procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Шумски вечерник

Шумски вечерник, Лејслеров лилјак или ирски лилјак, е вид на инсектојаден лилјак кои припаѓа на фамилијата вечерни лилјаци, Vespertilionidae. Видот е именуван во чест на натуралистот Јохан Филип Ахил Лејслер.
1 Опис
Шумски вечерник има средна големина, малку помал од ноќен лилјак . Има должина од 48 до 68 мм (глава и тело) и распон на крилјата од 260 до 330 мм. Подлактицата е со димензии од 38 до 47 mm, а тежината на лилјакот е од 11 до 20 грама. Лицето, ушите и крилјата се црни. Крзното е кафеаво. Долните страни на рацете се влакнести што му го дава уште едно име „лилјак со влакнести раце“. Ушите му се кратки и заоблени во форма на печурка. Крилата се долги и тесни.
2 Распространетост
Шумскиот вечерник се среќава локално низ Европа и западна Азија, на исток до Урал и Хималаите. Го има и во северозападна Африка, Канарските Острови и Мадејра . Додека пак лилјаците на Азорите често се смета за посебен вид - ''Nyctalus azoreum.''
Обично се наоѓа во шумите, иглолисни и листопадни, но исто така се приспособи на паркови и урбани области и често ги има и во згради.
Во повеќето делови каде што се среќава шумскиот вечерник тој е редок, но во Ирска е многу почест, бидејќи е најголемиот и трет најчест вид лилјак на островот. Во Британија е познато од неколку колонии во Англија и Велс со повремени скитници кои стигнуваат до Шкотска . Закана за нивниот опстанок вклучуваат намалување на бројот на инсекти, губење шуми и шупливи дрвја и токсични хемикалии кои се наоѓаат во обработеното дрво во објектите.
3 Хранење
Лилјаците се појавуваат веднаш по зајдисонце за да се хранат со летечки инсекти како што се молци и бубачки. Тие понекогаш се хранат околу уличните светилки, фаќајќи ги инсектите што ги привлекуваат. Тие се најактивни околу самрак и зори и ќе патуваат до 10 km по потрага за храна .
4 Размножување
Шумскиот вечерник обично се размножува во мали колонии од околу 20 до 50 единки, но во Ирска тие можат да бидат многу поголеми, со некои колонии кои броат до 1.000 единки. Колонијата е обично во шупливо дрво или зграда. Женките раѓаат едно или две младенчиња, а близнаците се почести во источниот дел од нивната распространетост.
5 Ехолокација
Честотите што ги користат овие лилјаци за ехолокација се помеѓу 25–54 kHz, имаат најмногу енергија на 29 kHz и имаат просечно времетраење од 8,5 ms.
6 Културни референци
Сликата на лилјакот е една од безбедносните одлики на банкнотата од 20 фунти од 2020 година на Алстер банката на Северна Ирска.
Волнеста млечка

''Волнеста млечка''
Во Готланд, Шведска
Научна класификација
Царство:, Fungi
Колено:, Basidiomycota
Класа:, Agaricomycetes
Ред:, Russulales
Семејство:, Russulaceae
Род:, ''Lactarius''
Вид:, ''L. mairei''
Биномен назив
''Lactarius mairei''Malençon (1939)
''Волнеста млечка (латински:''''Lactarius mairei'' ) е припадник на родот Млечки (печурки) од редот Russulales. Првично пронајден во Мароко, тој бил опишан како нов за науката во 1939 година од Жорж Жан Луис Маленсон.''Волнеста млечка е отровна габа. Пронајдена е и во Европа.'' Ја има и во Македонија''.''
0.1 Поврзано
Список на видови Млечки (печурки)
Френи Шнајдер

Ферена „Френи“ Шнајдер (родена на 26 ноември 1964 година) е поранешна скијачка од Швајцарија. Таа е најуспешна алпска скијачка во нејзината земја, и четвртата најуспешна скијачка во светот (по Линдзи Вон, Анемари Мозер-Прел и Микаела Шифрин) и билаизбрана за „швајцарска спортистка на векот“.
1 Приватен живот
Шнајдер е родена во Елм (Швајцарија), како ќерка на чевлар. Нејзината мајка умрела од рак кога Шнајдер била тинејџерка: затоа ја ставила својата скијачка кариера во мирување и го напуштила училиштето за да се грижи за семејството.
2 Скијачка кариера
Шнајдер дебитирала во Светскиот куп на 20-годишна возраст. Таа трипати го освоила Свeтски куп во алпско скијање во генерален пласман и единаесет пати победувала во Светскиот куп во слалом и велеслалом. Исто така, освоила пет медали на Зимските олимписки игри: 3 злата (слалом и велеслалом во Калгари во 1988 година и слалом во Лилехамер во 1994 година), и 6 медали на Светските првенства, вклучувајќи уште 3 злата (велеслалом во Кран-Монтана во 1987 година и Вејл во 1989 година; Слалом во Залбах во 1991 година).
За време на сезоната 1988-1989 победила на 14 трки од Светскиот куп, рекорд за победи во една сезона кој го држела сè додека Шифрин не го соборила во сезоната 2018-19.
Во април 1995 година, по единаесет успешни сезони, објавила дека се повлекува од професионално скијање. Денес, Шнајдер има своја школа за скијање во нејзиното родно село Елм, како и продавница за спортска опрема во Гларус.
Кајан Берд

Кајан Берд (исто така познат како ''Кајанберд'' или ''Дсеванк'', ''Каյանբերդ'' или ''Դсеվանք'') — тврдина и поранешен манастир на Ерменската апостолска црква во провинцијата Лори во Северна Ерменија. Тврдината се наоѓа помеѓу манастирите Хагпат и Санахин. Кајан Берд е стратешки изграден на работ на гребенот помеѓу два кањони над реката Дебед.
1 Архитектура
Точната година на изградба на замокот не е позната. Можно било кралот Ашот II. Јеркат го изградил во одреден момент во 10 век. Замокот е во голема мера уништен. Ѕидниот прстен е ограден со триаголна површина и бил обезбеден со полукружни одбранбени кули. Внатре во областа останала црквата Сурб Аствацацин (Սուրբ Աստվածածին, „Света Богородица“). Изграден е од црн туф. Нејзината сина, црвена, бела купола била оштетена во земјотрес во 1827 година. Куполата била изградена во десниот агол на тврдината, со која дели надворешен ѕид. Во близина може да се видат и бројни урнатини од куќи, цистерни и водоводни цевки од глина. Во придружното село има гробница од рано железно време.
2 Историја
Во средината на XI век бил изграден Хагпат на верскиот центар на Лори и конкурирал со братски манастир Санахин. Според средновековниот историчар Киракос Ганџакеци, архиепископот од Хагпат, Ховханес, ја изградил тврдината во 1233 година како манастир со масивни одбранбени ѕидови на почвата на Санахин. Тој потекнува од грузиско-ерменската династија Закариди и бил син на сестрата на ерменските кнезови Закаре и Иване Закаријан.
Состојбата на тлото на Санахин довело до конфликт меѓу двата манастира. По смртта на епископот, Татарите ги урнале ѕидините на манастирот во 1241 година. Потоа не бил обновен.
3 Наводи
Економски активизам

Економскиот активизам вклучува користење на економската моќ за промена. И конзервативните и либералните групи користат економски активизам за да ги бојкотираат или наддаваат стопанските друштва и организациите кои не се согласуваат со нивните конкретни политички, верски или општествени вредности. Спротивно на тоа, тоа значи и купување од оние друштва и организации кои го прават тоа.
1 Видови економски активизам
Бренд активизам е вид на активизам во кој бизнисот игра водечка улога во процесите на општествени промени. Применувајќи го активизмот на брендот, бизнисите покажуваат грижа за заедниците на кои им служат и нивните економски, социјални и еколошки проблеми, што им овозможува на бизнисите да градат одржливи и долгорочни односи со клиентите и потенцијалните клиенти. Котлер и Саркар го дефинираат феноменот како обид на фирмите да ги решат глобалните проблеми за кои се грижат нивните идни клиенти и вработени.
Потрошувачкиот активизам е активизам во име на потрошувачите за заштита на потрошувачите или од самите потрошувачи. На пример, активистите во движењето за слободни производи од доцните 1700-ти протестирале против ропството со бојкотирање на стоките произведени со ропска работа. Денес, вегетаријанството, веганството и фриганството се сите облици на потрошувачки активизам кои бојкотираат одредени видови производи. Други примери на потрошувачки активизам вклучуваат едноставно живеење, минималистички начин на живот наменет за намалување на материјализмот и видната потрошувачка и даночен отпор, облик на директна акција и граѓанска непослушност во спротивставување на владата која го наметнува данокот, на владината политика или како спротивставување на оданочување само по себе.
Акционерскиот активизам вклучува акционери кои користат акционерски удел во корпорацијата за да извршат притисок врз нејзиното раководство. Целите на акционерите-активисти се движат од финансиски (зголемување на вредноста на акционерите преку промени во корпоративната политика, структура на финансирање, намалување на трошоците итн.) до нефинансиски (одвложување од одредени земји, усвојување на еколошки политики итн.).
2 Поврзано
* Директна демократија
* Двојна моќност
* Генерален штрајк
* Greenpeace
* Ненасилство
* Даночен отпор
Алијанса од осум нации

Алијансата од осум нации бил воен сојуз од осум држави Германија, Јапонија, Русија, Велика Британија, Франција, САД, Италија и Австроунгарија кој во 1900 година ја нападнал северна Кина за да го задуши Боксерското востание и да ослободи странските мисионери кои тогаш биле опколени од востаниците во Пекинг. Сојузничките сили од осумте нации броеле околу 45.000 војници.
Со успехот на инвазијата, подоцнежните фази се развија во казнена експедиција, која ги ограбуваше Пекинг и Северна Кина повеќе од една година. Борбите завршиле во 1901 година со потпишување на Боксерскиот протокол.
1 Историја
1.1 Заднина
По избувнувањето на Боксерското востание во ноември 1899, започнал нападот врз бизнисите и индустриите на странците кои живееле во северна Кина. Боксерите, селанско движење кое било против секакво странско влијание, во 1899 и 1900 година ги напаѓале и ги убивале странските верски мисионери, странските државјани и кинеските христијани низ северна Кина. Владата на Ќинг и Кинеската царска армија ги поддржале боксерите и, под команда на генералот Ронглу, ги опколиле странските дипломати и цивилите кои се засолниле во Легацискиот кварт во Пекинг.
Дипломатскиот кор бил под опсада 55 дена, од 20 јуни до 14 август 1900 година.
Под опсада во Пекинг била и католичката катедрала бранета од 43 француски и италијански војници, 33 странски католички свештеници и калуѓерки и околу 3.200 кинески католици.
На 14 август 1900 година, сојузниците тргнале од Тијанџин кон Пекинг за да го ослободат Легацискиот кварт од опсадата.
1.2 Воен ангажман, казнени експедиции и грабежи
За да се задуши Боксерското востание (а не само за да се спасат странците во Пекинг), било одлучено да се формира голема мултинационална сила, и на тој начин се создала Алијансата. Трупите на Алијансата биле составени од контингенти на пешадија, коњица и артилериски трупи, поддржани од маринци, како и од воени бродови, кои припаѓале на осум различни држави и приближно броеле околу 55.000 војници.
Сојузничките трупи на 14 август 1900 го нападнале и го окупирале Пекинг. Брзо ја поразиле Царската армија и ставиле крај на опсадата, а исто така и на бунтот на боксерите. Царицата Довагер Циси, царот и високи владини претставници побегнале од Царската палата и се засолниле во Сиан. Го пратиле Ли Хонгжанг на мировни преговори со Алијансата.
Додека сојузничките трупи се движеле од Пекинг кон Северна Кина егзекутирале луѓе обвинети или осомничени дека се или дека личат на боксерските бунтовници. Додека сојузниците биле во Пекинг, тие ги ограбиле палатите и владините згради нанесувајќи непроценлива штета на кинеското културно наследство (вклучувајќи ги Забранетиот град, Летната палата, Ксишан и Старата летна палата). Повеќе од 3.000 позлатени бронзени Буди, 1.400 уметнички дела и 4.300 бронзени дела во храмот Сонгжу (嵩祝寺) биле ограбени.
2 Поврзано
* Боксерска револуција
Зонирана млечка

''Зонирана млечка''
Научна класификација
Царство:, Fungi
Колено:, Basidiomycota
Ред:, Agaricomycetes
Класа:, Russulales
Семејсство:, Russulaceae
Род:, ''Lactarius''
Вид:, ''L. zonarius''
Биномен назив
''Lactarius zonarius''(Bull.) Fr. (1838)
Сининими
''Зонирана млечка'' (латински: Lactarius zonarius) е член на родот Млечки (печурки) со големи млечни шапки од редот Russulales. За прв пат е опишана во 1783 година, под базионимот ''Agaricus zonarius''. Ретка, отровна габа, може да се најде во Европа и Северна Америка.
1 Опис
Шапката е карактеристична по кружните зони, односно потемнети концентрични кругови. Прво е испакната а потоа широко отворена со се поизразена вдлабнатина о средината. по површина мазна, сјајна со жолтеникава до црвеникава боја. Шапката достигнува големина од 4 до 16 см. Внатрешноста на печурката е бела и месести, а при сечењето произведува бел латекс. Месото е со лут вкус и мирис на перуника. Дршката е со должина од 2 до 5 сантиметри и помеѓу 1 и 2 см во пречник.
Ретка габа која се наоѓа само во неколку наши ланини, расте во листопадни шуми особено е во микориза со дабот од јуни до крајот на октомври. Зонираната млечка не е јадлива печурка.
1.1 Поврзано
Список на видови Млечки (печурки)
Зелена теорија

Зелената теорија ― теорија за меѓународни односи (МО). За разлика од главните теории за МО, таа ги поставува еколошките прашања како средишни за проучувањето на меѓународните односи. Според зелената теорија, главните теориите како неореализмот и неолиберализмот не успеваат да ги разберат еколошките проблеми преку нивните рационалистички и државно-центрични рамки на анализа. Зелената теорија се насочува на проучувањето на глобалната правда, меѓународниот развој, модернизацијата и безбедноста. Зелените перспективи во МО се појавиле во 1970-тите како одговор на зголемувањето на прекунационалните прашања поврзани со животната средина. До крајот на 20 век, зелената теорија се етаблирала во рамките на дисциплината. Зелената теорија се усогласува со постпозитивизмот кој произлегла од таканаречената трета (или четврта) дебата на МО. Теоријата може да се подели на крило насочено кон меѓународна политичка економија (МПЕ) и космополитско крило. Првично, крилото МПЕ, главно заинтересирано за режимите на животната средина, било посилно, но последователно многу космополитски теоретичари, како Дејвид Хелд, Ендру Линклејтер, Хенри Шу и Томас Пог, дале придонеси поврзани со прашања заживотната средина.
1 Поврзано
*Глобално затоплување
*„Анархија што доаѓа“
*Теорија за критични меѓународни односи
*Екофеминизам
*Екоцентризам
*Залена политика
*„Границите на растот“
*Одржлив развој
*Трагедија на општите добра
2 Наводи
2.1 Цитирани дела
*
3 Дополнителна литература
*******
Црква „Св. Атанасиј“ - Драгоманци

Свети Атанасиј (|Άγιος Αθανάσιος) — црква во селото Драгоманци, Мегленско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Воденско-постолско-мегленската епархија на Цариградската патријаршија.
Храмот е трикорабна базилика типична за своето време. Претставува забележителен пример за духовната архитектура во Меглен. Прогласена е за историски споменик на 2 јуни 1987 г.
1 Поврзано
* Воденско-постолско-мегленска епархија
Шарен полноќник

Parti-coloured bat
Conservation status
Least Concern (IUCN 3.1)
Scientific classification
Kingdom:, Animalia
Phylum:, Chordata
Class:, Mammalia
Order:, Chiroptera
Family:, Vespertilionidae
Genus:, ''Vespertilio''
Species:, ''V. murinus''
Binomial name
''Vespertilio murinus''Linnaeus, 1758
Range of ''V. murinus'' in Eurasia
Synonyms
Шарен полноќник ( ''Vespertilio murinus'' ) е вид на лилјак кој живее во умерена Евроазија, од Западна и Јужна Европа, на исток преку Кавказ и Иран до Монголија, сесевероисточна Кина, Кореја, Авганистан и северен Пакистан.
1 Опис
Нивното повикување, слично на птичјото, може да се слушне особено наесен за време на сезоната на парење. Шарениот полноќник има големина на телото од 4.8-6.4 центиметри со распон на крилата од 26-33 центиметри, и тежина од 11-24 грама . Неговото име потекнува од неговото крзно, кое има две бои. Задниот дел (дорзалната страна) е од црвена до темно-кафеава, со сребрено-бело. Вентралната страна е бела или сива. Ушите, крилјата и лицето се црни или темно кафеави. Ушите се кратки, широки и заоблени. Познато е дека живеат до 12 години.
2 Поведение
Овие лилјаци го ловат својот плен, како комарци, муви и молци, со широк спектар на ултразвучни сигнали, но особено околу 25–27 kHz. Тие ловат по самракот на височини од околу 20-40 метри, на пример над потоци и езера, шуми или на улични светла. Кога е студено лилјакот може да остане во своето живеалиште.
Не се знае многу за однесувањето на шарениот полноќник, бидејќи тие се доста ретки. Женските лилјаци живеат во мали групи, од околу 50 единки, понекогаш и до неколку стотици возрасни женки. Во Западна Европа, машките групи се состојат од околу 250 единки и се наоѓаат само во текот на пролетта и почетокот на летото. Овие лилјаци мигрираат , а утврдиле најдалечната миграција од 1 780 километри.
Помеѓу октомври и март, лилјаците хибернираат. Тие хибернираат сами и можат да издржат температури до .
2.1 Репродукција и раѓање
Женките формираат породилиште во мај и јули и генерално раѓаат близнаци. По осамостојувањето на младенчињата, што трае помалку од шест недели, женките го напуштаат породилиштето. Раѓањето на младенчето е во западна Европа околу почетокот на јуни.
3 Распространетост
Шарениот полноќник се среќава во Централна и Западна Европа и во Азија . Нејзиното природно живеалиште се планините, степите и шумските области, но во Западна Европа, тие главно можат да се најдат во градовите. Видот е заштитен, бидејќи е загрозен од инсектициди и промени во нивното живеалиште.
Црква „Рождество на Пресвета Богородица“ - Нисија

Рождество на Пресвета Богородица (|Γενεθλίου της Θεοτόκου) — преродбеничка црква на околу 2 км југоисточно од селото Нисија, Воденско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Воденско-постолско-мегленската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е забележителна градба од 1741 г. со вреден оригинален живопис. Во 1969 г. е прогласена за споменик на културата.
На почетокот на XXI век храмот е запустен и во урнатини.
1 Поврзано
* Воденско-постолско-мегленска епархија
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Бања

Свети Ѓорѓи (|Αγίου Γεωργίου) — преродбеничка црква во селото Бања, Воденско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Воденско-постолско-мегленската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е гробишен храм, сместен источно од селото. Претставува забележителен пример за духовната архитектура на Воденско од XIX век. Прогласена е за историски споменик на 23 март 1987 г.
1 Поврзано
* Воденско-постолско-мегленска епархија
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Теово

Свети Ѓорѓи (|Αγίου Γεωργίου) — преродбеничка црква во селото Теово, Воденско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Воденско-постолско-мегленската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата се наоѓа во центарот на селото, до гробиштата. Изградена е пред 1850 г. Во 1970-тите до неа е изградена нова централна црква „Св. Архангели Гаврил и Рафаил“.
Храмот претставува трикорабна базилика со женска црква во западниот дел. Направена е од камен, со дебелина на надворешните ѕидови од 80 см. Има два влеза — еден од јужната и еден од западната страна. Покриена е со плочи и има и камбанарија. Во внатрешноста на запад има женска црква. Има забележителен позлатен иконостас. Од фреските се издвојува Пресвета Богородица Поширока од небесата. Црквата е реставрирана во првобитниот изглед.
1 Поврзано
* Воденско-постолско-мегленска епархија
Црква „Св. Атанасиј“ - Грубевци

Свети Атанасиј (|Άγιος Αθανάσιος) — преродбеничка црква во селото Грубевци, Ениџевардарско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Воденско-постолско-мегленската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е гробишен храм сместен југозападно од селото. Изградена е во XVIII - XIX век. На крајот од XIX и почетокот од XX век со црквата завладеала Бугарската егзархија.
Храмот претставува трикорабна базилика со нартекс, трем, женска црква и полукружна апсида. Иконостасот е резбан, позлатен и насликан со световни мотиви. Заедно со царските икони датира од 1804 г. Тие икони се потпишани од Константин Зограф. Во архитравот има фрески.
Црквата е прогласена за историски споменик на 1 декември 1994 г.
1 Поврзано
* Воденско-постолско-мегленска епархија
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Долно Граматиково

Свети Ѓорѓи (|Αγίου Γεωργίου) — средновековна црква во селото Долно Граматиково, Воденско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Воденско-постолско-мегленската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата се наоѓа југозападно од селото. Изградена е во 1175 г. според стар натпис. Внатре има друг натпис во кој се споменува годината 1667 — веројатно годината кога е обновен. Во црквата има зачувани вредни фрески и вреден иконостас.
Во 1969 г. храмот е прогласен за споменик на културата.
1 Поврзано
* Воденско-постолско-мегленска епархија
Црква „Св. Петка“ - Теово

Света Петка (|Ναός Αγίας Παρασκευής или ''Σφέτα Πέτκα'') — преродбеничка црква кај селото Теово, Воденско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Воденско-постолско-мегленската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата се наоѓа на 2 км југозападно од селото. Изградена е пред 1817 г.
Храмот претставува еднокорабен храм, изграден од камен со дебелина од 60 см. Покривот е со ќерамиди на четири води. Внатре има стари икони како „Света Петка“ (1817), „Свети Ефтимиј и Харалампиј“, „Пресвета Богородица“, „Исус Христос“, „Свети Јован Претеча“ — сите дело на месни зографи. Во 1970-тите до него е изградена поголема црква.
1 Поврзано
* Воденско-постолско-мегленска епархија
Црква „Св. Лука“ - Врежот

Свети Лука (|Αγίου Λουκάς) — преродбеничка црква во селото Врежот, Ениџевардарско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Воденско-постолско-мегленската епархија на Цариградската патријаршија.
Храмот се наоѓа во северниот дел на селото. Според месното предание, изграден е во 1790 г. Претставува трикорабна базилика со отворен трем на југ и запад. Подоцна јужно до него е изградена нова црква.
Во 1926 г. селото е преименувано во Агиос Лукас (во превод ''Свети Лука'') според црквата.
1 Поврзано
* Воденско-постолско-мегленска епархија
Црква „Св. Атанасиј“ - В’дришта

Свети Атанасиј (|Άγιος Αθανάσιος) — преродбеничка црква во селото В’дришта, Ениџевардарско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Воденско-постолско-мегленската епархија на Цариградската патријаршија.
1 Местоположба
Црквата е гробишен храм на северниот крај на селото.
2 Историја
Храмоте е изграден околу 1800 г., веројатно како манастирски. Изгорен е во 1842 и 1933 г. Внатре е откриено евангелие од 1659 г. кое денес се наоѓа во Националниот историски музеј во Софија.
3 Поврзано
* Воденско-постолско-мегленска епархија
Црква „Св. Спас“ - Тодорци

Свети Спас (Вознесение Христово) — преродбеничка црква во селото Тодорци, Мегленско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Воденско-постолско-мегленската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е изградена во 1878 г. Претставува трикорабна базилика со отворен трем на југ и запад. Вратите се доста ниски. Камбанаријата е на западната страна. Средниот кораб одвнатре е засводен, а страничните се со рамни тавани. Иконостасот е импресивен. Во црквата има неколку икони од 1778 г. Зографисана е во 1878 г. од Божин Стаменитов (Емануил Стаматијадис) од Пазар. Добро зачуван е резбаниот дрвен парапет на женската црква со сцени од химната Акатист, дело на светогорски монах. Иконите во црквата се од солунското гратче Куфалово, со кое Тодорци има стари врски. Црквата била палена од Турците во 1850 и 1875 г.
Државата ја прогласила за заштитен споменик на културата на 2 јуни 1986 г.
1 Поврзано
* Воденско-постолско-мегленска епархија
Црква „Св. Петар и Павле“ - Врежот

Свети Петар и Павле (|Ιερός ναός Αγίων Πέτρου και Παύλου) — црква кај селото Врежот, Ениџевардарско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Воденско-постолско-мегленската епархија на Цариградската патријаршија.
Ова е црква на стар манастир, обновена во XX век. Сместена е на 600 м источно од селото. Во храмот се чуваат 12 вредни икони и царските двери од стариот оригинален иконостас од XIX век.
1 Поврзано
* Воденско-постолско-мегленска епархија
Црква „Св. Петка“ - В’дришта

Света Петка (|Ναός Αγίας Παρασκευής) — преродбеничка црква во селото В’дришта, Ениџевардарско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Воденско-постолско-мегленската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е изградена во 1756 г. Престолните икони се насликани во 1815 г. од мајсторот Ѓорѓи Мануил од Селица, Населичко.
1 Поврзано
* Воденско-постолско-мегленска епархија
Лихенологија

Лихенологијата е биолошка дисциплина која ги проучува лишаите. Историските почетоци на лихенологијата се поврзани со Ерик Ахариус („татко на лихенологијата“), ученик на Карл Лајн. Ахариус е на преминот од 18 и 19 век. објавил голем број учебници и научни публикации за лишаите, од кои најважни се:
* (''Lichenographiae Sueciae prodromus'' 1798 );
* (''Methodus lichenum'' 1803 );
* ( ''Lichenographia universalis'' 1810 );
* ( ''Synopsis methodica lichenum''1814 ).
Како што мислењата за природата на односот помеѓу алгите и габите кај лишаите се менувале паралелно со развојот на науката, така се менувала и важноста на лихенологијата и интересот за неа. Денес, лихенологијата се смета за дел од микологијата.
Црква „Св. Атанасиј“ - Кадиново (стара)

Свети Атанасиј (|Άγιος Αθανάσιος) — преродбеничка црква во селото Кадиново, Ениџевардарско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Воденско-постолско-мегленската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е гробишен грам сместен северно од селото. Изграден е на почетокот на XIX век, судејќи по фреската „Благовештение“, датирана 1806 г. Според кукушкиот околиски училиштен инспектор Никола Хрлев во 1909 г. црквата, заедно со целото село била врховенството на Бугарската егзархија, но немала никаков имот.
Во центарот на селото се наоѓа истоимената црква „Св. Атанасиј“, која е поголема и изградена многу подоцна.
1 Поврзано
* Воденско-постолско-мегленска епархија
Богородична црква во Долц

Црква на Богородица во Долц е населба во општина Краљево, која била подигната во 1441г./1442г. и е неподвижно културно наследство како споменик на културата од големо значење.
1 Надворешноста на црквата
Црквата посветена е на Света Богородица во селото Долц кое се наоѓа на неколку километри јужно од Манастирот Студеница. Речиси квадратната основа на храмот, е мала по големина, но нејзината двоспратна структура има висина од околу 6 метри, па издолжената силуета повеќе личи на кула отколку на место за богослужба. Двете идентични соби, сместени една врз друга и засводени, најверојатно првично не служеле дури ни како црква.
Во долната просторија има еден отвор на западната страна, а во двостепената просторија има четири заоблени отвори, од кои се северни и јужни и се наоѓаат веднаш до исток на ѕидот. Се претпоставува дека таквиот концепт на зградата го покажува неговиот поранешен погребен карактер. Во времето на деспотот Ѓураѓ Бранковичќ поточно 1441/1442г. била извршена реконструкција, за што сведочи и делумно зачуваниот натпис на фреските. Бидејќи во овој случај ѕидовите на врвот биле шарени, јасно е дека до таа година биле извршени интервенции кои ја претвориле оваа просторија во црква: отворите групирани на источната страна беа заѕидани, и така се формира олтарот како простор со плитка апсида, ѓаконија и проскомедија. Можеби, во исто време, била соѕидана и големата припрата. Фреските биле сочувани доста фрагментирано во источниот дел на храмот.
Истражувањата и реставрацијата биле спроведени во 1969 години.
2 Поврзано
* Споменци на културата од големо значење
Јоханес Рик

Јоханес (Жоао Еванџелиста) Рик (19 јануари 1869 - 1946) бил бразилски свештеник и миколог роден во Австрија, кој се смета за „татко на бразилската микологија“. Тој бил првиот што систематски го документирал габичната биоразновидност, особено макрогабите, во јужен Бразил. Рик воспоставил комуникација со неколку современи миколози, како што се Џакомо Бресадола, Кертис Гејтс Лојд, Хајнрих Рем и Ханс Сидоу, кои му помогнале да ги идентификува неговите бразилски колекции. Рик бил учител во Фелдкирх од 1894 до 1898 година пред да стане студент по теологија во Фалкенбург (Холандија) од 1899 до 1902 година. Откако се преселил во Бразил во 1902 година, бил учител до 1915 година, потоа социјален работник од 1915 до 1929 година и на крајот професор по теологија до 1942 година.
1 Избрани дела
Рик, Ј. (1960). „Базидиомицети Eubasidii во Рио Гранде до Сул - Бразилија 4.Meruliaceae, Polyporaceae и Boletaceae“. Ботаничка серија Iheringia 7 : 193–295.
2 Поврзано
**
Црква „Св. Атанасиј“ - Пилорик

Свети Атанасиј (|Άγιος Αθανάσιος) — преродбеничка црква во селото Пилорик, Ениџевардарско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Воденско-постолско-мегленската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е гробишен храм во западниот крај на селото, изграден на почетокот на XIX век. Претставува трикорабна базилика со нартекс, женска црква, полукружна апсида и трем на југ. Изградена е од камења, делкани на четирите агли. Таванот е резбан, со претстава на Христос Седржител од 1886 г. Резбаниот многуаголен иконостас има икони од 1846 г. На гробиштата има стари округли крстови од камен.
Сè до изградбата на црквата „Успение на пресв. Богородица“ во 1860 г., православното население на Пазар одело во оваа црква.
Црквата е прогласена за историски споменик на 23 февруари 1995 г.
1 Поврзано
* Воденско-постолско-мегленска епархија
Противпожарна касарна во Сента

Касарната во Сента била изградена во 1904 година. Како споменик на културата спаѓа во категоријата споменици од големо значење.
Зградата на противпожарната бригада во Сента, била дизајнирана од страна на Унгарски архитект, Бела Лајта, еден од најдобрите следбеници на познатиот унгарски архитект Еден Лехнера.
1 Надворешноста на зградата
Изградена е во сецесионистички стил со елементи на унгарската народна уметност и се смета за ремек-дело на комбинација од унгарската сецесија и народна конструкција. Се состои од три павилјони - два се на линијата на регулирање на улиците, а третиот е во дворот. На предната страна на улицата, помеѓу два идентични павилјони сместени на оската, постои порта. Овие два павилјони се дизајнирани за канцеларијата на Претседателот, сала за состаноци, сала за забава, библиотека и читална. Во дворот има поинаква концепирана зграда. Во неа има: кабинети, спални, магацин за машини, набљудувачница и трпезарија. Магацинот се наоѓа веднаш зад овие згради.
Зградата е декорирана во малтер и хармонично насликана. Сите функционални апликации во зградата, како олуците, биле дизајнирани и изведени на уникатен начин.
Конзерваторските работи биле изведувани во 1965, 1992 и 2005 година.
2 Поврзано
* Споменик на културата од големо значење
3 Фотогалерија
Хајнрих Рем

Хајнрих Симон Лудвиг Фридрих Феликс Рем (20 октомври 1828, Едерхајм – 1 април 1916 година, Минхен ) бил германски миколог и лихенолог. Студирал на универзитетите во Ерланген, и Хајделберг, а докторирал во 1852 година. За време на неговата кариера, тој бил лекар во Дитенхофен (од 1854 година), Сугенхајм (од 1857 година) и Виндсхајм (од 1871 година). Во 1875 година, тој станал регионален медицински испитувач во Лор ам Мајна.
1 Публикации
* Рем, Х. 1874 година. Аскомицетен фасц. 5: 201-250
* ----. 1875 година. Аскомицетен 6: 251-300
* ----. 1881 година, публик. 1882 година. Придонеси за аскомицетната флора на германските Алпи и предалпите. Хедвигија 20: 97-103
* ----. 1882 година. Придонеси за аскомицетната флора на германските Алпи и предалпите. Хедвигија 21 (8): 113–123.
* ----. 1883 година. Аскомицетен фасц. XV: 701-750
* ----. 1883 година. Аскомицети Лојкани Лектиi во Унгарија, Трансилванија и Галиција. [i-iv], [1]-70. Берлин; Фридлендер и син
* ----. 1883 година. Аскомицетен фасц. XIV. Хедвигија 22: 52-61
* ----. 1885 година. Аскомицетен фасц. XVI. Хедвигија 24: 7-17
* ----. 1885 година. Аскомицетен фасц. XVII. Хедвигија 24 (6): 225-246
* ----. 1888 година. Аскомицетен 923, во шема.
* ----. 1888 година. Аскомицетен фасц. XIX. Хедвигија 27: 163-175
* ----. 1889 година. Аскомицетен: Хистеријацеа и Дискомицети. Криптогамен-Флора фон Дојчланд на Д-р Л. Рабенхорст, Oesterreich und der Schweiz Zweite Auflage. Vol. 1. 3. Абт: Аскомицети: Хистеријацеа и Дискомицети. 209-336
* ----. 1889 година. Аскомицетен, Фасц. XX. Хедвигија 5: 347-358
2 Епоними
Во 1861 година, габичниот род ''Rehmia'' бил именуван по него од лихенологот Август фон Кремпелхубер. Други миколошки родови кои го содржат неговото име се ''Rehmiella'', ''Rehmiodothis'' и ''Rehmiomycella''.
Паул Кумер

Паул Кумер (роден на 22 август 1834 година, а починал на 6 декември 1912 година) свештеник, учител и научник во Цербст, Германија, познат главно по неговиот придонес за миколошката номенклатура. Претходната класификација на агариците од страна на пионерскиот таксоном за габи, Елиас Магнус Фрис, назначи само многу мал број родови, при што повеќето видови спаѓаат во Агарикус. Овие неколку родови биле поделени на многу триби („племиња“). Во своето дело од 1871 година, ''Водич за наука за печурки'', Кумер го подигнал поголемиот дел од племето Фрис до статус на род, со што воспоставил многу од генеричките имиња за агарици кои се користат до ден-денес.
Од 1857 до 1863 година, тој работел како приватен предавач, а потоа служел како кустос во Зербст (1863–1877). Од 1877 година наваму, тој бил министер во Хан Мунден .
1 Библиографија
* „Водич за наука за печурки. Инструкции за методична, лесна и сигурна идентификација на печурките кои се појавуваат во Германија, со исклучок на мувлата и сите премногу ситни лигите и јадрото на габите.“ 1. издание. Зербст (Е. Лупе); (1871).
* „Водич за науката за мов. Инструкции за лесно и безбедно идентификување на германските мовови". 119 стр.; Берлин. (1873).
* „Водич за црн дроб и феморални криптогами“ (коњско опавче, мов, папрат, коренови култури). 1. Ауфл.; Берлин (Спрингер); (1875).
* „Слики на карактери на криптогамисти“. VIII+251 стр., 220 илустрации; Хановер, (1878).
* „Водич за науката за мов. Инструкции за лесно и безбедно идентификување на германски мовови“, 2. Ауфл.; Берлин, (1880).
* „Флората на мов во областа околу Хан. -Минден. - Бот. Централблат 40: 65–72, 101–106; Касел, (1889).
* „Водич за науката за мов. Инструкции за лесно и безбедно идентификување на германските мовови". Трето издание; Берлин, (1891).
* „Водич за црн дроб и васкуларните криптогами“ (коњско опавче, клупски мов, папрати, коренчиња). 2. издание VII+148 стр.; Берлин (Пролет), (1901).
Црква „Св. Јован Претеча“ - Липариново

Свети Јован Претеча (|Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου) — преродбеничка црква во селото Липариново, Ениџевардарско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Воденско-постолско-мегленската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата претставува трикорабна базилика со нартекс и деветстрана апсида на исток. Изградена е во 1864 - 1865 г. за време на митрополитот Никодим Воденски (1859 - 1870).
Прогласена е за историски споменик на 5 април 1999 г.
1 Поврзано
* Воденско-постолско-мегленска епархија
Црква „Св. Атанасиј“ - Чекре

Свети Атанасиј (|Άγιος Αθανάσιος) — преродбеничка црква во селото Чекре, Ениџевардарско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Воденско-постолско-мегленската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е гробишен храм изграден од крајот на XVIII до почетокот на XIX век. Сместен е на источниот крај на селото, на брегот на денес пресушеното Ениџевардарско Езеро. Според друг извор, црквата е од времето на митрополитот Никодим Воденски (1859 – 1870).
Храмот претставува трикорабна базилика со нартекс, женска црква, трем и полукружна апсида. Иконостасот е резбан и царските икони на него се од 1815 г. Таванот дрвен и рамен, резбан и насликан.
Црквата е прогласена за историски споменик на 6 декември 1994 г.
1 Поврзано
* Воденско-постолско-мегленска епархија
Ролф Сингер

Ролф Сингер (роден на 23 јуни 1906 - починал 18 јануари 1994 година) бил миколог роден во Германија и еден од најважните таксономисти на жабрени печурки (агарици) во 20 век.
По добивањето на неговиот докторат на Универзитетот во Виена во 1931 година работел во Минхен. Меѓутоа, до 1933 година, Сингер ја напуштил Германија за Виена поради политичкото влошување во Германија. Таму ја запознал својата сопруга Марта Сингер, па од Виена, Сингер и неговата сопруга заминале во Барселона, Шпанија, каде Сингер бил назначен за доцент на Автономниот универзитет во Барселона. Прогонството од страна на шпанските власти во име на германската влада го принудило Сингер да ја напушти Шпанија и да замине во Франција во 1934 година. По стипендијата во Музејот на природната историја во Париз, Сингер повторно се преселил, овој пат во Ленинград, каде што бил виш научен експерт во Ботаничката градина на Академијата на науките на СССР. За време на неговото време на Академијата, Сингер направи многу експедиции во Сибир, Алтајските планини и Карелија. Во 1941 година, Сингер емигрирал во Соединетите Држави. Му била понудена позиција во Фарлоу Хербариумот на Универзитетот Харвард како научен соработник, потоа како помошник куратор, а потоа како вршител на должноста куратор по смртта на д-р Дејвид Линдер. Тој поминал вкупно седум години на Фарлоу. Во тоа време, Сингер добил и стипендија за Гугенхајм за студии во Флорида и предавал на биолошката станица Планинско Езеро на Универзитетот во Вирџинија .
Во 1948 година, Сингер го напуштил Харвард за да стане професор на Националниот универзитет де Тукуман во Аргентина. Подоцна, во 1961 година, Сингер станал професор на Универзитетот во Буенос Аирес. За време на неговиот престој во Јужна Америка, Сингер, неговата сопруга и неговата ќерка Хајди многу собирале. Последното именување на Сингер за факултет било на Универзитетот во Илиноис во Чикаго, од 1968 до 1977 година.
Сингер бил плоден писател, со повеќе од 400 публикации на неговото име. Тој бил познат и по неговата желба да им помага на другите миколози, без разлика дали се професионалци или аматери.
1 Наводи
** Пејачот, Ролф. „Биографија“
Килиместа млечка

''Килиместа млечка''
Научна класификација
Царство:, Fungi
Колено:, Basidiomycota
Класа:, Agaricomycetes
Ред:, Russulales
Семејство:, Russulaceae
Род:, ''Lactarius''
Вид:, ''L. cilicioides''
Биномен назив
''Lactarius cilicioides''Fr.) Fr. (1838)
Синоними
Килиместа млечка (латински: Lactarius cilicioides) е член на родот Млечки (печурки) со големи млечни шапки од редот гулапковидни (''Russulales''). Расте по влажни шуми и крај потоци. Кога ќе се пресече или скрши испушта бело луто млеко (латекс)).
0.1 Поврзано
Список на видови Млечки (печурки)
Црква „Св. Атанасиј“ - Аларе

Свети Атанасиј (|Άγιος Αθανάσιος) — преродбеничка црква во селото Аларе, Ениџевардарско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Воденско-постолско-мегленската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е гробишен храм изграден во XIX век. Претставува еднокорабна базилика со тринаесетстрана апсида, срушен нартекс-женска црква на запад и трем на југ. Во нишата на жртвеникот има остатоци од фрески од крајот на XIX век.
На крајот од XIX и почетокот на XX век, иако целото село било под врховенството на Бугарската егзархија, храмот стоел затворен поради спорови меѓу неа и Цариградската патријаршија.
Црквата е прогласена за историски споменик на 6 декември 1994 г.
1 Поврзано
* Воденско-постолско-мегленска епархија
Спилието

Спилието (Берик, Беричка Клисура или Сливенска Клисура; |Φαράγγι της Κορομηλιάς) — живописна клисура на Желевска Река во Костурско, Егејска Македонија.
1 Опис
Клисурата почнува од месноста Берик (800 м.н.в.), каде се наоѓало истоименото село Берик и каде и денес стои Беричкиот мост (наречен и Д’мбенски). Се протега во јужен правец и излегува кај селото Сливени на 750 м надморска височина. Има вкупна должина од 18,3 км. Подрачјето зафаќа површина од 707 ха и е заштитено од државата поради „особената природна убавина“. По Варовничките карпести падини на клисурата има мали пештери, од каде потекнува името ''Спилието'' (од грч. ''σπήλαιο'', „пештера“). По карпите и по бреговите на реката растат грмушки и различни широколисни дрвја.
Во една од пештерите кај излезот од клисурата се наоѓа Сливенската кула.
2 Поврзано
* Берик (село)
* Берички мост
Црква „Св. Никола“ - Шестево

Сети Никола (|Αγίου Νικολάου) — црква во селото Шестево, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија.
Храмот е изграден во 1813 г. Претставува трикорабна базилика со припрата и трикатна камбанарија на северниот крај.
Во 1996 г. црквата е прогласена за заштитен споменик на културата.
1 Поврзано
* Костурска епархија
Црква Свети Јован (Тарту)

Црква Свети Јован (естонски: ''Jaani kirik''; германски: ''St. Johanniskirche zu Dorpat'') — готска лутеранска црква, една од знаменитостите на градот Тарту, Естонија. Црквата е посветена на Јован Крстител.
1 Историја
Првично, Свети Јован била католичка црква, бидејќи најстарите делови од сегашната зграда потекнуваат од 14 век. Пред тоа, на истото место постоела црковна зграда барем од првата половина на XIII век. Археолошките истражувања покажале дека овде можеби имало дрвена црква во 12 век. Ова е особено извонредно затоа што националното христијанизирање се случило многу подоцна. Зградата од црвени тули доживеала големи промени, бидејќи во голема мера била обновена и по Големата северна војна и по Втората светска војна. Барокните капели биле додадени во 1746 и 1769 година. Црквата сега е дел од Естонската евангелистичко-лутеранска црква.
Големиот пожар во Тарту започнал во близина на црквата во 1775 година, а црквата и блиската куќа на Упсала биле поштедени од уништување, што уништил речиси двесте куќи.
На крајот на 19 век црквата обезбедувала основно образование. Овде единственото школување го добила глумицата Амали Конса.
2 Архитектура
Најизвонредната одлика на Свети Јован е неговото богатство од теракотни фигурини што ја опкружуваат надворешноста на црквата. Првично, имало повеќе од илјада рачно изработени фигурини, секоја различна од другите; денес, сочувани се околу 200.
Од 1999 година, црквата Свети Јован има две нови ѕвона наречени Петрус и Паулус по двајцата светци заштитници на градот (соодветно, Свети Петар и Свети Павле).
3 Наводи
Црква „Св. Димитриј“ - Куманичево (Костурско)

Свети Димитриј (|Αγίου Δημητρίου) — црква во селото Куманичево, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија.
Храмот е изграден во 1783 г. Претставува еднокорабен поствизантиски храм со дрвена покривна конструкција, припрата и живопис од 1783 г. На западниот ѕид од двете страни на вратата се претставени архангелите Михаил и Гаврил. Има икони од XVIII и XIX век.
Во 1996 г. црквата е прогласена за заштитен споменик на културата.
1 Поврзано
* Костурска епархија
Каставски статут

Каставски статут — статут на градот Кастав од 1400 година, напишан на хрватски јазик и со глаголско писмо.
Според некои извори, статутот бил напишан во 1490 година, но потоа најверојатно бил преведен од глаголица на латински, бидејќи е зачуван на латински јазик.
Каставскиот статут го потврдува статусот на Кастав, како административен и политички центар од крајот на 14 век. Првиот запис не е зачуван, но зачувани се неколку преписи на чакавски, латински, италијански и германски јазик. Денес се чува во Националната и универзитетска библиотека во Загреб.
1 Поврзано
* Кастав
* Врбнички статут
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Рулја

Успение на Пресвета Богородица (|Kοίμησης της Θεοτόκου) — преродбеничка црква во селото Рулја, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е гробишен храм сместен во јужниот крај на селото, изграден во 1860 или во 1865 г. заедно со отворањето на народното училиште. Претставува трикорабна базилика со дрвен покрив Во неа едноподруго служеле свештениците поп Каранфил Бурџунов, поп Христо Бурџунов, поп Трајко Петков и поп Павле Настов (1912 г.). Црквата има вредни украси од времето на преродбата.
1 Поврзано
* Костурска епархија
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Смрдеш

Свети Ѓорѓи (|Αγίου Γεωργίου) — црква во селото Смрдеш, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија.
Храмот е изграден на крајот од XIX век во центарот на старото село Смрдеш, што денес се наоѓа на источниот крај на новото.
Црквата е импресивна трикорабна базилика со дрвен покрив, изградена од епирски мајстори употребувајќи месен камен. Датумот „1891 - 93 март 25 “ е напишан во средината на четирите прозорци на десната галерија на црквата. На западната страна на храмот има куловидна четирикатна камбанарија со натпис „1891“ на фронтонот на последниот кат.
На иконостасот има забележителни икони, дело на зограф од Бел Камен. На 14 октомври 2017 г. црквата е преосветена од митрополитот Серафим Костурски.
Пред црквата има голема камена чешма. Натписот на неа вели дека првобитната чешма на ова место е изградена во 1747 г.
1 Поврзано
* Костурска епархија
Црква „Св. Атанасиј“ - Желево

Свети Атанасиј (|Αγίου Αθανασίου) — преродбеничка црква во селото Желево, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија..
Црквата е гробишен храм јужно од селото, изграден во 1864 г. по иницијатива на првенците хаџи Павле Јанков и Павел Николов Ташов. Изградата била запрена три години поради клевети од гркоманите дека се гради кула, а не црква. Храмот е живописан, но бидејќи натписите на фреските биле на македонски, грчкиот владика Никифор I Костурски одбил да ја освети додека не се отстранат. Натписите се заменети со грчки, но обновени во 1908 г. при фрескописната работа на лазарополските мајстори Ѓорѓи и син му Никола. Во храмот има убав резбан иконостас.
1 Поврзано
* Костурска епархија
Црква „Св. Никола“ - Крпени

Свети Никола (|Αγίου Νικολάου) — црква во селото Крпени, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата се наоѓа на северниот крај на селото, близу брегот на Костурското Езеро. Изградена е во XVI век и веројатно била манастирска. Има вредни фрески кои според ктиторскиот натпис датираат од 1650 г. и се дело на зографите Димитар и Никола. На вториот ктиторски натпис е запишана годината 1753. На конхата на апсидата има година испишана со тули, веројатно 1758.
1 Галерија
2 Поврзано
* Костурска епархија
Црква „Св. Преображение“ - Кондороби

Свето Преображение (|Ναός Μεταμορφώσεως του Σωτήρος) — стара црква во селото Кондороби, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија. Изворно ѝ припаѓала на Охридската архиепископија. Денес е во урнатини.
1 Местоположба
Црквата е сместена на мал рид крај североисточниот брег на Костурското Езеро, меѓу селата Тиолишта, Личишта и Кондороби.
2 Историја
Храмот датира од VIII - IX век и е познат по својата архитектура и акустика. Го следи истиот архитектонски модел како „Пресвета Богородица Куполна“ во Костур. Веројатно своевремено бил манастирска црква.
3 Поврзано
* Костурска епархија
Клисурски манастир (Егејска Македонија)

Клисурски манастир „Рождество на Пресвета Богородица“ (|Μονή Παναγίας Κλεισούρας, Μονή Γενεθλίου της Θεοτόκου Κλεισούρας) — манастир во Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија. Сместен е во борова шума во источните падини на планината Мурик, на 3 км од селото Клисура, по патот кон Мокрени.
1 Историја
Манастирот е основан околу 1314 г. од монахот Неофит од Клисура.
Според натписот во црквата, манастирот е возобновен во 1813 година од монахот Исаија Плист од Клисура. Сегашниот манастир веројатно е основан во втората половина на XVIII век на местото на постариот грам, бидејќи на натписот е укажано дека Исаија го основал на стари темели. Манастирската црква е е трикорабна базилика со подоцна изградена купола фи со припрата. Внатре има богато украсен дрвен иконостас од 1772 г. Внатрешноста е живописана од зографот Георги од епирското село Кионат.
Во текот на XIX век изградени се параклисот „Св. Јован Претеча“ и конаците кои ја обиколуваат црквата и на манастирот му даваат изглед на тврдина. За време на Грчката вооружена пропаганда во Македонија (1904 - 1908) манастирот станал засолниште за грчките андарти кои војувале против четите на ВМОРО. Извесно време бил метох на Ајтоскиот манастир („Св. Архангели“).
Зачуваните градби на манастирскиот комплекс се од XVIII и XIX век. Манастирот постепено се запустил, но е возобновен е во 1992 г. како женски манастир, иако Тодор Симовски во претходната 1991 г. во него забележал 27 жители. Оттогаш бројот на жители е доста намален.
Во 1996 г. манастирот е прогласен за заштитен споменик на културата.
2 Галерија
3 Поврзано
* Костурска епархија
Црква „Св. Константин и Елена“ - Блаца

Свети Константин и Елена (|Αγ. Κωνσταντίνου και Ελένης) — преродбеничка црква во селото Блаца, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е гробишен храм, изграде меѓу двете маала на селото во 1885 г. Има вредни икони од истата година, дело на преродбенички мајстори.
1 Поврзано
* Костурска епархија