procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Нојер Вал

Нојер Вал (германски: Neuer Wall) ― трговска улица во Хамбург, Германија.
1.200те метри должина на продавници, речиси сите со луксузни брендови. Според меѓународните извештаи за недвижнини и малопродажба, Нојер Вал е меѓу најексклузивните трговски улици во Европа.
Сместено е во Нојштад, среде прометна комерцијална област. Долга е околу 600 метри и се протега од Јунгфернстиг на езерото Биненалстер, до Штадхаусбрике на јужниот крај. Лево и десно, задните страни на зградите се опкружени со Блајхенфлит и реката Алстер (тука како ''Клајне Алстер'' и ''Алстерфлит''. Визуелно од изграденото Горц-Пале во 1710 година, има мал плоштад. На изградениот Премин Мелин во 1864 година, има трговски центар за меѓусебно поврзување со Алстеракаден. Улицата се вкрстува со Постштрасе и Блајхенбрике.
1 Поврзано
* Список на трговски улици и области по град
* Гросе Блајхен (напоредна трговска улица)
Жовнешко Езеро

Жовнешко Езеро е вештачко акумулациско езеро кое се наоѓа во општина Брашловце. Создадено е во 1978 година со подигнување на 73.000 кубни метри земјена бариера наречена Трнава над потокот Трнавец. Површината на езерото е 49 хектари, а просечната длабочина на езерото е 7 метри. Првенствено било планирано од причини за безбедност од поплави. Исто така, служи како извор на вода за наводнување и фарма за риби.
Замокот Жовенк стои на ридот над езерото.
Свети Петар (Свети Петар и Микелон)

Островот Свети Пјер ― еден од трите главни острови Свети Петар и Микелон. Го содржи градот Сен Пјер, кој лежи на источниот брег на островот и е главниот центар на населението во групата на острови. Тој е дел од прекуморската заедница на Франција и се наоѓа во близина на канадската покраина Њуфаундленд и Лабрадор.
Неколку помали острови лежат покрај брегот на Свети Пјер, особено Л'ил-о-Маран и Л'ил-о-Ванкер на исток, и Гран Колумбје, кој се наоѓа покрај најсеверната точка на Свети Пјер. Свети Пјер и неговите соседни острови ја облкуваат комуната Сен Пјер, една од двете комуни во Свети Петар и Микелон (другата е Микелон-Ланглад). Островот е достапен со траект од Њуфаундленд и Лабрадор и има контрола на имиграциите за државата Франција.
Кошички Крај

Кошички Крај (|Košický kraj; |Kassai kerület; |Кошицький край) ― еден од осумте краеви во Словачка. Регионот за првпат бил основан во 1923 година, а сегашните граници биле воспоставени во 1996 година. Се состои од 11 окрузи и 440 општини, од кои 17 имаат градски статус. Околу една третина од населението во регионот живее во агломерацијата Кошице, која е нејзин главен економски и културен центар.
1 Географија
Крајот е сместен во јужниот дел на источна Словачка и зафаќа површина од 6.752 км <sup>2</sup>. Западниот дел на регионот е составен од источниот дел на Словачките Рудни Планини, вклучувајќи ги и неговите делови: Словачки Карст, Словачки Рај, Воловски Планини, Црна Гора. Сливот Хорнад се наоѓа на северозапад. Областа помеѓу Словачките Рудни Планини и Сланските Планини е опфатена со Кошичкиот Слив, именуван по градот. Областа источно од Сланските Планини е опфатена со Источнословачката Низина и има вулкански опсег, Вихорлатските Планини, на североисток, близу до украинската граница. Поголемите реки се Слана на југозапад, Хорнад на запад и центар, Уж и Бодрог на исток, заедно со мал дел од реката Тиса на крајниот југоисток. Што се однесува до административните поделби, регионот се граничи со Прежовскиот крај на север, Закарпатската област на Украина на исток, со окрузите Саболч-Сатмар-Берег и Боршод-Абауј-Земплен на Унгарија на југ и со регионот Банска Бистрица на запад.
2 Демографија
Просечната густина на населението во регионот е 117,9 жители на км<sup>2</sup>, што е многу слично со просекот на земјата (110 на км<sup>2</sup>). Најголемите градови се Кошице, Михаловце, Списка Нова Вес, Требичов и Рожава. Според пописот од 2001 година, во регионот имало 766.012 жители, со мнозинство Словаци (81,8%), но има многу унгарско малцинство (11,2%) на југот, а има и малцинства Роми (3,9%) и Чеси (<1%).
3 Економија
Економијата на Кошицичкиот крај претставувала 11,47% од словачкиот БДП во 2013 година, што го направило регион со втор најголем БДП во Словачка по Братиславскиот Крај. Сепак, заостанува зад поголемиот дел од словачките региони во БДП по глава на жител.
Платите во просек се 40% повисоки во Братиславскиот отколку во Кошичкиот Крај, но и таму трошоците за живот се значително поголеми.
Невработеноста во регионот била 15,6% во 2014 година.
4 Административна поделба
Кошичкиот Крај се состои од 11 области. Во самиот град Кошице има четири окрузи, седум окрузи се надвор од градот. Постојат 440 општини, од кои 17 се градски.
5 Поврзано
* Кошице (самоуправен крај)
6 Наводи
*
Аеродром Амби Вели

Аеродромот Амби Вели ― мал аеродром сместен во државата Махараштра, Индија. Аеродромот е користен само од приватни авиони и нема редовни летови. Во 2019 година, аеродромот бил вклучен во регионалната шема за поврзување на УДАН.
Агри (река)

Агри ― река во регионот Базиликата во јужна Италија. Во античко време била познат како ''Aciris'' (|Ἄκιρις|Akiris) Изворот на реката е на Луканските Апенини северно од Монте Волтурино и западно од Калвело во покраината Потенца. Тоа е во близина на изворот на Басенто. Реката тече јужно близу Патерно пред да сврти југоисточно. Тече во близина на Трамутола, Виџјиано и Грументо Нова пред да се слее во езерото. По излегувањето од езерото, реката тече кон исток во близина на Арменто, Мисанело, Алијано и Сант Арканџело. Десната притока, Раканело, се влева во реката во оваа област. Реката ја обликува границата помеѓу покраината Потенца и покраината Матера. Се влева во мало езеро пред да влезе во покраината Матера. Реката тече на кратко растојание пред да влезе во Лаго ди Ганано. По излегувањето од езерото, реката тече југоисточно во близина на Турси, Монталбано Јонико и Сканзано Јонико пред да се излее во Тарантскиот Залив кај Поликоро.
Пиедра дел Кокуј

Пиедра дел Кокуј (''шпански: Piedra del Cocuy''; ''португалски: Pedra do Cucuí''; Кокујска Карпа) ― природен споменик во Венецуела, сместена во близина на тројната граница на земјата со Бразил и Колумбија во границите на сливовите на Амазон и Ориноко. Пиедра дел Кокуј е издаденок направен од гранитна карпа, а неговиот врв се наоѓа на в. 450 м.н.в.
1 Тројна граница
Административно Пиедра дел Кокуј се наоѓа во општината Рио Негро во државата Амазон во Венецуела. Тројната граница се наоѓа на 2 км западно од островот Сан Хосе во Рио Негро (Амазон). Соседните општини од колумбиска и бразилска страна се Инирида, Гвајнија и Сао Габриел да Кашоеира во државата Амазон.
2 Гранични градови
Ла Гвадалупе, кој се наоѓа на колумбиска страна и на западните брегови на Рио Негро со население од околу 300 луѓе, претежно Домородни Американци.
Сан Симон дел Кокуј, од страната на Венецуела и источните брегови на Рио Негро.
Кукуи, во Бразил. Тоа е всушност воена пошта поврзана преку пат со градот Сао Габриел да Кашоеира.
3 Транспорт
Рио Негро е најважниот воден пат.
Постои пат (BR-307) што ја поврзува граничната пошта Кукуи на бразилската страна со градот Сао Габриел да Кашоеира.
4 Економија
Регионот е населен веќе илјадници години од страна на домородните групи, вклучувајќи Банива, Карупака (Курин), Кари (Карутама) кои припаѓаат на јазичното семејство Аравак. Главната економска активност е традиционално ископување на злато, што создавало судири меѓу домородното население и рударите (познати како гаримпеирос).
Триглавски Езера (планинарски дом)

Планинарскиот дом кај Триглавските езера (|Koča pri Triglavskih jezerih) ― планинарски дом на 1685 м, помеѓу Двојното Езеро и вештачкото езеро Мочивец под планината Тичарица во срцето на Јулијските Алпи, северозападна Словенија. Првата градба била изградена во 1880 година од австриски клуб за пешачење. Во 1955 и 1988 година, таа била повторно изградена и проширена. Има четири трпезарии со 150 седишта, 13 соби со 30 кревети и 13 поголеми простории за спиење со 170 кревети. Ложата е отворена од крајот на јуни до почетокот на октомври.
1 Појдовни точки
* 3 часа од планинарскиот дом Савица преку Комарча
* 6 часа од селото Стара Фужина преку Вогар и Алпите на Дедно Поље
* 5.5 часа од Соча преку Велика Врата
2 Соседни планини
* 1 час Мала Тичарица (2071 м)
* 2.5 часа Велико Шпичје (2398 м)
* 3.5 часа Зелнарица (2320 м)
3 Поврзано
* Словенечка планинарска патека
4 Наводи
* Slovenska planinska pot, Planinski vodnik, PZS, 2012, Milenko Arnejšek - Prle, Andraž Poljanec
Источен Oстров (Ашмор и Картие)

Источниот Остров ― еден од трите острови на Ашморскиот Гребен, кој е дел од островите Ашмор и Картие. Се наоѓа на , на средина помеѓу Австралија и Тимор . Честопати се нарекува Источно Островче (East Islet), име што се користи, на пример, во ''Светската Книга на Факти''; новото име на островот е, сепак, Источен Остров.
Има површина од околу 25.000 метри квадратни (270,000 квадратни стапки) Како и другите острови на гребенот, тој не е населен. Политички е дел од Островите Ашмор и Картие, надворешна територија на Австралија. Сепак, некои индонезиски групи ја оспоруваат претензијата на Австралија за овој остров.
Сан Бернардо (архипелаг)

Сан Бернардо (|Archipiélago de San Bernardo, Islas de San Bernardo<ref>) ― збир од девет крајбрежни корални острови и еден вештачки остров (вкупно десет) кои припаѓаат и се управувани од Колумбија, се наоѓаат во Мороскилскиот Залив во Карипското Море, со приближна површина од 213 км<sup>2</sup>. Административно, архипелагот припаѓа на департманот Боливар со исклучок на островот Бокерон, кој му припаѓа на департманот Сукре. Се состои од островите Бокерон, Кабруна, Сејсен, Мангле, Мукура, Палма, Панда, Санта Круз (вештачки остров), Тинтипан и Маравиља. Сите 10 острови се близу до градовите Толу и Ковењас.
Од 1996 година, дел од архипелагот припаднал на националниот корален парк Росарио и Сан Бернардо.
Постојат објекти за сместување на некои од островите, најмногу на Макура и Палма.
1 Флора и фауна
Во водите околу островите има риби и желки, а островите имаат значителна тропска флора.
2 Поврзано
* Карипски регион
* Островски регион
* Список на острови во Јужна Америка
3 Библиографија
***
Белбо

Белбо ― река во јужниот дел на Пиемонт, Италија. Таа е десна притока на реката Танаро.
1 Географија
Белбо се издига во Ланге, на границите помеѓу Пиемонт и Лигурија во ридовите Монтеземоло. Реката првично тече низ покраините Пиемонт, Кунео, Асти и Алесандрија, потоа се придружува на Танаро од десно кај Вила дел Форо, во комуната Алесандрија.
Палмај

Палмај (изворно на француски: Palmaille) ― познат булевар во Aлтона, Хамбург. Се смета за еден од најцелосните примери на неокласично урбано уредување во Северна Европа.
Првпат развиена во 1630-тите како терен за тогаш популарната ''пал-мал'', во текот на 18-от век, Палмај станал најбараната адреса во Алтона. Во тоа време, градот Алтона бил дел од Војводството Холштајн кое било во лична унија со Кралството Данска, а данските монарси го промовирале како жесток економски соперник на Хамбург. Богатите трговски семејства на Алтона ги имале своите величествени палати изградени од Кристијан Фредерик Хансен (1756–1845), тогашен директор на Кралската данска академија на уметностите и кралски дански мајстор-градител за Војводството Холштајн; подоцна и од неговиот внук Јохан Матијас Хансен (1786–1825). Некои од зградите биле погодени за време на Втората светска војна, но можат да се обноват според првичните цртежи на Хансен.
Еил Малк

Еил Малк или Мешерчар ― главниот остров на Мешерчарските Oстрови, островска група на Палау во Тихиот Океан. Во потесна смисла, само југоисточниот полуостров Мешерчар се нарекува Еил Малк. Сместено е на 23 километри југозападно од Корор, во близина на гребенот Палау.
Овој густо пошумен остров има облик на буквата Y, е до 6 км долг и 4,5 км широк. На островот има повеќе од 10 мали езера. Најпознато е езерото Медуза на исток од островот.
Еил Малк е ненаселен, но имало најмалку едно село, можеби три села во периодот помеѓу 1200 и 1450 година.
1 Поврзано
* Пуст остров
* Список на острови
2 Наводи
Елаб

Елаб (Челаб) ― село во сојузната држава Нгарард, северно од селата Нгебукед и Улиманг. Тоа е дом на единственото приватно христијанско (Протестантско) средно училиште во Нгарард, Женско Средно Училиште „Бетанија“ во Нгесанг, мал дел од селото Елаб. Во Нгесанг, се наоѓа католичка црква и прекрасна, бела и засенчена плажа, со карпести израстоци.
Од другата страна на карпестите израстоци, постои долга плажа која се протега долж границата на Чол и Елаб. Во Елаб, најдолгата непрекината античка камена патека се наоѓа во Нгарард. Го поврзува источниот брег на Елаб со западниот брег на Нгебукед.
Тријер

Тријер (француски: Truyère) ― река во југозападна Франција, десна притока на Ло. Нејзиниот извор се наоѓа во југозападниот Централен Масив, северно од Манд. Тече претежно западно преку следните департмани и градови:
* Лозер: Ле Малзје-Вил
* Кантал
* Аверо : Антрејг на Тријер
Реката Тријер се влева во Лот во Антрејг на Тријер. Нејзините главни притоки се Бес во близина на Албарет ле Комтал, Гул во близина на Сен Иполит и Селв во близина на Кампурие.
Тријер напојува неколку резервоари, како Лак де Грандвал и Лак де Бараж де Саран, за снабдување со хидроелектрична енергија.
Гарабискиот вијадукт, изграден од Густав Ајфел, се протега на Тријер во близина на Рујн-ан-Маржерид.
1 Наводи
Ардалес

Ардалес ― град и општина во покраината Малага, дел од автономната заедница Андалусија во јужна Шпанија. Општината се наоѓа на околу 62,5 километри од Малага.
На ридот над градот се наоѓа историската црква, а повисоко сè уште се наоѓаат урнатините на Ардалскиот замок. На врвот на ридот е испосницата Ермита дел Калварио. Во близина е и озлогласеното Кралско Патче. Ардалеската пештера (cueva de doña Trinidad Grund) содржи палеолитска пештерска уметност.
Кошице 1

Кошице I ( |Kassai I. járás) ― округ во Кошичкиот Крај кој се наоѓа во источна Словачка, во градот Кошице. Се граничи со окрузите Кошице II, Кошице III, Кошице IV и Кошичка околија. До 1918 година, округот Кошице бил дел од унгарската грофовија Абауј-Торна.
1 Административни единици
* Џунгла
* Кавечани
* Кошице Север
* Сидлиско Тахановце
* Старе место
* Tахановце
Борис Бистров

Борис Евгењевич Бистров (|Борис Евгеньевич Быстров; – ) — советски и руски глумец.
1 Биографија
Во 1966 година дипломирал на Московскиот уметнички театар. По дипломирањето се вработил во театарот Ленком.
2 Избрана филмографија
2.1 Глумец
* 1966 година: „''Волшебната ламба“ на'' Аладин како Аладин
* 1970 година: ''„Авантурите на жолтиот куфер“'' како пилот Веревкин
* 1984 година: ''„ТАСС е овластен да изјавува“ ...'' како Агафонов
2.2 Синхронизирачки улоги
* Анимирана содржина
** 1989: ''„Симпсонови“'' (превод преку глас) Сезона 9-16, Сезона 19 (сите мажи), сезона 20-29 (некои мажи)
** 2007 година: ''„Филм Симпсонови“'' (целосен даб), како Хомер Симпсон и д-р Ник
** 1991 година: ''„Мрачна патка“'', како Владимир Гуденов Гризликоф, комета Гај и Бик Булба
** 1999-2003-2013: ''„Футурама“'' (превод преку глас) (сите мажи)
**''„Анимации“'', Вако Ворнер
* Филм
** 1980 година: ''„Ilgais ceļš kāpās'' како Хајнрих
Гослеров парк

Гослеровиот парк (германски: ''Goßlers Park'') ― јавен парк во Бланкенезе во Хамбург. Сместен е северно од ''Бланкенесер Ландштрасе'' и близу до железничката станица Бланкенезе. Паркот бил именуван по ханзовото банкарско семејство на Гослер. Гослерхаус, белата палата која претходно била во сопственост на Гослерови, се наоѓа во паркот.
Лаулау (Сајпан)

Лаулау е населба во Сајпан, во Северните Маријански Острови. Сместена е на средишниот источен брег на островот, близу до плажата Лаулау, на северниот крај на заливот Лаолао. Иако е прилично изолирана, плажата е позната знаменитост. Селото е поврзано со пат до Сан Висент, кој лежи на југ.
Аеродром Микелон

Аеродромот Микелон (|Aéroport de Miquelon) ― регионален аеродром на островот Микелон, во општина Микелон-Ланглад, во Француската прекуморска заедница на Свети Петар и Микелон, покрај источниот брег на Северна Америка на работ на Гранд Бенкс на Њуфаундленд.
1 Преглед
Главната зграда содржи шалтери за пријавување, контролна кула и противпожарна станица.
2 Авиокомпанија и одредиште
Нема директни летови од континентална Франција. Поврзувањето на летовите (со „ Air Canada“, „Air France“, „ Air Transat“ или „Corsair International“) кон копното бара префрлање преку Свети Пјер аеродромот кон аеродром Монтреал-Трудо или да се реализира сезонски лет еднаш неделно од Свети Пјер до Париз.
Пистите на аеродромот се способни да управуваат само со турбопроп или мали млазни авиони.
3 Поврзано
* Аеродром Свети Пјер
* Превоз во Свети Петар и Микелон
* Список на аеродроми во Свети Петар и Микелон
Танаро

Танаро (пиемонтски: тане; латински: танарус), ― река долга 276 км во северозападна Италија. Реката започнува на Лигурските Алпи, близу границата со Франција и е најзначајната притока од десната страна на По во однос на должината, големината на сливот на вода (делумно алпски, делумно Апенински), и излевањето.
1 Географија
1.1 Течение
Танаро тече низ градовите Ормеа, Гаресио, Чева, Алба, Асти и Алесандрија пред да се влее во реката По во близина на Басињана во покраината Алесандрија. На сливот со По, Танаро е околу 50 км подолга од горен По, случај сличен на тоа што славната притока Мисури е подолга од Мисисипи во Соединетите Држави.
1.2 Притоки
Главни притоки на Танаро се Стуро ди Демонте, на Песио, на Елеро и Борбор од левата и Бормида и Белбо од десната страна.
2 Сезонски промени
Протокот е предмет на голема сезонски промени. Иако реката има алпско потекло, која што е единствена меѓу притоките на десната страна на По, Лигурските Алпи се со недоволна надморска височина и се премногу близу до морето за да се овозможи создавање на снежни полиња или ледници доволно големи за да обезбедат стабилен извор на водата во текот на летото. Понатаму, алпската зона создава само дел од сливот исцеден од Танаро. Сезонскиот режим на реката е повеќе типичен за апенинскиот поток, со максимално испуштање што може да достигне 1,700 кубни метри во секунда, во пролет и есен и многу ниска стапка на проток во лето.
3 Поплави
Реката е многу склона кон поплавување. За време на двесте години помеѓу 1801 и 2001 година, делови од сливот на Танаро биле погодени од поплави во 136 наврати, од кои најразорни биле во ноември 1994 година, ноември 2016 година, октомври 2020 година, кога целата долина била погодена од силни поплави.
4 Историја
Левиот брег на реката Танаро во близина на Асти е местото на Битката кај Полентија на 6 април 402 година.
5 Наводи
*** Luino F. (1999): “The flood and landslide event of November 4–6, 1994 in Piedmont Region (North-West Italy): causes and related effects in Tanaro Valley”. XXII General Assembly dell’European Geophysical Society, Vienna (Austria). 21-25 април 1997 година. Ед. Elsevier Science Ltd, Vol. 24, N. 2, стр. 123-129.
6 Поврзано
* Список на реки во Италија
Лаолао (залив)

Заливот Лаолао (исто така може да се сретне под името Лао Лао, Лаулау или Лау Лау; што значи тресење, вибрирање, трепет, растреперување или треперење на чаморски, а понекогаш нарекуван Магионичарски Залив (Magicienne Bay) ― голем залив на југоисточната страна на Сајпан во Северните Маријански Острови.
1 Географија
Заливот Лаолао опфаќа скоро една шестина од источниот брег на островот, од Дандан на југ до р'тот Кагман на североисток. Селото Сан Висент лежи долж средината на брегот на заливот.
„Село Лаулау Залив“ е име коешто означува место за попис (МЗП) во САД сместено долж крајбрежјето на заливот. Според пописот во 2010 година, имало 226 жители.
Областа на Заливот Лаолао е честопати нарекувано „Лаолао“ од страна на месното население. Сепак, треба да се забележи разлкувањето помеѓу заливот Лаолао и Чалан Лаулау, второто е друго МЗП сместено по должината на брегот на западната страна на островот, во соседството познато како Олеаи (кое и самото е познато како Сан Хосе).
Пико Лоро

Пико Лоро ― планински врв на Фаралонес де Кали во близина на градот Кали во Колумбија. Пико Лоро на шпански значи „Папагалски Врв“. Планината е дел од националниот парк Фаралонес де Кали. Ова е врв на карпеста и тропска џунгла. Од врвот можe да се види патеката на реката Каука, една од најголемите колумбиски реки. Врвот е познато одредиште за луѓето од градот Кали, особено за викенд.
Малакал (остров)

Островот Малакал (Нгемелахел на палауански) ― остров во сојузната држава Корор, Палау. Се наоѓа на 134.45, 7.330278.
Едно од племињата во „Преживеан: Микронезија“ го добило името Малакал.
Островот Малакал е местoто на пристаништето во Корор, како и радиостаницата „T8AA-AM“.
Шнакенмор

Шнакенмор ― природен резерват сместен на северозапад од шумскиот предел Клевенштен во Хамбург, Германија. Клавенстин е шумска област и рекреативна зона на западот од Хамбург. Шнакенмор опфаќа и некои области од Гротенмор, Шпицендорфер Морфлаген, Бабенбишенвег и Фелдвег 83.
Шнакенмор се појавил во доцното ледено време, пред околу 10 000 години. Се развил од долга песочна дина, која приближно опфаќала област што достигнувала од Елмсхорн до Гликштат. Во денешно време, Шнакенмор се состои главно од мов, кои создаваат основа од околу 1 метар слој од мов.
Истражувачи на растенија и други биолози наоѓаат многу ретки растителни и животински видови во Шнакенмор. На пример, различни видови на пејзажи се наоѓаат на оваа мала област. Како примери за тоа се внатрешните дини, необработени тревести ридови, хелдовини или ливадите. Од животински видови застапени се на пример брадавичен гуштер, жаба мор, голем мочурлив скакулец и вкрстена шарка.
Во 2006 година, областа Шнакенмор се зголемила за околу 100 хектари. Оттогаш биле преземени некои мерки за одржување на Шнакенмор, па делови од боровите шуми се сечеле за да се задоволат неговите потреби. Шнакенмор служи како за истражувањето така и како рекреативна област, а исто така и целата клевенштенска област.
Изебек

Каналот Изебек (изворно: Isebekkanal) ― канал во Хамбург, Германија. Има должина од околу 3 км и е остаток од поранешниот поток Изебек. Малиот поток Отерсбек се влева во него. Изебек каналот се влева во Алстер.
1 Местоположба
Каналот се наоѓа во квартовите Ајмсбител, Хоелуфт-Запад, Хоелуфт-Исток, Харвестхуде и Епендорф.
Изебек каналот, особено соседната улица Кајзер-Фридрих-Уфер (позната и под кратенката ''Каифу'') е позната со џогери и пешаци, исто така јавниот отворен базен на Каифу-Бад може да се најде тука.
2 Историја
Исебек значи железен поток. Името потекнува од високата содржина на железо во водата. Железото се претпоставува дека идело од мала притока која го плакнела железото од ливадите во Лангенфелде во поранешниот Изебек. Првично, потокот течел од својот извор кај Баренфелд во езерцето Диебштајх (кое се наоѓало на улицата Килер Штрасе) и оттаму во Алстер. Имињата на улиците Изебекштрасе и Изебекстиг (во близина на денешната станица Дибштајх) потсетуваат на поранешниот поток.
Ураба (залив)

Заливот Ураба ― залив на северниот брег на Колумбија и е дел од Карипското Море. Заливот е долг, широк ракавец сместен на брегот на Колумбија, близу до поврзувањето на континентот со Панамскиот Проток. Градот Турбо, Колумбија, лежи на средната источна страна, природно заштитен од заливот Турбо, дел од заливот Ураба. Реката Атрато се влева во Заливот Ураба.
Студија на Био-Пацифико предложила дека како алтернатива за изградба на 87 километарска врска преку Дариенскиот Расцеп за да се заврши Сеамериканскиот автопат, панамскиот дел од автопатот да се прошири до карипскиот брег и да заврши на заливот Ураба, а потоа да се поврзе со траект со постојните автопати во Колумбија.
1 Подрегион Ураба Антиоквија
Областа околу заливот се состои од геополитички подрегион на Колумбија познат како Ураба Антиокија.
2 Наводи
*
Рјавина

Рјавина - планина во словенечките Јулиски Алпи. Се искачува 2532 м надморска височина. Сместена помеѓу две алпски леднички долини, Кот и Крма, нуди убав поглед кон некои од највисоките словенечки врвови, вклучувајќи ги Триглав, Шкрлатица и Р'ж.
Југоисточно од врвот се наоѓа една од највисоките планинарски домови во Словенија, домот Валентин Станич, со 2,332 надморска височина.
1 Библиографија
*****
Агија Параскеви (Каракамен)

Агија Параскеви (грчки: ''Αγία Παρασκευή'') — село во Кожанско, Егејска Македонија, денес во општината Кожани на областа Западна Македонија, Грција. Селото било основано во 2001 година и според пописот од 2011 година нема жители. Расположено е на 4 километри северно од Хадова, на јужните падини на Каракамен.
1 Историја
Селото било основано во 2001 година и тогаш во него имало 6 жители.
2 Наводи
Костиљоле д'Асти

Костиљоле д'Асти (|Costiòle d'Ast) ― мала паланка (гратче) во Италија во покраината Асти, јужен Пиемонт. Се наоѓа јужно од градот Асти во Монферато, на работ на Ланге, во алувијалната рамнина на реката Танаро јужно во ридовите. Името потекнува од латинскиот назив la.
Соседните комуни се Аљано Терме, Антињано, Калосо, Кастањоле дело Ланзе, Изола д’Асти, Монтегросо д’Асти и Сан Мартино Алфиери (во покраината Асти); и Кастиљоне Тинела и Говоне (во покраината Кунео).
1 Вино
Костиљоле д'Асти е особено познат по лозарството. Неговите лозја, кои зафаќаат површина од повеќе од 11,75 км, се најобемни од која било од пиемонтските комуни.
1.1 Црвени вина
Главни сорти на грозје се одгледува Барбера, Долчето, Грињолино, Фрејза и Бракето. Вината означени за контролирано потекло (Denominazione di Origine Controllata) кои се произведени од овие сорти се:
* Барбера д’Асти
* Барбера дел Монферато
* Пиемонте Барбера
* Монферато Долчето
* Фрејза д’Асти
* Грињолино д’Асти
* Пиемонте Бракето
1.2 Бели вина
Грозјето Москато Бјанко се одгледува за производство на три вина означени за контролирано потекло:
* Москато д’Асти DOCG
* Асти DOCG
* Пиемонте Москато пасито DOC
Сортите Кортезе и Шардоне се користат за две DOC вина:
* Пиемонте Кортезе
* Пиемонте Шардоне
2 Меѓународни односи
2.1 Збратимени градови - сестрински градови
* Вајнсберг, Германија; збратимени од 2000 година
Гајасан (Северен Гјонхсанг/Јужен Гјонхасанг)

Гајасан, е позната и како планина Гаја и се наоѓа во Гјонгсангбук-до, источна Јужна Кореја . Оваа планина достигнува надморска височина од 1.433 метри. Сместена е во Националниот парк Гајасан, кој е именуван во чест на оваа планина.
Оваа планина има два големи врвови: едниот е врв Сангвангбонг, со висина од 1.430 метри, а другиот, Чулбулбонг, е над 1.433 надморска височина.
1 Поврзано
* Список на планини во Кореја
Лику

Лику ― едно од четиринаесетте села во Ниуе, сместено близу до најисточниот дел на островот. Лежи источно од главниот град Алофи, а неговото население на пописот во 2017 година било 98.
1 Географија
Лику е поврзан со главниот град со пат што поминува низ средината на островот. Исто така е - заедно со Лакепа, шест километри на север и Хакупу, 10 километри на југ - едно од трите села на патот на источниот брег што ги поврзува Вајеа на југ со Муталау на северниот брег.
2 Управување
Лику е една од четиринаесетте изборни единици во Ниуе, која избира еден претставник во Собранието на Ниуе. По општите избори во 2008 година, нејзин претставник бил Покотоа Сипели, кој служел како министер за пошта и телекомуникации, министер за земјоделство, шумарство и риболов и министер за административни услуги.
3 Значајни жители
* Нахега Молифаи Силимака
Апијан

Апијан (II век од нашата ера) ― римски историчар од Александрија. Го напишал делото ''„Римска историја“'' во 24 книги. До денес во целост се зачувани предговорот и единаесет книги, а во фрагменти четири книги. Дава податоци за историите на поедини народи и земји до нивното паѓање под римска власт. Известува за римско-македонските војни, за освојувањето на Македонија од страна на Рим и за односите на Рим со последните македонски владетели.
Апијан, во своите дела ги наведува Македонците и Елините како два посебни ентитета, а тоа се гледа низ повеќе негови написи:
„...Некои илирски племиња, а посебно Скордизите, Медите и Дарданците повторно заеднички ги нападнаа Македонија и Грција, при што ограбија многу храмови, вклучително и храмот во Делфи.“ Илирските војни„Овде почнале неговите (на Антиох Трети, з.м.) отворени недоразбирања со Римјаните затоа што како што одел кон грчките градови повеќето од нив му се приклонувале и ја примале неговата војска бидејќи се плашеле дека ќе бидат окупирани. Но жителите на Смирна и Лампсак, како и некои други што се спротивставиле, испратиле свои амбасадори кај Фламиниј, римски генерал што претходно го порази Филип Петти Македонски во голема битка во Тесалија. Работите меѓу Македонците и Грците биле тесно поврзани во одделни времиња и места, како што прикажав во мојата „Грчка историја’“. Елинска историја„Во оваа книга посветена на сириската историја јас раскажав како Римјаните дојдоа во посед на Сирија и како ја доведоа до состојбата во која денес се наоѓа. Не е лошо да кажеме нешто и за тоа како Македонците, кои владееја со Сирија пред Римјаните, ја освоија истаа оваа земја. По Персијанците, Александар Велики стана владетел на Сирија, како и над народите што таму ги затекнал. Но, тој умрел, оставајќи еден мал син и еден сè уште нероден. Македонците кои биле лојални на расата на Филип, го избрале Аридеј, братот на Александар за крал заради малолетноста на синовите на Александар...“ Сириските војни
Апијан иако бил близок со аристократијата, тој важел за објективен и непристрасен историчар, кој ги прикажувал работите како навистина се.
1 Наводи
Ново Требино

Ново Требино (грчки: Νέα Καρδιά; Неа Кардија) - населба на растојание од 4,5 км северно од центарот на Кожани, што било создадено во 1976 година со присилно преместување на жителите на старото село Требино поради проширување на рударските земјишта на рудникот за лигнит Кајлари-Лерин. Изградено било помеѓу автопатот Егнација и националниот пат Кожани-Лерин и е северно продолжение на Исламли. Тоа е современа населба со нови куќи, паркови, игралишта, градинка, главни улици и продавници. На пописот во 2011 година заедно со Исламли и Синекли тие ја сочинуваат месната заедница Исламли која припаѓа на општинската единица Кожани на Општина Кожани и има население од 502 жители.
1 Наводи
Кенозерски национален парк

Национален парк Кенозерски ( рус |Кенозерский национальный парк) е национален парк на северот на Русија, сместен во Архангелската област. Основано е на 28 декември 1991 година. Во 2004 година, националниот парк доби статус на УНЕСКО - Резерват за Биосфера.
1 Историја
Во 19 век, подрачјето на паркот било поделено помеѓу Пудошка жупанија (западен дел) и Каргополска жупанија (источен дел) до Олонецката губернерија. Во Советскиот Сојуз, по бројните административни промени, подрачјето на паркот било припоено со кон Архангелската област. Во периодот од 50-тите до 80-тите години на минатиот век, како и секаде на рускиот север, областа претрпела голема депопулација, особено сите села помеѓу езерото Љокшмозеро и езерото Кенозеро биле напуштени.
Во 1991 година била донесена одлука за создавање на национален парк во таа област. Сите историски споменици се префрлени во администрацијата во паркот, а дел од нив се и обновени. На 28 декември 1991 година, паркот бил официјално отворен. Вработените во паркот во времето на основањето се состоеле од седум лица. Во текот на 1992 година, бројот на вработени се зголемил на 35 лица, а во 1993 година на 153. Во 2004 година, националниот парк доби статус на УНЕСКО - Резерват за Биосфера.
2 Локација и географија
Националниот парк Кенозерски го окупира југозападниот дел на Плесетската област и северозападниот дел на Каргополската област во Архангелската област, на границата со Карелија. Во северниот дел на паркот се наоѓа езерото Кенозеро, едно од најголемите езера во регионот. Седиштето на паркот се наоѓа во селото Вершињино, на северниот брег на езерото. Реката Кена, главната лева притока на Онега, тече од езерото. Горниот тек на Кена се наоѓа во паркот, како и реката Поха, главната притока на езерото Кенозеро, чиј извор е езерото Похозеро, и долниот тек на главната притока на езерото Похозеро, реката Ундоша.
Во јужниот дел на паркот се наоѓа езерото Љокшмозерои и горниот тек на реката Љокшме, притока на езерото Лаха. Езерата Локшмозеро и Кенозеро се одделени со голем број помали езера, вклучувајќи ги езерото Наглимозеро и Вилно.
Некои области долж границата со Карелија се наоѓаат во сливот на реката Водла и припаѓаат на сливот на Балтичко Море.
3 Туризам
Паркот содржи природни и културни споменици, а исто така е ориентиран кон развој на екотуризам. Голем број патеки за пешачење се отворени во паркот.
Во паркот има неколку споменици на дрвена архитектура. Една од нив е црквата Порженски во западниот дел на паркот, која припаѓа на ансамблот на црквата Свети Ѓорѓи со камбанарија (двете од 18 век) опкружена со дрвен ѕид со порти и кули (1789 година). Селата во близина на црквата се напуштени, а црквата е достапна само преку пешачка патека.
Поминуваат низ паркот двапати. Во јужниот дел, јужно од езерото Љокшмозеро, поминува неасфалтиран пат кој ги поврзува Каргопол и Пудож. И другиот, патот што се одвојува од Онешкиот тракт во северниот дел на паркот, го поврзува Каргопол со Плесецк. Овој пат води до селото Першлакти на езерото Кенозеро, а потоа ги поврзува другите села на езерото Кенозеро.
Орешња

Орешња (|Oreshnjë или ''Oreshnja'')— село во општината Булчица на Дебарската област, источна Албанија.
1 Географија
Селото е сместено во македонската област Голо Брдо. Се наоѓа западно од Големо Окштун и на извесно растојание југозападно од Лешничани. Крај селото тече Окштунска Река, која оди во северен правец.
2 Историја
Сè до 2015 г. селото било во состав на Општина Острени.
3 Поврзано
* Голо Брдо
* Дримколско-голобрдски дијалект
Угра (национален парк)

Угра ( |Национальный парк Угра) е национален парк во централна Русија, сместен во Калушката област, во долината на реката Угра. Основан е на 10 февруари 1997 година за да ги заштити типичните пејсажи на централна Русија. Во 2002 година , беше прогласен за резерват на биосферата на УНЕСКО. Седиштето на националниот парк е во Калуга.
1 Географија
Вкупната површина на паркот е 986 245 км². Се состои од седум кластери групирани во три области,* Северниот дел ја вклучува долината Угра од границата со Смоленската област низводно до селото Курвоскоје. Овој дел се протега низ три реони: Дзержински, Износковски и Јухновски;
* Јужниот дел ја опфаќа долината на реката Жиздра сè до нејзиниот влив;
* Воротиншкиот дел, најмалиот од сите три, го опкружува селото Воротинск.
Некои од цицачите пронајдени во паркот се: лос, дива свиња, срна, европски дабар и бизамски стаорец. Сибирскиот воден крт е загрозен вид што живее во езерските подрачја во рамките на паркот.
2 Туризам
Реките во паркот се популарни за кајак.
Паркот се наоѓа во историското подрачје со значителен број на културни атракции кои вклучуваат манастир Оптина, како и местото на Големата битка на Угра која во 1480 година се одиграал меѓу армиите на Големото Московско Кнежевство и Златната орда .
Ишка

Ишка ― река во средишна Словенија. Дел од речната долина - Ишката Клисура или Ишкиот Кањон (|Iški vintgar) - ја одделува Долна Крањска од Внатрешна Крањска. Реката е долга 31 км. По течението покрај Страхомер, реката следи скоро права линија и се приклучува на реката Љубљаница, и затоа спаѓа во сливот на Сава и Црното Море.
Албано (река)

Албано е поток во Ломбардија, Италија, кој тече низ провинцијата Комо . Се издига од Бокета ди Сомафјуме, во местото Гермасино и се протега на исток низ долината Албано, влегувајќи во езерото Комо кај Донго . Помеѓу општините Гермасино и Донго Албано поминува низ Гарзено .
Најчестите риби се кафеавата пастрмка (и ''Salmo trutta'' morpha ''fario'' и ''S. trutta'' morpha ''lacustris'' ), виножито пастрмка и клен . Фауната од потокот, исто така, вклучува водоземци, како што е огнениот саламандер, и инсекти, како што се поточните еднодневки .
Агоња

Агоња е поток долг 140 км што минува низ италијанските региони Пиемонт и Ломбардија. Тој е лева притока на реката По.
1 Течение
Изворот на реката е во областа помеѓу езерото Орта и езерото Маџоре во провинцијата Вербано-Кусио-Осола. Потоа се влева јужно во провинцијата Новара и минува покрај Боргоманеро и Куреџо. Реката продолжува да тече јужно покрај Калтигнага и Новара. Реката потоа преминува во провинцијата Павија и во областа Ломелина (во местата Кастело д’Агоња и Ломело) и ја добива својата лева притока Ербогноне. Конечно, реката се влева во По кај Балоса Бигли, дел од местото Мезана Бигли, што е близу до границата помеѓу провинцијата Павија и провинцијата Алесандрија.
За време на освојувањето на Италија од Наполеон, Агоња го дала своето име на провинцијата на Кралството Италија со престолнина Новара.
Теменица

Теменица ― река во Словенија. Таа е една од најкарактеристичните реки што тонат на карстниот терен во Словенија.
1 Име
Името Теменица потекнува од архаичната вообичаена именка * ''теменица'' „извор“ (споредбено со полскиот дијалект ''ciemienica'' „извор“, чешкиот ''temenec'' „извор“).
2 Географија
Реката оди под површината двапати. Потекнува од јужниот дел на Савските Ридови. За прв пат тоне во близина на Долење Поникве во неколку дупки . Повторно се појавува во долината Мирна Печ кај изворот Зијало. Тече над земјата до дупка во близина на Горичка Вас, каде тоне по втор и последен пат. Третиот и последен извор на Теменица се наоѓа на Лукња при Пречни. Тече низ полето Карст Залог и се спојува со реката Крка како најголема притока.
Должината на Теменица е 27 км, и нејзината подземна должина е 1.75 км мерено во права линија.
Лажен Димитриј II

Лажен Димитриј II (руски: Лжедмитрий II; починал на 11 декември 1610 година), историски познат како Псевдо-Димитриј Втори, бил втор од тројцата претенденти на рускиот престол кој тврдел дека е Царот Дмитриј Иванович, најмладиот син на Иван Грозни. Вистинскиот Димитриј починал под несигурни околности, најверојатно атентат во 1591 година на деветгодишна возраст во апанажната резиденција на неговата мајка вдовица во Углич.
Вториот Лажен Димитриј првпат се појавиl на сцената околу 20 јули 1607 година, во Стародуб. За него се верува дека бил или син на свештеник или преобратен Евреин и бил релативно високо образован за тоа време. Зборувал руски и полски јазик и бил експерт за литургиски работи. Отпрвин се преправал дека е московскиот болјар Нагој, но под тортура лажно признал дека е Цар Димитриј, по што бил одведен по неговиот зборот и му се придружиле илјадници Козаци, Полјаци и Московјани.
Во текот на годината, Јержи Мнишчек, татко на Марина Мнишехиќ, вдовица на Лажниот Димитриј Први, го „соединил“ со Марина, која за чудо го препознала својот покоен сопруг во овој втор Димитриј. Ова им донело поддршка на магнатите на Полско-литванската Државсна Заедница кои го поддржувале Лажни Димитриј I. Адам Вижниовиецки, Роман Рожињски и Јан Сапиеха одлучил да го поддржи вториот претендент, како и да го снабдуваат со некои почетни средства и 7.500 војници, меѓу нив Александар Јозеф Лисовски, водач на озлогласениот платенички сојуз подоцна познат како Лисовци.
Тој брзо ги зазел Карачев, Брјанск и другите градови, бил засилен од Полјаците и во пролетта 1608 година напредувал кон Москва, уништувајќи ја војската на царот Василиј Шуиски кај Болхов. Ветувањата за конфискација на големо на имотите на болјарите привлкле многу обични луѓе на негова страна. Селото Тушино, дванаесет версти од главниот град, бил претворен во вооружен логор каде Димитриј ја собирал својата војска. Неговите сили првично вклучиле 7.000 полски војници, 10.000 козаци и 10.000 други војници, вклучително и поранешни припадници на пропаднатиот бунт Зебрзидовски. Неговите сили наскоро надминале 100.000 луѓе. Тој го подигнал рангот на друг патријарски славен заробеник, Филарет Романов и ја освоил верноста на градовите Јарослављ, Кострома, Вологда, Кашин и уште неколку други.
Доаѓањето на кралот Сигизмунд III Васа во Смоленск предизвикало мнозинство од неговите полски приврзаници да го напуштат и да се приклучат на армиите на полскиот крал. Во исто време, силна руско-шведска војска под водство на Михаил Скопин-Шуиски и Јакоб Де ла Гарди му пришла на Тушино, принудувајќи го да го напушти логорот маскиран како селанец и да замине во Кострома, каде што му се придружила Марина и тој живеел уште еднаш во кралска држава. Тој извршил уште еден неуспешен напад врз Москва и, поддржан од Дон Козаците, ја вратил зафатеноста низ цела југоисточна Русија. Сепак, тој бил убиен, додека бил пијан, на 11 декември 1610 година од татарското кнежевство, Петар Урусов, кого го камшикувал.
Којца (планина)

Којца — планина висока 1,303 м во ридовите Церкно во Општина Церкно во западна Словенија. Се наоѓа јужно од планината Порезен и на нејзиниот врв се наоѓаат погледи на регионот Церкно и околните врвови.
Планината има исто име со селото Којца во Буково. Селото Којца е најстарата посведочена населба под планината Којца кое порано било и седиште на локалната парохија. Во постари извори, Којца се нарекува ''Кожица''. Се верува дека името на селото потекнува од планината, веројатно потекнува од ''коза'', што значи „коза“, или „планинска коза“.
Под југоисточната падина на планината Којца, во Равне кај Церкно, се наоѓа Равенската пештера, позната по своите арагонитни хеликтити (или ''флос-фери'' ).
Еберштајн

Еберштајн е град во округот Санкт Веит ан дер Глан во австриската сојузна покраина Корушка.
1 Географија
Општината лежи во централната долина Герчиц во подножјето на Сауалпе.
2 Втора светска војна
Питер Пирсон раскажува приказна за регионот на мрежното место на Би-Би-Си „Втора светска војна - Војна на народите“. Тој вели дека сигналниот вод на 5-от баталјон на компанијата Штаб Шервуд Форстерс дошол од Италија во Еберштајн, Австрија во 1945 година и дека''Некаде во областа помеѓу Сент Виет и Нојмарк на крајот застанавме во идилично живописно село наречено Еберштајн.'' ''Тоа беше вид на место што го гледате на австриски разгледници со чиста пенлива река (богата со пастрмка) и зелени ливади полни со диви цвеќиња и крави со ѕвончиња околу вратот.'' ''Тука постоеше замок познат како Шлос Еберштајн.''Тој продолжува да го опишува предавањето во Еберштајн на 30.000 трупи Козаци, со 20.000 коњи, кои војувале на страната на Оската, а многумина тој ги опишува како Украинци. Тие на крајот биле предадени на Црвената армија во Јуденбург како дел од репатријацијата на Козаците по Втората светска војна .
3 Наводи
Бркини

Бркини (|Brkini; |Brkinija) ― ридско подрачје во југозападна Словенија.
1 Географија
На север, Бркини се граничи со реката Река, на југозапад со Матарската Долина (Matarsko podolje), на северозапад со платото Карст, и на југоисток со Јелшанската Долина. Регионот Бркини е поделен меѓу општините Хрпеље-Козина, Пивка, Илирска Бистрица и Дивача. Регионот е долг 25 км, широк 7 км, и зафаќа површина од 180 км2. Неговиот средиштен дел се наоѓа на надморска височина од 700 до 800 м. Средината на регионот е селото Прегарје. Климата е блага, а геолошката основа е флиш, со помал варовнички дел на североисток. Регионот е врска помеѓу Средоземјето и континенталниот дел на Словенија.
2 Име
Се верува дека името Бркини има италијанско потекло поради моделот на наставки. Ова укажува на тоа дека коренот на името (''brk-'') може да потекнува од северноиталијанскиот „bricco“, „bricca“ '(стрмна) падина'. Потеклото од словенската именка брдо е сомнително.
3 Економија
Ридовите Бркини се економски недоволно развиен регион, со главна економска активност од земјоделско одгледување, особено сливи. Многу луѓе од Бркини патуваат кон работа до блиските центри Илирска Бистрица, Подград, Хрпеjље и Козина. За време на Втората светска војна, над една третина од селата во ридовите Бркини биле запалени од италијанските и германските сили поради партизанската активност во областа, што значително влијаела на развојот на регионот. Густината на населението е мала, а луѓето сè уште заминуваат.
Кочна

Кошна со висина од 2,540 м, е втора по височина планина на Камничките Алпи и најзападниот врв на појасот Гринтовец ( |Grintovci ). Неговиот истакнат и лесно препознатлив врв е видлив од далеку. Планината има два врва: повисокиот Језерско Кожна ( ''Језерска Кожна'', 2,540 м ) и блиската долна Кокрска Кочна ( |Kokrska Kočna , 2,520 м ).
1 Име
Оронимот ''Кочна'' е изведен од словенечката именка ''кочна'' „ цирк “, што се однесува на долина со глава налик на амфитеатар, а исто така и на главата на долината со пасишта и шуми во подножјето на планината. Самата заедничка именка ''кочна'' е изведена од словенскиот корен ''* kǫtъ'' 'агол'. Името ''Кочна'' се среќава и како име на населба за блиското село ''Кочна'' и во изведеното име ''Подкочна'' .
2 Појдовни точки
* Згорње Језерско (889 м)
* Камник, Камник Бистрица (601 м)
* Кокра, Преддвор
3 Правци
* 4½-5ч: од Кокра : Патот Сухадолник
* 3ч: од чешката ложа кај Сподње Равни ( |Češka koča na Spodnjih Ravneh ; 1542 м): Патот Кремчар
* 3 часот: од Ложата Зоис кај седлото Кокра ( |Cojzova koča na Kokrskem sedlu ; 1793 м)
* 1ч: од врвот на планината Гринтовец: патот Шпрем
Гуски-лебеди (албум)

„Гуски-лебеди“ е осмиот студиски албум на руската група „Љубезно одбивање“. Презентацијата на дискот се одржала на 9 април 2010 година во московскиот клуб ИКРА.
1 Карактеристично
Овој албум станал прв во последните осум години за колективот, на чии редови им се придружил виолинистот Сергеј Риџенко.
Вториот концерт се одржал во ноември истата година, а во пролетта во студиото на Сергеј Болшаков снимиле демо материјал. Непосредно пред следниот „пресврт“ Суслов се обратил до поетот Аркадиј Семионов, поранешниот текстописец на групата, за помош. Тој напишал текстови за целата предложена музика, но поголемиот дел од добиениот материјал бил одбиен (останале само „Време“ и „Тикирека“). Финализираната програма, наречена „Не заедно“ (од германскиот „Nichtzusammen“), уште еднаш била претставена пред московската јавност. После тоа, започнало снимањето на нов албум.
2 Список на песни
# Марш (02:49)
# Пат (5:25)
# Мурка (4:50)
# Превод (7:57)
# Страдање (3:35)
# Тикирика (4:44)
# Бурјат Морнарот (6:16)
# Блуз (5:55)
# Време (4:15)
# ЛZ (4:04)
# Студија (3:44)
3 Учесници на снимањето
* Роман Суслов - гитара, вокал
* Дмитриј Шумилов - бас гитара
* Павел Карманов - пијано
* Сергеј Риженко - виолина, глас (10)
* Андреј Соловјов - труба
* Михаил Митин - тапани
4 Автори на текстови
* Роман Суслов - 2-5, 7-8, 10
* Аркадиј Семионов - 6, 9
Аркоре

Аркоре е општина во провинцијата Монца и Бријанза во италијанскиот регион Ломбардија, сместена на околу 20 км североисточно од Милано.
Аркоре се граничи со следниве општини: Усмате Велате, Кампарада, Лесмо, Биасоно, Вимеркејт, Виласанта, Конкорецо.
1 Историја
Потеклото на градот не е јасно: според етимологијата на името, веројатно датира од времето на Римската Империја. За да се одобри оваа хипотеза, постојат различни елементи: присуство на центурирања и откривање, во средниот век, на римска мермерна плоча, сега чувана во Археолошкиот музеј во Милано .
Најстарите досега откриени документи датираат од 10 век. Аркоре, во средниот век, било под контрола на ''Пиеве на Вимекарте,'' и е историски документиранo присуство на два манастири, Куќата на понижените во Свети Аполинариј и бенедиктински манастир на Свети Мартин Турски.
До 16 век, неколку благородни семејства ломбарди (Касати, Дурини, Џулини, Висмара, Д'Ада, Барби) започнале да градат многу важни вили опкружени со парк, вклучувајќи ја и Вилата Боромео-д-Ада, Вила ла Казола и Вила Сан Мартино (сегашна резиденција на Силвио Берлускони).
По италијанското обединување (1861 година), преку изградба на двете Железнички станици во Аркоре (првата пред Вила Боромео-Д'Адда, и втората - од друга железничка линија - сместена во ''Каја Бјанка-Бутафава'' ) и воспоставување на бројни индустрии, градот постепено се проширил и денес е еден од најактивните и најголемите градови во Бријанза .
2 Збратимени градови
Аркор е збратимен со:
* Кориналдо, Италија
* Бриж, Белгија