Ка' Рецонико

Ка' Рецонико е палата и уметнички музеј на Големиот канал во областа Дорсодуро од Венеција, Италија. Тоа е особено забележлив пример на венецијанската барокна и рококо архитектура и внатрешна декорација од 18 век, и прикажува слики од водечките венецијански сликари од тој период, вклучувајќи ги Франческо Гварди и Џамбатиста Тјеполо. Тоа е јавен музеј посветен на Венеција од 18 век ( Музеј на венецијанскиот XVIII век) и едно од 11-те места управувани од Фондација на граѓански музеи во Венеција.
1 Историја
1.1 Градежништво (17-18 век)
Ка' Рецонико стои на десниот брег на Големиот канал на Венеција, на местото каде што му се придружува Рио ди Сан Барнаба. Локалитетот претходно бил окупиран од две куќи, видливи во раните слики на Венеција во 1500 година, кои век и половина подоцна биле во тажна состојба на распаѓање. Тие припаѓале на семејството Бон, еден од патрициските кланови во Венеција. Во 1649 година, главата на семејството, Филипо Бон, обвинител на градот и покровител на уметноста, одлучил да ги трансформира двете куќи во една голема палата на локацијата. За таа цел го вработил Балдасар Лонгена (1597-1682), најголемиот поборник на венецијанскиот барок, стил кој полека го заменувал ренесансниот и паладискиот архитектонски стил. Лонгена бил дизајнер на познатата купола на црквата Санта Марија дела Салуте, барокна знаменитост во Венеција. До 1661 година Лонгена ги споил двете претходни структури и започнала работата на фасадата свртена кон каналот и достигна високо ниво како првиот, или Нобл, кат. Сепак, ниту архитект, ниту клиент не требал да го видат завршувањето на Палацо Бон: Лонгена умрел во 1682 година, а Филипо Бон ги видел неговите финансии уништени поради трошоците за палатата. Тој бил принуден да ја прекине работата.Филипо Бон починал во 1712 година, а недовршената палата, која веќе се распаѓала, ја наследиле неговите синови, а потоа и внуците, но никој немал средства да ја заврши изградбата. Во 1750 година, Боните му ја понудиле незавршената палата на Џамбатиста Рецонико, банкар и трговец со ткаенини од Ломбардија, чие семејство купило титула на венецијанско благородништво во 1648 година, за време на војната за Кандиа со Отоманската Империја, кога венецијанската државна каса била исцрпена. Рецонико платил 60.000 златни дукати за недовршената зграда. Општинските инспектори ја прегледале зградата и констатирале дека поголемиот дел од објектот е руина, во опасност од уривање. Само задниот дел од зградата, завршен до вториот кат, имал покрив и можел да се спаси. Рецонико го ангажирал најпрестижниот архитект на своето време, Џорџо Масари (1687-1766), кој ги изградил црквите на Језуитите и црквата Пиета во Венеција, како и палатата на семејството Граси, која била свртена кон палатата Рецонико од другата страна на Големиот канал.
Сликата на Каналето од почетокот на 18 век го прикажува само приземјето и првиот ''пијано нобил'' завршени, како и привремен покрив кој ја штити структурата од елементите. Рецоникос избрзал со реконструкцијата. Во 1752 година, случајното паѓање на парче мермер предизвикало скеле да се сруши, паѓајќи пет каменорезци на земја подолу. Масари во голема мера го следел првичниот план на Лонгена, но направил голем број модификации за да одговара на полесниот вкус на рококо. Отстранил неколку тешки двојни столбови на фасадата заменувајќи ги со потенки столбови и елиминирал тежок столб од столбови, давајќи ѝ на зградата полесен, пограциозен изглед. Тој исто така поставил ред мали овални прозорци над поголемите прозорци на вториот кат, додавајќи светлина и рококо.
Фасадата била завршена помеѓу 1750 и 1752 година. Обрнувајќи го своето внимание кон внатрешноста, Масари ги прекршил венецијанските обичаи и ја поставил главната свечена просторија на задниот дел од зградата, без поглед на каналот. Тој ја удвоил висината на таванот во оваа соба и ги елиминирал ѕидовите за да создаде подраматичен простор. Тој поставил церемонијална рута што ќе ги однесе посетителите од пристаништето и портата на Големиот канал до фонтаната во внатрешниот двор, надградена со грбот на Рецонико во мермер; потоа со триумфален ходник до монументалното скалило кое ги однесе до големиот салон или сала за бал. Штом салоните биле завршени, нивните тавани биле насликани со фрески од Џовани Батиста Кросато и во ''trompe-l'œil'' од Џироламо Менгоци Колона.
Внатрешната работа била речиси завршена во 1756 година. Врвот на моќта на Рецонико и величественоста на Палацо дошле во 1758 година, кога Карло, помладиот брат на Џамбатиста Рецонико, бил избран за папа како Климент XIII, истата година Лудовико Рецонико се оженил со Фаустина Саворњан, обединувајќи ги двете најбогати семејства во Венеција. За да ја одбележи таа прилика, Рецонико го нарачал најпрославениот сликар на Венеција, остарениот Џовани Батиста Тјеполо, да ги наслика таваните на два салони, заедно со сликарите со Гаспаре Дизиани и Јакопо Гуарана.
Палатата била место на понатамошни прослави во 1759 година, кога Аурелио Рецонико бил избран за обвинител на Сан Марко, и во 1762 година, кога Лудовико Рецонико бил избран на истата позиција. Три ноќи, фасадите и ентериерите на палатата биле осветлени со факели и свеќи во знак на славење. По неговиот избор за папа, Карло Рецонико префрлил голем дел од семејната уметничка колекција од Венеција во Рим.
1.2 19-20 век - пад и преродба
Педесет години по завршувањето на палатата, во 1810 година, почина последниот член на венецијанскиот огранок на Рецоникос, кардиналот Абондио од Пиза, со што се стави локрај на семејната линија. Палатата речиси станала језуитски колеџ, но наместо тоа поминала низ неколку семејства, а во 1832 година кај Карло Пиндемонте, внук на пиедомонтескиот поет и политичка фигура, Иполито Пиндемонте. Пиндемонте го продал целиот мебел и уметнички колекции на палатата. Само фреските останале на самото место. Во 1837 година, Пиндемонте ја продал празната зграда на грофот Ладислао Зелински, кој пак ја изнајмил палатата на баронот фон Булов, а потоа и на броењето на Зич Цернер. Од 1840 до 1857 година, бил изнајмен на војводата од Модена и неговото семејство, во кое бил и Дон Карло, војводата од Мадрид, претендент за шпанскиот престол.
Почнувајќи од околу 1850 година, вториот кат од палатата бил изнајмен од антикварецот и трговец со уметнички дела Јакобо Кверси дела Ровере, кој го користел како галерија за да продава слики од Рубенс, Рембрант, Караваџо, Каналето и други стари мајстори. Во 1880-тите, стана дом на сликарот Роберт Барет Браунинг, чиј татко Роберт Браунинг, поетот, починал во неговиот стан на мезанин во 1889 година. Во тоа време, американскиот сликар на портрети Џон Сингер Сарџент исто така имал ателје во палатата.
Во 1906 година Браунинг добил понуда од германскиот император Вилхелм II да ја купи зградата, но наместо тоа ја продал на грофот Лионело фон Хиршел де Минерби, пратеник во италијанскиот парламент и колекционер на модерна уметност. Палацо станал амбиент за спектакуларни костими, прослави со факел и свеќи и концерти.
Американскиот текстописец и композитор Кол Портер го изнајмил Ка' Рецонико за 4.000 долари месечно во 1920-тите. Портер ангажирал 50 гондолиери и вработил група пешаци со јаже за да „настапат во пламен од обоени светла“.
Глобалната депресија од 1930-тите им ставил крај на средствата и екстравагантноста на Минерби и тој барал купувач за Палатата. По четири години преговори, во јуни 1935 година, градот Венеција ја купила палатата и почнале да ја трансформираат во музеј на венецијанската уметност од 18 век. Уметничките дела од 18 век, вклучително и фрески на таванот, од други куќи и збирки во сопственост на општината биле собрани во Ка' Рецонико, за да ги придружуваат оригиналните фрески на таваните. Градот купил и дополнителни дела од Тјеполо, Гварди, Канова и други уметници за да ја зголемат колекцијата. Зградата претрпела голема реставрација кон крајот на 1970-тите и била завршена во 2001 година.
2 Приземје и двор
Посетителите обично пристигнуваат со гондола на главниот влез, отворајќи се кон Големиот канал. Објектот е тесен и длабок, а фасадата на каналот е широка само три соби. Посетителите поминуваат низ влезот, а низ долгиот коридор до дворот, каде што е поставена фонтана, со грбот на семејството Рецонико. Влезот на улиците на Венеција е зад фонтаната. Од приземјето, посетителите се качуваат до ''пијано Нобиле'' по почесните скалила, кои имаат мермерни балустради украсени со статует од Џусто Ле Корт. Ле Корт бил водечки скулптор во Венеција кон крајот на 17 век и тесно работел на многу проекти со првиот архитект на зградата, Лонгена.
3 Пијано Нобиле
Свечените соби на Палатата се сместени на ''пијано-нобиле''. Најголемиот и највпечатлив е големиот салон или сала за бал, четиринаесет на дваесет и четири метри во големина, на задниот дел од зградата. Оваа соба, создадена од Масари, е со двојна висина и се појавува уште повисока поради архитектурата ''trompe-l'œil'' насликана на ѕидовите и таванот од Џироламо Менгоци Колона (не од Пјетро Висконти, како што долго се веруваше). Централниот дел на таванот, насликан од Џовани Батиста Кросато, го прикажува Аполон како јава својата кочија меѓу Европа, Азија, Африка и Америка. Грбот на семејството Рецонико, со двоглав орел, исто така е видно прикажан на ѕидот од балската сала свртен кон влезната врата. Двата огромни лустери направени од дрво и позлатен метал, од средината на 18 век, се меѓу ретките тела што датираат од оригиналниот период на зградата. Салата за бал сега е украсена со статуи од 18 век од Андреа Брустолон, вклучувајќи и статуа на етиопски воин издлабена од абонос.Салонот на алегоријата, просторија украсена за комеморација на бракот на Лудовико Рецонико во 1758 година, внук на папата Климент XIII Рецонико и иден прокурист на Сан Марко, со Фаустина Саворњан, е исто така на ''Нобиле пијано''. На таванот има голема фреска од Џамбатиста Тјеполо и неговиот син Џандоменико Тјеполо, на која се прикажани младоженецот и неговата невеста кои се превезуваат со колата на Аполо. Тоа било едно од последните дела на Тјеполо во Венеција, пред неговото заминување за Мадрид во 1762 година. Тјеполо ја завршил работата на таванот за само дванаесет дена на скелето. Фреската Тјеполо, како и сликите во Гранд салонот, е врамена со слики на архитектурата ''trompe-l'œil'', вклучително и лажна балустрада, од Џироламо Менгоци Колона, кој исто така ги правел насликаните рамки во Големиот салон. Сликата ја прикажува невестинската двојка во кочија, предводена од богот на сонцето, Аполон. Други алегориски фигури вклучуваат аморски врзани очи, лет на ''пути'' и гулаби, фигура на славата, држење на труба; трите благодати на облак; брадест старец со ловорова круна што ја симболизира заслугата; и лав, симболот на Венеција, заедно со грбовите на двете семејства.
Опременоста на салонот вклучуваше слики и покуќнина од италијански уметници од првата половина и средината на 18 век, вклучувајќи го и портретот на папата Климент XIII Рецонико од Антон Рафаел Менгс, ''реклама'' на Франческо Зуњо, ученик на Тјеполо и свештеник. од врежан орев што ја илустрира фантазијата на италијанскиот рококо стил.
Премин од Салонот води до мала капела, суспендирана над Рио Сан Барнаба. Капелата била изградена или од Аурелио Рецонико или од кардиналот Рецонико, внук на папата Климент XIII, во втората половина на 18 век. Останати се дел од оригиналната декорација, вклучително и извајаната и позлатена скулптура од рококо штуко на белите ѕидови, и табла, ''Богородица и светители'', од ученик на Тјеполо, Франческо Зуњо и ''prie-dieu'', или седиште за клекнување и молитва, во венецијанскиот рококо стил на извртување и вртење.
3.1 Салонот на пастели
првично била просторија за одржување на публиката; во таа просторија папскиот легат го известил кардиналот Рецонико дека е избран за папа еден ден претходно. Таванот е украсен со фрески што го прикажуваат триумфот на уметностите над незнаењето, претставени во сликана рамка ''од trompe-l'œil'', со алегориски сцени насликани во аглите. Сликите, особено ''Триумфот на поезијата'', датираат од времето кога Тјеполо работел во главниот салон и обично се припишуваат или на Џамбатиста Кросато или на Гаспаре Дизиани од Белуно. Собата го добила своето име според бројот на пастелни портрети на Росалба Кариера и други значајни венецијански уметници. Тие вклучуваат фин пастелен портрет на оперската пејачка Фаустина Бордони од Кариера. Друг значаен пастелен портрет е оној на Сесилија Гварди Тјеполо, сопруга на сликарот Тјеполо, насликан од нејзиниот син Лоренцо. Насликана била во 1757 година.
3.2 Сала за таписерија
Содржи три големи фламански таписерии од крајот на 17 век, како и извајан и позлатен мебел од тој период. Фреските на таванот го претставуваат ''Триумфот на доблеста'', од Јакопо Гуарана. Забележлива е и жолтата врата; прикажува лакирана слика на Кинез со чадор за сонце, опкружена со цветни мотиви и датира од 1760 година.
3.3 Собата на престолот
На крајот од ''пијано-нобиле'', гледа кон Големиот канал и Рио Сан Барнаба. Името го добил од сложениот позлатен и извајан дрвен престол што бил користен за време на кратката посета на папата Пиј VI во 1778 година, на неговиот пат од Рим кон Виена. Тоа била и невестинска одаја на Лудовико Рецонико и Фаустина Саворњан. Покрај престолот, други значајни одлики на просторијата се таванските фрески, насловени како ''Алегоријата на заслугите'', кои биле насликани од Тјеполо и неговите синови за само дванаесет дена. Мебелот во собата е исто така забележлив, особено извајани и позлатени маси, огледала и свеќници, украсени со статуи од пути и фигури кои ги претставуваат различните доблести. Собата има и неколку фини кинески порцелански вазни.
3.4 Сала Тјеполо
Го има третиот од четирите тавани на Тјеполо во зградата, наречени ''Благородност и доблест што го победи незнаењето''. За разлика од другите тавани на Тјеполо, овој таван, насликан во 1744–1745 година, не е направен за Ка' Рецонико, туку за семејството на Пјетро Барбариго за неговата сопствена куќа во Санта Марија дел Џиљо. Го купил градот Венеција во 1934 година и го поставил во музејот. Собата, исто така, прикажува слики од венецијански уметници, вклучувајќи ги Пјетро Лонги, Франческо Гварди и две рани дела во овални рамки од Џовани Батиста Тјеполо од 1715 до 1716 година. Мебелот, исто така, делови од венецијански барокен мебел, вклучително и маса за игри и украсена насликана секретарка, или кабинет, користени за чување на претходни предмети, направени во Германија во 18 век.
3.5 Библиотека
(или сала Морлајтер) со четири големи полици за книги исполнети со мали скулптури од теракота или печена земја од венецијанскиот скулптор Џовани Марија Морлајтер (1699-1781), кои биле купени за музејот од Градот Венеција во 1935 година. На таванот има фреска на иста тема како фреската Тјеполо во собата на престолот, ''Алегорија на заслугите'', од Матија Бортолони.
3.6 Сала Лазарини
Салата Лазарини го добила името по венецијанскиот сликар Грегорио Лазарини, од крајот на 17 век. Трите големи митолошки слики во собата му се припишуваат во 19 век. Поновата стипендија му припишува на Лазари една слика во собата, ''Орфеј масакриран од Баканантите''. Останатите сега им се припишуваат на Антонио Белучи и Антонио Молинари. Петте овални слики на таванот, исто така на митолошки теми, се од Франческо Мафеи, од крајот на 17 век. Собата, исто така, располага со многу фино маркетиско биро, инкрустирана со слонова коска и украсена со позлатена бронза, од ебенистот Пјетро Пифети, потпишан и датиран во 1741 година.
3.7 Сала Брустолон
Салата Брустолон е посветена на извајаниот мебел и врежаните фигури на Андреа Брустолон, најпознатиот венецијански барокен скулптор на дрво. Изложените дела се датирани од 1706 година и користат дрва со различна боја, вклучувајќи абонос и екстремно украсени барокни облини и пресврти за да се прикажат акција и емоции. Во собата има и значаен лустер со повеќебојно стакло во цветни форми од работилницата за стакло Мурано на Џузепе Бриани, направена во средината на 18 век.
3.8 Портего
Во традиционалната структура на венецијанската палата, портегото, или дневната соба за поминување, била најголемата просторија на зградата, наменета да игра улога на просторија за изведба. Овој простор денес претставува мермерни бисти од XVIII век кои претставуваат алегориски портрети и фигури, додека ѕидовите се покриени со мермер од Црвена Верона.
*''Лукреција'' од Филипо Пароди Италијански скулптор Барок од Џеновската школа, ученик на Џан Лоренцо Бернини. Активен во Падова и Венеција.
*''Алегорија на зависта'' од Џусто Ле Корт.
* Пар мермер од Атлантис што го потпира оџакот на надвратникот од Алесандро Виторија (1525 -1608) скулптор манирист од венецијанската школа.
* Мермерна биста на папата Инокентиј XI над вратата.
* Бисти на Демокрит и Хераклит од Џузепе Торети.
4 Галерии на вториот кат
4.1 Сликите на Портего
Вториот (третиот, во употреба во САД), или горниот кат, содржи серија галерии кои прикажуваат венецијански слики и украсни уметности од 18 век. Изложени се неколку главни слики од Каналето, вклучително и ''Архитектонски каприс'' и два погледи на Големиот канал, насликани во 1719-20 година за време на неговата младост. Тие го означуваат почетокот на неговата позната серија сцени од Венеција. Тие биле купени за музејот од Градот на Венеција во 1983 година. Друг голем приказ на Фестивалот на Света Марта од Гаспаре Дизиани, исто така, е изложен, заедно со неколку прославени сцени од животот во Венеција за време на периодот на Франческо Гварди.
4.2 Салон соба
Салата на салонот го има земено своето име од сликата на Франческо Гварди: ''Салонот на калуѓерките во Сан Закарија'' (1740-1745) изложена во салата со | ''Фоајето на палатата на Дандоло во Сан Мојзе''. Фреската на таванот со наслов: Брачен Конкорд крунисан со доблест во присуство на правда, претпазливост, умереност, слава, изобилство е дело на Костантино Цедини (Падова, 1741 - Венеција, 1811), член на еснафот на сликарите на Венеција и професор на Академијата за ликовни уметности во Венеција. Фреската првично била во палатата Нани во Канареџо. Префрлен е во 1930-тите на сегашната локација. Рамката што ја опкружува фреската е постара од пред еден век и се должи на квадратуристот Антонио Феличе Ферари (1667 - 1720).Други венецијански уметници чии дела можат да се видат на овој кат се Цима да Конељано, Aлвисе Виварини, Бонифацио де Питати; Тинторето, Скијавоне, семејството Басано, Паоло Фиаминго, Ламберт Сустрис; Падованино и Карпинони, Пјетро Векија, Џовани Сегала, Палма и Џоване, Бернардо Строци, Франческо Мафеи, Џован Батиста Лангети, Пјетро Либери; Балестра, Николо Бамбини, Пјацета, Никола Граси, Пјетро Лонги, Росалба Кариера, Себастиано и Марко Ричи, Пелегрини, Амигони, Антонио Марини, Зукарели, Заис, Џузепе Бернардино Бисон, Натале Скиавони, Иполито Кафи, Манчини и Ема Сиарди.
4.3 Фрески од Вила Зианиго
Еден дел на вториот кат содржи соби со фрески од Џандоменико Тјеполо, син на Џамбатиста Тјеполо, кои првично биле во вилата Зианиго, во близина на Мурано.
; Ходникот
Во ходникот што води до салата, на левиот ѕид, сцена од ослободениот Ерусалим од Купот: „Рено кој ја напушта градината на Армида“ од Џандоменико Тјеполо, кој се наоѓаше на приземјето на вилата од Зианиго. На десниот ѕид на предворието две платна на Николо Бамбини : ''Ахил и девојките од Ликомед'' и ''киднапирањето на Сабините''; надминување на овие две платна ''Апотеозата на Венеција'' од Франческо Фонтебасо; од десната страна, „Алегорија на летото“; на задниот ѕид: ''Сокол брка јато врапчиња во бегство'' од Џандоменико Тјеполо.Пулчинела бил стандарден лик во италијанската Комедија дел арте од 17 век, фигура за потсмев и сатира; носел висока бела капа и наметка, маска и носел палка или долги виљушки. Фреските се започнати околу 1759 година и ги илустрираат приказните за Пулчинела во различни комични или сатирични сцени. Тие првично биле направени од старецот Тјеполо за неговата сопствена селска куќа. Тие биле завршени околу 1797 година. Друго важно дело на Тјеполо е прикажано во тој дел; ''Новиот свет''; долга фреска во ходникот, која првично се наоѓала на приземјето на вилата Зианиго, прикажува низа Венецијанци, вклучително и еден во костим на Пулсинела со долга виљушка, кој чека да погледне во презентација на магичен фенер, се вели дека ''Шеталиштето'' покажува Самиот Тјеполо, десно, гледајќи ја сцената иронично низ очилата. На спротивниот ѕид се уште две сцени, ''Шеталиште'' и ''Минует'', на кои, исто така, во одредена иронична смисла се прикажани венецијанските аристократи кои танцуваат и шетаат.
Собата Пулчинела, во овој дел, содржи група од три фрески од Џандоменико Тјеполо од вилата, наречени ''Вљубената Пулчинела'', ''Пулчинела и Салтимбоки'' и ''Заминувањето на Пулчинела''. Тркалезната фреска на таванот ја прикажува Пулчинела гледана одоздола како оди преку јаже. Овие слики се направени помеѓу 1793 и 1797 година во вилата Зианиго, во времето на првата окупација на Венеција од страна на Французите и почетокот на падот на Венецијанската Република и нејзиниот посебен стил на живот и уметност.
Делот Пулицинела содржи уште две простории, Кабинетот на Кентаурите и Кабинетот на Сатири, со монохроматски сцени од Џандоменико Тјеполо на теми и суштества. На таванот на Кабинетот на Кентаурите има црвен монохроматски меден лик наречен ''Рапсодија'', за кој се вели дека е почит на поетот Хомер, заедно со медалјони и слики на митолошки сцени и суштества. На таванот има голема правоаголна слика на ''сцени од римската историја'', а над вратите има повеќе слики и од машки и од женски сатири.
Капелата е просторија во која се прикажани слики од Џандоменико Тјеполо за капелата на вилата Зианиго, која била осветена во 1758 година. Сликите се потпишани од Тјеполо со датум 1759 година. Главната фигура на сликите е Свети Џером Емилиен, прикажан со лисици за да го претстави неговото затворање во 1511 година од војниците на Светото Римско Царство и неговото ослободување, според легендата, преку интервенцијата на Дева Марија.
4.4 Соба на Антонио Гарди
Нарачана од Марија Барбариго Саворњан од сликарот Антонио Гварди, фреските од оваа соба биле покриени со гипс во текот на деветнаесеттиот век и пронајдени за време на реставрацијата на палатата Барбариго Дабала во 1936 година. Откачени и монтирани биле префрлени во Ка' Рецонико. Тие се три на број: ''Минерва''; ''Венера и љубов пред вулкановото ковалиште''; и ''Аполон''. Фреските биле врамени со гипс. Овие обновени фрески се единствените примери за ваков вид на дела на Гварди. ''Завесата дама'', ја претставува алегоријата на чистотата, е дело на венецијанскиот скулптор Антонио Корадини, кој бил познат по прикажувањето на фигури под превез.
4.5 Сала Лонги
Сликите во оваа просторија нудат можност да се споредат два различни тренда во венецијанската сликарска школа од XVIII век: живописно, сензуално, рококо, видливо во алегориските и митолошките дела на Џамбатиста Тјеполо, со таван, иронично „зефир и Флоре“ и критичкиот дух на венецијанските светла, видливи во сликите на Пјетро Лонги кои висат на ѕидовите. Платното на Тјеполо, насликано во 1730-тите за Ка' Пезаро, е дел од почетоците на неговата работа. Заедничкото присуство на Зефир, еден од четирите ветрови, и Флоре е упатување на пролетта, така и на плодноста. Боите се светли и транспарентни. Уметникот практично нацртал сензуални тонови на месо и нагласени контрасти на бои. Серијата слики на Пјетро Лонги на ѕидовите прикажува сцени од секојдневниот живот; посета на сликарско студио, фризер на работа, сцени од семејниот и семејниот живот, концерти, настани и забава. Лонги во нив се појавува како остроумен набљудувач на формите и начините на живеење, поднесувајќи ги детално празните навики и помпезните слабости на неговите херои и нивниот свет. Тој се одликува со претставување на ентериерите на куќите како, до одреден степен, на Каналето со неговиот ведут.
4.6 Зелена лак соба
Декорацијата на ова парче (''Сала на зелени лакови'') е збир на мебел обоен зелено и златно, наречен ''Salotto Calbo-Crotta'' со мотиви од шиносери, многу популарен во венецијанскиот XVIII век. Сетот доаѓа од Палацо Калбо Крота во Канареџо. На таванот на салата е фреската на триумфот на Дијана на Џовани Антонио Гварди, од палатата Барбариго-Дабала до Анџело Рафаеле. Алегорико-митолошката работа, создадена во 1850-тите, е совршен пример за талентот на уметникот во стилот на рок, светла и полна со фантазија. Ѕидовите на собата се украсени со ведути и пејзажи.
*''Пејзаж со монасите и патниците'' и ''Пејзаж со воденица и перална'' од Марко Ричи, италијански гравер и сликар на ведути. Главниот иницијатор на венецијанскиот пејзаж во XVIII век.
*''Каприс со лак'' и ''Каприс со фонтаната на Нептун'' од Лука Карлеварис.
*''Пејсаж со морски'' и ''Пејсаж со караван'' од Јохан Антон Ајсман, австриски сликар роден во Салцбург и активен во Верона и Венеција. Тој главно сликал сцени од пристаништен и борбен жанр. Починал во Венеција во 1698 година.
*''Пејзаж со водопад'' и ''Пејсаж со морски'' од Јакоб де Хојш, холандски сликар од златниот век. Тој е познат по неговите слики на италијански пејзажи.
* Од Џузепе Заис, веќе сретнат во други простории: ''Пејзаж'', ''Пејзаж со овчари'', ''Пејзаж со молзење''
5 Трет кат и мезанин: колекција Мартини и колекција Местрович
Третиот и последниот кат (вториот кат во употреба во САД) има рекреација на венецијанска аптека од 18 век, која била реконструирана во 1936 година со оригинални материјали од аптека од тој период. Вклучува и уметничка галерија посветена на колекцијата од 264 слики на колекционерот Егидио Мартини, вклучувајќи дела од 15-ти до крајот на 19-тиот век од големите венецијански мајстори. Го зафаќа речиси целиот трет кат. Вклучува важни дела на Бернардо Строци, Франческо Мафеи, Пјетро Векија, таткото и синот Тјеполос, Џамбатиста Пјацета, Гаспаре Дизиани и други големи венецијански мајстори.
Мезанинот, до кој се стигнува преку скалите до приземјето, содржи друга галерија во која е прикажана колекцијата Местрович, од Ферусио Местрович, чие семејство живеело во Далмација, и кој емигрирал во Венеција во 1945 година. Тој ја донираше својата колекција на музејот во декември 2001 и октомври 2009 година. Се состои од триесетина слики од 15 до 20 век. Вклучува главните дела на Јакопо Тинторето и Бонифацио Веронезе, меѓу другите.
Други главни дела што може да се видат на последниот кат ја вклучуваат историската ''Смртта на Дариј'' од Џовани Батиста Пјацета; и збирка од три портрети од Пјетро Белоти. Исто така во музејската колекција, со пастел, е претставена и венецијанската уметница Марија Молин.
6 Наводи
7 Библиографија
**