procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Жрновница (река)

Жрновница, хрватска река која извира во подножјето на Мосор и во својот краток тек тече низ Сплитско-Далматинската жупанија. Вкупната должина на реката е 4800 метри.
1 Опис
Жрновница е карстна река со помали водопади и многу брзаци. Тече низ истоимениот град и се влева во морето на само неколку километри од Сплит во правец на Омиш.
Во горниот тек, Жрновница минува низ кањон кој е тешко пристапен за луѓето, поради што тој дел е најзачуван. По долниот дел од брегот на реката е изградено шеталиште, а остатокот од брегот е обраснат со врби и смокви со одредена водена вегетација.
Во горниот дел, заедно со најчестите калифорниска пастрмки и јагула, се наоѓа и високо загрозената морска пастрмка со меки усни ( ''Salmothymus obtusirostris salonitana'' ). Долниот дел на реката е неповолен за живот на мекоусната пастрмка, но има добра популација на јагули и калифорниска пастрмка.
Морската пастрмка со меко тело е специјалитет на реката Жрновница бидејќи таа заедно со реката Јадро е последното живеалиште на овој наш загрозен вид.
Јулски жртви

Јулски жртви е името на жртвите од масакрот што се случил на 29 јули 1845 година во Загреб за време на протестите против Унгарците.
1 Историја
За време на подготовките за Загрепското жупаниско собрание во 1845 г. биле фалсификувани потписи за да има повеќе Унгарци и помалку народници. По наредба на кралот е направен списокот на благородници за собранието според оној од 1835 година, од која корист имале и Унгарците. Собранието започнало со работа на 28 јули, еден ден подоцна, на 29. јули 1845 година во Трг Свети Марко во Загреб, околу 19,00 часот, офицер го ранил Мирко Боговиќ, а потоа војниците отвориле оган по наредба на полковникот. 13 лица загинаа, а 27 лица се ранети. Првиот истрел бил испукан од куќата на унгарската адвокатка Тадија Фериќ, која се наоѓала на аголот на плоштадот Свети Марко и улицата Млетачка.
Многу народи се собрале на погребот на жртвите од јули и ја покажале својата решителност во борбата против унгарската хегемонија во Хрватска. Жртвите биле погребани на гробиштата Јурјевски, а потоа преместени во Мирогој.
Сличен настан се случил и на 22 мај 1897 година кај Бошњаците, кога на денот на изборите за Парламентот на Кралството Хрватска и Славонија, осум лица биле убиени, а осумдесет лица биле ранети од антихрватскиот режим. Настанот е познат како Крвави бошњачки избори.
Галерија Кловиќеви двори

Јавната установа Галерија Кловиќеви двори во Загреб е специјализирана музејска институција (музеј на уметност) со државен мандат. Галеријата е тематски поврзана со областа на ликовната уметност.
1 Историја
Установата се наоѓа во зградата на некогашниот језуитски манастир од 17 век. Галеријата функционирала како дел од Музејот и галерискиот центар, во кој бил вклучен и музејот Мимара. Галеријата е основана во 1980 година. , а просторот кај Џезуитски трг 4 е отворен во 1982 година. години. На крајот на деведесеттите од 20-тите век, во согласност со новите прописи, МГЦ беше поделен на Музеј Мимар и Галерија Кловиќеви двори. Галеријата Кловиќеви двори започнала со работа како јавна институција во 1999 година. Галеријата е одговорна за изложбените простори во кулата Лотршчак и галеријата Градец.
На 8-ми ноември 2012 година Изложбата „Јулије Кловиќ - најголемиот ренесансен минијатурист“ била отворена по повод триесетгодишнината од галеријата „Кловиќеви двори“. Изложбата за прв пат на едно место понудила триесет најзначајни дела на Кловиќ создадени во текот на 50 години од неговото богато уметничко творештво.
2 Активности
Дејноста на Галеријата е дефинирана со законската регулатива која се однесува на музеите. Примарната дејност на Галеријата е организирање и промоција на големи културни изложби и печатење на каталози и други промотивни материјали тематски поврзани со содржината на изложбите.
3 Материјал
Содржините на Галеријата се поврзани со ликовната уметност. Галериската колекција е поделена на шест колекции.
Музејските збирки на Галеријата Кловиќеви двори се:
* Спомен колекција на д-р Винко Перчиќ (слики, графики, цртежи и скулптури ),
* Колекција на донирана уметност (слики, скулптури, цртежи и таписерии ),
* Колекцијата на Оскар Херман ( масло, темпера, цртежи и гуаче ),
* Збирка на Славко Копач (цртежи, графики, колажи и скулптури),
* Збирка уметнички дела од Јосип Црнобори (масла, цртежи, скици и студии) и
* Колекција на уметнички дела од Јосип Рестек (масло, акварели и графички карти)
4 Услуги
Обезбедување стручна помош во областа на музејската дејност, одржување предавања, давање стручни насоки, обезбедување на информативни услуги поврзани со активности, организирање изложби, објавување стручни публикации.
Ева Верона

Ева Верона (Трст, 1 февруари 1905 – Загреб, 19 мај 1996) била хрватска библиотекарка која ги преуредила упатствата за каталогизација и го напишала правилникот за азбучниот каталог. Нејзиниот правилник се користел низ цела Југославија, а и денес се користи во хрватските библиотеки.
Посетувала класична гимназија во Загреб и дипломирала на загрепскиот Филозофски факултет по математика и физика во 1928 година. По завршувањето на факултетот, од 1929 година работела во Националната и универзитетска библиотека до 1967 година. Потоа предавала на постдипломските студии по библиотекарство и информатички науки во Загреб. Од 1960 до 1964 година била главен и одговорен уредник на Вјесник библиотекар Хрватска. Ева била истакната членка на ИФЛА.
Во Националната и универзитетска библиотека, таа работела на реорганизација на упатствата за каталогизација од 1929 година до 1947 година. После тоа, ИФЛА ја поканиле со група експерти кои работеле на создавање на нови принципи за азбучен каталог што ќе се користи ширум светот. Таа, исто така, го развила стандардот за библиографски записи ISBD во рамките на ИФЛА. Во 1970 г го објавила ''Правилникот и прирачникот за создавање каталози по азбучен ред'' кои и денес ги користат хрватските библиотеки.
За својата работа во областа на библиотекарството има заслужено добиено бројни награди. Во 1968 година и била доделена од Хрватското библиотечно здружение. ''Повелбата на Кукуљевиќ'', јавно признание за подобрување на библиотекарството. Во 1976 година Ева станала првата Европејка која ја добила наградата ''Маргарет Ман Цитирање во каталогизација и класификација'', доделена од Американската библиотечна асоцијација АЛА (Американска библиотечна асоцијација).
Народни носии од Тиквеш

Тиквешките народни носии се дел од материјалната култура на Тиквешани и претставуваат репрезентативен дел од народното уметничко творештво. Во оформувањето на народните носии од Тиквеш, освен културно-историските прилики и творечкиот дух на народот, големо значење имале и географско-природните карактеристики на тиквешкиот регион кои ги определувале условите на стопанството и културата на населението.
Тиквешката женска и машка носија припаѓаат на средновардарскиот вариетет на народни носии кој е во состав во источномакедонскиот тип носии. Овие две носии се преоден тип и се надоврзуваат со носиите од Велешко и Гевгелиско. Според опсервациите на Ѓорче Петров, во Тиквешијата, под влијание на Солун, рано започнало напуштањето на традиционалните форми на облекување, и како и во многу други региони на Македонија, оваа носија била на пат да исчезне.''*Забелешка: Во одредени предели (на пр. Неготинско), жените имаат облековни елементи слични, ако не исти со тие од мариовскиот крај''
1 Женската носија
Тиквешката летна невестинска носија се состои од: кошула од бело ткаено памучно платно со декоративен вез „шуто лозена“ и „крстои“, ткаен волнен тесен појас украсен со прави напречни шарки, ткаена волнена бочва „скутале“ (зорт бочва) украсена со каро шарки, ткаено памучно палто „саѓија“, плетени волнени чорапи, плетени волнени подлактици и ткаена памучна крпа „турбан“ за на глава. На градите невестата носи гердан-врвца со нанижени пари. Карактеристичен облековен елемент на летната невестинска носија е китениот фустан „вртешка“ изработен со ткаење на шарена волнена преѓа. Зимски женски облековен елемент е горно палто „гунка“ од ткаена волнена преѓа. Кај женската облека, слично како во северните села околу Велес, уште кон крајот на 19-ти век се забележува влијание од градската мода. Заради својот поедноставен, урбан изглед, Мариовците – познати по нивната нагласено селска носија – со иронија ги нарекувале Тиквешани: „Пуста Тиквешија, пуста голотија“.
2 Машката носија
Тиквешката машка летна носија се состои од: кошула од бело ткаено памучно платно, ткаен широк волнен појас „колан“ украсен со прави и каро шарки, набрано здолниште фуста (фустан) од бело ткаено волнено платно, долни машки гаќи од бело ткаено памучно платно, плетени волнени чорапи и памучно палто „сагија“. Фустанот како највпечатлив дел од оваа носија, бил од типот тосканска фустанела и според Ѓорче Петров, бил најдолг и имал најголем број клинови, во споредба со останатите фустани од регионот. Карактеристичен облековен елемент на машката летна носија е ткаена волнена скутина - вута, украсена со прави хоризонтални шарки, која се носи само кога се работи во поле. Зимски машки облековен елемент е горно палто „антерија“ од ткаена волнена преѓа со темен колорит.
3 Наводи
Романипен

Романипен или романипе — поим што го претставува серомското себство, односно системот на правила и вредности за образецот на ромското културно себство. Овој поим некои автори го преведуваат како ромство. Поимот романипен бил усогласен во ноември 2003 година во Стразбур, кога во рамките на Советот на Европа се одржала јака расправа за прашањето за културното себство на Ромите.
Рајко Ѓуриќ го дефинира романипен како заеднички именител на сето она што се смета или се верува дека се битни особености на Ромите, на просторот од Авганистан, преку Турција и Европа, до Америка и Австралија. Осман Балиќ вели дека романипен е збир на обичаи, правила и вредности за образецот на културното и националното себство на Ромите.
Полските социолози и ромолози Мирга и Мруз поставуваат прашања какво е себството на Ромите, како тоа се пројавува, на кои вредности се потпира, во однос на што е создадено и каква природа има етничката граница што ги дели од неромите. Неромските општества, за кои „сите Роми се исти“ и кои во нивните закони и политики не биле во можност да разликуваат групи (иако понекогаш се обидувале), биле од една страна (идеолошки) скаменети од „серомското себство“ што за разлика од преовладувачкото начело на животот на неромите. Од друга страна, во практичниот живот ја јакнеле потребата на Ромите да го истакнат себството на групата на која припаѓаат. Живеењето во согласност со вредностите нагласени од романипен претставува основа за поединец или одредени групи да се чувствуваат „вистински“ Роми.
Захариев вели дека концептот романипен е проблематичен бидејќи ги исклучува Ромите кои не живеат „традиционален“ начин на живот, кои имаат критички ставови за одредени елементи на традицијата и обичаите, се сметаат за претопени и неверодостојни Роми.
1 Обележја на романипен
Ромските интелектуалци од целиот свет и Европа со години расправаат што може да се смета како романипен, односно кои се културните особености или обележја кои би важеле за сите Роми во светот. Социологот и ромолог Драгољуб Б. Ѓорѓевиќ од Нишката ромолошка школа вели дека тоа не е така лесно бидејќи има многу сомнежи и двоумења, Ромите се поделени во различни групи, па сè уште нема согласност околу тоа.
Повикувајќи се на одредбите на американскиот антрополог и ромолог Мет Сал, произлезени од проучувањата на американските Роми, Мирга и Мруз наведуваат седум мерила кои го исполнуваат поимот ромскост. Тоа се:
* целосно семејство - припадност на група со раѓање
* групна солидарност - се однесува на сите членови на групата кон нероми, јасна разлика помеѓу „Ние, Роми“ - „Гаџи, нероми“
* зборување на ромски јазик
* старост - старост значи поседување овластување во согласност со функцијата што ја врши, што резултира со специфичен однос на почит кон старите лица во ромското семејство.
* модел на економска активност што не е контролирана од гаџи
* голема просторна подвижност
* почитување на правилата за церемонијална чистота.
Круната на Звонимир

Круната на Звонимир му била доделена на кралот Деметриј Звонимир од Хрватска во 1075 година од папскиот легат на папата Григориј VII во базиликата Свети Петар и Мојсеј во Салона.
Тоа била третата круна на Хрватското Кралство, бидејќи во повелбата за крунисување се споменувале уште две златни круни украсени со скапоцени камења, кои биле сместени во бенедиктинскиот манастир Свети Григориј во Врана, првата била поврзана со кралот Томислав, а втората со кралот Стефан Држислав.
Звонимир владеел со Хрватска се до 1089 година, по што круната веројатно била користена при крунисувањето на неговиот наследник Стјепан II и од бројните унгарски монарси по обединувањето на Кралството Хрватска и Кралството Унгарија во 1102 година. Обичајот на посебно крунисување од страна на унгарските кралеви бил прекинат од Бела IV од Унгарија.
1 Преглед
Според гравура од 11тиот век, која била пронајдена во крстилница во сплитската катедрала, круната на хрватскиот крал, познат како Петар Крешимир IV или Димитриј Звонимир, наликува на западен стил на круната со три крста, еден во средината и два на страните. На круната има пет скапоцени камења. Препознатливите долги страни би можеле да бидат висечки пендилии како што се пронајдени и ја красат Светата круна на Унгарија, која исто така била папски подарок од 11 век. Насликаното дедито се смета дека е под влијание на Евангелието на Хенри II, светиот римски император.
Друга претстава на многу слична, ако не и иста круна и крал Деметриј Звонимир или Ладислав I од Унгарија е на мантијата на вториот, датирана во 11тиот век од загрепската катедрала.
Стилизирана верзија на круната се користи на неколку знамиња на провинции и окрузи во модерна Хрватска, и е доследно на дизајнот илустриран тука, кој е преземен од гравура, од 11тиот век пронајдена во крстилница во Сплит.
2 Исчезнување
Не е познато дали сè уште постои средновековната круна на Звонимир. Сосема е можно сите хрватски круни да се изгубиле во текот на 1520-тите кога Турците Османли ги зазеле и ги ограбиле кралските престолнини Солин и Книн. Сепак, тие можеле да исчезнат и пред тоа, по 1138 година кога Врана била окупирана од витезите Темплари и Витезите Хоспиталци, по 1403/1409 година кога Ладислав од Неапол бил крунисан и Далмација била продадена на Република Венеција, додека подоцна можеби била задржана од семејството Зрински.
3 Присвојување во Втората светска војна
Во 1941та година, фашистичкиот режим ја презел контролата врз Хрватска и одлучил да ја врати монархијата во државата, присвојувајќи ги и нејзините симболите. Тие создале уште една „Круна на Звонимир“, иако само малку била слична со оригиналот. Таа била опишана како „венец од златни лисја од детелина надграден со крст“. Круната, како и шарот, потоа му била претставена на италијанскиот крал Виктор Емануел III со барање тој да избере соодветен член на Савојскиот дом за да биде издигнат на предложениот хрватски престол за крал. Тој го избрал принцот Ајмон, војводата од Аоста, кој тогаш бил познат како „крал Томислав II“. Се чини дека веројатно тој дошол во сопственост на регалијата, иако никогаш не бил крунисан. Не е познато дали оваа круна сè уште постои.
Сага за Гренланѓаните

Сага за Гренланѓаните (|Grænlendinga saga) — исландска сага што ги опишува викиншките експедиции на Гренланд и Северна Америка. Оваа сага е една од двата главни книжевни извори (другиот е ''Сага за Ерик Црвениот'') што даваат информации за стапнувањето на викинзите на американскиот континент и нивните обиди за колонизација. Зачуваниот препис на сагата е направен во XIV век, а оригиналот од XIII век е изгубен. Настаните опишани во самата сага се случиле помеѓу 970 и 1030 г.
1 Содржина
Сагата започнува со доаѓањето на Ерик Црвениот во Гренланд, кој ја основа првата нордиска населба на островот. Ги следи животите на неговите потомци, особено сосредоточувајќи се на неговиот син, Лејф Ериксон, кој е заслужен за откривањето на Винланд, за кој се верува дека е денешен Њуфаундленд.
Централниот заплет се врти околу заемодејствата помеѓу нордиските доселеници и домородните народи со кои се среќаваат во Винланд. Овие средби се движат од мирно тргување до насилни судири, истакнувајќи ја сложеноста на културната размена и колонизацијата.
2 Поврзано
* Исландски саги
* Винландски саги
* Сага за Ерик Црвениот
* Ерик Црвениот
* Лејф Ериксон
Жак Абардонадо

Жак Абардонадо (роден на 27 мај 1978 година) бил француски поранешен фудбалер кој играл како дефанзивец, моментално е помошник менаџер на клубот Марсеј, од Лига 1.
1 Личен живот
Абардонадо имал шпанско ромско потекло преку неговиот татко. Негов братучед бил францускиот фудбалер Андре-Пјер Жињак. Тој израснал во Ла Кастелан.
2 Почести
2.1 Играч
Лориен
* Француски Куп: 2001–02
* Вицешампион на Купот на Лигата: 2001–02
Ница
* Вицешампион на Купот на Лигата: 2005–06
Рафаел Гомез Ортега

Рафаел Гомез Ортега, (|Rafael Gómez Ortega, 1882 – 1960) исто така познат како ''Ел Гало'' („петелот“) бил тореадор од почетокот на дваесеттиот век. Тој потекнувал од семејство на познати тореадори, вклучувајќи го неговиот татко матадор, Фернандо Гомез Гарсија и помладиот брат матадор, Хозе Гомез Ортега. Тој денес е запаметен по неколку негови уникатни борбени техники како што била „еспантада“- или „неочекуван лет“, кој едноставно се состоел од негово бегство кога бикот ќе влезел во рингот. Други техники вклучувале борба со бикови од стол.
Неговите борби се сметале забавни за публиката, а поради овој „спортски дух“ седум пати бил изваден од пензија. Конечно се пензионирал на 4 октомври 1936 година. Коментаторите откриле дека неговиот периодичен страв од бикови бил карактеристичен за неговиот стил, забележувајќи дека често бил храбар кога му одговарало, а кога тоа не му одговарало паѓал на паника. Ортега подоцна го потрошил своето богатство и потоа бил издржуван од Хуан Белмонте. Тој бил кратко оженет со Пастора Империо, позната танчерка на фламенко. Починал на 25 мај 1960 година на 77-годишна возраст.
Зејна Муркиќ

Зејна Муркиќ (родена на 28 декември 1986 година), позната како Зејна, е српска пејачка. Таа била член на поп-бендот Луна од 2009 до 2010 година, по што продолжила со својата кариера како самостојна пејачка.
1 Раниот живот
Со ромско потекло, Зејна Муркиќ е родена на 28 декември 1986 година, во Лозница. Уште од нејзино рано детство она се занимавала со пеење и танцување, а првите настапи ги имала на само 10 години. На 16 години почнала професионално да пее и да настапува низ Србија и во странство.
2 Кариера
Зејна ја започнала својата кариера во натпреварот ''Операција тријумф'', од кој брзо се откажала, но веднаш по оваа ТВ програма добила покана од Чеда Чворак, основачот на групата Луна.Од 2009 до 2010 година, таа беше член на Луна, со која снимила два албума, „Да сан не престаје“ и ''„''Секс на плажа''“''. Како главен вокал во групата, таа ги испеала некои од најзабележителните нумери на овие албуми, како „Паника“, „Вриштим у себи“, „Клела бих“ и „Ало, ало“.
На крајот на 2010 година, Зејна ја напуштила групата и решила да се посвети на својата самојстојна кариера. Во јуни 2011 година, таа го издала својот прв сингл на англиски јазик насловен „Tonight“ во соработка со Ди Монк . Истата година го објавила и својот прв соло сингл на српски јазик наречен „Најбоља“, кој сама го компонирала и напишала. Во 2012 година го објавила синглот „Драма“, кој го отпеала заедно со Слаѓа Делибашиќ и раперот Ша. Истата година учествувала на фестивалот Врњачка бања, каде ја освоила наградата од страна на жирито на весниците. Во меѓувреме, таа почнала да пишува песни за други уметници, а исто така пее придружни вокали. Во 2013 година, таа го издала синглот „Абсинт“.
Зејна ја пее песната „Рушка“ во сцената на филмот ''„Тома'' “ (2021) како и ромската песна „Јаг“.
2.1 Песна за Евровизија
Зејна учествувала на ''Песна за Евровизија '22'' со песната „Нема те“ и се пласирала во финалето на овој натпревар. Мелодијата ја напишал Владимир Мараш, а текстот Сања Периќ. Аца Софронијевиќ свирел на хармоника. Во 2023 година, таа учествувала на ''Песна за Евровизија '23'' со песната „Румба“, со која завршила на седмото место во финалето, а првично „Румба“ била направена за мјузикл.
На 21 декември 2023 година, Зејна беше прогласена меѓу учесниците на ''Песна за Евровизија '24'' со песната „Најболја“. Со песната се пласирала до финалето.
3 Наводи
Вајсензе (Корушка)

Вајсензе (германски: ''Weißensee'') — езеро во австриската држава Корушка во планинскиот венец Гајлталски Алпи. Највисокото езеро за капење во Корушка го дели своето име со општината Вајсензе на северниот и јужниот брег.
1 Географија
Западниот брег на ледничкото езеро се наоѓа во близина на планинскиот премин Кројцберг на патот Бундесштрасе од Грајфенбург до Хермагор. Помал планински пат води од долината Драва преку Стокенбои до источниот крај. И покрај неговата надморска висина од 930 м, површината на езерото може да достигне 24 степени Целзиусови во летните месеци, додека во зима водата целосно замрзнува и им овозможува на скејтерите слободно да се движат по мразот.
Поради стрмниот брег, источниот дел е речиси ненаселен, со само тесна патека која води до источниот крај, каде што областа на општината Стокенбои стигнува до езерото. Овде потокот ''Вајсенбах'' се спушта до долината на Драва. Долж брегот има насипи од креда кои потекнуваат од околните планини на Јужните Варовнички Алпи, кои на водите им ја даваат особената боја и името Вајсензе („Бело Езеро“).
Околу две третини од површината на езерото се дел од заштитеното подрачје. Бродскиот превоз по езерото го обезбедуваат четири пловни објекти и глисер. Освен за јавен превоз, забрането е движење на моторни чамци. Водите на езерото достигнуваат квалитет на водата за пиење. Областа има многу див свет. Содржи многу различни видови риби, особено пастрмка, обичен крап, костреш и северна штука . Исто така, има многу различни птици, почнувајќи од патки до гуски и чапји.
2 Население
Според пописот од 2001 година, областа Вајсензе имала 788 жители од кои 97,2% имале австриско државјанство. 73,6% од попишаните се изјасниле дека се членови на Евангелистичката црква, 22% се изјасниле дека се членови на Римокатоличката црква, а 1% дека се со исламска вероисповед. 3,4% тврделе дека не припаѓаат на верска деноминација.
3 Активности
Од 1989 година, во зима езерото е место на холандскиот натпревар во брзо лизгање ''Alternatieve Elfstedentocht''. Покрај лизгањето, ајсток и крос-кантри скијањето околу Вајсензе е доста популарно. На јужниот брег се наоѓа помало подрачје за алпско скијање. Во февруари 2007 година на езерото се одржало првото светско првенство во хокеј на мраз под вода. Во јануари 2011 година, австриското здружение на планински авијатичари слета околу 30 мали авиони на замрзнатата површина.
Истакнатиот планински бран на северниот брег, Ронахерфелс, е именуван по локален селанец кој починал во зимата 1916 година додека управувал со санки на замрзнатото езеро. Одејќи по скратен пат дома, тој наишол со санката на тенок дел мраз, пропаднал и умрел. Неговото тело никогаш не било пронајдено. Во чест на неговиот спомен, по него биле именувани спарот и гостилницата во близина.
Делови од филмот за Џејмс Бонд од 1987 година ''„Здивот на смртта“'' биле снимени на замрзнатото Вајсензе.
4 Галерија
Грациела Бранкуши

Грациела Бранкуши (романски: ''Grațiela Brâncuși'', 23 јули 1989) е романска глумица. Таа е родена во Романија, но живее во САД. Таа е позната (според податоците од април 2024) по улогата на „Ноеми“ во серијата ''1883'' (2021–2022) како и улогата во ''Градоначалник на Кингстаун'' (2023).
1 Ран живот
Јоана Грациела Бранкуши е родена во Темишвар, Романија, на 23 јули 1989 година. Таа е правнука на Константин Бранкуши. Бранкуши ја одгледалa нејзината мајка по разводот на нејзините родители. Нејзината сестра е единаесет години постара од неа. Бранчуши е ромка од страната на нејзиниот татко. Таа се преселила во Лос Анџелес.
Студирала новинарство на Универзитетот во Букурешт и е член на театарскиот ансамбл ''The Actors' Gang''.
2 Кариера
Бранкуши го имаше своето деби во театрите. Сепак, по пандемијата на КОВИД-19, таа започнала да оди на аудиции. Во декември 2021 година, Бранкуши била одбрана за улогата „Ноеми“, вдовица Ромка, во серијалот со ограничено прикажување на Парамаунт+ 1883. Една година подоцна таа потпишала со ''Elevate Entertainment'' за управување во сите области.
Во септември 2022 година, било објавено дека Бранкуши се приклучила на екипата на „Градоначалникот на Кингстаун“ во втората сезона. Премиерата била прикажана на 15 јануари 2023 година.
3 Личен живот
Бранкуши стапила во брак со Тим Робинс на 1 февруари 2017 година. Тие се разделиле на 1 јули 2020 година. Бракот бил чуван во приватност сè додека Робинс не поднел барање за развод во јануари 2021 година. Разводот бил финализиран во 2022 година.
Освен за глума, таа има интерес и за фотографирање и читање.
4 Филмографија
4.1 Телевизија
година, наслов, улога, белешки, наводи
2021–2022, ''1883'', Ноеми, споредна улога; 10 епизоди,
2023, ''Градоначалник на Кингстаун'', Татјана, споредна улога; 5 епизоди,
Магарешки години

Романот, Магарешки години, на Бранко Ќопиќ од 1960 година, ни го претставува растење на авторот помеѓу детството и зрелоста, но во делото може да се најде секој млад човек кој расте во безгрижни времиња и чии години се обележани со ученички проблеми и пубертетски немири.
Напишан е во хумористичен и донекаде носталгичен стил.
1 Анализа на романот
Насловот на романот „Магарешки години“ се однесува на немирните пубертетски години обележани со фантазии, палавштини, прва љубов.
Дејството на романот се одвива во Бихаќ. Нараторот (Бранко) ја започнува приказната во сегашноста,при што ја опишува битката за Бихаќ во1942 година, во која учествувал и самиот, а потоа се присетува на деновите кога бил средношколец и живеел во ученички дом во 1930-тите. Романот нагло завршува со дејство кое уште еднаш се однесува на сегашноста.
Главните ликови во книгата се момчињата: раскажувачот Бранко, најсилниот во друштвото Бајо, Хамид од муслиманска вероисповед, нискиот и бестрашен Крсто, Дуле Дабиќ кој бил наглув и секогаш гладен, како и браќата близнаци Бранко и Ранко Мандиќ.
2 Драматизација
Како и многу други дела на Бранко Ќопиќ, романот ''Магарешки години'' бил драматизиран и изведен во детските театри низ бившата СФРЈ.
3 Поврзано
* Магарешки години (филм)
* Бранко Ќопиќ
* Орлите летаат рано
Betty магазин

Betty магазин е македонско месечно списание од областа на здравото живеење, медицината и фармацијата. Во магазинот се наоѓаат интервјуа со личности од Северна Македонија или пак информативни статии коишто се на тема од горенаведените области. Во статиите се покриени содржини кои дисутираат одредени болести или состојби и како читателот ним би можел да им пристапи на здравствен начин. Шеф на редакција е Гордана Димевска додека издавач е Феникс Фарма ДООЕЛ Скопје. Списанието е бесплатно и достапно во сите аптеки кои ги поддржубаат BETTY маркетинг концептот. Во списанието број 119 од февруари 2024 има дадено интервју и познатата македонска пејачка Викторија Лоба.
Сигне Киви

Сигне Киви (родена на 24 февруари 1957 година во Талин ) е естонска текстилна уметничка и политичар. Била член на IX, X и XIV Парламент. Од 1999 до 2002 година била министерка за култура.
Во 1980 година дипломирала на Естонската академија за уметности за дизајн на текстил.
Од 1985 до 1991 година била уметник во уметничката фабрика АРС. Од 1988 година е предавач на Естонската академија за уметности, а од 1997 година е професор. Помеѓу 2005 и 2015 година таа била ректор на Естонската академија на уметностите, а помеѓу 2017 и 2019 година била директор на музејот за уметност во Тарту.
Од 1998 до 2006 година, и повторно од 2014 година, таа е член на Естонската реформска партија.
Долга реса крај морето

''Долга реса крај морето'' (|Largo pétalo de mar) е роман од 2019 година на чилеанската авторка Изабел Аљенде. Оригинално објавен во Шпанија од Плаза и Јанес а првпат бил објавен во Соединетите Држави од Винтиџ Еспањол. Романот бил издаден во 2019 година на шпански како ''Largo pétalo de mar'', а на англиски бил преведен од Ник Каистор и Аманда Хопкинсон. Раскажана преку измислени ликови во контекст на вистински историски настани, приказната се одвива делумно за време на Шпанската граѓанска војна и делумно во Чиле каде што протагонистите повторно се сведоци на борбата помеѓу слободата и репресијата.''Долга реса крај морето'' била најпопуларна книга во Шпанија помеѓу април 2019 и април 2020 година.
1 Заплет
Приказната започнува за време на Шпанската граѓанска војна во Барселона, каде што главниот лик, Виктор Далмау, ги напуштил медицинските студии за да и помогне на Шпанската републиканска војска против фашистичките сили на генералот Франциско Франко. Неговиот брат, Гиљем, исто така републикански војник, умира во Битката кај Ебро. Виктор бара помош од неговиот баскиски пријател, Аитор Ибара, за да ја испрати мајка си и, Розер, во Франција, бидејќи победата на силите на Франко е се поизвесна. По многу обиди, тој и Розер повторно се соединуваат во Франција и дознаваат дека Винипег, брод изнајмен од поетот Пабло Неруда, ќе однесе одреден број шпански бегалци во Чиле. Очајни да ја искористат оваа шанса, Виктор и Розер неволно се венчаваат за да се квалификуваат за патувањето. Тие тргнуваат на ова патување, но преселбата во туѓа земја не е крај на нивните проблеми, и таму повторно се принудени да бидат сведоци на борбата меѓу слободата и репресијата, која се чини како бескрајна војна.
2 Прием
На веб-страницата Бук Маркс (анг: Book Marks), која доделува поединечни оценки за рецензии на книги од мејнстрим книжевни критичари, романот доби „Позитивна“ кумулативна оцена заснована на 20 критики. Марсела Дејвисон Авилес од НПР се восхитува на „надарените приказни“ на Аљенде, истакнувајќи дека „ ''Долга реса крај морето'' е љубовна приказна за овие времиња. Но, тоа не е приказна за која било ера. Нејзиниот повик е непроменлив, како онаа надежта на Неруда“.''Обсервер'' ја пофалува вештината со која Аљенде раскажува приказна за „миграција“, „тема изострена од нејзината сопствена животна приказна“. Во својата рецензија за ''„Њујорк тајмс“'', Пола Меклејн ги истакнува темите на овој роман: „Постои смисла дека секој човечки живот е одисеја и дека како и каде се поврзуваме ја создава структурата на нашето постоење: изворот на нашата хуманост. “. Киркус Ривјус (анг: ''Kirkus Reviews)'' ја пофалува вештината на раскажување приказни на Аљенде: „Аљенде има тенденција да ги опишува емоциите и настаните наместо да се задлабочува во нив, и ја слика историската позадина во многу широки потези, но како раскажувач е многу примамлива“.
Индијанците во Чикаго (Мештровиќ)

Индијците во Чикаго ( ''Стрелец и'' копјаник) се две бронзени коњички скулптури што стојат на Конгрес Плаза на западниот влез на големиот Грант парк во Чикаго, САД. Скулптурите се направени во Загреб од страна на хрватскиот скулптор Иван Мештровиќ, а се поставени во Чикаго во 1928 година. Создавањето на скулптурите било финансирано од Фондацијата Бенџамин Фергусон. Тие се високи околу пет метри, а платформата достигнува речиси единаесет метри должина.''„Најдобрите монументални скулптури на Мештровиќ се неговите Индијанци во Чикаго; тие не се премногу очигледно стилизирани: мускулите на коњаникот се речиси анатомски реални.''''(...) Овие статуи покажуваат колку се поважни вистинските скулптурни чувства од идеологијата, а Мештровиќ едвај знаел ништо за идеалите на американските Индијанци''. Иако првично сакал да постави ''по'' една скулптура на каубој и Индијанец, тој се одлучил за домородните Американци со цел да го зачува споменот на индиските племиња кои некогаш живееле во прериите на Илиноис. Особеноста на овие скулптури е тоа што на фигурите им недостасува оружје. Отсуството на оружје е намерно затоа што уметникот сметал дека е подобро да ги остави на имагинацијата, притоа фокусирајќи го вниманието на силните линии на човечката и животинската мускулатура, и линеарните обрасци на коњски гриви, опашки и пердуви на главите на фигурите. Иако коњите повеќе личеа на оние од неговиот роден крај отколку на американските воини од преријата, Мештровиќ сакал и успеал со нив да ја покаже живоста на Чикаго.
Папук

Папук — најголемата планина во регионот на Славонија во источна Хрватска, во близина на градот Пожега. Се протега помеѓу Билогора на северозапад, Крдија на исток и Равна Гора и Псуњ на југозапад.
Највисокиот врв е истоимениот врв со 953 метри надморска висина
Областа на Папук е означена како природен парк, еден вид заштитено подрачје во Хрватска.
На седмата отворена конференција на Европската мрежа на геопаркови, чиј домаќин бил Геопаркот Северозападен Хајлендс во септември 2007 година, Геопаркот Папук станал првиот хрватски геопарк и 30-та членка на Европската и глобалната мрежа на геопаркови на УНЕСКО.
Геопаркот Папук добил лиценца по втор пат од УНЕСКО во 2011 година.
1 Име
Постојат неколку наводни етимологии на името „Папук“, а речиси сигурно не е од хрватско потекло. Една од нив е дека доаѓа со асимилација од порано „Бапук“, каде што „Ба“ е името на келтското племе што го населувало регионот, а „Пук“ доаѓа од индоевропскиот корен *peiH, што значи „големо“. Сепак, од историските извори, видливо е дека Папук првично бил хидроним. Врз основа на тоа, се претпоставува дека името доаѓа од репетитивот на индоевропскиот корен *bhogj (да тече), *bhebhogj, така што значи „она што тече“. Сепак, има неколку проблеми со таа етимологија. Прво, видливо е со хидроними како „Босут“ и „Босна“ што индоевропскиот *bh го дал *b на локалниот јазик. Второ, *bhebhogj всушност би значело „тече и тече“, а не „она што тече и тече“, така што завршетоците не се совпаѓаат. Значи, се претпоставува дека името е од прединдоевропско потекло.
2 Геопарк Папук
Планината Папук припаѓа на славонските висорамнини кои се во Панонија, ниска област на Славонија. Иако славонските висорамнини не се повисоки од 1.000 метри, нивното присуство е многу забележливо со пејзажот. Тоа е затоа што околните алувијални полиња се на околу 100 м надморска височина, додека ридовите се само 100 м над полињата. Висорамнините се претежно покриени со шуми, што ги одвојува од околниот пејсаж.
Во рамките на висорамнините Славонија, планината Папук се протега од запад кон исток и е најпространата и најинтересната планина. Од главниот планински гребен постои наменски бунар со два млазници и трака што се наводнува со одводен слив во правец север-југ. Како извонреден момент, акцентот е ставен на врвовите Точак (887 м), Папук (953 м), Ивачка глава (913 м), Чешљаковачки вис (820 м) и Каповац (792 м), кои распоредени во континуитет и дејствуваат како одводна поделба помеѓу бројните притоки што течат кон реката Драва на север и реката Сава на југ.
3 Равна Гора
Равна Гора е планина во регионот Славонија во источна Хрватска. Се наоѓа помеѓу Псуњ и Папук, североисточно од Пакрац и југоисточно од Дарувар. Највисокиот врв е ''Чучево'' на надморска височина од 854 метри надморска височина. Од север е врзан со реката Пакра, а од исток со реката Орљава.
Географите обично ја класифицираат Равна Гора како планински срт на планинскиот венец Папук. Во нејзиниот западен дел планинскиот венец Папук е околу 20 км широк, формиран од три паралелни гребени: Лисина ( ''Црн врв'' 863м), Љуточ (716м) и Равна Гора.
4 Поврзано
* Список на национални геопаркови
* Одржлив туризам
Јонкома

Јонкома (|4コマ漫画) или 4-кома — формат за издавање манги од 4 кадри. Обично се користи во комични сцени. Се наоѓа во речиси сите јапонски манга-изданија, вклучувајќи манга-списанија, графички романи, манга-делови од весници, списанија за игри, списанија за готвење итн. Заплетот обично завршува во четвртиот кадар, но понекогаш може да продолжи и во идни изданија. Некои јонкоми се занимаваат со сериозни теми, но повеќето се комични.
1 Потекло
Првата манга во стил јонкома ја нацртал Ракутен Китазава во 1902 г., наречена „Тагосаку и Мокубе го истражуваат Токио“. Се верува дека создавањето на јонкомите било под влијание на стриповите на Франк Артур Нанкивел.
2 Структура
Традиционалната структура на јонкома е кишотенкецу. Овој збор е составен од четири јапонски знаци:
* ки (јап. ''起''): Првиот кадар ја поставува сцената на приказната.
* шо (јап. ''承''): Вториот кадар го продолжува дејството започнато во првиот.
* тен (јап. ''転''): Третиот кадар обично го означува врвот на заплетот.
* кецу (јап. ''結''): Четвртиот кадар го завршува заплетот.
3 Поврзано
* Манга
Томо е девојка!

''Томо е девојка!'' (|トモちゃんは女の子！, |Tomo-chan Is a Girl!) — четирикадарска манга (јонкома) напишана и илустрирана од Фумита Јанагида. Објавена била преку твитер-сметката Twi4 и веб-страницата Saizensen од април 2015 до јули 2019 г. Издадена е во осум тома танкобон. Студиото Lay-duce ја адаптирало мангата во аниме-серија, која се прикажувала од јануари до март 2023 г.
1 Содржина
Томо Аизава е машкуданка што веќе долго време е вљубена во својот најдобар другар од детството Џуничиро Кубота, кој ја доживува како машко, а не како женско. Томо многупати залудно се обидува да си ја признае својата љубов на Џуничиро и понекогаш, не добивајќи го очекуваното внимание од него, го тепа. Томо често бара совет за развојот на својата врска од соученичката Мисузу Гундо, со која Томо и Џуничиро се другари уште од детството.
2 Ликови
Томо Аизава (јап. ''相沢 智'') — главната јунакиња на приказната. Се занимава со спорт и боречки вештини, поточно е член на машкиот клуб за карате каде што е префрлена поради нејзината сила. Томо се бори да ја признае својата љубов кон својот другар од детството Џуничиро.
Џуничиро Кубота (јап. ''久保田 淳一郎'') — другар од детството и љубовен интерес на Томо. Тој не ги забележува обидите на Томо да му ја признае својата љубов и ја греши за машко.
Мисузу Гундо (јап. ''群堂 みすず'') — другарка на Томо од детството и поранешна девојка на Џуничиро. Таа е мирна девојка што ретко покажува чувства и ја следи врската помеѓу Томо и Џуничиро.
Керол Олстон (јап. ''キャロル・オールストン'') — соученичка на Томо, далечна роднина на Косуке Мисаки. Таа е ученичка од Англија, ќерка на богати родители. Прилично лекомислена девојка што сè сфаќа буквално.
Косуке Мисаки (јап. ''御崎 光助'') — капитен на машкиот клуб за карате каде што тренира Томо. Далечен роднина на Керол, со која имал тешки односи.
Сламка

Сламка или цевче — тенко цевче што се користи за пиење пијалаци, главно од чаша. Името го добила по сламата од која првично се правела.
Историчарите не знаат кој ја добил идејата да ја направи сламка, но се верува дека е многу стара. Првите познати сламки биле користени за пиење пиво. Најстарата сламка за пиење е пронајдена во сумерска гробница и се верува дека е од пред 3.000 г. пр. н. е., била златно цевче со скапоцен вметна син лазули камен. Во 1800-тите бил правена од 'рж, станала многу модерна и се користела секојдневно бидејќи била евтина, но имала недостатоци бидејќи била мека, поради што се кршела во пијалакот. За да ги отстрани овие недостатоци, ''Марвин Стоун'' патентирал помодерна сламка што ја направил во 1888 години. Денешните сламки се прават од полиетилен или полипропилен и се за еднократна употреба. Има различни должини и ширини, а најчесто се долги 20 см. Понекогаш добиваат и чадорчиња.
1 Галерија
Цетињски октоих

''Цетињски октоих'' (|Цетињски октоих) — православна богослужбена книга отпечатена во 1494 година во Цетиње, главниот град на Кнежеството Зета (денешна Црна Гора). Тоа е првиот инкунабулум напишан во српска рецензија на црковнословенски јазик, како и првата книга отпечатена на кирилица во Југоисточна Европа. Октоихот е испечатен под раководство на јеромонахот Макариј во печатницата Црнојевиќ, основана во 1493 година од Ѓураѓ Црнојевиќ, владетелот на Зета. Отпечатен во два дела, неговата прва свеска ги содржи химните што треба да се пеат на првите четири тонови од октоихот на музички начини, а химните за останатите четири тонови се вклучени во втората свеска. Двете свески се нарекуваат ''Октоих првогласник'' и ''Октоих петогласник'', соодветно.
1 Октоих првогласник
Октоихот првогласник бил завршен на 4 јануари 1494 година. Зачувани се 108 примероци од оваа книга. Содржи 270 листа со големина 29 x 21,6 см. Се одликува со висококвалитетно и чисто двобојно печатење, црвено и црно, со фино обликувани букви. Украсена е со вињетки и иницијали испечатени од дрвопис во духот на ренесансата со траги од старите ракописни традиции. Во квалитетот на печатењето и украсувањето се смета дека е на исто ниво со венецијанското печатарство во тоа време. Националната библиотека на Црна Гора „Ѓурѓе Црнојевиќ“ во Цетиње, во 1987 година објавила 600 факсимили на Октоихот првогласник.
2 Октоих петогласник
Октоихот петогласник го претставува првиот илустриран јужнословенски инкунабулум. Зачуван е во фрагменти, од кои најдолгиот има 37 листа. Има шест дрвописни илустрации, направени од уметник кој успеал да постави прилично сложени композиции со многу ликови на условно мал простор.
3 Поврзано
* Божидар Вуковиќ
Џамијата во Гуња

Џамија во Гуња, верски објект на муслиманите во Гуња.
1 Историја
Не се знае точно кој и кога муслиманите првпат се преселиле во Гуња. Освен што биле земјоделци, муслиманите работеле и во циглани, како шумски работници или како кираџии во Спачванските шуми.
Според споменикот на Парохиската управа, во Гуња 1921 година во 1933 година, еден муслиман ја спомнал и „состојбата на душата“. Во 1933 година се склучил и првиот т.н мешан брак. Масовното пристигнување на муслиманите во Гуња и околните градови на Славонија било за време на Втората светска војна, кога поголемиот дел од денешна Хрватска и цела Босна и Херцеговина биле дел од НДХ, кога многу муслимани од источна Босна бегајќи од ужасите на војната нашле засолниште како бегалци во Гуња и други места во Славонија. Преселбите биле од 1942 година до повоената 1946 година. Денешните муслимани во Гуња, се Бошњаци.
Џамијата во Гуња е првата и најстара џамија во Хрватска. Изградена е и официјално отворена на 28 септември 1969 година Изградена е на земјиште што за оваа намена го подарил брачниот пар од Гуња - Исмет и Изета Чандиќ. Првиот имам во џамијата бил Хасан еф. Суљкановиќ, а од 1981 имам е Идриз еф Бешиќ. Мустафа Корајац го извршил аџилакот во 1971 година и се смета за прв хаџ на овој дел на Хрватска. Вкупно 14 луѓе од Гуња ја извршиле петтата основна исламска обврска на аџилакот и се здобиле со титулата хаџ.
Џамијата до 1999 година била покриена со класичен четирикрен покрив, а потоа со помош на Генералната исламска лига „Рабите“, општина Гуња и мештаните, била реновирана и покриена со купола. Архитектонското решение е направено од архитектот Фарук Мужуровиќ од Загреб.
Освен џамијата, во Гуња од 1960 има и посебни муслимански гробишта, во кои биле закопани стотици бегалци за време на големосрпската агресија во Босна и Херцеговина, па освен што е муслиман може да се нарече и „бегалец“.
Во Гуња, во непосредна близина на џамијата во 1995 започнала изградбата на исламскиот центар.
Покрај тоа што ја има најстарата џамија во Хрватска, Гуња е првото место на територијата на поранешна Југославија каде исламската веронаука е воведена во основно училиште - една недела по католичкото образование. Исламска веронаука во учебната 2007/08 година ја посетувале околу 200 ученика.
Речни острови во Вардар

Ова е список на речни острови долж течението на реката Вардар. Од нив, околу десетина зафаќаат површина поголема од 0,01 км<sup>2</sup> (1 ха).
1 Список на речни острови во Вардар
Во табелата во продолжение е направен преглед на речните острови долж течението на Вардар на територијата на Македонија. Прегледот содржи групи острови и поединечни острови, а започнува од првиот забележан остров по течението на реката и продолжува низводно до последниот пред границата со Грција.
Острови, Слика, Географски координати
Дворечки Остров
Трубаревски Острови
Карабунишки Острови
С‘лпски Остров
Новачански Острови
Ади кај Башино Село
Велешки Ади
Долнокаласларски Острови
Кочиларски Острови
Згрополски Остров
Ногаевски Острови
Улански Острови
Стобиски Острови
Џидимирски Острови
Криволачки Острови
Пепелишки Острови
Војшански Острови
Бистренски Острови
Корешнички Острови
Демиркаписки Острови
Челевечки Остров
Демиркаписки Остров
Градечки Острови
Удовски Острови
Јосифовски Острови
Смоквички Острови
Грчишки Остров
Прдејски Острови
Адата
Стојаковски Остров
Мрзенски Острови
Гевгелиски Острови
2 Поврзано
* Речни острови во Македонија
* Вардар
Градското собрание на Нарва

Градското собрание на Нарва е историска општинска зграда во градот Нарва, Естонија. Зградата се наоѓа на плоштадот во Градското собрание веднаш до Нарва колеџот на Универзитетот во Тарту.
1 Историја
Градското собрание било еден од ретките елементи на градската архитектура од барокната ера што бил обновен по Втората светска војна. Сега е опкружен главно со сталинистички дизајни и Хрушчовка од советската ера. Проектот за реновирање на градското собрание на Нарва од 7 милиони евра бил завршен во 2023 година. Зградата се вратила во првобитната функција како седиште на градската управа на Нарва и исто така располагале со туристички информативен центар и ресторан.
2 Поврзано
* Градското собрание на Тарту
Тег (реквизит)

Тег — спортски реквизит за изведување физички вежби насочени кон развој на мускулите, зајакнување на зглобовите и целосна работоспособност на телото. Тегот се состои од шипка (најчесто метална), на чии два краја има тркала со определена тежина.
Во Стара Грција, за вежби се користеле реквизитите наречени халтери (грчки: ''ἁλτῆρες''), кои биле претходници на теговите. Се користеле и во скок во далечина. Денес, теговите се основен дел во вежбалниците, фитнес-центрите и домашното вежбање. Тие нудат удобен и ефикасен начин да се вклучите во тренинзи со отпор, без разлика дали за градење мускули, зацврстување или целосно подобрување на кондицијата.
The Calling

The Calling ― американска рок-група од Лос Анџелес основана во 1996 година. Групата ја основале фронтменот и гитарист Алекс Бенд и гитаристот Арон Камин. Нивна најпозната песна е „Whereever You Will Go“ која 23 недели била на врвот на Adult Top 40; оваа песна е на второ место во историјата на топ-листата по бројот на недели поминати на прво место. Песната подоцна била прогласена за „Песна на деценијата“ за 2000-тите на радиските поп-листи од списанието ''Билборд''. Песната се наоѓала на првиот албум од групата, ''Camino Palmero'' (2001). Албумот добро се продавал и покрај неповолниот прием од музичките критичари.
Нивниот втор албум, ''Two'' (2004) бил поддржан од водечкиот сингл „Our Lives“, кој бил изведен на церемонијата на затворање на Летните олимписки игри во 2004 година, а била изведена и како прва песна на 78-то доделување на Оскарите. Групата се распаднала во 2005 година, но била возобновена во 2016 година. За време на историјата на групата имало неколку промени во составот, а Бенд е единствен преостанат оригинален член.
1 Членови
1.1 Сегашни членови
* Алекс Бенд – главен пејач (1996–2005, 2013, 2016–денес); ритам-гитара, бас (2016-денес)
* Даниел Дамико – главна гитара, клавијатури, придружен вокал (2004–2005, 2016, 2023–денес)
* Дом Либерати – бас (2023–денес)
2 Дискографија
; Студиски албуми
*''Camino Palmero'' (2001)
*''Two'' (2004)
* Во најава (2024)