Декларација на Обединетите нации

Декларацијата од Обединетите нации била главниот договор со кој се официјализирале сојузниците од Втората светска војна и била потпишана од 47 национални влади помеѓу 1942 и 1945 година. На Нова Година 1942 година, за време на Конференцијата во Аркадија, сојузничката „Голема четворка“ (САД, Велика Британија, СССР и Кина) потпишале краток документ, кој подоцна станал познат како ''Декларација на Обединетите нации, а'' следниот ден и претставници на 22 други нации ги дале своите потписи.
Другите оригинални потписници во следниот ден (2 јануари 1942 година) биле четирите доминиони на британскиот Комонвелт (Австралија, Канада, Нов Зеланд и Јужна Африка); осум европски влади во егзил (Белгија, Чехословачка, Грција, Луксембург, Холандија, Норвешка, Полска и Југославија); девет земји во Америка (Костарика, Куба, Доминиканска Република, Ел Салвадор, Гватемала, Хаити, Хондурас, Никарагва и Панама); и една независна влада, Владата на Индија, назначена од Британците.
Декларацијата на Обединетите нации станала основа на Обединетите нации (ООН) која била официјализирана во Повелбата на ООН, потпишана од 50 земји на 26 јуни 1945 година.
1 Изготвување
Најраниот конкретен план за нова светска организација започнал под покровителство на Стејт департментот на САД во 1939 година.<ref>Townsend Hoopes and Douglas Brinkley, '''' (1997) pp 1–55 Декларацијата била подготвена во Белата куќа на 29 декември 1941 година од страна на американскиот претседател Френклин Д. Рузвелт, британскиот премиер Винстон Черчил и помошникот на Рузвелт, Хари Хопкинс. Вклучувала советски предлози, но не и оставила никаква улога на Франција. Рузвелт најпрво го смислил терминот „Обединети нации“ за да ги опише сојузничките земји. Рузвелт го предложил „Обединетите нации“ како алтернатива на името „Здружени сили“. Черчил го прифатил и забележал дека фразата ја користел Лорд Бајрон во поемата ''Странствувањето на Чајлд Харолд'' (Станза 35). Терминот првпат бил официјално употребен на 1–2 јануари 1942 година, кога 26 влади ја потпишале декларацијата. Една голема промена од Атлантската повелба била додавање на одредба за верска слобода, што Сталин ја одобрил по инсистирање на Рузвелт.
Декларацијата на Обединетите нации била основа на современите Обединетите нации. Терминот „Обединети нации“ станал синоним за време на војната со сојузниците и се сметала за официјално име под кое тие се бореле. Текстот на декларацијата ја потврдила перспективата на потписниците „д''ека целосната победа над нивните непријатели е од суштинско значење за одбрана на животот, слободата, независноста и верската слобода и за зачувување на човековите права и правда во нивните земји, како и во други земји, и дека тие сега се ангажирани во заедничка борба против дивјачки и брутални сили кои сакаат да го потчинат светот''“. Принципот на „целосна победа“ воспоставил ран преседан за сојузничката политика за добивање на „овластувањата на Оската“ за „безрезервно предавање“. Поразот на „хитлеризмот“ претставувал главна цел и претставувал заедничка сојузничка перспектива дека тоталитарните милитаристички режими што владееле со Германија, Италија и Јапонија не се разликувале.
До крајот на војната, 21 друга држава се приклучила на декларацијата, вклучувајќи ги Филипините (несамостојна, тогашна американска заедница), Франција, секоја латиноамериканска држава, освен Аргентина, и различните независни држави на Блискиот Исток и Африка. Иако повеќето од помалите овластувања на Оската им се придружиле на Обединетите нации како совојувачи против Германија до крајот на војната, не им било дозволено да пристапат кон декларацијата. Окупираната Данска не ја потпишала декларацијата, но поради силниот отпор по 1943 година и бидејќи данскиот амбасадор Хенрик Кауфман изразил придржување кон прогласувањето на сите слободни Данци, Данска сепак била поканета меѓу сојузниците на Конференцијата во Сан Франциско во март 1945 година.
2 Текст
3 Потписници
Оригинални потписници
Голема четворка
Доминиони на британскиот Комонвелт
Независни земји во Америка
Европски влади во егзил
Независни поданици на Британската Империја, Британски Раџ
Подоцнежни потписници
1942 година
1943 година
1944 година
1945 година
Страните ветиле дека ќе ја поддржат Атлантската повелба, ќе ги искористат сите свои ресурси во војната против силите на Оската и дека ниту една од земјите потписнички нема да се обиде да преговара за посебен мир со Германија или Јапонија на ист начин како и нациите на Тројната Антанта се согласиле да не преговараат за посебен мир со која било или со сите Централни сили во Првата светска војна според ''Пактот за единство''.
4 Поврзано
* Историја на Обединетите нации
* Список на сојузнички конференции од Втората светска војна
* 1945 година, Конференцијата на Обединетите нации за меѓународна организација резултираше со создавање на Повелбата на Обединетите нации