procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Лештен

Лештен — село во Грменско, Пиринска Македонија, денес во општината Грмен на Благоевградската област, југозападна Бугарија.
1 Географија и местоположба
Селото Лештен се наоѓа на 14 километри североисточно од Неврокоп и на 7 километри североисточно од општинскиот центар Грмен. Селото е планинско кое се наоѓа на надморска висина од 1093 метри на екстремните јужни падини на Западни Родопи. Атарот на селото зафаќа површина од 16.569 км<sup>2</sup>. Поради својата местоположба, селото има возбудлив поглед кон Неврокопската долина и Пирин, прекрасна архитектура чии куќи се типични за регионот.
2 Историја
2.1 Османлиско Царство
Во текот на XIX век, селото било чисто македонско и припаѓало кон Неврокопската каза. Црквата „Света Петка“ бил изградена во 1833 година. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Лештен (Leschtène) е село со 59 семејства и 200 Македонци. Во 1889 година Стефан Верковиќ („Топографическо-этнографическій очеркъ Македоніи“) за селото запишал дека во него има 56 бугарски куќи.
Во 1891 година Георги Стрезов за селото напишал:
Лештен, час до левиот брег на Канина. Патот од Неврокоп до Фотовишта е рамен а одовде започнува да е стрмен и тесен. Нормалниот пат трае 4 часа. На прво место е сточарството. Бугарска црква. Куќи 56, бугарски. Најновото бугарско село...
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 480 жители, сите Македонци.
2.2 Бугарија
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија.
Во тоа време селото било општински центар со развиена трговија. Општината постоела до 1934 година, по што нејзините архиви биле преместени во општината во селото Ковачевица. Регистрите за граѓански статус се наоѓаат во општинскиот центар на селото Грмен, а ЕСГРАОН се наоѓа во селото Горно Драаново заедно со стар регистар за месното население.
Обновени се многу од старите куќи во селото, додека нивниот автентичен архитектонски стил е зачуван и куќите се претворени во вили за одмор за туристите. Поради автентичниот изглед на селото, таму честопати се правени играни филмови и музички видеа.
3 Население
+Население на Лештен по попис
Година, 1934, 1946, 1956, 1965, 1975, 1985, 1992, 2001, 2011, 2015
Жители, 554, 571, 503, 294, 87, 64, 35, 8, 2, 10
+Население по возраст од 2011 година:
4 Личности
;Родени во Лештен
* Григориј Софиев, учесник во Руско-турската војна* Илија Д. Алексов, доброволец во Македонско-одринските доброволни чети* Костадин (Коста) Т. Аврамов, доброволец во Македонско-одринските доброволни чети* Коста Ив. Бабаџанов, доброволец во Македонско-одринските доброволни чети* Николај Кашев (р. 1941), бугарски сликар
* Симеон Апостолов, доброволец во Македонско-одринските доброволни чети* Тодоро Андреев, доброволец во Македонско-одринските доброволни чети
Долна Градешница

Долна Градешница — село во Општина Кресна.
1 Географија и местоположба
Селото Долна Градешница се наоѓа на левата страна од реката Струма, на надморска височина од 233 метри. Од својот општински центар Кресна е оддалечено 5 километри јужно. Покрај него поминува железница и автомагистралата „Струма“.
2 Стопанство
Атарот на селото зафаќа површина од 19.5км², претежно под тревна вегетација, освен на повисоките делови кадешто има шуми.
3 Демографија
Според пописот од 2021 година, селото имало 532 жители, со густина на населеност од 27 луѓе на километар квадратен.
Во пописот од 2011 година имало 661 жители, што значи дека во текот на една деценија има стапка на пад на население од -2%.
4 Општествени установи
Во селото има црква и железничка станица „Градешница“,
5 Администрација и политика
Поштенски број на селото е 2743.
Оштава

Оштава — село во Општина Кресна.
1 Географија и местоположба
Селото Оштава се наоѓа на Ѓаволска река, на западните падини на Пирин планина, на надморска височина од 1,002 метри. Од својот општински центар Кресна е оддалечено 9.2 километри источно. Селото е планинско и од разбиен тип. Над него се наоѓа маалото Езерец.
2 Стопанство
Атарот на селото зафаќа површина од 35.7км², пониските делови се претежно под тревна вегетација, додека повисоките делови се под шуми.
3 Демографија
Според пописот од 2021 година, селото имало 58 жители, со густина на населеност од 1 човек на километар квадратен.
Во пописот од 2011 година имало 71 жител, што значи дека во текот на една деценија има стапка на пад на население од -1.9%.
4 Општествени установи
Во селото има црква посветена на „Свети Теодор Тирон“.
5 Администрација и политика
Поштенски број на селото е 2847.
6 Личности
* Крум Монев
Иланско

Иланско (од 1982 г. офиц. Смолево; |Смолево) — село во Неврокопско, Пиринска Македонија, денес во Општина Јакоруда, Благоевградска област, Бугарија.
1 Географија и местоположба
Селото Иланско се наоѓа во планинско подрачје. На пругата Септември - Добриниште има и железничка станица. Климата е континентална со значително планинско влијание. Просечните годишни врнежи се околу 700 мм.
2 Историја
Во 1927 година едно од првите училишта било отворено во округот Родопи во Благоевградската област. Тоа било сместено во куќата на Кутузов, жител на Илан, емигрант во тоа време во Турција.Тој бил поучуван од Никола Карнолски. Тој доаѓал таму со цел да ги води децата по него на светлиот пат на просветителството. По идејата на Димитар Миров започнала изградба на нова училишна зграда во Вазгова Махала, која била отворена есента во 1931 година, каде имало две одделенија со по 2 паралелки. Во 1948 година биле адаптирани четири училници, учители биле : Спас Тантилов заедно со неговата сопруга, Костадин Добрев и Албен Харлев во 1953 година. Се отворило училиштето „Васил Левски“ во Смолево - 1 паралелка со 4 комбинирани паралелки. Истата година започнала изградбата на ново поголемо училиште во долниот дел, покрај потокот, за да биде во центарот на сите села „Паисиј Хилендарски“ од Аврамово. На 26 јануари 1982 година Иланско било преименувано во село Смолево.
3 Стопанство
Атарот на селото зафаќа површина од 17.19км². Околу селото има тревна вегетација, додека на остатокот од атарот преовладуваат шумите.
4 Демографија
Според пописот од 2021 година, селото имало 517 жители, со густина на населеност од 30 луѓе на километар квадратен.
Во пописот од 2011 година имало 552 жители, што значи дека во текот на една деценија имало стапка на пад на население од -0.62%.
5 Општествени установи
Во селото функционира џамија.
6 Население
Етнички состав на селото е претежно помачко, кои практикуваат сунитски ислам.
Попис на населението 2011 година
Број и удел на етничките групи според пописот од 2011 година:
Етничка застапеност
Вкупно, 552
Бугари, 12
Турци, 472
Роми, -
Други, 5
Не се изјасниле, -
Не одговориле, 64
Чапманов стик

Чапмановиот стик е електричен музички инструмент измислен од Емет Чапман во раните 1970-ти. Тој сакал да измисли инструмент дизајниран за техниката на паралелно тапкање на стапалата со двете раце која тој ја измислил во 1969. Првиот продукциски модел на стикот бил испорачан во 1974.
1 Конструкција
Со текот на годините, чапмановите стикови се изработувале од многу материјали. Првите биле направени од супер тврди дрва, најчесто од железно дрво, но некои и од абонос и други егзотични дрва, во текот на раните 1980-ти. Следната група, хронолошки, биле изработувани од поликарбонатни материјали во текон на 1990-тите. Денес, тие се изработуваат од многу тврди дрва како (падаук, индиско ружово дрво, тарара, јавор и махагон), како и пластика појачана со графит и други повисоко технолошки композити.
2 Музичари кои свират на стикот
* Тони Левин (King Crimson, Liquid Tension Experiment)
Мансарда

Мансарда во архитектурата се однесува на стил на закривен покрив кој се одликува со два нагиба на секоја од четирите страни на покривот. Долниот нагиб е речиси вертикален, многу пострмен од горниот, додека горниот нагиб е невидлив од улицата и е закосен минимално, колку да може да ја одлева водата. Ваквиот покрив дава можност за максимална искористеност на поткровјето и се смета за практичен начин на додавање спрат на една зграда. Декоративниот потенцијал на мансардата често се искористува со конкавни или конвексни криви линии и богато украсени баџи.
Овој стил станал популарен во Франција со делото на архитектот Франсоа Мансар (1598–1666). Тој е изумителот на овој вид на покрив и затоа самниот го носи неговото име (''toiture à la Mansarde'') или само „мансарда“.
Во времето кога куќите во Франција се оданочувале според бројот на спратови под покривот, мансардите биле згоден начин да се направи спрат, а да се избегне данок. Во 1850-тите мансардата доживува своевидна ренесанса при реизградбата на Париз. Стилот од ова доба во Франција се нарекува Втора империја.
Друга ренесанса на мансардата се случила во САД и Канада за време на доцниот XIX век како една од експресивните форми прифатени од викторијанските архитекти. Во стилот на Втората империја, мансардата обично се користела како покрив за кула, а помалку за цела зграда.
1 Мансардата во Македонија
Во Македонија мансардите биле преземени директно од француската архитектура. Примери за мансарди на најчесто наоѓаме во Битола (како град со изразени француски влијанија), но и во други градови каде архитектите влечеле инспирација од Битола или од други извори. Треба да се спомене дека мансардите се користат и ден денес во стилизираната современа архитектура.
2 Поврзано
* Франсоа Мансар
* Жил Ардуен Мансар
Uncanny X-men

The Uncanny X-Men, на почетокот издаван само како The X-Men, е најважниот стрип во Х-Меn франшизата на Marvel Comics. Стрипот ни ја претставува групата на мутанти/суперхерои X-Men. Издаван континуирано, со една деветомесечна пауза, од изданието број 1 (Септ. 1963), е основа за многу нови серии во франшизата, вклучувајќи ги Astonishing X-Men, New X-Men, X-Factor, X-Force, серија едноставно наречена X-Men и Generation X.
1 Историја
Создаден од писателот/едитор Стен Ли (Stan Lee) и цртачот Џек Кирби (Jack Kirby), стрипот е за првпат издаден во 1963, претставувајќи ги во својот прв број оригиналните пет Х-Меn: Angel, Beast,Cyclops, Iceman,и Marvel Girl, нивниот учител, Professor X,како и нивните најголеми непријатели ,меѓу кои најмоќниот е Magneto. На почетокот издаван како двомесечник,станува месечник со број 14 (Ное. 1965).
Серијата престанува со издавање со број 66 (Март 1970), но се враќа како двомесечник девет месеци подоцна,иако нема нови броеви ,туку само реиздавање на старите. Издавањето продолжува на овој начин сè додека тимот не е целосно сменет и стилистички донесен во новото време,со нови членови,во Giant Size X-Men број 1 (Мај 1975). The X-Men повторно почнуваат со издавање нови приказни со број 94 (Авг. 1975), но останува двомесечник сè до број 112 (Авг. 1978).
Marvel го издаваат стрипот и како двонеделник за кратки периоди во 1988-90, 1999, и 2002-06.
До раните 1980-ти стрипот станува еден од најдобро продаваните Американски стрипови ,правејќи многу од писателите и цртачите во звезди на индустријата и создавајќи други серии засновани на X-Men како The New Mutants,Excalibur и Wolverine ,како и многу други минисерии.
2 X-Men или Uncanny X-Men ?
Наречен на почеоткот само како The X-Men, стрипот го додава зборот "Uncanny" на неговата насловна страна на бројот 114 (Окт. 1978), и официјално го менува насловот во The Uncanny X-Men со бројот 142 (февруари 1981). Кога новата серија стипови наречена само X-Men почнува со издавање во 1991, обожавателите и историчарите ги класифицираат изданијата пред 1981 како The X-Men Vol. 1 или,поприфатливо во секојдневниот говор, The Uncanny X-Men.
3 Други серии засновани на X-Men и мешање на приказните со нив
Уште од издавањето на серијата X-Men од 1991 , приказните од различните серии се мешаат меѓу себе до извесен степен.Од 1991-1995, на краток период во 1997, и од 2000 па се досега, The Uncanny X-Men и X-Men пратставуваа различни тимови на X-Men. Појавувањето на Uncanny X-Men карактер во X-Men или обратно не е изненадувачко, но главните приказни околу карактерите обично се претставуваат во посебните серии како посебни , само за таа серија приказни.
Од 1995-96, кога Scott Lobdell ги пишува двете серии ,и од 1998-2000, кога Alan Davis ги пишува двете,Uncanny X-Men и X-Men се третирани како едно издание кое излегува на две недели, во кое приказните од Uncanny X-Men водат директно во наредните изданија на X-Men.
Како многу други популарни стрипови,Uncanny X-Men издаваат годишни изданија кои сè до двојно повеќе страници , издавајќи ги од 1971-72 и повторно од 1979-2001. По успехот на Ultimate Marvel годишниците, Uncanny X-Men повторно почнува со издавање на годишниците од 2006.
Пченка

Пченката (науч. ''Zea mays'') ― значајна житна култура од родот пченка (''Zea''), семејство треви (''Poceae''). Потекнува од Америка, односно Новиот Свет, од каде се проширила во Европа и низ целиот свет.
1 Потекло и историја
Индијанците ги учеле колонистите како да одгледуваат пченка, вклучувајќи и неколку видови жолта пченка кои се' уште се популарни како храна, како и видови црвени, сини, розови и црни зрна често свиткани, со точки или пруги, кои денес се сметаат (користат) за украсни во Соединетите Држави и се нарекува индијанска пченка. Високото, едногодишно стебло и големи прави лисја со брановидни краеви. Пченката се користи како добиточна храна, храна за луѓето и како за индустриска обработка. Иако е главна храна во повеќе земји, инфериорна е во споредба со хранливата вредност на другите житарки.
Пченкарните лушпи имаат долга историја на користење во фолклорната уметност за предмети како амалии и кукли. Пченката е едно од најразнесуваните хранливи растеија во светот, по засаденоста е надмината само од пченицата и е најважна житна култура во Соединетите Држави.
2 Употреба
Пченката е значајна житна култура, која освен во исхраната на луѓето, се користи како суровина во индустријата и за исхранување на домашните животни. Деловите кои не се за јадење се користат во индустријата, стеблото за хартија и ѕидни плочи, лушпата за полнење, кочаните за гориво, за правење на дрвен јаглен и во подготовка на индустриски растворувачи. Пченката најдобро успева во низините и во котлините каде што има доволно влага и топлина. Најпознти области за одгледување на пченка се: Мисисипската, Панонската, Ломбардската, Блашката, Источно-Европската низина, Аргентина, Бразил, Мексико и други.
Најголеми извозници на пченка се Соединетите Држави, Франција и Бразил, а најголеми увозници се Јапонија и Германија.
3 Производство на пченка во Македонија
Според Заводот за статистика, производството на пченка во Македонија од 2000 до 2019 година, во тони, е следното:
+Производство на пченка во Македонија од 2000 до 2019 г., Година, 2000, 2001, 2002, 2003, 2004, 2005, 2006, 2007, 2008, 2009
Тони, 125.383, 117.070, 140.694, 136.492, 141.875, 148.234, 147.494, 118.378, 127.125, 154.237
Година, 2010, 2011, 2012, 2013, 2014, 2015, 2016, 2017, 2018, 2019
Тони, 129.045, 126.096, 115.928, 131.043, 136.930, 133.771, 143.823, 120.156, 187.676, 145.278
4 Галерија
Торонто

Торонто (официјално, Градот на Торонто) е најголемиот град на Канада и е главен град на Онтарио. Градот се наоѓа на северно-западниот брег на езерото Онтарио. Во Торонто живеаат 2.622.230 жители што го прави градот петти по големина во Северна Америка после Мексико, Њујорк, Лос Анџелес и Чикаго.
Торонто е главен економски центар на Канада и светски град. Градот е особено развиен во областите на финансии, телекомуникации, транспорт, издавање, забава, развој на софтвер и медицинско истражување. Градот е дом на познатата КН Кула и многу национални и транснационални компании. Торонто е космополитски град и привлекува многу имигранти кои сочинуваат мозаик на култури и етнички групи од насекаде низ светот. Градот има ниска стапка на криминал, чиста средина за живеење и генерално гледано висок стандард за живеење. Според Известувачка Агенција на Економист, градот е еден од најдобрите градови за живеење во светот.
Торонто е срцето на областа Торонто, една од урбаните области со највисок раст во Северна Америка. Торонто е исто дел од Златната Потковица - густо населен регион во југоцентрален Онтарио каде живеаат осум милиони луѓе, или отприлика една четвртина од целокупното население на Канада.
Брезница (Кресненско)

Брезница (|Брезница, од 1971 г. офиц. Горна Брезница,) — село во Горноџумајско, Пиринска Македонија, во состав на денешната Општина Кресна на Благоевградската област, југозападна Бугарија.
1 Историја
1.1 Отоманско Царство
Во текот на XIX век, селото било во составот на Петричката каза на Серскиот Санџак на Отоманското Царство.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 300 Македонци и 460 муслимани.
За време на Балканските војни, во 1913 година селото било окупирано и запалено од страна на грчката армија.
1.2 Бугарија
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија. Во 1923 година била осветена црквата „Свети Атанасиј“.
Александар Климов, роден во село Ложани, Струшко, живеел и бил погребан во селото.Тој учествувал како војвода во Илинденското востание и бил осуден на 101 години затвор од османлиската држава по неговото задушување. Се населил во селото Горна Брезница во 1918 година, каде што бил поставен за учител. Во 2003 година во негова чест во селото бил подигнат споменик, по повод 100 години од избувнувањето на востанието.
2 Географија и местоположба
Брезница се наоѓа на околу 5 километри северозападно од центарот на градот Кресна низ кој минува главниот пат Е-79 и приближно 30 километри јужно од центарот на градот Благоевград, во подножјето на Малешевските Планини.
3 Население
+Население на Брезница по попис, Година
Год, 1934, 1946, 1956, 1965, 1975, 1985, 1992, 2001, 2011
Жители, 1027, 1195, 1244, 1327, 1259, 964, 941, 791, 564
+Население по возраст од 2011 година:
Според пописот на населението од 2011 година, етничкиот состав на селото е следниот:
Број на население
Вкупно, 564
Бугари, 453
Турци, -
Роми, -
Останати, -
Не се определиле, -
Без одговор, 108
4 Личности
; Починати
* Александар Климов — македонски револуционер
Боровичене

Боровичене (|Боравѝчени) — село во Петричко, Пиринска Македонија, денес во општината Петрич на Благоевградската област, југозападна Бугарија.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа во планински реон, на 20 километри западно од градот Петрич и на 42 км југоисточно од градот Свети Врач. Атарот на селото зафаќа простор од . Селото се наоѓа на надморска висина од 388 метри.
2 Историја
2.1 Османлиско Царство
Селото се споменува во османлиски дефтер од 1570 година под името Боровичани, Во истата година, во селото живееле 73 христијански и 3 муслимански семејства.
Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Боровица (Borovitza) се состоело од 33 куќи, и 102 Македонци.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 150 жители, сите Македонци. Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 136 Македонци под врховенството на Бугарската егзархија.
2.2 Бугарија
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија. До 1947 година Боровичене било мала на поранешното село Игуменец.
3 Редовни настани
Редовно на христијанскиот празник Илинден луѓето од село Боровичене одржуваат годишни празници во текот на три дена.
Рембрант

Рембрант Херменсон ван Рајн (холандски: ''Rembrandt Harmenszoon van Rijn''; 15 јули 1606 или 1607 – 4 октомври 1669) — веројатно највлијателниот холандски сликар и еден од најголемите сликари во европската историја на уметноста. Рембрант исто бил умешен печатар и нацртал многу цртежи. Неговите придонеси во уметноста се случиле во текот на златното време на холандското сликарство (за време на XVII век) кога холанѓаните го достигнале зенитот на нивната моќ низ светот, нивното политичко влијание, наука, трговија и култура (особено во сликарството).
Во биографскиот речник Чемберс пишува: „Ниеден уметник немал толкава комбинација на способности, енергија и сила“. „Неговиот однос спрема човештвото е полн со човечко сочувство и емоции“ (Џ. О. Торн: 1962).
1 Творештво
Единственото познато објаснување од самиот Рембрант за што тој се обидувал да постигне со неговата уметност е пронајдено во писмо кон еден од неговите патрони. Во него Рембрант напишал: „најдоброто и најприродното движење“ (на холандски „''die meeste ende di naetuereelste beweechgelickheijt''“). Дали тоа се однесува на материјална цел или нешто друго е оставено отворено за интерпретација. Во секој случај, Рембрант беспрекорно ги составувал материјалното и духовното како ниеден друг уметник во западната уметност..
Рембрант создал повеќе од 600 слики, 300 графики и 2.000 цртежи. Тој бил мошне продуктивен сликар на автопортрети и создал скоро стотина (вклучувајќи и 20 графики) низ неговата долга кариера. Овие авто-портрети ни даваат мошне јасна слика за Рембрант, неговиот изглед и уште побитно, неговото битие што може да се осознае во неговото разбраздено лице.
Битни карактеристи на творештвото на Рембрант се: светлосенка (кјароскуро), техника на користење на драматичен контраст на светло, сенки и темница која што Рембрант ја адаптирал од техниката на Караваџо; драматично и живо претставување на неговите субјекти без крута формалност која што била типична за тогашните сликари; длабоко сочувство за човекот без разлика на човековата старост и имотна состојба.
Во неговите дела кои често биле со митолошка, библиска или историска тематика, Рембрант често ја насликувал најблиската фамилија: неговата прва жена Саскиа, синот Титус и неговата неформална жена Хендрикје.
2 Автопортрети
3 Влијание
Во песната „Светилници“, францускиот поет Шарл Бодлер го опејува Рембрант како „тажна болница каде тивкиот народ блада“.
Покровник (Петричко)

Покровник (|Дрангово од 1932, во периодот од 1951-1962 - |Свобода) — село во Петричко, Пиринска Македонија, денес во општината Петрич на Благоевградската област, југозападна Бугарија.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа на магистралниот пат Петрич - Гоце Делчев, 7 км од Петрич и 12 км од Кулата. Сместено е на северните падини на Беласица. Климата се одликува со топли и суви лета, благи и дождливи зими. Често има режим на вода во текот на летните месеци. Во селото нема невработеност. Атарот на селото зафаќа простор од 8.622 км<sup>2</sup>. Селото се наоѓа на надморска висина од 192 метри.
2 Историја
Селото било создадено по крајот на Балканските војни во 1913 година од бегалците од Егејска Македонија, кои Грците ги протерале од нивните родни места. Овде биле сместени бегалци од селата Спатово, Дервент и Ерниќој. Прват местоположба на селото е спротивна на нејзината сегашна.
Во октомври 1925 година, за време на грчко-бугарскиот граничен конфликт познат како Петрички инцидент, селото било окупирано од грчката армија.
3 Население
+Население на Масли Чифлик по попис
Година, 1934, 1946, 1956, 1965, 1975, 1985, 1992, 2001, 2011, 2015
Жители, 277, 446, 492, 539, 552, 569, 545, 521, 528, 488
+Население по возраст од 2011 година:
4 Културни знаменитости
* Војнички споменик Дрангова чешма, изградена во 1916 година
* Биста на полковникот Борис Дрангов.
* Бугарски храм „Св. Петка“
* Капела „Свети Илија“
Долене

Долене — село во Петричко, Пиринска Македонија, денес во општината Петрич на Благоевградската област, југозападна Бугарија.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа во планински реон, на јужните делови од планината Огражден, на 22 километри северозападно од градот Петрич. Западно од селото поминува реката Градешница. Атарот на селото зафаќа површина од 12.067 км2. Селото се наоѓа на надморска висина од 710 метри.
2 Историја
Селото Долене има историја уште од античкиот период. Во околината на селото има остатоци од антички и средновековни населби.
2.1 Османлиско Царство
Селото Долене се споменува во отоманските даночни регистри од 1570 и 1665 година. Според првиот регистар, 2 муслимански и 12 христијански домаќинства живеат во селото. Во периодот од 16 - 19 век, на селската територија се одржувал славниот Доленски саем - еден од најголемите саеми во европските граници на Отоманското Царство. За панаѓурот, кој се одржувал секоја година и траел 40 дена, детални информации дал патописецот Евлија Челебија, кој го посетил селото во 1670 година. За селото, тој напишал:
Еднаш годишно, илјадници луѓе од Румелија, арапските земји, Персија, Индија, Самарканд, Бухара, Египет, Сирија, Ирак и од сите страни на Европа се собираат овде...
Во 1873 година во селото била изградена црквата „Успение на Пресвета Богородица“, која претставува споменик од големо значење. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Долене (Dolené) се состоело од 90 куќи и 325 Македонци. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 600 жители, од кои сите биле Македонци.
Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 736 Македонци под врховенството на Бугарската егзархија. Во селото имало едно основно училиште со еден учител и 17 ученици.
По избувнувањето на Балканските војни во 1912 година, 34 жители од селото биле доброволци во Македонско-одринските доброволни чети.
2.2 Бугарија
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија. До 1947 година Горчево е мала на поранешното село Игуменец.
3 Население
+Население на Долене по попис
Година, 1934, 1946, 1956, 1965, 1975, 1985, 1992, 2001, 2011, 2015
Жители, 269, 357, 366, 264, 226, 100, 60, 44, 24, 23
+Население по возраст од 2011 година:
4 Личности
* Иван Велков, македонски деец и револуционер
Право Брдо

Право Брдо — село во Општина Петрич, во југозападна Бугарија.
1 Географија и местоположба
Селото Право Брдо се наоѓа во планински реон. Селото се наоѓа во јужните падини на планината Огражден, југозападно од селото Долна Рибница. Климата е преходносредиземноморски, со минимум летен и зимски максимум на врнежи.
2 Историја
Селото се споменува во Отоманскиот Даночен регистар од 1570 година. Според него, во селото живееле 1 муслиманско и 30 христијански домаќинства.
Во XIX век Право Брдо е малку чисто македонско село во состав на Петричката каза на Серскиот санџак. Во „Култура Личности, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 година. „Право брдо“ (''Prabo brido'') е село со 15 домаќинства со 40 жители, Македонци.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Култура и спорт“) од 1900 г, во селото живееле 108 жители, сите македонски христијани. Според статистиката на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев (''La Macédoine et sa Population Chrétienne'') во 1905 година населението се состоело од 120 Македонци.
3 Население
Попис на населението 2011 година
Број и учество на етничките групи според пописот од 2011 година.
Етничка застапеност
Вкупно, 60
Бугари, 60
Турци, -
Роми, -
Други, -
Не се изјасниле, -
Не одговориле, -
Кулата

Кулата или Кула (|Кулата/Кула) — село во Петричко, Пиринска Македонија, денес во општината Петрич на Благоевградската област, југозападна Бугарија. Во минатото се нарекувало Петричка Кула, за да се разликува од блиското село Кула (Серска Кула) во Егејска Македонија, денес преименовано во Палеокастро.
1 Географија
Селото се наоѓа во Светиврачко-петричката Котлина, на левиот брег на реката Струма. Се наоѓа крај самата граница помеѓу Пиринска и Егејска Македонија, т.е. најблиско населено место до бугарско-грчката граница по патот Софија - Солун (Европски пат Е79), како и крајна точка на бугарскиот Републички пат I-1 и автомагистралата „Струма“. Поради тоа, тука е сместена царинарницата „Кулата“, во чија надлежност е „Златарево“. Овде е граничниот премин „Кулата-Драготин (Промахон)“.
2 Историја
Денешното село Кулата е наследник на стара средновековна населба. Во 1950-те, во училишниот двор се откриени темелите на триконхална средновековна црква, која го опслужувала населението од X до XII век. Освен тоа, околу стариот храм се најдени и неколку гробови, во временски распон од X до XIX век. Името на оваа стара населба е непознато, но се претпоставува дека играл улога на заштита на важниот премин низ Рупелската Клисура.
Во XIX век Кулата било мало македонско чифлигарско село во Демирхисарската каза. Во 1830-те, францускиот геолог Ами Буе поминал низ селото и го опишал вака:
Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. ''Кула'' (''Koula'') било село со 20 домаќинства сочинети од 65 Македонци.
Во 1891 г. охридскиот интелектуалец Георги Стрезов напишал за селото:
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“), во 1900 г. ''Кула'' броела 110 жители, сите Македонци-христијани.
Според статистиката на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 г. селото веќе прешло во состав на Мелничката каза. Населението на Кулата (''Koulata'') се состоело од 96 Македонци, сите под врховенството на Бугарската егзархија.
Во октомври 1925 г. за време на грчко-бугарскиот пограничен конфликт познат како Петрички инцидент, селото Кулата е окупирано од грчката армија.
3 Установи
* Кметство
* Основно училиште „Св. Кирил и Методий“
* Читалиште „Гоце Делчев“
* Црква „Св. Атанас“
4 Слики
5 Личности
* Александар Манолев (р. 1976) — политичар, заменик-министер
* Димитар Панделиев (1927 – 1995) — драматург и писател
* Емил Рупел (р. 1939) — писател
* Љубен Пехливанов (р. 1943) — офицер, генерал-полковник
* Никола Антонов — учител-педагог, борец во Балканските војни во четата на Таската Серски; можно е да е од Серска Кула* Лија (Емилија Парушкова; р. 1970) — пејачка
6 Поврзано
* Рупелска Клисура
* Светиврачко-петричка Котлина
Рибник (село)

Рибник — село во Петричко, Пиринска Македонија, денес во општината Петрич на Благоевградската област, југозападна Бугарија.
1 Географија и местоположба
Селото Рибник се наоѓа на 11 километри северно од Петрич. Селото се наоѓа на надморска висина од 74 метри. Атарот на селото зафаќа површина од 3.907 км<sup>2</sup>.
2 Население
+Население на Припечене по попис
Година, 1934, 1946, 1956, 1965, 1975, 1985, 1992, 2001, 2011, 2015
Жители, 264, 289, 269, 253, 210, 174, 150
+Население по возраст од 2011 година:
Самоилова Тврдина (село)

Самоилова Тврдина (|Самуилова крепост) — раселено село во Петричко, Пиринска Македонија, денес во општината Петрич на Благоевградската област, југозападна Бугарија.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 19 километри западно од Петрич. Селото се наоѓа на надморска висина од 469 метри. Селото нема население и атарот на селото се наоѓа во составот на село Клуч.
2 Демографија
Селото во сите пописи е заведено без жители.
’Рждак

’Рждак — село во Петричко, Пиринска Македонија, денес во општината Петрич на Благоевградската област, југозападна Бугарија.
1 Географија и местоположба
Селото ’Рждак се наоѓа на 3 километри источно од Петрич, на надморска висина од 285 метри во подножјето на планината Беласица. Од бугарско-грчката граница кај село Кулата е оддалечено 14 километри. Селото има редовни автобуски врски со Петрич и Кулата. Климата е променливо-средоземна, со топли и долги лета и со кратки зими.
2 Историја
Името на селото потекнува од ’рѓосаната вода што потекнува од нејзините извори. Старото село е сместено на планината Беласица и повеќето куќи датираат од османлиското владеење. Тие се направени од типична тула и слама. По ослободувањето, куќите биле напуштени од Турците кои емигрирале и на нивно место дошле бегалци од Егејска Македонија. Новото село било изградено со масивни куќи како продолжение на старото и далеку од планината Беласица во правец на Петрич.
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија.
Денес, селото е електрифицирано, водоснабдено и има изградено комуникациски мрежи. Станбениот фонд е скоро целосно реновиран. Постои кметство, канцеларија на регионалното полициско одделение во Петрич, црква, стадион, продавници и хотел. Исто така, работат приватни компании од областа на услугите за шиење. Тутунот и лозовите насади главно се одгледуваат во областа. Здравствените служби и образовните институции се во општинскиот центар - Петрич.
3 Население
+Население на ’Рждак по попис
Година, 1934, 1946, 1956, 1965, 1975, 1985, 1992, 2001, 2011, 2015
Жители, 209, 291, 295, 289, 320, 314, 321, 299, 270, 264
+Население по возраст од 2011 година:
Првомај (село)

Првомај (|Първомай) — село во Петричко, Пиринска Македонија, денес во општината Петрич на Благоевградската област, југозападна Бугарија.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа во Петричко-санданската котлина, во најнискиот дел помеѓу планините Беласица и Огражден, во близина е реката Струмица, која се влева во реката Струма. Климата е преодна средоземна и е погодна за одгледување на сите видови овошје и зеленчук, овошни дрвја и некои суптропски растенија. Зимата е блага, а летото е потопло. Поради климатските промени, зимската сезона постепено исчезнува во последните години. Селото е погодна почетна точка за искачување на Маркови Кладенци и високите делови на планината Огражден.
Селото Првомај се наоѓа на 6 километри западно од Петрич, на надморска висина од 118 метри. Атарот на селото зафаќа површина од 6.763 км<sup>2</sup>.
2 Историја
Првомај е една од најмладите населби во Бугарија. Било прогласено за село на 12 декември 1955 година од населба Мендово. Училиштето е најстарата институција од 1947 година. Од прогласувањето на селото до 1987 година селото е општински центар со 26 села во рамките на општината, главно во планината Огражден и во подножјето.
Поголемиот дел од жителите на селото се христијани, мигранти од планинските села во Огражден. Првите доселеници во селото се од Долна Рибница, формирајќи маало во месноста ''Чалијата''. По нив, се населиле жителите на селата Чуричени, Право Брдо, Мендово, Иваново, Кавракирово, Крушица, Гега, Волно, Белтока, Крнџилица, Боровичене, Зојчене, Долене и Дреновца.
3 Население
Според бројот на жители, селото е во првите 10 од најголемите населби во регионот на Благоевград и е второ по големина село во округот. Селото е поголемо од градовите Белица (3362), Добриништа (2836), Мелник (217) и Хаџидимово (2730), како и општинските центри Струмјани (960), Грмен (1998) и Сатовча (жители од 1944 година). Од 15 март 2017 година, населението во Првомај е 3686 лица со постојана адреса и 3346 лица со тековна адреса.
+Население на Масли Чифлик по попис
Година, 1956, 1965, 1975, 1985, 1992, 2001, 2011, 2015
Жители, 258, 914, 1557, 2503, 2920, 3302, 3428, 3409
+Национален состав на населението од 2011 гоинад:
Националност, Жители, Процент
Бугари, 2973, 99,77%
Останати, 6, 0,2%
Вкупно, 2980
+Население по возраст од 2011 година:
4 Личности
* Костадин Попов (Попстојанов) (~1850 – 1904) — македонски војвода, починал во селото
5 Поврзано
* Мендово
Струмешница

Струмешница (|Струмешница) — село во Општина Петрич, во околината на градот Петрич, Пиринска Македонија, југозападна Бугарија.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа во југозападниот дел на Благоевградската област, во јужното подножје на планината Огражден, во Петричката Котлина, на само 8,5 километри источно од макендско-бугарската граница. Селото е оддалечено 14 километри западно од Петрич и 37 километри источно од Струмица.
Низ селото тече реката Струмешница (Струмица), а истично од него — реката Градешница. Селото претставува едно од почетните точки во високите делови на Огражден.
2 Историја
Селото е едно од помладите во Пиринска Македонија. Официјално е признато за село во јануари 1963 година. Првите доселеници доаѓаат во 1949 година од денешното село Гега, од маалото Учкунци.
3 Демографија
Според пописот од 2011 година, во селото живееле 360 жители, од кои 209 се запишани како Бугари и 3 останати.
На табелата е прикажан бројот на населението во Струмешница за периодот 1965-2011:
Година, 1965, 1975, 1985, 1992, 2001, 2011, 2015
Жители, 207, 256, 310, 363, 394, 360, 354
На табелата е прикажан националниот состав на населението во градот:
националност, број, %
Бугари, 339, 94,1
Роми, 4, 1,11
Турци, /, 0,29
други, 4,44, 0,26
не се самоопределиле, /, 0,40
не одговориле, /, 8,11
Вкупно, 360, 100
4 Културни и природни знаменитости
Во атарот на селото се наоѓа познатата Самоилова тврдина, каде што во нејзина близина во 1014 година се случува Беласичката битка помеѓу цар Самоил и византискиот цар Василиј II.
Чучулигово (Петричко)

Чучулигово — село во Петричко, Пиринска Македонија, денес во општината Петрич на Благоевградската област, југозападна Бугарија.
1 Географија и местоположба
Селото Чучулигово се наоѓа на 15 километри источно од Петрич, во Петричко-санданската котлина, на левиот брег од реката Струма, во непосредна близина на бугарско-грчката граница. Селото се наоѓа на надморска висина од 79 метри. Атарот на селото зафаќа површина од 3.839 км<sup>2</sup>. Западно од селото се наоѓа европскиот пст Е79, на околу 1 километар северно од Кулата.
2 Историја
Селото било основано по Балканските војни од 1913 година од бегалци од Егејска Македонија и го носи името на напуштеното село Чучулигово, Серско. Во 1919 година, во селото се населиле и бегалци од други села во Серско.
Во октомври 1925 година, за време на грчко-бугарскиот граничен конфликт познат како Петрички инцидент, селото Чучулигово било окупирано и запалено од грчката армија.
3 Население
Еве преглед на населението на Чучулигово низ годините:
+Население на Чучулигово по попис
Година, 1934, 1946, 1956, 1965, 1975, 1985, 1992, 2001, 2011, 2015
405, 593, 501, 482, 362, 296, 262, 234, 184, 187
+Население по возраст од 2011 година:
4 Личности
;Родени
* Мирчо Разбојников (1918-2004), партизан
;Починати
* Георги Хазнатарски (Гогата Хазнатарски) (1877 -1941), македонски револуционер, војвода на ВМРО
* Крсто Хаџииванов (1929-1952) поет
* Лазар Кунгалов (1884 -1970), македонски револуционер, војвода на ВМРО
* Тома Радовски (1862 -1957), македонски револуционер, војвода на ВМРО
* Христо Радовски (1903 – 1980), македонски револуционер, војвода на ВМРО
* Иван Радовски (1905 – 1978), македонски револуционер, војвода на ВМРО
* Марко Радовски (1908 – 1984), македонски револуционер, војвода на ВМРО
Поврзани
* Емилија Божинова (1970), попфолк пејачка
Богородица (Пиринско)

Богородица — село во Петричко, Пиринска Македонија, денес во општината Петрич на Благоевградската област, југозападна Бугарија.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа на југоисточните падини на планината Огражден, на 20 километри северно од градот Петрич и на 20 километри југоисточно од градот Свети Врач. Климата е умерено-средоземна со летен минимум и зимски максимум на врнежите. Атарот на селото зафаќа простор од 13,517 км2. Селото се наоѓа на надморска висина од 490 метри.
Според пописот од 2015 година, селото има 22 жители.
2 Историја
2.1 Среден век
Селото Богородица има богата историја. Во околината на селото има остатоци од антички и средновековни населби.
Името на селото е поврзано со стар манастир посветен на Пресвета Богородица. Покрај тоа, во селото има остатоци од пет средновековни цркви: Света Петка, Свети Спас, Света Недела, Свети Илија и Свети Атанас.
2.2 Османлиско Царство
Според легендата, денешното село се појавило во 14 - 15 век. Селото се споменува во отомански дефтер од 1570 година под името Света Богородица. Во истата година, во селото живееле 91 христијанско домаќинство. Во XIX век селото Богородица било во состав на Петричка каза на Серскиот санџак. Во текот на овој период, во селото се населиле Македонци од Штипско, Велешко и други места од Македонија.
Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. во Богородица (''Bogoroditza'') имало 58 муслимани и 245 Македонци.
Во 1884 година во селото била изградена црквата „Свети Илија“, која денес претставува културен споменик. Во црквата се наоѓаат вредни фрескописи од истата година, дело на браќата зографи Антон и Атанас, веројатно локални занаетчии. Во 1891 година, Георги Стрезов напишал дека селото Богородица има 115 куќи и во него живеат 25 Турци и 90 Македонци.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 630 жители, сите Македонци.
Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 760 Македонци под врховенството на Бугарската егзархија.
2.3 Бугарија
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија. Од 1951 година до 1995 година селото го носело името Сестрино.
3 Население
+Население на Богородица по попис
Година, 1934, 1946, 1956, 1965, 1975, 1985, 1992, 2001, 2011, 2015
Жители, 429, 504, 524, 276, 142, 77, 63, 48, 30, 22
+Население по возраст од 2011 година:
4 Личности
* Гуна Иванова — бугарска народна пејачка
5 Галерија
Осина

Осина (|Осина) — село во Неврокопско, Пиринска Македонија, денес во Општина Сатовча, Благоевградска област, Бугарија. Претставува најисточното населено место во Пиринска Македонија.
1 Географија и местоположба
Селото Осина се наоѓа длабоко во Родопите, на патот којшто води од општинскиот центар Сатовча кон Доспат. Осина лежи на надморска восочина од 1,199 метри и е типично планинско село. Од градот Неврокоп е оддалечено 30 километри источно, од општинскиот центар Сатовча е оддалечено 8.7 километри источно, додека пак од Доспат само 6.6 километри западно.
Селото е крајно источно во Благоевоградската област, пред почетокот на Смолјанската област.
2 Стопанство
Атарот на селото зафаќа површина од 25.5км². Во него најголем дел заземаат шумите, а во помала мера се застапени пасиштата.
Поради близината на Доспатското езеро, во селото се развива и туризмот со угостителството.
3 Демографија
Според пописот од 2021 година, селото имало 372 жители, со густина на населеност од 14.5 луѓе на километар квадратен.
Во пописот од 2011 година имало 468 жители, што значи дека во текот на една деценија имало стапка на пад на население од -2.1%.
4 Општествени установи
Во селото функционита џамија.
5 Самоуправа и политика
оштенски код на селото е 2953.
Војска на Ватикан

Додека најпознатата воена единица во служба на Ватикан е Швајцарската гарда, историски постоеле ред други единици. Освен Швајцарската гарда, последните останати единици, Благородната гарда и Палатинската гарда, биле укинати од страна на папата Павле VI во 1970.
* Благородна гарда — некогашната папска коњичка гарда.
* Швајцарска гарда — пешадија во папската гарда.
* Палатинска гарда — некогашната милиција.
Бања (Пиринско)

Бања — село во Општина Мехомија, Пиринска Македонија, во југозападниот дел на Бугарија.
1 Географија и местоположба
Селото е планинско на надморска височина од 801 метар и е наоѓа во центарот на Разлошката Котлина, помеѓу три планини - Пирин, Рила и Родопи. Оддалечено е на 5 километри од Банско и Разлог, на 25 километри од Јакоруда и на околу 150 километри од Софија и Пловдив.
2 Историја
Во XVIII век Бања е село на Разлошката нахија. Во 1748 година селото е тимар на Јусуф.
За времен на Македонското востание во 1878 година, жителите од селото Бања земаат најактивно учество.
XIX век Бања е мешано христијанско и муслиманско село во Неврокопската каза на Османлиското Царство.
Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Бања е село со 362 домаќинства, 760 Македонци христијани и 270 Помаци.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 1.510 жители, сите Македонци од кои 960 христијани и 550 муслимани.
3 Демографија
Бања е голема населба со незначителни промени во бројот на население. Според пописот од 2011 година, во Бања живееле 2.857 жители.
На табелата е прикажан националниот состав на населението во градот:
националност, број, %
Бугари, 2.459, 86.0
Роми, 284, 9,94
Турци, 14, 0,49
други, 6, 0,21
не се самоопределиле, 9, 0,31
не одговориле, 12, 0,42
Вкупно, 2.857, 100
На табелата е прикажан бројот на населението во Бања за периодот 1965-2011:
година, 1934, 1946, 1956, 1965, 1975, 1985, 1992, 2001, 2011
население, 1.580, 1.805, 1.869, 2.150, 2.517, 2.782, 2.829, 2.818, 2.857
4 Редовни настани
Секоја година во првата недела на месец јули се одржува традиционалниот настан „Празник на моето село“. На тој ден се собираат жителите на селото и сите коишто потекнуваат од Бања, но живеат и работат во различни градови во Бугарија и странство. На настанот земаат учество фолклорни состави од Бугарија и од други земји.
5 Личности
* Васил Пачаџиев (1883 - Кавадарци, 27 септември 1942) — македонски револуционер, тиквешки војвода на Внатрешната македонско-одринска револуционерна организација
* Димитар Тимотеев Венедиков (1866 - 1939, Софија) — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, член на Македонскиот комитет
* Јордан Венедиков (15 јануари 1871 - 7 ноември 1957, Софија) — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, член на Македонскиот комитет
6 Наводи
Елешница (Разлошко)

Елешница — село во Општина Мехомија, Пиринска Македонија, во југозападниот дел на Бугарија.
1 Географија и местоположба
Селото Елешница се наоѓа во јужното подножје на северозападниот родопски масив Белаки и по двата брега на долното течение на реката Златарица, притока на Места. Оддалечено е 16 километри источно од Мехомија, 17 километри источно од Банско и 24 километри јужно од Јакоруда. Селото се наоѓа на надморска височина од 701 метар.
2 Историја
Покрај селото се открииени археолошки остатоци од населба која постоела уште во раниот неолит.
Покрај селото е откриена сребрена реликвија од VI век, а во ранохристијански натпис од месноста „Небуш“ се споменува локална црква, посветена на апостол Андреј Парвозани.
Црквата „Свети Атанасиј“ е изградена во 1832 година.
Во 1889 година Стефан Верковиќ во неговата книга „Топографско-етнографски опис, Македонија“, Елешница е село со 260 македонски куќи.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 1.650 жители, сите Македонци.
3 Демографија
Елешница е голема населба со намалување на бројот на население. Според пописот од 2011 година, во Елешница живееле 1.424 жители.
На табелата е прикажан националниот состав на населението во градот:
националност, број, %
Бугари, 1.356, 95,2
Роми, 12, 0,84
Турци, /, 0
други, 8, 0,56
не се самоопределиле, 3, 0,21
не одговориле, 45, 3,16
Вкупно, 1.424, 100
На табелата е прикажан бројот на населението во Елешница за периодот 1934-2011:
година, 1934, 1946, 1956, 1965, 1975, 1985, 1992, 2001, 2011
население, 2.138, 2.449, 2.261, 2.480, 2.483, 2.164, 1.943, 1.606, 1.424
Во селото и околината живеат голем број Македонци, кои од страна на бугарската држава не се признаваат како посебна етничка заедница и голем дел од нив се запишуваат како Бугари.
4 Личности
* Ѓорѓи Поп-Атанасов (10 ноември 1940) - македонски теолог, професор и истражувач, историчар на книжевност, археограф, старословенист, доктор по филолошки науки и академик во МАНУ
5 Наводи
Годлево

Годлево — село во Општина Мехомија, Пиринска Македонија, во југозападниот дел на Бугарија.
1 Географија и местоположба
Годлево е планинско село распространето во полите на планината Рила, на надморска височина од 877 метри. Оддалечено е 6 километри од општинскиот центар Мехомија и околу 150 километри од главниот град Софија.
2 Историја
Околу старото село коешто се наоѓа на 5 километри оддалеченост од селото, минува римски пат, а над него во планината се наоѓа местото викано Стапката на Крале Марко.
Во 1810 година во Годлево е отворено училиште од поп Теодосиј, кое првично опстојува во неговиот дом, а потоа во вакафскиот дуќан.
Црквата „Успение на Пресвета Богородица“ потекнува од 1835 година.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 800 жители, сите Македонци.
3 Стопанство
Во Годлево функционира млекарница, којашто е позната по произведството на кашкавал и сирење.
4 Демографија
Според пописот од 2011 година, во Годлево живееле 503 жители.
На табелата е прикажан националниот состав на населението во градот:
националност, број, %
Бугари, 494, 98,2
Роми, /, 0
Турци, /, 0
други, /, 0
не се самоопределиле, /, 0
не одговориле, 7, 1,39
Вкупно, 503, 100
На табелата е прикажан бројот на населението во Годлево за периодот 1934-2011:
година, 1934, 1946, 1956, 1965, 1975, 1985, 1992, 2001, 2011
население, 839, 892, 715, 788, 754, 668, 668, 607, 503
Во селото и околината живеат голем број Македонци, кои од страна на бугарската држава не се признаваат како посебна етничка заедница и голем дел од нив се запишуваат како Бугари.
5 Личности
* Иван Белешков (1866 - 1944, Годлево) — македонски револуционер
*Костадин Кантарџиев (1896 - 1943) — македонски револуционер, деец на ВМРО (Обединета) и КПБ
*Лазар Томов — македонски револуционер
6 Култура и спорт
Во селото има стадион со капацитет од 2000 души.
7 Наводи