procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Марко Крале и Алил-ага

Марко Крале и Алил-ага (српски: ''Марко Краљевиһ и Алил-ага'') - српска епска (јуначка) песна.
1 Содржина
Крале Марко и неговиот побратим, бегот Костадин, одат во Цариград при што Марко се преправа дека е болен со цел да ги избегне можните неволји. Меѓутоа, него го пресретнува Алил-ага кој го кани на двобој. Марко се правда дека е болен, но Алил-ага е упорен, па Марко е принуден да го прифати двобојот. Тие фрлаат стрели, а Марко лесно победува. По поразот, Алил-ага го моли Марко за милост и му дава големо богатство, потоа му приредува гозба и најпосле, двајцата стануваат неразделни побратими, заедно борејќи се во војните.
2 Осврт кон песната
Песната „Марко Крале и Алил-ага“ прв ја запишал Вук Караџиќ, кој ја слушнал од слепата жена Живана, која била родум од некое место во Србија, а живеела во Земун, но патувала дури во Бугарија.
Филоколо

''Филоколо'' (изворно'' II Filocolo)'' е роман напишан од Џовани Бокачо помеѓу 1335-1336. Се смета дека е првиот роман на италијанската литература напишан во проза. Тој е заснован на многу позната приказна во своето време, ''Флуар и Бланшефлор''.
„Френклиновата бајка“ во „''Кантенбериските приказни''“ на Џефри Чосер се заснова ''на „Филоколо“.''
Ова дело потекнува од младоста на Бокачо; тоа е напишано за време на неговиот престој во Неапол во 1336 година.
Двајцата протагонисти се Флорио, син на кралот на Шпанија и Бјанкифјоре, сирак. Бидејќи пораснале заедно, тие се заљубени и принудени се да претрпат многу авантури и несреќи што ги делат. На крајот, по многуте патувања на Флорио во потрага по неговата љубов под псевдонимот Филоколо, тие се обединети.
За време на престојот во Неапол, Флорио, спречен од бурно море, шета покрај гробницата на Вергилиј, каде се наоѓа привлечен од мелодијата што доаѓа од соседната градина. Тука тој се среќава со Калеоне (кој го претставува самиот Бокачо), кој е дел од „благородната бригада“ и го поканува Флорио да им се придружи. Друг член на групата е Фјамета (Марија д'Акино) која е избрана за нивна кралица. Секоја од групите, пак, предлага љубовно прашање. Овој дел е особено значаен затоа што ја предвидува шемата на ''Декамерон''.
Материјалот е извлечен од познатата традиција; авантурите на Флуар (Флорио) и Бланшефлор (Бјанкифјоре) биле добро познати во Европа како и оние на Тристан и Изолда. Во Италија имало позната песна во ''отава рима со'' наслов „''Cantare di Florio e Biancifiore“'' (''Песна за Флорио и Бјанкифјоре''). Сепак, Бокачо направил карактеристична верзија на приказната, започнувајќи го неговиот нов прозен стил.
Приказната за двајцата љубовници

''Приказната за двајцата љубовници'' (|Historia de duobus amantibus) напишана во 1444 година била една од најпродаваните книги од петнаесеттиот век, дури и пред нејзиниот автор Енеа Силвио Пиколомини, да стане Папата Пиј II. Тој е еден од најраните примери на епистоларен роман, полн со еротски слики. Првото печатено издание го издал Улрих Цел во Келн помеѓу 1467 и 1470 година.
Романот дејстува во Сиена, Италија и се наоѓа во центарот на љубовната приказна на Лукреција, мажена жена и Евријалус, еден од мажите што чека да е Војводата на Австрија. По неизвесен почеток, во кој секој е заљубен, но не се свесни дека се возвратени со љубов, тие започнуваат преписка, која зазема голем дел од остатокот од романот. Пред да го напише своето прво љубовно писмо, Евријалус го цитира Вергилиј во одбрана на својата позиција, ''Amor vincit omnia et nos cedamus amori'' (преведено: „Љубовта ги освојува сите; сите нека се потчиниме на љубовта!“).
Љубителите ги идентификувале од некои со Каспер Шлик, канцелар на императорот Сигизмунд и ќерката на старешината Маријано Социни, наставник по право на Енеа на Универзитетот во Сиена. Ова изедначување на ликовите повеќе не е прифатено.
<sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve- >&#x5B; ''потребно е цитат'' &#x5D;</sup>
Во 1462 година, романот бил преведен на германски јазик од Никлас ван Виле кој го посветил на својот патрон Мехтилд Фалечки.
Латинскиот текст бил уреден неодамна во 2001 година. Биле направени преводи на повеќе јазици, вклучувајќи го и англискиот.
1 Наводи
*
Мазучо Салернски

Мазучо Салернски (1410-1475), роден како Томазо Гвардати, бил италијанскиот поет.
Роден во Салерно или Соренто, тој е најпознат денес po „Новајлијата“ („Il Novelino“), збирка од 50 „роман“ или раскази, од кои секоја се претпочита со писмо за посветеност на славна личност и со епилог што го содржи „моралот“ на приказната.
Приказните имаат силно антиклерично наклонување, поради што „''Новајлијата“'' бил вклучен во првиот „''Индекс на забранетите книги“'' во 1557 година.
33-та од овие приказни е приказната „''Мариото и Ганоца“'', која очигледно била прилагодена од Лујџи да Порто (1485-1529) најпрво како „''Јулија и Ромео“'' (Giulietta e Romeo)'','' а подоцна како „''Historia novellamente ritrovata di due nobili amanti“'' („Ново-извадена приказна на двајца благородни љубовници“). Овие три приказни, плус уште една подоцнежна верзија на Матео Бандело и преводот на англиски јазик од Артур Брук во поемата „Трагичната историја на Ромео и Јулија“ (Tragicall Historye of Romeus and Juliet) (1562) се чини дека се извори за познатата претстава на Шекспир „''Ромео и Јулија“''.
1 Наводи
* by Nicholas A. Patricca
Залцхаузен (општинска заедница)

Залцхаузен (|Salzhausen) — општинска заедница во округот Харбург, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Нејзино седиште е селото Залцхаузен.
Општинската заедница Залцхаузен се состои од следниве општини:
# Ајендорф
# Гарлсторф
# Гарштет
# Геденсторф
# Залцхаузен
# Топенштет
# Фирхефен
# Вулфзен
Арнулф Милански

Арнолф Милански, или Арнулфус Медиоланенис (творел околу 1085 г.) бил средновековен хроничар на настани во Северна Италија. Тој бил внук на архиепископот Арнулф II Милански.
Арнолф е познат по својата работа во пет книги, именувана како „''Liber gestorum lastium“'' („Книга на делата од неодамнешните времиња“) напишана 1072-1077. Арнолф го опишува својот труд во првата книга како „едноставен наратив, понуден во секојдневниот говор, за делата што ги оствариле нашите кралеви, нашите епископи и нашите сограѓани од Милано и пошироко, како и нашите сонародници во Кралството Италија, што и јас самиот сум го видел или некако го слушнав или од оние што ги видоа или од оние малку подоцна“. За разлика од повеќето христијански хроничари од доцната антика и раниот среден век, Арнолф не започнал со Создавањето („И покрај тоа, оставајќи ги настрана антиката, да почнеме од неодамнешното сеќавање“) - „''Liber gestorum lastium''“ е современ извештај од неговите времиња, видена од гледиштето на Миланската Архиепископија.
Историјата на Арнулф започнува во 925 година, кога Хуго Арлески („Хуго на Бургундијците“) владеејќи како крал на Италија и го остварил своето право да назначи надбискуп на Милано. Ги опфаќа годините на Грегоријанските реформи, реформското движење на Миланскиот Патарени и Контроверзноста на Инвестициите. Завршува со кралството доделено на Рудолф фон Рајнфелд како против-крал на Германците (1077).
1 Наводи
* Арнолф Милански, , ур. Клаудија Зеј, во ''Monumenta Germaniae Historica, Scriptores rerum Germanicarum'', том 67 (Хановер: Хан, 1994). Преведено од В. Норт.
Културно наследство на Македонија во Општина Старо Нагоричане

Ова е список на објекти прогласени за културно наследство на Македонија на подрачјето на Општина Старо Нагоричане според евиденцијата во Регистарот на културно наследство на Управата за заштита на културното наследство на Македонија (УЗКН).
+, Број, Општина, Населено место, Објект, Фотографија
1, Општина Старо Нагоричане, Жегљане, Црква „Св. Ѓорѓи“
2, Општина Старо Нагоричане, Кокино, Кокино
3, Општина Старо Нагоричане, Младо Нагоричане, Зебрњак
4, Општина Старо Нагоричане, Младо Нагоричане, Костоперска Карпа
5, Општина Старо Нагоричане, Младо Нагоричане, Црква „Св. Ѓорѓи Победоносец“
6, Општина Старо Нагоричане, Младо Нагоричане, Црква „Св. Петка“
7, Општина Старо Нагоричане, Орах, Црква „Св. Никола и Св. Ѓорѓи“
8, Општина Старо Нагоричане, Старо Нагоричане, Црква „Св. Ѓорѓи“
9, Општина Старо Нагоричане, Старо Нагоричане, Забелски манастир
10, Општина Старо Нагоричане, Стрезовце, Црква „Св. Никола“
11, Општина Старо Нагоричане, Челопек, Црква „Св. Троица“
Гарлсторф

Гарлсторф (|Garlstorf) — општина во округот Харбург, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
1 Географија
1.1 Местоположба
Гарлсторф се наоѓа околу 5 километри источно заштитеното подрачје Линебуршко Поле, помеѓу долините на Луе и Ауе.
Изведување пенали (фудбал)

Изведување пенали претставува еден од трите методи одобрени од ИФАБ за утврдување на победник во фудбалски натпревар кој завршил нерешено. Овој метод е застапен само за време на нокаут турнири, во кои едната од двете екипи нужно мора да преовлада над другата за да ја мине рундата.
Чинот на изведување на пенали се регулира различно од обичното изведување на пенал, што, наместо тоа, е дел од нормалниот тек на еден натпревар. Изведувањето пенали е регулирано под „Постапки за утврдување на победнички тим на натпревар“ од страна на фудбалските правила.
1 Правила
Како што е веќе наведено, изведувањето пенали се користат (скоро исклучиво) во нокаут натпреварите во случај на нерешен резултат: нивното изведување може да следи по продолженија или веднаш по завршувањето на регуларното време од натпреварот (како што се случува, на пример, во Копа Либертадорес од 2005 година). На крајот на 1980-тите, некои првенства во Европа (вклучувајќи ги и првите лиги во Унгарија, Југославија и Норвешка) и аргентинското првенство (во сезона 1988-1989) вклучувале изведување пенали за натпреварите што завршиле нерешено: два бода биле доделени на победничката екипа, а еден на поразениот тим. Експериментот, сепак, наскоро бил напуштена; истата судбина имало и воведувањето на експериментот во МЛС, САД.
За време на изведувањето на пеналите, сите играчи, со исклучок на изведувачот и голманот, мора да останат во кругот на среднината од теренот; голманот кој е тимски колега на изведувачот е позициониран на линијата од шеснаесеттникот, во близина на помошниот судија.
Самата регулатива прецизира дека „пеналите не се дел од натпреварот“ и затоа головите постигнати во оваа серија вообичаено не се додаваат на оние на конечниот резултат на натпреварот, туку се наведени одделно ниту се додаваат во личната статистика на играчите.
Натпреварот одлучен по изведување на пенали се смета за завршен нерешено. Во некои натпреварувања (не признати од УЕФА и ФИФА ​головите што ги постигнал победничкиот тим на пенали се зголемуваат за еден, без оглед на бројот на изведени пенали; овој начин бил присутен во МЛС.
2 Поврзано
* Златен гол
* Сребрен гол
* Продолженија
Гарштет

Гарштет (|Garstedt) — општина во округот Харбург, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
1 Географија
1.1 Местоположба
Општината се наоѓа во Хоен Гест на работ на Линебуршкото Поле, помеѓу окружниот град Винзен и Залцхаузен.
Реката Луе поминува источно од местото.
Баудолино

Баудолино (|Baudolino) – роман на италијанскиот писател Умберто Еко оригинално објавен во 2000 година. Во романто Еко го опишал главниот јунак Баудолино, кој раскажуа за своите авантури во средниот век во христијанска Европа, како и малку познатиот митологиски свет опишан во средновековната книжевност. Како и во претходните романи, Еко го искористил своето познавање на средновековната книжевноста за да напише епска приказна полна со комични ситуации, истовремено опишувајќи важни прашања на тоа време.
Романот бил објавен на македонски јазик во 2017 година во издание на Арс ЛИБРИС.
1 Синопсис
Во 1204 година Баудолино пристигнува во Цариград точно кога поборниците на Четвртата крстоносна војна се обидуваат да го соборат византискиот цар. Во тој хаос кој на крајот ќе придонесе за пропаѓање на градот, Баудолино го среќава Никетас Конијатос, историчар на кралскиот двор и му го спасува животот во Аја Софија, додека крстоносците ја пљачкале. Никетас бил воодушевен со јазичката надареност на Баудолино, бидејќи овој не само што добро зборувал грчки, туку и сите јазици за кои Никетас чул, па се чудел кој бил Баудолино.
Приказната почнува во 1155 година кога Баудолино како тринаесетгодишник го усвојува римско-германскиот цар Фридрих I Барбароса. На дворот, но и на бојното поле, Баудолино бил подучуван на латинскиот јазик и на сè што било поврзано со борбата за превласт во северна Италија. Подоцна бил испратен во Париз да стане учена личност.
Во Париз сретнува интересни луѓе кои влијаат врз него и заради кои добива желба за патувања и авантури. Почнува да сањари за патување во мистичната држава „На свештеникот Иван“ за која начул во Париз.
Баудолино го пронаоѓа Светиот грал иго уверава царот Барбароса да го препушти "На свештеникот Иван". Царот тогаш ја започнува Третата крстоносна војна, но погинува под сомнителни околности. Историјата кажува дека Барбароса се удавил во Мала Азија, но Еко одлучил да уфрли уште поединости во оваа приказна. Откако Баудолино останал сам, на своја рака одлучил да го продолжи патувањето.
Иако во почетокот романот изгледа доста реалистичен, подоцна читателот станува изненаден со описите на шумата во Абхазија која не пропушта сончева светлина, митски битија како еднорог, описите на евнуси и човечки битија налик на животни опишани во средновековната книжевност.
Сан Баудолино е заштитник на италијанскиот град Алесандрија, во кој е роден Умберто Еко, како и останатите ликови од романот. На Сан Баудолино во 1189 година му била посветена една црква во градот. Во црквата се наоѓа кип на селанецот Аулариј кој го спасил градот за време на опсадата на градот од страна на Барбароса.
Геденсторф

Геденсторф (|Gödenstorf) — општина во округот Харбург, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
1 Географија
1.1 Местоположба
Геденсторф се наоѓа на источниот раб од Линебуршкото Поле.
1.2 Општински единици
Општината Геденсторф се состои од следниве места:
* Геденсторф
* Либерштет
Топенштет

Топенштет (|Toppenstedt) — општина во округот Харбург, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
1 Географија
1.1 Местоположба
Местото Топенштет се наоѓа околу 40 километри јужно од Хамбург на автопатот А7 во северниот дел на Линебуршкото Поле.
1.2 Соседни општини
Општината се граничи со Вулфзен, Гарштет и Гарлсторф.
1.3 Општински единици
Општината Топенштет се состои од следниве места:
* Топенштет
* Тангендорф
Залцхаузен

Залцхаузен (|Salzhausen) — општина во округот Харбург, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа околу 40 километри југоисточно од Хамбург и 15 километри западно од Линебург.
Општината претставува административно седиште на истоимената општинска заедница.
1 Географија
1.1 Местоположба
Залцхаузен се наоѓа на североисточниот раб од Линебуршкото Поле и во југоисточниот дел на округот Харбург, на самата граница со округот Линебург.
1.2 Општински единици
Општината Залцхаузен се состои од следниве места:
* Залцхаузен
* Лумилен
* Елсторф
* Путензен
* Ајендорф
2 Галерија
Марко Крале и Мина од Костур

Марко Крале и Мина од Костур (српски: ''Марко Краљевиһ и Мина од Костура'') - српска епска (јуначка) песна.
1 Содржина
Крале Марко добива три писма: првото од Истанбул во кое царот го повикува во војна против Арапите, второто од Будим во кое кралот го кани да му биде кум на свадбата и третото од Јанко Сибињанин кој го кани да им биде кум на неговите два сина. Марко ја прашува мајка си која покана да ја прифати, а таа го советува да оди во царската војска. На заминување, Марко ја предупредува мајка си да ја заклучуваат портата, плашејќи се од нападот на Мина од Костур со кого порано се скарал. Додека се одмара во еден конак, Марко сонува дека Мина му го ограбил дворецот и дека му ја грабнал невестата. Како дел од царската војска, Марко се бори три години во арапските земји при што се истакнува со своето јунаштво, а тоа предизвикува завист од турските војсководачи. Затоа, спроти Ѓурѓовден, Марко го моли царот да го пушти да го прослави празникот, барајќи придружник да му биде побратимот Алил-ага. Користејќи го неговото отсуство, Арапите ја напаѓаат турската војска нанесувајќи ѝ големи загуби, така што царот го моли Марко веднаш да се врати назад. Тогаш, Марко ја уништува арапската војска, но во борбата се здобива со големи рани. Сепак, раните му зарастуваат, но тогаш тој добива писмо од мајка му, која го известува дека Мина од Костур му го ограбил дворецот и му ја грабнал жената. Марко бара од царот 30 јаничари, преправени како аргати, и нив ги испраќа во Костур, а тој оди во Света Гора, каде се преправа како калуѓер. Кога пристигнува во дворецот на Мина, тој му кажува дека Марко погинал во војната, а тогаш Мина бара од него да го венча со грабнатата Маркова невеста. Марко го венчава Мина, кој му дава подароци, вклучувајќи ја и Марковата р'ѓосана сабја. Тогаш, Марко почнува да игра, му ја сече главата на Мина, а потоа ги повикува јаничарите да го ограбат дворецот на Мина. Потоа, тој си ги зема невестата и богатството и се враќа во Прилеп.
Ландулф Милански

Ландулф Милански (|Landolfo di Milano, |Landulfus Mediolanensis) бил историчар од Милано во доцниот XI век. Неговиот труд „''Historiae Mediolanensis“'' содржи дел од чиста измислица, како и големи неточности. Тој е наречен Ландулф Постариот за да се разликува од не-роднината хроничар од Милан, Ландулф Помладиот.
Тој бил оженет свештеник и противник на Грегоријанската реформа и мештанските патарени. Тој отпатувал за Франција да студира: во Орлеан во 1103 година, во Париз да студира со Вилијам од Шампо во 1107-7 и во Лаон.
Неговата хроника започнува во 374 година и завршува во 1083 година. Постои целосен италијански превод на Алесандро Висконти.
Марко Крале и Арапот

Марко Крале и Арапот (српски: ''Марко Краљевиһ и Арапин'') - српска епска (јуначка) песна. Песната прв ја запишал Вук Караџиќ, кој ја слушнал од ајдукот Тешан Подруговиќ.
1 Содржина
Арапот гради кула крај морето, а потоа бара од царот да му ја даде ќерката за жена. Царот испраќа воини против Арапот, но тој ги убива сите. Потоа, Арапот оди во Истанбул и на градот му наметнува давачки во текот на три месеци. Најпосле, тој оди во царскиот дворец и го принудува царот да закажат свадба. Додека Арапот прибира сватови, царицата сонува дека во Прилеп има јунак која ќе го победи Арапот. Царот му праќа писма на Крале Марко, нудејќи му големо богатство, но тој го одбива царот со зборовите дека Арапот е поголем јунак. Меѓутоа, откако царската ќерка му праќа писмо, ветувајќи му големи погодности, Марко заминува во Истанбул каде се сместува во Новиот ан. Една вечар, во близината на градот, тој ја среќава царската ќерка која му ја кажува својата мака, а Марко ѝ ветува дека ќе ја спаси. Арапот пристигнува во Истанбул со 500 сватови и ја зема царската ќерка. Тогаш, Марко ги напаѓа сватовите, а потоа започнува борба со Арапот. Тие се борат четири часа, а Арапот бега во чаршијата, но Марко успева да го убие во последен миг. Потоа, тој ја враќа царската ќерка, а на царот му ја дава главата на Арапот. Царот му дава богати подароци и Марко се враќа дома.
ФК Квинбејан Сити

Фудбалскиот клуб Квинбејан Сити е австралиско фудбалско друштво со седиште во градот Квинбејан, Нов Јужен Велс, Австралија. Клубот е основан во 1966 година од страна на македонски доселеници и во моментов се натпреварува во АПТ натпревари, вклучувајќи ја и АПТ Националните Премиер Лига .
1 Историја
Клубот е основан во 1966 година како ''Квинбејан македонија'' од Доне Димов, Анџело Хаџис и Вик Цалакос. Клубот се регистрираше во АПТ Фудбалската федерација на 17 март 1966 година и влезе во Втората лига на АПТ. Сепак, Хунгарија беше принудена да се свитка и Кванбајан беше избран да го замени клубот во првата дивизија.
Лавовите минаа неколку години во првата дивизија со завршувањето на второпласираниот клуб во лигата и во 1969 и 1970 година. Кванбајан беше на десет минути од тврдењето на првенството во 1969 година со клубот 2-1 над Олимпик со десет минути игра. Натпреварот беше напуштен по осумдесет минути поради борби и АПТ Фудбалската федерација избра да не го повтори натпреварот.
Македонија ги освои првите титули во 1970-тите години со две секунди премиерлигашки лиги во 1973 и 1978 година, како и на првенството во финалето ’78.
QCFC уживаше значителен успех во втората дивизија на AПT во осумдесеттите, како и кога завршувањето беше ре-брендирано во Државната лига 1 во 1990-тите. Беа подигнати голем број титули, вклучувајќи три премиерски титули во 1988, 1993 и 1995 година, како и две првенства во 1990 и 95 година.
Во 2013 година, Капитал Фудбал воведе преработена втора дивизија на машкиот фудбал во АПТ, што се совпаѓа со воведувањето на Национална премиер лигa (НПЛ) како ревидирани врвни дивизии на национално ниво. Преработената втора дивизија беше прогласена за ''Капитал лига'' . Квинбејан Сити беше основачки член на Капитал Лигата, која во 2013 година се состоеше од две групи од шест екипи. Лавовите ја завршија својата девојка сезона во Капитал лига како второпласиран во групата Б, квалификувајќи се во финалето серија. Сити во полуфиналето го совлада Ланион Јунајтед со 3: 0, а потоа и „ Српски Бели Орли “ 2-3 во полуфиналето, пред да загуби од Нарабундах со 3: 5 на пенали во големото финале.
2 Клупски идентитет
Квинбејан Сити е основан од локалната македонска заедница со македонски играчи, персонал и членови со мнозинство од клубот. QCFC редовно учествуваше на националниот годишен турнир во Куп на Македонија како Купот Мазо, со други клубови низ Австралија со врски до Македонија, меѓу кои и Бродмидоу Меџик, Алтона Меџик и Волонгонг Јунајтед .
2.1 Име на клубот
Клубот е основан како ''Кјуанбејан Македонија'' во 1966 година од страна на локалната македонска заедница која се населила во Кванбајан. По три години името на клубот беше обновено во ''Кванбајан Македонија'' во 1969 година. Конечно, во 1973 година клубот го смени своето име во ''Квинбејан Сити'', кое го задржува своето име уште од таа точка.
3 Наводи
* Македонски Австралијци
Златна бубамара на популарноста

Златна бубамара на популарност, исто така познато и само како Златна бубамара — македонско шоу за награди во областа на популарната култура во Македонија. Организирано е од страна на Радио Буба Мара и се одржува секоја година во Арена Борис Трајковски - Скопје. Од основањето на шоуто во 1997 година, Златна бубамара доделува признанија и награди за најголемите достигнувања на годината во областа на македонската култура и се одликува со награди за повеќе категории, вклучувајќи музика, филмови, спорт, театар и ТВ-емисии. Златна бубамара се емитува на Канал 5 Телевизија и Радио Буба Мара.
23-то издание на шоуто, одржано на стадионот „Борис Трајковски“ во февруари 2020 година, било проследено од 55% од македонското население со кое Златна бубамара претставува едно од најгледаните шоуа во земјата.
1 Историја и позадина
Првата церемонија и инаугурација на шоуто се одржала во 1997 година во клубот колосеум од страна на организаторот Ранко Петровиќ.
Златна бубамара се одржува секоја година во Скопје. Презентерите на претставата обично користат сатира за да ја опишат социо-политичката состојба и другите секојдневни настани во земјата. Покрај тоа, настапи од музички уметници и танчери се исто така дел од програмата на шоуто. Првиот водител на Златна бубамара бил познатиот глумец Тони Михајловски. Моментален водител на манифестацијата е Сашко Коцев, веќе долги години. На сцената на Златна бубамара секоја година настапуваат и: Игор Џамбазов, Атанас Атанасовски, Валентин Костадиновски и Ирена Спировска.
2 Награди
За време на претставата, се доделуваат награди за најпопуларните дела во повеќе категории поврзани со македонската популарна култура, вклучувајќи достигнувања во музика, филмови, спорт, ТВ-емисии и танц. На последната церемонија, награди беа доделени во следниве категории:
*Инклузивна танцова претстава
*Најпопуларна детска ТВ емисија
*Песна за век и векови
*Пејачка на годината
*Хит на годината
*Спортски подвиг
*Трајни музички вредности
*Театарска претстава
*Глумец на годината
*Глумица на годината
*Најпопуларна регионална пејачка
*Животно дело во областа на музиката
*Трајни музички вредности во етно музиката
*Меѓународна награда за животно дело
*Концерт
*Животно дело во областа на филмот
*Награда за прва труба
*Најголем интернационален успех
*Амбасадори на македонската култура
*Спортски успех
*Музички Продуцент
*ТВ глумица
*Најпопуларна ТВ Проект
*Трајни музички вредности во рок-музика
*Трајни музички вредности
*Пејач на годината
3 Поврзано
* Македонска култура
* Македонска музика
* Македонско кино
Зеветал

Зеветал (|Seevetal) — општина во округот Харбург, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Општината се наоѓа околу 20 километри јужно од Хамбург и 15 километри западно од окружниот град Винзен (Луе).
Седиштето на општината се наоѓа во селото Хитфелд. Нејзиното име доаѓа од реката Зеве.
Зеветал е најнаселената општина во Германија без градско право и најнаселена општина во округот Харбург.
1 Географија и сообраќај
Зеветал се наоѓа непосредно јужно од градот Хамбург, околу 20 километри од неговото средиште, источно од Харбуршките Планини. Местата Буленхаузен и Овер се наоѓаат на јужниот брег на Елба.
Местата Машен (А39), Хитфелд (А1), Флештет и Рамелсло (А7) се поврзани со автопатски излези. Во местото Хорст се наоѓа јазолот „Хорстер Драјек“ со спојување на А7 и А1, додека во местото Машен се спојуваат А1 и А39.
Зеветал се наоѓа во зоната на Хамбуршкото сообраќајно претпријатие (HVV) и поседува три железнички станици: Хитфелд, Мекелфелд и Машен. Во Машен се наоѓа ранжирна станица од 1977 година, што претставува најголема товарна станица во Европа.
2 Историја
Зеветал била создадена на 1 јули 1972 година со спојување на поранешните 19 независни општини. Поранешните општински делови образуваат шест единици:
Неколку од овие села имаат богата историја: постоењето на Рамелсло е првпат забележано во 845 година, Машен бил споменат во документи во 1294 година, а Хитфелд ја одбележал својата 700-годишнина во јуни 2007 година. Црквата „Св. Маврициј“ во Хитфелд потекнува од век.
3 Население
Жители во општината Зеветал од 2011 година.
Година, Жители
2011, 39.921
2012, 39.869
2013, 40.159
2014, 40.463
2015, 40.949
2016, 41.234
2017, 41.260
4 Политика
4.1 Избори
Зеветал припаѓа на покраинскиот округ 51 Зеветал и на сојузниот округ 36 Харбург.
4.2 Поранешни градоначалници и општински директори
Општината Зеветал е основана во 1972 година. До 1997 година била раководена од градоначалник и од општински директор. Од 1997 година обете функции биле споени во една.
Поранешни градоначалници:
* Херман Мајер (CDU) (1972–1984)
* Хорст Шнеман (CDU) (1984–1997)
Општински директори:
* Ханс Јоахим Рерс (1972–1978)
* Херман Шалер (1978–1991)
* Рајнер Тимерман (1991–1997)
Градоначалници:
* Рајнер Тимерман (CDU) (1997–2005)
* Гинтер Шварц (SPD) (2005–2013)
* Мартина Ерцен (CDU) (seit 2013)
4.3 Градоначалник
На 6 октомври 2013 година била избрана Мартина Ерцен (CDU) за градоначалничка на општината Зеветал.
4.4 Општински совет
Советот на општината Зеветал е составен од 41 член, од кои 40 се избрани непосредно на избори, а последен член е градоначалникот.
На последните општински избори на 11 септември 2016 година биле добиени следниве резултати:
4.5 Партнерства
Зеветал одржува партнерство со американскиот град Декатур во Илиноис.
5 Галерија
Патериј

Патериј (починал 606 г.) бил епископ на Бреша. Тој е познат како составувач, особено за дела од папата Григориј I, за коgo работел како нотар.
Неговата единствена работа што преживеаlo е „''Liber proofoniorum veteris testamenti''“, антологија на библиската екзегеза на Грегориј, наредена според редоследот на библиските пасуси за кои се дискутира. Делото преживува во над 120 целосни или делумни ракописи.
1 Наводи
****
Културно наследство на Македонија во Општина Гази Баба

Ова е список на објекти прогласени за културно наследство на Македонија на подрачјето на Општина Гази Баба според евиденцијата во Регистарот на културно наследство на Управата за заштита на културното наследство на Македонија (УЗКН).
+, Број, Општина, Населено место, Објект, Фотографија
1, Општина Гази Баба, Булачани, Црква „Успение на Пресвета Богородица“
2, Општина Гази Баба, Булачани, Археолошко наоѓалиште „Турски Гробишта“
3, Општина Гази Баба, Гази Баба, Турбе на кралската ќерка
4, Општина Гази Баба, Гази Баба, Чешма на улица „Челопек“
5, Општина Гази Баба, Гази Баба, Турбе на Ашик Челеби
6, Општина Гази Баба, Раштак, Црква „Вознесение Христово“
Дерек Мјулер

Дерек Александер Мјулер (|Derek Alexander Muller, р. год. во Траралгон, Викторија, Аврстралија) е австралиско-канадски популаритзатор на наука, водител и изумител, кој е најпознат по својот канал на ЈуТјуб, „Веритасиум“. Од 2017 година, Д-р Мјулер се појавува како известувач во серијата „Бил Нај го спасува светот“ на Нетфликс.
Преслап (Гризилевци)

Преслап - археолошко наоѓалиште во пробиштипското село Гризилевци. Претставува населба од доцноантичко време.
Во нивите оддалечени 1 км северно од селото, има многу фрагменти од керамички садови - питоси и покривни ќерамиди - тибули. Селаните имаат откопано 2 питоса и еден епиграфски споменик кој се чува во селото.
1 Поврзано
*Гризилевци;
*Список на археолошки наоѓалишта во Пробиштипско.
Пешник (Древено)

Пешник — населба од доцноантичко време. На 2 километри северно од селото Древено, на една мала височинка со зарамнето плато, со површина од 150 на 200 метри, се забележуваат фрагменти од керамички садови, питоси и градежен материјал, а најдени се и монети век.
Грамадиште (Куково)

Грамадиште — населба и некропола од доцноантичко време. На еден мал простор во селските ниви, оддалечени 1 километар северно од селото Куково, се наоѓаат остатоци од градежен материјал и фрагменти од питоси. На северниот крај на наоѓалиштето се пронајдени неколку гробови со конструкции од камени плочи.
1 Поврзано
* Мошевица — населба од доцноантичко време
Градиште (Лесново)

Градиште — градиште од доцноантичко време. Во планинскиот предел Коњарево, оддалечен 4 километри северно од селото Лесново, на еден зарамнет простор се наоѓаат остатоци од утврдување со приближни димензии од 110 на 100 метри. Всушност, зачувани се темелите од бедемот чија дебелина изнесува 1,5 метри, кои се градени од кршен камен и варов малтер. Во внатрешниот простор на градиштето се забележуваат остатоци од повеќе објекти, а на површината има голем број фрагменти од керамички садови, питоси и покривни ќерамиди. Најдени се и повеќе бронзени монети, од кои неколку се чуваат во штипскиот музеј.
Мошевица (Куково)

Мошевица — населба од доцноантичко време. Се наоѓа на 2 километри северно од селото Куково, на патот за селото Пуздерци. Во нивите на К. Јанев и С. Арсов се откопани неколку питоси, а на површината се забележуваат фрагменти од керамички садови и градежен материјал.
1 Поврзано
* Грамадиште — населба и некропола од доцноантичко време
Антонио Фогацаро

Antonio Fogazzaro (|Antonio Fogazzaro), (, – , ) – италијански романописец и приврзаник на либералниот католицизам. Седум пати бил номиниран за Нобеловата награда за книжевност, но ниеднаш не ја добил.
1 Животопис
Фогацаро е роден во Виченца во богато семејство. Во 1864 година се здобил со диплома по право во Торино. Потоа се преселил во Милано каде станал следвеник на уметничкото движење ''скапиљатура''. Во 1869 година се вратил во Виченца да работи како адвокат, но набрзо го напуштил за целосно да му се посвети на пишувањето.
Во делата на Фогацаро постои постојан конфликт помеѓу чувството на должност и страстите, верата и разумот. Во некои случаи ова ја внесува мачената душа од ликовите во мистични искуства. Неговиот најпопуларен роман, ''Piccolo Mondo Antico'' (''Малиот свет на минатото''). Новелата е сместена во 1850-тите во Валсолда, мала заедница на брегот на езерото Лугано каде го провел најголемиот дел од својот живот. ''Piccolo Mondo Antico'' има извонредни евокации на пејзажот и силни карактеризации што ги открива внатрешните психолошки превирања на ликовите.
Фогацаро ја обиколил Италија предлагајќи помирување на Дарвиновата теорија на еволуцијата со христијанството. Нашол нови интерпретации во позитивистичките и еволуционистичките теории. Римокаточката црква ги забранила романите ''Светецот'' во 1905 и ''Леила'' во 1910 година. Починал во 1911 година во своето родно место, Виченца.
2 Дела
2.1 Новели
*''Malombra'' (1881), новела
*''Daniele Cortis'' (1885), новела
*''Il mstero del poeta'' (''Мистеријата на поетот'', 1888)
*''Piccolo mondo antico'' (''Малиот свет на минатото'', 1895)
*''Piccolo mondo moderno'' (''Мал модерен свет'', 1901)
* (1903)
*''Il Santo'' (''Светецот'', 1905)
* (1907)
* (1908)
*''Leila'' (1910)
2.2 Други трудови
*''Miranda'' (1874, новела)
*''Valsolda'' (1876, збирка поезија)
*''Fedele'' (1887, збирка раскази)
*''L'origine dell'uomo e il sentimento religioso'' (1893, говор)
*''Discorsi'' (1898, есеи)
*''Scienza e dolore'' (''Наука и страдање'', 1898, есеј)
*''Il dolore nell'arte'' (''Страдањето во уметноста'', 1901, есеј)
*''Сцена'' (1903, драми).
*''Трилогијата на Рим'' (1907)
*''Приказни од италијански и шпански'' (1920)
Последниот човек (филм од 1924)

Последниот човек (германски: ''Der letzte Mann'') - германски филм од 1924 година, во режија на Фридрих Вилхелм Мурнау според сценариото на Карл Мајер. Главните улоги ги толкуваат: Емил Јанингс, Мали Делшафт, Макс Хилер, Емили Курц, Ханс Унтеркирхер, Георг Џон итн. Во САД, филмот се прикажувал со насловот „Последното смеење“ (''The Last Laugh'').
1 Синопсис
Стариот портир (го игра Јанингс) на хотелот „Атлантик“ ја извршува својата работа со голема посветеност и се гордее со униформата. Сепак, тој веќе почнува да го чувствува товарот на староста, а неговата физичка слабост ја забележува и менаџерот на хотелот (го игра Унтеркирхер), кој одлучува да вработи нов портир, а стариот го преместува на ново работно место - чистач во тоалетот. Стариот портир е засрамен и понижен и ја краде портирската униформа, со намера да ја прикрие вистината од домашните и соседите. Меѓутоа, неговата измама е откриена и него го исмеваат сите соседи, а неговото семејство го отфрла. Засрамен, тој ја враќа униформата и оди да преспие во хотелскиот тоалет, а чуварот (го игра Јон) е единствениот човек кој има разбирање за него.
Во епилогот на филмот се прикажува дека стариот портир доживеал среќна судбина: еден ексцентричен мексикански милионер, кој умрел во хотелскиот тоалет, му го оставил своето богатстсво на стариот портир. Сега, стариот портир ужива во своето богатстсво така што во хотелскиот ресторан порачува скапи јадења, а друштво му прави поранешниот хотелски чувар. По оброкот, тој оди во тоалетот, каде повторно работи стар човек, и на чистачот му дава многу пари. Кога го напушта хотелот, на излезот е построен целиот хотелски персонал, а стариот портир на сите вработени им дава пари. Најпосле, тој и чуварот се качуваат во кочија, а тогаш се појавува еден питач. Стариот портир е дарежлив и кон него, го поканува во кочијата и му дава пари.
Улица (филм од 1923)

Улица (германски: ''Die Straße'') — германски филм од 1923 година, во режија на Карл Груне, кој е коававтор и на сценариото. Главните улоги ги играат: Еуген Клепфер, Луси Хефлих, Антон Едхофер, Ауд Егеде-Нисен, Макс Шрек, Леонард Хаскел и Саша.
1 Синопсис
Еден граѓанин (го игра Клепфер) се досадува во својот дом, гледајќи сенки на таванот. Потоа, погледнува низ прозорецот на улицата и наместо стварноста има илузии. Тоа го наведува да излезе на улицата каде среќава проститутката Дирне (ја игра Егеде-Нисен), која му се жали дека ги изгубила парите. Тој ја следи проститутката и тие влегуваат во ноќен клуб каде им се приклучуваат нејзините соработници, како и еден гостин (го игра Хаскел) во барот. Истовремено, еден слеп старец (го игра Шрек) го губи внучето (го игра Саша) на улица, но детето го зема полицаец и го носи во полициската станица, а подоцна, полицијата го враќа дома, додека еден минувач му помага на слепецот да се врати. Граѓанинот е љубоморен на проститутката, која флертува со гостинот, па почнува тепачка со него. Тогаш, нејзините соработници го канат гостинот на партија карти, а набргу им се придружуваат проститутката и граѓанинот. Тој ги губи сите пари и го вложува и прстенот, но потоа го служи среќата и заработува многу пари и го напушта барот. Проститутката заминува со гостинот од барот во својата куќа, но истовремено го повикува и граѓанинот, внесувајќи го во соседната соба. Тогаш доаѓаат нејзините соработници при што макрото (го игра Едхофер) го убива гостинот од барот, а потоа проститутката и нејзините двајца соработници бегаат. Меѓутоа, од пукотницата се будат малото дете и слепецот, а детето истрчува надвор и ја повикува полицијата која го затекнува граѓанинот на местото на убиството и го апси. Истовремено, проститутката оди во полициската станица и го пријавуав убиството, обвинувајќи го граѓанинот така што него го затвораат. Во станицата пристигнува и макрото, кој тврди дека цел ден не бил дома, но неговото дете го предава. Во меѓувреме, граѓанинот сака да се обеси во ќелијата, но токму тогаш го ослободуваат, а ги притвораат тројцата виновници. Утредента, граѓанинот се враќа дома кај својата верна сопруга.
ФК Сиднеј

ФК Сиднеј е австралиски фудбалски клуб со седиште во Сиднеј, Нов Јужен Велс. Клубот моментално се натпреварува во А-лигата, најсилното фудбалско натпреварување во земјата.
Клубот е основан на 1 ноември 2004 година и во својата кратка историја има освоено четири титули во А-лигата, како и четири првенства во истата лига, еден ФФА Куп и исто така ја освоиле Лигата на шампионите на Океанија, пред Австралија да се пресели во Азиската фудбалска конфедерација.
До пред почетокот на сезоната 2018–2019, својте домашни натпревари ФК Сиднеј ги играл на Алијанц стадионот, кој имал капацитет од 45.500 места и се наоѓал во предградието на Мур Парк. Откако овој стадион бил срушен била започната изградба на нов на истото место која сѐ уште трае, а привремено клубот ги игра својте домашни натпревари на стадионот Џубили Овал. Фудбалерите на ФК Сиднеј најчесто настапуваат во светлосини дресови и темносини шорцеви.
Низ историјата голем број на фудбалски ѕвезди го носеле дресот на Сиднеј како: Двајт Јорк, Жунињо Паулиста, Џон Алоизи, Брет Емертон, Лукас Нил, Марк Јанко, Алесандро Дел Пјеро и др.
1 Играчи
1.1 Капитени
* Марк Руден (2005-2007)
* Тони Поповиќ (2007-2008)
* Стив Корика (2008-2010)
* Тери МекФлин (2010-2013)
* Алесандро Дел Пјеро (2013-2014)
* Алекс Броске (2014-2019)
* Алекс Вилкинсон (2019-''денес'')
2 Титули
2.1 А-лига
* А-лига Првенство
:Победник (4): 2009–2010, 2016–2017, 2017–2018, 2019–2020
:Вицешампион (3): 2005–2006, 2014–2015, 2018–2019
* А-лига Финале
:Победник (4): 2006, 2010, 2017, 2019
:Финалист (1): 2015
2.2 ФФА
* ФФА Куп
:Победник (1): 2017
:Финалист (2): 2016, 2018
2.3 АФК/ОФК
* ОФК Лига на шампиони
:Победник (1): 2005
Компаративен падеж

Компаративен падеж – падеж кој се користи во некои јазици како што се марискиот и чеченскиот јазик за да означи сличност со нешто.
Не треба да се меша со компаративот, многу пошироко користена парадигма за означување особина или својство на придавки и прилози изразени во поголема мера во одноc на тоа со кое се споредува.
Во марискиот јзаик, компаративниот падеж се означува со наставката „–ла“. На пример, ако нешто има вкус на риба (кол), обликот на компаративниот падеж ќе биде „колла“. Исто така се користи во однос на јазици за означување на јазикот кој некое лице го зборува, пишува или разбира. Во овој случај акцентирањето малку се разликува од стандардниот случај. Вообичаено, наставката не е нагласена. Кога пак се користи за јазици, таа е нагласена.
На чеченски јазик, се означува со наставката „-l'“. На пример, ''sha'' е 'мраз', ''shiila'' е 'ладно', па ''shal shiila'' е 'ладно како мраз'.
1 Поврзано
* Падеж
* Екватив
2 Наводи
* Зорина, З. Г., Г. С. Крылова, and Э. С. Якимова. Марийский язык для всех, ч. 1. Йошкар-Ола: Марийское книжное издательство, 1990;
Фантомот на слободата

Фантомот на слободата (француски: ''Le Fantôme de la liberté'') - француско-италијански филм од 1974 година, во режија на Луис Буњел, кој е коававтор и на сценариото, заедно со Жан-Клод Кариер. Главните улоги ги играат: Жилијан Берто, Адријана Асти, Адолфо Чели, Пјер Лари, Мишел Пиколи, Моника Вити, Милена Вукотиќ, Жан Рошефор, Ги Монтањ, итн.
1 Синопсис
Филмот се состои од повеќе сцени кои не се воопшто поврзани меѓу себе или пак меѓу нив има слаба врска: Така филмот започнува со сцената на стрелањето на група луѓе во еден шпански град, окупиран од француската војска за време на Наполеоновите војни. Потоа, дејствието се префрла во сегашноста - група деца си играат, а непознат човек им дава фотографии; дома, родителите ги откриваат „срамните“ фотографии и поради тоа ја отпуштаат негувателката, но кога тие ги разгледуваат фотографиите, се покажува дека на нив се прикажани дела од стари, историски згради. Ноќта, таткото на децата е сведок на необични сцени и утредента оди на лекар, но лекарот не му верува. Медицинската сестра (ја игра Вукотиќ) го замолува лекарот за отсуство за да го посети болниот татко. Поради невреме, таа преспива во еден мотел, каде гостуваат необични гости - група калуѓери, мало момче кое има љубовна врска со стара жена и садомазохистички брачен пар. Утредента, медицинската сестра го превезува еден професор во градот, каде тој безуспешно се обидуав да им држи предавања на полицајците, но тие постојано го прекинуваат. Двајца полицајци запираат возач (го игра Рошефор) поради брзо возење. Тој го посетува својот доктор, кој му соопштува дека е болен од карцином. Потоа, тој и сопругата добиваат телефонски повик дека исчезнала нивната ќерка, но кога одат во училиштето, таа е присутна, иако никој не ѝ обрнува внимание. Родителите го пријавуваат исчезнувањето на девојчето во полицијата, иако и таа е присутна. Во меѓувреме, од врвот од една висока града, снајперист (го игра Лари) пука по минувачите, по што е уапсен и осуден, но веднаш е ослободен. Подоцна, шефот на полицијата (го игра Берто) ги известува дека девојчето е пронајдено. Кога, полицискиот шеф оди во еден бар, тој здогледува жена која го потсетува на неговата мртва сестра. Тогаш, тој добива телефонски повик од мртвата сестра (ја игра Асти) и оди да ја посети во семејната гробница, но е уапсен. Него го носат во канцеларијата каде веќе има друг шеф на полицијата (го игра Пиколи). Тие разговараат како да се справат со граѓанските немири, а потоа одат во зоолошката градина. Филмот завршува со звуци на бунтовни граѓани и пукање.
Апсолутив

Апсолутивниот случај ( скратено ) е случај на именки на ергитивно-апсолутните јазици што генерално би биле предмет на интразитивни глаголи или предмети на преодни глаголи во преводните еквиваленти на номинативно-акузативни јазици како што е англискиот .
Страде Бјанке 2020

Страде Бјанке 2020 — 14. издание на велосипедската еднодневна трка Страде Бјанке, која се одржила на 1 август како шести настан во сезоната на Светската турнеја. Трката првично била закажана да се одржи на 7 март 2020 година, но била одложена на 1 август 2020 година поради пандемијата предизвикана од коронавирусот.
Откако завршил трет на претходните две изданија на трката, Белгиецот Ваут ван Ерт од ја освоил трката за помалку од пет часа откако се одвоил на 13 километри до целта.
1 Екипи
Бидејќи трката била додадена на Светската турнеја во 2017 година, сите UCI World Tour екипи биле поканети на трката, но не биле обврзани да учествуваат. На нејзе учествувале осумнаесет од деветнаесетте екипи, а дополнително биле поканети шест професионални континентални екипи со што се заокружила главната група од 25 екипи.
Сите, освен две екипи, настапиле со седум возачи; и настапиле со шест возачи. Од вкупно 166 возачи што ја започнале трката, само 42 завршиле, додека уште 8 возачи завршиле над временската граница.
2 Поредок
2.1 Завршен пласман
Мирча I

Мирча Постариот (|Mircea cel Bătrân, ; о. 1355 — 31 јануари 1418) — војвода на Влашко од 1386 до неговата смрт. Бил наречен „постариот“ за да се разликува од неговиот внук Мирча II („Мирча Помладиот“), иако некои историчари сметаат дека овој епитет му бил даден како знак на почит од подоцнежните генерации. Тој се смета за најзначајниот влашки владетел во средниот век и еден од големите владетели од неговото време, и почнувајќи од XIX век романската историографија го нарекува Мирча Велики (''Mircea cel Mare'').
Орнатив

Во лингвистиката, орнативниот падеж е именски падеж што значи „обдарен со“ или „снабден со“.
Овој падеж се наоѓа во јазикот думи, кој го одбележува со суфиксот - ''ми.''
Во унгарскиот, падежот е обележан со суфиксот - ''с.'' На пример, "ajto" ("врата"), како и во "zöld ajtós ház" ("куќа со зелена врата"); "hálószoba" ("спална соба"), како и во "2 hálószobás lakás" ("стан со 2 спални соби").
На свахилски, sw е орнативен падежен дел. Потребно е префикс зависно од именската класа на главната именка на главата (претходната) и е проследена со друга именка, во изрази како што се „sw“ што значи „куќа со една соба“.
1 Поврзано
* Комитатив
2 Наводи
Пертингент

Пертингентниот падеж е граматички падеж најден во тлинитскиот. Се користи за да се каже нешто што допира нешто друго: на пример, на македонски јазик, „столот ''допирајќи ја масата''“ или „на ѕидот“.
Исто така, го има во арчинскиот јазик.
Кристина Коменчини

Кристина Коменчини (|Cristina Comencini), е италијанска филмска режисерка, сценарист и романописец.
1 Животопис
Таа е една од четирите ќерки на италијанскиот филмски режисер Лујџи Коменчини.
Филмот на Криста Коменчини од 2005 година, „Sверот во срцето“, снимен според сценариото адаприрано од нејзиниот истоимен романroman роман, бил номиниран за Оскар за најдобар странски филм.
Нејзиниот следен филм '' Кога ноќта '' , исто така работен според сценарио од нејзиниот роман објавен во САД со наслов „Другиот печат“, е предвидено да се натпреварува на конкуренција на 68 -отВенецијански филмски фестивал
2 Филмографија
* 1989: '' Зоолошка градина ''.
* 1993: '' Крајот е познат ''* 1996: '' Одете таму каде што срцето ве носи ''* 1998: '' Свадби ''* 2000 : '' Ослободете ја рибата! ''* 2002: ''Најубавиот ден во мојот живот ''* 2005: ''Мојата десна рака ''* 2005 : '' Sверот во срцето ''* 2008: '' Црно и бело ''* 2009: '' Две игри ''* 2011: '' Кога ноќта ''* 2015: '' Латински љубовник ''
3 Литературен опус
*'' Искинатите страници '', ISBN 978-88-07-84071-5.
*'' Семејна страст '' ', ISBN 978-88-07-81362-7
*'' Турскиот грб '', , ISBN 978-88-07-81508-9
*'' Матриоска '', ISBN 978-88-07-81795-3
*''Sверот во срцето '', ISBN 978-88-07-81853-0
*'' Две игри '', ISBN 978-88-07-84073-9
*'' Илузија на доброто '', , ISBN 978-88-07-72155-7
*'' Кога ноќта '',, ISBN 978-88-07-88021-6
*'' Луси '', ISBN 978-88-07-88401-6
*'' Не ја познавате '', ISBN 978-88-07-03088-8
*'' Да се ​​биде жив '', ISBN 9788806230425
*'' Сам '', Еинауди, ISBN 9788806238254
4 Награди и номинации
* Оскар за најдобар странски филм 2006 - Номинација за најдобар странски филм за ''Sверот во срцето''.
* Сребрени панделки 2002 - Најдобро сценарио за '' Најубавиот ден во мојот живот ''* Сребрени панделки 2015 - Специјална сребрена лента за '' Латинскиот љубовник''* Златен глобус 1989 година - за '' Зоолошката градина ''* Златен глобус 1993 - Најдобар филм за '' Крајот е познат ''* Златен глобус 2002 - Најдобро сценарио за '' Најубавиот ден во мојот живот''
Проштален валцер

Проштален валцер (чешки: ''Valčík na rozloučenou'') - роман на чешкиот писател Милан Кундера. Романот бил завршен во 1972 година, во времето кога Кундера сè уште бил во Чехословачка, но првпат бил објавен дури во 1976 година, во превод на француски јазик.
Животот е другаде

Животот е другаде (чешки: ''Život je jinde'') - роман на чешкиот писател Милан Кундера. Делото било пишувано од 1969 до 1970 година, но не било објавена во Чехословачка, зашто во меѓувреме делата на Кундера биле забранети. Поради тоа, книгата прв пат била објавена во Париз, во 1973 година, во превод на француски јазик.
Супресив

Супресивниот падеж (скратено ) е граматичко склонение што означува место на врвот на површината на нешто. Неговото име потекнува од латинскиот ''суперсум, супересе'': да биде преку и над.
Додека повеќето јазици го комуницираат овој концепт преку употреба на ставови, има некои, како унгарскиот, што ја прави употребата на падежи за оваа граматичка структура.
Пример на унгарски јазик: ''könyveken'' значи „ на книгите“, буквално „книгите-на“.
На финскиот јазик, супресивот е еден вид на прилог. На пример:
''kaikkialla'' значи „секаде“ (буквално „сè-на“)
''täällä'' значи "(на) тука" (од ''tämä'' - "ова", букв. "на ова место")
Во лезгинскиот, супресивниот падеж е обележан со суфикси: ''sew-re-l'':на мечката.