procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Бретон (компанија)

Бретонски Сп А. е италијанска, приватна компанија основана во 1963 година која произведува машини и постројки за инженерски камен и обработка на метали. Машините и постројките од Бретон може да се користат во различни сектори како производство на матрици, воздушна, автомобилска, тркачки автомобили, енергија, запчаници, општа механика, преработка на камен и производство на кујнски врвови.
1 Историја
Бретон е основан во 1963 година во Кастело ди Годего, Италија, од Марчело Тончели, кој започнал да развива нови технологии и да произведува индустриски погони за производство на инженерски камен. Тој ја измислил технологијата Бретонстон, позната и како виброкомпресија под вакуум, патентирана технологија која денес ја користат инженерските производители на камења. Околу средината на 1990-тите, компанијата одлучила да се прошири на пазарот на машински алати, со производство на машински центри за машинската индустрија.
Во 2003 година, Марчело Тончели починал, а контролата на компанијата преминала на неговите синови Лука и Дарио Тончели, кои оттогаш ја водат компанијата заедно со Роберто Чиавачи, потпретседател на Одборот на директори.
Во 2011 година, компанијата ја купил Бидесе Импианти и потпишале партнерство со Боарт и Вајр, производител на дијамантски жици. Во 2014 година, Бретон станал официјален член на Грапхене Флагшип Проџект, една од најголемите истражувачки иницијативи на Европската комисија која се фокусира на потенцијалните апликации на графенот.
2 Производи
Бретон произведува машини и технологија за следниве области:
* инженерска обработка на камен
* преработка на природен камен* обработка на керамички материјали
* обработка со голема брзина за воздушна, формула 1, автомобилски сектор и калапи
3 Награди
Решението на Бретон за поврзување преку облак за управување со теле-услуги за 4.000 машини за стотици клиенти ширум светот било доделено од Microsoft во 2012 година со Наградата за извонредност на Windows Embedded Partner Excellence за производство.
4 Фусноти
Силтер

Силтер — италијанско тврдо сирење направено во регионот Алпска Ломбардија околу провинцијата Бреша и околните области и традиционално се произведува со непастеризирано кравјо млеко во текот на летните месеци и септември, саламурено е, и одлежено минимум 6 месеци.
Од 2015 година, во рамките на ЕУ, има ''ПДО'' сертификат.
1 Име
Името ''Силтер'' потекнува од името на продавницата за сирење во Вал Камоника каде што се чуваат и стареат сирењата.
2 Историја
Тоа е традиционално сирење од Вале Камоника, добиено од млеко на кафеава раса крави, многу застапено во планинските области на долините на Бреша. Името го добива од ломбардскиот термин, од келтско потекло, што ја означува просторијата за стареење во малгата.
3 Производство
Сирењето се произведува во општините кои спаѓаат во монтанските заедници на Вале Камоника и делумно во областа Себино Брешано. Особено вредни се облиците направени во малге сместен на планините Гуглиелмо и Манива, во областа на преминот Кроче Домини, како и долините на Касе ди Висо и Санта Аполонија во Понте ди Лењо.
Оптималното зачувување е во не премногу топла средина која може да варира од температура помеѓу 9 и 14 °C. Минималното зачинување е 100 дена.
4 Наводи
Пилус

+ Пилус, , Тестенини
, Италија
, Сардинија
, Брашно и јајца
Пилус е вид на тестенини кои се појавиле во Сардинија, особено околу Ористано. Тестенините кои личат на нудли, се прават во тенки ленти. Одлика на оваа тестенина е тоа што се месат долго време. Се готви во говедска (или понекогаш овча) супа и се служи со пекорино сирење. Во Бусачи тестенините се ароматизираат со тост шафран и се мелат во прав.
Лисанзедас е варијанта на пилусот (а понекогаш и именуван како таков) кој се пече во рерна во слоеви како лазањи. Обликот на тестенините е круговид со голем дијаметар (7 до 8 инчи). Полнењето со чорба со месо и сирењето пекорино се заедничките фактори, а не обликот на тестенините. Варијантата на лисанзеда пронајдена околу Каљари е зачинета со шафран. Другата варијанта од овој вид од Гиба е зачинета со анасон.
1 Наводи
Катанѕаро

Катанѕаро (|Catanzaro) е град во Италија. Катанѕаро е административен центар на провинцијата Калабрија во јужниот дел на земјата и главен град на истоимениот округ Катанѕаро. Сепак, овој град не е најголемиот град и економското „срце“ на покраината, тоа е Реџо ди Калабрија.
Катанѕаро е познат како „Град три В “:
* Свети Виталино, заштитник на градот;
* Сомот, градот бил важен трговски центар за свила уште од времето на Византија;
* Ветер, градот е познат по силните ветрови од блиското Јонско Море.
1 Природни одлики
Катанѕаро се наоѓа во јужна Италија. Градот е 616 километри јужно од главниот град Рим и 160 километри североисточно од Реџо ди Калабрија.
1.1 Релјеф
Катанѕаро се наоѓа во централниот дел на Калабрија, на местото каде што полуостровот е најтесен. Се развил на три стрмни ридови над крајбрежната рамнина на Јонското Море, сместено југоисточно од градот (10 км). Поради близината до морето, градот се наоѓа на надморско ниво од околу 340 м (центар на градот), а неговата положба на ридовите над рамнината му дава на Катанѕаро специфичност.
1.2 Клима
Климата во Катанѕаро е изменета средоземна поради надморската височина.
1.3 Вода
Катанѕаро е поставен многу високо и затоа нема поголеми водотеци, но низ градот течат неколку мали потоци.
2 Историја
Иако областа во која се наоѓа градот има долга историја, Катанѕаро не е толку стар град. Населбата на местото на денешниот град се појавила некаде во 10 или 11 век. со доаѓањето на Норманите на овие простори. Населбата била тврдина и како таква го бранела блискиот византиски град Скилетон, кој, како приморски град, бил постојано напаѓан.
Во 1860 годинаградот се приклучил на новооснованата Италија.
Во 1970 година Катанѕаро станал провинциски центар по бунтот во тогашниот главен град Реџо ди Калабрија.
3 Популација
Според резултатите од пописот на населението во 2011 година, во општината живееле 89.364 жители.
+Демографија, 1931, 1936, 1951, 1961, 1971, 1981, 1991, 2001, 2011
40.533, 45.400, 59.969, 74.037, 86.284, 100.832, 96.614, 95.251, 89.364
Во 2008 година Катанѕаро имал околу 94.000 жители, 3 пати повеќе отколку на почетокот на 20 век.
Говорот на локалното население е близок до сицилијанскиот дијалект, а во него се чувствува значајното влијание на грчкиот јазик.
4 Економија
Катанѕаро, како провинциски центар, има развиен терцијарен (трговија, услуги) и кватернарен сектор (администрација, образование, банки). Индустријата е претежно во форма на мали бизниси.
5 Галерија
Белтрам

Белтрам е традиционален лик во италијанската ''комедија дел'арте'' поврзана со градот Милано и датира од 16-17 век или порано.<ref>'''' Исто така, често се споменува со целосното име Белтрам ди Милано и исто така како Белтрам ди Гаџано (од ''borgo'' - сега ''комуна'' - на Гаџано, во околината на Милано).
Создавањето на ликот Белтрам понекогаш му се припишува на Николо Барбиери. Во секој случај, Барбиери во голема мера придонел за популарноста на ликот во драми како што е ''L'inavvertito''. или дури и како брат на Бригела.
Белтрам го инспирирал ликот на Молиер, Маскарил, од комедијата ''L'Étourdi ou Les Contretemps'' (''Грешката'', 1655).
1 Фусноти
Паоло Рока

Паоло Рока (роден 1952 година) е аргентинско-италијански стопанственик, извршен директор на Техинт Гроуп, која ги поседува Тенарис, Терниум и други компании кои работат во инженерскиот, градежниот и енергетскиот сектор. Тој е исто така претседател и извршен директор на Тенарис и претседател на Терниум.
1 Ран живот
Паоло Рока е роден во Милано, Италија, во 1952 година. Тој е син на Роберто Рока, кој бил почесен претседател на Техинт, и внук на Агостино Рока, основач на оваа индустриска групација. Паоло Рока дипломирал политички науки на Универзитетот во Милано. Во 1985 година продолжил со МБА на бизнис универзитетот на Харвард.
2 Кариера
Откако бил помошник на извршниот директор на Светската банка, во 1985 година Паоло Рока ја започнал својата кариера во Techint Group како помошник на претседателот на одборот на директори. Во 1990 година ја презел функцијата извршен потпретседател на Сидерка.
2.1 Техинт
Од 2002 година е извршен директор на Тенарис и Техинт. Покрај тоа, тој е претседател на одборот на директори на Тамса и на одборот на директори на Терниум и директор на Techint Financial Corporation. Рока ја предводел Techint во серија аквизиции во Латинска Америка и во светот, што доведло до развој на операции во повеќе од 20 земји.
3 Случај „Тетратки“
Во ноември 2018 година, Рока бил обвинет од аргентинскиот судија кој ја надгледувал истрагата за таканаречениот скандал со тетратки, како дел од случајот со мито. Обвиненијата произлегле од сведочењето дека извршениот директор на компанијата плаќал мито за да го забрза надоместокот на групата на Рока што произлегол од национализацијата на СИДОР од страна на венецуелската влада.
Во април 2019 година, аргентинскиот апелационен суд ги отфрлил сите обвиненија против Рока, ослободувајќи го.
4 Одбори и награди
Паоло Рока е член на извршниот комитет на Светската асоцијација за челик и бил претседател на оваа асоцијација во периодот 2009-2010 година. Бил член на Меѓународниот советодавен комитет на Њујоршката берза и на советодавниот одбор на приватниот сектор на Интерамериканската банка за развој (IDB). Во 2004 година во рамките на форумот „Аргентина-Мексико: Visión y Perspectivas“, бил награден со Орденот Мексиканска дел Агила Ацтека. Во 2008 година бил почестен од страна на Фундацион Конекс со „Наградата Платинум Конекс 2008: стопанственици од индустријата“; а во 2011 година бил избран за „производител на челик на годината“ од Здружението за технологија на железо и челик (AIST). Во 2013 година, Бизнис универзитетот во Колумбија го одликувал Паоло Рока со „Деминг куп“ како признание за влијанието на неговото лидерство врз конкурентноста на Тенарис.
5 Наводи
Група Молика

Група Молика е музичка група формирана во 1992 година, во Битола, Македонија. Низ годините Група Молика, Анета Мицевска и Јовица Наумчевски издадоа 8 наградени албуми. Тие патувале и одржале повеќе концерти низ светот и забележале голем успех во земји како: Австралија, Америка, Канада, Германија, Швајцарија, Франција, Австрија, Италија, Словенија, Босна и Херцеговина и Србија.
1 Членови
* Јовица Наумчевски (вокал)
* Џими Мицевски (клавијатура)
* Зизо Пуровски (хармоника и клавијатура)
* Александар Талевски (тапани)
* Антонио Стојчески (кларинет/сах)
Поранешни членови
* Анета Мицевска (вокал)
* Стив Штуревски (вокал)
* Горан Пиловски (кларинет/сах)
Френки Вали

Франческо Стивен Кастелучио (анг: ''Francesco Stephen Castelluccio;'' роден на 3 мај 1934 година), познат по неговото уметничко име Френки Вали (''Frankie Valli)'', е американски пејач, а популарност стекнал на почетокот од 1960-тите како фронтмен на поп групата Four Seasons. Препознатлив е по неговиот невообичаено моќен фалсет глас.
Вали заедно со Four Seasons имал 29 песни кои се пласирале на Топ 40 листата, една песна на топ 40 под алијасот на Four Seasons Wonder Who?, и девет песни на Топ 40 како соло изведувач. Како член на Four Seasons, песните со кои Вали се искачил на прво место на топ листата се: „Sherry “ (1962), „Big Girls Don't Cry“ (1962), „Walk Like a Man“ (1963), „Rag Doll“ (1964) и „"December, 1963 (Oh, What a Night)“ (1975). Неговиот препев на песната „Can't Take My Eyes Off You“ се искачила на второ место во 1967 година. Како соло пејач, Вали се нашол на врвот на топ листите со песните „My Eyes Adored You “ (1974) и „Grease“ (1978).
Вали, Томи Де Вито, Ник Маси и Боб Гаудиооригиналните членови на Four Seasonsбеа примени во Куќата на славните на рокенролот во 1990 година и Куќата на славните вокални групи во 1999 година
Кварцит

Кварцит — тврда метаморфна карпа што е составена првенствено од кварц. Песочникот се претвора во кварцит со загревање и притисок, обично поврзан со тектонско збивање во орогени појаси. Чистиот кварцит е обично бел до сив, иако кварцитот често се јавува во различни нијанси на розова и црвена боја поради различните количини на железен оксид (Fe<sub>2</sub>O<sub>3</sub>). Се јавуваат и други бои (жолта, портокалова), и се должат на присуството на други минерали.
Неолитска револуција

Неолитска револуција, или (прва) земјоделска револуција, бил масовниот премин на многу човечки култури од ловци и собирачи на храна на земјоделско производство и постојани населби за време на неолитот, со што се овозможило зголемување на човечката популација. Овие населени заедници им овозможиле на луѓето да набљудуваат и експериментираат со растенијата, учејќи за нивниот раст и развој. Ова ново знаење довело до култивирање на растенијата во земјоделски култури.
Кампобасо

Кампобасо (|Campobasso) е град во Италија, административен центар на провинцијата Молизе во јужниот дел на земјата и главен град на истоимениот округ Кампобасо.
Кампобасо е познат по својот антички натпревар во мечување, кој се одржува секоја година од 14 век. Исто така, околината на градот е позната по одгледувањето круши.
1 Потекло на името
Името Кампобасо потекнува од латинските зборови „Campus Vazorum“ (|Campus vassorum), што се преведува како „вазалско седиште“.
2 Природни одлики
Кампобасо се наоѓа во јужна Италија. Градот е 230 километри источно од главниот град Рим и 160 километри североисточно од Неапол.
Една од главните атракции на Кампобасо е Кастело Монфорте, изграден во 1450 година од локалниот владетел Никола II Монфорте, над ломбардските или норманските урнатини.Сегашната градба е резултат на подоцнежната обнова по земјотресите од 1456 и 1805 година.
Релјеф : Кампобасо се развил на многу висока висорамнина во централните Апенини. Висината на градот е околу 700 m надморска височина и е еден од највисоките градови во државата. Градот е опкружен со Самнитските Апенини.
Клима : Климата во Кампобас е умерено континентална поради значителната надморска височина. Многу е поостро тука отколку во околните градови, кои се блиску до морето и на помала надморска височина. Снегот во градот е редовна појава во зима, што е многу ретко во јужна Италија.
Вода : Поради високата надморска висина градот нема големи водотеци, но низ градот течат неколку мали потоци.
3 Историја
Градот Кампобасо не е стар за италијански услови. Населбата на ова место првпат се појавила во 8 век. Се претпоставува дека во почетокот бил утврдување на тогашните владејачки Ломбарди. Владетелите од Кралството Двете Сицилии изградиле утврдена населба во обид да обезбедат моќ во овој несигурен дел од нивното кралство. Градот, како многу утврдено и затоа безбедно место, набрзо станал важен политички центар на Кралството Двете Сицилии.
4 Население
Според резултатите од пописот на населението во 2011 година, во општината живееле 48.747 жители.
+Демографија, 1931, 1936, 1951, 1961, 1971, 1981, 1991, 2001, 2011
19.955, 22.525, 28.678, 34.011, 41.782, 48.291, 50.941, 50.762, 48.747
Во 2008 година Кампобасо имал околу 51.000 жители, 3 пати повеќе отколку на почетокот на 20 век. Во последните години бројот на странци во градот стагнира.
5 Градови партнери
* Бања Лука
* Беневенто
* Витербо
* Отава
* Владимир
* Вастоџирарди
* Љеш
6 Галерија
Дион Ворвик

Мари Дион Ворвик (англиски: ''Dionne Warwick''; родена на 12 декември 1940) е американска пејачка, глумица и телевизиска водителка.
Ворвик е рангирана меѓу 40-те најголеми американски хит пејачи во периодот од 1955 до 1999 година, врз основа на пласманот на нејзините песни на ''Билбордовиот'' Hot 100. Таа се наоѓа на второ место на листата на пејачки од рок ерата (1955-1999). Таа, исто така, е една од најпознатите вокали на сите времиња, а во периодот од 1962 до 1998 година 56 нејзини песни се нашле на Hot 100 листата (12 од нив на Топ десет), и вкупно 80 песни - соло или во соработка - на Hot 100., R&B или adult contemporary листата. Дион се наоѓа на 74-то место на Билбордовата листа „Најдобри уметници на сите времиња“.
Во текот на својата кариера, Ворвик продала преку 100 милиони плочи ширум светот и има освоено бројни награди, меѓу кои и шест Греми награди. Ворвик има своја ѕвезда на Булеварот на славата во Холивуд, а примена е и во Гремиевата куќа на славните, Куќата на славните од R&amp;amp;B музиката и Патеката на славата крај театарот Аполо. Во 2019 година, Дион Ворвик ја освоила наградата Греми за животно дело. Три нејзини песни („Walk On By“, „Alfie“ и „Don't Make Me Over“) се примени во Гремиевата куќа на славата. Таа е поранешен амбасадор на добра волја на Организацијата за храна и земјоделство на ОН.
1 Турнеи
* Dionne Warwick Tour (1966)
* Dionne: 40 Anniversary Tour (2002)
* Soul Divas Tour (2004)
* An Evening with Dionne (2007)
* She's Back: One Last Time (2022)
Франческо Боки

Франческо Боки (1548 – 31 март 1613 или 1618) бил италијански писател од доцната ренесанса, активен во Фиренца.
Боки е роден и умрел во Фиренца. Тој бил син на Лизабета Папи и Бартоломео Боки, умерено сигурна двојка. Таткото на Франческо починал кога тој имал единаесет години, а тој бил оставен да се школува за литература и реторика од неговиот вујко Донато Боки, генерален викар на бискупот од Фиезоле. Тој се преселил во 1572 година во Рим на неколку години. Тој се вратил во Фиренца, каде што се вработил како учител за аристократски деца, како на пример, Улисе Бентивољо и децата на Бенедето Вивалди и Пјеро Антонио Строци. Тој, исто така, работел во составувањето на говори (како што се погребни говори) и трактати наменети за истакнати патрони. Меѓу неговите покровители бил Лоренцо Салвијати и неговото семејство, Филипо Валори, Пјеро Ветори и други членови на Курија во кругот на кардиналот, а подоцна и Големиот војвода, Фердинандо де Медичи.
Како писател, тој често елаборирал дела со дворска ерудиција, во кои имало повеќе стил отколку аргументирана содржина, иако имале длабоки факти. Меѓу неговите дела бил и водич за уметнички дела во Фиренца: , оригинал од 1594 година Тој бил прв од ваков тип за италијански град и може да се спореди со верзијата на Филипо Тити за Рим од 1674 година.
Тој, исто така, ја напишал „Историја на фламанските бунтови“ за Џован Винченцо Вители, кој посакал да ја слави улогата на таткото Чиапино Вители, кој се борел таму како платеник. Напишал и водич за уметничките и архитектонските дела во градот Фиренца. Тој бил погребан во црквата Сан Пјер Маџоре, која оттогаш била срамнета со земја.
1 Наводи
* од Силвана Менчи.
Аурирај

Ауриај — поранешен округ во средновековна Италија на источните падини на Западните Алпи што се наоѓал помеѓу Кунео и Салуцо. Округот постоел од крајот на деветтиот век до средината на десеттиот. Името на округот преминало од името на ''општината'' Валоријате.
Најраниот познат гроф бил еден Родулф, кој починал во 902 година, оставајќи ја округот на некој Франк по име Роџер, кој бил негов втор човек. Помеѓу 940 и 945 година, синот и наследникот на Роџер, Ардуин Глабер, ги истерал Сарацените од Вал ди Суза и го припоил регионот во неговата област Ауриат. Ардуин бил поддржувач на Беренгар од Ивреа во неговата успешна понуда за Железната круна на Ломбардија во 950 година. Следната година (951) Беренгар ја завршил реорганизацијата на западна Ломбардија, создавајќи три нови маршеви за подобра одбрана на брегот од нападите на Сарацен: Маршот на Џенова (Источна Лигурија), Маршот на Монферат (Западна Лигурија) и Маршот на Торино. Ардуин бил создаден првиот Маркгроф од Торино.
Во тоа време, Аурирај исчезнал од записите како посебен ентитет, но останал центар на имотот на семејството Ардуиничи три генерации подоцна, кога Берта се омажила за Отоне дел Васто од кланот Алерамици. Нивните заеднички својства го формирале јадрото на подоцнежниот март на Салуцо.
1 Наводи
* МГ Бертолини. „Ардуино“. ''Dizionario biografico degli Italiani'', VI:49–52. Рим: Società Grafica Romana, 1964 година.
* Франческо Коњасо. ''Сторија ди Торино''. Фиренца: Giunti Editore, 2002 година.
Илија Бојаџиев

Илија Андреев Бојаџиев ( во ) — македонски активист. Жртва на комунистичкиот режим во НР Бугарија.
1 Животопис
Бил јатак на илегалната чета и близок роднина на Герасим Тодоров. Само неколку дена бил дел од нелегалната чета, поради што бил осуден на петнаесет години (само поради што бил малолетен) строг и темничен затвор. Во логорите на смртта на островот Персин (логор Белене), поминал околу четиринаесет години. Важел за подржувач на македонската кауза.
2 Поврзано
Асен Бојаџиев (негов брат)
3 Наводи
Славејко Ангелов

Славејко Ангелов ( во — ) — македонски активист. Жртва на комунистичкиот режим во НР Бугарија.
1 Животопис
Бил доверен јатак на илегалната чета на Герасим Тодоров, поради која е осуден на петнаесет години строг и темничен затвор. Во логорите на смртта поминал осум и пол години. Подржувач на македонската кауза.
2 Наводи
Проволино

Проволино бил италијански куклен лик кој уживал огромен успех во Италија помеѓу доцните 1960-ти и раните 1970-ти. Него го создале Кастелано и Пиполо кои ги напишале и дијалозите.
1 Телевизија
Куклата била претставена од Рафаеле Пису во едно италијанско шоу во 1968 година. Како бебе со големи заби, тој бил претставен како непочитуваното алтер его на Пису, со кого постојано се карал и секогаш завршувал со фразата ("лошата моја уста, молчи!"). Куклата била анимирана од истиот Пису, а гласот на Оресте Лионело.
2 Стрип адаптација
Ликот подоцна бил адаптиран во стрип серија, која била создадена од Пјер Лујџи Сангали и Алберико Мота и која стана насловна личност на неколку стрип списанија (''Проволино'', ''Супер Проволино'' и ''Проволино приказна'') објавени од уредникот Бјанкони помеѓу 1970 и 1990 година.
3 Наводи
Гепо

Гепо е насловниот лик на италијанската стрип серија создадена од Џован Батиста Карпи.
1 Карактерот
Гепо е ѓавол со добро срце, а неговиот наивен, срамежлив, сочувствителен карактер создава постојани проблеми со неговиот „шеф“, сатаната. Други ликови кои често се појавуваат во серијата се кучето чувар на Сатана, Серберус и антропоморфната змија Салваторе.
2 Историја
Гепо официјално дебитирал во 1955 година во стрип-магазинот ''Волпето'', во приказната „Vita nuova... all'inferno!“ (трад. „Нов живот... во пеколот!“, но раната верзија на Гепо се појавила во декември 1954 година, во стрипот ''Trottolino e la „Enne“ Dimensione'' (трад. ''Тротолино и димензијата „Н“'' ), во приказната „Geppo il buon diavolo“ (трад. „Гепо добриот ѓавол“), со поинаков графички дизајн реализиран од Giulio Chierchini.
Од 1961 година, Гепо станал водечки лик на истоимената серија на стрипови, објавена повеќе од триесет години од страна на Едизиони Бјанкони. Како автори на стрипот наизменично се менувале Пјер Лујџи Сангали, а подоцна и Сандро Доси.
3 Наводи
Ахил Боки

Ахил Боки (Achille Bocchius) (1488 &ndash; 6 ноември 1562), од Болоња, бил италијански хуманист писател, амблемист, историчар и лектор по грчки јазик, поезија и „човечка литература“ на Универзитетот во Болоња. Тој е најпознат по неговата амблемна книга ''Симболични прашања за целиот жанр'' од 1555 година, која „го зема за тема целото универзално знаење: физика, метафизика, теологија, дијалектика, Љубов, живот и смрт, спакувајќи ги под превезот на басните и митовите“. Позајмено од Франческо Колона. Насловната страница го ставила во традицијата на ''serio ludere''. Боки бил пријател на Џовани Пјерио Валериано Болзанио, а неговата работа е поврзана со ''Хиероглификата'' на Валеријано.
Боки бил водач на неформалната академија, ''Академија Бочијана'', под заштита на кардиналот Алесандро Фарнезе, внук на фарнескиот папа Павле III. За Боки Џакомо Бароци да Вињола, неодамна вратен од Фонтенбло, ја дизајнирал Палатата Боки, во Болоња, околу 1545 година (изграден 1545-55) ; за фасадата Боки направил два натписи, едниот на латински, другиот на хебрејски, кои се протегаат по рустикализираната основа на предната страна.<ref>The emblematic nature of the inscriptions, turning the whole façade into an emblem of the ''Accademia Bocchiana'', is discussed in Marcus Kiefer, ''Emblematische Strukturen in Stein: Vignolas Palazzo Bocchi in Bologna'' (Freiburg: Rombach) 1999. For another point of view and a different analysis, see Anne Rolet, « LHermathena Bocchiana'' ou l'idée de la parfaite académie », ''in'' M. Deramaix, P. Galand-Hallyn, G. Vagenheim, J. Vignes (dir.), ''Les Académies dans l'Europe humaniste. Idéaux et pratiques'' Genève, Droz, 2008, p. 295-338
1 Наводи
2 Дополнителна литература
* Elizabeth See Watson (1993). ''Achille Bocchi and the Emblem Book as Symbolic Form''
* Anne Rolet (2015) . ''Les'' Questions symboliques ''d'Achille Bocchi. (''Symbolicae Quaestiones'', 1555)'', Presses Universitaires François-Rabelais/Presses Universitaires de Rennes, 2015, 1610 pages ; . Ова е првото критичко издание на амблемите на Боки.
* Anne Rolet (2019). ''Dans le cercle d’Achille Bocchi : culture emblématique et pratiques académiques à Bologne au XVI<sup>e</sup> siècle'', Presses universitaires François-Rabelais, 2019, . Ова е прво критичко издание, со вовед, превод и белешки, на три оригинални неолатински текста напишани во ренесансната Болоња.
Лефтер Николов

Лефтер Петров Николов ( во ) — македонски активист. Жртва на комунистичкиот режим во НР Бугарија.
1 Животопис
Како дел од илегалната чета на Герасим Тодоров поминал околу два и пол месеци, поради што е осуден на пет години (поради малолетност) строг и темничен затвор. Во логорите на смртта поминал три и пол години.
2 Наводи
Стојан Палатлијски

Стојан Маламов Палатлијски (Роден во ) — македонски активист. Жртва на комунистичкиот режим во НР Бугарија.
1 Животопис
Бил доверен јатак на илегалната чета на Герасим Тодоров. Бил осуден на дванаесет години строг и темничен затвор. Целосно ја одлежал својата казна до крај, во логорите на смртта на островот Персин (логор Белене).
2 Наводи
Кирил Солунов

Кирил Тодоров Солунов — македонски активист. Жртва на комунистичкиот режим во Бугарија.
1 Животопис
Само неколку дена бил дел од илегалната чета на Герасим Тодоров, поради што бил осуден на петнаесет години (поради малолетност) строг и темничен затвор. Во логорите на смртта на островот Персин (Белене) поминал околу тринаесет години. Важел за упорен подржувач на македонската кауза.
2 Наводи
Петар Сандански

Петар Лазаров Сандански ( во — ) — македонски активист. Жртва на комунистичкиот режим во Бугарија.
1 Животопис
Бил верен и предан јатак на илегалната чета на Герасим Тодоров. Бил осуден на петнаесет години строг и темничен затвор. Во логорите на смртта поминал околу осум и пол години. Важел за умерен подржувач на македонската кауза.
2 Поврзано
* Јане Сандански
* Борис Сандански
3 Наводи
Чудомир Илиев

Чудомир Ефтимов Илиев ( во — ) — македонски активист. Жртва на комунистичкиот режим во Бугарија.
1 Животопис
Бил верен јатак на илегалната чета на Герасим Тодоров, поради што бил осуден на петнаесет години строг и темничен затвор. Работел како шумар во рударската фарма „Синаница“, па давал и материјална помош на четата. Во логорите на смртта на островот Персин (логорот Белене), поминал околу осум и пол години, од каде излегол со нарушено здравје.
2 Наводи
Биголи

Биголи е екструдирана тестенина во форма на долга и густа нишка. Првично биголите се правеле со брашно од хељда, но сега почесто се прават со интегрално пченично брашно, а понекогаш вклучуваат и јајца од патки. Подготовката потоа се екструдира низ ''биголаро'', од каде тестенините го добиваат своето име.
Биголи е термин кој се користи во Венето; сличен вид тестенини наречени пици се произведува во Тоскана.
1 Историја
Постојат различни верзии за потеклото на биголите. Единствено се согласуваат дека потекнуваат од сегашниот регион Венето. Според една теорија, неговото потекло датира од 14 век за време на Венецијанските турски војни. Откако Турците потопиле бројни венецијански бродови натоварени со брашно, преостанатото брашно било помешано со обично пченично брашно. Новата смеса се користела за тесто, формирана во големо шпагето и наречено биголо.
Во 1604 година, производителот на тестенини од Падова по име Бартоломио Веронезе, познат како Абонданца, патентирал преса за правење биголи. Ова бил вистински триумф на биголите.
Според друга верзија, биголите се резултат на понатамошниот развој на еден вид тестенини што веќе биле широко распространети во североисточна Италија. За прв пат се споменуваат како биголи во 15 век на дворот на епископот од Ераклеја.
2 Поврзано
* Макарони
* Пици
3 Наводи
**
Пал Зилери

Пал Зилери е италијански луксузен бренд специјализиран за свечена и за секојдневна машка облека. Брендот бил создаден во Квинто Вичентино (Виченца, Италија), а сега е со седиште во Милано. Брендот се дистрибуира преку многу продавници и преку 500 мултибренд трговци ширум светот.
1 Историја
Основан е во 1980 година како компанија посветена на традиционалното кроење на машка облека.
Во 80-тите, компанијата го создала Пал Зилери како бренд за да го зацврсти својот идентитет и позиција, врз основа на италијанскиот савоар-фер и занаетчиското знаење. Пал Зилери го евоцирал името на „Палацо Зилери“ античка градба во историскиот центар на Виченца. Пал Зилери работел со некои италијански дизајнерски етикети за да ги произведува и дистрибуира нивните линии за машка облека.
Во 2014 година, Мајхула Груп го стекнал мнозинскиот удел на компанијата, а подоцна, во 2016 година ја добил целосната сопственост. Пал Зилери ја следел својата сарторијална изработка во комбинација со современа естетика.
Понатамошно одбележување на овој нов тренд, во јули 2018 година, Марко Санавија бил назначен за главен извршен директор на Форал Конфециони, сопственик на Пал Зилери.
2 Колекции
Секоја облека на Пал Зилери е направена во фабриката сместена во Квинто Виченто или од мрежата на брендот од избрани италијански занаетчии. Линијата Пал Зилери е наменета за мажи и ја балансира италијанската дизајнерска традиција и иновативност во однос на кројот, дизајнот и материјалите. Колекцијата е составена од свечена машка облека, секојдневна и спортска облека: костуми, јакни, мантили, капути, бомбер јакни, тенки јакни, тенок фит панталони, жакард или печатени кошули, кожни производи, додатоци (чанти, ранци, ремени, итн.) чевли.
Направено по мерка е услуга прилагодена и приспособена што одговара на италијанската традиција на ракотворби со широк спектар на модели и ткаенини.
3 Дистрибуција
Дистрибуцијата вклучува водечки продавници во Милано, 32 моно-бренд бутици (Москва, Дубаи, Град Мексико, Лима, Баку и Богота, да именуваме само неколку) и 500 мулти-бренд продавници (Истанбул, Лондон, Мадрид, Париз, Свети Петербург, Мелбурн и Сиднеј). Од 2019 година, биле отворени и катчињата на Пал Зилери во врвни стоковни куќи како што се Херодс и Селфриџес во Лондон, Галерие Лафајете и Ел Корте Инглес во Мадрид.
4 Поврзано
* Италијанска мода
5 Наводи
Италијански мост

Италијанскиот мост е мост преку каналот Грибоедов во Санкт Петербург, Русија. Тоа е еден распон, челичен, пешачки мост до италијанската улица (оттука и името). Должината на мостот е 19,66 метри, а ширината е 3 метри.
1 Историја
Мостот бил изграден во 1896 година на местото на бродски траект како дрвен мост со еден распон кој ги поврзувал големите и малите италијански улици. Автор на проектот бил инженерот ЛН Колпстин. Новина во тоа време била употребата на ксилолит плочи како материјал за поплочување. Во 1902 година мостот за прв пат бил обновен, а околу 1911-1912 година повторно бил обновен.
По четвртина век, во 1937 година мостот поминал низ капитална реконструкција, за да се вградат две терминални цевки во него. Во 1955 година, за време на реновирањето на насипите на каналот Грибоедов, мостот повторно бил целосно обновен. Оттогаш го има својот модерен изглед.
Фестивал на Света Агата (Катанија)

Фестивалот на Света Агата е најважниот религиозен фестивал во Катанија, Сицилија, кој го одбележува животот на заштитничката на градот, Агата од Сицилија. Се одржува секоја година од 3 до 5 февруари и на 17 август. Претходните датуми го одбележуваат мачеништвото на катанајската светица, додека вториот датум го слави враќањето во Катанија на нејзините останки, откако тие биле пренесени во Константинопол од византискиот генерал Џорџ Манијакис како воен плен и останале таму 86 години.
Сицилијанците ја слават Света Агата за нејзиното наводно посредување при обидот да се избегне опасноста за време на ерупциите на вулканот Етна, земјотресите и некои епидемии што ја зафатиле Катанија. Постои и основна тема на сицилијанскиот отпор кон римското угнетување.
Тридневниот фестивал започнува на пладне на 3 февруари со поворката позната како „дела луминарија“. ''Каналори'', единаесет големи свеќи во барокни позлатени обвивки кој одат кон црквата Сант'Агата ала Форнас до катедралата Света Агата. Секоја ''канделора'' претставува еден од средновековните еснафи. Во 15.00 часот се одржува крос-кантри трка низ улиците на градот. Вечерта следува концерт на Пјаца дел Дуомо и огномет.
Следниот ден, по (миса во зората), бистата-реликвија на Света Агата на врвот на сребрена ''феркола'' или кочија ја напушта катедралата и се поминува низ населбите, поминувајќи покрај местата поврзани со животот на светецот. Посветените следбеници ја носат традиционалната бела туника која го покрива телото до глуждовите и е врзана на половината со јаже. Прославите продолжуваат во текот на ноќта. Убаво украсените киосци продаваат традиционална улична храна, како што се ''аранчини'' (топчиња ориз) и сардини бекафико (со презла, борови ореви и суво грозје).
На 5-ти повторно има поворка по миса. Тешката сребрена кочија се влече по стрмна падина. Се смета дека успешниот премин ќе биде добар за остатокот од годината.
1 Наводи
Марија Спинола

Марија Спинола (починала на 5 јули 1659 година, Рим) била италијанска трујачка. Таа била една од централните фигури на озлогласеното обвинителство „Спана“, една од само шесте кои беа погубени за повеќе од четириесет лица кои биле вмешани.
1 Биографија
Марија Спинола била родена во Палермо. Емигрирала од Сицилија во Неапол, а оттаму во Рим во 1627 година. Била мажена четири пати и живеела со ограничени економски услови.
Во 1650 година, станала лична пријателка на Жиронима Спана и била регрутирана во нејзината организација за трговија со смртоносен отров. Била важен член на организацијата Спана: имала директен контакт со Спана и регрутирала клиенти во бизнисот на Спана како астролог (и нејзиниот неофицијален бизнис како продавач на отрови).
На 31 јануари 1659 година, Џована Де Грандис била уапсена и затворена во папскиот затвор во Тор ди Нона, каде го дала своето признание на 1 февруари и почнала да ги именува имињата на нејзините соучесници и клиенти. Спинола била именувана од Де Грандис и уапсена во февруари, истиот месец како и апсењето на самата Спана. Спинола била важен сведок за самата Спана, бидејќи имала директен пристап до неа наместо индиректно преку Де Грандис, што бил случај со многу други соработници, како и тоа што била блиска пријатела.
На 5 јули 1659 година, Жиронима Спана, Џована Де Грандис, Марија Спинола, Грациоза Фарина и Лаура Крисполди биле погубени со бесење на Кампо де Фиори во Рим.
Габриеле Бертачини

Габриеле Бертачини (роден на 18 декември 1985 година) е италијански готвач, телевизиска личност и писател. Тој е познат по неговата улога како експерт за храна во серијата на Нетфликс (''Say I Do).''
1 Животот и кариерата
Бертачини е роден и израснат во Фиренца во мормонско италијанско семејство. Научил да готви на 13-годишна возраст, обучувајќи се во Институтот за кулинарски уметности и менаџмент Бернардо Буонталенти за регионална италијанска кујна, специјалност му била тосканската кујна, како и управувањето со храна и пијалаци. Потоа работел во неколку ресторани и хотели како Ристоранте Сабатини, Гранд Хотел Баглиони и Хотел Асторија и бил именуван за главен готвач во ресторанот Конквинариум.
Се преселил во САД каде студирал новинарство и односи со јавноста на Државниот универзитет во Аризона. Бертачини ја основал својата прва угостителска компанија, il TOCCO FOOD, во 2008 година. Неговата втора угостителска компанија, Culinary Mischief, е посветена на искуства само со покана, а неговата трета, [UN]OFFICIAL, е основана во 2015 година. Тој бил колумнист за храна и вино за локалното ''списание Green Living''.
Во 2019 година, станал еден од домаќините и експерт за храна во реалити серијата на Нетфликс'', Say I Do.''
2 Личен живот
Бертачини живее во Венеција, Лос Анџелес со неговите четири австралиски шепарди. Тој е отворено геј. Во првата епизода на ''Say I Do'', открил дека е ХИВ позитивен.
3 Наводи
Пандемонио

Пандемонио е фолк бенд од Ломбардија. Од 2000 година тие обновуваат и преуредуваат традиционални италијански народни песни со елементи од други звучни светови, како блуграс, кантри и ирската музика. Звукот е заснован на акустични гитари, мандолини, флејти и псалтерија обоена со полифонични гласови.
1 Биографија
Групата Пандемонио била формирана во 2000 година од Виторино Гајо (акустична гитара, мандолина, вокалист), Марко Гиаи-Левра (акустична гитара, мандолина, вокалист) и Кристоф Шмузигер (акустична гитара, мандолина, вокалист), кои сите биле поранешни студенти на добро познатите Бепе Гамбета (флетпик гитарист) и Карло Аонзо (мандолина). Уште од раните поччетоци групата го нашла својот пат во прекрасната акустична народна музика. Главниот интерес на групата била да го врати и репродуцира репертоарот, главно популарниот, додавајќи аранжмани и звучност на типични флетпик инструменти. Во 2004 година на бендот му се придружиле Џакомо Сера (флејта и вокалиат) и Рикардо Шарф (псалтерија). Конечно групата се комплетирала и стана квинтет. Нивниот репертоар вклучува инструментални и вокални аранжмани со користење на придружба на акустични инструменти кои се движат од традиционалната италијанска до келтска/ирската и американската кантри-музика. Групата Пандемонио го издала своето прво ЦД во 2006 година и имале бројни настапи во италијанските ТВ канали како на Телеломбардија, Канале 6, Антена 3 и Канале 5. Во 2006 година го објавиле својот прв албум.
2 Членови на бендот
* Марко Гиаи-Левра свири гитара, мандолина и вокалист.
* Кристоф Шмуцигер свири гитара и вокалист.
* Виторино Гајо свири гитара, мандолина и вокалист.
* Џакомо Сера свири флејта и вокалист.
* Рикардо Шарф со псалтир и вокалист.
3 Албуми
*''il raccolto'' -жетвата- (2006)
Музички фестивал Мандреа

Музичкиот фестивал Мандреа (претходно „Мандсток Фестивал“) е годишен музички фестивал што се одржува во Трентино покрај езерото Гарда во Италија од 2012 година.
Во 2015 година, фестивалот бил оценет како еден од најдобрите европски летни музички фестивали. и како еден од 10-те „најдобри фестивали во Европа, за кои веројатно никогаш не сте слушнале.
Музиката често вклучува врвни реге хедлајнери на сцената на Амфитеатарот, фолк музика во Велика Британија на сцената Банџо Буда, како и рок, даб, хип-хоп и електронска музика на другите сцени низ локацијата. Претходните изведби ги вклучувале Вил Вајт од Пропелерхедс, Израел Вибрејшн, Бањанс и Гледиејторс.
Фестивалот, исто така, организира многу спортски активности, како скејт-бординг, планински велосипедизам, качување по карпи, кањонирање и води редовна автобуска линија до различни локации во областа.
1 Наводи
Роза Ана Гаравоља

Роза Ана Гаравоља (родена Магно; 8 март 1933 - 22 ноември 2016 година) била италијанска милијардерка, сопственик на 51% од Групо Кампари.
Поседувала 51% од Групо Кампари, најголемиот производител на алкохолни пијалаци во Италија и шести по големина во светот. Во мај 2015 година, нејзиното нето богатство било проценето на 3,2 милијарди долари.
Таа ги наследила своите акции во Кампари од нејзиниот покоен сопруг Доменико. Имале три деца Лука Гаравоља, Алесандра Гаравоља и Мадалена Гаравоља. Лука Гаравоља е претседател на Групо Кампари.
1 Смрт
Починала на 22 ноември 2016 година, на 83-годишна возраст, а било објавено дека нејзиниот син Лука Гаравоља, претседателот на Кампари „сега ќе ја преземе контролата над Аликрос, кој поседува 51 отсто од капиталот на Кампари и уште поголем дел од гласачките права“.
Чинеја

Чинеја било името поврзано со одавањето почит која им ја плаќале кралевите од Неапол како вазали на папите. Почит првпат бил одаден од норманскиот крал од Неапол во 1059 година. Чинеја ја достигнала својата најголема големина од околу 1550 до 1776 година, при што биле подигнати големи привремени објекти за време на прославата низ целиот Рим во чест на папата. Самата кинеска церемонија била воспоставена под Чарлс I од Неапол и папата Климент IV и траела во церемонијална форма до 1776 година, а како парична обврска до 1855 година.
Церемонијата вклучувала подарок на бел коњ, елегантно дотеран и носел до крајот на 1700-тите еквивалент на 7.000 дукати во сребро. Презентацијата се одржувала секоја година на 29 јуни, на празникот на светите Петар и Павле, и била проследена со детални свечености во Рим. Самиот коњ продефилирал во базиликата Свети Петар. Презентацијата секогаш ја правел некој неаполски благородник, вклучително со текот на годините, членовите на семејствата Колона, Сансеверино или Карафа. Се смета дека терминот ''чинеја'' потекнува од францускиот збор за коњ Хакни: (''haquennée'').
Во 1776 година, под изговор на возбуденост на толпата за време на церемонијата, кралот Фердинанд IV од Неапол и неговиот министер за надворешни работи, Бернардо Танучи, како и филозофот Доменико Карачиоло, се обиделе да ја елиминираат почитта, но на крајот за време на церемонијата и придружната санкција на кралското владеење биле елиминирани, едноставниот паричен данок продолжил. Во 1855 година, за време на папството на Пие IX, со надеж дека целосно ќе ја укине традицијата, Фердинанд II од Двете Сицилија платил 10.000 скуди за Колоната на безгрешното зачнување во Пјаца ди Спања, Рим.
1 Наводи
Лаура Крисполди

Лаура Крисполди (починала на 5 јули 1659 година, Рим) била италијански трујач. Била една од централните фигури на озлогласенота организација „Спана“. Таа е една од шесте кои биле погубени за повеќе од четириесет лица.
1 Биографија
Лаура Крисполди била родена во Рим. Била регрутирана во организацијата на Жиронима Спана, која тргувала со смртоносен отров. Била плодна продавачка, продавајќи го отровот што и го обезбедила Џована Де Грандис.
На 31 јануари 1659 година, Џована Де Грандис била уапсена и затворена во папскиот затвор во Тор ди Нона, каде го дала своето признание на 1 февруари и почнала да ги дава имињата на нејзините соучесници и клиенти. Нејзината колешка Марија Спинола ја нарекла Крисполди дилер кој продавал отров на две жени обвинети дека ги отруле нивните покојни сопрузи, Ана Марија Конти и Камила Капела, и ја опишала како безмилосна и злобна жена со многу клиенти. Крисполди била опишана како силна и долго време се спротивставувала на признанието.
На 5 јули 1659 година, Жиронима Спана, Џована Де Грандис, Марија Спинола, Грациоса Фарина и Лаура Крисполди биле погубени со бесење на Кампо де Фиори во Рим.
Гордоста на Милано

Гордоста на Милано е парада и фестивал што се одржува на крајот на јуни секоја година во Милано, Италија, за да ги прослави лезбејките, гејовите, бисексуалците, трансродовите, асексуалните, интерсексуалните и квир (ЛГБТК+) луѓето и нивните сојузници. До 2012 година, манифестацијата се одржувала секоја година, но со различно име. Гордоста на Милано е еден од најголемите геј организирани настани во Италија. Нејзината цел е да демонстрира за еднакви права и еднаков третман на ЛГБТ луѓето, како и да ја прослави гордоста на геј културата.
1 Историја
Гордоста на Милано се одржува секоја година, но секоја година под различно име. Од 2013 година Гордоста во Милано била организирана од група наречена „Милано Прајд“, чии членови доаѓаат од главните организации за правата на ЛГБТ во Милано. Тимот ја организирал целата парада на гордоста и Неделата на гордоста.
Во 2018 година настанот привлекол околу 250.000 луѓе.
Настанот бил откажан во 2020 година поради пандемијата од COVID-19, но настанот се вратил во 2021 година. Во 2022 година околу 300.000 луѓе марширале на парадата на гордоста во Милано.
2 Недела на гордоста
Од 2013 година, секоја година на крајот на јуни, во неделата кога се организира Парада на гордоста, во градот се одржува Недела на гордоста. Во текот на таа недела, многу културни настани, како дебати, снимање видеа, презентации на книги, се одржуваат главно во Casa dei Diritti (''Куќа на правата''), зграда во која градот Милан е домаќин на услуги за граѓаните поврзани со дискриминација и човекови права.
Во близина на Порта Венеција, која е најпосетената област од ЛГБТ лица, се одржува „Плоштад на гордоста“: многу продавачи продаваат храна, пијалаци, предмети и се слуша музика.
3 Поврзано
* Милано
4 Наводи
Карло Балестрини

Карло Балестрини (24 март 1868 - 10 февруари 1922) бил италијански сликар. Неговите најпознати дела се импресионистички пејзажи со животни, особено коњи.
1 Биографија
Роден во богато семејство во Албезе во близина на Милано, Карло Балестрино студирал на Академијата Брера кај Џузепе Бертини.
Меѓу неговите дела се: ''Cavallanti di ritorno''; ''Paesaggio'' (1900, Milan mostra dell'Ottocento Lombardo); ''Абел'' (симболистичко дело кое ја доби премио наградата Гаваци на триеналето во Милано во 1897 година);''Портрет на Emilia Rizzi vedova Daccò'';''La calata della neve'' (1905, Биенале во Венеција); ''Impressione invernale - Darsena di Milano'' (1906, Национална изложба на Милано); ''Il “Porto di Milano” - Effetto di neve'' (1914, Биенале во Венеција); ''Le slitte'' (1908, Брера); ''Stalla di vacche alla fattoria'' (1910, Национална изложба на Милано). Балестрини сликал и за парохиската црква Санто Реденторе и Сан Франческо од Кортенуова.
Авторката Ерминија Мима Вигано го објавила романот со наслов ''Note nell'aria'', каде животот на главниот лик се вкрстува со оној на сликарот.
2 Наводи
Бевило туто

''Бевило Туто'' („Пиј се“, „Пиј го“) е италијанска песна за пиење. Една верзија е документирана во Трст во 1880-тите. Песната била прикажана и во филмот ''Телохранителот на убиецот'' со Семјуел Л Џексон кој пеел со некои калуѓерки во автобус.
1 Верзии
Освен редот „Сето тоа го испи, и не му наштети“ (со варијантни правописи на дијалект), остатокот од текстот има различни верзии. Верзијата напишана во 1880-те Трст 1881 година:
Con questo calcione
si carica la balestra
e chi ha un bicchier in mano
al suo compagno il presta
e mentre che ei berà
noi farem bom, ba, ba, ba
bom ba ba ba bom ba ba ba ba.
E l'ha beuto tutto
e non gì' ha fatto male
chi lo beve allo boccale
bevilo tutto, bevilo tutto
che buon prò ti possa fare.
Постојат различни верзии на песната и различни поврзани игри за пиење. Во некои верзии кога се пее песната, пијалакот мора да се пие во првите 3 реда, бидејќи четвртиот ред е „тој го испил!“.
Bevilo tutto,
Bevilo tutto,
Bevilo tutto!
Se l'e' bevuto tutto,
E non gli ha fatto male,
L'acqua gli fa male,
Il vino lo fa cantare!
Арми Џегер

Арми Јагер, познат и како Адлер Јагер, бил германско - италијански производител на огнено оружје сместен во малиот град Лоано, Италија.
1 Рана историја
Производителот на пиштоли бил активен уште од раните 1950-ти, произведувајќи полуавтоматски спортски пушки и револвери „Вестерн“. Подоцна еволуирал во огнено оружје од централно и малокалибарско огнено оружје (.32 ACP) со модел на воени пушки кои во тоа време биле тешки или нелегални за поседување на цивилите во Италија. Некои од неговите најпознати производи биле неколку верзии .22 римфајр стилизирани по пушката M16, познати како AP-74 и AP-74M; копии на јуришната пушка Армалит АР-18, позната како АП-75; копии на руската автоматска пушка Калашников АК-47, позната како АП-80; копии на британската пушка СА-80, позната како АП-82; реплики на израелската пушка Галил, позната како АП-84; реплики на француската пушка FA-MAS, позната како АП-85. Фабриката ги продавала повеќето од своите дизајни под трговското име ''Адлер''. Производството на Арми Џегер забележало значителни продажби во Италија, а имало и извоз во Соединетите Држави, заработувајќи репутација како висококвалитетни пушки.
2 Понова историја
Производството на огнено оружје во Јагер завршило на почетокот на 1993 година, според стариот сопственик г-дин Пискета поради „недостаток на квалификуван персонал“. Активноста продолжила како продавница за оружје и пиштоли сместена во градот Басалуцо, провинцијата Алесандрија. Оттогаш, претпријатието го променило своето име во „Нуова Јагер“.
Од 2009 година компанијата е купена од г-дин Масимилијано Лочи, кој ќе ја префрлил дејноста на компанијата на увоз, трансформација и трговија на големо со воено целосно автоматско оружје. Во меѓувреме, директна нова линија на карабини АР-15 е создадена и произведена и за цивилниот и воениот пазар, за кои компанијата врши и одржување и помош. Секогаш за воениот пазар Nuova Jager се дистрибуираат производи на San Swiss Arms (SIG).