procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
ФК Стирлинг Македонија

Фудбалски клуб Стирлинг Македонија — австралиски фудбалски клуб со седиште во Перт, Западна Австралија, кој се натпреварува во Националната Премиер лига на Западна Австралија. Клубот е основан во 1971 година од страна на македонски доселеници.
1 Историја
Фудбалскиот клуб Стирлинг Македонија бил основан во 1971 година од страна на македонски доселеници во Западна Австралија. Клубот во својата историја претрпел бројни промени на своето име. Познат како Западен Перт Македонија во текот на 70-те и во раните 80-ти години на минатиот век, клубот ја освоил првенствената титула во неговата трета сезона во националната лига.
Во 1986 година, клубот го променил името во Стирлинг Македонија и започнал своите домашни натпревари да ги игра на стадионот Македонија Парк. За време на 80-те и 90-те години Стирлинг Македонија бил еден од најсилните клубови во Западна Австралија, освојувајќи шест титули во Националната Премиер лига, и тоа три едноподруго во периодот 1983-1985, како и во 1987, 1994 и 1995 година.
Во 1999 година клубот го променил своето име во Стирлинг Лајонс како резултат на националната политика за идентитет на клубови на фудбалската федерација на Австралија, која ги принудила клубовите да ги отстранат етничките референци од нивните имиња.
Во 2019 година фудбалската федерација на Австралија објавила дека ги укинува прописите со кои се ограничуваат етничките обележја на клубовите, и клубот одлучил да го врати своето првично име Стирлинг Македонија. Во својата прва сезона со новото име, во 2021 година, клубот ја освоил првата национална лига и обезбедил промоција во Националната Премиер лига на Западна Австралија.
Канал „Огињски“

Канал „Огињски“ или Огињскиев канал ― канал во Белорусија кој ги поврзува реките Јаселда и Шчара. Неговата должина е 54 км. Неговата изградба била започната во 1765 година од принцот Михал Кажимјеш Огињски, па оттука и името.
Боботски Канал

Боботски Канал (|Bobotski kanal; |Bobota-csatorna, Ботота чаторна) ― канал долг 50,73 километри во Хрватска. Името го носи по селото Бобота.
Каналот е класифициран како водостопански систем од огромно значење за наводнување и заштита од поплави на населените места во околината. Станува збор за канал од прва категорија во Хрватска.
1 Историја
Изградбата на Боботскиот Канал започнала во почетокот на 19 век со цел да се спречат епидемии меѓу луѓето во селата во мочуриштето и нивните животни. Работите без соодветни градежни дозволи ги започнал благородникот Иван Капистран Адамовиќ. Изградбата на Боботскиот Канал во периодот на Австроунгарија била првиот голем проект за управување со водите од ваков вид и продажба во денешна Хрватска во периодот по римската власт. На крајот, каналот изграден во почетокот на 19 век не бил ефикасен поради неговата недоволна ширина и длабочина.
Првото проширување и продлабочување на каналот било завршено во 1856 и 1857 година кои биле неуспешни бидејќи не резултирале со големи подобрувања. Во 1870 година регионот претрпел големи поплави кои го натерале Иван Капистран Адамовиќ да го покани францускиот стручњак за вода Фридрих Вилхелм Тусен да ја провери областа и да ги предложи потребните хидротехнички мерки. За време на неговиот тримесечен престој, Тусен предложил технички решенија кои вклучуваат стекнување на нови 575.5 квадратни километри на нови земјоделски површини, додека целосните трошоци биле помали од штетите од поплавите во 1870 година.
Решението на Тусен не било спроведено во тоа време, но служело како основа за сите идни проекти. На 7 септември 1876 година било основано Здружението за регулирање на реката Вука со римокатоличкиот епископ Јосип Јурај Штросмајер како негов прв претседател. Овој датум денес се слави како Ден на хрватските води. Нови зафати на Боботскиот Канал траеле помеѓу 1895 и 1925 година.
Во 2003 година, преизградбата на каналот била дел од поголем проект финансиран од Светска банка.
2 Рута
Каналот е 50.73 км долг во правец од запад кон исток.
3 Населени места покрај каналот
* Вуковар
* Бршадин
* Липовача
* Трпиња
* Бобота
* Ќелије
* Ернестиново
* Дивош
* Владиславци
Напрсток

Напрсток — штитник кој се става на палецот или средниот прст при шиење. Ако материјалот е подебел или иглата потешко минува низ него, со прстот на кој е ставен напрстокот, се турка иглата низ материјалот со притискање на задниот дел од иглата.
1 Историја
Најстариот познат напрсток е пронајден во урнатините на Помпеја (Италија). Изработен е од бронза, датира од првиот век. Се верува дека напрстокот влегол во масовна употреба во 14 век.
Во 1693 година, холандскиот производител на напрстоци по име Џон Лофтинг започнал со производство на напрстоци користејќи ја водата како движечка сила. Произведувал 2 милиони парчиња годишно. Центрите за производство на напрстоци биле во Нирнберг и Холандија.
2 Материјали
Денес, напрстокот се изработува од железо или пластика, но во историјата покрај од различни метали (бронза, челик, сребро...) се изработувал и од кожа, гума, мермер, дури и стакло и порцелан. Бил правен и од коски од кит, рогови и слонова коска.
3 Занимливости
Најскапи напрстоци се правеле во Мајсен, Германија од рачно обоен порцелан и денес тие достигнуваат многу високи цени на аукции. Напрстокот се користел до 18 век исклучиво за шиење, но подоцна се појавиле некои други примени. Некое време се користел и како мерка за течности (првенствено алкохол). Проститутките го користеле за да тропаат на прозорецот на потенцијалните клиенти. Во Англија, викторијанските професори со напрсток ги чукале главите (казнувале) непослушните ученици.
До 18 век, надворешните точки на кои се закачува иглата при притискање низ материјалот се правеле рачно со чукање со шило и чекан, но подоцна машините ја презеле и таа работа. Има и колекционери на напрстоци, кои биле правени како специјално издание за поважни настани - јубилејни напрстоци. Овие колекционери се нарекуваат дигитабулисти. На напрстокот му бил подигнат споменик висок 9 метри во Торонто, Канада. За време на Првата светска војна, британската влада собирала напрстоци како доброволен придонес од оние „кои немаат што да дадат“. Со продажба биле набавени хируршки инструменти.
Стефан Чолаковски

Стефан Чолаковски (роден на 20 април 2000 г.) — професионален фудбалер кој игра за австралискиот клуб Перт Глори. Роден во Австралија, тој имал настапи за македонската репрезентација под 21 година.
1 Биографија
Чолаковски е роден во Австралија и има македонско потекло. Неговите баби и дедовци се родени во Македонија, исто и неговиот татко.
2 Клупска кариера
2.1 Мелбурн Сити
Настапувајќи во младинските категории на Мелбурн Сити три години, на 4 ноември 2019 година, Чолаковски го одиграл својот прв професионален натпревар во А лигата на Австралија против екипата на Велингтон Феникс. На 1 февруари 2020 година, Чолаковски добил целосен професионален договор од Мелбурн Сити.
Чолаковски го постигнал својот прв гол во А лигата на Австралија во дербито на Мелбурн во сезоната 2020–21, постигнувајќи го шестиот и последен гол во победата од 6–0 против екипата на Мелбурн Виктори. Тој го постигнал вториот гол во дресот на Мелбурн Сити во победата од 2–0 против Макартур во полуфиналето од финалната серија од А лигата на Австралија, помогнувајќи му на својот клуб да се пласира во финалето. Мелбурн Сити го победил Сиднеј во финалето и за прв пат станал првак на Австралија.
2.2 Перт Глори
Во јуни 2022 година било објавено дека Чолаковски потпишал двегодишен договор со Перт Глори.
3 Меѓународна кариера
Чолаковски го прифатил повикот на селекторот на репрезентацијата на Македонија под 21 година, Благоја Милевски, и својот прв настап во македонскиот дрес го забележал на квалификацискиот натпревар за Европското првенство 2023 против Франција кој Македонија го загубила со 3–0. Тој исто така бил во почетниот состав на Македонија во ремито без голови со репрезентацијата на Србија.
4 Успеси
Мелбурн Сити
* А лига на Австралија Премиершип: 2020–21, 2021-22
* А лига на Австралија Чемпионшип: 2021
Систем за вселенско лансирање

Систем за вселенско лансирање (|Space Launch System, скратено ''SLS'') — супертешка носечка ракета развиена од американската вселенска агенција НАСА. Како најмоќна ракета во моментална употреба, таа е столбот на програмата „Артемис“, чија цел е повторно слетување на луѓе на Месечината.
Дебарско архијерејско намесништво

Дебарско архијерејско намесништво — архијерејско намесништво на Македонската православна црква-Охридска Архиепископија во рамки на Дебарско-кичевската епархија.
Ова архијерејско намесништво го опфаќа градот Дебар и Реканскиот Регион.
1 Парохии
* Дебарско-реканска парохија — седиште во Црквата „Св. Преподобна Петка“.
Црква „Св. Јован Крстител“ - Баниште

Свети Јован Крстител — гробишна селска црква во дебарското село Баниште, Македонија.
Црквата е скоро целосно непристапна, целосно обрасната од околното зеленило и дрвја. До нејзе водат земјени патеки, кои започнуваат од селото.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа надвор од селото, а околу нејзе се наоѓаат стари и нови гробишта. .
2 Историја
Црквата потекнува од век.
Откако била изградена црквата, во нејзе биле закопувани родовите кои не го славеле Петковден, додека оние кои го славеле Петковден биле закопувани во црквата „Св. Димитриј“ во селото. Подоцна, селските гробишта биле целосно преместени кај црквата „Св. Јован Крстител“.
3 Галерија
4 Поврзано
* Дебарско архијерејско намесништво
* Дебарско-реканска парохија
* Баниште
Црква „Св. Илија“ - Баниште

Свети Илија — селска црква во дебарското село Баниште, Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа високо над селото, во непосредна близина на истоимениот врв (1.354 м.). До нејзе се доаѓа по земјен пат, кој започнува од селото Баниште.
2 Историја
Црквата потекнува од век и денес е руинирана.
Во минатото, кај црквата се одржувале соборите за селската слава Илинден, како и за Источен Петок (Балаклија).
3 Галерија
4 Поврзано
* Дебарско архијерејско намесништво
* Дебарско-реканска парохија
* Баниште
Голем Канал (Кина)

Голем Канал, многу често Царски Канал (кинески : 大運河) познат и како Голем Канал Пекинг-Хангџоу (кинески: 京杭大運河) — најдолгиот постоечки канал или вештачка река во светот. Најстариот дел од каналот датира од 5 век пр.н.е., а различните делови на каналот конечно биле завршени и поврзани во еден за време на династијата Суеј (581-618). Тој бил најголемиот градежен проект во светот до времето на индустриската револуција. По завршувањето, Големиот Канал бил столбот како на Царството, така и на царските континентални комуникации благодарение на транспортот на жито, ориз и стратешки ресурси, Царството постигнало напредок што овозможило исхрана на големо население. Водата од каналот освен за превоз се користела и за наводнување.
Изградбата на каналот произлегла од потребата да се поврзат северните и јужните делови на Кина со безбеден, воден пат. Поради конфигурацијата на почвата, речиси сите големи пловни реки во Кина течат од запад кон исток, а реките што течеле нормално на нив (север - југ) биле само во внатрешноста и небезбедни за пловидба. Тоа било една од пречките за посилна меѓусебна интеграција на овие области, што делумно било олеснето со изградбата на овој канал.
До 13 век, Големиот Канал имал повеќе од 2.000 километри вештачки премини што ги поврзувале двете најважни речни долини во Кина, од Пекинг на север до провинцијата Џеѓанг на југ. Во текот на историјата, овој канал играл пресудна улога во обезбедувањето на економскиот напредок и стабилност на Кина, а неговата улога како важна внатрешна комуникација останува до ден-денес. Вкупната должина на Царскиот Канал денес изнесува околу 1.770 км. Каналот достигнува највисока височина во планините Шандунг од околу 42 метри. Откако во 10 век (за време на династијата Сунг) била осмислена можноста за премостување на висинските разлики во каналот со помош на преводници, кинеските бродови повеќе немале проблеми и пловеле по целата должина на каналот без претовар (што било неопходно дотогаш). За димензиите и величественоста на каналот и нивното восхитување од него пишувале многу историчари, меѓу кои и јапонскиот монах Енин (794-864), персискиот историчар Рашид ал-Дин Хамадани (1247-1318) и Кореецот Чое Пу (1454-1504).
Повремените поплави од Жолтата Река ја загрозувале безбедноста и функционалноста на каналот, а за време на војните високите насипи покрај Жолтата Река биле намерно урнати за да се поплават непријателските сили. Тоа предизвикало големи човечки несреќи и економски тешкотии. И покрај овие повремени периоди на уништување и неупотреба, Големиот Канал со векови играл огромна улога во развојот и растот на пазарите на кинеските градски центри.
Дебарско-реканска парохија

Дебарско-реканска парохија — православна парохија на Македонската православна црква - Охридска архиепископија, дел од Дебарското архијерејско намесништво на Дебарско-кичевската епархија. Нејзиното седиште е во градската црква „Св. Преподобна Петка“ во Дебар.
Во состав на оваа парохија се градот Дебар и селата: Баниште, Татар Елевци, Рајчица, Долно Косоврасти, Горно Косоврасти, Долно Мелничани, Горно Мелничани, Горенци, Пареши, Броштица, Осој, Гари, Лазарополе, Тресонче, Селце, Росоки, Јанче, Галичник, Требиште, Велебрдо, Битуше, Ростуше, Џепиште и Луково.
1 Цркви
Ова е список на црквите во парохијата. Можно е списокот да е нецелосен.
име, населено место, изградена, слика
Црква „Св. Преподобна Петка“, Дебар, 1920(главна парохиска црква)
Црква „Успение на Пресвета Богородица“, Дебар, век
Црква „Св. Великомаченичка Петка“, Дебар, век
Црква „Св. Недела“, Дебар, век
Параклис „Св. Никола“, Дебар, век
Параклис „Св. Преображение“, Дебар, век
Црква „Св. Димитриј“, Баниште, век
Црква „Св. Јован Крстител“, Баниште, век
Црква „Св. Илија“, Баниште, век
Црква „Св. Димитриј“, Татар Елевци, век
Црква „Св. Варвара“, Рајчица, век
Црква „Св. Атанасиј“, Рајчица
Црква „Св. Димитриј“, Рајчица
Црква „Св. Ѓорѓи“, Рајчица, век
Параклис „Св. Григориј Палама, Нектариј Битолски и Јован Кукузел“, Рајчица
Црква „Св. Никола“, Долно Косоврасти, век/1985
Црква „Св. Никола“, Горно Косоврасти
Црква „Воведение на Пресвета Богородица“, Долно Мелничани, век
Црква „Св. Кузман и Дамјан“, Горно Мелничани, век
Црква „Св. Варвара“, Горенци, 1926/1927
Црква „Св. Димитриј“, Пареши, век
Црква „Св. Димитриј“, Броштица
Црква „Св. Ѓорѓи“, Осој
Параклис „Св. Петка“, Осој
Параклис „Св. Архангел Михаил“, Осој
Црква „Успение на Пресвета Богородица“, Гари, век
Параклис „Св. Петка“, Гари, век
Параклис „Св. Јован Крстител“, Гари, век
Црква „Св. Ѓорѓи“, Лазарополе, век
Црква „Св. Петка“, Лазарополе
Параклис „Св. Атанасиј“, Лазарополе, век
Параклис „Св. Спас“, Лазарополе, век
Параклис „Св. Никола“, Лазарополе, век
Црква „Св. Петар и Павле“, Тресонче, век
Црква „Св. Петка“, Тресонче, век
Црква „Св. Никола“, Тресонче, век
Црква „Св. Јован Крстител“, Тресонче, век
Црква „Св. Илија“, Селце, век
Црква „Воведение на Пресвета Богородица“, Росоки, век
Црква „Св. Преображение“, Росоки, век
Црква „Успение на Пресвета Богородица“, Јанче, век
Црква „Св. Илија“, Јанче
Црква „Св. Петар и Павле“, Галичник, 1932/33
Црква „Св. Петка“, Тресонче, век/1995-2000
Црква „Св. Ахил Лариски“, Требиште, век
Црква „Св. Ѓорѓи“, Велебрдо, 1970
Црква „Св. Архангел Михаил“, Битуше, век
Црква „Св. Илија“, Битуше, 1995
Црква „Св. Преображение“, Битуше
Црква „Успение на Пресвета Богородица“, Ростуше, век
Црква „Св. Архангел Михаил“, Џепиште, век/1996-1997
Црква „Св. Атанасиј“, Луково, век
Црква „Св. Ѓорѓи“, Луково, век/ век
Црква „Св. Варвара“, Луково, век
Црква „Св. Кузман и Дамјан“, Луково, век
Црква „Св. Лука“, Луково
2 Поврзано
* Дебарско архијерејско намесништво
Љубица Гојковиќ

Љубица Гојковиќ-Николовска (р. година во Куманово) — македонска театарска, филмска и телевизиска глумица.
1 Филмографија
Гојковиќ ги остварила филмските улоги:
Година, Филм, Улога
1975, Волшебното самарче ТВ-серија
1981, Првите цутови ТВ-серија
1983, Премиера ТВ-филм
1984, Другарувања ТВ-серија
1984, Камчевци ТВ-серија, Буба
1984, Белото циганче ТВ-серија
1989, Еурека ТВ-серија, Амалија Фројд
1993, Бог да ги убие шпионите ТВ-филм, Домаќинката
1995, Во светот на бајките ТВ-серија, Мајката
1997, Светло бои ТВ-филм
2000, Македонски народни приказни ТВ-серија, Мајката на трговецот
2000, Погрешно време ТВ-серија, Румена
2001, Во светот на бајките ТВ-серија Сезона 2, Старицата
2009, Народни Приказни ТВ-серија
2016, Борба за смрт ТВ-филм, Ленка
2 Награди
* Награда „11 Ноември“ доделена од Општина Куманово, за претставата „''Дејство на гама-зраците''“ (1984)
* Награда за улогата на „Ленче“ во претставата „''Ленче Кумановче''“, доделена од списанието „''Жена''“ (1993)
* Награда „11 Ноември“ за животно дело, доделена од Општина Куманово (2005)
* Награда за животно дело „Војдан Чернодрински“ (2009)
* Награда за животно дело „Васил Иљоски" на фестивалот Денови на комедија во Куманово (2018)
Црква „Св. Димитриј“ - Татар Елевци

Свети Димитриј — главна селска црква во дебарското село Татар Елевци, Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа во повисокиот дел на селото, а околу нејзе се наоѓаат селските гробишта..
2 Историја
Црквата потекнува од втората половина на век според официјалните извори, но најверојатно станува збор за грешка, бидејќи на самиот натпис на црквата е впишана годината 1873 како година на подигнување на храмот, што е потврдено и во книгата Дебарско Поле од Бранислав Русиќ.
3 Галерија
4 Поврзано
* Дебарско архијерејско намесништво
* Дебарско-реканска парохија
* Татар Елевци
Егмонт (Бетовен)

''Егмонт'', оп. 84 од Лудвиг ван Бетовен, ― збир на случајни музички парчиња за истоимената драма од 1787 година на Јохан Волфганг фон Гете. Се состои од увертира проследена со низа од девет дела за сопран, машки раскажувач и целосен симфониски оркестар. Машкиот наратор е по избор; тој не се користи во претставата и не се појавува на некои снимки од целосната сценска музика.
Бетовен го напишал помеѓу октомври 1809 и јуни 1810 година, а премиерата била прикажана на 15 јуни 1810 година.
Темата на музичката и драмското раскажување е животот и херојството на благородникот Ламорал од 16 век, грофот Егмонт од Ниските Земји. Направен е за време на Наполеоновите војни кога Првата Француска Империја ја проширила својата доминација над огромните делови на Европа. Бетовен славно го изразил својот голем бес поради одлуката на Наполеон Бонапарт да се круниса за император во 1804 година, бесно изгребајќи го своето име во посветата на ''Симфонијата Ероика''. Во музиката за ''Егмонт'', Бетовен ја изразил својата политичка загриженост преку воздигнување на јуначката жртва на еден човек осуден на смрт поради храбра положба против угнетувањето. Увертирата стана неслужбена химна на унгарската револуција во 1956 година.
Бетовен ги компонирал песните на Клархен „''Die Trommel gerühret'' “ („Тапанот се меша“) и „ ''Freudvoll und leidvoll'' “ („Радосен и тажен“) со посебно на ум австриската глумица Антони Адамбергер, и таа често зборувала со ентузијазам за нејзината соработка со него. Музиката била пофалена од Ернест Хофман за неговата поезија, ''et sa réussite à s'associer à la pièce'' (и нејзиниот успех во поврзувањето со претставата) и самиот Гете изјавил дека Бетовен ги изразил своите намери со „еден извонреден гениј“.
Увертирата е моќна и изразита, едно од последните дела од средниот период на Бетовен. Станала позната композиција како ''Кориоланската увертира'' и е во стил сличен на Петтата симфонија, која тој ја завршил две години претходно.
1 Преглед на делови
Случајната музика ги содржи следните делови, меѓу кои се особено познати увертирата, Lieder ''Die Trommel gerühret'', ''Freudvoll und leidvoll'' и ''Klärchens Tod'':# Увертира: Состенуто, ма нон тропо – Алегро
# Лажеше: „Die Trommel gerühret“
# Entracte: Анданте
# Entracte: Ларгето
# Лажеше: „Freudvoll und leidvoll“
# Ентракт: Алегро – Марсија
# Пријавување: Поколен составен и ризолуто
# Клархенс Тод
# Мелодрам: „Süßer Schlaf“
# Опсадна симфонија (''Симфонија на победата''): Allegro con brio
2 Културни влијанија
Унгарскиот филм ''Увертира'' на Јанош Вадаш, кој ја освоил Златната палма за краток филм на Канскиот филмски фестивал во 1965 година, ја искористил целосната увертира ''на Егмонт'' како филмска музика за серијал слики со птица несилка и бил опишан како „меѓу најгенијалните парови на музиката и имиџот во историјата на фестивалот“.
Игор Ѓоргиев

Игор Ѓоргиев (роден на 2 јуни 2000 г.) — македонски ракометар кој игра за Алкалоид и за македонската репрезентација.
1 Клупска кариера
Ѓоргиев започнал да тренира ракомет во Струмица, во Зомимак-М, а потоа преминал во младинските категории на Вардар, каде што се изборил за место во првиот тим на Вардар Јуниор, со кој играл во македонската супер лига. Во летото 2019 година, тој се преселил во редовите на прволигашот Голден Арт КЛ7. Пред почетокот на сезоната 2021–22, тој направил трансфер во новоформираниот македонски клуб, Алкалоид.
2 Репрезентативна кариера
Ѓоргиев за прв пат добил повик за сениорската репрезентација на Македонија во февруари 2021 година од страна на селекторот Кирил Лазаров, за квалификациските натпревари против Данска за Европското првенство 2022, а потоа се нашол и на скратениот список за двата натпревари.
Тој бил дел од составот на Македонија на Европското првенство 2022.
Марко Симеунович

Марко Симеунович (р. 6 декември 1967 година) е поранешен словенечки фудбалер кој играл како голман. Тој ја претставувал својата земја на два големи турнири, Евро 2000 и Светското првенство во ФИФА 2002 година.
1 Клупска кариера
Фудбалската кариера ја започнал во својот матичен клуб НК Марибор. Како млад се преселил во Црвена звезда Белград, каде што не добил можност. Откако бил замена против Баерн Минхен во полуфиналниот реванш од Европскиот куп 1990–91, се преселил во НК Олимпија. Освои четири последователни првенства на Словенија и два купа на Словенија во Љубљана. Во сезоната 1996-1997 тој освоил двојна (шампионат и куп) со НК Марибор. По краткиот период во Шекерспор тој освоил три последователни шампионати на Словенија со Марибор. Подоцна играше за Олимпијакос Никозија, АЕЛ Лимасол и Интерблок.
Симеуновиќ го држи рекордот за најскап 38-годишен играч на сите времиња.
2 Меѓународна кариера
Симеуновиќ одиграл 57 натпревари за Словенија и бил учесник на Евро 2000 и Светско првенство 2002 година. Тој го направил своето меѓународно деби на 3 јуни 1992 година во првиот официјален меѓународен натпревар на Словенија, меѓународен пријателски натпревар 1–1 со Естонија во Талин.
3 Лично
Тој е син на поранешниот играч и тренер на НК Марибор, Воислав Симеуновиќ.
4 Почести
4.1 Олимпија Љубљана
* Прва лига : 1991–92, 1992–93, 1993–94, 1994–95
:* Вицешампион: 1995–96
* Куп на Словенија : 1992–93, 1995–96
:* Вицешампион: 1991–92
4.2 Марибор
* Словенечко првенство : 1996–97, 1999–2000, 2000–01, 2001–02
* Куп на Словенија : 1996–97
Градски парк (Куманово)

Градски парк — јавен парк во Куманово кој воедно е и најголемиот парк во градот. Паркот има површина од околу 29,400 м<sup>2</sup> и е најстариот во градот. Паркот се наоѓа на десниот брег на Липковска Река.
1 Географија и местоположба
Градскиот парк се наоѓа во северниот дел на Куманово. Јужно од градскиот парк се наоѓа Градскиот стадион Куманово, додека на запад од него се наоѓа Стадионот „Башкими 1947“. Југоисточно од паркот е Автобуската станица Куманово.
2 Историја
Паркот бил изграден за време на Кралството Југославија, во 1930-тите. Порано, кај паркот се наоѓала Градската плажа, изградена 1948 година. Откако започнала индустријализацијата на Куманово во погорното течение на Липковска Река (кај Бедиње) истата таа ја изгубила чистотата и со тоа плажата престанала да биде користена.
Во 2022 година било спроведено обновување на паркот со пари обезбедени од Владата на Македонија.
3 Галерија
Градски стадион Куманово

Градски стадион Куманово ― фудбалски стадион во Куманово, Македонија Се користи за фудбалски натпревари и е домашен стадион на ФК Куманово 2012 и на поранешниот ФК Куманово. Има сместивост од 2.000 гледачи. Стадионот е во лоша состојба.
1 Историја
На 25 септември 1998 година, Репрезентацијата на Македонија го одиграла својот единствен натпревар на овој стадион. Тој ден Македонија играла против Египет при што натпреварот завршил 2-2 со присутност од 5,500 гледачи. На тој натпревар избрани биле репрезентативците Гоце Седловски, Артим Шаќири, Благоја Милевски, Срѓан Захариевски, Ока Николов, Тони Мицевски, Игор Николовски, Горан Ставревски, Џевџет Шаиновски, Влатко Гошев, Гого Јовчев, Ванчо Трајчов, Кире Грозданов, Ристо Божинов, Горан Станковски, Златко Тодоровски и Влатко Новаков.
Зоран Ѓорѓиевски кој бил кандидат за градоначалник на Општина Куманово, на локалните избори во март 2013 година, заедно со Лазар Поповски кој бил директор на Агенцијата за млади и спорт ветиле преизградба на стадионот доколку гласачите го изберат Ѓорѓиевски, тој не бил избран и не била извршена преизградба.
Во октомври 2019 година, Градскиот стадион и неколку други спортски зданија биле дадени под владение на Општина Куманово откако Јавното претпријатие за стопанисување на спортски објекти им ги одзело дозволите на тогашните тековни приватни стопанисувачи.
2 Меѓународни натпревари
Датум и време, Натпреварување, Противник, Резултат, Гледачи, Наводи
Македонија
15:30, Пријателски, 2–2, 5.500,
3 Галерија
Симфонија бр. 2 (Бетовен)

Симфонија бр. 2 во Д-мол, Оп 36 — симфонија во четири ставови напишана од Лудвиг ван Бетовен помеѓу 1801 и 1802 година. Делото е посветено на Карл Алоис, принцот Лихновски.
1 Историја
Втората симфонија на Бетовен била компонирана за време на престојот на Бетовен во Хајлигенштад во 1802 година, во време кога неговата глувост станувала се поизразена. Делото беше премиерно изведено во Theater an der Wien во Виена на 5 април 1803 година, а го диригираше композиторот. За време на истиот концерт, биле изведени и Концертот за пијано бр.3 исто така премиерно.Тоа е едно од последните дела на Бетовен од раниот период.
Бетовен ја напиша Втората симфонија без стандарден менует; наместо тоа, скерцо , давајќи му на композицијата уште поголем опсег и енергија. Скерцото и финалето се исполнети со бетовенски енергични пресврти, кои ги шокираа сензибилитетот на многу современи критичари. Еден виенски критичар за „Zeitung fuer die elegante Welt“ (Весник за елегантниот свет) славно напишал за симфонијата дека тоа е „грозоморно згрчено, ранет змеј кој одбива да умре, но се грче во последните агонија и во четвртотостав, крвави до смрт.".
2 Ставови
This symphony consists of four movements:
#Adagio molto, – Allegro con brio, (D major)
#Larghetto, (A major)
#Scherzo: Allegro, (D major)
#Allegro molto, (D major)
Типична изведба трае од 33 до 36 минути.
3 Облик и анализа
Првиот став е соната Алегро кон брио. Започнува со силен воведен акорд кој веќе упатува на седмата симфонија на мајсторот. И тогаш, во силниот унисон на целиот оркестар, по што следи изложување на темите, веќе наидуваме на првите навестувања на Деветтата. Иако во овој став на соната тематскиот материјал има многу релјеф и помасовен звук, Бетовен се враќа на стилот на неговите претходници во изложувањето на темите, нивната елаборација и рекапитулација.
Вториот став е веселото и распеано Ларгето, кое комбинира интимност и мирна среќа.
Третиот став е конечно, вистинско скерцо. При едно брзо движење на страничните делови чувствуваме присуство на разиграни џуџиња, кои меѓусебно се плашат. За диригентите ова е особено интересно парче, бидејќи во него секоја нотна вредност треба да биде буквално темпирана. Централното трио изгледа мистично и веќе укажува на постапката од централниот дел на скерцото на Деветтата симфонија.
Четвртиот став, последниот Алегро, најпрво го продолжува нескротливото расположение на скерцо, а потоа се влева во типично олимписка веселост, која во својата весела завршница укажува на финалето на Осмата симфонија.
Симфонија бр. 3 (Бетовен)

Симфонија бр. 3 во Е-мол, Oп. 55, (исто така италијански ''Sinfonia Eroica'', ''Heroic Symphony''; |Eroica, ) — симфонија во четири ставови од Лудвиг ван Бетовен.
Создадена е во текот на 1803 и 1804 година. Премиерно била изведена во Виена на 7 април 1805 година, во организација на истакнатиот виенски виолинист и концерт-мајстор Франц Клемент.
Тоа бил вистински бум на симфониската музика од тоа време. Имала најдолго времетраење до тоа време и значително проширено, но многу уникатно движење на соната. Просечното времетраење на симфонијата е околу 49 минути.
Приказната за неговото потекло е многу добро позната. Првично била замислена како ода на Наполеон, за кој до неговиот самокрунисан император се верувало дека ги носи идеите на Француската револуција низ Европа. По тој кобен 31 март 1804 година, како император, Наполеон тргнал по патот на освојувањето и тиранијата, што го принудило слободољубивиот и длабоко демократски Бетовен да го преработи делото во голема симфонија, давајќи му го мотото „Во спомен на голем херој“.
1 Облик и содржина
Единството и широчината на класичното движење на соната се особено видливи во првиот став, Allegro con brio. Започнува со два силни отчукувања во целиот оркестар, а потоа силно се развиваат првата и втората тема на движењето на соната, евоцирајќи го идеалниот херој и неговата борба. Тоа е многу сеопфатен развоен дел кој, со ефективни форте-пијано контрасти, ги разработува темите на изложбата. Репризата, за која Бетовен се двоумел поради должината на развојниот дел, мајсторски ги повторува темите и води во првата патетична и конечно ефективна кода.
Вториот став, Adagio assai, е најмонументалниот (пред Густав Малер) и единствениот марш на смртта во музичката литература. Тој е спомен на голем херој. Во него, низ обликот на три странични дела и две триа, музиката во ритамот на поворката и маршот постепено зоврива, достигнува многу болна кулминација, јаде и признава и на крајот стивнува, како последен знак од животот на еден голем херој.
Третиот став, Allegro vivace, е воспоставено шерцо во симфониската музика. Наместо претходниот минует, кој Бетовен го заменува (во неговата претходна, Втора симфонија), со шерцо. Тоа е всушност забрзан минует. Во Ероика, третиот став е гротескна игра во сенка, која во својата пауза, трио, има карактеристична помпа од три, понекогаш и пет рога.
Конечното движење, Allegro molto, носи резолуција. Преку почетната тема и единаесет варијации (ова е обликот што Бетовен со задоволство го користел во своето дело), ​​ни е прикажана конечната победа на големиот херој, победата на доброто над злото. Својата конечна потврда ја добива во последната кода, во темпото на Престо, со ликот на дитирамб.
И како што била судбината на многу други големи дела, така и оваа симфонија не била разбрана на почетокот. Сепак, тоа е скапоцена партитура и учебник за оркестарски звук, два века редовно присутен на концертните програми на сите симфониски ансамбли во светот.
Токиска берза

Токиска берза — берза на хартии од вредност со седиште во Токио.
1 Историја
Токиската берза е основана во 1878 година.
Процесот на дерегулација на јапонскиот пазар на капитал започнал во 1985 година, кога Токиската берза примила во членство ограничен број странски брокерски фирми.
На 1 јануари 2013 година се споиле Токиската берза и берзата во Осака, втората голема берза во Јапонија, создавајќи една од најголемите берзи во светот.
2 Организација и регулација
На Токиската берза, котираат над 3 500 акционерски друштва, поделени во пет оддели:* Првиот оддел ги сочинува најголемите фирми и го претставува најголемиот дел од берзата, со повеќе од 2 000 друштва.
* Вториот оддел е составен од средно големи компании и брои над 500 фирми.
* JASDAQ е дел од секторот растечки компании и брои над 750 фирми, кои претходно се тргувале на Берзата во Осака, која во 2013 година се споила со Токиската берза и ја формирале денешната Јапонска берзанска група.
* Одделот „Мајки“, исто така, е дел од секторот растечки фирми и брои над 240 компании
* ПРО секторот, кој е основан во 2009 година во соработка со Лондонската берза, брои само 19 компании.
3 Пазарни показатели
Јапонскиот пазар на акции е третата најголема берза во светот, со пазарна капитализација од 6,2 трилиони долари во 2018 година.
„Никеи 225“ и „ТОПИКС“ се двата најважни берзански индекси на Токиската берза.
Лондонска берза

Лондонска берза (англиски: ''London Stock Exchangeќќ) — берза на која се тргува со хартии од вредност со седиште во Лондон.
1 Историја
Лондонската берза е една од најстарите во светот, формирана во 1571 година.
Во февруари 1986 година, странските финансиски фирми добиле право да бидат членки на Лондонската берза. Сепак, најголемиот бран на дерегулација на берзата се случил на 27 октомври 1986 година, кога Лондонската берза ги укинала фиксните брокерски провизии, а била укината и поделбата на примањето на налозите за тргување и создавањето на пазарот (''market-making'').
2 Организација и тргување
На берзата котираат 2 600 компании од 60 различни земји. Тргувањето се врши на два пазара: примарен пазар и секундарниот пазар, кој се дели на главен секундарен пазар и алтернативен инвестициски пазар.
3 Берзански показатели
Во 2019 година, пазарната капитализација на фирмите кои котираат на берзата надминала 5 000 милијардидолари.
Себастијан Соса

Себастијан Соса (шпански: ''Carlos Sebastián Sosa Silva''; роден на 19 август 1986) — уругвајски професионален фудбалер кој игра како голман за Клуб Атлетико Индепендиенте од Примера Дивисион на Аргентина и за репрезентацијата на Уругвај.
1 Клупска кариера
Соса го имал своето деби за Пењарол во 2007 година. Во 2008 година, тој бил позајмен во Централ Еспањол, каде одиграл 28 натпревари за две години, пред да се врати во Пењарол.
По неговото враќање, Соса бил втор избор на голман зад поранешниот аргентински репрезентативец Пабло Каваљеро, сè додека тренерот Хулио Рибас не го избрал во стартните единаесетмина на Пењарол за сезоната 2009-10 во Уругвајската Примера Дивисион. Во текот на таа сезона, Соса му помогнал на Пењарол да ја освои титулата во лигата. Потоа, Соса бил редовен во тимот на Пењарол кој исто така стигнал до финалето на Копа Либертадорес 2011 година (каде неговиот тим бил поразен од Сантос).
Во јули 2011 година, уругвајскиот голман потпишал за аргентинскиот гигант Бока Хуниорс. За време на неговиот едногодишен престој во Бока, Соса бил главно замена за Агустин Орион, но со тимот ги освоил Апертура 2011 и Копа Аргентина 2011–12.
Потоа, Соса му се придружил на Велез Сарсфилд, исто така од Аргентина. Таму тој повторно бил втор избор на голман (зад Герман Монтоја) на почетокот, но потоа станал редовен стартер и одиграл 9 натпревари во победничката кампања на неговиот тим во 2012 година. Соса исто така бил стартер во победите на Велез во Суперфиналето 2012-13 и во 2013 година.
Во јуни 2015 година, откако му завршил договорот со Велез, тој се приклучил на Пачука.
Во јануари 2017 година, Соса му се приклучил на Монаркас Морелија на позајмица од Пачука. Тој бил втор избор на голман зад Карлос Фелипе Родригес, во поголемиот дел од сезоната додека Морелија се борела за опстанок. Откако оставил одличен впечаток кој кулминирал со второто место во Copa MX, Соса бил промовиран во прв голман на последните 2 натпревари од сезоната додека Морелија се оддалечила од испаѓање.
2 Меѓународна кариера
Соса играл за селекциите на Уругвај до 17 и до 20 години на младинско ниво. На 35-годишна возраст, тој го направил своето деби за сениорскиот тим на 11 јуни 2022 година во пријателската победа со 5-0 против Панама.
3 Статистика
3.1 Репрезентација
Репрезентација, Година, Настапи, Голови
Уругвај, 2022, 1, 0
Вкупно, 1, 0
4 Наводи
Хосе Луис Родригес

Хосе Луис Родригес (шпански: ''José Luis Rodríguez Bebanz''; роден на 20 јануари 1995) — уругвајски професионален фудбалер кој игра како десен бек за клубот Насионал Монтевидео и за репрезентацијата на Уругвај.
1 Меѓународна кариера
Родригес е поранешен младински репрезентативец на Уругвај. На 21 октомври 2022 година, тој бил именуван во прелиминарниот тим на Уругвај од 55 играчи за Светското првенство во ФИФА 2022 година.
2 Наводи
Серхио Роше

Серџо Роше (шпански: ''Sergio Ramón Rochet Álvarez''; роден на 23 март 1993) — уругвајски професионален фудбалер кој игра како голман за клубот Насионал Монтевидео и за репрезентацијата на Уругвај.
1 Клупска кариера
Роше ја започнал својата кариера со Данубио со кого не одиграл ни еден натпревар.
Во април 2014 година, тој бил на проба со холандскиот клуб АЗ Алкмар бидејќи сакале резервен голман за Естебан Алварадо по заминувањето на Ерик Хејблок. На 19 мај 2014 година, тој бил подложен на медицински прегледи. Конечно, на 24 мај 2014 година, потпишал договор со АЗ со важност до 2016 година.
Роше го имал своето деби против ФК Дордрехт откако Алварадо се повредил.
Во летниот трансфер период 2017/18 се преселил во турскиот прволигаш Сиваспор.
Во 2019 се преселил во Клуб Насионал од Уругвај по две сезони поминати во Сиваспор.
Голманот имал одлична сезона во 2022 година со Насионал. Вкупно одиграл 44 натпревари, а во 24 од нив, повеќе од половина, не примил гол.
2 Меѓународна кариера
На 5 март 2021 година, Роше бил именуван во прелиминарниот тим од 35 играчи на сениорскиот тим на Уругвај за квалификациските натпревари за Светското првенство ФИФА 2022 против Аргентина и Боливија. Сепак, КОНМЕБОЛ ги прекинале тие натпревари следниот ден поради загриженоста за пандемијата КОВИД-19. Тој го имал своето меѓународно деби на 27 јануари 2022 во победата со 1-0 против Парагвај.
3 Статистика
3.1 Клуб
Клуб, Сезона, Лига, Национален куп, Континентален куп, Друго, Вкупно
Дивизија, Настапи, Голови, Настапи, Голови, Настапи, Голови, Настапи, Голови, Настапи, Голови
АЗ, 2014–15, Ередивиси, 8, 0, 1, 0, —, —, 9, 0
2015–16, 23, 0, 2, 0, 5, 0, —, 30, 0
2016–17, 20, 0, 2, 0, 10, 0, 0, 0, 32, 0
Вкупно, 51, 0, 5, 0, 15, 0, 0, 0, 71, 0
Сиваспор, 2017–18, Турска Супер лига, 15, 0, 0, 0, —, —, 15, 0
2018–19, 0, 0, 0, 0, —, —, 0, 0
Вкупно, 15, 0, 0, 0, 0, 0, 0, 0, 15, 0
Насионал, 2019, Уругвајска Примера Дивисион, 6, 0, —, 1, 0, 0, 0, 7, 0
2020, 29, 0, —, 7, 0, 3, 0, 39, 0
2021, 15, 0, —, 6, 0, 1, 0, 22, 0
2022, 33, 0, 0, 0, 9, 0, 2, 0, 44, 0
Вкупно, 83, 0, 0, 0, 23, 0, 6, 0, 112, 0
Вкупно цела кариера, 149, 0, 5, 0, 38, 0, 6, 0, 198, 0
3.2 Репрезентација
Репрезентација, Година, Настапи, Голови
Уругвај, 2022, 11, 0
Вкупно, 11, 0
4 Наводи
Николас де ла Круз

Николас де ла Круз (шпански: ''Diego Nicolás de la Cruz Arcosa''; роден на 1 јуни 1997) — уругвајски професионален фудбалер кој игра како oфанзивен играч од средниот ред за аргентинскиот клубот Ривер Плејт и за репрезентацијата на Уругвај.
1 Меѓународна кариера
Де ла Круз ја започнал својата меѓународна кариера за Уругвај со тимот до 17 години. Тој бил капитен на тимот на Уругвај до 20 години, кој го освоиле првенството на Јужна Америка до 20 години во 2017 година и стигнале до полуфиналето на Светското првенство на ФИФА до 20 години во 2017 година.
На 18 септември 2020 година, де ла Круз бил вклучен во прелиминарниот тим на Уругвај од 26 играчи за квалификациските натпревари за Светското првенство против Чиле и Еквадор. Подоцна бил вклучен во последниот тим и го направил своето деби за сениорскиот тим на 8 октомври 2020 година во победата на Уругвај со 2–1 против Чиле. Тој го започнал натпреварот и одиграл 55 минути пред да биде заменет од Нахитан Нандез.
2 Личен живот
Де ла Круз е полубрат на поранешниот уругвајски репрезентативец Карлос Санчес. Нивниот внук Факундо Тринидад е исто така професионален фудбалер. Сите тројца ја започнале својата кариера во младинска академија на Ливерпул Монтевидео.
3 Статистика
3.1 Репрезентација
Репрезентација, Година, Натпревари, Голови
Уругвај, 2020, 4, 0
2021, 8, 0
2022, 7, 2
Вкупно, 19, 2
4 Наводи
Жезол (црковен)

Жезол — знак на црковната власт на епископи и управители на манастири.
1 Православие
Во православието, жезолот служи како симбол на пастирската, духовната власт на епископ, како и настојник на манастир со чин архимандрит или игумен. Жезол му се дава на секој епископ при ракополагањето.
Најстариот облик на жезол бил во облик на крлук, дрвен стап со закривен или заоблен врв. Врвот на литургискиот жезол е крунисан со крст, a обликот на самиот врв може да биде:
* древен облик која датира од 6 век во облик на попречна шипка со рогови кои личат на превртено сидро (древен симбол на Црквата како брод за спасение на душите). Сега такви жезли им се доделуваат на намесниците, настојниците и игумените на манастирите;
* облик што се раширил во 16-17 век - во вид на две змии, кои се виткаат нагоре со глави заемно свртени една кон друга, што значи мудро управување со стадото (овој облик се заснова на зборовите на Христос упатени на апостолите, - „Бидете мудри, како змии“ (Мф 10-16)).
Има литургиски - позлатени, свечени и богато украсени жезли, и нелитургиски, секојдневни - обично црни, едноставни дрвени жезли, но со метална рамка и задебелување во горниот дел од резбана коска, дрво, сребро или друг метал.
Архијерејскиот жезол, за разлика од архимандритскиот, има облик на јаболко.
За време на малиот и големиот вход на архијерејските богослужби, жезолот е насочен кон свечената процесија на свештенството. Само патријархот има право да влезе со жезол во олтарот на храмот. Останатите епископи пред царските двери му го даваат жезолот на ипоѓаконот, кој за време на архијерејската служба стои на солејата десно од царските двери кај иконата на Спасителот.
2 Католицизам
Во католицизмот, жезолот (''пастирски жезол'') го користат епископите или настојниците на манастири. Епископот го користи жезолот како симбол на власт во текот на секоја божествена служба на неговата канонска територија. Жезолот, заедно со митрата, во одредени моменти од богослужбата, на епископот му ги подава и му ги подзема министрант.
Најстарите облици во Западната црква завршувале со врв во облик на топка или крст во облик на буквата „Т“. Подоцна, во широко распространета практика влегле епископските жезли со спирален врв кој опкружувал одредена слика со тема од Евангелието.
Папата користи посебен папски жезол (ферула) со три нормални попречни шипки.
Матијас Оливера

Матијас Оливера (роден на 31 октомври 1997, во Монтевидео) — уругвајски фудбалер, играч од одбраната на Наполи и на уругвајската репрезентација.
1 Клупска кариера
1.1 Уругвај
Роден во Монтевидео, Оливера својата кариера ја започнал во младинските тимови на Насионал. Откако напредувал низ младинската постава, тој го направил своето професионално деби на 13 февруари 2016 година, почнувајќи и добивајќи жолт картон во победата со 3-0 на гости против Ривер Плејт.
Оливера се појавил само на уште еден натпревар за клубот, поразот со 0–2 на Плаза Колонија на 29 февруари 2016 година. Во декември истата година, тој бил купен од неговиот агент Даниел Фонсека и доделен на Атенас де Сан Карлос во Сегунда Дивисион.
Во јули 2017 година, Оливеира ги поминал медицинските прегледи во Галатасарај, но на крајот не потпишал договор и последователно се вратил во Уругвај.
1.2 Хетафе
На 14 август 2017 година, Оливера потпишал шестгодишен договор со клубот од Ла Лига, Хетафе. Тој го постигнал својот прв професионален гол на 21 април 2018 година, постигнувајќи го единствениот на натпреварот во победата од 1–0 против Еибар.
1.3 Албасете (позајмица)
На 4 јули 2018 година, тимот од Сегунда Дивисион, Албасете го објавил потпишувањето на Оливера на сезонски договор за позајмица. Тој одиграл 15 натпревари и постигнал гол за клубот пред неговата позајмица да биде прекината од Хетафе на 25 јануари 2019 година.
1.4 Наполи
На 26 мај 2022 година, италијанскиот клуб Наполи го објавил потпишувањето на Оливера на тригодишен договор.
2 Меѓународна кариера
Оливера е поранешен младински репрезентативец на Уругвај. Тој бил дел од тимот на Уругвај до 20 години, кој го освоил јужноамериканскиот шампионат У-20 во 2017 и го освоил четвртото место на Светското првенство на ФИФА до 20 години во 2017.
На 7 јануари 2022 година, Оливера бил именуван во прелиминарниот тим на Уругвај од 50 играчи за квалификациските натпревари за Светското првенство во фудбал на ФИФА против Парагвај и Венецуела. Тој го направил своето деби за сениорскиот тим на 27 јануари 2022 година во победата со 1–0 против Парагвај.
3 Статистика
3.1 Клуб
Клуб, Сезона, Лига, Национален куп, Континентален куп, Вкупно
Дивизија, Настапи, Голови, Настапи, Голови, Настапи, Голови, Настапи, Голови
Насионал, 2015–16, Уругвајска Примера Дивисион, 2, 0, —, 0, 0, 2, 0
2016, 0, 0, —, —, 0, 0
Вкупно, 2, 0, 0, 0, 0, 0, 2, 0
Атенас, 2017, Уругвајска Сегунда Дивисион, 0, 0, —, —, 0, 0
Хетафе, 2017–18, Ла Лига, 3, 1, 1, 0, —, 4, 1
2018–19, 14, 0, 0, 0, —, 14, 0
2019–20, 24, 0, 0, 0, 5, 0, 29, 0
2020–21, 31, 0, 1, 0, —, 32, 0
2021–22, 32, 1, 0, 0, —, 32, 1
Вкупно, 104, 2, 2, 0, 5, 0, 111, 2
Албасете (позајмица), 2018–19, Сегунда Дивисион, 15, 1, 0, 0, —, 15, 1
Наполи, 2022–23, Серија А, 11, 1, 0, 0, 5, 0, 16, 1
Вкупно цела кариера, 132, 4, 2, 0, 10, 0, 144, 4
3.2 Репрезентација
Репрезентација, Година, Настапи, Голови
Уругвај, 2022, 11, 0
Вкупно, 11, 0
4 Титули
4.0.0.1 Наполи
* Серија А : 2
: 2022-2023, 2024-2025
5 Наводи
Матијас Виња

Матијас Виња (шпански: ''Matías Nicolás Viña Susperreguy''; роден на 9 ноември 1997) — уругвајски професионален фудбалер кој игра како лев бек за клубот Рома од Серија А и за репрезентацијата на Уругвај.
1 Клупска кариера
Виња потпишал професионален договор со Насионал во 2015 година кога имал 17 години. Тој се приклучил на Четвртата дивизија и имал можност да вежба со стручниот тим. Една година подоцна, Виња ги одиграл своите први минути со резервниот тим на клубот, откако одиграл 8 натпревари во Третата дивизија. На 31 јануари 2020, Виња го напуштил клубот за да се приклучи на тимот од Бразилската Серија А, Палмеирас, каде што ја освоил тројната круна составена од Кампеонато Паулиста, Копа Либертадорес и Копа до Бразил. Во август 2021 година потпишал
2 Меѓународна кариера
Дебитирајќи во 2016 година за репрезентацијата на Уругвај до 20 години во пријателскиот натпревар против Чиле, Виња играл и на јужноамериканскиот шампионат У-20 во 2017 година, каде го Уругвај го освоиле првото место, и на Светскиот куп на ФИФА до 20 години во 2017 година, завршувајќи на четвртото место. За младинската селекција одиграл 27 натпревари, погодувајќи четири пати.
Виња го имал своето сениорско деби за Уругвај на 6 септември 2019 година, доаѓајќи од клупата на пријателскиот натпревар против Костарика. Неговото деби како стартер дошло четири дена подоцна, во пријателскиот натпревар против САД; Виња одиграл цели 90 минути во нерешениот натпревар со резултат 1-1.
3 Статистика
3.1 Клуб
Клуб, Сезона, Лига, Национален куп, Континентален куп, Друго, Вкупно
Дивизија, Настапи, Голови, Настапи, Голови, Настапи, Голови, Настапи, Голови, Настапи, Голови
Насионал, 2017, Уругвајска Примера Дивисион, 4, 0, —, 0, 0, 0, 0, 4, 0
2018, 1, 0, —, 0, 0, 0, 0, 1, 0
2019, 34, 5, —, 7, 0, 3, 0, 44, 5
Вкупно, 39, 5, —, 7, 0, 3, 0, 49, 5
Палмеирас, 2020, Бразилска Серија А, 23, 1, 6, 0, 12, 2, 7, 0, 48, 3
2021, 4, 0, 0, 0, 3, 1, 13, 1, 20, 2
Вкупно, 27, 1, 6, 0, 15, 3, 20, 1, 68, 5
Рома, 2021–22, Серија А, 26, 0, 2, 0, 9, 0, —, 37, 0
2022–23, 3, 0, 0, 0, 4, 0, —, 7, 0
Вкупно, 29, 0, 2, 0, 13, 0, —, 44, 0
Вкупно цела кариера, 95, 6, 8, 0, 35, 3, 23, 1, 161, 10
3.2 Репрезентација
Репрезентација, Година, Настапи, Голови
Уругвај, 2019, 6, 0
2020, 3, 0
2021, 12, 0
2022, 7, 0
Вкупно, 28, 0
4 Наводи
Чудото на робот (Тинторето)

''Чудото на робот'' или ''Чудото на Свети Марко'' — слика на италијанскиот ренесансен уметник Јакопо Тинторето од 1548 година, која сега се наоѓа во Галеријата на Академија во Венеција. Првично била нарачана за Скуола Гранде ди Сан Марко, братство во градот.
Прикажува епизода од животот на Свети Марко, светец заштитник на Венеција, преземена од ''Златната легенда'' на Јаков Ворагински. На сцената во горниот дел се гледа како светителот делува за да го направи неранлив робот што требало да биде мачен поради неговото обожување на моштите на друг светител. Сите ликови се впишани во архитектонско сценарио.
На сликата може да се видат различни влијанија врз творештвото на Тинторето: додека анатомиите се слични на Микеланџеловите, живите и интензивни бои се типични за Венецијанската школа.
Како Грабнувањето на телото на Свети Марко, делото било реставрирано во 1815-1816 година од Џузепе Балдасини и Антонио Флоријан врз основа на директивите на Пјетро Едвардс. Интервенцијата всушност била фалсификување: им биле намалени димензиите на и одредени иконографски елементи беа изменети..