Пет Паркер

Пет Паркер (родена Патриша Кукс; 20 јануари 1944 година17 јуни 1989 година) била американски поет и активист. И нејзината поезија и нејзиниот активизам потекнуваат од нејзините искуства како афроамериканска лезбејка феминистка. Нејзината поезија зборувала за нејзиното тешко детство растејќи во сиромаштија, справувањето со сексуалниот напад и убиството на сестра. На осумнаесет години, Паркер била во насилна врска и имаше спонтан абортус откако била турната по скали. По два развода, таа излезе како лезбејка „ја прифаќа нејзината сексуалност“ и рекла дека се чувствува ослободена и „не знае за ограничувања кога станува збор за изразување на највнатрешните делови од себе“.
Паркер учествувала во политичкиот активизам и имала ран ангажман во Партијата на Блек Пантер и Револуционерниот совет на црните жени и го формираше Женскиот печатен колектив. Таа учествувала во многу форми на активизам особено во однос на геј и лезбејските заедници, семејното насилство и правата на обоените луѓе. Објавила пет збирки поезија: „''Чето на себе''“ (1972), „''Пит Стоп'' “ (1975), ''„Движење во црно“'' (1978), ''„Женско колење“'' (1978) и „''Џонстаун и друго лудило''“ (1985).
1 Ран живот
Пет е роденa на 20 јануари 1944 година, во Хјустон, Тексас, во семејството на Мари Луиз (роденото Андерсон) и Ернест Натаниел Кукс. Мари Луиз работела како домашна работничка, а Ернест претерувал гуми. Таа била најмладата од четирите ќерки. Семејството прво живеело во Третиот Ворд, а потоа се преселило во населбата Санисајд кога Паркер ималa четири години.
Таа го напуштила домот на седумнаесет години и се преселила во Лос Анџелес за да оди на факултет. Го посетувала Сити факултетот во Лос Анџелес, а исто така била запишана на Државниот факултет во Сан Франциско од 1966 до 1967 година, но не дипломирала. (Во апликацијата АПРЗ за 1988 година, Паркер пишува дека студирала на Државниот универзитет во Сан Франциско за творечко пишување, но не стекнала диплома). Се омажила за драматургот Ед Булинс во 1962 година. Паркер и Булинс се разделиле по четири години. Подоцна изјавила дека нејзиниот поранешен сопруг бил физички насилен и дека била „исплашена до смрт“. Потоа се омажила за Роберт Ф. Паркер, писател и издавач, но одлучила дека „идејата за брак... не функционира“ за неа. Почнала да се идентификува како лезбејка во доцните 1960-ти, а во интервјуто со Анита Корнвел во 1975 година изјавила: „По мојата прва врска со жена, знаев каде одам“.
2 Кариера
Паркер работела од 1978 до 1988 година како извршен директор на феминистичкиот женски здравствен центар во Оукланд. Паркер била вклучена во движењето на Блек Пантер, во 1979 година таа била на турнеја со „Различните гласови на црните жени“, група поети и музичари во кои биле вклучени Линда Тилери, Мери Воткинс и Гвен Ејвери. Таа го основала Револуционерниот совет на црните жени во 1980 година, и исто така придонела за формирањето на Женскиот печатен колектив, како и вклучена во широкиот активизам во геј и лезбејското организирање.
Пет Паркер била замолена од нејзиниот татко да го земе „возот за слобода на образованието“, Паркер се преселила во Оукланд Калифорнија, во раните 1970-ти за да се занимава со пишување и потенцијални можности за активистичка работа. Пет Паркер работела од 1978 до 1987 година како медицински координатор во феминистичкиот женски здравствен центар во Оукланд, кој што помогнала да се прошири. Паркер, исто така, учествувала во политичкиот активизам и имала ран ангажман во Партијата на Блек Пантер, Револуционерниот совет на црните жени и го формирала Женскиот печатен колектив. Паркер учествувала во многу форми на активизам, особено во однос на геј и лезбејските заедници, семејното насилство и правата на обоените луѓе.
3 Пишување
Паркер го одржала своето прво јавно поетско читање во 1963 година во Оукленд. Во 1968 година, таа почнала да ја чита својата поезија на женски групи во женски книжарници, кафулиња и феминистички настани.
Џуди Гран, колешка поет и личен пријател, ја идентификувала поезијата на Пет Паркер како дел од „континуираната црна традиција на радикална поезија“.
Шерил Кларк, друг поет и врсничка, ја идентификувала како „главен глас и повикувач“ во светот на лезбејската поезија. Дизајнирана да се соочи и со црнечката и со женската заедница со, како што забележува Кларк, „несигурноста да се биде небел, немаж, нехетеросексуалец во расистичка, мизогинистичка, хомофобична, империјална култура. Кларк верувала дека Паркер артикулира, „црна лезбејско-феминистичка перспектива на љубовта меѓу жените и околностите што ја спречуваат нашата интимност и ослободување“.
Паркер и Одр Лорд првПет се сретнале во 1969 година и продолжиле да разменуваат писма и посети до смртта на Паркер во 1989 година. Нивната соработка инспирирала многумина, вклучително и лезбејско-феминистичката блуз/РБ пејачка Недра Џонсон, чија песна ''Каде ќе бидеш?'' станала нешто како феминистичка химна во САД. Одр Лорд и Пет Паркер споделиле заеднички теми во поезијата што ја напишале. Делот на Одр Лорд „Трансформацијата на тишината во јазик и акција“ опширно зборувало за дејството преку јазикот, сличен концепт забележан во „Каде ќе бидеш“ на Пет Паркер.
3.1 Убиство на жени
Постарата сестра на Паркер, Ширли Џонс, била застрелана и убиена од нејзиниот сопруг. Паркер ја напишала автобиографската поема „''Женско убиство“'' (1978), врз основа на овој настан.
Во поемата, Паркер го забележува тоа
: Нејзините работи беа негови
: вклучувајќи го и нејзиниот живот.
Сторителот е осуден за „убиство на жени“, а не за убиство, затоа што
: Мажите не можат да ги убијат своите жени.
: Тие ги страстуваат до смрт.
Тој отслужил една година затвор во програма за ослободување од работа. Паркер го изнела ова кривично дело пред Меѓународниот трибунал за злосторства против жените во 1976 година во Брисел, ветувајќи
: Ќе дојдам кај сестрите
: несовесен,
: Ќе дојдам силен.
Во 2014 година, малиот независен печат Раав објавил широк избор на делата на Паркер во Израел. Тројцата преведувачи Јаел Леви-Хазан, Јаел (јали) Декел и Хани Кавдиел успеале да го канализираат делото на Паркер на хебрејски. Книгата станала инстант хит, стекнувајќи ја љубовта и на критичарите и на читателите.
4 Смрт
Паркер починала на 19 јуни 1989 година од рак на дојка на 45-годишна возраст во Оукленд, Калифорнија. Националната лезбејско-феминистичка заедница ја оплакувала нејзината загуба, а неколку работи се именувани по неа, како што е Пет Паркер Плејс, центар на заедницата во Чикаго.
5 Почит
Библиотеката на Центарот Пет Паркер/Вито Русо  во Њујорк е именувана во чест на Паркер и нејзиниот колега писател, Вито Русо.
Наградата за поезија „Пет Паркер“ се доделува секоја година за наративна песна или драмски монолог од црна лезбејка поетеса.
Во 2004 година, композиторката Авилда Виљарини го искористила текстот на Паркер за нејзината песна „Дијалог“.
Во јуни 2019 година, Паркер била еден од инаугуративните педесет американски „пионери и херои“ примени на Националниот ЛГБТК ѕид на честа во рамките на Националниот споменик Стоунвол во Стоунвол Ин во Њујорк. СНМ е првиот американски национален споменик посветен на правата и историјата на ЛГБТК , а откривањето на ѕидот било предвидено да се одржи за време на 50-годишнината од немирите во Стоунвол.
6 Дела
„Пет Паркер, каде ќе бидеш“. YouTube.
6.1 Книги
*''Мое дете'' (1972), ''Женски печатен колектив''*''Пит стоп'' (1973), ''Женски печатен колектив''*''Женско колење'' (1978), ''Дијана Прес''*''Движење во црно'' (1978), ''Дијана Прес''*''Џоунстаун и други лудила'' (1989), Фајрбренд букс
*''Движење во црно: Собраната поезија на Пет Паркер, 1961–1978;'' предговор од Одр Лорд, вовед од Џуди Гран, Дијана Прес (Оукленд, Калифорнија), 1978 година, проширено издание, вовед од Шерил Кларк, Фајребренд Букс (Итака, Њујорк), 1999 година.
6.2 Не-фикција
*''Ослободување на феминизмот: Критикување на лезбејскиот садомазохизам во геј деведесеттите'' (1993) (со Ана Ливија Џулијан Браун и Кети Миријам)
6.3 Избрани антологии
*''Амазонска поезија: Антологија на лезбејската поезија'' (1975)
*''Каде би бил без тебе?''''Поезијата на Пет Паркер и Џуди Гран'' , 1976 година Снимање звук Оливија рекордс
*''Лезбејски концентрат'' . Снимање на звук, 1977 година, Оливија рекордс
* „Револуција: Не е уредно или убаво или брзо“ во Чери Морага и Глорија Анзалдуа (уреди), ''Овој мост наречен мојот грб'', Вотертаун, Масачусетс: Персефон Прес, 1981 година.
*''Домашни девојки : Црна феминистичка антологија'' (1983)
*''Никогаш не сум кажал никому: пишувања од жени кои преживеале сексуална злоупотреба на деца'' (1991)
* Плексус
7 Поврзано
* Список на феминистички поети