Богородица (Мунк)

'' Богородица '' (Madonna) - дело од Едвард Мунк на кое, е прикажана жена со голи гради создадена помеѓу 1892 и 1895 година со маслена боја на платно. Сликата е работена во неколку верзии, и спаѓа во доменот на норвешкиот експресионизам.
Верзијата во сопственост на Музејот Мунк во Осло била украдена во 2004 година, но била пронајдена две години подоцна. Двете други верзии се во сопственост на Националната галерија на Норвешка и Кунстале Хамбург. Другаta е во сопственост на стопанственикот Нелсон Блиц, а една е купена во 1999 година од Стивен А. Коен.
Литографскиот отпечаток на композицијата се одликува со декоративна рамка-вињета на која се прикажани сперматозоиди, со фигура како фетус во долниот лев агол. Верзијата на сликата од 1893 година имала рамка со слична декорација, но подоцна била отстранета и изгубена.
1 Наслов
Иако е крајно невообичаена претстава, оваа слика може да биде портрет на Богородица. Дали сликата е специјално наменета за претстава на Богородица е спорно.
Мунк користел повеќе од еден наслов, вклучувајќи ги и Заљубена жена и Мадона . Мунк не работел религиозни уметнички дела.
Вернер Хофман сугерира дека сликата е „чудна посветена слика која ја величи декадентната љубов. Култот на силната жена што го сведува мажот на потчинување ѝ дава на фигурата на жената монументални размери и демонска снага.
Сигрун Рафтер, историчар на уметност во Националната галерија во Осло сугерира дека Мунк имал намера да ја претставува жената во животно дело, со светоста и сензуалноста. Вообичаениот златен ореол на Марија е заменет со црвен ореол што ја симболизира двојноста на љубовта и болката. Гледиштето на гледачот е гледиштето на мажот кој води љубов со неа.
Дури и во оваа необична поза, таа отелотворува некои од клучните елементи на канонски претстави за Богородица: има спокојство, медитативност. Очите ѝ се затворени, изразувајќи скромност, но истовремено е осветлена одозгора; нејзиното тело, всушност, се гледа како се извртува од светлината за да се фати помалку од тоа, дури и додека се соочува со тоа. Овие елементи сугерираат аспекти на конвенционалните претстави на Благовештение. Роберт Мелвил наведува дека сликата прикажува „екстаза и болка во љубовниот чин“. Коментирајќи ја верзијата во литографија, тој вели дека „декоративната граница [е] составена од сперматозоиди кои се вртат околу три страни на сликата и завршуваат во приврзок сличен на фетус“.
Други критичари исто така го сметаа прикажувањето на жената како имплицитно парадоксално. Според Питер Деј, тоа е потенцијално вампирска фигура.
Нејзините затворени очи, како оние на Беата Беатрикс, го оддалечуваат и го одделуваат предметот на сликата од гледачот; оваа жена е неповредлива, уживајќи во нејзината затворена авто-еротска сензуалност. Хомункулусот или фетусот во левиот агол се смалуваат во себе пред таквата врвна женска самоувереност.
Денот идентификува „дихотомија“ помеѓу прогонувачката слика на монструозна мајка и женската субјективност и самодоволност.
2 Материјали за сликање
Сликата во музејот Мунк во Осло била испитувана од британски и норвешки научници. Тие биле во можност да ги идентификуваат следниве пигменти: хром жолто, пруско сино, жолто окер, црн јаглен, вештачки ултрамарин и вермилион.