Паданска Низина

Паданска Низина или Долина на По — значаен крај во Северна Италија. Се протега околу 650 км во правец исток-запад, со површина од 46 квадратни километри вклучувајќи го и неговото венетско проширување кое всушност не било поврзано со сливот на реката По; Се протегала од Западните Алпи до Јадранското Море. Рамнините на Венето и Фриули често се сметале за одвоени бидејќи не се влевале во По, но ефективно се комбинирале во непрекината низина, што ја правело најголемата во Јужна Европа. Имала 17 милиони жители или една третина од вкупното население на Италија.
Низината била површина на исполнет систем од древни клисури („Апенинските предни делови“) кои се протегале од Апенините на југ до Алпите на север, вклучувајќи го и северниот дел на Јадранот. Покрај По и неговите богатства, современата површина можела да се смета дека ги вклучувала Савио, Ламоне и Рено на југ, и Адиџе, Брента, Пјаве и Таљаменто на Венецијанската низина на север, меѓу многуте потоци што се празни во северниот дел на Јадранот од запад и север.
Геополитичките дефиниции на долината зависеле од дефинирачкиот авторитет. Водената табла за басенот По, овластен во 1989 година со Закон бр. 183/89 за надгледување на „заштитата на земјиштето, рехабилитацијата на водите, користењето и управувањето со хидроресурси за национален економски и социјален развој и заштита на поврзаната животна средина“ во сливот По, имало овластување во неколку административни региони на северна Италија, вклучително и низината северно од Јадранот и територијата јужно од долниот дел на По, како што било прикажано во регионалниот приказ вклучен во овој напис. Законот го дефинирал басенот По како „територија од која дождовницата или снегот и ледниците се топеле на површината, се собирале во водни потоци директно или преку притоки. Програмата за животна средина на Обединетите нации ги вклучувала Алпите и Апенините до изворите на притоките на По, но ги исклучувала Венето и тој дел од Емилија-Ромања јужно од долниот дел на По; односно го вклучува регионот исцеден од По, но само По и неговите притоки.
Висината на долината низ која течела По, без нејзините притоки, варирала од приближно 4 метри под нивото на морето во подрегионот Полесине ( делтата околу Ферара) до околу 2100 метри на потеклото на реката во јужната Пиемонтеска провинција Кунео, позната и како ''Provincia granda''. Долината ја минувале голем број на богатства што се спуштале од Алпите на север и од Апенините на југ. Главните богатства на По ги вклучувале Танаро, Скривија, Требија, Панаро и Секија на југ, Дора Рипариа, Дора Балтеа, Сесија, Тичино (го исцедувало езерото Маџоре ), Ламбро, Ада (се исцедувало езерото Комо ), Оглио (се испуштало езерото Комо ) и Минсио (го исцедувало езерото Гарда и се нарекувал Сарка во неговиот горен тек) на север.
1 Геологија
Долината на По и Јадранот прекривале преден слив и систем од длабоко затрупани антички кањони кои преживеале од тектонскиот судир на копнената маса Тиренис со копното, инцидент во судирот на африканските и евроазиските плочи. Од Месинскиот (7–5 милиони милји) системот се полнел со седимент главно од постарите Апенини, но и од Алпите. Крајбрежјето на Јадранот зависел од рамнотежата помеѓу стапката на седиментација и изостатските фактори. До околу 1950 година, делтата на По напредувал во Јадранското Море. После тоа време, поради човечките промени на геолошките фактори, како што била стапката на седиментација, делтата се деградирале и крајбрежјето се смирувало, што резултирало со тековни современи кризи во градот Венеција, каде што многу незаменлива уметност и архитектура веројатно ќе биле изгубени поради издигнувањето на нивото на морето во следните векови. Онаму каде што површината на земјата сега се спуштала под нивото на морето, реката морала да тече на релативна височина помеѓу насипите.
Полето на гасен кондензат Малоса било откриено во 1973 година и произведувало на длабочини од 6 км од доломитот на горнотријаскиот Главен доломит и доломитот Зандобио од долната јура, покриен со лапорот Марне од Брунтино во лапоркреда(период).
2 Географија
Долината на По често се сметала за синклина или натопување во кората поради компресија на рабовите. Без оглед на тоа дали овој концепт точно ја опишувал нејзината геологија, долината очигледно било корито исполнето со седименти или виртуелна синклина, континуирано со длабочините на Јадранското Море. Според тоа, површинскиот терен бил поделен на два севкупни типа на копно: рамна, или рамна површина на полнењето и антиклинала на рабовите, земајќи ја формата на ридска земја во која биле видливи излетите на првобитната карпа заедно со алувијалните вентилатори формирана од излевање на потешкиот антиклинален терен; односно Апенините и Алпите.
Долината била широко поделена на горен, посув дел, често не особено погоден за земјоделство, и долен, многу плоден и добро наводнуван дел, познат во Ломбардија и западна Емилија како ''ла Баса'', „низина“. Горните области на долината на По добивале локални имиња кои во нивното значење го рефлектирале нивното скромно погодно за земјоделство. Значи, ги имале Пиемонтскиот ''вод'' и ''бараж'', ломбардскиот ''бругје'' и ''Гроан'', или, излегувајќи од соодветната долина По, фрилијанските ''магреди'', области оддалечени од лесно достапни водни маси и покриени со густи шуми или суви почви.
Ова специфично значење за „долната низина“ потекнувало од геолошка одлика наречена линија или зона ''фонтанили'' („пролет“), појас на извори околу Вал По, најтешки на север, на најдолните падини на антиклиналот. Таа варирала од неколку километри до дури широк. Линијата фонтанили била излета, или пресек, на водената маса на антиклиналот со површината на работ на ''басата''. Карпата над линијата била порозна. Површинските води во повремените потоци на планините имале тенденција да исчезнувале под земја само за повторно да извирале во пролетната зона. Пролетната зона често се нарекувала „средна долина“.
Површинските истекувачки води (По и неговите приливи) не биле од голема вредност за густата популација во долината за пиење и други непосредни намени, бидејќи биле несигурни, често деструктивни и силно загадени со канализација и ѓубрива. Неговата главна антропска вредност била за хидроелектрична енергија, наводнување и индустриски транспорт. Трошоците за негово прочистување за човечка исхрана го правеле тој процес помалку изводлив. Свежата вода за пиење доаѓала од стотици илјади бунари концентрирани особено во зоната фонтанили. Значи, главните населби биле исто така во таа зона, која станала центар на економскиот развој и индустријата во Италија, а сега бил речиси континуиран мегалопол кој се протегал од Торино до Трст.''Баса Падана'' била населена и одгледувана најрано, во етрурско и римско време. По распадот на Римската империја (5 век н.е.), недостатокот на одржување на системите за наводнување поврзани со фазата на разладување на климата (т.н. Миграциски период или Темно доба студен период ) довело до прогресивно натопување на долината на По и природните вдлабнатини на десната страна на реката По претворени во огромни мочуришни басени. Процесот на запирање на водата во областа продолжил до 10 век, влијаејќи врз човечката исхрана и населување. Според историско-археолошките податоци, мочуриштата навистина биле искористени за риболов, како и за транспорт со брод, додека раните средновековни локалитети се населувале на флувијалните сртови, на топографски повисока и стратешка положба во околните мочурливи ливади.
Долината на По била целосно свртена кон земјоделството уште од средниот век, кога се споиле напорите на монашките редови, феудалците и слободните комуни.Таму сè уште се наоѓале постарите и помалите градови кои потекнувале од античко време.
Според историските карти и документи, мелиорацијата на долината на По го достигнала својот врв за време на ренесансата (15-16 век) и продолжила во модерното доба (17-18 век), а последните мочуришни области биле обновени дури во 20 век: каналите и системот за одводнување сè уште биле активни и овозможувале долината на По да се исцедела и да била обработлива.
3 Клима и вегетација
Долината на По имала опсег од влажна континентална клима (Köppen: ''Dfa'' ) до влажна суптропска (Köppen: ''Cfa'' ), или ''континентална умерена'' (ладно-влажна со магла во зима и топло-влажна во лето) клима во друга класификација. Конформацијата на низината, опкружена со Алпите и Апенините, и влијанието на Јадранското Море предизвикувале високи нивоа на релативна влажност во текот на целата година. Климата во долината на По станувала сè потопла и повлажна подалеку на југ и на исток.
Зимите биле свежи и влажни, а просечната температура во јануари се движела помеѓу (просеци 1981–2010). Маглата и маглата биле чести, иако ефектот на урбана топлина ги направил зимите помалку магливи и студени од порано во некои области. Повремено можело да се појави снег, а долгите зимски суши сè повеќе не дозволувале доволно влага во почвата. Летата биле топли и влажни, а во јули средните температури се движеле помеѓу (просеци 1971–2000). Честите невреме со грмотевици и ненадејни врнежи од град имале потенцијал да произвеле голем град, да исфрлеле големи количини дожд и да биле многу деструктивни за земјоделските култури. Најголемиот град бил произведен од интензивните суперклеточни грмотевици, со значителни земјоделски трошоци. Торнадата исто така не биле невообичаени во рамнините на долината. За овие климатолошки размислувања, Фриули Венеција Џулија било важно проширување надвор од самата низина на реката По, бидејќи тие се наоѓале надолу од планините и наспроти изворите на влага од блиските мориња. Пролетта и есента биле добро обележани и пријатни. И зимата и летото биле помалку благи во пониските делови по должината на По, додека Јадранското Море и големите езера ја ублажувале локалната клима во нивната близина.
Врнежите варирале помеѓу 700 и 1200 мл и биле подеднакво распоредени во текот на годината, иако во последниве години климата имала тенденција да стане нешто посува, особено во лето. Максималните врнежи се постигнувале во есен и пролет. Ветровите обично биле слаби, иако ненадејните изливи на фени или грмотевици можат да го исчистеле воздухот. Речиси затворената природа на басенот Падан, навистина, додадена на огромната тежина на патниот сообраќај, го правела подложен на високо ниво на загадување во зима, кога студениот воздух се прилепувал до почвата. Природната потенцијална вегетација на сливот на По била мешана широколисна шума од даб педункуларен, тополи, европски габер, евла, бозел, брест, врби, јавор, јасен и други централно-европски дрвја. Најголемите преостанати фрагменти од шумата се наоѓале околу реката Тичино и биле заштитени со биосферен резерват.
4 Историја
4.1 Праисторија и антика
Долината на По имала траги на населување уште од пред најмалку 780.000 години, кога се случила првата голема глацијација на плеистоценот. Локациите како Монте Поџоло можеби служеле како засолниште на човечкото население кое бегало од ужасно студените услови на северна Европа за време на следните глацијации долж плеистоценот. Долината била покриена со морско ниво во топлите времиња, но глацијациите можеле да предизвикаат пониско ниво на морето што им овозможило на големите цицачи и луѓето да мигрирале од Африка и Блискиот Исток во централна и западна Европа преку празна и отворена долина По, избегнувајќи ја бариерата на Алпите, стигнувајќи до долината на Лоара и Пиринејскиот Полуостров, а потоа, кога глацијацијата се повлекла, остатокот од континентална Европа.
Урбаниот развој започнал во долината на По многу подоцна отколку во јужна Италија или Грција. Првите познати антички жители на густите шуми и мочуришта биле Лигурите, индоевропски народ. По прогресивната имиграција во 7 век п.н.е. на келтските народи познати како Инсубри (оттука и името Инсубрија понекогаш се давало на северозападна Ломбардија ), јужните и централните региони биле освојувани и колонизирани овде и таму од прединдоевропски народ, Етрурците, кои оставиле имиња како Парма, Равена и Фелсина, античкото име на Болоња. Етрурската доминација оставила значајни траги и вовела урбана цивилизација, но била краткотрајна. Нејзините жители, Венетите, најверојатно биле посебна група која, како вешти трговци, со текот на времето биле под културно влијание и од Етрурците и од Грците.
До 196 година п.н.е., Рим бил господар на рамнините со шума и набрзо ги раселувал Етрурците, преполнувајќи го регионот со раздвижени колонии, расчистувајќи ја земјата, борејќи се со последните бунтовнички племиња и постепено наметнувајќи ја сопствената цивилизација.
4.2 Среден век
Готската војна и чумата на Јустинијан го опустошиле населението во Пада. Во ова сценарио на пустош, од кое многу луѓе побегнале во планините заради безбедност (што ги направил прилично населени до 20 век) стасале германските Ломбарди, воин народ кој го дал своето име на речиси целата долина По: Ломбардија. Во средниот век терминот се користел за да се означела цела северна Италија. Ломбардите го поделиле својот домен во војводства, честопати претендирајќи за престолот; Торино и Фриули, во крајниот западен и источен крај, соодветно, се чинело дека биле најмоќните, додека главниот град набрзо се префрлил од Верона во Павија. Монца исто така бил важен град во тоа време, повеќе од разурнат Милано. Суровото владеење на ломбардите над домородците донекаде омекнало со нивното претворање од аријанство во католицизам.
Ломбардското кралство било соборено во 774 година од страна на Карло Велики и неговите франкиски војски, станувајќи ценет дел од Каролиншката империја, формирајќи го кралството Италија, секогаш со главен град во Павија. Афирмацијата на големата земјопоседност од осмиот/деветтиот век го забрзала процесот на мелиорација и го интензивирала користењето на земјиштето, трансформирајќи го пределот на долината на По. По хаотичното феудално распаѓање на империјата и многуте борби меѓу претендентите за царската круна, Отон I од Саксонија ја поставил сцената за следната фаза од историјата на регионот со додавање на долината на По на Светото римско царство на германската нација во 962 година. Во Венето, главниот град на лагуната на Венеција, се појавила голема морска сила во сојуз со нејзиниот стар господар, Византиската империја. Со текот на времето се појавиле Комуни, додека градовите напредувале во трговијата. Наскоро Милано станал најмоќниот град во централната низина на Ломбардија, и покрај тоа што бил срамнет во 1162 година, тоа бил Ломбардскиот Сојуз управуван од Милано со папски благослов што го поразил царот Фридрих Барбароса во Битката кај Лењано во 1176 година.
Помеѓу 10 и 13 век, истовремено со климатската фаза од средновековниот топол период, европското население значително пораснало, речиси тројно (во Северна и Централна Италија, урбаното население се удвоило) и ја зголемила побарувачката за обработливи површини. Житариците станале позначајна состојка во просечната исхрана и во аграрниот режим во споредба со вековите пред тоа, што довело до тоа населението да го реконфигурирал средновековниот природен пејсаж за земјоделски цели. Создавајќи нова земја за обработка и населување, европските заедници предизвикале масовна трансформација на пределот преку расчистување на шумите, интензивирање на обработливите површини, развој на системи за наводнување и одводнување на мочуриштата. Мелиорациите длабоко модифицирале многу европски региони. Во Централна По низината, најраните докази за обиди да се исчистиле шумите и да се исцедиле мочуриштата биле споменати во историските документи од крајот на 8 век, но само од 10 до 13 век активностите за управување со земјиштето и водата всушност биле спроведени нашироко.
Понатамошни граѓански војни ескалирале во реципрочното крвопролевање на Гелф-Гибелин од 13 и 14 век. Сињорие доаѓал од потрошени комунални институции. Со проширувањето на Венеција на источното копно во првата половина на 15 век и надмоќта на Милано во центарот и западот, регионот (не значително намален со Црната смрт од 1348 година) достигнал невиден врвови на просперитет. Огромните површини биле наводнувани и обработувани со најсовремените достапни техники. Населението во просек броело околу 50 луѓе на квадратен километар, што бил многу висок стандард за тоа време.
4.3 Рано модерно
Во 1494 година започнале разорните италијански војни меѓу Франција и Шпанија, кои траеле со децении. Земјиштето често се менувало. Дури и Швајцарија добила некои земји што зборувале италијански на север ( Кантон Тичино, технички не бил дел од регионот Падан), а венецијанскиот домен бил нападнат, принудувајќи ја Венеција на неутралност како независна сила. На крајот, Шпанија победила со победата на Чарлс V над Францис I од Франција во Битката кај Павија во 1525 година.
Шпанската доминација била угнетувачка, додавајќи го својот товар на контрареформацијата наметната од Миланската архиепископија; Протестантството било спречено да навлезе во областа. Палењето на клада станал вообичаена практика за време на лов на вештерки, особено во соседните алпски земји. Во овој мрачен период, сепак, ломбардската индустрија закрепнала, особено текстилната гранка, нејзиниот столб. Кога војната за шпанско наследство го разменил Милан со Австрија, владата и администрацијата значително се подобриле. Иако селанството започнало едновековно нурнување во мизерија, градовите напредувале и растеле.
Кога Наполеон I влегол во долината на По за време на некои од неговите најсветли кампањи (1796 и 1800 година, кулминирајќи со историската битка кај Маренго ), тој нашол напредна земја и станал неговото Кралство Италија. Со конечниот пораз на Наполеон Австријците се вратиле, но повеќе не биле добредојдени. На запад, во Пиемонт, династијата Савој ќе се појавила за да послужела како отскочна даска за италијанското обединување.
4.4 Доцно модерно и современо
Ризоргименто, по неуспешниот почеток во 1848 и 1849 година, триумфирал десет години подоцна во Ломбардија, која била освоена од француско-пиемонтската војска. Во 1866 година, Венето се приклучил на младата Италија, благодарение на поразот на Прусија од Австрија. Сиромаштијата во селата ја зголемила емиграцијата во Америка, феномен кој стивнал во централниот регион кон крајот на 19 век, но опстојувал во Венето и во 20 век. Индустријата брзо растела, благодарение на изобилството вода и писмената работна сила.
Светските војни не ја оштетиле значително областа, и покрај уништувањето предизвикано од сојузничките воздушни бомбардирања на многу градови и тешките борби на фронтот во Ромања. Отпорот ги заштитил главните индустрии, кои Третиот Рајх ги користел за воено производство, спречувајќи го нивното уништување: на 25 април 1945 година, општо востание по германскиот пораз бил огромен успех. Повеќето градови и градови, особено Милано и Торино, биле ослободени од партизаните неколку дена пред да пристигнеле сојузниците.
По војната, областа Падан го презела водството во економското чудо од 1950-тите и 60-тите. Од 1989 година, Лега Норд, федерација на северните регионалистички партии, промовирала или отцепување или поголема автономија за областа Падан, која тие ја нарекувале ''Паданија''.
5 Економија
Долината на По била една од најважните индустриски и земјоделски области во Европа. Хидроелектричната енергија се произведувала од протокот на По. Реката интензивно се користела за наводнување за земјоделството во регионот.
6 Загадување
Долината на По се сметала за најлоша област во Европа за квалитетот на воздухот. Во март 2019 година, Европската вселенска агенција (ESA) објавила слики од концентрации на азот диоксид земени од сателитот Sentinel-5P. Овие слики покажувале голема црвена област, направена од азот диоксид и фини честички, сместена над областа По долина, која ги вклучувала градот Милано, Торино и Болоња. Милано и Торино споделувале високо ниво на озон и азотни оксиди, кои главно се произведувале од дизел и бензински мотори на автомобилите. За да ја расветлил опасноста за луѓето кои живееле во загадена средина, Институтот за енергетска политика во Чикаго го развил Индексот на живот за квалитет на воздухот (AQLI), систем способен да го анализирал загадувањето на воздухот ширум светот. Според наодите на AQLI, загадувањето на воздухот во долината на По толку силно влијаело на жителите што прекинувало околу половина година од нивниот животен век. Главните причини за високата количина на загадување на воздухот над долината на По биле строго поврзани со добитокот и фабриките. Таканаречените „НПК ѓубрива“, направени од азот, фосфор и калиум, заедно со емисиите на ѓубриво од интензивното размножување и високите нивоа на азот диоксид ослободен од дизел и бензинските мотори, биле одговорни за оваа катастрофална состојба на воздухот во Северна Италија. Регионот на Ломбардија, исто така, произведувал огромни количини животински отпад, што бил голем придонесувач за загадувањето. Таа испорачувала повеќе од 40 проценти од италијанското производство на млеко, на пример, додека повеќе од половина од италијанското производство на свињи се наоѓал во долината на По.
Според истражувањето објавено во The Lancet Planetary Health во јануари 2021 година, кое ја проценувал стапката на смртност поврзана со загадувањето со ситни честички (PM <sub>2,5</sub> ) и азот диоксид (NO <sub>2</sub> ) во 1000 европски градови, Бреша и Бергамо во Ломбардија имале највисока стапка на смртност од ситни честички (PM <sub>2,5</sub> ) во Европа. Виченца ( Венето ) и Сароно (Ломбардија) биле на четвртото и осмото место, соодветно, во првите десет од десет градови. Торино и Милано исто така биле на врвот на европската ранг-листа - 3-то и 5-то соодветно - според зголемената смртност од азот диоксид, гас што се произведувал главно од густиот сообраќај, а особено од возилата на дизел, додека Верона, Тревизо, Падова, Комо и Венеција биле рангирани на единаесетто, четиринаесетто, петнаесетто, седумнаесетто и дваесет и третото соодветно.
Податоците покажувале дека многу градови во долината на По имале најсериозно влијание на европско ниво поради лошиот квалитет на воздухот, пред сè градското подрачје на Милано, тринаесеттото место во рангирањето во однос на влијанието на фините честички, каде секоја година 3967 предвремени смртни случаи се јавувале – приближно 9% од вкупниот број.
7 Наводи