procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Ѓорѓи Саздовски

Ѓорѓи Саздовски – Гого (Скопје, 31 јули 1920 – Претор, 12 септември 2005) — македонски лекар, учесник во НОВ. Бил носител на Партизанска споменица 1941.
1 Рани години
Ѓорѓи Саздовски е роден на 31 јули 1920 година во Скопје од татко Панко и мајка Марија, како трето дете во семејството. Имал два брата Славко и Страхил и една сестра Веселинка (Веса).
Татко му Панко бил вклучен во организација на ВМРО и во неговата куќа во Кисела Вода се одржувале состаноци на организацијата. Откако тогашната власт се посомневала во неговата политичка активност, во 1926 година целото семејство се сели во Софија. Но, по смртта на Панко од туберколоза во 1928 година, семејството на Ѓорѓи Саздовски се враќа во Скопје.
Ѓорѓи завршува гимназија во Скопје до 7 клас и извесно време работи во Треска, а потоа и во Монополот како пресметковен работник. Во 1937 година, во нивната куќа во Дебар маало доаѓа да живее под кирија Дане Крапчев. Тој извршил силно влијание врз политичко-идеолошката определба на Саздовски. Покрај тоа, неговата сестра, Веселинка, се мажи за Крапчев и во 1942 година се раѓа нивниот син Владимир Крапчев (Крап). Тој е роден во затворот во Скопје, бидејќи Веселинка во тоа време била уапсена поради нејзиниот маж, кој бил баран од бугарската власт.
2 НОВ
Под влијание на Крапчев, Саздовски се вклучува во Првиот скопски партизански одред. Бил борец и на Вториот скопски партизански одред од неговото формирање во април 1942 година. По распуштањето на одредот, во 1943 година Саздовски се враќа дома и паѓа во затвор поради сомнение дека е учесник во партизанското движење. Во затворот е однесен на соочување со друг затвореник, кој кажува дека тоа не е Никола (неговото партизанско име). Со тоа Саздовски ја избегнува смртната казна.
По излегувањето од затвор заедно со Дане Крапчев се префрлаат на Косово во Стари Качаник. Таму почнуваат да организираат партизански одреди меѓу месното население. Во меѓувреме таму доаѓа Перо Ивановски и им наредува да се вратат во Македонија, поради потребата од нив и во Македонија. По враќањето во Македонија Саздовски се вклучува во Првата македонско-косовска бригада.
3 По Втората светска војна
Во 1945 година, Ѓорѓи Саздовски се жени со Славјанка Богатинова (потоа Саздовска) со која има три деца - Дане, Страхил и Марија. Дел од нивното семејство станува и Владимир Крапчев - Крап, синот на Дане Крапчев, кој загинува во НОБ.
По војната, Саздовски бил генерален директор на Дирекцијата за неметали во соодветното министерство. Иако му било понудено, како учесник од НОБ, да се активираа во војската, тој тоа го одбил. Подоцна, во 1952 година, се запишува на Медицинскиот факултет и истиот го завршува 1958 година. Работи долги години како лекар, а подоцна и како директор на Заводот за медицинска рехабилитација во Скопје. Во подоцнежните години, како искусен лекар, престојувал во Либија и Етиопија во склоп на медицинска помош што ја давала Југославија за тие земји.
По пензионирањето, гради куќа во Претор (Преспа), каде го поминува остатокот од својот живот. Починува на 12 септември 2005 година во Претор.
Флаперка

Флаперките биле "нова сорта" на млади жени на Западот во 1920-тите кои го покажувале својот презир за она што тогаш се сметаше за прифатливо однесување. Жените станале поагресивни и одбиле да бидат задржани во домашната сфера.
Тие почнале да работат надвор од домот и не се држеле за традиционалните општествени улоги на жените. Тие биле сметани за значаен предизвик за традиционалните Викторијански полови улоги и за Викторијанската американска концепција за сексуалноста. Флаперките, исто така, се залагале за гласање и правата на жените. На овој начин, флаперките биле резултат на поголемите општествени промени - жените можеле да гласаат во САД во 1920, и религиозното општество беше погодено од Скоупското судење.
Новата Жена ја претставувала економската слобода. Таа имаше кратка косата и носела покомотна облека. Модерната облека беше полесна и пофлексибилна, подобра за модерната жена како флаперката која сакала да спортира. Повеќе не ограничена од страна на тенка половина и долги здолништа, модерната жена од 1920-тите беше независен мислител, која веќе не ги следела конвенциите на оние пред неа. Таа го одби традиционалниот морален код. Скромноста, невиноста и традиционалните концепти за мажественост и женственост беа навидум игнорирани.
Свеќа

Свеќа е вештачки извор на светлина, направен од восок или друг материјал.
1 Улогата на свеќата во христијанството
Свеќата има важно место во христијанската религија, откако на Седмиот веленски собор било одлучено: „Во Црквата Христова да се кади со темјан и да се палат свеќи и кандила. Со тоа се прави чест пред светите икони, светите мошти, чесниот крст и светото Евангелие“. Во христијанството, свеќата претставува симбол на Христос и неговата светлина, со која се растерува темнината во душата на човекот и во светот. Палењето свеќи се сретнува уште во Стариот завет, во кој една од првите заповеди што Господ му ги дал на Мојсеј била да направи златен светилник со седум кандила. Потоа, свеќи палеле и светите апостоли и првите следбеници на Христос, кога се собирале ноќе за да го проповедаат неговото учење и при молитвите. Оттука, палењето свеќи има посебно место во Новиот завет.
Во првите векови на христијанството секогаш се палеле свеќи при богослужбите, а тоа делумно било од практични причини, зашто нивните средби и ритуали се одржувале ноќе, во мрачните катакомби. За оваа практика сведочи еден од првите црковни писатели Тертулијан, кој запишал: „Ние никогаш не извршуваме богослужение без запалени свеќи. Но, не ги употребуваме само за да ја растераме темнината, туку затоа што палејќи ги свеќите го изобразуваме Христа несоздадената светлина, без кого и напладне би оделе во темница“.
Во христијанските цркви, најпрвин, свеќите ги палеле при вечерната богослужба, а денес, свеќите се палат при извршување на светите тајни и при богослужбите. Освен тоа, некои светци, како св. Фануриј во иконографијата се претставени со запалени свеќи. Бројот на свеќите што се палат во одделни богослужби е различен, а тоа е одредено со Типикот по кој се раководат свештениците. На венчавките, на сопружниците им се даваат свеќи како знак на чистота, а на крштевките, тие ја симболизираат духовната светлина што ја прима новопросветениот. При погребите и помените, како и на гробовите се палат свеќи како симбол на светлината Христова која треба да го просветли покојникот.
Кога одат во црквата, верниците треба да запалат свеќи за живите и за покојните, а тоа треба да биде проследено со молитви за милост и заштита на живите, односно за покој и спас на душата на умрените. Притоа, свеќите се палат на посебно место во црквите, т.н. шандани. При палењето на свеќата, верникот теба да се прекрсти и да ја бакне свеќата, со што се симболизира љубовта кон оние на кои им е наменета свеќата. Првата свеќа треба да биде посветена на Исус Христос, втората на Богородица, третата за светецот чие име го носи верникот, а четвртата за најблиските.
2 Свеќата како тема во уметноста и во популарната култура
* „Свеќа“ (англиски: ''Candle'') — песна на американската рок-група Соник јут (''Sonic Youth'') од 1988 година.* „Свеќата и пламенот“ (англиски: ''The Candle And The Flame'') — песна на американската рок-група fIREHOSE од 1986 година.
3 Поврзано
* Свеќарски занает
Царицата од Сава

Царицата од Сава (или Саба) (хебрејски: מַלְכַּת־שְׁבָא‎; арапски: ملكة سبأ) е кралица која се појавува во Библијата, во посета на царот Соломон за да ја тестира неговата мудрост.
Последователни традиции ја именувале како Никаула (од Јосиф), Билкис (во исламот), или Македа (во Етиопија). Приказната за нејзината посета на Соломон била подложена на еврејски, арапски и етиопски елаборации и стана предмет на едни од најраспространетите и плодни циклуси на легендите во Ориентот.
Речиси сите современи научници се согласуваат дека Шева беше Јужното Арапско царството Саба, центрирано околу оазата на Мариб, во денешен Јемен. Шева беше доста познат во класичниот свет, а државата беше наречена Арабија Феликс.
Асирските натписи постојано ги споменувале Арапските кралици на север. Исто така, сабејските племиња знаеле за титулата mqtwyt (висок функционер). Македа, личното име на кралицата во Етиопската легенда, може да се толкува како популарно рендерирање на титулата mqtwyt.
1 Во средновековната уметност
Во христијанската теологија унијата помеѓу Бога и жена беше врз основа на Песната на Соломон, каде што невестата се опишува како "црна и убава". Подоцна во еврејската традиција, се опишува женска манифестација на Бога, Шекина (слична на Сакина во Куранот) и се однесува на Шабатот како кралица и невеста.
Експлицитната сексуална содржина на ''Песна над Песните'' и прилично силната женска улога на кралицата понекогаш се минимизираат, па дури се и демонизира со намалување на нејзините кралски моќни атрибути. Сепак, немало генерички опис на кралицата како пасивна или немоќна; напротив, таа се користела за да се покаже женскиот суверенитетот и моќ. На пример, авторката Кристина Пизанска ја пофали кралицата за секуларната и верската мудрост во ''Градот на Дамите'' (1405) и ја спомена покрај христијански и еврејски женски пророци како прва на листата за достоинствени паганки.
Палеолитска Венера

Венерските фигурини вклучуваат широк спектар на статуетки од Горниот Палеолит кои ги претставуваат жените со преувеличени физички одлики. Повеќето биле откопани во Европа, но други се пронајдени и во Сибир, што ја протега нивната дистрибуција низ поголемиот дел на Евроазија.
Повеќето од нив имаат нагласени колкови, стомак, гради, бутови, или вулва. Рацете и нозете често отсуствуваат, а главата е обично мала и безлична. Тие можеле да иматат ритуална или симболичка функција, да бидат автопортрети на жени, да бидат амблеми на безбедност и успех, икони на плодноста, или директни репрезентации на божицата-мајка.
Хелен Бенини тврди во ''Појавата на Божицата'' дека конзистентноста во дизајнот на овие безлични, често бремени личности со големи гради, во текот на еден поширок регион и во текот на долг временски период укажуваат на тоа дека тие претставуваат архетип на женски Врховен Создател. Луѓето во неолитот, бронзеното време, и железното доба најверојатно ја сметале жената како творец вродено сврзана со циклусите на природата: жените роѓале (создавале) и нивниот менструален циклус бил во согласност со Месечните циклуси и плимата и осеката.
Мимант (месечина)

Мимант — прва од големите месечини надвор од Сатурн и кружи околу планетата во надворешниот дел на системот од прстени. Има синхронизирана ротација, па затоа едната страна на месечината постојано е свртена кон планетата. Мимант е топчеста месечина, но не е совршена топка - должината на ова ледено тело е околу 30 километри поголема од ширината и длабочината. Неговата површина е покриена со длабоки кратери создадени при удари и имаат облик на длабок сад. Повеќето од кратерите со пречник поголем од 20 километри имаат средишни врвови.
Кратерот Хершел е огромен и е највпечатлив на месечината. Широк е околу 130 километри, длабок е речиси 10 километри и има забележлив средиштен врв. Ако телото што го создало кратерот било многу поголемо, тоа можеби ќе ја уништело месечината. Кратерот е наречен според астрономот Вилијам Хершел, кој го открил Мимант на 18 јули 1789 година. Мимант била шестата откриена месечина на Сатурн и прва од двете месечини што ги открил Хершел. Месечината Мимант го добила своето име според еден од титаните.
1 Користена литература
* Андоновска, Ема и Шувака-Хоџиќ, Лавинија (2008). „Вселена“. Скопје: Младинска книга. ISBN 978-9989-2721-8-9.
Хелголандски Залив

Хелголандски Залив (|Helgoländer Bucht) — залив во југозападниот дел на Германскиот Залив, сместен во Северното Море, на самото устие на реката Елба. Хелголандскиот Залив се протега од устието на реката Елба до островскиот архипелаг Хелголанд и се наоѓа помеѓу Источнофризиските Острови Вангероге и севернофризискиот полуостров Ајдерштет.
Заливот е именуван по островот Хелголанд, кој бил средиште на поморските битки во 1914 и 1917 година. Во 1939 година исто така се случила воздушна битка во него.
Во Хелголандскиот гребен (''Helgoländer Becken''), заливот достигнува длабочина од 56 метри.
Една од најпрометните поморски рути во светот, од Хамбург и устието на Елба до Доверскиот Проток и Ламанш, поминува низ Хелголандскиот Залив. Областа исто така вклучува природни резервати како Хелголандското карпесто подморје (''Heligoland Felssockel'') и заштитеното Ваденско Море, во кое се наоѓаат трите дела на поголемото заштитено подрачје на Ваденското Море — Шлезвиг-Холштајн во источниот дел, Хамбург во југоисточниот дел и Долна Саксонија во јужниот дел.
Покрај гореспоменатите острови Хелголанд, кои ја создаваат северозападната граница на Хелголандскиот Залив, тука се наоѓа и малиот остров Нојверк во југоисточниот дел, кој се наоѓа во Ваденското Море близу естуарот на Елба. Јужно од овој остров се наоѓа естуарот на Везер и на запад, заливот Јаде. Југозападно до Хелголандскиот Залив се наоѓа источнофризискиот остров Вангероге. Источно од заливот во морето се влева реката Ајдер, додека на северниот дел се наоѓа полуостровот Ајдерштет, а на неговиот југ, Мелдорфскиот Залив.
Лукас Нол

Лукас Нол (1968, Карл-Маркс-Штат, Демократска Република Германија) е германски сценограф и сценски дизајнер.
1 Животопис
Нол дипломирал на дрезденската Академија на уметностите во 1997. Базичните сценски знаења и соодветни сценографски вештини најпрвин ги стекнал во Државната опера во Берлин. Потоа работел како стручен соработник во Музејот на уметностите во Дрезден, за најпосле да стане асистент за сценски дизајн во повеќе театри. Во 2002, Нол се вработил како водител за сценскиот дизајн во Државниот театар во Гисен, Германија.
2 Творештво
Паралелно со неговата постојана работа, како сценски дизајнер, Нол бил ангажиран во многу независни проекти во театрите во Германија и во странство. Како сценски дизајнер бил ангажиран во Корејската национална опера во Сеул, каде работел во првата продукција на „Лулу“; операта во Вроцлав го ангажирала во „Парсифал“; Естонскиот национален театар му го доверила сценскиот дизајн за „Јулиј Цезар во Египет“.
Нол станал постојан соработник на повеќемина еминентни драмски и оперски режисери и кореографи. На двапати, во 2007 и 2013, германскиот магазин „Светот на операта“ („''Opernwelt''“) го номинирал за наградата за сценски дизајн на годината. Во 2013 бил поканет на изложбата „Светски сценски дизајн“ во Кардиф, каде неговите трудови биле избрани во најтесен избор за најдобар сценски дизајн.
Пенал (фудбал)

Пенал (исто така познато како најстрога казна во фудбалот) е вид на слободен удар во фудбалот, кој се изведува од 11 метри од голот, односно од соодветно означената точка за изведување на прекршоци направени внатре во шеснаесетникот.
Енкелад (месечина)

Енкелад или Енцелад — десетта најоддалечена месечина на Сатурн и кружи во широкиот прстен Е. Наречен е по истоимениот гигант од старогрчката митологија.
Неговата орбита се наоѓа во најширокиот дел на прстенот, поради што се смета дека Енкелад, веројатно, го снабдува прстенот со материјал. Месечината има синхронизирана ротација со Сатурн. Замрзнатата површина на Енкелад ја одбива светлината, поради што оваа месечина е многу сјајна; таа е најсјајна месечина во Сончевиот Систем. Релјефот докажува дека оваа студена месечина претрпела долготрајна тектонска активност и обновување на површината. Степенот на геолошки промени е неверојатен за една толку мала месечина. Мимант има слична големина, но не е активна. Во некои области има кратери, а во други има корита, пукнатини и гребени. Снимките направени да ги нагласат разликите во боите откриле детаљ што дотогаш не можел да се забележи. Сината боја што може да се види на некои распукани ѕидови веројатно, е последица од долготрајна изложеност на дејството на цврст мраз или на составот или големината на честичките на мразот под површината. Енкелад е откриен од страана на Вилијам Хершел на 28 август 1789 година.
1 Користена литература
* Андоновска, Ема и Шувака-Хоџиќ, Лавинија (2008). „Вселена“. Скопје: Младинска книга. ISBN 978-9989-2721-8-9.
Тетида (месечина)

Тетида или Сатурн III — месечина на Сатурн со средна големина и пречник од 1.072 километри.
Италијанскиот астроном Џовани Доменико Касини ја открил Тетида на 21 март 1684 година. Речиси по 200 години било откриено дека Тетида ја дели орбитата со уште 2 помали месечини: Телесто и Калипсо. Нејзниата површина покажува дека Тетида претрпела тектонски промени и обновување на површината. Можат да се забележат две структури. Кратерот создаден при удар Одисеј (широк 400 километри) се истакнува на главната полутопка. Овој кратер е голем, но плиток; на почетокот имал облик на длабок сад, кој подоцна станал порамен поради слоевите мраз. Втората голема структура е кањонот Итака на страната на Тетида што е свртена кон Сатурн. Овој огромен систем од долини се простира на една половина од месечината. Веројатно, тој се создал поради распукување, што било последица од удар кој се создал кратерот Одисеј, или кога внатрешноста на Тетида замрзнала и површината на месечината се зголемила и се растегнала.
1 Користена литература
* Андоновска, Ема и Шувака-Хоџиќ, Лавинија (2008). „Вселена“. Скопје: Младинска книга. ISBN 978-9989-2721-8-9.
Републиканство

Републиканство — идеологијата според која треба да се раководи со општеството или државата како република, каде што шефот на државата е претставник на луѓето кои поседуваат народна сувереност. Шефот на државата обично е назначен од страна на друг начин освен наследноста, често преку избори.
Поточната смисла на републиканството се разликува во зависност од културно-историскиот контекст. Во принцип тоа значи отсуство на монархијата, но може да значи "владеење од страна на многу луѓе и со закон", преку олигархија, или произволното владеење на едно лице.
Хелголандски дијалект

Хелголандски дијалект или халундски (''Halunder'') — дијалект на севернофризискиот јазик говорен на германскиот остров Хелголанд во Северното Море. Денес дијалектот се говори од одвај 150 лица од вкупно 1.650 жители на островот и се предава во училиштата. Хелголандски е блиску поврзан со островските севернофризиски дијалекти фериншки и емраншки поради средновековното рибарство околу Хелголанд кое привлекувало Фризи од островите Фер и Амрум. Всушност, фериншки и емраншки се поблиску во јазична смисла до дијалектот на Хелголанд отколку на соседниот остров Зилт, зелриншки.
Џејмс Крис е најпознатиот писател на поеми и раскази на хелголандски, додека Марија Лајтгебер (1906–1979) ја напишала најзначајната проза.
На 24 декември 2004 година во сила стапил закон во германската покраина Шлезвиг-Холштајн, со кој се признал севернофризискиот јазик за официјална употреба во округот Северна Фризија и на Хелголанд.
1 Поврзано
* Севернофризиски јазик
Радикализам

Терминот радикализам означува политички начела кои се фокусираат на менување на социјалните структури преку револуција и менување на вредносните системи на основни начини. Зборот е изведен од латинскиот збор ''radix'' (корен). Иако значењето претрпело промени од 18 век кога станал кованица, сепак ја задржува конотацијата "промена во коренот" што е од фундаментално значење за револуционерните социјални промени. Радикализмот исклучиво ја вклучува крајната левица. Спротивни на радикалните, тие од десницата се нарекуваат реакционери. Историски, за радикали биле сметани: комунистите, социјалистите, анархистите, анти-империјалистите, феминистките и други групи кои сметале дека општеството е неправедно и треба радикално да се промени.
Радикализмот одигра клучна улога во раѓањето и развојот на парламентаризмот и изградбата на модерната српска држава што довела до југословенското обединување. Народната Радикална Партија, формирана во 1881 година беше најсилната политичка партија и беше на власт во Кралството Србија повеќе од сите други заедно. Уставот на Кралството Србија од 1888, кој ја дефинирала како независна држава и ја формализирала парламентарната демократија која беше меѓу најнапредните во целиот свет, поради радикалниот придонес е познат како Радикалниот Устав.
Карим Лариби

Карим Лариби (роден на 20 април 1991) — туниски фудбалер роден во Италија, играч од средниот ред на Чезена и на туниската репрезентација.
1 Технички одлики
Игра по левата страна во средниот ред со многу офанзивни одлики.
2 Кариера
Тој бил дел од младинската школа на Интер (како и неговиот постар брат Омар) а, подоцна и на Фулам и Палермо, откако вториот клуб го купува на 19 август 2009 година.
По една сезона во Примавера тимот на Палермо, во 2010 година бил преотстапен на позајмица со право на откуп во Фоџа во Лега Про Прима Дивизионе,, каде одиграл одлична сезона 28 натпревари и 4 гола под водство на Зденек Земан.
На 1 јули 2011 година отишол во Сасуоло на позајмица со право на откуп, и настапил на 7 натпревари, постигнувајќи еден гол во Серија Б. Во летото 2012 година е откупен од ''неровердите''.
На 18 мај 2013 година, со девет настапи придонел за освојувањето на титулата во Серија Б и промоција во Серија А следната сезона со тимот предводен од Еузебио Ди Франческо. Следната сезона го направил своеото деби во Серија А во првото коло од сезоната, во натпреварот на гости против Торино кој неговиот тим го загубил со 2-0; Лариби влегол во игра како замена на местото на Франческо Мањанели во 79-тата минута.
На 8 јануари 2014 отишол на позајмица до крајот на сезоната со право на откуп во Латина. Во 41-вото коло го постигнал својот прв гол во оваа сезона, благодарение на двата гола во натпреварот Чезена-Латина (1-3). Во вториот натпревар од плеј-офите на Серија Б погодил во мрежата на Бари на домашен терен за моментално водство од 2-1; конечниот резултат бил 2-2 со кој Латина се избориле за финале.
Тој се вратил во Сасуоло откако истекол заемот во Латина. На 23 јули 2014, отишол на позајмица во Болоња.
Својот прв гол во дресот на ''рособлу'' го постигнал против Читадела, на 27 септември 2014 година.
3 Титули
3.0.1 Сасуоло
* Серија Б (1) : 2012-13.
Андриј Жолдак

Андриј Жолдак (1962, Киев, СССР) е украински театарски режисер.
1 Животопис
Андриј Жолдак е роден во 1962 година во Киев. Дипломирал студиите по режија на во московскиот, „Институт за филм и театар“, под менторство на прочуениот руски режисер Анатолиј Василев. Во младоста, развил голем интерес кон кинематографијата, а сособено влијание врз него извршиле Фелини, Бергман, Параџанов и Тарковски.
2 Творештво
Неколку години, Жолдак работел како раководител на Државниот академски драмски театар „Тарас Шевченко“ во Харков, каде продуцирал пет претстави, кои, освен во Украина, се играле и во повеќе од триесет европски држави и учествувале на бројни престижни фестивали. Во 2005 година, Жолдак ја режирал Шекспировата пиеса „Ромео и Џулиета“, реализирана како копродукција помеѓу Берлинскиот фестивал (''Berliner Festspiele''), Европската агенција за култура (''Agency Culture-Europe'') и Академскиот драмски театар во Харков. По премиерната изведба на Берлинскиот фестивал и последователна изведба во Варшава, украинските власти го забраниле изведувањето на „Ромео и Џулиета“ во Украина, принудувајќи го Жолдак да го напушти театарот во Харков. Потоа, тој се преселил во Берлин, а работел во повеќе познати театри низ Германија, Русија, Романија, Финска, Шведска и Швајцарија. Истовремено, тој држел и предавања на постдипломските студии во повеќе земји. Исто така, благодарение на својот долгогодишен опит на театарски практичар, како и на постојаниот ангажман во областа на театарската теорија, Жолдак бил ангажиран како водител на низа теориски и оперативни театарски работилници во Велика Британија, Холандија, Шпанија, Германија, Финска, Франција, Јапонија и други земји.
Во 2002 година, претставата на Жолдак „Хамлет. Соништа“ изведена во продукција на театарот во Харков, учествувала на скопскиот МОТ и ја добила наградата од театарската критика. На 23 септември 2012 година, неговата претстава „Војцек“ (''Войцек'') била прикажана во Скопје, како учесник на фестивалот „Млад отворен тетар“. На 5 септември 2014 година, во МНТ била поставена претставата „Електра“, во адаптација и режија на Жолдак, како негова 41. професионална театарска режија.
Жолдак е добитник на повеќе признанија, како што се:* Наградата "THALIA" за најдобра финска претстава (2010, за претставата "Ана Каренина", во изведба на градскиот театар на Турку),
* Награда на УНЕСКО за неговиот придонес за промоција на изведувачките уметности (2008),
* Признание за најдобар режисер на Меѓународниот тетарски фестивал во Сибиу, Романија,
* Гала награда "UNITER" за најдобра романска претстава (за претставата "Отело?!") во 2002 година,
* Награда од публиката на фестивалот „Златен лав“ (2002),
* Наградата од критиката на белградскиот БИТЕФ (за постановката на „Три сестри“, 2000),
* Наградата "Marek Okopinskiy" за најдобра експериментална претстава на фестивалот во Торуњ, Полска (за претставата "Галеб" на Чехов),
* Наградата „Златна маска“ за најдобра оперска режија и за најдобар оперски режисер во Русија (2014, за операта „Евгениј Онегин“, поставена во Санкт Петербург).
3 Наводи
Катјуша-Алпесин

Катјуша-Алпесин (|Катюша, кратенка на екипата според UCI: KAT) — поранешна руска професионална велосипедска друмска екипа, која настапува со велосипедите Кањон. Тим Катјуша настапувала во склоп на Светската турнеја помеѓу 2009 и 2012 година. Во јануари 2013 година, екипата добила професионална континентална лиценца, меѓутоа во февруари 2013 година, Спортскиот арбитражен суд пресудил дека екипата треба повторно да добие лиценца за Светската турнеја. На 18 февруари 2013 година, UCI потврдил дека ќе има 19 екипи во рамки на Светската турнеја 2013.
1 Состав на екипата
Два дена, една ноќ

„Два дена, една ноќ“ (француски: ''Deux jours, une nuit'') е филм од 2014 година, во режија на браќата Жан-Пјер и Лик Дарден (''Jean-Pierre Dardenne, Luc Dardenne''), кои се автори и на сценариото. Главните улоги во филмот ги толкуваат: Марион Котијар (''Marion Cotillard''), Фабрицио Роњоне (''Fabrizio Rongione''), Катрин Сале (''Catherine Salée'') и Пили Гројне (''Pili Groyne''). Режиесерите, заедно со Денис Фрејд (''Denis Freyd''), се продуценти на филмот, кој е снимен во продукција на ''Les Films du Fleuve''. Кинематографер е Алан Маркоен (''Alain Marcoen''), а монтажата е дело на Мари-Елен Дозо (''Marie-Helene Dozo''). Филмот трае 95 минути, а неговата премиера била одржана на 20 мај 2014 на Канскиот филмски фестивал. Филмот освоил голем број награди на филмските фестивали (наградата на Европската филмска академија за најдобар филм и за најдобра европска глумица, наградата за најдобар филм на Филмскиот фестивал во Сиднеј, а бил номиниран и за неколгу награди, како: „Оскар“ за најдобра женска улога, за „Златната палма“ на Канскиот филмски фестивал, за наградата „Сезар“ за најдобар странски филм и за најдобра главна глумица.
1 Содржина
Дејството на филмот се одвива во индустриското гратче Серен, во провинцијата Лиеж, во Белгија. Сандра (ја игра Котијар) е мајка на две малолетни деца, која штотуку се вратила од лекувањето на нејзината депресија. Тогаш, нејзе ѝ се јавува колешката Жулиет (ја игра Сале), која ја известува дека сопственикот на фирмата за сончеви системи во која работат организирал гласање во кое вработените требало да се изјаснат, дали да добијат бонус од 1.000 евра или Сандра да се врати на работа. Притоа, повеќето вработени го одбрале бонусот, така што Сандра е отпуштена. Набрзина, таа оди во фирмата, каде со поддршка на Жулиет, го убедува сопственикот да се повтори гласањето. Така, таа има можност за време на викендот да ги убеди своите колеги да гласаат за нејзино останувањена работа, а во тоа има голема поддршка од сопругот Ману (го игра Роњоне).
Во трка со времето, Сандра ги посетува сите вработени поединечно и од нив добива различни одговори: некои ја поддржуваат веднаш, некои се согласуваат дури откако таа ќе им ја објасни својата положба, но други не сакаат да гласаат за неа, бидејќи им се потребни парите. На крајот, во понеделникот, таа оди на работа, каде се повторува гласањето на кое резултатот е нерешен. Таа е разочарана, но сопственикот на фирмата ѝ нуди да продолжи со работата, по цена да не му го продолжи договорот на еден од вработените. Сандра ја одбива понудата, бидејќи станува збор за едно момче кое гласало во нејзина полза. Таа ја напушта канцеларијата на шефот со голем елан да тргне во потрага по нова работа.
Шушаник Кургинјан

Шушаник Кургинјан (ерменски: Շուշանիկ Կուրղինյան) (18 август 1876 - 24 ноември, 1927 година) била ерменска писателка која станала катализатор во развојот на социјалистичката, пролетарската и феминистичката поезија. Таа им даде глас на безгласните и ја виде својата улога како поет како длабоко политичка. Нејзината прва поема беше објавена во 1899 година во Тараз, а во 1900 година нејзината прва расказ се појави во списанието ''Aghbyur''. По основањето на првата политичка група на Хунчакјанските жени во Александрапол, Шушаник побегна во Ростов-на-Дон со цел да избега од апсењата на царскиот режим. Нејзината прва збирка на поезија, ''Тоновите на Зората'', беше објавена во 1907 година, и една од нејзините песни од оваа книга, ''Орелската љубов'', беше преведена и вклучена во втората антологија од Алис Стоун Блеквел ''Ерменски песни'' (1917). По Руската револуција, во 1921 година таа се врати во Советска Ерменија, каде што живеела до нејзината смрт. Во текот на нејзиниот живот, Шушаник имала значајни односи со познати членови од Ерменскиот ликовен и литературен свет на нејзиното време.
Тинкоф

Тинкоф (кратенка на екипата според UCI: TTS) — поранешна руска професионална велосипедска друмска екипа. Настапува во Светската турнеја. Екипата е поседувана од Русинот Олег Тинков и од 1999 до март 2015 година била управувана од поранешниот победник на Тур де Франс Бјарне Рис. Спонзори на екипата е руската банка Тинкоф.
Основана во 1998 година, како Тим хоум — Џек & Џонс, екипата започнала во втората лига на велосипедизмот. Во 2000 година била преместена во највисоката класа, сега позната како Светска турнеја. Од 2000 година, под различни спонзорски имиња (Мемори Кард-Џек & Џонс и ЦСЦ-Тискали), екипата возела на Тур де Франс. Има победи во генералниот пласман на сите три големи трки во велосипедизмот. На Тур де Франс 2008, Карлос Састре го освоил генералниот пласман, Анди Шлек го освоил пласманот за млад возач, а екипата го освоила екипниот пласман. Покрај тоа, екипата ги освоила повеќето големи класици.
Екипата била победник во екипниот пласман од 2005 до 2007 година во UCI ProTour и екипниот пласман во Светскиот ранкинг.
1 Состав на екипата
Велосипедисти во рамки на екипата се следниве:
Медб

Медб (Старо-ирски правопис: [mɛðv]; понекогаш англицизирано како Маев) е кралица на Конахт во Алстерскиот Циклус на ирската митологија. Таа владее од Крухан (сега Ратгроган, Каунти Роскомон). Таа е непријател (и поранешна сопруга) на Конхобар, син на Неса, крал на Алстер, а е најпозната по започнувањето на ''Táin Bó Cúailnge'' ("Препадот за добитокот на Кули") за да го украде наградниот бик на Алстер. Медб инсистираше таа да биде еднаква во богатство со нејзиниот сопруг, и го започна препадот за добитокот на Кули кога открила дека мажот и Ајлил, син на Мата бил еден моќен бик побогат од неа. Даир првично се согласи да и го даде бикот кој го барала. Но, кога пијан гласник изјави дека, ако не се согласи, бикот би бил одземен со сила, Даир ја повлече својата согласност, и Медб се подготви за војна.
Некои историчари сугерираат дека таа веројатно првично беше "сувернитетска божица", со која кралот ритуално ќе се ожени, како дел од неговата инаугурација. Медб Летдерг, која врши слична функција во Тара е веројатно идентична или инспирација за оваа Медб. Аргументот на Медб со нејзиниот консорт содржи предлози за матрилинеарност, како и фактот што Ајлил го преземал неговото име од својата мајка Мата Мјуириск, а Конхобар од својата мајка Неса. Од неодамна, ирски и ирско-американски поети ја сметаат Медб за слика на моќта на жената, вклучувајќи ја сексуалноста, како во "Labhrann Medb" ("Медб зборува") од ирскиот поет Нуала Ни Домнејл и "Интоксикација" од ирско-американскиот поет Патриша Монаган.
Аеродром Хелголанд

Аеродром Хелголанд — аеродром на германскиот остров Дине, помалиот од двата острови на архипелагот Хелголанд, во Северното Море, околу 70 километри од копното.
1 Историја
Првиот воен аеродром на Дине бил изграден при Втората светска војна, кога Хелголанд бил утврден. Во 1962 година, аеродромот бил повторно изграден во облик кој постои денес.
Од 2005 до 2006 година, главната писта (насока 15/33) била проширена од 400 на 480 метри поради усогласување со одредбите на Европската унија за комерцијалниот воздушен сообраќај.
2 Поврзаност
Ферибот го поврзува Дине со главниот остров Хелголанд; постои едно такси кое го опслужува краткото растојание помеѓу аеродромот и фериботскиот терминал. Општо, моторните возила и велосипедите се забранети на архипелагот.
3 Поврзано
* Сообраќај во Германија
* Список на аеродроми во Германија
ФК Грасхопер

Грасхопер Цирих е швајцарски фудбалски клуб од градот Цирих.
Клубот е основан од англискиот студент Том Е. Грифин на 1 септември 1886 и претставува најстар фудбалски клуб во Швајцарија. Со 27 наслови државен шампион и 19 освоени купови, Грасхопер е најуспешен швајцарски клуб. Покрај тоа, двапати го освојувал и Интертото купот.
Својте домашни натпревари клубот ги игра на Лецигрунд стадионот кој има капацитет од 25.000 места. Најголеми соперници му се Цирих, со кој игра градско дерби и Базел. Бидејќи се работи за мултиспортски клуб покрај фудбалскиот, егзистираат уште веслачки, хокеарски, ракометен, тениски, карлингски и сквош клуб.
1 Бои и амблеми
Официјалните бои на клубот се бела и сина.
2 Титули
* Швајцарска Супер лига
** Победник (27) : (''рекорд'')
1897-98, 1889-00, 1900-01, 1904-05, 1920-21, 1926-27, 1927-28, 1930-31, 1936-37, 1938-39,
1941–42, 1942–43, 1944–45, 1951–52, 1955–56, 1970–71, 1977–78, 1981–82, 1982–83, 1983–84,
1989–90, 1990–91, 1994–95, 1995–96, 1997–98, 2000–01, 2002–03.
* Куп на Швајцарија
** Победник (19) :
1925–26, 1926–27, 1931–32, 1933–34, 1936–37, 1937–38, 1939–40, 1940–41, 1941–42, 1942–43, 1945–46, 1951–52, 1955–56, 1982–83, 1987–88, 1988–89, 1989–90, 1993–94, 2012–13.
*** Финалист (13) :
1927-1928, 1930-1931, 1932-1933, 1948-1949, 1952-1953, 1957-1958, 1962-1963, 1977-1978, 1992-1993, 1994-1995, 1998-1999, 2001-2002, 2003-2004.
* Лига куп на Швајцарија
** Победник (2) :
1973, 1975.
* Суперкуп на Швајцарија
** Победник (1) :
1989.
* Интертото куп
** Победник (2):
2006, 2008.
Валон Бехрами

Валон Бехрами (роден на 19 април 1985 година) — швајцарски фудбалер, играч од средниот ред на Сион и на швајцарската репрезентација.
1 Клупска кариера
1.1 Удинезе
На 16 август 2017, Бехрами потпишал двогодишен договор со италијанскиот Серија А клуб , кој е во сопственост на семејството Поцо исто како и неговиот претходен клуб Вотфорд. На 28 јануари 2018, го постигнал својот прв погодок за ''зебрете'' во победата со 1-0 на гостувањето кај .
Во август 2018, Бехрами бил избран за капитен на Удинезе за сезоната 2018-2019, по заминувањето на долгогодишниот капитен на клубот Данило..
1.2 Сион
На 2 јули 2019, по 16 години играње во странство Бехрами се вратил во Швајцарија каде потпишал договор со екипата на Сион.
1.3 Враќање во Џенова
На 2 јануари 2020, Бехрами се вратил во екипата на Џенова за која последен пат играл во 2005 година. На 5 јануари, го направил своето деби влегувајќи од клупата како замена во победата со 2–1 на домашен терен против Сасуоло.
2 Титули
2.1 Наполи
* Куп на Италија : 2013-2014.
Милош Коџоман

Милош Коџоман (, - , ) — македонски сликар, припадник на новата генерација уметници што се појавиле во почетокот на 70-тите години на минатиот век. Неговите уметнички проекти ги обележуваат првите прогресивни манифестации, како што се перформансот и инсталацијата.
1 Животопис
Коџоман е роден во Скопје во 1952 година. Во 1972 година го завршил Училиштето за применета уметност „Лазар Личеновски“, а во 1974 година дипломирал на Педагошката академија во Скопје. Во 1977 година ја добива награда за најдобар студент, на прославата на 30-годишнината на Педагошката академија. Има реализирано над 20 самостојни изложби низ Македонија и во многу светски центри – Виена, Париз, Њујорк и др., а учесник е и на повеќе групни изложби. Добитник е на повеќе престижни награди и признанија, а во 2008 година и највисокото државно признание наградата „23 Октомври“ за долгогодишни остварувања во областа на културата и уметноста на Македонија. Неговите дела се застапени во многу уметнички колекции во земјата и во странство. Бил член на ДЛУМ од 1973 година. Починал на 21 ноември 2014 во Скопје.
Штајнбург

Штајнбург (|Steinburg) — округ во сојузната покраина Шлезвиг-Холштајн, Германија. Се граничи со (од запад надесно) окрузите Дитмаршен, Рендсбург-Екернферде, Зегеберг и Пинеберг и со реката Елба (на спротивната страна на реката се наоѓа округот Штаде).
1 Историја
Името на округот е изведено од истоимениот средновековен замок, од каде владееле војводите на Холштајн. Овој замок бил првпат споменат во 1307 година, а бил напуштен и урнат во 1630 година. Меѓутоа, името останало да важи за целата област, а негово ново средиште станал Гликштат пред постепено да биде преземен од Ицехо.
Кога Шлезвиг-Холштајн станала покраина на Прусија во 1867 година бил основан округот Штајнбург. Границите останале непроменети до 1970 година, кога новосоздадениот град Шенефелд (порано дел од округот Рендсбург) се приклучил на Штајнбург.
2 Географија
Округот се наоѓа на северниот брег на реката Елба, близу нејзиното устие. Внатрешноста на округот е многу рамна. Реката Штер, десна притока на Елба, тече низ округот. Денес, градовите во Штајнбург, постепено стануваат дел од растечката метрополитенска област Хамбург. Најниската точка во цела Германија со 3,54 метри под морето се наоѓа близу градот Вилстер во округот Штајнбург, додека највисока точка во Штајнбург е Ицешпице (83,4 м).
3 Грб
Грбот прикажува замок (претставувајќи го замокот Штајнбург) над брановита линија (реката Елба). Под кулите на замокот се наоѓаат три штита прикажувајќи го Исус, лист од коприва (од грбот на Холштајн) и лебед.
4 Градови и општини
Слободни градови
Општински заедници
<sup>1</sup>седиште на општинската заедница;<sup>2</sup>град
Детство (филм)

Детство (англиски: ''Boyhood'') е американски филм од 2014 година, во режија на Ричард Линклејтер (Richard Linklater), кој е автор на сценариото. Главните улоги ги толкуваат: Итан Хоук (Ethan Hawke), Патриша Аркет (Patricia Arquette), Елар Колтрејн (Ellar Coltrane) и Лорелеи Линклејтер (Lorelei Linklater). Филмот трае 165 минути, а интересно е тоа што бил сниман во текот на 12 години, и тоа со истите глумци, кои навистина растат поред камерата. Филмот бил премиерно прикажан на 19 јануари 2014 година на филмскиот фестивал „Санденс“ (Sundance Film Festival). Филмот е снимен во продукција на IFC Productions и Detour Filmproduction, а продуценти биле: Ричард Линклатер, Кетлин Садерленд (Cathleen Sutherland), Џонатан Серинг (Jonathan Sehring) и Џон Слос (John Sloss). Кинематографијата е дело на Ли Дениел (Lee Daniel) и Шејн Ф. Кели (Shane F. Kelly), додека монтажата ја направила Сандра Адер (Sandra Adair). Филмот бил прикажан на повеќе филмски фестивали, на кои освоил 10 награди и имал 5 номинации, меѓу кои и: „Златна мечка“ на Филмскиот фестивал во Берлин, во 2014 година; наградите за најдобар филм, најдобар режисер и најдобра глумица на меѓународниот филмски фестивал во Сиетл. На 87. доделување на наградите „Оскар“, филмот бил номиниран во шест категории, меѓу кои и оние за најдобар филм, најдобра режија, најдобра споредна машка улога и најдобра споредна женска улога. Сепак, филмот успеал да освои само еден „Оскар“ за најдобра споредна глумица (Патриша Аркет).
1 Содржина
Филмот го прикажува растењето на момчето Мејсон (деби улога на Колтрејн), од неговата претшколска возраст до матурата, како и животот на неговот најблиско семејство. Неговите родители се разведени и тој и сестра му Саманта (ја игра Лорелеи Линклатер) одвреме-навреме се дружат со таткото (го игра Хоук), кој е неконвенционален тип, љубител на рок музиката. Кога мајката одлучува да ги продолжи студиите, семејството мора да се сели во друг град, со што Мејсон и Саманта се принудени да се разделат од другарчињата. По преселбата, нивната мајка се мажи за еден универзитетски професор и така тие се селат во неговата куќа, каде што тој живее со своите две деца од претходниот брак. Меѓутоа, по одредено време, професорот го покажува своето вистинско лице на алкохоличар која ги малтретира најблиските и поради тоа, тие повторно се селат.
Во меѓувреме, децата навлегуваат во адолесценската возраст и се соочуваат со првите дилеми и трауми. Саманта се запишува на факултет, а Мејсон се вљубува, почнува да пуши и да пие, а мајка им се мажи по третпат. Истовремено, нивниот татко се преженува и добива син со новата жена. Најпосле, доаѓа денот кога Мејсон се запишува на факултет, а неговата девојка го остава поради друго момче. Мејсон е разочаран и се прашува за смислата на животот, но кога се вселува во студентскиот дом, тој запознава нова девојка.
Амелија Ерхарт

Амелија Мери Ерхарт (24 јули 1897 - исчезна 2 јули 1937) била американски воздухопловен пионер и писателка. Ерхарт беше првата пилотка да лета сама низ Атлантскиот Океан. Таа поставила многу рекорди, напишала книги за нејзините искуства како пилот и беше инструментална во формирањето на ''The Ninety-Nines'', организација за жени пилоти. Таа била член на Националната Партија на Жените и ран поддржувач на Амандманот за Еднакви Права.
Ерхарт се залагаше за женските пилоти и кога во 1934 Бендикс Трофеј трката била забранета за жени, таа отворено одби глумица Мери Пикфорд да ја однесе со авион во Кливленд на трката.
Идеите на Ерхарт за бракот биле либерални за тоа време, таа верувала во еднакви обврски и за двата партнери и демонстративно го задржала сопственото име, наместо да стане г-ѓа Патнам.
Кога се обидела да направи кружен лет околу светот во 1937 година, Ерхарт исчезна над центарот на Тихиот Океан во близина на Хауланд Ајленд. Фасцинацијата со нејзиниот живот, кариера и исчезнување продолжува до овој ден.
Ерхарт беше широко позната меѓународна славна личност за време на нејзиниот живот. Нејзината харизматичност, независност, упорност, контрола под притисок, храброст и кариера, заедно со околностите на нејзиното исчезнување на релативно рана возраст и обезбедиле трајна слава во популарната култура. Стотици написи и голем број на книги се напишани за нејзиниот живот кој често се наведува како мотивациона приказна, особено за девојчињата. Ерхарт генерално се смета за феминистичка икона.
Достигнувањата на Ерхарт во воздухопловството инспирирале генерација на женски пилоти, вклучувајќи повеќе од 1.000 жени пилоти во ''WASP'', кои служеле како транспортни пилоти за време на Втората светска војна.
Жаклин Кокран

Жаклин Кокран (11 мај 1906 година - 9 август 1980) е пионер во областа на американското воздухопловство, се смета за една од најдобрите пилоти во историјата, и често го користела своето влијание за да ја унапреди каузата на жените во воздухопловството. Таа беше важен фактор во формирањето на воениот Помошен Армиски Корпус на Жените (WAAC) и организацијата на женските пилоти (WASP).
Таа беше првата жена да се натпреварува во трката МакРобертсон Воздушна Трка во 1934 година. Во 1937 година, таа беше единствената жена да се натпреварува во трката „Бендикс“ и работеше со Амелија Ерхарт да ја отвори трката за жени. Истата година, таа постави нов национален брзински рекорд. Од 1938 година, таа била сметана за најдобар женски пилот во САД. Таа победи на „Бендикс“ и постави нов трансконтинетален брзински рекорд како и нови рекорди во однос на надморската височина. Кокран беше првата жена да лета бомбер низ Атлантикот. Таа освои пет Хармон Трофеи како најизвонредна пилотка во светот. Била наречена "Кралицата на Брзина", во текот на нејзиниот живот немало друг пилот кој поставил толку многу рекорди во однос на брзината, далечината или надморската височина во историјата на воздухопловството.
Таа сè уште има повеќе рекорди во однос на далечина и брзина од кој било пилот жив или мртов, маж или жена.
Гликштат

Гликштат (|Glückstadt; |Lykstad) — град во округот Штајнбург, во сојузната покраина Шлезвиг-Холштајн, Германија. Се наоѓа на десниот брег на Долна Елба, на вливот на малата река Рин, околу 45 километри северозападно од Алтона. Гликштат е дел од метрополитенската област Хамбург.
1 Историја
Гликштат бил основан во 1617 година на мочуришна земја долж Елба од војводата на Холштајн, кралот Кристијан IV од Данска, кој изградил насипи и утврдувања како и војводска резиденција. Неговото име има буквално значење на „Среќен град“. Бидејќи Кристијан IV им ветил на доселениците изземање од данок и слобода на вероисповед, Гликштат станал важен трговски центар, спремен да се натпреварува со слободниот царски град Хамбург, сместен спротиводно на Елба. Откако кралот се вмешал во Триесетгодишната војна, градот во 1627/28 година бил опколен петнаесет недели од обединетите царски и католички трупи под водство на Албрехт фон Валенштајн и грофот Тили, иако без успех.
Во 1649 година, синот на Кристијан и следниот крал Фредерик III го преместил седиштето на Холштајн во Гликштат, со што војводството станало познато како Холштајн-Гликштат. Во 1773 година, градот станал главен град на цел Холштајн, со припојување на поседите на линијата Холштајн-Готорп. Во текот на Војната на шестата коалиција во 1814 година, Гликштат бил блокиран од сојузниците и се предал, при што неговите утврдувања биле уништени. ВО 1830 година станал слободно пристаниште.
Холштајн-Гликштат останал посед на данската круна до поразот во Втората шлезвишка војна во 1864 година. Бил окупиран од Австрија, но на крајот се приклучил на пруската Покраина Шлезвиг-Холштајн по исходот на Австриско-пруската војна во 1866 година.
2 Сообраќај
Железничката станица во Гликштат била отворена во 1845 година со што се поврзала со Елмсхорн, која во 1857 година била продолжена до Ицехо. Денес, возовите возат од Хамбург-Алтона до Вестерланд на островот Зилт. Гликштат исто така има фериботска врска преку Елба до Вишхафен во Долна Саксонија.
3 Познати луѓе
* Кристофер Габел (1617–1673) — дански државник
* Вили Холдорф (р. 1940) — олимписки златен медалист (десетобој)
* Рудолф фон Вилемес-Зум (1847–1875) — зоолог
Ослободување на Скопје (филм)

''Ослободување на Скопје'' — македонски драмски филм, во режија на Раде Шербеџија.
1 Екипа
''Глумечка екипа''*Раде Шербеџија како Ѓорѓија
*Силвија Стојановска како Ленче
*Ратка Радмановиќ како Вида
*Владо Јовановски како Васил
*Давид Тодосовски како Зоран
*Луција Шербеџија како Лица
*Небојша Глоговац како Душан
*Дејан Лилиќ како Милчо
*Денис Абдула како Бале
*Јари Вирман како Рудолф
*Петар Мирчевски како Агент Господинов
*Мико Ноусаинен како Ханс Милер
*Борис Чоревски како Златарот
*Игор Џамбазов како музичар
*Петре Арсовски како Димчо
*Никола Ристановски како Трендафилов
*Јана Стојановска како пејачка
*Ненад Милосављевиќ како Свештеникот
*Игор Ангелов како Беким
*Ана Стојановска како Преведувач во кафана
*Николина Кујача како Сара
*Владимир Јачев како Јаков
*Звездана Ангеловска како Жена во депо
*Ефтим Трајчов Ѓаурски како Агент
*Калина Наумовска како Донка
*Александар Михајловски како Ацо
''Техничка екипа''*Раде Шербеџија - Режија и Сценарио
*Душан Јовановиќ - Сценарио
*Директор на фотографија - Дејан Димевски
*Продуценти: Роберт Насков, Горјан Тозија, Владимир Анастасов, Игор Нола
*Ко-продуценти: Данило Шербеџија, Арто Халонен
*Костимографија - Жељка Франуловиќ
*Шминка - Ана Булајиќ Чрчек
*Композитори - Влатко Стефановски, Томас Кантелинен
*Дизајнер на продукција - Иван Бартлиг
2 За филмот
Филмот започнал да биде сниман на 1 октомври 2014 година во Велес, а продолжил да се снима во Битола и во Скопје. Филмот го продуцирале „Партизанс“ од Македонија, „Лијени филм“ од Хрватска и „АРТ Филмс“ од Финска. Филмот бил поддржан од Агенцијата за филм на Македонија со 1.250.000 евра, а европскиот фонд „Еуримаж“ доделил 15 отсто од буџетот, односно околу 316.000 евра.
Во септември 2016 година, Друштвото на филмските работници на Македонија го кандидирало филмот за наградата „Оскар“ за најдобар филм од неанглиското говорно подрачје. Во текот на истиот месец, филмот започнал да се прикажува во кино-салите, а официјалната премиера ја имал на 1 октомври, во киното „Милениум“ во Скопје.
3 Награди
*2016: Наградата за најдобар дебитант на Давид Тодосовски од Мостар Филм Фестивал.*2016: Специјално признание на Раде Шербеџија од Мостар Филм Фестивал.*2017: Специјална награда од жирито на филмскиот фестивал „Банеф“ (BaNeFF – Balkan New Festival).*2017: Награда за најдобра продукција од Интернационален филмски фестивал на филмска режија во Лесковац, Србија.*2017: Награда за најдобро сценарио од Арпа Филм Фестивал, Холивуд, САД.*2017: Најдобар долгометражен филм од Фестивал на македонски филм, Торонто, Канада.