procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Пискупија (Поградец)

Пискупија или Пешкопија (|Peshkëpi, ''Пешк'пи'') — село во Општина Поградец, Област Горица, југоисточна Албанија. Населено е со Македонци.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа во северозападниот дел на планината Сува Гора, околу 10 км од градот Поградец, во непосредна близина на границата со Македонија, на надморска височина од 1.090 м. Сместено е над десната страна на реката Черава, која тече низ мала долина до самата државна граница.
2 Историја
Според месни преданија, во минатото селото било седиште на епископија, од која доаѓа неговото име. Подоцна, било забележано под името Епископи во гравура на Христофор Жефарович од 1743 година.
Во XIX век Пискупија било македонско село во Старовската Каза на Горичкиот Санџак.
Сè до 2015 година, селото било во состав на Општина Старово.
3 Културни и природни знаменитости
Цркви
* Црква „Рождество на Пресвета Богородица“ — средновековна црква
4 Личности
Родени во Пискупија
* Тома Костов — револуционер на ВМОРО, четник на Дејан Димитров
Сафир (ТВ-серија)

''Сафир'' (|Safir) — турска телевизиска серија од 2023 година. Главните улоги ги играле глумците: Илхан Шен, Озге Јагиз и Бурак Беркај Акгул. Серијата има 1 сезона, вкупно 26 епизоди. Серијата во Македонија се прикажувала на телевизија „Сител“.
Сихронизација вршеле нашите познати глумци: Маја Љутков, Дејан Лилиќ, Јана Вељановска, Филип Трајковиќ, Јелена Жугиќ, Роберт Вељановски, Елизабета Стефановска, Рубенс Муратовски и Антонио Ташковски.
1 Содржина
Серија номинирана за меѓународната награда ЕМИ за најдобра драмска серија за минатата година. Романса сместена зад ѕидините на древните конаци и во нишките на волшебната Кападокија.
Приказна за семејството Ѓулсој, едно од најистакнатите и најпочитувани во Кападокија. По годините минати во странство, во своето родно место се враќа Атеш за да им се придружи на неговите браќа Јаман и Окан во преземањето и проширувањето на семејниот бизнис, основан од нивниот доминантен дедо.
Јаман од мали нозе бил вљубен во Фераје и планира да се ожени со неа. Фераје живее со нејзиниот татко, маќеата Џемиле, братот и полусестрата, кои работат како слуги во замокот на богатата фамилија Ѓулсој.
Но, една трагедија ќе ги уништи сите планови, ќе ги скрши срцата на Фераје и Јаман и ќе го смени текот на приказната. Јаман и Окан ќе прикријат едно убиство, а за тоа ќе дознае злобната слугинка Џемиле и ќе ги уцени. Во замена за тоа да не ја открие тајната за убиството, Џемиле ќе побара од Јаман да ја остави нејзината паштерка Фераје и да се ожени со нејзината ќерка, ставајќи го прстенот од сафир токму на неа. За да го заштити брата си, Јаман ќе мора да се согласи на таа страшна уцена и да ја напушти саканата. За Фераје следува големо разочарување и гнев кон Јаман. Девојката чека негово дете, но Атеш е тој кој што ќе реши да се ожени со Фераје и да ја заштити нејзината гордост во име на честа и правдината.
Како што се откриваат тајните, семејството се соочува со опасност, закана од крвава одмазда и неочекувани одлуки. Борба за чест, сурова одмазда и неверојатни интриги следуваат во серијата полна со скриени вистини и неочекувани заплети.
2 Улоги
Илхан Шен, Атеш Ѓулсој
Озге Јагиз, Фераје
Бурак Беркај Акгул, Јаман Ѓурсој
Муфит Кајачан, Омер Ѓурсој
Гизем Карача, Ѓунеш Ачикалин
Еркан Бакташ, Вурал Бакирчиоглу
Нур Јашар, Џемиле
Џан Барту Арслан, Окан Ѓулсој
Гизем Севим, Алејна Ѓулсој
Севда Баш, Несрин Јилмаз
Черава (река)

Черава (|Çërravë) — река во Поградечко, Албанија и Македонија. Завршува како јужен дотек на Охридското Езеро.
1 Течение
Реката извира од планината Мокра, северно од врвот Гури Камес (1.461 м) под името Пусево. Тече во источен правец до селото Черава, каде свртува на североисток. Кај селото Пискупија повторно свртува и тече во претежно северозападен правец, каде ја поминува македонско-албанската граница, а се влева во Охридското Езеро, помеѓу с. Љубаништа и манастирот „Св. Наум“.
2 Притоки
→ лева притока, ← десна притока
:* ← Богела:* ← Сололи
3 Поврзано
* Черава — истоимено село сместено на левиот брег на реката
Стариот даб

„Стариот даб“ (англиски: ''The Old Oak'') – филм на режисерот Кен Лоуч од 2023 година. Главните улоги ги играат: Дејв Тарнер, Ебла Мари и Клер Роџерсон.
1 Синопсис
„Стариот даб“ е последиот паб во едно село во североисточна Англија. Луѓето масовно се иселуваат од селото зашто немаат работа по затварањето на рудникот. Така, куќите стануваат евтини, а со тоа селото е привлачно за бегалците од Сирија..
Тит Андроник (филм)

„Тит Андроник“ (''Titus Andronicus'') — филм на режисерката Џули Тејмор (Julie Taymor) од 1999 година. Тејмор е авторка и на сценариото, кое е засновано врз истоимената драма на Шекспир. Главните улоги ги играат: Ентони Хопкинс (Anthony Hopkins), Џесика Ланг (Jessica Lange) и Ошин Џонс (Osheen Jones).
1 Синопсис
По враќањето од 40-годишната војна со Готите, римскиот војсководец Тит Андроник (го игра Хопкинс) го погубува најстариот син на готската кралица Тамора (ја игра Ланг), но со тоа запаѓа во машепсаниот круг на одмаздата, суровоста и убиствата. Работите дополнително се влошуваат кога Тамора се мажи за новиот римски цар Сатурнин.
Иван Чулев

Иван Чулев (р. во Кавадарци) — македонски градежен инџинер, поранешен градоначалник од Општина Кавадарци и претседател на совет.
1 Животопис
Градоначалникот на Општина Кавадарци во периодот 1990-1996, Иван Чулев,кој во турбулентно време беше прв човек на Општината. Тој е најстариот жив градоначалник со 90 години, а мандатот го помина (1990-1996) во време кога се удрија темелите на новата црква,се пробива и изградија нови улици и булевари,се решија неколку поројници кои го поплавуваа градот,Градскиит базен повторно беше ставен во употреба,се одржа референдум,се изгради СС"Јасмин" ,започнаа преговори за изградба на Граничен премин "Пулево" и др.
Во неговиот мандат,започна повеќепартискот систем, кој подоцна ни донесе многу работи. Тој општествената работа ја обавувал домаќински.Кај граѓаните ужива углед и денес.
Иван Чулев доживеа неколку семејни трагедии,но вербата и борбата за живот, продолжува понатаму.
Тој и натаму се интересира за развојот и изградбата на неговото Кавадарци,каде и лично учествуваше како градежен инжинер во ХЕЦ"Тиквеш" каде го помина работниот век.
Добруша

Добруша (|Dobrushë) е населено место во општината Исток, Пеќскиот Округ, Косово. Според пописот од 2024 година имало 1.044 жители. Селото е мнозински бошњачко. Бошњаци се доселувале од Санџак и Босна.
1 Поврзано
* Исток (град)
* Пеќ (округ)
* Косовски Бошњаци
Предраг Ристиќ

Предраг Ристиќ (17 јануари 1931 година5 август 2019) бил српски архитект и универзитетски професор. Ристиќ бил најпознат по неговите дела во доменот на сакралната архитектура.
1 Биографија
Ристиќ бил роден во Белград, татко му бил од Јагодина, а мајка му е родена во Арад, ќерка на архитектот Милан Табаковиќ. Неговиот татко Петар Ристиќ бил ветеран од Првата светска војна и машински инженер. Неговата родна куќа во Сењак била зазмена од југословенските комунисти Тој бил архитект од четвртата генерација од семејството на неговата мајка. Ристиќ дипломирал на Архитектонскиот факултет на Универзитетот во Белград. Неговата дипломска теза предизвикала контроверзии бидејќи била претставена како „музичка сала“, но била адаптирана источна православна црква, без крст. Докторската теза за архитектурата на Лепенски Вир ја одбранил на Универзитетот во Грац во 1980 година.
Низ светот над 150 цркви и манастири биле изградени врз основа на неговите дизајни. Освен што правел оригинални проекти, Ристиќ бил активен во реконструктивните работи и бил одговорен за десетици реконструкции на историски градби и цркви, вклучително и некои реконструкции што ги координирал во близина на првата линија на предниот дел во средината на Босанската војна. Тој се сметал за лидер во сакралната архитектура и експерт на нејзините стари стандарди и техники.
Ристиќ предавал неколку предмети на Академијата за уметност и конзервација на Српската православна црква од нејзиното основање. Тој исто така предавал на универзитетите во Приштина, Виена, Грац и Париз истотака бил соработник и уметнички критичар за весникот ''Политика'' заедно со голем број други списанија и весници.
Заедно со голем број југословенски уметници, вклучувајќи ги и неговите пријатели Леонид Шејка и Оља Ивањицки, тој ја основал уметничката група Медијала.
Четиринаесет негови проекти биле уништени во југословенските војни вклучувајќи ја и црквата во Славонски Брод. Во интервју за Данас, Ристиќ тврди дека црквата во Славонски Брод била крената во воздух од хрватскиот пратеник Анте Пркачин.
Во 2012 година ја објавил книгата ''Колач'' во која ги искажал своите ставови за источната православна архитектура.
Ристиќ починал на 5 август 2019 година по долго боледување. Неговиот погреб го извршил Амфилохије Радовиќ.
Добитник бил на Орденот на Свети Сава, прва награда на принцот Чарлс за свештен дом во Бирмингем, прва награда за југословенски научен филм, Сребрена награда на Меѓународниот филмски фестивал во Западен Берлин за научен филм, награда за животно дело на ULUPUDS и неколку други национални и меѓународни награди. Некои автори го споредуваат со Момир Коруновиќ, поради влијанијата што и двата архитекти ги црпеле од српската средновековна архитектура и романтизмот.
2 Книги
*''Истина Лепенског Вира'', Белград, 2011 година *''Колач'', Белград, 2012 година *''O krste, jedina uteho moja: tipologija krsnih znamenja srpskog naroda'', 2017
3 Избрани дела
Талбургтор

Талбургторот — една од петте градски порти изградени кон крајот на 12 век, први бедеми на средновековниот Минхен.
1 Историја
Портата првпат била спомната во 1301 година под името ''porta inferior'' (Долна порта) во кореспонденција со ''Кауфингертор'' (Горна градска порта) што се наоѓа западно од неа.
Талбургторот била едноставна кула. Од 1392-1394 година, портата била редизајнирана како кула на Градското собрание, а во 1460 година била уништена заедно со Старото градско собрание, од удар на гром. Од 1470 до 1480 година, Јерг фон Халспах го изградил Старото градско собрание и кулата на градското собрание во доцно готски стил, повторно паралелно со изградбата на ''Фрауенкирхе''. Во оваа верзија, кулата е прикажана во Нирнбершката хроника, најстариот градски пејзаж во Минхен од 1493 година.
Во 16 век фасадата била фрескоживописана и кулата добила кромидеста купола. Според тоа, кулата го прикажува градскиот модел на Минхен како што е прикажан во 1570 година од Јакоб Сантнер. Во 19 век кулата добила неоготски шлем.
Во 1944 година кулата била тешко оштетена од бомби, а подоцна и урната. Во 1972 година повторно била изградена во доцно готски стил од Халспах.
2 Разно
Во кулата на Градското собрание денес се наоѓа Музејот на играчки.
Далеку од кулата на градското собрание, на надворешниот ѕид на Старото градско собрание, стои статуа на Јулија од Верона, подарок од збратимениот град Верона.
Дубровничка камбанарија

Дубровничката камбанарија (хрватски: ''Gradski zvonik'') — кула во Дубровник, Хрватска.
Сместена на Лужанскиот плоштад на крајот од улицата Страдун, кулата е висока 31 метар.
Првично била изградена во 1444 година, кулата претрпела оштетувања во земјотресот во Дубровник во 1667 година меѓу другите земјотреси и, откако почна да се наведнува кон Страдун на почетокот на 19 век, кулата била урната во 1928 година и целосно обновена според оригиналниот дизајн во 1929. Повторно била оштетена во земјотресот во Црна Гора во 1979 година, а обновена во 1987-1988 година.
Бронзеното ѕвоно било излеано од Иван Рабљанин во 1506 година.
Двете бронзени автоматизирани статуетки кои удираат во камбаната се познати како Маро и Баро, или Зеленци (зелените), поради нивната зелена патина. Денешните Зеленци се реплики поставени во обновената кула во 1929 година. Оригиналните Зеленци од околу 1478 година сега се изложени во Културно историскиот музеј во Кнежевиот двор.
Израилци

Израилци (|בְּנֵי יִשְׂרָאֵל = „деца на Израил“) — историска група семитски народи на древниот Близок Исток што населувале дел од Ханан за време на железното време. Првото познато спомнување на народ наречен Израил се појавува на Мернептаховата стела од Стариот Египет, датирана околу 1200 г. пр. н. е. Археолошките докази претполагаат дека Израилците произлегле од хананското население развивајќи своја религија, најпрво обожавајќи еден главен бог (монолатрија), а подоцна целосно прифаќајќи го еднобоштвото, сосредоточено на Јехова. Тие зборувале ран вид на еврејски, кој бил варијација на хананскиот јазик, сега наречен староеврејски (или библиски еврејски/хебрејски).
Според Танахот, Израилците биле потомци на Јаков, кој подоцна го добил името Израил. За време на тешка суша, Јаков и неговите дванаесет синови се преселиле во Египет, каде што станале Дванаесетте Израилеви племиња. Подоцна, тие биле ослободени од египетското ропство и, под водство на Мојсеј, отпатувале во Ханан. На крајот ја освоиле земјата под водство на Исус Навин.
Повеќето современи научници веруваат дека Тората не е историски точен извештај за потеклото на Израилците, туку е дел од нивната национална традиција. Меѓутоа, многумина се согласуваат дека приказната има „историско јадро“.
По племенскиот период, се појавиле две израилски царства: Израил и Јудеја. Танахот ги опишува како наследници на претходното Обединето Кралство Израил, иако се расправа за неговото историско постоење. Царството Израил, со главен град во Самарија, било освоено од Новоасирското Царство околу 720 г. пр. н. е., додека Јудејското Царство, со главен град Ерусалим, било уништено од Нововавилонското Царство во 586 г. пр. н. е. Некои од населението на Јудеја биле протерани во Вавилон, но подоцна се вратиле откако Кир Велики го освоил регионот и им дозволил на Евреите да се вратат во својата татковина.
Евреите и Самарјаните се потомци на Древните Израилци. Евреите го следат своето потекло главно од племето на Јуда, Венијамин и делумно Левиј, бидејќи десетте северни племиња се сметаат за „изгубени“ по асирското прогонство. Самарјаните тврдат дека потекнуваат од племињата на Ефрем и Манасија (двата сина на Јосиф), како и од племето на Левиј. Низ историјата, други групи исто така тврделе дека имаат израилско потекло.
Саат-кула (Приштина)

Саат-кулата (албански: ''Sahatkulla'') во Приштина, Косово, била изградена во 19 век од Јашар-паша, по кого џамијата била именувана недалеку од Саат-кулата. Служела како средство за информирање на градот за време на владеењето на Отоманското Царство, со цел да им се даде на знаење на луѓето кога да се молат, како и на трговците кога да ги затворат своите продавници. Шестоаголната кула висока 26 метри била направена од песочник и тули. Оригиналната кула изгорела во пожар, а нејзините стари тули се користеле за реконструкцијата. Автентичното ѕвоно било донесено од тогашното Кнежевство Молдавија и има натпис кој го споменува овој факт. Сепак, околностите за тоа како ѕвоното било донесено во Приштина не се јасно познати; а нејзината кражба во 2001 година е уште понејасна. Истата година, француските трупи на КФОР помогнале во инсталирањето на нов часовник со менување на стариот механизам на часовникот со електричен.
Кеилански водопад

Кеилански водопад(|Keila juga) е водопад во северна Естонија на реката Кеила. Тој е трет најмоќен водопад во Естонија по водопадите Нарва и водопадот Јагала. Висок е 6 метри и широк 60-70 метри
Хари Хафт (филм)

„Хари Хафт“ (англиски: ''Harry Haft'') — филм на режисерот Бери Левинсон (Barry Levinson) од 2021 година. Автор на сценариото е Џастин Џул Гилмер (Justine Juel Gillmer), а главните улоги ги играат: Бен Фостер (Ben Foster), Вики Крипс (Vicky Krieps), Били Магнусен (Billy Magnussen), Питер Сарсгард (Peter Sarsgaard), Дени Девито (Danny DeVito), Дар Зузовски (Dar Zuzovsky). Филмот, снимен според истоимената книга на Алан Скот Хафт, добил позитивни критики, особено за улогата на Бен Фостер кој бил номиниран за наградата Еми.
1 Синопсис
Офицерот на СС во еден концентрационен логор го принудува Хари Хафт (го игра Фостер) да се бори во боксерските мечеви против другите затвореници во логорот, а тој го профаќа тоа поради љубовта кон една жена. Сепак, тој најпосле успева да избега од логорот и доаѓа во Њујорк. Прогонет од чувството на вина поради тоа што преживеал, Хари се бори против професионалните боксери како што е Роки Марчано, надевајќи се дека неговото име ќе биде забележано од медиумите и дека така ќе ја пронајде својата прва љубов...
Сараевска саат-кула

Сараевска саат-кула (босански : ''Sarajevska sahat-kula'') — саат-кула во Сараево, главниот град на Босна и Херцеговина. Се наоѓа покрај џамијата Гази Хусрев Бег и е највисоката од 21 саат-кула подигнати низ целата земја, достигнувајќи височина од 30 метри. Кулата била прогласена за Национален споменик на Босна и Херцеговина во 2006 година од страна на Комисијата за зачувување на националните споменици на Босна и Херцеговина.
1 Историја
Сараевската саат-кула била изградена од Гази Хусрев-бег, гувернер на областа за време на отоманскиот период. Најраното познато документирано спомнување на кулата датира од 17 век во дело на Евлија Челебија. Саат-кулата била обновена двапати, еднаш по оштетување од пожар кога градот бил нападнат од принцот Евгениј Савојски во 1697 година, и повторно во 1762 година.
Во 1874 година, часовникот бил заменет со механизам направен од Жилет и Бланд од Лондон. Претходниот турски механизам бил преместен во џамија во населбата Вратник.
Во 1967 година, часовникот бил поправен, а стрелките и броевите на сите четири страни на часовниците на саат-кулата биле позлатени.
2 Поврзано
* Список на национални споменици на Босна и Херцеговина
* Башчаршија
Кул Гали

Кул Гали (1183 – 1236) бил познат муслимански волшки бугарски поет. Неговата најпозната песна е ''Киса-и Јусуф'' (''Приказна за Јосиф''), напишана на старотатарски јазик, кој не е разбирлив од современите татарски, башкирски и чувашки јазици.
1 Биографија
Според историчарот Равил Бухараев, Гали најверојатно бил роден во свештено семејство во Волшка Бугарија. Студирал во Хварезмеанската медреса. Гали, исто така, живеел или студирал во различни области околу Волшка Бугарија и веројатно патувал во Иран, Сирија и други делови на Блискиот Исток. Својата најпозната песна ја напишал во 1233 година. Се претпоставува дека Гали ги поминал своите последни години во Билјар. Најверојатно бил убиен во 1236 за време на монголската инвазија на Волшка Бугарија.
2 Дела
Епот ''Приказната за Јосиф'', била инспириран од куранските приказни на Јосиф. Песната е посветена на борбата против злото и за човечката среќа. Поемата одигра голема улога во муслиманската Волшка бугарска култура, а подоцна и во башкирската и татарската култура. Кај Башкирите и Татарите се пронајдени повеќе од 200 ракописи. Според Ањес Кефели, „од објавувањето до крајот на деветнаесеттиот век, овој еп останал најпродаван на Патот на свилата од Русија до Кина“ меѓу Татарските муслиманки од деветнаесеттиот век, „кога една девојка се мажи, обичајот бил да се завитка книгата на Кул Али во извезена крпа и да ја стават на дното на нејзиниот свадбен сандак“ Поемата била подготвена за објавување за прв пат од поетот Утиз Имани и отпечатена во 1839 година од Раксметула Амирксанов. Оттогаш е објавена 80 пати и преведена на англиски јазик. Според текстуалната анализа, песната содржи многу персиски и арапски зборови. Поемата покажува запознавање со египетските и другите блискоисточни обичаи, но содржи и детални описи на културата и обичаите на жителите на Волшка Бугарија.
3 Наследство
Неговите песни ги слават Башкирите, Татарите и Чувашите.
''Приказната за Јосиф'' често била користена како учебник за учење или подобрување на вештините за читање на децата и возрасните со векови. Поемата имала големо влијание врз подоцнежните поети во регионот.
4 Награда Кул Гали
''Меѓународната награда Кул Гали'' е именувана по поетот. Се доделува за признание за извонредност во литературата и поезијата. Наградата е основана во 1992 година.
Саат-кула (Хонгконг)

Саат-кулата — знаменитост во Хонгконг. Се наоѓа на јужниот брег на Чим Ша Цуи, Коулун. Тој е единствениот остаток од оригиналното место на поранешната станица Коулун на железничката пруга Коулун-Кантон.
Изградена од црвени цигли и гранит, саат-кулата има висина од 44 метри, а на врвот има громобран со должина од 7 метри. До врвот на кулата може да се стигне со дрвени скали кои се наоѓаат внатре. Внатрешноста на саат-кулата претходно била отворена за посета, но моментално е затворена поради одржување. Саат-кулата се наоѓа во близина на пристаништето Викторија и во близина на западниот крај на патот Солсбери.
Кулата е прогласена за споменик во Хонгконг од 1990 година.
На 9 декември 2021 година, била обновена употребата на ѕвончињата на саат-кулата. Од тогаш ѕвоното ѕвони секој час од 8 часот наутро до полноќ. Времето е синхронизирано со интернет часовникот на опсерваторијата во Хонгконг.
1 Галерија
Саат-кула Манара

Саат-кулата Манара или саат-кула ал-Манура (|برج الساعة) е саат-кула сместена во средината на централниот плоштад во Стариот дел од градот Наблус до џамијата Ан-Наср во Палестина.
Висока е пет ката, а подигната е во 1906 година по наредба на османлискиот султан Абдул Хамид II за да ги прослави 30 години од неговото владеење. Кулата е слична на оние што ги изградил султанот Абдул Хамид во Триполи и во Јафа. Саат-кулата Манара има ода на султанот во елаборирана арапска калиграфија.
Саат-кулата Манара моментално е симбол на градската општина Наблус.
1 Библиографија
*
Знаме на Власите

Знаме на Власите (|Flãmbura-a armãnjilor) — неофицијално етничко знаме што го користат некои Влашки националисти. Тие се пространети во Албанија, Бугарија, Грција, Македонија, Романија и Србија. Проценки за нивниот број се движат од 350.000 до 3 милиони луѓе. Во ниту една од овие земји не постои официјално знаме за Власите.
1 Опис
Знамето е бело поле со сина контура во близина на рабовите. Бел круг во центарот е оцртан со сина боја и вкрстен со сини ленти со различни насоки. Уникатни верзии на знамето се присутни во влашката дијаспора. Понатаму, за време на Париската мировна конференција од 1919 и 1920 година, Власите користеле хоризонтално знаме составено од пет ленти: црвена, жолта, бледо сина, жолта и црна.
Во некои случаи и меѓу некои групи, особено меѓу националисти, знамето се смета за „свето“ и постојат строги правила за неговото користење за време на свадби. Знамето е ценето и се очекува да се почитуваат правилата.
2 Варијации
Следниве се некои историски или традиционални варијации на влашкото етничко знаме користено од Власите:
3 Поврзано
* Знаме на Албанија
* Знаме на Грција
* Знаме на Македонија
* Знаме на Романија
* Знаме на Молдавија
4 Наводи
DNCE

DNCE ― американскa денс-рок група основана во 2015 година. Групата била составена од пејачот и поранешен член на Jonas Brothers, Џо Џонас, тапанарот Џек Лолес и гитаристот Џинџу Ли. DNCE претежно компонирале денс-рок, денс-поп, поп рок и фанк-поп музика. На 18 септември 2015 година го издале нивниот прв сингл „Cake by the Ocean“. Песната се пласирала меѓу првите 10 на неколку топ-листи. Нивниот прв мини-албум (EP), ''Swaay'', го објавиле на 23 октомври 2015 година, а првиот студиски албум под наслов ''DNCE'' бил објавен на 18 ноември 2016 година. Нивното второ EP, ''People to People'', било објавено на 15 јуни 2018 година. Во февруари 2022 година, DNCE по нивната пауза, во соработка со Kygo објавиле сингл под наслов „Dance Feet“. Од средината на 2023 година групата повторно заминала на пауза.
1 Дискографија
*''DNCE'' (2016)
Железничка станица Сержи-Сен-Кристоф

Станица Сержи-Сен-Кристоф (|Gare de Cergy-Saint-Christophe) — железничка станица во градот Сержи, Франција. Станицата била отворена на 29 септември 1985 година заедно со станицата Сержи-Префектура. До 1994 година била крајна станица за линијата А3 на РЕМ, но сега е претпоследна станица.
Зградата на станицата е голема стаклена структура поставена над линијата на ниво на улица и се состои од метален и стаклен цилиндар и најголемиот часовник во Европа. Архитекти биле Мартин и Филип Деланд, а механизмите на близначкиот часовник биле обезбедени од Ишез.
Зградите наскоро ја следеа станицата и областа сега е вториот трговски центар на Сержи. Од предниот дел на станицата, пешачка улица води до плоштадот Акс Мажер (''Axe Majeur)'' од каде се пружа поглед на Вале де л'''Оаз'' (''Vallee de l'Oise'' и на Париз). Оската е усогласена со париското Марсово Поле.
Долна Локошница

Долна Локошница (|Доња Локошница) е населено место во градот Лесковац, Јабланички Управен Округ, Србија. Според пописот од 2022 година имало 696 жители. Селото е познато по посебен вид на пиперка, која се вика ''низача''.
1 Поврзано
* Лесковац
* Јабланички Управен Округ
* Јужна Србија
Долно Стопање

Долно Стопање (|Доње Стопање) е населено место во градот Лесковац, Јабланички Управен Округ, Србија. Според пописот од 2022 година имало 971 жител. Српски фудбалер Душко Тошиќ, по мајчина линија, има потекло од Долно Стопање, сопруг на српска пејачка Јелена Карлеуша.
1 Поврзано
* Лесковац
* Јабланички Управен Округ
* Јужна Србија
Исус Навин

Исус Навин (|יְהוֹשֻׁעַ בִּן נוּן) — библиска личност, според Стариот завет (Танахот), водач на еврејскиот народ за време на освојувањето на Ханан, наследник на Мојсеј. Неговата дејност е подробно опишана во Книгата на Исус Навин. Постоењето на Исус Навин, како и веродостојноста на неговиот животопис во Библијата, е предмет на расправа меѓу библиските научници и историчари.
Во латинската (а потоа католичката и протестантската) традиција, името на Исус Навин се преведува поинаку од името на Исус Христос — ''Iosue'' наместо ''Iesus'', како и во исламската традиција ''Јуша'' наместо ''Иса'', додека во грчката православна традиција и двајцата се нарекуваат Исус (затоа на името на првиот обично му се додава Навин или син Навинов, додека во западната традиција тоа не е потребно).
Во православната традиција, Исус Навин се почитува како праведник, кој се одбележува на 1 септември според јулијанскиот календар.
1 Животопис
Исус Навин потекнува од Ефремовото племе, а се нарекува Навин по името на неговиот татко, Навин (или Нун). Првично го носел името Осија, но Мојсеј го преименувал во Исус кога бил пратен како извидник со останатите единаесет племиња (Броеви 13:4–17).
По излегувањето од Египет и влегувањето во пустината, Исус Навин ја предводел еврејската војска против Амаликијците, што го направило важен соработник на Мојсеј во целиот период на странствувањето. По смртта на Мојсеј, власта преминала во негови раце. Бог му наредил на Исус да ја премине реката Јордан и да ја води војската во освојувањето на Ветената Земја.
Неговата победа над градот Ерихон била чудесна: по седум дена марширање околу ѕидовите на градот, со свештениците што го носеле Ковчегот на Заветот, ѕидовите паднале при неговиот повик, а градот бил уништен. Потоа ги поразил хананските племиња, освојувајќи го градот Гај и поразувајќи ги петте цареви: ерусалимски, хевронски, јармутски, лахиски и еглонски.
За време на оваа битка, Исус Навин, според Библијата, ги запрел Сонцето и Месечината на небото, за да не може непријателот да се повлече, користејќи се со вечерната и ноќната темнина: „''...стој, Сонце, над Гаваон, а Месечино, над долината Ајалонска! И застана Сонцето, како и Месечината, додека народот се одмаздуваше на своите непријатели''“ (Нав. 10:12–13). Ова чудо е опишано во Книгата на Исус Навин, која се повикува на постоењето на поранешната „Книга на Праведниот“.
По освојувањето и поделбата на земјата, Исус Навин мирно починал и бил погребан во Ефремовата Гора. Во своите последни зборови до народот, тој ги поттикнал Израилците да се плашат од Господа и да му служат искрено, оставајќи ги боговите на нивните предци. Тој им рекол: „''Ако вам не ви е угодно да Му служите на Господа, тогаш денес изберете кому ќе му служите... Јас и мојот дом ќе Му служиме на Господа''“ (Нав. 24:15).
Родна Ѓоргова

Родна Илиева Ѓоргова ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
За време на окупацијата живеела во Делчево и била симпатизер на НОД. Учествувала во заднината на НОД од септември 1944 година. По ослободувањето на Делчево
(19 септември 1944 година) била избрана за претседателка на Околискиот одбор на АФЖ. Учествувала во организирањето одбори на АФЖ во селата на Делчевска околија и во сите акции што ги организирала народната власт и АФЖ. Во октомври 1944 година станала член на Околискиот комитет на КПЈ, одговорна по АФЖ.
Наде Ѓоргоноска

Наде Ѓоргоноска ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Учествувала во НОД од пролетта 1944 година како член на воспитна младинска група. Собирала народна помош, а во нејзиниот дом се шиела облека за борците во НОВ и ПОМ. Пред ослободувањето на Струга било изработено македонското знаме. Во есента 1944 година била избрана за член на одборот на АФЖ во Струга.
2 Поврзано
* Горан Ѓоргоновски
* Димитри Ѓоргоноски
Васкресија Ѓоргоска

Васкресија Староска Ѓоргоска ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Во НОД учествувала од летото 1942 година. Давала народна помош и учествувала во сите акции што ги орrанизирала младинската
орrанизација во заднината на НОД. Од есента 1943 година чувала воен и пропаганден материјал.
Љубица Ѓореска

Љубица Ѓореска ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Од почетокот на 1942 година нејзиниот дом бил ставен на располагање на органите на Народноослободителната војна. Тука престојувале илегалци, партизански курири, негувала ранети и болни борци. Во нејзиниот дом се собирала и собраната народна помош и друг илегален материјал. А таа била задолжена повремено да извршува курирски задачи.
2 Поврзано
* Ставре Ѓорески
* Спиро Ѓорески
* Дунавка Ѓореска
Фанча Ѓорческа

Фанча Димова Ѓорческа ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Нејзината активност датира од 1941 година. Својот дом го ставила на располагање на партиската организација. Чувала илегалци, ги
снабдувала со храна и облека и служела како курир меѓу нив и Месниот Комитет на КПЈ - Крушево. Честопати била врска меѓу Крушево и селото Алданци.
Перса Ѓорчевска

Перса Ѓорчевска ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Делувала во селото од мај 1943 година. Давала и собирала народна помош, а нејзиниот дом бил секогаш отворен за борците на НОВ.
Ристена Ѓорчева

Ристена Манчева Ѓорчева ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Како напредна младинка веднаш по капитулацијата на кралството Југославија почнала повремено да го помага НОД. Активно и организирано учествувала од јануари 1943 година, како член на СКОЈ. Пренесувала храна, илегален материјал, чувала илегалци, ги префрлува од едно до друго место по определена врска. Во август 1944 година стапила во единиците на НОВ. По четири месечен престој во единицата била вратена на работа во заднината.
Магда Ѓорчевска

Магда Ѓорчевска ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Таа била монополска работничка. Од 1942 година станала член на женска воспитна група во својот град. Во нејзиниот дом престојувале голем број илегалци, затоа често била ползувана како курир во градот. Меѓу членовите на Месниот Комитет на КПМ - Тетово. Нејзиниот дом бил одреден и за собирен пункт на народната помош. Во декември 1944 година била избрана за член на Околискиот одбор на АФЖ.
2 Поврзано
* Драга Ѓорчевска
Менка Ѓуреска

Менка Ѓуреска ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Делувала во селото од есентта 1942 година. Агитирала меѓу жените од селото за учество во НОД. За целото време кај неа престојувале илегалци. Била ползувана како курир меѓу блиските села.
Лена Ѓумкароска

Лена Ѓумкароска ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Учествувала во НОД од летото 1943 година. Во нејзиниот дом престојувале борци од Дримколскиот партизански одред. Особено се истакнала нејзината пожртвуваност за време на германско-албанската офанзива по заминувањето на Првата македонско-косовска ударна бригада во Егејска Македонија.
Драга Ѓорчевска

Драга Ѓорчевска - Чукалка ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Бидејќи целото нејзино семејство учествувало во заднината на НОД, иако малолетна била приклучена кон една воспитна група во реонот ''„Поток“''. Активно ги извршувала поставените задачи, а особено се истакнувала во растурање на летоци и собирање на народна помош, во што многy и помагала на нејзината мајка Магда. Во почетокот на 1944 година била примена за член на КПМ.
2 Поврзано
* Магда Ѓорчевска
Кала Ѓороска

Кала Ѓороска ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Од март 1944 година како член на одборот на АФЖ учествувала во заднината на НОД. Работела на организирањето на жените
во селото собирајќи народна помош и органнзирала изработка на топла облека. Кала била ангажирана и за одржувањето на врската со
формираниот НОК на македонските печалбари од овој крај во Скадар, Албанија чија народна помош преку неа била префрлувана на територијата во Западна Македонија.
Јела Ѓуровска

Јела Димовска Стојчева Ѓуровска ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Активно и организирано учествувала во НОД од почетокот на 1942 година. Во август 1944 година стапила како борец во 42 дивизија, XVI бригада. Наскоро станала политички комесар на чета. Во единиците на НОВ се наоѓала до конечното ослободување на Земјата.
Босилка Ѓурашковиќ

Босилка Ѓурашковиќ ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Уште за време на кралството Југославија живеела во Скопје и му припаѓала на напредното младинско
движење. Станала член на СКОЈ во летото 1940 година. Била одговорна за народна помош во сите средни училишта. Поради својата активност во ноември 1940 година била исклучена од сите училишта во Југославија. Во тоа време, била примена за член на КПЈ. По капитулацијата на кралството Југославија продолжила активно и организирано да работи за НОД. Од 1941 година била ангажирана вo работа на партиската техника. Со формирањето на првите диверзантски тројки во Скопје и Првиот скопски партизански одред, служела како нивна врска со Месниот Комитет на КПЈ - Скопје.
На 10 септември 1941 година била уапсена и задржана 17 денови во затвор. Поради немање докази била пуштена на слобода и веднаш добила врска и стапила во Скопскиот партизански одред во чии редови се наоѓала до ноември 1941 година. Од расформирањето на одредот до крајот на 1942 година живеела илегално во Скопје по директива на Партијата. Во мај 1942 година во отсуство, скопскиот ВПС (воен преки суд) ја осудил на смрт поради што преку партиска врска се префрлила да работи илегално во Тетово, Призрен, Приштина, Рашка, Ниш и Белград. По ослободувањето на Белград се вратила во Скопје.
Санда Ѓурчинова

Санда Ѓурчинова ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Учествувала во НОД во селото Огњанци, Скопско, од 1941 година. Чувала илегалци, а нејзиниот дом во селото станал прифатилиште за борците од Првиот Скопски партизански одред. Собирала народна помош и била активна до ослободувањето на Земјата. Есента 1944 година била избрана за член на Околискиот одбор на АФЖ.
Јорданка Ѓуроска

Јорданка Ѓуроска ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Како член на скоевска група ревносно ги исполнувала поставените задачи. Повремено била ползувана како врска меѓу илегалците кои престојувале во нејзиниот дом и партиската организација во градот.
2 Поврзано
* Перка Ѓуроска
Сова Ѓуфтева

Сова Ѓуфтева ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Окупацијата ја затекнала во селото. Од почетокот на 1944 година учествувала во НОД. Собирала облека, храна, плетела џемпери и чорапи за партизанските единици. Пренесувала илегален материјал од Кавадарци во селото Бегниште. Во својот дом чувала илегалци.
Перка Ѓуроска

Перка Ѓуроска ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Нејзиниот дом во текот на НОД бил сигурно илегално зacoлниште. Покрај престојот на илегалци таа чувала и илегален материјал
и дел од собраната народна помош која била исnраќана во базите на партизанскиот одред. Како член на воспитна група, активно ги исполнувала поставените задачи.
2 Поврзано
* Јорданка Ѓуроска
Јазици во Азербејџан

country=Азербејџан
Азербејџанскиот јазик е единствениот официјален јазик на Азербејџан и го зборува мнозинството од неговото население. Сепак, во земјата постојат и неколку малцински јазици, вклучувајќи ги лезгинскиот, талишкиот, аварскиот, рускиот и татскиот. Дополнително, некои јазици, како цахурскиот и хиналушкиот, ги зборува многу мал процент од населението.
1 Општо
Примарниот и официјален јазик на Азербејџан е азербејџанскиот, туркиски јазик тесно поврзан и делумно меѓусебно разбирлив со современиот турски јазик. Заедно со турскиот, туркменскиот и гагаускиот, азербејџанскиот јазик е член на огузиската гранка од југозападната група на туркиски јазици.
2 Застапеност
Според пописот на земјата од 2009 година, азербејџанскиот јазик како мајчин јазик го зборуваат 92,5% од населението, додека рускиот и англискиот играат значајна улога како јазици на образование и комуникација. Повеќе од половина од азербејџанските говорници се монолингвални. Лезгински, талишки, аварски, грузиски, будушки, џухурски, хиналушки, критски, џешки, ] рутулски, татски, цахурски, и удиски се јазици говорени од малцинства. Сите горенаведени јазици (освен лезгискиот, талишкиот, аварскиот и грузискиот, кои имаат многу поголем број говорници надвор од Азербејџан, иако нивниот број постојано се намалува во земјата) се сметаат за загрозени јазици. На овие јазици им се заканува изумирање, бидејќи имаат малку (под 10.000) или многу малку (под 1.000) говорници и нивната употреба продолжува да опаѓа со емиграцијата и модернизацијата.
Според истражувањето од 2019 година, владеењето на англискиот јазик во Азербејџан било најниско меѓу испитаните европски земји.
Во 2009 година, едно цело издание на ''Меѓународното списание за социологија на јазикот'', уредено од Јала Гарибова, било посветено на прашањето за јазиците и јазичните избори во Азербејџан.
Азербејџан ја нема ратификувано Европската повелба за регионални јазици и јазици на малцинствата на која станала потписник во 1992 година, за време на владеењето на Народниот фронт. Во 2001 година, тогашниот претседател на Азербејџан, Хејдар Алиев, изјавил дека „Република Азербејџан не е во моќ да гарантира спроведување на прописите на Повелбата сè додека нејзината територија окупирана од Република Ерменија не биде ослободена“.
3 Понатамошно читање
*
Мара Ѓурчиноска

Мара Сандрева Ѓурчиноска ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Нејзинвот дом уште од 1942 година бил ставен на располагање на Партијата, но нејзината активност датира од есента 1942 година, кога почнала да се грижи за илегалците и партизаните кои престојувале во нејзиниот дом. Во 1944 година, нејзината куќа била изгорена од окупаторот, но таа и понатаму работела активно во НОД.
Олга Евремовска

Олга Тодорова Евремовска ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Нејзшшот дом од 1941 година бил ставен на располагање на партиската организација, кај неа се одржувале илегални состаноци, престојувале илегалци и се чувал дел од собраната помош, наменета за политичките затвореници. Била член на женскиот актив во
градот и собирала народна помош, санитетски материјал и оружје. Есента 1944 година била активна во организацијата
на АФЖ.
Луна Егас

Луна Егас ( во — во во ) — учесник во НОВ на Македонија, една од жртвите на Холокаустот.
1 Животопис
Нејзините контакти со напредното младинско движење започнале непосредно пред почетокот на Војната. Во зимата 1942 година била примена за член на СКОЈ. Ангажирана е во акциите за растурање на летоци и собирање народна помош, а во нејзиниот дом се одржувале илегални состаноци. На 11 март 1943 година била депортирана во концентрациониот логор Треблинка во Полска. Била задушена во гасна комора.
Павлина Ежова

Павлина Ежова ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Во 1941 година била опфатена во воспитна група, со неа собирала народна помош и ги извршувала сите поставени задачи од организацијата до 1943 година, кога се разболела и се повлекла.
Маре Економова

Маре Џајкова Економова ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Од мај 1943 година била примена за член на КПМ. Покажала извонредна активност меѓу жените и работела на нивното опфаќање во НОД, а преку нив собирала народна помош. Во август 1944 година станала борец на НОВ во Првата македонска ударна бригада.
Публиј Сулпициј Квириниј

Публиј Сулпициј Квириниј (|Publius Sulpicius Quirinius, |Κυρήνιος; ок. 45 г. пр. н. е. — † 21 г. н. е.) — римски политички деец, конзул во 12 г. пр. н. е. и римски намесник на провинцијата Сирија во 6 г. н. е.
Пописот што го спровел по наредба на царот Август се поврзува со библиската, новозаветна приказна (Лук. 2:2): поради него, Јосиф и Марија биле принудени да отпатуваат до нивниот роден град Витлеем, каде што се родил младенецот Исус.
1 Животопис
Публиј Сулпициј потекнувал од италијанскиот град Ланувиј. Меѓу неговите предци немало високи магистрати на Римската Република.
Малку се знае за раните етапи од кариерата на Квириниј. Во 15 г. пр. н. е. бил проконзул на провинцијата Крит и Киренајка, каде успешно водел борби против племето Гараманти. По враќањето во Рим со углед на успешен воен командант, бил избран за конзул во 12 г. пр. н. е. Подоцна, Октавијан Август го назначил за намесник на Галатија и Памфилија (5–3 г. пр. н. е.), каде што Квириниј ја освоил тврдината на Гоманадите, народност од Киликија.
По прогонството на Ирод Архелај во 6 г., која е потврдена од Касиј Дион, Јудеја преминала под непосредно управување на Рим и била вклучена во составот на провинцијата Сирија. Царот Август го назначил Квириниј за проконзул на Сирија, со задача да собира давачки (даноци). Во исто време, Копониј бил испратен како прокуратор во Јудеја, но Квириниј дошол и таму, бидејќи собирањето на давачките во целата провинција било негова посебна одговорност. За да се утврди сумата што требала да се собере, по наредба на Цезар бил извршен попис на населението: покрај бројот на души, секој бил задолжен да ја пријави својата имотна состојба и големината на земјата што ја поседувал.
Собирањето на давачките, заедно со пописот, предизвикало големо незадоволство кај Евреите, а отвореното востание било спречено само со напорите на првосвештеникот Јоазар. Сепак, резултатот бил востание на Јуда Галилеецот и основање на Партијата на зилотите. Јосиф Флавиј пишува за овој попис и на друго место (Древн., XX, 5, § 2).
Како советник, бил во придружба на внукот на царот Август, Гај Цезар, во патувањето на Исток (1 г. пр. н. е. — 4 г. н. е.).
Подоцна бил римски управител на Сирија (по календарното пресметување на таа епоха 759–764 г. од основањето на Рим).
Јуда Галилеецот

Јуда Галилеецот, во некои преводи Јуда Галилејски — галилејски востаник, основач на „филозофската школа“, роден во градот Гамла (Гамала).
1 Животопис
Јуда Галилеецот бил син на Езекија (други варијации: Хизкија, бен Хизкија). Неговиот татко бил водач на бунтовници и бил погубен по заповед на Ирод Велики. По смртта на Ирод Велики и поради отстранувањето на неговиот син и наследник Архелај од власт во Јудеја од страна на Римјаните, Јуда, во 6 г. од нашата ера, собрал толпа и го зазел царскиот арсенал во градот Сепфорис (Јосиф Флавиј, „Јудејски древности“, кн. 17, гл. 10:5). Подоцна, тој добил поддршка од месните фарисеи, предводени од Садук, кои протестирале против пописот спроведен од римскиот управител Квириниј. Востанието било задушено, а самиот Јуда бил убиен.
1.1 Потомци
Синовите на Јуда Галилејски — Јаков и Симон — биле распнати од страна на Тибериј Александар во 46 г. Друг син, Менахем бен Јехуда, станал водач на Сикариите и за кратко време го зазел Ерусалим за време на Еврејската војна.
Според една хипотеза на Робер Амбелен, Исус Христос бил најстариот син на Јуда Галилеецот.
Внукот на Јуда, Елазар бен Јаир, ја предводел одбраната на Масада.
2 Библиски спомнувања
Во новозаветната книга „Дела на светите апостоли“, Јуда Галилеецот бил спомнат од фарисејот и учител на законот Гамалиил:
... за време на пописот, се појави Јуда Галилеецот и привлече многу народ по себе. И тој загина, па сите негови следбеници се разбегаа. Дела 5:37
Влашка дијаспора

Влашка дијаспора (|Diaspora armãneascã) — секое етнички влашко население кое живее надвор од својата традиционална татковина — Балканот. Власите се мала балканска етничка заедница кои се претежно сконцентрирани во Албанија, Бугарија, Грција, Македонија, Романија и Србија.Според некои научни истражувања, тие порано живееле и во други земји како Босна и Херцеговина и Хрватска, но денес тоа малцинство е целосно асимилирано.
1 Историја
Голем дел од влашката дијаспора потекнало од селото Москополе, кое се смета за историски центар на влашката култура. Порано, Москополе бил важен и влијателен град и еден од најголемите во Балканот, со конкуренција само од Истанбул во рамките на европската територија на Отоманското Царство. Но, градот бил целосно уништен во 1788 година од страна на Али-паша Јанински. Многу Власи биле убиени или поробени, а многумина го напуштиле Москополе и заминаа во други делови на Балканот, основајќи населби како што се Крушево (rup), но некои го напуштиле балканскиот полуостров и заминале на подалечни места како што се Будимпешта (сега во Унгарија), Виена (во Австрија) и многу мал број се доселиле во територите на денешна Италија.
Како резултат на тоа, во 19 век, Будимпешта и Виена станале новите културни центри на влашката дијаспора. Одредени влашки автори во Австроунгарија почнале да објавуваат текстови на својот мајчин јазик каде што го промовираа влашкиот јазик и култура. Влашката дијаспора во овие градови се истакнувале по тоа што биле едно од првите влашки жители од кои некои од нивните членови развиле строго влашки идентитет. Некои значајни влашки фигури од Австроунгарија во оваа епоха биле Михаил Г. Бојаџи, Георге Константин Рожа и Константин Укута. Влашката дијаспора овде, исто така, стапила во контакт со романското национално движење во Трансилванија (кое исто така било дел од Австрија или Австроунгарија во тоа време), кое можеби ги поттикнало во нивните дејства.
Дополнително, порано, и покрај тоа што бил претежно влашки културен центар, Москополе било под влијание на грчката култура и грчкиот јазик бил службен на градот. Како резултат од тоа, многу поединци кои се сметаат за дел од грчката дијаспора во Австроунгарија, всушност биле хеленизирани етнички Власи. Дополнително, некои дејци на влашката дијаспора се спротивставиле на грчкото влијание врз Власите. Еден познат случај е од влашкиот националист Роха, кој ги навредил т. н. „нови Грци“ (хеленизирани Власи), наведувајќи: „''како можеле да се осмелат да ги разделат мојот народ и оние од другата страна на Дунав''“. Роха исто така ги сметал и Романците како „наши браќа“.
Денес, влашката дијаспора се занимава со значајни акции со цел да си ја зачуваат својата култура. Тие во Унгарија, на пример, пред долго време биле асимилирани, но некои здруженија во Австралија, Канада, Франција, Германија и САД формирале културни организации за Власите со цел да ја промовираат влашката култура, идентитет и јазик. Некои примери се Здружението на француски Власи Trâ Armânami (Франција), Сојуз за влашки јазик и култура (Германија) и Друштвото Farsharotu (САД).