Пасус

Пасус или параграф — самостојна единица на дискурс во писмен облик кој се занимава со одредена точка или идеја. Пасус се состои од една или повеќе реченици. Иако не се бара од синтаксата на кој било јазик, параграфите обично се очекуван дел од формалното пишување, што се користи за организирање подолга проза. 
1 Историја
Најстарото класично грчко и латинско писмо имале малку или никаков простор меѓу зборовите и можеле да се пишуваат во бустрофедон (наизменични насоки). Со текот на времето, насоката на текстот (лево кон десно) станала стандардизирана, а делителите на зборови и интерпункцијата на терминалите станаале вообичаени. Првиот начин да се поделат речениците во групи биле оригиналните параграфи, слично на подвлекувањето на почетокот на новата група. Грчкиот ''grc-Latn'' еволуирал во пикара (¶), кој во англиските ракописи во средниот век можело да се види како вметнат меѓу речениците. На ист начин се користел и листот хедера (на пр. ☙).
Во античките ракописи, друго средство за поделба на речениците на параграфи биле прекин на линијата (нов ред) проследено со иницијал на почетокот на следниот пасус. Иницијалот е голема буква, понекогаш надградена надвор од маргините на текстот. Овој стил може да се види, на пример, во оригиналниот староанглиски ракопис на Беовулф . Надворот сè уште се користи во англиската типографија, иако не вообичаено. Современата англиска типографија обично укажува на нов пасус со вовлекување на првата линија. Овој стил може да се види во (ракописниот) Устав на Соединетите Држави од 1787 година. За дополнителна орнаментика, лист од хедера или друг симбол може да се додаде на белиот простор меѓу параграфите или да се стави во просторот за вовлекување.
Втор вообичаен современ англиски стил е да не се користи вовлекување, туку да се додаде вертикален бел простор за да се создадат „блок параграфи“. На машина за пишување, враќањето со двоен превоз произведува празна линија за оваа намена; професионалните пишувач (или софтвер за обработка на текст) може да стават во произволен вертикален простор со прилагодување на димензиите. Овој стил е многу вообичаен во електронски формати, како што се на светското семрежје и е-пошта. Самата Википедија го користи овој формат. 
2 Типографски земања предвид
Вдовиците и сираците се појавуваат кога првата линија од параграфот е последна во колона или страница, или кога последната линија од ставот е прва линија од нова колона или страница.
Професионално печатениот материјал на англиски јазик обично не го внесува првиот пасус, туку ги внесува оние што следат. На пример, Роберт Брингхерст вели дека треба да ги „поставиме параграфите за отворање лево“. Bringhurst објаснува на следниов начин:
Функцијата на параграфот е да означи пауза, издвојувајќи го параграфот од она што му претходи. Ако на параграфот му претходи наслов или поднаслов, алинејата е излишна и затоа може да се изостави.
„''Елементите на типографскиот стил''“ наведуваат дека „барем еден ем [простор]“ треба да се користи за вовлекување на параграфите по првиот, забележувајќи дека тоа е „практичен минимум“. Ем просторот е најчесто користената алинеја за пасус. Мајлс Тинкер, во својата книга „''Читливост на печатење''“, заклучи дека вовлекувањето на првата линија на пасуси ја зголемува читливоста за 7%, во просек.
3 Наводи
*''The American Heritage Dictionary of the English Language'' . 4-ти ед. Њујорк: Houghton Mifflin, 2000 година.
* Џонсон, Семјуел . '''' . Проект Гутенберг, ноември 2003 година. Е-книга, #4673.
* Розакис, Лори Е. ''Master the AP English Language and Composition Test'' . Лоренсвил, Њу Џерси: Peterson's, 2000 година...