Адријана Варежао

Адријана Варежао (родена во 1964 година во Рио де Жанеиро) — бразилска глумица. Tаа работела во различни дисциплини, вклучувајќи го сликарството, цртањето, скулптура, монтажа и фотографија. Варежао живее и работи во Рио де Жанеиро .
1 Влијанија
Референците за ефектите од колонијализмот на Бразил од страна на Европа се евидентни во нејзината работа, во историјата на уметноста како и во илузијата. Нејзината работа алудира на проширување и трансформација на културниот идентитет, но сепак ја продолжува употребата на оваа тема за разбирање на минатото, со цел да се разбере сегашноста.
Културната антропологија, или процесот на апсорпција и инкорпорирање на странски влијанија во родната бразилска култура, инспирира голем дел од работата на Варежао. Ова движење е евидентно низ историјата на Бразил во сегашноста, а дихотомијата на разновидност и единствена и честа тема меѓу современите бразилски уметници. Во делата на Варејао, таа ја проучува оваа тема во контекстите на расата, телото, идентитетот и ефектите на колонијализмот.
2 Медиуми
Врз основа на тензиите околу расата и етничката припадност во Бразил, Варежао користела инсталација, сликање на масла и цртање, за да коментира за перцепцијата на трката во Бразил во дваесет и првиот век. Таа често започнува со кава, додавајќи материјали како порцелан и керамика . Во својата работа под наслов "Полово", изложена во Леман Маупин во 2014 година, Варежао ги комбинирала теоријата на боја и теоријата на Каста (Латинска Америка), (општествена теорија која влијаела врз европските слики од освојувањето на Бразил), да ја испита нормата за дефинирање на расата во услови за боја на кожа. Сериите на речиси идентични автопортрети кои го формираа најголемиот дел од делото биле прикажани со индивидуализирани наслови што ги објаснило единствените разлики во портретите: насловите беа генерирани од бразилскиот попис од 1976 година, во кој Бразилците за првпат побарале да ги дадат своите дефиниции за нивниот тон на кожата; одговорите се движеле од бранквинха, "снежно-бело", до моренао, приближно "голем црн чувар.”
3 Работа
3.1 Избрани дела
Неколку вајарски инсталации на Варежао, меѓу кои и "Линда да Лапа", "Склоп" и "Руина де Шарк - Нова Капела" (Нова Капела Јеркед-Говежка),” содржат структурна униформност и стабилност против уништувањето на човекот. Овие уметнички дела се состоеле од засечени азулежу - покриени ѕидови исполнети со човечки органи. Користејќи ги овие слики, Варежао ги коментирала постколонијалните бразилските општествени структури и имплицирала дека колонијално влијание врз редот е изграден врз човечкото уништување и насилство.
Варежао создала уметност, а тоа била надворешноста на Олимпискиот стадион за водени спортови, привремена структура во која се одржале пливачките настани на Летните олимписки игри во 2016 година.
3.2 Колекции
Еден од најголемите нејзини проекти досега биле неодамна отворени во Интоним ( Центарот за уметноста во, Бразил) - специјално нарачан павилјон дизајниран во соработка со архитект Родригео Цервино Лопес. Нејзината работа е прикажана во бројни колекции низ целиот свет, од кои некои во Музејот на Соломон Р. Гугенхајм во Њујорк, Тејт Модерн во Лондон и Музејот на современа уметност Сан Диего, меѓу другите.
3.3 Уметнички пазар
Варежао е претставена од Леман Мауптин Галеријата во Њујорк, и Викторија Миро Галерија во Лондон, Велика Британија. Таа го држи аукцискиот рекорд за еден бразилски уметник со продажба на "Wall with Incisions a la Fontana" од 1.8 милиони долари во февруари 2011 година.
3.4 Експонати
Центарот за ументост Интхотим во Бразил бил отворена во 2008 година и вклучува павилјон посветен на нејзината работа и изграден од нејзиниот тогашен сопруг, колекционер Бернардо Паз. Таа била вклучена во "" изложба во Музејот на Гугенхајм во Њујорк во 2001 година, како и на изложбата на МОМ "", каде што наполнила цела соба со ѕидната инсталација (Big Blue Tiles). Нејзината работа е исто така вклучена во Венециското биенале и Биеналето на Сиднеј. Имала и самостојни изложби во Леман Маупин (2011 година, 2009 година, 2003, 1999) во Соединетите Американски Држави, Соледад Лоренцо (2011 година, 2002, 1998) во Мадрид, Викторија Миро Галерија (2011 година, 2002) во Лондон, Галерија Фортес Вилаца (2009, 2005 година) во Саун Пауло (2007) Во Токио (2005 година) и Париз.