Единаесет цезари

''Единаесет цезари'' — низа од единаесет портрети до појас на римски цареви, направени од Тицијан во 1536-1540 година за Федерико II, војводата од Мантова. Овие слики биле меѓу неговите најпознати дела, вдахновени од ''Животите на цезарите'' од Светониј. Сликите на Тицијан првично биле сместени во нова просторија во Палацо дукале ди Мантова. Бернардино Кампи додал дванаесетти портрет во 1562 година.
Портретите биле копирани од фламански гравери кон крајот на 16 и почетокот на 17 век, кои додале гравури на дванаесет римски царици. Помеѓу 1627 и 1628 година сликите му биле продадени на Чарлс I од Англија од Винченцо II Гонзага, а кога Кралската збирка на Чарлс I била разбиена и продадена по неговото погубување од страна на Англискиот комонвелт, ''Единаесетте цезари'' преминале во 1651 година во збирката на Филип IV од Шпанија. Сите овие слики биле уништени во катастрофалниот пожар во Кралскиот Алказар во Мадрид во 1734 година, а сега се познати само од копии и гравури.
1 Историја
Во 1536 година Тицијан добил нарачка да наслика единаесет портрети за ''Габинето деи Цезари'' (понекогаш ''Камерино деи Цезари'', „Кабинетот на Цезарите“), една соба во новиот апартман во Палацо Дукале ди Мантова дизајнирана од Џулио Романо, со декор вдахновен од древната историја . Апартманот, ''Appartamento di Troia'' („Тројански апартман“), го добил името по темата на главната просторија. Портретите на Тицијан биле вдахновени од извештајот на Светониј за ''Животите на дванаесетте цезари'' и информирани од студијата на Тицијан за античките медали и бисти. Димензиите на просторијата дозволувале три портрети на секој ѕид, но прозорецот на западниот ѕид значело дека само единаесет слики да бидат вклучени во декоративната шема. Портретите на Тицијан биле завршени непосредно пред смртта на војводата Федерико во август 1540 година. Романо подоцна додал портрет на дванаесеттиот цар Домицијан, прикажан на друго место.
Царевите биле прикажани во класични пози, облечени во оклоп и лелеава облека, придружени со разни предмети како што се мечеви и стапови. Серијата се одвиваше во насока на стрелките на часовникот околу врвот на собата, од Јулиј Цезар на северниот ѕид до Тит на западниот ѕид. Романо додаде фрески на таваните; штуко и ниши за врамување на сликите на Тицијан; и серија понатамошни слики на дрвени панели како дадо или ''базаменто'' околу долниот дел од ѕидовите, со сцена од животот на секој император под соодветниот портрет. Некои од делата на Романо, или неговата работилница, дизајнирани да висат под портретите на Тицијан се во британската кралска колекција.
Тицијановите единаесет портрети биле копирани од Бернардино Кампи во 1561 година за Франческо Фердинандо д'Авалос, управител на Милано. На единаесетте портрети на Тицијан, Кампи го додал дванаесеттиот цезар, Домицијан, во 1562 година, по портретот на Романо. Кампи се навраќал на темата неколку пати, сликајќи уште најмалку четири комплети за други нарачатели.
Цртежите на повеќето изворни дела на Тицијан (но испуштајќи го западниот ѕид) ги направил Иполито Андреаси за Јакопо Страда околу 1568 година. Портретите биле гравирани од Егидиј Саделер II и објавени во Антверпен околу 1593 година, а потоа повторно објавени од Маркус Саделер околу 1625 година. И двајцата биле дворски уметници на царот Рудолф II во Прага. Граверите додале дванаесет придружни царици - единаесет сопруги и мајката на Отон, Албија Теренција - врз основа на портрети на Џулио Романо . Секој гравиран портрет е придружен со поема на латински. Гравурите се важен извор за деталите на ренесансниот оклоп, вклучувајќи примери што му се припишуваат на Филипо Негроли.
Збирката Гонзага, вклучувајќи ги и сликите на Тицијан, му била продадена од Винченцо II Гонзага на Чарлс I од Англија во 1628 година, но Кралската збирка на Чарлс била разбиена и продадена на аукција од Англискиот комонвелт. Портретите на Тицијан биле продадени за 1.200 фунти во 1651 година и биле купени од шпанскиот амбасадор Алонсо де Карденас, дејствувајќи во име на дон Луис Мендез де Харо, кој му ги подарил на Филип IV од Шпанија.
Тицијановите портрети биле изложени во Кралскиот Алказар во Мадрид, заедно со другите портрети од Тицијан и Тинторето, каде што ''Галеријата дел Медиодија'' (Јужна галерија) станала позната како ''Galería de Retratos'' (Галерија на портрети). Тие биле изгубени во катастрофалниот пожар што го уништил Алказар во 1734 година.
2 Галерија
Комплет гравури според оние на Егидиј Саделер II (Антверпен околу 1593, и подоцнежните изданија), според изгубените слики на Тицијан.
3 Поврзано
* Список на дела од Тицијан