Мелбурн (планина)

Планина Мелбурн — стратовулкан, кој се наоѓа во Викториина Земја, Антарктик. Највисокиот врв на планината е 2.773 метри. Тоа е издолжена планина со врвна калдера исполнета со мраз со бројни паразитски отвори; вулканско поле го опкружува зданието. Планината Мелбурн има волумен од околу и се состои од наслаги на тефра и текови на лава; Депозитите на тефра се исто така пронајдени обвиткани во мраз и се користени при последната ерупција на планината Мелбурн до . Вулканот е фумаролски активен.
Вулканот е дел од вулканската група Мекмердо, и заедно со Плејадите, планината Оверлорд, планината Ритман и висорамнината Малта формира подпровинција, т.н. вулканската провинција Мелбурн. Вулканизмот е поврзан и со западниот антарктички јаз и со локалните тектонски структури како што се раседите и грабените. Планината Мелбурн главно еруптирала трахиандезит и трахит, кои се образувале во магматското огниште; базалтните карпи се поретки.
Геотермалниот проток на топлина на планината Мелбурн создал уникатен екосистем формиран од мов и џигерници кои растат помеѓу фумароли, ледени кули и ледени габи. Овој тип на вегетација се наоѓа на други вулкани на Антарктикот и се развива кога вулканската топлина генерира топена вода од снег и мраз, со што им овозможува на растенијата да растат во студената околина на Антарктикот. Овој мов е особено чест во заштитеното подрачје познато како Криптогам Риџ во и јужно од калдерата на врвот.
1 Опис
Планината Мелбурн се наоѓа во северниот дел на Викториината Земја, свртен кон Вудовиот Залив на Росово Море. На југоисток се наоѓа Вашингтонскиот ’Рт, а на југ се наоѓа заливот Тера Нова; Ледникот Кембел тече западно од вулканот , а Тинкер се наоѓа северно од вулканското поле. Сезонската италијанската станица Марио Зучели се наоѓа 40 километри од вулканот; 5-та кинеска станица на Антарктикот (треба биде завршена во 2022 година), корејската станица Џанг Бого и германската станица Гондвана се исто така во областа. Планината Мелбурн била откриена и првпат препознаена како вулкан од Џејмс Рос во 1841 година и именувана по Вилијам Ламб, вториот виконт од Мелбурн, кој тогаш бил премиер на Обединетото Кралство. Вулканот и неговата околина биле истражувани од групи со седиште во Нов Зеланд во 1960-тите, од германските во 1970-тите и 1980-тите и од групите со седиште во Италија во 1980-тите и 1990-тите. До вулканот и неговиот врв може да се пристапи од станиците со хеликоптер.
1.1 Вулкан
Планината Мелбурн е издолжен стратовулкан формиран од текови на лава и наслаги од падот на тефра , со благи падини. Вулканот е нееродиран и формира конус со основна површина од 25х55 км. Гледано од далеку, планината Мелбурн има речиси совршен профил сличен на конус што ги споредува со планината Етна во Италија и планината Руапеху во Нов Зеланд. Лавина куполи и кратки текови на лава го формираат врвот додека вулкански могили, конуси, куполи и конуси се исцртани на неговите страни; 6.4 км од врвот е голем паразитски отвор на северо-североисточната падина, кој генерира неколку текови на лава. Дел од градбата се издига од под нивото на морето. Депозити со пирокластичен текреткост за вулканите на Антарктикотсе пријавени. Вкупниот волумен на зградата е околу .
Ширококиот од 1 километар кратер или калдера се наоѓа на врвот на вулканот. Највисоката точка на вулканот се наоѓа источно-североисточно од калдерата и достигнува 2.733 метри. Калдерата има нецелосен раб и е исполнета со снег, оставајќи 500 метари длабока депресија. Обрачот на калдерата е покриен со вулкански исфрлања, вклучувајќи лапили и лавински бомби, веројатно производи од најновата ерупција, која се наоѓа над 15 метарски слој од пемза. Три мали, вгнездени кратери формирани од фреатомагматични ерупции се случуваат на јужниот раб на калдерата на врвот. Пирокластични есенски наслаги се појавуваат во северниот раб на калдерата и има повеќе наизменични секвенци на лава-тефра на друго место во регионот на врвот. Постојат докази за минато структурна нестабилност (структури во колапс) на источните и југоисточните крила, и лачен (со облик на лак) 500-100 м гребен на источното крило.
Освен за геотермалните подрачја, тлото е карпесто. Некои од крајбрежните области околу вулканот се без мраз и се карпести. Мали потоци течат по источното крило на планината Мелбурн; тие се хранат со топена вода во текот на летото и брзо исчезнуваат кога снегот ќе го снема.
1.2 Глецирање
Планината е покриена со постојан мраз, кој се протега до брегот и остава само неколку експозиции на основната карпа; карпестите излети се најизложени на источното крило. Калдерата е домаќин на ледник што тече кон запад. Северозападно од калдерата се наоѓа падавина од мраз. Ледниците што произлегуваат од снежните полиња на вулканот имаат депонирани морени; овие и доцните глацијации и од плеистоценот и од холоценот се појавуваат во точката Едмонсон.
Слоевите на тефра се појавуваат во ледените карпи и сераките и сведочат за неодамнешните ерупции, вклучувајќи ја и онаа што ги депонирала единиците на лапилната пемза на врвот. Тефра се наоѓа и во други ледници во регионот. Тие се формираат кога снегот се акумулира на врвот на тефрата што паднала на мразот и во случајот на планината Мелбурн тие укажуваат на ерупции во текот на последните неколку илјади години. Вулкански седименти од планината Мелбурн се наоѓаат и во заливот Тера Нова.
1.3 Вулканско поле
Планината Мелбурн е опкружена со вулканско поле кое се состои од 60 изложени вулкани, кои имаат форма на конуси од скорија и прстени од туф со наслаги од хијалокластити, текови на лава и перничести лави. Некои од овие вулкани се формирале под мраз. Вулканското поле формира полуостров кој е одделен со стрмни раседи од Задантарктичките Планини на север. Меѓу овие вулкани е Шилдовиот Нунатак југозападно од планината Мелбурн, субглацијален вулкан, сега изложен, кој можеби се формирал во текот на последните 21.000 до 17.000 години. Сртот Вашингтон главно се состои од лава, вклучително и перничеста лава, обложена со конуси од скорија, и е остаток од штитовиот вулкан. Едмонсон Поинт е уште еден вулкански комплекс во вулканското поле кој делумно се формирал додека бил во интеракција со ледниците и делумно преку фреатомагматска активност. Други вулкани на теренот се Бејкер Рокс, Оскар Поинт и Рандом Хилс. Овие вулкани се порамнети главно во правец север-југ, со палагонитизирани излети кои ги изложуваат насипите. Совршено зачуваните конуси на скорија се појавуваат на Пинкард северно од вулканското поле, додека Врвот Хароу е силно еродиран лавински приклучок. Вкупниот волумен на вулканските карпи е околу и нивното поставување очигледно го сменило патот на ледникот Кембел.
2 Геологија
Планината Мелбурн е дел од вулканската група Мекмердо, која го вклучува активниот вулкан Еребус. Оваа вулканска група е една од најголемите алкални вулкански провинции во светот, споредлива со онаа на Источноафриканскиот Расед, и е поделена на Мелбурн, Халет и вулканските провинции Еребус. Вулканската група се состои од големи штитни вулкани главно во близина на брегот, стратовулкани и моногенетски вулкани кои се формирале паралелно со Задантарктичките Планини.
Вулканската активност на вулканската група Мекмердо е поврзана со континенталното раздвојување и започнала за време на олигоценот. Не е јасно дали ова е предизвикано од локално жариште под областа или конвекција на обвивката во областа на Западноантарктичкиот Расед. Вториот е еден од најголемите континентални јазови на Земјата, но малку познат и можеби неактивен денес. Росовото Море и копнениот басен на Викториината Земја се развиле по оваа пукнатина и биле длабоко затрупани, додека Задантарктичките Планини брзо се издигнале во текот на последните педесет милиони години и се на „рамото“ на јазот. Многу од вулканите се смета дека се формирале под влијание на раседните зони во областа, и зголемената активност во последните триесет милиони години е поврзана со повторното активирање на раседите.
Планината Мелбурн е дел од трасата на вулканот што ги вклучува Плејадите, планината Оверлорд, планината Ритмансите големи стратовулкани кои со висорамнината Малта ја формираат провинцијата Мелбурн од вулканската група Мекмердо. Покрај тоа, оваа провинција се состои од бројни помали вулкански центри, вулкански упади и секвенци на вулкански карпи, и била активна во последните дваесет и пет милиони години. Вулканските градби закопани под талог се исто така дел од провинцијата Мелбурн, вклучувајќи го и конусот југоисточно од Вашингтонскиот ’Рт, кој има големина споредлива со онаа на планината Мелбурн.
Планината Мелбурн и нејзиното вулканско поле се наоѓаат над место од прекамбриска до ордовицијанска возраст, која се состои од вулкански и метаморфни карпи на Вилсон Теран. Вулканот се наоѓа на пресекот на три геолошки структури: Реник Грабен од креда , копнениот басен на Викторија и поларната магнетна аномалија Терорскиот јаз во копнениот басен на Викторија се протега помеѓу планината Мелбурн и планината Еребус и се чини дека е поврзан со нивното постоење. Се смета дека планината Мелбурн лежи во грабен; маргиналните раседи на источното крило на планината Мелбурн сè уште се активни со земјотреси. Раседот со тенденција север-југ, исто така, може да биде одговорен за трендот во структурата на градбата, а раседот со лизгање се случува на источното крило. Неодамнешното поместување на раседите и холоценското крајбрежно издигнување во областа покажува дека тектонската активност е во тек.
Томографските проучувања покажале област со мала сеизмичка брзина на 80 километри длабочина под вулканот, што може да се должи на температурите кои се потопли од нормално. Аномалиите под планината Мелбурн се поврзани со слични аномалии под Терорскиот јаз. Овие аномалии се фокусирани под планината Мелбурн и соседниот расед Пристли. Аномалија со ниска гравитација над планината Мелбурн може да го одрази или присуството на вулкански карпи со мала густина или на магматско огниште под вулканот.
2.1 Состав
Трахиандезитот и трахитот се најчестите карпи на планината Мелбурн, а базалтот е пореток и најчесто се јавува околу неговата основа. Карпите дефинираат благо алкален пакет богат со калиум, за разлика од карпите на друго место во вулканското поле. Остатокот од вулканското поле содржи и алкални базалти, базанити и мугеарити. Фенокристите вклучуваат егирин, амфибол, анортоклаза, аугит, клинопироксен, фајалит, хеденбергит, илменит, каерсутит, магнетит, оливин, плагиоклаза и санидин. Гнајс, гранулит, харцбургит, лерзолит и толеит ксенолити се наоѓаат во вулканското поле и го формираат јадрото на многу лавински бомби. Вклучувањата во ксенолитите покажуваат дека гасните компоненти на магмите на вулканското поле на планината Мелбурн се состојат главно од јаглерод диоксид. Карпите во вулканското поле имаат порфиритна до витрофирска текстура.
Трахитите и мугеаритите настанале преку магматска диференцијација во кората на магмарската комора од алкални базалти, дефинирајќи серија на диференцијација на алкален базалт-трахит. Базалтите главно биле еруптирани во почетокот на историјата на вулканот. Во текот на последните сто илјади години се воспоставило магматското огниште; ова овозможило и диференцијација на трахитите и појава на големи ерупции. Во планината Мелбурн и другите вулкани во регионот е забележана празнина во карпестиот спектар со недостиг на бенмореит и мугеарит. Не постои договор за тоа кои процеси придонеле за петрогенеза во вулканското поле на планината Мелбурн но се чини дека различните домени на обвивката и процесите на асимилација и фракционална кристализација одиграле улога. Магматскиот систем што ја храни планината Мелбурн се смета дека има состав различен од оној поврзан со вулканското поле на планината Мелбурн.
Хидротермалните промени зафатиле делови од областа на врвот, оставајќи жолти и бели наслаги кои се во контраст со црните вулкански карпи. Хидротермалните синтерни депозити се формирале во геотермалните области од минатиот проток на течна вода. Глина која содржи алофан, аморфен силициум диоксид и момирок се најдени во областа на врвот.
3 Историја на ерупции
Планината Мелбурн била активна пред 3–2.7 милиони години. Вулканската активност мигрирала северно од Вашингтонскиот ’Рт кон Трансантарктичките Планини и на крајот станала централизирана на планината Мелбурн. Во текот на последните сто илјади години, планината Мелбурн произведува околу 0,0015 кубици магма. Најраните записи за вулканот го забележале неговиот млад изглед.
3.1 Вулканско поле на планината Мелбурн
Староста добиена на вулканското поле на планината Мелбурн вклучува 2,96 ± 0,20милиони години, 740.000 ± 100.000 години и 200.000 ± 40.000 години за Бејкер Рокс, 2,7 ± 0,2милиони години и 450.000 ± 50.000 години за ’Ртот Вашингтон, 74.000 ± 110.000 години и 50.000 ± 20.000 години за Едмонсон Поинт, помалку од 400.000 години за островот Маркам, 745.000 ± 6.000 ± 0.00 милиони години за Пинкард Табела, 1,55 ± 0,05милиони години, 431.000 ± 82.000 и 110.000 ± 70.000 години за Шилдовиот Нунатак и 2,5 ± 0,1милиони години за Виловиот Нунак. Североисточниот паразитски конус настанал по најголемиот дел од вулканот и се чини дека е помлад од врвот.
Радиометриското датирање покажало дека појавата на копнена форма на планината Мелбурн не е показател за нејзината старост; некои добро сочувани отвори се постари од силно еродираните. Од друга страна, недостатокот на соодветни маргини на грешка и недостатокот на детали за тоа кои примероци се датирани е проблематичен за напорите за радиометриско датирање.
3.2 Тефра
Тефрата пронајдена на Алановите Ридови, во куполата C и во ледените јадра Сипловата купола може да потекнува од планината Мелбурн. Некои морски слоеви на тефра првично припишани на планината Мелбурн може наместо тоа да потекнуваат од планината Ритман, и многу слоеви тефра во областа имаат композиции кои не се совпаѓаат со овие од планината Мелбурн. Постојат дополнителни тефра слоеви кои му се припишуваат на вулканот:
* Слоевите на тефра, стари помалку од 500.000 години во сино-ледените области на Граничната планина и Лихен Хилс им се припишуваат на вулканите во вулканската провинција на Мелбурн.
* Тефра-слој стар помалку од 30.000 години во седиментно јадро од Росовото Море има состав што покажува дека еруптирал на планината Мелбурн. Неговото таложење е искористено за да се заклучи дека тој дел од западното Росово Море во тоа време бил без мраз.
* Тефра-слој пронајден во Росовото Море се толкува дека потекнува од ерупција на планината Мелбурн пред 9.700 ± 5.300 години.
* Во записот со леденото јадро на Талосова купола, два слоја тефра поставени пред 2.680 и 5.280 години имаат композиции слични на оние на планината Мелбурн.
* Слоевите на тефра во Сиплпвата купола укажуваат на ерупции на планината Мелбурн во 304 година, кој депонирал значителни количини на сулфат на ледената покривка.
* Тефра слој на куполата Сипл датиран во 1810 година можеби е еруптирана од планината Мелбурн.
3.3 Правилната планина Мелбурн
Игнимбритот од Едмонсон Поинт е трахитичен игнимбрит што никнува во Едмонсон Поинт. Се состои од три единици поддржани со пепел, наслаги богати со лапили и пемза кои достигнуваат дебелина од 30 метри. Тие се две игнибритни единици одделени со основен наплив на депозит. Раседот ги поместил низите, кои се навлегуваат со насипи. Игнимбритот од Едмонсон Поинт бил произведен од големи плински ерупции и е стар околу 120.000 години. Ерупцијата ја депонирала тефрата во Росовото Море, и корелативните слоеви на тефра биле пронајдени во леденото јадро на Талосовата купола.
По овој игнимбрит, низа насипи довеле до појава на лавинското поле Адели. Ова поле, кое веројатно се формирало субглацијално, го сочинуваат бројни блокадни лавински текови со стаклени рабови кои достигнуваат дебелина од 300 метри и се формирани од хавајски и бенмореит. Тие се хранеле преку бројни насипи, кои исто така донеле мали конуси од скорија, и биле поставени неистовремено. Вулканската купа се издигнува од лавинското поле и е формиран од моногенетско исфрлање на вулканот, вклучувајќи лавински бомби што обвиткуваат гранитни фрагменти и бомби доволно големи за да остават кратери во пепелта во која паднале.
Карпите на врвот имаат старост помеѓу 260.000 и 10.000 години. Поединечните ерупции се датирани пред 10.000 ± 20.000, 80.000 ± 15.000, 260.000 ± 60.000 и 15.000 ± 35.000 години. Многу непрецизни времиња од доцниот плеистоцен до холоценската доба се добиени од слојот на исфрлање на врвот. Една голема ерупција се случила пред 13.500 ± 4.300 години;
3.4 Последна ерупција и денешна активност
Тефрохронологијата дала старост од 1892 ± 30 годиниза последната ерупција. Оваа ерупција депонирала голем слој од тефра околу вулканот, кој се појавува главно на неговата источна страна и во ледниците Авијатичар и Тинкер. Трите мали кратери на работ на кратерот на врвот на планината Мелбурн се формирале на крајот од оваа ерупција.
Не се забележани ерупции во текот на историското време, и се смета дека вулканот е мирен и вулкан со мала опасност. Тековната деформација и сеизмичка активност се јавуваат на планината Мелбурн, а второто може да биде предизвикано или од движење на течности под земја или од процеси на фрактура. Се појавуваат и ледени земјотреси предизвикани од движењето на ледниците. Геотермалната активност била стабилна помеѓу 1963 и 1983 година, додека деформацијата на земјата започнала во 1997 година. Оваа деформација веројатно е предизвикана од промените во геотермалниот систем.
3.5 Опасности и следење
Можни се идни умерени до големи експлозивни ерупции како што се Плинските ерупции. Преовладувачките ветрови би транспортирале вулканска пепел кон исток преку Росовото Море, а пепелта би можела да влијае на истражувачките станици блиску до планината Мелбурн, како што се Марио Зукчели, Гондвана и Јанг Бого. Опасностите од ерупциите на вулканите на Антарктикот се слабо познати. Планината Мелбурн е оддалечена, и затоа обновените ерупции веројатно нема да влијаат на ниту едно човечко живеалиште, но можни се регионални влијанија врз животната средина или дури и глобални климатски влијанија, како и прекини на воздушниот сообраќај.
Италијанските научници започнале вулканолошка програма за истражување на планината Мелбурн кон крајот на 1980-тите, преку вулканолошка опсерваторија околу заливот Тера Нова, вклучително и неколку насочени кон следење на вулканот на планината Мелбурн. Почнувајќи од 2012 година, корејските научници од станицата Џанг Бого додале уште една мрежа на сеизмичка станица за да го надгледуваат вулканот. Во 2016-2019 година геохемиски, сеизмолошки и вулкански истражувања биле спроведени на планината Мелбурн како дел од проектот ICE-VOLC.
4 Геотермална активност
Геотермалната активност се јавува околу кратерот на врвот, на горните делови на вулканот и на северозападната падина помеѓу 2.400 - 2.500 метри. Друга геотермална област постои блиску до точката Едмонсон, вклучувајќи фумароли, термални аномалии и слатководни езерца. Нивните температури од 15 до 20 степени се значително повисоки од нормалните атмосферски температури на Антарктикот. Геотермалните области се видливи со инфрацрвена светлина од авионите. Сателитските снимки идентификувале области со температури од над 100-200 степени.
Поединечните геотермално загреани површини покриваат површини од неколку хектари. Вообичаено, почвата се состои од тенок песочен слој со органска материја што покрива чакал од скорија. На некои места, земјата е премногу жешка за да се допре. Планината Мелбурн е еден од неколкуте вулкани на Антарктикот кои имаат такви геотермални почви.
Фумароличните форми вклучуваат ледени кули, фумароли, ледени „покриви“, пештери во снег и трева, гола земја, ледени габи околу фумаролични отвори, барички формирани од кондензирана водена пареа и земја со пареа:
* Ледените габи се шупливи глацијални структури кои обвиткуваат фумароли. Тие достигнуваат височини од 4 метри и ширина од 1-6 метри. Тие главно се формираат на постудено тло и на широко распоредени фумаролични отвори.
* Ледените кули се широко распространети околу калдерата, особено во северно-северозападниот и југо-југоисточниот сектор, додека топлото тло е поограничено. Во северниот сектор на вулканот, ледените кули и голото тло формираат линија во тренд југоисток-северозапад. Ледените кули се формираат кога фумаролните гасови замрзнуваат во студениот воздух на Антарктикот.
* Ледничките пештери се формираат кога геотермалната топлина го топи мразот, оставајќи шуплини. Некои од овие пештери се во калдерата на врвот и достигнуваат должина од неколку стотици метри, со тавани до 3 метри висина. До неколку пештери е пристапено преку ледени кули или преку празнини каде мразот што ја опкружува пештерата лежи на карпа, и една ледена пештера („Ледената пештера Аурора“) била мапирана во 2016 година
Пештерите и ледените кули испуштаат топол воздух богат со водена пареа. Температурите на фумарола може да достигнат , спротивно на студениот воздух. Фумаролите ослободуваат гасови кои содржат вишок на вулкански јаглерод диоксид и метан. Откриен е и гас сулфурводород, но само во ниски концентрации кои не го спречуваат развојот на вегетацијата. Жолтите наслаги се идентификувани како сулфур.
Геотермалните манифестации се сметс дека се напојуваат главно од пареа, бидејќи нема докази за геотермални форми поврзани со протокот на течна вода и топлинската спроводливост не е доволно ефикасна на повеќето локации. Сепак, можно е во некои области да се формираат подземни резервоари за течна вода. Пареата се создава со топење и испарување на снегот и мразот, а потоа се канализира низ карпите до отворите. Атмосферскиот воздух веројатно циркулира под земја и се загрева, на крајот излегува во ледените кули. Раната теорија дека ледените кули настанале на врвот на ладениот тек на лава се смета за неверојатна со оглед на долгото траење на фумароличната активност; систем загреан со лава до сега ќе се олади.
5 Клима
Нема детални метеоролошки записи за регионот на врвот. Ветровите дуваат претежно од западен правец и поретко од северозападен правец. Катабатични ветрови дуваат од долините на Пристли и Ривс. Врнежите се ретки. Во зима, поларната ноќ трае околу три месеци. Температурите во регионот на врвот се различни или не надминуваат или да се движи помеѓу -6 до 20 степени. Сезонските температурни варијации се високи и достигнуваат .
За време на последниот глацијален максимум, морска ледена покривка го окупирала заливот Тера Нова. „раседот Тера Нова“ бил наталожен пред 25.000 и 7.000 години и е покриен со подоцнежни морени од мразот што се повлекува за време на периодот по последниот глацијален максимум. За време на доцниот холоцен по 5.000 години пред сегашноста, ледниците повторно напредувале како дел од Неоглацијалот. Едно мало напредување се случило во последните 650 години.
6 Живот
Алгите, лишаи, црн дроб и мововите растат на геотермално загреан терен на горните делови на планината Мелбурн. Алгите формираат кори на загреаната земја. Мововите формираат перничиња и често се појавуваат околу отворите за пареа и под ледените габи. Видот на мов ''Campylopus pyriformis'' расте лисја на планината Мелбурн. ''Pohlia nutans'' формира мали изданоци. Двата вида мов формираат посебни насади кои се појавуваат на различни места на вулканот. Заедно со појавите на планината Еребус, тие ги сочинуваат највисоките мовови кои растат на Антарктикот. Пронајдени се мали наслаги од тресет.
Вегетацијата е особено честа појава јужно од главниот кратер, „Криптогам Риџ“. Се одликува со долга област без снег со чакал, мали тераси и камени ленти. Температурите на почвата забележани таму достигнуваат 40-50 степени. Ова се единствените појави на ''Campylopus pyriformis'' на топло тло на Антарктикот.
Планината Мелбурн заедно со планината Еребус, планината Ритман и островот Дисепшен е еден од четирите вулкани на Антарктикот познати по тоа што имаат геотермални живеалишта, иако и други слабо проучени вулкани како што се Берлин, Хемптон и Кауфман, исто така, ги имаат. Во Јужна Америка, геотермални средини на височина слична на планината Мелбурн се наоѓаат во Сокомпа. Вегетацијата на геотермално загреаниот терен е невообичаена на Антарктикот но друга се јавува на друго место, вклучително и на Буве, островот Дисепшан, планината Еребус и Јужните Сендвички Острови.
Геотермалната област на врвот на планината Мелбурн го сочинува специјално заштитеното подрачје на Антарктикот118, кој содржи две специјално ограничени области околу Криптограм и некои маркери кои се користат во студиите за деформација на вулканите. Некои алги од планината Мелбурн биле случајно префрлени на островот Дисепшан или на планината Еребус.
Едмонсон Поинт и ’ртот Вашингтон имаат аделиски пингвини и царски пингвини и исто така се пронајдени иведелови фоки. Повеќе од дваесет и четири лишаи плус шест видови мов (вклучувајќи го и мов ''Bryum argenteum'' ) се пронајдени во точката Едмонсон, како и микробни подлоги формирани од цијанобактерии. Нематодите и колемболите ја комплетираат биотата на Едмонсон Поинт.
6.1 Биологија
Вегетацијата на планината Мелбурн расте главно на терен загреан на температури од над 10 до 20 степени, а во видот на вегетацијата има градации од постудени до потопли температури. Постојат разлики помеѓу вегетацијата и бактериските заедници на гребенот Криптогам и оние на северозападната падина на планината Мелбурн; различни почви може да бидат причина за таквите разлики.
Овие заедници мора да стигнале до планината Мелбурн од далеку. Транспортот веројатно се одвивал со ветер бидејќи нема проточна вода во регионот. Планината Мелбурн неодамна била активна, има поларна ноќ која трае тринаесет недели, има почви што содржат токсични елементи како што е жива, е оддалечена од екосистемите кои би можеле да бидат извор на настани на колонизација и лежи подалеку од умерените западни ветрови, што може да објасни зошто вегетацијата е сиромашна со видови. ''Pohlia nutans'' можеби пристигнала неодамна на планината Мелбурн, или овој вулкан не е толку поволен за неговиот раст како планината Ритман, каде што овој мов е позастапен. Нејзините колонии се помалку енергични на планината Мелбурн од ''Campylopus pyriformis''.
Кондензирачките фумароли гасови и топената вода од снегот го формираат снабдувањето со вода на оваа вегетација. Мововите се концентрирани околу фумароличните отвори бидејќи таму има повеќе свежа вода достапна. Пареата се замрзнува на ладниот воздух, формирајќи ги ледените коцки кои делуваат како засолниште и одржуваат стабилна влажност и температура. Геотермалното загревање и достапноста на слатка вода ги издвојува овие вулкански биолошки заедници од другите вегетациски заедници на Антарктикот кои се загреваат од сонцето.
Некои бактериски видови се врзуваат со азот. Генетската анализа покажала дека некои мовови на планината Мелбурн мутираат, што дава генетски варијации. Жешките, влажни почви на планината Мелбурн се домаќини на термофилни организми, што ја прави планината Мелбурн остров на термофилен живот на ледено студен континент. Микробите толерантни на студ коегзистираат со термофилите.
Други видови поврзани со вегетацијата се протозоата ''Corythion dubium'', кој е тестест амеба вообичаена на Антарктикот и единствениот безрбетник пронајден во геотермалните живеалишта на планината Мелбурн, актинобактерии и различни актиномицети и габични родови. Неколку бактериски видови првпат беа опишани од геотермалните терени на планината Мелбурн:
*''Alicyclobacillus pohliae'' од северозападна падина.
*''Aneurinibacillus terranovensis'' од Криптогам и исто така од вулканот Ритман.
*''Bacillus fumarioli'' од Криптогам.
*''Bacillus thermoantarcticus'' од Криптогам, подоцна преименуван во ''Bacillus thermantarcticus''. Понатамошна рекласификација на ''Geobacillus thermantarcticus'' била предложена во 2012 година.
*''Brevibacillus levickii'' од северозападната падина.
7 Дополнителна литература
*