procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Тул

Тул — чанта во облик на кутија или цилиндар направена од кожа, дрво и/или ткаенина, која ја користат стрелците за пренесување на стрели, проектили, пикада или кратки копја, овозможувајќи им лесен и брз пристап до нив. Неговата употреба е документирана уште од праисторијата, а најстариот примерок за кој се знае е пронајден заедно со Еци — природна мумија на човек што живеел околу 3300 г. пр. н .е. Неговиот тул бил направен од срнечка кожа и содржел четиринаесет стрели, од кои само две биле целосно завршени и подготвени за истрел.
Тулот обично се носи на грбот за да му се овозможи на стрелецот слобода на движење и истовремена достапност до проектилите, но често се носи и на појасот. За време на битките во антиката, формациите на стрелци често ги забивале стрелите во земјата непосредно пред нив, со цел пристапот до нив да биде уште побрз.
1 Видови тулови
1.1 Тул за појас
Најчестиот стил на тул е рамен или цилиндричен сад што виси на појасот. Се среќава во многу култури, од Северна Америка до Кина. Постојат многу варијанти на овој тип, како што се навалување нанапред или наназад, и носење на страната на доминантната рака, на спротивната страна или на долниот дел од грбот. Некои варијанти ја опфаќаат речиси целата стрела, додека минималистичките „џебни тулови“ се состојат од малку повеќе од мала цврста торбичка што ги покрива само првите неколку сантиметри. Таписеријата од Баје покажува дека повеќето стрелци во Средновековна Европа користеле вакви тулови за појас.
1.2 Тул за грб
Туловите за грб се прицврстени на грбот на стрелецот со кожни ремени, при што краевите на стрелите (засеците) штрчат над рамото на доминантната рака. Стрелите можат брзо да се извлечат за врвот. Овој стил го користеле домородните народи во Северна Америка и Африка, а исто така бил вообичаен во релјефите на Стара Асирија. Тие се користеле и во Стара Грција и често се појавуваат во скулптурите на Артемида. Иако е популарен во филмовите и уметноста на XX век поради приказите на средновековни ликови (како Робин Худ), овој стил на тул ретко се користел во Средновековна Европа.
1.3 Тул за земја
Тул за земја се користи и за гаѓање во цел и за војна кога стрелецот пука од фиксно место. Тие можат да бидат едноставни колци во земјата со прстен на врвот за држење на стрелите, или поелаборирани дизајни што ги држат стрелите на дофат без стрелецот да мора да се наведнува за да ги извлече.
1.4 Тул за лак
Како современ изум, тулот за лак се прицврстува непосредно на краците на лакот и ги држи стрелите цврсто со некаков вид штипка. Популарни се кај ловците со составен лак бидејќи овозможуваат носење на опремата без таа да пречи на телото на ловецот.
Постојат и други видови тулови што се прицврстуваат непосредно на подлактицата или на потколеницата.
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Маловиште

Црква „Св. Ѓорѓи“ — помала селска црква во битолското село Маловиште, Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа североисточно од селото, недалеку од него, сместена на пристапниот локален асфалтен пат до Маловиште.
2 Историја
Црквата била обновена околу 1925 година.
Во некои извори, црквата се споменува како манастир. Мештаните тука се собираат за Ѓурѓовден.
3 Галерија
4 Поврзано
* Ресенско архијерејско намесништво
* Прва ресенска парохија
* Маловиште
Прашница

Прашница или антер (|anthera) — дел од прашникот на растението. Антерите се наоѓаат на врвот на прашниковиот конец.
1 Градба на антерите
Антерот обично е составен од два полуантери (''thecae'') и вкупно четири поленски кесички (''loculi''). Сепак, постојат исклучоци кај некои растителни семејства, како што се орхидеите. Во нив, соседните поленски кесички се спојуваат. Спојувањето образува една празнина, но постојат и спротивни примери, каде што се создаваат прегради во внатрешноста на поленските кесички, па затоа има многу шуплини во прашникот, понекогаш и до 60. Кај мимозата има осум комори, а кај имелата има 50.
2 Облик на прашницата
Обликот на прашниците е различен кај поединечните видови. На пример, во родот ''Acalypha'', кој припаѓа на семејството Млечна трева, прашниците се слични на црви.
3 Поврзано
* Прашник
* Прашников конец
Viz Media

VIZ Media, LLC — американска компанија, издавач на манга и аниме. Седиштето се наоѓа во Сан Франциско, Калифорнија. Компанијата е основана по спојувањето на VIZ, LLC и ShoPro Entertainment. Сосопственици на VIZ се јапонските издавачки куќи Shogakukan и Shueisha, како и Shogakukan Productions (ShoPro), подружница на Shogakukan.
Името на компанијата потекнува од англискиот збор ''visual'' — визуелен, сликовен.
VIZ ја издава англиската верзија на шонен-списанието ''Shonen Jump'' и сопствено шоџо-списание ''Shojo Beat'', кое излегува во тираж од приближно 35.000 примероци. Издадени се и неколку антологии (''Animerica Extra'' и антологијата на манга за возрасни ''Pulp''). Едно време излегувало и семрежното списание ''J-pop.com''.
1 Списанија на VIZ
*''Animerica'' (затворено) — месечно списание со рецензии за аниме и манга, претежно за насловите што ги издавала VIZ Media. Првиот број излегол во ноември 1992 г., а во април 2005 г. било објавено дека ''Animerica'' повеќе нема да се издава редовно. Оттогаш, една верзија на списанието, со намален број страници, може бесплатно да се добие на аниме-фестивалите, додека друга верзија се објавува квартално и исто така бесплатно се дели во книжарниците Borders и Waldenbooks. Претплатата веќе не е достапна. Последниот редовен број излегол во јуни 2005 г.
*''Animerica Extra'' (затворено) — месечно списание за шоџо-манга, кое излегувало во Северна Америка од 1998 до 2004 г. Таму биле објавувани дела како ''Banana Fish'', ''Fushigi Yuugi'', ''Marionette Generation'', ''Младата револуционерка Утена'', ''Short Program'', ''Steam Detectives'', ''Video Girl Ai'' и ''X/1999''.
*''Game On! USA'' (затворено)
*''Manga Vizion'' (затворено)
*''Pulp'' (затворено) — месечно списание со манга за возрасни, кое ги вклучувало делата ''Uzumaki'', ''Cinderalla'', ''Banana Fish'', ''Bakune Young'', ''Black & White'', ''Dance Till Tomorrow'', ''Heartbroken Angels'' и ''Voyeur''. Се издавало од 1997 до 2002 г.
*''Shojo Beat'' (затворено)
*''Shonen Jump USA'' (затворено)
Црква „Св. Атанасиј“ - Маловиште

Црква „Св. Атанасиј“ — помала селска црква во битолското село Маловиште, Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа јужно од селото, недалеку од него. Иако близу до селото, во денешно време, црквата е скоро недостапна поради бројните огради и израснатата вегетација околу нејзе.
2 Историја
Црквата била обновена во 1930 година.
Во некои извори, црквата се споменува како манастир.
3 Галерија
4 Поврзано
* Ресенско архијерејско намесништво
* Прва ресенска парохија
* Маловиште
Електричен тротинет

Електричен тротинет — лично електрично превозно средство на две тркала, придвижено од електромотор и напојувано од батерија. Тој претставува модерна еволуција на традиционалниот механички тротинет и е дел од пошироката категорија на лесни електрични возила (''light electric vehicles'' — LEV). Електричните тротинети се користат првенствено за кратки и средни урбани патувања, како алтернатива на пешачење, велосипед или јавен превоз.
1 Историја
Идејата за електричен тротинет постои уште од почетокот на XX век, но првите практични модели се појавуваат во 1990-тите години. Компанијата Go-Ped во 1997 година ја лансирала една од првите комерцијални верзии. Меѓутоа, вистинскиот светски бум настанал во 2017 и 2018 година, кога компаниите за споделување возила Bird и Lime ги воведоа своите флоти во големите градови на САД и Европа.
Во 2018–2020 година пазарот експлодирал благодарение на кинеските производители (Xiaomi, Segway-Ninebot, Hiboy) кои нудат квалитетни и достапни модели. Денес пазарот е проценет на повеќе од 40 милијарди долари годишно, со најголем раст во Азија, Европа и Северна Америка.
Папирус 1

Папирус 1, означен како 𝔓¹ во Грегори-Аландовата нумерација на новозаветните ракописи, е еден од најраните познати фрагменти од Новиот Завет. Тој претставува дел од грчки папирусен кодекс од III век и содржи делови од првата глава на Евангелието според Матеј. Овој ракопис е значаен како еден од најстарите сведоци за текстот на Новиот Завет и е класифициран како ракопис од Категорија I според Корт Аланд, што укажува на висок степен на текстуална доверливост и блискост до александрискиот текстуален тип.
1 Откривање и локација
Папирусот е откриен во 1897 година (или крајот на 1896) во античкиот Оксиринх (денешен ел-Бахнаса) во Египет, за време на ископувањата предводени од британските палеографи Бернард П. Гренфел и Артур С. Хант. Тој е објавен во 1898 година како P. Oxy. 2 во првиот том на Оксиринхските папируси.
Денес се чува во Музејот на Универзитетот во Пенсилванија (Penn Museum) во Филаделфија, САД, под инвентарен број E 2746. Ракописот е купен од Египетската фондација за истражување во 1901 година.
2 Содржина
Ракописот ги сочувува следниве стихови од Матеј 1 (со некои празнини поради оштетување):
* Recto (предна страна): Матеј 1:1–9, 12
* Verso (задна страна): Матеј 1:14–20
Прашки мир (1635)

Прашкиот мир бил еден од клучните договори во текот на Триесетгодишната војна. Потпишан на 30 мај 1635 година во Прашкиот замок, тој претставувал обид на императорот Фердинанд II да ја стабилизира состојбата во рамките на Светото римско царство и да ги прекине внатрешните поделби меѓу германските кнезови.
1 Контекст на договорот
Триесетгодишната војна започнала како верски конфликт (католици vs. протестанти) во рамките на Светото Римско Царство, но брзо се претворила во голема европска војна со политички и територијални интереси. До 1635 година, Швеѓаните (под водство на Густав Адолф, а потоа и по неговата смрт) се вмешале на страната на протестантите и постигнале значителни победи.
Саксонија, која била протестантска, првично била дел од анти-императорската коалиција (со Швеѓаните), но Јохан Георг I се уморил од војната и преговарал за сепаратен мир со императорот. Договорот имал за цел да ја стабилизира ситуацијата во германските држави и да ги привлече другите протестантски кнезови назад кон лојалност кон царот.
2 Содржина на договорот
Со договорот, императорот им гарантирал на протестантските држави право на верска слобода, особено на лутераните, и се откажал од насилни обиди за наметнување на католицизмот. Германските кнезови, пак, се обврзале да ја поддржат царската власт и да се обединат против надворешни непријатели.
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Маково

Успение на Пресвета Богородица – најнова селска црква во битолското село Маково, Македонија.
1 Местоположба
Црквата е подигната на левата страна од регионалниот пат 1311 пред селото Маково, во месноста Преслап.
2 Историја
Црквата е подигната во поново време.
3 Поврзано
* Преспанско-пелагониска епархија
* Битолско архијерејско намесништво
* Старавинска парохија
Nippon Sangoku

''Nippon Sangoku'' (|日本三國, македонски: ''Јапонија: Три кралства'') — манга напишана и илустрирана од Ика Мацуки. Објавувањето започнало на веб-страницата ''Ura Sunday'' на издавачката куќа Shogakukan и примената ''MangaONE'' во ноември 2021 г. Аниме-серија во производство на студиото Kafka започнала со прикажување во април 2026 г.
1 Содржина
На крајот на епохата реива, Јапонија била погодена од последиците на глобална јадрена војна, што довело до огромен прилив на бегалци, по што следувало смртоносен вирус и разорен земјотрес. Ситуацијата била влошена од лошото управување со државата и наметнувањето високи даноци, што довело до глад.
На крајот, народот започнал бунт со кој ја соборил власта, но населението се намалило на една десетина од својата предвоена големина. Технологијата назадувала до нивото на епохата меиџи, а земјата била поделена на три кралства: Јамато, Такео и Сеи. Сто години подоцна, маж по име Аотеру Мисуми го предводува движењето за повторно обединување на земјата.
2 Ликови
* Аотеру Мисуми (јап. ja) — главниот лик, младич со извонредна интелигенција што се стреми да ја обедини Јапонија. Глас му позајмува: Кеншо Оно.
* Саки Хигашимачи (јап. ja) — сопатничка на Аотеру. Глас ѝ позајмува: Асами Сето.
* Денки Таира (јап. ja). Глас му позајмува: Такаши Нагасако.
* Јошицуне Асама (јап. ja). Глас му позајмува: Џун Фукујама.
* Јасуаки Каку (јап. ja). Глас му позајмува: Јуичи Накамура.
* Мицухиде Рјумон (јап. ja). Глас му позајмува: Казухиро Јамаџи.
Cynoglossum creticum

''Cynoglossum creticum'' — вид растение од семејството Boraginaceae.
1 Опис
''Cynoglossum creticum'' e двегодишно растение, високо 25–70 см. Стеблото му е вертикално, неразгрането или во горниот дел разгрането, со прилегнати или полустрчести, меки прости лакна. Базалните листови се собрани во розета, издолжено-елиптични или лопатовидни, постепено стеснети во долга лисна дршка, заедно со лисната дршка долги 10 до 20 см, широки 1 до 3 см широки, од двете страни препокриени со прилегнати, куси, меки прости влакна. Стеблените листови се ланцетни, долги 4 до 11 см, широки 0,5 до 2,5 см, приседнати, во основата проширени и делумно го опфаќаат стеблото, со слична влакнавост како и базалните листови. Цветовите се без брактеи собрани во главичести срповидни соцветија кои подоцна, при образувањето на плодот се издолжуваат и разгрануваат. Чашката е долга 4 до 5 мм, при образувањето на плодот малку се издолжува (до 7 мм), до основата разделена на 5 јајцевидно-елиптични сегменти, со прилегнати или полустрчести прости, куси, четинести влакна.Венчето е долго 7 до 9 мм, светлосино, со потемни сини мрежесто распоредени жили, со широка инковидна трубичка малку покуса или речиси со еднаква должина со проширениот дел од венчето. Во отворот на венечната трубичка се наоѓаат темноцрвено-виолетови проширени главичести грлени лушпи, препокриени со куси брадавичести израстоци, под кои се сместени антерите на прашниците. Оревчињата се јајцевидни, од надворешната страна испакнати, без задебелен раб, со пречник од 5 до 7 мм, препокриени со густи кукести четинести влакна.
2 Живеалиште
Покрај патишта, железнички пруги, по брдските пасишта, камењари, во низински делови.
3 Распространетост
3.1 Македонија
Скопје, с. Сарај, с. Љубин; Жеденска Клисура – с. Радуша (АТф), с. Рашче (ЗВ), Таорска Клисура – жел. ст. „Рајко Жинзифов“; Гевгелија – Негорски Бањи, Смрдлива Вода; Богданци; Дојран – (†) с. Асанли; клисурата на р. Црн Дрим.
Cynoglossum columnae

''Cynoglossum columnae'' — вид цветно растение. Првпат бил опишан од Микеле Теноре. Му припаѓа на родот ''Cynoglossum'' од семејството Boraginaceae.
1 Опис
Cynoglossum columnae е едногодишно растение, високо 20 до 40 см. Стеблото му е вертикално, неразгрането или во горниот дел разгрането, со густи, полустрчести или стрчести влакна. Базалните листови се собрани во розета, издолжено ланцетни или тесно елиптични, постепено стеснети во дршка, заедно со лисната дршка долги 3 до 6,5 см, широки 0,6 до 1,2 см, од двете страни препокриени со густи, меки прилегнати, прости влакна. Стеблените листови се елиптични или ланцетни, долги 1,8 до 5 см, широки 0,3 до 0,8 см, приседнати. Со срцевидната основа делумно го опфаќаат стеблото, со слична влакнавост како и базалните листови. Цветовите се без брактеи собрани во главичести срповидни соцветија кои при образувањето на плодот се издолжуваат. Чашката е долга 4 до 5 мм, при образувањето на плодот малку се издолжува, до основата разделена на 5 јајцевидни сегменти, со густи прилегнати или полустрчести влакна. Венчето е долго 5 до 6 мм, со еднаква должина или малку подолго од чашката, темносино, со широка цилиндрична трубичка. Во отворот на венечната трубичка се наоѓаат темноцрвени, проширени грлени лушпи препокриени со куси брадавичести израстоци, под кои се сместени антерите на прашниците. Оревчињата од надворешната страна се сплескани или слабо вдлабнати, со задебелен раб, со пречник од 7 до 10 мм. На сплесканата површина од оревчињата присутни се подолги кукести четинести влакна и покуси брадавичести израстоци.
2 Живеалиште
Покрај патишта, рудерални места, чистини од деградирани шуми од бел габер и во дабови шуми, суви тревести места, особено на варовничка подлога, на надморска височина до 1500 м.
3 Распространетост
Овој вид е ендемски на:* Сицилија
* Италија
* веројатно Црна Гора
* Хрватска
* Република Македонија
* Босна и Херцеговина
* Албанија
* Турција
**југозападна Анадолија
* Грција
* Крит
*источните Егејски Острови
* Родос
3.1 Македонија
Жеденска Клисура – с. Рашче (ЗВ); Кичево – с. Големо Црско („Габер“, „Рамништа“, „Краста“, „Лескојц“); Галичица – с. Пештани, с. Трпејца, Горица, Преслап, над Отешево.
Cynoglossum germanicum

''Cynoglossum germanicum'' — вид цветно растение, од семејството Boraginaceae, кое е автохтоно во Европа.
1 Потекло на името
Зборот ''Cynoglossum'' потекнува од старогрчкиот збор „''kunoglosson''“ што значи кучешки јазик, што се однесува на обликот и грубоста на листовите. Епитетот на видот „''germanicum''“ значи германски, и веројатно видот првпат бил идентификуван во Германија.
2 Опис
''Cynoglossum germanicum'' е двегодишно растение, високо 30 до 70 см. Стеблото му е вертикално, неразгрането или во горниот дел разгрането, голо или со ретки четинести влакна. Базалните листови се зелени, собрани во розета, издолжено елиптични, постепено стеснети во подолга или покуса дршка, долги (заедно со лисната дршка) 6 до 13 см, широки 0,8 до 2 см, од горната страна се голи или со ретки влакна, од долната страна со ретки влакна. Стеблените листови се зелени издолжено-ланцетни до широко ланцетни долги 2,5 до 7 см , широки 0,6 до 2,0 см, приседнати, во основата проширени и делумно го опфаќаат стеблото, со слична влакнавост како и базалните листови. Цветовите се без брактеи, собрани во издолжени, тенки срповидни соцветија. Чашката е долга 4 до 5 мм, до основата разделена на 5 јајцевидни сегменти со ретки прилегнати влакненца. Венчето е долго 5 до 6 мм, синовиолетово до црвеновиолетово, со широка цилиндрична до инковидна венечна трубичка, проширениот дел од венчето е покус од венечната трубичка. Во отворот на венечната трубичка се присутни грлени лушпи со белузлави брадавичести израстоци. Прашниците се затворени во венечната трубичка. Оревчињата од надворешната страна се испакнати без задебелен раб, со пречник од 6 до 8 мм, јајцевидни, препокриени со кукести четинести влакна.
Сличен е на тесно поврзаниот ''Cynoglossum officinale'', но се разликува по тоа што има голи, сјајни, светлозелени листови и оревчиња кои се поконвексни однадвор и немаат задебелен раб. Типичните живеалишта на двата вида многу се разликуваат.
3 Живеалиште
Планински пасишта и камењари, на надморска височина од 700 до 2050 м.
4 Распространетост
Европа:
Албанија, Австрија, Белгија, Чехословачка, Франција, Германија, Велика Британија, Крим, Северен Кавказ, Полска, Романија, Југоевропска Русија, Шпанија, Турција, Украина, Југославија.
4.1 Македонија
Планината Бистра – с. Галичник, с. Јанче и планината Јабланица – Чума.
Ново Село (Скечанско)

Ново Село (|Νεοχώρι, ''Неохори'') — село во Скечанско, Западна Тракија, денес во општината Скеча на истоимениот округ во областа Источна Македонија и Тракија, Грција. Населението брои 161 жител (2021).
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа 53 км источно од Драма и 35 км северозападно од Скеча, во падините на Западните Родопи, над левата страна на Места, на надморска височина од 90 м. Низ Ново Село минуваат државниот пат ЕО14 (Драма–Скеча) и железничката пруга Солун-Дедеагач.
2 Историја
Основано е во 1924 г. од Грци од Понд, Источна Тракија и Мала Азија. Тука биле доведени 22 бегалски семејства (вкупно 122 бегалци). како и семејства од други места од небегалско потекло.
3 Стопанство
Ново Село е мошне богато, бидејќи располага со плодни обработливи површини од кои дел се наводнува. Главни производи се тутун, жито, градинарски и други земјоделски култури, а населението делумно се занимава и со сточарство.
4 Наводи
;Забелешки
Нина Марковиќ-Казе

Нина Марковиќ-Казе (родена на 20 јули 1983 година) — српско-австралиски политиколог и новинар.
1 Образование и кариера
Нина Марковиќ-Казе била родена во Белград, Србија, каде што пораснала и го стекнала своето основно образование. Живее во Австралија од 1999 година, дипломирала на Универзитетот во Западна Австралија, а магистрирала дипломатски студии и италијански јазик на Австралискиот национален универзитет. Докторирала политички науки со теза за ''Историскиот пресек на дипломатските односи меѓу Србија и Европската Унија''.
Марковиќ-Казе била виш истражувач за Европа и Блискиот Исток во Парламентот на Австралија, парламентарен делегат за земјите од Пацификот и претседател на Здружението за европски студии на Австралија и Нов Зеланд. Таа е предавач на Одделот за безбедносни студии и криминологија на Макворискиот универзитет во Сиднеј и новинар на програмата на српски јазик на SBS Radio.
Таа е една од основачите и членка на одборот на директори на Српскиот совет на Австралија (SCOFA), политичко здружение на српскоавстралијци, членка на извршниот комитет на Австралоазиското здружение за комунистички и посткомунистички студии и членка на AusBiotech, биотехнолошко здружение.
Исто така, таа е главен и одговорен уредник на Allergies, Immunity & Microbiome News, списание на Immunity Group Australia, компанија што ја основала заедно со американскиот алерголог и имунолог Даглас Џонс.
2 Публикации
2.1 Книги
*''Проектот за имунолошка кондиција – Отпорност на алергии на храна'' (Immunity Group Australia, 2023), со Даглас Џонс;*''Австралиски миграциски досиеја'' (Impressions Publishing, 2025), со Адам Казе.
2.2 Избрани статии
*''Улогата на прореформското граѓанско општество во пристапувањето на Србија кон ЕУ: Опозициони дискурси, улога на чувар и застапување на ЕУ,'' "Австралиско и новозеландско списание за европски студии“, бр. 10 (3), стр. 24–48 (Европско здружение за студии на Австралија и Нов Зеланд, 2018)* "Европска дипломатија во лекции од криза – од Берлинскиот конгрес од 1878 година,“ ''Реформа, револуција и криза во Европа – пресвртници во историјата, меморијата и мислата'' (Routledge, 2019);* "Бегање од комунизмот – југословенска и виетнамска повоена миграција во Австралија и промени во имиграциската политика," ''30 години од падот на Берлинскиот ѕид, стр. 405–425,'' стр. 405–425 (Springer Singapore, 2020), со Адам Казе;*''Дилемата стабилност-демократија на ЕУ во контекст на проблематичното пристапување на земјите од Западен Балкан,'' "Журнал за современи европски студии," Бр. 29 (2), стр. 169–183 (Routledge, 2021), со Николас Рос Смит и Маја Ковачевиќ;*''Дали растечкото влијание на Кина на Западен Балкан е закана за европската интеграција?,'' "Журнал за современи европски студии," Бр. 29 (2), стр. 234–250 (Routledge, 2021), со Ксивен Ванг;*''Перцепции за ЕУ ​​во Западен Балкан во однос на Русија и Кина,'' "Преглед на европски надворешни работи," Бр. 27 (1), стр. 81–108 (Wolters Kluwer, 2022).
Честевски чинар

Честевски чинар — платан во селото Честево прогласен за природна реткост под името „Платаново стебло – Платан, с. Честево, Општина Валандово“. Со природната реткост управува Општина Валандово, а во име на општината, градоначалникот на Општина Валандово..
1 Местоположба
Чесневскиот чинар се наоѓа во селото Честево, во зона на активно земјотделско земјиште. Во непосредна близина на чинарот се наоѓаат лозја и овоштарници.
2 Опис
Крошната на платанот е силно разгранета скоро од основата на деблото. Самото дрво е високо 18,0 м, деблото е високо 1,8 м, а висината на крошната е 16,2 м. Обликот на крошната е полутопчест. Обемот на крошната е 95,7 м, а ширината мерена кон: * Север 13,6 м
* Исток 15 м
* Југ 14,3 м
* Запад 15,4 м
Во основа кореновиот врат на деблото има обем од 9,0 м, пречник на кореновиот врат 2,86 м, обемот на градна височина е 8 м, пречник на градна височина 1,27 м.
Кората по деблото е многуаглоно испукана со ситни сивокафеави точки. Гранките се сивопепелави, скоро мазни, со слабо лушпесто испукана кора.
3 Проценка на староста
Официјални податоци за староста на овој чинар не постојат.
За утврдување на староста (возраста) на чинарот, при изработката на „Елаборатот за ревалоризација на Платаново стебло (Platanus orientalis L.) во Центар Валандово, Општина Валандово“, во 2021 година, се користела методата на вадење извртоци од стеблото со Преслеров сврдел и броење на годовите. Извртокот бил долг 5,7 см и на него биле изборојани 56 гододи, па староста на чинарот била проценета на приближно 710 години.
4 Состојба на чинарот
Нема оштетувања по деблотo, има една дебела гранка која при основата е сува и искршена, исечена за вадење на мед. Во основата на деблото има појава на две карпофори (габи) како резултат на деструкција на мртва кора по деблото. Забележена е појава на ларви и инсекти само по оштетените делови од стеблото. Нема други позначајни оштетувања од абиотски и биотски фактори.
Диви детективи

„Диви детективи“ (шпански: ''Los detectives salvajes'') — роман на чилеанскиот писател Роберто Болањо од 1998 година. Делото е посветено на Каролина Лопес и Лаутаро Болањо.
1 Содржина
1.1 Мексиканци изгубени во Мексико (1975)
Првиот дел од романот е напишан во вид на дневник од 2.11 до 31.12. 1975. Хуан Гарсија Мадеро е 17-годишен студент во Мексико Сити. Тој студира право, но повеќе го интересира книжевноста. Еден ден, на поетската работилница на познатиот поет Аламо упаѓаат двајца непознати поети, Улисес Лима и Артуро Болањо, под чие влијание Хуан станува член на нивното движење наречено утробен реализам. Наскоро, тој се запознава со сестрите Анхелика и Марија Фонт и станува љубовник на Марија. Истовремено, тој започнува љубовна врска и со келнерката Розарио, потполно запоставувајќи ги студиите. Кога татко ѝ на Марија, Квин Фонт, ја спасува проститутката Лупе, Хуан случајно станува учесник во сето тоа. Иако живее со Розарио, Хуан е вљубен во Марија и повторно ја посетува, а тогаш дознава дека нејзината куќа е опседната од макрото на Лупе. Таму, тој оди љубов со Лупе, а на новогодишната прослава во куќата доаѓаат и Лима и Болањо. Квин им го дава својот нов автомобил и голем износ пари, под услов да ја спасат Лупе. Во таа прилика, Хуан го удира макрото на Лупе по што и тој влегува во автомобилот и четворицата го напуштаат градот.
Сара Садикова

Сара Садикова (татарски: Садыйкова Сара Гариф кызы; |Сады́кова Сара́ Гари́фовна; 1 ноември 1906 - 7 јуни 1986) — татарска актерка, пејачка (сопран) и композиторка. Од 1938 до 1948 година била солистка на Татарската опера „Муса Џалил“. Сара изведувала улоги во опери и музички комедии, вклучувајќи ги ''„Саниа“'', ''„Качќин''“ (''Бегалка''), ''„Ѓалиабану“'', ''„Башмагим''“ (''Моите папучи''), ''„Илдар“'', како и музичките драми ''„На Кандир“'', ''„Работодавачот“.'' Авторка била на многу песни и музички комедии, вклучувајќи ги ''„Песна за љубовта“'' (1971) и „''Киавлар'' “ (1972) во соработка со Р. Ѓобајдулин. Садикова ја добила државната награда „Габдула Тукај“ на Татарската АССР во 1990 година, по нејзината смрт.
1 Биографија
Била родена како Бибисара Садикова на 1 ноември 1906 година во Казан, Руска Империја. Дипломирала на познато училиште за девојки и се запишала на педагошки колеџ.
Во 1921 година, Бибисара го извела својот прв дел во музичката добротворна претстава „Бујдак“ (Ергенот). Еден од професорите на колеџот, татарскиот композитор Солтан Ѓабаши, ја испратил во Московскиот конзерваториум, каде што студирала од 1922 до 1928 година. Во периодот 1930–1934 година, Сара Садикова работела во трупата на Татарскиот академски театар. Таа ја извела една од првите татарски опери „Ешче“ (Работникот) во 1930-тите години. Во периодот 1934–1938 година работела во Татарското оперско студио во рамките на Московскиот конзерваториум.
Во 1942 година, Сара почнала да компонира песни, создавајќи го тангото „Очекување“ по текст од А. Јерикеев. Нејзините омилени стилови биле тангото и фокстротот. Таа компонирала повеќе од 400 популарни песни, како и музика за 30 претстави.
Сара Садикова починала на 7 јуни 1986 година и била погребана на гробиштата ''Спомен Јања-Татар Бистасе (Новотатарское)''.
2 Почести и награди
Во 1939 година, прво ја добила титулата ''Заслужен уметник на Татарската АССР'', а потоа во 1977 година станала ''Народен уметник на Татарската АССР''. Во 1984 година ја добила пошироката титула ''Заслужен работник за култура на Руската СФСР''.
Џој Харџо

Џој Харџо (англиски: ''Joy Harjo''; 9 мај 1951) — американска поетеса.
1 Животопис
Џој Харџо е родена во Талса, Оклахома, во етнички мешано семејство со француско, ирско и черокиско потекло по мајчината страна, додека предците по татковата страна, исто така, биле американски домородци. Така, прадедото на нејзиниот татко бил водач на едне индијански бунт против присилното преселување од Алабама во Оклахома во 1832 година. Нејзиниот дедо, пак, бил баптистички свештеник. Предците по мајчината страна имале уметнички склоности (нејзината тетка и баба биле сликарки). И Џој Харџо свири на саксофон во својата група Поетска правда. Таа живее на Хаваите. Таа дипломирала на Институтот за уметноста на американските Индијанци во Санта Фе, каде предавала во текот на 1978-1979 и во 1983-1984 година. Магистрирала на Универзитетот на Ајова, во 1978 година. Долго време работела како професор на Универзитетот на Ново Мексико, а предавала и на други универзитети.
2 Творештво
Творештвото на Харџо претежно се состои од поезија, но таа, исто така, пишува и сценарија. Таа е добитничка на многу награди и почести. Во своите песни ги обработува односите меѓу предметите и луѓето, што е карактеристично за приказните на американските староседелци. Нејзината поезија ги спојува феминистичките, митските и културните перспективи. Со своите специфични теми, со амбиентот и со стилот, таа го обединува искуството на градскиот живот со легендите и митовите на американскиет староседелци. Нејзините најважни дела се:* Последната песна (The last song, 1975)
* Која месечина ме донесе до овде (What moon drove me to this, 1979)
* Таа имаше неколку коњи (She had some horses, 1983)
* Во лудите војна и мир (In mad love and war, 1990)
* Жената која падна од небо (The woman who fell from the sky, 1994)
* Мапа на идниот свет: Поезија и сказни (A map of the next world: Poetry and tales, 2000)
* Како станавме луѓе (How we became human, 2002)
Поетскиот глас на Харџо се развива низ нејзиното оживување на судирот меѓу белците и американските староседелци кој ја претставува „ужасната приказна на нашиот опстанок“. Исто така, таа со восхит ги пренесува традицијата и културата на староседелците. Во потрагата по индивидуалниот и етничкиот идентитет, таа ги испитува болката и радоста на егзистенцијата остварена низ човековиот однос кон природата и кон другите луѓе. На тој начин, нејзината поезија ги спојува реализмот и филозофијата на духовноста на американските староседелци.
Халеп

Халеп или Халепа (|Χαλέπι, ''Халепи''; до 1926 г. ''Χαλέπ'') — село во Скечанско, Западна Тракија, денес во општината Скеча на истоимениот округ во областа Источна Македонија и Тракија, Грција.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Драмски Чеч, северозападно од Саришабан и 47 км од Скеча, југоисточно од селото Бук, околу 5 км од десната страна на Места, во северните падини на Урвил, на надморска височина од 200 м.
2 Историја
Во XIX век Халеп било турско село во Саришабанската Каза на Драмскиот Санџак. Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г., во селото имало 150 Турци кои живееле во 50 куќи. Во тоа време, Халеп, заедно со уште три околни села, било управувано директно од кајмакамот во Саришабан.
Во Првата балканска војна во 1912 г. селото е окупирано од бугарска војска. По Втората балканска војна во 1913 г. истото е припоено кон Грција. Таа година селото броело 55 жители, кои во 1920 г. се зголемиле на 59 лица.
Во 1924 г. сите жители се иселени во Турција по сила на Лозанскиот договор. На нивно место се доведени извесен бегалски семејства, чии број во 1928 г. изнесувал 43 жители. Во 1926 г. селото е преименувано во ''Халепи'' (Χαλέπι).''''
Во 1941 г. селото е окупирано од бугарски единици, кои во него завеле 85 жители.
3 Стопанство
Населението произведува главно тутун, а делумно се занимава и со сточарство.
4 Културни и природни знаменитости
Цркви
* Црква „Живоносен Извор“
5 Наводи
;Забелешки
Ластик (игра)

Ластик — вид друштвена игра популарна кај децата на основношколска возраст. Оваа игра била една од поомилените кај женските деца на овие простори.
1 Историја
Оваа кинеска игра потекнува од 7 век и се проширила низ остатокот од светот во 1960-тите.
2 Опис
Единствениот неопходен реквизит за играта е ластик, гумена кројачка лента. Слободните краеви на лентата се прицврстени (врзани) еден за друг така што лентата образува круг. Двајца играчи влегуваат во кругот и се оддалечуваат, затегнувајќи ја лентата така што таа е во висина на колената и повеќе не образува круг, туку облик сличен на правоаголник. Играчите се свртени еден кон друг. Третиот играч игра така што прескака преку двете линии на ластикот во средината помеѓу играчите кои ја затегнуваат лентата.
Играњето ластик вклучува бројни начини на скокање, затегнување и влечење на двете линии ластик. Обично, редоследот на потезите е познат однапред, а потезите можат да бројат до неколку десетици. Ако играчот направи грешка во потезите, тој го зазема местото на еден од играчите што ја затегнуваат ластикот, а слободниот играч добива можност да игра.
Ластик може да игра и само еден играч ако успее правилно да ја затегне ластикот (помеѓу две столчиња или дрвја), но и поголем број играчи.
Почетокот на играта ластик често почнувал со ритмичката песничка Ема-есаса-есаса е-пипија, што доаѓа од англиското спелување на зборот Мисисипи (Mississippi = ем-ај-ес-ес-ај-ес-ес-ај-пи-пи-ај).
Драган Ѓорговски

Драган Ѓорговски ― македонски новинар и уредник, долгогодишен медиумски работник во Македонската радио телевизија. Добитник е на наградата за животно дело „Крсте Петков Мисирков“, која ја доделува Здружението на новинарите на Македонија.
1 Биографија
Ѓорговски дипломирал на Факултетот за политички науки во Белград во 1977 година. По завршувањето на студиите ја започнал својата професионална кариера во Радио Скопје. Во раната фаза од кариерата работел и во Белград во институции поврзани со младинската организација на тогашна Југославија.
2 Новинарска кариера и медиумска работа
По враќањето во Македонија, Ѓорговски работел како уредник и коментатор во Радио телевизија Скопје, подоцна Македонска радио телевизија. Во текот на својата кариера бил ангажиран и во активности на Здружението на новинарите на Македонија, каде учествувал и во раководните структури.
Известувал за клучни политички настани во периодот на распадот на СФР Југославија, вклучително и последните состаноци на институциите на федерацијата. Известувал од повеќе региони за време на конфликтите во поранешна Југославија.
Во текот на својата кариера реализирал бројни интервјуа со политички и јавни личности од регионот. Известувал од војната во Словенија, како и конфликтите поврзани со Србија, Црна Гора и Косово. Меѓу личностите со кои има направено интервјуа се Зоран Ѓинѓиќ, Мира Марковиќ, Азем Власи, Војислав Шешељ, Ивица Дачиќ и Момир Булатовиќ, и други.
Пишувал и за странски медиуми, вклучително и францускиот весник ''„Ле Монде“''.
Ѓорговски бил автор и учесник во повеќе телевизиски проекти, меѓу кои: „Балкан Експрес“, „ТВ Агломер“, „ТВ Диоптрија“, „Без пардон“.
Тој е автор на емисијата „Убавите села на Македонија“, која се емитува на програмата на МРТ.
3 Награди и признанија
* Награда за животно дело „Крсте Петков Мисирков“ – ЗНМ (2023)
4 Наводи
Зоран Кнежевиќ (астроном)

+Откриени мали планети: 1, 3176 Паоличи, 13 ноември 1980 година
Зоран Кнежевиќ (роден на 23 август 1949 година во Осиек) — српски астроном, кој активно објавува од 1982 година. Тој од 2023 година е актуелен претседател на Српската академија на науките и уметностите (САНУ). Неговите главни научни придонеси се во областа на движењето на малите тела во Сончевиот Систем, нивните сопствени елементи и растројувања, како и идентификацијата и еволуцијата на астероидните семејства. Од 2002 до 2014 година, тој бил директор на Белградската астрономска опсерваторија, исто така бил претседател на Српскиот национален астрономски комитет.
1 Награди и почести
Астероидот 3900 Кнежевиќ, откриен од Едвард Боуел, бил именуван по него. Официјалниот цитат за именување било објавено од Центарот за мали планети на 23 декември 1988 година.
2 Наводи
Александра Смиљаниќ

Александра Смиљаниќ (родена на 12 јуни 1970 година) — поранешна министерка за телекомуникации и информатички технологии во Владата на Србија од 2007 до 2008 година.
1 Образование и кариера
Александра Смиљаниќ е родена во Белград во 1970 година. По завршувањето на средното образование во Математичката граматичка гимназија, таа дипломирала на Електротехничкиот факултет на Белградскиот универзитет. Подоцна магистрирала и докторирала на Принстонскиот универзитет во 1996 и 1999 година.
Таа работи како професорка на Белградскиот факултет за електротехника и како професор-истражувач на Њујоршкиот политехнички универзитет. Таа била и вонреден професор на Стонибрушкиот универзитет во Њујорк, и работела како истражувач во ''AT&T Labs Research'' од 1999 до 2004 година. Нејзината област на истражување е архитектурата и дизајнот на виококапацитетните интернет рутери. Таа е автор на бројни трудови на конференции и списанија во областа на високо-перформансно префрлување и насочување. Таа е пронаоѓач на девет американски патенти и на една патентна пријава. Некои од овие патенти се патентирани и во Европа, Јапонија и Кина. Таа од 2003 до 2009 година била уредник за оптичко вмрежување на ''OSA Journal'' и на IEEE Communication Letters од 2005 година.
2 Личен живот
Мајката на Александра, Владана Ликар-Смиљаниќ е позната српска илустраторка на детски книги.
Софија Торма

Софија Торма (26 септември 1832 - 14 ноември 1899) — унгарски археолог, антрополог и палеонтолог.
1 Живот и работа
Торма била родена во Чичокерештур, округ Бистрица-Насдауд, Австро-Унгарија (денес Кристешти Цицелуи, округ Бистрица-Насауд, Романија). По смртта на нејзините родители, таа се преселила со својата сестра во Сашварош, сега во Романија, каде што почнала да ги проучува фармите за полжави што ги пронашла во округот Хунедоара.
Торма била претежно самообразована. Во 1875 година, Флорис Ромер, кој некои го сметаат за татко на унгарската археологија, ја охрабрил да започне со сопствени ископувања на древната населба Тордос (денешен Турдаш), покрај реката Муреш. Симболите и ракописите на глинените предмети што ги пронашла за време на ископувањето во округот Хуњад станале археолошка сензација. Таа, исто така, пронашла артефакти од културата Тордос стара 6.000 до 7.000 години, од кои некои биле покриени со симболи на Винчанската култура. Според Гизела,
Софија Торма била првата што ја открила неолитската култура на Тордос, привлекувајќи внимание кон врската помеѓу знаците на Тордос и асирско-вавилонската писменост, пенетрацијата на сумерската литература низ Југоисточна Европа. Таа работела во Тордос дваесет години, повеќе од триесет години пред откривањето на внимателно собраните, исклучително вредни наоди и дисертации за нив, бидејќи културата Винча-Тордос била истражена дури во 1908 година.
Торма имала сериозни финансиски проблеми предизвикани од нејзините самофинансирани ископувања. Таа, исто така, се борела со археолозите во нејзината земја, кои „ја исмејувале и ја игнорирале, како жена и аматер во областа на археологијата, како и нејзините револуционерни идеи и напори“. Сепак, нејзините наоди и дела нашле прифаќање кај странските истражувачи со кои долго имала преписки.
Нејзиното најпознато дело, „Етнографска аналогија“, било објавено во Јена, Германија, во 1894 година. Торма одиграла важна улога во основањето на Националниот музеј на трансилванската историја на Колошвар (денешен Клуж-Напока). Во својот тестамент, таа ја оставила својата колекција од 10.387 археолошки предмети на Музејот на медали и антиквитети на Националниот музеј на Трансилванија. На 24 мај 1899 година, само неколку месеци пред нејзината смрт, таа станала првата жена именувана за почесен доктор на Универзитетот Колошвари, денес познат како Универзитет Бабеш-Болјаи.
Торма починала во Сашварош (денешно Ораштије), на 14 ноември 1899 година.
Јагода Буиќ

Јагода Буиќ (14 март 1930 – 17 октомври 2022) — хрватска визуелна уметница, најпозната по нејзините монументални инсталации и таписерии од текстил, кои ѝ донеле критичко признание во втората половина на 20 век.
1 Рани години
Родена во крајбрежниот град Сплит, Буиќ студирала на Академијата за ликовни уметности во Загреб и историја на уметност на Универзитетот во Загреб, пред да дипломира внатрешна архитектура и сценографија, текстил и костимографија на Академијата за ликовни уметности во Виена во 1953 година. По дипломирањето, студирала филмска сценографија во студиото Чинечита во Рим и историја на костимографија во Меѓународниот центар за уметност и костимографија, сместен во Палацо Граси во Венеција.
2 Творештво
Буиќ работела на повеќе од 120 проекти како костимограф и сценограф во разни оперски, балетски, театарски и филмски продукции во разни театри во Виена, Загреб, Осиек, Дубровник и Сплит. Во 1965 година, на Лозанското биенале на текстилна уметност, Буиќ ги импресионирала критичарите на современата уметност со својата прва текстилна инсталација, која веднаш била купена од Музејот Стеделијк во Амстердам. Таа продолжила да ги изложува своите монументални текстилни дела на уметнички изложби и музеи на современа уметност низ целиот свет, станувајќи позната по огромните инсталации направени од текстилни јажиња, коноп и волна, и експериментирајќи со необични површински текстури и простор. Од 1970-тите години, Буиќ заедно со полската уметница Магдалена Абаканович, биле сметани за пионери во иновативните текстилни форми во современата уметност.
Во 1980-тите години, таа почнала да користи метали во своите скулптури и инсталации, а во 2000-тите години се свртела кон користење колажи од разни материјали, вклучувајќи хартија, картон, волна итн.
Делата на Буиќ биле вклучени во изложбата „Жени во апстракција“ во Центарот Помпиду во 2021 година.
3 Смрт
Буиќ починала на 17 октомври 2022 година во нејзиниот дом во Венеција, Италија, од непозната болест. Имала 92 години.
4 Награди
Буиќ освоила бројни награди за својата работа, вклучувајќи ја и Големата награда на Биеналето за уметност во Сао Паоло, Хердерската награда (1976) и наградата "Владимир Назор" за животно дело (2014).
Венец (Шуменско)

Венец (|Венец) — село во Севеоисточна Бугарија и административен центар на Општина Венец во Шуменската Област. Има население од 1.624 жители (2022).
1 Географија
Венец е сместен во средишниот дел на областа Лудогорие. Се наоѓа на 26 км од регионалниот центар Шумен, на 37 км од Разград и на 101 км од Русе.
2 Историја
Најраните пишани податоци за населбата потекнуваат од османлиските регистри, каде што селото се споменува под името Ќокљуџа (на турски: ''Köklüce''). Во минатото, регионот бил густо пошумен, а населението главно се занимавало со сточарство и искористување на природните ресурси на Лудогорието. По Ослободувањето на Бугарија, селото останува во границите на државата и постепено почнува да го менува својот етнички и социјален лик. Со државна наредба во 1934 година, името на селото е официјално променето од Ќокљуџа во Венец.
Во текот на 20 век, селото се етаблира како важен административен центар за околните населени места во североисточниот дел на земјата. Денес, Венец е седиште на истоимената општина и е познато по соживотот на различни етнички заедници. Во поновата историја, економијата на селото е тесно поврзана со модерното земјоделство и развојот на локалната инфраструктура.
Кристијан IV Дански

Кристијан IV (1577–1648) бил еден од најзначајните и најдолговечни владетели на Данска и Норвешка, владеејќи речиси 60 години. Познат е по неговите амбициозни градежни проекти, економски реформи и учество во Триесетгодишната војна, која на крај ја ослабила позицијата на Данска како европска сила.
1 Ран живот и крунисување
Кристијан IV е роден на 12 април 1577 година во замокот Фредериксборг, како син на кралот Фредерик II и Софија од Мекленбург-Шверин. По смртта на неговиот татко во 1588, на само единаесет години бил прогласен за крал на Данска и Норвешка, но поради неговата малолетност земјата ја управувал регентски совет. Официјалното крунисување се случило во 1596 година, кога Кристијан веќе бил полнолетен и подготвен да ја преземе власта.
2 Владеење и реформи
Неговото владеење се одликува со амбициозни економски и административни реформи. Тој настојувал да ја модернизира Данска преку развој на трговијата, морепловството и индустријата. Основал нови градови, меѓу кои Кристијансанд и Кристијанија (денешно Осло), и поттикнувал создавање на трговски компании. Кристијан IV бил познат и како голем градител: неговиот дворец Розенборг, берзата во Копенхаген и бројни тврдини и јавни згради сведочат за неговата визија да ја претвори Данска во модерна држава.
3 Воени походи и надворешна политика
Кристијан IV водел активна надворешна политика, често насочена кон зајакнување на данската позиција во Скандинавија и Европа. Во Калмарската војна (1611–1613) Данска успеала да ја победи Шведска, но придобивките биле ограничени. Најголемата авантура била неговото вмешување во Триесетгодишната војна (1625–1629), каде што се појавил како водач на протестантските сили. Сепак, неговата војска била поразена од католичките армии предводени од Валдштајн и Тили, што довело до значително слабеење на данската моќ и влијание во Европа.
4 Личен живот и семејство
Кристијан IV бил оженет со Ана Катарина од Бранденбург, со која имал неколку деца, но таа починала во 1612 година. Подоцна живеел со Кирстен Мунк, со која имал големо потомство, меѓу нив и идниот крал Фредерик III. Неговите бројни врски и деца, легитимни и вонбрачни, често предизвикувале политички и семејни конфликти.
Врбица (град)

Врбица (|Върбица) — град во Севеоисточна Бугарија и административен центар на Општина Врбица во Шуменската Област. Има население од 4.356 жители (2022).
1 Географија
Градот се наоѓа во старопланинската област, во Предбалканот и во областа Герлово, на северните падини на главниот старопланински венец и Котланско-камчискиот регион. Сместен е на 39 км североисточно од Котел, на 43 км од град Трговиште, на 44 км северно од Сунгурларе, на 52 км јужно од регионалниот центар Шумен и на 326 км од главниот град Софија.
2 Историја
На подрачјето на денешниот град Врбица постојат траги од населби уште од античко време и средновековието, што се должи на неговата стратешка положба во близина на важни планински премини. Во раниот среден век, регионот бил тесно поврзан со првите бугарски престолнини Плиска и Преслав. Името на градот најверојатно потекнува од реката Врбица и бројните врби кои го опкружувале местото. За време на османлиското владеење, населбата била позната под името Куртларе и била значаен центар за сточарство и занаетчиство.
По Ослободувањето на Бугарија, градот постепено почнал да се трансформирал во современ административен и стопански центар на областа Герлово. Во 1934 година официјално му било вратено името Врбица, а во 1964 година населбата била прогласена за град. Историјата на местото е одбележана со соживот помеѓу различни етнички и религиозни заедници, што придонело за богата културна традиција. Денес Врбица е центар на општина со развиено земјоделство и шумарство, како и со голем потенцијал за планински туризам. Градот е познат и по своите минерални извори и чистиот планински воздух. Овој спој на историја и природни убавини го прави Врбица значајна точка во североисточниот дел на Бугарија.
Каолиново

Каолиново (|Каолиново) — град во Североисточна Бугарија и административен центар на Општина Каолиново во Шуменската Област. Има население од 3.260 жители (2022).
1 Географија
Градот се наоѓа во средишниот дел на Североисточна Бугарија, во областа Лудогорие. Сместен е на околу 50 км северно од регионалниот центар Шумен, на 35 км североисточно од Разград и на околу 60 км јужно од Силистра. Регионот околу градот е познат по своите наоѓалишта на каолин, по што и самата населба го добила своето име.
2 Историја
Старото име на населбата било Шумну бохчалар (турски: ''Şumnu Bohçalar''). Во 1934 година било преименувано во Божидар, а во 1950 година го добива сегашното име Каолиново. Ова име е избрано поради богатите наоѓалишта на висококвалитетен каолин во околината, чија експлоатација е клучна за локалната економија.
Во 1974 година, Каолиново официјално било прогласено за град. Населбата претставува важен стопански центар во регионот, каде што покрај рударството и примарната преработка на каолин, значајна улога има и земјоделството. Градот е познат и по настаните од мај 1989 година, поврзани со протестите на локалното население против т.н. „Голема екскурзија“.