Пјер Лујџи Фарнезе, војвода од Парма

Пјер Лујџи Фарнезе (19 ноември 1503 – 10 септември 1547) бил првиот војвода од Кастро од 1537 до 1545 година и првиот војвода од Парма и Пјаченца од 1545 до 1547 година.
Роден во Рим, Пјер Лујџи бил вонбрачен син на кардиналот Алесандро Фарнезе (кој подоцна станал папа Павле III). Станал војник и учествувал во ограбувањето на Рим во 1527 година.
5 Младина
Пјер Лујџи Алесандро Фарнезе е роден во 1503 година од заедницата помеѓу кардиналот Алесандро Фарнезе (идниот папа Павле III) и веројатно Силвија Руфини - римска благородничка која исто така родила со Алесандро три други деца: Костанца, Паоло и Ранучио.
Во јули 1505 година, папата Јулиј II го легитимирал Пјер Лујџи за да може да ги наследи имотите на семејството Фарнезе. На 23 јуни 1513 година, папата Лав X објавил втора легитимација на Пјер Лујџи. И покрај легитимациите, неговата нелегитимност цел живот го мачела Пјер Лујџи и несомнено придонела за формирање на неговиот лик. За благородништвото на Пјаченца често се знаело дека го навредувале како „гадниот син на папата“. Нему му бил доделен познат хуманист учител, Балдасаре Малосо ди Казалмаџоре, наречен „Транквилус“, и брзо развил љубов и интерес кон војната и утврдувањата.
Неговиот татко, сепак, сакал да го направи Пјер Лујџи вистински поглавар на семејството Фарнезе и така договорил поволен брачен сојуз со Геролама (позната и по правописот ''Гиролама'') Орсини, ќерка на Лодовико, грофот Питиљано. Во 1513 година бил склучен свршувачкиот договор, а во 1519 година била прославена свадбата.
И покрај бракот без љубов, Геролама останала верна посветена сопруга, достоинствено толерирајќи ги ексцесите, бруталноста и екстраваганциите на Пјер Лујџи. Доцнењето на изградбата во палатата во Градоли значело дека младата двојка морала да се смести во замокот во Валентано. Следната година се родил нивниот прв син Алесандро.
6 Воена кариера
Пјер Лујџи Фарнезе брзо станал стереотип на војник платеник: див и аморален. Имал храброст и смелост и иако силен и дрзок бил доволно брутален за да ги навреди присутните околу себе. Ниту, пак, секогаш се борел на традиционалната страна на папството; менувајќи ги про-Гуелф чувствата на Фарнезите.
Во 1520 година, на седумнаесетгодишна возраст, тој и неговиот брат Ранучио веќе биле вработени како платеници за плати на Република Венеција. Како резултат на тоа, тој служел под стандардот на Чарлс V -останувајќи со императорот до 1527 година, тој бил присутен на Ограбување на Рим истата година, во кое и учествувал.
Додека неговиот брат Ранучио се повлечкол во Замокот Светиот Анѓел за да го брани папата; Пјер Лујџи го преминал Тибар и ги сместил своите луѓе во семејната палата, со што го спасил од уништување. Критичарите ги обвиниле Фарнезите дека ги поддржуваат двете страни, но папа Климент VII одбил да го осуди. Конечно, кога чумата го погодила градот, царските трупи решиле да се повлечат.
Пјер Лујџи се повлекол од Рим во римското село, оданочувајќи го без милост и дозволувајќи клима на кражби и убиства. Папата Климент, уморен од ваквото однесување, на крајот му се заканил со екскомуникација, додека кардиналот Александар не се обиде дипломатски да го помири својот син со папата. Во 1528 година, Пјер Лујџи, сè уште под царска плата, се борел во Апулија против француската војска и се истакнал во одбраната на Манфредонија.
6.1 Генералниот капетан на црквата
Кога неговиот татко бил издигнат во папството како Павле III во 1534 година, во Валентано биле направени големи прослави, по што Пјер Лујџи заминал за Рим.
Првата акција на Пол била да го направи кардинал најстариот син на Пјер Лујџи, Алесандро Фарнезе. Но, Чарлс V само неволно дозволил доделување титули на Пјер Лујџи над градот Новара, договорувајќи годишна пензија под услов веста да не биде објавена во јавноста. Во надеж дека ќе ги забрза работите, Пјер Лујџи директно учествувал во преговорите додека ги водел трупите во земјите окупирани од неговите роднини од Фарнезе. Новара и нејзината околина конечно биле основани како маркиз во корист на Пјер Лујџи, но морало да почека до февруари 1538 година додека не може да се изврши формално инвестирање.
Во меѓувреме, функцијата генерален капетан на црквата станала празна, а Павле го номинирал својот син на 31 јануари 1537 година. Пјер Лујџи патувал низ папските држави победувајќи ги џебовите на отпорот пред да пристигне со триумф во Пјаченца.
6.2 Војводата од Кастро
Во меѓувреме, Павле III постепено ги вратил семејните земји околу Кастро кои биле поделени по смртта на Ранучио Постариот. На ова тој ја додал територијата на Рончиљоне. Пјер Лујџи бил инвестиран со титулите „Монталто“ што даваше право да извезува жито без да плаќа данок; и Павле ги прифатил феудалните права над Канин, Градоли, Валентано, Латера и Марта. Тој го заменил градот Фраскати за тврдината во Кастро, а го купил Бизенцио од бискупијата Монтефиасконе. Како последен чин, Павле создал формално војводство од земјите и им го подарил на својот син и наследниците. Меѓутоа, војводството требало да дојде под директна контрола на Светата столица.
Војводството Кастро функционирало како функционална држава во рамките на наследството на Свети Петар. Поседувал богати шуми полни со дивеч, плодни лозја и полиња и голем број тврдини. Во конститориумот од 14 март 1537 година, Папата на својот син му ги доделил и градовите Непи и Рончиљоне. Пјер Лујџи имал задача да ги поправи сите тврдини над кои сега бил феудал. Новиот војвода го нарачал Антонио да Сангало Помладиот да создаде нова престолнина, во која била изградена цитадела, војводска палата и ковница.
За време на неговиот живот, Пјер Лујџи се здобил со одредена репутација за суровост, немилосрдност и декаденција. Посебен скандал избувна во 1537 година, кога тој бил обвинет за она што стана познато како „ силување на Фано“, каде што, наводно, го силувал младиот бискуп на градот, Козимо Гери, додека марширал со своите војници. Гери потоа починал.
Во 1538 година неговиот син Отавио се оженил со Маргарет од Парма, вонбрачна ќерка на императорот Чарлс V; со што се зацврсти пријателството меѓу Фарнезите и царското семејство. Во 1543 година, друг син, Орацио, бил испратен во Франција и на крајот се оженил со Дајан де Франс -вонбрачна ќерка на Хенри II од Франција. Конечно во 1545 година, неговиот трет син, Ранучио, бил создаден за кардинал од Павле III.
6.3 Војводата од Парма и Пјаченца
Павле III потоа го направил Пјер Лујџи војводата од Парма и Пјаченца, имоти кои претходно биле дел од Папските држави. Пјер Лујџи и неговиот син Отавио изјавиле дека ќе плаќаат 9.000 златни дукати секоја година во ризницата на Светата столица, а во замена, ги вратиле Војводствата Камерино и Непи. Пјер Лујџи ги зазел своите нови држави на 23 септември 1546 година.
6.4 Заговор и смрт
Неговото тиранско владеење и неговите даноци му донеле непријателства на градовите, кои биле навикнати на правичниот авторитет на папите. Аристократијата, особено, била поддржана против него од императорот Чарлс V, кој имал за цел да ги обедини Парма и Пјаченца во Војводството Милано. Тоа бил Феранте Гонзага, гувернерот на Милано, кој, откако дознала дека Чарлс сака да ги заземе градовите, решила да започне заговор против Фарнезите, поддржан од маркизот Ангисола и Андреа Дорија .
Феранте почнал да го шпионира Пјер Лујџи и постојано испраќал извештаи до Мадрид. Пјер Лујџи не останал пасивен; на 4 јуни 1547 година го договорил бракот на неговата ќерка Виторија со Гвидобалдо II дела Ровере, војводата од Урбино. Тој, исто така, продолжил да работи напорно на утврдувањата на своите земји. Чарлс, загрижен за напредокот на работата во Парма, бил убеден да му даде слобода на Феранте да организира заговор против војводата. Маркизот Палавичини Кортемаџоре понудил поддршка; но Феранте претпочитал да се потпре на својот далечен роднина Луис Гонзага, Господарот на Кастел Гофредо и Кастиљоне, и неговиот брат, грофот Џовани Ангуисола, гувернер на Комо. Ангвисола успеал да ги убеди грофот Агостино Ланди, маркизот Џован Лујџи Конфалониери и Џироламо Алесандро Палавичини да му се придружат. Откако Ангисола и другите го избоделе до смрт, заговорниците го обесиле неговото тело од прозорецот на неговата палата во Пјаченца. Викарот на Чарлс V , Феранте Гонзага го зазел Војводството набргу потоа, иако последователните настани довеле до враќање на војводството на синот на Пјер-Лујџи, Отавио во 1551 година.
По смртта на неговиот син, папата Павле се состанал конзистентно и го обвинил Феранте за убиството - изјавувајќи дека Отавио ќе го наследи неговиот татко како нов војвода и нов гонфалониер на црквата. Телото на Пјер Лујџи било вратено и погребано во Пјаченца; подоцна телото било пренесено во Парма од неговата сопруга Геролама Орсини, а потоа во семејната гробница на островот Бисентина на езерото Болсена.
7 Брак и семејство
Пјер Лујџи Фарнезе се оженил со Џиролама Орсини, ќерка на Лујџи Орсини и сопруга и прв братучед Џулија Конти и внука од таткото на 6. грофови од Питиљано. Имале четири деца:
* Алесандро Фарнезе, најстариот син, епископ на Парма и римокатоличкиот кардинал
* Отавио Фарнезе, наследникот на Пјер Лујџи како војвода од Парма
* Ранучио Фарнезе, римокатолички кардинал
* Виторија Фарнезе, која се омажила за Гвидубалдо II, војводата од Урбино
Тој исто така имал вонбрачен син, Орацио, кој се оженил со Дајан де Франс, вонбрачна ќерка на Хенри II од Франција.
Исто така, постојат писма од таткото на Пјер Лујџи, Павле III, кои го прекоруваат дека земал машки љубовници кога бил на официјална мисија на дворот на императорот; и уште еден од канцеларот на амбасадата на Фиренца, во кој се опишани ловот на луѓе што тој го направил во Рим за да бара младич кој го одбил неговиот напредок.
8 Поврзано
* Фарнезе
* Силување на Фано
5 Младина
Пјер Лујџи Алесандро Фарнезе е роден во 1503 година од заедницата помеѓу кардиналот Алесандро Фарнезе (идниот папа Павле III) и веројатно Силвија Руфини - римска благородничка која исто така родила со Алесандро три други деца: Костанца, Паоло и Ранучио.
Во јули 1505 година, папата Јулиј II го легитимирал Пјер Лујџи за да може да ги наследи имотите на семејството Фарнезе. На 23 јуни 1513 година, папата Лав X објавил втора легитимација на Пјер Лујџи. И покрај легитимациите, неговата нелегитимност цел живот го мачела Пјер Лујџи и несомнено придонела за формирање на неговиот лик. За благородништвото на Пјаченца често се знаело дека го навредувале како „гадниот син на папата“. Нему му бил доделен познат хуманист учител, Балдасаре Малосо ди Казалмаџоре, наречен „Транквилус“, и брзо развил љубов и интерес кон војната и утврдувањата.
Неговиот татко, сепак, сакал да го направи Пјер Лујџи вистински поглавар на семејството Фарнезе и така договорил поволен брачен сојуз со Геролама (позната и по правописот ''Гиролама'') Орсини, ќерка на Лодовико, грофот Питиљано. Во 1513 година бил склучен свршувачкиот договор, а во 1519 година била прославена свадбата.
И покрај бракот без љубов, Геролама останала верна посветена сопруга, достоинствено толерирајќи ги ексцесите, бруталноста и екстраваганциите на Пјер Лујџи. Доцнењето на изградбата во палатата во Градоли значело дека младата двојка морала да се смести во замокот во Валентано. Следната година се родил нивниот прв син Алесандро.
6 Воена кариера
Пјер Лујџи Фарнезе брзо станал стереотип на војник платеник: див и аморален. Имал храброст и смелост и иако силен и дрзок бил доволно брутален за да ги навреди присутните околу себе. Ниту, пак, секогаш се борел на традиционалната страна на папството; менувајќи ги про-Гуелф чувствата на Фарнезите.
Во 1520 година, на седумнаесетгодишна возраст, тој и неговиот брат Ранучио веќе биле вработени како платеници за плати на Република Венеција. Како резултат на тоа, тој служел под стандардот на Чарлс V -останувајќи со императорот до 1527 година, тој бил присутен на Ограбување на Рим истата година, во кое и учествувал.
Додека неговиот брат Ранучио се повлечкол во Замокот Светиот Анѓел за да го брани папата; Пјер Лујџи го преминал Тибар и ги сместил своите луѓе во семејната палата, со што го спасил од уништување. Критичарите ги обвиниле Фарнезите дека ги поддржуваат двете страни, но папа Климент VII одбил да го осуди. Конечно, кога чумата го погодила градот, царските трупи решиле да се повлечат.
Пјер Лујџи се повлекол од Рим во римското село, оданочувајќи го без милост и дозволувајќи клима на кражби и убиства. Папата Климент, уморен од ваквото однесување, на крајот му се заканил со екскомуникација, додека кардиналот Александар не се обиде дипломатски да го помири својот син со папата. Во 1528 година, Пјер Лујџи, сè уште под царска плата, се борел во Апулија против француската војска и се истакнал во одбраната на Манфредонија.
6.1 Генералниот капетан на црквата
Кога неговиот татко бил издигнат во папството како Павле III во 1534 година, во Валентано биле направени големи прослави, по што Пјер Лујџи заминал за Рим.
Првата акција на Пол била да го направи кардинал најстариот син на Пјер Лујџи, Алесандро Фарнезе. Но, Чарлс V само неволно дозволил доделување титули на Пјер Лујџи над градот Новара, договорувајќи годишна пензија под услов веста да не биде објавена во јавноста. Во надеж дека ќе ги забрза работите, Пјер Лујџи директно учествувал во преговорите додека ги водел трупите во земјите окупирани од неговите роднини од Фарнезе. Новара и нејзината околина конечно биле основани како маркиз во корист на Пјер Лујџи, но морало да почека до февруари 1538 година додека не може да се изврши формално инвестирање.
Во меѓувреме, функцијата генерален капетан на црквата станала празна, а Павле го номинирал својот син на 31 јануари 1537 година. Пјер Лујџи патувал низ папските држави победувајќи ги џебовите на отпорот пред да пристигне со триумф во Пјаченца.
6.2 Војводата од Кастро
Во меѓувреме, Павле III постепено ги вратил семејните земји околу Кастро кои биле поделени по смртта на Ранучио Постариот. На ова тој ја додал територијата на Рончиљоне. Пјер Лујџи бил инвестиран со титулите „Монталто“ што даваше право да извезува жито без да плаќа данок; и Павле ги прифатил феудалните права над Канин, Градоли, Валентано, Латера и Марта. Тој го заменил градот Фраскати за тврдината во Кастро, а го купил Бизенцио од бискупијата Монтефиасконе. Како последен чин, Павле создал формално војводство од земјите и им го подарил на својот син и наследниците. Меѓутоа, војводството требало да дојде под директна контрола на Светата столица.
Војводството Кастро функционирало како функционална држава во рамките на наследството на Свети Петар. Поседувал богати шуми полни со дивеч, плодни лозја и полиња и голем број тврдини. Во конститориумот од 14 март 1537 година, Папата на својот син му ги доделил и градовите Непи и Рончиљоне. Пјер Лујџи имал задача да ги поправи сите тврдини над кои сега бил феудал. Новиот војвода го нарачал Антонио да Сангало Помладиот да создаде нова престолнина, во која била изградена цитадела, војводска палата и ковница.
За време на неговиот живот, Пјер Лујџи се здобил со одредена репутација за суровост, немилосрдност и декаденција. Посебен скандал избувна во 1537 година, кога тој бил обвинет за она што стана познато како „ силување на Фано“, каде што, наводно, го силувал младиот бискуп на градот, Козимо Гери, додека марширал со своите војници. Гери потоа починал.
Во 1538 година неговиот син Отавио се оженил со Маргарет од Парма, вонбрачна ќерка на императорот Чарлс V; со што се зацврсти пријателството меѓу Фарнезите и царското семејство. Во 1543 година, друг син, Орацио, бил испратен во Франција и на крајот се оженил со Дајан де Франс -вонбрачна ќерка на Хенри II од Франција. Конечно во 1545 година, неговиот трет син, Ранучио, бил создаден за кардинал од Павле III.
6.3 Војводата од Парма и Пјаченца
Павле III потоа го направил Пјер Лујџи војводата од Парма и Пјаченца, имоти кои претходно биле дел од Папските држави. Пјер Лујџи и неговиот син Отавио изјавиле дека ќе плаќаат 9.000 златни дукати секоја година во ризницата на Светата столица, а во замена, ги вратиле Војводствата Камерино и Непи. Пјер Лујџи ги зазел своите нови држави на 23 септември 1546 година.
6.4 Заговор и смрт
Неговото тиранско владеење и неговите даноци му донеле непријателства на градовите, кои биле навикнати на правичниот авторитет на папите. Аристократијата, особено, била поддржана против него од императорот Чарлс V, кој имал за цел да ги обедини Парма и Пјаченца во Војводството Милано. Тоа бил Феранте Гонзага, гувернерот на Милано, кој, откако дознала дека Чарлс сака да ги заземе градовите, решила да започне заговор против Фарнезите, поддржан од маркизот Ангисола и Андреа Дорија .
Феранте почнал да го шпионира Пјер Лујџи и постојано испраќал извештаи до Мадрид. Пјер Лујџи не останал пасивен; на 4 јуни 1547 година го договорил бракот на неговата ќерка Виторија со Гвидобалдо II дела Ровере, војводата од Урбино. Тој, исто така, продолжил да работи напорно на утврдувањата на своите земји. Чарлс, загрижен за напредокот на работата во Парма, бил убеден да му даде слобода на Феранте да организира заговор против војводата. Маркизот Палавичини Кортемаџоре понудил поддршка; но Феранте претпочитал да се потпре на својот далечен роднина Луис Гонзага, Господарот на Кастел Гофредо и Кастиљоне, и неговиот брат, грофот Џовани Ангуисола, гувернер на Комо. Ангвисола успеал да ги убеди грофот Агостино Ланди, маркизот Џован Лујџи Конфалониери и Џироламо Алесандро Палавичини да му се придружат. Откако Ангисола и другите го избоделе до смрт, заговорниците го обесиле неговото тело од прозорецот на неговата палата во Пјаченца. Викарот на Чарлс V , Феранте Гонзага го зазел Војводството набргу потоа, иако последователните настани довеле до враќање на војводството на синот на Пјер-Лујџи, Отавио во 1551 година.
По смртта на неговиот син, папата Павле се состанал конзистентно и го обвинил Феранте за убиството - изјавувајќи дека Отавио ќе го наследи неговиот татко како нов војвода и нов гонфалониер на црквата. Телото на Пјер Лујџи било вратено и погребано во Пјаченца; подоцна телото било пренесено во Парма од неговата сопруга Геролама Орсини, а потоа во семејната гробница на островот Бисентина на езерото Болсена.
7 Брак и семејство
Пјер Лујџи Фарнезе се оженил со Џиролама Орсини, ќерка на Лујџи Орсини и сопруга и прв братучед Џулија Конти и внука од таткото на 6. грофови од Питиљано. Имале четири деца:
* Алесандро Фарнезе, најстариот син, епископ на Парма и римокатоличкиот кардинал
* Отавио Фарнезе, наследникот на Пјер Лујџи како војвода од Парма
* Ранучио Фарнезе, римокатолички кардинал
* Виторија Фарнезе, која се омажила за Гвидубалдо II, војводата од Урбино
Тој исто така имал вонбрачен син, Орацио, кој се оженил со Дајан де Франс, вонбрачна ќерка на Хенри II од Франција.
Исто така, постојат писма од таткото на Пјер Лујџи, Павле III, кои го прекоруваат дека земал машки љубовници кога бил на официјална мисија на дворот на императорот; и уште еден од канцеларот на амбасадата на Фиренца, во кој се опишани ловот на луѓе што тој го направил во Рим за да бара младич кој го одбил неговиот напредок.
8 Поврзано
* Фарнезе
* Силување на Фано