procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Република Бергамо

Република Бергамо (италијански: ''Repubblica Bergamasca'') — мала револуционерна република формирана на 13 март 1797 година од француската армија за да управува со градот Бергамо и нејзината провинција, за време на распаѓањето на Венецијанската Република.
Република Бреша

Република Бреша (италијански: ''Repubblica Bresciana'') — мала привремена француска република во Италија. Основана на 18 март 1797 година, во пресрет на француската окупација на Бреша и Бергамо, таа станала дел од Цисалпска Република на 20 ноември 1797 година.
Република Алба

Република Алба (италијански: ''Repubblica di Alba'') — мала револуционерна република прогласена на 26 април 1796 година, во Алба, Пиемонт, кога градот бил заземен од француската армија. Општината имала многу краток животен век, од само 2 дена бидејќи, со примирјето на Кераско на 28 април 1796 година, на кралот Виктор Амадеус III од Сардинија му била вратена цивилната контрола на целиот регион Пиемонт.
Црква „Св. Архангел Михаил“ - Средно Егри

Свети Архангел Михаил — главна селска црква во битолското село Средно Егри, Македонија.
Црквата е прогласена за споменик на културата на Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа во средишниот дел на селото, околу која се наоѓаат и селските гробишта.
2 Историја
Храмот бил подигнат во 1830 година.
За време на Првата светска војна во дворот на црквата бугарската војска ги погребала нејзините поручници Христо Хинов и Лаљу Лазаров, загинати на 30 октомври и 6 ноември 1916 година во с. Кременица (Кенали).
Бидејќи селото Средно Егри било поделено на влијанија на Патријаршијата и на Егзархијата, оваа црква била во служба на патријаршистите.
Оттогаш е обновуван; сегашната фасада е од тули. Денешната камбанаријата е изградена во 1997 година со средства од селаните и нивни сонародници од Мелбурн, Австралија.
3 Галерија
4 Поврзано
* Битолско архијерејско намесништво
* Краварско-бачка парохија
* Средно Егри
Лигурска Република

Лигурска Република (италијански: ''Repubblica Ligure'') — краткотрајна француска република формирана од Наполеон на 14 јуни 1797 година. Се состоела од старата Република Џенова, која го покривал најголемиот дел од Лигурскиот регион на северозападна Италија, и малите царски феуди во сопственост на династијата Савоја.
Република Крема

Република Крема (италијански: ''Repubblica Cremasca'') — револуционерна република во Ломбардија, која била создадена кога француската војска влегла во Крема на 28 март 1797 година. Републиката управувала со градот и неговата околина, кои претходно биле венецијанска ексклава во Миланското Војводство.
Tesla

Компанијата Tesla (основана како Tesla Motors) е регистрирана на 1 јули 2003 година од страна на Мартин Еберхард и Марк Тарпеннинг. Во февруари 2004 година тројцата основачи привлекле инвестиции во износ од 7,5 милиони американски долари, при тоа Илон Маск вложил 6,5 милиони долари. Маск станал претседател на советот на директори и го назначил Еберхард за генерален директор.
1 Историја
Прототиповите на првиот автомобил Tesla ѝ биле официјално претставени на публиката на 19 јули 2006 година во Санта Моника (Калифорнија).
Во 2006 година Маск успеал да привлече 100 милиони долари. Како резултат на тоа Tesla го започнала производството на нејзиниот прв модел Roadster во 2008 година.
Во јануари 2010 година Tesla добила заем од Министерството за енергетика на САД во износ од 465 милиони долари, кој компанијата го вратила во целост во 2013 година.
Во мај 2010 година Tesla ја започнала изградбата на фабриката во Фримонт (Калифорнија) за производство на Model S.
На 29 јуни 2010 година Tesla ја започнала првата јавна понуда на акции (IPO) на NASDAQ и привлекла 226 милиони долари, станувајќи прва автомобилска компанија која направила IPO, по Ford Motor во 1956 година.[
Во јуни 2012 година Tesla го започнала производството на нејзиниот втор автомобил — Model S. Во јули 2017 година Tesla започнала со продажба на седанот Model 3.
На 14 март 2019 година е претставен новиот електромобил Tesla Model Y.
Во ноември 2020 година Tesla, Uber и уште 26 американски компании ја основале организацијата Zero Emission Transport Association (ZETA), која ќе лобира за зголемување на бројот на електромобили во САД.
На 25 октомври 2021 година капитализацијата на компанијата надминала 1 трилион долари.
Црква „Св. Троица“ - Локвени

Света Троица — главна селска црква во прилепското село Локвени, Македонија.
Црквата се наоѓа во самото село. Околу нејзе се наоѓаат селските гробишта.
1 Местоположба
Црквата е сместена во средишниот дел на селото, иако до нејзе тешко се пристапува поради новоизградените куќи.
2 Историја
Црквата била подигната во 1934 година на темели на постаро црквиште.
Селските гробишта во рамки на црквата биле осквернавени во текот на март 2014 година.
3 Галерија
4 Поврзано
* Прилепско архијерејско намесништво
* Прва кривогаштанска парохија
* Локвени
Пиемонтска Република

Пиемонтска Република (италијански: ''Repubblica Piemontese'') — краткотрајна сестринска република која постоела помеѓу 1798 и 1799 година на територијата на Пиемонт за време на нејзиното воено владеење од страна на Првата Француска Република.
Тиберинска Република

Тиберинска Република (италијански: ''Repubblica Tiberina'') — револуционерна република прогласена на 4 февруари 1798 година, кога републиканците ја презеле власта во градот Перуџа. Таа била окупациона зона која го добила името по реката Тибар.
Партенопска Република

Партенопска Република (италијански: ''Repubblica Partenopea'', француски: ''République Parthénopéenne'') или Неполитанска Република (италијански: ''Repubblica Napoletana'') — краткотрајна, полуавтономна република сместена во Кралството Неапол и поддржана од Првата Француска Република. Републиката се појавила за време на Француските револуционерни војни откако кралот Фердинанд IV побегнал пред да се спротистави на француските трупи. Републиката постоела од 21 јануари до 13 јуни 1799 година, а пропаднала кога Фердинанд се вратил и ја обновил монархиската власт.
Римска Република (18 век)

Римска Република (италијански: ''Repubblica Romana'') — сестринска република на Првата Француска Република. Била прогласена на 18 февруари 1798 година, откако Луј-Александре Бертие, генерал на Наполеон, го окупирал градот Рим на 10 февруари. Била водена од Директориум од пет мажи и се состоела од територија освоена од Папската Држава. Папата Пиј VI е прогонет во Франција и умира таму во август 1799 година. Римската Република била краткотрајна, бидејќи неаполските трупи ја обновиле Папската Држава во октомври 1799 година.
Црква „Св. Никола“ - Единаковци

Св. Никола — црква во демирхисарското село Единаковци, претставник на Македонската преродба. Му припаѓа на Крушевско-демирхисарското архијерејско намесништво во Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА.
Црквата е гробишен храм, сместен на североисточниот крај на селото. Претставува еднокорабна градба со полукружен свод. На северната и јужната страна одвнатре има по два пиластра кои го продолжуваат сводот и служат за потпора. На исток има полукружна апсида со четири плитки ниши од надворешната страна. Влезот е од делкан камен, а покривот е на две води со камени плочки. На запад има трем и камбанарија.
1 Поврзано
* Бучинска парохија
* Крушевско-демирхисарско архијерејско намесништво
Црква „Св. Никола“ - Дрен (Прилепско)

Св. Никола — црква во прилепското село Дрен, претставник на Македонската преродба. Му припаѓа на Прилепското архијерејско намесништво во Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА.
Црквата е гробишен храм, сместен два километра југоисточно од селото. Изградена е во 1866 година. Според ктиторскиот натпис, во 2003 – 2005 г. црквата е обновена од Милорад Андоноски и селаните. Претставува еднокорабен храм со полукружна апсида на исток. Има оригинален преродбенички иконостас кој е убаво насликан. Касетираниот таван е во шари, и во средината е претставен Бог Саваот.
1 Поврзано
* Плетварско-беловодичка парохија
* Прилепско архијерејско намесништво
Црква „Св. Никола“ - Драгош

Свети Никола — главна селска и гробишна црква во битолското село Драгош, Македонија.
1 Местоположба
Црквата е гробишен храм, сместен во западниот дел на селото.
2 Историја
Црквата е подигната околу 1860 година, а претходно на истото место се наоѓала постара црквичка.
Според натписот над главниот влез се дознава дека црквата е подигната во октомври 1859 година.
3 Архитектура
Дворот со гробиштата има двојна порта, изградена во 1889 година. Храмот претставува релативно голема трикорабна градба со полукружна апсида на исток, во чиј долен дел има девет плитки украсни ниши.
Поголемиот дел од црквата, освен аглите, привратните делови и прозорците е изѕидан од обичен кршен камен. Подоцна од југ е доѕидан затворен трем. Внатрешноста е поделена на три кораба од два реда столбови.
3.1 Фрескоживопис
Храмот не е живописан.
3.2 Иконостас и икони
Има голем обичен иконостас од три реда. По стилските особеости престолните и апостолските икони се датират од средината на XIX век, дело на месни зографи.
4 Галерија
5 Поврзано
* Битолско архијерејско намесништво
* Бистричка парохија
* Драгош
Црква „Св. Никола“ - Загориче

Св. Никола — црква во демирхисарското село Загориче, претставник на Македонската преродба. Му припаѓа на Крушевско-демирхисарското архијерејско намесништво во Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА.
Црквата е гробишен храм, сместен на северниот крај на селото, и служи како заедничка црква со соседното село Утово. Според зографскиот натпис, црквата е живописана во 1885 година од крушевските браќа-мајстори Вангел и Никола Анастасови. На натписот се наведени и имињата на ктиторите, селани од Загориче и Утово. Храмот на многу наврати е пљачкосуван од арнаутски банди. Обновен е во 1934 година, а фреските се реставрирани во 1956 година.
Ова е мала еднокорабна градба со плиток дрвен свод. Покривот е од ќерамиди со дрвени стреи. Над апсидата покривот е од лим. Фасадите се варосани. На северната и јужната страна одвнатре има по три плитки полукружни засводени ниши. На запад има трем со понизок покрив. Влезот е од запад и од југ. Крај храмот (на југозападната страна) има куловидна камбанарија.
1 Поврзано
* Демирхисарска парохија
* Крушевско-демирхисарско архијерејско намесништво
Црква „Св. Никола“ - Кукуречани

Св. Никола — црква во битолското село Кукуречани, претставник на Македонската преродба. Му припаѓа на Битолското архијерејско намесништво во Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА.
Црквата е гробишен храм, изграден на западниот крај на селото. Според натписот на порталот на црковниот двор, црквата е изградена во 1875 година и поправена во 1998 година. Претставува куполна базилика со затворен трем на западната и поголем дел од јужната страна. На исток има полукружна апсида со самостоен покрив, расчленета на слепи ниши од пиластри со капители. На запад од храма има одделна куловидна камбанарија на два ката.
1 Поврзано
* Кукуречанска парохија
* Битолско архијерејско намесништво
Црква „Св. Никола“ - Крстец

Св. Никола — црква во прилепското село Крстец, претставник на Македонската преродба. Му припаѓа на Прилепското архијерејско намесништво во Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА.
Црквата е гробишен храм, сместен во западниот дел на селото. Изградена е во 1881 и обновена во 1904 година. На западната страна во 1913 година е дограден трем. Живописот во црквата датира од 1943 година, дело на браќата Доневи од Гари. Претставува еднокорабна, полукружно засводена градба со полукружна апсида на источната страна, расчленета на пет слепи ниши.
1 Поврзано
* Плетварско-беловодичка парохија
* Прилепско архијерејско намесништво
Роберт Ристов

Роберт Ристов (р. во Неготино) — македонски театарски, филмски и телевизиски глумец. Од 2012 година, тој е вработен во Театар Комедија во Скопје.
Тој е основач и директор на независниот театар "Провокација" заедно со неговата сопруга Мирјана Ристов. Тој е режисер и глумец во независниот театар "Провокација".
1 Филмографија
Година, Филм, Улога
1997, Во светот на бајките ТВ-серија
2002, Звукот на светлината ТВ-филм, Филип
2003, Седум приказни за љубовта и свршувањето ТВ-серија
2005, Ти си жива ТВ-филм, Коста
2006-2009, Македонски народни приказни ТВ-серија
2007, Досие-К ТВ-филм, Јордан Митрев
2010, Царската е последна ТВ-филм
2010-2011, Македонски стари приказни ТВ-серија
2012, Статус - Во невоља ТВ-филм, Инспектор
2013-2014, Тврдокорни ТВ-серија
2015, Македонски народни приказни ТВ-серија
2017, Ах, љубов моја ТВ-серија, Мијалче
2017, Чевли ТВ-филм, Питач
2018, Ругање со Христос ТВ-филм, Командант
2020-2021, Црномурести ТВ-серија
2022, Кино „Љубов“ ТВ-филм, Стево
2022-2023, Бистра вода ТВ-серија, Никита
2024, Кожа ТВ-серија, Доктор Хаг
2025, Утре наутро ТВ-филм, Адвокат
2026, Утре наутро ТВ-серија, Адвокат
Питер де Карпентие

Питер де Карпентие ( |Pieter de Carpentier; 1586 / 1588 - 1659 ) - петти генерален гувернер на Холандска Источна Индија .
Питер де Карпентие е роден во 1586 година (според други извори - во 1588 година) во Антверпен, набргу откако Републиката на Обединети Провинции на Холандија стекнала независност од Шпанија. Неговиот вујко, Луј Делбек (|Louis Delbeecque) бил еден од основачите на холандската источноиндиска компанија. Од 1603 студирал филозофија на Лајденскиот Универзитет.
Во 1616 година со бродот Де Хетраухејт (холандски: ''De Getrouwheid - Верба)'' отпатувал за Холандска Источна Индија. Во таа колонија, тој тој се наоѓал на голем број важни позиции, меѓу кои и генерален директор за трговија, член на Советот на Индија и член на Советот за одбрана. Од 1 февруари 1623 до 30 септември 1627 година бил генерален гувернер на колонијата. За време на неговото владеење, започнала активната изградба во Батавија, која станала административен центар на Холандска Источна Индија; била изградена управната зграда и неколку цркви, било основано училиште и изградиле сиропиталиште. Исто така, под Карпентие, биле воспоставени трговски односи меѓу колонијата и Цејлон, бил склучен договор со малабарскиот султан.
На 12 ноември 1627 година, Питер де Карпентие со пет трговски брода заминал од Источна Индија на пат за Холандија каде што пристигнал на 3 јуни 1628 година. Во октомври 1629 година бил примен во советот на Холандската источноиндиска компанија.
Петар де Карпентие починал на 5 септември 1659 година во Амстердам и бил погребан во Вестеркерк.
1 Личен живот
На 2 март 1630 година, Питер де Карпентие се оженил со Марија Равевелт ( |Maria Ravevelt) од Миделбург. Во септември 1641 година, неговата сопруга починала и била погребана во Амстердам. Имале седум деца.
2 Сеќавање
Холандските морепловци Јан Карстенсон и Вилем ван Колстерт, заливот на северниот брег на Австралија кој го откриле во 1623 година го нарекле во чест на генералниот гувернер Карпентие - Карпентариски Залив.
3 Користена литература
**Голем дел од информациите за оваа статија беа обезбедени од г-дин Јап де Карпентие Волф, потомок на Питер де Карпентие.
*Изворот на сликата на Питер де Карпентие е „ ''Генеалогија на семејството Де Карпентие од Холандија'' од Едвин Жакет Селерс, Ален, Лејн и Скот, САД, Филаделфија 1909 година“. Оригиналната маслена слика на оваа ''гравура'' виси во Хаг во една од зградите на владиното срце на Холандија, ''Биненхоф''
Црква „Св. Никола“ - Љубојно

Св. Никола — црква во ресенското село Љубојно. Му припаѓа на Ресенското архијерејско намесништво во Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА.
Претставува малка градба со полукружна апсида. Црквата била метох, што се знае од грамотата на кралот Стефан Душан од 1337 г. во која се потврдува дека таа е во сопственост на манастирот Трескавец. Оттука може да се заклучи дека црквата датира најдоцна од почетокот на XIV век. Храмот е обновен во 1971 г.
1 Поврзано
* Подмочанско-љубојнска парохија
* Ресенско архијерејско намесништво
Црква „Св. Никола“ - Прилепец

Св. Никола — црква на Прилепечкиот манастир кај прилепското село Прилепец, претставник на Македонската преродба. Му припаѓа на Прилепското архијерејско намесништво во Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА.
Црквата е манастирска, сместена на околу 2 км југоисточно од селото. Изградена е во 1872 година. Претставува еднокорабна градба со полукружна апсида, расчленета на шест слепи ниши однадвор.
1 Слики
2 Поврзано
* Прилепечки манастир
* Прилепечко-витолишка парохија
* Прилепско архијерејско намесништво
Муштулук

Муштулук или мужде — обичај да се плати за добра вест на оној кој прв ќе ја јави. Муштулук е персиски збор и се користи за време на среќни настани (раѓање на дете, свршувачка, враќање од печалба, итн.). Обичај е човек, гласник, кој ја носи веста и кој се нарекува муштулугџија, да оди од член до член на семејството, односно секој што го интересира радосната вест, а секој посебно плаќа.
Кнежевство Лука и Пјомбино

Кнежевство Лука и Пјомбино (италијански: ''Principauté de Lucques et Piombino'') — создадено во јули 1805 година од Наполеон за неговата сакана сестра Елиса Бонапарт. Тоа било држава сместена на централниот дел на италијански полуостров (денешна Италија).
Црква „Св. Никола“ - Кошино

Свети Никола — главна селска црква во прилепското село Кошино, Македонија.
Црквата се наоѓа во долниот дел на селото. Околу нејзе се наоѓаат селските гробишта.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа во Долното Маало на селото Кошино.
2 Историја
Изградена е во XVII и обновена во XIX век.
3 Архитектура
Црквата е гробишен храм. Претставува мала еднокорабна камена градба со полукружен свод и петстрана апсида на исток. Првобитно била покриена со камени плочки.
3.1 Фрескоживопис
Ѕидовите се живописани.
4 Галерија
5 Поврзано
* Прилепско архијерејско намесништво
* Ропотовска парохија
* Кошино
Црква „Св. Никола“ - Лажани

Свети Никола — главна селска црква во прилепското село Лажани, Македонија.
Црквата се наоѓа надвор од селото. Околу нејзе се наоѓаат селските гробишта.
1 Местоположба
Црквата е сместена надвор од селото Лажани и до нејзе води асфалтиран пат.
2 Историја
Црквата е изградена во периодот од 1987 до 1989 година. Дарители на храмот биле жителите на Дебреште, Пешталево, Средорек, Секирци, Маргари, Ропотово, Кошино, Кривогаштани, Селце, Белица, Костинци, Долгаец; значителни придонеси дале Ж. Талески од Саждево и Р. Димоски од Црнилиште.
Храмот е осветен на 7 мај 1989 година од митрополитот Петар Охридско-битолски.
3 Архитектура
3.1 Иконостас
Храмот има резбан иконостас од дрво, дело на охридските копаничари Никола Пљаковски и Цветан Николовски.
4 Галерија
5 Поврзано
* Прилепско архијерејско намесништво
* Ропотовска парохија
* Лажани
Црква „Св. Никола“ - Топлица

Св. Никола — црква во прилепското село Топлица, претставник на Македонската преродба. Му припаѓа на Прилепското архијерејско намесништво во Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА.
Црквата е подигната и живописана во 1860 година. Има убав иконостас од времето на преродбата. Живописци се Ангелко и Велјан Андонови од Папрадиште. Претставува трикорабна градба со полукружна апсида на источната страна. Црквата е обновена во 1892 година, кога на западната страна е дограден трем.
1 Антички сполии
Во црквата има наоди од римско време. Во олтарот на црквата како чесна трпеза служи мермерна ара (олтар) која на челната страна има три бисти и коњаник претставени во плиток релјеф. Во припратата како основа на столб е поставена надгробна стела од бел мермер со едикула во која има 4 фигури обработени исто така во плиток релјеф. Покрај нив има фрагмент од уште една стела на која во едикулата оддесно налево се гледаат две фигури без глави, во стоечка положба, и трета зачувана во долниот дел. Под фигурите има поле со старогрчки натпис во 5 реда.
2 Поврзано
* Плетварско-беловодичка парохија
* Прилепско архијерејско намесништво
Црква „Св. Никола“ - Чагор

Св. Никола — црква во поранешното битолско село Чагор, денес во атарот на Лопатица. Му припаѓа на Прилепското архијерејско намесништво во Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА.
Црквата е еден од малкуте остатоци на некогашниот Чагорски манастир. Изградена е во 1636 година. Фреските во олтарот веројатно се дело на мајстори од Линотопската школа.
1 Поврзано
* Лисолајска парохија
* Битолско архијерејско намесништво
Црква „Св. Петка“ - Света

Св. Петка — црква во демирхисарското село Света, претставник на Македонската преродба. Му припаѓа на Крушевско-демирхисарското архијерејско намесништво во Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА.
Црквата е гробишен храм, сместен веднаш јужно од селото. Според натписот над јужниот влез, црквата е изградена во 1970 г. и го споменува нејзиниот ктитор и тогашен свештеник. Подигната е врз темели на средновековната црква „Св. Пантелејмон“. Според месното предание, Турците ја запалиле таа црква бидејќи во олтарот нашле бочви вино кои жителите ги скриле со намера да не платат ушур (данок) за лозје.
Околу црквата се откриени средновековни гробови градени од камени плочи, со насоченост исток-запад. Во сегашната црква се наоѓа чесна трпеза од мермерен блок со натпис посветен на жител од селото. Во дворот има и воени гробишта од Првата светска војна кои бугарската војска ги подигнала за своите загинати војници.
1 Поврзано
* Бучинска парохија
* Крушевско-демирхисарско архијерејско намесништво
Црква „Св. Никола“ - Кореница

Свети Никола — главна селска црква во прилепското село Кореница, Македонија.
Црквата се наоѓа на самиот влез во селото Кореница. Околу црквата се наоѓаат селските гробишта.
1 Местоположба
Црквата е сместена јужно од селото Кореница.
2 Историја
Изградена е врз темелите на постара црква и осветена е во 1859 година од митрополитот Венедикт Византиски. Според други извори, црквата била подигната во 1921 година, а претходно на тоа место имало рушевини од стар храм.
3 Архитектура
Претставува еднокорабна, полукружно засводена градба со полукружна апсида на источната страна, разчленета на пет слепи ниши.
3.1 Иконостас
Главна знаменитост во црквата се царските двери од средината XVI век, дело на истакната ликовна работилница која делувала на територијата на Охридската архиепископијата. Други дела на истата работилница се царските двери на „Пресв. Богородица Перивлептос“ во Охрид (денес во Националниот историски музеј во Софија), дверите од „Големи Свети Врачи“ (денес на иконостасот на „Пресв. Богородица Перивлептос“, дверите од неутврдена црква во Охрид (денес во Народниот музеј во Белград), дверите во „Св. Пантелејмон“ во Горно Нерези, дверите од „Св. Ѓорѓи“ во Горна Влашка Маала во Охрид и дверите од „Св. Никола“ во Присовјани.
4 Галерија
5 Поврзано
* Прилепско архијерејско намесништво
* Втора кривогаштанска парохија
* Кореница
Црква „Св. Никола“ - Слепче (Демирхисарско)

Св. Никола — главна црква во демирхисарското село Слепче, претставник на Македонската преродба. Му припаѓа на Крушевско-демирхисарското архијерејско намесништво во Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА.
Црквата е изградена врз темелите на стара црква во 1867 година.
Претставува еднокорабна градба со полукружен свод, петстрана апсида на исток, и трем и женска црква на запад. Од внатрешната страна на северниот и јужниот ѕид има потпорни пиластри поврзани со лакови. Ѕидаријата е од полуобработен камен; прозорците, аглите, венецот и апсидата се од делкан бигор, а вратите се од мермер во плиток релјеф. Во дворот има камбанарија и тој е заграден, и во него се влегува преку масивна дрвена врата.
Во храмот има полузачуван натпис со годината на зографисување — 1884. На него стои името на Коста Анастасов, зограф кој работел и на соседниот Слепченски манастир, но може и да се однесува на мајстор-градител со истото име. Според друго толкување, се работи за брат му Никола Анастасов.
1 Слики
2 Поврзано
* Слепчанска парохија
* Крушевско-демирхисарско архијерејско намесништво
Тико Вилка

Тико Константинович Вилка (|Тыко Константинович Вылка; 16 (28) февруари 1886 година - 28 септември 1960 година) - ненецки уметник, наратор, јавна и политичка личност. Тој застана на потеклото на литературата на ненци. Автор на епски приказни.
1 Врски
**''Ирина Ханзерова'' // Нарьяна вындер от 2 марта 2006
Црква „Св. Никола“ - Обршани

Свети Никола — главна селска црква во прилепското село Обршани, Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа во средишниот дел на селото.
2 Историја
Црквата е подигната во првата половина на XIX век, околу 1840-тите години.
3 Архитектура
Претставува еднокорабна градба, полукружно засводена, со полукружна апсида на источната страна. Во 1886 година на западната стрна е дограден затворен трем.
Во 2001 г. е осветена нова камбанарија.
3.1 Фрескоживопис
Во 1943 година изворниот живопис е покриен со нов слој.
Во дворот на црквата има оштетена римска мернерна плоча со две бисти во релјеф.
4 Галерија
5 Поврзано
* Прилепско архијерејско намесништво
* Обршанска парохија
* Обршани
Саљут 7 (филм од 2017)

Саљут 7 (руски: ''Салют-7'') — руски филм од 2017 година, во режија на Клим Шипенко. Главните улоги ги играат: Владимир Вдовиченков, Павел Деревјанко, Александар Самојленко.
1 Синопсис
Филмот е делумно базиран на вистинит настан, една од најважните поправки направени во вселената. Во јуни 1985. година, метеорски дожд ја оштетува советската вселенска станица „Саљут 7“, која почнува да се врти неконтролирано при што постои опасност дека ќе се урне на Земјата. Во екот на студената војна, Советскиот Сојуз испраќа двајца космонаути да ја поправат станицат и така да ги спречат Американците да ја украдат станицата со помош на нивниот Спејс шатл. Двајцата космонаути се соочуваат со бројни проблеми во извршувањето на нивната мисија.
Кнежевство Елба

Кнежевство Елба (италијански: ''Principato d'Elba'') — ненаследна монархија основана со Договорот од Фонтенбло на 11 април 1814 година. Кнежевството траело помалку од една година, а нејзиниот единствен владетел е Наполеон Бонапарт, кој се вратил да владее во Франција пред неговиот конечен пораз и распаѓањето на Кнежевството.
Нова џамија (Лажани)

Нова џамија (Лажани) — селска џамија во селото Лажани, во Општина Долнени, Македонија.
1 Местоположба
Џамијата се наоѓа во средишниот дел на селото Лажани, во Сулејман-Оџинско Маало.
2 Историја
Првичната градба на џамијата била подигната во втората половина на век.
Црква „Св. Петка“ - Орехово

Св. Петка — црква во битолското село Орехово, претставник на Македонската преродба. Му припаѓа на Битолското архијерејско намесништво во Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА.
1 Историја
Црквата е изградена во 1861 година, како што може да се прочита на ктиторскиот натпис. Храмот е обновен по Првата светска војна со средства на ореовци иселени во странство. Во 1926 г. е изградена камбанаријата северозападно од црквата. Храмот повторно е обновен во 2000 г.
2 Архитектура
Храмот претставува трикорабна градба со седумстрана апсида на исток и приграден трем од север. Влезот во наосот е од северната страна, а од истата страна има и влез во припратата. Од јужната страна има врата низ која верниците оделе на гробиштата. Внатрешноста на црквата е поделена на три кораба со два реда од по пет столба. Целата внатрешност на наосот е насликана со добар живопис. Над северниот влез од внатрешната страна има долг зографски натпис на кој се споменува Константин Зограф од населичкото село Селица и годината 1861. Овие негови фрески се меѓу најдобрите во Битолско и пошироката околина од средината на XIX век. Богатата програма е исполнета врз ѕидовите со големо внимание и врз основа на добри богословски познавања. Во првото подрачје се одделни светци претставени во полн раст или допојасно. Во погорните подрачја се сцените од Стариот и Новиот завет, животот, чудата и страданијата на Исус Христос и фрески вдахновени од Богородичниот Акатист.
Во храмот, освен иконите од средината на XIX век, има и мала но вредна збирка икони од втората четвртина на XVII век. Исклучително вредни се и царските двери. На нивното северно крило има црковнословенски натпис кој точно ги датира во 1642 г. ова крило подоцна е пренесено во црквата „Св. Димитриј“ во Битола. Во 2011 г. во западниот на иконостасот Ристо Палигора го открил и јужното крило. Ова јужно крило се чува во црквата. Натписот гласи:
Иконите од XVII век и царските двери веројатно се дело на мајстори од Линотопската школа.
3 Слики
4 Поврзано
* Буковска парохија
* Битолско архијерејско намесништво
Црква „Св. Димитриј“ - Кошино

Свети Димитриј — селска црква во прилепското село Кошино, Македонија.
Црквата се наоѓа над селото.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа над селото Кошино, поради што е и наречена Горна Црква.
2 Историја
Во 1950-тите години од црквата биле останати само остатоци од нејзините ѕидови.
3 Поврзано
* Прилепско архијерејско намесништво
* Ропотовска парохија
* Кошино
Кошински манастир

Кошински манастир — манастир во јужниот дел на Македонија, во близина на селото Кошино.
1 Местоположба
Манастирот се наоѓа источно од селото Кошино.
2 Историја
Во 1950-тите години, од манастирот немало скоро никакви траги, освен зачуваната стара дабова шума.
3 Градби
Во склоп на манастирот влегуваат една црква, чешма и помошни објекти.
3.1 Црква „Св. Атанасиј“
Црквата е единствениот храм во манастирот.
4 Галерија
Кралска воена морнарица

Кралската воена морнарица на Обединетото Кралство (англиски: ''Royal Navy'') е дел од вооружените сили на Обединетото Кралство на Велика Британија и Северна Ирска. Таа ја претставува основата на поморските сили на Обединетото кралство и е поделена на: Кралска надводна морнарица, Кралска подморничка флота, Кралска помошна морнарица, Кралски маринци (поморска пешадија), и Воздушни сили на Кралската воена морнарица. Во ноември 2006 година, поморската служба имаше 38.710 членови.
Од почетокот на 18 век до средината на 20 век и крајот на Втората светска војна, таа била најголемата и најмоќната морнарица во светот, и одиграла клучна улога во воспоставувањето на Британската Империја како доминантна светска сила во 19-тиот и почетокот на 20-тиот век. .
Денес, Кралската морнарица е втората по големина морнарица меѓу земјите членки на НАТО. Денес поседува 91 брод, меѓу кои има носачи на авиони, јадрени и балистички подморници, миноловци и патролни чамци, како и бродови на Кралската флота од помошни бродови (англиски:''Royal Fleet Auxiliary'').
1 Организација
Британската Кралската воена морнарица е под надлежност на Министерството за одбрана. До 1964 година оваа функција ја извршуваше Адмиралитетот. Врховното раководно тело е Комитетот на адмирали, со кој претседава првиот лорд на Адмиралитетот, истовремено со државниот секретар за одбрана (еквивалент на министер за одбрана; до 1964 година - претседавач бил министерот за морнарица) кој по правило е цивилно лице, претставник на владејачката партија.
До 1964 година, во зависност од ситуацијата, Комитетот на адмирали обично се состоел од 9 до 15 членови (главното јадро): Прв лорд на адмиралитетот (Министер на морнарицата), Прв поморски лорд (Началник на главниот поморски штаб), Втор поморски лорд (началник на персоналот на флотата), Трет поморски лорд (шеф на бродоградба и вооружување на флотата), Четврт поморски лорд (шеф на снабдување и транспорт на флотата), Петти поморски лорд (шеф на поморска авијација).
2 Главни бази
2.1 морнарица
* Поморската база на нејзиното височество Девонпорт, (|Her Majesty's Naval Base Devonport ), Плимут
* Поморската база на нејзиното височество Клајд, (|Her Majesty's Naval Base Clyde )
* Поморска база на Нејзиното Височество Портсмут (|Her Majesty's Naval Base Portsmouth )
2.2 Поморска авијација
* Кралската поморска воздухопловна база Калдроуз (|Royal Naval Air Station Culdrose )
* Кралската поморска воздухопловна база Јеовилтон (|Royal Naval Air Station Yeovilton)
Црква „Св. Атанасиј“ - Кошино

Свети Атанасиј — обновена манастирска црква на Кошинскиот манастир во прилепското село Кошино, Македонија.
Црквата се наоѓа надвор од селото во источен правец.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа 200 метри источно од селото, помеѓу стара дабова шума.
2 Историја
Манастирската црква е обновена на местото каде некогаш се наоѓал манастирот „Св. Атанасиј“, помеѓу дабова шума, која мештаните никогаш не ја исекле.
3 Галерија
4 Поврзано
* Прилепско архијерејско намесништво
* Ропотовска парохија
* Кошино
Арет Дирахиски

Арет Дирахиски (|Ἀρέτης) ― антички хронограф од Дирахион (Драч), кој бил природонаучен филозоф што чија работа се занимавала со правење на календари. Некои од неговите пресметки биле спомнати од античкиот римски писател Кенсорин, така што знаеме дека Арет живеел во или пред 3 век н.е.
За Арет се зборува како теоретичар кој смислил астрономски календар со многу долг циклус, кој трае приближно 5.552 години, по што светот ќе биде уништен.
Црква „Св. Пантелејмон“ - Света

Св. Пантелејмон — црква во демирхисарското село Света. Му припаѓа на Крушевско-демирхисарското архијерејско намесништво во Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА.
Црквата е гробишен храм, сместен на самиот северен крај на селото. Изградбата започнала во 1905 и завршила во 1910 година. Осветена е во 1911 година. Претставува еднокорабна градба со полукружна апсида и трем на запад. Има полукружен свод, а на запад има таваница. Ѕидаријата е од кршен камен, а аглите, отворите и венецот се од делкан камен. На запад над женската црква подоцна е изградена шестострана камбанарија, покриена со лим. Фасадите се фугирани, а апсидата е малтерисана. Храмот е живописан во 1913 година од истакнатиот мијачки мајстор Јаков Мажовски.
Во 1924 година покривот е поправен, а одделни фрески се повторно зографисани.
1 Слики
2 Поврзано
* Бучинска парохија
* Крушевско-демирхисарско архијерејско намесништво
Гери Камија

Гери Камија (роден 1953 година) ― новинар од Соединетите Држави, кој го основал Salon.com и сега пишува за Salon.com и San Francisco Chronicle за кои придонесува за колумната „''Портали на минатото''“.
Камија студирал на Универзитетот Калифорнија, Беркли, и живее во Сан Франциско од 1971 година. Тој има напишано написи во списанија за историјата на градот, кои ги истражувал додека работел како новинар и таксист, и организира свои обиколки низ градот. Тој има напишано три книги, „''Студен сив град на љубовта''“, „''Духовите на Сан Франциско''“ и „''Витез во сенка''“. Тој бил извршен уредник на San Francisco Magazine.
Јани Бојаџи

Јани Бојаџи (р. во ) — македонски режисер, продуцент и сценарист. Од 2019 година, е директор на Телевизија Алфа.
Бојаџи, својата кариера како режисер ја започнува во Народниот театар „Антон Панов“ - Струмица. Одреден период, бил вработен во Драмски театар - Скопје како режисер. Има режирано претстави и во театрите низ Македонија, во Народен театар - Штип, Театар Куманово, Велешкиот театар и други театарски куќи.
Во 2013 година, тој се вработил во Канал 5, каде бил режисер, сценарист и извршен продуцент на серијалот Македонски народни приказни и играни и документарни филмови, и таму работел до 2017 година.
Тој е режисер и нашишал сценарио на филмовите: Ругање со Христос, Вистинска љубов, Кино „Љубов“ и телевизиски серии: Бистра вода, Болка на душата и Утре наутро
Од 2020 година, е редовен професор за филм и телевизија на Универзитетот Еуропа Прима.
Во март 2023 година, Бојаџи бил основач на платформата „Кинемое" која е наменета за македонска продукција за филмови и серии.
Тој е директор на Фестивалот „Преку езерото“, кој се одржува еднаш годишно во Дојран од 2023 година.
Во јануари 2025 година, во Кинотека на Македонија ја промовира неговата книга "Гледна точка".
Бојаџи, има напишано повеќе од 50 колумни за весникот „''Нова Македонија''“, за театар и филм.
1 Филмографија
Бојаџи ги режирал следните филмови:
Година, Филм, Канал
2010, Крајот на светот ТВ-филм, Наша ТВ
2010, Пилот ТВ-филм, МРТ 1
2013-2017, Македонски приказни ТВ-серија, Канал 5
2014, Последниот македонски пророк Документарен филм, МРТ 1
2014, Среќна Нова 1903 ТВ-филм, Канал 5
2015, Бела ноќ ТВ-филм, Канал 5
2016, Вистинска љубов ТВ-филм, Канал 5
2016, Болка на душата ТВ-серија, Канал 5
2018, Ругање со Христос ТВ-филм, Алфа ТВ
2022, Кино „Љубов“ ТВ-филм, Кинемое
2023, Бистра вода ТВ-серија, Алфа ТВ
2025, Утре наутро ТВ-филм, Кинемое
2025, Утре наутро ТВ-серија, Алфа ТВ
Сафранболу

Сафранболу (турски: Safranbolu; |Σαφράμπολις, Сафраболис) - гратче во покраината Карабук во регионот на Црното Море во Турција. Станува збор за 9 км северно од градот Карабук, 200 км северно од Анкара и околу 100 км јужно од брегот на Црното Море. Историските имиња на градот на грчки биле Теодорупол(ис) (Θεοδωρούπολις, односно градот Теодор(ус) или женски Теодора), а подоцна Сафрампол(ис) (Σαφράμπολις). Неговите поранешни имиња на турски биле Залифре и Тараклиборлу. Бил дел од покраината Кастамону до 1923 година и од покраината Зонгулдак помеѓу 1923 и 1995 година.
Според пописот од 2000 година, населението на округот било 47.257, од кои 31.697 живееле во градот Сафранболу. Областа зафаќа површина од 1,000 км<sup>2</sup>, и градот се наоѓа на надморска височина од 485 м.
Според Отоманскиот општ попис од 1881/82-1893 година, казата Сафранболу имала вкупно 52.523 жители, составена од 49.197 муслимани и 3.326 Грци.
Стариот град чува многу историски градби, со 1008 регистрирани историски артефакти. Тоа се: 1 приватен музеј, 25 џамии, 5 гробници, 8 историски фонтани, 5 амами, 3 каравансараи, 1 историска саат кула, 1 сончев часовник и стотици обични и чорбаџиски куќи. Исто така, има могили од антички населби, карпести гробници и историски мостови. Стариот град е сместен во длабока провалија во прилично суво подрачје во дождовната сенка на планините. Новиот град може да се најде на платото на околу два километри западно од Стариот град.
Името на градот потекнува од „ шафран “ и грчкиот збор полис (πόλις) што значи „град“, бидејќи Сафранболу бил трговско место и средиште за одгледување шафран. Денес, шафранот сè уште се одгледува во селото Давутобаси на исток од Сафранболу, со патна оддалеченост од 22 километри.
Сафранболу бил додаден на списокот на светско наследство на УНЕСКО во 1994 година поради неговите добро сочувани куќи и архитектура од отоманската ера.
1 Галерија
2 Збратимени градови
* Јелабуга, Русија* Охрид, Македонија
3 Значајни домородци
* Карабашзаде Хусеин-ефенди (Џинџи-хоџа) - ментор на османлискиот султан Ибрахим во 17 век
* Сафранболулу Изет Мехмет-паша, отомански голем везир од 18 век, на функцијата 1794–1798 година
* Туркер Инанолу (р. 1936), филмски продуцент
* Али Гумуш (1940–2015), претседател на Комисијата за борење на Меѓународното здружение за спортски печат (''Asociation Internationale de la Presse Sportive'', AIPS), новинар и автор
4 Поврзано
* Амасија
* Список на светско наследство во Турција
5 Општи наводи
*
6 Дополнителна литература
***
Стефан Цанев

Стефан Неделчев Цанев (р. 7 август 1936 година) ― современ бугарски писател, познат по своите есеи, драми, песни и историски романи.
Неговите книги вклучуваат „''Убијците се меѓу нас''“ ( |Убийците са между нас), и неговите драми, „''Вистинскиот Ивајло“'' (|Истинският Ивайло), кој бил забранет.
Најновото четиритомно дело на Цанев, „''Бугарски хроники''“, открива претходно скриени факти, додадени на добро познатото, во историјата на Бугарија: 2137 п.н.е. до денес.
Питер Саксон

Питер Саксон (англиски: Peter Saxon) ― книжевен псевдоним користен од различни автори на трилери од 1950-тите до 1970-тите.
1 Историја
Псевдонимот „Питер Саксон“ првично бил користен од ирскиот писател и новинар на пулп-фантастика В. Хауард Бејкер во Amalgamated Press, најмногу за романите од серијата Секстон Блејк. Еден од овие романи на Секстон Блејк, ''Криминалот е моја работа'', бил снимен во филмот од 1958 година, ''Убиство на местоположба 3'', од Hammer Film Productions. Во 1965 година, Бејкер се преселил во друг издавач, Mayflower Books, и продолжил да ги пишува романите на Секстон Блејк како „Питер Саксон“, но Мејфлауер, исто така, почнал да го користи ова псевдоним како куќен псевдоним за дела од други автори. „''Дезориентираниот човек''“ бил трилер за заговор на Питер Саксон, главно напишан од Стивен Френсис и уреден од Бејкер; бил приспособен како филмот од 1970 година, „''Крик и врескај повторно''“, со Винсент Прајс, Кристофер Ли, Алфред Маркс, Мајкл Готард и Питер Кушинг. Окултната детективска фантастика серија „''Чувари''“ бил уште еден наслов на Питер Саксон, со писатели како Бејкер, Рекс Делфин, Вилфред Мекнили и Томас Мартин.
Црква „Св. Петка“ - Канино

Св. Петка — црква и манастир во битолското село Канино, претставник на Македонската преродба. Му припаѓа на Битолското архијерејско намесништво во Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА.
Изградена е во 1860 година заедно со манастирот. Според натписот над влезот, оваа црквичка е обновувана во 1930, 1991 и 2008 година.
1 Поврзано
* Бистричка парохија
* Битолско архијерејско намесништво
Црква „Св. Петка“ - Лисолај

Св. Петка — црква во битолското село Лисолај, претставник на Македонската преродба. Му припаѓа на Битолското архијерејско намесништво во Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА. Претставува енориски храм на Лисолајската парохија.
Црквата е главен и гробишен храм, сместен на еден километар источно од селото. Изградена е во 1865 година врз темели на стара црква. Претставува голема камена базилика со полуклружна апсида на исток. На запад подоцна е дограден затворен трем. На југозапад има голема куловидна камбанарија, исто така изградена подоцна.
1 Поврзано
* Лисолајска парохија
* Битолско архијерејско намесништво
Никола Кесаровски

Никола Кесаровски (околу 11 ноември 1944 – 29 август 2007) ― бугарски писател на научна фантастика.
Неговата најпозната книга е ''Петтиот закон за роботиката'', објавена во 1983 година, а насловот е навод на Трите закони за роботиката на Исак Асимов, а петтиот закон е дека роботот мора да знае дека е робот.
Обожувателскиот дружок на научна фантастика „Фантастика“ бил основан од него во 1997 година во градот Крџали, во јужниот дел на Бугарија. Клубот има страница во „''Нов Живот''“ - службениот весник во Крџали - и до крајот на 2003 година имал објавено преку 60 изданија. Го уредувал и списанието „''Космос''“.
Тој, исто така, бил организатор и љубезен домаќин на годишниот бугарски научнофанатастичен фестивал „Булгакон 2002“, кој бил одржан во Крџали. На фестивалот присуствувале над 900 учесници.
Кесаровски се самоубил во 2007 година скокајќи од прозорец на седми кат во болница во Крџали.
Побратски манастир

Побратски манастир (|Mănăstirea Pobrata/Probota) — романски православен манастир во селото Пробота (старо име ''Побрата''), кај гратчето Долхаска, округ Сучава, Романија. Изграден во 1530 година, со Петру IV Рареш како ктитор, тој е еден од осумте градби што ги сочинуваат црквите на Молдавија, светско културно наследство на УНЕСКО, а исто така е наведен како историски споменик од Министерството за култура и религиозни работи на државата.
1 Погребувања
* Петру Ререш
Црква „Св. Петар и Павле“ - Ресен

Св. Петар и Павле (или Св. Петар) — црква и манастир кај градот Ресен. Му припаѓа на Ресенското архијерејско намесништво во Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА.
Манастирот е сместен на југоисточниот крај на градот, во месноста Доброво. Се смета дека црквата своевремено била главен храм на исчезнатото село Доброво.
1 Поврзано
* Прва ресенска парохија
* Ресенско архијерејско намесништво
Лоренцо да Понте

Лоренцо да Понте (, - , ) — италијански либретист и преведувач. Автор на 28 либрета за дела од 11 композитори, меѓу кои и опери од Моцарт и Салиери.
1 Биографија и творештво
Лоренцо да Понте (роден како Емануеле Конељано) е роден во градот Ченедо во Венецијанската Република (денешен Виторио Венето) во еврејско семејство. Неговата мајка починала во 1754 година, а по нејзината смрт татко му се преженил, поради што тој и неговите деца се преобратиле во католичка вера. На крштевката, Емануеле го зел името на бискупот кој го крштевал, Лоренцо да Понте. Од 1769 година студирал теологија во Портогруаро, а во 1773 година се замонашил. Од 1774 до 1776 година, да Понте како опат предавал литература и елоквентност во богословијата во Тревизо. Но, поради своите радикални ставови (да Понте го обожавател Русо) и недолично однесување бил протеран од Тревизо, а потоа и од Венеција, каде што Казанова му бил близок познаник.
Во 1782 година, Лоренцо да Понте заминал за Виена и, по барање на дворскиот композитор Антонио Салиери, станал дворски поет-либретист. Овде да Понте напишал три од своите најпознати либрета, засновани на композициите од В. А. Моцарт: „Свадбата на Фигаро“, „Дон Џовани“ и „Така прават сите“. Напишал либрета и за опери од Салиери (Талисман, Богаташ на еден ден, Аксур, Кралот од Ормуз, Верниот овчар, Цифра), Јозеф Вајгл, Висенте Мартин и Солер и други композитори.
Во 1790 година, да Понте ја изгубил работата и заминал во Трст, каде ја запознал својата идна сопруга, Англичанката Ненси Грал. Живеел во Прага и Дрезден, Париз и Лондон. По тринаесетгодишна соработка со денес заборавени композитори, Да Понте емигрирал во Америка во 1805 година.
2 Престојот во САД
Во Америка, Лоренцо да Понте превел неколку англиски дела на италијански, напишал мемоари - „Мемоарите на Лоренцо да Понте од Ченеда, напишани од него“ (1823-1827). Предавал италијанска книжевност на Универзитетот Колумбија во Њујорк и бил првиот католички свештеник на универзитетската катедра. Во 1826 година ја организирал американската премиера на операта Дон Џовани (Марија Малибран ја отпеала Зерлина). Во 1828 година, на 79-годишна возраст, Лоренцо да Понте добил државјанство на САД.
Лоренцо да Понте починал во Њујорк на 89 годишна возраст. Бил погребан во Бруклин.
Црква „Св. Петар и Павле“ - Црновец

Св. Петар и Павле (или Св. Петар) — црква и манастир кај битолското село Црновец. Му припаѓа на Битолското архијерејско намесништво во Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА.
1 Местоположба
Овој манастир е сместен во густа дабова шума, на 2,5 - 3 км западно од селото и веднаш северно од Стрежевското Езеро.
2 Историја
Манастирот е изграден во 1999 година како обнова на претходен манастир од XV век, како што се вели на плоча во манастирот. Друга плоча го бележи гробот на шест монаси од тој манастир кои загинале за верата во XVIII век.
3 Поврзано
* Лисолајска парохија
* Битолско архијерејско намесништво
Застава M64

Застава М64 — прва југословенска верзија на советскиот автомат АК47, која била произведувана во Застава оружје во средината на 1960-тите. M64 беше произведен под советска лиценца, а наскоро била произведена и подобрена верзија на M64B.
1 Употреба
Пушката М64 не била активно воведена во употреба и повеќето произведени пушки само стоеле во магацините. Не е познато дали била користена при распадот на Југосалвија. Пушката била проектирана во 1952 година.
2 Уникатни одлики за М64
* На долниот дел од магазинот содржи отворач за шишиња.
* Со додавање на адаптер на почетокот од цевката пушката може да се приспособи да фрла тромблон, за чие исфрлање се користи муниција без зрно.
3 Поврзано
* АК-47
Црква „Св. Петка“ - Долно Егри

Света Петка — главна селска црква во битолското село Долно Егри, Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа во самото село, иако денес скоро и да нема останати остатоци од некогашното село.
Таа претставува гробишен храм, сместена на јужниот крај на селото.
2 Историја
Храмот е подигнат во XIX век, односно пред самиот крај на турското владение (истата година кога е подигната и црквата во Оптичари). Претходно на тоа место немало црква.
2.1 Пожар
Во 2013 година, сета црква заедно со камбанаријата изгорела во пожар предизвикан од запалените стрништа во околината.
Во 2016 година црквата врз црквата се вршени одредени зафати со што бил спасен нејзиниот фрескоживопис. Забележлив е променетиот покрив во 2023 година.
3 Архитектура
3.1 Фрескоживопис
Храмот поседува живопис, кој го добил во XIX век.
4 Галерија
5 Поврзано
* Битолско архијерејско намесништво
* Краварско-бачка парохија
* Долно Егри
Генадиј Ајги

Генадиј Николаевич Ајги (|Геннадий Николаевич Айхи), (, , Батиревски Округ - , ) — чувашки поет и преведувач. Неговата поезија е напишана и на чувашки и на руски јазик.
1 Животопис
Роден е во селото Шајмурзино (Ченјал), Чувашија (СССР), се преселил во Москва во 1953 година и останал таму до крајот на својот живот. Ајги започнал да пишува поезија на чувашки јазик во 1958 година.
Во 2003 година Ајги учествувал на .
Софија Губајдулина компонирала музика за неколку негови песни во нејзиниот циклус ''Jetzt immer Schnee'' („Сега секогаш снег“).
Неговиот син Алексеј Ајги е композитор.
2 Творештво
На чувашки јазик објавил седум книги:
* Музика за цел живот, 1962;
* Од името на татковците, 1958;
* Чекор, 1964;
* Расветлување, 1971;
* Јазол, 1975;
* Песни, 1980;
* Тестамент, 1988;
* Полиња близнаци, 1987;
* Три поеми за Малевич, 1989, и
* Сега постојано снег.
3 Награди
Меѓу освоените признанија се:
* наградата Андреј Бели (1987),
* наградата Пастернак (2000),
* наградата на Француската академија (1972),
* наградата Петрарка (1993),
* Златниот венец на Струшките вечери на поезијата во 1994 година, и
* наградата Јан Смрек (Братислава, Словачка).
4 Наводи
*