Дороти Ли Сејерс

Дороти Ли Сејерс (13 јуни 1893 – 17 декември 1957) — англиска писателка на криминалистички романи, драматург, преведувачка и критичарка.
Родена во Оксфорд, Сејерс била израсната во рурална Источна Англија и се школувала во училиштето Годолфин во Солсбери и Сомервилскиот колеџ во Оксфорд, каде што дипломирала со почести по средновековен француски јазик. Работела како копирајтер за реклами помеѓу 1922 и 1929 година, пред успехот како авторка да ѝ донесе финансиска независност. Нејзиниот прв роман, ''„Чие тело?“'', бил објавен во 1923 година. Помеѓу 1923 и 1939 година, таа напишала уште десет романи во кои го претставила аматерскиот детектив од високата класа , Лорд Питер Вимзи . Во 1930 година, во ''„Силен отров“'', таа го претставила водечкиот женски лик, Хариет Вејн, предметот на љубовта на Вимзи. Хариет се појавила спорадично во идните романи, спротивставувајќи се на предлозите за брак на Лорд Питер сè до ''„Шарена ноќ“'' во 1935 година, шест романи подоцна.
Сејерс го поместила жанрот на детективска фикција подалеку од чистите загатки на кои им недостасувале карактеризација или длабочина и станала призната како една од четирите „Кралици на криминалот“ на Златното доба на детективската фикција од 1920-тите и 1930-тите години, заедно со Агата Кристи, Марџери Алингам и Храџо Марш. Таа била член-основач на Клубот за откривање и работела со многу од неговите членови во заедничко создавање романи и радио серии, вклучувајќи го романот ''„Пловечкиот адмирал“'' од 1931 година.
Од средината на 1930-тите години, Сејерс пишувала драми, претежно на религиозни теми; тие биле изведувани во англиски катедрали и емитувани од Би-Би-Си. Нејзината радио драматизација за животот на Исус, ''„Човекот роден да биде крал“'' (1941–42), првично предизвикала контроверзии, но брзо била препознаена како значајно дело. Од почетокот на 1940-тите години, нејзина главна преокупација била преведувањето на трите книги од ''„Божествената комедија“'' на Данте на разговорен англиски јазик. Таа починала неочекувано во својот дом во Есекс, на 64-годишна возраст, пред да ја заврши третата книга.
1 Живот и кариера
1.1 Рани години
Сејерс била родена на 13 јуни 1893 година во Олд Хор Хаус на Бруер Стрит, Оксфорд; таа била единствено дете на Хенри Сејерс и неговата сопруга Хелен „Нел“ Мери, моминско име Ли. Хенри Сејерс, роден во Титлшал, Норфолк, бил син на преподобниот Роберт Сејерс, од округот Типерари, Ирска. Во времето на раѓањето на Сејерс, нејзиниот татко бил директор на катедралата „Крајст Чрч“ и капелан на „Крајст Чрч“, еден од колеџите на Универзитетот во Оксфорд. Нејзината мајка, родена во Ширли, Хемпшир, била ќерка на адвокат кој потекнувал од благородништво на островот Вајт. Сејерс била горда на врската со Ли и подоцна размислувала да се нарекува себеси „Д. Ли Сејерс“ во професионални работи, пред да се одлучи за „Дороти Л. Сејерс“ - инсистирајќи на вклучување на средната иницијала.
Кога Сејерс имала четири години, нејзиниот татко ја прифатил функцијата ректор на Блантисам-кум-Ерит во Фенската област на Источна Англија. Назначувањето носело подобра плата од позициите во Христовата црква, а големиот ректорат имал значително повеќе простор од куќата на семејството во Оксфорд, но преселбата ги отсекла од живата општествена сцена на градот. Ова влијаело на ректорот и на неговата сопруга поинаку: тој бил научен и скромен; таа, како и многумина од семејството Ли - вклучувајќи го и нејзиниот прачичко Персивал Ли, соработник на хумористичниот магазин ''„Панч“'' - била друштвена и дружељубива и ѝ недостигала стимулацијата од окфордското општество.
Во ''Оксфордскиот речник на национални биографии'' (ODNB), Кетрин Кени изјавила дека недостатокот на браќа и сестри и деца од соседството на нејзина возраст или класа го направило детството на Сејерс прилично осамено, иако нејзините родители биле љубезни и внимателни. Сејерс создала едно трајно пријателство во овие години: Ајви Шримптон, осум години постара од неа, нејзина прва братучетка и внука на Нел. Шримптон, израсната во Калифорнија како бебе, но образована во англиканско манастирско училиште во Оксфорд, правела подолги посети на парохијата Блантисам. Кени пишува дека двете развиле доживотно пријателство преку „младешко споделување на книги, имагинација и доверливост“. Инаку, Кени коментира, Сејерс, „како и многу идни автори“... во голема мера живеела живот исполнет со книги и приказни“. Таа можела да чита до четиригодишна возраст и целосно ја користела богатата библиотека на нејзиниот татко додека растела. Sayers was proud of the Leigh connection and later considered calling herself "D. Leigh Sayers" in professional matters, before settling for "Dorothy L. Sayers"—insisting on the inclusion of the middle initial.
1.2 Школување
Сејерс главно била школувана дома. Нејзиниот татко почнал да ја учи латински пред да наполни седум години, а таа имала и часови од гувернанти по други предмети, вклучувајќи француски и германски. Во јануари 1909 година, кога имала петнаесет години, нејзините родители ја испратиле во училиштето „Годолфин“, интернат во Солсбери. Нејзината биографка Барбара Рејнолдс пишува дека Сејерс зела жива улога во животот на училиштето, глумејќи во претстави, од кои некои самата ги напишала и продуцирала, пеејќи (понекогаш соло), свирејќи виолина и виола во училишниот оркестар и создавајќи многу пријателства.
И покрај неколку одлични наставници, Сејерс не била среќна во училиштето. Приклучувајќи се на петнаесетгодишна возраст, наместо вообичаената почетна возраст од осум години, некои од другите девојки ја сметале за аутсајдер, а не целиот персонал ја одобрувал нејзината независност на умот. Како англиканка со силни ставови кон високата црква, таа била неприлагодена на формата на христијанство што се практикувало во Годолфин, опишана од нејзиниот биограф Џејмс Брабазон како „нискоцрковен пиетизам, монотонен и плишан“, што речиси целосно ја одвратило од религијата.
За време на епидемијата на мали сипаници во училиштето во 1911 година, Сејерс речиси умрела, и како резултат на тоа привремено оќелавела и почнала да носи перики. На нејзината мајка ѝ било дозволено да остане во училиштето, каде што ја негувала својата ќерка, која се опоравила на време за да учи и да се запише во „Гилкрист“, а стипендија ѝ била доделена во март 1912 година. Меѓу целите на овие стипендии била да се спонзорираат жени за студирање на универзитетски колеџи. Стипендијата на Сејерс, вредна 50 фунти годишно во текот на три години, ѝ овозможила да студира модерни јазици на колеџот „Сомервил“ во Оксфорд. По нејзините искуства со религиозниот режим во Годолфин, Сејерс го избрала Сомервил, неденоминациски колеџ, наместо англикански колеџ.
1.3 Оксфорд
Според Кени, женскиот колеџ во Сомервил добро се вклопил поради неговата практика на поттикнување на своите студентки да преземат истакнати улоги во уметноста и јавниот живот. Таа уживала во времето поминато таму и, како што подоцна рекла, стекнала научен метод и навика на умот што ѝ служеле во текот на целиот нејзин живот. Таа била истакната студентка и, според Кени, романите и есеите на Сејерс го одразуваат нејзиното либерално образование во Оксфорд. Меѓу доживотните пријатели што ги стекнала во Сомервил била и Мјуриел Сент Клер Бирн, која подоцна одиграла важна улога во кариерата на Сејерс и станала нејзин книжевен извршител.
Сејерс била ко-основач, заедно со Амфилис Мидлмор и Харис Урсула Барнет, на Друштвото за меѓусебно восхитување, книжевно друштво каде што студентките читале и критикувале делата на членовите. Сејерс ѝ го дала името на групата, забележувајќи: „ако ние не си ја дадеме таа титула, остатокот од колеџот ќе ја даде“. Друштвото било претходник на Инклингс, неформалната книжевна дискусиона група во Оксфорд; Сејерс никогаш не припаѓала на втората - група писатели составена исклучиво од мажи - но се спријателила со К. С. Луис и другите членови.
Сејерс, која се сметала за добар контраалто глас, се приклучила на оксфордскиот Бахов хор и развила невозвратена страст кон неговиот директор, Хју Ален. Подоцна, во текот на студиите во Оксфорд, таа била привлечена од колега по име Рој Ридли, подоцна капелан на Балиол, на чиј изглед и однесување подоцна се потпирала при описот на својот најпознат лик, Лорд Питер Вимзи. Таа учела вредно, со охрабрување од нејзината туторка, Милдред Поуп, и во 1915 година била наградена со првокласни почести по она што се нарекувало модерен (всушност средновековен) француски јазик на завршните испити. И покрај резултатите од испитите, таа немала право да добие диплома, бидејќи Оксфорд формално не им ја доделувал на жените. Кога универзитетот ги променил своите правила во 1920 година, Сејерс била меѓу првите на кои официјално им била доделена диплома.
1.4 Прво вработување и прв роман, 1916–1924 г.
По дипломирањето на Оксфорд, Сејерс, која почнала да пишува стихови уште во детството, објавила два мали тома поезија, ''Оп. I'' (1916) и ''Католички приказни и христијански песни'' (1918). За да заработи за живот, таа предавала модерни јазици во Халското средното училиште за девојки Хал. Наставата не ѝ била многу привлечна, а во 1917 година обезбедила работа кај издавачот и книжар Бејзил Блеквел во Оксфорд. Враќањето во градот ѝ одговарало. Помлада современа, Дорин Волас, подоцна ја опишала во тие години:
Работното место кај Блеквел траело две години, по што Сејерс се преселила во Франција. Во 1919 година, таа била ангажирана од училиште во близина на Вернеј-сур-Авр во Нормандија како асистент на Ерик Велптон, кој таму предавал англиски јазик. Таа била вљубена во него во Оксфорд, и тој бил меѓу моделите за изгледот и ликот на Вимзи. Во 1921 година, Сејерс се вратила во Лондон, прифатила наставничка позиција во женско училиште во Актон, Лондон, и започнала врска со колегата писател, Џон Курнос. Аферата била интензивна и траела до октомври 1922 година, кога Курнос ја напуштил земјата.
Во 1922 година, Сејерс се вработила како копирајтер во SH Benson, тогаш најголемата британска рекламна агенција. Иако имала резерви во врска со заблудата на рекламирањето, таа станала вешт практичар и останала во фирмата до крајот на 1929 година. Таа започнала успешни кампањи за разни производи, вклучувајќи го стаутот од Гинис и сенфот Colman's. Понекогаш ѝ се припишува и слоганот „Боже мој, мој Гинис“, но тој датира од 1935 година, повеќе од пет години откако го напуштила Benson's. Сепак, таа била одговорна за воведувањето на туканот од Гинис, насликан од уметникот Џон Гилрој, за кој напишала придружни стихови. Туканот бил користен во рекламите на Гинис со децении. Кени пишува дека додека работела кај Бенсон, Сејерс повторно уживала во „дел од забавата и другарството што ги доживеала како студентка во Оксфорд“.
Во слободното време, Сејерс се посветила на пишување фикција. Детективските романи биле популарни, а Сејерс видела можност да создаде профитабилни, достапни, но добро напишани дела во жанрот. Таа ги совладала механизмите на занаетот правејќи темелна аналитичка студија на најдобрите модели. Во биографска скица, подоцнежниот писател на криминалистички романи, Џ. И. М. Стјуарт, напишал:
Првиот од серијата детективски романи на Сејерс, насловен ''„Чие тело?“'', го претставил нејзиниот аматерски детектив лорд Питер Вимзи за публиката за прв пат. Таа почнала да го пишува пред да се вработи как Бенсон, а книгата била објавена во 1923 година, со мешани критики; еден критичар ја сметал за „донекаде комплицирана мистерија“... паметно, но грубо дело“, а друг го сметал аристократскиот Вимзи за неубедлив како детектив, а приказната за „лош примерок на сензационализам“. Некои други рецензии биле поповолни: „решението, како што често се случува, не доаѓа како антикулминација што ги разочарува очекувањата и го наведува читателот да се чувствува како да е „измамен“... Се надеваме дека повторно ќе слушнеме од благородниот детектив“; „Не ни помисливме дека женски писател може да биде толку морничав“... многу застрашувачки проблем"; "Првокласна градба... целосно задоволителна преѓа од почеток до крај“.
Врската на Сејерс со Курнос продолжила до 1922 година. Таа останала незавршена бидејќи Курнос не сакал деца, а Сејерс од религиозни причини одбивала да користи контрацепција. Откако завршила таа афера, таа се запознала со еден маж, Бил Вајт, со кого имала син во 1924 година. Романсиерот А. Н. Вилсон го опишал Вајт како „мотоциклист кој се занимава со груба работа“. Таа врска била краткотрајна - се покажало дека Вајт бил во брак - а синот, кого Сејерс го нарекол Џон Ентони, го одгледала Ајви Шримптон, која веќе имала згрижено неколку деца. Сејерс го криела потеклото на својот син од него и од светот воопшто. На почетокот му била позната како „братучетка Дороти“, а подоцна се претставувала како негова посвоителка. Дури по нејзината смрт фактите биле експлицитни.
1.5 Рани романи, 1925–1929 г.
''„Чие тело?“'', објавено и во Велика Британија и во САД, било продавано доволно добро за лондонскиот издавач, „Фишер Анвин“, да побара продолжение. Пред тоа да биде објавено, Сејерс го претставила Вимзи во кратка приказна „Фасцинантниот проблем на тестаментот на чичко Мелеагер“, објавена во списанието ''„Пирсонс“'' во јули 1925 година, која, заедно со други кратки раскази центрирани на Вимзи, излегла во форма на книга во ''„Лорд Питер го гледа телото“'' во 1928 година.''„Облаци од сведоци“'', вториот роман на Вимзи, бил објавен во 1926 година и бил добро прифатен. ''„Дејли њуз“'' изјавиле:
Други рецензенти ја опишале како „добро напишана и пулсирачка мистериозна приказна, со неверојатен број индиции умно развиени и сосема неочекуван заклучок“, и „пријатно и паметно напишана детективска приказна“; друг коментирал: „Госпоѓица Сејерс искрено сака да нè воодушеви; но нејзиниот роман е нешто многу поинакво од типичен шок. Нејзините ликови (особено нејзиниот херој) се многу живи, а таа има восхитувачки наративен стил и голема конструктивна вештина“. По овој втор роман, Сејерс била споредувана со етаблираниот криминалистички романописец Агата Кристи како авторка на детективски приказни кои во исто време биле и забавни романи за човечки суштества.
Истата година, Сејерс се омажила за разведен маж, капетанот Освалд Артур (познат како „Мек“) Флеминг, добро познат новинар. На нејзиниот син му било дадено неговото презиме, но не бил донесен да живее со Сејерс и нејзиниот сопруг. Бракот, среќен на почетокот, станал сè потежок како што здравјето на Флеминг се влошувало, но двојката останала заедно сè до неговата смрт од мозочен удар во 1950 година, кога имал 68 години.
Романите на Вимзи продолжиле со ''„Неприродна смрт“'' во 1927 година и ''„Непријатноста во клубот Белона“'' во 1928 година. Истата година, Сејерс ја објавила ''„Лорд Питер го гледа телото“'' и уредила и вовела антологија на дела од други писатели, првично наречена ''„Големи кратки раскази за откривање, мистерија и ужас“'', преименувана за американското издание следната година како ''„Омнибус на злосторството“.''
Во 1929 година, нејзината последна година како работник во Бенсонс, Сејерс и нејзиниот сопруг се преселиле од Лондон во малото гратче Витам во Есекс, кое останало нивен дом до крајот на нивниот живот. Истата година таа го објавила ''„Тристан во Бретања“'', превод во стихови и прози на поетските фрагменти од ''„Романсата на Тристан“'' од Томас Британски од 12 век. Научникот Џорџ Сеинтсбери напишал вовед за книгата, а Сејерс била пофалена што направила историски важна песна достапна за прв пат на современ англиски јазик.
1.6 1930–1934
Во 1930 година, Сејерс станала член-основач на Клубот за откривање. Овој клуб се развил од неформални вечери организирани од Ентони Беркли за писатели на детективска фикција „за уживање во меѓусебно друштво и за мал разговор“. Вечерите се покажале како толку успешни што учесниците се согласиле да се организираат во клуб, под претседателство на Гилберт Кит Честертон, кого Сејерс го почитувала. Таа била една од најентузијастичните членови на клубот; таа го осмислила неговиот елабориран ритуал на иницијација во кој новите членови се заколнувале дека ќе пишуваат без да се потпираат на „Божествено Откровение, Женска Интуиција, Мамбо Џамбо, Џигери Покер, Случајност или Божји Акт“ и „да почитуваат пристојна умереност во употребата на банди, заговори, смртоносни зраци, духови, хипнотизам, стапици, Кинези, суперкриминалци и лудаци, и целосно и засекогаш да се заколнат на Мистериозните Отрови непознати за науката“. Клубот не наплаќал претплата, а за да соберат пари за стекнување на простории, членовите придонесувале за заеднички дела за емитување или печатење. Првиот организиран настан, кој бил организиран од Сејерс, бил ''„Зад екранот“'' (1930) во кој шест членови на клубот си читале свои петнаесетминутни епизоди од криминалистичка мистерија на радио на Би-би-си.
Сејерс објавила два романа во 1930 година. Поттикната од предлогот на автор Роберт Јустас, таа го започнала ''„Документите во случајот“.'' Сејерс го напишала делото во проза, надевајќи се дека ќе напише роман во стилот на авторот Вилки Колинс, на чие творештво му се восхитувала. Таа работела на биографија на Колинс и ја усвоила неговата наративна техника од прво лице во приказна која најчесто се раскажува преку размена на писма меѓу ликовите. Питер Вимзи не се појавува во книгата: Брабазон изјавил дека Сејерс „ги вкусила радостите на слободата од Вимзи“. Критиките биле поволни, но давале само квалификувани пофалби. Во ''„Графика“'', писателката Евелин Во ги споредила Сејерс и Кристи:
Во 1931 година, Сејерс соработувала со колегите од Клубот за откривање на подолга серија за Би-Би-Си, ''„The Scoop“'', како и на книгата „ ''The Floating Admiral“''. Таа ја уредила втората збирка „''Одлични кратки раскази за откривање, мистерија и ужас“'', а како самостојно дело го напишала ''„Петте црвени харинги“'', објавено во САД како ''„Сомнителни ликови“''. Хариет Вејн не се појавува во овој роман, но бил централниот лик во следната книга насловена ''„Имај го неговиот труп“'', објавена во 1932 година. Вимзи го решава убиството, но не е поуспешен во освојувањето на љубовта на Хариет отколку што бил во ''„Силен отров“.''''„Имај го неговиот труп“'' бил добро прифатен. ''„The Scotsman“'' изјавил дека книгата „е да го држи изморениот рецензент надвор од кревет во раните утрински часови“; ''„The Times“'' изјавил дека последниот пресврт „е навистина зачудувачки и генијален, и иако на читателот му е дадена сосема фер шанса да го погоди, никој освен најгенијалните не можат да се надева дека ќе го стори тоа“; а рецензентот во ''„The Liverpool Echo“'' ја нарекол Сејерс „најголемата од сите писателки на детективски приказни“, иако бил загрижен дека нејзините заплети се толку паметни што на некои читатели можеби ќе им биде тешко да ги следат.
Во текот на следните две години, Сејерс објавила два романа за Вимзи (кои воопшто не ја прикажувале Хариет Вејн) - ''„Убиството мора да се рекламира''“ (1933) и ''„Деветте кројачи“'' (1934) - и збирката кратки раскази, „''Одмор на џелатот''“, во која се појавува не само патрицијот Вимзи, туку и пролетерскиот продавач и решавач на мистерии, Монтегју Ег. Таа го уредила третиот и последен том од ''„Големи кратки раскази за откривање, мистерија и ужас“'' и почнала да рецензира криминалистички романи за ''„Сандеј тајмс“''. Нејзините рецензии опфаќале дела од повеќето нејзини важни современици, вклучувајќи ги и нејзините колешки „Кралици на криминалот“ од Златното доба на детективската фикција - Агата Кристи и Марџери Алингем. Кени изјавила дека голем дел од размислувањата на Сејерс за мистериозниот роман и книжевноста генерално може да се извлечат од нејзините рецензии, кои откриваат многу за нејзиниот став кон уметноста. Таа очекувала авторите да пишуваат одлична проза и да избегнуваат ситуации и заплетни средства што веќе биле користени од други писатели.
Сејерс не уживала во пишувањето ''на „Убиството мора да рекламира“'' и го сметала за уметнички неуспех:
Кени ја опишал книгата како „со недостатоци, но брилијантна“. Во однос на нејзиниот книжевност статус во однос на поочигледно сериозната фикција од времето на Сејерс, Кени ја рангира книгата под последните три романи за Вимзи, ''„Деветте кројачи“'', ''„Шидна ноќ“'' и ''„Медениот месец на Бусман“''.
Како и ''„Убиството мора да се рекламира''“, ''„Деветте кројачи“'' се потпира на личните искуства на авторката. Нејзиниот портрет на преподобниот Теодор Венаблс „нежно го евоцира“ нејзиниот татко, „неземски, самобендисан [и] симпатичен“, како што вели Рејнолдс. Ректоратот во кој Вимзи и неговиот слуга, Бантер, се засолниште по сообраќајна несреќа, наликува на оној во кој пораснала Сејерс. Бидејќи значаен дел од приказната вклучува ѕвонење, таа поминала значително време истражувајќи ја кампанологијата, што ѝ претставувало значителни проблеми, а имало и технички грешки во нејзиниот опис на практиката. Книгата добила ентузијастички забелешки. Во ''„Њуз кроникл“'', Чарлс Вилијамс напишал дека таа „не е само восхитувачка; таа е симпатична“... Тоа е одлична книга“. ''„Дејли Хералд“'' напиша: „Ова е несомнено најдобрата книга на госпоѓица Сејерс - до следната“.
1.7 Последни романи и рани религиозни дела, 1935–1939 г.
Во 1935 година, Сејерс го објавила ''„Широка ноќ“'', кој таа сакала да биде последниот роман за Вимзи. Тој бил сместен во стариот колеџ на Хариет Вејн во Оксфорд. Имало обид за убиство, но Вимзи го идентификувал виновникот навреме и спречил понатамошна штета. На крајот од книгата, Вимзи ѝ предложил брак на Хариет (на латински) и бил прифатена (исто така на латински). Во Оксфорд во мај и во Лондон во јуни, Сејерс одржала предавање насловено како „Аристотел за детективската фикција“, хумористично изјавувајќи дека во својата ''„Поетика“'', Аристотел покажал дека она што најмногу го посакува е добра детективска приказна. Истата година, Сејерс работела на сценарио за филм по име ''„Тивкиот патник“.'' Иако ѝ била ветена уредничка контрола, тоа не го оствариле и сценариото било изменето; според нејзиниот биограф Дејвид Кумс, ликот на Вимзи „изгледал како член на мафијата“.
Сејерс се заморила од осамената професија на романописец и била среќна што соработувала со својот стар универзитетски пријател Бирн на нова приказна за Вимзи напишана за театарот. ''Меден месец на Бусман“'' бил „детективска комедија во три чина“, и имал кратка провинциска турнеја пред премиерата во Вест Енд. Сејерс, која била во близок контакт со нејзиниот син, Џон, му испратила извештај за напорните проби за премиерата, во средина која нова за неа. Лондонската премиера била во Театарот Комедија во декември 1936 година. Денис Арундел и Вероника Терли ги играле Вимзи и Хариет. Се прикажувала повеќе од една година, и додека сè уште се прикажувала, Сејерс го преработила како роман, објавен во 1937 година, последната од нејзините целосни книги во кои се појавува Вимзи.
Додека претставата била на проба, организаторите на фестивалот во Кантербери ја поканиле Сејерс да напише драма за изведба во катедралата во Кантербери, по поставувањето во 1935 година на ''„Убиство во катедралата“'' од Т. С. Елиот и други драми. Резултатот, ''„Ревноста на твојата куќа“'', бил нејзината драматизација во празен стих за животот и делото на Вилијам од Сенс, еден од архитектите на катедралата. Била претставена во јуни 1937 година, добила добри критики и остварила профит за фестивалот.
Следната година, Сејерс се вратила на религиозната тема со ''„Тој што треба да дојде“'', радио претстава за Христовото раѓање, емитувана на Би-би-си на Божиќ, а во 1939 година, фестивалот во Кантербери поставил уште една нејзина претстава, насловена ''„Ѓаволот да плати“''. Истата година објавила збирка кратки раскази, ''„Во забите на доказите"'' - со Вимзи, Ег и други - и започнала серија статии за ''„Спектејтор“'' наречени ''„Документите на Вимзи“'' помеѓу 17 ноември 1939 и 26 јануари 1940 година, користејќи ги Вимзи, неговото семејство и пријатели за да ги пренесат мислите на Сејерс за животот и политиката во првите недели од Втората светска војна.
1.8 Данте и Човекот роден да биде крал, 1940-ти години
За театарот, Сејерс напишала комедија, насловена ''„Сакај ги сите“'', ироничен поглед на вечниот триаголник. Премиерата била во лондонски маргинален театар во април 1940 година. Известувањата биле пријателски настроени - ''„Тајмс“'' напишал дека Сејерс се потсмевала на голем број конвенции, сентиментални, книжевни и театарски, а ''„Стејџ“'' ја нарекол претставата „многу забавна и провокативна“ - но во таа фаза од војната немало побарувачка за лесна комедија во Вест Енд.
Задачата што ја преокупирала Сејерс од 1940-тите години до крајот на нејзиниот живот била нејзиниот превод на ''„Божествената комедија“'' од Данте Алигиери. Таа рекла дека го започнала откако ја прочитала оригиналната италијанска верзија во засолниште од воздушни напади за време на бомбардирањето. Таа видела паралели помеѓу делото и состојбата во светот за време на војната.
Таа сметала дека Данте е „едноставно најнеспоредливиот раскажувач кој некогаш го ставил пенкалото на хартија“, и покрај паралелите со светот за време на војната, таа верувала дека нејзиното општество страдало од недостаток на вера, опаѓање на моралот, нечесност, експлоатација, дисхармонија и други слични проблеми, и верувала дека Данте го делел истиот став. Откако почнала да го чита, се нашла себеси неспособна да престане:
Освен нејзината работа преведувајќи го Данте, Сејерс продолжила да пишува драми. На барање на Би-Би-Си, таа создала циклус од дванаесет радио драми кои го прикажувале животот на Исус, ''„Човекот роден да биде крал“'' (1941–42), кои, според Кени, биле емитувани на „огромна публика Британци за време на најтемните денови од Втората светска војна“. Сејерс од самиот почеток инсистирала на реализам, модерен говор и портрет на Исус. Тој се појавил како лик во бројни драми за Страста во претходните векови, но ова бил прв пат актер да ја игра улогата на радио. Некои конзервативни христијани изразиле негодување. Друштвото за одбележување на Господовиот ден го нарекла „одвратна имитација на гласот на нашиот Божествен Спасител и Откупител“ и изјавиле: „имитирањето на Божествениот Син Божји на овој начин е чин на непочитување што се граничи со богохулство“. Актерот Роберт Спијт, кој го играл Исус, изјавил дека претставите биле успешни затоа што „не им пристапивме на улогите со почитувачка состојба на умот. Им пристапивме точно како да станува збор за било каков друг вид претстава“. Како што напредувала серијата, контроверзноста стивна. Религиозниот советодавен комитет на Би-Би-Си, кој ги претставувал сите главни христијански деноминации, бил обединет во поддршка на циклусот, кој бил сметан за едно од најголемите достигнувања на Сејерс.
Друго главно дело на Сејерс од воените години бил нејзиниот проширен есеј ''„Умот на творецот“'', во кој тврдела дека човечката креативност е атрибутот што му дава на човештвото најдобра шанса да ја разбере, колку и да е несовршено, природата на Божјиот ум. Помеѓу 1944 и 1949 година, таа објавила два тома есеи и збирка раскази за деца, и напишала уште една религиозна драма, ''„Праведната одмазда“'', нарачана за прославата на 750-годишнината на катедралата во Личфилд, која подоцна изјавила дека била „многу досадна и апстрактна“ и им угодувала на теолозите повеќе отколку на актерите.
Во 1949 година, издавачката куќа „Пенгуин Букс“ ја објавила ''„Божествената комедија, кантика I, пекол“'' во превод на Сејерс. Рецензиите биле одлични. Еден критичар напишал: „Нејзиниот превод... не е само научен, туку е прогласен и за најдобар англиски превод на таа песна“. Во ''„Обсервер“'', Сер Роналд Сторс го пофалил „просветлувачкиот“ превод и „сложените белешки“ на Сејерс и изјавил дека идните читатели ќе бидат „длабоко должни“ на неа.''„Чикаго трибјун“'' ги критикувал некои од архаизмите во верзијата на Сејерс, но заклучил „но, сè на сè, ми изгледа како преводот да е лесен за читање“... не можеш да навлезеш многу длабоко во тоа, а сепак да помислиш дека Данте е досаден“.
1.9 Последните години, 1950–1957 г.
Во 1950 година, Сејерс била наградена со почесен докторат по литература од Универзитетот во Дарам. По години влошување на здравјето, нејзиниот сопруг Мек починал во нивниот дом во Витам во јуни 1950 година. Следната година, за Фестивалот на Британија, таа ја напишала својата последна драма, ''„Императорот Константин“'', опишана од ''„The Stage“'' како „долга, бескрајна, епизодна и целосно апсорбирачка“.
Сејерс последен пат се впуштила во криминалистичката белетристика во 1953 година со ''„Без цвеќиња по барање“'', уште една колаборативна серија, објавена во ''„Дејли скетс“'', во ко-напис со Е. Р. Р. Лорак, Ентони Гилберт, Гледис Мичел и Кристијана Бренд. Следната година таа ги објавила ''„Воведни трудови за Данте“'', а во 1955 година „Пенгуин Букс“ го објавил ''„Чистилиште“'', вториот том од нејзиниот превод на ''„Божествената комедија“.'' Како и претходникот, и тој бил распродаден. ќ Последните книги од Сејерс биле ''„Песна за Роланд“'', преведена од француски јазик, и втор том на трудови за Данте (двете од 1957 година).
На 17 декември 1957 година, Сејерс починала ненадејно од коронарна тромбоза во нејзиниот дом во Витам, на 64-годишна возраст; таа била кремирана шест дена подоцна во крематориумот Голдерс Грин. Нејзината пепел била погребана во подножјето на кулата на црквата „Света Ана“ во Сохо. Нејзиниот превод на третиот и последен том од ''„Божествената комедија“'' бил завршен од Барбара Рејнолдс.
2 Творештво
2.1 Детективски приказни
Според книжевниот критичар Бернард Бенсток, репутацијата на Сејерс како романописец се темелила на нејзините дела во кои се појавувал Питер Вимзи, аристократскиот аматерски детектив кој се појавува во единаесет од нејзините дванаесет романи и четири збирки кратки раскази. Бенсток сметал дека романите се „со постојано висок книжевен квалитет“ кои прикажуваат „духовити реплики и ерудитски епиграми“, додека Брус Мери, аналитичар на детективска фикција, смета дека биле „интелектуално ... досетливи и високо рафинирани“, иако не остареле добро.
Револтот против правилата беше прикажан во развојот на ликот на Вимзи. Неколку критичари сметаат дека при првото појавување на Вимзи - во ''„Чие тело?“'' - тој не е целосно заокружен лик. До последниот роман на Вимзи - ''„Медениот месец на Базман''“ - тој претрпел промена за да стане чувствителен научник, чувствувајќи вина што осудил убиец на бесење („сиромашен ѓавол кој нема ни грав на светот и не ни направил никаква штета“), додека се бори со шокот од војната. Промената е онаа што писателот П.Д. Џејмс ја опишува како „помалку развој отколку метаморфоза“. Портретот на Сејерс за менталните кризи на Вимзи како резултат на шокот од војната и аспектите на војната се провлекуваат низ целата серија за Вимзи.
Употребата на богат аристократ како главен лик била критикувана. Во 1963 година, во статија во ''„Слушателот“'', културниот критичар Мартин Грин ја опишал Сејерс како „еден од светските мајстори на порнографијата на класните разлики“, и го истакнал третманот на Вимзи кон социјално инфериорните слоеви. Писателот Колин Вотсон во својата студија за меѓувоените трилери, ''„Снобизам со насилство“'', исто така во Вимзи ја гледал навиката да се потсмева на оние од различни општествени класи; во однос на описите на Сејерс на богатите и титулираните, тој ја опишал како „подлизуркова сина чорапа“. Ерик Сандберг, во своето испитување на романите за Вимзи, се спротивставувал на ова гледиште и изјавил дека „не би било точно да се опише прикажувањето на аристократијата од страна на Сејерс како ласкаво или подлизурково“, бидејќи, со исклучок на Вимзи и неговата мајка, другите членови од горните класи се напишани како мрачни или архаични. Питер Латам, во своето испитување на снобизмот во модерните романи ''„Дали сум сноб?“'', исто така го сметал третманот на Сејерс на повисоките класи за сатира. Тој сметал дека таа „ужива во комедијата на снобизмот и апсурдноста на претензијата, правејќи го дури и нејзиниот детектив смешно засегнат стереотип“.
Студија од 2021 година од историчарката Лора Мејхол направила паралели помеѓу Вимзи и неговиот слуга Бантер и ликовите П. Г. Вудхаус, Берти Вустер и Џивс, особено околу изборот на облека - одреден од слугата, а не од работодавачот; Мејхол заклучила дека постои пародија во таквите интеракции, што значи дека Сејерс се потсмева на стереотипите, а не се обидува да ја прикаже реалноста. Академикот по книжевност Валери Пит истакнал размена помеѓу Бантер и Вимзи од ''„Непријатноста во клубот Белона“,'' која таа ја сметала за пародија: „Бантер создал невин монокл кој, всушност, бил моќна лупа. „А пудрата со отпечатоци од прсти е во десниот џеб од палтото на вашето господство““. Пит гледа споредби помеѓу романите на Вимзи и романите на Артур Конан Дојл за Шерлок Холмс, заедно со влијание на Вудхаус врз ликот. Бантер го гледа како исполнувач на улогата и на Џивс и на д-р Вотсон, а постојат и паралели помеѓу улогите на главниот инспектор Чарлс Паркер на Сејерс и инспекторот Лестрад на Конан Дојл, и сличност во тоа како Вимзи добил неофицијалната помош од госпоѓица Климпсон и „ Неправилните луѓе од Бејкер Стрит“ на Холмс. Физички, постои сличност помеѓу Вимзи и Вустер; еден од ликовите во ''„Убиството мора да се рекламира“'' го опишува како главен „двобоен, надмен црнец... Вкрстување помеѓу Ралф Лин и Берти Вустер.“ref>Sayers (2016), p. 2
2.2 Христијански дела
Сејерс пишувала за религиозни теми уште од рана возраст. Нејзиниот втор том стихови, ''„Католички приказни и христијански песни“'' (1918), вклучувал кратка сатирична стихотворба, „Потсмевањето на Христос“, но дури кон крајот на 1930-тите години таа се откажала од детективската фикција и се сконцентрирала на религиозните теми. За околу една деценија, нејзината репутација се темелела подеднакво на нејзиното творење како „лаичен христијански апологет“ колку и на нејзините романи.''„Ревноста на твојата куќа“'', драмата што ја напишала за фестивалот во Кентербери во 1937 година, била на национална турнеја, одиграла ограничена сезона во Вест Енд и била добро оценета. Еден лондонски критичар напишал: „Оваа драма не е само искрена и импресивна ...добра забава е ... суштински сериозен третман на теолошки прашања ... што со ретка вештина госпоѓица Сејерс го направила во исто време и драматично“. Според книжевниот академик Кристал Даунинг, поставувањето на ''„Ревноста на твојот дом"'' „радикално го променило животот на Сејерс“. Успехот на претставата го навела фестивалот да нарача уште една, продуцирана две години подоцна. Ова било верзија на легендата за Фауст, наречена ''„Ѓаволот да плати“.'' Помеѓу овие две сценски дела, Сејерс напишала претстава за Христовото раѓање за Би-Би-Си и две статии за теологија за ''„Сандеј тајмс“''.
Од 1940 година, Сејерс објавувала томови што содржеле студии, предавања и есеи за теолошки теми. Според историчарката Луси Вудинг, драмите и книгите комбинираат висок степен на професионална компетентност со „свежи и продорни увиди во значењето на христијанската вера во современиот свет“. Вудинг изјавила дека Сејерс била лабаво поврзана со неколку други претставници на „она што може да се нарече лаичка ортодоксија“, вклучувајќи ги К. С. Луис, Чарлс Вилијамс и Т. С. Елиот, кои пишувале пред и по Втората светска војна.
Сејерс инсистирала во статија со наслов „Драматичарите не се евангелисти“ дека нејзината цел не е да прозелитизира. Нејзиниот поглед на теолошката естетика бил дека уметничкото дело ќе ѝ се обрати на својата публика само ако уметникот му служи на делото, а не се обидува да проповеда. Таа изјавила дека нејзиниот мотив во пишувањето на ''„Човекот роден да биде крал“'' не бил „да прави добро“, туку да ја раскаже приказната најдобро што може... „накратко, да создадам што е можно подобро уметничко дело“.
Во студија од 2017 година за Друштвото за црковна историја, Маргарет Видеман Хант изјавила дека ''„Човекот роден да биде крал“'' била „зачудувачка и далекусежна иновација“, не само затоа што користела разговорен говор и затоа што Исус бил портретиран од актер (нешто што тогаш не било дозволено во театрите во Британија), туку и затоа што „ги донела евангелијата во животот на луѓето на начин што барал имагинативен одговор“. Во подготовката за пишување на циклусот, Сејерс направила свои преводи на евангелијата од оригиналниот старогрчки на современ англиски јазик; таа се надевала дека ќе ги убеди слушателите дека верзијата на Кралот Џејмс од 17 век е премногу позната за верниците и неразбирлива за сите други. Во студија од 1984 година за религиозното емитување во Британија, Кенет Волф кажала за „''Човекот роден да биде крал''“: „Дека тоа била најзачудувачката и далекусежна иновација во целото религиозно емитување досега е несомнено“.
2.3 Данте
Преводот на Сејерс од 1949 година на Дантеовиот ''пекол'' бил бестселер: неговиот прв тираж од 50.000 брзо се распродал. Втората кантика од ''Божествената комедија'', ''Чистилиште'', била објавена во 1955 година, но кога Сејерс починала, нејзината верзија на последната кантика, ''Рај'', била само две третини завршена. Рејнолдс го завршила преводот и тој бил објавен во 1962 година. Трите тома од преводот на Сејерс продале 1,25 милиони примероци до 1999 година. Пишувајќи во 1989 година, Рејнолдс забележала дека поради преводите на Сејерс, Данте го читале „повеќе читатели што зборуваат англиски јазик во последните четириесет години отколку во претходните шест и четвртина векови“.
За нејзиниот превод, Сејерс одлучила да користи современ разговорен англиски јазик колку што може. Направила одредени отстапувања од ова во ''Чистилиште'' каде што Данте го користел дијалектот на Прованса за зборовите на јужнофранцускиот поет Арнаут Даниел: Сејерс наместо тоа користела јужношкотски дијалект и објаснила дека тоа е „дијалект кој има иста врска со англискиот како што провансалскиот јазик имал со италијанскиот“. Биографката на Сејерс, Мери Брајан Даркин, забележува дека „многумина го сметаат нејзиниот превод на пасусот за нерамномерен и одвлекувачки“, додека Даркин смета дека е „наметнат“... речиси догерел".
Сејерс ја задржала Дантеовата it структура - строфи од три реда поврзани со нивната римска шема - тешка форма за употреба во англиските преводи, со оглед на помалиот број римски завршетоци во споредба со италијанскиот јазик. Теолошката академика Мери Прентис Бароус сметала дека кога формата се користела во англиските преводи на Данте, вклучувајќи ги и оние на Сејерс, „потребата од вклопување на точната смисла во тројните рими неизбежно наметнува искривена синтакса и чудни избори на зборови, така што бистрината - карактеристичната убавина на оригиналот - се губи“. Томас Г. Бергин, научник за италијанска книжевност кој ја превел и ''„Божествената комедија“'', сметал дека преводот на Сејерс ја имал „директноста на Данте во тонот и самата техника на Данте во изведбата. И навистина, доблестите на верзијата на госпоѓица Сејерс се големи“. Иако, забележал тој, ограничувањата на формата значеле дека некои од римите на Сејерс биле наметнати. Критичарот Дадли Фитс ја критикувал употребата на ''terza rima'' од страна на Сејерс во англискиот јазик и нејзината употреба на некои архаизми заради римата кои „се толку речиси сеприсутни што го намалуваат влијанието на делото великодушно замислено и со љубов разработено“. Во воведот на ''Чистилиштето'', Сејерс им советувала на читателите да
Рејнолдс сметала дека Сејерс била во добра позиција да се справи со римуваната структура на Данте. Таа била заинтересирана за преведување на поезија уште од училишните денови и уживала пишувајќи ги своите рани стихови. Нејзините први поетски дела, според Рејнолдс, содржат „мајсторски и прекрасен пример за поезија, серија песни поврзани со сложена структура“. Фитс смета дека „не ... остварена поетеса; но таа интелигентно ги обработувала стиховите“. Со секој од преводите на Данте, Сејерс вклучила детални воведи за да го објасни изборот на зборови и да обезбеди алтернативни преводи. Белешките биле вклучени во секое пеење за да се објаснат алегориите и симболиката; писателката Ен Пери сметала дека овие се „остро задоволувачки, провокативни и бесконечно збогатувачки на делото“. Сејерс, исто така, дала преглед на животот и личноста на Данте, „без кои“, според Пери, „целото дело би било лишено од голем дел од своето значење“.
2.4 Феминизам
Б. Џ. Ран, академик специјализиран за детективска фикција, верува дека Сејерс била првата писателка која користела „whodunit“ за да вклучи феминистички теми во своето дело. Ова го вклучува и ликот на Хариет Вејн, која била прикажана како силна, независна жена. Таа имала своја кариера, и врска во исто време во период во кој тоа било општествено неприфатливо, а и била речиси еднаква на Вимзи како детектив. Вејн игра водечка улога во претпоследниот роман на Сејерс, ''„Gudy Night“'', кој е whodunit без убиство. Ана Боген, во нејзиното испитување на романот како дело од средновековна фикција, го гледа делото „позитивно во однос на книжевниот квалитет и феминистичката политика“, нарекувајќи го „пионерска одбрана на образованието на жените“. Книжевната критичарка Мелиса Шауб ја гледа Вејн како „феминистички модел за секојдневните читатели“. Сандберг го смета воведувањето на Вејн за „пресвртница во кариерата на Сејерс како писателка на детективски романи“, бидејќи тоа сигнализирало промена кон нејзината нова книжевна форма на детективски роман. Тој ја гледа Вејн како „книжевен автопортрет на Сејерс“, финансиски независна, кариеристка и личност која ги избегнувала патријархалните очекувања на меѓувоената Британија. Преку заедничкиот живот со нејзиниот љубовник, а потоа и првичното отфрлање на бракот со Вимзи пред да го прифати, постои приказ на гледиштето на Сејерс за основата на бракот: „еднаква, интелектуална, страсна, забавна, предизвикувачка“, според биографката на Сејерс, Кетрин Кени.
3 Биографии и други книги за Сејерс
Сејерс не објавила автобиографско дело и ѝ кажала на својата книжевна извршителка, Мјуриел Сент Клер Бирн, дека не сакала да биде напишана никаква биографија за неа сè до педесет години по нејзината смрт. Оваа желба не била правно извршлива и неколку биографии и книжевни студии за Сејерс биле објавени во 1970-тите години, вклучувајќи ги ''„Дороти Л. Сејерс: Био-библиографија“'' од Лесли Х. Ромер (1975),''„Таква чудна дама: Вовед во Дороти Л. Сејерс“'' од Џенет Хичман (1975),''Создавач и занаетчија: приказната за Дороти Л. Сејерс“'' од Алзина Дејл (1978), и „''Дороти Л. Сејерс: Литературна биографија“'' од Ралф Е. Хоун (1979). Ваквите книги биле пишувани без пристап до личните документи на Сејерс, кои вклучувале голема архива на преписка, необјавени мемоари од нејзините рани години и недовршен автобиографски роман. Бирн и Ентони Флеминг, синот на Сејерс, заклучиле околу 1980 година дека досега објавените извештаи биле „нецелосни или неточни или и двете“ и дека, и покрај желбата на Сејерс за педесетгодишен мораториум, треба да биде напишана авторитативна биографија „која ги вклучува достапните факти, пред оние што ја познавале да умрат и записите да бидат расфрлани“.
На барање на Бирн и Флеминг, авторот Џејмс Брабазон, пријател на Сејерс, напишал овластена биографија, со цел да даде целосен и точен приказ за животот на Сејерс. Била објавена како ''Дороти Л. Сејерс: Животот на храбра жена'' во 1981 година, со предговор од Флеминг и предговор од П. Д. Џејмс. Меѓу подоцнежните целосни биографии била и ''Дороти Л. Сејерс: Нејзиниот живот и душа'' од Барбара Рејнолдс, тогашната претседателка на Друштвото Дороти Л. Сејерс. Книгата била објавена во 1993 година, по повод стогодишнината од раѓањето на Сејерс. Како и Брабазон, Рејнолдс била пријателка на Сејерс; книжевниот критичар на ''„Тајмс“'' коментирал дека нејзината книга „дава многу потопол и похуман Сејерс отколку претходните биографи“... Каде што Ралф Хоун и Џејмс Брабазон се обиделе да ја ископаат Сејерс од социјалната психологија на доцновикторијанска Англија ... Рејнолдс ѝ дозволува да зборува со свој глас“. Во 2020 година, Колин Дуриез објавила уште една биографија на Сејерс, испреплетувајќи го фактичкиот материјал со замислени драматизирани сцени и разговори.
Некои студии за делата на Сејерс вклучуваат биографски делови; меѓу нив се ''Дороти Л. Сејерс'' од Мери Брајан Даркин (1980),''Дороти Л. Сејерс, „Душа на поклонение“'' од Ненси Тишлер (1980), и ''„Извонредниот случај на Дороти Л. Сејерс“'' од Кетрин Кени (1990). Кени била и автор на статијата за Сејерс во ODNB, која ја заменила претходната од Џ. И. М. Стјуарт. Различни аспекти на врските и кариерата на Сејерс биле испитани во ''„Дороти и Џек: Трансформирачкото пријателство на Дороти Л. Сејерс и К. С. Луис“'' од Џина Далфонзо и ''„Субверзивно: Христос, културата и шокантната Дороти Л. Сејерс“'' од Кристал Даунинг (двете од 2020 година).
Под покровителство на Друштвото Дороти Л. Сејерс, Рејнолдс ги собрал и уредувал писмата на Сејерс, напишани помеѓу 1889 и 1957 година и објавени во пет тома помеѓу 1995 и 2002 година. Последниот том ги вклучувал текстовите од автобиографскиот фрагмент на Сејерс и недовршениот автобиографски роман првпат употребен од Брабазон во неговата биографија од 1981 година.
4 Наследство
Од самиот почеток, Сејерс се стремела да го развие детективскиот роман од чиста загатка во помалку вештачки стил, споредлив со некриминалната фикција од тој период. Подоцнежен писател на криминални романи, П. Д. Џејмс, изјавил дека Сејерс „направила исто колку и кој било друг писател во жанрот за да ја развие детективската приказна од генијална, но безживотна загатка во интелектуално респектабилна гранка на фикцијата со сериозни тврдења да биде оценета како роман“. Како рецензент, Сејерс напишала за една книга од сега запоставениот писател, А. Е. Филдинг, „Заплетот е исклучително сложен и полн со црвени харинги, а решението се чува како темна тајна до последен момент. Слабоста ... е дека луѓето никогаш навистина не оживуваат.“ Таа ѝ се восхитувала на Агата Кристи, но во своите дела Сејерс до одреден степен се оддалечила од традиционалниот „whodunit“ кон она што било наречено „howdunit“: „Сè уште постои идеја дека книгата „Кој?“ е единствената легитимна варијанта на видот. Сепак, ако бараме каква било сличност со реалниот живот, книгата „Како?“ е многу поблиску до фактите“. Џејмс забележува дека Сејерс сепак пишувала во рамките на конвенциите на „Златното доба“, со централна мистерија, затворен круг на осомничени и решение што читателот може да го разработи со логичка дедукција од индиции „засадени со измамничка лукавост, но суштинска праведност“... Тоа не биле деновите на брзиот удар по черепот проследен со 60.000 зборови психолошки увид“.
Некои од расказите на Сејерс биле снимени за кино и телевизија. Роберт Монтгомери и Констанс Камингс ги играат Вимзи и Хариет Вејн во филмската адаптација од 1940 година на ''„Медениот месец на Базман“'', а во телевизиска серија од Би-би-си Иан Кармајкл го играл Вимзи во сериски адаптации на шест од романите (ниту една од нив не ја прикажува Вејн), емитувани помеѓу 1972 и 1975 година. Едвард Петербриџ го играл Вимзи, а во улогата на Вејн била Хариет Волтер во телевизиските верзии на ''„Силен отров“'', „''Имај го неговиот труп“'' и ''„Страшна ноќ“'' во 1987 година. На Радио Би-би-си, во бројните адаптации на детективските приказни на Сејерс, Вимзи го играле повеќе од десетина актери, вклучувајќи ги Рекс Харисон, Хју Бурден, Алан Витли, Иан Кармајкл и Гари Бонд. Нови продукции на ''„Човекот роден да биде крал“'' се емитувале секоја деценија од 1940-тите до 1970-тите години, а циклусот се повторувал и во првата и втората деценија од 21 век.
Во 1998 година, на покана на имотот на Сејерс, Џил Патон Волш објавила дополнување на недовршениот роман за Вимзи, насловен ''„Тролеви, доминации“'', кој Сејерс го започнала во 1936 година, но го напуштила по шест поглавја. Бил добро прифатен - ''„Тајмс“'' го оценил како „чудесно исправен“ со „возбудлив расплет“ - а Патон Волш напишала уште три романи за Вимзи. ''„Претпоставка за смрт''“ (2002) вклучувала извадоци од ''„Документите на Вимзи“'' објавени од Сејерс во 1939 и 1940 година.''„Смарагдите на Атенбери“'' (2010) бил базиран на првиот случај на Вимзи, наведен во голем број романи на Сејерс; во ''„Тајмс“'', Марсел Берлинс изјавил дека Сејерс не би препознала дека книгата не е нејзино дело. Во ''„Доцнежниот научник“'' (2013), Питер и Хариет, сега војвода и војвотка од Денвер, го посетуваат измислениот колеџ „Св. Северин“ во Оксфорд, каде што Питер бил гостин.
Во 1973 година, малата планета 3627 Сејерс била именувана по неа. Астероидот го открил Лубош Кохутек, но името го предложил астрономот Брајан Г. Марсден, со кого Сејерс интензивно се консултирала во текот на последната година од нејзиниот живот, во нејзиниот обид да го рехабилитира римскиот поет Лукан. Сејерс има празничен ден на 17 декември во литургискиот календар на Американската епископална црква, даден поради нејзината работа како христијански апологетик и духовен писател.[222] Во 2000 година, English Heritage поставиле сина плоча на улицата Грејт Џејмс бр. 24, Блумсбери, каде што Сејерс живеела помеѓу 1921 и 1929 година.[223] Здружението Дороти Л. Сејерс било основано во 1976 година и, од 2024 година, продолжува во својата мисија „да го промовира проучувањето на животот, делата и мислите на оваа голема научничка и писателка, да го поттикнува изведувањето на нејзините драми и објавувањето на книги од неа и за неа, да го зачувува оригиналниот материјал за идните потомци и да им обезбедува помош на истражувачите“.