Орест (митологија)

Орест (старогрчки: Ὀρέστης, „''планинар''“; Orestes) — лик во старогрчката митологија од династијата Пелопиди, син на Агамемнон и Клитемнестра, и брат на Електра и Ифигенија. Семејството на Орест било проколнато. Кога бил дете, неговата мајка, заедно со нејзиниот љубовник Егист, го убиле Агамемнон; Орест побегнал и израснал во странство. Како возрасен, се вратил во Микена и, по наредба на Аполон, ги убил мајка си и Егист за да го одмазди својот татко. После ова, Орест бил прогонуван од Ериниите за убиството на неговата мајка, но бил ослободен пред атинскиот Ареопаг и станал крал на Микена. Според една варијанта на митот, пред да се искачи на престолот, Орест отпатувал во Таврида, од каде се вратил со својата сестра Ифигенија, за која претходно се сметало дека е мртва, заедно со статуата на Артемида. Во спор околу Хермиона, Орест го убил Неоптолем. Подоцна ги обединил Аргос, Спарта и дел од Аркадија под своја власт, а неговите потомци станале водачи на Еолците и Ахајците.
Во историските времиња, останките на Орест биле пренесени од Аркадија во Спарта. Овој јунак станал тема на бројни драми кои го раскажуваат матрицидот и судењето пред ареопагот, како и судирот помеѓу Орест и Неоптолем; тие вклучуваат преживеани трагедии од Есхил (трилогијата Орестија), Софокле (Електра), Еврипид (Електра, Орест, Андромаха) и поема од доцноантичкиот драматург Драконтиј, во која митот претрпел значајна преобразба. Врската меѓу Орест и неговиот братучед Пилад станала еден од учебничките примери за машко пријателство. Сликата на Орест била употребувана во римската политичка пропаганда: Октавијан Август и Нерон биле споредувани со овој јунка. Во современиот период, драматурзите повторно започнале да го истражуваат митот за Орест. Во 18 век, темата за патувањето до Таврида била популарна, а писателите го напуштиле прикажувањето на матрицидот. Почнувајќи од 19 век, фикцијата ја користела само приказната за убиството на мајката и Ериниите. Оригиналните толкувања на оваа приказна им припаѓаат на Герхарт Хауптман, Јуџин О'Нил, Жан Жироду и Жан Пол Сартр. Научниците во митот за Орест гледаат прикриен опис на победата на државното право над обичајот на крвна одмазда и победата на патријархатот над матријархатот.
1 Име
Старогрчкиот збор ''Ὀρέστης'' во превод значи „планинар“. Платон, во дијалогот „Кратил“, се обидел да го поврзе ова име со ликот на Орест: како што вели Сократ во овој дијалог, името на херојот укажува на „жестокоста на неговата природа и дивост - каква што може да има единствено жител на планинска земја“ . Ваквите проценки се јасно поврзани со доцното толкување на сликата, кое датира од трагедиите на Еврипид .
Топоними со ист корен како името на микенскиот крал биле пронајдени во различни делови на Стара Грција, а во голем број случаи античките автори директно ги поврзуваат со Орест. Така, според Еврипид, по прочистувањето, боговите го упатиле Орест во ''Орестеон'' во Аркадија ; Павсаниј пишува дека во овој регион постоел град Орестфасиј, преименуван во ''Орестеја'' ; во близина на Мегалополис имало место наречено ''Орестеја''. Жителите на Орестида, планински регион помеѓу Македонија и Епир, според Страбон, се нарекувале ''Орест'', бидејќи синот на Агамемнон некогаш им го дал неговото име . Во Евбеја постоел град наречен ''Орест'' .
2 Во митологијата
2.1 Потекло
Орест припаѓал на кланот Пелопиди. Неговиот прадедо Пелопс (епоним на Пелопонез), син на Тантал и внук на самиот Зевс, дошол во јужна Грција од Мала Азија, ја добил раката на Хиподамија, ќерка на кралот на Елида, Еномај, и ја добил кралската моќ во Пиза. Миртил (кочијашот на Еномај), кого го убил, ги проколнал и Пелоп и сите негови потомци пред неговата смрт, што имало фатални последици за Пелопидите. Синовите на Пелоп, Атреј и Тијест, се бореле меѓусебно за престолот на Микена; Тијест, хранет со месото на своите деца, го проколнал својот брат (ова било „проклетството на Атреидите“). Подоцна, ќерката на Пелопија му родила на Тијест син, одмаздникот Егист, кој го убил Атреј. Синовите на вториот, Агамемнон и Менелај, подоцна го убиле Тијест. Како резултат на тоа, Агамемнон станал крал на Микена и најмоќниот владетел во Грција, а Менелај станал крал на Спарта .
Орест бил најмладиот од четири деца и единствен син на Агамемнон . Неговата мајка, Клитемнестра, ќерка на спартанскиот крал Тиндареј и Леда (сестра на Елена), исто така родила три ќерки. Едната од нив се викала Хрисотемида, а другите две, според Хомер, Лаодика и Итијанаса , а според подоцнежните антички автори, Електра и Ифигенија . Братучед на Орест (син на неговата тетка Анаксибија и кралот на Фокида, Строфиј) бил Пилад. Постојат и алтернативни генеалогии: на пример, коментаторот на „Енеида“, Мавро Сервиј Хонорат, пишува дека Орест бил син на Менелај и Елена, а Птоломеј Хефестион пишува дека Орест е роден на фестивалот на Деметра од една од Ериниите . Сепак, во првиот случај очигледно станува збор за едноставна грешка, а во вториот – за обид на митографот да конструира нова верзија на традицијата, што би дало дополнително објаснување за врските меѓу Орест и божиците на одмаздата .
Две семејни клетви и стара смртоносна караница помеѓу двете гранки на семејството одиграле важна и трагична улога во судбината на Орест .
2.2 Рани години
Благодарение на едно единствено споменување во Илијада , познато е дека кога Ахајците предводени од Агамемнон ја опседнале Троја, Орест бил во Микена, во куќата на неговите родители . На самиот почеток на тројанската кампања, додека бил сè уште бебе, тој ја придружувал својата сестра Ифигенија до Аулида. Ахајците не можеле да го продолжат своето патување со денови поради спротивниот ветер, и се покажало дека боговите требало да се смират со тоа што ќе им ја жртвуваат Ифигенија. Агамемнон ја измамил својата сопруга, пишувајќи ѝ дека сака да ја даде за жена на Ахил. Клитемнестра, која ја испраќала својата ќерка, го зела својот мал син со себе . Во Аулида, според една верзија, Ифигенија била избодена на олтарот, но според друга, во последен момент Артемида ја заменила со срна и ја префрлила во Таврида .
Детето Орест е споменато и во еврипидовата варијанта на митот за мизискиот крал Телеф. Тој бил ранет во битка со Ахајците, а неговата рана заздравувала долго време. Телеф добил пророштво дека единствено оној што ја нанел раната (т.е. Ахил) може да го излекува; потоа дошол во Микена, го зграпчил принцот што лежел во лулката и изјавил дека ќе го убие ако не добие помош. Одисеј, кој пристигнал од Троја, го решил: Телеф бил излекуван со помош на 'рѓа од копјето на Ахил и станал сојузник на Ахајците, а Орест бил вратен здрав кај неговата мајка .
Тројанската војна се влечела десет години. Во тоа време, мајката на Орест станала љубовница на Егист и решила да го убие својот сопруг. Причините за ова биле магинациите на кралот Навлиј од Евбеја, чиј син Паламед бил погубен во Троја; желбата на Клитемнестра да ја одмазди Ифигенија, нејзиниот прв сопруг, и неговиот син, кој бил убиен од Агамемнон; желбата на Егист за одмазда; и гласините дека микенскиот крал ја зел заробената Касандра за своја љубовница. Штом Агамемнон се вратил дома, Клитемнестра и Егист го убиле. Во Одисеја, неговата сенка му се жали на главниот лик дека никогаш немала можност „''да ужива ниту во еден поглед кон својот драг син''“.. Оваа забелешка сугерира дека Орест исто така бил во Микена во тоа време (или Агамемнон мислел така, но бил измамен од неговата сопруга)). Според една верзија на митот, принцот требало да умре истиот ден, но бил спасен: или неговата сестра Електра го изнесела надвор од градот завиткан во наметка, или неговата дадилка (Арсиноја, Лаодамија или Килиса) го испратила својот син во за да може Егист да го убие, мислејќи дека тоа е Орест. Според третата верзија, гласникот на Агамемнон, Талтибиј, тајно го одвел принцот од Микена или во Фокида, или во Коринт, каде што му го предал на критскиот крал, Идоменеј. Сепак, постои и алтернативна верзија, според која самата Клитемнестра го испратила својот десетгодишен син во Фокида пред пристигнувањето на нејзиниот сопруг - очигледно за да се ослободи од непосакуван сведок.
Сенката на Агамемнон, кој бил во подземјето, долго време не знаела каде завршил Орест по овие настани, а во нејзиното прашање до Одисеј се појавуваат три места: аркадискиот Орхомен, Пилос во Месенија и Спарта. Мислењата на античките автори за ова прашање се разликуваат. Според Хомер, Орест го поминал својот егзил во Атина , Зенодот Ефески пишува за Фокида, авторот на схолиите за Одисеја пишува за неговото детство поминато во Фокида и неговото образование во Атина , Еврипид напишал дека принцот талкал низ Грција . Атинската верзија можеби се појавила благодарение на вметнување во хомеровиот текст направен во 6 век п.н.е. за да му угоди на атинскиот тиранин, Песистрат. Во „Дневникот на Тројанската војна“, објавен во 4 век од н.е., т.е., се предлага компромисна верзија, според која Орест најпрвин бил на Крит, однесен таму од Коринт од Идоменеј, потоа во Атина, а потоа во Фокида. Како и да е, во поголемиот дел од античкиот период постоело општо мислење дека синот на Агамемнон пораснал во Фокида, во подножјето на Парнас, на дворот на сопругот на неговата тетка Анаксибија, Строфиј. Таму тој се зближил со својот братучед Пилад; односот меѓу овие двајца јунаци станал модел на машко пријателство за античките Грци .
Орест пораснал во близина на градот Делфи, каде што се наоѓало светилиштето на Аполон. Овој бог подоцна одиграл важна улога во судбината на микенскиот принц .
2.3 Одмазда за таткото
Владеењето на Егист во Микена траело пет (според Евсебиј Кесариски ), седум или десет години. Според Еврипид, узурпаторот знаел дека Орест е жив. Честопати, кога бил пијан, Егист го газел гробот на Агамемнон и викал, обраќајќи му се на починатиот: „Каде е твојот син? Зошто не доаѓа да ја брани твојата пепел?“ ; тој предложил златна награда за главата на принцот, бидејќи се плашел од одмазда . Клитемнестра не доживеала каење. Таа родила неколку деца од Егист: Алета, Еригона, Елена. Електра, која не им простила на убијците на својот татко и сонувала за одмазда, била омажена од нејзината мајка и очув за обичен селанец за да се неутрализира нејзината закана .
Во меѓувреме, Орест пораснал. Во Делфи, го прашал Аполон дали треба да го одмазди својот татко, а Аполон одговорил дека одмаздата е неопходна - и против Егист и против неговата мајка. Според различни варијанти на митот, богот му дал на Орест лак за да се одбрани од Ериниите и изјавил дека со одмазда принцот ќе биде исчистен од нечистотија, а со одбивање на одмазда ќе биде сурово казнет со лудило и болест. Постоела верзија на традицијата според која Орест ја зел Микена на чело на војска што му ја обезбедиле Строфиј и Атина (Диктис Критски пишува за ова ). Сепак, друга варијанта станала широко распространета, според која принцот тајно се вратил во својот роден град, придружуван единствено од неговиот пријател Пилад (и, според некои автори, учител). На гробот на неговиот татко, тој направил налевници и оставил прамен од косата како жртва. Електра, гледајќи ја косата, сфатила дека му припаѓа на Орест; веднаш се одржал состанок, за време на кој братот и сестрата направиле план за одмазда .
Античките автори даваат различни сведоштва за одмаздата на Орест. Според Стесихор и Есхил, Орест пристигнал во палатата на микенските кралеви и ѝ кажал на Клитемнестра, која не го препознала, дека е жител на Даулис и дека по патот се сретнал со Строфиј, кој го замолил да му ја пренесе веста за смртта на Орест (кај Софокле, веста ја донел учител кој му рекол дека Орест починал на Питиските игри за време на трка со кочии ). Гласникот го прашал Строфиј што да прави со пепелта на починатиот, дали да ја испрати во Микена или да ја однесе во Фокида. Клитемнестра, воодушевена од она што го слушнала, испратила вест по Егист, кој тогаш бил во храмот. Егист исто така пристигнал во палатата, а потоа се појавил Пилад со бронзена урна во неговите раце: според него, Строфиј решил да ја даде пепелта на мајката на починатиот. Кралот ги примил гласниците како почесни гости. Тие го избрале поволниот момент да нападнат. Орест го прободел Егист со меч. Клитемнестра веднаш го препознала својот син и замолила за милост, но Орест и неа ја убил . После ова, Пилад се справил со синовите на Науплиј кои му дошле на помош на кралот .
Според Еврипид, сè се случило на една ливада за време на фестивалот кој се одржувал во чест на Хера. Егист жртвувал бик на божицата, а Орест чекал и дејствувал додека кралот не се наведнал над трупот за да го прободе во вратот. Одмаздникот ѝ ја покажал отсечената глава на Егист на Електра. Таа ја намамила мајка си да излезе од палатата, кажувајќи ѝ дека родила син десет дена претходно; Клитемнестра дошла во куќата на нејзиниот зет, и таму Орест ја убил . Птоломеј Хефестион пишува дека Елена, ќерката на Клитемнестра од Егист, исто така била убиена . Според Сервиј, немало матрицид: Орест едноставно ја довел Клитемнестра на суд, по што таа била осудена на смрт .
Според верзијата на хронологијата што истражувачите ја сметаат за најмалку спорна, Орест имал 20 години во времето на овие настани .
2.4 Орест и Ериниите
Поради убиствата што ги извршил, Орест бил принуден да замине во егзил. Го гонеле Ериниите - божици на одмаздата и гневот, прикажани од Грците со круни на коса направена од змии. Персонифицирајќи ги болките на совеста, тие никогаш не го напуштале Орест, одбивајќи да му дозволат да ја измие крвта на мајка си од рацете и доведувајќи го до лудило со своите плачења. единствено во Делфи принцот нашол привремен мир: таму, Аполон накратко ги успил Ериниите, дозволувајќи му на бегалецот да ги измие рацете и да се одмори. На Орест му било советувано, по неговиот егзил, да замине во Атина и таму да побара помош од античката статуа на божицата-заштитник на тој град. Цела година талкал низ Грција. Неговите талкања се поврзани со местни легенди во неколку региони на Грција (главно Пелопонез): во Гитија во Лаконија, бил излечен од лудило седнувајќи на камен покрај патот; во Троеза, бил спасен од убиство со вода од изворот Хипокрена; На пат кон Месина, Орест си го откинал прстот за да ги смири Ериниите, и некое време ова всушност помогнало. Некое време, прогонетиот живеел во долината Парасинија во Аркадија или во Епир, каде што го основал градот Аргос. Конечно, една година по убиството на неговата мајка, Орест пристигнал во Атина и ја прегрнал статуата на божицата, барајќи од неа помош. Наскоро се појавиле Ериниите, кои заостанувале зад него. Атена свикала суд (Ареопагот) на ридот на Арес, кој требало да одлучи за судбината на принцотСпоред Есхил, самиот Аполон бил адвокат на одбраната, додека различни извори ги именуваат обвинителите како таткото на Клитемнестра, Тиндареј; ќерката на Клитемнестра од Егист, Еригона; и братучедот на Клитемнестра, Перилај; синот на Икариј и братот на Пенелопа (во овој случај, судењето не се одржало во Атина, туку во Аркадија). Ериниите исто така сведочеле пред судот, инсистирајќи дека убиството на мајка е непростлив злостор . Гласовите на дванаесетте судии биле поделени подеднакво, а потоа божицата Атена го додала својот тринаесетти глас во корист на обвинетиот. Орест бил ослободен и, во знак на благодарност кон Атена, подигнал олтар на ридот. Според една варијанти на митот, Еригона се обесила по ова .
По судењето, Орест бил принуден да замине на долго патување. Според една варијанти на митот (повеќето научници веруваат дека станува збор за фикција на Еврипид), не сите Еринии се согласиле со пресудата на Ареопагот. Најупорните од нив продолжиле да го прогонуваат Орест; поради тоа тој се вратил во Делфи и пред светилиштето на Аполон објавил дека ќе изврши самоубиство доколку не добие помош. Питија му рекла на принцот дека неговите несреќи ќе завршат доколку ја посети Таврида на северниот брег на Црното Море и донесе дрвена статуа на Артемида. Орест веднаш тргнал со Пилад на брод од педесет весла .
Тавријците во тоа време имале обичај да ѝ ги жртвуваат сите странци кои доаѓале во нивната земја на Артемида. Орест и Пилад тајно се истовариле во Таврида и во една пештера го почекале вистинскиот момент да ја украдат статуата, но местните овчари ги забележале, ги зграпчиле и ги довеле пред нивниот крал, Тоас. Тој наредил да ги однесат во светилиштето за да бидат убиени на олтарот. Меѓутоа, во храмот, Пилад и Орест ја препознале првосвештеничката како Ифигенија, која, како што се испоставило, не загинала во Аулида, туку била чудесно пренесена преку морето. Ифигенија ги препознала и својот брат и братучед. Заедно, тие заминале кон морето под изговор дека ќе ја измијат статуата, и таму се качиле на брод и отпловиле кон југ. Во близина на островот Сминтиум, Тоас ги престигнал; во борба, Орест и Пилад го победиле и го убиле . После ова, според една варијанта на легендата, патниците ја оставиле статуата на Родос (таму биле однесени од бура), а според друга, ја донеле во Атика, во Браврон .
Прокопиј Кесариски раскажува алтернативна варијанта на митот, според која Ифигенија била свештеничка во храмот на Артемида Таврика, кој се наоѓал во регионот Целесина во Ерменија; оттаму Ифигенија побегнала со Орест и Пилад, земајќи ја со себе статуата на божицата . Очигледно, оваа приказна се заснова на идеите на Ерменците, кои ги локализирале митолошките настани во нивната земја .
2.5 Владеење
Откако се ослободил од вината за убиството на својата мајка, Орест се вратил во Микена (според другаа верзија на митот, тој претходно го посетил Делфи, каде што ја запознал Електра). Во тоа време, неговиот полубрат, Алет, син на Клитемнестра и Егист, бил крал на Микена, но Орест го убил и ја презел власта; тој сакал да ја убие и Еригона, но Артемида ја префрлила во Атика . Орест се оженил со својата братучетка Хермиона, ќерката на Менелај и Елена, и го оженил Пилад со Електра . Во врска со овие настани, изворите го споменуваат кралот на Молосите, Неоптолем, кој исто така ја барал раката на Хермиона. Според Еврипид, Менелај првично ја верил својата ќерка со Орест, но потоа му ја ветил и на Неоптолем во знак на благодарност за неговото учество во Тројанската војна . Враќајќи се во Грција, Неоптолем се оженил со Хермиона или ја грабнал (според алтернативна варијанта, принцезата веќе била жена на Орест, а Менелај ја зел од нејзиниот сопруг за да му ја даде на новиот противник ); поради тоа, Орест го убил во Делфи .
Велеј Патеркул, кој не го споменува Алет, напишал дека по освојувањето на Троја, Пелопидите владееле со Микена во период од 80 години, при што Егист владеел седум години, а синовите на Орест три години ; оттука, владеењето на самиот Орест траело 70 години . Други извори известуваат за 23, 28 или 38 години . Границите на кралството значително се прошириле за време на неговото владеење. Орест го освоил поголемиот дел од Аркадија, а по смртта на неговиот чичко и свекор, тој станал крал на Спарта: локалните жители не сакале да им се покорат на синовите на Менелај. Кога владетелот на соседниот Аргос, Килараб, син на Стенел, починал без деца, Орест го додал и овој град во својата власт . Павсаниј наведува верзија според која Орест бил крал на Ахаја , но самиот тој ја смета за неверојатно .
Кога Орест веќе бил стар, Хелада била погодена од две ужасни катастрофи: неуспех на жетвата и чума. Кралот на Микена добил пророштво дека овие проблеми ќе престанат доколку еден од Пелопидите ја обнови Троја и култовите на боговите кои постоеле таму. Тој самиот започнал подготовки за походот, но набргу починал, па неговиот син Пентил заминал кон Мала Азија; античките автори го поврзуваат појавувањето на грчкиот регион ''Еолис'' со овие настани . Според Павсаниј, пророштвото што го добил Орест му наредило да се пресели од Микена во Аркадија . Кралот починал во Орестеон, кој го основал, каснат од змија , и бил погребан или во Тегеја или на патот од овој град до Тиреја .
2.6 Потомци
Хермиона му родила син на Орест по име Тисамен, кој станал следниот крал на Микена (постои претпоставка дека името ''Тисамен'' првично било епитет на Орест ). Изворите го споменуваат и Пенфил, синот на Орест и неговата полусестра Еригона (според една варијанта, брат и сестра биле во брак ) . Потомците на двајцата станале водачи на Ахајците и Еолците .
Теаген го споменува името на друг син на Орест и Еригона, Орест Помладиот. Според алтернативна варијанта на митот, презентирана од Сервиј, Орест, синот на Менелај и Елена, бил оженет со Ифигенија, која му била братучетка .
3 Одржување на споменот кон Орест
Во историски времиња, статуа на Орест стоела на влезот во Храмот на Хера во близина на Микена. Различни места во многу региони на Грција (Арголис, Аркадија, Лаконија, Епир и други) биле поврзани со скитањата на Орест по матрицидот: уште во 2 век од н.е., за време на Павсаниј, на патниците им бил покажуван каменот на кој Орест седнал на патот, местото каде што си го откинал прстот, местото каде што си ја истрижал косата итн. Многу статуи на Артемида во разни градови на Источниот Медитеран биле сметани од локалните жители за токму статуата што Орест ја донел од Таврида. Ова биле статуите во Браурон (Атика), во Лимнеон (Лаконија), во Аргос, во Комана (Кападокија), во Понтиска Комана, во Кастабала (Катаонија), во планините Аман на раскрсницата на Сирија и Киликија, во Медија (попрецизна местоположба е непозната), на Патмос, на островот Сминтеј, на Родос, во Аргос Орестија (Епир), во Ускудам (Тракија), во Орест (Евбеја), во Регија и Кавлонија (Брутиј), во Тарент (Апулија), во Тиндарида (Сицилија) и во Ариција (Лациј). Статуата Браурон ја однеле Персијците во Суза (во 480 година п.н.е.), а потоа Селевк I им ја дал на жителите на Лаодикија. Во 3 век од н.е. веќе се верувало дека самиот Орест ја донел статуата во Лаодикија
Според италијанската варијанта на митот, Орест починал во Ариција, а неговите останки подоцна биле пренесени во Рим и погребани на падината на ридот Капитол пред храмот на Сатурн, веднаш до храмот на Конкорд . Тој се сметал за основач на аричкиот култ на Дијана, кој вклучувал човечки жртви: секој странец што ќе се спуштил на брегот бил жртвуван на божицата, со што се повторувал ритуалот. Постепено, овој ритуал се променил. Човек кој ќе скинел гранка од светото дрво (ова била познатата „златна гранка“) можел да се бори со свештеникот и, доколку победи, да го заземе неговото место .
Тој ни испеа микенска балада. Поради тоа Агамемнон, нивниот прв голем крал, ја одзел земјата од крајбрежните луѓе и се оженил со нивната кралица; но кога тој заминал во војна, таа се вратила на својата стара религија и избрала друг крал, а кога нејзиниот господар се вратил дома, таа го жртвувала, иако тој не се согласувал. Нивниот син, скриен од Грците кога станал маж, се вратил. За да го оживее култот на Небесните Богови и да го одмазди неговото убиство. Но, старата религија му била во крвта, а за неа нема поголема светост од нејзината мајка: затоа, откако ја спровел правдата, тој полудел од ужас, а Ќерките на ноќта го гонеле, носејќи го до половина свет.
''Мери Рено, Тезеј - современ роман за јунаците од грчката митологија .''
Орест се сметал за основач на неколку градови наречени ''Орест'' или ''Орестеон'', епоним ''на Орестида'' . Покрај тоа, според некои извори, тој го основал градот Комана во Кападокија (името на овој град античките автори го поврзуваат со зборот „коса“, што значи дека Орест ја истрижал косата на ова место и така се ослободил од болеста) и Ускудам во Тракија, на чие место подоцна се издигнал Адријанопол .
Во средината на 6 век п.н.е., сеќавањето на Орест станало важен фактор во високата политика. Спартанците биле поразени од Тегејците, а Питија предвидела дека ќе ја добијат војната единствено доколку ги вратат останките од легендарниот крал на Микена. Агаторг Лих случајно дознал дека еден тегејски ковач наишол на огромни коски долги седум лакти (3,11 метри) кои се наоѓале во земјата; тој одлучил дека тоа е скелетот на Орест. Лих успеал да ја изнајми куќата и земјата на ковачот, да ги ископа коските и да ги пренесе во Спарта. По ова, Тегеја била уништена . Така, Спартанците успеале да го искористат сеќавањето на Пелопида воопшто, а особено на Орест, за идеолошко оправдување на нивните претензии за власт над Пелопонез .
Всушност, скелетот можеби припаѓал на големо животно од плеистоценскиот период . Во пештерите во Грција, во близина на местото каде што биле откриени останките на Орест, биле пронајдени коски од антички коњи (''Equus abeli'' ), мамути, слонови, елени, говеда и китови .
4 Античка ликовна уметност
Многу епизоди од митот за Орест станале популарни теми за античките уметници и скулптори. На пример, приказната за Телеф е прикажана на вазна од 5 век п.н.е. во Британскиот музеј (во која Телеф седи на олтар и го држи бебето Орест во раце), на подоцнежна вазна од Кума, каде што Телеф му се заканува на Орест со меч, на сребрен ритон од Керч, на фриз на Телеф во Пергамон и на најмалку 16 етрурски саркофази. Пехар од хомерскиот период го прикажува престојот на Клитемнестра со своите деца во Авлида. Во една сцена, малиот Орест брза по својата мајка и моли да биде држен, додека таа со љубов ја држи десната рака на неговата глава; во друга, момчето е наведнато пред својот татко покрај неговата сестра Ифигенија, која моли за нејзиниот живот. Два етрурски саркофази се украсени со релјефи на кои е прикажан Орест, веќе тинејџер, како побегнува во ужас откако ја гледа Ифигенија како е жртвувана .
Моментот кога Орест и Пилад ја добиваат наредбата од Аполон да го одмаздат Агамемнон е прикажан на црвенофигурни вазни слики од Перуџа и Палермо. Пријателите се прикажани како стојат покрај гробницата на Агамемнон на саркофагот во Латеран, каде што Орест ги испружува рацете кон сенката на својот татко кој стои на влезот во гробницата . Античките уметници често ја прикажувале средбата на Орест и Електра по долга разделба (архаичен релјеф од Милос кој се чува во Лувр, мермерна група од скулпторот Менелај во Вила Лудовизи, скулптури во Неапол и Минхен, слики на голем број вазни), убиството на Егист (кампаниска вазна од Капуа, релјеф од Ариција , црвенофигурна слика од 5 век п.н.е., која се одликува со својот квалитет, на која е прикажан Орест како го удира Егист со меч и се свртува кон неговата мајка која побегнува, друга слика на која Клитемнестра оди да му помогне на Егист со секира во рацете . Втората тема станала особено популарна кај атинските сликари на вазни кон крајот на 6 век п.н.е. т.е., кога тиранијата на Пејсистратидите била соборена во Атина: Егист се сметал за прототип на тиранинот од тој историски период, а Орест, соодветно, за претходник на демократијата . Убиството на Клитемнестра било прикажано од грчките уметници многу поретко .
Потерата на Орест од страна на Ериниите е прикажана на голем број атички вазни , на кратер од Голема Грција, на амфора чувана во Неапол (на неа Орест го замавнува својот меч кон едната Еринија, а другата, која му го блокирала патот, покажува огледало во кое е видливо лицето на Клитемнестра), на апулска амфора (Орест бара спасение пред олтарот на Аполон), на кратер чуван во Ермитаж (Орест седи во делфскиот храм, а пет Еринии спијат пред влезот) итн. На релјеф во Неапол од 1 век п.н.е., Орест заминува во Атина за да му се суди . Ова судење на ридот на Арес станало вообичаена тема во прилично доцнежниот период: на пример, се употребувало во сликањето на две чаши од тарентскиот Зопир, кој живеел во 1 век п.н.е. Преживеана е камеја од 1 век п.н.е., кое го копира средишниот дел од сликата од Тимант: на него, Атена фрла камче во кутијата за гласање, а Орест ја чека одлуката на судот . Темата за патувањето на Орест во Таврида и неговата средба со Ифигенија е користена многу пати во визуелните уметности (саркофази од Палацо Гримани во Венеција, од Вила Боргезе, од Остија итн., релјеф од Латеран на кој Пилад го брани Орест од Тавријците, амфора чувана во Неапол, која го прикажува моментот на препознавање, фреска во Помпеја на истата тема) . Друга релативно позната тема е убиството на Неоптолем .
5 Античка книжевност
Приказната за Орест, одмаздникот, кој ја убива сопствената мајка и нејзиниот љубовник, како нелегитимен и неправеден владетел, станала една од најпопуларните во античката книжевност, а подоцна била пренесена во европската книжевност на Новото доба .
5.1 Еп
Во хомеровата Илијада, Орест се споменува само еднаш. Кога Агамемнон му нуди на Ахил помирување и раката на неговата ќерка за брак, тој му ветува на потенцијалниот зет дека ќе ја изедначи својата чест со онаа на неговиот единствен син, „''растејќи во совршено задоволство''“ . Во Одисеја, Орест исто така се споменува само, но таму приказната се однесува на убиството на Агамемнон и неговата одмазда; ова е најраниот опис на приказната познат на класичните научници. За Хомер, убиството на Егист претставува апсолутно коректен чин; Орест дури се посочува како пример во оваа поема за Телемах, кој бил принуден да ги толерира додворувачите на неговата мајка . Хомер ја нарекува Клитемнестра „злосторничка“, но не кажува ништо за тоа како умрела: се споменува единствено нејзиниот погреб со Егист . Според тоа, постојат мислења дека во најстарата варијанти на митот, Орест не направил матрицид (Клитемнестра можела да изврши самоубиство) или дека Хомер едноставно одлучил да не ја развива оваа тема , фокусирајќи се на одмаздата против Егист . Во секој случај, авторот на Одисеја не видел ништо трагично во понатамошната судбина на Орест .
Одмаздата за Агамемнон е раскажана во една од кикличките поеми, „Враќањето на Гагија од Троезен“, од која се зачувани единствено неколку мали фрагменти . Поетот од шестиот век п.н.е., Стесихор, посветил дводелна поема, „Орестија“, на оваа приказна, чиј текст е исто така изгубен, освен неколку редови : забелешка од Аполон кој му дава на Орест поклон за да го заштити од Ериниите и опис на сонот на Клитемнестра, кој ја најавува одмаздата на нејзиниот син . Стесихор го прикажал Орест како матрицид, а истиот мотив на заплетот го користел Пиндар во неговата XI Питиска Ода
Изворите споменуваат уште една хорска поема наречена „Орестеја“, напишана од Ксант, но таа денес е целосно изгубена .
5.2 Атинска драма
Митовите за Пелопида, а особено оние на Орест, станале еден од најважните извори на заплет за грчката драма од класичниот период. Редоследот на настаните во драмите бил поделен на мали епизоди со мал број ликови (често три или четири). Драматургот генерално го следел заплетот на митот, но во исто време, според зборовите на Аристотел, морал да „биде изумител“ - за да обезбеди оригинални толкувања. Во голем број случаи, истиот заплет добивал различни толкувања во драми од различни автори. Речиси сите јунаци од грчките митови станале јунаци за трагедии; Орест се покажал како еден од најбараните ликови, заедно со други јунаци „кои морале“, според зборовите на Аристотел, „или да извршат или да издржат [нешто] ужасно“ .
+''Антички трагедии по редослед на развој на заплетот'', Бр., Есхил, Софокле, Еврипид
1, Ифигенија во Авлис
2, Агамемнон
3, Хоефори, Електра, Електра
4, Орест
5, Еумениди
6, „Ифигенија во Таврида“
7, „Андромаха“, +
Есхил посветил трилогија на митовите од микенскиот циклус, наречена Орестија (458 п.н.е.); таа е зачувана во целост. Во првиот дел, „Агамемнон“, главниот лик умира (Орест не игра никаква улога). Во вториот, „Коефори“ („Носители на погребни масла“, т.е. „Покајници“), Орест се враќа дома по долго прогонство, ја среќава Електра кај ковчегот на својот татко и се справува со Егист и неговата мајка, откако се претставува како гласник и им кажува за сопствената смрт. Во третата трагедија, „Еумениди“ („Милотливи божици“, комплементарно име за Ериниите), Орест ја добива својата одбрана пред Ареопагот. Драмите на Есхил содржат семејно проклетство, но во исто време, јунаците секогаш имаат избор. Орест разбира дека е должен да ја убие мајка си, а тоа му создава најтежок морален проблем, иако богот му дал недвосмислена наредба. „Пиладе, што да правиме, што да правиме? Ужасно е да се убие мајка ми!“ му вели тој на својот пријател кога Клитемнестра го моли за милост, но потоа тој сепак го задава фаталниот удар; неговата одмазда станува уште едно злосторство извршено во рамките на семејството Пелопиди и ја зајакнува клетвата што виси над ова семејство. Друг мотив што се слуша во Орестија е антитиранскиот. Егист е прикажан како тиранин, а Орест, убивајќи го, го ослободува неговиот роден град.
Софокле ги напишал, меѓу другите драми, трагедиите Хермиона, Клитеместра, Егист и Електра . Единствено последната од нив е зачувана, а нејзиното дејство се совпаѓа со есхиловите „Коефори“. Разликата е во тоа што на гробот на неговиот татко Орест не ја среќава Електра, туку друга сестра, Хрисотемида; Електра ја прифаќа лажната вест за неговата смрт како вистинита. Орест ја убива мајка си без двоумење , и од гледна точка на Софокле, тој извршува апсолутно праведна одмазда . Овде не се појавуваат никакви морални судири .
Сосема поинаква слика претставува Еврипид, кој ја напишал својата „Електра“ приближно во исто време со Софокле, помеѓу 421 и 413 година п.н.е. (Софоклеовата трагедија е датирана приближно во 415 година п.н.е.). Во тоа дело, убиството на Клитемнестра е аномална и бесмислена суровост што ништо не може да ја оправда; Орест, човек со мала решителност , дејствува по наредба на Аполон и со потик на неговата сестра Електра, но доживува уште поголеми колебања отколку кај Есхил, и на крајот се чувствува морално уништен. Дехероизацијата на митот што започнала тука продолжува во трагедијата „Орест“, чие дејство се одвива веднаш по убиството на мајка му. Насловниот лик разбира дека неговата одмазда не му била од корист на никого. Аргивците го осудуваат на срамна смртна казна, а Орест, за да се спаси себеси, решава да изврши нови убиства, лишени од какво било значење: сака да ја убие Елена и ја зема нејзината ќерка Хермиона како заложник . Како резултат на тоа, синот на Агамемнон се покажува како ментално болен човек, и единствено интервенцијата на боговите помага да се воспостави ред .
Орест се појавува и во две други преживеани трагедии од Еврипид. Во „Андромаха“, тој е лукав авантурист кој прави заговор против Неоптолем . Во „Ифигенија во Таврида“, Еврипид развива заплет (според една верзија, негов сопствен изум) за патувањето на Орест во Таврида и неговата средба со Ифигенија . Бебето Орест станува јунак на изгубената трагедија на Еврипид „Телеф“, и се претпоставува дека драматургот го изградил заплетот врз основа на епизода од биографијата на Темистокле. Вториот, протеран од Атина, бил принуден да се обрати на својот непријател, кралот на Молосијците, Адмет, за помош; за да ја постигне својата цел, го грабнал младиот син на кралот и паднал врз огништето . По Еврипид, овој заплет бил обработен во сатиричен дух од Аристофан во комедиите „ Жени на Тесмофори “ и „Ахарњанки“ .
Во изворите во кои се појавува Орест се споменуваат и голем број други драми. Меѓу нив се трагедиите со исто име од Тимиситеј, Еврипид Помладиот, Карцин, Теодект и комедии од Ринтон, Алексис и Сопатер од Пафос . Барем неколку трагедии биле напишани под насловите „Хермиона“ и „Неоптолем“ (вклучувајќи ја еврипидовата Хермиона и Никомах Александриски, Неоптолем), но ништо од нив не е зачувано . Се споменуваат трагедии наречени „Еригона“ од Фриних, Софокле, Клеофонт и Филокле, но не е јасно дали ова се однесува на полусестрата на Орест или на друга Еригона, ќерката на Икариј .
5.3 Римска книжевност
Римската книжевност, која започнала во 3 век п.н.е., се развила во голема мера врз основа на заплети од старогрчката митологија . Од крајот на 3 век п.н.е., римските драматурзи активно ги преработувале грчките драми, вклучувајќи ги и оние во кои се појавуваат Пелопидите; притоа, тие им давале предност на трагедиите на Еврипид . Орест за нив бил позитивен лик кој предизвикувал симпатии и се појавува во драмите на сите римски драматурзи кои денес се познати . Непознат автор кој ја напишал трагедијата „Клитемнестра“, Луциј Ациј и Ливиј Андроник - од трагедијата наречена „Егист“, Антилиј и Квинт Тулиј Цицерон ја напишале трагедијата „Електра“. Квинт Ениј напишал трагедија наречена „Еумениди“, Ливиј Андроник и Марко Пакувиј напишале трагедии наречени „Хермиона“ , а Пакувиј ги напишал „Ифигенија во Таврида и „Орест“ . Луциј Ациј и Квинт Цицерон напишале трагедија наречена „Еригона“, но тука, како и во случајот со Фриних, Софокле итн., не е јасно за која Еригона се мисли . Од сите овие дела не останало ништо. Луциј Анај Сенека напишал трагедија наречена „Агамемнон“, во која синот на главниот лик исто така се појавува на сцената; сепак, тој е дете кое не изговара ниту еден збор. Вергилиј споменува изведба на една од драмите за Орест Одмаздникот во својата „Енеида“ :Синот на Агамемнон исто така трча низ сцената, по него следи неговата мајка, која го брка со факел и кревајќи змија во раката;
Публиј Вергилиј Марон. Енеида, IV, 471—473
Митот за Орест оставил голем белег во римската култура. Така, старогрчката концепција за односот меѓу Орест и Пилад како идеално пријателство, која започнала да се оформува во времето на Еврипид, влијаела врз развојот на концептот на ''амицитија'' (пријателство) во делата на Марко Тулиј Цицерон . Вториот цитира изгубена трагедија од Марко Пакувиј, во која Орест и Пилад се доведени врзани пред кралот Тоас, кој одлучува дека Орест мора да умре. Сепак, Тоас не знае кој од заробениците го носи ова име, и следува извонреден спор, кој многу ја возбудува римската публика .Но, зошто зборувам за нас, родени, израснати и воспитани за слава и храброст? Какви извици на толпата, на необразованите, одекнуваат во театарот кога ќе се изговорат овие зборови: „Јас сум Орест!“, а друг возвраќа: „Не, јас сум, повторувам, јас сум, Орест!“ И потоа двајцата му даваат шанса на збунетиот крал да избега од оваа тешка ситуација: „Тогаш двајцата молиме да бидеме убиени заедно!“ Без разлика колку пати е изведена оваа сцена, зарем барем еднаш не е дочекана со диво восхитување? Значи, нема ниту еден човек кој не би го одобрил и пофалил овој импулс на душата, во кој човекот не само што не бара никаква добивка, туку, и покрај тоа, останува верен.
Марк Туллиј Цицерон. На границите на доброто и злото, V, 63Така, за Римјаните, Орест станал идеал за пријателство, како и сопственик на една од кардиналните доблести, ''пиетас'', побожност (во овој случај, почит кон таткото) . Марко Антониј, во својот говор над телото на Гај Јулиј Цезар во март 44 година п.н.е., ја цитирал Електра од Еврипид за да предизвика сочувство кај своите слушатели за убиениот човек и бил успешен. За време на владеењето на царот Октавијан Август, политичката пропаганда го споредувала овој владетел со Орест: тој, како легендарниот крал на Микена, го одмаздил својот татко (Цезар); за наследството на својот татко, Октавијан се борел против Клеопатра, која може да се спореди со Клитемнестра како љубовница на неговиот татко, и со Марко Антониј, кој може да се спореди со еден вид Егист; по оваа борба, тој, како и Орест, требало да биде исчистен од пролеаната крв на своето семејство. Конечно, тој дејствувал под заштита на Феб /Аполон, богот кој му давал наредби на Орест . Потомокот на Октавијан, царот Нерон, исто така бил споредуван со Орест, но во негативна смисла - како убиец на неговата мајка . Овидиј вклучил во збирката „Хероиди“ писмо од Хермиона до Орест во кое го моли да ја спаси од можноста да се омажи за Неоптолем .
Драконтиј, кој живеел во втората половина на 5 век од н.е., ја раскажал својата варијанта на митот во својата поема „Трагедијата на Орест“. Во неа, главниот лик, по смртта на својот татко, заминува за Атина со Пилад и Електра, додека Егист добива лажни вести за неговата смрт за време на бура. Подоцна, духот на Агамемнон му се појавува на Орест, барајќи одмазда. Принцот започнува да се двоуми, но Пилад го убедува да замине во Микена. Пилад е тој кој го убива Егист; Орест се справува со неговата мајка на гробот на својот татко. Духот на Клитемнестра, која во оваа верзија ги заменува Ериниите, го излудува. Во овој момент, Молос, синот на веќе починатиот Неоптолем, го повикува Орест на одговорност за убиството. По совет на Пилад, Орест заминува кон Таврида, а по враќањето се појавува пред Ареопагот, каде што е ослободен. Во оваа варијанта на митот, боговите практично немаат никакво влијание, а на постапките на јунаците им се дава психолошко оправдување: така, двоумењето на Орест пред да изврши матрицид е прикажано со многу детали .
6 Во културата
6.1 Среден век
По преминот од антиката во средниот век, останале многу малку книжевни дела кои се занимавале со старогрчката митологија воопшто и со Пелопидас особено. Долго време, европските читатели имале исклучително нејасна претстава за старогрчката книжевност, а за латинските писатели ги познавале главно Вергилиј, Овидиј, Терентиј и Диктис Критски . Вториот, во својот „Дневник за Тројанската војна“ (4 век), раскажува за враќањето на Орест дома со војска што му ја обезбедиле Атина и кралот на Фокида , додека ги игнорира моралните прашања поврзани со матрицидот. Беноа де Сент-Мор дејствува во иста насока, споменувајќи го Орест во својата „Романса за Троја“ (околу 1165 година). Џон Лидгејт во „Тројанската книга“ (1412–20) го прикажал Орест како легитимен одмаздник за распаднат брак .
Во други книжевни дела, Орест се споменува како пример за лудило, пријателство и љубов (за Хермиона). Впечатлив пример за ова е „Божествена комедија“ на Данте Алигиери. Во Песната XIII од Чистилиштето, додека оди со Вергилиј низ вториот круг, наменет за завидливите, Данте слуша една од душите кои летаат покрај него како извикува: „Јас сум Орест!“ ; ова е јасен навод за Цицерон, а преку него и за Пакувиј. Авторот на „Божествената комедија“ не дава коментар за оваа реплика, па дури ни не е јасно дали Пилад учествувал во оваа сцена .
6.2 Ран современ период
6.4.1 Книжевност
За време на ренесансата, интересот за Орест, како и за старогрчката митологија воопшто, значително се зголемил. Старогрчката драма се вратила кај читателите, преведена прво на латински, а потоа и на народните јазици. Софоклеовата трагедија „Електра“ добила најголема популарност, откако енергично се преведувалазапочнувајќи од 16 век. Лазар де Баиф ја превел „Електра“ на француски (1537), Питер Борнемиза на унгарски (1558), а Јост ван ден Вондел на холандски (1639) . Во 17 век, започнале да се појавуваат нови адаптации на заплетот, при што Вилијам Шекспир имал значително влијание врз овој процес: неговиот Хамлет, размислувачки и неодлучен херој кој ја одмаздува мајка си за татко си, може да се смета за еден вид „двојник“ на Орест. Научниците тврдат дека Шекспир можеби го создал овој лик сосема независно од Софокле. Сепак, денес е докажано дека англискиот драматург барем го прочитал латинскиот превод на „Електра“ .
Во Англија во 17 век, ликот на Орест бил привремено заборавен поради пуританската забрана за театарот. На континентот, италијанецот Џовани Руселаи (неговата трагедија „Орест“, имитација на „Ифигенија во Таврика“ од Еврипид) и Французинот Жан Расин создале свои адаптации на заплетот. Во својата драма „Андромаха“ (1667), Орест доживува трагична страст кон Хермиона и мора да го направи традиционалниот избор на класична трагедија помеѓу љубовта и должноста. Одмаздата за таткото станала тема во континенталната драма дури во 18 век. Темелите за ова ги поставил Андре Дасиер, кој во 1692 година објавил превод на „Поетиката“ од Аристотел и анотирани француски преводи на две драми од Софокле „Цар Едип“ и „Електра“. Оттогаш, овие драми се сметале за примерни трагедии во кои се спроведувала „поетска правда“: злото било казнувано, а добрината триумфирала. Сепак, истиот Дасиер формулирал забрана за прикажување на матрицид, во согласност со тогашните поими за добар вкус и границите на она што било дозволено .
Во текот на 18 век, Орест станал херој на многу драми. Тие биле првенствено варијации на заплетот на Софокле, во кој Електра речиси секогаш играла главна улога. Во овие драми, Орест ја убива својата мајка или случајно или во напад на бес . Ова се случува во Електра (1708) од Проспер Кребијон и во Орест (1750) од Франсоа Волтер, каде што главниот лик сака да го убие само Егист, но Клитемнестра го штити својот сопруг и го прифаќа фаталниот удар. Измачен од својата совест, Орест се согласува да се искупи за својот злостор со прогонство во Таурида. Заплетот во драмите од овој вид бил комплициран од вештачки додадената љубовна приказна и триковите на кои прибегнале јунаците за да го измамат Егист, но внатрешната содржина на ликот на Орест била значително осиромашена. Делумен исклучок од овие правила е трагедијата Орест од Виторио Алфиери (1781). Таму, главниот лик е борец против тиранијата кој дејствува отворено: враќајќи се во својата татковина, тој му се открива на Егист и завршува во затвор, но потоа успева да се ослободи и да го убие тиранинот. Гледајќи ја Клитемнестра како го оплакува својот мртов сопруг, Орест подлегнува на напад на бес и ја убива својата мајка; така, Алфиери е близок до Еврипид, кој го прикажал Орест како избувлива, па дури и психопатска личност .
Друга популарна тема било патувањето на Орест до Таврида, кое ја развило темата за пријателството меѓу Орест и Пилад. За ова пишувале Франсоа Жозеф Лагранж Шансел („Орест и Пилад, или Ифигенија во Таврида“, 1697), Кристоф Фридрих фон Дершау („Пилад и Орест, или Споменик на пријателството“, 1747) и Јохан Елијас Шлегел („Орест и Пилад“, 1742). Најпозната е драмата на Јохан Волфганг фон Гете „Ифигенија во Таврида“ (1788). За разлика од канонската варијанта на заплетот, насловниот лик овде не им помага на Орест и Пилад да побегнат, туку се предава со нив на волјата на кралот Тоас; така, таа ја крева клетвата што виси над Пелопидите. На почетокот на претставата, Орест е типичен лик од периодот на Бура и натисок, немирен, непријателски настроен кон повисоките сили и бара ослободување во смртта. Сепак, благодарение на неговата сестра, тој го наоѓа долгоочекуваниот мир .
Романот на Јохан Јакоб Душ „Орест и Хермиона: Грчка историја“ (1801) бил многу популарен за време на просветителството и бил преиздаден под насловот „Моќта на благородната и чиста љубов“ и двапати адаптиран за театарски продукции .
6.2.2 Уметност
Орест ретко се појавувал во ренесансната и барокната уметност и обично бил прикажуван во позадина. Ова започнало да се менува дури во 18 век, кога уметниците започнале да ја користат темата од гетеовата „Ифигенија во Таврида“ (епизодата од средбата на Орест со Ифигенија или темата за пријателството меѓу Орест и Пилад). Ова било првенствено класицистичка слика. Јохан Хајнрих Фисли станал првиот што го прикажал Орест во експресивен романтичен стил (1762–1764), избирајќи ја темата на херојот што го гонат Ериниите. Оваа тема станала доминантна кон крајот на 18 век .
6.4.3 Музика
Во музичката уметност од 18 век, приказната за Орест била употребувана речиси исклучиво од оперските творци. Тоа биле музички приспособувања на расиновата „Андромаха“ (од кои најпозната е операта „Астијанакс“ од Џакомо Антонио Перти, 1703), разни варијации на еврипидовата приказна за „Ифигенија во Таврика“ (на пример, „Ифигенија во Таврика“ од Анри Демарес и Андре Кампра, 1704, и истоимените опери од Кристоф Вилибалд Глук, 1779, и Николо Пичини, 1781) . „Орест“ се појавува и во истоимената опера од Георг Фридрих Хендл (1734). Во сите овие дела, темите за пријателството (нагласени уште посилно отколку во театарската драматургија) и љубовта, вклучително и онаа измислена од либретистите, биле во преден план .
6.3 19 век
Прикажувањето на приказната за Орест значително се променила во 19 век. Ова се должело на појавата на нови погледи на митологијата како складиште на културни, историски и идеолошки информации, развојот на психологијата и психијатријата, популарноста на доктрината на Ниче за „дионизискиот принцип“ и зголемените обиди за религиозно или квазирелигиозно разбирање на митот. Во исто време, епизодите од патувањето до Таврида или одмаздата со Неоптолем околу Хермиона биле заборавени: во 19 век, образованата јавност станала заинтересирана само за одмаздата на Орест врз неговата мајка и нејзиниот љубовник. Оваа тема ја развиле Александар Дима (Орестија, 1858), Г. Зигерт и Ф. Елерт (Клитемнестра, 1870 и 1881, соодветно) и Леконт де Лил (Ериниите, 1873). Последната драма се покажала како повлијателна, опфаќајќи ги настаните од смртта на Агамемнон до матрицидот. Во неа, Орест е продаден во ропство како дете; по добивање на слобода и враќањето во Микена, тој ја мрази Клитемнестра, делумно поради ова, а таа возвраќа на чувствата. Без двоумење, покорувајќи се на своите желби и волјата на судбината, Орест ја убива својата мајка. Неговите најблиски се повлекуваат од него во ужас, и на крајот, тој е опкружен со Ериниите. Ова толкување на заплетот го означува почетокот на дехуманизацијата на митот, која се одвивало во целост во 20 век, кога верата во мудроста на светот, во идејата дека секое човечко дејствие има смисла исчезнала.
Долгата дебата за есхиловата „Орестија“, која започнала во 1802/1803 година, била од огромно значење за толкувањето на митот за Орест. Георг Хегел верувал дека „Орестија“ претставува „морална трагедија“, трагедија на вечно поделениот човечки дух. За Јохан Јакоб Бахофен („Мајчинско право“, 1861), трилогијата на Есхил е приказна за преминот на општеството од матријархат во патријархат, а Фридрих Енгелс („Потеклото на семејството, приватната сопственост и државата“, 1884) обезбедил дополнително материјалистичко оправдување за оваа хипотеза. Како резултат на тоа, „Орестија“ почнала да се сфаќа како прогресивно дело на културата, илустрирајќи ја победата на новото над старото - особено, доаѓањето на демократијата како замена за племенското општество; во исто време, елементите на антиката можеле да се зачуваат на ист начин како што Ериниите-Еумениди останале во Атина по ослободувањето на Орест .
Во визуелните уметности, темата за потера на Орест од страна на Ериниите станала исклучително развиена, и таа била третирана доста песимистички - и од класичарите (Вилијам Бугеро, 1862) и од експресионистите (Гистав Моро, 1891) . Во 19 век се појавиле оперите „Орест“ од Франческо Морлаки (1808) и Конрадин Кројцер (1818) и „Орестеја“ од Сергеј Танеев (1895) .
6.4 20 и 21 век
6.4.1 Книжевност
Во 1904 година била објавена трагедијата „Електра“ од Хуго фон Хофманстал, која станала основа за истоимената опера на Рихард Штраус. Во 1925 година била објавена драматичната поема „Кулата над трагедијата“ од Робинсон Џеферс. Во делото на Џеферс, Орест ја убива својата мајка, но тоа не му носи задоволство; тој заминува во егзил во Аркадија, каде што е каснат од змија, но пред смртта успева да ѝ ја признае својата неприродна љубов на Електра, а таа му ги возвраќа чувствата. Драмата на Јуџин О'Нил „Црнината ѝ прилега на Електра“ (1931) го префрлила дејството од митот за Пелопида во Нова Англија во 1860-тите, веднаш по Граѓанската војна. Генералот Езра Манон се враќа дома и умира веднаш, отруен од неговата сопруга, која била охрабрена да го стори тоа од нејзиниот љубовник (братучед на Езра). Синот на генералот, Орин (јасна аналогија со Орест, вклучувајќи го и името), дознава од својата сестра Лавинија за причините за тоа што се случило и го убива љубовникот на неговата мајка. Лавинија извршува самоубиство, а Орин заминува една година за да заборави сè, но е совладана од каење и исто така извршува самоубиство. За разлика од античките драматурзи, О'Нил повеќе не го употребува враќањето на правдата како мотив за постапките на ликовите: Орест и другите се водени само од љубов и омраза .
ЕЛЕКТРА: Знам дека брат ми не е мртов. Го чекам.
''Сартр, „Муви“.''
Во „Електра“ (1944) од Герхарт Хауптман, Орест е неодлучен човек, повеќе склонет кон поезија отколку кон убиство. Аполон му наредува да го одмазди татко му на мајка му, а Електра открива дека нејзината мајка ја осудила на смрт со глад; сепак, Орест одбива да ја изврши божјата наредба до последниот момент. Тој е принуден да ја убие Клитемнестра во времето кога таа се обидува да го задави. Жан Жироду, во својата „Електра“ (1937), ја развива темата за злосторството и одговорноста за него. Орест, како спореден лик, ја дознава вистината за тоа кој го убил неговиот татко дури на средина од претставата. Тој е прикажан како не би сакал да го вади минатото, но е принуден да ја убие мајка си, и на крајот Ериниите ѝ ветуваат на Електра дека нема да го остават Орест сам додека не изврши самоубиство .
Жан Пол Сартр го направил Орест главен лик на неговата драма „Мувите“ (1943). Во неа, Орест пристигнува во својот роден град без планови за одмазда, без обврски или приврзаности. Тој одлучува да ги убие Егист и Клитемнестра за да ги ослободи Аргивците од нивните маки и каење поради смртта на Агамемнон. Главните противници на Орест се Егист, земскиот тиранин, и Јупитер, небесниот тиранин, и тој ги победува двајцата. На крајот, тој оди во доброволно егзил, останувајќи слободен човек одговорен за своите избори . Современиците на Сартр овде виделе директни аналогии со политичката ситуација од 1940-тите: Орест е францускиот отпор, Егист е Третиот Рајх, Клитемнестра е Вишевскиот режим, а Електра е народот на Франција кој сонува за ослободување .
Бестселер-романот на Џонатан Лител од 2006 година, „Добрите“, придава јасни паралели со митот за Пелопидах. Главниот лик, нацистот Максимилијан Ауе, ги убива својата мајка и нејзиниот сопруг, а потоа е прогонуван од Ериниитеј .
6.4.2 Наука
Во науката од 20 и 21 век, преовладува мислењето дека ослободувањето на Орест е условна пресвртница, што го демонстрира воспоставувањето на патријархатот и замената на матрилокалниот систем на сродство со патрилокален, како и надминувањето на архаичното право на крвна одмазда. Ериниите го прогонуваат Орест за убиството на неговата мајка, но немаат никакви побарувања против самата Клитемнестра, бидејќи нејзина жртва бил нејзиниот сопруг, а не крвен роднина . Државата ставила крај на крвната одмазда во династијата Пелопиди со ослободување на Орест во Атина; ова ја означува победата на државното право над архаичниот обичај .
И покрај неговата поврзаност со микенската династија на кралеви, Орест е тесно поврзан со Аркадија: токму во тој регион и починал, неговиот гроб се наоѓал таму, а голем број на аркадиски топоними се поврзани со неговото име. Затоа, научниците дошле до верување дека Орест можеби бил почитуван во Аркадија како местен херој. Тој можеби првично бил лик од аркадиската или фокиската митологија, а микенско родословие можеби било измислено за него во доцна фаза од развојот на митот, бидејќи приказната за проколнатата лоза Пелопиди барала нов лик - одмаздник на Агамемнон . Друга хипотеза сугерира дека ''Орест'' и ''Пилад'' првично биле две хипостази на Аполон, кои со текот на времето добиле посебна персонификација .
6.4.2.1 Сликарство
Вината и казната доминирале во сликите од 20 век кои го прикажуваат митот за Орест. Примери за нив се „Орест и Ериниите“ (1905) од Франц фон Штук и „Три студии за фигури во основата на распнувањето“ (1962) од Френсис Бејкон, кои, според самиот уметник, ги прикажуваат Ериниите. Според тоа, распнатиот лик веројатно е самиот Орест .
6.4.3 Музика
Во 20 век, Орест станал јунак на оперите од Феликс Вајнгартнер (1901), Дариус Мијо (1913–22), неоромантичната „Животот на Орест“ (1928/29) од Ернст Кренек, „Гневот на Орест“, операта „Клитемнестра“ (1961) од Илдебрандо Пицети и свитата „Орестеја“ од Ксенакис (1965/66). Во 1996 година, групата „Крејнс“ објавила албум насловен како „La tragedie d’Oreste et Electre“ (Трагедијата на Орест и Електра), кој содржи читање на „Муви“ од Сарт, поставено на синтетичка музика. Во 2000 година, песната „Орест“ го отворила деби албумот на групата , „Совршен круг .
6.4.4 Филм
Првиот филм што се занимава со приказната за Орест била екранизираната верзија од 1947 година на „Оплакувањето ѝ одговара на Електра“ од О'Нил, во режија на Дадли Николс; телевизиски филм кој се темели на истата приказна бил објавен во 1978 година. Во остар контраст со овие примери на конзервативен стил бил „Електра“ (1962) од Какојанис, снимен во експресионистички манир (во него, Орест го игра Јанис Фертис ). Подоцна биле објавени уште три филма на оваа тема: „Белешки во потрага по африканскиот Орест“ од Пјер Паоло Пазолини (1970), „Електра, љубов моја“ од Миклош Јанчо и „Комичарите“ од Теодорос Ангелопулос (двата 1975). Сите овие биле во голема мера експериментални филмови. Пазолини направи кинематографски белешки за тоа како се подготвувал да снима адаптација на „Софокле во Африка“; Во филмот на Јанчо, дејството, лишено од какви било знаци на антика, се одвива во степата и е комбинирано со колективни кореографски броеви; во филмот на Ангелопулос, актери од патувачки театар, кои ги носат имињата на митолошки ликови (вклучувајќи го и Орест), талкаат низ Грција во средината на 20 век .