Марија Лвовна Дилон

Марија Лвовна Дилон (1858–1932) била руска скулпторка. Таа е позната по нејзинате алегориски, жанровски, спомен-скулптури и портретни бисти.
1 Животопис
Дилон ббила родена во Поневеж, Руска империја на 27 октомври 1858 година.
Студирала на Империјалната академија на уметностите во Санкт Петербург каде што ѝ предавале Александар фон Бок, Николај Лаверецки и Иван Подозеров. Таа освоила повеќе награди додека беше на Академијата.
Подоцна студиски патувала во Париз, а потоа и во Италија, по завршувањето на студиите на Академијата.
Дилон ги изложила своите дела во Палата на ликовните уметности на Светската колумбиска изложба во Чикаго, Илиноис во 1893 година.
Нејзините дела се вклучени во збирките на Рускиот музеј во Санкт Петербург, Државниот музеј на урбана скулптура во Санкт Петербург, Државната Галерија Третјаков во Москва, Куќата на Пушкин во Санкт Петербург и Државен институт Горњи во Камчатка .
Во 1890-тите до 1910-тите, Дилон создала голем број спомен-гробници, вклучувајќи ги и оние за глумицата Вера Комисаржевскаја, композиторот Антон Аренски и сликарот Луиџи Премаци. Таа, исто така, изваја споменик на математичарот Николај Лобачевски во Казан.
2 Творештво
Меѓу нејзините академски дела се издвојува малата фигура „Гласник на маратонската победа“. Развивајќи елегантна техника и темелно проучувајќи ја анатомијата, Дилон се специјализирала делумно за голи женски фигури („Славе“, „Нега“, „Афион“, „Сомнамбулист“ и други), како и за идеализирани женски и детски глави и портрети.
Од бистите, „Лили“ се здобила со најголема популарност. Нејзините обвиени фигури се исто така интересни: „Татјана“, „Офелија“, „Естералда“, „Каприциозност“, „Читање“ и други.
„Татјана“ првпат беше прикажана на академска изложба во 1896 година, а потоа и на Меѓународната уметничка изложба во Берлин истата година. На 100-годишнината од Пушкин, „Татјана“ била изложена во музејот Барон Штиглиц. Во пресрет на годишнината од јубилејот за Пушкин , скулптурата на „Татјана“ била актуелна и многу популарна - нејзината слика била објавена во весници, списанија, разгледници и во публикациите за Пушкин, но потоа нејзините траги беа изгубени.
Во доцните 1890-ти, Дилон создала голем број дела за ентериерите на замокот во Санкт Петербург на А.Ф. Келч, нарачани од неговата сопруга В.П. Базанова-Келч. За главното скалило на замокот, Дилон создала три алегориски статуи: „Утро“, „Пладне“ и „Вечер“ (припаѓаат на Музејот за ликовни уметности во Ростов).
Во Фиренца, Дилон содала портретни бисти, како и фигурини на Есмералда (од 2020 година, се чуваат во Државната галерија Третјакова) и „Италијанската просјак жена“ (до 1918 година, чувана во палатата на големата војвотка Ксенија Александровна).
Во Санкт Петербург, Дилон реализирала три дела за павилјонот од леано железо Касли.
Висок релјеф „Птици на радост и тага Сирин и Алконост“ во декор на средното ниво;
Модел за змејови лоцирани во аглите на горниот слој;
Канделабри внатре во павилјонот.
„Лили“ е создаден од Дилон во 1899-1900 година; според Дилон (во интервјуто со Ју. „Лили“ беше купена на изложба на Академијата за уметности од царското семејство за да го украси кабинетот со јоргованот на Александар Палас.
Високиот релјеф „Офелија“ бил изведен од Дилон во 1901 година и бил испратен од неа на меѓународни изложби - во Минхен (1901) и Рим (1911 година).
Интересна била и теракотната скулптура „Во самрак“ (ссе сметала за изгуена се додека додека не ила откриена во 2010-тите во приватна колекција во Санкт Петербург).
Задачите кои вообичаено се сметаат за посериозни, таа успешно ги завршила: биста-споменик на математичарот Николај Лобачевски (во Казан), истиот споменик на императорот Александар II (во Черниговски; уништен по Револуцијата од 1917 година), голем број надгробни споменици: министерот за железници Адолф Хубенет (на петрометарската порта на Санкт Петербург). бронзениот накит не бил зачуван), акварелот Луиџи Премаци (на гробиштата во Санкт Петербург Виборг; изгубени по револуцијата, познато од фотографиите), машинскиот инженер Виктор Дела-Вос (во Московскиот Ново-Алексеевски манастир; изгубен со погреб по револуцијата), писателот Григориј Данилевски за сликарот на Бурков во селото К. Константин Крижицки (1912 година, се наоѓаше на православните гробишта во Смоленск; изгубен по револуцијата, преживеа само висока гранитна карпа), композиторот и пијанист Антон Аренски (на гробиштата во Санкт Петербург Тихвин; гипс оригиналот не е зачуван, познат од копија од 1952 година направена од вештачки камен , ацер, ацер, конечно, акарис и вештачки камен. (инсталиран во 1915 година на гробиштата Николское; во 1936 година, заедно со пепелта на уметникот, таа беше пренесена на гробиштата Тихвин).
Големата група на Дилон „На Далечниот Исток“ - млада медицинска сестра која чита писмо од нејзината татковина до ранет војник - стана широко распространета во сите видови слики во Русија и во странство; Со ова дело, во 1905 година, Дилон ја заработи првата наградата 2.000 рубли на натпреварот на Империјалното друштво за поттикнување на уметноста. Таа добила уште една награда за моделите на два медали во спомен на 200-годишнината од Санкт Петербург
Дилон имала талент кој немаше широк опсег, но беше прилично хармонична, исполнувајќи прецизно и професионално својата уметничка раота.. Нејзините дела оставаат впечаток токму поради инстинктивната кореспонденција меѓу задачите и силите, што уметникот успеал да го постигне.
Нејзиниот сопруг беше рускиот сликар Фјодор Бухолц. Таа почина во Ленинград на 14 јуни 1932 година.
3 Легат
Изложба за прослава на 150-годишнината од раѓањето на Дилон била одржана во замокот Свети Михаил, дел од Државниот руски музеј, во 2010 година.