Кристијан Панучи

Кристијан Панучи (роден на година, во Савона) — италијански фудбалски тренер и поранешен фудбалер, играч од одбраната.
Панучи ја започнал својата играчка кариера со италијанскиот клуб Џенова во 1990 година, а се преселил во Милан во 1993 година, каде освоил неколку титули, вклучувајќи две титули во Серија А и Лигата на шампионите на УЕФА во 1994 година, појавувајќи се во конечната победа од 4-0 над Барселона како лев бек. Иако првично служел како резервна копија на почетната одбранбена постава на Паоло Малдини, Франко Барези, Алесандро Костакурта и Мауро Тасоти, која се смета за една од најголемите одбрани на сите времиња, неговите предвремени изведби му овозможиле да се пробие во стартниот состав и му ја донел наградата Браво во 1994 година. Во 1996 година, тој го следел неговиот поранешен тренер на Милан, Фабио Капело во Реал Мадрид, и бил десен бек за шпанската страна, освојувајќи ја титулата во Ла Лига во 1997 година и неговата втора УЕФА Лигата на шампионите во 1998 година. Тој се вратил во Италија за да му се приклучи на Интер во 1999 година, но со помал успех, а потоа бил испратен на позајмица во премиерлигашот Челзи следната сезона, пред да се приклучи на францускиот Монако. Тој направил трансфер во Рома во 2001 година, каде што повторно се обединил со менаџерот Капело, а во клубот останал до 2009 година. Неговото лидерство и искуство го виделе тој да игра клучна улога за клубот во неговата улога на централен бек, бидејќи освоил две последователни титули во Копа Италија во 2007 и 2008 година, како и во Суперкупот на Италија. Тој се пензионирал во 2010 година, по една сезона со Парма.
По успешната меѓународна кариера на младинско ниво, во која го освоил последователно Европско првенство за играчи до 21 година, Панучи бил член на италијанската сениорска репрезентација на Олимпијадата 1996 година, Светското првенство на ФИФА 2002 година, УЕФА Евро 2004 и УЕФА Евро 2008 година, играјќи вкупно 57 натпревари со Италија помеѓу 1994 и 2008 година, постигнувајќи 4 гола.
По неговото пензионирање, во 2012 година Панучи зазел позиција како помошник менаџер на Фабио Капело во фудбалската репрезентација на Русија. Во 2015 година, тој бил назначен за главен тренер на Ливорно, пред да се приклучи на Тернана во 2016 година. Меѓу неговите најголеми достигнувања во менаџментот досега е признанието, во 2014 година, на италијанската ''udette 'del a sorta'', што е еквивалент на Серија Б за наградата за најдобар менаџер-почетник. Во јули 2017 година бил назначен за селектор на репрезентацијата на Албанија.
1 Биографија
Панучи е половина италијанец, а половина чех; роден и израснат во Савона, тој е син на Виторио, поштар по професија и член на националниот тим Постелеграфоничи, како и поранешен напаѓач на Савона, а потоа и тренер во младинскиот сектор во истиот клуб, и на Хана, неговата мајка по потекло од Прага. Моментално живее во Рим.
Во 1996 година, тој за влакно ја избегнал смртта. Тој бил повикан во италијанската олимписка репрезентација на која требало да биде капитен за време на фудбалскиот турнир на Олимписките игри 1996 во Атланта. Сепак, откако се повредил на неколку дена пред почетокот на натпреварувањето, тој отпаднал од тимот. Планирајќи да се врати во Италија, тој резервирал лет на 17 јули од Њујорк до Рим — Лет 800 на TWA. Кога неговиот багаж од неговиот лет до Њујорк бил одложен, тој резервирал подоцнежен лет за Милано. Претходниот лет на TWA експлодирал над Атлантикот веднаш по полетувањето, при што загинале сите 230 патници.
2 Технички карактеристики
Својата кариера ја започнал и го поминал поголемиот дел од неа играјќи како десен бек, но кога и да било потребно можел да се префрли и понапред на крилната позиција. Откако со текот на годините ја загубил брзината, тој бил префрлен во центарот на одбраната, позиција која му одговарала и поради неговата добра игра во воздухот. Со 34 постигнати гола во Серија А, тој е меѓу најплодните италијански дефанзивци на сите времиња.
3 Клупска кариера
3.1 Џенова и Милан
Откако играл за младинската екипа на Велоче Калчо ди Савона, Панучи ја започнал својата професионална кариера со Џенова во 1990 година, и го имал своето деби во Серија А со клубот за време на сезоната 1991-92 во Серија А; по неговите импресивни настапи за време на сезоната 1992-1993, во која постигнал 3 гола на 30 натпревари, тој се преселил во Милан во јули 1993 година, на 20-годишна возраст. Како талентиран, тој првично бил донесен како помлада, поофанзивна алтернатива на актуелниот десен бек Мауро Тасоти, кој бил на позицијата повеќе од една деценија и се очекувало да биде резервна копија. Сепак, Панучи почнал да работи на својот пат во стартната постава под раководството на менаџерот Фабио Капело, настапувајќи на 19 првенствени натпревари и постигнувајќи два голови додека Милан ги освојувал домашните и европските титули. Тој, исто така, ја демонстрирал својата разноврсност со тоа што настапил на позицијата лев бек во финалето на Лигата на шампионите на УЕФА во 1994 година, додека Тасоти играл десно, а Паоло Малдини и Филипо Гали во центарот, пополнувајќи ги повредените Франко Барези и суспендираниот Алесандро Костакурта кои вообичаено биле во почетниот централен одбранбен пар на клубот; и покрај неколкуте важни отсуства, Милан ја совладал Барселона со 4-0 и ја освоил титулата. Сепак, тоа лето Тасоти, а не Панучи, бил оној кој отпатувал во САД како дел од селекцијата на Светското првенство на Италија под водство на Ариго Саки. За своите настапи, Панучи ја освоил наградата Браво, како најдобар играч до 23 години во Европа.
Во следната сезона, Панучи се етаблирал како прв избор на клубот на позицијата десен бек, стартувајќи на 28 од 34 натпревари во Серија А и целосно се пробил во сениорската репрезентација. Милан силно ја започнал сезоната, освојувајќи ги и Суперкупот на Италија и Суперкупот на УЕФА, но завршил на четвртото место во лигата, зад шампионот Јувентус, додека загубил од Велез Сарсфилд во финалето на Интерконтиненталниот куп во 1994 година и од Ајакс во финалето на Лигата на шампионите. таа сезона. Панучи ја имал една од своите најдобри офанзивни сезони во 1995-1996 година, постигнувајќи пет гола, притоа помагајќи да се формира најтесната одбрана во лигата и една од најдобрите на сите времиња, заедно со интернационалците Барези, Малдини и Костакурта, додека Милан го вратил италијанското првенство. Сепак, големите промени низ Европа како резултат на пресудата на Босман отвориле нови можности. Откако освоил 6 титули со Милан, на средината на сезоната 1996-97, Панучи го напуштил клубот и заминал во Реал Мадрид, приклучувајќи му се на поранешниот тренер на Милан Фабио Капело во шпанскиот гигант.
3.2 Реал Мадрид и Интер
Во Реал Мадрид, Панучи станал првиот Италијанец кој заиграл за шпанскиот клуб. Пристигнувајќи во зима, тој набрзо го симнал претходниот десен бек, Карлос Секретарио со неговите одлични изведби и формирал многу агресивен бековски пар, почнувајќи заедно со бразилската ѕвезда Роберто Карлос, кој играл лево. Ова бил силен период за Реал Мадрид на теренот, бидејќи клубот веднаш ја освоил лигата во 1997 година, но хаотичен период настрана, бидејќи менаџерите Капело, Јуп Хејнкес, Гус Хидинк и Џон Тошак следеле еден по друг брзо едноподруго. Највисоката точка за Панучи во оваа фаза од неговата кариера дошла во 1998 година, кога ја освоил својата втора титула во Лигата на шампионите против Јувентус. Повторно, сепак, тој не бил избран за националниот тим, пропуштајќи го Светското првенство под раководство на менаџерот Чезаре Малдини. По разочарувачката сезона 1998-99 во која Реал Мадрид успеа само го освои Интерконтиненталниот куп, губејќи во Суперкупот на УЕФА и завршувајќи далеку зад ривалите ФК Барселона во Ла Лига, Панучи избрал да се врати во италијанскиот фудбал.
Панучи подоцна преминал во Интер во 1999 година и го претставувал клубот во сезоната 1999-2000. Панучи не можел да ја врати својата претходна форма за време на неговиот престој во Интер, и често имал судрири со менаџерот Марчело Липи, подоцна се борел да добие време за игра додека тимот трпел тешка сезона. Интер ја завршил сезоната со пласман на четвртото место во лигата, стигнувајќи и до финалето на Купот на Италија. Во август 2000 година, тој бил испратен на позајмица во Челси, каде што постигнал еднаш во Купот на УЕФА против Сент Гален, но имал само 8 настапи во Премиер лигата. Последователно, тој се преселил во францускиот тим Монако за втората половина од сезоната, правејќи 9 натпревари во лигата и постигнувајќи 3 гола. Тој забележал 5 лигашки настапи за клубот следната сезона, пред да се врати во Италија за да потпише за Рома во 2001 година.
3.3 Рома
По многу патувања низ кариерата, Панучи конечно се утврдил во Рома. Тој му се приклучил на римскиот клуб во сезоната 2001-02, годината откако ''Џалороси'' ја освоиле националната титула и веднаш го освоиле Суперкупот на Италија во 2001 година. Тој станал клучен играч и еден од лидерите на клубот и бил постојан стартен десен бек на тимот. Во јули 2002 година, тој трајно потпишал за 9,81 милиони евра.
Панучи, сигурен лидер и на теренот и надвор од него, често ја преземал одговорноста да зборува за тимот во моменти на тешкотии, како што се гледа по шокантната елиминација на Рома од Лигата на шампионите во 2007 година. Тој се покажал како одлучувачки играч за клубот во текот на сезоната 2006-07, постигнувајќи неколку голови и придонел за победата на Рома во Купот на Италија со своите игри, постигнувајќи гол во победата од 6-2 во првиот натпревар од финалето против Интер. Панучи силно ја започнал сезоната 2007-08, веднаш го освоил Суперкупот на Италија во 2007 година над Интер, иако подоцна го загубил местото како почетен десен бек на клубот од Сисињо и играл главно како резервен централен дефанзивец. Подоцна можел да се врати во стартниот тим за втората половина од сезоната, постигнувајќи неколку гола (пет во Серија А и еден во Лигата на шампионите на УЕФА), а Рома завршила на второто место во лигата и ја одбранила титулата во Копа Италија.
Неговите плодни офанзивни настапи продолжиле до отворањето на сезоната 2008-09, и покрај лошата форма на клубот, бидејќи постигнал 2 гола во лигата против Реџина и Аталанта, и уште 2 во Лигата на шампионите на УЕФА, против Клуж и Челзи. На 25 јануари 2009 година, Панучи бил исфрлен од првиот тим на Рома откако одбил да седне на клупата за првенствен натпревар против Наполи, а подоцна исто така бил исклучен од списокот на тимот во Лигата на шампионите. Поради тешките односи со менаџерот Лучано Спалети, тој ја објавил својата намера да ја напушти Рома, но не бил пронајден сериозен понудувач во јануарскиот преоден рок и на крајот останал, враќајќи се во првиот тим на 28 февруари, откако официјално им се извинил на своите колеги и управата на клубот. Тој бил исклучен во второто Дерби дела Капитале од сезоната 2008-09 по жестоката пресметка на теренот со играчот на Лацио Стефан Лихтштајнер по неговиот тежок предизвик со швајцарскиот дефанзивец. Неговиот договор со Рома завршил на 30 јуни 2009 година, кој го потпишал во октомври 2005 година, со што станал слободен агент.
Тој одиграл вкупно 311 натпревари, постигнувајќи 29 гола за Рома, со што станал дефанзивец со највисоки резултати во историјата на клубот.
3.4 Парма
На 30 јули 2009 година, Панучи потпишал за Парма на едногодишен договор; тој го направил своето деби со клубот на 23 август, на гости кај Удинезе во првиот натпревар од сезоната, и го постигнал својот прв гол за Парма на 13 декември против Болоња. На 23 февруари 2010 година, Панучи ја напуштил Парма со заедничка согласност седум месеци откако им се приклучил.
На 22 август, Панучи го објавил своето итно повлекување од фудбалот, наведувајќи: „Имав понуди, но едноставно повеќе не се чувствувам гладен за игра“.
4 Репрезентативна кариера
Панучи имал успешна кариера со италијанската фудбалска репрезентација до 21 година, освојувајќи последователни титули на Европското првенство до 21 година во 1994 и 1996 година под раководството на Чезаре Малдини; во финалето на последното издание на турнирот против Шпанија, по ремито 1-1, тој го извел и го промашил првиот пенал на Италија во евентуалната победа од 4-2.
Откако го пропуштил тимот на Италија кој стигнал до финалето на Светското првенство во ФИФА 1994 година, Панучи го направил своето деби за сениорската репрезентација на Италија на 7 септември 1994 година против Словенија во квалификацискиот натпревар за УЕФА Евро 1996 година. Сепак, тој го пропуштил тимот за завршниот турнир, по спорот со италијанскиот национален селектор Ариго Саки. И покрај тоа што го пропуштил составот за Европското првенство, тој бил именуван за капитен на италијанската репрезентација која учествувала на Летните олимписки игри 1996 година во Атланта, под водство на неговиот поранешен младински тренер Малдини. Меѓутоа, како што ги поминал следните сезони во странство, тој повторно бил исклучен од тимот на Малдини за Светското првенство во ФИФА 1998 година, а исто така бил изоставен од тимот на Дино Зоф за УЕФА Еуро 2000 поради недостаток на играње и нередовни настапи со Интер; дури на Светското првенство во 2002 година, под менаџерот Џовани Трапатони, Панучи станал редовен во италијанскиот тим.
На Светското првенство во 2002 година, Панучи бил широко обвинуван за неуспехот при расчистување на едно додавање кое довело до израмнувачкиот гол за ко-домаќинот Јужна Кореја од Сеол Ки-Хјун во последните минути од регуларното време во осминафиналето; Ан Јунг-хван го постигнал златниот гол на натпреварот во судиското продолжение, со што италијанскиот тим бил елиминиран од турнирот. Во првата половина од регуларното време, Панучи, исто така, направил контроверзен пенал, откако судијата Бајрон Морено оценил дека го соборил Сеол Ки-Хјеон во шеснаесетникот; Пеналот го одбранил голманот на Италија, Џанлујџи Буфон.
По учеството во неуспешната кампања на Италија на Евро 2004 во Португалија, асистенција на голот на Антонио Касано во ремито 1-1 против Шведска во вториот натпревар од групата на Италија на турнирот, Панучи не играл за Италија повеќе од три години. И покрај неговите перформанси и недостатокот на вистински квалитетни италијански десни бекови, тој бил игнориран од менаџерот Марчело Липи, со кого се скарале во деновите во Интер, за време на квалификациската кампања за Светското првенство во ФИФА 2006 година, додека Италија победила на завршниот турнир во Германија. 34-годишниот Панучи, сепак, добил втора шанса од тренерот Роберто Донадони, кој го повикал за квалификациите за ЕП 2008 против Грузија, Шкотска и Фарски Острови.
Панучи го изразил своето задоволство што го направил својот 50-ти репрезентативен настап за Италија на стадионот каде што ја започнал својата кариера за „''аѕурите''“ во победата од 2-0 над Грузија во нивниот натпревар од квалификациите за ЕП 2008 во Џенова на стадионот Лујџи Ферарис.За мене беше навистина емотивно да играм во арена каде што пораснав. Можеби изгледаше малку скриптирано, но никогаш нема да ги заборавам овациите што ги добив.На 17 ноември 2007 година, Панучи успеал да го постигне својот прв репрезентативен гол за Италија од април 2002 година, кога со глава го постигнал клучниот победнички гол при повреда против Шкотска во нивниот натпревар од групата Б за квалификациите за ЕП 2008. Италија потоа успеала да се избори за пласман во финалето на Европското првенство.
На 13 јуни 2008 година, во вториот натпревар од групата на Италија на Евро 2008, Панучи го постигнал првиот гол на Италија на турнирот во ремито 1-1 против Романија и станал најстариот играч кој постигнал гол во игра на теренот во натпреварувањето, и Италија на сите времиња најстариот стрелец, на возраст од 35 години, 2 месеци и 1 ден тогаш; вториот рекорд подоцна бил соборен од Фабио Кваљарела во 2019 година Подоцна добил и пенал, кој го одбранил италијанскиот голман Џанлуиџи Буфон. Панучи ја завршил кариерата во Италија со вкупно 57 натпревари, постигнувајќи четири гола.
5 Стил на игра
Панучи бил брз, силен, конкурентен и разноврсен играч, кој првенствено бил распореден како десен бек, но исто така бил способен да игра на левата страна или во центарот, или и како крилен бек. Иако на моменти бил критикуван дека е премногу темпераментен или поради повремени пропусти во концентрацијата, тој се прославил во текот на неговата кариера како сталожен, дефанзивно настроен бек, кој бил познат по својата работа, постојаност во одбраната и за удобно поседување; тој исто така поседувал значителна издржливост, како и забележителни физички и спортски атрибути. Тој бил првенствено познат по неговата способност во воздухот како фудбалер, често постигнувајќи гол со глава од сет финишот; неговата воздушна моќ, заедно со точната дистрибуција, прецизното нафрлување, добрите технички вештини и способноста за напади по крило, исто така му дозволиле да придонесе офанзивно во играта на неговиот тим, со голови и асистенции; со 34 гола во Серија А, тој е меѓу најплодните дефанзивци во историјата на италијанската лига. Во неговата подоцнежна кариера, бидејќи го загубил темпото, тој главно играл како централен дефанзивец, каде што се истакнал по своето лидерство, истрајноста и тактичката интелигенција, добивајќи го прекарот „Ел Гринта“ од коментаторот Карло Зампа.
По неговото пензионирање, Панучи станал фудбалски експерт и коментатор за SKY Italia .
Во 2011 година, тој учествувал во италијанското издание на ''Танц со ѕвездите''.
6 Тренерска кариера
Панучи ја напуштил работата како стручњак на 19 март 2012 година за да ја прифати понудата од Маурицио Зампарини како тим менаџер на Палермо, работејќи заедно со директорот на фудбалот Лука Катани. На 24 април 2012 година, тој поднел оставка од својата позиција нешто повеќе од еден месец откако ја презел работата.
На 23 јули 2012 година, тој бил поканет од Фабио Капело да работи како негов помошник во работата како главен тренер на фудбалската репрезентација на Русија. Тој ја напушти својата позиција по завршувањето на Светското првенство во фудбал во 2014 година.
Во 2013 година се квалификувал за УЕФА Про лиценца.
На 18 март 2015 година, тој бил именуван за менаџер на тимот од Серија Б, Ливорно, на местото на Ецио Гелаин.
Во јуни 2016 година, тој беше назначен за главен тренер на Тернана потпишувајќи едногодишен договор.
6.1 Албанија
На 19 јули 2017 година, Панучи бил назначен за селектор на Албанската фудбалска репрезентација потпишувајќи договор на 2 години и 4 месеци со Албанскиот фудбалски сојуз, заменет со колегата италијански селектор Џани Де Бјази кој поднел оставка претходниот месец. Тој ја започнал својата работа веднаш патувајќи во Базел, Швајцарија во јули 2017 година за да го гледа Таулант Џака како игра за ФК Базел. Меѓутоа, Џака бил неискористена замена во натпреварот и подоцна бил принуден од тренерот на Базел заедно со сите други неискористени замени на тој натпревар да тренираат на теренот по натпреварот. Откако бил на стадионот на натпреварот меѓу неговиот помошник Ервин Булку, Панучи чекал надвор да се сретне со Џака, но за жал оваа средба не се случила бидејќи Џака, незадоволен од одлуката на тренерот на Базел, веднаш заминал дома и не ја забележал СМС-от на Панучи. Панучи потоа отпатувал за Цирих за да го види колегата Албанец од средниот ред Бурим Кукели кој настапувал за ФК Цирих. Во неговиот прв собир со репрезентацијата на Албанија за натпреварите од квалификациите за Светското првенство во ФИФА 2018 против Лихтенштајн и Македонија на 2 и 5 септември 2017 година, Панучи донел 3 нови играчи, Иван Балиу, со албанско потекло роден во Шпанија, кој претходно играл за Шпанија до 17 години. страна, Валон Ахмеди и Хисен Мемола, двајцата поранешни албански интернационалци до 21 година. Во неговиот прв натпревар на чело на 2 септември против Лихтенштајн, тој ја предводел Албанија до победа од 2-0 на Елбасан Арена По поразот со 2-0 на домашен терен против Турција во првиот квалификациски натпревар за УЕФА Евро 2020 на 22 март 2019 година. Панучи бил отпуштен следниот ден; за време на неговиот мандат како селектор на Албанија тој постигнал само четири победи и две нерешени во 15 натпревари.
7 Статистика
7.1 Клупска
:Извори:
+Настапи и голови по клуб, сезона и натпреварување, Клуб, Сезона, Лига, Национален куп, Лига Куп, Континентално, Останато, Вкупно
Лига, Нат, Гол, Нат, Гол, Нат, Гол, Нат, Гол, Нат, Гол, Нат, Гол
Италија, Лига, Куп, Лига куп, Европа, Останато, Вкупно
Џенова, 1991–92, Серија А, 1, 0, —, —, —, —, 1, 0
1992–93, 30, 3, 3, 1, —, —, —, 33, 4
Вкупно, 31, 3, 3, 1, —, —, —, 34, 4
Милан, 1993–94, Серија А, 19, 2, 3, 0, —, 7, 1, 3, 0, 32, 3
1994–95, 28, 2, 4, 0, —, 10, 2, 2, 0, 44, 4
1995–96, 29, 5, 2, 0, —, 7, 0, —, 38, 5
1996–97, 13, 0, 2, 0, —, 6, 0, —, 21, 0
Вкупно, 89, 9, 11, 0, —, 30, 3, 5, 0, 135, 12
Шпанија, Лига, Куп, Суперкуп, Европа, Останато, Вкупно
Реал Мадрид, 1996–97, Ла Лига, 19, 2, 2, 0, —, —, —, 21, 2
1997–98, 23, 1, 1, 0, 1, 0, 8, 1, —, 33, 2
1998–99, 31, 0, 2, 0, —, 7, 2, 2, 0, 42, 2
Вкупно, 73, 3, 5, 0, 1, 0, 15, 3, 2, 0, 96, 6
Италија, Лига, Куп, Лига куп, Европа, Останато, Вкупно
Интер, 1999–00, Serie A, 26, 1, 6, 0, —, —, —, 32, 1
Англија, Лига, ФА куп, Лига куп, Европа, Останато, Вкупно
Челси, 2000–01, Премиер лига, 8, 0, —, —, 2, 1, —, 10, 1
Франција, Лига, Куп, Лига куп, Европа, Останато, Вкупно
Монако, 2000–01, Лига 1, 9, 3, 1, 0, 4, 0, —, —, 14, 3
2001–02, 5, 0, —, —, —, —, 5, 0
Вкупно, 14, 3, 1, 0, 4, 0, —, —, 19, 3
Италија, Лига, Куп, Лига куп, Европа, Останато, Вкупно
Рома, 2001–02, Серија А, 31, 1, 4, 2, —, 4, 1, —, 39, 4
2002–03, 27, 2, 6, 0, —, 11, 0, —, 44, 2
2003–04, 24, 2, 2, 0, —, 3, 0, —, 29, 2
2004–05, 26, 0, 4, 0, —, 3, 0, —, 33, 0
2005–06, 35, 3, 6, 0, —, 9, 2, —, 50, 5
2006–07, 34, 5, 6, 2, —, 9, 1, 1, 0, 50, 8
2007–08, 27, 5, 5, 0, —, 6, 1, 1, 0, 39, 6
2008–09, 22, 3, 1, 0, —, 5, 2, 0, 0, 28, 5
Вкупно, 226, 21, 34, 4, —, 50, 7, 2, 0, 312, 32
Парма, 2009–10, Серија А, 19, 1, 1, 0, —, —, —, 20, 1
Вкупно, Италија, 391, 35, 55, 5, —, 80, 10, 7, 0, 533, 50
Шпанија, 73, 3, 5, 0, 1, 0, 15, 3, 2, 0, 96, 6
Англија, 8, 0, —, —, 2, 1, —, 10, 1
франција, 9, 3, 1, 0, 4, 0, —, —, 14, 3
Вкупно, 481, 41, 61, 5, 5, 0, 97, 14, 9, 0, 653, 60
7.2 Репрезентативна
: Извори:
Репрезентација, Година, Настапи, Голови
Италија, 1994, 3, 1
1995, 0, 0
1996, 1, 0
1997, 3, 0
1998, 4, 0
1999, 9, 0
2000, 1, 0
2001, 0, 0
2002, 11, 1
2003, 9, 0
2004, 7, 0
2005, 0, 0
2006, 0, 0
2007, 3, 1
2008, 6, 1
Вкупно, 57, 4
#, Датум, Место на одржување, капа, Противник, Резултат, Резултат, Конкуренција
1., 8 октомври 1994 година, Кадриору Стадион, Талин, Естонија, 2, 1 – 0, 2–0, Квалификации за УЕФА Евро 1996 година
2., 17 април 2002 година, Сан Сиро, Милано, Италија, 23, 1 – 0, 1–1, Пријателски
3., 17 ноември 2007 година, Хемпден парк, Глазгов, Шкотска, 51, 2 – 1, 2–1, Квалификации за УЕФА Еуро 2008
4., 13 јуни 2008 година, Лецигрунд, Цирих, Швајцарија, 55, 1 – 1, 1–1, УЕФА Евро 2008
8 Менаџерска статистика
Екипа, Од, До, Податоци
Н, П, Н, П, Поб %
Ливорно, 18 март 2015, 25 ноември 2015, 9, 9, 9, 033.3
Ливорно, 27 јануари 2016, 11 март 2016, 2, 3, 4, 022.2
Тернана, 1 јули 2016, 11 август 2016, 1, 0, 0, 100.0
Албанија, 19 July 2017, 23 March 2019, 4, 2, 9, 026.7
Вкупно, 16, 14, 22, 030.8
9 Почести
9.1 Клупски
Милан * Серија А : 1993–94, 1995–96
* Лига на шампиони на УЕФА : 1993–94
* Суперкуп на Италија : 1993, 1994 година
* Суперкуп на УЕФА : 1994 година
* Ла Лига : 1996–97
* Суперкуп на Шпанија : 1997 година
* Лига на шампиони на УЕФА : 1997–98
* Интерконтинентален куп : 1998 година
* Копа Италија : 2006–07, 2007–08
* Суперкуп на Италија : 2007 година
9.2 Меѓународни
* Европско првенство на УЕФА до 21 година : 1994, 1996 година
9.3 Поединечни
* Браво награда : 1994 година * Тим на годината на ЕСМ : 2007–08