Томаж Хумар

Томаж Хумар (18 февруари 1969 – 10 ноември 2009), со прекарот Гоздни Јожа , бил словенечки планинар. Татко на две деца, Хумар живеел во Камник, Словенија. Завршил преку 1500 искачувања и освоил голем број планинарски и други награди, вклучувајќи го и Златниот пиолет во 1997 година за неговото искачување Ама Даблам.
1 Кариера за качување
Хумар започнал да се качува на 18 години со планинскиот клуб Камник. Кога имал 20 години, бил регрутиран во југословенската армија, искуство што го згрозило. Кога се вратил, избегал во планините. Тој станал широко познат во 1999 година по неговото соло искачување на јужното лице на Даулагири, која се сметала за една од најсмртоносните патишта на Хималаите со стапка на смртност од 40%. Рајнхолд Меснер, кој пробал двапати неуспешно, го нарекол подвигот на Хумар „најважното искачување на деценијата“.
За време на соло обид да се искачил на Нанга Парбат во 2005 година, Хумар останал заробен од лавините и топењето на снег на надморска височина од речиси 6000 метри. По шест дена во снежната пештера, тој бил спасен од екипаж на хеликоптер на пакистанската армија на 10 август 2005 година: потполковник Рашид Ула Баиг и мајор Калид Амир Рана.
На 28 октомври 2007 година, Хумар стигнал до источниот врв на Анапурна I, 8,091 метри, преку рута на крајниот источен крај на јужното лице.
1.1 Несреќа и смрт
На 9 ноември 2009 година, Хумар, кој бил на самостојно искачување преку јужното лице на Лангтанг Лирунг (последен искачено во 1995 година), имал несреќа за време на спуштањето. Тој го контактирал персоналот на неговиот базен камп преку сателитски телефон на денот на несреќата, пренесувајќи дека бил во критична состојба со повреди на ногата, 'рбетот и ребрата и стравувајќи дека ќе починел. Следното утро повторно ги контактирал, само кажал неколку зборови пред да се прекинала линијата. Се сметало дека тој бил на планината на надморска височина од приближно 6,300 метри, но хеликоптер не успеал да го забележи. Неколку дена подоцна неговото тело било пронајдено на надморска височина од 5,600 метри (18,400 стапки).
2 Истакнати експедиции
* 13 ноември 1994: Ганеш V (6770 м), во Ганеш Химал, нова варијација на ЈИ, со Стане Белак-Шрауф
* 6 мај 1995: Анапурна (8091 м), Француска патека, соло искачување (единствената традиционална експедиција во која учествувал)
* 4 мај 1996: Ама Даблам (6828 м), нова рута на северозападна страна, со Вања Фурлан
* 2 ноември 1996: Бобаје (6808 м), прво искачување на врвот, северозападно, нова рута „Златно срце“, соло искачување
* 1 октомври 1997: Лобуче исток (6119 м.), север, нова рута „Зборувајќи за Цампа“, со Јанез Јеглич и Карлос Карсолио
* 9-11 октомври 1997: Пумори (7165 м), ЈИ се соочува со обид за нова рута до 6300 м - потоа по учеството во акцијата за спасување на север стигнал до врвот по нормална рута), со Јанез Јеглич, Марјан Ковач
* 31 октомври 1997 година: Западен врв Нупсе (СЗ, 7742 м.), Западна, нова рута, со Јанез Јеглич (кој починал за време на спуштањето)
* 26 октомври 1998: Ел Капитан (2307 м) Јосемити, трето соло искачување (прво соло од неамериканец)
* 2 ноември 1999: Даулагири (8167 м), нова рута (до 8000 м, без да се достигнел врвот), самостојно искачување
* 26 октомври 2002: Шишапангма, (8046 м), со Максут Жумаиев, Денис Урубко, Алексеј Распопов, Василиј Пивцов
* Јуни 2003: Нанга Парбат (8125 м), неговиот прв обид да се искачи на Нанга Парбат, до околу. 6000 м
* 22 декември 2003: Аконкагва (6960 м.), југ, нова рута со Алеш Кожељ
* Октомври 2004: Јану (7711 м), обид соло до 7000 м
* 23 април 2005: Чолаце (6440 м), СИ второ искачување со нова варијација, со Алеш Кожељ, Јанко Опрешник
* Август 2005: Нанга Парбат (8125 м), обид за самостојно искачување до 7000 метри (со позната акција за спасување на хеликоптер - видете го главниот текст погоре)
* Октомври 2006 година: Барунце (7129 м), ЈИ гребен, соло
* 28 октомври 2007: Анапурна (8091 м), југ, нова рута, соло искачување
* (околу) 8 ноември 2009 година: Лангтанг Лирунг (7227 м), загинал за време на спуштањето.
3 Библиографија
* Томаж Хумар: ''Црна карпа.''''Северозападното лице на Бобаје''. „Американски алпски журнал“, кн. 1997, стр. 17–18
* Томаж Хумар: ''Нупсе западно лице''. „Американски алпски журнал“, кн. 1998, стр. 3–10
* Томаж Хумар: ''Ни немогочих поти''. Мобител, Љубљана 2001 г. (на словенeчки), 207 страници
* Томаж Хумар: ''Нема невозможни начини'' (превод Тамара Собан). Мобител, Љубљана 2001 г., 104 страници