procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Белене

Белене (|Белене) — град во Северна Бугарија, административен центар на општината Белене во Плевенската Област. Има население од околу 7.144 жители (2022).
1 Географија и местоположба
Белене се наоѓа на 60 km во североисточен правец од регионалниот центар Плевен и во близина на градот Свиштов - 26 km. Другите блиски градови се Никопол - 37 км западно од Белене и Левски на југ - 46 км. Градот се наоѓа во северно-централниот дел на Дунавската Рамнина, на десниот брег на реката Дунав во плодната Свиштовско-Беленска Низина.
2 Историја
Белене бил прогласен за град во 1964 година, кој се слави секоја година во првата недела од септември со пазар и културни настани.
Градот е познат и по концентрациониот логор Белене на комунистичкиот режим, кој се наоѓа на островот Белене.
Проектот за јадрена централа „Белене“ беше во изградба 25 години е напуштен и се се наоѓа на 7 километри источно од градот.
Жителите на градот се христијани главно од католичка вероисповед. Во Белене има две католички цркви (една изградена во 1860 година и една изградена во 1874 година) и една православна (изградена во 1893 година).
Георги Манушки

Георги Манушки (во — ) — македонски револуционер.
1 Животопис
Во 1923 година, од страна на бесарабиецот и белогардеец Аспaрух, од својот дом бил одведен, а потоа убиен Георги Манушки. Причина било тоа што, тој не ја признавал бандата на Тодор Александров и Александар Протогеров како револуционерна и им го одрекувал правото дека тие можат да делуваат во име на ВМРО.
Од истото село на 3 ноември Аспарух го ликвидирал и Александар Попстојанов.
Интонако

Интонако ― италијански поим за последниот, многу тенок слој малтер на кој е насликана една фреска. Гипсот е бојадисуван додека е уште влажен, за да се дозволи пигментот да навлезе во самиот интонако. Претходниот слој, наречен аричо (arriccio), е поставуван малку грубо за да направи влез за интонако и мора да се остави да се исуши, обично неколку дена, пред да се нанесе и бојадиса последниот многу тенок слој. На италијански поимот интонако исто така е користен многу поопшто за обични ѕидни облоги од малтер во зградите.
Интонакото традиционално е мешавина од песок (со зрнести димензии помали од два милиметри) и врзувачка супстанција.
1 Видови интонако
Различни видови интонако се класифицирани врз основа на употребениот врзувачки материјал:
* Интонако на основа на вар, каде единствената врзувачка супстанција е хидрираниот вар
* Интонако вар/цемент, каде што врзувачкиот елемент е мешавина од хидрирана вар со портланд цемент, со мнозинство вар
* Интонако цемент/вар, каде што врзувачкиот елемент е мешавина од хидрирана вар и портландски цемент, со мнозинство портландски цемент
* Интонако со основа од гипс, каде што врзувачкиот елемент е исклучиво гипс
Песокот што е користен во интонакото може да биде варовник или силикат, земен од природен извор како река или од песок што се прашкасти.
2 Видови стабилизатори
Интонако може да се стабилизира со:
* Вар
* гипс
* Гипс на основа на калциум сулфат
* Цемент на основа на теракота
Александар Попстојанов

Александар Попстојанов (во — ) — македонски револуционер.
1 Животопис
На 3 ноември 1923 година, од страна на бесарабиецот и белогардеец Аспарух, од својот дом бил одведен, а потоа убиен Александар Попстојанов. Причина било тоа што, тој не ја признавал бандата на Тодор Александров и Александар Протогеров како револуционерна и им го одрекувал правото дека тие можат да делуваат во име на ВМРО.
Во тој период, Аспарух го ликвидирал и Георги Манушки, соселанец на Александар.
Илија Праматаров

Илија Праматаров (во — , ) — македонски револуционер.
1 Животопис
Во месецот јули 1923 година, бил убиен Илија Праматаров, кој бил против Тодор Александров и Александар Протогеров да бидат возбоновители на ВМРО.
Во месец октомври во истото село биле пронајдени тројца ликвидирани селани од четниците на Тодор Александров.
Орјахово

Орјахово (|Оряхово, до 1945 г. ''Орѣхово'') — град во Северна Бугарија, административен центар на општината Орјахово во Врачанската Област. Има население од околу 4.779 жители (2022).
1 Географија и местоположба
Градот се наоѓа во ридско подрачје на десниот брег на Дунав, веднаш источно од устието на реката Огоста.
Фериботот Орјахово-Бекет, кој го минува Дунав, е еден од главните транспортни коридори од Бугарија до Романија.
2 Историја
Подрачието на современиот град била населена уште од античко време. Спроведените археолошки истражувања докажуваат постоење на населби од сите историски епохи — од раниот неолит до средниот век. Во градот биле пронајдени бакарни тракиски мечеви, коњски потковици и остатоци од антички римски тврдини. Две крстоносни војни се одржале низ Орјахово, првата во 1396 година била предводена од унгарскиот крал Сигизмунд од Луксембург и втората во 1444 година била предводена од полскиот крал Владислав Јагело. Во 1726 година Орјахово бил еден од главните градови на Дунав. За време на Преродбата градот бил една од главните точки за снабдување на Отоманската Империја со стоки од Западна Европа. Во 1837 година била изградена црквата „Свети Георги“, која денес е споменик на културата од национално значење во Бугарија. Во 1871 година било основано првото читалиште. Градот бил ослободен од османлиската власт на 21 ноември 1877 година. Во почеток на 20 век, зградите биле изградени во западен стил, а речното пристаниште на градот било важна точка за поврзување со Европа.
Некои од првите индустриски компании во градот — фабрика за резервни делови и претпријатието за обработка на метал биле отворени уште во 1961 година. Атомската централа „Козлодуј“, која се наоѓа западно од Орјахово, е исто така главен работодавец.
3 Јавни институции
*Археолошки музеј
*Етнографски музеј
*Уметничка галерија „Савчеви“
Димитар Магдин

Димитар Магдин ( — ) — македонски револуционер.
1 Животопис
Во 1923 година бил убиен Димитар Магдин. Причина било тоа што, тој им го одрекувал правото на Тодор Александров и Александар Протогеров да делуваат како револуционерна организација во име на ВМРО.
Петар Ванковски

Петар Иванов Ванковски (во , Серско — ) — македонски револуционер.
1 Животопис
Петар Ванковски бил убиен во 1923 година. Причина било тоа што, тој им го одрекувал правото на Тодор Александров и Александар Протогеров да делуваат во име на ВМРО.
Масакр во Неврокоп

Масакр во Неврокоп — злосторство извршено на 17 септември 1922 година од страна на четници на Тодор Александров заедно со бугарската војска, врз Македонци од Неврокоп, Пиринска Македонија.
На 17 септември 1922 година, една банда организирана од Тодор Александров и Александар Протогеров навлегла во градот Неврокоп и ликвидирала 17 луѓе и едно 14-годишно дете по име Димитар Боргов. Нападот бил извршен со помош и содејство од бугарската војска, која била неразделен дел со луѓето на Александров.
Овој масакр е извршен бидејќи во Неврокоп се создал отпор против обновување на организација која ќе ја предводат царските слуги Тодор Александров и Александар Протогеров.
Истиот ден дел од овие четници ги ликвидирала и браќата Карајанови, кои одбиле да влезат во нивната организација.
Бјала Слатина

Бјала Слатина (|Бяла Слатина, до 1945 г. ''Бѣла Слатина'') — град во Северна Бугарија, административен центар на општината Бјала Слатина во Врачанската Област. Има население од околу 11.244 жители (2022).
1 Географија и местоположба
Градот се наоѓа на околу 50 километри североисточно од регионалниот центар Враца. Бјала Слатина се наоѓа во низок дел од рамнината и е еден од ретките градови изградени со распоред со прави и долги улици. Реката Ск’т тече покрај градот од север-североисток.
2 Историја
Најстарата населба околу денешниот град е од средниот неолит, втората половина на шестиот милениум п.н.е. Остатоците од оваа населба се откриени на самиот брег на реката Ск’т и се протегаат на југ до градската бања и до паркот. При ископувањата на темелите на зградата на градското читалиште југоисточно од центарот на градот, се откриени остатоци од населба и некропола што постоела во бронзеното време. Пронајдени се глинени садови и бронзен врв на кама кои се чуваат во Националниот археолошки музеј на Бугарија. Источно од градот, покрај изворот „Сладница“, се пронајдени траги од античка тракиска населба.
Од османлиските документи од 15 век е јасно дека населбата била освоена со сегашното име. Во 1766 година бил подигнат селански бунт против султанот, по што Бјала Слатина и целиот реон претрпеле многу. Селата биле депопулирани, а други останале со население од помалку од половина. Поради тоа во овој крај турската управа населувала Помаци од Ловешко и Тиквешко. Според список од 1876 година, бугаро-мухамеданите во Бјала Слатина броеле близу 100 куќи и 156 жители (се избројале само мажите). По ослободувањето, Помаците постепено емигрирале во Анадолија.
Со указ бр. 317 од 26 јуни 1880 година Бјала Слатина била прогласена за околијски центар сè до 1959 година. При избувнувањето на Првата балканска војна во 1912 година, тројца луѓе од Бјала Слатина доброволно се пријавиле во Македонско-одринското ополчение. Бјала Слатина била прогласена за град со декрет на царот Фердинанд на 27 јуни 1914 година.
Масакр во Мехомиско (1923)

Масакр во Мехомиско — злосторство извршено од четници на Тодор Александров врз македонски селани од Разлошко (Мехомиско), Пиринска Македонија, во месец октомври 1923 година.
Во 1923 година, од страна на ВМРО Автономистичка се ликвидирани голем број македонски дејци, активисти и револуцоинери од Пиринска Македонија. Додека во месец октомври заедно се застрелани тројца селани од Разлошкиот крај бидејќи тие одбивале да ја признаат ВМРО Автономистичка на Тодор Александров и Александар Протогеров, како возобновителна организација на ВМРО.
Монторо (Италија)

Монторо (|Montoro, |Muntuorë; месно: nap) — општина во покраината Авелино на регионот Кампанија, јужна Италија. Седиште е гратчето Пјано.
1 Историја
Општината е создадена на 3 декември 2013 г. по одржаниот референдум со кој се споени дотогашните општини Монторо Инфериоре и Монторо Супериоре (Долно и Горно Монторо). Во 2015 г. добил статус на град со претседателски указ потпишан од Серџо Матарела.
2 Географија
Општината се наоѓа во југозападниот дел на покраината, на границата со покраината Салерно. Се граничи со општините Брачиљано, Калванико, Контрада, Фишано, Форино, Меркато Сан Северино и Солофра.
3 Поделоци
Општината има 15 поделоци:
* Атерана
* Банѕано
* Боро
* Калијано
* Кјуза
* Мишано
* Пјано
* Пјаца ди Пандола
* Претуро
* Сан Бартоломео
* Сан Пјетро
* Сан Феличе
* Сант'Еустакио
* Торкјати
* Фиљоли
4 Сообраќај
Монторо го опслужуваат три железнички станици на линијата Беневенто-Авелино-Салерно: Монторо-Форино (во Пјано), Борго и Монторо Супериоре (меѓу Торкјати и Банцано).
До општината водат два излеза од автопатот RA2 Салерно-Авелино: „Монторо Југ“ (''Montoro Sud'') кај Пјаца ди Пандола и „Монторо Север“ (''Montoro Nord'') кај Торкјати.
5 Личности
* Агостино Кардамоне (р. 1965) — боксер
* Џузепе Де Фалко (1908-1955) — политичар
* Лионело Де Феличе (1916-1989) — филмски режисер
Виза за во иднина

''Виза за во иднина'' (босански: ''Viza za budućnost'') е босанска хумористична серија која започна со прикажување на сепрември 2002, а заврши во април 2008 година.
Оваа серијата се емитуваше и во Македонија на A1.
1 Концепт
Серијата на хумористичен начин ги отсликува проблемите на жителите на повоено Сараево како и нивната желба да продолжат со нормален тек на животот.
Главен лик во серијата е Србин Милан Голијанин, поранешен дипломат кој по извесно време се враќа од Норвешка во Сараево, заедно со неговата сопругата Даница. Кога Милан и Даница се враќаат во Сараево, во нивниот стан го наоѓаат бошњачко семејството Хусика, чиј стан бил уништен во војната и кои одбиваат да се иселат од станот на Голијанините. Немајќи друг избор, Милан и Даница бараат привремено сместување кај соседите Миро и Сена.
Преку вкупно 206 епизоди, во текот на 6 сезони, гледачите ја следеа судбината на семејството Хусика и семејството Голијанин и беа сведоци на повторното воспоставување на пријателството меѓу нив.
2 Епизоди
Првата епизода на ''Виза за во иднина'' се емитуваше на 22 септември 2002 година. Првата сезона има 44 епизоди, втората има 37 епизоди, третата има 19 епизоди, четврата има 42 епизоди, петтата сезона има 34 епизоди, а шестата и последна сезона има 30 епизоди. Последната епизода се емитуваше на 17 април 2008 година на ФТВ. Серијата има вкупно 206 епизоди.
''Виза за во иднина'' стекна голем успех на ФТВ за време својата премиера, а серијата беше прикажана и во други земји од регионот.
3 Улоги
Глумец, Улога
Нада Ѓуревска, Мубера Половина
Љубиша Самарџиќ, Милан Голијанин
Јасна Диклиќ, Даница Голијанин
Адмир Гламочак, Суад Хусика
Мелиха Факиќ, Алма Хусика
Мирвад Куриќ, Риле Половина
Зоран Бечиќ, Оскар Прохаска
Амра Капиџиќ, Белма Хусика
Изудин Бајровиќ, Миро Зврк
Емина Муфтиќ, Сена Зврк
Ријад Љутовиќ, Тончи
Лејла Звиздиќ, Мерима Хусика
Маја Ибрахимпашиќ, Нејра Хусика
Жан Маролт, Хрвоје Ускок
Санда Крго, Сања
Борис Дворник, Винко Ускок
Енис Бешлагиќ, Зела
Ермин Сијамија, Саша Крељо
Тања Бошковиќ, Софија Јовиќ
Борислав Стјепановиќ, Александар Јовиќ
Марио Дрмаќ, Ненад Голијанин
Снежана Марковиќ, Сашка Јовиќ
Драго Бука, Неро
Сања Буриќ, Дијана
Нермин Омиќ, Сејо
Факета Салихбеговиќ Авдагиќ, Злата
Џенита Имамовиќ, Хедија
Раде Чоловиќ, Соко
Нарцис Бабиќ, Жути
Медиха Муслиовиќ, Ранка
Ксенија Јовановиќ, Оливера
4 Наводи
*
Речник на презимињата кај Македонците

Речник на презимињата кај Македонците – речник на презимињата кај етничките Македонци во Република Македонија. Издавач е Институтот за македонски јазик „Крсте Мисирков“ под редакција на Трајко Стаматоски кој се јавува и како обработувач заедно со Марија Коробар-Белчева и Маринко Митков за првиот том, додека за вториот том како обработувач се јавува и Олга Иванова.
1 Структура на речничката единица
Секоја речничка единица се состои од одредница и два дела означени со римските бројки I и II. Во точката I се дадени подрачјата (ареалите) и честотата на секое одделно презиме, а во точката II, најпрво основата на презимето и потоа во заграда структурата, потеклото (етимологијата) и нужните граматички и правописни објаснувања и на крајот наставката (суфиксот) со која е образувано одделно презиме.
Во точката I е даден податок за вкупниот број членови, во заграда и бројот на нивни семејства, кои го носат презимето од одредницата. Со тоа се добива слика за раширеноста на даденото презиме по населени места. Имињата на населените места и општините се според Списокот на населени места и општини од 1992 година.
Во точката II се дава најпрво основата на презимето, при што можни се три ознаки: лично име, прекар и антропоним. Во случаите кога се можни повеќе ликови на основата, тоа се бележи со коса црта: Абаџи/-ја, Георги/-ј, -ја, Ангел/-е. Во ретките случаи, кога треба да се укаже и на разликата во образувањето на одделно презиме, се прибегнува кон обележување на таа разлика со арапските бројки 1 и 2.
Криводол

Криводол (|Криводол) — гратче во Северозападна Бугарија, административен центар на општината Криводол во Врачанската Област. Има население од околу 2.986 жители (2022).
1 Географија и местоположба
Градот се наоѓа на 130 километри северно од Софија и на еднакво растојание (околу 20 километри) од регионалните центри Враца и Монтана. Низ него минува главната железничката линија Софија — Видин.
2 Историја
Во времето на Тракијците и Римјаните подрачието на денешен Криводол вриело од живот. Во доцното римско време овде биле изградени многу римски куќи, вили и тврдини. Од камен натпис од 2 век дознаваме дека денешниот Криводол се наоѓа на територијата некогашниот римски град Тафтиомос.
Сегашното име Криводол се јавува за прв пат во османлиски документ од средината на 15 век како зијамет со 63 домаќинства и во друг документ од 1675 година.
Во периодот 1910-1913 година овде била изградена железничка станица по главната линија што ги поврзува Софија со Дунавскиот Регион и Видин. Тоа поврзување ја направила населбата транспортен, трговски и културен центар.
Криводол бил признат за град со Указ бр. 829 објавен на 29 август 1969 година.
Козлодуј

Козлодуј (|Козлодуй) — град во Северозападна Бугарија, административен центар на општината Козлодуј во Врачанската Област. Има население од околу 12.467 жители (2022).
1 Географија и местоположба
Козлодуј се наоѓа во Дунавската Рамнина, на 7 километри од устието на реката Огоста во реката Дунав, во плодната житница на Бугарија, наречена „Златија“.
2 Историја
Најраните официјални податоци покажуваат дека Козлодуј бил населен во 16 век. Во 18 век населбата била означена како Котозлук и Козлудере, а подоцна и Козлодуј.
На 17 мај 1876 година четата на бугарскиот револуционер Христо Ботев слезла од паробродот „Радецки“ на брегот во Козлодуј.
На 6 април 1970 година започнала изградбата на Првата атомската централа „Козлодуј“ која е главен работодавец во градот.
3 Јавни институции
*Паробродот музеј „Радецки“
*Дом на енергетскиот работник
*Читалиште „Христо Ботев“
Хајредин

Хајредин (|Хайредин) — село во Северозападна Бугарија, административен центар на општината Хајредин во Врачанската Област. Има население од околу 1.222 жители (2022).
1 Географија
Селото се наоѓа на 30 километри јужно од градот Козлодуј покрај реката Огоста. Надморската височина е 53 метри. Околу Хајредин има 30.000 декари од исклучително плодното земјиште во Златијата.
Масло на бакар

Сликањето со масло на бакар ― постапка на создавање уметнички дела со користење на маслени бои со бакар како подлога. Ова понекогаш се нарекува „бакар како платно“ бидејќи платното е најпознатиот површински материјал што е користено за слики во масло.
1 Историја
Сликите со масло на бакар биле распространети во средината на XVI век во Италија и Северна Европа. Употребата на бакар како подлога за сликање во масло датира од средновековно време. Фламанските мајстори и други уметници, вклучувајќи ги Јан Бројгел Постариот, Клод Моне, Ел Греко, Гвидо Рени, Гверчино, Рембрант, Карло Сарачени, Амбросиус Бошерт II, Копли Филдинг и Верне насликани на бакар. Тие го претпочитале бакарот поради неговата мазна површина што овозможувал фини детали и неговата издржливост. Бакарот е поиздржлив од платното или дрвениот панел како потпора за бојадисување во масло, бидејќи нема да скапува, мувла или да го јадат инсекти. Современите сликари, исто така, користат бакар како основа за слики, некои од нив дозволуваат металот или патината да се покажат.
2 Постапка
Старите мајстори го подготвувале бакарот за боење најпрво со триење со фин пемзен абразив. Површината на бакар потоа била третирана со сок од лук за кој се верува дека ја подобрува адхезијата на бојата. Конечно, како прв слој бил нанесуван бел или сив мелен слој од маслена боја. По сушењето, бакарната плоча била подготвена за уметникот да почне да слика. Подоцна уметниците ја користеле постапката на патина, во кој бакарот се оксидирал со употреба на разни кисели раствори, како дел од самото уметничко дело. Добиената патина или вердигрис вклучувал затемнување на металните, зелените и сините тонови, во зависност од употребениот хемиски раствор. Патина се одликува со прекрасни разновидни модели и текстури кои се појавуваат на површината на металот.
3 Дела
*''Остров на мртвите''*''Св. Јероним''*''Марс и Венера'' (1605-1610), (Музеј на уметноста, Саун Пауло)
*''Богородица и младенец со Света Ана и ангел'', (околу 1608–1610) Музеј на уметноста, Хонолулу
*''Мртва жаба со муви''* Самопортрет на Рембрант, 1630 година
* Скила од Филипо Лаури
4 Материјали
* Бакарна подлога
* Маслена боја
5 Техники
Спреј, четка, прскалка, вердигрис, нож за палета со тркалце.
6 Слики со масло на бакар
Регистар на токсичните дејства на хемиските супстанции

Регистар на токсичните дејства на хемиските супстанции (RTECS, од анг. ''en'') — база на податоци за токсичност заснована на научна литература. Сè до 2001 г. била одржувана од Националниот институт за безбеднсот и здравје при работа на САД (NIOSH) со слободен пристап. Денес се одржува од приватното претпријатие BIOVIA или неколку добавувачи и се нуди само со наплата или претплата.
1 Содржина
Базата има шест видови информации за токсичноста на супстанциите:
# Првично надразнување
# Мутагенски дејства
# Дејства врз репродуктивната способност
# Туморопредизвикувачки дејства
# Силна токсичност
# Друга токсичност на повеќекратни дози
Дадени се бројчени вредности за токсичноста како (средна смртоносна доза), LC<sub>50</sub> (смртоносна концентрација), TDLo (најниска позната токсична доза) и TCLo (најниска концетранција со токсично дејство). Заведени се изучените вид и начинот на внесување. Сите податоци имаат наведени библиографски извори.
2 Историја
Изготвувањето на RTECS било пропишано од Конгресот на САД согласно Оддел 20(a)(6) од Законот за безбедност и здравје при работа од 1970 г. (PL 91-596). Првичното издание наречено „Список на токсични супстанции“ (''Toxic Substances List'') е објавено на 28 јуни 1971 г. и опфаќало токсиколошки податоци за приближно 5.000 хемикалии. Подоцна го добило денешното име. Во јануари 2001 г. базата содржела 152.970 хемикалии. Во декември истата година RTECS прешол во сопственост на приватното претпријатие „Elsevier MDL“. „Symyx“ го откупил MDL од Елсевир во 2007 г. заедно со базата на токсичност. Оваа база е достапна само со годишна претплата.
RTECS е достапен на англиски, француски и шпански од Канадскиот центар за здравје и безбедност при работа. Се нуди на семрежјето, на CD-ROM и во интранет. Базата е достапна и на NISC (National Information Services Corporation, RightAnswer.com и (Timberlake Ventures, Inc).
Златарица

Златарица (|Златарица) — гратче во Северна Бугарија, административен центар на општината Златарица во Великотрновската Област. Има население од околу 2.665 жители (2022).
1 Географија и местоположба
Градот се наоѓа на 15 километри југоисточно од регионалниот центар Велико Трново, 12 километри северно од градот Елена и околу 45 километри североисточно од градот Габрово. Се наоѓа на Предбалканот, во Старопланинскиот геоморфолошки регион, со надморска височина од околу 100 метри.
2 Историја
Населбата е основана во 14 век. Името на градот Златарица е поврзано со вадењето на златен песок од реката, која се нарекува Златаришка.
За време на султанот Мехмед IV (1648-1687), земјиштето на Златарица била меѓу оние кои останале вакаф на мајката на султанот (валиде ханум), од кои приходите биле наменети за одржување на светата џамија и училиштето во Усќудар.
3 Наводи
Елена (град)

Елена (|Елена) — гратче во Северна Бугарија, административен центар на општината Елена во Великотрновската Област. Има население од околу 4.916 жители (2022).
1 Географија и местоположба
Градот се наоѓа на 38 километри јужно од Велико Трново, на 215 километри од Варна и 280 километри од Софија.
2 Историја
Елена е стара населба основана пред 15 век. Во текот на 18 и 19 век се етаблира како центар за занаетчиство, трговија и образование. Зачувани се неколку архитектонски ансамбли кои датираат од бугарската национална преродба и опфаќаат околу 130 стари куќи. Куќите имаат камени подруми со бело измиени или дрвени ѕидови од горниот кат со испакнати стреи.
Обележјата на градот вклучуваат старото првокласно училиште, основано во 1848 година и наречено „Даскалоливница“, каде што се школувале идните учители (и каде што денес се организира музејска поставка). Црквата „Свети Никола“ од 16 век, со вредни мурални слики и икони, и трикорабната црква „Успение на Пресвета Богородица“, целосно изградена од камен (1837). Саат-кулата која има антички механизам за часовници (1812) се издига на највисоката точка во градот.
3 Наводи
Борован

Борован (|Борован) — село во Северозападна Бугарија, административен центар на општината Борован во Врачанската Област. Има население од околу 2.221 жители (2022).
1 Географија
Селото се наоѓа на 150 километри североисточно од главниот град Софија и на 31 километри од регионалниот центар Враца.
2 Историиј
Денешното село Борован лежи на остатоци од голема тракиско-римска населба, за што сведочат ископаните гробови, керамика и римски монети. На висината на Борованската тумба зачувани се дел од темелите на ѕидините и кулите на доцноримската тврдина. Откриени се и остатоци од средновековна бугарска населба.
Името на Борован датира од бугарскиот среден век. Во тимарски регистар од 1614 година е пронајден список со имиња на 325 жители на селото Борован, меѓу кои и 5 свештеници, веројатно во тоа време имало црква и ќелијно училиште за обука на свештеници и учители. Во 1820 година во Борован било отворено едно од првите општествени училишта во Врачанската Област. Во 1834 година била изградена дрвена црква наречена „Света Параскева“, а во 1843 година таа била претворена во камена. Храмот „Свети Никола“ бил изграден во 1872 година, а еден век подоцна бил прогласен за споменик на културата.
На 18 мај 1876 година Христо Ботев и неговата чета поминале низ селото на пат од брегот на Козлодуј кон Врачанскиот Балкан. Оваа рута подоцна била вклучена како дел од меморијалниот комплекс „Ботев Патека“ и по неа секоја година минуваат стотици ботевски поклоници.
Селото било ослободено од отоманската власт на 25 октомври 1877 година. По ослободувањето, Борован станал едно од најголемите села во Врачанско. Главната егзистенција била земјоделството. Се одгледуваат житни култури, пченка и сончоглед. Во 1902 година во Борован била отворена пошта, а пет години подоцна било основано читалиштето „Будилник“. На 1 јуни 1972 година беше отворена новата зграда на општината и споменикот „Коњаникот“, посветен на загинатите во Септемвриското востание.
Љасковец

Љасковец (|Лясковец) — град во Северна Бугарија, административен центар на општината Љасковец во Великотрновската Област. Има население од околу 7.776 жители (2022).
1 Географија и местоположба
Се наоѓа на почетокот на Предбалканот, источно од Арбанашкиот рид, во подножјето на карпата на која се наоѓа манастирот „Св. Свети Петар и Павел“, на10 километри североисточно од регионалниот центар Велико Трново, 2 километри југоисточно од градот Горна Орјаховица и 5 километри јужно од реката Јантра.
2 Историја
Областа околу градот Љасковец била населена уште од пред новата ера, но прераснала како важна бугарска населба во средниот век, за време на Второто бугарско царство, поради неговата близина до престолнината Трновград. Блискиот манастир „Св. Свети Петар и Павел“ помогнал за брзиот развој на Љасковец како религиозен центар.
По османлиското освојување на Бугарија во 14 век, Љасковец, заедно со соседните села Горна Орјаховица, Долна Орјаховица и Арбанаси, формално биле автономни (т.е. не се дел од рајата) според декретот на султанот Селим II од 1538 година. Иако тоа било потврдено со подоцнежните декрети, како што е оној на Махмуд II во 1810 година, Љасковец (турски: ''Leskofça'') се развил како центар на револуционерна активност, а од манастирот започнале три вооружени востанија во 18 и 19 век.
Во текот на 18 век, локалните жители решиле да произведуваат зеленчук во големи размери, главно компири, домати, бамја, грашок, модар патлиџан, морков, пиперка и бамја. Ова е главната причина зошто Љасковец има уникатен музеј посветен на производство на зеленчук и градинарство. Музејот располага со богат инвентар на алатки на локалните фармери од минатите векови. Во музејот се прикажани и оптимални организациски планови на градина, алати, работни навики и документи кои наведуваат правилна распределба на трудот.
3 Обележја
* Музеј на гурбетчиското градинарство;
* Читалиште „Напредок“;
* Љасковски манастир „Св. Свети Петар и Павел“;
4 Наводи
Полски Тр’мбеш

Полски Тр’мбеш (|Полски Тръмбеш) — град во Северна Бугарија, административен центар на општината Полски Тр’мбеш во Великотрновската Област. Има население од околу 4.293 жители (2022).
1 Географија и местоположба
Градот се наоѓа на 36 километри од регионалниот центар Велико Трново, 45 километри од Свиштов, и на 33 километри од Горна Орјаховица. Се наоѓа во близина на реката Јантра, во централниот дел на Дунавската Рамнина.
2 Историја
За прв пат населбата се споменува во османлиските регистри во 1430 година под името Полски Тр’мбеш. Се нарекува со неколку други имиња, но во сите го има називот Тр’мбеш. Самиот збор доаѓа од старобугарското „тр’мбја“, што значи подготовка на земјата пред орање, т.е. чистејќи го од треви, грмушки, стебла и така натаму. До 1865 година имало 40-50 бугарски и турски куќи — речиси подеднакво од двата етникума. На првиот попис во 1880 година, населението било 521 луѓе.
Во 1900 година преку Полски Тр’мбеш била поставена железничката линија Русе - Горна Орјаховица, што дало поттик за побрз економски развој на областа. Станицата била официјално отворена во 1901 година. Во 1911 година, во селото бил основан неделен пазар во среда. Се тргувало со добиток, се купувало жито, волна, кожи, грозје, птици и други. Се развила индустријата за храна, мелничко и рударско производство. Од 1929 година селото било електрифицирано, а во 1964 Полски Тр’мбеш бил прогласен за град.
3 Наводи
Стражица

Стражица (|Стражица) — град во Северна Бугарија, административен центар на општината Стражица во Великотрновската Област. Има население од околу 5.199 жители (2022).
1 Географија и местоположба
Градот се наоѓа покрај Гољама Река, на 30 километри североисточно од регионалниот центар Велико Трново. Во Стражица има железничка станица по главната железничката линија Софија - Варна и патни врски со градовите Горна Орјаховица, Велико Трново и Попово.
2 Историја
Повеќето средновековни населби во областа на денешниот град Стражица биле напуштени или уништени за време на османлиската инвазија од крајот на 14 век. Дел од археолошките материјали откриени случајно или при ископувања се претставени во Изложбената сала во градот. До 1883 година селото се викало Кадиќој.
Просветното дело во Стражица започналo со отворањето на првото ќелијно училиште во 1843 година, кое се наоѓало во дворот на црквата „Света Богородица“. Во 1865 година, било основано новото училиште од Сава Статев. Десет години подоцна, на местото на малата зграда била изградена нова зграда на Заедничкото училиште, во која децата се учеле до 1891 година.
2.1 Земјотресот од 1986 година
На 7 декември 1986 година Стражица беше погодена од разорен земјотрес кој ги преврте животите на жителите на градот и околните села. На подрачјето на Стражица се предизвикани големи разурнувања, а во трагедијата загинаа 2 лица. Како последица на земјотресот уништени се повеќе од 150 згради.
3 Наводи
Павликени

Павликени (|Павликени) — град во Северна Бугарија, административен центар на општината Павликени во Великотрновската Област. Има население од околу 9.986 жители (2022).
1 Географија и местоположба
Павликени се наоѓа на средишниот дел на Дунавската Рамнина. Градот се наоѓа на 38 километри од регионалниот центар Велико Трново и на 41 км од Горна Орјаховица.
2 Историја
Павликени бил центар на керамика и грнчарството во антиката за што сведочат остатоците од римско и тракиско време. Неговото име потекнува од Павлиќаните, христијанска секта населена во Тракија од Лав Исавријанецот. Денешната населба се појавила во 13-14 век како село првично наречено Маринополци.
За време на османлиското владеење на Бугарија, демографијата на селото значително се променила, бидејќи многу Турци се населиле, а Бугарите католици се иселиле во Хабсбуршката Монархија во 18 век. По ослободувањето на Бугарија од османлиската власт во 1877–1878 година, Турците заминале во Анадолија, за да бидат заменети со Бугари Балканџии и од близките села во рамнините. По ослободувањето Павликени се развил како центар на занаетчиството и трговијата, при што биле изградени многу нови згради. Павликени го добил статусот на град во 1943 година благодарение на неговата значајна позиција на железничката линија Софија - Варна.
3 Наводи
Плазмарон

Во физиката, плазмарон е квазичестичка што се појавува во систем кој има силни плазмон-електрони заемодејства. Тоа е квазичестичка образувана од заедмнодејствија на квазичестичка со квазичестичка, бидејќи и плазмоните и електронските дупки се збирни модели на различни видови. Неодамна бил забележан во графенот и порано во елементарниот бизмут.
Бјала Черква

Бјала Черква (|Бяла черква) — гратче во Северна Бугарија, во општината Павликени во Великотрновската Област. Има население од околу 2.599 жители (2022).
1 Географија и местоположба
Гратчето се наоѓа на средишниот дел на Дунавската Рамнина, во долината на реката Росица. Сместено е само на 5 км од општинскиот центар Павликени и на 38 километри од регионалниот центар Велико Трново.
2 Историја
Првата населба со името Бјала Черква настанала на повисокиот десен брег на реката Росица во времето на Првото бугарско царство, а на почетокот на 13 век се наоѓала во денешниот локалитет „Селиште“. Во 14 век, Бела Черква достигнала големина на средновековен град, кој во голема мера бил уништен за време на османлиската инвазија. Сместена на десниот брег на реката, населбата за прв пат била запишана во османлиски фискален документ во 1450 година под името „село Бела Черкова“ и во тоа време имало население од околу 60-70 луѓе.
До 1750 година Бјала Черква на десниот брег била целосно иселена, бидејќи последните 4 бугарски семејства се преселиле во турската населба Мурад беј ќој, сместена спроти, на левиот брег на реката Росица. Ова село настанало кон крајот на 14 век како населба на турски колонисти кои биле привлечени од исклучително плодната алувијална почва и близината на реката.
Кон средината на 17 век растело турското село Мурад беј ќој и неговите жители биле принудени да ангажираат сезонски работници - Бугари од околните села - за жетва. Бугарите за подобро да се ориентираат меѓу себе селото Мурад беј ќој почнале да го нарекуваат „Горни Турчета“, за разлика од турското село Омур беј ќој кое се наоѓало подолу по реката, кое го нарекувале „Долни Турчета“ (денес село Стамболово).
Во 18 век, Бугарите католици од соседното село Павликени емигрирале, а таму се преселил голем дел од турското население на Мурад беј ќој. Така, на почетокот на 19 век, Павликени станало чисто турско село, додека во Мурад беј ќој Бугарите имале сериозна бројна предност. Во тоа време Бугарите од Горни Турчета ја изградиле првата црква во областа во 1832 година и првото ќелијно училиште во 1835 година.
Белочерковци биле активно вклучени во народноослободителните борби. Во 1872 година овде бил основан револуционерен комитет со претседател Бачо Киро и започнале интензивните подготовки за востание. За време на Априлското востание во1876 година, 103 востаници на чело со Бачо Киро отишле на собирното место во селото Мусина, каде што бил формиран одред под водство на поп Харитон и Бачо Киро. Одредот (192 души) водел десетдневни херојски борби со Турците во Дрјановскиот манастир. Одредот ги нападнал турските позиции, но атаката завршила неуспешно и четниците се расфрлани. Турците го зазеле манастирот и ги убиле сите 75 заробени востаници.
По ослободувањето во 1879 година, селото Горни Турчета било преименувано во Бјала Черква. Во чест на 100-годишнината од Априлското востание во 1976 година, Бјала Черква добила статус на град.
3 Наводи
Дроплeтон

Дроплетон или квантна капка ― квазичестичка која содржи збир на електрони и дупки во полупроводник. Капките ја даваат првата позната особина на квазичестичките каде што квазичестичката се однесува како течност. Создавањето капки било објавено на 26 февруари 2014 година во написот ''на Nature'', кој претставил докази за создавање на капки во плазма електронска дупка во квантната бунар на галиум арсенид со ултракратки ласерски импулси. Нивното постоење не било предвидено пред опитот.
И покрај релативно краткиот животен век од околу 25 пикосекунди, капките се доволно стабилни за да бидат проучувани и поседуваат поволни својства за одредени истражувања на квантната механика. Тие се широки приближно 200 нанометри, со големина на најмалите бактерии, поради што откривачите изразиле надеж дека еден ден навистина би можеле да видат квантни капки.
BTSE

BTSE е платформа за тргување со криптовалути и аналитичка компанија која нуди спот и фјучерси тргување за повеќе дигитални средства. Платформата работи како размена на фиат-на-криптовалути и поддржува тргување со шест криптовалути со осум различни фиат валути. Дополнително, BTSE ги користи своите аналитички способности за развој на финансиски производи и услуги кои ги користат технологиите за биткоин и криптовалути.
BTSE е основана од тим со долгогодишно искуство во технологија, тргување и финансиски услуги. Тој е член на течната мрежа на Blockstream, федеративна странична синџир на Биткоин која овозможува побрзо и поефикасно тргување со вкрстена размена. Дополнително, во 2020 година BTSE го објави својот мајчин токен наречен BTSE, кој беше лансиран на Течната мрежа.
1 Наводи
Спиковски Андак

Спиковски Андак, нарекувана и Спиковска Река ― десната притока на Брегалница, во атарот на Спиково. Таа е долга околу 1 км. На неа се наоѓаат двата Спиковски Водопади.
1 Галерија
2 Поврзано
* Црн Дол
* Црндолски Водопад
* Скокото
* Љутачка Река
* Љутачки Водопад
* Ж'тачка Река
* Ж'тачки Водопад
Дрјановски манастир

Дрјановскиот манастир „Свети Архангел Михаил“ (|Дряновски манастир „Свети Архангел Михаил“) — функционален машки православен манастир во Великотрновската епархија, сместен во близината на градот Дрјаново во Северна Бугарија.
Се наоѓа на 5 километри југозападно од градот Дрјаново и на 15 километри од регионалниот центар Габрово. До него води асфалтиран пат. Го опслужува железничката станица „Бачо Киро“ на главната железничка линија Русе - Момчилград. Околината на манастирот е прогласена за природно заштитено подрачје.
Манастирот бил подигнат во 12 век, за време на Второто бугарско царство и бил посветен на Архангел Михаил. Двапати бил изгорен и ограбен за време на османлиското владеење. Манастирот бил обновен на сегашното место во 1845 година. Тоа било место на неколку тешки битки за време на Априлското востание во 1876 година.
Езерце (Пехчево)

Езерце ― бара и парк односно место за разонода во Пехчево.
1 Географија и местоположба
Барскиот екосистем Езерце, заедно со паркот, се наоѓа на југоисточната страна на гратчето Пехчево, во долината на Пехчевска Река. Барскиот екосистем Езерце се наоѓа на надморска височина од 1.023 до 1.029 м.
2 Особини на барата
Во ова природно создадено езерце/бара, има посебен жив свет (водни растенија и животни) кои се важен ресурс за биолошката разновидност. Просторот околу езерото е исполнет со природа, разни автохтони видови на растенија, вклучувајќи и дрвја.
3 Како место за разонода
Во февруари 2014 година, започнале градежните активности на паркот. Заедно, тогашниот градоначалник на Општина Пехчево, Игор Поповски и тогашниот министер за земјоделие, шумарство и водостопанство, Љупчо Димовски, присуствувале на службеното почнување на изградба. Активностите биле вложување од 3.423.905 денари обезбедени од Агенцијата за финансиска поддршка за земјоделието и руралниот развој (АФПРЗ) и Општина Пехчево.
4 Галерија
5 Поврзано
* Градски парк (Пехчево)
Предбалкан

Предбалканот (|Предбалкан) го претставува северниот ридски и нископланински појас на Старопланинската (балканска) зона и е средна врска помеѓу Дунавската Рамнина на север и вистинскиот планински дел од Старопланинската (балканска) зона на југ. Зафаќа површина од 14.389,8 км<sup>2</sup>, просечната надморска височина е 364 m, а максималната височина во Васиљовската Планина и Васиљов врв (1490 m).
1 Географска местоположба
Предбалканот се наоѓа помеѓу Дунавската Рамнина на север и Стара Планина на југ, на запад се протега до реката Бели Тимок (десна притока на Тимок) во Србија, а на исток допира до сливот од двете составни реки на Камчија - Гољама Камчија и Луда Камчија. Површината на предбалканот е 14.389,8 км<sup>2</sup>, а должината е околу 460 km. Неговата ширина варира од 20–30 km во западниот и источниот дел до 50–60 km во средниот дел.
Се протега на територијата на делови од 11 бугарски области - Видинска, Монтанска, Врачанска, Софиска, Ловешка, Габровска, Великотрновска, Сливенска, Трговишка, Шуменска и Варненска.
2 Наводи
* Георгиев, Милан, Физическа география на България, С., 1979 г., стр.339 – 361.
* Мичев, Николай и др. Географски речник на България. София, Наука и изкуство, 1980. с. 387 – 388.
3 Поврзано
*Подбалкан
Скокото (водопад)

Скокото ― водопад на реката Брегалница, во атарот на Спиково, Општина Пехчево, Македонија. Од градот Пехчево е оддалечен околу 8-9 километри во воздушна линија.
1 Местоположба
Водопадот припаѓа на реката Брегалница, месно нарекувана и како Валавничка Река.
Водопадот се наоѓа по непосредното создавање на Брегалница, после спојувањето на Љутачка и Ж'тачка Река (Крива Река), односно на координатите .
2 Галерија
3 Поврзано
* Спиковски Водопади
* Споковски Андак
* Црн Дол
* Црндолски Водопад
* Љутачка Река
* Љутачки Водопад
* Ж'тачка Река
* Ж'тачки Водопад
*Хидрографија на Македонија
Сухиндол

Сухиндол (|Сухиндол) — гратче во Северна Бугарија, административен центар на општината Сухиндол во Великотрновската Област. Има население од околу 1.835 жители (2022).
1 Географија и местоположба
Сухиндол се наоѓа на 14 километри источно од Павликени, 50 километри југоисточно од регионалниот центар Велико Трново и 35 километри југозападно од Севлиево. Гратчето се наоѓа во источното подножје на висорамнината Деветашко плато.
2 Историја
Според археолозите од Регионалниот музеј во Велико Трново, знаците на човечко населување во областа на денешното гратче датираат од неолитот (нов камен) - околу. 6000 години п.н.е. Тие имаат датирани остатоци од живеалишта, заробени извори, керамички фрагменти, накит, предмети за домаќинството (чекани, инструменти за обработка на дрво и чинии) и има докази за населување и активност низ вековите. Според археологот Полихрони Сирку кој го посетил градот во 1878 година, во близина постоело богато римско село. Народните приказни кажуваат дека градот е антички, но неговата старост не е со сигурност утврдена. Во месноста „Селце“ има остатоци од населба која датира од 2 век. Античкото име на Сухиндол било „Сеундал“. Во месноста „Драчево“ постоела средновековна тврдина позната како „Дирица“. Сухиндол постои како град повеќе од еден век.
Добрата позиција на Сухиндол во средината на Дунавската Рамнина создава одлични услови за одгледување винско грозје. Локалната задруга „Г’мза“ е позната по производство на вина од локалната лоза со истото име. Покрај тоа, винарите од Сухиндол изработуваат Мерло и Каберне Совињон, како и локална сорта „Димјат“. Во гратчето има Лозарска задруга основана во 1901 година.
3 Наводи
Долна Орjaховица

Долна Орјаховица (|Долна Оряховица) е град во Северна Бугарија. Се наоѓа во општината Горна Орјаховица, во Великотрновската Област. Има население од околу 2.696 жители (2022).
1 Географија
Долна Орјаховица се наоѓа на левиот брег на реката Јантра во непосредна близина на градовите Горна Орјаховица, Љасковец и Велико Трново.
2 Историја
Долна Орјаховица е наследник на стара населба, која е позната по плодното земјиште и зеленчуковите градини. За прв пат се споменува во османлиски ферман од 1538 година. При избувнувањето на Балканската војна во 1912 година, двајца од Долна Орјаховица доброволно се пријавиле во Македонско-одринското ополчение. Во поново време, многу жители на Долна Орјаховица почнале да се иселуваат во Горна Орјаховица и Велико Трново.
3 Наводи
Црн Дол

Црн Дол ― десната притока на Брегалница, во атарот на Спиково. Таа е долга околу 1 км. На него се наоѓа Црндолскиот Водопад.
1 Галерија
2 Поврзано
* Спиковски Андак
* Спиковски Водопади
* Скокото
* Љутачка Река
* Љутачки Водопад
* Ж'тачка Река
* Ж'тачки Водопад
Дрјаново

Дрјаново (|Дряново) — град во Северна Бугарија, административен центар на општината Дрјаново во Габровската Област. Има население од околу 7.069 жители (2022).
1 Географија и местоположба
Се наоѓа меѓу прекрасните и заоблени ридови на Централниот Предбалкан на 21 км од регионалниот центар Габрово и на 24 км од Велико Трново.
2 Историја
Во областа се откриени најстарите траги на живот на Балканскиот Полуостров, докази за човечко присуство од палеолитот се откриени во пештерата „Бачо Киро“ кај Дрјановскиот манастир, сместена во долината на реката Андака. Таму се откриени бројни реликвии од антички села, тврдини, столбови со натписи и орнаменти од тракиско и римско време (тврдини Боруна и Дискодуратера).
Како и сите балканџиски планински населби, Дрјаново го достигна својот врв во времето на бугарската национална преродба. Ѕидарите и копаничарите ја рашириле славата на градот низ цела Бугарија и далеку во Отоманската Империја. Во 1883 година бил прогласен за град.
Дрјаново понекогаш се нарекува „град на стогодишници“ поради здравите климатски услови кои го продолжуваат животот на луѓето. Градот е познат и како родно место на познатиот бугарски архитект Кољу Фичето.
3 Обележја
* Музеј на Кољу Фичето;
* Дрјановски историски музеј;
* Дрјановски манастир;
* Пештерата „Бачо Киро“.
4 Наводи
Хорологија

Хорологија (од грчкиот збор grc , ''khōros'', „место, простор“; и grc , ''-logia'') може да значи
* проучувањето на причинско-последичните односи меѓу географските појави што се случуваат во одреден регион
* проучувањето на просторната распространетост на организмите (биогеографија). 
Во географијата, поимот првпат бил употребен од Страбон. Во дваесеттиот век, Ричард Хартшорн повторно работел на тој поим. Поимот бил популаризиран од Фердинанд фон Рихтофен.
1 Поврзано
* Хорографија
* Хора
Трион (физика)

Трион ― месно возбудување кое се состои од три наелектризирани честички. Негативниот трион се состои од два електрони и една дупка, а позитивниот трион се состои од две дупки и еден електрон. Самиот трион е квазичестичка и е нешто сличен на ексцитон, кој е комплекс од еден електрон и една дупка. Трионот има заземјена единечна состојба (спин ''S'' = 1/2) и возбудена тројна состојба ( ''S'' = 3/2). Овде единечните и тројните дегенерации не потекнуваат од целиот систем туку од двете идентични честички во него. Вредноста на спинот со половина цел број ги разликува трионите од ексцитоните во многу феномени; на пример, енергетските состојби на триони, но не и ексцитони, се поделени во применето магнетно поле. Состојбите на трионот биле теоретски предвидени во 1958 година; тие биле набљудувани опитно во 1993 година во квантните бунари CdTe/Cd<sub>1x</sub>Zn<sub>x</sub>Te, и подоцна во разни други оптички возбудени полупроводнички структури. Постојат опитни докази за нивното постоење во наноцевки поддржани од теоретски студии. И покрај бројните извештаи за опитни триони набљудувања во различни полупроводнички хетероструктури, постои сериозна загриженост за точната физичка природа на откриените комплекси. Првично предвидената „вистинска“ трион честичка има отмесна бранова функција (барем во размери на неколку Борови радиуси), додека неодамнешните студии откриваат значително врзување од наелектризираните нечистотии во стварните полупроводнички квантни бунари.
Триони се забележани во атомски тенки дводимензионални полупроводници од преоден метал дихалкогенид. Во дводимензионалните материјалите, обликот на заемодејството помеѓу носителите на полнеж е изменета со немесниот скрининг обезбеден од атомите во слојот. Заемодејството е приближно логаритамско на краток опсег и од кулом 1 ''r'' облик на долг дострел. Монтекарлоскиот дифузиски метод е искористен за да бидат добиени нумерички точни резултати за врзувачките енергии на триони во дводимензионални полупроводници во рамките на ефективното приближување на масата.
Трjaвна

Трjaвна (|Трявна) — град во Северна Бугарија, административен центар на општината Трjaвна во Габровската Област. Има население од околу 8.462 жители (2022).
1 Географија и местоположба
Градот се наоѓа во долината на Тревненска Река, во северното подножје на Тревненска Планина дел од Стара Планина, на 20 километри источно од регионалниот центар Габрово, 226 километри од главниот град Софија.
2 Историја
Првите веродостојни податоци за постоењето на Трјавна се пронајдени во османлиските даночни регистри, каде што името на Трјавна првпат се споменува во 1565 година. Во годините на османлиската власт, жителите имале должност да го чуваат патот низ Балканот до Одрин и Цариград. За возврат, тие ја уживаа привилегијата да не плаќаат одредени даноци и да не дозволуваат Турците да се населат во населбата. Духовната слобода освоена на овој начин придонесува за понатамошен развој на градот.
Во текот на 18-19 век, Трјавна станала економски и културен центар на регионот. Тревненските мајстори главно биле активни во областа на градежништвото, резбарството и сликарството. Така се родила, развила и процветала најстарата преродбеничка уметничка школа во бугарските земји — Тревненската школа. Се градиле куќи, училишта и цркви, мајстори и копаничари создавале свои еснафски здруженија и го потврдувале влијанието на уметничката Тревненска школа.
Во 19 век тука се родени револуционерот Ангел К’нчев и поетот Пенчо Славејков.