procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Врезница

Врезница или врежница — алатка за рачно врежување на внатрешни навои со помали пречници. Главни делови на врезницата се: делот за режење, врат и четириаголник за држачот. Рачните врезници обично имаат 3 или 4 острици. Навоите рачно се врежуваат со гарнитура врезници (најчесто 3 врезници), чиј редослед е означен на рачките, со цртички околу крајот:
* I врезница, има најмал пречник, а навојот нема целосен профил, забите се засечени, така што врезницата има конусен облик по целата должина на работниот дел. По крајот на рачката се наоѓа една цртичка.
* II врезница има конус само на почетокот, а навојот има облик што е веќе блиску до целосниот профил што го изработува. По крајот на рачката се наоѓаат две цртички.
* III врезница има конус само на врвот, а забите имаат облик на целосен профил на навојот што се прави. Нема ниту една цртичка по крајот на рачката.
Обичните држачи за врезници обично имаат 3 или 4 четириаголни отвори, а еден отвор се поставува на четириаголникот на врезницата. Универзалните држачи за врезници можат да ја променат големината на четириаголникот, така што овие држачи можат да држат неколку различни димензии на врезниците.
1 Постапка за работа
Пред да почнување со режење на навојот, треба да се дупне дупка со сврдел со соодветен пречник, според таблицата во прирачникот или од таблицата на задната страна на шублерот:
* нецелосни (слепи) проврти се дупчат 1 до 3 mm подлабоко од должината на навојот, за да не се скрши врезницата;
* при врежувањето навои со врезници од комплет од 3 врезници, најпрво се врши врежување со првата врезница, така што таа се поставува нормално на отворот, за да не се добие кос навој;
* при врежување навој, врезницата се врти со помош на држачот за половина вртење во насока на режење, а потоа се враќа во спротивна насока за да се скрши струготината;
* при врежување навој во мек материјал, потребно е одвреме-навреме да се извади врезницата и да се исчисти дупката од струготини, особено кај подлабоки и слепи отвори;
* при врежување навој потребно е повремено да се врши подмачкување на врезниците за да се намали триењето и да се олесни режењето и да се добие фин и мазе навој.
1.1 Таблица со потребните отвори пред врежување
Метрички навој
Навој, Сврдел за отвор
М3 × 0,5, 2,5 мм
М4 × 0,7, 3,3 мм
М5 × 0,8, 4,3 мм
М6 × 1,0, 5,2 мм
М7 × 1,0, 6,1 мм
М8 × 1,25, 6,9 мм
М8 × 1,0, 7,1 мм
М10 × 1,5, 8,7 мм
М10 × 1,25, 8,9 мм
М10 × 1,0, 9,1 мм
М12 × 1,75, 10,5 мм
М12 × 1,5, 10,7 мм
М14 × 2,0, 12,2 мм
М14 × 1,5, 12,7 мм
М16 × 2,0, 14,2 мм
М16 × 1,5, 14,7 мм
Пречникот на отворот се однесува на 75% од длабочината на сврделот
2 Поврзано
* Нарезница
* Навој
Венера во крзно (филм од 2013)

„Венера во крзно“ (француски: ''La Vénus à la fourrure'') – филм на режисерот Роман Полански од 2013 година, снимен по сценариото на Дејвид Ив (David Ives) и Полански, засновано врз истоимената драма на Ив. Главните улоги ги играат: Емануел Сење (Emmanuelle Seigner) и Матје Алмарик (Mathieu Amalric). Во 2013 година, на Канскиот филмски фестивал, филмот бил номиниран за „Златната палма“, а следната година Полански ја освоил наградата „Цезар“ за најдобар режисер.
1 Синопсис
Откако по целодневната аудиција, останува сам во еден париски театар, Тома се јавува на телефон и некому му се жали дека не може да најде главна глумица за претставата која сака да ја режира, зашто ниедна од кандидатките не е доволно добра. Штотуку се подготвува да си оди дома, во театарот се појавува Ванда, бесрамна и дрска, но многу одлучна жена. Таа е олицетворение на сето она што го мрази Тома: таа е примитивна, глупава и не бира средства за да ја добие улогата. Бидејќи нема избор, Тома решава да ѝ ја додели улогата, а потоа е воодушевен од нејзината преобразба...
Благој Самоников

Благој Самоников (, — , ) — македонски поет.
1 Книжевно творештво
Благој Самоников е автор на поетските книги.:
*''Големиот град'', 1982
*''Погрешна претстава'', 1986
*''Сомотска пустина'', 1993
*''Книга без посвета'', 1999
*''Патување за Итака'', 2004
*''Вистини без искуство'', 2007
*''Неизносена ведрина'', 2010
2 Награди
* 2010 - Награда „Ацо Шопов“
Црква „Пресвета Богородица Лагудјани“

Пресвета Богородица Живоносен Извор (|Ζωοδόχος Πηγή) или Народоводителка (''Λαοδηγήτρια''), позната и како „Пресвета Богородица Лагудјани“ или „Лагудату“ (''Παναγία Λαγουδιανή, Λαγουδάτου'') — црква во градот Солун, Егејска Македонија. Влегува во состав на Солунската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата се наоѓа во Горниот Град, на раскрсницата на улиците „Олимпиада“ и „Јулијанос“. Изградена е на местото на византиски женски манастир со истото име, веројатно основан во XIV век како метох на манастирот Влатадон. Името веројатно се должи на ктиторот Лагудјатис или Лагудатис. Во османлиско време се нарекувал ''Тавшан-манастир'' (''Tavşan Manastır''), што значи ''Зајачки манастир''.
Храмот го добил денешниот изглед со целосна реконструкција на почетокот на XIX век, финансирана од трговецот Јоанис Кафтанѕоглу. Градбата претставува трикорабна базилика со женска црква, типична за своето време. Од југ има прилепен параклис со аркаден покрив, во кој има свет извор. Царските икони „Христос Седржител“ (1806), „Богородица Сеецарица“ (1806), „Свети Јован Богослов“ (1806), „Свети Давид Олимписки“ (1806), „Свети Никола на престол“ (1809) и „Свети Атанасиј“ (1809) се дело на Давид Зограф.
1 Поврзано
* Солунска епархија
Заоблен електронавој

Заоблен електронавој или Едисонов навој — навој што се користи за приклучоци на електрични светилки и електрични осигурувачи. Заоблениот електронавој се означува со буквата E, а номиналниот пречник на навојот ''d'' во mm, E 27 (во Европа).
Ознака, Напон ( V ), Голем пречник, Назив, Меѓународна електротехничка комисија (IEC)]
E05 ﻿, 018 ﻿, 0 5 мм, Лилипутански Едисонов навој (LES), IEC 60061-1 (7004-25)
Е10, 030 ﻿, 10 мм, Минијатурен Едисонов навој (MES), IEC 60061-1 (7004-22)
Е11, ﻿, 11 мм, Мини канделабра Едисонов навој, IEC 60061-1 (7004-06-1)
Е12, 120, 12 мм, Канделабра Едисонов навој (CES), IEC 60061-1 (7004-28)
Е14, 240, 14 мм, Мал Едисонов навој (SES), IEC 60061-1 (7004-23)
Е17, 120, 17 мм, Среден Едисонов навој (IES), IEC 60061-1 (7004-26)
Е26, 120, 26 мм, Среден (еден инч) Едисонов навој (ES или MES), IEC 60061-1 (7004-21A-2)
Е27, 240, 27 мм, Среден Едисонов навој (ES), IEC 60061-1 (7004-21)
Е29, 240, 29 мм, Поголем Едисонов навој (ES)
E39, 120, 39 мм, Голема Едисонов навој (GES)
Е40, 240, 40 мм, Голем Едисонов навој (GES), IEC 60061-1 (7004-24)
Дечин

Дечин (чешки: ''Děčín'' ; германски: ''Tetschen'', 1942–45: ''Tetschen–Bodenbach'') — град во Устечкиот крај во Чешката Република. Има околу 47.000 жители. Таа е 6-та по големина општина во државата по површина.
Руднице на Лаба

Руднице на Лаба (чешки: ''Roudnice nad Labem''; германски: ''Raudnitz an der Elbe'') — град во областа Литомежице во Устечкиот крај во Чешката Република. Има околу 13.000 жители. Лежи на левиот брег на реката Елба, 40 километри северно од Прага. Центарот на градот е добро сочуван и е заштитен со закон како урбана споменична зона.
Челичен патен мост кој датира од почетокот на 20 век се протега на Елба во Руднице на Лаба. Неговиот средновековен претходник бил третиот најстар камен мост во Бохемија (по Прага и Писек) и првиот мост што ги поврзувал двата брега на реката. Градот има замок од доцно романескно потекло, сега реконструиран во барокен стил.
Аретуза Лови

Бруно Тутида Насименто попознат како Аретуза Лови(, ) — бразилски поп пејач и драг квин.
1 Дискографија
1.1 Албуми
* Mercadinho (2018)
* Borogodó (2022)
1.2 Спотови
Спот, Година, Режисер
'' Striptease '', 2012, Thales Sabino
''Amor Amigo '', 2014, Leocádio Rezende
'' Nudes '', 2016, Felipe Abe,Nelson Sheep
''Catuaba'', 2016, João Monteiro
'' Vagabundo '', 2017, João Monteiro,Fernando Moraes
'' Joga Bunda '', 2018
'' Pac Pac '', 2018, Phill Mendonça
'' Arrependida '', 2018, João Monteiro,Fernando Moraes
'' De Levin '', 2018, João Monteiro,Fernando Moraes
'' Movimento '', 2018, Felipe Sassi
'' I Love You Corote '', 2020, Rafael Carvalho
'' Colarzinho de Miçanga'', 2021, Ernnacost,Lucas Sá
'' Pessoa Certa'', 2021, Jotta A
''Te Dar (Amor)'', 2021, Bruno Arrivabene
'' Swing Louco '', 2022, Paulo Augusto Mendes
'' Denguinho '', 2022, Paulo Augusto Mendes
''Baião de Dois'', 2022, Sillas H e Vini Poffo
''Acelerou'', 2024, Bruno Arrivabene,Vitin Allencar
Бжецлав

Бжецлав (чешки: ''Břeclav''; германски: ''Lundenburg''; унгарски: ''Leventevár'') — град во Јужноморавскиот крај на Чешката Република. Се наоѓа на реката Дија, околу 50 километри југоисточно од Брно, на границата со Австрија и во близина на границата со Словачка. Има околу 24.000 жители. Бжецлав е важен граничен и железнички премин со меѓународно значење.
1 Етимологија
Името на градот потекнува од чешкото име на основачот на локалниот замок, војводата Бретислав I. Поранешното германско име веројатно потекнува од името на словенското племе кое живеело во областа.
2 Географија
Бжецлав се наоѓа на 55 километри југоисточно од Брно на границата со Австрија. Се граничи со австрискиот град Бернхардштал. Бжецлав се наоѓа на 10 километри северозападно од словачката граница кај Кути и околу 100 километри северно од австрискиот главен град Виена.
Бжецлав се наоѓа во низината на Долно Моравската долина во најтоплиот дел на земјата. Лежи на реката Таја. Во јужниот дел на општинската територија има дива густа шума составена од листопадни дрвја.
3 Наводи
Василе Димески

Василе Димески (, – , ) — македонски поет, драмски писател, критичар, есеист.
1 Животопис
Василе Димески е роден во 1946 година во Прилеп, каде што завршил средно образование, а Филозофски факултет, група Историја на југословенските книжевности завршил во Скопје. Паралелно со студиите работел прво како соработник, а потоа и како уредник на културната страница во весникот „Студентски збор“. Кога се вратил во Прилеп се вработил како професор по македонски јазик во електромашинскиот училиштен центар „Ристе Ристески-Ричко“, каде што го поминал поголемиот дел од работниот век.
2 Книжевно творештво
Василе Димески е автор на поетските книги.:
*''Бакарни ѕвона'', 1982
*''Изместена земја'', 1999
*''Сеопшта песна'', 1999
*''Тука запира сè'', 2001
*''Аксиј сè уште тече'', 2003
*''Градови паѓаат за тебе'', 2007
*''Немаше град'',
*''Дрво што оди'',
*''Не е ноќ дури те памтам'',
*''Татко мој, татко мој'',
*''Прикрепи ми ја ракава мајко'',
*''Седмиот ден'',
*''Ноќва душава си ја изедов''
Ги има објавено и драмските книги:
*''Квадратура на кругот'',
*''Војводата од пусто турско'',
*''Условен рефлекс'',
*''Крвавиот ангел“ (со драмите ''Страданијата за За-Зо Кулибан'', ''Да, Госпоѓо Фирер'' и ''Враќањето на За-Зо Кулибан“''),
како и книгата полемики
*''Мојата пресметка со нив''.
3 Награди
*Награда „Державин“, 2017, за стихозбирката „Ноќва душава си ја изедов“
*Награда „3 Ноември“ на Град Прилеп, 2017, за достигнувања во областа на книжевноста.
Фризојте

Фризојте (|Friesoythe; затерландски фризиски: ''Ait'' или ''Äit'') — мал град во округот Клопенбург, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа на реката Зесте, околу 25 километри северозападно од окружниот град Клопенбург и 30 километри југозападно од градот Олденбург.
1 Географија
1.1 Местоположба
Градското подрачје се наоѓа во мочурливата низина Хунте-Леда, а само две единици се делумно на ридската област Химлинг.
1.2 Градски единици
Фризојте ги има следниве единици:
+
2 Историја
Во 1227 година, грофот Ото фон Текленбург го направил замокот во Фризојте, кој го направил да биде негова резиденција. Набрзо, земјоделци, трговци и занаетчии се населиле околу замокот. Веќе на почетокот на првата половина на век, Фризојте имал големи трговски врски, што се потврдува со пронајдените над 300 сребрени монети од Келн, Минстер, Оснабрик и други градови, кои биле во оптег до 1235 година. Денешниот град бил опкружен од масивни градски бедеми и долго бил сметан за непробоен. Во 1308 првпат бил споменат како град. Понекогаш градот бил означуван како „ханзин град“ и се верува дека имал ханзини привилегии. Сепак, нејасно е дали некогаш бил официјално член на Ханзата.
Фризојте дели разновидна култура во долносаксонската историја. Многу културни влијание на германска, англосаксонска, холандска, источнофризиска, данска и шведска култура можат да се забележат во градот и граѓаните. Градот има голем број на римокатолички верници и мал број на калвинисти и лутеранци. Порано бил дел од Војводството Олденбург и под власт на Француското Царство во век.
3 Политика
3.1 Градски совет
Градскиот совет се состои од 32 избрани членови. Членовите се избираат на општи избори на секои пет години.
На последните локални избори за Градскиот совет биле добиени следниве резултати:
Партија, 12 септември 2021, 11 септември 2016, 11 септември 2011
CDU, 42,58 %, 13.369, 14 места, 53,09 %, 14.384, 17 места, 61,1 %, 15.481, 20 места
SPD, 49,90 %, 15.668, 16 места, 41,37 %, 11.209, 13 места, 34,5 %, 8.734, 11 места
FDP, 3,19 %, 1001, 1 место, 3,35 %, 908, 1 место, –, –, –
Die Linke, 1,39 %, 435, 0 места, 2,17 %, 589, 1 место, –, –, –
GRÜNE, 2,95 %, 925, 1 место, –, –, –, 4,4 %, 1.104, 1 место
Излезност, 10.774 од 17.889 гласови, 9.348 од 17.337 гласови, 8.719 од 16.501 гласови
60,23 %, 53,91 %, 52,8 %
3.2 Градоначалник
Градоначалник на градот од 2014 година е Свен Штратман (SPD).
;Список на досегашни градоначалници (од 1945 г.)
Име, Почеток на мандат, Крај на мандат
Герхард Вресман, 7 април 1945, 2 февруари 1946
Хајнрих Фогел, 1946, 1948
Хајнц Штуке, 1948, 1953
Герхард Блок, 1953, 28 јули 1967
Хајнрих Олбердинг, 20 октомври 1967, 1 октомври 1972
Фердинанд Клопенбург, 14 ноември 1972, 2 март 1984
Хајнрих Нихаус, 11 април 1984, 14 ноември 1996
Јохан Вимберг, 15 ноември 1996, 31 октомври 2014
Свен Штратман, 1 ноември 2014
3.3 Збратимени градови
Ленинген е збратимен со следниве градови:
* Свебодзин, Полска (од 2005 г.)
4 Познати луѓе
* Хајнрих Тотинг фон Ојта (c. 1330–1397) — теолог и филозоф
* Вилхелм Абелн (1894–1969) — земјоделец и политичар
* Моника Хилкер (р. 1959) — биолог
* Франц-Јозеф Холценкамп (р. 1969) — политичар (CDU)
5 Галерија
Црква „Пресвета Богородица Пројавена“ - Солун

Пресвета Богородица Пројавена (|Παναγία Φανερωμένη) — црква во градот Солун, Егејска Македонија. Влегува во состав на Солунската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата се наоѓа на улица „Аркадиуполи“ бр. 20, во центарот на истоимената населба. Изградбата започнала во 1955 г. од самите мештани, од кои највеќето биле грчки дојденци Мала Азија и Источна Тракија. Во 1961 г. изградбата завршиле и храмот е отворен на 14 мај од митрополитот Пантелејмон Солунски. Името го носи по иконата Богородица Пројавена (Фанеромени) донесена од црквата во долното маало на источнотракиското село Авдими (Учмакдере) од каде дошле Грците. Во 1889 г. црквата била запалена заедно со неколку куќи во подрачјето, но иконата останала и била спасена. Во 1914 г. бегалци од селото се населиле во Солун, понесувајќи ја со себе чудотворната икона. Иконата е поставена во црквата „Св. Агапија, Ирина и Хионија“ подигната во 1920 г., а во 1961 г. е префрлена во истоимената црква.
Новиот храм претставува трикорабна базилика. Внатре има впечатлив владички престол од мермер. Храмот има и параклис „Св. Јоаким и Ана“.
1 Поврзано
* Солунска епархија
Нежна кожа

„Нежна кожа“ (француски: ''La peau douce'') — филм на режисерот Франсоа Трифо од 1964 година. Трифо е автор и на сценариото, заедно со Жан-Луј Ришар (Jean-Louis Richard). Главните улоги ги играат: Жан Десаи (Jean Desailly), Франсоаз Дорлеак (Françoise Dorléac) и Нели Бенедети (Nelly Benedetti). На Канскиот филмски фестивал филмот бил номиниран за главната награда, „Златна палма“.
1 Синопсис
Пјер Лашени е познач издавач на книги и предавач. Тој е во брак со Франка со која ја има десетгодишната ќерка Сабин. Меѓутоа, кога ја запознава стјуардесата Никол, тој почнува вонбрачна врска и никако не може да се одвои од неа...
Црква „Сите Солунски Светители“ - Солун

Сите Солунски Светители (|Αγίων Πάντων εν Θεσσαλονίκη) — црква во градот Солун, Егејска Македонија. Влегува во состав на Солунската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата се наоѓа во населбата Харилау, во дворот на Вишата духовна акадмеија. Сместена е на улица „Николаос Пластирас“ бр. 65.
Храмот е дел од парохијата на „Св. Никола и Св. Димитриј“. Каменот-темелник е поставен во 1994 г. од митрополитот Пантелејмон II Солунски. Црквата е свечено отворена во 2005 г. од митрополитот Антим Солунски. Градбата претставува крстовидна базилика со купола. Проектирана е од архитектот Константинос Хаѕикостас.
1 Поврзано
* Солунска епархија
Црква „Св. Кирил и Методиј“ - Солун (1981)

Свети Кирил и Методиј (|Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου) — црква во градот Солун, Егејска Македонија. Влегува во состав на Солунската епархија на Цариградската патријаршија. Претставува поклонички храм.
Храмот се наоѓа во населбата Пирги на улица „Стратигос Калидопулос“ бр. 2 во средината на истоимениот крајбрежен парк. Каменот-темелник е поставен на 17 јуни 1981 г. од митрополитот Пантелејмон II Солунски, а црквата е осветена во март 1983 г. и свечено откриена на 12 мај 1985 г. во присуство на претседателот Христос Сарѕетакис, 13 митрополити и министри. Првично државата доделила градежно место во универзитетскиот кампус близу стадионот „Кафтанзоглио“, каде на 11 мај 1971 г. митрополитот Леонид Солунски и водачот на хунтата Георгиос Пападопулос го поставиле каменот-темелник. Сепак, храмот почнал да се гради на денешното место десет години подоцна.
Градбата претставува голема крстовидна црква со купола. Изградена е по урнек на цариградската црква „Пресв. Богородица Фароска“ од IX век — времето во кое живееле Кирил и Методиј. Во црквата се чуваат мошти на Свети Кирил, испратени во 1976 г. од папата Павле VI на патријархот Димитриј I, а тој пак ги испратил во митрополијата на нивиот роден град. Во храмаот има копија и на иконата на Богородица Вратарница.
1 Поврзано
* Солунска епархија
Симеон Мони Дамевски

Симеон Мони Дамевски (р. во Скопје) — македонски театарски, филмски и телевизиски глумец.
Тој е директор на Меѓународен фестивал на филмската камера „Браќа Манаки“, веќе неколку години.
1 Филмографија
Година, Филм, Улога
1984, Лет во место ТВ-филм, Гаврил
1984, Го мемираше мојот јастреб ТВ-филм, Војник
1985, Од зад грб ТВ-филм, Гаврил
1985, Јазол ТВ-филм
1994, Пред дождот ТВ-филм, Ѓеорги
1996, 5 мртви на темноцрвеното платно ТВ-филм, Ричард Стриб
2005, Остани исправен ТВ-филм
2010, Пилот ТВ-филм
2013, 409 ТВ-филм, Мажот
2016, Болка на Душата ТВ-серија
2016, Црвената соба ТВ-филм, Милорад
2017, Сечи тука ТВ-филм, Пластичен хирург
2017, Исцелител ТВ-филм, Доктор Златко
2017, Коливо ТВ-филм, Марко
2017, Македонија ТВ-серија
2018, Сведокот ТВ-филм
2018, Еј ТВ-филм
2019, Господ постои, името ѝ е Петрунија ТВ-филм, Инспектор Милан
2019, Неонски срца ТВ-филм, Детектив
2019, Налепница ТВ-филм
2020, Стела ТВ-филм, Тошо
2020, Зоки Поки ТВ-серија, Стоматолог
2020, Хомо ТВ-филм, Вујко
2020, Преспав ТВ-серија, Аљоша
2022, Скриптата ТВ-филм
2022, Снежана на крајот умира ТВ-филм, Продавач на волници
2022-2023, Бистра вода ТВ-серија, Александар
2023, Кома ТВ-филм
2025, Утре наутро ТВ-филм, УС Амбасадор
2026, 17 ТВ-филм, Рецепционер
2026, Утре наутро ТВ-серија, УС Амбасадор
Црква „Св. Ксенија и Св. Нектариј“ - Солун

Света Ксенија и Свети Нектариј (|Οσία Ξένη - Άγιος Νεκτάριος) — црква во градот Солун, Егејска Македонија. Влегува во состав на Солунската епархија на Цариградската патријаршија.
Храмот се наоѓа во населбата Харилау, на улица „„Папанастасиос“ бр 127. Изградена е од 1922 до 1924 г. од грчките доселеници од Мала Азија и претставува нивен парохиски храм. Нејзината изградба ја овозможил претседателот на Првото градежно друштво Епаминондас Харилаос и храмот го нарекол по мајка му Поликсена.
По завршувањето на новиот парохиски храм „Св. Ксенија“ (1967), сместен на улицата „Мараслис“, црквата го добила името „Св. Ксенија и Св. Нектариј“ и станала негов параклис, но продолжила да работи како редовна парохиска црква. Свети Нектари е додаден како покровител бидејќи на ова подрачје живееле многу старостилци, и за да се истакне дека црквата е потчинета на Солунската митрополија. Во 1979 г. црквата е целосно обновена, вклучувајќи ги ѕидовите, покривот и фасадата. Во 1993 г. е изработен резбан иконостас по цена од 5.800.000 драхми, на кој има икона на Света Ксенија од 1945 г. Во 2013 г. се извршени нови подновителни зафати.
1 Поврзано
* Солунска епархија
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Солун (XVI век)

Свети Ѓорѓи (|Αγίου Γεωργίου) — црква во градот Солун, Егејска Македонија, метох на светогорскиот манастир Григоријат.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа недалеку на запад од Ротондата, на улица „Апостолос Павлос“.
2 Историја
Откако Османлиите завладеале со градот, тие го претвориле храмот „Св. Архангели“ (Ротонда) во џамија. „Св. Ѓорѓи“ е изградена во 1591 г. и во неа се пренесени сите свети работи и иконите од „Св. Архангели“. Првично била под управа на Солунската епархија и му припаѓала на мал манастир. Во 1700 г. преминала под манастирот Григоријат на Сета Гора, станувајќи негов метох. Во 1758 г. солунскиот митрополит Гаврил III го потврдил правото на сопственост на Григоријат врз „Св. Ѓорѓи“, но црквата постепено пропаднала поради негрижа. Во 1815 г е направена основна обнова. Денес црквата е наполно обновена градба без архитектонски забележителности.
3 Поврзано
* Солунска епархија
Манастир „Успение на Пресвета Богородица“ - Арсакли

Успение на Пресвета Богородица (|Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Πανοράματος) — женски манастир кај солунското предградие Арсакли, во составот на Солунската епархија на Цариградската патријаршија.
Манастирот е основан во 1957 г. На почетокот на XXI век имал околу 60 монахињи. Главната манастирска црква е посветена на Богородица Ослободителка (Панагија Елевтеротрија)
1 Поврзано
* Солунска епархија
Младински водачи

Младински водачи ― личности кои се активни на полето на младинската работа.
Младинските водачи, воспитувачот или советникот за млади не се исти како лицата на име Дете и младински работници во Канада и Соединетите Држави, кои се терапевтски младински работници. Тие се, исто така, младински работници, или работници за поддршка на младите.
Кога дејствуваат во младинските заедници, тие се нарекуваат младински работници на заедницата.
1 Обука
Во неколку земји поминуваат посебни обуки за да се вработат.
На пример за непрофесионални младински водачи:
* Во Обединетото Кралство, може да се бара Национална стручна квалификација или стручно поврзана квалификација, Ниво 2 или 3 (тоа ја замени обуката за RAMPs).
* Во други земји како Германија или Франција, работодавачот може да бара специфични сертификати („JuLeiCa“ во Германија и „BAFA“ во Франција, повисоки се професионални програми за постдипломски студии).
За професионални младински работници, студиските програми за професионална квалификација се нудат од универзитетите или колеџите за високо образование.
2 Поврзано
Младински работници, младински работници во заедницата, младинска работа д-р Мухамед Сауд исто така се смета за младински активист.
3 Наводи
Црква „Св. Стилијан“ - Солун

Свети Стилијан Пафлагонски Детепазител (|Αγίου Στυλιανού) — црква во градот Солун, Егејска Македонија. Влегува во состав на Солунската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата се наоѓа на територијата на Солунскиот универзитет, меѓу улиците „Егнатија“ и „Етники Амина“. Камен-темелникот е поставен на 27 февруари 1938 г. Градежните работи се забавиле поради избувнувањето на Грчко-италијанската војна во 1940 г. На 27 декември 1943 г. е одржана првата свечена литургија. Храмот е отворен на 26 ноември 1946 г. (денот на Свети Стилијан Пафлагонски) од митрополитот Генадиј Солунски.
Храмот е дело на истакнатиот архитект Аристотелис Захос, а со изведбата раководел архитектот Орестис Хаѕиангелу. Црквата е крстокуполен храм во византиски стил. Живописан е од познатиот зограф Поликлитос Ренгос. Главен покровител бил солунскиот адвокат Григориос Карипис, кој дал со 40.000 драхми и светогорските манастири, кои подариле 5.000 драхми.
1 Поврзано
* Солунска епархија
Тивко место

„Тивко место“ (англиски: ''A quite Place'') – филм на режисерот Џон Красински (John Krasinski) од 2018 година, снимен по сценариото на Брајан Вудс (Bryan Woods) и Скот Бек (Scott Beck). Главните улоги ги играат: Емили Блант (Emily Blunt), Џон Красински (John Krasinski), Милисент Симондс (Millicent Simmonds) и Ноа Џуп (Noah Jupe). Филмот бил номиниран за неколку награди, како: „Оскар“ за најдобра монтажа на звукот, „Златен глобус“ за најдобра оригинална музика итн.
1 Синопсис
Татко (го игра Красински) и мајка (ја игра Блант) се обидуваат да преживеат и да ги одгледаат децата (ги играат Симондс и Џуп) во еден апокалиптичен свет населен со слепи чудовишта кои имаат извонредно добар слух со чија помош ги ловат луѓето...
Ст. Јохан во Понгау (округ)

Ст. Јохан во Понгау (германски: ''Bezirk St. Johann im Pongau'') — административен округ (''Бецирк'') во сојузната покраина Салцбург, Австрија и во склад со регионот Понгау. Површината на округот е 1.755,37 км², со население од 77.872 (15 мај 2001 година) и густина на населеност 44 лица на км². Административен центар на округот е Санкт Јохан во Понгау.
1 Административна поделба
Округот е поделен на 25 општини, од кои три се градови, а седум од нив се пазарни градови.
1.1 Градови
# Бишофсхофен (10.087)
# Радштат (4.710)
# Ст. Јохан во Понгау (10.260)
1.2 Пазарни градови
# Алтенмаркт во Понгау (3.486)
# Бад Хофгаштајн (6.727)
# Вагрејн (3.127)
# Верфен (3.085)
# Гросарл (3.634)
# Ст. Веит во Понгау (3.330)
# Шварзах во Понгау (3.526)
1.3 Општини
# Бад Гастајн (5.838)
# Верфенвенг (766)
# Голдег (2.216)
# Дорфгаштајн (1.649)
# Ебен во Понгау (2.005)
# Клајнарл (743)
# Мулбах на Хочкониг (1.629)
# Пфарверфен (2.174)
# Ст. Мартин на Тененгбирге (1.406)
# Унтертауерн (453)
# Филцмос (1.352)
# Флахау (2.625)
# Форстау (515)
# Хутау (1.555)
# Хутшлаг (974)
2 Поврзано
* Салцбург
* Салцбург (покраина)
Црква „Сретение Господово“ - Солун

Сретение Господово (|Ιερός Ναός της Υπαπαντής του Κυρίου) — црква во градот Солун, Егејска Македонија. Влегува во состав на Солунската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата се наоѓа во градскиот центар, на раскрсницаа на улиците „Егнатија“ и „Агапинос“, спроти Сводот на Галериј и храмот „Пресв. Богородица Десна“. Во истото подрачје се наоѓал и Јоиловиот манастир, посветен на Богородица, кој на почетокот на XVI век станал метох на манастирот „Св. Анастасија Узорешителница“ на Халкидик. Во 1531 г. Јоиловиот манастир е урнат, но потоа обновен од игуменот „Св. Анастасија“ Теона, кој подоцна станал солунски епископ.
Храмот „Сретение Господово“ е изграден во 1841 г. Градбата претставува трикорабна базилика со дрвен покрив, типична за своето време. Ѕидаријата на источниот ѕид и во долните делови на западниот и јужниот е декоративна со наизменични делкани камења и тули. на северната страна се вградени мермерни фрагменти од римски и византиски скулптури и дел од натпис од 1272 г., на кој е споменат византиски офицер. Внатре трите кораби се поделени со дрвени столбови. Дрвената галерија (женската црква) има потковичест облик и е не само на запад, туку делумно оди и во страничните кораби. Во храмот има вреден резбан инвентар од XIX век.
Царските двери со претстава на Благовештението се од XVI век, дело на мајстор од Критската школа. Иконата на Сретението Господово од 1888 г. е дело на Георгиос Атанасиу од Галачишката школа. В 1843 - 1844 г. на црквата работеле претставници на Кулакиската школа. Димитриос Ламбу ги насликал Михаил Солунски (1843), претставен во архаична облека, и Свети Јован Претеча (1844). Неколку икони од 1844 г. се дело на Константин Ламбу, а карактеристична е неговата икона на Христос Седржител, чие лице е во традицијата на Кулакиската школа, но наборите на облеката се во светогорската традиција. Подоцна, во 1890-тите на храмот работел и друг кулакиски мајстор — Митакос Хаѕистаматис.
1 Галерија
2 Поврзано
* Солунска епархија
Читкушева чешма

Читкушева чешма — историска чешма во градот Велес.
Чешмата се наоѓа во источното маало Прцорек, на раскрсницата на улиците „Јордан Хаџи Константинов Џинот“ и „Прохор Пчински“. До неа има вековен јавор, во центарот на Влашкото Маало околу црквата „Успение на пресв. Богородица“. Изградена е најдоцна на почетокот на XIX век. Обновувана е во 1992 и во 2012 г. со учество на зографот Златко Александровски. Го носи името на семејството Читкушеви кои живееле во близина.
1 Поврзано
* Прцорек
Селска чешма (Велестово)

Селска чешма — чешма во селото Велестово, Охридско. Изградена е во 1891 г. од мајсторот Донглов. На неа е поставена плоча за мештаните загинати во НОБ. Има и вградена релјефна биста на преродбеникот Григор Прличев.
Лудачка кошула (филм од 2005)

„Лудачка кошула“ (англиски: ''The Jacket'') – филм на режисерот Џон Мејбери (John Maybury) од 2005 година, снимен по сценариото на Марк Роко (Marc Rocco) и Мејси Таџедин (Massy Tadjedin). Главните улоги ги играат: Адриен Броди (Adrien Brody), Кира Најтли (Keira Knightley), Крис Кристоферсон (Kris Kristofferson) и Џенифер Џејсон Ли (Jennifer Jason Leigh).
1 Синопсис
Ветеранот од Заливската војна, Џек Старкс, кој страда од амнезија, не може да објасни како се нашол на местото на едно убиство. Затоа, го носат во психијатриска болница каде го лекуваат со експериментална терапија на д-р Томас Бекер, која вклучува таинствени инјекции, сетилна депривација и лудачка кошула. Заробен во болницата, Џек открива дека може да патува во иднината, каде ѝ помага на својата стара познаничка и дознава каква судбина го чека...
Црква „Св. Димитриј“ - Солун (1890)

Свети Димитриј — поранешна црква во градот Солун, Егејска Македонија.
1 Историја
Црквата е изградена за македонското население во градот, тогаш веќе под врховенството на Бугарската егзархија. Отворена е на 8 мај 1890 г. и се наоѓала во Вардарското Маало, спроти Бурмали-џамијата на улица „Зелефхидон“ бр, 11 (денес улица „Антигониди“). Работела во две [[бондрук|бондручни] градби купени во 1887 и 1889 г. во име на егзархот Јосиф I под изговор дека ќе служат за кожарски склад. Потоа во зградите била сместена црквата и основно училиште. Од 1906 г. фигурира во османските дефтери како „бугарска црква“ на улица „Дикили Таш“.
Изгорела во Солунскиот пожар од 1917 г.
2 Поврзано
* Солунска епархија
Манастир „Св. Теодора“ - Солун

Света Теодора (|Ιερά Μονή Αγίας Θεοδώρας) — машки манастир во градот Солун, Егејска Македонија. Влегува во состав на Солунската епархија на Цариградската патријаршија. Сместен е во самиот центар на градот, на улица „Ермис“ бр. 34.
1 Историја
Първите податоци за манастирот ги наоѓаме во житието на Света Теодора Солунска. Кога во 837 г. Теодора пребегала овде за да се замонаши, манастирот бил посветен на Свети Стефан. Според житието, во манастирот имало параклис „Пресв. Богородица“ во кој подоцна е погребата светицата, има гробишта, трапезарија, кујна, конаци, мелница и кладенец. Веројатно бил сличен на црквата „Св. Софија“, но со помали димензии.
По пренесувањето на моштите на Света Теодора на ова место во август 893 г., манастирот е преименуван во нејзина чест. Една од монахињите во него била сестрата на солунския архиепископ од XIV век митрополитот Нил Кавасила и мајка на познатиот познатиот митрополит и богослов
Никола Кавасила. Со потпаѓањето на Солун под османлиска власт во 1430 г. моштите на светицата се осквернавени, но манастирот не е претворен во џамија, останувајќи еден од трите активни солунски манастири со своите 200 монахињи. На турски се нарекувал Кизлар-манастир (''Kizlar Manastir''), т.е. ''Женски манастир''. Од нејасни причини во XVIII век престанал да биде манастир и станал парохиска црква. Цркватата настрадала од пожарот во 1890 г. и уште еднаш во големиот пожар од 1917 година, кога е наполно разурната. Единствено преживеала камбанаријата, изградена на крајот од XIX век. За чудо во пожарот преживеале и моштите на светицата, кои до неговата обнова биле префрлени во „Св. Софија“.
Новата црква почнала да се гради во 1935 г. во близина на старата. Отворена е на 9 мај 1954 г. од митрополитот Пантелејмон Солунски, а моштите на Света Теодора Солунска се пренесени во новиот храм. Во 1957 г. митрополитот Пантелејмон го отворил западното крило на манастирот, во кое има духовно училиште. Од 1974 г. работи како машки манастир, а во 1989 г. во него е основан Центар за хагиографски истражувања на Солунската митрополија. Со сопствени средства манастирот го финансира училиштето-интернат „Свети Антониј“ и издава книги.
2 Метоси
Ова се храмовите во владение на манастирот „Св. Теодора“ како негови метоси:
+, Име, Грчки
црква „Св. Антониј“, Αγίου Αντωνίου
параклис „Св. Никола Транос“, Αγίου Νικολάου του Τρανού
црква „Св. Пантелејмон“, Αγίου Παντελεήμονος
параклис „Пресв. Богородица Елеуса“, Παναγίας Ελεούσης
црква „Св. Давид Солунски“, Οσίου Δαβίδ
3 Поврзано
* Солунска епархија
Црква „Св. Лазар“ - Солун

Свети Лазар (|Αγίου Λαζάρου) — гробишна црква во градот Солун, Егејска Македонија. Влегува во состав на Солунската епархија на Цариградската патријаршија.
1 Историја
Црквата е изградена под името „Св. Павле“ во 1900 г. за македонското население, тогаш под врховенството на Бугарската егзархија. Подигната е на централните македонски гробишта кои се наоѓале до грчките гробишта „Св. Благовештение“ (Евангелистрија). Црквата претставува мал параклис на парцела купена од егзархиската општина. Општината успеала да издејствува ферман за црквата, издаден во името на егзархот Јосиф I. По потпаѓањето на Егејска Македонија под грчкат власт, црквата е преименувана во „Св. Лазар“.
2 Поврзано
* Солунска епархија
Базилика „3 Септември“

Базилика „3 Септември“ (|Βασιλική 3ης Σεπτεμβρίου) — ранохристијанска базилика во градот Солун, Егејска Македонија. Влегува во состав на Солунската епархија на Цариградската патријаршија.
Базиликата се наоѓа на улицата „3 септември“. Градбата е откопана само делумно, а остатокот е под зградата на Меѓународниот саем. Претставува трикорабна базилика. Откопаните монети ја датираат во периодот од 380 до 450 г. Опстанала сè до VII век, кога е срушена во варварските наезди. Црквата е поврзана со соседниот мартириум на Александар од Пидна. Во неа има и киклион — полукружен ходник под жртвеникот со мермерни украси по подот и ѕидовите, поврзан со култот кон мачениците. Точно под олтарот се откриени мермерна урна и кивор со сребрен натпис.
1 Поврзано
* Солунска епархија
ФК Слободен

ФК Слободен Скопје е фудбалски клуб од Скопје. Моментално се натпреварува во Општинска фудбалска лига - Кисела Вода, четвртиот степен на македонската фудбалска пирамида.
1 Историја
Слободен е основан во јуни 2022 година.
Халасана

Халасана (санскрит: हलासन; МАСТ: ''halāsana'') или положба на рало ― превртена асана во хата јогата и современата јога како вежбање. Нејзините варијации вклучуваат Карнапидасана со колената покрај ушите и Супта Конасана со широко раздвоени стапала.
1 Етимологија и потекло
Името Халасана доаѓа од санскритскиот збор хала (हला) што значи „рало“ и асана (आसन) што значи „држење“ или „седење“. Положбата е опишана и илустрирана во ''Сритатваниди'' во 19 век како ''Lāṇgalāsana (Лангаласана)'', што исто така значи положба на рало на санскрит.
Карнапидасана ја нема во средновековните текстови за хата јога. Независно е опишанa во ''Целосната илустрирана книга за јога'' на Свами Вишнудевананда од 1960 година во традицијата на Сивананда Јога, и од ''БКС Ајенгар'' во неговата ''Светлина на јогата'' од 1966 година, што имплицира дека можеби има постаро потекло. Името доаѓа од санскритските зборови карна (कर्ण) што значи „уши“, пид (पीड्) што значи „стискање“ и асана (आसन) што значи „држење“ или „седиште“.
2 Опис
Во положбата се влегува од Сарвангасана (стоилка за раменици), благо спуштајќи го грбот за рамнотежа и поместување на рацете и нозете над главата додека испружените прсти не ги допрат земјата и врвовите на прстите, во подготвителна варијанта на положбата. Рацете потоа може да се поместат за да го поддржат грбот во повертикална положба, давајќи втора варијанта положба. Конечно, рацете може да се испружат на земја подалеку од стапалата, давајќи ја последната положба во форма на традиционално рало.
3 Варијации
При положбата Карнапидасана (положба на притискање уши) или Раџа Халасана (кралска положба на рало) колената се свиткани блиску до главата и фатени за рацете.
При положбата Парсва Халасана (странично рало) телото е вертикално, трупот е искривен на едната страна, а нозете се исправени при што стапалата ја допираат земјата (на таа страна).
При положбата Супта Конасана (аголна-лежечка положба) нозете се што е можно пошироко раздвоени, прстите се на земја, како превртена Упависта Конасана;врвовите на прстите може да ги дофатат палците.
Сите овие варијации може да се изведат како дел од циклусот почнувајќи од Сарвангасана (положба свеќа).
4 Поврзано
* Список на асани
Глукагонолик пептид-1

Глукагонолик пептид-1 (GLP-1) е пептиден хормон долг 30- или 31-аминокиселинска резидуа кој се добива со ткивно-специфични посттранслациска обработка на пептидот проглукагон.
Ендогениот GLP-1 брзо се деградира под дејство на ензимот дипептидил пептидаза-4 (DPP-4), како и неутралната ендопептидаза 24.11 (NEP 24.11) и преку ренален клиренс, што резултира со полуживот од околу 2 минути. Следствено, само 10–15 % од GLP-1 стигнува интактен во циркулацијата, при што неговите плазматска концентрација на гладно изнесува само 0–15 pmol/L. Со цел да се надмине ова, развиени се GLP-1 рецепторни агонисти и DPP-4 инхибитори кои ја зголемуваат активноста на GLP-1. Спротивно на инсулинот и сулфонилуреата, третманот заснован на GLP-1 е поврзан со намалување на телесната тежина и помал ризик од хипогликемија, два важни аспекти за пациентите со тип 2 дијабетес.
Црква „Св. Антониј“ - Солун

Свети Антониј (|Άγιος Αντώνιος) — црква во градот Солун, Егејска Македонија. Влегува во состав на Солунската епархија на Цариградската патријаршија. Црквата е параклис на манастирот „Св. Теодора“.
Црквата се наоѓа во старото грчко маало, на раскрсицата на улиците „Маргаритис Димицас“ и „Филики Етерија“, близу плоштадот „Иподромос“ и црквата „Св. Константин и Елена“. Храмот е изграден во втората половина на XIX век на местото на помала црква. Градбата претставува двокорабна базилика со незачуван трем, украсена со керамопластика. Иконите „Свети Анастасиј Перски“ (1834) и „Света Пулхерија“ се дело на Јоанис Анастасиу од Литохоро.
1 Поврзано
* Солунска епархија
Црква „Св. Пантелејмон“ - Капуџилар

Свети Пантелејмон (|Αγίου Παντελεήμονος Πανοράματος) — средновековна црква кај солунското преградие Капуџилар, Егејска Македонија.
Урнатините на црквата се наоѓаат на планината Хортач северно од Капуџилар, на границата со Пејзаново. Изградена е во доцновизантискиот период како храм на стар манастир. Во внатрешноста се зачувани дел од фреските.
Во 1987 г. црквата е прогласена за споменик на културата.
1 Поврзано
* Солунска епархија
Бишофсхофен

Бишофсхофен (германски: ''Bischofshofen'') — град и општина во округот Санкт Јохан во Понгау во австриската сојузна покраина Салцбург. Тој е важен сообраќаен јазол сместен на железничката линија Салцбург-Тирол и на автопатот Тауерн, главна автопатска рута што го преминува главниот синџир на Алпите.
1 Географија
Бишофсхофен се наоѓа во северните варовнички Алпи, во долината на реката Салзах, околу 50 км јужно од главниот град на државата Салцбург. Опкружен е со масивот Хохкениг на запад, дел од Берхтесгаденските Алпи, Тененските Планини на североисток и Салцбуршките шкрилести Алпи на југоисток.
Општинската област ги опфаќа катастарските заедници Бишофсхофен, Бухберг, Хајдберг и Винкл.
1.1 Населени места во Бишофсхофен:
* Бишофсхофен (7.134)
* Митербергхутен (1.323)
* Лајдерег (488)
* Бухберг (440)
* Кројцберг (263)
* Алпфахрт (149)
* Гејнфелд (109)
* Хајдберг (98)
* Винкл (83)
* Астен (50)
2 Историја
Во неолитот, локалните келтски племиња ископувале бакар и сол во блиските ридови. Подоцна, Келтите биле освоени или асимилирани во проширувањето на Римското Царство, кога областа била инкорпорирана во провинцијата Норикум. Во 3/4 век, римски пат водел од долината Салзах до Радштат на реката Енс.
Во 8 век, баварските племиња го населиле регионот, промовирани од војводите Агилолфинг и бискупот Руперт од Салцбург. Областа Понгау првпат била спомната во акт од 711 година, кога бил основан манастир преку милоста на Салцбуршките архиепископи и благородничкото семејство од Обералм. Словенските племиња подоцна го уништиле овој манастир. Самото село Ховен првпат се појавило во 1151 година. Во 12 век, архиепископот од Салцбург ја подарил денешната црква Свети Максмилијан со распетието на Свети Руберт обложено со злато и скапоцени камења.
Сместено јужно од долината Салцбург Верфен, Бишофсхофен добил пазарни права во 14 век и станал административен центар и резиденција на епископите од Кимзе. Таа опаднала низ турбулентниот 16 век со природните катастрофи, економскиот пад и религиозните војни, што кулминирало со германската селанска војна од 1525–26 година. Повеќе од две третини од локалното население биле протерани за време на контрареформациските мерки поттикнати од принцот-архиепископ гроф Леополд Антон фон Фирмијан од 1731 година наваму. Многу од протестантите од Салцбург пронашле нов дом во Источна Прусија.
Конечно Бишофсхофен повторно се појавил како железнички центар со изградбата на железничката линија Салцбург-Тирол кон крајот на 19 век. Во 1900 година бил подигнат на статус на пазарен град, а градски привилегии добил на 24 септември 2000 година.
3 Наводи
Радштат

Радштат (германски: ''Radstadt'') — историски град и општина во округот Санкт Јохан во Понгау во австриската сојузна покраина Салцбург.
1 Географија
Градот е дел од регионот Салцбург Понгау. Сместен е во долината на реката Енс, во близина на вливот во нејзината притока Таурах, во подножјето на планината Росбранд, дел од Салцбургшките Алпи. На југ, патот оди паралелно со потокот Таурах до Унтертауерн, ски-центарот Обертауерн и преминот Радштадтер Тауерн на 1.738 метри надморска височина, што ја означува границата со регионот Лунгау. На исток, патот Енстал води до Шладминг во Горна Штаерска.
1.1 Населени места во Радштат:
* Лобенау
* Мандлинг
* Радштат
* Хоген
* Швемберг
Јустин (филм од 1969)

„Јустин“ (англиски: ''Justine'') – филм на режисерот Џорџ Кјукор (George Cukor) и Џозеф Стрик (Joseph Strick) од 1969 година, снимен по сценариото на Лоренс Б. Маркус (Lawrence B. Marcus) и Ендрју Сарис (Andrew Sarris). Главните улоги ги играат: Анук Еме (Anouk Aimée), Дирк Богард (Dirk Bogarde), Мајкл Јорк (Michael York) и Роберт Форстер (Robert Forster) Филмот е заснован врз истоимениот роман на Лоренс Дарел од 1957 годоина, кој е дел од циклусот „Александриски квартет“.
1 Синопсис
Дејствието на филмот се одвива во Александрија во 1938 година. Младиот британски учител Дарли се среќава со Пурсворден, служебник во британскиот конзулат, а тој го запознава со Јустин, жената на египетски банкар. Дарли се спријателува со неа и открива дека таа е вмешана во завера против Британците, а со цел да се обезбеди вооружување на еврејското движење на отпорот во Палестина.
Бавина

Бавина (|Σιγανόρεμα, ''Сиганорема'' или ''Καλογέρι'', ''Калогери'', во превод ''Калуѓерска''; до 1969 г. ''Μπέλα Παδίνα'') — река во Костурско, Егејска Македонија, лева притока на Галешово, дел од сливот на Бистрица.
1 Опис
Реката извира во северните делови на Одре, под врвот Караули (784 ), југоисточно од Желегоже. Тече во југоисточен правец и минува северно од Брештени и го дели од месноста Тополка (Левкади). Потоа свртува на исток и се влева во Галешово јужно од Госно.
2 Поврзано
* Костенарија
Црква „Св. Павле“ - Свети Павле (1972)

Свети Павле (|Αγίου Παύλου) — црква во градот Солун, Егејска Македонија. Влегува во состав на Солунската епархија на Цариградската патријаршија.
1 Историја
Храмот се наоѓа во населбата Кастра, во јужниот крај на истоименото маало Свети Павле (Агиос Павлос), до Пашините градини и под булеварот „Охи“. Тамен-темелникот на храмот е поставен во 1919 г. по иницијатива на Солунското добротворно машко друштво и црквата е завршена во 1922 г. по проект на видниот архитект Ксенофон Пеонидис. Денешната црква е подигната во 1972 г. и зафаќа површина од 4.300 м<sup>2</sup>. Во црковниот двор има свет извор со мала пештера, во која според преданијата се криел Апостол Павле кога бил гонет од солунците.
Во 1988 г. општината решила дека црквата треба да се сруши, но по интервенцијата на министерот за Македонија и Тракија, Стељос Папатемелис, таа е оставена. Храмот бил центар на парохијата сè до 1992 г. Истата година почнала изградбата на нов парохиски храм на стотина метри јужно. Во 2013 г. старият храм и зелениот појас пред него се обновени. Црквата е одново живописана, а во олтарот се направени важни интервенции.
2 Поврзано
* Солунска епархија
Ст. Јохан во Понгау

Ст. Јохан во Понгау (германски: ''St. Johann im Pongau'') — град и општина во австриската сојузна покраина Салцбург. Тој е административен центар на округот Санкт Јохан во Понгау.
1 Географија
Градот се наоѓа во долината Салзах на Источните Алпи, помеѓу Салцбургшките Алпи на север, Радштат Тауерн (дел од низата Нидер Тауерн) на југоисток и групата Анкогел (Високи Таури) на југозапад.
Поради својата живописна околина, областа во голема мера зависи од туризмот, алпското скијање во зима и пешачењето во летните месеци. Драматична клисура наречена Лихтенштајнклам се наоѓа јужно од градот. Оваа клисура е долга околу 4 километри и може да се истражи преку патеките што првпат ги изградил принцот Јохан II од Лихтенштајн во 1875 година.
1.1 Населени места во Санкт Јохан во Понгау:
* Ајноден
* Гинау
* Машл
* Планкенау
* Рајнбах
* Ретенштајн
* Ст. Јохан
* Урејтинг
* Халмус
Црква „Св. Евтимиј Солунски“ - Солун

Свети Евтимиј Солунски (|Αγίου Ευθυμίου) — средновековен параклис сместен до црквата „Св. Димитрија“ во Солун, Егејска Македонија. Со својата архитектура и живопис претставува значаен пример на таканаречената палеолошка ренесанса.
1 Историја
Црквата е изградена на крајот на XII век. Претставува трикорабна базилика со подигнат среден кораб, залепена на запад со јужниот дел на источниот ѕид на „Св. Димитрија“. Според натписот од северниот ѕид, ктитори на храмот биле првомајсторот Михаил и неговата сопруга, која била од родот Комнини. Живописот е од 1302/1303 г. Негов автор е Мануил Панселин, воедно автор и на фреските од црквата „Успение на пресв. Богородица“ во Кареја.
2 Поврзано
* Солунска епархија
Четиринаесетти пешадиски македонски полк

Четиринаесеттиот пешадиски македонски полк (|Четиринадесети пехотен македонски полк, порано и ''Четиринадесети пеши македонски полк'') е поранешна воена единица на Бугарската армија која учествувала во двете балкански војни (1912–1913 односно 1913) и двете светски војни (1915–1918 односно 1941–1945).
1 Формирање и развој
Четиринаесеттиот пешадиски македонски полк е формиран со указ од 19 јануари 1889 година. Полкот е составен од Втората и Третата дружина на Тринаесеттиот пешадиски рилски полк, кои соодветно станале Прва и Втора дружина на Четиринаесеттиот пешадиски македонски полк.
Гарнизонот на полкот од 1889 година се наоѓа во западниот бугарски град Радомир. Во 1896 година штабот на полкот е преместен во Софија. Од 1904 година, гарнизонот на полкот се наоѓа во западниот бугарски пограничен град Дупница.
2 Балкански војни (1912–1913)
За време на мобилизацијата на Бугарската армија за Првата балканска војна (1912–1913), Третата и Четвртата дружина од Петтиот дунавски пешадиски полк биле припоени кон Четиринаесеттиот пешадиски македонски полк. Во текот на Првата балканска војна, полкот бил дел од Седмата пешадиска рилска дивизија.
По почетокот на војната, полкот ја преминал тогашната бугарско-османлиска граница и напредувал кон запад, заземајќи ги македонските градови Делчево (тогаш Царево Село) и Кочани, како и други места во Македонија.
Полкот останал во источните предели на Македонија и во текот на Втората балканска војна (1913) водел неколку битки во овие краишта.
3 Прва светска војна (1915–1918)
Полкот учествувал во Првата светска војна (1915–1918) како дел од Втората бригада на Седмата пешадиска рилска дивизија.
Осман Беј

Осман Беј (|Καλλιρρόη, ''Калирои'' или ''Ξηροπόταμος'', ''Ксиропотамос'', во превод ''Сува Река'', до 1969 г. ''Οσμάν Μπέη'' и ''Πίκρι'') — река во Костурско, Егејска Македонија, лева притока на Галешово, дел од сливот на Бистрица.
1 Опис
Реката извира во северниот дел на планината Одре, југозападно од Цакони и североисточно од Желогоже под името Пикри. Тече првично на североисток, па јужно од селото Желин свртува кон југоисток, и така сето време тече напоредно на Бистрица (Белица). Ја прима поголемата лева притока Бодацина и се влева во Галешово западно од градот Рупишта, малку пред нејзиниот влив во Бистрица.
2 Поврзано
* Костенарија