Зелена есетра

Зелена есетра (''Sinosturio medirostris'') — вид есетра која има потекло од северниот дел на Тихиот Океан, од Кина и Русија до Канада и САД.
9 Таксономија
Пред 2025 година, била сместена во родот ''Acipenser''. Сепак, долго време се знаело дека ова сместување е парафилетско. Во 2025 година, била преместена во обновениот род ''Sinosturio''.
2 Опис
Есетрите се меѓу најголемите и најстарите риби зракоперки. Тие се сместени, заедно со веслачките и бројни фосилни групи, во инфракласата ‘рскавичнокоскени риби, која ги содржи и предците на сите други коскени риби. Самите есетри не се предци на современите коскени риби, туку се високо специјализирана и успешна гранка на предците хондростеани, задржувајќи ги предците како што се хетероцеркална опашка, структура на перките, структура на вилицата. Тие го замениле коскениот скелет со скелет од 'рскавица и поседуваат неколку големи коскени плочи наместо лушпи. Есетрите се многу прилагодени за лов на животни на дното, кои ги откриваат со ред чувствителни мрени (мустаќи) на долната страна од нивните муцки. Тие ги штрчат своите многу долги и флексибилни „усни“ за да вшмукаат храна. Есетрите се ограничени на умерените води на северната полутопка. Од 25 постоечки видови, само две живеат во Калифорнија, зелената есетра и белата есетра (''S. transmontanus'').
Зелената есетра е слична по изглед со белата есетра, освен што мустаќите се поблиску до устата отколку до врвот на долгата, тесна муцка. Дорзалниот ред коскени плочи брои 8–11, страничните редови 23–30, а долните редови 7–10; има една голема гребенка зад грбната перка, како и зад аналната перка (и двете недостасуваат кај белата есетра). Гребенките исто така имаат тенденција да бидат поостри и позашилени отколку кај белата есетра. Грбната перка има 33–36 зраци, а аналната перка 22–28. Зелената есетра има помала возрасна единка од белата есетра.
Зелената есетра може да достигне во должина и тежина до 160 килограми.
3 Исхрана
Есетрите, како бентални хранители, имаат специјализирани субтерминални усти што им овозможуваат да вшмукаат и мелат разновиден плен со тврда обвивка како што се ракови и школки. Додека нивната основна исхрана обично се состои од мекотели и ракови, есетрите можат да ги менуваат своите извори на храна во зависност од достапноста. На пример, младите и подвозрасните бели есетри често консумираат амфиподи од типот Corophium и ракови од типот misid како што се ракчиња ''opossum'', додека возрасните се хранат повеќе со школки и рибни јајца. По инвазијата на школката ''Potamocorbula amurensis'', оваа школка потоа станала доминантен извор на храна за возрасните бели есетри.
Возрасните зелени есетри се хранат во текот на летото. Стомаците на зелените есетри фатени во заливот Сусун содржеле ''Corophium'' sp. (амфипод), ''Crago franciscorum'' (слонови ракчиња), ''Neomysis awatchensis'' ( слонови ракчиња Opossum) и анелидни црви. Стомаците на зелените есетри фатени во заливот Сан Пабло содржеле ''Crago franciscorum'' (слонови ракчиња), ''Macoma'' sp. (школки), ''Photis californica'' (слонови ракчиња), ''Corophium'' sp. (слонови ракчиња), ''Synidotea laticauda'' (изоподи) и неидентификувани ракови и риби. Стомаците на зелените есетри фатени во Делта содржеле ''Corophium'' sp. (слонови ракчиња), ''Neomysis awatchensis'' (слонови ракчиња Opossum). Радке во 1966 година, исто така, објавил дека иако азиската школка (''Corbicula fluminea'') била изобилна низ Делтата, Заливот Сусун и Заливот Сан Пабло, таа не била употребена како извор на храна од страна на зелените есетри. Истата студија, исто така, објавила дека младите зелени есетри првенствено консумирале амфиподи од видот Corophium и некои ракчиња од видот опосум, покажувајќи преклопување во исхраната со младите бели есетри, но не и со поголемите. И двата вида покажуваат флексибилност во исхраната.
Милер и неговите колеги направиле изотопски анализи во 2024 година за да проучат понатамошни разлики во исхраната. Зелената есетра, поради нејзиниот начин на живот што е повеќе базиран на морски плодови, покажала поголема зависност од морски извори на храна во споредба со белата есетра. Додека белата есетра имала тенденција да се храни на пониски трофични нивоа во кратки периоди, двата вида се смета дека се хранат на исто трофично ниво во подолги периоди. Ова сугерира дека белата есетра може сезонски да се префрла на храна со плен како што е школката во Санфранцискиот Залив. Дополнително, поголемите есетри од двата вида покажале поголема зависност од морски извори на храна како што растат, иако должината не влијаела значително на трофичкото ниво на кое се хранат.
4 Други интересни аспекти
Зелената есетра, како и другите есетри во семејството Acipenseridae, поседува и механорецептори и електрорецептори. Системот на странични линии кај есетрата се состои од два различни типа на сензорни рецептори: електросензорни ампуларни органи (АО) и механосензорни невромасти (МН). Овие структури им помагаат на есетрите да напредуваат во нивните водни живеалишта со обезбедување критични информации за нивната околина. Ампуларните органи им овозможуваат на есетрите да согледаат слаби електрични полиња, способност што е клучна за откривање на електричните сигнали што ги емитуваат пленот и предаторите. Овие сигнали вклучуваат нискофреквентни мембрански потенцијали и мускулна активност, што им овозможува на есетрите да пронаоѓаат извори на храна или да ги почувствуваат блиските закани. Од друга страна, невромастите се чувствителни на движењето на водата и промените на притисокот околу рибата. Оваа механосензорна функција им помага на есетрите да детектираат поместување на водата предизвикано од предмети. Електросензорните и механосензорните системи ја подобруваат способноста на есетрата да бара храна, да избегнува опасност и да се движи во сложени средини.
5 Заштитен статус
На 7 април 2006 година, Националната служба за морско рибарство (НСМР) издадала конечно правило со кое се наведува јужниот посебен популациски сегмент (ППС) на северноамериканската зелена есетра како загрозен вид според Законот за загрозени видови на Соединетите Американски Држави. Вклучена во списокот е популацијата на зелена есетра што се мресте во реката Сакраменто и живее во реката Сакраменто, делтата Сакраменто-Сан Хоакин и Санфранцискиот Залив. Ова определување за загрозеност се темелило на намалувањето на потенцијалното живеалиште за мрестење, сериозните закани за единствената преостаната популација за мрестење, неможноста да се ублажат овие закани со преземените мерки за зачувување и намалувањето на забележаниот број на млади зелени есетри од јужната ППС собрани во последните две децении во споредба со оние собрани историски. Јужниот ППС е класифициран со приоритет на закрепнување од 5 според упатствата на ESA 55 FR 24296. Оваа класификација укажува на умерен ризик од истребување. Сепак, потенцијалот за закрепнување на јужниот ППС останува значаен, особено доколку се преземат мерки за намалување на изворите на смртност и подобрување на квалитетот и достапноста на критичните живеалишта за мрестење и размножување.
за јужниот ППС на зелената есетра било назначено според Законот за загрозени видови на Соединетите Американски Држави на 9 октомври 2009 година.
Северниот ППС на зелената есетра (која се мрести во реката Роуг, реката Кламат и реката Умпква) е на Националната служба за морски рибарство на САД. Видови од интерес се оние видови за кои Националната океанска и атмосферска администрација на Владата на САД, , има одредени загрижености во врска со статусот и заканите, но за кои нема доволно достапни информации за да се упати на потреба од наведување на видот според на САД.
6 Животна историја и барања за живеалиште
Стратегијата за животниот век на есетрата се смета дека е организирана околу намалување на ризиците. Есетрата живее долго време, го одложува созревањето до големи димензии и се мрести повеќе пати во текот на својот животен век. Долгиот животен век на есетрата и повторното мрестење во повеќе години им овозможува да ги надживеат периодичните суши и еколошките катастрофи. Високата плодност што доаѓа со големите димензии им овозможува да произведат голем број младенчиња кога ќе се појават соодветни услови за мрестење и да надоместат за годините лоши услови. Возрасните зелени есетри не се мрестат секоја година, туку единствено дел од популацијата влегува во слатка вода каде што ризикуваат поголема изложеност на катастрофални настани. Широката океанска распространетост на зелената есетра гарантира дека поголемиот дел од популацијата е дисперзирана и помалку ранлива отколку што е во устието и слатководните потоци.
Екологијата и животната историја на зелената есетра се малку иследувани, очигледно поради генерално малата застапеност, ограничената распространетост на мрестење и ниската вредност на видот за комерцијален и спортски риболов. Како анадромен вид, зелената есетра влегува во реките главно за мрестење и е поморска од другите видови есетра.
Во извештај нарачан од Службата за риби и диви животни на Соединетите Американски Држави (USFWS) во 1995 година се наведува дека за реката Кламат, животниот век на зелените есетри може да се подели во три фази: 1) слатководни млади единки (< 3 години); 2) крајбрежни мигранти (3–13 години за женки и 3–9 години за мажјаци); и 3) возрасни единки (>13 години за женки и >9 години за мажјаци).
Зелената есетра од северниот ППС мигрира по реката Кламат помеѓу крајот на февруари и крајот на јули. Периодот на мрестење е март-јули, со врв од средината на април до средината на јуни. Мрестењето се одвива во длабока, брза вода. Преферираната подлога за мрестење е веројатно голема калдрма, но може да се движи од чист песок до карпеста подлога. Јајцата се расфрлаат и надворешно се оплодуваат во релативно брза вода и веројатно на длабочини поголеми од 3 метри. Женските зелени есетри произведуваат 59.000–242.000 јајца, на околу 4,34 мм во пречник.
Температури од влијаеле на расцепувањето и гаструлацијата на ембрионите на зелените есетри и сите умреле пред изведувањето. Температури од биле неоптимални бидејќи зголемениот број на ембриони од зелена есетра се развивала абнормално, а успехот на испилување се намалил на , иако толеранцијата на овие температури варирала кај потомците. Долната граница на температурата не била очигледна од студијата на Ван Ененам и соработниците од 2005 година, иако стапката на испилување се намалила на и изведените ембриони на зелена есетра биле пократки, во споредба со . Просечната вкупна должина на изведените ембриони на зелени есетри се намалувала со зголемување на температурата, иако нивната влажна и сува тежина останала релативно константна. Ван Ененам и соработниците во 2005 заклучиле дека температурите може да биде горната граница на термичката оптимум за ембриони на зелена есетра. Студиите за раст на помлади млади зелени есетри утврдиле дека цикличните температурата на водата била оптимална.
Стапките на оплодување и испилување на зелената есетра се 41,2% и 28,0%, во споредба со 95,4% и 82,1% за белата есетра. Сепак, преживувањето на ларвите на зелената есетра е многу високо (93,3%). Женките на зелената есетра инвестираат поголема количина од своите репродуктивни ресурси во мајчината жолчка за исхрана на ембрионот, што резултира со поголеми ларви. Ларвите на зелената есетра, стари пет дена, имаат речиси двојно поголема тежина од ларвите на белата есетра (65 милиграми) наспроти 34 милиграми. Оваа поголема резерва на мајчина жолчка и поголемите ларви би можеле да обезбедат предност во хранењето и преживувањето на ларвите. Во споредба со другите есетри, ларвите на зелената есетра изгледаат поцврсти и полесни за одгледување. Младенците продолжуваат брзо да растат, достигнувајќи 300 милиметри за 1 година и над 600 милиметри во рок од 2-3 години за реката Кламат. Младите единки поминуваат од 1-4 години во свежи и естуарски води и се распрснуваат во солена вода на должини од 300 до 750 милиметри.
Концептуален модел на рано однесување и миграција на зелените есетри во раните интервали од животот, базиран на проучувањето на Кинад и неговите соработници од 2005 година, е: Женките положуваат јајца на места со големи карпи и умерен или вртложен проток на вода што ги спречува големите, густи, слабо лепливи јајца да лебдат, па јајцата тонат длабоко во карпите. CH2M Hill (2002) претпоставил дека ембрионите на зелената есетра што се извеле лебдат низводно како ембрионите на белата есетра што се извеле. Ова било неточно. Ембрионите на зелената есетра што се извеле бараат блиско засолниште и остануваат под карпите, за разлика од белата есетра што лебдат низводно како ембриони (т.е. новоизвелената зелена есетра не покажува пелагично однесување како новоизвелената бела есетра). По околу 9 дена рибите се развиваат во ларви и започнуваат егзогено барање храна нагоре и низводно на дното (тие не пливаат нагоре во водниот столб, за разлика од белата есетра). По еден ден или нешто повеќе, ларвите започнуваат дисперзионо преселување низводно што трае околу 12 дена (врв, 5 дена). На возраст од десет дена, кога започнува егзогеното барање храна, зелените есетри имаат 19 до 29 мм во должина (просечно 24 мм). На возраст од 15 до 21 ден, зелената есетра има 30 мм или поголема во должина. На возраст од 45 дена, метаморфозата е завршена и зелените есетри се 70 до 80 мм во должина. Целата миграција и барање храна за време на периодот на миграција е ноќна, за разлика од белата есетра. Во текот на првите 10 месеци од животот, зелената есетра е најноќна од сите северноамерикански есетри досега проучени, и ова било случај за сите животни интервали за време на која било активност (миграција, барање храна или презимување). Ларвите по преселниците се бентосни, барајќи храна нагоре и надолу по течението дневно со врв на ноќна активност. Ларвите што бараат храна избираат отворено живеалиште, а не структурираат живеалиште, но продолжуваат да користат засолниште во текот на денот. Кога ларвите се развиваат во млади, нема промена во одговорот на светло живеалиште и нема преференција или избегнување на светло живеалиште. На есен, младите мигрираат низводно претежно ноќе кон местата за презимување, престанувајќи со миграцијата на . Во текот на зимата, младите единки избираат живеалиште со слаба светлина, веројатно длабоки барички со одредена карпеста структура. Зимските млади единки активно бараат храна ноќе помеѓу самрак и зора и се неактивни во текот на денот, барајќи го најтемното достапно живеалиште.
За зелената есетра на реката Кламат, просечна должина од 1 метар се постигнува за 10 години, 1,5 до 15-годишна возраст и 2 метри до 25-годишна возраст. Најголемата пријавена зелена есетра тежела околу 159 килограми и билаа 2,1 метри во должина. Најголемите зелени есетри се стари 42 години, но ова веројатно е потценето, а веројатни се максимални возрасти од 60-70 години или повеќе.
Малку е познато за хранењето на зелените есетри на море, но јасно е дека тие се однесуваат сосема поинаку од белата есетра. Зелените есетри веројатно се наоѓаат во сите отворени естуари во Орегон, со многу движење во и надвор од естуарите и нагоре и надолу по брегот.
7 Зачувување
Спроведени се неколку напори за зачувување за да се заштити Јужниот посебен популациски сегмент (ЈППС) на зелената есетра, справувајќи се со клучните фактори што го загрозуваат видот.
Комерцијалниот риболов е забранет во реката Колумбија и заливот Вилапа од 2001 година. Ловот на зелена есетра во Калифорнија е забранет од март 2007 година. Почнувајќи од март 2010 година и за да се заштитат зелените есетра на нивните места за мрестење, риболовот на есетра на реката Сакраменто бил затворен преку целата година помеѓу браната Кесвик и мостот на автопатот 162 (приближно 140 километри). Забраната за задржување на зелена есетра и во комерцијалниот и во рекреативниот риболов во САД и Канада бил значаен чекор во намалувањето на прекумерната експлоатација.
Декорисувањето на браната за пренасочување на Ред Блаф и воведувањето мерки за зачувување според правилото ESA 4(d) дополнително ги заштитиле нивните критични живеалишта. Калифорнија донела строги прописи, вклучувајќи забрани за риболов на есетра во клучните речни делови преку целата година, ограничувања за опрема и зголемени казни за криволов. Орегон и Вашингтон, исто така, го зголемиле следењето на инцидентното заловување на зелена есетра.
Во средишната калифорниска долина биле завршени неколку проекти за реставрација кои би можеле да имаат потенцијални придобивки за зелената есетра. Овие проекти вклучуваат модификации на бариерите, реставрација на живеалиштата на мочуриштата и скрининг на рибите за да се спречи нивно затварање. Иако овие напори се првенствено насочени кон заштита на пастрмките, тие нудат придобивки за есетрата. На пример, отстранувањето на пренасочената брана Ред Блаф јасно го подобрила преминот на рибите за овој вид. Сепак, сè уште недостасуваат критериуми за скрининг специфични за зелената есетра, а целокупните придобивки од овие мерки остануваат нејасни.
Напорите за спречување на заробувањето на зелената есетра во пренасочувањата на водата вклучуваат операции за спасување во објекти како што се Објектот за собирање риби „Трејси“ и Објектот за заштита на рибите „Скинер Делта“. Иако бројот на спасени зелени есетри е генерално мал, овие активности помагаат да се заштитат поединците од штета.
8 Закани
Променет проток на вода: Промените во протокот на вода предизвикани од зафаќања и пренасочувања влијаат врз миграцијата, мрестењето и условите на живеалиштата. Овие промени влијаат врз младите и возрасните есетри во неколку клучни области, вклучувајќи го естуарот на делтата на заливот Сан Франциско и естуарот на реката Колумбија. Високите пролетни текови се клучни за успешно мрестење, [1] а нивното намалување поради управувањето со водите претставува закана.
Изменета база на плен: Неавтохтоните видови и климатските промени значително ја нарушуваат базата на плен на есетрата. Загадувачите и инвазивните видови во естуарите ги менуваат ресурсите на храна, а промените во соленоста поради климатските промени дополнително ја влошуваат достапноста на плен, загрозувајќи ги и млади и возрасни есетра.
Променета температура на водата: Засипувањата и климатските промени резултираат со променети температури на водата, што влијае на репродуктивниот успех на есетрата и развојот на ларвите.
Загадувачи: Земјоделските отпадни води, урбаниот развој и индустриските испуштања ги изложуваат зелените есетри на штетни хемикалии како жива, ПХБ и пестициди, што влијае на нивниот раст и репродуктивните способности. Биоакумулацијата на овие токсини преку нивниот плен, исто така, претставува сериозен долгорочен ризик по здравјето.
Промени во седиментот и заматеноста: Капацитетите и браните го намалуваат доставувањето на седимент до естуарите, влијаејќи врз местата за хранење. Намалувањето на заматеноста, исто така, ги зголемува ризиците од предаторство. Потребни се истражувања за целосно да се разберат овие влијанија врз преживувањето на зелената есетра.
Миграциски бариери: Браните, бариерите предизвикани од зафаќања и други структури ги блокираат природните миграциски патишта, намалувајќи го пристапот до местата за мрестење. Значајни бариери вклучуваат браната Андерсон Котонвуд, браните Кесвик и Шаста и браните Дагер Поинт, кои ги спречуваат зелените есетри да стигнат до историските места за мрестење. Обиколните системи како Јоло и Сатер дополнително ја комплицираат миграцијата.
Модификација на длабочината на водата: Натрупувањето на седименти од извори како што се урбаните истечни води и земјоделството или предизвикано од отстранување на крајбрежните и човечките активности ја намалува длабочината на базените потребни за мрестење на есетрата во сливот на реката Сакраменто. Зафаќањата ги ограничуваат природните настани на чистење, намалувајќи ја длабочината на базените и квалитетот на живеалиштето. Ова претставува значителна закана за возрасните есетри и влијае на помладите фази со менување на заматеноста на водата и подлогата. Истражувањето и мониторингот се клучни за проценка на целосното влијание.
Губење на функцијата на мочуриштата: Инвазивните видови, како што се Spartina alterniflora и Egeria densa, можат да ги нарушат функциите на мочуриштата во естуарите за хранење како што се заливот Вилапа и естуарот на делтата на Санфранцискиот Залив. Овие инвазии ја намалуваат достапноста на плен и го деградираат квалитетот на водата, претставувајќи голема закана за возрасните и подвозрасните есетри. Потребни се понатамошни истражувања за да се утврди точниот обем на овие влијанија.
Прекумерна употреба: Иако нема моментални закани од прекумерна употреба кои се сметаат за високи или многу високи, минатите риболовни активности влијаеле врз популацијата. Моментално, нема риболов на зелена есетра, освен кај племето Јурок. Случаен улов и криволов остануваат умерени закани во некои области.
Предација: Високите стапки на предација влијаат на јајцата, ларвите и младите поради различни видови риби како што се сакраменто цицачот (домородно) и пругастиот бас (недомородно). Морските цицачи како што се морските лавови и ајкулите се исто така потенцијални предатори за возрасни и подвозрасни единки.
Несоодветност на регулаторните механизми: Сегашните прописи се сметаат за несоодветни за справување со многу од заканите со кои се соочува зелената есетра, како што се миграциските бариери, квалитетот на водата и заштитата на живеалиштата. Клучните области што имаат потреба од подобрување на регулативата вклучуваат премин на есетра, регулирање на протокот, контрола на загадувањето и спроведување на законите за криволов. Дополнително, треба да се зајакнат прописите што се однесуваат на инвазивните видови, земјоделските пренасочувања и одговорот на излевање нафта.
Заробување: Зелената есетра е многу ранлива на заробување во водните диверзии. Сегашните методи за скрининг може да бидат несоодветни за да се спречи заробување и повреда на есетрата.
Електромагнетните полиња, конкуренцијата и болестите се потенцијални закани за зелената есетра. Енергетските проекти во близина на морето и крајбрежјето претставуваат потенцијални ризици поради електромагнетните полиња, конкуренцијата во живеалиштата од автохтони и неавтохтони видови е висок ризик, а лошиот квалитет на водата и потенцијалното пренесување на болести од автохтони и неавтохтони видови претставуваат значителна закана во иднина. Потребни се повеќе истражувања за да се процени целосното влијание врз овие теми.
9 Таксономија
Според неодамнешните генетски податоци, разликите помеѓу митогеномите на зелената есетра (''Sinosturio medirostris'') и сахалинската есетра (''Sinosturio mikadoi'') одговараат на варијабилноста на интраспецифично ниво. Времето од раздвојување на зелената есетра и сахалинската есетра може да биде приближно 160.000 години.
10 Библиографија
***** CH2M Hill, Inc. 2002. Environmental Impact Statement/Environmental Impact Report for Fish Passage Improvement Project at the Red Bluff Diversion Dam. Prepared by CH2MHill, Inc. for the Tehama-Colusa Canal Authority and the U.S. Bureau of Reclamation.
*Crampton, W. G. (2019). Electroreception, electrogenesis and electric signal evolution. Journal of Fish Biology, 95(1), 92–134.
**Durand, J., Fleenor, W., McElreath, R., Santos, M. J., & Moyle, P. (2016). Physical controls on the distribution of the submersed aquatic weed Egeria densa in the Sacramento–San Joaquin Delta and implications for habitat restoration. San Francisco Estuary and Watershed Science, 14(1).
*** Grindle, E. D., Rick, T. C., Dagtas, N. D., Austin, R. M., Wellman, H. P., Gobalet, K., & Hofman, C. A. (2021). Green or white? Morphology, ancient DNA, and the identification of archaeological North American Pacific Coast sturgeon. Journal of Archaeological Science: Reports, 36, 102887.
* Gibbs, M. A., & Northcutt, R. G. (2004). Development of the lateral line system in the shovelnose sturgeon. Brain Behavior and Evolution, 64(2), 70–84.
* Grosholz, E. D., Levin, L. A., Tyler, A. C., & Neira, C. (2009). Changes in community structure and ecosystem function following Spartina alterniflora invasion of Pacific estuaries. ) Anthropogenic Modification of North American Salt Marshes. University of California Press, Berkeley, CA.
* Heublein, J. C., Bellmer, R. J., Chase, R. D., Doukakis, P., Gingras, M., Hampton, D., ... & Stuart, J. S. (2017). Life history and current monitoring inventory of San Francisco estuary sturgeon.
* Huff, D. D., Lindley, S. T., Rankin, P. S., & Mora, E. A. (2011). Green sturgeon physical habitat use in the coastal Pacific Ocean. PLoS One, 6(9), e25156.
***Miller, E. A., Singer, G. P., Peterson, M. L., Webb, M., & Klimley, A. P. (2024). Comparative stable isotope analyses of green sturgeon (Acipenser medirostris) and white sturgeon (A. transmontanus) in the San Francisco estuary. Journal of Fish Biology, 104(1), 240–251.
**Moyle, P. B., & Cech, J. J. (2000). Fishes: an introduction to ichthyology.
*Moser, M. L., Patten, K., Corbett, S. C., Feist, B. E., & Lindley, S. T. (2017). Abundance and distribution of sturgeon feeding pits in a Washington estuary. Environmental Biology of Fishes, 100, 597–609.
*Mussen, T. D., Cocherell, D., Poletto, J. B., Reardon, J. S., Hockett, Z., Ercan, A., ... & Fangue, N. A. (2014). Unscreened water-diversion pipes pose an entrainment risk to the threatened green sturgeon, Acipenser medirostris. PloS one, 9(1), e86321.
******National Marine Fisheries Service. (2018). Final recovery plan for the Southern Distinct Population Segment of North American Green Sturgeon (Acipenser medirostris). NOAA Fisheries.
***Teeter, J. H., Szamier, R. B., & Bennett, M. V. L. (1980). Ampullary electroreceptors in the sturgeon Scaphirhynchus platorynchus (Rafinesque). Journal of Comparative Physiology, 138, 213–223.
*Thomas, M. J., Peterson, M. L., Friedenberg, N., Van Eenennaam, J. P., Johnson, J. R., Hoover, J. J., & Klimley, A. P. (2013). Stranding of spawning run green sturgeon in the Sacramento River: post-rescue movements and potential population-level effects. North American Journal of Fisheries Management, 33(2), 287–297.
*****Vecsei, P., & Peterson, D. (2004). Sturgeon ecomorphology: a descriptive approach. In Sturgeons and paddlefish of North America (pp. 103–133). Dordrecht: Springer Netherlands.
*Wang, J., Lu, C., Zhao, Y., Tang, Z., Song, J., & Fan, C. (2020). Transcriptome profiles of sturgeon lateral line electroreceptor and mechanoreceptor during regeneration. BMC genomics, 21, 1–14.
*Zeug, S. C., Brodsky, A., Kogut, N., Stewart, A. R., & Merz, J. E. (2014). Ancient fish and recent invaders: white sturgeon Acipenser transmontanus diet response to invasive-species-mediated changes in a benthic prey assemblage. Marine Ecology Progress Series, 514, 163–174.