procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Рин (Елба)

Рин (|Rhin) — десна притока на реката Елба, во сојузната покраина Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Рин настанува во Гликштат од спојувањето на потоците Кремпер Рин и Херцхорнер Рин и во голем дел се одводнува во тамошните мочуришта. Тие се управуваат преку две брани со што водата на крајот завршува во Елба.
Ростов на Дон

Ростов на Дон — пристаништен град и административен центар на Ростовската Област и Јужниот Федерален Округ во Русија.
Градот се наоѓа на југоистокот на Источноевропската Низина, на реката Дон, на 32 километри од Азовското Море. Во 2010 година во Ростов на Дон живееле 1,089,261 жител, од кои: 90,1% Руси, 3,4% Ерменци, 1,5 % Украинци.
Преподобен Иларион Велики

Преподобен Иларион Велики е православен светец.
1 Животопис
Иларион се родил во селото Тавата, во близина на Газа, во семејство на родители незнабошци. Во младоста, тој се школувал во Александрија, а потоа се крстил и станал христијанин. Така, тој ја презрел световната наука и заминал во Египет, каде му бил ученик на св. Антониј Велики. Потоа се вратил во Палестина и делувал во Газа. Притоа, за да ги избегне пофалбите од луѓето, тој ќесто го менувал местото на живеење и престојувал во Египет, Сицилија, Далмација и најпосле на Кипар, каде останал до смртта, на осумдесетгодишна возраст. Во православната црква, споменот на овој светител се слави на 3 ноември.
Хорхе Македа

Хорхе Македа е шпански ракометар, висок 1,95 метри и тежок 102 килограми. Тој игра на позицијата десен бек.
1 Кариера
1.1 Клупска кариера
Својата кариера, Македа ја започнал во шпанскиот клуб „Вилјафранка“, а во 2005 година станал професионан ракометар, потпишувајќи за РК „Барцелона“, каде останал до 2007 година. Потоа, од 2007 до 2009 година, тој играл во шпанскиот клуб „Алкобендас“, а од 2009 до 2012 година, играл во „Арагон“. Во 2012 година, Македа преминал во францускиот клуб „Нант“, каде во просек давал по пет гола на натпревар, додека во сезоната 2014-2015, неговиот просек паднал на 3,3 гола по натпревар.
Во ноември 2014 година, по натпреварот со „Веспрем“, РК „Вардар“ соопштил дека потпишал договор со Македа, со важност до јуни 2017 година.
1.2 Репрезентативни настапи
Македа настапувал за репрезентациите на Шпанија до 19 и до 21 година, а подоцна и за првиот состав на Шпанија. Притоа, тој го освоил бронзениот медал на СП 2011 и златен медал на СП 2013, како и бронзен медал на ЕП 2014.
21 ноември (починале)

1844, Иван Андреевич Крилов — руски писател, најпознат по своите басни.
1811, Хајнрих фон Клајст — германски писател.
1870, Карел Јаромир Ербен — чешки писател и историчар.
1874, Маријано Фортуни — шпански сликар.
1938, Леополд Годовски — полско-американски композитор и пијанист.
1991, Јулија Друнина — советска и руска поетеса.
2025, Орнела Ванони — италијанска пејачка.
Мартин де Порес

Св. Мартин де Порес е католички светец.
1 Животопис
Св. Мартин се родил во Лима, Перу. Бидејќи бил мелез, тој бил напуштен од татко му поради што доживувал големи понижувања и дискриминација. Сакал да студира медицина, но поради сиромаштијата, немал можност да се запише на универзитетот и поради тоа, заминал во манастир и станал калуѓер.
Св. Мартин бил многу побожен, а Господ го обдарил со милост и мудрост, така што од него барале совет многу угледни луѓе, црковни великодостојници и кралеви. Исто така, тој имал дарба да ги лекува болните на чуден начин, а поседувал и способност за билокација, односно можел во исто време да се наоѓа на различни места.
Неговиот празник се слави на 3 ноември, а верниците му се молат за различни потреби, а го слават особено оние што се обесправени.
Караманови средби

Караманови средби се поетски фестивал, кој се одржува во Радовиш, во чест на поетот Ацо Караманов. Фесттивалот се одржува во организација на Центарот за култура „Ацо Караманов“ од Радовиш.
1 41. Караманови средби 2014
Фестивалот се одржал во ноември 2014 година и траел три дена, а бил посветен на 70-годишнината од загинувањето на Ацо Караманов. На фестивалот учествувале околу 30 поети од Македонија и од странство, а биле претставени и надарени поети од основните училишта од општината Радовиш. По свеченото отворање следувал поетскиот караван „Поетски мозаик“. Исто така, како придружен настан, биле одржани изложбата „Номадите доаѓаат од хоризонтот“ на сликарот Летив Намагланчивин од Монголија, како и поетско-музичкиот перформанс „Тонови на големиот копнеж“ на поетското студио „Кралџиџе“, со Пламенка Трајковска на виолина.
Наградата „Караманов“ за 2014 година ѝ била доделена на поетесата Елена Пренџова, за книгата „Љубољубна“, додека специјалната награда му припаднала на Игор Крајчев за поетскиот ракопис „Круг полукруг“.
Дора д'Истрија

Дора д'Истрија (22 јануари 1828, Букурешт - 17 ноември 1888, Фиренца), е псевдонимот на војвотката Елена Колцова-Мосалска, родена како Елена Гика, која била романски романтичен писател и феминистка од албанско потекло.
Како писателка таа беше првпат забележана во 1855, додека пишувала главно на француски јазик под името Дора д'Истрија. Таа објавила многу дела кои не само што го покажале нејзиното владеење на јазиците: романски, италијански, германски, француски, латински, стариот и новиот грчки и рускиот јазик, но исто така и познавањето на научните теми, нејзините либерални ставови за религиозните и политичките теми, како и талентот за дебатирање. Нејзиниот генерален поглед на светот бил космополитски, но таа исто така напорно работела за да се донесат ресурсите и технологиите достапни во Западна Европа во Источна Европа, и работеше за еманципацијата на својот пол.
67P/Чурјумов-Герасименко

67P/Чурјумов-Герасименко — комета која на 20 септември 1969 година, ја откриле советските астрономи Клим Иванович Чурјумов (|Клим Іванович Чурюмов) и Светлана Ивановна Герасименко (|Светлана Ивановна Герасименко), според кои кометата го добила својот назив.
67П/Чурјумов-Герасименко станала позната по тоа што Европската вселенска агенција во 2004 година го пратила вселенското летало „Розета“, од кое што на 12 ноември 2014 година се одвоила сондата Филе која што по 7 часа слетала на кометата. Слетувањето на оваа сонда претставува прво слетување на комета во историјата.
Златен гонг

Златен гонг е меѓународен турнир во бокс што се одржува во Скопје.
1 44. Златен гонг - 2014
На 44. издание на турнирот, одржано во ноември 2014 година, во малата сала на СЦ „Борис Трајковски“, главната награда „Златен гонг“ му припаднала на боксерот од Албанија, Кристијан Денај, кој победил во категоријата до 91 килограм. Од македонските боксери, триумфирал единствено Амет Еминовиќ, кој победил во категоријата до 60 килограми. Наградата за најдобар странски боксер ја добил Радослав Пантелеев од Бугарија, а за најдобар техничар бил прогласен Џошуа Буаци од Англија. Пехарот за најдобар тренер му припаднал на бугарскиот тренер Валентин Попголов, за најдобар судија бил прогласен Рон Керни од Англија, а Салја Насер од Косово бил прогласен за најборбен боксер.
Св. Емерик

Св. Емерик е католички светец.
1 Животопис
Св. Емерик се родил во Унгарија, на почетокот на 11 век, како син на првиот унгарски крал Штефан, кој исто така бил прогласен за светец во католичката црква. Принцот Емерик бил воспитуван побожно и, според упатствата на татко му, живеел скромно, развивајќи ги добрите особини. Емерик загинал за време на лов, во триесеттата година од животот. Поради побожниот живот, католичката црква го прогласила за светец, а нему му се молат младите за помош. Неговиот ден се слави на 5 ноември.
ХЕЦ Шпилје

ХЕЦ „Шпилје“ е хидроелектрична централа, која е дел од системот хидроцентрали „Црн Дрим“. Таа се наоѓа во близината на Дебар.
1 Историја
ХЕЦ „Шпилје“ започнала со работа на 4 ноември 1969 година.
2 Особености
ХЕЦ „Шпилје“ располага со три агрегати, со установена моќност од 84 мегавати, со што, во просек, испорачува над 290 милиони киловат-часови електрична енергија годишно. Во 2013 година, ХЕЦ „Шпилје“ остварила производство од 241 милион киловат-часови енергија. Во одделни години, централата остварувала производство од 330 до 350 милиони киловат-часови електрична енергија, годишно, а најголемото количество енергија било остварено во 2011 година, кога биле произведени околу 560 милиони киловат-часови. Во првите 45 години од постоењето, централата произвела вкупно 12.254.348 мегават-часови електрична енергија.
Анастасија Вербицкаја

Анастасија Алексеевна Вербицкаја (|Анастаси́я Алексе́евна Верби́цкая) (22 Февруари 1861 - 16 јануари 1928) била руска писателка, драматург, сценарист, издавач и феминистка.
По нејзиниот брак, таа имаше различни работни места, и ја доби својата прва позиција работејќи за весник во 1883 година. Нејзиното прво фантастично дело, новела со наслов ''Раздор'', се појави во 1887 година во списанието ''Руска Мисла''. Во делото се залагала за женското ослободување, независност и лично исполнување.
Таа го напиша својот прв роман, ''Вавочка'' во 1898 година. Таа, исто така, пишувала драми, вклучувајќи ја комедијата ''Миражи'' (1895), која била поставена во Мали Театар. Во 1902 година, таа создаде сопствена издавачка куќа, издавајќи ги своите дела и преведени дела од Западноевропски писатели за женските проблеми. Таа продолжила да ја покажува својата посветеност на ослободувањето на жените преку екстра-литературни активности: Таа беше член на разни добротворни и граѓански организации кои им помагале на жените, со што стана претседател на Здружението за Подобрување на Благосостојбата на Жените во 1905 година.
По револуцијата во 1905 година, со цензурата значително намалена, таа го напиша првиот од нејзините најпопуларни романи, ''Духот на Времето'' (1907-1908). Овој, како и нејзиниот следен роман, ''Клучевите за Среќата'', во шест тома (1908-1913), беа бестселери. Таа комбинирала политички, филозофски и естетски проблеми со чести сцени на сексуална привлечност. И двете од овие романи биле продавани во неспоредлив број во денот на Вербицкаја. Таа, исто така ја напишала нејзината автобиографија во два тома ''До Мојот Читач'' (1908 и 1911), додека ја пишувала ''Клучевите за Среќата''.
Во 1913 година таа беше поканета да го напише сценариото за долгометражниот филм заснован на романот ''Клучевите за Среќата''. Филмот беше голем успех, што ја започна нејзината филмска кариера.
По Руската револуција од 1917 година, нејзината кариера страдаше заради службен презир на нејзините "буржоазиски" романи. Таа почина во Москва во 1928 година.
Брајтенбург (амт)

Брајтенбург (|Breitenburg) — општинска заедница во округот Штајнбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија. Седиштето на општинската заедница е во Брајтенбург.
Општинската заедница Брајтенбург се состои од следниве општини:
# Ауфер
# Брајтенберг
# Брајтенбург
# Колмор
# Кронсмор
# Легердорф
# Мордик
# Минстердорф
# Еликсдорф
# Вестермор
# Витенберген
Женски марш на Версај

Женски марш на Версај, исто така познат како Октомвриски марш, или едноставно Марш на Версај — еден од најраните и најзначајните настани од Француската револуција.
Утрото на 5 октомври 1789, една млада жена удри марширачки тапан на работ на група од жени од пазарот кои биле бесни поради хроничниот недостиг и високата цена на лебот. Лутите жени ја принудиле блиската црква да ги бие своите ѕвона. Нивниот број продолжил да расте и со немирна енергија групата почна да маршира. Повеќе жени од другите околни пазари се приклучиле, многу со кујнски ножеви и друго импровизирано оружје. Нивните демонстрации брзо станале испреплетени со активностите на револуционерите кои барале либерални политички реформи и уставна монархија во Франција. Управувана од страна на разни агитатори, толпата се собра во месната управа каде што тие барале не само леб, но и оружје. Како што сè повеќе и повеќе жени пристигнале, толпата постигнала број меѓу шест и седум илјади, а можеби дури десет илјади и се упатиле кон Палатата на Версај. Толпата ја опседнала палатата и во драматични и насилни конфронтации тие успешно ги презентирале нивните барања за кралот Луј XVI. Следниот ден, толпата го принуди кралот, неговото семејство, и поголемиот дел од француското Собрание да се врати со нив во Париз.
Гладот и очајот на жените од пазарот беше оригиналниот поттик за маршот, но она што започна како барање за леб веднаш доби многу поамбициозна цел. ''Hôtel de Ville'' веќе ги отвори своите бројни продавници за демонстрантите, но тие останале незадоволни: тие не сакале само еден оброк, но уверување дека лебот ќе остане евтин и достапен. Гладот беше вистинска и сеприсутна закана за пониските слоеви на општеството, а гласините за аристократски заговор за изгладнување на сиромашните биле чести.
Овие настани ефикасно ставиле крај на независниот авторитет на кралот. Маршот го симболизирал новиот баланс на моќ што наместо античкичките привилегирани наредби на француското благородништвото ги фаворизирал обичните луѓе на нацијата. Маршот на Версај се покажа како одлучувачки момент на Револуцијата.
Хорст-Херцхорн

Хорст-Херцхорн (|Horst-Herzhorn) — општинска заедница во округот Штајнбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија. Седиштето на општинската заедница е во Хорст. Била создадена на 1 јануари 2008 година со спојување на општинските заедници Хорст и Херцхорн.
Општинската заедница Хорст-Херцхорн се состои од следниве општини:
# Алтенмор
# Бломеше Вилднис
# Борсфлет
# Енгелбрехче Вилднис
# Херцхорн
# Хоенфелде
# Хорст
# Кибицраје
# Колмар
# Кремпдорф
# Нојендорф кај Елмсхорн
# Зомерланд
Херцхорн

Херцхорн (|Herzhorn) — општина во округот Штајнбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија. Се наоѓа близу реката Елба, околу 4 километри источно од Гликштат и 15 километри јужно од Ицехо.
Херцхорн претставувале седиште на поранешната истоимена општинска заедница.
Људмила Павличенко

Људмила Михајиловна Павличенко (|Людмила Михайлівна Павличенко; |Людмила Михайловна Павличенко; 12 јули 191610 октомври 1974) — советски снајперист во текот на Втората светска војна. Кредитирана со 309 убивства, а се проценува дека со некредитираните бројот е близу до 500, таа се смета за најуспешната снајперистка во историјата.
Родена во Бела Црква на 12 јули 1916 година, Павличенко се пресели во Киев со своето семејство на возраст од 14 години. Таму се приклучи на клуб и се разви во аматер снајперист, додека работела во фабриката Киев Арсенал. Во 1937 година, како студент на Киевскиот универзитет го завршува мајсторкиот степен во историја на Богдан Хмелницки.
Во јуни 1941 година, 24-годишната Павличенко било во својата четврта година од студирањето по историја на Универзитетот во Киев кога Германија ја започна инвазијата на Советскиот Сојуз. Павличенко беше меѓу првите волонтери во канцеларијата за регрутирање, каде што побарала да се приклучи на пешадијата; Павличенко ја имала можноста да стане медицинска сестра, но одбила; "Јас се приклучив на армијата кога жените сè уште не биле прифатени". Таа стана една од 2.000 жени снајперисти во Црвената армија, од кои околу 500 ја преживеале војната.
Павличенко се бореше околу два и пол месеци во близина на Одеса, каде што убила 187. Кога Романците ја презеде контролата на Одеса нејзината единица беше испратена во Севастопол на Кримскиот Полуостров, каде таа се бореше повеќе од 8 месеци. Во мај 1942, полковник Павличенко беше цитирана од страна на Советот на Јужната Армија за убиството на 257 германски војници. Нејзиниот вкупен број потврдени убивства за време на Втората светска војна бил 309, вклучувајќи 36 непријателски снајперисти.
Во јуни 1942 година, Павличенко била ранета од минофрлачки оган. Поради нејзиниот растечки статус таа беше повлечена од борбите помалку од еден месец откако заздравела.
Имајќи го стекнато рангот на мајор, Павличенко никогаш не се врати во борбата но стана инструктор и обучувла Советски снајперисти до крајот на војната. Во 1943, таа беше наградена со Златна Ѕвезда на Херојот на Советскиот Сојуз, и беше комеморирана на советска поштенска марка.
Хорст (Холштајн)

Хорст (|Horst) — општина во округот Штајнбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија. Се наоѓа околу 14 километри југоисточно од Ицехо и 7 километри северозападно од Елмсхорн.
Општината претставува административно седиште на општинската заедница Хорст-Херцхорн.
13 Ноември (населба)

13 Ноември — високоурбанизирана населба во северозападниот дел на Општина Аеродром. Наречена е според Денот на кој е ослободено Скопје.
1 Географија
На југ граничи со населбата Аеродром, на исток и на север со Јане Сандански, додека на север и северозапад со реката Вардар (преку реката е населбата Ќерамидница). Во крајниот југозапад еден крак се граничи со населбата Острово.
2 Демографија
Според пописот од 2002, населбата 13 Ноември била статистички споена (под статистичкиот назив Аеродром) со населбите Аеродром, Јане Сандански, Лисиче, Мичурин, Ново Лисиче, Острово. Во таа статистичка целина живееле 72.009 жители од кои 96% биле Македонци, 2% Срби и 2% други народности како Роми, Турци и Власи.
Според последниот попис на населението на Македонија од 2021 година, населбата 13 Ноември била статистички споена (под статистичкиот назив Аеродром) со населбите Аеродром, Горно Лисиче, Јане Сандански, Лисиче, Мичурин, Ново Лисиче, Острово, Реонски Центар. Таа статистичка целина имала 75.108 жители.
Следува табела на народносната структура на населението:
Народност, Вкупно
Македонци, 63.764
Албанци, 850
Турци, 464
Роми, 459
Власи, 651
Срби, 2.125
Бошњаци, 403
Други, 6.392
3 Општествени установи
*Мајчин Дом
4 Културни знаменитости
*Црква „Св. Стефан“ - осветена на 22 март 2014. Се наоѓа во дворот на Мајчин Дом;*Црква „Св. Троица“ - камен темелник поставена 9 јуни 2014 година под ктиторство на рускиот стопанственик Сергеј Самсоненко*ТЦ Три Бисери;
Марија Француска

Марија Француска (|Marie de France) — средновековна поетесам, веројатно е родена во Франција и живеела во Англија за време на доцниот 12 век. Таа живеела и творела во непознат кралски двор, но речиси сигурно беше барем позната во кралскиот двор на кралот Хенри II од Англија. Скоро ништо не се знае за нејзиниот живот; и нејзиното име и нејзината географска спецификација доаѓаат од нејзините ракописи.
Пишувала на еден вид на англонормандски јазик, и беше очигледно умешна и на латински и англиски јазик. Нејзините ''Лаи'' особено сè уште широко се читаат, и влијаеле на понатамошниот развој на жанрот романса.
Лаите на Марија Француска, имале огромно влијание врз книжевниот свет. Тие биле сметани за еден нов вид на литературна техника добиена од класичната реторика и задоена со такви детали што станала нова форма на уметност.
Нејзините лаи не само што прикажуваат мрачен поглед на љубовта, тие исто така, се спротивставија на традициите на љубовта во рамките на Црквата во тоа време. Таа пишувала за афери, познати жени кои заведувале други мажи, жени кои сакале да избегаат од безљубовен брак, со што ја истакнала идејата дека жените можат да имаат сексуална слобода. Нејзините лаи исто така прикажуваат силна женска улога и моќ.
Поддршката за таквите мисли во 12 век е можеби извонредна. "Тоа секако не потсетува дека луѓето во средниот век биле свесни за социјалните неправди и не ги само прифаќале угнетувачките услови како неизбежни, според волјата на Бог."
Првенство во фудбал на Швајцарија

Швајцарското првенство во фудбал, е серија на меѓусебно поврзани лиги во асоцијација. Тука се натпреваруваат фудбалски клубови од Швајцарија, заедно со седум екипи од Лихтенштајн, и по една од ексклавите од Германија и Италија. Системот има хиерархиски формат со промоција и испаѓање во различни лиги во различни нивоа, и е оставена можност за искачување на врвот на системот, дури и за најмалиот клуб.
Поради тоа што Лихтенштајн нема своја национална лига, неговите тимови играат во швајцарските лиги.
Ниво, Дивизии
1, Супер лига ''10 клуба''
2, Челенџ лига ''10 клуба''
3, 1.Лига ''16 клуба''
4, 1. Лига Класик (Група 1) ''14 клуба'', 1. Лига Класик (Група 2) ''14 клуба'', 1. Лига Класик (Група 3) ''14 клуба''
5, 2. Лига Интеррегионал (Група 1) ''14 клуба'', 2. Лига Интеррегионал (Група 2) ''14 клуба'', 2. Лига Интеррегионал (Група 3) ''14 клуба'', 2. Лига Интеррегионал (Група 4) ''14 клуба'', 2. Лига Интеррегионал (Група 5) ''14 клуба'', 2. Лига Интеррегионал (Група 6) ''14 клуба''
6, 2. Лига ''17 регионални групи, 204 клуба''
7, 3. Лига ''46 регионални групи, 563 клуба''
8, 4. Лига ''75 регионални групи, 852 клуба''
9, 5. Лига ''67 регионални групи, 685 клуба''
Јадвига Анжујска

Јадвига (|Jadwiga Andegaweńska; 1373/4 - 17 јули 1399) била кралица на Полска од 1384 година до нејзината смрт. Била од Анжу-Сицилианската династија, ќерка на кралот Луј I од Унгарија и Елизабета од Босна. Бидејќи титулата на кралица регент била релативно ретка во Европа во тоа време, Јадвига официјално беше крунисана за "крал" (rex), наместо "кралица" (regina).
Циглана (населба во Скопје)

Циглана нарекувана и Тенеќе Маало — скопска населба во западниот дел на Општина Чаир. Наречена е според фабриката за цигли во непосредната близина. Циглана се граничи со касарната „Илинден“ на запад, Бутел на север, Топанско Поле на исток и Топаана на југ. Населбата е населена со Роми и е неурбанизирана.
Масовни убиства во Штипско, Кочанско и Повардарието

Масовни убиства во Штипско, Кочанско и Повардарието — случиле во периодот од 6 октомври до 7 ноември 1944 година. Тие биле извршени од страна на германскиот окупатор кој веќе ја губел контролата над територијата на Вардарска Македонија и чија Армиска група Е се повлекувала од Грција. Масовните убиства во овој период вклучуваат стрелања кои биле извршени во 16 села во Штипско, Кочанско и Повардарието, како и во градот Кочани, при што биле убиени вкупно 267 лица. Повеќе од половината од овие убиства, вкупно 137, биле извршени на 14 октомври 1944 година во 9 села во Штипско и Кочанско. Најмногу настрадале штипското село Крупиште, каде биле убиени 49 лица, демиркапиското село Бесвица со убиени 43 лица, штипското село Горни Балван со убиени 26 лица и кочанското село Уларци со убиени 25 лица.
1 Хронологија на масовните убиства
Во периодот од 6 октомври до 7 ноември 1944 година се случиле следните масовни убиства:* 6 октомври во демирхисарските села Бесвица (43 убиени) и Прждево (21 убиен), како и во месноста Прждевски Лаки (8 убиени)
* 10 октомври во кочанското село Оризари (3 убиени)
* 14 октомври во штипските села Крупиште (49 убиени), Горни Балван (26 убиени) и Долни Балван (14 убиени), како и во кочанските села Уларци (25 убиени), Облешево (8 убиени), Тркање (7 убиени), Чешиново (4 убиени), Долни Подлог (3 убиени) и Соколарци (1 убиен)
* 16 октомври во Кочани (18 убиени)
* 17 и 18 октомври во Кочани (13 убиени)
* 21 октомври во кочанското село Лепопелци (13 убиени)
* 3 ноември во штипското село Аргулица (8 убиени)
* 4 ноември во штипското село Судик (2 убиени)
* 7 ноември во штипското село Врсаково (1 убиен)
2 Поврзано
* Масакр во Радолишта, Струшко, извршен во истиот период, на 28 октомври 1944 г.
ФК Белинцона

ФК Белинцона е швајцарски професионален фудбалски клуб од градот Белинцона и моментално се натпреварува во 2. Лига, шестото ниво на швајцарскиот фудбал.
Клубот е основан во 1904 година. Најголемиот успех во историјата на клубот е освојувањето на швајцарското првенство во сезоната 1947-48.
Својте домашни натпревари ги игра на стадионот Комунале, кој е со капацитет од 10.000 седечки места.
1 Титули
* Швајцарско првенство
** Победник (1) :
1947-48.
* Челенџ лига
** Победник (1) :
1975-76, 1979-80, 1992-93.
* Куп на Швајцарија
*** Финалист (3) :
1961-62, 1968-69, 2007-08
ФК Јанг Бојс

Бернер Шпорт Клуб Јанг Бојс или ФК Јанг Бојс е швајцарски професионален фудбалски клуб од главниот град, Берн. Клубот е основан во 1898 година и се натпреварува во највисокото ниво на швајцарскиот клупски фудбал, Швајцарска Супер лига. Тие се моментални шампиони на Швајцарија, откако триумфирале во сезоната 2017-2018 освојувајќи ја титулата првпат по 32 години чекање.
Со 12 наслови во швајцарското првенство Јанг Бојс е на делба на четвртото место по успешност со ист број на титули со Цирих а зад Грасхопер, Базел и Сервет. Освен тоа тие имаат и 6 наслови во Купот на Швајцарија. Јанг Бојс исто така е еден од најуспешните швајцарски клубови и во европските натпреварувања, а најголемиот успех им е полуфиналето во Европскиот куп во сезоната 1958-59, каде биле поразени од францускиот претставник Ремс.
Од 2005, Јанг Бојс ги игра својте домашни натпревари на Стад де Свис кој има капацитет од 32.000 места, а изграден е на местото на некогашниот стадион Ванкфорд.
1 Бои и амблеми
Официјалните бои на клубот се црна и жолта.
2 Титули
* Швајцарска Супер лига
** Победник (17) :
1902-03, 1908-09, 1909-10, 1910-11, 1919-20, 1928-29, 1956-57, 1957-58, 1958-59, 1959-60,
1985-86, 2017-18, 2018-19, 20219/20, 2020/21, 2022/23, 2023/24.
* Куп на Швајцарија
** Победник (8) :
1929-30, 1944-45, 1952-53, 1957-58, 1976-77, 1986-87, 2019/20, 2022/23
* Лига куп на Швајцарија
** Победник (1) :
1976.
Дневник за Чарноевиќ

„Дневник за Чарноевиќ“ (српски: ''Дневник о Чарнојевиһу'') — краток роман на српскиот писател Милош Црњански, првобитно објавен во 1921 година.
1 Содржина
Во книгата, пишувана во прво лице еднина, главниот лик, Петар Раиќ (српски: ''Петар Рајиһ''), на возраст од 23 години, ги изнесува своите сеќавања, почнувајќи од детството и животот во едно мало место во Банат, во близината на Бела Црква, преку заминувањето на студии во Виена, до крајот на Првата светска војна. Притоа, тој ги опишува страшните случувања на источниот фронт, каде како војник на Австроунгарската армија се бори против Руската војска во Галиција. Таму, тој е ранет и одредено време поминува во воената болница, а потоа се враќа дома, каде ја наоѓа својата мајка на смртната постела.
Набргу, мајка му умира и тој останува сам, често посетувајќи го нејзиниот гроб. Бидејќи потекнува од угледно и богато семејство, него го опсипуваат со брачни понуди од сите страни, а тој стапува во врска со убавата и сиромашна девојка Маца. Потоа, тие се венчаваат и водат здодевен брачен живот, во малото провинциско место.
Потоа следува делот од книгата во кој Петар се сеќава на својот престој во болницата во Краков каде тој се лекува од туберкулоза. Притоа, секој ден го посетува една жена, чиј маж е на фронтот, така што таа живее со својот мал син. Жената е вљубена во него и постојнао го опсипува со нежност и внимание. Додека престојува во болницата во Краков, тој се сеќава на еден пријател, Далматинец, морнар, кој често патувал низ светот. Неговата мајка била чистачка и самата го издржувала семејството. На едно од своите патувања, во Египет, Далматинецот запознал богата Американка, која се вљубила во него и потоа му испраќала писма, нудејќи му брак. Подоцна, Далматинецот дознал дека има син, по што започнал да скита, тагувајќи, а еден ден, ненадејно му се слошило и тој умрел во една кафеана.
Потоа, следува сеќавањето на Петар на еден престој на Јадранот, каде се лекува неговата болна мајка. На едно патување со брод, тој запознава две сестри, Марија и Изабела. Притоа, тој е заинтересиран за помладата сестра, Марија, но му пристапува мажената Изабела со која води љубов. Кога поминува зимата, Петар се опоравува и станува писмоносец, патувајќи насекаде низ царството, а во меѓувреме продолжува страшното крвопролевање. По некое време, мажот на Полјакињата се враќа и ѝ го одзема детето, а таа се бори да си го врати синчето. Тој доаѓа дома на отсуство. Кога се враќа во Краков, Полјакињата му се враќа и настојува да го задржи кај себе, но тој полека го губи интереот за неа и, најпосле, ја напушта. Најпрвин, тој оди во Сентендре, во Унгарија, каде ги посетува гробовите на своите дедовци, а потоа ја посетува жената која некогаш ја сакал татко му. Најпосле, Петар се враќа дома, каде сè е по старо и животот продолжува таму каде што запрел пред војната, а тој, по преживеаните кошмари за време на војната, постојано е тажен и празен во душата.
Џејн Елен Харисон

Џејн Елен Харисон (9 септември 1850 - 15 април 1928) била британски класичен научник, јазичар и феминистка. Харисон е една од основачите на современите студии на старогрчката митологија. Таа ги аплицирала археолошките откритија од 19 век на толкувањето на старогрчката религија на начини кои станале стандард. Современиот класичен научник Мери Берд, биографот на Харисон, неа ја опиша како "прв женски професионален кариерен академичар.
1 Личен живот
Харисон е родена во Котингам, Јоркшир на 9 септември 1850 година. Нејзината мајка починала кратко време откако таа се роди и таа била образована од гувернерки. Од овие гувернерки Харисон научила германски, латински, старогрчки и хебрејски, но таа подоцна ги прошири своите знаења со тоа што научила околу 16 јазици, меѓу кои и рускиот јазик. Харисон го поминала поголемиот дел од својот професионален живот во Њунхам, прогресивниот, неодамна формиран колеџ за жени во Кембриџ. Во Њунхам, еден од нејзините ученици беше Евгенија Селерс, писателка и поет, со кого живеела во Англија, а подоцна и во Париз, а можеби и била во врска со неа во доцните 1880-ти. Помеѓу 1880 и 1897 Харисон студирала грчка уметност и археологија во Британскиот музеј под Сер Чарлс Њутн. Нејзините предавања станале широко популарни и 1600 луѓе присуствувале на нејзиното предавање во Глазгов за атинските надгробни споменици. Таа отпатувала во Италија и Германија, каде што се состана со научник од Прага, Вилхелм Клајн. Клајн ја запозна со Вилхелм Дјорпфелд, кој ја покани да учествува на неговите археолошки патувања во Грција. Нејзината рана книга ''Одисејата во Уметноста и Литературата'' тогаш се појави во 1882 година. Кога Харисон доживеа тешка депресија почнала да учи за попримитивните области на грчката уметност, во обид да се излечи. Во 1888 Харисон почна да објавува во периодиката која Оскар Вајлд ја уредувал наречена ''Woman's World'' на тема "Сликите од Сафо." Харисон, исто така преведила и обезбедила лични коментари на повеќе значајни дела поради што и биле доделени почесни дипломи од универзитетите во Дурам (1897) и Абердин (1895). Харисон се повлече од Њунхам во 1922 година, а потоа се преселила во Париз. Таа се врати во Лондон во 1925 година, каде што беше во можност да ги објавуви своите мемоари преку печатарницата на Леонард и Вирџинија Вулф, Хогартниот прес. Таа почина три години подоцна. Харисон била атеистка.
1.1 Културна еволуција (или социјален Дарвинизам)
Харисон алудираше и коментираше на културните апликации на работа на Чарлс Дарвин. По социјално дарвинистичка анализа на потеклото на религијата, Харисон тврди дека религиозноста е анти-интелектуална и догматска, но сепак застана во одбрана на културната потреба на религијата и мистицизмот.
Сафо

Сафо (околу 628 п.н.е. - околу 568 п.н.е.) била старогрчка лирска поетеса, родена на островот Лезбос.
1 Животопис
Годината на раѓањето на Сафо обично се одредува некаде помеѓу 630 и 612 п.н.е., а според легендата, таа извршила самоубиство поради љубовта кон младиот Фаон, но Висконти и некои други критичари сметаат дека постоеле две жени Сафо: едната била поетеса, а другата била позната по несреќната љубов кон младиот Фаон. околу 570 п.н.е., но малку се знае за нејзиниот живот.
2 Творештво
Сафо била плодна и позната поетеса која Александрите ја вклучиле во списокот на деветте лирски поети. Се смета дека напишала седум или девет долги книги со поезија, но најголемиот дел од нејзината поезија, која била добро позната во антиката, подоцна бил загубен. Поезијата на Сафо се врти околу страста и љубовта. Таа е зачувана само во фрагменти, во цитати во делата на класичните автори, како и на ленти од папирус пронајдени во Египет.
3 Влијание
Поезијата на Сафо продолжува да влијаат врз писателите до денес. Надвор од нејзината поезија, таа е позната и како симбол на љубовта меѓу жените.
Сафо се јавува како инспирација и тема во поеќе книжевни дела, како: „Сафо“ — роман на францускиот писател Алфонс Доде од 1884 година, „Последната песна на Сафо“ — песна на италијанскиот поет Џакомо Леопарди од 1822 година, и „Рози за Сапфо“ — песна на полската поетеса Марија Павликовска-Јасножевска. Исто така, „Песна за девојката“ на македонскиот поет Анте Поповски е посветена на Сафо.
Правдата на срцето

Правдата на срцето е американски филм од 1996 година, во режија на Били Боб Торнтон, кој е автор на сценариото и ја игра главната улога. Филмот е добитник на наградата „Оскар“ за најдобро адаптирано сценарио.
1 Содржина
Карл Чајлдерс (го игра Торнтон) е ментално заостанат средовечен човек, кој се подготвува да излезе од душевната болница. Поголемиот дел од својот живот, Карл го поминал во билницата, каде го примиле уште на дванаесетгодишна возраст, кога крвнички ги убил мајка си и нејзиниот љубовник. Инаку, уште како мало дете, Карл бил злоставуван и заклучуван во подрумот од страна на татко му.
По толку години поминати во душевната болница, психијатрите проценуваат дека Карл повеќе не претставува закана за околината и дека нема проблеми да се вклопи во општеството. Сега, кога треба да излезе од болницата, тој се соочува со предизвиците на вистинскиот живот, како и со своите одамна потиснати трауми. Карл се враќа во своето родно место, се вработува во месарницата и се спријателува со момчето Френк, кое му станува добар пријател.
Зад морето

Зад морето (англиски: ''Beyond the Sea'') е американски филм од 2004 година, во режија на Кевин Спејси. Главните улоги ги толкуваат: Кевин Спејси и Кејт Босворд.
1 Содржина
Во филмот, Кевин Спејси го игра пејачот Боби Терин, кој уште како младинец станал голема музичка ѕвезда со хитот „Сплиш сплеш“, а подоцна се претворил во салонски пејач на народна музика. На возраст од 37 години, Терин умрел поради проблеми со срцето.
Лидија Литвјак

Лидија Владимировна Литвјак (|Лидия Владимировна Литвяк; Москва, 18 август 1921 - Красни Луч, 1 август 1943) беше борбен пилот во Советските воздухопловни сили за време на Втората светска војна. Со најмалку 12 соло победи, и најмалку 4 групни за време на вкупно 66 борбени мисии, во период од околу 2 години. Таа беше првата жена-борбен пилот да собори непријателски авион, првата жена-борбен пилот да ја заработи титулата летечки првак, и таа го држи рекордот за најголем број на убивства од женски борбен пилот. Таа беше соборена во близина на Орел за време на Битката кај Курск откако нападнала конвој на германски авиони.
Валкани слатки работи

Валкани слатки работи (англиски: ''Dirty Pretty Things'') е британски филм, во режија на Стифен Фрирс. Главните улоги ги толкуваат: Чуетел Еџиофор и Одри Тату.
1 Содржина
Окви е кардиолог од Нигерија, кој работи како рецепционер во еден евтин хотел во Лондон, заедно со турчинката Синај, која работи како собарка. Тие живеат тежок живот, бидејќи работат за мала плата и во страв да не ги открие полицијата. Кога Синај ќе биде отпуштена од хотелот, таа се вработува како шивачка во мала текстилна фабрика, каде е силувана од сопственикот, кој ѝ се заканува дека ќе ја пријави на полицијата. Хотелот, во кој се собираат трговци на дрога и проститутки, го води расипаниот господин Сники, кој е заплеткан во криминал. Окви дознава дека во хотелот се прават тајни операции на кои на емигрантите им се вадат внатрешните органи, кои потоа се продаваат. Еднаш, Сники бара од Окви да изврши една таква операција на срце. Окви се согласува, но со помош на своите пријателки, тој го оперира Сники.
Адис Јаховиќ

Адис Јаховиќ — македонски професионален фудбалер од бошњачка националност. Роден е на 18 март 1987 година во Скопје, Македонија. Настапува за Македонска фудбалска репрезентација и за ФК Конијаспор од Турција. Првпат за репрезентацијата настапи на 12 ноември 2012 во пријателскиот натпревар меѓу Македонија и Словенија.
1 Меѓународни голови
#, Дата, Сала, Противник, Голови, Резултат, Натпревар
1., 14 ноември 2012, Арена Филип Втори, Скопје, 2–0, 3–2, пријателски
2., 15 октомври 2013, Стадион Јагодина, Јагодина, 1–5, 1–5, ФИФА квалификации 2014
3., 9 октомври 2014, Арена Филип Втори, Скопје, 2–2, 3–2, УЕФА квалификации 2016
Симон Вејл

Симон Вејл (|Simone Weil; — ) — француски филозоф, мистик и политички деец.
Животот на Вејл бил одбележан со исклучително сочувство за страдањата на другите; на возраст од шест, на пример, таа одби да јаде шеќер откако слушнала дека војниците кои се бориле во Првата светска војна морале да останат без него. Таа почина од туберкулоза, за време на Втората светска војна, која можеби се влошува поради неисхранетост, откако одбила да јаде повеќе од минимални количества кои таа верувала биле на располагање за војниците во тоа време.
По дипломирањето од формалното образование, Вејл станала учителка. Предавала наизменично во текот на 1930-тите, земала неколку паузи поради лошата здравствена состојба и поради посветеноста на политичката дејност, помогнала во синдикалното движење, ја преземала страната на анархистите во Шпанската граѓанска војна, и потрошила повеќе од една година работејќи тешки работи, најмногу во авто фабриките, за подобро да ја разбере работничката класа.
Вејл пишувала во текот на нејзиниот живот, иако повеќето од нејзините дела не привлекле многу внимание, освен по нејзината смрт. Во 1950-тите и 1960-тите години, нејзината работа стана позната во континентална Европа и низ светот во англиското говорно подрачје. Нејзината мисла продолжила да биде предмет на обемна стипендија низ широк спектар на области. Иако понекогаш се опишува како чудна, без хумор и иритирачки, таа инспирирала голема љубов во многу од оние кои ја знаеле. Албер Ками ја опиша како "единствениот голем дух на нашето време."
Сабјарка (филм)

Сабјарка е американски филм, во режија на Доминик Сена. Главните улоги ги толкуваат: Џон Траволта и Хју Џекмен.
1 Содржина
Филмот спаѓа во жанрот крими-акција за еден хакер кој штотуку излегува од затвор. Веднаш, него го врбуваат да учествува во голема акција чија цел е да се извлечат „валкани“ пари од американската влада.
Марија Никифорова

Марија Никифорова (|Марія (Маруся) Григорівна Нікіфорова; |Мария Григорьевна Никифорова; 1885-1919), беше анархистички партизански водач. Таа исто така беше нашироко позната по својот прекар, Марусја. Таа станала позната фигура во анархистичкото движење од 1918-1919 во Украина за време на руската граѓанска војна.
Анархо-комунистичката политика на Никифорова беше формирана во средината на нејзините тинејџерски години, и таа брзо усвоила милитантни тактики со цел да ја унапреди. Во текот на нејзините активистички години, Никифорова даде бројни говори промовирајќи ги нејзините политички мислења. Сепак, транскрипции и цитати од нејзини говори едвај ја преживеале советската ера, и таа не ги запишувала своите ставови во писма, есеи, или статии. Она што е познато за нејзините говори е дека таа нашироко била позната за нејзиното харизматично ораторство, кое таа го користела да промовира анархистички ставови. Нашироко позната како анархистичка, се велеше дека постојано носела сосема црна облека како симбол на својата слободарска филозофија.
Никифорова во голема мера била игнорирана од страна на историчарите после нејзината смрт. Историчарите од советската ера во голема мера ја избришале од историјата, и покрај важната улога која ја играше во Руската револуција од 1917 година и последователната граѓанска војна. Биографскиот речник за руската револуција вклучува стотици записи, но не ја вклучува неа. Од неколкуте болшевички жени кои се вклучени, ниту една давала воени команди како Никифорова.
Постои малку објаснување за занемарувањето од страна на анархистичките историчари. Иако биле објавени неколку биографии на Нестор Макно - анархист врз кој Никифорова имала големо влијание, малку се спомнува Никифорова. Ова е и покрај нивната тесна соработка, како и нејзината поголема современа слава, според биографот Малком Арчибалд: "...во 1918 Никифорова веќе беше позната како анархистичка Атаманша (женски воен водач) во цела Украина, додека Макно уште беше прилично непозната фигура работејќи во едно провинциско село."
Семејно патување

„Семејно патување“ е американски филм, во режија на Ен Флечер. Главните улоги ги толкуваат: Барбра Страјсенд и Сет Роген.
1 Содржина
Енди (го игра Роген) има план да ја посети мајка си Џојс (ја игра Стрејсенд), но еден импулс го тера да ја покани неа на големо осумдневно патување низ САД. Нивната авантура е исполнето со многу хумористични случки.
Жените во средниот век

Жените во средниот век имале голем број на различни општествени улоги. Жените во средниот век, периодот на европската историја од околу 5 век до 15 век, ја имале улогата на жена, мајка, селанка, занаетчија и калуѓерка, како и некои важни водачки улоги, како таа на игуманија или кралица.
1 Раниот среден век (476-1000) и Високиот среден век (1100-1300)
Римокатоличката црква имаше главно обединувачко, културно влијание на средниот век. Историски гледано во Католичката и другите древни цркви, улогата на владиката, како и свештеникот, беше ограничена на мажите. Исто така беше забранета ординацијата на диакониса.
Со формирањето на христијанското монаштво, други улоги во рамките на Црквата станале достапни за жените. Од 5 век наваму, христијанските манастири нудиле можност за некои жени да избегаат од бракот и воспитувањето на дете, да се стекнат со писменост и учење, и да имаат поактивна религиозна улога.
Игуманиите можеле да станат важни личности, често владеејќи над манастири на мажи и жени, и имајќи значајни имоти и моќ.
Акушерството се практикуваше неформално, но постепено стана специјализирана окупација во доцниот среден век. Жените често починувале при породување.
Женските занаетчии во некои градови, како и нивните машки еквиваленти, се организирале во еснафи.
2 Доцниот среден век (1300-1500)
Во доцниот среден век жените како Света Катерина Сиенска и Света Тереза Авилска одиграле значајна улога во развојот на теолошките идеи и дискусијата во рамките на црквата. Мистичната Јулијана Норвичска, исто така, беше значајна во Англија.
Изабела I Кастиљска пресудувала комбинирано царство со нејзиниот сопруг, Фернандо II Арагонски, и Јованка Орлеанка успешно ја предводи француската армија во неколку наврати во текот на стогодишната војна.
Кристина Пизанска беше позната средновековна писателка за женските прашања. Нејзината ''Книгата на Градот на Дамите'' ја нападна мизогинијата, додека ''Богатството на Градот на Дамите'' артикулирала идеал за жените од сите сфери на животот, од принцезата сè до сопругата на селанец.
Од последниот век на средновековието па натаму, ограничувања почнале да се ставаат за работата на жените и еснафите станале само машки. Женските права на сопственост, исто така, почнале да се кратат во текот на овој период.
3 Средновековни претстави на женски активности
4 Разликата меѓу Западна и Источна Европа
Статусот на жените се разликувал според регионот. Во Западна Европа, подоцнежниот брак и повисоките стапки на дефинитивен целибат помогнале да се ограничи патријархатот. Црквата забранувала брак додека невестата не се согласила. Брак со адолесценти не била норма во Англија.
Во Источна Европа сепак, традицијата на ран и универзален брак (обично со невестата на возраст од 12-15 години, кога менархата се случувала во просек на 14), како и традиционалните словенски патрилокални обичаи довеле до многу поинфериорен статус на жените во сите нивоа на општеството.
Колатерална штета (филм)

Колатерална штета е американски филм, во режија на Ендрју Дејвис. Главните улоги ги толкуваат: Арнолд Шварценегер, Франческа Нери, Елијас Котијас и Клиф Кертис.
1 Содржина
Колумбиската герила, предводена од немилосрдниот Клаудио Парини (наречен „Волк“), организира бомбашки напад во Лос Ангелес. Во нападот страдаат невини жртви - сопругата и синот на пожарникарот Горди Брувер.
Џек Ричер

Џек Ричер (англиски: ''Jack Reacher'') е американски филм, во режија на Кристофер Меквири. Главните улоги ги толкуваат: Том Круз, Росамунд Пајк и Ричард Џенкинс.
1 Содржина
Еден провинциски град доживува ужас, кога се слушаат шест истрели од кои има петмина убиени. За неколку часа, полицијата го решава случајот, меѓутоа, обвинетиот вели дека фатиле погрешен човек, порачувајќи: „Фатете го Ричер за мене“. Тука пристигнува поранешниот воен иследник Џек Ричер (го игра Круз), кој го познава човекот кој навистина пукал во луѓето. Станува збор за обучен воен снајперист, кој никогаш не смее да промаши истрел.
Единствена вистина

Единствена вистина (англиски: ''One True Thing'') е американски филм, во режија на Карл Френклин. Главните улоги ги толкуваат: Мерил Стрип и Рене Зелвегер.
1 Содржина
Елен Гулден го посветила својот живот на желбата да стане успешна новинарка. Кога дознава дека нејзината мајка умира од рак, нејзиниот живот се менува од корен. Татко ѝ ја притиска да се врати дома и да се откаже од нејзиниот живот, поради болеста на мајка ѝ.
Чувар на куќата

Чувар на куќата (англиски: ''Housesitter'') е американски филм од 1992 година, во режија на Френк Оз. Главните улоги ги толкуваат: Стив Мартин и Голди Хоун.
1 Содржина
Еден наивен архитект, Њутон Дејвис, (го игра Мартин) ја изработува куќата од соништата во предградието, наменета за својата долгогодишна девојка, со надеж дека таму ќе живеат среќно до крајот на животот. Откако таа ќе ја одбие неговата брачна понуда, лудата келнерка Гвен, која многу лаже, се вселува во куќата и се претвора дека му е жена.
Саем на суети

„Саем на суети“ (англиски: ''Vanity Fair'') — американски филм од 2004 година, во режија на Мира Наир. Главните улоги ги толкуваат: Риси Витерспун и Боб Хоскинс.
1 Содржина
Беки Шарп е преубава, страсна и забавна ќерка на сиромашен англиски уметник и на француска хорска пејачка. Таа рано останала сираче и затоа, уште како дете копнеела за подобар живот од оној што ѝ го доделила судбината. Откако ја напушта Академијата на госпоѓицата Пинкертон во Чизик, Беки одлучува по секоја цена да го освои високиот слој на англиското општество.
Клои (филм)

Клои (англиски: ''Chloe'') е американски филм, во режија на Атом Егојан. Главните улоги ги толкуваат: Џулиен Мур и Лијам Нисон.
1 Содржина
Катарина, успешна докторка, почнува да се сомнева во верноста на својот сопруг и затоа, се одлучува да го провери својот сомнеж со помош на младата и привлечна Клои. Фатена во мрежата на сексуалните желби, Катарина сфаќа дека направила грешка и дека себеси и своето семејство го изложува на голема опасност.
Фризи

Фризи — германска етничка група населена на крајбрежните делови на Холандија и Германија. Главно се наоѓаат во холандските покраини Фризија и Гронинген, а во Германија, Источна Фризија и Северна Фризија, која била дел од Данска до 1864 година. Ја населуваат областа позната како Фризија. Фризиските јазици се сè уште говорени од 500.000 говорници; дијалекти на фризискиот јазик се признаени како службени јазици во Холандија и Германија.
1 Јазик
Како Англосаксонците од Англија и раните Фризи биле создадени од главно слични племенски заедници, поради што нивните соодветни јазици се многу слични. Старофризискиот јазик е најблизок јазик на староанглискиот јазик и современите фризиски дијалекти се најблиски јазици на современиот англиски јазик.
Самата група на фризискиот јазик е поделена на три заеднички неразбирливи меѓу себе јазици:
* западнофризиски, говорен во холандската покраина Фризија
* затерландски фризиски, говорен во германската општина Затерланд јужно од Источна Фризија
* севернофризиски, говорен во германската област Северна Фризија (во рамки на истоимениот округ) на западниот брег на Јитланд
Од овие три јазици, затерландски фризиски (2.000 говорници) и севернофризиски (10.000 говорници) се загрозени јазици. Западнофризискиот јазик е говорен од околу 354.000 говорници и не е загрозен.
2 Идентитет
Денес постои тројна поделба на Фризи, на Севернифризи, Источнифризи и Западнифризи, предизвикана од постојана загуба на територија на Фризија во текот на средниот век. Западните Фризи не се сметаат како дел од поголемата група на Фризи и според пописот од 1970 година, тие повеќе се одредуваат како Холанѓани отколку Фризи. Така, терминот фризиски, кога се применува на говорниците на трите фризиски јазици, е јазичен и донекаде културен, но не и политички.
Културно, современите Западнифризи и Холанѓаните се слични; главната и најважната разлика е тоа дека Западните Фризи говорат западнофризиски јазик, еден од трите фризиски јазици, заедно со холандскиот јазик. Поради вековниот соживот и активното учество во холандското општество, како и нивната двојазичност, овие Фризи не се сметаат како одвоена група во холандската официјална статистика.
3 Поврзано
* Фризија
* Фризиски Острови
* Фризиски јазици