Канадски федерални избори во 1957 година

Канадските федерални избори во 1957 година биле одржани на 10 јуни 1957 година. Целта била да се изберат 265 членови на Долниот дом на Канада на 23-от парламент на Канада. Во една од најголемите немири во канадската политичка историја, Прогресивната конзервативна партија (исто така позната како „ПК“ или „Ториевци“), предводена од Џон Дифенбејкер, стави крај на 22-годишното владеење на либералите, како што ториевците беа во можност да формираат малцинска влада и покрај тоа што го изгуби народниот глас од либералите.
Либералната партија управуваше со Канада од 1935 година, победувајќи на пет последователни избори. За време на премиерите Вилијам Лион Мекензи Кинг и Луис Свети Лоран, владата постепено изгради социјална држава. За време на петтиот мандат на либералите, опозициските партии ги прикажуваа како арогантни и неодговараат на потребите на Канаѓаните. Контроверзните настани, како што е „ Дебата за гасоводот“ во 1956 година за изградбата на Транс-канадскиот гасовод, и наштетија на владата. Сент Лоран, наречен „Вујко Луис“, остана популарен, но имаше мал надзор над министрите во неговиот кабинет.
Во 1956 година, водачот на ториевците Џорџ А. Дру неочекувано поднел оставка поради лошо здравје. На негово место партијата ПК го избра огнениот и харизматичен Дифенбејкер. Ториевците водеа кампања фокусирана на нивниот нов лидер, кој привлече голема толпа на митинзи и остави силен впечаток на телевизија. Либералите водеа слаба кампања, а Сент Лоран имаше малку телевизиски настапи. Непријатно со медиумот, премиерот ги читаше своите говори по сценарио и одби да се шминка.
Напуштајќи ја својата вообичаена стратегија да се обидат да направат голем упад во Квебек во кој доминираа либералите, ториевците се фокусираа на освојување места во другите провинции. Тие беа успешни, иако освоија неколку места во Квебек, тие освоија 112 седишта севкупно на 105 на либералите. Со преостанатите места освоени од други партии, партијата ПС имал само плуралност во Долниот дом, но маржата беше доволна за да го направи Џон Дифенбејкер првиот ториевски премиер на Канада по Р.Б. Бенет во 1935 година.
1 Заднина
1.1 Либерална доминација
Ториевците последен пат управувале со Канада под Р.Б. Бенет, кој бил избран во 1930 година Владата на Бенет имала ограничен успех во справувањето со депресијата и била поразена во 1935 година, кога либералот Вилијам Лион Мекензи Кинг, кој претходно двапати беше премиер, бил вратен на власт. Либералите победиле на пет последователни избори помеѓу 1935 и 1953 година, четири од победите резултираа со моќни мнозински влади. Либералите тесно соработувале со државната служба (повлекувајќи неколку нивни министри од тие редови) и нивните години на доминација доживеаја просперитет.
Кога Мекензи Кинг се пензионирал во 1948 година, тој бил наследен од министерот за правда Луис Свети Лоран, двојазичен Квебекер кој ја презеде функцијата на 66-годишна возраст Вештен политичар, Свети Лоран проектирал нежна личност и на многу Канаѓани им бил познат како вујко Луис. Всушност, на Свети Лоран му било непријатно далеку од Отава, бил подложен на напади на депресија (особено по 1953 година), а на политичките патувања внимателно управувале рекламни луѓе од фирмата Кокфилд Браун. Свети Лоран ги предводел либералите до огромен триумф на изборите во 1949 година, водејќи кампања под слоганот „Никогаш не сте го имале толку добро“. Либералите го освоиле петтиот последователен мандат во 1953 година, при што Свети Лоран бил задоволен со многу релаксиран стил на лидерство.
Владите на Мекензи Кинг и Свети Лоран ги поставиле темелите за социјалната држава, развој на кој првично се спротивставија многу ториевци. ЦД Хау, кој се смета за една од водечките сили на владата на Свети Лоран, им рече на своите противници од ториевците кога тие тврдеа дека либералите ќе ги укинат тарифите ако народот им дозволи: „Кој ќе не спречи?... Не се сфаќајте премногу сериозно. Ако сакаме да се извлечеме со тоа, кој би не спречил?“
1.2 Ториевците се борат
На почетокот на 1956 година, ториевците биле предводени од поранешниот премиер на Онтарио Џорџ А. Дру, кој бил избран за лидер на ПК во 1948 година пред пратеникот на Саскачеван, Џон Дифенбејкер. Дру бил петтиот човек што ги предводел ториевците во нивната 21 година без власт. Никој не бил блиску до пораз на либералите; најдобриот настап беше во 1945 година, кога Џон Бракен обезбеди 67 места за ториевците. Сепак, либералите освоија 125 места и го задржаа своето мнозинство. На изборите во 1953 година, партијата ПК освои 51 места од 265-те во Долниот дом. Потоа, ториевците добија две места од либералите на дополнителните избори, а либералите (кои освоија 169 места во 1953 година) изгуби дополнително место на Кооперативната федерација на Комонвелтот (CCF, претходникот на Новата демократска партија (НДП)).
По повеќе од две децении во опозиција, ториевците биле тесно поврзани со таа улога во очите на јавноста. Ториевците се сметаа за партијата на богатите и на Канада што зборува англиски и собраа околу 30% од гласовите на федералните избори. Ториевците имаа мал успех во Квебек во изминатите четириесет години. До 1956 година, Социјалната кредитна партија стана потенцијален ривал на ториевците како главна десничарска партија во Канада. Канадскиот новинар и автор Брус Хачисон разговараше за состојбата на ториевците во 1956 година:Кога партијата што се нарекува себеси конзервативна не може да смисли ништо подобро од тоа да ги надмине изборните ветувања на Владата; кога бара економичност во еден здив и зголемена потрошувачка во следниот; кога предлага итно намалување на даноците без оглед на инфлаторните резултати ... кога накратко, конзервативната партија веќе не ни дава конзервативна алтернатива по дваесет и една година ... тогаш нашиот политички систем очајно бара опозиција подготвена да се залага за нешто повеќе од неверојатната шанса за брза победа.
1.3 Во пресрет на кампањата
Во 1955 година, ториевците, преку одлучен филибастер, можеа да ја принудат владата да ги повлече амандманите на Законот за одбранбени набавки, со што привремените, вонредни овластувања доделени на владата ќе бидат постојани. Дру ги предводел ториевците во втората битка со владата следната година: во таканаречената „ Дебата за гасоводот “, владата постојано се повикуваше на затворање во неделната дебата која заврши со игнорирање на точките од редот од страна на спикерот бидејќи тој имал поделба. ѕвонеа. И двете мерки биле тесно поврзани со Хау, што, во комбинација со неговите претходни коментари, доведе до тврдења на ториевците дека Хау бил рамнодушен кон демократскиот процес.
2 Наводи