procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Minut srca mog

''Minut srca mog'' (|Минута на моето срце) е првиот акустичен и трет целокупен компилациски албум на хрватската поп пејачка Јелена Розга. Објавен е на 14 ноември 2022 година преку Croatia Records и Tonika Records. Албумот се состои од акустични преработки на 19 песни на пејачката снимени во периодот кога таа е водечка пејачка на поп групата Магазин и за време на нејзината соло кариера. Како и со нејзините претходни изданија, повеќето песни се аранжирани и напишани од Тончи Хуљиќ и Вјекослава Хуљиќ . На ''Minut srca mog'', како главен продуцент служи Срѓан „Сканси“ Секуловиќ.
Работата на албумот започнува во 2019 година по успехот на акустичната изведба на Розга на Народни радио . Сепак, поради ограничувањата поврзани со пандемијата COVID-19 и одлуката на пејачката да почне од почеток со работата, албумот е финализиран дури во 2022 година. Повикувајќи се на синглот на Magazin од 1996 година „Minut' srca tvog“, Розга решава да го посвети албумот на својата верна публика и луѓето кои го користат своето срце како водич во животот. Албумот е комерцијално успешен во Хрватска, достигнувајќи го врвот на хрватската табела за албуми .
Промоцијата на албумот во Србија и поширокиот балкански регион започнува во ноември 2022 година. Првиот сингл од албумот, „ Zar je ljubav spala na to “ со Матија Цвек е објавен на 15 септември 2022 година заедно со музичко видео . „Grizem“, првично снимена за вториот студиски албум на пејачката ''Бижутерија'' (2011), е објавен како втор сингл од албумот на 21 октомври 2022 година. Придружната турнеја за промоција на албумот, насловена како Турнеја Minut Srca Mog започнува на 17 декември 2022 година во Загреб, пред да продолжи со концерти во другите балкански земји.
Шарл Делоне

Шарл Делоне (|Charles Delaunay; Винеј Сен Фирмен, 18 јануари 1911 година - Париз, 16 февруари 1988 година) бил француски писател, џез експерт, ко-основач и долгогодишен водач на ''Hot club de France''. Неговиите родители биле уметниците Роберт и Соња Делоне. За време на Втората светска војна бил член на движењето на отпорот. Заедно со Игом Панасјеом (|Hugues Panassié) го уредувал ''Le Jazz Hot'', едно од најстарите џез списанија. Бил автор на првата џез дискографија. Исто така работел и како уметник. Умрел од Паркинсонова болест во 1988 година.
Љубиша Николовски

Љубиша Николовски (р. , ) — македонски новинар и аналитичар. Вработен бил во Слободен печат и Клан ТВ, каде бил водител на емисијата "Дебата" и пишува за порталот Рацин.мк.
1 Кариера
Николовски, својата кариера ја започнува во Македонското радио, а потоа во Македонската радио телевизија. Одреден период е вработен во А1-телевизија. Потоа во весникот "Ден", а потоа во Радио Слободна Македонија. Во 2017 година, се вработува во Нова ТВ, каде е главен и одговотен уредник. Работи како дописник на германска државна телевизија АРД. Од 2019 до 2023 година, работи во порталот Фронтлајн, каде пишуваше и бил водител на емисија. Во 2019 година, се вработува во Слободен печат, каде беше дел од "Утрински брифинг" а потоа утринската на Слободна ТВ, каде останува до 2024 година, во соработка со Цивил Медиа. Во 2024 година, се вработува во Клан ТВ, каде е автор и водител на емисијата "Дебата" до 2025 година.
Тој е вработен во порталот Рацин.мк, каде пишува и прави анализи од Македонија и светот од 2023 година.
Bižuterija

''Bižuterija'' ( ''Бижутерија'' ) е вториот студиски албум на хрватската пејачка Јелена Розга . Издаден е на 15 јули 2011 година, од страна на Хит рекордс и Тоника рекордс. Како и со претходниот албум на пејачката ''„Опрости мала“'' (2006), повеќето песни од албумот се напишани од дуото Тончи Хуљиќ и Вјекослава Хуљиќ . Сите песни се продуцирани од Реми Казиноти и има нови соработки, со Едо Ботриќ, Перо Козомара и Роберт Пилепиќ. Албумот ''Bižuterija'' е комерцијално успешен во Хрватска каде што се искачува на првото место на хрватската табела за албуми и добива златна сертификација од Хрватската фонографска индустрија за продажба над 15.000 примероци. Албумот е критички добро прифатен од музичките критичари кои го гледаат како пресвртница во нејзината кариера и еволуција на нејзиниот звук.
Розга добива две номинации за албумот на Порин наградите во 2011 година во категориите за хит на годината за песната „Бижутерија“ и Најдобар поп музички албум. Таа на крајот ја освојува првата награда што е проследено со контроверзност од другите учесници на натпреварот. За промоција на албумот објавени се девет сингла, меѓу кои и комерцијално успешните „Svega ima, al' bi još“, „Daj šta daš“, „Rodit' ću ti ćer i sina“, „Ima nade“, „Karantena“, Ona ili ja“. Насловната песна станува комерцијално најуспешната и најголем хит во нејзината кариера.
По објавувањето на албумот, Розга започнува регионална турнеја насловена „Турнеја Бижутерија“ (2011–12). Беше многу успешна низ целиот Балкан, а со распродадениот концерт во Спаладиум Арената во нејзиниот роден град Сплит, Розга станува првата жена уметник што има вакво достигнување. Таа дополнително ја промовира ''Bižuterija'' со телевизиски изведби во живо на нејзините песни во регионот и е еден од артистите на турнејата Karlovačko live 2011. турнеја со Бајага и Инструктори во ноември и декември. Албумот означува пресвртница во соло кариерата на пејачката што ѝ дава силен замав напред во музичката индустрија .
Moderna žena

''Moderna žena'' ( |Модерна жена ) е трет студиски албум на хрватската поп пејачка Јелена Розга . Објавен е на 16 декември 2016 година преку Кроација рекордс . ''Moderna žena'' е албум во формат на двоен диск, првиот диск содржи понови песни, додека вториот диск се состои од песни кои Розга ги објавува во периодот помеѓу 2011 и 2014 година. Како и со претходните два студиски албуми на Розга, дуото Тончи Хуљиќ и Вјекослава Хуљиќ служат како главен продуцент и текстописец, соодветно. Покрај продуцентите соработници Реми Казиноти и Перо Козомара со кои пејачката соработуваше на претходните песни и албуми, ''Moderna žena'' вклучува и нови соработници Борис Ѓурѓевиќ, Лео Шкаро и Душан Бачиќ меѓу другите.
Работата на албумот ''Moderna žena'' започнува во 2013 година, накратко по завршувањето на турнејата Бижутерија на пејачката (2011–12) како промоција на нејзиниот втор студиски албум. За разлика од нејзините претходни плочи, албумот ''Moderna žena'' е музички разновиден и вклучува неколку музички елементи, почнувајќи од традиционалната далматинска и балканска народна музика до електронска денс музика (EDM), модерен поп и рап Според текстот, песните на албумот се обележани со феминистички призвук, а повеќето песни зборуваат за искуствата на женскиот протагонист со љубовта. Критички, албумот е добро прифатен од јавноста и од музичките критичари кои ја пофалуваат звучната разновидност.
''Moderna žena'' постигнува значителен комерцијален успех, и се искачува на првото место на хрватската топ листа на албуми веднаш по објавувањето. Последователно поминува вкупно 17 недели на таа позиција, добивајќи златна потврда од хрватското музичко здружение, три месеци по објавувањето, станувајќи трет соло студиски албум на пејачката кој постигнува таков подвиг. Како дел од промоцијата на албумот, Розга одржува забава за слушање на 26 јануари 2017 година и започнува мала регионална турнеја. Дополнително, од албумот се објавени четири синглови, вклучувајќи го и водечкиот сингл „ Pismo-glava “ и насловната песна во 2016 година и „Žileti (песна)“ и „ Ne pijem , ne pušim “ во 2017 година. Албумот добива номинација за најдобар поп албум на Порин наградите во 2017 година. Се појавува како најпродаваниот албум во Хрватска на крајот на 2017 година и е наведен како еден од најстримуваните албуми на Deezer во 2018 година.
Азнив Храчија

Азнив Храчија (1853-1920) била османлиска ерменска глумица и режисерка.
Таа дебитирала во Ориенталниот театар во 1869 година, а подоцна била ангажирана во Отоманскиот театар. Во 1880-тите била активна во Тбилиси. Се пензионирала во 1883 година од приватни причини, но ја продолжила кариерата во 1893 година и била активна во Баку, каде што дебитирала и како режисерка на претстави.
Остров Зелиони (Ростов на Дон)

Островот Зелиони (''Зелениот остров'' на англиски; |Зелёный остров) е речен остров сместен во долниот тек на реката Дон, Ростовска област, Русија. Има должина од 4 км (од запад кон исток), а максимална ширина од 1,5 км. Тој е дел од пролетерскиот градски округ Ростов на Дон. Од југ е поврзан со главниот канал на Дон, од север - со Нахичеванскиот канал, на север од кој имал урбан развој. Во соседството со островот Зелиони има уште еден остров - Бистри, кој е многу помал по големина.
1 Опис
Островот е покриен со дрвна и ливадска вегетација. Таму виреат тополата, јасенот и капините. Плажите се претежно песочни, обраснати со острица. Има и јавна плажа со удобности, рекреативни центри, детски кампови.
Островот од север кон југ го минува електрифицираната железничка линија Развилка-Батаиск со еден колосек. Линијата ги минува каналот Нахчиван и Дон по два железнички моста.
Преку каналот Нахичеван води понтонски мост кој овозможува пристап до островот. На влезот на мостот има бариера, но за пешаци и велосипедисти пристапот е неограничен.
Во античко време на островот имало сезонски кампови за рибари. Тие припаѓале на блиската населба Кобјаково.
Фрастрејшнс

Фрастрејшнс (|Frustrations) е австриски џез бенд основан во 2014 година година во Виена (Австрија).
0.1 За бендот
Се карактеризира со експерименталниот звук на модерниот џез, но и со фузија на неколку музички правци.
Бендот го сочинуваат Јасмин Султаниќ (тапани), Фабиан Супанчиќ (пијано), Клеменс Вабра (гитара) и Томас Милахер (бас). Бендот Фрастрејшнс го основал тапанарот Јасмин Султаниќ, а тогашното трио го сочинувале уште и Јоаким Хубер и Рохелио Аугустин Перера.
0.2 Првиот албум и распадот на бендот
Албумот ''Frustrations'' истоимениот бенд го објавил во 2015 година во издавачката куќа Самплемен Рекордс, додека мастерингот го работело Студио Погон и Дражен Мулаосмановиќ. Визуелните ефекти, како и дизајнот на албумот ги направи Филип Виндзор Тополски.
По промоцијата на албумот и повеќе од 30 одржани концерти во 9 земји, дошло до несогласување меѓу членовите на бендот, по што во февруари 2016 година Јоаким и Рохелио го напуштиле бендот и тој престанал со работа.
0.3 Нова постава и втор албум
Една година подоцна, основачот на бендот, Јасмин Султаниќ, собрал нови членови и бендот продолжил со работа. Новата постава ја сочинуваат Фабијан Супанчиќ (пијано), Клеменс Вабра (гитара) и Томас Милахер (бас). Сега веќе џез квартет Фрастрејшнс во април 2018 година го објавиле албумот ''Трајв'' во издавачката куќа ''Мусташ Рекордс'', а миксот и мастерингот ги направил Коен Јуша (Soundittails ). Адмир Селимовиќ и Марлин Бетел биле одговорни за визуелниот идентитет на вториот албум.
Насловната песна „Трајв“, по која албумот го добил име, претставува заедничко вложување и соработка на бендот Фрастрејшнс со голем број музичари како што се Алекс Валдес (труба), Ајда Лејдл (виолончело), Дејвид Леон Гарсија (флејта), Лаура Еспиноза Гарсија (фагот), Филип Димитри Карајев (виолина), Никола Станошевиќ (клавијатури) и Фабио Девиџили (саксофон). Бендот соработувал и со истакнатиот музичар Штефан Маас (перкусии), кој работел на песната „Фјужн“.
Она што го карактеризира вториот албум и значително го разликува од првиот албум од 2015 година се примеси на фанк, филмска музика, а присутни се и поп елементи.
0.4 Список на песни
0.4.1 Frustrations, 2015 година.
# "About Everything" – 03:02 (Јасмин Султаниќ)
# „Won't Get“ – 01:40 (Јасмин Султаниќ, Јоаким Хубер, Рохелио Аугустин Перера)
# "Us" – 02:58 (Јасмин Султаниќ, Јоаким Хубер)
# „Anywhere“ – 02:30 (Јасмин Султаниќ, Јоаким Хубер, Рохелио Аугустин Перера)
# "But Here" – 02:40 (Јасмин Султаниќ, Јоаким Хубер, Рохелио Аугустин Перера)
0.4.2 Thrive, 2018 година.
# "Thrive" – 05:53 (Јасмин Султаниќ)
# "Fusion" – 07:42 (Јасмин Султаниќ)
# "Ether" – 04:20 (Јасмин Султаниќ)
# "Hyperbola" – 05:44 (Јасмин Султаниќ)
# "About Everything" – 04:20 часот (Јасмин Султаниќ)
# "Last Song" – 06:47 (Јасмин Султаниќ, Јоаким Хубер)
Вокален квартет на Предраг Ивановиќ

Вокалниот квартет на Предраг Ивановиќ била музичка група која изведувала џез и поп музика во текот на доцните педесетти и шеесеттите години на минатиот век, во СФРЈ. Групата ја сочинувале Предраг Ивановиќ, Александра Ивановиќ, Мара Јанковиќ и Велимир Бата Сениќ. Нивната најпозната песна е ''„Под сјајем звезде“'', која се појавила на саундтракот на филмот од 1960 година, Љубов и мода. Во 1978 година групата го издала истоимениот албум за ПГП РТС, кој претставува спој на фанк, соул, џез и поп, и содржела нови песни, како и обработки на странски класици.
1 Фестивали
*''Нека помине се'', '64
Тото Карача

Ирма Фелекјан, попозната како Тото Карача (18 март 1912 – 22 јули 1992 година), била турска сценска глумица.
Со ерменско потекло Фелекјан била родена на 18 март 1912 година во Отоманската Империја. Нејзината мајка била Мари Хрануш Фелекјан. Во детството научила да танцува балет. За време на нејзините настапи во мјузикли, таа го претпочитала името Ирма Тото. Нејзиното презиме станало Карача кога се омажила за театарскиот актер Мехмет Карача во 1939 година, поради тогашната важечка легислатива. Нивниот син Џем Карача станал водечка фигура во анадолската рок музика.
Во 1930-тите, настапувала во оперетите на Омер Ајдин. Фелекјан била меѓу основачите на Истанбулскиот театар во 1960 година.
Тото Карача починала на 22 јули 1992 година во Истанбул, Турција, и била погребана во семејната гробница на ерменските гробишта Шишли.
Шума Шепкински

Шума Шепкински
<mapframe>[
Локација, Ростов на Дон, Русија
Координати, 47.1950°N 39.4649°E
Површина, 1600 хектари
Шума Шепкински (|Щепкинский лес) е заштитено подрачје и најголема шумска плантажа во Ростов на Дон. Името го добила по Шепкинскаја Гали, која се наоѓала на местото на шумата.
1 Историја
На почетокот на 20 век, на територијата кај селото Шепкино било одлучено да се подигне шумски насад, кој подоцна бил претворен во ''заказник (заштитено подрачје)''. Било познато дека заказникот бил создаден за одгледување на разни видови животни на нејзина територија, но иницијативата пропаднала и секоја активност на ова поле била прекината.
2 Географија
Шумата Шепкински се наоѓал на североисточниот дел на Ростов на Дон. Теренот бил претставен со алувијативни формации. На територијата на резерватот има два каменоломи, од кои едниот исполнет со вода. Во централниот дел на шумата има езерце со стоечка вода; таму е забрането капење. Во источниот дел на шумската плантажа има вештачко езеро формирано од притоките на реките Болшаја Камишеваха и Темерник.
Природните земјишта на шумата Шепкински се дом на многу речни и шумски видови. Во поплавен каменолом има пруски крап, мајмун гоби и рак. Срна, лисици, зајаци, диви свињи, фазани, еребици, чапји и други видови животни кои се вообичаени во јужна Русија живеат во шумата. Ловот во шумата Шепкински е забранет, но не е потребна дозвола за риболов.
Природен споменик на кањонот Окаце

Природен споменик на кањонот Окаце (|ოკაცეს კანიონი) е кањон со ерозија на реката Окаце лоциран во општина Хони, регионот Имерети во Грузија во близина на селото Зеда Горди на 520 метри надморска височина.
1 Морфологија
Природниот споменик на кањонот Окаце е сегмент од 2 километри од реката Окаце долга 14 километри. Ерозијата на речната долина создала кањон широк 3–6 метри, на некои места широк 15–20 метри. Длабочината на кањонот варира од 20 до 100 метри. Кањонот имак неколку водопади, вклучувајќи го и природниот споменик на водопадот Кинчка и неколку мали езера, едно од нив, ''Оскапо'' е долго 60 метри. На некои места ѕидовите на кањонот речиси се спојуваат и создаваат природни пештери, една од нив наречена ''Бога'', од која се гледа дното на кањонот. Под ''Бога'', длабочината на кањонот се искачува до 100 метри. Геолозите овде идентификувале тектонски столб што се издигале од Земјината кора. Затоа долниот дел од долината на реката е издигнат за неколку десетици метри во споредба со средниот дел од долината. Долината е блокирана од тектонска фрактура и настанало ''Гордиевото езеро'' во кое се наталожил глинест песок. По кањонот има неколку пештери од кои карстните води се влеваат во реката Окаце.
2 Флора
Вегетацијата во долината на кањонот има корист од стаеното снабдување со вода и чудната микроклима на кањонот, некои прилично големи дрвја израснале на бреговите, вклучувајќи ретки и загрозени примероци од дрво. Речната долина е покриена со шумски грмушки. Праисториската флора е проучувана со анализа на седиментите на ''Гордијското езеро'' во кањонот, кои се дебели 27 метри или повеќе. ''Гордиевите езерски'' седименти од плеистоценската епоха имале јасни докази за сезонски врнежи, бидејќи секоја година имала пар соодветни слоеви. Палинолошката студија открила остатоци од архаични, сега изумрени во овој регион видови флора, вклучувајќи мочуришни чемпрес, Таксодиум, Енгелхардија, Кареја и Цуга. Во повисоките слоеви на седиментите на Гордијското Езеро, не ее пронајдени траги од овие растенија, што ја одразува климата-индуцираната орогенеза.
3 Туристички атракции
Од центарот за посетители на кањонот Окаце во селото Горди започнува пешачки премин долг 6 км со камен поплочен дел во ''историската шума Дадиани'' и води до контролниот пункт на кањонот Окаце каде започнува висечката патека на карпа долга 780 метри. Оттука еден правец завршува со платформата долга 20 метри, која виси над кањонот и обезбедува панорамски поглед. Ова е омилено место на посетителите за набљудување птици и правење селфи. Втората камена патека долга 645 метри со 989 скали метални скали непречено води до реката Окаце и до дното на кањонот. Овде ширината на кањонот не е поголема од 4 метри, додека длабочината е 50 метри. Исто така, можно е да се стигне од центарот за посетители до контролниот пункт на кањонот со автомобил или велосипед. Центарот за посетители нуди кафуле, продавница за сувенири, шкафчиња и паркинг. Кањонот Окаце со природниот споменик на водопадот Кинчка како главна атракција, а тука се и ''шумскиот парк Дадијани'' и урнатините на ''замокот Дадијани.''
Мира Џангарчева

Мира Џангарчева (родена 1952 година) е киргистанска политичарка.
Родена во Фрунзе, Џангарчева дипломирала на одделот за историја на Киргистанскиот национален универзитет во 1974 година. Работела во Политехничкиот институт Фрунзе до 1978 година; од тогаш до 1981 година студирала на Московскиот државен универзитет. Во 1981 година се вратила во Политехничкиот институт Фрунзе за да стане виш предавач; од 1989 до 1992 година таа повторно била на Московскиот државен универзитет, работејќи на својата докторска диплома. Во 1992 година станала директорка на Центарот за социјални и политички проблеми, започнувајќи ја својата политичка кариера. Наскоро таа станала заменик-шеф на граѓанската администрација на Бишкек, и се справувала со социјалните прашања. Во 1995 година била избрана за член на Врховниот совет, а следната година била назначена за вицепремиер за социјални прашања. До крајот на деценијата таа станала една од највлијателните политичарки во земјата. Џангарчева останала како министер за труд и социјала до 1999 година, кога била отпуштена и била заменик-гувернер во Чујската област. Останала активна во политиката и владата, а неодамна била именувана за советник на вицепремиерот. Има објавено многу написи и трудови за социјални прашања и меѓуетнички односи во нејзината матична земја, и има говорено на функциите на ТЕД во Киргистан.
Џон Маклохлин

Џон Маклохлин (|John McLaughlin), р. 4. јануари 1942, Донкастер, Англија е англиски џез гитарист.
Списанието Ролинг Стоун го смести во 2003 година на 49. место на неговата листа во „100 најголеми гитаристи на сите времиња“. Тој свири различни музички жанрови, како што се џез, џез фјужн, индиска класична музика и фламенко.
Кариерата ја започнал во Англија, а во 1969 г се преселил во САД и свирел заедно со Мајлс Дејвис на албуми кои ја промовираат џез фузијата. Потоа ја основал групата Махавишну оркестар (1970-76 и 1984-86), која станала позната по својата џез-фјужн интерпретација. Тој исто така, свирел со музичари како што се Лери Корјел, Вејн Шортер, Ролинг Стоунс, Карлос Сантана. Маклохлин, исто така, основал неколку други групи: Шакти, со индиски музичари, кои изведувале комбинација од индиска музика и џез, и Гитарското трио со Пако де Лусија и Лари Корјел (подоцна заменет со Ал Ди Меола).
Замокот Котор

Котор или Которград (Градот Котор), била средновековна тврдина над денешната населба Котор во Котор Варош, Босна и Херцеговина, ентитетот Република Српска, општина Котор Варош. За време на средновековното Кралство Босна, тврдината била развиена за да биде прво и омилено седиште на Хрвоје Вукчиќ, господар на Доњи Краји, парохијата Врбања, заедно на другите две, Кључ и Јајце.
1 Историја
Во некои неодамнешни (2002) извори се наведувало дека населбата под тврдината наречена Коториште, која никогаш не одговарала на фактичката ситуација, бидејќи Коториште, населбата Котор Варош била на спротивниот (десен) брег на реката Врбања.
Во својата првобитна форма (чии урнатини сè уште постоеле, постоела кула, малку нагоре по сртот над реката Јакотина и зандана (веднаш над водопадот). Кулата и занданите биле поврзани со камени скалила, чии скршени остатоци се уште биле видливи. Во кулата, до ослободувањето на Котор Варош во 1945 година, постоело ѕвоно со импресивна големина. Неговата судбина била непозната.
За прв пат Котор се споменувала во 1382 година. Му припаѓал на војводата Хрвоје Вукчиќ Хрватиниќ (1350-1416). Котор останал омилениот имот на Хрвоје, каде што починал.
Котор подоцна станал дел од Јајце Бановина, а Османлиите го освоиле во 1519 година, 52 години по официјалниот пад на Босна. Окупаторските сили за да ја осветлат долината Врбања, а најсилен отпор на нивното понатамошно продирање го пружала одбраната Котор во Бетл на Вечиќко поле, проследена со Османлиите набргу и Бања Лука, Србац и Кобаш, Дервента и цела Посавина. Потоа, накратко преминал во Славонија.
Тимари од которскиот ''мустафхиз'' имало дури и во селата околу Високо и Високовиот Дубровник (веројатно главните трговски канцеларии). Хамдија Крешевљаковиќ претпоставувала дека мустафхизот „во Котор се иселил од град, кој бил поблиску до Високо“. До 1838 година, Котор имал свој екипаж. За време на австриската окупација на десниот брег на Сава, во Котор биле преместени екипажот и управата Кобашка капетанија, која била под јурисдикција на судската капетанија Јајце. Било забележано дека 1833 г. Во Котор бил воспоставен само еден топ.
Хамдија Крешевљаковиќ понатаму, според непишани извори, напишал:
2 Истражување и зачувување
Сегашниот изглед на кулата и занданата била пример за невнимание и запоставување важен споменик на средновековната култура, а локалните власти немале или не знаеле како да ги искористат како вредно и профитабилно туристички место.
Алем-и Нишван

''Алем-и Нишван'' (|عالم نسوان) бил кримско татарски магазин ориентирано кон жените и објавуван од 1906 до 1912 година. Основан од водечкиот кримски татарски интелектуалец и новинар Исмаил Гаспрински, бил под уредување на неговата ќерка Шефика Гаспирали во текот на целото свое постоење.
1 Историја
Концептот на кримско татарски магазин за жени бил промовиран од водечкиот интелектуалец и новинар Исмаил Гаспрински. Иако прашањата што одговарале на женската заедница повремено се појавувале во популарниот ''Терциман'' на Гаспрински, Гаспрински сметал дека било неопходно списание посветено посебно на жените. Како резултат на тоа, бил создаден ''Алем-и Нишван'', со ќерката на Гаспрински, Шефика Гаспирали, која служела како уредник, и Гаспрински како издавач.
Друга значајна личност во создавањето на ''Алем-и Нишван'' била сопругата на Гаспрински, Зехра Акчурина-Гаспирали. Акчурина-Гаспирали претходно неуспешно се обидел да основа женско-ориентирана публикација на Кримските Татари, наречена ''Тербије'', во 1887 година. Гаспрински, исто така, се обиде да го дополни весникот ''Кадин'' на двомесечна основа, но властите на Руската империја се спротивставувале на овие напори сè до последиците од Руската револуција во 1905 година, кога последователните политички реформи овозможиле да се издавало такво списание.
Целта на списанието била да ги едуцира кримските Татарки, на кои генерално им недостигало образование поради социјалниот конзервативизам што го водел кримското татарско општество во тоа време. Елиминацијата на неписменоста, растот на кримската татарска култура и образованието на шеријатот биле примарни цели. Објави и информации за статусот на жените под шеријат и световни упатства за хигиена, домашна работа и шиење. Имало и дел посветен на науката и литературата. На страниците на ''Алем-и Нишван'' биле вклучени биографии на познати жени, приказни од странски земји и фикција.
Од своето основање во 1906 година до 1908 година, ''Алем-и Нишван'' функционирал како бесплатен неделен додаток на ''Терциман''. Од 1908 до 1909 година работел како независен весник, пред да се врати во ''Терциман'' во 1910 година. Последниот број бил објавен во 1911 година. Во 1905 година, по либерализацијата на законодавството, новото списание добило право да функционира
2 Наследство
Во 2011 година, на Кримскиот Универзитет за Инженерство и Педагогија се одржала конференција посветена на 105-годишнината од основањето на ''Алем-и Нишван''. Современото женско списание на кримско-татарски ''Арзи'' се сметало себеси за директен потомок на ''Алем-и Нишван''.
Таисто Тами

Таисто Лундберг, познат по неговото уметничко име Таисто Тами, (10 декември 1945, Куусанкоски - 5 февруари 1979 година, Тампере) бил фински шлагер пејач. Тој бил првиот фински ромски пејач што снимил и станал особено познат како толкувач на тангото од Тоиво Карки.
Неговата најголема популарност била во раните 1960-ти, кога неговите најпознати песни биле ''Танго во морето, Танго девојка и Богатството на љубовта.'' Со последната песна, тој учествувал на финскиот национален избор за Песна на Евровизија во 1964 година. ''Танго мерела'' снимено во пролетта 1963 година била огромен успех и станала класика. Во 1964 година, Тами бил избран за најдобар машки пејач во Финска.
1 Дискографија
*''Таисто Тамен тангоја'' (Финлеви 1969)
*''Таисто Тами пее домашно танго'' (Финлеви 1975)
*''Розите на моите сеќавања'' (Финлеви 1976)
*''Овие ги отпеа Олави Вирта'' (Екстра звук 1978)
* Незаборавно (Финлеви 1979)
*''20 омилени – Танго на море'' (Фазер Рекорд 1996)
*''20 омилени – Розите на моите сеќавања'' (Ворнер Мјузик Финска 2001)
*''Носталгија'' (Ворнер Мјузик Финска 2006)
*''30 омилени – Ѕвездена серија'' (Ворнер Мјузик Финска 2009)
*''Танголалаја'' (Валитут Палат 2017)
Виталиј Жолобов

Виталиј Михајлович Жолобов (|Виталий Михайлович Жолобов; |Віталій Михайлович Жолобов; роден на 18 јуни 1937 година) е пензиониран советски космонаут кој летал на вселенскиот лет Сојуз 21 како инженер за летови и поранешен шеф на Регионалниот совет на Керсон во Украина.
1 Кариера
Жолобов се приклучил на вселенската програма од советските воздухопловни сили каде што го држел чинот полковник-инженер.
Неговото единствено патување во вселената вклучувало двомесечен престој на вселенската станица Саљут 5 (мисија Сојуз 21). Летот требало да трае 60 дена, но траел само 49. Причината за откажувањето било откривање на штетен мирис на бродот. Жолобов пријавил во Центарот за контрола на мисијата дека мирисот бил сличен на мирисот на погонско гориво за кое било познато дека е токсично. Контролниот центар одлучил да ја прекине мисијата за да избегнел изложување на екипажот на понатамошен ризик и затоа што програмите за истражување и технологија веќе биле успешно завршени. Тој бил во орбитата од 6 јуни 1976 година до 24 август 1976 година.
Иако никогаш повеќе не летал, Жолобов останал во вселенската програма до 1981 година кога дал оставка за да стане директор на геолошка научно истражувачка група.
2 Политичка кариера
Во 1994 година, тој бил избран во регионот Керсон за претседател на Регионалниот совет на Керсон - шеф на регионалната администрација на Керсон. На оваа функција бил до 1996 година. Во тоа време, неговиот заменик бил убиен од најмен убиец.
Од 12 јуни 1996 година до 4 февруари 1997 година, бил заменик генерален директор на Националната вселенска агенција на Украина.
Од 1999 година бил претседател на управниот одбор на киевската организација „Слава“, од 2001 година бил претседател на сеукраинското здружение „Слава“.
Од 11 април 2002 до 2015 година, бил претседател на Воздухопловното друштво на Украина.
3 Награди
* Херој на Советскиот Сојуз
* Пилот-космонаут на СССР
* Орден за заслуги од трета класа (Украина)
* Орден на Ленин
* Медал „За заслуги во истражување на вселената“ (Руска федерација)
* Медал „За развој на девствени земји“
* Медал „За разлика во чувањето на државната граница на СССР“
Тина Морпурго

Тина Морпурго (6 март 1907 – 1 јуни 1944) била хрватска сликарка од Сплит.
Морпурго била родена на 6 март 1907 година во Сплит во значајното еврејско семејство Морпурго кое потекнувало од Марбург, Германија. По средното училиште се посветила на сликарството и во 1931 година ја одржала својата прва самостојнаа изложба на која биле прикажани над педесет нејзини дела во масло, темпера и цртеж. Во 1932 година, Морпурго посетувала приватно училиште во Трст. Морпурго планирала да го продолжи своето школување и понатамошен уметнички развој во Минхен, но поради подемот на нацизмот и економската криза, таа останала во својот роден град и, разочарана, престанала да слика. Во 1943 година заедно со нејзините родители била депортирана во концентрациониот логор Бањица. На 1 јуни 1944 година, Морпурго била убиена од членовите на Шуцштафел. Нејзините слики биле спасени од преживеаните членови на нејзиното семејство и пријателите. Подоцна нејзините слики биле изложени, во 1974 година, во еврејската заедница во Сплит, во еврејската заедница во Белград и во Еврејскиот историски музеј во Белград во 1975 година.
1 Библиографија
Кечкемет, Душко (1971). Јевреји у историји Сплита. Сплит: Јеврејска општина, Сплит.
Иг Панасје

Игс Панасje (1912-1974) бил француски продуцент и џез критичар. Неговите најпознати дела се ''Hot Jazz: The Guide to Swing Music'' и ''The Real Jazz'' објавени во 1936 и 1942 година. Ги финансирал издавањето на многу џез албуми. Тој бил еден од основачите на џез-квинтетот „Hot Club de France“ (1932).
Пештера на ридот Гелерт

Пештерата на ридот Гелерт (|Gellérthegyi-barlang) била дел од мрежата на пештери во ридот Гелерт во Будимпешта, Унгарија. Пештерата се нарекува и „Пештерата на Свети Иван“ (''Szent Iván-barlang''), во однос на пустиникот кој живеел таму и се верувало дека користел природна термална вода од калливото езеро покрај пештерата за да ги лекува болните. Веројатно истата вода ги хранела базените на старите ''Sáros fürdő'' („Калливи бањи“), сега наречени бањи Гелерт.
1 Заднина
Во 19 век пештерата била населена од сиромашно семејство кое изградило мала куќа од тули исушени на сонце на големиот отвор. Устието на пештерата било затворено со штица и се користел како селански двор. Оваа ситуација била снимена на слика од Михали Мајр (направена некаде во 1860-тите) и фотографија од Ѓерги Клош во 1877 година.
Првиот модерен влез за пештерите бил изграден во 1920-тите од група монаси од Полин кои биле инспирирани од слични карпести конструкции за време на аџилак во Лурд, Франција. Калман Лукс, професор на Техничкиот универзитет, Будимпешта бил одговорниот архитект. По неговото осветување во 1926 година, служел како капела (''Sziklatemplom'' англиски: Cave Church) и манастир до 1951 година. Во тоа време, служел и како теренска болница за армијата на нацистичка Германија за време на Втората светска војна.
Во 1945 година, Советската Црвена армија ја зазела Будимпешта. Шест години, пештерата ги продолжила своите религиозни функции, но во 1951 година, Државната управа за заштита извршила рација во капелата како дел од засилените акции против Католичката црква. Како резултат на рацијата, пештерата била запечатена, старешината на манастирот, Ференц Везер, бил осуден на смрт, а останатите браќа биле затворени повеќе од десет години.
Како што се распаднала Железната завеса, капелата повторно била отворена на 27 август 1989 година со уништување на дебелиот бетонски ѕид што ја запечатил пештерата. До 1992 година, капелата била обновена и редот на Полин се врати во пештерата. Денес, монасите продолжиле да вршат религиозни функции внатре, иако пештерат исто така е честа туристичка атракција. Црквата била надополнета со мистериозен манастир издлабен во карпа и украсен со впечатливи неоготски одбранбени зони. Ѕидовите на пештерата биле формирани од природна карпа. Црквата имала многу простории, достојна за внимание била онаа во која сите орнаменти биле издлабени во тврдо дрво од верен следбеник на Полинскиот ред. Терасата пред влезот гордо ја чувала статуата на Свети Стефан која стоела покрај неговиот коњ.
Црногорската академија на науките и уметностите

Црногорска Академија на Науките и Уметностите е најважната научна институција на Црна Гора.
1 Историја
Била основана во 1973 година како Црногорско друштво за наука и уметност (sh-Cyrl и уметност, sh-Latn) и го усвоила своето сегашно име во 1976 година. Во моментов има 40 членови (академици) во три катедри: природни науки, хуманистички и уметности.
ЦАНУ често се сметала и опишувала како просрпска институција во Црна Гора, бидејќи академијата го поставувала српското етничко потекло на Црногорците. Наспроти ова, разделена група интелектуалци ја формирале Доклеанската академија на науките и уметностите (ДАНУ) во 1997 година, регистрирана како невладина организација, во обид да се спротивстави на официјалната просрпска академија.
Во услови на уставни реформи од 2007 година, ЦАНУ се спротивставила на стандардизацијата на црногорскиот јазик поддржувајќи го толкувањето според кое црногорскиот бил „дијалект“ на српскиот јазик. Некои од истакнатите членови на ЦАНУ активно учествувале во кампањата против независноста на Црна Гора на референдумот за независност во 2006 година. Претседателот на ЦАНУ Момир Ѓуровиќ во 2007 година одржувал контакти со членовите на просрпската политичка опозиција и го посетил седиштето на Српската народна партија и нејзиниот лидер Андрија Мандиќ за време на преговорите за именување на јазикот во новиот устав. Академијата, исто така, ја критикувала одлуката на црногорската влада да го признаела едностраното прогласување независност на Косово.
Меѓутоа, во 2015 година ДАНУ бил споен во ЦАНУ, бидејќи сите негови активни членови биле прифатени за членство и ДАНУ, следствено, бил распуштен, при што ЦАНУ останала единствена официјална научна институција во Црна Гора.
2 Претседатели
Список на претседатели на Црногорската академија на науките и уметностите:
* Историчарот Бранко Павиќевиќ (роден 1922) (1973–1981),
* Економист Бранислав Шошкиќ (роден 1922) (1981–1985),
* Економист Мирчета Ѓуровиќ (родена 1924) (1985–1989),
* Хирург Драгутин Вукотиќ (роден 1924) (1989–2001),
* Инженер Момир Ѓуровиќ (роден 1941) (2002-2016)* Правникот Драган Вукчевиќ (роден 1958) (2016–денес)
3 Забележителни членови
Значајни историски, поранешни и моментално активни членови на Црногорската академија на науките и уметностите (CANU):
* Општествени науки; Миомир Дашиќ, Зоран Лакиќ, Владо Стругар, Бранко Павиќевиќ, Бранислав Шошкиќ, Божина Ивановиќ, Мирчета Ѓуровиќ, Сима Ќирковиќ, Небојша Вучиниќ, Слободан Шербочме ев
* Природни науки: Љубиша Станковиќ, Слободан Баковиќ, Војин Дајовиќ, Момир Ѓуровиќ, Драгиша Ивановиќ и Иво Шлаус
* Уметности: Војо Станиќ, Милош Вусковиќ, Александар Пријиќ, Душан Вукотиќ, Михаило Лалиќ, Радован Зоговиќ, Ќамил Сијариќ, Жарко Ѓуровиќ , Чедо Вуковиќ, Димитрије Поповиќ, Асим Пецо, Миливој солар, Здравко Велимировиќ, Бранко Поповиќ, Јеврем Брковиќ и Никола Вукчевиќ
4 Поврзано
* Доклеанската академија на науките и уметностите (ДАНУ), паралелна академија на научници во Црна Гора, формирана во 1998 година од дел од членовите на Црногорската академија на науките и уметностите, распуштена во 2015 година, а нејзиното членство повторно се приклучи на КАНУ.
Ајдучки времиња

„Ајдучки времиња“ (српскохрватски: ''Хајдучка времена'') — филм на режисерот Владимир Тадеј од 1977 година. Главните улоги ги играат: Борис Дворник, Ружица Сокиќ, Данило Бата Стојковиќ и Славко Симиќ.
1 Синопсис
Во 1920-тите, во едно мало село на падините на планината Грмеч во Босна, започнува новата учебна година. За децата Баја и Икета, тоа го означува крајот на безгрижното детство исполнето со дедовските приказни за ајдуците и за нивните подвизи. Меѓутоа, првиот училишен ден воопшто не започнува страшно, туку напротив, меѓу Баја и Веја, доселена од Лика, се раѓа симпатија. Денот го расипува детето Јоја, но Баја и Икета ги заштитуваат нивните роднини, седмината браќа Рашета. Уште поголеми проблеми прават жандармите кои им ја одземаат храната и стоката на селаните кои не можат да го платат данокот поради лошата жетва. Тогаш, пристигаат ајдуците кои ги напаѓаат жандармите и запленетата стока им ја враќаат на селаните, а потоа се враќаат во планините при што заедно со нив исчезнуваат и браќата Рашета. На жандармите им пристига засилување, кое започнува потера по ајдуците. Баја и Икета веруваат во приказната на Јоја дека браќаат Рашета станале ајдуци и заминуваат да ги бараат, а ним им се придружува и Веја. Во меѓувреме, во селото доаѓа свирачот Дане, но на крајот се открива дека тој е многу повеќе од обичен човек...
Српски Сокол

Здружението Српски Сокол („Сорбиски сокол“) бил чадорската организација на лужичките спортски здруженија. Потекнувал од словенското соколско движење и сè уште се чувствува поврзано со овие идеали. Бил основан во 1993 година, продолжувајќи ја активноста на истоимениот претходник од ерата на Вајмарската Република. Главната цел на здрушението била да промовира популарни спортови меѓу Србите.
Денес, здружението организира натпревари во различни екипни спортови и учествува во меѓународни Соколски сојузи. Имало свое списание наречено ''Sokołske listy'' од 1994 до 2006 година.
1 Историја
Првата лужичка Соколска единица (сорб. ''jednota'') во Германија била основана во 1920 година во Бауцен. Нејзина инспирација била чехословачкото движење Сокол. Во 1924 година, првиот состанок на здружението се одржало во Паншвиц-Кукау. Првиот претседател бил Јан Скала. Сè до 1931 година, движењето се раширило низ областа на населбите на лужињата со нови единици кои биле основани во различни лужички села и градови. Здружението негувало лужички национализам и ги охрабрувало Србите да спортуваат. Српски Сокол започнал да учествувал во соколски синдикати во Чехословачка и Југославија.
Делови од католичкото свештенство имале измешани чувства за српскиот Сокол бидејќи тоа го олеснило блискиот контакт меѓу католичките и протестантските членови и затоа што чехословачкиот Сокол бил оценет како антицрковен. Затоа, српскиот Сокол бил поделен на католички и протестантски дел во 1930 година.
Српски Сокол се распуштил во 1933 година, додека декретот за забрана на здружението веќе бил во подготовка. Источногерманската влада исто така не ја одобрила нејзината ревитализација во 1949 година.
По неговото повторно воспоставување во 1993 година, српскиот Сокол учествувал на 12-тиот Алсокол-Сојуз во Прага во 1994 година со околу 100 спортисти. Во 1996 година станал дел од Домовина. Оттогаш, Српски Сокол имал седиште во Српскиот дом во Бауцен.
2 Наводи
3 Дополнителна литература
*** Josef Páta (1924). ''Sokołstwo a Słowjanstwo. [The Sokoł movement and Slavism].'' Budyšin.
Паркиралиште

Паркиралиште или паркинг — одредено подрачје каде што возилата можат да се паркираат и привремено да се оставаат. Овие места обично се наоѓаат во близина на згради, деловни или јавни места каде што има потреба од паркинг-простор. Паркиралиштата доаѓаат во различни облици, вклучувајќи површински места, структурирани паркинг-гаражи и подземни паркинг-места.
Површинските паркиралишта се најчестиот вид и се состојат од површини на отворено со одредени места за паркирање означени на земјата. Овие парцели често се наоѓаат во непосредна близина на згради или покрај улиците во градските и приградските области. Структурните гаражи за паркирање, од друга страна, се повеќеетажни згради особено направени за паркирање возила. Тие нудат поголем капацитет за паркирање со помало растојание и вообичаено се гледаат во густо населените подрачја.
Подземните паркинг-места се изградени под нивото на земјата, обезбедувајќи паркинг-простор под зградите или јавните простори. Овие места често се користат во области каде земјиштето е ограничено или скапо, како што се градските центри или трговските области. Тие нудат удобност и безбедност за сопствениците на возила, заштитувајќи ги нивните автомобили од временските непогоди и можна кражба или вандализам.
Паркиралиштата играат клучна улога во градското планирање и управувањето со превозот, бидејќи обезбедуваат основна инфраструктура за сместување на зголемениот број возила на патиштата. Правилно направените и управувани места за паркирање можат да помогнат во ублажувањето на сообраќајниот метеж, да се подобри пристапноста до работните места и јавните содржини и да се подобри севкупниот квалитет на живот во градските подрачја.
Сонце во очите

„Сонце во очите“ (италијански: ''Il sole negli occhi'') е италијански филм од 1953 година, во режија на Антонио Пјетранџели (''Antonio Pietrangeli'') според сценариото на Пјетранџели, Сузо Чеки Д'Амико (Suso Cecchi D'Amico) и Лучио Батистрада (Lucio Battistrada). Главните улоги ги толкуваат: Габриеле Ферцети (Gabriele Ferzetti), Ирене Галтер (Irene Galter) и Пина Ботин (Pina Bottin).
1 Содржина
Откако останува без родителите, младата и срамежливата Челестина го напушта родното село и заминува во Рим за да работи како домашна помошничка. Поради нејзиното неискуство и наивноста, таа често ги менува работодавачите. Додека се сели од едно во друго семејство, таа се спријателува со другите слугинки и се заљубува во згодниот водоинсталатер Фернандо...
Ана Каренина (филм од 1997)

„Ана Каренина“ (англиски: ''Anna Karenina'') — филм на режисерот Бернард Роуз (Bernard Rose) од 1997 година. Роуз е автор и на сценариото, засновано врз истоимениот роман на Лав Толстој од 1876 година. Главните улоги ги играат: Софи Марсо (Sophie Marceau), Шон Бин (Sean Bean), Алфред Молина (Alfred Molina), Миа Киршнер (Mia Kirshner), Фиона Шо (Fiona Shaw), Џејмс Фокс (James Fox) и Дени Хјустон (Danny Huston).
1 Содржина
Ана Каренина (ја игра Марсо) доаѓа во Москва за да се обиде да го спаси бракот на својот брат Стива (го игра Хјустон) чија сопруга дознала дека тој има љубовница. Во таа прилика, случајно го запознава грофот Вронски (го игра Бин), кој веднаш се вљубува во неа на разочарување на младата кнегиња Кити (ја игра Киршнер) која, пак, е вљубена во него. Набргу, Ана и Вронски стануваат љубовници, но и мета на оговарање во високото општество. Сопругот на Ана дознава за врската и ја уценува со нејзиниот син, но таа го напушта домот и започнува заеднички живот со Вронски. На почетокот, таа е среќна, но постепено на неа паѓа товарот на жена која е презрена и отфрлена од сопругот и од општеството, а тоа ја прави несигурна, несреќна и дури започнува да се сомнева во љубовта на Вронски...
Грабнувањето на Сабињанките (Рубенс)

''Грабнувањето на Сабињанките'' — слика на Петер Паул Рубенс. Денес се наоѓа во збирката на банката Белфиус. Ја нарачал Филип IV во 1639 година, но не била целосно завршена по смртта на Рубенс една година подоцна. Ја довршил бриселскиот сликар Гаспар де Крајер.
Друга верзија на оваа слика сега се наоѓа во Националната галерија, Лондон.
Сликата го прикажува Грабнувањето на Сабињанките од митолошката и историската епоха на Стар Рим кога со неа владеел првиот крал Ромул.
1 Библиографија
* Palais des Beux-Arts de Lille (2004) RUBENS.
Црква „Св. Петка“ - Сретеново

Света Петка — главна селска црква во дојранското село Сретеново, Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа над регионалниот пат 1105, кој минува низ селото Сретеново, сместена меѓу куќи.
2 Галерија
3 Поврзано
* Сретеново
* Струмичка епархија
* Струмичко архијерејско намесништво
* Дојранска парохија
Полноќни камбани

„Полноќни камбани“ или „Фалстаф“ (англиски: ''Chimes at Midnight'') — филм на режисерот Орсон Велс (Orson Welles) од 1966 година. Велс е автор и на сценариото, а главните улоги ги играат: Орсон Велс, Жана Моро (Jeanne Moreau), Маргарет Радерфорд (Margaret Rutherford), Џон Гилгуд (John Gielgud), Марина Влади (Marina Vlady), Волтер Кјари (Walter Chiari), Кит Бакстер (Keith Baxter), Норман Родвеј (Norman Rodway), Ралф Ричардсон (Ralph Richardson), Џереми Роу (Jeremy Rowe), Мајкл Олдриџ (Michael Aldridge) и Тони Бечли (Tony Bechley). Снимател на филмот е Едмонд Ричард (Edmond Richard), музиката е дело на Анџело Франческо Лавањино (Angelo Francesco Lavagnino). Службено, филмот се темели врз мотивите од три драми на Шекспир: „Хенри IV , прв дел“, Хенри IV, втор дел“ и „Хенри V“, како и врз некои делови од книгата „Хроника на Англија, Шкотска и Ирска“ (''Chronicles of England, Scotlande and Irelande'') на Рафаел Холиншед (Raphael Holinshed). Неслужбено, филмот е заснован врз дури пет Шекспирови драми и нуди специфично толкување на англиската историја со силна носталгија за добриет стари времиња. Притоа, Велс многу вешто ја меша трагедијата со т.н. слепстик (slapstick) комедија, а во неговата интерпретација, ликот на Фалстаф е истовремено смешен и трагичен. Во 1966 година, филмот освоил две награди на Канскиот филмски фестивал, а две години подоцна бил номиниран за наградата БАФТА за најдобар странски глумец.
1 Синопсис
Дејствието на филмот се одвива во Англија на почетокот од 15 век. Младиот принц Хал (го игра Бакстер), наследникот на кралот Хенри IV, е добродушно и весело момче кое го минува времето дружејќи се со Џон Фалстаф (го игра Велс). Тие се постојани гости во меаната на Љубовницата Квикли (ја игра Радерфорд), каде се забавуваат во друштвото со алкохолот и привлечните девојки. Кралот, пак, смета дека неговиот син е несериозен и поради тоа не е достоен да ја наследи кралската круна. Во тоа време, англиските благородници подготвуваат бунт против кралот. Во Битката кај Шрузбери учествува и принцот Хал, кој почнува да се менува, сфаќајќи ги своите обврски кон кралството. По смртта на татко му, Хал ја презема круната како Хенри V и веднаш го раскинува пријателството со Фалстаф, кој набргу умира.
Магла (ТВ-серија)

Магла (|The Mist) — американска научнофантастична телевизиска серија во жанрот трилер на ужасите, развиена од Кристијан Торп. Се заснова на истоимениот роман на ужасите од 1980 г. на писателот Стивен Кинг. Серијата се прикажувала во една сезона од 10 епизоди на Spike од 22 јуни до 24 август 2017 г. Spike подоцна ја откажал серијата на 27 септември истата година.
1 Содржина
Необјаснива магла полека го обвива градот Бриџвил, Мејн, создавајќи речиси непробојна бариера за видливоста. Жителите на градот наскоро дознаваат дека ситуацијата е уште понесигурна бидејќи необјаснивите неправилности и појави во маглата ги напаѓаат и убиваат повеќето што влегуваат во неа, заробувајќи неколку групи луѓе во трговски центар, црква и болница. На крајот, луѓето почнуваат да гледаат привиденија во маглата од нивното минато, стравови или вина, кои им помагаат или убиваат во зависност од тоа како реагираат.
Чувашкиот државен педагошки универзитет

+ Чувашкиот државен педагошкиУниверзитет (CSPU)
Академска зграда на Универзитетот
Основана, 10 јуни 1930 година
Ректор, Игор Кожанов
Студенти, 5.500
Локација, Чебоксари , Чувашка Република , Русија
Кампус, Урбан
Веб страна
Чувашки државен педагошки универзитет (''И. Ја. Јаковлев Чувашки државен педагошки универзитет'', |И. Я. Яковлев ячĕллĕ Чӑваш патшалӑх педагогика университечӗ) била првата национална високообразовна институција на Чувашката Република, лоцирана во Чебоксари.
1 Историја
Универзитетот бил основан во 1930 година, отворен со декрет на Централниот извршен комитет и Советот на народни комесари на РСФСР во октомври 1930 година како Чувашки државен педагошки институт. Во 1934 година, катедрите биле реорганизирани на факултети за историја, јазик и литература, природно-математички и физичко-математички факултети. Истата година во заводот бил организиран учителски институт, кој функционирал до 1952 година.
Со указ на Советот на министри на РСФСР во 1958 година, универзитетот го добил името по чувашкиот учител-просветен работник Иван Јаковлевич Јаковлев.
2 Универзитетот денес
Бројот на студенти е повеќе од 5,5 илјади луѓе. Тука се издаваат весниците „Педвузовец“, научните списанија на Вишата атестирана комисија „Билтен на И. Ја. Јаковлев ЧСПУ“, „Билтен на И.
3 Поврзано
* Чувашкиот државен универзитет