Јаребика

Јаребика или дива оскоруша — вид листопадно дрво или грмушка од семејството рози . Тоа е многу променлив вид, а ботаничарите користеле различни дефиниции за видот за да ги вклучат или исклучат дрвјата кои потекнуваат од одредени области; неодамнешната дефиниција вклучува дрвја родени во поголемиот дел од Европа и делови од Азија, како и северна Африка. Опсегот се протега од Мадејра, Британските Острови и Исланд до Русија и северна Кина . За разлика од многу растенија со слична распространетост, не е роден во Јапонија.
Јаребиката има тенко стебло со мазна кора, лабава и заоблена круна, а неговите листови се шипки во парови ливчиња на централна вена со крајнo ливче. Цвета од мај до јуни во густи коримби од мали жолтеникаво-бели цветови и развива мали црвени мевчиња како плод што зрее од август до октомври и ги јадат многу видови птици. Растението е непотребно и отпорно на мраз и ги колонизира нарушените и недостапни места како краткотраен пионерски вид .
Овошјето и зеленилото на јаребиката, луѓето ги користеле во создавање на јадења и пијалаци, како народен лек и како сточна храна за добитокот. Неговото цврсто и флексибилно дрво традиционално се користи за обработка на дрво. Се сади за зајакнување на почвата во планинските предели или како украсно дрво и има неколку сорти .
1 Опис
Јаребиката се јавува како дрво или грмушка што расте меѓу 5 и 15 м во висина. Круната е лабава и заоблена или со неправилна форма, но широка и растението често расте во повеќе стебла. Стеблото е тенко и цилиндрично и достигнува до 40 см во пречник, а гранките се испакнати и се закосени нагоре. Кората на младата јаребика е жолтеникаво-сива и блескава и станува сиво-црна со подолжни пукнатини во напредната возраст; се отстранува бигорот во мали снегулки. Леќите во кората се издолжени и обоени во светол окер. Растението не е често постаро од 80 години и е едно од најкратковечните дрвја во умерената клима. Дрвото на јаребиката има широк црвеникаво бело сапун и светло-кафеава до црвеникаво кафена срцевина . Тоа е дифузно-порозна, флексибилна, еластична и цврста, но не и издржлива, со густина од 600 дп 700 кг/м во сушена состојба. Корените на јаребиката растат широко и длабоко, а растението е способно да никне и може да се регенерира по преклопувањето .
Сложените листови се шилести со 4 до 9 пара ливчиња од двете страни на централна вена и со крајно ливче. Во основата на ливчето има спарени штипки кои личат на лист. Листовите се до 20 см долго, 8 до 12 см широки и распоредени во алтернативна шема на листови на гранка, разликувајќи ги од оние од пепел, ''Fraxinus excelsior'', кои се спротивни и без штипки. Листовите се со издолжено-ланцетна форма, 2 до 6 см долги, и 1 to 2.5 см широки со остро назабени рабови и имаат кратки стебла или седат блиску до централната вена освен најоддалечениот ливче. Летоците се покриени со сиво-сребрена коса по никнувањето, но главно стануваат голи откако ќе се расплетат. Нивната горна страна е темно зелена, а долната страна е сивозелена и филц. Младите ливчиња мирисаат на марципан кога се пржени. Летоците се асиметрични на дното.''Зелението на јаребиката'' расте во мај и пожолтува на есен или темно-црвени на суви места.
Пупките на јаребиката често се подолги од 1см и имаат влакна до филцирани влакна. Овие влакна, кои исчезнуваат со текот на времето, покриваат темно кафеави до црни пупки. Крајните пупки се овални и зашилени и поголеми од аксиларните пупки, кои се тесни, овални и зашилени, блиску до гранчето и често се закривени кон него.
Јаребиката е еднодомна. Достигнува зрелост на 10-годишна возраст и носи многу плодови речиси секоја година. Растението цвета од мај до јуни (по повод повторно во септември) во многу жолтеникаво бели коримби кои содржат околу 250 цветови. Коримбите се големи, исправени и испакнати. Цветовите се помеѓу 8 и 10 мм во пречник и имаат пет мали, жолтеникаво-зелени и триаголни сепали кои се покриени со влакна или голи. Петте кружни или овални ливчиња се жолтеникаво-бели и цветот има до 25 стомаци споени со королата за да формираат хипантиум и јајник со два до пет стила; стилот е споен со садот . Цветовите на јаребиката имаат непријатен мирис на триметиламин . Нивниот нектар е богат со фруктоза и гликоза.
Нејзините бобинки се тркалезни шипки помеѓу 8 и 10 мм во пречник кои зреат од август до октомври. Овошјето е зелено пред да созрее, а потоа обично се претвора во портокалова или црвена боја. Сепалите опстојуваат како црна, петкрака ѕвезда на зрелиот плод. Коримб носи од 80 до 100 поми. Помето содржи јајник во облик на ѕвезда со две до пет локули кои содржат едно или две рамни, тесни и зашилени црвеникави семиња. Месото на плодот содржи каротиноиди, лимонска киселина, јаболкова киселина, парасорбинска киселина, пектин, провитамин А, сорбитол, танин и витамин Ц. Семето содржи гликозид.
Јаребиката има хромозомски број 2 ''n'' =34.
2 Распространетост и живеалиште
Јаребиката се среќава во пет подвидови:*''Sorbus aucuparia'', подвид: ''aucuparia'' : се наоѓа во поголемиот дел од опсегот на видовите, помалку на југ
*''Sorbus aucuparia'', подвид: ''fenenkiana'' (Георгиев и Стој. ): има тенки, ретко влакнести летоци и депресивно-глобозно овошје, ограничено во Бугарија
*''Sorbus aucuparia'', подвид: ''глабрата'' ( Вим. & Граб.): помалку влакнести, пронајдени во северна Европа и централноевропските планини
*''Sorbus aucuparia'', подвид; ''praemorsa'' ( Guss. ): има влакнести летоци и јајцевидни плодови, пронајдени во Јужна Италија, Сицилија и Корзика
*''Sorbus aucuparia'', подвид: ''сибирица'' (Хедл.): речиси без влакна, пронајдена во североисточна Русија
Може да се најде во речиси цела Европа и Кавказ до Северна Русија и Сибир, но не е роден во Јужна Шпанија, Јужна Грција, Сардинија, Балеарските Острови, Азорите и Фарските Острови . Видот беше претставен како украсен вид во Северна Америка . Распространета е од рамнини до планини до линијата на дрвото каде што расте како единствен листопаден вид меѓу Крумхолц . На Алпите расте на надморска височина до 2,000 м. Јаребиката се појавува северно од бореалната шума кај арктичката линија на дрвјата; во Норвешка, се наоѓа до 71-та паралела на север . Многу успешно се натурализираше во Америка од Вашингтон до Алјаска и на исток во Канада и североисточниот дел на САД.
Јаребиката е непобарлив вид и може да издржи сенка. Тој е отпорен на мраз и може да толерира зимска сувост и кратка сезона на растење . Фабриката е исто така отпорна на загадување на воздухот, ветер и притисок од снег. Јаребиката претежно расте на умерено сува до умерено влажна почва, кисела, со малку хранливи материи, песоклива и лабава. Често расте во камена почва или глинена почва, но и песочна почва или влажен тресет. Растението најдобро расте на свежа, лабава и плодна почва, претпочита просечна влажност и не толерира солена почва или наводнување. Може да се најде во лесни шуми од секаков вид и како пионерски вид над паднатите мртви дрвја или во чисти сечи, и на работ на шумите или на страните на патиштата. Семето на јаребиката лесно ’рти, па растението може да се појави на недостапни карпи, урнатини, виљушки од гранки или на шупливи дрвја.
Нејвисоката јаребика во Обединетото Кралство се наоѓа во Хилтерн Хилс во Југоисточна Англија . Овој исклучителен примерок е 28 м висок и има пречник на багажникот од 56 см. Во Германија, невообичаено голем примерок се наоѓа во близина на Вендиш Варен, село во Мекленбург-Западна Померанија . Ова дрво има повеќе од 15 м висок, стар е околу 100 години и има пречник од 70 см . Највисокото познато дрво на јаребика во Ирска е 18 м висок примерок во опатија Гленстал, округот Лимерик .
3 Екологија
Јаребиката се опрашува со пчели и муви. Нејзините семиња се размножуваат така што се пренесуваат недопрени во нивниот измет. Овошјето го јадат околу 60 видови птици и неколку цицачи. Особено им се допаѓаат дроздовите и другите птици-пејачки, а ги јадат и дивечот со копита, црвената лисица, европскиот јазовец, спанковецот и верверицата. Јаребиката се користи како извор на храна за птиците преселници во зима, вклучително и боемски восок, забележан оревокршач и црвенило. Дивечот со копита, исто така, претерано прелистува зеленило и кора. Корените на растението може да се најдат во симбиоза со арбускуларна микориза и поретко со ектомикоризални габи.
Обично подоцна се заменува со поголеми шумски дрвја. Во Средна Европа често расте во асоцијација со црвен бозел, козја врба, евроазиска трепетлика и сребрена бреза. Растението е многу запаливо и има тенденција да не акумулира растителен отпад.
Други видови од родот ''Sorbus'' лесно се хибридираат со јаребика и може да резултира со хибридна видообразба ; хибридите вклучуваат ''Sorbus × hybrida'', мало дрво со овални назабени лисја и 2 до 3 пара летоци, што е хибрид со ''Sorbus × intermedia'', и ''Sorbus thuringiaca'', дрво со средна големина со издолжени лисја и 1 до 3 пара летоци кои понекогаш се споени во централната вена, која е хибрид со ''Sorbus aria.''
Главните штетници за јаребиката се јаболковиот молец ''Argyresthia conjugella'' и пилата од планински пепел ''Hoplocampa alpina.'' Рѓата габа ''Gymnosporangium cornutum'' произведува жолчки од лисја. Листовите не се вкусни за инсектите, но се користат од ларви од инсекти, вклучително и од молецот ''Venusia cambrica'', молецот ''Coleophora anatipennella'' -носител и од рударите на лисја од родот <i>Stigmella . Полжавот ''Cornu aspersum'' се храни со листовите. Растението може да страда од огнена болест.
4 Фосилни записи
Фосилите на јаребика се опишани од фосилната флора на областа Кизилџахамам во Турција, која е од рана плиоценска возраст.
5 Употреба
5.1 Кулинарство
Плодот на јаребиката во минатото се користел за намамување и фаќање птици. За луѓето, плодот е горчлив, адстрингентно, лаксативно, диуретик и холагог . Имаат витамин Ц, па спречуваат скорбут, но парасорбинската киселина ја иритира гастричната слузница. Фармацевтот Манфрид Палоу напишал дека се сомнева во токсичноста на овошјето, но советувал да не се консумираат големи количини. Овошјето содржи сорбитол, кој може да се користи како замена за шеќер кај дијабетичарите, но неговото производство повеќе не е релевантно. Овошјето на јаребиката се користи во традиционалната австриска медицина внатрешно (како чај, сируп, желе или ликер) за третман на нарушувања на респираторниот тракт, треска, инфекции, настинки, грип, ревматизам и гихт.
Свежото овошје обично не е вкусно, но може да се огорчи и да се направи компот, желе, џем, лут сируп, курва или сок, како и вино и ликер, или да се користи за чај или за правење брашно. Овошјето се служи како прилог за јагнешко или дивеч. Отстранувањето може да се постигне со замрзнување, готвење или сушење, што ја разградува парасорбинската киселина . Овошјето е црвено во август, но обично се бере само во октомври по првиот мраз со сечење на коримбите. Цврстите квалитети на грозјето го прават извор за овошје во суровата планинска клима и Марија Тереза, владетел на Хабсбуршката монархија, препорачала засадување на овој вид во 1779 година
Повкусна сорта, наречена ''Sorbus aucuparia'' var. ''dulcis'' Kraetzl, или var. ''edulis'' Dieck, или var. ''moravica Dippel'', првпат беше откриен во 1810 година во близина на Остружна во планинскиот венец Хруби Јесеник во Северна Моравија и стана широко распространет во Германија и Австрија на почетокот на 20 век. Листовите му се поголеми и зашилени, само предниот дел од ливчињата е назабен, а имаат потемна кора, поголеми пупки и поголем плод. Слични не-горчливи сорти пронајдени во јужна Русија за прв пат беа претставени во Средна Европа во 1900 година како „Росика“ и „Росика мајор“, која има големо овошје до 1.5 cm (0,59 во) во пречник.
Две широко распространети сорти на Моравската сорта се „Конзентра“ и „Розина“, кои беа избрани почнувајќи од 1946 година од страна на Институт за хортикултура Дрезден-Пилниц, институт за земјоделски истражувања во Саксонија, од 75 примероци пронајдени главно во Рудните Планини и направени достапен во 1954 година. Овошјето од пошироко употребуваната „Конзентра“ се мали до средни, слабо ароматични, полесно се транспортираат поради нивната подебела кора и се користат за цедење, додека плодовите на „Розина“ се поголеми, слатки и ароматични., и захаросани или употребени во компот. Двете сорти се самоопрашливи, рано даваат плод, а содржината на шеќер се зголемува додека содржината на киселина се намалува како што плодот созрева. „Beissneri“ е сорта со црвеникаво зеленило и кора и назабени лисја. Другите јастиви сорти потекнуваат од и се именувани по Клостернејбург, Долна Австрија .
Рускиот ботаничар Иван Владимирович Мичурин започнал во 1905 година да го вкрстува обичниот ''S. aucuparia'' со други видови за да создаде овошни дрвја. Неговите експерименти резултираа со сортите „Бурка“, „Лиќорнаја“, „Дессертнаја“, „Гранатнаја“, „Рубиноваја“ и „Титан“. Други хибриди на јаребика засадени во Западна Европа почнувајќи од 1980-тите вклучуваат „Кралица од кајсија“, „Брилијантна жолта“, „Дивокока сјај“, „розова кралица“ и „кралица на лосос“.
Листовите беа ферментирани со лисја од слатка жешка и дабова кора за да се создаде тревно пиво. Овошјето се јаде како каша во мали количини против недостаток на апетит или вознемирен стомак и го стимулира производството на желудечна киселина. Во народната медицина се користат како лаксатив, против реума и бубрежни заболувања и како гаргаран сок против засипнатост.
5.2 Дрвена граѓа
Дрвото од јаребиката се користи за работа на количка, за вртење и за резба. Дрвото може да се користи од дрвја на возраст од 20 години. Сапот е златно и бело, додека срцевината е кафеава. Во речиси бездрвени региони се користи како огревно дрво. Листовите понекогаш се користат како сточна храна за добиток, додека плодот се користи против еризипелоидни инфекции кај домашните свињи и кози. Кората на растението се користела за боење на волната кафеава или црвена. Медот од цветовите на јаребиката е силно ароматичен и има црвеникава боја.
Ова дрво е засадено во планинските венци за да се зајакнат свлечиштата и зоните на лавините.
5.3 Декоративни
Се користи и како украсно растение во паркови, градини или како авенија дрво. Декоративните сорти вклучуваат 'Asplenifolia', која има поделени и остро назабени ливчиња, 'Blackhawk', која има големо овошје и темно зелено зеленило, 'Fastigiata', која има исправена колонозна форма, 'Fructu Luteo', која има портокалово жолто овошје, „Михред“, кој има брилијантно црвено овошје, „Пендула“, кое е дрво што плаче и „Ксантокарпа“, кое има портокалово жолто овошје.
„Seerwater Seedling“, исправена и витка сорта и „Wisley Gold“ со жолти плодови, ја добија наградата за заслуги на градината на Кралското хортикултурно друштво.
Култирите вегетативно се размножуваат преку сечи, калемење или пупки на штитот.
6 Митологија и обичаи
Во ''прозата Еда'', нордискиот бог Тор се спасува од брзата река што ја создала џинката Гјалп фаќајќи роуан, кој стана познат како „заштита на Тор“.
Во англискиот фолклор, се верувало дека гранчињата на јаребиката ги штитат злите духови и вештерките. Фабриката била наречена „вештерка“ во Англија, а од неговото дрво биле направени шипки за пронаоѓање руди. Гранчиња од јаребика биле користени за да се одвезат добитокот на пасиштето за прв пат во пролет за да се обезбеди нивното здравје и плодност. Дрвените рачки на виљушките и другите земјоделски алатки биле изградени од дрвото на јаребиката, за да се заштитат животните на фармата и производството од магии на вештерки. Според временските прилики, годината со изобилство на роунов плод би имала добра жетва на жито, но ќе биде проследена со тешка зима.
Во шкотскиот фолклор, гранките од роуан традиционално се земале во говеда во мај за да се заштити добитокот од злото, а дрвјата роуан биле засадени на пасишта за слични цели.
Јаребиката се користи во грбовите на германските општини Ебернхан, Ешенроде и Хермсдорф и на регионот Височина во Чешката Република . Роуан е дел од грбот на Метрополитен округот Виган и логото на Виган Атлетик и Виган Вориорс .