Антимонит

Антимонит или ''антимон сјај'', е сулфурки со состав Sb2S3 <sub>(</sub> антимон ( <sub>III</sub> ) сулфид), кој содржи , (процент од маса). Понекогаш во него се забележуваат и примеси од арсен, бизмут, олово, железо, бакар, злато и сребро. Антимонитните руди се главниот извор за добивање антимон и неговите соединенија.
1 Својства
Антимонитот кристализира во во орторомски кристален систем . Обликот на кристалите е призматичен или во облик на игла со вертикални ленти по должината на рабовите тие можат да формираат меѓурастења во облик на вентилатор, заплеткани влакнести и зрнести агрегати. Бојата е оловно-сива, а имаат и силен метален сјај. Цврстината на мосовата скала е 2–2,5, густината е 4,5–4,6 g/см³ .
2 Во природата
Антимонит се наоѓа во депозитите на антимон (антимонит-кварцни вени и наслаги), како и во многу депозити на антимон-жива. Мали количини на антимонит се наоѓаат во наоѓалишта на реалгар и Аурипигмент, а понекогаш и во кварцните вени што носат злато и во наоѓалиштата на олово-цинкова руда. Покрај кварцот, неметалните минерали кои го придружуваат антимонитот вклучуваат барит, калцит и флуорит.
3 Историја и легенди
Од латински „антимониум“ е застарено средновековно име за антимон, кое претходно било познато како „антимон крал“. Антимон - на крајот на 18 век тоа е она што тие почнале да го нарекуваат антимон, кој пред тоа бил наречен „антимон крал“.
Француското име за антимон, може да се преведе буквално како „против монасите“. Постои легенда дека во 15 век, игуменот на манастирот, Василиј Валентин откако забележал дека свињите се дебелеат од консумирањето на антимон. Валентинсакал да го тестира неговото дејство врз монасите, но откако тие земале антимон, сите монаси умреле. Оваа приказна детално ја опишал Јарослав Хашек во неговата приказна „Каменот на животот“ (|Kámen života, 1910).
Постои и говорна шема „да се размножува антимон“, односно да се водат празни, премногу долги разговори што го одвлекуваат вниманието од нешто важно и сериозно, да се покаже прекумерна мекост или попустливост во справувањето со некого. П.Ј. Црното верува дека овој израз е поврзан со еметичното „вино од антимон“ на античките фармацевти кое значело „да се подготви, да се даде да предизвика повраќање“.
Една од другите верзии за потеклото на фразата „да се размножува антимон“ е поврзана со истата приказна за монасите. Алхемичарите имале долги дебати за лековитите својства на антимонот, односно го „разблажиле антимонот“.Според други извори, изразот доаѓа од долгиот и мачен процес на разредување и мелење лековити материи, од кои едната состојка бил антимонот, во хомеопатијата. Исто така, можно е зборот „антимон“ во оваа фраза да е искривена форма на зборот „антиномија“ (односно, нерешлива противречност). Исто така, постои и верзија дека таквиот израз настанал порадии употребата на антимонит во Европа уште од ренесансата како маскара - кога како одговор на прашањето дали една госпоѓа е подготвена да ја напушти куќата, таа ќе одговорела (или преку слугите ќе пренела дека сè уште го „разредува антимонот“, односно дека штотуку почнала да се шминка и ќе продолжи да го прави тоа долго време.
Стибнитот е еден од античките козметички производи. На исток, уште од античко време, жените користеле антимон (најчесто во форма на стибнит) како маска за очите (сурмил). Очигледно продолжувајќи ја оваа традиција, во средниот век се верувало дека стибнитот го изострува и зајакнува видот, ја намалува лакримацијата и го поттикнува растот на трепките и косата.