procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Група Дрим Тим

Група Дрим Тим ― музичка група настаната во 1999 година, во Кавадарци, Македонија. Низ годините Група Дрим Тим и Марјан Коцев имаат издадено неколку албуми на авторски песни и македонски народни песни. Тие патувале и одржале повеќе концерти низ светот во: Австралија, Соединетите Држави, Канада, Германија и Швајцарија.
1 Историја
Дрим Тим е основана во 1999 година, од страна на: Сашко Велков, Марјан Коцев, Александар Ангелов, Никола Коцев, Ангел Ќосев и Гоце Илиоски.
Имаат настапувано на многу фестивали во Македонија, на Тетовски Фолк Фест со Од песна повеќе ја сакам, Фолк Фест Роса со Запејте браќа, Песна за Дрим тим, Кај што свират трубите, Крал на жените, Сладок си мој животе, Свире те ми труби и други, на фестивалот "Филиграни" настапиле со Наздрави со старо вино заедно со Даниела Темелковска во 2013 и со песната Неверница во 2017 година, кој е автор на песната Ристо Вешков.
Во 2024 година, по повод 25 години Дрим Тим, одржале јубилеен концерт во Македонски народен театар во Скопје. На сцената на МНТ се појавиле и нивните колеги со кого соработувале низ годините Марјан Коцев, Сузана Гавазова, Синтезис, Влатко Лозаноски, Благоја Грујовски и Ибуш Ибраимовски. На концертот им биле доделени плакети на поранешните членови на бендот. Концертот бил снимен и емитуван на Телевизија 24.
2 Членови
* Дејан Николовски-Чуле (вокал)
* Никола Коцев (труба)
* Димитар Митровски (хармоника)
* Александар Ангелов (кларинет/сах)
* Ангел Ќосев (клавијатура)
* Гоце Илиоски (тапани)
Поранешни членови:
* Марјан Коцев
* Сашко Велков
* Драги Станков
* Бранко Наумов
* Благица Николова
Георги Шарески

Георги Шарески — македонски композитор, аранжер и гитарист, и музичар во интернационалниот проект The Skopje Connection, најдобро познат како лидер на Георги Шарески квартет.
1 Биографија
Својата музичка кариера ја почнал во 1997 година. Како основец свирел во панк-составите Плав бојлер и Sidewalk. Од 2006 година, по враќањето од четиригодишниот студиски престој (џез-композиција и аранжмани) на колеџот Беркли во САД, го формирал џез-квартетот Георги Шарески квартет во состав: Оливер Јосифовски на бас, Александар Секуловски на тапани и Џијан Емин на клавијатури, по што започнал со документирање на собраните авторски материјали.
Од 2014 година живее и работи во Берлин, Германија.
Ноќен клуб

Ноќен клуб, музички клуб, дискотека, диско, дискоклуб или просто клуб — ноќно забавно место што се состои од танцувачки подиум, светлосна претстава и сцена за жива музика или диџеј (диск-џокеј) што свири снимена музика. Ноќните клубови се помали од местата со жива музика, како што се театрите и стадионите. Честопати има малку или воопшто нема места за седење во клуб. Ноќните клубови обично го ограничуваат пристапот на луѓето во однос на возраста, облеката, личните предмети и несоодветното однесување. Ноќните клубови обично имаат правила на облекување за да им се забрани влез на луѓето што носат неформална, непристојна, навредлива облека или облека поврзана со банди. За разлика од другите забавни места, ноќните клубови почесто користат исфрлувачи за проверка на можните посетители при влез. Најпрометните вечери за ноќен клуб се петок и сабота. Повеќето ноќни клубови се насочуваат кон одреден жанр на музика или звук за маркетиншки ефект. Некои ноќни клубови може да служат храна и пијалаци (вклучувајќи алкохолни).
Исфрлувач

Исфрлувач — име на чувар на ресторан, бар, ноќен клуб, бордел и слично, одговорен за пристапниот режим, како и отстранување на пијани и непримерни посетители. Занимањето е конкретно машко, иако повремено има и исфрлувачки. Обично не е потребна посебна лиценца или обука, иако во Кристијансан во Норвешка на крајот на XX век бил направен обид да се воведат курсеви за полициски исфрлувачи. Курсеви и лиценци се потребни и од некои општини и области во англоговорните земји.
1 Наводи
Љао (династија)

Династијата Љао (кидански: ''Mos Jælud''; традиционален кинески:遼朝; поедноставен кинески: 辽朝; пинјин: ''Liáo Chao''), познат и како Китанска империја (кидански: ''Mos diau-d kitai huldʒi gur''), официјално Големиот Љао (кинески :大遼; пинјин: ''Dà Liáo''), ―кинеска царска династија што постоела од 916 до 1125 година, на чело со кланот Јелу од китанско потекло. Основана е по распадот на династијата Танг и во најголема мера владеела со Североисточна Кина, Монголското Плато, северниот дел од Корејскиот Полуостров, јужните делови од Рускиот Далечен Исток и северниот крај од Северна Кинеска Рамнина.
Речиси веднаш по нејзиното основање, династијата започнала процес на територијална експанзија. Најпрво биле освоени Шеснаесетте префектури (меѓу кои и денешен Пекинг и дел од Хебеј) што довело до пропаѓање на Доцен Танг (923–936). Во 1004 година, династијата Љао започнала поход против династијата Северен Сонг. По тешки борби и големи жртви меѓу двете царства, двете страни го склучиле Чанјуанскиот договор. Со договорот, династијата Љао го принудила Северна Сонг да ги признае и настапил период од приближно 120 години на мир и стабилност меѓу двете држави. Династијата Љао била прва држава што под своја контрола ја имала цела Манџурија.
Владеењето на династијата се одликува со несогласувањето на царевите од Љао и китанската елита во врска со наследното право. Тоа довело до низа наследни кризи; царевите од Љао го претпочитале хановиот концепт за првородство, а голем дел од останатата китанска елита го поддржувала традиционалниот метод на наследување од страна на најсилниот кандидат. Покрај тоа, усвојувањето на Хановиот и притисокот за реформирање на китанската практика го натерале Абаоџи да формира две паралелни влади. Северната администрација управувала со китанските области според традиционалната китанска практика, а јужната администрација која управувала со области во кои мнозинството немало хитанско потекло, ги усвоила традиционалните практики на народот Хан.
Династијата Љао била уништена во 1125 година од династијата Џин по претходното заробување на царот Тианзуо од Љао. Приврзаниците на Љао, предводени од Јелу Даши (царот Дезонг од Љао), ја основале западната династија на Љао (Кара Китај), која речиси еден век владеела со делови од Средна Азија за потоа да биде освоена од Монголското Царство.
Лазар Тодоров

Лазар Тодоров - Фертиката ( — во ) — македонски револуционер.
1 Животопис
Летото во 1923 година, по наредба на Тодор Александров и Александар Протогеров, сред бел ден во Софија, бил убиен Лазар Тодоров, бидејќи тој им го оспорувал правото да создаваат организација и во нејзино име да зборуваат и вршат работа на сметка на Македонија, која нив ги проколнува како најголеми изроди и предавници.
Тони (награда)

Награда Антоанета Пери за извонредност во Бродвејскиот театар, позната како Тони награда ― награди кои ги доделува Американското театарско крило и Бродвејската лига на годишна церемонија во Мидтаун Менхетен за исклучителна глума во живо во Бродвејскиот театар.
Наградите се доделуваат за Бродвејски продукции и претстави. Една награда се доделува и за регионалниот театар во САД. Се доделуваат и неколку награди вон официјална конкуренција, како Специјална награда Тони, Тони почести за извонредност во театарот и Наградата Изабел Стивенсон.
Наградите ги основал театарскиот продуцент и режисер Брок Пембертон, а именувани се по Антоанета „Тони“ Пери, глумица, продуцент и театарски режисер која била ко-основач и секретар на Американското театарско крило. Трофејот е медалјон кој може да се врти на кој се прикажани маските на комедијата и трагедијата, поставен на црна основа.
Правилата за наградите Тони се наведени во официјалниот документ „Правила и регулативи за Тони наградите од Американското театарско крило“, кој важи само за таа сезона. Наградите Тони во њујоршката театарска индустрија се на исто рамниште на Еми наградите за телевизија, Греми наградите за музика и наградите Оскар за филм. Личноста која ги освоила сите четири награди се вели дека ја добила наградата EGOT. Наградите Тони се американски еквивалент на наградите Лоренс Оливие од Обединетото Кралство и наградите Молиер во Франција.
1 Историја
Првата церемонија на Тони наградите се одржала на 6 април 1947 година, една година по смртта на американската глумица Антоанета Пери , по која и била наречена наградата. Во првите години од доделувањето се нарекувале „Пери награди“.
Од 1967 година, церемонијата на доделување на наградите се емитува на американската национална телевизија.
2 Рекорди
2.1 Претстави
* Номинации: Најмногу номинации за Тони добил мјузиклот ''Хамилтон'' (2016) со 16 номинации во 13 категории
* Добитник: Најмногу Тони награди добил мјузиклот ''Продуценти'' (2001) - 12 награди.
* Четири мјузикли ги освоиле сите „шест највисоко рангирани“ награди за оригинален мјузикл: ''Јужен Тихи Океан'' (1950), ''Свини Тод: Демонскиот бербер од улицата Флит'' (1979), ''Спреј за коса'' (2003) и ''Посетата на бендот'' (2018 година); сите тие ја освоиле наградата за најдобар мјузикл, најдобра музика, најдобра книга, најдобра главна машка улога, најдобра главна женска улога и најдобра режија.
** Две драмски претстави ги освоиле сите „четири највисоко рангирани“ за оригинална драма: ''Кој се плаши од Вирџинија Вулф?'' (1963) и ''Вистинското нешто'' (1984); ги добиле наградите за најдобра претстава, најдобра главна машка улога, најдобра главна женска улога и најдобра режија.
* Актерски награди: Само една претстава, ''Јужен Тихи Океан'' (1950), ги освоила сите четири актерски награди во една година.
*''Смртта на трговскиот патник'' од Артур Милер во 2012 година станала прва претстава (драма или мјузикл) која победила како најдобра продукција во четири различни години
The Black Keys

The Black Keys ― американско рок дуо основано во Акрон, Охајо, во 2001 година. Групата ја сочинуваат Ден Ауербак (гитара, вокал) и Патрик Карни (тапани). Дуото прво започнало како инди група, снимало музика во подруми и сами ги продуцирале своите плочи, а потоа станале една од најпопуларните гаражни рок групи за време на вториот бран на заживување на жанрот во 2000-тите. Блуз рок музиката на групата најмногу се должи на блуз влијанијата врз Ауербах од музичари како Џуниор Кимброу, РЛ Бурнсајд, Хаулин Волф и Роберт Џонсон.
Ауербак и Карни биле другари уште од детство, а групата ја основале по завршување на колеџ. Откако потпишале со независниот издавач Alive, го објавиле нивниот деби албум, ''The Big Come Up'' (2002), по кој склучиле договор со Fat Possum Records. Оттогаш, во следната деценија, Black Keys преку долги турнеи по мали клубови, често издавање на албуми и настапи на музички фестивали изградиле андерграунд база на обожаватели. Нивниот трет албум, ''Rubber Factory'' (2004), бил позитивно оценет од критиката и го зацврстил угледот на групата, и поради тоа во 2006 година потпишале договор за снимање со големата издавачка куќа Nonesuch Records. По четири самопродуцирани албуми во импровизирани студија, дуото албумот ''Attack &amp;amp; Release'' (2008) го објавило во професионално студио и бил ангажиран продуцентот Danger Mouse, кој подоцна станал нивен чест соработник.
Во 2010 година, по објавувањето на албумот со ''Brothers'', на кој е и песната „Tighten Up“ групата стекнала поширока популарност, а освоиле и освои три Греми награди. Следниот албум ''El Camino'' од 2011 година добил огромни пофалби од критиката и се искачил на второ место на ''Билборд'' 200, по што групата се одлучила за ја започне својата прва концертна турнеја во кариерата, турнејата El Camino. Албумот El Camino и хит песната на него „Lonely Boy“ на групата ѝ донеле три Греми награди. Во 2014 година, тие го издале својот осми албум, ''Turn Blue'', нивен прв албум кој се искачил на прво место во САД, Канада и Австралија. По завршувањето на турнејата Turn Blue во 2015 година, дуото направило пауза од неколку години за да се посветат на споредни проекти и да продуцираат музика за други пејачи. Се вратиле во 2019 година со нивниот деветти албум, ''Let's Rock''. Оттогаш објавиле уште два студиски албума: ''Delta Kream'' (2021), на кој има преработки на хил-кантри блуз; и ''Dropout Boogie'' (2022).
1 Дискографија
Студиски албуми
* The Big Come Up (2002)
* Thickfreakness (2003)
* Rubber Factory (2004)
* Magic Potion (2006)
* Attack & Release (2008)
* Brothers (2010)
* El Camino (2011)
* Turn Blue (2014)
* Let's Rock (2019)
* Delta Kream (2021)
* Dropout Boogie (2022)
* Ohio Players (2024)
Тома Желински

Тома Јанакиев познат ѝ како Тома Желински ( , Костурско — во , Царство Бугарија) — македонски револуционер и костурски деец.
1 Животопис
Летото во 1923 година, во времето на деветојунскиот преврат, по наредба на Тодор Александров и Александар Протогеров била испратена група терористи во Пловдив за да го пронајдат и убијат костурскиот деец Тома Желински, бидејќи ги осудувал „валандовските херои“ (''четниците на ВМРО Автономистичка''), како воени престапници.
Свети Јоаким

Јоаким (хебрејски: ''יהויקים'' Yəhōyāqīm = „оној што Јахве го поставил“; грчки: ''Ἰωακείμ Iōākeím'') — според христијанската традиција бил сопруг на Света Ана и татко на Богородица, мајката на Исус. Приказната за Јоаким и Ана првпат се појавува во апокрифното Евангелие по Јаков. Православната црква го празнува неговиот спомен заедно со Света Ана на 9 септември.
Брахинка

Брахинка (|Брагінка, белоруски изговор: [braˈɣʲinka]; |Брагинка) ― кратка кривулеста река во Брахинскиот Реон во Белорусија. Нејзината должина е 179 км. Се влива во Припјат веднаш после нејзиниот влив во Днепар. Дел од реката тече низ радиоактивната зона на отуѓување, а самата река е под редовна контрола поради јадрено загадување. Малата населба Брахин стои на брегот на реката.
Тука е сместен расказот „''Крчма на Брахинка''“ (''Корчма на Брагинке'') на Константин Паустовски од 1946 година.
Адаменка

Адаменка (|Адаменка) ― мала река во Бихавскиот Реон, Могиљовска Област, Белорусија, десна притока на реката Днепар. Должината на реката е 13 километри. Реката го има својот извор североисточно од селото Чарналесе (белоруски: Чарналессе) и се влева во Днепар од агрогратчето Нови Бихав.
Ѓинан

Ѓинан (кинески: (済南)), понекогаш се нарекува и Цинан, е главен град на провинцијата Шандонг во Источна Кина. Со население од 9,2 милиони, тој е втор по големина град во Шандонг. Ѓинан одиграл важна улога во историјата на регионот уште од најраните почетоци на цивилизацијата, а денес се развил во главен национален административен, економски и транспортен центар. Градот има подпровинциски административен статус од 1994 година. Ѓинан често се нарекува „Град на изворите“ поради неговите 72 артески извори.
1 Поврзано
* Покраина Шандунг
Ана Пророчицата

Ана Пророчицата (хебрејски: חַנָּה‎‎, грчки: Ἄννα) — личност од Новиот завет, спомната во случајот кога бебето Исус е донесено во Ерусалимскиот храм. Почитувана од Православната црква во лицето на праведниците, споменот ѝ се празнува на 3 февруари заедно со Симеон Богопримец, и на 28 август (јулијански календар).
Ана, според евангелистот Лука, била побожна вдовица во Ерусалим: „ќерка на Фануил, од Асировото племе, во длабока старост, која од своето невинство проживеала со мажот седум години“ (Лука 2:36). На денот кога бебето Исус било донесено во Ерусалимскиот храм од неговите родители Марија и Јосиф за да го жртвуваат како машки првенец во согласност со тогашниот еврејски закон (Исход 12:12–15), Ана имала 84 години: „не отстапи од Храмот, служејќи Му на Бога со пост и молитва дење и ноќе“ (Лука 2:37).
Насолзениот крокодил

„Насолзениот крокодил“ — расказ на српскиот писател Милош Црњански од 1931 година.
1 Содржина
Расказот се сстои од два дела.
# Едно мартовско утро, 1927 година, во Белград, госпоѓата Јованка Николајевиќ го буди љубовникот за да ја напушти куќата, но истото тоа го прави и нејзината готвачка, па двете жени ненадејно се среќаваат, исто како и нивните љубовници. По таа случка, госпоѓата Николајевиќ е многу вознемирена, плашејќи се дека готвачката ќе му каже на нејзиниот сопруг, што пак ќе предизвика страшни последици по нејзината иднина. Инаку, нејзиниот љубовник е најблискиот пријател на сопругот со кого таа е во врска неколку години при што тие водат љубов во брачната соба на госпоѓата, независно од тоа што во соседниет соби спијат нејзините деца. Јованка веќе долго време е во лоши односи со сопругот кого не може да го поднесе, а и тој не се однесува добро кон неа. По непријатната сцена, љубовникот на госпоѓата Николајевиќ, исто така, е вознемирен и потиштен, свесен за својата лоша постапка. Тој се кае за нечесниот однос кон нејдобриот пријател, го преиспитува својот дотогашен живот и помислува да ја прекине љубовната врска. За да се смири, најпрвин влегува во една кафеана, каде испива неколку ракии, а потоа оди во амамот, каде малку се потсмирува. Тогаш, тој решава пак да се врати кај својата љубовница, но таа одбива да го прими. Сè уште исплашена за иднината, таа излегува надвор и шета низ главната улица, сеќавајќи се на војната и мачното повлекување низ Албанија, кога таа го напуштила мажот и две години живеела во Ница, но повторно му се вратила откако дознала дека многу се збогатил. Најпосле, таа оди кај својата најдобра пријателка со намера да побара совет, а пред портата го здогледува љубовникот на својата готвачка.# За тоа време, господинот М. Николајевиќ, член на Радикалната партија, се наоѓа во посета на селата во својата изборна единица, придружува од својот секретар. По завршената работа, тој се враќа дома и додека патува со возот му раскажува на секретарот за својот голем патриотизам, за приврзеноста кон селаните, за заморот од градскиот живот и од семејството и за желбата да го напушти современиот градски живот и да се пресели во некое село. Кога пристига дома, нему веднаш му се расипува расположението и не чувствува никаква приврзаност кон домот и семејството.
2 За расказот
Расказот започнал да се објавува во Српскиот книжевен гласник во 1931 година, но објавувањето набргу било прекинато, без никакво објаснување. Во него, авторот ги прикажува пикантериите и брачните триаголници на белградското „високо општество“ кое тој го исмејува, служејќи се со остра иронија, сатира и цинизам.
Карајец

Карајец (|Караєць) — река во Украина, во Виничка Област. Лева притока на Днестар (слив на Црното Море).
Должината на реката е 45 км, површината на сливот е 212 км².
Притоки: Сухи Карајец (десно).
Маска (Милош Црњански)

„Маска: поетична комедија“ — драма во стихови на српскиот писател Милош Црњански.
1 Ликови
Во драмата се појавуваат следниве ликови (комедијанти):* Генералицата, аристократка од Рим, жена која веќе вене
* Глумицата, млада жена која носи ист костум и има иста коса како генералицата
* Чезар, морнарички офицер, внук на генералицата и нејзино милениче кое таа го нарекува „бебе“
* Бранко Радичевиќ, медицинар
* Рајачиќ, српски патријарх
* баронот Бах, австриски министер
* баронот Шалер, Австриец од Дубровник
* Нако, богаташ сентмиклушки
* Даничиќ, филолог
* Станковиќ, музичар
* Стратимировиќ, заповедник од 1848-49
* Пелагија Воиновиќ, тетка на Чезар по мајка му
* Жан, слуга
* еден генерал
* една баронеса
* господа, офицери, дами, неки маски, слуги
2 Содржина
Генералицата приредува забава со маски на која учествуваат бројни угледни гости. Нејзиниот внук, Чезар ѝ ја изјавува својата голема љубов на глумицата, која е решена да ја прекине љубовната врска со неа, а тој се заканува дека ќе ја убие. Генералицата, пак, одржува љубовна врска со Стратимировиќ, но тој ја обвинува дека таа има и други љубовници. На забавата присуствува и Бранко Радичевиќ, кој е болен од туберкулоза поради што е убеден дека наскоро ќе умре. Привлечена од неговата младост и исплашена од староста, генералицата му ја нуди својата љубов, но тој ја одбива, зашто е разочаран од животот. Генералицата флертува со слугата Жан, а тоа го гледа Чезар, кој побеснува од глетката и се онесвестува. Кога се освестува, нему му приоѓа жена во маска, облечена како глумицата, која го преколнува да ја минат ноќта заедно, а тој, пак, мислејќи дека таа е глумицата, ја кани да заминат некаде далеку и да се венчаат. Кога случајно ѝ ја потргнува маската, Чезар открива дека таа е, всушност, генералицата, го зема револверот и се убива.
Бела Вода (Мијачка)

Бела Вода — река во Македонија, сместена на планината Бистра.
1 Тек
Реката поминува низ селото Јанче и се влева од десната страна во реката Мала Река.
2 Поврзано
* Јанче
* Бистра
* Мала Река
Праведна Елисавета

Елисавета — мајка на Свети Јован Крстител и сестра на Света Ана, мајката на Богородица, според Евангелието по Лука и Куранот. Таа била „од ќерките на Арон“ (Лука 1:5). Во некои христијански вероисповеди се слави како светица.
Јанаки Соколов

Јанаки Соколов ( во — во ) — македонски револуционер.
1 Животопис
Летото во 1923 година, по наредба на ВМРО Автономистичка (водена од Тодор Александров и Александар Протогеров), бил убиен Јанаки Соколов бидејќи одбивал да им даде заклетва за верност на царските автономисти.
2 Поврзано
* Иван Соколов
Иван Соколов

Иван Соколов ( — во ) — македонски револуционер.
1 Животопис
Летото во 1923 година, по наредба на ВМРО Автономистичка, водена од Тодор Александров и Александар Протогеров, бил убиен Иван Соколов, како и Јанаки Соколов, бидејќи одбиле да им дадат заклетва на царските автономисти.
2 Поврзано
* Јанаки Соколов
Георги Ников

Георги Наков (во , Серско — во ) — македонски револуционер.
1 Животопис
Летото во 1923 година, по наредба на Тодор Александров и Александар Протогеров, бил убиен Георги Наков кој живеел во Неврокоп, бидејќи одбивал да им даде заклетва на царските автономисти.
Захарија (свештеник)

Свештеникот Захарија (од племето на Арон), се спомнува и како Захариј — татко на Јован Крстител и сопруг на Праведната Елисавета. Тој е син на Варахија, спомнат во Матеј 23:35. Во времето на царот Ирод, првосвештеникот Захарија служел во Ерусалимскиот храм. Според преданието, пред олтарот му се јавил архангел Гаврил и му објавил дека Елисавета ќе роди син. Захарија се сомневал во неговите зборови, бидејќи и тој и неговата жена биле стари. Захарија тогаш наводно останал без зборови од шокот. Зборувал одвај кога на денот на обрежувањето на детето напишал на штицата: „Јован му е името“ (Лк. 1:63). Подоцна, кога Ирод почнал да убива деца во и околу Витлеем, испратил луѓе да го убијат и синот на Захарија — Јован. Елисавета побегнала со детето, а војниците го убиле Захарија пред олтарот.
Варава

Варава (арамејски: בר-אבא, Bar-abbâ = „татков син“) — новозаветна личност спомната во врска со Страстите Христови. Според Новиот завет, тој е убиец и насилник, заробен во исто време со Исус Христос. Според традицијата по повод празникот Пасха, осудениот требало да биде помилуван, а римскиот управител Понтиј Пилат им нуди на насобраната толпа да избере помеѓу Исус и Варава, а народот поттикнат од „првосвештениците и старешините“ се залага за Варава.
1 Приказна
За време на Исусовото судење, било вообичаено римскиот управител да ослободи еден затвореник на толпата за време на празникот Пасха. Пилат му дал на мноштвото избор помеѓу ослободување на Исус или Варава. Толпата, под влијание на верските водачи што сакале Исус да биде распнат, избрала да го ослободи Варава и наместо тоа да го распнат Исус.
И така, Варава бил ослободен, додека Исус бил осуден на распнување. Овој настан е значаен во христијанското богословие бидејќи ја илустрира идејата дека Исус го зазема местото на грешниците, бидејќи се верува дека Исусовата смрт на крстот била жртва за гревовите на човештвото.
Жарѕјанка

Жарѕјанка (|Жардзянка) — река во Белорусија, во Светлагорски реон во Гомелската Област, десната притока на реката Березина (слив на Днепар).
Должината на реката е 25 км.
Главна притока е реката Чирка (лево). Реката е канализирана низ целата територија.
Полинезиски Триаголник

Полинезиски Триаголник ― регион во Тихиот Океан на чии агли се наоѓаат три островски групи: Хаваи, Велигденски Остров (''Рапа Нуи'') и Нов Зеланд (Аотеароа). Обично се користи како едноставен начин за определување на Полинезија. Сите овие острови биле ненаселени во времето кога Европјаните пристигнале таму.
Денес, најбројни полинезиски народи се: Маорите, Хавајците (Канака Маоли), Тонганците, Самоанците, Ниуеанците и Тахиќаните. Сите јазици што месното население ги зборува во овој огромен триаголник се полинезиски јазици, кои лингвистите ги распределуваат како дел од океанската подгрупа од малајско-полинезиските јазици. Тие јазици влечат корени од прото-австронезискиот јазик, кој се зборувал во Југоисточна Азија пред 5.000 години. Има и многу полинезиски острови надвор од рамките на триаголникот во соседните Меланезија и Микронезија.
1 Поврзано
* Потекло на Маорите
2 Наводи
Група Биоритам

Група Биоритам е музичка група формирана во 1996 година. Низ годините Група Биоритам има издадено неколку албуми на авторски песни. Тие патувале и одржале повеќе концерти низ светот во: Австралија, Канада, Америка, Германија.
1 Членови
* Иван Илиев (вокал)
* Никола Јованов (кларинет/сах)
* Игор Христов (клавијатура)
* Сашо Костовски (тапани)
* Ангел Митовски (клавијатура)
* Диме Танчев (труба)
Поранешни членови:
* Новица Василевски (вокал)
* Тони Иваноски (вокал)
* Орце Лазаров (бас)
* Цане Петров (гитара)
* Владимир Поповски (вокал)
2 Биоритам
Основање
Група Биоритам е основана во 1996 година, основана е со самото распаѓање на Група Академци членовите биле од таа група. Имаат направено неколку солистички концерти.
Творештво
Биоритам во 1996 година, со песната "Ех да свири Садило" по музика на Глигор Копров и текст Огнен Неделковски, настапуваат на "Охрид фест", каде освојуваат прво место. Во 1997 година, настапиле на "Тумба фест" со песната "Еј Розике" со која победиле на фестивалот. Потоа следуваат големите хитови: Паша паша, Дила лај, Султана, Назад Калино, Елизабета, За милион долари, Бекриски Биоритам, Се заради друг, Место не ме држи, Трендафилчето, Биоритам не застанува.
Во 2014 година, со новиот пејач Владимир Поповски, настапиле на Фолк Фест Роса со песната "4 дами", во 2015 на Лешочки фолк Фест со "Мома Билјана", истата година настапиле и на "Охрид фест" со "Време лечи се" и во 2017 година на "Фолк Фест Роса" со песната "Машки ќе издржам".
Во 2018 година, со Сузана Спасовска ја снимиле песната, "Девојко мори убава" народна песна, по аранжман на Цане Петров, во продукција на АРТ студио.
Во 2024 година, со Иван Илиев новиот пејач на групата, настапија на Фолк Фест Роса со песната "Само еден живот има" и на Охрид Фест со "Засекогаш твој" со кој освојуваат второ место од жири. На јубилејниот 25-ти Фолк Фест Роса настапија со песната "Луд по тебе".
Албуми
* Група Биоритам го издаде првиот албум во 1996 година и била прогласена за група на годината. Следните албуми со авторски песни се во 1998 година 2001, 2005, 2008, 2017 година.
Спотови
Песна, Година, Режија
Назад Калино, 2000, МТВ
Место не ме држи брате, 2009, Box production
Време лечи се, 2017
Девојко мори убава, 2018, Аrt Studio
Кафенце мафенце, 2019
Тие настапувале и имаат одлична соработка со:
* Виолета Томовска
* Миле Кузмановски
* Татјана Лазаревска
* Сузана Спасовска
* Марјан Коцев
* Наум Петрески
* Зуица Лазова
* Ефто Пупиновски
* Анастасија Петреска
* Мишко Крстевски
* Благоја Грујовски
Михаил Шишман

Михаил Асен III (|Михаил Асен III), најчесто нарекуван Михаил Шишман, владеел како цар на Бугарија од 1323 до 1330. Точната година на неговото раѓање не е позната, но се смета дека е помеѓу 1280 и 1292. Тој бил основач на последната вледеачка династија во Второто бугарско царство, династијата Шишман. Откако бил крунисан, Михаил го користел името Асен за да ја нагласи својата поврзаност со династијата Асен, првата која владеела со Царството.
Како енергичен и амбициозен владетел, Михаил Шишман водел агресивна, но опортунистичка и неконзистентна политика против Византија и Кралството Србија, која завршила со катастрофалната битка кај Велбужд во која и самиот го загубил животот. Тој бил последниот бугарски владетел кој имал за цел воена и политичка хегемонија на Бугарското царство над Балканот и последен кој се обидел да го заземе Константинопол. Бил наследен од неговиот син Иван Стефан, а подоцна од неговиот внук Јован Александар, кој ја променил политиката преку формирање сојуз со Србија.
1 Искачување на тронот
Роден помеѓу 1280 и 1292, Михаил Шишман бил син на ''деспотот'' Шишман од Видин и ќерката на ''севастократорот'' Петар. Тој исто така бил далечен роднина на неговите претходници на бугарскиот престол, Теодор Светослав и Георги Тертер II. По мирот склучен помеѓу неговиот татко и Стефан Милутин во 1292, Михаил Шишман бил верен со ќерката на Милутин, Ана и тие се венчале во 1298 или 1299 година.
Од средината на 13 век областа околу Видин била автономна под неефективна бугарска власт и била управувана од Јаков Светослав, од Шишман (починал помеѓу 1308 и 1313), а потоа и од Михаил Шишман. Шишман и неговиот син ги добиле високите титули деспот од нивниот роднина Теодор Светослав, а вториот во еден венецијански извор се споменува како ''Деспот на Бугарија и господар на Видин''. По смртта на српскиот крал Стефан Милутин, Михаил Шишман можел да води поактивна политика во столицата Трново. Наскоро тој станал една од водечките фигури во внатрешните работи на царството, а со смртта на малолетниот цар Георги Тертер II во 1323, Михаил Шишман бил избран за цар од страна на благородништвото. Според некои историчари тој бил избран зашто имал потекло од Асеновата династија и го интерпретираат искачувањето на тронот како продолжување на династијата Асен, а не како нова династија. Неговиот полубрат, Белаур, го наследил како деспот на Видин.
2 Библиографија
** Božilov, Ivan, ''Familijata na Asenevci (1186–1460)'', Sofia, 1985.
******* Mladjov, Ian, "The Bulgarian Prince and would-be Emperor Lodovico," ''Bulgaria Mеdiaevalis'' 2 (2011), 603–618.
* Mladjov, Ian, "The Children of Ivan Asen II and Eirēnē Komnēnē," ''Bulgaria Mediaevalis'' 3 (2012) 403-418
* Mladjov, Ian, "Monarchs' Names and Numbering in the Second Bulgarian State," ''Studia Ceranea'' 5 (2015) 267-310 .
* Nikolov-Zikov, Petăr, ''Domăt na Šišman'', Sofia, 2021.
** Popov, Tenčo, ''Studii vǎrhu bǎlgarskoto srednovekovno monetosečene s izvodi za istorijata'', Sofia, 2020.
Европа (филм од 1991)

„Европа“ (''Europa'') – филм на режисерот Ларс фон Триер од 1991 година. Главните улоги ги играат: Барбара Сукова, Жан-Марк Бар, Еди Константин и Удо Кир. Филмот претставува последен дел од трилогијата „Европа“.
1 Синопсис
Леополд Кеслер, Американец со германско потекло (го игра Бар) веднаш по завршувањето на Втората светска војна доаѓа во окупираната Германија и се вработува како кондуктер во воз со вагони за спиење. Американецот сака да остане неутрален во пресметката со лојалистите која ја спроведуваат Сојузниците и сака да направи сè што може за да му помогне на измачениот народ. Него го заведува ќерката на сопственикот на железничката фирма, Катарина Хартман (ја игра Сукова) и набргу тој се вљубува во неа. Истовремено, американскиот полковник Харис (го игра Константин) го врбува Леополд да му доставува информации за активностите на германското движење на отпорот против сојузничката војска. Сопственикот на железничката фирма, Макс Хартман (го игра Ренберг) треба да докаже дека не соработувал со нацистичкиот режим, а во тоа му помага полковникот Харис, кој уценува еден Евреин да го потпише документот со кој се докажува невиноста на Хартман. Меѓутоа, господинот Хартман е свесен за својата улога за време на војната и извршува самоубиство. Катарина, пак, му кажува на Леополд дека порано била членка на движењето на отпорот, но дека повеќе не е поврзано со него. За време на едно патување, непознат човек му приоѓа на Леополд со молба да прими две деца во возот, а тие се учесници на движењето на отпорот и го убиваат новоназначениот градоначалник. Така, Леополд е вмешан во саботажите против сојузничката војска. На Божиќ, Леополд оди во Минхен, каде ја среќава Катарина и тие се венчаваат. Еден ден, движењето на отпорот му јавува на Леополд дека Катарина е заробена и го уценува да подметне експлозив во возот со цел да се уништи еден важен мост. Воден од желбата да ја спаси Катарина, Леополд го подметнува експлозивот, но се безуспешно се обидува да ги извести надлежните за тоа. Тогаш, полковникот Харис му соопштува дека е уапсена Катарина, која е активен учесник на отпорот против сојузничката војска. По разговорот со неа, Леополд го активира експлозивот. Додека возот тоне во реката, Леополд се обидува да излезе од вагонот, но не успева и така умира.
Ене Ергма

Ене Ергма (родена на 29 февруари 1944 година, во Раквере ) е естонски политичар, член на Риигикогу (Естонскиот парламент) и научник . Таа била член на политичката партија Унија на Про Патриа и Рес Публика и, пред да се спојат двете партии, член на партијата Рес Публика . На 1 јуни 2016 година, Ергма објавила дека се повлекува од партијата, бидејќи партијата го изгубила својот идентитет и станала популистичка.
1 Образование и научна кариера
Ергма ја добила својата диплома ''со пофалба'' (дипломиран/магистер еквивалент) по астрономија и докторат по физика и математика на Московскиот државен универзитет Ломоносов и диплома за диплома од Институтот за вселенски истражувања, Москва. Пред да влезе во политиката, таа работела како професор по астрономија на Универзитетот во Тарту, Естонија (од 1988 година). Во 1994 година, таа била избрана за Естонската академија на науките . Поголемиот дел од нејзините научни истражувања се направени за еволуцијата на компактните објекти (како што се белите џуџиња и неутронските ѕвезди ) и, исто така, и експлозиите на гама зраци .
2 Политичка кариера
Од март 2003 до март 2006 година, Ергма била претседател на Риигикогу . Од март 2006 до април 2007 година, таа била втор потпретседател на Риигикогу. На 2 април 2007 година таа била реизбрана за претседател на Риигикогу и ја задржа функцијата до март 2014 година
Ергма била единствениот кандидат во првиот круг од претседателските избори во 2006 година во Риигикогу на 28 август 2006 година. Таа собрала 65 гласа, 3 гласа помалку од најмалку 2/3 од гласовите Риигикогу потребни за изборите.
Таа, исто така, се кандидирала заедно со Воли Калм и Бируте Клас за претседател на Универзитетот во Тарту, но не била избрана. Таа влезе во парламентот додека Дмитриј Медведев бил премиер на Русија.
Таа е претседателка на Комитетот за вселенски истражувања на Риигикогу.
3 Поврзано
* Список на Естонци
4 Наводи
Надворешни врски
Самоилов натпис

Самоиловиот натпис или самоилова надгробна плоча претставува еден од најстарите кирилични натписи откриени на територијата на Македонија. Натписот е испишан на надгробната плоча на родителите на цар Самоил испишана во 992/3 година. Натписот кој бил испишан по наредба на цар Самоил, ги споменува имињата на неговите родители и неговиот брат Давид.
Моментално, надгробната плоча се наоѓа во Националниот археолошки музеј во Софија, Бугарија. Во 1916 за време на Првата светска војна бил пренесен од селото Герман, во близина на Преспанското Езеро во Грција. Димензиите на плочата се 125–130 cm висина, 52–67 см ширина, и 7–10 см дебелина. Натписот бил цитиран од повеќе историчари, како Фјодор Успенски, Јордан Иванов и Николај Адонц.
1 Содржина
Оригиналниот натпис со реконструирани делови во загради и расчитан со празни места, големи букви и интерпункциски знаци гласи:
:::::::::::
Преведен на современ македонски јазик гласи:
"Во името на Отецот и Синот и Светиот Дух, јас, Самоил, раб Божји, полагам помен на татко ми и мајка ми и брат ми на овој крст. Ова се имињата на покојните: Никола, раб Божји; Рипсимија и Давид. Се напиша во годината од создавањето на светот 6501, индикт VI."
Кики Димула

Кики Димула''Κική Δημουλά''
Димула во 2011
Born, Василики Раду
Died, 22 февруари 2020 година (88 години)
Occupation, Поет
Nationality, Грчко
Period, 1952–2020
Spouse, Athos Dimoulas (1921–1985)
Василики „Кики“ Димула (родено Раду ; |Κική Δημουλά ; 6 јуни 1931 – 22 февруари 2020 година) била грчки поет. Таа била првата поетеса која некогаш била вклучена во поетската серија на престижниот француски издавач Галимар .
4 Работа
Делото на Димула е прогонувано од егзистенцијалното распаѓање на повоената ера. Нејзини централни теми се безнадежноста, несигурноста, отсуството и заборавот. Користејќи различни теми (од „момче од Марлборо“ до мобилни телефони) и извртувајќи ја граматиката на неконвенционални начини, таа ја истакнувала моќта на зборовите преку чудење и изненадување, но секогаш успевала да го задржи чувството на надеж.
Нејзиното пишување ја свртело граматиката на грчкиот јазик против значењето на зборовите, обидувајќи се на тој начин да ја зајакне емотивната моќ на стихот преку зачуденост и изненадување. Сите нејзини реплики укажуваат на стабилноста на светот што очите не можат да го видат, но кој станува цел преку неговата имагинарна реконструкција во песната како органска целина. Оваа димензија на зачуденост и изненадување стана активен емотивен фактор во современата грчка поезија.
Поезијата на Димула ги третирала темите на отсуство и заборав како во калеидоскоп, каде боите и формите се раствораат и се мешаат за да се реконструираат во скриена хармонија и ред.
Нејзината поезија е преведена на англиски, француски, германски, шведски, дански, шпански, италијански и многу други јазици. Во 2014 година, единаесеттиот број на Тинпахар го објави „Кики Димула во превод“, во кој беа претставени три англиски преводи на нејзините попознати дела.
2 Препознавање
Димула двапати беше награден со грчката државна награда (1971, 1988), како и со наградата Костас и Елени Уранис (1994) и ''Арιστείο Γραμμάτων'' на Академијата во Атина (2001). Таа беше наградена со Европската награда за литература за 2009 година Од 2002 година Димула беше член на Академијата во Атина .
3 Животот
Димула работеше како службеник во Банката на Грција . Таа беше мажена за поетот Атос Димулас (1921–1985), со кој има две деца.
4 Работа
*''Ποιήματα'' (Песни), 1952 година
*''Έρεβος'' (Еребус), 1956 година
*''Ερήμην'' (Во отсуство), 1958 година
*''Επί τα ίχνη'' (На патеката), 1963 година
* Το ''малку на светот'' (Малиот на светот), 1971 година
*''Το Τελευταίο Σώμα μου'' (Моето последно тело), 1981 година
*''Χαίρε никогаш'' (Збогум никогаш), 1988 година
*''Η εφηβεία της Λήθης'' (Адолесценцијата на Лете), 1996 година
*''Ενός λεπτού μαζί'' (One Minute's Together), 1998 година
*''Ήχος απομακρύνσεων'' (Звук на заминување), 2001 година
*''Χλόη θερμοκηπίου'' (Тревник од стаклена куќа), 2005 година
*''Μεταφερθήκαμε παραπλεύρως'' (Се преселивме во соседството), 2007 година
*''Состанок'' (Средба), 2007 година (Антологија со седумдесет и три слики од Џон Психопедис)
*''Έρανος Σκέψων'', 2009 година
*''Τα εύρετρα'', 2010 година
*''Δημόσιος Καιρός'', 2014 година
Кадри Мелк

Кадри Мелк (27 јануари 1958 - 1 јануари 2023 година) била естонски уметник и дизајнер на накит.
1 Животот и кариерата
Мелк е родена во Талин и ги започнала студиите во Уметничката школа Тарту во 1977 година и дипломирала на Естонската академија за уметности во 1986 година, студирајќи под професорката Леили Кулдкеп. Помеѓу 1986 и 1993 година, Мелк работела како слободен уметник. Во 1993 година се запишала на Институтот за дизајн Лахти во Финска, студирајќи гемологија под раководство на Еско Тимонен и ги завршила студиите во лапидарното студио на Бернд Мунштајнер во Германија. Мелк била назначена на Естонската академија за уметности од 1989 година, а исто така била професор на одделот за накит во училиштето од 1996 година.
Мелк имала и самостојни и групни изложби низ целиот свет. Нејзините дизајни на накит се изложени во различни музеи и изложби во: Естонија, Латвија, Литванија, Германија, Белгија, Данска, Финска, САД, Јужна Кореја, Русија, Словачка, Франција, Јапонија, Обединетото Кралство, Шведска, Шпанија и Норвешка.
Кадри Мелк била еден од вистинските мајстори кој вдишува нов живот во полето на естонскиот накит преку мешавина на иновации, традиција и нетрадиционални техники. Со текот на годините, таа се здобила со меѓународна експертиза во гемологија, ликовни техники и дизајн на накит. Со повеќе изложби, награди и публикации, таа била препознаена како меѓународен мајстор, занаетчија која ги споделувал своите вештини на мистичниот и магичен свет на дизајнот на накит на глобално ниво.
Мелк била во брак три пати. Нејзиниот последен сопруг бил писателот и преведувач Мати Сиркел .
Мелк починала на 1 јануари 2023 година, на 64-годишна возраст
2 Награди
* 2017 Орден на Белата ѕвезда, V класа
* 1998 Естонска државна награда за култура
* 1997 година Награда на годината за главен град на уметноста во културата на Естонија
* 1997 Награда за извонредност, конференција Shippo, Токио, Јапонија
* 1995 Естфем, награда за жена од Естонија
* 1994 Годишна награда за уметност Кристјан Рауд
* 1992 PRIX ARTICA Почесно признание, Финска
* Гран при 1988 година на IV триенале за применета уметност, Естонија
* 1987 Награда за млад занаетчија на годината, Естонија
3 Наводи
Chumbawamba

Chumbawamba (македонски изговор: ''Чамбавамба'') ― британска рок-група. Групата била основана во Барнли во 1982 година, а во првата постава биле: Алан „Боф“ Вели, Денберт Нобакон (роден Најџел Хантер), Миџ и Томи, сите четворица претходно биле членови на групата Chimp Eats Banana, набргу потоа ним им се придружил Лу Вотс.
Chumbawamba потпишале со ЕМИ во Европа во 1997 година, потег што многу нивни обожаватели го сметале за спорен. Во 1989 биле дел од ЛП-компилацијата со наслов ''Fuck EMI'' и го критикувале издавачот во многу нивни претходни песни.
Најпознати се по нивната песна од 1997 година „Tubthumping“, која на Британските музички награди била предложена за најдобра британска песна. Други нивни познати песни се „Amnesia“, „Enough Is Enough“ (со MC Fusion), „Timebomb“, „Top of the World (Olé, Olé, Olé)“ и „Add Me“. Групата најчесто пеела панк-рок, поп- и фолк-песни. Поради нивните анархо-комунистички политички склоности имале презир кон авторитетот и се залагале за разновидни политички и општествени каузи, како права на животните и пацифизам (на почетокот од нивната кариера), а подоцна и за класна борба, марксизам, феминизам, геј-слободи, поп-култура и антифашизам.
Во јули 2012 година, Чумбавамба објавиле дека се разделуваат по 30 години. Во периодот од 31 октомври до 3 ноември поранешните членови од групата и нивните соработници ги одржале своите последни 3 концерти, а еден од нив бил снимен и бил објавен како ДВД во живо.
1 Музички стил
Chumbawamba пеела и свирела различни жанрови, како, анархо-панк, поп, фолк, светска музика денс, алтернативен рок. поп рок, електронска музика, рок, и а капела.
2 Членови
* Боф Вали – вокал, гитара, кларинет (1982–2012)
* Денберт Нобакон – вокал, ритам гитара, бенџо, укулеле, клавијатури (1982–2004, 2012)
* Лу Вотс – вокал, ритам гитара, клавијатури (1982–2012)
* Данстан Брус – вокал, перкусии, гитара, грамофони, саксофон (1982–2004, 2012)
* Алис Наттер – вокал, перкусии (1982–2004, 2012)
* Хари „Даз“ Хамер – тапани, перкусии, гитара, програмирање, вокал (1982–2004, 2012)
* Мејвис „Мејв“ Дилон – труба, француска хорна, бас, вокал (1984–1995)
* Пол Греко – бас, хармоника (1992–1999, 2012)
* Џуд Абот – вокал, флејта, труба, флугелхорн (1996–2012)
* Нил Фергусон – вокал, гитара, бас, клавијатури (1999–2012)
* Фил Муди – хармоника, вокал (2007–2012)
3 Дискографија
* Pictures of Starving Children Sell Records (1986)
* Never Mind the Ballots (1987)
* English Rebel Songs 1381-1914 (1988)
* Slap! (1990)
* Shhh (1992)
* Anarchy (1994)
* Swingin' with Raymond (1995)
* Tubthumper (1997)
* WYSIWYG (2000)
* Readymades (2002)
* Revengers Tragedy Soundtrack (2003)
* English Rebel Songs 1381-1984 (2003)
* Un (2004)
* A Singsong and a Scrap (2005)
* The Boy Bands Have Won (2008)
* ABCDEFG (2010)
* Анархизмот и уметноста
* Бил Смит (падна тркач) за „Stud Marks on the Summit“ од Чумбавамба
* Панк идеологија
* Права на животните и панк субкултура
4 Наводи
Б-515

Б-515 — советска дизел-електрична подморница од проектот 641Б „Сом“. Била изградена во 1976 г. и останала во работна служба до 2001 г. Во мигот е закотвена во Хамбург и е отворена за јавноста како музејски експонат. Подморницата понекогаш се нарекува У-434, што произлегува од бројот на знаменцето насликано на коработ.
Двете Дијани

''Двете Дијани'' (|Les Deux Diane) ― историски роман објавен во 1846-1847 година под името на Александар Дима, но главно или целосно напишан од неговиот пријател и соработник Пол Мерис. „''Двете Дијани''“ од насловот се Дијана де Поатје (љубовницата на Анри II) и нејзината наводна ќерка Дијана де Кастро. Поставката на романот е порана од попознатата „трилогија на Валоа“ на Дима. Главниот лик е Габриел, грофот на Монгомери; други ликови се Мартин Гер, Катерина Медичи и Амброаз Паре. Кога подоцна Мерис објавил драматизација на романот, писмото наводно напишано од Дима било приложено како предговор, во кое се наведува дека тој никогаш не ја ни прочитал книгата и дека Мерис е вистинскиот автор. Сепак, се тврди дека Дима барем донекаде бил вклучен во неговиот состав. Според Ф. В. Џ. Хемингс, ''на Двете Дијани'' „целосно му недостасува вообичаената умешност на допирот на Дима“.
Монтевидео, или новата Троја

''Монтевидео, или новата Троја'' (|Montevideo, ou une nouvelle Troie) ― роман на Александар Дима од 1850 година. Станува збор за историски роман за Уругвајската граѓанска војна, каде што уругвајските претседатели Мануел Орибе и Фруктуозо Ривера го оспорувале владеењето на земјата. Името поставува напоредништво со Тројанската војна, бидејќи Орибе го држел Монтевидео, главниот град на Уругвај, под опсада долги години (позната како Големата опсада на Монтевидео).
Заплетот на книгата прави резиме на историјата на Уругвај, од шпанската колонизација до Граѓанската војна. Така, Хуан Мануел де Росас, Хуан Факундо Кирога, Хосе Хервасио Артигас, Бернардино Ривадавија и Џузепе Гарибалди се третираат како книжевни ликови. Дима ги опишува Артигас и Росас како варвари, а Монтевидео како извор на цивилизацијата. Слична дихотомија помеѓу цивилизацијата и варварството била тема на ''Факундо'', друга антирозистичка книга објавена од Доминго Фаустино Сармиенто во 1845 година. Дима го опишал Росас, кој го поддржувал Орибе, како кукавица кој ја избегнал Аргентинската војна за независност и ја презел контролата врз Буенос Аирес со варварска орда, а Монтевидео како јуначки град кој стои против него.
Дима никогаш не бил во Уругвај, ниту пак знаел од прва рака за војната. Неговата работа се засновала на извештаите на антирозистот Мелчор Пачеко, кој барал француска поддршка против Росас, и на тој начин ги извртувал информациите за администрацијата на Росас за да добие таква поддршка. Веројатно сличностите со книгата на Сармиенто биле воведени од книгата на Пачеко, бидејќи би било малку веројатно дека Дима го прочитал делото на првиот.
Книгата е уредувана двапати во Аргентина, еднаш во текот на 1960-тите и повторно во 2005 година. Превод на англиски јазик е достапен за Amazon Kindle од 2019 година.
1 Поврзано
* Троја
Црното лале (роман)

''Црното лале'' (|La Tulipe noire) — роман произлезен од соработката меѓу Александар Дима и Огист Маке, објавен во 1850 година.
1 Резиме
Во 1672 година, холандскиот народ ја соборил републиката на браќата Јохан и Корнеј де Вит за да го обнови штатхолдерот и да му го довери на Вилем Орански. Рамнодушен кон овие политички настани, кумот на Корнелис де Вит, Корнелиус ван Берле, размислува само како да создаде црно лале, за кое Хортикултурното друштво од Харлем ветило награда од сто илјади гулдени. Неговиот проект ќе биде спречен затоа што е обвинет за предавство и од сплетките на неговиот завидлив сосед, Исак Бокстел, заради кој бил и уапсен. Сепак, надежта да го види својот проект успешен ќе се роди повторно по средбата со прекрасната Роза Грифус, ќерка на неговиот затворски чувар.
2 Ликови
2.1 Главни ликови
* Корнелиус ван Берле, доктор по образование, кој станал хортикултурист, кој целосно се посветил на создавање црно лале. Затворен е во Бујтенхоф бидејќи има писма што му ги дал неговиот кум Корнелис де Вит.
* Роза Грифус, ќерка на затворскиот чувар на Корнелиус ван Берле, извесен Грифус.
* Исак Бокстел: Соседот на Корнелиус ван Берле во Дордрехт. Опседнат со црното лале, тој со сите средства се обидува да го присвои делото на неговиот ривал.
* Вилем Орански: Вилијам III е принц Орански, син на Вилијам II, внук на англискиот крал Чарлс I и нов штатхолдер.
* Грифус е чувар на државниот затвор во Хаг, Бујтенхоф, подоцна на Ловестајн.
* Креке е емисар на Јохан де Вит.
2.2 Други ликови
* Корнелис де Вит : Руарт де Путен (инспектор за дајки во Холандија ).
* Јохан де Вит : Голем пензионер на Холандија и учител на Вилем Орански.
* Капетан ван Декен : офицер на Вилем Орански.
Охридско-преспански говори

Охридско-преспански говор — поим кој се користи од Управата за заштита на културното наследство на Македонија за да се опфатат три македонски дијалекти. Дијалектите кои се опфаќаат со овој поим се:
* Охридски дијалект
* Горнопреспански дијалект
* Долнопреспански дијалект
Овие дијалекти се класифицирани во категорија од особено значење, од поткатегоријата од исклучиво значење.