procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Сребрено јаболко (ТВ-филм)

„''Сребрено јаболко''“ — македонски телевизиски филм од 1975 година. Го режирал Коле Ангеловски, а сценариото е според расказ на Марко Цепенков.
1 Улоги
Глумец, Улога
Стево Спасовски
Мајда Тушар
Благоја Чоревски
Владимир Ангеловски-Дади
Слаѓана Нешиќ
Димитар Гешоски
Диме Поповски
Алпска дебелоглавка

Алпска дебелоглавка (''Pyrgus andromedae'') е пеперутка од семејството на Дебелоглавки. Пеперутката вирее на високи надморски височини. Пеперутката ја има и во Македонија, па дури и во Арктикот. Често се наоѓа покрај вода.
1 Опис
Ова е дебелоглавка со средна големина, со распон на крилјата од 26-30 мм. Горните крилја на предниот дел се темнокафени со бело точки, а задниот дел е без дамки. Долната страна на задниот дел има две карактеристични бледи обележја. Возрасните летаат во јуни и јули. Има брз лет, низок над земја.
2 Распространетост
Пеперугата ја има на високи планински предели во Европа. Често се наоѓа покрај вода или мочурливи предели.
3 Животен циклус
Пеперугата има една генерација годишно. Јајцата се полагаат индувидуално. Ларвите се забележани на ''Alchemilla glomerulans'', Alchemilla alpina, Dryas octopetala и неколку видови на ''Potentilla''. Гасениците виткаат свилена мрежа и прцврстуваат листови за да направат засолниште/ За време на зимата тие хибернираат.
4 Статус
Освен во Австрија, пеперутката е не е во опасност ниту е загрозена.
5 Наводи
*Whalley, Paul - ''Mitchell Beazley Guide to Butterflies'' (1981, reprinted 1992)
Орасио Елизондо

Орасио Марсело Елизондо (роден на 4 ноември 1963 година во Дон Боско, областa Килмес) е поранешен аргентински меѓународен фудбалски судија, најпознат по службената должност во текот на ФИФА Светското првенство во 2006 година. Откако ги постигнал сите свои цели во судијата, Елизoндо се повлекол во пресрет на натпреварот на 10 декември помеѓу Бока Јуниорс и Ланус, 3 години пред задолжителното пензионирање.
1 Кариера
Елизондо ги завршил студиите за физичко образование и започнал да суди, откако го завршил курсот АФА. Неговото деби во аргентинската прва лига било во натпреварот Депортиво Еспањол против Белграно де Кордоба во 1992 година. Тој бил прогласен за меѓународен судија во 1994 година, а првиот меѓународен натпревар го судел на 9 октомври 1996 година помеѓу Еквадор и Колумбија за квалификациите за Светското првенство во 1998 година.
Меѓу неколкуте меѓународни натпревари во кои учествувал се Копа Америка од 1997 и 1999 година), Светското првенство У-17 од 1997 и 2005 година, Светското младинско првенство У-20 од 2003 и 2005 година, Олимписките игри од 2004 година и Светско првенство на ФИФА Светското првенство од 2000 година. Во последниот, тој му покажал црвен картон на Дејвид Бекам во нерешениот резултат меѓу Манчестер Јунајтед и Некакса.
Момина Клисура (Места)

{
"type": "FeatureCollection",
"features": [
{
"type": "Feature",
"properties": {},
"geometry": {
"type": "LineString",
"coordinates": [
[
23.73458862304688,
41.65649719441145
],
[
23.675537109375004,
41.75748330488168
],
[
23.664550781250004,
41.794864268833145
],
[
23.604812622070316,
41.82199022070215
]
]
}
}
]
}
Момина Клисура (|Момина клисура) — клисура на реката Места во Пиринска Македонија. Се протега низ општините Банско и Неврокоп (Гоце Делчев).
Се наоѓа меѓу Северен Пирин на запад и Доспат Планина (или Дабраш; наjзападниот дел на Западните Родопи) на исток. Го поврзува најјугоисточниот дел на Разлошката Котлина на север со најсеверниот дел на Неврокопската Котлина на југ.
Клисурата е долга околу 27 км, со средна надморска височина од 642 м. Има тесен облик со стрмни страни, всечени во карпест праг од метаморфни карпи, ранотерциерни седименти и вулканит. Минувајќи низ неа, Места ја прима десната притока Ретиже.
Започнува источно од гратчето Добриништа (Добриниште), кај устието на Безбошка Река, на 693 м.н.в. и се насочува кон југ-југоисток. Во подрачјето на селото Места е средината на клисурата, каде надморската височина е околу 642 м. Завршува југоисточно од селото Цирополе (Господинци) во Неврокопската Котлина на 544 м.н.в.
По должината на Момината Клисура се среќаваат селата Филипово, Места и Цирополе, како и остатоците од доцноантичката и средновековна тврдина Момина кула кај с. Кремен и на друга тврдина кај с. Цирополе.
Низ клисурата минува делница (27,4 км) од второкласниот републички пат II-19: Симитли – Банско – Неврокоп – ГП „Либјахово - Везме“ („Илинден - Ексохи“, од 51. до 78,4. км) кон Драмско, Егејска Македонија.
1 Слики
2 Поврзано
* Момина кула
* Разлошка Котлина
* Неврокопска Котлина
3 Топографски карти
**
Портокалово-жолта дебелоглавка

Портокалово-жолтата дебеллоглавка (''Thymelicus sylvestris'') е пеперутка од семејството на пеперутки Дебелоглавки. Пеперутката ја има и во Македонија.
1 Опис
Пеперутката е портокалова и жолтеникава по боја. Под телото е сребреносто бела и има распон на крилјата од 25 до 30 мм. Оваа пеперутка е слична со Европската дебелоглавка. Кај оваа пеперутка долниот дел на антените се жолтеникаво-портокалови. Мажјакот има изразена црна лента.
2 Распространетост
Пеперутката се наоѓа во скоро цела Европа, Северна Африка и Близок Исток. Најчесто се среќава кај висикорасна трева.
3 Животен циклус
Јајцата се полагаат на растенијата од јули до август. Гасениците ја јадат својата јајцева кора. На пролет започниваат со активно хранење. Претпочитаат ''Holcus lanatus'', но и ''Phleum pratense'', ''Holcus mollis'', ''Brachypodium sylvaticum'', ''Alopecurus pratensis'' и ''Dactylis glomerata''. Возрасните единки летаат во јуни, една недела пред Европската дебелоглавка.
4 Наводи
* Jim Asher et al. ''The Millennium Atlas of Butterflies of Britain and Ireland'' Oxford University Press
Обертирова дебелоглавка

Обертировата дебелоглавка (''Pyrgus armoricanus'') е пеперутка од семејството на пеперутки Дебелоглавки. Името на пеперугата поткенува од познатиот француски ентомолог Шарл Обертир, кој патем бил прв што ја опишал. Пеперугата ја има и во Македонија.
1 Подвидови
Подвидови на пеперугата се:*''Pyrgus armoricanus maroccanus'' Picard, 1950 (Алжир и Мароко)
*''Pyrgus armoricanus persicus'' (Reverdin, 1913)
2 Распространетост
Пеперугата може да се најде низ цела Европа, но почеста е во јужниот дел на континетот. Исто така се наоѓа и во северозападна Африка. Овие пеперуги претежно се среќаваат покрај сушни карпести предели до 1800 метри надморска висина.
3 Опис
Пеперугата има распон на крилја од 24–28 мм. Двете крилја имаат бел раб по должината на крилјата. Горната страна на предниот дел им темнокафеава боја со добро развиени бели ознаки. Долната страна на задните ленти има бледо црвеникаво-кафеава боја. Мажјаците и женките се слични по изглед.
Како и другите дебелоглавки, многу тешко е да се препознае во полето. Јајцата се жолтеникави и округли. Гасениците имаат силни и кратки влакна, кои се темнокафени.
4 Биологија
Пеперутката лета од мај до јуни, а во јужните делови на Европа има и втора генерација во август и септември. Возрасните од втората генерација е помали од тие од првата. Јајцата се полагаат поединечно на листови од растенија.
Ларвите се хранат со ''Potentilla tabernaemontani'', ''Potentilla reptans'', ''Potentilla arenaria'', ''Potentilla pedata'' и ''Fragaria vesca''.
Џаспер Џонс

Џаспер Џонс (роден на 15 март 1930) е американски сликар, вајар и гравурист, чие дело е поврзано со апстрактен експресионизам, Нео-Дада и поп-арт жанрот. Тој е добро познат по своите прикази на Знамето на САД и другите теми поврзани со САД. Делата на Џон редовно се продаваат за милиони долари на продажба и на аукција, вклучувајќи и пријавена продажба од 110 милиони долари во 2010 година. Во повеќе наврати дела од Џон ја имаат титулата најплатено за дело од жив уметник.
Џонс имал добиено многу почести во текот на својата кариера, вклучително и приемот на Националниот медал на уметности во 1990 година и Претседателскиот медал за слобода во 2011 година. Во 2018 година, ''The New York Times'' го нарекол „најуспешниот жив уметник“ на Соединетите Држави.
1 Наводи
; Библиографија
* Буш, Џулија М., (Прес Арт Алијанса: Филаделфија; : Лондон, 1974)
Доспат (езеро)

Доспат (|Доспат) — вештачко езеро на реката Доспат во Западните Родопи, Бугарија. Сместено е на надморска височина од 1.200 м и зафаќа површина од — едно од најголемите во земјата.. Изградено е на истоимената река Доспат, во Пазарџичката и Смољанската област, во непосредна близина на границата со Неврокопско, Пиринска Македонија. Во езерото се застапени крапот, пастрмката, ципалот, кострешот, црвеноперката и карашот.
Каскадата „Доспат – В’ча“ е најголемиот хидроенергетски комплекс во Бугарија. Езерото е изградено како втора акумулација по големина во земјата, и почнало да се полни во 1967 г., што траело две години. Кон езерото се насочени водите од сливот на Осинска Река, благодарение на кои езерото добива дополителни 10 милиони м<sup>3</sup> вода годишно, покачувајќи ја делотворноста на сите централи по каскадата за 10 % или 10 гигаватчаса годишно. Водата од Доспат се пренасочува кон ХЕЦ „Тешел“ и надолу по каскадата „Доспат-В’ча“.
Пред изградбата на езерото, површините под него биле плодна долина во која се сееле житни култури. Жителите на селата од целиот крај се најмувале како жетвари кога се прибирала реколтата. Со исполнувањето на долината се евакуирани селата Орлино (Бозалан/Бозилан), сместено на западниот брег на реката и Брдуче (Бардакчи) и делумно Крушата (Армутчук/Арнудли), сместени на источниот.
Езерото се протега во насока северозапад – југоисток, во должина од 19 км и ширина од околу 3 км, По североисточниот брег минува живописен пат меѓу градовите Срница и Доспат.
1 Слики
2 Поврзано
* Доспатска Котлина
Темнокафена дебелоглавка

Темнокафената дебелоглавка (''Pyrgus carthami'') е пеперутка од семејството на пеперутки Дебелоглавки. Ппеперугата ја има и во Македонија.
1 Подвидови
*''Pyrgus carhami carthami'' (Германија)
*''Pyrgus carthami nevadensis'' (Германија, Франција, Шпанија)*''Pyrgus carthami moeschleri'' (Јужна и Источна Европа)
2 Распространетост
Пеперутката вирее во јужна и Средна Европа, Мала Азија, Русија и Средна Азија. Сака сиви и толли предели, ливади и други тревни површини. Може да живее до 1900 метри надморска висина.
3 Опис
Распонот на крилјата е 30-34 мм, женката во просек е малку поголема од мажјакот. Овој вид е типичен за родот и е најголема европска дебелоглавка. Горната страна на крилјата е сиво кафеава. На горната страна има базална сива и бела боја. Долната страна на предниот дел има посветли бои, зеленикаво-кафеава со бели ознаки. Гасеницата е главно маслинесто-кафеава до беж со црникави гради.
4 Биологија
Една генерација се создава секоја година. Преку зима хибернира како гасеница. Ларвите се хранат со ''Alcea'', ''Malva sylvestris'', ''Potentilla pedata'', ''Potentilla neumanniana'', ''Potentilla argentea'', ''Althaea officinalis'', ''Althea hirsuta'' и ''Centaurea''. Куклите се кријат во свиткани листови на растение или во земја. Куклата трае 14 дена. Возрасните пеперутки летаат од јуни до септември.
Европска дебелоглавка

Европската дебелоглавка (''Thymelicus lineola'') е пеперутка од семејството на пеперутки Дебелоглавки. Пеперутката ја има и во Македонија.
1 Опис
Распонот на крилјата е 2,5 до 2,9 см. Многу е слична со Малата дебелоглавка. Тие се разликуваат само по долниот дел од антените, европската има црн долен дел на антени, а малата има портокалови. Пеперугата може да се најде низ цела Европа, Северна Африка, и Средна Азија. Во Америка е случајно донесена и се расширила во јужна Канада. и во неколку северни држави на САД.
2 Животен циклус
Јајцата се полагаат на стеблата на тревките каде остануваат цела зима. Дебелоглавката претпочита ''Dactylis glomerata''.Се храни и со ''Holcus mollis'', ''Elymus repens'', ''Phleum pratense'', ''Alopecurus pratensis'', ''Brachypodium sylvaticum'' и ''Brachypodium pinnatum''. Гасениците се појавуваат во пролет и се хранат до јуни кога се подготвува за кукла. Возрасните единки летаат од јули до август. Тие се дневни пеперуги. Јајцата се овални и зеленкасто-жолти. Гасениците се зелени, а ларвите се кафени.
3 Галерија
4 Наводи
* : ''The Millennium Atlas of Butterflies of Britain and Ireland'' Oxford University Press
Грмечка корида

Грмечка корида е назив за традиционални борби на бикови, кај крајишките Срби, од Грмеч. Борбите традиционално се одржуваат секоја година во првата недела после Илинден на (2 август). Денес, оваа манифестација е во рамки наИлинденските свечености, а се организираат со помош на локалната заедница во Оштра Лука и Владата на Република Српска. Во 2015 година одржана е 243-та корида по ред.
1 Историја
Иако се смета дека оваа српска народна светковина е стара најмалку два века, се претпоставува дека ''Грмечка корида'' за првпат во печатена форма се споменува во расказот „Јаблан” од 1902 година од српскиот автор од овој крај, Петар Кочиќ, и тоа во време на австроунгарската окупација.
Србите од погрмечките села традиционалните борби на бикови до 1992 година ги одржувале на Меѓеѓе брдо (Меѓеѓе ридот) кај Саница, во денешна федерална општина Сански Мост. Во теком на војната коридата стишува, а погрмечките Срби ги напуштаат огњиштата и оваа манифестација ја продолжуваат во 1996 година на Поповиќ брдо, Општина Оштра Лука кое се наоѓа на територија на Република Српска.
Расказот „Јаблан” 1902:
Биковите почнаа да извикуваат, да копаат со предните нозе, да се занесуваат, да се ребрат, додека силно не ударија со огови од рогови. Настанува тресок, лом! Земјата се рони, свиткува под нив. Лујо трепери, се плаши. Секој нерв му е разигран. Ги испакнал крупните очи, не трепка. Го следи секое движење; секој удар одекнува во разиграното срце. Се стиснал, се наведнал— би му помогнал на Јаблан да може. Му се засенија очите. Само наѕира како нешто пред него се врти, извива, свива. Рудоња напаѓа со целата сила. — Потфати го, Јабо! — викна Лујо, како надвор од себе. Јаблан, стар, лукав мејданџија, нападна како ѓоја на десно колено на предната нога, па го потфати Рудоња под вратот. - Не дајте, луѓе, го повреди волот! викнапреплашено кнезот. Под вратот на Рудоња бликна голем млаз крв. Лујо задолига. Јаблан стои поносно на мегданот и рика, а планинските врвови силно — силно одекуваат.
2 Категории
Борбите на бикови се поделени во две категории, од 500 до 800 кг и оние преку 800 кг. Победникот најчесто освојува и парична награда.
3 Илинден и грмечки панаѓур
Илинден е христијански празник кој се слави на 20 јулиа по јулијанскиот календар, односно 2.август по грегоријанскиот календар. Посветен е на светиот пророк Илија.
Собирањата на панаѓурите во традиционалната култура имале значајна функција на културна размена помеѓу жителите на блиските пределни целини. Грмечка корида и денес има значаен одзив во селските и градските заедници од крајишкото подрачје.
4 Поврзано
* Петар Кочиќ
* Бранко Ќопиќ
* Грмеч
* Оштра Лука
* Илинден
* Говедарство
Sumerian Records

Sumerian Records е американска независна издавачка куќа со седиште во Вашингтон и Лос Анџелес. Таа е основана во 2006 година од Еш Авилдсен. Фелсилент стана првиот не-американски бенд кој потпишал со издавачката куќа, во 2008 година. Списокот на Sumerian вклучува голем број на групи кои свират прогресивен метал.
Тие имаат потпишано луѓе како што се „Black Veil Brides“ и „ Palaye Royale“ .
Пештера Растуша

Пештера Растуша е пештера која се наоѓа на падините на Хрње брдо, село Растуша, Општина Теслиќ, Република Српска, БиХ. Должината на пештерата е 440 метри. Оддалечена е 12 км од градот Теслиќ. Во пештерата Растуша е откриено камено оружје и парчиња од дрвено јаглен, кои ги користеле неандерталците пре 30.000 до 60.000 години. Освен тоа, пронајдени се и остатоци од плеистоценски волк (Canis lupus) и пештерска мечка (Ursus spelaelus). Пештерата Растуша е и живеалиште на лилјаци. Од пештерски накит застапени се саливи, сталактити, бигрени кади и пештерски хиероглифи наречени „леопардови шари“, поради своите карактеристични форми.
Со години пештерата била несредена и не се искористувала. Кон крајот на 20-иот век локалните стопанственици ја користеле за одгледување на печурки, а на почеткот на 21-иот век по прв пут е извршено поголемо уредување. Во таа прилика се уредени бетонските патеки во внатрешноста за движење на посетителите, разведено е основно електрично осветлување, а влезот во пештерата се контролира и наплатува. Кон крајот на првата деценија на 21-иот век вршени се и понапредни археолошки истражувања во пештерата.
Оваа пештера е под заштита на Заводот за заштита на културно-историското и природното наследство на Република Српска, и спаѓа во природно добро од II категорија, a од 2012 година е заштитена во категоријата Споменик на природата. Отворена е за туристички посети.
1 Поврзано
* Пештери во Република Српска
* Заводот за заштита на културно-историското и природното наследство на Република Српска
Џоди Вилијамс

Џоди Вилијамс (родена на 9 октомври 1950 година) — политичка активистка од САД позната по нејзината работа во забрана на противпешадиските нагазни мини, нејзината одбрана за човековите права (особено оние на жените) и нејзините напори да промовира нови сфаќања за безбедноста во денешниот свет. Таа била наградена со Нобелова награда за мир во 1997 година за нејзината работа кон забрана и расчистување на противпешадиските нагазни мини.
1 Образование
Вилијамс магистрирала со титулата магистер по меѓународни односи од Школата за напредни меѓународни студии „Пол Х. Нице“ (оддел на Универзитетот Џонс Хопкинс) во Вашингтон (1984), магистер по настава на шпански и англиски како втор јазик од Школата за меѓународни Обука (сега СИТ Додипломски Институт ) во Братлборо, Вермонт (1976) и диплома од Универзитетот во Вермонт (1972).
2 Академска кариера
Од 2007 година, Вилијамс била професор на Сем и Сел Чувар за мир и социјална правда на Додипломскиот колеџ за социјална работа на Универзитетот во Хјустон . Пред тоа, таа била одличен визитинг професор за глобална правда на колеџот од 2003 година.
3 Признанија
Професорот Вилијамс продолжила да биде признавана за нејзините придонеси за човековите права и глобалната безбедност. Таа била добитник на петнаесет почесни степени, меѓу другите признанија. Во 2004 година, на нејзиниот прв ваков список, таа била именувана од ''магазинот'' „''Форбс''“ како една од 100 најмоќни жени во светот. Таа двапати била признаена како „Жена на годината“ од списанието ''Гламур'' - заедно со други луминари како сенаторот Хилари Клинтон, Кејти Курик, Барбара Волтерс и други женски лауреати за Нобелова награда.
Попинолачки Водопад

Попинолачки Водопад (|Попинолъшки водопад) — водопад во северниот дел на планината Пирин, Пиринска Македонија. Се наоѓа во месноста Попина Лака, 18 км од градот Свети Врач (Сандански), на надморска височина од 1.230 м. Сместен е по течението на реката Башлиица, на стотина метри над нејзиниот влив во реката Срчалиица, кои заедно ја образуваат Светиврачка Бистрица. Висок е 15 м (според други податоци — 12 м) и се одликува со полноводност преку целата година. На 11 октомври 1965 година е прогласен за споменик на природата под називот „Водопад на реката Светиврачка Бистрица“ (''Водопада на река Санданска Бистрица'').
Најблиско населено место е с. Лиљаново, а до планинарскиот дом „Јане Сандански“ се стасува за 5–6 минути.
1 Поврзано
* Попина Лака
* Светиврачка Бистрица
Хармонија (род)

''Хармонија'' е род од бубамари кои припаѓаат на под-семејството коксинелина (Coccinellinae).
1 Опис
Често е многу тешко да се разликуваат одделните видови во рамките на родот, а во некои случаи бара испитување на репродуктивниот систем. Бојата и точките на бубамарите од родот ''хармонија'' се многу различни, не само помеѓу видовите, туку и во рамките на секој вид. Основната боја е обично црвена до портокалова со црни точки. Точките може да се поврзат заедно и да формираат црни линии. Видот може да достигне должина од 3 до 7 мм. Антените се малку пократки од главата и се составени од единаесет сегменти. Трите последни сегменти се задебелени на врвот.
2 Список на видови
*''Harmonia axyridis'' (Палас, 1771) - азиска бубамара, со потекло од Непал, Кина, Тајван, Јапонија, донесена и во Западна Европа и Америка
*''Harmonia antipoda'' (Боисдувал, 1835) - ендемска за Нов Зеланд
*''Harmonia basinotata'' (Биелавски, 1964) - Нова Гвинеја
*''Harmonia bicolor'' (Блекбрн, 1892) - Австралија
*''Harmonia conformis'' (Боисдувал, 1835) - обична забележана бубамара, Австралија, донесена и во Нов Зеланд
*''Harmonia dimidiata'' (Фабрициј, 1781) - Индија, Пакистан, Непал, Бутан, Кина, Тајван, Јапонија ; донесена и во Северна Америка
*''Harmonia dunlopi'' (Кроч, 1874) - Индија, Малезија, Филипини
*''Harmonia eucharis'' (Мулсант, 1850) - Индија, Пакистан, Мјанмар, Непал, Хималајскиот регион, Јужна Кина
*''Harmonia expallida'' (''Ваиз'' , 1907) - Индија
*''Harmonia octomaculata'' (Фабрициј, 1781) - Индија, Пакистан, Непал, Бангладеш, Шри Ланка, Микронезија, Австралија
*''Harmonia quadripunctata'' (Понтопидан, 1763) - Европа
*''Harmonia sedecimnotata'' (Фабрициј, 1801) - Индија, Непал, Југоисточна Азија
*''Harmonia testudinaria'' (Мулсант, 1850) - Индонезија, Нова Гвинеја, Северна Австралија
*''Harmonia uninotata'' (Биелавски, 1964) - Нова Гвинеја
*''Harmonia yedoensis'' (Такизава, 1917) - Јапонија
Агрипина Помладата

Агрипина Помладата (латински : ''Јулија Агрипина'' ; 6 ноември 15г. н.е. - 23 март 59г. н.е.), исто така била нарекувана Агрипина Малата („помала“, честопати значела „помлада“), била римска царица и една од поистакнатите жени во Јулијанско-клавдиевската династија. Нејзиниот татко бил Германик, популарен генерал и еднократен наследник очигледен за Римското Царство под Тибериј ; а нејзината мајка била Агрипина Постарата, внука на првиот римски цар Август . Таа била и помладата сестра на Калигула, како и внука и четврта сопруга на Клавдиј .
И античките и современите извори ја опишуваат личноста на Агрипина како немилосрдна, амбициозна, насилна и доминантна. Физички била убава и угледна жена; според Плиниј Постариот, таа имала двојно кучешко тело во горната десна вилица, знак на среќа. Многу антички историчари ја обвинуваат Агрипина дека го труела нејзиниот сопруг Клавдиј, иако на нејзина сметка тврдењата се разликуваат. Таа за кратко време владеела како де факто владетел на Рим за време на владеењето на нејзиниот син, царот Нерон . Во 59 година Агрипина била погубена по наредба на Нерон.
1 Перспективи на личноста на Агрипина
1.1 Антички
Повеќето римски извори се доста критични кон Агрипина Помладата. Такит ја смета за злонамерна и имал силна диспозиција против неа. Други извори се Светониј и Касиј Дион.
1.2 Модерна
* (in French) Girирод, Вирџии, ''Агрипин, пол, злосторства et pouvoir dans la Rome impériale'', Париз, Таландиер, 2015, 300 стр.
* (in French) Minaud, Gérard, ''Les vies de 12 femmes d'empereur romain - Devoirs, Intrigues & Voluptés'', Paris, L'Harmattan, 2012, ch. 3, ''La vie d'Agrippine, femme de Claude'', стр. 65-96.
* (edd.), ''Prosopographia Imperii Romani saeculi I, II et III'', Berlin, 1933 -. ( ''ПИР <sup>2</sup>'' )
* Скулар : Критички поглед на Агрипина, сугерирајќи дека е амбициозна и бескрупулозна и деградиран сексуален психопат . „Агрипина урна серија жртви; ниту еден маж и жена не беа безбедни ако се сомневаше во соперништво или го посакуваат нивното богатство“.* Фереро : Сочувствително и разбирање, сугерирајќи дека Агригина е остро осудена од историјата. Предлогот за брак со Клавдиј бил на слаб император, кој заради неговите двоумења и ужас биле закана за империјалната власт и влада. Таа ја виде како нејзината должност да ги надомести безбројните недостатоци на нејзиниот чуден сопруг преку сопствената интелигенција и силата на волјата. Страници 212ff. ; 276ф.
* Барет: Разумно гледиште, споредувајќи ги критиките на Скулар со извинувањата на Фереро. (Види Барет, Ентони А., Агрипина: Секс, моќ и политика во раното Римско Царство, Универзитет Јел Прес, Haveу Хевен, 1996 г.) )
* Анелиз Фризенбрук, ''првите дами на Рим''****** МекДаниел, СБ „Баули сцена на убиството на Агрипина“. ''Класичен квартал'', том. 4, број 2 (април 1910 година)
* Салмонсон, essесика Аманда . (1991) ''Енциклопедија на амазони'' . Куќа на Парагон. Страници 4–5.
* Дона Харли, .
* , ''Агрипина. Кејзерин ван Рим'', Левен, 2006 година.
* Опера од ГФ Хандел : ''Агрипина''
Беличко Поле

{
"type": "FeatureCollection",
"features": [
{
"type": "Feature",
"properties": {},
"geometry": {
"type": "Point",
"coordinates": [
23.569450378417972,
41.93242245865234
]
}
}
]
}
Беличко Поле или Беличка Котлина (|Белишко поле, ''Белишка котловина'') — дел котлинското дно во северниот дел на Разлошката Котлина во Пиринска Македонија.
Подрачјето е сместено по горното течение на реката Места и по долното течение на нејзината десна притока, Беличка Река. Од запад, север и североисток е заградено од јужните падини на Рила, а на југоисток — од падините на Родопите. Од север на југ должината му е 6 км, а ширината — до 1 км. Средната надморска височина изнесува 860 м. Котлинското дно е изградено од плиоценска глина, препокриена со квартарни наслаги. Се одликува со еродирани исцедени почви од циметен шумски вид.
Во северниот крај на полето е сместен градот Белица, а во југоисточниот дел се селата Краиште и Хахњово (Горно Краиште).
Во југоисточниот дел, во правец север-југ и должина од 3 км поминува делница од второкласниот пат бр. 84: Зв’ничево – Велинград – Разлог. Напоредно на патот поминува и дел од теснолинејката „Септември – Добриништа“.
1 Топографска карта
*
2 Поврзано
* Беличка Река
* Разлог (област)
* Бабјачки говор
Антонио Пигафета

Антонио Пигафета ( итал |Antonio Pigafetta; роден околу 1491 година . - починал околу 1534 година) бил италијански научник и патописец на патувања од Венецијанската Република. Учествувал во првото патување на светот во експедицијата Магелан (1519-1522). За време на патувањето, тој станал близок соработник на Магелан и секој ден водел дневник за патувањето. Овој дневник подоцна му помогнал на Пигафета да преведе еден од филипинските јазици, себуано. Делото на Пигафета е првото напишано сценарио со изрази на себуано.
Пигафета бил еден од осумнаесет морнари, од околу 240 кои тргнале на патувањто, кои во 1522 година се вратил во Шпанија под команда на Хуан Себастијан Елкан. Неговиот дневник е главен извор за познавање на патувањата на Магелан и Елкан.
Пигафета го преработил својот дневник и го објавил во скраткена форма во Париз во 1525 година. Првиот извештај за светски патувања (|Relazione del primo viaggio intorno al mondo) По враќањето од патот, тој се придружил на витезите на Родос .
Најмалку еден италијански воен брод е именуван по Пигафета, уништувачот на класата Навигатори од 1931 година.
Републички пат III-109

Републички пат IIІ-109 (|Републикански път IIІ-109) — третокласен пат од републичката патна мрежа на Бугарија кој се протега во Светиврачко, Пиринска Македонија Има должина од 12,5 км.
Патот се двои налево при 435,8-ми км на патот I-1 југозападно од с. Ново Делчево и се упатува на исток низ источниот дел на Светиврачко-петричката Котлина. Минува низ селата Спатово и Хотово и навлегува во крајните разграноци на Пирин. Поминува низ с. Дере Мислим (Лозеница), свртува на североисток и стасува до гратчето Мелник.
+ Републички пат ІII-109, Патишта што со излези надесно(населено место, бр. на патот, правец), Км, Патишта што се излези налево(населено место, бр. на патот, правец)
Општина Свети Врач, I-1, 435,8 км ←, 0,0, ← 435,8 км, I-1, Општина Свети Врач
(за с. Левуново) општински пат ←, 0,9, → општински пат (за с. Ново Делчево)
с. Спатово, 3,8, → с. Спатово, општински пат (за с. Склаве)
с. Хотово, 5,3, с. Хотово
(за с. Ѕивгелија / Зорница) општински пат ←, 7,6
с. Дере Мислим (Лозеница), 9,4, с. Дере Мислим (Лозеница)
(за с. Манџово / Виногради) општински пат ←, 10
Мелник, 12,5, Мелник
1 Поврзано
* Републичка патна мрежа на Бугарија
Таки Кота

Таки Кота (, - , ) — македонски ликовен уметник, мајстор за прикажување на жената и нејзината убавина преку четка и бои, како и експерт за графики.
1 Животопис
Кота е роден во Битола во 1958 година каде завршил гимназија. Виша ликовна академија завршил во Скопје во класата на проф. Димитар Кондовски, а се дообразовал во Приштина. Бил познат и признат уметник, како и член на ДЛУБ и ДЛУМ. Како негов најпрепознатлив цртеж е „битолското чупе“ кое ја краси амбалажата на млекото на Битолска млекара.
Починал во Битола во јануари 2019 година.
Републички пат III-106

Републички пат IIІ-106 (|Републикански път IIІ-106) — третокласен пат од републичката патна мрежа на Бугарија кој се протега во Горноџумајско, Пиринска Македонија. Има должина од 25,3 км.
Патот се двои надесно во 363,2. км на патот I-1 во северозападниот дел на Горна Џумаја (Благоевград) и се упатува кон запад низ Горноџумајската Котлина. Ја преминува реката Струма и оди низ Делијазмино (Зелендол), па почнува да се искачува по северниот дел на планината Влаина. Поптоа минува низ селата Селиште, Логодаж и Лешница (Обел) и достига до градничкипт премн „Логодаж“, од каде продолжува за Делчево во Р Македонија како патот М5 од македонската патна мрежа.
По мостот на реката Струма, на 2,3 км, лево до него се двои патот III-1061 (3,7 км) за селото Покровник.
+ Републички пат ІII-106, Патишта што се излези надесно(населено место, бр. на патот, правец), Км, Патишта што се излези налево(населено место, бр. на патот, правец)
Општина Горна Џумаја, I-1, 363,2 км, Горна Џумаја →, 0,0, → Горна Џумаја, 363,2 км, I-1, Општина Горна Џумаја
2,3, → 0 км III-1061 (за с. Покровник)
(за с. Крџево / Б’лгарчево) општински пат с. Делијазмино (Зелендол) ←, 3,8, с. Делијазмино (Зелендол)
с. Селиште, 7,1, с. Селиште
(за с. Дреново / Дренково) општински пат ←, 9,3
с. Логодаж, 13,9, с. Логодаж
(за с. Клисура) општински пат ←, 14,7
с. Лешница (Обел), 21,5, с. Лешница (Обел)
ГП „Логодаж“, 25,3, ГП „Логодаж“
1 Поврзано
* Републичка патна мрежа на Бугарија
Републички пат III-108

Републички пат IIІ-108 (|Републикански път IIІ-108) — третокласен пат од републичката патна мрежа на Бугарија кој се протега во Пиринска Македонија. Има должина од 12,7 км.
Патот се двои наднесно во 435,8. км на патот I-1 југозападно од с. Ново Делчево, ја пресекува реката Струма, па се упатува на југозапад низ Светиврачко-петричката Котлина. По 12,7 км во центарот на градот Петрич се спојува со патот III-198 во неговиот 74,1. км.
Од патот надесно се двојат два третокласни пата:
* во 3,1 км, до с. Рибник надесно се двои од III-1082 (30,5. км), кој оди по десниот брег на Струма, низ селата Рибник, Лебница, Струма, В’лково, Драката, Микрево, Каменица, Горна Крушица и Сливница, па стасува до градот Кресна и се спојува со I-1 во неговиот 406,4. км;
* во 5,6 км, југоисточно од с. Старчево надесно се двои од III-1084 (13,9. км), кој оди по подножјето на Огражден низ селата Старчево, Крналово, Михново (Михнево) и Орман (Кавракирово), па стасува до с. Првомај, каде се спојува со III-198 во неговиот 79,7. км.
+ Републички пат ІII-108, Патишта што со излези надесно(населено место, бр. на патот, правец), Км, Патишта што се излези налево(населено место, бр. на патот, правец)
Општина Свети Врач, I-1, 435,8 км →, 0,0, → 435,8 км, I-1, Општина Свети Врач
Општина Петрич, 2,5, Општина Петрич
(за Кресна) III-1082, 0 км ←, 3,1
4,7, → општински пат (за месноста Рупите)
(за с. Првомај) III-1084, 0 км ←, 5,6
(за с. Кърналово) општински пат ←, 7,5, → општински пат (за с. Ширбаново / Рупите)
9,1, → општински пат (за с. Ширбаново / Рупите)
(за с. Михново / Михнево) општински пат ←, 9,5
(за ГП „Златарево“) III-198, 74,1 км, Петрич ←, 12,7, ← Петрич, 74,1 км, III-198 (од Неврокоп / Гоце Делчев)
1 Поврзано
* Републичка патна мрежа на Бугарија
Републички пат III-198

Републички пат II-198 (|Републикански път II-198) — второкласен пат од републичката патна мрежа на Бугарија кој наполно се протега на територијата на Пиринска Македонија. Има должина од 94,7 км.
Патот се двои надесно на 87,7. км од патот II-19 во источниот дел на градот Неврокоп (Гоце Делчев). Минува низ градскиот центар и со доста свијоци се искачува нагоре по Пирин, поминувајќи низ Даг Чифлик (Добротино) и стасува до седлото Попови Ливади (Папазчаир, 1430 м). Оттаму почнува долго и постепено спуштање од планината кон Светиврачко-петричката Котлина кај селото Катунци. Во оваа делница патот проаѓа само низ Горно Спанчево. По Катунци продолжува во западен працец, минува низ селата Врања, Долно Спанчево, Чучулигово и Марино Поле, го сече патот I-1 (на 446,9 км) и оди преку реката Струма, поминува низ селото Покровник (Дрангово) и стасува до градот Петрич. Од градот патот продолжува повторно на запад, ја пресекува реката Струмица и крај нејзиниот лев брег низ селата Првомај и Струмешница стасува до граничниот премин „Златарево за Ново Село на границата со Р Македонија, каде продолжува како автопат М6 од македонската патна мрежа.
+ Републички пат ІI-198, Патишта што со излези надесно(населено место, бр. на патот, правец), Км, Патишта што се излези налево(населено место, бр. на патот, правец)
Општина Неврокоп II-19, 87,7 км, Неврокоп →, 0,0, → Неврокоп 87,7 км, II-19, Општина Неврокоп
с. Даг Чифлик (Добротино), 9,6, с. Даг Чифлик (Добротино)
Општина Свети Врач, 17,6, Општина Свети Врач
(за с. Пирин) општински пат ←, 29,2
с. Горно Спанчево, 37,1, → с. Горно Спанчево, општински пат (за с. Храсна)
(за с. Ковачево) општински пат ←, 38,9
(за с. Черешница) општински пат ←, 41,7
44,7, → општински пат (за с. Калиманци)
(за с. Долна Сушица/Златолист) општински пат с. Катунци ←, 46,4, ← с. Катунци, 50,2 км, III-1906 (от с. Копривлен)→ с. Катунци, општински пат (за с. Пиперица)
(за с. Хрсово) општински пат с. Врања ←, 50, с. Врања
Општина Петрич, 52,1, Општина Петрич
с. Долно Спанчево, 56,6, → с. Долно Спанчево, општински пат (за с. Ново Хоџово)
с. Чучулигово (Петричко), 59,6, → с. Чучулигово (Петричко), општински пат (за с. Кулата)
с. Марино Поле, 61,2, с. Марино Поле
I-1, 446,9 км →, 62,8, → 446,9 км, I-1
64,3, → општински пат (за с. Тополница)
с. Покровник (Дрангово), 66,3, с. Покровник (Дрангово)
(за с. Митино) општински пат ←, 70,4
70,9, → општински пат (за с. ’Рждак)
(от 435,8 км на път I-1) III-108, 12,7 км, Петрич →, 74,1, → Петрич, општински пат (за с. Елешница/Беласица)
79,4, → општински пат (за селата Елешница/Беласица и Коларово)
(от 5,6 км на път III-108) III-1084, 13,9 км, с. Првомај →(за с. Мендово) општински пат, с. Првомај ←, 79,7, с. Првомај
(за с. Дреновица) општински пат ←, 83,7
(за с. Масли Чифлик/Кладенци) општински пат ←, 86,9
(за с. Боровичене) општински пат, с. Струмешница ←, 87,6, с. Струмешница
94,3, → општински пат (за с. Габрене)
граница со Р Македонија, ГП „Златарево“, 94,7, ГП „Златарево“, граница со Р Македонија
1 Поврзано
* Републичка патна мрежа на Бугарија
Поглед во зеницата на сонцето

„Поглед во зеницата на сонцето“ (српскохрватски: ''Pogled u zjenicu sunca'') - југословенски филм од 1966 година, во режија на Вељко Булајиќ. Главните улоги ги играат: Антун Налис, Велимир Бата Живоиновиќ и Фарук Беголи. Филмот спаѓа во почетоците на т.н. „авторски филм“ во Југославија, така што наместо епски замав, филмот ја прикажува драмата на неколку изолирани поединци. На Пулскиот фестивал, Налис бил награден со „Златна арена“ за најдобра машка улога, а филмот бил прикажан надвор од конкуренција и на Канскиот филмски фестивал во 1966 година.
1 Синопсис
Четворица партизани се одвојуваат од својата чета поради снежната бура. Тројца од нив се болни од тифус, а единствениот здрав меѓу нив настојува да ги доведе на сигурно...
Војводство Бретања

Војводството Бретања (Бретонски : ''Dugelezh Breizh,'' француски : ''Duche де Бретања)'' била средновековна феудална држава која постоела помеѓу околу 939 и 1547 година. Нејзината територија го опфаќала северозападниот полуостров на Европа, кој граничи со Атлантскиот Океан на запад, Ламанш на север. Војводството понекогаш граничело со реката Лоара на југ, и Нормандија и другите француски провинции на исток. Војводството било основано по протерувањето на викингшките војски од регионот околу 939. Војводството, во 10 и 11 век, било политички нестабилно, со тоа што војводите имале само ограничена моќ надвор од нивните лични земји. Војводството имало мешани односи со соседното Војводство Нормандија, понекогаш стапувало во сојуз со Нормандија, а во други периоди, како што е Бретоно-норманската војна, влегувало во отворен конфликт.
Хенри Втори од Англија ја нападнал Бретања во средината на 12 век и станал Гроф на Нант во 1158 година според договорот со Војводата Конан IV. Синот на Хенри, Џефри, станал Војвода преку неговиот брак со Констанца, војвотката престолонаследничка. Ангевините останале под контрола сè до падот на нивната империја во северна Франција во 1204 година. Француската круна го задржала своето влијание врз војводството до крајот на 13 век. Манастирските налози поддржани од бретонската аристократија се рашириле низ војводството во XII и XII век, а во XIII век, првиот од упатствата за усогласување се основал во големите градови на Бретања. Граѓанската војна избувнала во XIV век, бидејќи соперничките узурпатори на Војводството се избориле за моќ за време на Бретањската војна за наследство, со различни фракции поддржани од Англија и Франција.
1 Библиографија
* ** ** ** * * * ** * *** * *
Републички пат III-197

Републикански път IIІ-197 (|Републикански път IIІ-197) — третокласен пат од републичката патна мрежа на Бугарија кој се протега на територијата на Пиринска Македонија и Смољанската област. Има должина од 89,1 км.
Патот се двои налево на 87,7. км од патот II-19 во источниот дел на градот Неврокоп (Гоце Делчев). Ја преминува реката Места и источниот дел на Неврокопската Котлина, па кај селото Дабница навлегува во Доспат Планина (Дабраш) од Западните Родопи. Тука потоа минува низ селата Долно Дреново и Сатовча, па ја напушта Пиринска Македонија. Влегува во Смољанската област, стрмно спуштајќи се по источното подножје на планината, ја пресекува реката Доспат и стасува до центарот на гратчето Доспат. Оттаму продолжува на исток, го сече Велиичко-виденичкиот Дел на Родопите, минува низ селото Борино и се спушта во долината на реката В’ча кај селцето Тешел. Од овде свртува на североисток и по долината низ селото Грохотно и населбата Настан стасува до градот Девин.
На 7. км, кај пиринското село Дабница од десната страна се двои патот III-1972 (33,7 км), кој потоа минува низ селата Фустане (Хвостјане), Блатска, Абланица, Боголин, В’лкосел и Фргово и повторно доаѓа до републичкиот пат ІII-197 кај 27,1. км источно од Сатовча.
+ Републички пат ІII-197, Патишта што со излези надесно(населено место, бр. на патот, правец), Км, Патишта што се излези налево(населено место, бр. на патот, правец)
Општина Неврокоп, Пиринска Македонија, II-19, 87,7 км, Неврокоп ←, 0,0, ← Неврокоп 87,7 км, II-19, Пиринска Македонија, Општина Неврокоп
Општина Грмен, 2,1, Општина Грмен
3, → општински пат (за с. Грмен)
6,3, ← 15,9 км, III-1905 (од Господинци)
(за 27,1 км на патот III-197) III-1972, 0 км, с. Дабница ←, 7,0, с. Дабница
(за с. Крибул) општински пат ←, 13,3
13,6, → општински пат (за с. Крушево)
с. Долно Дреново, 14,5, с. Долно Дреново
Општина Сатовча, 17,5, Општина Сатовча
21,1, → општински пат (за с. Долен)
24,2, → општински пат (за с. Плетена)
с. Сатовча, 26,1, с. Сатовча
(од 7 км на III-197) III-1972 33,7 км →, 27,8
(за с. Кочан) општински пат ←, 29,4
(за с. Осина) општински пат ←, 36,7
Општина Доспат, Смољанска област, 39,7, Смољанска област, Општина Доспат
(за с. Љубча) општински пат ←, 42
(за с. Барутин) II-37, 218,9 км, Доспат ←, 50,8, ← Доспат, 218,9 км, II-37 (од с. Џурово)
(за с. К’сак) општински пат ←, 54,5
(за с. Змеица) општински пат ←, 58,9
Општина Борино, 64,2, Општина Борино
(за с. Чала) општински пат, с. Борино ←, 68,2, с. Борино
(за с. Бујново) општински пат ←, 73,9
Општина Девин, (за с. Триград) општински пат ←, 74,7, Општина Девин
с. Грохотно, 79, с. Грохотно
(од Смољан) III-866 49,5 км, Девин →, 85,2, Девин
(за Стамболијски) III-866 51,2 км, Девин ←, 86,9, Девин
Девин, 89,1, Девин
1 Поврзано
* Републичка патна мрежа на Бугарија
Карактер (филм од 1997)

Карактер (холандски: ''Karakter'') - холандски филм од 1997 година, во режија на Мајк ван Дим (Mike van Diem), кој е автор и на сценариото, засновано врз романот на Фердинанд Бордевајк (Ferdinand Bordewijk). Главните улоги ги граат: Јан Деклер (Jan Decleir), Федја ван Хует (Fedja van Huet), Бети Шурман (Betty Schuurman) и Тамар ван ден Доп (Tamar van den Dop). Филмот, кој е прво остварување на режисерот ван Дим, се одликува со кафкијанска атмосфера во која се опишуваат сложените односи меѓу таткото и синот. Режисерот посветува големо внимание на секој лик, но најмногу се истакнува ликот на Древерхавен кој го игра Деклер. Филмот се одликува со емотивна длабочина каква што ретко се среќава во поновата филмска продукција, а квалитетното и интелигентно сценарио потврдува дека големите книжевни дела можат да бидат успешно екранизирани. Во 1998 година, филмот ја освоил наградата „Оскар“ за најдобар странски филм.
1 Синопсис
Дејството на филмот се одвива во Ротердам, во 1920-тите. Полицијата го апси младиот правник Катадројфе (го игра ван Хует) и го обвинува за убиството на еден од најмоќните луѓе во градот, банкарот и судскиот извршител Древерхавен (го игра Деклер). За време на испитувањето, Катадројфе ја раскажува својата животна приказна која е поврзана со Древерхавен. Имено, Катадројфе бил вонбрачен син на Древерхавен, кој упорно ја молел неговата мајка Јобе (ја игра Шурман) да се омажи за него, но таа ги одбивала понудите за брак. Поради тоа, Древерхавен, одлучил да ѝ се одмазди така што постојано ќе поставува пречки пред нивниот син. И навистина, уште како дете, Катадројфе завршува во затворот при што за време на испитувањето кажува дека е син на Древерхавен, но татко му одбива да му помогне. Подоцна, како млад човек, Катадројфе се обидува да започне свој бизнис, но веднаш банкротира, а во постапката за стечај на неговата фирма е вклучен Древерхавен. По тој неуспешен обид, Катадројфе се вработува во една адвокатска канцеларија, каде набргу се истакнува со своите квалитети и брзо напредува во работата. Исто така, таму, тој се вљубува во една колешка, но се разочарува кога открива дека таа има момче. Тој успева да го положи испитот за правник, а потоа се запишува на факултет. Во меѓувреме умира мајка му, а на закопот присуствува и Древерхавен. На денот на дипломирањето, Катадројфе го посетува Древерхавен и започнува кавга со него. Тогаш, тие почнуваат да се борат при што си нанесуваат тешки повреди, а по заминувањето на Катадројфе, Древерхавен извршува самоубиство. Меѓутоа, тој му го остава целото богатство на својот син. На крајот, полицијата верува дека Катадројфе е невин и го ослободува.
20 000 милји под морето (филм од 1954)

20 000 милји под морето (англиски: ''20.000 Leagues Under the Sea'') - американски филм од 1954 година, во режија на Ричард Флејшер (Richard Fleischer), според сценариото на Ерл фелтон (Earl Felton). Главните улоги ги граат: Џејмс Мејсон (James Mason), Пол Лукас (Paul Lukas), Кирк Даглас (Kirk Douglas) итн. Филмот се одликува со одлична фотографија и сценографија, а во него се истакнува Џејмс Мејсон со маестрално одиграната улога на капетанот Немо. Филмот освоил две награди „Оскар“: за сценографија и за визуелни ефекти.
1 Синопсис
Во 1868 година, на светските мориња владее паника поради честите потопувања на бродовите, наводно од страна на големо морско чудовиште. Поради тоа, американската влада го повикува најценетиот светски стручњак за поморство, францускиот професор Пјер Аронакс (го игра Лукас), кој треба да ја испита мистеријата. Тој заминува на пат, заедно со стручњакот за харпуни, морнарот Нед Ланд (го игра Даглас). Набрзо, тие откриваат дека не се работи за морско чудовиште, туку за подводното пловило „Наутилус“ со кое управува капетанот Немо (го игра Мејсон)...
Coccinella

''Кокинела (Coccinella)'' е најпознатиот род на бубамари. Надкрилцата на повеќето видови се со црвена или портокалова боја, со црни точки или ленти. Родот се јавува низ северната полутопка, но има само 11 еднемски видови во Северна Америка, и многу повеќе во Евроазија.
Името потекнува од латинското ''coccineus'', со значење „скарлетна боја“.
Возрасните и ларвите се незаситни грабливцина лисни вошки, а некои видови (на пример ''седумточкастата бубамара'') се користат како агенси за биолошка контрола.
Влахина Река

Влахина Река или Влахинска Река (|Влахина Река, ''Влахина река''); до 14 јули 1988 г. Кркиица (''Къркийца'') — река во Кресненско, Пиринска Македонија, лева притока на Струма. Долга е 27 км и одводнува делови од западните падини на Пирин.
Реката извира од северозападниот агол на највисокото (2.302 м.н.в.) и најголемото од Влахините Езера на Пирин, сместени во истиоиениот цирк, југозападно од Вихрен (Елтепе). Најпрвин тече низ длабока ледничка долина, заобиколувајќи го од исток, север и запад пиринскиот срт Гредаро, па продолжува на југозапад во мошне пошумено подрачје. Откако ќе сврти на запад близу маалото Дракулово на с. Влахи, долината станува пуста и силно еродирана. Се влева во Струма како нејзина лева притока, на 180 м.н.в., некои 300 м североисточно од градот Кресна.
Сливот на Влахина Река зафаќа , што сочинува 0,62 % од сливното подрачје на Струма.
Главни притоки: → лева, ← десна
::* → Гредарска Река
::* → Ѓорѓиица
::* → Синаница
::* ← Пештерско Дере
::* → Раскола
::* → Шаралиска Река
::* ← Косовска Река (најголема)
::* ← Рабишево Дере
Се напојува главно дожд и стопен снег. Полноводност достигнува во мај, а најслабоводна е во август. Средниот годишен истек во устието изнесува , а во периодот на топење на снегот количеството на вода знае да биде десетратно поголем (највисок забележан истек е . Средниот наклон на реката изнесува 81 ‰.
По течението на реката в Општина Кресна е сместено само селото Влахи, по кое е наречена самата река.
Дел од водите на Влахина Река во горното течение се користат за водоснабдување на Кресна и неколку села во околината.
1 Поврзано
* Влахински водопад
Ace of Base

Ace of Base — шведска поп-група од Гетеборг. Во него биле вклучени Улф Екберг и тројца браќа и сестри: Џени, Јонас и Лин Бергрен. Нивните четири студиски албуми беа објавени во 1993-2002 година, во вкупна продажба од 30 милиони примероци. Ace of Base е трет најуспешен шведски бенд на сите времиња, по АББА и Roxette.
''Happy Nation'', исто така наречен ''The Sign'', е еден од најуспешните деби албуми на сите времиња, со девет платина статуси во САД. Тоа беше нејзиниот прв деби-албум, со три синглови на првото место на главната топ-список на Билборд Топ 40 - #1 ја држеше позицијата - „All That She Wants“, „The Sign“ и „Don't Turn Around“.
Во 2007 година, вокалистот Лин го напушти бендот, триото се претвори во трио, но на 30.11.2009 година, конечно го напушти Џени, која беше заинтересирана за соло кариера. Јулија Вилијамсон и Клара Хагман го снимија албумот на групата во 2010 година „''The Golden Ratio''“. Вториот ја напушти групата во 2012 година . Во 2015 година, компилацискиот диск ''Hidden Gems'' беше објавен, во кој има неиздадени патеки и Б-страни снимени пред 2005 година.
1 Дискографија
1.1 Албуми
*''Happy Nation'' / ''The Sign'' (1993)
*''The Bridge'' (1995)
*''Flowers'' / ''Cruel Summer'' (1998)
*''Da Capo'' (2002)
*''The Golden Ratio'' (2010)
1.2 Синглови
*''Wheel of Fortune'' (1992)
*''All that She Wants'' (1993)
*''Happy Nation'' (1993)
*''Waiting for Magic'' (1993)
*''The Sign'' (1994)
*''Don't Turn Around'' (1994)
*''Living in Danger'' (1994)
*''Lucky Love'' (1995)
*''Beautiful Life'' (1995)
*''Never Gonna Say I'm Sorry'' (1996)
*''My dèja vu'' (1996)
*''Life is a Flower'' (1998)
*''Cruel Summer'' (1998)
*''Travel to Romantis'' (1998)
*''Beautiful Morning'' (2002)
*''Unspeakable'' (2002)
2 Наводи