Артур Крок

Артур Бернард Крок (16 ноември 1886год - 12 април 1974год) бил американски новинар, добитник на Пулицерова награда. Тој станал познат како „Декан на новинарите од Вашингтон“ во кариерата што го опфатила мандатот на единаесет претседатели на Соединетите Американски Држави.
1 Ран живот и кариера
Артур Крок бил роден во Глазгов, Кентаки, во 1887 година. Тој бил син на германско-еврејскиот книговодител Џозеф Крок и Каролин Морис, која била полу-Еврејка. Откако неговата мајка ослепела, Крок бил одгледан од неговите баба и дедо, Емануел и Хенриета Морис, сè додека не наполнил 6 години. Кога неговата мајка го вратила видот, тој им се придружил на родителите во Чикаго, каде што завршил средно училиште во 1904 г.
Крок продолжил на Универзитетот Принстон, но се откажал во првата година поради недостаток на пари. Тој се вратил дома и во 1906 г. дипломирал со диплома за доцент од Институтот Луис во градот Чикаго.
2 Новинарство
Крок ја започнал својата кариера во новинарството во ''„Луисвил Хералд“'',а потоа отиде во Вашингтон како дописник за „ ''Луисвил Тајмс“'' и ''„Луисвил Куриер-Џурнал“''. Во 1927 г. тој се приклучил ''на „Њујорк тајмс“'' и наскоро станал негов дописник и шеф на бирото во Вашингтон. Неговата колумна „Во нацијата“ била позната по своите мислења за јавната политика.
На пример, во случаите на шпионажа на Хис-Чемберс и Коплон и истрагата за раководството на Дејвид Е. Лилиентал во Комисијата за атомска енергија на САД, Крок забележал:Меѓу лицата чии имиња влегоа во судењата и истрагите, праведно и неправедно, не е ниту еден што бил поврзан со Републиканската партија. Идеалното решение од гледна точка на овие стратези би било:ослободување на Хис констатацијата на Заедничкиот конгресен комитет за атомска енергија дека Лилиентал бил добар менаџер, отфрлање од страна на јавното мислење на посензационалното сведочење пред третиот Неамерикански комитет, барем една суштинска победа на судењето за Министерството за правда. Ова е голема нарачка. Но, длабокоумните демократски политичари сметаат дека има добри шанси за тоа.Во средината на 1930-тите години, Крок станал пријател и верен застапник на Џозеф П. Кенеди и неговите амбиции. Историчарот Дејвид Насав напишал дека новинарот се чинело дека е речиси во џебот на моќниот милионер (чиј втор син бил Џон Ф. Кенеди). Во биографијата на Џо Кенеди од 2012 г. Насав напишал дека преписката Крок-Кенеди открива нешто доста вознемирувачко, ако не и корумпирано, за подготвеноста на Крок да ја исполни наредбата на Кенеди да го советува или да му напише говор, а потоа да го пофали тоа во својата колумна
Во октомври 1963 г. помалку од два месеци пред атентатот врз синот на Џо Кенеди, претседателот Џон Ф. Кенеди, Крок напишал колумна со наслов „Војната во Виетнам меѓу администрацијата“ во која цитирал висок владин службеник:ЦИА Растот „беше спореден со малигно заболување“за кое „многу високиот функционер не беше ни сигурен дека Белата куќа може да го контролира“...повеќе.“ „Доколку Соединетите Американски Држави некогаш доживеат (обид за државен удар за соборување на Владата), ова ќе дојде од ЦИА а не од Пентагон. Агенцијата „претставува огромна моќ и целосно неодговарање пред никого“.
3 Награди
Во текот на својата 60-годишна кариера, Крок освоил три Пулицерови награди:
* Пулицерова награда за кореспонденција во 1935 г. за неговите вашингтонски извештаи
* Награда за кореспонденција од 1938 година, за „неговото ексклузивно овластено интервју со претседателот на САД на 27 февруари 1937 г. “
* Специјален цитат од 1951 г. за неговото ексклузивно интервју со претседателот Труман.
Организацијата сега го објаснува специјалниот Пулицер на следниов начин: „Советниот одбор за Пулицеровите награди како политика не доделува никаква награда на поединечен член на Одборот. Во 1951 г. Одборот одлучи дека извонредниот пример за национално известување направен во 1950 г. е ексклузивното интервју со претседателот Труман што го добил Артур Крок од ''„Њујорк тајмс“'', додека г-дин Крок бил член на Одборот. Затоа, Одборот не доделил награда во категоријата Национално известување.“
Тој бил награден со француска награда, за неговото известување за Версајската мировна конференција.
На 22 април 1970 г. претседателот Ричард Никсон му го доделил Претседателскиот медал за слобода.