Жермен Грир

Жермен Грир е австралиски теоретичар, академик и новинар, и се смета дека е една од главните феминистички гласови од средината на 20 век.
Идеите на Грир и нејзините различни ставови, не само оние поврзани со феминизмот, создавале контроверзии уште од издавањето на нејзината книга ''Женскиот Евнух'', која стана меѓународен бестселер во 1970 година.
Грир ја дефинира нејзината цел, како "женско ослободување", различно од "еднаквост со мажите". Таа тврди дека ослободувањето на жените значи прифаќање на половите разлики на позитивен начин - борба за слобода на жените да ги дефинираат сопствените вредности, нивните сопствени приоритети и да ги утврдат своите судбини. Спротивно на тоа, Грир ја гледа еднаквоста само како асимилација и "решавање" да се живее животот на "неслободни мажи".
Од 1972 година Грир се идентификува како анархо-комунистка, близу марксизмот.
Следејќи го успехот на ''Женскиот Евнух'', Грир поднесе оставка и го напушти Универзитетот на Ворик во 1972 година, патувајќи низ светот да ја промовира својата книга. Таа ко-презентирала на телевизиска комедија, купила куќа во Италија, напишала колумна за весникот ''Сандеј тајмс'', и ги помина следните неколку години патувајќи низ Африка и Азија, вклучувајќи и посета во Бангладеш за да ја испита ситуацијата на жените кои биле силувани за време на конфликтот со Пакистан.
1 Женскиот Евнух
Грир тврди во својата книга, ''Женскиот Евнух'', дека жените не се свесни колку многу мажите ги мразат, и колку тие се научени да се мразат. Кристин Валас пишува дека, кога ''Женскиот Евнух'' за првпат беше објавен, една жена ја завитка книгата во кафеава хартија бидејќи нејзиниот сопруг не ѝ дозволи да ја прочита; аргументи и караници избувнаа за време на вечерните маси. Таа пристигна во продавниците во Лондон во октомври 1970 година. До март 1971 година, скоро беше распродадено и второто печатење и беше преведена на осум јазици.
"Насловот е индикација за проблемот", Грир изјави во ''The New York Times'' во 1971 година: "Жените биле одвоени од своето либидо, од нивната желба, од нивната сексуалност, тие веќе се сомнителни за тоа. Како ѕверови, на пример, кои се кастрирани во земјоделството, со цел да им служат на вистинските мотиви на нивниот господар - да се гојат или направат послушни - жените биле отсечени од нивниот капацитет за дејствување. Тоа е процес кој ја жртвува енергијата за деликатноста, и оној кој мора да се промени."
Девојчињата се феминизирани од детството со тоа што се учат на правила кои ги потчинуваат. Подоцна, кога жените ја прифаќаат стереотипната верзија на возрасната женственост, тие развиваат чувство на срам поради своите тела, и ја губат својата природна и политичка автономија. Резултатот е немоќ, изолација, намалена сексуалност, и недостаток на радост.
2 Изданија од 1990 година наваму
Во 1991 година, ''Промената: Жените, стареењето, и менопаузата'', која ''The New York Times'' ја нарече "брилијантна, страстна, возбудлива книга", стана уште една влијателна книга во женското движење. Во неа, Грир напишала за разните митови во врска со менопаузата, советувајќи против употребата на хормонска терапија. Таа тврди дека застрашувањето на жените е "голем бизнис и енормно профитабилно". Тоа е страв, пишува таа, кој "ги прави жените да се во согласност со програми и политики кои работат против нивните интереси".
Во 1999 година, книгата ''Целосната Жена'', продолжение на ''Женскиот Евнух'', беше издадена. Таа вклучува опозиција од Грир на прифаќањето на транссексуалците како жени: „Владите кои се состојат од многу малку жени се брзаат да ги признаат како жени, мажите кои веруваат дека се жени и се кастрирале за тоа да го докажат, бидејќи тие не ги гледаат жените како уште еден пол, но како не-пол. Никаква т.н. „промена на полот“ досега не молеше за пресадување на матка и јајници; додека пресадувањата на матка и јајници би биле задолжителни за имитаторите на жените тие ќе исчезнат преку ноќ. Инсистирањето овие вештачки „жени“ да се прифатат како жени е институционално изразување на погрешното уверување дека жените се неисправни мажи."
Во 2003 година, ''Убавото Момче'' беше објавена, книга за историјата на уметноста за убавината на момчињата, илустрирана со 200 фотографии. Грир ја опиша книгата како обид да се адресира очигледната незаинтересираност на модерните жени за момчињата како сексуален објект и да "го унапреди женското признавање на нивниот капацитет за, и право на, визуелно задоволство". Фотографијата на насловната беше на 16-годишниот Бјорн Андресен во неговиот карактер на Таѓу во филмот Смрт во Венеција (1971).