procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Жофроа Вилардуен

Жофроа Вилардуен (околу - околу ) ― француски великодостојник, историчар, главен извор за Четвртиот крстоносен поход, дипломат и маршал на Латинското Царство.
Актвно учествувал во Четвртиот крстоносен поход (1202-1204 година) и во формирањето на Латинското Царство. Во 1208 година го напишал делото „Освојувањето на Константинопол“, во кое ги опишал настаните од почетокот на 1198 година, па сè до 1207 година, кога бил убиен маркизот Бонифациј Монфератски, главниот водач на походот.
Во споематиот труд дал драгоцени податоци за формирањето и за првите години од егзистирањето на Солунската крстоносна држава, основана од Бонифациј Монфератски.
Воена заднина во НОВ

Воена заднина во НОВ (1941-1944) ― заднински органи, селски комитети (тајни воени комитети), кои биле формирани од почетокот на востанието (1941-1942 година), заради обезбедување на животните потреби на народноослободителните партизански одреди.
Подоцна со првите ослободени територии, развојот на овие органи бил ускладен со развојот на НОВ. Со формирањето покрупни воени единици, баталјони и бригади, во 1943 година биле формирани и служби за снабдување - интендантура, со надлежност за набавка и распределба на разни материјали и животни средства. Паралелно со тоа биле формирани и военозаднинските органи, командите на места и командите на подрачја, во чијашто надлежност била ѝ грижата за болниците, работилниците, магацините и слично.
Со создавањето на дивизиите и корпусите во 1944 година, се настојувало заднинските служби на тактичките и оперативните единици да се развиват посамостојно, но секогаш во соработка со военозаднинскиот систем на НОВ и ПОМ.
0.1 Воени комитети на село во НОВ
Овие комитети главно биле формирани по селата од крајот на 1941 година, а најбројни во 1942 година. Се појавиле како истурени органи на месните воени штабови со военозаднински задачи. Некаде ги среќаваме и како тајни воени комитети. Ги извршувале следните задачи:*''собирање оружје, храна и опрема''*''обезбедување исхрана за партизанските одреди''*''одржување врски со партизанските одреди и со месните воени штабови''*''разузнавачка работа и слично.''
Според својот карактер и улога имале двојна улога: како военозаднински органи и како органи со задачи од доменот на народната власт. Подоцна со развојот на востанието и по создавањето на слободните територии, од некои од нив произглегле и народноослободителните одбори.
0.2 Военозаднински органи на НОВ
Овие органи се познати ѝ како команди на места и команди на подрачја, формирани на слободната територија во западна Македонија, во Кичево, Дебар и село Издеглавје, во септември 1943 година, а во 1944 година и во другите области на Македонија, со задача да ги преземат военозаднинските должности од штабовите на оперативните зони.
0.2.1 Основни задачи
Основни задачи на командите на местата и на командите на подрачјата биле:*''заштита на личната и имотната сигурност на жителите''*''осигурување на прометот и сообраќајот''*''борба против народните непријатели''*''разузнавачка работа''*''соработка со НОО за мобилизација на нови борци''*''собирање оружје''*''мобилизација на товарен добиток како и на запрежни и моторни возила''*''обезбедување храна, облека, обувки и слично.''
Сите команди на местата се грижеле и за заштитата на селата заради што формирале и селски стражи.
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Горно Дивјаци

Свети Ѓорѓи — манастирска црква на Дивјачкиот манастир во крушевското село Горно Дивјаци, Македонија.
Црквата се наоѓа во месноста Кошари, надвор од селото, на високо зарамнето плато, околу кое се наоѓаат дабови дрвја.
1 Местоположба
Црквата е сместена на 2 километри јужно од селото Горно Дивјаци. До нејзе се стигнува преку земјен пат, кој се двои од регионалниот пат 2337, пред вртењето за самото село Горно Дивјаци.
2 Архитектура
2.1 Фрескоживопис
Цркват е само делумно фрескоживописана.
2.2 Иконостас
Црквата поседува иконостас.
3 Галерија
4 Поврзано
* Крушевско-демирхисарско архијерејско намесништво
* Втора крушевска парохија
* Горно Дивјаци
Возот за Краљево (филм)

„Возот за Краљево“ или „Краљевскиот воз“ (српски: ''Краљевски воз'') — југословенски филм од 1981 година во режија на Александар Ѓорѓевиќ. Главните улоги ги играат: Љубиша Самарџиќ, Сања Вејновиќ, Звонко Лепетиќ, Миодраг Крстовиќ итн.
1 Синопсис
Во август 1941 година, еден железничар поаѓа со воз за Краљево, а со себе носи документи на Врховниот штаб на Народноослободителната војска. Германците и полицијата знаат за пратката и преземаат активности за да го фатат. Во вагонот во кој е скриен железничарот се наоѓа и една побегната Еврејка. Станицата во Краљево е блокирана, а во возот се наоѓа најдобриот германски агент. Откако не успева да воспостави контакт со соработниците на партизаните, железничарот се пресметува со агентот на перонот, а потоа по него започнува голема потера...
Наскоро ќе дојде пропаста на светот

„Наскоро ќе дојде пропаста на светот“ (српски: ''Биће скоро пропаст света'') — југословенски филм од 1968 година во режија на Александар Петровиќ. Главните улоги ги играат: Ани Жирардо, Мија Алексиќ, Ева Рас, Драгомир Бојаниќ Гидра итн.
1 Синопсис
Во едно село во Војводина, сопственикот на кафеаната е во кавга со свињарот. За да му се одмазди, кафанџијата со помош на другарите успева да го убеди полупијаниот свињар да се ожени со една девојка со интелектуална попреченост. Во меѓувреме, во селото доаѓа млада учителка во која се вљубува свињарот. Набргу, тој ја убива жена си, а неговиот татко ја прима вината врз себе. Меѓутоа, со текот на времето, селаните го откриваат вистинскиот убиец, го врзуваат во камбанаријата и тој умира распнат меѓу камбаните.
Црква „Св. Димитриј“ - Горно Дивјаци

Свети Димитриј — главна селска црква во крушевското село Горно Дивјаци, Македонија.
Црквата се наоѓа во самото село Горно Дивјаци. Околу нејзе се наоѓаат селските гробишта.
1 Местоположба
Црквата е сместена во самото село Горно Дивјаци, на околу 9 километри северозападно од Крушево.
2 Историја
Според натписот испишан на говорен народен јазик на западната страна, од внатрешната страна, може да се претпостави дека црквата е подигната во 1884 година или порано. Според пишаните извори кои ги даваат документите од возобнувањето на охридската Архиепископија, црквата е градена во период од 1869 до 1875 година.
3 Архитектура
Црквата е еднокорабна градба, со полукружна апсида однадвор, засведена, со влез од западната страна. Ѕидана е од кршен камен и малтер. Каменот, главно е употребен необработен, вкопан во малтер и без определен опус на ѕидање. Аглите на црквата се изведени од фино делкани камени квадари со минимални спојници. Освен аглите на црквата, од обработен камен се изведен влезот, прозорците и апсидата.
3.1 Фрескоживопис
Црквата најверојатно е живописана во 1884 година. Истиот е во релативно добра состојба и е целосно сочуван во четири зони.
Во апсидата се насликани сцени од Службата на архијереите со Св. Гергориј Богослов, Св. Василиј Велики, Св. Јован Златоуст и Св. Атанасиј Александриски, Причестувањето на Апосолите, Богородица Ширшаја, која е поставена во конхата на апсидата. Во првата зона на исликување на фрескоживописот се насликани светци и светители во надолжните страни во цел раст, каде помеѓу нив се поставени односно насликани Деисизот, Св. Ѓорѓија на коњ кој ја убива ламјата и Св. Димитрија на коњ кој го убива калојан. Во втората зона на јужниот и северниот ѕид се насликани сцени од циклусот на Христовите страдања. Во третата зона се насликани сцени од циклусот на Големите празници. Четвртата зона, која е поставена највисоко во црквата иконописецот во јужната и северната сводна полуоблина е насликан фриз од 18 допојасни ликови на пророци во медалјон по 9 од секоја страна.
3.2 Иконостас
Црквата поседува висок иконостас, на кој се поставени шеснаесет икони, кои се прогласени за споменици на културата. Сите икони се од век.
4 Галерија
5 Поврзано
* Крушевско-демирхисарско архијерејско намесништво
* Втора крушевска парохија
* Горно Дивјаци
Али Риза Деде

Али Риза (Али Риза Деде или Али Риза Елбасански) (1882–1944) ― втор Дедебаба од редот на Бекташите.
1 Животопис
Али Риза е роден во Кроја, Албанија; оттука, понекогаш е познат и како Али Риза Кројски. Неговиот датум на раѓање е неодреден и може да биде или 1876 или 1882 година.
Али Риза 10 години служел во текето во Кројско Поле, по што служел како дервиш во Мартанеш. Баба Ахмет Турани потоа го назначил за баба на теќето Баба Хамит во Елбасан. Била баба на текето од ноември 1921 до декември 1941 година.
По смртта на Салих Нијази Дедебаба, Али Риза го наследи како Дедебаба. Иако првично не сакал да служи како Дедебаба бидејќи сметал дека нема доволно знаење, тој продолжил да ја извршува таа улога до неговата смрт на 22 февруари 1944 година.
Братислав Димитров

Братислав Димитров (22 март 1952, Скопје) — македонски театарски и филмски режисер,писател и драматург во Скопје.
1 Биографија
Дипломирал на факултетот за драмски уметности во класата на професорот Љубиша Георгиевски. Триесет и осоум години бил драматург во Македонскиот народен театар две години директор на ''Театарот за деца и младинци''.
Бил е од основачите на Демократскиот сојуз, пред тоа не бил член на ниту една политичка партија. Студирал, Југословенска и светска книжевност. Дипломирал на факултетот за драмски уметности. Живеел и работел во Лондон, Амстердам, Норвешка итн. Бил кандидат за градоначалник на Скопје. Почнал да пишува колумни уште во 1969 година во тогашниот студенски весник ''Фокус''.
2 Дела
Напишал единаесет драми:
*Глоговиот џбун,
*Револуционер,
*Бисери и свињи,
*Дас капитал,
*Мавзолеј,
*Кошмар,
*Ни ќар ни зијан,
*Лични огласи,
*Ноќите во бел сатен
*Тајното оружје
*Како најсините очиња на целиот свет
*Кутрите мали хрчки
Напишал и три детски пиеси:
*Пупи Паф,
*Свадбата на Итар ПеЈо
*Крале Марко.
Напишал и две претстави:
*Луди за љубов
*Последната игра
Пишувал во магазин Жена, Дневник, Утрински весник, Теа модерна и Публика. Издал пет книги со колумни:
*Малку блуз за твојата душа,
*Најважната работа на светот,
*Симни го малку небото за да се качам,
*Последните акорди на тишината
*Рецепти за осаменост
* Дремка за двајца
Сите драми се изведувани во Македонија а некои и надвор од неа.
Учествувал на неколку европски и светски фестивали.
3 Награди
Главна награда за улогата во ТВ- драмата “Томе од бензиската пумпа” на ТВ-фестивалот во Порторож. Главна награда на анонимниот конкурс за свечено отворање на новиот театар „Ј.Х.-Џинот“ во Велес и „13 Ноември“ награда на град Скопје од областа на културата. Има добиено главна награда за улогата во ТВ драмата ''Томе од бензиската пумпа''на фестивалот во Порторож. Главна награда за драмски текстови ''Глоговскиот џбун'' и ''Ноќите во бел сатен'' на театарските игри ''Војдан Чернодрински'' во Прилеп.
Албанија во 1944 година

Албанија во 1944 година
Следниве ги наведуваат настаните што се случиле во текот на 1944 година во Народна Република Албанија.
1 Актуелни државници
* Претседател: Мехди Фрашери, ''претседателот на Високиот совет'' (до 28 ноември), Омер Нишани, ''претседател на Президиумот'' (почнувајќи од 26 мај)
* Премиер: Реџеп Беј Митровица (до 18 јули), Фикри Дине (18 јули - 29 август), Ибрахим Бичакчиу (29 август - 28 ноември), Енвер Хоџа (почнува 22 октомври)
2 Настани
; Јануари
* Националното ослободително движење, снабдено со британско оружје, ја презело контролата врз јужна Албанија.; Мај
* Комунистите се состанале за да организираат албанска влада и го назначија Хоџа за претседател на извршниот комитет и врховен командант на Националното ослободително движење.; Октомври
* Комунистите формирале привремена влада со Хоџа како премиер.; Ноември
* Комунистите влегоа во главниот град по германското повлекување. * Комунистичката привремена влада усвоила закони со кои се дозволува државно регулирање на трговските претпријатија, надворешната и домашната трговија.
3 Раѓања
* 12 јануари - Фатос Конголи, писател
* 17 август - Реџеп Мејдани, политичар, поранешен претседател на Албанија
* 6 септември - Скендер Хика, фудбалер
* 15 октомври - Сали Бериша, кардиолог и политичар, поранешен претседател и премиер на Албанија
4 Починати
* 23 јануари - Рауф Фицо, дипломат и политичар
* Февруари - Фуат Дибра, политичар
* 1 февруари - Васил Шанто, еден од основачите на Албанската комунистичка партија
* 5 март - Исмаил Ндроќи, политичар и филозоф
* 7 август - Скендер Мучо, адвокат и водач на Бали Комбетар
* Септември - Лазар Фундо, комунист, подоцна социјалдемократски новинар и писател
5 Поврзано
*Историја на Албанија
Втор јужноморавски НОПО

Втор јужноморавски НОПО ― партизански одред формиран во село Стрешковци - Ново Село (Србија), на 20 февруари, 1943 година, од припадниците на одредот кој требал да се вика Врањски.
Имал три баталјони (кои тогаш сè уште биле чети). Неговото дејствување главно било во правецот Пчиња-Козјак и по комуникацијата Ниш - Скопје и во него биле вклучени голем број борци од кумановскиот крај.
Како пропадна рокенролот

„Како пропадна рокенролот“ (српски: ''Како је пропао рокенрол'') — југословенски филм од 1989 година во режија на Зоран Пезо, Владимир Славица и Горан Гајиќ. Главните улоги ги играат: Срѓан Тодоровиќ, Велимир Бата Живојиновиќ, Соња Савиќ, Бранимир Брстина, Аница Добра, Бранко Ѓуриќ Ѓуро, Весна Тривалиќ, Богдан Диклиќ итн.
1 Синопсис
Прва приказна: „До изворот две патеки“. Момчето Кома докажува дека сè може да направи подобро до татко му, дури и притоа да биде принуден да стане нинџа. На крајот од приказната се открива кој ја мрази новокопмонираната народна музика.
Втора приказна: „Не е сè во љубовта, има нешто и во парите“. Дракула повторно страда, но овојпат не од глогово колче, од сребрен куршум или од крст, како во другите филмови, туку една русокоса девојка успева да му го прекине вечниот живот без помош на изгрејсонцето.
Трета приказна: „Не праќај ми писмо“. Ева шие, а Ѓуро свири, а на двајцата не им дава мир едно писмо. Не само што не се зна кој го напишал, туку и кому му е упатено. Кога сето тоа ќе се дознае, можеби ќе биде доцна за Ева и за Ѓуро.
Владајска Река

Владајска Река — река во Бугарија, Софиска Област, лева притока на Перловска Река од сливот на Искар. Една од 7-те реки што течат низ Софија. Долга е 37 км.
Владајска извира околу 300 м северозападно од Черни Врх на надморска височина од 2245 м. Тече северозападно, минува низ областите „Торфено Браниште“ и „Златни Мостови“ и се спушта низ длабока, стрмна и пошумена долина до селото Владаја. Во селото реката свртува североисточно, влегува во Софија, преминувајќи ги населбите Књажево, Карпужица и Овча Купел и индустриската зона „Средец“. Оттаму влегува во средишнуот дел на градот. Под Манастир Обрадовски, се влева одлево во Перловска Река на надморска височина од 515 м, 500 м пред нејзиниот влив во реката Искар.
Дивјачки манастир

Дивјачки манастир — манастир во јужниот дел на Македонија, во близина на селото Горно Дивјаци.
1 Местоположба
Манастирот е подигнат во месноста Кошари, надвор од селото, на високо зарамнето плато, околу кое се наоѓаат дабови дрвја.
До него води земјен пат, кој се двои од регионалниот пат 2337, пред вртењето за самото село Горно Дивјаци.
2 Градби
Во склоп на манастирот влегуваат една црква, конак, чешма и помошни објекти.
2.1 Црква „Св. Ѓорѓи“
Црквата е единствениот храм во манастирот.
3 Галерија
Хилиер (езеро)

Хилиер — солено езеро на работ од Мидл Ајленд, најголем остров од Речерче архипелагот во Голдфилдс-Есперанс регионот, во близина на јужниот брег на Западна Австралија. Карактеристично е по својата розова боја. Долг и тенок брег го одвојува Јужниот Океан (по некои дефиниции, Индискиот Океан ) од езерото.
1 Опис
Езерото Хилиер е долго околу 600 метри и околу 250 метри широко. Езерото е опкружено со густа дабова шума и еукалиптус, а од океанот го дели само едно тесно подрачје на песочна дина. Езерото се одликува со дречлива розова боја, а таа се должи на присуството на микроалга, наречена ''Dunaliella salina''.
2 Историја
2.1 Откривање од Европјаните и негово користење
Езерото Хилиер било посетено од експедицијата на Метју Флиндерс на 15 јануари 1802 година. Забелешките во дневникот на Флиндерс се сметаат за први пишани записи за езерото. Флиндерс го набљудувал розовото езеро откако се искачил на највисокиот врв на островот (сега наречен Флиндерсов врв), опишувајќи го езерото на следниов начин:Во североисточниот дел имаше мало езеро со розова боја, чија вода, како што ме информираше г-дин Трстл кој го посети, беше презаситена со сол која се кристализираше во близина на брегот во количини доволни да се натовари еден брод. Примерокот што го донесе на бродот имаше добар квалитет и не требаше ништо освен сушење за да може да се употребува.Во 1889 година, Едвард Ендрјус ги истражувал можностите за производство на сол од езерото Хилиер за трговски цели, и накратко со двата сина се преселил на островот. Заминал оттаму по една година.
Кон крајот на 19 век од езерото се ископувала сол. Претпријатието за ископување сол почнало да пропаѓа од повеќе причини, а меѓу нив и „отровноста на солта наменета за потрошувачка“.
3 Форми на живот
Во езерото Хилиер живеат само микроорганизми, во кои спаѓа и ''Dunaliella salina -'' црвените алги кои му ја даваат бојата на езерото, како и црвените халофилни бактерии - бактериоруберин, кои ги има во кората на солта. И покрај необичната нијанса, езерото нема познати негативни ефекти врз луѓето. Одозгора, езерото изгледа како еднобојна розова гума за џвакање, но од брегот јасно се разликуваат повеќе розови нијанси. На крајбрежјето има наслаги од солена кора. Во 2016 година, научниците од проектот Extreme Microbiome спроведоа екстензивно секвенционирање на микробиомот и метагеномската ДНК и откриле Haloquadratum, Haloferax, Salinibacter, Halobacterium, Halogeometricum и неколку други халофилни организми. Исто така се открило и ниска концентрација на Psychroflexus.
4 Безбедност и пристапност
И покрај високото ниво на сол (споредливо со Мртвото Море), езерото Хилиер е безбедно за пливање. Сепак, тоа не се препорачува, а не е ни дозволено без претходно одобрение од Одделот за заштита на животната средина на Западна Австралија.
5 Статус на заштитена област
Од 2012 година, езерото Хилиер било вклучено во границите на Природниот резерват Архипелаг Речерче. Од 2002 година, езерото се смета за блато од „субрегионално значење“.
6 Поврзано
* Список на езера во Западна Австралија
* Езерото Ретба
Црква „Св. Атанасиј“ - Цапари

Св. Атанасиј — црква во битолското село Цапари, претставник на Македонската преродба. Му припаѓа на Битолското архијерејско намесништво во Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА.
Црквата е смесетна на патот од Цапари за манастирот „Св. Петка“. Изградена е на крајот од XIX век. Претставува мала еднокорабна камена црква.
1 Поврзано
* Прва градска парохија
* Битолско архијерејско намесништво
Кристијан Лоус Ланге

Кристијан Лоус Ланге (17 септември 1869 - 11 декември 1938) ― норвешки историчар, учител и политиколог. Тој бил еден од најистакнатите светски експоненти на теоријата и практиката на интернационализмот.
Роден бил во Ставангер; неговиот татко бил воен инженер и тој бил внук на историчарот Кристијан К. А. Ланге. Завршил средно училиште во 1887 година и продолжил да патува и да студира историја, англиски и француски јазик на Oслошкиот универзитет, од каде што ја добил дипломата ''Candidatus philologiæ'' во 1893 година. Долги години предавал во средните училишта и на крајот се вратил на Ослошкиот универзитет за да докторира.
Во 1899 година, тој ја имал својата прва службена улога во интернационалистичкото движење кога бил назначен за секретар на комисијата за организирање на конференцијата во Осло на Интерпарламентарниот сојуз, организација посветена на поттикнување разговори меѓу парламентарците од различни земји. Следната година, тој бил назначен за секретар на Нобеловиот комитет на норвешкиот парламент и, иако се откажа од функцијата во 1909 година, тој одиграл клучна улога во раните денови на Норвешкиот Нобелов институт. Во тоа време тој бил норвешки технички делегат на Втората хашка мировна конференција.
Ланге повторно се приклучил на Интерпарламентарниот сојуз во 1909 година кога бил назначен за генерален секретар на организацијата, позиција што ја задржил до 1933 година. Како генерален секретар, тој го надгледувал преселувањето на Сојузот во Брисел, го одржувал во Осло низ предизвикувачките времиња на Првата светска војна, а потоа повторно го преселил во Женева по војната. Тој останал активен и во бројни други организации, дејствувајќи како делегат на Норвешка или алтернативен делегат на Друштвото на народите од нејзиното основање до 1938 година, пишувајќи извештаи и делувајќи како дописник за Фондацијата Карнеги за меѓународен мир и учествувајќи во холандската спонзорирана Централна организација за траен мир, меѓу другите активности. Тој често бил повикуван за неговата стручност во арбитражата и контролата на оружјето, особено.
Неговата интелектуална поддршка на интернационализмот била докажана со првиот од тритомниот историски трактат (''Histoire de l'internationalisme''). Делото, објавено во 1919 година, се вели дека придонесува за идеолошката подготовка за Друштвото на народите. За оваа и сите негови други активности, Ланге ја поделил Нобеловата награда за мир со Јалмар Брантинг во 1921 година.
Ланге починал на 69-годишна возраст, еден ден по 17-годишнината од добивањето на Нобеловата награда. Тој бил татко на Карл Виго Мантеј Ланге, Халвард Ланге и Кристијан Аугуст Ментеј Ланге.
Неговата ќерка Тора била наставник по историја и јазик, од 1938 година во Ослошката катедрална школа. За време на окупацијата на Норвешка од нацистичка Германија, таа се приклучила на движењето на отпорот додека нејзиниот сопруг отишол во егзил. Таа била затворена во концентрациониот логор Грини во септември 1943 година, но се разболела и умрела во болницата Улевол во декември.
Ланге бил член на Норвешкото здружени за правата на жените.
1 Поврзано
* Список на мировни активисти
Али Риза Ефенди

Али Риза Ефенди (1839 &#x2013; 1888) ― татко на Мустафа Кемал Ататурк и сопруг на Зубејде Ханим.
Роден бил во Солун, (денешна Егејска Македонија), но тогаш најважниот град во Отоманската Империја во Европа по Константинопол (Истанбул). Работел како цариник и починал во 1888 година на 49-годишна возраст, кога неговиот син имал 7 години. На раѓањето на Мустафа, Али Риза го закачи својот меч над лулката на неговиот син, посветувајќи го на воената служба. Што е најважно, Али Риза се погрижил најраното образование на неговиот син да се одвива во современо секуларно училиште. Тој ја напуштил работата на слабо платениот службеник за да започне дрвниот бизнис, но бандитите му ја запалиле залихата откако му изнудиле пари. Тој се обидел повторно да се приклучи на државната служба без успех. Потоа почнал да пие многу, што можеби придонело за неговата рана смрт. Се смета дека тој има месно потекло: албанско или словенско (н.з. словеногласно; македонско) од некои научници како Ендру Манго, Лу Џафо, Ернст Џек, итн. Новинарот Фалих Рифки Атај, близок пријател на Ататурк, тврди дека предците на Али Риза Ефенди биле Турци кои дошле во Солун од областа Шеке во Ајдин. Според други историчари како што се Вамик Д. Волкан, Норман Ицковиц, Хасан Изетин Динамо итн.: Предците на Али Риза биле Турци, кои на крајот потекнуваат од Соке во покраината Ајдин во Анадолија. Сепак, нема докази за докажување на овие тврдења.
Семејството на Али Риза потекнува од Коџаџик, во Општина Центар Жупа, Македонија, каде што има спомен-куќа.
Црква „Воведение на Пресвета Богородица“ - Средорек

Воведение на Пресвета Богородица — црква во прилепското село Средорек, Општина Долнени, претставник на Македонската преродба. Му припаѓа на Прилепското архијерејско намесништво во Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА.
Црквата е гробишен храм, сместен северно од селото. На западната страна има камбанарија, а на исток полукружна апсида. Внатре е зачуван оригиналниот живопис и има прекрасен триреден иконостас.
1 Поврзано
* Ропотовска парохија
* Прилепско архијерејско намесништво
Кармен (филм од 1983)

„Кармен“ (''Carmen'') — шпански филм од 1983 година во режија на Карлос Саура (Carlos Saura), кој е автор и на сценариото, заедно со Антонио Гадес (Antonio Gades). Главните улоги ги играат: Антонио Гадес (Antonio Gades), Лаура дел Сол (Laura del Sol), Пако де Лусија (Paco de Lucía), Кристина Хојос (Christina Hoyos), Хуан Антонио Хименес (Juan Antonio Jiménez), Себастијан Морено (Sebástian Moreno), Хосе Јепес (José Yepes) и Пепа Флорес (Pepa Flores). Филмот, кој претставува дел од трилогијата на три кореографски филмови и втора соработка меѓу Саура и кореографот Гадес, ја освоил наградата за најдобар уметнички придонес и за техничко достигнување на Канскиот филмски фестивал. Исто така, филмот бил номиниран за „Оскар“ за најдобар странски филм и за француската награда „Цезар“. Покрај тоа, филмот ги освоил наградите за најдобар странски филм на неколку фестивали. Во филмот се појавува познатиот гитарист Пако де Лусија и со повеќе познати танчери на фламенко, кои се глумат самите себе.
1 Синопсис
Кореографор и режисер Антонио (го игра Гадес) работи со својата танцова група на претставата „Кармен“. Тој е во потрага по танчерка која ќе ја игра насловната улога. Во едно танцово училиште, тој ја пронаоѓа млада танчерка која исто така се вика Кармен (ја игра дел Сол), а која го освојува со својот карактер кој е сличен на главниот лик. Подоцна, во текот на подготовките, Антонио и Кармен ја доживуваат приказната за љубовта и за предавството...
Црква „Воскресение Христово“ - Драгарино

Воскресение Христово (Св. Спас) — црква во битолското село Драгарино, претставник на Македонската преродба. Му припаѓа на Биолското архијерејско намесништво во Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА.
Црквата е гробишен храм. Изградена е во 1878 година јужно од селото, на падините на Облаковска Планина. Претставува мал еднокорабен храм со голем затворен трем на запад.
1 Поврзано
* Лисолајска парохија
* Битолско архијерејско намесништво
Ноќта на генералите (филм од 1967)

„Ноќта на генералите“ (англиски: ''The night of the generals'') — британско-француско-американски филм од 1967 година во режија на Анатол Литвак. Главните улоги ги играат: Улоге: Омар Шариф, Питер О'Тул, Доналд Плезенс и Чарлс Греј.
1 Синопсис
Во 1942 година, во Варшава, садистички е убиена една полска проститутка. За истрагата е задолжен мајорот Грау, агент на германската разузнавачка служба, кој верува во правдата. За време на убиството, откако се слушнал врисокот на жртвата, сведоците забележале дека зградата ја напуштил еден германски генерал. Истрагата покажува дека тројца генерали немаат алиби за таа ноќ: Танц, Клаус Каленберге и фон Сајдлиц-Габлер. Тие тројца избегнуваат да се сретнат со мајорот Грау и така стануваат сомнителни како можните извршители на убиството. Две години подоцна, мајорот ги среќава тројцата генерали во Париз и тој ја продолжува истрагата. Најпосле, приказната завршува во 1965 година во Хамбург каде се случува слично злосторство.
Црква „Воведение на Пресвета Богородица“ - Љубојно

Воведение на Пресвета Богородица (или Св. Богородица Пречиста) — црква во преспанското село Љубојно. Му припаѓа на Ресенското архијерејско намесништво во Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА.
Црквата е сместена во источниот дел на селото. Низ годините врз неа се извршени многу промени. Претставува мала еднокорабна градба со полукружна апсида на исток и влез од запад. На југозападниот агол има немалтерисан камен на кој е издлабена годината 1852. Дел од иконите на иконостасот исто така говорат дека во средината на ХІХ век се направени големи измени во храмот. Другиот дел од иконите се од периодот од 1929 до 1937 година. На источниот ѕид на олтарниот простор е зачуван живопис, кој според стилските особености се датира во XVII век. Внимание заслужуваат композициите „Богородица со Христос“ во калотата на апсидата и „Вознесение Христово“ во горните партии.
1 Слики
2 Поврзано
* Подмочанско-љубојнска парохија
* Ресенско архијерејско намесништво
Црква „Воведение на Пресвета Богородица“ - Граешница

Воведение на Пресвета Богородица (или Св. Богородица Пречиста) — селска гробишна црква во битолското село Граешница, Македонија.
Црквата се наоѓа во лоша состојба, особено по иселувањето на православното македонско население од селото Граешница.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа пониско од селото, односно на самиот негов влез од десната страна по локалниот асфалтен пат.
2 Историја
За храмот не се знае кога е точно подигнат и некогаш бил единствен христијански храм на просторот на селата Граешница и Лажец. Сепак, според одредени други извори може да се заклучи дека тој потекнува од последните години на XV век.
3 Архитектура
Изграден е од необработен камен со кал, освен апсидата, која е изработена од камен, тули и варов малтер. По начинот на ѕидање и изгледот, оваа мала непретенциозна црквичка малку се разликува од селските куќи. Црквата е забележителна со својата керамодекорациja на апсидната фасада и датира од последните години на XV век. Останатите ѕидови се сосем бели, без украсување. Во просторот пред апсидата се зачувани неколку масивни камени плочи кои укажуваат на присуство на средновековни гробишта.
Градбата архитектонски е поделена на два дела: на исток е еднокорабен наос со димензии 7,5 × 5 м, а во западнииот дел е нартексот со главниот влез, до кој се слегува по стрмно камено скалиште. Надворешниот изглед на градбата е изменет со продолжениот нартекс со димензии 4 × 5 м. Во овој дел црквата е над метар и пол под површината и во неа се слегува по неколку камени скалила кон влезната врата. Нартексот е дограден подоцна, а во неговата внатрешност има дрвена галерија — женска црква, обновена или направена за време на реформите на Танзиматот. На јужната страна има влез со ниша над него, каде е претставена биста на Свети Никола, а над апсидата под покривот уште се гледаат остатоци од Богородица Оранта.
Најстарата црква имала калкански покрив со камени плочи како во Прилеп и Костур, кои стоеле сè до конзервацијата на црквата во 2002 година. Ѕидаријата е со делкан и необработен камен во комбинација со тули на полукружната апсида и со употреба на остатоци од римска гробна керамика од блиската некропола како украсен материјал. Храмот е украсен со керамопластична декорација во облик на рибина коска, рибини крлушки и христограм. Горните партии се украсени со ромбови, паралелограми, кои ја содржат буквата И (Исус), а на дното на паралелограм е буквата Х (Христос).
3.1 Фрескоживопис
Ѕидниот живопис е многу оштетен од чад и со вадење на очите на иконите. Внатрешноста е темна — има само три скромни прозорци на северниот ѕид и еден тесен на јужниот. Украсувањето е скромно, претежно присутно во олтарниот простор, а во апсидата со претставата на Богородица Поширока од небесата со малиот Исус Емануил.
4 Галерија
5 Поврзано
* Битолско архијерејско намесништво
* Бистричка парохија
* Граешница
Македонија на Детска Евровизија 2016

Македонија учествуваше на Детскиот избор за песна на Евровизија 2016 година, кој се одржа на 20 ноември 2016 година, во Валета, Малта. За организирање на нивното учество на натпреварот беше одговорен македонскиот радиодифузер Македонската радио телевизија (МРТ). Мартија Станојковиќ беше интерно избрана да ја претставува Македонија со песната „Love Will Lead Our Way“.
1 Заднина
Пред натпреварот во 2016 година, Македонија учествувала единаесет пати на Детската Евровизија, од нејзиното деби на инаугуративниот натпревар во 2003. Македонија двапати отсуствуваше на Детската Евровизија во 2012 и 2014. Тие никогаш не победиле на натпреварот, а најдобри резултати биле во 2007 и 2008, претставени од дуото Росица Кулакова и Димитар Стојменовски, односно Боби Андонов, освојувајќи го петтото место.
2 Пред Детска Евровизија
Македонскиот радиодифузер на 19 јули 2016 година објавил дека ќе учествуваат на натпреварот планиран да се одржи на 20 ноември 2016, во Валета, Малта. На 24 јули 2016, МРТ објавил дека внатрешно ја избрале Мартија Станојковиќ да ги претставува во Малта. Нејзината песна за натпреварот, „Love Will Lead Our Way“, била објавена на 10 октомври 2016.
3 Информации за песната
3.1 Love Will Lead Our Way
„Love Will Lead Our Way“ е песна на македонската пејачка Мартија Станојковиќ. Ја претставувала Македонија за време на Детската Евровизија 2016. Компонирана и напишана е од Александар Масевски и Мартија Станојковиќ. Официјалното музичко видео за песната било објавено на 10 октомври 2016.
4 На Детска Евровизија
За време на церемонијата на отворањето и ждрепката за утврдување на редоследот што се одржала на 14 ноември 2016, Македонија беше извлечена да настапи седма на 20 ноември 2016 година, по Бугарија и пред Полска.
Финалето се емитуваше во Македонија на МРТ 1.
4.1 Финале
Мартија настапила со три танчери. И покрај тоа што беа фаворит за победа на натпреварот, тие го освоија само 12-тото место.
4.2 Гласање
За време на прес-конференцијата за Детската Евровизија 2016, одржана во Стокхолм, Референтната група објави неколку промени во форматот на гласање за натпреварот за 2016 година. Претходно, поени беа доделени врз основа на комбинација од 50% национални жирија и 50% телефонско гласање, со уште еден збир на поени, исто така, дадени од „детско жири“. Сепак, оваа година, бодовите ќе се доделуваат врз основа на комбинација од 50/50 од возрасно и детско жири од секоја земја, што ќе ги објави портпарол. За прв пат од инаугурацијата на конкурсот, процедурата за гласање нема да вклучува јавно телевизиско гласање. По овие резултати, три стручни поротници исто така ќе ги објават своите поени од 1–8, 10 и 12. Овие професионални поротници биле: Кристер Бјоркман, Мадс Гримстад и Џедвард.
+ Points awarded to Macedonia
Score, Adult and expert juries, Kids juries
12 бодови
10 бодови
8 бодови
7 бодови
6 бодови
5 бодови
4 бодови
3 бодови
2 бодови
1 бод
+ Points awarded by Macedonia
Гласови, Возрасно жири, Детско жири
12 бодови
10 бодови
8 бодови
7 бодови
6 бодови
5 бодови
4 бодови
3 бодови
2 бодови
1 point
Црква „Вознесение Христово“ - Маловиште

Црква „Вознесение Христово“ (позната и како Свети Спас) — помала селска црква кај битолското село Маловиште, Македонија.
Поради оддалеченоста од селото и височината на која се наоѓа (1.910 метри), храмот повеќе е посетуван од страна на планинарите.
1 Местоположба
Црквата е сместена високо во атарот на Маловиште, на надморска височина од 1.910 метри, во подножјето на врвот Вртешка (Вртушка) на Баба.
2 Историја
Овој мал селски храм бил изграден во 1930-тите години на место каде некогаш имало голем карпест блок.
3 Архитектура
Претставува еднокорабна градба до влез од југ и полукружна апсида на исток. Камбанаријата на карпата пред храмот е еден од најфотографираните мотиви од Националниот парк „Пелистер“, на чие подрачје се наоѓа храмот. До црквата стои планинарскиот дом кој често се користи од искачувачите.
3.1 Фрескоживопис
Црквата не поседува живопис.
3.2 Икони и иконостас
Во црквата има импровизиран иконостас од ламперија на која се наоѓаат повеќе икони.
4 Галерија
5 Поврзано
* Ресенско архијерејско намесништво
* Прва ресенска парохија
* Маловиште
Црква „Вознесение Христово“ - Брусник

Вознесение Христово (позната и како Св. Спас) — селска црква во битолското село Брусник, Македонија.
1 Местоположба
Црквата е сместена крај селото, до која се стигнува преку земјен пат, со глетка кон Пелагонија.
2 Историја
Изградена е на самиот почеток на ΧΧ век, односно во 1905 година на место каде се наоѓале лозја.
Силно настрадала во Првата светска војна.
3 Архитектура
Храмот е подигнат на зарамнет простор.
3.1 Икони и иконостас
Имала дрвен иконостас, дело на Нестор Алексиев. Тој бил уништен за време на Првата светска војна.
4 Галерија
5 Поврзано
* Битолско архијерејско намесништво
* Седумнаесетта приградска парохија
* Брусник
Црква „Вознесение Христово“ - Полчиште

Вознесение Христово (позната и како Свети Спас) — главна селска црква во мариовското село Полчиште, Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа на сретселото. Во дворот на црквата се наоѓаат стари гробови.
2 Историја
Подигната е во втората половина на XIX век.
3 Архитектура
Претставува еднокорабна градба со рамен таван и полукружна апсида на источната страна. На западната страна има галерија на кат.
3.1 Фрескоживопис
Црквата била живописана во 1882 година од непознат зограф.
4 Галерија
5 Поврзано
* Прилепско архијерејско намесништво
* Прилепечко-витолишка парохија
* Полчиште
Црква „Вознесение Христово“ - Свето Митрани

Воезнесение Христово (позната и како Свети Спас) — црква во крушевското село Свето Митрани, претставник на Македонската преродба.
1 Местоположба
Црквата е сместена во средиштето на селото.
2 Историја
Изградена е врз темелите на постара црква (веројатно „Св. Марина“) и осветена во 1856 година од митрополитот Венедикт Византиски. Под името Света Марина е спомената и при истражувањата на Јован Трифуноски во 1952 година.
3 Архитектура
Претставува еднокорабна градба со полукружна апсида на источната страна, поделена на пет слепи ниши.
3.1 Фрескоживопис
Живописана е во XIX век од непознат зограф, а сигнатурите на фреските се на грчки поради тогашното врховенство на Цариградската патријаршија во селото.
4 Галерија
5 Поврзано
* Прва кривогаштанска парохија
* Прилепско архијерејско намесништво
* Свето Митрани
Стара џамија (Јакреново)

Стара џамија (Јакреново) — главна селска џамија во селото Јакреново, во Општина Крушево, Македонија.
1 Местоположба
Џамијата се наоѓа во средишниот дел на селото Јакреново.
2 Историја
Џамијата во селото била подигната во 1942 година.
Филозофија на физиката

Во филозофијата, филозофијата на физиката се занимава со концептуални и интерпретациски прашања во модерната физика, од кои многу се преклопуваат со истражувања направени од одредени видови теоретски физичари. Филозофијата на физиката може да се подели на три области:
* толкувања на квантната механика , главно се однесува на прашања за тоа како да се формулира адекватен одговор на мерниот проблем и да се разбере што вели теоријата за реалноста.
* природата на просторот и времето : Дали просторот и времето се супстанции или чисто релациски? Дали симултаноста е конвенционална или само релативна? Дали временската асиметрија е чисто редуцирана на термодинамичка асиметрија?
* меѓутеориски односи: односот помеѓу различните физички теории, како што се термодинамиката и статистичката механика . Ова се преклопува со прашањето за научно намалување.
Џамија (Норово)

Џамија (Норово) — главна и единствена џамија во селото Норово, во Општина Крушево, Македонија.
1 Историја
За џамијата не се знае кога е подигната, но се знае дека е постара отколку таа во соседното Алданци.
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Гермијан

Св. Ѓорѓи Победоносец (Св. Георгиј Победоносец) — црква во битолското село Гермијан, Општина Новаци, претставник на Македонската преродба. Му припаѓа на Битолското намесништво во Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА.
Црквата е гробишен храм, сместен во западниот дел на Долното Маало (Долно Село). Подигната е во 1860 година. Претставува еднокорабна камена градба. Има полукружен свод и влез од јужната страна, а украсена е со фрески и икони. За време на Првата светска војна селото било на фронтовата линија, и црквата била целосно уништена. Во 1925 г. е обновена и живописана, а во 1990 г. е извршена повторна обнова.
1 Поврзано
* Краварско-бачка парохија
* Битолско архијерејско намесништво
Барселона (покраина)

Барселона — покраина во североисточна Шпанија, сместена во централното и источното подрачје на шпанската автономна заедница Каталонија. Покраината се граничи со останатите три каталонски покраини: Жирона на север, Тарагона на југ и Љеида на запад, и на исток со Средоземното Море. Покраината, која има површина од 7.726 км<sup>2</sup>, е населена од над пет и пол милиони луѓе, од кои околу 29% живеат во административните граници на градот Барселона, седиштето на покраината.
Петре М. Андреевски (награда на Фондација Рамковски)

Награда „Петре М. Андреевски“ — книжевна награда од Фондацијата „Рамковски“ која се доделувала за најдобар роман на републичко ниво.
Наградата била востановена во 2007, една година по смртта на големиот македонски писател Петре М. Андреевски и траела сè до згаснувањето на Фондацијата.
Прв добитник на наградата бил Кире Илиевски со романот „Мемоарите на Алберт Ајнштајн“, а последен Стефан Марковски, кој во 2009-та ја добил наградата на свои 18 години со романот „Еднонасочно“.
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Острилци

Свети Ѓорѓи — главна селска црква во крушевското село Острилци, Македонија.
Црквата се наоѓа на самиот влез во селото. Околу нејзе се наоѓаат селските гробишта.
1 Историја
Во храмот има зачуван фрескоживопис, а нови фрески биле насликани во 1884 година од страна на крушевските зографи Вангел и Никола Анастасов.
2 Галерија
3 Поврзано
* Крушевско-демирхисарско архијерејско намесништво
* Прва крушевска парохија
* Острилци
Шарлот Хорнетс

Шарлот хорнетс — американски професионален кошаркарски тим со седиште во Шарлот, Северна Каролина. Хорнетс се натпреваруваат во Националната кошаркарска асоцијација (НБА), како член на Источната конференција во Југоисточна дивизија на лигата. Тимот е во сопственост на членот на Кошаркарската куќа на славните Мајкл Џордан, кој се заинтересирал за тимот во 2010 година. Хорнетс своите домашни натпревари ги играат во Спектрум центарот во Аптаун Шарлот.
Оригиналниот тим на Хорнетс бил основан во 1988 година, од страна на Џорџ Шин. Во 2002 година, седиштето на тимот се преместува во Њу Орлеанс и стануваат Њу Орлеанс Хорнетс. Во 2004 година, НБА го основал тимот Шарлот Бобкетс, кој во тоа време се сметал за нов и неискусен тим. Во 2014 година, Бобкетс биле преименувани во Шарлот Хорнетс и се здобиле со официјалната историја и рекордите на оригиналните Хорнетс (кои се протегаат од 1988 до 2002 година), додека тимот на Њу Орлеанс бил преименуван во Пеликанс.
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Боиште

Св. Ѓорѓи — црква во демирхисарското село Боиште. Му припаѓа на Крушевско-демирхисарското архијерејско намесништво во Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА.
Храмот е граден во две фази. Првата е од 1850 година, што е означено над влезот.
Црквата има правоаголен облик со седумстрана апсида на запад, која е покриена архитравно. Западниот влез е обликуван со релјефни камени пиластри и над него има камен релјефен крст. Апсидата, венецот, окната и аглите се изградени од делкан бигор. Покривот е калкански, првично покриен со камени плочки, а подоцна со ќерамиди. Таваницата внатре е со штици и опшивни лајсни. Северниот и јужниот ѕид се живописани со фрески во 1878 година.
1 Поврзано
* Сопотничка парохија
* Крушевско-демирхисарско архијерејско намесништво
Црква „Св. Никола“ - Свето Митрани

Свети Никола — главна селска црква во крушевското село Свето Митрани, Македонија.
Црквата се наоѓа над селото, до која води асфалтиран пат. Околу нејзе се наоѓаат селските гробишта.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа над селото, сместена во самиот западен крај на селото.
2 Историја
Црквата во минатото била срушена, но не се знае точната година кога тоа се случило. До 1950-тите години, од црквата се забележувале остатоци од ѕидовите.
Изградбата на новата црква започнала во 1990-тите години врз темелите на старата црква, чии остатоци се видливи во дворното место.
3 Галерија
4 Поврзано
* Прилепско архијерејско намесништво
* Прва кривогаштанска парохија
* Свето Митрани
Понтеведра (покраина)

Понтеведра ― покраина во Шпанија долж атлантскиот брег на земјата во југозападна Европа. Покраината го обликува југозападниот дел од автономната заедница Галисија. Се граничи со покраините А Коруња, Луго и Оуренсе, државата Португалија и Атлантскиот Океан. Службени јазици на покраината Понтеведра се шпанскиот и галисискиот. Постои јавна установа наречена Покраински совет на Понтеведра (Diputación Provincial of Pontevedra), чие седиште е во градот Понтеведра, која обезбедува директни услуги за граѓаните како техничка, финансиска и технолошка поддршка на советите на 62 општини во покраината Понтеведра. 
Населението на покраината е 942.665 (2019), од кои 9% живеат во главниот град, градот Понтеведра и 28% во Виго.
1 Географија
Понтеведра е пресечена на два дела од реката Лерез. Повеќето од главните туристички знаменитости во Понтеведра се на југ од реката. Понтеведра има многу историски градби, споменици и цркви.
Голем дел од винската ознака Ријас Баисас се наоѓа во покраината. Покраината на сличен начин го дели Националниот парк на Атлантските Острови на Галисија со соседната покраина А Коруња. Овој регион ги содржи галисиските острови Онс, Сиес, Салвора и Кортегада.
2 Клима
Покраината има океанска клима со топли и релативно суви лета и свежи и многу влажни зими.
3 Демографија
Главниот град на покраината, Понтеведра, со население од 83.029 (2019) не е најголемиот град во нејзината провинција, најголемата општина е индустрискиот Виго со население од 295.364. Покрај тоа, во покраината има 62 општини. Други релевантни општини, врз основа на нивното население, се Вилагарсија де Ароса (37.456), Редондела (29.218), Кангас (26.542), Марин (24.319), Понтеареас (22.877), Ла Естрада (20.479), Лалин (20.218) и О Порињо (19.848).
4 Окрузи
* О Баисо Мињо
* Калдас
* О Кондадо
* О Деза
* О Моразо
* Ла Параданта
* Понтеведра
* О Салнес
* Табеирос – Тера де Монтес
* Виго
5 Поврзано
* Галисиско вино
Џамија (Пресил)

Џамија (Пресил) — главна и единствена џамија во селото Пресил, во Општина Крушево, Македонија.
1 Местоположба
Џамијата се наоѓа на сретселото во Пресил.
2 Историја
За џамијата се знае дека е постара од онаа во соседното село Трновци.
Земјата од која доаѓам (филм)

„Земјата од која доаѓам“ (француски: ''Le pays d'où je viens'') — француски филм од 1956 година во режија на Марсел Карне (Marcel Carné), снимен по сценариото на Жак Емануел (Jacques Emmanuel), Марсел Карне и Марсел Ашар (Marcel Achard). Главните улоги ги играат: Жилбер Беко (Gilbert Bécaud), Франсоаз Арнуј (Françoise Arnoul), Мадлен Лебо (Madeleine Lebeau) и Клод Брасер (Claude Brasseur).
1 Синопсис
Ерик пристигнува во еден провинциски град и открива дека е совршен двојник на пијанистот Жилиен, кој вљубен во убавата келнерка Маринет...
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Рамна

Св. Великомаченик Ѓорѓи — црква во битолското село Рамна, претставник на Македонската преродба. Му припаѓа на Битолското намесништво во Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА.
Црквата е сместена во малото Горно Маало на селото. Претставува трикорабен храм. Живописан е во 1861 година.
1 Поврзано
* Прва градска парохија
* Битолско архијерејско намесништво
Трновска патријаршија

Трновска патријаршија (|Търновска патриаршия) е името на независната Бугарска православна црква во периодот од 1235–1393.
1 Историја
Откако браќата Иван Асен I и Петар IV го обновиле Бугарското царство во 1185 година презеле чекори за обновување на автокефалната бугарска црква. Како резултат на успешното востание во 1185/1186, биле поставени темелите на Второто Бугарско Царство со седиште во Трново. Следејќи го принципот на Борис I дека суверенитетот на државата е нераскинливо поврзан со автокефалноста на Црквата, двајцата браќа веднаш презеле чекори за обновување на Бугарската патријаршија. Најпрво тие основале независна архиепископија во Трново во 1186. Борбата за признавање на архиепископијата според канонскиот ред и издигнување на ранг на патријаршија траела речиси 50 години.
Прв трновски патријарх бил Јоаким I. Последен патријарх кој престојувал во Трново бил Евтимиј Трновски кој бил испратен во егзил од Османлиите откако го зазеле градот во 1393 година.
2 Трновски патријарси
Титула, Примат, Години, Седиште
Трновски патријарх (1235–1393)
Патријарх, Свети Јоаким I, 1235–1246, Трново
Патријарх, Висарион, 1246, Трново
Патријарх, Василиј II, 1246– 1254, Трново
Патријарх, Василиј III, 1254–1263, Трново
Патријарх, Јоаким II, 1263–1272, Трново
Патријарх, Игнатиј, 1272–1277, Трново
Патријарх, Свети Макариј, 1277–1284, Трново
Патријарх, Јоаким III, 1284–1300, Трново
Патријарх, Доротеј, 1300– 1315, Трново
Патријарх, Роман, 1315– 1325, Трново
Патријарх, Теодосиј I, 1325–1337, Трново
Патријарх, Јоаникиј I, 1337– 1340, Трново
Патријарх, Симеон, 1341–1348, Трново
Патријарх, Теодосиј II, 1348–1363, Трново
Патријарх, Јоаникиј II, 1363–1375, Трново
Патријарх, Свети Евтимиј, 1375–1393, Трново
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Пресил

Свети Ѓорѓи — главна селска црква во крушевското село Пресил, Македонија.
Црквата се наоѓа на мало возвишение над селото во рамки на археолошкото наоѓалиште „Св. Богородица“.
1 Местоположба
Црквата е сместена во јужниот дел на селото Пресил, на мало возвишение.
2 Историја
Црквата е подигната на темелите на постарата истоимена црква, која тука постоела, кога во селото живеело само македонско население.
Во 1961 година биле вршени археолошки истражувања на археолошкото наоѓалиште „Св. Богородица“, при што се најдени остатоци од црква од типот на впишан крст, веројатно од век, која лежи врз постари темели. Под подот на црквата и околу неа се ископани 21 гроб, оградени и покриени со камени плочи. Најдените материјали потекнуваат од средниот век до век, до кога се вршело погребување на овој терен.
3 Галерија
4 Поврзано
* Крушевско-демирхисарско архијерејско намесништво
* Бучинска парохија
* Пресил