Работен камп

Работен камп е меѓународно волонтирање, каде групи од доброволци од различни земји работат и живеат заедно како тим на краткорочна основа и за непрофитна цел, обично за една до три недели. Работните кампови се сметаат за еден од најважните видови на меѓународни програми за волонтирање. Тие за првпат биле воведени во 1920 година како начин на зближување на луѓето за зголемено меѓународно разбирање и напорите за помирување.
1 Концепт
Волонтирањето на работниот камп обично вклучува тимови од 10–16 млади луѓе од повеќе земји кои живеат и работат заедно додека завршуваат некаков работен проект. Обично помладите луѓе на возраст од 18 години се главната група учесници, но некои организации исто така имаат кампови за тинејџери на возраст од 15 години или конкретно за постари луѓе. Работните кампови обично не бараат посебни вештини или квалификации за учество на доброволци.
Меѓународните доброволци треба да ги поддржуваат локалните заедници со својата работа. Постојат различни видови на работа во зависност од задачата што треба да ја извршите, на пр. Археологија, реставрација на споменици, заштита на животната средина, работа во заедницата. Додека самата работа е важен дел од концептот, тие, исто така, обично работат за зајакнување на меѓукултурното разбирање, демократската свест, за зголемување на независноста и самостојноста на учесниците и за зголемување на нивното разбирање за историјата и политиката, при што повеќето организации нудат работни кампови фокусирани на аспект на меѓукултурното разбирање. Работните кампови имаат за цел да ги намалат конфликтите и предрасудите меѓу луѓето од различно национално и социјално потекло.
Цените осцилираат во зависност од организацијата што ја испраќа, земјата домаќин, модалитетот и должината на престојот. Учесниците обично мора да плаќаат за нивните билети за патувања, додека организацијата домаќин би платила за сместување и оброци.
2 Историја
Од 20 ноември 1920 до 21 април 1921 година, се одржал првиот работен камп на Сервис Цивил Интернешнл во северна Франција со цел да се реконструира селото Еснес-ан-Аргон, оштетено во Битката кај Верден во Првата светска војна. Зад оваа иницијатива стоел швајцарскиот пацифист Пјер Сересоле, кој излегол со идејата на меѓународната мировна конференција на Меѓународното друштво за помирување во Билтховен во 1920 година. Тој овој облик на волонтирање ја гледал како начин да се надминат национализмот и милитаризмот. Англискиот квакер Хуберт Парис, кој имал искуство во организирање помош, го поддржал Церезоле во подготовката на проектот.
Во средината на ноември 1920 година, Цересоле и Парис започнале да градат засолниште за доброволците кои требало да пристигнат во декември, меѓу нив и неколку германски доброволци кои биле војници за време на Првата светска војна. Во текот на зимските месеци, доброволците изградиле неколку колиби за селото. Веќе во јануари условите за работа се влошиле, а работата на доброволците станала попребарлива. Француската влада ги намалила средствата за градежни материјали и во март на префектот на Меза градоначалникот на Есне забранил да се распределува работата на доброволците. Зад одлуката стоеле тешките политички околности од тоа време кога преговорите за германската воена репарација биле неуспешни. По ова, доброволците продолжиле да им помагаат на земјоделците во селото и соседното село да изнесат нов проект за реконструкција на земјоделството. На крајот, локалните власти побарале германските доброволци да мора да ја напуштат областа. Тимот ја заврши својата работа во април 1921 година и го напушти Еснес-ан-Аргон.
Работните кампови од дваесеттите години па наваму станале начин на одговор на глобалните и локалните хуманитарни и кризни ситуации. Најголемиот проект повторно се случил, организиран од Cérésole и Service Civil International, во 1928 година во Лихтенштајн, каде 720 доброволци од над 20 земји помогнале во реконструкцијата на земјата по поплавата. Искуството во Лихтенштајн и ентузијазмот на доброволците станал модел за идните работни кампови, кои од 1930 година наваму се вршеле во Франција, Велика Британија и други земји.
До 1950-тите, концептот на работни кампови главно се ширел во Европа и многу проекти биле насочени кон реконструкција на континентот по Втората светска војна. Сервис Цивил Интернешнл започнал филијали во неколку земји, но исто така и организации како Христијанското движење за мир (ЦМП) започнале да го усвојуваат концептот на работни камери, на пример, за повоено помирување меѓу француските и германските христијани. Од 1950-тите, работните кампови сè повеќе се организираат и во Азија, Африка и Латинска Америка, со пораст на проекти, особено од 90-тите години на минатиот век.
Во 1948 година, организациите од Западна и Источна Европа, како и САД го започнаа Координативниот комитет за меѓународни работни кампови (КоКо), од 1965 година, Координативниот комитет за меѓународна доброволна служба (ЦЦИВС), на конференцијата за работниот камп организирана во седиштето на УНЕСКО во Париз . Организацијата оттогаш се фокусира на создавање на посилна мрежа помеѓу нејзините организации-членки и да има посилна застапеност во меѓународните институции.