procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Артјом Здунов

Артјом Алексеевич Здунов (руски: Артём Алексеевич Здунов; роден на 18 мај 1978) — руски државник и политичар, кој во моментот е вршител на должноста шеф на Република Мордовија од 18 ноември 2020 година.
1 Биографија
Артјом Здунов е роден во Казан на 18 мај 1978 година од ерјзанска националност.
Од 1996 до 1998 година бил заменик претседател на синдикалниот комитет на студенти на КФЕИ.
Во 2000 година, дипломирал на Казанскиот институт за финансии и економија (КФЕИ), а на истото место во 2004 година во постдипломски студии. Докторирал економија од 2005 година.
Од јуни 2000 до март 2001 година, бил специјалист за осигурување, внатрешен ревизор на Отворено акционерско друштво за осигурување Индустриско друштво за осигурување.
Од април 2004 година до јули 2006 година предавал на Катедрата за макроекономија и економска теорија на КФЕИ.
Од јули 2006 година до мај 2010 година, ја извршувал функцијата заменик директор за наука на државната институција „Центар за напредни економски истражувања на Академијата на науките на Република Татарстан“.
Од мај 2010 година, Здунов бил заменик министер за економија на Република Татарстан.
Од 14 октомври 2014 година до 6 февруари 2018 година, Здунов бил министер за економија на Република Татарстан.
На 6 февруари 2018 година, привремениот шеф на Дагестан, Владимир Васиyeев, ја доставил кандидатурата на Здунов за местото претседател на владата на републиката до парламентот. На 7 февруари 2018 година, парламентот на Дагестан ја одобрил неговата кандидатура.
На 18 ноември 2020 година, Здунов бил назначен за вршител на должноста шеф на Република Мордовија.
2 Семејство
Артјом Здунов е ерзјанец по етничка припадност. Тој е оженет со жена татарка и има син и ќерка.
3 Приход и имот
Износот на декларираниот приход за 2019 година изнесува 7 милиони 835 илјади рубли. Неговата сопруга има 578 илјади рубли.
Алексеј Ховрин

Алексеј Ховрин (|Алексей Ховрин; роден на 10 јуни 1973) — пензиониран пливач во слободен стил од Казахстан. Тој се натпреварувал на Летните олимписки игри 1994 во Атланта, Џорџија, каде бил дисквалификуван во штафетна екипа од 4 × 100 м во машка конкуренција, заедно со Сергеј Борисенко, Сергеј Ушкалов и Алексеј Јегоров.
1 Достигнувања
* Шампион на Азиски игри 1994 година
* Шампион на Казахстан
* Носител на сребрен медал на Светско првенство* 1996 Шампион на СССР 1986 година
* Носител на сребрени и бронзени медали од ЦИС 2006 година
* Носител на рекорди во Мастерс пливање Русија* Шампион во есенскиот куп во клубот Доха
Ан Ван Севенант

Ан Ван Севенант - белгиски филозоф.
1 Биографија
Ван Севенант е родена во Торхаут, Белгија. По нејзините хуманистички науки, студирала филм и фотографија наУметничкото училиште Лукас во Брисел. Инспирирана од учењето на Јан Вист, таа одлучила да студира филозофија во Бриселскиот слободен универзитет (ВУБ), каде ги поминала курсевите на Леополд Флам, Хуберт Детие и Ени Рениерс.
Откако магистрирала во 1982 година, живеела во Рим, каде што студирала историја на уметност и естетика на Универзитетот Ла Сапиенца и присуствувала на курсевите на Марио Перниола и Емилио Гарони. Додека ја подготвувала својата докторска теза, таа одела на часови со Самјуел Ејеселинг во Лувен, а подоцна и во Париз на семинарите на Жак Дерида, кој бил важен извор на вдахновение. Докторирала во 1987 година, со теза под наслов „Естетиката на Бенжеман Фондан. Анкета за автономијата на уметноста“.
Ан Ван Севенант била професор по филозофија на Универзитетскиот колеџ во Антверпен од 1989 до 2004 година. Предавала (2007/2008) на Филозофикум де Кабагаи (Руанда) и била поканета на различни универзитети (Урбино, Палермо, Рим, Амстердам, Лајден, Нијмеген, Утрехт, Париз, Олбани, Хаифа, Оксфорд).
Објавила бројни статии на четири јазици и осумнаесет книги за современа филозофија и естетика (види библиографија). За нејзината работа се дискутирало во повеќе меѓународни списанија. Таа била независен истражувач и одржувала конференции дома и во странство.
2 Библиографија
**''Het verhaal van de filosofie. Handzame inleiding tot de wijsbegeerte van vroeger en nu,'' Antwerpen-Baarn, Hadewijch, 1992 (2nd ed. 1993, 3rd ed. 1996)
**''Deconstructie. Een multidisciplinaire benadering'', Leuven-Amersfoort, Acco, 1992
**''La decostruzione e Derrida'', Palermo, Aestetica, 1992
**''Il filosofo dei poeti. L'estetica di Benjamin Fondane'', Milano, Mimesis, 1994
**''Poëtica van de architectuur'', Antwerp-Baarn, Hadewijch, 1994
**''Met water schrijven. De filosofie in het computertijdperk'', Antwerp-Baarn, Hadewijch, 1997
**''Importer en philosophie'', Paris, Paris-Méditerranée, 1999 (Prize 2000 "Académie Royale de Langue et de Littérature Françaises de Belgique")
**''Ecrire à la lumière. Le philosophe et l'ordinateur'', Paris, Galilée, 1999
**''Ademruimte. Van cultuurproduct tot productcultuur'', Leende, Damon, 2000
**''Philosophie de la sollicitude'', Paris, Vrin, 2001
**''Outercourse. Philosophy'', Leuven-Paris-Dudly, Peeters, 2005
**''Wat zou de wereld zijn zonder filosofie?'', with Samuel IJsseling, Kampen, Klement, 2007
**''Levenswerk. Filosofie en aanvaarding'', Antwerp, Garant, 2009
**''Kleine filosofie van het vrijen'', Antwerp, Garant, 2009
**''Filosofie in honderd woorden'', Antwerp, Garant, 2010
**''Les Mondes de Jean Cocteau. Poétique et Esthétique/ Jean Cocteau's Worlds. Poetics and Aesthetics'' (livre + dvd), en collaboration avec David Gullentops, Paris, Non Lieu, 2012
**''Ainsi pensait Zarathoustra. Une philosophie avant la lettre'', Paris, Non Lieu, 2017
**''Filosofie en fictie. Denkbeelden in dialoog,'' Utrecht, Klement, 2018
**''Thus Replied Zarathustra'', Mimesis International, 2020
Трајан Рајкочев

Трајан Спасов Рајкочев ( во ― во ) — македонски партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
1 Животопис
Израснал во сиромашно семејство. Завршил основно yчилиштe, а потоа се занимавал со земјоделство и чување на добиток. По основањето на Шеснаесеттата македонска ударна бригада, активно ја помагал, а кон крајот на септември 1944 година стапил во неа. Во состав на истата учествувал во борбите против балистите на Скопска Црна Гора и против Германците во Качаничката Клисура. По ослободувањето на Македонија ја продолжил борбата против балистичките банди на Косово. Оттука заминал во Земун, каде со успех ја завршил три месечната воено-политичка обука. На 12 април 1945 година учествувал во пробивот на Сремскиот фронт. Храбро загинал кај Будровци, каде што бил ѝ закопан.
2 Поврзано
* Русе Рајков
3 Наводи
Љубе Рајовски

Љубе Јованов Рајовски (во ― во ) — македонски партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
1 Животопис
Завршил основно училиште, а потоа стопанисувал како земјоделец и овчар. По формирањето на Шеснаесеттата македонска ударна бригада во неговото село, стапил во нејзините редови и учествувал во борбите против балистите на терените на Скопска Црна Гора. По ослободувањето на Македонија и успешните акции за ликвидирање на балистичките банди во Косово, заминал за Сремскиот фронт. Таму учествувал во пробивот на фронтот, заземањето на Товарник, ослободувањето на Винковци и други места. Во еден напад нагазил на мина кај Херцеговци и загинал. Љубе Рајовски бил закопан на борбената позиција.
2 Наводи
Илија Спасов

Илија Трајков Спасов (во ― во ) — македонски партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
1 Животопис
Произлегува од селско семејство. Се занимавал со земјоделство, а особено со градинарство. На 16 септември 1944 година стапил во Четиринаесеттата македонска ударна бригада со која учествувал во завршните борби за ослободување на Македонија, како и во акциите за ликвидирање на одметнатите балистички банди. Потоа, со Бригадата пристигнал во близината на Белград, каде завршил воена обука. На 21 април 1945 година, учествувал во пробивот на силно утврдените германски позиции на Сремскиот фронт. Загинал храбро кога веќе цела Војводина и поголем дел на Хрватска биле ослободени, во една од многубројните битки што се воделе против непријателот, на 24 април 1945 година кај Славонска Пожега. Закопан бил на борбената позиција.
2 Наводи
Јастинас Марцинкевичиус

Јастинас Марцинкевичиус (10 март 1930 - 16 февруари 2011) — истакнат литвански поет и драмски писател.
1 Живот и кариера
Марцинкевичиус е роден во 1930 година во Васаткиемис. Во 1954 година дипломирал на факултетот за историја и филологија на Универзитетот во Вилнус, дипломирал литвански јазик и литература. Тој се приклучил на Комунистичката партија на Литванија во 1957 година. Работел неколку години како заменик-претседател на одборот на Сојузот на литвански писатели. Марцинкевичиус се смета за еден од најистакнатите членови на Сајдис. Починал во Вилнус.
2 Литературен стил и теми
Растејќи за време на повоениот период, Марцинкевичиус во својата поезија предизвикува романтизирана верзија на детството поминато во село на Литванија, за прва љубов, за односот на човекот со природата. Во неговата поезија, специфичното и цврсто селанско размислување е комбинирано со ум кој сака да донесе широки општи заклучоци и традицијата на литванската поезија да ги пее пофалбите на Земјата со современите начини на поетска мисла. Како поет, тој се обидол да ја сфати суштината на националното искуство и да му даде свеж уметнички израз. Во својот лирски стих, Маркинкевичиус се обидува да го сфати вистинското значење на она што се случува во човекот и општеството и го придвижува читателот со своите жестоки лирски признанија.
Тој ја бранел културната самосвест на својата нација. Поетот ја врати хуманистичката идеја во опишувањето на човекот, продолжи со романтичната и лирска поетска традиција, ја ценела естетската страна на литературата, наспроти херојскиот и пропаганден стил на социјалистичкиот реализам. Марцинкевичиус пишувал песни во романтичен и модерен стил.
3 Наводи
* Година на литванска книга. . Преземено на 2007-09-24
* „ЧЕСТ И Страдање, Втор дел од драмата-поема МИНДАУГАС“, Литуанус 17,4 (1971) . Преземено на 2013-03-15
* „Миндаугас“, во превод на Она Шеркакути-Спидел, воведен од Римвидас Шилбајорис, во Алфред Страуманис, изд., Оган и ноќ: Пет балтички драми (Висина на проспект, ИЛ: Вејленд Прес, 1986), страници 145-208.
*
Ѓуро Спасовски

Ѓуро Блажов Спасовски ( во ― во ) — македонски партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
1 Животопис
Произлегува од земјоделско сиромашно семејство. Завршил основно училиште, а потоа се занимавал со земјоделство. Подоцна изучил занает и станал колар. На 25 декември 1944 година по ослободувањето на Македонија, стапил во новоформираната против-авионска артилериска единица на Четириесет и втората дивизија, што била во состав на Петнаесеттиот корпус. Со Бригадата учествувал во ликвидирањето на заостанатите балистички банди на Бујановачкиот терен. По успешно извршените задачи заминал за Земун. Таму завршил тримесечен курс од военостручна настава. Бил учесник во големиот пробив на Сремскиот фронт. На 16 април 1945 година, храбро загинал во jypишoт за ослободување на Врпоље, нагазувајќи на една непријателска мина. Бил закопан во Врпоље, но подоцна посмртните останки му биле пренесени во родното село, Миладиновци.
2 Наводи
Јоана Кафеци

Јанула „Јоана“ Кафеци (|Γιαννούλα Καφετζή; родена на 30 мај 1976, Неја Јониа, Тесалија) — пензионирана грчка спринтерка и скокач во далечина. Кафеци освоила бронзен медал, како дел од штафетната екипа на жени од 4 × 100 м, на Средоземните игри во Тунис во 2001 година, сè додека не решила да се фокусира многу во скок во далечина и се натпреварувала за грчкиот состав на Летните олимписки игри 2004 година. За време на нејзината атлетска кариера, Кафеци направила личен рекорд од 6,71 метри во скок во далечина на Меѓународниот состанок на Венизелија во Хања.
Кафеци се квалификувала во атлетскиот состав на земјата домаќин, заедно со Стилиани Пилатоу и Ники Ксантоу, во скок во далечина за жени на Летните олимписки игри 2004 во Атина. Два месеци пред игрите, таа скокнала 6,71 метри за да го постигне и својот личен најдобар и олимписки А-стандард на Меѓународниот состанок во Хања. За време на прелиминарните рунди, Кафеци ја воодушевила својата домашна публика со извонреден скок од 6,49 метри при нејзиниот прв обид. Со единствен фаул во последователниот скок и слаба оценка произведена на нејзиниот трет, Кафеци не ја исполнила можноста да се пласира понатаму во последната рунда за шест сантиметри, бидејќи завршила само на шеснаесеттото место против огромното поле од триесет и девет скокачи. Таа ја претставувала Грција на Светското првенство во атлетика во 2005 година, но повторно не се пласирала во последната рунда.
Црква „Вознесение Христово“ - Трстеник

Вознесение Христово — разрушена главна селска црква во селото Трстеник.
1 Местоположба
Црквата е сместена на неколку стотина метри северно од селото, во правец кон соседното село Сопот.
2 Архитектура
Градбата на црквата има правоаголна основа со полукружна апсида на источната страна. Главниот влез се наоѓа на западната страна и над него има празна ниша, а црквата има спореден влез на јужната страна. Се забележува дека објектот бил граден од камен и малтер, а бил покриен со кров од ќерамиди. Храмот денес е без кров, но ѕидините се сочувани. Во дворот на црквата се сместени селските гробишта.
3 Галерија
Урнатините од црквата
Селските гробишта
4 Поврзано
* Трстеник
* Брегалничка епархија
* Штипско архијерејско намесништво
* Втора светиниколска парохија
Богоја Стевковски

Богоја Младенов Стевковски ( во ― во ) — македонски партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
1 Животопис
Израснат е во сиромашно семејство. Завршил основно училиште, по што се занимавал со земјоделство. Во ноември 1944 година стапил во Шеснаесеттата македонска ударна бригада со која учествувал во акциите за разоружување и ликвидирање на балистичките банди во Косово. Потоа заминал во Срем, каде по успешното совладување на воената обука учествувал во тешките и крвави битки против германските и усташки формации. На 15 април 1945 година во една битка пред Будровци во близината на Ѓаково, загинал. Бил закопан на местото на загинувањето.
2 Наводи
Зла Колата

Зла Колата (|Зла Колата; |Kollata e Keqe) — планина на Проклетие на границата меѓу Црна Гора и Албанија.
1 Опис
Зла Колата има надморска височина од 2.534 метри, што ја прави највисоката планина во Црна Гора и 16 по ред највисока во Албанија. Сместена е на границата со општина Гусиње во Црна Гора и областа Тропоја во округот Кукс, Албанија. Зла Колата има огромен самит и е популарна туристичка дестинација во двете земји. Стои половина километар североисточно на 2.528 метри, само малку пониска, е Добре Колата, исто така сместена на границата. Највисокиот врв на овој масив е еден километар источно-југоисточно од Зла Колата и е целосно на албанска почва. Наречен е Роди е Колатас или Маја е Колатас и се издигнува на 2.552 метри, но и покрај убавите погледи кон долината Валбона, не се посетува толку често.
Антонио Шембри

Антонио Шембри (април 1813, Валета - декември 1872) — малтешки орнитолог.
Антонио Шембри бил агент за испорака. Тој ја напишал на италијански јазик, ''Каталого Орнитологико дел Групо ди Малта'' (1843) кој е првиот научен список за птици на Малта и исто така ''Квадро Географико Орнитологико Осија Квадро Компаративо делл'Орнитологиа ди Малта, Сицилија, Рома, Тоскана, Лигуриа, Ница ела Провинција ди Гард'' (исто така 1843) Во ''Квадро Географико'' ги споредил опсегот и живеалиштата за размножување на птиците на Малта, Сицилија, Рим, Тоскана итн. Во табеларен список. Во Болоња тој исто така објавил ''Воцаболарио деи Синоними Цлассици делл'Орнитологиа Еуропеа'' (1846). Тој бил пријател и дописник на Лујџи Беноа и соработник (тој исто така бил и ентомолог) во ''Диптерологиае Италицае продромус'' на Камило Рондани.
1 Наводи
*
2 Дополнителна литература
*
Црква „Св. Никола“ - Сопот

Свети Никола — главна селска црква во селото Сопот, Светиниколско.
1 Местоположба
Црквата е сместена на влезот од селото, од десната страна на патот кој води од селото Горобинци.
2 Историја
Црквата била изградена во 1878 година. На нејзино место во минатото имало мал храм којшто бил покриен со камени плочки. Главен ѕидар бил мајстор по име Дине од соседното село Крушица, а внатрешноста била живописана од извесни зографи од Велес. Иконите и фрескоживописот во куполата биле изработени во XIX век од страна на мајстор по име Петар и непознати автори од кратовска тајфа.
3 Архитектура
Градбата има правоаголна основа со многуаголна апсида на источната страна. Главниот влез е сместен на западната страна и над него има голема ниша со фреска на Свети Никола, а црквата има и спореден влез на јужната страна над којшто има ниша со натпис. Објектот во целост е обоен во бела боја и е покриен со кров од ќерамиди. Во дворот на црквата има помошен објект и во него се сместени селските гробишта.
4 Галерија
5 Поврзано
* Сопот
* Брегалничка епархија
* Штипско архијерејско намесништво
* Втора светиниколска парохија
Трајко Стевковски

Трајко Трајанов Стевковски ( во ― во ) — македонски партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
1 Животопис
Израснат е во сиромашно семејство. Се занимавал со земјоделство. По ослободувањето на Македонија, на 10 ноември 1944 година, стапил во Третата македонска ударна бригада, со која заминал во борба за дефинитивно ликвидирање на заостанатите балистички банди. Потоа заминал за Срем, каде претходно во Земун завршил три месечна воена обука. На 12 април 1945 година учествувал во пробивот на германските утврдени позиции кај Шид - Товарник. Наредните три четири дни ја продолжил борбата против непријателот. На 16 април 1945 година, во една од најкрвавите борби за ослободување на Врпоље, тој загинал. Бил закопан во Врпоље, а по војната неговите посмртни останки биле пренесени и закопани во Сушица.
2 Наводи
Црква „Св. Прохор Пчински“ - Пеширово

Свети Прохор Пчински — главна селска црква во селото Пеширово.
1 Местоположба
Цквата е сместена во крајниот јужен дел од селото.
2 Историја
Камен-темелник за изградба на црквата бил поставен на 18 неомври 2001 година од страна на Митрополитот Брегалнички г. Агатангел.
3 Архитектура
Градбата на црквата претставува крстокуполен храм со полукружна апсида на источната страна и цилиндрична купола којашто содржи осум монофори. Главниот влез на црквата се наоѓа на западната страна, а црквата има спореден влез на јужната страна. Над главниот и споредниот влез, како и на северната страна има баџа со монофора. Монофора има и на апсидата. Трите баџи заедно со апсидата образуваат крст. Објектот е обоен во бела боја и е покриен со лимен кров.
4 Галерија
5 Поврзано
* Пеширово
* Брегалничка епархија
* Штипско архијерејско намесништво
* Втора светиниколска парохија
Божин Стијков

Божин Т. Стијков ( во ― на ) — македонски партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
1 Животопис
Израснат е во сиромашно семејство. Завршил основно училиште, по што се занимавал со земјоделство и чување на добиток. За сите четири години на окупацијата активно соработувал со партизаните и извршувал разни задачи. По доаѓањето на Шеснаесеттата македонска ударна бригада во неговиот крај ѝ се приклучил во септември 1944 година. Со Бригадата учествувал во бројни борби против силните балистички банди во Скопска Црна Гора. По ослободувањето на Скопје, заминал во Косово, каде што исто така учествувал во разоружувањето и ликвидирањето на преостанатите балистички банди. Во една од тие борби тој бил убиен.
2 Наводи
Коце Стоилковски

Коце Јорданов Стоилковски ( во ― на ) — македонски партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
1 Животопис
Израснат е во сиромашно семејство. Основно училиште завршил во родното село. Од 1942 година активно работел за НОВ. Како општински чувар им доставувал вредни информации и податоци на партизаните. Во септември 1944 година стапил во Шеснаесеттата македонска ударна бригада, со која учествувал во борбите против балистичките банди и Германците на Скопска Црна Гора и во Качаничката Клисура, а потоа и во борбите за дефинитивно уништување на балистичките банди на Косово. Со Бригадата учествувал во големиот пробив на Сремскиот фронт. Во тие борби храбро загинал, во април 1945 година.
2 Наводи
Хуголин Гавлович

Хуголин Гавлович (роден како Мартин Гавлович; 11 ноември 1712, Царни Дунајец &#x2013; 4 јуни 1787, Хоровче) — словачки свештеник Францисканец, кој бил автор на религиозни, морални и просветни списи на современиот народен западнословачки јазик и бил истакнат претставник на барокната литература во Словачка.
Пишувал дидактичко-рефлексивна поезија. Неговите дела се напишани на западнословачки народен јазик кој „се наоѓа временски, како и јазично, меѓу системите опишани од Павел Долежал и од Антон Бернолак“ (Дуровиќ „Јазикот на Валаска Сскола“ 659). Неговото најпознато дело е ''Валашска школа, мравув слобода'', дело од 17.862 стихови, скоро сите во четиринаесет слогови, како и бројни верзионирани двојни маргиналии.
1 Наводи
* Sabo, Gerald J.: ''Hugolín Gavlovič’s Valaská Škola''. - Columbus, OH, 1988, 730 p.
Богоја Стојанов

Богоја Андреев Стојанов ( во ― во ) — македонски партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
1 Животопис
Израснат е во сиромашно семејство. По завршеното основно училиште, се занимавал со земјоделство. Во септември 1944 година стапил во НОВ и ПОЈ. Учествувал во завршните операции за ослободување на Македонија. Во составот на Шеснаесеттата македонска ударна бригада заминал на Косово и зел учество во многубројните акции за ликвидирање на балистичките банди. Подоцна учествувал во големиот пробив на Сремскиот фронт и борбите за ослободување на Војводина и дел од Хрватска. Неколку денови пред крајот на војната, на 4 мај 1945 година, бил тешко ранет. Лечењето во болницата на фронтот, како и во скопската воена болница, не му помогнале. Подлегнал на раните кон крајот на 1945 година.
2 Наводи
Шина Стојанова

Шина Андреева Стојанова ( во ― во ) — бугарски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
1 Животопис
Произлегува од изразито бедно семејство. Завршила основно училиште, а потоа се вработила во приватна фурна, каде работела тешки физички работи. Со голем труд завршила уште три класа гимназија. Под влијание на прогресивните младинци - ученици и студенти се запознала со идеите на марксизмот. Секој слободен час го користела во читање марксистичка и друга прогресивна литература. Се поврзала со месната организација на комунистичката партија и растурала прогресивна комунистичка литература меѓу другите младинци. Кога во 1942 година во нејзиното село бил доведен скопскиот првоборец Коце Стојановски - Металец како политички интернирец таа се поврзала со него и му помагала во организирањето на бегствата на затворениците.
Кога Коце бил ослободен од интернацијата, таа му се придружила, станувајќи му верен соборец и сопруга. Младата брачна двојка пристигнала во Македонија во почетокот на 1944 година. Веднаш потоа заедно стапиле во Втората македонска ударна бригада. Меѓу соборците се здобила со големи симпатии како прекрасна и бестрашна партизанка. Во борбите против бугарската фашистичка полиција, Шина загинала во Тиквешијата, речиси истовремено со својот сопруг Коце Металец, во јули 1944 година.
2 Поврзано
* Коце Стојановски - Металец
3 Наводи
Анастасија Григорјева

Анастасија Григорјева (роден на 12 мај 1990) — латвиски борач во слободен стил, која освоила злато на европските првенства во 2010, 2013 и 2016. Таа исто така има освоено два бронзени медали на ниво на Светско првенство и освоила злато на Европските игри. Таа учествувала на две Олимписки игри (2012 и 2016 година).
1 Кариера
Григориева е родена во Даугавилс, Латвија.
Таа започнала да тренира борење од 2003 година. Првично тренирала во џудо пред да се префрли на борење во слободен стил неколку години подоцна. Студирала на Универзитетот во Даугавилс од 2012 година наваму.
Григориева имала спортски успех од мала: таа била сребрена на Европското првенство за кадети во 2007 година, победник на Европското првенство за јуниори во 2008 година и сребрена на Светското и Европското првенство за јуниори.
Таа победедила на ЕП 2010 (слободен стил на жени - 55 кг) и освоила сребро во 2012 година (слободен стил на жени - 59 кг).
Таа се квалификувала на Летните олимписки игри 2012 во Лондон. На овие игри, таа излегла во четвртфиналето и го освои 9то место. По Олимписките игри 2012 година, таа успешно се натпреварувала на турнири, извојувајќи 16 последователни победи, трета најдолга серија победи помеѓу елитните борачи на ФИЛА.
Во 2013 година таа ја освоила титулата европски шампион по втор пат, овој пат во категоријата од 63 кг и била прогласена за спортистка на годината во Летонија. До март 2014 година била рангирана број 1 во светот, а во април го освоила третиот златен медал на Европското првенство. Таа година Григорева освоила бронзен медал на Светското првенство. Во 2014 година повторно била избрана за спортистка на годината во Летонија.
Во јуни 2015 година, таа учествувала на инаугуративните Европски игри, за Летонија во борење во слободен стил во категроија од 63 кг. Добила бронзен медал.
Таа се пласирала на Летните олимписки игри 2016 година, но повторно била нокаутирана во четвртфиналето. Овој пат таа влезе во одбрана на бронзениот медал, но загуби од евентуалната носителка на бронзениот медал Моника Михалик.
Во 2020 година го освоила сребрениот медал во женска конкуренција во категорија од 62 кг настан на Светското првенство во поединечно борење во 2020 година што се одржало во Белград, Србија. Во март 2021 година, таа се квалификувала на Европскиот квалификациски турнир за да се натпреварува на Летните олимписки игри во 2021 година во Токио, Јапонија.
Никола Стојановски

Никола Иванов Стојановски ( во ― во ) — македонски партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
1 Животопис
По свршувањето на основното училиште продолжил да учи во Трговската академија, откако семејството се доселило во Скопје. Во ноември 1944 година стапил во Шеснаесеттата македонска ударна бригада. По извршувањето на доверените воени задачи во Македонија, со Бригадата заминал за Војводина. Неговото учество на Сремскиот фронт било кратко. По пробивот на фронтот загинал на 16 април 1945 година во големата и крвава борба против Германците и усташите кај Врпоље во Хрватска.
2 Наводи
Теси Камилери

Теси Камилери (6 јануари 1901 - 2 октомври 1930) — првата жена која дипломирала на Универзитетот на Малта.
1 Живот
Камилери е родена во добро образовано семејство од Слиема. Една од нејзините тетки била инспектор во училиштата, додека други три воделе приватно училиште во Валета. Камилери се запишала на Универзитетот на Малта во октомври 1919 година следејќи насоки за англиска литература, филозофија и латинска литература. Дипломирала на 2 мај 1922 година. Подоцна се омажила за Едгар Стаинс ОБЕ, администратор на Универзитетот на Малта (секретар на Универзитетскиот совет), со кого имала четири деца. Таа починала на 29-годишна возраст на 2 октомври 1930 година.''Изданието на „Дневна малта хроника'' “ на 2 мај 1922 година објавила за нејзиното дипломирање, во кое се наведува „Госпоѓа Камилери многу се истакнала курсот за литературата, откривајќи интелектуални дарови и достигнувања без никаков поредок, и ние од срце ѝ честитаме за нејзиниот заслужен успех што за неа се здоби со разликата да биде прва дама која дипломирала на Универзитетот во Малта“. Во 2007 година, Универзитетот на Малта во знак на почит кон неа именуваше еден од своите патеки ''Вјал Теси Камилери''.
2 Наводи
Мицура Аргези

Мицура Домница Аргези (10 декември 1924 - 27 октомври 2015) — романска глумица и политичар.
Родена е како Домника Теодореску во Букурешт како ќерка писателот Тудор Аргези и неговата сопруга Парашхива. Аргези била пратеник во Собранието на Романија од 1996 до 2004 година. Таа била член на управниот одбор на Романското радио здружение од 2005 до 2010 година.
Таа почина на 27 октомври 2015 година, на возраст од 90 години.
1 Избрана филмографија
*''Дои вецини'' (1959) - Марија
*''Фуртуна'' (1960)
*''Целебрул 702'' (1962)
*''Титаник валцер'' (1964) - Гена
*''Мајкл Храбриот'' (1971)
*''Чантај'' (1981)
*''Сецретул луи Немесис'' (1987) - Соседот
*''Иубире ши оноаре'' (2010) - Варвара
Томе Стефановски

Томе Милчев Стефановски познат во велешки извори како Томе Мирчев Стефанов. (Црешево, 1919 — Раштански Колиби, 10 септември 1944) — македонски партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ. Дел од осмата македонска ударна бригада. За време на Битката кај Раштански Колиби блиску до Горно Оризари тој храбро и трагично загинал. Заради непознати причини во споменикот на тие којшто загинале во битката неговото име не е присутно.
1 Животопис
По завршувањето на основното училиште, првин започнал да учи лимарски, а подоцна изучил и столарски занает. Во 1937-1938 година било основано тамбурашкото музичко друштво ''Шар'', во кое се собирала работничката младина. Од 1940 година друштвото организирало излети на Тасино чешмиче. Како организатор на овие манифестации бил фатен и притворен во затвор, каде бил задржан 27 дена.
2 Окупација на Македонија
По окупацијата, во почетокот друштвото уживало доверба, но кога била забележана неговата прогресивна дејност, полицијата почесто го праќала својот агент Цоцин, за да ја набљудува неговата работа. Бугарскиот фашистички окупатор ја открил неговата дејност и го осудил на затвор. Казната ја издржувал во Централниот затвор. По една година, на 28 август 1944 година, Третата македонска ударна бригада го ослободила заедно со другите затвореници. Веднаш и се вклучил во борбата и извршувањето на воените задачи. Во септември 1944 година се приклучил во осмата македонска ударна бригада, тој бил учесник во нејзината прва битка кај Раштански Колиби, блиску до Горно Оризари и Превалец. Преморен од долгиот марш не ја забележа германската патрола и загинал од непријателски куршум во септември 10-ти. После војната е погребан во неговото родно село.
3 Наводи
Велко Стојановски

Велко Коцев Стојановски ( во ― во ) — македонски партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
1 Животопис
Завршил основно училиште, па се занимавал со земјоделство. Веднаш по окупацијата бил активиран во ослободителното движење. Бил еден од организаторите за собирање на храна, облека, муниција и други материјали за партизаните. Освен тоа, растурал пропаганден политички материјал. Често бил ангажиран како ''јавка (врска)'', за прифаќање нови борци кон Скопска Црна Гора. Во октомври 1944 година стапил во редовите на Третата македонска ударна бригада. Бил распореден во Првата чета на Вториот баталјон. Учествуавл во акциите за уништување на балистичките банди во Тетово, Гостиварско и на Косово. Потоа заедно со Бригадата бил упатен на Сремскиот фронт, каде и загинал, во близина на Врпоље, Хрватска.
2 Поврзано
* Аце Стојановски
3 Наводи
Тамара Тансикужина

Тамара Тансикужина (родена на 11 декември 1978, Набережние Челни) — меѓународен играч на дама. Таа има освоено светско првенство во женска конкуренција шест пати, двапати го има освоено Европското првенство во женска конкуренција и е меѓу 20те најдобри играчи во Русија, без оглед на полот. Таа била почесен гостин на фестивалот што се одржа во нејзиниот роден Башкортостан. Во 2013 година на Светското првенство во дама таа освоила 8 место во групата Б.
1 Спортски достигнувања
1.1 Светско првенство
* 2001, 2002, 2004, 2007, 2011, 2019 година — 1во место
1.2 Европско првенство
* 2000, 2008 година - 1во место
Љубе Стојановски

Љубе Младенов Стојановски ( во ― во ) — македонски партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
1 Животопис
Завршил основно училиште, па се занимавал со земјоделство, но бидејќи од него не можеле да се исхранат, продолжил да бара и друга дополнителна работа. По доаѓањето на Шеснаесеттата македонска ударна бригада на скопскиот терен, стапил во нејзините редови. Учествувал во борбите против балистите на падините на Скопска Црна Гора. Подоцна бил учесник и во другите борби против балистите и Германците, а по ослободувањето на Македонија и во акциите за ликвидирање на одметнатите балистички банди на Косово. Откако Бригадата ја извршила успешно оваа задача, заминала во Срем. На 12 април 1945 година во една од многубројните борби, загинал кај селото Илинци. Неговите посмртни останки биле пренесени и закопани на селските гробишта во Чучер.
2 Наводи
Пелин Есмер

Пелин Есмер (роден 1972 година, Истанбул) — турска сценаристка и режисерка.
1 Кариера
Пелин Есмер студирала антропологија на одделот за општествени науки на Универзитетот Богазичи во Истанбул. Таа го направил својот прв краток документарец ''Колексионку'' (Собирачот) за нејзиниот чичко Митхат Есмер, кој е исто така главен лик на нејзината прва фикција, ''10 до 11'' (2009). Нејзиното дело од 2005 година, ''Ојун'', бил снимен во Арсланкај и ги документира напорите на група селанки кои создаваат претстава заснована на нивните животи. Нејзиниот филм од 2012 година, ''Стражарска кула'', добил пет награди, меѓу кои и за најдобра режија на филмскиот фестивал Златна топка во Адана.
2 Филмографија
* 2002 ''Колексијонку: Собирачот'' (документарен филм)
* 2005 ''Ојун'' (документарен филм)
* 2009 од ''10 до 11''* 2012 ''Стражарска кула''* 2017 ''Нешто корисно''* 2019 ''Кралицата Лир''
3 Награди
* Награда Јилмаз Гуни на филмскиот фестивал „Златна топка“ во Адана 2006 година (за ''Ојун'')
* Најдобар филм од регионот на Црното Море 2006 (за ''Ојун'')
* Најдобар филм и најдобро сценарио на филмскиот фестивал „Златна топка“ во Адана 2009 година (за ''10 до 11'')
* Најдобар млад режисер од регионот на Блискиот Исток на Блиско источниот филмски фестивал во Абу Даби во 2009 (за ''10 до 11'')
Ирек Зарипов

Ирек Зарипов (|Ирек Айратович Зарипов, |Ирек Айрат улы Зәрипов) — руски биатлонец и крос-кантри скијач.
Роден е на 27 март 1983 година во Стерлитамак, СССР.
Во собраќајна несреќа во 2000 година ги загубил двете нозе. Тој започнал да вежба скијање во 2005 година.
Тој се натпреваруваше на Зимските параолимписки игри 2010 година каде што освои пет медали: две златни и една сребрена во крос-кантри скијање и два златни медали во биатлон.
Тој има син по име Ајнур.
Галиасгар Камал

Галиасгар Галиакбар ули Камелетиндов (|Галиәсгар Галиәкбәр улы Камалетдинов; познат како Шлишчар Камал (|Галиәсгар Камал, |Галиаскар Камал) — татарски писател, драматичар и драмски писател. Академскиот театар Галиаскар Камал Татар е именуван по него.
1 Биографија
Галиасгар Камал е роден на 6 јануари 1879 година во семејството на занаетчија за крзно во Казањ. Студирал во Казан во медресата ''Ğosmaniä'' и ''Möxämmadiä'' во 1889-1897. Во исто време го изучувал рускиот јазик во тригодишно општинско училиште.
Првата драма на Камал е наречена ''Среќна младина'' и била објавена во 1900 година. Историјата на Татарскиот театар започнала со изведување на претстава наречена ''Кутриот''. Активно учествувал во активноста на трупите на Сијер како глумец и драмски писател.
Каукси Уле

Каукси Уле (родена Уле Кахуск на 23 септември 1962) — естонска писателка.
1 Живот и дела
Каукси Уле се гледа себеси како јужностонски писателка која е тесно поврзан со обичаите и историјата на Јужна Естонија. Затоа, според традицијата на нејзината татковина, таа често се појавува под името Каукси Уле. Таа пишува постојано на виру и се залага за заживување на јазикот. Нејзиното дело се припишува на етнофутуризмот. Каукси Уле сега живее во Обиница.
Каукси Уле пораснал на село во округот Вару. Таа посетувала училиште во Руж и Вру. Во 1986 година, дипломирала на Универзитетот во Тарту во насока историја. Потоа работела во уредничкиот оддел на списанието ''Kultuur ja Elu'', во Тарту на Естонскиот сојуз на писатели, во Радио Виру и во фондацијата ''Fenno-Ugria'', со која раководи од 1998 година.
2 Работи
2.1 Песни
* 1987 ''Kesk umma mäke''* 1989 ''Hanõ vai luigõ''* 1991 ''Jyriyy''* 1995 ''Agu ni Eha. Morn and Eve''* 1996 ''Kuldnaanõ. Kultanainen''* 2001 ''Nõsõq rõõmu mõrsija''* 2003 ''Käänüpäiv''* 2005 ''Emaemamaa''* 2012 ''Palunõiaq''* 2012 ''Valit luulõq''
2.2 Проза
* 1997 ''Säng''* 1998 ''Paat''* 2000 ''Huuv´''* 2003 ''Uibu''
2.3 Драма
* 2004 ''Taarka''* 2006 ''Kuus tükkü''
Равеса Леши

Равеса Леши (родена на 1 јуни 1976) — постојан претставник на Албанија во Канцеларијата на Обединетите нации во Женева од 2018 година.
1 Животопис
Леши е родена во 1976 година и дипломира во Холандија на Универзитетот во Тилбург со магистратура по меѓународно и европско јавно право. Течно зборува англиски и холандски јазик.
Од 2010 година до 2014 година живеела во Тирана каде што предавала на Њујоршкиот универзитетот во Тирана.
Таа се преселила во Австрија во март 2016 година кога ја водела мисијата на нејзината земја во Организацијата за безбедност и соработка во Европа до јануари 2018 година кога станала советник на министерот за надворешни работи.
Таа станала постојан претставник на Албанија во Канцеларијата на Обединетите нации во Женева во 2018 година. Леши е исто така одговорна за застапувањето на нејзината земја во Светската организација за интелектуална сопственост, на пример во 2019 година таа беше една од првите што потпиша меѓународен договор со кој ќе се заштитат регионалните производи како што е чајот Дарџилинг.
Маргарет Краус

Маргарет Краус (''Margarethe Kraus''; – ) — Ромка која била прогонувана за време на порајмосот, затворена во Аушвиц и Равенсбрук. Нејзиното искуство било запишано во подоцнежниот живот од страна на фотографот Реимар Гилсенбах.
1 Биографија
Иако малку се знае за раниот живот на Краус, таа била жена со ромско потекло, која живеела во Чехословачка со своето семејство пред нивната депортација во Аушвиц во 1943 година. Ромите и Синтите биле прогонувани за време на холокаустот, а семејството Краус било дел од 500.000 убиени во геноцидот во Ромите. Краус била депортирана во Аушвиц во 1943 година, на 13-годишна возраст, заедно со нејзиното семејство. Тие биле чувани во познат како семеен логор Цигани. За време на интернирањето била подложена на медицински експерименти. Таа претрпела екстремна злоупотреба и лишување, а заболела и од тифус. Нејзините родители биле убиени во Аушвиц, а потоа била преместена во Равенсбрук, каде што била користена за робовска работа.
Во 1966 година Краус беше фотографиран од новинарот Реимар Гилсенбах во Германската Демократска Република. Таа позирала пред прозорецот на својот караван и јасно се гледа тетоважата со која беше обележана во Аушвиц на нејзината лева рака. Таа рекла на Гилсенбах дека и нејзините родители починале во Аушвиц и дека потоа била префрлена во логорот Равенбрик каде што била роб. Сепак, таа не ги спомнала медицинските експерименти што ги претрпела.
2 Наследство
Краус била претставена на изложбата ''во'' 2019 година ''Заборавени жртви Нацистичкиот геноцид на Ромите и Синтите'' во библиотеката за холокаустот Винер во Лондон. Изложбата го потенцирала прогонот на ромската и синтиската заедница и убиството на 500 000 луѓе - наречено порајмос на ромски јазик''.''
Сабри Улкер

Сабри Улкер (1920 - 12 јуни 2012) — турски индустријалец и стопанственик и основач на „Алкер“.
1 Ран живот
Сабри Улкер е роден во 1920 година на Крим. Раното детство го поминал на Крим, Сабри Улкер се доселил во Истанбул 1929 заедно со семејството.
2 Образование
Пристигнувајќи во Истанбул на 9-годишна возраст го започнал своето образование во основното училиште Кадирга.
По основното училиште продолжил во средното училиште во Истанбул. Завршил во средното училиште Билечик, а потоа и гимназија Кутахија. За време на Втората светска војна, тој има завршено високо образование на Академијата за економија и трговија во Султанахмет (Универзитет Мармара, денес).
3 Кариера
Тој ја основал компанијата Улкер во 1944 година. Станал познат како Јилдиз Холдинг во 1989 година.
Улкер исто така водел проекти за социјален развој. Тој бил меѓу основачите на Турската фондација за борба против ерозијата на почвата (ТЕМА).
4 Личен живот
Тој беше оженет со Гузиде Иман, родена во Баликесир во 1924 година, ќерка на трговецот татко Мухарем Оман и неговата сопруга Сабих. Тие имале три деца, Али Олкер, кој почина млад, Ахсен Озокур и Мурат Олкер.
Починал на 12 јуни 2012 година.
5 Наследство
Во негова чест е именуван центарот Сабри Олкер при Факултетот за јавно здравје Харвард ТХ Чан во Кембриџ, Масачусетс.
5.1 Награди во негово име
* Награда за животна средина Сабри Улкер* Награда за наука Сабри Улкер
Аурелиу Чокој

Аурелиу Чокој (роден на 5 јуни 1968, Кишинев) — молдавски дипломат, кој служеше како вршител на должноста премиер на Молдавија од 31 декември 2020 година и како министер за надворешни работи од 9 ноември 2020 година. Тој исто така служел како министер за надворешни работи во 2019 година и пред тоа како амбасадор во Германија, Данска, Кина и САД.
Чиочои бил именуван за вршител на должноста премиер на 31 декември 2020 година откако Јон Кику, кој поднесол оставка една недела порано, одбил да остане на функцијата вршител на должноста додека не се формира нова влада.
1 Биографија
Аурелиу Чокој е роден на 5 јуни 1968 година во Кишинев. Завршил во oсновното и sредно училиште бр.11 (денес Лицеум „Јон Креанг“). Од 1986 до 1988 година бил војник на Советските гранични трупи на КГБ. Помеѓу 1985 и 1992 година студирал на Факултетот за новинарство и комуникациски науки на Државниот универзитет во Молдавија. Од 1992 до 1994 година студирал на Факултетот за меѓународни односи на Националниот универзитет за политички студии и јавна администрација во Букурешт, Романија. Додека студирал на универзитетот, работел во Централното издаваштво во Кишину.
По распадот на Советскиот Сојуз, тој стана новинар на неколку дневни весници. Тој работел како амбасадор во Германија и Данска од 2010 до 2015 година, како и во Кина и Виетнам од 2015 до 2017 година. Тој исто така кратко служеше и како амбасадор во САД во 2017 година. Од 2018 до 2019 година тој бил советник на претседателот Игор Додон за надворешно-политички прашања. Откако се повлекол од кабинетот на 9 ноември, тој беше назначен за министер за надворешни работи уште еднаш. На 31 декември 2020 година, претседателот Маја Санду го назначи за привремен премиер, откако премиерот Јон Кику поднесе оставка на 23 декември.
2 Личен живот
Тој е оженет и има едно дете. Зборува течно романски, руски, англиски, германски и француски јазик. Тој бил спортист во 80те години на минатиот век, беше спортски мајстор на СССР и член на репрезентацијата на Молдавија за јуниори во стрелање. Неговите хобија вклучуваат филозофија, литература и театар.
Манастир Раваница

Манастирот Раваница (|Манастир Раваница|Manastir Ravanica) — српски православен манастир на планините Кучај во близина на Сење, село во општината Ќуприја во Централна Србија. Изграден е во 1375 до 1377 година како донација на принцот Лазар од Србија, кој е закопан таму. Црквата Раваница е наречена родно место на новото уметничко движење „''Моравско училиште''“ поради архитектонските и уметничките одлики. Тој е оригинален спој на манастирите од Света Гора со пет куполи кои станале стандардни во времето на кралот Милутин.
Манастирот Раваница бил прогласен за Споменик на културата од исклучително значење во 1979 година, а е заштитен од Република Србија.
1 Историја
Изграден меѓу 1375 и 1377 година, Раваница е достоинство на славниот принц Лазар, каде што бил погребан по неговата смрт во Косовската битка. Оттогаш, Раваница е место на аџилак и важен центар на културни активности и собранија на српскиот народ. Манастирот бил нападнат и оштетен од отоманските Турци неколку пати, во 1386, 1398 и 1436 година. Во големата војна по втората опсада на Виена, голем број монаси биле убиени. Останатите монаси, бегајќи од турската офанзива во 1690 година, ги зеле моштите на принцот Лазар. Голем број монаси биле убиени, а остатокот од нив ги зеле моштите на канонизираниот принц Лазар и се повлекле пред офанзивата на Османлиите во 1690 година. Само во 1717 година, единствениот преживеан меѓу монасите, учителот Стефан, се вратил во Раваница и го пронашол манастирот ограбен и напуштен. Со помош на локалните жители го обновил манастирот и изградил нов нартекс. Манастирот претрпел повеќекратни напади за време на Српската револуција, на почетокот на 19 век. Новата реставрација се случила во средината на 19 век. За време на Втората светска војна, Германците го прекршиле и го оштетиле манастирот уште еднаш и го задржале, мачеле и убиле неговиот архимандрит Макариј на 24 февруари 1943 година.
2 Архитектура
Манастирската црква е посветена на Вознесението Христово и била утврдена со силен одбранбен ѕид со седум кули, од кои е зачуван само еден дел. Црквата Раваница е првиот споменик на моравската школа за српската средновековна уметност. Неговиот план е да има форма на зголемена трифолија со деветстрана купола во средината и помали осумаголни куполи над аголните заливи. Постојат 62 прозорски светла. Црквата е изградена во наизменични текови од еднолични камени и тролични тули. Вредната керамичка декорација користи геометриски обрасци, цветни мотиви, зооморфни и антропоморфни форми.
3 Уметност
Фреските не биле извршени во исто време и од истите уметници. Тие датираат помеѓу 1385 и 1387 година. Фреските со среден регистар, кои се од највисока уметничка вредност, биле насликани од двајца уметници, едниот познат како Константин, кој го оставил својот потпис на фреска на воин светец. Забележителните композиции вклучуваат ''Причест на Апостолите'' и ''Поклонение на Таинствениот Агнец'' во олтарната апсида, како и фестивалски циклус во горните регистри на црквата. Подоцна, композицијата на ктиторот била пребојадисана и додадена е фреска од смртта на Лазар. На неа се прикажани и принцезата Милица и нивните синови Вук и Стефан.
4 Наводи
*
Палеоархеј

Палеоархејот, исто така наречен палеоархаик или палеоархејска ера (порано познат како млад археј), ― геолошка ера во рамките на архејскиот еон. Тој се протега на временски период од пред 3600 до 3200 милиони години, ерата е дефинирана хронометриски и се поинакви на одредено ниво на карпестиот дел на Земјата. Името потекнува од старогрчкиот збор палеос (древен). Најстариот утврден животен облик на фосилизирани бактерии во микробиолошки слоеви, 3480 милиони години, пронајдени во формацијата Дресер во Западна Австралија, е од оваа ера. Во овој период бил создаден првиот суперконтинент Валбара.
За време на оваа ера, голем астероид, околу 37 до 58 километри широк, се судрил со Земјата во областа на Јужна Африка пред околу 3,26 милијарди години, создавајќи одлики познати како Барбертонски Зеленокамен појас.
Дипан (филм од 2015)

„Дипан“ (француски: ''Dheepan'') - француски филм од 2015 година, во режија на Жак Одијар (Jacques Audiard), кој е автор и на сценариото. Главните улоги ги толкуваат: Џесутасан Антонитасан (Jesuthasan Antonythasan), Калјеасвари Сринивасан (Kalieaswari Srinivasan) и Клодин Винаситамби (Claudine Vinasithamby). Во 2015 година, филмот ја освоил „Златната палма“ на Канскиот филмски фестивал.
1 Синопсис
Дипан е припадник на Тамилските тигри, воена организација која се бори против власта во Шри Ланка. При крајот на граѓанската војна, кога е очигледно дека Тамилските тигри ќе бодат поразени, Дипан одлучува да побегне, заедно со двајца странци (жена и девојче), надевајќи се дека така полесно ќе добие азил во Европа. Во Париз, тој и неговото „семејство“ се селат до еден до друг привремен стан и најпосле Дипан успева да најде работа како чувар. Тој се труди да создаде вистински дом за „својата жена и за детето“ и за започне нов живот, но секојдневното насилство со кое се соочува го принудуваат да ги активира борбените инстинкти за да ги заштити жената и девојчето за кои планира наскоро да му станат вистинско семејство.