procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Врапчинска планина

Врапчинската планина или наречена по нејзиниот највисок врв Љоџов Камен (|Τρίλοφο, ''Трилофо''; до 1968 г. ''Αλεότζ'', ''Алеоѕ'') — ниска планина во Леринско, Егејска Македонија. Претставува дел од Нередска Планина.
1 Опис
Планината е долга и тесна, со истакнатост од околу 500 м, сместена западно од Рудничкото (593 м) и Зазерското Езеро (602 м). Практично е југоисточниот крај на масивот Нередска Планина (Вич), од која е одделена со долината на Леховска Река на запад и длабоката Зеленичка Котлина (660 м) и Стара Река на север. Јужната граница е долината на Лесковица.
Карпите се сочинети од гнајсови и алувии.
Планината, како и Рудничкото Езеро и Зазерци, е вклучена во мрежата Натура 2000, а прогласена е и за место од орнитолошка важност (046).
Врвот лесно се искачува од точка (980 м) на патот Лехово (900 м)–Мокрени (770 м):
+Врвови, Име, Грчки, Висина (м), Местоположба
Љоџов Камен, Τρίλοφο, Αλεότζ, 1.102 м, во Ј дел, СИ над Мокрени и ЈИ над Лехово
Пашин Гроб, Δίκορφο Λοχαγού Νάτσιου, 1.040 м, во средишниот дел, И над Лехово
Градишта, Λυκαβητός, Γράντιστα, 1.079 м, во С дел, И над Зелениче
Чука, Τσούκα, 1.080 м, во средишниот дел, ИСИ над Лехово
Себлици, Σύρτη Κορυφή, Σέμπλιτσι, 655 м, во С дел, ЈИ од Горицко
Индоко, 719,2 м, во И дел, СЗ над Рудничкото Езеро
Супермен (филм од 2025)

''Супермен'' (|Superman) — американски долгометражен суперхеројски филм, заснован на стриповите на издавачката куќа DC Comics за истоимениот лик.
Тоа е првиот филм во медиумската франшиза „Вселената на DC“, која претставува обнова на серијата филмови за Супермен. Производството ја презела компанијата DC Studios, а распределбата — Warner Bros. Pictures.
Режисер и сценарист на филмот е Џејмс Ган. Улогата на Кларк Кент / Супермен ја толкува Дејвид Коренсвет; во филмот глумат и Рејчел Броснахан, Николас Холт, Еди Гатеги, Ентони Кериган, Нејтан Филион и Изабела Мерсед.
Според заплетот, откако Лекс Лутор го спроведува својот план и ја насочува јавноста против Супермен, тој ќе мора да докаже дека е заштитник на светот. Премиерата на филмот во САД била на 11 јули 2025 г., а во Македонија на 10 јули истата година.
1 Содржина
Пред 30 години, Џор-Ел и Лара го испраќаат своето дете Кал-Ел на планетата Земја за да избега од војната што се случува на планетата Криптон. Кал-Ел е одгледан од неговите посвоители, Џонатан и Марта Кент, во малото гратче Смолвил, а неговото име станува Кларк Кент. Кларк добива неверојатна моќ од сончевата светлина. Кларк ја гледа прошталната порака на неговите криптонски родители и решава да им помага на луѓето под маската на Супермен.
Три години подоцна, како Кларк Кент, тој работи за месната новинска компанија со својот пријател Џими Олсен. Кларк исто така е во врска со својата колешка од работа, Лоис Лејн.
2 Улоги
Дејвид Коренсвет, Кларк Кент / Супермен
Рејчел Броснахан, Лоис Лејн
Николас Холт, Лекс Лутор
Еди Гатеги, Мајкл Холт / Мистер Терифик
Ентони Кариган, Рекс Мејсон / Метаморфо
Нејтан Филион, Гај Гарднер / Зелениот Фенер
Изабела Мерсед, Кендра Сондерс / Хокгерл
Марија Габриела де Фарија, Анџела Спика / Инженерката
Сара Сампајо, Ив Тешмахер
Скајлер Гисондо, Џими Олсен
Теренс Роузмор, Отис
Шон Ган, Максвел Лорд
Мили Алкок, Кара Зор-Ел / Супердевојката
Работизам

Работизам — поим што опишува прекумерна посветеност на работната етика, толку многу што ја дефинира смислата на животот на една личност. Поимот го сковал американскиот новинар Дерек Томпсон, во статија од 2019 година за списанието ''„Атлантик“''.
Работизмот може да изгледа како култ поради товарот што им се става на работниците да се претстават позитивно, употребата на групно размислување, работата што ги диктира нивните односи и размислување и потрагата по идеализиран исход што може да биде нестварен. Работизмот може да се доживее како угнетувачки и од вработените и од невработените луѓе. Работистичките ставови може да се развијат во контекст на историски протестантска работна етика или независно како евристичка пристрасност што ја искупува културата на работа, во која луѓето се обидуваат да ги оправдаат огромните жртви што ги направиле за да ги одржат и унапредат своите кариери, наместо причината поради која почнале да ги прават тие жртви. Исто така, се тврди дека работизмот се спуштил надолу од врвот, за кого оваа диспозиција има повеќе смисла.
Работизмот се потпира на продуктивизмот и продуцеризмот, но е различен од нив. Продуцеризмот се сосредоточува на вредноста на она што се произведува, преку какви било средства, додека работизмот се сосредоточува на вредноста на постигнувањето или заработката на нешто преку работа. Продуктивизмот е како работизмот, но полесно ги фали активностите што не се поврзани со работа, водејќи се од претпоставката дека тие активности што не се поврзани со работа произведуваат нешто од опиплива вредност или водат до него.
1 Маченик на трудот
Лице кое ја става работата пред сопственото време и здравје може да се нарече „маченик на трудот“. Мачениците на трудот обично доживуваат задоволство од работата и постигнуваат подобри резултати од другите, но можеби не се во можност да делегираат или да се исклучат од работа.
Мокро

Мокро (|Λιβαδερό, ''Ливадеро'' или ''Χορτολίβαδο'', ''Хортоливадо''; до 1928 г. ''Μόκρο'', ''Мокро'') — село во Кожанско, Егејска Македонија, денес во општината Серфиџе на Кожанскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 912 жители (2021).
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа во падините на планинита Амар Беј, на 18 км југозападно од градот Серфиџе и јужно од селото Метаксас, на надморска височина од 980 м.
2 Историја
2.1 Во Отоманското Царство
Селото за првпат е споменато во кодикот на манастирот „Св. Преображение“ на Метеора од 1592–1593 г., во кој се споменуваат имињата на верници од селото ''Мокрос'' (Μόκρος).
Според османлиски дефтер од 1528 г. во Мокро имало 37 домаќинства со 167 жители.
Во XIX век Мокро било грчко село во Серфиџенската каза на Серфиџенскиот Санџак.
На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. ''Мокро'' е претставено како чисто грчко село во Серфиџенската каза на Серфиџенскиот Санџак со 55 куќи.
Според статистиката на грчкиот конзулат во Еласона, во 1904 г. во ''Мокрон'' (Μόκρον) живееле 600 Грци христијани.
2.2 Во Грција
За време на Првата балканска војна, на 9 октомври 1912 г. грчката војска ја поразила отоманската во битка кај селото. По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Селото било испуштено во пописот од 1913 година, но при формирањето на општините во 1918 г. е заведено со 909 жители, кои во 1920 г. се зголемиле на 993 лица.
Во 1928 година, името на селото било променето во Ливадеро (''Λιβαδερό'').''''
+Места во заедницата Мокро преименувани со службен указ на 6 август 1969 година, Име, Име, Ново име, Ново име, Опис
Вакуфски Чаир, Βακούφικο Τσαΐρι, Агии Апостоли, Άγιοι Άπόστολοι, месност на ЈИ од Мокро
Селим, Σελήμ, Григари Вриси, Γρήγαρη Βρύση, извор на ЈЈЗ од Мокро
Арименија, Άριμένια, Рахула, Ραχούλα, врв на Ј од Мокро и на ЈЗ од Бисерица (1.045 м)
3 Стопанство
Селото поседува богати обработливи површини, за што се должи природниот пораст на населението. Жителите произведуваат компири, жито, тутун и други земјоделски производи, а поради пространите пасишта се занимаваат и со сточарството.
4 Општествени установи
* Полициска станица
5 Самоуправа и политика
Во 1918 година, селото станало самостојна општина, чиј атар зафаќал површина од 52 квадратни километри. Општината Мокро била приклучена во општината Серфиџе во 1997 година, која била укината во 2011 година и станала дел од поголемата општина Серфиџе-Велвендо.
Селото припаѓа на општинската единица Мокро со седиште во селото, која припаѓа на поголемата општина Серфиџе, во округот Кожани. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Мокро, во кој е единствено село.
6 Културни и природни знаменитости
Цркви
* Црква „Св. Атанасиј“ — гробишна црква од XVI–XVII век;
* Црква „Пресвета Богородица“ — постара црква обновена во 1961 г. и повторно во 1991 г.;
* Црква „Св. Никола“ — подигната во 1854 г.;
* Црква „Вознесение Христово“ — подигната во 1965 г.;
* Црква „Св. Илија“ — подигната во 1966 г.;
* Црква „Св. Ѓорѓи“ — подигната во 1987–1988 г.;
* Црква „Св. Апостоли“ — најнова селска црква.
7 Личности
Родени во Мокро
* Калиопи Вета (р. 1961) — грчка пејачка и политичарка
Жиголо

Жиголо (|gigolo) — првично бил ангажиран партнер за танцување, но денес почесто се користи за маж што нуди услуги на машка проституција.
Првично, во Франција (од 1850 г.) со истиот збор се опишувал љубовникот на жена со лесен морал (''gigolette''). Често, но не секогаш, тој за пари ги задоволува сексуалните потреби на богати жени. Како по правило, тој станува љубовник на богата жена за пари и ѝ ја разубавува осаменоста, продавајќи не само секс, туку и платонски врски. Во денешно време, жиголата се користат и како придружба за многу богати дами.
Од жиголото се очекува да обезбеди друштво, да служи како постојана придружба со добро однесување и социјални вештини, а честопати и како партнер за танцување, по потреба на жената, во замена за нејзината поддршка. Можат да му бидат подарени многу дарови, како што се скапа облека и кола за возење. Врската може да вклучува и сексуални услуги, а тој може да биде наречен и „издржуван маж“.
1 Опис
Поимот жиголо вообичаено се однесува на маж што прифаќа животен стил составен од такви врски, наместо да врши друга работа. Од жиголото се очекува да обезбеди друштво, да служи како одговорен придружник со добри манири и социјални вештини, во согласност со потребите на жената, во замена за финансиска поддршка. Тој може да добие многу дарови, како скапа облека и автомобил, неопходни за неговата работа. Врската може да вклучува и сексуални услуги и може да се нарече „издржуван маж“. Еден од облиците е такси-танчар, кој во места за забава и ноќни клубови, за однапред договорена цена, танцува со гостинките.
2 Наводи
Остров (филм)

„''Остров''“ — македонски краткометражен филм од 2025 година, во режија и по сценарио на Бранко Костески. Главните улоги во филмот ги играле Сашко Коцев, Ана Стојановска и Анастас Тановски.
1 Улоги
Глумец, Улога
Сашко Коцев, Владо
Ана Стојановска, Тина
Анастас Тановски, Перо
Габриела Петрушевска, Сара
Тинка Ристевска, Бабата
Иван Фјодоров

Иван Фјодоров (околу 1510–1583) е познат како првиот руски и источнословенски печатар, пионер во воведувањето на печатарската технологија во Источна Европа. Неговиот живот и дело се од огромно значење за ширењето на писменоста и културата во Русија, Украина и други словенски земји.
1 Ран живот
Точните податоци за раѓањето и раниот живот на Иван Фјодоров се оскудни. Се претпоставува дека е роден околу 1510 година, веројатно во Москва или во близина, во тогашното Московско Кнежевство. Малку се знае за неговото потекло и образование, но се смета дека бил добро образован за своето време, со познавања на словенскиот јазик, црковнословенскиот и основите на печатарската технологија, веројатно стекнати од контакти со западноевропски мајстори.
2 Печатарска дејност во Москва
Фјодоров е најпознат по својата работа во Москва, каде во 1564 година, заедно со својот соработник Петар Мстиславец, ја отпечатил првата книга во Русија – „Апостол“ (Дела на апостолите). Оваа книга била издадена во печатницата основана од царот Иван Грозни и митрополитот Макариј, со цел да се стандардизираат црковните текстови. „Апостол“ е ремек-дело на раноруското печатарство, со висок квалитет на типографијата и уметнички елементи.
Во 1565 година, Фјодоров и Мстиславец го отпечатиле и „Часослов“, богослужбена книга за секојдневна употреба. Меѓутоа, нивната работа наишла на отпор од страна на некои кругови, особено од препишувачите на ракописи, кои се плашеле дека печатарството ќе ја загрози нивната професија. Поради притисоци и можни политички интриги, Фјодоров и Мстиславец биле принудени да ја напуштат Москва.
3 Дејноста во Великото Кнежевство Литванија
По напуштањето на Москва, Фјодоров се преселил во Великото Кнежевство Литванија, каде продолжил со својата печатарска дејност. Во 1569 година, во Заблудов (денешна Полска), под покровителство на хетманот Григориј Хоткевич, Фјодоров ја основал својата печатница. Таму го отпечатил „Учително Евангелие“ (1569), книга со поучни текстови за свештенството.
Подоцна, Фјодоров се преселил во Лавов (денешна Украина), каде во 1574 година ја отпечатил првата книга на украинска почва – ново издание на „Апостол“. Истата година, тој го отпечатил и првиот источнословенски „Азбучар“ (буквар), што претставува важен чекор во развојот на образованието и писменоста. Овие книги се сметаат за едни од првите печатени изданија во Украина.
4 Подоцнежен живот и смрт
Во 1570-тите, Фјодоров се соочил со финансиски и политички тешкотии, но продолжил да работи во Лавов и подоцна во Острог, каде во 1580–1581 година ја отпечатил Острошката Библија, првата целосна Библија на црковнословенски јазик. Ова издание е едно од неговите најзначајни дела и имало огромно влијание врз црковниот и културниот живот во регионот.
Иван Фјодоров починал во декември 1583 година во Лавов. Неговото наследство е огромно – тој не само што го вовел печатарството во Источна Европа, туку и поставил темели за развој на образованието, културата и писменоста кај словенските народи.
Амар Беј

Амар Беј (|Αρχοντική, ''Архондики''; месно име: ''Αμάρμπεη'', ''Амарбеј'', ''Αμάρμπεης'', ''Амарбеис'' или ''Αμάρμπης'', ''Амарбис'') — планина во Кожанско, Егејска Македонија и Лариско, Тесалија. Претставува дел од планината Камбуница.
1 Опис
Планината е сместена во јужниот дел на Кожанско и во северниот дел на Лариско. На север е одвоена од планината Добра преку превојот (800 м) низ кој минува патот Гликово–Мокро, како и висорамнината Ливадија (950 м) и реката Гаврос. На југ и југозапад е одделена од венецот Сулиотис со Бисеричкиот Превој (950 м), од каде што извираат реките Транос Лакос и Караца Лакос. Амар Беј ја образува границата помеѓу Македонија и Тесалија, а само северозападниот предел на планината е во Македонија (кај Серфиџе).
Карпите се сочинети од гнајсови, шисти и амфиболити.
Европската големодалечинска патека Е4, која оди Гликово и Цапурња, врви низ Амар Беј и продолжува кон Мокро и Дескати.
Врвот се искачува од селото Цапурња (940 м) за околу 3 часа.
+Врвови, Име, Грчки, Висина (м), Местоположба
Амар Беј, Αρχοντική, Αμάρμπεη, Αμάρμπεης, Αμάρμπης, Αμάρβις, Αμάρβες, 1.473 м, ЈЗ над Цапурња
Алонија, Цукалиера, Αλώνια, Τσουκαλιέρα, 967 м
Јоргани, Γιοργάνι, 1.061 м
Корифес, Барунгес, Κορυφές, Μπαρούγκες, 1.066 м
Кукули, Κουκούλι, 709 м
Магула, Μαγούλα, 1.112 м, СЗ над Цапурња
Макривуни, Макровуни, Μακρυβούνι, Μακροβούνι, 1.275 м, И над Мокро
Мегали Рахи, Μεγάλη Ράχη, 1.060 м, СЗ од Цапурња
Мелисија, Μελίσσια, 1.064 м, СИ од Бисерица
Палакосија, Παλακοσιά, 903 м
Палиохерона, Παλιοχέρωνα, 940 м
Пророк Илија, Προφήτης Ηλίας, 1.034 м
Пророк Илија, Προφήτης Ηλίας, 876 м
Скордија, Ципадес, Σκορδιά, Τσιπάδες, 1.280 м, З од Цапурња
Таврос, Пулстафи, Ταύρος, Πουλστάφι, 1.104 м
Трендафила, Исома Трано, Τριαντάφυλλα, Ίσωμα Τρανό, 1.366 м, З од Цапурња
Фоти Чума, Φώτη Τσούμα, 822 м, ЈЗ од Фармаки
Халасмата, Χαλάσματα, 1.023 м
Хондри Петра, Χονδρή Πέτρα, 1.020 м
Цапурниес, Τσαπουρνιές, 928 м
Цумес, Τσούμες, 1.060 м, СИ од Бисерица
Александар Анчевски

Александар Анчевски — македонски универзитетски професор, дерматовенеролог, ректор на УКИМ и поранешен амбасадор.
1 Животопис
Анчевски е роден во Скопје во 1947 година. Дипломирал во 1972 година, и специјализирал во 1977 година на Медицинскиот факултет во Скопје. Докторирал од областа на трихологијата (1986). Бил избран за професор во 1987 година. Основач е на Амбулантата за болести на косата на Клиниката за дерматовенерологија. Шеф на Катедрата по дерматовенерологија бил во периодите 1988–1991 и 1995–1997, продекан на Медицинскиот факултет од 1995 до 1999 и ректор на универзитетот „Св. Кирил и Методиј” од 1998 до 2004 година.
Автор е на повеќе од 100 стручно-научни трудови објавени во земјата и во странство.
2 Награди
Добитник е на повеќе награди и признанија:* Socius honoris causa на Бугарското дерматолошко здружение, и
* носител на „Сина лента” - награда од Јапонското здружение на дерматовенеролозите.
Синсинати

Синсинати — град во американската држава Охајо и седиште на округот Хамилтон во управната поделба на таа државата. Се наоѓа на устието на реките Ликинг и Охајо, а втората е исто така и граница со Кентаки. Со население од приближно 300.000 жители (според податоците од 2019 година), Синсинати е трет по големина град во Охајо, а пошироката метрополитенска област, која ги вклучува и окрузите во соседните Кентаки и Индијана, брои над два милиони луѓе, што го прави најголемата урбана област во Охајо.
Познат е како економско и културно средиште на областа, со разновиден производствен и услужен сектор, големо пристаниште за јаглен и близина на меѓународен аеродром. Синсинати е дом на една од најстарите оперски куќи во земјата, симфониски оркестар и неколку високообразовни установи, вклучувајќи го и месниот универзитет.
Првите потомци на европските доселеници се населиле во областа на денешен Синсинати во 1788 година, а Форт Вашингтон бил изграден следната година. На почетокот на 19 век, тој станал важен како речно пристаниште, добивајќи го прекарот „Поркополис“ поради неговата брза активност за пакување свинско месо. Во годините пред Американската граѓанска војна, таму живееле голем број германски и ирски имигранти. Историски поврзан со Југот, брзо се развил по војната како раскрсница за трговски патишта помеѓу Северот и Југот. Во 1937 година, силна поплава ги опустошила низинските области, што довело до изградба на брани за поплави. Од 20 век, има зголемување на процентот на црно население и тренд на миграција од внатрешниот градски регион кон предградијата.
Синсинати е родно место на Вилијам Хауард Тафт, 27-миот претседател на Соединетите Американски Држави, и има јавна уметничка збирка што му е нему посветена. Куќата на Хариет Бичер Стоу, која живеела тука некое време, е исто така отворена за јавноста.
Старавински Вис

Старавински Вис — рид со надморска височина од 1.035 м, северно од селото Груништа, во општина Новаци.
1 Историја
За време на Првата светска војна, тоа било место на српско-бугарски битки на Македонскиот фронт . На 29 ноември 1916 година, војводата Вук, командант на Доброволниот одред, загинал на Старавински Вис. На тоа место денес стои споменик.
Шина

Шини — челични греди со посебен пресек, кои се поставуваат на железнички прагови или на други потпори за да се образува пруга. По неа се движи подвижниот состав на железничкиот сообраќај, градските железници, специјализираниот состав во рудници и каменоломи, опрема за кранови и слично.
Покрај тоа, полесни шини се користат во кинематографијата за движење на снимателските колички. Биле измислени од Старите Римјани, а првичната ширина меѓу нив изнесувала 143,4 см.
Шините служат за насочување на тркалата при нивното движење, директно го примаат и еластично го пренесуваат притисокот од тркалата на елементите под нив. На делови со електричен погон, шините служат како спроводници на повратна струја, а на делови со автоблокада — како спроводници на сигнална струја.
1 Материјал
Шините за железничкиот превоз се изработуваат од јаглероден челик. Квалитетот на челикот за шини се одредува според неговиот хемиски состав, микроструктура и макроструктура.
Јаглеродот ја зголемува цврстината и отпорноста на абење на челикот. Меѓутоа, големата содржина на јаглерод, под исти услови, го прави челикот кршлив. Хемискиот состав, при зголемување на содржината на јаглерод, мора построго да се одржува, особено во однос на штетните нечистотии. Легурачките додатоци како манганот ја зголемуваат цврстината, отпорноста на абење и жилавоста на челикот. Силициумот ја зголемува цврстината и отпорноста на абење. Арсенот ја зголемува цврстината и отпорноста на абење, но во големи количини ја намалува жилавоста. Ванадиумот, титанот и циркониумот се микролегурачки додатоци што ја подобруваат структурата и квалитетот на челикот.
Фосфорот и сулфурот се штетни нечистотии што ја зголемуваат кршливоста на челикот. Големата содржина на фосфор ги прави шините ладнокршливи, а големата содржина на сулфур — црвенокршливи (се создаваат пукнатини при валање).
Микроструктурата на челикот за шини е ламеларен перлит со жилички на ферит на границите на перлитните зрна. Цврстината, отпорноста на абење и жилавоста се постигнуваат со термичка обработка преку површинско (на 8–10 мм) калење на главата на шината или волуменско калење на целата шина, што на челикот му дава рамномерна сорбитна структура. Обемно калените шини имаат зголемена отпорност на абење и долговечност. Макроструктурата на челикот за шини треба да биде ситнозрнеста, рамномерна, без шуплини, еднородност и туѓи додатоци.
Gachiakuta

''Gachiakuta'' (|ガチアクタ, буквално: ''Гачиакута'') — манга напишана и илустрирана од Кеи Урана. Се објавува во списанието ''Weekly Shonen Magazine'' на Kodansha од февруари 2022 г. Од јуни 2025 г., поглавјата од мангата се објавени во шеснаесет тома танкобон. Аниме-серија произведена од Bones Film била премиерно прикажана во јули 2025 г.
1 Содржина
Потомците на злосторници што живеат во сиромашни квартови се соочуваат со презир и дискриминација од луѓето од другите области, кои ги нарекуваат „племеници“. Меѓу нив е сиракот по име Рудо, кој живее со својот посвоител Регто и чувствува одвратност кон високата класа. Сѐ што општеството го смета за ѓубре, вклучувајќи ги и злосторниците, се фрла во длабока дупка под градот, наречена Бездна. Според Регто, биолошкиот татко на Рудо самиот завршил во Бездната за злосторство што го извршил уште пред раѓањето на синот. Еден ден, Рудо се враќа дома и открива дека Регто е убиен. Рудо, фатен на местото на злосторството, е обвинет за убиство што не го извршил и е фрлен во Бездната.
Откако се освестил, Рудо сфаќа дека се наоѓа на бескрајна, смрдлива депонија. Рудо е нападнат од „ѓубреливи створенија“, од кои го спасува маж по име Енџин. Тој му објаснува на момчето дека не е под земја, туку паднал од таканаречениот Небесен Свод. Откако кај Рудо се отклучуваат способностите на дарител — човек што им дава живот на нештата и извлекува сила од нив — Енџин му предлага да му се придружи и да стане чистач. Чистачите се членови на организација специјализирана за уништување на ѓубреливи створенија. Тие работат со таканаречени џинки — садови, односно вредни предмети во кои живее душа. Рудо ја прифаќа понудата на Енџин, надевајќи се дека тоа ќе му помогне да се врати на Небесниот Свод и да им се одмазди на сите што се виновни за неговото завршување во Бездната.
2 Ликови
Рудо Суребрек (јап. ''ルド・スレブレック'') — поранешен жител на Небесниот Свод („небожител“) и посвоен син на Регто, прогонет во Бездната под обвинение за убиство. Откако е спасен од „ѓубреливите створенија“, тој се здружува со чистачите за да им се одмазди на сите што го обвиниле за злосторство што не го сторил.
Неговото џинки е „3R“, пар ракавици од серијата „Чувар“, кои му биле подарени од Регто. Овие ракавици му овозможуваат на Рудо да претвори во оружје какви било три предмети што ќе ги допре — ова работи главно со ѓубре, бидејќи Рудо тешко може да користи предмети во добра состојба — при што, штом предметите ќе ја исполнат својата намена, тие стануваат неупотребливи. Исто така, момчето може да обедини три предмети во еден, пренесувајќи му ја моќта на сите три.
Енџин (јап. ''エンジン'') — чистач што го спасил Рудо од „ѓубреливите створенија“. Неговото џинки е Амбрејкер (''Umbreaker''), оружје во облик на чадор. Тој предводи екипи од чистачи под името „Отпадници“.
Француска окупација на Тесалија

Француска окупација на Тесалија — дел од сојузничката интервенција во Грчкиот национален раскол што се одвивала во јуни 1917 година, за време на Првата светска војна. Главниот воен судир при интервенцијата станал познат како Битката за знамето (|μάχη της σημαίας).
1 Настани
Француската армија последователно ги окупирала Еласон на 11 јуни, Лариса на 12-14 јуни, Велестино, Волос и Трикала на 13/15 јуни, Калабака на 15/17 јуни и Ламија на 26 јуни.
Главниот воен судир во операцијата се случил кога Французите се обиделе да го разоружаат 1/38 Евзонски полк во Лариса, под команда на потполковникот Атанасиос Франгос. Полкот одбил да ја послуша командата за предавање на оружјето и се повлекол на запад кон планините. Французите вклучил марокански спахии во потера по единицата, опкружувајќи ја и принудувајќи ја да се предаде по судирите (наречени „Битка на знамето“, бидејќи Грците го носеле знамето на полкот со себе) во кои загинале 59 грчки офицери и војници, како и седум убиени и 15 ранети на француска страна.
Во исто време, Сојузниците му издале ултиматум на кралот Константин, заканувајќи се дека ќе ја бомбардираат Атина. Како резултат на тоа, грчкиот крал Константин I абдицирал.
Најмалку 200 ројалистички грчки пратеници, општински лидери, адвокати и лекари биле интернирани во затворски логор во Солун. Концентрациониот логор во Солун бил опкружен со двојни редови жичена мрежа, а стражата била составена од камбоџански и сенегалски војници.
2 Поврзано
* Национален раскол
Црвеница

Црвеница — вид почва својствена за средоземните карстни предели, т.е. терени изградени од варовник кои примаат значителна количина на врнежи. Црвеницата е таканаречена тешка почва, збиена, со малку хумус. Сепак, црвената почва лесно впива и задржува вода долго време, што им овозможува на растенијата да преживеат на неа дури и за време на сувото, топло и долго средозмено лето. Во стручната литература, црвеницата е позната под италијанското име terra rossa. Овој вид почва се образува со растворање на варовник и доломит и е негов нерастворлив остаток. Се образува на дното на понори, заливи и карстни полиња.
Црвениците во Македонија се распространети на Караџица.
Црвеницата е глинеста, со ронлива структура. Содржината на хумус е околу 1-3%. Содржи железо и алуминиумови оксиди, кои ѝ даваат црвена боја, поради што го добила и своето име. Припаѓа на типично развиените почви. На поголеми надморски височини, се претвора во иловица и подзоли поради зголемувањето на врнежите. Црвеницата е погодна за одгледување винова лоза и овошје (смокви, маслинки итн.).
1 Поврзано
* Класификација на почвите
Росник (јадење)

Росник — македонско традиционално јадење што е најзастапено во Гостивар.
1 Рецепт
Потребни се следниве состојки :*500 г тарана
*100 г пченкарно брашно
*1,5 л вода
*200 г сирење
*сол, масло
Во зовриена вода во која претходно е ставено сол и малку масло, се става тараната да се подвари, околу 5 до 7 минути. Потоа, постепено се додава пченкарното брашно и притоа постојано се меша за да не се создадат големи грутки. Се вари на тивок оган, сè додека не се впие целото количество вода. Потоа, смесата се става во плех и се пече околу 30-40 минути. Откако ќе биде печен росникот, се попарува со малку загреано масло. Се дроби сирењето одозгора и росникот е спремен за јадење.
2 Поврзано
*Тарана
*Пченкарно брашно
Поправна установа во Масачусетс – Фрамингем

Поправна установа во Масачусетс – Фрамингем (ПУМ-Фрамингем) — установа на Одделот за поправни работи во Масачусетс за жени престапници. Се наоѓа во Фрамингем, Масачусетс, град кој се наоѓа помеѓу Вустер и Бостон. Затворот некогаш бил познат како „Државен затвор Фрамингем“. Од мај 2022 година, има приближно 190 затвореници во општата популација.
1 Историја
Основањето на ПУМ-Фрамингем било предложено во 1872 година како реформа за затворање на жени и мажи во различни затвори во Масачусетс. Затворот бил отворен во 1877 година и бил вториот затвор за жени во САД. Неколку референци го споменуваат како најстарата женска поправна институција (од оние што сè уште работат) во Соединетите Американски Држави. Неговото оригинално име било Женски поправен дом Шерборн, бидејќи во времето на неговото основање се наоѓал во тој град. Во 1924 година, градот Фрамингем се здобил со 565 хектари во Шерборн, вклучувајќи го затворот и неговиот имот.
Неколку од неговите надзорници биле добро познати затворски реформатори, вклучувајќи ја Елен Чејни Џонсон (1884–1899), Џеси Доналдсон Ходер (1911–1932) и Миријам Ван Вотерс (1932–1957). Најпознатата надзорничка на затворот, сепак, била Клара Бартон, која служела осум месеци за време на отсуството од нејзината работа во Црвениот крст.
1.1 Значајни луѓе
Меѓу жените кои отслужиле казна во Фрамингем биле и бандитите од 19 век од територијата на Оклахома, познати како Мали Бричи и Кетл Ени прикажани во филмот од 1981 година, ''Кетл Ени и Мали Бричи''.
Бетин Масерели била првата жена во Масачусетс осудена за вооружен грабеж.
Британската ау пер Луиз Вудвард била држена во Фрамингем 279 дена во 1997 година за време на нејзиното познато судење, на крајот од кое била осудена на отслужена казна затвор и била ослободена.
Роберт Косилек, кој ја убил својата жена, бил сместен во установата во контроверзна постапка бидејќи се идентификувал како трансродно лице. Телото на неговата жена било пронајдено голо, а таа починала од давење. Косилек ја задавил со јаже и со парче жица, влечејќи ја толку силно што Мекол била речиси обезглавена. Во 2012 година судија ѝ наложил на државата да му обезбеди на Косилек операции за промена на половите карактеристики. Републиканскиот сенатор Скот Браун и неговата демократска противничка Елизабет Ворен издале соопштенија во кои ја осудувале наредбата на судијата, исто како и семејството на починатата.
Мелник (камен)

Мелник, окно, мелнички камен или воденички камен – работен дел на мелница, направен од камен, во облик на рамен цилиндар. Во направата има два камена: долниот, стационарен („долнак“), мазен, а горниот, вртежен, жлебен. Меѓу нив, зрната се дробат.
Со текот на времето, почнале да се користат потрајни, вештачки камења направени од бетон со додавање на кварц.
1 Мелнички камења во Македонија
Во Македонија мелници се произведувале на повеќе места, но по својот квалитет биле познати оние произведени во Лесново и Марул и Бонче.
1.1 Лесновски воденички камења
Во непосредна близина на селото, високо на вулканскиот рид се наоѓаат педесетина пештерски каменоломи кои во денешно време претставуваат туристичка атракција во овој дел. Според преданијата вулканот во минатото бил доста активен, па од лавата која течела се образувале овие вулкански карпи. Кога вулканот згаснал и кога местото било населено со жители, обработката на вулканските карпи се покажале како добар извор на приходи за жителите.
До средината на 20 век Осоговијата одекнувала од ударите со чеканите, клиновите и железните длета од луѓето кои ваделе камења и од нив произведувале воденички камења.
2 Воденички камења
3 Мелнички камења во хералдиката
Иловица (почва)

Иловица — вид почва што се состои од песок, тиња и глина. Иловицата содржи малку повеќе хранливи материи и хумус од песокливата почва, има малку подобра пропустливост на вода и воздух од тињестата почва и е посоодветна за одгледување од глинестата почва.
1 Видови иловица
Постојат различни видови иловичеста почва, различната содржина на песок, кал и глина во нив ги дава следните комбинации: песоклива иловица, глинеста иловица, песокливо-глинеста иловица, тињесто-глинеста иловица и чиста иловица. ''Песокливата иловица'' е нечиста глина со висока содржина на песок, како кластична компонента, додека ''чакалестата иловица'' е седиментна почва со многу груб детрит, од каде што го добила и своето име. Има похетероген состав од обичната иловица и глина, а по состав е поблиска до лесот.
2 Земјоделска употреба
Иловичестата почва е мека и лесна за обработка и се смета за идеална за коренести култури и хортикултура бидејќи добро ги задржува хранливите материи и влагата, а воедно овозможува слободен проток на вода.
3 Градежна употреба
Иловицата може да се користи при градба на куќи. Во традиционалната градба, сите народи во сите раздобја од историјата користеле иловица за обложување на ѕидовите на градбите, бидејќи е идеална за изолација и регулирање на природната содржина на влага во воздухот. Измешана со слама, може да се користи како суровина за градење ѕидови.
4 Поврзано
* Глина
* Педологија
Неверство

Неверство, прељуба, неверност или изневерување — прекршување на верноста во љубовта или бракот. Неверството може во целост да се определи како прекршување на нормативен договор што го ограничува бројот на луѓе вклучени во романтична или сексуална врска, а со тоа и прекршување на забраната за истовремено одржување на други такви врски (и случајни и постојани). Притоа, во врските што следат моногамна традиција, прекршување на договорот е вклучувањето на трета личност, додека во полигамните врски, неверството е вклучување на луѓе надвор од одреден, утврден круг. Според оваа определба, да се изневери значи свесно да се прекрши договор, однапред одреден (во романтична и/или физичка смисла) за избраниот тип врска.
Одредени поведенија, како што се насочено и засилено покажување внимание кон други луѓе, особено во виртуелно општење (на социјалните мрежи и мобилните уреди), можат да се означат како микроневерство. Овој поим има главно новинарско значење. Полноважноста и коректноста на таквото обопштување на поимот неверство не биле активно расправани во научните кругови, а првиот научен напис посветен на ова прашање се појавил во 2018 г.
1 Причини
Проучувањата покажуваат дека мажите имаат поголема веројатност да се вклучат во вонбрачен секс доколку се сексуално незадоволни, додека жените имаат поголема веројатност да го сторат тоа доколку се емоционално незадоволни. Кимел и Ван дер Вен откриле дека сексуалното задоволство може да биде поважно за сопрузите, додека сопругите се повеќе загрижени за усогласеноста со нивните партнери.
Едно проучување на Роско, Каванау и Кенеди покажало дека жените како главна причина за неверство го наведуваат незадоволството од врската, додека мажите наведуваат недостаток на општење, разбирање и полова неусогласеност. Глас и Рајт, исто така, откриле дека мажите и жените што се вклучени и во полово и во емоционално неверство, пријавиле дека се најмногу незадоволни во нивните врски. Општо земено, целосното незадоволство од бракот е најчесто пријавувана причина за неверство кај двата пола. Постојат и многу други чинители што ја зголемуваат веројатноста за неверство. Поединците што покажуваат сексуално попустливи ставови и оние што имале голем број претходни сексуални врски, исто така имаат поголема веројатност да се вклучат во неверство.
Други чинители како што се добро образование, живеење во градски центар, помала религиозност, либерална идеологија и вредности, повеќе можности за запознавање потенцијални партнери и постарата возраст, влијаат на веројатноста за вонбрачна афера.
Детеубиство

Детеубиство (инфантицид) — намерно одземање на животот на дете. Детеубиството вклучува убиство на дете од страна на мајката веднаш по раѓањето (неонатицид). Повеќето човечки општества од камено време рутински практикувале детеубиство, а проценките за убиените деца се движат од 15 до 50 проценти во епохата на средното камено време и младото камено време.
Детеубиството продолжило да биде вообичаена практика и во историската епоха во повеќето општества, вклучувајќи ја Стара Грција, Стар Рим, Феникијците, Стара Кина, Стара Јапонија, Арабија пред исламот, раната модерна Европа, Абориџинска Австралија, Индијанците и староседелците на Алјаска.
1 Во денешно време
Детеубиството останува вообичаена практика кај некои домородни племиња во Амазонија, Австралија и Африка.
Детеубиствата се голем проблем во Русија: во 2022 г., 80 деца биле убиени од нивните родители. Меѓу убиените деца, значаен дел се новороденчиња. Според М. А. Золотов, начините за усмртување на новороденчиња по застапеност се следниве:
* Давење (со раце, со јамка, покривање на устата и носот, притискање на градниот кош) — 32 %
* Потопување во вода — 24 %
* Запоставување (оставање на студ, без храна, со неврзана папочна врвца, неизвлечена слуз од устата) — 25,8 %
* Нанесување повреди (со тврд, тап предмет — 5 %; со остар предмет — 3,5 %)
* Труење — 2 %
* Други начини (изложување на висока температура, создавање услови за повреди од животни, инсекти, распарчување и др.) — 7,7 %
Забележан е пораст на бројот на детеубиства во Пакистан, што се поврзува со сиромаштијата во која живее значителен дел од населението.
1.1 Селективно детеубиство
Во некои земји се забележува практика на селективно детеубиство врз основа на полот. Во селските области на Индија, распространето е убиството на девојчиња. Во некои области на Кина, бројот на родени момчиња е значително поголем од бројот на девојчиња. Најчесто, женските фетуси се пометнуваат (селективен абортус), но се среќаваат и случаи на убиство на новородени девојчиња. Понекогаш ова се поврзува со политиката на едно дете и други културни особености, каде што родителите претпочитаат нивното единствено дете да биде машко, а не женско. Оваа појава го добила името „исчезнатите жени на Азија“.
ЖКК РМУ Бановиќи

ЖКК РМУ Бановиќи е професионален женски кошаркарски клуб со седиште во Бановиќи, Босна и Херцеговина. Клубот е основан во 1974 година, а официјално пререгистриран во 1996 година. Тимот се натпреварува во Првенството во женска кошарка на Босна и Херцеговина, највисокото натпреварување во земјата за женска кошарка. Домашните натпревари ЖКК РМУ Бановиќи ги игра во ''Спортско-културниот центар (СКЦ) Бановиќи'', локална затворена арена која служи како база на клубот за домашни натпреварувања и регионални турнири.
Клубот постигна значителен успех во последните години, етаблирајќи се како еден од водечките женски кошаркарски тимови во земјата. Меѓу неговите најзначајни достигнувања се трите национални шампионски титули и двете освоени трофеи во Купот на Босна и Херцеговина. Историски пресврт се случи во сезоната 2017/18, кога тимот остана непоразен во текот на целата кампања и ги освои и националната лига и националниот куп — достигнување што му го донесе признанието за ''„Спортски клуб на годината“'' во Босна и Херцеговина во 2018 година.
ЖКК РМУ Бановиќи учествувал и во Јадранската (WABA) лига, каде што се натпреварувал против врвни тимови од целиот регион, вклучувајќи клубови од Србија, Црна Гора, Словенија и Хрватска. Клубот стигнал до фазата на ''WABA Суперлигата'' во сезоната 2021/22, а неодамна се натпреварувал и во инаугуративната ''WABA Лига 2'' во сезоната 2024/25.
Клубот има спонзорство од Meridianbet, кој во 2022 година стана официјален партнер на ЖКК РМУ Бановиќи.
1 Титули
;Првенство на Босна и Херцеговина
*шампион (3): 2017-18, 2018-19, 2019-20
*''второпласиран (1): 2015-16
;Куп на Босна и Херцеговина
*шампион (2): 2018, 2020
*второпласиран: 2023
Франко Неро

Франко Неро (, , вистинско име Франческо Клементе Џузепе Спаранеро) — меѓународно признат италијански филмски и телевизиски глумец кој стана познат по своите улоги во шпагети вестерните од 1960-тите, особено во познатиот филм „Џанго“.
Меѓу неговите повеќе од двесте улоги во филмови и серии од различни жанрови, се издвојуваат неговите улоги во „Библијата“, „Платениците“ и „Соработниците“. и „Силите на Навароне“, а во југословенскат јавност е познат по неговите улоги во „Битката на Неретва“ и „Бановиќ Страхиња“. Тој е во брак со глумицата Ванеса Редгрејв и имаат син, Карло Габриел, филмски режисер. Добитник е на наградата „Донатело Давид“, награда на Италијанската филмска академија за најдобар глумец (1968).
Расел Хауланд

Расел Хауланд, роден Расел Шарп Хауланд (|Russell Sharp Howland; Новинџер, 19 јули 1908 — Фресно, 3 мај 1995) — американски текстописец, композитор, диригент и професор. Познат по неговите композиции со дрвени дувачки инструменти. Меѓу неговите најпознати песни е „''Mood Mauve''“ — експериментална песна со елементи од џез и класична музика.
1 Животопис
Расен Хауланд е роден на 19 јули 1908 година во градот Новинџер, дел од сојузничката држава Мисури. Неговиот татко се викал Вилијал Алберт Хауланд и неговата мајка Мари Ада Хауланд (''момиско'': Шарп). Од млада возраст се занимавал со дувачки инструменти, најмногу со кларинетот. На дванесетта годишна возраст неговите родители се преселиле во Кирксвиле, Мисури. Во 1930-тите за неговото више образование отидол во Њујорк Сити. Но, незадоволен со условите, одлучил да учи во Илиноискиот универзитет. Во 1933 година, кога станал апсолвент, Хауланд ја компонирал песната „''Mood Mauve''“.
Откако дипломирал почнал да работи како професор по музика во Висконсин. Во почетокот на 1940 година се преселил во Гријли, Колорадо. Таму се запознал со неговата жена Ана Максин Хауланд (момиско: ''Китц''). На 27 август 1941 година се оженил со Ана Китц. Брзо после тоа бил свикан во американската војска да учествува во Втората светска војна. Во 1944 година се враќа во Њујорк. Меѓу 1945 и 1947 година работи како професор за дрвени дувачки инструменти во Универзитетот на Мичиген.
Во 1948 година, под иницијатива од неговата колега Артур Бердаши, Хауланд се преселил во Фресно, Калифорнија заедно со неговото семејство. Таму се вработил во Фресненскиот универзитет. Хауланд таму станал значаен професор по музика. Како школски диригент тој предводел различни училишни бендови, хорови и оркестри.
Во 1950 година го основал кларинетското-хорско движење каде изразил желба да се зголеми употребата на кларинетот во музиката. Во 1956 година стапил во Фресненскиот саксафонски квартет.
Во 1974 година бил во списокот на топ 10 најдобри професори по музика во Соединетите Американски Држави и Канада. Во 1975 година бил вменат во калифорнискиот „Hall of fame“ и Valley Music Hall of Fame за музички професори и диригенти. Во истата година Хауланд се пензионирал но сепак продолжил делумно да работи во универзитетот. На 3 мај 1995 година починал.
2 Музички дела
* „''Mood Mauve''“
* „''Sinfonia From Christmas Oratorio''“
* „''Scene and Dance From Marriage Of Figaro''“
* „''Saltarello from Symphony No.4''“
* „''O Sacred Head''“
* „''Minuet''“
* „''Impresario Overture''“
* „''En Bateau From Petite Suite Clarinet Choir''“
* „''Ballet''“
* „''Three Baroque Dances''“
* „''Serenade Op 44 1st Mvt - Score''“
* „''Serenade Op 44 1st Mvt“''* „''Brandenburg Concerto No. 3''“
Нејтн Броудхед

Нејтн Пол Броудхед (роден на 5 април 1998, во Бангор) — велшки фудбалер, напаѓач на Ипсвич Таун и на велшката репрезентацијата.
1 Клупска кариера
1.1 Евертон
Броудхед му се приклучил на Евертон на 10-годишна возраст од Рексам. На 6 декември 2017 година, Броудхед бил повикан во првиот тим на Евертон за натпреварот од Лига Европа на гости против Аполон Лимасол. Еден ден подоцна, тој го направил своето деби за првиот тим, влегувајќи како замена во 82-рата минута и давајќи придонес за голот на Никола Влашиќ во победата од 3–0.
На 2 август 2019 година, Броудхед потпишал едногодишно продолжување на договорот до 2021 година, а потоа се приклучил на Бартон Албион на позајмица за сезоната 2019-2020. Еден ден подоцна, тој го направил своето деби во Фудбалската лига, влегувајќи како замена во поразот на Бартон со 1-0 од Ипсвич Таун.
По враќањето во Евертон, тој се нашол на клупата за првпат во сезоната 2020–2021 во натпревар од Премиер лигата, против на 1 март, добиен од ''„карамелите“'' со 1–0. Месец дена подоцна, на 12 април, Броудхед го имал своето деби во Премиер лигата во натпреварот на гостински терен против .
Во јуни 2021 година, тој потпишал нов двегодишен договор со Евертон. На 16 август 2021 година, Броудхед му се приклучил на клубот од Лига Еден, , на позајмица до крајот на сезоната.
На 9 август 2022 година, тој се приклучил на Виган Атлетик на позајмица до крајот на сезоната 2022–2023; сепак, истата завршила предвреме на 6 јануари 2023 година, кога Евертон го повикал назад.
1.2 Ипсвич Таун
На 9 јануари 2023 година, Броудхед му се приклучил на Ипсвич Таун на триипол-годишен договор за наводна сума од 1,5 милиони фунти. Дебитирал за Ипсвич на 21 јануари, во поразот со 2-1 на гостувањето против , заменувајќи го од клупата Маркус Харнес во 64-тата минута. Својот прв гол за клубот го постигнал во ремито 2-2 против на Портман Роуд, погодувајќи од директен слободен удар за да ја преполови негативата на својот тим на неколку минути пред крајот на првото полувреме, а подоцна успеале да се изборат за реми. До крајот на сезоната во Лига Еден, Броудхед постигнал вкупно 8 голови, со кој му помогнал на тимот предводен од Киеран Макена да заврши на второ место на табелата и да избори промоција во Чемпионшип.
Во сезоната 2023-2024, Броудхед постигнал 13 гола во второто ниво на англискиот фудбал, завршувајќи најдобар стрелец на клубот заедно со Конор Чаплин, давајќи голем придонес за втора промоција едноподруго и враќањето на Ипсвич во Премиер лигата после 22 години. Својот прв гол во елитната дивизија го постигнал на 2 април 2025, во победата со 2-1 над .
Гордана

Гордана е женско име од словенско потекло, најмногу присутно во словенски држави како Хрватска, Србија, Црна Гора, Македонија, Словенија, Босна и Херцеговина. Името доаѓа од прасловенскиот збор ''*gъrdъ'' (''gȏrd'') 'горд'.
1 Личности
* Гордана Сиљановска-Давкова
* Гордана Димитриеска Кочоска
* Гордана Јанкулоска
* Гордана Јовиќ-Стојковска
* Гордана Вуњак-Новаковиќ
* Гордана Михаилова-Бошнакоска
Самуел Кото

Самуел Жуниор Кото (роден на 3 септември 2003) — камерунски фудбалер, играч од одбраната на .
1 Технички карактеристики
Тој е левоног централен дефанзивец.
2 Клупска кариера
Израснат во академијата АПЕЖЕС во Камерун, на 9 март 2022 година, потпишал договор со Малме, клуб од шведската прва лига, по успешните проби во клубот. На 4 април, тој бил позајмен на БК Олимпик во третата дивизија, каде што играл до декември истата година, играјќи 24 натпревари и постигнувајќи еден гол. Откако се вратил во Малме на почетокот на 2023 година, тој го имал своето деби во Алсвенскан на 4 мај во победата со 6-0 над Варберг, заменувајќи го Таха Али во 81-вата минута. На 19 јули бил позајмен на Ландскрона (клуб од втората лига) до крајот на сезоната.
На 12 јануари 2024 година, тој бил позајмен по трет пат, овојпат на ИФК Вернамо во врвната лига на Шведска, каде што играл константно и му помогнал на клубот да избегне испаѓање во плејофот против неговиот поранешен тим, Ландскрона.
На 20 јануари 2025 година, тој бил купен од , клуб од Првата лига на Белгија.
3 Статистика
3.1 Клупска статистика
''Статистиката е ажурирана на 10 август 2025.''
Сезона, Клуб, Првенство, Национален куп, Континентален куп, Останати купови, Вкупно
Лига, Наст, Гол, Лига, Наст, Гол, Лига, Наст, Гол, Лига, Наст, Гол, Наст, Гол
2022, БК Олимпик, Д1, 24, 1, КШ+КШ, 0, 0, -, -, -, -, -, -, 24, 1
2023, Малме, А, 1, 0, КШ+КШ, 0, 0, -, -, -, -, -, -, 1, 0
2023, Ландскрона, С, 14, 0, КШ+КШ, 0+1, 0, -, -, -, -, -, -, 15, 0
2024, ИФК Вернамо, А, 17+2, 1+0, КШ+КШ, 3+1, 0, -, -, -, -, -, -, 23, 1
2024-2025, ПЛ, 10, 0, КБ, 0, 0, ЛК, 0, 0, -, -, -, 10, 0
2025-2026, ПЛ, 3, 0, КБ, 0, 0, -, -, -, -, -, -, 3, 0
Вкупно Гент 13 0 0 0 0 0 - - 13 0
Вкупно во кариерата 71 2 5 0 0 0 - - 76 2
Карл Вилхелм Шеле

Карл Вилхелм Шеле (|Carl Wilhelm Scheele) (, - , ) — шведски фармацевт и хемичар. Исак Асимов го нарекол „несреќниот Шele“ бидејќи направил голем број хемиски откритија пред другите, но, во повеќето случаи, заслугата за тие откритија им припаднала на други научници. На пример меѓу другото, Шeле го открил кислородот (иако Џозеф Пристли го објавил своето откритие прв) и ги идентификувал молибденот, волфрамот, бариумот, водородот и хлорот пред Дејви. Шеле, исто така, ги открил следните органски киселини: оксална, винска, лимонска, урична, млечна, како и флуороводородни, цијановодородни и арсенови киселини. Целиот свој живот повеќе се служел со германскиот јазик отколку со шведскиот, во тоа време меѓу шведските фармацевти вообичаено се зборувал германскиот јазик.
1 Животопис
Шеле е роден во Штралзунд, во Западна Померанија (денешна германска покраина Мекленбург-Западна Померанија), која тогаш била дел од Шведска. Неговиот татко, Јоаким (или Јохан) Кристијан Шеле, бил трговец со жито и пивар од познато германско семејство, а неговата мајка се викала Маргарета Елеонора Варнекрос.
Пријателите на неговите родители го научиле Шеле на вештината на читање рецепти и значењето на хемиските и фармацевтските ознаки. Потоа, во 1757 година, како четиринаесетгодишник, бил испратен во Гетеборг на пракса за фармација - заедно со друг семеен пријател и аптекар, Мартин Андреас Бауг. Таму живеел осум години. Во тоа раздобје, Шеле спроведувал опити доцна во ноќта и ги читал делата на Лемери, Нојман, фон Левенштерн-Кункел и Штал (еден од главните поборници на теоријата за флогистон). Многу од подоцнежните теоретски шпекулации на Шеле биле засновани на Штал.
Во 1765 година, Шеле работел под покровителство на напредниот и добро информиран фармацевт К.М. Кјелстрем во Малме и се спријателил со Андерс Јахан Рециус - предавач на Лундскиот универзитет, подоцна професор по хемија во Стокхолм. Шеле пристигнал во Стокхолм некаде помеѓу 1767 и 1769 година и работел таму како аптекар. За време на тамошниот престој, ја открил винската киселина, а со својот пријател Рециус ја проучувал врската помеѓу калциум оксидот и калциум карбонатот. Додека живеел во главниот град, се запознал со бројни научници (како што се Абрахам Бек, Петер Јонас Бергиус, Бенгт Бергиус и Карл Фридрих фон Шулценхајм).
2 Поврзано
* Јохан Готлиб Ган