Птеридоманија

Птеридоманија или папрат треска била викторијанска лудост за папрати. Декоративните уметности од тој период го презентирале мотивот на папрат во керамика, стакло, метал, текстил, дрво, печатена хартија и скулптура. Папратите „се појавувале на сè, од подароци за крштевање до надгробни споменици и секаков вид споменици“.
1 Опис
''Птеридоманија'', што значело ''лудило на папрати'' или ''лудост на папрати'', соединение на ''птеридофити'' и ''манија'', била измислена во 1855 година од Чарлс Кингсли во неговата книга ''Глаукус, или чудата на брегот'' :
Вашите ќерки, можеби, се заробени со преовладувачката „Птеридоманија“... и се расправаат околу неизговорливи имиња на видови (кои изгледаат различно во секоја нова книга за папрат што ја купуваат)... и сепак не можете да негирате дека тие уживаат во тоа, и дека се поактивни, повесели, повеќе се забораваат на тоа, отколку што би биле во врска со романите и озборувања, кроше и Берлинска волна.Според еден автор:
Иако главниот период на популарност на папратите како декоративен мотив се протегаше од 1850-тите до 1890-тите, интересот за папратите навистина започна кон крајот на 1830-тите кога британското село привлече сè поголем број аматери и професионални ботаничари. Нови откритија беа објавени во периодични списанија, особено ''Фитологист'', која првпат се појави во 1844 година. Папратите се покажаа како особено плодна група на растенија за нови записи, бидејќи тие биле помалку проучувани од цветните растенија. Исто така, папратите беа најразновидни и најзастапени во дивите, повлажни, западни и северни делови на Британија кои стануваа попристапни преку развојот на подобри патишта и железница.
2 Собирање и одгледување
Збирката папрати привлекла ентузијасти од различни општествени класи, што го натерала натуралистот Питер Д А Бојд да напише дека „дури и работникот на фармата или рударот може да има колекција британски папрати што ги собрал во дивината и заедничкиот интерес понекогаш носи луѓе од многу различни социјални потекло заедно“.
За некои било модерно хоби, а за други посериозна научна работа, сепак собирањето папрат станало комерцијализирано со продажба на стока за собирачи на папрат. Опремени со ''Папратите од Велика Британија и Ирска'' или со една од многуте други книги што се продавале за идентификација на папрат, колекционерите барале папрати од дилерите и во нивните родни живеалишта низ Британските острови и пошироко. Фронтовите биле притиснати во албуми за прикажување во домовите. Биле собрани и живи растенија за одгледување во градините и во затворени простории. Расадниците обезбедувале не само автохтони видови, туку и егзотични видови од Америка и други делови од светот.
Случајот Вардијан, претходник на модерниот терариум, бил измислен околу 1829 година од Натаниел Багшо Вард за да ги заштити своите папрати од загадувањето на воздухот во Лондон од 19 век. Куќичките Вардијан набрзо станале карактеристики на стилски соби за цртање во Западна Европа и САД и помогнле да се прошири лудоста за папрат и лудоста за одгледување орхидеи што следеше. Папратите се одгледувале и во папратни куќи (оранжерии посветени на папрати) и во папрати на отворено.
Покрај приближно седумдесет домашни британски видови и природните хибриди на папрати, хортикултуралистите од оваа ера биле многу заинтересирани за таканаречените ''чудовишта'' - чудни варијанти на диви видови. Од нив избрале стотици сорти за одгледување. ''Polystichum setiferum'', ''Athyrium filix-femina'' и ''Asplenium scolopendrium'', на пример, дале околу триста различни сорти.
3 Декоративна уметност
Мотивите од папрат првпат станале впечатливи на Меѓународната изложба во 1862 година и останале популарни „како драг симбол на пријатни активности“ до крајот на векот.
Бидејќи ресите од папрат се малку рамни, тие се користеле за украсување на начини на кои многу други растенија не би можеле да бидат. Тие биле залепени во колекционерски албуми, залепени на тридимензионални предмети, користени како матрици за „работа со прскање“, мастило и пресувани во површини за природно печатење итн.
Шемите на керамика од папрат биле воведени од Веџвуд, Минтонс, Ројал Вустер, Риџвеј, Џорџ Џонс и други, со различни форми и стилови на декорација, вклучително и мајолика. Споменикот на Сер Вилијам Џексон Хукер, директор на Кралската ботаничка градина, Кју бил нарачан од Џосија Веџвуд и синовите и бил подигнат во црквата Кју во 1867 година со панели од јаспис со нанесени гранчиња што ги претставувале егзотичните папрати. Копија била претставена во сегашниот музеј на Викторија и Алберт, каде што сè уште може да се види.
Иако реалистичните прикази на папратите биле особено омилени во декоративната уметност од овој период, „Дури и кога претставата беше стилизирана како што беше вообичаена на врежаното стакло и метал, ефектот сè уште беше препознатливо „папратен“.
4 Други видови
''Селагинела'' и ''Lycopodiopsida'' и други растенија од папратот, исто така, биле собрани и претставени на украсни предмети.
5 Ефекти врз домородните популации
Ревноста на викторијанските колекционери довело до значително намалување на дивите популации на голем број поретки видови. Долготрајната шума била под сериозна закана во Шкотска, особено во ридовите Мофат . Оваа област некогаш ја имала најобемната популација на овој вид во ОК, но потоа останале само неколку мали колонии чија иднина останала под закана. Сродната алпска шума доживеала слична судбина, иако ризиците не биле сè за растенијата. Џон Садлер, подоцна куратор на Кралската ботаничка градина во Единбург, за малку ќе го загубел животот добивајќи папрат на карпа во близина на Мофат, а ботаничкиот водич наречен Вилијам Вилијамс починал собирајќи ја Алпската Вудсија во Велс во 1861 година. Неговото тело било пронајдено во подножјето на карпата каде Едвард Лејд првпат го собрал видот речиси два века порано. Во нејзиниот ботанички водич и мемоарите ''Харди Фенс'' (1865), писателката Нона Белаерс повикала на закони за заштита на папратите од прекумерно собирање: „Мораме да имаме „закони за папрат“ и да ги чуваме како дивеч“.
Папратот Киларни, кој се сметал за едно од најзагрозените растенија во Европа и еднаш пронајден на Аран, се сметал дека е исчезнат во Шкотска поради активностите на собирачите од 19 век, но видот оттогаш бил откриен на Скај во неговата гаметофитска форма. Друг пример е Дикиевиот мочен меур-папрат, кој бил откриен како расте на карпи богати со бази во морската пештера на брегот на Кинкардиншир во 1838 година. До 1860 година се чинело дека првобитната колонија била истребена, иако видот бил обновен и денес таму има популација од повеќе од 100 растенија, каде што растел во пукнатина на покривот.
6 Надвор од Обединетото Кралство
Птеридоманија „обично се смета за британска ексцентричност“, и историчарите биле поделени во однос на нејзиниот досег надвор од Обединетото Кралство. Џон Д. Скот напиша:
Се чинеше дека лудоста ја одмина Америка - најверојатно затоа што истите овие видови во Америка се во суштина ослободени од овие „откачени“ абнормални форми. Тоа може да се должи и на фактот дека американските ботаничари во најголем дел биле позаинтересирани за разоткривање на сложеноста на видовите вклучени во комплексите на папрат како што се Asplenium, Dryopteris и Botrychium.
Од друга страна, историчарката Сара Витингем „прикажала многу докази дека стигнала до американските брегови“ во нејзината книга „ ''Папратна треска: Приказната за птеридоманија“'' . Американското здружение за папрат било основано во 1893 година и имало над 900 членови ширум светот. Друштвото било со седиште на Универзитетот во Индијана и се сметало себеси како „еден од најголемите меѓународни клубови за папрат во светот“. Вилијам Ралф Максон постојано служел како претседател на друштвото.
Фенери Доренс Х. Хамилтон во Арборетумот Морис на Универзитетот во Пенсилванија бил единствениот преостанат самостоен викторијански фернер во Северна Америка. Имал заоблен стаклен покрив во викторијански стил и наполнил 100 години во 1999 година. Дизајниран од Џон Морис, истоименикот на арборетумот, Фенери се вели дека отелотворува „некои од многуте страсти на Викторијанците: љубовта кон собирањето, почитувањето на природата и модата на романтичните градини... неговиот филигрански покрив блескав на сончева светлина.
Птеридоманијата имала негативни ефекти врз австралиската средина, во Квинслендската папратска треска виделе растенија одземени од нивните природни живеалишта за да ги нахранат апетитите на собирачите. Епифитичните папрати, како што се Staghorns и птичји гнезда, биле собрани од дивината бидејќи станале популарни украсни парчиња што можело да се закачат. Естетика која била прилично чудна за Квинсленд била глетката на стагроните што ја красела јавната и приватната инфраструктура, вклучувајќи го Парламентот и главните железнички станици. Оваа практика опстојувала и до крајот на дваесеттиот век.