procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Огист Мари Франсоа Бернер

Огист Мари Франсоа Бернер (26 јули 1829 - 6 октомври 1912) ― премиер на Белгија од октомври 1884 до март 1894 година и добитник на Нобеловата награда за мир во 1909 година.
4 Живот
Роден во Остенде во Обединетото Нискоземско Кралство 1829 година, тој се запишал на Правниот факултет на Католичкиот универзитет во Левен на 17-годишна возраст. Тој завршил пет години подоцна со најголем израз.
Тој бил избран во Комората на пратеници во 1873 година и станал министер за јавни работи под Жил Малу, значително подобрување на железничкиот, каналскиот и патниот систем. По неговиот мандат како премиер, тој ја претставувал Белгија на Хашките конвенции од 1899 и 1907 година. Тој исто така бил со-добитник (со Пол д'Естурнел де Констант ) на Нобеловата награда за мир во 1909 година за неговата работа во Постојаниот арбитражен суд. Тој бил избран за претседател на комисијата создадена според правилата на таа организација во случајот „Сарваркар“ во 1911 година. Една година подоцна, тој починал во Луцерн, Швајцарија. Адвокат по професија, ја извршувал функцијата министер за јавни работи. Тој бил премиер и министер за финансии од 1884 до 1894 година. Тој ја извршувал функцијата претседател на меѓународното право на здружување од 1903 до 1905 година. Тој бил првиот претставник на Белгија на мировните конференции во Хаг во 1899 и 1907 година. Во 1912 година бил хоспитализиран во Луцерн, каде што починал од пневмонија.
5 Достигнувања
Тој бил првостепена сила зад предлозите за обединување на меѓународното поморско право. Голем број конвенции за судири и помош во море, изготвени во 1910 година, набрзо биле потпишани од многу нации.
6 Наводи
*
4 Живот
Роден во Остенде во Обединетото Нискоземско Кралство 1829 година, тој се запишал на Правниот факултет на Католичкиот универзитет во Левен на 17-годишна возраст. Тој завршил пет години подоцна со најголем израз.
Тој бил избран во Комората на пратеници во 1873 година и станал министер за јавни работи под Жил Малу, значително подобрување на железничкиот, каналскиот и патниот систем. По неговиот мандат како премиер, тој ја претставувал Белгија на Хашките конвенции од 1899 и 1907 година. Тој исто така бил со-добитник (со Пол д'Естурнел де Констант ) на Нобеловата награда за мир во 1909 година за неговата работа во Постојаниот арбитражен суд. Тој бил избран за претседател на комисијата создадена според правилата на таа организација во случајот „Сарваркар“ во 1911 година. Една година подоцна, тој починал во Луцерн, Швајцарија. Адвокат по професија, ја извршувал функцијата министер за јавни работи. Тој бил премиер и министер за финансии од 1884 до 1894 година. Тој ја извршувал функцијата претседател на меѓународното право на здружување од 1903 до 1905 година. Тој бил првиот претставник на Белгија на мировните конференции во Хаг во 1899 и 1907 година. Во 1912 година бил хоспитализиран во Луцерн, каде што починал од пневмонија.
5 Достигнувања
Тој бил првостепена сила зад предлозите за обединување на меѓународното поморско право. Голем број конвенции за судири и помош во море, изготвени во 1910 година, набрзо биле потпишани од многу нации.
6 Наводи
*
Лимбини

Лимбини или Драмбутиотикос (|Λιμπίνι) — река во Населичко, Егејска Македонија.
1 Описание
Реката извира од источните делови на планината Горуша, северно од Блазом. Тече на североисток низ областа Населица. Пред селото Вајпеш свртува на југоисток и се влева во Бистрица како нејзина десна притока североисточно од гратчето Лапчишта.
2 Притоки
→ лева, ← десна
:* → Пападија:* → Базедија
Неверица

„Неверица“ (српски: ''Невјера'') — филм на режисерот Владимир Погачиќ од 1953 година. Главните улоги ги играат: Марија Црнобори, Миливоје Живановиќ, Северин Бијелиќ и Виктор Старчиќ.
1 Синопсис
Иво (го игра Бијелиќ) живее уверен дека мајка му Јела е вдовица, а не се знае дека тој е вонбрачно дете, а дека Нико (го игра Живановиќ), неговиот татко, ја напуштил Јела и заминал во Америка за да се збогати. Кога по долго време, Нико се враќа во татковината, нему му се допаѓа Ане (ја игра Дапчевиќ), девојката во која е вљубен Иво. Јела го преколнува Нико да се венчаат и тако да му обезбедат иднина на Иво. Иво, пак, поради Ана сака да го убие нико, но Јела е побрза од него.
Спанч

Спанч (|Σπανός, ''Спанос'') — река во Кукушко, Егејска Македонија, лева притока на Галик. Долга е 31 км.
1 Течение
Реката извира од источните падини на планината Круша (планина), на надморска висина од 640 м североисточно над селото Фанарли. Зазема југозападен правец, минува јужно од селото, а потоа тече низ Шемница. Потоа се упатува на југ, и откако ќе ги одмине Алексово и Касамли од исток, проаѓа источно и јужно од Грамадна. Проаѓа низ Стрезово од исток и Сеслово од северозапад, и тука меѓу овие две села се влева во Галик.
2 Опис
Спанч е најголема притока на Галик според количината на вода. Полноводноста на Спанч е сезонски зависна од количината на врнежи од дожд и стопен снег од планината Круша. Често пресушува во летниот период, но набргу почнува да тече кога ќе почнат врнежите. На брегот на Спанч, североисточно од Кукуш се наоѓа манастирот „Св. Нектариј Спанчовски“, наречен по реката.
3 Теренска обука
Високо над Стрезово крај Спанч се терените за обука за теренско возење и специјални испити. Оваа обука подразбира преминување на реката и поминување на бројни специјални крајречни препреки.
1917 (филм)

„1917“ — филм на режисерот Сем Мендес (Sam Mendes) од 2019 година. Мендес е автор и на сценариото, заедно со Кристи Вилсон-Кернс (Krysty Wilson-Cairns). Главните улоги ги играат: Џорџ Меки (George Mackay), Дин-Чарлс Чепмен (Dean-Charles Chapman), Марк Стронг (Mark Strong), Ендрју Скот (Andrew Scott) и Ричард Маден (Richard Madden). Во 2020 година, филмот ја освоил наградата „Оскар“ во следниве категории: најдобра фотографија (Роџер Дикинс), најдобри визуелни ефекти (Гијом Рошерон, Грег Батлер и Доминик Туи) и најдобро мешање на звукот (Марк Тејлор и Стјуарт Вилсон). Исто така, филмот е добитник на наградата БАФТА во категориите: најдобар режисер, најдобар филм, британски филм на годината, најдобра фотографија, како и добитник на наградата „Златен глобус“ за најдобар игрна филм и за најдобар режисер.
1 Содржина
Во филмот се прикажува судбината на двајца британски војници во текот на Првата светска војна. Разводниците Скофилд и Блејк добиваат невозможна задача: мораат да се пробијат низ непријателската линија за да пренесат една порака што може да ги спаси животите на 1 600 нивни соборци, меѓу кои се наоѓа и брат му на Блејк.
2 Улоги
Глумец, Улога
Џорџ Макеј, разводник Вилијам Скофилд
Дин-Чарлс Чапман, разводник Томас Блејк
Марк Стронг, капетан Смит
Ендру Скот, поручник Лезли
Ричард Маден, поручник Џозеф Блејк
Колин Ферт, генерал Еринмор
Бенедикт Камбербач, полковник Макензи
Клер Дибирк, Лори
Каталин Макрај

Каталин Макрај (родена на 5 април 1945 година) е унгарска поранешна гимнастичарка која се натпреварувала на Летните олимписки игри 1964 и 1968 година.
Таа е сопруга на поранешниот претседател на Унгарија Пал Шмит и била прва дама на Унгарија од 2010 до 2012 година, за време на претседателството на нејзиниот сопруг во дворецот Шандор.
1 Наводи
Царче-Жарче

Царче-Жарче — поема на македонскиот писател Велко Неделковски, издадена во 1989 година.
1 Содржина
:''Внимание: Овој дел од статијата обелоденува содржина на книгата.''
Напишана во стилот на народна приказна, поемата ја раскажува приказната за царчето кое изгубило апетит и за чие здравје стравуваат неговите родители, царот и царицата. Царот бара лек, готвачи кои со своите јадења ќе го поттикнат апетитот на царчето. Како што бива во народните приказни, никој од четворицата готвачи кои се јавиле за исполнување на тешката задача, не успеал да го поттикне апетитот на малиот цар. Лекот го наоѓа питачот кој молел за корка леб во царството, преправен мудрец, кој ги советувал родителите да го остават детето да биде дете, да игра и да се забавува, а не да биде царче-кукла. Кога ќе го послушаат советот на стариот мудрец, царчето не само што побарало да јаде, туку и само си зготвило јадење.
Царче-Жарче претставува извонредно дело на македонскиот автор Велко Неделковски, со ритамот и римата наликува на поемите на Пушкин и е забавна приказна, сказна за родителството и растењето на децата.
2 Изданија
* Во 1989 година, поемата ја објавила Редакцијата Детска радост при издавачката куќа НИПРО„ Нова Македонија“. Книгата е со димензии од 24 сантиметри и има 24 страници. Автор на илустрациите во книгата е Томе Манески. Книгата е каталогизирана во НУБ „Св. Климент Охридски, Скопје. Таа е испечатена во НИПРО„ Нова Македонија“.
3 Поврзано
* Велко Неделковски
Мостот (поема)

„Мостот“ — поема на македонскиот поет Блаже Конески, првпат објавена во 1945 година од издавачката куќа „Култура“. Потоа, поемата била вклучена во стихозбирката „Земјата и љубовта“ од 1948 година, кога авторот извршил неколку поправки. Во 1963 година, поемата била објавена како дел од збирката „Песни“ (издание на „Кочо Рацин“) при што, повторно, авторот извршил низа поправки во „Сказната на стариот мајстор“ во која изоставил неколку стиха и поправил две-три рими. Подоцна, Конески извршил уште една поправка на поемата, кога извршил значителни кратења на оние места кои претставувале само декларативен коментѕар. Освен кратењето, тој извршил и ситни измени во неколку стихови и така поемата го добила дефинитивниот облик.
1 Содржина
Поемата се состои од седум дела (песни): По завршувањето на Втората светска војна, народот ја започнува обновата на земјата, вклучувајќи ја и изградбата на железничките пруги. Притоа, првиот воз го започнува патувањето и пристига во еден тунел, потоа продолжува низ полето и најпосле запира до една река, зашто мостот преку неа е уништен за време на борбата против непријателот. Меѓутоа, во тек е работата на поправката на мостот. Во шестата песна е дадена сказната на стариот мајстор чиј син погинал во борбата за ослободување токму кај мостот. За време на погребот на синот, пред насобраниот народ, таткото се заколнал дека повторно ќе го подигне разурнатиот мост. И навистина, мостот е конечно изграден и возот ја минува реката преку него.
Доктор Младен

„Доктор Младен“ — филм на режисерот Мидхат Мутапџиќ од 1975 година. Автор на сценариото е Раде Башиќ, а главните улоги ги играат: Љуба Тадиќ, Павле Вуисиќ, Љубиша Самарџиќ, Јелена Жигон.
1 Синопсис
Доктор Младен Стојановиќ, лекар од Приједор, е водач на бунтовниците на планината Козара. Тој има привлечено во своите редови голем број селани од околните места. По победата над непријателот на Мраковица во 1941 година, тој станува херој. Доктор Младен организира војска од над илјада луѓе поради што е голема опасност за непријателот.
Ново Хајдарли

Ново Хајдарли (|Νέος Κλείτος, ''Неос Клитос'') — село во Кожанско, Егејска Македонија, денес во општината Кожани на Кожанскиот округ на областа Западна Македонија, Грција.
1 Географија
Селото се наоѓа на 6,5 км југозападно од градот Кожани.
2 Историја
Ново Хајдарли е наследник на селото Хајдарли, кое се наоѓа северно од Кожани. Тоа било едно од местата раселени заради отворањето на рудник.
Мирих

Мирих (|Μύριχος, ''Мирихос'') — река во Населичко, Егејска Македонија, лева притока на Бистрица.
Реката извира од планината Сињак североисточно под истоимениот врв Сињак (2.110 м) и тече на север. По месноста Керамида свртува на североисток, а потоа ја прима десната притока Блацка Река, па свртува на запад. Ја прима левата притока Намата и излегува во Шишанската Котлина. Минува веднаш северно од Шишани, по што веднаш свртува на југ и до крајот тече во таа насока. Се влева во Бистрица во месноста Драхес, југозападно од Враништа и спроти Кинам.
Смиксина Река

Смиксина Река или Смиксиотико (|Σμιξιώτικο ρέμα) — река во Гребенско, Егејска Македонија, дел од сливот на Бистрица.
1 Течение
Реката извира на Пинд од езерото Гура на североисток под врвот Василица (2.249 м), на границата меѓу Гребенско во Македонија и Јанинско во Епир. Тече на југоисток, минува низ влашкото село Смикси (по кое е наречена), ја прима десната притока Дамбас и излегува во Меданија Тегу. Тука свртува на североисток и се спушта меѓу врвовите Свети Илија (1.338 м) и Бална (1.404 м), па малку потоа ја прима левата притока Кало Исиома (Пандертијати, Филипјо). Тука навлегува во малата клисура Цурјака или Стомио Аетијас, каде се наоѓа хидроелектраната „Аетија“. Проаѓа на север од селото Туз каде се влева во Дуска Река (Доцикиотико). На ова место е камениот Нидруски мост.
2 Притоки
→ лева, ← десна
:* ← Дамбас:* → Кало Исиома (Пандертиати, Филипјо)
Гоце Толески

Гоце Толески (роден на 5 мај 1977 година) ― поранешен македонски фудбалер, кој кариерата ја завршил во Охрид 2004.
1 Клупска кариера
1.1 Македонија
Толески потпишал за Работнички во јануари 2004 година.
Во летото 2006 година, Толески се преселил во Ренова.
1.2 Германија
Толески се преселил во ФК Вакер Бургаузен од 2. Бундеслига. Но, клубот испаднал по лошата втора полусезона.
1.3 Чешка
Тој потпишал за Славија Прага на двегодишен договор во декември 2007 година. Тој ја освоил Наградата за најдобар странски играч во лигата 2007/08.
2 Меѓународна кариера
Своето сениорско деби за Македонија го имал на пријателскиот натпревар против Финска во април 2002 година и има стекнато вкупно 18 натпревари, постигнувајќи 1 гол. По тригодишна пауза, тој бил повикан во екипата во септември 2007 година, ги одиграл двата квалификациски натпревари за Европското првенство против Русија и Естонија. Натпреварот против Естонија бил неговиот последен меѓународен натпревар.
Agar.io

Agar.io (македонски: ''Агар.ио'') — бесплатна двомерна масовна повеќеиграчка семрежна игра од 2015 г. создадена од бразилскиот развивач Матеус Валадарес. Во неа, бактериските клетки се движат наоколу во Петриева шолја, впивајќи хранителни гранули, а исто така се јадат заемно. Тоа е прелистувачка игра, има и мобилна верзија за андроид и iOS. Играта го добила името по агар (англ. ''agar'') — хранлива средина за размножување бактерии''Agar.io'' добил потврдни одзиви од критичарите, кои особено ја пофалиле едноставноста и механиката на проектот. Одречните гледишта на играта вклучуваат повторувачки играчки процес. Во голем дел благодарение на усно предавање на социјалните мрежи, ''Agar.io'' станала една од најпопуларните прелистувачки и мобилни игри во првата година од постоењето. Верзијата на Стим била најавена за 3 мај 2015 г., но никогаш не била објавена. Издавањето за андроид и iOS се случило на 24 јули 2015 г. и било објавено од Миниклип. ''Agar.io'' вдахнал слични веб-игри наречени „.io-игри“.
Стенска тврдина

Стенска тврдина (|Κάστρο Κτένι) — средновековна тврдина чии остатоци се наоѓаат над селото Стени, Кожанско, Егејска Македонија.
1 Местоположба
Тврдината е сместена на рид западно од селото. Ридот зафаќа површина од 45 ха
2 Опис
Не е познато кога е изградена тврдината. Наодите укажуваат на постојана населеност на ова место од доцното доцнобронзеното време до скорешни времиња. Пронајдени се бедеми, ѕидови, улици, темели од куќи, цистерни, водовод и други наоди, денес изложени во археолошкиот музеј во Калјани.
Денес овие наоди се помалку видливи за посетителите, но тие биле присутни во XIX век, за што сведочи историчарот Ѓорѓи Димзо од Охрид (1829 - 1903) во своето дело „Античка географија на Македонија“. Веројатно е дека доста камења се однесени од населението за свои потреби, притоа наполно уништувајќи ја тврдината.
Во 1649 г. населението на Стени нашло прибежиште во тврдината при напад на албанска банда, но бандата ја ставила под тримесечна опсада и успеала да ја заземе.
Во 2012 г. наоѓалиштето е прогласено за заштитен археолошки споменик.
Таракчилар

Таракчилар (|Κτενάς, до 1927 г. ''Ταρακτσιλάρ'', ''Таракцилар'') — иселено село во Кожанско, Егејска Македонија, денес во општината Кожани на Кожанскиот округ на областа Западна Македонија, Грција. Веќе подолго време се смета за дел од Димирџилер.
1 Географија
Селото е сместено на јужните падини на планината Карталдаг, на надморска височина од 1.020 м. Лежи на 21 км на северозапад од Кожани, на 29,5 км југоисточно од Кајлари и на 3 км источно од Димирџилер.
2 Историја
Селото традиционално било турско. На пописот од 1913 г. се води со 164 жители, сите Турци. Во 1918 г. по службена наредба престанало да биде самостојно и е припоено кон Демирџилер, иако продолжило да се попишува одделно. Во 1920 г. населението броело 211 жители. По иселувањето на Турците по сила на Лозанскиот договор, во 1923 г. во Таракчилар биле доведени грчки семејства од Мала Азија. Во 1928 г. нивниот број изнесувал 162 жители.
Таракчилар е напуштен на почетокот на 1970-тите, за во 1971 г. да се сведе на само 29 жители. Камените куќи се оставени на забот на времето, а се одржува само црквата „Св. Димитриј“. Во наредните пописи неговото население се вбројувало во склоп на Демирџилер, а во 2011 г. е попишано одделно како село без ниеден жител.
3 Стопанство
Во атарот на Таракчилар работат неколку сточарски фарми со кои стопанисуваат одгледувачи од Димирџилер. Населението традиционално одгледувало тутун, компири и други земјоделски производи.
Тулга

Тулга (починал 642 година) ―крал на Визиготите помеѓу 639/640 и 642 година . Тој го наследи својот татко Хинтила.
1 Стапување на престолот
Тој бил избран за крал по смртта на неговиот татко од собрание на благородници и епископи, но, со оглед на наследната природа на наследството, неговото владеење предизвикало незадоволство кај визиготското благородништво.
На Тулга му се припишува одредена наивност и слабост на карактерот. Се чини дека т.н. refugae успеале да започнат напад, иако главната војна мора да ја изведат Васконците. Сепак, ниту еден поголем бунт не изгледа многу веројатен пред оној на Хиндасвинт, бидејќи леснотијата со која паднал, ја прави мала веројатноста дека би се спротивставил на некој претходен бунт.
2 Бунтот на Хиндасвинт
Хиндасвинт веќе бил старец, околу 79 години, кога го започнал својот бунт. Тој мора да имал некоја воена команда или важна положба во пограничната област со Басконците, кои доминирале во подножјето на западните Пиринеи. Тој ќе ја согледал слабоста на круната и реши да ризикува со тоа што ќе ги повика благородниците (готските земјопоседници) и „народот“ (веројатно готските жители на областа). Тој се прогласил за крал, и покрај тоа што не добил одобрение за неговата постапка од епископите. Местото на состанокот било Пампалика, за која се верува дека е всушност Памлиега, во близина на Бургос, а не Памплона.
По овие настани, историчарите се разликуваат за тоа што се случило, бидејќи е неопходно да се потпреме на несигурни извори:
Оние кои се потпираат на Сигеберт Жаблуски, веруваат дека бунтовникот, силен поради добиената поддршка и со приврзаноста на другите благородници, се појавил во Толедо, го соборил Тулга и се качил на престолот, на датум блиску до 16 април 642 година, онеспособувајќи го да кралува како што е утврдено со соборните канони. Понатамошната судбина на Тулга, во таков случај, не е позната, иако извесно време останал во манастир како монах.
Но, потпирајќи се на Свети Илдефонсо, ситуацијата е поинаква. Бунтот на Хиндасвинт добил одредена поддршка меѓу благородништвото, но бидејќи ја немала поддршката од свештенството, не успеал. Тулга го задржал престолот, а Хиндасвинт бил сметан за бунтовник, сè додека пригодната смрт на кралот, поради болест, не дозволила признавање на аспирантот од страна на големците и свештенството.
3 Библиографија
* Alonso de Cartagena, Bonifacio Palacios Martín, Biblioteca Nacional (Spain), Faustino Menéndez Pidal de Navascués. Contribuidores Bonifacio Palacios Martín, Biblioteca Nacional, ''El Libro de La Genealogía de Los Reyes de España'', Editor Scriptorium, 1995 ISBN 84-605-2545-7, 9788460525455
* Luíz Paulo Manuel de Menezes de Mello Vaz de São-Payo, ''A Herança Genética de Dom Afonso I Henriques'' (Portugal: Centro de Estudos de História da Família da Universidade Moderna do Porto, Porto, 2002)
Шеги (музичар)

Орвил Ричард Бурел (англ. ''Orville Richard Burrell''; роден на 22 октомври 1968 година), познат по неговото уметничко име Шеги (англ. ''Shaggy''), е јамајски реге рапер, пејач и текстописец. Негови најпознати песни се: „It Wasn't Me“, „Boombastic“, „In The Summertime“, „Oh Carolina“ и „Angel“. Седумпати бил номиниран за Греми награди, а ја освоил двапати за најдобар реге албум со ''Boombastic'' во 1996 година и ''44/876'' со Стинг во 2019 година, во 2002 година ја добил и Брит наградата за најдобар меѓународен машки соло пејач.
Во 2007 година, бил награден со јамајски Орден за исклучителност со чин командант. Во 2022 година, добил почесен докторат на уметности од Универзитетот Браун.
1 Живот и кариера
Орвил Бурел е роден на 22 октомври 1968 година во Кингстон. Детството го поминал во Бруклин, Њујорк. За време на воениот рок учествувал во Заливската војна.
Шеги одлучил да започне музичка кариера и негов прв хит во 1993 година била песната „Oh Carolina“, која се појавила во филмот ''Сливер''. Во 1995 година имал огромен успех со песната „Boombastic“, тематската мелодија на популарната реклама за Левис.
Во 1999 година, Virgin Records му го раскинала договорот за снимање зошто сметале дека најверојатно нема да издаде уште една песна успешна како „Boombastic“. Тој потпишал со MCA Records и следната година го издал албумот ''Hot Shot''. На албумот се неговите големи хит-песни „It Wasn't Me“ и „Angel“. Двете песни се нашле на врвот на ''Billboard'' Hot 100 и на топ-листите ширум светот; биле на прво место во ОК, Ирска, Шкотска и Франција, меѓу другите. Албумот ''Hot Shot'' дебитирал на прво место на ''Билборд'' 200, и имал осумкратен платинест тираж сертифициран од страна на Здружението на музички сниматели на Америка (RIAA), како и платинест или повеќекратен платинест тираж во многу други земји. На крајот на годината Билборд го рангирал како втор најуспешен албум за 2001 година.
Неговите следни два албума, не биле успешни и неговата популарност во САД почнала да опаѓа.
2 Дискографија
2.1 Студиски албуми
* Pure Pleasure (1993)
* Original Doberman (1994)
* Boombastic (1995)
* Midnite Lover (1997)
* Hot Shot (2000)
* Lucky Day (2002)
* Clothes Drop (2005)
* Intoxication (2007)
* Shaggy & Friends (2011)
* Summer in Kingston (2011)
* Rise (2012)
* Out of Many, One Music (2013)
* Wah Gwaan?! (2019)
* Christmas in the Islands (2020)
* Com Fly Wid Mi (2022)
* In the Mood (2023)
2.2 Албуми во соработка
*''44/876'' со Стинг (2018)
3 Награди и номинации
3.1 Греми награди
година, Номинирано дело, Награда, Исход
1996, ''Boombastic'', Најдобар реге албум
2002, „It Wasn't Me" featuring Rikrok, Најдобра поп соработка со вокал
2006, ''Clothes Drop'', Најдобар реге албум
2008, ''Intoxication''
2012, ''Summer in Kingston''
2015, ''Out of Many, One Music''
2019, ''44/876''
3.2 Американски музички награди
година, Номинирано дело, Награда, Исход
2002, Shaggy, Омилен машки поп/рок изведувач
Омилен рап/хип-хоп изведувач
Награда од интернет обожаватели
Лебдилка

Лебдилка (|hovercraft) — возило што може да се движи на воздушно перниче со голема брзина над рамни површини како што се водни тела, мраз и мочуришта. Воздушното перниче е слој од воздух под постојан притисок под возилото. При движење, садот речиси не ја допира површината по која се движи. Отсуството на триење со површината ја намалува отпорноста на движење. Висината на воздушното перниче одредува колку големи пречки или бранови возилото може да движи. Садовите обично имаат неколку посебни мотори. Еден или повеќе мотори вбризгуваат воздух во перничето и го одржуваат потребниот притисок. Други мотори се користат за придвижување на возилото во саканата хоризонтална насока, туркајќи го воздухот наназад и придвижувајќи го садот напред. Некои модели на бродови користат еден мотор, делејќи го протокот на воздух на два. Денес суштествуваат лебдилки со зафатнина од над 150 тона.
Моника Лакатош

Моника Лакатош
Роден, Будимпешта
Националност, унгарско
Занимање, пејачка
Награди, Награда WOMEX (2020)
Моника Лакатош е унгарска пејачка со ромско потекло, пејачка на бендот Роменго. Таа станала првиот уметник со ромско потекло што ја добил наградата WOMEX во 2020 година.
1 Живот и кариера
Лакатош е родена во Будимпешта во ромско семејство и сама научила да пее. Таа често свирела во театарот Холдвилаг студио со нејзините братучеди, каде што го запознала нејзиниот иден сопруг, Михали „Мази“ Ростас, кој ги придружувал на гитара. Директорот на театарот Иштван Малгот влегол во бендот во телевизиското талент шоу ''Ки мит Туд?'' во 1996 година, без знаење на членовите. Тие се појавиле во шоуто како ''Моника Лакатош и децата на Месечината'' и победиле во категоријата за народна музика. Недолго потоа се родила нејзината ќерка Џени, па извесно време се повлекла од пеењето. Нејзиниот сопруг станал член на бендот Романо Дром, а Лакатош повремено излегувала на сцената со нив. Во 2004 година, таа и нејзиниот сопруг го основале Роменго, кој свири ромска музика. Тие издале два албума, од кои и двата се нашле во топ 10 на Светските музички топ листи во Европа.
Во 2010 година, отпеала песна за филмот ''Менаџерот за човечки ресурси'', во режија на Еран Риклис. Во 2017 година, нејзиниот соло албум ''Романимо'' се нашол на четвртото место на февруарската табела на Ворлд Мјузик Чартс Јуроп 2018 година, и завршил на 14-тото место на годишната топ листа, избрана од жирито. Во 2019 година била претставена во ''Култ50'', топ 50-те највлијателни унгарски уметници на магазинот Фиделио.
2 Дискографија
; Како соло уметник
* Романимо (20 октомври 2017)
* Хангзин (2020)
3 Награди
* Награда Ана Линд, 2007 година * Награди за паралелна култура, 2013 година * Награда за етнички малцинства, 2014 година * Награди на WOMEX, 2020 година * Награда за Култура за малцинства во Унгарија, 2020 година
Средба со Жинзифов

„Средба со Жинзифов“ — поема на македонскиот поет Блаже Конески. Таа била напишана во 1946 година, а првпат била објавена во 1948 година како дел од збирката „Земјата и љубовта“ (издание на Државното книгоиздателство на Македонија). Подоцна, значително преработена на повеќе места, поемата била повторно објавена во збирката „Песни“ од 1953 година.
1 Содржина
Поемата се состои од вовед и седум песни. Притоа, воведниот дел е составен од извадоци од неколку песни на Рајко Жинзифов. Во првата песна, поетот пее за прошетката по улицата Мирна во Москва, кога се присетува на Жинзифов. Во втората песна, авторот ја искажува желбата да појде на гробот на Жинзифов, но нема кој да му го покаже патот. Во третата песна, поетот го нарекува Жинзифов свој претходник и објавува дека го следи неговиот пат, а во четвртата песна води внатрешен дијалог со Жинзифов. Во петтата песна, авторот го замислува Жинзифов во неговата скромна соба, болен, далеку од родниот крај. Во шестата песна, авторот повторно посакува да го посети гробот на Жинзифов, а во последната песна го искажува својот завет дека споменот на Жинзифов нема никогаш да згасне.
Ванчо Трајанов

Ванчо Трајанов (роден 9 август 1978 година) ― македонски поранешен фудбалер кој игра како играч од средниот ред.
Тој беше првиот – и, до денес, единствениот кој не е Бугарин, кој забележал повеќе од 300 настапи во Првата бугарска лига (што го прави најпознатиот небугарин во историјата на Првата лига). На меѓународен план, Трајанов во периодот од 2001 до 2009 година играл 35 пати за македонската репрезентација.
1 Клупска кариера
Трајанов ја започнал својата кариера во ФК Брегалница од Делчево.
Во 2002 година, Трајанов бил потпишан од бугарскиот прволигашки клуб Локомотив од Пловдив, со кој ја освоил лигата во сезоната 2003/04.
По успехот во Бугарија, тој се преселил во Германија за да игра за Арминија Билефелд, но не успеал да се наметне во првата екипа. Трајанов го направил своето деби за Арминија во победата со 4–2 над 1. ФК Келн II во Купот на Германија (ДФБ-Покал) на 21 септември 2004 година, доаѓајќи како замена. Тој го направил своето деби во Бундеслигата на 12 декември 2004 година како замена во второто полувреме во поразот со 5-0 од Волфсбург на Фолксваген арена. Ова било неговиот последен настап за Арминија.
Во октомври 2006 година, Трајанов се вратил во Бугарија за да игра за Черноморец од Бургас. За две и пол сезони, тој стекнал 59 настапи и постигнал еден гол во победата со 1-0 на домашен терен против ФК Марек од Дупница на 26 октомври 2007 година.
На 15 септември 2010 година, Трајанов се приклучил на Мињор од Перник; четвртата бугарска екипа во кариерата. На почетокот на сезоната 2012/13 тој бил избран за нов капитен на екипата. На 6 ноември 2012 година, Трајанов го раскинал договорот поради финансиски причини.
На 8 јануари 2013 година, Трајанов повторно потпишал за Черноморец на слободен трансфер. На 20 февруари 2017 година, тој достигнал историска пресвртница - Трајанов стана првиот странски играч кој настапил на 300 натпревари во највисокото бугарско натпреварување. На второто место кај странските фудбалери е Србинот Небојша Јеленковиќ (со 293 натпревари).
На 14 јуни 2018 година, Трајанов го објавил своето пензионирање како активен фудбалер, иако потоа имал неколку настапи за ФК Обориште од Панаѓуриште.
2 Меѓународна кариера
Своето сениорско деби за Македонија го имал на квалификацискиот натпревар за Светското првенство на ФИФА во јуни 2001 година против Молдавија во Скопје. На 16 октомври 2002 година, Трајанов постигнал гол за време на квалификацискиот натпревар на Македонија за Евро 2004 против Англија на Стадионот „Сент Мери“, кој завршил 2–2. Севкупно, Трајанов забележал 36 натпревари, правејќи го својот последен настап за Македонија во поразот од 4-0 против Холандија на 1 април 2009 година.
+Ванчо Трајанов: Меѓународни цели, #, Датум, Место на одржување, Противник, Резултат, Натпреварување
1., 5 септември 2001, Баку, Азербејџан, 1–1, Квалификации за Светското првенство 2002
2., 16 октомври 2002, Саутхемптон, Англија, 2–2, Квалификации за Европското првенство 2004
3 Освоени титули
3.1 Клупски
Локомотив
* Група А : 2003/04
Аги Патаки

''Матичната форма на ова лично име е Патаки Аги.''''Оваа статија користи западен редослед на имиња кога споменува поединци.''
Аги Патаки (родено Агнес Патаки, 5 септември 1951 година) е унгарски модел и филмски продуцент. Таа била прикажана на постери за производната линија Фабулон на Кобања Фармација околу две децении. Таа, исто така, се појавила во промоции за големите брендови како што се Пепси, Филип Морис, Лореал и Семперит. Во 2019 година, на 67-годишна возраст, таа станала заштитно лице на линијата производи против брчки Сел Консепт на Хелиа-Д за повозрасни жени.
1 Кариера
1.1 Ран живот
Пред Унгарската револуција во 1956 година, таткото на Патаки бил офицер во војската на земјата. По револуцијата станал економски истражувач. Нејзината мајка била администратор во Министерството за здравство. Патаки го поминала своето детство во Будимпешта . По дипломирањето, работела како професионален преведувач, но предходно положила германско-шпански испит за туристички водич.
1.2 Моделирање
Додека придружувала група за турнеи во посета на салон во Будимпешта кон крајот на 1960-тите, Патаки била охрабрена од сопственикот да стане модел.  Во 1970 година, фотографија на Патаки од Андреа Неметс била откриена од графичкиот дизајнер Јозеф Финта, директор за односи со јавноста на Кобања Фармација. Таа станала модел на голем постер за линијата на козметика Фабулон на компанијата во текот на 1970-тите и 1980-тите. Коментирајќи ја нејзината манекенска кариера во компанијата, Патаки рекла: „. . . Мислам дека повеќе бев под влијание на жените отколку на мажите. Не случајно избрале лице на женска козметика. Специјалистот кој ме избра за оваа задача беше жена која бараше лице за да ги таргетира жените. . . „ Патаки, исто така, моделирала во реклами за неколку меѓународни производи, работејќи со фотографи, вклучувајќи ги Јанош Фенјо, Габор Модос, и Миклош Ленгјел.
Во 2003 година се појавила во списанието Ел. Во 2014 година, била првата унгарска „Ит Жена“ во кампања на Лореал. Во 2015, 2016 и 2017 година Форбс ја избрал за 9-та највлијателна Унгарка во културата.
1.3 Филмски продуцент и бизнисменка
Во 1980-тите, Патаки станала бизнисменка додека сè уште работела како модел, отворајќи синџир од три модни бутици. До 1990-тите, Патаки стана познат како филмски продуцент во Унгарија. Таа и нејзиниот сопруг, Габор Ковач, еден од основачите и директорите на Филмпартнерс, придонеле многу за успехот на унгарските филмови како што се филмовите ''Стаклен тигар'' во 2001, 2006 и 2010 година Во 2003 година, таа била прогласена за една од педесетте најуспешни жени во Унгарија, составена од ''Маѓар Хирлап''.
Во 2011 година станала основач на Асоцијацијата на независни производители. Во 2015 година, била во состав на петчленото професионално жири на првата програма за инкубатор објавена од Унгарската национална филмска фондација, која требало да избере десет филмски проекти за да помогне во нивното развивање. Во 2016 година придонела за снимањето на експерименталниот филм ''Копирачот'', кој дебитирал на Меѓународниот натпревар за анимација за краток фестивал во Палм Спрингс.
2 Наводи
Мраз (филм)

„Мраз“ (српски: ''Лед'') — филм на режисерката Јелена Бајиќ Јочиќ од 2012 година. Автор на сценариото е таткото на режисерката, Радош Бајиќ, а главните улоги ги играат: Момчило Оташевиќ, Велимир Бата Живоиновиќ, Нела Михаиловиќ, Олга Одановиќ.
1 Синопсис
Дејствието на филмот се одвива во 1970-тите. Миливој е селанец кој живее со мајка си, баба си и дедо си. Него сè уште го мачи трагичната смрт на татко му која се случила пред десет години, кога тој бил дете. Прикриената љубов на неговата мајка кон гастарбајтерот Мирослав само го зголемува неговиот немир, а тој е постојано оптоварен со прашањето: како погинал татко му? Во тие превирања, Миливој накратко ужива во убавината на животот, кога во неговиот дом пристига една девојка со слободно однесување. Животот исполнет со неизвесност и со драматика го тера Миливој да го преиспита своето минато и да се обиде да влијае врз натамошниот тек на својот живот.
Земјата и љубовта

„Земјата и љубовта“ — стихозбирка на македонскиот поет Блаже Конески, првпат објавена во 1948 година од Државното книгоиздателство на Македонија, а песните застапени во збирката се напишани од 1945 до 1948 година.
1 Содржина
Збирката ги содржи следниве песни: „Тешкото“, „Илинденски мелодии“, „Песната“, „Писмо“, „На граница“, „Сончева долина (балада)“, „Пролетна песна“, „Весела песна“, Полноќ“, „Утро“, „Караорман“, „Охрид“ и „Дојран“. Исто така, во неа се вклучени и поемите „Мостот“ (претходно објавена во 1945 година) и „Средба со Жинзифов“, која подоцна била повторно објавена во збирката „Песни“. Песните „Полноќ“, „Весела песна“ и дел од „Илинденски мелодии“ (третата и шестата песна) потекнуваат од времето кога се напишани песните од циклусот „Од стариот нотес“ (1941-1945), а другите песни се напишани во периодот од 1945 до 1948 година.
Христо Стоименов

Христо Стоименов ( — ) — македонски активист. Жртва на комунистичкиот режим во НР Бугарија.
1 Животопис
Поминал неколку месеци со илегалната чета на Герасим Тодоров. Пред тоа бил и нејзин јатак, поради што бил осуден на доживотен строг затвор. Во логорите на смртта одлежал скоро четиринаесет години.
2 Наводи
Иван Врнгов

Иван Врнгов ( — ) — македонски активист. Жртва на комунистичкиот режим во НР Бугарија.
1 Животопис
Била предан јатак на илегалната чета на Герасим Тодоров. Тој извршувал курирски задачи до градовите Горна Џумаја, Мехомија, Банско и до други населени места. Бил осуден на три години строг и темничен затвор и ја одлежал целата казна. Бил сметан за упорен подржувач на македонската кауза.
2 Наводи
Лазар Ќупов

Лазар Ќупов ( во — ) — македонски активист. Жртва на комунистичкиот режим во НР Бугарија.
1 Животопис
Бил јатак на илегалната чета на Герасим Тодоров. Бил осуден на осум години строг и темничен затвор и ја одлежал целата казна. Во логорите на смртта ја одлежал целата казна. Според Крум Монев, тој бил сериозен подржувач на македонската кауза.
2 Наводи
Паравела

Паравела (|Παραβέλα) или Парамбела (''el'') — археолошко наоѓалиште недалеку на северозапад од гратчето Рупишта во Костурско, Егејска Македонија. Датира од доцната антика и средниот век. Откриени се градби со мозаични подови.
Во 1966 г. наоѓалиштето е прогласено за споменик на културата.
1 Поврзано
* Диоклецијанопол — древномакедонски град близу Паравела
Христо Клингов

Христо Клингов ( во — во ) — македонски активист. Жртва на комунистичкиот режим во НР Бугарија.
1 Животопис
Бил предан јатак и подржувач на илегалната чета на Герасим Тодоров. За време на блокадата неговото семејство било жестоко измачувано. Бил осуден на пет години строг и темничен затвор. Во логорите на смртта ја одлежал целата казна. За време на распитите, тој бил најмногу мачен од Костадин Ќуљумов.
2 Поврзано
* Наз'лка Клингова (негова сопруга)
* Ѓурѓа Клингова (негова мајка)
3 Наводи
Јордан Трендафилов

Јордан Лазаров Трендафилов ( во — ) — македонски активист. Жртва на комунистичкиот режим во НР Бугарија.
1 Животопис
Бил предан јатак на илегалната чета на Герасим Тодоров. Бил осуден на пет години строг и темничен затвор. Во логорите на смртта тој ја одлежал целата своја казна. Важел за умерен подржувач на македонската кауза.
2 Наводи
Рошловска античка населба

Рошловска античка населба (|Οικισμός Γερακαρίου) — археолошко наоѓалиште кај селото Рошлово, Кукушко, Егејска Македонија. Наоѓалиштето е трапезоиден рид на 1 км источно од селото и на 300 м јужно од патот Рошлово – Рајаново. На ридот е откриена тврдина и други остатоци од древномакедонско време.
Местото е прогласено за археолошко наоѓалиште во 1937 г. а во 1986 г. е прогласено за заштитен споменик на културата. Во 1994 г. кон заштитеното подрачје се вклучени и урнатините на откриената ранохристијанска базилика.
Едит Брук

Едит Брук (родена на 3 мај 1931 година) е писателка, режисерка и преживеана од Холокаустот родена во Унгарија. Поголемиот дел од животот го живеела во Италија и пишувала на италијански.
1 Ран живот
Ќерка на сиромашни еврејски родители, таа е родена Едит Штајншрајбер во селото Тизаберцел во близина на украинската граница. Во 1944 година, со нејзините родители, двајцата браќа и една сестра, била испратена во Аушвиц, каде што нејзината мајка починала. Семејството било префрлено во Дахау, каде што починал нејзиниот татко, потоа во Кристијанштат и на крајот во Берген-Белзен, каде што биле ослободени од сојузниците во 1945 година. Во концентрационите логори загинал и еден брат. Се вратила во Унгарија, а потоа заминала во Чехословачка, каде што живеела сестра и со нејзиното семејство.
2 Кариера
Во 1959 година, ја објавила својата автобиографија ''Кој те сака вака'' (2001).
Во 1971 година, таа ја напишала својата прва драма, ''Сула Порта''. Брук била основач на театарот Театро дела Мадалена во Рим. Од 1970-тите до 1990-тите, работела за RAI како режисер и сценарист.
На италијански има преведено дела од унгарските поети Атила Јожеф и Миклош Радноти. Нејзиното дело е преведено на други јазици, вклучувајќи унгарски, дански, холандски, англиски и германски.
3 Личен живот
Кога имала 16 години, се омажила за Милан Грун и се преселила во Израел; парот се развела следната година. Таа потоа се омажила за Дени Рот, но и тој брак завршил со развод. Таа потоа се омажила за познаник по име Брук за да го одложи нејзиниот задолжителен воен рок; а се развела од него на 20 години, но го задржала неговото презиме. Во 1954 година, Брук се преселила во Рим и подоцна се омажила со италијанскиот писател и режисер Нело Риси.
4 Избрани дела
*''Кој те сака вака'', роман (1959)
*''Андремо во градот'', раскази (1962), насловна приказна адаптирана како филм во 1966 година
*''Две празни соби'', раскази (1974), финалист за наградата Стрега *''За твое добро'', драма (1975)
*''Мојата совршена катастрофа'', роман (1979)
*''Писмо до мајката'', епистоларен роман, (1988), ја добил наградата Рапало Кариџ *''Гола сопственост'' (1993), финалист за наградата Стрега *''Тишината на љубовниците'', роман (1997)
*''Навредена љубов'', роман (2002)
*''Колку ѕвезди има на небото'', роман (2009), ја добил наградата Виареџо, адаптирана за филмот како ''Анита Б.''
5 Филмографија
*''Импровизо'', режисер (1979)
*''Која Сардинија?'', режисер (1983)
*''Фотографирајќи ја Патриција'', писател (1984)
*''Олтар за мајката'', режисер (1986)
*''Од омраза, од љубов'', писател (1991)
Осамената страст на Џудит Херн

„Осамената страст на Џудит Херн“ (англиски: ''The Lonely Passion of Judith Hearne'') — британски филм од 1987 година, во режија на Џек Клејтон (Jack Clayton). Автори на сценариото се: Брајан Мур (Brian Moore) и Питер Нелсон (Peter Nelson), а главните улоги ги играат: Меги Смит (Maggie Smith), Боб Хоскинс (Bob Hoskins) и Венди Хилер (Wendy Hiller).
1 Синопсис
Осамената и немажена постара девојка Џудит Херн дава часови по клавир и живее во еден депресивен пансион во Даблин. Во нејзиниот живот настапува голема промена кога го запознава Јемс Маден, постариот брат на сопственикот на пансионот. Таа веднаш се вљубува во него, а наспроти сите очекувања, тој ѝ возвраќа со љубов. Со продлабочувањето на нивната врска, Џудит доживува среќа за првпат во животот. Меѓутоа, кога сфаќа дека Џејмс има скриени мотиви, нејзиниот свет се распаѓа...
Беа Паља

Беа Паља ( унгарски изговор: [ pɒjɒ bɛ.ɒ ]; родена Beáta Palya; во Мако, 11 ноември 1976 година) е унгарска народна и светска музичка пејачка и текстописец, која понекогаш се појавувала во филмови како глумица или пејачка.
Во раните години таа била под влијание на унгарските народни песни, бугарската, еврејската и циганската музика, следејќи ги нејзините повеќекратни етнички корени.
Рамо до рамо со нејзината музичка кариера, таа разви кариера во филмската индустрија. Таа ја испеа насловната песна за унгарскиот филм ''Португалија'' (2000). Како аматерска глумица, Паља се појави во споредна улога во филмот на Миклош Јанчо ''A mohácsi vész'' (2004). Таа играше поважна улога во францускиот филм ''Трансилванија'' (2006), а пееше и во ''Колорадо Кидс'' (2010). Во 2017 година, таа го имала своето деби во долгометражен филм со главна улога во биографскиот филм на Етјен Комар, ''Џанго'' (2017) како циганска сопруга на насловниот лик, гитаристот Џанго Рајнхард .
1 Заднина
Таа пораснала во унгарското село Баг, каде што танцувала и пеела во локалната танцова група. Своето образование го продолжила во Будимпешта на Apáczai Csere János Gimnázium, а потоа студирала етнографија на Универзитетот Eötvös Loránd . Дипломирала во 2002 година.
Првично, таа пеела во унгарските народни музички групи Zurgó и Laokoón и ја започна својата соло кариера во 2002 година. Таа изведувала унгарска и бугарска народна музика како и џез и светска музика . Студирала и индиска и персиска музика.
2 Дискографија
* Zurgó: ''Moldvai csángó népzene'' (1997)
* Карпатија: ''Зене Молдвабол'' (1998)
* Kiss Ferenc: ''Nagivárosi bujdosók'' (1999)
* Balogh Sándor: ''Dorombér'' (2000)
* Szőke Szabolcs: Песните ''на Синдбад'' (2000)
* Chalaban: ''Maroccan Nomad'' (2000)
* Cseh Tamás – Péterdi Péter: ''Magyar katonadalok és énekek'' ... (2000)
* Sebő Együttes: ''Rejtelmek'' (2001)
* Folkestra: ''Mamikám'' (2001)
* Beáta Palya: ''Ágról-ágra'' (традиција во движење) (2003)
* Карпатија: ''Vásár'' (2004)
* Palya Bea: ''Álom-álom, kitalálom'' (2004)
* Група Balázs Elemér: ''Magyar népdalok'' (2005)
* Kiss Ferenc: ''Szerelem hava'' (2005)
* Palya Bea – Weöres Sándor: ''Psyché'' (2005)
* Beáta Palya: ''Adieu les complexes'' (2008)
* Palya Bea: ''Egyszálének / Justonevoice'' (2009)
* Palya Bea: ''Én leszek a játékszered'' (2010)
* Palya Bea: ''Ribizliálom'' (2011)
* Palya Bea: ''Ezeregy szefárd éjszaka'' (во живо) (2012)
* Palya Bea: ''Altatok'' (2012)
* Palya Bea: ''A nő'' (2014)
* Palya Bea: ''Tovább Nő'' (2016)
3 Филмографија
*''Португалија'' (2000)
*''Трансилванија'' (2006) – како La chanteuse du cabaret (како Beáta Palya)
*''Kolorádó Kids'' (2010)
*''Џанго'' (2017)
Патниците од Сплендид

„Патниците од Сплендид“ (сррпскохрватски: ''Путници са Сплендида'') — југословенски филм од 1956 година, во режија на Миленко Штрбац. Главните улоги ги играат: Александар Стојковиќ, Драгутин Тодиќ и Рудолф Кукиќ.
1 Синопсис
Група постари морепловци испловува со едреникот „Сплендид“ со желба да докаже дека тој е подобар од парните бродови чија експанзија го загрозува животот на морнарите. Во една бурна ноќ, тие ја одбиваат помошта од еден парен брод, решени да издржат дури и по цена на животот. Тогаш, тие откриваат едно дете, скриено на бродот, па така започнува нивната очајничка борба за самоодржување.
Кирен Перкинс

Кирен Џон Перкинс (роден на 14 август 1973 година) ― поранешен австралиски пливач во слободен стил. Тој бил специјализиран за 1500 метри слободно. Освоил златен олимписки медал на Олимпијадата во 1992 година, при што истовремено поставил светски рекорд, а потоа на Олимпијадата 1996 година ја одбранил титулата олимписки првак. Вкупно освоил четири олимписки медали.
За време на неговата пливачка кариера од 1989 до 2000 година освоил 23 медали на меѓународни натпревари и го имал прекарот ''Супер риба'' (анг: ''Super Fish)''. Поставил 11 светски рекорди, а светскиот рекорд на 1500 м во слободен стил го држел девет години, на 800 m десет години и на 400 м слободен стил пет години. Во кариерата соборил и 40 австралиски рекорди.
Тој е прв човек кој истовремено бил олимписки шампион, светски првак, шампион на Игрите од Комонвелтот и на Панпацифичките игри.
Песни (Блаже Конески, 1953)

„Песни“ — стихозбирка на македонскиот поет Блаже Конески, првпат објавена во 1953 година во издание на „Кочо Рацин“. Песните застапени во збирката се напишани во различни времснки периоди: првите дваесет песни (од „Зов“ до „Песна“) потекнуваат од 1940-1945, поемата „Средба со Жинзифов“ била објавена во 1948 година како дел од збирката „Земјата и љубовта“, а „Буната Карпошова“ претходно била објавена во 1949 година.
1 Содржина
Збирката ги содржи следниве песни: „Зов“, „Пролет“, „Рамнина“, „Приспивна“, „Очај“, „Молитва“, „Шум“, „Есенско утро“, „Смртна песна“, „Полноќ“, „Сон“, „Песна за маслинките“, „Проштална песна“, „Молитва“, „Зимен ден“, „Враќање“, „Песна“, „Бура“, „Пустина“, „Песна“, „В крчма“, „Песна“, „Служба“, „Спомен за Славеј“, „Бдеење“, „Љубов“, „За непознатата“, „Лик“, „Успивање на болно дете“, „Рж“, „Пченица“, „Мак“, „Јаготки“, „Пролетна вечер“, „Кумановскиот превој“, „Песни за Фауста“, „Навреди“, „Матуранти“, „Икона“, „Гугучка“, „Ангелот на Света Софија“, „Калемегдан“ и „Скопје“, како и поемата „Средба со Жинзифов“ (значително преработена на повеќе места).
Добар ветар, Сина птицо

„Добар ветар, Сина птицо“ (српскохрватски: ''Добар ветар, Плава птицо'') — југословенско-советски филм за деца од 1967 година, во режија на Михаил Ершов. Сценариото го напишале Станислава Борисављевиќ, Федор Шкубоња и Јуриј Принцев, а по истоимениот роман на Берислав Косиер. Главните улоги ги играат: Борис Амарантов, Деметер Битенц, Радмила Караклајиќ и Витали Доронин. Премиерата на филмот била одржана на 7 декември 1967 година.
1 Синопсис
Во филмот се прикажуваат доживувањата на припадниците на различни народи, победници на меѓународниот конкурс по географија, а кои пловат со едреникот „Сина птица“ по Јадранското Море. Меѓу децата се развива пријателство, а како резултат на тоа се и сложните постапки во сите опасни состојби со кои се соочуваат за време на пловидбата.
Тонина Ториели

Тонина Ториели (италијански: Tonina Torrielli; родена на 22 март 1934 година) ― италијанска пејачка.
Во 1956 година, таа ја претставувала Италија на првата Евровизија со песната „''Amamami se vuoi''“, заедно со Франка Рајмонди со „''Aprite le finestre''“. Не се знае на кое место завршила песната, бидејќи гласањето било тајно и била наведена само победничката песна.
1 Избрани песни
* „Amami se vuoi“ (1956)
* „L'amore“ (1958)
Ѓурѓина Јауковиќ

Ѓурѓина Јауковиќ (родена на 24 февруари 1997 година) е црногорска ракометарка која игра за ЦСМ Букурешти и за црногорската репрезентација.
1 Достигнувања
1.1 Репрезентација
* Европско првенство:
**''Добитник на бронзен медал'': 2022 година
1.2 европски
* ЕХФ Лига на шампиони:
**''Финалист'': 2021 година
**''Полуфиналист'': 2016, 2017 година
1.3 Домашни
* Црногорско првенство:
**''Победник'': 2016, 2017, 2018, 2019 година
* Куп на Црна Гора:
**''Победник'': 2016, 2017, 2018, 2019, 2020 година
* Женска регионална ракометна лига:
**''Победник'': 2016, 2019 година
* Првенство во француската женска лига:
**''Победник'': 2021 година
* Шампионат во Купот на Франција за жени:
**''Победник'': 2021 година
2 Награди и признанија
* Handball-Planet.com Светски млади женски Ол-стар тим: 2015–16 * МВП на Европското првенство за јуниори 2015 година
* Најдобар стрелец на Европското првенство за јуниори 2015 година