procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Мариј Прегељ

Марј Прегељ (8 август 1913 – 18 март 1967) бил словенечки сликар, сметан за една од клучните фигури во словенечкото сликарство во втората половина на 20-тиот век.
Прегељ бил роден во Крањ во 1913 година и бил син на словенечкиот писател и драматург Иван Прегљ. Студирал уметност на Академијата за ликовни уметности во Загреб од 1932 до 1936 година. Бил познат по своите слики масло на платно, најмногу пејзажи, натуралистички слики и портрети, како и по своите илустрации, најпознато за изданијата на Антон Совре на преводите на Илијада и Одисеја од Хомер од 1950 и 1951 година. Три пати ја добил наградата Левстик за своите илустрации: во 1949 година за илустрациите на збирката приказни ''Мои детски години'' на Франце Бевк, во 1957 година за илустрациите на ''Бел песјак'' Џек Лондон и во 1959 година за илустрациите на ''Старецот и морето'' од Хемингвеј.
Тој ја добил Прешерновата награда двапати, во 1958 година за својата мозаика на зградата на Работничката унија во Трбовље и во 1964 година за изложбата на неговите слики во Музејот на современата уметност во Љубљана од претходната година. Во 1969 година, тој бил и првиот добитник на Јакопичевата награда за сликарство.
Од декември 2017 до мај 2018 година, во Музејот на современата уметност во Љубљана била одржана ретроспективна изложба на целокупното творештво на Прегелј.
Долнице

Долнице е поранешно населено место во централна Словенија, во северозападниот дел на главниот град Љубљана. Припаѓа на општината Дравље во Градската општина Љубљана. Тоа е дел од традиционалната област Горењска и сега е вклучено, заедно со остатокот од општината, во Централната статистичка област на Словенија.
1 Географија
Долнице се наоѓа југоисточно од Шентвид, помеѓу Камна Горица и Глиница, под југозападниот падина на ридот Пурковец (висина од 384 метри). Западниот дел на селото е старото земјоделско јадро на населбата, а нови куќи се изградени на исток. Почвата е песочна. Во центарот на селото постои мала долина позната како Шангај.
2 Име
Долнице било спомнато во историски извори како Долнитц во 1490 година и Долинга во 1496 година.
3 Историја
Останките од римски аквадукт биле откриени во Долнице. Селото имало популација од 96 жители (во 19 куќи) во 1931 година, и популација од 202 жители (во 36 куќи) во 1961 година. Долнице било приклучено кон Љубљана во 1974 година, што го означува крајот на неговото постоење како независно населено место.
Леталски центар Марибор

Леталски центар Марибор, познат и како Авијациски центар Марибор, е најстар и најголем словенечки аероклуб за општа авијација. Работи на аеродромот Марибор Едвард Русјан и располага со флота од 8 авиони, 2 ултралесни авиони, 7 планери и 10 парашутови. Основан на 20 декември 1927 година во Марибор, LCM е добро познат по својата школа за летање, која од самиот почеток е основен дел од клубот. Се смета за еден од најквалитетните аероклубови за општа авијација не само во Словенија, туку и во Балканот. Клубот годишно реализира околу 3.500 летни часови и 10.000 слетувања.
1 Тековна флота
Авион, Рег. Бр., Потекло
Цесна 152 долг дострел, S5-DMG
Цесна 152 долг дострел, S5-DLC
Цесна 152, S5-DLD
Цесна 182, ОЕ-ДГА
Цесна 206 турбо, S5-DBS
Цесна 340, ЈУ-КИС
Командант 114Б, S5-DRM
Пајпер PA-18, S5-DBV
TL-3000 Сириус, S5-PGD
ATEC 321 Faeta, S5-PGE
2 Училиште за летови
Центарот има програми за обука со европска акредитација за лиценци и рангови, како и потврди (записи) во рамките на своето SI.ATO.014 (Одобрена организација за обука) според европските регулативи EASA.
Римокатоличка епархија Копер

Епархијата на Копер (латински: Dioecesis Iustinopolitana; словенечки: Škofija Koper) е латинска епархија на Католичката црква во југозападна Словенија. Тоа е дел од црковната провинција Љубљана. Нејзината катедрала е посветен на Успението на Марија и се наоѓа во пристанишниот град Копер на Јадранското море. Ко-катедралата Христос Спасител, која се наоѓа во Новата Горицa, ја добила оваа титула во 2004 година. Латинското име на епархијата, Dioecesis Iustinopolitana, потекнува од фактот што Копер во минатото бил наречен Јустинополис во чест на византискиот император Јустинијан II.
1 Историја
* 530: основана како Епархија на Каподистрија, обединета со епархијата Трст помеѓу 1828 и 1977 година
* 17 октомври 1977 година: Воспоставена како Коперска епархија од епархијата Трст-Копер, Италија
2 Специјални цркви
; Катедрали
* Катедралата Успение на Пресвета Богородица, Копер
* Сокатедрала на Христос Спасителот, Нова Горица
; Мали базилики
:* Црква (базилика) Успение на Богородица, Солкан (Света Гора)
3 Лидерство
; Епископи од Копер (римски обред)
:* 1 Јанез Јенко (17 октомври 1977 - 15 април 1987 година)
* Метод Пирих, епископ соработник (25 март 1985 - 16 април 1987 година)
* 2 Метод Пирих (16 април 1987 - 26 мај 2012 година)
* Јуриј Бизјак, помошник, титуларен епископ Гергиски (13 мај 2000 – 26 мај 2012 година)
* 3 Јуриј Бизјак (од 26 мај 2012 година)
4 Поврзано
* Римокатолицизмот во Словенија
Саботин

Саботин (''италијански: Sabotino, фурлански: Mont di San Valantin'') — планински срт со височина од 609 метри, кој се издига над Горицa, Нова Горица и Солкан, на границата помеѓу Словенија и Италија. Во неговото подножје се наоѓа Солканскиот мост, на реката Соча.
1 Име
Планината за првпат била потврдена во пишаните извори околу 1370 година како ''Салуатин''. Името е од нејасно потекло.
2 Историја
Саботин претставувала важна точка за одбрана на Горица за време Сочките офанзиви.
Список на планини во Словенија

Планините во Словенија се дел од Алпите и Динаридите.
1 Алпи
Алпите во Словенија може да се поделат на:
* Јулиски Алпи се наоѓаат во северозападниот дел на Словенија. Највисокиот врв е Триглав – 2.864 метри над морското ниво.
* Караванки – масивен планински венец што претставува природна граница помеѓу Словенија и Австрија. Највисокиот врв е Стол – 2.236 м.
* Камничко-савињски Алпи се наоѓаат јужно од Караванките. Највисокиот врв е Гринтовец – 2.558 м над морското ниво.
2 Динариди
Во Внатрешна Краина, највисоките врвови се Велики Снежник (1.796 метри), дел од Снежничката Висорамнина и највисокиот неалпски врв во Словенија, и Сухи Врх (1.313 метри), дел од висорамнината Нанос. Двата врва се дел од Динарските Алпи, планински масив што се протега кон југоисток. Највисокиот врв е Снежник.
Дел од Динарските Алпи е и планинскиот венец Горјанци, а во словенечка Истра се наоѓаат врвовите Славник (1.028 м) и Времшчица (1.027 м).
Шкрлатица

Шкрлатица, историски позната и како Сухи плаз, е планина во словенечките Јулиски Алпи. Со својот врв на 2.740 метри надморска височина, тој е втор највисок врв во Словенија (по Триглав со 2.864 метри) и трет највисок во Јулијанските Алпи во целина (по Триглав и Јоф ди Монтазио / Монтаж на 2.754 метри).
Името на планината е во женски придавски облик од словенечкиот збор škrlat, кој е сроден со „scarlet“ (скарлет), и се однесува на впечатливата црвеникаво-виолетова нијанса на стрмната северозападна карпа во црвенкастата светлина на зајдисонцето. Алтернативното име Сухи плаз се однесува на сипар под врвот Сподњи Рокав.
Првото забележано искачување на Шкрлатица било од јужната страна на 24 август 1880 година од Јулиус Куги, во придружба на планинарскиот водич Андреј Комац и ловецот Матија Кравања.
Ратитовец

Ратитовец — планински гребен во Јулиските Алпи во Словенија. Највисокиот врв на гребенот е Алтемавер (1.679 метри). На гребенот има планински дом.
1 Име
Ратитовец во историските извори бил потврден како ''Боскана'' во 973 година од нашата ера и како ''Петшана'' во 1763–1787 година (и двете одговараат на планинското пасиште Печана на северната падина на гребенот), како и ''Ратитовец'' и ''Ракитовец'' во втората половина на 18 век.
2 Пристап
* Од Соришка Планина, 3ч
* Од Пртовч, 2ч
* Од село Торка преку Повден, 1½ ч
* Од Битењска Планина на Јеловица 2½ ч
* Од планината Печана, 1ч
Ледава

Ледава (германски: Лимбах, унгарски: Лендва) е река во Штајерска, Австрија и во Прекмурје, североисточна Словенија.
Таа е најголемата река во Горичko и најголемата притока на Мур во Словенија. Таа е долга 80,2 километри. Извира во Австрија како Лендва Бах и првично тече на југоисток. Во Словенија влегува близу до Кугла рид, највисок врв на Прекмурје (418 метри или 1.371 стапки), и тече на југ како Ледава. Во овој дел од својот тек формира единствениот клисур во Горичko. Во селото Ропоча, општина Рогашовци, таа се влива во акумулацијата Ледава, која се одликува со разновидни видови на птици, различни видови на змајчиња и најдобро зачуваната популација на видри во Словенија. Ледава е единствениот одлив од езерото. Во својот долен тек, реката поминува низ Мурска Собота и Лендва. Има неколку (главно леви) притоки во овој дел, најголемата од нив е Керка и најдолгиот Кобилски поток. На крајот, таа се спојува со Мур близу до хрватско-унгарско-словенечката граница, близу до Мурасземење.
Дрета

Дрета е река во Штаерска, североисточна Словенија. Реката е долга 29 километри. Нејзиниот извор се наоѓа близу до преминот Чрнивец во Камничките Алпи. Тече низ градот Горњи Град, Боќна и Шмартино на Дрета, и се влева во реката Савиња во Назарје. Долината Дрета е именувана по реката.
Дрета првпат е спомената во писмени извори во 1243 година. Потеклото на името не е сосема јасно, но се верува дека е поврзано со хидронимот од Хрватска Дретуља и словачкиот хидроним и топоним Дриетома.
1 Наводи
*
Мангарт

Мангарт или Манґрт е планина во Јулиските Алпи, сместена на границата помеѓу Италија и Словенија. Со висина од 2.679 метри, тоа е четвртата највисока точка во Словенија, по Триглав, Шкралатица и Мали Триглав. Првпат била искачена во 1794 година од природословецот Франц фон Хохенварт. Мангарти е исто така името на планинскиот масив помеѓу долините Кориќница и Мангарти, со највисоката точка наречена Велики Мангарти (Голема планина Мангарти).
1 Име
Планината Мангарт била потврдена во историските извори во 1617 година како ''Монхарт''. Името е од германско потекло, изведено од личното име ''Mainhart'' (од старогермански ''Maganhard'' ). Покрај тоа што служи како име на планината, ова германско име се развило и во словенечки презимиња како ''Манхарт'' и ''Менарт'' .
2 Пристап
Патот до Мангарт седло (словенечки: Мангарцко седло; 2.072 метри) е највисокиот пат во Словенија. Мангарти преминската куќа се наоѓа на западниот пад на Мангарти. Под северната страна на Мангарти се наоѓаат две езера.
Словенечки фудбалски куп

ФСловенечкиот фудбалски куп (словенечки:Pokal Nogometne zveze Slovenije) е врвниот нокаут турнир на словенечкиот фудбал и второто најважно фудбалско натпреварување во Словенија по Прва словенечка фудбалска лига. Купот е основан во 1991 година по распадот на Југославија. Од 2020 година е познат како ''Пивоварна јунион куп'' по нејзиниот главен спонзор, пивницата Јунион.
Од 2024 година, вкупно 18 клубови стигнале до финалето на купот, а 12 од нив ја освоиле титулата; најуспешна страна во историјата на натпреварувањето е Марибор, кој триумфирал 9 пати во своите 15 натпревари во финалето на купот. По нив следуваат Олимпија (1945), Копер и Олимпија (2005), кои освоиле по четири титули. Приморје го држи рекордот за најмногу настапи во финалето без освоена титула, завршувајќи како второпласирани во три последователни финалиња помеѓу 1996 и 1998 година. Алуминиј, Нафта 1903 и Горица се единствените страни надвор од првата лига кои успеаја да стигнат до финалето на купот, откако завршија како второпласирани во 2002, 2020 и 2024 година, соодветно.
Рогашка е актуелен шампион, откако ја победи Горица со 6-5 на пенали (1-1 по продолженијата) во финалето во 2024 година за својата прва титула.
1 Формат
До 2021 година, Купот на Словенија се натпреваруваше од вкупно 28 клубови: 18 нисколигашки тимови кои се квалификуваа преку регионалните купови организирани од Интеркомуналните фудбалски сојузи и 10 екипи кои се натпреваруваа во словенечката Прва лига претходната сезона. Во првото коло, на 18 нисколигашки клубови им се придружија шесте пониско пласирани прволигашки клубови. На дванаесетте победници потоа им се придружија најдобрите четири врвни клубови кои автоматски влегоа во вториот круг. Натпреварите се играа во нок-аут формат на еден натпревар до четврт-финалето и полуфиналето, кога се играа натпреварите на домашен и на гостински терен и беше земен вкупниот резултат.
Од сезоната 2022–23 наваму, бројот на екипи во првото коло се зголеми од 24 на 120, а во прелиминарните рунди може да учествува секој регистриран тим во земјата. Четири селекции кои ја претставуваат Словенија во натпреварувањата на УЕФА се приклучуваат на натпреварувањето во второто коло. Се игра само еден натпревар во сите кола, со продолженија и пенали доколку е потребно. Ждрепката повеќе не се делегира со носители и неподредени екипи. До и заклучно со осминафиналето, доколку за противници се извлечат два клуба од различни лиги, нисколигашот автоматски игра на домашен терен, освен ако не одлучи.
Крн

Крн — планина висока 2.244 метри во северозападна Словенија. Тој е највисокиот врв на Крнските Планини, потпланински венец на југозападните Јулиски Алпи.
1 Географија
Крн се наоѓа на околу 50 киломтери од Јадранското Море. На запад од врвот тече реката Соча, додека североисточно и југозападно од него минуваат помалите реки Лепењица и Толминка.
На јужната падина на планината се наоѓаат малите села Врсно, Крн, Дрежница, Дрежнишке Равне и Магозд. На северната страна се наоѓа езерото Крн, најголемото ледничко езеро во Словенија. Планината е позната по своето силно западно лице, најдобро се гледа од Кобарид или Дрежница.
2 Историја
За време на Првата светска војна, во областа се одржале битките на Сочкиот фронт. Третиот Алпински полк го зазела врвот на Крн на 16 јуни 1915 година по смел напад, каде што елитната италијанска единица се искачила на карпите „со чизмите обвиени во вреќи со слама за да се намали бучавата“, некои боси, а други само со чорапи, и се бореле со унгарскиот баталјон на 4-от Хонведски полк.
Врвот на соседната планина Батогница (2.164 метри) бил разнесен од случајна експлозија во складиште за оружје за време на војната. Остатоци остануваат расфрлани околу врвот.
Миран Јарц

Миран Јарц ( – ) — словенечки писател, поет, драматург и есеист.
Јарц бил роден во градот Чрномељ во Бела Крањска, во тогашна Авструнгарија во 1900 година. Бил испратен на училиште во Ново Место, а меѓу 1918 и 1922 година студирал словенска филологија во Загреб и Љубљана, иако никогаш не ги завршил студиите. Од 1923 година работел како банкарски службеник во Љубљана. Почнал да пишува уште додека бил студент и ја објавил својата прва песна во списанието ''Љубљански збор'' во 1918 година. Во 1930-тите работел и како актер и виолинист во Словенечкиот куклен театар во Љубљана.
Во 1942 година, за време на Втората светска војна, тој бил уапсен од окупаторските фашистички италијански власти и испратен во логорот во Гонарс, но возот што ги превезувал затворениците бил нападнат од партизани во близина на Верд, а затворениците биле ослободени и добиле избор да им се придружат на партизаните или да се вратат дома (оние што избрале да се вратат дома, откако се разделиле од другите биле убиени). Јарц избрал да им се придружи на партизаните и бил убиен од италијанската армија два месеци подоцна во Пуглед при Старем Логу во Кочевски Рог. Според други извештаи, тој бил убиен од партизаните по кавга со членови на Комунистичката партија. Погребан бил на гробиштата во Стари Лог.
Јавната библиотека во Ново Место, како и основните училишта во Чрномељ и Љубљана биле именувани по Јарц.
1 Карактер и работа
Јарц ја започнал својата литературна кариера кон крајот на 1910-тите во Ново Место, кое во тој период се издигнало како важно книжевно средиште. Како млад студент, се приклучил на книжевно-уметничкиот круг околу сликарот Божидар Јакач и поетот Антон Подбевшек. Заедно организирале културно-уметничка манифестација позната како Пролетта на Ново Место.
Во овој период, Јарц се заинтересирал за антропозофијата и развил интерес за будизмот. Сепак, подоцна се приближил кон христијанството, останувајќи член на Римокатоличката црква.
Во 1920-тите, Јарц се појавил како еден од најистакнатите експресионистички поети во Словенија. Повторливи теми во неговата поезија биле потрагата по излез од цивилизацијата што тоне. На кризата на европската цивилизација и механизацијата на човекот, тој се спротивставил на екстатична и лирска лична рефлексија. Во 1930-тите, тој станал поблизок до социјалниот реализам.
Едно од неговите најзначајни дела е автобиографскиот роман ''Ново место'' (1932), во кој ги опишал интелектуалните и уметничките превирања во малиот град на Долењска во првите години по Првата светска војна.
2 Избрани дела
* „''Човекот и ноќта''“, поеми (1927)
* „''Ноемвриски поеми''“, поеми (1936)
* „''Лирика''“, поеми (1940)
*''Ново место,'' автобиографски роман (1932)
Католичка црква во Словенија

Словенечката католичка црква, или Католичката црква во Словенија (словенечки: Katoliška cerkev v Sloveniji), е дел од светската Католичка црква, под духовното водство на папата во Рим. Според податоците од Евробарометрот од 2018 година, 73,4% од словенечкото население се изјасниле како католици, додека во 2019 година тој процент паднал на 72,1%. Според податоците на Католичката црква, католичкото население се намалило од 78,04% во 2009 година на 72,11% во 2019 година.
Во 2019 година, согласно официјалните статистики објавени од Католичката црква во Словенија, во земјата има вкупно 1.509.986 католици (72,11%). Земјата е поделена на шест бискупии, вклучувајќи две надбискупии. Бискупијата во Марибор била промовирана во надбискупија од Папата Бенедикт XVI во 2006 година. Дополнително, папата создал три нови седишта, и тоа: Ново Место, Цеље и Мурска Собота.
Словенечката католичка црква и словенечките свештеници функционираат во словенечките цркви ширум светот, најистакнато во Словенечката црква на свети Кирил во Њујорк.
Архиепископ Жан-Мари Шпич е апостолски нунциј во Словенија, титуларен архиепископ на Сулци и апостолски делегат за Косово.
1 Времеплов
Католиците по години
Година, Католици, Популација
2009, 1,577,014, 78.04%
2010, 1,569,119, 77.30%
2011, 1,557,276, 76.85%
2012, 1,554,355, 81.40%
2013, 1,543,114, 80.06%
2014, 1,523,040, 74.52%
2015, 1,535,297, 75.68%
2016, 1,523,113, 75.32%
2017, 1,511,980, 73.15%
2018, 1,513,756, 72.74%
2019, 1,509,986, 72.11%
2021, 1,517,274
2 Структура
* Љубљанска архиепископија, ''Лабаценсис'' (1)
** Коперска епархија, (2)
** Новоместоска епархија (3)
* Архиепископија Марибор (4)
** Цељска епархија (5)
** Епархија Мурска Собота (6)
3 Поврзано
* Религија во Словенија
* Список на словенечки кардинали
Јожеф Клекл (писател)

Јожеф Клекл Јуниор ( – ) — словенечки писател, новинар и римокатолички свештеник во Унгарија, подоцна во Прекмурје (Словенечка територија).
Клекл е роден во Крајна, близу до Тишина, син на Андраш Клекл и Ана Лүлик. Братот на Андраш Клекл бил Истван Клекл, татко на Јожеф Клекл, кој бил словенечки политичар и исто така католички свештеник. Дедото на браќата Клекл, Антон Клекл, бил со германско потекло од Прлекија.
Клекл бил ракоположен на 27 јуни 1902 година во Сомбатхељ. Четири години бил курират во Свети Јуриј, близу до Рогашовци, една година во Рехниц меѓу Бургенландските Хрвати, три години во Турнишче и една година во Мурска Собота. До 1911 година бил свештеник во Доленци, каде што починал во 1936 година.
Од 1906 до 1919 година служел како уредник на словенечкиот прекмурски алманах ''„Календар Срца Исусовово“'', а од 1918 до 1919 година бил уредник на весникот ''Новине.'' По Првата светска војна ја поддржал употребата на прекмурскиот дијалект. Неговите написи биле многу критички настроени кон комунизмот.
Има статуа на Клекл близу црквата Св. Никола во Доленци.
Тонгоа

Тонгоа е населен остров во покраината Шефа во Вануату во Тихиот Океан.
1 Географија
Тонгоа е најголемиот остров во групата на Шепардски Острови . Островот е обилен со вегетација и покажува геотермална активност. Тонгоа е од неодамнешно вулканско потекло, но моментално нема активен вулкан. На островот има бројни вулкански конуси и некои плажи со црн песок. Проценетата височина на теренот над морското ниво е околу 191 метар. На островот има аеродром - аеродром во Тонгоа (TGH).
2 Флора и фауна
Внатрешниот дел на островот е густа дождовна шума. Островот е именуван по растението Тонгоа кое расте во областа. На островот се гнездат мегаподи . Единствените нечовечки цицачи на островот се летечката вануатска лисица .
3 Население
Според податоците од 2015 година, локално население броело 2243 луѓе во 454 домаќинства, од кои повеќето се преселиле од Епи, Емае и Макира во Тонгоа. На островот има 14 села. Некои староседелци зборуваат на макурански јазик и на северноефатски јазик.
Фран Рамовш

Фран Рамовш ( – година; псевдоним Јулиј Дуб) — словенечки лингвист. Ги проучувал дијалектите и ономастиката на словенечкиот јазик.
1 Ран живот и образование
Фран Рамовш бил роден во Љубљана, главниот град на Војводството Крањска, дел од Австроунгарија. Студирал лингвистика во Виена (1910–1911) и во Грац (1911–1914). Додека бил во Грац, Рамовш ја завршил својата докторска дисертација во 1912 година; ја поднел во 1914 година и станал доктор на науки.
2 Прва светска војна
Во октомври 1915 година, Рамовш бил мобилизиран и испратен на Сочкиот фронт, каде што бил целосно онеспособен за време на Третата сочка битка. Една година закрепнувал во Виена, а во 1917 година бил отпуштен од редовен воен рок поради инвалидитет и бил распореден во територијалниот резерват во Љубљана и Камник.
3 Академска кариера
Во 1918 година, Рамовш добил професорска позиција и понуда за наставничка функција како доцент во Черновци, Украина, но со распадот на Австроунгарија се вратил од Грац во Љубљана, каде што биле во тек подготовки за основање на универзитет.
Универзитетот во Љубљана бил основан во 1919 година, а на 31 август 1919 година Рамовш бил меѓу првите четворица редовни професори назначени во институцијата. Бил назначен за професор по индоевропска и словенска лингвистика, а предавал и акцентологија, општа фонетика, прасловенска и компаративна индоевропска граматика. Во 1921 година му се родил синот Примож (1921–1999), кој подоцна станал композитор.
Рамовш бил канцелар на Универзитетот во Љубљана од 1934 до 1935 година. Тој бил соосновач и член на Словенечката академија на науките и уметностите и бил претседател на академијата од 1950 до 1952 година. Тој ја добил Прешерновата награда во 1950 година за неговата работа на Словенечкиот правопис. Бил почесен член на Словенското друштво на Словенија.
Рамовш починал на 16 септември 1952 година во Љубљана.
4 Комеморација
Институтот за словенечки јазик Фран Рамовш е именуван по него.
5 Избрана литература
*''Historična gramatika slovenskega jezika'' (историска граматика на словенечкиот) (планирана серија)
** Том 2: ''Конзонантизем'' (Согласки; Љубљана, 1924) 
** Том 7: ''Дијалекти'' (дијалекти; Љубљана, 1935) ,
*''Dialektološka karta slovenskega jezika'' (Словенечка дијалектна карта; Љубљана, 1931) ,
* (со Антон Брезник ) ''Slovenski pravopis'' (Словенски правопис; Љубљана, 1935) ,
*''Kratka zgodovina slovenskega jezika'' (Кратка историја на Словенија; Љубљана, 1936) ,
*''Morfologija slovenskega jezika'' (Словенска морфологија; Љубљана, 1952) ,
Вечно дерби (Словенија)

Вечното дерби на словенечкиот фудбал, едноставно познат и како „словенечки дерби“, било фудбалско ривалство помеѓу ФК Марибор и ФК Олимпија Љубљана, кое завршило во 2005 година.
На 2 март 2005 година, бил основан нов клуб под името ФК Бежиград, кој ги задржал навивачите на Олимпија, боите и поголемиот дел од играчите на младинските тимови. ФК Бежиград подоцна го промениле своето име двапати, прво во ФК Олимпија Бежиград, и на крај во ФК Олимпија Љубљана. Иако управата на новооснованиот клуб и неговите навивачи го гледаат тимот како духовно продолжение на стариот клуб, тие не се сметаат за правни наследници на стариот ФК Олимпија од страна на Фудбалската федерација на Словенија.
Меѓутоа, бидејќи новата Олимпија е поддржана од поголемиот дел од навивачите на старата Олимпија, вклучувајќи ја и нивната ултрас група ''Грин Дрегонс'', која има долгогодишно ривалство со ултрас групата на Марибор ''Виоле Марибор'', многумина ги гледаат натпреварите помеѓу Марибор и новиот клуб како продолжение на ривалството и ги нарекуваат со истото име.
Маргарета Бојовиќ

Маргарета Сергеј Димоска Бојовиќ ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Таа била монополска работничка. Окупацијата ја затечува во Тетово. Наскоро нејзиното семејството се преселило во Скопје. Во мај 1941 година била примена за член на СКОЈ во монополот. Учествувала во подготовките и изведуввањето на штрајкови во монополот. Работела на опфаќање младинки во НОД. Во септември 1944 година стапила во единиците на НОВ, во Осмата македонска ударна бригада.
Билкис Болике

Билкис Болике ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Нејзиниот дом бил ставен на располагање на Партијата од март 1943 година. Чувала илегален материјал. Кај неа доаѓале партизански курири, а таа им служела за врска. Била член на воспитна група од постари жени.
Елисавета Борисовска

Елисавета Георгиева Борисовска ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Учествувала во НОД во селото Журче од aвгycт 1944 година како работник во заднината. Кон крајот на 1944 година била претседателка на организацијата на АФЖ во селото.
Јованка Борова

Јованка Борова ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Учествувала во НОД од aвгycт 1943 година. Давала народна помош, чувала илегалци, плетела чорапи, џемпери, и работела на организирањето на жените. Повремено била ползувана како курир.
Јовка Борборевска

Јовка Борборевска ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Таа била општа работничка. Била симпатизер на НОД од 1941 година. Била опфатена во читачка група во која се изработувал илегален материјал. Учествувала во собирните акцни на народна помош. Изработувала топла облека за борците во НОВ и ПОМ.
Савка Бондиќева

Савка Бондиќева ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Дeјствувалa во родниот град од мај 1942 година како член на СКОЈ. Пренесувала илегалцн од едно до друго место и разен воен материјал. Приготвувала облека за борците. Нејзината активност траела до ослободувањето на земјата. Од септември 1944 година, станала борец во Осмата македонска ударна бригада.
2 Поврзано
* Тодор Бондиќев
Кочно об Ложници

Кочно об Ложници (понекогаш Кочно при Ложници) е село на десниот брег на реката Ложница во општина Словенска Бистрица во североисточна Словенија. Подрачјето е дел од традиционалната област Штајерска. Сега е вклучено со остатокот од општината во Подравски статистички регион.
1 Име
Името на населбата било променето од Кочно во Кочно об Ложници во 1953 година.
2 Знаменитости
2.1 Црквата Св. Егидиј
Црквата посветена на св. Егидиј во Кочно првпат е спомената во 1545 година. Таа е типичен пример за утврдена црква опколена со ѕидови, која доминира со околината. Црквата била изградена кога започнала интензивната изградба на капели на лесни пристапи. Подоцна, таа била реновирана неколку пати. Се работи за еднобродна црква со камбанарија пред влезот. Надворешноста е едноставна. Високиот олтар со колонада е типичен пример на барокна архитектура. Во црквата се наоѓаат дела на Михаел Погачник, Франц Землик и Јожеф Штрауб од првата половина на 18-тиот век.
Еленица Босилкова

Еленица Босилкова ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Таа била општа работничка. Учествувала во НОД од пролетта 1942 година. Била вработена во Военото интенданство и учествувала во саботажните акции и штрајкот на вработените во мај 1942 година. Собирала народна помош и шиела облека за борците во НОВ. Од ноември 1944 година станала член на СКОЈ.
Аљажева кула

Аљажевата кула (сло: Aljažev stolp) е кула, засолниште за невреме и триагулациска точка на врвот на планината Триглав во северозападна Словенија. Заедно со Триглав, тој е обележје на Словенија и симбол на Словенците. Кулата е дизајнирана од Јакоб Аљаж, свештеник во горењското село Довје, кој ја подигнал во 1895 година. Денес е во сопственост на државата, а под грижа на Планинарско друштво Љубљана Матица, стои на парцела што ѝ припаѓа на општина Бохињ.
1 Историја
На почетокот од 1895 година, со надеж дека ќе може да раководи со зголемениот интерес на странци за словенечките планини, Аљаж нацртал со креда на подот во неговата соба во парохијата на Довје планови за цилиндрична кула со знаме на нејзиниот врв. Во април таа година, тој го купил врвот на Триглав за сума од еден флорин од тогашната општина Довје. Откако го направил тоа, обезбедил право да изгради објект на своето сопствено недвижно добро.
Кулата била изградена од железо и челични лимови обложени со цинк, од Антон Бељец од Шентвид близу Љубљана. Тој и четворица работници ги донеле деловите на кулата до врвот на Триглав и ја составиле кулата за само пет часа на 7 август 1895 година. Церемонијата на нејзиното отворање и благословување се одржала во мал круг на 22 август таа година.
Аљаж го донирал засолништето на Словенечко планинарско друштво. Во почетокот, во кулата имало три столчиња со четири нозе, регистар за врвот, печка на алкохол и слика ''Триглавска панорама'' од Марко Пернхарт. .Подоцна, кулата била повеќепати пребојувана и реновирана од Алојз Кнафелц, и други. Во комунистичкиот период, како највисокото место на поранешна Југославија, таа била пребојувана во црвена боја и украсена со црвена ѕвезда. Сепак, таа во голема мера ја задржала својата оригинална појава. Ѕвездата била отстранета кратко пред распадот на Југославија.
По прогласувањето на словенечката независност во јуни 1991 година, словенечкото знаме било свечено подигнато на кулата. На 5 октомври 1999 година, кулата и нејзиното непосредно опкружување биле прогласени за место од национално културно значење за Словенија.
Кулата била отстранета од врвот со хеликоптер заради реновирање на 7 септември 2018 година, и повторно поставена на 3 октомври истата година.
2 Галерија
Музеј на современа уметност (Љубљана)

Музеј на современа уметност (|Moderna galerija) — музеј кој се наоѓа во Љубљана, Словенијаи претставува главен музеј и галерија на словенечките уметнички дела од 20 и 21 век.
1 Историја
Основан со декрет на владата на Народната Република Словенија на 30 декември 1947 година, и официјално отворен за јавноста на 3 јануари 1948 година, музејот содржи постојана колекција на уметност од 21. век од Словенија, како и уметност од странски уметници. Неговата централна зграда е дизајнирана од страна на Едвард Равникар и изградена е во 1948 година. Покрај тоа, музејот функционира и како место за: дебата, документација, образование, истражување и студии, со цел да ја зголеми присутноста на уметноста меѓу широка публика. Музејот има за цел да создаде различен модел на музеј, да го отвори дијалогот помеѓу институции кои следат слични приоритети и оние кои градат нови модели на културна продукција.
На 26 ноември 2011 година, музејот бил проширен со Музејот за современа уметност Метелкова, кој се наоѓа на улицата Метелкова.
2 Поврзано
* Национална галерија на Словенија
* Уметност на Словенија
Марко Гербец

Марко Гербек (24 октомври 1658 – 9 март 1718) бил крањски лекар и научник, познат како основач на модерната медицина меѓу Словенците и за првото опишување на синдромот Адамс–Стокс. Тоа било објавено во 1717 година и, 44 години по неговото објавување, било цитирано од Џовани Батиста Моргани.
1 Ран живот и образование
Марко Гербец бил роден во Шентвид при Стични (тогаш дел од Војводството Крањска, сега во Словенија) во семејство на кмет. По дипломирањето на Језуитскиот колеџ во Љубљана (Лајбах), студирал со помош на владина стипендија - прво филозофија во Лајбах (сега Љубљана), потоа медицина во Виена. Само неколку дена пред опсадата на Виена во 1683 година, тој го напуштил градот за Падова. Студиите ги завршил во 1684 година во Болоња. Еден од неговите професори таму бил Марчело Малпиги.
2 Работа и признанија
Гербек бил меѓународно признат лекар. Во 1688 година станал член на Германската академија „Академија Цесаре Леополдина“. Во 1693 година бил меѓу основачите на „Академија Оперозорум Лабаценсиум“ во Љубљана. Ова била првата научна академија на територијата на денешна Словенија. Од 1712 до 1713 година бил нејзин претседател. Во 1712 година основал и првото научно друштво на лекари и хирурзи во Крањска, наречено Колегиум на свети Косма и Дамјан. Како член на „нобилис фороленсис“, Гербек е опишан на меморијална плоча во Падова.
Родна Боцева - Филипова

Родна Боцева - Филипова ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Таа била монополска работничка. Делувала во родниот град од април 1943 година. Собирала народна помош и вршела разни услуги за НОД.
Миха Ликар

Миха Ликар (24 јули 1923 – 3 мај 2010) бил словенечки лекар, специјалист по микробиологија и паразитологија.
Ликар бил роден во Љубљана во 1923 година и студирал медицина на Универзитетот во Љубљана, каде подоцна и работел. Починал во 2010 година. Тој бил автор на меѓународно успешната книга ''Здравје во семејството: илустриран водич'' (публикувана 1980 година) и на неколку други лаички книги за здравјето и сродни теми.
Во 1962 година ја добил наградата „Левстик“ за книгата ''Вируси, бактерии и габи''.
Зграда на владата и претседателска канцеларија

Зградата на Владата и Кабинетот на претседателот (сло: Vladna in predsedniška palača), исто едноставно зградата на Владата (sl) или Кабинетот на претседателот (sl), е зграда во Љубљана, главниот град на Словенија, во која се сместени Канцеларијата на претседателот на Словенија, генералниот секретар на Владата на Словенија и Протоколот на Словенија. Се наоѓа на аголот на улицата Прешерен ( sl ), улица Ерјавец ( sl ), и улицата Грегорчич ( sl ) во округот Центар, веднаш до Центарот Цанкар. Се користи за државни и свечени функции, како и за приеми и средби со странски достоинственици и шефови на држави во посета. Повремено, таму се одржуваат изложби.
1 Историја
Проектната документација за зградата била подготвена од инженерот Рудолф Бауер врз основа на работата на архитектот Емил фон Ферстер. Првите ископувања се извршени во октомври 1886 година; темелите биле положени во пролетта 1897 година. Дозволата за користење била издадена на 11 ноември 1898 година. Зградата првично била користена како седиште на провинциските крањски власти.
По Втората светска војна, во неа се сместиле градоначалниците на Љубљана, Уставниот суд и, од 1975 година, Извршниот совет на Социјалистичката Република Словенија. Од 1993 година во неа се наоѓаат Канцеларијата на Претседателот на Република Словенија, Канцеларијата на Премиерот на Словенија и Генералниот секретар на Владата на Словенија. Таа година била заштитена како културен споменик.
2 Архитектура
Троспратната зграда е изградена во неоренесансен стил и има атријален тлоцрт. Во неа има два внатрешни дворови и големата сала, наречена ''Кристална сала'', која сега се користи за приеми, но првобитно била капела. Фасадата на предниот дел, која гледа кон Прешернова улица, има три влезови. На страните на главниот влез, кој е во средината, се наоѓаат алегориски статуи на моќта и правото, создадени од виенскиот архитект Јозеф Бајер.
Постојат и два помали влеза на предниот дел, по еден од секоја страна на главниот влез. Овие влезови водат кон една од најпрометните градски авении и не создаваат впечаток типичен за протоколарна зграда. Дополнително, има и влезови од Ерјавчева улица и Грегорчева улица. Ѕидовите на аглите на зградата се истакнати со кули. Внатрешноста била декорирана во меѓувоениот период (20-ти век) од Гојмир Антон Кос со сцени од историјата на Словенија.
Груберова палата

Замок Грубер (|Gruberjeva palača) — замок во Љубљана, главниот град на Словенија, кој се наоѓа на улицата „Звездарска“ брт. 1 (sl) на десниот брег на Љубљаница, источно од плоштадот Левстик (sl) и замокот Хил. Во моментов таму се наоѓа Архивот на Република Словенија.
1 Историја
Дворецот бил изграден помеѓу 1773 и 1777 година во сплетен барокен и рококо стил од страна на виенскиот хидролог и архитект језуит Габриел Грубер, кој бил познат и по изградбата на дренажниот канал Груберјев канал. Грубер ја користел вила како истражувачки институт за физика и хидраулика, што сведочи дека дел од институцијата била изградбата на опсерваториум.
Во 1840 година, бил купен од Антон Вирант, кој го споил имотот со својот соседен и го користел како гостински сместувач и кафуле "Zur Sternwarte" (што значи опсерваториум). Во 1887 година, ја купила Карниоланската штедна банка, а во 1965 година, станала Национален архив на Словенија, со обновување во 1990 година.
2 Архитектура
Замокот е дизајниран во доцниот барок и рококо стил од високо квалификувани штукатурни занаетчии кои нарачале да ја декорираат нејзината фасада и ентериер. Забележан е по своите овални скалила во ладни пастелни бои од ерата и плетенка и е обложена со куполен таван дизајниран алегорично, тоа е фреска на трговија, занаетчиство и технологија, завршена во 1786 година од Андреј Херлајн, две години откако самиот Грубер бил принуден да замине.
На првиот кат од замокот се наоѓа капела украсена со слики кои го прикажуваат животот на Богородица кои ги насликал австрискиот сликар Мартин Јохан Шмит, познат и како Кремсер Шмит. Фасадата на замокот е украсена со портретот на Габриел Грубер, создаден од скулпторот Јанез Пирнат..
Цеста при Старем Логу

Цеста при Старем Логу е поранешно населено место во општината Кочевје во јужна Словенија. Подрачјето е дел од традиционалната област Долењска и сега е вклучено во Статистичката регија Југоисточна Словенија. Нејзиното подрачје сега е дел од селото Пуглед при Старем Логу..
1 Име
Цеста била спомената во историските извори како Винхлер во 1574 година. Словенечкото име Цеста значи "пат". Местата со ова име во Словенија се наоѓаат долж патишта што постоеле пред словенечкото населување во ова подрачје. Името на селото било променето од Цеста во Цеста при Старем Логу во 1953 година.
2 Историја
Цеста било село населено со Готшери. Пред Втората светска војна имало осум куќи. Во 1942 година, тука бил стациониран "работен баталјон" кој се занимавал со работа на полињата, берба на жетвата и косење. Селото било запалено од италијанските трупи во јули 1942 година за време на Роговата офанзива и никогаш не било обновено. Цеста најверојатно била припоена на Пуглед при Старем Логу во 1953 година, бидејќи не се споменува во подоцнежните евиденции на населени места во регионот (на пример, во 1955 и 1957 година).
Марија Боцеска

Марија Митрушеска Боцеска ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Иако била во поодминати години, таа од ноември 1943 година земала активно учество во НОД. Чувала илегалци и вршела курирска служба меѓу нив и Месниот Комитет на КПМ во rрадот. Разнесувала писма низ Прилеп и давала народна помош.
Нада Боцевска

Нада Боцевска ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Учествувала во заднината на НОД во родннот град како член на СКОЈ. Преминала на слободната територија на Козјак во 1944 година и учестnуnала во борбените акции, како и во борбите за ослободување на Куманово, Скопје, Прешево, Бујановац и други места.
Матеја Свет

Матеја Свет (родена на 16 август 1968 година) е словенечка поранешна алпски скијачка, која се натпреварувала за Југославија од 1984 до 1990 година.
1 Биографија
Свет била родена во Љубљана, Социјалистичка Република Словенија, Југославија. Со својот прв настап во сезоната 1983/1984 година, таа ја освоила првата југословенска женска победа во скијање во февруари 1986 година.
Свет ја освоила титулата во велеслалом на Светскиот куп во сезоната 1987/1988, освоила сребрен медал во велеслалом на Зимските олимписки игри во Калгари 1988 година, освоила три медали на Светското првенство во 1987 година во Кранс-Монтана (бронза во слалом и супер-Г, сребро во велеслалом) и два медала на Светското првенство во 1989 година во Веил – злато во слалом, а подоцна, по дисквалификацијата на бронзената медалистка Кристел Гинјар поради допинг, исто така бронза во велеслалом. Во својата релативно кратка кариера – таа се повлекла на возраст од 21 година поради несогласувања со Скијачката асоцијација на Југославија – постигнала седум победи на Светскиот куп, 22 подиуми на Светскиот куп и 54 најдобри десетини на Светскиот куп. Од 1985 до 1990 година, никогаш не била пониско од 7-то место во вкупниот пласман на Светскиот куп.
Перса Боцеска

Перса Блажева Боцеска ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Во текот на НОД била симпатизер и извршувала задачи поставени од поединци. Носела храна на политичките затвореници, а нејзиниот дом бил повремено користен за илегални состаноци.
Даница Боцеска

Даница Николиќ Боцеска ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Работела активно меѓу младината и раководела младински групи од 1942 година. Во 1943 година била избрана за член на ОК на Народна младина во Скопје.
Ашелице

Ашелице (|Aschelitz or ''Aschletz'') — напуштена населба во општина Семич во јужна Словенија. Оваа област е дел од традиционалниот регион Долењска и сега е вклучена во Југоисточниот статистички регион на Словенија. Неговата територија сега е дел од селото Машељ. Ашелице се наоѓа на висока падина покрај неасфалтиран пат источно од Чрмошњица.
1 Име
Името Ашелице се верува дека потекнува од германскиот збор Aschnitz, што е име за билката Вркута што се укажува на локалната вегетација. Меѓутоа, други извори тврдат дека името е од словенско потекло.
2 Историја
Ашелице било едно од само три села на Готче германци спомнати во земјишните регистри на Доминионот на Михаово од 1603 и 1623 година. Меѓутоа, не било вклучено во земјишниот регистар од 1770 година. Селото се состоело од осум куќи и 29 жители во 1931 година, и 37 жители во 1937 година.. Готче германците биле иселени од селото во есента на 1941 година. Италијанските војски го запалиле селото за време на Роговата офанзива во 1942 година.
Јунион Пиварница (Словенија)

Јунион Пиварница (сло: Pivovarna Union) е една од најголемите пиварници во Словенија. Формирана е во 1864 година во Љубљана и стана дел од Најнекен Интернешанал во 2015 година. Од 1987 година вклучува и музеј на пиво.
1 Историја
Првиот запис за производството на пиво во Љубљана потекнува од 1592 година. Пиварата била основана во 1864 година како мало семејно претпријатие од страна на Иван и Петер Кослер, позната како пиварна Кослер. Фактичкото создавање на брендот Јунион датира од 1909 година кога браќата Кослер, поради зголемувањето на продажбата и големиот пазарен потенцијал на тогашното Австро-Унгарско царство, основаа заедничко претпријатие Пивара Јунион со учествување на Кредитно-трговскиот институт во Виена. Ова акционерско друштво се состоело од спој на пиварните на браќата Кослер со Рејнинг Хаус АГ и пиварата Пунтигам од Грац.
Помеѓу 1910 и 1926 година, Пивара Јунион придобила неколку мали словенечки пиварници. Во 1910 година ја придобила пиварата Ауер и Перлес во Љубљана, во 1911 година пиварата „Перлес“ во Кочевје, во 1912 година пиварата Шмит во Шкофја Лока, во 1916 година пиварата Мајр во Крањ и пиварата Зимерман во Лесце, во 1917 година пиварата во Менгеш, во 1918 година пиварата Фралих во Врхника, во 1924 година Пивара Лашко и конечно, во 1926 година пиварата Томас Гатц во Марибор. Сите овие пиварници престанале да произведуваат пиво самостојно, така што Пивара Јунион останала единствена пиварница во Дравската бановина. Подоцна, некои брендови, како што е Пивара Лашко, стекнале комерцијална независност. Во 1925 година, Пивара Јунион произвела повеќе од 100.000 хектолитри пиво.
И покрај тешкотиите предизвикани од избувнувањето на Втората светска војна, во 1945 година фабриката произвела 45.000 хектолитри пиво. Во 1946 година, кога Словенија била составен дел на Социјалистичка Федеративна Република Југославија, пиварницата била национализирана. Во 1963 година, производството на пиво се зголеми на повеќе од 220.000 хектолитри, а денес е околу еден милион.
Во 2005 година, пиварницата Лашко го купила најголемиот дел од акциите на Јунион Пивара и последователно станала дел од Хајнекен Интернационал во 2015 година, откако Хајнекен го купи мнозинскиот удел во Пивара Лашко.
Во 2016 година Лашко и Јунион биле формално споени во ''Пивоварна Лашко Унија'' под сопственикот, Хајнекен.
Во октомври 2021 година, компанијата објавила дека ќе го премести производството на пиво во Лашко до јануари или најдоцна февруари 2022 година, бидејќи системот за ладење повеќе не е погоден за работа по 35 години. Пакувачкиот и логистичкиот центар ќе се чува на локацијата. Подоцна, на местото на седиштето на пиварницата ќе биде изградена помала пиварница и центар за иновации.
2 Музеј за пиво
Во Пиварата има организирана тура, со мал музеј посветен на познатото пиво.
3 Брендови
* Пиво:
** Унија, Пилс, насмевка, Тиволи
** Темно пиво, Чрни Барон
** Брезалкохолно пиво Уни
** Радлер
* Безалкохолни пијалаци „Сола“
* Вода
** Зала
** За лимон
** За лајф
** За хармони
** За симфони
** За фантази
Јернеј од Лока

Јернеј од Лока (Вартоломеј) бил сликар од 16-тиот век кој работел во областа на Шкофја Лока, од каде што потекнува и неговиот епитет. Познат е по тоа што ги сликал фреските во неколку други цркви низ регионот Горна Крањска, како и во некои цркви во подрачјето на Толмин (Словенија) и во Натизонската долина (Италија).
Црквите каде што се сочувани фреските за кои се верува дека ги насликал Јернеј од Лока вклучуваат:
* Марко црква, Врба, помеѓу 1525 и 1530 година* Црквата Свети Јован, Суха* Црквата Свети Петар, над Бегуње, помеѓу 1530 и 1540 година* Црквата Свети Јован Крстител, езерото Бохињ
* Црквата Свети Петар, Бодовље, помеѓу 1525 и 1540 година
* Црквата Свети Тома, Брод во близина на Шкофја Лока помеѓу 1530 и 1540 година
* Црквата Свети Никола, во Годешиќ, околу 1530 година
* Црквата Свети Лоренс, над Зминец
* Црквата Свети Андреј, кај Свети Андреј над Зминц, помеѓу 1520 и 1530 г.
* Црквата Свети Освалд, над Свети Ожболт, 1534 година
* Св. Филип и Џејмс црква , во Валтерски Врх, набргу по 1534 г
* Црквата Свети Крст во Крижна Гора
* Црквата Свети Брикиј во Четена Раван* Црквата Св. Јодок над Крањ, околу 1530 г
* Климентова црква, во Буковшчица* Црквата Раѓање на Богородица во полиција кај Церкно, 1536 година * Црквата Богородица во Поље кај Бовец, 1520–1540 година * Црквата Пресвета Богородица над Авче кај Канал, околу 1530 година * Црквата Свети Јован Крстител во Сподњи Оток од Мошње
* Црквата Света Марија Магдалена, во Брод кај Бохињска Бистрица, околу 1534 година * Црквата Свети Вартоломеј во Сан Пјетро во Натисон* Црквата Света Луси, Богородица и маченичка во Сан Леонардо во Натизоне