procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Ергофобија

Ергофобија која уште се нарекува и ергасиофобија е ненормален и истраен страв, односно фобија од работа или функционирање. Луѓето кои страдаат од оваа фобија чувствуваат неумерен анксиозност во врска со работното окружување, иако разбираат дека нивниот страв е ирационален. Нивните стравови всушност можат да бидат комбинација на стравови од неуспех во задачите кои им се дадени, страв од тоа да зборуваат пред други вработени или да се дружат (социјализираат) со нив.
1 Причини
Можно е лицето кое страда од оваа фобија да искусило траума која на некој начин автоматски и трајно ја поврзува со работата. Интровертни личности чувствуваат дека немаат потребни социјални вештини или дека ги немаат оние вештини кои се потребни за тој вид на работа, а можеби личноста доживела некоја траума во смисла на отказ. Причини за тоа можат да бидат многубројни.
2 Симптоми
Симптомите се разликуваат од личност до личност. Поблаги симптоми се потење или чувство на мачнина, додека потешки се парализираност од страв или напад на паника. Уште некои од симптомите се сушење на устата, забрзан пулс на срцето, засилена чувствителност, вртоглавица итн.
3 Лекување
Повеќето луѓе сами ги препознаат симптомите на ергофобија. Кога стравот од работата започне да влијае не само на ефикасноста на работата, туку и на секојдневниот живот, се препорачува помош од стручно лице. Тој претежно помага преку разговор, но се применуваат и техниките за опуштање и визуелизација кои пациентот го учат како би си помогнал самиот на себе. На потешки случаи им се препишуваат лекови.
4 Потекло на зборот
Овој збор потекнува од грчките зборови „ergon“ (работа) и „phobos“ (страв). „Ergo“ е збор од кој настанале и други англиски зборови, како ергометар (ergometer) (уред кој ја мери количината на работата на мускулите) и ергономија (ergonomics) (применета наука за дизајнирање на канцелариска опрема и намештај со цел зголемување на функционалноста и унапредувањето на комодитетот на работникот).
5 Поврзано
* Список на фобии
Александар Радојичиќ

Александар Радојичиќ (роден на година во ) — српски глумец. Стана познат по улогата на Микица Арсенијевиќ „Балерина" во филмот Монтевидео, Бог те видео!. Член е на театарот Бошко Буха во Белград.
Има ќерка која се вика Аја.
1 Филмографија
Година, Филм/Серија, Улога
1995, Сето тоа народот ќе го позлати
2002, Приказна за зборови (ТВ серија)
2008, Пари или живот, Небојша Дидиќ
2009, Меден месец, млад насилник
2010, Монтевидео, Бог те видео!, Микица Арсенијевиќ „Балерина“
2011, Син воз, Док
2012, Шешир професорот Коста Вујиќ, Милорад Митровиќ
2012, Монтевидео, Бог те видео! (ТВ серија), Микица Арсенијевиќ „Балерина“
2013, На пат за Монтевидео, Микица Арсенијевиќ „Балерина“
2014, Воена академија 2, Шашиното момче Ненад
2014, Сенки, Фратишек Лебл
2014, Монтевидео, се гледаме!, Микица Арсенијевиќ „Балерина“
2014, Андрија и Анѓелка, тренер
2014-2017, Воена академија, Шашиното момче Ненад
2015, Ќе бидеме прваци на светот, Бора Станковиќ
2016, Прваци на светот, Бора Станковиќ
2018, Пет, Ѓоле Прада
2018, Џуџињата од насловните страни
Флеш Валон 2018

Флеш Валон 2018 — 82. издание на велосипедската еднодневна трка Флеш Валон, која се одржала на 18 април како седумнаесетти настан во сезоната на Светската турнеја.
Во текот на третото и завршно искачување на Мур де Хуј, Жилијан Алафилип забрзал близу врвот, претекнувајќи го водачот Јеле Ванендерт во последните 100 метри на трката. Алехандро Валверде, кој ги освоил последните четири изданија на Флеш Валон, имал напад при крајот и скоро да го стигнал Алафилип, но сепак успеал да дојде во водство во последните метри пред Валверде и на крајот да ја освои трката. Тоа било најголема победа во кариерата на Алафилип дотогаш и прв француски победник на Флеш Валон од Лорен Жалабер во 1997 година.
1 Екипи
Бидејќи Флеш Валон е настан од Светската турнеја, сите осумнаесет UCI World Tour екипи биле автоматски поканети и се обврзани да учествуваат на трката. Седум професионални континентални екипи биле дополнително поканети, со што била заокружена главната група од 25 екипи.
2 Поредок
2.1 Завршен пласман
Париз-Рубе 2018

Париз-Рубе 2018 — 116. издание на велосипедската еднодневна трка Париз-Рубе, која се одржала на 8 април како петнаесетти настан во сезоната на Светската турнеја.
По првпат од Бернар Ино во 1981 година, трката била освоена од моменталниот светски првак, Петер Саган. Саган ја нападнал главната група на возачи на секторот 12, стигнувајќи на челото на трката за брзо време. Единствено, швајцарскиот првак Силван Дилје, кој возел за екипата , успеал да остане со Саган до крајот на велодромот во Рубе, каде Саган го освоил спринтот. Третото место, 57 секунди зад водечкиот двоец, му припаднало на победникот на Трката околу Фландрија, Ники Терпстра, кој возел за .
Трката била нарушена од смртта на возачот на , Михаел Голертс. Во текот на трката, добил срцев удар и подоцна починал во болница во Лил.
1 Екипи
Бидејќи Париз-Рубе е настан од Светската турнеја, сите осумнаесет UCI World Tour екипи биле автоматски поканети и се обврзани да учествуваат на трката. Седум професионални континентални екипи биле дополнително поканети, со што била заокружена главната група од 25 екипи.
2 Поредок
2.1 Завршен пласман
Дани Себалјос

Даниел "Дани" Себалјос Фернандес (роден на 7 август 1996) — шпански фудбалер, на Реал Мадрид и на шпанската репрезентација.
1 Клупска кариера
1.1 Бетис
Роден е во Утрета, Покраината Севиља, Себалјос се приклучи на младинскиот тим на Севиља во 2004 година, на 8 годишна возраст, но беше надвор од терените во 2009 година поради проблеми со хроничен бронхитис. Тој подоцна одиграл за родниот градски клуб ЦД Утрера, и со тоа го завршил сопствениот развој во Реал Бетис по потпишувањето во 2011 година; Тој потпишал професионален договор со вториот клуб на 22 февруари 2014 година, уште од јуниорски години .
На 26 април 2014 година, дури и без да се појавува за Б-тимот, Себалјос го одиграл својот прв официјален натпревар со Андалусија' главниот тим, на како доцна замена во Ла Лига дома со загуба против Реал Мадрид. На 21 декември, тој го постигна својот прв професионален гол, во побесата од 2-0 домашна над Трки де Сантандер за Сегунда првенство; тој бил вклучен во 33 натпревари и постигнал пет гола за ''Verdiblancos'' за време на првенството, како тие се вратија на врвот ниво во првиот обид.
1.2 Реал Мадрид
На 14 јули 2017, Реал Мадрид го најави потпишувањето на Себалјос на шестгодишен договор, за обесштетување од околу €18 милиони евра. Тој го направил своето прво натпреварувачко деби на 16 август, во замена на Тони Крос во 80 минута од вториот натпревар на Суперкупот на Шпанија, со 2-0 домашна победа над Барселона. На 23 септември, во својот прв старт, тој постигнал гол во победата од 2-1 над Депортиво Алавес.
Клуб, Сезоната, Лига, Куп<sup>1</sup>, Континентална, Вкупно
Поделба, Апликации, Цели, Апликации, Цели, Апликации, Цели, Апликации, Цели
Betis, 2013-14, Ла Лига, 1, 0, 0, 0, —, 1, 0
2014-15, Сегунда Дивизион, 33, 5, 2, 0, —, 35, 5
2015-16, Ла Лига, 34, 0, 4, 0, —, 38, 0
2016-17, 30, 2, 1, 0, —, 31, 2
Вкупно, 98, 7, 7, 0, —, 105, 7
Betis Б, 2014-15, Сегунда Дивизион, 4, 0, —, 4, 0
Реал Мадрид, 2017-18, Ла Лига, 11, 2, 6, 0, 4, 0, 21, 2
Вкупно во кариерата, 113, 9, 13, 0, 4, 0, 130, 9
Алесандро Флоренци

Алесандро Флоренци (; роден на 11 март 1991) — италијански професионален фудбалер кој настапува како играч од средниот ред или класичен одбранбен играч за тимот на ФК Милан и репрезентацијата на Италија.
Флоренци ја започнал својата професионална клупска кариера со Рома во 2011 година, и од тогаш е незаменлив дел на тимот, со една позајмица во меѓувреме во Кротоне во текот на сезоната 2011-12 година. На репрезентативно ниво, тој бил член на репрезентацијата на Италија под-21 година, со кој завршил втор во на УЕФА Европскатото превнество под-21 година, а исто така ја претставувал Италија и на  УЕФА Еуро 2016 година.
Амстел Голд Рејс 2018

Амстел Голд Рејс 2018 — 53. издание на велосипедската еднодневна трка Амстел Голд Рејс, која се одржала на 15 април како шеснаесетти настан во сезоната на Светската турнеја.
Трката започнала во Мастрихт, а завршила во Берг ен Терблејт, содржела 35 категоризирани искачувања, распоредени на растојание од 263 километри.
Трката била освоена од Михаел Валгрен во спринт со членот на екипата , Роман Кројцигер. Возачот на , Енрико Гаспарото, завршил трет, две секунди зад водечкиот двоец.
1 Рута
Трката започнала од главниот плоштад во Мастрихт, Маркт (''Markt''), а завршила на Берг ен Терблејт, поминувајќи 263 километри. Рутата, слична на изданието 2017, била составена од четири кривулести круга околу Фалкенбург во јужниот дел на покраината Лимбург. Единствено завршниот круг, долг 16 километри, бил променет со цел потесни патишта. Организаторите сакале да ја направат завршницата на трката потешка за контрола од главната група. Мастрихт и Фалкенбург биле почеток и крај на Амстел Голд Рејс од 1998 до 2003 година, соодветно, и се вклучени како домаќини на трката до 2022 година.
Рутата содржела 35 категоризирани искачувања, обично кратки, но со различни наклони и доаѓале многу брзо. Од 2017 година, завршницата на Кауберг била откажана, откако бил последно искачување последните 14 години. Сепак, Кауберг, најтешкото и најсликовито искачување, била поминато трипати на трката. Третото поминување на Каубер било на 18 километри пред крајот и следело единствено од Гелхемерберг на 13 километри и Бемелерберг на 7 километри од крајот.
2 Екипи
Бидејќи Амстел Голд Рејс е настан од Светската турнеја, сите осумнаесет UCI World Tour екипи биле автоматски поканети и се обврзани да учествуваат на трката. Седум професионални континентални екипи биле дополнително поканети, со што била заокружена главната група од 25 екипи.
3 Поредок
3.1 Завршен пласман
Партер

Партер е гимнастичка вежба која се работи на душеци со димензии 12 х 12 метри. Работата на оваа вежба може да биде пропратена со музика, но и не мора. Потребно е доста напорно вежбање, посветеност и истрајност како би се совладаат движењата на оваа вежба.
Гимнастичките скокови и акробатските вештинни кои се изведиле во големи амплитуди на извесн начин покажуваат грациозност и спремност вежбачот.
Мерки на заштита:
* При оваа вежба , гимнастичарот треба да биде максимално сконцентриран.
* Партер може да се работи само на еластична и мека подлога или душеци, за да се избегне повреда.
* Подлогата на која се работи партер не смее да биде иритантна на кожата на гимнастичарите.
Јирген Клоп

Јирген Норберт Клоп (; роден на 16 јуни 1967 година) — германски фудбалски менаџер и поранешен професионален играч кој е актуелен менаџер во Премиер Лигата на тимот на Ливерпул.
Клоп го поминал поголемиот дел од својата 15-годишна играчка кариера во Мајнц 05, пред да стане нивен менаџер со најдолг стаж во период од 2001 до 2008 година, во кој тимот ја доживеал својата промоција во германската Прва Бундес Лига. Во 2008 година, Клоп бил именуван за тренер на Борусија Дортмунд, со кој успеал да ја освои лигата во сезоната 2011 и 2012 година, како и германскиот Куп во 2012, германскиот Супер Куп во 2013 и 2014 година,  како и да го одведе тимот во финалето УЕФА Лигата на Шампионите во 2013 година. Клоп ја освоил наградата за германски фудбалски менаџер на годината во сезоните 2011 и 2012 година, пред да замине од Дортмунд во 2015 со што станал, тренер со најдолг стаж во историјата на клубот. Во октомври 2015 година, Клоп го презел тимот на Ливерпул, и истата сезона го одвел до финалето на Лига Купот на Англија и УЕФА Европа Лига.
Донечка Народна Република

Донечка Народна Република, скратено ДНР (|Донецкая Народная Республика, |Донецька Народна Республіка) — непризнаена држава во Источна Европа. Таа била прогласена во месец април 2014 година во границите на Донечката област која де јуре е дел од територијата на Украина. Географски републиката граничи со Украина на север и на запад, со Русија и исто така самопрогласената Луганска Народна Република на исток, a на југ излегува на Азовското Море.
Релјефот на републиката е ридско рамниште, испресечено од речните долини. Просечната надморска височина на теренот е 140 метри. Главен и најголем град е Донецк. Според статистики на владата на ДНР од 1 јануари 2018 година на нејзина територија живеат околу 2 милиони жители. Службени јазици на републиката се рускиот и украинскиот, додека официјална валута е руската рубља.
Иако де факто постои, Донечката Народна Република не е признаена од поголемата меѓународна заедница. Таа единствено е официјално признаена од ЛНР и на 27 јуни 2014 година од исто така самопрогласената Јужна Осетија. Со указ на претседателот Владимир Путин, од 18 февруари 2017 година, граѓаните на ДНР може да патуваат, работат и студираат во Русија. Според Украина, Донечката Народна Република е создадена и управувана од „терористичка организација“.
1 Историја
;Прогласување
Како резултат на проруските немири во Украина во 2014 година, на 6 април проруски сепаратисти упаднале во зградата на локалната управа во Донецк и повикале на вонредна седница на Донечката област на која ќе се закаже референдум за соединување на областа со Русија, сличен на оној во Крим, а во спротивно тие ќе ги отпуштат сите членови на локалниот совет и ќе прогласат т.н. народен мандат, со што ќе се изберат нови членови на советот. Така, наредниот ден, на 7 април била прогласена Донечката Народна Република.;Независност од Украина
На 11 мај 2014 година на териториите под контрола на сепаратистите во Донечката и Луганската област се спровел референдум на кој во Донецк било поставено прашањето „Дали го поддржувате Актот за државна самостојност на Донечката Народна Република?“ на кој според информациите од ДНР излегле 74 отсто од населението и позивитно гласале 89%. Следниот ден, на 12 мај претседателот на привремената влада на ДНР, Денис Пушилин прочитал проглас во кој се објаснува дека врз основа на резултатите од референдумот, народот официјално ја прогласува Донечката Народна Република за суверена држава. Референдумот не е официјално признаен од ниту една држава, а некои земји го сметаат за неуставен и без легитимитет.
Ибупрофен

Ибупрофенот е лек во класата на нестероидни антиинфламаторни лекови (НСАИЛ) кој се користи во третманот на болка, треска и воспаление. Тука спаѓаат менструални болки, мигрена и ревматоиден артритис. Околу 60% од луѓето имаат подобрување со било кој даден НСАИЛ и се препорачува доколку еден не делува треба да се проба со друг. Може да се користи преку уста или интравенски. Обично дејството му започнува до еден час после администрирањето.
Џон Френч

Џон Френч' '', (John Denton Pinkstone), бил познат како Виконт француски. Станал национален херој во тек на Бурските војни. Бил главен командант на Британските експедициони сили на Западниот фронт во првата светска војна.
1 Животопис
Роден е во септември 1825 година, во Кент во англо-ирско семејсрво. Првата служба ја имал во англиска морнарица, а потоа станал офицер во англиска коњаница. Бил успешен и се промовирал вво тек на Нилската експедиција. Поѕнат е по тоа што бил миленик кај жените, поради што безмалку можел да ја заврши кариерата поради неговата вмешаност во раѕводот на еден офицер кој служел во Индија.
Неговите придонеси во Бурските војни, кога се повлекол со последниот воз пред опсадата во општината Ледисмит. Заповедал со Првиот корпус
во Алдершот, а потоа служел како главен инспектор на Армија. Во 1912 година станал началник на Главниот штаб и помагал во подготовки на војската за можната европска војна.
Неговата најважна улога била како ѕаповедник на британските сили (БЕФ) што се бореле на територија на Белгија и Франција Првата светска војна, а во период од 1916 до 1918 година бил главен командант на британски сили. Во тек на војната имал судир со францускиот генерал Шарл Ланрезак по тешките загуби што британцитее ги имале во Битката кај Монс и Ле Като.
Од 1919 до 1922 станал Лорд лиетрант на Ирска.
Починал на 22 мај 1925 година во Дел Кастл.
Облакодер „Истанбулски Сафир“

Истанбулски Сафир — облакодер кој се наоѓа во централната деловна област Левент, во Истанбул, Турција. Од 2016 година, ова е највисоката зграда во Истанбул и Турција. Истанбулски Сафир била четврта највисока зграда во Европа кога нејзината изградба била завршена во 2010 година и прв еколошки облакодер на земјата. Објектот има 54 спрата над нивото на земјата, од кои 47 спрата од објектот се наменети за станбена употреба, голем паркинг простор, трговски центар итн. Објектот може да се пофали со висина од над 238 метри надморска височина, додека зградата има целокупна конструктивна висина од 261 метри, вклучувајќи го и неговиот штит, кој е дел од дизајнот, а не радио антена
Објектот бил дизајниран од страна на компанијата Табанлиоглу, и денеска се состои од луксузни продавници и деловни простории, а е управувана од компанијата ''Kiler GYO''.Во близина на облокадерот поминува Европскиот пат Е80 и мостот Фатих Султан Мехмет. Зградата има директен пристап до станицата на метрото во Левент на улицата Бујукдере, во реонот на Шишли.
Универзитет „Македонија“ – Солун

Универзитетот „Македонија“ (грчки: ''Πανεπιστήμιο Μακεδονίας'') — универзитет кој се наоѓа во Солун, Грција.
Тој е втор по големина универзитет во градот (по универзитетот „Аристотел“). Во моментов се состои од осум одделенија кои се занимаваат главно со општествени, политички и економски науки.
1 Историја
Пред 1991 година, универзитетот бил познат како Солунско више училиште за индустриски науки (грчки: ''Eν Θεσσαλονίκη Ανωτέρα Σχολή Βιομηχανικών Σπουδών''). Во 1985 година биле формирани две одделенија - „Економија и менаџмент“ и „Бизнис администрација“. Во 1990 година универзитетот го добиле денешното име - Македонија, кога биле создадени три нови катедри.
2 Кампус
Универзитетот се наоѓа на ул. Егнатија 156. Кампусот е составен од група згради со вкупна површина од околу 40.000 квадратни метри, составена од амфитеатри, простории за настава и семинари, канцеларии и области на административни делови, ресторан (кој работи во текот на целата академска година), гимназија и книжарница. Исто така, постојат две соби каде може да се сместат 4-8 лица (претежно официјални посетители).
3 Факултети
Универзитетот на Македонија е поделен на четири академски училишта, кои понатаму се поделени во осум одделенија.
Училишта, Одделенија
Факултет за бизнис администрација
Факултет за економски и регионални студии
Факултет за општествени науки, хуманистички и уметнички науки
Факултет за информатички науки
Зулејха Сеидмамадова

Зулејха Сеидмамадова (|Züleyxa Seyidməmmədova; 22 март 1919 – 1999 година) била една од првите азербејџански женски пилоти и првата жена воен пилот на Азербејџан.
Сеидмамадова е родена во Баку на 22 март 1919 година. Таа добила дозвола за пилот во 1935 година, во авијатичарски клуб во нејзиниот роден град, а подоцна и на воздухопловна академија во Жуковски во близина на Москва. Таа била воен пилот во 586-тиот воен воздушен полк, еден од трите женски военовоздухопловен полкови основани од страна на Марина Раскова. Во текот на војната, таа се борела во над 40 воздушни битки и извела над 500 мисии со нејзиниот Јак-9.
Сеидмамедова починала во Баку во 1999 година.
1 Почести
* Орден на Ленин
* Орден на Црвеното знаме на трудот (2)
* Орден на Патриотската војна во 2 класа
* Орден на Црвената ѕвезда
* Значка на Честа (2)
2 Видете
* Лејла Мамадбејова - прва азербејџанска жена пилот, но која не летала во борба
* Зиба Ганијева - азербејџанска жена снајперист
Џорџино Вајналдум

Џорџино Грегион Емили Вајналдум (роден на 11 ноември 1990 година, во Ротердам) — холандски фудбалер, играч од средниот ред на Ал-Итифак и на холандската репрезентација.
Младински производ на тимот на Фејенорд, Вајналдум станал најмладиот играч кој некогаш дебитирал во клупската историја во 2007 година и настапил на 134 натпревари во текот на петгодишниот период. По неговото заминување од Фејенорд, Вајналдум поминал четири сезони во тимот на ПСВ Ајндховен, каде што тој го освоил холандскиот Куп во првата сезона и првенството во неговата последна. Тој исто така се здобил со наградата, холандски фудбалер на годината во неговото време со ПСВ. Во 2015 година, Вајналдум се приклучил во Премиер Лигата во тимот на Њукасл Јунајтед за £14.5 милиони фунти, но само една сезона подоцна тој заминал од клубот, поради испаѓањето на клубот од лигата, при што се приклучил на Ливерпул за 23 милиони фунти.
Вајналдум исто така има настапено на повеќе од 40 натпревари за репрезентацијата на Холандија, а своето деби го имал во 2011 година, и бил член на тимот кој го освоил третото место во 2014 година ФИФА Светското Првенство.
Саат-кула (Измир)

Саат-кулата во Измир (турски: ''İzmir Saat Kulesi'') — историска саат-кула која се наоѓа на плоштадот Конак во областа Конак во Измир, Турција.
Саат-кулата била дизајнирана од францускиот архитект Рејмонд Шарл и изградена во 1901 година за да ја одбележи 25-годишнината од пристапувањето на Абдул Хамид II на престолот (владеел 1876-1909). Самиот часовник бил подарок од германскиот цар Вилхелм II (владеел 1888-1918) и има османлиски стил на архитектура. Кулата е висока 25 метри и има четири фонтани, кои се поставени околу основата во кружен модел. Столбовите се инспирирани од мавритански теми.
Саат-кулата била прикажана на задната страна од турските банкноти од 500 лири од 1983-1989 година.
Во поранешните балкански провинции на Отоманското Царство, особено во денешните српски, босански и црногорски градови, како што се Белград, Сараево, Бања Лука, Градачац и Стара Варош, сѐ уште постојат такви кули од времето на отоманската ера.
Без крај (филм од 1985)

Без крај (полски: ''Bez konca'') - полски филм од 1985 година, во режија на Кшиштоф Кишловски, кој е и автор на сценариото, заедно со Кшиштоф Пјешевич. Главните улоги ги играат: Гразина Саполовска, Марија Пакулнис, Александер Бардини, Јежи Раѕивилович, Артур Барцис, Михал Бајор, Тадеуш Брадецки, Маржена Трибала итн.
1 Содржина
Дејството на филмот се случува во 1982 година и обработува две паралелни приказни: Урсула Зиро (ја игра Саполовска) останува вдовица по ненадејната смрт на нејзиниот сопруг, адвокатот Антек (го игра Раѕивилович). Таа е потресена од загубата на сопругот и се обидува да го заборави преку грижата за својот син, работејќи на преводот на Орвел, посетувајќи сеанси на хипноза, а еднаш води љубов со непознат странец. Меѓутоа, таа никако не може да се ослободи од спомените на Антек и често ѝ се причинува дека тој е присутен. Истовремено, неа ја посетува Јоана (ја игра Пакулнис) чиј сопруг Дарек (го игра Барцис) е затворен поради учество во синдикатот „Солидарност“, а негов адвокат бил Антек. Урсула го препорачува стариот адвокат Лабрадор (го игра Бардини), кој прифаќа да го брани Антек. Меѓутоа, Антек е тврдоглав и не прифаќа никаков компромис дури и по цена да биде осуден на затворска казна. Најпосле, Лабрадор успева да го убеди Антек да го запре штрајкот со глад и тој е осуден само на условна казна. При изрекувањето на пресудата, ниту Антек ниту Лабрадор не се радосни, зашто двајцата се чувствуваат како предавници на своите принципи. На крајот од филмот, Урсула не може повеќе да издржи без Антек и извршува самоубиство.
Зиба Ганиева

Зиба Паша кизи Ганиева (|Ziba Paşa qızı Qəniyeva, 20 август 1923 година, Шамахи, Азербејџан или во Узбекистан – 2010, Москва) била азербејџанск и филолог и жена снајперист за време на Втората светска војна (Северозападен фронт, 3 Московска комунистичка снајперска дивизија), наградена со Медал за одбрана на Москва, со Орденот на Црвеното знаме и со Орденот на Црвена ѕвезда.
1 Живот
Зиба Ганиева е Азербејџанка од страна на нејзиниот татко и Узбечка од страна на нејзината мајка. Во 1937 година, била примена на часови по танц во новоформираната узбечка филхармонија. Во 1940 година, таа се преселила во Москва за да се запише на руската Академија за театарска уметност, но доброволно се приклучила во армијата на 7 ноември 1941 година, набрзо по започнувањeто на Источниот фронт при Втората светска војна. Со неа била уште една снајперистка, Нина Соловеј.
За време на војната, Ганиева била радио оператор и шпионка која ја преминала фронтовата линија 16 пати. Таа учествувала во Битката за Москва. Воената служба на Зиба била прекината откако била тешко ранета за време на извидничка операција во предградијата на Москва во 1942 година. Таа била тргната од бојното поле, а потоа поминала 11 месеци во болница.
По војната таа го продолжила своето постгимназиско образование и во 1965 година, стекнала диплома по филологија.
2 Дела
* Qorkinin dekadentçiliyə və naturalizmə qarşı mübarizəsi (Борбата на Горки против декаденцијата и натурализмот), "Azərbaycan", 1955, №6
* О сатире Горького в период первой русской революции (За сатирата на Горки во периодот на Првата руска револуција), "Литературный Азербайджан", 1955, №12
* Страницы из истории революционной поэзии на урду (Страници за историјата на Револуционерната поезија на урду), "Народы Азии и Африки", 1970, №2
3 Видете
* Список на книги, статии и документарни филмови за снајперисти
Пасаж „Чичек“ – Истанбул

Пасажот „Чичек“ или ''Cité de Péra'' – познат историски премин (галерија или аркада) на улица Истиклал во областа Бејоглу во Истанбул, Турција. Таа ја поврзува улицата Истиклал со улицата Сахен.
1 Историја
Таа била отворена во 1876 година и денеска претставува покриена аркада во која се наоѓаат историски кафулиња, винарии и ресторани.
На местото првобитно работел Наумскиот театар, кој бил сериозно оштетен од пожарот во Пера во 1870 година. Театарот често го посетувале султаните Абдул Азис и Абдул Хамид II, а бил домаќин на операта на Џузепе Верди ''Il trovatore'' пред оперските куќи на Париз.
По пожарот од 1870 година, театарот го купил локалниот грчки банкар Христакис Зографос Ефенди, а архитект Клеантис Занос ја дизајнирал сегашната зграда, која во раните години била наречена ''Cité de Péra''. ''Yorgo'nun Meyhanesi'' била првата винарска куќа што требало да биде отворена овде. Во 1908 година, везирот Мехмед Саид-паша ја купил зградата.
По Руската револуција од 1917 година, многу сиромашни руски жени овде продавале цвеќиња, за да во 1940-тите стане позната како место каде можат да се купи цвеќе, од каде доаѓа и нејзиното име.
По реставрацијата на зградата во 1988 година, таа била повторно отворена како галерија со пабови и ресторани.
Најновата обнова била направен во декември 2005 година.
Бабин Дол (поток)

Бабин Дол — поток, односно мал постојан водотек (рекичка), десна притока на реката Вардар во Таорската Клисура, помеѓу селата Смесница, Страхојадица и Градовци и недалеку од Кадина Река. Извира во дол, веднаш источно под селото Градовци, под возвишенијата Церче и Грнчарица каде две помали поточиња се спојуваат во главниот водотек на Бабин Дол. Тече во источен правец и во месноста Дисавич излегува во мала рамнина, од каде тече под меѓународната железничка пруга Скопје - Велес, каде непосредно наспроти Ново Село се влева во Вардар. Потокот има постојан водотек и не пресушува, а зголемен водостој има во пролетните месеци по топење на снегот. Вкупната должина на водотекот на Бабин Дол изнесува нешто над 3 километри.
1 Галерија
Лука Кржалоски

Лука Кржалоски (20 октомври 1992, Скопје) — македонски политичар, претседател на Унијата на млади сили на ВМРО-ДПМНЕ, поранешен директор на ЈП Службен весник на РМ.
1 Животопис
Лука Кржалоски е роден во Скопје на 20 октомври 1992 година. Завршил гимназија во СУ „Јосип Броз Тито“ - Скопје, а дипломирал на Економскиот факултет - Скопје, насока менаџмент. Моментално е магистрант на Економскиот факултет во Скопје, насока маркетинг.
Кржалоски ја започнал својата политичка кариера како член на Извршниот комитет на Унија на Млади Сили на ВМРО-ДПМНЕ во 2011 година. Извршувал повеќе јавни партиски функции меѓу кои: директор на ЈП Службен весник на РМ, советник во советот на град Скопје, член на Извршен комитет на ВМРО-ДПМНЕ и други.
Српска култура

Србите, како народ кој живее претежно на територија на Србија и делумно во другите земји на поранешна Југославија, како и на други места во светот, имаат богата култура која имала значително влијание врз другите земји наБалканот, а во некои случаи и на целиот свет. Таа се остварувала во разните области на човечките активности, вклучувајќи ја музиката, книжевноста, филмот, ликовната и применетата уметност, дизајнот и модерните медиуми.
1 Српска книжевност
Најстариот ракопис и споменик на старата српска книжевност кој е напишан на српски јазик е Мирославово евангелие. Евангелието било напишано негде помеѓу 1180-тата и 1191 година и претставува литургиска книга од 362 страници, која била напишана на јазик кој бил преодна форма помеѓу старословенскиот јазик и славеносрпскиот јазик. Книгата е напишана од двајца монаси, Глигорие и, најверојатно, Версамелеон на бел пергамент. Ова дело е житие на Захумскиот кнез Мирослав, брат на големиот жупан Стефан Немања.
2 Поврзано
* Српска уметност
* Српска архитектура
* Историја на српскиот народ
* Српска наивна уметност
* Српска применета уметност и дизајн
* Српска книжевност
* Српска музика
* Српска епска поезија
* Српска хералдика
* Српска графика
* Кинематографија на Србија
* Српска телевизија
* Српско радио
* Српска фотографија
* Икона
* Дигитализација на српската култура
Олга Јовичиќ

Олга Јовичиќ Рита (Ужичка Пожега, 3 февруари 1921 — Прозор, 11 јули 1942) била учесник во Народноослободителната борба и народен херој на Југославија. Таа била првата жена политички комесар во Народноослободителната војска на Југославија.
1 Животопис
Олга Јовичиќ е родена на 3 февруари 1920 година во Ужичка Пожега. Брзо по нејзиното раѓање, семејството се преселило во Кралево, каде Олга го завршила основното училиште и гиманзија. На студии во Белград отишла во 1939 година. На факултетот брзо влегла во групата на напредните, авангардни студенти. Била примена во Комунистичката партија на Југославија во 1940 година.
Во јуни 1941 година, веднаш по нападот на Советскиот Сојуз, таа била уапсена од окупаторската власт. Во затворот се држела храбро и покрај мачењето. Во август 1941 година, успеала да избега од затворот заедно со уште една другарка и другар. Веднаш пристапила во партизанскиот одред „Јован Курсула“ од Кралево. Заедно со својата другарка биле првите партизанки во одредот. Набрзо станала одговорна за агитација и пропаганда, и одела по селата за да држи говори и состаноци.
За време на Првата непријателска офанзива, нејзиниот одред со главниот дел од партизанските единици се повлекле во Санџак. Кога се формирала Првата пролетерска бригада во Рудо, на 21 декември 1941 година, таа по барање на сите борци од нејзиниот одред е назначена за политички комесар на Првата чета на Четвртиот батаљон. Олга Јовичиќ била првата жена политички комесар во Народноослободителната војска на Југославија.
Таа храбро ги издржувала сите борби кои ги водел Четвртиот батаљон на Првата пролетерска бригада. Успеала храбро да го издржи Маршот на Игман планина, борбите на планината Јахорина, Втората и Третата непријателска офанзива, походот на Босанска Краина и движењето на бригадата кон сливот на реката Неретва. Со своето делување како комесар, сосема ја оправдала довербата на своите соборци.
Кога непријателот ги опколил партизанските единици на планината Романија, во зимата 1942 година, нејзината чета добила наредба да го затвори правецот од Рогатица. Иако била болна и со многу висока температура, таа не сакала да остане во амбулантата туку решила да појде по својата чета. Ги стигнала и им се придружила во сите борби таа ноќ, со кои е направен пробив кон Јахорина. Борбите биле во многу тешки зимски услови, кои таа успеала да ги издржи.
Во јули 1942 година, за време на борбите за местото Прозор, таа долго ги убедувала муслиманските жени од селото Дуга да им помогнат и да ги сместат партизанските борци. Кога се враќала кон положбата на својата чета била покосена од митралески оган. Тешко ранета, другарите ја однеле во селото каде и починала.
Со одлуката на Президиумот на народното Собрание на Федеративната Народна Република Југославија, 20 декември 1951. година била прогласена за народен херој.
Емилија Јакшиќ

Емилија Јакшиќ-Никезиќ (1924 — 1949), била учесник во Народноослободителната борба и општествено-политички работник на НР Србија.
1 Животопис
Емилија Јакшиќ е родена на 29 април 1924 година во Белград. Во младинското револуционерно движење се приклучила како ученичка во гиманзија. Станала член на Сојузот на Комунистичката младина на Југославија (СКОЈ) во 1940 година, на свои 16 години. Во август 1941 година, станала активен учесник на Народноослободителното движење и влегла во раководството на СКОЈ.
Како младински раководител учествувала во организирањето и изведувањето на акции против непријателот, диверзии и саботажи. Била уапсена во зимата 1941 година, и при спроведување во затвор, иако била со лисици на рацете, успеала да избега. Во јануари 1942 година, станала член на Комунистичката партија на Југославија. Со одлука на Месниот комитет на СКОЈ за Белград, таа била испратена во Земун како член на тамошниот Месен комитет. За време на работата во земунската организација, таа била трипати уапсена, но благодарение на својата снаодливост, а и со помош на партијата, секогаш успевала да се извлече. Во ноември 1942 година, таа станала секретар на Срескиот комитет на СКОЈ и член на Срескиот комитет на КПЈ за Земун.
Во октомври 1943 година, Покраинскиот комитет на КПЈ за Србија ја пратиле на работа во Шумадија како инструктор на Покраинскиот комитет на СКОЈ. Во 1944 година, станала член на Покраинскиот комитет на СКОЈ за Србија. По ослободувањето, Емилија Јакшиќ вршела разни должности во Сојузот на комунистичката младина на Југославија и во Комунистичката партија на Југославија. Таа загинала во сообраќајна несреќа кај Обреновец на 29 ноември 1949 година.
Емилија Јакшиќ била омажена за Марко Никезиќ, тогашен организационен секретар на Општинскиот комитет на Комунистичката партија на Југославија за Белград, а подоцна бил и претседател на Претседателството на ЦКСК на Србија.
Носителот е Партизанска споменица од 1941 година и други југословенски одликувања.
Една улица во земунската населба Нова Галеника го носи нејзиното име.
Премиер на Србија

Премиер на Србија, службено: Претседателот на Владата на Република Србија (|Председник Владе Републике Србије) — функционер на чело на Владата на Република Србија.
Претседателот на Владата ја води и насочува Владата, се грижи за единство на политичкото делување на Владата, ги свикува и води нејзините седници. Претседателот на Владата може на другите членови на Владата да им даде задолжителни упатства и посебни задолженија во склад со програмата и политиката на Владата. Пред изборот за тоа место, изложува експозе во Народното собрание во кое ги презентира целите и програмата на Владата. Мандатарот за состав на Владата на Србија, спрема Уставот на Србија, го предложува претседателот на Република Србија, после консултации со сите пратенички групи во Народното собрание.
1 Досегашни претседатели на Владата на Република Србија
Република Србија од 1991 година до сега имала 11 избрани претседатели на Влада (4 по осамостојувањето од 2006 година) и 3 вршители на должност на претседател на Влада (1 по осамостојувањето од 2006 година).
1.1 Список на претседатели на Владата на Република Србија
* Драгутин Зеленовиќ (15 јануари — 23 декември 1991)
* Радоман Божовиќ (23 декември 1991  — 10 февруари 1993)
* Никола Шаиновиќ (10 февруари 1993  — 18 март 1994)
* Мирко Марјановиќ (18 март 1994  — 24 октомври 2000)
* Миломир Миниќ (24 октомври 2000 — 25 јануари 2001)
* Зоран Ѓинѓиќ (25 јануари 2001  — 12 март 2003)
*''Небојша Човиќ (в.д.) (12 — 17 март 2003)''*''Жарко Кораќ (в.д.) (17 — 18 март 2003)''* Зоран Живковиќ (18 март 2003  — 4 март 2004)
* Воислав Коштуница (4 март 2004  — 7 јули 2008)
* Мирко Цветковиќ (7 јули 2008  — 27 јули 2012)
* Ивица Дачиќ (27 јули 2012 — 27 април 2014)
* Александар Вучиќ (27 април 2014  — 31 мај 2017)
*''Ивица Дачиќ (в.д.) (31 мај — 29 јуни 2017)''* Ана Брнабиќ (29 јуни 2017 — 6 февруари 2024)
*''Ивица Дачиќ (в.д.) (6 февруари 2024 - 2 мај 2024)''* Милош Вучевиќ (2 мај 2024 - 16 април 2025)
* Ѓуро Мацут (16 април 2025 -)
2 Поврзано
* Влада на Република Србија
* Список на премиери на Србија
Јивли Минаре

Џамија Аладин, Јивли Минаре или Улу џамија (турски: ''Ulu Cami'', „''Голема џамија''“) — џамија која се наоѓа во Анталија, Турција. Оваа историска џамија била изградена во времето на анадолскиот селџучки султан Кајкубад I. Џамијата се наоѓа во Калеичи (центарот на стариот град) по должината на улицата Кумхуриет, веднаш до Калекаписи Мејдани. Самото минаре на џамијата е украсено со темносини плочки и претставува обележје и симбол на градот.
1 Историја
Џамијата била за првпат изградена во 1230 година и целосно реконструирана по вторпат во 1373 година. Минарето е високо 38 метри и е изградено на квадратна камена основа.
Првата зграда (1230) била изградена околу 1225-7, за време на владеењето на селџучкиот султан Кајкубад I (1220-1237). Оригиналната џамија била уништена во 14 век, а во 1373 година од страна на Хамидите била изградена нова џамија на основа на византиската црква. Со своите шест куполи, таа претставува еден од најстарите примери на мулти-куполна конструкција во Анадолија.
Денес во зградата е сместен Етнографскиот музеј во Анталија и содржи облека, кујнски прибор, таписерии и разбои, чорапи, вреќи, килими, украси и номадски шатори. Таа била отворена за јавноста во 1974 година.
Крупајски извор

Крупајскиот извор се наоѓа во источна Србија под западниот дел на варовничката планина Бељаница, од десната страна на Крупајската река, на надморска височина од 220 метри. Изворот се наоѓа во атарот на селото Милановац оддалечено од Жагубица околу 35 километри.
1 Положба и одлики
Изворот спаѓа во групата на варовнички извори со температура на водата меѓу 9-11 °C. Дното на изворот е со амфитеатрален облик со стрмни и на места скоро вертикални страни. Изворската вода истекува формирајќи поток со вкупна должина од 435 метри и тече прво кон север во должина од 130 метри, а потоа свртува кон запад и после околу 300 метри се влева во Крупајската река. На изворот е изградена брана со висина од околу 3 метри, така да денес изворот има изглед на издолжено езерце со должина од 40 метри и ширина од 17 метри. Водата од езерото се прелива преку ѕидот на браната како привлечен водопад.
Во 1998 година направени се спелеолошко-нуркачко истражувања кои откриле пештерски простор длабок околу 70 метри, кој со еден свој крак во облик на инверзен сифон одел до подземниот дел на водниот базен кој е под варовничкиот масив на планината Бељаница. Потокот од браната до воденицата тече низ корито со стрмни страни кои на места прават водопади. Хидролошкиот режим на изворот и неговиот воден капацитет не се доволно проучени. Како и поголемиот дел од варовничките извори, и овој се одликува со многу променлив воден капацитет во текот на една година или во тек на повеќе години. Кај воденицата се наоѓа бетонска чешма со пет метални цевки низ кои истекува топла вода со температура од 26 °C и капацитет од 6-10 литри во секунда. Оваа вода потекнува од природен термален извор кој е каптиран и спроведен под земја до чешмите. На десетина метри од чешмите се наоѓа друг термален извор кој во облик на минијатурен водоскок настанал сам од себе од геолошката пукнатина.
Крупајскиот извор и природната околина со површина од девет хектари се заштитени како споменик на природата од национално значење за република Србија. Споменикот на природата „Крупајски извор“ е прогласен со одредбата на Владата на република Србија (службен весник на република Србија бр. 9/95) по основ на Законот за заштита на животната средина. Ова природно добро е од исклучително значење затоа што е еден од најсилните варовнички извори во Србија, а, по морфологијата на водоносникот, по хидролошките функции и другите природни одлики, и припаѓа на групата на најрепрезентативни гравитациски извори. 
2 Галерија
3 Поврзано
* Хомоље
Претседател на Србија

Претседателот на Република Србија е на шеф на државата во Србија. Се избира на непосредни избори и е со петогодишен мандат. Сегашниот претседател е Александар Вучиќ, победник во првиот круг од претседателските избори од 2017. година.
1 Историја
Иако Србија станала република уште во 1945 година, функцијата на Претседател на Републиката за првпат била воведена со Уставот од 1990 година. Пред тоа постоела функција на ''претседател на Претседателството на Социјалистичка Република Србија'', која била воведена со Уставот од 1974 година, а до тогаш функцијата на претседателот ја извршувал ''претседателот на Претседателството на Народното собрание''.
2 Надлежност
Според Уставот од 2006 година, претседателот на Република Србија:
* се избира непосредно, а го менува Народното собрание;
* може да биде избран најмногу двапати за претседател;
* ја претставува државата во земјата и светот;
* го предложува кандидатот за претседател на Владата на Народното собрание, откако ќе го сослуша мислењето на избраните претставници од изборните списоци;
* има право на вето на донесен закон и право да го врати на повторно разгледување. Доколку законот се изгласа по вторпат, претседателот на Република Србија е должен да го потпише;
* со декрет поставува и оповикува амбасадори на Република Србија врз основа на предлогот на Владата на Србија;
* ужива имунитет како народен пратеник;
* има право да го распушти Народното собрание и да распише избори за народни пратеници;
* прогласува вонредна состојба;
* доделува помилувања и одликувања;
* распишува избори и референдуми;
* не може да извршува друга јавна функција или професионална дејност.
Претседателот на Република Србија е истовремено и врховен командант на Војската на Србија. Во согласност со законот, командува со Војската, поставува, унапредува и разрешува офицери на Војската на Србија.
Ако претседателот на Република Србија е спречен да ги извршува своите должности, нив ги извршува претседателот на Народното собрание.
3 Мандат
Мандатот на претседателот на Република Србија трае пет години и почнува да тече од денот на полагање на заклетва пред Народното собрание. Доколку мандатот на претседателот на Републиката истекува за време на воена или вонредна состојба, тој се продолжува и трае до поминување на три месеци од денот на завршувањето на воената или вонредната состојба. Никој не може да биде избран повеќе од двапати за претседател на Републиката. Мандатот на претседателот на Република Србија престанува со поминување на периодот за кој  е избран, со оставка или со разрешување. Претседателот на Републиката поднесува оставка на претседателот на Народното собрание.
4 Вршители на должноста
Претседателите на Народното собрание на Србија, кои вршеле должност на претседател на Србија:
# Драган Томиќ (јули — декември 1997 година)
# Наташа Миќиќ (декември 2002 — февруари 2004 година)
# Драган Маршиќанин (февруари — март 2004 година)
# Предраг Марковиќ (март — јули 2004 година)
# Славица Ѓукиќ Дејановиќ (април — мај 2012 година)
5 Поврзано
* Избори за претседател на Србија
* Список на претседатели на Србија
6 Наводи
Комоедица

Комоедица (|Камаедзіца) — древен празник на пролетното будење на источните Словени кој потекнува од пагански времиња. Празникот е поврзан со култот на словенскиот бог Велес. Главниот настан е ритуалот на будење на мечката и враќање на природата во живот по зимскиот сон.
Специјален резерват на природата Горно Подунавје

Горно Подунавје е специјален резерват на природата кој се наоѓа во Војводина. Резерватот е остаток од некогашните пространи поплавени подрачја на Подунавјето. Го прават неколку одвоени целини: Моншторско мочуриште, Апатинско мочуриште и подрачјето на Штрпац, Козара и Карапанџа. Се наоѓа во алувијалната рамнина и тераса на левиот брег од Дунав, со надморска височина од 80-88 метри, со изразен микрорелјеф веднаш до границата со Унгарија до Богоево, во должина од 64 км и површина од 19,648 хектари.
1 Положба
Подрачјето на резерватот е збир од водени и копнени екосистеми. Најголемата површина ја заземаат мочуришниот тип на шуми кои секогаш се поплавуваат. Вакви изворно сочувани биотопи ретко можат да се најдат во Европа. Заедно со десниот брег и поплавуваните предели на Барања во Хрватска, кои се познати како Копачко мочуриште, и со поплавуваните области Карапанџа во Унгарија, тие заедно прават една природна целина.
2 Особености
Геолошката градба е претставена со квартерни творби кои прават слој на плиоценски седименти. Земјата ја создаваат алувијалните речни наноси и тоа претежно свеж алувиум, кој секогаш одново се таложи при секое излевање на Дунав. Се јавува и мочуришно земјиште со слој на глеа во долните слоеви, а на повисоките места се среќава мочуришна црница и чернозем, со појава на одделни места на солена земја. Дунав со својот тек, заедно со неговите меандри и поплавени места, дава основен белег на Горното Подунавје. Бавно течејќи, Дунав во овој предел прави ракавци, меандри, забавени текови, и се разлива во бари и мочуришта. Специјалниот резерват на природата Горно Подунавје е значаен центар на биоразновидност. Постои висок степен на диверзија на вегетациски типови кои се претставени со 156 различни синтаксономски единици во рамки на 14 класи, 18 редови, 32 фамилии и 51 растителни родови, кои заедно сочинуваат преку 1000 растителни видови. Од фауната присутни се: 55 вида на риби, 11 вида водоземци, 9 вида на влекачи, 230 вида на птици и 51 вида на цицачи. Постојат и голем број на безрбетници, од кои се издвојуваат пеперутките, со преку 60 видови на дневни пеперутки.
3 Заштита
Поради своите исклучителни природни вредности, Горно Подунавје, во 1989 година, беше прогласено за меѓународно значајно живеалиште на птици (ИБА). Горно Подунавје е составен дел на потенцијалниот резерват на биосфера Драва-Мура и се наоѓа на списокот на потенцијално важни подрачја за впишување во списокот на Рамсарската конвенција.
4 Поврзано
* Природни резервати во Србија
* Дунав
* Бачко Подунавје
Хаџи I Гирај

Хаџи I Гирај или Мелек Хаџи Гирај (кримскотатарски: ''Bır Hacı Geray'', بیر-حاجى كراى''‎‎; Melek Hacı Geray'',ملک خاجى كراى‎‎, починал во 1466) — основач и прв владетел на Кримското ханство. Според традицијата, се смета дека бил потомок на 11-тата генерација на Тогрул I, хан на Кераитите, чии потомци се венчале со Џингисидите (монголски императорски клан на Џингис Кан и неговите наследници).
Тој седнал на престолот по долгата борба против хановите на Златната Орда за независност на Кримското ханство, во кое бил поддржан од Големото Војводство Литванија. Додека некои извори тврдат дека дошол на власт уште во 1428 или 1434, првите монети на Хаџи I Гирај не се порано од 1441 година.
Хаџи I Гирај ја основал династијата Гирај и го вовел новиот државен симбол: „''taraq tamğa''“ кој е изведен од знаците на Златната орда. Тој ја основал својата резиденција во селото Салачик (во близина на денешен Бахчисарај во близина на тврдината Чуфут Кале). Современиот европски извор, ''The Chronicle of Dlugosz'', го опишува како личност со исклучителни лични вредности и како совршен гувернер.
Според некои историчари во 1456 година тој бил соборен за краток период од револтот на неговиот сопствен син Хајдер, но бил обновен истата година.
Хаџи I Гирај е погребан во Дурбе во Салачик во Бахчисарај.
Фелипе Каиседо

Фелипе Салвадор Каиседо Корозо (роден на 5 септември 1988 година) — еквадорски фудбалер, напаѓач на Лацио и на еквадорската репрезентација.
Сениорската репрезентативна кариера ја започнал од 2005 година, а својата земја ја претставувал на Копа Америка 2007 и Копа Америка 2011, како и на Светското првенство 2014 година. Каиседо е исто така петтиот најдобар стрелец на сите времиња со 23 гола зад своето име.