Ozothamnus ferrugineus

Ozothamnus ferrugineus, попознат како дрво вечно, е член на родот Ozothamnus, од семејството Asteraceae - едно од најголемите фамилии на цветни растенија во Австралија. Роден во австралиските држави Нов Јужен Велс, Викторија, Јужна Австралија и Тасманија, формира исправена грмушка или мало дрво со висина помеѓу 2 и 3 метри.
1 Опис
Ozothamnus ferrugineus формира средно до голема исправена, многу разгранета дрвенеста грмушка која е ароматична, со отворена навика. Генерално расте до 2-3 метри во висина, достигнувајќи 1,5-3 метри ширина. Фините влакна се концентрирани во линии што се протегаат по стеблото, а преполните лисја се протегаат наизменично од памучните гранчиња. Помладите листови се светло зелени во боја и се лепливи на допир, созреваат до потемно зелени листови со гола, смолеста адаксијална површина и посветло сива, густо влакнеста абаксијална површина со глабресцентна средна ребра. Тие се рамни, фини и раширени, долги 2–7 cm и линеарни до ланцетна форма, со зашилени врвови и малку брановидни рабови.
Цветањето се јавува во летните месеци. O. ferrugineus inflorescence забавно наликува на глави од карфиол, составени од 80-300 густо спакувани мали бели маргаритки. Овие цветови се во 5-6 компактни хемисферични коримбозни терминални кластери. Секоја цветна глава е цилиндрична до ѕвоновидна, долга 3–5 mm со пречник од 1–4 mm и останува на грмушката долги периоди. Нанесени на основата на цветните глави се 14-18 мали гради. Долната половина од внатрешните гради се проѕирни, додека горната половина е непроѕирна бела боја. Надворешните градници се со златно-кафеава до зелена боја.
Цветањето дава ципсела, често карактеристична за семејството Asteraceae. Нивниот е сув, едносеме овошје, со тесен до оваличен облик, долг 1мм. Чашката е модифицирана во папус составен од влакна долги 2–3 mm, помагајќи да се распрсне семето преку ветер.
1.1 Карактеристични одлики
Општо земено, ликовите на брактот се клучни за разликување на ''Касинија'' од ''Озотамнус'', при што инволукралните бракти на ''Озотамнус'' се прави или зрачат и немаат бледи меѓу цветовите, додека ''Касинија'' поседува бледи и нивните неволукрални гради се соодветни.''O. ferrugineus'' често се меша со ''Cassinia aculeata'', меѓутоа, каде што листовите на ''C. aculeata'' се револутирани или заоблени, листовите на ''O. ferrugineus'' се рамни или само малку повратени. Понатаму, влакната на стеблото на ''O. ferrugineus'' се распоредени во уредни паралелни линии, додека стеблата на ''C. aculeata'' се порамномерно влакнести.''O. ferrugineus'', исто така, може да се помеша со кој се јавува во слични живеалишта, но чии цвеќиња се распространети по гранките наместо во крајни гроздови.
2 Живеалиште и дистрибуција
''Ozothamnus ferrugineus'' е вообичаен и широко распространет вид од средна подножја во отворени шуми и грмушки низ југоисточна Австралија. Може да се најде од крајбрежни мочуришта и грмушки до издигнати предели и површини низ Викторија, Јужна Австралија, Нов Јужен Велс и Тасманија, често опстојувајќи покрај патиштата. Претпочита добро исцедени, влажни области и често е еден од првите видови што се обновуваат по пожар или други нарушувања.
3 Класификација
3.1 Таксономија
Првиот снимен опис на ''O. ferrugineus'' беше од францускиот ботаничар Жак Лабилардиер во 1806 година во ''Novae Hollandiae Plantarum Примерок ,'' дело во два тома што ја опишува природната флора на Австралија.''О. ferrugineus'' тогаш беше опишан како ' ''Eupatorium ferrugineum.'' ' Тој ја објаснува абасијалната површина на листот како црвено-кафеава, па оттука и 'ferrugineum', што на латински значи ’рѓа или црвено-кафеава."...лисја линеарно-lanceolate, aveniis, возрасни под црвеникаво кафеава."На англиски, ова е ''„линеарно-ланцетни лисја, под црвеникаво кафеава“.''
Ова име поврзано со ’рѓата опстојува до ден-денес, меѓутоа, е погрешно, бидејќи долната страна на листовите на ''O. ferrugineus'' се изразито светло-сива до бела боја. ''Ozothamnus'' е најголемиот род во племето „вечно“ Gnaphalieae, кое опфаќа 50 видови. За прв пат беше препознаен во почетокот на 19 век, но сепак, беше ограничен како ''Helichrysum'' 124 години пред да биде вратен како ''Ozothamnus'' во 1991 година.
4 Одгледување
Репродукцијата од семе е главната форма на регенерација на ''O. ferrugineus'' . Семињата треба директно да се сеат на почетокот на зимата, бидејќи бавно растечките садници можат да бидат ранливи на пролетната суша. Растението е долговечно, како и неговите цвеќиња. Претпочита целосно сонце до полусенка.
5 Екологија
''Ozothamnus ferrugineus'' може да никне ако надземните делови се убиени или доживеат сериозни нарушувања, вклучително и пожар. И покрај неговото многу запаливо зеленило, тој ќе опстојува и при пожари со просечна јачина. Често е еден од првите видови кои се појавуваат по настанот на вознемирување. Нејзините семиња се распрснуваат со ветер, користејќи го неговиот папус за патување.
6 Наводи