procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Symphytum bulbosum

''Symphytum bulbosum'', е цветно растение од родот ''Гавези'' во семејството Boraginaceae.
1 Ботанички опис
''Symphytum bulbosum'' може да достигне висина помеѓу 15 и 50 сантиметри. Ливчињата се бледо жолти, долги околу 2,5 см. Цвета во март и април. Повеќегодишно тревесто растение, високо 15–50 см, со тенок, издолжен ползечки ризом, со сферични, задебелени делови. Стеблото е вертикално, неразгрането или слабо разгрането, со надолжни ленти, со испакнати или испакнати долги влакна во облик на влакненца и со кратки, испакнати или соседни меки влакна. Листови, овално-елиптични или елиптични-ланцетни, долги 3,5–13 (18) см, широки 1,5–5,5 см, на горната страна со погусти, на долната страна со поретки влакна во облик на влакненца и со кратки меки влакна; листовите од долниот стебло постепено или нагло се стеснуваат во долга ливче, горните листови се неподвижни и малку крилести, спуштајќи се по стеблото. Цветовите се собираат во терминални срповидни соцветија. Чашка 5–7 мм, поделена до средината или речиси до основата на 5 линеарно-ланцетни или ланцетни сегменти со исправени или полуисправени влакна и кратки жлездести влакна. Венчето без грлени лушпи долго 8–11 мм, светло жолто, со цилиндрично-крунесто венечното цевче и 5 кратки, широко триаголни или триаголно-овични, исправени сегменти на венчето. Грлените лушпи на венчето излегуваат од венчето, издолжено-ланцетни или поретко триаголно-ланцетни, папилозни по рабовите (со кратки влакнести израстоци). Прашниците имаат крилести филаменти, прашниците достигнуваат под врвот на сегментите на королата и се значително издолжени од грлото на лушпите. Столбот се изведува надвор од венчето. Оревчињата долги 3-4 мм, јајцевидни, кафеави.
2 Распространетост и живеалште
Потекнува од медитеранскиот регион и е присутен на надморска височина до 1500 м. Расте на влажни места, во клисури, покрај реки, патишта, железници, ливади, на засенчени места во дабови и букови шуми. Во Македонија познат во: Беласица, Удово, по течението на реката Тополка, Катлановска Бања, Скопска Црна Гора, Кичево, Дојран и др места.
Asperugo

''Asperugo'' — род на цветни растенија што припаѓаат на семејството ''Boraginaceae''. Опфаќа 8 опишани видови, од кои само еден е прифатен. Неговиот единствен вид, ''Asperugo procumbens,'' е распространет низ Северна Африка и Евроазија. Ова растение е родено во Европа и умерените делови на Азија, но е донесено и на други места од страна на луѓето.
1 Ботанички опис
Едногодишни растенија. Цветовите се осамени или 2–3 во лисните оски. Чашката е ѕвончевидна, исечена речиси до основата на 5 сегменти на чашката, 2 кратки прашници се присутни во засеците помеѓу сегментите на чашката. Венчето е црвено, сино или виолетово, инковидно, со кусо венечно трубиче и 5 кратки влакнести грлени лушпи во отворот на венечната трубичка. Прашниците се затворени во венечната трубичка. Столчето со главичест жиг, не штрчи надвор од венечната трубичка. Оревчињата се овални, странично сплескани.
Приморско

Приморско — град во Југоисточна Бугарија, административен центар на истоименета општина во Бургаската Област. Има население од околу 3.098 жители (2022).
1 Географија и местоположба
Приморско е сместен на полуостров, вдлабнат во Црното Море меѓу лагуната залив Стамополу и Ѓаволскиот залив, во подножјето на странџанските врвови. До Приморско се наоѓа втората по должина плажна ивица на државното крајбрежје на Црното Море, по плажната ивица Камчија-Шкорпиловци.
2 Историја
Тврдина во близина на градот било спомнато во Хамбарлискиот натпис на турскиот хан Крум. Средновековни остатоци се пронајдени во реката Ропотамо. Отомански документи од XVI век го именуваат градот како Зонарита. Додека патописецот Евлија Челебија го означува како Ќупру Лиман.
Современиот град е најверојатно основан околу 1879 година со името Ќуприја. Првобитното население биле претежно емигранти по Берлинскиот конгрес. Градот бил преименуван во Приморско во 1934 година. Во 1953 година било прогласено за национално одморалиште. Во 1981 година се припои со Китен и бил прогласен за град. Во 1998 година, по локален референдум, се оддели од Општина Царево и станало седиште на Општина Приморско.
Сунгурларе

Сунгурларе — град во Југоисточна Бугарија, административен центар на истоименета општина во Бургаската Област. Има население од околу 3.553 жители (2022).
1 Географија и местоположба
Градот е сместен во истоимената Сунгурларска Долина, во подножјето на Стара Планина, околу 81 км западно-северозападно од регионалниот центар Бургас и 336 км источно од главниот град Софија. Градот е значаен центар на винарство во државата, со силни традиции во производството на вино. Музеј посветен на лозарството и винарството бил отворен во 1984 година, сместен во куќата на богати локални винари, изградена во 1882 година.
2 Историја
Градот е спомнат во Отомански дефтери во XVI век под името Сјонгурларе и Сонгулар. Во тоа време градот имало претежно турско население. За време на Руско-турската војна, руската војска поминала низ градот околу јануари 1878 година. После основањето на Кнежевство Бугарија, 20 семејства од Котелско и Нејково се иселиле во реонот. Додека турското население се иселило во Источна Тракија.
Во 1884 година, Константин Иречек истакнал дека селото имало 272 куќи. Во 1882 година било основано првото селско читалиште и во 1886 година се отворило првото основно училиште „Св. Кирил и Методиј“. Во 1920-тите четници од ВМРО (Автономисти) дејствувале во градот. Во 1927 година била отворена банката „Сунгурларска Долина“
За време на Втората светска војна, во градот партизанското движење на БКП било слабо развиено. На 9 септември 1944 година, било основана нова власт предводена од Татковинскиот фронт. На 4 септември 1974 година населбата е прогласена за град. Во 1984 година била отворена и музејска збирка за лозарство и винарство.
Pontechium maculatum

''Pontechium maculatum'' ― вид цветно растение од фамилијата Boraginaceae. Тоа е единствениот вид во родот ''Pontechium''.
1 Ботанички опис
Тоа е двегодишно растение, високо 20–65 см. Стеблото е вертикално, обично неразгрането, со густи, долги, испакнати влакна, поставени на брадавични израстоци и со кратки, притиснати влакна. Базалните и долните стебла се ланцетни, линеарно-ланцетни до тесно елиптични, цели, зашилени на врвот, долги 4–14 см, широки 0,4–0,6 см, на горната страна со полусоседни влакна, на долната страна со притиснати влакна, постепено се стеснуваат во ливче во основата, горните стебла се тесно ланцетни, неподвижни. Цветовите се неподвижни или со многу кратки ливчиња, собрани во едноставни српести монохази кои се групирани во повеќе или помалку издолжени класовидни соцветија. Чашката e долга 6–8 мм, длабоко петделна со 5 ланцетни, речиси нееднакви сегменти во чашката, со долги филаменти, свртени нагоре, кои штрчат до половина. Венчето е долго 12–18 мм, со црвена, темноцрвена или виолетова боја, стеснета до средината во малку закривена цевка на венчето, проширениот дел од венчето е малку закосен со 5 широко елиптични или јајцевидни сегменти на венчето, речиси со еднаква големина, на надворешната страна со кратки, меки, притиснати филаменти. Прашниците со црвени филаменти излегуваат надвор од венчето. Столпчето излегува надвор од венчето, со видливо задебелена или плитко засечена сегменти. Јатки долги околу 2,5 мм, триаголно-овични, црни, горниот дел кратко во облик на клун, со ретки брадавични израстоци.
2 Распространетост и живеалиште
''Pontechium maculatum'' потекнува од делови од Европа и западна Азија, од Полска и Австрија преку Балканот и Украина до источноевропска Русија, Кавказ, Турција и Туркменистан.
На планински пасишта, на камења, меѓу грмушки, покрај патишта, во деградирани шуми, често на варовничка подлога, но се среќава и на силикатна подлога, до 1400 м. Во Македонија е познат во: Прилеп, Козјак, Црна Река, Мариово, Смрдлива Вода и др.
Видот првпат бил опишан како ''Echium maculatum'' од Карл Линеј во 1759 година. Во 2000 година, Бол и Хилгер го сместиле во свој род како ''Pontechium maculatum.''
Руен (село)

Руен — село во Југоисточна Бугарија, административен центар на истоименета општина во Бургаската Област. Има население од околу 3.162 жители (2022).
1 Географија и местоположба
Селото е сместен на источниот дел на Стара Планина. Западно од него се наоѓа акумулацијата Јаб’лчево. Растојанието од Руен до регионалниот центар Бургас изнесува 43 км.
2 Историја
Писмени податоци за селото Руен постојат уште од XV век, кога се наоѓало под името Офла-Улан. Подоцна станува познато како Уланли (од арапскиот збор ''улан'' – „момче, чедо“). Покрај селото поминувал т.н. „''Пат на солта''“, кој го поврзувал Анхиало со Провадија. Според пренесувањата, локацијата на денешното село датира барем од 1788 година. Селото било преименувано во Руен на 1 септември 1934 година. Населението на Руен е претежно турско.
Сатору Гоџо

Сатору Гоџо (|五条 悟), често познат како Почестениот (|The Honored One) — измислен лик од мангата и анимето ''Магична битка'' на Геге Акутами. Тој за првпат е претставен во краткиот серијал на Акутами, ''Tokyo Metropolitan Curse Technical School'', како наставник на проклетиот тинејџер Јута Окоцу, кој страда од проклетството на Рика. Оваа минисерија подоцна станува претходник на главната серија под насловот ''Магична битка 0''. Во главниот серијал на ''Магична битка'', Гоџо ја има истата улога, но овој пат му е наставник на ученикот Јуџи Итадори, кој е под влијание на проклетството на Сукуна, помагајќи му да стане посилен додека истовремено ги заштитува останатите ликови во серијата.
Гоџо е направен од страна на Акутами како моќна, но симпатична личност што е посветена на своите ученици. Во анимираните адаптации на студиото MAPPA, гласот го позајмуваат Јуичи Накамура на јапонски, Каиџи Тенг на англиски и Лохит Шарма на хинди. Ликот добил исклучително потврден прием во медиумите поради неговата безгрижна природа и огромната моќ што ја покажува додека ги штити своите ученици, со што станал најпопуларниот лик во серијалот.
1 Создавање и концепт
Геге Акутами го создал Сатору Гоџо со идеја да го направи еден од најсилните ликови во целата серија, но истовремено разбирлив за читателите. Еден од клучните елементи во неговиот дизајн е превезот на очите што го носи, иако благодарение на неговите натприродни способности, тој сѐ уште може да гледа. Неговите светлосини очи, со кои е надарен од раѓање, се познати како „Шест очи“. Тие поседуваат екстрасетилни способности што му овозможуваат да ја гледа, препознава и манипулира со проколнатата енергија, како и да ја засилува сопствената техника „Безграничност“.
Во дебито во ''Магична битка 0'', Акутами ги поврзал Гоџо и Јута Окоцу со Мичизане Сугавара, позната личност во историјата на Јапонија, објаснувајќи од кого двајцата ликови ги наследиле своите натприродни моќи. Ова е направено како оддавање почит на неговиот починат уредник, Јаманака. Дизајнот на Гоџо требало да претстави привлечен маж, често нарекуван бишонен. Изгледот на неговото лице бил вдахнат од еден од главните ликови во ''Наруто'', чие лице исто така било делумно скриено со завои.
Што се однесува до односот на Гоџо со неговите ученици, особено со Јуџи Итадори и Јута Окоцу, Акутами го опишува нивниот однос едноставно — тој тврди дека Гоџо само сака „немирниците“ како нив да станат силни. И покрај општоприфатениот јапонски обичај на обраќање со презиме, Гоџо на секој од своите ученици му се обраќа со личното име. Акутами истакнал дека ја донел оваа одлука бидејќи сметал дека Гоџо нема соодветна почит кон таквите општествени традиции.
Ерика Едвардс

Ерика Џанин Едвардс — професорка на Универзитетот Јеjл, позната по својата работа за еволуцијата на растенијата. Таа исто така е и директорка на Маршка ботаничката градина.
1 Образование и кариера
Едвардс има диплома од Стенфордскиот универзитет (1998), а има докторирано на Универзитетот Јејл, каде што работела на еволуцијата на ''Pereskia'', род на кактус. По докторатот, таа била постдокторски истражувач на Универзитетот во Калифорнија во Санта Барбара пред да прифати позиција на Универзитетот Браун како асистентен професор во 2007 година. Во 2017 година, таа се преселила на Универзитетот Јејл како професорка и директорка на Маршката ботаничката градина.
Во 2020 година таа го започнала својот мандат како претседател на Здружението на систематски биолози.
2 Истражување
Истражувањето на Едвардс се фокусира на сукулентите и еволуцијата на фиксацијата на C4 јаглеродот кај растенијата. Нејзиното рано истражувања се фокусирало на ''Pereskia'', каде што ја испитувала нејзината физиологија и нејзиното место во еволутивната историја на растенијата кактуси. Нејзиното истражување за фиксацијата на C4 јаглеродот открило како климатските промени ја менуваат дистрибуцијата на C4 тревите и открила дека патеката на фиксација на C4 јаглерод им дава предност на растенијата во суви средини. Во нејзините последователни истражувања го следела зголемувањето на C4 тревите со зголемувањето во тропските шуми и саваните. Едвардс ја водела работната група која ја воспоставила филогенијата на C4 тревите и ги дефинирала генетските разлики кај различните видови треви. Таа ги користела промените во обликот на листот за да дефинира како растенијата ги трошат своите ресурси за време на растот, ги испитувала реакциите на растенијата на промените во биомот и ја споредувала паралелната еволуција на C4 фотосинтезата и метаболизмот на красулацеанската киселина.
3 Избрани публикации
****
4 Награди и почести
Во 2016 година, Едвардс ја добила претседателската награда за научници и инженери за рана кариера (PECASE).
Барел

Барел (|barrel — „буре“) — мерка за зафатнина на насипни материи и течности, еднаква на едно „буре“. Се користи за мерење на зафатнината во економските пресметки и во одредени земји.
1 Пивски барел
За мерење на зафатнината на пиво и ејл во Обединетото Кралство се користел таканаречениот пивски барел:
:1 (пивски) барел = 2/3 хогсхеда = 2 килдеркина = 4 фиркина.
Низ вековите, големината на пивскиот барел се менувала. Така:
* Во 1454 г., во зависност од тоа што се мерело — ејл или пиво, се менувала и зафатнината на барелот. 1 барел = 32 ејлски галони ејл (147,88 литри) = 36 ејлски галони пиво (166,36 литри).
* Во 1688 година: 1 барел = 34 ејлски галони = 159,12 литри.
* Во 1803 година: 1 барел = 36 ејлски галони = 166,36 литри.
* Од 1900 година: 1 барел = 36 англиски галони = 163,66 литри.
Мадан

Мадан — град во Јужна Бугарија, административен центар на истоименета општина во Смољанската Област. Има население од околу 5.977 жители (2024).
1 Етимологија
Името на градот потекнува од стариот турски збор ''maden'', што во превод значи „минерал, руда или рудник“, а наведено е во постарите карти како Маден-Ќој, т.е. „рудно село“. Според друга теорија, со името „мадан“ се назовува примитивен механички уред за обработка и дробење на рудата — т.н. „самоков“
2 Географска положба
Мадан се наоѓа во планински регион. Тоа е планински град со население од околу 6.000 жители, сместен во Родопите, на 30 км од Смољан и 120 км јужно од Пловдив.
3 Историја
Според археолошко истражување, во близина на градот живеело тракиско племе за време на Антиката.
За време на Илинденското востание, градот имало 306 куќи.
Во 1953 година селото Мадан било прогласено за град. Во 1959 година кон Мадан била припоена месноста Малка Река, а во 1970 година — месностите Аврамовска и Јановска, селото Батинци и индустриската населба Бориева Река.
Сѐ до 1980-тите, рударството било најважниот економски сектор во градот. Како дел од структурните реформи од 1999 година, државната компанија ''Горубсо-Мадан'' била ликвидирана. 80 % од компанијата биле префрлени на руско-турскиот конзорциум ''Родоп-Инвестмент.''
Во градот има и Музеј на рударството. Во 1984 година била отворена Кристална сала — „Родопски кристал“, која прикажува колекција од 581 минерал, пронајдена во регионот.
Бојкот

Бојкот (|boycott) — вид политичка и економска борба што подразбира целосен или делумен прекин на односите со одредено лице, организација или претпријатие. На пример: одбивање да се заснова работен однос, одбивање да се купуваат производи од тоа претпријатие и слично — односно секој прекин на односите со некого во знак на протест против нешто.
Во меѓународните односи, според Повелбата на ОН, бојкотот е една од присилните мерки (без употреба на вооружена сила) за зачувување на мирот. Се состои во одбивање на една држава да одржува односи со некоја друга држава или група држави.
Поимот е именуван според презимето на англискиот управник Чарлс Бојкот, против кого во 1880 г. ирските закупци за првпат ја примениле оваа мерка.
1 Познати бојкоти
Еден од првите познати бојкоти, уште пред појавата на самиот збор „бојкот“, бил организиран од аболиционистичкото движење во Англија на крајот на XVIII век. Членовите на движењето одбивале да конзумираат шеќерна трска и други производи од ропски труд, и на крајот успеале да убедат голем дел од лондонската елита дека пиењето чај со шеќер е аморално. Ова послужило како еден од поттиците за укинување на ропството во Британската Империја во 1833 г.
Првиот формален бојкот организиран на државно ниво бил општонационалниот еднодневен бојкот на еврејските фирми и продавници на 1 април 1933 г. во Нацистичка Германија.
Бојкотите често се користат од националноослободителните движења и во борбата за граѓански права. На пример, во првата половина на XX век, кинеските националистички движења (Движење 4 мај, Гоминдан и др.) редовно организирале бојкоти на јапонски производи во знак на протест против политиката на Јапонската Империја кон Кина. Махатма Ганди во 1921 г., за време на борбата за независност на Индија, ги повикал Индијците да ги бојкотираат британските фирми и образовни институции. Бојкотите на месно ниво (против конкретни организации што вршеле расна дискриминација) биле еден од основните методи во борбата за граѓански права на Афроамериканците во САД во 1950-тите и 1960-тите години.
Широко познати се и бојкотите на Олимписките игри. На пример, САД и низа нивни сојузници ја бојкотирале Летната олимпијада во Москва во 1980 г. поради влезот на советските трупи во Авганистан во 1979 г. Како одговор на тоа, СССР и повеќето социјалистички земји ја бојкотирале Летната олимпијада во Лос Анџелес во 1984 г.
1.1 Економски бојкоти
* Бојкот на компири во ЈАР
* Еден од најмасовните бојкоти во поновата историја бил организиран во арапските земји во 2006 г. против данските прехранбени производи, како последица на познатиот скандал со карикатурите.
Ангел Стојанов-Џамбаз

Ангел Стојанов (р. година во Ваташа, Кавадарци) — македонски пејач и хармоникаш, кој е познат по народната музика каде има испеано голем број на кавадаречки и тиквешки песни.
1 Животопис
Роден на 7 март 1962 година во Кавадарци, Џамбаз со децении е дел од музичката сцена, оставајќи значаен белег во зачувувањето и промоцијата на тиквешката и македонската народна музика.
Својата музичка кариера ја започнал во „Група Кавадарка“, состав кој во тоа време бил меѓу најбараните низ Тиквешијата. Со овој ансамбл настапувал на бројни веселби, прослави и културни настани, изведувајќи дел од најубавите тиквешки народни песни како „Низ рамни двори шеташе“, „Кинисало малој моме“, „Емо мори Емо“, „Царот Неготински“, „Одам одам“ и „Памтиш ли либе“. Овие песни и денес се пеат на многу собири и се сметаат за дел од музичкото наследство на регионот.
Во текот на својата кариера, Џамбаз бил дел и од познатите состави „Ваташка Чалгија“ и „Група Македонија“, каде дополнително го усовршувал својот стил на пеење и свирење хармоника. Подоцна станува член на „Тајфата на Димо Дулот“, со која долги години настапува низ Тиквешијата, но и надвор од Македонија, меѓу другото во Турција и Германија.
Со овој состав се создадени и изведени повеќе песни кои со текот на времето станаа вистински народни хитови. Меѓу нив се „Пазам те пазам“, „Јана е шума градила“, „Тиквеш Тиквеш“, „Мирка“, „Зошто либе ме остави“, „Гори поља“, „Само ти се чудам Цвето“, „Моми Тиквешанки“ и „Ајде Величе“.
По распаѓањето на тајфата во 2015 година, Ангел Џамбаз продолжува да настапува заедно со Димо Дулот и нивниот бенд, останувајќи активен на музичката сцена и верен на традиционалната песна.
Во последните години повторно го привлече вниманието на публиката со песната „Големи маки тегневме“, која во 2020 година ја снимија заедно со Димо Дулот, враќајќи ја во живот оваа стара македонска песна која пред повеќе од пет децении ја испеале Браќата Дончеви и Ваташка Чалгија. Истата година ја снимија и песната „Тиквешкото Езеро“.
Во 2021 година Џамбаз сними и преработки на неколку стари македонски народни песни, меѓу кои „Летај пиле шарено“, „А бре бај постоле“ и „Сношти вечер мајко“, со што уште еднаш ја потврди својата посветеност кон зачувување на македонската музичка традиција.
Со својата хармоника, препознатлив глас и љубов кон народната песна, Ангел Стојанов Џамбаз останува еден од најценетите музичари од Тиквешијата, човек кој со години ја носи и негува традицијата на македонската песна.
Неделино

Неделино (|Неделино) — град во Јужна Бугарија, административен центар на Општина Неделино во Смољанската Област. Има население од околу 3.864 жители (2024).
1 Географија
Неделино се наоѓа во Родопите. Градот е сместен на бреговите на Неделинска Река, на 15 км од Златоград, на 30 км од Ардино и на 60 км од регионалните центри Смољан и Крџали.
Во близина се наоѓаат врвовите „Свети Илија“ и „Света Недела“ (865 м), а највисоката точка во регионот е врвот „Шедица“ (1241 м).
2 Клима
Климата во градот е преодно-континентална, со нагласено беломорско влијание, а во повисоките делови – планинска. Зимата е блага и снежна, без нагли и долготрајни заладувања, благодарение на околните сртови од запад и север. Просечната јануарска температура е 1,6 °C. Летото е прохладно и влажно со просечна јулска температура од 19,4 °C, а есента е долготрајна и топла.
3 Историја
Неделино има древна историја, поврзана со развојот на Родопскиот регион. Археолошките наоди покажуваат дека областа била населена уште од тракиско време. Остатоците од древни населби, тврдини и светилишта сведочат за активен живот во текот на бронзеното и железото време.
Во текот на римскиот период, територијата на денешно Неделино била дел од провинцијата Тракија, преку која минувале важни патишта што ја поврзувале внатрешноста на Балканскиот Полуостров со Егејското Море.
Во текот на средниот век, регионот влегол во рамките на Првото и Второто бугарско царство. Во овој период тука се развивале земјоделството, сточарството и занаетчиството. Во 14 век регионот на Неделино бил освоен од Османлиите.
Според историските податоци, населбата била формирана во почетокот на 17 век од номадски групи познати како „мечкари“, кои ја населувале областа во Јужна Бугарија, занимавајќи се со разни занаети, како што се калаисување, изработка на дрвени алатки и покуќнина. По обидот за трајно населување во селото Старцево, ова население се преселило 4 километри северно, долж долината на Неделинска Река, каде што се населило трајно. Новата населба била нарекувана Узун дере, што на турски јазик значи „долга долина“, и подоцна прераснала во по-големо средиште.
По Ослободувањето на Бугарија во 1878 година, населбата останала надвор од границите на Кнежевството, во составот на Османлиското Царство, сè до Првата балканска војна. Во 1912 година, Узун дере било конечно припоено кон бугарската држава. Во годините што следеле, населбата постепено се развивала економски и културно, претворајќи се во жив центар на Јужните Родопи. Од 1934 година била преименувана во Неделино. Името потекнува од врвот „Света Недела“, во чие подножје е сместен градот. Местото добило статус на град на 3 септември 1974 година.
Nonea

''Nonea'' е род на цветни растенија од семејството Boraginaceae.Ова се тревни повеќегодишни или едногодишни растенија, родени во Европа, Азија и Африка.
1 Опис
Едногодишни или повеќегодишни тревни растенија покриени со едноставни влакна или жлездени влакна. Цветовите се развиваат во аксилите на плешките, собрани во апикални цимозни соцветија. Листовите се сиво-зелени, а растенијата се влакнести насекаде. Чашката е од 1/3 до 3/4 од својата должина, растејќи се кога се формира плодот. Королата е жолта, црвена до темно виолетова, кафеава до белузлава, со цилиндрична цевка и вдлабнат дел од венечето, со 5 влакнести или ресички лушпи на грлото или со 5 снопови влакна или со прстен од влакна во отворот на венечното ливче. Прашници прикачени над или под средината на венечното ливче. Столб сместен во венечното цевче со цела или дводелна стигма. Оревчињата 4 овални или бубрежно обликувани, исправени или свиткани до хоризонтална положба, мрежесто превиткани или брадавични, со задебелен прстен во основата.
2 Видови
''Nonea'' вклучува 45 прифатени видови.*''Nonea alpestris'' G.Don
*''Nonea anchusoides'' Boiss. & Buhse
*''Nonea anomala'' Hausskn. & Bornm.
*''Nonea armeniaca'' (Kusn.) Grossh.
*''Nonea calceolaris'' Nikif. & Pazij
*''Nonea calycina'' (Roem. & Schult.) Selvi, Bigazzi, Hilger & Papini
*''Nonea caspica'' (Willd.) G.Don
*''Nonea decurrens'' G.Don
*''Nonea dumanii'' Bilgili & Selvi
*''Nonea echioides'' (L.) Roem. & Schult.
*''Nonea edgeworthii'' DC.
*''Nonea flavescens'' (C.A.Mey.) Fisch. & C.A.Mey.
*''Nonea heterostemon'' Murb.
*''Nonea hypoleia'' Bornm.
*''Nonea intermedia'' Ledeb.
*''Nonea iranica'' Falat. & Pakravan
*''Nonea kandaharensis'' Riedl
*''Nonea karsensis'' Popov
*''Nonea longiflora'' Wettst.
*''Nonea lutea'' Desr.) DC.
*''Nonea macrantha'' (Riedl) A.Baytop
*''Nonea macropoda'' Popov
*''Nonea macrosperma'' Boiss. & Heldr.
*''Nonea melanocarpa'' Boiss.
*''Nonea micrantha'' Boiss. & Reut.
*''Nonea minutiflora'' Riedl
*''Nonea monticola'' (Rech.f.) Selvi & Bigazzi
*''Nonea ovczinnikovii'' Czukav.
*''Nonea pallens'' Petrovic
*''Nonea palmyrensis'' (Post) Sam.
*''Nonea persica'' Boiss.
*''Nonea philistaea'' Boiss.
*''Nonea pisidica'' Selvi, Bigazzi & Hilger
*''Nonea polychroma'' Selvi & Bigazzi
*''Nonea × popovii'' Gusul. & Tarn.
*''Nonea pulla'' (L.) DC.
*''Nonea pulmonarioides'' Boiss. & Balansa
*''Nonea rosea'' (M.Bieb.) Link
*''Nonea rossica'' Steven
*''Nonea setosa'' Roem. & Schult.
*''Nonea stenosolen'' Boiss. & Balansa
*''Nonea taurica'' Ledeb.
*''Nonea turcomanica'' Popov
*''Nonea versicolor'' (Steven) Sweet
*''Nonea vesicaria'' (L.) Rchb.
*''Nonea vivianii'' DC.
Златоград

Златоград — град во Јужна Бугарија, административен центар на истоименета општина во Смољанската Област. Има население од околу 6.870 жители (2022).
1 Географска положба
Златоград се наоѓа во јужниот дел на Родопите, во долината на реката Врбица. Градот е оддалечен околу 300 км југоисточно од Софија, 60 км од регионалниот центар Смољан и 6 км северно од граничниот премин Златоград – Термес, преку кој се стигнува до грчкиот град Скеча.
2 Историја
Во Отомански дефтери градот го носел името Дар’дере и Беловидово. Порано градот бил центар на истоименета административна област. Според пописот во 1528 година, градот имало 15 муслимански домаќинства и 39 немуслимански. Во 1558 година имало 38 муслимански домаќинства и 60 христијански. Додека во 1590 година: 38 муслимански и 150 христијански домаќинства.
Во XIX век градот бил значаен центар за исламот во Бугарија. За време на русофилската преродба во Бугарија, во 1834 година било основано првото селско ќелијно училиште. Во 1852 година бил напишан т.н. „''Златоградски писмовник''“ од Костадин Александров. Во 1871 година била изградена црквата „Св. Ѓорѓи“. Во тоа време градот имало развиено занаетчиство, сточарство и трговија.
За време на Руско-турската војна, градот бил окупиран од руската војска но по Берлинскиот конгрес останал под Отоманска власт. За време на Балканските војни, војската на Бугарија го окупирале градот. Градското муслиманско население било депортирано со Букурешкиот мировен договор. На 19 мај 1934 година, како дел од уништувањето на исламското присуство во Бугарија, 956 населени места во државата добиле нови словенски имиња. Градот бил преименуван во Златоград.
Во 1985 година, Тодор Живков го спроведил Преродбениот процес, што доведело до масовно уништување на џамии и муслимански гробишта во регионот. Сите џамии во градот биле уништени. После падот на комунизмот во 1990 година, џамиите повторно биле обновени. Денес градот е муслиманско.
Cynoglottis

''Cynoglottis'' е род на цветни растенија што припаѓаат на семејството Boraginaceae.
1 Ботанички опис
Повеќегодишни растенија, понекогаш дрвенести во основата, ретко двегодишни. Цветовите се актиноморфни, собрани во издолжени 138 српести соцветија што личат на метличести соцветија. Чашката е длабоко засечена до половина или речиси до основата на издолжено-лопатовидни чашкини сегменти. Венчето е сино или сино-виолетово со кратка венечна трубичка, покуса од чашката и венечните сегменти. Во отворот на венечна трубичка има белузлави лушпи со кратки папилозно-брадавичести израстоци. Столпчето е кусо. Оревчињата се овални во основата со прстен. Неговиот роден опсег е југоисточна Европа и Западна Азија. Расте на ридските и субалпските пасишта, на варовнички камењари, точила, до 1900 метри надморска висина.
Видови:* Cynoglottis barrelieri (Сите.) Vural & Kit Tan
*''Cynoglottis chetikiana'' Vural & Kit Tan
Браќа Даскалови

Браќа Даскалови (|Братя Даскалови) — село во Јужна Бугарија и административен центар на Општина Браќа Даскалови во Старазагорската Област. Има население од околу 549 жители (2022).
1 Географија
Селото Браќа Даскалови е сместено во централниот дел на Јужна Бугарија, во Горнотракиската Низина, на надморска височина од околу 178 метри. Неговата местоположба е во северниот дел на Старазагорската Област, во близина на јужните падини на Средна Гора. Селото се наоѓа на околу 50 километри западно од регионалниот центар Стара Загора и на приближно 185 километри источно од главниот град Софија.
2 Историја
Селото Браќа Даскалови е создадено во 1950 година со спојување на двете села што се наоѓале на спротивните брегови на реката Омуровска – Гроздово на левиот брег и Војниците на десниот брег. До 1947 година, Гроздово се викало Малко Борисово, а пред 1906 година го носело името Бурнусус. Селото Војниците, пак, до 1906 година се викало Војник Махале.
Населеното место е именувано по тројцата браќа Даскалови: Димитар (1883-1923), Иван (1885-1923) и Никола (1895-1923), учесници во Септемвриското востание од 1923 година. Тие биле стрелани ноќта на 4 октомври 1923 година во близина на локалитетот „Ајазмото“, во Стара Загора.
3 Личности
* Димитар Петков (1885–1923), деец на ВМОРО, учесник во Илинденско востание во 1903 година во четата на Димитар Ташев.
Рудозем

Рудозем — град во Јужна Бугарија, административен центар на истоименета општина во Смољанската Област. Има население од околу 3.398 жители (2024).
1 Географија
Рудозем се наоѓа во Горноардинскиот регион, во крајните југоисточни делови на Западните Родопи. Градот е сместен во живописна долина, позната како „Среднорека“, бидејќи во неа се влеваат реките Елховска и Чепинска во реката Арда. По должината на реката Арда низ градот се протега уреден крајречен булевар. Градот е составен од неколку населби и маала: Долен Рудозем, Падала, Оскрушево, Мејково, Геоложка и Којнарци. Рудозем е оддалечен 26 км од Смољан, 14 км од Мадан, 40 км од Златоград, 120 км од Пловдив и 260 км од Софија.
2 Историја
Според археолошки истражувања, Рудозем било населено од рано железно време. За време на Антиката, денешниот Рудозем бил населен со Којлалети, тракиско племе. По освојувањето на регионот од Македонците, започнала експлоатацијата на богатите наоѓалишта на олово, бакар, цинк и сребро. За време на Средниот век, во близина на градот била изградена тврдината „Козник“, позната тогаш како „Рим папа“ или „Кечи каја“ (од |keçikaya – „козји камен“). Во XIV век, Јован VI Кантакузин ја спомнал тврдината под името Косникос.
За време на Отоманското владеење, градот го носело името Палас од 1676 година до 1934 година. Според Анастас Примовски, името потекнува од францускиот збор ''палаис'' што во превод значи „дворец“. Во текот на XVII век, градот бил исламизиран. Според отомански пописен регистар од 1841 година, имало Голем Палас (Бјујук Палас) и Мал Палас (Кјучук Палас). За време на Руско-турската војна, кавкаската бригада под комадна на Пјотр Черевин влегла во градот и околиските села. После Берлинскиот конгрес, градот останал под склоп на Источна Румелија сѐ до нејзиното обединување со Кнежевството Бугарија во 1908 година.
Во 1903 година, Палас имало 213 куќи. Меѓу 1912-1913 година, бројот на Помаци биле: 240 жители во Голем Палас и 130 во Мал Палас. За време на Првата балканска војна, Царството Бугарија го освоиле градот на 22 октомври 1912 година. После Букурешкиот договор, градот останал во рамките на Бугарија. Во текот на Балканските војни, Бугарската православна црква почнала масовно уништување и покрстување на муслимани и Помаци во градот. Околу 350 куќи биле уништени.
После Втората светска војна, градот се развил како центар на обоена металургија и рударската индустрија во НР Бугарија. Различни совиетски претпријатија биле основани за оловно-цинкови руди. Во 1960 година населбата била прогласена за град. Во 1971 година, селата Којнаре, Мејково и Оскрушево биле припоени кон градот. Во 1980-тите, најголемиот рудник „Голем Палас“ бил исцрпен. Поради тоа растот на градот прекинал. Денес е поврзан со Скеча преку Беломорскиот премин и граничниот премин Скеча-Рудозем.
Зајдизам

Зајдизмот (или Зајдија, на арапски: الزيدية, аз-Зајдија) е една од гранките на шиитскиот ислам, позната и како „петто-шиизам“ (Fiver Shi'ism), бидејќи нејзините следбеници ги признаваат првите пет имамите од лозата на Али ибн Аби Талиб. Тој се појавил во VIII век по неуспешниот бунт на Зајд ибн Али против Омејадскиот Калифат, и денес е најблиску до сунитскиот ислам меѓу шиитските гранки, со одредени варијации во историјата.
1 Историја
Зајдизмот потекнува од Зајд ибн Али (695–740 н.е.), правнук на Али ибн Аби Талиб и внук на Хусеин ибн Али. Зајд водел бунт против Омејадите во 740 година во Куфа, сметајќи ги за тирани и корумпирани. Неговите следбеници веруваат дека вистинскиот имам мора да се бори против неправдата, за разлика од неговиот брат Мухамед ал-Бакир, кој не учествувал во политички акции. По смртта на Зајд, неговите следбеници формирале посебна гранка, која се проширила главно во Јемен, каде што владеела Зајдиската имаматска држава од IX век до 1962 година, кога била укината со републиканската револуција.
Во историјата, зајдизмот доживеал промени: првично бил блиску до сунитските традиции, но во IX век се поместил кон шиитски позиции, а подоцна, од XV–XVI век, доживеал „сунификација“ поради политички и верски притисоци. Денес, најголем дел од зајдистите живеат во Јемен, каде што се околу 35–40% од населението, особено во северните висорамнини. Тие се поврзани со движењето Хути (Ансар Алах), кое е зајдистичко по потекло, но не сите зајдисти ги поддржуваат.
Fumaria kralikii

''Fumaria kralikii'' — вид цветно растение од семејството афиони.
1 Опис
''Fumaria kralikii'' е едногодишно растение со полегнати и вертикални стебленца кои се високи до 40 cm, голи и со надолжни бразди. Листовите се сивкави, навидум триаголни до триаголно јајцевидни, 1-2 пати перести а деловите на листовите се пересто насечени. Ливчињата се ланцетни или линејно ланцетни, 2-4 пати подолги отколку широки. Соцветијата се растресити, со должина од 2-3(-4) cm и со 10-18 цвета. Дршката на соцветијата е многу куса.
Брактеите се скоро еднакви со должината на плодните дршки или подолги. Чашкините ливчиња се со должина од 2-2,7 mm и 1,5-2 mm ширина со јајцевидна форма, во основата со поголеми запци, а во горниот дел со поситни, 2-3 пати покуси од венчето. Венчето е долго 5-6(-7) mm со светлорозова до црвена боја а на врвот виолето. Горното венечно ливче е со зелен кил, а во предниот дел работ е свиткан нагоре. Долното венечно ливче во предниот дел е со расперен раб. Оревчињата се скоро топчести, 1,7 mm широки, со тап врв и со рапава површина. Плодните дршки кукасто се свиткани надолу.
2 Распространетост во Македонија
''Fumaria thuretii'' е распространето во Македонија, најчесто покрај патишта, грмушки и камењари и главно во потоплите делови.
Се среќава во околината на Нов Дојран, Богданци, Смрдлива Вода, Негорци, Кавадарци и клисурата на река Раец, Демир Капија, Крива Паланка меѓу селата Ранковце и Опила а се посочува за Велес, Смратливец, Мајден, Валандово селата Дедели и Удово, Гевгелија.
Cynoglottis barrelieri

''Cynoglottis barrelieri'' е вид растение кое припаѓа на семејството Boraginaceae. Распространет е од западна Азија до јужна Европа.
1 Ботанички опис
Повеќегодишно, ретко двегодишно растение, со единечни стебла или острици, понекогаш дрвенесто во основата, високо 10–80 см. Стеблото е вертикално или од основата на растението произлегуваат неколку лачни искривени стебленца, покриени со мешани тенки влакнести, обично притиснати влакна и со заоблени и подолги, влакна поставени на брадавични израстоци. Базалните листови се издолжено-скапуларни, долги 50–120 мм. широки 10–20 мм, стеснети во долго ливче.Базаалните листови се издолжено-ланцетни, линеарно-ланцетни или речиси линеарни, остри, неподвижни и делумно го покриваат стеблото, долги 40–110 мм, широки 3–20 мм, цели или по рабовите назабени или брановидни плитко засечени, покриени од двете страни со тенки и кадрави влакна слични на влакна од брадавични израстоци. Цветовите со 2–5 мм долги петелки (по цветањето малку се издолжуваат), собрани во голем број мали српести соцветија кои се групирани во гроздообразни соцветија. Брактеите линеарно-ланцетни, мали, најчесто апикални на чашката. Чашка долга 2–3,5 мм (за време на формирањето на плодот се издолжува до 6 мм), поделена на половина или речиси до основата на 5 лигулно-издолжени, во горниот дел во облик на шпатула-ширени и тапи сегменти од чашка, покриени на површината со густи, кратки сивкасти набиени влакна, на рабовите со подолги полузапчени и нагоре свртени влакна на влакната. Венчето е сино или сино-виолетово, венечното цевче е долго 1–1,5 мм, многу пократко од чашката, проширениот дел од венчето е со дијаметар од 5–8,5 мм, Во отворот на венечната трубичка има 5 белузлави грлни лушпи со кратки цилиндрични папилоидни израстоци. Прашниците се прицврстени на горниот дел од венчето, а прашниците достигнуваат до основата на грлените лушпи. Столчето е многу кратко, затворено во венчето. Оревчињата се јајцевидни, вертикално исправени, долги 3-4 мм, широки 2 мм, мрежесто превиткани, со фини брадавични израстоци. Во планински и субалпски пасишта, на варовнички карпи, до 1900 м. надморска височина.
Во Македонија е пронајден на: Козјак, Кавадарци,Галичица, Плетвар, Отешево и др. места
2 Таксономија
''Cynoglottis barrelieri'' е опишан од (All.) Vural и Kit Tan и објавен во ''Notes Roy.''''Bot. Gard. Edinburgh'' 41(1): 71. 1983.; Синоними
*''Anchusa barrelieri'' (Сите.) Витман
*''Anchusa coronensis'' Schur
*''Anchusa obtusa'' (Waldst. & Kit.) Schloss. & Вук.
*''Buglossum barrellieri'' Сите.
*''Myosotis barrelieri'' Besser ex Steud.
*''Myosotis obtusa'' Waldst. & Комплет.
3 Наводи
== Надворешни врски
**
Jin-Roh

''Jin-Roh'' (|人狼, буквално: ''Луѓето волци'') — долгометражен аниме-филм на режисерот Хиројуки Окиура од 1999 г.
1 Содржина
Алтернативна реалност, 50-тите години на XX век. Јапонија по Втората светска војна е окупирана од Германија. За време на извршување на задача, Фусе, член на единицата за специјални намени, станува причина за смртта на една млада терористка. Набргу потоа, тој наизглед случајно се запознава со нејзината постара сестра и помеѓу нив започнува романса... Романса слична на страшната бајка за Црвенкапа, книгата што на Фусе му ја подарува неговата нова пријателка.
Со секоја прочитана страница, светот околу нив почнува да се менува и да се распаѓа. Вителот од настани — лагата и вистината што не можат да се разликуваат, предавствата и политичките интриги, соништата и халуцинациите, грабливците и жртвите — уште еднаш ни докажува дека најопасното од сите животни е токму човекот.
2 Гласовни улоги
Јошикацу Фуџики, Казуки Фусе
Суми Муто, Кеи Амемија
Хиројуки Киношита, Ацухи Хеми
Јошисада Сакагучи, Хачиро Тобе
Ери Сендаи, Нанами Агаво
Кенџи Накагава, Исао Анија
Рјуичи Хорибе, Широ Тацуми
Јукихиро Јошида, Хаџиме Ханда
Јукио Хирота, Бумеи Мурото
Тамио Оки, офицер
Fumaria rostellata

''Fumaria kralikii'' — вид цветно растение од семејството афиони.
1 Опис
''Fumaria rostellata'' е едногодишно растение. Стеблото високо до 40 cm, многу разгрането, голо и со надолжни бразди. Листовите се сивкави, 1-2 пати перести, перестите делови се два пати пересто насечени. Лисните сегменти се ланцетни или линејно ланцетни, 3-4 пати подолги отколку широки. Соцветијата се растресити, со должина од 3-5 cm и со 15-25 цвета. Дршката на соцветието е покуса од него (1-2 cm) а брактеите се 2/3 од должината на плодните дршки или скоро еднакви со нив, широки а во горниот дел малку насечени.
Чашкините ливчиња се долги 2-2,5 mm и широки околу 1,5 mm во јајцевидна форма. Тие се неправилно крупно назабени, три пати покуси од венче-то. Венчето е долго 7-9 mm со розецрвеникава боја а врвовите на венечните ливчиња се темновиолетови. Горното венечно ливче во предниот дел има свиткани нагоре рабови, а долното венечно ливче е лопатовидно и со расперени рабови. Оревчињата се 1,7 mm долги, круглести, малку странично сплеснати, на врвот кусо заострени, по површината со ситни брадавички. Плодните дршки се исправени и свртени нагоре.
2 Распространетост во Македонија
''Fumaria kralikii'' е распространето во Македонија, најчесто покрај покрај населби, грмушки, тревести места и патишта, до 1000 m.
Познато за Дабничка Планина и патот за манастирот Трескавец, Цапари, Пехчево, Крива Паланка, Таорска Клисура, Демир Хисар помеѓу селата Доленци и Железнец, Китка, Шар Планина и Пелистер. Се наведува за Удово.
Fumaria thuretii

''Fumaria thuretii'' — вид цветно растение од семејството афиони.
1 Опис
''Fumaria thuretii'' е едногодишно растение. Стеблото му е вертикално, разгрането со висина од 20-30 см високо и со надолжни бразди. Листовите се сивкаво зелени со должина од 10-30 mm, навидум ромбично јајцевидни и 1-2 пати перести. Лисните делови имаат јајцевидна форма, а ливчињата се два до три пати подолги отколку широки, ланцетни до линејно ланцетни или елиптични. Лисните дршки се еднакви со ламината или покуси.
Соцветијата не многу долги од 4-8 cm и имаат 15-35 цвета но се густи, вертикални, приседнати или со куси дршки кои се покуси од соцветието. Брактеите по должина се скоро еднакви со плодните дршки и ретко се малку покуси, линејно елиптични. По боја се розови а на врвот зашилени. Цветовите се долги 7-10 mm. Чашкините ливчиња имаат должина од 2,5-3 mm со ширина од 1,5-2 mm. Тие имаат јајцевидна форма и се пошироки од венчето, бледорозови до пурпурни, по работ се скоро бели, неправилно плитко назабени а само во основата запчињата се подолги.
Венчето е розово до пурпурно, а на врвот е темновиолетово. Горното венечно ливче во предниот дел е со свиткани нагоре рабови. Шпората долга до 3 mm, поширока од средниот дел на венчето. Оревчињата се скоро топчести, на врвот се слабо заострени со должина од 2 mm и имаат многу ситни брадавички. Плодните дршки се кукасто свиткани надолу.
2 Распространетост во Македонија
''Fumaria thuretii'' е распространето во Македонија, најчесто покрај варовнички карпи и камењари, а исто така и на серпен тин, до 1000 m.
Се среќава во Жеденска Клисура, Матка, Катлановска Бања, покрај река Тополка, во Доброшане, Штип, Галичица - помеѓу селата Стење и Коњско. Се посочува за планината Бабуна.
Г’л’бово

Г’л’бово (|Гълъбово) — град во Јужна Бугарија, административен центар на истоименета општина во Старозагорската Област. Има население од околу 7090 жители (2024).
1 Географија и местоположба
Г’л’бово се наоѓа во југоисточниот дел на Горнотракиската Низина. Градот е распореден на југ од Старозагорското Поле, на 45 км од градовите Стара Загора и Хасково, на 13 км од Симеоновград, на 24 км од Раднево, 26 км од Харманли и на 40 км соодветно од Нова Загора и Тополовград. Распореден е на бреговите на реката Сазлијка, која извира од јужната падина на Срнена Гора, протекува низ Горнотракиската Низина и источно од Симеоновград се влева во реката Марица.
2 Историја
Селото Г’л’бово првично било познато под името Кум Дуванџиј. Топонимот потекнува од турскиот збор дуван (доган), што означува „јастреб“ или „граблива птица“. Поради епидемија со непознато потекло, дел од населението се преселило на сегашната локација на селото, додека друг дел го основале селото Пјасачево (поранешно Кум ќој).
По Ослободувањето, во 1906 година, селото Кум Дуванџиј било преименувано во Галаб, но со текот на времето името преминало во позвучната форма Г’л’бово. Според народната етимологија, името се поврзува со локалната трева „бозалак“, која привлекувала големи јата гулаби, чиј број бил толку голем што при нивното полетување создавале сенка налик на облак. Поради ова, локалното население одлучило да го замени турското име Кум Дуванџиј со денешното – Г’л’бово. Со оглед на тоа што првите жители на новоформираната населба околу железничката станица потекнувале од Кум Дуванџиј, станицата го добила името станица Г’л’бово. Во 1969 година, двете населби со име Г’л’бово – селото и населбата околу железничката станица, биле обединети во градот Г’л’бово.
Избори во Грција

На национално ниво, Грција одржува избори за своето законодавно тело, Грчкиот парламент.
1 Парламентарни избори
Грчкиот парламент (''Voulí ton Ellínon'') има 300 пратеници, избрани за четиригодишен мандат преку систем на „засилена“ пропорционална застапеност. Од 300 места, 285 се распределени во 59 изборни единици, од кои 50 се со повеќе места и 9 со едно место. Останатите 15 пратеници се избираат од национални партиски листи, од кои 3 се должни да ја претставуваат грчката дијаспора. Распределбата на местата на поединечните партии се врши врз основа на нивниот удел во гласовите на национално ниво, под услов да го достигнале изборниот праг од 3%. Во секоја изборна единица, гласачите можат да го изберат кандидатот или кандидатите по свој избор со означување на нивното име на партиското гласачко ливче.
1.1 Изборни единици
Изборните единици во Грција традиционално биле со повеќе места и најчесто се совпаѓаат со префектурите. Бројот на места од секоја изборна единица се прилагодува еднаш на секои десет години, по десетгодишниот попис на населението. Изборните единици на префектурите не смеат да бидат лишени од претставништво, ниту пак можат да се спојат со друга префектура; сепак, тие можат да се поделат на помали изборни единици ако нивното население се зголеми непропорционално: ова беше случајот со изборната единица Атина Б, која беше поделена на три помали изборни единици во 2019 година. Промените во населението оставија девет префектури (Кефалонија, Лефкада, Евританија, Гревена, Самос, Теспротија, Касторија, Фокис и Закинтос) со по едно парламентарно место, додека некои урбани или приградски изборни единици бележат големи зголемувања во распределбата на местата во текот на годините.
Според пописот од 2021 година, најголемите изборни единици се наоѓаат во метрополитенските области Атина и Солун. Тоа се Атина Б3 (19 места), Солун А (17 места), Атина Б1 (16 места), Атина А (13 места), Атина Б2 (12 места) и Источна Атика (12 места). Останатите изборни единици избираат едноцифрен број пратеници. Најголемата изборна единица надвор од Атина и Солун е Ахаја, која има 9 места.