Хумулит

Хумулит — минерал со формула Na<sub>4</sub>Mg(V<sub>10</sub>O<sub>28</sub>)·24H<sub>2</sub>O кој е жолт до портокалов по боја. Првпат бил откриен во Аргентина во 1959 година и бил опишан во 1966 година.Минералот е именуван по рудникот Хумул во кој е откриен.
1 Појава и својства
Хумулитот е жолтеникаво-портокалов до портокалов и со светла боја. Минералот се јавува во тенки слоеви, агрегати од фини влакна, ботриоидни маси и меѓуклеточни пополнувања во песочникот домаќин. Хумулитот бил пронајден во Аргентина, Чешка, Обединетото Кралство и Соединетите Американски Држави. Се јавува заедно со епсомит, гипс, хумерит, розит и тенардит.
Хумулитот е член на паскоитната група. Се топи на за да стане црвена течност. Хумулитот лесно се раствора во ладна вода за да се добие портокалово-жолт раствор со pH од 5,5 до 6,5.
2 Формирање и синтеза
Во Аргентина, минералот се формирал откако рударските тунели биле пробиени низ наслаги од Cu-U во песочник и конгломерат. Се смета дека ванадиумот во хумулитот потекнува од асфалтен материјал што се јавува во комбинација со песочникот.
Хумулитот може да се синтетизира со мешање на стехиометриски пропорции на ванадиум пентоксид, магнезиум карбонат и натриум карбонат во ладна вода во влажна средина. Смесата се загрева за да се растворат соединенијата кои реагираат едни со други додека се одзема CO<sub>2</sub>. Потоа растворот се концентрира, вишокот ванадинска киселина се отстранува со филтрација и се остава да се олади и кристализира.
Бидејќи хумулитот лесно се раствора во вода, може да се рекристализира со испарување на минералниот раствор. Кога се испарува бавно, процесот создава добро формирани кристали до 5 милиметри до 15-25 милиграми. Во повлажна средина, се формираат влакнести кристали или иглести радијални агрегати.
И рекристализираниот и синтетичкиот хумулит имаат плочеста форма.
3 Структура
Хумулитот го покажува триклинскиот кристален систем со просторна група и една формулна единица по единечна клетка. Кристалната структура се состои од декаванадатни анјони (V<sub>10</sub>O<sub>28</sub>)<sup>6−</sup> поврзани со интерстицијален комплекс од изолиран [Mg(H<sub>2</sub>O)<sub>6</sub>]<sup>2+</sup> и бесконечен цик-цак ланец од [Na<sub>4</sub>(H<sub>2</sub>O)<sub>14</sub>]<sup>4+</sup>. Постојат уште четири изолирани H<sub>2</sub>O групи, од кои две се позиционо нарушени. ame=C849>Colombo, p. 849.
4 Историја
Хумулитот бил откриен во областа Маларге во покраината Мендоса, Аргентина. Првиот примерок бил собран во 1959 година од В. Анџелели од Одделот за геологија на Националната комисија за атомска енергија на ниво -18 од рудното тело Агуа Ботада. Примерокот бил испратен до Е. Линарес, кој утврдил дека е различен од кој било познат минерал. Дополнителни примероци биле собрани во рудникот, како и во блиските рудници Хумул и Агуа Ботада Сур. Во 1963 година, прелиминарен извештај за минералот бил презентиран на Вториот аргентински геолошки конгрес. Во 1964 година, единичната ќелија е измерена на Универзитетот Јеил од Линарес и Х. Винчел, а хемиските и физичките својства на минералот се проверени од Ц.Е. Гордиљо и Р.О. Тубес. Минералот бил наречен хумулит според рудникот Хумул во кој бил откриен. На 19 мај 1965 година, минералот и името биле одобрени од Комисијата за нови минерали и минерални имиња на Меѓународно минералошко здружение. Минералот бил опишан во 1966 година во списанието ''„Американ минералогист“'' од Гордиљо, Линарес, Тубес и Винчел.
Синтетичкиот минерал бил депониран од Гордиљо во Музејот на минералогија на Националниот универзитет во Кордоба.Тие не означиле примероци од типот, но еден примерок бил дониран од Линарес на Националниот музеј за природна историја во Вашингтон. За жал, за време на студија од 2011 година, единствениот минерал откриен сличен на хумулитот бил ласалит. Утврдено е дека Гордиљо и неговите соработници најверојатно користеле целосно хидриран хуемулит во хемиската анализа и делумно дехидриран хуемулит во одредувањето на дифракцијата на прашок од Х-зраци на минералот.
5 Анализа
Хумулитот во својата природна форма е премногу ситнозрнест за прецизно проучување на неговите физички и оптички својства; сепак, лесно може да се рекристализира по растворање на минералот во вода. Колку што може да се утврди, и рекристализираниот и синтетичкиот хумулит се исти со природните примероци.