Душевно здравје

Душевното здравје опфаќа емоционална, психолошка и социјална благосостојба, што влијае на сознанието, перцепцијата и однесувањето. Според Светската здравствена организација (СЗО), тоа е „состојба на благосостојба во која поединецот ги реализира своите способности, може да се справи со нормалните стресови на животот, може да работи продуктивно и плодно и може да придонесе за неговите/нејзините заедница“. Исто така, одредува како поединецот се справува со стресот, меѓучовечките односи и донесувањето одлуки. душевното здравје вклучува субјективна благосостојба, перципирана самоефикасност, автономија, компетентност, зависност меѓу генерациите и самоактуализација на нечиј интелектуален и емоционален потенцијал, меѓу другото. Од перспектива на позитивна психологија или холизам, душевното здравје може да ја вклучи способноста на поединецот да ужива во животот и да создаде рамнотежа помеѓу животните активности и напорите за постигнување психолошка отпорност. Културните разлики, субјективните проценки и конкурентните професионални теории влијаат на тоа како се дефинира „душевното здравје“. Некои рани знаци поврзани со потешкотии во душевното здравје се иритација на спиењето, недостаток на енергија, недостаток на апетит, размислување да се повредите себеси или другите, самоизолирање и често зонирање.
1 Душевни растројства
Душевното здравје, како што е дефинирано од Агенцијата за јавно здравје на Канада, е капацитет на поединецот да се чувствува, размислува и дејствува на начини да постигне подобар квалитет на живот, притоа почитувајќи ги личните, социјалните и културните граници. Оштетувањето на кое било од овие се фактор на ризик за душевни растројства, или душевни болести, кои се компонента на душевното здравје. Во 2019 година, околу 970 милиони луѓе ширум светот страдале од душевни растројства, а најчести се анксиозноста и депресијата. Бројот на луѓе што страдале од душевно растројство значително се зголемил во текот на годините. Душевните растројства се определуваат како здравствени состојби што влијаат и го менуваат когнитивното функционирање, емоционалните одговори и однесувањето поврзани со вознемиреност и/или оштетено функционирање. ICD-11 е глобален стандард што се користи за дијагностицирање, лекување, истражување и известување за различни душевни растројства. Во САД, DSM-5 се користи како систем за класификација на душевни растројства.
Душевното здравје е поврзано со голем број фактори на животниот стил како што се исхраната, вежбањето, стресот, злоупотребата на дрога, социјалните врски и интеракциите. Психијатри, психолози, лиценцирани професионални клинички советници, социјални работници, медицински сестри и семејни лекари можат да помогнат во управувањето со душевната болест со третмани како што се терапија, советување и лекови.
2 Историја
2.1 Рана историја
Во средината на 19 век, Вилијам Свитсер бил првиот што го измисли терминот ''душевна хигиена'', што може да се смета како претходник на современите пристапи за работа на промовирање позитивно душевно здравје. Исак Реј, четвртиот претседател на Американската психијатриска асоцијација и еден од нејзините основачи, дополнително ја дефинирал душевната хигиена како „уметност на зачувување на умот од сите инциденти и влијанија пресметани да ги влошат неговите квалитети, да ја нарушат неговата енергија или да ги нарушат неговите движења“.
Во американската историја, се сметало дека душевно болните пациенти се религиозно казнети. Овој одговор опстојувал во текот на 1700-тите, заедно со нехуманото затворање и стигматизирање на таквите поединци. Доротеа Дикс (1802–1887) била важна фигура во развојот на движењето „душевна хигиена“. Била учителка во училиште која се трудела да им помогне на луѓето со душевни растројства и да ги изложи подстандардните услови во кои биле ставени. Ова станало познато како „движење за душевна хигиена“. Пред ова движење, не било невообичаено луѓето погодени од душевна болест да бидат значително запоставени, често оставени сами во непристојни услови без доволно облека. Од 1840 до 1880 година, таа ја добила поддршката од федералната влада за да формира над 30 државни психијатриски болници; сепак, тие биле со недоволно кадар, недоволно ресурси и биле обвинети за кршење на човековите права.
Емил Краепелин во 1896 година ја развил таксономијата на душевни растројства која доминирала на полето скоро 80 години. Подоцна, предложениот модел на болест на абнормалност бил подложен на анализа и се сметал дека нормалноста е во однос на физичките, географските и културните аспекти на дефинираната група.
На почетокот на 20 век, Клифорд Бирс го основал „Душевно здравје Америка – Национален комитет за душевна хигиена“, по објавувањето на неговите сметки како пациент во неколку азили за лудаци, ''„Ум што се нашол себеси“'' во 1908 година и ја отворил првата амбулантска клиника за душевно здравје во САД.
Движењето за душевна хигиена, слично на движењето за социјална хигиена, понекогаш било поврзано со застапување евгеника и стерилизација на оние кои се сметале за премногу душевно дефицитарни за да им се помогне во продуктивна работа и задоволен семеен живот. Во годините по Втората светска војна, референците за душевна хигиена постепено биле заменети со терминот „душевно здравје“ поради неговиот позитивен аспект кој еволуирал од третман на болести во превентивни и промотивни области на здравствената заштита.
2.1.1 Деинституционализација и трансинституционализација
Кога болниците управувани од американската влада биле обвинети за кршење на човековите права, застапниците се залагале за деинституционализација: замена на федералните душевни болници за услуги за душевно здравје во заедницата. Затворањето на психијатриските болници обезбедени од државата било спроведено со Законот за центрите за душевно здравје во заедницата во 1963 година, кој ги определувал условите според кои само пациентите кои претставувале непосредна опасност за другите или за себе можеле да бидат примени во државните установи. Ова се сметало за подобрување од претходните услови. Сепак, останала дебатата за условите на овие ресурси на заедницата.
Докажано е дека оваа транзиција била корисна за многу пациенти: имало зголемување на целокупното задоволство, подобар квалитет на живот и повеќе пријателства меѓу пациентите, сето тоа по прифатлива цена. Ова се покажало како точно само во околноста дека објектите за третман кои имале доволно средства за персонал и опрема, како и соодветно управување. Сепак, оваа идеја била поларизирачко прашање. Критичарите на деинституционализацијата тврделе дека преовладувале лоши услови за живот, пациентите биле осамени и не добивале соодветна медицинска нега во овие домови за лекување. Дополнително, пациентите кои биле преместени од државната психијатриска нега во старечки и станбени домови имале дефицити во клучните аспекти на нивното лекување. Некои случаи резултирале со префрлање на грижата од здравствените работници кон семејствата на пациентите, каде што немале соодветно финансирање или медицинска експертиза за да дадат соодветна грижа. Од друга страна, пациентите кои се лекувале во центрите за ментално здравје во заедницата немале доволно тестирање за рак, вакцинација или на други редовни медицински прегледи.
Други критичари на државната деинституционализација тврделе дека ова е едноставно транзиција кон „трансинституционализација“, или идејата дека затворите и болниците обезбедени од државата биле меѓусебно зависни. Со други зборови, пациентите станувале затвореници. Ова се потпира на хипотезата Пенроуз од 1939 година, која теоретизирал дека постоела обратна врска помеѓу големината на населението во затворите и бројот на кревети во психијатриска болница. Ова значи дека популациите на кои им била потребна психијатриска ментална грижа преминувале помеѓу институциите, кои во овој случај ги вклучувало државните психијатриски болници и системите на кривичната правда. Така, намалување на достапните кревети во психијатриски болници се случило истовремено со зголемување на затворениците. Иако некои биле скептични дека тоа се должело на други надворешни фактори, други го образложувале овој заклучок со недостаток на емпатија за ментално болните. Немало никаков аргумент во социјалната стигматизација на оние со ментални болести, тие биле широко маргинализирани и дискриминирани во општеството. Во овој извор, истражувачите анализирале како повеќето затвореници со компензација (притвореници кои не биле во можност или не сакале да платат парична казна за ситни кривични дела) се невработени, бездомници и со извонредно висок степен на ментални болести и нарушувања на употребата на супстанции. Затворениците со компензација потоа ги губеле потенцијалните можности за работа, се соочувале со социјална маргинализација и немале пристап до програмите за ресоцијализација, кои на крајот го олеснувале повторното дело. Истражувањето фрла светлина на тоа како ментално болните - а во овој случај, сиромашните - дополнително се казнувале за одредени околности кои биле надвор од нивна контрола и дека ова бил маѓепсан круг кој се повторувал. Така, затворите отелотворувале друга душевна болница обезбедена од државата.
Семејствата на пациентите, адвокатите и професионалците за ментално здравје сè уште барале зголемување на подобро структурирани установи во заедницата и програми за третман со повисок квалитет на долгорочни ресурси и грижа за болниците. Со оваа поструктуирана средина, Соединетите Држави продолжиле со поголем пристап до грижа за ментално здравје и зголемување на севкупниот третман на ментално болните.
Сепак, сè уште има недостаток на студии за состојби на ментално здравје (MHCs) за подигање на свеста, развој на знаење и став за барање медицински третман за MHCs во Бангладеш. Луѓето во руралните области често бараат третман од традиционалните исцелители и MHC понекогаш се сметаат за духовна работа.
3 Епидемиологија
Менталните болести се почести од ракот, дијабетесот или срцевите заболувања. Над 26 отсто од сите Американци на возраст над 18 години ги исполнуваат критериумите за да имаат ментална болест. Доказите покажуваат дека 450 милиони луѓе ширум светот имаат некоја ментална болест. Големата депресија е рангирана на четвртото место меѓу првите 10 водечки причинители на болести ширум светот. До 2029 година, се предвидува дека менталните болести ќе станат водечка причина за болести ширум светот. Еден милион луѓе извршуваат самоубиство секоја година, а од 10 до 20 милиони се обидуваат. Извештајот на Светската здравствена организација (СЗО) ја проценува глобалната цена на менталните болести на речиси 2,5 трилиони долари (две третини од индиректните трошоци) во 2010 година, со предвидено зголемување на над 6 трилиони долари до 2030 година.
Доказите од СЗО сугерираат дека речиси половина од светската популација е погодена од ментални болести со влијание врз нивната самодоверба, врски и способност да функционираат во секојдневниот живот. Емоционалното здравје на поединецот може да влијае на неговото физичко здравје. Лошото ментално здравје може да доведе до проблеми како што се неможноста да се донесат соодветни одлуки и нарушувања на употребата на супстанции.
Доброто ментално здравје може да го подобри квалитетот на животот, додека лошото ментално здравје може да го влоши. Според Ричардс, Кампанија и Музе-Бурк, „Постојат сè поголеми докази кои покажуваат дека емоционалните способности се поврзани со просоцијални однесувања како што се управувањето со стресот и физичкото здравје“. Нивното истражување, исто така, заклучило дека луѓето на кои им недостига емоционално изразување се склони кон антисоцијални однесувања (на пример, нарушување на употребата на супстанции и нарушување на употребата на алкохол, физички тепачки, вандализам), што го одразува нечие ментално здравје и потиснати емоции. Возрасните и децата кои се соочуваат со ментална болест може да доживеат социјална стигма, што може да ги влоши проблемите.
3.1 Глобална преваленца
Менталното здравје може да се гледа како континуум, каде што менталното здравје на поединецот може да има многу различни можни вредности. Менталната благосостојба се смета за позитивен атрибут; оваа дефиниција за ментално здравје ја нагласува емоционалната благосостојба, капацитетот да се живее целосен и креативен живот и флексибилноста за справување со неизбежните предизвици во животот. Некои дискусии се формулирани во смисла на задоволство или среќа. Многу терапевтски системи и книги за самопомош нудат методи и филозофии кои поддржуваат стратегии и техники кои се фалат како ефикасни за понатамошно подобрување на менталната благосостојба. Позитивната психологија е сè поизразена во менталното здравје.
Холистичкиот модел на ментално здравје генерално вклучува концепти засновани на антрополошки, образовни, психолошки, религиозни и социолошки перспективи. Постојат и модели како теоретски перспективи од психологијата на личноста, социјалната, клиничката, здравствената и развојната психологија.
Трипартитниот модел на ментална благосостојба ја гледа менталната благосостојба како што опфаќа три компоненти на емоционална благосостојба, социјална благосостојба и психолошка благосостојба. Емоционалната благосостојба се дефинира како високо ниво на позитивни емоции, додека социјалната и психолошката благосостојба се дефинираат како присуство на психолошки и социјални вештини и способности кои придонесуваат за оптимално функционирање во секојдневниот живот. Моделот добил емпириска поддршка низ културите. Континуирано Ментално Здравје-Кратка Форма (MHC-SF) е најшироко користената скала за мерење на трипартитниот модел на ментална благосостојба.
3.2 Демографија
3.2.1 Деца и млади
Менталните здравствени состојби се 16% од глобалниот товар на болести и повреди кај луѓето на возраст од 10-19 години. 8,9 милиони млади возрасни луѓе се погодени од ментални болести. 42% од тие млади возрасни лица не се лекувале од 2018 година Само во Соединетите Американски Држави во 2021 година, најмалку околу 17,5% од населението (на возраст од 18 години и постари) било забележано дека имале ментални болести. Споредбата помеѓу извештаите и статистиката за проблеми со менталното здравје кај поновите генерации (од 18-25 години до 26-49 години) и постарата генерација (50 години или постари) означува зголемување на проблемите со менталното здравје, бидејќи само 15% од постарата генерација пријавиле проблеми со менталното здравје додека поновите генерации пријавиле 33,7% (18-25) и 28,1% (26-49). Половина од сите состојби на ментално здравје започнуваат на 14-годишна возраст, но повеќето случаи остануваат неоткриени и не се лекуваат. Улогата на старателите за млади со потреби за ментално здравје е драгоцена, а старателите имаат најголема корист кога имаат доволно психообразование и поддршка од врсниците. Депресијата е една од водечките причини за болести и инвалидитет кај адолесцентите. Самоубиството е четврта водечка причина за смрт кај 15-19-годишниците. Изложеноста на траума од детството може да предизвика нарушувања на менталното здравје и слаби академски достигнувања. Игнорирањето на состојбите со менталното здравје кај адолесцентите може да влијае на зрелоста. 50% од децата од предучилишна возраст покажуваат природно намалување на проблемите во однесувањето. Останатите доживуваат долгорочни последици. Тоа го нарушува физичкото и менталното здравје и ги ограничува можностите да се живее исполнет живот. Резултат на депресија за време на адолесценцијата и зрелоста може да биде злоупотреба на супстанции. Просечната возраст на почеток е помеѓу 11 и 14 години за депресивни нарушувања. Само приближно 25% од децата со проблеми во однесувањето се упатуваат на медицински услуги. Поголемиот дел од децата не се лекуваат.
3.2.2 Бездомно население
Се смета дека менталните болести се многу распространети меѓу бездомните популации, иако пристапот до соодветни дијагнози е ограничен. Една статија напишана од Лиза Гудман и нејзините колеги го сумирало истражувањето на Смит за ПТСН кај бездомните самохрани жени и мајки во Сент Луис, Мисури, кое покажало дека 53% од испитаниците ги исполнуваат дијагностичките критериуми и кои го опишуваат бездомништвото како фактор на ризик за ментална болест. Најмалку два вообичаено пријавени симптоми на психолошка траума, социјална неприврзаност и научена беспомошност се многу распространети кај бездомниците и бездомните семејствата.
Додека менталнатите болести се распространети, луѓето ретко добиваат соодветна грижа. Управувањето со случаи поврзано со други услуги е ефективен пристап за нега за подобрување на симптомите кај луѓето кои се соочуваат со бездомништво. Управувањето со случаи го намалил приемот во болниците и ја намалил употребата на супстанции од оние со проблеми со злоупотреба на супстанции повеќе од типичната нега.
3.2.3 Имигранти и бегалци
Државите во кои има бегалци се места на општествени превирања, граѓанска војна, дури и геноцид. Повеќето бегалци доживуваат трауми. Тоа може да биде во форма на тортура, сексуален напад, фрагментација на семејството и смрт на најблиските.
Бегалците и имигрантите доживуваат психосоцијални стресори по преселувањето. Тие вклучуваат дискриминација, недостаток на економска стабилност и социјална изолација што предизвикува емоционална вознемиреност. За бегалците обединувањето на семејствата може да биде една од примарните потреби за подобрување на квалитетот на животот. Постмиграциската траума е причина за депресивни растројства и психички вознемирени имигранти.
3.2.4 Културни и религиозни размислувања
Менталното здравје е општествено конструиран концепт; различни општества, групи, култури, институции и професии имаат многу различни начини на концептуализација на нејзината природа и причини, одредување што е ментално здраво и одлучување какви интервенции, доколку ги има, се соодветни. Така, различни професионалци имаат различно културно, класно, политичко и религиозно потекло, што влијае на методологијата што се применува за време на третманот. Во контекст на грижата за менталното здравје на глувите, неопходно е професионалците да имаат културна компетентност на глувите и наглувите лица и да разберат како правилно да се потпрат на обучени, квалификувани и овластени преведувачи кога работат со културно глуви клиенти.
Истражувањата покажале дека постои стигма поврзана со менталнатите болести. Поради таквата стигма, поединците може да се спротивстават на етикетирањето и може да бидат поттикнати да одговорат на дијагнозите за ментално здравје со негирање. Семејните негуватели на лица со ментални нарушувања, исто така, може да претрпат дискриминација или да се соочат со стигма.
Решавањето и елиминирањето на социјалната стигма и перципираната стигма поврзана со менталната болест е препознаена како клучна за образованието и свеста околу проблемите со менталното здравје. Во Обединетото Кралство, Кралскиот колеџ за психијатри ја организирал кампањата ''Changing Minds'' (1998–2003) за да помогне во намалувањето на стигмата, додека во Соединетите Држави, напорите на ентитетите како што се Фондацијата Born This Way и ''The Manic Monologues'' конкретно се фокусираат за отстранување на стигмата околу менталната болест. Националната алијанса за ментална болест (НАМИ) е американска институција основана во 1979 година за да ги застапува оние кои се борат со проблеми со менталното здравје. NAMI помага да се едуцира за ментални болести и здравствени проблеми, а исто така работи на елиминирање на стигмата поврзана со овие нарушувања.
Многу професионалци за ментално здравје почнуваат или веќе ја разбираат важноста на компетентноста во религиозната различност и духовност. Тие, исто така, учествуваат во културна обука за подобро да разберат кои интервенции најдобро функционираат за овие различни групи на луѓе. Американската психолошка асоцијација експлицитно наведува дека религијата мора да се почитува. Образованието за духовни и религиозни прашања, барано од Американското здружение на психијатри, сепак, многу помалку внимание се посветува на штетата што може да ја предизвикаат поригидните, фундаменталистички вери кои вообичаено се практикуваат во Соединетите Држави. Оваа тема била широко политизирана во 2018 година, како на пример со создавањето на Работната група за верска слобода во јули истата година. Исто така, многу даватели на услуги и практичари во Соединетите Држави само што почнале да сфаќаат дека институцијата за ментална здравствена заштита нема знаење и компетентност за многу незападни култури, оставајќи ги давателите на услуги во САД неопремени да лекуваат пациенти од различни култури.
3.3 Работна терапија
Практичарите на работна терапија имаат за цел да го подобрат и овозможат учеството на клиентот или групата во значајни, секојдневни занимања. Во оваа смисла, занимањето се дефинира како секоја активност што „окупира нечие време“. Примери за тие активности вклучуваат секојдневни задачи (облекување, капење, јадење, домашни работи, возење, итн.), спиење и одмор, образование, работа, игра, слободно време (хоби) и социјални интеракции. Професијата ОТ нуди широк спектар на услуги за сите фази од животот во огромен број практики, иако основите на ОТ потекнуваат од менталното здравје. Поддршката на заедницата за менталното здравје преку групи за поддршка модерирани од експерти може да им помогне на оние кои сакаат да закрепнат од ментална болест или на друг начин да ја подобрат својата емоционална благосостојба.
ОТ услугите фокусирани на менталното здравје може да се обезбедат на лица, групи и популации во текот на целиот животен век и кои доживуваат различни нивоа на перформанси за ментално здравје. На пример, практичарите на работна терапија обезбедуваат услуги за ментално здравје во училишни системи, воени средини, болници, амбулантски клиники и стационарни поставки за рехабилитација за ментално здравје. Интервенциите или поддршката може да се обезбедат директно преку специфични интервенции за третман или индиректно преку обезбедување на консултации со бизниси, училишта или други поголеми групи за да се вклучат стратегии за ментално здравје на програмско ниво. Дури и луѓето кои се ментално здрави можат да имаат корист од промоцијата на здравјето и дополнителните превентивни стратегии за намалување на влијанието на тешките ситуации.
Интервенциите се фокусираат на позитивното функционирање, сензорни стратегии, управување со емоции, меѓучовечки односи, спиење, ангажирање во заедницата и други когнитивни вештини (т.е. визуелно-перцептивни вештини, внимание, меморија, управување со возбуда/енергија итн.).
3.3.1 Менталното здравје во социјалната работа
Социјалната работа во менталното здравје, исто така наречена психијатриска социјална работа, е процес каде на поединецот во одредена средина му се помага да постигне слобода од преклопување на внатрешни и надворешни проблеми (социјални и економски ситуации, семејни и други односи, физичка и организациска средина, психијатриски симптоми, итн.). Цели кон хармонија, квалитет на живот, самоактуелизација и лична адаптација во сите системи. Психијатриските социјални работници се професионалци за ментално здравје кои можат да им помогнат на пациентите и на членовите на нивните семејства да се справат со проблеми со менталното здравје и со разни економски или социјални проблеми предизвикани од ментални болести или психијатриски дисфункции и да постигнат подобрено ментално здравје и благосостојба. Тие се витални членови на тимовите за лекување во Одделенијата за психијатрија и бихејвиорални науки во болниците. Тие се вработени и во амбулантски и во болнички услови во болница, домови за стари лица, државни и локални власти, клиники за употреба на супстанции, поправни установи, здравствени услуги, приватна пракса итн.
Во Соединетите Држави, социјалните работници обезбедуваат најголем дел од услугите за ментално здравје. Според владини извори, 60% од професионалците за ментално здравје се клинички обучени социјални работници, 10% се психијатри, 23% се психолози и 5% се психијатриски медицински сестри.
Социјалните работници за ментално здравје во Јапонија имаат професионално знаење за здравјето и благосостојбата и вештини неопходни за благосостојбата на една личност. Нивната обука за социјална работа им овозможува како професионалец да спроведат Консултативна помош за ментални попречености и нивна социјална реинтеграција; Консултации за рехабилитација на жртвите; Совети и насоки за престој по отпуштањето и повторно вработување по хоспитализирана нега, за големи животни настани во редовниот живот, пари и самоуправување и други релевантни работи за да се оспособат да се прилагодат во секојдневниот живот. Социјалните работници обезбедуваат поединечни домашни посети за ментално болни и обезбедуваат услуги за социјална помош, со специјализирана обука, низа процедурални услуги се координирани за домот, работното место и училиштето. Во административен однос, психијатриските социјални работници обезбедуваат консултации, лидерство, управување со конфликти и насоки за работа. Психијатриските социјални работници кои обезбедуваат проценка и психосоцијални интервенции функционираат како клиничар, советник и општински персонал во здравствените домови.
4 Фактори на ризик и причини за проблеми со душевното здравје
Постојат многу работи кои можат да придонесат за проблеми со менталното здравје, вклучувајќи биолошки фактори, генетски фактори, животни искуства (како психолошка траума или злоупотреба) и семејна историја на проблеми со менталното здравје.
4.1 Биолошки фактори
Според книгата на серијата Додатоци на наставната програма на Националниот институт за здравство, повеќето научници веруваат дека промените во невротрансмитерите можат да предизвикаат ментални болести. Во делот „Биологија на менталните болести“ прашањето е детално објаснето, „...може да има нарушувања во невротрансмитерите допамин, глутамат и норепинефрин кај поединци кои имаат шизофренија“.
4.2 Демографски фактори
Полот, возраста, етничката припадност, очекуваниот животен век, долговечноста, густината на населението и разновидноста на заедницата се сите демографски карактеристики кои можат повторно да го зголемат ризикот и сериозноста на менталните нарушувања. Постојните докази покажуваат дека женскиот пол е поврзан со зголемен ризик од депресија во различни фази од животот, почнувајќи од адолесценцијата во различни контексти. Жените, на пример, имаат поголем ризик од анксиозност и нарушувања во исхраната, додека мажите имаат поголеми шанси за злоупотреба на супстанции и проблеми во однесувањето и развојот. Ова не значи дека жените имаат помала веројатност да страдаат од развојни нарушувања, како што се нарушување на спектарот на аутизам, нарушување на хиперактивност со дефицит на внимание, Туретов синдром или шизофренија со рана појава. Етничката припадност и етничката хетерогеност, исто така, се идентификувани како фактори на ризик за преваленца на ментални нарушувања, при што малцинските групи се изложени на поголем ризик поради дискриминација и исклучување.
Се покажало дека невработеноста ја повредува емоционалната благосостојба на поединецот, самодовербата и пошироко нивното ментално здравје. Исто така и дека зголемената невработеност има значително влијание врз менталното здравје, претежно депресивните растројства. Ова е важно да се земе предвид кога се разгледуваат предизвикувачите за нарушувања на менталното здравје во секое истражување на населението. Според мета-анализата од 2009 година на Пол и Мозер, земјите со висока нееднаквост во приходите и лоша заштита од невработеност доживуваат полоши резултати за менталното здравје кај невработените.
Емоционалните ментални нарушувања се водечка причина за попреченост во светот. Истражувањето на степенот и сериозноста на нетретираните емоционални ментални нарушувања низ целиот свет е главен приоритет на иницијативата за истражување на Светското ментално здравје (WMH), која била создадена во 1998 година од Светската здравствена организација (СЗО). „Невропсихијатриските нарушувања се водечка причина за инвалидитет ширум светот, што претставува 37% од сите години на здрав живот изгубени поради болести. Овие нарушувања се најпогубни за земјите со низок и среден приход поради нивната неможност да им обезбедат соодветна помош на своите граѓани. И покрај модерната третман и рехабилитација за нарушувања на емоционалното ментално здравје, „дури и економски поволните општества имаат конкурентни приоритети и буџетски ограничувања“.
Несреќните брачни парови имаат 3-25 пати поголем ризик од развој на клиничка депресија.
Иницијативата за истражување на Светското ментално здравје предложил план за земјите да ги редизајнираат своите системи за грижа за менталното здравје за најдобро да ги распределат ресурсите. „Првиот чекор е документација за услугите што се користат и обемот и природата на потребите за лекување. Вториот чекор може да биде да се направи меѓунационална споредба на користењето услуги и незадоволените потреби во земји со различни системи за грижа за менталното здравје. Ваквите споредби можат да помогнат да се открие оптимално финансирање, национални политики и системи за испорака за грижа за менталното здравје.“.
Знаењето како да се обезбеди ефикасна грижа за емоционалното ментално здравје стана императив ширум светот. За жал, повеќето земји имаат недоволни податоци за да водат одлуки, отсутни или конкурентни визии за ресурси и речиси постојан притисок за намалување на осигурувањето и правата. Истражувањата на WMH биле направени во Африка (Нигерија, Јужна Африка), Америка (Колумбија, Мексико, САД), Азија и Тихиот Океан (Јапонија, Нов Зеланд, Пекинг и Шангај во Народна Република Кина) Европа (Белгија, Франција, Германија, Италија, Холандија, Шпанија, Украина) и Блискиот Исток (Израел, Либан). Земјите биле класифицирани со критериуми на Светска банка како со низок приход (Нигерија), со пониски среден приход (Кина, Колумбија, Јужна Африка, Украина), со повисок среден приход (Либан, Мексико) и со високи примања.
Координираните истражувања за нарушувања на емоционалното душевно здравје, нивната сериозност и третмани биле спроведени во горенаведените земји. Овие истражувања ја проценуваат зачестеноста, видовите и соодветноста на користењето на услугите за ментално здравје во 17 земји во кои истражувањата на WMH се завршени. WMH, исто така, ги испитал незадоволените потреби за третман во слоеви дефинирани според сериозноста на менталните нарушувања. Нивното истражување покажало дека „бројот на испитаници кои користеле било која 12-месечна услуга за ментално здравје е генерално помал во земјите во развој отколку во развиените земји, а процентот што примале услуги имало тенденција да одговара на процентот на земјите од бруто домашниот производ потрошен за здравствена заштита. „Високите нивоа на незадоволени потреби ширум светот не се изненадувачки, бидејќи наодите на СЗО Проектот АТЛАС за многу пониски трошоци за ментално здравје отколку што било сугерирано од големината на оптоварувањата од менталните болести. Општо земено, незадоволените потреби во земјите со ниски и среден приход може да бидат што може да се припише на тоа што овие нации трошат намалени износи (обично <1%) од веќе намалените здравствени буџети за грижа за менталното здравје, и тие во голема мера се потпираат на трошење од џеб од страна на граѓаните кои се лошо опремени за тоа“.
4.3 Стрес
Центарот за зависности и ментално здравје разговара за тоа како одредена количина на стрес е нормален дел од секојдневниот живот. Малите дози на стрес им помагаат на луѓето да ги исполнат роковите, да бидат подготвени за презентации, да бидат продуктивни и да пристигнуваат на време за важни настани. Сепак, долгорочниот стрес може да стане штетен. Кога стресот станува огромен и продолжен, се зголемуваат ризиците за проблеми со менталното здравје и медицински проблеми. Исто така, на таа забелешка, некои студии откриле дека јазикот го влошува менталното здравје, па дури и им штети на луѓето.
4.4 Сиромаштија
Психолошка студија била спроведена од четворица научници за време на инаугуративната Конвенција за психолошка наука. Резултатите откриле дека луѓето кои напредуваат со финансиска стабилност или се под низок социо-економски статус (СЕС) имаат тенденција да имаат полоши когнитивни перформанси поради надворешниот притисок што им е наметнат. Истражувањето покажало дека стресните фактори како што се нискиот приход, несоодветната здравствена заштита, дискриминацијата и изложеноста на криминални активности придонесуваат за ментални нарушувања. Оваа студија исто така покажала дека децата изложени на средини погодени од сиромаштија имаат побавно когнитивно размислување. Се гледа дека децата имаат подобри резултати под грижата на нивните родители и дека децата имаат тенденција да го усвојат говорниот јазик на помлада возраст. Бидејќи да се биде во сиромаштија од детството е поштетен отколку за возрасен, се гледа дека децата во сиромашните домаќинства имаат тенденција да заостануваат во одредени когнитивни способности во споредба со другите просечни семејства.
За детето да порасне емоционално здраво, на децата под три години им треба „силен, сигурен примарен негувател кој обезбедува доследна и безусловна љубов, водство и поддршка. Безбедни, предвидливи, стабилни средини. Десет до 20 часа секоја недела на хармонични, реципрочни интеракции. Овој процес, познат како усогласување, е најклучен во текот на првите 6-24 месеци од животот на доенчињата и им помага да развијат поширок опсег на здрави емоции, вклучувајќи благодарност, простување и емпатија. Збогатување преку персонализирани, сè покомплексни активности". Во едно истражување, 67% од децата од загрозените внатрешни градови изјавиле дека биле сведоци на сериозен напад, а 33% изјавиле дека биле сведоци на убиство. Откриено е дека 51% од петтоодделенците од Њу Орлеанс (просечен приход за домаќинство: 27.133 долари) се жртви на насилство, во споредба со 32% во Вашингтон (просечен приход за домаќинство: 40.127 долари). Истражувањата покажале дека сиромаштијата ги менува личностите на децата кои живеат во неа. The Great Smoky Mountains Study била десетгодишна студија која можела да го докаже ова. За време на студијата, околу една четвртина од семејствата забележале драматично и неочекувано зголемување на приходите. Студијата покажала дека кај овие деца, случаите на нарушувања во однесувањето и емоционалните нарушувања се намалиле, а совесноста и согласноста се зголемиле.
4.5 Фактори на животната средина
Документирани се ефектите од климатските промени врз менталното здравје и благосостојба. Ова е особено случај за ранливите популации и оние со веќе постоечки сериозни ментални болести. Постојат три широки патишта преку кои може да се појават овие ефекти: директно, индиректно или преку свесност. Директната патека вклучува услови поврзани со стрес предизвикани од изложеност на екстремни временски настани. Тие вклучуваат посттрауматско стресно нарушување (ПТСН). Научните студии го поврзуваат менталното здравје со неколку изложености поврзани со климата. Тие вклучуваат топлина, влажност, врнежи, суша, шумски пожари и поплави. Индиректниот пат може да биде нарушување на економските и социјалните активности. Пример е кога област на обработливо земјиште е помалку способна да произведува храна. Третиот пат може да биде само свесност за заканата од климатските промени, дури и од поединци кои инаку не се засегнати од тоа.
Дополнителен аспект што треба да се земе во предвид е штетното влијание што климатските промени можат да го имаат врз зелените или сините природни простори, кои сами по себе се докажани дека имаат корисен ефект врз менталното здравје. Влијанијата на антропогените климатски промени, како што се загадувањето на слатките води или уништувањето на шумите, ги деградираат овие предели и го намалуваат јавниот пристап. Дури и кога зелените и сините простори се недопрени, пристапот до нив не е еднаков во општеството, што е прашање на еколошка правда и економска нееднаквост.
Резултатите од менталното здравје се измерени во неколку студии. Овие користат индикатори како што се приеми во психијатриска болница, смртност, самоповредување и стапки на самоубиства. Луѓето со веќе постоечка ментална болест, домородните народи, мигрантите и бегалците, како и децата и адолесцентите се сите ранливи. Емоционалните одговори на заканата од климатските промени може да вклучуваат еко-анксиозност, еколошка тага и еко-лутина. Таквите емоции можат да бидат рационални одговори на деградацијата на природниот свет и да доведат до адаптивно дејство.
Тешко е да се проценат точните ефекти врз менталното здравје од климатските промени; зголемувањето на топлинските екстреми претставува ризик за менталното здравје што може да се манифестира со зголемени приеми во болница поврзани со менталното здравје и самоубиства.
5 Спречување и промоција
„Поимите промоција и спречување на душевното здравје често се мешаат. Промоцијата се определува како интервенирање за ''оптимизирање'' на позитивното ментално здравје преку адресирање на детерминанти на позитивното ментално здравје (т.е. заштитни фактори) пред да се утврди конкретен проблем со менталното здравје, со крајна цел подобрување на позитивното ментално здравје на населението Превенцијата на менталното здравје е дефинирана како интервенирање за ''минимизирање'' на проблемите со менталното здравје (т.е. фактори на ризик) со адресирање на детерминанти на проблемите со менталното здравје пред да се идентификува специфичен проблем со менталното здравје кај поединецот, групата или популацијата на фокус со крајна цел да се намали бројот на идни проблеми со менталното здравје кај населението“.
За да се подобри менталното здравје, треба да се реши коренот на проблемот. „Превенцијата го нагласува избегнувањето на факторите на ризик; промоцијата има за цел да ја подобри способноста на поединецот да постигне позитивно чувство на самодоверба, мајсторство, благосостојба и социјална вклученост“. Промоцијата на менталното здравје се обидува да ги зголеми заштитните фактори и здравото однесување што може да помогне да се спречи појавата на дијагностичко ментално растројство и да се намалат факторите на ризик кои можат да доведат до развој на ментално растројство. Јогата е пример за активност која го смирува целото тело и нервите. Според една студија за благосостојбата од Ричардс, Кампанија и Музе-Бурк, „свесноста се смета за намерна состојба, можеби оние што ја практикуваат веруваат во нејзината важност и вредност да бидат внимателни, така што вреднувањето на себе - активностите за грижа може да влијаат на намерната компонента на внимателноста“.
Менталното здравје е конвенционално дефинирано како хибрид на отсуство на ментално растројство и присуство на благосостојба. Се зголемува фокусот на спречување на ментални нарушувања. Превенцијата почнува да се појавува во стратегиите за ментално здравје, вклучувајќи го извештајот на СЗО од 2004 година „''Превенција на ментални нарушувања''“, „Пактот за ментално здравје“ на ЕУ од 2008 година и Националната стратегија за превенција на САД од 2011 година. Некои коментатори тврдат дека прагматичен и практичен пристап за превенција на ментални нарушувања на работа би бил да се третира на ист начин како и превенцијата од физички повреди.
Превенцијата на нарушување на млада возраст може значително да ги намали шансите детето да има нарушување подоцна во животот и ќе биде најефикасна и најефективна мерка од перспектива на јавното здравје. Превенцијата може да бара редовни консултации со лекар најмалку двапати годишно за да се откријат какви било знаци кои откриваат какви било проблеми со менталното здравје.
Дополнително, социјалните медиуми стануваат ресурс за превенција. Во 2004 година, Законот за услуги за ментално здравје започна да финансира маркетинг иницијативи за едукација на јавноста за менталното здравје. Овој проект со седиште во Калифорнија работи на борба против негативната перцепција за менталното здравје и намалување на стигмата поврзана со неа. Додека социјалните медиуми можат да имаат корист за менталното здравје, тие исто така може да доведат до влошување ако не се управуваат правилно. Ограничувањето на внесот на социјалните мрежи е корисно.
Студиите известуваат дека пациентите во грижа за душевно здравје кои можат да пристапат и да ги читаат нивните Електронски здравствени досиеја (EHR) или Отворени белешки онлајн доживуваат зголемено разбирање за нивното ментално здравје, чувство дека имаат контрола над грижата и зголемена доверба во нивните лекари. Пациентите, исто така, пријавиле чувства на поголема валидација, ангажираност, сеќавање на нивниот план за нега и стекнување подобра свест за потенцијалните несакани ефекти од нивните лекови, кога ги читаат нивните белешки за ментално здравје. Други вообичаени искуства биле дека споделените белешки за ментално здравје го подобруваат зајакнувањето на пациентот и ја зголемуваат автономијата на пациентот.
Понатаму, неодамнешните студии покажале дека социјалните медиуми се ефикасен начин за привлекување внимание на проблеми со менталното здравје. Со собирање податоци од Твитер, истражувачите откриле дека присуството на социјалните медиуми е зголемено откако ќе се случел настан поврзан со здравјето на однесувањето. Истражувачите продолжиле да наоѓаат ефективни начини за користење на социјалните медиуми за да донесат поголема свест за проблемите со менталното здравје преку онлајн кампањи на други сајтови како што се Фејсбук и Инстаграм.
5.1 Навигација за нега
Навигацијата за грижа за менталното здравје помага да се водат пациентите и семејствата низ фрагментираните, често збунувачки индустрии за ментално здравје. Навигаторите за нега тесно соработуваат со пациентите и семејствата преку дискусија и соработка за да обезбедат информации за најдобрите терапии, како и упатувања до лекари и установи специјализирани за одредени форми на емоционално подобрување. Разликата помеѓу терапијата и навигацијата за нега е во тоа што процесот на навигација за нега обезбедува информации и ги насочува пациентите кон терапија наместо да обезбедува терапија. Сепак, навигаторите за нега може да понудат дијагноза и планирање на третман. Иако многу навигатори за нега се исто така обучени терапевти и лекари. Навигацијата за нега е врската помеѓу пациентот и долунаведените терапии. Јасно признавање дека менталното здравје бара медицинска интервенција било докажано во студијата на Кеслеет ал.р. на распространетоста и третманот на менталните нарушувања од 1990 до 2003 година во Соединетите Американски Држави. И покрај тоа што преваленцата на нарушувања на менталното здравје останала непроменета во овој период, бројот на пациенти кои барале третман за ментални нарушувања се зголемил за трипати.
5.2 Начини
5.2.1 Фармакотерапија
Фармакотерапијата е терапија која користи фармацевтски лекови. Фармакотерапијата се користи во лекувањето на менталните болести преку употреба на антидепресиви, бензодиазепини и употреба на елементи како што е литиум. Може да го препише само медицинско лице обучено во областа на психијатријата.
5.2.2 Физичка активност
Физичкото вежбање може да го подобри менталното и физичкото здравје. Спортувањето, пешачењето, возењето велосипед или било каква физичка активност предизвикува производство на различни хормони, понекогаш вклучувајќи ендорфин, кој може да го подигне расположението на една личност.
Истражувањата покажале дека во некои случаи, физичката активност може да има исто влијание како антидепресивите при лекување на депресија и анксиозност.
Покрај тоа, престанокот на физичките вежби може да има негативни ефекти врз некои состојби на менталното здравје, како што се депресија и анксиозност. Ова може да доведе до различни негативни исходи како што се дебелина, искривена слика на телото и многу здравствени ризици поврзани со ментални болести. Вежбањето може да го подобри менталното здравје, но не треба да се користи како алтернатива на терапијата.
5.2.3 Активни терапии
Активните терапии наречени и рекреативна терапија и работна терапија, промовираат заздравување преку активно ангажирање. Пример за работна терапија би бил промовирање активност која го подобрува секојдневниот живот, како што е грижа за себе или подобрување на хоби.
Секоја од овие терапии се покажала дека го подобрува менталното здравје и резултирало со поздрави, посреќни индивидуи. Во последниве години, на пример, боењето е препознаено како активност за која е докажано дека значително ги намалува нивоата на депресивни симптоми и анксиозност во многу студии.
5.2.4 Експресивни терапии
Експресивните терапии или креативните уметнички терапии се форма на психотерапија која вклучува уметност или создавање уметност. Овие терапии вклучуваат уметничка терапија, музикотерапија, драматерапија, танцова терапија и поетска терапија. Докажано е дека музикотерапијата е ефикасен начин да им се помогне на луѓето со нарушување на менталното здравје. Драма терапијата е одобрена од NICE за третман на психоза.
5.2.5 Психотерапија
Психотерапијата е општ термин за научно базиран третман на проблеми со менталното здравје врз основа на модерната медицина. Вклучува голем број училишта, како што се гешталт терапија, психоанализа, когнитивна бихејвиорална терапија, психоделична терапија, трансперсонална психологија /психотерапија и дијалектичка бихејвиорална терапија. Групната терапија вклучува секаков вид терапија што се одвива во амбиент кој вклучува повеќе луѓе. Може да вклучува психодинамски групи, групи за експресивна терапија, групи за поддршка (вклучувајќи ја програмата во дванаесет чекори), групи за решавање проблеми и психоедукација.
5.2.6 Самосочувство
Според Неф, самосочувството се состои од три главни позитивни компоненти и нивните негативни аналози: Самољубезност наспроти самоосудување, Заедничка човечност наспроти изолација и свесност наспроти прекумерна идентификација. Понатаму, постојат докази од студијата на Шин и Лин што сугерира дека специфичните компоненти на самосочувство можат да предвидат специфични димензии на позитивното ментално здравје (емоционална, социјална и психолошка благосостојба).
5.2.7 Социјално-емоционално учење
Колаборативот за академско, социјално, емоционално учење (CASEL) се однесува на пет широки и меѓусебно поврзани области на компетентност и истакнува примери за секоја од нив: самосвест, самоуправување, социјална свест, вештини за односи и одговорно одлучување. Мета-анализа беше направена од Алексенру Бонку, Јулијана Костеу и Михаела Минулеску (2017) со поглед на студиите за социјално-емоционално учење (СЕЛ) и ефектите врз емоционалните резултати и резултатите од однесувањето. Тие пронашле мала, но значајна големина на ефектот (во текот на испитуваните студии) за екстернализирани проблеми и социјално-емоционални вештини.
5.2.8 Медитација
Практиката на медитација на внимателност има неколку потенцијални придобивки за менталното здравје, како што се намалување на депресијата, беспокојство и стресот. Медитацијата за внимателност може да биде ефикасна и во лекувањето на нарушувањата на употребата на супстанции.
5.2.9 Свесно сонување
Утврдено е дека свесното сонување е поврзано со поголема душевна благосостојба. Исто така, не било поврзано со послаб квалитет на сон, ниту со когнитивна дисоцијација. Исто така, постојат некои докази дека терапијата со свесни соништа може да помогне во намалувањето на кошмарите.
5.2.10 Душевна кондиција
Менталната кондиција е движење за ментално здравје кое ги поттикнува луѓето намерно да ја регулираат и одржуваат својата емоционална благосостојба преку пријателство, редовен човечки контакт и активности кои вклучуваат медитација, вежби за смирување, аеробни вежби, внимателност, рутина и одржување на соодветен сон. Менталната кондиција е наменета да изгради отпорност против секојдневните ментални и потенцијално физички здравствени предизвици за да се спречи ескалација на анксиозност, депресија и самоубиствени идеи. Ова може да им помогне на луѓето, вклучувајќи ги и постарите возрасни лица со здравствени предизвици, поефикасно да се справат со ескалацијата на тие чувства доколку се појават.
5.2.11 Духовно советување
Духовните советници се среќаваат со луѓе во потреба за да понудат утеха и поддршка и да им помогнат да добијат подобро разбирање за нивните прашања и да развијат врска за решавање проблеми со духовноста. Овие типови на советници обезбедуваат грижа заснована на духовни, психолошки и теолошки принципи.
6 Закони и политики за јавно здравје
Постојат многу фактори кои влијаат врз менталното здравје, вклучувајќи:
* Душевно растројство, попреченост и самоубиството на крајот се резултат на комбинација на биологија, животна средина и пристап и користење на третман за ментално здравје.
* Јавните здравствени политики можат да влијаат на пристапот и користењето, што последователно може да го подобри менталното здравје и да помогне во напредокот на негативните последици од депресијата и нејзината поврзана попреченост.
6.1 САД
САД имаат највисока годишна стапка на преваленца (26%) за ментални болести меѓу споредбата на 14 земји во развој и развиени земји. Додека приближно 80% од сите луѓе во Соединетите држави со ментално растројство на крајот добиваат некаков облик на третман, во просек лицата немаат пристап до нега речиси една деценија по развојот на нивната болест, а помалку од една третина од луѓето кои бараат помош добиваат минимално соодветна грижа. Владата на сите им нуди програми и услуги, но ветераните добиваат најголема помош, има одредени критериуми за подобност што треба да се исполнат.
6.1.1 Политики
Политиките за ментално здравје во САД доживеале четири големи реформи: американското движење за азил предводено од Доротеа Дикс во 1843 година; движењето за ментална хигиена инспирирано од Клифорд Бирс во 1908 година; деинституционализацијата започната со Акција за ментално здравје во 1961 година; и движењето за поддршка на заедницата повикано со измените на Законот за CMCH од 1975 година.
Во 1843 година, Доротеа Дикс поднела Меморијал до законодавниот дом на Масачусетс, опишувајќи го навредливиот третман и ужасните услови што ги добивале ментално болните пациенти во затворите, кафезите и милостините. Таа во својот Меморијал открила: „Господа, накратко ќе ви го свртам вниманието на сегашната состојба на луди лица затворени во овој Комонвелт, во кафези, плакари, визби, тезги, пенкала! Оковани, голи, тепани со шипки и камшикувани во послушност...“ Во тој период биле изградени многу азилови, со високи огради или ѕидови кои ги делело пациентите од другите членови на заедницата и строги правила во однос на влезот и излезот. Во 1866 година, дошла препорака до законодавниот дом на државата Њујорк да основа посебен азил за хронични ментално болни пациенти. Некои болници ги сместиле хроничните пациенти во посебни крила или одделенија или различни згради.
Во ''Ум што се најде себеси'' (1908) Клифорд Витингем Бирс го опишал понижувачкиот третман што го добил и очајните услови во душевната болница. Една година подоцна, Националниот комитет за ментална хигиена (NCMH) бил основан од мала група реформски настроени научници и научници - вклучувајќи го и самиот Бирс - што го означил почетокот на движењето за „ментална хигиена“. Движењето ја истакнала важноста на превенцијата во детството. Првата светска војна ја катализирала оваа идеја со дополнителен акцент на влијанието на неприлагодувањето, што ги убедил хигиеничарите дека превенцијата е единствениот практичен пристап за справување со проблемите со менталното здравје. Сепак, превенцијата не била успешна, особено за хронични заболувања; уште позастапени биле условите за осуда во болниците, особено под притисокот на зголемениот број хронично болни и влијанието на депресијата.
Во 1961 година, Заедничката комисија за ментално здравје објавила извештај наречен Акција за ментално здравје, чија цел била грижата од клиниката во заедницата да го преземе товарот за превенција и рана интервенција на менталната болест, па затоа да оставила простор во болниците за тешки и хронични пациенти. Судот почнал да одлучува во корист на волјата на пациентите дали треба да бидат принудени на лекување. До 1977 година, биле изградени 650 центри за ментално здравје во заедницата за покривање на 43 отсто од населението и опслужување на 1,9 милиони лица годишно, а должината на лекувањето се намалило од 6 месеци на само 23 дена. Сепак, проблемите сè уште постоеле. Поради инфлацијата, особено во 1970-тите, домовите за стари лица добиле помалку пари за поддршка на обезбедената нега и третман. Помалку од половина од планираните центри биле создадени, а новите методи не ги замениле целосно старите пристапи за спроведување на нејзиниот целосен капацитет за лекување. Освен тоа, системот за помош на заедницата не бил целосно воспоставен за поддршка на сместувањето на пациентите, професионалните можности, поддршката за приходите и другите бенефиции. Многу пациенти се вратиле во институциите на социјалната заштита и кривичната правда, а повеќе станале бездомници. Движењето за деинституционализација се соочувало со големи предизвици.
Откако сфатиле дека едноставното менување на локацијата на грижата за менталното здравје од државните болници во старечки домови е недоволно за спроведување на идејата за деинституционализација, Националниот институт за ментално здравје (NIMH) во 1975 година ја создале Програмата за поддршка на заедницата (CSP) за да обезбеди средства за заедниците да воспостават сеопфатна услуга за ментално здравје и поддршка за да им помогне на ментално болните пациенти успешно да се интегрираат во општеството. Програмата ја истакнала важноста од друга поддршка покрај медицинската нега, вклучувајќи домување, трошоци за живот, вработување, транспорт и образование; и поставил нов национален приоритет за лицата со сериозни ментални нарушувања. Покрај тоа, Конгресот го донел Законот за системи за ментално здравје од 1980 година за да се даде приоритет на услугата за ментално болните и да се нагласи проширувањето на услугите надвор од само клиничката нега. Подоцна во 1980-тите, под влијание на Конгресот и Врховниот суд, започнале многу програми за да им помогнат на пациентите да ги вратат своите придобивки. Воспоставена била и нова услуга на Медикеид за да им служи на луѓето на кои им била дијагностицирана „хронична ментална болест“. На луѓето кои биле привремено хоспитализирани, исто така им било укажана помош и нега и била креирана програма пред отпуштање за да им се овозможи на луѓето да аплицираат за враќање на работа пред отпуштање. Дури во 1990 година, околу 35 години по почетокот на деинституционализацијата, првата државна болница почнала да се затвора. Бројот на болници се намалил од околу 300 за повеќе од 40 во 1990-тите, и конечно Извештајот за ментално здравје ја покажала ефикасноста на третманот за ментално здравје, давајќи им на пациентите достапни низа третмани.
Сепак, неколку критичари тврделе дека деинституционализацијата, од гледна точка на менталното здравје, било целосно неуспех. Тешко ментално болните биле или бездомници, или во затвор; во секој случај (особено во вториот), тие добивале мала или никаква грижа за менталното здравје. Овој неуспех се припишувал на голем број причини околу кои постоел одреден степен на расправија, иако постоела општа согласност дека програмите за поддршка на заедницата во најдобар случај биле неефикасни, поради недостаток на финансии.
Националната стратегија за превенција од 2011 година вклучувала ментална и емоционална благосостојба, со препораки вклучувајќи подобро родителство и програми за рана интервенција, кои ја зголемувале веројатноста програмите за превенција да бидат вклучени во идните политики на САД за ментално здравје. NIMH истражувале само самоубиства и превенција од ХИВ/СИДА, но Националната стратегија за превенција би можела да доведе до тоа пошироко да се фокусира на лонгитудинални превентивни студии.
Во 2013 година, претставникот на Соединетите Американски Држави, Тим Марфи, го вовел Законот за помош на семејствата во кризата со менталното здравје, HR2646. Двопартискиот нацрт-закон поминал низ значителна ревизија и бил повторно воведен во 2015 година од Марфи и конгресменката Еди Бернис Џонсон. Во ноември 2015 година, тој го усвоил Поткомитетот за здравство со 18-12 гласа.