procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Вајнамери

Вајнамери е проток и залив на Балтичкото Море, сместен помеѓу Западниот Естонски Архипелаг и Естонското копно, во западна Естонија.
Тоа е северниот дел на Ришкиот Залив, кој се протега северно до источното Балтичко Море.
Областа на Вајнамери е околу 2 200 км².
Каналот Кумари е бродска лента што се протега север-југ на Вајнамери. Долг е 35 километри и има минимална длабочина од пет метри. Каналот Руки тече исток-запад помеѓу Хијума (остров) и пристаништето Рохукула на копното.
Пристаниште Понтеведра

Пристаниште на Понтеведра ( Понтеведра, Шпанија) се наоѓа на устието на реката Лерез во Риа де Понтеведра. Неговата наутичка карта е 4162-HMI. Со него управува Наутичкиот клуб Понтеведра, по концесија на јавниот субјект на пристаништата во Галиција – во Јужна зона.
1 Локација
Пристаништето се наоѓа во срцето на Понтеведра, на Авенида Уругвај, веднаш до брегот на морето и многу блиску до мостот Струи и стариот град.
2 Историја
Наутичкиот клуб Понтеведра е основан во 1932 година и имал пливање, млаз скијање, едрење и ватерполо. Во денешно време останал само делот за кану и кајак. Зградата на Наутичкиот клуб е изградена во 1992 година.
Ова е поплава на Лерез во 1987 година, предизвикана од длабок метеж, што го поттикнал проектот за изградба на пристаниште, што сакале да го направат ентузијастите на наутиката Понтеведра. Оваа поплава предизвикало влечење на трупци што оштетито многу чамци закотвени во реката. Овој настан ги зголемил барањата на едриличарскиот клуб за изградба на пристаниште, кои биле поддржани од неговиот дел за кану.
Работата на пристаништето започнала во 1994 година. Било отворено е во 1996 година, со три линии понтони со по 140 места на секоја страна, речиси целосно окупирани од членовите на Наутичкиот клуб, од кои има 240.
Во март 2020 година, во пристаништето бил започнат проект за закотвување на јахти со услуга за сместување.
3 Опис
Тоа е многу безбедно пристаниште кое се наоѓа во срцето на градот. Неговата позиција на дното на Риа де Понтеведра, бранета со песочни бариери од поморски напади, историски го обележува градот и неговото население.
Вкупниот број на места за чамци во пристаништето е 142. Сите места за чамци се управуваат на основа за изнајмување. Провевот на устието и кејот е 2 метри. Устието на навигацискиот канал е означена со зелени и црвени светла.
Нејзините услуги вклучуваат вода и електрична енергија на пристаништето и прицврстувањето, на чекање, тушеви и тоалети, надзор, ноќно осветлување, јавен телефон, радио (VHF 9), едриличарски клуб, услуга собирање нафта (MARPOL), собирање ѓубре, такси, теретана, дизел и безоловен гориво и кран.
Зградата на Наутичкиот клуб е отворена во 2005 година и има прв кат и горна тераса, од кои и двете нудат поглед на Риа де Понтеведра и градот. Зградата има и кафетерија.
И покрај продлабочувањето на навигацискиот дел, пристапот до него во моментов е ограничен поради недостатокот на длабочина (2 метри при плима ) и присуството на мостот Барса, кој не дозволува минување на едрилици високи над 12 метри.
Моментално постои итен проект за копирање поради загубата на нацртот што го претрпело пристаништето во последниве години.
До ископувањето на Лерез, првиот понтон е неупотреблив бидејќи при слаба плима нема доволно длабочината на потопување за чамците поради акумулацијата на кал на океанското дно на устието на Лерез.
4 Пристап
По копно, тој е достапен од автопатот АП-9, оставајќи го северниот пристап до Понтеведра или преку авенијата Уругвај, која е веднаш до пристаништето.
5 Наводи
Вера Поска-Грунтал

Вера Поска-Грунтал (1898 &#x2013; 1986) била водечка естонска феминистка. Таа била една од основачите на Меѓународната федерација на жени правници (IFWL), меѓународна невладина организација (НВО) која го подобрува статусот на жените и децата преку обезбедување правна помош, правна писменост и образовни програми и преку застапување, правни реформи, истражувања и публикации. Таа, исто така, го основала списанието на естонски јазик ''Трину'' во Шведска во 1952 година, работејќи како негов уредник до 1981 година.
1 Личен живот
Вера Поска-Грунтал била ќерка на политичарот и адвокат Јан Поска. Таа била во брак со политичарот и адвокат Тимотеј Грунтал. Американската адвокатка Шерон Л. Глисон е нејзина внука.
2 Поврзано
*''Вера Поска-Грунтал'', во: ''Биографски речник на женските движења и феминизми во Централна, Источна и Југоисточна Европа 19 и 20 век''. Будимпешта, Њујорк: CEU Press. S. 450-454, од Сирје Тамул.
*''Направете го тоа дали сакате да го направите тоа'' од Вера Поска-Грунтал и Јаан Поска (1969)
*''Види беше во Естонија 1919-1944'' од Вера Поска-Грунтал (1975)
*''Животот продолжува во странство'' од Вера Поска-Грунтал (1985)
Залив Парну

Заливот Парну е залив во североисточниот дел на Ливонскиот Залив (Ришки Залив), во јужна Естонија.
1 Географија
Има површина од 411км<sup>2</sup>. Максималната длабочина во устието на заливот е 12 м. Бреговите се ниски, на некои места песочни. Соленоста на водата во заливот е 0-0,8 промили во пролет и до 5,5 промили во есен.
Во заливот се влеваат неколку реки, од кои најголема е реката Парну.
Заливот е исто така најважното крајбрежно риболовно подрачје на Естонија.
Десант

Десант — воена операција што претставува префрлување трупи (војска) на непријателска територија по воден или по воздушен пат за нанесување на удар со цел да се заобиколат утврдувањата или да се заземе мостобран. Пренесување на борци со бродови е тактика позната стотици години и се користи со успех до ден-денес. Во мигов, како тактички техники, главно се користи тенковски и воздушен десант.
1 Видови десанти
Според превозниот начин и видот на превозното средство, десантот може да биде поморски, речен и воздушен, а според руската терминологија — и тенковски. Според целта, значењето и размерите, десантот може да биде стратегиски, оперативен, тактичен и диверзионен.
Брод Маркес

''Маркес'' бил брод регистриран во Британија кој потонал за време на Трките на високи бродови во 1984 година.
''Маркис'' е изграден во Валенсија, Шпанија, во 1917 година, како монтиран бриг едреник . Тој се користел за носење овошје од Канарските острови до северна Европа. Бил оштетен е за време на Втората светска војна, тој бил поправен во 1947 година и последователно користен во Медитеранот. Тој бил лошо одржуван и до 1971 година бил во лоша состојба.
Во 1971 година, Англичанецот Робин Сесил-Рајт го купил ''Маркес'' и започнал интензивно да го поправа и ремонтира во Саутемптон, Англија. Тој е виден во филмовите, особено ''во Дракула'', и во телевизиски емисии како што се Линијата Онедин и Полдарк . Во 1977 година, Марк Личфилд купил една половина од акциите на бродот. Тој повторно бил наместен, овој пат како брод, главно за да може да игра улога во серијата на БиБиСи ''Патувањето на Чарлс Дарвин'', во која таа удвои за бродот на Дарвин, HMS . Бродот во тоа време тој бил преименуван во ''Брод Маркес''.
1 Последно патување
Во 1983 година, ''Маркес'' отпловил од Плимут, Англија, до Антигва на Карибите за употреба во чартер турите во текот на северната зима. Во летото 1984 година, тој отпловил до Сан Хуан, Порторико, за да се натпреварува на Трките на високи бродови на Катти Сарк.
''Маркес'' победил на првата трка со високи бродови, од Порторико до Бермудите. На 2 јуни 1984 година, бродот го напуштил Хамилтон на втората трка, пловеј за Халифакс, Нова Шкотска. Ноќта на 2 јуни, бродот налетал на дожд и невреме. Во раните утрински часови на 3 јуни, тој бил погоден од ненадејна бура и голем бран, и бил соборен на десната страна. Иако бродот бил претворен во брод за обука и чартер за крстарење, тој го задржал главниот товарен отвор од нејзините денови како трговски брод. Кога бил соборен, главниот отвор бил пробиен и водата се преплавила во внатрешноста на бродот. Бродот потонал за помалку од една минута, при што загинале 19 од неговите 28 членови на екипажот.
Врз основа на документацијата за бродот, морнарот Даниел Парот сугерирал дека недоволната стабилност (отпорност на бродот до превртување) можело да придонесе или да предизвика превртување. Со текот на годините, поправките на ''Маркес'' довеле до промени и површината на едрото веројатно се зголемило, што неизбежно ја намалило стабилноста на бродот, иако тоа не било нужно опасно. Претходниот сопственик постојано избегнувал рутинска безбедносна проверка на бродот која била побарана од британските власти. Затоа, не е јасно дали стабилноста на бродот била проблематична и, доколку е така, дали проверката би ја открила.
2 Наводи
Божји дар (брод)

Истражувачот Семјуел де Шамплен пристигнал на бродот ''Дон де Дие'', или „Божји дар“ за да го основа Квебек во 1608 година.
''Божји дар'' е еден од трите бродови што испловиле од Франција под команда на капетанот Хенри Кујар во пролетта 1608 година до Тадусак, од каде што луѓето, носејќи ги материјалите, стигнале со мали чамци до она што сега е Виеу-Квебек (Канада ), на 3 јули 1608 година, датум на основањето на градот Квебек.
Бродот е запаметен во геслото на градот Квебек: „Добро ќе го искористам Божјиот дар“.
1 Патување во Квебек во 1633 година
Во 1633 година, кардиналот Ришелје го назначил Шамплен за свој поручник, давајќи му можност да се врати во Квебек. (Шемплајн бил отстранет од својата позиција како гувернер на Квебек претходната година и се посветил на работа на ново издание на неговите патувања.) Во март 1633 година, Шамплајн испловил за Квебек со околу 200 колонисти во три бродови, ''Божји дар'', ''Сент Пјер'' и ''Сент Жан''. Тој бил примен во Квебек со „гласни акламации“.
2 Реплика на брод на 300-годишнината
Се одржал натпревар за 300-годишнината, 100-годишнината од Квебек во 1908 година.23 јули во 15 часот - Пристигнување на Шамплен на неговиот брод, ''Божји дар в''о 4 часот. - Презентација на граѓанското обраќање за добредојде на Принцот од Велс Џорџ V со други официјални церемонии за комеморација на Шамплејн и на основањето на Квебек. Преглед на историската поворка пред споменикот на Шамплаин. Осветлување на комбинираните флоти и на околната земја во вечерните часови и одлично прикажување на огномет на височините на Левис спроти Квебек.
Јурај Бараковиќ

Јурај Бараковиќ 1548 &#x2013; 1 август 1628) бил хрватски ренесансен поет од Задар.
Бараковиќ е роден во селото Благородништвото, Ртина. Напишал неколку истакнати дела ( ''„Јарула“'', Венеција 1618 - Стар и Нов Завет во раскажувачка форма; ''„Драгата овчарка од Раб “''), но едно дело се истакнува во неговиот книжевен опус: комплициран и најексплицитно маниристички еп во 13 книги ''„Вила Словенка“'' (Венеција, 1613).
Поголемиот дел од поезијата на Бараковиќ била посветена на славата на Задар, со цврсто потпирање на неговиот сограѓанин Петар Зораниќ кој веќе оставил забележителен белег во хрватската литература. ''Вила Словенка'', еп е напишана во славата на Задар, има две особено забележливи карактеристики: во осмата книга се наведени единаесетте осмосложни сонети, кои се, покрај неколкуте анонимно напишани во Разно на Рањина, единствените сонети во хрватската поезија пред Илирско движење. Истата книга содржи совршено стилизирана ''бугаршчица'' за Мајка Маргарита, која со векови ги восхитувала и читателите и филолозите, останува да се утврди дали се работи за народна песна што Бараковиќ ја вградил во своето дело по моделот на Петар Хекторовиќ или е негова. песна приспособена на стилските карактеристики на строфите на народната песна или народната песна засилена со вештиот поетски и уметнички гениј на Бараковиќ.
Бараковиќ починал во Рим, градот кој го посетил три пати во животот.
Морнаричка пешадија

Морнаричка пешадија — гранка на сили (трупи) на Воената морнарица на вооружените сили на државите, наменети за учество во поморски операции и употреба како ударни сили во други видови борбени операции, чии задачи вклучуваат заземање на крајбрежја, пристанишни инфраструктури, острови и полуострови, бродови и пловила, непријателски поморски бази, од воздухот (падобрански десант) и вода. Лицето што служи во морнаричката пешадија се нарекува морнарички пешадинец или маринец.
Морнаричката пешадија се користи и за одделни операции (поделби и единици на специјалните сили), како и за заштита на крајбрежни и други објекти. Таа е дел од флотата/силите (Воената морнарица) или е посебна гранка на вооружените сили (Корпус на морнаричката пешадија на САД). Главните задачи на морнаричката пешадија: „При напредување од морето, тие мораат да ги освојат крајбрежните мостобрани и да ги држат додека не пристигнат главните сили, а во одбрана, мораат да ги заштитат базите на воените бродови од копното“. Историски гледано, морнаричките пешадинци служеле на воени бродови, поддржувајќи го екипажот на бродот во битка, спроведувале мали напади на крајбрежниот појас, ги штителе офицерите на бродот од можни бунтови на екипажот и ги чувале пристаништата и поморските бази.
САД ја има најголемата морнаричка пешадија (179 илјади луѓе заклучно со 2022 г.).
Пазинчица

Пазинчица — постојан водотек и најдолга река понорница во Истра, долга околу 18 километри.
1 Опис
Изворот се наоѓа северно од местото Борут и има неколку поројни притоки, од кои најзначајни се:
* Брестовица,
* Топлица,
* Липа,
* Раков Поток,
* Фемежар, кои кај Церовље се спојуваат во една река.
Речниот слив е нежно положен низ Пазинската Долина, а коритото низ долината е уредено. Слапот Заречки Кров се наоѓа на околу 4 километри од понорот, а слапот Пазински Кров е уште 2 километри низводно.
Пазинчица понира во Пазинската Јама. Утврдено е дека дел од водата се јавува во долината на реката Раша, во источниот и средишниот дел на Истра, каде што повторно извира на површината.
Понорот на реката Пазинчица е единствен споменик на природата.
Порано на Пазинчица имало неколку воденици.
Густафи

Густафи се фолк бенд од хрватска. Бенд кој е формиран во малиот град Водњан, во Истра, во 1980 година. Бендот е основан од членовитеː Еди Маружин, Владо Маружин, Чедомир Мошња, Игор Арих и Ливио Моросин и првично бил наречен ''Густаф и неговите добри духови''. Својот прв албум тие го издале насловен како ''V'' во 1985 година.
Овој бенд е препознатлив на публиката по својот еклектичен стил кој комбинира истарска народна музика и рок, заедно со блуз и текс-мекс влијанија. Тие се сметаат за еден од најистакнатите ''примери'' на т.н. (други значајни изведувачи на ''Ча-вал'' се Ален Витасовиќ и Шајета).
1 Дискографија
*''V'' (1985)
*''Тутофато'' (1994)
*''Зарад Тебе'' (1995)
*''Sentimiento muto'' (1997)
*''Vraćamo se odmah'' (1999)
*''На минимум'' (2002)
*''Налетот на'' (2004)
*''Тампон, кн.''''1'' (2005)
*''FF'' (2006)
*''Чупакабра'' (2009)
*''Канибалканска'' (2012)
*''Манестра'' (2015)
My Dress-Up Darling

''My Dress-Up Darling'' (|その 着せ替え人形 ビスク・ドール は恋をする , буквално: П''орцеланскана кукла се заљуби'') — манга напишана и илустрирана од Шиничи Фукуда. Објавена е во списанието ''Young Gangan'' на Square Enix од јануари 2018 г., и објавена во дванаесет тома танкобон од септември 2023 г. Студиото CloverWorks ја адаптирало мангата во аниме-серија, која се прикажувала од јануари до март 2022 г. До октомври 2023 г., мангата имала 10 милиони примероци во оптек. Серијата добила пофалби од критичарите.
Втората сезона од аниме-серијата премиерно се прикажала во јули 2025 г.
1 Содржина
Страста на Вакана Гоџо за изработка на кукли хина предизвикува тој да ги крие своите интереси поради општествена траума. Меѓутоа, кога неговата убава и популарна соученичка Марин Китагава ја открива неговата дарба, таа гледа надвор од неговите очигледни особености и го охрабрува да создаде костими за косплеј. Со поддршката на Марин, Вакана излегува од својата изолација и почнува да стекнува самодоверба. Работејќи заедно, тие создаваат исклучителни и убави костими што ги прикажуваат нивните дарби и вистинско јас.
Дејан Ѓорѓевиќ (професор)

Дејан Ѓорѓевиќ – македонски универзитетски професор на Факултетот за информатички науки и компјутерско инженерство.
1 Животопис
Дејан Ѓорѓевиќ е роден во Скопје во 1967 година. На Електротехничкиот факултет во Скопје дипломирал во 1992 година, магистрирал во 1997, а докторирал во 2004 година. На факултетот, тој се вработил веднаш по дипломирањето како помлад асистент, напредувал во доцент во 2004 и вонреден професор во 2009 година. Во еден мандат бил продекан за настава на ФЕИТ. Со основањето на ФИНКИ преминал на овој факултет и станал редовен професор во 2014 година.
Одговорен е за 6 предмети на додипломски и четири предмети на магистерски студии. Автор е на преку 70 научни и стручни трудови објавени на домашни и меѓународни конференции и списанија. Учествувал во десетина апликативно истражувачки мултилатерални и билатерални проекти со повеќе универзитети од Европската унија. Член е на IEEE од 1991 и на ACM од 1997 година. Полињата на неговиот научно-истражувачки интерес вклучуваат: препознавање на облици, софтверско инженерство, машинско учење и напредни веб технологии.
Асгард II

''Асгард II'' бил ирскиот национален брод за обука за едрење, сè додека не потонал во Бискејскиот залив во 2008 година. Бригантинка, таа била нарачана на 7 март 1981 година и наменски изградена како брод за обука на едра од Џек Тајрел во Арклоу, округот Виклоу. Тој го добил името по <i>Асгард, јахта која шверцувала оружје за ирските доброволци во 1914 година.
Бродот бил во сопственост на ирската држава и управуван од Комитетот Асгард (основачки член на Меѓународна обука за пловење). За одреден временски период во раните осумдесетти, бродот бил нарачан од Универзитетскиот колеџ Корк за употреба во морските истражувања. ''Асгард II'' имал традиционална фигура во форма на резба на Грејн Маол.
1 Потонување
''Асгард II'' потонал во Бискејскиот залив на 11 септември 2008 година, 37 километри југозападно од Бел-Иле-ен-Мер,
Петте членови на екипажот и дваесетте специјализанти претходно го напуштиле бродот откако тој почнал да потонува.''Асгард II'' се движел од Фалмут кон Ла Рошел за некое рутинско одржување. Помош била дадена од Халдоз и Арклоу Венера и два чамци за спасување од Бел Ил, Морбијан, Франција.
Пред крајот на 2008 година, во ирскиот кабинет бил ставен план за подигање на бродот. Се надевале дека трошоците од 3,8 милиони евра ќе ги платат осигурителите, при што бродот ќе биде подигнат во пролетта 2009 година, со оглед на поволните услови.
Бродот бил во релативно добра состојба на морското дно со оштетена една од нејзините штици од трупот; не е јасно дали оваа штета е предизвикана од удар со морското дно или е причина за потонувањето, најверојатно од судир со полупотопен контејнер. Тој стоел под 80 метри вода на песочно морско дно без камења, а тој бил „исправен на морското дно и можел да се спаси“ во септември. Пожелно било рано спасување пред оштетување од зимските бури и рибарските мрежи. На 23 февруари 2009 година, тогашниот министер за одбрана, Вили О'Ди, објавил дека ''Асгард II'' нема да биде подигнат. Џими Динихан, портпарол на опозициската партија Фин Гаел, изразил разочарување:
Во 2010 година, приватен тим од ирски нуркачи откриле голем број артефакти од потонатиот брод, како што се ѕвоното на бродот и воланот.
2 Истражување
Загубата на ''Асгард'' била истражена од Одборот за истражување на поморски жртви и нивниот конечен извештај бил објавен на 27 септември 2010 година. Најверојатната причина за несреќата, утврдила истрагата, е тоа што бродот се судрил со потопен предмет. Иако било откриено дека одржувањето и работењето на ''Асгард II'' го надминуваат она што го барале тогашните важечки регулативи, била дадена препорака дека треба да се ревидира практиката на класифицирање на пловни објекти за обука на едра како товарни, а не како патнички бродови.
Церовачки Пештери

Церовачки Пештери — најголем пештерски комплекс во Хрватска. Пештерите се наоѓаат на четири километри југоисточно од Грачац, на североисточната падина на ридот Црнопац на Велебит (1403 м), во јужниот дел на Паркот на природата Велебит.
1 Опис
Биле откриени при изградбата на Личката пруга во 1913 година, а ги открил Никола Туркаљ кој работел на изградба на пругата. Името го добиле по железничката станица Церовац. Овие пештери се едно од најголемите места на пештерски мечки во Хрватска, а пронајдени се и фосилни човечки коски и бронзена секира. Таа човечка коска припаѓала на т.н. ''ловец на пештерски мечки'' од горниот плеистоцен кој живеел таму пред приближно дваесет илјади години.
Должината на засега познатите и топографски снимени канали во долната пештера е 4058 м, вкупната длабочина на пештерата е 68 м, а вкупната висинска разлика е 97 м, додека должината на туристичката патека е 608 м. Должината на истражуваните канали на горната пештера е 4035 м, вкупната длабочина е 192 м, а вкупната висинска разлика е 202 м. Должината на туристичката патека е 725 м. Помеѓу горната и долната пештера се наоѓа многу помала средна пештера. Просечната температура во пештерите е од 6 до 8 °C. Тие се богати со пештерски украси и карстни појави (понори и оџаци), тие се важен палеонтолошко наоѓалиште на пештерската мечка и праисториска керамика (илиро-келтска култура). Заштитени се како геоморфолошки споменик на природата во 1961 година.
2 Галерија
Црвена полумесечина во Јемен

Друштвото на Црвената полумесечина во Јемен ( арапски : جمعية الهلال الأحمر اليمني) е јеменско хуманитарно здружение основано во 1968 година. Групата е национална подружница на Меѓународната федерација на Црвениот крст и Црвената полумесечина.
1 Главни цели
Говорејќи во 2018 година, генералниот секретар на Меѓународната федерација на Црвениот крст и Црвената полумесечина, Елхаџ Ас Си, изјавил дека приоритетите за организацијата во 2019 биле: подготовка за следната пандемија; движењето за заштита на ранливите популации како жени, деца, раселени лица и лица со посебни потреби; и подготовка за прашања поврзани со климата.
2 Активности и историја
Основање
Јеменската Црвена полумесечи била основа од Абдула Алкамези. Тој останал на функцијата генерален секретар до 2000-тите. Починал во 2017 година, откако не бил во можност да го добие потребниот медицински третман во Јемен.
Јеменската граѓанска војна
Друштвото на Црвената полумесечина во Јемен е една од малкуте групи на хуманитарни организации кои сè уште им помагаат на цивилите на теренот во Јемен во моментов. Неколку хуманитарни работници биле повредени или убиени при нивната работа во Јемен; четворица работници од Црвената полумесечина во Јемен починале во период од 6 месеци во 2015 година.
3 Поврзано
* Список на Црвен крст и Црвена полумесечина
* Меѓународното движење на Црвениот крст и Црвената полумесечина
Мирко Јозиќ

Мирко Јозиќ (роден на 8 април 1940, во Триљ) — поранешен хрватски фудбалски тренер и фудбалер.
1 Тренерска кариера
По завршувањето на играчката кариера во својата татковина, тој бил назначен за тренер на Јунак од Сињ, со кој ја освоил Југословенската трета дивизија во 1971 година. Потоа, тој работел во младинските селекции на репрезентацијата на Југославија, вклучувајќи ја и репрезентацијата под 20 години која ја предводел до титулата светски првак на првенството во Чиле 1987, со тим кој вклучувал имиња како Роберт Просинечки, Звонимир Бобан, Предраг Мијатовиќ, Роберт Јарни и Давор Шукер.
Во 1989 година се преселил во Јужна Америка, каде го водел Коло Коло, со кои ги постигнал најголемите успеси во својата кариера, станувајќи меѓу другото првиот европски тренер кој успеал да ја освои титулата во Копа Либертадорес како и првиот тренер кој го освоил најсилното јужноамериканско клупско натпреварување на чело на чилеански тим.
Во 1994 година, тој бил назначен за селектор на Чиле, функција која ја извршувал приближно 12 месеци. Потоа по кратко време поминато на клупата на мексиканската Клуб Америка, тој се вратил во својата татковина каде во сезоната 1995-1996 бил назначен за тренер на Хајдук Сплит, заменувајќи го Иван Каталиниќ на клупата. Неговиот престој во клубот ќе остане запоменет по една несекојдневна ситуација во хрватскиот фудбал: во последното коло од првенството, Јозиќ ги водел популарните ''били'' до победа над Вартекс (1-0) со што Хајдук му овозможил на својот најголем ривал Динамо Загреб (тогашна Кроација) да го престигне клубот од Вараждин и да ја освои титулата, на што пак сплитската публика одговорила со свирежи.
Потоа, тој работел во Ал-Хилал во Саудиска Арабија, па накратко се вратил во Јужна Америка каде бил на клупата на аргентинскиот Њуелс Олд Бојс, а во летото 1998 година ја преземал тренерската фунција во португалскиот гигант Спортинг Лисабон. Сепак, таму не успеал да оствари добри резултати, освојувајќи го само четвртото место во португалското првенство и претрпел две рани елиминации во домашниот куп и Купот на УЕФА, по што бил отпуштен по завршувањето на сезоната 1998-1999.
Врвот на тренерската кариера го достигнал во 2000 година, кога станал селектор на хрватската репрезентација. Иако со ''коцкестите'' успеал да се квалификува за Светското првенство 2002, таму не успеал да ја мине групната фаза, забележувајќи само една победа над фаворитот Италија и два неочекувани порази од Мексико и Еквадор.
2 Титули
2.1 Тренер
2.1.1 Клупски
2.1.1.1 Јунак Сињ
*Трета лига на Југославија : 1
: 1970-1971
2.1.1.2 Коло Коло
*Примера Дивисион : 3
: 1990, 1991, 1993
*Куп на Чиле : 2
: 1989, 1990
*Копа Либертадорес : 1
: 1991
2.1.1.3 Ал-Хилал
*Азиски куп на победниците на куповите : 1
: 1996-1997
2.1.2 Репрезентативни
; Југославија
* Светско првенство за играчи под 20 години : 1
: Чиле 1987
Низиско

Низиско (|Φρούριο, ''Фрурио''; до 1961 г. ''Παλιάλωνα'', ''Палијалона''; до 1928 г. ''Νιζισκό, Низиско'') — село во Кожанско, Егејска Македонија, денес во општината Серфиџе на Кожанскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 51 жител (2011).
1 Географија и местоположба
Селото е сместено југозападно од Серфиџе и јужно од Кожани, на 2 км источно од десниот брег на Бистрица, во подножјето на планината Камбуница, на надморска височина од 600 м.
2 Историја
2.1 Среден век
Кај селото се наоѓаат остатоците на средновековниот град Соск.
2.2 Во Отоманското Царство
Иако носи македонско (словенско) име, неговото население уште од порано има грчко потекло.
На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. Низиско се води како чисто грчко село во Серфиџенската каза на Серфиџенскиот санџак со 15 куќи.
Според статистиката на грчкиот конзулат во Еласона, во 1904 г. во ''Изиско'' живееле 90 Грци христијани.
2.3 Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Таа година Низиско броело 109 жители, кои во 1920 г. се зголемиле на 116 лица.
Во 1928 година, името на селото било променето во Палијалона (''Παλιάλωνα'').'''' Во 1961 г. е одново преименувано, овојпат во Фрурио (''Φρούριο'').''''
3 Стопанство
Населението произведува жито, компири и други земјоделски производи, а делумно се занимава и со сточарството.
4 Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Камбуница со седиште во селото Трановалто, која припаѓа на поголемата општина Серфиџе, во округот Кожани. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Трановалто, во кој влегуваат истоименото село и Лазарадес.
5 Културни и природни знаменитости
Цркви
* Црква „Св. Димитриј“ — изградена во XVII век, живописана во 1646-1647 г.* Црква „Успение на Пресвета Богородица“ — изградена во 1738 г.
6 Наводи
Црвен крст на Хрватска

Црвен крст на Хрватска е национално друштво на Црвениот крст на Хрватска.
Организацијата има над 370.000 членови волонтери, како и 550 професионалци. Црвениот крст е активен во земјава од 1878 година.
Црвен крст на Естонија

Црвен крст на Естонија е естонското национално друштво на Црвениот крст.
Организацијата е основана на 24 февруари 1919 година на иницијатива на Ханс Лесмент.
Од 1992 година организацијата е членка на Меѓународната федерација на Црвениот крст и Црвената полумесечина.
Црвен крст на Словенија

Црвен крст на Словенија е невладина и непрофитна хуманитарна организација, дел од Меѓународното движење на Црвениот крст и Црвената полумесечина. Основана е во Градац во јуни 1944 година, најпрво како дел од Југословенскиот Црвен крст. Црвен крст на Словенија станал независна организација по прогласувањето на независноста на Словенија во 1991 година. Седиштето е во Љубљана, Словенија.
Сиви дами

Сивите дами биле волонтерки на американскиот Црвен крст кои работеле во американски болници и други здравствени установи и приватни домови, особено за време на Првата светска војна и Втората светска војна. Тие давале пријателски, лични, немедицински услуги на болни, повредени или инвалиди.
Тие пишувале писма, читале, поучувале и купувале за пациентите и служеле како водичи за посетителите и како хостеси во болничките соби за рекреација и на информативните бироа. Сивите дами, исто така, давале услуги за гостопримство во Центрите за крв на Црвениот крст и ги здружиле силите со другите работници на Црвениот крст во грижата за жртвите од катастрофи.
1 Историја
Корпусот за водители, болнички услуги и рекреација на Црвениот крст, познат како „Сиви дами“, започнал во 1918 година во армиската болница Волтер Рид во Вашингтон, ДЦ, обезбедувајќи услуги за воени пациенти. Нивното име доаѓа од нивниот потпис униформа на сив фустан и вел. Дури по Втората светска војна во 1947 година, програмата станала официјално позната како услуга на сивата дама.
Програмата за услуги на сивата дама била распуштена во 1960-тите и се апсорбирала во поунифицирана програма за волонтерски услуги во рамките на Американскиот Црвен крст.
Рапла

Рапла е град во централна Естонија'','' главен град на округот Рапла и центар на парохијата Рапла.
1 Историја
Најстарите записи датираат од 1241 година во данскиот попис, кога се вели дека тоа е мало село со 8 декари обработливи полиња. До крајот на 13 век, центарот на селото бил цврсто воспоставен. Приближно во исто време бил изграден цистерцијански манастир.
Амбициозниот период на брз раст на Рапла започна дури кон крајот на 19 век. Во 1866 година била изградена аптека, во 1868 година училиште, а во 1888 година болница. Во 1898 година била отворена фабрика за тули, а во 1900 година била изградена железничката линија помеѓу Рапла и Вилјанди. Старата камена црква била урната кон крајот на 19 век и била изградена нова во романски стил, еден од најчистите примери на овој стил во цела Естонија.
Во 1913 година, Рапла се состоела од околу 20 камени и 60 дрвени куќи. Во овој временски период, биле основани голем број општествени друштва, како што билеː Друштвото за волонтерски пожари, Друштвото за песна и музика, Здружението за земјоделство, Друштво за меѓусебно осигурување од пожари, Здружение на потрошувачи и Фонд за осигурување на депозити.
Има железничка станица на железничката линија Талин - Вилјанди управувана од Елрон. Во 1931 година, железничката пруга со тесен колосек од Рапла до Виртсу се отворила и останала во употреба до 1968 година.
2 Демографија
Етничка припадност, 1934, 1959, 1970, 1979, 1989, 2000, 2011, 2021
број, %, број, %, број, %, број, %, број, %, број, %, број, %, број, %
Естонци, 975, 98.1, 2462, 80.1, 3998, 91.0, 5070, 90.6, 5647, 90.0, 5387, 93.6, 4981, 95.8, 5022, 95.6
Руси, 8, 0.80, -, -, 210, 4.78, 345, 6.16, 391, 6.24, 233, 4.05, 139, 2.67, 106, 2.02
Украинци, -, -, -, -, 21, 0.48, 32, 0.57, 40, 0.64, 33, 0.57, 17, 0.33, 19, 0.36
Белоруси, -, -, -, -, 26, 0.59, 22, 0.39, 21, 0.33, 11, 0.19, 4, 0.08, 3, 0.06
Финци, -, -, -, -, 75, 1.71, 72, 1.29, 89, 1.42, 39, 0.68, 25, 0.48, 25, 0.48
Евреи, -, -, -, -, 0, 0.00, 3, 0.05, 2, 0.03, 2, 0.03, 1, 0.02, 3, 0.06
Латвијци, 3, 0.30, -, -, 2, 0.05, 4, 0.07, 1, 0.02, 2, 0.03, 2, 0.04, 8, 0.15
Германци, 5, 0.50, -, -, -, -, 32, 0.57, 41, 0.65, 9, 0.16, 8, 0.15, 8, 0.15
Татари, -, -, -, -, -, -, 1, 0.02, 0, 0.00, 0, 0.00, 0, 0.00, 0, 0.00
Полјаци, -, -, -, -, -, -, 3, 0.05, 1, 0.02, 2, 0.03, 0, 0.00, 3, 0.06
Литванци, -, -, -, -, 16, 0.36, 6, 0.11, 6, 0.10, 6, 0.10, 1, 0.02, 0, 0.00
непознато, 0, 0.00, 0, 0.00, 0, 0.00, 0, 0.00, 0, 0.00, 10, 0.17, 2, 0.04, 19, 0.36
друго, 3, 0.30, 611, 19.9, 43, 0.98, 9, 0.16, 32, 0.51, 24, 0.42, 22, 0.42, 37, 0.70
Вкупно, 994, 100, 3073, 100, 4391, 100, 5599, 100, 6271, 100, 5758, 100, 5202, 100, 5254, 99.9
3 Галерија
4 Поврзано
* Челеутохроа ( Акритарх од дупнатината Рапла)
Меѓународен музеј на Црвен крст и Црвена полумесечина

Меѓународниот музеј на Црвен крст и Црвена полумесечина е музеј кој се наоѓа во Женева, Швајцарија.
1 Заднина
Меѓународниот музеј на Црвен крст и Црвена полумесечина поставува централно прашање: како хуманитарната акција влијае на сите нас, овде и сега? Со цел да размислиме за ова прашање со нашите посетители, ги покануваме уметниците и културните партнери да ги испитаат прашањата, вредностите и моменталната состојба на хуманитарните акции и помош. Така, отворено, агилно и топло ова место се наметнува како место за сеќавање, создавање и дебата. Преку прикажување на оригинални уметнички содржини и развој на амбициозни партнерства во Швајцарија и во целиот свет, музејот придонесува за доближување на Меѓународното движење на Црвениот крст и Црвената полумесечина и на Женева.
Мисијата на Меѓународниот музеј на Црвениот крст и Црвената полумесечина е да го промовира разбирањето на историјата, актуелните настани и предизвиците на хуманитарната помош пред широката публика во Швајцарија и ширум светот, преку поттикнување на современото уметничко творештво и развивање иновативни содржини со јавни и приватни партнери од многу различни потекла и култури. На тој начин, тој претставува и го подобрува уникатното наследство, истовремено стимулирајќи широк социјален, културен и економски екосистем во кој тој игра централна улога.
Изложбата наречена „Хуманитарната авантура“ претставува три современи проблеми низ три различни простори; секој создаден од различен архитект: ''одбрана на човечкото достоинство'' (Гринго Кардија, Бразил), ''Реконструкција на семејните врски'' ( Диебедо Френсис Кере, Буркина Фасо), ''Намалување на природните ризици'' ( Шигеру Бан, Јапонија).
Ги потикнува посетителите на стекнување знаење и размислување, самата поставка на музеографијата внесува нова димензија во своите поставки а тоа е емоцијата. Како што влегуваат во секоја од трите тематски области, посетителите се поканети да се вклучат во искуствено градење на свест дури и пред да ја откријат информативната содржина на областа.
Дванаесет сведоци ја следат главната нишка на „Хуманитарната авантура“. Тие најпрво ги пречекуваат посетителите во сценографски апарат, а потоа ги придружуваат на нивната обиколка на изложбата во просториите. Сведоците се таму за да не потсетат дека човечките односи се во срцето на сите хуманитарни акции.
Покрај постојаната поставка, Музејот секоја година прикажува три привремени изложби. Целта на Музејот е да создаде простор каде што широк спектар на гласови ќе бидат внесени во дискусијата и дебатата за она што се случува во рамките на Меѓународното движење на Црвениот крст и Црвената полумесечина, културната сцена и секојдневниот живот. Од 2021 година, тој исто така се фокусира на годишна тема. Во 2021 година ја инаугурирале својата прва тематска година со наслов „Род и различност“.
2 Галерија
Маре Винт

Маре Винт е родена на 15 септември 1942 - 10 мај 2020 година) била естонска графичарка. Во своите дела, Винт претежно прикажува „идеален пејзаж“.
1 Живот
Винт е родена во Талин, каде што дипломирала на 9-то средно училиште во 1961 година. Од 1962 до 1967 година студирала на Државниот уметнички институт на Естонија ССР .Дипломирала како уметник за стакло. Од 1967 до 1969 година, таа работела како професор по уметност во средното училиште во Талин, а потоа како слободен уметник. Таа била член на Естонскиот сојуз на уметници од 1973 година.
Работела со цртање со мастило и молив, а најмногу со литографија од 1972 година. Во делата на Маре Винт од втората половина на 1960-тите и почетокот на 1970-тите, се појавил стил, кој се карактеризирал со црно-бел контраст на цртежите, во кој бојата е повеќе условена.
Таа била наградена со Орден Бела ѕвезда IV класа, во 2015 година.
Општина Дихово

Општина Дихово — поранешна општина во Јужна Македонија, создадена во 1952 година, а во 1955 година била зголемена. Центар на општината било селото Дихово.
1 Населени места
Во Општина Дихово спаѓале следниве села: Братин Дол, Брусник, Дихово, Лавци, Магарево, Нижеполе, Снегово и Трново.
2 Население
Според пописот во 1953 во општината живееле 3.386 жители.
+Население и домаќинства во 1953, Населено место, Домаќинства, Жители
Братин Дол, 56, 308
Брусник, 185, 959
Дихово, 138, 686
Лавци, 142, 684
Магарево, 33, 158
Нижеполе, 119, 619
Снегово, 24, 166
Трново, 66, 306
Вкупно, 763, 3.886
2.1 Возраст и пол
+, Пол, Вкупно, Вкупно население по возраст
0-4, 5-9, 10-14, 15-19, 20-24, 25-29, 30-34, 35-39, 40-44, 45-49, 50-54, 55-59, 60-64, над 65, непознато
вк., 3.886, 416, 339, 421, 502, 394, 324, 209, 138, 264, 209, 145, 112, 100, 313, -
м., 1.967, 204, 189, 216, 255, 222, 160, 100, 66, 132, 103, 71, 55, 39, 155, -
ж., 1.919, 212, 150, 205, 247, 172, 164, 109, 72, 132, 106, 74, 57, 61, 158, -
3 Наводи
4 Поврзано
* Општини во Македонија
* Битолска Околија
Националнен парк Вилсанди

Националниот парк Вилсанди е морско заштитено подрачје во парохијата Сарема, округот Саре, Естонија. Вклучува дел од островот Вилсанди, голем број помали острови, соседните делови на западниот дел на Сарема, вклучувајќи го и полуостровот Харилаид.
1 Историја
Паркот прераснал во резерват за птици основан во 1910 година. Тој е високо чувствителен екосистем, кој се користи како место за застанување и одмор од страна на многу птици преселници, како што се гуските и како место за размножување и гнездење за над 247 видови птици, од кои најзастапена е обичната патка. Една третина од сите заштитени растителни видови во Естонија може да се најдат и во националниот парк. Ловот е апсолутно забранет. Овој парк е популарна туристичка дестинација и за Естонците и за странските посетители, особено од Финска.
2 Поврзано
* Заштитени подрачја на Естонија
Асансјор

Асансјор (на турски значи „лифт“, изведен од францускиот збор ''ascenseur'') — историска зграда во квартот Караташ во Измир, во границите на градската област Конак. Лифтот бил изграден во 1907 година како јавна услуга од богатиот еврејски банкар и трговец од тој период, Несим Леви Бајраклиоглу, со цел да се олесни преминот од тесниот брег на Караташ до ридот, а лифтот во зградата служи за превоз на луѓе и стока низ стрмната карпа помеѓу двата дела на квартот.
Со текот на времето, малата улица што водела до зградата станала позната под истото име, улица Асансјор (''Асансјор Сокаги''). Во 1940-тите, еден од жителите на улицата бил пејачот Дарио Морено, кој подоцна ја достигнал својата слава.
Неодамна била обновена и оттогаш станала една од знаменитостите на Измир. Улицата била преименувана во улица „Дарио Морено“ во спомен на пејачот.
Ана Вески

Ана Вески (родена Ен Варман 27 февруари 1956 година) е естонска поп пејачка.
1 Биографија
Ана Вески е родена како Ен Ваарман во Рапла, Естонија. Дипломирала на музичкото училиште во градот, по што влегла во Технолошкиот универзитет во Талин. По завршувањето на образованието, таа станала професионален пејач и почнала да работи како солист во групите Мобилен и Витамин. Нејзината прва значајна хит песна на естонски јазик била „Кралица на градината со рози“ во 1980 година. Други истакнати естонски хитови биле „Тропска ноќ “ во 1979 година, „''Последниот чин''“ во 1983 година и „ Дали ќе останеш или не“? во 1986 година.
Организирајќи го ансамблот Немо, Вески ја започнала својата соло кариера во 1984 година. Истата година, таа учествувала на меѓународниот фестивал на песната Сопот во Полска. На натпреварот, таа ги добила Првите награди во две категории: Килибарното славејче за најдобра изведба на полска песна (со записот „ ''олка идолка'' “) и натпреварот за песна на интервизија за песната „''Надежда гасне''“. Првата награда за интервизија била всушност второпласирана позиција, бидејќи победничката Кристина Гижовска ја добила наградата Гран при.
Популарните песни на руски јазик во нејзиниот репертоар вклучуваат „Земи ме со тебе 1983 година, „Моја сакана моја“ 1994"Уживајте во животот", 2001.
Во 1987 година, Вески настапуваше во естонскиот рокентар ''„Пингул кил“'' ( ''Затегната врвка'' ) со други значајни естонски пејачи и музичари како Урмас Алендер, Иво Лина и Тинис Меги .
Во почетокот на 1990-тите, Вески и В. Довганиј организирале колекција на крзнена облека за продажба во Талин и Москва.
2 Семејство
Вески првпат се омажила со текстописецот Јак Вески (1956–1994) во 1977 година. Нивната ќерка Керли Вески е дипломат и работела во естонскиот конзулат во Москва. Двојката се развела во 1981 година. Вториот брак на Вески бил со нејзиниот менаџер Бено Белчиков. Белчиков починал на 1 мај 2022 година, на 74-годишна возраст.
3 Признанија
* Заслужен уметник на Естонската ССР (1984)
* Орден на Белата ѕвезда, V класа
4 Избрана дискографија
4.1 Соло
*''Ана Вески'' (1983)
* Поет Ана Вески (1983) ЕП
* Позади крутой поворот (1984) ЕП
*''Ветувам дека ќе те одведам во градината!'' (1985)
* Ти ветувам градини (1985)
* Уживај во животот (1986) ЕП
*''Исповедта'' (1995)
*''Карневал на љубовта'' (2000)
*''Дива'' (2000)
* Не биди тажен човеку (2002)
*''Надеж'' (2003)
* Не жали за ништо (2004)
*''Во живо 2008'' (2008)
*''Нема ангели'' (2009)
* Како да се случи / Сè што се случува(2010)
*''Роденден за двајца'' (2011)
*''Калис, кула'' (2013)
*''Земете ја мојата песна'' (2016)
*''Ви благодарам: јубилејниот концерт во живо'' (2016)
*''Ана Вески „Тркалање, така се тркала времето“'' (2018)
4.2 Соработки
* Ане Вески и ансамблот „Мусик-Сеиф“ (1983), Ане Вески и Мусик-Сеиф
*''Ви благодарам!'' (1988), Ане Вески и Немо
* Покана за танц бр. 9: Кралиците на летото(1998), Ана Вески и Марју Ланик
*''Роденден за двајца'' (2011), Ане Вески и Аин Тамесон
Декларација за државен суверенитет на Башкортостан

Декларација за државен суверенитет на Башкортостан — документ со кој била прогласенаполитичка и економска автономија на Башкирската Автономна Советска Социјалистичка Република од Советскиот Сојуз. Декларацијата била усвоена на 11 октомври 1990 година на третата седница на Врховниот совет на Башкирски АССР. Поранешниот башкирски АССР денес е наследник на Република Башкортостан, федерален субјект на Русија.
1 Декларација
На 12 јуни 1990 година, Конгресот на народните пратеници на РСФСР ја усвоил Декларацијата за државен суверенитет на Руската Советска Федеративна Социјалистичка Република. Оваа декларација, како и законите на СССР „''За поделбата на овластувањата меѓу СССР и субјектите на Федерацијата''“, „''Врз основа на економските односи на СССР и Унијата и автономните републики''“ биле правна основа за развој и усвојување на Декларацијата за државен суверенитет на Република Башкортостан.
Со основањето на Врховниот совет на БАССР, со кое започнало изготвувањето на Декларацијата за државен суверенитет на Башкирска ССР во земјата, започнала дискусијата за местото на Башкортостан во Советскиот Сојуз и Руската Федерација. Во текот на развојот на Декларацијата биле назначени два центри - во Врховниот советски совет на министри на Башкирска АССР и Башкирска АССР. На крајот на јули 1990 година биле развиени две нацрт-декларации дека на 2 август 1990 година биле испратени до народните пратеници на СССР на РСФСР и БАССР за проучување и нивните предлози.
На 10 август 1990 година биле објавени неколку проекти на страниците на Декларацијата од националните весници за јавна дискусија, меѓу кои бил и нацрт подготвен од научниците Л. Ш. Гумерова, З.И. Еникеев, А.Н. Тимонин и Ф.З. Јусупов.
На 11 октомври 1990 година, на третата седница на Врховниот совет на Башкирски АССР, тие ја усвоиле Декларацијата за државен суверенитет на Републиката. ''Муртаза Рахимов'' го опишал усвојувањето на Башкортостанската декларација за суверенитет како „''Во име на големите цели, можеме да кажеме дека башкортскиот народ го доживува своето второ раѓање. Развојот на националната култура, зголемениот интерес за мајчин јазик, старите традиции - сето ова дава надеж дека Башкирите нема да ја изгубат својата национална оригиналност. Неопходно е да се истакне дека понатамошниот сеопфатен развој на башкирскиот народ ќе биде возможен само доколку другите народи на Башкортостан поминат низ истиот процес на развој, и ќе ги користат своите мајчини јазици, ќе уживаат во нивниот морал, историја и култура''“.
2 Ден на Републиката
Башкортостан го слави 11 октомври како Ден на Републиката, национален празник - Денот на декларацијата за државен суверенитет на Републиката. Празникот бил донесен од Врховниот совет на Република Башкортостан на 27 февруари 1992 година. Заедно со другите национални празници како Бајрам, Курбан Бајрам и Денот на Уставот на Башкортостан, Денот на Републиката е неработен празник.
Црвен крст на Демократска Република Конго

Црвениот крст на Демократска Република Конго е организациска членка на Црвениот крст на Демократска Република Конго. Основана е од Меѓународниот комитет на Црвениот крст (МКЦК) и била примена во Меѓународната федерација на Црвениот крст и Црвената полумесечина (ИФЦК) во 1963 година. Претходното друштво на Црвениот крст кое постоело во Слободната држава Конго, било под власт на белгискиот крал Леополд II и се распаднало во 1909 година.
Црвен крст на Мали

Црвениот крст на Мали ( француски: ''Croix-Rouge Malienne'') бил основан во 1965 година врз основа на Женевските конвенции на август 1949 година и наредбата на 59 PCG 28 март 1959 година кои управуваат со здруженија и невладини организации во Република Мали. Седиштето е во Бамако. Примарната цел на Црвениот крст на Мали е да обезбеди помош за луѓето кои страдаат од комбинираните ефекти на вооружените конфликти, да ја промовира исхраната и здравјето и да обезбеди помош за време на недостиг на храна. Меѓународна Федерација на здруженијата на Црвениот крст и Црвената полумесечина го признала Црвениот крст на Мали на 14 септември 1967 година, како 109 национално друштво на Црвениот крст и Црвената полумесечина.
1 Киднапирање во 2014 година
На 8 февруари 2014 година, пет хуманитарни работници од Мали, од кои четворица биле работници на Црвениот крст на Мали, биле пријавени за исчезнати од страна на Меѓународна Федерација на здруженијата на Црвениот крст и Црвената полумесечина. Наводно, хуманитарните работници патувале на пат меѓу северните градови Кидал и Гао во Северно Мали пред нивното исчезнување. Киднапирањата довеле до привремена забрана на движењето на членовите на персоналот на Црвениот крст на Мали во северниот регион. На 11 февруари, исламистичка милитантна група, Движењето за единство и џихад во Западна Африка, превзела одговорност за киднапирањето на петте работници од Мали. На 17 април 2014 година, во соопштението на Меѓународна Федерација на здруженијата на Црвениот крст и Црвената полумесечина со седиште во Бамако, било објавено дека киднапираните работници на Црвениот крст биле ослободени за време на тајна воена операција спроведена од француските воени сили. Двајца од работниците се здобиле со полесни повреди. Останатите тројца останале неповредени.
2 Одговор на еболата во 2014 година
Првиот случај на заболување од вирусот ебола во Мали бил откриен во октомври 2014 година. Како одговор, Црвениот крст на Мали во соработка со Меѓународна Федерација на здруженијата на Црвениот крст и Црвената полумесечина и други здравствени организации низ Мали започнале операција против вирусот со цел да се борат и да ја спречат можноста од ширење на еболата. Со само осум случаи кои резултирале со шест смртни случаи, одговорот бил релативно успешен. Мали беше прогласен без ебола на 18 јануари 2015 година.
3 Статистика
Во 2014 година, Црвениот крст на Мали дистрибуирал над 15.000 тони храна, обезбедил пристап до вода за пиење за 240.000 луѓе и обезбедил 4.100 посети на затворениците.
Микровалто

Микровалто (|Μικρόβαλτο) — село во Кожанско, Егејска Македонија, денес во општината Серфиџе на Кожанскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 333 жители (2011).
1 Географија и местоположба
Селото е сместено југозападно од Серфиџе и јужно од Кожани, во долината на реката Бистрица, во подножјето на планината Камбуница, на надморска височина од 750 м.
2 Историја
2.1 Во Отоманското Царство
На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. ''Микрос Валтос'' се води како чисто грчко село во Серфиџенската каза на Серфиџенскиот санџак со 42 куќи.
Според статистиката на грчкиот конзулат во Еласона, во 1904 г. во ''Микровалтон'' живееле 280 Грци христијани.
2.2 Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Таа година Микровалто броело 406 жители, кои во 1920 г. се намалиле на 360 лица.
3 Стопанство
Населението произведува жито, компири, тутун и други земјоделски производи, а делумно се занимава и со сточарството.
4 Самоуправа и политика
Во 1918 година, селото станало самостојна општина, чиј атар зафаќал површина од 23 квадратни километри. Општината Микровалто била приклучена во општината Камбуница во 1997 година, која била укината во 2011 година и станала дел од поголемата општина Серфиџе.
Селото припаѓа на општинската единица Камбуница со седиште во селото Трановалто, која припаѓа на поголемата општина Серфиџе, во округот Кожани. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Микровалто, во кој е единствено село.