procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Елвина Палавичини

Елвина Палавичини (22 јануари 1914 – 29 август 2004) била италијанска благородничка, принцеза, членка на семејството Палавичини, и често се смета за водач на таканареченото Црно благородништво во Рим во втората половина на 20 век.
1 Биографија
Била родена во Џенова на 22 јануари 1914 година како Елвина деи Медичи дел Васкело, ќерка на Џакомо де Маркези Медичи дел Васело (1883–1949) и неговата сопруга.
За време на нацистичката окупација на Рим по примирјето меѓу Италија и сојузничките вооружени сили, принцезата Палавичини ги поддржувала италијанските ројалистички партизани и подоцна била наградена со бронзен медал за воена храброст за тоа.
Почнувајќи од 1977 година, принцезата Елвина Палавичини водела група на црно благородништво што му давала поддршка на надбискупот Марсел Лефевр. Исто така била активно вклучена во политиката, особено поддржувајќи ги политиките на американскиот потпретседател Дик Чејни и секретарот за одбрана Доналд Рамсфелд.
Принцезата Елвина Палавичини, понекогаш наречена „црна кралица“ или „прва дама“ на римското благородништво, починала на 29 август 2004 година во Кортина д'Ампецо. На нејзиниот погреб во базиликата Сан Лоренцо во Лусина присуствувале бројни претставници на италијанската влада, како и на благородништвото. 
2 Брак и семејство
Во 1939 година се омажила за Гуглиелмо Мариус Хуберт Мари де Пјер де Бернис де Куртавел, кој во 1937 година бил прогласен за принц Палавичини. Принцот бил воен пилот и исчезнал во акција на 1 август 1940 година по воздушна борба над Средоземното Море (тој официјално бил прогласен за мртов од италијанскиот суд десет години подоцна, во 1950 година).
По неговата смрт се родила единствената ќерка на сопружниците, Марија Камила. Марија Камила се омажила, а подоцна се развела со внукот на Армандо Дијаз дела Виторија.
Токио Џо

„Токио Џо“ (англиски: ''Tokyo Joe'') – филм на режисерот Стјуарт Хејслер (Stuart Heisler) од 1949 година. Автор и на сценариото е Филип Јордан (Phillip Yordan), а главните улоги ги играат: Хамфри Богарт (Humphrey Bogart), Флоренс Марли (Florence Marly) и Сесуе Хајакава (Sessue Hayakawa).
1 Синопсис
По капитулацијата на Јапонија во Втората светска војна, американскиот иселеник Џозеф Барет (го игра Богарт) сака да заживее еден ноќен клуб во Токио кој го водел пред војната. Меѓутоа, набргу открива дека неговата сопруга Трина (ја игра Марли), за која мисли дека е мртва, се омажила за друг маж со кого има ќерка. И додека Барет се бори да добие дозвола за престој во Јапонија, него го уценува злосторникот Кимура (го игра Хајакава), кој на Барет му нуди една валкана работа...
Рудаки

Абу Абдала Џафар ибн Мухамед-Рудаки (|ابوعبدالله جافر بن محمد رودكي; роден помеѓу 858 и 860 г. во селото Рудаки, Саманидската Империја, и починал во Панџруд помеѓу 940 и 941 г.) — таџички и персиски поет, музичар и пејач, основоположник на персиско-таџичката книжевност и фарсиската поезија. Го нарекуваат „Татко на персиската поезија“, иако само мал процент од неговата обемна поезија е зачувана. Рудаки своето име го зема од името на родниот крај.
Секу Мара

Секу Мара (роден на 30 јули 2002 година, во Париз) — француски фудбалер, напаѓач на Саутхемптон и на француската репрезентација под 21 година.
1 Биографија
Секу е роден во Франција, како постариот од двата сина на Одри Креспо-Мара и Алиу Мара. Тој, исто така, има и помлад брат по име Ламин. Неговата мајка, Одри Креспо-Мара, е позната во Франција каде работи како новинарка и телевизиски водител, додека неговиот татко Алиу Мара е сенегалец и по професија претприемач. Родителите му се развеле во 2007 година.
Во моментов неговата мајка е во брак со нејзиниот телевизиски колега Тјери Ардисон од 2014 година.
2 Технички карактеристики
Тој е централен напаѓач способен да напаѓа во длабочина.
3 Клупска кариера
3.1 Почетоци и Бордо
Мара ја започнал својата фудбалска кариера во 2011 година, кога се приклучил на младинскиот сектор на Париз Сен Жермен каде останал три сезони пред да се пресели прво во Булоњ-Биланкур, а оттаму во Бордо во 2017 година. На 17 август 2019 година, дебитирал за вториот тим на Бордо во националното првенство 2 (четвртото ниво на францускиот фудбал) постигнувајќи го погодокот за конечните 2-0 против . На 30 јули 2020 година, го потпишал својот прв професионален договор со клубот со важност до 2023 година.
Своето деби за првиот тим на Бордо го направил на 10 февруари 2021 година, во поразот со 2–0 од Тулуза во Купот на Франција. Потоа, 17 дена подоцна дебитирал во француското првенство, во поразот на домашен терен од Мец (1-2), појавувајќи се во игра од клупата во 84-тата минута на местото на Реми Удан. Тој го постигнал својот прв професионален гол во победата од 1–0 над Рен во Лига 1 на 2 мај 2021 година. Со постигнувањето на овој гол, тој станал најмладиот играч кој постигнал првенствен гол за Бордо во последните 14 години.
3.2 Саутхемптон
На 25 јули 2022 година, Мара се преселил во Саутхемптон, потпишувајќи четиригодишен договор со клубот од јужниот брег на Англија. Своето деби во Премиер лигата го направил на 13 август 2022, влегувајќи како замена на местото на Јан Беднарек во ремито 2-2 против Лидс Јунајтед. На 11 јануари 2023, Мара го постигнал својот прв гол за ''Светците'' во победата со 2-0 над Манчестер Сити во Лига купот. На 8 април, против истиот противник Мара го постигнал својот прв гол во Премиер лигата, во поразот на домашен терен од 1-4.
4 Репрезентативна кариера
Мара е младински репрезентативец на Франција. Досега тој има настапувано за репрезентациите под 16 и под 17 години, како и за репрезентациите под 20 и под 21 година за кои сè уште настапува.
5 Статистика
''Статистика е ажурирана на 20 април 2022''.
Сезона, Клуб, Првенство, Национален куп, Континентален куп, Останати купови, Вкупно
Лига, Наст, Гол, Лига, Наст, Гол, Лига, Наст, Гол, Лига, Наст, Гол, Наст, Гол
2019-2020, Бордо 2, НПФ2, 11, 5, -, -, -, -, -, -, 11, 5
2020-2021, НПФ2, 3, 0, -, -, -, -, -, -, 3, 0
2020-2021, Л1, 8, 1, КФ, 1, 0, -, -, -, -, 9, 1
2021-2022, Л1, 26, 6, КФ, 1, 0, -, -, -, -, 27, 6
Вкупно Бордо 34 7 2 0 - - - - 36 7
2022-2023, ПЛ, 21, 1, ФАКуп+ЛК, 3+5, 1+0, -, -, -, -, 29, 2
Вкупно во кариерата 69 13 8 1 - - - - 77 14
Тера ди Бари

Тера ди Бари (италијански значи „земја на Бари“), во антиката Пеуцетија и во средниот век Агер Барианус (латински „поле на Бари“), бил регионот околу Бари во Апулија. Историски гледано, тоа било едно од правосудствата на Кралството Сицилија, а подоцна и Неапол. Таа станала провинција во Двете Сицилии. Денес е дел од провинцијата Бари во Италија. Од 2005 година, според општинската влада на Бари, таа се однесува на градското подрачје на градот и е означена како заштитен знак за туристички цели.
На север од Тера се наоѓа Капитанатот, а на југ Тера д'Отранто. Таа е единствената рамнина помеѓу Мургија и Јадранот и го опфаќа приморјето, средиште на Бари, помеѓу реката Офанто и градот Фасано.
Античкото име „Пеуцетија“ потекнува од нејзините древни жители, Пеучети.
1 Наводи
* Метју, Доналд (1992). ''Норманското Кралство Сицилија'' . Кембриџ: Cambridge University Press.
Првиот граѓанин на едно гратче

„Првиот граѓанин на едно гратче“ (српски: ''Први грађанин мале вароши'') — филм на режисерот Пуриша Ѓорѓевиќ од 1961 година. Автор на музиката е Бојан Адамич. Главните улоги ги играат: Раде Марковиќ, Јелена Жигон, Љуба Тадиќ, Мија Алексиќ, Љубинка Бобиќ, Драгомир Бојаниќ Гидра.
1 Синопсис
Граѓаните на еден мал град тешко се помируваат со уривањето на центарот на чие место треба да се изгради нов и пофункционален простор. Претседателот на општината го поддржува планот на една млада архитектка во која е заљубен. Но, за да им покаже на граѓаните дека стариот центар не го урива под влијание на девојката, тој почнува да ја избегнува, а таа се мажи за друг човек...
Торе Бранка

Торе Бранка (Кулата Бранка) е железна панорамска кула сместена во Парко Семпионе, главниот градски парк на Милано, Италија. Висока е 108,6 метри што ја прави шестата највисока градба во Милано по кулата Уникредит (231 м), кулата Алијанц (209 м), Палацо Ломбардија (161 m), Пирелоне or кулата Пирели (127 м) и кулата Бреда (116 м). Врвот на кулата е панорамска точка чиј поглед на јасен ден може да ја опфати градската линија на Милано, како и Алпите, Апенините и дел од долината По.
1 Историја
Кулата е дизајнирана од архитектот Џио Понти и инаугурирана во 1933 година, во фашистичката ера за време на 5-тото издание на триеналето во Милано. Првично била наречена „Торе Литорија“ по ''фасцио литорио'', т.е. ''фасци''. По Втората светска војна била преименувана во „Торе дел Парко“ (Парковска кула). Во 1972 година, пристапот до врвот на кулата бил затворен бидејќи структурата требала да се обнови. Била реструктуирана во 2002 година од страна на компанијата за алкохол Бранка, и затоа била преименувана во Торе Бранка. Од 2002 година повторно е отворна за јавноста.
2 Наводи
Град Брисел

Град Брисел (француски: ''Bruxelles-ville'' или ''Ville de Bruxelles'', холандски: ''Stad Brussel'') — најголемата општина во регионот на главниот град на Брисел и официјален главен град на Белгија (член 194 од белгискиот устав).
Иако целото подрачје на бриселскиот регион генерално се смета за главен град на Белгија, тоа е само ''де факто'' вистина, додека ''де јуре'' само подрачјето на градот Брисел е главен град на Белгија. Регионот Брисел, кој самиот често се нарекува едноставно како „Брисел“, покрај градот Брисел, се состои од 18 други општини.
Поради овие често збунувачки поими, жителите на Брисел често ја додаваат наставката ''-ville'', односно ''-stad'' („град“) на името на градот за да ја разликуваат областа на општината од областа на агломерација на градот.
1 Подрачје на општината
Градот Брисел се состои од:
* на историското средиште на градот, кој повеќе или помалку се наоѓа во рамките на некогашните градски ѕидини, кои сега се заменети со патишта. Поради својој специфичен облик, ова подрачје на општината се нарекува „пентагон“ или „срцето на Брисел“;
* подрачје кои биле припоени кон оваа општина во втората половина на 19 и почетокот на 20 век. Овие се:
** на север, во 1853 година, по финансискиот колапс на општината Сен-Жос-тен-Нод (''Sint-Joost-ten-Node''), градот Брисел купил половина од територијата на таа општина. Денес тоа е Северниот кварт (Север).
** на југ, во 1860 година, 123 хектари шума (''forêt de Soignes'' или ''Zoniënwoud'') биле припоени кон градот за да се создаде паркот ''Bois de la Cambre'' или ''Ter Kamerenbos'', кој требало да стане шеталиште за аристократијата на градот. Во исто време, била изградена голема престижна авенија за пристап до овој парк. Оваа авенија Луиз (''avenue Louise'' или ''Louizalaan'') денес ја дели општината Иксел (''Елсен'') на два дела.
** на исток, во 1880 година, воениот терен и околното подрачје во општината Етербек биле припоени кон градот Брисел со цел да се создаде парк за прославување на јубилејот на независноста (''parc du Cinquantenaire'' или ''Jubelpark''). Во четвртите кои се наоѓаат помеѓу овој парк и центарот на градот, кои исто така биле припоени во тоа време, денес се наоѓаат зградите на Европската Унија .
** на север, во 1921 година, поранешните општини Лакен, Недер-Овер-Хембек и Харен биле припоени кон градот Брисел.
2 Администрација
Како и во секоја друга белгиска општина, на нејзино чело се наоѓа началник, т.е. градоначалник (''bourgmestre'' или ''burgemeester''). Оваа функција не е иста како функцијата премиер на регионот на главниот град Брисел или функцијата на гувернер на регионот на главниот град Брисел.
Напоритан

Напоритан или наполитан (|ナポリタン) е популарно јапонско јадење со тестенини итамеши. Јадењето се состои од меко варени шпагети, доматен кечап, кромид, копче печурки, зелени пиперки, колбаси, сланина и по желба табаско сос. Се тврди дека Напоритан е од Јокохама.
1 Потекло
Создаден е од Шигетада Ајри (ja), готвачот на хотелот Њу Гранд во Јокохама.
2 Име
Готвачот го нарекол јадењето по Неапол, Италија (оттука и „Наполи“). Фонетски, јапонскиот јазик не ги разликува Р и Л како посебни звуци, и затоа ги користи истите знаци на катакана за да ги претстави Р и Л звуците на западните азбуки. Така, при претворање на катакана назад на англиски, само врз основа на јапонското пишување, правописот со англиската азбука е двосмислен и може да варира. Правописот Напоритан е изведен од вообичаената романизација на јапонскиот јазик, додека правописот Наполитан го зема предвид потеклото на името. Ова може грубо да се преведе како неаполски.
3 Наводи
Ангитија

Ангитија била божица меѓу Марси, Паелињи и другите оскано-умбриски народи од централна Италија. Таа била поврзана во антиката со шармерите на змии кои ја сметале за нивен предок. Римските толкувања веројатно го прикриваат нејзиното марсовско значење.
Митовите за Ангитија варираат. Според Гнеус Гелиј (крајот на 2 век п.н.е.), Ангитија била една од трите ќерки на Еетес, заедно со Медеја и Кирке, две од најпознатите волшебнички на грчкиот мит. Цирке, како што е нашироко познато од ''Одисеја'', практикувала преобразувачки магии; Медеја завршила во Италија, каде нејзиниот син владеел со Марси. Ангитија живеела во областа околу езерото Фусине и била специјализирана за лекување од каснување од змии.
Ангитија е потврдена со натписи на територијата на Марси и на други места во Централните Апенини. Таа е именувана во три натписи од Луко деи Марси, во антиката познат како ''Лукус Ангитијае'', „Светата шумичка на Ангитија“. Најраниот е посвета на божицата „во име на легиите на Марс“, која датира од крајот на 4 век п.н.е. Името се појавува и на посветен ципус од Чивита д'Антино, во умбриските Игувински табли и на натписите на териториите на Паелињи, Вестини и Сабини. Таа се споменува заедно со Анџерона во еден натпис, а во друг нејзиното име се појавува во множина. Друга покажува дека таа имала храм и ризница. Римјаните го добиле нејзиното име од „змија“, па оттука и формата ''Anguitia''.
Со оглед на тоа што змиите честопати биле поврзувани со лековитите уметности во антиката (види, на пример, прачка од Асклепиј), се верува дека Ангитија била главно божица на тауматургијата. Имала моќ на вештерство, магија и медицина кои се сметале за комплементарни во античкиот свет, и била мајстор во уметноста на чудесно и хербално лекување, особено кога станува збор за каснување од змии. Исто така, ѝ се припишувале широк спектар на моќи над змиите, вклучувајќи ја и моќта да убива змии со допир.
Според извештајот што го дал Сервиј, Ангитија имала грчко потекло, зашто Аригитија било името што ѝ го дале Марубијците на Медеја, која откако ја напуштила Колхида дошла во Италија со Јасон и го научила народот на гореспоменатите лекови. Силиус Италикус ја идентификува како Медеја.
1 Поврзано
* Бона Деа
2 Наводи
Кубикулум

''Кубикулум'' (множина ''cubicula'') била приватна просторија во ''домус'', древна римска куќа заземена од семејство со висок статус. Обично до него се стигало директно од ''атриумот'', но во подоцнежните периоди понекогаш бил во непосредна близина на ''перистилот''. Се користел за функциите на модерна спална соба, спиење и секс, како и за деловни состаноци, прием на важни гости и прикажување на најценетите уметнички дела во куќата. ''Кубикулумот'' се користел за тивки или тајни состаноци и можел да се користи како библиотека. Бил, исто така, омилено место за убиства и самоубиства. Собата што се користи само за спиење не била класифицирана како ''кубикулум''.
Приватната природа на ''кубикулумот'' го направила место за размислување и верски обреди, особено кога е недозволено. Според ''Актус Силвестри'', Константин Велики првпат дознал за христијанството во својата ''кубикулум'' и постел таму една недела пред неговото прво исповедање и крштевање.
1 Наводи
Балатро

Во Стариот Рим, la бил професионален шегаџеја или буфон. Балатроните биле платени за нивните шеги, а масите на богатите генерално биле отворени за нив заради забавата што ја давале.
Постојат различни теории за потеклото на терминот. Во Хорас, Балатро се користел како сопствено име: Сервилиус Балатро. Еден стар учител го извел заедничкиот збор la од вистинското име, што сугерира дека буфоните се нарекувале балатрони бидејќи la бил буфон, иако други оттогаш се спротивставиле на оваа. Фестус го добил зборот од блатеа, и претпоставува дека буфоните биле наречени балатрони бидејќи тие биле валкани луѓе, покриени со дамки од кал (la) од одење. Друг писател сугерирал дека деривација доаѓа од la, затоа што тие, така да се каже, ја носеле својата шега на пазарот, дури и во самата длабочина (la) на шумите (la) la може да се поврзе со la, „да блее како овца“, и оттука, да се зборува глупаво. Други предложиле врска со la, зафатено тело.
1 Наводи
Студио БП

Студио БП е модна куќа од Фиренца која произведува женска трикотажа.
1 Историја
Студио БП било основано во 1959 година од Карла Бандочи и го променило своето име во Студио БП под раководство на Фернандо Баронтини (сопругот на г-ѓа Бандочи) во 1988 година. Компанијата започнала со работа во центарот на Фиренца како мал производител на плетива за приватни брендови за стоковни куќи во САД и Германија. Тие се преселиле во индустриската периферија на градот во раните 1980-ти за да донесат поголеми машини и повеќе персонал. Во тоа време, лансирале сопствена линија на женска трикотажа.
Во текот на 1980-тите и 1990-тите, Студио БП произведувал плетива за Гучи, Ферагамо, Живанши, Проенца Шулер и други. Во 2007 година компанијата избрала да се концентрира само на сопствениот бренд и да го намали производството само на прототипови. Производството на облека од брендот Студио БП се вршело исклучиво во Италија.
Компанијата ја затворила својата фабрика во Османора во 2013 година.
2 Продавници
Седиштето на компанијата и фабриката се наоѓаат во Сесто Фиорентино. Бутикот отворен за јавноста се наоѓа во центарот на Фиренца на Виа Дела Виња Нуова. Продажните салони (достапни само за купувачи) се наоѓаат во Милано, Рим, Торино, Тревизо, Диселдорф, Брисел, Барселона и Њујорк. Студио БП може да се најде во бутици со повеќе брендови ширум светот.
3 Наводи
Периболос

Во античката грчка и римска архитектура, периболос бил двор ограден со ѕид, особено оној кој опкружувал свето подрачје како храм, светилиште или олтар. Оваа област, сепак, не е неопходен елемент за овие структури бидејќи оние што биле изградени порано вклучувале само маркери (на пр. ''хорои'' или гранични камења) за да означат замислени граници. Ископувањата откриваат дека има светилишта кои вклучиле периболос подоцна во нивната историја, што означува промена на религиозниот менталитет. За време на римското време, имало переболи кои се користеле како места за состаноци за водење бизнис (на пр. превоз).
Ѕидовите на Периболос (кои може да се наведат и како ѕидови на теменос) понекогаш биле составени од камени столбови и плочи поддржани од порозни прагови.
Вклучени се познати примери:
* периболос ѕидот и портата во Светилиштето на Зевс (Алтис), северно од храмот на Зевс во Олимпија, Грција;
* периболосот што го опфаќа олтарот на дванаесетте богови во близина на северниот крај на атинската античка агора; и
* терасата создадена од потпорни и периболос ѕидови околу Светилиштето на Атина Пронаја (Мармарија), југоисточно од Светилиштето на Аполон во Делфи, Грција.
1 Наводи
Тречиа д'оро

''Тречиа д'оро'' е печена торта направена од тесто од квасец и зашеќерено овошје, од Крема во северна Италија.
1 Потекло
''Тречиа д'оро'' („Златната плетенка“) била измислена во годините 1937-1938 година и изложена во „Фиера ди Падова“ од страна на слаткарот Зиронда, кој подоцна ја патентирал и самостојно ја отворил продавницата „Пастичерија Зиронда“.
Виторио Макали почнал да работи таму како чирак и кога сопственикот решил да се пензионира, Макали го заменил. Подоцна отворил продавница на Пјаца Гарибалди во Крема, наречена „Тречиа д'оро“. Ломбардија ја препозна оваа „Тречиа д'оро“ како рачно изработен производ на Крема и неговата околина, ''Кремаско''.
2 Состојки
Колачот е во облик на ролат и смесата содржи: брашно, путер, шеќер, пивски квасец, зашеќерено овошје (портокал и цитрон), суво грозје, вода, сол.
Колачот може да се чува до две недели.
3 Библиографија
* Даниела Бјанчеси и Роберта Скира, Тера пиатти и пијати, Крема, Џани Јукулано уредник, 2003 година.
Џовани Антонио Куки

Џовани Антонио Куки ( Campiglia Cervo, активен 1750) бил италијански сликар.
1 Биографија
Тој бил активен во сликарството за Света Гора Варало. Тој исто така сликал за Палацо Брентано во Корбета, заедно со Џовани Батиста Саси.
2 Наводи
Зупа Инглезе

Зупа Инглезе (италијански за „англиска супа“) е италијански десерт со слоеви крем и пандишпан.
1 Опис
Пандишпан се натопува во светло црвен, исклучително ароматичен италијански ликер од тревки. Потоа се додаваат слоеви густ крем со јајца сварен со големо парче кора од лимон. Често, во кремот се раствора темно чоколадо.
Зупа Инглезе е исто така популарен вкус на џелато.
2 Историја
Потеклото на Зупа Инглезе е неизвесно. Една теорија вели дека потекнува од кујните од шеснаесеттиот век на војводите од Есте, владетелите на Ферара. Според оваа приказна, тие ги замолиле своите готвачи да ја рекреираат раскошниот десерт „англиски трифл“ во кој уживале во Англија на елизабетанскиот двор, каде што биле чести посетители. Сепак, не се забележани рецепти за јадењето пред крајот на деветнаесеттиот век, кога се појавуваат во книгите за готвење во Емилија-Ромања, Латиум, Марке и Умбрија.
3 Име
Зборот ''зупа'' („супа“) во италијанската кујна се однесува и на слатки и на солени јадења.
Постојат и други теории за потеклото на името:„Името буквално од италијански се преведува како ''англиска супа'' и всушност може да ја означи неговата сличност со англискиот трифл."
„Десерт измислен од неаполските слаткарници од Европа во текот на 19 век. Инспириран од англиските пудинзи кои биле модерни во тоа време, ..."
4 Наводи
Сибат Томарчио

Сибат Томарчио или поедноставно Томарчио е компанија за безалкохолни пијалаци со седиште во Сицилија, Италија.
1 Историја
Томарчио била основана во 1920 година за да произведува шишиња со безалкохолни пијалаци. ''Кавалиер'' Филипо Томарчио, основач на компанијата, по бројни експерименти, го смислил рецептот за изработка на матна сода (оригиналот). Пијалакот бил затворен во стаклено шише од 250 мл во кое имало мала топка внатре, па оттука и името „Базалкохолен пијалак со топка“.
Првично, пијалакот се продавал од врата до врата во дрвени кутии, но само во провинцијата Катанија. Почнувајќи од 1960-тите, дистрибуцијата се проширила низ Сицилија: ова биле години кога капачињата и шишињата ги претрпеле првите промени, за да бидат во чекор со времето. Помеѓу 1980-тите и 1990-тите, се родиле нови пијалаци како што се портоколадата, чиното, лимонадата, пената и други.
Следниот век Томарчио ја консолидирал својата позиција на пазарот, компанијата била лидер во сопствениот регион за производство на пијалаци како чиното, портоколадата, лимонадата, сите базирани на сицилијански суровини, но и кола пијалаци и други. Било пресметано (во 2015 година) дека на сицилијанскиот пазар Томарчио продава 34,2% портоколада, 25,1% лимонадата и дури 51,3% чинотото. Томарчио создал и линија за стакло и линија Био и е присутна во остатокот од Италија, во Северна Америка, Европа, Азија и Океанија.
2 Метод на обработка на пијалаци
Компанијата Томархио користи само сицилијански сокови од цитрус, како сицилијански црвени портокали, лимони од Сиракуза, светли портокали од Рибера и есенцијални масла произведени од локални производители. Водата доаѓа од аквиферот Етна, а со филтрирање низ вулканските карпи се добива минерализација што ги карактеризира пијалаците.
3 Проекти за валоризација на Сицилија
Со посебна ознака, компанијата поддржува платформа за групно финансирање, создадена за поддршка на добротворни проекти преку донации од дигитални корисници. Сибат Томарчио бил протагонист на неколку проекти поврзани со сицилијанскиот територијален маркетинг како што е учеството на компанијата на карневалот Ациреале. Компанијата одлучила да произведе некои шишиња пијалаци со персонализирана етикета посветена на најстариот карневал во Сицилија, за да ја промовира економијата на сицилијанскиот регион.
4 Награди
Во 2016 година на Меѓународниот саем за органски и природни производи „Сана“ (Болоња):
* 1-во место во категоријата „Бибите“* 1-во место во категоријата „Добротворна организација“
Во 2019 година во Њујорк:
* 1-во место во категоријата „Најдобар ладен пијалак подготвен за пиење“
Кафе Гамбринус

Кафе Гамбринус е историско, приватно кафуле или кафуле во Централен Неапол, Италија, преку Чиаја. Сместено е во задниот дел на Палацо дела Префетура, која се наоѓа пред и од страна на Кралската палата во Неапол, од кои и двете се свртени кон плоштадот Плебисцито. Името ''Гамбринус'' е некоја легендарна лута фигура на веселост, а неговото име се користи за разни брендови и многу претпријатија.
1 Историја
Кафулето било основано во 1860 година од Винченцо Апуцо, чиј сон бил неговиот клуб да биде најважен од новородената Италија и успеал затоа што станал официјален снабдувач на Реал Каса. Следниот сопственик, Марио Вака, почнувајќи од 1889-1890 година, нарачал реновирање и реконструкција користејќи го архитектот Антонио Кури и нарачал насликана декорација од бројни современи уметници, вклучувајќи ги Лука Постиљоне, Пјетро Скоппета, Винченцо Волпе, Атилио Пратела, Џиузее Десек Џузеро, Гаетано Еспосито, Винченцо Милјаро, Винченцо Ироли, Едуардо Де Филипо и Винченцо Каприле. Нивните уметнички дела сè уште ги красат елегантните ентериери во Арт Нову, кои го поттикнуваат духот на Belle Epoque.
Кафулето било познато и по тоа што било место за состаноци на интелектуалци и уметници, вклучувајќи ги Габриеле Д'Анунцио и Филипо Томазо Маринети. Тоа била точка на средба на Оскар Вајлд, Габриеле Д'Анунцио, Ернест Хемингвеј и Матилде Серао, принцезата Сиси и Жан Пол Сартр, Ги де Мопасан, Емил Зола и Бенедето Кроче.
Сместено во близина на Театро ди Сан Карло се користи за пречекување музичари и директори на оркестри пред нивните изведби во главниот театар во Неапол. На 1 јануари 2002 година, италијанскиот претседател Карло Азељо Чампи, кој бил поврзан со градот со посебна емпатија го платил своето прво кафе во евра во Гамбринус во Неапол.
2 Поврзано
* Кафе
3 Наводи
Блутек

Блутек Срл е бренд во сопственост на Метек СпА, создаден во 2014 година со преземање на италијанската автомобилска компанија Стола, која е основана во Торино во 1919 година. Познат е по преземањето на поранешната фабрика на ФИАТ во Термини Имерезе.
1 Активности
Блутек ги наследил активностите на Стола Груп, имено производството на автомобилски компоненти. Производството и дизајнот го вршат 10 фабрики и 6 инженерски канцеларии распоредени меѓу Италија и Бразил.
Во 2016 година, на компанијата и помогнала Инвиталија и нејзините 94 милиони евра за повторно вработување на 120 поранешни вработени во Фиат Крајслер Автомобили во Термини Имерезе, предградие на Палермо.
Во септември 2019 година, сопственикот на Метек СпА (Роберто Џината) и извршниот директор на Блутек, Козимо ди Курси, биле под истрага од обвинителите во Торино и Палермо за злоупотреба на 16 милиони евра од фондовите на Инвиталија.
Во јуни 2020 година, 76-годишниот Роберто Џината бил затворен, додека Матео Орландо Џината и Џована Дезидерато биле ставени во домашен притвор, во врска со лажното одземање на голем дел од средствата на Блутек-Инвиталија.
На 20 декември 2020 година, Метек СпА бил прогласен за банкрот, додека семејството Џината си купил замок во шумата на регионалниот парк Ла Мандрија во близина на Торино. Замокот има површина од 1.700 квадратни метри (над 18.000 квадратни стапки) и 46 соби и е опремен со различни гаражи и базен; околната шума (исто така подложени на заплена) која се протега на речиси 5 хектари.
2 Наводи
Панакота

Панакота (што на италијански значи „варен крем“) е италијански десерт од засладен крем задебелен со желатин и обликуван. Кремот може да се ароматизира со кафе, ванила или други ароми.
1 Историја
Името ''панакота'' не е споменато во италијанските готвачи пред 1960-тите, сепак често се наведува како традиционален десерт во северниот италијански регион Пиемонт. Една непроверена приказна вели дека бил измислена од една Унгарка во Ланге во раните 1900-ти. Речникот од 1879 година споменува јадење наречено ''лате инглезе'' („англиско млеко“), направено од крем варен со желатин и обликуван, иако други извори велат дека ''лате инглезе'' се прави со жолчки од јајце, како крем англаиз; можеби името ја опфатило која била задебелена подготовка слична на крем.
Јадењето може да потекнува и од францускиот рецепт од ''бавароа'' од Мари-Антоан Карем. Всушност, овој рецепт што можеме да го најдеме е ист како модерната ''панакота'' со таа разлика што еден дел од кремот се мати за да се направи шлаг и се вклучува во подготовката пред да се додаде желатин.
Регионот Пиемонт ја вклучува панакотата во својот список на традиционални прехранбени производи од 2001 година. Неговиот рецепт вклучува крем, млеко, шеќер, ванила, желатин, рум и марсала истурени во калап со карамела.
Панакота станалала популарна во САД во 1990-тите.
2 Подготовка
Шеќерот се раствора во топол крем. Кремот може да се ароматизира со додавање на зачини и слични додатоци или со додавање рум, кафе, ванила итн. Желатинот се раствора во ладна течност (најчесто вода), а потоа се додава во топлата смеса од кремот. Ова се истура во калапи и се остава да се стегне. Калапите може да имаат карамела вона дното, што дава резултат сличен на крем-карамел. Откако ќе се зацврсти, панакотата обично се поставува на чинија за сервирање.
3 Гарнири
Панакота често се служи со кули од бобинки или сос од карамела или чоколадо. Може да биде покриено со друго овошје или ликери.
4 Поврзани јадења
Баварскиот крем е сличен на ''панакота'', но обично вклучува јајца, како и желатин и се меша со шлаг пред да се стегне.
5 Наводи
Isaia

Isaia (се чита: ''Исаија'') — италијанска марка за машка облека основана во Неапол во 1920 година. Марката е препознаена по нејзиното ситно црвено корално лого, кое е амајлија за среќа во Неапол.
Џанлука Исаија е главен извршен директор. Нејзината братска марка е Eidos (είδος што значи „вид, суштина, облик, марка, жанр“ на грчки), пуштена во 2013 година од ISAIA Наполи.
1 Продавници
Isaia има монобренд продавници во Неапол, Баку, Беверли Хилс, Капри, Екатеринбург, Хонгконг, Киев, Макао, Милано, Москва, Улан Батор, Њујорк, Санкт Петербург, Сан Франциско, Чикаго, Торонто и Токио.
2 Историја
Isaia е основана во Неапол од Енрико Исаија, кој отворил продавница за ткаенини за неаполските кројачи, а подоцна и мало ателје до продавницата. Во 1957 година, браќата Енрико, Росарио и Корадо Исаја го преселиле бизнисот во Казалнуово, село во близина на Наполи каде што кројањето бил голем дел од економијата, а Исаија станал машка кројачка компанија. Енрико Исаија починал на 84-годишна возраст на 7 март 2017 година.
2.1 Легенда за корали
Во Неапол е добро позната приказната за митското потекло на црвените корали. Како што вели легендата, грчкиот херој Персеј ја убил Горгон Медуза и сакал да ја предаде нејзината глава како свадбен подарок на кралот на Серифос, кој требало да се ожени со својата мајка. На враќање дома, ја видел убавата Андромеда окована во карпа и која требало да ја изеде морско чудовиште. Сакајќи да и го спаси животот, тој го убил ѕверот, а потоа седнал на брегот на водата да си ги измие рацете. Кога покрај него ја поставил вреќата со главата на Медуза, нејзината крв капела во водата и се претворила во она што го знаеме како црвен корал. За ова, Наполитанците црвениот корал го сметаат за знак на среќа и го користат во се, од приврзоци до верски украси до накит.
3 Производи
Isaia е најпознат по својата прилагодена облека. Во 2020 година, марката произвела тексас со приспособенао деколте и традиционална неаполска поговорка извезена одвнатре.
4 Филантропија
Isaia го поддржувал музејот Каподимонте во неговиот роден град Неапол.
5 Поврзано
* Италијанска мода
6 Наводи
Базилика Опимија

Базилика Опимија била една од четирите базилики од републиканската ера во Римскиот форум. Другите две биле базиликата Аемилија, базиликата Порција и базиликата Семпронија. Од трите, делумно преживеала само базиликата Аемилија.
Изградена била во 121 година п.н.е. во близина на храмот Конкорд и именувана по Луциј Опимиј, кој ја финансирал нејзината и изградбата на храмот. Кога Храмот на Конкорд бил проширен под Тибериј, базиликата морала да биде жртвувана и немало податоци за нејзиниот опстанок по тој датум.
1 Поврзано
* Список на споменици на Римскиот форум
2 Библиографија
* Филипо Коарели, ''Guida archeologica di Roma'', Верона, Arnoldo Mondadori Editore, 1984 година.
Сан Џовани ди Посада

Сан Џовани ди Посада (латински: Portus Luguidonis или Portus Liquidonis) е мало село во Сардинија, Италија, на тиренскиот брег на островот, на територијата на ''комуната'' Посада.
Порано познат како Марина ди Посада, бил подложен на обнова во 1970-тите како елегантно станбено село за одмор.
Неговата историја датира од римското пристаниште (наречено „Portus Luguidonis“ - веројатно сместено во малиот залив пред античката црква Свети Јован), од каде Римјаните влегле во внатрешноста на Сардинија. Низ ова пристаниште минувала целата стока до или од Рим, но целиот товар бил пренесен со мали и лесни бродови насочени кон Олбија (околу 50 километри северно), каде што поголемите бродови би се шверцувале со Остија. Сообраќајот наводно бил ''интензивен''.
Во непосредната околина, се претпоставува дека постоел храм во чест на Феронија, етрурско божество, божица на водите; тоа би го докажало присуството на Етрурците на овие простори во времето на народот Нурагијци. Сличен култ на Феронија е пријавен на италијанското копно барем на две места: во Фиано Романо (близу Рим) и во Терасина, околу 120 километри јужно од Рим.
Таа е една од главните туристички дестинации на Сардинија, има долга плажа (повеќе од 15 километри бел песок) и систем на реки од биолошко значење. Дел од оваа територија ќе биде формално заштитен во блиска иднина со создавање на природен парк (''Parco Fluviale'').
1 Наводи
Јужно Кралство

Јужното Кралство (италијански: ''Regno del Sud'') е дефиниција што се користи во италијанската историографија во однос на делот од јужна Италија контролиран од сојузничката воена влада на окупираните територии (СВВОТ) и управуван од СВВОТ во соработка со владите на Кралството Италија (првично со Пјетро Бадољо, а подоцна и Иваное Бономи како премиери), наспроти германската окупирана северна и централна Италија, каде што била основана Италијанската Социјална Република . Терминот се однесува на периодот помеѓу септември 1943 година, кога кралот Виктор Емануел III и владата побегнале од Рим во Бриндизи како последица на примирјето на Касибиле, и јуни 1944 година, кога Рим бил ослободен од сојузниците и ја продолжил својата функција како главен град на Италија.''Regno del Sud'' не беше официјална ознака; сите документи и акти го наведоа како Кралство Италија. На историографското поле, терминот се користи и за опширно идентификување на периодот до 1945 година и крајот на војната, односно додека Италија сè уште не била поделена и италијанската влада, која повторно се воспоставила во Рим, немала целосна контрола на територијата и локалните, полициските и воените тела. Во таа ситуација, административните, воените и политичките тапии и релативната документација биле поделени меѓу оние со кои управувале со владата на Рим, Италијанската Социјална Република, партизанските сили и војските на терен. На почетокот во септември 1943 година, Јужното Кралство ги контролираше само Апулија, Сардинија и делови од Базиликата и Калабрија. Сицилија, во времето под управа на СВВОТ по нејзиното заробување за време на операцијата Хаски во летото 1943 година, била вратена под контрола на италијанската влада во февруари 1944 година. Повеќе територии дојдоа под контрола на Јужното Кралство додека сојузниците напредувале кон север по италијанскиот полуостров. Кралот и владата првично го основале своето седиште во Бриндизи, а подоцна и во Салерно, иако ниту еден град не бил официјално назначен за главен град на Италија. Суверенитетот на кралството бил дефакто ограничен, бидејќи бил предмет на Сојузничката контролна комисија за Италија.
Ерготел од Химера

Ерготел (|Ἐργοτέλης) — старогрчки спортист, тркач на Античките олимписки игри роден во Кносос и бил олимписки тркач на Античките олимписки игри.
Граѓанскиот неред го натерал да го напушти Крит. Дошол во Сицилија и бил натурализиран како државјанин на Химера, Голема Грција. Тој ги освоил олимписките „долги трки“ од 472 п.н.е. и 464 п.н.е., како и двапати победил на Питиските и на Исмските игри.
Порнајден е впишан епиграм во четири реда од 450 п.н.е. пронајдена во Олимпија ги одбележува шесте победи на Ерготел. Основата на впишаната статуа во Олимпија, која била видена и експлоатирана од географот Павзанија, била повторно откриена во 1953 година. Пиндар го почестил Ерготел со химна.
1 Денес
Гимнастичкиот клуб „Ерготел“ (Γυμναστικός Σύλλογος «O Εργοτέλης») бил основан во 1929 година во Ираклион, Крит, го добил името по Ерготел, во спомен на првиот олимписки првк кој бил роден во денешната префектура Ираклион.
Џовани Антонио Амадео

Џовани Антонио Амадео (околу 1447 – 27 или 28 август 1522) бил италијански ренесансен скулптор од раната ренесанса, архитект и инженер.
1 Биографија
Амадео е роден во Павија. Во 1470 година, тој бил нарачан од Бартоломео Колеони да ја заврши својата погребна капела, Капела Колеони во Бергамо, која ја започнале Гинифорте и Франческо Солари. Амадео додал полихромна декорација и многу скулптури во антички стил, вклучувајќи медалјони, мали колони, бисти, релјефи на „Истории од Стариот завет“ и „Истории на Херкулес“. Амадео го дизајнирал и погребниот споменик на Медеа Колеони, кој бил наменет за црквата Санта Марија дела Базела во Урњано. Гробницата на кондотиерото била реализирана во соработка со други уметници, при што Амадео ги обезбедил релјефите на долниот саркофаг и на помалиот горен саркофаг, како и седум статуи на доблестите.
Амадео исто така бил нарачан од војводата Галеацо Марија Сфорца да работи неколку години во Сертоса ди Павија. Во текот на 1473–1476 година, Амадео реализирал половина од релјефите во десната страна на фасадата. Во 1480 година го завршил сводот на персиските маченици во манастирот Оливетани во Кремона (денес останале четири мермерни релјефи, датирани од 1484 година). Нему му се припишуваат и две статуи на правда и умереност во Кремона и релјефи во Националниот антички музеј во Парма. Во 1485 година соработувал со неговиот зет Пјетро Антонио Солари во Голема болница во Милано, проектот бил завршен десет години подоцна.
Амадео тогаш бил активен во украсувањето на Миланската катедрала. Тој соработувал со Донато Браманте на фасадата на Санта Марија пресо Сан Сатиро во Милано. Во 1488 година, Амадео бил нарачан од кардиналот Асканио Сфорца, да стане директор на делата на новата катедрала во Павија, повторно при што Браманте имал помала улога. Во 1489 година, тој помогнал во дизајнирањето и изградбата на ''Арка ди Сан Ланфранко'' за црквата со тоа име во Павија. Во овој период работел и како војводски инженер за Лудовико ил Моро, проектирање на утврдувања во Кјавена и Пјатамале, како и поправка на патишта и мостови во Валтелина и (во 16 век) хидраулични работи; за Лудовико, тој исто така реализирал чардак во војводската палата Вигевано, како и некои статуи за Миланската катедрала. Од 1495 година, Амадео ги режирал и делата на црквата Санта Марија пресо Сан Селсо во Милано.
Од 1497 година тој режираше дела во Миланската катедрала, завршувајќи го тамбурот во 1500 година.
Во 16 век, Амадео ја дизајнирал црквата Санта Марија ди Канепанова, исто така во Павија. Во 1501 година извајал релјефи со „Приказни за Картузијанците“ и „Животот на свети Бруно“ за Сертоса од Павија. Во 1982 година е докажано дека светилиштето Санта Марија ала Фонтана во Милано, кое многу години му се припишувало како дело на Леонардо да Винчи, всушност било дизајнирано од Амадео. Во 1508 година, тој исто така претставил модел за шпицот на Миланската катедрала, кој не биле извршени. Значајната фасада на катедралата во Лугано, која се смета за ремек-дело на ренесансната архитектура, исто така му се припишува како дело на Амадео. Починал во Милано во 1522 година.
2 Наводи
*
Пијана Клерико

Пијана Клерико е компанија за традиционална облека во градот Биела, Пиемонт, Италија, семеен бизнис со традиција од 1582 година.
1 Производите
Производите вклучуваат:* мантили за дожд
* појаси
* елек
* блузи
* пуловери
* јакни
* панталони
* здолништа
* маици
* џемпери
* долна облека
* чорапи
* ракавици
* врски
* марами
* капи
* чевли
* влечки и сл.
Добро познати производи се вратоврските од свила и златно предиво.
2 Поврзано
* Италијанска мода
3 Наводи
Дон Џозеф Пир

Дон Џозеф Пир е италијанска бајка собрана од Томас Фредерик Крејн во неговите ''италијански популарни приказни''.
1 Синопсис
Тројца браќа поседувале круша и живееле од крушите. Еден ден, сите круши биле украдени, а браќата решиле да внимаваат што се случува во текот на ноќта. Постарите двајца заспале кога биле на ред, но најмладиот, Дон Џозеф, останал буден и кога една лисица дошла да краде, и се заканил дека ќе ја застрела. Лисицата му ветила дека ако го пушти, тој ќе се ожени со ќерката на кралот. Не верувал во тоа, но ја пуштил лисицата да си оди.
Двапати, лисицата ловила секаков вид дивеч и му ја подарила на кралот, како подарок од Дон Џозеф Пер. Потоа отишол во огрицата и ја убедил дека е време да се подели златото и среброто. Тој отишол кај кралот за да добие мерка за Дон Џозеф Пер да ги подели златото и среброто, што го убедило кралот дека Дон Џозеф е богат.
Тогаш лисицата добро го облекла Дон Џозеф и го пратила да патува со кралот и неговата ќерка. Лисицата отишла напред и кога селаните фрлале камења по неа, се заканил дека ќе ги убијат ако не ја опишат земјата и стадата како на Дон Џозеф. Потоа стигнал до замокот на огрицата, ѝ кажал дека коњаниците ќе дојдат да ги убијат и предложил да се сокријат во бунарот. Ја фрлил, убивајќи ја.
Еден ден, Дон Џозеф фрлил прашина во очите на лисицата, а лисицата се заканила дека ќе каже што знае. Така, Дон Џозеф фрлил тегла и ја убил лисицата, но тој сепак живеел среќно до крајот на животот.
2 Поврзано
* Мачорот во чизми
Џулио Чезаре Прокачини

Џулио Чезаре Прокачини (1574–1625) бил италијански сликар и скулптор од раната барокна ера во Милано.
1 Биографија
Роден во Болоња, тој бил син на маниристичкиот сликар Ерколе Прокачини постариот и брат на Камило Прокачини и Карло Антонио Прокачини. Семејството се преселило во Милано околу 1585 година со помош на богатиот колекционер на уметнички дела Пиро Висконти.
Почнал како скулптор во катедралата и во миланската црква Санта Марија во близина на Сан Целзус. Во 1610 година тој насликал шест од ''Квадрони'', големи платна кои го слават св. Карло Боромејски.
Меѓу неговите многубројни жртвеници се ''Обрежувањето'' (околу 1616 година) сега во Галерија Есте, Модена, и ''Тајната вечера'' (1616) за манастирот поврзан со базиликата на Пресвета
Го насликал и ''камшикувањето Христово''. Во 1620 година за црквата Санта Марија ди Канепанова во Павија насликал две платна на кои е прикажана ''Дебора која ја собира војската'' и ''Рејчел со Јаков'' кај бунарот и, сè уште во истиот град, ''Света Тереза'' за црквата Санта Марија дел Грацие.
Работел со Џовани Батиста Креспи (''ил Серано'') и Пјер Франческо Мазучели (''ил Моразоне'') следејќи ги упатствата на кардиналот Федерико Боромејски, покровител на уметноста и братучед на Карло Боромејски. Од тоа време постои прекрасен венец што Прокачини го направил во соработка со фламанскиот сликар Јан Бројгел, кој во тоа време работел и за кардиналот Боромејски, припаѓа на колекциите на музејот Прадо и потекнува од шпанската кралска колекција. Тој исто така насликал и мали религиозни платна за богати семејства, во Милано и во Џенова, каде што ги видел делата на Рубенс.
Неговиот стил го покажува влијанието на болоњскиот маниризам и венецијанскиот колоризам и го означува почетокот на барокот.
2 Галерија
3 Делумна антологија
*''Крунисување на Богородица''*''Богородица со светите Фрањо и Доминик; институција Бројаница''*''Ecce Homo, 1615–1620, денес во Музејот на уметност во Далас''
Премин на Црвеното Море (Систинска Капела)

''Преминот на Црвеното Море'' била фреска изработена во 1481-1482 година и се наоѓала во Систинската капела, Ватикан. Од несигурна атрибуција, таа му била доделена на Козимо Росели.
1 Историја
На 27 октомври 1480 година, неколку сликари од Фиренца заминале за Рим, каде што биле повикани како дел од проектот за помирување помеѓу Лоренцо де Медичи, ''де факто'' владетелот на Фиренца, и папата Сикст IV. Граѓаните на Фиренца почнале да работат во Сикстинската капела уште во пролетта 1481 година, заедно со Пјетро Перуџино, кој веќе бил таму.
Темата на сликата била паралела помеѓу Мојсеевите и Христовите приказни, како знак на континуитет помеѓу Стариот и Новиот Завет. Континуитет, исто така, помеѓу божествениот закон на табелите и пораката на Исус, кој, пак, го избрал Петар (првиот наводен епископ на Рим) за свој наследник: ова конечно ќе резултирало со легитимирање на наследниците на вториот од папите на Рим.
Меѓу неколкуте фрески во циклусот, најпроблематичната атрибуција била онаа на ''Преминот на Црвеното Море'' . Иако не е познат вистинскиот фрескописец, стилот на делото повеќе потсетувал на оној на Козимо Росели или Биаџо д'Антонио.
2 Опис
Сцената била дел од циклусот ''Приказни за Мојсеј'' на капелата и како и другите фрески таму, прикажувала неколку сцени во исто време. Редоследот започнувал од десната позадина, каде Мојсеј и Арон го молеле фараонот да ги ослободи Израелците. На десната страна биле египетските војници, прикажани во типична италијанска ренесансна воена облека, оклоп и оружје, кои се давеле во водите на Црвеното Море, кои чудесно се отвориле за да им дозволат на Израелците да ги преминат, да се затворат околу нив. Фараонот бил прикажан во избезумен крик, додека другите фигури се обидувале да се вратат на египетскиот брег со пливање. Пред војската имало колона која лебдела над водите: ова го претставувало огнениот столб испратен од Јехова за да ги исплаши Египќаните.
Во горното централно подрачје имало невреме од град кое било испратено од Бога да ги казни Египќаните. Исто така, повеќе на лево, биле прикажани некои сончеви зраци и виножито, симболи на претстојното ослободување на израелскиот народ. Слично претставување на метеоролошките феномени не било невообичаено во италијанската уметност од 15 век: други примери се ''Мачеништвото на Свети Марко'' на шаторот на Линајоли на Фра Анџелико и неколку на ''Свети Ѓорѓи и Дрејк'' на Паоло Учело.
Лево биле Израелците, предводени од младиот Мојсеј со типична жолта облека, зелена наметка и командна палка, откако штотуку го преминале морето. За нивната безбедност сведочело присуството на рекреативни активности, како што е пророчицата Миријам која свири на хордофон (жичен инструмент) во преден план. Тие го продолжуваат своето патување преку процес, исчезнувајќи лево, во натуралистички пејзаж. Деталите вклучуваат куче милениче во преден план, што потсетува на сликите на Беноцо Гоцоли во капелата Маги .
Аманда Нокс (филм)

''Аманда Нокс'' е американски документарен филм од 2016 година за Аманда Нокс, двапати осудена и подоцна ослободена за убиството на Мередит Керчер во 2007 година. Премиерата била на Меѓународниот филмски фестивал во Торонто на 10 септември 2016 година и на Нетфликс на 30 септември 2016 година.
1 Синопсис
Со интервјуа со Аманда Нокс, нејзиното поранешно момче Рафаеле Солечито, италијанскиот обвинител Џулијано Мињини и новинарот на Дејли Меил Ник Пиза, документарецот го прикажува убиството на цимерката на Нокс, Мередит Керчер и последователната истрага, судењата и жалбите. Преку нејзината слава засилена од таблоидното новинарство, Нокс била осудена за убиство и поминала четири години во италијански затвор пред да биде ослободена од страна на Врховниот касационен суд. „Мислам дека се обидувам да објаснам какво е чувството да се биде погрешно осуден“, објаснила Нокс во едно интервју. „Или да се биде ова страшно чудовиште или да се биде оваа обична личност која е ранлива“.
2 Прием
, овој филм имал рејтинг од 84% на Rotten Tomatoes, врз основа на 43 критики, со просечна оценка од 7,2/10. На Метакритик, филмот имал пондерирана просечна оценка од 78 од 100, врз основа на 17 критичари, што укажува на „генерално поволни критики“.
Филмот бил номиниран за наградите „Прајтајм Еми“ за извонредна документарна или нефикција специјална и за извонредно пишување за нефикциона програма.
3 Наводи