Техники на скијачки скокови

Техники на скијачки скокови — техники кои се користат или историски се користеле при изведување на скијачките скокови. Во зависност од поставеноста на скиите од страна на скокачот, прескокнатите далечини забележале значително зголемување во изминатиот век и денес достигнуваат над 200 м.
1 Техники
1.1 Конгсбершка техника
Конгсбершката техника (|Kongsbergknekk) била измислена од страна на Јакоб Тулин Тамс и Зигмунд Руд во Конгсберг, Норвешка. Техниката се појавила по Првата светска војна и се одликува со тоа што предниот дел од телото на скокачот е свиено во висина на колковите, а скиите се паралелни една со друга. Понекогаш, можен е силен замав со рацете по примерот на птица во лет. Оваа техника придонела кон зголемување на далечината на скијачките скокови од 45 м на над 100 м, а била користена сè додека не била заменета со Виндишовата и Дешеровата техника во 1950-тите.
1.2 Виндишова техника
Виндишовата техника, измислена од страна на Ерих Виндиш во 1949 година, претставува изменет облик на Конгсбершката техника. Разликата е во тоа што, рацете на скокачот се поставени наназад во линија на колковите наместо нанапред, што овозможува поаеродинамичен наклон на телото.
1.3 Паралелен (Дешеров) стил
Паралелниот стил, познат и како „Дешерова техника“, бил измислен од страна на Андреас Дешер во 1950-тите години како изменет облик на Конгсбершката и Виндишовата техника. Кај овој скокачки стил, предниот дел од телото повеќе не бил значително свиен во висина на колковите, што овозможува порамна и поаеродинамична положба во воздугот. Овој стил прераснал во стандардна техника за скијачко скокање сè до појавата на стилот V. Во 1980-тите, Мати Никенен направил измена во паралелниот стил со странично дијагонално поставување на скиите преку образување на пресек од латиничната буква „V“ заради зголемување на површината на тлото при доскокот.
1.4 Стил V
Стилот V, понекогаш нарекуван и „Граф-Боклева техника“, ја претставува најскорешна измена во техниката на скокање и се одликува со вкрстување на скиите во положба со висока аеродинамичност налик на латиничната буква „V“. Стилот прераснал во најприменувана скокачка техника по паралелниост стил кој за последен пат имал примена во раните 1990-тите години.
Техниката била воведена од страна на полскиот ски-скокач Мирослав Граф. Граф ја открил техниката уште како дете во 1969 година, но неговите современици не ја прифатиле сериозно. Сепак, тој бил свесен дека стилот V е доста делотворен затоа што неговите скокови биле значително подолги.
Во раните 1980-ти, Стив Колинс го применил стилот V во изменет облик, познат како „стил делта“, во кој скиите се вкрстени при врвот наместо при нивниот почеток. Колинс станал најмлад победник на натпревар во Светскиот куп на 15-годишна возраст, но неговата техника никогаш на била широко прифатена. Во ова време, секоја техника освен паралелниот стил се сметала за несоодветна од страна на судиите на Меѓународната скијачка федерација, any technique aside from the parallel style was considered inappropriate by FIS. Иако техниката овозможувала изведување на скокови подолги за околу 10% од паралелниот стил, судиите им доделувале ниски оценки на скокачите кои ја применувале.
Стилот V бил прифатен од страна на судиите како соодветен во раните 1990-ти по победите и успешните настапи на Јан Боклев и Јиржи Мајец кои настојувале за примена на техниката и покрај ниските оценки за стилот. Кон средината на 1990-тите, стилот станал најчесто применувана техника за скокање од страна на сите ски-скокачи и поради тоа повеќе не била казнувана затоа што се покажала како побезбедна и поефикасна од паралелниот стил.
1.5 Стил Н
Стилот Н се одликува со длабоко раширување на скиите во облик на буквата „Н“, со незначителен или целосно без агол во облик на латиничната буква „V“. Оваа техника е помалку применувана од стилот V и главно се среќава во скоковите на Домен Преуц, Леа Лемар, и Ника Крижнар.
2 Поврзано
* Скијачки скокови