procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Пентекост

Пентекост (бислама: ''Pentikos'', англиски: ''Pentecost'', француски: ''Pentecôte'', „педесетница“) е остров во покраината Пенама во островската држава Вануату. Островот е најнаселен во оваа покраина. Пентекост се наоѓа на околу 190 км северно од главниот град Порт Вила, а месното население го именува островот и како Вану Ароароа, Рага или Арага.
1 Географија
Пентекост е планински остров кој има должина од над 60 километри и површина од 490 километри квадратну. Највисока точка на островот е Вулмат со 947 метри. Овој планински предел го дели островот на два географски дела, влажен источен брег и посушен западен брег. Брегот е доста зелен и погоден за плантажи и сточарство.
Климата на островот е тропска и просечните годишни врнежи изнесуваат 3.500 мм. Има две годинишни сезони на островот, дождлива сезона од ноември до април и сува сезона од мај до октомври. Често има појави на циклони.
2 Население
Островот има население од скоро 17,000 според пописот од 2009 година. Населението претежно е населено на западниот брег. На островот нема вистински град, туку населението живее во села. Селата на Пентекост се: Лаоне, Ававатунтора, Лолтонг, Латано,Намбварангиут, Бварнапни Мелсиси, Ранвади, Вану, Баравет Лоророр, Хотва, Панас, Валу, Панги, Назарет, Атватбанга, Ена, Вутсунмвел, Танбок, Нарува, Убику, Тансип и Ранпутор.
На источниот брег се наоѓаат селата Ранвас, Бунлап, ранон, Ренбура и Ванрасини.
3 Сообраќај
На островот има два аеродрома за локален авио-транспорт: Лонороре и Сара. Покрај овој воздушен сообраќај, островот е поврзан со траекти со Порт Вила и Луганвил. Најчесто островот е посетуван на западниот брег, источниот брег поретко го посетуваат бродови. Патиштата и патеките не се асфалтирани, но ги поврзуваат сите села на островот.
4 Јазици
На островот се зборуваат пет автохтони јазика: рагански јазик, апмански јазик, совански јазик, скејски јазик и саски јазик. Покрај овие, скоро сите зборуваат и на бислама. Образованите лица зборуваат и англиски и француски.
5 Поврзано
* Пенама
* Вануату
Луј Рено

Луј Рено (21 мај 1843 година - 8 февруари 1918 година) — француски правник и образовник, со-добитник на Нобеловата награда за мир во 1907 година (со Ернесто Теодоро Монета).
Рено е роден во Ату. Од 1868 до 1873 година Рено бил професор по римско и трговско право на Универзитетот во Дижон. Од 1873 година до неговата смрт бил професор на правниот факултет на Универзитетот во Париз, каде во 1881 година станал професор по меѓународно право. Во 1890 година тој бил назначен за правен советник во Министерството за надворешни работи, функција создадена за него каде ја испитувал француската надворешна политика во поглед на меѓународното право. Тој учествувал на бројни конференции од овој тип, особено на двете Хашки конвенции (1899 и 1907) и Лондонската поморска конференција (1908-1909).
Рено бил истакнат како арбитер, неговите познати случаи вклучително и случајот „Данок на јапонска куќа “ од 1905 година, случајот „Каса Бланка“ од 1909 година, случајот „Сарваркар“ од 1911 година, случајот „Картагина“ од 1913 година и случајот „Мануба“ од 1913 година. Меѓу неговите списи се написи и монографии на специјализирани теми на меѓународното право. Заедно со неговиот пријател и колега Шарл. Лион-Каен, тој изработил неколку дела за трговско право, меѓу кои и компендиум во два тома, трактат во осум тома и прирачник што излегол на многу изданија.
Во 1879 година, Рено го објавил својот „Вовед во проучувањето на меѓународното право“ и „Први прекршувања на меѓународното право од страна на Германија во 1917 година“, во врска со инвазијата на Белгија и на Луксембург заради непочитување на германските обврски во договорот.
Амбае

Амбае или Аоба (бислама: ''Ambae, Aoba'') — остров во покраината Пенама во Вануату. Островот се наоѓа на околу 165 километри северозападно од Порт Вила, главниот град на државата.
1 Географија
Островот е со вулканско потекло, округлест е и доста планински. Островот е покриен со вегетација, населените места се опколени и со мали шуми. На островот има плантажи. Нема постојан извор на питка вода, освен езерата на врвот на кратерот во средишниот дел на островот. Сепак, езерата не се достапни. Луѓето имаат канали и резервоари за собирање питка дождовна вода. На островот нема реки, но сето ова не влијае врз потребите за вода на луѓето Климата е тропска со просечни годишни температури од 30 степени.
Амбае е всушност врвот на вулканот Манаро Вуи, кој се издига 1,496 метри над нивото на морето, или околу 3,900 метри мерејќи од морското дно.
2 Население
Островот има население од околу 11,000 жители, поделени во 3 или 4 јазични групи (источноамбаески јазик, западноамбаески јазик и јужноамбаески јазик.
3 Сообраќај
На Амбае има три писти кои ги користи Air Vanuatu: Аеродром Валаха на југозапад, Аеродром Редклиф на југг и Аеродром Лонгана во североисток.
4 Поврзано
* Пенама
* Вануату
Сакао (Санма)

Сакао (бислама: Sakao) или Лати (''Lathi'') е остров во покраината Санма во Вануату.
1 Опис
Островот не е населен. Сакао се наоѓа во близина на североисточниот брег на Еспириту Санто. Островот има густа зелена вегетација. По островот е именуван сакаоанскиот јазик, кој се зборува во близина на Порт Олри, Еспириту Санто.
2 Поврзано
*Санма
* Еспириту Санто
Шарнебек (општинска заедница)

Шарнебек (|Ostheide) — општинска заедница во округот Линебург, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Нејзино седиште е селото Шарнебек.
Општинската заедница Шарнебек се состои од следниве општини:
# Артленбург
# Бритлинген
# Ехем
# Хитберген
# Хонсторф
# Лидерсбург
# Рулсторф
# Шарнебек
Франк Келог

Френк Билингс Келог (22 декември 1856 година - 21 декември 1937 година) — американски адвокат, политичар и државник кој работел во американскиот Сенат и како државен секретар на САД . Тој бил соавтор на Пактот Келог-Брајанд, за кој бил награден со Нобелова награда за мир во 1929 година.
1 Раниот живот и кариерата
Келог е роден во Потсдам, Њујорк, Њујорк на 22 декември 1856 година. Неговото семејство се преселило во Минесота во 1865 година. Келог започнал да го практикува правото во Рочестер, Минесота, во 1877 година. Тој работел како градски адвокат на Рочестер 1878-1881 година и окружен адвокат за округот Олмстед, Минесота, од 1882 до 1887 година. Се преселил во Сент Пол, Минесота, во 1886 година.
2 Наводи
Тобијас Асер

Тобијас Мајкл Карл Асер ( ; 28 април 1838 година - 29 јули 1913 година) — холандски адвокат и правен научник од еврејско потекло.
Во 1911 година, тој ја добил Нобеловата награда за мир (заедно со Алфред Фрид ) за својата работа во областа на приватното меѓународно право, а особено за неговите достигнувања во воспоставувањето на Хашката конференција за приватно меѓународно право (ККЧП).
1 Живот
Тобијас Мајкл Карл Асер е роден на 28 април 1838 година во Амстердам во Холандија. Тој бил син на Карл Даниел Асер (1813–85) и внук на Карел Асер (1780-1836). Студирал право на Универзитетот во Амстердам и Универзитетот Лајден и бил професор по право на Универзитетот во Амстердам.
Асер ги ко-основал Revue de Droit International et de Législation Comparée со Џон Вестлејк и Густаве Ролин-Јакиминс. Тој исто така го ко-основал Институтот де Дројт Интернационал. во 1873 година. Во 1880 година стана член на Кралската Холандија академија за науки и уметности.
2 Наводи
Хонсторф

Хонсторф (|Hohnstorf; службено позната како Хонсторф (Елба)) — општина во округот Линебург, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
1 Географија
1.1 Местоположба
Хонсторф се наоѓа на левиот брег на Елба, западно од биосферниот резерват Долносаксонски Елбталауе, спроти стариот бродски град Лауенбург на Елба.
1.2 Општински единици
Општината Хонсторф е составена од следниве места:
* Хонсторф
* Засендорф
* Булендорф
Малпараву

Малпараву (бислама: ''Malparavu'') е мало островче во покраината Санма во Вануату.
1 Опис
Островот е познат и како ''Мунпарап'' или ''Мате Вулу''. Островот не е населен. Малпараву се наоѓа непосредно до источниот брег на Еспириту Санто. Просечната надморска висина на островот е 15 метри.
2 Поврзано
* Вануату
* Еспириту Санто
Институт за меѓународно право

Институтот за меѓународно право (француски: Institut de Droit International) — организација посветена на изучување и развој на меѓународното право, чие членство го сочинуваат водечките светски меѓународни правници. Организацијата генерално се смета за најавторитетна светска академија за меѓународно право. Институтот ја добил Нобеловата награда за мир во 1904 година.
1 Историја
Институтот бил основан од Густав Мојние и Густав Роли-Жекинмин, заедно со 9 други реномирани меѓународни правници, на 8 септември 1873 година во ''Salle de l'Arsenal'' на градското собрание на Гент во Белгија. Основачите на 1873 година биле:
* Пасквале Станислао Манчини (од Рим), претседател;
* Емил де Лавелеј (од Лиеж);
* Тобијас Мишел Карел Асер (од Амстердам);
* Џејмс Лоример (од Единбург);
* Владимир Бесобрасоф (од Санкт Петербург);
* Густав Мојние (од Женева);
* Жан Гаспар Блунтчли (од Хајделберг);
* Аугусто Пјерантони (од Неапол);
* Карлос Калво (од Буенос Аирес);
* Густав Роли-Жекемин (од Гент);
* Дејвид Дадли Филд (од Њујорк)
2 Организација
Институтот е приватно тело, составено од ''соработници'', ''членови'' и ''почесни членови''. Статутот предвидува дека бројот на членови и соработници на возраст под 80 години не може да биде над 132. Членовите, поканети од организацијата, се лица кои покажале значајна научна работа од областа на меѓународното право и им е ограничена на оние кои се сметаат за релативно ослободени од политички притисок. Организацијата се обидува да има членови широко распространети низ целиот свет.
Организацијата одржува двогодишни конгреси за проучување на меѓународното право како што во моментот постои, и донесува резолуции со кои се предлагаат измени во меѓународното право. Не коментира за специфични спорови.
Додека нејзините препораки го опфаќаат меѓународното право во многу форми, некои нејзини резолуции се однесуваат на законот за човекови права и мирно решавање на споровите . Затоа организацијата ја добила Нобеловата награда за мир.
Организацијата останала активна, со конгрес одржан во Неапол во септември 2009 година. Местото на седиштето на институтот ротира според потеклото на генералниот секретар. Сегашното седиште е на Постдипломскиот институт за меѓународни и развојни студии во Женева, Швајцарија.
Тековни членови на Институтот вклучуваат, истакнати правници, правни академици, судии на Меѓународниот суд на правдата, Меѓународниот суд за законот на морето и Меѓународниот кривичен суд .
Неодамнешните резолуции од организацијата опфаќаат многу важни области како што се универзалното законодавство, привремени мерки, режим на урнатини, имунитет, животна средина, употреба на сила, итн.
Институтот го објавува својот „Annuaire“ (Годишник), во кој се содржани извештаите од комисиите, разгледувањата на пленарните сесии и сите изјавувања и резолуции што произлегуваат. Записите за административните сесии, вклучително и изборите, исто така се вклучени во Годишникот. Мрежното место за делата на Институтот е тука:
На мрежното место на Институтот се наоѓа онлајн библиотека со информации, вклучително, но не ограничувајќи се на, изјави, резолуции и некои работи во тек за понатамошно вклучување во Годишникот.
3 Наводи
Географска распространетост на македонскиот јазик

Со географска распространетост на говорители на македонскиот јазик се подразбира целосниот број на луѓе чијшто мајчин јазик е македонскиот јазик, југоисточен словенски јазик којшто служи како службен јазик на Македонија. Според пописот направен во 2002 година, вкупниот број на говорители на македонскиот јазик како прв јазик во државата изнесувал 1.344.815. Македонскиот јазик е исто така изучуван и говорен како втор јазик од сите етнички малцинства во државата, чија целосна бројка изнесувала 2.022.547 луѓе во пописот во 2002 година. Според ''Ethnologue'', бројот на луѓе чиј мајчин јазик е македонскиот изнесувал 1.476.500 во 2016 година. Според проценки на јазичарот Виктор Фридман, бројот на говорници на јазикот изнесувал 3,5 милиони во 2001 година.
Македонскиот се зборува како мајчин јазик од иселеници на Балканот, континентална Европа и остатокот на светот, претежно во Австралија, Канада и Соединети Американски Држави. Според проценки за иселениците од државата во 1964 година, бројот на луѓе кои го говореле македонскиот јазик надвор од Балканот изнесувал 580.000. Вистинскиот број на говорители на јазикот како мајчин и втор јазик не може да се одради поради историско-политичките односи со Грција, Бугарија и Албанија. Уште една од причините поради која е тешко да се одреди целосниот број на говорители на јазикот е тоа што некои македонски дијалекти исто така се сметаат како дијалекти на српскиот и бугарскиот.
1 Македонија
Според пописот од 2002 година, во Македонија, од вкупното население од 2.022.547 жители, на 1.344.815 македонскиот јазик им бил мајчин јазик. Во Скопје бројот на жители чиј мајчин јазик бил македонскиот биле 341.340. Според податоците од пописот, говорителите на македонскиот јазик биле мнозинство во сите области на Македонија, освен во северозападните области, кои се повеќе населени со говорители на албанскиот јазик. Македонскиот јазик е мајчин јазик на 70% од жителите на земјата. Покрај македонското население, етничките Албанци, Срби, Роми, Турци и Власи зборуваат македонски јазик на разни нивоа како втор јазик.
Годишната јазичаричка податочна база ''Етнолог'' проценила дека во 2016 година имало 1.476.500 говорители чиј мајчин јазик е македонскиот. Американскиот јазичар Виктор Фридман проценил дека во 2011 година имало 3,5 милиони говорители.
2 Наводи
***
Артленбург

Артленбург (|Artlenburg) — општина во округот Линебург, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Општината поседува пазарно право и со тоа има некои одлики на град, но официјално не ги добила градските права. Сепак, означена е како „флекен“ (''Flecken''), мала населба со локално значење.
1 Географија
1.1 Местоположба
Артленбург се наоѓа на западниот раб од Природниот парк Брег на Елба-Дравен. Во нејзина близина се спојува Страничниот канал на Елба во реката.
Шарнебек

Шарнебек (|Scharnebeck) — општина во округот Линебург, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа околу 10 километри североисточно од окружниот град Линебург. Во непосредна близина се наоѓа бродскиот лифт на Страничниот канал на Елба.
Општината претставува административно седиште на истоимената општинска заедница.
1 Географија
1.1 Местоположба
Шарнебек се наоѓа на западниот раб од Природниот парк Брег на Елба-Дравен.
1.2 Општински единици
Општината Шарнебек е составена од следниве места:
* Нуцфелде
* Лентенау
Вилијам Рандал Кример

Сер Вилијам Рандал Кример (18 март 1828 година - 22 јули 1908 година) обично познат по средното име „Рандал“, бил англиски либерален пратеник, пацифист и водечки застапник за меѓународната арбитража. Тој бил награден со Нобелова награда за мир во 1903 година за неговата работа со меѓународното арбитражно движење.
1 Ран живот
Клер е роден во семејство од работничка класа во јужниот англиски град Ферем. Татко му бил тренер, кој го напуштил семејството набргу откако се родил Рандал Крамер. Неговата мајка го воспитала заедно со неговите две сестри, осигурувајќи се тој да го стекне образованието во мештанското методистичко училиште. Тој го зголемил своето знаење со присуство на бесплатни предавања, бил избран за градежник и станал вешт столар.
Преселувајќи во Лондон во 1852 година, Клер станал активен како организатор на синдикатот, брзо станувајќи признат водач на трудот. Кремер бил избран за секретар на Меѓународната асоцијација на работници во 1865 година, но поднел оставка две години подоцна во 1867 година, бидејќи сметал дека организацијата станува премногу радикална. Иако бил многу вклучен во кампањи за прогресивни цели, и почитуван од Маркс, Кример не се согласувал со револуција предводена од работници.
2 Улога во меѓународното движење за арбитража
Уште во неговата прва неуспешна кандидатура во парламентот во 1868 година, Клер се залагал за проширување на меѓународната арбитража како мирна алтернатива за разлика на војна, за решавање на споровите.
Тој бил избран за либерален пратеник во парламентот за Хагерсон во округот Шордич од Хакни од 1885 до 1895 година, а од 1900 година сè до неговата смрт поради пневмонија во 1908 година.
Користејќи ја својата платформа како пратеник, Клер "одгледувал" сојузници и на континентална Европа и преку Атлантикот, вклучувајќи ги Фредерик Паси, Вилијам Џенингс Брајан и Ендру Карнеги . Користејќи ја својата мрежа на контакти и неговиот талент за организација, Клер направил многу за создавањето и проширувањето на установите за меѓународна арбитража, кои за време на неговиот живот биле успешни во мирно решавање на бројни меѓународни спорови. Оваа работа вклучувала со-основање на Меѓупарламентарната унија и Меѓународната арбитражна лига; стекнување на прифаќање за Договорот Олни - Понсефот во 1897 година меѓу Соединетите држави и Обединетото Кралство, за што би се барало арбитража на големи спорови како територијата на Есекибо (договорот бил отфрлен од Сенатот на САД и никогаш не стапил во сила); и подготовка на теренот за Хашките мировни конференции од 1899 и 1907 година.
Во знак на признание за својата работа во арбитражното движење, Клер ја освоил Нобеловата награда за мир, првапат за едно лице, во 1903 година. Од наградата 8,000 фунти тој донирал 7.000 фунти како подарок до Меѓународната арбитражна лига.
Исто така, тој беше прогласен за Коњаник на француската Почесна легија, освои норвешкиот витез на Свети Олаф и беше витез во 1907 година.
Основното училиште „Рандал Кример“, во Хагерстон, е именувано во негова чест.
3 Смрт
Кример починал на 22 јули 1908 година, оставајќи имот од тогашни 2,241 фунти (1,803 фунти нето вредност во тогашна вредност).
Конрад Лоренц

Конрад Лоренц ( |Konrad Lorenz ; Виена, 7 ноември 1903 година - Виена, 27 февруари 1989 година ) — еден од најистакнатите природонаучници на дваесеттиот век, добитник на Нобеловата награда за медицина.
1 Животопис
Роден е на 7 ноември 1903 година во Виена, каде успешно во 1928 година, ги завршил медицинските студии. После тоа, тој започнал да студира природни науки и во 1933 година дипломирал во Виена на Филозофскиот факултет на Филозофскиот факултет зоологија со палеонтологија и психологија .
Со неколку научни трудови, Лоренц станал пионер во проучувањето на однесувањето на птиците и наскоро станал и светски познат научник. Спроведувајќи бројни експерименти врз животните, особено птиците, Конрад Лоренц започнува да ги проучува животните и човековото однесување. Тој докторирал во 1937 година на Филозофскиот факултет во Виена, со делото „Компаративна анатомија и психологија на животните“, а по Втората светска војна бил професор на Универзитетот во Минхен. Во 1973 година ја добил Нобеловата награда за медицина во знак на признание за плодната научна студија за корените на човековото однесување.
Покрај голем број стручни трудови, Лоренц има напишано и научно популарни книги кои се преведени на многу светски јазици. Неговото најпознато такво дело е книгата „Тој разговараше со животните“, преведена на српски јазик и отпечатена во едицијата „ Српска книжевна соработка “.
Починал на 27 февруари 1989 година.
Алдеберт

Алдеберт или Адалберт - галски свештеник и проповедник и од VIII век, прогласен за лажен светец и изопштен од Католичката црква.
Како што ссведочи протоколот на Римскиот синод, Алдеберт бил по потекло Гал. Тој успеал да привлече голем број приврзаници во својата секта, особено жени и селани кои биле убедени дека тој бил „маж со апостолска светост“, способен да прави чуда. Тој успеал да поколеба и некои неуки епископи, кои го ракоположиле. Неговата популарност била толку голема, што неговите нокти и косата биле делени како свети реликвии, а луѓето паќале на колена пред него. Самиот Алдеберт за себе тврдел дека уште пред да се роди бил обележан со божјата милост, т.е. додека бил во мајчината утроба, мајка му имала визија. Исто така, тој тврдел дека ангелот божји му донел бројни свети реликвии од најоддалечените краишта на светот, поради што можел да го замоли Господа за сè што ќе посакал. Освен тоа, тврдел дека поседува послание од самиот Исус Христос кое паднало од небото во Ерусалим, а го пронашол архангелот Михаил. Текстот на ова послание делумно е цитирано во актите на Римскиот синод. На синодот, исто така, била прочитана и молитвата која ја составил Алдеберт во која тој им се обраќа на Господ и на Исус Христос, но исто така и на ангелите Уриел, Рагуел, Тубуел, Михаил, Адин, Тубуас, Сабаок и Симиел. Тој и неговите следбеници се собирале околу крстовите кои, по неговата наредба, биле поставени на ливадите и крај изворите, ги одвраќал луѓето од посетата на црквите и градел мали капели во полињата кои му биле осветувани во негова чест. Исто така, тој ја отфрлал црковната исповед, велејќи: „Ги знам сите ваши гревови, затоа што ми се познати вашите тајни. Нема потреба од исповедување, ви се простуваат претходните гревови. Спокојно во мир вратете се во вашите домови.“
Епископот Винфрид-Бонифациј го прогласил Алдеберт за „лажен свештеник“, „еретик“, „шизматик“, „слуга на Сатаната“ и „претеча на Антихристот“. Поради својата дејност, Алдеберт бил осуден, најпрвин на собирот на франкиските епископи во 744 година, а следната година и на Римскиот синод, предводен од папата Захариј. На синодот била прочитана молитвата која ја составил Алдеберт, а епископите побарале таа да биде запалена, зашто во неа се споменуваат ангелите кои само што не ги признава црквата, туку се имиња на ѓаволите. Всушност, оваа молитва била главната причина поради која Римскиот синод го осудил Алдеберт, прогласувајќи го за „безумен“ и „непресметлив“. Притоа, тој бил расчинет, осуден на црковно покајание и предупреден дека ќе биде анатемисан, ако продолжи со своите заблуди и гревови и со заведувањето на народот. Потоа, неговото име повеќепати било застапено во преписката меѓу папата и епископот Бонифациј, што потврдува дека тој не се покајал, туку продолжил со својата дејност. Подоцна, Бонифациј го затворил Алдеберт во еден манастир поради што имал бројни неприлики, зашто приврзаниците на Алдеберт го напаѓале и навредувале, а Алдеберт го нарекувале „најсветиот апостол“, „покровител и заштитник, поборник на праведноста и творец на чудесни знаменитости“.
Темпл Грандин

Темпл Грандин (Бостон, 29 август 1947 година ) е американски доктор на науки (гранка на сточарство ) и професор на Државниот универзитет во Колорадо, автор на бестселер и советник во сточарската индустрија за однесување на животните. Како личност со високофункционален аутизам, Грандин е призната и како активист за аутизам и пронаоѓач на машини за гушкање (или) дизајнирани да ги смират преосетливите лица. Според нејзиниот живот, снимен е филмот ''Темпл Грандин'' во 2010 година.
1 Детството, младоста и образованието
Грандин е родена во Бостон, семејство на Ричард Грандин и Јусташи Катлер.И дијагностицирале аутизам кога имала само две години (1950). На неа и било дијагностицирано оштетување на мозокот и присуствувала на предучилиште каде, според нејзино мислење, и предавале добри учители. Мајката на Грандин разговарала со доктор, кој предложил говорна терапија, а таа ангажирала дадилка која минувала часови играјќи со Грандин и нејзината сестра. По завршувањето на училиштето во Хемпшир кантри, интернат за талентирани деца во Ринг (Нов Хемпшир), во 1966 година, Грандин ги завршила своите додипломски студии по психологија на факултетот Френклин Пирс. Во 1970 година, магистрирала сточарство на Државниот универзитет во Аризона во 1975 година, потоа докторирача на Универзитетот во Илиноис (''Urbana-Champaign''). Во 1989 г. Грандин го примила почесниот докторат на Ветеринарниот колеџ во Онтарио на Универзитетот во Гелф во Онтарио (Канада) на собранието во 2012 година каде била главен говорник.
2 Кариера
Грандин е филозофски водач на движењето за благосостојба на животните и движењето за права на луѓето со аутизам. Двете движења ја наведуваат нејзината работа за благосостојба на животните, неврологијата и филозофијата. Таа го разбирала анксиозното чувство што доаѓа од заканите од животната средина и чувството на отфрлање и страв што и давал мотивирација да работи хумано со добитокот. Нејзината деловна мрежна страница промовира подобрување на стандардите во кланиците и сточарските фарми. Во 2004 година, таа беше наградена со Наградата Прога во категоријата „визионер“.
Една од нејзините најважни есеи е за благосостојбата на животните, во која таа претпоставува дека животните се технички сопственост на нашето општество, на кое законот конечно дава етичка заштита или права.
3 Приватен живот
Грандин вели дека „делот од другите луѓе кои имаат емотивни врски не е дел од неа“, и таа никогаш не се омажила или немала деца. Покрај работењето во сточарството, за доброто на животните и за правата на луѓето со аутизам, нејзините други интереси вклучуваат и јавање коњи, научна фантастика, филмови и биохемија. Таа ја опишува социјализацијата со другите како „здодевна“ и не е заинтересирана за читање или гледање на емотивни проблеми или врски.
Футуна (Вануату)

Футуна (бислама: ''Futuna'') е остров во покраината Тафеа во Вануату. Футуна е најисточниот остров во државата.
1 Географија
Островот е всушност издигнато копно од подводен вулкан. Последен пат вулканот еруптирал пред 11.000 години. Достигнал висина до 666 метри. Овој остров понекогаш се нарекува Западна Футуна за да се разликува од островот Футуна во Валис и Футуна. Островот е дел од географската област Полинезија.
2 Население
Островот има население од 535 жители според пописот од 2009 година. На островот моментално има 5 села:
*Иасоа
*Ипао
*Матанги
*Ихсија
*Имунга
3 Сообраќај
На островот има мал аеродром, Аеродром Футуна. Од аеродромот има по 2 лета седмично. Има и мало пристаниште, Хералд Беј.
4 Образование
На островот има училиште во селото Ихсија. Поранешното име на училиштето било Ихсија Средно Учулиште, денес се вика Едвард Нипаке Меморијално Училиште. Во училиштето се одвива и основно и средно образование.
5 Поврзано
*Тафеа
* Вануату
Анејтјум

Анејтјум (бислама: ''Aneityum'') или познат и како Анатом или Каему (''Anatom'' или ''Keamu'') е остров во покраината Тафеа во Вануату. Анејтјум е најјужниот остров под контрола на Вануату.
1 Географија
Островот е најјужен во државата Вануату. Жителите на Анејтјум, а воедно и Вануату, сметаат дека Метјуовите и Хантеровите Острови се дел од Вануату, дел од културната сфера на Анејтјум, но сепак островите се од контрола на Нова Каледонија.
Најјужна точка на Вануату е ’ртот Неганеајинг. Во непосредна близина на самиот брег на Анејтјум е островчето Ињек или Мистериозен Остров. Околу Ињек има и гребен, потонат, кој е под вануатска контрола. Островот има вкупна површина од 159.2 км<sup>2</sup> и највисока точка од 852 метри. Овој врв се вика Инреров Атамејн. Има две села, поголемото е Анелкаухат.
2 Население
Анејтјум, според пописот од 2009 година, имал население од 915 жители. Населението зборува на анејтјумски јазик.
3 Сообраќај
На островот има писта која функционира како Аеродром Анатом. Овој аеродром не е на Анејтјум туку на Ињек, малото островче.Има летови до Порт Вила.
4 Поврзано
* Тафеа
* Вануату
Ал Гор

Алберт Арнолд „Ал“ Гор Помладиот (роден на 31 март 1948 година) — американски политичар и екологист, кој служел како 45-ти потпретседател на САД од 1993 до 2001 година. Гор во 1992 година бил избран со Бил Клинтон како претседател на САД, а истиот успех го доживеал и на следните избори во 1996 година. Скоро пред крајот на вториот мандат на Клинтон, Гор бил избран за кандидат на претседателските избори во 2000 година, но ги загубил изборите во многу блиска трка по пребројувањето на Флорида. По завршувањето на мандатот за заменик претседател во 2001 година, Гор останал истакнат како автор и активист за животната средина, за чија работа во својот активизам за климатските промени (заедно со Меѓувладиниот панел за климатски промени) добил Нобелова награда за мир во 2007 година.
Гор бил службеник на Тенеси (1977-1985) и од 1985 до 1993 година служеше како сенатор од таа држава. Тој бил заменик претседател за време на администрацијата на Клинтон од 1993 до 2001 година. Претседателските избори во 2000 година биле една од најблиските претседателски трки во историјата. Гор го освоил народното гласање, но по контроверзниот изборен спор околу пребројувањето во Флорида (решен од Врховниот суд на САД, кој пресуди 5-4 во корист на Буш), тој ги загубил изборите.
Гор е основач и сегашен претседавач на Проектот за климатска реалност, соосновач и претседател на генерација инвестиции за управување, член на Управниот одбор на „Епл АД“ и постар советник на Гугл. Гор е исто така партнер во фирмата Клајнер Перкинс, која ја предводи групата решенија за климатски промени. Тој работел како визитинг професор на Државниот универзитет Среден Тенеси, Факултетот за новинарство на Универзитетот Колумбија, Универзитетот Фиск и Универзитетот во Калифорнија, Лос Анџелес. Тој бил член на Одборот на директори на Светскиот институт за ресурси.
Мартин Јорданоски

Мартин Јорданоски – македонски филмски и театарски глумец.
1 Животопис
Мартин Јорданоски е роден во Скопје во 1987 година, каде го завршил основното и средното образование. Од својата 14. година се занимава со глума. Се запишал на Факултетот за драмски уметности во Скопје во класата на проф. Владимир Милчин и дипломирал во 2012 година. Се вработил во Театарот за деца и младинци.
Аматерски се занимава со жонглирање и магионичарство т.е. илузионизам.
2 Творештво
Мартин Јорданоски преку 10 премиери и ги толкувал улогите на Могли, Капетан Кук, Мачорот во чизми, Страшилото, Данил Хармс и др.
Активен е на алтернативната театарска сцена со повеќе од 5 претстави. Има преку 30 детски концерти со Македонската филхармонија, а својот глас го позајмил во над 30 детски анимирани серии.
Од 2023 до 2024 година, е водител на емисијата за деца "Квиско" на МРТ 1.
2.1 Филмографија на семрежното место на ИМДБ
Година, Филм, Улога
2007, Сенки, Дамјан
2013, Кошмар, /
2013, Балканот не е мртов, Револуционер
2014, До балчак, Филип
2014, 5+ фамилија, Максимилијан
2019, Фамилијата Марковски, Стефан
2020, Зоки Поки, глумец во театар
2022, Снежана на крајот умира, Стопанственик муштерија
Тана (остров)

Тана (бислама: ''Tanna'' или ''Tana'') е остров во покраината Тафеа во Вануату.
1 Географија
Островот има најголема должина од 40 километри и ширина од 19 километри. Вкупната површина на островот е 550 км<sup>2</sup>. Највисока точка на островот е Тукосмера со 1.084 метри надморска висина.
Во источниот дел на островот, североисточно од врвот, се наоѓало езерото Сиви. Во април 2000 година, по обилни врнежи, езерото истекло кон Сулфурниот залив, при тоа уништувајќи го селото во близина. При оваа непогода немало жртви.
Вулканот Јасур е активен вулкан кој се наоѓа во југоисточниот дел на островот. Вулканот е лесно достапен и позната локална туристичка атракција.
2 Население
Овој остров е најнаселен во покраината Тафеа, односно има 29.000 жители. Тана е еден од најнеселените во државата. Административен центар на Тафеа е Исангел, а најголемо населено место е Ленакел.
Тана е скоро цел населен од Меланезијци и следат традиционален животен стил.
3 Јазик
На островот се зборуваат меланезиски јазици, односно: кмаерски јазик, југозападен танански јазик, севернотанански јазик, ленакелски јазик и источнотанански јазик. Овие јазици често се именуваат како танански јазици, дел од групата на јужновануатски јазици од семејството на австронезиски јазици. Голем дел од населението зборува и на бислама.
4 Сообраќај
На островот функционира Аеродром Вајтгрес.
5 Поврзано
* Тафеа
* Вануату
Анри Лафонтен

Анри Лафонтен (|Henri La Fontaine), (, – , ) – белгиски меѓународен адвокат и претседател на Меѓународното биро за мир. Тој ја добил Нобеловата награда за мир во 1913 година, бидејќи „тој беше ефикасен водач на мировнот движење во Европа“.
1 Животопис
Лафонтен е роден во Брисел на 22 април 1854 година и студирал право на Бриселскиот слободен универзитет (денес поделен на франкофонски Бриселски слободен универзитет и фламански Бриселски слободен универзитет). Во 1877 година бил примен во адвокатската комора и изградил репутација и авторитет за меѓународно право. Тој и неговата сестра Леони Лафонтен биле меѓу првите адвокати за женски права и право на глас на жените, а во 1890 година ја формирале Белгиската лига за права на жените. Во 1893 година, станал професор по меѓународно право на Бриселскиот слободен универзитет и две години подоцна бил избран во Белгискиот сенат како член на Социјалистичката партија. Од 1919 до 1932 година бил претседател на сенатот.
Лафонтен рано покажал интерес за Меѓународното било за мир, основано во 1882 година, и бил влијателен во напорите на бирото да ги реализира Хашките мировни конференции во 1899 и 1907 година. Бил претседател на бирото од 1907 до својата смрт во 1943 година. Првата светска војна го убедил Лафонтен дека светот ќе воспостави меѓународен суд по враќањето на мирот. Тој предложил бројни можни членови, вклучително Џозеф Хоџис Чоат, Илајхју Рут, Чарлс Вилијам Елиот и Andrew Диксон Вајт. Лафонтен исто така ја промовирал идејата за обединување на светските мировни организации.
Бил член на белгиската делегација на Париската мировна конференција во 1919 година и на собранието на Лигата на народите (1920–21). Меѓу другите негови напори за јакнење на светскиот мир, тој го основал Светскиот интелектуален центар (подоцна споен во Институтот за интелектуална соработка на Лигата на народите) и предложил организации како светски училишта и универзитета и светски парламент. Во 1907 година, со Пол Отлет, ја основал Унијата на меѓународни асоцијации. Исто така бил соосновач на Меѓународниот библиографски институт (кој подоцна станал Меѓународна федерација за информации и документација) заедно со Пол Отлет. Во оваа улога, тој и Отлет присуствувале на Светскиот конгрес за универзална документација во 1937 година.
Анри Лафонтен бил слободно ѕидарствослободен ѕидар и член на ложата ''Пријатели филантропи (Les Amis Philanthropes)'' во Брисел. Починал на 14 мај 1943 година во Брисел.
2 Трудови
Анрил Лафонтен бил автор на бројни правни прирачници и документирана историја на меѓународната арбитража:
*''Права и обврски на претприемачите на јавни работи'' (Les droits et des obligations des entrepreneurs de travaux publics) (1885)
*''Договор за фалсификување'' (Traité de la contrefaçon) (1888)
*''Меѓународна пазикризија'' (Pasicrisie internationale) (1902)
*''Библиографија на мирот и арбитражата'' (Bibliographie de la Paix et de l'Arbitrage) (1904)
Исто така тој бил основач на ревијата ''Меѓународен живот''.
3 Наводи
* List of Jobs.
Анива

Анива (бислама: ''Aniwa'') е мал остров во покраината Тафеа во Вануату.
1 Географија
Вкупната површина на островот е 8 км<sup>2</sup>. За разлика од останатите острови во Вануату, Анива е корален остров, односно корален атол. Островот се издигнува на 42 метри надморска висина. Во северозападниот дел на островот има лагуна, ''Лагуна Ичаро'', која е отворена кон морето. Најблизок остров е Тана, кој е на 24 км југозападно. Островот е дел од Полинезија заедно со Футуна. Сите други острови во Вануату се дел од Меланезија.
2 Население
Населението, заедно со тоа од Футуна, се Полинезијци кои дошле од Валис и Футуна или Самоа пред многу години. Населението на островот е околу 350 жители поделено во пет села:
#Итамоту
#Имале
#Исавај
#Икаокао
#Намсафура
3 Сообраќај
На островот се наоѓа Аеродромот Анива, кој има летови двапати неделно кон Порт Вила.
Вашингтонски каталог на двоѕвезди

Вашингтонски каталог на двоѕезди (|Washington Double Star Catalog или WDS) — каталог на двоѕвезди во надлежност на Поморската опсерваторија на САД. Опфаќа информации како положба, величина, сопствено движење и спектрален тип. Во јуни 2017 г. содржел 141.743 двоѕвезди. Вклучени се и повеќекратни ѕвезди. Повеќекратните ѕвезди со ''б'' составници се претставуваат во каталогот како парови ''б-1''.
1 Историја
Базата според која е изработен WDS започнала во Личката опсерваторија, каде според неа е направен Индекс-каталогот на визуелни двоѕвезди, објавен во 1963 г. Во 1965 г. по инцијатива на Чарлс Ворли таа прешла во Поморската опсерваторија.
Оттогаш каталогот е подобруван со разни мерни податоци, претежно од каталозите „Хипаркос“ и „Тихо“ и исходните сознанија од вршената дамчеста интерферометрија, како и други извори.
2 Поврзано
* Ајткенов каталог на двоѕвезди
* Бернамов каталог на двоѕвезди
Декан

Декан (|decanus, |δεϰάρχης) ― управник на факултет што се избира од редот на професорите и има мандат на определено време.
1 Потекло на поимот
Првично декан бил главешина на дружина од десет војници или калуѓери. Подоцна, во средниот век називот се задржал во манастирите кои често биле многу големи и во кои можело да има и по стотина калуѓери. За полесно управување, калуѓерите биле организирани во групи по десет чиј поглавар бил калуѓер наречен „деканус“.
Кога од некогашните манастирски училишта се развиле универзитетите, називот „декан“ продолжил да се користи за разни административни челници во тие образовни установи.
2 Македонија
На македонските универзитет, декан е челник на факултет кој може да вклучува повеќе академски оддели. Деканот го бира Наставно-научниот совет на факултетот, а изборот го потврдува ректорот на универзитетот. Деканот го претставува факултетот, ги води седниците на факултетската управа, води сметка за примена на статутот.
Покрај деканот, се бира и одреден број на продекани за одредени области (настава, финансии...) кои заедно го сочинуваат деканатот.
Ероманго

Ероманго (бислама: ''Erromango'', еромангански: ''Nelocompne'') е остров во покраината Тафеа во Вануату. Со своите 891.9 км<sup>2</sup>, островот е најголем во покраината Тафеа и четврт најголем во Вануату.
1 Географија
Вкупната површина на Ероманго е 891.9 км<sup>2</sup>. Најголемата должина на островот е 48 км, а ширината е од 20 до 30 км. Највисока точка е Сантоп со 886 метри надморска висина. Островот се наоѓа на следните координати 18°37'Ј и 18°59'Ј и 168°59'И и 168°20'И. Во непосредна близина на Ероманго е островчето Вете Манунг, кој е на 15 км североисточно од Ероманго.
Средишниот дел на островот е сочинет од вулканот Сантоп. Островот е дел од Меланезија. Островот е покриен со густа зелена шума, а на западниот дел има густа тревна вегетација.
Како и останатите острови во Вануату, така и Ероманго е со вулканско потекло.
2 Население
Според пописот од 2009 година, Ероманго имал население од 1,959 жители. Просечниот годишен природен прираст е 2.2%, и на островот има 325 домаќинства. Најголеми села се Дилонс Беј, Потнарвин и Ипота.
3 Јазици
Пред доаѓањето на Европејците, Ероманго важел за доста разновиден во јазична смисла. По доаѓањето на Европејците, островот изгубил од 76% до 83% од староседелските јазици. Според јазичарот Тери Кроули, после Австралија, Ероманго доживеал најголема јазична катастрофа во Океанија.
Денес преживеал само ероманганскиот кој го зборуваат околу 90% од населението. Of Erromangans over the age of five, 63.6% 63 проценти од населението се писмени на бислама, на англиски 62.0% а на француски само 19% од населението.
4 Сообраќај
На островот има две писти, односно аеродрома: Аеродром Дилонс Беј и Аеродром Ипота.
5 Поврзано
* Тафеа
* Вануату
Прва македонска кошаркарска лига 1992/93

Прва македонска кошаркарска лига 1992/93, или Мак Партнер лига поради спонзорски причини, ― 1. издание на Првата македонска кошаркарска лига. Во оваа сезона првак бил Годел Работнички.
1 Учесници
1.1 Екипи
Екипа, Град, Сала
Алумина, Скопје
Вардар Комерц, Скопје
Годел Работнички, Скопје, Градски Парк
Кочани Деликатес, Кочани, Кочани
Македонија 91, Струмица, Парк
МЗТ Хепос, Скопје, Јане Сандански
Младост Металец, Битола, Младост
Неметали Огражден, Струмица, Парк
1.2 Персонал
Екипа, Главен тренер, Капитен
Годел Работнички, Александар Књазев, Јорданчо Давитков
Кочани Деликатес
МЗТ Хепос, Александар Домлевски
2 Резултати
Кочани Деликатес - Вардар Комерц 110:81
Македонија 91 - Неметали Огражден 89:87
Годел Работнички - МЗТ Хепос 90:85
3 Победнички состав
број, име, позиција, националност
4, Ѓорѓе Војновиќ, Бек /Крило, Македонија
5, Влатко Владичевски, Бек, Македонија
6, Илија Боцевски, Крилен центар, Македонија
7, Душан Боцевски, Центар, Македонија
8, Слободан Кањевац, Центар
9, Николче Петрушев, Бек, Македонија
10, Ѓорѓи Књазев, Бек, Македонија
11, Јорданчо Давитков (К), Бек, Македонија
12, Дејан Јовановски, Бек /Крило, Македонија
13, Горан Вукадиновиќ, Центар
14, Перо Блажевски, Крило, Македонија
15, Војислав Зивчевиќ, Крилен центар, Македонија
''9'', Ненад Нешовиќ, Македонија
Победник воПрвата лига 1992/93
Годел Работнички1. титула
Главен тренер
* Александар Књазев
Помошник тренер
* Марин Докузовски
4 Поврзано
* Куп на Македонија 1993
* Втора македонска кошаркарска лига 1992/93
Тафеа

Тафеа (бислама: ''Tafea'') е една од шестте покраини во Вануату. Тафеа ги опфаќа најјужните острови во државата. Името на покраината потекнува од првите букви на петте најголеми острови во покраината: Тана, Анејтјум, Футуна, Ероманго и Анива.
1 Историја
За разлика од останатите покраини на Вануату, територијалниот интегритет на оваа административна единица не е променет уште од колонијалниот период. Сепак, во тоа време покраината се именувала или како Јужен округ или само како Тана. Денес административен центар на покраината е Исангел, а во колонијалниот период бил Ленакел.
Во 1970-те на островот Тана се појавило сепаратистичко движење за независност на Тана. Самопрогласувањето било на 24 март 1974 година. Ова движење било задушено по противењето на Франција и воспоставувањето на Англо-францускиот кондоминиумот на 29 јуни 1974.
Во 1980 година имало и друг обид за сепаратизам, со самопрогласувањето на независната Тафеа на 1 јануари 1980. Британските сили интервенирале на 26 мај 1980 и така останале дел од Вануату.
2 Географија
Покраината има население од 32,540 и површина од 1,628 км<sup>2</sup>. Главниот остров, но според површина втор, е Тана. На Тана живеат околу 80% од населението на покраината. Најголемо село е Ленекел, а административен центар на покраината е Исангел.
Најголемите три острови се дел од Меланезија, а Анива и Футуна се дел од Полинезија.
3 Острови
Островите во покраината се:
остров гл.село површина(км<sup>2</sup>) население врв висина(метри) координати
Tана, Ленакел, 565, 28,799, Тукосмера, 1,084
Анива, Икаокао, 8, 341, –, 42
Футуна, Ихсија, 11, 513, Татафу, 666
Потнарвин, 975, 1,950, Сантоп, 886
Анелгаухат, 162, 915, Инреров Атахејн, 852
Тафеа, Исангел, 1,721, 32,549, Тукосмера, 1,084
Т со нула

„Т со нула“ (италијански: ''T con zero'') — збирка раскази на италијанскиот писател Итало Калвино од 1967 година. За неа, тој ја добил наградата „Вијареџо“ која одбил да ја прими.
1 Содржина
Збирката ги содржи следниве раскази:* Прв дел: ''Останатиот QFWFQ''::* Меката Месечина
::* Потеклото на птиците
::* Кристали
::* Крвта и морето
* Втор дел: ''Пришила''::* Митоза
::* Мејоза
::* Смрт
* Трет дел: ''Т со нула''::* Т со нула
::* Потера
::* Ноќно возење
::* Грофот Монте Кристо
Година на мајмунот

Година на мајмунот — македонска комедија и драма од 2018, трето дело на режисерот Владимир Блажевски, кој е и сценарист на филмот.
1 Содржина
Филмот е топла приказна за пријателството меѓу Цобе и мајмунот Коко, кое наеднаш ќе биде прекинато и Коко ќе исчезне по што ќе настане целосен хаос во државата пропратена со аферата „Коко“.
Филмот трае 112 минути.
2 Улоги
+Улогите ги толкуваат, Глумец, Улога
Игор Ангелов, Цобе
Береда Решит, Љатиф
Марија Кон, Вилма
Фаик Мефаилоски, Аце
Тања Кочовска, Директорката
Митко Апостоловски, Љупчо Лепи
Соња Каранџуловска, Келнерка
Мите Грозданов, Хорист
Борис Чоревски, Комшија 1
Крсте Јовановски, Комшија 2
Стојан Арев, Попот
Благица Трпковска, Новинарка
Горан Илиќ, Сопругот на Горде
Ратка Радмановиќ, Бабата од селото
Кирил Гравчев, Бездомник
Владимир Тулиев, Пијаница
Јасмина Билаловиќ, Горде
Слободан Степановски, Работник 1
Миле Вратеовски, Работник 2
Елена Трајковска, Ана Илиева
Ѓорѓи Нешкоски, Презентер
Диме Илиев, Политичар
Благој Веселинов, Директор на ТВ
Милорад Ангелов, Репортер
Дениз Абдула, Бегалец
Александар Степанулески, Возачот
Антонио Димитриевски, Пламен Стоичков
Иван Мрквичка

Иван Мрквичка (|Jan Václav Mrkvička; |Иван Мърквичка) (23 април 1856 – 16 мај 1938) е сликар родум од Чешка и активен деец во уметничкиот живот на новоослободената Бугарија во доцниот 19 и почетокот на 20 век. Се смета за еден од основачите на современата бугарска уметност.
1 Животопис
Бил роден во селото Видим, во близина на Дуба. Студирал на академијата за ликовни уметности во Прага, а потоа на Минхенската академија. Во 1881 година по покана на властите во Источна Румелија дошол во Пловдив, каде бил назначен за учител во гимназијата „Св. Кирил и Методиј“ и каде соработувал со значајни културни дејци од градот — Иван Вазов, Константин Величков, Петко Каравелов, Петко Славејков.
Првата изложба ја реализирал во 1886 и одржал и две изложби со Антон Митов, кој исто бил учител во гимназијата. За време на престојот во Пловдив, Мрквичка создал некои од неговите најдобри дела: ''Пловдивски пазар'' (1883), ''Сакаџии'' (1886), ''Циганска веселба'' (1887), ''Продавач на птици'' (1887), ''Пазар во Пловдив'' (1888) и други.
Мрквичка се преселил во Софија во 1889, каде бил еден од основачите на Националната уметничка академија во 1896, но кратко се вратил во Пловдив во 1892 да учествува на специјална изложба во главниот павилјон на Саемот во Пловдив. Тука изложил 15 слики, меѓу кои ''Улица во Пловдив'', и скулптура ''Бугарија — покровителка на земјоделството и занаетите''. Тој го изработил и официјалниот плакат на изложбата.
Сликал сцени од секојдневниот живот, иако има и дела со историска тематика и е автор на повеќе портрети. Тој е еден од авторите на тогашниот грб на Бугарија и грбот на Софија. Станал дописен член на Бугарската академија на науки во 1918.
Синот на Иван Мрквичка, кој го носел неговото име, загинал на фронтот во Првата светска војна како бугарски офицер.
2 Дела
Тројцата заробеници

Тројцата заробеници (српски: ''Три сужња'') - српска епска (јуначка) песна. Песната прв ја запишал Вук Караџиќ, кој ја слушнал од слепиот пејач Ѓура Милутиновиќ Црногорац.
1 Содржина
Војводите Вуксан, Лијеш и Селак Васојевиќ се затворени кај пашата од Скадар поради тоа што не плаќале арач. Притоа, Лијеш и Селак жалат за своите мајки, сестри, невести и за имотот, додека само Вуксан се држи јуначки. Потоа, џелатот ги повикува затворениците еден по еден, лажејќи ги дека пашата добил откуп за нив, но само што ќе излезат од затворската ќелија, тој им ги сече главите на војводите Селак и Лијеш. На истиот начин, џелатот го повикува и Вуксан да излезе, но тој бара да му ги ослободат рацете за да ја соблече скапоцената облека. Тогаш, Вуксан му ја зема сабјата на џелатот, го убива и бега од затворот. Пашата пушта потера по него, но Вуксан ги убива триесетмината прогонители. На мостот на реката Бојана го запираат оџата и кадијата, но Вуксан ги убива и нив, по што успева да ѝ побегне на потерата и среќно да стигне дома.
2 Осврт кон песната
Главниот јунак во песната, Вуксан, се одликува не само со јунаштво, туку и со ретка памет. Во мигот кога треба да биде погубен, тој не ги жали ниту мајка си, ни сестра си, ни сопругата, ни имотот, туку жали што ќе умре без замена. Неговите зборови имаат длабока смисла: „Ако таму напред немам каде / ни назад немам каде да се вратам“.
Господ постои, името ѝ е Петрунија

Господ постои, името ѝ е Петрунија — македонски филм од 2019 година, работен по вистинит настан што се случил на Водици во Штип во 2014 година.
Режисер на филмот е искусната и легендарна Теона Стругар Митевска, која се јавува како истовремен сценарист заедно со Елма Татарагиќ.
Овој филм е првиот македонски филм кој влегол во службена конкуренција на Берлински филмски фестивал и во борба за Златна мечка, а освен тоа има учество на неколку други и значајни меѓународни филмски фестивали. Најголемата награда која ја има добиено е ЛУКС наградата на Европски парламент.
Филмот трае 100 минути и е во македонско, хрватско, француско, белгиска копродукција.
1 Содржина
Петрунија е 32-годишна девојка која сè уште живее со своите родители и не е вработена.
Одејќи на интервју за работа за време на Водици ќе се вмеша во група мажи кои ќе скокаат по крстот и ќе го фати по што ќе настане голема збрка.
2 Улоги
+, Глумец, Улога
Зорица Нушева, Петрунија
Лабина Митевска, Славица
Стефан Вујисиќ, Дарко
Суад Беговски, Попот
Симеон Мони Дамевски, Милан
Петар Мирчевски, Стојан
Рујиш Беговска
Страшо Милошевски, Офицер
Владимир Тулиев, Шанкер Стефан
Виолета Шапковска, Васка
Бајруш Мјаку, Обвинителот
Илија Волчески, Лут човек 1
Стојан Арев, Свештеник 2
Никола Кумев, Васко
Џевдет Јашари, Камерман
Кире Ацевски, Професорот
Пеце Ристевски, Полицаец
Елица Арева, Жена