Вила Лаури

Вила Лаури е неокласична градска куќа од почетокот на 20 век во Биркиркара, Малта. Вилата е изградена како приватна семејна резиденција. Дел од имотот е во приватна сопственост, додека поголемиот дел и припаѓа на Римокатоличката црква. Во еден момент фрањевските монаси го именувале својот дел од имотот како Дар Фрате Франческо и подоцна бил преименуван неколку пати. Зградата првенствено служела како засолниште за бездомниците.
Од раните 1980-ти монасите ја претвориле во своја резиденција во дом за локални малолетници со социјални тешкотии. Подоцна служела и како резиденција за деца бегалци без придружба, од 2001 до 2006 година. Во почетокот на 2001 година, во рамките на зградата, била отворена капела позната како капела Блажена Игнациј Фалзон.
Домот потоа бил реинаугуриран од Лоренс Гонзи по обемна структурна работа. Внатрешноста на зградата била модифицирана, но задржувајќи ја оригиналната фасада. Повторно била реновиран во 2006 година за да биде домаќин на семејствата мигранти, но домот е затворен од 2010 година. Капелата била затворена на почетокот на 2017 година. Во моментов е во фаза на реновирање.
1 Историја
Вилата Лаури била завршена во 1945 година (AD MCMXLV) како станбена зграда, на патот 55 [Дон Гаетано ] Манарино во Биркиркара, БКР 08. Дел од имотот станал во сопственост на Римокатоличката црква и оттогаш е управуван од Редот на Помали браќа (OFM).
Вилата имала импозантна фасада и била една од првите градби што биле изградени на денешниот пат. Други згради биле изградени во периодот кога областа забележала раст на заедницата, бидејќи Малта била британска колонија.
Најстарата зграда во областа која уште стои е пронајдена околу аголот на вилата на улицата Филипо Борџија, односно кулата Тал-Вејтер, која била изградена за време на Болничарите. Доказ за раното растечко население во областите за време на британскиот период се некои од околните згради и структури како што се станицата Биркиркара, сегашната градина на станицата Биркиркара и голем број кина, вклучувајќи го и блиското кино Рокси.
1.1 Дом
Откако вилата била продадена од првобитните сопственици и голем дел од имотот станал во сопственост на црквата, имотот на црквата го добил името ''Дар Фрате Франческо'' од фрањевските франци.
Во 1981 година станбениот дел од куќата бил изменет за да се сместат младите со социјални тешкотии кои можеле да се соочат со социјални проблеми од повеќе причини. Оттогаш главниот дел од зградата служел како дом генерално за млади, со исклучок за краткотраен дом за африкански мигрантски семејства. Домот ги отворил своите врати за младите во 1981 година, на иницијатива на основачот Адријан Качија (ОФМ). За време на нејзината мисија како дом, над 600 млади (помеѓу 10 и 13 години) жители добиле привремен престој во вилата и приемот бил нерелевантен за религиозното верување на клиентите. Со него управувале двајца римокатолички свештеници и голем број секуларни работници. Качија бил првиот директор на домот и подоцна бил наследен од отец П. Еди Пејс (OFM), и последен бил отец Џон Абела. На младите им била обезбедена спална соба (сама или заедничка) и пристап до поголемиот дел од куќата како заеднички простор. Куќата ги обезбедувала потребите на жителите, како подобра алтернатива во недостаток на семејна средина и социјален работник како социјална референтна поддршка. Ова имало за цел да ги подготви младите за самостоен живот. Повеќе владини средства, за работи и услуги, биле дадени во 1994 година. На 9 јануари (1998) Џакомо Бини, генералниот министер на ОФМ, бил примен од Пејс во зградата на појадок.
Вилата добила важност на национално ниво од 1980-тите и од неодамна во 2001 година, кога недостатокот на финансии го довело во ризик за затворање на домот. На 14 март истата година фратрите постигнале договор со Министерството за социјални услуги, сместено во Палацо Ферерија, да добиваат финансиски социјални услуги од Владата на Малта и други извори. Постигнат бил договор кај нотарот Јуџин Монтанаро со услов домот да работи рака под рака со Агенцијата Поддршка. Набргу по договорот, куќата била реконструирана и надградена со модерни капацитети по финансиски трошок од 50.000 малтешки лири, од кои 31.148 малтешки лири биле доделени од Агенцијата Поддршка со финансии платени од владата на Малта. Домот тогаш сè уште го воделе фратрите, но и биле помогнати од програмскиот менаџер Ана Марија Лауренти, која студирала во Лондон. Делот од имотот што се користел за верски служби бил задржан и реструктуиран, и овојпат бил отворен како ''капела Блажена Назју Фалзон''. Фалзон е благословен Малтежанец и оваа куќа-црква е првото и единствено место за богослужба посветено на него. Капелата во рамките на имотот има свој влез и била инаугурирана за јавноста на 30 мај 2001 година од провинцијата Бернард Бартоло.
Лоренс Гонзи ја дал својата политичка поддршка за одржување на домот со цел да остане функционален и да продолжи да им помага на луѓето на кои им е потребна. По неколку проекти во куќата, Гонзи повторно го инаугурирал домот на 22 ноември 2001 година на јавна церемонија. Меѓу присутните бил и Џозеф „Џо“ Герада, извршен шеф на Агензија Апог во тоа време. Со текот на годините, дури и ако името на домот останало познато како Дар Фрате Франческо, домот го менувал името неколку пати како Формула 1 и Куќа на Виножито Бегалците добиле можност да добијат бесплатно основно образование во зградата, обезбедено од Министерството за образование, со акцент да го изучуваат англискиот јазик. Бидејќи бројот на млади бегалци без родители кои барале засолниште драстично се намалил, од јануари 2006 година домот почнал да прима возрасни бегалци составени од семејства и самохрани мајки со деца. Во 2009 година, домот доживеал умерено реновирање, со доброволна работа на морнарите од УСС Бери (DDG-52).
Домот бил регистрирана невладина организација и повремено бил отворен за јавноста. Вила Лаури го вклучува домот (Дар Фрате Франческо), молитвената куќа (капелата Беату Фалзон) и приватната резиденција (куќата Света Ана). Од изградбата на вилата, трите дела заедно отсекогаш биле познати како едноставно ''вила'' и познати на локалното население како Вила Лаури. Домот бил затворен на 19 декември 2010 година веднаш по смртта на отец Абела. Во одреден момент служела како привремено засолниште за поранешни затвореници и наркомани. Повремено се користела за состаноци на лица со попреченост во слепилото. Куќата-црква била отворена за јавноста. Имало секојдневни миси во 17:30 часот, а до затворањето во 2017 година, свештеник бил Џон Азопарди (ОФМ).
1.2 Друго
Во раните утрински часови на 4 февруари 2016 година, непознат возач удрил во комбе на движење на патот Манарино, додека го управувал своето возило Фолксваген. Како последица на судирот, комбето потоа удрило во изложбен салон, формирајќи дел од блок станови до вилата Лаури, кој не го оштетил предниот дел на вилата од непосредна близина.
2 Архитектура
Зградата има неокласична фасада, со некои карактеристики на Југендстил. Главните карактеристики на зградата се неокласичните столбови и нејзините пространи предни тераси. Во моментов е поделена на 2/3 дела: капелата и Дар Фрате Франческо, која е главната резиденција, кои заедно се едноставно наречени Фрате Франчесо и припаѓаат на Римокатоличката црква, и резиденција во приватна сопственост. Внатрешноста на зградата била модифицирана во голема мера, кога се реновирала капелата и домот, а надворешноста останала непроменета.