Флоренс Рена Сабин

Флоренс Рена Сабин (9 ноември 1871 година &ndash; 3 октомври 1953) била американски медицински научник. Таа била пионер за жените во науката; прва жена професор на Медицинскиот факултет Џон Хопкинс, првата жена избрана во Националната академија на науките и првата жена што раководела со одделот на Рокфелер институтот за медицински истражувања. За време на нејзиното пензионирање, таа ја спровела втората кариера како активист за јавно здравје во Колорадо, а во 1951 година ја добила наградата за јавни услуги Алберт Ласкер за оваа работа.
1 Ран живот
На 9 ноември 1871 година, Серена Сабин ја родила својата најмлада ќерка, Флоренс Рена Сабин, во Централ Сити, Колорадо. Мајката на Флоренс била учителка која подоцна починала од сепса во 1878 година. Нејзиниот татко, Џорџ К. Сабин, бил рударски инженер кој живеел и работел на локацијата со своето семејство. Набргу по смртта на нејзината мајка, Флоренс и нејзината сестра (Мери) се преселиле кај нивниот вујко Алберт во Чикаго пред да се преселат во Вермонт кај нивните баба и дедо.
Во текот на нејзиното детство, Сабин имала намера да стане пијанистка, но никогаш не била музички талентирана, што ја натерало да го пренасочи својот фокус во науката за време на средното училиште.
2 Високо образование
Сабин дипломирала на колеџот Смит во 1893 година. Две години предавала математика во средно училиште во Денвер, а потоа една година зоологија во Смит како средство за финансирање на нејзината прва година од постдипломските студии.
Во 1896 година, Сабин се запишала на Медицинскиот факултет на Универзитетот Џон Хопкинс како една од четиринаесетте жени во нејзиниот клас. Училиштето било отворено во 1893 година и било ко-управувано од самиот почеток поради рана непредвидена донаторска ситуација која барала прием на студентки.
Додека била на Хопкинс, набљудувачките вештини и упорноста на Сабин во лабораторијата го привлекле вниманието на анатомот Френклин П. Мол, кој ја инспирирал Сабин помагајќи ѝ да се намали фокусот на два проекти кои биле добро ценети од научниците и основни за нејзиното идно истражување и последователно наследство. Првиот проект било да се произведе тридимензионален модел на мозочно стебло на новороденче, кој станал фокус на учебникот, ''Атлас на медулата и средниот мозок'' (1901). Вториот проект вклучува ембриолошки развој на лимфниот систем кој тврди дека лимфниот систем се формира од крвните садови на ембрионот, а не од другите ткива.
Сабин дипломирала на Медицинскиот факултет на Универзитетот Џон Хопкинс во 1900 година.
3 Професионален живот
3.1 Медицинскиот факултет на Универзитетот Џон Хопкинс (1902-1925)
По дипломирањето, Сабин добила стажирање во болницата Џон Хопкинс кај лекарот Сер Вилијам Ослер. По едногодишната практикантска работа со Ослер, таа освоила истражувачка стипендија на Катедрата за анатомија на Медицинскиот факултет Џон Хопкинс каде што продолжила да работи со Мол. Набргу потоа, за неа била создадена стипендија на Одделот за анатомија во Џон Хопкинс.
Во 1902 година почнала да предава на Катедрата за анатомија во Џон Хопкинс. До 1905 година таа била унапредена во вонреден професор и конечно назначена за професор по ембриологија и хистологија во јуни 1917 година, првата жена што станува редовен професор на медицински колеџ.
Во 1921 година, Сабин била именувана за првата жена претседател на Американското здружение на анатоми. Таа го продолжила своето истражување за потеклото на крвта, крвните садови, крвните клетки, хистологијата на мозокот и патологијата и имунологијата на туберкулозата во Хопкинс. Во 1924 година, работата на Сабин за потеклото на крвните садови го заслужила нејзиното членство во Националната академија на науките .
Во 1925 година, Сабин го напуштила Џон Хопкинс откако го завршила своето истражување среде институционалната дискриминација и нејзината желба да истражува со полно работно време.
3.2 Рокфелер Институтот за медицински истражувања (1925-1938)
Во септември 1925 година станала шеф на Одделот за клеточни студии на Институтот за медицински истражувања Рокфелер во Њујорк. Нејзиното истражување се фокусира на лимфниот систем, крвните садови и клетките и туберкулозата.
Во 1925 година, била избрана за Националната академија на науките. Таа била првата жена што добила членство во ова престижно тело и ќе остане единствената жена член за следните 20 години.
Во 1926 година, се приклучила на истражувачкиот комитет на Националното здружение за туберкулоза. Целта на Комитетот било да ги консолидира сите истражувања за туберкулозата што се одвиваат со надеж за проактивна контрола на болеста. Додека била тука, Сабин го посветува своето истражување на имуните клетки, особено моноцитите, кои се развиле во други клетки. Сабин ги поминала последните години во институтот утврдувајќи ги ефектите наметнати од туѓите супстанции и нивното последователно формирање на антитела.
Во 1938 година, Сабин ја напуштила својата позиција во Институтот Рокфелер и се вратила во Колорадо за да се пензионира.
4 Последни години и наследство
По шест години тивко пензионирање, Сабин го прифатила барањето на гувернерот на Колорадо Џон Вивијан да претседава со поткомитетот за здравје, почнувајќи од 1944 година. Таа ги претставила своите наоди тврдејќи дека државата е „заостаната во однос на јавното здравје“ во писмо до гувернерот во април 1945 година. Знаејќи дека законодавството за здравствена заштита во минатото постојано се изгласувало поради незаинтересирани политичари, таа била немилосрдна во нејзиното барање за реформи.
Кога имала седумдесет години, Сабин одбила да дозволи снежната бура да ја спречи да одржи говор за поддршка на нејзината кауза и покрај загриженоста за јавно патување. Почнувајќи со овој говор, Сабин работела на тоа политичарите кои се спротивставиле на здравствената реформа да бидат поразени од оние што ја поддржуваат. Овие напори резултирале со донесување на збир на закони во нејзино име. „Здравствени закони Сабин“ го модернизирале јавното здравство во Колорадо со обезбедување повеќе болнички кревети за лекување на туберкулоза, што резултирало со значително намалување на случаите.
Во обраќањето до Здравствениот комитет на Илиноис во 1947 година, Сабин рекла дека била избрана за претседател на комитетот затоа што гувернерот немал интерес за јавното здравје и назначил „стара дама“ затоа што не мислел дека таа ќе може да постигне нешто. Во 1948 година таа станала менаџер за здравство и добротворни организации за Денвер, донирајќи ја нејзината плата во следните три години за медицински истражувања.
Во 1951 година, Сабин се пензионирала по втор и последен пат, продолжувајќи да се залага за проблеми со јавното здравје. Животниот век на службата на Сабин резултирала со тоа што Катедрата за медицина на Универзитетот во Колорадо била именувана како зграда Флоренс Р. Сабин за истражување во клеточната биологија.
Сабин починала од срцев удар на 3 октомври 1953 година (имала 81 година). Била кремирана и нејзината пепел била погребана во мавзолејот Фермаунт на гробишта во Денвер, Колорадо.
Во 1959 година, државата Колорадо донирала статуа на Сабин на колекцијата на Националната статуерска сала. Во 1973 година, Сабин била примена во Националната женска куќа на славните, Во 1985 година, Сабин била примена во женската куќа на славните во Колорадо. Во 2005 година, Медицинскиот факултет на Универзитетот Џон Хопкинс го почитува наследството на Сабин со именување на еден од четирите колеџи по неа.
5 Истражувачки проекти и трудови
Во архивите на медицинските институти Џон Хопкинс, збирката на трудови и медицинските досиеја на Сабин од 1903 - 1941 година се чуваат, а некои дури се објавени на барање. Колекцијата Софија Смит на колеџот Смит содржи многу трудови на д-р Сабин. Други збирки се наоѓаат во Библиотеката на Американското филозофско друштво во Филаделфија, Медицинскиот факултет на Универзитетот во Колорадо, Одделот за музеи на Државното историско друштво на Колорадо, Институтот Рокфелер и во трудовите на Алан Мејсон Чесни на Универзитетот Џон Хопкинс.
6 Поврзано
* Жени во науката
7 Наводи