состои од самиот град (поранешен окружен град) и 33 околни места (порано: општини):
Нојштат опфаќа и други помали населби, како што се Баумиле и Бруненборстел (припаѓаат на Ладерхолц), Динсторф (припаѓа на Бразе), Химелрајх (на Емпеде), Мекленхорст, Мордорф (на Погенхаген), Шарнхорст (на Басе) и Вармело (на Есперке).
2 Политика
2.1 Градски совет
Градскиот совет на Нојштат на Рибенберге се состои од 40 членови. Ова е еднакво на предвидениот број за општина со број на жители од 40.001 и 50.000. Советот е избиран на општи локални избори на секои пет години. Моменталниот состав е избран на изборите одржани на 1 ноември 2016 година.
Покрај членови, право на глас има и градоначалникот
Избори, SPD, CDU, Зелени, FDP, UWG, BürgerForum, Левица, AfD, Вкупно
11 септември 2016 г., 12, 13, 5, 2, 4, –, 1, 4, 41
11 септември 2011 г., 15, 13, 8, 1, 2, 1, 1, –, 41
10 септември 2006 г., 13, 14, 4, 2, 1, 3, –, –, 37
Претседавач со Советот е Вилхелм Веземан (CDU).
2.2 Градоначалник
Од 1 ноември 2019 година, градоначалник е Доминик Хербст (Зелени).
2.3 Збратимени градови
Нојштат е збратимен со следниве градови:
* Ла Ферте Масе, Франција
Освен тоа член е на меѓународната заедница „Нојштат во Европа“ со 37 члена од седум држави.
3 Познати луѓе
* Фридрих Дедекинд (околу 1525–1598) — хуманист, теолог и писател
* Лудвиг Кристоф Хајнрих Хелти (1748–1776) — поет
* Герхард фон Шарнхорст (1755–1813) — пруски генерал
* Георг Грабенхорст (1899–1997) — писател
* Дениз Ајчичек (р. 1990) — фудбалер
* Себастијан Ернст (р. 1995) — фудбалер
4 Галерија
Абдурахман Нуредин-паша

Абдурахман Нуредин-паша, познат и како Нуредин-паша (1833, Ќутахија - 1912, Цариград (сега Истанбул)), бил отомански државник. Тој беше голем везир на Османлиското Царство од 2 мај 1882 година до 12 јули 1882 година. Негов зет бил турскиот музиколог Хусеин Садедин Арел, а неговиот внук бил Монир Нуредин Селчук, турскиот музичар по класика.
1 Живот
Роден во Ќутахија во 1833 година, Абдурахман бил потомок на Гермијанидското беглукство, кои цветало во тоа подрачје по опаѓањето и евентуалниот пад на селџучкиот Римски султанат. Неговиот татко, Хаџи Али-паша, бил важен мештански службеник.
Ахмед Арифи-паша

Ахмед Арифи-паша (1830 &ndash; 1895/96) — османлиски благородник, сенатор, државник и реформатор, кој служел како Голем везир на Отоманската Империја во 1879 година. Во современите извештаи на англиски јазик бил познат како Арифи Паша. Тој бил либерален и ги поддржувал напорите на Митат-паша да ја втурне Империјата кон уставнизмот.
1 Животопис
Роден бил во Цариград (денес Истанбул) во 1830 година, неговиот татко бил дипломат наречен Шекип-паша (на тогашниот англиски јазик Шекиб Паша). Тој го придружувал неговиот татко на дипломатските претставништва во разни европски метрополи, вклучувајќи ги Рим, Виена и Париз. Се здобил со добро познавање на францускиот јазик. Тој работел во низа работни места дома и во странство, вклучувајќи амбасадор во Виена, а подоцна и амбасадор во Париз.
На 28 јули 1879 година, тој станал Голем везир, но функцијата ја задржал нешто повеќе од еден месец.
Подоцна држел разни други функции и починал во 1895/96 година.
2 Поврзано
* Список на големи везири на Османлиското Царство
3 Наводи
3.1 Библиографија
*
Митат-паша

Ахмед Шефик Митат-паша ( – ) – отомански демократ и еден од водечките државници за време на доцното танзиматско раздобје. Најпознат е по водењето на отоманското уставно движење од 1876 и воведувањето на Првата уставна ера, но иста така тој е водечка личност на реформите во образовната и провинциската администрација. Бил дел од владејачката елита која признавала дека царството е во криза и сметал дека реформата е очајно потребна. Митат-паша е опишан како личност со либерален став и се смета за еден од основачите на Отоманското собрание.
Каролин Финкел го опишала како "вистински претставник на танзиматскиот оптимизам, кој верувал дека на сепаратистичките стремежи може да им се спротивстави со покажување на придобивките од добро владеење." За Британците, неговата реформска преданост била исклучок, заснована на поединечната снага и личност. Тие верувале дека Митат-паша не може да успее, наведувајќи ја неефикасната и корумпирана природа на отоманската држава и расцепканоста на нејзиното општество.
Митат-пашиниот сук во Дамаск сè уште го носи неговото име.
Мехмед Саид-паша

Мехмед Саид-паша (|محمد سعيد پاشا ‎ 1838–1914), познат и како Кучук Саид-паша („Саид Паша помладиот“) или Шапур Челеби или во младоста како Мабејн Башкатиби Саид бег, бил отомански монархист, сенатор, државник и уредник на турскиот весник ''Џерид-и-Хавадис.'' Тој го поддржувал Комитетот за Единство и Напредок (КЕП), политичката партија која дошла на власт по османлискиот државен удар од 1913 година.
1 Животопис
Тој станал прв секретар на султанот Абдул Хамид II, непосредно по станувањето како султанот, и се вели дека придонел во реализацијата на дизајнирањето на неговата величественост за концентрирање на моќта во свои раце; подоцна стана последователно министер за внатрешни работи и тогашен гувернер на Бурса, достигнувајќи го високото место на големиот везир во 1879 година. Тој бил голем везир уште седум пати под Абдул Хамид II, а еднаш под неговиот наследник Мехмед V. Тој бил познат по своето спротивставување на проширувањето на надворешното влијание во Турција.
Во 1896 година, тој се засолнил во британската амбасада во Цариград и, иако тогаш се уверил во својата лична слобода и безбедност, останал практично како затвореник во сопствената куќа. Тој повторно се појавил во привремена важност за време на револуцијата во 1908 година. На 22 јули го наследил Мехмед Ферид-паша како голем везир, но на 6 август бил заменет со либералниот Ќамил-паша, на инсистирање на Младотурците. Исто така во текот на 1908 година, Мехмед Саид-паша ја купил славната цариградска аркада во областа Бијоглу, денес позната како Пасаж Чичек („Цветен премин“). Современото име станало вообичаено во 1940-тите; за време на сопственоста на Мехмед Саид-паша во 1900-тите и 1910-тите години, аркадата била позната како ''Саит Паша Пасажи'' („Премин Саид-паша“).
За време на италијанската криза во 1911–1211, тој повторно бил повикан за да биде премиер. Тој повторно бил отстранет од власта од страна на „Офицерите за спас“ (кои ја поддржале Партијата за слобода и спогодба (Либерална унија) против Комитетот за единство и напредок ) и бил заменет со нов кабинет поддржан од Офицерите и партијата Слобода и спогодба. КЕП се вратил на власт, сепак, следната година по османлискиот државен удар од 1913 година.
Бендерли Али-паша

Бендерли Али-паша (п. 1821) — отомански државник. Тој бил голем везир на Отоманското Царство од 23 март до 30 април 1821 година. Во Цариград пристигнал на 21 април и формално на функцијата всушност бил само девет дена.
Дамат Мехмед Али-паша

Дамат Мехмед Али-паша ( – ) – отомански државник и дипломат. Голем везир бил од 3 октомври 1852 до 14 мај 1853, во предвечерието на Кримската војна. Заедно со Мехмед Фуад-паша, Мехмед Емин Али-паша и Коџа Мустафа Решит-паша, бил еден од главните реформатори на танзиматското раздобје.
Мехмед али е роден во Хемшин, град на брегот на Црно МореЦрното Море во модерна Турција и бил од хемшинско етничко потекло. Бил син на цариградски дуќанџија и работел во преведувачката канцеларија на Османлиското Царство пред да стане отомански амбасадор во Обединетото Кралство на 26 години. Се оженил со принцезата Адиле-султан, ќерка на султанот Махмуд II, па станал "Дамат" (турски: ''зет'') на Отоманската династија.
Хуршид Ахмед-паша

Хуршид Ахмед-паша (|Hurşid Ahmed Paşa, |خورشيد أحمد پاشا; п. 30 ноември 1822) — отомански генерал и голем везир на Отоманското Царство од 1812 го 1815 година.
1 Животопис
1.1 Рани години
Хуршид Ахмед-паша е роден во Кавказ и бил од грузиско потекло. Уште во младоста бил одведен во Цариград, каде што ја променил верата и станал јаничар. Таму се стекнал со милост кај султанот Махмуд II и добил значајни државни функции.
1.2 Египет
По францускиот поход на Египет, најпрвин бил назначен за управител на Александрија во 1801 година, а потоа по наредба на Мухамед Али Паша и за управител на Египет во 1804 година. Хуршид Ахмед-паша бил во сојузништво со британските претставници и се обидел да го протера Мухамед Али Паша и неговите албански повереници од Египет преку доведување на лесна коњаница како делии од Сирија за да им се спротивстави. Меѓутоа, Мухамед Али Паша ги победил делиите и, поддржан од протестите на улемата и водачите на еснафите во Каиро, се прогласил за управител на Египет во мај 1805 година. Хуршид, кого сопствената војска го напуштила, бил опсаден во Каирската цитадела, којашто ја напуштил дури откако го прочитал отоманскиот ферман со којшто Мухамед Али бил назначен за управител на Египет.
1.3 Румелија
Во 1808 година, Хуршид бил назначен за управител на Румелија. Во март 1809 година, тој бил испратен во Србија, поточно во Смедеревскиот Санџак, за да го задуши Првото српско востание предводено од Караѓорѓе Петровиќ. На 5 септември 1812 година, ХУршид бил именуван за голем везир на Отоманското Царство и на функцијата останал до 1 април 1815 година. Во тој период, тој останал да биде предводник на воените сили во Србија и го задушил востанието со повторното заземање на Белград во октомври 1813 година. Истата година, бил назначен и за управител на Босанскиот Санџак. и од таа функција успешно се спротивставил на српските сили во Второ српско востание предводено од Милош Обреновиќ.
1.4 Последни години
Откако Махмуд Драмали Паша бил поразен во Битката кај Дервенакија, султанот наредил Хуршид да ги преземе работите во своите раце и да спаси што може да се спаси во неповолната положба. Но, неговите противници продолжиле да кројат заговор против него, а дури биле испратени и луѓе за да го убијат. Хуршид бил известен дека неговиот живот е во опасност, но не реагирал и, наместо тоа, извршил самоубиство со труење на 30 ноември 1822 година.
Коџа Јусуф-паша

Коџа Јусуф-паша — отомански државник, кој бил голем везир на Отоманското Царство во два наврати. Тој бил од грузиско потекло, но ја променил верата, а исто така служел и како управител на Пелопонез.
Кибрисли Мехмед Емин-паша

Кибрисли Мехмед Емин-паша ( – ) – отомански државник со турско кипарско потекло, кој на местото голем везир бил трипати за време на владеењето на султанот Абдул Меџит I.
Тој бил приврзаник на реформирање на Османлиското Царство во уставна монархија. Тој починал пред првиот отомански устав да биде донесен.
Мустафа Наили-паша

Мустафа Наили-паша (|Mustafa Naili Paşa или ''Giritli Mustafa Naili Paşa''; 1798–1871) – отомански државник, кој двапати бил голем везир за време на владеењето на Абдул Меџит I, прв пат меѓу 14 мај 1853 и 29 мај 1854, и втор пат меѓу 6 август 1857 и 22 октомври 1857 година.
Неговото раздобје на голем везир било обележано со тензии меѓу Османлиското Царство и Руското Царство. Првото раздобје како голем везир коинцидира со самото предвечерие на почетокот на Кримската војна, а второто непосредно по таа војна.
Општина Ростуша

:''За истоименото село, видете Ростуше.''
Општина Ростуша — поранешна рурална општина во Македонија, основана во 1996 година, а престанала да постои со законот за територијална поделба на Македонија од 2004 година, кога заедно со поранешната Општина Маврови Анови ја создале новата Општина Маврово и Ростуше. Седиште на општината било селото Ростуша.
Територијата на општина се наоѓала во Реканскиот Регион. Најголема река во општината била Радика. Општината се граничела со: Општина Маврови Анови на север, Општина Зајас на исток, Општина Другово на исток и на југ, Општина Дебар и Општина Центар Жупа на југ и со Албанија на запад.
1 Демографија
Според последниот попис од 2002 година општината имала 9.451 жител.
* Македонци - 5.208
* Албанци - 1.105
* Турци - 3.040
* Роми - 1
* Срби - 1
* Бошњаци - 31
* Други - 65
2 Поврзано
* Општина Маврово и Ростуше
* Општини во Македонија
* Ростуше
* Рекански Регион
Мехмед Фуад-паша

Мехмед Фуад-паша ( – ) –отомански администратор и државани, познат по својата истакната улови во танзиматските реформи во средината на 19 век, како и неговото водство за време на Сириската граѓанска војна. Тој е претставник на модерната отоманска ера, ја отворил модернизацијата во европски стил и помогнал да се воведат реформите.
Меѓу другите позиции, тој бил голем везир, во два наврати меѓу 1861 и 1866 година. Често се смета, заедно со Мехмед Емин Али-паша, за еден од највлијателните отомански државници, кој го фаворизирал француски инспирираниот граѓански кодекс за нововоспоставените граѓански судови во 1868 година.
Фуад-паша бил жесток поборник за зачувување на царството како апсолутна монархија, ги отфрлал идеите за законско или уставно ограничување.
Ахмед Вефик-паша

Ахмед Вефик-паша (османско турски: احمد وفیق پاشا‎) (3 јули 1823 година, Цариград 2 април 1891 година, Цариград), бил отомански државник, дипломат, научник, драматург и преведувач за време на периодите на Танзиматот и Првата уставна ера. Тој бил овластен со врвни владини должности, вклучително и претседател на првиот османлиски парламент во 1877 година. Исто така, тој работел како Голем везир за два кратки периоди. Вефик го основал и првиот отомански театар и ги иницирал првите театарски претстави во западен стил во Бурса и ги преведол главните дела на Молиер. Неговиот портрет бил прикажан на поранешна турска поштенска марка.
1 Животопис
Ахмед Вефик-паша има грчко потекло, неговите предци претходно се преобразиле во ислам, како и многу други грчки муслимани, особено од Крит (Критски Турци), и јужниот (егејскиот) дел на Македонија (поточно во југозападниот дел на Македонија) познати како Валахади. Своето образование го започнал во 1831 година во Цариград и подоцна заминал во Париз со семејството, каде што дипломирал на Колеџот Сен Луј.
Ахмед Вефик станал министер за образование на Отоманската Империја и Голем везир двапати. Тој изградил театар во Бурса кога бил поставен за гувернер на градот. Во 1860 година, тој станал османлиски амбасадор во Франција. Тој го напишал првиот турски речник и се смета дека е меѓу првите Пан-Туркисти.
2 Дополнителна литература
* This contains a more detailed biography, although comparison with the newer ''Encyclopædia Britannica'' entry suggests the information about his early life is in error.
Ќамил-паша

Мехмед Ќамил-паша (|محمد كامل پاشا ; |Kıbrıslı Mehmet Kâmil Paşa, „Кипарецот Мехмед Камил Паша“), исто така напишан како Кјамил Паша (1833 - 14 ноември 1913), бил отомански државник со кипарско потекло од крајот на 19 век и почетокот на 20 век. Тој беше Голем везир на Империјата за време на четири различни периоди. Тој бил посветен либерален и се спротивставил на османлискиот влез во Првата балканска војна.
1 Животопис
Роден бил во Никозија во 1833 година, син на капетанот Салих Ага од селото Пироги, во Кипар. Неговата прва функција била во домот на Кедивот во Египет, кој во тоа време бил само номинално зависен од централната османлиска моќ во Цариград. Во текот на овој состанок тој го посетил Лондон на Големата изложба од 1851 година, задолжен за еден од синовите на Кедивот. Престојот на Ќемал во Лондон оставил во него доживотно воодушевување за Обединетото Кралство и за време на неговата кариера во османлиската држава, секогаш се знаело дека е англофил.
Имајќи целосно познавање на англискиот јазик, оттаму до крајот на неговата кариера, ревносно го барал пријателството на Британците со Османлиите.
Откако останал во Египет десет години, Мехмед Ќамил ја разменил услугата на Абас I за таа на Отоманската влада од 1860 година и за следните деветнаесет години - што значи сè додека не влегол во Кабинетот - тој пополнил многубројни административни назначувања во секој дел од Империјата. Тој управувал или помогнал да управуваат со провинциите како Источна Румелија, Херцеговина, Косово и неговиот роден Кипар.
2 Кариера
Неговите мандати како Премиер (Голем везир) биле:
* од 25 септември 1885 до 4 септември 1891 година, под владеењето на Абдул Хамид II,
* од 2 октомври 1895 до 7 ноември 1895 година, под владеењето на Абдул Хамид II,
* од 5 август 1908 до 14 февруари 1909 година, под владеењето на Абдул Хамид II и за време на Вториот уставен период во Отоманската Империја,
* и од 29 октомври 1912 до 23 јануари 1913 година, под владеењето на Мехмед V Решад и за време на Вториот уставен период на Отоманската Империја.
Во мај 1913 година, тој се вратил во родниот Кипар, кој не го видел откако престанал да управува со него уште во 1864 година.
3 Поврзано
* Список на отомански Големи везири
Топал Осман-паша

Топал Осман-паша (1663-1733) — албански османлиски воен офицер и администратор, османлиски државник, кој во периодот од 10 септември 1731 година до 12 март 1732 година бил Голем везир на Отоманското Царство, во времето на османлискиот султан Махмуд I. Како способен човек, тој се искачил на рангот на бејлербег до 24-годишна возраст и служел како генерал против Венецијанците и Хабсбуршката Монархија и како гувернер во неколку провинции. Учествувал во Османлиско-персиската војна од 1730-35. Тој успеал да го порази Надер-шах и да го спаси Багдад во 1732 година, но решително бил поразен во Битката кај Киркук (1733) каде се судри со Надер по втор пат, следната година.
Халил Рифат-паша

Халил Рифат-паша (современ турски: ''Halil Rıfat Paşa''; 1820 година 9 ноември 1901 година) — отомански државник и Голем везир шест години помеѓу 1895 година до неговата смрт во 1901 година, за време на владеењето на Абдул Хамид II.
1 Образование
Роден е во Сер и се школувал во една медреса во Солун, а потоа продолжил на Факултетот за политички науки во Константинопол (денес установата се наоѓа во Анкара).
2 Живот и кариера
После неколку години на образование, тој започнал да работи како поштенски службеник во Видин, а потоа работел како секретар во канцеларијата на управникот на Солун. Тој напредувал чекор по чекор и бил назначен на повисоки официјални позиции со изминувањето на времето, вклучително и во Русе. Во 1882 година бил назначен за мутасариф на Видин, а потоа во 1886 година бил назначен за гувернер на Сивас, каде започнал програма за градење на патишта. Потоа бил назначен за управник на Ајдин (1889), а подоцна и во Битола, каде се борел против комитски единици, кои растеле во покраината. Тој бил назначен за министер за внатрешни работи во 1893 година. Потоа бил назначен за голем везир во ноември 1895 година. Најважните настани во неговата ера како голем везир биле немирите на Сасон (во 1895 година) и на Крит (во 1897 година), како и грчко-турската војна од 1897 година, која завршила со османлиска победа.
3 Тривија
Неговото мото во кампањата за градење на патиштата било „Секое место каде што не можете да одите не е ваше“ (|Gidemediğin yer senin değildir.)
4 Поврзано
* Список на отомански големи везири
* Хамидски масакри
Ахмед Џевад-паша

Ахмед Џевад-паша (|Kabaağaçlızade Ahmet Cevat Paşa), познат и како Кабаагаџлизаде Ахмед Џавад Паша и Џавад Шакир Паша (1851 - 10 август 1900 година), бил османлиски службеник и државник. Тој работел како Голем везир на Османлиското Царство од 4 септември 1891 година до 8 јуни 1895 година.
Тој беше чичко на турскиот писател Џеват Шакир Кабаагаџли и на сликарите Алије Бергер и Фахрелниса Зеид.
Коптски крст

Терминот коптски крст може да се однесува на голем број христијански крстовидни варијанти поврзани со коптски христијани.
1 Модерна форма
Формата што се користи во коптската црква и дефинирана како коптски крст е составена од две задебелени линии со еднаква должина што се пресекуваат во средината под прав агол. На секој агол има три точки, кои го претставуваат светото тројство на Отецот, Синот и Светиот Дух.
Далтабан Мустафа-паша

Далтабан Мустафа Паша османлиски државник кој бил голем везир четири месеци и дваесет дена од 4 септември 1702 година до 24 јануари 1703 година.
1 Живот
Тој е роден во Битола. Според изворите неговото потекло било српско. Тој како дете растел кај Кара Ибрахим-паша. Кога Кара Ибрахим-паша бил голем везир во 1684 година, тој бил член на царскиот совет. Подоцна бил назначен за ''џебеџи,'' а во 1691 година станал јаничарски ага.
Подоцна станува и везир и станал член на гардата Бабадаќ. Исто така бил и назначен за управител на Анадолија во 1695 година, а во 1696 година и на Дијарбакир. За време на неговиот воен поход во Австрија, тој бил разрешен од службата како везир во Софија поради жалбите за неговите злосторства и бил протеран во Почитељ, Босна. По зголемувањето на непријателските напади на Босна, во 1697 година, повторно станува везир и е назначен за сераскер на Босанскиот фронт. Тој го одвратил непријателсните напади и ја одбранил Босна. Во 1698 година, тој бил назначен за управител на Рака. Во 1699 година, тој бил назначен за управител на Багдад. Повторно ги зазел Басра и Курна од бунтовничките сили и истите целосно ги отстранил. По овие достигнувања, тој повторно се враќа како управник на Анадолија.
На 4 септември 1702 година, тој го заменува Амџазаде Ќопрулу Хусеин-паша, кој се повлекол поради болест. Далтабан Мустафа Паша бил назначен за голем везир благодарение на шеик ел ислам Фејзула Ефенди кој бил учител на султанот Мустафа II.
Далтабан Мустафа-паша сфатил дека ако сака да остане голем везир ќе треба да ги следи наредбите на Фејзула Ефенди. Султанот Мустафа II одбивал да го прифати новиот голем везир сè додека истиот не бил на разговор со шеикот ел ислам. Тој посакувал секоја од политиките на државата и владата да ги спроведе мислењата и идеите на Фејзула Ефенди.
Иако Далтабан Мустафа-паша да ги следи наредбите на Фејзула Ефенди, сепак тој не бил прифатен од другите државни службеници бидејќи бил обичен граѓанин и не ги разбирал случувањата на дворот и бил многу строг и груб. Дури и султанот почнала да му смета оваа грубост.
Далтабан Мустафа-паша бил разрешен од службата на 24 јануари 1703 година поради тоа што сторил кривично дело провокација на Кримскиот хан против султанот и бил погубен само три дена подоцна
2 Поврзано
* Список на отомански големи везири
3 Наводи
* Uzunçarşılı, İsmail Hakkı (1956), ''Osmanlı Tarihi IV. Cilt I. Bölüm Karlofça Anlaşmasından XVIII. Yüzyılın Sonuna Kadar'', Ankara: Türk Tarih Kurumu Yayınları Say.17-19
* Danişmend, İsmail Hami (1971), ''Osmanlı Devlet Erkânı'', İstanbul: Türkiye Yayınevi, say..
Халил Хамид-паша

Халил Хамид Паша, исто така Халил Хамит Паша (1736 - 1785) — голем везир на Отоманската Империја од 31 декември 1782 до 30 април 1785 година. Тој бил предок на Кемал Дервиш. Бил вешт и инструментален во поканата нате странски експерти, особено француските, во Отоманската Империја од 1784 година.
Како резултат на тоа, француските мисии биле испратени во Отоманската Империја да ги обучуваат Турците во поморското војување и градење на тврдини. До француската револуција во 1789 година, околу 300 француски артилериски офицери и инженери биле активни во Отоманската Империја за модернизација и обука на артилериските единици.
Од 1784 година, Андре-Joзеф Лафит- ''Клаве и Јозеф-Мниниер'' Де Куртоа инструирале инженерски цртежи и техники во новото турско инженерско училиште „ ''Механдишан-и Хемјујун“'' основано од Халил Хамид Паша. Претежно француските учебници се користеле за математика, астрономија, инженерство, оружје, воени техники и навигација.
Халил Хамид Паша се залагал за модернизација на Отоманската Империја и помирувачки став против Русија, но тој на крајот бил осомничен за заговор за наследство против Абдул Хамид I и идниот владетел Селим III, заради реакционерни интриги и подемот на анти-францускиот сентимент. Откриена е тајната преписка помеѓу Селим III и Луј XVI, а се тврдело како наводен заговор против сегашниот владетел. Халил Хамид Паша бил обезглавен, а воената партија се кренала на власт, што ја довела Османлиското Царство во војна со Русија во Руско-турската војна (1787–1792) .
Француските експерти на крајот морале да заминат во 1788 година со почетокот на непријателствата. Некои се вратиле во Цариград, но на крајот сите инструктори морале да заминат со крајот на Франко-османлискиот сојуз во 1798 година.
Зет на Халил Хамид Паша бил Изет Мехмет Паша, кој бил голем везир од 1794 до 1798 година.
1 Поврзано
* Франко-отоманска алијанса
* Список на отомански големи везири
* Напори за османлиска воена реформа
Од животот на марионетите

Од животот на марионетите (|Aus dem Leben der Marionetten) - германски филм од 1980 година во режија на Ингмар Бергман, кој е автор и на сценариото. Главните улоги ги играат: Роберт Ацорн, Кристине Бухегер, Мартин Бенрат, Лола Мител и Рита Русек.
1 Синопсис
Петер Егерман (го игра Ацорн) ја убива проститутката Катарина (ја игра Русек). Низ изјавите на луѓето кои биле блиски со него полека се открива како дошло до убиството. Две недели прехтодно, тој го посетува психијатарот, професорот Јенсен (го игра Бенрат) и му соопштува дека подолго време си змаислува како ја убива сопругата Катарина (ја игра Бухегер). По разговорот со професорот, Петер открива дека Катарина има љубовна врска со професорот. Неколку дена пред убиството, Петер сака да изврши самоубиство, но нема храброст да го направи тоа. Најпосле, на денот на убиството, тој оди во јавна куќа, но не сака да има секс со проститутката. Тој се обидува да си замине, но сите врати се затворени, па тогаш ја убива проститутката. На крајот од филмот, професорот ја диктира својата изјава во која соопштува дека Петер бил под силно влијание на мајка му (ја игра Мител). Во затворот, Петер одбива да контактира со блиските, а спие со играчката-мече.
Франц (филм од 2016)

Франц (германски: ''Frantz'') - француско-германски филм од 2016 година во режија на Франсоа Озон. Главните улоги ги играат: Пјер Нини, Паула Бер, Ернст Штецнер и Мари Грубер. Филмот освоил седум награди, вклучувајќи и еден „Цезар“ и една награда на Венецијанскиот филмски фестивал.
1 Синопсис
Ана (ја игра Бер) е свршеницата на војникот Франц кој погинал во Првата светска војна. Еден ден, на неговиот гроб доаѓа непознат млад човек кој положува цвеќе. Тој се вика Адријан Ревоар (го игра Нини) и на семејството на Франц му кажува дека бил негов пријател од времето кога тој студирал во Париз. Адријан се спријателува со Ана и со родителите на Франц. Еден ден, тој ѝ ја кажува вистината на Ана - имено, тој го убил Франц. Веднаш по признанието, Адријан го напушта градот и се враќа дома. Потоа, тој се допишува со Ана, молејќи ја да им ја пренесе вистината на родителите на Франц, но таа не го прави тоа. По некое време, по наговор на родителите на Франц, Ана оди во Париз за да го најде Адријан. По кратко истражување, таа успева да го најде неговото живеалиште и го посетува. Таму, таа дознава дека тој е свршен и дека наскоро ќе се ожени по што таа се враќа во Париз и на родителите на Франц им пишува дека одлучила да остане тука.
Чукав, чукав мале

Чукав, чукав мале — тетовска староградска песна, која опишува една од љубовните авантури на Славе Ашикот.
1 Историја на настанувањето
Песната ја испеале другарите на Славе Ашикот, некаде помеѓу двете светски војни. На Велика сабота, додека семејството на една тетовска невеста било на служба во соборната црква „Св. Кирил и Методиј“ во Тетово, стариот беќар Славе Ашикот ја посетил во нејзиниот дом.
2 Изведби
Песната Чукав, чукав мале се наоѓа на албумот ''Тетовски староградски бисери'' на тетовската група Серенада, издаден 1986 г. од тогашен Југотон, сега Кроација – Рекордс.
Тетовската група Шербет исто така ја има снимено оваа песна на својот ЦД наречен ''Спомен'', издаден 2018 г. од Студио ЛЦВ.
3 Текст
Синојка им, мале, дома дојдов, оф, оф,
дома дојдов, мале, пред вратата.
Чукав, чукав мале, дури омалев, оф, оф,
чукав, чукав, мале, дури омалев.
На мустак ми, мале, оќит падна, оф, оф,
на мустак ми, мале, оќит падна.
Па се качив, мале, на ѕитчето, оф, оф,
па прескочив мале, низ пенџерчето.
Па ѝ ступнав, мале, на грлцето, оф, оф,
па ѝ ѓердан, мале, ждринг ждринготна.
Се разбуди, мале, стара ѝ мајка, оф, оф,
Што ти ѓердан, ќерко, ждринг ждринготна?
Ме прескочи, мале, црната мачка, оф, оф,
ме прескочи, мале, црната мачка.
Не ми било, ќерко, црната мачка, оф, оф,
тук’ ми било, ќерко, Славе Ашикот.
Роненберг

Роненберг (|Ronnenberg) — мал град во округот Хановер, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа околу 8 километри југозападно од покраинскиот главен град Хановер.
1 Географија
1.1 Местоположба
Роненберг се наоѓа во областа Каленбершки крај и се граничи со покраинскиот главен град Хановер, Хеминген, Шпринге, Венигзен и Герден (од североисток, надесно).
1.2 Градски единици
Роненберг се состои од следниве места:
* Бенте (со местото Зибен Трапен)
* Емпелде (каде се наоѓа Градското собрание)
* Име-Ролофен
* Линдерте
* Роненберг (каде е сместена дел од градската управа)
* Фери
* Вецен
2 Политика
2.1 Градски совет
Градскиот совет на Роненберг се состои од 34 членови. Ова е предвидениот број за општина/град со број на жители помеѓу 20.001 и 25.000 жители. Членовите се избираат на секои 5 години.
На изборите на 11 септември 2016 година бил избран следниов состав:
Партија/Листа, Места
SPD, 11
CDU, 9
Зелени, 5
FDP, 1
Левица, 1
Слободни гласачи, 2
AfD, 5
2.2 Градоначалник
Од 1 јануари 2014 година, градоначалничка на градот е Штефани Хармс (CDU). Била избрана на 6 октомври 2013 година со 52,8%. Излезноста на гласачите изнесувала 45,0%.
2.3 Список на градоначалници
До 2001 година функцијата градоначалник на градот била доброволна, поддржувана од градскиот директор. Во 2001 година обете места биле споени. Градоначалници на градот биле:
1969:, Вили Ралфес (SPD)
1969–1971:, Ернст-Георг Хипер (SPD)
1971–1981:, Артур Зомер (SPD)
1981–1986:, Херман Халер (CDU)
1986–1995:, Карл Крузе (SPD)
1995–1996:, Хорст Рудолф (SPD)
1996–2001:, Паул Вениг (SPD)
2001–2013:, Волфганг Валтер (SPD)
од 2014:, Штефани Хармс (CDU)
Како градски директор во тоа време биле:
1969–1981:, Хорст Гинтер Хумбек
1981–2001:, Бернхард Липолд
2.4 Збратимени градови
Роненберг е збратимен со следниве градови:
* Диклер, Франција (од 1968 г.)
* Сваженѕ, Полска (од 1991 г.)
* Ронебург, Германија (од 1991 г.)
3 Познати луѓе
* Фриц Варнеке (1898-1968) — генерал-мајор
* Јоханес Вајнек (1915-2005) — војник
4 Галерија
Хипертензивна криза

Хипертензивна криза е висок крвен притисок со потенцијално живото-загрозувачки знаци и симптоми кои укажуваат на акутно оштетување на еден или повеќе органи (мозок, очи, срце, аорта или бубрези). Хипертензивна ургентност се дефинира како зголемен систолен крвен притисок над 180 mmHg или дијастолен крвен притисок над 110 mmHg. Хипертензивната криза се дефинира како зголемен крвен притисок консеквентна на хипертензивна ургентност, плус доказ за претстојно иреверзибилно оштетување на орган.
Јакуб Качмарек

Јакуб Качмарек (|Jakub Kaczmarek; р. ) — полски професионален друмски велосипедист, кој вози за континенталната екипа .
1 Достигнувања
;2010
: 1. Национален јуниорски друмски првак
;2015
: 8. Краен пласман Трка на солидарноста
;2018
: 8. Краен пласман Трка околу Малополска
: 9. Меѓународна трка Долини Баричи Милич
: 10. Краен пласман Трка на солидарноста
Грци во Македонија

Грците во Република Македонија се мала заедница кои живеат најчесто во Гевгелија (грчки: Γευγελή, ''Gevgelī́)'' и Битола (грчки: Μοναστήρι, ''Monastī́ri)'' денес голем број од грците во Македонија се бегалци од времето на Грчката граѓанска војна. Според пописот од 2002 има 422 грци во Македонија
Хусеин Хилми-паша

Хусеин Хилми-паша (|حسین حلمی پاشا |Hüseyin Hilmi Paşa) (1 април 1855 – 1922) — османлиски државник и императорски службеник. Тој двапати бил Голем везир на Османлиското Царство околу периодот на Втората уставна ера. Тој исто така еднаш бил претседател на Турската Полумесечина.
Хусеин Хилми бил еден од најуспешните отомански администратори во експлозивниот Балкан од почетокот на 20 век, станувајќи отоманскиот генерален инспектор на Македонија од 1902 до 1908 година, министер за внатрешни работи од 1908 до 1909 година и амбасадор во Австроунгарија од 1912 до 1918 година. Тој често се смета, заедно со Ахмет Риза-бег и Хасан Фехми-паша, како еден од водечките државници кои го охрабрувале и пропагирале понатамошниот напредок.
1 Животопис
Хусеин Хилми е роден во 1855 година во Лезбос. Тој бил од грчко потекло, кога негов предок се сменил во ислам. Тој ги завршил основните студии во Лезбос и научил течно француски јазик во рана возраст. Тој започнал како службеник во отоманската државна структура и постепено се искачувал по скалилата на хиерархијата, станувајќи гувернер на Адана во 1897 година и на Јемен во 1902 година. Истата година во 1902 година, тој бил назначен за Генерален инспектор со одговорност на во суштина сите балкански територии на Отоманската Империја во тоа време, имено вилаетите на Солун, на Косово и на Битола.
По обновата на османлискиот устав во 1908 година, тој бил назначен за министер за внатрешни работи, а потоа работел како Голем Везир, најпрво помеѓу 14 февруари 1909 и 13 април 1909 година под Абдул Хамид II и потоа, прoдолжувајќи ја функцијата од Ахмет Тевфик-паша еден месец подоцна, помеѓу 5 мај 1909 година и 28 декември 1909 година. Како таков, во неговото прво везирство, тој бил последниот голем везир на Абдул Хамид II. Неговиот прв мандат ненадејно бил прекинат заради Инцидентот на 31 март (кој всушност се случил на 13 април), кога за неколку дена, реакционерните апсолутисти и исламистички фундаменталисти ја презеле контролата врз османлиската влада во Цариград до доаѓањето на војската од Солун, која го потиснала обидот за против-удар.
По неговиот втор мандат како голем везир под Мехмед V, Хусеин Хилми-паша работел како министер за правда наследувајќи го кабинетот на Ахмед Мухтар-паша. Во октомври 1912 година, тој бил испратен во Виена како османлиски амбасадор во Австроунгарија, позиција што ја имал до крајот на Првата светска војна. Поради здравствени проблеми, тој останал во Виена до неговата смрт во 1922 година. Погребан бил во Бешикташ, Цариград.
2 Поврзано
* Список на отомански големи везири
*
3 Наводи
* Емине Орхан Еверед, „An educational prescription for the Sultan: Huseyin hilmi pasa's advice for the maladies of empire“, ''Студии за Блискиот Исток'', 43,3 (2007), 439-459.
Шехзаде Абдула (син на Сулејман I)

Шехзаде Абдула (|Şehzade Abdullah; роден во во – починал во година во ) — отомански принц, син на султанот Сулејман I. Општо е прифатено дека тој е син на Хурем султан бидејќи Сулејман и Хурем биле во моногамна врска до моментот на неговото раѓање.
Абдула е роден во 1523 година во Топкапи-сарај, Цариград, Отоманско Царство и починал на тригодишна возраст поради болест во 1525 годин. Бидејќи неговата мајка била Хурем Султан, тој веројатно би бил близнак на Михримах султан со оглед на тоа што нивното раѓање се случило во истата година.
Шехзаде Џихангир (син на Сулејман I)

Шехзаде Џихангир (|Şehzade Cihangir; роден во во – починал на година во ) — отомански принц, син на султанот Сулејман I и неговата сопруга Рокселана.
1 Живот
Шехзаде Џихангир е роден на 9 декември 1531 година во Топкапи-сарај, Цариград. Од раѓањето, тој имал многу здравствени проблеми, посебно со грбот, што го задржал надвор од конкуренцијата за престолот и го направил многу чувствителен и импресивен. Сепак, тој бил предмет на внимание од неговите родители и бил многу добро образован. Никогаш не учествувал во какви било кампањи или војни и никогаш не управувал со провинција (турски: саџак).
2 Смрт
На 6 октомври 1553 година, за време на кампањата на татко му, на која го придружувал, постариот полубрат на Џихангир и наследник очигледен на престолот, Шехзаде Мустафа, бил погубен по наредба на неговиот татко. После тоа, здравјето на Џихангир се влошило. Околу еден месец подоцна, на 27 ноември 1553 година, тој починал од тага во неговиот шатор во воениот логор во Конија. По неговата смрт, неговото тело било пренесено во Истанбул, каде што бил погребан заедно со неговиот постар брат Мехмед во џамијата Шехзаде.
Истанбулската населба Џихангир го добила името по Шехзаде Џихангир кога неговиот татко му наредил на Мимар Синан во 1559 година таму да изгради дрвена џамија за да ја одбележи неговата смрт. Областа, со поглед на Босфорот, било едно од омилените места на Џихангир. Името на соседството потекнува од оваа џамија.
3 Медија
* Во телевизиската серија Величествениот султан, Џихангир го глуми Толга Сариташ..
Благуњо дејче, пожаранче

Благуњо дејче, пожаранче (или Благуно дејче, пожаранче) — македонска песна од почетокот на XX век во која се говори за неостварената љубов на младиот Аце Абаџијата кон познатата убавица Благуна Ѓолова, наречена Пожаранка (1889 - 1956), бидејќи родум била од гостиварското село Пожаране.
1 Историја на настанувањето
Благуња е родена на 11 април 1889 година во село Пожаране и била трето дете на Никола Ѓолов, поранешен печалбар во Влашко. Таа имала двајца браќа, Захарија и Александар. И двајцата биле многу надарени и паметни деца, па татко им ги пратил на школување. Захарија учел во Москва, а Александар во гимназија во Цариград, а од таму заминал во Париз на Сорбона, каде студирал право. По завршувањето на студиите, од Кралството Србија бил упатен на дипломатска работа Франција, Швајцарија, Австрија и Турција.
Во првите години од XX век, татко ѝ Никола продал сѐ што имал во Пожаране и купил куќа во Тетово, во Горна Чаршија, на десната страна од реката Пена. Песната за убавата Благуња ја испеале другарите на Аце Aбаџијата, кој безуспешно пратил стројници да ја побараат.
Благуња се омажила за Диме Бошњакoски во 1905 година. Аце умрел млад, а Благуња Пожаранка Бошњакоска проживеала 67 години. Закопана е во семејна гробница на тетовските градски гробишта. На надгробната плоча стои дека нејзиното име е Благуња, а не Благуна, како што погрешно се пее од некои исполнители.
2 Изведби
Песната Благуњо дејче, пожаранче со својата убавина и популарност ги надмина границите на Македонија и е најизведуваната тетовска песна воопшто. Таа е и првата тетовска песна снимена на носач на звук: уште 1920-те на ЛП плоча ја става хармоникашот Бора Јаниќ - Шапчанин, а во 1942 на својата ЛП плоча ја става и тогаш најпознатиот југословенски изведувач Едо Љубиќ.
Таа е на репертоарот на повеќе пејачи на народни песни од Македонија, Србија и пошироко.*Амадеус Бенд
*Благица Павловска и Зоран Ванев
*Благица Павловска и Наум Петрески
*Верица Шерифовиќ и Шабан Шаулиќ
*Влатко Лозаноски
*Елена Петревска и Горан Наумовски
*Елена Ристевска и Миле Кузмановски
*Есма Реџепова и Зоран Џорлев
*Есма Реџепова и Предраг Гојковиќ - Цуне
*Лепа Брена
*Мерима Његомир и Станиша Стошиќ
*Смиља Митревска и Пепи Бавтировски
*Сузана Спасовска и Пепи Бавтировски
*Стоја и Јашар Ахмедовски
*Ферус Мустафов и Огнени момчиња
*Alex и Alen
*Hannah Berger
*KulturShock
*Teodulia
3 Текст
Благуњо дејче, мори пожаранче, ајде,
отвори ми џамли пенџер
сакам да те видим ја.
Еј, ѓиди, Аце море аџамијо, ајде,
што д`отворим џамли пенџер
когај не те сакам ја.
Благуњо дејче, мори пожаранче, ајде,
ја подај ми бело лице
сакам да го љубим ја.
Еј, ѓиди, Аце море амаџијо, ајде,
што да давам бело лице
когај не те сакам ја.
4 Поврзано
* Благуњо дејче, пожаранче — на Викиизвор
Родриго Контрерас (велосипедист)

Родриго Контрерас Пинсон (|Rodrigo Contreras Pinzón; р. во ) — колумбиски професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата .
Претходно возел за .
1 Достигнувања
;2013
: 1. Етапа 6 Вуелта а Боливија
;2014
: 1. Панамериканско хронометарско првенство
;2015
: 5. Краен пласман Тур де Сан Луис
::1. Пласман за млад возач
: 1. Етапа 1 (TTT) Трка околу Чешка
;2016
: 1. Етапа 1 (TTT) Тур де Сан Луис
;2017
: 1. Боливарски игри - хронометар
: 2. Панамериканско хронометарско првенство
: 2. Национално хронометарско првенство
;2018
: Јужноамерикански игри
::1. Хронометар
::5. Друмска трка
: 1. Игри на Средна Америка и Кариби - хронометар
: Вуелта а Колумбија
::1. Пролог
::1. Етапа 7 (ITT)
: 4. Панамериканско хронометарско првенство
: 4. Национално хронометарско првенство
;2019
: 4. Национално хронометарско првенство
: 10. Краен пласман Трка околу Руанда
::1. Етапа 8
: 10. Краен пласман Трка Колумбија
Симон Рекита

Симон Рекита (|Szymon Rekita; р. ) — полски професионален друмски велосипедист, кој вози за континенталната екипа .
1 Достигнувања
;2012
: 1. Национално јуниорско хронометарско првенство
: 6. Европско јуниорско хронометарско првенство
;2013
: 3. Национално хронометарско првенство под 23 години
;2014
: 1. Национално хронометарско првенство под 23 години
: 10. Краен пласман Трка на Карпатите
;2015
: 1. Национално хронометарско првенство под 23 години
;2016
: 4. Копа Чита ди Офида
: 7. Европско хронометарско првенство под 23 години
: 9. Краен пласман Трка околу Хајнан
;2017
: 4. Краен пласман Трка Родос
::1. Етапа 2
;2018
: 4. Сиркут де Валони
: 5. Национално хронометарско првенство
: 9. Краен пласман Тур ди Јура
::1. Етапа 1
: 9. Краен пласман Трка Анталија
: 10. Краен пласман Тур Алзас
;2019
: 1. Краен пласман Трка Анталија
::1. Етапа 3
: 5. Краен пласман Трка околу Луксембург
: 7. Краен пласман Сиркут де Арден
: 8. Краен пласман Тур де Норманди
Мемантин

Мемантин е лек кој се користи во третман на умерена до тешка форма на Алцхајмерова болест. Помалку е претпочитан од инхибиторите на ацетилхолинестераза како што е донепезилот. Третманот треба да се продолжи само доколку бидат забележани корисни ефекти. Се зема преку уста.
Чести несакани ефекти се главоболка, констипација, поспаност и вртоглавица. Тешки несакани ефекти се формирање на тромби, психоза и срцева слабост. Се смета дека делува преку блокирање на NMDA рецепторите.
Мемантинот бил одобрен за медицинска употреба во САД во 2003 година. Достапен е како генерички лек.
Куќа за нас: Од семејството на рептилите

Куќа за нас: Од семејството на влекачите (англиски: ''A House for Us: From the Family of Reptiles'') - германски краток филм од 1975 година, во режија на Вим Вендерс, според сценариото на Филип Пилиод. Главните улоги ги играат: Лиза Кројцер, Катја Вулф и Томас Браут.
1 Синопсис
Осмогодишната Уте упорно бега од својот дом и од центарот за млади и ужива да биде во друштво со животните. Таа често оди во зоолошката градина и со часови стои пред езерото со крокодилите кои постепено ги освојуваат нејзиниот живот и соништа.
Шехзаде Мехмед (син на Сулејман I)

Шехзаде Мехмед (османлиски: شہزادہ محمد‎, |Şehzade Mehmed; роден на во – починал на година во ) — отомански принц, син на султанот Сулејман I и неговата сопруга Рокселана.
1 Живот
Шехзаде Мехмед е роден на 31 октомври 1522 година, за време на кампањата на Сулејман кон Родос. Неговото раѓање се прославило во логорот каде била дадена милостина кон некои заробени војници. Гласникот што ја донел веста бил награден со наметка ''salvet ü sürûr''.
Мехмед бил обрежан заедно со неговите браќа, Мустафа и Селим на 27 јуни 1530 година. Во февруари 1534 година, Мустафа бил назначен за гувернер на Маниса. Мехмед од друга страна останал во главниот град, а во 1537 година, му се придружил на неговиот татко во неговата кампања за Крф. Во 1541 година, тој и неговите помлади браќа, Селим и Бајзит, го придружувале нивниот татко во неговата кампања кон Будим.
Сулејман го фаворизирал синот на Хурем и го назначил Мехмед, неговиот втор и многу сакан син, за негов наследник спротивно на традицијата. Наскоро по нивното враќање од Крф во октомври 1542 година, Сулејман под влијание на Хурем го поставил за гувернер на Маниса. Тој го назначил и Селим за гувернер на Караманија. Пред назначувањето, принцот Мустафа бил испратен во Амасија на 16 јуни 1541 година. Мехмед ги започнал своите должности официјално како гувернер веднаш по неговото пристигнување во Маниса на 12 ноември 1542 година.
Неговата мајка, сепак, не го придружувала во неговиот покраински центар. Регистарот на Маниса покажува дека, сепак, таа патувала со Мехмед во 1543 година. Истата година, таа го посетила и нејзиниот помлад син принцот Селим, кој бил назначен за гувернер на Караманија. Неговото единствено дете Хумашах султан било родено во Маниса.
Евлија Челебија го опишува Мехмед како „принц со повеќе исклучителни квалитети дури и од Мустафа и со голем интелект. Сулејман имал намера тој да биде неговиот наследник, но „''човекот предлага и Бог располага''“.
2 Смрт
Шехзаде Мехмед се разболел во Маниса на 31 октомври 1543 година. Починал набргу потоа, во средата навечер, 7 ноември, веројатно од мали сипаници. Следниот ден Лала-паша и Дефтардар Ибрахим Челеби го пренеле неговото тело во Истанбул. По неговата смрт, неговиот помлад брат Селим го заменил како гувернер на Маниса.
По смртта на Мехмед, Сулејман го натерал славниот царски архитект Мимар Синан да ја изгради џамијата Шехзаде во Истанбул. Исто така, Сулејман составил елегија за Мехмед и ја завршил песната со линијата „''Најистакнат од принцовите, мојот султан Мехмед''“ во која вкупната бројчена вредност е година на смртта на неговиот син. Фактот дека смртта на Мехмед му понудила на Сулејман прва голема можност да служи како архитектонски покровител, исто така, може подоцна да им дало причина на Османлиите да веруваат дека Мехмед бил фаворит. Фактот дека Сулејман не само нарачал џамија за Мехмед, туку и ја изградил во Истанбул како да е султан (со оглед дека принцовите биле погребувани во Бурса според обичајот) ја рефлектира љубовта на султанот кон неговиот син.
3 Медија
* Во телевизиската серија Величествениот султан, Мехмед го глуми Гурбеј Илери.
Макурија

Макурија била Нубијанско кралство, се наоѓа во денешен Судан и јужен Египет . Макурија првично се простирала на областа покрај реката Нил. Главен град е Донгола (Стариот Нубијански: ''onw'' ), а кралството понекогаш е познато по името на нејзиниот главен град.
Зелце

Зелце (|Seelze) — мал град во округот Хановер, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа на реката Лајне, околу 10 километри западно од покраинскиот главен град Хановер.
1 Географија
1.1 Местоположба
Градот се наоѓа помеѓу реката Лајне, Средногерманскиот Канал и Страничниот Канал Хановер-Линден. Сместен е на железничките линии Бремен-Хановер и Хановер-Минден.
1.2 Градски единици
Градот се состои од обата дела Зелце (градското јадро) и Летер (станбената област Летер-Зид), како и местата: Алмхорст, Дедензен, Детеберг, Гимер, Харенберг, Кирхверен, Латверен, Лонде и Фелбер.
Јужно од градот се гради поголема област Зелце-Зид (1.207 жители, состојба 31.7.2020).
1.3 Соседни општини
Зелце се граничи со Гарбзен, Хановер, Герден, Барзингхаузен и Вунсторф (почнувајќи од север, надесно).
2 Музеј
Локалниот музеј и музејот за локална историја (''Heimatmuseum Seelze'') се наоѓа во фахверк градба од 1856 година во градскиот дел Летер. Музејот ја прикажува историјата на Зелце и останатите негови делови, интеграцијата на повратниците од поранешните германски територии, кои сега припаѓаат на Полска и Русија, како и историјата на товарната станица Зелце. Околу трипати годишно се прикажуваат посебни изложби. Во постојаната поставка може да се види чевларска работилница од 1930 година, берберница од 1920 година, училиште од 1900 година и дневна соба од истата година.
3 Сообраќај
3.1 Железнички
Зелце и неговите делови имаат три станици на Хановерската С-Железница: Летер, Зелце и Дедензен/Гимер, сите на линиите С1 и С2.
Товарната станица Зелце е важна станица во Германија. Поседува 51 колосек, 6 главни пруги и работилници за вагоните и електричните локомотиви, во должина од 6 километри. Со повеќе од 200 воза дневно, станицата е една од најголемите во Германија.
4 Политика
4.1 Градски совет
Градскиот совет на Роненберг се состои од 39 членови.
На изборите на 11 септември 2016 година бил избран следниов состав:
Партија/Листа, Места
SPD, 16 места
CDU, 12 места
Зелени, 3 места
FDP, 2 места
Левица, 2 места
Граѓански форум, 3 места
Независен, 1 место
4.2 Градоначалник
Градоначалник на градот Зелце е Детлеф Шалхорн (независен).
4.3 Збратимени градови
Зелце е збратимен со следниве градови:
* Гран-Курон, Франција (од 1969 г.)
* Шкојдиц, Германија (од 1990 г.)
* Мосина, Полска (од 2000 г.)
5 Галерија