Генетска историја на домородните народи на Америка

Генетската историја на домородните народи на Америка е поделена на два различни периоди: првично населување на Америка пред околу 20.000 до 14.000 години (20-14 киа) и европски контакт, по пред околу 500 години. Првиот период од генетската историја на домородните Американци е детерминантен фактор за бројот на генетски лоза, мутации на зигозитет и основачки хаплотипови присутни во домородното американско население денес.
Домородните американски популации потекнувале од древното палео-сибирско население, кое само по себе е комбинација од древната источноазиска лоза која се разликувала од другите источноазиски народи пред последниот глацијален максимум, помеѓу 36.000 и 25.000 години, а потоа мигрирале во Сибир, каде што тие се спои со антички северноевроазијци. Тие подоцна се распрснале низ Америка пред околу 16.000 години.
Анализите на генетиката помеѓу домородните американски и сибирски популации се користени за да се аргументира за рана изолација на основачките популации на Берингија и за подоцна, побрза миграција од Сибир преку Берингија во Новиот свет. Микросателитната разновидност и дистрибуција на лозата Y специфична за Јужна Америка укажува дека одредени домородни американски популации биле изолирани уште од почетното населување во регионот. Популациите На-Ден, Инуити и домородните Алјаска покажуваат Хаплогрупа Q-M242; сепак, тие се разликуваат од другите домородни Американци со различни мутации на mtDNA и atDNA. Ова сугерира дека народите кои првпат се населиле во северните екстреми на Северна Америка и Гренланд потекнуваат од подоцнежните мигрантски популации од оние кои навлегле подалеку на југ во Америка. Лингвистите и биолозите дошле до сличен заклучок врз основа на анализа на домородните американски јазични групи и дистрибуција на системот на крвни групи АБО.
1 Автосомна ДНК
Генетската разновидност и структурата на населението во американската копнена маса се мери и со користење на автосомни (atDNA) микро-сателитски маркери генотипизирани; земени примероци од Северна, Централна и Јужна Америка и анализирани според слични податоци достапни од други домородни популации ширум светот. Домородните американски популации покажуваат помала генетска разновидност од популациите од другите континентални региони. Забележано е намалување на генетската разновидност како што се јавува географска оддалеченост од Беринговиот теснец, како и намалена генетска сличност со сибирските популации од Алјаска. Исто така, забележани се докази за поголемо ниво на разновидност и помало ниво на структура на населението во западна Јужна Америка во споредба со источна Јужна Америка. Постои релативен недостаток на диференцијација помеѓу популациите на Мезоамериканците и Андите, сценарио кое имплицира дека крајбрежните патишта (долж брегот на Тихиот Океан) биле полесни за мигрирање на народите кои мигрирале (повеќе генетски придонесувачи) во споредба со внатрешните рути.
Севкупниот модел што се појавува сугерира дека Америка била колонизирана од мал број поединци (ефективна големина од околу 70), кои пораснале за многу редови во текот на 800-1000 години. Податоците, исто така, покажуваат дека имало генетска размена меѓу Азија, Арктикот и Гренланд уште од почетното населување на Америка.
Според автосомното генетско проучување од 2012 година, домородните Американци потекнуваат од најмалку три главни мигрантски бранови од Источна Азија. Поголемиот дел од него е проследен до една популација предци, наречени „Први Американци“. Меѓутоа, оние кои зборуваат инуитски јазици од Арктикот, наследиле речиси половина од своето потекло од вториот источноазиски мигрантски бран. А оние што зборуваат На дене, наследиле десетина од своето потекло од трет мигрантски бран. Почетното населување на Америка било проследено со брза експанзија кон југ по западниот брег, со мал проток на гени подоцна, особено во Јужна Америка. Исклучок се говорниците на Чибча од Колумбија, чие потекло е од Северна и од Јужна Америка.
Во 2014 година, секвенционирала автосомната ДНК на новороденче од 12.500+ години од Монтана. ДНК била земена од скелет познат како Анзик-1, пронајден во тесна поврзаност со неколку артефакти на Кловис. Споредбите покажале силни афинитети со ДНК од сибирски локалитети и практично ја отфрлиле можноста дека одредена личност има некаков близок афинитет со европските извори („Солутреанска хипотеза“). ДНК, исто така, покажала силни афинитети со сите постојни домородни американски популации, што покажале дека сите тие потекнуваат од античко население кое живеело во или во близина на Сибир.
Лингвистичките студии ги зајакнале генетските студии, со врски меѓу јазиците пронајдени меѓу оние што се зборувале во Сибир и оние што се зборувале во Америка.
Во 2015 година две генетски студии за автосомна ДНК го потврдиле сибирското потекло на домородните народи на Америка. Сепак, древен сигнал за заедничко потекло со Австралазијците (домородните народи на Австралија, Меланезија и Андаманските Острови) бил откриен меѓу домородните народи во регионот на Амазон. Миграцијата што доаѓала од Сибир би се случила пред 23.000 години.
Студијата од 2018 година анализирала примероци од древни домородни луѓе. Генетските докази сугерирале дека сите домородни Американци на крајот потекнувале од основачкото население кое ги комбинирало источноазиското и античкото северноевроазиско потекло. Авторите, исто така, дале докази дека базалните северни и јужни домородни американски гранки, на кои припаѓаат сите други домородни народи, се разделиле пред околу 16.000 години. Домородниот американски примерок од 16.000 п.н.е. во Ајдахо, кој е краниометриски сличен на современите домородни Американци, како и палеосиберијците, било откриено дека бил главно источноевроазиски генетски и покажал висок афинитет со современите источноазијци, како и со примероците од периодот на Џомон. Јапонија, потврдувајќи дека домородните Американци предци се одвоиле од источноевроазиско потекло некаде во источен Сибир.
Студијата објавена во списанието Nature во 2018 година заклучило дека домородните Американци потекнувале од единствена основачка популација која првично се поделила од источните Азијци околу ~36.000 п.н.е., со проток на гени меѓу домородните предци Американци и Сибири кои опстојуваат до ~25.000 п.н.е., пред да стане изолиран во Америка во ~22.000 п.н.е. Домородните потпопулации на Северна и Јужна Америка се разделиле една од друга во ~17.500 п.н.е. Исто така, постојат некои докази за назад миграција од Америка во Сибир по ~11.500 п.н.е.
Студијата објавена во списанието Cell во 2019 година, анализирала 49 примероци од стари домородни Американци од цела Северна и Јужна Америка и заклучила дека сите домородни американски популации потекнувале од една популација на потекло од еден предок, која се поделила од Сибирци и источни Азијци, и довело до домородните Американци на предците, кои подоцна се разделиле во различни домородни групи. Авторите дополнително ги отфрлиле претходните тврдења за можноста за две различни групи на население меѓу луѓето од Америка. И северните и јужните домородни Американци се најблиску еден до друг и не покажуваат докази за мешање со хипотетички претходни популации.
Една прегледна статија објавена во списанието Nature во 2021 година, која ги сумирала резултатите од претходните геномски студии, на сличен начин заклучила дека сите домородни Американци потекнувале од движењето на луѓето од североисточна Азија во Америка. Овие предци Американци, некогаш јужно од континенталните ледени плочи, се ширеле и се прошириле брзо и се разграниле во повеќе групи, што подоцна ги довело до главните подгрупи на домородните американски популации. Студијата, исто така, го отфрлила постоењето, заклучено од краниометриските податоци, на хипотетичко различно не-автохтоно американско население (се сугерирало дека е поврзано со домородните Австралијци и Папуанци), понекогаш наречено „палеоамериканско“.
Севкупно, „Предците домородни Американци“ се формирале од „ древна палео-сибирска “ лоза која настанала од мешавината помеѓу источноазискиот народ и посебната палеолитска сибирска популација позната како антички северноевроазијци, поблиски поврзани со современите Европејци, предизвикувајќи и домородните народите на Сибир и домородните Американци. Околу 67% од потеклото на домородните Американци потекнувале од источноазиски извори, додека 33% е изведен од антички западноевроазиски извор (како ANE).
2 ДНК на Y-хромозомот
Се претпоставува дека „централносибирско“ е потекло за татковската лоза на изворните популации на првобитната миграција во Америка.
Членството во хаплогрупите Q и C3b подразбира домородно американско патрилинеално потекло.
Различноста на микро-сателитите и дистрибуцијата на лозата Y специфична за Јужна Америка сугерираат дека одредени домородни американски популации станале изолирани по почетната колонизација на нивните региони. Популациите на На-Ден, Инуити и домородните Алјаска покажуваат мутации на хаплогрупата Q (Y-DNA), но се разликуваат од другите домородни Американци со различни мутации на mtDNA и автосомна ДНК (atDNA). Ова сугерира дека најраните мигранти во северните екстреми на Северна Америка и Гренланд потекнуваат од подоцнежните мигрантски популации.
2.1 Хаплогрупа Q
Q-M242 (мутациско име) е дефинирање (SNP) на Хаплогрупата Q (Y-DNA) (филогенетско име). Во Евроазија, хаплогрупата Q се среќава меѓу домородните сибирски популации, како што се современите народи Чукчи и Корјак, како и некои Југоисточни Азијци, како што е народот Дајак. Конкретно, две групи покажуваат големи концентрации на мутацијата Q-M242, народот Кет (93,8%) и Селкупот (66,4%). Се смета дека Кетите се единствените преживеани од древните скитници кои живееле во Сибир. Нивната популација е многу мала; има помалку од 1.500 Кети во Русија.<sup>2002</sup>
Почнувајќи од палео-домородниот американски период, се случила миграција во американскиот континент преку Беринговиот теснец (Берингија) од мала популација која ја носи мутацијата Q-M242. Еден член на оваа почетна популација претрпел мутација, која ја дефинира нејзината популација на потомок, позната по мутацијата Q-M3 (SNP). Овие потомци мигрирале низ цела Америка.
Хаплогрупата Q-M3 е дефинирана со присуството на rs3894 (M3) (SNP). Мутацијата Q-M3 е стара околу 15.000 години, бидејќи тогаш се случила првичната миграција на палео-домородните Американци во Америка. Q-M3 е доминантен хаплотип во Америка, со стапка од 83% кај јужноамериканските популации, 50% кај популациите на На дене и кај северноамериканските ескимо-алеут популации со околу 46%. Со минимална повратна миграција на Q-M3 во Евроазија, мутацијата најверојатно еволуирала во источна Берингија, или поконкретно на полуостровот Севард или внатрешноста на западниот дел на Алјаска. Копнената маса Берингија почнала да се потопува, отсекувајќи ги копнените патишта.
Од откривањето на Q-M3, откриени се неколку потклади на популации кои носат М3. Пример е во Јужна Америка, каде што некои популации имаат висока преваленца на (SNP) M19, што ги дефинира поткладот Q-M19. М19 е откриен кај (59%) од амазонските мажи Тикуна и кај (10%) кај мажите од Вајуу. Се чини дека поткладот М19 е единствен за домородните народи во Јужна Америка, која настанала пред 5.000 до 10.000 години. Ова сугерира дека изолацијата на населението, а можеби дури и формирањето на племенски групи, започнало веднаш по миграцијата во јужноамериканските области. Други американски потклади ги вклучуваат лозата Q-L54, Q-Z780, Q-MEH2, Q-SA01 и Q-M346. Во Канада се пронајдени уште две лоза. Тоа се Q-P89.1 и Q-NWT01.
2.2 Хаплогрупа R1
Хаплогрупата R1 е втората најчеста Y-DNA хаплогрупа пронајдена кај домородните Американци по Y-DNA хаплогрупата Q.
Првично, имало дебата за потеклото на хаплогрупата R1b кај Индијанците. Две рани студии сугерирале дека оваа хаплогрупа би можела да биде една од основачките сибирски лоза на домородните Американци, но тоа сега се смета за малку веројатно, бидејќи лозата R1b што вообичаено се среќава кај Индијанците се во повеќето случаи идентични со оние кај западноевропејците, и нејзините највисоки концентрацијата се наоѓа меѓу различни културолошки неповрзани племиња, во источна Северна Америка.
Така, според неколку автори, R1b најверојатно бил воведен преку мешање за време на европското населување во Северна Америка по 1492 година.
R1 (M173) се наоѓа претежно во северноамериканските групи како што се Оџибве (50-79%), Семинол (50%), Сиукс (50%), Чироки (47%), Догриб (40%) и Тохоно Одам (Папаго) (38%). Неговата најголема фреквенција се наоѓа во североисточниот дел на Северна Америка, а фреквенцијата се намалува од исток кон запад. Во југозападните индијански племиња фреквенцијата на оваа хаплогрупа е дури 4%.
2.3 Хаплогрупа C-P39
 
Хаплогрупата C-M217 се наоѓа главно кај домородните Сибирци, Монголци и Казахстанци. Хаплогрупата C-M217 е најраспространетата и најчестата гранка на поголемата (Y-DNA) хаплогрупа C-M130. Хаплогрупата C-M217 потомок C-P39 најчесто се наоѓа во денешните говорници на На-Ден, со најголема фреквенција пронајдена кај Атабасканците со 42%, и на помали фреквенции во некои други домородни американски групи. Оваа посебна и изолирана гранка C-P39 ги вклучува речиси сите хромозоми на хаплогрупата C-M217 Y кои се наоѓаат кај сите домородни народи на американскиот континент.
Некои истражувачи сметаат дека ова може да укаже дека миграцијата на На-Ден се случила од рускиот Далечен Исток по почетната палео-домородна американска колонизација, но пред модерните експанзии на Инуитите, Инупијатите и Јупиците.
Освен кај народите На-Ден, хаплогрупата C-P39 (C2b1a1a) се наоѓа и кај другите домородни Американци, како што се популациите што зборуваат Алгонкијан и Сиуан. C-M217 се наоѓа кај народот Вају во Колумбија и Венецуела.
2.4 Податоци
Овде се наведени значајните домородни народи на Америка според хаплогрупите на ДНК на човечки Y-хромозом врз основа на релевантни студии. Примероците се земени од поединци идентификувани со етничките и јазичните ознаки во првите две колони, четвртата колона (n) е големината на примерокот што се проучува, а другите колони го даваат процентот на одредена хаплогрупа.
Група, јазик, место, n, C, Q, R1, Друго, Навод
Алгонкијан, Алгиски, Североисточна Северна Америка, 155, 7.7, 33.5, 38.1, 20.6, Болник 2006
Апачи, На дене, ЈИ САД, 96, 14.6, 78.1, 5.2, 2.1, Зегура 2004
Атабански, На дене, Западна Северна Америка, 243, 11.5, 70.4, 18.1, Малхи 2008
Чероки, Ирокески, Југоисточна САД, 62, 1.6, 50.0 , 37.1, 11.3, Болник 2006
Чероки, Ирокески, Источна Северна Америка, 30, 50.0, 46.7, 3.3, Малхи 2008
Чејени, Алгиски, САД, 44, 16, 61, 16, 7, Зегура 2004
Чибчан, Макро чибчан, Панама, 26, 100, Зегура 2004
Чипевјан, На дене, Канада, 48, 6, 31 , 62.5, Бортолони 2003
Чипева, Алгиски, Источна Северна Америка, 97, 4.1, 15.9 , 50.5, 29.9, Болник 2006
Догриб, На дене, Канада, 15, 33, 27, 40, Малхи 2008
Догриб, На дене, Канада, 37, 35.1, 45.9 , 8.1, 10.8, Дулик 2012
, Макро џе, Бразил, 51, 92 , 8, Бортолони 2003
Гварани, Туписки, Парагвај, 59, 86 , 9, 5, Бортолони 2003
Инга, Кечуански, Колумбија, 11, 78 , 11, 11, Бортолони 2003
Инуити, Ескимо-алеутски, Северно Американски Арктик, 60, 80.0, 11.7, 8.3, Зегура 2004
Инувиалуит, Ескимо-алеутски, Канада, 56, 1.8, 55.1 <ref>Q-, 33.9, 8.9, Дулик 2012
, Мајански, Мезоамерика, 71, 87.3, 12.7, Зегура 2004
Миксе, Миксе-зокиски, Мексико, 12, 100, Зегура 2004
Миштеци, Отомиски, Мексико, 28, 93, 7, Зегура 2004
Мускогенски, Мускогенски, Југоисточна САД, 36, 2.8, 75 , 11.1, 11.1, Болник 2006
Нахуа, Јутоацтечки, Мексико, 17, 94, 6, Малхи 2008
Домородни Американци (САД), САД, 398, 9.0, 58.1, 22.2, 10.7, Хамер 2005
Навахо, На дене, ЈЗ САД, 78, 1.3, 92.3, 2.6, 3.8, Зегура 2004
Американски староседелци, Северна Америка, 530, 6.0, 77.2, 12.5, 4.3, Зегура 2004
Папаго, Јутоацтечки, ЈЗ САД, 13, 61.5, 38.5, Малхи 2008
Семиноле, Мускогенски, Источна Северна Америка, 20, 45.0, 50.0, 5.0, Малхи 2008
Сијукси, Макро-сионски, Централна Северна Америка, 44, 11, 25, 50, 14, Зегура 2004
Јужна Америка, Америдијански, Јужна Америка, 390, 92 , 4, 4, Бортолони 2003
Танана, На дене, Северозападна Северна Америка, 12, 42, 42, 8, 8, Зегура 2004
Тикуна, Тикуна-Јури, Западен басен на Амазон, 33, 100 , Бортолони 2003
Тлингит, На дене, Северозападно крајбрежје на Тихи Океан, 11, 18 <ref>C3*=9;, 82 <ref>Q- Q-MEH2*=9; Q-, Дулик 2012
Туписко-гварански, Туписки, Бразил, 54, 100 , Бортолони 2003
Јутоацтечки, Јутоацтечки, Мексико, Аризона, 167, 93.4, 6.0, Малхи 2008
Варао, Варао, Карипска Јужна Америка, 12, 100 <ref>, Бортолони 2003
Вају, Арвакански, Полуостров Гуахира, 19, 69 , 21, 10, Бортолони 2003
Вају, Арвакански, Полуостров Гуахира, 25, 8, 36, 44, 12, Зегура 2004
Јагуа, Пеба-јагуан, Перу, 7, 100 , Бортолони 2003
Јакпа, Карипски, Колумбија, 12, 100 <ref>, Бортолони 2003
Запотек, Отомиски, Мексико, 16, 75, 6, 19, Зегура 2004
Зену, изумрен, Колумбија, 30, 81 , 19, Бортолони 2003
3 Митохондријална ДНК
Вообичаената појава на mtDNA хаплогрупите A, B, C и D меѓу источно-азиските и домородните американски популации е одамна препознаена, заедно со присуството на Хаплоггрупата X. Како целина, најголемата фреквенција од четирите домородни Американци поврзани хаплогрупи се јавуваат во регионот Алтај-Бајкал во јужен Сибир. Некои потклади на C и D поблиску до домородните американски потклади се јавуваат кај монголските, амурските, јапонските, корејските и аину популациите. Студијата за ДНК од 2023 година покажала дека „[i]покрај претходно опишаните извори на предци во Сибир, Австрало-Меланезија и Југоисточна Азија, ... северна крајбрежна Кина, исто така, придонела за генскиот базен на домородните Американци“, како и на Јапонците луѓе.
При проучување на човечката митохондријална хаплогрупа на ДНК, резултатите покажале дека домородните американски хаплогрупи, вклучително и хаплогрупата X, се дел од една основачка источноазиска популација. Тоа, исто така, укажува дека дистрибуцијата на хаплогрупите на mtDNA и нивоата на дивергенција во низата меѓу лингвистички слични групи беа резултат на повеќекратните претходни миграции од популациите на Беринговиот теснец. Целата домородна американска mtDNA може да се проследи наназад до пет хаплогрупи, A, B, C, D и X. Поконкретно, домородната американска mtDNA припаѓа на под-хаплогрупите A2, B2, C1b, C1c, C1d, D1 и X2a (со мали групи C4c, D2a и D4h3a). Ова сугерира дека 95% од домородната американска mtDNA потекнува од минимална женска популација која го основала генетското потекло, која ги опфаќа под-хаплогрупите A2, B2, C1b, C1c, C1d и D1. Останатите 5% се составени од под-хаплогрупите X2a, D2a, C4c и D4h3a.
X е една од петте mtDNA хаплогрупи пронајдени кај домородните Американци. Домородните Американци главно му припаѓаат на кладот X2a, која никогаш не била пронајдена во Стариот свет. Според Џенифер Раф, X2a веројатно потекнува од истото сибирско население како и другите четири основачки мајчини лози.
Генетските секвенци на хаплогрупата X се разделиле пред околу 20.000 до 30.000 години за да дадат две подгрупи, X1 и X2. Поткладот на X2 X2a се јавува само на фреквенција од околу 3% за вкупното тековно домородно население на Америка. Сепак, X2a е главен потклад на mtDNA во Северна Америка; кај алгонкијските народи, таа сочинува до 25% од типовите mtDNA. Исто така е присутен во помал процент на запад и југ од оваа област - меѓу Сиукс (15%), Ну-чах-нулт (11%-13%), Навахо (7%) и Јакама (5%). Доминантната теорија за појавата на под-хаплогрупата X2a во Северна Америка е миграцијата заедно со групите А, Б, Ц и Д mtDNA, од извор во планините Алтај во Средна Азија. Хаплотипот X6 бил присутен во Тарахума 1,8% (1/53) и Хуихол 20% (3/15)
Секвенционирањето на митохондријалниот геном од палео-ескимските остатоци (стари 3.500 години) се разликува од современите домородни Американци, спаѓајќи во под-хаплогрупата D2a1, група забележана меѓу денешните жители на Алеутските острови, популациите на Алеутите и Сибирските Јупици. Ова сугерира дека колонизаторите на далечниот север, а потоа и Гренланд, потекнуваат од подоцнежните крајбрежни популации. Потоа започна генетската размена во северните екстреми воведена од народот Туле (прото-Инуити) пред приближно 800-1.000 години. Овие последни предколумбиски мигранти ги воведоа хаплогрупите A2a и A2b на постојните палео-ескимски популации во Канада и Гренланд, кулминирајќи со модерните Инуити.
Патот низ Берингија се смета за поверојатен од Солутреевата хипотеза. Апстракт во издание на „Американски весник за физичка антропологија“ од 2012 година вели дека „Сличностите во возраста и географската дистрибуција за C4c и претходно анализираната лоза X2a обезбедуваат поддршка за сценариото за двојно потекло за палео-домородните Американци. Сетаат дека C4c е длабоко вкоренет во азискиот дел од филогенијата mtDNA и е несомнено од азиско потекло, откритието дека C4c и X2a се карактеризираат со паралелни генетски истории дефинитивно ја отфрла контроверзната хипотеза за влез на атлантскиот глацијален пат во Северна Америка.
Друга студија, исто така фокусирана на mtDNA (онаа што се наследува само преку мајчината линија), открила дека домородните луѓе од Америка имаат мајчинско потекло од неколку основачки лози од Источна Азија, кои би пристигнале преку Беринговиот теснец. Според оваа студија, веројатно е дека предците на домородните Американци би останале некое време во регионот на Беринговиот теснец, по што би имало брзо движење на населување на Америка, носејќи ги основачките лоза на Јужна Америка.
Според една студија од 2016 година, фокусирана на лоза на mtDNA, „мала популација влегла во Америка преку крајбрежна рута околу 16.0 км, следејќи ја претходната изолација во источна Берингија ~2,4 до 9 илјади години по одвојувањето од источносибирските популации. По брзо движење низ Америка, ограничениот проток на гени во Јужна Америка резултирал со изразена филогеографска структура на популации, која опстојувала со текот на времето. Сите антички митохондријални лоза откриени во оваа студија биле отсутни во современите збирки податоци, што укажувало на висока стапка на изумирање. За да се истражи ова понатаму, применивме нов тест за повеќекратна логистичка регресија на основните компоненти на сериски симулации на Бајзан. Анализата го поддржа сценариото во кое европската колонизација предизвика значителна загуба на предколумбиските лоза“.
4 Генетска мешавина
4.1 Антички Берингијци
Неодамнешните археолошки наоди во Алјаска фрлиле светлина врз постоењето на претходно непознато домородно американско население кое академски било наречено „Антички Берингијци“. Иако е популарно договорено меѓу археолозите дека раните доселеници преминале во Алјаска од Русија преку копнениот мост Беринговиот Теснец, прашањето дали имало една основачка група или неколку бранови на миграција е контроверзна и распространета дебата меѓу академиците денес на терен. Во 2018 година, секвенцираната ДНК на домородното девојче, чии останки биле пронајдени на археолошкиот локалитет на реката Угоре Сонце во Алјаска во 2013 година, се покажало дека не се совпаѓа со двете признати гранки на домородните Американци и наместо тоа припаѓа на раната популација на Антички Берингијци. Се вели дека ова откритие е првиот директен геномски доказ дека се случил потенцијално само еден бран на миграција во Америка, со генетско разгранување и поделба после фактот. Се проценува дека миграцискиот бран се појавил пред околу 20.000 години. Се вели дека античките Беринги се заедничка група предци меѓу современите домородни американски популации денес, што се разликува во резултатите собрани од претходните истражувања кои сугерираат дека модерните популации се потомци на северните и јужните гранки. Експертите исто така можеле да користат пошироки генетски докази за да утврдат дека поделбата помеѓу северните и јужноамериканските гранки на цивилизацијата од античките Беринги на Алјаска се случила само околу 17.000 и 14.000 години, дополнително предизвикувајќи го концептот на повеќекратни миграциски бранови што се случувале за време на уште првите фази на порамнување.
Генетските докази за палео-домородните Американци се состојат од присуството на очигледна мешавина на архаични лоза на Сундадонт со оддалечените популации во јужноамериканските дождовни шуми и во генетиката на Патагони-Фуегијци.
Номато и сор. (2009) предложената миграција во Берингија се случила помеѓу 40.000 и 30.000 БП, со миграција пред LGM во Америка проследена со изолација на северното население по затворањето на коридорот без мраз.
Генетската студија од 2016 година на домородните народи од амазонскиот регион Бразил (од Скоглунд и Рајх) покажала докази за мешање од посебна лоза на инаку непознат антички народ. Оваа древна група се чини дека е поврзана со современите „австралазиски“ народи (т.е. Абориџините Австралијци и Меланезијците). Оваа „ популација на духови “ била пронајдена кај говорителите на туписките јазици. Тие привремено ја именувале оваа античка група; „Популација Y“, по Ypykuéra, „што значи „предок“ во јазичното семејство Тупи“. Генетска студија од 2021 година го отфрли постоењето на хипотетичка австралазиска компонента меѓу домородните Американци. Сигналот на хипотетичката австралазиска компонента, исто така, може да се репродуцира со користење на базално-источно-азискиот примерок од Тианјуан човек, и затоа не претставува „вистински австралазиски афинитет“. Авторите објасниле дека претходните тврдења за веројатно австралазиско потекло се засновани на погрешно протолкувано генетско ехо, кое било откриено дека го претставува почетокот на источно-евроазискиот проток на гени (претставен со примерокот на стариот Тианјуан од 40.000 п.н.е.) во Абориџините Австралијци и Папуанците, кој бил изгубен во современите источноазијци.
Археолошките докази за човечкото присуство пред LGM во Америка првпат биле презентирани во 1970-тите. особено черепот „Лузија“ пронајден во Бразил.
4.2 Стариот свет
Значителна расна мешавина се случило за време и од европската колонизација на Америка.
4.2.1 Јужна и Средна Америка
Особено во Латинска Америка, се случилол значителна расна мешавина помеѓу домородното американско население, колонијалното население со потекло од Европа и популациите од субсахарска Африка увезени како робови. Од околу 1700 година, латиноамериканската терминологија се развила за да се однесува на различните комбинации на мешано расно потекло произведени од ова.
Многу поединци кои се самоидентификуваат како една раса покажуваат генетски докази за мултирасно потекло. Европското освојување на Јужна и Средна Америка, кое започна кон крајот на 15 век, првично било погубено од машки војници и морнари од Пиринејскиот Полуостров (Шпанија и Португалија). Новите војници-доселеници добиле деца со домородните Американки, а подоцна и со африкански робови. Овие деца од мешана раса генерално биле идентификувани од шпанскиот колонист и португалски колонист како ''„ Кастас “''.
4.2.2 Северна Америка
Северноамериканската трговија со крзно во текот на 16 век донесе многу европски мажи, од Франција, Ирска и Велика Британија, кои се омажија за домородните северноамерикански жени. Во областите каде што овие народи формирале заедници и развиле уникатна, синкретична култура, нивните деца станале познати како ''„Метис“'' или ''„Буа-Бруле“'' од француските колонисти. Во некои контексти, англиските и шкотските колонисти овие народи ги нарекуваат и ''„мешани крв“'' или ''„родени во земјата“''.
Домородните Американци во Соединетите Американски Држави се дефинирани според државјанството, културата и семејните односи, а не расата. Бидејќи никогаш не го дефинирале домородниот идентитет како расен, историски, домородните Американци вообичаено го практикувале она што мејнстрим општеството го дефинира како меѓурасни бракови, што влијаело на расните идеи за крвен квант.
На пописот на Соединетите Држави во 2010 година, речиси 3 милиони луѓе покажале дека нивната раса е домородец Американец (вклучувајќи го и домородниот Алјаска). Ова се заснова на самоидентификација, бидејќи пописот не бара документација за ова верување. Особено многу била самоидентификацијата на етничкото потекло на Чероки, феномен наречен „Чироки синдром“, каде што некои Американци верувале дека имаат „одамна изгубен чироки предок“ без да можат да идентификуваат ниту еден чироки или домороден народ во Америка. Нивното семејно стебло или меѓу нивните живи роднини. Ова негување на опортунистички етнички идентитет е поврзано со „престижот“ што не-домородците може да се поврзат со домородните американски предци, кои никогаш не доживеале некоја од придружните тешкотии или угнетување. Во источните Соединетите држави, особено, претендентите се вообичаени.
Некои племиња имаат усвоено барања за квантна крв, или сертификати за степен на индиска крв и практикуваат отпишување на членовите на племето кои не можат да докажат дека се дете на запишан племенски член. Во овие случаи, племето може да бара тест за татковство. За некои, ова стана спорно прашање во политиката за резервации на Индијанците.
4.3 Европски болести и генетска модификација
Тим предводен од Рипан Малхи, антрополог на Универзитетот во Илиноис во Урбана, спроведе студија каде што користел научна техника позната како секвенционирање на цели егзоми за тестирање на варијанти на гени поврзани со имунолошкиот систем кај домородните Американци. Преку анализа на древната и модерната домородна ДНК, било откриено дека HLA-DQA1, варијантен ген кој го кодира протеинот задолжен за диференцијација помеѓу здравите клетки од инвазивните вируси и бактерии, бил присутен во речиси 100% од античките остатоци, но само 36% во современите домородните Американци. Овие откритија сугерираат дека епидемиите што се пренесуваат од Европа, како што е сипаница, го промениле пејзажот на болеста на Америка, оставајќи ги преживеаните од овие епидемии со помала веројатност да носат варијанти како HLA-DQA1. Ова ги направило помалку способни да се справат со новите болести. Промената во генетскиот состав, според научниците, се случила пред околу 175 години, во време кога епидемијата на сипаници се движела низ Америка.
5 Крвни групи
Пред потврдувањето на ДНК како наследен материјал во 1952 година од Алфред Херши и Марта Чејс, научниците користеле крвни протеини за да ги проучуваат човечките генетски варијации. Системот на крвната група АБО е широко заслужен дека е откриен од Австриецот Карл Ландштајнер, кој пронашол три различни крвни групи во 1900 година. Крвните групи се наследени од двајцата родители. Крвната група ABO е контролирана од еден ген (генот ABO) со три алели: ''i'', ''I <sup>A</sup>'' и ''I <sup>B.</sup>''
Истражувањето на Лудвик и Ханка Хершфелд за време на Првата светска војна покажале дека фреквенциите на крвните групи А, Б и О многу се разликуваат од регион до регион. Крвната група „О“ (обично како резултат на отсуството на алелите А и Б) е многу честа ширум светот, со стапка од 63% кај сите човечки популации. Типот „О“ е примарна крвна група меѓу домородните популации на Америка, особено во популацијата на Централна и Јужна Америка, со фреквенција од речиси 100%. Кај домородните северноамерикански популации фреквенцијата на типот „А“ се движи од 16% до 82%. Ова повторно сугерира дека почетните домородни Американци еволуирале од изолирано население со минимален број на поединци.
Стандардно објаснување за толку голема популација на домородните Американци со крвна група О е генетски дрифт. Бидејќи популацијата на предците на домородните Американци била нумерички мала, разновидноста на крвните групи можела да се намалува од генерација на генерација со ефектот на основачот. Други поврзани објаснувања го вклучуваат објаснувањето на Тесно грло кое вели дека имало високи фреквенции на крвна група А и Б меѓу домородните Американци, но сериозното намалување на населението во текот на 1500-тите и 1600-тите години предизвикано од воведувањето на болеста од Европа, резултирало со огромен број на смртни случаи на оние со крв типови А и Б. Случајно, голем дел од преживеаните биле од типот О.
+Распределба на крвните групи АБОво различни модерни домородни американски популации Резултати од тестот , ГРУПА НА ЛУЃЕ, О (%), А (%), Б (%), AB (%)
Конфедерација Блекфут (домородни северноамерикански), 17, 82, 0, 1
Бороро (Бразил), 100, 0, 0, 0
Ескими (Алјаска), 38, 44, 13, 5
Инуити (Источна Канада и Гренланд), 54, 36, 23, 8
Хавајци ( Полинезијци, недомородни Американци), 37, 61, 2, 1
Домородни Американци од Северна Америка, 79, 16, 4, 1
Маи (современа), 98, 1, 1, 1
Навахо, 73, 27, 0, 0
Перу, 100, 0, 0, 0
Антигенот Di <sup>a</sup> на антигенскиот систем на Диего е пронајден само кај домородните народи од Америка и Источна Азија, како и кај луѓе со потекло од тие групи. Фреквенцијата на Di <sup>a</sup> антигенот во различни групи на домородните народи на Америка се движи од речиси 50% до 0%.
6 Поврзано
* Вовед во генетика
* Археогенетика
* Археологија на Америка
* Античка ДНК
* Кловис култура
* Раните човечки миграции
* Генетска историја на Африка
* Генетска историја на Европа
* Генетска историја на Италија
* Генетска историја на Северна Африка
* Генетска историја на Британските острови
* Генетска историја на Пиринејскиот Полуостров
* Генетска историја на Блискиот Исток
* Генетика и археогенетика на Јужна Азија
* Список на хаплогрупи на историски луѓе
* Генетика на Маите
* Раса и генетика
* Населба на Америка § Проценки на геномската возраст
* Список на хаплогрупи на Y-хромозомот во популациите во светот