procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Потрага (ТВ-серија)

''Потрага'' (|써치, |Search) — јужнокорејска телевизиска серија во која главните улоги ги толкуваат Џанг Донг Јун, Кристал Џунг, Мун Џонг Хи, Јун Парк и Ли Хјун Вук. Приказната го следи немилосрдниот напад на непознато суштество во Корејската демилитаризирана зона и операцијата на елитна специјална единица за откривање на вистината. Серијата се прикажувала на каналот OCN од 17 октомври до 15 ноември 2020 г., секоја сабота и недела во 22:30 ч. (по корејско стандардно време). Серијата е достапна за пренос со превод на повеќе јазици на платформата iQIYI во Југоисточна Азија, Хонгконг, Макао и Тајван.
1 Содржина
''Потрага'' е воен трилер, чие дејство се одвива во демилитаризираната зона (ДМЗ). Таа ја раскажува приказната за една специјализирана единица за потрага, која се составува со цел да ја открие вистината зад таинственото исчезнување и случаите на убиства.
2 Улоги
Џанг Донг Јун, Јонг Донг Џин
Кристал Џунг, Сон Је Рим
Мун Џонг Хи, Ким Да Џонг
Јун Парк, Сонг Мин Гју
Ли Хјун Вук, Ли Џун Сунг
Руслан (филм)

''Руслан'' (|Driven to Kill) — американско-канадски акционен филм во режија на Џеф Кинг, објавен право на ДВД во 2009 г. Главните улоги во филмот ги толкуваат Стивен Сигал, Игор Жижикин и Ина Коробкина.
1 Содржина
Руслан е успешен писател на криминалистички романи, кои се засновани на приказни од неговото далечно минато. Еден ден, тој доаѓа на свадбата на својата ќерка и синот на неговиот стар пријател, Михаил. Од нивната последна средба многу нешта се промениле — Михаил во меѓувреме станал водач на голема злосторничка група. Руслан премногу доцна сфаќа во што е вовлечено неговото семејство. На денот на венчавката се случува страшна трагедија: бандити пукаат во неговата ќерка и сопруга. Сопругата загинува на место, а ќерката во тешка состојба е пренесена во болница.
2 Улоги
Стивен Сигал, Руслан Драчев
Лора Мениел, Лејни Драчева
Игор Жижикин, Михаил Абрамов
Дмитриј Чеповецки, Стефан Абрамов
Ина Коробкина, Кетрин Голдстајн
Монголско-руска граница

Монголско-руска граница — меѓународна граница меѓу Монголија и Руската Федерација. Се протега од запад кон исток помеѓу двете тројници со Кина и е долга 3.485 км. Границата е третата најдолга граница помеѓу Русија и друга земја, по границата меѓу Казахстан и Русија и границата меѓу Кина и Русија.
1 Опис
Границата започнува на запад кај западниот тројник со Кина, кој се наоѓа само 100 км источно од тројникот Кина-Казахстан-Русија. Потоа продолжува по копно во широк североисточен правец низ Алтајските Планини, до монголското езеро Увс, и кон далечниот североисточен агол во Русија. Потоа границата продолжува кон исток преку серија копнени линии, малку под агол кон југоисток; овој дел, исто така, сече низ езерото Торе-Хол. Потоа границата свртува северно преку планините Улан Тајга, формирајќи широк лак низ Сајанските Планини околу монголското езеро Ховсгол. Границата продолжува по копно кон исток, закривувајќи кон север (краток дел навлегува во реката Чикој) и потоа кон југ во два долги лака, пред да сврти североисток, а потоа кон исток, заобиколувајќи се јужно од руското езеро Барун-Тореј, и завршува на источниот кинески тројник.
2 Гранични премини
На границата има десет официјални премини. Два од нив се железнички премини, но само еден (Наушки) има патнички сообраќај. Три гранични премини на автопатишта се означени како „мултилатерални“, за сите носители на пасоши (Ташанта-ЦаганНур, Кјахта-Аганбулаг, Соловјовск-Еренцав). Други пет гранични премини на автопатишта се означени како „билатерални“, што значи дека се отворени само за граѓаните на двете гранични земји, а не и за државјани на третата земја. Граничниот премин во близина на езерото Ховсгол (Монди - Канх) е билатерален.
3 Прекршувања на границите
Според еден напис објавен во 2005 година, главните проблеми на руско-монголската граница, поточно во делот на Република Тува, биле прекуграничната кражба на добиток (во двата правци) и шверцот со месо.
Руско-севернокорејска граница

Руско-севернокорејска граница — граница помеѓу земјите Северна Кореја и Русија. Според официјалната руска дефиниција, копнената граница е долга 17 км, а морската граница е долга 22,1 км (12 наутички милји). Таа е најкратката од меѓународните граници на Русија.
1 Опис
Копнената граница помеѓу Русија и Северна Кореја се протега по течението на реката Тумен и нејзиниот естуар, додека морската граница ги одделува територијалните води на двете земји во Јапонското Море.
Главниот граничен договор бил потпишан на 17 април 1985 година. Посебен, трилатерален договор ја одредува позицијата помеѓу Кина-Северна Кореја-Русија. Границите Северна Кореја-Русија и Кина-Северна Кореја се протегаат по средината на реката Тумен, додека границата Кина-Русија се приближува до точката на спојување по копно од север. Бидејќи теоретската тројка е во средината на реката, каде што би било непрактично да се постави граничен споменик, договорот наместо тоа предвидел трите земји да постават гранични споменици на брегот на реката и позицијата на центарот каде се среќаваат сите граници да се одреди во однос на тие споменици.
Административната единица на руската страна од границата е Хасанскиот реон во Приморскиот крај; на корејската страна е градот Расон. Главната станица на руската гранична стража во областа е Пешанаја.
2 Галерија
Норвешко-руска граница

Норвешко-руска граница — се состои од 195.7 километри долга копнена граница помеѓу општина Сор-Варангер во Норвешка и округот Печенски во Русија и 23.2 км морска граница во Варангерфјордот. Понатаму се состои од граница помеѓу ексклузивните економски зони (ЕЕЗ) на двете земји во Баренцовото Море и Арктичкиот Океан. Оди 1991до одина, границата била помеѓу Норвешка и Советскиот Сојуз. Постои еден граничен премин, на E105, кој се наоѓа кај Сторског во Норвешка и Борисоглебски во Русија. Норвешката страна е патролирана од Гарнизонот Сер-Варангер и е под јурисдикција на норвешкиот граничен комесар, додека руската страна е патролирана од Службата за гранична заштита на Русија. Дветретини од границата следат две реки, Пасвикелва и Јакобселва.
Границата била дефинирана како марш во договор од 1326 година и одредувала кои населби на Лапонците можеле да бидат оданочени од Норвешка, а кои од Русија. Граничната линија била дефинирана со договор од 1826 година и во суштина е иста до денес. Во 1920 година, Петсамо бил отстапен на Финска, а границата станала дел од финско-норвешката граница. Петсамо бил отстапен на Советскиот Сојуз во 1944 година и била воспоставена границата помеѓу Норвешка и Советскиот Сојуз. За време на Студената војна, границата била една од двете помеѓу Северноатлантскиот договор (НАТО) и Советскиот Сојуз, а другата била границата на Советскиот Сојуз со Турција. Од 1991 до 1999 година, таа била единствената граница помеѓу Русија и НАТО. Таа е најмладата непроменета граница на Норвешка. Од 1960-тите години имало несогласување во врска со границата меѓу ексклузивните економски зони на двете земји, но ова било решено со договор за разграничување во 2010 година.
1 Наводи
;Литература
********
Трпчев манастир

Трпчев манастир — манастир во прилепското село Дуње.
1 Местоположба
Манастирот се наоѓа во непосредна близина на селото Дуње, а до него води земјен пат, кој се двои од регионалниот пат 1107 пред двоењето за селото Дуње.
2 Градби во манастирот
Манастирскиот комплекс е составен од: главната манастирска црква, трпезаријата, како и други помошни објекти. Во рамки на манастирот влегува и самото археолошко наоѓалиште Трпчева Црква.
2.1 Црква „Св. Петар и Павле“
Главната манастирска црква е посветена на Свети Петар и Павле, по која е и наречен целиот манастир.
3 Галерија
Црква „Св. Петар и Павле“ - Дуње

Свети Петар и Павле (позната и како Трпчева Црква) — главна манастирска црква на Трпчевиот манастир во мариовското село Дуње, Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа 2 километри југозападно од селото Дуње, а на околу 300 метри лево од регионалниот пат 1107.
2 Историја
Според Археолошката карта на Македонија, мештаните во 1985/86 самоиницијативно ја изградиле црквата од камен и кал врз темелите на трикорабна ранохристијанска базилика од IV век која се наоѓа на археолошкото наоѓалиште Трпчева Црква, додека според натписот над главниот влез црквата била обновена во 1984 година од месното население на селото Дуње.
Првичната црквичка на ова место постоела од XVIII–XIX век.
3 Архитектура
Градбата на црквата е еднокорабна.
Во поново време, црквата е препокриена со ќерамиди и биле поставени керамички плочки во наосот.
4 Галерија
5 Поврзано
* Прилепско архијерејско намесништво
* Прилепечко-витолишка парохија
* Дуње
Македонија во 2024 година

1 Настани
1.1 Април
* 24 април – Прв круг на претседателските избори. Гордана Силјановска-Давкова (ВМРО-ДПМНЕ) и Стево Пендаровски (СДСМ) одат во втор круг.
1.2 Мај
* 8 мај – Двојни избори — втор круг на претседателските и парламентарни избори. Гордана Силјановска-Давкова убедливо победува и станува прва жена-претседател на државата.
Дуњски манастир

Дуњски манастир — манастир во прилепското село Дуње.
1 Местоположба
Манастирот се наоѓа јужно од селото Дуње, а до него води земјен пат, кој се двои од регионалниот пат 1107 по двоењето за селото Дуње.
2 Историја
Во дворот на манастирот се наоѓаат остатоци од стара градба на црква, која води потекло од раното христијанство. Се сретнуваат мермерни и гранитни столбови, еден убав капител со помала димензија украсен со листови од лоза, како и еден делумно сочуван споменик со остатоци од натпис.
Со последните градежни активности на овој простор се откриени и цели садови од керамика со старо потекло, од кои еден питос со средна големина може да се види во просториите на новата зграда на манастирот, а на него е аплициран керамички фрагмент со крст изработен во прави форми.
Денешниот манастир започнал со обновување во 1918 година. Првите скромни градби во тоа време биле направени благодарение на братот и сетрата, Цвета и Васил Василески од селото Дуње, кои имале извесно претскажување, но и сознанија дека на тоа место имало стара црква, па започнале со обновување на светото место. Изградиле скромна црквичка и уште една поголема камена градба за потребите на манастирот и започнале со црковна служба за време на празникот Ѓурѓовден. Во поново време, црковните одбори ја обновија црквата, ја обезбедија со иконостас и други, неопходни, црковни предмети, но изградија и една поголема зграда – конак со приземје и два ката, со сала за гостите при одржувањето на црковните служби и славењето на празниците, како и поголем број соби за сместување на гостите, уредија дел од црковниот двор и околината и продолжуваат со слични активности. При подготовките за уредување на просторот и изградбата на објектите, тие открија и остатоци од стара градба, како и голем број интересни споменици – делови од архитектурата на ранохристијанската црква.
Денешната црква е осветена во 1994 година.
3 Градби во манастирот
Манастирскиот комплекс е составен од: главната манастирска црква, конакот, трпезаријата, како и други помошни објекти.
3.1 Црква „Св. Ѓорѓи“
Главната манастирска црква е посветена на Свети Ѓорѓи, по која е и наречен целиот манастир.
4 Галерија
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Дуње

Свети Ѓорѓи — главна манастирска црква на Дуњскиот манастир во мариовското село Дуње, Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа на околу 4 километри јужно од селото Дуње, во непосредна близина на регионалниот пат 1107, од неговата десна страна. Оваа манастирска црква се наоѓа на околу 2 километри јужно од наоѓалиштето Трпчева Црква, на едно ритче десно од патот за Витолиште.
2 Историја
Првичната црква потекнува од XII век. Подоцна биле правени повеќе интервенции во повеќе фази. Сегашната состојба потекнува од XIX век.
Според натписната плоча десно од влезот на самата црква, истата била осветена од митрополитот Преспанско-битолски г. Петар на 4 септември 1994 година.
3 Архитектура
Градбата на црквата е еднокорабна.
Истата е со задоволителна состојба, иако се појавува подземна влага на ѕидовите во приземните партии.
Покривот на црквата бил променет, а бил поставен и нов под од мермерни плочи.
4 Галерија
5 Поврзано
* Прилепско архијерејско намесништво
* Прилепечко-витолишка парохија
* Дуње
Кинеско-руска граница

Кинеско-руска граница — меѓународна граница меѓу Кина и Русија. По конечното демаркација извршена во раните 2000-ти, нејзината должина е 4.209,3 километри, и е петта најдолга меѓународна граница во светот. Според Руската гранична агенција, од 1 октомври 2013 година, има повеќе од 160 копнени гранични премини помеѓу Русија и Кина, сите се отворени 24 часа. Постојат премини утврдени со договорот, вклучувајќи железнички премини, автопатски премини, речни премини и претежно фериботски премини.
1 Опис
Источниот граничен дел е долг над 4.000 километри. Според заедничката проценка објавена во 1999 година, измерената должина изнесувала 4.195 км. Започнува од источната тромеѓа Кина-Монголија -Русија обележена со меѓникот викан Тарбаган-Дак. Од тромеѓата, границата оди на североисток до реката Аргун. Границата ја следи реката Аргун до реката Амур и до вливот на втората со реката Усури. Го дели островот Бољшој Усуриски на вливот на двете реки, а потоа оди на југ по текот на Усури. Границата го преминува езерото Ханка и конечно оди кон југозапад. Границата меѓу Кина и Русија завршува кога ќе стигне до реката Тумен, што е северна граница на Северна Кореја. Крајната точка на границата меѓу Кина и Русија и тромеѓата Кина-Северна Кореја-Русија, на (42°25′N 130°36′E), се наоѓа само неколку километри пред реката да се влее во Тихиот Океан, другиот крај од границата меѓу Северна Кореја и Русија.
Многу пократкиот (околу 55 километри) западниот граничн дел е помеѓу руската Република Алтај и кинескиот Шјинџјианг. Се протега во претежно снежно покриената висока надморска височина на Алтајските Планини. Неговата западна крајна точка е тромеѓата Кина-Казахстан-Русија, чија местоположба е дефинирана со тристраниот договор како точка со координати на надморска височина од 3.327 м. Нејзиниот источен крај е тромеѓата Кина-Монголија-Русија на врвот Таван Богд Уул со координати на надморска височина од 4.374 м.
Црква „Св. Петар и Павле“ - Живово

Свети Петар и Павле (запишувано и само како Свети Петар) — помала селска црква во мариовското село Живово, Македонија.
1 Местоположба
Црквата е сместена во самото село, меѓу куќите.
2 Историја
За црквата нема податоци кога е подигната.
3 Архитектура
3.1 Фрескоживопис
Црквата не е живописана.
3.2 Икони и иконостас
Црквата поседува мал дрвен иконостас.
4 Галерија
5 Поврзано
* Прилепско архијерејско намесништво
* Прилепечко-витолишка парохија
* Живово
Како Гринч го украде Божиќ (филм)

''„Како Гринч го украде Божиќ'' — американска божиќна комедија од 2000 година, режирана од Рон Хауард и напишана од Џефри Прајс и Питер С. Симан, базирана на детската книга од д-р Сјус од 1957 година. Таа била првата книга на Сјус која била адаптирана во игран филм, а била втората адаптација на книгата по анимираниот ТВ специјал од 1966 година. Раскажувањето е вршено од Ентони Хопкинс, во филмот глумат Џим Кери како Гринч, а Џефри Тамбор, Кристин Барански, Бил Ирвин, Тејлор Момсен и Моли Шенон во споредни улоги. Приказната се врти околу мизантропско зелено суштество кое живее на планината Крампит, кое го презира Божиќ и радосните жители на Вовил и се обидува да ја саботира нивната празнична прослава.
''„Како Гринч го украде Божиќ“'' премиерно бил прикажан во Лос Анџелес на 8 ноември 2000 година, а бил издаден во САД на 17 ноември од страна на Universal Pictures. Добил мешани критики од критичарите и заработил 350,6 милиони долари, со буџет од 123 милиони долари, станувајќи филм со најголема заработка во 2000 година на домашен терен, шести филм со најголема заработка во 2000 година во светот и втор празничен филм со најголема заработка на сите времиња, веднаш зад ''„Сам дома''" (1990). На 73-то доделување на наградите „Оскар“, филмот ја освоил наградата за најдобра шминка и фризура, покрај тоа што добил номинации за најдобар дизајн на продукција и најдобар дизајн на костуми. Изведбата на Кери му донела номинација за наградата „Златен глобус“ за најдобар глумец во филм - мјузикл или комедија.
Саундтракот за албумот бил издаден на 7 ноември 2000 година. Содржи колекција музика изведена од неколку уметници, вклучувајќи ги Busta Rhymes, Faith Hill, Eels, Smash Mouth и NSYNC. Проширено издание со повеќе инсерти од музиката на Хорнер било издадено на 1 ноември 2022 година преку La-La Land Records.
1 Прием
''„Како Гринч го украде Божиќ“'' заработил 265,5 милиони долари на домашен терен и 85,1 милиони долари на други територии, со вкупна заработка од 350,6 милиони долари низ целиот свет, што го направи шестиот филм со најголема заработка во 2000 година.
1.1 Критичен одговор
На веб-страницата за агрегација на рецензии Rotten Tomatoes, 50% од 146 рецензии на критичарите се позитивни, со просечна оценка од 5,6/10. Консензусот на веб-страницата гласи: „Џим Кери блеска како Гринч. За жал, тоа не е доволно за да се спаси овој филм. Подобро би било да го гледате ТВ цртаниот филм.“ Metacritic, кој користи пондериран просек, му додели на филмот оценка од 46 од 100, врз основа на 29 критичари, што укажува на „мешани или просечни“ рецензии. Публиката анкетирана од CinemaScore му даде на филмот просечна оценка „A−“ на скала од A+ до F.
Роџер Еберт му даде на филмот две од четири ѕвезди, опишувајќи го како „влажен, морничав, чуден филм за кисело суштество“ и забележувајќи дека на продукцискиот дизајн му недостасува празничната светлина што ја бара материјалот. Еберт забележал дека Кери „работи напорно колку што работел еден актер во филм, со мала корист“, но забележал дека возрасните би можеле да го ценат трудот на Кери „на интелектуален начин“.
Црква „Вознесение Христово“ - Кокре

Вознесение Христово — главна манастирска црква на Кокречкиот манастир во мариовското село Кокре, Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа во непосредна близина на селото Кокре, на околу 200 метри источно од последните куќи на селото, на левиот брег на Кокречка Река.
2 Историја
Во црквата се вградени антички мермерни сполии, и тоа во јужниот ѕид. Околу црквата има расфрлени повеќе парчиња од мермер и архитектонска пластика и една фрагментирана стела, исто така од мермер. Конфигурацијата на теренот упатува на можно постоење на светилиште, кое во Археолошката карта на Македонија е означено како Спасица.
Денешната градба е обновена во 1969 година.
3 Архитектура
Црквата има скромна градба од камен, а во нејзе се вградени повеќе сполии од наоѓалиштето Спасица.
Една мермерна плоча со релјеф е вградена во ѕидот на црквата од јужната страна.
4 Поврзано
* Прилепско архијерејско намесништво
* Прилепечко-витолишка парохија
* Кокре
Сибила Рајтон Мастерс

Сибила Рајтон Мастерс (околу 1676 – 23 август 1720) — американски пронаоѓач. Мастерс била првата личност од американските колонии на која ѝ бил доделен англиски патент, а веројатно и првата позната жена пронаоѓач на машини во Америка. Мастерс добила патент за мелница за жито во 1715 година на име на нејзиниот сопруг, бидејќи на жените не им било дозволено да имаат свои патенти. Таа, исто така, патентирала процес за изработка на капи.
1 Патување во Лондон
На 24 јуни 1712 година, Мастерс се упатила кон Лондон со цел да побара патенти за нејзините пронајдоци. Во 1712 година, некои американски колонии издавале патенти, но Пенсилванија не била меѓу нив.
Процесот на добивање на патент траел неколку години, па Сибила морала да остане во Лондон подолг период. Во овој период, таа отворила продавница за продажба на капи и навлаки за столчиња од слама и лисја од палмето, користејќи метод за кој подоцна добила патент.
На 25 ноември 1715 година, кралот Џорџ I го доделил патентот во име на нејзиниот сопруг за процесот на „Чистење и сушење на индиската пченка што расте во неколкуте колонии на Америка“, прикажан десно.
Нејзиниот втор патент бил доделен за нов процес на изработка на капи и шапки со употреба на слама и листови од палмета. Процесот бил користен и за правење на многу други ткаени производи, како кошници, подлоги и прекривки за мебел.
2 Наводи
2.1 Библиографија
* Blashfield, Jean F. "Sybilla Masters America's First Patented Inventor." Women Inventors. Minneapolis: Capstone Press, 1996. 5-10. Print.
* "M." Notable American Women, 1607–1950: A Biographical Dictionary. Ed. Edward T. James. Vol. 2. The Belknap Press of Harvard University Cambridge, Massachusetts and London, 1971. 506–508. Print.
* Samuel, Charlie. "Sybilla Masters: The First Woman Inventor." Inventors and Inventions of Colonial America. 29 East 21st Street, New York: The Rosen Publishing Group, 2003. 13–14. Print.
*Sarudy, Barbara Wells. "Quaker Inventor Sybilla Righton Masters (died in 1720) & Patents for Women." 18C American Women: 01 Jan. 1970. Web. 01 Oct. 2016.
* Waldrup, Carole C. "Sybilla Righton Masters (1675–1720)." More Colonial Women: 25 Pioneers of Early America. Jefferson, North Carolina, and London: McFarland & Company, 2004. 34–36. Print.
Март Ла Периер

Март Ла Периер, родена Барбо (, - , ) — пронаоѓач на „алансонскиот бод“, основа на алансонската чипка.
1 Животопис
Март Барбо, вдовица на Мишел Мерсие, господин де Ла Периер, хирург во Алансон, околу 1650 година го создала алансонскиот бод, замена на венецијанскиот бод за кој овој град на некој начин имал монопол.
Чираците кои ги обучила Март Ла Периер, која била хугенотка, станале првите работници во француските фабрики за чипка што Колбер подоцна ги основал во Алансон, каде што дотогаш се изработувале чипки со „пресечен бод“.
Едиктот од Фонтебло, покрај другите, ја уништил и оваа уметничка индустрија која имала за цел да и конкурира на венецијанската, која била речиси исклучиво во рацете на протестантите. „Во 1686 година, речиси 4.000 протестанти работеа во индустријата за чипка во Алансон. Сите избегаа и отидоа во Холандија и Англија со своите работи, кои се состоеја само од пари и стока што ја продаваа.“
2 Надворешна врска
*
Кокречки манастир

Кокречки манастир — манастир во прилепското село Кокре.
1 Местоположба
Манастирот се наоѓа во непосредна близина на селото Кокре, на околу 200 метри источно од последните куќи на селото, на левиот брег на Кокречка Река.
2 Историја
Манастирот е подигнат во поново време на место каде некогаш најверојатно постоело светилиште, како што е забележано во Археолошката карта на Македонија на местото на некогашното светилиште наречено Спасица.
Манастирчето се состои од црква со скромна градба од камен, како и помошна градба од бетонски блокови во близина. Од јужната и западната страна на црквата се распоредени поголем број мермерни елементи од извесна градба, со различни форми и со релјефи на кои се претставени форми со цветови, правоаголни форми и слично.
Просторот околу манастирот е возвишение со куполеста форма, а на површината се насетуваат остатоци од постари градби. Големиот број на мермерна пластика кој е евидентен и остава силен впечаток, укажува на стар храм, односно храм од античкиот период. Археолозите за овој локалитет сметаат дека содржи остатоци од светилиште од римскиот период, за кој се претпоставува дека бил посветен на божицата Артемида.
Според кажување на мештани, на местото на Спасица се наоѓал манастир посветен на Свети Никола, но бил запален од Турците. Потоа манастирот бил пренесен во селото Прилепец, каде заедно го направиле со селаните на Прилепец и затоа една соба од конаците била наменета за кокречани.
Денешниот манастир бил обновен во 1969 година.
3 Градби во манастирот
Манастирскиот комплекс е составен од: главната манастирска црква како и други помошни објекти.
3.1 Црква „Вознесение Христово“
Главната манастирска црква е посветена на Вознесение Христово, по која е и наречен целиот манастир.
4 Галерија
Кокречка Река

Кокречка Река — река во Македонија, сместена во Мариово.
1 Тек
Извира на планината Дрен, поминува низ селото Кокре и се влева во Црна Река преку Дуњска Река.
2 Поврзано
* Црна Река
* Кокре
Ударна сила (филм)

''Ударна сила'' (|Attack Force) — американски научнофантастичен акционен трилер од 2006 г. во режија на Мајкл Којш. Сценарист и продуцент на филмот е Стивен Сигал, кој воедно ја толкува и главната улога. Покрај него, во филмот настапуваат и Лиса Ловбранд и Дејвид Кенеди. Филмот бил објавен право на ДВД во Соединетите Американски Држави на 5 декември 2006 г.
1 Содржина
Маршал Лосон (Стивен Сигал) е командант на елитна воена единица на САД. За време на задача во Париз, Лосон ги губи сите тројца свои луѓе во наизглед случаен напад во нивната хотелска соба. Тој одлучува самиот да го истражи нападот, со помош на својата девојка Тија (Лиса Ловбранд) и пријателот Двејн (Дејвид Кенеди).
Маршал ја открива CTX, тајна воена дрога што е толку доверлива што воено крило предводено од човек по име Вернер (Дени Веб) сака да го елиминира Лосон. Се дознава дека Тија е една од двајцата воени научници што ја создале CTX. Рејна (Евелин Армела О Бами), проститутката што ја убила екипата на Маршал, била под дејство на оваа дрога. Дрогата на корисниците им дава натчовечка сила и подвижност, но исто така неповратно ги поттикнува на насилство. Другиот соавтор на CTX е Арун (Адам Кросдел), кој сега е сопственик на ноќен клуб во Париз. Арун планира да ја пушти дрогата во водоводот на Париз, што би ги претворило жителите на градот во полудени убијци. Маршал, Тија и Двејн мора да ги сопрат Арун и Вернер пред тоа да се случи.
2 Улоги
Стивен Сигал, командант Маршал Лосон
Лиса Ловбранд, Тија
Дејвид Кенеди, Двејн
Дени Веб, Вернер
Евелин Армела О Бами, Рејна
Илеана Лазариук, Квин
Габи Бурлаку, агент на Тија
Метју Чемберс, Сет
Влад Коада, агент на Тија бр. 3
Адам Кросдел, Арун
Марк Дајмонд, Фил
Флоријан Гимпу, турист
Влад Јакоб, агент на Тија
Сајед Наџем, стражар / убиец
Даниел Писика, водач на екипата војници
Чингелаќе

Чингелаќе — алатка што се користи за правење јамки од конец или преѓа и за нивно завршување во хеклани бодови. Тоа е тркалезна дршка со зашилен дел од едниот крај, со страничен жлеб зад неа. Врвот го олеснува вметнувањето на чингелаќето низ материјалот што се хекла, а жлебот овозможува повлекување на јамката назад низ материјалот. Врвот потоа се дели на работна површина што го одредува номиналниот пречник на куката и обезбедува еднообразна големина на јамките што ги образува, и рачка.
1 Градба
Хеклањето се појавило како посебна текстилна уметност во почетокот на 19 век, а многу чингелаќиња преживеале од тоа раздобје. Тие можат да се поделат во две групи, едната со тенки челични куки кои се поставени во посебни рачки, а другата вклучува едноделни куки направени од различни материјали. Разликата помеѓу челичните и другите чингелаќиња опстојува до ден-денес, иако сите сега најчесто се едноделни. На рачката, од ергономски причини, може да се нанесат различни прекривки. Со текот на времето се додавале и украсни рачки.
Чингелаќињата денес се произведуваат со пречници кои се движат од 0,35 мм до 25 мм. Овие пречници се означени и непосредно во милиметри и со различни системи на мерење со бројки или букви. Чингелаќиња под 2,00 мм се прават од челик (поради нивната цврстина) и се нарекуваат чингелаќиња за конец. Чингелаќиња од 2,00 мм или поголем пречник се нарекуваат чингелаќиња за преѓа. Алуминиумот преовладува како материјал од 2,0 мм до 6,0 мм (поради неговата полесна тежина). Освен него, бамбусот, дрвото и пластиката се чести материјали (поради нивната уште полесна тежина). Сепак, наведените граници на големината помеѓу типовите се приближни. Со исклучок на најтенките чингелаќиња, кои секогаш се направени од челик, може да се сретнат и други материјали надвор од наведените опсези.
Историските материјали за рачки и некои едноделни чингелаќиња вклучуваат коска, боцка од еж, целулоид, ахат, слонова коска и фосилизирана слонова коска од мамут.
За туниското хеклање се користат подолги чингелаќиња за да се сместат долгите редови на отворени јамки што се особеност на тој стил. Чингелаќиња со два врва се користат и за туниско и други видови хеклање што не можат да се направат со стандардно чингелаќе.
2 Историја
Иако точното потекло на хеклањето е непознато, постои очигледно влијание од слични занаети од 18 век. Плетењето кај овчарите било популарно во Европа кон крајот на 1700-тите и почетокот на 1800-тите и користело рамна кука за да се создаде она што сега е познато како лизгачки бодови. Везот со тамбур бил исто така популарна практика во ова време и се смета дека потекнува од Кина и стигнал до Европа преку трговија. Оваа практика користела кукаста игла и се користела за производство на верижни бодови. Со текот на времето, биле создадени куки слични на она што често се користи денес и се одликувале со помазен заострен и кружен пресек.
Крушевица (река)

Крушевица или Крушевичка Река — река во областа Мариово, во јужниот дел на Македонија.
1 Тек
Реката извира на Селечка Планина, поминува источно од селата Крушевица и Чаниште и се влева во Црна Река.
2 Галерија
3 Поврзано
* Црна Река
* Крушевица
Роџерс Мато

Роџерс Мато (роден на 10 октомври 2003 година, во Аруа) — угандски фудбалер, или на и на угандската репрезентација.
1 Клупска кариера
Мато ја започнал својата кариера во родната Уганда, каде како млад играл за екипите на Лвеза и Марунс во јуниорската лига. Во 2018 година, тој се приклучил на младинскиот состав на екипата на Пролајн во втората лига на Уганда. Во сезоната 2019–2020, тој бил промовиран во сениорскиот состав, но претрпел испаѓање со тимот во текот на сезоната која што била прекината поради пандемијата на КОВИД-19. Тој станал важен играч за клубот следната сезона, водејќи ги до плејофот за промоција, каде загубиле од ФК Гадафи. Во септември 2021 година, Мато потпишал четиригодишен договор со 13-кратниот шампион на Премиер лигата на Уганда, КЦЦА, каде поминал две сезони.
Во 2023 година, Мато се преселил во Европа, каде потпишал за турскиот второлигаш Шанлиурфаспор. По само една полусезона во Турција, тој го напуштил клубот и се преселил во Македонија, каде потпишал за екипата на Брера Струмица во февруари 2024. Своето деби за клубот го имал на 18 февруари во натпреварот од првенството против Силекс. Својте при голови (два) во дресот на струмичката екипа ги постигнал на 18 мај 2024, во победата со 5-3 над Македонија Ѓорче Петров.
На 28 јануари 2025 година, Мато потпишал за Вардар. За ''„црвено-црните“'' дебитирал на 16 февраури 2025, играјќи како стартер во поразот со 1-2 на домашен терен од Шкендија.
2 Репрезентативна кариера
Своето деби за репрезентацијата на Кенија го направил на 12 јануари 2022 година, во пријателски натпревар против (1-1) одигран во Анталија, во кој одиграл 80 минути.
Во декември 2025, бил повикан да учествува на Африканскиот куп на нации 2025 во Мароко.
3 Титули
3.0.1 Вардар
*Куп на Македонија : 1
: 2024-2025
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Крушевица

Свети Ѓорѓи — помала селска црква во мариовското село Крушевица, Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа во близина на патот кон селото Чаниште, во близина на последните куќи од селото Крушевица.
2 Историја
Црквата е подигната во поново време.
3 Галерија
4 Поврзано
* Прилепско архијерејско намесништво
* Прилепечко-витолишка парохија
* Крушевица
Мосни артерии

Мосни артерии или понтински артерии — голем број мали артерии кои се одвојуваат под прав агол од двете страни на базиларната артерија и го снабдуваат Варолиевиот мост и соседните делови на мозокот. Мосните артерии ги вклучуваат парамедијалните артерии, кратките циркумференцијални и долгите циркумференцијални артерии.
1 Дополнителни слики
2 Поврзано
* Горна церебеларна артерија
Црква „Воздвижение на Чесниот Крст“ - Крушевица

Воздвижение на Чесниот Крст — нова селска црква во мариовското село Крушевица, Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа на самиот влез во селото Крушевица, сместена покрај самиот пат.
2 Историја
Црквата е подигната во поново време.
3 Архитектура
Во дворот на црквата е подигнат крст кој е наречен Свети Ѓорѓи.
3.1 Фрескоживопис
Црквата не е живописана во внатрешноста.
3.2 Икони и иконостас
Во црквата не е поставен иконостас.
4 Галерија
5 Поврзано
* Прилепско архијерејско намесништво
* Прилепечко-витолишка парохија
* Крушевица
Крушевички манастир

Крушевички манастир — манастир во прилепското село Крушевица.
1 Местоположба
Манастирот се наоѓа во непосредна близина на регионалниот пат 1311 помеѓу селата Крушевица и Чаниште.
2 Историја
Манастирот е подигнат во 1994 година, како што е запишано на натписната плоча на црквата, а истата била изградена врз темели на постара црква. На местото на црквата се наоѓаат и остатоци од сакрален објект од старохристијанско време.
3 Градби во манастирот
Манастирскиот комплекс е составен од: главната манастирска црква, конакот, трпезаријата, како и други помошни објекти.
3.1 Црква „Св. Недела“
Главната манастирска црква е посветена на Света Недела, по која е и наречен целиот манастир.
4 Галерија
Рудник „Крушевица“

Рудник „Крушевица“ (познат и под комерцијалното име Мариово Крин) — рудник за гранит, кој се наоѓа јужно од мариовското село Крушевица, сместен во непосредна близина на регионалниот пат 1311.
1 Местоположба
Рудникот се наоѓа јужно од селото Крушевица, на патот кој води до селото Чаниште.
2 Историја
Рудникот започнал со работа од 1998 година. Негово вкупно производство на комерцијални блокови изнесува од 4 до 5 илјади метри кубни.
3 Галерија
4 Поврзано
* Гранит
* Крушевица
Црква „Св. Недела“ - Крушевица

Света Недела — главна манастирската црква на Крушевичкиот манастир во мариовското село Крушевица, Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа на самиот пат до селото Чаниште, сместена на десната страна.
2 Историја
Според натписната плоча до влезот на црквата, истата е подигната во 1994 година како дар од Р. Борче.
Црквата била изградена врз темели на постара црква. На местото на црквата се наоѓаат и остатоци од сакрален објект од старохристијанско време.
3 Архитектура
Во олтарот на црквата, кај чесната трпеза има профилирана база од мермер.
3.1 Фрескоживопис
Црквата не е живописана во внатрешноста.
3.2 Икони и иконостас
Црквата има мал дрвен иконостас.
4 Галерија
5 Поврзано
* Прилепско архијерејско намесништво
* Прилепечко-витолишка парохија
* Крушевица
Варолиев мост

Варолиев мост — делот од мозочното стебло кој, кај луѓето и другите цицачи, се наоѓа подолу од средниот мозок, над продолжениот мозок и пред малиот мозок.
Латинското име на Вролиевиот мост е lat, според италијанскиот анатом и хирург Костанцо Варолио (1543–1575). Варолиевиот мост содржи нервни патишта и нервни тракти кои спроведуваат сигнали од мозокот до малиот и продолжениот мозок, како и патишта кои ги носат сетилните сигнали нагоре во таламусот.
1 Структура
Варолиевиот мост кај луѓето е долг околу 2,5 см. Тоа е делот од мозочното стебло сместен помеѓу средниот мозок и продолжениот мозок. Хоризонталниот ''медулопонтински сулкус'' ја означува границата помеѓу Варолиевиот мост и продолжениот мозок на вентралниот дел од мозочното стебло, а корените на кранијалните нерви 6, 7 и 8 излегуваат од мозочното стебло по овој жлеб. Спојот на Варолиевиот мост, продолжениот мозок и малиот мозок го образува мосно-маломозочниот агол.''Горниот понтински сулкус'' го одделува Варолиевиот мост од средниот мозок. Постериорно, Варолиевиот мост се криви од двете страни во среден церебеларен педункул.
Попречниот пресек на Варолиевиот мост го дели на вентрален и дорзален дел. Вентралниот Варолиев мост е познат како базиларен дел, а дорзалниот Варолиев мост е познат како pontine tegmentum.
1.1 Васкулатура
Поголемиот дел од Варолиевиот мост се снабдува со крв од мосните артерии, кои произлегуваат од базиларната артерија. Помал дел од Варолиевиот мост се снабдува со крв од предните и задните долни церебеларни артерии.
Берта Бенц

Берта Бенц (; 3 мај 1849 – 5 мај 1944) — германски автомобилски пионер. Таа била деловен партнер, инвеститор, а подоцна и сопруга на автомобилскиот пронаоѓач Карл Бенц. На 5 август 1888 година, таа била првата личност што возела автомобил со мотор со внатрешно согорување на долги растојанија, тестирајќи го патентот за моторвагенот Benz Patent-Motorwagen. Таа ги измислила облошките за сопирачки и решила неколку практични проблеми за време на патувањето од 105 км (65 милји). Со тоа, таа го привлекла светското внимание кон Patent-Motorwagen и ја остварила првата продажба на нивната компанија. На Бенц не ѝ било дозволено да студира во Големото Војводство Баден бидејќи била жена, а нејзините финансиски и практични придонеси во инженерството долго време биле занемарени сè до 21 век.
Документарецот од 2011 година насловен ''„Автомобилот се роди“'', продуциран од Ули Кампелман, се фокусира на првото патување на Берта Бенц.
1 Наводи
1.1 Библиографија
**
Соња де Ленарт

Соња де Ленарт (родена на 21 мај 1920) — германска модна дизајнерка. Во 1945 година, таа ги измислила капри панталоните.
1 Ран живот
Соња де Ленарт била родена во Прусија во 1920 година. Таа пораснала во Вроцлав, а потоа студирала текстил во Берлин.
2 Модна кариера
Во 1945 година, по војната, Соња де Ленарт почнала да произведува модна облека и го отворила својот прв бутик, Салон Соња, во Минхен. На почетокот, таа сечела парче хартија за да им го покаже на своите клиенти прилегањето на облеката.
Нејзината дизајнерска колекција била наречена Колекција Капри по островот Капри кој бил важен за дизајнерката.
Де Ленарт првпат изработила Капри панталони кон крајот на 1940-тите, а актерките Меди Рал и Ерни Манголд ги носеле во 1949 година. Панталони „Капри“ имале краток шлиц на надворешната страна од ногавицата, а почнале да стануваат популарни во 1954 година кога Одри Хепберн ги носела во филмот ''„Срце и круна“''.
Во 1952 година, Едит Хед ја користела колекцијата „Капри“ на де Ленарт, вклучувајќи здолниште, блуза со висок јазол и панталони „Капри“ за Одри Хепберн во филмот „''Римски одмор“''.
Агнес Маршал

Агнес Берта Маршал (родена како Агнес Бир Смит; 24 август 1852 – 29 јули 1905) — англиска кулинарска претприемачка, пронаоѓач и позната готвачка. Како, невообичаено истакната бизнисменка за своето време, Маршал била особено позната по нејзиниот сладолед и други замрзнати десерти, што во викторијанска Англија ѝ го донело прекарот „Кралица на сладоледот“. Маршал го популаризирала сладоледот во Англија и на други места кога тој сè уште бил новина и често се смета за пронаоѓач на модерниот корнет за сладолед. Преку својата работа, Маршал е во голема мера заслужна и за изгледот и за популарноста на сладоледот денес.
Таа ја започнала својата кариера во 1883 година со основањето на Маршаловото училиште за готвење, кое предаваше врвна англиска и француска кујна и прераснало во реномирано кулинарско училиште. Таа напишала четири готварски книги, од кои две биле посветени на сладолед и други десерти. Од 1886 година, таа го објавувала своето списание, „Трпезата“, кое вклучувало неделни рецепти, а понекогаш и статии напишани од Маршал на различни теми, и сериозни и лекомислени.
Иако била една од најславните готвачки на своето време и една од најистакнатите писателки за готвење од викторијанската ера, Маршал брзо исчезнала во заборав по нејзината смрт и била во голема мера заборавена. Сепак, технологијата измислена или концептуализирана од Маршал, вклучувајќи го нејзиниот замрзнувач за сладолед и идејата за создавање на сладолед со употреба на течен азот, оттогаш повторно биле популаризирани.
Во поново време, од крајот на 20 век па наваму, репутацијата на Маршал била обновена како една од најистакнатите готвачки од викторијанската ера. Писателката за готвење Елизабет Дејвид ја нарекла „познатата г-ѓа Маршал“ во постхумно објавената ''„Жетва на студените месеци''“ (1994), а авторката Робин Вир ја прогласила за „најголемиот викторијански производител на сладолед“ во биографска студија од 1998 година. Вир ја оценила Маршал во 2015 година како „уникатна индустрија од една жена“ чии достигнувања биле „веројатно неспоредливи“ и која „заслужува многу повеќе признание отколку што ѝ е дадено од историјата“. Од крајот на 20 век, книгите на Маршал повторно се препечатени, а замрзнувачите за сладолед базирани на нејзините оригинални дизајни повторно се во комерцијална употреба. Употребата на течен азот за замрзнување на сладолед исто така станало попопуларен тренд. Продавница за сладолед со течен азот, инспирирана од предложената техника на Маршал, била отворена во 2014 година во Сент Луис, Мисури, и именувана „Ices Plain & Fancy“ по нејзината книга.
1 Наводи
Елизабет Илив

Елизабет Виндам (''родена'' Илив или Илиф; околу 1769&#x2013; 30 декември 1822), — англиска полиматка, позната како грофицта од Егертон по 1801 година. Добила награда од Кралското друштво на уметностите за дизајнот на „лост со попречна шипка“ што го измислила, и кој служел за кревање камења.
1 Ран живот
Елизабет Илив потекнувала од Оксфорд, а нејзиниот татко веројатно бил печатар и/или мајстор во Вестминстерското училиште. Томас Хамилтон Илив бил нејзин помлад брат.
2 Научни интереси
Во 1798 година, Елизабет Илив го доставила до Кралското друштво на уметности дизајнот за „лост со попречна шипка“ што го измислила, за кревање на камења. За ова и бил доделен абет, од Томас Филипс, РА, се чува во нејзиниот поран дом, Петворт Хаус. На него е прикажана Елизает со дијаграм од нејзиниот изум.
3 Уметност
Уметникот Вилијам Блејк живеел во близина на Петворт некое време, а се верува дека Елизабет нарачала неколку дела од него. Елизабет веројатно била неименуваната жена во ''„Визијата на Страшниот суд“'' од Блејк.
Нејзиниот сопруг, грофот Џорџ Виндам, бил покровител на JMW Turner, а се верува дека Елизабета им помогнала на Тарнер преку создавање на пигменти во нејзината сопствена лабораторија. Доказите за ова вклучуваат сметки за материјали за уметници, стаклени и земјени реторти, имплодирачки шишиња, магдебуршки хемисфери и жолт прав.
4 За понатамошно читање
* Шила Хејнс, Ли Лосон и Алисон Мекан, ''Елизабет Илив, Грофицата на Егремонт'' (Бејкхаус Прес, 2017)
Ејми Еверард Бол

Ејми Еверард Бол — првата жена во Англија на која ѝ бил доделен патент. Нејзиниот патент за налевка од шафран бил регистриран во 1637 година, за време на владеењето на Чарлс I од Англија, само 76 години откако Елизабета I го доделила првиот патент. Оригиналната регистрација на патент на г-ѓа Бол се чува во Британската библиотека.
Роуз Каминг

Роуз Каминг (1887 – 21 март 1968) — екстравагантна и ексцентрична декораторка на ентериер чија кариера се темелела во Њујорк.
1 Биографија
Роуз Каминг била родена на австралиска фарма за овци во Нов Јужен Велс. Во 1917 година се преселила во Њујорк со својата сестра, актерка која глумела во неми филмови, Дороти Каминг.
Следејќи го советот на нејзиниот пријател Френк Крауниншилд, уредник на ''„Венити фер“,'' Каминг одлучила да стане декоратерка. Таа работела за Мери Буел пред да ја отвори својата продавница во 1921 година. Продавницата на Каминг била нејзина канцеларија за декорирање и малопродажна продавница за антиквитети и ткаенини. Таа го ставала својот најдобар мебел во излогот на продавницата, а светлата ги оставала вклучени ноќе, нешто што никој друг не го правел. Во нејзината продавница се продавале шишиња Бромо-Селцер и празни кутии со бомбони покрај фин француски мебел. Како што објаснила таа, „Сето тоа е продажба“.
Таа била позната по ''киноазеријата'', прикажана во кинеските тапети во нејзината често фотографирана дневна соба и по барокниот и рококо венецијански, јужногермански и австриски мебел, во време кога конзервативните вкусови на Њујорк се насочувале кон мебелот од стилот на Луј XV и англискиот џорџијански стил. Нејзиното чувство за бои ги фаворизирало заситените, драматични тонови. Таа го донела чинцот во неформалните гардероби и спалните соби, ја инаугурирала модата за зачадени позлатени огледала и ја проширила својата љубов кон рефлектирачки и лакирани површини на лакирани ѕидови, сатенски тапацир и металните тапети што ги измислила.
Во градската куќа на Каминг, дневната соба имала рачно насликани кинески тапети од почетокот на осумнаесеттиот век со сребрена позадина и мебел од времето на Луј XV. Конвенционалните ламби биле една од нејзините омилени работи, па затоа црните свеќи ја осветлувале собата. На врвот од нејзината градска куќа се наоѓала озлогласената „Грда соба“ исполнета со предаторски слики од змии, мршојадци, диви свињи и мајмуни.
Нејзини клиенти биле Марлен Дитрих, Мери Пикфорд, и Норма Ширер.
Таа дизајнирала и печатела ткаенини. Нејзината сестра Ајлин Сесил, поранешна уредничка на „Харперс Базар“, стилистка и рекламна ''сила'', продолжила со бизнисот по смртта на Каминг во 1968 година. Подоцна, линијата на производи била изнајмена на Десин Фурнир, а моментално на Велс Абот. Нејзината правнука Сара Каминг Сесил го продолжила ателјето „Роуз Каминг Дизајн“, кое сега е со седиште во Портланд, Мејн, претставувајќи поедноставен стил.
Принудно слетување кај тебе

''Принудно слетување кај тебе'' (|사랑의 불시착, |Crash Landing on You) — јужнокорејска телевизиска серија по сценарио на Парк Џи Ен, во режија на Ли Џунг Хјо, а во главните улоги настапуваат Хјун Бин, Сон Је Џин, Со Џи Хје и Ким Џунг Хјун. Серијата се прикажувала на каналот tvN од 14 декември 2019 до 16 февруари 2020 г., секоја сабота и недела во 21:00 ч. Исто така, достапна е за гледање и на платформата Netflix.
Во времето на прикажување, ''Принудно слетување кај тебе'' станала серија со најголема гледаност на tvN и втора најпопуларна серија во историјата на корејската кабловска телевизија, соборувајќи ги сите рекорди според бројот на гледачи.
1 Содржина
Кога Јун Се Ри, сопственичка на позната модна компанија, по несреќа со параглајдер завршува заробена во Северна Кореја, го запознава Ри Џонг Хјок, чесен воен капетан. За време на нејзиниот престој таму, Се Ри се соочува со суровото секојдневие и тешкиот живот во Северна Кореја. Како што полека се вљубува во капетанот Ри, таа мора со помош на неговите другари и војници да најде начин да се врати дома на Југот, истовремено криејќи ја нивната забранета љубов.
2 Улоги
Хјун Бин, Ри Џонг Хјок
Сон Је Џин, Јун Се Ри
Ким Џунг Хјун, Гу Сунг Џун / Алберто Гу
Со Џи Хје, Со Дан
Јанг Кјунг Вон, Пјо Чи Су
Ју Су Бин, Ким Џу Мок
Танг Џун Санг, Гум Ун Донг
Ли Шин Јонг, Парк Кванг Бом
Нам Кјунг Уп, Јун Џунг Пјонг
Парк Хјунг Су, Јун Се Хјунг
Џорџена Тери

Џорџена Тери — американска дизајнерка на велосипеди и бизнисменка која ја основала првата компанија за велосипеди наменета за жени, ''Terry Precision Cycling'', во 1985 година.
1 Биографија
Израсната во Алабама во Соединетите Американски Држави, таа дипломирала како машински инженер на Универзитетот Карнеги Мелон и работела во одделот за нуклеарни услуги на ''Вестингхаус Електрик'' за време на летните распусти. Додека работела во ''Ксерокс Корп'' во Рочестер, таа почнала да изработува рамки за велосипеди за пријателите. Велосипедите биле рачно изработени со геометрии на рамки и големини на тркала дизајнирани подобро да им одговараат на жените, а нејзиниот бизнис брзо пораснал од 20 велосипеди во 1985 година на 5.000 во 1987 година.
Таа развила и патентирала дизајн на велосипедско седло специјално за жени во 1991 година и кормило со намален дијаметар за да одговара на луѓе со помали раце во 1994 година. Тери сега произведува ергономски седла и за мажи и за жени.
Параклис „Св. Петка“ - Манастир

Света Петка — мал параклис во мариовското село Манастир, Македонија.
1 Местоположба
Параклисот е сместен во непосредна близина на познатиот Расимбегов мост, во атарот на селото Манастир.
2 Поврзано
* Прилепско архијерејско намесништво
* Прилепечко-витолишка парохија
* Манастир