procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Џејн Акројд

Џејн Акројд (родена 1957) е британска уметничка најпозната по нејзините јавни скулптури. Таа живее и работи во Лондон.
1 Биографија
Акројд е родена во Лондон и од 1979 до 1982 година ја посетувала Уметничката школа Сент Мартин. Потоа студирала за магистерски студии на Кралскиот колеџ за уметност во текот на 1982 и 1983 година. Во 1984 година таа била уметник во Лестершир и ја имала својата прва самостојна изложба во галеријата ''Кингсгејт''. Од 1988 година таа е редовен излагач на летните изложби на Кралската академија во Лондон и имаше серија самостојни изложби во галеријата Андерсон О'Деј. Акројд учествуваше на првата Отворена изложба на скулптури на Академијата на Кралската Западна Англија одржана во 1993 година.
Јавните дела на Акројд често прикажуваат птици и животни, на пример ''Мачка'' во старата библиотека во Харлоу. Други јавни провизии вклучуваат ''Па'' во Музејот на Харлоу, на местото на поранешната Кралска бесплатна болница во Ислингтон и во Хејмаркетот во Лондон. Уметничкиот совет Англија, Друштвото за современи уметности, Управата за образование во Лестершир и Паркот за скулптури Гудвуд имаат дела од Акројд.
2 Награди
* Во 1983 година Акројд ја добила Специјалната награда Мелчет за работа во челик и стипендија за патување во Карара во Италија.* За време на нејзиниот престој во Кралскиот колеџ за уметност, Акројд ја доби наградата за грнчарство Фулам.* На Акројд му беше доделена наградата Европа Ностра за обновата на Старата кралска бесплатна болница, Ислингтон во 1993 година, во соработка со архитектите Левит Бернштајн.* Во 1995 година Акројд ја добила наградата на Фондацијата Џексон Полок-Ли Краснер во Њујорк.
3 Работи во збирки
Наслов, година, материјал, Галерија бр., Галерија, Локација
'''', 1983 година, заварен мек челик, 14, Харлоу Арт Траст, Харлоу, Англија
''Пилешко'', -, метал, 0589, Колекција на уметнички дела на Советот на округот Лестершир, Лестершир, Англија
''Куче'', -, метал, 0922, Колекција на уметнички дела на Советот на округот Лестершир, Лестершир, Англија
''Сè освен мијалник во кујната'', 2011 година, бакар, С.2011 година.686. CC, Централ Сент Мартинс, Лондон, Англија
''Кралицата Викторија'', 1987 година, заварен челик, 3774, Универзитетската болница Западен Мидлсекс, Лондон, Англија
'''', -, благ челик, CM20_TJ_S034, Музејот Харлоу, Харлоу, Англија
Франсоаз Демулдер

Франсоаз Демулдер (9 јуни 1947 &#x2013; 3 септември 2008 година) била француска воена фотографка која во 1976 година станала првата жена што ја добила наградата Светска фотографија на годината за печатот. Победничката слика беше црно-бела фотографија на Палестинка која ги крева рацете кон маскиран милиционер во бејрутскиот кварт Ла Карантајн опустошениот од војната.
1 Раниот живот
Родена на 9 јуни 1947 година, Демулдер, наречена Фифи, била ќерка на електроинженер. Згодна и срамежлива кафеавокоса девојка, таа прво била модел пред да следи фотографија во Виетнам. Токму оваа љубовна авантура ја започнала нејзината кариера како воен фотограф.
2 Кариера
Откако ја покривала Виетнамската војна три години, само-направениот авантурист патувала во други кризни места во светот, вклучувајќи ги Ангола, Либан, Камбоџа, Ел Салвадор, Етиопија, Пакистан и Куба. Таа често патувала на Блискиот Исток каде видела многу грешки во извештаите за Јасер Арафат, со кој Демулдер имала врски преку пријателство. Таа, исто така, ја следела Иранско-ирачката војна. Потоа, на почетокот на Заливската војна во 1991 година, таа била една од неколкуте новинари присутни во Багдад кога градот бил бомбардиран. Работела за прес-агенциите Гама и Сипа Прес и за изданијата ''Тајм,''''Лајф'' и ''Њусвик.''
Таа е позната по две посебни фотографии кои ги направила. Првата доловува симболичен пример кога тенк од Северен Виетнам ја скршил портата во Палатата на независноста во Сајгон, за време на заземањето на градот на 30 април 1975 година. Втората ја направила, во 1977 година, првата жена добитничка на World Press Photo. Назначена како најдобра снимка на годината, оваа црно-бела слика, снимена во Бејрут на 18 јануари 1976 година, прикажува Палестинка која моли милитантна Фаланга пред куќа зафатена од пламен, за време на масакрот на Карантина (Карантин) соседството на Источен Бејрут.
На 29 октомври 2003 година, продажбата на солидарност собрала 300 фотографии од меѓународни фотографи. Продажбата била организирана од париската галерија Ву, а била пријавена сума од 171.000 евра наменета да му помогне на француски фоторепортер кој бил многу болен и без социјално осигурување. На аукцијата, фотографијата на Демулдер, која победила на натпреварот World Press Photo, продадена е за 11.000 евра на Јан Артус-Бертранд.
3 Смрт
Демулдер починала на 3 септември 2008 година, на 61-годишна возраст, откако доживеала срцев удар во болница во париското предградие Левалоа-Пер. Ракот ја оставил параплегична во 2003 година.
4 Награди
* 1977 година, Светска фотографија на годината за печатот, Светска прес фотографија, Амстердам, за нејзината фотографија од масакрот во Карантина.
5 Колекции
Делото на Демулдер се чува во следните јавни збирки:
* Национална фондација за современа уметност 
* Nicéphore-Niepce музеј на Шалон-сур-Саон
Беатрис Офор

Беатрис Офор (1864-1920) била британска сликарка. Таа е првенствено позната по портрети, често од езотерична природа.
1 Живот
Офор е родена во 1864 година во Сиденхем, Кент и тренирала на Уметничката школа Слејд во Лондон, каде што станала блиска пријателка на Моина Матерс. Во 1892 година се омажила за Вилијам Фаран Литлер, уметник и вајар.
Голем дел од нејзината работа се состоела од претстави на глави на млади жени. Еден извештај објавен во 1907 година вели дека:познатите „Offor Heads“ се познати низ целиот свет. Навистина, може да се каже дека госпоѓицата Беатрис Офор е една од најпопуларните уметници на денот, нејзините слики се барани со нетрпение, а издавачите се натпреваруваат меѓу себе за честа да ги покажат нејзините дела на јавноста.Нејзините слики биле редовно прикажувани на Кралската академија на уметностите. Таа често ги користела своите сестри како модели, често сликајќи невести и голи жени. Таа, исто така, насликала портрети на Џозеф Хауард пратеник и Сер Ралф Литлер, К.Ц. Таа насликала и копија од ''Богородица и дете'' на Перуџино за парохиската црква Тотенхем.
Некое време била сместена во Челзи - каталозите на Кралската академија даваат адреса на патот на кралот од 1899 година - но по нејзиниот втор брак со Џејмс Филип Биван, увозник на овошје, во 1907 година, таа се преселила во Брус Гроув, Тотенхем, во Северен Лондон. Таа доживеала нервен слом во 1919 година, а починала на 7 август 1920 година од повреди здобиени по пад од прозорец. Во истрагата била заведено за самоубиство со нездрав ум. Таа е погребана на гробиштата Брокли и Лејдивел.
2 Јавни збирки
Речиси 40 нејзини слики се чуваат во колекцијата на Музејот на замокот Брус, Тотенхем; тие вклучуваат портрети на млади жени, локални достоинственици и жена за која се верува дека е романописецот „Оуида“. Нејзиниот портрет на Сер Ралф Литлер е во уметничката колекција на Мидлсекс Гилдхал.
Стогодишнината изложба „Сестри, сирени и светци: замислувајќи ги жените на Беатрис Офор“ во замокот Брус е продолжена до декември 2021 година.
3 Избрани слики
Рут Нојдек

Рут Клозиус-Нојдек (5 јули 1920 година - 29 јули 1948 година) била надзорник на Шуцштафел (СС) во комплексот на нацистичкиот концентрационен логор од декември 1944 до март 1945 година. Таа била погубена за воени злосторства.
1 Раниот живот
Рут Клозиус е родена во Бреслау, Германија (сега Вроцлав, Полска). Подоцна се омажила и била позната како Рут Нојдек или Рут Клозиус-Нојдек.
2 Работа во кампот
Во јули 1944 година таа пристигнала во концентрациониот логор Равенсбрук за да започне со обука како чувар во логорот. Нојдек наскоро почнала да ги импресионира своите претпоставени со нејзината немилосрдна бруталност кон затворениците, што резултирала со нејзино унапредување во чинот ''Блокфурер'' (надзорник на касарната) кон крајот на јули 1944 година.
Во логорот Равенсбрик, таа била позната како една од најнемилосрдните жени чувари. Поранешната француска затвореничка Женевјев де Гол-Антониоз по војната коментирала дека видела дека Нојдек му го „пресекол вратот на затвореникот со остриот раб на неговата лопата“. Во декември 1944 година таа била унапредена во ранг Оберауфсечерин и се преселила во комплексот за истребување Укермарк по патот од Равенсбрук. Таму учествувала во изборот и погубувањата на над 5.000 жени и деца. Нојдек или нејзиниот колега од СС ''Ауфсехеринен'' ги малтретирале затворениците. Во март 1945 година. Нојдек станала шеф на логорот Барт.
3 Фаќање и извршување
На крајот на април 1945 година таа побегнала од логорот, но подоцна била заробена и затворена додека британската армија ги истражувала обвиненијата против неа. Во април 1948 година, таа била обвинета на третото судење во Равенсбрик, заедно со други жени од Шуцштафел (СС). Од 28-годишната поранешна супервизорка на СС ги признала обвиненијата за убиство и малтретирање против неа.
Британскиот суд ја прогласила Нојдек за виновна за воени злосторства и ја осудиле на смрт со бесење. 29 јули 1948 година таа била погубена од британскиот џелат Алберт Пиерпоинт на бесилка во затворот Хамелн, Западна Германија.
4 Поврзано
* Чувари во нацистичките концентрациони логори
Џесика Бакхаус

Џесика Бакхаус (родена 1970 година) е германска фотографка.
1 Ран живот
Бакхаус е родена во 1970 година Куксхавен, Германија. Во 1986 година се преселила во Париз. Во 1992 година, на 22-годишна возраст, таа се запознала со француската фотографка Жизел Фројнд, која и станала пријателка и влијателен ментор.
2 Кариера
Нејзините дела се чуваат во збирките на Музејот за ликовни уметности Хјустон и Уметничката галерија на Универзитетот Јеил.
3 Фото книги
*''Исус и црешите'' (2005)*''Што се уште останува'' (2008)*''Еден ден во ноември'' (2008)*''Сакав да го видам светот'' (2011)
Јелена Тинска

Јелена Тинска ( Земун, 25 април 1953 ) е српска глумица, балерина, танчерка, писателка, колумнист и водителка.
1 Биографија
Родена како Јелена Петровиќ од татко Александар Петровиќ, писател и преведувач. Завршила во петтата белградска гимназија и балетската гимназија Лујо Давичо. Дипломирала глума на Факултетот за драмски уметности во Белград и историја на уметност на Филозофскиот факултет во Белград.
Нејзината ќерка Милица Зелда Тинска е глумица, а нејзината ќерка Љубица Џентл Тинска е балерина.
Марија Елизабет Холанд

Марија Елизабет Холанд (1836 - 1878) била јужноафриканска ботаничка уметничка и собирачка на растенија.
1 Ран живот
Таа била најстарата од четиринаесетте деца и била во брак со Џон Холанд од Порт Елизабет. Нејзиниот дедо бил Џејкоб Глен Кујлер.
2 Кариера
Таа придонела за том I (1860) од ''Thesaurus capensis'' на Вилијам Хенри Харви, и добила пофалби од Харви за нејзините „добро изведени контури цртежи“.
;
Јохана Борман

Јохана Борман (10 септември 1893 - 13 декември 1945) била германски затворски чувар во неколку нацистички концентрациони логори од 1938 година. Таа била погубена како воен злосторник во Хамелн, Долна Саксонија, Германија, по судење, 1945 година.
1 Проба и извршување
На нејзиното судење, Борман рекла дека се приклучила на помошната СС во 1938 година. „Да заработам повеќе пари. Таа најпрво служела во концентрациониот логор Лихтенбург во Саксонија под команда на СС ''Оберауфсечерин'' Јане Бернига со уште 49 СС жени.
Во 1939 година таа имала задача да го надгледува работниот тим во новиот женски камп во Равенсбрик во близина на Берлин. Во март 1942 година, Борман била една од неколкуте жени избрани за притвор во Аушвиц во окупирана Полска. Ниска по раст, таа била позната по својата суровост. Жртвите ја нарекувале „Визел“ (ласица) и „жена со кучиња“. Во октомври 1942 година, Борман отишла во Аушвиц-Биркенау како ''Ауфсечерин''. Нејзини супервизори биле Марија Мандл, Марго Дрешел и Ирма Гризес. Борман на крајот била префрлена во Буда, блискиот логор каде што продолжила да малтретира затвореници.
Во 1944 година, додека германските загуби растеле, Борман била префрлен во помошниот логор во Хинденбург (денешна Забрзе, Полска) во Шлезија. Во јануари 1945 година, таа се вратила во Равенсбрук. Во март, таа пристигнала на своето последно место, Берген-Белзен, во близина на Целе, каде служела под Јозеф Крамер, Ирма Гризе и Елизабет Волкенрат (сите служеле со неа во Биркенау). Британската армија на 15 април 1945 година го заробила Берген- Белсен, наоѓајќи над 10.000 трупови и 60.000 преживеани. Ослободителите ги принудиле сите членови на СС да ги носат мртвите.
Во 1944 година, додека германските загуби растеле, Борман била префрлен во помошниот логор во Хинденбург (денешна Забрзе, Полска) во Шлезија. Во јануари 1945 година, таа се вратила во Равенсбрук. Во март, таа пристигнала на своето последно место, Берген-Белзен, во близина на Целе, каде служела под Јозеф Крамер, Ирма Гризе и Елизабет Волкенрат (сите служеле со неа во Биркенау). Британската армија на 15 април 1945 година го заробила Берген- Белсен, наоѓајќи над 10.000 трупови и 60.000 преживеани. Ослободителите ги принудиле сите членови на СС да ги носат мртвите.„Таа куцаше низ ходникот, изгледаше старо и исцрпено. Таа имаше 42 години (вистинска возраст, 52), стоеше нешто повеќе од пет метри. Таа се тресеше додека ја ставаа на вага. Таа на германски рече: „Имам мои чувства“.
2 Наводи
Фани Блад

Френсис „Фани “ Блад (1758 – 29 ноември 1785) била англиска илустраторка и едукаторка и долгогодишна пријателка на Мери Волстонкрафт.
1 Ран живот
Блад е родена во 1758 година, ќерка на Метју Блад Помладиот (1730–1794) и Керолин Ро (околу 1730–1805).
2 Кариера
На Фани Блад и платил ботаничарот Вилијам Кертис да сликала диви цвеќиња за неговата книга ''Флора Лондиненсис''. Ова создало приход за нејзиното семејство. Фани била свршена со Хју Скис, но нејзиниот вереник отишол на море за да воспоставел пари кои ќе го финансирале нивниот брак.
Фани Блад и нејзиниот брат, поручникот Џорџ Блад (1762–1844), биле добри пријатели со Мери Волстонкрафт. Тие се запознале во 1774 година по воведувањето на заедничките пријатели, Клерс. Како што напишал Вилијам Годвин, Мери „склучила толку жестоко пријателство што со години ја сочинувале владејачката страст на нејзиниот ум“.
Блад, заедно со Мери Волстонкрафт и сестрите на Волстонкрафт, Елиза и Еверина, отвориле училиште прво во Ислингтон, кое набрзо пропаднало, а потоа и во Њуингтон Грин. Училиштето било комбинирано со пансион за жени и нивните деца. На 24 февруари 1785 година, Фани Блад се омажила за Хју Скис (роден околу 1758 година), трговец со вино од Даблин. Кога Блад се омажила и го напуштила училиштето, Волстонкрафт заминала и за да се грижи за својата пријателка, исто така, второто училиште пропаднало.
Блад умрела при породувањето во Лисабон, Португалија, на 29 ноември 1785 година. Волстонкрафт била длабоко погодена од смртта на Блад и делумно го инспирирала нејзиниот прв роман, ''Марија: Фикција'' (1788). Волстонкрафт и го дала името на својата ќерка Фани Илеј (1794–1816) по нејзината пријателка.
3 Библиографија
* Годвин, Вилијам, ''Мемоари на авторот на Оправдување на правата на жената'' . Eds. Памела Клемит и Џина Лурија Вокер. Питерборо: Broadview Press, 2001 година.ISBN 1-55111-259-0 .
Хана Чубач

Хана Чубач (6 јануари 1941 - 19 февруари 2019) била украински поет и почесен уметник на Украина. Од 1971 г. била член на Националниот сојуз на писателите на Украина.
1 Биографија
Родена е на 6 јануари 1941 година во селото Плоске во областа Виница во Украинската Советска Социјалистичка Република. По завршувањето на средното и вечерното училиште во 1959 година, таа се преселила со нејзиниот сопруг во Киев, каде што дипломирала на Украинската академија за печатење. Работела како новинарка во повеќе хартиени медиуми од 1970-1980 година. Во овој период, таа ја започнала својата кариера како писател на литература за деца . Во 2016 година ја добила наградата Лесја Украина. Автор е на шеесетина книги и повеќе од петстотини песни. Таа починала на 19 февруари 2019 година.
Соња Кастл

Соња Кастл (14 јули 1929 година) е југословенска глумица.
1 Биографија
1.1 Детство и младост
Потекнува од еврејско буржоаско семејство. Таткото Ѓуро бил архитект, а мајката Јосипа била оперска пејачка која нагло ја прекинала кариерата поради неодобрувањето на нејзиниот сопруг и неговото семејство.
1.2 Образование и кариера
Започнала да танцува на петгодишна возраст во Ритмичкото училиште „Мирјана Јанечек Стропник“, а како ученичка танцувала во театарот „Детска империја“ на Тито Строциј и Младен Широла и „Кралицата на куклите“. Се школувала во Загреб кај Мерцедес Павелиќ, Маргарита Фроман и Милорад Јовановиќ. Професионалната кариера како балерина ја започнала во 1945 година во балетот на операта во Загреб, а во 1947 година танцувала соло улоги. Настапувала во балети како „Заспаната убавица“, „Балада за средновековна љубов“, „Ромео и Јулија“, „Пепелашка“, „Масакрот на амазонки“, „Прекрасен мандарински“, „Ѓавол во село“.
Својата единствена филмска улога Соња ја одиграла во филмот „ Застава“, каде го толкувала ликот на младата и перспективна балерина Марија. Соња ја напуштила кариерата како танчерка на 35 години, поради повреда на коленото. Набргу потоа станала директорка на Балетот на Хрватскиот народен театар во Загреб (ХНК). Следните 40 години се занимавала со кореографија. Кореографирала самостојно, во земјата и во странство. Била и директорка на балетот во Клагенфурт, Австрија.
Во 2007 година била објавена нејзината монографија „Танцување значи живеење“, напишана од пејачот и публицист Давор Шопф и танчерот и балетски критичар Младен Мордеј Вучковиќ.
1.3 Приватен живот
Од вториот брак со докторот Борис Цимерман ја добила ќерката Мирјана, која на 22-годишна возраст загинала во сообраќајна несреќа.
Јохана Хелена Херолт

Јохана Хелена Херолт (1 мај 1668 – 1723) била ботаничка уметница од 18 век од Германија.
1 Биографија
Херолт била најстарата ќерка на сликарите Марија Сибила Мериан и Јохан Андреас Граф и научила да слика од нив заедно со нејзината сестра Доротеа Марија Граф. Иако е родена во Франкфурт, во 1670 година семејството се преселило во Нирнберг, каде што била израсната. Во 1681 година, нејзината мајка се вратила во Франкфурт без нејзиниот татко, за да живеe со нејзината мајка по смртта на нејзиниот очув Џејкоб Марел. Иако Јохан Граф му се придружил на неговото семејство подоцна, во 1686 година Мериан го напуштила својот сопруг и се преселила со двете ќерки и нејзината мајка во верската заедница на Лабадисти во Виуверд, Фризија. Јохан Граф направил различни обиди за помирување, но на крајот се вратил во Германија. Во 1691 година, четирите жени се преселиле во Амстердам, каде што основале студио сликајќи цвеќиња и ботанички теми, продолжувајќи ја работата на Мериан на „Книгата на гасеницата“. Јохана се омажила за трговецот Џејкоб Хендрик Херолт, исто така поранешен Лабадист, на 28 јуни 1692 година. Тие имале две деца и Јохана почнала да презема свои обврски, работејќи за Агнес Блок и Амстердам Хортус како нејзината мајка.
Јохана се преселила со нејзиниот сопруг во Суринам во 1711 година, каде што починала некаде по 1723 година.
2 Работа
Нумерирана серија од 49 цртежи потпишани од Херолт на велум се наоѓале во колекцијата на музејот Херцог Антон Улрих, во Брауншвајг. Оваа серија е веројатно нарачана од ботаничарот и колекционер од Менонит Агнес Блок. Други цртежи на Херолт се во Британскиот музеј.
Мери Бејкер

Мери Бејкер ( ф. 1842 &#x2013; 1856) била англиска сликарка на портрети и портретни минијатури.
Таа е родена во Лондон и произведувала дела за Друштвото на уметностите, но и изложувала минијатури и портрети на Кралската академија во период од четиринаесет години (1842-1856). Пример од нејзината работа, насликан со масло, е зачуван во музејот Викторија и Алберт во Лондон.
1 Поврзано
; Англиски сликарки од почетокот на 19 век кои изложувале во Кралската академија за уметност
2 Наводи
* Фоскет, Дафне (1972) ''Речник на британски минијатурни сликари, том I'', Фабер и Фабер, Лондон ( )
Марги Адам

Марги Адам (родена 1947 година во Ломпок, Калифорнија, САД) е американски музичар и композитор.
1 Ран живот и образование
Марги Адам е родена во 1947 година во Ломпок, Калифорнија. Нејзиниот татко бил издавач на весници кој компонирал музика на страна, а нејзината мајка била класична пијанистка. Адам почнала да свири пијано како дете. Адам дипломирала на Универзитетот во Калифорнија, Беркли во 1971 година.
Во 1973 година, додека присуствувала на женскиот музички фестивал во Сакраменто, таа настапила за време на отворената сесија за микрофон и ја започнала својата кариера како професионален музичар. Следната година, првиот Национален женски музички фестивал се одржал во Шампејн-Урбана, Илиноис. Адам го предводела фестивалот, заедно со Мег Кристијан и Крис Вилијамсон. Таа конференција била заслужна како помош за формирање на женското музичко движење, со Адам во првите редови.
2 Музичка кариера
Нејзиниот прв албум, ''Марги Адам'', бил промовиран со турнеја во 50 градови, која завршила со изведба на нејзината песна, „Ќе одиме напред“ на Националната женска конференција во Хјустон. Песната брзо станала химна на лезбејското феминистичко движење и сега е дел од архивата за политичка историја во музејот Смитсонијан. Во 1978 година, стана соработник на Женскиот институт за слобода на печатот (WIFP). WIFP е американска непрофитна издавачка организација. Организацијата работи на зголемување на комуникацијата меѓу жените и поврзување на јавноста со форми на медиуми базирани на жени. Адам Во текот на раните 1980-ти, Адам настапувала на разни концерти и собирање средства за феминистички кандидати и каузи, вклучувајќи ги и претставниците на Амандманот за еднакви права, за кои таа патувала на турнеја во 20 градови.
Адам ја компонирал песната „Најдобар пријател (Песна на еднорог)“, обработена од Питер, Пол и Марија. Од 1975 до 1984 година, Адам работела со менаџерката и музички продуцент Барбара Прајс, промовирајќи женска музика и издавајќи свои албуми на Pleiades Records. Адам ги предизвикала конвенционалните практики на управување со тоа што имала само женски екипаж за време на нејзините настапи и турнеи. Откако била на „радикален одмор“, од 1984 година, Адам се вратила на пишување музика во 1991 година и била на национална турнеја во 1992 година за да го поддржи нејзиниот нов албум, ''Друго место''. Во 1996 година ја започнала турнејата Три од срцата со колегите пијанистки Лиз Стори и Барбара Хигби. Во 1998 година, таа спровела турнеја за да ја подигне свеста за услугата на феминистичките книжарници што им ја даваат на женската заедница.
Марги Адам продолжувала да компонира и настапува на различни места низ САД и Канада. Поновите дела ги вклучуваат ''Најдоброто од Марги Адам'' (1990), ''Авалон'' (2001) и ''Портал'' 2005 година.
3 Поврзано
* Женска музика
Бојана Машковиќ

Бојана Машковиќ ( Белград, 7 октомври 1985 година) е српски пејач, текстописец и текстописец. Таа е идеен креатор на проектот и хуманитарен концерт ''Child of Dreams'', кој е посветен на децата заболени од рак.
1 Образование
На девет години се запишала во музичкото училиште „Јосип Славенски“ во Белград, насока пијано. Посетувала паралелно и во гимназијата „Јосип Славенски“ и гимназијата „Свети Сава“, за целосно да се запише на Факултетот за музичка уметност, каде што дипломирала со просечна оценка 9,5 на насоката Општа музичка педагогија. Заедно со теоретската насока во гимназијата музичка школа посетувала и насока за соло пеење во музичкото училиште Стеван Стојановиќ Мокрањац. За време на студиите на Факултетот за музичка уметност го освоила првото место на државниот натпревар во солфеж за млади студенти во Србија.
2 Педагошка работа
Таа предавала десет години. Пет години работела во гимназијата Артимедија како професор по солфеж, теорија на музика, историја на музика, музика и пеење. Тренирала и млади поп пејачи. Заедно со композиторот и музички продуцент Марко Кон и младиот композитор на детски песни Немања Михајловиќ е основач на училиштето Voice Stars Factory.
3 Музичка кариера
Со пеење и глума се занимавала од четиригодишна возраст. Била член на детскиот хор на театарот Пуж. Се занимава со компонирање и пишување текстови како и со пеење придружни вокали. Како вокален солист има настапувано на многу регионални музички фестивали во Србија и регионот. Таа била вокален солист во емисијата ''Пази све обојено'', која се емитувала на Првата програма на РТС од 1996 до 1998 година. Таа настапила во 2019 година, и како еден од гостите солисти на Рок операта на Новосадскиот Биг Бенд. Таа била придружен вокал на концертите на групата Хари Мата Хари и Рибља Чорба во шоуто Луда Народна Ноќ.
3.1 Музички фестивали
Како композитор и текстописец, таа била на вечер на млади ѕвезди во 2011 година, учесник на музичкиот фестивал Сунчане скале во Црна Гора. Тогаш таа била и член на жирито на главната вечер на фестивалот.
3.2 Песна за Евровизија
Таа дебитирала на натпреварот Беовизија 2020 година со песната ''Као музика'' за која таа го напишала текстот. Вториот пат е, 2022 година, учествувала на изборот за Песна на Евровизија со песната ''Lady''.
4 Хуманитарна акција
Таа е ангажирана во хуманитарна работа, имплементатор и креатор на идејата на проектот и хуманитарен концерт Child of Dreams, кој е посветен на децата болни од рак и на здружението Секогаш со деца. Таа го компонирала и напишала текстот за песната ''Дете од соништата'', изведена од многу познати личности.
Амали Аткинс

Амали Аткинс (родена 1975 година) е канадска жена уметник која користи филм, скулптура базирана на ткаенина и изведба. Таа моментално живее во Саскатун, Саскачеван.
Нејзините најнови уметнички дела се кратки неми филмови поставени на музика. Филмовите на Аткинс се прикажуваат или сами или во инсталација.
1 Ран живот и образование
Аткинс пораснала во рурална Манитоба од каде сè уште црпи инспирација наведувајќи го пејзажот на нејзината младост како значајно влијание. Уметноста со влакна била област на студирање на Аткинс кога таа дипломирала на колеџот за уметност и дизајн во Алберта каде што дипломирала со одлична награда во 2001 година.
2 Кариера
Нејзината работа е изложена низ Канада и САД. На делата на Аткинс често им се припишува лик од сон или бајка. Повторените мотиви вклучуваат лабави заби, црвена боја, снежни полиња и велосипеди. Жените на патувања се подеднакво повторлива тема во нејзината работа како и огромните пејзажи инспирирани од нејзиното искуство со канадските прерии.
Раните кратки филмови на Аткинс биле снимени на Супер 8, додека најновиот ''Триминутно чудо'' бил снимен на филм од 16 мм . Користењето на филмот како поддршка и текстилот придонесува за многуте текстурални референци во делото на Аткинс. Работата ''Три минути чудо'' било во голема мера инспирирано од различни проекти фокусирани на влакна што таа претходно ги имала преземено. Аткинс учествувала во „Ох Канада“ во Музејот за современа уметност во Масачусетс (MASS MoCA), кој прикажала преку 60 уметници, прикажувајќи го нејзиниот филм „Триминутно чудо“. Целта на изложбата било да се создаде дијалог за современата уметност направено во Канада.
Во 2003 година го основала Бајк балетскиот клуб: велосипедско трио. Таа е ко-основач и активен член на Филмскиот клуб Optronic Eye.
Во 2013 година таа била номинирана за наградата Sobey.
3 Изложби
''О, Канада'', МАСОВ МСУ''Dreamland: Textiles and the Canadian Landscape'', Текстилен музеј на Канада''Тие го направија денот да биде ден овде'', уметничка галерија на Гранде Прери''каде лебди часот,'' Уметничка галерија во културниот центар Евергрин, Кокитлам, п.н.е.''The Diamond Eye Assembly,'' Remai Modern, Саскатун, СК
4 Фестивали
''Кунсхаус Тахелес'', Берлин''SoHo20 Chelsea Gallery ,'' Њујорк
5 Награди
Локална награда за уметност за Западна Канада, 2011 година
Долга листа за Sobey Art Award, 2012 и 2013 година
6 Наводи
Ен Шарлот Вартоломеј

Ен Шарлот Бартоломеј (1800–1862), била англиска сликарка на цвеќиња и минијатури и авторка.
1 Животот
Вартоломеј е родена на 20 март 1800 година во Лодон, Норфолк, ќерка на Арнал Фаерман и внука на Џон Томас, епископ од Рочестер. Во 1827 година се омажила за композиторот Волтер Турнбул кој починал во 1838 година.
Во 1840 година таа објавила ''„Песни на Азраел“'' и други песни под името на г. Турнбул. Во истата година таа станала втора сопруга на сликарот на цвеќиња, Валентин Вартоломеј . По ова, таа почнала да слика мртви плодови и цвеќиња. Изложувала во Британската институција и Кралската академија и Друштвото на британските уметници . Таа била основачки член на Друштвото на женски уметници, откако поднела петиција до Кралската академија да ги отвори своите училишта за жени. Британскиот музеј има еден акварел од овој вид, „Проучување на градинарски афион“, но, нејзината главна работа биле минијатури за брошеви и накит.
Нејзината драма„ ''Прстенот или ќерката на фармерот“'', домашна драма во два чина, се појавила во 1845 година, а друга, фарса наречена „ ''Тоа е само мојата тетка“'' за првпат била изведена во театарот Мерилебон во 1849 година. И двете од нив се широко достапни во микроформа како дел од англиската и американската серија драма од 19 век.
Таа повремено изложувала парчиња цвеќе или овошје и се прикажувала на Кралската академија. Британскиот музеј има еден акварел од овој вид, но нејзината главна работа биле минијатури за брошеви и накит.
Последен пат таа изложувала во 1857 година, а починала на 18 август 1862 година. Таа е погребана со Валентин Вартоломеј на западната страна на гробиштата Хајгејт . Гробот (парцела бр. 11876) се наоѓа веднаш десно од северниот чуварски дом.
2 Поврзано
; Англиски сликарки од почетокот на 19 век кои изложувале во Кралската академија за уметност
Рут Водичка

Рут Чаи Водичка ( – ) била американска вајарка.
Поранешна студентка на Центарот за скулптура и на Градскиот колеџ во Њујорк, Водика почнала да работи со заварување на метал во 1950-тите. На почетокот на нејзината кариера таа ги поправала предметите со факелот на нејзиниот заварувач за да си дозволи повеќе уметнички материјали. Била и член на Здружението на вајари. Водика донирала колекција од нејзините трудови на Архивата на американската уметност во Смитсонијанскиот институт во 1977 година. Водичка починала во март 1999 година на 77-годишна возраст.
Џејми Андерсон (музичар)

Џејми Андерсон е американска/канадска пејачка-текстописец и мулти инструменталист од Тусон, Аризона, најпозната како изведувач на женска музика. Таа е со седиште во Отава, Онтарио. Од 1987 година, таа ги свирела нејзините авторски песни на стотици места во четири земји, вклучително и четириесет и седум американски држави. Андерсон првпат започнала со турнеја низ САД во 1987 година, а својот деби албум го издала во 1989 година. Таа била избрана за омилен нов изведувач од ''Hot Wire'' во 1990 и 1991 година, и свирела на многу женски музички фестивали низ деценијата од 1990-тите до денес.
Андерсон предава музика на линија, YouTube, уметнички центри, фестивали и нејзиното студио.
Мемоарите на Андерсон, „''Вози цела ноќ“'', биле објавени во 2014 година. Нејзината втора книга, ''Армија на љубовници: женска музика од седумдесеттите и осумдесеттите'', била објавена во 2019 година. Таа има напишано поглавја од книги, статии и рецензии на ЦД во ''Акустична гитара'', ''Криви'', ''Одјави се!'' и повеќе.
Отворено е лезбејка.
1 Дискографија
*''Поблиску до дома'' (Цунами рекорди, 1989)
*''Центар на рамнотежа'' (цунами, 1992)
*''Семејство на пријатели'' (Цунами рекорди, 1993)*''Ден на лоша коса'' (Цунами, 1993)
*''Никогаш не претпоставувај'' (Цунами, 1995)
*''Возете цела ноќ'' (Цунами, 1999)
*''Слушај'' (Цунами, 2002)
*''Ветување на светлината''(Цунами, 2005)
*''Три мостови'' (Цунами, 2007)*''Подобро од чоколадо'' (Цунами, 2010)*''Осмели се''(Цунами 2013)*''Вистината се појавува'' (Цунами 2019)
*''Песни од дома'' (Цунами 2020)
2 Избрани дела
*''Возете цела ноќ'' (Bella 2014)
*''Армија на љубовници: женска музика од седумдесеттите и осумдесеттите'' (Bella 2019)
3 Наводи
*''Инди Вик'' . Преземено 2019-04-03
* , Отава Грасрутс фестивал 2019 година. Преземено 2019-04-03
* , автор на ''Sing Out!'' Преземено 2019-0403
* со Џејми Андерсон, ''граѓанин на Отава'', 17 февруари 2019 година. Преземено 2019-04-03
Бита Фајази

Бита Фајази (роден 1962 година во Техеран) е ирански уметник и пионер во областа на иранските јавни уметнички проекти. Таа е позната по нејзината театарска, обемна работа. Фајази моментално живее, работи и предава во приватно студио во Техеран.
1 Биографија
Фајази има 15-годишно работно искуство во областа на керамиката и скулптурата, при што голем дел од нејзината работа е категоризирана како „темна керамика“ поради предметот.
Живеела во Англија во период од 7 години, а во Иран се вратила во 1980 година.
Таа учествувала во иранскиот павилјон на 51-то Венециско биенале во 2005 година и има изложено, меѓу другите, во Еспејс Луј Витон, Париз (2008 и 2010 година), Музејот на модерна уметност во Фрајбург (2007) и Пергамскиот музеј. Берлин (2008). Таа има изложено на две групни изложби во галеријата Тадеус Ропак, Париз, особено во Биди крунисан со Лорел во заборав (2010) со Рамин и Рокни Хаеризадех и проектот Берза на визии во 2007 година.
2 Поврзано
* Модерна и современа уметност во Иран
* Список на ирански уметнички
Шенон Бул

Шенон Бул (родена 1972 година) е канадска уметничка. Бул живее и работи во Берлин.
1 Образование
Бул е родена во 1972 година во Комокс, Британска Колумбија. Магистрирала на Штедшуле, Франкфурт.
2 Кариера
Во 2005 година, нејзината работа била прикажана во инаугуративната тема на Фајдон на тема „Нови перспективи во цртањето“ ''витамин Д.'' На неговите страници биле собрани голем број продукции на уметникот кои навестувале разновиден пристап кон цртањето преку комбинација на процеси и материјали, вклучувајќи исечена хартија, графит и мастило, колажирани и залепени заедно со лента; колаж за тапети со молив, креон и маслена боја; ѕидна работа со молив и гваш во комбинација со скулптура од ламинат; цртежи на обична хартија, антички хартиени акрили и кинески мастила. Влезот на Бул во каталогот на ''витамин Д'' забележал: „Нејзините дела позајмуваат и репродуцираат еклектичен изворен материјал, вклучувајќи украсни дизајни и дезени, примероци од текстил и тапети, пронајдени разгледници и фотографии, рекламни слики од 1920-тите и 30-тите години, илустрации од бајките, книги и детали од уметничко-историски слики.
Во 2013 година, Бул ја добила наградата Вила Романа. Во 2019 година, таа била во потесниот избор за наградата за фотографија на Scotiabank.
3 Самостојни изложби
* 2019: Канадски културен центар, Париз.* 2019: Уметничко здружение Брауншвајг* 2018: , Џолиет, Квебек.* 2018: Галерија Даниел Фарија, Торонто.* 2014: Социјален павиљон Кунствереин, Лука, Италија.* 2013: Галерија Кадел Вилборн, Диселдорф, Германија.* 2012: Галерија Кадел Вилборн, Карлсруе, Германија.* 2011: Друштво за современа уметност, Бремен, Германија.* 2001: Бонер Кунствереин, Берлин.
4 Колекции
Нејзините дела се вклучени во збирките на Националната галерија на Канада, Метрополитен музејот на уметноста и Музејот на современи уметности во Монтреал.
Кола Сварт

Кола Сварт (1930 – 2023) — била фотографка од Јужноафриканската Република. Започнала со професионално фотографирање во 1982 година и фотографирала природа и луѓе во и околу нејзиниот роден град Камиескрон. Сварт и нејзиниот пријател канадскиот фотограф, Фримен Патерсон, до неодамна биле домаќини на годишните фотографски работилници во Намакваленд, познат по своите прекрасни цветни пејзажи од август се до септември.
Сварт ги фотографирала Намаквалендовите диви цвеќиња и направила фотографии со повеќекратна изложеност.
Живеела во Пикетберг, Западен Кејп, ЈАР, родниот град на нејзиниот покоен син и нејзината снаа.
Ен Ли (илустраторка)

Ен Ли (1753 – 1790) била британска ботаничка илустраторка која исто така илустрирала птици и инсекти.
Нејзиниот татко бил Џејмс Ли, шкотски расадник кој тргувал во Хамерсмит, Лондон, но во еден извор бил опишан како „ботаничар Џон Ли“. Ен била ученик на уметникот и илустратор Сиднеј Паркинсон (1745-1771) до неговата рана смрт на море при вработувањето на Џозеф Бенкс, и во тестаментот на Паркинсон му оставила „секаков прибор што е корисен за сликање или цртање на г. Ќерката на Ли, мој научник“. Во 2012 година овие „прибор“ биле пријавени дека се во колекцијата на Националната библиотека на Австралија.
Кралската ботаничка градина, Кју ја поседувала колекцијата на Ен Ли, претставена на Кју во 1969 година. Ова се состоело од 165 илустрации од кои околу две третини му се припишувале на Ли, а останатите 60 биле на кинеска хартија и се верувало дека биле од кинески уметници, за кои се сметало дека ги собрал нејзиниот татко во врска со неговата работа во снабдувањето со егзотични растенија во градините. Нејзините дела кои ги држи Кју биле вклучени во голем проект со Фондацијата Oak Spring Garden за дигитализирање на работата на жените ботанички илустратори. Меморијалниот музеј на Кралскиот Алберт во Ексетер имал колекција од 79 нејзини цртежи на пеперутки, птици и инсекти.
Група од седум нејзини ботанички илустрации, датирале во 1771 година кога имала 17 или 18 години, биле продадени за 3.125 фунти во аукциската куќа Кристи во 2013 година.
Алисија Маркова

Дама Алисија Маркова (|Dame Alicia Markova, родена Лилиан Алис Маркс Lilian Alice Marks , Лондон - 2 декември 2004 година , Бат ) - британска балерина и педагог, танчерка на рускиот балет Дијагилев .
1 Биографија
Лилијан Алис Маркс е родена во богато семејство кое живело во лондонската населба Финсбери Парк. Нејзиниот татко, Алфред, бил Евреин, а мајката на Ајлин се преобратила во јудаизам. Таа на 8 години била испратена на часови по балет со цел да се поправат можните проблеми со нозете и стопалата. Студирала во училиштето на Серафима Астафиева, каде што ја забележал Сергеј Диагилев, кој барал уметници за својата трупа. Маркс се приклучила на Рускиот балет Дијагилев на 14-годишна возраст, и била на турнеја со нив низ Европа. Во согласност со трендовите од тоа време, Дијагилев и дал на танчерката „руско“ име - Алисија Маркова.
Алиша Маркова зборувала за нејзиното учество во рускиот балет во Монте Карло во документарниот филм „Руски балет“ ( ''Ballets Russes'' ), снимен од Ден Гелер ( ''Ден Гелер'' ) и Дејна Голдфајн ( ''Dayna Goldfine'' ) во 2005 година во САД .
Таа починала на 2 декември 2004 година.
2 Репертоар
* 1925 — „Песната на славејот“ од И. Ф. Стравински, кореографија на Џорџ Баланчин
* 1927 — Мачка, Мачката од Анри Соге, кореографија на Џорџ Баланчин (Млад човек - Серж Лифар).
Симонида Филипова-Китановска

Симонида Филипова-Китановска е македонска уметница.
1 Биографија
Симонида Филипова-Китановска е родена 1965 Скопје, Р Македонија. Дипломирала на Факултетот за ликовни уметности во Скопје, 1988 год. во класата на проф. Димитар Кондовски и Родољуб Анастасов. Член на ДЛУМ од 1988 год. Од 1991-1997 живее и работи во Бостон, САД.
Добитник е на повеќе награди: Гран-при, Интернационален конкурс на акварел, Скопје, Награда за акварел; Интернационален конкурс, Скопје, Димитар Пандилов, сликарство мал формат, ДЛУМ, Димитар Пандилов, сликарство мал формат, ДЛУМ, Биенале на југословенскиот акварел, БАЈ, Карловац.
Паблита Абејта

Паблита Абејта (20 јули 1953 година - 31 јануари 2017 година) била навахо вајар и активист од Ново Мексико, Соединетите Американски Држави. Таа била најстарата ќерка на уметникот Нарцисо Абејта.
1 Ран живот
Паблита Абејта е родена во Галуп, Ново Мексико во 1953 година. И двајцата нејзини родители биле уметници; нејзиниот татко бил Нарцисо Абејта. Абејта беше едно од седумте деца. Секое дете имало уметничка вештина, од ткаење до скулптура и сликање. Секое дете добило средно име на Навахо, со цел да ги задржи децата поврзани со нивното домородно американско наследство. Нејзиното име на Навахо, „Та-Нез-Бах“, се преведува како „Оној што го комплетира кругот“.
2 Кариера
2.1 Активизам
Абејта магистрирала за односи со јавноста на Универзитетот во Ново Мексико во 1983 година. Откако ја стекнала својата диплома, таа станала лобист за канцеларијата на Навахо Нација во Вашингтон. Како лобист за Навахо, таа ги координираше националните напори за да обезбеди усвојување на амандмани поврзани со домородните народи како што се Законот за безбедна вода за пиење, Законот за чиста вода и актот за суперфонд. Од 1986 до 1988 година, Абејта беше законодавен асистент на Бен Најтхорс Кембел. Таа ја напушти канцеларијата на Кембел во 1988 година за да се приклучи на Бирото за индиски прашања. Во 1991 година, таа стана конгресна врска за Националниот музеј на американските Индијанци (NMAI). Во NMAI таа го следеше планираното финансирање на музејот и учествуваше во добивањето средства за музејот. Таа исто така работеше на развивање предлози поврзани со културната репатријација. Таа служеше и како специјален асистент на директорот на музејот.
2.2 Уметност
Како уметник, Абејта создаваше скулптури кои се опишани како „мазни, тркалезни и сензуални“. Нејзината работа се чува во збирките на бројни приватни и јавни збирки, вклучувајќи ги и оние на Џон Мекејн, Даниел Инује, NMAI и Националниот музеј за природна историја.
Дебора Адлер

Дебора Адлер (родена 1975 година) е американска дизајнерка.
Родена во Чапаква, Њујорк, Адлер била ќерка на лекар и медицинска сестра. Таа студирала на Универзитетот во Вермонт, добивајќи ја својата диплома во 1997 година. Адлер потоа студирала дизајн на Факултетот за визуелни уметности под водство на Стивен Хелер и Лита Таларико. Нејзината баба се разболела, кога случајно ги земала лековите на нејзиниот сопруг поради неможноста да разликува што има во пакувањето. Ова ја навело Адлер да редизајнира шишиња со рецепти како проект за теза. Добиената креација, ClearRx, била дистрибуирана на национално ниво од Target Corporation во нејзините продавници и била успешна. Пример за шишето ClearRx е во постојаната колекција на Музејот на модерна уметност. Адлер го завршила своето МНР во 2002 година. Таа работела како постар дизајнер за Милтон Глејзер пет години, и потоа отворила бутик и дизајнерска фирма во Западен Челзи, Менхетен. Како мајка на две деца, таа работела и во Националниот одбор на директори на Американскиот институт за графички уметности и во Управниот одбор на иницијативата за Жените ја предводат организација, а учествувала и на Националното триенале за дизајн во Купер Хјуит.
Полин Аиткен

Полин Ајткен (родена на 30 јуни 1893 г.– починала во 1958) била британски уметник и вајар.
1 Биографија
Ајткен е родена во Акрингтон во Ланкашир, каде што нејзиниот татко бил градски службеник и адвокат на Корпорацијата Акрингтон. Ајткен присуствувала на Уметничката школа во Манчестер и ги продолжила студиите во Политехничкиот факултет во Челзи и училиштата на Кралската академија во Лондон пред да основа студио во Горниот Чејн Роу во Челзи. Од 1925 до 1929 година, таа изложила серија бронзени статуетки кои ги претставувале жените во движење, на пример, статуетките ''Танц'' и ''Башанте'', во Салонот на уметниците Французи во Париз. Таа, исто така, изложувала на Кралската академија во Лондон помеѓу 1918 и 1932 година, на Кралската шкотска академија и со Друштвото на жени уметници.
2 Наводи
* Artworks by or after Pauline Aitken at the Art UK site
Беатрис Англе

Беатрис Англе (1859–1915) била британска вајарка која работела во теракота и бронза.
1 Биографија
Беатрис е родена во Хорнси во северен Лондон, но пораснала во соседниот Ислингтон, како едно од единаесетте деца на Сузан и Џон Англе, мајстор за работа. Англе била специјализирана за бисти и глави од теракота и бронза, но понекогаш произведувала и порцелански парчиња и поимагинативни дизајни. Во парискиот салон од 1892 година, таа покажала една статуетка со наслов ''Младиот Веницијанец'' . Англе изложувала и дела во уметничката галерија Вокер во Ливерпул и во Лондон, прикажувајќи околу 16 дела на Кралската академија помеѓу 1885 и 1899 година и две дела во Друштвото на жени уметници во 1890 година. Извесно време Беатрис Англе одржувала студио во ,,Редот на Јеоман“ во Кенсингтон, но подоцна живеела во Сендвич во Кент.
Вера Елкан

Вера Елкан (1908–2008) била јужноафриканска фотографка која остана запаметена по нејзините слики од Меѓународните бригади во Шпанската граѓанска војна.
1 Биографија
Од мешано јужноафриканско и германско потекло, Елкан се школувала како фотограф во Берлин во 1930-тите и работел како фотограф во Германија и Јужна Африка. Додека престојуваше во Лондон, таа доби средства од британската кампања за поддршка на Меѓународните бригади да оди во Шпанија за да ги фотографира активностите на бригадите. Таа отпатувала со амбулантно возило до Алабасете во декември 1936 година, каде што фотографирала германски, француски и британски регрути во базата за обука. Други слики покриваат меѓународни новинари, болница во Валенсија, трансфузија на крв и жртви во воздушни напади во Мадрид. Нејзините слики, исто така, вклучуваа снимки од Михаил Колцов од ''Правда'', Клод Кокбурн од ''Дејли работник'' и од лекарот Норман Бетун.
Елкан подоцна работела како фотограф на портрети во Лондон, но нејзиното студио било уништено во војната, заедно со најголемиот дел од нејзината работа. По војната, таа се концентрираше на семејниот живот.
2 Изложби
* Шпанската серија на Вера Елкан е изложена во Империјалниот воен музеј и во галеријата Тејт.
Сара Бостик

Сара Лу Бостик (1868–1948) е родена како Сара Лу Хауард, во близина на градот Глазглоу, во државата Кентаки, на 27 мај 1868 година. Таа била клучна во организирањето на првите Африканско - Американски Христијанки жени во Одбор на мисии како помош во 1892 година места и следните клубови кои ги организирала низ југот на крајот на 20 век.
Во 1892 година, таа била првата Афроамериканка ракоположена.
1 Работа
*
2 Исто така
* Сејди Мекој Кренк
* Џеси Пастрмка
Маха Аласакер

Маха Аласакер е кувајтски фотограф со седиште во Њујорк. Таа е позната по нејзиниот проект Women of Kuwait, проект кој се фокусира на фотографирање на фотографии од кувајтски жени во нивните спални соби. Нејзината работа била на изложби во Њујорк, Кувајт, Лондон и Обединетите Арапски Емирати.
1 Животот и работата
Аласакер е родена во Кувајт. Таа ја започнала својата кариера како слободена фотографка во 2008 година пред да работи со списанието ''Marie Claire'' во Кувајт. Во 2013 година, таа се преселила во Њујорк и студирала фотографија во Меѓународниот центар за фотографија.
2 Изложби
* Жените од Кувајт (2017)* Феминизми од арапската и муслиманската дијаспора (2017)* Transcendence (2017)* Укинување на 153 (2016)* Les Lieux во SoAm Studio (2015)* Уметност на хартија (2015)* Проект Мајами (2014)* Аукција ArtWalk – 20-годишнината (2014)
Лиза Клокет

Лиза Клокет (познат и како Ана-Луиз Клокет; 1788 (Париз) –30 октомври 1860 (Париз)) била француска ботаничка сликарка.
Нејзиниот татко ја научил Клокет како да црта, а понатаму била под влијание од ботаничкиот илустратор Пјер-Жозеф Редуте.
32 од нејзините дела, вклучително и една бела хризантема, од 1820 година се сместени во Фондацијата Оук Спринг Гарден во Апервил, Вирџинија.
1 Семејство
Нејзиниот татко, Жан-Батист-Антоан Клокет, бил илустратор и гравер, а нејзиниот брат Жил Клокет, бил доктор.
Фани Лам Кристи

Фани Лам Кристи (родена 1952 година) е уметница родена во Хонгконг, специјализирана за скулптура и работи во Шкотска. Таа моментално работи од нејзиното студио во Пертшир, Шкотска.
1 Образование
Во 2004 година, Кристи дипломирала со диплома за уметности со почести на колеџот за уметност во Единбург. Таа претходно студирала сликарство во Хонгконг во 1970-тите, по што следеле студии за бизнис администрација и уметничко образование.
2 Работа
Работата на Кристи често била фокусирана на човековиот однос со природата. Универзитетот во Стирлинг, Советот на Перт и Кинрос и Шкотскиот парк за скулптури имаат дела од Кристи. Таа работела главно во бронза и глина, и преземала приватни и јавни нарачки, како и уметнички дела специфични за локацијата. Во 2014–2015 година, Кристи зела престој во Институтот за аквакултура на Универзитетот Стирлинг. Како дел од Grassroots Public Art Grant програмата што ја водела Западниот Лотиан совет, Кристи создала дело во Армадејл во 2010 година.
Кристи е член на неколку професионални организации, вклучувајќи ја работилницата за скулптура во Единбург, визуелните уметности во Шкотска, форумот за визуелни уметности Пертшир, Друштвото на шкотските уметници и Унијата на шкотските уметници. Таа е исто така член на групата уметници Heartwood Artists.
3 Избрани изложби и награди
* NS Macfarlane Charitable Trust награда, 2005 година*'' '', Уметнички центар Макроберт, 2-30 мај 2015 година
* '''' уметност и серија настани, Универзитет Стирлинг, 20 септември-23 декември 2015 година
* '''', Уметнички и конференциски центар Бирнам, 3-30 септември 2016 г.
*'' '', замок Шанкил, округ Килкени, Ирска, 9-19 август 2018 година