Eлизавета Лавровскаја

Елизавета Андреевна Лавровскаја (|Елизавета Андреевна Лавровская; 13 октомври 1858 - 4 февруари 1919) била руска мецосопрано пофалена за нејзините драматични изведби на оперски арии и нејзините чувствителни интерпретации на лид.
Познаник на композиторот Петар Илич Чајковски, таа му предложи да компонира опера заснована на стихозликата на Александар Пушкин, ''Евгениј Онегин''. Чајковски го следеше нејзиниот предлог; резултатот беше најдобрата опера на композиторот.
1 Живот и кариера
Родена во Кашин, Лавровскаја прво студирала на Елизабетскиот институт во Москва под водство на Фенци потоа на Конзерваториумот во Санкт Петербург под водство на Хенриет Нисен-Саломан. Големата војвотка Јелена Павловна, тетка на царот Александар II од Русија родена во Германија и кралски спонзор и на Руското музичко друштво и на Конзерваториумот во Санкт Петербург била импресионирана од настапот на Лавровскаја во студентското претставување на операта на Кристоф Вилибалд Глук, ''Орфео ед Евридика''. Таа ја испратила Лавроскаја во Париз во 1867 година да учи кај францускиот мецосопрано Полин Виардо. По враќањето во 1868 година, Лавроскаја била ангажирана од Санкт Петербург Царската опера, правејќи го своето професионално деби како Вања во ''операта „Животот на Царот''“ на Михаил Глинка. Лавровскаја подоцна го отпеала Ратмир во ''Руслан и Људмила'', заедно со многу други улоги во мецо-сопран, вклучувајќи ги Кармен и Мињон. Таа останала во компанијата четири години, по што заминала во Париз на понатамошни студии со Виардо и понатаму да ја развивала својата концертна кариера. По серијата европски турнеи, таа повторно била ангажирана од Санкт Петербуршката царска опера, пеејќи таму од 1878 до 1902 година. Таа се појави и во Болшој театарот во Москва за време на сезоната 1890.
Лавровскала била исто така добро позната како рециталист, не само во Русија, туку и во Западна Европа, пеејќи на Популарните концерти во понеделникот во Кристалската палата во Лондон во 1873 година и на Париската изложба во 1878 година. Во 1870 година, таа премиерно ја извела песната на Чајковски, „ Ништо освен осаменото срце“ во Москва, следејќи ја со премиерата во Санкт Петербург следната година за време на цело-концертот на Чајковски, домаќин на Николај Рубинштајн; било првиот концерт посветен целосно на делата на Чајковски. Лавровскаја бил многу воодушевена од Чајковски, кој ги посветил своите шест романса, Оп. 27 за неа, и од Мили Балакирев на чии концерти на Руско музичко друштво и Бесплатно музичко училиште беше редовен гостин уметник. Сергеј Рахмањинов посвети две свои оп.15 песни на Лавровскаја, „Таа е прекрасна како напладне“ и „Во мојата душа“ [„Пламенот на Љубовта“].
Во 1877 година, за време на разговор со Чајковски на можни оперски теми, Лавровскаја го предложи ''Онегин''. „Идејата се чинеше дива и јас не одговорив“, подоцна го напиша композиторот својот брат Модест. „Подоцна, додека вечерав ''сам'' во гостилница, се присетив на ''Онегин'', паднав на размислување за тоа, потоа почнав да ја наоѓам идејата на Лавровскаја за можноста, а потоа се занесував од неа и до крајот на оброкот ми донесе одлука. Веднаш истрчав за да пронајдам ''Пушкин''. Тешко го најдов еден, тргнав дома, го прочитав со воодушевување и поминав крајно непроспиена ноќ, чиј резултат беше сценариото за прекрасна опера на текстот на Пушкин.“
Во 1871 година, Лавровскаја се омажи за принцот Цертелев. Во 1888 година, таа станала професор по пеење на Московскиот конзерваториум. Чајковски ја сметал за „одлична“ учителка. Починала во Санкт Петербург (тогаш се нарекувала Петроград) во 1919 година.