procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Кеплеров вносен каталог

Кеплеров вносен каталог (|Kepler Input Catalog или KIC) — јавно достапна база на податоцина приближно 13,2 милиони целни ѕвезди на набљудување на Кеплеровата програма за спектрална класификација (SCP) и вселенскиот телескоп „Кеплер“.
1 Преглед
Целите за спектрална анализа на потфатот се анализирани од проектот 2MASS, како и Слоунските филтри како ''griz''. Кеплеровиот каталог сам по себе не е доволен за пронаоѓање на целите бидејќи само една третина од него е видлива за вселенската опсерваторија. Целосниот каталог опфаќа ѕведи со величини до 21, што дава 13,2 милиони цели, но Кеплеровите сетилници можат да забележат само 6,5 до 4,5 милиони од нив.
KIC е еден од малкуте сеопфатни каталози на видното поле на едно опсерваториско летало. Создаден е поради отсуството на каталози со доволно продлабочени сознанија во целното подрачје во тоа време. Во ставките на каталогот се заведуваат масата, полупречникот, делотворната температура, површинската гравитација ''(log g)'', металичноста и црвеното замирање“.
Пример за ставка во каталогот е <code>KIC #10227020</code>. По извесно време ѕвездата покажала сигнал на премин, и со тоа е прогласена за занимливо Кеплерово тело со ознаката KOI-730.
Не сите ѕвезди во Кеплеровиот вносен каталог со планети (потврдени со премин) добиваат ознака на занимливост. Ова се должи на тоа што сигналот од преминот понекогаш го утврдуваат други екипи кои не се дел од овој потфат. Таков пример е Кеплер-78b.
Необичната светлинска крива на KIC 8462852 (озн. TYC 3162-665-1 и 2MASS J20061546+4427248) поттикнала шекулации за присуството на Дајсонова сфера поставена од некоја вонземска цивлизација.
2 Поврзано
* Занимливо Кеплерово тело (KOI)
* Каталог на ѕвезди-водилки
* KIC 8462852
Градски стадион Македонска Каменица

Градскиот стадион Македонска Каменица - фудбалски стадион со сместивост од околу 2.500 гледачи. Со него стопанисува Општина Македонска Каменица, а главен корисник е Каменица Саса.
1 Историја
На 13 мај 2017 година, во рамки на стадионот, била отворена таканаречената „Куќа на спортот“. Објектот претставувал спортски музеј, а истовремено служел како административна зграда на ФК Каменица Саса. Инвеститор била Општината Македонска Каменица и со помош од Рудникот Саса.
Фелисберто Ернандес

Фелисберто Ернандес (шпански: ''Felisberto Hernández''; 1902-1964) — уругвајски пијанист, писател и композитор.
1 Животопис
Ернандес е роден во Монтевидео, во 1902 година. На шестгодишна возраст се запишал во католичко училиште, на деветгодишна возраст почнал да учи да свири на клавир, кога имал 15 години, веќе свирел на проекциите на немите филмови, а подоцна одржувал концерти по провинциските места.
2 Творештво
Ернандес е најпознат како автор на кратки раскази. Свежината на стилот, необичните метафори и јасниот, богат јазик го прават различен од другите латиноамерикански писатели. Неговото книжевно дело е тесно поврзано со музичката кариера. Неговата најпозната книга е „Никој не ги палеше светилките“ која ги содржи неговите најпознати раскази, како: „Изгубениот коњ“, „Балкон“, „Никој не ги палеше светилките“, „Крокодил“, „Поплавената куќа“ итн.
Градски стадион Пехчево

Градскиот стадион Пехчево - фудбалски стадион со сместивост од околу 1.200 гледачи. Со него стопанисува компанијата Кит-Го, а корисник на стадионот е ФК Кит-Го. Стадионот претставува дел од спортскиот комплекс Гогов.
1 Историја
Во 2016 година, била изградена нова северна трибина со сместивост од околу 1,200 седишта. Инвеститори биле Кит-Го компанијата и Хотел Гогов, односно главните спонзори на ФК Кит-Го, како и Општина Пехчево.
Догуш Балбај

Догуш Балбај ( |Doğuş Balbay ; Истанбул, 21 јануари 1989 година ) е турски кошаркар. Тој играл како плејмејкер и во моментов игра за Анадолу Ефес.
1 Животопис
Тој ја започнал својата сениорска кариера во Фенербахче, каде го направил своето деби во сезоната 2004/05. Тој исто така ја спроведил следната 2005/06 година сезона во овој клуб по што заминал во Соединетите држави . Тој учел во средното училиште и после тоа играл кошарка на Универзитетот во Тексас од 2008 до 2011 година. Откако не бил избран во НБА драфт во 2011 година, се вратил на турската кошарка и потпишал за Анадолу Ефес. Со нив освоил два Купа во Турција и Супер купови.
Играл со турската репрезентација на два Европски првенства - 2013 година и 2017 година.
2 Успеси
2.1 Клуб
* Анадолу Ефес :
** Турско првенство (1): 2018/19.
** Куп на Турција (2): 2015, 2018 година.
** Супер куп на Турција (2): 2015, 2018 година.
2.2 Претставник
* Европско првенство до 16 години : 2005 година.
* Средоземни игри : 2013 година.
Градски стадион Штип

Градски стадион Штип ― фудбалски стадион со сместивост од околу 4.000 гледачи. На стадионот освен средишното игралиште, има и атлетска патека околу него. Со него стопанисува Општина Штип, а главен корисник е Брегалница 2008. Во минатото, до 2008 година, корисник на теренот била првичната Брегалница.
1 Историја
Во 2017 година, за време на полуфиналниот натпревар од Купот на Македонија 2016/2017 помеѓу екипите на Брегалница 2008 и Пелистер, за првпат бил одигран вечерен натпревар под рефлектори. Осветлувањето на теренот било спроведено од страна на Општина Штип, а со поддршка на ФФМ.
На 3 јуни 2017 година, во чест на Драгослав Шекуларац, бил одигран ревијален натпревар помеѓу легендите ветерани кои играле за Црвена ѕвезда и Брегалница. Играчите на Брегалница биле Коцев, Арсов (капитен), Иванов, Лазаров, Тасевски, Милосавов, Блажевски, Митев, Боров, Маџунаров, Алексовски, Тркаљинов, Томче Трајановски, Герасимов, Папаров и Маниќ. Екипата на Брегалница била предводена од Мирко Наџаков како тренер. За Црвена ѕвезда настапиле браќата Бошко и Милко Ѓуровски, Драги Канатларовски, Митко Стојковски, Илија Најдоски, Ѓоре Јовановски, Жарко Серафимовски, а дополнети и со Рајковиќ, Милош Шестиќ, Караси, Арсениевиќ, Ачимовиќ, Стојановиќ, Живковиќ, Јефтовиќ. Станислав Караси бил капитенот на Црвена ѕвезда, а екипата била предводена од самиот Драгослав Шекуларац како тренер. Како посебен гостин била легендата на Вардар и Црвена ѕвезда, Кирил Дојчиновски. Правдата ја делел Ванчо Коцев, со помошниците Мијалче Михајлов и Саше Иванов. Натпреварот завршил без победник, односно 5-5. Стрелци на головите за Брегалница биле Маџунаров, Пане Блажевски, Томче Трајановски, Ѓорги Тркалинов и Тоде Митев, додека за Црвена ѕвезда во два наврати стрелале Милко Ѓуровски и Дејан Стојановиќ, а еден гол постигнал Жарко Серафимовски.
Во октомври 2019 година, започнало подновувањето на играчкиот терен на стадионот. Во мај 2020 година, почнало рушењето на западната трибина.
Во јули 2020 година, во кругот на стадионот, во завршна фаза била изградбата на играчките апартмани и клупската административна зграда на Брегалница 2008. Во ноември 2020 година, биле почнати градежните активности за новата западна трибина.
2 Галерија
КК Академија ФМП

КК Академија ФМП е кошаркарски клуб од Скопје, Македонија. Клубот моментално се натпреварува во Првата македонска кошаркарска лига.
1 Историја
Клубот бил основан како академија во 2013 година. Во сезоната 2014/15, Академија ФМП пријавила екипа во Третата лига, која завршила на второто место и била унапредена во Втората лига. Следната сезона, сега како второлигаш, Академија ФМП завршил на последното десетто место на табелата со што отпаднал од Втората лига. Но поради пополнување на испразнети места во Втората лига, клубот бил вратен во второлигашкото друштво. Сезоната 2016/17, ФМП завршил на високото трето место. Во сезоната 2017/18, Академија била четврта во Лигата. Сезоната 2018/19 била историска за клубот. Академија го освоила првото место во Втората лига - Исток без пораз и со тоа обезбедила пласман во разигрувањето за Првата лига. Во разигрувањето Академија била поразена во финалето од МЗТ Аеродром (вториот состав), но како вицепрвак влегле во баражот за упредување против последниот прволигаш и го добиле баражот со што се квалификувале во Првата македонска лига.
2 Моментален состав 2023/24
Извор:
+, Играчи
Лука Петровски
Драган Абрашев
Андреј Тодев
Виктор Стојковски
Филип Лаковски
Андреј Настовски
Димитар Иванов
Михаил Стерјовски
Никола Масевски
Павел Дуев
Стефан Божиновски
Андреј Георгиевски
Марко Димовски
Марко Спасовски
Аирен Брукс
Омотао Џордан Огундиран
Матеус Алекс Сантана
Блејз Ниелд
3 Поврзано
* Прва македонска кошаркарска лига
* Втора македонска кошаркарска лига
* Куп на Македонија
* Кошаркарска федерација на Македонија
* Кошарка во Македонија
Малокорапска Стена

Малокорапска Стена (познат и како ''Мала Корапска Врата'') — врв во средишниот дел на главниот срт на протегање на планината Кораб во Македонија. Неговата височина изнесува 2.725 метри.
1 Местоположба
Се наоѓа во средишниот дел на планината Кораб на главниот срт на протегање, во најнепосредната близина, веднаш наспроти врвот Мал Кораб. На самиот тесен и карпест срт на врвот се протега и линијата на границата меѓу Македонија и Албанија. Според местоположбата врвот Малокорапска Стена се наоѓа на координатите 41°46'28" северна географска широчина и 20°32'03" источна географска должина. Поточно, врвот Малокорапска Стена е сместен непосредно на север над долината на Длабока Река и познатиот Корапски водопад, при што непосредно на југ (во правец на долината) преку седло со камењар-сипар тој е веднаш директно поврзан со понискиот врв Мал Кораб (2683 м.), додека на североисток е поврзан со превојот Мала Корапска Врата (2478 м.), а кон запад со стрмен процеп со сипари се спушта кон висорамнина на албанска територија. Се одликува со величествен изглед, поради стрмниот и совршено вертикален карпест, стеновит блок кој ја сочинува неговата источна страна, додека на јужната падина има остар процеп кој го оделува од Мал Кораб и сипарот од камења, а на северната падина каде неговата северна и североисточна падина стрмно се спуштаат до преслапот Мала Корапска Врата, поради што е забележителен и видлив и од многу големи далечини. Искачувањето на врвот Малокорапска Стена е многу тешко и опасно поради многу тешкопристапниот стрмен терен со големи процепи, карпи и ронливи сипари со раздробени камења на трите страни, при што искачувањето е единствено можно од североисточната страна од кај превојот Мала Корапска Врата. Поради тежината и опасноста овој врв е исклучително многу ретко искачуван од планинарите.
2 Име
На речиси сите географски карти врвот воопшто не е обележан и именуван. Поради непосредната близина до превојот Мала Корапска Врата, голем број на планинари, алпинисти и посетители врвот го именуваат и тој е познат исто така како ''Мала Корапска Врата''. Сепак, бидејќи самиот врв претставува огромна стена (карпа, ѕид) во непосредната близина на врвот Мал Кораб, најсоодветно именување на овој врв би било „''Малокорапска Стена''“. Поради забележителниот изглед кој го има Малокорапска Стена со својот изразито карпест и стеновит изглед заедно со непосредно блискиот карпест врв Мал Кораб, нивниот заеднички гребен има налик на кораб, односно брод кој плови, поради што тој е така нарекуван од месните жители и овчари и воедно така именувана и е добиено името на целата планина. Помеѓу планинарско-алпинистичката (качувачка) заедница овој врв поретко е познат и под името ''„Солима“'', кое според кажувањата настанало при едно зимско искачување на врвот кон крајот на деведесетите години на ХХ век, според првите букви од имињата на саканите девојки/жени на искачувачите-алпинисти.
3 Галерија
Људмила Петрушевскаја

Људмила Стефановна Петрушевскаја (руски: ''Людмила Стефановна Петрушевская'', 1938) - руска писателка.
1 Животопис
Петрушевскаја е родена во Москва, во 1938 година. За време на Втората светска војна имала тешко детство, а некое време престојувала во детскиот дом во Уфа.
2 Творештво
Во 1972 година, Петрушевскаја го објавила својот прв расказ „Преку полињата“, а потоа нејзините прозни дела не биле објавувани во следните 10 години. Сепак, нејзините драми („Љубов“, „Колумбина“, „Московскиот хор“) започнале да се прикажуваат во театрите во текот на 1980-тите. Нејзините дела претставуваат еден вид енциклопедија на жената, од младоста до староста: „Доживувањата на Вера“, „Приказна за Клариса“, „Ќерката на Ксенија“, „Кој е одговорен?“, „Мистика“, „Хигиена“ итн. Во 2009 година, во САД била објавена збирката раскази „Си живеела еднаш една жена која сакала да го убие соседското дете“ која списанието „Њујоркер“ ја прогласило за една од десетте најдобри книги во таа година.
Варлам Шаламов

Варлам Тихонович Шаламов (1907-1982) - руски писател, поет и новинар.
1 Животопис
Шаламов бил затвореник во логорот Гулаг. Во 1956 година, тој бил рехабилитиран и му било дозволено да се пресели во Москва, каде работел како дописник на книжевното списание „Москва“.
2 Творештво
Своите искуства од заробеништвото во Гулаг, Шаламов ги опишал во збирката „Раскази од Колима“. Неговите логорски раскази биле прокриумчарени на Запад, каде биле издадени во 1966 година, а во Русија биле објавени како самиздат. Целосното издание на овие раскази се појавило во Лондон во 1978 година, и тоа на руски и на англиски јазик.
Неговите „Раскази од Колима“ се објавени на македонски јазик во 2011 година (од „ВиГ Зеница“).
Јуриј Трифонов

Јуриј Валентинович Трифонов (руски: ''Юрий Валентинович Трифонов''; 1925-1981) - руски писател.
1 Животопис
Трифонов е роден во Москва, во 1925 година. Студирал на книжевниот универзитет „Горки“.
2 Творештво
Трифонов е претставник на т.н. „урбан стил“ во современата руска книжевност, зашто го прикажува секојдневниот живот на градското население. Исто така, во своите дела ги обработува историските настани од времето на граѓанската војна во која учествувале татко му и стрико му. Во раната фаза од кариерата, неговиот роман „Студенти“ бил награден со Сталиновата награда. Негови поважни дела се: „Размена“, „Долго збогување“, „Старецот“, „Куќата на насипот“ и „Исчезнување“.
Маргарет Атвуд

Маргарет Атвуд (англиски: ''Margaret Atwood''); (, , Канада) — канадска писателка и критичарка.
1 Животопис
Маргарет Атвуд е родена во Отава, државата Онтарио, во 1939 година. Таа живее во Торонто со писателот Грем Гибсон со кого има една ќерка.
2 Творештво
Атвуд е најпознатата канадска писателка, добитничка на многу награди, како што се: Букеровата награда (2000 и 2019), „Welsh Arts International“, наградата „Артур Кларк“, наградата „Франц Кафка“, „Златниот венец на Струшките вечери на поецијата“ и највисоките канадски признанија. Исто така, таа е добитничка на францускиот орден „Легија на честа“. Централни теми во нејзините дела се камерните, семејни теми, машко-женските односи, еманципацијата на жената и развојот на женското пријателство, како што е случајот во романите „Приказната на слугинката“ (''The Handmaid's Tale''), „Мачкино око“ (''Cat's Eye''), „Слепиот убиец“ (''The Blind Assassin''), „Изронување“ (''Surfacing''), „Хранливата жена“ (''The Edible Woman''), „Леди Оракл“ (''Lady Oracle''), „Животот пред човекот“ (''Life Before Man''), „Телесна повреда“ (''Bodily Harm''), „Невестата на ограбувачот“ (''The Robber Bride'') и „Алијас Грејс“ (''Alias Grace''). Во збирката раскази „Морално пореметување“ ги обработува мрачните семејни врски и постојаната борба на стегите во која на патот на созревањето се укинува себичноста и незрелоста на возрасните. Според нејзиниот роман „Приказната на слугинката“, славниот германски режисер Волфганг Шлендорф го снимил истоимениот филм.
Паул Герхард

Пол Герхард (12 март 1607 - 27 мај 1676 година) — германски теолог, лутерански министер и химнодист.
1 Животопис
Герхард е роден во семејство од средна класа во Грфенхаичен, мал град помеѓу Хале и Витенберг . На возраст од петнаесет години, тој влегол во Фурстенсхул во Грима. Училиштето било познато по својата побожна атмосфера и строга дисциплина. Училиштето се затворило во 1626 година кога чумата дошла во Грима, но Пол остана и дипломирал од таму во 1627 година. Во јануари 1628 година се запишал на Универзитетот во Витенберг. Таму, особено наставници имале влијание врз него: Пол Рабер и Jacејкоб Мартини. И двајцата биле стабилни Лутеранци, промовирајќи ги неговите учења не само во училницата, туку во проповеди и химни. Особено, Робер често ги земал своите проповедни текстови од химни. На овој начин Герхард се научил на употреба на химна како средство за пастирска грижа и инструкции.
Класичен Вајмар

Класичен Вајмар се збир од споменици во Вајмар кои од 2-ри. Декември 1998 година влегле во Светското наследство под заштита на УНЕСКО, во кое се вклучени единаесет различни споменици, кои асоцираат споменици на градот Вајмар, чија вредност е одредена врз основа на историски настани, архитектонски изглед и автентична опрема.
1 Културно историска класификација
Ансамблот „Класичен Вајмар“ претставува уникатно обележје на една мината но многу влијателна културна епоха - „Вајмарската Класика“, која преку европското и граѓанско поимање ја оформила дворјанската и граѓанската култура во еден современ средноевропски град во 1800.
Мадам Дибари (филм од 1919)

''Мадам Дибари'' е германски нем филм од 1919 година за животот на Мадам Ду Бери. Филмот е во режија на Ернст Лубич а истиот е напишан од Норберт Фолк и Ханс Крли. Неговиот алтернативен наслов за дистрибуција на Соединетите држави бил ''Страст'' .
Филмот е направен е во студиото Темпелхоф во Берлин. Комплетите на филмот беа дизајнирани од уметничкиот директор Курт Рихтер .
1 Улоги
* Поле Негри како мадам Дибари, Поранешната Jeanан Воберниер
* Емил annенингс како Луј XV
* Хари Лидке како Арманд де Фокс
* Едуард фон Винтерстин како грофот Jeanан Дибари
* Рајнхолд Шонцел како министер Избор
* Елсе Берна како evеневиев де Грамонт
* Фред Имлер како војвода од Ришелие
* Густав Чимег како Аигулон
* Александар Екерт како Пајлет чевлар
Пудис

„Пудис“ — германска рок група. Биле формирани 1969 година, иако уште од претходно постоеле во сличен состав т.н „Пре-Пудис“. „Пудис“ се вбројуваат меѓу најпознатите рок групи на ГДР. После објавувањето на нивното распуштање во февруари 2014 година, групата во 2016 година во Берлин, г одржала нивниот последен концерт.
Последни членови на групата била Дитер Бир, Петер Мејер, Дитер Хертрампф, Петер Разим и Клаус Шарфшвердт.
Карат (група)

Карат (Ger. for "carat") е германски рок бенд, основан во 1975 година во Источен Берлин, во тоа време дел од Демократска република Германија, или Источна Германија. Карат, исто така се здобил со голема популарност во Западна Германија кога албумот од 1982 година „''Der blaue Planet''“ бил еден од највисоко продаваните на годината во Источна и Западна Германија, со што Карат бил еден од најпознатите бендови во рок-музиката на германски јазик.
Подморница (филм)

Подморница — германски подморнички филм од 1981 година, напишан и режиран од Волфганг Петерсен, во продукција на Гинтер Рохбах, а во кој глумат Јирген Прохнох, Херберт Гренејмер и Клаус Венеман. Изложен е и како театарско издание и како ТВ минисерии (1985), во неколку различни домашни видео- верзии со различно време на траење, и во скратена верзија на режисер, надгледувана од Петерсен во 1997 година.
Лоди (округ)

Округот Лоди (|Provincia di Lodi) — област во рамките на провинцијата Ломбардија во северна Италија. Окружното место и најголемата градска населба е градот со исто име, Лоди.
Површината на округот е 782 км², а бројот на жители е 223.630 (2008 година).
1 Природни одлики
Округот Лоди се наоѓа во северниот дел на земјата, без излез на море. Локацијата на округот е во рамнината на Падова, областа е целосно обична. Реките во областа се во исто време и нејзините граници. Јужната граница на областа е реката По и источната реката Ада .
2 Население
Според најновите проценки од 2008 година, повеќе од 220.000 жители живеат во округот Лоди. Густината на населението е голема, околу 280 жители на километар квадратен. Тоа е особено густо населена област западно од градот Лоди, на јужниот брег на градското подрачје на Милано.
Покрај огромното мнозинство на италијанското население, има и голем број имигранти од целиот свет.
3 Општини и населени места
Во округот Лоди има 61 општина (итал. ''Комуни'').
Најважното населено место и седиште на округот е градот Лоди (43,000 жители), кој со своите предградија има значително повеќе население.
Травис Динер

Тревис Ресторан ( |Travis Lyle Diener ; ИПА: Висконсин, 1 март 1982 година ) е американско - италијански кошаркар . Тој играл како плејмејкер и во моментов игра за Ваноли Кремона .
1 Животопис
Играл кошарка ''на''''Универзитетот Маркет'' во Милвоки за тимот „Маркет голден иглс“ во периодот од 2001 до 2005 година, каде негови соиграчи биле Двејн Вејд и Стив Новак.
Во јуни 2007 година тој се преселил во Индијана Пејсерс, каде што останал до март 2010 година. Тој имал најдобри статистики и минути во НБА лигата во првата сезона играјќи за Индијана (сезона 2007/08), кога бил почетник во третото коло на натпреварите. Од март 2010 година тој играл за Портланд Трејлблејзерс до крајот на сезоната.
Во август 2010 година, тој се префрлил во италијанскиот клуб Динамо Сасари каде минал четири сезони. Во 2014 г. со Сасари го освоил Купот на Италија, прва титула во историјата на клубот, како најкорисен играч во натпреварувањето.
Во 2013 година добил италијанско државјанство, заработувајќи право да се натпреварува за репрезентацијата на оваа земја на Европското првенство во Словенија.
Во јуни 2014 година најавил дека ја прекинува својата професионална кошаркарска кариера и ја презел функцијата директор за спорт на ''Универзитетот Маркет''.
2 Успеси
* Динамо Сасари :
** Куп на Италија (1): 2014 година
* Кремона Ваноли :
** Куп на Италија (1): 2019 година.
2.1 Поединечно
* Највреден играч на Купот на Италија (1): 2014 година.
Сити (група)

Сити е германска музичка рок група,основана во Источен Берлин во 1972 година.Нивна најпозната песна е "Крај прозорецот" од нивниот деби албум издаден во 1978 година.Групата била основана под името Сити Бенд Берлин од страна на гитаристот Фриц Папел,тапанарот Инго Доринг, клавијатуристот Клаус Вит, пејачот Франк Фајфер и Андреас Пејпер на флејта.
Амон Дил

Амон Дал — германска политичка уметничка комуна, формирана од студентското движење од 1960-тите, која станала добро позната по своите музички импровизации во форма на слободна форма. Ова предизвикало две рок групи, Амон Дал (понекогаш се нарекува Амон Дал I) и попознатиот Амон Дал Втори. Откако двете групи се распуштиле во 1970-тите, некои од оригиналните членови повторно се обединиле во 1980-тите под името Амон Дал, иако оваа инкарнација вообичаено се нарекува Амон Дал (Велика Британија) за да се избегне забуна со оригиналната.
Ако не ние,кој?

''Ако не ние, кој?'' ( |Wer wenn nicht wir ) е германски драмски филм од 2011 година во режија на Андрес Виил, во кој главната улога ја глуми Август Диел . Дејствието на Филмот е поставено кон крајот на 1940-тите, раните 1960-ти и на почетокот на Протестите од 1968 година .
Филмот премиерно бил прикажан во конкуренција на 61-от меѓународен филмски фестивал во Берлин и бил номиниран за Златна мечка . Веил ја освоил наградата Алфред Бауер на Берлинале. Филмот ја имал својата американска премиера на филмскиот фестивал Берлин и Отаде во Сан Франциско на 26 октомври 2011 година.
1 улоги
* Август Диел како Бернард Веспер
* Лена Лауземис како Гудрун Енслин
* Александар Фелинг како Андреас Баадер
* Александар Куон како Руди Дутке
* Рајнер Бок како Вертејдигер
* Себастијан Бломберг како Рохлер
* Марија-Викторија Драгус како Рут Енслин
* Томас Теми како Ватер Веспер
* Јоаким Пол Асбак како новинар
* Хано Кофлер како Ули Енслин
* Хајке Ханолд-Линч како Менторин против. Г. Енслин
* Харк Бом како Критикер
* Имоген Когге како мутер Веспер
* Хенриет Нагел
* Сузана Лотар како Мутер Енслин
* Мајкл Виттенборн како Ватер Енслин
Шпиони

„Шпиони“  (англиски: ''Spies'', наслов објавен во Соединетите Американски Држави) — германски шпионски трилер од 1928 година, режиран од Фриц Ланг (кој е автор и на сценариото, заедно со неговата сопруга Теа фон Харбу, која исто така напишала роман со исто име). Филмот бил претпоследниот нем филм на Ланг и прв за неговата продуцентска компанија ''Фриц Ланг-филм GmbH''. Главната улога ја игра Рудолф Клајн-Рог. „Шпиони“ бил вратен во првобитната должина од Фридрих-Вилхелм-Мурнау-Штифтунг во текот на 2003 и 2004 година. Ниту една оригинална негатива не преживеала, но висококвалитетната копија од нитрат се одржува на Архивот „Ниродни Филмови“ во Прага.
Бакрорез

Бакрорез (|chalcographie, |Kupferstich, |chalcography) – графичка техника, длабок печат, во која матрицата, подлогата се обработува за печатење по механички пат.
1 Историја
Врежувањето врз метални подлоги било познато во Кина уште од X век, а во Европа од почетокот на XIII век.
Бакрорезот како техника се развила во рамките на златарскиот занает и тоа најмногу за врежување на орнамент и други украси.
Кон четириесеттите години на XV век, бакрорезот започнал да се користи и за илустрирање на текстови, особено црковни како и за украси на разни кутии, молитвеници, украсувани со боја и позлата.
Најран отпечаток во бакрорез, како графичко дело, се смета графичкиот лист на анонимниот германски мајстор од 1446 година насловен „Камшикување“.
Најзначајни најистакнати автори од овој ран период биле Мартин Шонгауер (околу 1435-1491) и Албрехт Дирер кој бил еден од најголемите германски и европски бакроресци. Покрај нив, познати биле и: Ханс Балдунг (1484—1545), Лукас ван Лејден (1494—1533), Лука Кранах Помладиот (1515—1586), Хендрик Голциус (1558—1617), Клод Мелан (1598—1688).
Од подоцнежниот период попознати биле современите мајстори: Стенли Вилијам Хејтер (1901—1988), Жак Вијон (1865—1963) и други .
2 Метод
Пред да биде исцртана и изгравирана, металната плоча треба да биде исполирана, исчистена, одмастена, а самото гравирање се изведува со помош на разни игли, ножеви и длета изработени од висококвалитетен челик.
При гравирањето, плочата треба да е поставена на кожно перниче, за да може да се движи и врти во сите насоки во фазата на изработката на цртежот.
Понатамошната постапка, подготовката за печатење е слична како кај бакрописот, со тоа што поставувањето на бојата треба да биде изведено попедантно и попрецизно.
Бакрорезот е исклучително тешка графичка техника, денес ја практикуваат мал број уметници, а карактеристична е по јасните и прецизни линии.
Поради тоа, меѓу другото до скоро била употребувана за печатење и на хартиени пари.
3 Галерија
4 Поврзано
Бакропис
Максим Стависки

Максим Стависки (|Максим Стависки|el ; роден на 16 ноември 1977 година во Ростов-на-Дон, Русија) — руски и бугарски лизгач во категоријата уметнички танци. Неговата партнерка била Албена Денкова. Тие биле првите луѓе од Бугарија во уметничко лизгање што освоиле медал на Европското и Светското првенство.
До 2005 година парот го тренирале Алексеј Горшков во Софија или Одинцов, кој се наоѓал во близина на Москва.
Максим бил Евреин, со потекло од Русија, но имал бугарско државјанство. Во 1996 година тој се споил со Албена Денкова и тие оттогаш настапуваат заедно. Во 2000 г. Денкова и Стависки се преселиле од Софија во Одинково, заради подобри услови за обука.
По Светското првенство во 2005 година, Денкова и Стависки се преселиле во Делавер (САД) за да тренираат со Наталија Линичук и Генадиј Карпоносов.
Во 2006 г. во Калгари, Канада, тие освоиле златен медал и станале светски шампиони во танцови во парови.
1 Резултати
* 2007 година.
** Златен медал на светскиот шампион - светски шампиони
** Бронзен медал на Европска
** НАЦИОНАЛНИ ШАМПИОНИ
* 2006 година.
** Зимски олимписки игри на петто место, Торино ( Италија )
** Златен медал на светскиот шампион - светски шампиони
* 2005 година.
** Петто место на Светскиот куп
** Се откажале од Европското првенство
** НАЦИОНАЛНИ ШАМПИОНИ
* 2004 година.
** СИЛВЕРСКИ МЕДАЛ на Светскиот куп
** СИЛВЕРСКИ МЕДАЛ на Европските првенства
** НАЦИОНАЛНИ ШАМПИОНИ
* 2003 година.
** БРОНСКИ МЕДАЛ на Светскиот куп
** СИЛВЕР МЕДАЛ на Европско првенство
** НАЦИОНАЛНИ ШАМПИОНИ
* 2002 г.
** Седмото место на Олимпијадата
** Петто место на Светскиот куп
** Шесто место на Европското првенство
** НАЦИОНАЛНИ ШАМПИОНИ
* 2001 година.
** Десетти на Светскиот куп
** Осмо место на Европското првенство
** НАЦИОНАЛНИ ШАМПИОНИ
* 2000 година.
** НАЦИОНАЛНИ ШАМПИОНИ
* 1999 година.
** 11-ти на Светскиот куп
** 9-то место на Европското првенство
** НАЦИОНАЛНИ ШАМПИОНИ
* 1998 година.
** 18-ти на Олимпијадата
** 17-ти на Светскиот куп
** 16-то место на Европското првенство
** НАЦИОНАЛНИ ШАМПИОНИ
* 1997 г.
** 19-ти на Светскиот куп
** 17-то место на Европското првенство
** НАЦИОНАЛНИ ШАМПИОНИ
Александар Томов

Александар Томов (1944, Софија, Бугарија) - бугарски писател, поет, драматург и сценарист.
1 Животопис
Томов е роден во Софија, во 1944 година. Во родниот град дипломирал бугарска филологија, а потоа работел како уредник во Радио Софија и како сценарист во Бугарската кинематографија.
2 Творештво
Најважни дела на Томов се: „Улицата кон предградието“, „Кварт на надежта“, „Света Ана“, „Сеќавање“, „Корупција“, „Ветерница“, „Луминисцентни балади“, „Птичја елегија“ итн. Најголем успех постигнал со романот „Корупција“ и со збирката „Птичја елегија“. Во неговиот опус доминира темата на предградието - преку јунаците на периферијата тој ги разработува проблемите на современиот човек.
Магдебуршка катедрала

Катедрала Магдебург (|Magdeburger Dom), официјално наречена Катедрала на светците Морис и Катерина (|Dom zu Magdeburg St. Mauritius und Katharina), е протестантска катедрала во Германија и најстарата готска катедрала во земјата. Таа е протокатедрала на некогашната архиепископија во Магдебург. Денес е главна црква на Евангелската црква во Централна Германија. Една од нејзините кули е висока 99,25 м, а другата 100,98 м, што ја прави една од највисоките катедрали во Источна Германија. Катедралата е исто така едно од главните обележја на Магдебург, главниот град на ''Бундесленд'' на Саксонија-Анхалт, а исто така е и дом на гробот на царот Ото Први Велики.
Првата црква била изградена во 937 година на местото на денешната катедрала која била посветена на св. Морис. Денешната катедрала била изградена во период од 300 години, почнувајќи од 1209 година, а кулите биле завршени во 1520 година. И покрај тоа што постојано била ограбувана, катедралата Магдебург е богата со уметнички дела, почнувајќи од антиквитети до модерна уметност.
Врата до врата

Врата до врата - српска телевизиска хумористична серија, која се емитувала од 25 февруари 2019 година на ТВ Суперѕвезда. Таа претставува српска верзија на шпанската серија ''Мои драги соседи''.
Првата сезона се состои од 60 епизоди и 12 специјални. Суперeстар го најави емитувањето на втората сезона со почеток во есента 2019 година.
1 Тематика
Луѓето кои ве разбираат најдобро се соседите, луѓето што воопшто не ве разбираат се соседи. Во зграда близу нас некаде, има соседи кои разбираат, сакаат, се потсмеваат, се шегуваат, плачат и се смеат, судат и завидуваат еден на друг, со еден збор тие живеат. Неверојатно е колку обичниот живот навистина не е така.
2 Улоги
Глумец:, Улога:
Небојша Илиќ, Светозар
Катарина Марковиќ, Весна
Јелена Јовичиќ, Ubубинка (Тина)
Немања Оливериќ, Неша
Зоран Цвијановиќ, Милош Газивода
Маја Манџука, Сара
Урош Јаковlевиќ, Лука
Доминик Чичак, Борис
Димитрије Златановиќ, Душан
Павле Орлиќ, Лавот
Бранка Петриќ
Милутин Милошевиќ
Даниел Сич
Ивана Поповиќ
Јелисавета Сабćиќ
Исидора граѓанин
Автожир

Автожир, жироплан или жирокоптер – вид воздухоплов кај кого влечната сила се обезбедува со влечна или потисна елиса, а узгон со вртежно крило (ротор), без сопствен погон.
1 Развој и употреба
Првиот автожир го направил Шпанецот Хуан Сиерва во 1922 година. Со него, на 9 јануари 1923 година бил направен пробен лет со должина од 183 метри во близина на Мадрид. Неговиот автожир имал крила и ротор кој не можел да се управува. Имал труп сличен на авионот, со влечна елиса, а над трупот бил монтиран носач за ротор со пречник од 12 метри. Малите крила служеле за сместување на контролните површини, заедно со опашката.
Понатамошниот развој довел до автожир со крила и ротор кој може да се управува. Роторот имал подвижен кинематски зглоб што овозможувало управување на автожирот по правец. Овој вид полетувал така што почнувал да се врти хоризонталниот ротор под дејство на воздушната струја (од движењето напред под влијание на влечната елиса). Кога главниот ротор се врти доволно брзо (80-150 вртежи во минута), узгонот на роторот бил доволен да го подигне автожирот, а понатаму се движел како и авион. Предност била исклучително малата брзина на полетување, 30-40 км/ч.
Со автожир со подобра конструкција, со име С-8, Сиерва во 1928 година ги посетил Париз и Лондон. Понатамошниот развој довел до автожир без крила, со можности за промена на чекорот на елисата, итн. До Втората светска војна биле произведени неколку комерцијално успешни видови во разни земји, а некои биле користени и во Втората светска војна. После војната главно се напуштаат заради развојот на хеликоптерот.
2 Предности и недостатоци
Предност на автожирот над авионот е малата должина на полетување и слетување, големата разлика меѓу најголемата и најмалата брзина на летање, сигурноста на полетување. Мани му се малата носивост, слабата попречна стабилност, помалата брзина на летање, потешкото пилотирање и осетливоста на роторската конструкција.
Во однос на хеликоптерот, мана му е што не може да полетува и слетува вертикално од место и да лебди во воздух на едно место.
Автожирот послужил како основа за понатамошен развој на хеликоптерот и конвертипланот.
3 Поврзано
* Авион
* Хеликоптер
* Конвертиплан
Корпоративна култура

Корпоративната култура го претставува начинот на однесување на вработените во организацијата во насока на остварување на нејзината визија, цели и мисија. Корпоративната култура се состои од вредносни принципи врз кои се заснова однесувањето на вработените во организацијата. Таа е еден од факторите кои влијаат врз можностите на организацијата да спроведе иновативни работни процеси и да ги мотивира вработените.
Според Роберт Е. Квин и Ким. С. камерон, постојат четири типа корпоративна култура:# семејна - таа се заснова врз менторски пристап, негување на одностите и „правење на нештата заедно“,
# флексибилна (неформална) - овој тип е динамички и претприемнички со фокус врз преземање ризици, иновации и „правење на нештата први“,
# пазарна - ориентиран кон резултати со фокус врз конкуренцијата и „постигнување на завршена работа“,
# хиерархиска - овој тип е структуриран и контролиран со фокус врз ефикасност, стабилност и „правење на нештата правилно“.
Рајнхард Јоханес Зорге

Рајнхард Јоханес Зорге (германски: ''Reinhard Johannes Sorge'', 1882-1916) - германски писател, припадник на експресионизмот.
1 Животопис
Зорге погинал во борбите крај Абленкур на Сома.
2 Творештво
Во 1912 година, Зорге ја добил Клајстовата награда за драмата „Просјак“.
Лемило

Лемило или летком – вид алат кој служи за топење некој лесно топлив метал заради спојување. Лемилата најмногу се користат за инсталации, поправки или производство во ограничени количини. Производството во големи количини користи други методи.
1 Видови лемила
Лемилата се дела според можностите за фино лемење како и технологија и можностите кои ги поседува.
1.1 Класични лемила
Овие лемила се состојат од метален врв кој може да достигне соодветна температура и рачка. Рачката најчесто се изработува од некој вид пластика која има изразита топлинска изолација. Снагата на ваквите лемила најчесто е меѓу 15 и 40 W.
1.2 Батериски лемила
Овие лемила се многу слични со претходните. Основната разлика е што имаат батериски извор на напојување, па имаат многу ограничена примена. Овде може да се додадат и лемилата кои температурата ја добиваат со согорување на некој гас. Истите често се именуваат како гасни лемила.
1.3 Лемила со регулација на температурата
За разлика од обичните лемила овој вид поседува и регулатор на температурата. Ова е многу битно заради тоа што електронските компоненти не се еднакво осетливи на температура. Овие лемила како регулатор на температура може да користат термостат. Ваквите лемила многу често се прават во облик на пиштол и како „ороз“ е поставен прекинувач со кој врвот се вклучува само во моментот на користење.
1.4 Работни станици за лемење
Станиците за лемење покрај стапот за лемење имаат и база на која се дотерува температурата. Исто така, најчесто покрај базата се наоѓа и држач на кој може да се стави врелиот врв од лемилото. Заради можноста за фино дотерување на температурата овие лемила се користат во високопрофесионалните сервиси за електрични уреди. Станиците често може да имаат итн. дувалки, односно вид лемило кое користи топол воздух за лемење на компонентите на печатеното коло. Ова е особено погодно за електронските компоненти со површински контакт..
Алекс Точилеску

Алекс Точилеску (романски: ''Alex Tocilescu''; 25 ноември 1977, Букурешт, Романија) - романски писател.
1 Животопис
Некое време, Точилеску живеел во Германија и во САД, а во 2010 година се вратил во Романија.
2 Творештво
Точилеску дебитирал во 2005 година со збирката куси раскази „Јас и др.“, а потоа ги објавил збирките „Живо месо“ и „Стандард“. Исто така, тој објавува статии во дневниот весник „Слободна Романија“ (''Romania libera''), како и на својата интернет-адреса.
Ристо Николов Андоноски

Ристо Николов Андоноски — македонски револуционер во ВМОРО. Активен учесник во ослободувањето на Македонија.
1 Животопис
Ристо Николов Андоноски е роден во 1884 година во селото Требишта во областа Голо Брдо, денес во Албанија. Во Македонската револуционерна организација се приклучил во 1900 година.
Во 1903 година за време на Илинденското востание активно учествувал во битките против турската војска. Дејствувал во четите на браќата Тасе и Дојчин Христови од селото Присовјани. Учествувал во битките кај селата Ташмаруништа и Велмеј. Потоа се префрлил и дејствувал во Дебрца.
Во 1923 од Албанија се преселил во Југославија, каде се населил во селото Лешани во Дебрца.
Академија Наук

Академија Наук (|Академия Наук) — вулкан во јужниот дел на полуостровот Камчатка на Далечниот Исток на Русија. Има две позначајни калдери: Однобоки (5 × 4 км) и Академија Наук (3 × 5 км). Второспоменатата е исполнета со Каримското Езеро.
Вулканот е наречен во чест на Руската (тогаш Советска) академија на науките. Последниот избув на Академија Наук се случил во јануари 1996 г.
1 Поврзано
* Каримски (вулкан)
* Камчатка
* Список на вулкани во Русија
Хосе Емилио Пачеко

Хосе Емилио Пачеко (шпански: ''José Emilio Pacheco''; 1939, Сиудад Мексико) - мексикански писател, поет, есеист и критичар.
1 Творештво
творештвото на Пачеко е разновидно и стилски брилијантно. Тој е автор на збирката детски раскази кои не се за деца, со наслов „Ветрот на далечината“, како и збирката раскази „Крвта на Медуза“, познат е и неговиот роман „Ќе умреш далеку“, а ја составил и „Антологијата на мексиканската поезија на XIX век“.
Сан Игнасио де Веласко

Сан Игнасио де Веласко (шпански: ''San Ignacio de Velasco'') е град во Боливија, главен град на покраината Хосе Мигел де Веласко, седиште на општината Сан Игнасио де Веласко во боливискиот департман Санта Крус.
1 Географија
Сан Игнасио се наоѓа во централниот дел на покраината Хосе Мигел де Веласко. Градот е поврзан со патен ситем од мешан карактер (асфалтиран и неасфалтиран) со Санта Крус и со бразилскиот град Касерес во Мато Гросо. Во градот има аеродром) со земјена писта.
San Ignacio is located on the man-made lake, Guapomo, which also serves as the city's supply of fresh water.
2 Население
Покрај шпанскиот, кој е најзборуван јазик, во градот и околината се користи и чикитански јазик. Скоро сите жители на Сан Игнасио се или староседелци или местици. Бројот на чисто бело население е многу мал. Најголема религија во градот е Христијанството (Католицизам). Сан Игнасио е седиште на римокатоличката бискупија Сан Игнасио де Веласко.
Според податоците објавени од општинските власти во 1996 година, градот имал население од 12.600 жители. Градот е најголем во покраината.
3 Наводи
Мала Корапска Врата

Мала Корапска Врата — високопланински превој на планината Кораб во западна Македонија. Преслапот Мала Корапска Врата е висок 2.465 метри надморска височина и ги поврзува, односно меѓусебе  ги дели гребените (масивите) на врвовите Голем Кораб на север и Мал Кораб  на  југ., во средишниот дел на планината Кораб. Се наоѓа на главниот срт на протегање на планината Кораб, а по него води и македонско-албанската државна граница. Непосредно ги поврзува врвот Малокорапска Стена (и Мал Кораб) на југ-југозапад и Корабец/Безимен (и Голем Кораб) на север-североисток. Точната местоположба на превојот Мала Корапска Врата е 41°46’ северна географска широчина и 20°32’ источна географска должина. Преку превојот води тесна сточарска патека која претежно ја користат овчари од Албанија кои го преминуваат превојот со своите стада овци кои ги напасуваат веднаш на пространото пасиште во пределот Бруштла каде се наоѓа и Малокорапското Езеро на територијата на Македонија. Поради тоа што на преслапот минува и граничната линија помеѓу Македонија и Албанија, во минатото тој имал големо безбедносно и геостратешко значење поради што веднаш на самиот превој се наоѓа граничен камен и бункер (пушкарница) од албанска страна до самата гранична линија, кој воедно можеби е и бункер изграден на најголема надморска височина.
1 Поврзано
*Голема Корапска Врата
*Цигански Премин
*Шкртец
*Кораб
2 Наводи
ФК Преспа

ФК Кадино — македонски фудбалски клуб од Ресен. Клубот моментално се натпреварува во Третата македонска фудбалска лига - Југозапад.
1 Историја
Клубот бил основан во 1919 година. Првиот натпревар на клубот бил одигран на 12 јули истата година, во црвени дресови. Негов противник бил екипа склопена од воениот гарнизон кој бил во Ресен. Тој натпревар завршил со победа на ресенчани со 2:0.
Во септември 2019 година, било одржан настан по повод стогодишнина од постоењето на клубот.
Финале на Светското првенство во кошарка 2019

Финалето на Светското првенство во кошарка 2019 било последниот натпревар на Светското првенство 2019. Одиграно е на 15 септември 2019 година во 20:00 по локално времен во Кина во Кадилак арената во Пекинг.
Во ова финале победила репрезентацијата на Шпанија која со 95-75 била подобра од Аргентина и ја освоила својата втора титула светски шампион.
Ѓавол (филм од 1972)

Ѓавол (полски: ''Diabeł'') - полски филм од 1972 година во режија на Анджеј Жулавски, кој е и автор на сценариото. Улогите ги играат: Војќех Пшоњак (Wojciech Pszoniak), Лешек Телешински (Leszek Teleszynski), Малгожата Браунек (Malgorzata Braunek), Ига Маир (Iga Mayr), Виктор Садецки (Wiktor Sadecki), Михал Груѕински (Michal Grudzinski), Моника Њемчик (Monika Niemczyk), Ана Пажонка (Anna Parzonka) итн.
1 Синопсис
Дејството на филмот се одвива во 1793 година, за време на пруската инвазија на Полска. Јакуб е затворен во еден манастир каде речиси сите присутни се однесуваат како полудени. Неочекувано, него го спасува непознат човек, велејќи му да си оди дома во придружба на една калуѓерка. Јакуб поаѓа на пат за дома при што среќава една театарска група и присуствува на еден бал, а во двете прилики тој е сведок на необични настани. За време на неговото патување, него постојано го следи непознатиот човек. Кога пристигнува дома, Јакуб го наоѓа својот татко како лежи мртов во постелата, а во неговата куќа живее Езекил, кој се претставува како негов брат. Исто така, Јакуб дознава дека мајка му живее неморално во еден дворец во близината. Тој ја посетува мајка си и води љубов со неа, а потоа убива една девојка. Воопшто, под влијание на непознатиот човек, Јакуб извршува уште неколку убиства, и тоа без никаква причина и смисла. Набргу, тој дознава дека неговата жена е премажена за неговиот пријател, а таа се правда дека морала да го направи тоа со цел да го спаси. На крајот, тој и жената се среќаваат во една напуштена тврдина, каде таа умира, Јакуб го убива нејзиниот нов маж во двобој, потоа ги убива и мајка си и Езекил и ја пали својата куќа. Потоа, тој и калуѓерката доаѓаат до едно дрво, каде Јакуб треба да се сретне со непознатиот. Таму, тој непознатиот бара од Јакуб да му ги каже имињата на неговите другари со кои заедно учествувале во заверата против владетелот, а кога Јакуб одбива да го стори тоа, непознатиот го убива. Тогаш, тој ја силува калуѓерката, но таа го убива него по што тој се претвора во црно куче.
Гвајакилска средба

Гвајакилската средба, или Гвајакилска конференција (|Conferencia de Guayaquil), била средба која се одржала на 26 јули 1822 година во Гвајакил, Еквадор, помеѓу Хосе де Сан Мартин и Симон Боливар. Средбата била одржана за да се разговара за иднината на Перу (како последно силно шпанско вицекралство во Јужна Америка) и понатамошниот политички развој на (пост-)колонијална Јужна Америка.
1 Причини
Лима, главниот град на Вицекралството Перу, бил најзначаен град на шпанските колонии во Јужна Америка. За време на латиноамериканските војни за независност, Лима бил силно упориште на кралските приврзаници. Градот и кралските приврзаници често воделе борби со приврзаниците на независноста на колониите. Предводени од идеите за независност од шпанска власт, а по утврдувањето на независноста на Обединетите Покраини на Рио де ла Плата и Чиле, Хосе де Сан Мартин започнал со организирање на морнарица сè со цел да се опколи Лима по морски пат. Лима била заземена од либертадорите, но сепак кралските приврзаници биле сè уште присутни во Перу.
Од север, Симон Боливар постепено се приближувал кон Перу. Тој ја ослободил Венецуела после голем број обиди и со помош на Франсиско де Паула Сантандер ги ослободиле Обединетите Покраини на Нова Гренада и со тоа се основала Гран Колумбија. Со битките кај езерото Маракаибо се загарантирала независноста на Венецуела.
Во меѓу време, во Гвајакил се одвил еден револт на населението што резултирало со независност на градот, и тој пример го следеле други еквадорски градови. Дел од населението на Еквадор сакало да се приклучи на Гран Колумбија, дел од населението сакало да се приклучи кон Перу а трети Еквадор да биде независна држава. Боливар помогнал во тој период (не учествувале во првичните борби за еквадорска независност) кога Гвајакил и остатокот на Еквадор се присоединиле со Гран Колумбија. Сан Мартин имал притисок од страна на Перу да предложи Еквадор да се присоедини со Перу.
2 Теми на разговор
Сан Мартин пристигнал во Гвајакил на 25 јули, кога бил пријатно пречекан од Боливар. Како и да е, двајцата не успеале да постигнат договор, иако имале исти цели и взаемна почит, дури и под услови на прифаќањето на Сан Мартин да биде под Боливарова команда. Двајцата имале различни идеи за тоа како да се организираат владите на државите кои ќе бидат ослободени. Боливар се залагал за создавање на републики, додека Сан Мартин се залагал за создавање држави по европски терк, односно монархии. Сан Мртин исто така напоменал дека прифаќа поставување на европски принц како Крал на Перу кога Перу ќе биде ослободено.
3 Последици
По средбата Сан Мартин присуствувал на балот одржана на 26 јули во негова чест. Боливар предложил здравица во „име на двајцата најголеми луѓе во Јужна Америка: генералот Сан Мартин и јас себеси“, додека пак Сан Мартин напоменал дека пие за „брзо завршување на војната, организацијата на различните републики на континетот и здравјето на Ослободителот на Колумбија“. По средбата, Сан Мартин ја напуштил службата во Перу и се вратил во Аргентина. Подоцна замнинал во Франција каде се пензионирал.