Британска антарктичка експедиција (1901—1904)

Експедицијата на „Дискавери“ од 1901-1904 година, официјално позната како Британска национална антарктичка експедиција — прво официјално британско истражување на регионите на Антарктикот од патувањето на Џејмс Кларк Рос шеесет години порано (1839-1843). Организирана во голем обем под заеднички комитет на Кралското друштво и Кралското географско друштво (КГД), новата експедиција спровела научно истражување и географско истражување на тогашниот главно недопрен континент. Експедицијата ја започнала кариерата на Антарктикот на многумина кои ќе станат водечки фигури во т.н. херојското доба на истражување на Антарктикот, вклучувајќи ги Роберт Фалкон Скот кој ја предводел експедицијата, Ернест Шеклтон, Едвард Вилсон, Френк Вајлд, Том Крин и Вилијам Лешли
Неговите научни резултати опфатиле широка област во биологијата, зоологијата, геологијата, метеорологијата и магнетизмот. Експедицијата го открила постоењето на единствените антарктички долини без снег, кои ја содржат најдолгата река на Антарктикот. Понатамошните достигнувања ги вклучувале откритијата на колонијата на царскиот пингвин на Крозиеровиот ’Рт, на Земјата на Кралот Едвард VII и Поларното плато (преку западната планинска патека) на кое се наоѓа Јужниот пол. Експедицијата се обидела да стигне до Јужниот Пол патувајќи до најдалечната јужна точка пријавена 82°17′S.
Како чекор напред за подоцнежните потфати, Експедицијата ''Дискавери'' била обележје во историјата на британското истражување на Антарктикот.
1 Заднина
1.1 Претходници
Помеѓу 1839 и 1843 година, капетанот на кралската морнарица Џејмс Кларк Рос, командувајќи ги своите два брода ''ХМС Еребус'' и ''ХМС Терор'', завршил три патувања до континентот Антарктик. За тоа време тој открил и истражил нов сектор на Антарктикот кој ќе обезбеди поле за работа за многу подоцнежни британски експедиции.
Рос ја утврдил општата географија на овој регион и именувал многу негови одлики; Росовото Море, Големата ледена пречка (подоцна преименувана во Росова Ледена Плоча), Росовиот остров, Адеровиот ’Рт, Викториината Земја, заливот Мекмердо, Крозиеровиот ’Рт и двојните вулкани Еребус и Терор. Тој се враќал во пречката неколку пати, надевајќи се дека ќе навлезе во неа, но не можел да го стори тоа, постигнувајќи го својот најдалечен југ во малиот довод на гребенот на 78°10′, во февруари 1842 година. Рос се сомневал дека земјата лежи на исток од гребенот, но не можел да го потврди ова.
По Рос, немало регистрирани патувања во овој сектор на Антарктикот во следните педесет години. Потоа, во јануари 1895 година, норвешкото патување направило кратко слетување на Адеровиот ’Рт, најсеверниот врв на Викториината Земја. Четири години подоцна Карстен Борхгревинк, кој учествувал во ова слетување, ја презел својата експедиција во регионот, со бродот ''Јужен Крст''. Оваа експедиција била финансирана со донација од 35.000 фунти од британскиот издавачки магнат Сер Џорџ Њунс, под услов потфатот да се нарече „''Британска експедиција на Антарктикот''“. Борхгревинк слетал на Адеровиот ’Рт во февруари 1899 година, подигнал мала колиба и таму ја поминал зимата во 1899 година. Следното лето тој отпловил на југ, пристигнувајќи на влезот на Росовата Ледена Плоча. Група од тројца експедитори потоа со санки продолжиле кон југ на површината на гребенот и стигнала до новиот најоддалечен југ на 78°50′.
Експедицијата ''Дискавери'' била планирана за време на напливот на меѓународен интерес во регионите на Антарктикот на крајот на 19 век и почетокот на 20 век. Германска експедиција под водство на Ерих фон Дригалски заминувала приближно во исто време со ''Дискавери'', за да го истражи регионот на континентот јужно од Индискиот Океан. Шведскиот истражувач Ото Норденшелд водел експедиција во Греамовата Земја, а француска експедиција под Жан Батист Шарко одела кон Антарктичкиот Полуостров. Конечно, британскиот научник Вилијам Спирс Брус водел научна експедиција до Веделовото Море.
1.2 Кралската морнарица, Маркам и Скот
Под влијание на Џон Бароу, вториот секретар на Адмиралитетот, поларното истражување станало приоритет на Кралската морнарица по Наполеоновите војни. Поморскиот интерес се намалил по исчезнувањето во 1845 година на експедицијата на Џон Френклин, и многуте бесплодни пребарувања што следеле. По проблемите со кои се соочила експедицијата на Северниот Пол од 1874–76 година, предводена од Џорџ Нарес, и самата изјава на Нарес дека Северниот Пол е „''неизводлив''“, Адмиралитетот одлучил дека понатамошните поларни потраги ќе бидат опасни, скапи и залудни.
Сепак, секретарот на Кралското географско друштво (а подоцна и претседател) Сер Клементс Маркам бил поранешен поморски човек кој служел на една од експедициите за помош на Френклин во 1851 година Тој го придружувал Нарес за дел од експедицијата 1874–76, и останал цврст застапник за продолжување на историската улога на морнарицата во поларните истражувања. Можност да се продолжи оваа амбиција се појавила во ноември 1893 година, кога истакнатиот биолог Сер Џон Мареј, кој ги посетил водите на Антарктикот како биолог со ''Челинџер'' во 1870-тите, се обратил до друштвото. Мареј претставил труд со наслов „''Обновувањето на истражувањето на Антарктикот''“ и повикал на целосна експедиција во корист на британската наука. Ова било силно поддржано, и од Маркам и од главното научно тело во земјата, Кралското друштво. Бил формиран заеднички комитет на двете здруженија за да се одлучи за формата во која требало да биде спроведена експедицијата. Визијата на Маркам за целосна поморска опфатеност по стилот на Рос или Френклин била спротивставена од деловите на заедничкиот комитет, но неговата истрајност била таква што експедицијата на крајот била обликувана главно според неговите желби. Неговиот братучед и биограф подоцна напишал дека експедицијата била „''креација на неговиот мозок, производ на неговата упорна енергија''“.
Долго време било практика на Маркам да ги земе предвид ветувачките млади поморски офицери кои подоцна би можеле да бидат погодни за поларни одговорности, доколку се укаже прилика. Тој за прв пат го набљудувал Роберт Фалкон Скот во 1887 година, додека вториот служел со ''ХМС Ровер'' во Свети Кристофер и се сетил на него. Тринаесет години подоцна, Скот, сега поручник на ''Маџестик'', барал пат за напредување во кариерата, а случајната средба со Сер Клементс во Лондон го натерало да се пријави за раководство на експедицијата. Скот долго време бил во мислите на Маркам, иако во никој случај не секогаш и негов прв избор, но другите фаворизирани кандидати или станале премногу стари според него или повеќе не биле достапни. Со одлучната поддршка на Маркам, назначувањето на Скот било обезбедено до 25 мај 1900 година, по што брзо следело неговото унапредување во командант.
1.3 Наука наспроти авантура
Командната структура на експедицијата допрва требало да се реши. Маркам од самиот почеток бил решен дека неговиот генерален водач треба да биде поморски офицер, а не научник. Скот, пишувајќи му на Маркам по неговото назначување, повторил дека „''мора да има целосна команда со бродот и пристигнувањата''“ и инсистирал да биде консултиран за сите идни состаноци. Меѓутоа, Заедничкиот комитет, со прифаќање на Маркам, обезбедил назначување на Џон Волтер Грегори, професор по геологија на Универзитетот во Мелбурн и поранешен асистент геолог во Британскиот музеј, за научен директор на експедицијата. Ставот на Григориј, одобрен од фракцијата на Кралското друштво на Мешовитиот комитет, бил дека организацијата и командата на копнената група треба да бидат во негови раце: „....''На капетанот ќе му биде наложено да даде таква помош како што се влечење мрежи, да стави чамци каде што е потребно на располагање на научниот персонал''.“ Во спорот што следел, Маркам тврдел дека командата на Скот на целата експедиција мора да биде целосна и недвосмислена, а самиот Скот инсистирал на тоа до точка на повлекување од проектот Ставот на Маркам и Скот преовладал, а Грегори поднеселоставка, велејќи дека научната работа не треба да биде „''подредена на поморската авантура''“
Оваа контроверзија ги влошило односите меѓу друштвата, кои се задржале по завршувањето на експедицијата и се одразиле во критиките за обемот и квалитетот на некои од објавените резултати. Маркам тврдел дека неговото инсистирање на поморска команда е првенствено прашање на традиција и стил, наместо да укажува на непочитување на науката. Тој јасно го кажал своето верување дека, само по себе, самото достигнување поголема географска ширина од некој друг е „''недостојно за поддршка''“.
2 Персонал
Маркам се надевал на полноправна кралска поморска експедиција, но бил предупреден од Адмиралитетот дека „''сегашните потреби на поморската служба [ќе] ги спречат да позајмуваат офицери''...“ Сепак, Адмиралитетот се согласил да го ослободи Скот и Чарлс Ројдс, а подоцна им дозволил на Мајкл Барн и Реџиналд Скелтон да се приклучат на експедицијата. Останатите офицери биле од Британската трговска морнарица, вклучувајќи го Алберт Армитаж, вториот човек во команда, кој имал искуство со експедицијата на Арктикот од Џексон-Хармсворт, 1894–97 година, и Ернест Шеклтон, назначен за трет офицер задолжен за резервите и одговорен за уредување на забавите. Адмиралитетот, исто така, ослободил околу дваесет ситни офицери и морнари, а остатокот од екипажот бил од трговската служба или од цивилно вработување. Меѓу комплементот на долната палуба имало некои кои станале ветерани на Антарктикот, вклучувајќи ги Френк Вајлд, Вилијам Лешли, Том Крин (кој се приклучил на експедицијата по напуштањето на морнар во Нов Зеланд), Едгар Еванс и Ернест Џојс. Иако експедицијата не била формален проект на морнарицата, Скот предложил експедицијата да се води на поморски линии и обезбедил доброволен договор на екипажот да работи според Законот за поморска дисциплина.
Научниот тим бил неискусен. Д-р Џорџ Мареј, наследникот на Григори како главен научник, требало да патува само до Австралија (всушност тој го напуштил бродот во Кејптаун), користејќи го патувањето за да ги обучи научниците, но без никаква улога во детална работа на експедицијата. Единствениот научник со претходно искуство на Антарктикот бил Луј Бернаки, кој бил со Борхгревинк како магнетен набљудувач и метеоролог. Геологот Хартли Ферар бил 22-годишен неодамнешен дипломиран на Кембриџ за кој Маркам сметал дека „''можеби да се направи човек''“. Морскиот биолог Томас Вере Хоџсон, од музејот во Плимут, претставувал позрела фигура, како и постариот од двајцата лекари, Реџиналд Кетлиц, кој на 39 години бил најстариот член на експедицијата. Тој, како и Армитаж, бил со експедицијата Џексон-Хармсворт. Помладиот лекар и зоолог бил Едвард Адријан Вилсон, кој се зближил со Скот и ги обезбедил особините на смиреност, трпение и одвоеност што наводно му недостасувале на капетанот.
3 Организација и цели
3.1 Финансии
Вкупната цена на експедицијата била проценета на 90.000 фунти (2009 еквивалент околу 7,25 милиони фунти), од кои 45.000 фунти биле понудени од британската влада под услов двете здруженија да соберат соодветна сума. Тие го постигнале ова, главно благодарение на донацијата од 25.000 фунти од богатиот член на Кралското географско друштво, Левелин В. Лонгстаф. Самото Кралско географско друштво придонело со 8.000 фунти, нејзиниот најголем поединечен придонес за која било експедиција до сега, и 5.000 фунти дошле од Алфред Хармсворт, подоцна Лорд Нортклиф, кој претходно ја финансирал експедицијата Џексон-Хармсворт на Арктикот, 1894- 97. Остатокот бил собран од помали донации. Експедицијата, исто така, имала корист од значително комерцијално спонзорство: Колман обезбедил сенф и брашно, Кедбери дал 1.600 кг чоколадо, донираните прашоци за печење и крем од Bird's, Evans, Lescher & Webb го обезбедиле целиот сок од лимета. Јегер дал 40% попуст на специјална облека, Боврил испорачал екстракт од говедско месо.
3.2 Брод
Бродот на експедицијата бил изграден од компанијата Данди Шипбилдерс како специјализиран истражувачки брод дизајниран за работа во водите на Антарктикот и бил еден од последните дрвени едрени бродови со три јарболи изградени во Британија. Трошоците за изградба изнесувале 34.050 фунти (2009 = 2,7 милиони фунти), плус 10.322 фунти (830.000 фунти) за моторите, а конечната цена по сите модификации изнесувала 51.000 фунти (4,1 м. фунти). Името имало историски поморски асоцијации, неодамна како еден од бродовите користени во експедицијата Нарес, а одредени одлики на овој постар брод биле вградени во дизајнот на новиот брод. Бродот бил лансиран од Лејди Маркам на 21 март 1901 година како ''Дискавери'' (означувањето на Кралски истражувачки брод било стекнато во 1920-тите).
Бидејќи не претставувал брод на Кралската морнарица, Адмиралитетот не му дозволил на ''Дискавери'' да лета со знаме што се носи на бродовите на британската кралска морнарица (бело). Бродот на крајот отпловил според Законот за трговска испорака, носејќи го знамето на Кралското географско друштво и синиот знак на Кралскиот клуб за јахти Харвич.
3.3 Кучиња
Скот стапил во контакт со Фритјоф Нансен во Осло, кому му верувал повеќе отколку на сопствениот комитет во Лондон и го следел неговиот совет за опремата. Последователно, Армитаж нарачал 25 сибирски кучиња со санки од експерт од Архангелск, Русија. Сепак, според Хантфорд, овој експерт не бил поканет да се приклучи на експедицијата.
3.4 Цели
Експедицијата ''Дискавери'', како и оние на Рос и Борхгревинк пред неа, требало да работи во регионот на Росовото Море на Антарктикот. Други области на континентот биле земени предвид, но принципот бил следен дека „''во одење кон непознатото, тие треба да тргнат од познатото''“. Двете главни цели на експедицијата биле сумирани во „''Упатствата до командантот''“ на заедничкиот комитет како: „''да се утврди, колку што е можно, природата, состојбата и обемот на тој дел од јужните поларни земји што е вклучен во опсегот на вашата експедиција''“, и „''да направите магнетно истражување во јужните региони на југ од четириесеттата паралела и да извршите метеоролошки, океанографски, геолошки, биолошки и физички истражувања и истражувања''“. Упатствата предвидуваке дека „''ниту една од овие цели не треба да ја жртвува на другата''“.
Упатствата во врска со географската цел станале поконкретни: „''Главните точки од географски интерес се [...] да се истражи ледената пречка на Сер Џејмс Рос до нејзиниот источен крај; да се открие земјата за која Рос веруваше дека ја опкружува пречката кон исток, или да се увери дека не постои [.''''.. ] Ако одлучите да презимувате во мразот...вашите напори во однос на географските истражувања треба да бидат насочени кон [...] напредување кон западните планини, напредување на југ и истражување на вулканскиот регион''“.
4 Експедиција
4.1 Први години
4.1.1 Надворешно патување
''Дискавери'' го напуштил островот Вајт на 6 август 1901 година и пристигнал во Нов Зеланд преку Кејптаун на 29 ноември по заобиколен пат под 40°С за магнетно истражување. Островот ната во пристаништето Лителтон бил користен како карантинска станица за кучињата на експедицијата. По три недели финална подготовка, биле подготвени за патување кон југ. На 21 декември, додека бродот го напуштал Лителтон со извици од голема толпа, младиот способен морепловец, Чарлс Бонер, паднал до смрт од врвот на главниот јарбол, на кој се искачил за да го возврати аплаузот на толпата. Тој бил погребан во Чалмерс, два дена подоцна.
''Дискавери'' потоа отпловил на југ, пристигнувајќи во Адеровиот ’Рт на 9 јануари 1902 година. По краткото слетување и испитувањето на остатоците од логорот на Борхгревинк, бродот продолжил кон југ по брегот на Викторија. Кај заливот Мекмердо, ''Дискавери'' свртел кон исток, допирајќи го повторно копното на Крозиеровиот ’Рт, каде што била поставена однапред договорена точка за пораки, така што бродовите за помош ќе можат да ја лоцираат експедицијата. Потоа ја следела пречката до нејзиниот источен крај каде што, на 30 јануари, земјата предвидена од Рос била потврдена и именувана како Земја на Кралот Едвард VII.
На 4 февруари, Скот слетал на Росовата Ледена Плоча и отпакувал балон за набљудување што го набавил за воздушни истражувања. Скот брзо се искачил на над 600 стапки (180 м) во цврсто врзан балон. Шеклтон следел со втор лет. Сè што можел да види било бескрајната пречка. Вилсон приватно мислел дека летовите се „''совршено лудило''“.
4.1.2 Winter Quarters Bay
''Откривањето'' потоа продолжило кон запад во потрага по постојани простории. На 8 февруари се закотвиле на место во близина на неговата јужна граница, кое потоа било крстенокако Залив на Зимски квартови. Вилсон напишал: „''Сите ја сфативме нашата екстремна добра среќа што бевме доведени до таков зимски кварт како овој, безбеден за бродот, со совршено засолниште од секаков притисок на мразот''“. Стокер Лешли, сепак, сметал дека изгледа „местото е поинакво“. Работата започнала на брегот со подигање на колибите на експедицијата на карпестиот полуостров означен како Хат Поинт. Скот одлучил експедицијата да продолжи да живее и да работи на бродот и дозволил ''Дискавери'' да биде замрзнат во морскиот мраз, оставајќи ја главната колиба да се користи како магацин и засолниште.
Од целата група, никој не бил вешт скијач, а само Бернаки и Армитаж имале искуство со санки и кучиња. Резултатите од раните напори на мажите да ги совладаат овие техники не биле охрабрувачки и тежнееле да ја зајакнат предноста на Скот за влечење луѓе. Опасностите од непознатите услови биле потврдени кога, на 11 март, една група која се враќала од обид за патување до Крозиеровиот ’Рт се заглавила на ледена падина за време на снежна бура. Во нивните обиди да најдат побезбедно тло, еден од групата, способниот морепловец Џорџ Винс, се лизнал преку работ на карпата и починал. Неговото тело никогаш не било пронајдено; крст со едноставен натпис, подигнат во негово сеќавање, сè уште стои на врвот на гребенот Хат Поинт.
Во текот на зимските месеци мај-август, научниците биле зафатени во нивните лаборатории, додека на други места опремата била подготвена за работата на следната сезона. За релаксација имало аматерски театарски и едукативни активности во форма на предавања. Весникот, ''South Polar Times'', бил уреден од Шеклтон. Надворешните активности не престанале целосно; се играло фудбал на мразот, а распоредот на магнетни и метеоролошки набљудувања бил задржан. Како што завршувала зимата, продолжиле пробните трки со санки, за тестирање на опремата и оброците пред планираното патување на југ што требало да го преземат Скот, Вилсон и Шеклтон. Во меѓувреме, една група под водство на Ројдс отпатувала во Крозиеровиот ’Рт за да остави порака на тамошното место и открила колонија на царски пингвини. Друга група, под Армитаж, извршила извидување во планините на запад, враќајќи се во октомври со првите симптоми на скорбут на експедицијата. Армитаж подоцна го обвинил избувнувањето на „''сентименталниот приговор''“ на Скот за колење животни за свежо месо. Исхраната на целата експедиција била брзо ревидирана.
4.1.3 Јужно патување
Скот, Вилсон и Шеклтон заминале на 2 ноември 1902 година со кучиња и придружни групи. Нивната цел била „''да стигнеме на југ во права линија на мразот на пречката колку што можеме, да стигнеме до Полот ако е можно или да најдеме нова земја''“. Првата значајна пресвртница била донесена на 11 ноември, кога една од поддржувачите го постигнала рекордот на Борхгревинк најдалеку на југ од 78°50′. Сепак, недостатокот на вештина со кучињата набрзо станал очигледен, а напредокот останал бавен. Откако се вратиле страните за поддршка, на 15 ноември, групата на Скот почнала да ги пренесува своите товари (пренесувајќи половина товар напред, потоа враќајќи се за другата половина), со што патувала три милји за секоја милја напредување кон југ. Направени биле грешки со храната на кучињата, и како што кучињата станувале се послаби, Вилсон бил принуден да ги убие најслабите како храна за другите. Мажите, исто така, се мачеле, погодени од снежно слепило, смрзнатини и симптоми на рана скорбут, но продолжиле кон југ во линија со планините на запад. Божиќ се славел со двојни оброци и божиќен пудинг кој Шеклтон го чувал за таа прилика, скриен со чорапите. На 30 декември 1902 година, без да ја напуштат пречката, стигнале до својот најјужен просторе на 82°17′S. Проблемите се намножиле на патувањето назад, бидејќи преостанатите кучиња умреле, а Шеклтон колабирал од скорбут. Записот во дневникот на Вилсон за 14 јануари 1903 година признава дека „''сите имаме благи, иако дефинитивни симптоми на скорбут''“. Скот и Вилсон се мачеле понатаму, а Шеклтон, кој не можел да влече, одел заедно и повремено бил носен на санка. Групата на крајот стигнала до бродот на 3 февруари 1903 година откако поминала 1,540 километри со дневно патување нешто повеќе од 16 километри.
4.2 Пристигнување на бродот за помош
За време на отсуството на јужната група, пристигнал бродот за помош ''Морнинг'', кој донел свежи залихи. Организаторите на експедицијата претпоставувале дека ''Дискавери'' ќе биде ослободен од мразот на почетокот на 1903 година, овозможувајќи му на Скот да изврши понатамошно истражување и истражување преку море пред да започне зимата. Постоела намера ''Дискавери'' да се врати во Нов Зеланд во март или април, потоа назад во Британија преку Тихиот Океан, продолжувајќи го своето магнетно истражување по пат. ''Морнинг'' требало да обезбеди каква било помош што може да ја побара Скот во овој период.
Овој план бил фрустриран, бидејќи ''Дискавери'' останал цврсто врзан за мраз. Маркам приватно го очекувал ова, а капетанот на ''Морнинг'', Вилијам Колбек, носел тајно писмо до Скот со кое одобрил уште една година во мразот. Ова станало неизбежно, бродот за помош обезбедил можност за некои од групата да се вратат дома. Меѓу нив, против неговата волја, биле и закрепнуваниот Шеклтон, за кој Скот одлучил дека „''не треба да ризикува со дополнителни тешкотии во неговата сегашна здравствена состојба''“. Приказните за раздорот на Скот-Шеклтон датираат од оваа точка, или од наводното паѓање за време на патувањето кон југот што предизвикало лута размена на зборови. Некои од овие детали биле обезбедени од Армитаж, чии односи со Скот се распаднале и кој, откако Скот, Вилсон и Шеклтон биле сите мртви, избрал да открие детали кои имаат тенденција да го прикажуваат Скот во слабо светло. Други докази покажуваат дека Скот и Шеклтон останале во генерално добри односи некое време; Шеклтон ја запознал експедицијата при нејзиното враќање дома во 1904 година, а подоцна му напишал многу срдечно писмо на Скот.
4.3 Втора година
Откако поминала зимата во 1903 година, Скот се подготвувал за второто главно патување на експедицијата: искачување на западните планини и истражување на внатрешноста на Викториината Земја. Извидничката група на Армитаж од претходната година била пионер на рута до надморска височина пред да се врати, но Скот сакал да маршира на запад од оваа точка, ако е можно до локацијата на Јужниот магнетен пол. По спориот почеток поради неисправни санки, групата составена од Скот, Лешли и Едгар Еванс тргнала од ''Дискавери'' на 26 октомври 1903 година
Искачувајќи се на ледникот Ферар, кој го нарекле по геологот на групата, тие достигнале висина од пред да бидат задржани во кампот една недела од снежни виулици. Ова ги спречило да стигнат до врвот на ледникот до 13 ноември. Потоа тие марширале надвор од најоддалечената точка на Армитаж, ја откриле Поларната Висорамнина и станале првата група што патувала по неа. По враќањето на геолошките и придружните страни, Скот, Еванс и Лешли продолжиле на запад низ беспрекорната рамнина уште осум дена, покривајќи растојание од околу 150 милји за да стигнат до својата најзападна точка на 30 ноември. Откако ги загубиле своите навигациски маси во невреме за време на искачувањето на ледникот, тие не знаеле точно каде се наоѓаат и немале некои знаменитости што ќе им помогнат да ја поправат позицијата. Повратното патување до ледникот Ферар било преземено во услови кои ги ограничувале на не повеќе од една милја на час, при што залихите биле при крај и зависни од правилото на Скот за навигација. На спуштањето на ледникот Скот и Еванс преживеале потенцијално фатален пад во процеп, пред откривањето на област без снег или сува долина, редок феномен на Антарктикот. Лашли ја опишал сувата долина како „''прекрасно место за одгледување компир''“. Групата стигнала до ''Дискавери'' на 24 декември, по кружно патување од седумстотини милји поминато за 59 дена. Нивниот дневен просек од над 14 милји на ова патување со влечење луѓе претставувало значително подобар резултат од оној постигнат со кучињата на јужното патување од претходната сезона, факт што дополнително ги зајакнало предрасудите на Скот кон кучињата. Поларниот историчар Дејвид Крејн го нарекува западното патување „''едно од најголемите патувања на поларната историја''“.
Неколку други патувања биле завршени за време на отсуството на Скот. Ројдс и Бернаки патувале 31 денови на пречката во правец југоисток, набљудувајќи го нејзиниот рамномерно рамен карактер и правејќи дополнителни магнетни отчитувања. Друга страна го истражувала ледникот Кетлиц на југозапад, а Вилсон отпатувал во Крозиеровиот ’Рт за да ја набљудува колонијата на царските пингвини одблиску.
4.4 Втора релјефна експедиција
Скот се надевал дека при неговото враќање ќе ја најде ''Дискавери'' ослободена од мразот, но таа останала цврсто држена. Работата била започната со пили за мраз, но по 12 дневна работа само две кратки паралелни резови од биле врежани. На 5 јануари 1904 година, хуманитарниот брод ''Монинг'' се вратил, овој пат со втор брод, ''Тера Нова''. Колбек носел цврсти упатства од Адмиралитетот дека, доколку ''Дискавери'' не може да биде ослободен до одреден датум, тој треба да биде напуштен и неговиот додаток да биде донесен дома на двата брода за помош. Овој ултиматум произлегол од зависноста на Маркам од Министерството за финансии за покривање на трошоците за оваа втора експедиција за помош, бидејќи касата на експедицијата била празна. Адмиралитетот би ја платил сметката само по свои услови. Крајниот рок договорен меѓу тројцата капетани бил 25 февруари, по кое започнала трка со времето за помошните бродови да стигнат до ''Дискавери'', кој сè уште се одржувал во Хат Поинт. Како мерка на претпазливост, Скот започнал да ги пренесува своите научни примероци на другите бродови. За разбивање на мразот се користеле експлозиви, но се продолжило и со сечење на мразот преку пила, но иако бродовите за помош можеле да се приближат поблиску, до крајот на јануари ''Дискавери'' останал врзан со мраз, околу две милји (приближно 3 км) од спасувачите. На 10 февруари Скот прифатил дека ќе мора да го напушти, но на 14 февруари најголемиот дел од мразот одеднаш се распаднал и ''Морнинг'' и ''Тера Нова'' конечно можеле да пловат покрај ''Дискавери''. Последното експлозивно полнење го отстранило преостанатиот мраз на 16 февруари, а следниот ден, по последното стравување кога привремено се приземјила на гребенот, ''Дискавери'' го започнала патувањето за враќање во Нов Зеланд.
5 Враќање и резултати
По враќањето во Британија, приемот на експедицијата првично бил пригушен. Маркам бил присутен за да се сретне со бродот во Портсмут кога ''Дискавери'' се закотвил таму на 10 септември 1904 година, но ниту еден достоинствен претставник не ја поздравил групата кога пристигнала во Лондон неколку дена подоцна. Сепак, постоел значителен јавен ентузијазам за експедицијата, а потоа следело официјално признание. Скот брзо бил унапреден во капетан и поканет во замокот Балморал да се сретне со кралот Едвард VII, кој го одликувал како командант на Кралскиот викторијански ред. Тој, исто така, добил кластер медали и награди од странство, вклучувајќи ја и француската Легија на честа. Поларни медали и унапредувањата добиле други офицери и членови на екипажот.
Главните географски резултати на експедицијата биле откривањето на Земјата на Кралот Едвард VII; искачувањето на западните планини и откривањето на Поларното плато; првото патување со санки на платото; пристигнување на најјужната точна на 82°17′S. Островската природа на Росовиот Остров била исто така воспоставена, Трансантарктичките Планини биле нацртани до 83°С, и биле пресметани позициите и височините на повеќе од 200 поединечни планини. Многу други обележја и знаменитости исто така биле идентификувани и именувани, а имало и обемна работа за истражување на крајбрежјето.
Имало и откритија од големо научно значење. Тие ги вклучувале сувите долини без снег во западните планини, колонијата на царските пингвини во Крозиеровиот ’Рт, научни докази дека Росовата Ледена Плоча претставува пловечка ледена плоча и фосил од лист откриен од Ферар кој помогнал да се воспостави врската на Антарктикот со супер-континентот Гондвана. Илјадници геолошки и биолошки примероци биле собрани и идентификувани нови морски видови. Местоположбата на Јужниот магнетен пол била пресметана со разумна точност. Од медицинска страна, Вилсон ги открил антискорбутските ефекти на свежото месо од фоки, што ја решило смртоносната закана од скорбут за оваа и последователните експедиции.
Општото одобрување на научните резултати од главниот хидрограф на морнарицата (и поранешен противник на Скот) Сер Вилијам Вартон биле охрабрувачки. Меѓутоа, кога биле објавени метеоролошките податоци, нивната точност била оспорена во научното установа, вклучително и од претседателот на Физичкото друштво во Лондон, д-р Чарлс Кри. Скот ја бранел работата на неговиот тим, притоа приватно признавајќи дека документите на Ројдс на ова поле биле „''страшно залутани''“.
Експедицијата успеала да се бори против почетниот скорбут преку исхрана со свежо месо од фоки, а Скот го препорачал за идните поларни експедиции. Ова било и покрај тоа што лекарската професија не знаела за причините за болеста. Во тоа време било познато дека исхраната со свежо месо може да обезбеди лек, но не и дека недостатокот на свежо месо или друга свежа храна што го содржи сè уште неоткриениот витамин Ц е причина. Така, свежото месо од фока било земено на јужното патување „''во случај да се најдеме нападнати од скорбут''“, На неговата Експедиција на „Нимрод“ од 1907-09 година, Шеклтон, исто така, ја избегнал болеста преку внимателна исхрана, вклучувајќи дополнително место од пингвин и фока. Сепак, поручникот Едгар Еванс за малку ќе умрел од скорбут за време на експедицијата на „Тера Нова“ во 1910–1913, а скорбутот бил особено разорен за патувањето на Шеклтон во Росово Море во текот на 1915–1916 година. Болеста останала опасност додека конечно не се утврдиле нејзините причини, околу 25 години по експедицијата ''Дискавери''.
6 Последици
Скот добил дозвола од морнарицата да ја напише официјалната пресметка за експедицијата, ''Патувањето на откритието''; ова било објавено во 1905 година и добро се продавало. Сепак, извештајот на Скот во книгата на Шеклтон за време на патувањето кон југот довел до несогласување меѓу двајцата мажи, особено околу верзијата на Скот за степенот до кој неговиот придружник бил носен на санката. Импликацијата била дека дефектот на Шеклтон го предизвикал релативно неимпресивното јужно постигнување.
Скот на крајот ја продолжил својата поморска кариера, прво како помошник на директорот за поморско разузнавање, а потоа, во август 1906 година, како капетан на знамето на задниот адмирал Џорџ Егертон на ''HMS Victorious''. Тој дотогаш станал национален херој, и покрај неговата одбивност кон центарот на вниманието, и експедицијата била претставена на јавноста како триумф. Оваа еуфорија не била погодна за објективна анализа или за промислено оценување на силните и слабите страни на експедицијата. Особено, глорификацијата од страна на Скот за влечењето луѓе како нешто суштински поблагородно од другите техники за патување во мраз довело до општа недоверба во методите што вклучуваат скијање и кучиња, начин на размислување што бил пренесен во подоцнежните експедиции. Ова го мистифицирало искусниот Фритјоф Нансен, во следните експедиции да не ги предлага овие методи за патување низ Антарктикот.
Експедицијата ''Дискавери'' ја започнала кариерата на Антарктикот на неколкумина кои станале чесни или водачи на експедиции во следните петнаесет години. Освен Скот и Шеклтон, Френк Вајлд и Ернест Џојс од долната палуба постојано се враќале на мразот, очигледно не можејќи да се вратат во нормалниот живот. Вилијам Лашли и Едгар Еванс, придружниците на Скот на западното патување во 1903 година, се усогласиле со идните планови на нивниот водач и станале негови редовни партнери за санкање. Том Крин ги следел и Скот и Шеклтон на подоцнежните експедиции. Поручникот „Теди“ Еванс, првиот офицер на хуманитарниот брод ''Монинг'', почнал да планира да води своја експедиција, пред да се здружи со Скот во 1910 година.
Набргу откако ги продолжил своите поморски должности, Скот му ја открил на Кралското географско друштво својата намера да се врати на Антарктикот, но информацијата во таа фаза не била објавена во јавноста. Скот бил спречен од Шеклтон, кој на почетокот на 1907 година ги објавил своите планови да води експедиција со двојни цели да стигне до географските и магнетните јужни полови. Под принуда, Шеклтон се согласи да не работил од заливот Мекмердо, за кој Скот тврдел дека спаѓа во неговата сфера на работа. Во случај, не можејќи да најде безбедно слетување на друго место, Шеклтон бил принуден да го прекрши ова ветување. Неговата Експедиција на „Нимрод“била многу успешна, нејзиниот јужен марш завршил на 88°23′, помалку од 100 географски милји од Јужниот пол, додека нејзината северна група стигнала до локацијата на Јужниот магнетен пол. Меѓутоа, прекршувањето на неговата заложба од страна на Шеклтон предизвикало значителен прекин во односите меѓу двајцата мажи, при што Скот го отфрлил својот поранешен придружник како лажго и никаквец.
Плановите на Скот постепено се оствариле - голема научна и географска експедиција со освојување на Јужниот пол како нејзина главна цел. Скот сакал да го избегне аматеризмот што бил поврзан со научната работа на Експедицијата ''Дискавери''. Тој го назначил Едвард Адријан Вилсон за свој главен научник, а Вилсон избрал искусен тим. Експедицијата тргнала во јуни 1910 година со ''Тера Нова'', еден од бродовите за помош на ''Дискавери''. Нејзината програма била комплицирана со истовременото пристигнување на Антарктикот на норвешката експедиција на Роалд Амундсен. Групата на Амундсен стигнала до Јужниот пол на 14 декември 1911 година и безбедно се вратила. Скот и четворицата придружници, вклучувајќи го и Вилсон, пристигнале на Полот на 17 јануари 1912 година; сите пет луѓе загинале на враќање.
7 Дополнителна литература
* Лендис, М: ''Антарктик: Истражување на екстремите: 400 години авантура''. Чикаго преглед прес 2003 година
* Сивер, Џорџ: ''Едвард Вилсон од Антарктикот'' Џон Мареј 1933 година
* Skelton, JV & Wilson, DW: ''Discovery Illustrated: Слики од првата експедиција на Капетан Скот на Антарктикот'' Reardon Publishing 2001 година