procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Црква „Св. Петка“ - Немија

Црквата Света Петка — дрвен храм во селото Немија, Мохилив-Подилски реон, Виничка Област.
Храмот е споменик на Подилската дрвена архитектура, изграден во 1775 година. Изработен е од даб и јасен во украински барокен стил.
1 Галерија
2 Извори и литература
*''А. Л. Зінченко''. // Енциклопедія історії України : у 10 т. / редкол.: В. А. Смолій (голова) та ін. ; Інститут історії України НАН України. — К. : Наукова думка, 2011. — Т. 8 : Па — Прик. — С. 61. — 520 с. : іл. — ISBN 978-966-00-1142-7.
*
Езеро Расчино

Езерото Расчино е езерска карстна планина во провинцијата Риети, Лацио, Италија, на територијата на Фиамињано, во Чиколано .
На надморска височина од 1146 м, неговата површина е 0,283 км².
1 Опис
Се наоѓа на работ на истоименото големо карстно плато, висорамнината Расчино, заедно со други мали водни површини помалку сезонски. Немајќи притоки, акумулацијата собира дождовница и снег, а присуството на карстни длабнатини овозможува излевање.
2 Флора и фауна
* Штука
* Тенч
* Руд
* Крап
* Костур
* Карлинг
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Коњух

Успение на Пресвета Богородица — нова селска црква во кратовското село Коњух, Македонија. Црквата се наоѓа пред селото, во непосредна близина на регионалниот пат 29277.
1 Местоположба
Црквата е подигната покрај регионалниот пат, веднаш откако ќе се помине мостот на Крива Река.
2 Галерија
3 Поврзано
* Кумановско-кратовско архијерејско намесништво
* Коњух
Фелон

Фелон — дел од облеката на православните свештеници. Фелонот е горна долга облека, без ракави. Оваа облека ги покрива сите други облеки, чувајќи ги и заштитувајќи ги. Тој ја претставува Божјата промисла, која штити сè во светот и се грижи за сè. Фелонот ја означува и правдата на Христос, но и пурпурната облека во која Спасителот бил облечен за потсмев во дворот на Пилат.
Во минатото, фелонот го носеле и епископите. Таквиот фелон бил украсен со многу крстови, па затоа бил наречен и полиставрион (многу крстови).
1 Поврзано
* Одежда
* Стихар
* Епитрафил
* Појас (свештенички)
Јасин Адли

Јасин Адли (роден на година во Витри сир Сен) — француски фудбалер, играч од средниот ред на Фјорентина на заем од Милан.
1 Клупска кариера
1.1 Париз Сен Жермен
Адли го направил своето професионално деби за Париз Сен Жермен (ПСЖ) на 19 мај 2018 година во последниот натпревар во Лига 1 од сезоната против Каен. Тој го заменил Кристофер Нкунку во 83 минута во ремито 0–0 на гости. На 2 јули 2018 година, Адли го потпишал својот прв професионален договор со ПСЖ.
1.2 Бордо
На 31 јануари 2019 година, последниот ден од зимскиот преоден рок 2018–19, Адли му се придружил на лигашкиот ривал Бордо со договор од 4+1⁄2 години. Трансферот, наводно, вклучувал надомест од 5,5 милиони евра и клаузула за продажба од 40%.
Адли постигнал гол против неговиот поранешен тим Париз Сен Жермен во ремито 2–2 на Паркот на принцовите на 28 ноември 2020 година.
1.3 Милан
На 31 август 2021 година, било објавено дека Адли потпишал за гигантот од Серија А, Милан на петгодишен договор. Надоместокот платен на Бордо изнесувал 8 милиони евра. Тој бил позајмен назад во клубот до крајот на сезоната 2021–22.
2 Меѓународна кариера
Адли е роден во Франција Тој е младински интернационалец за Франција и ја претставувал Франција до 17 години на Европското првенство за играчи до 17 години во 2017 година и на Светското првенство за играчи до 17 години во 2017 година.
3 Статистика
+ Настапи и голови по клуб, сезона и натпреварување
Клуб, Сезона, Лига, Национален куп, Лига куп, Европа, Останато, Вкупно
Лига, Нзтпр., Голови, Нзтпр., Голови, Нзтпр., Голови, Нзтпр., Голови, Нзтпр., Голови, Нзтпр., Голови
ПСЖ Б, 2017–18, Државно првенство 2, 9, 3, —, —, —, —, 9, 3
2018–19, Државно првенство 2, 11, 1, —, —, —, —, 11, 1
Вкупно, 20, 4, —, —, —, —, 20, 4
Париз Сен Жермен, 2017–18, Лига 1, 1, 0, 0, 0, 0, 0, 0, 0, 0, 0, 1, 0
2018–19, Лига 1, 0, 0, 0, 0, 0, 0, 0, 0, 0, 0, 0, 0
Вкупно, 1, 0, 0, 0, 0, 0, 0, 0, 0, 0, 1, 0
Бордо, 2018–19, Лига 1, 7, 0, 0, 0, 0, 0, —, —, 7, 0
2019–20, Лига 1, 21, 3, 2, 0, 2, 0, —, —, 25, 3
2020-21, Лига 1, 35, 2, 1, 0, —, —, —, 36, 2
2021-22, Лига 1, 36, 1, 0, 0, —, —, —, 36, 1
Вкупно, 99, 6, 3, 0, 2, 0, —, —, 104, 6
Милан, 2022-2023, Серија А, 0, 0, 0, 0, —, 0, 0, 0, 0, 0, 0
Вкупно, 120, 10, 3, 0, 2, 0, 0, 0, 0, 0, 125, 10
Катарза

Катарза (el) што значи „прочистување“ или „чистење“ или „појаснување“)
1. Прочистување и воспоставување душевна рамнотежа.
2. Етичко и душевно прочистување што се доживува и доведува до воспоставување душевна рамнотежа.
Платон зборувал за смртта како катарза (одвојување на душата од телото). За Аристотел, катарзата е естетско чистење на душата на оној што набљудува уметничко дело.
Во психологијата, катарзата е сложен процес со кој потиснатите идеи се доведуваат до свест, а потоа се усвојуваат преку преживување или вербализација. Ова ја намалува напнатоста предизвикана од потиснати патогени искуства и непријатните емоции поврзани со нив. Исто така, може да значи каква било форма на абракција без разлика на неговото психотерапевтско значење. На оваа претпоставка се заснова катарзичниот метод.
Езеро Бусалета

Езерото Бусалета е Вештачко езеро во северозападна Италија, кое се протега меѓу провинциите Џенова (во Лигурија ) и Алесандрија (во Пиемонт ), во близина на градовите Фраконалто и Бусала. На надморска височина од 441м, неговата површина е 0,3 км².
Езеро Тено

Езерото Тено е езеро во Тено во Трентино, Италија. На надморска височина од 550 м, неговата површина е 0,25 км². Езерото било формирано околу 1100 година по големото лизгање на земјиштето кое го блокирало текот на реката Ри Сек, која моментално е главната притока на езерото. Во јужниот дел на езерото има мал остров. Нивото на езерото варира со текот на годините во зависност од протокот на притоките. Во годините кога нивото е ниско овој остров станува своевиден гребен. Оваа област е заштитена од автономната провинција Тренто како биотоп.
Езеро Тоблино

Езерото Тоблино е езеро во Трентино, Италија. На надморска височина од 245м, неговата површина е 0,67 км². Сливот е прогласен - заедно со околината - за биотоп и за ботанички и за етолошки интереси и е заштитен од Автономната провинција Тренто. Го зазема терминалниот дел на Вале деи Лаги, недалеку од Тренто и населените области Падерњоне, Сарче, Вецано и Калавино.
На гребенот сместен на северниот брег на езерото, стои замок од средновековно потекло, наречен Замок Тоблино. Замокот е приватна сопственост и се користи како ресторан.
Езеро Ортиљето

Езеро Ортиљето е вештачко езеро во северозападна Италија која се протега меѓу градскиот град Џенова во Лигурија и провинцијата Алесандрија во Пиемонт.
1 Историја
Вештачкото езеро Ортиљето за прв пат било проектирано во 1906 година од страна на инг. Зунини и било изградено од 1917 до 1925 година од компанија од Џенова по име ''Officine Elettrice Genovesi'' . Имало две брани, повисоката од 45 метри (брана ''Жербино'' ) и друга од 15 метри ( ''Дига дела Села Зербино'' ). По период на обилни дождови од август 1935 година, се урнала браната Жербино, генерирајќи поплава на Орба која предизвикала штети, главно во областа Овада. Во денешно време езерото Ортиљето е многу помало отколку во минатото и има само една брана.
Горзенте езера

Горзенте езера е група од три езера во северозападна Италија тие се протегаат меѓу провинциите Џенова (во Лигурија ) и Алесандрија (во Пиемонт).
1 Географија
Најниското езеро е наречено Езеро ''Бруно'' (647 м), додека ''ЕзероЛунго'' е на 684 м и ''Езеро Бадана'' на 717м.
2 Зачувување на природата
Езерата се вклучени во Пиемонтскиот природен парк ''Капане ди Маркароло''.
Браес

Браес е езеро во Доломитите во Јужен Тирол, Италија. Се наоѓа на територијата на општината Брајес, која се наоѓа во долината Прагс. Се наоѓа во подножјето на планината Секофел.
За време на Втората светска војна, тоа беше транзитна точка за транспорт на концентрациони логори во Тирол.
1 Врски
*
Lech dl Dragon

Lech dl Dragon ( ''Drachensee'' на германски) е проглацијално езеро во Доломитите во Јужен Тирол, Италија. Езерото се наоѓа на северната страна од групата Села. Се создавало периодично од топењето на ледникот кој е скриен под заградот од карпестите кули, горе.
Езерото исчезнало во 1970-тите, повторно се појавило во 2002 година, а потоа исчезнало во 2007 година. Од 2011 година, езерото има вода.
Езерото е именувано според легендата за жителите на Вал Гардена. Легендата ги опишува врисоците на змејот кој живее во областа.
Тимариот

Тимариот (или носител на тимар; ''tımarlı'' на турски) — назив на спахиски коњаник во османлиската војска. Во замена за услугата, секој тимариот добивал приходна парцела наречена тимар, феуд, што обично била неодамна освоена парцела земјоделско земјиште на село. Многу поретко, султанот му доделувал тимар на државен службеник или член на царското семејство. Невоените сопственици на тимари исто така биле обврзани да ја снабдуваат царската војска со војници и намирници.
Во време на мир, се очекувало тимариотите да управуваат со земјата што им била дадена. Секој тимариот не ја поседувал доделената земја. Сите земјоделски земјишта во царството кои се сметале за државна сопственост можеле да бидат доделени како тимари. Тимариотите можеле да бидат отстранети и заменети кога султанот сметал дека е потребно.
Кога Османлиите ќе освоеле нова територија, вообичаена практика била тимарите да се доделуваат на локалната аристократија на освоените земји. Османлиите го кооптирале локалното благородништво и го олеснувале товарот на освојувањето. Првата група тимари на Балканот имала христијанско мнозинство (60 проценти во Србија и 82 проценти во Босна во 1467-69 година), но христијанските спахии постепено исчезнале поради конфискација на имотот или преминување во ислам.
Тимарскиот статус можел да се наследи, но земјата не била наследна за да се избегне создавање на какво било стабилно земјопоседничко благородништво. Тимарите не биле наследни сè додека не била донесена уредба во 1585 година. Оние кои се натпреварувале за статус на тимариот биле жестоко конкурентни и условите за влез биле високи. Спахиите исто така биле во постојана конкуренција за контрола на османлиската војска со класата на јаничарите.
1 Наводи
Езеро Молвено

Езерото Молвено е езеро во Трентино, Италија. Единствената населба е Молвено, која се наоѓа на северниот крај на сливот.
Езерото ја означува границата помеѓу Групата Брета Доломити ( Кампанил Басо, Кроз дел'Алтисимо, Сфулмини, Цима Тоса ) на запад и Паганела - планината Газа на југоисток).
Во 1952 година, езерото било исушено за да се овозможи изградба на колектори и цевководи за напојување на електраната во С. Масенца. Во оваа прилика на коритото на езерото се пронајдени скаменети шуми потопени во времето на формирањето на езерото. Анализата со радиојаглерод, извршена во лабораторијата за јадрена геологија на Универзитетот во Пиза, утврдило дека формирањето на езерото Молвено датира од раното железно време. (пред околу 3000 години).
1 Поврзано
* Список на езера во Италија
2 Наводи
Езеро Идро

Езерото Идро е италијанско предалпско езеро со глацијално потекло сместено во голема мера во рамките на провинцијата Бреша ( Ломбардија ) и делумно во Трентино .
На 368 м надморска височина е највисокото од ломбардските предалпски езера. Езерото се храни главно од водите на реката Чизе; таа река е и нејзин единствен емисар. Има површина од 11,4км² и максимална длабочина од 122 м.
Езерото е опкружено со пошумени планини. Крајбрежјето на околу 24 км се дели меѓу четири комуни: Идро ( ''фразиони'' Кроне и Белпрато), од каде што езерото го добило името, Анфо, Баголино ( ''фраз.'' Понте Кафаро) и Бондоне ( ''фраз.'' Бајтони).
Езерото Идро моментално се соочува со сериозни проблеми на еутрофикација кои произлегуваат од отсуството на соодветни канализациски системи и користењето на неговите доводни води за наводнување и производство на хидроенергија: тоа станало место на судир меѓу интересите на животната средина, земјоделството и електричната индустрија.
Името потекнува од легендарното чудовиште (Идра) кое наводно живеело таму
1 Поврзано
* Италијански езера
* Список на езера во Италија
2 Наводи
** (in Italian)
Кондак

Кондак (grc) — облик на химна, која се изведува во православната литургиска традиција.
1 Опис
Кратка црковна молитвена песна во чест на празникот или светителот, со јасна содржина. Самиот збор води потекло од грчкиот збор κόνταξ, со значење прачка околу која е поставен свиток. Поимот го опишува начинот на кој зборовите во свитокот се откриваат при читањето. Потеклото на кондакот се лоцира во раниот византиски химнографски период, околу 6 век. По начинот на пеење кондакот е речиси идентичен со тропарот, од кого се разликува само по местото (редот на пеење) во богослужбата.
Првично означувал свиток од пергамент со записи на црковни песни. Потоа тој означувал кратка црковна песна, која во себе содржи хвала за Господа Бога, за Мајката Божја или за светител. Понекогаш кондакот ја искажува главната содржина на црковниот празник.
Името на кондакот е поврзано со една случка од животот на Свети Роман Слаткопевец. Тој бил родум од Сирија, а како ѓакон служел во Бејрут. При императорот Анастасиј I (491-518) служел во Константинопол, каде со тек на време станал пцалт во црквата Света Софија. Но, не бил талентиран за пеење. Неуспехот го разжалостувал. Тој силно се молел на Пресвета Богородица. После долгите молитви тој ја видел во сон Пресвета Богородица, која му дала свиток и му рекла да го проголта. Кога се разбудил почувствувал вдахновение и тогаш го испеал својот познат кондак на празникот на Рождество Христово:
„Дева денес Надсуштинскиот Го раѓа, И земјата пештера на Непристапниот Му принесува. Ангелите со пастирите славословат, Мудреците, же, со ѕвездата сопатуваат: оти заради нас се роди Дете Младо, Предвечниот Бог“.
Кондакот настанал во Византиското Царство околу 6 век и е тесно поврзан со Свети Роман Слаткопевец (п. 556).
Поделен е на строфи („оикои“, строфи) и започнува со пролог („проимоион“ или „кукулион“). Кондакот обично има библиска тема и често содржи дијалог помеѓу библиските ликови. Единствениот кондак што денес редовно се празнува во целост е Акатист на Богородица.
2 Поврзано
*Акатис
*Тропар
*Кондаге
Касарат (река)

Касарат е река во швајцарскиот кантон Тичино. Се издига во горниот дел на Вал Кола, на падините на Монте Газирола и преминот Сан Лусио. Се влева во езерото Лугано кај Лугано.
На својот пат низводно, реката тече низ долината Вал Кола пред да стигне до центарот на градот Лугано.
Историски гледано, долниот тек на реката Касарат ја формирало границата помеѓу заедниците Лугано (на запад) и Касарате (на исток), но и двете заедници сега се дел од градот.
Езеро Аноне

Езерото Аноне (исто така наречено ''Лаго ди Оџино'' ) е езеро во провинцијата Леко, Ломбардија, Италија. Се граничи со општините Аноне ди Брианца, Суело, Цивате, Галбијате и Оџионо .
1 Опис
Двата полуостровови Изела и Аноне го делат езерото на два дела (басени), поврзани со тесен канал широк само неколку метри. На езерото Аноне се наоѓаат општините Аноне ди Брјанца, Суело, Цивате, Галбијате и Оџионо . Притоките на Источниот басен се следните текови:
* Келња;
* Бонди;
* Роса;
* Лагето;
* Бомболдо;
* Босисоло;
* Сабина;
Притоките на Западниот басен се следните текови:
* Торенте Песконе;
* Торенте Калчирола;
* Фонтана Прамаџоре;
* Фонтана ди Борима
Езерото го има како единствен емисар Рио Торто, кој ѝ припаѓа на Ада.
Езеро Ледро

Езерото Ледро е езеро во Трентино, северна Италија . Езерото се наоѓа на надморска височина од 655 метри, а неговата површина е 2 187км<sup>2</sup>.
Езерото Ледро е познато како едно од најчистите езера во Трентино, а во текот на летото достигнува температура од , привлекувајќи туристи со своите четири плажи.
Во 2009 и 2011 година водата во езерото не била за пливање од цветање на алгите, предизвикани од Планктотрикс. .
1 Историја
Езерото Ледро потекнува од таложење на морена за време на четвртата глацијална ера. Од 1929 година, нивото на езерото е регулирано за да одговара на енергетските потреби на хидроцентралата Рива дел Гарда, која ја користи водата од езерото за производство на електрична енергија на база на пумпа- складирање.
Водните извори на езерото се главно под езерото. Постојат и притоки (Massangla (на западниот крај на езерото, приклучен со Torrente Assat of Pieve), Assat of Pur (од југ, на источниот крај на езерото) и Рио ди Вал Молини (на северниот агол на западниот крај на езерото)), иако тие се суви поголемиот дел од годината.
На езерото Ледро е место и на археолошка област со поврзан музеј и ботаничка градина сместени на реката Понале што тече од езерото на исток. Областа е откриена во 1920-тите кога нивото на езерото било спуштено за снабдување на хидроелектраната што се гради во Рива дел Гарда. Овој археолошки локалитет е еден од најважните во Европа за докажување на обемот и богатството на мануфактурите од своето време.
2 Наводи
*
Ведеџо

Ведеџо е река во швајцарскиот кантон Тичино која извира на падините на Монте Камоге (2200 метри) помеѓу Белинцона и Лугано, ја преминува рамнината Ведеџо (која го носи името по реката) и влегува во езерото Лугано кај Агно. Нејзиниот последен дел, од периферијата на Агно до неговото влевањето во езерото Лугано, е пресечен во прав канал за полесно градење на планирањето во градот.
Езеро Гана

Езерото Гана е езеро во Валгана во провинцијата Варезе, Ломбардија, Италија.
Има површина од 0,07 км² и максимална длабочина од 3 м. Тој е дел од природен резерват.
1 Географија
Се наоѓа во комуната Валгана.
Езерото ја има како подземна притока реката Маргорабија, која што се влева во блиската Лаго ди Гирла.
Целосно е дел од фразионот на ''Гана'' и е составен во паркот Cinque Vette.
2 Историја
Помеѓу XII и XIII век бенедиктинските монаси ја промениле хидрографијата преку некои мелиоратори.
Во 1984 година, езерото станало центар на ''природниот резерват на езерото Гана''.
3 Фауна
Населението во езерото Гана е главно претставено со штуки и штули.
Стихира

Стихира (grc, еднина: grc — „песна од многу стихови“) — црковна православна песна што се состои од неколку строфи преземени од други песни, главно од псалм, евангелие, Дела апостолски, распоредени по литургиски редослед.
Темата на бодот е светецот или празникот кој се празнува на тој ден. Стиховите најчесто се пеат по едноставни мелодиски формули.
1 Видови стихири
*Стихерон што следи по зборовите „Слава на Отецот и Синот и Светиот Дух“ се нарекува доксастихон.
*Стихерон кој е посветен на Богородица се нарекува „стихерон догматикон“ или „теотокион“.
**Теотокија вообичаено ги следи последните зборови од малата доксологија „И сега и секогаш, и во вечни векови амин“.
** Оние теотокии што доаѓаат до крајот на Господе ἐкекракса или Господи, возвахъ к'тєбѣ („Господи, јас заплакав“, Пс 140.1) за време на Вечерната во сабота навечер, петок навечер и во пресрет на повеќето празнични денови се нарекуваат „догматика, бидејќи нивните текстови се занимаваат со догмата на Воплотувањето.
* апостика се еден вид на стихири кои се разликуваат од нормата во однос на тоа што им претходат на нивните стихови (стих на псалм) наместо да го следат.
2 Поврзано
*Апостика
*Автомелон, Просомоја
*Дебати за стихирарниот мелос
*Доксастикон
*Агиополитски Октоехос
*Евангелието на Матинс
*Менаион
*Октоехос мега
*Пентекостарион
*Триод
*Тропар
Езеро Монате

Езерото Монате е езеро во провинцијата Варезе, Ломбардија, Италија. На надморска височина од 266 м, неговата површина е 2,5 км². Општините кои граничат со езерото се Кадрецате, Комабио, Осмате и Траведона-Монате.
Став (музика)

Став е самостоен дел од музичка композиција или музичка форма. Додека поединечните или избраните ставови од композицијата понекогаш се изведуваат одделно, за изведба на целосната работа потребно е сите ставови да се изведуваат последователно. Ставот е дел, „главна структурна единица која се перципира како резултат на совпаѓање на релативно голем број структурни феномени“.
Единица на поголемо дело што може да стои само по себе како комплетна композиција. Ваквите поделби обично се самостојни. Најчесто редоследот на ставовите е распореден брз-бавен-брз или по некој друг редослед што обезбедува контраст. Бенвард & Сакер (2009) ''Музиката во Теорија и Пракса: Том II''Додека крајната хармонска цел на тонската композиција е конечната тонична триола, ќе има
исто така има многу внатрешни хармонични цели кои се наоѓаат во делото, некои од нив тонични триоли, а некои не. ...Го користиме терминот ''каденца'' за да значи хармонична цел, конкретно акордите што се користат на целта.
Езеро Сириус

Езерото Сириус е езеро во северна Италија. Сместено помеѓу комуни Ивреа и Кјаверано, тоа е најголемото од групата од пет глацијални езера познати како ''Езерата на Ивреа''. Историскиот Веслачки клуб Сирио е основан во 1887 година, и го зазема нејзиниот јужен брег.
Варезе (езеро)

Езерото Варезе било домаќин на Европското првенство во кајакарство во 2012 година, Светската мастер регата во веслање во 2013 година, Светското првенство во веслање до 23 години во 2014 година, второто светско првенство во кајакарство во 2015 година и Светското првенство во веслање до 23 / 19 години во 2022 година.
1 Формирање
Потеклото на езерото Варезе датира од пред околу 15.000 години, во исто време со блиското езеро Маџоре, кога повлекувањето на ледникот Вербано го создало големиот слив во кој се наоѓа градот и неговото езеро денес, што во тоа време имал многу поголема површина и опфаќал голем дел од околните езера.
2 Водите
Езерото во моментов (од 2015 година) не е погодно за капење.
3 Флора и фауна
Флора
Помеѓу басените на езерото Варезе и езерото Комабио, Палуде Брабија, со површина од 459 хектари, е природен резерват кој штити еден од најдобро зачуваните примероци на низински тресет. Мочуриштето е алтернација на површини покриени со густа водна вегетација, со големи трски, врби и евла, понекогаш отворена вода, таканаречени бистри, мали водни тела со правилен облик. Од 1994 година, управувањето со резерватот му е доверено на Липу.
Фауна
Постојат околу 170 видови птици кои ја посетуваат областа на езерото Варезе. Меѓу најтешките за среќа има некои видови патки како што се Тафтуваната патка и Гадвол или чапјите како што се горчливиот и Црвена чапја.
4 Поврзано
* Италијански езера
Езеро Делио

Езерото Делио е езеро во провинцијата Варезе, Ломбардија, Италија. На надморска височина од 930 м, неговата површина е околу 30 хектари. Служи како горно вештачко езеро за хидроелектраната Ронковалгранде за складирање со пумпа.
Барбелино (езеро)

Природно езеро Барбелино е езеро во општината Валбондионе, Ломбардија, Италија.
Езерото лежи во природен слив на сливот на водите што се испуштаат од топењето на снегот, од честите дождови и езерата долж долините во правец на Пасо ди Пила и преминот Каронела.
Кампели (езеро)

Езерото Кампели е езеро во провинцијата Бергамо, Ломбардија, Италија. Езерото Кампели е вештачко езеро кое се наоѓа во Оробие Алпите во горната долина Сериана, (провинција Бергамо), затворено во долина која ги содржи следните вештачки басени:
Црното Езеро
езерото Авијаско
езерото Сукото
езерото Цернело
До езерото може да се стигне по најкратката рута почнувајќи од Валгољо, во горната долина Сериана. Патеката започнува од североисточниот дел на градот и е добро обележана. Се качувате првично следејќи ги водоводните цевки додека не дојдете до браната на езерото Сукото, потоа продолжувате лево, тоа е кон запад, нагоре по падината што, малку повисоко, води до браната на Лаго Нерон. продолжи лево, или кон североисток, заобиколувајќи го црното езеро на југ. По околу 800 метри ќе дојдете на повидок на езерото Авијаско, препознатливо по камената облога на браната што го содржи.
Езеро Леи

Езерото Леи е вештачко езеро во Вале ди Леи, кој ги напојува централите за складирање на Хинтерхеин.Вештачко езерот е речиси целосно во Италија, но баражот бил изграден на територија отстапена од Италија на Швајцарија (општина Ферера, Грисонс ) во 1955 година по дипломатски разговори, додека територијата со еквивалентна големина северно од езерото и била отстапена на Италија во размената. Со браната управува Kraftwerke Hinterrhein . Водите на езерото се единствените води на италијанската територија што се влеваат во Северното Море, што е дел од одводниот басен на Рајна. Други води на Италија кои не течат во Средоземното Море се наоѓаат во долината на Ливињо, долината на Секстен, долината Пустер источно од Иннихен и поголемиот дел од водите на општината Тарвизио источно од Села Невеа: сите овие води течат до Црното Море низ басенот на Дунав.
1 Поврзано
* Список на езера во Швајцарија
* Список на планински езера во Швајцарија
Езеро Малцијаусија

Езерото Малцијаусија е Вештачко езеро сместено на надморска височина од 1.805 метри во горната Долина Виу во северозападната италијанска провинција Торино.
1 Историја
Вештачко езеро било изградено во 1920-тите и 1930-тите со бранење на реката Стура ди Виу, притока на Стура ди Ланзо, за производство на хидроенергија. Името го добила по локалитетот Малцијаусија — ''поделок (Италија)'' од општината Усељо — која била потопена кога била пополнета.
2 Пешачење
Долинскиот пат завршува на ова езеро што го прави погодна почетна точка за пешачење и искачување по високите Алпи. Оттука може да се искачи на Рокиамелоне (3.538 м), преку алпската колиба „Ернесто Тазети“. Од езерото започнуваат и правците до Монте Лера, Пунта Костан и Пунта Суле.
Александар Теодоров-Балан

Александар Стојанов Теодоров-Балан (|Александър Стоянов Теодоров-Балан; 27 октомври 1859 &ndash; 12 февруари 1959) бил бугарски лингвист, историчар и библиограф.
Балан е роден во село Кубеј во Руската империја, денес во Одеска Област, Украина, во семејство на Бесарабиски Бугари. Негов брат е Георги Тодоров, кој станал генерал во бугарската армија. Балан студирал во Прага и Лајпциг и завршил славистика на Карловиот универзитер во Прага. Во 1884 се населил во Софија, седиштето на Кнежевството Бугарија, каде што работел четири години во Министерството за народна просвета. Станал професор по словенска етнографија и дијалектологија и историја на бугарскиот јазик, од 1893 на катедрата по бугарска и словенска литература на Високата педагошка школа (идниот Софиски универзитет „Св. Климент Охридски“). На 29 јануари 1889, бил избран за прв ректор на универзитетот и бил реизбран неколку пати (1896–1897, 1902–1903); но и декан на Факултетот за историја и филозофија (1899–1900, 1904–1905).
Кон крајот на 19ти и почетокот на 20ти век, бил секретар на Бугарската академија на науките, и од 1939 бил ''doctor honoris causa'' на Софискиот универзитет. Од 1907 до 1910 бил главен секретар на Бугарската егзархија.
Formula e pagëzimit

''Formula e pagëzimit'' (на |Слово за крштевање) — реченица на албански јазик, напишана со латинско писмо во документ (писмо) на латински јазик од 8 ноември 1462 година, чиј автор е албанскиот католички надбискуп Павел Ангел. Реченицата е најраниот зачуван пишан текст на албански јазик, иако имало и други записи на албански кои не се зачувани, но се споменати во историски извори. Реченицата е напишана на следниов начин: „''Vnte paghesont premenit Atit et birit et spertit senit''“. За споредба, во современиот албански јазик таа се пишува вака: „''Unë të pagëzoj në emër të Atit, të Birit, e të Shpirtit të Shenjtë''“. Во превод на македонски јазик истата гласи вака: „Те крштевам во името на Отецот, Синот и Светиот Дух“. Оригиналното писмо на Павел Ангел се чува во Библиотека Медичи Лауренцијана во Фиренца, Италија, каде во 1915 година е откриено од романскиот научник Николае Јорга.
Кучук Карасу

Кучук-Карасу, е река во областите Белогорски и Нижегорски на Крим, десна притока на Бијук-Карасу, долга 77,6 километри со површина на сливот од 268 км² (во други извори, должината е 80 км, површината на сливот е 225 км² ).
Изворот на реката - изворот на Павло-Чокрак - се наоѓа на главниот венец на Кримските планини, на надморска височина од 697 м , на врвот на клисурата Кок-Асан . Николај Рухлов во својата книга „Преглед на речните долини на планинскиот дел на Крим“ од 1915 година смета дека почетокот на реката е сувата река, која се протега од ''преминот Горуч'' до Павло-Чокрак . Ќучук-Карасу тече, практично, строго на север, формирајќи ги Черемисовски водопади во клисурата . Во близина на селото Богатоје, реката влегува во надолжната долина помеѓу главниот и внатрешниот гребен на планините Крим и, заобиколувајќи го планинскиот венец Кубалач од запад, тече во правец на степите на Крим . Во долниот тек на реката, покрај Малаја Карасевка, постоело и името Сува Карасевка . Просечниот долгорочен проток на вода на мерната станица Богатоје е 0,258 м³/с , во близина на селото Краснаја Слобода - 0,149 м³/с (според други извори - 3,2 м³/с ), на устието - 0,17 м³/с ., наклон на река - 9,1 м/км . Директориумот „Површински водни тела на Крим“ зема предвид 20 притоки, од кои 3 со свои имиња: Џемрек Узењ, Солар и Ташликсу, а останатите се безимени долги помалку од 5 километри . Николај Василевич Рухлов ги дава имињата на неколку притоки-греди, од кои повеќето се идентификувани на современите карти : десни притоки:
* Бурљук ( ''Бурљук-Дере'' ) - зрак со многу стрмни падини, започнува во подножјето на планината ''Емула-Каја'' (близу Рухлов ''Елизла-Каја'' ), тече 1,5 км над селото Поворотноје ;
* Шеремет-Су ( ''Хмели'' ) - тече 1 км под Ротари, исчезнато село Хмели се наоѓало на реката;
* Самаул-Дере - од Синекаменка до селото Краснаја Слобода * Џаникбет Узењ - се влева кај селото Малиновка.
Леви притоки:
* Чабанаи - тече од планината ''Куба-Бурун'', тече половина километар јужно од Краснаја Слобода ;
* Кол-Дере - се влева во Краснаја Слобода.
Се влева во Бијук-Карасу на 25 км од устието, на височина од 34 м, 1,5км јужно од селото Заречје, област Нижегорски . Водозаштитната зона на зракот е поставена на 200 м
Соковник

Соковник, познат и како цедилник на сокови, ― алатка која користена за црпење на сок од овошје, билки, лиснати зеленчуци и други видови зеленчук во постапка наречена цедење. Апаратот го дроби, меле и/или го цеди сокот од пулпата.
Некои видови на соковници можат да функционираат и како обработувач на храна. Повеќето од двојните запченици и хоризонталните дробечки соковници имаат додатоци за дробење билки и зачини, истиснување тестенини, тестенини или стапчиња леб, правење детска храна и путер од јаткасти плодови, мелење кафе, правење млеко од јаткасти плодови итн.
1 Видови
1.1 Развртувачи
Цедилките се користени за цедење сок од цитрус како што се грејпфрут, лимони, лимети и портокали. Сокот се вади со притискање или мелење на преполовен цитрус по набразденото конусно средиште на соковникот и фрлање на кората. Некои развртувачи се неподвижни и бараат од корисникот да го притисне и да го заврти овошјето, додека други се електрични, автоматски вртејќи го средиштето кога ќе се притисне овошјето.
1.2 Центрифугални соковници
Центрифугален соковник го сече овошјето или зеленчукот со рамно сечило за сечење. Потоа го врти производот со голема брзина за да го одвои сокот од пулпата.
1.3 Дробечки соковници
Дробечки соковник познат како соковник со ладно цедење или бавен соковник користи единечен шнек за да ги набие и здроби производите на помали делови пред да го исцеди неговиот сок по статичен екран додека пулпата се исфрла преку посебен излез.
1.4 Тритурачки соковници
Тритурачките соковници (соковници со двојни запченици) имаат двојни бушилки за дробење и пресување на производите.
1.5 Притискалка за цедење
Притискалката за цедење, како што е притискалка за овошје или притискалка за вино, е притискалка од поголем обем што се користи во земјоделското производство. Овие притискалки можат да бидат неподвижни или мобилни. Мобилната притискалка има предност што може да се преместува од еден во друг овоштарник. Постапката првенствено се користи за јаболка и вклучува куп каша од јаболка, завиткана во фино мрежеста ткаенина, која потоа се пресува под околу 40 тони. Овие машини се популарни во Европа и сега се претставени во Северна Америка.
1.6 Апарат за сок на пареа
Рингловиот цедач за вадење сок е вообичаено тенџере за правење на пареа што се користи за загревање на грст бобинки (или друго овошје) во перфориран сад нареден на врвот на сад за собирање сок што е над садот за пареа. Сокот се вади без механички средства, така што е неверојатно бистар, а поради загревањето на пареа исто така се пастеризира за долгорочно складирање.
2 Наводи
* Смути
* Зеленчуков сок
* Juicero
Белм

Белм (|Belm) — општина во округот Оснабрик, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Се наоѓа на ридскиот масив Виен, околу 7 километри североисточно од безокружниот град Оснабрик и со тоа припаѓа на пошироката градска област на Оснабрик.
1 Географија
1.1 Местоположба
Белм се наоѓа во Оснабрички крај на јужните огранки на ридскиот масив Виен. Низ општината течат притоките на Хазе, Нете и Белмер Бах.
2 Познати луѓе
* Инго Пецке (р. 1947) — филмски режисер
* Саша Вајднер (1974-2015) — фотограф и уметник
3 Галерија
Скијачки спојки

Скијачки спојки или разговорно скијачки везови — механички делови на скии кои овозможуваат ногата на скијачот да се прицврсти за скијата. Во зависност од скијачката дисциплина, постојат голем број на различни изведби.
Во алпското скијање, спојките се со таква конструкција што овозможуваат скијачката обувка да се прицврсти на скијата со целата должина на стапалото на скијачот. Друга функција на скијачката спојка е автоматско ослободување на поврзувањето помеѓу чевелот и скијата во случај на пад, со што се спречува повреда што може да настане ако скијата со својата должина и тежина користејќи го принципот на лост да ја изврти или дури и скрши ногата на скијачот. Затоа, за правилен избор на скијачки спојки, потребно е да се знае висината и тежината на скијачот кој ќе ги користи спојките и правилно да се прилагоди силата потребна за ослободување на спојката во случај на пад.
За нордиско скијање се користи спојка што овозможува одвојување на петицата на скијачот од скијата, за да се овозможи правилен скијачки чекор со кој скијачот се движи по снегот. Бидејќи движењето се постигнува со замавнување на ногата наназад, неопходно е да се подигне петицата на скијачот од скијата, но притоа да се користат прстите како точка на притисок на скијата.
Бад Есен

Бад Есен (до 1902 година: ''Есен''; |Bad Essen) — општина во округот Оснабрик, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Местото со своето историско јадро е сместено на германскиот фахверк пат.
1 Географија
1.1 Местоположба
Општината се наоѓа на премин од Средните ридови кон Северногерманската Низина. Ридскиот масив Виен ја зафаќа јужната третина од општината. Највисока точка во општината е 215 метри. Реката Хунте тече низ општината од југ кон север.
1.2 Соседни општини
Општината Бад Есен се граничи со следниве градови и општини (почнувајќи од десно): Штемведе, Пројсиш Олдендорф (обата во округот Минден-Либеке во Северна Рајна-Вестфалија), Меле, Бисендорф, Остеркапелн и Бомте.
1.3 Општински единици
Општината е составена од 17 единици:
Местото Бишерхајде со околу 160 жители поштенски припаѓа на Пројсиш Олдендорф во Северна Рајна-Вестфалија, каде исто така учениците и посетуваат училиште.
2 Галерија
Мамуза

Мамуза или шпора — метална направа прикачена на обувките на јавачот, со кој јавачот го поттикнува коњот.
Веќе во стариот век се користела во обликна остар шилец, кој се носел само на едната нога. За време на династијата Меровинзи, тој бил прицврстен за ногата со ремен провлечен низ ушите при крајот од мамузниот лак, а за време на династијата Каролинзите, ременот со клинци бил прицврстен на работ на тој лак. Од деветтиот до десеттиот век, шилецот на мамузата е значително продолжен. За време на Крстоносните војни, често бил свртен нагоре или надолу. На крајот на средниот век наместо шилец, било поставувано назабено тркалце. Во феудалниот период, златните мамузи се сметале за симбол на витештвото, а сребрените симбол на штитоносците.
Во Хрватска се пронајдени сите видови на мамузи од римско време па наваму. Највредното откритие се позлатените сребрени и бронзени стари хрватски мамузи од периодот од VII до IX век пронајдени во градот Бискупија кај Книн.
Периферна артериска болест

Периферна артериска болест (ПАБ) е абнормално стеснување на артериите, освен на оние кои го снабдуваат срцето или мозокот со крв. Кога ќе се појави стеснување на срцевите артерии, се нарекува коронарна артериска болест, а во мозокот, се вика цереброваскуларна болест. Периферната артериска болест најчесто ги зафаќа нозете, но може да бидат зафатени и други артерии – како оние во рацете, вратот, или бубрезите. Класичен симптом е болка во нозете при одење, која се повлекува со одмор, позната како повремена клаудикација. Други симптоми вклучуваат улцери на кожата, цијаноза, студена кожа, или абнормален раст на нокти и влакна на зафатената нога. Можни компликации се гангрена која може да изискува ампутација; коронарна артериска болест, или мозочен удар. До 50% од пациентите со ПАБ немаат симптоми.
Марко Лазетиќ

Марко Лазетиќ (роден на година во , Србија) — српски фудбалер кој настапува за екипата на ФК Рајндорф Алтах како позајмен играч од ФК Милан а позиција напад.
1 Клупска кариера
1.1 Црвена Ѕвезда
На 29 ноември 2020 година, на возраст од 16 години и 10 месеци, Лазетиќ го направил своето деби за Црвена Звезда од Белград откако влегол во игра во 76 минута, заменувајќи го Ричмонд Боаки против ФК Рад. Натпреварот завршил со победа од 3–0 за Црвена Звезда.
1.2 Милан
На 27 јануари 2022 година, пет дена по неговиот 18-ти роденден, Лазетиќ му се приклучил на клубот од Серија А, Милан за сума за која се верува дека изнесува околу 4 милиони евра, потпишувајќи договор до јуни 2026 година. Му бил доделен дресот со број 22 и се пријавил како играч на првиот тим. Тој дебитирал за првиот тим на 19 април, во натпревар против меѓуградскиот ривал Интер, влегувајќи како замена во 86 минута. На 22 мај 2022 година, кога Милан го освоил скудетото на последниот натпревар од сезоната во Серија А, на Лазетиќ му бил доделен победнички медал и покрај тоа што немал настапи во лигата.
2 Статистика
+ Настапи и голови по клуб, сезона и натпреварување
Клуб, Сезона, Лига, Национален куп, Континентален куп, Останато, Вкупно
Лига, Нат., Голови, Нат., Голови, Нат., Голови, Нат., Голови, Нат., Голови
ФК Црвена ѕвезда, 2020–21, Суперлига, 1, 0, 0, 0, 0, 0, 0, 0, 1, 0
2021–22, Суперлига, 14, 1, 0, 0, 2, 0, 0, 0, 16, 1
Вкупно, 15, 1, 0, 0, 2, 0, 0, 0, 17, 1
Графичар (п), 2020–21, Прва лига, 14, 4, 0, 0, —, 0, 0, 14, 4
Милан, 2021–22, Серија А, 0, 0, 1, 0, 0, 0, 0, 0, 1, 0
Вкупно, 29, 5, 1, 0, 2, 0, 0, 0, 32, 5
Штитоносец

Штитоносец или оруженосец (|squire, |écuyer, |Knappe) — историски поим што ја означува втората фаза во војничко образование на млад благородник на патот да стане витез, обично од четиринаесеттат до дваесет и првата година. Овој степен на образование во Западна и Централна Европа во ерата на развиениот феудализам (11-15 век) е еквивалентно на титулата калфа за млади луѓе кои учеле занаети од мајстори во градовите, додека долниот степен паж одговарал на чирак. Во Велика Британија, оваа титула и денес се користи како титула на нижото земјопоседничко благородништвото (под барони и витези).
1 Историја
Како посебен, феудален воен сталеж (|milites- војници) во Западна Европа, витештвото се појавило во раниот феудализам, во Франкија, а својот целосен развој го достигнало во 11-13 век. Приемот во витешкиот ред се вршел според посебни правила, по завршувањето на военото образование кај постар благородник или витез, откако кандидатот поминал одреден број години во служба (обично 7 години како паж и уште 7 како штитоносец). Многу ретко, витез можел да стане истакнат воин кој не бил од благородничко потекло.
Веќе од седумгодишна возраст, синовите на благородниците и витезите биле примани во дворската служба или на витез како пажеви. Во замена за службата добивале домување и храна и војничко и судско образование. На 14-годишна возраст, тие станувале штитоносци или оруженосци, а на 21 биле прогласувани за витези.
Доспат

Доспат (|Доспат) — град на југот од Бугарија, дел од Смољанската област, во Родопите. Тој е седиште на истоимената општина Доспат. Во декември 2010, во градот живееле 2,425 жители претежно Бугари-муслимани.
Градот најверојатно бил основан од деспотот Алексиј Слав во 12ти или 13ти век, од чија титула (''деспот'') најверојатно го добил и името.
Non piangere, Liù

„''Non piangere, Liù''“ (се изговара: Нон пјанџере, Лиу; во превод: „Не плачи, Лиу“) ― арија испеана од Калаф, „Непознатиот принц“, во дело една од италијанската опера „''Турандот''“ од Џакомо Пучини. Текстот го напишале Џузепе Адами и Ренато Симони. Сцената се одвива пред ѕидините на царската палата. Во претходната арија („''Signore, ascolta!''“; во превод: „''Господару, слушај!''“), Лиу го моли Калаф да не си го ризикува животот играјќи смртоносна игра за да се омажи за принцезата Турандот, а Калаф ѝ одговара нежно, барајќи од неа да не плаче.
1 Либрето
Non piangere, Liù
se in un lontano giorno
io t'ho sorriso
per quel sorriso,
dolce mia fanciulla
m'ascolta
il tuo signore
sarà, domani,
forse, solo al mondo
Non lo lasciare...
portalo via con te
Dell'esilio,
addolcisci a lui le strade
Questo...questo,
o mia povera Liù,
al tuo piccolo cuore
che non cade
chiede colui
che non sorride più!Не плачи, Лиу,
Ако пред некој ден
ти се насмевнав;
За таа насмевка,
Мојата слатка девојка,
Слушај ме:
Вашиот господар
ќе биде утре,
можеби, оставен сам на светот.
Не го оставајте зад себе...
земете го со вас;
На егзилот,
Олесни му ги за него патеките.
Ова... ова,
о моја кутра Лиу,
на твоето скромно срце
што не се онесвестува
прашува тој
кој повеќе не се смее!left
Signore, ascolta!

„''Signore, ascolta!''“ (се изговара: Сињоре, асколта; во превод: „''Господару, слушај!''“) ― арија за сопран во чин една од операта ''Турандот'' од Џакомо Пучини. Италијанските стихови ги напишале Џузепе Адами и Ренато Симони.
Таа е отпеана од Лиу (робинка) на принцот Калаф, во кого е тајно вљубена. Лиу ја пее оваа арија и го моли Калаф да не го ризикува својот живот за неговата љубов на убавата, но студена принцеза Турандот, која поставила услов секој маж кој сака да се ожени со неа, прво мора да одговори на нејзините три загатки, а ако не успее, ќе биде обезглавен.
Зборовите на Лиу го допираат срцето на принцот, а тој одговара со „Non piangere, Liù“ („Не плачи, Лиу“).
1 Либрето
Signore, ascolta! Deh!, signore, ascolta!, Господару, слушај, ах! господару, слушај!
Андреј Рубљов

Андреј Рубљов (|Андре́й Рублёв|p=ɐnˈdrʲej rʊˈblʲɵf , бил Московјанец сликар на икони роден во 1360-тите, кој починал помеѓу 1427 и 1430 година Тој се смета за еден од најголемите средновековен Руски сликари на православна христијанска уметност.
1 Животопис
Точниот датум на неговото раѓање не е познат. Како веројатна година на раѓање се зема околу 1360 година, бидејќи во записите за неговата смрт (1430) се споменува дека умрел во длабока старост, што тогаш значело по 60-годишна возраст.
Андреј Рубљов се замонашил пред 1405 година и го зел името Андреј. Живеел во манастирот Сергиј Лавра во близина на Москва во заедница на сликари, меѓу кои се познати Теофан Грк и Прохор од Городец. Тоа е познато затоа што неговото име се споменува во списокот на сликари на икони и фрески во Благовештението во Москва. Неговото име е на дното на листата, што значи дека тогаш бил најмладиот сликар во групата.
Пишаните записи сведочат дека во 1408 година тој ги насликал (заедно со Данило Черни) ѕидовите на Успенината катедрала во Владимир во 1425–1427 година во Соборниот храм Света Троица во Сергиј Лавра. По смртта на Данило, Андреј насликал фрески во катедралата на Спасителот во московскиот манастир Андроник.
Починал во манастирот Андроник на 29 јануари 1430 година.
2 Творештво
Во 1904 година, била откриена неговата икона на Светата Троица од Стариот завет (или Гостопримството на Авраам, веројатно создадена околу 1411 година) и на тој начин започнала ера на истражување на неговото дело. Тоа е единственото дело што може со сигурност да му се припише. Денес оваа икона е изложена во Третјаковската галерија во Москва.
Композицијата на иконата прикажува сцена од Библијата, кога тројца ангели ги посетиле Сара и Авраам (1. книга Мојсеј 18:1-33). Рубљев се концентрираше на прикажување на фигурите на тројцата гости. Пораката на делото е повеќекратна. Тоа е, меѓу другото, апел за единство во време на конфликт меѓу принцовите. Истовремено, тоа е израз на религиозно единство во тројството (Отецот, Синот, Светиот Дух).
Уметноста на Андреј Рубљов е комбинација од две традиции: средновековен монашки подвиг и класичната хармонија на византиското сликарство. Ликовите во неговите слики се секогаш спокојни. Со текот на времето, начинот на кој тој сликал станал идеал на црковното сликарство и иконописот.
На Стоглав Сабор (1551) иконографијата на Андреј Рубљев била прогласена за идеална во изработката на црковни слики. Црквата го празнува на 4 јули.
Од 1959 година во манастирот Андроник постои музеј на Андреј Рубљов.
Во 1966 година рускиот режисер Андреј Тарковски го снимил филмот Андреј Рубљов, делумно базиран на животот на Андреј, кој е своевиден споменик на овој уметник.
3 Почитување
* 29 јануари – одбележување на годишнината од неговата смрт
* 12/13 јуни - празник, Синаксис на целиот Манастир Андроников (со Андроник, Саба, Александар, игумени на Москва и Даниел Црниот, иконописец)
* 4 јули - главен празник од списокот на „руски светци на Москва и Владимир“ од Никодим (Кононов),
* 6 јули - Синаксис на сите светци од Радонеж
* „Синаксис на сите светци Московски““ - подвижен празник во недела пред 26 август (РПЦ)
4 Избрани дела
Vissi d'arte

„''Vissi d'arte''“ (во превод: ''Живеев за уметност'') ― арија за сопрано од чинот 2 на операта ''Тоска'' од Џакомо Пучини. Била отпеана од ликот Флорија Тоска додека мисли на својата судбина, како животот на нејзиниот сакан, Марио Каварадоси, е на милост и немилост на баронот Скарпија и зошто Бог навидум ја напуштил. Вокалниот опсег е E 4</sub> до B <sub>5</sub>.
1 Либрето
Vissi d'arte, vissi d'amore,, Живеев за уметност, живеев за љубов,
Тихомир Ѓорѓевиќ

Тихомир Ѓорѓевиќ (Књажевац, 19 февруари 1868 — Белград, 28 мај 1944) — етнолог, фолклорист, историчар и професор на белградскиот универзитет.
1 Биографија
Бил роден во патријархално семејство. Татко му Раја служел како свештеник во Брестовац и Лужани кај Алексинац. Од детството се наоѓал во непосреден допир со селото и народот, што му влијаело уште од младоста, па сè до смртта да се посвети на проучување на народот, неговиот живот и култура.
Завршил историски-филолошки отсек на Великата школа во Белград, а потоа студирал во Виена и Минхен, каде што докторирал во 1902 година. Го издавал списанието Караџиќ.
Ѓорѓиевиот опус е голем - бројот на неговите дела е околу седумстотини. Неговите интересирања биле многу широки и различни и се движат од детални анализи на народниот живот на Србите, преку етнографски истражувања на животот на гругите народи во Србија (Ромите, Власите, Цинцарите, Грците, Черкезите итн), до фолклористички и социолошки студии не само на Србија, туку и на Балканот.
2 Дела
Негови најважни дела се:
*''Македонија'', 1918
*''Из Србије кнеза Милоша'', I и II, 1922-1924
*''Цигани у Србији'', докторска дисертација
*''Наш народни живот'', I-X
2.1 Статии
* , Гласник скопског научног друштва, 1928
* , Гласник скопског научног друштва, 1930
Божил Рајнов

Божил Рајнов (|Божил Райнов; 1857 – 1946) е бугарски просветен деец, новинар, преведувач, политичар и општественик.
1 Биографија
1.1 Ран живот и образование
Рајнов е роден во градот Котел во 1857 година. Учи богословие во Одеса и Киев, а во 1878 година завршува литература во Лиеж, Белгија. Се вратил во родниот Котел и до 1880 година бил учител, а во следната учебна 1880 - 1881 година во Русе.
1.2 Дејноста во Солунската гимназија
Во 1881 станал прв директор на Солунска бугарска машка гимназија „Св. Кирил и Методиј“.
Во учебната 1882/83 година во солунската гимназија се јавил првиот посериозен отпор на дел од наставничкиот кадар против централистичката политика на Егзархијата. Меѓу главните актери на отпорот бил Божил Рајнов, кој заедно со Трајко Китанчев се залагал за автономија на училишното дело, особено по прашањето за карактерот на образованието и методите на наставата. Егзархијата веднаш реагирала на ваквата активност на Рајнов и Китанчев, сменувајќи ги од нивните должности.
1.3 Враќањето во Бугарија
Во 1884 година станал окружен управник во Ќустендил, а следната година станал учител во Силистра, а во 1887 е окружен управник во Шумен, а во 1889 учителствува во Варна. Како член на Либералната партија станал пратеник во Шестото народно собрание од 1890 до 1893 година. Од 1914 до 1918 година е директор на Државната печатница, а од 1918 до 1922 директор на Бугарската кооперативна банка. Од 1923 до 1928 година предава литература во Графичкото училиште при Државната печатница.