procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Тома Росандиќ

Тома Росандиќ (крстен како Томазо Винченцо, 22 јануари 1878 — 1 март 1958) — српски и југословенски вајар, архитект и педагог за ликовна уметност. Заедно со Иван Мештровиќ (1883 — 1962), бил најистакнат од југословенските вајари за неговото време.
1 Животопис
Росандиќ е роден во далматинскиот град Сплит, Австроунгарија. Презимето Росандиќ потекнува од Цетинска Крајина, во далматинскиот Хинтерленд. За време на раните години во Сплит, Росандиќ научил да резба во дрво, како и камен и бил многу инспириран од помладиот Мештровиќ кој се преселил таму од Отавице. Двајцата вајари студирале во странство пред да се вратат во Сплит.
Тој ги изложил своите уметнички дела како дел од павилјонот на Кралството Србија на Меѓународната изложба на уметност од 1911 година.
Нешто од нивниот паралелен развој и основното соперништво може да се разбере од нивните соодветни проекти за комбинирање на скулптурата и архитектурата. Двајцата изградиле мавзолеј, Росандиќ за семејството Петриновиќ (Супетар, на островот Брач во близина на Сплит) и Мештровиќ на семејството Рачиќ (Цавтат, јужно од Дубровник). Секој од нив го покажал влијанието на далматинската историја, но додека мавзолејот на Мештровиќ се заснова на принципот на едноставност, Росандиќ богато ја украсил својата зграда со мешавина од готски и ренесансни мотиви за да изрази понационален карактер.
Со избувнувањето на Првата светска војна, Росандиќ заминал за Лондон каде изложувал во галериите Графтон во 1917 година, а подоцна и во Брајтон и Единбург. За време на Втората светска војна, Росандиќ се населил во Белград. За време на војната бил регрутиран од германските окупаторски сили, но подоцна бил ослободен со интервенција на Драгомир Јовановиќ. Росандиќ подоцна сведочел на Белградскиот процес.
Росандиќ бил член на Српската академија на науките и уметностите од 1948 година. Тој основал истакната школа во Белград позната како „Магистерска работилница“. Меѓу многуте уметници и јавни личности кои ја посетуваа работилницата бил и Хенри Мур. Тоа се случило за време на неговата изложба во Белград во март 1955 година.
Во својата зрелост, Росандиќ извршил две од неговите најголеми ремек-дела: пар камени статуи на човек кој се борел со коњ, што е настрана од влезот на зградата на Федералниот парламент во Белград (денес Парламент на Србија) и огромен камен фриз од фигури за споменик во Суботица, Војводина, Србија (1952). Многу од неговите бронзени проекти во тоа време биле фрлени во леарницата Вождовац, а други негови дела може да се најдат во Меморијалниот музеј Тома Росандиќ и Музејот на современа уметност Белград.
Росандиќ се вратил во Сплит пред неговата смрт во 1958 година.
2 Галерија
Киро Наков

Киро Лазов Наков ( ― во ) — македонски партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
1 Животопис
Произлегува од сиромашно семејство. Основно училиште завршил во родниот град, а потоа работел како работник. По ослободувањето на Македонија бил дел од Козјачкиот партизански одред, па cтaпил во Шеснаесеттата македонска ударна бригада. Се истакнал со својата храброст во борбите за ликвидирање на балистичките банди на Косово. Потоа со Бригадата заминал за Срем. По пробивот на Сремскиот фронт, храбро загинал на 25 април 1945 година, во еден жесток судир со германако-усташките сили.
2 Наводи
Трајан Мицевски

Трајан Здравков Мицевски ( ― во ) — македонски партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
1 Животопис
Произлегува од сиромашно семејство. Завршил основно училиште, па се занимавал со земјоделство. На 11 септември 1944 година стапил во Дополнителната бригада, а по ослободувањето на Скопје преминал во Шеснаесеттата македонска ударна бригада. Во ноември и декември 1944 година со Бригадата заминал на Косово, каде учествувал во борбите за разоружување и ликвидирање на преостанатите балистички банди. По успешното извршување на овие задачи, стигнал во близината на Белград, каде успешно завршил тримесечна воeнa настава. На 12 април 1945 година учествувал во големата пролетна офанзива на Првата југословенска армија во Срем. При еден јуриш кај Илинци, бил погоден и загинал. Бил закопан на борбената позиција.
2 Наводи
Мишко Михајловски

Мишко Ангелев Михајловски - Миле ( ― во ) — македонски партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
1 Животопис
Со семејството се доселил во Скопје. Завршил основно училиште. Изучил занает и работел како столар. Во 1943 година се поврзал со напредни младинци и се вклучил во скоевската група на столарските работници. Учествувал во собирањето на народна помош за партизаните. Кон крајот на 1943 година се случила провала на столарската група. Затоа, преку Куманово заминал во Козјачкиот партизански одред. Бил учесник во борбите и маршевите на Третата македонска ударна бригада. Храбро загинал во една борба против бугарските фашистички единици, на З април 1944 година, кога бригадата ги ослободувала Злетовските рудници (Добрево и Пробиштип).
Во населбата Кисела Вода во Скопје, една улица е именувана со неговото име.
2 Наводи
Новак Радониќ

Новак Радониќ (31 март 1826, Мол - 11 јули 1890, Сремска Каменица) — сликар од денешна Србија.
1 Дела
Тој бил ученик на Петар Пилиќ и Никола Алексиќ пред да замине да студира уметност во Виена. По дипломирањето, тој отишол да живее и да работи во Башка. Завршил два иконостаса во Сентома (Србобран) и Ада во 1863 година. Тој бил многу подобар како сликар на портрети и историски композиции, на пример, Смртта на царот Урош и Смртта на принцот Марко. Покрај религиозни теми и историски композиции, тој сликал и портрети со кои ја достигнал највисоката слава. Неговиот портрет на момчето Душан Поповиќ е еден од најубавите и најславните српски портрети од деветнаесеттиот век. Како визуелен хроничар на српското граѓанско општество, со исклучително чувство за одликите на ликот, тој оставил цела галерија на портрети на пријатели и истакнати современици. Неговата посебна единица се состои од автопортрети во кои тој дава романтична анализа на сопствениот карактер и менталната состојба на субјектот. Средбата со делата на великаните на италијанското ренесансно сликарство добил сомнежи во неговите сопствени уметнички можности што го довело до конечно напуштање на сликарството. Роден е во Мол и починал во Сремска Каменица. Радониќ, Павле Симиќ и Ѓура Јакчиќ биле кулминација на српскиот романтизам.
2 Галерија
3 Поврзано
* Список на сликари од Србија
* Константин Данил
* Никола Алексиќ
* Ѓура Јакчиќ
* Катарина Ивановиќ
* Стеван Тодоровиќ
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Орел

Свети Ѓорѓи — главна селска црква во светиниколското село Орел, Македонија.
Црквата се наоѓа над селото, на рид од кој се пружа одличен поглед на самото село.
1 Местоположба
До црквата води земјен пат, кој се двои од селската чешма. Во црковниот двор се наоѓаат селските гробишта.
2 Историја
Црквата била подигната во век. Не се знае кога и од кој е осветена..
3 Архитектура
3.1 Фрескоживопис
Внатрешноста на црквата не е фрескоживописана.
3.2 Иконостас
Се претпоставува дека иконите се дело на кратовски зограф.
4 Галерија
5 Поврзано
* Штипско архијерејско намесништво
* Втора светиниколска парохија
* Орел
Силвологија

Силвологија (латински: ''silva'' или ''sylva'', „шуми“;
1 Врска со дендрологија и други поими
* Арборикултурата е управување на поединечки дрвја.
* Дендрологијата е изучување за дрвенести растенија, гранка на ботаниката.
* Шумарството е управување со шумите.
* Хортикултурата е култура на растенијата.
* Силвокултурата се однесува на културата на шумите.
2 Истакнати силволози
* Гејбриел Хемери
* Карл Дитерс фон Дитерсдорф
3 Поврзано
* Дендрохронологија
* Шумска екологија
Абецедариум (Трубар)

''Абецедариум'' (Abecedarium) — заедно со ''Катехизмус'' (Катехизам) — прва печатена книга на словенечки јазик. Тоа е книшка од осум листа за помош на луѓето да ја научат азбуката. Протестантскиот реформатор Примож Трубар ја испечатил во 1550 годин во „швабахер“ (готско писмо), и повторно го издал со некои исправки со латинско писмо во 1555 и 1566 година. Подобрена верзија била испечатена од Себастјан Крељ во 1566 година. И двата и ''Абецедариумот'' и ''Катехизмусот'' се значајни во развојот на словенечкиот јазик.
1 Историја
Иако со децении се претпоставувало дека ''Катехизмусот'' бил печатен во Тибинген, ново истражување покажало дека најверојатно бил печатен во 1550 година од Петер Френце во Швебиш Хал.
2 Современо издание
''Абецедариумот'' бил издаден во октомври 2008 година за првпат на модерен словенечки јазик. Ова школско издание ги вклучува текстовите на словенечки од Трубаревото време како и превод на модерен словенечки со забелешки. Слично, ''Катехизмусот'', другата „прва“ словенечка книга, бил издаден во октомври 2009 година. „Беседа за верата“ (Pridiga o veri) од ''Катехизмусот'' е достапна на словенечки, англиски, германски и есперанто.
Раиса Кириченко

Раиса Кириченко (|Раїса Кириченко;* село Корешчина, Полтавска област, 14 октомври 1943 - †Киев, 9 февруари 2005) - украински пејач. Херој на Украина.
1 Албуми
* «Ой гарна я, гарна» (1990)
* «Цвіте черемшина» (1995)
* «Долі моєї село» (1995)
* «Цвіте черемшина» (2000)
* «Я — козачка твоя» (2002)
* «„Дорогу Спадщину“ Дмитра Луценка співає Раїса Кириченко» (2003)
* «Моя подруго мила» (2008)
* «Доля у нас — два крила» (2008)
2 Награди и титули
* Херој на Украина (31 октомври 2003 година) - за извонреден личен придонес за зачувување и збогатување на украинското национално песна наследство, долгогодишна плодна творечка активност).
* Таа беше наградена со Орден на принцезата Олга; III степен (03. 1998), II степен (03. 1999) и I степен (03. 2001).
* Лауреат на Државната награда на Украина именувана по Т. Шевченко (1986).
* Народен уметник на УССР (1979).
* Почесен уметник на УССР (1973).
3 Извори и литература
*''Г. П. Герасимова''. // Енциклопедія історії України : у 10 т. / редкол.: В. А. Смолій (голова) та ін. ; Інститут історії України НАН України. — К. : Наукова думка, 2007. — Т. 4 : Ка — Ком. — С. 301. — 528 с. : іл. — ISBN 978-966-00-0692-8.
*''Н. А. Єрохіна''. // Енциклопедія сучасної України : у 30 т / ред. кол. І. М. Дзюба [та ін.] ; НАН України, НТШ. — К. : Інститут енциклопедичних досліджень НАН України, 2001­–2020. — 10 000 прим. — ISBN 944-02-3354-X.
* Енциклопедія «Черкащина». Упорядник Віктор Жадько.-К.,2010.-С.406-407.
***
4 Врска
* Кириченко Раїса Панасівна // Українська музична енциклопедія. Т. 2: [Е – К] / Гол. редкол. Г. Скрипник. — Київ : Видавництво Інституту мистецтвознавства, фольклористики та етнології НАН України, 2008. — С. 400-401.
Деловен центар „Стојарска“

Деловен центар „Стројарска“ — комерцијален и станбен центар во Загреб, Хрватска. Центарот има 6 згради, од кои две се станбени згради. Во центарот има два облакодери. Главната зграда, зградата Б, која има 25 ката и е висока 96 метри е највисоката станбена зграда во Хрватска. Комплексот се нарекува област ВМД.
Деловниот центар Стројарска има гаражи на 4 подземни нивоа за 850 автомобили. Проектот за изградба вредел околу 750 милиони. На делот од земјиштето помеѓу зградата и автобуската станица постои јавен парк и игралиште.
1 Галерија
Трирачица

''Богородица Трирачица'' или Троерачица (грчки: Παναγία Τριχερούσα, Панагија Трихеруса, што значи „''Трирака Богородица''“) или едноставно ''Трирачица'' (''Три раце)'' — позната чудотворна икона во српскиот православен манастир Хиландар на Света Гора, Грција. На неа е претставена Богородица со младиот Исус во положба на хоџетрија и е покриен со риза. Таа е најважната икона на Српската православна црква. На задната страна на иконата е сликарството на Свети Никола.
1 Историја
Според традицијата, иконата ја поседувал Јован Дамаскин на почетокот на 8 век Обвинението, наводно, го направил византискиот император Лав Исауриј, кој навистина бил голем противник на Свети Јован и пријател на Ал-Валид Први. По молењето пред иконата на Богородица, наводно, неговиот раката за чудо била обновена. Во благодарност, тој направил сребрена реплика на неговата рака и ја прикачи на иконата. По ова, иконата стана позната како „трирачна“ (Трикеруса), бидејќи има три раце.
Јован Дамаскин се замонашил во манастирот Мар Сабас надвор од Ерусалим и ја дал иконата на тамошната монашка заедница. Подоцна иконата му била подарена на Свети Сава кога го посетил манастирот, заедно со друга икона на Богородица во стилот на медицинска сестра Мадона и со крстоносникот Сава Вештени, основачот на манастирот. Сава ја донел иконата во манастирот Хиландар каде што живеел. Останала таму сè до 1347 година кога ја зел Стефан Душан за време на неговата посета на Хиландар и ја донел со себе во Србија. На крајот на 14 век, иконата била во сопственост на манастирот Студеница. На почетокот на 15 век, Трирачица се вратила во Хиландар.
До неодамна иконата била официјално игумен на Хиландар, со монаси избрани да служат како нејзин заменик. Оваа икона има два празнични дена.
Историчарите на уметност сметаат дека стилот на иконата е поверојатно од 14 век и дека може да биде копија или повторно сликање на претходен прототип. Друга верзија донесена во Москва во 1661 година стана позната, и резултираше со многу руски копии.
2 Галерија
Црква Св. Никола (Нин)

Црква Свети Никола (|Crkva svetog Nikole) — католичка црква од пред-романескна која датира од крајот на 11 или почетокот на 12. век која се наоѓа во областа на Прахуље, еден километар од Задар, меѓу Затон и Нин во Хрватска. Изграден е на земјената пирамидална тумба над врвот на праисториската гробница Либурнија.
Црквата е единствениот преживеан пример за ранороманска архитектура во цела Далмација. Таа е посветена на Свети Никола.
1 Опис
Црквата Свети Никола е изградена во форма на тврдина. Има план за трифолија со четири гранки распоредени околу централното кружно јадро, од кои три ја формираат апсидата, а четвртата влезна гранка. Куполата во облик на стап е засилен со кружни-ребрести арки над кои 8 мали кули со ѕидини биле изградени во 16 или 17 век, за време хрватско-отоманската стогодишната војна. Прирабници што се потпираат на пиластри кои се потпираат на столбовите помеѓу апсидите се ставени под куполата. Влезната гранка е правоаголна и е покриена со мезанин потпрен на тромп, додека други три гранки на полукружен конкус се преведени со полукалот. Црквата е изградена од мали камења и има мазна надворешна површина. Има многу мали димензии; ''должина'': 5,90м, ''ширина'': 5,70м, ''висина'': 6м.
2 Посета на Приул во 1603 година
Во 1603 година, Приул ја посетил црквата Свети Никола, кој пронашол уредно водени глаголичарски регистри за крштевки и бракови, како и два глаголитски мисали. За време на неговата посета, ''Братството на Светиот Дух'' со 28 член било активно во парохијата. Приул му наредил на братството да ги напише своите правила што треба да ги одобри локалниот владика.
3 Употреба
Бидејќи Црквата била изградена, во неа се славела миса на празникот Свети Никола на 6 декември. Во последно време, мисата се слави на денот на Свети Марко на 25 април.
4 Поврзано
* Нин, Хрватска
* Архитектура на Хрватска
* Црква Свети Донат
* Црква на Светиот крст, Нин
* Црква на Светиот Спас, Цетина
Загрепска џамија

Загрепска џамија — џамија во Загреб. Таа е најголема џамија во Хрватска. Исламското средно училиште „Д-р Ахмед Смајловиќ“ и културен центар работат во рамките на џамијата. Изградбата започнала во 1981 година и завршила во 1987 година.
Султан бин Мухамед Ал-Касими, емирот од Шарџа, донирал 2,5 милиони долари за изградба на џамијата. Во 1983 година, тој ја посети исламската заедница во Загреб.
1 Поврзано
* Исламот во Хрватска
* Џамија Гуња
* Катедрала во Загреб
2 Библиографија
**
Југословенска кинотека

Југословенска кинотека — филмска архива сместена во Белград, главниот град на Србија. Таа е основана во 1949 година. Основач е на Меѓународната федерација на филмски архиви и била национална филмска библиотека на Југославија и моментално на Србија. Главното кино управувано од Југословенската кинотека го носи името на Душан Макавејев.
1 Историја
Југословенската кинотека е основана од Комитетот за кино на Федерална Народна Република Југославија во 1949 година.
За време на бомбардирањето на НАТО врз Југославија во 1999 година, колекцијата на архивата била во опасност, но сепак била успешно зачувана. Италијанскиот режисер Бернардо Бертолучи упатил молба архивата да биде поштедена за време на бомбардирањето.
По реставрацијата, новата главна зграда на кинотеката била официјално отворена во 2011 година и во 2014 година била отворена за јавноста.
2 Колекција
Колекцијата на филмови содржи над 100.000 филмски отпечатоци од разни национални продукции, од сите жанрови, неми и звучни, црно-бели и во боја, со нитрат и ацетат. Околу 85% од целата филмска колекција се состои од странски филмски материјал, вклучувајќи и некои претходно сметани за изгубени, што ја прави архивата особено интересна за филмските архивисти и истражувачи од целиот свет.
Југословенскиот филмски фонд ги спасил најважните архивски материјали и документарни филмови поврзани со територијата на поранешна Југославија, почнувајќи од најстариот постојан филм во земјата ''Крунисување на кралот Петар Први'' од 1904 година до неговото обновување во 1992 година. Колекцијата југословенски филмови вклучува повеќе од 90% од производството од Втората светска војна. Повеќето филмови имаат заштита од копирање (две копии по наслов). Колекцијата на филмови постојано го зголемува депонирањето на филмови направени и поставени во земјата, споделување со други филмски архиви и преку купување и подароци од поединци и институции.
Архивската фотографска колекција содржи приближно 250.000 идентификувани (и исто толку необработени) слики од локални или странски филмски продукции, портрети на филмски работници и други учесници во филмската индустрија. Колекцијата документи и пишан филмски материјал ги содржи сите видови документи, писма, договори, оригинални сценарија и друг материјал релевантен за историјата и проучувањето на националното кино.
Архивската колекција содржи постери на филмови (домашни и странски продукции) и филмски фестивали. Архивата има обработено околу 15.000 постери и околу 200.000 неидентификувани и нетретирани материјали. Приоритетна задача е заштита на постери поврзани со домашни филмови.
Кроација филм

Кроација филм доо — државна компанија за производство и дистрибуција на филмски работи со седиште во Загреб, Хрватска. Започнала со работа во 1946 година, кога Хрватска беше дел одЈугославија.
Компанијата ги произведе единствените анимирани филмови на регионот до денес во текот на 80те и 90те години на минатиот век, сите во режија на Милан Блажековиќ: ''Шумата''''изречена брест, Шеширот на''''магионичарот'' и ''Лапич: Малиот чевлар''.
Кроација филм бил исто така вклучен во две анимирани телевизиски серии: спин-оф на <i>Лапич во 2000 година, и сатиричниот ''Лаку ноч, Хрватска'' (Добра ноќ, Хрватска) од 2005 година.
Немо оро

Немо оро (хрватски: ''Nijemo Kolo'') — тивок танц кој потекнува од далматинската загора во јужна Хрватска. Во 2011 година бил запишан на списоците на нематеријалното културно наследство на УНЕСКО.
1 Опис
Немото оро го изведува група што формира затворен круг со мажи кои ги водат своите партнерки во брзи, случајни чекори, кои честопати се енергични и застрашувачки. Најзабележителен аспект на танцот е тоа што тој настапи целосно без музика.
Денес, Немото оро продолжува да се изведува од локални селски групи и може да се види на фестивали, натпревари, саеми, црковни прослави и свадби.
2 Поврзано
* Хрватски танци
* Оро
Кузма Ковачиќ

Кузма Ковачиќ (роден на 6 јуни 1952) — хрватски академски вајар и професор.
1 Животопис
Ковачиќ е роден на островот Хвар, каде посетувал гимназија. Во 1976 година дипломирал на Ликовната академија во Загреб. Тој е професор на Академијата за уметности на Универзитетот во Сплит. Од 2020 година, тој е полноправен член на Хрватската академија на науките и уметностите.
2 Творештво
Тој е автор на олтарот во катедралата на Хвар, статуата на папата Јован Павле II во Селца на островот Брач, споменици на Фрањо Туѓман во Шкабрња и Загреб, споменик на Антун Михановиќ во Гата близина Омиш, статуа на Дива Грабовичева близу Позор-Рама, олтарски релјеф во црквата Света Мајка на слободата во Загреб и многу други. Ковачиќ ги дизајнирал монетите од хрватска куна (1, 2, 5, 10, 20, 50 липи и 1, 2, 5 и 25 куни).
Изложувал свои дела на меѓународно ниво, како и во Галеријата за ликовни уметности во Сплит и Модерната галерија во Загреб.
3 Награди
Ковачиќ бил награден со три национални одлики од претседателот Фрањо Туѓман. Ковачиќ е член на Браќа на хрватскиот змеј и претседател на филијалата на Хрватската академија на науките и уметностите во Хвар.
Црква „Св. Никола“ - Стањевци

Свети Никола — главна селска црква во селото Стањевци.
1 Местоположба
Црквата е сместена на околу еден и пол километар северно од селото.
2 Архитектура
Градбата има правоаголна основа со полукружна апсида на источната страна. Кон западната страна е доградена полуотворена припрата којашто е пониска и до којашто води влез сместен на јужната страна. Објектот во целост е обоен во бела боја и е покриен со кров од ќерамиди. Во дворот на црквата се сместени селските гробишта.
3 Галерија
4 Поврзано
* Стањевци
* Брегалничка епархија
* Штипско архијерејско намесништво
* Втора светиниколска парохија
Каваклидере

Каваклидере е најстарата и најпозната винарија во вТурција. Основано од семејството Анд, се наоѓа во Анкара и го носи името на населба во градот..
Калечик Караси, Божазкере и Шкужгозу се локално грозје што обично се наоѓа во турските вина. Овие често се мешаат со Шираз и друго грозје. Boğazkere и andküzgözü можат да ги балансираат послатките вина со нивната зачинетост..
1 Поврзано
* Турско вино
2 Награди
* 1996 година - доби титула за заслужен уметник на Украина
* 7 март 1997 година - стана лауреат на Националната награда на Украина Т.Г. Шевченко
* 2006 година - Меѓународната академија за современа уметност во Рим го прифати Иван Марчук во редовите на Златниот еснаф и го избра за почесен член на научниот совет на академијата
* Октомври 2007 година - вклучен во британското рангирање „Сто генијалци од денес“
3 Надворешни врески
**
Иван Марчук

Иван Марчук (|Іван Степанович Марчук); (12 мај, 1936 Москаливка) е современ украински сликар.
1 Животопис
Иван Марчук е роден во семејство на ткајач.
По завршувањето на седумгодишно училиште, тој влегол во Факултетот за применета уметност Иван Труш Лавов на одделот за декоративно сликарство, каде што студирал од 1951 до 1956 година.
Откако служел војска, ги продолжил студиите на Оддел за керамика на Институтот за применета уметност во Лавов, кој дипломирал во 1965 година.
Подоцна работел во Киев. Од 1965 до 1968 година работел во Институтот за суперхард материјали на Националната академија на науките на Украина и од 1968 до 1984 година во Киевскиот погон за монументални и украсни уметности.
Во 1989 година тој го напуштил СССР и живеел во Соединетите Држави, Канада и Австралија.
После нападите на 11.09.2001 година што ги видел, Марчук се вратил во Киев.
Во 1990 година, неговата прва официјална изложба се одржа во Киев - во Државниот уметнички музеј на украински ликовни уметности (сега Национален уметнички музеј на Украина).
Бидејќи не бил ценет во Советскиот Сојуз, Марчук бил добро прифатен во независната Украина со добивање на престижна награда Т. Шевченко во 1997 година.
Во Киев се планира да се изгради музеј на Иван Марчук..
2 Книги
Атланта УМЦ објави 3 книги за творештвото на уметникот. Големата монографија насловена како „Иван Марчук“ (2004) ги илустрира сите фази од неговата творечка кариера. Вториот албум се занимава со периодот од 1965-2005 година. Третиот албум е објавен во серијата „Сликарство“ (2008 година).
За 2013-2016 година, Феникс објави три книги од Иван Марчук.
3 Награда Иван Марчук
На 31.05.2016 година, третата сесија на Регионалниот совет на Тернопил го поддржа проектот за започнување на годишната регионална награда Иван Марчук за надарени деца на возраст од 7 до 15 години во областа на ликовната уметност во 2016 година.
4 Награди
* 1996 година - доби титула за заслужен уметник на Украина
* 7 март 1997 година - стана лауреат на Националната награда на Украина Т.Г. Шевченко
* 2006 година - Меѓународната академија за современа уметност во Рим го прифати Иван Марчук во редовите на Златниот еснаф и го избра за почесен член на научниот совет на академијата
* Октомври 2007 година - вклучен во британското рангирање „Сто генијалци од денес“
Ранченски манастир

Ранченски манастир — манастир во источниот дел на Македонија, на падините на планината Манговица.
1 Историја
Манастирот бил изграден во 1930 година.
2 Градби
Во склоп на манастирот влегуваат една црква, конак, помошни објекти и чешма.
2.1 Црква „Света Недела“
Црквата има правоаголна основа со полукружна апсида на источната страна. Иконите во неа биле изработени во XX век од непознати автори.
3 Галерија
Црква „Св. Димитриј“ - Стануловци

Свети Димитриј — опожарена главна селска црква во селото Стануловци.
1 Местоположба
Црквата е сместена во крајниот североисточен дел од селото, на возвишение коишто ѝ дава доминантна положба во однос на остатокот од селото.
2 Историја
Црквата се претпоставува дека била изградена во XV век. Според други извори, таа била изградена во XIX век. Иконите биле изработени од Коста Зограф и од непознат автор во XIX век. Во 2003 година, црквата била опожарена и од вредните предмети ништо не е сочувано.
3 Архитектура
Од остатоците на храмот се забележува дека таа гадбата имала правоаголна основа со многуаголна апсида на источната страна. Главниот влез на црквата се наоѓал на западната страна, а таа имала и спореден влез на јужната страна. Градена била од камен и била варосана. Во дворот на црквата се сместени селските гробишта.
4 Галерија
5 Поврзано
* Стануловци
* Брегалничка епархија
* Штипско архијерејско намесништво
* Втора светиниколска парохија
Алеја на глаголашите

Алеја на глаголашите (|Aleja glagoljaša) — спомен обележје составено од низа од единаесет споменици на отворено што се наоѓаат на патот помеѓу селата Роч и Хум во Хрватска. Скулптурите биле подигнати во периодот од 1977 до 1985 година во чест на историската хрватска книжевна традиција со глаголско писмо. Алејата е долга седум километри и се наоѓа во регионотИстра.
1 Историја
Идејата за спомен обележјето ја осмислила писателката Зване Чарња, додека самите поединечни споменици ги изработиле вајарот Желимир Јанеш и историчарот на книжевноста Јосип Братулиќ. Алејата го покажува патот на историската, хрватската и словенската глаголица, илустрирајќи ги центрите на хрватската глаголична средновековна литература во Истра, прикажувајќи ги нејзините словенски корени и писменост и нејзиниот континуитет од 11 век до денес.
2 Споменици
Спомен обележјето е составено од единаесет посебни споменици, од кои десет се направени од камен, а еден (Градската порта) е направен од бакар. Спомениците се појавуваат покрај патот како што следува:# Столб на Чакавскиот парламент (1977) - во форма на глаголица буква ''С''# Табела на Кирил и Методиј (1978) - трпезариска маса пред два чемпреси кои ги симболизираат двајцата браќа
# Собрание на Климент Охридски (1978) - Климент бил ученик на Кирил и Методиј и основач на првото словенско книжевно училиште
# Глаголица лапидариум (1984) - копии од најважните глаголички споменици од региони на поранешна Југославија
# Клисура на хрватски Луцидариј - симболизирајќи ја историската планина Олимп: Учка
# Белведере од Гргур Нински - камена книга со глаголица, напишана на кирилица и латиница
# Подемот на Истарскиот развод (1980), камена врата во форма на глаголица буква ''Л'', низ која минува пат и околу кој се расфрлани камења, формирајќи глаголички букви, пишувајќи ги зборовите на ''Истарскиот развод''# Ѕид на хрватски протестанти и еретици - камена клепсидра со имиња на хрватски протестанти
# Почивалиштето на Жакан Јурај - кимеморирајќи ја првата хрватска печатена книга во седум камени столови, формирајќи ги буквите што го пишуваат името на Жакан Јурај
# Споменик на отпорот и слободата (1979) - три камени блока што ги претставуваат антиката, средниот век и модерниот период
# Градска порта - бакарна врата со букранија, тропалка и календар, што ја покажува работата на терен за секој месец од годината
3 Галерија на спомениците
Бистришко браниште

Бистришко браниште (|Бистришко бранище) — природен резерват во националниот парк Витоша на планината Витоша во Бугарија .
Основана е во 1934 година, заедно со паркот на природата Витоша. Од 1977 година е резерват на биосфера според Програмата ''Човек и биосфера'' (МАБ) на УНЕСКО.
Резерватот ги сочинува источните падини на врвовите на Голем Резен (2277 м), Мал Резен (2191 м) и Скопарник (2226 м), северните падини на Врвот Голем Купен (1930 м), горните долини на реките Витошка Бистрица и Јанчевска. Неговата површина е 1061,6 ха, котата е помеѓу 1430 и 2277 м.
Над 50% од нејзината територија е покриена со шума (претежно смрека), во просек стара 100 до 120 години. Постојат неколку камени патеки во зоната Субалп, продирајќи во шумата. Поголемите животни пронајдени во резерватот вклучуваат елен, свиња, волк, мечка.
Бистришко браниште привлекува многу туристи од соседниот центар Алеко, сместен во близина на северозападната граница на резерватот. Посетителите не им е дозволено да се движат далеку од неколку назначени патеки кои ги поврзуваа највисокиот врв во Витоша Црн Врв, Алеко, селото Бистрица, и селото Железница.
1 Користена литература
* , стр. 44
**
Тања Каришик-Кожарац

Тања Каришик-Кожарац (моминско презиме: Каричик; родена на 23 јули 1991) — крос-кантри скијач и биатлонист од Босна и Херцеговина, која се натпреварува од 2009 година. Таа завршила на 72. место во дисциплината 10 км на Зимските олимписки игри 2010 во Ванкувер, и 65. во дисциплината 10 км на Зимските олимписки игри 2018 во Пјонгчанг.
Нејзиното последен соло учество во кариерата било на 5км настан во Босна и Херцеговина во 2009 година.
Нејзин сопруг е Немања Кожарац, уште еден босански биатлонист.
1 Користена литература
**
Дански знаковен јазик

Данскиот знаковен јазик (|Dansk tegnsprog, DTS) ― знаковен јазик што се користи во Данска.
1 Класификација
Анри Витман (1991) го вметнал јазикот во француското знаковно јазично семејство поради сличностите во речникот. Петар Атке Кастберг студирал глувонемско образование во Европа две години (1803-1805), вклучително и на училиштето во Париз кај Шарл Мишел де л'Пе, и го основал првото училиште за глуви во Данска во 1807 година, каде што данскиот знаковен јазик бил развиен. Точната врска помеѓу данскиот знаковен јазик и старофранцускиот знаковен јазик е непозната; Кастберг бил критички настроен кон „методичките знаци“ на л'Пе и исто така приемчив на месниот знаковен јазик во 1807 година, и затоа можел да воведе знаци од старофранцускиот знаковен јазик на веќе постоечки месен јазик (или домашен знак/знаци), наместо да бил изведен данскиот од старофранцускиот јазик. Во секој случај, Кастберг вовел рачна азбука со една рака во 1808 година, која се засновала на шпанската рачна азбука. Во 1977 година, Данското здружение на глуви ја усвоило „меѓународната рачна азбука“, што била скоро точна копија на рачната азбука од САД, со мали разлики и дополнителни знаци за æ, ø и å.
За норвешкиот знаковен јазик главно се смета дека е потомок на данскиот. Сепак, може да биде мешавина од данскиот и автохтон знак, напоредно со ситуацијата помеѓу шведскиот знаковен јазик и финскиот знаковен јазик.
Исландскиот знаковен јазик е поблизок; 37% од множеството анализирани знаци (Алдерсон 2006) биле целосно различни во структурата и други 16% биле слични, но не и исти. Фарскиот знаковен јазик и гренландскиот знаковен јазик се појасни наречја на данскиот.
Стебло на данското знаковно јазично семејство:
<noinclude>
Муамер Сун

Муамер Сун (|Muammer Sun; 15 октомври 1932 година - 16 јануари 2021 година) бил турски композитор на класична музика..
Сун е родено во Анкара.
Учел во Военото училиште во 1947 година и Државен конзерваториум во Анкара во 1953 година.
Студирал кај Ахмет Аднан Сајгун на композиција кај Хасан Ферит Алнар диригирање, а кај Музафер Сарозен народна музика.
Дипломирал на Државниот конзерваториум во Анкара - композиција во 1960 година.
Предавал на државните конзерваториуми во Анкара, Измир, Истанбул и на Музичкиот оддел на Универзитет Гази Институт за образование.
Тој исто така бил и член на извршниот одбор на Турска радио-телевизиска корпорација (ТРТ).
Се повлкол од професорската професија на Универзитетот Хацетепе, октомври 1997 година.
Муамер Сан бил одликуван со титулата „'' Девлетски уметници '''' (буквално '' 'Државен уметник' ') „или„ „Национален уметник“ “) од турското Министерство за култура во 1998 година.
1 Надворешни врески
**
Природен резерват Магадан

Природен резерват Магадан (|Магаданский заповедник) — руски заповедник (строг природен резерват) сместен во четири различни сектори низ регионот Магадан на рускиот Далечен Исток, вклучувајќи го и северниот брег на Охотско Море. Сите места се далеку едни од други, имаат различна клима, топографија, флора и фауна и немаат населени места или патишта за превоз. На потоците на територијата се наоѓаат некои од најголемите непречено места на мрестење на чум и кохо лосос. Еден сектор, островот Јамского, е дом на колонии на морски птици, со вкупно до 6 милиони индивидуи птици. Тука спаѓаат трошки од Ауклетс, гилемот, спектакуларни гилемоти, лунд и пуфин со рогови. Резерватот се наоѓа во Олскиот дистрикт во Магаданската област. Неодамна, резерватот експериментирал со многу ограничени посети на крстаречки брод (под 200 патници) на еден од островите и се разработуваат планови за начини за зголемување на образовниот екотуризам во многу недостапната област.
1 Топографија
Најголемиот сектор, Кава Челомџинскиго (624.456 хектари) е во југозападниот агол на Магадан. Од Охотското Море е одделен со два регионални природни резервати (Кава и Кавинскаја). Вториот по големина сектор е земјиштето Сејмчански (117.839 хектари) во внатрешноста на реката Колима, 520 км од градот Магадан. Трет по големина сектор е областа Ола (103.434 ха) на полуостровот Кони што се протега во Охотско Море. Четвртиот сектор е рамнината Јамского (38.809 ха) на југозапад од регионот, и самиот е поделен на крајбрежни, поплавни и островски подточки.
2 Клима и екорегија
Магадан се наоѓа во екорегионот планинската тундра Черски-Ко Koлима. Овој екорегион ги опфаќа планинските области на североисток на Сибир. Тоа е екорегион на екстремен студ и екстремна сувост.
Климата на Магадан е ''субарктичка клима, без сува сезона'' (Кепенова класификација на климата, субартичка клима). Оваа клима се одликува со благи лета (само 1-3 месеци над 10 °C) и студени, снежни зими (најстуден месец под -3 °C).
3 Флора и фауна
Повеќе од половина од територија на резерватот е зимзелена шума, претежно ариш (Larix gmelinii). Вториот најчест вид дрвја е притаен кедар. Меѓу цицачите, вообичаени видови се вервериците, пиката, зајакот, кафеавата мечка, лисицата, самулата, хермелинот и визонот.
4 Екотуризам
Како строг природен резерват, резерватот Магадан е претежно затворен за пошироката јавност, иако научниците и оние со цели на „еколошко образование“ можат да го посетат резерватот со ппретходен договор. Резерватот сепак дава можност на јавноста да се посети со помош на екотуристички екскурзии, но посетителите мора да се приклучат на група предводена од ренџер и мора претходно да добијат писмени дозволи. Постои центар за посетители со експонати за природата во главната канцеларија на резерватите во градот Магадан.
Јусуф Иса Халим

Јусуф Иса Халим ( Yusuf Isa Halim) - (исто така преведено на романски како "'" Јусуф Иса Халим ""; ) (1894–1982) ббил од Добруџа, Татарски поет, учител и лингвист познат по авторството на првиот романски - турски речник..
Јусуф Иса е роден во 1894 година во Билбил, денес официјално познат како Циоцарлиа, село Ногаи сместено во селото Татар западно од Мангалија, во Добрџа.
Дипломирал во 1915 година на Медреси од Меџидије / Медџидија и работел како учител во Малшува / Абруд, Каварна, Пазарџик, Богаз-Кој (Цернавода).
Во 1930 година тој го објави во Пазарџик, сега Добрич во Бугарија, првиот романски - турски речник.
На голици

''На Голици'' (|Trompetenecho) — словенечка полка инструментална композиција на Славко Авсеник и аранжман на неговиот брат Вилко Авсеник. Песната е напишана во 1954 година и прва снимена во јануари 1955 година во студиото на Радио Кернтен. Се смета за најиграната инструментална мелодија во светот. Во тоа време, бендот беше преименуван во ''Горењски квинтет''. Оваа песна е изведена повеќе од 600 пати низ целиот свет.
Голица (|Kahlkogel), 1.836 метри висока словенечка планина, од која го носи песната своето име, е врв во Западен Караванкс, на границата помеѓу Словенија и Австрија, над словенечкиот град Јесенице. Познато е главно по своите полиња со диви бели нарциси, чии делови ја покриваат Голица и околните пасишта кон крајот на април и почетокот на мај. И покрај тоа што на песната и го даде овој наслов, Славко Авсеник никогаш не бил во неговиот живот на Голица. Денес бендот е познат како ''Ансамбел братов Авсеник'', иако бендот денес не постои.
Бајуви дупки–Џинџирица

Бајуви дупки – Џинџирица (|Баюви дупки–Джинджирица) — природен резерват во Националниот парк Пирин, сместен во хомонимскиот планински масив во Пиринска Македонија, југозападна Бугарија. Сместено е во општина Мехомија. Бајуви Дупки – Џинџирица е меѓу најстарите резервати на државата, прогласен во 1934 година за заштита на шумите на македонски бор - молика (''Pinus peuce'') и босански бор (''Pinus heldreichii''), двата балкански ендемски видови. Неговата територија беше дополнително проширена во 1976 и 1980 година и се протега на површина од 2873 ха или 28,73 км<sup>2</sup>. Прогласен е за биосферен резерват на УНЕСКО во 1977 година. Резерватот опфаќа територија помеѓу 1200 и 2907 м надморска височина. Геолошки во него доминираат протерозојски мермери и има обемен карстен терен со бројни пештери и карстни формации.
1 Флора
Флората се состои од околу 500 видови васкуларни растенија. Меѓу ретките и ендемски васкуларни растенија се наоѓаат европската боровинка (''Vaccinium myrtillus''), ''Aquilegia aurea'', одлично жолт гентијан (''Gentiana lutea''), златен корен (''Rhodiola rosea''), рунолист (''Leontopodium alpinum'') и Пирински афион (''Papaver degenii'').
Околу 60% од резерватот е покриен со шуми, главно составен од македонски бор (''Pinus peuce'') и босански бор (''Pinus heldreichii''). Други видови дрвја се шкотски бор (''Pinus sylvestris''), црн бор (''Pinus nigra''), смрека од Норвешка (''Picea abies'') и европска сребрена ела (''Abies alba''). Просечната возраст на шумата е над 150 години, а на места над 500 години. Некои области на шумата Малка Џинџирица се стари меѓу 500 и 550 години. Некои молики достигнуваат височина над 45 м и пречник повеќе од 2 м; некои одделни дрвја имаат старост над 1000 години.
Повисоките делови на резерватот се покриени со џуџест планински бор (''Pinus mugo'') формација достигнувајќи возраст од 100 години. Просечната висина на овие грмушки е од 1,5 до 2 м, но достигнува 3 м во одредени области.
2 Фауна
Дивокозата е типичен претставник на фауната и еден од симболите на резерватот. Други важни видови за зачувување вклучуваат кафеава мечка, сив волк, европска борска куна, букова кура, црвена лисица, срна, дива свиња, црвена верверица, западна каперкали, златен орел, лескавица, евроазиски клукајдрвец со три прсти, забележан оревокршач и др. Типични претставници на рептили и водоземци се обична европска змија, ескалапска змија, живопасен гуштер и обична жаба.
3 Користена литература
**
Матија Бравничар

Матија Бравничар (24 февруари 1897, Толмин - 25 ноември 1977, Љубљана) — словенечки композитор.
1 Творештво
Бравничар бил еден од првите словенечки симфониски композитори. Составил четири симфонии, две опери, неколку симфониски песни, камерна музика и други дела. Најпрво започнал да учи виолина, а потоа студирал композиција кај Марио Когој и Славко Остерц на Конзерваториумот во Љубљана. Тој бил член на оперскиот оркестар во Љубљана, а по војната професор по композиција. Како експресионистички композитор, неговите композиции често користеле елементи на традицијата на народната музика во Словенија.
Во 1963 година ја добил наградата Прешерен за неговиот концерт за виолина и оркестар. Од 1972 година до неговата смрт тој беше член на Словенечката академија на науките и уметностите.
2 Личен живот
Тој се оженил со балетската танчерка и кореограф Гизела Бравничар во 1932 година. Неговиот син Дејан Бравничар е познат словенечки виолинист, а негов внук е пијанистот Игор Бравничар.
3 Поврзано
* Список на словенечки композитори
Лудовит Фула

Лудовит Фула (|Ľudovít Fulla) - (, - , ) — словачки сликар, графички уметник, илустратор, сценограф и наставник по уметност. Го сметаат за една од најважните фигури на словачката креативна уметност во 20 век.
1 Стил
Творештвото на Фула било фундаментално важна за воспоставување на словачкиот модернизам.
Неговиот стил се одликувал со посебна „поезија на сликата“ која се потпира на површината и декорацијата, синтеза на рационални и емотивни елементи, брилијантна боја , познавање на народната уметност, словенски иконографија и светски модернизам.
Фула бил претежно инспириран од Прага и модернистичкото милје.
Во неговите дела може да се најдат принципите на Василиј Кандински, Марк Шагал, Пабло Пикасо и Пол Кле.
Во единствениот манифест на словачките модернисти, тој и неговиот пријател Микулаш Галанда формулирале цврст став во нивниот обид за мешавина од стилови.
Фула бил познат по својата светлоцрвена, портокалова и жолта боја. Ова можебибило инспирирано од фолклорната иконографија секогаш присутна во неговите дела, или можеби беше дополнителен примерок на стилови на уметничкиот период.
2 Дела
* Балони ("Балони").
* Благослов на говеда ('' Благослов на добиток '')
* Протерување од рајот
* Распетие
* Словачка мадона („Словачка мадона“)
* Селска свадба
3 Надворешни врески
**
Роберт Франгеш Михановиќ

Роберт Франгеш Михановиќ (2 октомври 1872 - 12 јануари 1940) — југословенски вајар. Тој се смета за пионер на модерната хрватска скулптура. Тој исто така беше еден од иницијаторите и организаторите на уметничкиот живот во Загреб на крајот на дваесеттиот век.
1 Жвотот
Франгеш Михановиќ е роден на 2 октомври 1872 година во Сремска Митровица, во тоа време дел од Австроунгарија (денс во Србија). Завршил Занаетчиско училиште во Загреб во 1889 година. Потоа заминал во Виена, каде студирал на Уметничкото училиште за уметност (1889–94) и Уметничката академија (1894/95). Студиите ги продолжи во Париз (1900/01), каде се сретнал со Огист Роден и Медардо Росо .
Франгеш Михановиќ предавал на Занаетчиското училиште во Загреб (1895–1907). Предавал и вајарство на Уметничката академија. Тој бил еден од иницијаторите и организаторите на уметничкиот живот во Загреб на крајот на вековите, како еден од основачите на Хрватското здружение на уметници (1897), фолклорното друштво на ''Ладо'' (1904) и Уметничката академија (1907). Тој ја основал бронзената леарница во Академијата и ги донел првите основачи. Тој бил член на неколку академии: ЈАЗУ, САНУ и академијата во Прага. Починал во Загреб. Заедно со Рудолф Валдец, Франеш Михановиќ беше пионер на модерната хрватска скулптура.
2 Дела
Неговите медали и сертификати со фигуративни и животински теми - ''Херакле Бул'' (1899), ''Работници на лозје'' (1900), ''Турција'' (1904), ''Работник'' (1906) - се почетна точка за правење хрватски медал. Тој создал статуетки, како што се ''Плашливост'' (1902), ''Лет кон Египет'' (1906), ''Силување на Европа'' (1907); портрети, како што е ''В. Лисински'' (1895); бисти, како ''Антун Михановиќ'' (1908) во Клањец и ''Антун и Стјепан Радиќ'' (1936) во Требарево Десно.
Во 1897 година, тој го направил ''Војникот што умира'', споменик на паднатите војници на 78. полк на Шокшевиќ во Осиек. Заедно со неговата ''Филозофија'' (1897) во Загреб, ''Војникот што умира'' е најраниот пример за импресионизам во хрватската скулптура. Неговото најмонументално дело е коњичката скулптура ''Крал Томислав'' (изработена во 1928–38 година, инсталирана во 1947 година во Загреб). Тој исто така направил надгробни статуи во Вараждин (Надгробен споменик на семејната гробница Лајтнер, 1906) и Мирогој (''Работник'' на семејната гробница Мулер, 1935). Тој направил архитектонски вајарски елементи на зградите во Загреб, како што се алегориските релјефи на филозофијата, богословието, медицината и фрустрацијата на Државниот архив.
Неговиот опус ги опфаќа стиловите на академизам, симболика и модернизам (импресионизам). Во својата зрела фаза, тој развил личен стил на слободен реализам. Се занимавал и со уметнички занаети.
Маргита Фигули

Маргита Фигули (|Margita Figuli; 2 октомври 1909 година во Вишни Кубин, денес во Словачка - 27 март 1995 година во Братислава, Словачка) — писателка,преведувач и автор на литература за деца ..
1 Животопис
Маргита Фигули е родена во семејство на земјоделец во Вијан Кубин. По студиите во Банска Бистрица, таа се преселила во Братислава каде работела работи како англиски дописник до 1941 година.
Оттогаш, таа се фокусирла само на пишување.
Почина во Братислава во 1995 година.
2 Творештво
2.1 Стил
Маргита Фигули е значаен претставник на словачката школа на натурализмот.
Нејзините дела започнаа да се објавуваат во 1930 година во „Словенска недела“,, „Elán“ (Дух), „Slovenské pohľady“ (Словачки погледи) и други периодични изданија.
Главно обработувала теми во кои доминира сочувството,социјални проблеми.. Нејзините најдобри дела беа преведени на германски, руски, полски и други јазици..
2.2 Список на избрани дела
;Проза
* 1932 година - „Список на отца“ (Писмо од татко)
* 1938 година - "Čierny býk" (цЦрн бик)
* 1940 година - „Оловенски ватк“ (Оловна птица)
* 1940 година - „Три гаштанова коне“ (Тројка - коњи)
* 1942 година - „Три ноќи три три“ (Три ноќи и три соништа)
* 1946 година - „Вавилон“
* 1973 година - „Ребека“ (Ребека)
* 1974 година - „Vietor v nás“ (Ветер во нас)
;Литература за деца и млади
* 1963 година - „Список на мои први“ (Мојата прва буква)
* 1964 година - „Аријадна ниш“ (Предиво на Аријадна)
* 1980 година - „Балада о Јурови Јаношикови“ (Балада за Јаношик)
3 Надворешни врески
*
Марина Александрова

Марина Андреевна Пупенина позната по псевдоним '' 'Марина Александрова' '' (| Мари́на Андре́евна Пупе́нина; родена на 29 август 1982 година) — руска глумица, позната по улогата на Катерина II (Русија) во телевизиската серија '' Екатерина ''. Таа е заслужен уметник на Руската Федерација (2016) .
1 Животопис
Марина Андреевна Пупенина е родена на 29 август 1982 година во унгарскиот град Кишкунмајша.
Нејзиниот татко Андреј Пупенин служел во Советската армија, сместена во Унгарија, а нејзината мајка работела како професор на Универзитетот Херцен.
Во 1986 година, семејството се преселило крај Бајкалското Езеро, потоа во Тула, конечно се сместило во Ленинград (сега Санкт Петербург) во 1987.
Во 1996 година, го завршила средното училиште со специјализации по математика и музика (харфа).
Истата година таа се запишала на драмското училиште „Замисли“ и се приклучи на Театарска школа под водство на Валентина Николаенко.
Од 2006 до 2011 година, Марина Александрова била глумица на театарската дружина „Современик“ во Москва.
2 Личен живот
На 7 јуни 2008 година, Александрова се омажила за колегата глумецот Иван Стебунов. Тие се разведоа во 2010 година. После тоа таа имаше врска со глумецот Александар Домогаров. На 11 јули 2012 година роди син. Детето се вика Андреј, по неговиот татко - ТВ-режисерот Андреј Болтенко. Александрова го роди своето второ дете на 2015 година - ќерка по име Екатерина.
3 Филмографија
Година, Наслов, Улога, Забелешки
1992, ''Времето е добро на Дерибасовскаја, повторно врне на плажата Брајтон'', Мало девојче, Изглед на камео
2000, ''Империја под напад'', Марија Столипина, Телевизиски филм
2001, ''Аурора Бореалис (филм) Аурора Бореалис'', Анја
2001, ''Азазел'', Лизанка фон Еверт - Колоколцева, Телевизиски филм
2002, ''Лекарот покрај Себе'', Жена, Телевизиски филм
2002, "Водечки улоги", Марина, ТВ серии
2002, ''Крадецот'', Јулија Балашова, ТВ серии
2003, ''Античка приказна: Кога Сонцето беше Бог'', Джива
2003, ''Кутрата Настја'', Мари од Хесен и од Рајна, ТВ серии
2004, "Топење на снег", Лена, Телевизиски филм
2004, "Виола Тараканова", Томочка, ТВ серии
2004, '' Оревокршачка '', Маша (глас)
2005, ''Schastye ty moyen'', Полина Гајворонскаја, ТВ серии
2005, „Звезда епохи“, Валентина Седова, Минисерија
2005, ''Љyбовo за тебе како катастрофа'', Самиот
2006, ''The Last Armoured Train'', Toma
2006, ''Транзит'', Жена
2008, ''Уличен тркач'', Девојка од покер (Катја)
2009, ''Метеоролошката станица'', Ирина, ''Пост производство''
2009, ''Сака но Уе не Кумо'', Руско благородништво, ТВ серии
2011, ''Се вклучено'', Ана
2011, ''Правилата на маскенбалот'', Анја, Минисерија
2014, ''Екатерина'', Катерина II (Русија), ТВ серии
2017, ''Екатерина'' 2, Катерина II (Русија), ТВ серии
2019, ''Екатерина'' 3, Катерина II (Русија), ТВ серии