procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Министерство за правда (Турција)

Министерство за правда (|Adalet Bakanlığı) — владина агенција во рамките на Кабинетот на Турција задолжена за администрирање на правосудниот систем во Турција; тековно управуван од Јилмаз Тунч по назначувањето на претседателот.
1 Историја
Министерството за правда за прв пат било формирано во 1920 година во текот на раните години на Турската Република, по усвојувањето на новиот правен кодекс заснован на швајцарскиот граѓански законски систем. Министерството претрпело неколку реорганизации и структурни промени во текот на својата историја, како одговор на променливите потреби на правосудниот систем во Турција.
2 Одговорности
Министерството за правда е одговорно да го надгледува правниот систем во Турција и да гарантира дека правдата се спроведува правично и непристрасно. Нејзините главни одговорности вклучуваат:
* Надгледување на работата на судовите и обвинителството.
* Развивање и спроведување на политики за подобрување на ефикасноста и ефективноста на правосудниот систем.
* Обезбедување правни совети и помош на владата и другите јавни институции.
* Обезбедување заштита на човековите права и владеење на правото.
* Надгледување на спроведувањето на меѓународните договори и конвенции поврзани со правдата и правните работи.
3 Организација
Министерството има неколку дирекции и одделенија одговорни за различни аспекти на правосудниот систем, вклучувајќи:
3.1 Генерален директорат за криминалистички работи
Одговорен за надзор на криминалните истраги и гонење во Турција. Овој оддел, исто така, работи на спречување и борба против организираниот криминал, тероризмот и компјутерскиот криминал.
3.2 Генерален директорат за правни работи
Одговорен за изготвување и предлагање на нови закони и прописи поврзани со правосудниот систем. Овој оддел обезбедува правен совет и за други владини министерства и агенции за прашања поврзани со законот.
3.3 Генерален директорат за Европската унија и надворешни односи
Одговорен за координација на правната и судската соработка на Турција со други земји и меѓународни организации. Овој оддел, исто така, работи на тоа правниот систем на Турција да биде усогласен со правото на ЕУ и меѓународните стандарди за човекови права.
3.4 Институција генерален директорат за човекови права и еднаквост
Одговорен за заштита и унапредување на човековите права во Турција. Овој оддел работи и на борба против дискриминацијата и обезбедување еднаквост пред законот.
3.5 Генерален директорат за затвори и притворски куќи
Одговорен за надзор на работата на затворите и другите воспитно-поправни установи во Турција. Овој оддел работи за да се погрижи затворениците да се третираат хумано и да се почитуваат нивните основни права.
4 Поврзано
* Министерство за правда (Отоманско Царство)
* Список на министри за правда на Турција
Норча

Норча — населено место во општината Прешево, Србија, во близина со македонската граница.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа во подножјето на планината Црна Гора, на едно зарамнето место што е оддалечено 2км од градот Прешево. Источно од селото поминува железничката пруга. Над селото има букови и дабови шуми. Селото е од збиен тип, освен Герското маало, кое е оддалечено околу 200 метри од останатите куќи. Другите маала коишто го сочинуваат се: ''Паљај, Караосман, Жваљај, Блутај'' и ''Џинај''.
2 Историја
Се смета дека Норча е старо село, бидејќи се споменува уште во средниот век. Тогаш било забележано дека селото имало црква посветена на ''Свети Никола'', но таа црква непостои денес. Се претпоставува дека била разрушена околу 1878 година. Денешните муслимански жители местото на црквата го нарекуваат ''киша.''
Порано ова село било православно македонско, но потоа постепено се доселувале муслимани од северна Албанија. Овој процес бил многу одамна, бидејќи малку се знае за овие православни родови. Во селото останал само еден исламизиран род, остатокот се доселени Албанци, но околу 1950 се доселени и нови православни семејства.
Во XIX век, селото е дел од Прешевската каза на Приштинскиот санџак.
По Првата балканска војна, станува дел од Кралството Србија, т.е. Јужна Србија. По Втората светска војна, званично останува во рамките на Србија, иако географски припаѓа кон Македонија.
3 Насeление
Според пописот од 1913 година селото има 377 жители и било дел од општина Прешево.
Според германска карта издадена во 1941 година, а заснована на пописот на Кралство Југославија во 1931 година, селото имало 400 Албанци и 50 Македонци.* Има една исламизирана староседелска фамилија по име ''Читакај''.
* Албански родови доселени од фисот Соп се: ''Караосман, Жваљ, Суљај, Еминај, Џинај, Мула Салаови'' и ''Герови''.
* Доселени православни родиови се: ''Вујинци'' од Љутежа, ''Анѓелковци'' од Житораѓе, ''Павловци'' од околината на Врање, ''Павловци'' од Трејак и ''Петровци'' од Пчиња.
+, Година, 1913, 1931, 1948, 1953, 1961, 1971, 1981, 1991, 2002, 2011, 2022
Население, 377, 450, 597, 637, 738, 904, 1002, 1052, 992, …, 869
Според пописот од 2022 година, селото имало 869 жители, со густина на населеност од 142.2/км<sup>2</sup>. 49.5% биле мажи, 50.5% биле жени.
4 Наводи
Велимир Костоски

Велимир Н. Костоски ( во — во ) — македонски партизан, учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Во НОВ, тој се приклучил како доброволец при самото основање на 15-та Поречка бригада. Загинал кај кичевското село Колари, на 8 октомври 1944 година.
2 Наводи
ЖС „Камник Грабен“ (Словенија)

Железничка станица Камник Грабен — железничка станица во градот Камник, Словенија, која главно го опслужува северниот дел на градот.
Линијата Камник завршува на постојката Камник Грабен. Пругата 3 продолжува на север како индустриска пруга до поранешната фабрика за барут.
Луриски јазик

Лурискиот (لری, لری) е ирански јазик и мајчин јазик на Лурите. Лурискиот потекнува од средноперсиските дијалекти. and Southern Luri. Јазикот се зборува во Иран.
1 Историја
Лурискиот е најблискиот жив јазик со средноперсискиот јазик. Јазикот потекнува од средноперсискиот. Јазикот е лексички сличен на современиот персиски, а се разликува главно по фонологијата.
2 Зборовен фонд
Во споредба со другите ирански јазици, лурискиот е помалку погодено од странско влијание, како што се арапскиот и турскиот. Во денешно време, многу древноирански јазични карактеристики се зачувани и може да се забележат во граматиката и зборовниот фонд. Според различните регионални и социо-еколошки услови и поради долгогодишните општествени односи со соседните етнички групи, особено Курдите и Персијците, различните дијалекти на лурискиот, и покрај главно заедничките карактеристики, имаат значителни разлики. Северниот дијалект има тенденција да има повеќе курдски заемки, а јужните дијалекти (бахтијарски и јужнолуриски) се повеќе изложени на персиски заемки.
ЖС „Камник“ (Словенија)

Железничка станица Камник — железничка станица во градот Камник, Словенија. Станицата е погодна главно за јужниот дел на градот, за центарот и северниот дел на градот, се користат постојките Камник место или Камник Грабен.
1 Наводи
Новочешминско-каламариска епархија

Новочешминско-каламариска епархија (|Ιερά Μητρόπολη Νέας Κρήνης και Καλαμαριάς) — епархија на Цариградската патријаршија, управувана од Грчката православна црква, со седиште во градот Каламарија, Солунско, Егејска Македонија. Создадена е на 16 мај 1974 г. со одвојување од Солунската епархија.
Од 2015 г. епархијата ја возглавува митрополитот Јустин.
1 Митрополити
+, Име, Грчки, Години
Прокопиј, Προκόπιος Γεωργαντόπουλος, 26 мај 1974 – 6 април 2015
''Антим Солунски'', ''Άνθιμος'', 6 април 2015 - 1 јуни 2015
Јустин, Ιουστίνος Μπαρδάκας, 1 јуни 2015 –
2 Парохиски цркви
Ова се парохиските цркви во епархијата:
+, Бр., Место, Грчки Црква, Грчки
1., Ново Арецу, Νέα Αρετσού, „Св. Никола“, Αγίου Νικολάου
2., Каламарија, Καλαμαριά, „Св. Преображение“, Μεταμορφώσεως του Σωτήρος
3., Воци, Βότση, „Св. Пантелејмон“, Αγίου Παντελεήμονος
4., Ново Чешме, Νέα Κρήνη, „Св. Петка“, Αγίας Παρασκευής
5., Карабурнаки, Καραμπουρνάκι, „Св. Благовештение“, Ευαγγελισμού της Θεοτόκου
6., Катирли, Κατιρλί, „Св. Јован Претеча“, Αγίου Ιωάννου Προδρόμου
7., Кури, Κουρί, „Св. Архангели“, Παμμεγίστων Ταξιαρχών
8., Финикас, Φοίνικας, „Успение на пресв. Богородица“, Κοιμήσεως της Θεοτόκου
9., Ново Чешме, Νέα Κρήνη, „Св. Јован Претеча“, Αγίου Ιωάννου Προδρόμου
10., Ново Чешме, Νέα Κρήνη, „Св. Павле“, Αγίου Παύλου, Εργατικές Κατοικίες
11., Нова Михањона, Νέα Μηχανιώνα, „Пресв. Богородица Пројавена“, Παναγίας Φανερωμένης
12., Голем Карабурун, Αγγελοχώρι, „Св. Никола“, Αγίου Νικολάου
13., Агија Тријада, Αγία Τριάδα Θεσσαλονίκης, „Св. Троица“, Αγίας Τριάδος
14., Бахчели, Νέοι Επιβάτες, „Св. Петка Епиватска“, Οσίας Παρασκευής Επιβατινής
15., Епаноми, Επανομή, „Св. Ѓорѓи“, Αγίου Γεωργίου
16., Епаноми, Επανομή, „Успение на пресв. Богородица“, Κοιμήσεως της Θεοτόκου
17., Епаноми, Επανομή, „Св. Аргириј Епаномски“, Αγίου Αργυρίου του Επανομίτου
18., Мал Карабурун, Νέα Κερασιά, „Св. Архангели“, Παμμεγίστων Ταξιαρχών
19., Болница, Νοσοκομείο, „Св. Павле“, Αγίου Παύλου
Гувернерат Бухеира

Бухеира е гувернорат во Арапската Република Египет. Административен центар е градот Даманхур. Се наоѓа на северот на земјата, во западниот дел на делтата на Нил, западно од управништвата на Александрија и Матрух и источно од речниот ракав Рашид на Нил.
1 Административна поделба
Мухафазата се состои од 13 административни области, 14 градови и рурални локални заедници, кои вклучуваат 417 села и 5.333 мали населби:
* Рашид (од 1899 година)
* Шубра-хит (од 1899 година)
* Ityay el-Baroud (од 1899 година)
* Абу Хумус (од 1899 година)
* Хуш-Иса
* Кафр ед-Даввар (од 1899 година)
* Ед-Дилингат (од 1899 година)
* Ком Хамада
* Даманхур (од 1899 година)
* Махмудија (од 1927 г.)
* Идку (од 1899 година)
* Абу ел Матамир
* Рахманија
* Нова Нубарија
* Вади Натрун
* Бадр
* Мединат ес-Садат
2 Образование
Гувернатот има 6 факултети поврзани со Универзитетот во Александрија и ел- Азхар, како и еден институт за високо образование. 18 центри за стручно образование. 1990 училишта, од кои 1351 се во рурални средини.
3 Атракции
* Тврдината Каитбај
* Музеј Рашид
* Манастирите на Вади Натрун
* Палатата на кралот Фарук
4 Значајни жители
* Ахмед Зеваил - Нобеловиот лауреат за хемија
* Тавфик Ел-Хаким - писател
* Хасан Ел Бана - основач на движењето Муслиманско братство
ЖС „Родица“ (Словенија)

Железничка станица Родица — железничка станица која го опслужува блиското село Родица во близина на градот Домжале, Словенија.
Зградата на станицата, изградена во 1935 година, била урната на 17 и 18 декември 2010 година поради дотраеност, а подоцна била изградена модерна настрешница.
ЖС „Јарше-Менгеш“ (Словенија)

Железничка станица Јарше-Менгеш — железничка станица која се наоѓа во селото Пресерје кај Радомље во близина на градот Домжале, Словенија. Станицата ги опслужува и блиските населби Згорње Јарше, Радомље и Менгеш.
Станицата има 4 колосека, кои се користат за патнички и товарен сообраќај. Во јужниот дел, на станицата се приклучува индустриска пруга која води до блиската фабрика за хартија во селото Количево.
ЖС „Трзин индустриска зона“ (Словенија)

Железничка станица Трзин индустриска зона — железничка станица во градот Трзин, Словенија, која главно ја опслужува занаетчиската индустриска зона јужно од Трзин.
Станицата се состои од асфалтирана платформа на северозападната страна на пругата и настрешница.
ЖС „Трзин Млаке“ (Словенија)

Железничка станица Трзин Млаке — железничка станица во градот Трзин, Словенија, која главно го опслужува јужниот (новиот) дел на градот, познат и како Млаке.
Станицата се состои од асфалтирана платформа на северозападната страна на пругата и настрешница.
Горанце (Генерал Јанковиќ)

Горанце (|Gorancë) — село во општина Генерал Јанковиќ, Косово, до самата граница со Македонија.
1 Историја
Во XIX век, селото е дел од Тетовска каза на Призренскоит санџак.
По Првата балканска војна, станува дел од Кралството Србија, т.е. Јужна Србија. По Втората светска војна, званично останува во рамките на Србија, иако географски припаѓа кон Македонија.
2 Население
Стефан Верковиќ во 1857 го бележи со 311 жители.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во ''Горанци'' живееле 76 жители Македонски христијани и 165 Арнаути муслимани. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Горанце имало 120 Македонски патријаршисти.
Според пописот од 1913 година селото има 299 жители и било седиште на истоимената општина.
Според германска карта издадена во 1941 година, а заснована на пописот на Кралство Југославија во 1931 година, селото имало 350 Албанци и 100 Македонци.
+, Година, 1857, 1900, 1913, 1931, 1948, 1953, 1961, 1971, 1981, 1991, 2011
Население, 311, 241, 299, 450, 539, 583, 567, 584, 627, 684, 1028
Според пописот од 2011 година, селото имало 1.028 жители, сите Албанци.
3 Наводи
Белка и Стрелка

Белка и Стрелка се кучиња кои по Лајка, биле испратени во вселената со советскиот вселенски брод Спутник 5 на 19. до 20 август 1960 година. Спутник бил прототип на подоцнежните вселенски бродови Восток.
Целта на експериментот бил можноста за живот на живите суштества во космосот и влијанието на животот во вселената врз живите суштества. Тие се првите живи суштества кои се вратиле од вселената.
1 Занимливости
* По неколку месеци од враќањето од вселената Стрелка родила шест мали кученца. Едно од малите кучиња подоцна и било дадено на Каролина Кенеди, ќерката на американскиот претседател Џон Кенеди, од тогашниот претседател на Советскиот Сојуз, Никита Хрушчов .
* Белка и Стрелка подоцна станале херои на цртаните филмови.
2 Поврзано
* Список на познати кучиња
* Лајка
Зера

Зера — српска поп пејачка.
1 Дискографија
1.1 Спотови
Спот, Година, Режисер
''До зоре'', 2020, Давид Даќиќ
''Да ли си'', 2021, Марко Паниќ
''Зове'', 2021, Марко Паниќ
''Папа'', 2022, Марко Паниќ
''Из суботе у петак '', 2022, Марко Паниќ
''Мој број'', 2022, Раста
''Oлако '', 2022, Марко Паниќ
''Бараба '', 2022, Марко Паниќ
''Калаши '', 2022, Марко Паниќ
''Над****а'', 2023, Марко Паниќ
''Твоје име'', 2023, Игор Гергинов,Марко Паниќ
''Фрауен'', 2023, Игор Гергинов,Марко Паниќ
''Алкохол и диско'', 2023, Марко Паниќ
''Ццути'', 2023, Игор Гергинов,Марко Паниќ
''Презиме'', 2024, Марко Паниќ
''Мајмун'', 2024, Марко Паниќ
''Попстар'', 2024, Марко Паниќ
''Ccrno'', 2024, Вук Недељковиќ
''Сестре'', 2024, Љуба
''Жена за сва времена'', 2025
''Тут тут'', 2025, Огњен Опачиќ,Газда Паја
''Моја бебо'', 2025, Лука Ди Марко
''Шта радиш то?'', 2026, Марко Паниќ
Златко Милошевски

Златко Милошевски-Злате (р. , Скопје, , Скопје) — македонски пејач на народна и фолк-музика.
1 Животопис
Злате е познат македонски пејач на народна фолк и новосоздадена музика. Тој својата кариера ја почнува во деведесеттите година во групата "Македонски мелос". Една од неговите најпознати песни е: Мое Маврово, кои се автори на песната Сашо Ливрински и Гоце Џуклески. Зад себе има издадено и неколку албуми со авторки песни. Едни од нефовите авторски песни се: "Еј кафано", "Младата маџирка", "Еднаш свадба е", "Донка убава", "Чија ли си ти", "Ќе ти се вратам". Тој соработувал и имал настапи со: Јасмина Гуњова, Милица Кузмановска и други. Негова последна песна е: Златни години автори на песната се неговите долгогодишни соработници Сашо Ливрински и Гоце Џуклески, и музичарите се Филип и Раде Нуневски.
Златко почина ненадејно на 27 јануари 2024 во Скопје.
Петар Горко

Петар Горко (р. , Битола) — македонски театарски, филмски и телевизиски глумец. Вработен е во Народен театар Битола.
Во 1991 година, тој дипломирал на Факултетот за драмски уметности во Скопје, на отсекот Актерска игра, во класата на професорот Љубиша Георгиевски.
1 Филмографија
Година, Назив, Улога
1989-1993, Еурека ТВ-серија, Возрасен
1995-1999, Во светот на бајките ТВ-серија, Мончето
2004, Како убив светец ТВ-филм, Полицаец
2004, Големата вода ТВ-серија
2006, Караула ТВ-филм, Мајор
2007, Јас сум од Титов Велес ТВ-филм, Чувар
2008, Збогум Румелија ТВ-серија
2011, Ова не е американски филм ТВ-филм, Павел
2013-2014, Тврдокорни ТВ-серија, Андреј Димов
2015, Последниот Македонец ТВ-филм, Митре Васков
2016, Обожение ТВ-филм, Лазар
2020-2021, Непријател ТВ-серија, Филип
2021, Преспав ТВ-серија, Инвеститор
2023, Бистра вода ТВ-серија, Никифор
2024, Турбо-нет ТВ-филм, Борче
2024, Црвениот поет ТВ-серија, Јосип Броз Тито
2025, Утре наутро ТВ-филм, Стаматов
2026, Утре наутро ТВ-серија, Поп Стаматов
Железничка линија Љубљана-Камник (Словенија)

Железничка линија Љубљана-Камник — една од железничките линии што ја сочинуваат железничката мрежа во Словенија.
1 Траса
Почетна железничка станица е главната железничка станица Љубљана во Љубљана, додека крајната станица е Камник Грабен во Камник. Патничките возови тргнуваат од главната железничка станица во Љубљана и воопшто не застануваат на товарната станица Љубљана Шишка.
2 Историја
Идеите за локална железница до Камник датирале од 1880-тите. Најзначајна стопанска гранка била државната фабрика за прашок кај Камнишка Бистрица, но во исто време била важна и за трговијата со дрво, вар и цемент. Изградбата била забрзана со резолуцијата на Регионалното собрание на Крањска од 13 јули 1880 година, која ветила дека ќе ја поддржи изградбата на линијата.
На 14 април 1889 година, градежната концесија била доделена на инженерот Оскар Лазарини и индустријалецот Алојз Прашникар, кој се обврзал да основа акционерско друштво и да ја изгради линијата во рок од две години. На 26 октомври 1889 година, била издадена градежна дозвола за трасата.
Трасата била без поголеми пресеци и насипи; најсложениот објект е железничкиот мост над Сава кај Јежица. Пругата долга 23 километри била завршена навреме и пуштена во сообраќај на 28 јануари 1891. По завршувањето, се покажало дека приходот не ги исполнил очекувањата. Со законот донесен на 12 април 1893 година, на линијата и била дадена државна гаранција, но таа била врзана со условот да и се признаат на државата реалните оперативни трошоци наместо паушалните, а во исто време, државата била овластен да ги откупи основните акции најмногу до 50% од номиналната вредност. На 13 декември 1894 година бил склучен договор со акционерите, според кој државата ја преземала железницата Камник. Возовите на оваа линија сообраќале само до станицата Горењ, бидејќи не бил склучен договор со Јужната железничка компанија за заедничко користење на главната станица; практиката опстојувала со децении.
Поради намалениот сообраќај, патничкиот сообраќај бил прекинат на линијата во 1968 година, но повторно бил воведен една деценија подоцна, во 1978 година.
3 Наводи
Гребенска епархија

Гребенска епархија (|Ιερά Μητρόπολη Γρεβενών) — епархија на Цариградската патријаршија, управувана од Грчката православна црква, со седиште во градот Грбен, Егејска Македонија. Од 2014 г. епархијата ја возглавува митрополитот Давид.
1 Историја
Не е познато кога е основана Гребенската епископија, но се знае дека од самото создавање до 1767 г. била дел од Охридската архиепископија. Епископијата не фигурира на списокот на епархиите од сигилот на царот Василиј II од 1020 г.
Во XV век Гребенската епископија е издигната во митрополија и јерарсите го зазеле седмото место во хиерархијата на Јустинијана Прима. Подоцна во XVII век гребенските митрополити се издигнале на четврто место и ја добиле титулата „ипертим“, а подоцна и титулата „егзарх на Јужна Македонија“, која ја носат до денес.
2 Јерарси
;Епископи
+, Име, Години
Јован Капсохирос, между 1108 и 1120
Константин Гребенски, 1186 – 1187 или 1191 – 1192
Неофит I Гребенски, ? – 1398
Хрисостом Гребенски, ? – 1422
Неофит Влахос, ? – 1481
;Митрополити на Охридската архиепископија
+, Име, Години
Доротеј I Гребенски, в 1528
Симеон Гребенски, в 1538
Леонтиј Гребенски, в 1566
Димитриј Гребенски, след 1566
Калистрат Гребенски, в 1592
Сергиј I Гребенски, 1615 – 1623
Антим I Гребенски, 1623 – 1624
Јоасаф Гребенски, 1624
Даниил Гребенски, 1628 – 1630
Гаврил I Гребенски, 1630 – в 1633
Висарион Гребенски, в 1652
Григориј I Гребенски, в 1668
Кирил Јустинијанис, 1670 – 1677?
Панкратиј Гребенски, в 1676
Теофан I Гребенски, 1676 – 1684
Теофан II Гребенски, 1691 – 1719
Хрисант Гребенски, в 1720 – в 1728
Партениј Гребенски, в 1730 – 1743
Прохор Гребенски, 1743 – 1749
Макариј Гребенски, в 1749
Серафим Гребенски, в 1753 и в 1756
Григориј II Сјатистевс, 1767
;Митрополити на Вселенската патријаршија
+, Име, Години
Генадиј I Гребенски, спомнат во 1778 г.
Гаврил II Гребенски, спомнат во 1781 – 1791 г.
Неофит II Гребенски, 1792
Гаврил III Јанкас, 1792 – 1806?
Григориј III Стамателу, ? – ?
Вартоломеј Гребенски, 1803 – 1820
Антим II Гребенски, 1827 – 1831
Герасим Гребенски, 1831 – 1837
Јоаникиј Гребенски, 1837 – 1849
Агапиј Гребенски, 1849 – 1864
Генадиј Папарусис, 1864 – 1873
Кирил II Гребенски, 1873 – 1888
Климент Фолан, 1888 – 1896
Доротеј Мамелис, 1896 – 1901
Агатангел Константинидис, 1901 – 1910
Емилијан I Лазаридис, 1910 – 1911
Емилијан II Дангулас, 1911 – 1920 и 1922 – 1924
Николај Папаниколау, 1924 – 1933
Гервасиј Сумелидис, 1934 – 1943
Теоклит Сфинас, 1943 – 1950
Филип Цорвас, 1951 – 1958
Хрисостом Папаигнатиу, 1960 – 1975
Сергиј Сигалас, 1976 – 2014
Давид Ѕјумакас, 2014
ЖС „Љубљана Водмат“ (Словенија)

Железничка станица Љубљана Водмат — железничка станица во градот Љубљана, Словенија, која главно ги опслужува населбите Водмат, Мосте и Кодељево, како и Универзитетскиот клинички центар.
Станицата се состои од една платформа долга 150 метри, која е паралелна со улицата ''Грабловичева''. Станицата е отворена на 15 декември 2002 година.
Топи

Топи е името кое е дадено на седум клонирани кучиња Лабрадор ретривер, родени кон крајот на 2007 година од три сурогат мајки. Тие биле првите клонирани кучиња за работа во светот и биле користени од Корејската царинска служба.
Секој Топи е клон на успешно куче трагач во Канада. На кучињата Топи им биле потребни 16 месеци обука за да се квалификуваат да работат во јужнокорејската царинска служба. Само 10-15% од кучињата се генетски предиспонирани да бидат ефективни кучиња за откривање.
Проектот чинеле 300 милиони Јужнокорејски вон (околу 240.000 УСД), а бил финансиран од Владата на Јужна Кореја; го водел Ли Бјеонг-Чун, поранешен помошник на Хванг Ву-сук, кој паднал во депресија откако се видело дека неговото истражување за матични клетки е фабрикувано.
1 Поврзано
* Снапи
* Хванг Ву-сук
ЖС „Лаврица“ (Словенија)

Железничка станица Лаврица — железничка станица во градот Лаврица, Словенија. Станицата била изграден во 2018 година. Зачуваната зграда на претходната постојка, која била затворена во 1972 година, сè уште стои во близина.
Били (куче)

Били е големо куче кое потекнува од централно западна Франција.
1 Опис
Били може да биде чисто бело, целосно бело или сиво, понекогаш со портокалови или дамки со боја на лимон на главата и телото. Крзното е кратко, мазно и грубо на допир. Висината е 60–70 см кај рамото за машки и 58–62 см за женски кучиња.
Стандардот на Меѓународниот кинолошки сојуз сугерира дека кучето треба лесно да галопира при неговото движење. Стандардот за расата е воспоставен во 1885 година.
Били не е погоден за мала куќа; има потреба од многу вежбање и тешки се за воздржување и се екстремно брзи.
2 Историја и употреба
Били е создаден од господинот Гастон Хублот де Риво Тако во 19 век и го добил името по неговиот дом Шато де Били, во Поату. Били се создадени со комбинирање на трите оригинални соеви на Поитевин , Монтембоеуф, Церис и Лари. Со оглед на тоа што модерниот Поитевин повеќе наликува на и оригиналната линија Лари со три бои, Риваулт бил повеќе привлечен со побледите бои поврзани со линиите Монтембоеуф и Церис, а бојата била главна одредница при изборот на основата. Кучињата била скоро исчезнати во 1927 година и расата речиси се соочила со истребување, само две кучиња ја преживеале Втората светска војна, сепак синот на Де Риво, Ентони, се зафатил да ја оживее расата со разумна употреба на Појтевин, Порцелан куче и Хариер.
Били биле една од основните раси користени во развојот на Големото Англо-Француски Бело и Портокалово кон крајот на 19 век.
Били останува ретка раса, иако во нивната родна Франција има неколку групи кои се користат за лов на срна и две групи за лов на диви свињи.
3 Поврзано
* Портал за кучиња
* Список на раси на кучиња
* Кучиња за мирис
* Кучиња за мирис група
* Пес
4 Наводи
4.1 Библиографија
* Алдертон, Дејвид, ''Песови на светот'', Прес Свон Хил, Шрузбери, 2000 година, .
* Канлиф, Џулиет, ''Енциклопедија на раси на кучиња'' Парагон, 2001 година, .
* , преземено на 12 декември 14.
* Фогл, Брус, ''Енциклопедија на кучето'', ДК Публишинг, Њујорк, 2009 година, .
* Хенкок, Дејвид, ''Hounds: Hunting by Scent'', The Crowood Press Ltd, Марлборо, 2014 година, .
ЖС „Љубљана“

Железничка станица Љубљана — главната железничка станица во градот Љубљана, Словенија. Станицата го претставува најважниот железнички јазол во земјата. Се наоѓа на ''Трг Освободиљне Фронте'', на северниот раб на стариот град. На платформата пред неа се наоѓа главната автобуска станица. Изградена била во 1849 година како прва железничка станица во градот, според типскиот план за австриската јужна железница, што особено потсетува на саат-кула.
Во 1904 година, на пат за Трст, писателот Џејмс Џојс и неговата сопруга случајно се симнале овде, поради што морале да преноќат на станицата. Овој настан се одбележува со мала статуа на Јаков Брдар на првата платформа, која била откриена во 2003 година.
1 Наводи
Влада на Талат Џафери

34. техничка влада на Македонија предводена од Талат Џафери е избрана како орган на извршната власт во Македонија по оставката на владата на Димитар Ковачевски, согласно одредбата од изборниот законик и законот за влада за избор на техничка влада за спроведување на парламентарните избори на 8 мај 2024. Истата беше изгласана на 141. седница на десеттиот збор на Собранието со поддршка од 65 пратеници и 3 пратеници против.
Петар Колев (политичар)

Петар Колев — македонски политичар и публицист. Тој е поранешен член и претседател на здружението „Македонско-бугарско пријателство“. Претседател на политичката партија Граѓански демократичен сојуз. Бил пратеник на Собранието.
1 Животопис
Петар Колев е роден во 1986 година во штипско Ново село, тогаш во СР Македонија, СФР Југославија. Завршува факултетското образование во Бугарија, како специјалист на право во Софискиот универзитет „Свети Климент Охридски“. Во периодот меѓу 2009 и 2010 година е телевизиски водител на предавањето „Облаче ле бело“ на бугарската телевизија СКАТ. Подоцна е координатор за Република Македонија на политичка партија ВМРО-БНД. Тој денеска живее во Штип.
1.1 Политички дејности
Петар Колев го создал здружението „Македонско-бугарско пријателство“ како обид на подобрување на односот меѓу Македонија и Бугарија. Подоцна станал претседател на политичката партија Граѓанска демократска унија. Според Петар Колев бугарското малцинство во Македонија не постои. При еден интервју со ТВ Алфа тој сам се декларирал како Македонец но имал бугарски пасош заради неговото несогласување со политиката на владата.
Според Петар Колев бројот на Бугари во Македонија според пописот на 2021 година е спорен поради тоа што на претходниот попис во 2002 година имаше околу 1500 бугаромани но во најновиот попис во 2021 имаше 3504. Тоа означува дека бугарското малцинство беше единствениот народ во Македонија каде што се зголеми после пописот на 2002.
2 Наводи
Градешки манастир

Градешки манастир — манастир во југоисточниот дел на Македонија, во селото Градец.
1 Местоположба
Манастирот се наоѓа на еден рид над селото Градец, лево од регионалниот пат 1102 (Скопје-Гевгелија).
До него води земјен пат.
2 Историја
Манастирот „Св. Атанасиј“ потекнува од средниот век, како и самата црква.
Бил опожарен во 2001 година, кога изгорел до темел. Денес, тој е целосно обновен.
3 Градби
Во склоп на манастирот влегува една црква, трпезарија и помошни објекти.
3.1 Црква „Св. Атанасиј“
Црквата е подигната уште од средниот век и неколку пати е обновувана.
4 Галерија
Бела (куче)

Бела (|Bella) е куче кое според Гинисовата книга на рекорди, било најстарото куче во историјата сè додека друго куче Макс не го соборило нејзиниот рекорд во 2013 година. Нејзин сопственик бил Дејвид Ричардсон. Тој немал документи со кои би ја потврдил нејзината возраст. Таа починала од срцев удар. Таа била најстарото куче во светот од смртта на Буч (1975-2003) до нејзината смрт.
Бела била мешавина на лабрадор и била донесена во домот на Ричардсонови во 1981 година од RSPCA (водечкото британско здружение за заштита на животните).
Макс (куче)

Макс (|Max) било куче кое според Гинисовата книга на рекорди е најстарото куче во историјата. Неговата сопственичка била Џејн Дерун. Во август 2009 г била потврдена неговата возраст. Тој тогаш бил 3 години постар од кучето Пусуке најстарото живо куче на светот, дотогаш. На 15 мај во 2013 г. Макс бил прогласен за најстарото куче во историјата, но само 3 дена подоцна починал на 29 години и 282 дена.
Црква „Св. Петка“ - Градец

Света Петка — најнова селска црква во валандовското село Градец, Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа северозападно од селото Градец, десно од регионалниот пат 1102 (Скопје-Гевгелија), сместена веднаш до самиот пат.
2 Историја
Црквата започнала да се гради во 2014 година под покровителство на Општина Валандово, а како главен донатор е Ангелче Ристов од гевгелиското село Давидово.
Местото каде е подигната црквата важело за свето место и на кое мештаните од околните села Удово, Давидово и Градец се собирале за празникот Света Петка.
На 11 мај 2019 година, храмот бил осветен од страна на Митрополитот Повардарски г. Агатангел.
3 Галерија
4 Поврзано
* Градец
* Повардарска епархија
* Гевгелиско архијерејско намесништво
* Валандовска парохија
Булбус жлезда

Булбус жлездата ( или јазол ) е структура на еректилно ткиво на пенисот на канидните цицачи. За време на парењето, непосредно пред ејакулацијата ткивата отекуваат за да го заклучат (''врзат'') машкиот пенис во внатрешноста на женката. Заклучувањето се случува со кружните мускули веднаш внатре во вагината на женката; ова се нарекува затегнување на „јазолот“ со што се спречува повлекувањето на мажјакот. Кружните мускули, исто така, наизменично се собираат, што има ефект на стимулирање на ејакулација на сперматозоиди, проследено со течност на простатата, како и задржување на отекувањето на пенисот, а со тоа и на вратоврската, одредено време. За домашните кучиња врзувањето може да трае до половина час или повеќе, иако обично е помалку. Кога машките кучиња се сексуално возбудени, жлездата на булбусот може да отече внатре во обвивката на пенисот, дури и ако кучето е стерилизирано.
Булбус жлездата се јавува и во пенисите на некои перконоги, вклучувајќи ги и јужноамериканските крзнени фоки.
1 Поврзано
* Репродукција на кучиња
* Приклучок за парење
Српски тробоен ’рт

Српски тробоен ’рт или српски тробоен загар — пасмина ловечки кучиња, по потекло од Србија, што му припаѓа на семејството загари.
1 Потекло
Потеклото на српскиот тробоен ’рт е слично на другите загари на Балканот. Во текот на 1946 година се расправало дали се работи за самостојна пасмина или е само вариетет на српскиот ’рт. Било заклучено дека се работи за независна пасмина и бил направен првиот стандард. На меѓународната изложба на кучиња во Белград на 7 и 8 јуни 1950 година овие кучиња биле официјално прикажани, а Меѓународниот кинолошки сојуз на 25 јули 1961 година официјално ја признал пасмината и го објавил стандардот.
2 Особености на пасмината
2.1 Изглед
Српскиот тробоен ’рт, цврсто, флексибилно тело во правоаголен облик, делува сигурно и пргаво. На главата, со малку нагласена стапка, е аглеста муцка. Ушите, поставени прилично ниско, со заоблени врвови, висат без набори. Опашката, која има облик на сабја во долната половина, се спушта до глуждот. Крзното, бушаво, малку грубо и сосем рамно, е поставено со изобилно подвлакно. Бојата на крзното е црна, со кафеави ознаки кај планинската сорта, тробојна кај истоимената сорта, односно жолтокафеава со бело на главата, градите и нозете, со црно крзно. Просечната висина на мажјакот е од 45 до 50 сантиметри, а женката е нешто пониска од мажјакот. Просечната тежина на мажјакот е од 20 до 25 килограми, додека женката е малку полесна од мажјакот.
2.2 Темперамент
Живо и темпераментно куче. Посветен му е на својот сопственик и многу доверлив. Многу е издржлив, паметен, има добро развиено сетило за мирис и е одличен загар.
2.3 Животен век
Животниот век на оваа пасмина е од 12 до 15 години.
3 Поврзано
* Српски ’рт
Српски ’рт

Српски ’рт или српски загар — пасмина ловечки кучиња, по потекло од Србија, што му припаѓа на семејството загари.
1 Потекло
Припадниците на оваа пасмина кучиња потекнуваат од Србија, а нивните предци биле загари кои на овие простори дошле од Мала Азија.f> Тие се појавија на почетокот на 20 век., а во 1924 година, за првпат бил писмено воспоставен стандардот за оваа пасмина. Брзо се раширил низ цела поранешна Југославија, поради одличните ловечки вештини. До крајот на 20 век, оваа пасмина се проширила на целиот Балкански Полуостров. Сепак, иако е многу корисна пасмина, многу ретко се среќава во земјите надвор од Балканот.
2 Особини на пасмината
2.1 Изглед
Српскиот загар во изгледот ги соединува силата и елеганцијата. Има долга глава, со средно долги уши што паѓаат рамно на образите. Нозете му се силни, а колковите благо подигнати. Влакното му е кратко, бујно, сјајно и донекаде грубо. Основната боја на влакното е лисичја црвена или жолтоцрвена со црно крзно. Крзното допира до главата со црни дамки на двете слепоочници, дозволена е белина на градите со дијаметар до два сантиметра. Висината на мажјаците се движи од 46 до 54, а на женките од 44 до 52 сантиметри. Тежината на мажјаците во просек се движи од 18 до 20 килограми, додека женките во просек се 3 до 8% полесни од мажјаците.
2.2 Темперамент
Тој е исклучително темпераментен, многу активен и полн со енергија. На прв поглед, можете да видите дека ова се многу издржливи кучиња. Има многу квалитетни особини, исклучително е интелигентен и прониклив. Сака да учи и да му угодува на сопственикот, снаодлив е и ако правилно се социјализира одлично ќе се сложува со децата. Не се препорачува да се чува со други животни, особено со помали од него, бидејќи има вроден ловечки нагон.
2.3 Животен век
Животниот век на оваа пасмина е од 12 до 15 години.
3 Поврзано
* Српски тробоен ’рт
Градечка Река (Вардар)

Градечка Река — река во Македонија, источно од градот Демир Капија.
Реката поминува низ селото Градец.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа на Градешка Планина, источно од градот Демир Капија. Зафаќа сливно подрачје од 37 км<sup>2</sup>.
2 Устие
Реката се влева во Вардар кај селото Градец.
3 Галерија
4 Поврзано
* Градец
* Вардар
Папе Матар Сар

Папе Матар Сар (роден на 14 септември 2002 година, во Тијароје) — сенегалски фудбалер, на и на сенегалската репрезентација.
1 Клупска кариера
Папе Матар Сар ја започнал својата кариера во Женерасион Фут во неговата родна земја Сенегал, пред да потпише петгодишен договор со француската екипа Мец на 15 септември 2020 година. Сар првично бил испратен да игра за вториот тим на Мец во Националното првенство 2, но имал само еден настап пред да биде повикан во првиот тим по сезоната која била прекината поради пандемијата на КОВИД-19. Тој го направил своето деби за првиот тим на Мец на 29 ноември 2020 година, во натпреварот од Лига 1 против Брест. На 31 јануари 2021 година, Сар го постигнал својот прв гол во Лига 1 во обратниот натпревар против Брест, при победата со 4-2 на гостински терен.
На 27 август 2021 година, Сар потпишал за англискиот премиерлигаш Тотенхем Хотспар, ​кој го оставил играчот на позајмица во Мец до крајот на сезоната 2021–22. Во втората сезона во Мец, Сар одигал 33 натпревари во Лига 1 и постигнал еден погодок во победата на домашен терен со 4-1 над Лорјан.
Во летото 2022 година, Сар конечно му се приклучил на Тотенхем, но своето долгоочекувано деби во Премиер лигата го направил на 1 јануари 2023 година, влегувајќи како замена на местото на Ив Бисума во поразот на домашен терен со 2–0 од Астон Вила. Тоа воедно било и неговото деби за Тотенхем, а од тој натпревар Сар започнал редовно да игра за Спарс, било како стартер или влегувајќи од клупата. На 28 мај 2023 година, во последниот натпревар од сезоната, тој забележал асистенција за голот на Лукас Моура во победата со 4–1 на гостувањето кај Лидс Јунајтед.
На 19 август 2023 година, Сар го постигнал својот прв гол за Тотенхем во нивниот прв натпревар на домашен натпревар во Премиер лигата 2023–2024, победата со 2–0 над Манчестер Јунајтед. На 2 јануари 2024 година, Сар го продолжил договорот со Тотенхем до 2030 година.
2 Репрезентативна кариера
Сар го направил своето деби за репрезентацијата на Сенегал на 26 март 2021 година во квалификациите за Африканскиот куп на нации 2021 против Конго.
Во јануари/февруари 2022, бил дел од репрезентацијата која го освоила Африканскиот куп на нации 2021; тој забележал само еден настап на турнирот, влегувајќи како замена во победата со 3–1 над Буркина Фасо во полуфиналето. Кон крајот на истата година, бил повикан за Сенегал за Светското првенство 2022, каде што се појавил како замена во победата со 3-1 над домаќинот Катар во групната фаза, и во поразот со 3–0 од Англија во осминафиналето.
3 Титули
3.1 Клупски
3.1.1 Тотенхем
* УЕФА Лига Европа : 1
: 2024-2025
3.2 Репрезентативни
; Сенегал
* Африкански куп на нации : 1
: Камерун 2021
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Епаноми

Успение на Пресвета Богородица (|Κοιμήσεως Θεοτόκου) — црква во гратчето Епаноми, Солунско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Новочешминско-каламариската епархија на Цариградската патријаршија.
Во средината на XIX век, при поволните услови по реформите во отоманската држава, христијанската заедница во Епаноми решила да изгради втора црква покрај постоечката „Св. Ѓорѓи“. Според натписот над западниот влез црквата е подигната во 1865 г.
1 Архитектура
Храмот има втор олтар, посветен на Свети Димитрија Солунски. Целината е изградена по архитектонски урнек на „Св. Ѓорѓи“. Претставува трикорабна базилика — архитектонски тип силно распространет во подоцнежните години на отоманското владеење на Балканот. Има димензии од 29 × 14 м. Изграден е од камен, има дрвен покрив првично покриен со камени плочи, а подоцна со европски ќерамиди.
2 Живопис и иконопис
2.1 Кулакиски живопис
Црквата е живописана од Маргарит Ламбу и неговиот братенец Николаос Константину, претставници на Кулакиската школа. Маргаритис е автор една икона на Света Катерина од 1838 г. Николаос ги изработил царските двери (1865), една икона со четворицата евангелисти (1867) и една икона на Архангел Гаврил од жртвеникот (1868).
2.2 Дела на Дичо Зограф
Три иконостасни икони во црквата се дело на истакнатиот мијачки мајстор Дичо Зограф — две на Христос Седржител од 1865 г. и една на Успението Богородично од 1866 г. Според епаномецот Спиро Наков/Накев (Спирос Наку), чиј дедо по мајчина линија бил брат на Дичо Зограф, мајсторот отседнал во Епаноми со неговите браќа во 1865 г.
Во црквата има и една икона постара од неа — Богородица на престол од 1825 г, дело на зографот Анастасиос. Не е познато дали е од стариот храм на Епаноми или од друго място.
На крајот на 1995 г. во храмот работел и зографот Панахотис Хаѕоглу, ученик на познатиот уметник Николаос П. Георгијадис. Уметникот се отседнал во Епаноми и ја презел целата црква „Св. Богородица“, како и црквата „Св. Аргириј“. Негово дело се владичкиот престол, амвонот и балдахинот на олтарот.
3 Галерија
4 Поврзано
* Новочешминско-каламариска епархија
Мустачево

Мустачево или Мустафча (|Νέο Βασιλικό, ''Нео Василико''; до 1926 г. ''Μουστάφτσα'', ''Мустафца'') — историско село во Солунско, Егејска Македонија, денес во општината Илиџиево на Солунскиот округ во областа Централна Македонија, Грција. Се распаднало некаде меѓу 1929 и 1935 г.
1 Географија
Селото се наоѓало во Солунското Поле, североисточно од Крџалиево и југоисточно од Чохалари, недалеку од западниот брег на Вардар.
2 Историја
2.1 Во Отоманското Царство
На пописот од 1905 г. селото имало 175 жители кои работеле на околните чифлици.
2.2 Во Грција
По Втората балканска војна во 1913 г. селото е припоено кон Грција. Во 1913 г. Мустачево имало 100 жители, а во 1920 г. се намалило на 62 лица. Боривое Милоевиќ во 1921 г. („Јужна Македонија“) вели дека ''Мустачево'' има 25 турски куќи. Во 1924 г. по сила на Лозанскиот договор турското население е иселено во Турција, а властите довеле грчки доселеници. Во 1928 г. Мустачево станало чисто дојденско со 19 семејства сочинети од вкупно 75 лица, од кои половина од Бугарија, а другата половина од Источна Тракија.
Нешто подоцна, меѓу 1929 и 1935 г. селото е конечно напуштено поради отсуството на услови за живеење како училиште и црква. Жителите се преселиле во соседното Крџалиево.
3 Поврзано
* Вардарија
Скопско дерби

Скопско дерби — името дадено на сите натпревари на двата најголеми и најпознати клуба од градот Скопје, ФК Вардар и ФК Работнички.
Дерби натпреварот е едно од најстарите познати дерби натпревари во Македонија. Овие два клуба за првпат се сретнале во 1951 година во југословенската втора лига со победа од 2:1 на Работнички. Комедија наречена „2:1“ ја напишал писателот Васил Иљоски за да го запамети настанот. Двете екипи го делат истиот стадион, Националната арена „Тоше Проески“.
1 Статистика
Натпреварување, Одиграни, Победа на Вардар, Нерешено, Победа на Работнички, Голови Вардар, Голови Работнички
Прва лига
Втора лига
Куп на Македонија
Вкупно официјални резултати, , , , , ,
Пријателски натпревари
Вкупно, , , , , ,
2 Резултати од натпревари
3 Пласман во лига
Во табелата е наведено местото кое секој тим го зазел во секоја од сезоните во кои играле двата тима во иста лига.
Тетовско дерби

Тетовско дерби — името дадено на сите натпревари на двата најголеми и најпознати клуба од градот Тетово, ФК Тетекс и ФК Шкендија.
Битката за градот Тетово е етнички поделена. Со оглед на тоа што навивачите на Тетекс се етнички Македонци и оние на Шкендија етнички Албанци, јасно е зошто ова е големо дерби.
1 Статистика
Натпреварување, Одиграни, Победа на Тетекс, Нерешено, Победа на Шкендија, Голови Тетекс, Голови Шкендија
Прва лига
Втора лига
Куп на Македонија
Вкупно официјални резултати, , , , , ,
Пријателски натпревари
Вкупно, , , , , ,
2 Резултати од натпревари
3 Пласман во лига
Во табелата е наведено местото кое секој тим го зазел во секоја од сезоните во кои играле двата тима во иста лига.
Була (печат)

Була (|bulla) — оловен висечки печат, кој низ историјата се користел за заверување на разни исправи. Таквите печати во нивниот изворен облик биле користени уште во древноста, а потоа и во средновековието. Бидејќи тие често се користеле за автентичност на царските и папските исправи, со текот на времето се развил обичајот таквите исправи според видот на своите печати да се нарекуваат ''були''. На многу папски були (исправи) се зачувани изворните оловни печати (''були''). Кога владетелските исправи во Византиското Царство почнале да се потврдуваат со златни печати, таквите исправи биле наречени златни були или ''хрисовули'', додека исправите со сребрени печати биле означени како ''сребрени були'' или ''аргировули''.
1 Поврзано
* Папска була
* Златна була
* Сфрагистика
* Дипломатика
Кока-кола црна цреша ванила

Кока-кола црна цреша ванила и Диетална Кока-кола црна цреша ванила биле видови на Кока-кола кои биле прикажани на јавноста во јануари 2006 година од компанијата Кока-кола во САД. Диеталната верзија била засладена со мешавина од аспартам и ацесулфам и била рекламирана како дел од семејството на диетална кока-кола. Била достапна во форма на лименки од 591 мл, 2 литри и пакување од по 12 лименки.
Објавувањето на овој производ се совпаднало со постепеното укинување на кока-колата од ванила и неговата диетална колекција во Северна Америка и преименувањето на цреша колата во кока-кола цреша.
Во текот на првите 6 месеци од продажбата на производот, процентот на купени пијалаци од Кока-кола и нејзините варијанти, биле Кока-кола црна цреша ванила 4%, во споредба со 9% за Кока-кола со лимета и 3% за диетална црна цреша ванила во споредба со 7% за диетална кока-кола со лимета, 13% за кока-кола без кофеин, 13,5% за кока-кола цреша и диетална кока-кола цреша, 26% за диетална кока-кола.
Со ниски продажни бројки и враќање на ванила кола (сега Кока-кола ванила) во летото 2007 година во Соединетите држави, кока-колата од ванила црна цреша била прекината.
Автоматите на Кока-кола имаат варијација во форма на Кока-кола цреша ванила, која понатаму била пуштена во лименки/шишиња во февруари 2020 година.
Ванилин шеќер

Ванилин шеќер (германски: ''Vanillezucker'', полски: ''Cukier waniliowy'', унгарски: ''Vaníliás cukor'', шведски: ''Vaniljsocker'', српски: ''Ванилин шећер'') — често користена состојка во многу европски десерти.
Ванилин шеќерот се прави од шеќер и зрна ванила, или шеќер измешан со екстракт од ванила (во сооднос од две чаши шеќер со една кафена лажичка екстракт).
Спакуван ванилин шеќер може да биде скап и тешко да се најде вон Европа, но може да се направи дома. Понекогаш може да се замени со екстракт од ванила, каде една кафена лажичка е еднаква на едно пакување. Меѓутоа, кога е потребен како прелив, екстрактот од ванила е несоодветен.
Ванилин шеќерот може да се подготви со комбинирање на 400 гр (2 чаши) бел шеќер со изгребани семки од едно зрно ванила. Може да се направи и со додавање на 1 до 2 цели зрна ванила во херметички затворена тегла со 200 до 400 гр (1 до 2 чаши) бел шеќер и стареење на смесата две недели. Шеќерот може да се заменува како што се користи.
Достапен е и поевтин ванилин шеќер, направен само од шеќер и ванилин.
ЖС „Камник место“ (Словенија)

Железничка станица Камник место — железничка станица во градот Камник, Словенија, која главно го опслужува стариот град.
После станицата се наоѓа тунел, кој води до станицата Камник Грабен. Станицата била изградена помеѓу 1939 и 1940 година. Станицата била изградена поради доаѓањето на кнезот Павле Караѓорѓевиќ во Камник и понатаму во Камнишка Бистрица. Зградата на станицата била проектирана од архитектот Јоже Плечник и неговиот ученик Винко Гланц; Плечник придонел за финалните решенија за дизајнот на фасадата и покривот. За фасадата ја искористил својата карактеристична комбинација на тула и камен.
1 Наводи
Атанас Михаjлов (учител)

Атанас Михајлов Калиманов — македонски просветен деец.
1 Животопис
Михајлов е роден во 1862 или 1867 г. во селото Бобишта, Костурско, тогаш во Османлиското Царство, денес во Грција. Во 1889 година ги завршил педагошките курсеви во Солунската егзархиска машка гимназија, а потоа завршува педагошки курсеви и во Загреб. Долго време бил учител низ Македонија. Бил директор на гимназии во Скопје, Битола и Солун. Предавал психологија и практика во Скопското егзархиско педагошко училиште. Во 1909 година бил уапсен од властите и осуден на 2 години затвор поради говор кој го одржал на погребот на војводата Васил Аџаларски во Скопје.
Во 1910-1911 и 1912-1913 година предавал во Солунската егзархиска женска гимназија. По Втората балканска војна предавал во Ѓумурџинската гимназија. По Првата светска војна, предавал во Пловдивската духовна семинарија. Татко е на Димитар Михајлов, деец на Македонскиот младински сојуз.
Тој бил убиен во Пловдив на 11 мај 1933 година од противници на крилото на Ванчо Михајлов, а подоцна бил погребан во Софија.
2 Поврзано
* Никола Калиманов
3 Наводи
Vanilla bahiana

''Vanilla bahiana'' — загрозен вид орхидеи од ванила која само може да се најде во Бразил. Тој е природен извор на ванилин и е тесно поврзан со Vanilla planifolia, главен производител на ванила.
1 Наводи
Наван (ликер)

Наван — ликер од ванила произведен од Куќата на Гранд Марние.
Името ''Наван'' значи „Природна ванила“. Зрната ванила се увезуваат од Мадагаскар.
1 Историја
Александра Марниер Лапостол, актуелен претседател на Марние-Лапостол Северна Америка и креатор на вината ''Каса Лапостоле'', го избрал природниот вкус на ванила за да го создаде Наван, нов ликер основан на успехот на Гранд Марние. Наван бил лансиран во 2004 година во САД, каде што бил дистрибуиран од Моет Хенесиј Сад. Достапно е и во Канада и на Карибите. Во 2008 година, Наван вовел ревидирана, помалку слатка формула, заснована на повратни информации од бармени и готвачи.
До 2010 година, семејството Лапостол престанало да го прави Наван. По препакувањето и дотерувањето на формулата, Наван не се продавал онака како што семејството се надевало.
2 Производство
При создавањето на Наван, се мешаат повеќе од 150 ''води на животот'' (француски: ''eaux-de-vie'') од 500 дестилерии. Природната ванила од Мадагаскар се носи во Франција каде што се меша со фин француски коњак кој е стареен до 10 години. Откако ќе се измеша, Наван старее дополнителни шест месеци.
Vanilla aphylla

''Vanilla aphylla'' — вид на орхидеи од ванила. Потекнува од jугоисточна Азија. Се наоѓа низ jугоисточна Азија вклучувајќи ги; Лаос, Тајланд, Малезија и Сингапур. Како и сите членови на родот ''Vanilla'', ''V. aphyllum'' е лоза. Ги користи своите месести корени за да се издржува додека расте.