procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Замок Грос Вонсдорф

Грос Вонсдорф — замок од XIII век, сместен во истоимената населба (сега - село Курортноје, Калининградска Област ). Била демонтирана и не е обновена по пожарот во 1830 година. Зачувани се урнатините на кулата на портата изградена во 1356 година.
1 Историја
Дрвениот и земјен замок Грос Вонсдорф бил изграден од Тевтонскиот ред во 13 век на местото на освоената античка пруска тврдина Капостет.
Во 1319 година замокот бил уништен од литванските трупи. Една година подоцна, замокот бил обновен во првобитната форма, но повторно бил заробен и запален од Литвинците во 1347 година, по што било одлучено дека камените утврдувања треба да се обноват. Во 1348 година, Грос Вонсдорф станал центар на камерамтот, подреден на Комтур од Инстербург. Изградбата на камениот замок започнала во 1356 година и била завршена околу 1372 година. Во 1391 година Грос Вонсдорф бил повторно изграден.
Во 1450 година замокот го посетил големиот мајстор на Тевтонскиот ред Лудвиг фон Ерлихсхаузен.
Набргу по завршувањето на Тринаесетгодишната војна, во 1468 година, поради недостаток на средства, наредбата му го предаде замокот на Ханс фон Вејр. Во 1525 година, војводата Албрехт ја објавил секуларизацијата на Тевтонскиот ред и го префрлил замокот на Еделман Хајно фон Добериц. Во 1552 година замокот преминал на Андреас фон Фланс. Во 1590 година била извршена голема реконструкција .
Од 1688 или 1702 година замокот е дел од имотот на семејството фон Шретер. Фридрих Леополд фон Шретер, идниот министер на пруските покраини и член на Државниот совет, тука го поминал своето детство. Замокот многу сакал да го посетува Имануел Кант, кој бил семеен пријател .
Во 1790 година, во замокот се случил голем пожар, по што архитектот Фридрих Гили го обновил замокот и повторно ја изградил кулата на портата. Во 1830 година се случил посериозен пожар, по што замокот не бил обновен и бил демонтиран за градежни материјали. Од сите згради преживеала само кулата на портата.
2 Моментална состојба
Со уредба на Владата на Калининградската Област од 23 март 2007 година бр. 132, урнатините добиле статус на објект од културно наследство од регионално значење.
Аеродром Соловки

Аеродром Соловки (|Аэропорт Соловки ) — аеродромот на Соловецките Острови во близина на селото Соловецки. Аеродромот е изграден пред војната. За време на Втората светска војна се користеа воздухопловните сили.
Граѓанскиот аеродром „Соловки“ се наоѓа на островот Голем Соловецки, прифаќа авиони од трета и четврта класа (авиони до 23 т, на пример, Ан-2, Ан-3Т, Ан-24, Ан-26, Ан-28, Ан-38, Л-410, М-101Т), хеликоптери од сите видови. Можно е сервисирање на авиони Јак-40. Пистата е покриена со метални плочи, а нејзината должина по реконструкцијата завршена во 2004 година е 1.500 метри.
Редовните летови до Соловецките Острови се вршат од Архангелск (од аеродромот Васково — во авионот Л-410, а од аеродромот „Талаги“ — во авионот Ан-24), од Москва (од аеродромот Шереметјево-1 со трансфер до друг авион во Архангелск) и од Петрозаводск.
Силните ветрови, слабата облачност, слабата видливост и некои други временски услови можат да ги отсечат островите по воздушен пат на неодредено време.
1 Галерија
2 Врска
*
Плиска

Плиска (|Плиска) — град во Североисточна Бугарија, припаѓа на општината Каспичан во Шуменската Област. Има население од околу 914 жители (2022). Плиска била првата престолнина на Дунавска Бугарија од 681 до 893 година.
1 Географија
Градот се наоѓа на 6,2 километри северозападно од градот Нови Пазар и 7,2 километри северно од градот Каспичан, со станица на железничката линија Варна-Русе.
2 Историја
Плиска бил главен град на Бугарија од 681 до 893 година. Бугарските хроники кажуваат дека основачот на градот бил Кан Аспарух и ако за ова нема археолошко докази. Градот зафаќал територија од 23 км² и бил опкружен со ров и земјен бедем, а центарот бил опкружен со одбранбен ѕид. Во градот имало палати и камена базилика. Зачувани се остатоци од глинената водоводна цевка. Овде се зачувани некои од најзначајните споменици на Плисковско-Преславската култура.
Во 811 година, Плиска била ограбена од византиската војска, но наскоро напаѓачите биле одбиени од Кан Крум во текот на битката. Во 886 година Борис I ја основал Плисковската книжевна школа, на чие чело бил Наум Охридски. Ова училиште било најважниот литературен и културен центар на Првото Бугарско Царство. Подоцна царот Симеон I го преселил главниот град од Плиска во Преслав, утврден град во близина на поранешната престолнина.
Во текот на 10 век, важноста на Плиска опаѓала, додека моќта и ресурсите биле концентрирани во Велики Преслав. За време на нападите на Киевска Русија и Византиската империја помеѓу 969 и 979 година, градот бил уништен, но не бил повторно изграден.
За време на османлиското владеење, на околу 3 километри јужно од старата престолнина се појавила нова населба, која се нарекувалa Абоба. Во 1925 година била преименувана во Плисков, а во 1947 година го добила името Плиска.
3 Културни обележја
*Национален историско-археолошки резерват "Плиска"
*Голема базилика во Плиска
*Комплекс „Стара Плиска“
Аеродром Стјуарт

Аеродром Стјуарт ― регистриран аеродром кој се наоѓа во непосредна близина на Стјуарт, Британска Колумбија, Канада. Својот воздушен простор го дели со блискиот воден аеродром Стјуарт и хидроавионската база Хајдер. Додека водените писти на неговите соседни хидроавионски бази во Портландскиот Канал постојат на границата меѓу Канада и Соединетите Држави, пистата на аеродромот постои целосно во рамките на Канада.
1 Поврзано
* Воден аеродром Стјуарт
Дедо и внук

Дедо и внук — македонски филм од 2019 година во режија на Илија Пиперкоски.
1 Улоги
Глумец, Улога
Салаетин Билал, дедото
Дејан Лилиќ, внукот
Даниела Иваноска, Билјана
Катерина Коцевска, Катерина
Горан Стојановски, Митко
Марија Кондовска, Вера
Благој Веселинов, Филип
Рефет Абази, Кире
Горан Трифуновски, Ристе
Несрин Таир, Маја
Ѓорѓи Тодоровски, доктор
Александра Пешевска, Бети
Учан-су (река)

Учан-су е река што тече во јужниот брег на Крим. Името се преведува од кримскиот татарски јазик за ''„брза вода“'' .
Реката се влева во Црното Море во центарот на градот Јалта. Започнува во подножјето на Аи-Петри, тече низводно по клисурата и потоа на растојание од 2 километри од изворот го формира водопадот Учан-су, кој се наоѓа на надморска височина од 390 метри и се состои од неколку нивоа (висината на водопадот е 98 метри).
Речната вода се користи интензивно за водоснабдување и наводнување.
1 Поврзано
* Водопади на Украина
Свети апостоли

Свети Апостоли е ненаселено островче северно од западниот брег на Крит во Егејското Море. Административно, тој е во рамките на општината Ханија, во регионалната единица на Ханија.
1 Поврзано
* Список на острови во Грција
Барбус-тикто

Барбус тикто , или пунтиус тикто ( |Pethia ticto ), е вид на зракоперки од фамилијата крап.
1 Опис
Телото е издолжено овално, странично срамнети со земја. Страничната линија нецелосна, скалите големи. Антените се отсутни. Задниот дел е сиво-зелен, страните се сребрени со метален сјај, стомакот е бел. Мажјакот се разликува од женката во присуство на светла црвена лента по телото. Во природата, барбусот расте до 10 см, во аквариум 6-8 см.
2 Распространетост
Татковина - Индија, Шри Ланка, Хималаите, Пакистан, Непал, Бангладеш, Мјанмар и Тајланд.
Живее во свежа и соленкава вода на канали, ровови и други резервоари со калливо дно.
3 Содржина
Карактерот е мирен, школски (најмалку 6 риби), се движат. Во аквариумот, горните и средните слоеви на вода.
Непретенциозна сештојадна риба, но склона кон ненаситност. Препорачана температура 24-26 °C, pH 6,5-7,8, тврдост на водата 4-20°dH. Препорачаниот волумен е од 50 литри.
Не треба да се чува со риби со издолжени или прекриени перки.
Банијас (река)

Банијас е река во Сирија.
Потекнува од сливот на две реки во близина на античкиот град Баниас, тече низ Голанската висорамнина и се спојува со реката Лидани, потоа водотекот го зема потокот Каруни од десната страна и, спојувајќи се со Ел Хасбани, го формира Јордан.
Името „Баниас“ доаѓа од арапизираната форма на името на грчкиот бог Пан. Според локалните легенди, Пан живеел во пештера од која тече река. На изворот се наоѓале храмови посветени на богот и неговите кози, а стоел градот Банијас, познат во римско време како Цезареја Филипи.
Сливното подрачје на реката е околу 150 км². Просечниот годишен проток е 0,125 км³/година (3,964 м³/с).
На реката има многу брзаци и водопади, висината на најголемиот е 10 м.
Работња

Работња е река во московскиот регион, која тече низ територијата на градот Митишчи. Должината на реката е 7 км. Припаѓа на басенот Јауза (притока на Москва). Во моментов, во средишниот тек е затворен во колектор. Изворот на реката е во шумскиот парк Пироговски, устието е во ММЗ, каде што се влева во Јауза.
1 Историја
Реката Работња била важен фактор за жителите на поранешното село Болшие Митишчи - на крајот на краиштата, токму таа била дополнителен извор на водоснабдување, токму од нејзината устие започнува преносот Митишчи од Јауза до Кљазма.
Во 20-тиот век, таа била покриена со брана во областа на паркот Челноковски и ова езерце станало омилено место за одмор. Но, во 70-тите, езерата почнале да се претвораат во мочуришта, и тие решиле да ја затворат реката во брана. Сега ништо не ги спречувало градителите да ја постават патеката на Олимписката авенија. Срушено е и селото Рупасово низ кое течела.
2 Моментална состојба
Сега на реката е зачувано езерцето Рупасовски, околу кое ќе постават парк и фрагменти од самата река.
Меѓународен аеродром Ерера

Меѓународен аеродром Ерера ― поранешен аеродром сместен во Санто Доминго, Доминиканска Република. Ерера порано бил средиште на повеќето доминикански авиодруштва пред да биде затворен во 2006 година и да биде заменет со Меѓународниот аеродром Ла Изабела, исто така во Санто Доминго. Аеродромот имал домашни летови и врски со Порторико, Куба и други карипски острови.
1 Историја
Аеродромот започнал со комерцијална работа во 1973 година. Аеродромот бил формално затворен на 23 февруари 2006 година, кога бил предаден на војската, која ја блокирал пистата со возила.
Имало планови да се пренамени местото на поранешниот аеродром во парк.
Летовите биле преместени или до Ла Изабела или до Меѓународниот аеродром Лас Америкас.
Чвижепсе (река)

Чвижепсе - река во Краснодарската територија, десната притока на реката Мзимта .
Започнува на јужните падини на планината Ачишхо, која се наоѓа во регионот Краснаја Полјана на територијата на областа Адлер во градот Сочи. Се влева во реката Мзимта кај селото Чвижепсе. Должината на реката е 19 км, површината на одводниот слив е 140 км.
Во долината на реката има добро познато наоѓалиште на јаглеродни арсенски минерални води, наречено уште и Чвижепсе. Во областа на изворот има фабрика за флаширање на природна минерална вода.
Преку реката Чвижепсе има неколку мостови, од кои едниот поради вонредната состојба не се користи и го украсува само пределот на изворите.
Покрај Чвижепсе, се користи и името Чвежипсе, што не е баш точно.
Аеродром Ѓаковица

Аеродром Ѓаковица АМИКО (|Aeroporti i Gjakovës, |Аеродром Ђаковица) ― аеродром во селото Лугбунар, во близина на Ѓаковица во западно Косово. Се очекува аеродромот да стане јавен во следните години,  да се користи од нискобуџетни комерцијални авиокомпании и карго летови.
1 Историја
Аеродромот бил изграден од страна на Косовските сили (КФОР) по Косовската војна во 1999 година, веднаш до постојниот аеродром што бил користен за земјоделски цели, и бил користен главно за воени и хуманитарни летови. На 18 декември 2013 година, аеродромот бил предаден на Владата на Косово од италијанските воздухопловни сили. Под операциите на италијанските воздухопловни сили, Аеродромот Ѓаковица управувал со повеќе од 27.000 авиони, 220.000 патници и превоз на повеќе од 40.000 тони товар.
Месната и националната власт планираат да го понудат Аеродромот Ѓаковица за работа во рамките на јавно-приватно партнерство со цел тој да се претвори во цивилен и комерцијален аеродром.
Од декември 2015 година, аеродромот е пријавен како затворен од косовските власти.
2 Поврзано
* Аленија Ц-27Ј Спартан
* Радоњиќко Езеро
* Аеродром Батлава-Долна Пендуха во Думош
Камено

Камено (|Камено) — град во Југоисточна Бугарија, административен центар на општината Камено во Бургаската Област. Има население од околу 5.461 жители (2022).
1 Географија и местоположба
Градот се наоѓа во југоисточниот дел на Бугарија, во Бургаската Низината на бреговите на реката Ајтоска. Се наоѓа на 20 километри северозападно од областниот центар Бургас, околу 15 километри јужно од Ајтос и 5 километри од Б’лгарово.
2 Историја
Првиот пишан податок за населбата е пронајден во средновековен документ од 1498 година. Под името Каикли се споменува во списокот на соколари и на трговци на сол како населба во нахијата Ируси Касри. Во подоцнежните турски документи од 18 век, Камено се споменува под името Кајал’к Али. Населбата Камено на неговата денешна локација се објаснува со појавата на турски чифлик во 1633 година, околу кој се населиле жителите на селото Кичук Хаџик. За време на феудалното време, во селото имало чифлик, каде што работеле претежно бугарски сточари. Во предвечерието на ослободувањето, чифликот го купил богатиот грчки трговец Зафиропулос, а по ослободувањето, имотните земји биле купени од бугарски трговци и земјопоседници. Тука се населиле многу Бугари од селата около Стара Загора.
Во 1934 година селото били преименувано во Камено, а во 1979 година добило статус на град.
Ајан Узењ

Ајан Узењ — мала планинска река на јужниот брег на Крим, во регионот Алушта во Република Крим . Изворот на реката е ''Горниот'' извор, кој се наоѓа на јужната падина на Бабуган-јајла, на надморска височина од 1100 м. Должината на Ајан Узењ е 7,8 км, сливот е 20,8 км² . Долината во горниот тек е тесна, на места има клисура со стрмни падини, составена од шкрилци и песочници. Ширината на каналот, како што се приближува до устата, се зголемува и на висина од 185 метри надморска височина изнесува околу 6 фатоми (13 метри), на висина од 87 фатоми - веќе 9 (19 м), а на околу 49,5 фатоми (105 м) достигнуваат 32 метри, а каналот е веќе покриен со камчиња . Во Ајан Узењ, според референтната книга „Површински водни тела на Крим“, има 7 неименувани притоки, долги помалку од 5 километри . Во други извори се среќаваат имињата на некои: на картите - левата ''Аи-'' Иори и ''Шарханлик-Узењ'' , Н. AT. Рухлова , исто така лево - Орта-Мајли, Муртаза-Мајли и Шарка .
Се влева во Црното Море, устието се наоѓа во центарот на селото Партенит, низ кое реката тече во бетонски канал. Реката се напојува со карст, од изворите на јужната падина на Главниот венец на Кримските Планини, што ги објаснува малите годишни флуктуации на нивото, на специјализирани локации постои список на „номинални“ извори, почнувајќи од устата: Кузмич, Надежда, Звезда, Малиш, Москва, Ирен, Нептун и Иртиш. Во исто време, реката е опасна за калливи текови: последните случаи се забележани во 1968 и 1983 година.
1 Топонимија
Покрај главната, постојат варијанти на хидронимот: Аи-Јан-Дере, Ајан, Ајан-Дере, само Узењ и Партенит-Узењ. Во ''„Списокот на населени места на провинцијата Таурид според податоците од 1864 година“'' реката во Партенит го носи името Бијук-Узењ, а во Дегерменкое, каде што се спојуваат сите притоки, се наведени реките Хаба, Узењ, Венети и Дегерменклери-Узењ. Постојат две верзии за потеклото на модерното име: во име на свети Јован Готски, родум од Партенит (Аи-Јан е турскиот изговор на името Св. Јован) и како превод од кримската татарска фраза ''јасен поток''.
Од античко време, на реката работеле воденици, поради што се викало селото - грчката Милохорија, или татарски Дегерменкој, што и во двата случаи се преведува како „село со воденица“. За време на советскиот режим, уште пред војната, на реката била изградена мини-хидроцентрала, со моќност од 35 кв (сè уште работела во 1973 година).
Градски парк (Гостивар)

Градски парк — јавен парк во Гостивар кој воедно е и најголемиот парк во градот. Паркот има површина од околу 66,840 м<sup>2</sup>, од кои околу 23,700 м<sup>2</sup> се на левиот брег на Вардар, а околу 43,140 м<sup>2</sup> се на левиот брег.
1 Географија и местоположба
Градскиот парк се наоѓа во средиштето на Гостивар. Источно од северниот дел на паркот е Спортската сала Младост, додека на северозапад е Градската болница. На запад се наоѓа Градскиот стадион. Јужно од паркот се училиштата СОУ „Гостивар“ и СОМУ „Гостивар“. На југоисток се наоѓа Апелациониот суд.
2 Особености
На двете страни на Вардар се наоѓа кејот. Двете страни на паркот се поврзани со мост преку реката. На десната страна на Вардар се наоѓа амфитеатар.
3 Галерија
Б’лгарово

Б’лгарово (|Българово) — град во Југоисточна Бугарија, припаѓа на општината Бургас во Бургаската Област. Има население од околу 1.943 жители (2022).
1 Географија и местоположба
Градот се наоѓа на 21 км северозападно од областниот центар Бургас, 6 км северно од Камено, 16 км југоисточно од Ајтос и 365 км од главниот град Софија. Градот исто така се наоѓа на околу еден километар северно од автопатот Тракија.
2 Историја
За време на османлиското владеење, населбата имала грчко говорно население и се викала Урум Еникјој. За време на Руско-турската војна во зимата на 1877-1878 година, поголемиот дел од населението било масакрирано со повлекување на башибозучките и черкеските банди. Подоцна населбата почнала да ја населуваат Бугари - главно бегалци од Одринска и Беломорска Тракија, кои овде се населиле по Балканските војни во периодот 1912-1913 година. Во 1934 година селото било преименувано во Б’лгарово а во 1974 година добило статус на град.
3 Јавни институции
* Тракиско друштво „Јани Попов“;
* Народно читалиште „Согласност 1905“;
* ОУ „Васил Левски“;
* Црквата „Свети Атанасиј“, прогласена за споменик на културата во 1979 година.
Карнобат

Карнобат (|Карнобат) — град во Југоисточна Бугарија, административен центар на општината Карнобат во Бургаската Област. Има население од околу 17.692 жители (2022).
1 Географија и местоположба
Градот се наоѓа на 55 километри северозападно од Бургас. Градот се наоѓа на еднакво растојание од Сливен, Јамбол и Бургас. Низ градот минува главниот пат Софија - Бургас. Тука е и клучката за Шумен. Железничката станица на Карнобат е една од најпрометните железнички станици во Бугарија. Како железнички јазол ја поврзува јужна со северна, како и источна со централна Бугарија.
2 Историја
Карнобатскиот крај, кој се наоѓа пред јужните приоди на премините Ришки и Врбишки, има античка историја која датира од неолитската ера. Селата и тумбите во реонот откриваат траги на живот од неолитот и железното време, богат селски живот за време на антиката и средниот век.
Првите информации за Карнобат датираат од 1153 година и биле вклучени во Географијата на Мохамед ал-Идриси - арапски патник и научник. Историските извори покажуваат дека од 19 век до денес, градот отсекогаш бил административен, економски и трговски центар со традиционален годишен панаѓур.
Сардана Платоновна Ојунскаја

Сардана Платоновна Ојунскаја (6 септември 1934 година - 13 јули 2007 година) ― руски фолклорист, литературен критичар и филолог од јакутска народност, почесен ветеран на сибирскиот огранок на Руската академија на науките, кандидат за филолошки науки, почесен ветеран на сибирскиот огранок на Академијата на науките.
1 Биографија
Сардана Платоновна Ојунскаја е родена во Москва, во семејството на јакутскиот литературен критичар Платон Алексеевич Ојунски. Во 1962 година дипломирала на Државниот универзитет Јакут и започнала да работи на Институтот за јазик, историја и литература на истиот универзитет. Собрани јакутски народни приказни и народни песни . Во 1962-2007 година работела во Институтот за хуманитарни истражувања на Академијата на науките на Република Саха (Јакутија) и од лабораториски асистент станала истражувач. Во 1989 година ја одбранила својата дисертација за степенот кандидат за филолошки науки на тема „Јакутски народни гатанки“.
Во 1988 година, таа се занимавала со истражување и објавување на литературното и научното наследство на Платон Алексеевич Ојунски. Забележителен придонес во јакутската литература била нејзината книга „Светлото име на таткото“ (Јакутск, 1999, 2003). Книгата содржи нејзина поезија, есеи, научно-популарни статии, сеќавања на нејзиниот татко и неговата придружба.
Таа била претседател на Јавната фондација П. Ојунски и член на владината комисија. Во 1993 година, таа земала активно учество во организирање и одржување на годишнини настани на Република Саха (Јакутија) и УНЕСКО (Париз). Под нејзино раководство, во 1992-1993 година, група книжевни научници подготвиле за објавување збирка дела од 3 тома, во која биле вклучени уметнички и научни дела од П. НО. Ојунски.
Ојунскаја е член на Сојузот на писателите на Русија, почесен граѓанин на улусот Татински.
Река Сета (Миe)

Реката Сета е река која има извор и устие во градот Исе, префектурата Мие, Јапонија. Тече низ срцето на Исе. Во 1980 година, таа била прогласена за најзагадена река во Мие, но повеќе го нема овој статус поради напорите за чистење на градот Исе.
1 Курс
; Префектурата Мие
:: Иса
Тимпаноцентеза

Тимпаноцентеза или миринготомија — вид на хируршки третман во кој, откако ќе се направат засеци во пределот на тапанчето, течноста се аспирира со игла. Овој метод го потврдува присуството на ексудат во средното уво и ги открива микроорганизмите одговорни за инфекцијата.
1 Индикации
Индикации за тимпаноцентеза се:
* силна болка во увото (која веднаш се намалува со тимпаноцентеза),
* тешки облици на акутно воспаление на средното уво со несоодветен одговор на антимикробна терапија, висока температура,
* акутно воспаление на средното уво поврзано со мастоидитис или менингитис и други гнојни компликации
* акутно воспаление на средното уво на новороденчиња
* акутно воспаление на средното уво кај пациенти со имунодефициенција.
Покрај горенаведеното, тимпаноцентезата се користи за прицврстување на вградената вентилациона цевка која ќе го подобри слухот при хронично секреторно воспаление на ушниот отитис (www. медицина. medscape. com).
2 Начин на изведување
Тимпаноцентезата или миринготомијата се изведува со правење засек во пределот на пубната мембрана со посебен инструмент и се аспирира акумулираната течност со игла. Поради густата слуз, понекогаш е неопходно да се инјектира солен раствор или муколитични лекови како хромотрипсин за да се разреди слузта пред аспирација.
3 Компликации
Компликациите се многу ретки, а местото на парацентеза заздравува спонтано.
Средец (град)

:''За други значења, видите Средец''.
Средец (|Средец) — град во Југоисточна Бугарија, административен центар на општината Средец во Бургаската Област. Има население од околу 8.643 жители (2022).
1 Географија и местоположба
Градот се наоѓа на десниот брег на Средецката река во близина на Мандренското Езеро во подножјето на Странџа, 30 километри југозападно од областниот центар Бургас.
2 Историја
Првпат населбата се споменува во патопис во 1595 година под името Карабунар, што на турски значи „црн бунар“. Во 1651 година Евлија Челебија во своите патописи напишал дека во Карабунар имало каравансарај (хан) со харем, простор за камили и за 3.000 добиток. Во 1713 година, шведскиот крал Карл XII ја поминал ноќта во гостилницата Карабунар на пат за Цариград. Во 1762 година, селото Карабунар имало 600 куќи и било меѓу најголемите села во областа. Таму во периодот 1792-1793 година предавал поп Стојко Владиславов (Софрониј Врачански). Поради епидемија на чума во 1795-1796 година, селото се намалило и останале само 150 куќи. Крдџалиските разбојници на Кара Фаизи ја ограбиле и запалиле целата населба во 1800 година. По руско-турската војна од 1828-1829 година, според потпишаниот мировен договор од Одрин, повеќе од 70 семејства од Карабунар емигрирале во Бесарабија. Во 1858 година со султански ферман била изградена црквата „Сите Свети“ на местото на стара црква. Во 1868 година низ Карабунар минува Васил Левски. На 16 февруари 1878 година селото било ослободено. Во 1934 година било преименувано во Средец, а во 1960 година добило статус на град.
Царево

Царево (|Царево) — град во Југоисточна Бугарија, административен центар на општината Царево во Бургаската Област. Има население од околу 17.692 жители (2022).
1 Географија и местоположба
Градот се наоѓа на три мали полуострови во Црното Море во подножјето на планината Странџа и 64 километри југоисточно од областниот центар Бургас.
2 Историја
Градот првпат бил спомнат под името Василико од арапскиот географ од 12 век Мухамед ал-Идриси. Во 15 и 16 век, Василикоз бил отоманско пристаниште. Според патникот од 17 век, Евлија Челебија, во 1662 година градот Василикоз Бургас се состоел од квадратна тврдина на сртот со поглед на Црното Море, опкружен со многу лозја.
Во 1882 година, пожар го уништил речиси целиот град, принудувајќи ги локалните жители да го обноват градот на нова локација, на полуостровот на северниот залив наречен Лимнос. Во 1903 година новото Василико имало 150 куќи, но друга статистика наведува 460 куќи во 1898 година (160 бугарски и 300 грчки) и 240 само грчки куќи во 1900 година.
По задушувањето на Преображенското востание во 1903 година, Василико повторно паднал во границите на Отоманската Империја. При избувнувањето на Балканската војна во 1912 година, еден василичанец доброволно се пријавил во Македонско-одринското ополчение. Василико конечно бил ослободен по Балканската војна и во 1913 година во него се населиле бегалци од Источна Тракија. На почетокот на 20 век со финансиска помош на цар Борис III било изградено пристаништето, а градот во негова чест бил преименуван во Царево во 1934 година.
Сети (река)

Реката Сети е важна притока на системот Карнали што го одводнува западен Непал.
1 Курс
Сети потекнува од снежните полиња и ледниците околу двојните врвови Апи и Нампа во јужните падини на главните Хималаи. Областа е близу до тријункција на границите на Непал, Индија (Кумаон, Утараханд) и Кина (Тибет). Реката прво тече во југоисточен правец, потоа се врти и тече во југозападен и на крајот повторно југоисточен пред да се приклучи на реката Карнали или Гагaра . Пресекува спектакуларна клисура низ опсегот Махабхарат и се чини дека е изгубена меѓу пештерите и тунелите на кратко растојание.
Арун (притокa на Коси)

Арун — река во источен Непал и јужниот Тибет автономен регион на Кина.
Потекнува од округот Нјалам во областа Шигатсе во Тибетската автономна област во Кина, а потоа тече низ окрузите Тингри и Дингје. Во горниот тек, Арун тече главно во источниот и југоисточниот правец, а потоа нагло врти и тече на југ и југозапад до устието. Арун ја преминува границата во Непал и го пресекува својот пат низ главниот венец на Хималаите помеѓу планинските венци Макалу и Канченџунга . Во пограничното подрачје, висината на реката е околу 3500 м надморска височина, а висината на околните планини достигнува до 8500 м, што ја прави долината на реката Арун една од најдлабоките во светот.
Арун е најголемата река во Непал, која ги минува Хималаите. Сливот Арун сочинува повеќе од половина од сливот на реката Коси, меѓутоа, таа придонесува само околу една четвртина од вкупниот истек. Оваа контрадикторност се објаснува со фактот дека повеќе од 80% од сливот е во дождовната сенка на Хималаите. Просечните врнежи во тибетскиот дел на сливот Аруна не надминуваат 300 мм . По преминувањето на Хималаите, реката станува многу пополна, бидејќи паѓа во влажната монсунска клима во источен Непал. Релјефот на сливот Аруна јужно од границата со Кина се одликува како планински, силно расчлен со речни долини. Овој регион се одликува со висока сеизмичка активност. Во сливот на Аруна живеат околу половина милион луѓе, повеќето од нив живеат во долниот тек на реката, на надморска височина од 300 до 1000 м.
Арун се спојува со реката Сон Коси за да ја формира реката Коси река во тој процес. Арун опфаќа 37% од протокот на реката Сапт-Коси, Сон-Коси - 44%, а Тамур - 19%.
Бери река

Река Бери е главна притока на реката ''Карнали'' што го исцедува западниот опсег Даулагири во западен Непал. Има три важни горни притоки. Реката Сани Бери ги исцедува јужните падини на овој опсег додека реката Тули Бери ги исцедува северните падини. Друга притока ''Утар Ганга'' ја исцедува долината Дорпатан јужно од Даулагирис. Низводно, Бери тече низ долината Суркет пред да се приклучи на реката Карнали во ''опсегот Махабхарат'' или ''Мали Хималаи''.
На 25 декември 2007 година, висечки мост се урнал покрај реката во селото Чинчу (Мехелкуна). Голем број луѓе го преминувале тогаш челичниот мост долг 500 метри за да стигнат до локалниот божиќен саем. Најмалку 15 лица загинале, а најмалку 22 биле повредени. Повеќето од загинатите кога се урнал мостот биле жени и деца. Реката наводно имала силни струи.
1 Поврзано
* Список на реки на Непал
Река Текезе

Реката Текезе е главна река во Етиопија. За дел од својот тек формира дел од најзападната граница на Етиопија и Еритреја. Реката е позната и како Сетит ( ) во Еритреја, западна Етиопија и источен Судан. Според материјалите објавени од етиопската централна статистичка агенција, реката Текезе е 608 км долга. Кањонот што го создала е најдлабокиот во Африка и еден од најдлабоките во светот, во некои точки има длабочина од над 2000 метри (6.562 стапки).
1 Курс
Реката Текезе извира во централните етиопски висорамнини во близина на планината Качен во Ласта, од каде што тече на запад, север, па повторно запад, формирајќи ја најзападната граница на Етиопија и Еритреја од сливот на Томса со Текезе во до тројката меѓу двете земји и Судан на. По влегувањето во североисточен Судан на тројката и се приклучува на реката Атбарах, која е притока на Нил. Текезе е можеби вистинскиот горен тек на Атбара, бидејќи првиот го следи подолгиот тек пред сливот на двете реки.
Имињата на нејзините главни притоки во Етиопија од нејзиниот извор се: на десниот брег реките Тахали, Мери, Теларе, Суло, Ареква, Геоа, Вари, Фирафира, Токоро и Гумало; на левиот брег реките Нили, Балагас, Саха, Бембеа, Атаба, Зарима и Квалема.
2 Историја
Најраното спомнување на Текезе е во натписот од Аксум на кралот Езана од Аксум, каде што тој се пофали со победата во битката на нејзините долни брегови, во близина на „фордот на Кемалке“. Текезе служеше како рана врска помеѓу Етиопија и Египет; на пример, ''Кебра Нагаст'', која ја добила својата сегашна форма во 13 век, наведува дека кралот Менелик I се вратил во Етиопија следејќи ја оваа река од Египет (гл. 53). Август Б. Вајлд забележува поврзана традиција дека во близина на изворот на Текезе, на локацијата на црквата Ејела Кудус Мајкл, е вистинското почивалиште на Заветен ковчег.
Помеѓу февруари и март 1936 година, за време на Втората итало-абисинска војна, илјадници етиопски војници биле убиени кога италијанските кралски воздухопловни сили ( ''Regia Aeronautica'' ) ги нападнале со бомби и иперит додека се повлекувале преку Текезе. Во успешната етиопска контраофанзива, Италијанците биле принудени да се вратат од Текезе до Аксум по Битката кај преминот Дембегина.
На 1 јули 2021 година, мостот што ја преминува реката Текезе бил уништен за време на војната Тигра. Меѓународниот комитет за спасување бил загрижен дека напорите за хуманитарна помош во регионот ќе бидат „уште посериозно попречени од порано“.
3 Браната Текезе
Етиопската влада објавила во јули 2002 година дека формирале партнерство со Кинеската национална корпорација за водни ресурси и хидроенергија за изградба на хидроелектрична брана на Текезе, која ќе генерира 300 мегавати електрична енергија. Проектот ќе чини 224 милиони американски долари и ќе трае пет години за да се заврши. Овејс Ибрахим, координатор на проектот, на 12 декември 2007 година објавил дека изградбата е завршена 82% и вклучува 105 километри долг далновод до Мекеле.
4 Поврзано
* Список на реки на Еритреја
* Список на реки во Етиопија
* Список на реки во Судан
Амфитрион (Молиер)

''Амфитрион'' ― комедија на француски во пролог и 3 чина, напишана од Молиер која се заснова на приказната за грчкиот митолошки лик Амфитрион како што ја раскажува Плавт во неговата драма од околу. 190–185 п.н.е. Драмата за прв пат била изведена во Театарот на Кралскиот дворец во Париз на 13 јануари 1668 година. Бран на скандал ја опкружувал претставата, при што некои тврделе дека Молиер ги критикувал љубовните работи на Луј XIV во маската на Јупитер. Повторно била изведена три дена подоцна во Тиљериеската градина во присуство на Луј XIV.
''„Амфитрион''“ веднаш постигнала успех со француската аристократија и претставата била изведена вкупно 29 пати до Велигден 1668 година. Популарноста на делото била таква што едно од имињата на ликовите станал дел од секојдневниот француски јазик. Зборот сози (Sosie) на француски сега почнал да значи слично, како одраз на настаните во драмата каде што ликот Сози (улога што била претставувана од самиот Молиер во првата продукција на комедијата) е двојник на богот Меркур.
Заплетот може да се сумира на следниов начин. По неговата брачна ноќ со убавата Алкмена, Амфитрион заминува да учествува во војна. Јупитер, кој е восхитен од убавината на Алкмена, доаѓа на земјата под изгледот на Амфитрион, придружуван од Меркур кој го зема изгледот на слугата на Амфитрион, Сози. Амфитрион е успешен во војната и го испраќа Сози дома да го пријави ова. Сози е пречекан од неговиот Меркур кој личи на него, кој го тепа и го убедува дека Меркур е вистинскиот Сози. Вистинскиот Амфитрион ја запознава Алкмена и природно е збунет и шокиран од нејзината приказна за една љубовна ноќ. Различни други збунувачки епизоди од ист вид се случуваат, вклучително и судирање меѓу двата Амфитриони. На крајот, Јупитер го презема својот вистински лик и му кажува на Амфитрион дека неговата сопруга била верна, бидејќи тој морал да го преземе ликот на Амфитрион за да ја заведе. Тој го информира Амфитрион дека неговата сопруга ќе го роди детето на Јупитер, полубогот Херкулес.
Поетот со австралиско потекло В. Џеј Тарнер напишал англиско приспособување на драмата, позната како „''Јупитер преведен''“, која била премиерно изведена во Лондон во 1933 година со музика компонирана од Ентони Бернард. Ричард Вилбур ја преведол драмата за првата продукција на делото во Соединетите Држави, која била во режија на Дарко Трешњак и претставена од театарот Хантингтонска театарска дружина во Бостон во март 2001 година.
Ова е едно од единствените две драми што широко користат сценска машинерија (pièces à machines) на Молиер, а другото е Дон Жуан.
Фести Ебоселе

Фести Ебоселе (роден на година, во Енискорти) — ирски фудбалер, играч од одбраната на и на ирската репрезентација под 21 година.
1 Биографија
Роден е во Енискорти, грофовијата Вексфорд, од семејство со нигериско потекло.
2 Технички каратеристики
Неговата примарна позиција е десен бек, но тој може да игра и како десно крило во средниот ред или како лев бек. Опремен со добра техника и одличен дриблинг, умешен е во офанзивната фаза, благодарение пред се на неговата издржливост и атлетицизам.
3 Клупска кариера
3.1 Дарби Каунти
Израснал во младинските сектори на Мојн Ренџерс и Бреј Вондерерс, тој бил купен во 2018 година од англискиот клуб , кој првично го додал во својот младински тим. Своето деби за првиот тим го имал на 9 јануари 2021 година, во поразот со 2-0 на гостувањето кај нисколигашот Чорли во рамките на третата рунда од ФА Купот, натпревар во кој тој и уште тринаесет момчиња од младинскиот сектор дебитирале поради избувнување на заразени со Ковид-19 што го принудило првиот тим на Дарби да оди во изолација. Својот прв првенствен натпревар го одиграл на 10 април 2021 година, влегувајќи како замена во поразот со 1–0 од Норич Сити во Чемпионшип. На 6 ноември истата година, Ебоселе го постигнал првиот сениорски гол во ремито 1–1 против Милвол.
Во март 2022 година, по финансиските проблеми на тимот, тој објавил дека не сака да го продолжи договорот. Вкупно за ''овните'' настапил во 41 натпревар и постигнал 2 гола.
3.2 Удинезе
На 21 март 2022 година, тој објавил дека се согласил на договор со италијанскиот клуб во времетраење од 5 години. Откако во текот на летото му се приклучил на клубот, Ебоселе го направил своето деби како за Удинезе така и во италијанската Серија А, на 13 август 2022 во поразот со 4-2 на гостувањето кај . Со тоа, тој станал првиот ирски играч кој настапил на еден натпревар од Серија А по пауза од 22 години и Роби Кин.
4 Репрезентативна кариера
Тој ја претставувал Ирска во селекциите под 16, 17 и 21 година. На 25 мај 2022 година, тој бил повикан за прв пат во сениорската репрезентација, за натпреварите од Лигата на нации против , и .
5 Статистика на кариерата
5.1 Клупска статистика
''Статистиката е ажурирана на 13 август 2022.''
Сезона, Клуб, Првенство, Национален куп, Континентален куп, Останати купови, Вкупно
Лига, Наст, Гол, Лига, Наст, Гол, Лига, Наст, Гол, Лига, Наст, Гол, Наст, Гол
2020-2021, ФЛЧ, 3, 0, ФАКуп+ЛК, 1+0, 0+0, -, -, -, -, -, -, 4, 0
2021-2022, ФЛЧ, 35, 2, ФАКуп+ЛК, 1+1, 0, -, -, -, -, -, -, 37, 2
Вкупно Дарби Каунти 38 2 2+1 0+0 0 0 - - - - 41 2
2022-2023, А, 1, 0, КИ, 0, 0, -, -, -, -, -, -, 1, 0
Вкупно во кариерата 39 2 3 0 - - - - 42 2
Летечки лекар

''Летечки лекар'' (француски: ''Le Médecin volant'') ― француска драма од Молиер. Датумот на нејзината вистинска премиера е непознат, но нејзината премиера во Париз била одржана на 18 април 1659 година. Делови од драмата подоцна биле пресоздадени во „''Лекарска љубов''“ и „''Лекарот и покрај себе''“. Составен е од 15 сцени и има седум ликови главно засновани на расположливите улоги на комедија дел арте.
1 Ликови
* Горгибус, стар благородник, татко на Лусил (комедија дел арте: Панталоне)
* Лисил, ќерка на Горгибус, свршена за Вилебрекин (комедија дел арте: Инаморати)
* Грос-Рене: слуга на Горгибус (улога создадена од Рене Бертело)
* Сабин, братучетката на Лусил, изворот на сите интриги во претставата (комедија дел арте: Колумбина)
* Валер: Љубовникот на Лисил (комедија дел арте: Инаморати)
* Сганарел: Јунак на драмата, камериер на Валер. (комедија дел арте: Арлекин), улога создадена од Молиер
* Адвокат (комедија дел арте: Лекарот)
2 Заплет
Горгибус сака по секоја цена да ја омажи Лисил за стариот Вилбрекин. Меѓутоа, Лисил го љуби Валер. Доверувајќи ја својата љубов на братучетката на Лисил, Сабин и неговиот камериер Сганарел (кој ја презема двојната улога и како тој и како неговиот брат „доктор“ близнак“), на Валер ќе и треба сета помош што може да ја добие за да го реши овој проблем.
3 Летечкиот лекар во комедија
Темата на „Медико Воланте“ или „летечкиот лекар“ припаѓа на традиционалниот репертоар на италијанската комедија од 17 век. Постојат најмалку две анонимни драми на комедија дел арте познати под ова име, како и една подоцнежна италијанска комедија, исто така анонимна, наречена „''Измама со летечки лекар''“ (''Truffaldino medico volante'')'','' „''нова и смешна комедија''“ (''comedia nova e ridicula''). Овие драми го земаат стереотипот на измамникот кој се преправа дека е лекар и го ставаат во ситуација кога е принуден да ги игра своите две улоги една по друга, со сè пократки интервали, на крајот достигнувајќи ја точката на (навидум невозможно) истовремено присуство. на сцената на двата лика во исто време. Драмите направени по оваа приказна биле именувани како „летечки лекарски комедии“ затоа што лажниот лекар, кој морал брзо да се пресели од покривот на куќата до приземјето и назад (за да создаде илузија дека е две лица), бил прикачен од јаже на обрач поврзан со главната греда на сцената, а тој изгледал како да лета кога го носеле помеѓу двете места.
Училиште за сопрузи

''Училиште за сопрузи'' (француски: ''L'École des maris'') ― драма напишана од Молиер и првично изведена во 1661 година во Париз. Таа била прва од неговите долгометражни драми, која и претходела на „''Училиште за сопруги''“ за една година. Заплетот се насочува на додворувачите на две сестри, од кои секоја е одделение на секој од двајцата мажи. Еден додворувач, Сганарел, ја контролира и надмоќна неговата сопруга Изабела. Другиот додворувач, постариот брат на Сганарел, Арист, ја третира својата сакана сопруга Леонор повеќе како еднаква. Арист на крајот наоѓа успех во неговата остварена врска, додека Сганарел очајно не успева, толку многу што, всушност, тој несвесно е искористен од Изабела во барањето на нејзиниот претпочитан дворец, Валер.
1 Ликови
*Сганарел, 40 години
*Арист, 60 години и постар брат на Сганарел
*Валер, вљубен во Изабела
*Ергаст, камериер на Валера
* Судија
* Нотар
*Изабела, здружена со Сганарел
*Леонор, сестрата на Изабела, здружена со Арист
*Лизет, слугинката на Леонор
2 Аудио снимки
Едночасовна верзија приспособена од Лоренс Лангнер била емитувана на радио серијалот на NBC, „''Големи драми''“ (''Great Plays'') на 2 април 1938 година.
Театарски дела од Л.А. (LA Theatre Works) објавиле продукција во 2010 година на двојна сметка со ''Имагинарниот малечок'', двете продукции со преводи на Ричард Вилбур и со Брајан Бедфорд, Џулиет Милс, Кристофер Ним, Мојра Квирк и Џоан Вели.
Гвинејски павијан

Гвинеја бабун ( |Papio papio) е вид на примати од семејството на мајмуни од Стариот свет.
1 Распространетост
Видот е присутен во Гвинеја-Бисао, Мали, Мавританија и Сенегал.
2 Живеалиште
Гвинескиот бабун има копнено живеалиште.
3 Загрозеност
Овој вид е на пониско ниво на опасност од исчезнување и се смета за речиси загрозен таксон.
3.1 Трендот на популација
Трендот на популација е непознат за овој вид.
Агусан

Агусан е трета по големина река на Филипините. Должината е 350 км, површината на одводниот слив е 10.921 км² . Тече во североисточниот дел на островот Минданао, низ територијата на пет провинции: Источен Давао, Северен Давао, Давао де Оро, Јужен Агусан и Северен Агусан. Потекнува од провинцијата Источен Давао, во близина на планината Тагубуд, 1651 м надморска височина. Се влева во заливот Бутуан ( Минданао Море ), во близина на градот Бутуан.
Тече низ Давао де Оро со широчина од 32 до 48 км.
Територијата од околу 20.000 хектари е покриена и со дива флора и со земјоделско земјиште. Голем дел од долината е мочурлив.
Главните притоки се Катгасан и Умајан.
Географски, сливот на Агусан е поделен на три подбасени, топографски: горен, среден и долен.
Мартин Томовски

Мартин Томовски (роден на 10 јули 1997 г.) — македонски ракометар кој игра за Потсдам во германската бундеслига и за македонската репрезентација.
1 Клупска кариера
Томовски започнал да тренира ракомет на 13 годишна возраст во школа на ракометната академија на Металург, но кратко потоа преминал во редовите на Тинекс Пролет, каде што бил член на младинската екипа. По барање на Лино Червар, тогашниот тренер на Металург, Томовски се вратил во својот поранешен клуб и потпишал професионален договор со Металург.
На крајот на натпреварувачката сезона 2018/19, Томовски потпишал двегодишен договор со германскиот бундеслигаш Лудвигсхафен. По завршувањето на неговиот договор со бундеслигашот, Томовски се вратил во Македонија потпишувајќи за Вардар 1961.
2 Репрезентативна кариера
Томовски бил дел од составот на јуниорската репрезентација на Македонија која го освоила 6. место на Светското јуниорско првенство 2017 во Алжир, завршувајќи како деветти најдобар голман на првенството со процент на одбранети удари од 29.1%.
Своето сениорско деби на големите натпреварувања во репрезентативниот дрес, Томовски го имал на Светското првенство 2021 во Египет.
3 Успеси
* Македонска супер лига
: Победник: 2022
* Куп на Македонија
: Победник: 2019, 2022, 2023
* Суперкуп на Македонија
: Победник: 2023
4 Поединечни награди
*Најдобар голман во Купот на Македонија 2018*Најдобар голман во Купот на Македонија 2022
Колосална лигна

Колосална лигна
Научна класификација
Царство:, Животини
Тип:, Мекушци
Класа:, Главоношци
Поткласа:
Надред:
Колосална лигна (|Colossal squid), позната и како гигантска лигна — вид лигни за кој се верува дека е најголемиот вид лигни во однос на масата. Тоа е единствениот познат член на родот ''Mesonychoteuthis''. Познати се само неколку примероци од овој вид, а според сегашните проценки, тие достигнуваат должина од 12 до 14 метри. Врз основа на анализата на примероците, овој вид е веројатно најголемиот познат безрбетник.
За разлика од џиновската лигна, чии екстремитети се опремени со само неколку мали заби, екстремитетите на колосалната лигна се опремени со остри куки. Се верува дека блиските лигни се подолги и почувствителни од џиновските лигни. Оваа лигна има најголеми очи во целото животинско царство (еден примерок имал очи од 27 сантиметри). Во јануари 2014 година, бил фатен огромен примерок од оваа лигна. Џиновската лигна тешка 350 килограми потоа била замрзната осум месеци во музејот во Велингтон и морала да биде пренесена во лабораторија со помош на виљушкар. Научниците утврдиле дека се работи за женка со три срца, раце долги 3,3 метри, очи со пречник од 35 сантиметри и дека носи неколку јајца. Тоа го утврдиле кога во септември 2014 г. извршил обдукција на истата лигна. Расекувањето траело повеќе од три и пол часа, а била прикажувана во живо на Јутуб.
1 Наводи
* ↑ . Blog.tepapa.govt.nz (2008-04-30). Retrieved on 2011-09-30.
Мртво (езеро)

Мртво е езеро во областа Мјадел во регионот Минск во Белорусија, дел од групата Сини езера.
Уникатноста на Мртвото Езеро е што и покрај тоа што неговата длабочина е 24 метри, под езерото има шуплина од 300 метри, во која е концентриран сулфурводород.
Мртвото Езеро е типичен меромиктички тип на езера, маси на вода во кои не се мешале во длабочина со векови.
1 Флора и фауна на Мртвото Езеро
И покрај фактот дека Мртвото езеро е богато со сулфурводород, живот во него, спротивно на заблудите, постои. Вистината е во горните слоеви на водите. Малите риби живеат на длабочина до еден и пол метар, а во крајбрежниот појас има многу водени лилјани.
2 Туризам
Мртвото езеро се наоѓа на еколошката патека Сини езера на Националниот парк Нарочански. За езерото особено се интересираат вработените во туристичките и научните оддели на Националниот парк, како и водичите од туристичките агенции кои организираат разгледи на овие места.
Вишнево езеро

Вишнево езеро ( |Ві́шнеўскае возера; |Вишневское озеро) е езеро во северозападниот дел на Белорусија, во сливот на реката Страча (притока на Вилија ). Се наоѓа во областа Вилејско во регионот Минск, на околу 32 километри северозападно од градот Вилејка. Дел од неа е границата меѓу регионот Мјаџел во регионот Минск и регионот Смаргон во регионот Гродно .
Езерото е дел од Националниот парк Нарачан.
1 Физички одлики
Површината на езерото е 9,97 км², максималната должина е до 4,38 км, а ширината до 3,52 км. Просечната длабочина е околу 2 метри (најголемата длабочина е 6,3 метри). Вака ограничениот слив има волумен од 19,79 км³ вода. Должината на крајбрежјето е 13,6 км, а површината на сливот е 56,2 км².
2 Поврзано
* Географија на Белорусија
* Регионот Минск
Черемисовски водопади

Черемисовски водопади е серија на водопади сместени во клисурата Кок-Асан, регионот Белогорск на Крим. Водопадите се формирани од малата планинска река Кучук-Карасу. Како и повеќето планински реки на Крим, таа се суши во лето, но обилните врнежи можат брзо да го наполнат и да ја претворат во бурен поток.
Поголемиот дел од патот до клисурата не е за екскурзија, но генерално, клисурата Кок-Асан е прилично живописна туристичка рута. Во горниот дел на клисурата има голем број на каскади и бањи со вода во боја на смарагд. Тие завршуваат со голема и многу убава каскада. Понатаму, туристичката патека често преминува од еден до друг брег и води до водопадот „Љубов“. Овде, два млазови вода кои паѓаат од мала висина ја формираат бањата „Љубов“. Во близина се наоѓа ефемерниот водопад Косичка, кој паѓа во тенки потоци од висока полица. Овој водопад е највисок, но еден од првите што пресушува. По нив следат водопадите „Младост“ и „Здравје“.
Понатаму, реката тече низ клисурата, формирајќи уште неколку каскади и бањи и ги носи своите води до селото Поворотноје (Ајланма). Затоа, веројатно би било поправилно водопадите да се наречат „Поворотненски“, но заради похармонично име тие се нарекуваат со името на блиското село Черемисовка (Копирлика).