procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Венецијанска чипка

Поинт де Вениз е венецијанска иглена чипка од 17 век која се одликува со лизгачки цветни дезени со дополнителни цветни мотиви работени во релјеф. До средината од 17 век, таа ја надминала фламанската чипка како најпосакуваниот тип на чипка во современата европска мода.
1 Видови
Почнувајќи од 1620 година, таа станала поделена на венецијанска издигната чипка и венецијанска рамна чипка. Првиот се одликува со тоа што има подигната шема создадена преку употреба на кордонета обработена со отвор за копче, така што кривите постигнале покачен квалитет сличен на релјефна резба.
Црква „Св. Јован Крстител“ - Ново Село (Гостиварско)

Свети Јован Крстител — главна селска црква во гостиварското село Ново Село, Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа во самото село, сместена веднаш до некогашното основно училиште.
2 Галерија
3 Поврзано
* Гостиварско архијерејско намесништво
* Мавровска парохија
* Ново Село
Пилеус (шапка)

Пилеус (|πῖλος, grc-Latn; исто така la или la на латински) беше филц капа без рабови што се носеше во Стара Грција, Етрурија, Илирија (Панонија), подоцна исто така била воведена во Стар Рим. Пилеусот се појавува и на апулиската црвенофигурна керамика.
Вила Кастелбарко

Вила Кастелбарко била рурална палата опишана како ''вила ди делиција'' што се преведувала како ''вила на задоволствата'', сместена западно од каналот Мартесана и реката Ада, северно од градот Ваприо д'Ада, во регионот Ломбардија, Италија.
1 Историја
Првично, локацијата била домаќин на манастирот Валомбросан, со постојани фарми и капела до Свети Карпофоро. Се чинело дека генералниот распоред ги одразувал манастирите на поранешниот манастир. Во описот од 19 век, таа била наречена ''Вила Монастероло''.
Тие биле пренаменети од грофот Џузепе Симонета (починал во 1733 година) со изградба на ложа. Монашката црква била формулирана како семејна капела, обновена во барокен стил со полихроматски мермерен олтар. Вилата била префрлена од Симонета во семејството Кастелбарко кон крајот на 18 век, кога Франческа Симонета се омажила за грофот Чезаре Кастелбарко. Овој гроф продолжил со реновирање на зградите и околината, кои во минатото биле користени како ловечки дом.
Во 1804 година, тој ги проширил и украсил просториите за прием, двојно ја зголемил големината на јужното крило со изградбата на ''лимонаја'' или оранжерија. На просторот покрај терасата, тој изградил две палацини во стилот на империјата што се користеле како музеј и театар. Паркот со засилен со клупи и статует.
Помеѓу 1835 и 1837 година, внукот на Чезаре, Карло Кастелбарко создал во подрумот серија соби со поединечни теми: египетска, етрурска, римска, океанска и фино соба со ренесансна или рафаелска тема. Собите, честопати налик на пештера, биле опремени со фонтани со разиграни водни млазници и водопади. Водич од 1907 година прикажувал северноиталијанска скулптура собрана од Карло, сега во колекцијата Cloisters на Метрополитен музејот на уметност во Њујорк.
На крајот на деветнаесеттиот век, вилата преминала во рацете на семејството Масимини, потоа на Квинтавале во почетокот на дваесеттиот век, кое ја окупирало до средината на 1960-тите. Во моментов имотот бил во сопственост на приватна компанија наречена „Барко центар за уметност и култура“. Се користела за културни настани и приватни функции.
Уго Амалди (физичар)

Уго Амалди - роден 1934 година, е италијански физичар.
1 Биографија
Тој е син на првиот генерален секретар на ЦЕРН Едоардо Амалди. Амалди бил професор на катедрата за физика на Универзитетот во Милано, а претходно работел во Институтот Санита и ЦЕРН. Има почесни докторати од Универзитетот во Лион, Универзитетот во Упсала (1993), Универзитетот во Валенсија и Универзитетот во Хелсинки. Тој е член на Европското физичко друштво, истакнат здружен професор на Техничкиот универзитет во Минхен, член на Академијата Линкеј и ја добил инаугуративната награда Бруно Понтекорво од JINR. Тој, исто така, го основал проектот за хадронска терапија во ЦЕРН во 1991 година.
Парк на базилики

Парк на папата Јован Павле II, најпознат по своето историско име Парк на базилики ( Parco delle Basiliche на италијански) е градски парк во Милано, Италија, кој се наоѓа во зона 1. Своето име го должи на фактот што поврзува две големи базилики, базиликата Сан Лоренцо и базиликата Сант Евсторџо. Паркот има вкупна површина од 40.700 м<sup>2</sup>, пресечен со Преку Молино дел Арми, една од авените што ја опфаќа обиколницата Круг на Навигли (ова првично било наменето да се прилагоди во подвозник, но планот никогаш не бил спроведен).
1 Историја
Во 1925 година, властите на Милано започнале проект за ревитализација на областа околу базиликата Сан Лоренцо и блиската Колона ди Сан Лоренцо (двојна колонада која е една од главните римски урнатини во Милано). Во тоа време, областа имала мочуришта од загадена вода произведена од кожарите сместени во соседниот Пјаца дела Ветра, како и стари згради во фаза на распаѓање. Областа била исчистена во 1934 година, но дури по Втората светска војна таа всушност била редизајнирана како зелен јавен простор. Архитектите Пјер Фаусто Багати Валсеки и Антонио Гранди, запишани во 1956 година, го замислиле новиот парк како еден вид археолошко шеталиште што ги поврзува двете базилики, Колона ди Сан Лоренцо и урнатините на римскиот амфитеатар.
Областа околу паркот и Колон ди Сан Лоренцо е една од најпопуларните области за ноќен живот во Милано, со голем број барови, пабови, диско клубови и други места на таканаречената „миланска мовида“. Во последните децении на 20-от век, постојано биле поставувани безбедносни прашања, вклучувајќи вандализам, трговија со дрога, прекумерна бучава и навредливо паркирање. Овие проблеми биле решени при реновирањето на паркот што се случил во 2000 година, по повод Големиот јубилеј; поточно, целата површина на паркот била оградена и поставени се безбедносни камери. Во истата прилика делумно била редизајнирана и зелената површина, а името на паркот било формално сменето во „Парк на папата Јован Павле II“.
2 Одлики
Покрај неговите архитектонски и археолошки наоѓалишта од интерес (т.е. двете базилики и римските урнатини), паркот е познат по своите украсни дрвја; видови дрвја што можат да се најдат во паркот вклучуваат неколку видови јавор ( ''Acer'' ) како што се јавор ( ''A. negundo''), норвешки јавор (''A. platanoides'') и сребрен јавор (''A. saccharinum''), европски габер (''Carpinus betulus''), цреша слива (''Prunus cerasifera''), европска бука (''Fagus sylvatica''), француски даб (''Quercus robur''), неколку видови брест (''Ulmus''), црна топола (''Populus nigra''), европски црн бор (''Pinus nigra''), и дрвото пагода (''Sophora japonica'').
Марио Прада

Марио Прада (роден во Милано, починал во 1958 година) бил основач и оригинален дизајнер на модната етикета Прада, компанија специјализирана за многу производи од висока мода за мажи и жени, вклучувајќи чевли, чанти, багаж и кожни производи. Прада била основана во 1913 година.
1 Основање на Прада
Прада била основана во 1913 година од Марио Прада и неговиот брат Мартино како Фратели Прада. Компанијата првично била со седиште во Милано, Италија. Продавницата продавала кожни производи и увезувала сандаци и чанти од англиски пароброд. Марио Прада не верувал дека жените треба да имаат улога во бизнисот, па ги спречил женските членови на семејството да влезат во неговата компанија. Синот на Марио не се интересирал за бизнисот, па ќерката на Марио, Луиза Прада го превзела кормилото на Прада како негов наследник и го водела речиси дваесет години. Нејзината ќерка, Миуча Прада, се приклучила на компанијата во 1970 година, на крајот преземајќи ја нејзината мајка во 1978 година.
2 Поврзано
* Прада
* Миуча Прада
Јазлеста чипка

it (италијански, „јазлеста чипка“) е вид на тантела направена без бобина чипка (тегови). Потекнува од Милано во Италија. во 16 век и обично вклучува геометриски обрасци. Тоа е претходник на чипка за бобина. Останатите примероци од оваа чипка се навистина многу ретки.
1 Наводи
Агостино Часка

Агостино Часка (роден во Полињано а Маре, 7 мај 1835 година - Рим, 6 февруари 1902 година) бил италијански августинец и кардинал. Тој бил истакнат ориенталист и архивар на Тајниот архив на Ватикан.
1 Животот
Орденот на Свети Августин го добил во 1856 година, верската професија ја започнал во 1857 година, а во 1858 година бил ракоположен за свештеник. Студирал ориентални јазици, особено арапски и коптиски.
Папата Лав XIII му доверил неколку деликатни мисии. Во неговата наредба, покрај тоа што бил професор по догматска теологија, Свето писмо и ориентални јазици, Циаска ги извршувал и позициите на префект на студии, асистент генерален, а потоа и на генерален обвинител.
Во 1866 година се здобил со катедрата по хебрејски јазик на Колеџот за пропаганда, а подоцна учествувал на Првиот ватикански собор во квалитет на теолог и како толкувач за ориенталните бискупи. Ги зазема и следните позиции: консултант на Конгрегацијата на пропагандата за прашањата на ориенталните обреди; писател во Ватиканската библиотека за арапски јазик; понтификален преведувач во Конгрегацијата за пропаганда; обичен цензор на ориентални книги и професор по ориентални јазици во Римската семинарија; декан на ориенталните јазици и теолошки факултет во истата семинарија и претседател на колеџот за толкувачи при Пропагандата; советник на Светата канцеларија.
2 Дела
Тој ги објавил постојните фрагменти од многу древна коптска верзија на Стариот завет, од ракописи во музејот Боргија. Тој исто така ја открил и уредил арапска верзија на ''дијатесаронот'' на Татијан, текст од важност за историјата на Канонот на Новиот завет.
Торе деи Гуаланди

Торе деи Гуаланди, позната и како Кула Муда, е поранешна кула во Пиза, централна Италија, сега вклучена во Палацо дел Орологио.
1 Опис
Се наоѓа на северниот дел од ''Пјаца деи Кавалиери''. Оригиналната кула се наоѓала на десната страна на сегашната зграда. Гуаланди било името на семејството Пизанско кое ја поседувало кулата.
Уголино дела Герардеска, неговите синови и двајцата внуци биле затрупани во кулата и умреле од глад во 13 век.
Музеј Салваторе Ферагамо

Музејот Салваторе Ферагамо во Фиренца, Италија, е моден музеј посветен на животот и делото на италијанскиот дизајнер на чевли Салваторе Ферагамо како и неговата истоимена компанија.
1 Историја
Музејот бил отворен во мај 1995 година по успехот на турнејата во историјата на компанијата на Ферагамо.
2 Опис
Музејот содржи 10.000 модели на чевли кој се создадени и во сопственост на Ферагамо од 1920-тите до неговата смрт во 1960 година. По смртта на Ферагамо, колекцијата ја прошириле неговата жена и децата. Музејот вклучува и многу филмови, исечоци од печатот, рекламни материјали, облека и додатоци од 1950-тите до денес.
Музејот е сместен во историската Палацо Спини Ферони, која беше купена од Ферагамо во 1930-тите.
Во 2012 година музејот имал 21.590 посетители.
3 Галерија
Бучелато

Бучелато е сицилијанска кружна торта. Бучелато содржи смокви и јаткасти плодови. Традиционално се поврзува со празникот Божиќ во Сицилија.
Не треба да се меша со другата традиционална торта лучесе, кое е со исто име, бучелато (ди лука) иако и двете се слатки лепчиња во облик на прстен кои содржат захаросани овошни лушпи.
1 Наводи
Долчелате

Долчелате е италијанско меко сирење со сини линии. Сирењето е направено од кравјо млеко и има многу сладок вкус.
Долчелате е создаден од компанијата Галбани (сега дел од Групе Лакталис) и името е регистрирана трговска марка. Долчелате било развиено на британскиот пазар да обезбеди алтернатива со поблаг мирис и вкус на познатото традиционално италијанско сино сирење, горгонѕола.
Начинот на производство на долчелате е сличен на методите што се користат за правење горгонѕола. Една разлика е што се прави од урдата на само едно молзење. Потребни се околу два до три месеци за да се произведе ова сирење. Содржината на маснотии во долчелата е повисока и од Горгонзола со околу 50%. Долчелате е многу споредлив по вкус и текстура со сирењето долчеверде и гауденцио.
1 Наводи
Џино Реди

Џино Реди (26 ноември 1908 – 27 септември 1962) бил италијански композитор. Тој понекогаш бил именуван како ПГ Реди.
1 Биографија
Роден како Лујџи Пулчи во Рим, по дипломирањето на композиција на конзерваториумот во Парма, Реди се преселил во Милано каде што бил активен како диригент на неколку мали оркестри. Во 1934 година започнал да компонира.
Почнувајќи од втората половина на 1930-тите Реди бил еден и од најуспешните текстописци во неговото време. Меѓу најпознатите негови есни се „Perché non sognar“, „Aggio perduto 'o suonno“ и „Non Dimenticar“.
Музеј на тестенини

Музејот на тестенини е италијански етнографски музеј посветен на тестенините. Се наоѓа во ''Корте ди Џарола'', помеѓу Колекио и Озано Таро, во провинцијата Парма, регион историски посветен на производство и преработка на тестенини. Музејот го дели просторот со Музејот на домати.
1 Историја
Во 2001 година бил основан Комитет за промоција на Музејот на тестенини. Почнувајќи од 2003 и 2004 година, тој соработувал со Здружението на музеите за храна на провинцијата Парма, кое ги опфаќа провинцијата Парма, комуните Сорања, Лангирано и Колекио, конзорциум од протекционисти на типични прехранбени производи, Комората на Комерција на Парма и разни економски здруженија, сите заинтересирани за создавање и управување со мрежа на музеи за храна во провинцијата Парма. Ова довели до покренување на иницијатива за формирање музеј во Корте ди Џарола, јавна зграда и голем средновековен рурален двор, како музеј посветен на доматите.
2 Отворање
Музејот на тестенини се наоѓа на приземјето на западното крило на Корте ди Џарола кое беше реновирано. Порано бил центар за преработка на земјоделски прехранбени производи датира од средновековните времиња до крајот на 19 век, подоцна преработувачка индустрија за конзервација и храна во првите шест децении на 20 век. Музејот бил свечено отворен на 10 мај 2014 година и отворањето се совпадна со конференцијата со конвенција посветена на „La pasta tra storia, cultura e gastronomia“ со поканети колекционерот Еторе Гватели, поетот Атилио Бертолучи и претприемачот Пјетро Барила, италијанскиот координатор на Музеите за храна и познатиот новинар за храна Давиде Паолини.
3 Експонати
Изложбените сали на Музејот на тестенини се поделени на шест секции. Првиот дел е опишан низ серија панели и документи, модели и стари земјоделски алатки и историската еволуција на техниките за одгледување жито и житни култури. Втората сала е илустрирана преку панели, модели и реконструкција на мелница, историската еволуција на техниките на мелење и третата сала леб и пекарски производи. Четвртата сала е илустрирана преку збирка мали прибор за домаќинство од минатото, техники за подготовка на домашни тестенини и различни големини на тестенини. Петтата хала има реплика на фабрика за индустриски тестенини што датира од почетокот на 19 век и некои антички машини, техники на производство на индустриски тестенини и методи за формирање на повеќе од стотина видови. Конечно, шестата сала е илустрирана преку панели, разгледници, рекламни летоци, предмети, слики, поштенски марки и каталози, богатата култура на тестенини во Италија.
Саем на книги за деца во Болоња

Саемот на книги за деца во Болоња е водечки професионален саем за детски книги во светот.
1 Опис
Од 1963 година, се одржува секоја година четири дена во март или април во Болоња, Италија. Тоа е место за состаноци за сите професионалци кои се вклучени во создавањето и објавувањето на книги за деца, и главно се користи за купување и продавање права и за преводи и за изведени производи како филмови или анимирани серии. Тоа е исто така, настан каде што се доделуваат голем број големи награди, BolognaRagazzi Awards, во четири категории (Фикција, Нефикција, Нови хоризонти и Опера Прима).
Од 1967 година, на Изложбата на илустратори во рамките на Саемот на детска книга во Болоња се претставени делата на илустраторите избрани од жирито кое го сочинуваат пет меѓународни експерти. Секоја година околу 3.000 илустратори од повеќе од 70 земји поднесуваат пет дела со оригинални уметнички дела.
Поради тековната пандемија COVID-19, 57-от саем во 2020 година прво беше одложен, а потоа откажан. За да се олесни главната цел на саемот, меѓународната продажба на права и други издавачки договори ја создадоа дигитална платформа.
На 9 април 2021 година, Саемот на детска книга во Болоња го објавил откажувањето на својот физички саем за 2021 година поради вирусот COVID-19.
59-то издание на Саемот на книга за деца во Болоња бил одржан во Болоња од 21 до 24 март 2022 година.
2 Награди поврзани со Саемот
* Наградата Ханс Кристијан Андерсен
* Меморијалната награда на Астрид Линдгрен
* Натпреварот за тивка книга - познат и како наградата Џани Де Коно
Пицата на Џо

Пицата на Џо, е пицерија сместена во Гринич Вилиџ, Менхетен, Њујорк Сити на улицата Кармин во близина на улицата Бликер. Ресторанот е познат по тоа што служи класична њујоршка улична пица и е наречен „институција Гринич Вилиџ“. Пицеријата служи на парче или полна пита.
1 Локации
Покрај неговата оригинална локација во Гринич Вилиџ, Пицата на Џо има и други локации во Менхетен на 150 East 14th Street, 1435 Broadway и 124 Fulton Street; во Бруклин, на авенијата Бедфорд бр. 216; и во Ен Арбор, Мичиген, на улицата Универзитет 1107 S. Кон крајот на 2010-тите, беа отворени три локации во Шангај, Кина, во Џинган, Ксухуи и Чангнинг.
2 Историја
Пицата на Џо е основана во 1975 година од страна на Пино „Џо“ Позуоли, италијански имигрант по потекло од Неапол, Италија. Пицата на Џо се смета за класична пица и омилена меѓу туристите. Ресторанот накратко затворен во 2005 година, но оттогаш е повторно отворен.
3 Во популарната култура
Пицата на Џо се појавува во играта ''Grand Theft Auto III'' од 2001 година бидејќи се наоѓа во две различни области од играта. Сепак, и двата салони за пици се недостапни за играчот. Салонот за пица се појавува уште еднаш во ''Grand Theft Auto: Liberty City Stories'' и останува недостапен за играчот.
Во филмот од 2004 година, Спајдермен 2, Питер Паркер работи во Пицата на Џо како доставувач, но е отпуштен поради непослушност и прекумерни несреќи со испораката. Пицеријата се здоби со значајност од нејзиното појавување во филмот, а неколку нејзини локации во Њујорк го промовираат нејзиниот изглед во филмот.
Во 2022 година, Пицата на Џо го имаше своето прво деби <a title="Marvel Cinematic Universe" data->Marvel Cinematic Universe во реклама за ''Doctor Strange in the Multiverse of Madness'' во форма на камион за храна. Како и ''Спајдермен 2'', Сем Раими исто така го режираше филмот.
4 Поврзано
* Список на италијански ресторани
* Список на ресторани во Њујорк
Колекција Буде

''Колекцијата Буде'', или ''Колекцијата на Универзитетите на Франција'', е уредувачка збирка што ги содржи грчките и латинските класици до средината на 6 век (пред императорот Јустинијан). Издаден е од Les Belles Lettres, а е спонзориран од Здружението Гијом Буде.
Секој наслов од серијата вклучува вовед, белешки и критички апарат, како и превод на француски на свртена страница, споредлив со класичната библиотека Лоеб во англиското говорно подрачје, но со значително подетални воведи, апарати и критички или објаснувачки прибелешки. Некои наслови дури содржат коментари од целосен обем. Грчките автори во серијата може да се препознаат по жолта корица на која се гледа малата утка на Атина, латинските по црвена каде се наоѓа волчица која потсетува на Капитолската волчица.
Првиот том на Буде, Платоновиот ''Hippias Mineur'', бил објавен во 1920 година. Набргу потоа се појавило првото латинско дело од серијата, имено на Лукрециј, уредено од Алфред Ерноут. Објавени биле повеќе од 800 тома од серијата, при што грчките автори (околу 430 тома) се побројни од латинските (околу 370 тома). Вклучени се и паганските автори и црковните отци, иако, за вторите, серијата Sources Chrétiennes (Éditions du Cerf, Париз), која опфаќа грчки и латински автори.
1 Поврзано
* Bibliotheca Teubneriana
* Оксфордски класични текстови
* Скритори грчки и латински
Терни

Терни е град во централна Италија. Терни е најголемиот град и центар на истоимената област Терни во рамките на италијанската провинција Умбрија, каде што е втор по големина центар
1 Географија
Градот Терни се наоѓа во централниот дел на Италија, на југот на Тоскана. Градот се наоѓа на 80 километри јужно од Перуџа, седиштето на регионот. Градот е 115 километри северно од главниот град Рим.
1.1 Релјеф
Терни се развил во рамнината на реката Нера, која е опкружена со ридови и планини на централниот дел Апенините. Градот се протега на надморска височина од околу 130 метри.
1.2 Клима
Климата во Терни е изменета средоземноморска поради локација на градот.
1.3 Вода
Реката Нера тече низ Терни, на само неколку километри од нејзиното вливување во реката Тибар западно од градот.
2 Историја
Населба на местото Терни постоела во праисторијата, а првите познати жители биле Сабините. Римјаните ја окупирале оваа област во III век.п.н.е. и основале град наречен „Интерама“ (лат. ''Interamna''), преведено како „помеѓу две реки“. Од ова име потекнува и сегашното име на градот.
На почетокот на средниот век, Терни бил дел од лонгобардската држава долго време, почнувајќи од 755 г. години. После тоа, градот станал полунезависна држава во рамките на Умбрија, а на крајот на средниот век бил припоен кон Папската држава. Терни останал во оваа состојба во следните неколку векови, но во градот се случила раната индустријализација поврзана со производството на челик.
Во1870 година Терни бил приклучен на новоформираното Кралство Италија. Градот брзо се развивал благодарение на развојот на индустријата (особено производството на челик). Сепак, оваа погодност се покажала како ужасен проблем за време на Втората светска војна, кога градот бил бомбардиран повеќе од 100 пати за да ја уништи клучната градска индустрија за војната. По војната, градот бил повторно изграден.
3 Популација
Според резултатите од пописот на населението во 2011 година, во општината живееле 113.423 жители. Во градот денес живеат главно Италијанци. Тој е 3 пати поголем од пред еден век. Во текот на изминатите децении, многу имигранти од странство, главно Кинези, се преселиле во градот.
4 Економија
Терни е познат по производството на челик и челичарниците.
5 Градови партнери
* Картахена
* Сент Уан
* Прага
* Дунаујварош
6 Галерија
Мадона и дете со Свети Себастијан и Свети Винсент Ферер

''Мадона и Детето со Свети Себастијан и Свети Винсент Ферер'' или ''Мадона и Детето со Свети Себастијан и Свети Тома Аквински,'' е слика во масло на панел од Андреа Превитали. Била создадена во 1506 година во Венеција додека тој сè уште бил во студиото на Џовани Белини и бил современик на истиот уметник ''Мадона и детето'' (Музеј на ликовни уметности (Будимпешта)). Сега се наоѓа во Академја Ферара во Бергамо, каде што преминала од колекцијата на Гуглиелмо Локис во 1866 година.
Светецот од десната страна не бил дефинитивно идентификуван, а му недостасувале и традиционалните атрибути на Свети Тома Аквински или Свети Винсент Ферер. Делото е потпишано ''ANDREAS, NERGOMENSIS.''''ДИСИПУЛУС ИОВА.''''БЕЛИНИ.''''P.XIT'' и датира ''MCCCCCVI'', и двете на основата на мермерниот престол на Мадона. Потписот бил проследен со палмово гранче и маслиново гранче врзани со лента, симбол кој се појавувал и кај уметникот ''на Свети Јован Крстител со четворица светци'' (црквата Санто Спирито, Бергамо), циклусот на слики за палатата Зоња и ''Христов благослов'' (Национална галерија, Лондон). Исто така, на основата на престолот имало симбол, можеби YHS (триграмот на Бернардино од Сиена) или поверојатно VHS (''Virgini Hominum Servatrici'' или ''На Богородица, слуга на човештвото'').
1 Наводи
2 Библиографија
***
Музеј на делата на Катедралата

Музеј на делата на Катедралата (|Museo dell'Opera del Duomo) во Фиренца, Италија е музеј кој содржи многу од оригиналните уметнички дела создадени за Фирентинската катедрала (Дуомо). Од август 2013 година директор на музејот Тимоти Вердон, Американец.
Музејот се наоѓа веднаш источно од Дуомо, во близина на неговата апсида. Отворен е во 1891 година, а во него сега се наоѓа она што се нарекува „една од најважните збирки на скулптури во светот“.
1 Збирка
Меѓу имотите на музејот се вратите на Лоренцо Гиберти за катедралата Крстилница во Фиренца наречена ''Порти на Рајот'', ''канториите'' или галериите за пеење, дизајнирани за катедралата од Лука дела Робија и Донатело, ''Покајната Магдалена'' на Донатело.
Во збирката е вклучена и пиета извајана од Микеланџело Буонароти која ја наменил за сопствената гробница.
Иако било објавено на 6 август 2013 година, дека турист случајно откинал прст од статуата на Богородица од 14 век од Џовани д'Амброџо, прстот бил од подоцнежна поправка и не бил дел од оригиналното дело.
Гоне Бегинин

Гоне (Гоно) Бегинин е македонски ајдук и револуционер.
1 Животопис
Роден е во 1867 година во Кукуш. Стекнува основно образование. Работи како фурнаџија во Солун. Од 1896 година е четник во арамиската чета на Георги Латровалијата во Поројско, која му служи на Врховниот комитет. Подоцна е во четата на Васе Шуперлијата и заедно со Васе Пехливана пренесува оружје за Малешевијата. Привлечен е од ВМОРО и е дел од четата на Иванчо Карасулијата. Летото 1899 година е војвода на чета од 4 души во Кукушко, која го придружува Гоце Делчев. Од 1901 до 1903 година е во четите на Христо Чернопеев и Крсто Асенов. Со Асенов тајно ривалствува за првенство меѓу четниците. На почетокот на Илинденското востание организира заговор за убиство на Крсто Асенов. На крајот на востанието е фатен во Софија и од организацијата осуден на смрт, но казната не е извршена по барање на братот на Крсто, Јордан Асенов. Во Балканските војни учествува во Македонско-одринското ополчение, во четата на Гоце Брдаров, а потоа и во 2-ра чета на 13-та кукушка дружина.
Корбио

Корбио бил антички град Лациум во централна Италија.
Околу 488 п.н.е., Корбио бил заробен од напаѓачката војска на Волсци, која била предводена од Гај Марциус Кориоланус и Атиус Тулус Ауфидиус.
Нафтено поле Темпа Роса

Нафтеното поле Темпа Роса е нафтено поле сместено на јужните Апенини во Италија.Откриено е во 1989 година и развиено e од ''ТоталЕнерџис''.Се очекува да започне со производство во 2016 година и да произведува нафта и гас. Вкупните докажани резерви на нафтеното поле Темпа Роса се околу 200 милиони барели, а се очекува врвното производство да биде околу 50,000 барели нафта.
На 18 март 2013 година, Тотал го финализирал договорот за продажба на 25% од своите акции во нафтено поле на Мицуи Е и П Италија.
Кратковидост

Кратковидост или миопија — болест на очите при која фокусот на светлината се собира пред, наместо на мрежницата. Како резултат на тоа, далечните предмети се заматени, а блиските се гледаат јасно. Други симптоми може да вклучуваат главоболка и напрегање на очите. Тешки форми на кратковидост се поврзани со зголемен ризик од одлепување на мрежницата, катаракта, и глауком.
Јордан Ангелов

Јордан Христов Ангелов ( ) — македонски активист. Жртва на комунистичкиот режим во НР Бугарија.
1 Животопис
Како млад учител во учебната 1947/48 година, тој работел во селото Влахи, каде се поврзал со Герасим Тодоров. Морално и материјално ја потпомагал илегалната чета, а подоцна станал и секретар на илегалното раководство. Бил осуден на доживотен строг и темничен затвор. Во логорите на смртта на островот Персин (Белене) поминал околу четиринаесет години. Важел за умерен подржувач на македонската кауза.
2 Наводи
Европско првенство во одбојка за жени 2023 година

Европското првенство во одбојка за жени во 2023 година ќе биде 33-то издание на Европско Првенство Во Одбојка За Жени организирано од страна на владејачкото тело за одбојката на Европа, ЦЕВ. Женскиот Евроволеј ќе се одржи трет пат по ред во четири земји: Белгија, Италија, Германија и Естонија.
1 Наводи
Асен Бојаџиев

Асен Андреев (Роден во ) — македонски активист. Жртва на комунистичкиот режим во Бугарија.
1 Животопис
Бил посветен јатак на илегалната чета и близок роднина на нејзиниот водач Герасим Тодоров. Бил осуден на петнаесет години строг и темничен затвор. Во логорите на смртта, поминал околу осум и пол години. Важел за умерен подржувач на македонската кауза.
2 Поврзано
Илија Бојаџиев (негов брат)
3 Наводи
Патека на мирот

Патеката на мирот е алпска пешачка патека во јужно-тиролските и венето-доломитите во северна Италија. Ги следи поранешните воени патеки на јужниот фронт од Првата светска војна и е една од најважните алпски патеки за пешачење на долги растојанија во Италија.
Патеката на мирот делумно се преклопува со другите домицијански алпски пешачки патеки и достигнува вкупна должина од околу 500 километри. Започнува во Сектенските Доломити, минува по швајцарската граница кај преминот Стелвио и се спушта во долината Етш близу до Тренто. Највисоките делови се над границата од 3000 метри.
1 Историја
Помеѓу 1915 и 1917 година се воделе тешки борби во високите алпски области на Доломитите помеѓу Италијанските и Aвстриско-Германските сили. Многу од тогашните воени инсталации се видливи и денес, утврдувања, дупки во карпите, ’рѓосани остатоци од гранати. После децении од напуштањето, воените патеки почнале да се распаѓаат и да стануваат непроодни.
Идејата за зачувување на старите воени патеки и инсталации како дел од проектот за помирување меѓу Тирол и Италија започнала веднаш по Договорот ''Грубер-Де Гаспери'' . Договорот имал за цел да доведе до поголема автономија за Јужен Тирол, кој бил одделен од Австрија во 1919 година.
Денес патеката е популарна дестинација за планинари, планински велосипедисти и други туристи.
Лука Барила

Лука Барила (роден на 12 мај 1960 година во Милано) е италијански милијардер стопанственик и заменик претседател "Барила Груп" , најголемата светска компанија за тестенини, која 85% е во сопственост на Лука, неговите браќа Гуидо и Паоло, и сестрата.
Барила ги направил своите први чекори во семејниот бизнис во 1980 година, а четири години подоцна, во 1984 година, по завршувањето на студиите во САД и воената служба во италијанската воена полиција Карабинери, тој е запишан како менаџер на производи.
Во 1987 година, Лука Барила станал член на Одборот на директори на семејната групација, чијшто заменик-претседател бил избран следната година. Од тој датум тој ја извршува оваа функција, како актуелен заменик-претседател на Групацијата.
Во 1997 година Лука Барила бил назначен за претседател на ''ГранМилано'', лидерска компанија во производството на кондиторски производи. На оваа позиција тој бил до 2008 година, кога брендот бил продаден.
Санта Марија во Брера

Санта Марија во Брера била црква во Милано, во Ломбардија во северна Италија. Била изградена од Хумилијатите помеѓу 1180 и 1229 година, со мермерна фасада и готски портал од Џовани ди Балдучио во четиринаесеттиот век, а осветен и делумно урнат под Наполеоновата власт на почетокот на деветнаесеттиот век. Наполеонските соби на Пинакотека ди Брера го заземале горниот кат на коработ.
1 Историја
Санта Марија во Брера била изградена помеѓу 1180 и 1229 година како црква на манастир од редот на Хумилијатите. Ова било изградено на земјиштето на Гуерсио да Баџо, кој можеби бил конзул помеѓу 1150 и 1188 година, што непосредно пред 1178 година преминало во рацете на редот. Фасада од хоризонтални ленти од бел и сив мермер, со огивални прозорци и готски мермерен портал, била додадена од пизанскиот скулптор Џовани ди Балдучио помеѓу 1346 и 1348 година. Имала фрески од Џовани да Милано, Винченцо Фопа и Бернардино Луини.
По задушувањето на понижувачите од страна на Пиј V на 7 февруари 1571 година, манастирот станал - на барање на Карло Боромејски и со одобрение на Григориј XIII - исусовски колеџ. За да се смести, Палацо Брера била изградена северно од црквата, според дизајните на Франческо Марија Ричини, од околу 1615 година. По сузбивањето на Језуитите од страна на Климент XIV на 21 јули 1773 година, палатата преминала во рацете на владата, во тоа време онаа на австриската династија Хабсбург.
Црквата била осветена во 1806 година. По Наполеоновото задушување на манастирите во почетокот на 19 век, фасадата била урната, а наосот бил поделен хоризонтално.
Делови од фасадата, вклучително и огивалните прозорци и дел од облогите од сив и бел мермер, биле вградени од Лујџи Каноника во фарма Сан Феделе, во паркот на вилата на вицекралот Ежен де Бохарне, внук на Наполеон. Фрагменти од порталот биле зачувани во просторијата IV на Музеј на античка уметност во замокот Сфорцеско.
2 Галерија
Макс Мара

Макс Мара е италијански моден бизнис. Компанијата била основана во 1951 година во Реџо Емилија од Ахил Марамоти. Во март 2008 година, компанијата имала 2254 продавници во 90 земји. Ја спонзорира наградата за уметност Макс Мара за жени.
1 Историја
Ахил Марамоти започнал да дизајнира облека за мода во 1947 година, а официјално ја основал Куќата на Макс Мара во 1951 година. „Мара“ потекнува од неговото презиме, додека „Макс“ се однесува на грофот Макс, локален лик кој ретко бил трезен, но секогаш со стил. Марамоти бил еден од првите што виде дека иднината на модата лежи во масовното производство на облека со дизајнерски квалитет. Тој, исто така, сакал да го нагласи брендот на Макс Мара пред имињата на поединечните дизајнери, иако ги вработил Карл Лагерфелд, Жан-Шарл де Кастелбајак, Долче и Габана, Нарцисо Родригес и Ана Мари Берета.
2 Брендови
Макс Мара има создадено 35 бренда, иако женската облека ''Max Mara'', обично стилизирана како ''MaxMara'', останува јадрото на компанијата. Други брендови вклучуваат ''Sportmax, Sportmax Code, Weekend Max Mara, Marella, Pennyblack, iBlues, MAX&Co''. и Марина Риналди. Последната била основана во 1980 година и била именувана по прабабата на Ахил Марамоти, таа една од најпознатите брендови.
Од 17 јули 2013 година, Џенифер Гарнер била првиот портпарол на славните личности на Макс Мара.
Почнувајќи од септември 2013 година, кампањата се појавувала во ''Vogue'', ''Harper's Bazaar'', ''Elle'', ''W'', ''InStyle'' и ''International Herald Tribune.''
3 Семејство
Ахил Марамоти е роден на 7 јануари 1927 година во Реџо Емилија во Италија. Марамоти се школувал во Рим и дипломирал право на Универзитетот во Парма. Според листата на богати на Форбс од 2005 година, Марамоти бил еден од најбогатите луѓе во светот со богатство од 2,1 милијарди долари.
Тој почина во Албинеа, Италија на 12 јануари 2005 година. Двата сина и ќерката на Марамоти, Лујџи, Игнацио и Лудовица, го следеа во бизнисот; Лујџи Марамоти е претседател на компанијата. По неговата смрт, според тестаментот на Марамоти, за јавноста беше отворена голема и важна колекција на современа уметност од Европа и Америка.
Марина Дорија

Марина Риколфи-Дорија (родена на 12 февруари 1935 година) е швајцарска поранешна скијачка на вода. Таа се натпреварувала три пати на Светското првенство во скијање на вода, освојувајќи златни медали во 1955 година и во 1957 година. Таа ја освоила севкупната титула на Европското првенство во скијање на вода последователно од 1953 до 1956 година и освоила пет швајцарски национални титули. Таа била примена во Куќата на славните на Меѓународната скијачка федерација на вода во 1991 година.
Таа е сопругата на Виторио Емануеле ди Савоја, кој бил син на последниот крал и кралица на Италија, Умберто II и Марија Хосе. Тие имаат еден син, Емануеле Филиберто ди Савоја.
1 Кариера
Риколфи-Дорија е родена во Женева на 12 февруари 1935 година; нејзините родители биле Ајрис Бенвенути и Рене Риколфи-Дорија, швајцарски олимписки спортист. Во 1955 година таа станала изведувач на скијање на вода во Сајпрес Гарденс, во Флорида во Соединетите Држави. Таа се натпреваруваше три пати на Светското првенство во скијање на вода, во 1953 година, во 1955 година и во 1957 година. Во 1955 година го освоила златниот медал на Трикс, а во 1957 година го освоила златото во правење трикови, со што станала генерален женски светски шампион. Таа ја освојувала севкупната титула на Европските првенства секоја година од 1953 до 1956 година и освои пет или повеќе вкупно швајцарски национални титули. Во 1991 година, Риколфи-Дорија била вклучена во Куќата на славните на Меѓународната федерација за скијање на вода, како „најдобрата жена скијачка од Европа во првата деценија од меѓународните натпревари“. Таа продолжила да се натпреварува до 1960 година.
2 Брак
Риколфи-Дорија го запознала Виторио Емануеле ди Савоја во 1960 година во Сосиете Наутик де Женев, каде и двајцата скијале на вода. Тие се венчале во Римокатоличка црква во Техеран, Иран, есента 1971 година. Нивната венчавка била објавена за време на прославата на 2500 години на Персиската Империја во Персеполис. Тие имаат еден син, Емануеле Филиберто ди Савоја.
Како сопруга на шефот на Савојската династија, таа има право да носи бело кога е на аудиенција кај папата. Таа ја искористи привилегијата на 18 мај 2003 година за време на католичката миса по повод годишнината од раѓањето на папата Јован Павле II.
Стефано Поркари

Стефано Поркари (почетокот на 15 век - 9 јануари 1453) бил италијански политичар и хуманист од Рим, исто така бил познат како водач на бунтот против папата Никола V и папската секуларна власт во Рим.
1 Биографија
Поркари бил роден во богато семејство во Рим. Се здобил со хуманистичко образование и станал обожавател на античката Римска Република. Поркари се обучил како адвокат, а во 1427 и 1428 година бил избран ''за капитано дел пополо'' на Фиренца под заштита на папата Мартин V. Таму се сретнал со хуманистичкиот научник Леонардо Бруни и со камалдолескиот монах Амброзиј Траверсари. Додека бил во Фиренца, на Поркари имал навика, за време на јавните прослави, да држи говори од балконот на Палацо дела Сињорија, со цел да го поттикне народот ја почитува правдата, како основа на ''комуната''. Потоа, тој отишол во Франција и Германија.
По неговото враќање во Италија во 1430 година, тој имал неколку позиции во италијанските комуни, како што се ''podestà'' на Болоња (1432), Сиена (1434), Орвјето (1435), а исто така бил гувернер на тврдината Трани. Се вратил во Рим под власта на папата Евгениј IV . Кога последниот умрел и пред да биде избран новиот папа, тој постојано му се обраќал на населението да го собори папското владеење и да го замени со еден заснован на античката римска република.
Новиот папа, Никола V, го помилувал, но го оддалечил од Рим со неколку задачи.
Меѓутоа, неговото учество во други заговори (вклучувајќи го и оној поврзан со крунисувањето на Фридрих III во Рим) и запален говор на Пјаца Навона против владата, го навеле папата да го прогони во Болоња. Роберто Цеси сугерира дека ако ова се сфатеше како нешто повеќе од критика на локалните градски администратори, со него ќе се постапуваше поостро.
Кон крајот на декември 1452 година, Поркари успеал да избега и да се врати во Рим. Овде тој организираше востание чиј резултат ќе биде прогласувањето на Републиката и, за Поркари, титулата трибина, истата што ја имаше Кола ди Риенцо во 14 век. Акцијата била поставена за празникот Богојавление, 6 јануари 1453 година, и би била поддржана од околу триста платеници. Георгиј од Требизон тврдеше дека станал свесен за заговорот, преку незадоволен свештеник, речиси една година пред тоа и се обидел да го предупреди папата Николај.
Николај V, предупреден од кардиналот Василиј Висарион дека Поркари исчезнал, наредил истраги. Поркари планирал да го уапси Николај во базиликата Свети Петар и да ги убие членовите на ''курија''. Меѓу ко-заговорниците биле Стефано Инфесура и членовите на Орсини. Заговорниците биле фатени, вклучувајќи го и Поркари, кој се обидел да се засолни во куќата на принцот Латино Орсини. Тој потоа бил суден и обесен во Кастел Сант Анџело на 9 јануари 1453 година.
Од книжевните дела на Поркари преживеале шеснаесет ''конциони'' (дискурси). Описот на неговиот револт го дал Леон Батиста Алберти во посланието „''De porcario coniuratione“'' .
Полонеза

Полонеза — полска стилизирана народна игра со умерено темпо и триделен ритам. Во полонезите се оживени спомените од херојското минато на Полска. Најпопуларна е полонезата во Ас-дур од полскиот композитор и пијанист Фредерик Шопен, позната е под називот „триумфална“ т.е. ја симболизира победата и ослободувањето на Полска.
1 Поврзано
* Мазурка
* Краковјак
* Кујавјак
* Оберек
Пушење во Италија

Пушењето во Италија — забрането на јавни места, вклучувајќи барови, ресторани, дискотеки и канцеларии од 2005 година. Мнозинството Италијанци ја поддржале забраната во моментот од кога таа првпат била спроведена, но немало поддршка и од пушачите и од некои сопственици на барови. На 6 август 5% од сопствениците на барови и ресторани веднаш вовеле и посебни простории за пушење.
1 Историја
Раното законодавство против пушењето било воведено во Италија кога на 11 ноември 1975 година, законот бр. 584 бил донесен, со кој се забранило пушењето во јавниот превоз и на некои јавни места како што се болниците, кината, театрите, универзитетите, музеите и библиотеките. Во 1986 година, министерот за здравство Костанте Деган неуспешно се обидел да спроведе забрана за пушењето во баровите и рестораните.
По речиси две децении, сеопфатна забрана за пушење на сите јавни места конечно била воведена од министерот за здравство Џироламо Сирчија на 16 јануари 2003 година, со што Италија стана четврта европска земја која воведе забрана за пушење на сите јавни места. Срцевите удари кај возрасните Италијанци значително се намалија по спроведувањето на забраната за пушење. Намалувањето на срцевите удари се припишува на намалувањето на пасивното пушење. Министерот за здравство Џироламо Сирчија изјави дека пушењето е водечка причина за смрт која може да се спречи во Италија. Забраната предизвикала намалување на потрошувачката на цигари за 8%. Сепак, стапките на спроведување на законот не се униформни во земјата; повисоки во Северна Италија, Тоскана и Сардинија, многу пониски во Јужна Италија, особено во Калабрија (70%) и Кампанија (76%).
2 Преваленца
Стапката на пушење во Италија помеѓу 2000 и 2020 година е околу 23,7%; нешто повисоко од 21,8% која е на САД. Понатаму, податоците покажуваат општ тренд на намалување од пушењето помеѓу 2000 и 2016 година. Во 2005 година, кога пушењето било забрането на јавни места, стапката била околу 25,6% и паднала на нивото од околу 23,7% што покажува дека законот всушност ги ограничува и ги обесхрабрува граѓаните од пушење.
3 Дополнителна литература
*''Фумо: Италијанската љубовна афера со цигарата'' од Карл Ипсен, 2016 година, Stanford University Press
Краковјак

Краковјак (''krakowiak)'' — полска народна игра од подрачјето на Краков и Мала Полска. Играта е брза со карактеристичен ритам. Позната е од 16 век. Се пеела како вовед во играта, а потоа се свирело со танцување во парови. Се наоѓа и под други локални имиња (''kopieniak, proszowiak, suwany''). Во уметничката музика, добива стилизиран облик (Фредерик Шопен: Rondo a la Krakowiak; Игнаси Падеревски: Krakowiak Fantasia).
1 Поврзано
* Мазурка
* Полонеза
* Кујавјак
* Оберек
Таљатели

Таљатели (италијанскиот ''tagliare'', што значи „сече“) - традиционален вид тестенини од регионите Емилија-Ромања и Марке во Италија. Поединечните парчиња таљатели се долги, рамни ленти слични по форма на фетуцини, и обично се широки околу 6,5 до 10 мм. Таљатели може да се сервира со различни сосови, иако класиката е сос од месо или сос Болоњезе.
Таљателите традиционално се прават од брашно и јајца. Традиционалниот сооднос е едно јајце на сто грама брашно.
1 Потекло
Легендата вели дека таљателите ги создал талентиран дворски готвач, кој бил инспириран од фризурата на Лукреција Д'есте по повод нејзината венчавка со Анибале II Бентивоглија, 1487 година. Во реалноста, ова била шега која ја измислил хумористот Аугусто Мајани во 1931 година.
Рецептот се викал ''таљиони од тестенини и сос на начинот на Зафиран'' и се служел на сребрени чинии. Со текот на годините, таљателите станале вообичаена храна.
Во стаклена витрина во Стопанската комора на Болоња се наоѓа цврста златна реплика на парче таљатела, која покажува точни димензии од 1 мм до 6 мм.
Текстурата е порозна и груба, што ја прави идеална за густи сосови, обично направени со говедско, телешко или свинско месо (како сосот Болоњезе), а повремено и од зајак, како и неколку други помалку богати (и вегетаријански) опции.
2 Галерија
Америго Веспучи (мост)

Понте Америго Веспучи е мост над реката Арно во Фиренца, Италија и бил именуван по истражувачот Америго Веспучи кој бил роден во Фиренца. Ги спојува Лунгарно Америго Веспучи со Лунгарно Содерини. На исток се наоѓа Понте а ла Карајa.
Овој мост, како и повеќето други мостови над реката Арно е реконструкција. Биле направени планови во 1908 година за да се премости овој дел од реката Арно за услужување на квартиер ди Сан Фредиано, но плановите никогаш не се реализираале. Во 1949 година, мостот Понте ди виа Мелењано бил изграден од рециклирани остатоци од други мостови кои што биле уништени од нацистичката армија додека се повлекувале пред напредувањето на сојузничките сили за време на Втората светска војна.
Помеѓу 1952 и 1954 година бил одржан натпревар за изградба на нов мост, а бил избран планот на архитектите Џорџ Џузепе Гори, Енцо Гори и Ернесто Нели и на инженерот Рикардо Моранди. Планот предвидуваше три распони во тенок, рамен лак над два столба што го поддржуваат коловозот. Конечниот ефект дава впечаток на единечен, малку заоблен распон. Изградбата на мостот била завршена во 1957 година.
Мостот бил дизајниран да ги одразува блиските историски структури, но и да биде очигледно модерна структура.
Страмбото

Страмбото (|strambotto, од |estrabot- глупост) е форма на италијанска лирска наративна песна, најверојатно создадена на Сицилија, составена од осум строфи со вкрстена рима (строфа), од кои седмата и осмата претставувале рипрези (риспето), а подоцна и со спарена рима. Поретко имал форма на тоскански секстин (сестина), кој се состоел од четири стиха со вкрстена рима и реприза од два стиха. Страмбото на почетокот имал сатиричен карактер, заснован на еквивалентна француска форма, но подоцна станал изразито љубовна песна. Во 15 век навлегла во уметничката поезија. Него го одгледувале Јустинијан, Пулчи и Полицијано, а во поновата литература Кардучи и Ферари. Некои дубровнички поети пишувале и песни слични на страмбот.
Мадона Лаура

Лаура де Новес (1310-1348) била сопруга на грофот Хјуг де Сад и се појавува како мистериозна муза на Петрарка, како Мадона Лаура, литературен лик од стихозбирката на Франческо Петрарка Канцониер. Родена е шест години по Петрарка во Авињон. Таа била ќерка на витезот Аудибер де Новес и неговата сопруга Ермесенда. Лаура се омажила на 15 јануари 1325 година. Петрарка за првпат ја видел Лаура две години подоцна на 6 април 1327 година во црквата Сен-Клер д'Авињон. Таа тогаш имала само седумнаесет години.
За Мадона Лаура се знае многу малку, многумина веруваат дека таа воопшто не е вистински лик, туку само поетска имагинација. Иако од официјалните регистри и нотари било утврдено дека Лаура сепак е вистински лик.
Имала големо семејство и била добронамерна сопруга. По нејзината прва средба со поетот, тој ги поминал следните три години во Авињон пеејќи за чистоа платонска љубов и неговите чувства кон неа, бркајќи ја во црквата и на нејзините прошетки. Таа починала во 1348 година, иако нема информации што точно ја предизвикало нејзината смрт, се верува, според она што го кажале нејзините блиски, дека во тоа време владеела чума со Авињон или белодробна туберкулоза, која била предизвикана од 11 раѓања.
Нејзиниот гроб бил откриен од францускиот поет Морис Свев во 1533 година. Мадона Лаура е претставена како идеална претстава за жена од тоа време, не само за Петрарка туку и за целата италијанска литература. Таа го претставува главниот мотив на Canconier, кој содржи 317 сонети кои се поделени на два дела, песните испеани за животот на Мадона Лаура и песните испеани по нејзината смрт. Љубовта на поетот кон неа траела 21 година и му помогнало да создаде нов поетски стил, Петрархизам.