procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Хан од Исланд

''Хан од Исланд'' (fr) — готски историски роман од 1823 година од францускиот писател Виктор Иго. Бил менуван од 1823 до 1833 година од пократкото дело кое првпат било објавено во книжевното списание ''Le Conservateur littéraire'' во 1820 година.
1 Содржина
Дејствието на Хан од Исланд се одвива во подрачјето Трондхејм во Норвешка во 1699 година. Орденерот Гулденлев, протагонистот, добродетелен, благороден и храбар млад човек, е син на вицекралот на Норвешка и љубовник на Етел, нежна млада ќерка на Шумакер, поранешен гроф од Грифенфелд, обесчестен од кралот и затворен во тврдината Мункхолм.
Само одредени документи, заклучени во железен ковчег и во рацете на Хан од Исланд, можеле да ги спасат Шумакер и неговата ќерка. Хан тргнува во потрага по нив на дивиот север од Норвешка.
Во меѓувреме, Хан од Исланд го пустоши подрачјето, придружуван од својата бела мечка, свирепо убивајќи ги сите што му стојат на патот, гонејќи со омраза секој член на човечкиот род, а особено аркебузиерите од Мункхолм, чиј Един го убил неговиот син Гил Штад, кого го доби силувајќи млада девојка по име Луси Пелних и на која сакал да ја пренесе својата омраза и насилство.
Конечно, заплетот е поврзан со темни и предавнички ликови. Грофот Алефелд, чија ќерка е ветена на Орденер, крои заговор за конечно да го уништи својот непријател Шумакер и да му се додвори на кралот на Данска, кој во тоа време управувал со Норвешка. Така, преку својот секретар Мусдоемон, кој се нарекува себеси Хакет во својата мисија, тој се обидува да ги подигне северните рудари сојузници со Монтањардите, во име на Шумакер, против кралското старателство (еден вид кметство во Норвешка). Заплетот потоа е сложен: грофот Алефелд сака да го скрши бунтот на рударите, повикувајќи се на Шумакер, да се врати кај кралот како спасител на кралското семејство и обвинувајќи го Шумакер дека го поттикнал овој бунт.
Книгата го раскажува талкањето на Орденер во потрага по Хан, кој постојано му претходи, бунтот на рударите, заговорот на Алефелд и Мусдоемон и конечниот исход: осудата на заговорот, смртната казна на Мусдоемон, обесчестувањето на Алефелд, враќањето на титулите на Шумакер, бракот на двајцата млади луѓе, смртта на Хан во пожар предизвикан од него самиот.
ФА куп 1998-1999

ФА куп 1998-1999 - 118-тото издание на ФА купот, најважниот куп во англискиот фудбал и најстарото елиминационо натпреварување во светот.
Бранител на титулата од претходната сезона била екипата на Арсенал, но тие биле елиминирани во полуфиналето од подоцнежниот победник на ова издание на турнирот, Манчестер Јунајтед; популарните ''„црвени ѓаволи“'' во финалето биле подобри од Њукасл Јунајтед со 2-0, со головите на Теди Шерингам и Пол Сколс.
Со успехот во ФА купот, како и со освојувањето на Премиер лигата претходниот викенд и Лигата на шампионите следната среда, Манчестер Јунајтед ја освоил тројната круна.
1 Календар
Фаза, Рунда, Дата, Натпревари, Екипи, Екипи кои се приклучиле, Првенства кои се приклучиле
Квалификациски кола, Преелиминарно коло, 5 септември 1998, 86, 172, N&S&I Дивизија Еден, CC&HFL&KFL&MFA&SCEF&SSMFL
Прво коло квалификации, 19 септември 1998, 146, 206
3 октомври 1998, 106, 66, N&S&I Премиер Дивизија
Трето коло квалификации, 17 октомври 1998, 64, 22, Конференција
Четврто коло квалификации, 31 октомври 1998, 32
Главен турнир, Прво коло, 14 ноември 1998, 40, 48, Втора дивизијаТрета дивизија
Второ коло, 5 декември 1998, 20
Трето коло, 2 јануари 1999, 32, 44, Премиер лигаПрва дивизија
Четврто коло, 23 јануари 1999, 16
Петто коло, 13 февруари 1999, 8
Четвртфинале, 6 март 1999, 4
Полуфинале, 11 април 1999, 2
Финале, 22 мај 1999, 1
2 Главен турнир
2.1 Прво коло
| align=center|13 ноември 1998
14 ноември 1998
15 ноември 1998
17 ноември 1998
2.7.1 Преигрување
| align=center|23 ноември 1998
24 ноември 1998
1 декември 2016
2.2 Второ коло
| align=center|4 декември 1998
5 декември 1998
6 декември 1998
2.7.1 Преигрување
| align=center|15 декември 1998
|}
2.3 Трето коло
| align=center|2 јануари 1999
3 јануари 1999
4 јануари 1999
2.7.1 Преигрување
| align=center|12 јануари 1999
13 јануари 1999
19 јануари 1999
23 јануари 1999
2.4 Четврто коло
| align=center|23 јануари 1999
24 јануари 1999
25 јануари 1999
25 јануари 1999
2.7.1 Преигрување
| align=center|2 февруари 1999
3 февруари 1999
2.5 Петто коло
| align=center|23 јануари 1999
24 јануари 1999
2.7.1 Преигрување
| align=center|23 февруари 1999
24 февруари 1999
2.6 Четвртфинале
| align=center|6 март 1999
7 март 1999
16 март 1999
2.7.1 Преигрување
| align=center|10 март 1998
|}
2.7 Полуфинале
| align=center|11 март 1999
|}
2.7.1 Преигрување
| align=center|14 април 1999
|}
2.8 Финале
| align=center|22 мај 1999
Детали
3 Екипа победник
Манчестер Јунајтед10. титула
Томас Амблер

Томас Амблер (1838 – 1920) бил англиски архитект, од Лидс, Западен Јоркшир, Англија.
Амблер бил пријател на градоначалникот на Лидс и пратеник во Парламентот, Џон Баран, кој станал негов покровител.
Меѓу зачуваните дела на Амблер се мавританската фабрика (сега канцеларии) на куќата „Св. Павле“ во Парк Сквер, Лидс, заштитена како споменик од II степен, зградите заштитени како споменик од II степен на јужната страна од улицата „Боар Лејн“, салата „Св. Џејмс“ на улицата „Њујорк“ и печатарската работилница „Алф Кук“ заштитена како споменик од II степен на улицата „Ханслет Роуд“, која сега е дел од кампусот „Принтворкс“ на градскиот колеџ во Лидс.
Црно срце

Црно срце (турски. Siyah Kalp) е турска телевизиска серија, снимена во период од 2024 до 2025 година. Серијата е во 1 сезона, вкупно 34 епизоди.
Натсихронизација на серијата вршеле нашите познати глумци: Анастас Тановски, Бобан Алексоски, Бранко Атанасов, Горан Илиќ, Гордана Ендровска, Бојан Бошковски, Ирена Илиевска, Емилија Мицевска, Кети Дончевска-Илиќ, Кирил Трајковски, Миа Кантарџиева, Мелита Софрониоска, Радо Алексовски, Трајанка Илиева, Стојан Ангеловски и Кица Ивковска-Вељановска.
1 Улоги
* Еџе Услу - Сумру
* Арас Ајдин Нух
* Хафзанур Санчактутан - Мелек
* Бурак Тозкопаран - Џихан
* Есра Дерманџиоглу - Хикмет
* Генџо Озал - Есат
* Ишил Јучесој - Нихајет
* Лејка Танлар - Севилај
* Бурак Серген - Самет
* Илкер Аксун - Таксин
* Булент Полат - Буњамин
* Гозде Џигачи - Ѓанан
* Ајше Тунабојлу - Енисе
* Еркан Бакташ - Халил
* Ферда Ишил - Сакине
Вилијам Арнолд (главен ѕидар)

Вилијам Арнолд (1595–1637) бил важен главен ѕидар во Сомерсет, Англија.
Како каменорезец и архитект, Вилијам Арнолд бил водач на професионални каменорезци од Сомерсет кои работеле на многу куќи. Познато е дека живеел во Чарлтон Масгроув во близина на Винкантон во 1595 година, каде што бил епитроп.
Неговото прво познато дело била за дизајнирање на куќата Монтакјут околу 1598 година. Ова е една од најубавите елизабетански вили во земјата и била дизајнирана за Сер Едвард Фелипс.
Други дела вклучуваат реновирање на ловџиска колиба во Кренборн за да се формира куќа за Роберт Сесил, 1-ви Ерл од Солсбери во 1607–1610 година. Потоа, во 1610–1613 година, Дороти Вадам, жителка на Сомерсет, го ангажирала да го дизајнира и надгледува градењето на колеџот Вадам во Оксфорд. Колеџот Вадам е широко познат. Се смета за последна голема јавна зграда во Велика Британија изградена според средновековните принципи на надзорен мајсторѕ идар.
Неговото последно познато дело било реновирањето на замокот Данстер во 1617 година. Ентериерите биле целосно модернизирани во 1680-тите, а надворешните работи само делумно преживеале бидејќи Ентони Салвин го реновирал и проширил замокот во 1868 година.
1 Галерија на архитектонски дела
Џорџ Ангус

Џорџ Ангус (1792 &#x2013; 1845) бил шкотски архитект од почетокот на 19 век, познат по своите цркви во готски стил и класични јавни згради. Иако живеел во Единбург, речиси сите негови дела се на север, со особено влијание врз градскиот пејзаж на Данди.
1 Живот
Роден бил во Мејклур во Пертшир во 1792 година. Немал универзитетско образование, но бил чирак архитект веројатно околу 1802 година, во Данди.
Малку се знае за неговиот приватен живот, но тој бил пријател на уметникот Александар Фрејзер. Неколку од неговите цркви се засновани на црквата Килконкухар на Р. и Р. Диксон од 1821 година.
Починал во својот дом, улица „Сент Колм“ број 1 во Њу Таун во Единбург на 8 јуни 1845 година, по кратко боледување. Погребан бил на гробиштата Вористон во северен Единбург. Исклучително скромниот гроб се наоѓа на најјужниот пат од главните гробишта, кон југоисток.
2 Семејство
Ангус бил во брак со Џеси Смит, но неговата сопруга починала млада (веројатно при породување). Тие имале една ќерка, исто така Џеси.
3 Главни дела
* Парохиска црква Драмуир (1816)
* Куќа во Кристијан Банк (сега Тринити Роуд) Тринити, Единбург (1827)
* Внатрешна реставрација на парохиската црква Киркалди (1828)
* Средното училиште во Данди, познато како Јавни семинарии во Данди кога било изградено (1831)
* Реформ Стрит, Данди (1832)
* Парохиската црква Кетл, Кингскел во Фајф (1832)
* Парохиската црква Кинрос (1832)
* Колибата во замокот Тулијалан (1832)
* Шерифскиот суд во Данди (1833)
* Затворот Хамилтон (1833)
* Парохиската црква Тулијалан (1833)
* Куќата Алоа (1834)
* Институт Ват, Данди (1834)
* Куќата Недербајрс, Ајтон (1834)
* Британска банка за лен, Кинрос (1835)
* Црквата Дадхоуп, Данди (1837)
* Епископалната црква Алоа (1839)
* Британска банка за лен, Киримјур (1839)
* Гленделвин Хаус, Пертшир (1839)
* Тераса Дадхоп, Данди (1840)
* Британска банка за лен, Тејн (1845)
Питер Аткинсон

Питер Аткинсон (крстен 1780 – 13 јануари 1843) бил англиски архитект.
1 Биографија
Аткинсон бил образован во својата професија од својот татко, Питер Аткинсон (1735–1805). Во 1801 година, тој станал партнер, а по смртта на неговиот татко, го презел бизнисот. Метју Филипс (околу 1781–1825) станал негов партнер од 1805 до 1819 година. Поранешниот ученик, Ричард Хеј Шарп (1793–1853), го наследил Филипс до 1827 година, по што синовите на Аткинсон, Џон Боунас и Вилијам Аткинсон, му помагале.
Со години Аткинсон бил управител и геодет во корпорацијата на Јорк. Тој изградил многу цркви во служба на црковните комесари. Во последните години од својот живот живеел во странство, а починал во Калкута на 13 јануари 1843 година.
1.1 Дела
Меѓу зачуваните дела на Аткинсон се:
* Ректорат во Мидлтон на Волдс, Јоркшир, околу 1810 година
* Советодавна сала во Јорк Гилдхол 1810–1811.
* Новиот мост Оузе преку реката Оузе, започнат во 1810 година, завршен во 1820 година.
* Новиот мост Фос, кој ги спојува улиците Фосгејт и Волмгејт преку реката Фос во градот Јорк, 1811–1812. * Измени на 33–37 Миклегејт, 1812 * Болницата Мидлтон, 1829 година
* Куќата Фишергејт, 1837 година, за Томас Лејкок, ЈП и неговата сопруга Елизабет (да не се меша со докторот Томас Лејкок, кој живеел во Јорк во исто време)
Џони Мар

Џон Мартин Мар (31 октомври 1963 година) — ирски музичар, пејач и текстописец роден во Англија. Првпат станал познат како гитарист и ко-текстописец на „Смитс“, кои биле активни од 1982 до 1987 година. Оттогаш настапувал со голем број други бендови.
Роден и израснат во Манчестер, Англија, од ирски родители, Мар го формирал својот прв бенд на 13-годишна возраст. Тој бил дел од неколку бендови со Енди Рурк пред да ги формира бендот „Смитс“ со Мориси во 1982 година. „Смитс“ постигнале комерцијален успех и биле критички признати, а гитарскиот стил на Мар, џангл-поп, станал препознатлив дел од звукот на бендот, но се разделиле во 1987 година поради лични разлики меѓу Мар и Мориси. Оттогаш, Мар е член на „Притендерс“, „Д“, „Електроник“, „Модест Маус“ и „Крибс“, и станал плоден сесиски музичар, работејќи со имиња како што се Кирсти Мекол, „Пет Шоп Бојс“, „Токинг Хедс“, „Брајан Фери“ и Ханс Цимер.
Откако го издал албумот насловен како ''„Бумсленг“'' во 2003 година под името „Johnny Marr and the Healers“, Мар го издал и својот прв соло албум, ''„Месенџер''“, во 2013 година.
Опишан од Алексис Петридис од ''„Гардијан'' “ како „најинвентивниот и најпрепознатливиот гитарист од 1980-тите“, Мар бил избран за четврти најдобар гитарист во последните 30 години во анкета спроведена од Би-Би-Си во 2010 година. Фил Александар, главен уредник на ''„Моџо''“, го опишал како „веројатно последниот голем стилист за гитари во Британија“.
1 Наводи
Бесница (поток)

Бесница е поток што тече низ долината на Бесница источно од Љубљана. Тече низ населбата Бесница и се влева во Љубљаница кај Подград како нејзина последна десна притока непосредно пред да се влее во реката Сава. Во минатото, ова било и четворократно влевање на потокот со реките Сава, Камник Бистрица и Љубљаница.
1 Име
Името ''Бесница'' првично е хидроним, а подоцна било применето и за населбата Бесница покрај потокот. Името е изведено од словенската придавка ''*běsьnъ'' 'брз, брз', што се однесува на карактерот на потокот.
2 Поврзано
* Список на реки во Словенија
Џордан Вокер Рос

Џордан Вокер Рос (роден 1990) е американски глумец најпознат по улогата на Малиот Џејмс во христијанската историска драма, телевизиската серија ''„Избраните“''.
1 Ран живот
Рос бил роден во Арлингтон, Тексас, во 1990 година. Роден е два месеци предвреме. Како резултат на тоа, има церебрална парализа, сколиоза и астма. Тој бил школуван дома и се запишал во државно училиште во деветто одделение. Дипломирал на конзерваториумот за филмски и драмски уметности KD во 2010 година.
2 Кариера
Првата улога на Вокер Рос бил Тини Тим во локалната постановка на ''„Божиќна песна“'' од Чарлс Дикенс. Тој го играл Микел во вестерн мини-серијата ''1883'' (2021-2022) на Парамаунт+. Го играл Капетан Ла Форс во историскиот игран филм ''„Оклопот на Вашингтон: Патувањето“'' (2022). Според него улога на Малиот Џејмс во ''„Избраните“'' дошла во совршено време бидејќи немал работа најмалку четири години. Рос глумел и во христијанскиот научно-фантастичен трилер ''„Смена“'' (2023), напишан и режиран од Брок Хисли. Џордан е водител на подкастот „''Што е твоето куцање''“
3 Личен живот
Вокер Рос е во брак со Стејси Рос. Тој има церебрална парализа, сколиоза и астма, за кои сведочел во медиумите. Според неговите зборови, бил предмет на малтретирање. Неговата здравствена состојба негативно влијаела на неговата актерска кариера. Тој рекол дека бил изненаден кога Далас Џенкинс го замолил да го направи својот хендикеп дел од ликот на ''„Избраните'' “. Оттогаш, тој се залага за видливост на хендикепите и се обидува да ги инспирира другите. Џордан е внук на актерот Бери Корбин.
Џоана Бејкон

Џоана Хермајони Сигер Бејкон е британска архитектка, која била номинирана за наградата „Жена архитект на годината' во 2015 година. Таа работела во „Алис енд Морисон“ од 1987 година и е управувачки партнер.
Џоана Бејкон студирала на колеџот Робинсон во Кембриџ под професорот Боб Алис од „Алис и Морисон“. Ги завршила нејзините студии во 1980 година.
Бејкон се приклучила на „Алис и Морисон“ во 1987 година и станала управувачки партнер во 2012 година. Таа била партнер која била задолжена за работата на „Медиумското село на Би-Би-Си“ реновирањето на Кралската фестивалска сала и проектот „100 Бишопсгејт“ (бил завршен во 2011 година).
Бејкон работела на нови згради за Кембрички универзитет, Факултетот за англиски јазик во Сидгвик и Институтот за криминологија во Кембриџ.
Во 2022 година, Бејкон била претседателски кандидат за Кралскиот институт на британски архитекти, а сега е управителка, претседател на Групата за награда и член на извршен одбор.
Бејкон е активна поддржувачка на Жените во архитектурата и Архитектонската школа на Архитектонската асоцијација.
Оперкулум (риби)

Оперкулум (operculum) — капак кај коскорибите и кај некои 'рскавични риби (лат. Holocephali). Оперкулумот се состои од 'рскавични или коскени елементи, ги одвојува жабрите од надворешната средина, има заштитна улога и учествува во вентилацијата на жабрите (шмукачка пумпа).
Руи Блас

''Руи Блас'' — трагична драма од Виктор Иго. Таа била првата претстава претставена во Театарот на Ренесансата и премиерно била поставена на 8 ноември 1838 година. Иако многумина ја сметале за најдобрата драма на Иго, претставата првично доживеала само просечен успех.
1 Ликови
* Руи Блас
* Дон Салуст де Базан, Маркиз од Филас
* Дон Сезар де Базан, грофот од Гарофа
* Дон Гуритан
* Грофот од Кампореал
* Маркизот од Санта-Круз
* Маркизот од Басто
* Грофот Олбе
* Маркизот од Приего
* Дон Мануел Аријас
* Монтазго
* Дон Антонио Убила
* Коваденга
* Гудиел
* Доња Марија де Нојбург, кралицата на Шпанија
* Војвотката од Албакерки
* Касилда
* Дами, лордови, тајни советници, придружници, стражари, судски и судски извршители
2 Синопсис
Приказната се одвива во Мадрид во 1699 година, за време на владеењето на Карло II. Руи Блас, обичен човек (и поет), се осмелува да се вљуби кралицата. Претсвата всушност била прикриен повик за политичка реформа.
Приказната се врти околу практична шега што Дон Салуст де Базан ѝ ја упатил на кралицата, Марија де Нојбур, како одмазда за тоа што бил презиран од неа. Знаејќи дека неговиот слуга Руи Блас тајно се заљубил во кралицата, и откако претходно не успеал да ја побара помошта од својот братучед Дон Цезар, Дон Салуст го преправа Блас во благородник и го носи на двор. Интелигентен и дарежлив, Блас станал популарен и бил назначен за премиер, започнал корисни политички и фискални реформи и го освоил срцето на кралицата. Значаен е долгиот говор, од 101 ред, во кој тој ја споредил валканата борба за синекури во распаѓачката монархија со славата на царот Карло V (кралот Чарлс I од Шпанија).
Дон Салуст се вратил да се одмазди. Кралицата и Руи Блас се наоѓале во компромитирачка ситуација поради Дон Салуст, кој, кога Дон Цезар се заканил дека ќе ја осуети неговата одмазда, безмилосно го жртвувал својот братучед. Дон Салуст ја открива маската преку сурово понижување на Блас - му наредува на Блас да го затвори прозорецот и да го земе марамчето, додека се обидува да ја објасни состојбата на шпанската политика. Блас го убива, а потоа одлучува да изврши самоубиство со отров. Во смртниот момент, му е простено од Кралицата, која отворено му ја изјавува својата љубов.
3 Претходници
Иго изјавил дека тој почнал да ја пишува драмата на 4 јули 1838 година. Драмата, со исклучок на расплетот, има постојана и збунувачка сличност со ''„Дамата од Лион''“ од Едвард Булвер-Литон, првпат изведена на 14 февруари 1838 година. Идејата за слуга поставен од презрен љубовник да ја освои убавата дама била претворена во драматичен приказ во ''Смешните кокети'' на Молиер во „Les Précieuses“. Иго, исто така, бил инспириран од „''Кралицата Шпанка“'' (1831) од Анри де Латуш.
Луциус Блејк

Луциус Блејк, роден како Елуша Ебенезер Блејк, бил актер роден во Јамајка кој се појавил во повеќе од 30 британски филмови. ''„Гардијан“'' го опишува како „веројатно најплодниот црн актер во раната британска кинематографија“.
1 Живот
Блејк е роден во Јамајка и се преселил во Соединетите Држави кога имал 23 години, а подоцна во Велика Британија, каде што ја започнал својата филмска кариера. Се појавил во повеќе од 30 британски филмови, вклучувајќи ја и клучната улога заедно со Конрад Вајдт во ''„Крал на проколнатите“'' (1935). Понекогаш бил заслужен за улогата на Џ. Блејк или Сем Блејк.
2 Избрана филмографија
*''Свини Тод'' (1928)*''Американскиот затвореник'' (1929)*''Кралот на проколнатите'' (1935)*''Мистеријата на Мери Селест'' (1935)*''Стари коски на реката'' (1938)*''Луѓе од два света'' (1946)*''Крајот на реката'' (1947)*''Плачи, сакана земјо (1951)''
Пал Пенг

Пал Панг е архитект за ентериер и уметник кој што работи и живее во Лондон, Обединето Кралство. Тој е основач на ''„Едноутер Дизајн Интернешнл“''. Неговата компанија имала проекти во Хонг Конг и Обединетото Кралство.
Панг е исто така член на Кралското друштво за уметност, производство и трговија.
Тој е исто така музичар и неодамна објавил музички албуми.
1 Ран живот и кариера
Панг добил диплома за внатрешен дизајн на Институтот за уметност и дизајн во Сари, Универзитетски колеџ, кој што сега е Универзитет за креативни уметности.
По дипломирањето, се вратил во Хонг Конг и започнал со внатрешно дизајнирање на продавници и трговски центри. Во 2001 година, основал компанија за внатрешен дизајн, „Пал Панг Интериор Архитектура“, која сега е позната како „Еднотер Дизајн Интернешнл“.
Во 2003 година, Панг работел на својот прв проект со Мадија, група за накит со седиште во Хонг Конг, во кој користел LED светла, не'рѓосувачки челик и стакло за да ја зголеми видливоста на дијамантите во продавницата. По завршувањето на првиот проект, Панг работел на неколку други малопродажни продавници со Мадија.
Во 2012 година, тој ја добил италијанската награда А' за дизајн и натпревар за неговото дело „Врвот“ во кое трансформирал стан во стилот на Хонг Конг во мал претседателски апартман. Делото користело дрво и различни ткаенини за да даде технички детали и светлосни ефекти и кое подоцна станало стандарден модел на елитен мебел за домот.
Во 2014 година, тој се преселил во Обединетото Кралство каде што го основал своето студио, „Анадр Ингланд“.
Во 2019 година, неговото реновирање, кое преобрази луксузен пентхаус во електраната Батерси, Лондон, било избрано за наградата „Лондонска архитектура на годината“ за архитектонски дизајн. Панг во својот дизајн користел италијански мебел по нарачка, оригинални уметнички дела и принципи на фенг шуи.
Панг, исто така, дизајнирал салони на Јагуар во кои користел темен простор и мат финиш за да ја изнесе светлината од автомобилите.
2 Библиографија
* Панг, Пал (2010). ''Дизајн на верата и посветеноста''* Панг, Пал; Чобанли, Онур Мустак; Валсеки, Симоне (2013). ''Големи идеи за мали простори - Grandi progetti per piccolo spazi''
3 Дискографија
*''Возење во тунел''*''Лифт до подрум''
4 Награди
* Награда за внатрешен дизајн од CNBC Asia Pacific Property Awards (2008)
* Награда за еколошки имот од Хонгконгшкиот институт на геодети (2008)
* Награда за внатрешен дизајн на наградите „Блумберг Азија Пацифик“ за недвижности (2010)
Летото кога Хикару умре

''Летото кога Хикару умре'' (|光が死んだ夏, |The Summer Hikaru Died) — манга напишана и илустрирана од Мокумокурен. Објавувањето започнало на веб-страницата ''Young Ace Up'' на издавачот Kadokawa Shoten во август 2021 г. Заклучно со декември 2025 г., поединечните поглавја на серијата се собрани во осум тома танкобон. Приказната го следи Јошики Цуџинака, младинец од селска Јапонија, кој открива дека неговиот пријател Хикару Индо е обземен од вонземско битие, што го принудува да се соочи со нивниот променет однос среде натприродни опасности.
Мокумокурен првично ја осмислил серијата додека учел за испити, а подоцна започнал да објавува цртежи на Twitter. Ова довело до тоа уредничкиот оддел на ''Young Ace Up'' да му пристапи на авторот со предлог за објавување на мангата преку нивната веб-страница. Аниме-адаптација во производство на студиото CygamesPictures се прикажувала од јули до септември 2025 г. Најавена е и втора сезона.
По објавувањето на првиот том, серијата доживеала голем критички и трговски успех. Првиот том бил продаден во 200.000 примероци за само три месеци, добивајќи пофалби од критичарите за приказната, уметничкиот стил и ликовите.
1 Содржина
Јошики Цуџинака и Хикару Индо се двајца младинци и другари од детството што живеат во едно мало место во селска Јапонија. И покрај тоа што имаат сосема спротивни карактери и различни хобија, тие одржуваат многу блиско другарство. Меѓутоа, еден зимски ден, Хикару е смртно повреден додека сам планинари во планините. Пред да умре, на него наидува таинствено и застрашувачко битие што го проголтува, преземајќи го неговиот физички изглед во процесот.
Овој „Хикару“ ги поседува сите чувства и спомени на изворниот дечко, но сепак останува посебно, туѓо битие — нешто што Јошики го сфаќа прилично брзо. Иако Јошики по секоја цена сака да остане со овој нов „Хикару“, вонземската природа на битието, заедно со појавата на други слични суштества и ловци на чудовишта, може да го направат тоа невозможно.
2 Ликови
Хикару Индо (јап. ''忌堂 光'')
Јошики Цуџинака (јап. ''辻中 佳紀'')
Асако Јамагиши (јап. ''山岸朝子'')
Рие Куребајаши (јап. ''暮林理恵'')
Танака (јап. ''田中'')
Јута Маки (јап. ''巻ゆうた'')
Јуки Тадокоро (јап. ''田所結希'')
Есмералда (опера)

''„Есмералда“'' — грандиозна опера во четири чина компонирана од Луиза Бертен. Либретото било напишано од Виктор Иго, кој го адаптирал од неговиот роман ''„Богородичната црква во Париз''. Операта премиерно била изведена во Кралскиот театар за музика во Париз на 14 ноември 1836 година со Корнели Фалкон во главната улога. И покрај раскошната продукција, премиерата била неуспешна, а ''Есмералда“'' се покажала како последна опера компонирана од Бертен, иако таа живеела уште 40 години.
1 Позадина
Делумно парализирана од раѓање и практично врзана за стол, Луиза Бертин била вид чудо од дете. Таа сликала, пишувала поезија и кога имала само 19 години ја компонирала својата прва опера, ''„Гај Манеринг“'', за која го напишала и либретото врз основа на романот на Волтер Скот, познат како ''„Гај Манеринг или Астрологот“''. Две од нејзините подоцнежни опери биле продуцирани во Опера-Комик, „''Врколак''“ (''Le loup-garou'') во 1827 година и ''„Фаусто“'' во 1831 година (повторно со либрето од Бертин, овој пат адаптирано од драмата „''Фауст''“ од Јохан Волфганг фон Гете).
Иако многу од драмите и романите на Виктор Иго подоцна биле адаптирани како опери (на пр. ''Ернани'', ''Руј Бла'', ''Кралот се забавува'', ''Анџело, Тиранинот од Падова'', ''Мери Тјудор'' и ''Лукреција Борџија''), ''„Есмералда“'' била првото и единствено либрето што тој го напишал самиот во директна соработка со композиторот. Кратко откако ја завршил ''„Богородичната црква во Париз“'' во 1830 година, Иго почнал да скицира оперска адаптација. Успехот на романот му донел многу понуди од композитори кои сакале да го претворат во опера, вклучувајќи ги Мејербер и Берлиоз. Тој ги одбил нивните предлози, но според сопругата на Иго, се предомислил поради неговото пријателство со семејството Бертен. Во септември 1832 година, додека Иго престојувал кај Бертен, Луиза, поддржана од нејзиниот татко Луј-Франсоа Бертен, го замолила за дозвола да создаде опера од делото. Тој веднаш започнал да работи на либрето, завршувајќи го по враќањето во Париз (и покрај возбудата од пробите за неговата драма ''„Кралот се забавува"'') и ѝ го испратил на Луиза првиот нацрт-ракопис на 30 октомври 1832 година.
2 За понатамошно читање
** Berlioz, Hector (20 November 1836). (in French). ''Revue et gazette musicale de Paris'', vol. 3, no. 47, pp. 409–411
* Berlioz, Hector and Newman, Ernest (1932/1966). . Edited, annotated and English translation revised by Ernest Newman. Originally published by Alfred Knopf 1932, published in facsimile by Courier Dover Publications, 1966.
Криптид

Криптид (|κρύπτω — „скриен“) — суштество од современата митологија, животно или растение, чие постоење се смета за можно од страна на поборниците на псевдонауките како што се криптозоологијата и криптоботаниката, но истото не е признаено од научната заедница.
За криптид може да се смета суштество што се смета за изумрено или кое е опишано во легендите, но за чие постоење има сведоштва од очевидци. Обично, под поимот криптиди се подразбираат животни, бидејќи постоењето на недокажани растенија е полесно да се потврди или отфрли.
1 Криптидни имиња
Непознатите суштества со кои се занимава криптозоологијата имаат месни (најраспространети) и латински имиња. На пример, суштеството Неси во истражувањата се опишува со латинското име ''Nessiteras rhombopteryx''. Едно исто митско суштество може да биде познато под различни имиња; на пример, Бигфут и Сасквоч се месни имиња за Снежниот Човек.
Пари од дома

„Пари од дома“ (англиски: ''Money from Home'') – филм на режисерот Џорџ Маршал од 1953 година. Главните улоги ги играат: Дин Мартин, Џери Луис и Марџи Милар.
1 Синопсис
Херман има голем долг поради играњето комар. За да ги исплати долговите, тој ѝ ветува на мафијата дека ќе ја намести трката со коњи. За таа цел, тој го намамува неговиот роднина Вирџил да му помогне. Вирџил, кој е голем љубител на животни и ветеринарски приправник, не знае ништо за намерите на Херман. Вирџил запознава една ветеринарка, додека Херман се заљубљубува во сопственичката на коњот кој треба да изгуби во трката. Во меѓувреме, тие се под надзор на мафијашите...
Циркус со три сцени

„Циркус со три сцени“ (англиски: ''3 Ring Circus'') – филм на режисерот Џозеф Певни од 1954 година. Главните улоги ги играат: Дин Мартин, Џери Луис и Џоан Дру.
1 Синопсис
Џери и Пит се пријатели без пари, кои бараат каква и да било работа. Започнуваат да работат во циркус, но Џери има поинакви соништа, т.е. сака да стане кловн. Двајца штотуку демобилизирани воени ветерани, Пит Нелсон и Џери Хочкис, откако остануваат без работа, му се придружуваат на циркусот. Џери најпрвин е распореден како помошник на скротителот на лавови, полковникот Фриц Шлиц, каде, соочен со лавовите се соочува со својот страв...
Да се преживее (филм)

„Да се преживее“ (англиски: ''Living It Up'') – филм на режисерот Норман Таурог од 1954 година. Главните улоги ги играат: Дин Мартин, Џери Луис и Џенет Ли.
1 Синопсис
Убавата Воли Кук, репортерка на весникот „Њујорк кроникл“, го убедува својот уредник да ѝ дозволи да напише низа статии за Хомер Флаг, момче од Ново Мексико за кого се верува дека умира од последиците на радиоактивноста. Пред таа да го посети Хомер, тој дознава од својот лекар дека дијагнозата била погрешна и дека е потполно здрав. Меѓутоа, тие ја прифаќаат понудата на Воли да заминат во Њујорк, каде им се платени сите трошоци. Таму, сите го сожалуваат Хомер, а тој и неговиот лекар се трудат да ја одржат лажната слика.
Брушит

Брушитот — фосфатен минерал со хемиска формула CaHPO<sub>4</sub>·2H<sub>2</sub>O. Кристалите на чистото соединение припаѓаат на моноклината просторна група C2/c и се безбојни. Тоа е фосфатен аналог на фармаколитот арсенат.
1 Откривање и појава
Брушитот првпат е опишан во 1865 година како појава на островот Авес, Нуева Еспарта, Венецуела, и именуван по американскиот минералог Џорџ Џарвис Браш (1831–1912). Се верува дека е претходник на апатитот и се наоѓа во пештери богати со гуано, формирани со интеракција на гуано со калцит и глина при ниска pH вредност. Се јавува во фосфоритни наслаги и формира енцестрации на стари коски. Може да биде резултат на истекување од полиња кои примиле големи количини ѓубрива. Поврзани минерали вклучуваат таранакит, ардеалит, хидроксилапатит, варисцит и гипс.
Брушитот е оригиналниот материјал за таложење на бубрежни камења од калциум фосфат. Тој е исто така еден од минералите присутни во забен камен.
Трифун Паскалов

Трифун Паскалов (р. во Нестрам) — македонски инженер, научен работник од областа на земјотресното инженерство.
1 Животопис
Паскалов е роден на 17 август 1934 г. во костурското село Нестрам, егејскиот дел на Македонија. Основното образование до шестто одделение на грчки јазик го завршил во родното место, а гимназија и Технички факултет завршил во Скопје во 1961 година. Звањето магистер по технички науки го стекнал во 1967 година, а доктор по техничките науки станал во 1973 година. Паскалов престојувал на повеќе универзитети во светот: во Обединетото Кралство, Калифорнија во Соединетите Држави, во Москва и Тбилиси.
Професионалната кариера ја започнал како проектант во ГП „Бетон“ во Скопје (1961–1965), а потоа, до 1990 година, работел во ИЗИИС, почнувајќи од асистент па сѐ до редовен професор. Бил заменик-директор во ИЗИИС (1974–1980) и проректор на „Универзитетот „Кирил и Методиј“ во Скопје (1980–1982). Работел како посебен советник во ГП „Рад“, Белград од 1990 до 1996 година.
Паскалов е истакнат научник од областа на земјотресното инженерство, посебно за разни видови инженерски згради. Автор и соавтор е на многу научни и стручни трудови издадени во Македонија и во странство. Автор е на книгата „''Земјотреси, сеизмичка опасност и основни принципи на земјотресното инженерство''“.
Добитник е на повеќе државни и меѓународни признанија.
Вилијам Фокс (пират)

Вилијам Фокс (1718–1723) — пират активен во Карибите и покрај африканскиот брег. Тој бил индиректно поврзан со голем број поистакнати пирати како Бартоломеј Робертс, Едвард Ингланд и Ричард Тејлор.
1 Историја
Почетокот на пиратството на Фокс не е запишан. Тој бил меѓу големиот број пирати (вклучувајќи ги Бенџамин Хорниголд, Полсгрејв Вилијамс, Френсис Лесли, Ричард Ноланд и други) кои ја прифатиле понудата на кралот Џорџ од 1717 година за помилување на сите пирати кои ќе се предадат во рок од една година. Тој го сторил тоа во Њу Провиденс на Бахамите, веројатно предавајќи се на капетанот Пирс од ХМС Феникс, кој отпловил до Карибите за да ја достави веста за помилувањето.
До јули 1720 година, тој се вратил во пиратството, придружувајќи се на Даниел Портер. Тие пловеле под изговор на наредба за гусарство од гувернерот Роберт Хантер од Њујорк. Гувернерот Вудс Роџерс од Бахамите напишал: „...Капетаните Портер и Фокс нè напуштија со околу 60 луѓе, а слушнав дека се заминати по наредба од њујоршкиот гувернер Хантер... Сакам да не прават ништо лошо, бидејќи почнаа многу сомнително лажејќи не и крадејќи што е можно повеќе луѓе од брегот, на кои не им било дозволено да ги напуштат овие Острови.“ Во рок од една година, тие нападнале и бродови и плантажи во областа и привлекле уште еден пират по име Милер во нивната флотила. Капетанот Едвард Вернон бил стациониран во близина во тоа време; фрустриран од растечкото присуство на пирати, тој напишал за нив: „Нивните имиња се Портер и Фокс, кои порано биле пирати кои се предале во Провиденс и го искористиле помилувањето на кралот, но сега се вратени на своите стари патеки, а јас искрено верувам дека таквите разбојници никогаш не треба да се враќаат назад освен со оглавник.“
Следното појавување на Фокс е на поранешниот ''брод „Касандра“'', кој бил заробен во Индискиот Океан од страна на Едвард Ингланд. Откако Ингланд бил симнат од неговата команда, капетан станал Оливие Левасер, кој потоа го разменил со соработникот од Англија, Ричард Тејлор. Фокс можеби го преминал Атлантикот со Портер и им се придружил на враќањето: познато е дека Портер бил во близина во тоа време, каде што се сретнал со Бартоломеј Робертс заедно со друг пират со име Ричард Тукерман. Тејлор, Фокс и други отпловиле назад кон Карибите и поднеле барање до Англичаните за помилување, но биле обележани како пирати; биле одбиени и им била одбиена дозвола за истовар или трговија. Наместо тоа, тие ја предале ''Касандра'' на Шпанците во Панама во 1723 година во замена за помилување.
Понатамошните активности на Фокс не се познати. Познато е дека други англиски капетани кои застанале на страната на Шпанците (вклучувајќи го и Ричард Ноланд, кој добил помилување во Њу Провиденс заедно со Фокс) продолжиле да пловат како ''гуарда коста'' приватници во шпанска служба.
Протојереј-ставрофор

Протојереј-ставрофор — највисокиот мирски презвитерски чин во Православната црква.
Овој чин одговара на највисокиот монашки презвитерски чин архимандрит. Ова највисоко црковно одликување во презвитерскиот чин на свештенството од световниот ред се доделува на истакнати постари свештеници, обично кон крајот на нивната пастирска служба, кои се истакнале себеси и целиот свој живот во Црквата преку својот живот и дело.
1 Поврзано
* Протојереј
* Протонамесни
* Јереј
Дон Бенито (пират)

Дон Бенито (роден 1725, вистинско име веројатно Бенито Сокарас и Агуеро) — шпански пират и крајбрежна стража гусар активен во Карибите.
1 Историја
Дон Бенито пловел со својот брод ''„Св. Франциск де ла Вега“'' со мешан екипаж од шпански, француски и англиски морнари. Тој ја делел командата со капетанот Ричард Холанд, Ирец кој пловел со шпанската морнарица и како гусар уште во 1718 година. Некои од неговиот англиски екипаж претходно пловеле со „Едвард Ингланд“ и „Ричард Тејлор“. Тие можеби биле од бродот ''„Касандра“'' од Источна Индија, кој бил заробен во Индискиот Океан од Англија а потоа тргуван со „Тејлор“, кој им го предале на Шпанците во Панама во замена за помилување.
Иако бил овластен од гувернерот на Куба, Дон Бенито отпловил дури на север до Вирџинските ’ртови. Таму, во јуни 1724 година, го заробил бродот со робови ''„Џон и Мери“'', како и „ ''Прудент Хана“'' и ''„Долфин“'' по еден брз пат, земајќи ги сите три како бродови-награда. Тие го ограбиле бродот ''„Џон и Мери“'' од неговите робови, рум, злато и речиси сите негови залихи. Соочени со петтокласниот воен брод ''„ХМС Ентерпрајз“'', тие ги ставиле своите затвореници на бродот ''„Џон и Мери“'' и го ослободиле пред да избегаат. Кратко потоа, морнарите што ги принудиле да работат на бродот ''„Прудент Хана“'' се побуниле, заробувајќи го или убивајќи го екипажот. Тие го отпловиле бродот до Њујорк каде што сите освен еден од гусарите биле судени и обесени.
Шпанскиот капетан Бенито Сокарас и Агуеро е веројатно истиот капетан познат како Дон Бенито. Тој крстарел по Карибите од својата база во Санто Доминго како гусар и ''крајбрежна стража''. Бенито Сокарас и Агуеро бил активен повеќе од 30 години, од војната на кралот Вилијам до најмалку 1725 година.
2 Поврзано
* Џорџ Бонд (пират), Филип Фицџералд (пират) и Џон Бер (пират) – тројца други англиски капетани кои, како Холанд, пловеле во шпанска служба.
* Августин Бланко – уште еден Шпанец кој ги делел капитенските должности со Англичанец (Ричард Хенкок).
* Хенри Џонсон и Педро Полеас - уште еден англиски и шпански пар кои заедно воделе пиратски брод.
Роберт Лејн (пират)

Роберт Лејн (починал во 1719 година) — поранешен активен пират во Карибите и покрај брегот на Африка. Најпознат е по тоа што пловел со Едвард Ингланд.
1 Историја
Едвард Ингланд го презел бродот ''„Перл“'' (преименуван во ''„Ројал Џејмс“'') кон крајот на 1718 година, пиратирајќи меѓу Азорските Острови и Зелен ’Рт. Во пролетта 1719 година, тој презел голем број бродови во близина на Гамбија. Неколку од бродовите запалил или ограбил и ги пуштил, но сепак задржал два. Еден од нив бил ''„Меркјури“'' со 4 топови и 18 луѓе, командуван од капетанот Магот од Лондон, кој го заробил на 29 мај, надградувајќи го на 14 топови и 30 луѓе. Неколку пирати од екипажот ''„Меркјури''“ се придружиле на пиратите на Англија. Англија го пополнила и го пренаменила „''Меркјури“'' и го преименувала во ''„Одмазда на кралицата Ана“'', назначувајќи го Роберт Лејн за капетан.
Лејн пловел заедно со Роберт Семпл, кој бил капетан на другиот брод што Англија го пренаменила. Тие отпловиле до Карибите, ограбувајќи неколку бродови пред да ги срушат своите бродови. Откако го срушиле својот брод на Бахамите во ноември (неколку луѓе од заробениот брод ''Нептун'' им се придружиле на пиратите), потоа биле бркани од пиратски ловци испратени од гувернерот Вудс Роџерс. Пиратските ловци ги вратиле своите заробени бродови, но Лејн и ''„Одмаздата на кралицата Ана“'' избегале. Потоа тие отпловиле до Бразил „и направиле многу зла“, ограбувајќи португалски бродови. Им се приближил португалски воен човек („многу непожелен гостин за нив“) кој ги бркал двајцата пирати. Семпл бил принуден да го напушти својот брод и бил заробен. Лејн избегал од воениот човек, но тој и неговиот екипаж загинале кога ''„Одмаздата на кралицата Ана“'' била закотвена на брегот.
Бродот на Роберт Лејн ''„Одмаздата на кралицата Ана“'' не треба да се меша со Црнобрадовиот брод „''Одмаздата на кралицата Ана“'', кој бил закотвен и уништен кај заливот Топсејл во пролетта 1718 година.
Дон Делило

Доналд Ричард Делило (англиски: ''Donald Richard DeLillo''), познат како Дон Делило (англиски: ''Don DeLillo''; 20 ноември 1936) — американски писател.
1 Творештво
Делило е еден од најзначајните современи американски писатели. Тој а автор на околу 20 романи, неколку драми и десетици раскази и есеи. Исто така, тој е добинтник на бројни американски и меѓународни награди и одликувања, меѓу кои и: Националната награда за белетристика (1985, за романот „Бел шум“), наградата ПЕН/Фокнер за проза (1992, за романот „Мао II“), Наградата Ерусалим за целокупното творештво (1992), орденот Вилијам Дин Хаулес (2000) кој го доделува Американската академија на уметностите, Орденот на честа кој го доделува Националното здружение на уметниците (2008, за исклучителните остварувања во книжевноста), наградата ПЕН/Сол Белоу (2010, за посебни достигнувања во американската книжевност), наградата „Карл Сандбург“ која ја доделува Универзитетот на Илиноис во Чикаго (2012), Наградата за американска белетристика која ја доделува Конгресната библиотека (2013), а која им се доделува на писателите кои се одликуваат со оригиналност и со „силен, единствен и јасен глас за американското искуство“, медалот за исклучителниот придонес во американската книжевност (2015) итн. Неговите најважни дела се: романите „Американа“ (1971), „Космополис“, „Боди артист“, „Подземје“, „Паѓач“, „Точка Омега“, „Нула К“, „Тишина“, „Бел шум“ (1985), како и збирката раскази „Ангелот Есмералда“ (2012) со која бил финалист за две награди: Наградата за расказ и наградата ПЕН/Фокнер за фикција. Неговиот роман „Подземје“ од списанието „Њујорк тајмс бук ривју“ (''The New York Times Book Review'') бил прогласен за еден од триет најдобри романи што се појавиле во последните 25 години.
Капетан Напин

Капетанот Напин (починал во 1718 година, името е непознато, презимето повремено Напинг) —пират активен во Карибите и покрај американскиот источен брег. Тој пловел заедно со Бенџамин Хорниголд.
1 Историја
Малку е запишано за раниот живот на Напин. Во април 1717 година, тој пловел заедно со Бенџамин Хорниголд. Тие ограбиле неколку бродови еден по друг кај Портобело и Јамајка, сè додека не биле избркани од бродот „Винчелзи“ во близина на Куба. Напин се разделил од Хорниголд до летото 1717 година, иако продолжил спорадично да плови со Хорниголд до тој октомври.
Натаниел Брукер од бродот „''Реставрација“'' известил дека бил нападнат во август 1717 година од Напин и Томас Николс додека пловел од Лондон до Бостон (Хорниголд не бил присутен). Пиратите ја ослободиле ''„Реставрација“'' откако ограбиле сè, од намирници и трговски стоки до котлиња и тави. Брукер го опишал знамето на Напин дека имало „глава на смртта и песочен часовник“. Напин и неговиот слуп со 12 топови и 100 луѓе исто така стоеле зад самостојниот напад врз розовиот брод наречен ''„Адвенчер“'' во септември, и пристаништето на брод во близина на Тринидад во октомври.
Капетанот Винсент Пирс од бродот отпловил кон Насау на почетокот на 1718 година за да донесе вест за општото помилување на кралот Џорџ I за пиратите за оние што ќе се предадат до септември. Николс и Хорниголд го прифатиле помилувањето, Пирс напишал дека „има уште еден брод предводен од капетанот. Тие го очекувале Напин да пристигне во Дејли, но Напин никогаш не пристигнал за да го прифати помилувањето. Постојат малку записи за активностите на Напин откако било објавено дека пловел помеѓу Бразил и африканскиот брег во март 1718 година.
Кон крајот на 1718 година, група морнари предводени од Томас Боулинг биле заробени од шпански гусари на ''Крајбрежна стража'' покрај Куба. На крајот биле ослободени, но биле принудени да остават еден човек зад себе. Подоцна пристигнал извештај во кој се наведува дека „Се чини дека еден од шпанските бродови на Диего Филип го однел Напинг, кој бил заробен со капетанот Боулинг, и го испратиле на брегот на островот Сент Ендрус, испраќајќи го со неговиот митралезец и двајца вооружени црнци, а еден од тројцата потоа го застрелал Напинг, а пукањето од пиштолот било јасно видливо од многумина од четата на бродот“. Гувернерот Вудс Роџерс ја потврдил неговата смрт, забележувајќи дека „Напинг бил убиен, бидејќи неговиот череп е донесен овде, а неговите коски се закопани од Англичаните кои биле оставени на островот Ендрус“.
Калцит

Калцитот — минерал од карбонатната група, чија хемиска формула е CaCO<sub>3</sub>. Друга полиморфна модификација, со иста хемиска формула, е минералот арагонит, кој е нестабилен на температури над 470°C. Калцитот е многу распространет минерал во природата, бидејќи создава варовник.
1 Карактеристики
Кристализира ромбоедарски, иако природните кристали на калцит во ромбоедарскиот кристален систем се ретки. Сепак, кристализира во различни варијанти на кристална структура - примитивна ромбоедарска, скаленоедарска.
На Мосовата скала за тврдост на минералите, калцитот има тврдост од 3. Специфичната тежина е 2,71. Тој е безбоен до бел, транспарентен, со стаклест сјај. Има совршено расцепување по ромбоедарската рамнина.
2 Потекло
Може да се случи на неколку начини:
* хидротермална, кога придружува разни минерализации на руда;
* седиментен, во варовник;
* метаморфно, во мермер.
3 Употреба
Може да се употребува за:
* добивање вар:
* во градежништвото, како украсен камен (каде што се користи мермер).
Михал Скорас

Михал Кшиштоф Скорас (роден на 15 февруари 2000, во Јастшембје-Здрој) — полски фудбалер, играч од одбраната или средниот ред на Гент и на полската репрезентација.
1 Клупска кариера
Кариерата ја започнал во младинскиот тим на ГКС Јастшембје, од каде на многу млада возраст преминал во Лех Познањ.
Откако во почетокот играл за вториот тим на Лех, како и на позајмица во екипите на Нечеча и Ракув Ченстохова, Скорас се вратил во Лех за кој дебитирал во сезоната 2019-2020. Откако во својата прва сезона забележал само 5 настапи, во следната, тој станал важен играч на клубот играјќи 38 натпревари и постигнувајќи 3 гола. На 20 март 2021 година, Скорас го постигнал својот прв гол за клубот во натпреварот против Јагелонија Бјалисток. Во сезоната 2021-2022, тој го освоил полското првенство со клубот, а во сезоната 2022-2023 (неговата последна со Лех), тој бил дел од тимот кој стигнал до четвртфиналето на Лигата на коференеции, постигнувајќи притоа 7 гола во натпреварувањето. Вкупно во дресот на Лех Познан одиграл 131 натпревар и постигнал 21 гол.
На 26 април 2023 година, тој потпишал четиригодишен договор со белгискиот Клуб Бриж, во трансфер вреден 6 милиони евра. Приклучувајќи му се на клубот во јули 2023, своето деби го направил на 27 истиот месец, во натпревар од втората квалификациска рунда на Лигата на коференеции. Во истото натпреварување, на 14 март 2024, во победата со 3-0 над Молде во осминафиналето, Скорас го постигнал својот прв гол во дресот на Клуб Бриж. На крајот од сезоната, со клубот го освоил белгиското првенство, а во својата втора сезона и Купот на Белгија.
На 6 септември 2025 година, Скорас потпишал тригодишен договор со друг белгиски клуб, Гент, во трансфер вреден околу 3 милиони евра.
2 Репрезентативна кариера
Скорас ги поминал сите младиснки селекции на Полска од под 16 до под 21 година.
На 22 септември 2022 година, дебитирал за сениорската репрезентација во натпреварот од Лигата на нации, загубен во Варшава со 0-2 од .
Во ноември 2022 година, тој бил вклучен од селекторот Чеслав Михњевич во полскиот состав кој учествувал на Светското првенство 2022 во Катар.
Две години подоцна, тој исто така, настапил и на Европското првенство 2024 во Германија.
3 Титули
3.1 Клупски
3.1.1 Лех Познан
*Екстракласа : 1
: 2021-2022
3.1.2 Клуб Бриж
*Белгиско првенство : 1
: 2023-2024
*Куп на Белгија : 1
: 2024-2025
Џон Расел (пират)

Џон Расел (активен во 1722–1723 година) — португалски пират активен од Нова Шкотска до Карибите и африканскиот брег. Тој бил најпознат по неговата поврзаност со Едвард Лоу и Френсис Спригс, како и по неговата вмешаност во две добро познати и добро документирани марунинзи.
1 Биографија
Најпознат како Англичанецот „Џон Расел“, тој всушност бил португалски католик чие вистинско име веројатно било Хуан или Џон Лопез. Како и голем број други пирати од Златното доба, тој бил јакобит кој изјавувал поддршка за соборениот католички крал на Англија, Џејмс II, против неговите протестантски наследници. Различни извори го прикажуваат наизменично како капетан по сопствено право или само како интендант на Лоу. Тој бил аргументативен и добро упатен во пиратските наредби, а ги користел и за обезбедување на сопствените цели. Наместо да го вее знамето на Веселиот Роџер, Расел веел англиски знамиња за да ги изненади своите противници.
2 За понатамошно читање
*Четиригодишните патувања на капетанот Џорџ Робертс. Напишано од самиот тој. 1726. (целосен текст; достапен и тука).
* (целосен текст)
Френсис Спригс

Френсис Спригс (починал во 1725 година?) — британски пират кој бил поврзан со Џорџ Лоутер и Едвард Лоу. Тој бил активен во Карибите и во Хондураскиот Залив во раните 1720-ти години.
Еден весник сугерирал дека Спригс бил сè уште активен до 1726 година, кога бил заробен на остров со Шиптон и уште еден познат пират, Едвард Лоу. Извештајот бил од ''„Пост-Бој“'' од 25 јуни 1726 година. Единствениот познат оригинал од весникот ''„Пост-Бој“'' што сè уште постои е во сопственост на Ерик Бјотвед и наведува, во извештај на насловната страница, дека еден брод од Хондураскиот Залив бил запленет од шпански брод, но дека подоцна Шпанците биле заробени и „...ставени на бродот „Дијамантски човек на војната“, кој запленил „Пиратски брод“, командуван од еден Купер, и имал многу затвореници на бродот, и бил вратен до Јамајка со нив... [и] дека Лоу и Спригс биле изолирани и биле фатени помеѓу Индијанците Мускету“. Според друг извор, Спригс и Шиптон сè уште биле гонети од „ХМС ''Дајмонд'' и ''Спенс“''; пиратите на Спригс биле заробени заедно со заспаниот Шиптон, додека и Спригс и Лоу повторно избегале, а Купер го разнел својот брод со барут за да не бидат заробени.