Гланц

Гланц (|glanz, glanze), понекогаш и галеноиди (слични на галенит) — застарено или делумно застарено колективно име за морфолошката група минерали, составено според надворешните карактеристики. Групата вклучувала повеќе од триесетина имиња, главно од групата сулфиди и сродни соединенија.Како по правило, различни примери на сјајни материјали имаат сив огледален или метален сјај со показател на прекршување над 3, а понекогаш и метален изглед.
За разлика од сродните пирити или мешавини, сјајните бои не се сметаат за „обоени“ бидејќи немаат жолтеникави или црвеникави тонови на „ бакар“, иако примесите можат да им дадат на поединечните сорти нијанси на боја.
Групата на глансови била спонтано формирана од рудари и практичари во рударството, но минералогијата како наука ја препознавала оваа група сè до средината на 20 век. Сепак, дури и во 17 до 19 век, во време кога сјајот или пиритите се сметале за општоприфатени научни термини, минералозите ги третирале без должна категорична строгост, разбирајќи ги чисто широко како морфолошка група обединета со надворешни карактеристики. На пример, еден од најпознатите гланцеви (железо) не е сулфид, туку железен оксид.
Со постепениот развој на неорганската хемија и идеите за структурата на минералите, оваа сјајнс група го изгубила своето значење, иако старите имиња на минерали, претворајќи се во тривијални имиња, останале во говорот на специјалисти од различни професии: геолози-истражувачи, рудари, занаетчии, аматери и собирачи на минерали.
1 Карактеристики
Групата на сјајни метали вклучува главно сулфиди на тешки и преодни метали, кои имаат метален или огледален сјај кога се свежо фрактурирани. Групата е составена според надворешните карактеристики, а најпознатите минерали од групата на сјајни метали, по својот изглед, веднаш даваат приближна претстава за неа. Овде спаѓаат: оловен сјај (галенит), бакар (халкоцит), антимонит (стибнит), молибден (молибденит), како и кобалт (кобалтин), сребро (стефанит) и некои други.
Сите наведени минерали имаат метален изглед, темна боја и иста карактеристика, ниска тврдост (од 1 до 3, ретко повисока). Покрај тоа, тие привлекуваат внимание поради нивната зголемена топлинска спроводливост (ја ладат раката). Сите тие содржат сулфид сулфур (S<sup>2-</sup>) како анјон, понекогаш измешан со слични соединенија на арсен или антимон. Поголемиот број на минерали од типот на сулфид се карактеризираат со висока рефлективност (во опсег од 50-35%) и, со неколку исклучоци, изгледаат бели или сиви на рафлективна светлина под микроскоп.Повеќето сјајни материјали се рудни минерали, од кои титуларните метали вклучени во нивниот состав (особено бакар, олово, молибден, антимон) се изолирани на индустриско ниво.
Во XVI-XVIII век, ''групата'' имала утилитарен и, делумно, хаотичен карактер. Формирана првенствено врз основа на изгледот на рудите кои биле познати во Европа, таа вклучувала голем број на сјајни метални минерали, кои рударите традиционално ги нарекувале со овој збор (гланц или |glanz). Познавањето на хемискиот состав на овие минерали било исклучително површно и не можело да ги разјасни најважните структурни детали за нивната внатрешна структура. Како резултат на тоа, супстанциите што имале јасна заедничка карактеристика според два или три главни критериуми биле собрани во една група:
: 1) впечатлив метален (металоиден) изглед, со карактеристичен метален сјај;
: 2) тежок, давајќи огреб, повеќе или помалку брзо бледнее или се распаѓа во воздухот;
: 3) лесно ослободувајќи го металот содржан во нив и затоа традиционално служат како руди.
Во целосна согласност со горенаведените својства, голем број на минерали добиле посебни групни имиња од минералозите веќе во 16 и 18 век. Така, веќе на почетокот на 18 век тие биле цврсто обединети во визуелни и препознатливи групи на гланци, пирити итн..
Најважната улога во толкувањето и подредувањето на групата сулфидни минерали ја одиграл Јенс Јакоб Берцелиус. Во своето хемиско-минералошко испитување од 1843 година, тој претпоставил дека сулфурот, како и кислородот, е електронегативен елемент, способен да формира сулфонски киселински бази со електропозитивни елементи и сулфиди (слични на анхидридите) со електронегативни. Сулфурните бази и сулфо базите, кога се комбинираат со сулфиди, давале сулфосали, кои во нивната хемиска формула се слични на кислородните соли во кои атомот на кислород е заменет со сулфур.. Слично на сулфурот, селенот и, во помала мера, телурот исто така имаат иста способност да го заменат кислородот во сите слични супстанции. Врз основа на резултатите од неговото истражување, Берцелиус комбинирал четири елементи (идната група халкогени: ''O, S, Se и Te'') како ''амфогени corpora'', односно врз основа на супстанции способни да се комбинираат со метали за да им дадат на своите соединенија карактер на бази и кисели оксиди.
Врз основа на изнесената хемиска хипотеза, Берцелиус ја префрлил во областа на минералогијата и создал посебна група на сулфурни минерали, главно руда, слични на кислородните соединенија. Овие супстанции долго време биле емпириски групирани од страна на рударите и геолозите кои практикувале единствено врз основа на надворешни физички карактеристики, без никакво упатување на нивната структура или хемиска формула. Фактот дека новата теорија на Берцелиус се согласувала во општи црти со традиционалната класификација на минералозите, се сметало дека укажува дека класификацијата на овие минерали во една или повеќе тесно поврзани групи, генерално, била точна..
,
Хемиската теорија за структурата на сулфидите од Берцелиус во општи црти ја потврдила претходната поделба на рудите според сјајот, пирити и групи блиски до нив, иако наметна неколку значајни измени. Особено, било потребно да се отстранат неколку ''несулфидни'' сјаеви од тука, или поточно, кислородни минерали кои биле донесени тука врз основа на надворешни знаци. Најпрвин, ова се покажало како можеби најпознатиот од нив, железен сјај, кој ја има формулата Fe<sub>2</sub>O<sub>3</sub><sub>.</sub> Во исто време, се појавила потребата да се додаде на оваа група претходно изолирана група минерали, која претходно била предмет на спор меѓу емпириските минералози. Станува збор за таканаречената група мешавини, кои не личеле ниту на сјајни ниту на пирити: нивниот сјај не е целосно метален, тежината не е толку тешка, линијата понекогаш не е обоена, а металот често е тешко да се издвои.
Во првата третина од 20 век, групите минерали, обединети со надворешни карактеристики, конечно ја изгубиле својата научна релевантност. Сепак, многу традиционални имиња останале живи. Тие биле цврсто вкоренети во старите, добро познати руди и ја задржале својата релевантност, пред сè, надвор од границите на самата научна минералогија, - во индустриската и економската пракса, како и во книжевниот јазик. Овој феномен имал очигледни психолошки корени. Особено, својството на метален сјај на површината на свежа прелом изгледа многу јасно и буквално го привлекува вниманието, што е многу карактеристично за голем број рудни минерали кои се најважни во практична смисла. Благодарение на оваа околност, многу од вторите се зачувани долго време (и сè уште се нарекуваат на германски) според оваа карактеристика.
Затоа, до ден-денес, на страниците на разновидна книжевност, вклучително и научна книжевност, може да се најде халкоцит, стибнит или хематит под старите (денес тривијални) имиња: бакар, антимон или железен сјај.
2 Општи својства
Металниот сјај на минералите од групата наликува на сјајот на површината на свеж прелом на метали. Јасно е видлив единствено на неоксидираната површина на примерокот. Минералите кои имаат метален сјај се, како резултат на тоа, непроѕирни и потешки од минералите што имаат неметален сјај. Во меѓувреме, минералите од ''групата на гланц'' се типични претставници на класата на сулфиди со сите нивни хемиски карактеристики. Поголемиот дел од нив се хемиски активни, склонети кон брза оксидација и задржуваат огледален или метален сјај на фрактурата релативно кратко време. Втората околност е особено важна да се земе предвид при одредување на минерали од групата на сјајни и пиритни.
Останатите општи својства генерално одговараат на надворешните карактеристики што им ги дала емпириската минералогија од 17-18 век. Ова се тешки (густи) минерали кои имаат висока специфична тежина, даваат линија во боја и повеќе или помалку брзо бледнеат или се распаѓаат во воздух. Сите тие лесно го ослободуваат металот што го содржат и затоа традиционално се меѓу најпознатите метални руди, а исто така служат како извор на арсен, антимон, селен или телуриум што се вклучени во нив.
3 Најпознати сорти
Вкупниот број на минерали познати како гланцеви е неколку десетици, вклучувајќи ги и таканаречените ''мешани'', кои комбинираат два или повеќе метали. Сепак, меѓу најпознатите, најраспространетите и најважните во однос на сјајот на рудата се таканаречените „чисти“ минерали, во кои содржината на основниот метал значително ги надминува примесите.
* Ацикуларен бизмутски гланц — Ајкинит .
* Антимонски гланц — Антимонит (синоним: Стибнит).
* Арсенигланц - Арсеноламприт .
* Авантурински гланц — кисел плагиоклас .
* Аксотомен антимонски гланц — Бурнонит или Џејмсонит .
* Бизмутски гланц (|wismutglanz) — Бизмутинит.
* Кобалтен гланц — кобалтит .
* Бакаро-бизмутски гланц (|kupferbismuthglanz) — Емплектит .
* Дистомичен гланц (|dystomglanz) — Бурнонит .
* Евгениски гланц (|eugenglanz) — Полибазит.
* Евтомиски гланц (|eutomglanz) — Молибденит.
* Графички гланц — Силванит.
* Железен поглед - хематит .
* Железо-стибиумски гланц — Бертиерит.
* Калибински гланц (|chalybinglanz ) — Џејмсонит .
* Оловнен гланц — Галенит, која ѝ го далимето на групата (Galenoides).
* Манганов гланц — Алабандит.
* Меркурен гланц (|merkurglanz) — Селен метацинабарит (селен цинабар).
* Молибденски гланц — Молибденит.
* Никелски гланц — Герсдорфит или Улманит.
* Калај-бакарен гланц (|zinnkupferglanz) — Станит.
* Плусинов гланц, набран гланц (|plusinglanz) — Аргиродит.
* Лушпест гланц (|schappenglanz) — Франкеит .
* Сребрен гланц (|silberglanz) — Акантит.
* Сребрено црн гланц (|schwarzsilberglanz) — Стефанит.
* Телуриумски гланц (|telluriumglanz, tellurglanz) — Нагиагит .
* Телуро-бизмутски гланц (|telluriumwismutglanz, tellurwismutglanz) — Тетрадимит.
* Телуро-сребрен гланц (|telluriumsilberglanz, tellursilberglanz) — Хесит или силванит.
* Записен гланц (|schriftglanz) — Силванит.
4 Депозити
Како по правило, гланцот се формира и се открива во хидротермални наоѓалишта со различни температурни услови. Местните наоѓалишта на минерали од групата глансови не можат да се кодифицираат според некоја заедничка карактеристика, бидејќи се хетерогени по својот состав. Тие се расфрлани низ целата планета и одговараат на оние места каде што се наоѓаат руди на поединечни хемиски елементи, кои исто така ги формираат минералите гланцеви кои се дел од групата.