Етноисторија

Етноисторија — проучување на културите и обичаите на домородните народи преку испитување на историски записи, како и други извори на информации за нивниот живот и историја. Исто така, таа е проучување на историјата на различни народности кои можеби постојат, а можеби и не. Поимот најчесто е користен при пишување за историјата на Америка.
Етноисторијата користи и историски и етнографски податоци како своја основа. Нејзините историски методи и материјали одат подалеку од стандардната употреба на документи и ракописи. Практичарите ја препознаваат употребата на изворен материјал како што се карти, музика, слики, фотографија, фолклор, усна традиција, истражување на места, археолошки материјали, музејски збирки, трајни обичаи, јазик и топоними.
1 Историски развој
Изучувачите што ја проучуваат историјата на домородните народи на Мексико имаат долга традиција, која датира од колонијалното време; тие користеле азбучни текстови и други извори за да ја напишат историјата на домородните народи на Мексико. „''Прирачникот на средноамериканските Индијанци“'', уреден од археологот Роберт Воучоуп, бил вклучен во создавањето на повеќе томови за мезоамериканската етноисторија, објавени како „''Водич за етноисториски извори''“, кои се појавиле во 1973 година. Во времето кога биле објавени томовите, „и поимот„етноисторија“ и неговите концепти во смислата што е користен овде, влегле во книжевноста релативно неодамна и не се целосно договорени“. Томовите биле наменети да бидат инвентар на извори „кои во подоцнежните раце би можеле да бидат искористени за да биде создадена професионално прифатлива етноисторија“.
Од средината до крајот на 20 век, голем број етноисторичари од Мексико почнале систематски да објавуваат многу колонијални азбучни текстови на домородните мексикански јазици, во гранка на етноисторијата денес позната како Нова филологија. Тоа се темелело на претходната традиција на практичари кои ја пишувале историјата на Мексико, која целосно ја вклучувала историјата на неговите домородни народи.
Во Соединетите Држави, оваа област произлегла од проучувањето на заедниците на тамошните Индијанци, што го барала Комисијата за индијански барања. Таа добила прагматична, а не теоретска ориентација, при што практичарите сведочеле и за и против индијанските барања. Новата методологија користела документарни историски извори и етнографски методи. Меѓу изучувачите што работеле на случаите била латиноамериканистот Хауард Ф. Клајн, кој бил ангажиран да работи на флоридските Индијанци и Џикарила Апачи, и Ермини Вилер-Вогелин, директорка на Истражувачкиот проект за Големите Езера и долината на Охајо, и основач на Американското друштво за етноисторија.
Областа навлегла и во Меланезија, каде што неодамнешниот европски допир им овозможил на истражувачите директно да го набљудуваат раниот последопирно раздобје и да се справат со важни теоретски прашања. Мајкл Харкин тврдел дека етноисторијата била дел од општото зближување помеѓу историјата и антропологијата кон крајот на 20 век.
Етноисторијата била развиена органски благодарение на надворешни несученички притисоци, без сеопфатна фигура или свесен план; сепак, таа почнала да се занимава со главни прашања во културната и историската анализа. Етноисторичарите се гордеат со користењето на нивното посебно знаење за засебни групи, нивните јазични увиди и нивното толкување на културните феномени. Тие тврдат дека постигнуваат подробна анализа отколку што е способен просечниот историчар, само врз основа на пишани документи произведени од и за една група. Тие се обидуваат да ја разберат културата според нејзините сопствени услови и според нејзиниот сопствен културен код. Етноисторијата се разликува од другите историски поврзани методологии по тоа што ги прифаќа емичките гледишта како алатки за анализа. Полето и нејзините техники се добро прилагодени за пишување историја на домородните американски народи поради нејзината холистичка и вклучувачка рамка. Таа е особено важна поради нејзината способност да премости различни рамки и да пристапи до поинформиран контекст за толкувања на минатото.
2 Поврзано
* Историја
* Нова филологија
* Ацтечки кодекси
* Мајански кодекси
* Културна историја
* Етнографија
* Етничка група
* Етноархеологија
* Индијанска комисија за барања за надомест
* Историја на Ромите
3 Дополнителни извори
* Адамс, Ричард Н. „Ethnohistoric research methods: Some Latin American features“. ''Anthropological Linguistics'' 9, (1962) 179-205.
* Бернал, Игнасио . „Archeology and written sources“. 34-ти Меѓународен конгрес на американисти (Виена, 1966). ''Acta'' стр. 219–25.
* Караско, Педро. „La etnohistoria en Meso-America“. 36-ти Меѓународен конгрес на Американците (Барселона, 1964). ''Acta'' 2, 109-10.
* Клајн, Хауард Ф. „Introduction: Reflections on Ethnohistory“ во ''Handbook of Middle American Indians, Guide to Ethnohistorical Sources, Part 1'', том 12. стр. 3–17. Остин: University of Texas Press, 1973.
* Фентон, ВН „The training of historical ethnologists in America“. ''American Anthropologist'' 54 (1952) 328-39.
* Ганерсон, Џ.Х. „A survey of ethnohistoric sources“. ''Kroeber Anthr. Soc. Papers'', 1958, 49-65.
* Локхарт, Џејмс „Charles Gibson and the Ethnohistory of Postconquesst Central Mexico“ во ''Nahuas and Spaniards: Postconquest Central Mexican History and Philology''. Stanford University Press и Латиноамерикански студии при УКЛА, том 76. 1991
* Стуртевант, В.К. „Anthropology, history, and ethnohistory“. ''Ethnohistory'' 13 (1966) 1-51.
* Вогелин, ЕВ „An ethnohistorian's viewpoint“. ''Bulletin of the Ohio Valley historic Indian conference'', 1 (1954):166-71.