procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Фудбалски клуб „Гојтаказ“

Фудбалскиот клуб Гојтаказ, или Гојтаказ како што обично се нарекува, е бразилски фудбалски тим од Кампос дос Гојтаказес во Рио де Жанеиро, основан на 20 август 1912 година.
Домашниот стадион е стадионот „Ари де Оливеира е Соуза“, со капацитет од 15.000 гледачи. Тие играле во сини дресови, бели шорцеви и сино-бели пругасти чорапи.
1 Историја
Клубот бил основан на 20 август 1912 година, по недоразбирањето на групата момчиња од клубот „Натасао е Регатас Камписта“. Тие се чувствувале обесправено бидејќи барањето за користењето на бродот за патувањето по реката Параиба било одбиено од клубот. Потоа тие се откажале од практиката на веслање и основале фудбалски клуб во куќата на Ото Ногуеира.
2 Почести
2.1 Официјални турнири
Држава
Натпревари, Наслови, Сезони
Кампеонато Флуминенсе, 5, 1955, 1963, 1966, 1967, 1978
Кампеонато Кариока Серие А2, 2, 1982, 2017
Кампеонато Кариока Серие Б1, 1, 2011 година
*
2.2 Други турнири
2.2.1 Држава
* Таса Сантос Думонт (1): 2017
2.2.2 Град
* Кампеонато да Сидаде де Кампос (20): 1914, 1920, 1926, 1932, 1933, 1940, 1941, 1942, 1943, 1945, 1948, 1951, 1953, 197, 195 1963, 1966, 1978 година
* Торнеио Инисио do Кампеонато Камписти (11): 1952, 1953, 1954, 1955, 1956, 1959, 1960, 1966, 1968, 1969, 1972 година
* Таса Град Campos (3): 1970, 1976, 1978
2.3 Второпласирани
* Кампеонато Бразилеиро Серија Б (1): 1985 година Кампеонато Флуминенсе (8): 1936, 1943, 1945, 1953, 1959, 1960, 1971, 1975 година Кампеонато Флуминенсе Серија Б1 (1): 1994 година Кампеонато Флуминенсе Серија Б2 (1): 2022 година
3 Стадион
Гојтаказ ги игра своите домашни натпревари на стадионот „Ари де Оливеира е Соуза“, познат како Аризао, кој има максимален капацитет од 15.000 луѓе.
4 Маскота
Маскотата на клубот е индијанец од племето Гојтаказес, првите жители на градот, од каде што потекнува и името на клубот.
5 Ривал
Најголемиот ривал на Гојтаказ е Американо. Дербито е познато како Гојта-кано.
Трихологија

Трихологија — наука за косата и скалпот. Терминот потекнува од старогрчките зборови θρίξ (''thríx)'', „коса“ и -λογία ''-logia.'' Во повеќето јурисдикции, титулата ''трихолог'', а не областа на трихологијата, се смета за парамедицинска дисциплина.
Институтот на трихолози бил основан во 1902 година. Првото списание во оваа област, International Journal of Trichology, било започнато во 2009 година.
1 Болести
* Алопеција
** Косопад (''алопеција ареата'')
**''Алопеција универзалис''** Фрикциона алопеција
** Фронтална фиброзна алопеција
** Синдром на лабава анагена
**''Андрогенетска алопеција''** Губење на косата без лузни и со лузни
* Боја на косата
**''Canities subita''** Прерано сивење на косата
* Нарушувања на корените на косата и фоликулите на косата
** Телоген ефлувиум
** Трихостаза спинулоза
* Хирзутизам
** Трихомегалија
* Патогени
**''Microsporum audouinii''**''Piedraia hortae''**''Tinea capitis''**''Trichobacteriosis axillaris''
2 Дијагноза
* Крвен тест
** Недостаток на витамини
* Анализа на коса
** Биопсија на скалпот
* Хамилтон-Норвудска скала и скала Лудвишка скала
* Трихоскопија
3 Субспецијалности
Трихологијата вклучува подспецијалности кои се занимаваат или со одредени болести или со болести на одредени делови од косата.
Полин на плажа

„Полин на плажа“ (француски: ''Pauline a la plage'') – филм на режисерот Ерик Ромер од 1983 година. Главните улоги ги играат: Аманда Лангле, Ариел Домбасл и Паскал Грегори.
1 Синопсис
Петнаесетогодишната Полин и нејзината згодна роднина Марион заминуваат на есенски одмор на брегот на Атлантикот. Марион се заљубува во Анриј, хедонист кого го интересира само сексуалната авантура, така што набргу ја остава. Така Анри ја расипува и романсата на Полин со младиот Силван...
Американска плаица

Американската плаица, американски ѓон или долг груб даб (''Hippoglossoides platessoides'') е северноатлантска сплескана риба која, заедно со други риби, припаѓа на семејството Pleuronectidae. Во северозападниот Атлантик (''H. p. platessoides'') се наоѓа од Гренланд и Лабрадор до Род Ајленд, а во североисточниот Атлантик се наоѓаат од Мурманска област до Ламанш, Ирска и Исланд, ретко се наоѓаат во Балтичкото Море. Тие живеат на меки дна на длабочина од 10-3000 м, но главно помеѓу 90-250 м.
Во Мејнскиот Залив, мрестењето е најголемо во април и мај. Тие растат со најголема должина од 70 цм. Видот се смета од страна на Организацијата за рибарство на Северозападниот Атлантик за прекумерен риболов, без знаци на закрепнување. Канадските власти го оспоруваат ова, тврдејќи дека популацијата е под ризик од истребување со помалку од 20% во следните 80 години, но сепак, таа останува под мораториумот воспоставен во 1993 година. Студија од 1997 година се изјаснил дека листопадот е загрозен во Канада поради прекумерен риболов. Во својот европски ареал, видот е генерално чест и не е активно баран од рибарите, но често е дел од случаен улов.
Американската плаица може да биде преоден домаќин за нематодниот паразит ''Otostrongylus circumlitis'', кој е белодробен црв кај фоките, најпрво зафаќајќи животни помлади од 1 година живот.
Coup de Torchon (филм)

„Coup de Torchon“ — филм на режисерот Бертран Таверние (Bertrand Tavernier) од 1981 година. Таверние е еден од авторите на сценариото, заедно со Жан Оренш (Jean Aurenche) и Џим Томпсон (Jim Thompson). Главните улоги ги играат: Филип Ноаре (Philippe Noiret), Стефан Одран (Stéphane Audran), Изабел Ипер (Isabelle Huppert) и Еди Мичел (Eddy Mitchell).
1 Синопсис
Несреќниот Лисиен Кордие е шеф на полицијата во една мала населба во француската колонија Сенегал. Криминалците во местото отворено ги исмејуваат неговите неуспешни обиди да ги запре, а неговата сопруга не ја крие врската со нејзиниот љубовник Ноно за кого Лисиен мисли дека е нејзиниот брат. Кога понижувањата стануваат неподносливи, Лисиен ги презема работите во своите раце...
Пинкоја

Според локалната митологија, Пинкоја е женски „воден дух“ од Чилотанските Мориња. Се вели дека Пинкоја има долга руса коса, е со извонредна убавина, е весела и сензуална и се издига од морските длабочини.
1 Легенди
Гола и чиста, таа ја персонифицира плодноста на морските видови. Преку својот ритуален танц, таа му обезбедува на ''чилото'' (жител на Чилое) изобилство или недостаток на риба и морски плодови. Ако го изведува својот танц свртена кон морето, тоа значи дека овие брегови ќе имаат изобилство од риба. Кога танцува свртена кон планините, со грб кон морето, морските плодови ќе бидат оскудни. Чилоеската митологија ја цени Пинкоја, за која се верува дека е добра, убава и хумана. Според други легенди, Пинкоја е ќерка на Милалобо (крал на морето, во митологијата на чилоте) и човекот Уенчула. Нејзината сестра е ''Сирена чилота'' (вид сирена), а нејзиниот брат е ''Пинкој'' (кој е и нејзин сопруг). Трите браќа и сестри ги насочуваат удавените морепловци на голем фантомски брод, ''Калеуче'', кој плови по морињата ноќно време околу јужниот остров Чилое во јужен Чиле. Бродот се појавува накратко недопрен со звуци на забава на бродот, но брзо исчезнува. Митот вели дека, откако ќе се качат на бродот, мртвите можат да продолжат со постоењето како да се повторно живи.
2 Медиуми
* Пинкоја се појавува неколку пати во ''серијата книги „Лук Коулс“'' од американскиот автор Џош Вокер. Првпат се споменува во романот на Џош Вокер од 2014 година, ''„Лук Коулс и цветот на Чилое“'' . Во ''„Лук Коулс и шумскиот атентатор“,'' таа ги носи духовите на жртвите од бродоломот во Калеуч пред да се врати во океанот.* Исто така е споменато (заедно со овој напис) во „Ноќен филм: роман“ од Мариша Песл.* Пинкоја е лик што може да се игра во платформата акционо-авантуристичка игра Абис Одиси.
* Пинкоја е прекарот на Џенифер Галварини, која е една од учесничките во чилеанската верзија на реалното шоу „Големиот брат“ (Гран Хермано, Чилевижн, 2023)
3 Употреба на научно име
Во 2013 година, новооткриениот буревестник Пинкоја бил именувана по Пинкоја.
Во 2019 година, ѕвездата ХД 164604 официјално беше именувана Пинкоја по анкета организирана од кампањата НејмЕгзоВорлдс во Чиле, за време на 100-годишнината од Меѓународен астрономски сојуз.
Воспитно-поправен дом „Тетово“

Воспитно-поправен дом „Тетово“ — специјализирана воспитно-поправна установа од полуотворен вид за превоспитен третман на малолетни и полнолетни машки лица на возраст од 14 до 23 години во близина на селото Волковија, во западниот дел на Македонија.
1 Местоположба
Домот е изграден покрај регионалниот пат 2233 во непосредна близина на селото Волковија.
2 Опис
Во домот престојуваат деца од 14 до 23 години со одредени судски мерки.
3 Историја
Домот е целосно нов комплекс на објекти со површина од околу 16.000 м<sup>2</sup>, ограден со безбедносна жичена ограда, шеталишта и спортски игралишта. Објектот бил изграден во 2020 година.
Домот поседува три згради за сместување на децата во отворено одделение и одделенија со засилен надзор. Покрај сместувачките капацитети има административен блок, каде има приемно одделение, амбуланта, кујна, трпезарија, перална, образовно одделение, повеќенаменска сала и административен дел за вработените, како и објект со работилница и гаража за работно ангажирање на децата.
Бихрам

Во мандаизмот, Бихрам или Бихрам Раба („Бихрам Велики“) е утра (ангел или чувар) кој претседава со ''масбута'', или ритуал на крштевање. Бихрам се споменува во мандајски текстови како што е ''Куласта''. Многу мандајски ритуални молитви на масбута го повикуваат името Бихрам.
1 Етимологија
Името Бихрам можеби првично потекнува од персиското име Бахрам, кое се однесува на еден или неколку сасански кралеви од третиот век од н.е.
2 Утра на крштевањето
Мандајците го сметаат Бихрам за утра на крштевањето. Слично, во Сетијанството, Михеј, Михар и Мнесиноус се три небесни духови чувари кои претседаваат со крштевањето со Живата Вода.
3 Мандајско име
Бихрам е исто така мандајско машко име за крштевање (за разлика од мандајските имиња за раѓање). Меѓу значајните Мандајци со ова име е и Јахја Бихрам. Во колофоните на мандајските ракописи, името Бихрам често се споменува и за различни свештеници и препишувачи од различни епохи.
4 Во мандајските списи
Во третото поглавје од ''Мандајската книга на Јован'', Бихрам, предводен од Нбат и утрите Губран, Јавар и Јукабар, помага во водењето на бунтот против Јушамин и неговите 21 син. Јавар убива 12 од синовите на Јушамин, додека Бихрам убива 9 од нив.
Затвор „Куманово“

Затвор „Куманово“ (познат и како Затвор „К’шање“) — казнено-поправна установа од полуотворен вид во близина на селото К’шање, во северозападниот дел на Македонија.
Во рамки на затворот функционира и притворско одделение кое ги опслужува судовите во северозападниот дел на Македонија, како и едно отворено одделение во градот Крива Паланка.
Овој затвор е најнов во Македонија, отворен во септември 2013 година со капацитет за 250 лица.
1 Местоположба
Домот е изграден во близина на регионалниот пат 1204 во непосредна близина на селото К’шање.
2 Опис
Во него се сместени осудени полнолетни лица кои издржуваат казна до 3 години,<ref> како и притвореници.
3 Историја
Во 2007 година во К’шање тогашниот министер за правда Михајло Маневски и министерката за внатрешни работи Гордана Јанкулоска ги фрлиле првите лопати на новата затворска зграда оддалечена 25 километри од Куманово.
Затворот има вкупна површина од 5.000 метри квадратни и неговата изградба чинела 234 милиони денари.<ref>
Затворот има три ката. Нови се последните два ката и страничниот дел на зградата, а првиот кат е адаптиран од училишната зграда. На првиот кат е сместено притворското одделение. Предвидено е во една ќелија да има по двајца или по девет квадрати за еден затвореник. На секој кат има по една голема соба во која ќе бидат сместени шест-седум затвореници и посебен дел, во кој има по три самици.
Во септември 2013 година, затворот бил отворен од страна на премиерот Никола Груевски и министерот за правда Блерим Беџети.<ref>
Затворот започнал со работа во ноември 2013 година и има сместувачки капацитет за 200 осудени лица и 50 лица кои издржуваат мерка притвор.
Марсија Лопес

Марсија Алвес Лопес (родена на 6 декември 2001 година) е ритмичка гимнастичарка од Зелен ’Рт која го претставувала Зелен ’Рт на Летните олимписки игри 2020. Таа била првата атлетичарка од Зелен ’Рт која се квалификувала за Олимписките игри 2020.
1 Личен живот
Марсија Алвес Лопес е родена на 6 декември 2001 година, во Сао Висенте, Капо Верде, и започнала да се занимава со ритмичка гимнастика кога имала пет години. Зборува англиски, француски и португалски јазик.
2 Кариера
Лопес го имала своето сениорско меѓународно деби на Светското првенство во 2017 година во Пезаро, Италија. Таа завршила на 90-то место во повеќебојот за време на квалификациската рунда со вкупен резултат од 30.200. Се натпреварувала на Африканското првенство во ритмичка гимнастика во 2018 година во Каиро, Египет, каде што завршила на 12-то место во повеќебојот со вкупен резултат од 28.600. Таа исто така завршила шеста во финалето на обрач и осма во финалето на топка и на палки.
Лопес се натпреварувала на Светското првенство во 2019 година, каде што завршила на 110-то место во повеќебојот за време на квалификациската рунда. На Африканското првенство во ритмичка гимнастика во 2020 година во Шарм ел Шеик, Египет, таа завршила единаесетта во повеќебојот со вкупен резултат од 35.150. Исто така, се пласирала на шестото место во финалето со топка, осмото во финалето со палки и седмото во финалето со лента.
На 28 мај 2021 година, Лопес добила трипартитна покана за Олимписките игри во 2020 година во Токио, Јапонија. Таа била првата атлетичарка од Зелен ’Рт што се квалификувала за место на Олимписките игри во 2020 година. Ова бил четврти пат ритмичка гимнастичарка од Зелен ’Рт да се натпреварува на Олимписките игри откако Ванија Монтеиро се натпреварувала во 2004 и 2008 година, а Елијан Боал се натпреварувала во 2016 година. Таа завршила дваесет и шеста во квалификациите за индивидуален повеќебој.
Нитсвил, Кентаки

Нитсвил е нездружено подрачје во округот Адаир, во американската држава Кентаки. Се наоѓа на раскрсницата на Кентаки Пат 206 и Кентаки Пат 76. Неговата надморска височина е 215. Од непознати причини, името на градот било напишано како Нитсвил од 1876 до 1886 година, кога поштата на градот се затворила. Во својата историја од околу 1810-тите до 1900 година, Нитсвил постепено растел и станал добро воспоставен, инкорпориран град. Два пати бил преместуван во текот на годините, еднаш поради поплави 1900 - 1902, која го девелвирала градот, и еднаш во 1960-тите кога реката Грин била стопирана за да се направи место за Државниот парк Резервоарот Грин Ривер.
1 Историја
Различни извори и извештаи го нарекуваат Нитсвил село, поштенско село, селце и град во различни периоди од неговата историја.
Заедницата била направена во раните 1800ти од страна на Нитс, а Рандолф Нит бил првиот што купил земјиште таму. Како што се ширела, заедницата растела и опфаќала неколку продавници, хотел, лекарска ординација, мелници, пилана, дестилерии, салон, солница, продавница за буриња, машина за кaртирање и масонска ложа. Како град бил инкорпориран на 23 февруари 1847 година. Неговата пошта била основана на 13 март 1844 година, а затворена во 1886 година. Во 1848 година, населението на градот се проценувало на околу 50, а во 1876 година на 60. Масонската ложа била преместена во Пелитон во 1917 година.
1.1 Преселби
Некаде околу 1900–1902 година, голема поплава го уништила градот, наметнувајќи го неговото преместување од северниот брег на јужниот брег на реката Грин, по што поранешната локација била напуштена. Ерозијата се случила во темелите на зградите на поранешната локација поради поплавите. Локален извештај од 1916 година за поранешната локација на градот по поплавите го карактеризирал како „скоро уништен“ и „во урнатини“. Нитсвил подоцна бил преместен на сегашната локација некаде во 1960-тите, кога на реката Грин била изградена брана за да се овозможи создавање на резервоарот Грин Ривер.
Лоран Мовињие

Лоран Мовињие — француски писател. Добитник на Гонкуровата награда за 2025 година за „''Празната куќа“''. Брат е на режисерот Тиери Мовињие.
1 Животопис
Откако студирал визуелни уметности на Високата школа за убави уметности во Тур, Лоран Мовињие одлучил да стане писател во 1990-тите, следејќи го советот на Танги Виел, негов пријател и романописец. До денес, сите негови дела се објавени од издавачката куќа Едисион де Минуи (''éditions de Minuit''), каде што, заедно со Жан Ешноз, Жан-Филип Тусен, Мари Ндиaj и Ерик Шевиjар, Лоран Мовињие е поврзан со т.н. „Стил на Едисион де Минуи“.
2 Дела
2.1 Романи
*''Loin d'eux (Далеку од нив)'', Едисион де Минуи, 1999, – Награда Фенеон 2000
*''Apprendre à finir (Да се научи да се заврши)'', Едисион де Минуи, 2000, – Награда Веплер 2001; Награда Интер Книга 2001
*''Ceux d'à côté (Оние од соседството)'', Едисион де Минуи, 2002,
*''Plus sale (Повалкано)'', Inventaire-invention, 2002,
*''Seuls (Сами)'', Едисион де Минуи, 2004,
*''Le Lien (Врска)'', Едисион де Минуи, 2005,
*''Dans la foule (Во толпата)'', Едисион де Минуи, 2006, – Награда за роман на Фнак 2006 година
*''Des hommes (Луѓе)'', Едисион де Минуи, 2009, – Prix Virilo 2009; Награда на книжарите 2010 година
*''Un jour dans la vie (Еден ден во животот)'', édité par la librairie Passages, 2010,
*''Ce que j'appelle oubli (Она што го нарекувам заборав)'', Едисион де Минуи, 2011,
*''Autour du monde (Околу светот)'', Едисион де Минуи, 2014, - награда Америго-Веспучи 2014
*''Retour à Berratham (Враќање во Бератам)'', Едисион де Минуи, 2015
*''Histoires de la nuit (Ноќни раскази)'', Едисион де Минуи, 2020
*''La Maison vide'' (''Празната куќа''), Едисион де Минуи, 2025 – Награда Гонкур 2025, меѓу другите награди
3 Книжевни награди
* 2000: Награда Фенеон
* 2001: Награда Веплер
* 2001: Награда за книга Интер
* 2006: Награда за роман на Фнак
* 2010: Награда на книжарите
* 2014: Награда Америго-Веспучи
* 2025: Награда Гонкур
Тони Најдоски

Тони Најдоски (роден на 4 мај 1970 година) — македонски шахист и шаховски арбитер, велемајстор од 1998 година.
1 Шаховска кариера
На преминот од 80-тите и 90-тите години од минатиот век, тој се натпреварувал на меѓународни турнири во Нови Сад (1989), Бела Црква (1989), Москва (1990), Баку (1991), Блед (1991) и Будимпешта (1991), но не постигнал успех, а не успеал ниту да добие меѓународен рејтинг ЕЛО. Тој не се појавил на рејтинг-листата на ФИДЕ сè до 1 јули 1996 година, со многу висок резултат од 2.410 поени. Своите следни турнирски натпревари ги одиграл помалку од две години подоцна, во 1998 година освоил 166 поени и ја добил титулата велемајстор (на списокот од 1 јануари 1999 година, бил рангиран на 121.-122. место во светот со резултат од 2.576 поени). Потоа неговото рангирање паднало (2492 поени на списокот од 1 јули 2000 година), но по уште шест месеци тој се искачил меѓу првите 100 во светот, со резултат од 2601 поени (делејќи го 90. и 91. место на списокот од 1 јануари 2001 година). Последниот турнир во неговата кариера се одиграл во мај 2002 година во Москва, каде што завршил трет зад Арам Газаријан и Аркадиј Вул.
Александар Чоловиќ

Александар Чоловиḱ — македонски шаховски велемајстор. Во 2016 година, Чоловиќ бил избран за генерален секретар на Здружението на шаховски професионалци, а во 2019 година бил избран за претседател на истото здружение.
1 Животопис
Чоловиќ е роден во Скопје во 1976 година и има диплома по англиски јазик и книжевност. Зборува англиски, шпански, италијански, руски, македонски, српски и бугарски јазик.
Има една сестра, биологот Ана Чоловиќ Лешоска
2 Шаховска кариера
Чоловиќ победил на Отвореното првенство во Малага во 2005 година. Учествувал на 3 шаховски олимпијади и 2 Европски тимски првенства. Исто така, освоил 18 национални тимски титули во Македонија, и постигнал најдобар резултат (според процентот) на табла 4 со 5,5 од 7 на Европскиот клупски куп во 2015 година во Скопјe. Имал најдобар резултат во македонскиот тим (7 од 10) на 42. Шаховска олимпијада.
Чоловиќ работел и како шаховски тренер по шах, со својот ученик, Марина Брунело, освојувајќи златен медал на 43. Шаховска олимпијада . Во 2017 година, под водство на Чоловиќ како тренер на женската репрезентација на Македонија, тимот го освоил 20. место на Европското екипно првенство во шах на Крит.
Шаховско првенство на Македонија

Шаховско првенство на Македонија — натпреварување организирано од Македонската шаховска федерација.
1 Историја на првенството
1.1 Историјата пред независноста на Македонија
Социјалистичка Република Македонија го одржала своето прво првенство во шах во 1946 година и истото го освоил Павле Бидев, кој бил четирикратен победник помеѓу 1946 и 1955 година. Јован Софревски освоил рекордни шеснаесет титули, а Ристо Ничевски станал најмладиот победник на 20 години кога го освоил првенството во 1966 година и освоил пет титули.
1.2 Историја од независноста на Македонија
По изданието во 2011 година, првенството било откажано неколку години поради недостаток на средства. Потоа играчите се свртеле кон Отвореното првенство во шах на Македонија, кое продолжува да се одржува секоја година за неофицијално да се одреди најдобриот македонски шаховски играч. Првенството продолжи во 2019 година.
2 Победници на првенствата
:#, Година, Победник
1, 1992, Звонко Станојоски
2, 1993, Влатко Богдановски
3, 1994, Роландо Кутиров
4, 1995, Влатко Богдановски
5, 1996, Драгољуб Јаќимовиќ
6, 1997, Трајко Недев
7, 1998, Драгољуб Јаќимовиќ
8, 1999, Тони Кироски
9, 2000, Трајко Недев
10, 2001, Ванчо Стаменков
11, 2002, Никола Митков
12, 2003, Звонко Станојоски
13, 2004, Никола Васовски
14, 2005, Звонко Станојоски
15, 2006, Звонко Станојоски
16, 2007, Владимир Георгиев
17, 2008, Ристе Менкиноски
18, 2009, Влатко Богдановски
19, 2010, Филип Панчевски
20, 2011, Трајко Недев
21, 2012, Филип Панчевски
22, 2013, Влатко Богдановски
23, 2014, Филип Панчевски
24, 2015, Звонко Станојоски
25, 2016, Филип Панчевски
26, 2017, Георги Филев
27, 2018, Филип Панчевски
28, 2019, Кирил Георгиев
29, 2021, Филип Михов
30, 2022, Филип Панчевски
31, 2023, Звонко Станојоски
32, 2024, Тони Лазов
Акантикус

''Acanthicus'' е род на големи, јужноамерикански оклопни морски сомови со цицачка уста, родени во басените на Амазон и Ориноко, а веројатно и во Гвајана. Името Акантикус е изведено од грчкиот збор ''akanthikos'' што значи трнлив, боцкав. Рибите од овој род се познати како плекос со лира-опашка. Овие видови се наоѓаат во големите реки, првенствено во области со карпесто дно и умерена или силна струја.
1 Видови
*''Acanthicus adonis'' Isbrücker & Nijssen, 1988 година (adonis pleco, polka dot lyre-tail pleco)
*''Acanthicus hystrix'' Agassiz ''во'' Spix & Agassiz, 1829 (плеко со опашка на лира)
''Acanthicus hystrix'' е познат и како L155 според Л-броевиот систем. Веројатно неопишани видови во родот се Л193 (слив Ориноко) и Л407 (слив Бранко), но тие може да бидат варијанти на ''Acanthicus hystrix''.
2 Опис
''Акантикус'' се меѓу најголемите видови во семејството Loricariidae. Најголемиот официјално измерен ''Acanthicus adonis'' со 30,5 цм во стандардна должина (СД), а најголемата официјално измерена ''A. hystrix'' е 62,8 цм СД, но и двата се чини дека достигнуваат околу 100 цм СД.
Бојата на овие риби е црна, темно сива или среднотемна кафеава. За разлика од ''Acanthicus hystrix'', младата ''Acanthicus adonis'' покажува бели дамки; тие се намалуваат со возраста и кај големите возрасни единки може да ги нема.
И ''Acanthicus adonis'' и ''Acanthicus hystrix'' понекогаш се чуваат во аквариуми, а особено густо белите дамки од младиот сом од првиот вид редовно се гледаат во трговијата. Тие се опортунистички, сештојади кои се хранат и бараат добро оксигенирана вода. Нивната огромна големина на возрасните и територијално агресивното однесување значат дека е потребен многу голем аквариум. Територијалното однесување е главно насочено кон други оклопни сомови од типот цицач, а за време на спорови, познато е дека ''Acanthicus'' дури и го убива ''Pterygoplichthys gibbiceps'' (кој обично се смета за робустен вид). Тие се одгледувани во заробеништво.
Синесиј Димитров

Синесиј бил бугарски православен духовник, охридски (1884 - 1891) и скопски митрополит (1896 - 1909) на Бугарската егзархија.
1 Биографија
Синесиј бил роден на 10 октомври 1836 година, во ќустендилското село Скринјано. Пред да биде избран за охридски митрополит, бил заменик епископ во Штип (1875 – 1877), а раководел и со епархијата во Пловдив (1877 – 1878), а подоцна и со епархијата во Одрин (1878 – 1884, 1888 – 1890). Поради грчките интриги пред османлиската власт, тој добил берат дури на 1 август 1890 година.
Во Охрид пристигнал на 15 август, каде освен со грчкото и османлиското противење се соочил и со новата српска пропаганда, која постепено се раширила по признавањето на автокефалноста на Српската православна црква од страна на Константинополската патријаршија во 1879 година. Имено, откако Патријаршијата го увидела големиот успех на Егзархијата во Македонија и свесна за своите големи загуби на оваа територија, своевиден спас на својата јурисдикција врз македонските епархии гледала во тесна соработка со Србија, што би требало да разултира со „заштита на српското население од споменатите епархии, кои како православни припаѓаат на јурисдикцијата на Патријаршијата, но постои закана да се бугаризираат преку Бугарската егзархија“. По пристигнувањето во Охрид, Синесиј извршил обиколка на епархијата, а осветил и повеќе храмови. Тој бил обвинет и за убиството на свештеникот Стојан Крстев во 1890 година во с. Подгорци, кој неколку месеци пред овој настан одбил да го прими митрополитот Синесиј во селскиот храм. Но, спроведената истрага покажала дека убиството го извршил некој Албанец – личен непријател на свештеникот. Сепак, оваа случка била искористена од страна на српската пропаганда со тенденција да го претстави свештеникот Стојан како свој херој. Подоцна, неговиот син, кој ќе биде воспитан во Белград, ќе биде поставен за сенатор во времето на српскиот крал Александар.
Според сведоштвото на С. Радев, Синесиј не бил многу образован човек и за разлика од неговиот претходник Натанаил не се одликувал со посебни лични квалитети и капацитети, освен со надворешна убавина. Добро говорел турски јазик. Умеел да ги покори чорбаџиите и да воспостави поредок меѓу свештенството. Синесиј се обидел да го поткупи битолскиот валија Мехмед Фаик паша Селаникли за да го даде на Егзархијата патријаршискиот манастир Сврти Наум, но не успеал во тоа, бидејќи му била побарана огромна сума од 1000 лири, а Егзархијата за таа цел беше издвоила само 300 лири. Бидејќи кога дошол во Охрид, Синесиј веќе бил со нарушено здравје, повеќепати барал од Егзархијата да биде разрешен и да му се дозволи да се лекува во Цариград. Барањето за разрешување од Охридската епархија му е прифатено конечно на 17 јули 1891 година, кога заминува во Ќустендил. На негово место за митрополит во Охрид е поставен Григориј.
Линеа Бертелсен

Линеа Бертелсен е данска актерка, која е најпозната по нејзината повторлива улога како Кали, исто така позната како Осум, во втората и петтата сезона на научно-фантастичната хорор оригинална серија на Нетфликс, ''Почудни нешта''.
1 Личен живот
Бертелсен е родена во Индија, посвоена и израсната во Калундборг. Таа се преселила во Англија во 2014 година за да студира на актерското училиште „Ист 15“ во Есекс.
2 Кариера
Бертелсен почнала да глуми во раните тинејџерски години. Своето актерско деби го имала во краткиот филм ''Огледала'' во 2016 година. Подоцна продолжила да се појавува во кратки филмови како што се ''Нацкиге'', ''Диспно'' и ''’Рт на стравот''. Во 2015 година, се појавила во данскиот филм ''Хибрид''. Во 2017 година, била избрана за улогата на Кали/Осум (лик со способност да создава халуцинации) во оригиналната научно-фантастична хорор серија на Нетфликс ''Почудни нешта''.
3 Филмографија
3.1 Филм
Година, Наслов, Улога, Белешки
2014 година, ''Огледала'', Сигне, Краток филм
2014 година, ''Тинејџерска земја'', Пациент, Краток филм
2014 година, ''Алма'', Алма, Краток филм
2015 година, ''Хибрид'', Клара
2015 година, ''Нацкиге'', Водечка улога, Краток филм
2015 година, ''Аиша'', Аиша, Краток филм
2015 година, ''Диспно'', Фие, Краток филм
2015 година, ''Кејп Фир'', Габриел, Краток филм
3.2 Телевизија
Година, Наслов, Улога, Белешки
2016 година, ''Егзитиум'', Езра, Пилот
2017; 2025, ''Чудни нешта'', Кали Прасад / Осум, 3 епизоди; сезони 2–5
2019 година, ''Пустината'', Нура, 1 епизода
2020 година, ''Програмери'', Џен, 4 епизоди
Рејлин Кастер

Рејлин Кастер (родена 2003/2004 ) е американска актерка најпозната по улогата на Фејт Њуман во ''„Млади и неуморни“'' од април 2021 година.
1 Ран живот
Кастер е родена во Вичита, Канзас. Нејзиното семејство се преселило во Лос Анџелес во 2015 година за да може таа да ја продолжи својата актерска кариера.
2 Кариера
Откако ја започнала својата актерска кариера во локалниот музички театар, Кастер за прв пат се појавила во национална телевизиска реклама на 7-годишна возраст со Леиф Јонкер, режисер на култниот хорор филм „''Темнина“''. Додека била во Канзас, се појавила во независните филмови ''„Вичита“'', ''„Бендер“.''
Аудицијата за филмот ''„Логан“'' го зголемил интересот на агенција за таленти со седиште во Лос Анџелес со која потпишала договор.
Во рок од шест месеци по преселбата во Лос Анџелес на есен 2015 година, таа се појавила во ситкомот на ABC ''Без зборови'' и серијата ''Само додај магија'' и ја добила својата прва редовна улога во серијата во ситкомот ''Јас, себеси и јас'' како љубовен интерес на Џек Дилан Грејзер, наспроти ветеранските актери Боби Мојнихан, Џалил Вајт, Џон Ларокет и Шерон Лоренс.
Во 2020 година, таа ја играла Лола Вајт, најстарата ќерка на суперѕвездата, Биг Шоу (Пол Вајт) во ''„Биг Шоу Шоу“'', дебитирајќи на 6 април 2020 година на Netflix, каде што била една од тројцата со врски со Вичита. Пол Вајт играл колеџ кошарка на Државниот универзитет во Вичита, а шоуранерот и ко-креатор на серијата, Џејсон Бергер, го поминал поголемиот дел од својот ран живот во градот на Средниот Запад.
Во април 2021 година, Кастер ја презела улогата на Фејт Њуман во ''„Млади и еуморни''“, заменувајќи ја Аливија Алин Линд.
3 Филмографија
3.1 Филм
Година, Наслов, Улога
2014 година, ''Вичита'', Марија
2016 година, ''Прекинувачот на парови'', Девојка на штандот со лимонада
2016 година, ''Бендер'', Мало девојче
2019 година, ''Авантурите на Дејли и Спанки'', Ела
3.2 Телевизија
Година, Наслов, Улога, Белешки
2017 година, ''Без зборови'', Зелда, Епизода: „OS-- OSCAR PA-- PARTY“
2017 година, ''Прошетај ја шегата'', Тифани Спејтс, Епизода: „Ѕвезда не е родена“
2018 година, ''Само додај магија'', Шенон, Повторлива улога (сезона 2)
2017–2018, ''Јас, себеси и јас'', Нори, Главна улога
2019 година, ''Американска домаќинка'', Бри Витерспун, Повторлива улога
2020 година, ''Големото шоу'', Лола Вајт, Главна улога
2021–денес, ''Млади и неуморни'', Фејт Њуман, Главна улога
2024, ''SWAT'', Тина Картер, Епизода: „Бегство“
Григориј Зафиров

Григориј бил бугарски православен духовник, охридски и пелагониски митрополит на Бугарската егзархија.
1 Биографија
Григориј е роден во Стара Загора, во 1853 година. На 6 декември 1890 година бил ракоположен за епископ со титула Макариополски.
Од 1891 година управувал со Охридската епархија на Егзархијата. На 6 август 1894 година е избран за митрополит Охридски. Веднаш по овој избор, на 15 август 1894 година, го осветил храмот Свети Кирил и Методиј во Ресен. Бидејќи, претходно, единствениот храм во градот, Св. Ѓорѓи бил под патријаршиска управа, населението во Ресен кое ја прифаќало јурисдикцијата на Егзархијата немало храм. Во 1897 година, Григориј ја изградил импресивната зграда на училиштето „Свети Климент Охридски“, денес седиште на Дебарско-кичевската митрополија. Откако бил добиен султански берет за егзархиски митрополит во Битола во 1897 година, тој станал митрополит пелагониски, а на негово место во Охрид бил поставен Методиј.
Роландо Кутиров

Роландо Кутиров — македонски шахист, велемајстор од 1996 година. До 1993 година настапувал под името Реџепагиќ.
1 Шаховска кариера
Во 1985 година учествувал во финалето на Југословенското првенство во шах. По основањето на Македонија, станал еден од најдобрите играчи во земјата, а го променил и своето име. Во 1994, 1996 и 1998 година, учествувал на шаховските олимпијади, а во 1997 година – на Европското екипно првенство одржано во Пула.
Во 1993 година, го делел четвртото место на првото Македонско првенство, а во 1995 година, го освоил второто место на турнирот во Струмица, кој, поради поставата, необичниот систем на турнирот и конечните резултати, предизвикал значителни контроверзии во шаховскиот свет. На турнирот учествувале само четири играчи, играјќи по шест партии, а победник беше Зураб Азмаипарашвили (2610) со необичен резултат од 16 поени во 18 партии, што му донело високи рејтинг добивки. Роландо Кутиров (2425) постигнал 11,5 поени (и исто така високи рејтинг бодови), додека другите двајца играчи на турнирот постигнале само 4,5 (Бојан Кураица, 2585) и 4 (Нухим Рашковски, 2550), и изгубиле многу рејтинг поени.
Највисокиот ранг во кариерата бил постигнат на 1 јули 1996 година. , со 2525 точки, тогаш го освоиле 1. место меѓу македонските шахмани. Од 2002 година. во турнирите класифицирани од Меѓународната шахматска федерација играл само неколку натпревари.
2 Поврзано
* Шаховско првенство на Македонија
Владимир Георгиев (шахист)

Владимир Георгиев (|Владимир Георгиев); — бугарско-македонски шаховски велемајстор. Станал меѓународен мајстор во 1995 година и велемајстор во 2000 година.
Владимир Георгиев првпат го привлекол вниманието на шаховскиот свет во 1992 година, кога на Европското јуниорско првенство во шах го освоил второто место.
Тој станал бугарски национален шампион во 1995 година и првак на Македонија во 2007 година. Од 2002 година играл за Република Македонија. Во 2004 година завршил втор на турнирот за велемајстори во Киш. Во 2011 година го делел првото до третото место со Максим Туров и Јуриј Вовк на Отвореното првенство на Холандија во Дирен.
Тој е тренер на поранешната светска шампионка во шах во женска конкуренција, Антоанета Стефанова . Има ќерка и сопруга, живее во Чикаго и редовно ја посетува Флорида.
Георгиев се префрлил во Македонската шхаовска федерација од Бугарската во Македонската во 2002 година.
1 Поврзано
* Шаховско првенство на Македонија
Методиј Штерев

Методиј бил бугарски православен духовник, охридски митрополит на Бугарската егзархија.
1 Биографија
Методиј бил роден во с. Зарово, Лагадинско (Солунско), во 1866 година. За охридски митрополит бил поставен во 1897 година, а со епархијата управувал 12 години. Се погрижил за градба на повеќе од 60 училишта во селата во Охридско, Преспанско, Ресенско и Демирхисарско.
Бил во конфликт со ВМРО, па војводата Ѓурчин Петров од Слатино наредил да му се конфискуваат сите скапоцености, архијерејската митра и облеката. Сепак, народот го чувствувал овој митрополит за свој, а луѓето му се обраќале нему за разрешување на меѓусебните конфликти.
Умира ненадејно во Солун, во 1909 година, на 43 годишна возраст. Антон Попстоилов пишува дека бил отруен од Грците.
Баргилус

Баргилус (|Βάργυλος) бил лик во античката грчка митологија.
Тој бил близок со Белерофонт, кој бил убиен од коњот на Белерофонт, Пегаз. Во спомен на ова, се вели дека Белерофонт го именувал Баргилија (денешен Богазичи) на еден град во Карија. Денес имаме некои антички монети од Баргилија на кои е прикажан Пегаз за да се одбележи овој мит.
Човекот во бел костум

„Човекот во бел костум“ (англиски: ''The man in the white suit'') – филм на режисерот Александер Мекендрик (Alexander Mackendrick) од 1951 година, снимен по сценариото на Макендрик, Џон Дитон (John Dighton) и Роџер Мекдаугал (Roger MacDougall, Alexander Mackendrick). Главните улоги ги играат: Алек Гинис (Alec Guinness), Џоан Гринвуд (Joan Greenwood), Сесил Паркер (Cecil Parker), Мајкл гау (Michael Gough), Ернест Тесигер (Ernest Thesiger), Хауард Мерион-Крофорд (Howard Marion-Crawford), Хенри Молисон (Henry Mollison) и Вида Хоуп (Vida Hope).
1 Синопсис
Сидни Стратон работи во лабораторијата на една текстилна фабрика. Тој настојува да пронајде нова ткаенина која никогаш нема да се извлака или износи. По бројни проблеми, најпосле успева и работодавачот му дава пари и средства за да ја произведе ткаенината. Меѓутоа, откако веста за неговото откритие се проширува во јавноста и тоа предизвикува немир во текстилната индустрија. Тогаш, сопствениците на фабриките и синдикатите се здружуваат зашто не сакаат новата ткаенина да се појави на пазарот...
Менади

Во грчката митологија, менадите (|μαινάδες) биле женските следбенички на Дионис и најзначајните членови на неговата свита, тијасите . Нивното име, кое доаѓа од grc ( grc-Latn, „да беснее, да биде лут“), буквално се преведува како „бесни“. Менадите се познати и како бахки, бахатники или баханки во римската митологија по склоноста на еквивалентниот римски бог, Бах, да се носи басарис или кожа од лисица. .
Честопати менадите биле прикажувани како инспирирани од Дионис во состојба на екстаза преку комбинација од танцување и пијанство. За време на овие обреди, менадите се облекувале во жолто-кафеави кожи и носеле тирсос, долг стап завиткан во бршлен или лозов лист, со шишарка. Тие ткаеле венци од бршлен околу главите или носеле шлем од бик во чест на својот бог, а често држеле или носеле змии.
1 Менади според писателите
Овие жени биле митологизирани како „луди жени“ кои биле дадилки на Дионис во Ниса. Ликург „ги бркал дадилките на бесниот Дионис низ светите ридови на Ниса, а светите алатки паднале на земја од рацете на сите, додека убиствениот Ликург ги удрил со својот волски остен“. Тие оделе во планините ноќе и практикувале чудни обреди.
Според плутарховиот „''Живот на Александар“'', менадите се нарекувале мималони и клодони во Македонија, епитети изведени од женската уметност на предење волна. Сепак, овие воинствени „девици“ од ридовите, поврзани со „лажен машки Дионис“, го победиле напаѓачкиот непријател. Во јужна Грција тие биле опишани како бахатники или баханки, потнијади и други епитети.
Терминот менада се поврзува со широк спектар на жени, натприродни, митолошки и историски, поврзани со богот Дионис и неговото обожување.
Во драмата „''Бакхи''“ од Еврипид, менадите од Теба го убиваат кралот Пентеј откако тој го забранува обожавањето на Дионис. Дионис, братучед на Пентеј, самиот го намамува Пентеј во шумата, каде што менадите го кинат на парчиња. Неговиот труп е осакатен од неговата мајка, Агава, која му ја откинува главата, верувајќи дека е од лав. Група менади го убиваат и Орфеј, кога тој одбива да ги забавува додека ја оплакува својата мртва жена.
Во керамичката уметност, веселбата на Менадите и Дионис е често тема прикажана на кратери, кои се употребуваат за мешање вода и вино. Овие сцени ги прикажуваат менадите како бесно трчаат низ шумите, честопати кинејќи на парчиња секое животно што ќе го сретнат.
Германскиот филолог Валтер Фридрих Ото пишува:
„Бакхите“ од Еврипид ни ја даваат најживата слика за прекрасната околност во која, како што вели Платон во „Јон“, богоугодните свештеници црпат млеко и мед од потоците. Тие удираат во карпи со тирсосот и водата бликнува. Го спуштаат тирсосот на земјата и извор со вино блика. Ако сакаат млеко, ја гребат земјата со прстите и ја црпат млечната течност. Мед тече од тирсосот направен од дрвото на бршленот, тие се опашуваат со змии и им даваат јадење на мали срни и волчји младенчиња како да се бебиња. Огнот не ги гори. Ниту едно оружје од железо не може да ги рани, а змиите безопасно ја оближуваат потта од нивните загреани образи. Жестоки бикови паѓаат на земја, а цврстите дрвја се кинат од корените со нивните заеднички напори.
Приказни од моето село

„Приказни од моето село“ — збирка со раскази на македонскиот писател Ванчо Николески, првобитно објавена во 1964 година од издавачкото претпријатие „Култура“ а во рамките на библиотеката „Детска радост“. Ликовното уредување и илустрациите во книгата се дело на Иван Велков, а книгата била испечатена во печатницата „Нова Македонија“ во Скопје.
1 Содржина
Книгата содржи 24 раскази:* Четирите птички
* Чудотворен кавал
* Како месецот март добил триесет и еден ден
* Приказна за ветерот Северко
* Маж бие
* Марица Крекалица
* Овчар царев советник
* Рибарско чудо
* Сложни браќа
* Кучето од бегот
* Ноќен крадец
* Бабата и мечката
* Зошто ловечкото куче го брка зајачето
* Нединото зајаче
* Двајцата стари пријатели
* Необичен ѕидар
* Селскиот терзија и чирачето
* Пролетно будење
* Ловечка тајна
* Подвизите на кучето Шарко
* Долгоушестиот јунак и филозоф
* Шумски собор
* Чудна земја
* Тројцата брзи светски патници
Антибактериски сапун

Антибактериски сапун — сапун кој содржи хемиски состојки за кои наводно помагаат во убивањето на бактериите. Поголемиот дел од антибактериските сапуни содржат триклосан, иако се вообичаени и други хемиски адитиви. Ефикасноста на производите означени како антибактериски е оспорена од некои академици, како и од Американската администрација за храна и лекови (FDA).
1 Историја
Најраниот антибактериски сапун бил карболенскиот сапун, кој содржел до 5% феноли (карболна киселина). Стравот за безбедноста на хемиските компоненти на карболниот сапун на кожата довел до забрана за користење на некои од овие хемиски компоненти. Триклозанот и другите антибактериски агенси долго време се користеле во комерцијалните средства за чистење на болници и други здравствени установи, а почнале да се користат и во средства за чистење на домот во текот на 1990-тите години.
2 Состојки
Триклозанот и триклокарбанот се најчестите соединенија кои се користат како антибактериски состојки во сапуните. Сепак, други вообичаени антибактериски состојки во сапуните вклучуваат бензалкониум хлорид, бензетониум хлорид и хлороксиленол.
Пегаз

Пегаз (старогрчки: Πήγασος, романизиран: Pḗgasos; латински: Pegasus, Pegasos) е коњ со крила во грчката митологија, обично прикажан како бел пастув. Родители му биле Посејдон, во неговата улога на бог на коњите, и Горгонката Медуза. Пегаз бил брат на Хрисаор, двајцата родени од крвта на Медуза кога нивната мајка била обезглавена од Персеј.
Предложена етимологија на името е лувиски „молња“ и , локално лувиско-хетитско име во јужна Киликија за божество на времето асоцирано со грмотевици и молњи. Застапниците на оваа етимологија ја наведуваат улогата на Пегаз, за кој се зборува уште од Хесиод, како носител на громови на Зевс. Ова толкување првпат било предложено во 1952 година и останува општо прифатено, но Робин Лејн Фокс (2009) го критикувал како неверојатно.
1 Олимпус
Откако Белерофонт паднал од Пегаз додека се стремел кон Олимп, Пегаз и Атена го напуштиле и продолжиле кон Олимп каде што бил сместен во штала со други коњи во сопственост на Зевс, и му била дадена задача да ги носи громовите на Зевс, заедно со другите негови следбеници, неговите слугинки/слугинки/носачи на штитови/штитоносици, Астрапе и Бронте.
Поради неговите години верна служба на Зевс, Пегаз подоцна бил почестен со трансформација во соѕвездие. На денот на неговата ''катастрофа'', кога Зевс го трансформирал во соѕвездие, едно пердувче паднало на Земјата во близина на градот Тарс.
1.1 Индоевропски контекст
Лобел и Пауел го вклучуваат Пегаз во рамките на пошироката индоевропска традиција на божествени или натприродни коњи. Тие забележуваат дека трансформацијата на Пегаз во соѕвездие ги одразува античките асоцијации помеѓу коњските слики и природна обнова, при што соѕвездието Пегаз се асоцира со почетокот на пролетта во неколку рани традиции.
2 Галерија
Тројцата дебелковци

„Тројцата дебелковци“ (руски: ''Три Толстяка'') — роман за деца на рускиот писател Јуриј Олеша. Романот бил напишан во 1924, а објавен во 1928 година. На македонски јазик бил објавен во 1961 година од издавачкото претпријатие „Кочо Рацин“, како прва книга во рамките на библиотеката „Галеб“. Преводот го извршил Цветко Мартиновски, а книгата била испечатена во печатницата „Нова Македонија“ во јануари 1961 година, во тираж од три илјади примероци.
1 Содржина
1.1 Прв дел. Тибул, врвачот по тел
* Прва глава. Беспокојниот ден на докторот Гаспар Арнери
* Втора глава. Десетте бесилки
* Трета глава. Плоштад на ѕвездата
1.2 Втор дел. Куклата на наследникот Тути
* Четврта глава. Чудното доживување на продавачот на балони
* Петта глава. Црнецот и главата од зелка
* Шеста глава. Непредвидена околност
* Седма глава. Ноќта на чудната кукла
1.3 Трет дел. Суок
* Осма глава. Тешката ролја на малата артистка
* Деветта глава. Куклата со добар апетит
* Десетта глава. Кај ѕверовите
1.4 Четврти дел. Оружникот Просперо
* Единаесетта глава. Пропаста на слаткарската работилница
* Дванаесетта глава. Учителот за танци Едендватрис
* Тринеасетта глава. Победа
* Епилог
Ноќите на полната месечина

„Ноќите на полната месечина“ (француски: ''Les nuits de la pleine lune'') – филм на режисерот Ерик Ромер од 1984 година. Главните улоги ги играат: Паскал Огие, Чеки Карјо и Фабрис Лучини.
1 Синопсис
Луиза е млада дизајнерка на ентериери која е растргана меѓу својто оженет љубовник и желбата да најде рамнотежа во својот живот. Таа добива можност да стане независна кога ќе изнајми мал стан...
Ламар Богард

Ламар Трентон Ченси Богард (роден на 5 јануари 2004 година, во Ротердам) — холандски фудбалер, играч од одбраната или од средниот ред на .
1 Биографија
Потекнува од семејство на фудбалери: тој е внук на Винстон Богард, братучед на Данило Дехи и помлад брат на Мелајро Богарде.
2 Клупска кариера
Во септември 2020 година, 16-годишниот Богард се приклучил на Астон Вила од академијата на . Своето деби за првиот тим на Астон Вила го направил на 8 јануари 2021 година, започнувајќи како стартер во натпреварот од третото коло на ФА Куп против Ливерпул, натпревар во кој целата прва екипа на Вила била во карантин поради заразеност со КОВИД-19.
На 24 мај 2021 година, Богард бил дел од тимот на Астон Вила под 18 години кој го освоил ФА купот за млади, совладувајќи го Ливерпул во финалето со 2–1.
На 31 јануари 2023 година, Богард се приклучи на клубот од Лига Еден, Бристол Роверс, на позајмица до крајот на сезоната. По тешкиот почеток на неговиот престој во клубот, Богард го зацврстил своето место во тимот на позицијата централен играч од средниот ред, импресионирајќи го менаџерот Џои Бартон. На 18 август 2023 година, тој се вратил во истиот клуб на нова едносезонска позајмица, пред истата да му биде прекината во јануари 2024, кога бил повикан да се врати назад во Вила.
На 20 август 2024, Богард потпишал нов договор со Астон Вила и бил промовиран во првиот тим. На 31 август 2024 година, тој го направил своето деби во Премиер лигата, започнувајќи како стартер во победата со 2–1 на гости над Лестер Сити. На 17 септември, дебитирал во Лигата на шампионите, играјќи како стартер во победата со 3-0 над Јанг Бојс, што била првата победа на Вила во натпреварувањето после 41 година. Во сезоната 2024–2025, Богард забележал вкупно 16 настапи за Астон Вила во сите натпреварувања, профилирајќи се како универзален играч кој покрил повеќе позиции како централен дефанзивец, десен бек и неговата природна позиција како дефанзивен играч од средниот ред, бидејќи повредите и другите отсуства го барале тоа.
3 Репрезентативна кариера
Од 2019 до 2023 година, Богард ја претставувал Холандија во неколку младински репрезентации: под 15, под 16, под 18 и под 20 години.
На 21 март 2025 година, Богард го имал своето деби за репрезентацијата под 21 година во победата со 2–1 над Италија во пријателски натпревар, во кој бил исклучен по добивање два жолти картони.
4 Статистика
4.1 Клупска статистика
''Статистиката е ажурирана на 14 јануари 2025''
Сезона, Клуб, Првенство, Национален куп, Континентален куп, Останати купови, Вкупно
Лига, Наст, Гол, Лига, Наст, Гол, Лига, Наст, Гол, Лига, Наст, Гол, Наст, Гол
2020-2021, ПЛ, 0, 0, ФАКуп+ЛК, 1+0, 0, -, -, -, -, -, -, 1, 0
2021-2022, ПЛ, 0, 0, ФАКуп+ЛК, 0+0, 0, -, -, -, -, -, -, 0, 0
2022-јан. 2023, ПЛ, 0, 0, ФАКуп+ЛК, 0+0, 0, -, -, -, -, -, -, 0, 0
јан.-јун. 2023, Бристол Роверс, ФЛ1, 18, 0, ФАКуп+ЛК, 0, 0, -, -, -, ТФЛ, 0, 0, 18, 0
2023-јан. 2024, ФЛ1, 14, 0, ФАКуп+ЛК, 1+0, 0, -, -, -, ТФЛ, 3, 0, 18, 0
2024-2025, ПЛ, 5, 0, ФАКуп+ЛК, 0+2, 0, ЛШ, 3, 0, -, -, -, 9, 0
Вкупно во кариерата 37 0 4 0 3 0 3 0 47 0
5 Титули
5.1 Клупски
5.1.1 Астон Вила
* ФА куп за млади : 1
: 2020-2021
Милетински манастир

Милетински манастир — нов манастир во тетовското село Милетино.
1 Местоположба
Манастирот е сместен југозападно од селото, на едно возвишение, од каде се пружа целосен поглед на селото.
2 Градби во манастирот
Манастирскиот комплекс е составен од: главната манастирска црква, камбанарија, како и конак.
2.1 Црква „Св. Димитриј“
Главната манастирска црква е посветена на Свети Димитриј, по која е и наречен целиот манастир.
3 Галерија