procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Ивица Челиковиќ

Ивица Челиковиќ — македонски поет, раскажувач и преведувач. Живее и работи во Гетеборг, Шведска.
1 Животопис
Ивица Челиковиќ е роден во Скопје во 1962 година. Завршил Интердисциплинарни студии по новинарство во Скопје. Студирал и на Институтот за новинарство и масовни комуникации во Гетеборг, Шведска, каде што живее и работи.
Член е на Друштвото на писателите на Македонија од 1990 година. Од 2003 година е член на Сојузот на шведските писатели.
2 Творештво
Ивица Челиковиќ е автор на повеќе авторски дела, поетски збирки и романи.
Преведува шведска литература на македонски. Превел над четириесет дела од познати шведски писатели, меѓу кои од Аугуст Стриндберг, Селма Лагерлеф, Хари Мартинсоен, Торгни Линдгрен, Биргита Тротциг, Гунар Екелоф, Астрид Линдгрен, Ласе Содерберг, Микаел Ниеми, Јонас Хасен Кемири, Катарина Фростенсон, Фредрик Бакман и Хелена Хеншен. Превел и еден роман од норвешки од Кирсти Блум.
Преведува и македонска литература на шведски. Составувач е на антологијата „Македонска поезија“ што во негов превод на шведски е објавена во 2005 година.
2.1 Дела
*Школки во рацете (поезија, 1990),
*Долги граници со небото (поезија, 1992),
*Метаморфози на патот (поезија, 2002),
*Зад источната линија (роман, 2004),
*Возови во пајакова мрежа (поезија, 2006),
*Праг и огледало (поезија, 2008),
*Во ѕидот знак (поезија, 2010),
*Сенки на северот (избор од поезијата, 2013),
*Skuggor bakom muren (поетски избор во превод на шведски, 2014),
*Седмиот ден (роман, 2014),
*Во друга светлина (поезија, 2015),
*Војници во гумени чизми (роман, 2016),
*Луѓе без минато (роман, 2018),
*Ден за одмазда (роман, 2021),
*Позлатено распетие (поезија, 2022),
*Поинаков сон (поезија, 2023)
*Туѓинци и браќа (роман, 2023)
3 Награди
Добитник е на повеќе награди:
* Млада Струга,
* Златно перо,
* Иселеничка грамота,
* Стојан Христов,
* Награда „Стале Попов“ за романот „Ден на одмазда“* Награда „Караманов“ за стихозбирката „Поинаков сон“
Упленген

Упленген (|Uplengen) — општина во округот Лер, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
1 Географија
1.1 Местоположба
Упленген се наоѓа во североисточниот дел на округот Лер во областа Источна Фризија во германската сојузна покраина Долна Саксонија. Во рамки на Источна Фризија, таа е една од најисточните општини, која се наоѓа на самата окружна граница со соседните окрузи Фризија и Амерланд и со тоа на самата историска граница помеѓу Источна Фризија и Олденбуршки крај.
Главното место Ремелс се наоѓа точно 20 километри источно од градот Лер. Градот Аурих се наоѓа околу 25 километри северозападно од Ремелс. Три големи градови се наоѓаат на исто растојание од главното место на општината: Вилхелмсхафен се наоѓа околу 34 километри североисточно од Ремелс, Олденбург (на југоисток) и Емден (на северозапад) се оддалечени околу 36 километри.
Општината се наоѓа во областа на историскиот предел Ленгенерланд. Со површина од 148,81 км² таа е една од најголемата општина во округот Лер и шеста најголема во Источна Фризија.
1.2 Соседни општини
Општината се граничи на запад со општинските заедници Хезел и Јиме (обете во округот Лер), на север со општината Гросефен и со градот Висмор (обете во округот Аурих), како и општината Фридебург (округ Витмунд), на исток е општината Цетел (округ Фризија) и на југ е општината Апен и градот Вестерштеде (округ Амерланд). Упленген е единствена општина во Источна Фризија, која се граничи со четири окрузи.
1.3 Општински единици
Општината Упленген е составена од 19 единици (во заградите се бројот на жители од 2011 година):
* Бирен (267)
* Гросолдендорф (687)
* Гросзандер (416)
* Холен (1170)
* Јиберде (532)
* Клајнолдендорф (174)
* Клајн-Ремелс (176)
* Клајнзандер (118)
* Мајнерсфен (464)
* Нојдорф (327)
* Нојфирел (393)
* Нордгеоргсфен (832)
* Олтмансфен (535)
* Погхаузен (198)
* Ремелс (3389)
* Зелферде (592)
* Шполс (131)
* Штапел (506)
* Зидгеоргсфен (589)
Средиште на општината е Ремелс, а со повеќе од 3.300 жители е најголемо место во општината.
2 Галерија
Европска кујна

Европската кујна ги опфаќа кујните на Европа вклучувајќи ги и кујните донесени во другите земји од европските доселеници и колонисти. Понекогаш терминот „европска“, или поконкретно „континентална“ кујна, се користи за построго да се однесува на кујната од западните делови на континентална Европа.
Кујните на западните земји се разновидни, иако постојат заеднички одлики кои ги разликуваат од оние на другите региони. Во споредба со традиционалното готвење во Источна Азија, месото е поистакнато и позначајно во големината на порциите. Особено стек и котлети се вообичаени јадења низ Западот.  Западните кујни исто така го нагласуваат виното од грозје  и сосови како зачини, зачини или додатоци (делумно поради тешкотијата на зачините да навлезат во често поголемите парчиња месо што се користат во готвењето на западот). Многу млечни производи се користат во готвењето. Постојат стотици варијанти на сирење и други ферментирани млечни производи . Лебот од бело пченично брашно одамна бил престижен скроб, но историски, повеќето луѓе јаделе леб, колачи или каша од 'рж, спел, јачмен и овес . Подобрите правеле и тестенини, кнедли и колачи . Компирот стана главно растение за скроб во исхраната на Европејците и нивната дијаспора уште од европската колонизација на Америка. Пченката е многу поретко застапена во повеќето европски диети отколку во Америка ; сепак, пченкарниот оброк (палента) е главен дел од кујната на Италија и на Балканот. Иако во Европа се јадат лебници (особено со додатоци како пица или тарт фламбе ) и ориз, тие се само основна храна во ограничени области, особено во Јужна Европа. Салатите (ладни јадења со неварен или варен зеленчук, понекогаш со прелив) се составен дел на европската кујна.
Европската презентација еволуираше од носење повеќе јадења на маса одеднаш, до сервирање на јадењата последователно. Вообичаено, ладните, топлите и солените и слатките јадења се служат строго одделно по овој редослед, како предјадење или супа, како прво јадење и главно јадење и како десерт. Јадењата кои се и слатки и солени биле вообичаени порано во античката римска кујна, но денес се невообичаени, а слатките јадења се служат само како десерт. Услугата каде што гостите можат слободно да земат храна сами се нарекува шведска маса и обично е ограничена на забави или празници. Сепак, се очекува гостите да ја следат истата шема.
Историски гледано, европската кујна е развиена во европските кралски и благородни дворови. Европското благородништво обично носело оружје и живеело во посебни имоти во селата. Ножот бил примарен прибор за јадење (прибор за јадење), а следело јадење шницли и друга храна за која е потребно сечење. Ова беше во контраст со кујната од Источна Азија, каде што владејачката класа беа судските службеници, кои храната ја подготвуваа за јадење во кујната, за да се јаде со стапчиња за јадење. Ножот бил заменет со лажица за супи, додека виљушката била воведена подоцна во раниот модерен период, околу. 16 век. Денес, повеќето јадења се наменети да се јадат со прибор за јадење и само неколку храни со прсти може да се јадат со раце во учтиво друштво.
Пеперуткарот

Пеперуткарот и на земја и на небо – македонски е збирка раскази од Драги Михајловски. Книгата е издадена во 2010 година во Македонија.
1 Содржина
„Пеперуткарот и на земја и на небо“ е книга со збирка раскази: „Човекот од Чаир на кого му дошол умот откако станал ласица“, „Мажот што се нафатил да ја преведува од англиски на нашки приказната за најголемата риба на светот“, „Стариот што барал зефирна душа и што можеби е ја најде“, „Момчето аџамија што напишало книга и што било убедено оти ќе добие награда“, „Режисерот што од мирно седење го иштрикал Хамлет“, „Пишувачот што со божја помош ја измислил ангината за да си ја покрие некадарноста и некарактерноста“, „Двајца комшии, едниот многу серт и задрт“, „„Видение на Киро Докторот спроти празникор Преображение“, „Откровение на Миха Писмото кај Светицата близу село Гопеш“.
Книгата стилски се движи во една сосема цвтста и воедначена рамка, при што авторот најпозитивно го извлекува јазичниот и раскажувачкиот екстракт на Марко Цепенков, синтетизирајќи литературна постапка во која се чувствува шекспировскиот наратив и одредена фантастика и иронија која е поблиску до специфичен хумор својствен за Николај Гогољ. Споредбата е намерна и не е тенденциозна, туку е само еден вид патоказ преку кој се објаснува оригиналноста и универзалноста во творештвото на Драги Михајловски, кој што и во ова мошне специфична и значајна книга успева од „локалното“ сосема сигурно и брзвурозно да допре до планетарното литературно раскажување и стилски и творечки.
2 Поврзано
* Драги Михајловски
* Македонска книжевност
Раскази и споредбени коментари

Раскази и споредбени коментари — македонска збирка на раскази од Драги Михајловски. Книгата е издадена во 2015 година во Македонија.
1 Содржина
Раскази и споредбени коментари е конкретно книжевно дело на Драги Михајловски, во кое преку кратки прозни форми, создава конкретна книжевна форма која во севкупната композициска градба, без оглед на кратките раскажувачки сентенци, создава дело со изворна романесна градба.
2 Поврзано
* Драги Михајловски
* Македонска книжевност
Должници

Должници — македонски роман од Драги Михајловски. Книгата е издадена во 2014 година во Македонија.
1 Содржина
Должници Библиски референци провејуваат и во романот Должници во кој авторот е преокупиран со прашањето кој кого задолжил меѓу Бог, Сатаната, Ева и Адам, а импликацијата е дека со
ова прашање ќе се справуваат идните должници.
2 Поврзано
* Драги Михајловски
* Македонска книжевност
Волшебното котле и други бајки

Волшебното котле и други бајки – македонски избор Драги Михајловски. Книгата е издадена во 1995 година во Македонија.
1 Содржина
„Волшебното котле и други бајки“ е книга за деца во која се објавени неколку познати бајки за деца.
2 Поврзано
* Драги Михајловски
* Македонска книжевност
Сиромавиот и чучурлигата

Сиромавиот и чучулигата – македонски е книга за деца од Драги Михајловски. Книгата е издадена во 2001 година во Македонија.
1 Содржина
„Сиромавиот и чучулигата“ е книга за деца во која се објавени десет македонски волшебни приказни како литературна подлога е користена нарацијата на Марко Цепенков, според кој се и изградени овие нови раскажувачки видувања на авторот.
2 Поврзано
* Драги Михајловски
* Македонска книжевност
Дејвид Морган (фудбалер)

Дејвид Бари Морган (роден на 4 јули 1994 година, во Белфаст) е северноирски фудбалер, играч од средниот ред на Саутпорт.
1 Клупска кариера
Морган се приклучил на Нотингем Форест на четиринаесетгодишна возраст од северноирскиот клуб Ардс, откако бил скаутиран додека играл на престижниот младински турнир Милк куп. Играл за младинските екипи на Форест четири години, пред да отиде на 28-дневна позајмица во Линколн Сити на 14 септември 2012 година. Тој го имал своето деби на 15 септември 2012 година во победата над Хајд Јунајтед со 3-2, каде што влегол во игра како замена во 85-тата минута. Морган потоа се приклучил на Данди во Премиер лигата на Шкотска на 31 јануари 2013 година. Таму заиграл само еднаш, влегувајќи како замена за Ники Рајли во поразот од Селтик со 5-0. На 25 октомври 2013 година, му се приклучил на Тамворт, клуб од петтото ниво на англискиот фудбал.
По неговото отпуштање од Нотингем Форест, Морган потпишал договор со клубот од Северната Премиер лига, Илкестон, на 13 август 2014 година. На 2 март 2017 година, Морган се приклучил на Фајлд за необјавена сума од 5 цифри.
На 9 септември 2017 година, Морган потпишал за Харогејт Таун. Потоа било објавено по само 3 настапи за Харогејт, дека тој потпишал за Саутпорт на 22 септември 2017 година.
На 1 февруари 2021 година, Морган се приклучил на Акрингтон Стенли клубот од Лига Еден за необјавена сума. На 31 јули 2023, Морган го апуштил клубот.
На 3 август 2023, Морган се вратил во Саутпорт.
2 Репрезентативна кариера
Морган играл за младинските селекции на Северна Ирска, под 17, под 19 и под 21 година.
Стара зграда на Британскиот конзулат (Битола)

Стара зграда на Британскиот конзулат — архитектонско обележје во градот Битола. Се наоѓа на улицата „Св. Кирил и Методиј“ бр. 22 и е прогласен за споменик на културата. Во него бил сместен Британскиот конзулат во Битола во почетокот на дваесеттиот век.
Белоточкеста хипархија

Белоточкестата хипархија (''Hipparchia fatua'') е пеперуга од видот на пеперутки шаренци. Пеперутката ја има во Македонија, на скоро цел Балкан, Анадолија и Иран.
1 Опис
Распонот на крилјата кај пеперутката е од 30 до 34 мм. Пеперутката претпочита песокливи површини и зимзелени шуми. Пеперугите летаат од јуни до октомври, а зебележано е и ноќно летање. Долната страна е добро камуфлирана со околината, наликува на кора од дрво во темнокафеава боја со црни бордури. На врвот на крилјата има едно црно окце со жолта бордура. Ларвите се хранат со различни водови на трева.
Црна еребија

Црната еребија (''Erebia melas'') е пеперутка од видот на пеперутки шаренци. Оваа пеперутка ја има на цел Балкан, вклучително и Македонија. Пеперутката претпочита високи надморски височини.
1 Опис
Основната боја на пеперутката е црната. На предните крилја, кон врвот, има црни точки. Задните имаат 3 до 4 точки со бела внатрешност, кои понекогаш се поголеми од предните. Кај мажјаците бојата на горната и долната страна се скоро исти, со мала нијанса во светлината. Кај женките долната страна варира. Антените се црни. Ларвите се жолтеникави. Пеперутката лета од јули до септември..
Црнораба еребија

Црнораба еребија (''Erebia pronoe'') е пеперутка од видот пеперутки шаренци. Пеперугата ја има на високи надморски височини. Ја има и во Македонија, но и Алпите и Карпатите.
1 Опис
Распонот на крилјата кај пеперутката е од 36 до 46 мм. Горната страна на пеперутката е претежно темнокафеава во средишниот дел и светлокафеава кон краевите. Кој рабовите на предните крилја има три точки, а ист толкав број помали точки има и на задните крилја. Долната страна е значително пошарена со нијанси на светлокафеава, кафеава и сива боја. Се забележува и точка. Пеерутката се појавува во август и септември и има една генерација годишно.
Ларвите се хранат со видот ''Festuca''.
2 Галерија
Копа Либертадорес 1984

Копа Либертадорес 1984 било 25-то издание на Копа Либертадорес, годишен меѓународен клупски турнир организиран од страна на КОНМЕБОЛ.
Победник во ова издание била екипата на Индепендиенте.
1 Групна фаза
2.1 Група 1
Екипа, Бод, ОН, П, Н, И, ДГ, ПГ, ГР
Индепендиенте, 9, 6, 4, 1, 1, 11, 5, +6
Олимпија, 9, 6, 4, 1, 1, 8, 5, +3
Спортиво Лукењо, 3, 6, 0, 3, 3, 2, 6, -4
Естудијантес, 3, 6, 0, 3, 3, 4, 9, -5
2.2 Група 2
Екипа, Бод, ОН, П, Н, И, ДГ, ПГ, ГР
Унив. Католика, 9, 6, 4, 1, 1, 11, 5, +6
Блуминг, 8, 6, 3, 2, 1, 10, 6, +4
Боливар, 6, 6, 2, 2, 2, 10, 8, +2
О'Хигинс, 1, 6, 0, 1, 5, 4, 16, -12
1.3 Група 3
Екипа, Бод, ОН, П, Н, И, ДГ, ПГ, ГР
Фламенго, 11, 6, 5, 1, 0, 19, 6, +13
Америка де Кали, 7, 6, 3, 1, 2, 8, 9, -1
Хуниор, 4, 6, 2, 0, 4, 9, 12, -3
Сантос, 2, 6, 1, 0, 5, 5, 14, -9
1.4 Група 4
Екипа, Бод, ОН, П, Н, И, ДГ, ПГ, ГР
Насионал, 9, 6, 4, 1, 1, 13, 5, +8
Ел Насиоанл, 8, 6, 3, 2, 1, 12, 6, +6
Данубио, 5, 6, 2, 1, 3, 8, 8, +0
9 де Октубре, 2, 6, 0, 2, 4, 7, 21, -14
1.5 Група 5
Екипа, Бод, ОН, П, Н, И, ДГ, ПГ, ГР
Унив. Лос Андес, 8, 6, 4, 0, 2, 6, 4, +2
Спортинг Кристал, 8, 6, 4, 0, 2, 8, 6, +2
Португеса, 6, 6, 3, 0, 3, 9, 7, +2
Мелгар, 2, 6, 1, 0, 5, 5, 11, -6
2 Полуфинале
2.1 Група 1
Екипа, Бод, ОН, П, Н, И, ДГ, ПГ, ГР
Индепендиенте, 6, 4, 2, 2, 0, 4, 2, +2
Насионал, 3, 3, 1, 1, 1, 3, 2, +1
Унив. Католика, 1, 3, 0, 1, 2, 1, 4, -3
2.2 Група 2
Екипа, Бод, ОН, П, Н, И, ДГ, ПГ, ГР
Гремио, 6, 4, 3, 0, 1, 14, 5, +9
Фламенго, 6, 4, 3, 0, 1, 9, 7, +2
Унив. Лос Андес, 0, 4, 0, 0, 4, 2, 13, -11
3 Финале
|}
Ливорно (покраина)

Покраината Ливорно (|provincia di Livorno) е покраина во регионот Тоскана во Италија. Во нејзин состав влегуваат и неколку острови на Тосканскиот Архипелаг, меѓу кои и Елба и Капраја. Нејзин административен центар е градот Ливорно. По формирањето во 1861 година, во состав на покраината биле вклучени само Ливорно и Елба. Нејзината територија била проширена во 1925 година за сметка на покрините Пиза и Џенова. Покраината Ливорно зафаќа површина од 1211 квадратни километри, а во неа живеат 343.003 жители (2012). Во покраината има 19 ''општини''. Крајбрежјето на областа е познато како Етрурски брег („Costa degli Etruschi“).
Покраината Ливорно е крајбрежна и има многу крајбрежни градови. Ливорно е важно пристаниште за туризам и трговија, а во близина на градот има многу караули. Во Калафурија, морето изобилува со сунѓери, школки, риби и заштитени црвени корали (''Corallium rubrum''). Крајбрежјето е претежно карпесто. Во водите околу покраината Ливорно понекогаш има делфини. Во Градот Сан Винченцо има кула од четиринаесеттиот век. Песокот на Голфо ди Барати е сребрен и црн поради високата концентрација на железо, а во областа има археолошки парк.
1 Административна поделба
1.1 Општини
Покраината е поделена на 19 општини.* Бибона
* Кампиља Маритима
* Кампо нел'Елба
* Каполивери
* Капраја Исола
* Кастањето Кардучи
* Цецина
* Колесалвети
* Ливорно
* Марчана
* Марсиана Марина
* Пјомбино
* Порто Азуро
* Портоферајо
* Марина во Рио
* Рио нел'Елба
* Росињано Маритимо
* Сан Винченцо
* Сасета
* Суверето
На 30 април 2014 година, најголеми населени места биле:''Општина'', Популација
Ливорно, 160.512
Пјомбино, 35.075
Росињано Маритимо, 32.493
Цецина, 28.566
Колесалвети, 16.907
Campiglia Marittima, 13.320
Портоферајо, 12.224
Кастањето Кардучи, 8.927
Сан Винченцо, 7.003
Сорочински панаѓур (повест)

„Сорочински панаѓур“ — повест од Гогољ чие дејство се одвива во татковината на писателот, во селото Великие Сорочинци, Миргородски Реон, Полтавска Област. Вклучена е во збирката „Вечери во селцето кај Диканка“, прва книга на авторот. Во повеста, Гогољ широко ги користел мотивите на украинскиот фолклор, како и украинската книжевност .
1 Содржина
Селанецот Солопиј Черевик, заедно со неговата прекрасна ќерка Параска и неговата намќорна сопруга Хавроња (маќеа на Параска), пристигнува на Сорочинскиот панаѓур за да продаде десетина вреќи пченица и стар коњ. Го запознаваат Грицко - млад човек кој се заљубил во Параска, но веднаш се скарал со нејзината маќеа. Грицко ѝ предлага на Параска, Солопиј не е против свадбата, но Хавроња жестоко се противи, и свадбата е откажана. Тогаш Грицко му се обраќа на една Циганка, која му ветува дека сепак ќе ја организира свадбата.
Во меѓувреме, посетителите на панаѓурот се загрижени дека местото на панаѓурот е проколнато и се плашат од појавата на ''црвен свиток'' (кафтан). Кумот на Солопиј му кажува што е работата. Некогаш, ѓаволот, кој пиел во локалната крчма, претерал и бил принуден да го заложи својот кафтан на сопственикот на крчмата. Една година подоцна, откако дошол да го откупи својот омилен кафтан, ѓаволот открива дека тој веќе е продаден. Ѓаволот го казнува сопственикот на крчмата и оди да го бара кафтанот. Но, тој веќе многупати го менувал сопственикот, носејќи им несреќа на сопствениците, сè додека конечно не бил исечен на парчиња и расфрлен околу Сорочинскиот панаѓур. Сега ѓаволот талка низ панаѓурот во потрага по овие парчиња - треба само да го најде левиот ракав. Утрото има метеж - свинска муцка се пробива во прозорецот на колибата, каде што спијат Солопиј Черевик и Хавроња. Извикувајќи „Ѓавол, ѓавол!“ и со тенџере наместо капа на главата, Солопиј истрчува од куќата.
Утрото, Солопиј треба да оди да го продаде коњот. Додека се мие, црвената манжетна на кафтанот му е заглавена под раката, што не е добро. На пат кон панаѓурот, Солопиј запознава Циганка, а коњот мистериозно исчезнува, оставајќи само узда и црвен ракав од кафтан во рацете на Солопиј. Солопиј во ужас почнува да бега, но мештаните го фаќаат, обвинувајќи го дека му украл коњ на Черевик.
Грицко доаѓа кај Солопиј, кој седи во бараката, и му ветува дека ќе го спаси ако Солопиј ја сврши Параска со него. Тој се согласува. Грицко се сретнува со Циганката и потврдува дека сѐ било според планот. Приказната завршува со долг опис на народна свадба.
2 Историја на изданијата
Првото издание било објавено во 1831 година во првата книга Вечери во селцето крај Диканка. Приказната е напишана во нацрт на почетокот на 1830 година, а завршена во 1831 година . Ракописот се состои од четири посебни листови сива хартија за пишување (16 страници) целосно исполнети со автографски текст (мастило). Насловот и датумот на дното на текстот („1829“) се означени со молив со туѓа рака.
М. П. Мусоргски врз основа на содржината на повеста напишал истоимена опера.
Во 2017 година, повеста била снимена во филмот „Гогољ. Почеток“.
3 Екранизации
* 1938 година - Саемот Сорочинскаја .
* 2004 година - Саемот Сорочинскаја .
Свиленкава еребија

Свиленкава еребија (''Erebia gorge'') е пеперутка од видот на пеперутки шаренци. Ја има и во Македонија.
1 Опис
Пеперугата во основа е темнокафеава. Има присуство на точки. Пеперутката ја има на високи надморски височини на Алпите, Пиринеите и Балканот.
2 Галерија
Доцна пролет (филм)

„Доцна пролет“ (јапонски: ''晩春'') — јапонски филм од 1949 година, во режија на Јасуџиро Озу кој е автор и на сценариото, заедно со Кого Нода, засновано врз краткиот расказ „Татко и ќерка“ на Казуо Хироцу. Главните улоги ги играат: Чишу Риу, Сецуко Хара, Јумеџи Цукиока, Харуко Сугимура, Хохи Аоки, Кунико Мијаке и Масао Мишима.
1 Синопсис
Професорот Сомија (го игра Рју) е вдовец кој живее со ќерката Норико (ја игра Хара), која е немажена иако има веќе 27 години. Еден ден, додека шета низ Токио, Норико го среќава професорот Онодера (го игра Мишима) и дознава дека тој се оженил по вторпат при што таа го осудува тој чин како „нечист“. Сестрата на професорот (ја игра Сугимура) се обидува да ја наговори Норико да најде соодветен маж, но таа одбива зашто не сака да го остави својот татко сам. За да ја натера да се омажи, професорот Сомија ѝ кажува на ќерката дека одлучил да се ожени. Подоцна, професорот Сомија и Норико го посетуваат Кјото, заедно со брачниот пар Онодера и во таа прилика, отакао ја запознава неговата сопруга, Норико го менува својот став за бракот на професорот Онодера. Набргу, Норико се согласува да се омажи и по свадбата, таа и сопругот заминуваат на свадбено патување. Професорот Сомија оди во еден бар, заедно со пријателката на Норико, Аја (ја игра Цукиока), која ветува дека почесто ќе го посетува.
Есенски ливадар

Есенски ливадар (''Arethusana'') е пеперутка од видот на пеперутки шеренци. Пеперутката ја има и во Македонија.
1 Подвидови
Подвидовите на пеперутката се:*''Arethusana arethusa aksouali'' Wyatt, 1952 Мароко
*''Arethusana arethusa arethusa''*''Arethusana arethusa heptapotamica'' (Stauder, 1924) Тјан-Шан
*''Arethusana arethusa pontica'' (Heyne, [1895]) Кавказ
*''Arethusana arethusa boabdil'' (Rambur, 1895) Шпанија
*''Arethusana arethusa dentata'' (Staudinger, 1871) Шпанија
2 Опис
Есенскиот ливадар има распон на крилјата од 42-47 милиметри кај мажјаците, од 50-54 милиметри кај женките. Должината на предните крила може да достигне 21–25 mm. Горната површина на крилата е темно кафеава, со карактеристична серија од окер-портокалови овални ознаки кои формираат V и црно-кафеава голема дамка блиску до врвот на предните крила. Исто така, задните крила имаат мала црна дамка во близина на границата. Надворешните рабови на крилјата имаат шема во облик на заб. Долната страна на задните крила е шарена и покажува попречна белузлава лента што го дели крилото и добро обележани бели вени.
3 Галерија
Владимир Петрушевски

Владимир Петрушевски ― поранешен професор по физичка и наставна хемија при Институтот за хемија на Природно-математички факултет - Скопје.
1 Животопис и образование
Владимир Петрушевски е роден во Скопје на 16 септември 1954 година во Скопје. Од раѓање до 2004 годинал, ги поминал годините живеејќи во Дебар Маало. Основно училиште го започнал во „Владимир Илич Ленин“, каде учел I и II одделението, сè до Скопскиот земјотрес, кога се урнало училиштето и се преместил и завршил во „Коле Неделковски“. Средно училиште го завршил во „Јосип Броз Тито“, кое тогаш како градба се наоѓало во денешниот Центар за странски јазици во Карпош I.
Во 1973 година се запишал како студент на Природно-математичкиот факултет - Скопје. Поради расформирањето на Универзитетот, ПМФ се поделил на пет факултети, Петрушевски постанал студент на новооснованиот Хемиски факултет - Скопје и на него дипломирал во 1978 година. На ПМФ магистрирал 1988 година на темата „Вибра­ци­о­ни спектри на хидратите на некои двојни сулфати и селена­ти“ и докторирал 1990 година на темата „Испитување на системи со тетра­едар­­ски и квазитет­рае­дар­ски јони: спек­­тар–струк­­турни ко­рела­ции и вибрациони спектри на некои (ЅО4)х(ЅеО4)1-х соеди­не­ни­ја“, исто така на ПМФ.
2 Кариера
Се вработил февруари 1979 година како стажант на Хемискиот Факултет. Бил на обука во Љубљана на Хемискиот институт „Борис Кидрич“. Во март 1980 година бил избран за помлад асистент на Хемискиот факултет. Во 1989 година станал асистент на ПМФ, додека во 1991 се издигнал како доцент. Вонреден професор станал во 1996 година, а како редовен во 2001 година. Во 2006 година бил преизбран за професор. Како редовен професор предавал на додипломските предмети Историја на хемијата, Методика на хемиското експериментирање I и II, Хемиско експериментирање I и II, и на магистерските предмети Модели и анимации, Експериментот по наставата во хемија.
Автор и соавтор е на повеќе од 80 научно истражувачки трудови и повеќе од 100 образовни трудови. Автор/соавтор бил на два учебници.
Куќа на ул. „Крсте Мисирков“ бр. 6 (Штип)

Куќа на ул. „Крсте Мисирков“ бр. 6 ― куќа во Ново Село, Штип, Македонија. Куќата е заведена како Културно наследство на Македонија. Во оваа куќа живеел Методи Гогов, четвртиот архиепископ на Македонската православна црква, познат под црковното име г.г. Михаил.
1 Историја
Гогови ја продале куќата на Мијалкови во 1956 година.
2 Галерија
Куќа на ул. „Крсте Мисирков“ бр. 8 (Штип)

Куќа на ул. „Крсте Мисирков“ бр. 8 ― куќа во Ново Село, Штип, Македонија. Куќата е заведена како Културно наследство на Македонија.
1 Историја
Куќата била купена од страна на Богоеви од 1989 година.
2 Галерија
Обична еребија

Обична еребија е пеперутка од видот на пеперутки шаренци. Пеперутката ја има и во Македонија.
1 Подвидови
Подвидови на пеперутките се:*''Erebia cassioides cassioides'' –
*''Erebia cassioides arvernensis'' Oberthür 1908
*''Erebia cassioides carmenta'' Fruhstorfer, 1907
*''Erebia cassioides macedonica'' Buresch, 1918
*''Erebia cassioides illyrica'' Lorkovic, 1953
*''Erebia cassioides tonalensis'' Arnscheid & Roos, 1976
2 Распространетост
Пеперутката ја има во Шпанија, Франција, Италија, Швајцарија, Балканот. Претпочита тревни падини и карпести места на надморска висина од 1600 од 2600 метри.
3 Опис
Распонот на крилјата е од 32 до 38 мм. Горната страна на пеперутките е темносива со забележлива портокалова нијанса кон предните делови на крилјата. Има и две мало окца. На задните крилја има серија на мали точки. Долната страна на крилјата е сива со црни шари.
4 Галерија
Вестоверлединген

Вестоверлединген (|Westoverledingen) — општина во округот Лер, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
1 Географија
1.1 Местоположба
Вестоверлединген се наоѓа во јужниот дел на округот Лер во Источна Фризија и во крајниот северозапад на германската сојузна покраина Долна Саксонија. Голем дел од општинското подрачје се наоѓа десно од реката Емс, кај Колдам се наоѓа мала ненаселена површина на спротивниот брег. Општината се граничи со окружниот град Лер и на југ се наоѓа градот Папенбург во округот Емсланд. Средиштето на окружниот град Лер се наоѓа околу 7,5 километри северно од главното место Ирхофе, додека центарот на Папенбург се наоѓа околу 10,5 километри југозападно. Ирхофе се наоѓа на половина пат помеѓу големите градови Олденбург и Гронинген. Олденбург се наоѓа 51 километар на исток, додека холандскиот град Гронинген се наоѓа околу 59 километри на запад.
1.2 Соседни општини
Вестоверлединген се граничи на запад со градот Венер, со кого е одвоен со Емс. Не постои директна патна врска со Венер, туку само железничка врска, која може да ја користат велосипедисти и пешаци. Северно од општината, на спротивниот брег на Леда се наоѓа Лер. Источно се наоѓа општината Раудерфен. Овие три општини се наоѓаат во округот Лер. Јужно од Вестоверлединген се наоѓа градот Папенбург во Емсланд.
1.3 Општински единици
Општината Вестоверлединген се состои од дванаесет единици (во заградите се бројот на жители во 2020 г.):
* Брајнермор (325)
* Дривер (108)
* Есклум (187)
* Флаксмер (4737)
* Фолмхузен (584)
* Гротегасте (116)
* Гросволде (1670)
* Ирен (1968)
* Ирхофе (3626)
* Митлинг-Марк (168)
* Штенфелде (2254)
* Фелен (5771)
2 Галерија
Есенска хипархија

Есенската хипархија е пеперутка од видот на пеперутки шаренци. Ја има и во Македонија.
1 Подвидови
Подвидови на пеперутката се:*''Hipparchia statilinus statilinus'' (Hufnagel, 1766)
*''Hipparchia statilinus sylvicola'' (Austaut, 1880)
2 Распространетост
Пеперутката може да се најде во Средна Европа, Јужна Европа, Северна Африка, Мала Азија и Кавказот.
3 Опис
Пеперугата има распон на крилја од 60 до 68 мм. Бојата на пеперутките варира, особено во поглед на нијансите на кафеавата боја. Најчесто долната страна е темнокафеава кај мажјаците, а малку посветла кај женките. Има бела бордура на краевите, а се забележуваат црни и бели точки. Долните страни се посветли и точките се поизразени.
Често може да се најде како одмора на карпи со затворени крилја. Возрасните единки летаат од јуни до октомври.
Ларвите се хранат со различни видови на треви, како на пример ''Brachypodium phoenicoides'', ''Brachypodium retusum'', ''Bromus erectus'', ''Bromus sterilis'', ''Corynephorus canescens'', ''Dactylis glomerata'', ''Festuca ovina'', ''Koeleria vallesiana'', ''Lolium rigidum'', ''Nardus stricta'', ''Poa annua'', ''Stipa gigantea'', ''Stipa parviflora'', ''Stipa pennata'', ''Oryzopsis canadensis'', ''Deschampsia cespitosa'', ''Anisantha sterilis'' и ''Carex''.
4 Галерија
Кади Махмуд-ефенди

Кади Махмуд Челеби-ефенди (|Kadı Mahmud Çelebi Efendi) — османлиски кадија и дарител од 16 век.
1 Животопис
За кадијата Махмуд-ефенди нема многу сочувани податоци. Се знае дека во 959 година од хиџра (1551-1552 г.) бил назначен во судот во Битола. Востановил побожен вакаф за новата џамија во градот што го носи неговото име. Вакафот на џамијата содржел дуќани, куќи, магази и анови. Во блиэина на џамискиот објект отворил медреса, а наоколу џамијата имало мали гробишта каде бил погребан битолскиот бекташки мистик Халил Баба.
2 Поврзано
* Јени џамија
Сунгур Чауш-бег

Сунгур Чауш-бег |Sungur Çavuş Bey) — отомански војсководец од 15 век, еден од генералите на султанот Мурат II.
1 Животопис
Тој е роден како христијанин и како дете бил земен како данок во крв. Тој станал војсководец на Мурат II. Според турскиот историчар Мехмед Тефик, автор на „Историјата на Битолскиот Вилает“. Едно од неговите први дела е изградбата на Сунгур Чауш-беговата џамија во 1434/35 година на местото на стара црква.
2 Поврзано
* Сунгур Чауш-бегова џамија
Куќа на ул. „Крсте Мисирков“ бр. 67 (Штип)

Куќа на ул. „Крсте Мисирков“ бр. 67 ― староградска куќа во Ново Село, Штип, Македонија. Куќата е заведена како Културно наследство на Македонија.
1 Историја
Се вели дека во оваа куќа престојувал Гоце Делчев кога учителствувал во Новоселското училиште.
Куќата била сопственост на двајца браќа од семејството Делипетрови до 1971 година. Едниот брат, таа година го продал на семејството Ласкови вториот кат и левата половина од приземјето. Подоцна вториот брат, го продал десното приземје и првиот кат на семејството Стојанови.
Надворешноста на куќата била реновирана во 2015 година во вредност од милион и двесте илјади денари, пари добиени од Министерството за култура (милион денари) и Општина Штип (двесте илјади денари).
2 Галерија
Куќа на ул. „Крсте Мисирков“ бр. 69 (Штип)

Куќа на ул. „Крсте Мисирков“ бр. 67 ― староградска куќа во Ново Село, Штип, Македонија. Куќата е заведена како Културно наследство на Македонија.
1 Историја
Согласно годината наведена над влезната врата, куќата е од 1825 година.
Куќата била надворешно реновирана 2005 или 2006 година од страна на сопственикот Трајче Станчев.
2 Галерија
3 Поврзано
* Завод и музеј - Штип
Куќа на Михајло Апостолски (Штип)

Куќа на Михајло Апостолски ― родната куќа на генералот Михајло Апостолски во Ново Село, Штип, Македонија. Куќата е заведена како Културно наследство на Македонија.
1 Историја
Куќата била продадена од страна на Мите Апостолски на семејството Ставреви (подоцна нарекувани Митеви) на 8 март 1947.
2 Галерија
3 Поврзано
* Завод и музеј - Штип
Ушно тапанче

Ушно тапанче (|membrana tympanica) — мембрана која ги раздвојуванадворешното и средното уво. Се наоѓа на крајот од надворешниот слушен канал, навалено под агол од 45% во однос на надворешниот слушен канал и се наоѓа во еден засек (тимпаничен засек) од овој канал.
1 Улога
Тапанчето има двојна улога:
* ги собира звучните бранови како микрофонска мембрана и ги пренесува до слушните ковчиња. Звучните бранови од надворешната се насочени и засилуваат од ушната школка и преку слушниот канал и доаѓаат директно до тапанчето. Ушното тапанче е поврзано со слушното ковче чеканче, така што вибрациите на ушното тапанче се претвораат во движење на чеканчето и целата верига на слушни ковчиња (чеканче, наковална и стремен) сè до овалниот прозорец и внатрешното уво.
* ја штити мембраната на кружниот отвор на вестибуломот (лат. Foramen rotundum) од директно дејство на механички, звучни бранови. Директното дејство на звучните бранови на оваа мембрана може да го наруши движењето на перилимфата внатре во вестибулумот и да ја ослабне функцијата на внатрешното уво.
2 Градба
Тапанчето се состои од два дела. Лабав дел или лат. ''pars flaccida'' и затегнат дел или лат. ''pars tensa''. Затегнатиот дел зафаќа многу поголема површина и тој е затегнат во облик на инка помеѓу рачката на чеканчето и коскениот дел од слушниот канал. Затегнатиот дел е изграден од три слоја:
* од надворешната страна (која е свртена кон надворешниот слушен канал) е покриен со кожа. Оваа кожа е тенка и при преглед со отоскоп ја рефлектира светлината (кога е осветлена).
* централниот дел е направен од сврзно ткиво (лат. ''stratum fibrosum'' ). Овде надворешниот слој на сврзното ткиво е направен од влакна кои се распоредени радијално и внатрешен слој од влакна кои се распоредени во круг. На работ на тапанчето овие влакна градат фиброзен прстен, преку кој тапанчето се вклопува во споменатиот засек на надворешниот слушен канал.
* од внатрешната страна (кон тимпаничната празнина) е покриена со слузокожа.
Лабавиот дел (лат. Pars flaccida) е помал дел и лежи во горниот дел на тапанчето. Овој слој се состои само од кожа (надвор) и слузокожа (внатре), додека сврзниот слој недостасува.
3 Преглед
Преглед на надворешното и внатрешното уво може да се направи со отоскоп. Станува збор за едноставен уред кој ги осветлува споменатите структури. Нормалното тапанче ја рефлектира светлината, добро е диференцирано и подвижно. Ако на пр. има акумулација на течност во средното уво (т.е. зад тапанчето), тогаш тоа е неподвижно бидејќи течноста го блокира движењето. Бојата на тапанчето е исто така важна, бидејќи тапанчето е проѕирно, па акумулацијата на течност може да се види како сина, жолта, црна... боја. Заради натрупување на течност може да дојде до пукање на тапанчето. Пукање може да се појави и поради нагли промени во надворешниот притисок (звучна траума, експлозија...). Некогаш во третманот на воспаление на средното уво вештачки се прободувало тапанчето, потоа течноста истекувала и болката престанувала. Оваа интервенција се нарекува парацентеза. Ушното тапанче може спонтано да зарасне или да се реконструира со тимпанопластика.
4 Поврзано
* Руптура на ушното тапанче
5 Надворешни врески
**
Бунде (Германија)

Бунде (|Bunde) — општина во округот Лер, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
1 Географија
1.1 Местоположба
Општината Бунде се наоѓа во областа Рајдерланд, една од четирите историски области во округот Лер. Рајдерланд е единствена област на Источна Фризија, која се наоѓа лево од реката Емс. Окружниот град Лер се наоѓа околу 13 километри североисточно од главното место Бунде. Општината е единствена во Источна Фризија, која има заедничка земјена граница со Холандија. Холандското место Бад Ниувешанс се граничи со Бунде. На северозапад се наоѓа морскиот залив Доларт. Од најблискиот голем град во Холандија, Гронинген, Бунде се наоѓа 47 километри на запад. Најблизок германски голем град е Олденбург, оддалечен околу 64 километри на исток.
1.2 Соседни општини
Бунде се граничи со пет општини, кои се наоѓаат во две држави. На север се граничи со општината Јемгум, а на североисток со градот Венер. На југ се граничи Бунде со општината Реде во округот Емсланд. На југозапад се граничи со општината Вестерволде, а на запад со општината Олдамбт.
1.3 Општински единици
Општината Бунде е составена од пет единици:
Единица, Жители, Површина (км²), Карта
Бен, 461, 8,81
Бунде, 3885, 19,69
Бундерхе, 598, 16,17
Доларт, 1285, 53,40
Вимер, 1351, 22,96
Вкупно, 7580, 121,03
Особеност е единицата Долар, која се состои од повеќе села и до 1973 година била посебна општинска заедница. Историско место со име Доларт не постои. Во денешната единица Доларт влегуваат селата Бундерхамрих, Дицумерхамрих, Дицумерверлат, Хајницполдер, Каналполдер и Ландшафтсполдер.
2 Туризам
Релативно оддалеченото место започнало да привлекува внимание кај туристите во 1980-тите години. Тие биле привлечени од недопрената природа на полдерите и старите ветерници, како и можностите за велосипедизам и кану, но и набљудување на птиците.
3 Галерија
Средња Вас во Бохињ

Средња Вас во Бохиње (словенечки: Srednja vas v Bohinju) — населба во Општина Бохињ во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Горењска. Населбата сега е вклучена во Горењскиот статистички регион.
Нојенхаус (општинска заедница)

Нојенхаус (|Neuenhaus) — општинска заедница во округот Грофовија Бентхајм, во Долна Саксонија, Германија. Нејзиното седиште е во градот Нојенхаус.
Општинската заедница Нојенхаус се состои од следниве општини:
# Георгсдорф
# Еше
# Лаге
# Нојенхаус
# Остервалд
Шитторф (општинска заедница)

Шитторф (|Schüttorf) — општинска заедница во округот Грофовија Бентхајм, во Долна Саксонија, Германија. Нејзиното седиште е во градот Шитторф.
Општинската заедница Шитторф се состои од следниве општини:
# Енгден
# Замерн
# Истерберг
# Квендорф
# Оне
# Шитторф
Илзен (општинска заедница)

Илзен (|Uelsen) — општинска заедница во округот Грофовија Бентхајм, во Долна Саксонија, Германија. Нејзиното седиште е во општината Илзен.
Општинската заедница Илзен се состои од следниве општини:
# Вилен
# Вилзум
# Геленкамп
# Гетело
# Илзен
# Итербек
# Хале
Милано-Санремо 2022

Милано-Санремо 2022 — 113. издание на велосипедската еднодневна трка Милано-Санремо, која се одржала на 19 март во северниот дел на Италија. Првично требало да биде осми настан во Светската турнеја, но сепак бил шести настан по откажување на Тур Даун Андер и Големата океанска друмска трка „Кедел Еванс“.
Во сличен потег на оној што му ја донел победата на Јаспер Стејвен во претходното издание, Матеј Мохорич нападнал на спустот на Поџо ди Санремо на само 5 километри до целта и сам стигнал до победата. Антони Тиржис, кој нападнал во последниот километар да се обиде да стигне до Мохорич, останал напред во групата и завршил втор, додека Матје ван дер Пул го освоил спринтот во групата за трето место.
1 Екипи
Бидејќи Милано-Санремо е настан од Светската турнеја, сите осумнаесет UCI World Tour екипи биле автоматски поканети и се обврзани да учествуваат на трката. Двете најдобри професионални екипи од сезоната 2021, и , биле автоматски поканети. Следната најдобра професионална екипа од сезоната 2021, исто така добила автоматска покана, додека четири други професионални екипи биле специјално поканети. Помеѓу овие екипи била , но на 1 март 2022 година, UCI ги повлекла лиценците за руските и белоруските екипи поради руската инвазија на Украина.
На трката настапиле дваесет и четири екипи. Од нив, и , со шест возачи секоја, биле единствените екипи кои не настапиле со дозволениот состав од седум возачи. на крајот имала исто шест возачи поради еден возач што не ја започнал трката. Од вкупно 165 возачи на почетокот, 159 ја завршиле трката.
2 Поредок
2.1 Завршен пласман
Новоселско училиште (Штип)

Новоселско училиште - зградата на поранешното училиште во Ново Село, Штип, Македонија. Истата таа зграда сега е дом на ректоратот на Универзитетот „Гоце Делчев“. Градбата е заведена како Културно наследство на Македонија. Се наоѓа во дворот на црквата „Успение на Пресвета Богородица“.
1 Историја
1.1 Како училишна установа
Темелите на градбата биле поставени во 1870-тите години. Првата учебна година била во 1882 година.
Во училиштето две години предавал револуционерот Гоце Делчев во периодот 1894-1896 година. Исто така, учителствувале и Даме Груев, Петар Поп Арсов, Тодор Лазаров, Мише Развигоров, Димитар Мирасчиев. Во 1912 година, во училиштето биле вработени 7 учители кои предавале на 151 ученик и 100 ученички. За време на Балканските војни, училиштето било претворено во болница. Во време на Првата светска војна, служело за воени потреби.
Помеѓу двете светски војни, училиштето било основно училиште од прво до четврто одделение. Пред почетокот на Априлската војна во 1941, училиштето било опожарено и речиси целосно уништено, кога само останале темелите и некои ѕидови. Веднаш со доаѓањето на бугарската власт, биле направени градежни зафати и новата верзија на градбата била малку поразлична на лик од старата градба. Дури и уписите за ученици започнале во септември истата година.
Во периодот 1946-1949 година, местото било дом на Учителската школа. Подоцна била сместена Штипската гимназија. Во последните години како училишна установа, местото била училишна зграда во составот на ОУ „Ванчо Прке“.
1.2 Како ректорат
Градбата била обновена со цел да постане седиште на ректоратот на Универзитетот „Гоце Делчев“.
2 Галерија
Џамија „Султан Бајазит“

Џамија „Султан Бајазит“ (Џума џамија или Чарши џамија) — стара османлиска џамија во градот Кичево. Му припаѓа на Кичевското муфтиство на ИВЗ.
1 Историја
Џума џамија (''Петочна џамија'' или ''Соборна џамија'') е најголемата џамија во градот, и по неа е наречено околното маало Џума. Времето на изградба не е со сигурност познато. Можно е да била изградена од султанот Бајазит I (1389 - 1402), веднаш по освојвуањето на Кичево во 1385 година, или подоцна, од султанот Бајазит II (1481 – 1512). Храмот претрпел измени при зафатите за негово реновирање во 1922, 1934 и 1986 година. Меѓу христијанското население има предание дека пред турско време на тоа место постоела црква „Св. Петка“, но тоа не е потврдено со археолошките истражувања извршени при обновата во 1986 година и при изградбата на шадрванот во 1989 година. Во секој случај, познато е дека на наоѓалиштето Џума Џамија има остатоци од средновековен објект, но точното место на црквата не е познато.
2 Архитектура
Џамијата претставува голема петкуполна градба. Внатрешноста и надворешноста се скромни, а скромни се и градежните материјали и украсите. Денешниот изглед на градбата е од 1904 година.
3 Поврзано
* Кичевско муфтиство
* Кичевска чаршија
Родонит

Родонитот е неосилат од манган, (Mn, Fe, Mg, Ca)SiO<sub>3</sub> и член на пироксеноидната група на минерали, кој се кристализира во триклиничкиот систем. Најчесто се јавува како расцеплив до компактните маси со розово-црвена боја,често со тенденција кон кафеава поради оксидација на површината. Името доаѓа од грчкиот ῥόδος (''rhodos)'' што значи розе/розово.
Родонитските кристали поседуваат совршено, призматично „деколте“, речиси под прав агол. Тврдоста е 5,5–6,5, а специфичната тежина е 3,4–3,7. Сјајот е стаклест, поретко бисерен на површините со расцеп. Манганот честопати делумно се заменува со железо, магнезиум, калциум, а понекогаш и цинк, кој понекогаш може да биде присутен во значителни количини.
Структурата на иносиликат (силикат во вид на синџир) на родонитот има повторлива единица од пет силика тетраедри. Реткиот <i>полиморф''пироксмангит'', формиран при различни услови на притисок и температура, има ист хемиски состав, но повторувачка единица од седум тетраедри.
Родонитот исто така е обработен и како украсен камен. Во рудниците за железо и манган во Пајсберг, близу Филипштад и Лангбан во Вермланд, Шведска, се појавуваат мали брилијантни и проѕирни кристали (пајсбергит) и расцепени маси. Фаулеритот се јавува во вид на големи, груби кристали, донекаде налик на розов момирок, со руди од франклинит и цинк во зрнест варовник во печката Френклин во Њу Џерси.
Родонит е официјален скапоцен камен на Комонвелтот Масачусетс .
1 Поврзано
* Хондалит
* Воластонит
Луциј Емилиј Павел (конзул 219 п.н.е.)

Луциј Емилиј Павел (починал на 2 август 216 п.н.е.) бил римски конзул во 219 и 216 година п.н.е. Ја предводел римската војска во Битката кај Кана, каде бил и убиен.
1 Биографија
Павел своето прво конзулство го споделувал со Марко Ливиј Салинатор. За време на неговиот прв мандат го поразил Димитриј Фароски во Втората илирска војна и го принудил да побегне на дворот на Филип V Македонски. По враќањето во Рим, бил награден со триумф. Потоа бил обвинет за неправедно делење на пленот, но сепак бил ослободен.
За време на Втората пунска војна, Павел бил реизбран за конзул и служел заедно со Гај Теренциј Варон. Во Битката кај Кана ја спделувал командата со војската заедно со Варон. Варон ги водел трупите спротивно од предлозите на Павел и Римјаните во битката доживеале тежок пораз. Павел загинал во битката, а Варон успеал да побегне.
Во епската поема „Пуника“ од Силиус Италикус, Павел е опишан како го убива картагинскиот командант Вириатус пред сопствената смрт.
Павел бил татко на Луциј Емилиус Павел Македоник, а неговата ќерка Емилија Терција се омажила за Скипион Африканецот.
2 Поврзано
* Битка кај Кана
* Гај Теренциј Варон
Бичинска џамија

Бичинска џамија — стара османлиска џамија во градот Кичево. Му припаѓа на Кичевското муфтиство на ИВЗ.
Џамијата е подигната во 1420 година и претставува најстарата сигурно датирана исламска градба во градот. Се наоѓа во приградската населба (а поранешно село) Бичинци, источно од ридот Китино Кале.
1 Поврзано
* Кичевско муфтиство
* Бичинци
Бала Маало џамија

Бала Маало џамија — стара османлиска џамија во градот Кичево. Му припаѓа на Кичевското муфтиство на ИВЗ.
Џамијата се наоѓа во населбата Бала Маало, северно од ридот Китино Кале. Изградена е во раниот османлиски период. Можно е да се работи за Мехмед-хан џамијата спомената во османлиски сефтер од 1564 година.
1 Поврзано
* Кичевско муфтиство
* Бала Маало
Чароит

Чароит ― редок силикатен минерал, првпат опишан во 1978 година и именуван по реката Чара. Пријавен е само од Алданскиот Штит, Република Саха, Сибир, Русија. Откриено е таму каде што сиенитот од планината Мурун навлегол и ги променил наслагите од варовник, создавајќи метасоматит од калиумов момирок.
Чароитот е лавандски проѕирен до виолетова боја со бисерен сјај. Чароитот е строго масивен по природа, а фрактурите се конхоидни. Има необичен вител, влакнест изглед, понекогаш има ефект на мачкино око, и тоа, заедно со неговата интензивна боја, може да наведе многумина на почетокот да веруваат дека е синтетички или вештачки зајакнат.
Иако наводно бил откриен во 1940-тите, тој не бил познат на поголемиот дел од светот до неговиот опис во 1978 година. Се вели дека е непроѕирно и непривлечно кога ќе се најде на теренот; факт кој можеби придонел за неговото доцно признавање.
Чароитот се јавува во придружба со тинакситот и каназитот.
1 Галерија
2 Наводи