procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Лунготевере Тор ди Нона

Лунготевере Тор ди Нона е улица во Рим, делот на Лунготевере што ги поврзува плоштадот кај мостот Сан Анџело со плоштадот кај мостот Умберто, во Понте. Така бил именуван по одлуката на градскиот совет од 20 јули 1887 година.
1 Историја
Лунготевере се протега наспроти Виа ди Тор ди Нона, патека која веќе поминува покрај реката низ древниот римски патен систем. За речните активности бил поврзан со едно постаро пристаниште изградено пред изградбата на ѕидовите, веројатно наменет, во ерата на Адријан, за истовар на мермер за царскиот мавзолеј.
По изградбата на Аурелијските ѕидини долж левиот брег на Тибар, во кои биле отворени неколку ''постерули'' наменети за речен сообраќај, трасата ја следела патеката на ѕидовите. Римските остатоци од пристаништето сè уште биле видливи во времето на граверот од 18 век Џовани Батиста Пиранези и биле добро скицирани од него, иако толкувани како „Остатоци од триумфалниот мост“.
Во средниот век улицата била именувана по средновековниот ''Турис де Анона'', зграда наречена така поради употребата како складиште за жито: пред тоа, кулата била сопственост на аристократското семејство Орсини и била користена како затвор од 15 век до 1660 година.
За изградбата на лунготеверата, поголемиот дел од античката улица бил срушен, вклучително и зграда која првично му припаѓала на семејството Фарнезе, а по 1550 година на Каетани, каде честопати живеел папата Јулиј III (зградата била израмнета за да се отвори место за мостот Умберто I и плоштадот што го носи истото име); од древната улица преживеале некои куќи, а сега Лунготевере е на висина на нивниот прв кат.
Во септември 1889 година бил срушен и театарот Аполо а Тординона, изграден во 1670 година и дизајниран од Карло Фонтана, кој повторно го користел напуштениот затвор: зградата денес е запаметена по мермерната стела дизајнирана од Чезаре Бацани.
2 Наводи
3 Библиографија
* Лоренцо Бјанки, '''', L'Erma di Bretschneider, 1998 година. За Тор ди Нона, видете поглавје. 6 „Un isolato medioevale a Tor di Nona“, стр. 343-407.
* Рендина, Клаудио; Парадиси, Донатела (2004). ''Ле страде ди Рома. Том 3 П-Ш.'' Њутон Комптон Едитори, Рим.
Кобалт(II) флуорид

Кобалт(II) флуорид — хемиско соединение со формулата (CoF<sub>2</sub>). Тоа е розово кристално цврсто соединение кое е антиферомагнетно на ниски температури(T<sub>N</sub>=37.7 K) Формулата е дадена и за црвениот тетрагонален кристал, (CoF<sub>2</sub>), и тетрахидратниот црвен ортогонален кристал, (CoF<sub>2</sub>·4H<sub>2</sub>O). CoF<sub>2</sub> кој се користи во полиња чувствителни на кислород, имено производство на метали. Во ниски концентрации, има употреба во јавно здравје.
CoF<sub>2</sub>е слабо растворлив во вода. Соединението може да се раствори во топла неорганска киселина и ќе се распадне во врела вода. Сепак, хидратот е растворлив во вода, особено дихидратните CoF<sub>2</sub>·2H<sub>2</sub> O и трихидратните CoF<sub>2</sub>·3H<sub>2</sub>O форми на ова соединение. Хидратот исто така ќе се распадне со топлина.
Како и некои други метални дифлуориди, CoF<sub>2</sub> кристализира во структурата на рутил, која има октаедрални коцентри и рамни флуориди.
1 Подготовка
Кобалт (II) флуорид може да се подготви од безводен кобалт (II) хлорид или кобалт (II) оксид во проток на флуороводород:
: CoCl<sub>2</sub> + 2HF → CoF<sub>2</sub> + 2HCl
: CoO + 2HF → CoF<sub>2</sub> + H<sub>2</sub>O
Се произведува во реакција на кобалт (III) флуорид со вода.
Тетрахидратниот кобалт (II) флуорид се формира со растворање на кобалт(II) во флуороводородна киселина. Безводниот флуорид може да се извлече од него со дехидрација. Друга синтеза може да се случи на повисоки температури. Се покажало дека на 500 °C флуорот ќе се комбинира со кобалт и ќе произведе мешавина од CoF<sub>2</sub> и CoF<sub>3</sub>.
2 Примена
Кобалт(II) флуоридот може да се користи како катализатор за добивање легури од метали. Се користи и за оптичко таложење, од што огромно го подобрува оптичкиот квалитет. Кобалт(II) флуоридот е достапен во повеќето количини во состав со ултра висока чистота. Композициите со висока чистота ги подобруваат оптичките квалитети и неговата корисност како стандард.
3 Анализи
За да се анализира ова соединение, кобалт(II) флуорид може да се раствори во азотна киселина. Растворот потоа се разредува со вода до соодветна концентрација за AA или ICP спектрофотометрија за кобалтот. Мала количина сол може да се раствори во ладна вода и да се анализира за флуориден јон со флуоридна јонска селективна електрода или јонска хроматографија.
4 Хемиски својства
CoF<sub>2</sub> е слаба Луисова киселина. Комплексите на кобалт (II) обично се октаедрални или тетраедрални. Како вид со 19 електрони, тој е добар редукционен агенс, прилично оксидирачки во соединение од 18 електрони. Кобалт(II) флуоридот може да се редуцира со водород на 300 °C.
Пица 800

Пица 800 е италијански ланец ресторани за пица. Основана е од Алесандро Д'Убалдо во 2007 година, во Обединетите Арапски Емирати.
1 Историја
Алесандро Д'Убалдо ја отвори првата филијала 800 Pizza во Ал Барша (Дубаи). Синџирот на ресторани е присутен во Абу Даби, Дубаи и Ајман . 800 Pizza поседува и две дополнителни марки Pinsanity и Cluckrs, и двете основани од Д'Убалдо. Pinsanity има филијали во ОАЕ и Саудиска Арабија, додека Cluckrs работи во Дубаи и Абу Даби. 
Во 2010 година, Групацијата Белхаса се здоби со мнозински удел и ги започна своите операции со франшиза во 2013 година, во партнерство со Франкорп МЕ, подружница на Франкорп, АД со седиште во САД Во јуни 2018 година, синџирот ресторани потпиша договор со FIA Holdings Limited за развој и управување со нов продажен центар во Дубаи. Во 2019 година, 800 Pizza забележа раст на профитот од 20%. Во ноември 2021 година, Пица 800била купена од КИТОПИ.
Арсен трибромид

Арсен трибромид — неорганско соединение со формулата AsBr<sub>3</sub>. Оваа пирамидална молекула е единствениот познат бинарен арсен бромид. AsBr<sub>3</sub> е забележлив по неговиот многу висок индекс на рефракција од приближно 2,3. Исто така, има многу висока дијамагнетна подложност. Соединението постои како безбојни деликвентни кристали кои испаруваат во влажен воздух.
1 Подготовка
Арсен трибромид може да се подготви со директно бромирање на арсен во прав. Алтернативно, арсен(III) оксид може да се користи како претходник во присуство на елементарен сулфур:: 2 As<sub>2</sub>O<sub>3</sub> + 3 S + 6 Br<sub>2</sub> → 4 AsBr<sub>3</sub> + 3 SO<sub>2</sub>
2 Бромиди на арсен
AsBr<sub>5</sub> не е познато, иако соодветното фосфорно соединение PBr<sub>5</sub> е добро карактеризирано. AsBr<sub>3</sub> е родител за серија хипервалентни анјонски бромоарсенати вклучувајќи [As<sub>2</sub>Br<sub>8</sub>]<sup>2−</sup>, [As<sub>2</sub>Br<sub>9</sub>]<sup>3−</sup> и [As<sub>3</sub>Br<sub>12</sub>]<sup>3−</sup>.
Органоарсенски бромиди, (CH<sub>3</sub>)<sub>2</sub>AsBr and (CH<sub>3</sub>)AsBr<sub>2</sub> се формираат ефикасно со бакар-катализирана реакција на метилбромид со врел метал арсен. Оваа синтеза е слична на директниот процес што се користи за синтеза на метил хлоросилани.
3 Безбедност
Арсен трибромидот е токсичен, како и повеќето соединенија на арсен.
Сегашно минато време (есеи)

Сегашно минато време — есеи на македонскиот писател Петре М. Андреевски издаден 2005.
Во изданието на издавачката куќа „Штрк“. Предговорот е на Петре М. Андреевски.
1 Содржина
„Сегашно минато време“ започнува со предговор на авторот „ Зошто овој наслов зошто оваа книга“ во кој авторот своите ставови сегашни и минати ги става на увид со оваа книга, без разлика дали некој( па и тој самиот) се согласува со нив или не, не сакајќи да избега од своето мнение за работите.
Првиот дел е насловен како „ За нас, за јазикот и литературата“, каде има застапено 27 есеи за литературните дејци од Македонија и светот кои го поттикнале да напише свое мислење, но и за јазикот, народната поезија и др. Подделови се „Ликовни светови“- што претставуваат есеи напишани за ликовното творештво на 13 сликари и делот „Јас сум артист“- есеи за актери од неговото време. Вториот дел се вика „ Гревот наш во гревот нивни“ (општествено -политички осврти)кој има поднаслов „Ни оди, ни седи-О писменех- Личен став“ со 20 есеи за општествените и политичките збиднувања.
2 Поврзано
* Петре М. Андреевски
Кобалт(II) јодид

Кобалт(II) јодид или кобалтозен јодид е неорганско соединение со формулата CoI<sub>2</sub> и хексахидрат CoI<sub>2</sub>(H<sub>2</sub>O)<sub>6</sub>. Овие соли се главните јодиди на кобалтот.
1 Синтеза
Кобалт(II) јодид се подготвува со третирање на кобалтниот прав со гасовит водороден јодид. Хидрираната форма CoI<sub>2</sub>.6H<sub>2</sub>O може да се подготви со реакција на кобалт(II) оксид (или сродни соединенија на кобалт) со јодна киселина.
Кобалт(II) јодидот се кристализира во два полиморфи, α- и β-форми. α-полиморфот се состои од црни шестаголни кристали, кои стануваат темно зелени кога се изложени на воздух. Под вакуум на 500 °C, примероци од α-CoI<sub>2</sub> сублимираат, давајќи го β-polymorph како жолти кристали. β-CoI<sub>2</sub> исто така лесно ја апсорбира влагата од воздухот, претворајќи се во зелен хидрат. На 400 °C, β-CoI<sub>2</sub> се враќа во α-форма.
2 Структура
Анхидридните соли ги прифаќаат структурите на кадмиум халид.
Hexaaquo солта се состои од одвоени [Co(H<sub>2</sub>O)<sub>6</sub>]<sup>2+</sup> и јодидни јони проверени кристалографски.
3 Реакции и употреба
Анхидридниот кобалт(II) јодид понекогаш се користи за тестирање за присуство на вода во различни растворувачи.
Кобалт(II) јодид се користи како катализатор, на пр. во карбонилациите. Ја катализира реакцијата на дикетен со Grignard реагенси, корисни за синтеза на терпеноиди.
Тап агол

Во математиката, тап агол е испакнат агол чија мерка е строго поголема од онаа на прав агол, со други зборови агол чија големина во степени е помеѓу 90° и 180° (т.е. помеѓу π/2 исклучени и π радијани).
Еквивалентен услов е неговиот косинус да биде строго негативен .
Испакнатиот агол чија големина е строго помала од прав агол се вели дека е „остар“.
За триаголник кој има еден тап агол се вели дека е „тап“.
1 Поврзано
Остар агол
Музеј на преткинема

Музејот на преткинема (на италијански:''Museo del Precinema'') е музеј во Палацо Ангели, Прато дела Вале, Падова, Италија, поврзан со историјата на филмот. Создаден е во 1998 година за да се прикаже колекцијата Миничи Зоти. Музејот организира интерактивни туристички изложби и учествува на други престижни изложби, на пример во Француската кинотека во Париз и Музејот на киното во Торино.
1 Палацо Ангели
Музејот е сместен на последниот кат од зградата Палацо Ангели, која потекнува од 15 век. Во 18 век, зградата била дом на Андреа Мемо, советник и адвокат на Венецијанската Република. Тој, исто така, бил добродетел на Падова, одговорен за трансформирање на мочурливата пустелија Прато дела Вале во монументален плоштад, кој се смета за најголем во Италија. Џакомо Казанова некогаш бил гостин во Палацо Ангели.
2 Колекцијата на Миници Зоти
Колекцијата е приватна збирка на предмети поврзани со историјата на киното, како што се оптички уреди и други рани визуелни медиуми кои на крајот доведоа до раѓањето на киното. Колекцијата е собрана од Лаура Миничи Зоти, љубител на магични фенери и директорка на музејот, која собира од 1970-тите. Главна тема е магичниот фенер, антички уред за проекција што се користи за забава и едукација на публиката пред пронаоѓањето на кинематографот . Колекцијата вклучува оригинални рачно насликани стаклени слајдови за проекција и магични лампиони од многу различни типови, како што е волшебниот фенер фантазмагорија, магични лампиони за проекција на глетки што се раствораат како што е двојниот фенер. Тајлер и тројниот три-иницален фенер од махагони го измислил и произвел Џејмс Хенри Стјуард, англиски производител за кој се смета дека произвел магични фенери со најдобар квалитет. Колекцијата вклучува и неколку магични фенери со една леќа, научниот фенер П. Харис и Ко., американскиот фенер „Петибон“, антички спарени фенери и Волтер Гибонс кинематограф.
Особено ретка набавка од страна на Музејот е магичен фенер кој датира од 1790 година од вилата Медичи во Поџо а Кајано, привремена резиденција на Лорена, големите војводи од Тоскана. Волшебниот фенер е комплетиран со својата кутија и 108 оригинални панорамски слајдови со фенери кои раскажуваат приказни од старогрчката и римската митологија.
Исто така, изложени се оптички слики за ѕиркање кои датираат од осумнаесеттиот век; мегалетоскоп од 1864 година од Карло Понти, стереоскоп и раните камери, слика од анаглиф, Камера опскура и оптички играчки како што се Зоетроп, Праксиноскоп и Фенакистоскоп кои се однесуваат на раната анимација.
3 Поврзано
* Анимација
* Историја на филмот
* Предкино
Црвена земја

„Црвена земја“ (српски: ''Црвена земља'') — југолсовенски филм од 1975 година, дело на режисерот Бранимир Тори Јанковиќ, кој е автор и на сценариото. Главните улоги ги играат: Деметер Битенц, Драгана Борковиќ, Драгомир Бојаниќ Гидра, Љубиша Самарџиќ, Душан Јаниќијевиќ, Велимир Бата Живоиновиќ итн.
1 Синопсис
Дејствието на филмот се одвива во 1941 година, во Краљево. Германскиот окупатор презема широка акција за апсење на комунистите така што тие се принудени да пребегаат во планините каде им се приклучуваат на партизанските одреди. Германската војска, пак, ги затвора работниците во фабриката. Набргу, партизаните го напаѓаат Краљево со цел да го ослободат, но нивниот обид не успева. За да се одмазди, германската војска ги стрела работниците.
Алта Валагарина

Алта Валагарина е италијански фудбалски клуб сместен во Волано. Во моментов игра во Серија Д. Нејзините бои се црвена и сина.
Алта Валагарина била формирана во 2001 година од спојувањето на Каљано и Волано. Во нивната втора година тие биле промовирани како шампиони во групата Ц. По три години, клубот бил промовиран во Ечеленца по сезоната 2005-2006. Ова била проследено со уште една промоција, во Серија Д, откако завршиле први во Ечеленца Трентино-Алто Адиџе/Судтирол.
Кобалт(II) карбонат

Кобалт(II) карбонат — неорганско соединение со формулата CoCO<sub>3</sub>. Оваа црвеникава парамагнетна цврста супстанца е посредник во хидрометалуршкото прочистување на кобалтот од неговите руди. Тоа е неоргански пигмент и претходник на катализаторите. Кобалт(II) карбонат, исто така, се јавува како редок црвен/розов минерал сферокобалтит.
1 Подготовка и структура
Се подготвува со комбинирање на раствори на кобалт сулфат и натриум бикарбонат:
: CoSO<sub>4</sub> + 2 NaHCO<sub>3</sub> → CoCO<sub>3</sub> + Na<sub>2</sub>SO<sub>4</sub> + H<sub>2</sub>O + CO<sub>2</sub>
Оваа реакција се користи за таложење на кобалт од екстракт од неговите печени руди.
CoCO<sub>3</sub> завзема структура како калцит, која се состои од кобалт во октаедрална координативна геометрија.
2 Реакции
Како и повеќето преодни метални карбонати, кобалт карбонатот е нерастворлив во вода, но лесно е распаѓа во неоргански киселини:
: CoCO<sub>3</sub> + 2 HCl + 5 H<sub>2</sub>O → [Co(H<sub>2</sub>O)<sub>6</sub>]Cl<sub>2</sub> + CO<sub>2</sub>
Се користи за подготовка на многу комплекси за координација. Реакцијата на кобалт(II) карбонат и ацетилацетонот во присуство на водород пероксид дава трис(ацетилацетонато)кобалт(III).
Загревањето на карбонатот се одвива на типичен начин за калцинирање, освен што производот делумно се оксидира:
: 6CoCO<sub>3</sub> + O<sub>2</sub> → 2Co<sub>3</sub>O<sub>4</sub> + 6CO<sub>2</sub>
Како резултат на Co<sub>3</sub>O<sub>4</sub> се претвора реверзибилно во CoO на високи температури.
3 Употреба
Кобалт карбонатот е претходник на кобалт карбонил и разни кобалтни соли. Тој е составен дел на додатоците во исхраната бидејќи кобалтот е суштински елемент. Тоа е претходник на сините глазури за керамика, познат во случајот со Delftware.
4 Поврзани соединенија
Познати се најмалку два кобалт(II) карбонат-хидроксиди: Co<sub>2</sub>(CO<sub>3</sub>)(OH)<sub>2</sub> и Co<sub>6</sub>(CO<sub>3</sub>)<sub>2</sub>(OH)<sub>8</sub>·H<sub>2</sub>O.
Умерено реткиот сферокобалтит е природна форма на кобалт карбонат, со добри примероци кои доаѓаат особено од Република Конго. „Кобалтокалцит“ е кобалтиферна сорта на калцити која по навика е доста слична со сферокобалтитот.
5 Безбедност
Ретко е забележана токсичност. Животните, вклучително и луѓето, бараат траги на кобалт, компонента на витаминот Б12.
Светивасилска кула

Светивасилска кула (|Πύργος του Αγίου Βασιλείου) — византиска кула во селото Свети Васил, Лагадинско, Егејска Македонија. Висока е 15 метри, а изградена е во XIV век и веројатно не служела за заштита на селото, туку е поврзана со доставата на стоки од риболовот и земјоделството кои доаѓале од езерото и околните плодни подрачја.
Според преданието, кулата и селото се наречени по царот Василиј I Македонецот од IX век. Постои хипотеза дека кулата е уште постара, подигната во времето на царот Константин VII Порфирогенит во X век. Морфолошките податоци ја отфрлаат оваа верзија, но не е познато дали сепак на ова место немало постара градба која постоела во X век.
Во 1969 г. кулата е прогласена за споменик на културата.
Врастенска кула

Врастенска кула (|Πύργος Βρασνών) — средновековна одбренбена кула во селото Враста, Лагадинско, Егејска Македонија.
1 Историја
Кулата се наоѓа во источниот дел на селото, во дворот на црквата „Св. Ѓорѓи“. Изградена е во XV век. Селото Враста се споменува во светогорски документи. Во 1300 г. принадлежи към катепанатот Стибан (Стефанина), а подоцна од катепанатот Рендина. Кулата веројатно го штитела патот од Халкидик кон долината на Струма.
2 Архитектура
Градбатае трикатна кула со покрив, од кои денес опстанале првиот и делумно третиот. Зачувани се остатоци од дрвениот под на вториот кат и од оџак. Зафаќа околу 50 м<sup>2</sup> (7 × 7,30 м). Дебелината на ѕидовите постепено се намалува нагоре до 2,4 м. Кулата е изградена од недялани камења од околината и зајакната со потпори (0,80 × 1,20 м), и со тоа е случна на други палеолшки кули на ова подрачје — Галачишката, Светивасилска, Мариината, Кучоската и светогорските кули.
Во 1980-тите години и во 1997 г. се извршени конзервациски работи.
Арсен трифлуорид

Арсен трифлуорид — хемиско соединение на арсен и флуор со хемиска формула AsF<sub>3</sub>. Тоа е безбојна течност која лесно реагира со вода.
1 Подготовка и својства
Може да се подготви со реакција на флуороводород, HF, со арсен триоксид:: 6HF + As<sub>2</sub>O<sub>3</sub> → 2AsF<sub>3</sub> + 3H<sub>2</sub>O
Има пирамидална молекуларна структура во гасната фаза која е присутна и во цврстата. Во гасната фаза, должината на врската As-F е 170,6 pm и аголот на врската F-As-F 96,2°.
Арсен трифлуорид се користи како флуорирачки агенс за конверзија на неметални хлориди во флуориди, во овој поглед тој е помалку реактивен од SbF<sub>3</sub>.
Соли кои содржат AsF<sub>4</sub><sup>&minus;</sup> анјон може да се подготват на пример CsAsF<sub>4</sub>. Калиумовата сол KAs<sub>2</sub>F<sub>7</sub> подготвена од KF и AsF<sub>3</sub> содржи молекули AsF<sub>4</sub><sup>&minus;</sup> и AsF<sub>3</sub> со докази за интеракција помеѓу молекулата AsF<sub>3</sub> и анјонот.
AsF<sub>3</sub> реагира со SbF<sub>5</sub>. Добиениот производ може да се опише како јонско соединение AsF<sub>2</sub><sup>+</sup> SbF<sub>6</sub><sup>&#x2212;</sup>. Сепак, авторите заклучиле дека формираниот производ не може да се гледа само како јонско соединение ниту целосно како неутрален додаток AsF<sub>3</sub>SbF<sub>5</sub>. Кристалната структура прикажува одлики и на јонски пар и на неутрален додаток, земајќи ја средината помеѓу двата модели.
Prostanthera rotundifolia

''Prostanthera rotundifolia'', попозната како мента со тркалезен лист или нане-грмушка со тркалезни листови е вид на цветно растение од фамилијата Усноцветни и е ендемично во југоисточна Австралија. Таа е исправена грмушка со ароматични гранки покриени со кратки влакна и жлезди, во облик на јајце до повеќе или помалку тркалезни лисја и виолетови до розеви цветови на краевите на гранките.
1 Опис
''Prostanthera rotundifolia'' е исправена, компактна до распространета грмушка која обично расте до 0.5–3 метри висока и 1.5–2.5 метри широка со ароматични гранки кои се покриени со кратки влакна и неподвижни жлезди. Листовите се во облик на јајце до повеќе или помалку кружни, 3–20 милиметри долги и 3–15 милиметри широки на ливчето 2–8 милиметри долги. Цветовите се распоредени во пазуви на листовите во близина на краевите на гранките со брактеоли 1–2 милиметри, но тие паѓаат додека цветот се развива. Чашкините ливчиња се 4–5 милиметри долги формирани на цевка 2–3.5 милиметри долга со два лобуси, горниот лобус 1.5–2 милиметри долг. Ливчињата се виолетови до розеви и 2–8 милиметри долго формирајќи цевка во облик на чаша. Цветањето се јавува од септември до ноември.
2 Таксономија и именување
''Prostanthera rotundifolia'' првпат била формално опишана во 1810 година од Роберт Браун во неговиот трактат ''Prodromus Florae Novae Hollandiae et Insulae Van Diemen''. Специфичниот епитет ''rotundifolia'' значи „заоблени лисја“.
3 Распространетост и живеалиште
Растението е широко распространето и локално има честа појава во шумските предели, шумите и прашумите, често на карпестите места во источната половина на Нов Јужен Велс и јужната половина на Викторија. Таа, исто така се јавува во северна и источна Тасманија, но каде што е поретко и е наведена како „ранлива“ според ''Законот за заштита на загрозени видови од владата на Тасманија од 1995 година''.
4 Употреба во хортикултурата
Во одгледувањето, видот и сортата 'Rosea' ја добил наградата за градинарски заслуги на Кралското хортикултурно друштво.
Арсен тријодид

Арсен тријодид — неорганско соединение со формулата AsI<sub>3</sub>. Тоа е портокалово до темноцрвена цврста супстанца што лесно сублимира. Тоа е пирамидална молекула која е корисна за подготовка на органоарсенско соединение.
1 Подготовка
Се подготвува со реакција на арсен трихлорид и калиум јодид:: AsCl<sub>3</sub> + 3KI → AsI<sub>3</sub> + 3 KCl
2 Реакции
Хидролизата се случува само бавно во вода која формира арсен триоксид и јодоводородна киселина. Реакцијата се одвива преку формирање на арсенеста киселина која постои во рамнотежа со јодоводородната киселина. Водениот раствор е многу кисел, pH од 0,1N раствор е 1,1. Се распаѓа до арсен триоксид, елементарен арсен и јод кога се загрева во воздух на 200 °C. Разградувањето, сепак, започнува на 100 °C и се случува со ослободување на јод.
3 Претходни употреби
Растворот по името на Лиам Донели, во минаттот бил користен за лечење на ревматизам, артритис, маларија, трипанозомиски инфекции, туберкулоза и дијабетес.
Џамбо парче (пица)

Џамбо парче е големо парче пица во њујоршки стил, што се продава на парче за носење, особено популарно во населбата Адамс Морган во Вашингтон. Кружната пица од која се сечат големите парчиња може да биде до 90 см во дијаметар, а поединечните парчиња може да бидат повеќе од 30 см во должина.
1 Состојки
Типично, џамбо парчињата се нудат само во два вида: сирење и феферони. Поединечните парчиња може да измерат повеќе од 30 см во должина, тежи приближно 0.5 кг, и обично се превиткуваат за јадење. Топчињата од тесто за пити со џамбо парчиња може да тежат повеќе од 1,8 кг. Пред нанесувањето, сосот се чува во голем сад, а мешавината од сирење моцарела-проволон може да пристигне како пратки од 410 кг. Едно џамбо парче може да содржи повеќе од 1.000 килокалории (4200 kJ).
2 Историја
Коронет пица, сместена во населбата Морнингсајд Хајтс во Њујорк, почна да продава големи парчиња пица по нејзиното отворање во 1981 година. До 1990 година, парчињата на Коронет биле исечени од пици со големина од 80 см. Понудата на Коронет на крајот станала позната како пица „џамбо парче“.
Првите пицерии во Вашингтон биле основани на 18-та улица во Адамс Морган, населба позната по многуте барови.
Галачишка кула

Галачишка кула (|Πύργος της Γαλάτιστας) — средновековна одбранбена кула на Халкидичкиот Полуостров, во центарот на гратчето Галачишта, Касандриско, Егејска Македонија. Кулата е изградена в XIII – XIV век во венецијански стил.
Кулата во Галачишта личи на Врастенската кула, Светивасилската, Милутиновата во светогорскиот манастир „Хиландар“, Пиргудиската во метохот Пиргудија и на Хрељовата во Рилскиот манастир. Имала улога на утврдена стражарска кула, а можеби и како затвор. Испраќала пораки на полските села со светлосни сигнали на ридовите (тумбите) околу нив.
Кулата е моќна правоаголна градба изградена на рид. Изработена е од камен наречен „курана“. Од секоја страна има долг тесен процеп и мали прозорци. Внатре има дрвени скали кои водат до мали одаи со прозорци.
Според едни извори, кулата ја изградиле самите Венецијанците, а според други, таа е од времето на династијата Палеолози. Во 1981 г. е прогласена за заштитен споменик на културата.
1 Поврзано
* Антемунт
Квипазин

Квипазин е серотонергичен лек од групата на пиперазин кој се користи во научни истражувања. Првично бил наменет како антидепресив, но никогаш не бил развиен за медицинска употреба.
1 Фармакологија
1.1 Фармакодинамика
Квипазин е инхибитор на повторно земање на серотонин, и, исто така, умерено селективен агонист на рецепторот на серотонин, кој се врзува за низа различни рецептори за серотонин, но особено за подтиповите 5-HT<sub>2A</sub> и 5-HT<sub>3</sub>.
Квипазин произведува одговор на грчење на главата и други психоделични конзистентни ефекти во студии на животни, вклучително и кај глувци, стаорци и мајмуни. Сепак, не успел да произведе психоделични ефекти кај луѓето во доза од 25 mg, што била највисоката тестирана доза поради несаканите ефекти посредувани од 5-HT<sub>3</sub> на гадење и гастроинтестинални непријатности. Сепак, Александар Шулгин тврдел дека може да се постигне целосно ефективна психоделична доза со блокирање на 5-HT<sub>3</sub> рецепторите со користење на 5-HT<sub>3</sub> антагонист.
2 Хемија
Квипазин се синтетизира со реакција на 2-хлорохинолин со пиперазин.
3 Поврзано
* 2C-B-PP
* 6-Нитрокипазин
* Нафтилпиперазин
* ORG-37684
* Заменет пиперазин
Валентино (модна куќа)

Валентино Сп А. е италијанска луксузна модна куќа основана во 1960 година од Валентино Гаравани и дел од Валентино Фешн Груп. Од октомври 2008 година, креативен директор е Пјерпаоло Пичоли, заедно со Марија Грација Чиури од 2008 до 2016 година.
Алесандра Факинети била креативен дизајнер на Валентино од 2007 до 2008 година. Седиштето на Валентино е во Милано, додека креативниот правец е во Рим. Валентино бјути е козметика од Лореал е во мај 2018 година.
1 Историја
1.1 Рана историја
Валентино е основан во 1960 година кога Гаравани отворил модна куќа на Виа Кондоти во Рим, Италија со поддршка на неговиот татко и соработникот на неговиот татко Џанкарло Џамети.
1.2 Подигнете се до популарност
Меѓународното деби на Валентино се случило во 1962 година во Фиренца, главниот град на италијанската мода во тоа време. Валентино имало и специјално дизајнирани венчаници за Елизабет Тејлор, Ен Хатавеј, Џенифер Лопес, Кортни Кокс, Софи Хантер и принцезата Медлин од Шведска.
1.3 Од групата ХДП до групата Марзото
Во 1998 година, Гаравани и Џамети ја продале компанијата за приближно 300 долари милиони на Хдп, италијански конгломерат контролиран, делумно, од покојниот Џани Ањели, шефот на Фиат. Во 2002 година, Валентино Сп А., со приходи од повеќе од 180 американски долари милиони, бил продаден од Хдп на Марцото Апарел, текстилен гигант од Милано, за 210 долари милион. Се шпекулирале дека ХДП е незадоволна од личните трошоци на Гаравани и Џамети, барање за кое Џамети се наежи.
1.4 Купување од Катар
Во 2012 година, катарските аристократи го купиле Валентино за 700 милиони евра преку инвестициско возило наречено Мајхола за инвестиции СПЦ.
2 Парфеми
Од 2010 година, Валентино парфеми и припаѓала на компанијата Пуиг. Нејзините мириси вклучуваат: Valentino Classique за жени (1978), Vendetta By Valentino за жени (1991), Very Valentino за жени (1998), Very Valentino за мажи за мажи (1999), Valentino Gold за жени (2002), V за жени (2005), Valentino V Absolu за жени (2006), Valentino V Ete By Valentino за жени (2006), Rock'n'Rose за жени (2006), V pour Homme за мажи (2006), Rock n' Rose Couture за жени (2007), и Валентина за жени (2011). Во 2020 година, Valentino Beauty го најавува издавањето на новиот парфем, ''Voce Viva'', и ја објави Лејди Гага како нејзина ежерија.
3 Креативни директори
* Валентино Гаравани– 1959 до 2007
* Алесандра Фасинети – 2007 до 2008
* Марија Грација Чиури и Пјерпаоло Пичоли– 2008 до 2016
* Пјерпаоло Пичоли – 2008 - сега
4 Поврзано
* Црно-бел фустан на Валентино на Џулија Робертс
* Колекциите на пистите на Валентино
*''Валентино: Последниот император''* Жолт Валентино фустан на Кејт Бланшет
Арсен трихлорид

Арсен трихлорид — неорганско соединение со формулата AsCl<sub>3</sub>, познат и како арсен хлорид или путер од арсен. Ова отровно масло е безбојно, иако нечистите примероци може да изгледаат жолти. Тој е посредник во производството на органоарсенски соединенија.
1 Структура
AsCl<sub>3</sub> е пирамидална молекула со C<sub>3v</sub> симетрија. As-Cl врската е 2,161 Å, а аголот Cl-As-Cl е 98° 25'±30. AsCl<sub>3</sub> има четири нормални начини на вибрации: ν1(A<sub>1</sub>) 416, ν2(A<sub>1</sub>) 192, ν3 393, и ν4(E) 152 cm<sup>−1</sup>.
2 Синтеза
Оваа безбојна течност се подготвува со третман на арсен(III) оксид со хлороводород проследено со дестилација:
: As<sub>2</sub>O<sub>3</sub> + 6 HCl → 2 AsCl<sub>3</sub> + 3 H<sub>2</sub>O
Може да се подготви и со хлорирање на арсен на 80–85 °C, но овој метод бара елементарен арсен.: 2 As + 3 Cl<sub>2</sub> → 2 AsCl<sub>3</sub>
Арсен трихлорид може да се подготви и со реакција на арсен оксид и сулфур монохлорид. Овој метод бара едноставна апаратура и продолжува ефикасно:: 2 As<sub>2</sub>O<sub>3</sub> + 6 S<sub>2</sub>Cl<sub>2</sub> → 4 AsCl<sub>3</sub> + 3 SO<sub>2</sub> + 9 S
Конвенционален лабораториски метод е рефлуксирање на арсен(III) оксид со тионил хлорид:: 2 As<sub>2</sub>O<sub>3</sub> + 3 SOCl<sub>2</sub> → 2 AsCl<sub>3</sub> + 3 SO<sub>2</sub>
3 Реакции
Со хидролиза се добива арсенова киселина и хлороводородна киселина:
: AsCl<sub>3</sub> + 3 H<sub>2</sub>O → As(OH)<sub>3</sub> + 3 HCl
Иако AsCl<sub>3</sub> iе помалку чувствителен на влага отколку PCl<sub>3</sub>, сè уште испарува на влажен воздух.
AsCl<sub>3</sub> подложи на редистрибуција при третман со As<sub>2</sub>O<sub>3</sub> за да се добие неорганскиот полимер AsOCl. Со извори на хлориди, AsCl<sub>3</sub>, формира соли кои го содржат анјонот [AsCl<sub>4</sub>]<sup>−</sup>. Реакцијата со калиум бромид и калиум јодид дава арсен трибромид и арсен тријодид, соодветно.
AsCl<sub>3</sub> е корисен во органоарсенската хемија, на пример трифениларзин е дериват од AsCl<sub>3</sub>:: AsCl<sub>3</sub> + 6 Na + C<sub>6</sub>H<sub>5</sub>Cl → As(C<sub>6</sub>H<sub>5</sub>)<sub>3</sub> + 6 NaCl
Отровните гасови наречени Lewisites се подготвуваат со додавање на арсен трихлорид во ацетилен:
:
4 Безбедност
Неорганските соединенија на арсен се многу токсични, и AsCl<sub>3</sub> особено поради неговата испарливост и растворливост (во вода).
Класифициран е како исклучително опасна супстанција во Соединетите Држави како што е дефинирано во Дел 302 од Законот за планирање вонредни состојби и Заедницата за правото на знаење (42 U.S.C. 11002) и е предмет на строги барања за известување од страна на капацитетите што произведуваат, складираат, или да го користите во значителни количини.
Хаџидимитрова кула

Хаџидимитрова кула (|Πύργος Χατζηδημητρέων) — станбено-одбранбена кула во селото Цармариново, Негушко, Егејска Македонија. Изградена е околу 1840 г.
Во 1998 г. кулата е прогласена за споменик на културата како „сведоштво за социјалниот и политички живот во последните години на отоманското владеење и забележителна градба, важна за изучаването на развојот на архитектурата“.
Антемунт

Антемунт — име на езеро, древен град и област во древната историја на Халкидичкиот Полуостров, сместени на територијата на денешниот Полигеро. Точната местоположба на градот Антемунт сè уште не е утврдена, но се претпоставува дека се наоѓал меѓу денешните гратчиња Галачишта и Царево Село. Според археологот Јоаким Папангелу, Антемунт е во полето кај Галачишта и над неговите урнатини е изградена црквата „Св. Петка“.
Еден од првите владетели на Антемунт бил Меропс, убиен во обидот да ја земе Палена, ќерка на одомантскиот крал Ситон. Областа станала дел од Македонското Кралство во 510 г. п.н.е. кога Аминта I Македонски се осојузил со Персиското Царство и Персијците му ги вратиле териториите на исток од устието на Вардар. Во 505 г. п.н.е. Аминта му ги понудил Антемунт и Јолк на соборениот атински тиран Хипија. Аминта веројатно тогаш не ги држел овие два града, туку само предложил заедничка воена експедиција. Хипиј го одбил предлогот.
Градот е окупиран од Атињаните во 432 г. п.н.е. и од Олинт во 382 г. п.н.е. На крај, во 379 г. п.н.е. Антемунт повторно влегол под македонско владение. Според Флавиј Аријан, во Битката кај Ис на Александар во 333 г. п.н.е. учествувал антемунтски коњички ескадрон со командант Перјод. Големиот хеленистички град Антемусија во Месопотамија е наречен по Антемунт.
Од 1928 до 1936 г. Галачишта носело името Антемундас или Антемус, по името на античкиот град. Потоа е вратено неговото традиционално име. Така била наречена и општината со седиште во Галачишта од 1998 до 2011 г. кога е соединета со општината Полигеро.
Кучоска кула

Кучоска кула (|Πύργος Κούτσου, ''Πύργος Κούτζης'', ''Πύργος Ευκαρπίας'') — средновековна одбранбена кула кај селото Кучос, Серско, Егејска Македонија.
Кулата е сместена на 4 км од Кучос по патот за Еноќој, во полето на 220 м од патот. Веројатно е изградена во XIV век и му припѓала на некој метох на светогорски манастир. Зачувана е во релативно лоша состојба. Има два ката и по својата морфологија е сродна со Мариината, Свотамаринската, Галачишката и кулата на Серскиот манастир.
Циганска кула

Циганска кула (|Κάστρο Μανδρακίου) — доцносредновековна тврдина во селото Мандраџик, Валовишко, Егејска Македонија.
1 Историја
Тврдината датира од доцновизантиско време. Денес ѕидината е дел од селските гробишта.
Во 1894 г. Густав Вајганд напишал: „стигнавме по добар пат во околината на селото Мандраџик. Посред таканаречената Циганска кула стигнавме во селото. Просторот на оваа кула има квадратен облик и е обработен со една ѕидина, широка до еден метар, а висока 2-5 метри. На некои места се гледаат траги од прозорци, но не се забележуваат никакви украси, ниту пак натписи. Луѓето кажуваат дека тука некогаш живеел циганскиот крал.“
Орфанска кула

Орфанска кула (Гоматска или Светиатанасиска кула; |Πύργος Ορφανού, ''Πύργος Γοματίου'', ''Πύργος Αγίου Αθανασίου'') — средновековна одбранбена кула кај селото Гомати, Касандриско, Егејска Македонија.
1 Местоположба
Кулата е сместена во подножјето на ридот Пајвуни, дел од планината Какавос, на 4 км западно од Гомати, на местото кајшто се наоѓало самото село сè до земјотресот од 1932 г.
2 Историја
Кулата веројатно е изградена на почетокот на XV век, кога Гомати било владение на Великата Лавра или малку порано во XIV век. Веројатно е срушена од земјотресот во 1932 г.
3 Опис
Во архитектонски поглед, оваа кула е слична на Санската кула. Основата зафаќа површина од 7 × 6 м. Највисоките зачувани делови достигаат 7 м. Градбата имала три ката, со вкупна висина од 10 м. Во средината на релативно подобро зачуваниот западен ѕид има отвор од 1,5 м кој служел како влез. Кај овој тип на кули влезот е подигнат 5-6 метри од тлото, и до него се пристапува со расклопни скалила.
Голема кула (Лерин)

Голема кула (|Μεγάλος Κουλές) — поранешна станбено-одбранбена кула во градот Лерин, Егејска Македонија.
1 Местоположба
Кулата се наоѓала на денешната улица „Траки“ во историското Арнаутско Маало.
2 Историја
Кулата е изградена во XIX век во византиски стил кој почнал доживува возобнова во XVII век поради немирноста на времињата. Се наоѓала спроти куќата на последнииот муфтија на Лерин, Мехмед Хулуси-ефенди. Марсел Коен, кој го посетил овој крај во 1918-19 г. кажува дека кулата е голема албанска куќа која стои празна во источниот дел на градот, близу реката. Вели дека до неа има пристап од улица „Венизелос“ (денес „25 Март“) и смета дека нејзините сопственици биле албански големци кои веројатно имале ниви во соседното поле обработувани од селани од приградското место Чифлик. Димитрис Мекасис вели дека кулата е многу силна градба, изградена од камен и тврди тули. Ѕидовите ѝ се дебели и, иако основата зафаќа 50 м<sup>2</sup>, внатрешноста е мала. Во висина достигала 8 до 10 метри. Надворешната врата е многу мала, а внатрешните камени скали водат кон горните катови. Кулата имала два ката. Таваните на двата ката биле полутопчести како купола, изработен од масивни тили. На секој надворешен агол на кулата има еркерно издадени помали кули. Освен тие четири кулички, имало и други, сместени по средината на двете најдолги страни на кулата. Така, имала вкупно шест кулички, како и уште една средишно поставена над вратата. Во 1928 г. кулата е купена од општината и во 1930 г. е срушена од градските власти под водство на градоначалникот Тего Сапунџиев.
3 Поврзано
* Мала кула (Лерин)
Диндимон

Диндимон (|Δίνδυμον) ― поранешно име на планина во источна Фригија (денешна Мурат Даги од Гедиз), подоцна дел од Галатија, која подоцна била наречена Агдистис, света на „планинската мајка“, Кибела, која Хелените ја познавале како Реја. Страбон го сместил Диндимон над Песин свет за Кибела. Тоа било важно место во грчката митологија.
Планината Диндимон, исто така, може да биде поставена на полуостровот Кизик свртен кон Мраморното Море, како Аполониј од Родос во ''Аргонаутика'', или од Стефан Византионски појужно, во Троада, значи во близина на планината Ида. Книгата ''Аргонаутика'' I поставува сцена на планината Диндимон, каде што Јасон ја смирува божицата на планината, „мајката на сите блажени богови, каде што таа седи устоличена“. идентификувана како „Диндимена [Δινδυμηνή (Диндимини)] мајката, дама со многу имиња“, меѓу кои била и Реја.
Различните примени на Диндимон, како планина на анадолската Мајка Божица, „Планинската мајка“, ги објаснува Робинсон Елис: „Името Диндименска мајка во прв случај несомнено би било поврзано со најраното седиште на обожување, фригискиот Диндимон, но штом обожувањето ќе се прошири подалеку и името на Диндимон со него, божицата од Диндимон ќе ја изгуби својата првобитна определеност и ќе биде различно примена од различни писатели“.
Летрини

Летрини (|Λέτρινοι) или Летрина (Λετρίνα) ― поранешно гратче во Писа во античка Елида, сместено близу морето, кај Светиот Пат кој води од Елида до Олимпија, на растојание од 180 стадии од Елида, и 120 стадии од Олимпија.
Според грчката митологија, се вели дека било основано од Летреј, син на Пелопс. Имало традиција која вели дека коските на Пелопс - неопходни, според пророштвото, за Ахајците да ја освојат Троја - биле во Летрини.
Заедно со неколку други зависни населби во Елида, се приклучило на спартанскиот крал Агис II, кога тој ги нападнала териториите на Елида; а Елејците биле обврзани да ја предадат својата превласт над Летрини со мирот што го склучиле со Спартанците во 400 г. п.н.е. Подоцна, жителите на Летрини биле дел од спартанската војска која се борела во Битката кај Немеа во 394 г. п.н.е. Ксенофонт говори за Летрини, Амфидол и Марганеис како трифилски места, иако тие биле на десниот брег на Алфеј; и ако нема искривување во текстот, зборот трифилски мора да се користи во лабава смисла за да ги означи зависните населби во Елида. Λετριναῖαι γύαι се спомнати од Ликофрон. Во времето на Павсанија ништо не останало од Летрини освен неколку куќи и храм на Алфиска (Alpheiaea) Артемида; епитетот Алфиска се должи на традицијата дека речниот бог Алфеј се заљубил во Артемида и се обидел да ја заведе во околината на Летрини. Останува сомнително дали овој храм е ист како оној што го спомнал Страбон, бидејќи се наоѓа во близина на устието на Алфеј.
Летрини може да бидат поставени во селото и манастирот Свети Јован, помеѓу Пиргос и пристаништето Катаколо, каде што, според Вилијам Мартин Лик, меѓу многу фрагменти од антиката, бил пронајден дел од голема статуа во раниот 19ти век. Некои современи научници ја прифаќаат идентификацијата, додека други ја третираат како пробна.
Наум Торбов

Наум Торбов (, - , ) — османлиско-бугарски архитект од влашка народност, кој ја проектирал зградата на Централните хали во главниот град на Бугарија, Софија.
1 Животопис
Наум Торбов бил роден во големото македонско влашко село Гопеш, Битолско, тогаш во Отоманското Царство. Татко му на професорот Цеко Торбов, му бил прв братучед. Неговото семејство се доселило во Бугарија и се населило во градот Орјахово, а Наум бил испратен да студира архитектура во Романија, на Институтот за ликовни уметности во Букурешт. По дипломирањето во 1904 година, Торбов се вратил во Бугарија и започнува да работи во Софија во Министерството за јавни згради, патишта и јавни работи. Во 1906 година, тој бил назначен за раководител на отсекот „Архитектура“ при Општина Софија, а во 1908 година, тој започнал приватна архитектонска пракса. Бил член на Бугарското инженерско-архитектонско друштво.
2 Творештво
Торбов бил приврзаник на национално-романтичниот тренд во архитектурата. Автор е на над 100 јавни, индустриски и станбени згради во Софија, Орјахово, Силистра, Ботевград, Дупница, Мездра. Меѓу неговите најпознати градби се:
* Хотел Континентал
* Хотел Париз
* Куќата на Хентови на улица Књаз Борис I бр. 135 во Софија (1906)
* Градска уметничка галерија Софија (поранешното казино – 1908)
* Куќата на Станишеви, подоцна Главно муфтиство, на улицата Браќа Миладинови бр. 27 во Софија (1909)
* Столарска зграда на булеварот Христо Ботев бр. 71 во Софија (1910)
* Централни софиски хали на булеварот „ Принцеза Марија-Луиза“ во Софија (1911)
* Зградата на Димитар Костов на улица „Алабин“ бр. 36 во Софија (1914)
* Романски институт на улицата Егзарх Јосиф во Софија (1933)
3 Надворешни препратки
* , „Пътеводител за историјата и дува на Софија“
Падалишка Река

Падалишка Река — река во Македонија, која се наоѓа на планината Буковиќ, југоисточно од градот Гостивар.
1 Течение
Поминува покрај истоименото село и се влева во Србиновска Река кај селото Србиново.
2 Галерија
3 Поврзано
* Падалиште
* Србиново
* Лакавица (река)
Стефан Камбитов

Стефан Камбитов ( во ) — македонски активист. Жртва на комунистичкиот режим во НР Бугарија.
1 Животопис
Стефан бил верен јатак на илегалната чета на Герасим Тодоров. Бил осуден на смрт со бесење, но смртната пресуда била заменета со доживотна. Од логорите на смртта на островот Персин (Белене), поминал околу осум и пол години. Бил умерен приврзаник на македонската кауза.
2 Наводи
Петар Митов

д-р. Петар Митов ( во ) — македонски активист. Жртва на комунистичкиот режим во НР Бугарија.
1 Животопис
Поради материјално помагање на четата и неколку средби со Герасим Тодоров, бил осуден на смрт со бесење, но подоцна пресудата му била заменета со доживотна. Во логорите на смртта поминал околу осум и пол години.
Лазар Андреев

Лазар Ефтимов Андреев ( во — во ) — македонски активист. Жртва на комунистичкиот режим во НР Бугарија.
1 Животопис
Бил посветен јатак, помагач и курир на илегалната чета на Герасим Тодоров. Тој е еден од најмногу тепаните и измачувани луѓе од сите кои биле уапсени во време на маченичките истраги во смрдливите подруми на бугарското МВР во Свети Врач.
Бил осуден на доживотен строг и темничен затвор. Во логорите на смртта на островот Персин (Белене), поминал повеќе од четиринаесет мачителни години. Според некои сведоштва од неговите мачители: Лазар бил легнат на подот, а еден од милиционерите од масата скокал на неговите гради. Според сеќавањата на Лазар:
Една година пред да умре му се откачила едната плешка на што прокоментирал дека тоа му е подарок од комунистите. Бил фанатичен подржувач на идејата за обединета и независна Македонија.
2 Поврзано
Јане Андреев
3 Наводи
Иван Џолев

Иван Илиев Џолев ( во — во ) — македонски активист. Жртва на комунистичкиот режим во Бугарија.
1 Животопис
Иван бил верен јатак на илегалната чета на Герасим Тодоров. Помагал со сè што можел и затоа му била изречена смртна пресуда. Подоцна смртната пресуда му била заменета со доживотна казна затвор. Според Крум Монев, тој бил вистински Божји слуга, а не лицемерен дволичен свештеник. За време на маченичките испитувања во кабинетите на бугарското МВР, негови најжестоки мачители биле крвожедниот Георги Давидов-Графот, Богданов, Жоро и други.
1.1 Негови мисли
Тој важел за бескомпромисен заштитник на македонската кауза. Во затворите одлежал осум и пол тешки и мачни години.
2 Наводи
Капетан Леши

„Капетанот Леши“ — филм на режисерот Жика Митровиќ (кој е автор и на сценариото) од 1960 година. Главните улоги ги играат: Александар Гавриќ, Петре Прличко, Марија Тоциноски, Елма Карлова итн. Филмот е еден од најпопуларните и комерцијално најуспешните филмови во Југославија. Според жанрот, тој спаѓа во партизанските филмови, но режисерот настојувал да ги отстрани елементите од официјалната идеологија, а дејствието и ликовите да ги моделира според вестерните, ставајќи го нагласокот врз акцијата и хуморот. Покрај филмот, голема популарност стекнала и насловната песна, а потоа одредено време излегувал и истоимениот стрип.
1 Синопсис
Рамиз Леши е партизански капетан од албанска националност кој има задача да ги ликвидира заостанатите балистички банди во Косово, во периодот по завршувањето на Втората светска војна. Меѓутоа, меѓу балистите се наоѓа и неговиот брат. Сепак, капетанот Леши успева да ги уништи балистичките одреди и својот брат да го врати на вистинскиот пат.
Србиновска Река

Србиновска Река — река во Македонија, која се наоѓа во северниот дел на планината Челоица, јужно од градот Гостивар.
1 Течение
Поминува низ истоименото село и се влева во Лакавица, која настанува со спојувањето на Србиновска и Бигорска Река.
2 Галерија
3 Поврзано
* Србиново
* Лакавица (река)
Куќа на Гоговци (Лерин)

Куќа на Гоговци (|Οικία Γκώγκου) — куќа во градот Лерин, Егејска Македонија, прогласена за споменик на културата.
Куќата се наоѓа во градскиот центар (Варошот). Сместена е на улица „Тагматархис Фуледакис“ бр. 2, на раскрсницата со булеварот „Елевтерија“. Предницата гледа во Сакулева Река. Изградена е на почетокот на XX век. Нејзин сопственик бил Атанас Гогов. Архитектурата е успешен спој од неокласични и еклектични елементи.
Во 1996 г. куќата е прогласена за споменик на културата.
Свети Ѓорѓи (рид)

Свети Ѓорѓи (|Λόφου Αγίου Γεωργίου) — рид кој се наоѓа на 600 м северно од градот Кукуш, Егејска Македонија. Висок е 369 м има дава прекрасен поглед на Кукуш, а се гледа дури и Дојранското Езеро.
Во средиштето на ридот е сместена преродбеничката црква „Св. Ѓорѓи“. Во југозападниот дел на ридот е истоимената пештера со траги од праисториски живот, а во јужниот дел е изграден театар на отворено.
Во 1994 г. ридот е прогласен за заштитено археолошко наоѓалиште.
1 Поврзано
* Свети Ѓорѓи (пештера)
Србиновски мост

Србиновски мост — железнички мост на железничката линија Скопје-Кичево, кој ја поминува Србиновска Река.
Мостот претставува највисок железнички вијадукт во Македонија.
1 Историја
Мостот бил изграден во 1964 година.
Дел од праговите на мостот изгореле во пожар во 2012 година, поради што движењето на возовите на вијадуктот било ограничено на 20 километри на час.
Во текот на 2013 година, истиот бил обновен. Во обновата биле променети 290 дрвени прагови во должина од 315 метри, биле поставени нови дрвени патосници и била санирана заштитната ограда. Со зафатот се овозможило возовите да се движат со брзина од 80 километри на час.
2 Особености
Вијадуктот е долг 315 метри, додека висината на средишните столбови изнесува 55 метри. Тој бил изработен од челична решеткаста континуирана греда.
3 Галерија
Лебаја

Лебаја (|Λεβαίη) ― поранешен антички град во Горна Македонија и седиште на раните македонски кралеви, споменати од Херодот. Историчарот истакнува дека, според традицијата, тројца браќа Гаван, Аероп и Пердика, сите потекнуваат од Темен, избегале од Аргос кај Илирите, а потоа во Лебаја, каде му служеле на кралот. Кралот ги замолил да ја напуштат неговата територија, верувајќи во знак дека нешто големо ќе се случи со Пердика. Момчињата отишле во друг дел на Македонија, во близина на градината на Мида, над која стои планината Бермио. Таму тие го направиле своето живеалиште и полека создале свое кралство. Најмладиот од браќата, Пердика, бил сметан за предок на македонските кралеви од подоцнежните времиња.
Нејзнината местоположба е неоткриена.