Уметничка галерија Лиљевалчс

Уметничка галерија Лиљевалчс (шведски: Liljevalchs konsthall) е уметничка галерија сместена на островот Јургорден во Стокхолм, Шведска. Дизајнирана од архитектот Карл Бергстен (1879–1935) и претставена во март 1916 година, денес е во сопственост на градот Стокхолм.
Зад влезот на северозападниот агол се наоѓа мало предворие. Десно од второто е голема сала за скулптури што води до две големи галерии со светларници наменети за слики, опкружени со низа помали изложбени простори. Источниот крај на зградата има голем трем свртен кон мал парк опкружен со големи прозорци на мал ресторан.
Еден од најценетите изложбени простори во Шведска, Лилевалч е познат по своите добро пропорционални простори во голем број големини и неговиот ресторан ''Бло Портен'' („Сината порта“). Бетонските столбови и греди кои ја формираат конструктивната рамка на објектот се оставени изложени како пиластри и лајсни во фасадата со ѕидови од тули и хоризонтален ред на прозорци кои ги исполнуваат просторите меѓу нив. Пред и над главниот влез е поставена скулптура и релјеф од Карл Милс.
1 Историја
Бергстен се обидел да создаде кариера како авангардистички архитект во текот на почетокот на 20 век, под влијание на австрискиот Арт Нову архитект Ото Вагнер. По патувањето низ континентална Европа во 1907 година, тој наместо тоа се инспирирал од традиционалната архитектура, особено во Турција и Данска. Кога Бергстен победил на конкурсот за уметничка галерија во 1913 година, тој се откажал од својот ран експериментален стил за да го прифати класицизмот кој го комбинирал со неговото претпочитање за намалени волумени и модерни техники на конструкција на бетон. Бергстен отсекогаш имал конструктивен пристап кон архитектурата и во Лилевалх неговиот дизајн ги користел основните функционални барања како појдовна точка за да создаде серија на повеќенаменски простори. Неколку детали, вклучително и големите скали на салата за скулптури, укажуваат на инспирација од рационалниот класицизам на Хајнрих Тесенов каде светлината се користи за да се нагласат едноставните вајарски волумени. Додека внатрешниот двор во тоа време го користел и Рагнар Остберг во „Сината сала“ во градското собрание на Стокхолм, во Лилевалч Бергстен успеал да ги комбинира традиционалните детали со најновата техника на бетонска градба, а уметничката галерија на тој начин била претходник на модерна архитектура допрва доаѓа.
Сепак, дизајнот бил критикуван (од Август Бруниус) дека е „премногу нов“ и едноставноста била протолкувана како недостиг на достоинство и монументалност - накратко „малку невнимателен стил применет на искрена и постојана зграда“. За Бруниус, кој бил отворен за модерните трендови, но мислел дека тие бараат историска облека за да ги постигнат симболичните вредности што требала да ги даде архитектурата, намалувањето на Бергстен во надворешноста значело пречекорување на границата; меѓутоа, Бруниус бил многу задоволен со внатрешноста. Сепак, во модерна перспектива, уметничката галерија Лиљевалчс се толкува како побезвременска од која било друга современа архитектура, структура каде што модерноста и традицијата коегзистираат без конфликти или противречности. Објектот го избегнува „стилот“ на неокласицизмот, но станува „класичен“ со тоа што се ограничува на едноставноста и искреноста како конструктивен принцип.
Уметничка галерија Лиљевалчс се појавува на спотот на песната „Tick Tick Boom“ на шведскиот бенд Д Хајвс. Во видеото во режија на Кале Хаглунд, Д Хајвс глумат како џиновски статуи кои на крајот го уништуваат музејот на последниот „Бум“ на песната.