Брит Екланд

Брит Екланд (родена Брит-Мари Еклунд; 6 октомври 1942) е шведска глумица и пејачка. Екланд станала позната преку ноќ во 1964 година, по бракот со глумецот Питер Селерс. Таа се појавила во бројни филмови во текот на 1960-ти и 1970-ти години, вклучувајќи и улоги во на Вилијам Фриедкин ''Ноќта кога го нападнале Минск'' (1968), ''Митралез Мекејн'' (1969) и британскиот филм на криминал ''Земи го Картер'' (1971), со што станала филмски секс симбол. Таа исто така глумела во британскиот хорор филм ''Азил'' (1972), британскиот култен хорор филм ''Платен човек'' (1973) и се појави како Бонд девојка во ''Човекот со златен пиштол'' (1974).
1 Ран живот
Екланд е родена како Брит-Мари Еклунд во Стокхолм во семејство на Мај Брит, секретарка, и Свен Аксел Еклунд, кој водел луксузна продавница за облека во Стокхолм и бил капитен на шведската државна репрезентација за карлинг. Мајката на Екланд умрела од Алцхајмерова болест во 1980-ти, што имало големо влијание врз неа.
Екланд пораснала со тројца помали браќа и рекла дека имала прекумерна тежина во поголемиот дел од нејзиното детство: „Бев многу тешка. Боже, имав брутален изглед. Секогаш се трудев да бидам смешна за да го надоместам фактот дека сум дебела и грда.“ Како тинејџерка, Екланд го напуштила училиштето за да патувала со една театарска дружина и била забележана во кафуле додека била во Италија од агент за таленти кој ја испратил во Лондон на аудиција за филмови.
2 Филмска кариера
2.1 Рани улоги: 1960–1970 година
Екланд ја започнала својата кариера со неколку делови и непотврдени улоги, вклучувајќи ја и нејзината прва улога на екранот во Војнички блуз (1960). Ова било проследено со мал спореден дел во ''Среќните крадци'' (1960). Таа имала мали улоги во шведските филмови ''Летото е кратко'' (1962) и ''Тој беше со мене'' (1963), пред да ја добие својата прва голема споредна улога во вестерн филм на Џорџ Маршал (1964).
Во 1964 година, таа се појавила во божиќниот телевизиски филм ''Песна за уште еден Божиќ'' со нејзиниот тогашен сопруг, Питер Селерс. Глумела во низа италијански филмови, ''„Митралез Мекејн“'' (1969), ''„Заговорници“'' (1969) и како Антигона во ''„Канибали“'' (1970).
2.2 Секс симбол и хорор улоги: 1971–1988 година
Во 1971 година, таа била избрана за водечка дама во криминалистичкиот филм ''Земи го Картер'', заедно со Мајкл Кејн, кој цврсто ја етаблирал како русокоса бомба. Во 1970-ти, Екланд играла и во неколку хорор филмови, вклучувајќи го и О''на што го видел ѕиркачот'' (1972) како вознемирена невеста; адаптацијата на Агата Кристи ''Бескрајна ноќ'' (1972), во улога на пријател и придружник на американска наследничка; и во антологискиот филм ''Азил'' (1972) заедно со Шарлот Ремплинг. Нејзината најиконична хорор улога е во култниот хорор филм „''Плетен човек"'' од 1973 година, во кој таа играла паганска селанка и заводничка; сепак, нејзиниот глас бил синхронизиран во филмот за да го прикрие нејзиниот шведски акцент.
Имала улоги во трилерот ''Крајната возбуда'' (1974) и британската драма ''Бакстер!'' (1973). На телевизија, таа била избрана во ТВ филмот ''„Човекот од шест милиони долари“'' (1973) наспроти Ли Мејџорс. Следната истакната улога на Екланд дошла кога ѝ било доделена улогата на главна Бонд девојка, Мери Гуднајт, во филмот за Џејмс Бонд ''Човекот со златен пиштол'' (1974), за кој добила мешани критики, но го продолжила статусот на Екланд како секс симбол. Таа играла во комедијата ''Ројал Флеш,'' која била опишана како „можеби нејзино најдобро дело на екранот“.
Екланд, исто така, портретирала биографски ликови, како што бил оној заснован на реалната глумица Ени Ондра (сопругата на боксерот Макс Шмелинг) во телевизискиот филм ''Прстен на страста'' (1978). Екланд глумела и во хорор филмовите ''Клубот чудовишта'' (1980) и ''Сатановата љубовница'' (1982).
Екланд имала споредни улоги во независни филмови и се појавила во комедијата „''Одмор на братство“'' (1985 година), по што следувала улога во филмот „''Месечина во Шкорпија“'' (1988) и како проститутка Мариела Новотни во играниот филм „''Скандал“'' (1989 година).
2.3 Театар и телевизија: 1989-денес
Таа гостувала во различни телевизиски серии, вклучително и во популарната серија ''Супербој'', глумејќи вонземјанин преправен како Лара, биолошката мајка на Супербој, за време на втората сезона на серијата во 1990 година. Екланд објавила книга за убавина и фитнес, ''Сензуална убавина: како да ја постигнете'' (1984), проследена со видео за фитнес во 1992 година. Во телевизиската серија на БиБиСи ''Ги сакам 70-тите'' (1999) таа ја водела епизодата од 1971 година во чест на нејзината улога како „Ана“ во филмот ''Земи го Картер''.
Подоцнежната кариера на Екланд главно се состоела од театар и телевизија, а нејзината последна улога во игран филм била во ''Децата'' (1990). Таа се појавила на сцената како член на глумечката екипа во ''Пепелашка'' во Регент театарот, Стоук-он-Трент во декември 1999 година и јануари 2000 година. Таа, исто така, се појавила во ''Живо мрзливи стари жени'', учествувала во декември 2007 година во шведското реално шоу ''Ѕвездите на замокот'' заедно со Питер Стормаре. Таа се појавила како гостинка во британското дневно телевизиско шоу ''Лабави жени'', во јануари 2008 година.
Од декември 2008 до јануари 2009 година, Брит Екланд глумела во ''Пепелашка'' во театарот Шо во Лондон. Таа ја извела песната ''Мојот принц'' оригинално снимена од Лара Пулвер на албумот ''Првиот чин – Песни од мјузиклите на Александар С. Берманж.''
Екланд била една од домаќинките на ''Шведски холивудски жени'' на ТВ3 во текот на сезоната 2013 година. Во 2010 година, Екланд учествувала во реалното ТВ шоу ''Јас сум славна личност... Извади ме одовде!'' каде што била четврта што била изгласана. За време на програмата, таа развила блиски односи со Стејси Соломон и Најџел Хејверс, додека станала непријателка на Џилијан МекКит. Таа учествувала на Ајде да танцуваме 2018 година емитувана на ТВ4. Таа била првата што била елиминирана на 30 март и се пласирала на 11-то место.
3 Личен живот
3.1 Врски и семејство
Екланд станала позната преку ноќ како резултат на нејзината виорна романса и брак од 1964 година со англискиот глумец и комичар Питер Селерс, кој ја запросил откако ја видел нејзината фотографија во весникот, а потоа се сретнале во Лондон. Таа била со него откако тој доживеал серија срцеви удари набргу по нивниот брак. Екланд била маќеа на децата на Селерс, Сара и Мајкл (кој починал од срцев удар на приближно иста возраст како и неговиот татко). Во јануари 1965 година ја добиле ќерката Викторија. Двојката снимила три филма заедно ''- Песна за друг Божиќ'' (1964), ''По лисицата'' (1966) и ''Бобо'' (1967) - пред да се разведат во 1968 година.
На 17 декември 1968 година, лордот Џастис Ор ѝ доделил на Екланд декрет за развод во Високиот суд врз основа на суровост од Селерс, кој не ја оспорил постапката.
Во јуни 1973 година, Екланд го добила синот Николај Адлер, со продуцентот Лу Адлер.
Таа, исто така, имала многу публикувана романса со рок ѕвездата Род Стјуарт; го запознала во 1975 година преку Џоан Колинс и живееле заедно повеќе од две години, при што Екланд се откажала од кариерата за да се фокусира на врската.
Од 1979-1981 година, таа се забавувала и се верила со пејачот Фил Луис.
Во 1984 година, на 42-годишна возраст, се омажила за тапанарот Слим Џим Фантом, кој бил 19 години помлад од неа, имал 23 години. Тие го добиле синот Томас Џеферсон (роден во 1988 година). Се развеле во 1992 година.
4 Наследство
Во 1980 година, била објавена нејзината најпродавана автобиографија, ''Вистинска Брит.''
Во 2004 година, Екланд била портретирана од Шарлиз Терон во ''Животот и смртта на Питер Селерс''. Таа ја придружувала Терон на Канскиот филмски фестивал, каде што станала многу емотивна кога го видела филмот.
Во филмот од 2018 година ''Мојата вечера со Ерве'', Екланд била портретирана од Хелена Матсон.
5 Дискографија
* „Направи ми уште еднаш (со чувство)“ / „Приватна забава“ (1979) бр. 15 SWE