Шелит

Шелитот е минерал на калциум волфрам со хемиска формула Ca WO<sub>4</sub>. Тоа е важна руда на волфрам (волфрам). Шелит првично е именуван по шведскиот хемичар Карл Вилхелм Шеле (1742-1786). Добро формираните кристали ги бараат колекционерите и повремено се обликуваат во скапоцени камења кога се соодветно без недостатоци. Шелитот е хемиски синтетизиран со помош на процесот Чохралски. Произведениот материјал може да се користи за имитација на дијамант, како сцинтилатор или како медиум за лазиран во цврста состојба. Се користел и во бојата на радиум на ист начин како и цинков сулфидот, а Томас Едисон измислил флуороскоп со екран обложен со калциум волфрам, правејќи ги сликите шест пати посветли од оние со бариум платиноцијанид, последната хемикалија му дозволила на Рентген да открие рендгенски зраци на почетокот на ноември 1895 година. Полускапоцениот камен на пазарот како „син шелит“ е всушност карпест тип кој се состои претежно од калцит и доломит, со повремени траги од жолто-портокаловиот шелит.
1 Својства
Неговите кристали се во четириаголен кристален систем, појавувајќи се како дипирамидални псевдоктаедри. Боите вклучуваат златно жолта, кафеаво зелена до темно кафеава, розево до црвеникаво сива, портокалова и безбојна. Транспарентноста се движи од проѕирни до проѕирни, а кристалните лица се многу сјајни (стаклестото тело до адамантин). Шелитот поседува изразено расцепување и неговата фрактура може да биде субконхоидна до нерамна. Неговата специфична тежина е висока од 5,9-6,1, а неговата цврстина е мала на 4,5-5. Освен псевдоктаедрите, шелитот може да биде колонообразен, грануларен, табеларен или масивен. Друзите се доста ретки и се појавуваат речиси исклучиво во Зинвалд, Чешка. Збратимувањето, исто така, најчесто се забележува и кристалните лица може да бидат напречни напречни линии. Шелитот има бели минерални ленти и е кршлив.
Скапоцените камења исечени од проѕирен материјал се кревки. Шелитовиот показател на прекршување (1,918-1,937 едноаксијално позитивен, со максимална дволомност од 0,016) и расејување (0,026) се умерено високи. Овие фактори се комбинираат за да резултираат со високиот сјај на шелитот и забележливиот „оган“, приближувајќи се до оној на дијамантот.
Шелитот флуоресира под кратки бранови ултравиолетови зраци, минералот сјае светло небесно сино. Присуството на нечистотии во трагови од молибден повремено резултира со зелен сјај. Флуоресценцијата на шелитот, понекогаш поврзана со природното злато, се користи од геолозите во потрагата по наоѓалишта на злато.
2 Појава
Шелитот се јавува во контактните метаморфни скарни, во високотемпературни хидротермални вени и гризен, поретко кај гранитни пегматити. Температурата и притисокот на формирање е помеѓу 200 до 500 °C Типична минерална асоцијација вклучува каситерит, волфрамит, топаз, флуорит, апатит, турмалин, кварц, гросулар - андрадит, диопсид, везувианит и тремолит.
Шелитот обично се јавува во вените што носат калај а понекогаш се среќава во асоцијација со злато. Фини кристали се добиени од Калдбек Фелс во Камбрија, Зинвалд/Циновец и Елбоген во Бохемија, Гутанен во Швајцарија, џиновските планини во Шлезија, планините Драгун во Аризона и на други места. Во Трумбул во Конектикат и Кимпу-сан во Јапонија се пронајдени големи кристали од шелит целосно изменети во волфрамит. Оние пронајдени во Јапонија биле наречени „реинит“. Бил миниран до 1990 година на островот Кинг, Австралија, Гленорчи во Централно Отаго и Макраес Флет во Северно Отаго, а исто така и во рудникот Златен Бар во Дед Хорс Крик за време на Првата светска војна во Нелсон, Нов Зеланд. Постои висока концентрација на Шелит во североисточниот дел на Бразил, главно во рудникот Currais Novos во државата Рио Гранде до Норте. Една од најголемите светски рударски компании Scheelite е во Луојанг, Кина.
3 Историја
Шелитот првпат бил опишан во 1751 година за појава во ''планината Бисбергс Клак'', Сатер, Даларна, Шведска, и именувана по Карл Вилхелм Шеле (1742-1786). Поради својата необична тежина, Швеѓаните го добиле името ''волфрам'', што значи „тежок камен“. Името подоцна се користело за да се опише металот, додека самата руда го добила името Шелерц или Шелит.
4 Синтетика
Иако е сега  невообичаено како имитација на дијаманти (многу поубедливи производи, како кубниот цирконија и муасанит одамна ги замениле), синтетичкиот шелит повремено се нуди како природен шелит, па колекционерите може да бидат измамени да плаќаат високи цени за нив. Гемолозите го разликуваат природниот шелит од синтетичкиот материјал главно со микроскопско испитување. Природниот материјал е многу ретко без карактеристики и инклузии на внатрешен раст (несовршености), додека синтетичкиот материјал обично е многу чист. Во синтетичкиот шелит може да се забележат и изразито вештачки заоблени стрии и облаци од ситни гасни меури.
Видливиот апсорпционен спектар на шелитот, како што се гледа со рачен (директен вид) спектроскоп, исто така може да биде корисен. Повеќето природни камења покажуваат голем број слаби линии на апсорпција во жолтиот регион на спектарот (~585 nm) поради празеодимиум и неодимиумски траги нечистотии. Спротивно на тоа, синтетичкиот шелит често е без таков спектар. Сепак, некои синтетички производи може да се допингуваат со неодимиум или други реткоземни елементи, но произведениот спектар е за разлика од природните камења.
5 Апликации
Шелитот е широко користен во фосфорите, особено во сцинтилаторите за откривање на Х-зраци и гама-зраци. Исто така се користи во системите за флуоресцентно осветлување поради неговата способност да ја претвора ултравиолетовата светлина во видлива светлина. Во некои цевки со катодни зраци (CRTs), калциум волфрам (Шелит) се користи како фосфоресцентен материјал за екранот.
6 Во популарната култура
Шелитот се појавува во серијата манга ''Д-р Стоун'', како претходник на волфрам, и поради неговата флуоресценција.
7 Поврзано
* Anderson, BW, Jobbins, EA (Ed.) (1990). ''Тестирање на скапоцени камења'' . Butterworth & Co Ltd, Велика Британија.ISBN 0-408-02320-1