procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Широките полиња на обичноста (2009)

„Широките полиња на обичноста“ (2009 година) е роман за млади од американскиот писател Ник Бард. Романот раскажува за летото по матурирањето на тинејџер од предградијата, кој ја крие својата хомосексуалност. Останатите главни карактери во книгата се неговата нова најдобра другарка која е лезбијка и двете момчиња кои му се симпатични: едниот е латино спортска ѕвезда кој игра американски фудбал, а другиот е дилер на дрога. Оваа книга е првиот роман на Бард.
Романот ја освои наградата „Стоунвол“ на Американската асоцијација на библиотеки во категоријата книжевност за деца и млади. Тој исто така беше финалист за книжевната награда „Ламбда“ за ЛГБТ книжевност за деца и млади. Списанието „Буклист“ ја вклучи оваа книга на Списокот на виножитото за 2010 година -- библиографија на книги за млади кој вклучуваат значителна тематика позврзана со ЛГБТ. Според „Њујорк Тајмс“, „Широките полиња на обичноста“ е една од најзначајните книги издадени во 2009 година.
Поради овој роман, списанието „Аут“ го вклучи Ник Бард на списокот „Аут 100“ меѓу стоте личности кои направиле значајни придонеси за ЛГБТ културата и политиката во 2009 година.
Фелипе Роуз

Фелипе Роуз (р.) е еден од првичните членови на диско групата Вилиџ
Пипл. Тој ја толкуваше улогата на Индијанец—носи поглаварска перика од пердуви и појас—од 1977 до 2017 година. Потоа групата беше преименувана во чест на оригиналниот пејач Виктор Вилис. Роуз започна соло кариера и издаде снимка на „Враќајќи се на корените“ во 2018 година.
Келтски крст

Келтски крст — форма на христијански крст кој има нимбус околу него. За прв пат се појавил во Ирска, Франција и Велика Британија во раниот среден век. Овој вид на кружен крст станал широко распространет со неговата употреба во камените високи крстови подигнати низ островите, особено во регионите кои биле евангелизирани од ирските мисионери, од 9 до 12 век.
Според легендата, келтскиот крст бил воведен од страна на Свети Патрик, во периодот на преобраќањето на паганите. Се верува дека Свети Патрик го комбинирал симболот на христијанството со крстот на сонцето, со цел даде на паганите идеја за важноста на крстот, поврзувајќи ги со идејата за животворните својства на сонцето. Според легендата, четирите раце на крстот, укажуваат на четирите елементи: земја, воздух, оган и вода. Тие ги претставуаат и четирите страни на компасот и четирите дела на човекот, умот, душата, срцето и телото. Хоризонталната линија ја симболизира земјата, додека вертикалната, небото.
Келтскиот крст е во основа латински крст со нимбус. Научниците често дебатирале за неговото точно потекло, но тој секако е поврзан со претходните крстови со прстени. Формата добила нова популарност за време на Келтската преродба од 19 век. Името „келтски крст“ е конвенција што датира од тоа време.
Болнишки крст

Болнишкиот крст (|ბოლნისის ჯვარი ka-Latn) е симбол на крст, земен од украс од 5 век во црквата Болниси Сиони, што дошло да се користи како национален симбол на Грузија.
Тој е варијанта на Стапалниот крстот (Cross pattée) познат во христијанската симболика на доцната антика и раниот средновековен период. Истиот симбол довел до вкрстени варијанти користени за време на крстоносните војни, Малтешкиот крст на витешките болничари и (преку Ерусалимскиот крст и Црниот крст на тевтонскиот ред) Железниот крст што го користела германската војска.
Четирите мали крстови што се користат во грузиското знаме се официјално опишани како ''болнур-кацхури'' (ბოლნურ-კაცხური) иако тие се само малку со стапалната варијанта.
1 Наводи
* Хелен Мачаваријани: Bolnisi sionis samsheneblo carcera. Mecniereba, Тбилиси 1985 година
Ерусалимски крст

Ерусалимски крст (познат како „Крстоносен крст“) — хералдички крст и христијанска варијанта на крст кој се состои од голем златен крст опкружен со четири помали златни грчки крстови
, по еден во секој квадрант со сребрена позадина. Големиот крст го претставува Исус Христос, додека останатите четири ги претставуваат четирите евангелија. Петте крстови се соединуваат во еден симбол кој ги симболизира петте христови рани. Се користел како знаме и грб на Ерусалимското Кралство од 1280-тите.
Овој крст не треба да се меша со Лоренскиот крст, кој исто така е наречен „Ерусалимски крст“.
Ѓорѓиев крст

Ѓорѓиев крст или крст на Свети Ѓорѓи — црвен крст на бела позадина, кој од доцниот среден век се поврзува со Свети Ѓорѓи, воен светец, кој честопати бил прикажан како крстоносец.
Поврзуван со Крстоносните војни, црвено-белиот крст има потеклото во 10 век. Се користел од страна на Република Џенова можеби уште во текот на 10 век. Симболот бил усвоен од Швапскиот сојуз во пред-реформското Свето Римско Царство. Црвено-белиот крст бил широко користен користен низ Северна Италија како симбол на Болоња, Падова, Реџо Емилија, Мантова, Верчели, Алесандрија, и наместо името Свети Ѓорѓи, се користело името „Крст на Свети Амброзије“, усвоен од Комуната на Милано во 1045 година.
Свети Ѓорѓи е „заштитник на Англија“ по Англиската реформација. Од раниот модерен период, неговото знаме се идентификува како национално знаме на Англија. Свети Ѓорѓи е покровител на Каталонија, Шпанија, како и на Грузија. Националното знаме на Грузија (2004) претставува комбинација од крстот Свети Ѓорѓи и Ерусалимскиот крст.
Јогјакарта (посебна област)

Посебна област Јогјакарта (|Daerah Istimewa Yogyakarta) е автономна област на покраинско ниво во Индонезија, во јужниот дел на Јава. Тој е граничи со Индискиот Океан на југ, како и со споделување на сите копнени граници со покраината Централна Јава. Управувана од Султанатот Јогјакарта, областа е единствената официјално призната монархија во рамките на владата на Индонезија. Градот Јогјакарта е главен град и економски центар на областа.
Султанатот Јогјакарта е основан уште од 1755 година и давал непоколеблива поддршка за независноста на Индонезија за време на националната револуција во Индонезија (1945-1949). Како поделба на прво ниво во Индонезија, Јогјакарта е управувана од султанот Хаменгкубувоно како управник и принцот Паку Алам како заменик-управник. Со површина од , тоа е втора најмала покраина во Индонезија по Џакарта.
1 Библиографија
* Обласна канцеларија на Одделот за туризам, пошта и телекомуникации за посебната област Јогијакарта. (1997) ''Guide To Yogyakarta'' . Јогјакарта: Одделение за туризам, пошта и телекомуникации.
* Ricklefs, M. C. (2001) ''A history of modern Indonesia since c.1200'' (трето издание) Стенфорд: Stanford University Press. стр. 126–139, 269-271. ISBN 0-8047-4480-7
* Ricklefs, M. C. (1974) ''Jogjakarta under Sultan Mangkubumi, 1749–1792: A history of the division of Java''. London Oriental Series, том. 30. Лондон: Oxford University Press, (ревидирано индонезиско издание 2002 година)
* Soemanto, Bakdi (1992) ''Cerita Rakyat dari Yogyakarta'' Џакарта: Grasindo (на индонезиски)
* Соемзрџан, С. (1962) ''Social Changes in Yogyakarta'', Итака, N.Y. Cornell University Press.
Крст-енколпион Распeтие Христово

Крст-енколпион Распeтие Христово е христијански крст. На крстот има вкрстено опкружување - Христово распнување и Пресвета Богородица од Купијатицкаја XII век.
Крстот е изработен со лиење од легура на бакар. Се наоѓа во Централниот музеј на стара руска уметност Андреј Рубљов, Москва, Русија.
На предниот појас во центарот е Распетието на Христос. На краевите во медалјоните се прикажани Богородица и апостол Јован Богослов, на горниот крај е непознат светец.
На долниот дел во центарот е Богородица со Младенецот во левата рака.
На краевите во медалјоните се фигури на светци
Крстот е еден од постарите и поистакнати крстови изработени во византиска традиција кои се карактеристични за подрачјето на Византија, особено на Балканот и Македонија.
1 Наводи
Шехзаде Омер

Шехзаде Омер (|شہزادہ عمر; роден на 20 октомври 1621 во Цариград – починал на 5 февруари 1622 година во — отомански принц, син на султанот Осман II.
1 Раѓање
Шехзаде Омер е роден на 20 октомври 1621 година во Топкапи, додека Осман водел војна против Полска. Неговата мајка била Мелика султан, со руско потекло. По враќањето на Осман, тој ја примил веста дека има син и дека сега како татко, имал наследник и претставувал закана против неговите браќа. Поради тоа бебето Омер бил повикан во Одрин. За да го прослави сомнителниот момент и можеби да ја импресионира, тој наредил да се одржи тридневна свеченост, да го прослави неговото враќање од кампањата, како и неодамнешното раѓање на неговиот син.
2 Смрт
Во прославите, имитацијата на борбените сцени била дел од претставата. Сепак, незамисливото се случило и бебето одеднаш починало на 5 февруари 1622 година, во неочекувани околности. Според венецијанскиот бајло, кога Осман и Мелика, заедно со нивниот син и други жени припадници на династијата, ја гледале полската кампања на султанот, организирана како големо шоу во палатата, еден од оние што ја играл улогата од полски војник го испразнил пиштолот. Неговиот залутен куршум го убил принцот Омер веднаш. Ова претставувало голема траума за Осман. Тој не само што бил уништен, туку започнал да покажува и побрутален карактер. Се известува дека, во текот на првите три дена откако го изгубил својот син, султанот не кажал ниту збор и останал настрана од јавноста додека размислувал.
Некои историчари го објаснуваат овој настан со шокот што го имал новороденчето поради звуците на топовите. Хамер дава зачудувачка причина за смртта на бебето: „''За да се зголеми радоста, се одржуваа свечености и беа изведени некои сцени од војната во Полска. Принцот беше присутен на овие игри и одеднаш случајно тоа беше рането и веднаш почина''.”
По оваа трагична загуба, Осман често патувал одел по улиците на главниот град и казнувал многу престапници, вклучително и неколку офицери од јаничарите и обичните луѓе.
3 Наводи
*
Квартет (книга)

Квартет - збирка раскази на српскиот писател Мирослав Јосиќ Вишњиќ, првобитно објавена во 1994 година од агенцијата „Драганиќ“, а како дел од библиотеката „Синиот круг“.
1 Содржина
Збирката ги содржи следниве раскази:* Покрив над главата
* Строго контролирана композиција
* Шоља горко кафе
* Тестамент
Крст на Папата Свети Климент

Сидровиот крст, или крстот на морнарот, е стилизиран крст во облик на сидро. Тој е симбол кој е обликуван како знакт плус со издадености налик на сидро на секоја рака, па оттука и името. Симболот може да се користи за означување на 'тазе почеток' или 'надеж', како во ''Библијата'', еврејската 6.19: „Која надеж ја имаме како сидро на душата, сигурна и стабилна, и која влегува во онаа во превезот“.
Морнарскиот крст се нарекува и Крст на Папата Свети Климент наведувајќи на начинот на кој бил мачен.
1 Поврзано
* Крст во хералдиката
Папски крст

Папскиот крст е христијански крст, кој служи како амблем на папата во црковната хералдика. Тој е прикажан како крст со три хоризонтални шипки близу до врвот, во намален редослед на должина како што се приближува до врвот. Крстот е, според тоа, компаративен со архиепископскиот крст што се користи во хералдиката за да укаже на надбискупот, и се чини дека бил користен токму за да укаже на црковен ранг уште повисок од оној надбискупот. Во минатото, овој дизајн на крстот често се користел во црковната хералдика како карактеристичен белег на неговата канцеларија. Честопати тоа беше само уметничка направа, бидејќи употребата на кросиер не e дел од традиционалната папска ознака.
Симболизмот поврзан со папските сили е приврзан кон трите крстосници, слично на симболиката прикачена на трите ленти на папската тиара .
1 Наводи
Крест-енколпион Богородица Купјатицкаја

Крест-енколпион Богородица Купјатицкаја е христијански крст. Изработен е во Киев во XII век.
Легура на бакар, изработен со лиење. Централен музеј на стара руска уметност -Андреј Рубљов, Москва, Русија.
Во центарот е Богородица воцел раст со Младенецот на левата рака. На краевите во медалјони се портрети на светциизработени со лиење.
Богородица Купјатицкаја, иконографски е од видот на Пресвета Богородица Одигитрија. Директно византиско влијанија, мотив кој често се среќава во икони од тој период во Македонија.
Веќе на крајот на XII век, ликот на Пресвета Богородица Купјатицкај бил широко користен во јужните руски земји и пошироко.
1 Наводи
Латински крст

Латински крст или ''crux''''immissa'' е еден вид на крст во која вертикалниот крак е подолг од хоризонталниот, Tој крст често се поистоветува со римокатоличката црква, бидејќи бројни католички цркви имаат форми на Латинскиот крст.
Ако е прикажан свртен наопаку, се нарекува крст на Свети Петар, затоа што тој бил наводно погубен на овој вид крст. Кога се прикажува накосо, се нарекува крст на Свети Филип од истата причина.
1 Користен во САД
2 Наводи
Crux gemmata

''Crux gemmata'' (латински за накитен крст) е облик на крст типичен за ранохристијанската и рано средновековната уметност, каде што крстот, или барем неговата предна страна, е главно украсен со накит. Во еден физички крст, наместо во насликаната слика на еден таков крст, задната страна често има врежани слики од Распетието на Исус или други прикази.
Примери во металопреработката се Крстот на Јустин II (6 век, во музеите на Ватикан), „трошливиот крст“ во Стафордшајрското депо (8 век), Крстот на Лотар (10 век, ризницата на Ахенската катедрала), иберскиот Крст на ангелите и Победничкиот крст и Крстот на Конг (1120-тите?, Национален музеј на Ирска).
1 Библиографија
** Friesen, Ilse E., ''The Female Crucifix: Images of St. Wilgefortis Since the Middle Ages'', Wilfrid Laurier University Press, 2001, ,
** Hellemo, Geir. ''Adventus Domini: eschatological thought in 4th-century apses and catecheses'', BRILL, 1989, ,
** Schiller, Gertrud, ''Iconography of Christian Art, Vol. I'', 1971 (English trans from German), Lund Humphries, London,
** Schiller, Gertrud, ''Iconography of Christian Art, Vol. II'', 1972 (English trans from German), Lund Humphries, London,
** Eduard Syndicus; ''Early Christian Art'', Burns & Oates, London, 1962
** Wernher, Martin, ''The Liudhard Medalet'', in ''Anglo-Saxon England'', Volume 20, eds. Michael Lapidge, Malcolm Godden, Simon Keynes, Cambridge University Press, 1992, ,
** Sharp, Robert (2016). ''The Hoard and Its History: Staffordshire's Secrets Revealed''. Brewin Books, . .
Готфрид Бем

Готфрид Бем (|Gottfried Böhm; – ) — германски архитект и вајар . Неговата репутација се заснова на создавање високо вајарски градби направени од бетон, челик и стакло. Првата независна зграда на Бем беше параклисот во Келн „Мадона во урнатините“ (сега интегрирана во дизајнот на Петер Цумтор за реновирање на музејот Колумба ). Највлијателниот и признат град на Бем е Марија, Кенигин де Фриденс или Невигезер Валфахерсдом.
Неодамна завршен градежен проект во кој учествуваше Бухем е театарот Ханс Ото во Потсдам (2006). Во 1986 година, тој стана првиот германски архитект кој ја доби престижната Прицкерова награда.
Каролиншки крст

Германскиот дизајнер Рудолф Кох во 1932 година објавил колекција од 158 плочи цртежи на христијански симболи. Под насловот „Крст“, вклучени се дванаесет цртежи на христијански варијанти на крстот. Еден од нив, наречен „Каролиншки крст“ (''Karolingisches Kreuz'') покажува крст од четири трикветри кои се впишани во круг.
Хугенотски крст

Хугенотски крст — протестантски симбол со потекло од југот на Франција, има облик на малтешки крст со врвови украсени со бисери. Лилјани или срца се вметнати меѓу краците на крстот на кои виси гулаб на Светиот Дух или ампула во форма на крушка или солза наречена „трису“. Хугенотскиот крст се носи околу вратот, обесен на ланче.
Бил создаден околу 1688 година, по укинувањето на Едиктот од Нант, од златар од Ним, Местр.
Крст, дрво, XVII век

Крст, дрво, XVII век е христијански крст изработен со копаничарска техника.
Изработен е во 17 век, со димензии 14 х 6 см.
Претставени се сцените: Распетие, Симнување од крстот а странично се изрезбани ликовите на дванаесетте апостоли.
Крстот не ги поседува одликите на копаничарските работилници за изработка на крстови од Кичево и Битола и според некои елементи, особено на десната страна,каде е распетието, потсетува на крстовите работени во Велес.
Денес се наоѓа во Музејот на применетата уметност во Белград.
Иако мал по димензии, крстот поседува уметнички вредности кои се аналогни на фреско живописот и иконопиството карактеристично за по истакнатите фреско - ансамбли во Македонија.
Денес овој крст се наоѓа во Музејот на примеметата уметност во Белград.
Ерменски крст

Ерменскиот крст е симбол кој комбинира крст со цветни позиции или елементи. Во ерменското христијанство тоа било комбинирано со христијанскиот крст и овој дизајн честопати се користел за високи крстови (хачкар) - крст изработен од камен и често богато украсен.
1 Галерија
Шехзаде Мехмед (син на Ахмед I)

Шехзаде Мехмед (|شہزادہ محمد; роден на во Цариград – починал на година во Цариград — отомански принц, син на султанот Ахмед I и неговата сопруга Ќосем .
1 Живот
Шехзаде Мехмед е роден на 11 март 1605 година во Истанбул. Тој бил втор син на султанот Ахмед I и прв на Ќосем. Во јануари 1609 година, Мехмед го започнал своето образование под старателство на Хаџе Омер Ефенди, заедно со неговиот постар брат, Осман (иден султан Осман II).
Според современите европски набудувачи, мајката на Мехмед имала идеја за негово поставување на престолот по смртта на Ахмед. Насух​-паша кој бил голем везир (1611-14), особено по бракот со Ајше Султан, ќерка на Ахмед и Ќосем во 1612 година, станал близок сојузник на својата свекрва, која очигледно сметала дека Насух може да биде од помош во обезбедувањето на наследството на Мехмед.
По смртта на татко му во 1617 година, кога Мехмед имал дванаесет години, неговиот чичко Мустафа I се искачил на престолот. Сепак, тој наскоро бил сменет и заменет од Осман во 1618 година.
2 Смрт
Осман го замолил шејк-ул-исламот Есад Ефенди за правно мислење за погубување на неговиот брат. Сепак, Есад Ефенди одбил да издаде правно мислење. Главниот судија на Румелија, Кемаледин Ефенди наместо него, го потврдил погубувањето на принцот. И така, на 12 јануари 1621 година, Мехмед бил погубен. Кога извршителите му го стегале јажето околу вратот, тој извикувал:
„''Осман, ти посакувам да не бидеш благословени на овој престол''“
Дванаесет дена по неговата смрт, силен снег паднал во Истанбул, што се сметало за порака на Алах кон Осман бидејќи го убил својот брат. Осман наредил погубување на Мехмед пред да го напушти главниот град и да замине во полската кампања.
Мехмед бил погребан покрај неговиот татко во неговиот мавзолеј кој се наоѓа во Сината џамија, Истанбул
3 Наводи
*
Битолски крст од XIX век

Битолски крст од XIX век е христијански крст изработен со копаничарска техника. Изработен бил во 19 век, од дрво, со димензии 4,8 х 3,3 см. Крстот е изработен со исклучителни стилизирани линии и елементи. На едната страна е Распетие, а на другата, во една слободна и смело изведена композиција се прикажани неколку фигури на ангели. Крстот поседува уметнички вредности кои најмногу се забележуваат во ликовната постапка која е професионална, без никаква наивност, па дури и целосно поддржување на каноните. Мајсторот бил растоварен од низата ограничувања, при што создал уметничко дело од сакрален вид кое може слободно да се најде во витрините на истакнати музеи како извонреден примерок на копаничарската уметност на Балканот. Денес овој крст се наоѓа во Музејот на применетата уметност во Белград.
Крст-енколпион Богородица Купјатицкаја

Крст-енколпион Богородица Купјатицкаја е христијански крст. Создаден е во Киев во XII век.
Изработен е со лиење од легура на бакар. Денес се наоѓа во Централниот музеј на стара руска уметност - Андреј Рубљов, Москва, Русија.
Во центарот на крстот е претставена Богородица со Младенецот на левата рака. На краевите во стилизирани медалјони се претставени портрети на апостоли.
Богородица Купјатицкаја, иконографски припаѓа канонски на претставите за Пресвета Богородица Одигитрија, тоа е директно византиско влијанија, мотив кој често се среќава во некои икони од тој период најчесто во Македонија.
Веќе на крајот на XII век, ликот на Пресвета Богородица Купјатицкај бил широко распространет во јужните руски земји и пошироко.
1 Наводи
Шнефердинген

Шнефердинген (|Schneverdingen; долногермански: ''Snevern'') — мал град во округот Хајдекрајс, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа во областа Линебуршко Поле.
1 Географија
1.1 Местоположба
Шнефердинген се наоѓа во средишниот дел на Линебуршкото Поле, помеѓу Золтау на југ, Ротенбург (Виме) на запад и Буххолц во Нордхајде на север. Источно од градот се наоѓа Природниот парк Линебуршко Поле.
1.2 Градски единици
Градот има вкупно 10 единици. Покрај самото јадро на Шнефердинген, во градското подрачје се опфатени и следниве места:
* Ерхорн
* Гросенведе
* Хебер
* Инзел
* Лангело
* Линцен
* Шилерн
* Весело
* Винтермор
* Царензен
2 Историја
Шнефердинген припаѓал на Бискупијата Верден, основана во 1180 година. Во 1648 година, бискупијата станала Кнежевство Верден, кое првин била владеено како личен сојуз со Шведска - прекинат од данската окупација (1712–1715) - и од 1715 година од хановерската круна. Кралството Хановер го вклучило кнежевството како реален сојуз и територијата на кнежевството, а со тоа и Шнефердинген, станале дел од новиот регион Штаде, основан во 1823 година.
3 Политика
Шнефердинген е поделен на самото градско подрачје и 10 единици. Секоја единица има свој месен претставник. Тие се избирани од Градскиот совет на предлог од некоја партија или избирачка група, која освоила најмногу гласови во таа единица на последните избори.
3.1 Градоначалничка
Градоначалничка на градот од 1 ноември 2011 година е Мајке Мог-Штефенс (независна, иако поддржана од SPD).
3.2 Градски совет
Градскиот совет поседува 32 членови.
На општинските избори од 2016 година биле добиени следниве резултати:* SPD/Зелени: 17 места
* CDU: 10 места
* Група SFA: 3
* AfD: 2
3.3 Збратимени градови
Шнефердинген е збратимен со следниве градови:
* Барлинек, Полска (од 1993 г.)
* Екше, Шведска (од 2001 г.)
4 Галерија
Војска сенки

Војска на сенки (француски: ''L'armée des ombres'') - француски филм од 1969 година во режија на Жан-Пјер Мелвил. Филмот претставува екранизација на истоимениот роман на Жозеф Кесел. Главните улоги ги играат: Лино Вентура, Пол Мерис, Жан-Пјер Касел, Симон Сињоре, Клод Ман, Пол Кроше и Кристијан Барбие.
1 Синопсис
Филип Жербие (го игра Вентура), припадник на француското движење на отпорот, е уапсен и затворен. Еден ден, Гестапо го носи во својот штаб, но Филип успева да побегне. Потоа, тој организира разни акции, заедно со неговите соработници Феликс (го игра Кроше), Бизон (го игра Барбие), Маска (го игра Ман) и Жан-Франсоа (го игра Касел), вклучувајќи го и префрлањето на шефот на движењето на отпорот Лик Жарди (го игра Мерис) во Лондон. Тогаш, тој добива порака дека Феликс е уапсен, па веднаш се враќа во Франција, каде соработува со Матилда (ја игра Сињоре), способна жена која извршува неверојатно храбри потфати. Таа успева да влезе во затворот со цел да го спаси Феликс, но тој е во многу тешка здравствена состојба и акцијата за неговото спасување пропаѓа. Истовремено, Жан-Франсоа намерно му се предава на Гестапо и влегува во ќелијата во која е затворен Феликс каде умираат двајцата. Матилда го предупредува Филип дека е во опасност и му предлага да замине во Лондон, но тој одбива, а набргу е уапсен, затворен и осуден на смртна казна. Сепак, во мигот кога се извршува смртната казна, Матилда успева да го ослободи и да го скрие на сигурно место. Додека закрепнува, Филип дознава е уапсена Матилда и дека Гестапо ја уценува со животот на нејзината ќерка. Затоа, Филип донесува одлука да ја ликвидираат Матилда. Филмот завршува со информација дека подоцна, Филип и неговите соработници биле уапсени и убиени.
Кинеска православна црква

Кинеска православна црква е автономна црква под јурисдикција на Руската православна црква.
1 Појава
Се појавила во 1956. година кога добила статус на автономија од Московската патријаршија.
КПЦ преживела голем прогон за време на културната револуција од 1960-тите во Кина и анти-религиозната политика на својата Комунистичка партија. Во декември 2004 година, последниот кинески православен свештеник, Александар Ду Лифу, почина во Пекинг на 80-годишна возраст. Тој не чекаше да добие одлука од владата да отвори православна парохија во Пекинг, затоа што властите тврдеа дека за тоа нема доволно верници (околу 300 луѓе).
Во 21 век, православната црква во Кина доживува ренесанса. Денес, голем број кинески студенти учат на различни теолошки институти во Русија. Според извештајот на свештеникот Дионисиј Поздњаев, кој е одговорен за односите со Кина во OVCS на Руската православна црква, во Кина живеат околу 13.000 православни. обележје. Московската патријаршија сака официјално признавање на Православната црква, но главната пречка е мал број парохијани.
Иконоборство

Иконоборство (грчки εικονομαχία - икономахија), настан што ја зафатил Црквата во VIII и првата половина на IX век. Суштината на овој настан е отфрлање на почитта кон иконите. Резултатот од ваквиот став имал последица со исфрлање на иконите од храмовите и нивно уништување (грчки εικονοκλασία - иконоблазма; είκονοκλάστης - уништувач на икони) како несоодветен за христијанството. Иконоборството своите почетоци ги имал на Исток, во Сирија и Ерменија и се раширил низ Византиското Царство.
Унитаријанство

Унитарноста, низ историјата ги обележувало сите оние верувања во единственоста на Бога, кои биле во спротивност со традиционалното христијанско верување во Троица (Татко, Син и Светиот Дух). Унитарците во минатото верувале во моралниот авторитет на Исус, но не во божествената природа на Исус.
Со векови, унитарците честопати се одликувале со слободоумност и несогласување, постепено развивајќи ги своите верувања во насока на слобода, толеранција, рационализам и хуманизам.
Во денешниот свет, многу унитарни цркви и здруженија припаѓаат на Меѓународниот совет на унитарноста и универзалистите. Во Соединетите држави, многу унитарни припаѓаат на Унитарниот универзализам или УУ, што означува институционално соединување на унитарноста и универзализмот. Денес, многу унитарни универзалисти не се сметаат себеси за христијани, иако имаат верувања прилично слични на традиционалното христијанство.
Светско првенство во кошарка 1959

Светско првенство во кошарка 1959 — 3-то Светско првенство во кошарка организирано од страна на ФИБА, кое се одиграло во Чиле во периодот од 16 до 31 јануари 1959 година. На турнирот учествувале 13 репрезентации. Победник на турнирот бил Бразил.
1 Учесници
Група A, Група B, Група C
– се пласира како домаќин
2 Прва фаза
Се квалификува во финалната фаза
2.1 Група A
|}
2.2 Група B
|}
2.3 Група C
|}
3 Квалификациска фаза
3.1 Група D
|}
3.2 Група E
|}
4 Финална фаза
|}
<sup>P</sup> Советскиот Сојуз и Бугарија се пласирале на шестото и седмото место, соодветно во последната рунда, откако тие одбиле да играат против Формоса од политички причини.
Мрежи на попладнето

Мрежи на попладнето (англиски: ''Meshes of the Afternoon'') - американски краток филм (во траење од 14 минути) од 1943 година во режија на брачниот пар Маја Дерен и Александер Хамид, кои истовремено ги толкуваат и улогите. Во 1990 година, филмот бил сочуван во Националниот филмски регистер на САД.
1 Синопсис
Млада жена (ја игра Дерен) влегува во куќата и заспива, сонувајќи како женска прилика, облечена во црна мантија и без лице, поминува крај куќата со цвет во раката, а по неа трча таа. Непознатата жена без лице си заминува, а жената влегува во куќата каде се гледа себеси како спие. Потоа, низ прозорецот, таа ја гледа жената во црна мантија и себеси како трча по неа. Повторно, таа влегува во куќата, а пред неа по скалите се качува жената во црна мантија. Жената ја следи, а мистериозната женска прилика исчезнува. Повторно, жената гледа низ прозорецот како поминува жената без лице и себеси како трча по неа. Потоа, таа пак влегува во куќата, каде здогледува уште две жени, потполно исти како неа. Таа се качува по скалите, го зема ножот и се доближува до жената која спие, а во тој миг, таа ги отвора очите и пред неа стои млад маж (го игра Хамид). Жената го зема ножот и замавнува кон него и тогаш се крши стаклото. Во последната сцена, младиот маж влегува во куќата и ја здогледува жената облеана во крв, а околу неа лежат парчиња скршено стакло.
Шерлок помладиот (филм)

Шерлок помладиот (англиски: ''Sherlock Jr.'') - американски филм од 1924 година во режија на Бастер Китон кој ја игра главната улога, а покрај него настапуваат: Кетрин Мегваер, Џо Китон, Ервин Конели и Ворд Крејн. Во 1991 година, филмот бил сочуван во Националниот филмски регистер на САД.
1 Синопсис
Млад човек (го игра Бастер Китон) работи во кино-сала, но сонува да биде детектив како Шерлок Холмс. Тој ја посетува саканата девојка (ја игра Мегваер) со скромна бонбониера и прстен, но таму доаѓа друг човек (го игра Крејн), кој од нејзината куќа краде рачен часовник, потоа го продава и на девојката ѝ купува поскапа бонбониера. Кога е откриена кражбата, соперникот му го подметнува доказот на момчето, така што таткото на девојката (го игра Џо Китон) го брка од куќата, обвинувајќи го како крадец. Разочарано, момчето се враќа во кино-салата, пушта еден филм и заспива. Притоа, тој сонува како влегува во филмот во кој еден човек ѝ го краде скапиот ѓердан на својата девојка, а нејзиниот татко го пријавува случајот кај Шерлок Холмс (го игра Китон). Шерлок Холмс доаѓа во домот на девојката, а нејзиното момче и слугата се обидуваат да го убијат Холмс. Тој, пак, го следи крадецот до засолништето на неговата банда, успева да го земе ѓерданот и бега, бркан од крадците. Во меѓувреме, слугата ја заробува девојката, но Холмс ја ослободува и бега со неа при што успешно се ослободува до прогонувачите. Сепак, автомобилот пропаѓа во мало езеро и во мигот кога почнуваат да тонат, кино-операторот се буди. Во меѓувреме, неговата сакана го открива вистинскиот крадец на часовникот и доаѓа во кино-салата. Операторот гледа што прави главниот јунак во филмот што се прикажува и следејќи го неговиот пример, ја зема девојката во прегратка.
Шеќерино, малој моме

Песната Шеќерино, малој моме — тетовска староградска песна, која раскажува за љубовта на Иљо Мачурче и аџи Зора.
1 Историја на настанувањето
Песната настанала кон крајот на 19 век. Миле Стеванов. разочаран од свршувачката на тетовската убавица аџи Зора со Иљо Герасимовски – Мачурче, ја нарачал со надеж дека текстот на песната ќе биде причина за раскинување на свршувачката. Песната со своите мелоритмички особености веднаш ги одушевила жителите на Тетово.
2 Изведби
Песната Шеќерино, малој моме се наоѓа на албумот ''Тетовски староградски бисери'' на тетовската група Серенада, издаден 1986 г. од тогашен Југотон, сега Кроација – Рекордс.
Тетовската група Шербет исто така ја има снимено оваа песна на својот ЦД наречен ''Спомен'', издаден 2018 г. од Студио ЛЦВ.
3 Текст
Шеќерино малој моме,
шеќеројна ти миришиш,
шеќеројна ти миришиш,
шеќер носиш у пазува.
Шеќер носиш у пазува,
а у рука ќитка цвеќе,
а у рука ќитка цвеќе,
да се ќити аџи Зора.
Да се ќити аџи Зора,
да премами све беќари,
да премами све беќари,
а највише млад Иљота.
А највише млад Иљота,
млад Иљота, Мачурчета.
Шеќерино мори, малој моме,
која вечер ја да дојдем?
Сакаш дојди, сакаш нејди,
севдата ѝ поминала,
сакаш дојди, сакаш нејди,
лицето ѝ огрубело.
Шехзаде Бајазит (син на Ахмед I)

Шехзаде Бајазит (|Şehzade Bayezid; роден во во Цариград – починал на година во Цариград) — отомански принц, син на султанот Ахмед I и неговата сопруга Махфирузе Хатиџе султан. Тој е брат на отоманскиот султан Осман II.
1 Живот
Шехзаде Бајазит е роден во декември 1612 година во Истанбул во семејството на отоманскиот султан Ахмед I и неговата сопруга Махфирузе Хатиџе султан. По смртта на Ахмед I, братот на Бајазид, Осман II, требало да го преземе престолот, а самиот принц, како и неговите браќа, ја очекувало неизбежната судбина - сите требало да бидат погубени според законот на Фатих. Сепак, неколку години порано, Ахмед I го спасил животот на неговиот брат Мустафа по раѓањето на неговите синови. Историчарите веруваат дека Ахмед I го сметал неговиот брат неспособен за да му се закани за неговиот престол со оглед на неговата ментална болест. Друга причина за отстапувањето на Ахмед од правилата било и влијанието на неговата сопруга Ќосем, која, плашејќи се за животот на нејзините синови, не сакала да го види султанот Осман, чија мајка била Махфирузе, на престолот, плашејќи се за животот на своите синови. Како резултат на тоа, по смртта на таткото на Бајазит, на престолот се искачил неговиот чичко Мустафа.
Владеењето на Мустафа било краткотрајно: во 1618 година се случил пуч и на престолот се качил Осман II. Влијанието на Ќосем помогнало нејзините синови да не бидат погубени. Четири години подоцна се случил уште еден пуч: Осман бил соборен и убиен. Сепак, Мустафа повторно бил поставен на престолот. Во 1623 година, Мустафа бил соборен по втор пат. Во тоа време, Бајазит заедно со неговиот полубрат Сулејман отсуствувале од Истанбул. Во такви околности, Ќосем претпочитала да го види единаесетгодишниот син Мурат на престолот.
Во 1635 година, Мурат IV наредил погубување на Сулејман и Бајазит. Двајцата браќа биле погребани во Сината џамија до нивниот татко.
Јухамати Алтонен

Јухамати Тапио Алтоннен ( |Juhamatti Tapio Aaltonen - Јас, 4 јуни 1985 година ) бил професионален фински хокеј на мраз кој играл како вистински крилен играч .
Тој бил член на сениорската репрезентација на Финска, за што го направил своето деби на меѓународната сцена на СП 2010 година . Со репрезентацијата, тој ја освоил и титулата светски шампион на Светскиот куп во 2011 година во Словачка, а исто така бил дел од финскиот олимписки тим на Зимските олимписки игри во 2014 година . во Сочи кога Финска освои бронзен медал.
1 Кариера
Алтонен својата професионална кариера ја започнал во дресот на тимот на Олун Керпет, за кој играл во периодот 2002-2009 година, освојувајќи два трофеи на финскиот шампион во тој период. По 7 сезони во Керпет, Алтонен заминува во Лахти каде играл за Пеликанците во сезоната 2009/10 за што постигна 49 бода (28 гола) на 58 одиграни натпревари. Иако Алтоннен потпишал петгодишен договор со Пеликанците, по првата сезона, тој ја искористил клаузулата од договорот што му дозволуваше да се промени околината во случај на подобри услови.
Ова веќе било случај во средината на јуни 2010 година потпиша за руската КХЛ лига Металург од Магнитогорск, за што играл во наредните две сезони. Потоа играл една сезона за шведски Регл, по што се вратил во Финска, прво во родниот град Керпет, а потоа играл за okerокерит и ХИФК .
2 Поврзано
* Национална репрезентација на Финска во хокеј на мраз
Ќор Јусуф Зијаудин-паша

Ќор Јусуф Зијаудин-паша, познат и како Јусуф Зија-паша и Јусуф Зијадин-паша Слепиот (п. 1819) — отомански државник од грузиско потекло, кој во два наврати бил голем везир на Отоманското Царство: првиот пат од 1798 до 1805 година и вториот пат од 1809 до 1811 година. Пред, помеѓу и по неговата служба како голем везир, тој заземал бројни други државни служби како управител на провинции и окрузи низ царството. Како голем везир, тој ги предводел отоманските копнени сили против француската војска во отоманското освојување на Египет, а подоцна бил војсководец и во отоманските војни против Русија.
Езериште (Бистра)

Езериште — заезерната мочурлива висорамнина на планината Бистра. Месноста Езериште е сочинета од неколку локви, бари, мочуришта и езерца, длабоки до половина метар, кои се наоѓаат во подножјето на гребенот и врвот Голем Рид на северозападната огранка наречена Чаушица, помеѓу месностите Планиница и Лекочере во непосредната близина на Сенечко Езеро. Дел од водите на Езериште се сливаат малата планинска рекичка Беличица на исток, а дел во Сув Дол над Сенце кон север.
1 Галерија
Коџа Мустафа Решит-паша

Коџа Мустафа Решит-паша познат и како Мустафа-паша Решит (, – ) – османски државник и дипломат кој бил голем везир (главен министер) шест пати. Имал водечка улога во покренувањето, изработката и прогласувањето на првите реформски хатишерифи познати како Танзимат ("Реорганизација").
Бил штитеник на својот вујко Испартали Али-паша и подоцна на државникот Пертев ефендија, Решид влегол во владина служба на рана возраст и постојано напредувал, во 1834 година станал амбасадор во Франција. Во текот на престојот во Западна Европа студирал француски јазик и западна цивилизација и развил пријателски односи со француските и британските државници. Ги поддржал прозападните реформи на султанот Махмуд II, кој го поставил за свој министер за надворешни работи.
Наследникот на Махмуд, султанот Абдул Меџит I, бил решителен да ја продолжи политиката на својот татко и на Решит му ја доверил подготовката на нови реформски мерки. Разработена во облик на хатишериф, оваа програма била прогласена на 3 ноември 1839 година. Со неа на отоманските поданици им се гарантирала рамноправност и сигурност на животот и сопственоста, без разлика на нивната раса и религија. Иако не биле спроведени сите реформи, Решит станал симбол на прозападните реформи. Меѓу 1839 и 1858 година двапати бил именуван за министер за надворешни работи и шест пати бил именуван за голем везир.
Решитовите реформи вклучувале укинување на трговијата на робови, воведување на нови кодекси на комерцијално и кривично право, како и реформи на административните прописи за да им се стави крај на непотизмот и купувањето на назначувањата. Ја поддржувал француската и британската политика и бил голем везир при избивањето на Кримската војна (1853 - 1856) .
Хрватски фудбалер на годината

Хрватски фудбалер на годината — поединечна фудбалска награда, која од 1991 година ја доделува Хрватскиот фудбалски сојуз (ХНС) на најдобриот хрватски фудбалер во претходната година.
Од 1992 година, парарелно со оваа награда се доделува и наградата од спортскиот весник ''Sportske novosti'', но таа се доделува на најдобриот играч кој игра во Прва ХНЛ.
1 Добитници
1.1 ХНС
† означува поделена награда
Година, Хрватски фудбалер на годината
Играч(победи), Години, Поз., Клуб
1991, Звонимир Бобан (1), ''23'', СР
1992, Давор Шукер (1), ''25'', НП
1993, Ален Бокшиќ (1), ''23'', НП
1994, Давор Шукер (2), ''27'', НП
1995, Давор Шукер (3), ''28'', НП
1996, Давор Шукер (4), ''29'', НП
1997, Роберт Просинечки (2) †, ''28'', СР
Давор Шукер (5) †, ''30'', НП
1998, Давор Шукер (6), ''31'', НП
1999, Звонимир Бобан (2), ''31'', СР
2000, Ненад Бјелица (1), ''29'', СР, Осиек
2001, Игор Тудор (1), ''23'', ОД
2002, Стипе Плетикоса (1), ''23'', ГМ
2003, Дадо Пршо (1), ''29'', НП
2004, Дадо Пршо (2), ''30'', НП
2005, Дадо Пршо (3), ''31'', НП
2006, Едуардо (1), ''23'', НП
2007, Лука Модриќ (1), ''22'', СР
2008, Лука Модриќ (2), ''23'', СР
2009, Ивица Олиќ (1), ''30'', НП
2010, Ивица Олиќ (2), ''31'', НП
2011, Лука Модриќ (3), ''26'', СР
2012, Марио Манџукиќ (1), ''26'', НП
2013, Марио Манџукиќ (2), ''27'', НП
2014, Лука Модриќ (4), ''29'', СР
2015, Иван Ракитиќ (1), ''27'', СР
2016, Лука Модриќ (5), ''31'', СР
2017, Лука Модриќ (6), ''32'', СР
2018, Лука Модриќ (7), ''33'', СР
2019, Лука Модриќ (8), ''34'', СР
Извор:
1.2 Sportske novosti
Година, Играч, Клуб
1992, Горан Вучевиќ
1993, Горан Влаовиќ
1994, Младен Младеновиќ
1995, Роберт Шпехар, Осиек
1996, Игор Цвитановиќ
1997, Игор Цвитановиќ
1998, Марио Базина, Хрватски Драговољац
1999, Миљенко Мумлек
2000, Иван Бошњак
2001, Бошко Балабан
2002, Ивица Олиќ
2003, Ивица Олиќ
2004, Нико Крањчар
2005, Младен Бартоловиќ
2006, Едуардо
2007, Едуардо
2008, Лука Модриќ
2009, Марио Манџукиќ
2010, Сенијад Ибричиќ
2011, Иван Крстановиќ
2012, Анас Шарбини
2013, Леон Бенко
2014, Дује Чоп
2015, Габриел Бобан
2016, Тино Свен Сушиќ
2017, Франко Андријашевиќ
2018, Хебер
2019, Мијо Цакташ
Извор:
Тархунџу Ахмед-паша

Тархунџу Ахмед-паша (починал на 21 март 1653 година) — албански државник и голем везир на Отоманското Царство од 20 јуни 1652 година до 21 март 1653 година, кога бил погубен поради економските реформи кои ги започнал.
Тархунџу Ахмед-паша е роден во северна Албанија во почетокот на 17 век. Тој првично бил трговец на естрагон (''тархунџу'') пред да се вклучи во служба на отоманскиот управен апарат. Тој бил управител на Египет пред да стане везир. За време на неговото кусо опстојување како главен везир во средината на владеењето на султанот Мехмед IV (''r''. 1648–1687), тој се обидел да го запре застојот и да ја реформира отоманската бирократија. Тархунџу Ахмед-паша бил првиот главен везир кој давал предлог буџет за наредната година. Сепак, неговите реформи биле закана за конзервативните сили во отоманската елита, кои успеале да предизвикаат тој да биде погубен на 21 март 1653 година ширејќи лажни вести дека тој ќе се обидел да го симен од власт султанот. ова придонело реформите да бидат во застој уште неколку години.
1 Поврзано
* Список на отомански големи везири
* Список на управители на Египет
2 Наводи
* Stanford Jay Shaw, ''History of the Ottoman Empire and modern Turkey'', vol. 1, ''Empire of the Gazis: The Rise and decline of the Ottoman Empire, 1280–1808'' (Cambridge: Cambridge University Press, 1976), 205-206.
Алемдар Мустафа-паша

Алемдар Мустафа-пиша, познат и како Бајрактар Мустафа-паша (Хотин, о. 1750 — Цариград, 15 ноември 1808) — отомански војсководец од албанско потекло од селото Воскоп во близина на Горица. Тој бил голем везир на Отоманското Царство во 1808 година. Обете звања „алемдар“ и „бајрактар“ значат знаменосец и им биле давани на јаничарите од ист ранг. Алдемар Мустафа-паша често се смета за еден од првенците коишто ја согледале потребата од современа војска откако одиграл клучна улога во подготвувањето на војската во францускиот воен поход во 1796 година.
Ермени Сулејман-паша

Ермени Сулејман-паша (|Էրմենի Սուլեյման Փաշա) познат и како Коџа — отомански државник од ерменско потекло. Тој бил голем везир од 19 август 1655 до 28 февруари 1656 година.
Тој се школувал во Ендерун. Бил управител на Сивас а подоцна и на Ерзурум. Се оженил со ќерката на султанот Ибрахим I, Салиха. откако бил разрешен бил назначен за управител на Босна а подоцна и за кајмакам на Истанбул, Озу, па пак на Истанбул и Ерзурум. По последното управување се пензионирал и починал во Истанбул.
Лаз Ахмед-паша

Лаз Азиз Ахмед-паша (|Laz Aziz Ahmet Paşa; |ლაზი აზიზ აჰმედ-ფაშა; ? — Ерзурум, март 1819) — отомански државник од ласко потекло. Тој бил голем везир на Отоманското Царство од 1811 до 1812 година.
1 Животопис
Во своите рани години, Ахмед-паша служел како јаничар и скоро потоа бил унапреден во капичибашија. Подоцна, бил назначен за управител на Браила. За време на руско-турската војна бил испратен во Ерзурум за да ја предводи отоманската војска. Благодарение на првите победи во војната, бил унапреден во голем везир. Меѓутоа, со потпишувањето на Договорот од Букурешт на 28 мај 1812 година, од страна на Хуршид Ахмед-паша бил обвинет дека бил неспособен и наскоро бил разрешен. На 5 септември 1812 година, Хуршид Ахмед-паша го зазел неговото место како голем везир. Во 1814 година, Лаз Ахмед-паша станал управител на Бурса, Алеп и Ерзурум. Починал во март 1819 година во Ерзурум.
НК Славен Белупо

НК Славен Белупо — фудбалски клуб од градот Копривница, Хрватска. Моментално се натпреварува во Прва ХНЛ, највисокото ниво во хрватскиот фудбал.
Својте домашни натпревари Славен Белупо ги игра на Градскиот стадион „Иван Кушек Апаш“, кој има капацитет од 3,205 седечки места.
Кадри-паша

Мехмед Кадри-паша познат и како Кадри-паша (1832 - 1884) — отомански државник и реформатор. Тој бил Голем везир на Османлиското Царство за време на владеењето на Абдул Хамид II од 9 јуни 1880 до 12 септември 1880 година. Од 11 февруари 1876 година до 4 февруари 1877 година, тој бил и градоначалник (шехремини) на Цариград.
1 Животопис
Кадри-паша е роден во 1832 година во Антеп и бил син на Џенанизаде Ишак-паша, кој бил понекогаш гувернер на Кипар. Откако го стекнал основното образование, усовршувајќи го арапскиот и персискиот јазик и ги проучувал исламските науки и литература во родниот град, Кадри бил преместен во Цариград, каде би го учеле англиски и француски јазик, како и современи западни науки.
Неговиот мандат со државната служба започнал со позицијата како пописник на населението во Антеп, но тој наскоро го привлекол вниманието на неговите претпоставени при преселбата во Цариград.
Мехмед Емин Али-паша

Мехмед Емин Али-паша ( – ) – истакнат отомански државник за време на танзиматското раздобје, најпознат као создавач на отоманскиот реформски едикт од 1856 година и за неговата улога во Парискиот мировен договор од 1856 година со кој завршила Кримската војна. Али-паша бил сметан за умешен и способен државник и често дека е негова заслуга за спречување на раниот распад на царството.
Али-паша се залага за западен стил на реформи за да го модернизира царството, ввклучувајќи секуларизација на државата и подобрување на граѓанските слободи. Работел на смирување на националистичките движење, а во исто време да ги спречи странските агресори кои се обидувале да ја ослабат отоманската контрола. Се залагал за отомански национализам кој би ги заменил разните етнички и религиозни лојалности.
Со скромно потекло како син на вратар, Али-паша се вивнал низ редовите на османлиската држава и за кратко време, во 1840 година, станал министер за надворешни работи и повторно во 1846 година. Во 1852 година неколку месеци бил голем везир, потоа повторно министер за надворешни работи во 1854 година. Меѓу 1855 и 1871 година ги менувал двете позиции, во својот живот седум пати бил министер за надворешни работи и пет пати голем везир. Во 1851 година му бил доделен Орден на црвен орел, 1s-ва класа Class (за нехристијани) in 1851.
Сафранболулу Изет Мехмед-паша

Изет Мехмет Паша (1743 - 18 септември 1812) — голем везир на Отоманското Царство и служел од 1794 до 1798 година.
Изет Мехмет Паша е роден во Сафранболу (денес покраината Карабик, Турција ). Негов чичко бил Капудан-паша (големиот адмирал) Изет Мехмед Паша дошол во Истанбул во 1759/60 за да работи со него. Во 1778 година, тој се оженил со ќерката на Халил Хамид Паша, станувајќи негов зет.
Потоа работел како османлиски гувернер на Хабеш Ејалет (1787–1790), Мореа Ејалет (1790–1791), и Египетскиот пашалак (мај 1791 - септември 1794).
На 19 октомври 1794 година тој бил назначен за голем везир од султанот Селим III. Тој бил разрешен на 30 август 1798 година и е протеран во Хиос (сега грчки остров), а потоа и во Маниса. Умрел во Маниса на 19 септември 1812 година.
1 Наследство
Изет Мехмет наредил да се изгради караула во 1797 година и џамија во 1798 година во неговиот роден град Сафранболу (види Изет Мехмет Пашина џамија ).
2 Поврзано
* Список на отомански големи везири
* Список на отомански гувернери на Египет
3 Наводи
Награда „Антево перо“

„Антево перо“ – награда за необјавена поетска книга на македонски јазик. Наградата е востановена во чест на поетот Анте Поповски.
1 Награда
Наградата ја доделува Meѓународната поетско-културна манифестација „Анте Поповски – Антево перо“ и се состои во непрофитно објавување на поетскиот ракопис, со назнака на името на наградата на корицата од книгата и со отстапување на комплетниот тираж (300 примероци) на авторот.
2 Историјат
Наградата „Антево перо“ е востановена во 2018 година за необјавена поетска книга (поетски ракопис). На конкурсот може да се пријават автори кои имаат необјавен поетски ракопис на македонски јазик.
3 Досегашни добитници на „Антево перо“
Година, Добитник, Книга поезија
2018, Славе Ѓорѓо Димоски, Кумова слама
2019, Александра Димитрова, Дупка
2020, Ана Стојаноска, Потпис: Трепетлика
2021, Братислав Ташковски, Небесни разговори
2022, Јулијана Младеновска Тешија, Куќа
2023, Александар Русјаков, 50 испеани приказни
2024, Сашо Димоски, Музеј на заборавот
2025, Оливера Андоноска, Ние сме Ева