Економија на Либан

Економијата на Либан е класифицирана како економија во развој, со висок среден приход. Номиналниот БДП бил проценет на 54,1 милијарди долари во 2018 година,со БДП по глава на жител во износ од 12 000 американски долари. Владините трошоци изнесувале 15,9 милијарди американски долари во 2018 година, или 23% од БДП.
Либанската економија значително се проширила по војната во 2006 година, со раст во просек од 9,1% помеѓу 2007 и 2010 година. По 2011 година, локалната економија била погодена од Сириската граѓанска војна, растејќи годишно во просек од 1,7% во периодот 2011-2016 година и за 1,5% во 2017 година. Во 2018 година, големината на БДП била проценета на 54,1 милијарди американски долари. Либан е трета највисока задолжена земја во светот според односот долг-БДП . Како последица на тоа, за исплата на каматите биле потрошени 48% од домашните приходи во 2016 година, со што се ограничила можноста на владата да ги направи потребните инвестиции во инфраструктурата и другите јавни добра.
Либанската економија е ориентирана кон услуги. Либан има силна традиција на лесе-фер, каде во уставот на земјата е наведено дека „''економскиот систем е слободен и обезбедува приватна иницијатива и право на приватна сопственост''“. Главните економски сектори вклучуваат метални производи, банкарство, земјоделство, хемикалии и опрема за сообраќај. Главните сектори за раст вклучуваат банкарство и туризам. Нема ограничувања на девизи или движење на капитал.
1 Историја
+БДП по глава на жител во меѓународни долари, 1980–2012 , Година, Либан, МЕНА просечно
1980, 5.322, 3.346
1981, 5.897, 3.581
1982, 3.970, 3.681
1983, 5.064, 3.781
1984, 7.592, 3.903
1985, 9.613, 3.980
1986, 9.025, 3.873
1987, 10.722, 3.869
1988, 7.875, 3.826
1989, 4.674, 4.001
1990, 4.158, 4.191
1991, 5.649, 4.472
1992, 5.925, 4.570
1993, 6.352, 4.658
1994, 6.868, 4.764
1995, 7.320, 4.860
1996, 7.606, 5.138
1997, 7.892, 5.352
1998, 8.031, 5.512
1999, 7.928, 5.585
2000, 8.077, 5.876
2001, 8.478, 6.063
2002, 8.792, 6.261
2003, 9.144, 6.711
2004, 9.959, 7.175
2005, 10.367, 7.360
2006, 10.751, 7.882
2007, 11.893, 8.354
2008, 13.116, 8.735
2009, 14.197, 10.862
2010 г., 15.168, 10.920
2011, 15.523, 11.896
2012, 15.985, 13.088
Либанската граѓанска војна од 1975–1990 година сериозно ја оштетила економската инфраструктура во Либан, го намалила националното производство за половина, и имала големи последици врз позицијата на Либан како блискоисточен претприемач и банкарски центар. По војната, централната влада ја вратила својата способност да собира даноци и да контролира клучни пристанишни и владини објекти. Како резултат на тоа, БДП по глава на жител се искачил до 353% во 1990-тите. Економското закрепнување било помогнато од финансиски исправен банкарски систем и еластични мали и средни производители, со семејни дознаки, банкарски услуги, извоз и производство на земјоделски производи и меѓународна помош како главни извори на девизи. Економијата на Либан остварила импресивни придобивки од објавувањето на проектот „''Хоризонт 2000''“, владина програма за реконструкција, проект вреден 20 милијарди американски долари во 1993 година. Реалниот БДП пораснал за 8% во 1994 година и 7% во 1995 година пред Израелската операција „Гроздов Гнев“ во април 1996 година која ја запрело економската активност. Реалниот БДП пораснал со просечна годишна стапка од помалку од 3% годишно за 1997 и 1998 година и само 1% во 1999 година. Во текот на 1992–98 година, годишната инфлација паднала од повеќе од 100% на 5%, а девизните резерви скокнале на повеќе од 6 милијарди долари од 1,4 милијарди долари. Зголемениот прилив на капитал генерирал вишок на странски плаќања, а либанската фунта останала релативно стабилна. Постигнат бил и напредок во обновата на физичката и финансиската инфраструктура зафатена од војната во Либан. Солидер, фирма од две милијарди долари, управува со реконструкцијата на централниот деловен кварт во Бејрут; берзата повторно се отворила во јануари 1996 година, а меѓународните банки и осигурителните компании се враќаат. Владата сепак се соочува со сериозни предизвици во економската арена. Требало да финансира реконструкција со прислушување на девизните резерви и зајакнување на задолжувањата. Намалувањето на буџетскиот дефицит на Владата е главна цел на сегашната влада. Јазот меѓу богатите и сиромашните растел во 90-тите години, што резултирало во незадоволство кај народот околу искривената распределба на придобивките од реконструкцијата и ја навела владата да го насочи фокусот од обнова на инфраструктурата кон подобрување на условите за живот.
По крајот на граѓанската војна, Либан имал значителна стабилност, реконструкцијата на Бејрут била скоро завршена, и зголемениот број туристи се влевале во одморалиштата на нацијата. Економијата била сведок на раст, со актива на банките која достигнала над 75 милијарди американски долари, Пазарната капитализација била исто така на историско највисоко ниво, проценета на 10,9 милијарди американски долари на крајот на вториот квартал од 2006 година. Едномесечната војна во 2006 година сериозно ја оштетила економијата на Либан, особено туристичкиот сектор. Во текот на 2008 година, Либан ја обновил својата инфраструктура главно во секторите на недвижнини и туризам, што резултирало во компаративно силна повоена економија. Главните соработници во реконструкцијата на Либан ја вклучуваат Саудиска Арабија (со 1,5 милијарди американски долари), Европската Унија (со околу 1 милијарди американски долари) и уште неколку земји од Персискиот Залив со придонеси до 800 милиони американски долари
Со оглед на честите безбедносни превирања со кои се соочувала, либанскиот банкарски систем усвоил конзервативен пристап, со строги регулативи наметнати од централната банка за заштита на економијата од политичка нестабилност. Овие регулативи генерално ги оставиле либанските банки неповредени од финансиската криза од 2007-2008 година. Либанските банки остануваат, под сегашните околности, високи на ликвидност и се слават за нивната безбедност. Кон крајот на 2008 година, Мудис го променил рангот на Либан од стабилен во позитивен, признавајќи ја неговата финансиска безбедност. Покрај тоа, со пораст од 51% во акции на берзата во Бејрут, давателот на индекс MSCI ја рангирала земјата во редовите на најдобрите во светот во 2008 година Либан е една од единствените седум земји во светот во кои вредноста на берзата се зголемила во 2008 година. Либанската економија доживела континуирана отпорност, растејќи за 8,5 проценти во 2008 година, 7 проценти во 2009 година и 8,8% во 2010 година. Сепак, односот на либанскиот долг кон БДП останал еден од највисоките во светот.
Меѓународниот монетарен фонд издал втор извештај за Либан во октомври 2015 година, каде што неговите очекувања за стапката на економски раст биле намалени на 2%, во споредба со стапката на раст од 2,5% на првиот извештај, објавен во април 2015 година.
Во октомври 2019 година, Либан бил сведок на протести на национално ниво кои избиле поради влошените економски услови на земјата. Илјадници демонстрации излегле на улиците во центарот на Бејрут, повикувајќи ја владата на премиерот Саад ел-Харири да се повлече од „''крајниот неуспех да го запре влошувањето на економските и животните услови во земјата''“. Протестите започнале откако владата најавила да наплаќа 20 центи дневно за употреба на интернет телефонија (VOIP) преку апликациите на социјалните мрежи, вклучувајќи Whatsapp, Facebook и други апликации.
За време на раниот дел од 2020 година, централниот БДЛ се стопил и на владата и била потребна помош од ММФ за недостаток од 50 милијарди долари.
На 4 август 2020 година, експлозијата на 2.750 тони амониум нитрат во магацин во пристаништето во Бејрут предизвикала уништување на „''единствениот голем силос за жито''“ во земјата покрај повеќе од 150 убиени луѓе и неколку квадратни километри срушени или оштетени згради во централното градско јадро на градот. До 9 август, Емануел Макрон навел над 250 милиони евра глобални придонеси во напорите за помош. На 10 август, владата на Хасан Дијаб поднела оставка. Ден претходно, директорката на ММФ, Кристалина Георгиева, утврдила четири услови за соработка со нејзината организација:
* враќање на финансиската солвентност на државата,
* намалување на загубите кај државните компании,
* донесување закон за регулирање на одливот на капитал и
* поставување мрежа за социјална безбедност.
На 14 август, Канцеларијата на Обединетите нации за координација на хуманитарни работи (UNOCHA) покренала иницијатива за 565 милиони долари за дарители на помош на жртвите од експлозиите. Напорите на ООН биле да се фокусираат на: оброци, прва помош, засолништа и поправка на училиштата. Дел од парите што Макрон ги собрал ќе ги искористи UNOCHA.
2 Трговија
Трговскиот биланс на Либан е структурно негативен. Во 2017 година, трговскиот дефицит достигнал 20,3 милијарди американски долари. Земјата направила увоз на стоки и услуги во вредност од 23,1 милијарди долари и извоз во вредност од 2,8 милијарди долари.
Либан има натпреварувачки и слободен пазарен режим и силна лесе-фер комерцијална традиција. Либанската економија е ориентирана кон услуги; главните сектори за раст вклучуваат банкарство и туризам. Нема ограничувања на девизи или движење на капитал.
2.1 Безбедност на храна
Храната сочинува 18% од вредноста на доларот при увозот во Либан во 2018 година, според статистиката на Светска банка. Пченицата и добитокот се две прехранбени производи за кои Либан зависи од увозот. Околу 90 проценти од увезената пченица се добива од Украина и Русија. Резервите од пченица во Либан се чуваат во силоси на пристаништето Бејрут и опфаќаат околу три месеци потрошувачка. Во 2019 година, домашното производство на пченица изнесувало 130.000 тони, додека увозот на пченица бил 570.000 тони.
Безбедноста на храната во Либан е предмет на дебата. Од една страна, администраторите на УНЕСКВА ја искористиле Светската програма за храна во мај 2016 година за да ја продадат приказната дека земјата увезува до 80% од нејзините потреби. Од друга страна, на домашната публика и е кажано дека земјата е скоро самостојна во храната:
Генерално, Либан е самодоволен во производството на овошје и скоро самодоволен во однос на производството на зеленчук. Индексите на самодоволност достигнуваат до 200% за банани, агруми и јаболка. Сепак, Либан има значителен дефицит во производството на житни култури, добиток и млечни производи. Либан имаше дефицит во производството на житни култури во просек од 800 илјади тони годишно пред Сириската криза. Половина од количината на увезени житни култури е мека пченица. Либан спроведува инструмент за субвенции на пченица, преку Министерство за економија и трговија (МЕТ) ... Спроведувањето на субвенциите за пченица е оставено на годишна одлука донесена од Советот на министри ... МЕТ исто така спроведува контрола на цената на лебот, со цени на лебот утврдени на 1$ за 900 грама стандард либански леб. Преку оваа политика, МЕТ ги поддржува пекарниците и мелниците преку обезбедување испораки на брашно од пченично брашно за да се намалат трошоците за производство и да се обезбеди дека мелниците и пекарниците сè уште имаат маргина на профит на стандардниот пакет леб од 900 грама.
3 Корупција
Според невладината организација „Транспаренси Интернешнл“, Либан е на 138-то место од вкупно 180 анкетирани земји според индексот на перцепција на корупција . Анкетата спроведена од Транспаренси Интернешнл во 2016 година покажала дека 92% од Либанците сметаат дека корупцијата се зголемила таа година. Покрај тоа, 67% од испитаниците посочиле дека веруваат дека мнозинството од политичките и економските елити се корумпирани, а 76% посочиле дека владата работи лошо кога станува збор за борба против корупцијата.
Од јули 2020 година, Ријад Саламе, гувернер на Банке ду Либан (централна банка на земјата) од 1993 година, има замрзнат имот и се соочува со сослушување во октомври обвинет за проневера на средства на централната банка и лошо управување со јавните средства.
Земјата била погодена од огромна експлозија на 4 август 2020 година. Експлозијата го уништила пристаништето Бејрут и уништила многу куќи, оставајќи без покрив над главата над 30.000 луѓе. Оваа експлозија довела до уривање на главното пристаниште во земјата што се користело за увоз на храна.
4 Нееднаквост
Најбогатите луѓе од 1% добиваат приближно една четвртина од вкупниот национален доход, ставајќи го Либан меѓу најнееднаквите земји во светот. На дното од 50% од населението останува 10% од вкупниот национален доход.
Либан се одликува со двојна социјална структура, со исклучително богата група на врвот, чии нивоа на приход се споредливи со нивните колеги во земјите со високи примања и многу посиромашната маса на населението, како и во многу земји во развој. Оваа поларизирана структура го рефлектира отсуството на широка „''средна класа''“: Додека средните 40% добиваат повеќе од уделот што се сочинува на првите 10% во Западна Европа, а малку помалку во САД, таа останува со далеку помал приход. од првите 10% во Либан (помеѓу 20 и 30 помалку). Најбогатите опфаќаат најголем дел од растот на приходите од 2005 година: Топ 10% забележале раст на приходите од 5 до 15%, додека кај долните 50% забележале намалување за 15% и најсиромашните 10% за една четвртина.
Богатството на либанските милијардери претставува во просек, помеѓу 2005 и 2016 година, 20% од националниот доход наспроти 2% во Кина, 5% во Франција и 10% во САД.
5 Фискален рај
Во 2018 година, Либан се нашол на 11-то место на индексот на финансиска тајна . Либан има силна историја на банкарска тајна, но презел чекори во борбата против перењето пари и затајувањето данок во последните неколку години. Од јануари 2019 година, банкарската тајна се однесува на либански државјани кои живеат во Либан, но не е применлива за американските граѓани и за фискалните жители на САД од воведувањето на договорот FATCA . Либан е дел од Глобалниот форум за транспарентност и размена на информации за даночни цели и потпишал договор за размена на фискални податоци со други земји, но од јануари 2019 година, тој не е во согласност со одредени одредби на договорот.
Али Хасан Калил, министер за финансии, потврдил дека предлог-буџетот за 2019 година покажува дефицит помалку од 9% од БДП во споредба со 11,2% во 2018 година. Калил, исто така, тврдел дека прогнозата за економски раст од 1,5 процент може да се искачи на 2% во 2019 година.
6 Странски инвестиции
Постојат мали ограничувања на странските инвестиции, забранувајќи ги израелските граѓани и субјекти. Нема трговски санкции ширум земјата против Либан, иако Хезболах и поединци поврзани со него биле мета на американската влада. Странската сопственост на недвижен имот е легална под одредени услови.
Според извештајот на ''„Вол Стрит Журнал“'', „''Либан има еден од највисоките коефициенти на јавен долг во светот до бруто домашниот производ, кој се искачува на над 150%, бидејќи презема повеќе долгови за да ги покрие дупките во буџетот''“ Во јануари 2019 година, со потег за зајакнување на економијата на Либан и помагање на земјата да ги надмине своите долгови, Катар ветил дека ќе купи државни обврзници во вредност од 500 милиони долари. Во јуни 2019 година, Блумберг објавил дека Катар купил дел од обврзниците и планира наскоро да ја заврши останатата инвестиција.
6.1 Дознаки
Либан има корист од својата голема, кохезивна и претприемничка дијаспора . Со текот на времето, емиграцијата ги донела либанските „''комерцијални мрежи''“ низ целиот свет. Како резултат на тоа, дознаките од Либан во странство до членови на семејството во земјата изнесуваат вкупно 8,2 милијарди долари и претставуваат една петтина од економијата на земјата. Насиб Гобрил, раководител на истражување и анализа на ''Библос банка'', пресметува дека Либанците во странство го снабдуваат Либан со околу 1.400 американски долари годишно по глава на жител секоја година.
7 Инвестиции
Капитализацијата на берзата на котирани компании во Либан била проценета на 9,6 милијарди долари во јануари 2019 година, што е помалку од 11,5 милијарди долари во јануари 2018 година
Либан не била во можност да привлече значителна странска помош за да му помогне да се обнови и од долгата граѓанска војна (1975–89) и од израелската окупација на југот (1978–2000). Покрај тоа, деликатната социјална рамнотежа и скоро распаѓањето на институциите на централната власт за време на граѓанската војна ја хендикепираледржавата, бидејќи таа се обидувала да ги зафати приходите за да ги финансира напорите за закрепнување. Така, земјата акумулирала значителен долг, кој до 2001 година достигнал 28 милијарди долари или скоро 150% од БДП. Економските перформанси биле слаби во 2000 и 2001 година (нула раст во 2000 година и проценки помеѓу 1,0 и 1,4% во 2001 година, главно се припишуваат на мало зголемување на туризмот, банкарството, индустријата и градежништвото). Невработеноста се проценува на 14% за 2000 година и 29% меѓу возрасната група од 15-24 години, со прелиминарни проценки за натамошно зголемување во 2001 година. Сепак, многу либански иселеници биле во можност да се вратат во земјата поради негативните финансиски ситуации со кои се соочиле во странство, како резултат на светската економска криза. Исто така, повеќе можности за работа привлекуваат повеќе либански младинци за шанса да се вратат и да работат во Либан, а исто така придобивка за Либанците кои живеат во земјата, завршуваат универзитети.
8 Реформи
Тековната програма на реформите во Либан се фокусира на три главни столба:
* Економско заживување и одржлив раст, со приватниот сектор како мотор на растот;
* Фискална консолидација и структурно подобрување на финансиите во јавниот сектор; и
* Монетарна, финансиска и ценовна стабилност.
Владата, исто така, ја задржала цврстата посветеност на либанската фунта, која е врзана за доларот од септември 1999 година. Кон крајот на 2000 година, владата значително ги намалила царините, усвоила шеми за унапредување на извозот за земјоделство, ги намалила надоместоците за социјално осигурување и ограничувањата на инвестициите во недвижнини од странци и донела политика на отворено небо, со позитивни ефекти врз трговијата во 1991 година. Како и да е, релативната апрецијација на либанската валута ја поткопала конкурентноста, при што извозот на стоки паднал од 23% од БДП во 1989 година на 4% во 2000 година.
Во 2001 година, владата го насочила фокусот кон фискални мерки, зголемување на даноците на бензин, намалување на трошоците и одобрување на данок на додадена вредност што стапил во сила во февруари 2002 година. Бавниот раст на парите и доларизацијата на депозитите ја попречуваат можноста на комерцијалните банки да ја финансираат владата, оставајќи и поголем товар на централната банка . Оваа монетизација на фискалниот дефицит извршила огромен притисок врз резервите на централната банка , со мала ублаженост, преку издавањето на нови еврообврзници во текот на изминатите претходните години. Централната банка одржува стабилна валута со директно интервенирање на пазарот, како и ниска инфлација и успеала да ја задржи довербата на инвеститорите во долгови. Тоа го сторила по поскапа цена, бидејќи меѓународните резерви се намалиле за 2,4 милијарди долари во 2000 година и за 1,6 милијарди долари во првата половина на 2001 година.
За 2002 година, владата ставила примарен акцент на приватизацијата, првично во телекомуникацискиот сектор и електричната енергија, со континуирано планирање за продажба на државната авиокомпанија, пристаништето во Бејрут и водоводните претпријатија. Владата ветила дека ќе ги примени приходите од продажбата за намалување на јавниот долг и буџетскиот дефицит. Покрај тоа, се предвидувало приватизацијата да донесе нови заштеди бидејќи се распаѓаат државните платни списоци, паѓаат каматните стапки, се стимулира растот на приватниот сектор и странските инвестиции. Владата, исто така, се справува со застрашувачката задача на административните реформи, со цел да донесе квалификувани технократи за решавање на амбициозните економски програми и да разгледа понатамошни заштеди што можат да се реализираат преку реформите на системот за данок на доход. Либанската влада се соочува со големи предизвици со цел да ги исполни барањата на програмата за фискално прилагодување, насочено кон даночни реформи и модернизација, рационализација на трошоците, приватизација и подобрување на управувањето со долгот.
САД уживаат силна позиција на извозник со Либан, генерално рангирана како четврти по големина извор на увезена стока во Либан. Повеќе од 160 канцеларии што ги претставуваат американските бизниси моментално работат во Либан. Од укинувањето пасошките ограничувања во 1997 година (види подолу), голем број големи американски компании отвориле филијали или регионални канцеларии, вклучувајќи ги „ Мајкрософт“, „ Американски ерлајнс“, „ Кока-Кола“, „ Федекс“, УПС, „ Electricенерал електрик“, „ Парсонс Бринкерхоф“, „ Циско системи“, Ели Лили, компјутерски соработници и Пепси Кола . Земјата има и многу претпријатија управувани од етнички Либанци, како што е Телмекс на Карлос Слим .
Акциите на Солидер се најактивни со кои се тргува на берзата во Бејрут. Нејзината цена на акциите на Бејрутската берза нагло се зголемиле во последната година од околу 5,00 американски долари на почетокот на 2004 година на 17,50 во петокот, 23 декември 2005 година.
9 Плати на либанците
На 15 октомври 2011 година, откако разни синдикати, вклучително и синдикатот на наставници, генералниот синдикат на работниците и другите, се заканиле со штрајк, минималната плата била зголемена за 40% (200.000 ЛБП - 133 американски долари) на 700.000 ЛБП (466 американски долари). Повеќето синдикати продолжиле со штрајкот, освен генералниот синдикат на работниците.
* Платите помеѓу минималната плата и 1.200.000 ЛБП (800 $) биле зголемени за 200.000 (133 $) за да станат 700.000 ЛБП (минимална плата) и 1.400.000 ЛБП (933 $), соодветно.
* Платите над 1.200.000 ЛБП до 1.700.000 ЛБП (1.133 $ ) биле зголемени за 300.000 ЛБП (200 $) да стане 1.500.000 ЛБП (1.000 $) и 2.000.000 ЛБП (1.333 $).
* Платите над 1.800.000 ЛБП (1.200 $) не биле зголемени.
Зголемувањето на платите било поздравено од повеќето Либанци, но исто така предизвикало критики од многу синдикати на работниците, велејќи дека зголемувањето не е според очекувањата, особено дека вработените кои заработуваат повеќе од 1200 американски долари немаат право на покачување. Други, пак, целосно ги критикувале покачувањата наведувајќи дека тоа ќе го оптоварува малиот бизнис што може да заврши целосно затворен, тие критичари биле главно опозициски политичари.
Според анализата на Индексот за квалитетен живот на Светска банка од 2013 година, се проценува дека:
* 15% од либанскиот народ живее под прагот на сиромаштија (2.500 американски долари) * 54% од либанскиот народ годишно живее во умерена средна класа (9 000 американски долари). 12% од 1998 година
* 32% од либанскиот народ годишно живее во повисоката средна класа (15 000–27 000 американски долари). 19% од 1998 година
* 7% од либанскиот народ годишно живее во највисоката висока класа богаташи (30 000 американски долари и повеќе) годишно 1% од 1998 година
10 Макро-економски тренд
Следува графикон на трендот на бруто домашниот производ на Либан по пазарни цени проценети од Меѓународниот монетарен фонд со бројки во милиони либански фунти. Бројките пред 1995 година се грубо искривени поради хиперинфлацијата.
Година, Бруто домашен производ, Размена на американски долар, Индекс на инфлација (
1980, 14 000, 3,43 либански фунти, 0,071
1985, 59.329, 16,41 либански фунти, 0,21
1990, 1.973.000, 695,20 либански фунти, 18
1995, 18.027.607.000, 1.621.33 либански фунти, 81
2000, 25.143.000.000, 1.507,46 либански фунти, 100
2005, 33.243.000.000, 1.507,48 либански фунти, 105
2007, 37.243.000.000, 1.507,48 либански фунти, 103
2009, 41.243.000.000, 1.507,48 либански фунти, 101
2011, 63.243.000.000, 1.507,48 либански фунти, 99
Следната табела ги прикажува главните економски индикатори во периодот 1980–2017 година.
Година, 1980, 1985, 1990, 1995, 2000, 2005, 2006, 2007, 2008, 2009, 2010, 2011, 2012, 2013, 2014, 2015, 2016, 2017
БДП во $ (милијарди) (ПКМ), 15,33, 27,70, 12,64, 25,34, 32,90, 43,43, 46,11, 51,75, 57,65, 63,93, 69,91, 72.01, 75,39, 78,63, 81,64, 83,20, 85,11, 87,78
БДП по глава на жител во $ (ПКМ), 6.013, 10.863, 4.674, 8.352, 10.169, 11.032, 11.301, 12.501, 13.772, 15.053, 16.104, 16.430, 17.038, 17.769, 18 450, 18.803, 19.050, 19,439
Раст на БДП(реално), 1,5%, 24,3%, .4 13,4%, 6,5%, 1,1%, 2,7%, 1,7%, 9,3%, 9,2%, 10,1%, 8,0%, 0,9%, 2,8%, 2,6%, 2,0%, 0,8%, 1,0%, 1,2%
Инфлација (во проценти), 23,9%, 69,4%, 68,9%, 10,3%, .40,4%, 0,7%, 5,6%, 4,1%, 10,8%, 1,2%, 9,6%, 4,5%, 6,6%, 4,8%, 1,9%, 3,7%, 0,8%, 4,5%
Државен долг(процент од БДП), . . ., . . ., . . ., . . ., 146%, 179%, 183%, 169%, 161%, 144%, 137%, 134%, 131%, 138%, 139%, 142%, 151%, 153%
11 2019 – сегашна економска криза
Според извештајот на Светска банка, јавната економија во Либан која била структурно затегната пред сирискиот шок станала сериозно затегната како резултат на сириската криза, која донела околу 1,5 милиони сириски бегалци во Либан. Стапката на БДП, која достигнала двоцифрена бројка пред сириската криза, се намалила на околу 1 процент во 2018 година. Во август 2019 година, паралелниот курс на американскиот долар започнал да се менува од официјалниот курс; официјалниот курс за американскиот долар изнесувал 1507,5 либански фунти од 1997 година, додека паралелниот курс во есента 2019 година изнесувал 1,600 либански фунти и се зголемил на околу 4.200 либански фунти во мај 2020 година. Паралелниот курс на американскиот долар се зголемува поради недостиг на долари во Либан. Во обид да ја намали цената на доларот, централната банка склучила договор со лиценцираните разменувачи да ги направат понудените официјални стапки на 3.860 / 3.910. Сепак, и покрај напорите на централната банка, на 23 јуни 2020 година, доларот на црниот пазар достигнал неверојатна стапка од 6.075 за една либиска фунта, девалвирајќи ја либанската фунта за 75%. Овој недостиг на долари, исто така, предизвикало затворање на 785 ресторани и кафулиња помеѓу септември 2019 година и февруари 2020 година и предизвикало 25.000 вработени да останат без работа. Оваа економска криза го направила бруто домашниот производ на Либан да падне на околу 44 милијарди долари, што било околу 55 милијарди долари претходната година. Кризата станала полоша кога започнала пандемијата КОВИД-19 која имала дополнително влијание врз либанската економија. Во 2020 година, земјата за прв пат не пласирала обврзници од 30 милијарди долари и се обидела да побара помош од ММФ, но преговорите никогаш не се реализирале.
Веќе нападнатата економија на Либан претрпела нов удар со експлозијата во пристаништето на 4 август 2020 година. Економистите тврдат дека експлозиите може да резултираат во намалување на БДП на Бејрут за околу 20-25% за годината. Сегашната бројка ја надминува последната прогноза на ММФ за пад на БДП од 12% поради тековната и зголемена економска и политичка криза во Либан.
11.1 Причини
11.1.1 Надворешен долг
По граѓанската војна, либанската влада прибегнала кон масовно задолжување за да го финансира своето повоено преструктуирање. Годишниот раст на бруто долгот помеѓу 1993 и 1995 година изнесувал 123 проценти, а помеѓу 1995 и 2000 година изнесувал 171 процент. Помеѓу 2005 и 2018 година, годишниот раст на долгот бил во просек околу 22 проценти и за споредба, стапката на раст на БДП за истиот период е едноцифрена, со исклучок на 2009 година. Овој висок долг предизвикал Либан да потроши голем дел од своите приходи во сервисирање на долгови, во просек, близу 45 проценти ги троши владата како исплата на камати. Во 1996 година, исплатите на камати сочинуваале скоро 68 проценти од буџетскиот дефицит за таа година. Со натрупувањето на долговите и намалување на растот, стапката на либански долг кон БДП достигнала 178 проценти до крајот на 2019 година, што ја прави трета најзадолжена земја по Грција и Јапонија. Во 2020 година, Бејрут не ја исполнил својата обврска за еврообврзница од 1,2 милијарди американски долари, првото суверено неисполнување на обврските од нејзината историја.
11.1.2 Девизна криза
Националната валута на Либан, либанската фунта е врзана за американскиот долар од 1507 за 1. Но, стабилноста на оваа фиксна стапка е нестабилна поради амортизационата вредност на црниот пазар. Според извештаите, фунтата се тргувала за 8,100 ЛБП за 1 американски долар во 2019 година на црниот пазар. Причините за амортизацијата може да се пронајдат во зависноста на економијата од увоз. Либан во 2018 година увезел стока во вредност од 20 милијарди американски долари и извезел стока во вредност од само 3 милијарди американски долари. Овој трговски дефицит се проширил и со учеството на дознаките, што изнесувало околу 24 проценти во 2008 година, на скоро 12 проценти во 2018 година. Ова, заедно со геополитичките тензии во регионот, предизвикало да се намали стапката за размена фунта-долар. Како одговор, централната банка прибегнала кон поголемо задолжување, а исто така издала и директива според која сите канцеларии за трансфер на пари треба да исплаќаат трансфери во локална валута, што дополнително ја влошува кризата на доларот.
11.1.3 Корупција и политичка нестабилност
По разорната експлозија во Бејрут на 4 август во која загинале најмалку 200 лица, владата, предводена од премиерот Хасан Дијаб, објавила дека неговата влада се повлекува. Во својот говор тој рекол дека случаите на корупција се широко распространети во политичкиот и административниот пејзаж на земјата; другите несреќи што се кријат во многу умови и магацини и кои претставуваат голема закана, се заштитени од класата што ја контролира судбината на земјата.
Според извештаите, финансиските проблеми и политичката неактивност предизвикале растечки гнев и фрустрација кај луѓето кои започнале да протестираат во октомври 2019 година. Демонстрантите побарале крај на корупцијата и оставка на политичките лидери, вклучително и тогашниот премиер Саад ал-Харири. Во 2020 година, новоформираната влада се соочила со истите обвинувања за корупција. Во ноември 2019 година, Централната банка на Либан била обвинета за водење на пирамидална измама бидејќи се потпирала на ново задолжување за да го сервисира својот долг. Банката ги негирала обвинувањата во кои се наведува дека нејзиното дејствие било на исто ниво со Кодексот на пари и кредит од 1963 година. Среде пропаднатиот банкарски систем, банките прибегнале кон ставање неформални ограничувања на повлекувањето на доларот и меѓународните трансфери, предизвикувајќи масовни протести и полициско насилство. Пандемијата ги прекинала протестите некое време, но експлозијата во пристаништето во Бејрут повторно донело луѓе на улиците, кои, како што наведуваат извештаите, ја изгубиле вербата во политичката елита. Некои проценки наведуваат дека половина од населението во Либан живее близу или под линијата на сиромаштија и илјадници луѓе останале без работа. Имало и прекинување на електричната енергија и некои жители ги нарекувале прекините на струјата полоши од оние што биле сведоци на граѓанската војна од 1975 до 1990 година.