Буфталмос

Буфталмос е проширување на очното јаболко и најчесто се забележува кај доенчиња и мали деца. Понекогаш се нарекува буфталмија (множина буфталмии). Зборот „буфталмус“ потекнува од грчкиот збор „волови очи“. Оваа состојба е поврзана со зголемен интраокуларен притисок (ИОП). Во моментов, терминот „буфталмус“ се користи за да се опише видливото проширување на очното јаболко откриено при раѓање или набрзо потоа, поради каков било неконтролиран глауком во раното детство. Најчесто се појавува во периодот на новороденче или во првите 3 месеци од животот и во повеќето случаи укажува на присуство на вроден (инфантилен) глауком, што е нарушување во кое зголемените притисоци во окото доведуваат до структурно оштетување на очите и губење на видот.
1 Знаци и симптоми
Буфталмосот, сам по себе, е само клинички знак и не генерира симптоми. Пациентите со глауком често на почетокот немаат никакви симптоми; подоцна, тие можат да покажат прекумерно солзење (лакримација) и екстремна чувствителност на светлина (фотофобија). На офталмолошки преглед, лекарот може да открие зголемен интраокуларен притисок, дисторзија на оптичкиот диск и едем на рожницата, кој се манифестира како заматеност.
Други симптоми вклучуваат истакнато очно јаболко, кинење на стрии на Хааб во Десеметовата мембрана на рожницата, зголемена рожница и миопија.
Најчеста причина за буфталмус е примарен вроден глауком (почеток на раѓање) или примарен инфантилен глауком (почеток по раѓање до 3 години). Буфталмус обично не се забележува кај глауком со почеток по 3-годишна возраст. Класичните симптоми на вроден и инфантилен глауком вклучуваат кинење, фотофобија и раздразливост. Родителите можат да забележат замаглена рожница или зголемување на големината на рожницата. На преглед, лекарите забележуваат дека има зголемен дијаметар на рожницата, длабока предна комора и зголемување на големината на глобусот. Испитувањето на рожницата открива присуство на едем на рожницата, со руптури на Десеметовата мембрана, познати како Хаабови стрии. Интраокуларниот притисок е покачен и може да има чадови на оптичкиот диск.
2 Причини и последици
Детскиот глауком, кој често предизвикува клинички знак на буфталмус, може да биде предизвикан кога абнормално тесниот агол помеѓу рожницата и ирисот го блокира одливот на воден хумор; ова предизвикува зголемен интраокуларен притисок и евентуално зголемување на земјината топка (очното јаболко). Затворањето на аголот може да биде предизвикано од развојни абнормалности на окото, како и од присуството на абнормални структури во стаклестото тело. Дијаметарот на рожницата поголем од 11 мм пред возраст од една година или дијаметарот на рожницата поголем од 13 мм на која било возраст се дијагностички критериуми за буфталмус.
Зголемениот ИОП се манифестира како буфталмус кај педијатриските пациенти, така што компликациите се поврзани со висок ИОП. Овие компликации вклучуваат глаукоматозна оптичка невропатија, оштетување на рожницата, амблиопија и рефрактивна грешка. Раното намалување на ИОП може да ги спречи овие компликации, но доколку се присутни, амблиопијата и рефрактивната грешка ќе треба да се третираат одделно. Оштетувањето на рожницата може да биде неповратно и во иднина можно е пациентот да има потреба од операција. Ако пациентот има буфталмус поради вроден глауком кој останува недијагностициран на долг временски период, визуелната прогноза генерално е многу лоша. Губењето на видот поради вроден глауком е неповратно и сериозно. Раната хируршка интервенција за овие пациенти е поврзана со подобри визуелни исходи. Ако се третира рано, постои недостаток на глаукоматозна прогресија во повеќето случаи во првата година од третманот. Во текот на остатокот од животот на пациентот, речиси половина покажуваат понатамошна прогресија, нагласувајќи го фактот дека неопходно е да се врши редовен офталмолошки мониторинг во текот на животот на пациентот.
3 Третман
Нелекуваниот глауком доведува до целосно слепило. Потребен е хируршки третман. Моментално користените хируршки процедури вклучуваат гонотомија, трабекулотомија или трабекулектомија.
Главната цел на третманот е да се намали ИОП за да се спречи прогресивна заматеност на рожницата и глаукоматозна оптичка атрофија и со тоа да се зачува постоечкиот вид. Најдефинитивниот третман на буфталмосот е хируршки. Медицинскиот менаџмент е индициран за контрола на ИОП за чистење на рожницата за време на операцијата.
Гониотомија (ab interno) се прави кога рожницата е чиста, додека во случај на маглива или непроѕирна рожница, може да се направи трабекулотомија (ab externo). Некои хиперосмотични агенси, како што е глицеринот, може да се применат над рожницата ако заматеноста на рожницата се должи на зголемување на интраокуларниот притисок (со епителен/стромален едем на рожницата). Ова е корисно за да се овозможи непосредна визуелизација на аголот на предната комора.
Трабекулотомија-трабекулектомија може да се направи и како комбинирана процедура или само трабекулектомија кога другите претходно споменати процедури се или контраиндицирани или неуспешни.
4 Етимологија
Името на состојбата потекнува од грчкиот βοῦς ''bous'' (вол или крава), што се однесува на испакнатите очи вообичаени за говедата.
5 Култура
Американската музичка легенда Реј Чарлс, кој бил целосно слеп на 7-годишна возраст, веројатно бил заболен од глауком и можеби имал буфталмус рано во животот. Слепилото на саксофонистот Рахсан Роланд Кирк (1935-1977) е забележано на неговиот извештај за напуштање во 1952 година од Државното училиште за слепи во Охајо, како резултат на буфталмос.