procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Јапеју

Јапеју (шпански: ''Yapeyú'') е град во покраината Кориентес, во департманот Сан Мартин во Аргентина. Гратчето има околу 2.000 жители според пописот од 2001 година. Гратчето е познато бидејќи тоа е родното место на јужноамериканскиот ослободител Генерал Хосе де Сан Мартин. Исто така во градот се наоѓа и локално познатиот споменик „Арко Трунко“.
1 Потекло на поимот
Зборот „Јапеју“ доаѓа од гваранскиот израз и значи „созреано (скапано) овошје“. Во периодот кога се основал градор и реката Гвавирави исто така се нарекувала Јапеју.
2 Историја
Градот бил основан на 4 декември 1626 година од Језуитот Педро Ромеро. Првичното целосно име било Вилја де Нуестра Сењора де лос Сантос Рејес Магрос и Јапеју (''Villa de Nuestra Señora de los Santos Reyes Magos y Yapeyú''). Овој град е еден од 30-те мисии основани на почетокот на 17 век кои биле подоцна, во 1817 година, уништени од португалската армија. Градот подоцна бил повторно основан и се зачувала малата тврдина која кон крајот на 18 век била дом на Хуан де Сан Мартин и неговата жена Грегорија Маторас.
Елејн Арингтон

Елејн Арингтон (|Elayne Arrington) — американска математичарка и инженер. Таа била првата афроамериканска жена која дипломирала на Училиштето за инженерство на Универзитетот во Питсбург. Во 2017 година, Арингтон ја добила наградата Почитуван бивш студент од Афро Американскиот Совет на бивши студенти.
1 Ран живот и образование
Елејн Арингтон пораснала во Западен Мифлин, Пенсилванија, и дипломирала на средното училиште Хоместад во 1957 година, каде што била на заминување, добивајќи втор највисок математички САТ резултат во земјата (797 од вкупно 800). Тој резултат бил препорака за да добие стипендија за да студира за машински инженер на Универзитетот во Питсбург, но спонзорот ја повлекол својата апликација за стипендијата, велејќи дека парите требале да им бидат дадени на мажите, бидејќи жените не ги завршуваат инженерските програми.
Во 1961 година таа станала првата жена која дипломирала на Училиштето за инженерство на Универзитетот во Питсбург. Магистрирала по математика на Универзитетот во Дејтон, Охајо. Додека работела на нејзината магистерска тема, Арингтон, исто така, земала курсеви по математика на Универзитетот во Оксфорд. Таа станала 17. афроамериканска жена во САД која докторирала по математика.
2 Кариера
Арингтон станала воздухопловен инженер во Одделот за странска технологија на Воздухопловната База Врајт-Патерсон во Дејтон, Охајо, каде што таа работела на анализата на перформансите на авионите од Советскиот Сојуз. Подоцна се вратила на Универзитетот во Питсбург, каде станала придружен професор по математика.
Лилијана Борча

Лилијана Борча (|Liliana Borcea) е професор по математика на Универзитетот во Мичиген. Нејзините истражувачки интереси се во научните компјутери и применетата математика, вклучувајќи го и расејувањето и преносот на електромагнетните бранови.
Борча е по потекло од Романија, а дипломирала на применета физика во 1987 година, на Универзитетот во Букурешт. Дошла на Универзитетот Стенфорд за дипломските студии по Научно Компјутерство и Компјутерска Математика, магистрирајќи во 1992 година и завршувајќи го докторатот во 1996 година, под надзор на Џорџ К. Папаниколау. По постдокторското истражување на Калифорнискиот Институт за Технологија, таа се приклучила на Универзитетот Рајс, на одделот за компјутерска и применета математика во 1996 година и станала професор на Ное Хардинг во Рајс, во 2007 година. Во 2013 година се преселила во Мичиген како Петар Филд Колегиумски Професор.
Таа била позната како АВМ-СИАМ Соња Ковалевски Предавач за 2017 година, избрана „за нејзините истакнати научни придонеси во математичката и бројчената анализа на распространетоста на брановите во случајните медиуми, снимање на низи во комплексни средини и инверзни проблеми во томографијата со електрична импеданса со висок контраст, како и за техниките за намалување на моделот за параболични и хиперболични парцијални диференцијални равенки“. Таа е членка на класата на СИАМ Соработници од 2018 година.
Сузан Фридлендер

Сузан Жан Фридлендер (|Susan Jean Friedlander, родена: Поате; р. ) е американска математичарка. Нејзиното истражување се однесувало на математичката динамика на течностите, Ојлеровите равенки и Навје-Стоксовите равенки.
1 Образование
Фридлендер дипломирала на Јуниврзити Колеџот, Лондон, со диплома по математика во 1967 година. Таа била наградена со стипендија на Кенеди, за да студира на МИТ, каде што и магистрирала во 1970 година. Докторирала во 1972 година на Универзитетот Принстон, под надзор на Луи Норберг Хауард.
2 Кариера
Од 1972 до 1974 година, Фридлендер била гостувачки член на Институтот за математички науки Курант, по што следела една година како инструктор на Универзитетот Принстон. Во 1975 година, таа се приклучила на факултетот, во Одделот за Математика на Универзитетот во Илиноис, Чикаго. Во 2007 година таа се преселила на Универзитетот во Јужна Калифорнија, каде што била професор по математика и Директор на Центарот за Применети Математички Науки.
Од 1996 до 2010 година, Фридландер работела како службеник во Американското математичко друштво, во улога на соработник секретар. Во 2005 година, таа била назначена за прва жена-главен и одговорен Уредник на билтенот на Американското математичко друштво. Нејзини други водачки активности вклучуваат: членство во Научниот Советувачки Комитет на Институтот за Истражување на Математички Науки (2001-2006), Одборот за Математички Науки и нивните Апликации (2008-2011), Одделот А Управувачкиот Комитет на Американската Асоцијација за Унапредување на Науката (2013-2015), и на Гостувачкиот Комитет на Одделот за Математика на МИТ (2013-2021). Таа во моментов е претседател на математичкиот совет на Америка.
3 Почести и награди
* 1967-1969 стипендија Кенеди, МИТ
* 1993 Н.С.Ф. Гостувачки професор за Жени, Универзитет Браун
* 1995 Избрана е за почесен член, Московско Математичко Друштво
* 1998 Медал на Институтот Хенри Поинкер
* 2003 Награда за Постар научник, Универзитет на Илиноис, во Чикаго
* 2012 Соработник, Друштво за Индустриска и Применета Математика
* 2012 Соработник, Американската Асоцијација за Унапредување на Науката
* 2012 Соработник, Американското Математичко Друштво
4 Приватен живот
Фридлендер е во брак со математичарот Ерик Фридлендер.
Мина Аганагиќ

Мина Аганагиќ е математичка физичарка родена во Босна, која работи како професор на Одделот за математика и Одделот за физика на Универзитетот во Калифорнија, Беркли.
1 Кариера
Аганагиќ пораснала во Сараево, Босна и Херцеговина. Таа дипломирала и докторирала на Калифорнискиот Институт за Технологија, во 1995 и 1999 година, соодветно; нејзин докторски советник бил Џон Хенри Шварц. Таа била постдокторски соработник на одделот за физика на Универзитетот Харвард од 1999 до 2003 година. Потоа се приклучила на факултетот за физика на Универзитетот во Вашингтон, каде што станала соработник на Слоен и исклучително добар помлад истражувач на ДОЕ. Се преселила во УК Беркли во 2004 година. Во 2016 година фондацијата Симонс и ја доделила наградата Симонс Истражувач.
2 Истражување
Таа е позната по примената на теоријата на низа во разните проблеми во математиката, на пр. теорија на јазли (прочистената теорија на Черн-Симонс), енумеративната геометрија (тополошки вертекс), симетрија на огледалото и Геометријата на Ленглендсовата Кореспонденција.
Ирене Фонсека

Ирене Марија Кинтаниља Коељо да Фонсека (|Irene Maria Quintanilha Coelho da Fonseca) е португалско-американска применета математичарка, професор по математика на колеџот Мелон на Универзитетот Карнеги Мелон, каде што го раководи центарот за нелинеарна анализа.
1 Професионална кариера
Фонсека е родена во Португалија и ги завршила своите додипломски студии на Универзитетот во Лисабон. Завршила докторат на Универзитетот во Минесота во 1985 година, под надзор на Дејвид Киндерлерер, кој подоцна го следел неговиот студент во ЦМУ. Таа се приклучила на факултетот ЦМУ по пост-докторските студии во Париз, Франција.
Во 2011 година, Фонсека била избрана за претседател на Друштвото за индустриска и применета математика.
2 Книги
Фонсека е соавтор на:
* Степен теорија во анализите и апликациите (со Вилфрид Гангбо, Универзитетот Оксфорд Прес, 1995)
* Современи методи во калкулусот на варијациите: ЛП Простори (со Џовани Леони, Спрингер Верлаг, 2007)
3 Награди и признанија
Фонсека е витез од Редот на Свети Џејмс на Мечот. Во 2009 година Фонсека била избрана за соработник на СИАМ „за придонеси во нелинеарните парцијални диференцијални равенки и пресметката на варијациите“. Во 2012 година станала соработник на Американското математичко друштво.
4 Приватен живот
Фонсека е омажена за истражувачот на матични клетки, Џералд Шатен.
Џакомо Казанова

Џакомо Џироламо Казанова (италијански: ''Giacomo Girolamo Casanova'', 2 април 1725 - 4 јуни 1798) - италијански авантурист, војник, шпион, дипломат и писател. Запаметен е како принц на италијанските авантуристи и како човек што името Казанова го направил синоним за слобода Неговата автобиографија, „Приказната за мојот живот“ (''Histoire de ma vie''), се смета за еден од најавтентичните извори за обичаите и нормите на општествениот живот во Европа во XVIII век.
1 Животопис
Син на глумец, Казанова млад бил протеран од богословијата Свети Кипријан за скандалозно однесување и започнал распуштена кариера. По некое време служење на Римокатолички кардинал, бил виолинист во Венеција, се придружил на масонското движење во 1750 во Лион, потоа отпатувал во Париз, Дрезден, Прага и Виена. Се вратил во Венеција во 1755, Казанова бил осуден како магионичар на пет години затвор во Пиомба. На 31 октомври 1756 успеал да избега од затворот и пребегнал во Париз, каде што ја претставил лотаријата и направил финансиска репутација и престиж меѓу аристократијата. Каде и да одел тој се потпирал на својот шарм да добие влијание и на коцкање за да се издржува самиот.
2 Казанова како тема во уметноста и во популарната култура
* „Сеќавањата на Казнова“ (''Le memorie di Casanova'') - расказ на италијанскиот писател Итало Калвино.
Пред да кажеш ало

Пред да кажеш „ало“ (италијански: ''Prima che tu dica „Pronto“'') — збирка раскази на италијанскиот писател Итало Калвино, објавена во 1993 година.
1 Содржина
Збирката содржи раскази од повеќе периоди од творештвото на Калвино:* Апологии и раскази (''Apologhi e racconti 1943-1958'')
:* Блесок
:* Кому му е добро
:* Совест
:* Црна овца
:* Љубов далеку од дома
:* Ветрот во еден град
:* Очите на непријателот
:* Генерал во библиотеката
:* Племето што гледа во небото
:* Ноќен монолог на еден шкотски благородник
:* Еден убав мартовски ден
:* Големи риби, мали риби
* Раскази и дијалози (''Racconti e dialoghi 1968-1984'')
:* Меморијата на светот
:* Пред да речеш „ало“
:* Леденото доба
:* Повикување на водата
:* Огледало, мета
:* Сеќавањата на Казанова
:* Последниот канал
2 Осврт кон делото
Збирката дава пресек на целата раскажувачка историја на Калвино, откривајќи дека на почетокот тој бил ученик, а најпосле станал книжевен волшебник. Така, оваа збирка покажува како почетниот реализам во расказите на Калвино постепено се одликува со одреден формализам и станува облагородено со фантастиката, а некогашниот политички ангажман еволуира во прекрасен книжевен херметизам. За чудо, во текот на таа еволуција, расказите на Калвино стануваат сè поблиски до читателите. Сепак, збирката нема чисто археолошка вредност, зашто расказите на Калвино, независно од кој период потекнуваат, секогаш го носат неговиот неповторлив печат што се одликува со елеганција и со хумор. Расказите во оваа збирка се однесуваат на љубовта и отсутноста, на љубовта и осаменоста, така што може да се каже дека цело време се раскажува за истото, но на илјада различни начини. Кај Клавино, секој од тие начини се одликува со посебен мирис и вкус, а збирката претставува галерија на мали настани кои писателот ги претворил во чудо на големиот живот.
Ема Кастелнуово

Ема Кастелнуово (|Emma Castelnuovo; во — во ) — италијанска средношколска наставничка, ќерка на математичарот Гвидо Кастелнуово, чиишто живот бил испреплетен со настани, кои го смениле пристапот кон математичките проблеми во втората половина на дваесеттиот век. Меѓународната комисија за математички инструкции (ИЦМИ) во минатото создала две награди, наградата Феликс Клајн - во чест на животно постигнување и наградата Ханс Фројдентал – за признавање на поголема кумулативна програма во истражувањето. Во 2013 година, за да го прослави својот 100. роденден, ИЦМИ одлучил да додаде и трета награда, наречена Ема Кастелнуово – за да ги признае извонредните достигнувања направени во практиката на математичкото образование.
1 Животопис
Ема Кастелнуово е родена во Рим, на 12 декември 1913 година од мајка Елбина и татко Гвидо Кастелнуово; и нејзиниот татко и нејзиниот чичко Федериго Енрикес биле професори по математика. Во 1908 година, Гвидо бил претседател на четвртиот Меѓународен конгрес на математичари во Рим.
Кастелнуово дипломирала на Универзитетот во Рим во 1936 година, со теза во врска со алгебарска геометрија. По ова работела како библиотекар на истиот универзитет. Таа добила постојана позиција во 1938 година, но поради расистичките закони против Евреите, таа била суспендирана од работа. На почетокот на нејзината кариера, Кастелнуово ја разгледувала можноста за одржување настава во која ќе бидат вклучени и нејзините студенти.
Учебникот „Geometria intuitiva, per le scuole medie inferiori“ (Интуитивна геометрија за пониски средни училишта), првпат објавен во 1948 година, имал различни изданија сè до 1964 година и бил преведен на шпански и на англиски јазик. Тоа ја „лансирало“ Кастелнуово на меѓународно ниво, така што таа била поканета да се приклучи на работни групи и средби.
Кастелнуово била една од двајцата претставници од Италија, кои земале активно учество, во дискусијата за модерната математика. Кастелнуово била призната како меѓународна членка, тогаш кога била назначена за член на ИЦМИ во периодот 1975-1978 година.
Кастелнуово била многу почитувана и брилијантна математичарка. Во нејзините многу години на одржување на настава, таа не само што влијаела врз нејзините студенти, туку и на младите колеги присутни на нејзиниот универзитет. Таа била емотивно вклучена во нејзините предавања и го пренесувала својот ентузијазам и мотивација кон нејзините групи.
Фронт за ослободување на земјата

Фронт за ослободување на Земјата - меѓународно движење кое е составено од автономни групи кои спроведуваат директни акции во склоп со принципите на делувањето на ЕЛФ.
Движењето го презема начинот на дејствување на „Фронтот за ослободување на животните“ по принцип на ќелии (помали групи составени од еден или повеќе членови), со што ја осигуруваат нивната анонимност на активистите од другите ќелии. Идентитетот на активистите е непознат, не само за јавноста туку и за активистите од другите ќелии. Таков децентрализиран начин на делување и потполна анонимност им помага на активистите да избегнат евентуални казнени последици и им овозможува непречено спроведување на акциите.
ПУ „Пецо Даскалот“ - Вранче

Основно училиште „Пецо Даскалот“ (официјално: Подрачно основно општинско училиште „Пецо Даскалот“ - Вранче; скратено: ПООУ „Пецо Даскалот“) — подрачно основно училиште во селото Вранче. Училиштето се наоѓа во средишниот дел на селото Вранче и претставува дел од основното училиште „Пецо Даскалот“ од селото Долнени.
1 Организација
Училиштето се наоѓа во рурална средина, во село кое со текот на времето го опфатило голем бран миграција. Поради тоа, во него, во исти училници учат ученици од различни одделениија. Според податоците од локалната самоуправа на Општина Долнени, во учебната 2014/2015 година, во училиштето учеле 13 ученици во 3 паралелки од I до IX  одделение.
2 Хуманитарна акција
Во 2014 година, во рамките на цивилно воената соработка, во пресрет на Новогодишните и Божиќните празници, припадниците на артилерискиот баталјон (артб) од составот на 1. механизирана пешадиска бригада организираа хуманитарна акција со која беа обезбедени новогодишни пакетчиња за децата од ОУ „Пецо Даскалот“ во Вранче.
Реми Кавања

Реми Кавања (|Rémi Cavagna; р. ) — француски професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата .
На 19 јули 2016 година, екипата објавила дека ќе потпише со Кавања за сезоната 2017. Во мај 2018 година бил именуван во почетниот состав за Џиро д’Италија 2018. Во август 2019 година бил вклучен во почетниот состав за Вуелта а Еспања 2019.
1 Достигнувања
;2013
: 3. Краен пласман Трофеј Морбијан
::1. Етапа 2
: 3. Европско јуниорско хронометарско првенство
: 5. Хроно Шанпеноа - јуниори
;2014
: 1. Национално универзитетско хронометарско првенство
: 2. Национално хронометарско првенство под 23 години
: 2. Хроно де Насионс - јуниори
;2015
: 1. Национално хронометарско првенство под 23 години
: 8. Европско хронометарско првенство под 23 години
;2016
: 1. Национално хронометарско првенство под 23 години
: 1. Краен пласман Тур де Берлин
::1. Етапа 3а
: 1. Етапа 5 Волта ао Алентежо
: 1. Етапа 1 Сиркут де Арден
: 2. Краен пласман Тур Париз-Арас
::1. Пласман за млад возач
::1. Етапа 3
;2017
: 2. Краен пласман Трка околу Белгија
: 6. Бинше-Шиме-Бинше
;2018
: 1. Дварс дор Вест-Вландерен
: 4. Краен пласман Трка околу Гуангси
: 10. Краен пласман Вуелта а Сан Хуан
;2019
: Вуелта а Еспања
::1. Етапа 19
:: Награда за борбеност на етапа 19
: 1. Етапа 3 Трка околу Калифорнија
: 5. Национално хронометарско првенство
Берџеџи (остров)

Берџеџи — остров кој се наоѓа во Лигурското Море покрај брегот во близина на селото Берџеџи во провинцијата Савона, Лигурија, Италија.
1 Географија
Островот зафаќа површина од околу 8 хектари, а највисоката точка е 53 метри. Пунта Предани, е само на неколку стотици метри од островот.
2 Историја
Островот според пронајдените докјази, имал протоисториска населба направерна од страна на Лигурите. На врвот од островот има часовна кула и остатоци од црква од 4 век посветена на Свети Евгениј.
Во 992 година епископот на Савона основал манастир на островот, исто така посветен на светителот, кој подоцна бил дониран на монасите на Леринс. Урнатините на манастирот сè уште се видливи на островот.
3 Заштита на природата
Островот со околната морска област е заштитен како ''Riserva naturale regionale di Bergeggi'', основана во 1985 година. Островот исто така е вклучен во СИЦ (код IT1323202)..
Лидо ди Венеција

Лидо, или Лидо ди Венеција (|Lido di Venezia) — 11 километарски долг остров кој се наоѓа во Венеција, северна Италија. На островот живеат околу 20.000 луѓе. Венецијанскиот филмски фестивал се одржува во Лидо секој септември.,
1 Географија
Островот е дом на три населби. Во самиот Лидо, на север, се наоѓа местото каде се одржува Филмскиот фестивал, Гранд Хотел дес Бинс, Казино Венеција и Хотел Екселсиор Венеција Лидо. Маламоко, е дел од првата и долго време единствена населба на Лидо, и денес се наоѓа на самиот плоштад на Лидо. Лидо во минатото бил и седиште на Венецијанскиот Дужд. Во Алберони, кој се наоѓа на јужниот крај има терен за голф. Честите јавни автобуси ја извршуваат својата работа по должината на островот по главната улица.
Најмалку половина од Јадранската страна на островот е песочна плажа, поголемиот дел од која припаѓаат на разните хотели во кои се сместени летните туристи. Тука спаѓаат реномираниот ''Хотел Екселсиор'' и ''Гранд Хотел де Бенс'', кој во моментот е во процес на реновирање. Овие плажи се приватни, иако кон северните и јужните краеви на островот постојат две огромни јавни плажи. Јадранското Море е прилично чисто и топло, идеално за деца, со само повремени медузи кои го нарушуваат пливањето.
Срцето на островот е ''Санта Марија Елизабета'', широка улица долга околу 700 метри, која води од лагуната и вапорето (воден автобус) на едната страна од морето до другата страна. Во неа се сместени хотели, продавници и туристички ресторани.
Венеција Лидо, јавен аеродром погоден за помали авиони, се наоѓа северно од Лидо ди Венеција. Има пистата од 1000 метри.
2 Историја
Во 1177 година, царот Фридрих Барбароса и папата Александар III го потпишале Венецијанскиот договор тука по поразот на Фредерик во Битката кај Легнано во 1176 година.
Во 1202 година, на почетокот на Четвртата крстоносна војна, островот бил користена како камп со десетици илјади крстоносци, кои таму биле блокирани од страна на Венецијанците кога не можеле да платат за венецијанските бродови што им биле потребни за транспорт.
Во 1857 година, било основано првото поморско капење. Ова било првпат што во Европа било видено такво слично нешто.
Лидо, исто така, бил познат по своите бордели во првата половина на 20 век. Во 1960-тите години, подобрувањето на повоената италијанска економија создало бум од продажбата на недвижен имот на островот, а многу Венецијанци се преселиле во Лидо за да имаат корист од својата модерна инфраструктура.
3 Наследство
Терминот Лидо, кој првично доаѓа од овој остров, се однесува на одредени видови на отворени базени, особено во Велика Британија, како и на вид на брод за крстарење.
Љупчо Константинов

Љупчо Константинов (, - ,) — македонски композитор и автор на филмска музика.
1 Животопис
Константиновски дипломирал на Музичката академија во Белград. Композирал музика во играни, документарни и анимирани филмови, во голем број на телевизиски филмови, серии и драми, како и во над 60-тина театарски претстави. Добитник е на повеќе награди и признанија, меѓу кои: „Златна арена“ на Филмскиот фестивал во Пула за музиката во филмот „''Среќна нова '49''“; три „Златни ловорови венци“ на МЕС, Сараево; за театарските претстави: „''Електра''“, „''Шехерезада''“ и „''Фауст''“; награда на критиката на Вториот меѓународен фестивал во Град Мексико за најдобра музика за претставата „''Шехерезада''“; на тетарските игри „''Војдан Чернодрински''“, награда за музиката во театарската претстава „''Старите фотографии''“ и др.
Починал на 17 октомври 2024 година во Скопје.
2 Филмографија
* 1975: ''Патот кон иднината''" (Музика)
* 1977: „''Градежно претпријатие „Маврово“''“ (Избор на музика)
* 1977: „''Тулгеш''“ (Музика)
* 1977: „''Винојуг''“ (Избор на музика)
* 1978: „''Отпор''“ (Избор на музика)
* 1979: „''Ракувања''“ (Избор на музика)
* 1979: „''Ежен Гилвик''“ (Музика)
* 1979: „''Глава''“ (Музика)
* 1980: „''Хомо догматикус''“ (Избор на музика)
* 1980: „''Крвта на морето (сунѓер)''“ (Избор на музика)
* 1981: ''Булки крај шините''" (Музика)
* 1981: „''Црвениот коњ''“ (Музика)
* 1982: „''Демагог''“ (Избор на музика)
* 1982: „''Јужна патека''“ (Музика)
* 1982: „''Мистериозниот предмет''“ (Музика)
* 1982: ''Илинден''" (Музика)
* 1983: „''Пат за умор''“ (Избор на музика)
* 1983: „''Виновник''“ (Избор на музика)
* 1984: ''Комедијанти''" (Музика)
* 1984: „''Нели ти реков''“ (Музика)
* 1985: „''А''“ (Музика)
* 1985: „''Ангроинженеринг''“ (Музика)
* 1985: ''На наш начин''" (Музика)
* 1985: ''Од зад грб''" (Музика)
* 1986: „''Среќна Нова ‘49''“ (Музика)
* 1987: „''Хај-фај''“ (Музика)
* 1987: ''Трето доба''" (Музика)
* 1989: ''Мугра''" (музика)
* 1989: ''Цвеќе на карпата''" (Музика)
* 1991: „''Тетовирање''“ (Музика)
* 1992: ''Заминување од Пасквелија''" (Музика)
* 1993: ''Крик на немиот индијанец''" (Музика)
* 1993: „''Македонска сага''“ (Музика)
* 1995: „''Ангели на отпад''“ (Музика)
* 1997: „''Преку езерото''“ (Музика)
* 1998: ''Денес, утре''" (музика)
* 1999: „''Време, живот''“ (Музика)
3 Награди
* 2023 — Награда „11 Октомври“ за животно дело во областа на културата и уметноста
Помнење

Помнење, памтење или паметење — дел од мозокот што ги забележува и чува информациите и ги употребува кога е потребно. Помнењето е од животно значење за искуството, зашто таа претставува чување на информациите со текот на времето, со цел да се влијае врз некое идно дејство.
1 Помнењето како тема во уметноста и во популарната култура
1.1 Помнењето како мотив во книжевноста
* „Мило ми е што се запознавме“ — расказ на македонскиот писател Милко Бојковски.* „Конструкција на сеќавањето на тебе“ — песна во проза на полскиот поет Збигњев Бјењковски.* „Прасеќавање“ — песна на рускиот поет Николај Гумиљов.* „Сеќавањето на светот“ (италијански: ''La memoria del mondo'') — расказ на италијанскиот писател Итало Калвино.* „Изгубено сеќавање“ (српски: ''Изгубљено сећање'') — кус расказ на македонскиот писател Митко Маџунков од 1984 година.* „Сеќавање“ — песна на полскиот поет Јулијан Тувим.* „Конечно, сеќавање“ — песна на полската поетеса Вислава Шимборска.* „Од сеќавањето“ — песна на Вислава Шимборска.* „Тешко е да се живее сеќавајќи се“ — песна на Вислава Шимборска.
1.2 Помнењето како мотив во популарната музика
* „Тажно сеќавање“ (англиски: ''Sad Memory'') — песна на американската рок-група Бафало Спрингфилд (''Buffalo Springfield'') од 1967 година.* „Зарони по твоето сеќавање“ (англиски: ''Dive For Your Memory'') — песна на австралиската поп-група ''The Go-Betweens'' од 1988 година.* „Сеќавања“ (англиски: ''Memories'') — песна на британската рок-група ПИЛ (''Public Image Ltd.'') од 1979 година.* „Сеќавањата се направени од ова“ (англиски: ''Memories Are Made Of This'') — песна на австралиската рок-група Сеинтс (''The Saints'') од 1978 година.* „Сеќавањата не можат да чекаат“ (англиски: ''Memories Can't Wait'') — песна на американската рок-група Токинг Хедс (''Talking Heads'').
1.3 Помнењето како мотив во сликарството
* „Истрајноста на сеќавањето“ (француски: ''Persistence de la mémoire'') — слика на шпанскиот сликар Салвадор Дали од 1931 година.
2 Поврзано
* Помнење и заборавање
Јужен Андамански Остров

Јужниот Андамански Остров е најјужниот остров на Големите Андамански Острови и е најгусто населен од сите острови. Тој и припаѓа на Јужната Андаманска административна област, која е дел од индиските сојузни територии на Андамански и Никобарски Острови. Овде се наоѓа Порт Блер, главниот град на целиот архипелаг.
1 Историја
Во поновата историја овој остров бил тешко погоден од цунамито по земјотресот на 26.12. 2004 година, во Индискиот Океан, што довело до смрт на многу од жителите на островот.
2 Географија
Островот му припаѓа на ланецот на Големите Андамански Острови. Некои делови на островот се забранети области за лица кои не се од индиска националност, а дозвола за транзит може да се добие од соодветното министерство на владата. Овој остров е трет по големина и се наоѓа јужно од Средниот Андамански Остров и Баратанг, од кои е одделен со природен канал, широк неколку стотини метри. Островот е долг 83 километри, а најголемата широчина изнесува 28 километри и е со површина од 1262 км<sup>2</sup>. Островот е најмалку брдест од сите Северни Андамански Острови, а највисокиот врв изнесува 459 метри надморска височина.
3 Администрација
Островот и припаѓа на административната област на Порт Блер и Фераргунџ.
4 Демографија
Порт Блер, главниот град на островите, се наоѓа на јужниот дел од овој остров. Други големи градови се: Бамбуфлет, Протрапур и Гарачарма. Според пописот од 2011 година, населението на територијата на Северните Андамански Острови изнесувало 209.602 жители. Населението на целата територија на Андамани и Никобари, според пописот од 2001 година, изнесувало 356.152. Делотворната стапка на писменост (односно стапката на писменост на населението со исклучок на децата на возраст од 6 години и помали) е 80.6%.
+Демографија (2011 попис), , Вкупно, Мажи, Жени
Население, 209602, 111980, 97622
Деца под 6 години, 21498, 10954, 10544
Касти, 0, 0, 0
Племиња, 2553, 1287, 1266
Писмени, 168924, 93717, 75207
Вработени (сите), 85131, 68143, 16988
Главни работници (вкупно), 75885, 61685, 14200
Главни работници: земјоделци, 3054, 2130, 924
Главни работници: земјоделски работници, 1229, 1042, 187
Главни работници: работници во домаќинства и индустрија, 624, 463, 161
Главни работници: други, 70978, 58050, 12928
Маргинални работници (вкупно), 9246, 6458, 2788
Маргинални работници: земјоделци, 412, 293, 119
Маргинални работници: земјоделски работници, 613, 465, 148
Маргинални работници: работници во домаќинства и индустрија, 181, 103, 78
Маргинални работници: други, 8040, 5597, 2443
Невработени, 124471, 43837, 80634
5 Галерија
6 Наводи
Пјотр Желињски

Пјотр Себастијан Желињски (|Piotr Sebastian Zieliński; р. во Зомбковице Шлонске) — полски фудбалер, играч од средниот ред на Интер и на полската репрезентација.
Пред да дојде во Интер, тој играл за клубови како: Заглебје Лубин, , и , каде се задржал најдолго играјќи 8 сезони од 2016 до 2024.
За полската репрезентација дебитирал во 2013 година во пријателски натпревар против Лихтенштајн. Тој ја претставувал својата земја на пет големи натпреварувања: три Европски првенства во 2016, 2020 и 2024, и две Светски првенства во 2018 и 2022.
1 Биографија
Пјотр има двајца браќа, кои се исто така професионални фудбалери – Павел и Томаш Желињски.
2 Титули
2.0.1 Наполи
* Куп на Италија : 1
: 2019-2020
Среден Андамански Остров

Средниот Андамански Остров е остров кој му припаѓа на Андаманскиот Архипелаг. Тој ѝ припаѓа на административната област на Северниот и Средниот Андамански Остров и е дел од Сојузните територии на Андаманските и Никобарските Острови на Индија.
1 Географија
Островот му припаѓа на ланецот на острови на Големите Андамани и е сместен 73 километри северно од Порт Блер. Тој е централен остров на Големиот Андамански Архипелаг на Индија, а има вкупна територија од 1536 км<sup>2</sup>. Одделен е од Северниот Андамански Остров со морскиот теснец Аустен, од островот Баратанг на југ е одвоен со Хомфрејскиот Теснец, а двата теснеци се плитки и широки само неколку стотина метри, додека на запад е одвоен од Интервју Островот со Интервју Преминот наречен по истоимениот остров.
Овој остров бил погоден од цунамито предизвикано од земјотресот во Индискиот Океан на 26 декември 2004 година, но катастрофата била значително помала во споредба со околните острови.
2 Администрација
Овој остров административно ѝ припаѓа на Мајабундер и Рангат областа.
3 Демографија
Населението на островот главно го сочинуваат бенгалски, тамилски и кералитски доселеници. Домородното население го сочинуваат бројни припадници на племето Џарава. Главно занимање на населението е земјоделство и сточарство.
Главен град е Рангат, со 10.000 жители, а други поголеми градови се Мајабундер (5556 жители), Бакултала (4454 жители), Бинбутала (3063 жители) и Кадамтала (3008 жители).
Според пописот во Индија од 2011 година, островот е населен со 55.632 жители, од кои писмени се околу 76% од населението.
+Демографија (Попис од 2011 г.), , Вкупно, Мажи, Жени
Население, 55632, 28767, 26865
Деца под 6 години, 2065, 1039, 1026
Касти, 0, 0, 0
Племиња, 3, 3, 3
Писмени, 42294, 22946, 19348
Работници (сите), 2, 2, 0
Главни работници (вкупно), 2, 2, 0
4 Туризам
Островот има убави водопади и прекрасни плажи. Посетителите можат да уживаат во кампување, пешачење, нуркање и други возбудливи водени спортови.
5 Галерија
6 Наводи
Јоана Димитриу

Јоана Димитриу (|Ioana Dumitriu; р. ) е романско-американска математичарка, која работи како професор по математика на Универзитетот во Вашингтон. Нејзините истражувачки интереси ги вклучуваат теоријата на случајни матрици, бројчените анализи, научното користење на компјутерите и теоријата на игри.
1 Живот
Димитриу е ќерка на двајца романски професори по електротехника од Букурешт. На почетокот на нејзиниот живот таа покажувала знаци дека има математички талент, а на 11 години победила на националниот натпревар по математика. Се вклучила во кампови за обука по математика, за подготвување за учество на романскиот тим на Меѓународната Математичка Олимпијада, иако нејзиното највисоко ниво на учество на олимпијадие бил националниот полуфинален натпревар.
Како 19-годишен бруцош на Универзитетот во Њујорк, Димитриу веќе посетувала часови по математика за дипломанти. Дипломирала со највисока чест од Универизтетот во Њујорк во 1999 година со Б.А. по математика и мало познавање по компјутерски науки. Докторирала во 2003 година на Институтот за технологија во Масачусетс, под надзор на Алан Еделман, со тезата за ''статистички специјален сет од скалари придружени со линеарен систем од равенки за бета групи на примероци''. По пост-докторското истражување како истражувачки соработник на Милер на Универзитетот во Калифорнија, Беркли, се приклучила кон факултетот на Универзитетот во Вашингтон во 2006 година.
2 Награди и признанија
Димитриу ја добила наградата Алис Т. Шафер за извонредност по математика, како недипломирана жена во 1996 година, како и наградата „Лесли Фокс“ за бројчена анализа во 2007 година (доделена на млад истражувач на бројчени анализи, кој се истакнува и со математички и со презентациски вештини). Во 2009 година ја добила наградата КАРИЕРА од Националната Фондација за Наука. Во 2012 година, таа станала една од инаугуративните соработници на Американското математичко друштво.
2.1 Прва жена соработник на Патнам
Во 1996 година, како средношколец (или втора година на универзитет) на Универзитетот во Њујорк, Димитриу станала првата жена што станала соработник на Патнам, што значи дека таа освоила една од првите пет резултати на математичкиот натпревар Вилијам Лоуел Патнам. Во 1995, 1996 и 1997 година ја освоила наградата Елизабет Ловел Путман, која се доделува на врвната жена на натпреварот, што е рекорд што не бил изедначен дури десет години подоцна, кога Алисон Милер ја освоила истата награда во три последователни години.
3 Одбрани публикации
**
Лиденшајд

Лиденшајд град во Германија во сојузната држава Северна Рајна-Вестфалија. Тој е еден од 15-те општински центри во областа Меркиш. По проценката од 2010 година, во градот живееле 76.589 жители. Ја поседува регионалната шифра (''AGS'') 5962032, ''NUTS'' (DEA58) и ''LOCODE'' (DE LUD) код.
1 Географски и демографски подаци
Лиденшајд се наоѓа во сојузната држава Северна Рајна-Вестфалија во кругот на Меркиш. Градот се наоѓа на надморска височина од 420 метри. Површина на општината изнесува 86,7 км<sup>2</sup>. Просечната густина на населението изнесува 883 жители/км<sup>2</sup>.
Шолта

Шолта (|Solta; |Solentium) — остров во Хрватска. Се наоѓа во Јадранското Море во централниот далматински архипелаг, западно од островот Брач, јужно од Сплит (одвоено од Сплитскиот канал) и источно од Мал Дрвеник и Голем Дрвеник (одвоени од канал Шолта) Its area is 58.98 км<sup>2</sup>. Зафаќа површина од 58,98 км<sup>2</sup> и има население од 1.700 (според податоци од 2011 година).
Највисокиот врв на Шолта е врвот Вела Стража кој е висок 236 метри. На североисточниот брег на островот се наоѓаат големите заливи Рогач и Нечујам. Во западниот дел на внатрешноста на Шолта има поле од околу 6 километри должина и 2 километри ширина.
Економијата на островот се заснова на лозови насади, маслинки, овошје, риболов и туризам.
1 Галерија
Џина Б. Нахај

Џина Бархордар Нахај (Gina Barkhordar Nahai ; Техеран, 9 декември 1960) е американска писателка родена во Иран. Се образувала во Швајцарија и во Соединетите Американски Држави.
1 Животопис
Џина Бархордар Нахај е родена и пораснала во Иран за време на владеењето на Мухамед Реза Пахлеви. Државата ја напуштила со семејството набрзо по исламската револуција. Едната баба ѝ била Французинка, а другата Еврејка. Кога имала тринаесет години, се запишала во приватен интернат во Швајцарија, по што во 1977 година се преселила во Соединетите Американски Држави. Се сеќава дека тој ден починал Елвис Присли. Родителите подоцна ѝ кажале дека никогаш нема да се врати во Иран. На Универзитетот во Калифорнија во Лос Анџелес студирала политички науки, што вклучува и предреволуционерно и после револуционерна политика на Иран. Прво ги завршила основните студии, а потоа и магистрирала. Нахај зборува повеќе јазици: персиски, англиски, француски и шпански.
Како чест предавач на темата историја на Евреите во Иран и темата егзил, се занимавала со проучавање на иранската политика за министерство за одбрана на Соединетите Американски Држави. Покрај тоа, работи на Универзитетот во Јужна Каролина како професор за творечко пишување и член е на одборот на директори на „Пен“ центарот на западниот огранок на САД. Со сопругот и трите деца живее во Лос Анџелес.
2 Изданија и награди
Џина Нахај е авторка на четири книги и еден есеј:
*''Cry of the Peacock'', Washington Square Press. 1991. ISBN 978-0-7434-0337-5.
*''Moonlight on the Avenue of Faith'', Washington Square Press. 1999. ISBN 978-0-671-04283-7.
*''Sunday's Silence'', MacAdam/Cage. 2001. ISBN 978-0-7434-5945-7.
*''Mercy (The Modern Jewish Girl's Guide to Guilt)'', Penguin Group, 2006, ISBN .
*''Caspian Rain'', MacAdam/Cage. 2007. ISBN 978-1-59692-314-0.
Ги добила и следниве награди:
* 1985: ''Награда Нелсон Алгрен'', Чикаго магазин
* 1999: ''Најдобра книга на годината'', Лос Анџелес тајмс
* 2001: ''Најдобра книга на годината'', Лос Анџелес тајмс
* 2002: ''Награда Сајмон Рокоуер''* 2007: ''Најдобра книга на годината'', Чикаго трибјун
* 2008: ''Награда персиски наследник''* 2013: ''Најдобра колумна'', ЛА прес клаб
Гран Гала дел калчо 2018

Гран Гала дел калчо 2018 било осмото издание на истоимената манифестација на која се доделувале награди, од страна на италијанската асоцијација на фудбалери, за протагонистите во италијанскиот фудбал за сезоната 2017-2018.
Наградите биле доделени на 3 декември 2018 година.
1 Освојувачи
1.1 Тим на годината
Поз., Нац., Играч, Екипа
ГМ, Алисон
ОД, Жоао Кансело
ОД, Калиду Кулибали
ОД, Џорџо Кјелини
ОД, Алекс Сандро
СР, Миралем Пјаниќ
СР, Сергеј Милинковиќ-Савиќ
СР, Раџа Наинголан
НП, Пауло Дибала
НП, Мауро Икарди
НП, Чиро Имобиле
1.2 Најдобар играч
Пласман, Играч, Екипа
Победник, Мауро Икарди
1.3 Најдобар тренер
Пласман, Тренер, Екипа
Победник, Масимилијано Алегри
1.4 Најдобар играч во Серија Б
Пласман, Играч, Екипа
Победник, Сандро Тонали
1.5 Најдобар клуб
Пласман, Фудбалски клуб
Победник
1.6 Најдобар судија
Пласман, Судија
Победник, Џанлука Роки
1.7 Фудбалерка на годината
Пласман, Играч, Екипа
Победник, Алиа Гуањи
1.8 Најдобар гол
Пласман, Играч, Екипа, Натпревар
Победник, Мауро Икарди, Сампдорија - Интер (18 март 2018)
1.9 Награда за кариера
* Андреја Пирло
* Франческо Тоти
Роузмери А. Бејли

Роузмери А. Бејли (|Rosemary A. Bailey; р. 1947 година) е британска статистичарка, која работи во дизајнот на експериментите и анализата на варијанси, како и во сродни области на комбинаторскиот дизајн, особено во шемите на здружување. Има напишано книги за дизајнот на експериментите, за шемита на здружување,како и за линеарните модели во статистиката. Таа е пензиониран почесен професор по Статистика на Училиштето за Математички Науки на Кралицата Марија, Универзитет во Лондон, Англија. Во моментов е професор по математика и статистика на Училиштето за математика и статистика на Универзитетот Св. Ендрјус, Шкотска.
Таа е соработник на Институтот за математичка статистика и во 2015 година била избрана за соработник на Кралското друштво од Единбург.
1 Библиографија
* Бејли, Р. А. (1994). Нормарни линеарни модели. Лондон: Надворешна Советодавна служба, Универзитет во Лондон. ISBN 0-7187-1176-9.
* Бејли, Р. А. (2004). Шеми на здружување: Дизајнирани Експерименти, Алгебра и Комбинаторика. Кембриџ: Печат на Универзитетот Кембриџ. ISBN 978-0-521-82446-0.
* Бејли, Р. А. (2008). Дизајн на Компаративните Експерименти. Кембриџ: Печат на Универзитетот Кембриџ. ISBN 978-0-521-68357-9.
* Брзина, Т. П .; Бејли, Р. А. (1987). "Факториелни Дисперзивни Модели". Меѓународен Статистички Преглед / Revue Internationale de Statistique. Меѓународен институт за статистика (ИСИ). 55 (3): 261-277. doi: 10.2307 / 1403405. JSTOR 1403405.
Изабела Башмакова

Изабела Григориевна Башмакова (|Изабелла Григорьевна Башмакова, 1921-2005) била руски историчар на математиката.
1 Образование и кариера
Башмакова е родена на 3 јануари 1921 година во Ростов на Дон, во семејство со ерменско потекло. Нејзиниот татко, Григориј Георгиевич Башмаков, бил адвокат. Нејзиното семејство се преселило во Москва во 1932 година. Започнала со студии на Факултетот за механика и математика при Државниот универзитет во Москва во 1938 година, но била евакуирана од Москва за време на Втората светска војна, при што работела како медицинска сестра во Самарканд. Докторирала во 1948 година, под надзор на Софија Јановскаја.
Таа продолжила да работи во Московска Област како асистент професор, а во 1949 година била промовирана во придружен професор. Во 1950 година нејзиниот сопруг, математичарот Андреј И. Лапин, бил уапсен, поради своето противење на движењето на Трофим Лисенко (Лисенкоизам), но делумно поради напорите на Башмакова, тој повторно бил ослободен во 1952 година. Башмакова го завршила својот докторат во 1961 година и станала редовен професор во 1968 година.
Таа се пензионирала и станала доцент (пензиониран професор-ветеран) во 1999 година, а починала на 17 јули 2005 година, на одмор во Звенигород.
2 Придонеси
Дисертација на Башмакова се однесувала на историјата на дефинициите на целите и рационалните броеви, од Евклид и Евдоксус до Золотарев, Дедекинд и Кронекер.
Нејзините подоцнежни истражувачки придонеси вклучуваат споредба на алатките што ги користел Диофант за да ја реши Диофантовата равенка, наспроти повеќето современи методи; следејќи ја мисловната линија предложена од Јакоби, таа сугерирала дека методите на Диофант биле пософистицирани отколку што претходно се мислело, но дека нивната софистицираност била скриена од акцентот на конкретни случаи, во пишувањето на Диофан. Таа користела комплексни броеви за повторно да ги толкува геометриските трансформации проучени од Франсоа Виет. Таа исто така ја проучувала историјата на алгебарски кривини и ги превела делата на Фермат на руски јазик.
3 Признанија
Во 1986 година, Меѓународниот конгрес на математичари првично објавил список на говорници, во која не биле вклучени жени. По протестите, Извршниот комитет на конгресот поканил шест жени за да зборуваат на конгресот. Башмакова била една од тие шест жени; таа не можела да отпатува на конгресот, но нејзиниот документ се појавил во списокот на дела.
Меѓународната академија за историја на науката во 1966 година ја избрала како членка, а како полноправна членка во 1971 година. Добитничка е на почесни дипломи во 1971, 1976 и 1980 година. Во 2001 година, Меѓународната академија за историја на науката ја наградила со медал на Александер Којре. Во 2011 година, конференција на Руската Академија на Науките, била посветена во нејзина чест.
Филис Чин

Филис Чин (|Phyllis Chinn; родена ''Цвајг'', р. ) е американска математичарка, која е професор по математика, женски студии и наставна подготовка на Државниот универзитет Хамболт во Калифорнија. Нејзините публикации се однесуваат на теоријата на графиците, математичкото образование и историјата на жените во математиката.
1 Образование и кариера
Чин е родена во Рочестер, Њујорк, а дипломирала во 1962 година на Универзитетот Брендис. Докторирала во 1969 година, на Универзитетот во Калифорнија, Санта Барбара, со дисертација за графички изоморфизам, под надзор на Пол Кели. Таа предавала на Државниот Колеџ Таусон, на училиштето за обука на наставници во Мериленд, од 1969 до 1975 година, а во 1974 година таму добила канцеларија, пред да се пресели во округот Хамболт. Во времето кога се приклучила на Државниот факултет во Хамболт, таа била првиот женски професор по математика таму; единствениот друг женски професор по науки бил биолог.
Во 1997 година станала претседател на одделот за математика во Хамболт.
2 Придонеси
Чин има напишано многу цитирана работа во врска со пропусниот опсег на графикот, доминантните множества, како и пропусниот опсег.
Чин е исто така страствен жонглер, а основала и клуб за жонглирање во Државата Хамболт во 1980-тите години.
3 Признанија
Универзитетот Хамболт ја именувала Чин за извонреден професор за 1988-1989 година. Таа била добитник на наградата Луис Хеј, за придонеси во образование по математика, дадено од страна на Здружението за математичарки, за нејзината работа во подобрувањето на образованието по математика, на средно и високо училишно ниво, како и во охрабрувањето на младите жени да станат математичарки.
Ксијан Емерс

Ксијан Гислејн Емерс (р. ) — белгиски фудбалер. Тој игра во Италија за Кремонезе каде што е на позајмица од Интер.
1 Клупска кариера
Тој го направи неговото деби во Серија Б за Кремонезе на 31 август 2018 година во натпреварот против Палермо.
Селотејп

Селотејп (или самолеплива лента) е леплива лента која ќе се држи со примена на притисок, без потреба од растворувач (како вода) или топлина за активирање. Може да се користи во домот, канцеларијата, индустријата и институциите за најразлични цели.
Боици

Боици (или боички) е стапче на обоен восок, јаглен, креда или друг материјал што се користи за пишување или цртање. Масната или восочната боица направена од пигмент со сува материја е пастел; кога е изработена од масна креда која се нарекува нафтен пастел. Масните боици се изработени од стврдното нафтено масло во боја. Исто така, постојат и водени боички, понекогаш наречени акварел (кремени во вода) или бои растворени во вода.
Ерика Флапен

Ерика Флапен (|Erica Flapan; р. ) е американска математичарка, професор по математика на Колеџот Помона.
Флапен ги завршила додипломските студии на Колеџот Хамилтон (Њујорк), дипломирајќи во 1977 година, а потоа заминала на дипломски студии на Универзитетот во Висконсин-Медисон, докторирајќи во 1983 година, под надзор на Дениел Мекмилан. По пост-дикторските студии на Универзитетот Рајс и Универзитетот во Калифорнија, Санта Барбара, таа се придружила на факултетот во Помона во 1986 година. Истражувањето на Флапен е во нискодимензионалната топологија и теоријата на јазли.
Во 2011 година, Флапен била една од тројцата добитници на Дебора и Френклин Тепер Хеимо наградата, доделена од Математичкото здружение на Америка. Во 2012 година станала членка на Американското математичко друштво, а истата година, како дел од двестагодишнината на Колеџот Хамилтон, била почестена со Хамилтон Алумни Медал за Достигнување.
1 Книги
Таа има објавено бројни трудови, како и работи на четири книги.* Таа е автор на книгата Кога топологијата се среќава со хемијата: Тополошки Поглед на Молекуларната Хиралност (Кембриџ Универзитетски печат и Математичка Асоцијација на Америка, 2000).* Во 2009 година, Флапен ја уредувала книгата Апликации на Теоријата на Јазли, заедно со Дороти Бак.* Со Џејмс Померсхајм и Тим Маркс, исто така, ја напишала книгата Теорија на Броеви: Жив вовед со Докази, Примени и Приказни (Џон Вајли и Синовите, 2010).* Во Декември 2015 година, таа објави "забавен" воведен учебник за топологија, ''Јазли, Молекули и Универзумот: Вовед во топологијата''.
2 Публикации
*''Јазли, Молекули и Универзумот: Вовед во топологијата'', Американско Математичко Општество, (2015).
Острилка

Острилка е уред за наострење на точката врвот за пишување на молив со брусење бричње на неговата истрсена површина. Острилка за молив може да се ракува рачно или со електроличен мотор обично кај многу острилки има обивка во вид на кутија околу нив која што може да се отстрани за да се испразни од остатоците и струготините од моливот во корпа за ѓубре.
Доксиламин

Доксиламин е антихистаминик од првата генерација. Може да се користи самостојно во краткотраен третман како седатив и во комбинација со други лекови за ублажување на симптомите на алергија и настинка во текот на ноќта. Доксиламинот исто така се користи во комбинација со аналгетиците парацетамол (ацетаминофен) и кодеин како комбиниран препарат на аналгетик/седатив, и во комбинација со витамин B<sub>6</sub> (пиридоксин) во превенција на утринско гадење кај бремени жени.