Британска андерграунд музика

Британската контра-култура или андерграунд сцена се развила во средината на 60-тите години на минатиот век, и била поврзана со хипиците и поткултурата на Соединетите држави . Нејзиниот примарен фокус бил околу Ладброк Гроув и Нотинг Хил во Лондон . Таа генерирала свои списанија и весници, бендови, клубови и алтернативен начин на живот, тесно поврзани со употребата на канабисот и ЛСД и силна социо-политичка револуционерна агенда за создавање на еден вид алтернативно општество.
1 Влијанието на Beat генерацијата
Многу луѓе кои живееле во периодот кога андерграунд движењето било најсилно, биле под влијание на писателите од генерацијата Beat . Писателите од 50-тите години на минатиот век, како што се Вилијам Буроуз и Ален Гинсберг, кои им го трасирале патот на хипиците и контракултурата од 1960-тите . Во текот на 60-тите години на 20-иот век, писателите се вклучиле во тн. симбиотска еволуција со академици кои биле слободоумни, вклучувајќи го и експерименталниот психолог Тимоти Лири .
2 Историја
Андерграунд движењето во Велика Британија било насочено кон областа Ладброк Гроув / Нотинг Хил во Лондон, за која Мик Фарен изјавил дека „е енклава на изроди, имигранти и боеми долго пред хипиците да стигнат таму“. Тоа било прикажано во романот „ ''Апсолутни почетници'' “ на Колин Мекинс, во кој се зборува за уличната култура во времето на немирите во Нотинг Хил во 1950-тите.
Андерграунд магазинот ''Интернешнл Тајмс'' (ИТ) започнал да се појавува во 1966-тата година, а Стив Абрамс, основач на ''Сома'', го окарактеризирал движењето како „литературна и уметничка авангарда со голем контингент од Оксфорд и Кембриџ. Џон Хопкинс (Хопи), кој бил член на уредничкиот одбор на ''Интернешнл Тајмс,'' на пример, бил дипломиран физичар на Кембриџ “.
Полициското малтретирање на членовите на андерграундот (честопати биле нарекувани „изроди“, првично од други како навреда, а подоцна и самите тие како акт на пркос) станало вообичаено. Според Фарен, „Полициското вознемирување, ако ништо друго ги направило само посилни. Го насочило вниманието, и го потврдило фактот дека се она што го правеле се сметало за опасно за естаблишментот.
Најважните андерграунд (тогашни) бендови од тоа време, кои често настапувале на пригодни концерти за разни достојни причини, биле Pink Floyd (кога го имале уште Syd Barrett), Soft Machine, Hawkwind, The Deviants и Pink Fairies.Меѓу другите клучни луѓе во доцните 60-ти се Marc Bolan, кој се прославил со бендот T. Rex.
3 Начин на живот
Подземното движење било симболизирано и со употреба на дрога . Се употребувао дрога до тој степен што имињата и нус појавите од нив биле непознати како што се присеќава членот на Pink Fairies, Расел Хантер кој работел во ''Интернешнл Тајмс''. „Луѓето ми испраќаа разни видови на супстанци, апчиња,прашоци и работи за пушење.Тие секогаш ми ги даваа да пробам да дознаам што се! [Се смее] “.
Смислата за хумор на андерграундот, без сомнение делумно била предизвикана од ефектите на дрогата и радикалното размислување претставувало уживање во „откажувањето од нормите“. Мик Фарен се сеќава на неколку ситуации меќу кои и тројца млади луѓе вклучувајќи го и младиот Дејвид Боуви, се сончале на некој покрив, фотографирајќи се едни со други и позирајќи меѓусебно како содомити “.
4 Естетика
Јавната слика за андерграундот, била прикажана во списанија како ''Оз'' и весници како ''Интернешнл тајмс'', каде доминирале талентирани графичари, особено Мартин Шарп и тимот од Најџел Вејмут и Мајкл Инглиш.