procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Сибирски Ханат

Сибирскиот Ханат (|Себер ханлыгы, Себер йорты; ''Сибирское царство, Сибирский юрт'') — татарски ханат во Западен Сибир, основан кон крајот на 15ти век поради распадот на Златната Орда Низ историјата, потомците на Шибан и Тајбуга наизменично владееле со ханатот; и двајцата биле директни потомци на Џингис-кан.
Сибирскиот ханат имал етнички мешано население, кое се состоело од Турки, Сибирски Татари, Башкири, како и говорници на уралски јазици – Ханти, Манси, и Селкупи. Сибирскиот Ханат е најсеверната муслиманска држава која некогаш постоела во историјата.
Победата на Јермак Тимофејевич во 1582 го означило почетокот на руското освојување на Сибир.
Клечовска парохија

Клечовска парохија или Клечевска парохија — православна парохија на Македонската православна црква - Охридска архиепископија, дел од Кумановско-кратовското архијерејско намесништво на Кумановско-осоговската епархија. Нејзиното седиште е во црквата „Св. Ѓорѓи“ во селото Клечевце. Парохијата ги опфаќа селата: Бељаковце, Габреш, Градиште, Довезенце, Живиње, Јачинце, К’шање, Клечевце, Кокошиње, Колицко, Кутлибег, Кучкарево, Мургаш, Павлешенци и Пезово.
1 Цркви
Ова е список на црквите во парохијата. Можно е списокот да е нецелосен.
име, населено место, изградена, слика
Црква „Св. Никола“, Бељаковце, 1605
Црква „Св. Ѓорѓи“, Бељаковце, 1894
Црква „Св. Петка Горна“, Габреш, 2004
Црква „Св. Петка Долна“, Габреш
Црква „Покров на Пресвета Богородица“, Габреш
Црква „Св. Недела“, Габреш
Црква „Св. Ѓорѓи“, Градиште, 1866
Црква „Вознесение Христово“, Довезенце, век
Црква „Св. Илија“, Живиње, 1866
Црква „Св. Петка“, Живиње
Црква „Св. Никола“, К’шање, 1884
Црква „Св. Ѓорѓи“, Клечевце
Црква „Св. Василиј“, Клечевце
Црква „Св. Атанасиј“, Кокошиње, 1842
Црква „Св. Никола“, Колицко, 1872
Црква „Вознесение Христово“, Кучкарево
Црква „Св. Петка“, Мургаш
Црква „Св. Илија“, Мургаш
Црква „Св. Никола“, Павлешенци
Црква „Св. Петка“, Пезово, век
2 Поврзано
* Кумановско-кратовско архијерејско намесништво
Необичното сако

„Необичното сако“ (српскохрватски: ''Neobični sako'') — југословенски ТВ-филм од 1984 година, во режија на Ведран Михлетиќ, кој е автор и на сценариото, засновано врз расказот на Дино Буцати. Фотографијата е дело на Тихомир Беритич, а монтажата ја направила Даворка Старчевиќ. Улогите ги играат: Ивица Видовиќ, Љубица Јовиќ, Марија Алексиќ, Жељко Вукмирица, Свен Ласта, Божидар Смиљаниќ, Владо Крстуловиќ, Младен Црнобрња, Борис Михољевиќ и Зденка Анушиќ.
1 Содржина
Филмот претставува фантастична драма за скромен службеник, чиј живот целосно се менува откако еден таинствен кројач му сошива сако што на сопственикот му носи голема благосостојба, но и морална дилема...
Моќните девојчиња

Моќните девојчиња (|The Powerpuff Girls) — американска анимирана серија создадена од аниматорот Крег Мекракен за каналот Cartoon Network. Премиерата се одржала на 18 ноември 1998 г. Приказната на анимираната серија се заснова на три девојчиња од детскоградинска возраст, Блосом, Баблс и Батеркап, кои имаат супермоќи што ги користат за борба против злосторството во градот Таунсвил.
Различни дополнителни медиуми вклучуваат аниме, три звучни записи на ЦД, збирка домашни видеа, стрипови, серија видеоигри и повторно прикажување од 2016 г. и разни лиценцирани производи. Серијата била предложена за шест награди „Еми“, девет награди „Ени“ и наградата „Изборот на децата“ за време на нејзиното прикажување. Серијата освоила вкупно четири награди и нашла во целост потврден прием.
Време е за авантура

''Време е за авантура'' (|Adventure Time, буквално: ''Време за авантури'') — анимирана серија што раскажува за авантурите на едно момче, Фин, и неговиот пријател, кој е волшебно куче, англискиот булдог Џејк, во постапокалиптичниот свет наречен Земјата У (англ. ''Land of Ooo''). Создадено од Пендлтон Ворд и произведено од Frederator Studios и Cartoon Network Studios за Cartoon Network во 2010 г.
Серијата е заснована на кусометражниот филм ''Random! Cartoons'' од 2007 г. Тогаш цртани на Nickelodeon Animation почнале да се прикажуваат на Nicktoons. Откако кусометражниот филм станал голем хит на семрежјето, раководителите на Nickelodeon го отфрлиле, пред Cartoon Network да нарача долгометражна серија од Зајберт и Ворд, чија премиера била на 11 март 2010 г. Емисијата била премиерно прикажана на Cartoon Network на 5 април 2010 г. и завршила на 3 септември 2018 г.
1 Содржина
Серијата ги следи авантурите на момчето Фин и неговиот посвоен брат и најдобар пријател Џејк, кој е куче со волшебни моќи и може да се претвори во каков и да сака облик. Фин и Џејк живеат во постапокалиптичната Земја У, каде што се борат против различни чудовишта и непријатели како Снежниот Крал или Лич. Фин и Џејк живеат во голема куќа на дрво во близина на Царството на Бонбоните, каде владее принцезата Баблгам.
Фин ветува дека ќе им помогне на сите и ќе биде храбар јунак. Земјата У е исполнета со многу царства и ликови. На Фин и Џејк им помагаат роботот Би-Мо, вампирската принцеза Марселин, принцезата на Грутчестото Царство, древниот јунак Били, Леди Дождорог, саканата Огнена Принцеза на Фин, и многу други ликови.
Примоштен

Примоштен (хрватски: Primošten; |Capocesto, Капочесто) — името на селото и општината во Шибенско-книнската жупанија, Хрватска. Се наоѓа на југ, помеѓу градовите Шибеник и Трогир, на јадранскиот брег.
1 Демографија
Вкупното население на општината е 2.828 (од пописот 2011 година), распоредено во следните населени места:* Крушево со 79 жители
* Ложнице со 44 жители
* Примоштен со 1,631 жители
* Примоштен Бурњи со 739 жители
* Широке со 154 жители
* Вадаљ со 93 жители
* Везац со 88 жители
2 Историја
Во минатото, Примоште се наоѓал на островчето блиску до копното. За време на османлиските инвазии во 1542 година, островот бил заштитен со ѕидини и кули, а мостот го поврзувал со копното. Кога Османлиите се повлекле, мостот за извлекување бил заменет со насипот и во 1564 година населбата го добила името Примоште по хрватскиот глагол ''primoštiti'' (да премости).
Изграден е на рид и во него доминира парохиската црква „Св. Ѓорѓи“ која била изградена во 1485 година и обновена во 1760 година во близина на мештанските гробишта од кои се простира уникатен поглед кон морето и околината.
3 Наследство
Примоштен е познат по огромните и прекрасни лозја. Фотографија од лозјата на Примоште висела во седиштето на ОН во Њујорк. Освен по лозјата, Примоштен е познат и по традиционалната трка со магариња која е одржувана таму секое лето. Најголемата плажа во Примоште се вика Радуча, а нејзиниот помал дел, Мала Радуча, е избрана за една од 10-те најубави плажи во Хрватска. Лозовите насади во оваа област моментално се разгледувани да станат светско наследство на УНЕСКО.
4 Култура и настани
Манифестацијата наречена „Primoštenske užance“ е одржувана секоја година во средината на летото во Примоште. Станува збор за традиционален фолклорен фестивал на кој Примоштанците ја изложуваат својата култура и некогашниот начин на живеење во селото.
5 Галерија
6 Спорт
* ЈК Примоштен (едрење)
* МНК Примоште (футсал)
* РК Спонгиола (скокови во вода)
* ВК Примоштен (ватерполо)
* БК Примоштен (велосипедизам)
7 Поврзано
* Привремен список на места на светско наследство во Хрватска
Californication (албум)

Californication — седмиот студиски албум на американската фанк-рок група Red Hot Chili Peppers, објавен на 8 јуни 1999 г. Албумот го означува враќањето на гитаристот Џон Фрушанте во групата по заминувањето на Дејв Наваро во април 1998 г. ''Californication'' е трговски најуспешниот албум на Red Hot Chili Peppers, со над 15 милиони продадени албуми ширум светот. До 2002 г., албумот бил продаден во повеќе од 4 милиони примероци во Европа. Албумот ги содржи некои од најдобрите песни на групата, вклучувајќи ги „Otherside“, „Californication“, „Scar Tissue“.
1 Список со песните
#''Around the World''#''Parallel Universe''#''Scar Tissue''#''Otherside''#''Get on Top''#''Californication''#''Easily''#''Porcelain''#''Emit Remmus''#''I Like Dirt''#''This Velvet Glove''#''Savior''#''Purple Stain''#''Right On Time''# ''Road Trippin
Вега дел Гвадалкивир

Вега дел Гвадалкивир (|Vega del Guadalquivir) — округ во покраината Севиља, јужна Шпанија. Во 2018 г. населението броело 106.067 жители.
Округот ги опфаќа следниве 11 општини:
Бр., Грб, Општина, Површина(км<sup>2</sup>), Население(2018), Густина(жит./км<sup>2</sup>)
1, Алкала дел Рио, 81,2, 11.927, 147,17
2, Алколеја дел Рио, 50,03, 3.387, 68,23
3, Бренес, 21,45, 12.608, 589,18
4, Бургиљос, 43,14, 6.618, 151,21
11, Виљаверде дел Рио, 41, 7.797, 190,83
10, Виљануева дел Рио и Минас, 150,7, 4.860, 32,29
5, Кантиљана, 107,7, 10.661, 98,53
6, Ла Алгаба, 17,68, 16.301, 920,53
7, Лора дел Рио, 293,69, 18.861, 64,47
8, Пењафлор, 82,89, 3.669, 44,4
9, Тосина, 15,56, 9.578, 620,57
Вкупно, 905,04, 106.067, 117,19
Лесичово

Лесѝчово (|Лесичово) — село во Јужна Бугарија, административен центар на Општина Лесичово во Пазарџичката Oбласт. Има население од околу 795 жители (2022).
1 Географија и местоположба
Лесичово се наоѓа меѓу крајните падини на Ихтиманска и С’штинска Средна Гора, во долината на реката Тополница. Селото е оддалечено на 29 км од регионалниот центар Пазарџик и на 89 км од главниот град Софија.
2 Историја
Лесичово учествувало во Априлското востание во 1876 година (тука познато едноставно како Буната), кога практично целото село заедно со колите, покуќнината и добитокот се преместило на врвот Елеџик. Востаниците биле скршени од Турците на 1 мај 1876 година и биле убиени 50-тина Лесичовци, а повеќето куќи во селото биле ограбени и изгорени.
Во 1983 година селото станало општински центар, вклучувајќи вкупно седум села.
Брацигово

Брацѝгово (|Брацигово) — град во Јужна Бугарија, административен центар на Општина Брацигово во Пазарџичката Oбласт. Има население од околу 3.955 жители (2022).
1 Географија и местоположба
Градот се наоѓа во подножјето на Родопите, во котлина која на запад е проветрена од Пештерската Котлина и на север од Тракиската Низина. Брацигово се наоѓа на 23 км јужно од регионалниот центар Пазарџик и на околу 40 км од Пловдив.
2 Историја
Археолошките истражувања покажаа дека областа била населена со Тракијци, а подоцна и Словени.
Историските записи покажуваат дека населено место било основано во одреден момент во 16-17 век, изградено над урнатините на претходната населба. Основачите на новиот град биле доселеници од западниот дел на Егејска Македонија, од околината на Костур.
Населението на Брацигово земало активно учество во Априлското востание од 1876 година.
На 3 мај (21 април - стар стил) 1876 година, Васил Петлешков го објавил почетокот на Априлското востание во Брацигово. Битката во Брацигово била една од најкрвавите, но востанието било задушено, а Васил Петлешков бил заробен жив и мачен до смрт.
При избувнувањето на Првата балканската војна во 1912 година, 5 жители на Брацигово доброволно се пријавиле во Македонско-одринското ополчение.
Севиља (покраина)

Севиља (|Sevilla) — покраина во јужна Шпанија, во западниот дел на автономната заедница Андалусија. Се граничи со покраините Малага, Кадис на југ, Уелва на запад, Бадахос на север и Кордоба исток. Севиља е главен град на покраината, како и на цела Андалусија.
1 Преглед
Сместен на јужниот брег на реката Гвадалкивир, градот Севиља е најголемиот во Андалусија. Маврите ја поделиле поранешната покраина Андалусија на четири кралства — Севиља, Кордоба, Хаен и Гранада. Севиља има најголем БДП од сите покраини во Андалусија. По неа следат покраините Малага и Кадис. Севиљското пристаниште има големо стопанско значење за покраината.
Покраината зафаќа површина од 14.036 км<sup>2</sup>. Населението брои 1.963.000 жители (2022), од кои околу 40 % живеат во главниот град, а густината изнесува 139,44 жит./км<sup>2</sup>. Таа опфаќа 105 општини. Го дели националниот парк „Доњана“ со покраината Уелва. Во неа се наоѓа и природнио парк Сиера Норте де Севиља (177.484 ха), најголемото заштитено подрачје во Андалусија. Реката Гвадалкивир минува низ покраината од исток кон запад. Други поважни реки се Гвадијана, Пинта и Ксенил. Северниот дел е претежно планински. Севиља има топла средоземна клима со просечна годишна температура од 18,5 °C. Зимите се благи, а летата се врели. Лете максималната температура надминува 40 °C. Местото Есиха е наречено „Тавата на Андалусија“ for поради жешките лета. Во неа се произведуваат големи количества пченка. Туризмот е доста развиен; Севиља е меѓу водечките градови во Андалусија, и зад Барселона и Мадрид на државно ниво. Во 208 г. п.н.е. целото население на населбата на местото на денешна Естепа ги изгорело своите домови и извршило самоубиство пред нападот на Римјаните. Севиља е град со најголема густина на барокни цркви во светот. Од 1982 до 2000 г. во покраината постојано победувала Социјалистичката работничка партија. Во споредба со останатите покраини во Шпанија, Севиља важи за недоволно развиена.
2 Поврзано
* Список на општини во Севиља
Пештера (град)

Пѐштера (|Пещера) — град во Јужна Бугарија, административен центар на Општина Пештера во Пазарџичката Oбласт. Има население од околу 19.877 жители (2022).
1 Географија и местоположба
Градот се наоѓа во подножјето на Родопите со Горнотракиската Низина. Пештера се наоѓа на 17 километри од регионалниот центар Пазарџик и 180 километри од главниот град Софија.
2 Историја
Првите траги од човечко присуство во областа датираат од неолитот. Тракиското племе Беси ја населувало областа во антиката и населбата во долината Пештера се појавила во 4 век п.н.е.
Најрано името Пештера било документирано во 1479 година, кога била дел од феудот на Мустафа во Отоманската Империја. За време на бугарската национална преродба биле изградени многу цркви, мостови, фонтани, училишта и куќи. Првото светско училиште во Пештера било отворено во 1848 година, додека читалиштето „Надежда“ се појавило во 1873 година. Многу локални жители учествувале во вооружената борба за ослободување на Бугарија. Пештера била ослободена на 6 јануари 1878 година за време на Руско-турската војна од 1877–1878 година.
Ние, мечките

Ние, мечките (|We Bare Bears) — американска анимирана серија создадена од Даниел Чонг за Cartoon Network. Главните ликови во неа се тројца браќа мечки, а дејството — нивните обиди да се прилагодат во човечкото општество. Дејството се одвива во современиот свет. На 30 јуни 2020 г. излегол филмот „Ние, мечките: Филм“.
1 Содржина
Серијата се посветува на тројцата браќа мечки што се обидуваат да се прилагодат во човечкото општество со купување храна, стекнување пријатели со луѓе или обидувајќи се да станат познати на семрежјето. Со овие обиди, се покажува дека мечките се мачат да го направат тоа, поради цивилизираната природа на луѓето и нивните сопствени животински нагони. На крајот, тие сфаќаат дека треба самите да се поддржуваат. Едно забележливо гледиште на хуморот на емисијата е „мечешката пирамида“. Како што предложува името, мечките се натрупуваат една врз друга, што им служи како начин на движење.
Чудесниот свет на Гамбол

''Чудесниот свет на Гамбол'' (|The Amazing World of Gumball) — анимирана серија создадена од Бен Бокле. Серијата започнала во Обединетото Кралство на 2 мај 2011 г. и една недела подоцна на 9 мај 2011 г. во САД на Cartoon Network. Прегледот бил прикажан на 3 мај 2011 г. во САД. Пилотската епизода е на 8 мај 2008 г. ''Чудесниот свет на Гамбол'' се прикажува и на македонскиот Cartoon Network.
Серијата се врти околу животите на дванаесетгодишниот Гамбол Вотерсон, сина мачка, и неговиот најдобар пријател и посвоен брат што е златна рипка, 10-годишниот Дарвин, кој посетува средно училиште во измислениот град Елмор. Тие често се вмешани во разни лудории низ градот, за време на кои општат со членовите на семејството — помладата сестра Анаис, мајката Никол и таткото Ричард — и со широка екипа споредни ликови. Единствена одлика на серијата е недостатокот на стилско единство. Ликовите се дизајнирани, снимени и анимирани со користење повеќе стилови и техники (стилизирана традиционална анимација, кукларство, CGI, кадар по кадар, флеш-анимација, игран филм итн.).
Стрелча

Стрелча (|Стрелча) — град во Јужна Бугарија, административен центар на Општина Стрелча во Пазарџичката Oбласт. Има население од околу 4.069 жители (2022).
1 Географија и местоположба
Градот се наоѓа во С’штинска Средна Гора во подножјето на врвот Бунаја (1572 м). Низ Стрелча тече реката Стрелчанска Луда Јана. Стрелча се наоѓа на 40 километри од регионалниот центар Пазарџик, 65 километри од Пловдив и 100 километри од главниот град Софија.
2 Историја
Тракиското племе Беси трајно се населило во регионот на крајот на старата ера. Во текот на неколку векови во кои доминирале во земјите на денешна Стрелча, тие оставиле зад себе повеќе од 300 могили во чест на нивните благородни мртви. Еден од најимпресивните историски споменици на територијата на Стрелча датира од оваа ера — уникатниот тракиски култен комплекс Жаба Могила, кој се состои од гроб-мавзолеј и светилиште-храм.
Бесите конечно ја изгубиле својата моќ во 45 н.е. кога Римјаните ги покориле и тракиските земји биле инкорпорирани во новоформираната провинција Тракија.
Регионот, како и цела Тракија, бил вклучен во границите на Првата бугарска држава во 8 век. Од оваа ера потекнува и тврдината Стрелчанско Кале, која траела до 14 век. Се наоѓа на десниот брег на реката Стрелчанска Луда Јана и со своите 8-метарски заштитни ѕидови јасно го илустрира карактерот на ерата. Со векови, во неговото подножје цветаше Стрельч град или Стрелeц град. Денешното име на Стрелча произлегува од неговото име.
Во ерата на бугарската национална преродба, Стрелча бил развиен стопански и просетителски центар, со буден и неуморен дух и жед за слобода. На 20 април 1876 година, неговите жители се приклучиле на Априлското востание и потоа биле строго казнети за нивната храброст — населбата била запалена.
Дури по Ослободувањето, жителите му се вратиле во родните места. Во тоа време бил изграден храмот-споменик „Св. Архангел Михаил“.
На 23 август 1969 година, Стрелча била прогласена за град и одморалиште од национално значење.
С’штинска Средна Гора

С’штинска Средна Гора (|Същинска Средна гора) — планински масив во централна Бугарија.
С’штинска Средна Гора е централниот дел на планинскиот венец Средна Гора. Сместена е помеѓу клисурата на реката Тополница на запад и горниот тек на реката Стрјама на исток. Таа е највисокиот дел на Средна Гора — тука e сместен највисокиот врв на планинскиот венец Гољам Богдан (1.604 мнв). Други повисоки врвовите се Бунаја (1.572 мнв) и Братија (1.519 мнв). Врвните делови на С’штинска Средна Гора се зафатени со пасишта, додека долните делови се заземени од стари букови шуми.
1 Природни карактеристики, економска важност
Планината е главно направена од гнајси, гранити, лапорово-варовнички седименти и вулканогени материјали, кои го одредуваат присуството на богати наоѓалишта на бакарна руда (рудниците „Елшица“, „Асарел“, „Медет“ итн.) и минерални извори (Панаѓурска Бања, Стрелча, Красново, Старо Железаре, Хисарја, Клисура и др.).
Климата е преодно-континентална, а во највисоките делови — планинска.
Почвената покривка е главно претставена со кафеави шумски и циметни шумски почви. Големи површини на планината се окупирани од дабови и букови шуми и големи ливади и пасишта. Се развиваат рударството, сечата, обработката на дрво и сточарството. На неговите јужни сончеви падини се засадени големи лозја.
2 Поврзано
*Ихтиманска Средна Гора
*Срнена Гора
Прочуениот Годисар

''Прочуениот Годисар'' (француски: ''L'illustre Gaudissart'') — расказ на Оноре де Балзак. Објавен е во 1833 година и е еден од „''Сцените од провинцискиот живот''“ од „''Човечка комедија''“.
1 Резиме на заплетот
Феликс Годисар е успешен и амбициозен патувачки продавач, со седиште во Париз. Го носи прекарот „Прочуениот Годисар“. Претходно продавал облека и капи, но на почетокот на приказната се занимавал и со продажба на животно осигурување и претплати на весници. Последниве вклучуваат весници кои се залагаат за сен-симонизам и републиканизам, а тој ја учи доктрината на Сен-Симон без да верува во неа.
Тој тргнува во областа на Турен на продажно патување, и за време на ова патување останува во градот Вувре. Тој се обидува да ги продаде своите предмети на еден мештанин по име Вернје, без да сфати дека Вернје силно се противи на сен-симонизмот. Како практична шега, Вернје препорачува да ги продаде своите предмети на својата луда сосетка Маргаритис. По долг разговор со Маргаритис исполнет со комични недоразбирања, Годисар и продава неколку претплати на весници за деца, а исто така се согласува да купи две буриња вино од Маргаритис. Вернје го прислушува овој разговор и се фали со тоа пред своите пријатели.
Кога се враќа во својот хотел, сопственикот му кажува на Годисар дека е измамен и дека бурињата со вино што ги купил од Маргаритис не постојат. Годисар е лут поради тоа, а потоа се соочува со Вернје и го предизвикува на двобој. Следното утро Годисар и Вернје се среќаваат за нивниот дуел и двајцата намерно ги промашуваат своите удари. Тие потоа се помируваат, а опуштениот Вернје се согласува да купи од него претплати за детски весници. Потоа, Годисар се заканува дека ќе преземе правна постапка поради непостоечките буриња вино што му ги должи Маргаритис, па мадам Маргаритис се согласува да му плати надокнада за нив.
2 Наводи
Ракитово

Ракѝтово (|Ракитово) — град во Јужна Бугарија, административен центар на Општина Ракитово во Пазарџичката Oбласт. Има население од околу 8.638 жители (2022).
1 Географија и местоположба
Градот се наоѓа во западниот дел на Родопите, во југоисточниот дел на Чепинската Котлина, во чиј среден дел се наоѓа градот Велинград, оддалечен на 12 километри. Ракитово се наоѓа на 43 километри од регионалниот центар Пазарџик и 134 километри од главниот град Софија.
2 Историја
Територијата на денешно Ракитово била населена уште од античко време. Археолошките ископувања и студии открија остатоци од неолитска населба кај Ракитово во локалитетот „Макаков мост“.
Подоцна, западните Родопи биле населени од тракиското племе Беси. Тие изградиле неколку тврдини од стратешко значење: во локалитетите „Пашино Брдо“ и „Качаков Чарк“ кај градот Ракитово и „Алков Кам’к“ кај градот Костаново. Во месноста „Ремово“ пронајдени се остатоци од тракиска населба и рударска дејност.
Првите христијански центри во Чепинско се појавиле уште во доцната антика. Тие се во континуитет во средниот век, кога биле изградени цркви и манастири. На местото на ранохристијанската базилика во месноста „Николица“ бил изграден манастирот познат како „Свети Никола“, кој била уништен при турските наезди во Чепинско во 17 век.
Информации за населбите во Чепинското корито од времето на османлиското владеење, вклучително и за Ракитово, може да се најдат во османлиските даночни документи. Во 1516 година, во селото Ракитовец, имало 85 христијански домаќинства, 3 вдовици, една невенчана и 6 муслимански семејства. Даночните пописи на Џелепкешаните (овчарите) од 1576 година покажуваат дека Ракитово било населба со најголем приход за локалната спахија - знак за голема бугарска населба. Но, статистиката од следните векови покажува постепена промена во односот меѓу муслиманите и христијаните кои живеат во селото. Промената на верската припадност на локалното население се случила поради економска корист (муслиманите плаќале помалку данок), при што многу Бугари доброволно го прифатиле исламот.
За време на бугарската национална преродба Ракитово доживувало економски и духовен просперитет. Од 19 век се здобило со слава како абаџиски и текстилен центар. По уништувањето на старата црква во локалитетот „Николица“, во селото долго време немало православен храм, поради што христијаните заминале во селото Каменица. По Хатихумајун (1856)со кој се дала верска еднаквост на сите поданици во Отоманската Империја, во 1861 година Ракитовчани стекнувале своја црква, која ја нарекле „Света Недела“. Во нејзината изградба учествувале христијани и муслимани.
По ослободувањето на Бугарија во 1878 година, Чепинскиот крај потпаднал во автономниот регион Источна Румелија, после 1886 година станал дел од Кнежевството Бугарија. Во 1963 година Ракитово било прогласено за планинско климатско одморалиште, а во 1969 година добило статус на град.
Беатрикс

''Беатрикс'' — роман од 1839 година на францускиот писател Оноре де Балзак (1799 — 1850) и вклучен во делот „Сцени од приватниот живот“ од неговиот циклус ''Човечка комедија.''
За првпат е објавен во периодичното списание ''Векот'' во август 1839 а во истата година излегува и самостојно. Балзак ги засновал ликовите во овој роман според вистински лица: Фелисите де Допири, прославената музичарка и писател, се заснова на Жорж Санд. Беатрикс де Рошефид се заснова на Мари д'Агол (која пишувала под името на ''Даниел Стерн''); Џенаро Конти се заснова на Франц Лист; Клод Вињон е заснован на Густав Планш.
1 Содржина
Згодниот младич по име Калист ду Геник е вљубен во постарата жена, Фелисите де Допир, позната писателка која го користи презимето Камил Мопен. Фелисите на почетокот не возвраќа на чувствата на Калист, а Калист се заљубува во русокосата мархионеса Беатрикс де Рошефид. '' (University of Delaware Press, 2010), 143-4.
Беатрикс веќе имала афера со Џенаро Конти, а Калист има дополнителен ривал во форма на Клод Вињон. Félicité des Touches (Камил Мопен) се обидува да и помогне на Калист да го освои срцето на Беатрикс, жртвувајќи го на тој начин своето.
Калист е уништен од неговиот неуспех, но му ветува на својот татко на умирање дека ќе се ожени. Félicité des Touches заминува во манастир, но пред да го направи тоа, таа го користи своето богатство за да договори брак за Калист со жена по име Сабине de Grandlieu. Кога Калист повторно ќе се сретне со Беатрикс во Париз, неговата сопруга Сабине се бори да ја врати љубовта на нејзиниот сопруг откако Калист повторно ќе ја засака Беатрикс. Последователно, со посредство на грофот Максим де Трајл, Беатрикс се вљубува во друг млад човек и Калист се освестува.
Балзак ја опишува Беатрикс на следниов начин:
...„Таа е витка и права и бела ; нејзиното лице е долго и зашилено; кожата е каприциозна, денес како камбрична, утре затемнета со мали дамки под нејзината површина, како нејзината крв да оставила талог прашина таму во текот на ноќта. Нејзиното чело е прекрасно, иако прилично смело. Зениците на нејзините очи се бледо морско зелени, лебдат на нивните бели топчиња под тенки трепки и мрзливи очни капаци. Нејзините очи имаат темни прстени; нејзиниот нос, кој опишува една четвртина од кругот, е стегнат околу ноздрите; многу остроумен и умен, но неизмерен. Таа има австриска уста; горната усна има повеќе карактер од долната, што презирно паѓа. Нејзините бледи образи немаат боја освен ако не ја придвижи некоја многу силна емоција. Нејзината брада е прилично дебела; мојата не е слаба, а можеби грешам што ти кажувам дека жените со дебели бради се строги во љубовта. Таа има една од најпрекрасните половини што некогаш сум ги видел; рамената се убави, но торзото не е развиено исто така, а рацете се тенки. Меѓутоа, таа има лесен превоз и начин, кој ги надокнадува сите такви недостатоци и ги поставува нејзините убавини во целосно светло“...
Септември (град)

Септември (|Септември) — град во Јужна Бугарија, административен центар на Општина Септември во Пазарџичката Oбласт. Има население од околу 8.167 жители (2022).
1 Географија и местоположба
Градот се наоѓа во најзападниот дел на Горнотракиската Низина, во близина на реката Марица. Има поволна транспортна и географска положба, бидејќи се наоѓа на раскрсница. Септември е оддалечен на 21 километри од регионалниот центар Пазарџик, и 100 километри од главниот град Софија.
2 Историја
Населбата настанала кон крајот на 14 и почетокот на 15 век, со населувањето во регионот на Татарите од Бејликот Сарихан. Тие потекнуваат од рагионот на денешниот вилает Маниса во Анадолија и после преселуването овде основале ново село по име Сариханбеј. Според Стефан Захариев, војсководецот Сарихан-беј ја ценел поволната позиција на крстопат и основал село кое подоцна го добило неговото име. Старото село било оддалечено 4,5 часа од Пазарџик. Со текот на времето, името беше сменето во Саранбеј. Во 1870 година, Стефан Захариев го опишал Саранбеј како мешано бугарско-турско село со претежно бугарско население. Во пресрет на ослободувањето, населбата имала околу 200 куќи.
Со поставувањето на железничката линија Цариград - Белово во 1873 година, во близина на селото Саранбеј била отворена истоимената железничка станица Саранбеј, околу која настанала стационарна населба. Во 1934 година старото село и новата стационарна населба биле обединети и преименувани во Сарањово. Во спомен на бунтовниците кои загинале во Септемвриското востание, во 1949 година комунистичките власти ги преименувале селото и станицата во Септември. Во 1956 година се споиле селото Септември и населбата Гара Септември. Поради својата крстосница, зголеменото население и како центар на стопанскиот и културниот живот, со Указ бр. 546 на Президиумот на Народното собрание на НРБ од 7 септември 1964 година, Септември добил со статус на град.
Деловен човек (де Балзак)

''Деловен човек'' (француски: ''Un homme d'ffaires'') ― расказ на Оноре де Балзак. Објавен е во 1845 година и е една од ''Париските сцени'' на ''Човечка комедија''. Тоа било единственото завршено дело што Балзак го објавил во 1845 година.
1 Резиме на заплетот
За време на забавата што е одржувана во домот на куртизаната, Малага, адвокатот Дерош на другите гости им раскажува приказна за аристократот Максим де Трајле.
Де Трајле позајмил многу пари и одбива да ги плати долговите. Двајца париски деловни луѓе Серизе и Клапарон ги купуваат мениците на Де Трајле од неговите должници и тргнале да ги наплатат долговите пари. Серизе се обидува да го поврати долгот со посета и соочување со Де Трајле кој бара исплата. Де Трајле одбива.
Во меѓувреме, Де Трајлес купил читална за да управува со неговата љубовница госпоѓица Антонија Шокардел. На предлог на Кроазо, еден од редовните гости во читалната, Антонија му кажува на Де Трајле за некој вреден мебел што сака да го купи во вредност од 4000 франци. Вели и дека и е досадно да ја води читалната. Така, тие ја продаваат читалната на еден купувач кој Кроазо им го договорил, и го носат готовината со себе за да го купат мебелот. Кога ќе стигнат до местото за да го купат мебелот, сопственикот излегува дека е Серизе маскиран. Така Серизе може да добие целосна исплата на долговите.
2 Наводи
Земен

Земен (|Земен) — гратче во Јужна Бугарија, административен центар на Општина Земен во Перничката Oбласт. Има население од околу 1.499 жители (2022).
1 Географија и местоположба
Гратчето се наоѓа во планинска област, на двата брега на реката Струма, во мала котлина, која е на влезот во Земенската Клисура.
Земен се наоѓа на 44 километри од регионалниот центар Перник и околу 70 километри од главниот град Софија.
2 Историја
Во средниот век недалеку од местото на сегашниот град во клисурата на Струма постоел средновековниот Земл’нград. За време на османлиското владеење постоела населбата Белово. Во 1909 година била отворена станицата Белово на новоизградената железничка линија Софија — Ќустендил — Ѓуешево. Во 1925 година станицата и селото биле преименувани во Земен со намерата да се оживее и зачува името на средновековниот Земл’нград. Од 1974 година Земен добил статус на град.
3 Поврзано
*Земенски манастир
Лилија во долината

''Лилија во долината'' (француски: ''Le Lys dans la Vallée'') ― роман од 1835 година за љубовта и општеството на францускиот романописец и драматург Оноре де Балзак (1799–1850). Тоа се однесува на емотивно енергичната, но никогаш неисполнета наклонетост меѓу Феликс де Ванденес и Анриет де Морсаф. Тоа е дел од неговиот серијал романи (или ''Roman-fleuve'') познати како ''Човечка комедија'' (''Comédie humaine''), која го пародира и прикажува француското општество во периодот на Бурбонската реставрација и Јулската монархија (1815–1848). Во својот роман тој го споменува и замокот Азе ле Ридо, кој може да биде посетен и денес.
1 Вдахновение
Анриет де Морсоф била по примерот на блиската пријателка на Балзак, Лора Антоанет де Берни (моминско Инер), жена 22 години постара од него, која многу ја охрабрила неговата рана кариера. Г-ѓа де Берни умрела кратко откако го прочитал завршениот роман&mdash; во кој умира и Анриет.
2 Преводи на англиски јазик
* Кетрин Прескот Вормели: ''The Lily of the Valley'' (Робертс Брос, 1891)* Елен Мариџ (под псевдонимот „Џејмс Воринг“: ''The Lily of the Valley'' (Геби, 1898)
* Питер Буш: ''The Lily of the Valley'' (New York Review Books, 2024)
3 Наводи
Годисар II

''Годисар II'' ― расказ на Оноре де Балзак. Објавено е во 1844 година и е една од ''Париските сцени'' на ''Човечка комедија''.
1 Резиме на заплетот
Во овој многу расказ, сопственикот на една париска продавница продава евтин шал по надуена цена на една богата Англичанка преправајќи се дека порано бил во сопственост на императорката Жозефина.
2 Тема
Приказната е именувана по повторувачкиот лик на Балзак, Феликс Годисар кој не се појавува во оваа приказна. Тој е патувачки продавач и главниот лик на ''Прочуениот Годисар'' и се појавува и во голем број други книги на ''Човечка комедија''. Во ''Годисар II'', неговото презиме е користено како општ поим за продавачите, што укажува на нивните сличности. Париските продавачи во приказната се споредувани и со измислениот Феликс Годисар и со вистинскиот политичар Талејран поради нивната итрина. Талејран накратко се појавува и во ''Годисар II''.
3 Наводи
Бродвејскиот Дени Роуз

„Бродвејскиот Дени Роуз“ (англиски: ''Broadway Danny Rose'') — филм на режисерот Вуди Ален (Woody Allen) од 1984 година. Ален е автор и на сценариото, а главните улоги ги толкуваат: Вуди Ален, Миа Фароу (Mia Farrow), Ник Аполо Форте (Nick Apollo Forte), Сенди Барон (Sandy Baron), Милтон Берле (Milton Berle), Едвин Бордо (Edwin Bordo) и Сенди Ричман (Sandy Richman). Филмот претставува урнебесно духовита, но емоционална и носталгична приказна, посвета на губитниците со големо срце. За таквиот впечаток придонесува и црно-белата фотографија на познатиот Гордон Вилис (Gordon Willis). Филмот бил номиниран за наградата „Оскар“ во две категории (режија и оригинлано сценарио), како и за наградата „Златен глобус“ (за најдобра глумица). Инаку, Ник Аполо Форте, кој го глуми ликот на Лу Канова, навистина е пејач и автор на песните кои ги изведува во филмот.
1 Содржина
Група пријатели во еден ресторан разговараат за познатиот бродвејски менаџер Дени Роуз при што еден од нив ја раскажува приказната за него: Дени не е могу успешен и претежно работи со непознати забавувачи, но тоа никако не ја намалува неговиот елан. Најголемата можност за успех му се укажува кога ја започнува соработката со некогашната голема ѕвезда, пејачот Лу Канова чија слава одамна е завршена, но Дени успева повторно да ја оживее неговата кариера. Лу е оженет, но истовремено е заљубен во Тина Витале и бара таа да биде присутна на неговиот настап. Затоа, тој го замолува Дени да ја донесе Тина на концертот, претставувајќи ја како својата девојка. Тина, пак, само што ја раскинала врската со Џони Рисполи, братот на двајца мафијаши, кои мислат дека Дени е новото момче на Тина и тгрнуваат во потера по него со намера да го убијат...
Ковачевци (Перничко)

Ковачѐвци (|Ковачевци) — село во Западна Бугарија, административен центар на општината Ковачевци во Перничката Oбласт. Има население од околу 342 жители (2022).
1 Географија
Селото се наоѓа во планинско продрачје, на 25 километри од регионалниот центар Перник и на 55 километри од главниот град Софија. Во близина на селото се наоѓа акумулацијата „Пчелина“.
2 Историја
Името на селото било писмено потврдено во османлиските даночни регистри од 1576 година под образецот Ковачова. Може да се претпостави дека е поврзано со ковачкиот занает на непознато семејство од овие простори. За време на османлиското владеење, Ковачевци било запалено и уништено двапати - првиот пат во 1806 година од ордите на Кара Феиз, а вториот пат — во 1850 година од башибозук, за време на востанието на Бугарите од северозападна Бугарија, кога локалното население исто така се побунило. Селото било ослободено во јануари 1878 година од четата на Иљо Војвода.
Веднаш по Руско-турската војна и Кресненско-разлошкото востание, овде дошле бегалци од Пиринско. Меѓу нив се Димитар Тренчев и Параскева Дошева — родителите на Георги Димитров, кој бил роден во Ковачевци во 1882 година.
За време на комунистичкиот режим во Бугарија, фактот дека во Ковачевци бил роден Георги Димитров, придонел за развојот на селото — биле реконструирани улици, била изградена спомен-куќа посветена на дикаторот, била реновирана неговата родна куќа, бил организиран спомен-парк.
Ангел Џеков

Ангел Џеков ( во – во ) – македонски ветеринар.
1 Животопис
Од 1948 до 1983 година бил началник, односно директор на Ветеринарната управа во Македонија.
Има објавено 46 научно-стручни трудови, 576 стручни популарни написи, 9 стручно популарни брошури и една скрипта за ветеринарни техничари.
Кон ѕвездите

''Кон ѕвездите'' (|Ad Astra) — научнофантастичен филм на режисерот Џејмс Греј (James Gray) од 2019 година. Греј а автор и на сценариото, заедно со Итан Грос (Ethan Gross), а главните улоги ги толкуваат Бред Пит (Brad Pitt), Томи Ли Џонс (Tommy Lee Jones), Рут Нега (Ruth Negga), Лив Тајлер (Liv Tyler) и Доналд Сатерленд (Donald Sutherland). Автор на музиката е Макс Ричер (Max Richter), а директор на фотографијата е Хојте ван Хојтема (Hoyte van Hoytema). Филмот бил премиерно прикажан на 29 август 2019 година на 76. Венецијански фестивал. Во САД, филмот почнал да се прикажува во кино-салите на на 20 септември 2019 година, а во Македонија, премиерата била на 19 септември истата година.
1 Содржина
Дваесет години откако неговиот татко заминал на патување без враќање на планетата Нептун за да пронајде знаци на вонземјански разум, инженерот на Војничкиот корпус, Рој Мекбрајд (Бред Пит), патува низ Сончевиот Систем за да го пронајде и да разбере зошто неговата мисија не успеала.
Железна купола

Железна купола (|כיפת ברזל) — израелски противвоздушен систем што работи во сите временски услови. Системот е развиен од израелската фирма Rafael (Rafael Advanced Defense Systems). Тој е проектиран да пресретнува и уништува ракети со краток дострел и артилериски гранати истрелани од далечина од 4 до 70 километри, чија траекторија завршува во населени места. Израел се надева дека ќе го зголеми дострелот на „Железната купола“ од сегашните 70 километри на 250 километри и ќе го усоврши системот за да може истовремено да соборува проектили што доаѓаат од две различни насоки.
Станимир Илкоски

Станимир Павлев Илкоски (1912 во Ропотово, Прилеп — 1941 во Белград, Србија) македонски партизан, учесник во НОБ.
1 Животопис
Станимир Илкоски бил роден во 1912 година во селото Ропотово кај Прилеп. По занимање бил шофер. Кон антифашистичкото движење бил приклучен од самиот почеток, од 1939. Веднаш по окупацијата заминал за Белград, каде како илегалец загинал во 1941 година.
Гуљанци

Гуља̀нци (|Гулянци) — град во Северна Бугарија, административен центар на општината Гуљанци во Плевенската Област. Има население од околу 3.179 жители (2022).
1 Географија и местоположба
Градот се наоѓа во југоисточниот дел на Чернополската Низина, на левиот брег на реката Вит, само на 5,5 километри југозападно од Дунав и 34 километри северно од регионалниот центар Плевен.
2 Историја
Гуљанци е наследник на антички каструм, кој настанал на левиот брег на реката Утус (тракиско име на реката Вит), како крајпатна станица на Дунавскиот римски пат од запад кон исток.
Турците ја нарекле населбата Ѓуљан (роза) поради белите и црвените рози кои ги преполниле нејзините дворови и околината. Со текот на времето, името се трансформирало во Ѓуљанде, Ѓуљанци до денес Гуљанци.
На 4 септември 1974 година, со Указ бр. 1942 на Државниот совет на НР Бугарија, Гуљанци бил прогласен за град.
Кирил Илиевски

Кирил Тасев Илиевски (1921 во Добрушево, Битола — 16 април 1945 во Кајгана, Сремски фронт) македонски партизан, учесник во НОБ.
1 Животопис
Кирил Илиевски бил роден во 1921 година во селото Добрушево кај Битола. По занимање бил кондураџија. Кон НОБ пристапил на 5 декември 1944 година. Бил борец во составот на Втората македонска бригада. Зел учество во борбите на Сремскиот фронт. Загинал на 16 април 1945 година во Кајгана.
Генератор Рекс

''Генератор Рекс'' (|Generator Rex) — американска научнофантастична анимирана серија. Се прикажувала од 23 април 2010 г. до 3 јануари 2013 г. на Картун нетворк. Вдахната е од стрипот ''М. Рекс'', кој бил издаден во 1999 година. Иако не е прикажана на Adult Swim на Cartoon Network, таа не се смета за серија погодна за деца.
1 Содржина
Во иднина кога луѓето се заразени со непроверени микроскопски роботи и чудовишта, млад човек со способност да ги управува ботовите, помага на владината агенција да ги контролира злобните творби на технологијата.
Јанко Колевски

Јанко Стојков Колевски (16 април 1921 во Ивени, Битола — 23 април 1945 во Славонска Пожега, Хрватска) македонски партизан, учесник во НОБ.
1 Животопис
Јанко Колевски бил роден на 16 април 1921 година во селото Ивени кај Битола. По занимање бил земјоделец. Кон НОБ пристапил во септември 1944 година. Учествувал во борбите што ги водел 15ти корпус во Срем и Хрватска. Загинал како водник во Втората македонска бригада во Славонска Пожега на 23 април 1945 година.
Долна Митрополија

Долна Митрополија (|Долна Митрополија) — град во Северна Бугарија, административен центар на општината Долна Митрополија во Плевенската Област. Има население од околу 3.218 жители (2022).
1 Географија и местоположба
Градот се наоѓа во Дунавската Рамнина, на левиот брег на реката Вит и на 10 километри западно од регионалниот центар Плевен.
2 Историја
На територијата на Долна Митрополија има остатоци од неколку антични римски населби. Во времето на Првата бугарска држава, во близина на античка населба во локалитетот „Барата“ се појавила нова населба, која постоела до 11 век. Најстарото бугарско село се наоѓало во близина на чешмата на „Циганската Могила“. Старите гробишта веројатно не биле на сегашното место, бидејќи стари христијански надгробни споменици се пронајдени во локалитетот северно од „Барата“ во близина на сегашното основно училиште. За прв пат името на Долна Митропола се споменува во официјален документ од 1496 година.
Во 1860 година, населението на Долна Митрополија броело околу 650 луѓе. За тоа време во населбата се активирала стопанска активност - директно поврзана со пазарот на жито во Плевен. За време на Руско-турската војна од 1877-1878 година, на почетокот романските, а потоа и значајните руски воени единици биле стационирани во Долна Митрополија. Овде на двапати се воделе жестоки битки на 1 октомври 1877 година и на 10 декември 1877 година.
Посебно и значајно место во историјата на Долна Метрополија зазема производната задруга „Бугарски шеќер“ основана од д-р Палаузов и проф. Асен Златаров. Фабриката била пуштена во употреба на 30 јуни 1930 година. Задругата поседувала сопствена електрана во селото Којнаре, а во 1942 година започнала со рафинирање на масла — основата на денешната фабрика за масло. Во 1948 година, комунистичките власти ја конфискувале и ја претвориле во државна сопственост. Во 1949 година „Бугарски шеќер“ станала инвеститор за изградба на првата фабрика за сточна храна во Бугарија.
На 13 септември 1977 година Долна Митрополија била прогласена за град.
3 Виша школа за воздухопловни сили
Во непосредна близина на градот се наоѓа воздухопловната база Долна Митрополија, дом на авијацискиот факултет на Универзитетот за национална одбрана. Таму е стационирано 12-то крило за воздушна обука. Воздухопловната школа е создадена во 1945 година и го носи името на Георги Бенковски. Училиштето се преселило во Долна Митрополија во 1948 година, а во 2002 година било инкорпорирано како дел од Универзитетот за национална одбрана.
Лабораторијата на Декстер

''Лабораторијата на Дексте''р (|Dexter's Laboratory) — американска анимирана серија по идеја на Генди Тартаковски (творецот на ''Самурај Џек'') за Cartoon Network. ''Лабораторијата на Декстер'' станала една од најпопуларните и најуспешните изворни серии на Cartoon Network и довела до промена во насоката на каналот кон создавање пооригинални серии. Низ годините, серијата добила висока оценка и потврдни одзиви, како и номинации за 4 Еми- и други награди.
1 Содржина
Серијата се врти околу генијалното момче по име Декстер, кое има тајна лабораторија скриена зад полица за книги во неговата соба. Декстер го користи својот разум за да измислува разни апаратури и да спроведува научни опити, што често доведува до смешни и збркани последици. Меѓутоа, честољубивата сестра на Декстер, Ди-Ди, често навлегува во неговата лабораторија, создавајќи предизвици и забавни ситуации. Серијата ги следи обидите на Декстер да ја задржи својата лабораторија во тајност додека се движи низ предизвиците на секојдневниот живот, вклучително и справувањето со неговата досадна сестра и разните пронајдоци што тргнале наопаку.
Долни Д’бник

Долни Д’бник (|Долни Дъбник) — град во Северна Бугарија, административен центар на општината Долни Д’бник во Плевенската Област. Има население од околу 4.400 жители (2022).
1 Географија и местоположба
Градот се наоѓа во централниот дел на Дунавската Рамнина, во близина на реката Вит, само на 15 километри западно од регионалниот центар Плевен.
2 Историја
Долни Д’бник првпат се споменува во официјалните турски документи од 1430 година.
При избувнувањето на Балканската војна во 1912 година, 1 жител на Долни Д’бник доброволно се пријавил во Македонско-одринското ополчение.
На 29 август 1969 година, со Указ бр.829 на Државниот совет на НР Бугарија, Долни Д’бник бил прогласен за град.
Илјадалетие на Русија

Илјадалетие на Русија (|Тысячелетие России|Tysyacheletiye Rossii) е бронзен споменик во Новгородски кремљ. Бил подигнат во 1862 за прославата на еден милениум од пристигнувањето на Рурик во Новгород, настан кој традиционално се смета за почетна точка на историјата на руската државност.
1 Горно ниво
Слика, Опис
Ангел (персонификација на Православната црква) носи крст и благословува клекната жена во руска народна носија, потпрена на штит на кој е грбот и годината "1862". Фигурите се изработени од Иван Шредер, а крстот според нацрт на Виктор Хартман. Тие се наоѓаат на орб (симбол на власта на монархот), ишаран со крстови. Околу орбот има натпис: „За илјадалетието на руската држава, кое се случи за време на просперитетното владеење на императорот Александар II во годината 1862“
2 Средно ниво
Слика, Име, Име на руски, Година, Опис
Пристигнувањето на Варјазите во Рус, Призвание варягов на Русь, 862, Статуа на првиот кнез Рурик со шлем и штит со натпис „година 6370“ (византиски календар). Рурик носи крзно на Рамењата, а зад него се наоѓа словенскиот пагански бог Велес. Фигурата гледа југозападно, во правец кон Киев.
Покрстувањето на Русите, Крещение Руси, 988, Во средината се наоѓа великиот кнез киевски Владимир Светославич, со подигнат византиски крст. Покрај него, стои жена, Словенка, која го поддава своето дете за крштевање и Славјанин кој го соборува идолот на богот Перун. Композицијата гледа во југоисточен правец.
Почетокот на изгонувањето на Татарите, Начало изгнания татар, 1380, Дмитриј Донски, победникот во Куликовската битка, држи боздоган во својата десна рака. Под неговите нозе лежи Мамај, поразениот водач на Златната Орда. Во левата рака Дмитриј Донски држи заробен бунчук, татарски симбол на власта. Композицијата гледа источно.
Основање на независно Руско Царство, Основание самодержавного царства Русского, 1491, Иван Велики облечен во царска византиска облека и мономахова шапка. Во своите раце држи скиптар и орб. Пред него клечи Татар, покрај него Литванец, кој го претставува Големото Кнежевство Литванија, и тевтонски витез со скршен меч, кој го претставува Тевтонскиот ред. Композицијата гледа североисточно.
Устоличување на династијата Романови, Начало династии Романовых, 1613, Младиот цар Михаил Фјодорович се искачува на рускиот престол по надминување на смутното време. Кнезот Дмитриј Пожарски кој го претставува благородништвото го штити со својот меч, а Кузма Минин кој го претставува народот му ја нуди шапката на Мономах и скиптар. Во позадина се гледа сибирски козак кој ја симболизира идната колонизација на Сибир.
Основање на Руската Империја, Образование Российской империи, 1721, Петар Велики со ловоров венец и скипар во десната рака, а зад него ангел кој му го покажува патот кон северозапад, каде што идиот град Санкт Петербург треба да биде основан. Под нозете на Петар се гледа поразен Швеѓанец кој се обидува да го заштити своето искинато знаме. Ова ја симболизира руската победа во Големата северна војна. Композицијата гледа кон северозапад.
3 Долни ниво
На долното ниво се претставени просветители, државници, херои, и писатели и уметници.