procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Лопањо

Лопањо (италијански: Lopagno) - село и седиште на поранешната истоимена општина во кантонот Тичино, Швајцарија.
Во 2001 година општината била споена со другите, соседни општини Каџало, Ровередо, Сала Капријаска, Тесерете и Ваљо, со цел да се создаде нова и поголема општина Капријаска.
1 Историја
Лопањо за првпат се споменува во 1335 година како ''Лопањио.''
Лопањо, заедно со Каџало и Кампестро, создале градска заедница (''вичинанца'') уште од средниот век. Во 16 и 17 век имало неколку големи преселби од селото. Економијата на селото се засновала на земјоделство, трговија и градежни активности. Жителите на Лопањо биле меѓу водачите на народното востание против властите на Хелветската Република на 26 јануари 1802 година. Од 1952 година, во Лопањо е активен институтот „Дон Орионе“ за грижа на ментално попречените лица.
Капелата „Св. Аполонија“ датира од 16 век и е дел од парохијата Тесерете.
Во 2000 година околу три четвртини од работното население работело надвор од селото.
2 Местоположба
Селото се наоѓа во долината Капријаска на влезот во Вал Кола и вклучува малите селски населби Треџа, Сомацо и Оџо.
3 Историја на население
Историјата на населението е дадена во следниот графикон:
Во шумата

„Во шумата“ е советски цртан филм, создаден во 1954 година од режисерот - аниматор Александар Иванов.
1 Награди
* 1954 година - Награда за најдобар анимиран филм за деца на VIII меѓународен филмски фестивал во Карлови Вари.
2 Заплет
Цртан филм за јазовец кој не сакал да научи како да си набави своја храна и да копа дупки. И еднаш, кога му рекол на својот татко дека многу го боли грбот, тој играјки се изгубил, сфатил колку тоа му треба за да може да преживее. На крајот на краиштата, има толку многу опасности во шумата за такви мали животни како него ... И пред сè - волкот!
3 Креатори на цртаниот филм
сценарио, Георги Скребитски, Вера Чаплин
режисер на сцена, Александар Иванов
производител, Лев Позднеев
дизајнери на производство, Игор Знаменски, Валентин Лалајантс
композитор, Николај Пејко
оператор, Николај Воинов
инженер за звук, Николај Прилутски
технички асистент, Ф. Голдстајн
монтажа, Валентина Иванова
аниматори, Фаина Епифанова, Елизавета Комова, Лидија Резцова, Татјана Федорова, Дмитриј Белов, Григориј Козлов, Виктор Лихачов, Игор Подгорски, Владимир Пекар
декоратери, Дмитриј Анпилов, Вера Рогеро, Вера Валеријанова
3.1 Улогите ги искажале
+, Глумци, улога
Јулија Јулскаја, зајак
Марија Виноградова, јазовец
Владимир Ратомскиј, татко јазовец
Јуриј Хржановскиј, був
Татјана Баришева, јазовица
Агар Власова, мечка
* Гласовните глумци за филмот не се запишани, но се наведени заедно со екипата во Додаток на страница 243 во книгата Бајки: Извлечени сценарија (1954).
4 Синхронизација
* Синхронизација во 2001 година: Татјана Канаева, Јулиен Балмусов, Ирина Маликова, Александар Котов, Виталиј Ованесов, Борис Токарев, Жана Балашова
* Звучен инженер на новата верзија: А. Понијавин
* Во 2001 година, цртаниот филм бил обновен и преозвучен од Студио АС ДОО и Детски Сесија 1 ДОО. Во новата верзија, фонограмот бил целосно заменет, современи глумци биле вклучени во презвучувањето, податоците за инженерот за звук и за гласовните глумци биле заменети во најавите. Сихронизацијата била исклучително негативно сфатена и од мнозинството гледачи и од членови на професионалната заедница . Квалитетот на реставрацијата исто така понекогаш се критикува.
5 Видео изданија
Цртаниот филм постојано бил објавуван на VHS и DVD во компилации од цртани филмови:
* Колекција на цртани филмови на филмското здружение „Крупен план“, „Сојузмултфилм“, раните 90-ти, VHS
* „Најдобрите советски цртани филмови“, Студио ПРО видео, 1990-ти, VHS
* „Шумски приказни“. Дел 3, „Сојузмултфилм“, ДВД.
Macrophya

''Macrophya'' — род растителни оси (од редот ципокрилци, семејство Tenthredinidae).
1 Видови
*''Macrophya albicincta'' (Schrank, 1776)
*''Macrophya albipuncta'' (Fallén, 1808)
*''Macrophya alboannulata'' A. Costa, 1859
*''Macrophya annulata'' (Geoffroy in Fourcroy, 1785)
*''Macrophya annulicornis'' Konow, 1904
*''Macrophya annulitibia'' Takeuchi, 1933
*''Macrophya aphrodit'' e Benson, 1954
*''Macrophya apicalis'' F. Smith, 1874
*''Macrophya blanda'' (Fabricius, 1775)
*''Macrophya carbonaria'' F. Smith, 1874
*''Macrophya carinthiaca'' (Klug, 1814)
*''Macrophya chrysura'' (Klug, 1817)
*''Macrophya crassula'' (Klug, 1814)
*''Macrophya crassuliformis'' Forsius, 1925
*''Macrophya cyrus'' Benson, 1954
*''Macrophya diversipes'' (Schrank, 1782)
*''Macrophya duodecimpunctata'' (Linnaeus, 1758)
*''Macrophya enslini'' Forsius, 1925
*''Macrophya erythrocnema'' Costa, 1859
*''Macrophya erythrogaster'' (Spinola, 1843)
*''Macrophya esakii'' (Takeuchi, 1923)
*''Macrophya falsifica'' Mocsary, 1909
*''Macrophya forsiusi'' Takeuchi, 1937
*''Macrophya hispana'' Konow, 1904
*''Macrophya ignava'' F. Smith, 1874
*''Macrophya imitator'' Takeuchi, 1937
*''Macrophya infumata'' Rohwer, 1925
*''Macrophya kisuji'' Togashi, 1974
*''Macrophya koreana'' Takeuchi, 1937
*''Macrophya liukiuana'' Takeuchi, 1926
*''Macrophya maculitibia'' Takeuchi, 1933
*''Macrophya malaisei'' Takeuchi, 1937
*''Macrophya marlatti'' Zhelochovtsev, 1934
*''Macrophya mikagei'' Togashi, 2005
*''Macrophya militaris'' (Klug, 1814)
*''Macrophya minerva'' Benson, 1968
*''Macrophya montana'' (Scopoli, 1763)
*''Macrophya obesa'' Takeuchi, 1933
*''Macrophya parvula'' Konow, 1884
*''Macrophya postica'' (Brullé, 1832)
*''Macrophya punctumalbum'' (Linnaeus, 1767)
*''Macrophya recognata'' Zombori, 1979
*''Macrophya ribis'' (Schrank, 1781)
*''Macrophya rohweri'' Forsius, 1925
*''Macrophya rufipes'' (Linnaeus, 1758)
*''Macrophya rufopicta'' Enslin, 1910
*''Macrophya sanguinolenta'' (Gmelin in Linnaeus, 1790)
*''Macrophya superba'' Tischbein, 1852
*''Macrophya tenella'' Mocsáry, 1881
*''Macrophya teutona'' (Panzer, 1799)
*''Macrophya tibialis'' Mocsáry, 1881
*''Macrophya timida'' F. Smith, 1874
*''Macrophya tricoloripes'' Mocsáry, 1881
*''Macrophya vitta'' Enslin, 1910
2 Наводи
* Li, Z.-J.; Lei, Z.; Wang, J.-F.; Wei, M.-C. 2014: Three new species of ''sanguinolenta''-group of the genus ''Macrophya'' (Hymenoptera: Tenthredinidae) from China. ''Zoological systematics'', 39(2): 297-308.
* Li, Z.-J.; Liu, M.-M.; Wei, M.-C. 2014: Four new species of ''sanguinolenta''-group of the genus ''Macrophya'' (Hymenoptera: Tenthredinidae) from China. ''Zoological systematics'', 39(4): 520-533.
* Wei, M.-C.; Xu, Y.; Li, Z.-J. 2013: Two new species of ''Macrophya korena'' subgroup of ''Macrophya sanguinolenta'' group (Hymenoptera, Tenthredinidae) from China. ''Acta zootaxonomica sinica'', 38(2): 328-334.
* Zhu, X.; Li, Z.-J.; Wei, M.-C. 2012: Two new species of ''Macrophya'' Dahlbom from Shaanxi and Gansu of China (Hymenoptera, Tenthredinidae). ''Acta zootaxonomica sinica'', 37(1): 165-170.
Macrophya superba

''Macrophya superba'' е вид на растителна оса во семејството Tenthredinidae.
1 Живеалиште
Географската распространетост на оваа оса е: Југоисточна Европа и Турција. Во Македонија се среќава во неколку места.
2 Биологија
Возрасните единки достигнуваат должина од 11-13 милиметри. Главата и антените им се црни. Клипеусот, горната усна и основата на мандибулите жолти. Градите црни, работ на пронотумот, тегулите и скутелумот жолти. Мезонотумот малку пунктиран и блескав, На нозете коксите црни, понекогаш на врвот жолти. задните нозе жолтоцрвеникави. Внатрешните страни на фемурите делумно црни.Крилата жолтеникави, жилките светлокафеави, стигмата црвеникавожолта. Абдоменот црн, со жолти појаси на првиот тергит и прекинати жолти појаси на четвртиот до деветтиот тергит.
Ларвата и биологијата на видот се непознати.
Тони Јаневски

Тони Јаневски – македонски универзитетски професор на Факултетот за електротехника и информациски технологии.
1 Животопис
Тони Јаневски е роден во Скопје во 1972 година. дипломирал, магистрирал и докторирал на Електротехничкиот факултет во Скопје во 1996, 1999 и 2001 година, редоследно. Во периодот од 1996 до 1999 година како главен инженер во Мобимак (денес „Македонски Телеком“) учествувал во дизајнирањето и имплементација на првата мобилна јавна мрежа во Република Македонија. На Факултетот е вработен како асистент во 1999 година. Во 2001, тој бил избран во звањето доцент, во 2005 година во звањето вонреден професор, а во 20хх во редовен професор. Во текот на 2001 година работел како гостин-истражувач во истражувачкиот центар Watson на претпријатието IBM во Њујорк. Во наставата предава предмети од областа на телекомуникациите на додипломски и на магистерски студии, поконкретно предмети за интернет технологии, комутација и рутирање, дизајн и моделирање на телекомуникациски мрежи и за безжични IP мрежи.
2 Награди
* Награда „Гоце Делчев“ во 2012 година за трудот „''Комутација и рутирање''”, објавен во 2011 година.
Macrophya sanguinolenta

''Macrophya sanguinolenta'' е вид на растителна оса во семејството Tenthredinidae.
1 Живеалиште
Географската распространетост на оваа оса е: Европа и Северна Африка. Во Македонија се среќава во Маврово.
2 Биологија
Возрасните единки достигнуваат должина од 8-9 милиметри. Главата им е црна, горната усна црна понекогаш со бела дамка. Антените црни. Градите црни, Крилата стаклесто провидни, жилките кафеави, стигмата жолтеникава. На нозете коксите црни, задните кокси со голема бела дамка, фемурите, фемурите и тибиите на задните нозе црвени, црни на врвот, тарзите црни. Абдоменот црн.
Ларвите достигнуваат должина од 15 мм. Главата бледожолта со црна линија од горната страна. Телото дорзално сивозелено, од долната страна посветло, од страните потемно. Тие се развиваат во периодот од јули до септември на растенијата од родовите ''Galeopsis'' и ''Senecio'', а возрасните се среќаваат во периодот мај-август.
НБА Ол-стар натпревар 2021

НБА Ол-стар натпревар 2021 бил егзибициски натпревар одигран на 7 март 2021 година. Ова било 70-тото издание на НБА Ол-стар натпреварот, годишен натпревар на најголемите ѕвезди во НБА лигата. Натпреварот се одржал во Стејт Фарм Арена во Атланта, Џорџија, домот на Атланта Хокс. Иако првично натпреварот требал да се одржи во Индијанополис, но бил преместен во Атланта по промените во распоредот заради пандемијата од КОВИД-19.
Во натпреварот се сретнале тимот на Леброн и тимот на Дјурант; тимот на Леброн победил со 170-150, а Јанис Адетокунбо бил избран за Најкорисен играч на НБА Ол-стар натпреварот.
1 Играчи
1.1 Избрани играчи
Источна конференција
Поз, Играч, Тим, Учество
Стартери
Б, Бредли Бил, 3
Б, Кајри Ирвинг, 7
К, Јанис Адетокунбо, 5
К, Кевин Дјурант, 11
Ц, Џоел Ембид, 4
Резерви
Б, Џејлен Браун, 1
Б, Џејмс Харден, 9
Б, Зак Лавин, 1
Б, Бен Симонс, 3
К, Џулиус Рандл, 1
К, Џејсон Тејтум, 2
Ц, Никола Вучевиќ, 2
Западна конференција
Поз, Играч, Тим, Учество
Стартери
Б, Стефен Кари, 7
Б, Лука Дончиќ, 2
К, Леброн Џејмс, 17
К, Кавај Ленард, 5
Ц, Никола Јокиќ, 7
Резерви
Б, Демијан Лилард, 6
Б, Донован Мичел, 2
Б, Крис Пол, 11
К, Ентони Дејвис, 8
К, Пол Џорџ, 7
К, Зајон Вилијамсон, 1
Ц, Руди Гобер, 2
1.2 Драфт
+Ол-стар драфт 2021, Пик, Играч, Бирал
1, Јанис Адетокунбо, Леброн
2, Кајри Ирвинг, Дјурант
3, Стефен Кари, Леброн
4, Џоел Ембид, Дјурант
5, Лука Дончиќ, Леброн
6, Кавај Ленард, Дјурант
7, Никола Јокиќ, Леброн
8, Бредли Бил, Дјурант
9, Џејсон Тејтум, Дјурант
10, Џејмс Харден, Дјурант
11, Демијан Лилард, Леброн
12, Девин Букер, Дјурант
13, Бен Симонс, Леброн
14, Зајон Вилијамсон, Дјурант
15, Крис Пол, Леброн
16, Зак Лавин, Дјурант
17, Џејлен Браун, Леброн
18, Џулиус Рандл, Дјурант
19, Пол Џорџ, Леброн
20, Никола Вучевиќ, Дјурант
21, Домантас Сабонис, Леброн
22, Донован Мичел, Дјурант
23, Руди Гобер, Леброн
1.3 Состави
+Тим Дјурант
Позиција, Играч, Екипа
Стартери
Б, Џејсон Тејтум
К, Кавај Ленард
Ц, Џоел Ембид
Б, Бредли Бил
Б, Кајри Ирвинг
Резерви
Б, Џејмс Харден
К, Зајон Вилијамсон
Б, Зак Лавин
К, Џулиус Рандл
Ц, Никола Вучевиќ
Б, Донован Мичел
Б, Мајк Конли Џуниор
Тренер: Док Риверс
+Тим Леброн, Позиција, Играч, Екипа
Стартер
К, Леброн Џејмс
К, Јанис Адетокунбо
Ц, Никола Јокиќ
Б, Лука Дончиќ
Б, Стефен Кари
Резерви
Б, Демијан Лилард
Б, Бен Симонс
Б, Крис Пол
Б, Џејлен Браун
К, Пол Џорџ
К, Домантас Сабонис
Ц, Руди Гобер
Тренер: Квин Снајдер
2 Натпревар
Швајцарска народна партија

Швајцарска народна партија (на |Schweizerische Volkspartei, ''SVP'', на |Partida populara Svizra, ''PPS''), позната и како Демократски сојуз на центарот (''UDC'', на |Unione Democratica di Centro, на |Union démocratique du centre) — национал-конзервативна, десничарска популистичка политичка партија во Швајцарија. Согласно изборите во 2019 година, партијата е најбројна во Националниот совет со 53 од 200 места. Во 2015 година партијата имала околу 90.000 членови.
Швајцарската народна партија настанала во 1971 година од спојувањето на Партијата на земјоделците, трговците и независните и дел од Демократската партија. Швајцарската народна партија претрпела длабоки структурни и идеолошки промени во текот на 1990-тите години. Партијата станала најсилната политичка партија во Швајцарија во 2000-тите години. Партијата постепено почнала сè повеќе да се фокусира на прашања како што се евроскептицизмот и спротивставувањето на масовната имиграција.
Гласачкиот удел на Швајцарската народна партија од 28,9% на изборите за Федералниот совет во 2007 година бил најголемиот гласачки удел некогаш забележан за една политичка партија во Швајцарија сè до 2015 година, кога партијата го надминала сопствениот рекорд со гласачки удел од 29,4%.
1 Изборни резултати
Избори, Гласови, %, Места, +/–
1971, 217.908, 11.1 (#4)
1975, 190.445, 9.9 (#4), 2
1979, 210.425, 11.6 (#4), 2
1983, 215.457, 11.1 (#4)
1987, 211.535, 11.0 (#4), 2
1991, 240.353, 11.9 (#4)
1995, 280.420, 14.9 (#4), 4
1999, 440.159, 22.5 (#1), 15
2003, 561.817, 26.6 (#1), 11
2007, 672.562, 28.9 (#1), 7
2011, 641.106, 26.6 (#1), 8
2015, 740.954, 29.4 (#1), 11
2019, 620.343, 25.6 (#1), 12
Давеско

Давеско (италијански: Davesco) - конурбирано село во Лугано, округ Лугано во кантонот Тичино, Швајцарија.
Првпат било забележано во 1110 година како Авеско.
Селото, заедно со Сорањо, ја сочинувале поранешна општина Давеско-Сорањо. Во 2004 година, општината Давеско-Сорањо била вклучена во поголемата, соседна општина Лугано и сега е четврт на тој град.
Саронски Залив

Саронски Залив (|Σαρωνικός κόλπος) — залив во Грција помеѓу полуостровите Атика и Арголида, отворен кон Егејското Море. Ја определува источната страна на Коринтската Провлака, која ја пресекува со Коринтскиот Канал. Саронските Острови во островот одиграле клучна улога во историјата на Грција, при што кај најголемиот Саламина се одиграла значајната поморска битка во Грчко-персиските војни. Северниот крај е зафатен од Мегарскиот Залив.
Главниот град Атина лежи близу северниот брег на Саронскиот Залив.
1 Потекло на името
Заливот е наречен по митскиот крал Сарон кој се удавил во Псифејското Езеро. Саронскиот Залив бил низа од шест влеза во подземниот свет, секој од нив под стража на подземен непријател во облик на крадец или разбојник.
2 Историја
Во заливот се одиграла значајната Битката кај Саламина, недалеку на запад од денешен Пиреј. Во оваа поморска битка кај островот Саламина атињаните извојувале победа над персискиот крал Ксеркс, обезбедувајќи го местото на Атина како лулка на старогрчката и европската цивилизација.
Тука се наоѓало древното пристаниште Кенхреи.
3 Географија
Заливот ги опфаќа островите Егина, Саламина и Порос, заедно со помалите острови Патроклос и Флевес. Пристанишниот град Пиреј (пристаништето на Атина) е сместено на североисточниот раб на заливот. На североисток се наоѓал и поранешниот меѓународен аеродром „Елиникон“.
По голем дел од брегот се протегаат плажи, и тоа Порос до Епидаур, од Галатаки до Кинета и од Мегара до Елевсина и од Пиреј до Анавис. Градското подрачје на Атина го обиколува северниот и источниот брег.
Помали заливи во Саронскиот залив се Фалерн и Елевсинскиот Залив на север, Кехрискиот Залив на северозапад и Софичкиот Залив на исток.
На југозапад е вулканот Метана, заедно со Кромионија кај Коринтската Превлака, Егина и Порос. Топлата сулфурна вода на ова подрачје избива на површината и е искористена за топли бањи. Последниот забележан избув е на подводен вулкан северно од Метана, кој се случил во XVII век.
Заливот има рафинерии околу неговиот северен дел: источно од Коринт и западно од Агии Теодори, Елевсина, Аспропиргос, Скарамангас и Керацини. Тука се произведува најголемиот дел од нафтените производи во Грција, од кои највеќето се извезуваат. Водите на заливот се доста прометни поради стопанските пловила до рафинериите, Пиреј и каналот.
Во тие предели преовладуваат раседните линии, особено во северозападниот дел.
4 Поврзано
* Саронски Острови
* Коринтски Залив
Корона ди Редорта

Корона ди Редорта (италијански: Corona di Redorta) - планина на швајцарските Лепонтски Алпи, сместена помеѓу Лавицара и Соноњо во кантонот Тичино. Кулминирајќи на висина од 2.804 метри надморска височина, Короната ди Редорта е вториот највисок врв на Долината Верзаска, по Пицо Бароне.
Ријацино (железничка станица)

Железничката станица Ријацино (|Stazione di Riazzino) ― железничка станица во селото Ријацино, општина Лавертецо, во швајцарскиот кантон Тичино. Таа е средна станица на стандардната железничка линија Џубјаско-Локарно на Швајцарските сојузни железници. Станицата била отворена на крајот на 2008 година, заменувајќи ја поранешната постојка на Ријацино-Куњаско.
1 Услуги
Почнувачки од промената во распоредот за 2020 година, следните возоци застануваат ви Ријацино:* С20: получасовна линија помеѓу Бјаска и Локарно.
Германска Швајцарија

Германска Швајцарија (|Deutschschweiz) или Германскојазична Швајцарија — поим со којшто се опишува подрачјето во Швајцарија, сочинето од кантони во коишто главно се зборува германскиот јазик (вклучително и швајцарски германски). Околу 65% од територијата на Швајцарија (Северозападна Швајцарија, Источна Швајцарија, делови од Швајцарската Висорамнина, Средна Швајцарија, како и големи делови од Швајцарските Алпи) се смета за дел од Германска Швајцарија. Другите јазични области на Швајцарија се означени како Романдија (Француска Швајцарија, Италијанска Швајцарија и Ретороманска Швајцарија.
Населението на Германска Швајцарија изнесува околу 5,9 милиони жители, што претставува околу 70% од вкупното населени на земјата, и тоа главно ги населува метрополитенските области на градовите Цирих, Базел и Берн.
1 Поврзано
* Романдија
* Италијанска Швајцарија
* Ретороманска Швајцарија
* Латинска Швајцарија
Зоран Хаџи-Велков

Зоран Хаџи-Велков – македонски универзитетски професор на Факултетот за електротехника и информациски технологии.
1 Животопис
Зоран Хаџи-Велков е роден во Скопје во 1972 година. На Електротехничкиот факултет во Скопје дипломирал во 1996 година, магистрирал во 2000, а докторирал во 2003 година. На факултетот се вработил веднаш по дипломирањето како помлад асистент, напредувал во асистент во 2001, доцент во 2003, вонреден професор во 2008 и редовен професор во 2013 година.
Во текот на својата академска кариера реализирал научни и студиски престои на повеќе познати универзитети. Во текот на 2001 и 2002 година бил визитинг истражувач во научно-истражувачкиот центар „Watson“ на компанијата IBM во Њујорк, САД. Од октомври 2012 до јануари 2014 година бил визитинг професор на Институтот за дигитални комуникации при Универзитетот „Фридрих Александар“ во Германија.
Од јануари 2012 до април 2016 година бил уредник во едно од најпрестижните меѓународни списанија од телекомуникации, IEEE Communications Letters (ИФ: 3,419). Хаџи-Велков бил член на програмските одбори на голем број меѓународни конференции од телекомуникации, вклучувајќи ги и најпрестижните конференции, IEEE ICC и IEEE GLOBECOM. Се јавува и како рецензент на меѓународни научноистражувачки проекти од Европските рамковни програми и други научни фондови.
Добитник е на Хумболтовата стипендија за искусни истражувачи, доделена од страна на германската државна научна фондација „Александар фон Хумболт“ како признание за важен придонес во науката. Добитник е на домашната наградата „Десет најдобри научници на УКИМ“ за 2013 година. По препорака на Германската национална академија на науки „Леополдина“, од 2014 година е претставник на Македонија од редот на истакнати научници во научниот сегмент на Берлинскиот процес, кој подготвува препораки за хармонизација на високото образование и науката во државите од Западен Балкан со Европската Унија.
Од април 2012 до декември 2015 година, бил претседател на македонскиот огранок на Друштвото за телекомуникации при Меѓународниот институт за електроника и електротехника (ИЕЕЕ). Негова потесна специјалност се теорија на телекомуникации, безжични комуникации, безжичен пренос на енергија, енергетски ефикасни комуникации и кооперативни комуникации.
Романдија

Романдија (|Suisse romande), се среќава и како Француска Швајцарија, Францускојазична Швајцарија, Франкофонска Швајцарија или Западна Швајцарија — поим со којшто се опишуваат подрачјата на Швајцарија каде што се зборува францускиот јазик.
Романдија се состои од кантоните Женева, Јура, Нешател и Во со француски како службен јазик, како и франкофонските делови на двојазичните кантони Берн (Бил и Бернска Јура), Фрибур и Вале. И покрај тоа што населението од 2 милиони жители во Романдија претставува околу една четвртина од вкупното население на земјата, Женева е втор најголем град веднаш по Цирих и пред Базел, а Лозана е петти најголем град веднаш по Базел.
1 Поврзано
* Германска Швајцарија
* Италијанска Швајцарија
* Ретороманска Швајцарија
* Латинска Швајцарија
Италијанска Швајцарија

Италијанска Швајцарија (|Svizzera italiana) или Италијанскојазична Швајцарија — поим со којшто се опишуваат подрачјата на Швајцарија во коишто мнозинското население говори италијански. Италијанскојазичниот дел од Швајцарија во 2015 година броел отколку 350.000 жители, односно околу 6% од вкупното население на земјата, коишто главно ги населуваат кантоните Тичино и Граубинден. Сепак, во Швајцарија живеат околу 700.000 италијанскојазични лица, кои претставуваат околу 8% од вкупното население. Најголема општина во Италијанска Швајцарија со околу 68.000 жители е градот Лугано, којшто всушност е и најголем град во којшто се зборува италијански надвор од Италија.
Италијанскиот е службен јазик во Швајцарија и со тоа правно е еднаков со германскиот и францускиот.
1 Поврзано
* Германска Швајцарија
* Романдија
* Ретороманска Швајцарија
* Латинска Швајцарија
Коринтски Залив

Коринтски Залив (|Κορινθιακός κόλπος) — длабок ракавец на Јонското Море кој го двои Пелопонез од запдниот дел на континентална Грција. На исток се граничи со Коринтската Провлака која ја сече Коринтскиот Канал, а на запад со Рионскиот Проток кој се проширува во пократкиот Патраски Залив (дел од Јонското Море) и чиј најтесен дел се преминува по мостот Рио-Андрио, отворен во 2004 г. Во управен поглед, заливот е опкружен со окрузите Етолија-Акарнанија и Фокида од север, Беотија од североисток, Атика од исток, Коринтија од југоисток и југ и Ахаја од југозапад. Во Коринтскиот Залив се одвиваат тектонски движења споредливи со оние во Исланд и Турција, и се шири по 10 мм годишно.
Во средновековна Европа, овој залив се нарекувал Лепантски Залив, што доаѓа од ''Лепанто'' — италијански облик на Навпакт.
Низ Коринтскиот Залив минуваат пловните патишта од стопанското пристаниште Пиреј (подалечно од конечните одредишта, но поголемо и подобро поврзано кон југ од Игуменица на северозапад) до западното Средоземје и понатаму. Тука минува и траект, кој ги поврзува Егио и Агиос Николаос со западниот дел на заливот.
1 Геологија
Заливот е создаден со проширувањето на тектонски расед поради западното движење на Анадолската Плоча, и се шири по 10 мм годишно. Околните раседи знаат да предизвикаат земјотреси со јачина до 6,5 степени, иако ваквите се релативно ретки. На 15 јуни 1995 г. кај Егио се случил земјотрес со слична јачина. Голем дел од северната граница на заливот се одликува со благи косини (од 10 до 20 степени). Јужната е доста пострмна (од 30 до 40 степени).
Заливот е долг 130 км, со ширина од 8,4 до 32 км. Најголемата длабочина изнесува 935 м.
2 Населени места
Ова се поважните населени места на брегот на Коринтскиот Залив. Дадени се по редослед од северозапад надесно и посред нивните окрузи:
*Етолија-Акарнанија: Андирио, Навпакт
*Фокида: Галаксиди, Итеја, Кира
*Беотија: Андикира, Паралија Дистому
*Западна Атика
*Коринтија: Лутраки, Коринт, Асос, Врахати, Вело, Кијато, Като Диминио, Ксилокастро
*Ахаја: Егира, Дијакопто, Егио, Рододафни, Агиос Василеос, Актео
3 Поврзано
* Саронски Залив
* Коринтска Превлака
* Коринтски Канал
Железничка линија Солун-Битола

Железничка линија Солун-Битола – железничка пруга долга 219 км која го поврзува пристанишниот град Солун во Грација со Битола, преку Бер, Воден, Суровичево и Лерин. Линијата била отворена во јуни 1894 година под името ''Société du Chemin de Fer ottoman Salonique-Monastir'' („Отоманско железничко друштво Солун-Битола“), кога подрачјето било дел од Османлиското Царство. Делницата од границата до Битола од 2013 до 2019 година не била во функција. Во 2019 година е обновена делницата Битола-Кременица, но и по нејзиното реновирање не е воспоставен меѓународен возен сообраќај преку неа.
1 Историја
Идејата за трансмакедонска железничка линија постоела уште од 1850-тите години. Во јануари 1859 година бил потпишан Меморандум за изградба на пругата Солун-Битола. Кримска војнаКримската војна го нарушила плановите, а по нејзиното завршување приоритет им бил даден на пругите Солун-Митровица и Солун-Деде Агач (Тракија). На 28 октомври 1890 година отоманската Висока порта ѝ дала концесија на Дојче банк за изградба на пруга како огранок од „Ориенталните железници“ (Chemins de fer Orientaux) со можност за понатамошно продолжување до албанско пристаниште.
Била формирана отоманска компанија „Отоманска железничка компанија Солун-Битола“ (Société du Chemin de Fer ottoman Salonique-Monastir) чие седиште било во Цариград. Градежните работи започнале во мај 1891 и биле завршени во јуни 1894 година. До крајот на мај 1893 година, трасата била изведена до Воден, а дел до гратчето Тошин била предадена за експлоатација. Остатокот бил потежок дел заради својата ридеста и планинска конфигурација. Најголем предизвик била висинската разлика меѓу станиците Воден (31 метар надморска висина) и Бладова (481 метар надморска висина) на далечина од само 12 км воздушна линија. Исто така се граделе 13 тунели и неколку вијадукти. По завршувањето, линијата им била дадена на експлоатација на „Ориентални железници“ кои веќе работеле и со линиите до Солун до Митровица и Врање.
По завршувањето на Балкански војниБалканските војни во 1913 година, линијата ѝ припаднала на Грција освен последните 17 км до Битола кои завршувале во СХСКралството на Србите, Хрватите и Словенците. Грчката влада го купила грчкиот дел на 17 октомври 1925 и тој станал дел од Грчките железници.
2 Галерија
Владимир Атанасовски (професор)

Владимир Атанасовски (р. во ) – македонски универзитетски професор и декан на Факултетот за електротехника и информациски технологии.
1 Животопис
Владимир Атанасовски е роден во Скопје во 1980 година. На Електротехничкиот факултет во Скопје дипломирал во 2004 година, магистрирал во 2006, а докторирал во 2010 година. На факултетот се вработил веднаш по дипломирањето како демонстратор, напредувал во асистент во 2006, доцент во 2010, вонреден професор во 2015 и редовен професор во 2020 година.
Во мандатниот период 2020-2024 година бил избран за Продекан за финансии и соработка со стопанство.
Досега објавил повеќе од 40 трудови во меѓународни списанија и на меѓународни конференции. Учествувал во неколку меѓународни научно истражувачки проекти (FP5, FP6, FP7, NATO SfP). Партиципирал и во поголем број домашни научноистражувачки и апликативни проекти. Член е на Центарот за безжични и мобилни комуникации при Факултетот од неговото основање во 2004 година и на IEEE од 2001 година. Полиња на научно-истражувачки интерес му се вертикалните меѓунивовски оптимизации, управувањето со ресурси во интероперабилни безжични средини, когнитивните радиомрежи и безжичните ad-hoc и сензорски мрежи.
2 Награди
* Награда „Гоце Делчев“ во 2014 година заедно со Лилјана Гавриловска за делото „Learning and Reasoning in Cognitive Radio Networks”
Ријацино

Ријацино (италијански: Riazzino) ― село во општина Лавертецо, кантон Тичино, Швајцарија.
1 Администрација
Ријацино се спаѓа под општината Општина Лавертецо, поточно во екславата наречена Лавертецо Пијано. Седиштето на општината се наоѓа во Ријацино.
2 Превоз
Во Ријацино се наоѓа железничката станица „Ријацино“ која ги поврзува со Локарно на запад и Белинцона на исток.
Двајца пријатели

„Двајца пријатели“ (француски: ''Deux Amis'') — расказ на францускиот писател Ги де Мопасан, првпат објавен во 1882 година.
1 Содржина
Во текот на Француско-пруската војна, за време на опсадата на Париз, господинот Морисо излегува да прошета и притоа го среќава својот стар познаник, господинот Соваж, со кого пред војната заедно оделе на риболов. Тие се потсетиле на старите добри времиња и се договориле уште истиот ден да појдат на нивното омилено место за риболов. Штом стигнале таму, пруската артилерија почнала да го бомбардира соседното место, а набргу тие биле заробени и обвинети дека се шпиони. Прускиот офицер ги наговарал двајцата пријатели да му ја кажат лозинката со која се поминува низ француската стража, но тие одбиле да го направат тоа. Поради тоа, Морисо и Соваж биле стрелани, нивните тела биле фрлени во реката, а прускиот офицер наредил да му ги испржат рибите што ги уловиле двајцата пријатели.
Чадор (расказ на Мопасан)

„Чадор“ (француски: ''Le Parapluie'') — расказ на францускиот писател Ги де Мопасан, првпат објавен на 10 февруари 1884 година. Авторот му го посветил расказот на Камиј Удино.
1 Содржина
Госпоѓата Ореј е многу скржава жена која не му дозволува на сопругот ниту најмали трошоци. Тој се срами до својот неугледен чадор, бидејќи им се служи за подбив на неговите колеги во министерството. Најпосле, тој успева да ја убеди жена си да му купи убав чадор, но кога се враќа дома утврдува дека чадорот е изгорен на неколку места. Госпоѓата Ореј не сака ниту да чуе за купување на друг чадор, туку жали за залудно потрошените пари. Затоа, таа оди во осигурителното друштво за да бара отштета за уништениот чадор. Директорот на друштвото е изненаден од нејзиното смешно барање, но таа е упорна, па тој е принуден да се согласи за покривање на трошоците за поправка на чадорот. Така, госпоѓата Ореј влегува во една продавница и бара да ѝ го поправат чадорот со најквалитетни материјали, без оглед на цената.
Вир (расказ на Мопасан)

„Вир“ (француски: ''Le Trou'') — расказ на францускиот писател Ги де Мопасан, првпат објавен на 9 ноември 1886 година.
1 Содржина
Тапетарот Леополд Ренар е обвинет за убиство и за време на судењето ја изложува својата одбрана: Тој и неговата сопруга често оделе на риболов при што имале свое омилено место кое го почитувале сите други риболовци. Еден ден, тие заминале на риболов подоцна од вообичаеното и нивното место веќе го зафатило еден брачен пар. Леополд бил мирен човек и воопшто не реагирал на тоа, но неговата сопруга цело време се жалела и го карала. Најпосле, двете жени се скарале за местото и меѓу нив почнала остра тепачка. Кон тепачката се приклучил и непознатиот натрапник, а бранејќи ја жена си, Леополд го турнал човекот во реката. Потоа, додека Леополд се мачел да ги раздели двете жени, човекот веќе се удавил. По завршувањето на својот исказ, сведоците ја потврдуваат неговата приказна и Леополд е ослободен од обвинението.
Црвена-Лгота

Црвена-Лгота (|Červená Lhota) е средновековен замок сместен во Јужна Чешка, на околу 20 километри од градот Јиндрихув Храдец и околу 100 километри југоисточно од Прага.
1 Историја
Замокот бил изграден во првата половина на XVI век на местото на готската тврдина, а на почетокот на 20 век бил обновен во неоренесансен стил. Сместен е во средина на езеро на карпест остров, до кој води камен вијадукт. Во близина на замокот има украсни цветни леи со лавиринтни грмушки. Денес, замокот Црвена Лгота е национален споменик на културата и е отворен за посетители.
Светлата боја на замокот не е оригинална - замокот првично бил бел. Потеклото на необичната црвена боја е обвиткано во многу легенди. Една од нив раскажува за убава принцеза која живеела во замокот и се фрлила низ прозорецот. Нејзиното тело не било пронајдено, а само црвената трага од крв укажувала на нејзиниот страшен крај. Неизбришливата трага на крвта било поттик за пребојување на зидовите во црвена боја.
Првото писмено споменување за древната Црвена Лгота е пронајдено во 1465 година. Во 1542-1555 година, готската тврдина била повторно изградена во ренесансен замок. Во пишаните записи, се појавува под името Нова Лгота. Во 1658-1678 година, биле направени измени во раниот барокен стил, а италијански уметници работеле на ентериерот. До 1835 година, кога замокот бил во сопственост на Хенри Едвард Шенбург - Хартенштајн, замокот припаѓал на многу семејства. Помеѓу 1841-1863 година, замокот претрпел реконструкција во романтичен неоготски стил и ентериерот бил променет. Во 1945 година, замокот бил конфискуван со декрети на Бенеш и наредната година служел како центар за деца. Во мај 1947 година, Црвена Лгота го добила вниманието на Националната културна комисија, што го направило замокот достапен за јавноста во 1949 година.
Една интересна легенда е поврзана со овие настани, сосема соодветно на реалноста. Првичната цел на оваа комисија била да одлучи дали замокот е погоден за пансион на Министерството за земјоделство. Но, пред пристигнувањето на властите во Прага, снаодливиот чувар на Црвена Лгота - Антонин Вркош, ја подигнал браната и ја испуштил водата од езерцето. Замокот се појавил пред очите на истакнатите гости опкружен со каллива локва што стигнувала до прозорците на првиот кат. Нормално, министерството ги напуштило своите цели и им го препуштиле замокот Црвена-Лгота на туристите.
Замокот вклучува живописен парк и капела, која е составен дел на замокот.
Во моментов, замокот Црвена Лгота е национален споменик на културата и е под заштита на Националниот институт за наследство во Ческе Будјејовице.
2 Во филмови
* Црвена-Лгота бил избран во 1975 од советскиот филмски режисер Борис Рицарев за снимањето на неговиот филм од бајките „Принцезата на зрно грашок .
* Главната сцена на филмот „Безимен замок“ (|«A névtelen vár») (1982).
Јаже (расказ на Мопасан)

„Јаже“ — расказ на францускиот писател Ги де Мопасан. Авторот му го посветил расказот на Хари Алис.
1 Содржина
Во местото Годервил е пазарен ден и, заедно со многубројните селани, пристигнува и газдата Ошкорн. На патот, тој наоѓа парче јаже и го зема, но го здогледува неговиот непријател Маланден. По завршувањето на пазарот, во меаната доаѓа жандармот кој го одведува Ошкорн кај претседателот на општината. Таму, тој е обвинет за кражбата на паричникот на некој богат селанец, а како сведок се појавува Маланден. Ошкорн го негира делото и набргу е ослободен. Тој им ја раскажува случката на насобраните селани, тврдејќи дека е невин, но никој не му верува. Утредента, пронаоѓачот му го враќа паричникот на сопственикот, а Ошкорн продолжува да им се правда на луѓето. Меѓутоа, колку повеќе се правда, толку повеќе луѓето се убедени дека тој е крадецот. Најпосле, од мака, тој се разболува и умира.
Ретороманци

Ретороманци — романски народ во Швајцарија којшто го населува кантонот Граубинден и етничка заедница којашто се одликува со употребата на ретороманскиот јазик.
Подрачјето коешто го населува оваа етничка заедница е познато како Ретороманска Швајцарија (|Rumantschia).
1 Распространетост и историја
Ретороманска Швајцарија ја сочинуваат околу 0,48% од вкупното население на земјата, односно 33.991 лице (сос. 2013). Во 1982 година, бројот на ова население изнесувал 0,8% или околу 51.000 лица. Од кантоните, ретороманскиот заедно со германскиот и италијанскиот јазик е службен единствено во Граубинден. Меѓутоа, јазикот, и покрај мерките за негово зачувување, се заменува со зголемената употреба на германскиот.
Големината и соодносот на ретороманската заедница се утврдени со резултатите од последниот попис во Швајцарија. Кон ретороманската јазична заедница согласно граѓанското право се вклучени сите лица кои на прашањето за јазична припадност најмалку еднаш го навеле ретороманскиот јазик.
2 Мерки за зачувување
Со јазичниот закон на кантонот Граубинден од 19 октомври 2006 година е направен обид да се зајакне тријазичноста како суштинско обележје на кантонот и опаѓањето на употребата на ретороманскиот да се спречи. Законот утврдува една општина како еднојазична кога најмалку 40% од населението се поистоветува со традиционалната јазична група. Еднојазичните општини мораат традиционалниот јазик да го користат како единствен јазик во училиштата, на јавните натписи и за општење во установите. Општините со сооднос на јазичната заедница помеѓу 20% и 40% важат за двојазични и мораат исто така традиционалниот јазик да го користат во наставата. Само кога соодносот на населението на јазичната група ќе падне под 10%, општината не е повеќе обврзана да го користи јазикот во наставата и во јавната интеракција.
3 Поврзано
* Реторомански јазик
* Германска Швајцарија
* Романдија
* Италијанска Швајцарија
* Латинска Швајцарија
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Алакинци

Успение на Пресвета Богородица — главна селска црква во светиниколското село Алакинци, Македонија.
Црквата се наоѓа над селото и околу нејзе се наоѓаат селските гробишта. Истата е во запуштена состојба и предниот дел од храмот е целосно срушен.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа северозападно од селото Алакинци, во месноста Кривуљица.
2 Историја
Не се знае точната година на изградба на црквата, но мештаните наведуваат дека е најстар храм во овој дел на Овче Поле.
3 Архитектура
Покривот на црквата е од камени плочки.
3.1 Фрескоживопис
Внатрешноста на црквата е фрескоживописана.
3.2 Иконостас
Црквата поседува иконостас на кој е впишана 1888 година, што веројатно претставува годината кога бил направен.
4 Галерија
5 Поврзано
* Штипско архијерејско намесништво
* Втора светиниколска парохија
* Алакинци
Принцезата на зрно грашок (филм)

„Принцезата на зрно грашок“ е измислена бајка заснована на бајките на Ханс Кристијан Андерсен: „Принцезата на зрно грашок“ (1835), „ (1841), „“ (1835), „ “ (1870) ... Интересно, последните две приказни се користат со крај спротивен на заплетот (на пример, во оригиналот на бајката „Сопатник“, херојот всушност и ја покажува на принцезата исечената глава на трол, со што се појаувува како негативен карактер).
Филмот содржи музика од Антонио Вивалди.
1 Улоги
* Ирина Малишева - ''принцезата на зрно грашок''* Андреј Подошијан - ''принц'' (глас: Станислав Захаров)
* Инокентиј Смоктуновски - ''татко-крал''* Алиса Фројндлих - ''кралица мајка''* Ирина Јуревич - ''1-та принцеза''* Марина Либакова-Ливанова - ''2-та принцеза''* Светлана Орлова - ''3-та принцеза''* Јуриј Чекулаев - ''1-ви крал''* Александар Калјагин - ''2-ри крал''* Игор Кваша - ''трол''* Галина Белозјорова - девојче од ''јасика''* Владимир Зелдин - ''началник Гофмајстер''* Николај Лавров - ''уметник''* Евгениј Стеблов - ''поет''* Јозеф Себек - ''победник'' (заслужен за „И. Шебек")
* Инга Будкевич - ''маркиза''* Василиј Купријанов - ''свињар''* Валентин Голубенко - ''џелат''* Надежда Самсонова - ''главната слугинка''* Ирина Мурзаева - ''маркиза''* Виктор Сергачев - ''предвесник''
2 Филмска екипа
* Режисер: Борис Рицарев
* Сценарио: Феликс Миронер
* Оператор: Вјачеслав Егоров, Александар Мачилскиј
* Уметник: Олга Кравченја, Надежда Фадеева
* Уредување: Нина Василиева
* Режисер: Игор Демух
3 Технички податоци
* Игран филм, боја.
* Во филмот, може да се види (во времето на појавување во филмот) Чешките замоци Блатна, Црвена-Лгота, Пернштајн и Леднице.
4 Награди
1977. година - Специјална диплома на жирито на Х -филмски фестивал во Рига „За креативни напори во развојот на жанрот од бајките“ - добил режисерот Борис Рицарев за бајковитиот филм „Принцезата на зрно грашок“ (филмски натпревар за деца и млади).
5 Видео изданија
Во 1980-тите, филмот биле објавен на VHS од страна на „Видео програмата на Агенцијата за филм на СССР“. На почетокот на 90-тите години на минатиот век во СССР и Русија било издадено од филмското здружение „Крупен план“. Во 2000 година било објавено на VHS од изданијата на Главна Лента и Дом Видео.
Во 2001 година филмот бил обновен и објавен на ДВД од Советот на руската кинематографија во системите PAL и NTSC.
Технички податоци:
* Слика: боја, формат на цел екран (16: 9), PAL / NTSC
* Саундтрак (синхронизација): руски, англиски, француски (синхронизација) во формат Dolby Digital 5.1
* Преводи: руски, англиски, француски, шпански, италијански, холандски, јапонски, шведски, германски, португалски
* Јазици на менито: руски, англиски, француски
* Дополнително:
** филмографија
** албум со слики
** Гледајте на ДВД
Во 2002 година бил објавен на ДВД од Сојуз Видео со звук Долби Дигитал 2.0, без преводи и додавање на филмографија и галерија со фотографии.
Црква „Св. Благовештение“ - Бањане

Свето Благовештение — селска црква во скопското село Бањане, Македонија. Прогласена е за споменик на културата на Македонија.
До црквата води земјен пат, кој се двои над манастирот „Св. Никита“ и поминува покрај црквата „Св. Богородица“.
1 Местоположба
Црквата е сместена над самото село Бањане, на падините на Скопска Црна Гора. Црквата е потешко пристапна.
Околу црквата се наоѓа простран комплекс со зачувана дабова шума. Во минатото, шумата била манастирска.
2 Историја
Црквата е стара, најверојатно и средновековна. Во минатото претставувала манастир со свој комплекс. Манастирот го посетувале и христијаните од денешното албанско село Блаце. Селото Никиштане претставувало метох на манастирот.
3 Галерија
4 Поврзано
* Бањане
* Скопска епархија
* Северноскопско архијерејско намесништво
Енди Рикер

Енди Рикер (роден 1963 година) е американски готвач, угостител и познат е по својата вештина и стручност во северната тајландска кујна. Тој исто така има напишано голем број на рецепти поврзани со тајландската кујна.
1 Кариера
Започнувајќи го својот работен век како мијач на садови во Вермонт кога бил тинејџер, тој се здобил со кулинарски знаења додека работел во ресторани во земји како што се Нов Зеланд, Австралија и Тајланд и во ресторанот на Рејмонд Блан, ''Ле Мануар Кват Саисонс во'' близина на Оксфорд, Англија. Неговата прва посета на Тајланд беше во 1987 година. Од 1992 година наваму, тој ги продолжи своите патувања во Тајланд, престојувајќи таму неколку месеци секоја година за да ја проучува тајландската култура на храна.
2 Ресторани и барови
* Пок Пок, Портланд (ноември 2005 година)
* Пинг (2009–2012; 2020 – денес)
* Бар за виски, Портланд (декември, 2009 година)
* Пок Пок Нои (март 2011 година)
* Пок Пок Крило (преименувано: Пок Пок Пат Тај) (јануари 2012 година)
* Пок Пок Ни, Њујорк (април 2012 година)
* Сен Јаи, Портланд (мај 2013 година)
* Бар за виски во Њујорк (август 2013 година)
* Пок Пок Пат Таи, Лос Ангелес (ноември 2014 година)
* Пок Пок , Лос Ангелес (октомври 2015 година)
* Пок Пок, Њујорк (пролет 2017)
3 Награди
* 2007 година: „Ресторан на годината“ за Пок Пок во Портланд * 2009 година: „Топ десет најдобри нови ресторани во Америка“ на списанието GQ * 2011 година: Награда од фондацијата Џејмс Беард : Најдобар готвач, за неговиот ресторан Пок Пок во Портланд во 2011 година
* 2014 година: Годишни награди од Фондацијата Џејмс Беард, награди за книги, радиодифузија и весници, во категоријата „готвење, рецепти или упатства“ за написот „Sвездата на Сијам: Тајландско кари“ во списанието " Савеур " * 2014 година: Награда на IACP во категоријата „Кулинарско пишување “ за написот „Sвездата на Сијам: Тајландски кари“ во списанието Савеур * 2014 година: Пок Пок Њујорк добива sвезда во Водичот за Мишелун за Њујорк.
4 Книги
*''Пок Пок: Храна и приказни од улиците, домовите и рестораните патот на Тајланд'' (соавтор J. Ј. Гуд, фотограф Остин Буш, предговор на готвачот Дејвид Томпсон, 2013)
5 Телевизија
*''Ентони Бурдејн: Без резервации, Бруклин'', ноември 2012 година
*''Ентони Бурдејн: Непознати делови, Тајланд'', јуни 2014 година *''Фаранг, приказната за готвачот Енди Рикер'' од VICE Films, јули 2014 година *''Вкусот, донесете ја топлината'', јануари 2015 година
6 Надворешни извори
*
Сион (Швајцарија)

Сион (|Sion, |Sitten, |Sion) - град во јужна Швајцарија. Сион е главен град и најголемо населено место на кантонот Вале.
1 Природни одлики
Сион се наоѓа во јужниот дел на Швајцарија. Од најблискиот поголем град, Лозана, оддалечен е 100 км југоисточно, а од главног град, Берн оддалечен е 160 км јужно.
Релјеф: Сион е сместен во долината на горна Рона, на надморска висина од приближно 500 метри. Долината е вклештена со Алпите од јужната и северната страна. Северно се простираат Бернските Алпи, а јужно Пенинските Алпи.
Клима: Климата во Сион е поостра варијанта на умереноконтинентална клима заради значителната надморска висина и алпското опкружување.
Води: Сион е сместен на реката Рона во горниот дел на нејзиниот тек. Градот е првото позначајно населено место на оваа позната европска река. Реката го дели градот на два дела.
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Амзабегово

Свети Ѓорѓи — главна селска црква во светиниколското село Амзабегово, Македонија.
Црквата се наоѓа над селото, на рид од кој се пружа одличен поглед на самото село.
1 Местоположба
Црквата е подигната на местото каде во 1930 бил изграден селски крст, сместен помеѓу македонски и поранешните турски гробишта.
2 Историја
Црквата била изградена во 1982 година и истата година била осветена од епископот Тивериополски и администратор Злетовско-струмички г. Горазд.
3 Галерија
4 Поврзано
* Штипско архијерејско намесништво
* Втора светиниколска парохија
* Амзабегово
Адобада

Адобада (шпански за „маринирана“), е подготовка за многу јадења што се вообичаени во мексиканската кујна слични на тако. Адобада е генерално свинско маринирано во „црвен“ чиле сос со оцет и оригано, но може да има и различни видови месо и на маринади, кои се поблиску до ал пастор. Генерално се служи на мала пченкарна тортиља заедно со динстан зеленчук и сирење.
1 Њу Мексико
„Карне адовада“ е јадење со печено месо што е специјалитет во кујната на Њу Мексико. Во наједноставна форма, сировото свинско месо се сече на ленти или коцки и се става во голема пластична кеса со црвен чили во прав од Мексико или мелени црвени чили пиперки (хеч, чимајо или чиа пиперки), лук, оригано, ким, сок од лимета/лимон и /или оцет и сол, потоа се меша и се става во фрижидер да отстои преку ноќ. Јадењето се пече на тивок оган целосно завиткано во фолија за да се одржи месото влажно.
Друга верзија е обично свинско месо исечено на ленти и парчиња. Историски гледано, пред ладење, свинското месо било ферментирано во црвено чиле во сад со употреба на култури на бактерии лактобацилус. Ферментираното месо бил начин на зачувување и му давал „кисел“ вкус на свинското месо што објаснува зошто современите рецепти за адовада бараат малку бел оцет или сок од лимон/лимета. Црвеното чиле се подготвува „кон пелејо“ со парчиња кожа од чиле со зачини од свеж мелен лук, кумин, килантро, оригано, и семе од коријандер што може, но и не мора да се истолчат. Јадењето потоа се пече додека месото не стане меко, влажно и сочно одвнатре и додека е инкрустирано со полупечен и јасен екстериер, кој е скоро поцрнет. Другите верзии на црвено чиле и варено или печено свинско месо може да се означeн како „карне адовада“. Останатите верзии на црвено чили и пелехо од кожа од свинско месо се всушност познати како чиле Колорадо. Карне адовада може да се послужи со тортиља, грав и ориз или со свежа салата.
Друга верзија е пронајдена во центарот на Њу Мексико. Парчиња свинско месо се натопуваат во млеко и се тркалаат со суви состојки на црвено чили кон пелејо, лук во прав, сол и комино. Тие се оставаат во голем сад за пржење со чичарони и се пржат додека не станат крцкави однадвор и не станат нежни и сочни одвнатре.
2 Мексико
Во одредени држави во Мексико, карне адобада се однесува на маринирано свинско месо. Тоа е многу честа состојка за тако, во областа на државите Колима, Халиско и Мичоакан. Во некои делови на државата Гереро е позната како „карне енчилада“ што значи месо облечено во чили. Во областа „Хуастека“ (Сан Луис Потоси, Тампико, Веракрус и Идалго) може да се нарече „Сесина енчилада“. Сесина се однесува на тенко исечени стекови. Повеќето мексикански варијации на адобада користат гуахило или чипотел чиле за маринадата. И двете можат да бидат жешки и зачинети.
Комбинацијата на зачини, чили и оцет што се користи за маринадата се нарекува „адобо“ . Бројни рецепти и регионални варијации за зачините на адобо и даваат различни вкусови на карне адобада. Многу рецепти од Мексико користат зачини цимет, каранфилче, ловоров лист, и/или морско оревче, кои не се вообичаени во Ново Мексико како стил на јадење.
3 Галерија