Болното дете (Мунк)

''Болното дете'' (|Det syke barn) е насловот даден на група од шест слики и голем број литографии, суви точки и офорт завршени од норвешкиот уметник Едвард Мунк помеѓу 1885 и 1926 година. Сите снимаат момент пред смртта на неговата постара сестра Јохана Софи (1862–1877) од туберкулоза на 15 години. Мунк постојано се враќа на овој длабоко трауматичен настан во неговата уметност, преку шест завршени слики во масло и многу студии во различни медиуми, во период од повеќе од 40 години. Во делата, Софи обично е прикажана на нејзината смртна постела придружувана од темнокоса, тагувана жена за која се претпоставува дека е нејзината тетка Кeрен; Студиите честопати ја покажуваат со исечена глава. Во сите насликани верзии Софи седи на стол, очигледно страда од болка, потпрена со голема бела перница, гледајќи кон застрашувачката завеса, најверојатно наменета како симбол на смртта. Таа е прикажана со проколнат израз, додека се држи за раце со постара жена во тага, која се чини дека сака да ја утеши, но чија глава е наведната како да не може да поднесе да ја погледне помладата девојка во очи.
Во текот на неговата кариера, Мунк често се враќал и создавал неколку варијанти на неговите слики. ''Болното дете му'' стана на Мунк - кој за малку ќе умреше од туберкулоза и самиот како дете - средство да ги забележи и чувствата на очај и вина дека тој преживеал и да се соочи со чувствата на загуба за неговата покојна сестра. Тој стана опсесивен со сликата и во текот на следните децении создаде бројни верзии во различни формати. Шестте насликани дела беа изведени во период од повеќе од 40 години, користејќи голем број различни модели.
Серијата е опишана како „живописна студија за пустошот на дегенеративна болест“. Сите слики и многу помошни дела се сметаат за значајни за опусот на Мунк. Литографија од 1896 година во црна, жолта и црвена боја била продадена во 2001 година во Сотби за 250.000 долари.
1 Сликите
Секоја слика ја прикажува Софи во профил, како лежи на смртна постела и очигледно има тешкотии со дишењето, што е симптом на напредната, тешка туберкулоза. Таа е потпрена од половината нагоре со голема густа бела перница која делумно крие големо кружно огледало закачено на ѕидот зад неа. Покриена со тешко темно ќебе. Софи има црвена коса и е прикажана како изнемоштена и со болно бледило и празен поглед. Таа гледа кон темната и опасна целосна завеса лево, која многу историчари на уметност ја толкуваат како симбол на смртта.
Темнокоса и постара жена во црн фустан седи покрај креветот на детето и ја држи за рака. Врската меѓу двете се воспоставува преку спојување на нивните раце, кои се позиционирани во точниот центар на секоја работа. Нивниот заеднички стисок обично се прикажува со таков патос и интензитет што историчарите на уметност веруваат дека не само што двете фигури споделувале длабока емотивна врска, туку дека најверојатно биле крвно сродство. Најверојатно жената е тетката на Софи Керен. Некои критичари забележале дека постарата жена е попотресена од детето; Според зборовите на критичарката Патриша Донаху, „Речиси како детето, знаејќи дека ништо повеќе не може да се направи, теши личност која го достигнала крајот на својата издржливост“.
Главата на жената е наведната од болка до таа мера што изгледа дека не може директно да погледне во Софи. Поради ова, нејзиното лице е заматено и гледачот може да и го види само горниот дел од главата. Шише е ставено на масата или во шкафчето лево. Една чаша може да се види десно на нејасно опишаната маса.
Сликите се разликуваат по нивната боја. Белата особено претставуваат во првата од серијата, претстава на заборавот. Подоцна, зелената и жолтата претставуваат како експресивни претстави на болеста, додека во повеќето дела црвените ја претставуваат најдраматичната и физичка одлика на туберкулозата во доцната фаза: кашлање крв.
1.1 Стил
Секое парче од серијата е под силно влијание на конвенциите на германскиот експресионизам, додека многу од нив се силно импресионистички во техниката. Насликаните верзии се изградени од дебели слоеви на импасто боја и обично покажуваат силни широки вертикални потези на четката. Акцентот на вертикалите им дава замаглено чувство на делата и ја додава нивната емотивна моќ, ефект што уметничкиот критичар Мишел Факос го опиша како претставување на гледачот со „сцена доживеана од блиску, но магливо, како да се гледа низ солзи или превез на меморијата“.
1.2 Верзии
Мунк имал само 26 години кога го завршил сликарството од 1885 до 1886 година и не бил доволно сигурен за неговите способности, тој му го дал пробниот наслов ''Студија''. Мунк заврши шест слики со наслов ''Болното дете''. Три се сега во Осло (1885–86, 1925, 1927), другите во Гетеборг (1896), Стокхолм (1907) и Лондон (1907). Тој создал осум студии за суви точки и офорт по неговиот пробив во 1892 година, кога побарувачката за неговата работа растела.
На првата верзија и требаше повеќе од една година да се заврши. Мунк го сметаше за несреќно и фрустрирачко искуство, а платното било обработено и преработено речиси опсесивно. Помеѓу 1885 и 1886 година, Мунк ја насликал, ја исчистил и повторно ја насликал сликата, пред конечно да стигне до сликата со која бил задоволен. Тој често ги спомнуваше делата во неговите списанија и публикации, а тоа е многу ''застапено во неговиот „Потекло на фризот на животот“''. Подоцна напишал дека сликата од 1885 до 1886 година била толку тешка борба што нејзиното завршување означило голем „пробив“ во неговата уметност. Мунк објасни: „Почнав како импресионист, но за време на насилните ментални и витални конвулзии во периодот на Бохем, импресионизмот ми даде недоволно изразување - морав да најдам израз за она што ми го разбрануваше умот. Првиот прекин со импресионизмот било Болното дете - барав изразување (Експресионизам).“Шесте насликани верзии се:* 1885–1886, Национална галерија, Осло. Импресионистички и доминирани силни вертикални потези со четка, составени претежно од бели, сиви и зелени. Малите површини подоцна беа премногу обоени.
* 1896, Музеј на уметност, Гетеборг. Завршено додека Мунк живеел во Париз. Претежно зеленило и побогата палета, иако потенки потези со четка.
* 1907 година, галерија Тиел, Стокхолм. Провизија од шведскиот финансиер и колекционер на уметнички дела Ернест Тиел. Тиел, исто така, нарачал од многу бараниот Мунк, портрет на идолот на банкарот Фридрих Ниче, чии дела подоцна ги превел на шведски.
* 1907 Тејт, Лондон. Доказ дека ова дело е исто така нарачано од Тиел. Извесно време се веруваше дека оваа слика е погубена во 1916 година. Делото било во Ликовна Галерија, Дрезден до 1928 година.
* 1925 или порано. Музеј на Мунк, Осло. Датирањето на сликата е неизвесно; некои историчари на уметност предложија датум за завршување уште во 1916 година. Подоцнежниот датум од 1925 година се заснова на годината на нејзиниот прв преживеан запис; фотографија направена во студиото на Мунк.
* 1927 или порано. Музеј на Мунк, Осло.
1.3 Материјали за сликање
Британски и норвешки научници ја истражувале сликата во Национална галерија, Oslo. Анализата на пигментот откри обемна палета која се состои од пигменти како што се оловно бел, цинк-бел, вештачки ултрамарин, вермилион, црвено езеро, црвен окер, смарагд зелена, хром жолта, цинкова жолта и кобалтно сина боја.
2 Теми
Во 1930 година, Мунк му напиша на директорот на Националната галерија во Осло, признавајќи дека „Што се однесува до болното дете, тоа бил периодот што јас го сметам за доба на перницата. Многу сликари правеа слики од болни деца на нивните перници.“ Мунк мислеше на распространетоста на туберкулозата во тоа време; современите претстави на болеста може да се видат во делата на Ханс Хејердал и Кристијан Крог.
3 Прием
Кога оригиналната верзија од 1885 до 1886 година за прв пат била изложена на есенската изложба во Кристијанија во 1886 година, таа била исмејувана од гледачите и предизвика „вистинска бура од протести и огорченост“ од критичарите кои беа вознемирени од неговата употреба на импресионистички техники, неговото навидум напуштање на линијата. и фактот дека сликата се чинеше дека е недовршена. Многумина сметаа дека е незадоволително што клучниот пасус во сликата - женските споени раце - не бил добро детален, нема линии за да се опишат нивните прсти, а централниот дел во суштина се состои од капки боја. Во одбрана, Мунк рече: „Јас не го сликам она што го гледам, туку она што го видов“.
Изложбата ја рецензира критичарот Андреас Оберт, кој напиша: „Во Мунк има гениј. Но, постои и опасност да отиде кај кучињата... Поради оваа причина, заради самиот Мунк, би сакал неговото Болно дете да биде одбиено... Во својата сегашна форма оваа „студија“ е само отфрлена полупротриена скица.“
Повеќе од 40 години подоцна, нацистите ги оценија сликите на Мунк за „дегенерирана уметност“ и ги отстранија од германските музеи. Делата, во кои била вклучена верзијата на ''Болното дете'' од галеријата во Дрезден од 1907 година, беа однесени во Берлин на аукција. Норвешкиот трговец со уметнички дела Харалд Холст Халворсен купи неколку, вклучувајќи го ''и Болното дете'', со цел да ги врати во Осло. Сликата од 1907 година била купена од Томас Олсен во 1939 година и донирана на галеријата Тејт.
4 Наследство
На 15 февруари 2013 година, четири норвешки поштенски марки беа објавени од Постен Норге, репродуцирајќи слики од уметноста на Мунк за да ја одбележат 150-та годишнина од неговото раѓање. За дизајнот на печатот од 15 круни користен е крупен кадар на главата на детето од една од литографските верзии.