Олга Василиева

Олга Јуревна Василиева (род. 13 јануари) - руски политичар, историчар, научник по религија. Таа е доктор по историски науки (1998), професор (2005), академик на Руската академија за образование (2021). Претседател била на Руската академија за образование од 30 јуни 2021 година.
Министер за образование и наука на Руската Федерација била од 19 август 2016 година до 8 мај 2018 година. Министер за образование на Руската Федерација била од 18 мај 2018 година до 15 јануари 2020 година.
Таа била првата жена министер за образование во историјата на Русија. Раководител била на Катедрата за државно-верски односи, ISSU RANEPA (од 2002 година), почесен професор на Московскиот државен универзитет за хуманистички и економски науки. Вршител била на должноста Државен советник на Руската Федерација, втора класа (2014).
1 Биографија
1.1 Рани години и научна работа
Родена е на 13 јануари 1960 година во градот Бугулма, кој се наоѓа во Татарската Автономна Советска Социјалистичка Република.
Гимназија завршила на 15 години, а во 1979 година дипломирала на катедрата за диригирање и хор на Московскиот државен институт за култура. Од 1979 до 1982 година работела како професор по пеење во училиштата бр. 578 и бр. 91 во Москва. Во 1982 година, таа започнала со работа во вечерното одделение на одделот за историја на Московскиот државен кореспондентен педагошки институт и работела како професор по историја во средното училиште во московското училиште бр. 91.
Во 1987 година дипломирала на Институтот и започнала со постдипломски студии на Институтот за историја на СССР (сега Институт за руска историја на Руската академија на наукит).
Во 1990 година, на Институтот за историја на СССР, под научен надзор на Георги Куманев, ја одбранила својата дисертација за историски науки на тема „Советската држава и патриотската дејност на Руската православна црква за време на Голема татковинска војна“ (специјалност - „историја на СССР“). Ова дело стана првото дело во руската историографија посветено на историјата на Руската православна црква и односите држава-црква во 20 век.
Во 1998 година ја одбранила својата докторска дисертација за историски науки на тема „Руската православна црква во политиката на советската држава во 1943-1948 година“ (специјалност - „Национална историја“.
Во 1991-2002 година работела во Центарот за историја на религите и црквата при Институтот за руска историја на Руската академија на науките како помлад истражувач, истражувач, водечки истражувач и раководител на Центарот. Во март 2022 година таа повторно го предводела Центарот за историја на религијата и црквата при РАС на ИРИ.
Во 2002 година, таа го предводела одделот за државно-конфесионални односи на Руската академија за национална економија и јавна администрација под претседателот на Руската Федерација. Од 2003 година била учител во Сретенската теолошка семинарија.
Во 2007 година дипломирала на Дипломатската академија на Министерството за надворешни работи на Руската Федерација и се стекнала со диплома за меѓународни односи.
1.2 Државна служба
Во февруари 2012 година, Василиева била назначена на позицијата заменик директор на Одделот за култура на Владата на Руската Федерација. На 20 октомври 2012 година била формирана Дирекцијата за јавни проекти на Администрацијата на Претседателот на Руската Федерација, а на почетокот на 2013 година Василиева била назначена на позицијата заменик раководител.
Во 2014 година таа била еден од иницијаторите за дискусија за конзервативизмот на платформата на Серускиот народен фронт. Член била на Советот за подготовка на програми по предметот „Национална историја“ при Министерството за образование на Руската Федерација, Комисијата за прашања на верските здруженија при Владата на Руската Федерација и работната група на Претседателската комисија за лицата со инвалидитет и за прашања за создавање услови за учество на лицата со попреченост во културниот живот на општеството. Член била на Советот за покривање на верски теми во електронските медиуми при Министерството за печат, телевизија и радио и масовни комуникации.
Со указ на претседателот на Руската Федерација Владимир Путин од 16 септември 2014 година, на Василиева ѝ бил доделен чин „Вистински државен советник на Руската Федерација, втора класа“.
На 19 август 2016 година, на работниот состанок со рускиот претседател Владимир Путин на аеродромот Белбек на Крим, рускиот премиер Дмитриј Медведев ја покренал темата за промена на раководството во Министерството за образование и наука. „Би предложил да го заменам Дмитриј Ливанов со жена - Олга Јуревна Василиева, која има многу искуство“, рекол шефот на Владата. Претседателот го одобрил предлогот и истиот ден потпишал указ за именување на Василиева за министер за образование и наука на Руската Федерација, во согласност со ставот „г“ од рускиот Устав. Наскоро, весникот Комсомолскаја Правда објавил интервју со Василиева, според кое таа назначувањето го доживува како „божественост“. Подоцна, министерката објаснила дека го изговорила зборот „должност“, а новинарите погрешно го слушнале нејзиниот коментар; новинарот ја потврди оваа верзија и се извини.
Таа била на чело на Министерството за образование и наука до неговата поделба во мај 2018 година на Министерство за образование и Министерство за наука и високо образование. По оваа поделба, Василиева ја презела функцијата министер за образование на Руската Федерација. Во јуни 2018 година, Василиева го поддржала зголемувањето на старосната граница за пензионирање. На 15 јануари 2020 година, поради оставка на Владата на Руската Федерација, таа ја напуштила оваа функција. Таа не била вклучена во новата Влада.
2 Научна дејност
Василиева била автор на повеќе од 160 научни трудови, под нејзино раководство се изготвени и одбранети 3 докторски дисертации и повеќе од 25 кандидатски дисертации. Обемот на нејзините научни интереси се однесуваат на историјата на Руската православна црква во 20 век, односите меѓу државата и црквата во советскиот период, меѓународните односи, проблемите на верскиот и политичкиот екстремизам итн. Таа била критичар на хуманитарните програми што ги спроведува во Русија Фондацијата Џ. Сорос.
Од 1989 до 2008 година, таа била коавтор на повеќе од 90 статии на теолошки теми. Автор била на написи во научните списанија: „Прашања за историјата“, „Историски архив“, „Руска историја“, „Зборник на Институтот за руска историја на Руската академија на науките“, „Историски билтен“, „Православна палестинска збирка“, „Држава, религија, црква во Русија и во странство“, „Русија и муслиманскиот свет“, „Тетратки за конзервативизмот“, ''Остеуропа. Објавува'' во списанијата: „Весник на Московската патријаршија“, „Наука и религија“, „Алфа и омега “, „Нашето современо“, „Санктпетербуршка панорама“, „Светот на народностите“, „Светлината на Евангелието“, „Црковен историски билтен“, „Соборност“, „Пророхија, православен економски билтен“, ''La Nuova Europa'', ''Новиот Тајмс'', ''религија.'' Свои статии објавува и во весниците: „ Ленинградски Рабочиј “, „Книжевна Русија“, „Независимаја газета“, ''Франкфуртер алгемајне цајтунг''; онлајн публикацијата „Pravoslavie.ru“.
Составувач била на збирката „Руската православна црква за време на Големата татковинска војна“ (2009), автор била на 8 монографии меѓу кои и: „Скриената вистина на војната: 1941 година Непознати документи“ (1992), „Црвени конквистадори“ (1994), „Руската православна црква во политиката на советската држава 1943-1948 година“ (1999), „Руската православна црква и Вториот ватикански собор“ (2004); статиите: „Дијамантите за диктатурата на пролетаријатот“ (1992), „Ватикан во садот на војната“ (1995), „Сталин и Ватикан“ (1995); учебникот „Историја на религиите во Русија“ (2004), книгите: „Црквата и војната“ (2005), „Свештенството во војна“ (2005 година), „Односите меѓу државата и црквата од периодот Хрушчов“ (2005), „Моќта и руската Православна црква (1945 -1991)“ (2005), „Црквата и моќта во 20 век“ (2007), „Корупција на совеста Од историјата на односите црква-држава во 1917 година“ (2007) и други дела.
Била член и на уредничките одбори на списанијата „Билтен за црковна историја“, „Држава, религија, црква во Русија и во странство“ и „Историски и религиозни студии“, а исто така и на Меѓународната асоцијација за историја на Религии.
Василиева била претседател на Советот за дисертација за филозофска антропологија, филозофија на културата, филозофија на религијата и религиозни студии. Во 2016-2017 година била заменик-претседател на заедничкиот совет за дисертации по теологија за постдипломски и докторски студии именувани по Свети Кирил и Методиј, Православниот хуманитарен универзитет Свети Тихон, Московскиот државен универзитет именуван по М.В.Ломоносов и руската Академија за национална економија и јавна администрација под претседателство на Руската Федерација.
Од март 2020 година била претседател на Одборот на доверители на Руската академија за образование. Нејзиното назначување било критички прифатено од голем број членови на Академијата. На 30 јуни 2021 година, Олга Василиева била избрана за претседател на РАО. Изборите се одржале со тајно гласање по електронски пат, а Василиева била единствениот кандидат.
3 Семејство
Татко - Јуриј Васиљев, математичар. „Татко ми цел живот студираше математика, ни всади - мене и на сестра ми - љубов кон историјата и литературата. Затоа, за мене беше сосема природно да студирам историја“, истакна Василиева.
Сестра - Ирина Јуревна Василиева, раководител на меѓународни проекти на издавачката куќа „Просвештение“.
Според официјалните податоци, Василиева е мажена и има ќерка.
4 Награди
* Почесен сертификат од Владата на Руската Федерација (13.01.2020 година) - ''за голем придонес во развојот на образованието и долгогодишната плодна дејност.''* Почесен сертификат од Руската академија за образование (2017) - ''за помош во спроведувањето на развојната програма на Руската академија за образование''.
* Медал „За придонес во спроведувањето на државната политика во областа на образованието и научниот и технолошкиот развој“ (Министерство за образование и наука на Русија).
Црковни награди
* Патријаршиска значка „За работа на духовно и морално образование“ (19 октомври 2021 година) - ''за долгогодишна поддршка за образовни проекти на Руската православна црква и работа на составување и објавување на учебникот „Основи на православната култура“ 4 одделение.''''.''
5 Оценки и мислења
Назначувањето на Василиева на функцијата министер за образование предизвикало широко јавно несогласување; на него реагирале претставници на педагошките, научните и верските заедници, како и многу познати политички личности.
5.1 Позитивни оценки
Според директорот на Институтот за јавна служба и менаџмент на Руската академија за национална економија и јавна администрација при претседателството на Руската Федерација, доктор по правни науки Игор Барциц, Василиева има способност „мирно, урамнотежено и достоинствено да ја задржи публиката, без разлика каква е, дали пред неа седат 17-годишници“, летни студенти или студенти на специјализирани магистерски програми, претставници на владини агенции, власти“.
5.2 Критика
Главната жалба против Василиева како министерка била дека, според нејзините противници, таа не предложила јасна програма за реформи во образовниот сектор на Руската Федерација. Нацртот на новите образовни стандарди (FSES), развиен од одделот со кој таа раководеше, била критикувана од многу наставници по литература. Се појавиле и сомневања за корупција, имено дека Василиева наводно лобирала за интересите на издавачката куќа „Просвешчение“, која се нарекува „кипарски офшор монопол“. Фокусот на Василиева на религиозни прашања и желбата од истите да се воведат релевантни теми во образовниот процес, исто така, предизвикала различни оценки.
Еден од острите критичари на Василиева и нејзиниот стил на работење на министерската функција бил новинарот Александар Невзоров, кој зборувал, на пример, за „несреќните деца“ кои ќе се соочат со 11 години маки на училиште по сите новитети на Министерството за образование.