procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Јилишка тврдина

Јилишка тврдина — целокупност на утврдувањето околу рајнскиот истоимен град, која постоела во раниот современ период од 1547 до 1860 година. Таа е една од најстарите и најнеобични сведоштва за архитектурата на тврдините од оваа епоха, која се наоѓа северно од Алпите. Нејзините остатоци со ренесансната цитадела ренесансата и наполеонското предмостие претставуваат еден од најважните претставници на раната современа одбранбена архитектура во Германија.
Ландсхут

Ландсхут — округ на ниво на град во Германија во југоисточна Баварија. Тоа е седиште на владата на Долна Баварија и областа на Долна Баварија, како и административниот штаб Ландсхут. Со 71.193 жители овој град пред Пасау е најголемиот град во Долна Баварија и по Регенсбург втор по големина град во Источна Баварија. Во Баварија според бројот на жители е рангиран на 11-то место Бајројт (почнувајќи од 31 Декември 2017 година). Горниот центар на Изар е североисточниот фокус на Минхенскиот Митрополитски регион.
Кулата на Хелдерлин

Кулата на Хелдерлин во Тибинген кон крајот на 19 век го добила името според поетот Фридрих Хeлдерлин, кој живеел таму од 3 мај 1807 до својата смрт во 1843 година. Зградата е еден од најпознатите споменици во Тибинген.
1 Историја
Историјата на кулата може да се следи до 13 век. Основата на кулата била дел од средновековниот градски ѕид долж северниот брег на Некар. Постоењето на куќа што непосредно се граничи со основата на кулата е забележано од почетокот на 17 век.
Во 1807 година, зградата била купена од мајсторот столар Ернст Фридрих Цимер. Истата година тој го примил кај себе Хелдерлин, кој бил отпуштен од клиниката Аутенрит како неизлечливо болен пациент. Цимер му се восхитувал на ''Хелдерлин.'' Поететот 36 години живеел во скромно опремена соба на првиот кат на кулата.
Во текот на својот престој во кулата Хелдерлин продолжил да пишува, најмногу под псевдонимот Скарданели, а примал и посетители, како што се поетите и тогашните студенти во Тибинген Вилхелм Вајблингер и Едуард Мерике. Херман Хесе во својот расказ ''Во куќата во градината во Пресел'' од 1914 година ја опишува нивната посета на болниот Хелдерлин во кулата.
Цимер повеќепати дал да се прошири двокатната зграда до 1828 година. Починал во 1838 година, а оттогаш неговата ќерка Шарлота се грижела за болниот Хелдерлин. Во 1874 година, мајсторот чевлар Карл Фридрих Еберхарт ја купил куќата, дал да се прошири и поставил бања. На 14 декември наредната година, кулата изгорела до приземјето. Наскоро, на ѕидовите на темелите била изградена нова кружна кула со позашилен покрив и поголема куќа залепена до неа. Во плановите за градба се среќава името „Кулата на Хелдерлин“.
Градот Тибинген ја добил куќата во 1921 година со поддршка на „Здружението за конзервација и купување на Кулата на Хелдерлин“. Во 1984 година во текот на реновирањето внатрешноста на куќата станала послична со поделбата на собите од времето на Хелдерлин. Од август 2017 година зградата одново и темелно се реновира.
Во кулата и во куќата до неа се наоѓа музејот на Хелдерлин со постојана изложба, посебни изложби и библиотека. Музејот ќе добие сосема нова концепција до крајот на 2019 година. Со кулата управува градот Тибинген во тесна соработка со Друштвото на Хелдерлин, кое е основано во 1943 година со седиште во куќата.
Рајхенау

Рејхенау — остров кој се наоѓа во јужна Германија. Се наоѓа во Боденското езеро. Сместено е во покраината Баден-Виртемберг, поточно градот Фрајбург. Се наоѓа речиси западно од градот Констанц, помеѓу Гнадензе и Унтерзе, два дела на езерото Констанца. Со вкупна копнена површина од 4,3 км 2 и обем од 11 км, островот е долг 4,5 км и широк 1,5 км во својот најголем обем. Највисоката точка, Хочварт, се наоѓа на околу 43 м над површината на езерото и 438,7 м надморска височина.
Рајхенау е поврзан со копното со насип, завршен во 1838 година, кој е вкрстен меѓу урнатините на замокот Шопфлен и источниот крај на островот Рајхенау, 10 метри широк и 95 метри долг воден пат, по име Брукграбен. Низок мост овозможува минување на обични чамци, но не и на едрилици. 
Во 724 година, првиот манастир бил изграден на островот од епископот Пирмин, а Рајхенау брзо се развил во влијателен верски, културен и интелектуален центар. За време на раниот и високиот среден век, опатијата Рајхенау била еден од значајните манастири низ Франкската империја. Поради неговата историска важност и исклучителниот квалитет на архитектурата и уметничките дела пронајдени во трите цркви и опатијата на островот, Рајхенау беше прогласен за светско наследство на УНЕСКО во 2000 година.
1 Галерија
Населби на Берлинскиот модернизам

Населби на Берлинскиот модернизам е заеднички поим за шест станбени населби во различни делови и предградија на Берлин. Во јули 2008 година беа вклучени во списокот на светско културно наследство на УНЕСКО.
Населбите беа дизајнирани и изградени меѓу 1913 и 1934 година од класичните модернистички архитекти во стилот на Новата градба (герм. Neues Bauen). Населбите во денешните делови Бонсдорф, Бриц, Шарлотенбург-Север, Пренцлауер Берг, Рајникендорф и Вединг извршија огромно влијание за време на интензивното градење живеалишта во кризниот период по Првата светска војна. Со своите чисти и нови форми како и со општествената употребливост, овие населби станаа клучни за архитектурата и урбанистичкото планирање на 20 век.
Бруно Таут и Мартин Вагнер беа најодговорни за планирањето на населбите, но други архитекти, како што се Ханс Шарун и Валтер Гропиус исто така учествуваа во проектите. Најстариот дел од населбите на Берлинскиот модернизам е Градот на градини Фалкенберг (герм. Gartenstadt Falkenberg) дизајниран од страна на Таут. Белиот Град и големата населба Зименсштат биле завршени дури на почетокот на триесеттите години.
1 Список на станбени населби
Населба, Дел од градот и четврт, Време на изградба, Дизајнирана од, Архитекти, Слика
Град на градини Фалкенберг, Бонсдорф(Трептов-Кепеник), 1913–1916, Бруно Таут, Бруно ТаутХајнрих Тесенов
Населба Шилерпарк, Вединг(Мите), 1924–1930, Бруно Таут, Бруно ТаутМакс Таут (повторна изградба)
Голема населба Бриц, Бриц(Нојкелн), 1925–1930, Бруно Таут, Бруно Таут
Населба Карл Легиен, Пренцлауер Берг(Панков), 1928–1930, Бруно Таут, Бруно ТаутФранц Хилингер
Бел Град, Рајникендорф(Рајникендорф), 1929–1931, Ото Рудолф СалвисбергМартин Вагнер (раководство), Ото Рудолф СалвисбергБруно АрендсВилхелм Бининг
Голема населба Зименсштат, Шарлотенбург-Север, 1929–1934, Ханс ШарунМартин Вагнер (раководство), Ханс ШарунВалтер Гропиус
2 Интернет-врски
* Одредница на мрежното место на УНЕСКО
Шпајхерштат

Шпајхерштат во Хамбург, Германија е најголемата магацинска област во светот каде што зградите стојат на темелите на дрво-куп, дабови дрва, во овој конкретен случај. Таа се наоѓа во Хамбуршкото пристаниште - во рамките на квадратот Хафен Сити - и е изграден од 1883 до 1927 година.
Областа била изградена како слободна зона за пренос на стоки без плаќање на царински давачки. Од 2009 година, и областа и околината се под обновување. Како прво место во Хамбург, му беше доделен статус на Светско наследство на УНЕСКО на 5 јули 2015 година.
1 Географија
Шпајхерштат се наоѓа во Хамбуршкото пристаниште. Тој е долг и испреплетен со канали за полнење (низок германски: ''Fleets'').
2 Поврзано
* Морценхаус
3 Библиографија
*** A historical detective story.
*
Големи европски бањи

Големи европски бањи — наменски сојуз на 11 европски бањски градови кои се одликуваат со својата богата традиција и се наоѓаат на привремениот список на светско наследство на УНЕСКО.
Градовите се наоѓаат во Германија (Баден-Баден, Бад Емс, Бад Кисинген), Чешка (Франтишкови Лазне (Франценсбад), Карлови Вари, Марианске Лазне (Мариенбад), Австрија (Баден), Белгија (Спа), Франција (Виши), Италија (Монтекатини) и Обединетото Кралство (Бат).
Местата претставуваат историски лековити бањи, кои главно во 19. и раниот 20. век ги карактеризирале туризмот и лекувањето во Европа. Тие биле важни точки во развојот на глобалниот туризам. Еднакво важните приморски бањи не се вклучени во барањето за стекнување на статусот на светско културно наследство.
Шепсескаре

Шепсескаре или Шепсескара (египетски „Благородна е душата на Ра“) бил древно египетски фараон, четврт или петти владетел на Петтата династија (2494-2345 п.н.е.) за време на Старото Кралство. Шепсескаре живеел во средината на 25 век п.н.е. и веројатно бил сопственик на незавршена пирамида во Абусир, која била напуштена по неколку недели работа во најраните фази на нејзината изградба.
Според историските извори, традиционално се верувало дека Шепсескаре владеел седум години, по Нефериркаре Какаи, и бил наследен од Неферефре, што го прави четврти владетел на династијата. Тој е најнејасен владетел на оваа династија, а египтологот Мирослав Вернер тврди дека власта на Шепсескаре траела само неколку месеци, по Неферефре. Овој заклучок се заснова врз состојбата и локацијата на недовршената пирамида на Шепсескаре во Абусир, како и на многу мал број артефакти кои му се припишуваат на овој крал.
Односите на Шепсескаре со неговиот претходник и наследник не се познати со сигурност. Вернер смета дека е син на Сахуре и брат на Нефериркаре Какаи, кој кратко го презел престолот по прераната смрт на неговиот претходник и веројатно внук Неферефре. Можеби неочекувано умрел или можеби го изгубил престолот во полза на друг негов внук, идниот фараонот Ниусере Ини. Можноста дека Шепсескаре е краткотраен узурпатор надвор од кралското семејство не може да биде целосно исклучена.
1 Библиографија
::::::::::::::::::::::::::::::::::::
Елаиза

Елаиза — германски музичка група од Берлин. Групата се состои од три членови: Ела Штајнмец (пее и свири на клавир), Лаура Цимерман (свири на хармоника и виолина) и Натали Плегер (свири на контрабас). Името на бендот доаѓа од името на пејачката. Музичката група Елаиза е позната по тоа што ја претставувала Германија на евровизија во 2014 година. Овој музички натпревар се одржал во Данска и бендот го освоил осумнаесеттото место.
Шилерпарк (населба)

Населбата Шилерпарк е станбена област во англискиот кварт на берлинската област Вединг. Изграден е во 1920-тите според плановите на архитектот Бруно Таут и се смета за прв градски станбен проект надвор од доменот на приватните претприемачи во Берлин за време на Вајмарската Република. Тоа беше, исто така, една од раните кооперативни населби на Здружението за штедење и градење Берлин, на кое населбата беше изградена во 1924 година. Во моделот на синдикално-кооперативна мрежа, ГЕХАГ го презеде надзорот на изградбата, а градежните работи ги извршуваше Баухут Берлин. Населбата имаше за цел да ја редефинира изградбата на станови во однос на естетика, градежна технологија и содржина. Од 7 Јули 2008 година, населбата Шилерпарк заедно со пет други населби на берлинскиот модернизам е Светско наследство на УНЕСКО.
Унас

Унас или Венис, исто и Унис (|wnjs, хеленизирана форма Oenas или Onnos), бил фараон, деветти и последен владетел од петтата династија на Египет за време на Старото Кралство. Унас владеел од 15 до 30 години во средината на 24 век п.н.е. (околу 2345-2315 п.н.е.), наследувајќи го Џедкаре Исеси, кој можеби бил негов татко.
Малку е познато за активностите на Унас за време на неговото владеење, што било време на економски пад. Египет ги одржувал трговските односи со брегот на Левант и Нубија, а во јужниот дел на Ханаан можеби се случила и воена акција. Растот и децентрализацијата на администрацијата, заедно со намалувањето на моќта на кралот, продолжиле за време на Унас, и конечно, придонеле за падот на Старото Кралство, околу 200 години подоцна.
Унас изградил пирамида во Сакара, најмалата од кралските пирамиди завршени за време на Старото Кралство. Придружниот мртовечки комплекс со високи и ниски храмови поврзани со 750 метри долг насип, биле раскошно украсени со насликани релјефи, чиј квалитет и разноликост ја надминуваат вообичаената кралска иконографија. Понатаму, Унас бил првиот фараон кој ги напишал текстовите на ''Пирамидата'' и насликал на ѕидовите од коморите на неговата пирамида, главна иновација која била следена од неговите наследници до Првиот среден период (околу 2160-2050 година п.н.е.). Овие текстови го идентификуваат кралот со Ра и со Озирис, чиј култ бил во пораст во времето на Унас, и требало да му помогнат на кралот да стигне во задгробниот живот.
1 Библиографија
*************************************************************************
Минценбершки замок

Минценбершки замок (од 1162 година) - остатоци од ридски замок, кој се наоѓа на истоимената планина на надморска височина од 239 м, јужно од градот Минценберг во округот Ветерау во сојузната држава Хесен. Тој е еден од најважните средновековни замоци во Германија.
Бременски градски дом

Градскиот дом на Бремен е една од најважните згради на готска архитектура и везерската ренесанса во Европа. Од 1973 година е под заштита како споменик на културата. Во јули 2004 година, заедно со Роланд од Бремен, бил прогласен за светско наследство од УНЕСКО.
Зградата е седиште на Сенатот и градоначалникот на Слободниот ханзин град Бремен.
Ексерски камења

Ексерски Камења или Екстетерштајн (германски: ''Externsteine'' [ɛkstɐnʃtaɪnə]) е карактеристична каменлива, карпеста форма на песочни камења сместена во шумата Тевтобург, во близина на градот Хорн-Бад Меинберг во областа Липпе во германската држава Северна Рајна-Вестфалија . Формирањето е врвот кој се состои од неколку високи, тесни колони од карпи кои нагло се креваат од околните шумски ридови.
Во народната традиција, враќајќи се на една идеја предложена на Херман Хамелман во 1564, Ексерските камења се идентификуваат како свето место на паганските саксонци, а локацијата на Ирминсул идол, наводно, била уништена од Карло Велики ; сепак нема археолошки докази што би ја потврдиле употребата на месноста во текот на релевантниот период.
Камењата биле користени како место за пустиножителство во средниот век, и барем во средниот век биле место на христијанска капела.Останува контроверзно дали локацијата веќе била користена за христијанско обожавање во 8-ми до почетокот на 10 век.
1 Геологија
Ексерските камења се наоѓаат на североисточниот дел на Тевтобуршката шума. Тие се природно излевање на песочник во регион кој инаку во голема мера е лишен од карпи. Формирањето се протега неколку стотици метри. Таа започнува во шумата со некои карпи кои најчесто се покриени со почва. Се завршува во серија од 13 високо видливи и претежно исправени столбови. За научни цели, овие се нумерирани I-XIII од северозапад кон југоисток, со најинтересните камења IV. Најголемата е карпа I (поделена на Ia и Ib), исто така позната како ''Grottenfels'' поради неговата пештера. Следниот, II, е исто така познат како ''Turmfels'' (кула) и се крева над околината. Рок III се нарекува ''Треппенфелс'' (скали). Големиот јаз ги одделува карпите III и IV. Последното е исто така познато како ''Wackelsteinfelsen'' поради лабава болдер (сега фиксирана на место) на врвот.
2 Наводи
Статуа на Роланд во Бремен

Бременскиот Роланд, статуа на Роланд подигната во 1404 година на плоштадот пред градската општина е обележје на Бремен . Од 1973 година, статуата на Роланд е заштитен споменик и во 2004 година заедно со градскиот совет е прогласен за светско наследство на УНЕСКО.
Фигурата е висока 5,47 метри и стои на подиум висок 60 сантиметри. Одзади е потпрен со столб крунисан со готски украсен балдахин. Така, споменикот достигнува вкупна висина од 10,21 метри и со тоа е највисоката самостојна статуа на германскиот среден век.
1 Важност
Статуата го прикажува познатиот јунак од песните и еповите (Епот за Роланд) воен командант и наводен внук на Карло Велики. Значи, Роланд стои на плоштадот како претставник на кралот, ги објавува и ги гарантира пазарните права и слободи што наводно му биле доделени на градот.
Роланд се одликува со оклопот и со посебен начин на витешки живот. Подигнатиот меч на статуата е повеќе симбол на градски судија отколку на припадник на витешкиот род, бидејќи му недостасува ножница што би била прикачена на појасот. Штитот со грбот на двоглавиот орел на империјата е знак на правото на Бремен на слобода што долго му било оспорувано.
2 Историја
Претходникот на Роланд бил направен од дрво и во ноќта од 28 кон 29 мај 1366 година бил превртен и запален од војници на надбискупот Алберт. И тој како и подоцнежната статуа го носел кралскиот грб и се претпоставува дека како и другите стари статуи на Роланд бил поставен меѓу 1340 и 50 година. Во 1404 година, пред изградбата на градската општина, Советот на Бремен го поставил новиот камен Роланд.
Во Бремен се раскажува дека градот ќе остане слободен и независен сè додека Роланд стои и ги чува.
Елцшки замок

Елцшки замок — ридски замок од 12 век. Се наоѓа по долината на реката Елцбах, која ги раздвојува Мајфелд и Ајфел, јужно од катарската општина Виршем во сојузната држава Рајнска област-Пфалц, на надморска височина од 129 м. Градбата припаѓа на групата на најпознати замоци во Германија. Како и дворецот Биресхајм и замокот Лисинген, тој е едно од оние утврдувања во Ајфел коешто никогаш не било освоено.
Пасау

Пасау — град во Долна Баварија, Германија, исто така познат како Dreiflüssestadt ("Град на три реки"), бидејќи во него во Дунав се влеваат реките Инн од југ и Илз од север.
Населението на Пасау е 50.000 жители, од кои околу 12.000 се студенти на Универзитетот во Пасау, познат во Германија по институтите за економија, право, теологија, компјутерски науки и културни студии.
1 Историја
Во 2 век п.н.е., многумина од племето Бои биле потиснати на иселување на север преку Алпите од северна Италија од страна на Римјаните. Тие воспоставиле нов град наречен Boiodurum од страна на Римјаните (од Gaulish ''Boioduron'' ), сега во областа Инштат во Пасау.
Пасау бил античка римска колонија на античкиот Норикум наречен Батавис, латински за "за ''Батави'' ". Батави биле древно германско племе, честопати спомнато од класични автори, и редовно се поврзувале со суебските мародери, Херули .
Во Договорот од Пасау (1552), надвојводата Фердинанд I, кој го претставува царот Карло V, го обезбедил договорот на протестантските кнезови да го поставуваат религиозното прашање на собрание . Ова довело до Мирот од Аугсбург во 1555 година.
За време на ренесансата и почетокот на модерниот период, Пасау бил еден од најплодните центри за производство на мечеви и оружје во Германија (по Золинген). Ковачите од Пасау на сечилата на своите ножеви го втиснувале жигот со волкот на Пасау, обично прилично поедноставен приказ на волкот на грбот на градот. Суверните воини верувале дека волкот на Пасау му дал невиност на носачот на ножот, и затоа мечевите на Пасау се здобиле со голема почит и ценење. Според ''de'' , освен волкот, биле додавани некои кабалистички знаци и натписи. Како резултат на тоа, целата практика на поставување на магичен шарм на мечевите за заштита на носителите станала позната како "Пасауска уметност". Другите градови, вклучувајќи ги и оние на Золинген, ја препознале пазарната вредност на волкот на Пасау и го прифатиле за себе. До 17 век, Золинген произведувал повеќе сечила со волк од Пауза.
Во 1662 година, уништувачки пожар го проголтал поголемиот дел од градот. Пасау бил повторно изграден во барокен стил.
Пасау бил секуларизиран и поделен помеѓу Баварија и Електорат на Салцбург во 1803 година. Делот што припаѓал на Салцбург станал дел од Баварија во 1805 година.
Од 1892 до 1894 година Адолф Хитлер и неговото семејство живееле во Пасау. Градските архиви споменуваат посети на Хитлер во Пасау во четири различни прилики при држење на говори во 1920-тите. Покрај тоа, Хајнрих Химлер поминал извесно време во Пасау.
Во текот на Втората светска војна, градот, исто така, сместувал и три под-кампови на озогласениот концентрационен логор Маутхаузен-Гусен : Пасау I (Oberilzmühle), Пасау II (Валдерверке Пасау-Илштат) и Пасау III (Јанделсбраун).
Тобијасхамер

Тобисхамер е голема фабрика за чекани на воден погон, која се наоѓа во Ордруф во германската држава Тирингија . Мелницата, која датира од 1482 година, е индустриски споменик и музеј од 1983 година.
1 Историја
Првата фабрика за чекан била веројатно изградена во 1482 година на реката Охра . Во 1592 година, мелницата била купена од Тобиас Албрехт, по што била именувана по него. Делата првично имале три огромни железни чекани кои биле покренати од движењето на водното тркало .
Мелницата произведувала производи и алати од железо, како коси, српови, плугови, копја и мечеви . Подоцна, исто така, во неа се вршела обработка на бакар ; мијалници, ватави, котелски буриња, опрема за готвење, садови, конзерви и садови. Барабаните на котел, кои биле произведени во доцниот 20 век, биле направени од едно парче бакар, фалсификувани под навалитениот чекан и сè уште поставуваа стандард денес во однос на нивниот звук.
Тобиасхамер била во сопственост на семејството Албрехт до 1816 година, кога ја продале. Потоа нејзините сопственици се менувале доста почесто. Од средината на 19 век мелницата била значително зголемена. Изградена е валавница и втора чеканска мелница. Канцеларијата ( ''Конторхаус'' ), изградена во 1882 година, сега работи како ресторан, ''Хамерсченке'' .
Во 1972 година старата руинирана чеканка беше купена од приватни сопственици од страна Железарницата Олдруф. Во 1983 година Тобиасхамер била отворен за јавноста како показна мелница.
2 Музеј, технологија и уметност
Музејот има пет работни чекани, валавница, печатница и мелење работилница, како и печки . Мелницата е уште управувана од четири водни тркала .
3 Наводи
Лоршки манастир

Лоршкиот манастир е поранешeн императорски манастир во Лорш, Германија, околу 10 километри источно од Вормс. Бил еден од најреномираните манастири на каролинската империја. Дури и во својата руинирана состојба, неговите остатоци се меѓу најзначајните предроманско - каролински градби во Германија. Неговата хроника, внесена во ''Кодексот'' на ''Лоршер'' составен во 1170-тите (сега се наоѓа во државната архива во Вирцбург ), е основен документ за ''раномесечната'' историја на Германија. Друг познат документ од монашката библиотека е Codex Aureus од Лорш. Во 1991 година руинираната опатија била наведена како светско културно наследство на УНЕСКО.
Фабрика Фагус

Фабриката Фагус (германски: ''Fagus Fabrik'' или ''Fagus Werk)'' е последна фабрика за чевли во Алфелд на Лајне, Долна Саксонија, Германија, и важен пример на почетокот на модерната архитектура. Овластено од сопственикот Карл Беншајт, кој сакал радикална структура за да ја изрази паузата на компанијата од минатото, фабриката била дизајнирана од Валтер Гропиус и Адолг Мејер. Изградена е помеѓу 1911 и 1913 година, со додатоци и ентериери завршени во 1925 година.
1 Галерија
Историски стари градови Штралзунд и Висмар

Историски стари градови Штралзунд и Висмар — име на културно наследство во Германија, кое што било додадено на списокот на светско наследство на УНЕСКО на 27 јуни 2002 година.
Наведеното подрачје ги опфаќа ханзините градови Штралзунд и Висмар во сојузната покраина Мекленбург-Западна Померанија, кои го зачувуваат ханзиното наследство во неговата првобитност.
Гелцшталски мост

Гелцшталски мост
Употреба:, Железнички сообраќај
Местоположба:, Округ Фогтланд,
Конструкција:, Лачен мост
Целосна должина:, 574 метри
Ширина:, 7,93–23 метри
Број на отвори:, 29 (во најгорниот дел)
Висина:, 78 метри
Почеток на градбата:, 31 мај 1846
Отворање:, 15 јули 1851
Архитект:, Јохан Андреас Шуберт
f1 Гелцшталскиот мост во округот Фогтланд во Саксонија е најголемиот камен мост направен од тули во светот. Вијадуктот со вкупно 98 лакови се смета за обележје на Фогтланд.
Еден од најголемите предизвици за време на изградбата на железничката линија Лајпциг-Хоф, која се протега како Лајпциг преку Плауен и Хоф до Нирнберг било премостувањето на Гелцшката долина. Бидејќи саксонско-баварските железници располагале со малку пари, објавиле вест во сите големи германски весници дека оној што ќе изнајде евтин начин да го реши проблемот ќе добие награда од 1000 талири. Од 81 пристигнат предлог, никој не можел со статички пресметки да покаже дека нивното решение би можело да се справи со товарот на планираниот железнички сообраќај. Паричната награда затоа била поделена на четири предлози, но никој од нив не бил реализиран.
Шефот на комисијата што ги испитувала предлозите, професор Јохан Андреас Шуберт, потоа го искористил своето искуство со статички пресметки, особено во изградбата вијадуктот во Лојбниц во летото 1845 за да најде сопствено решение, притоа користејќи и замисли од испратените предлози. Поради ова, мостот станал првиот статички пресметан мост во светот. За изградбата како главен материјал била избрана тулата, што бил многу необичен избор за тоа време, но била брзо и евтино достапна во регионот.
Поставувањето на камен-темелникот се одржало на 31 мај 1846 година.
По завршувањето и пуштањето во употреба на 15 јули 1851 мостот станал највисокиот железнички мост во светот.
Швецинген (замок)

Замокот Швецинген - замок во Швецинген што во главно служел како летна резиденција на принцовите Карл Филип и Карл Теодор. Најпозната е градината на замокот уредена во 18 век. Секоја година во замокот се одржуваат ''Швецингшките игри'', а ''Фестивалот на светлината'' се одржува на секои две години.
1 Историја
Замокот во Швецинген првпат бил документиран во 1350 како тврдина. Тогаш бил средновековен замок со ров полн вода околу него. Во 1427 станал сопственост на принцот Лудвиг III. Во наредниот период бил одново изграден неколкупати, служел како замок за лов и бил уништен кон крајот на Триесетгодишната војна. Принцот Карл Лудвиг дал одново да се изгради замокот за неговата љубовница Луиза фон Дегенфелд. За време на посетата во август 1656 година, тој им наредил на жителите на Швецинген да ги отстранат сите рушевини, при што им било дозволено да ги задржат собраните остатоци како што се камења, дрво и „старо железо“ за сопствена употреба. Својата денешна форма замокот ја добил по наредба на принцот Јохан Вилхелм, кој владеел во Диселдорф. Под водство на грофот Матео Алберти, кој го изградил и замокот Бензберг, замокот бил одново изграден од мајсторот ѕидар Јохан Адам Бројниг и проширен со две крила. Градбата била доградена и проширена во неколку фази почнувајќи од 1697 година. Во 1752 година била планирана градина, а истата година бил отворен и театарот за замокот. Иако замокот едвај се користел откако резиденцијата на принцот Карл Теодор била преместена од Манхајм во Минхен во 1778 година, работата на градината продолжила во наредните години.
2 Светско културно наследство
Во септември 1999 година, Германија го регистрира Швецинген како потенцијално светско културно наследство на УНЕСКО.
2.0.1 Птици што испуштаат вода
Посебна атракција е фонтаната со птици што испуштаат вода направени од лим железо. Меѓу другото, има утка со раширени крилја во напад што држи фазан.
2.0.2 Оранжерија
Во 16 век, збирките на портокали и други цитрусни дрвја станале модерни на европските дворови. Ги оставале да презимат во згради што можеле да се монтираат и демонтираат во близина на растенијата.
3 Познати посетители на замокот Швецинген
Волтер првпат дошол во Швецинген во 1753 и останал 14 дена на гости кај принцот со кого биле пријатели. Во летото 1758 година Волтер се вратил во Швецинген за краток престој. Волфганг Амадеус Моцарт учествувал заедно со татка си и сестра си на дворски концерт на 18 јули 1763 со. Композиторот Кристоф Вилибалд Глук бил гостин во 1774. Фридрих Шилер нашол во Швецинген идеи за првиот чин на Дон Карлос. Глумецот Август Вилхелм Ифланд во писмо од 26 ноември 1779 година, опишал лов во Швецинген што чинел 50.000 гулдени.
Наумбуршка катедрала

Наумбуршка катедрала
32x32пкс UNESCO-Welterbe-Emblem Светско културно наследство на УНЕСКО
Катедрала Наумбург
Држава:, 20x20пкс Deutschland Германија
Вид:, Културно наследство
Површина:, 1,82 хектари
Референтен број:
Регион под заштита на УНЕСКО:, Европа и Северна Америка
Историја на внесувањето во листата
Внесување во листата:, 2018 (седница 42)
Денешната евангелистичка катедрала Наумбург, Св. Петар и Павле во Наумбург (Заале) е поранешната катедрала на епархијата Наумбург и во главо потекнува од првата половина на 13 век. Таа е една од најзначајните згради на доцниот романтизам во Саксонија-Анхалт, е станица на патот на романиката и од 2018 година е дел од Светското културно наследство на УНЕСКО.
По реформацијата во 1542 година со Николас од Амсдорф за првпат бил поставен протестантски бискуп. По смртта на последниот бискуп Јулиј фон Пфлуг во 1564 година, епархијата била распуштена и црквата ја изгубила својата функција како епископско седиште.
1 Замокот Наумбург
Во периодот околу 1000 Екехард I († 1002), гроф од Мајсен и веројатно најмоќниот човек на источната граница на Германското Царство, го изградил своето ново седиште на височинка од околу 25 метри на десниот брег на Зале. Погодната местоположба на крстосницата на неколку трговски патишта веројатно била главна за изборот на ова место.
Неговите синови Херман и Еккехард II, кратко потоа во западниот дел пред замокот основале црква посветена на Св. Марија, која се споменува во Мерзебуршката хроника од 1021 година во епископската. Во 1028 година кралот Конрад II ја преселил епископската црква од Цајц во Наумбург на инсистирање на браќата. Преносот го одобрил папата Јован XIX во декември 1028. Како причина се наведува небезбедноста на Цајц.
2 Историја на црквата
Набргу по одобрувањето на преносот на епископијата од Цајц во Наумбург, најверојатно во пролетта 1029, започнала градбата на првата ранороманска катедрала во Наумбург.
За време на ископувањата биле пронајдени темелите на првата катедрала под сегашната катедрала. Првата Наумбуршка катедрала била трикорабна базилика во облик на крст, помала од сегашната катедрала.
Под бискупот Енгелхард (1207-1242) во 1210 година започнала градбата на доцна романескна црква. Конечното посветување на катедралата според извор од 18 век се случило на 29 јуни 1242.
Куриозитет се два мајмуна претставени како играат шах на еден столб.
3 Денес
Катедралата Наумбург останува протестантска парохиска црква.
Таа е дел од туристичката рута Романски пат. Од 1999 година, „Катедралата Наумбург и пејзажот на реките Зале и Унштрут - важен посед во раниот среден век“ се вклучени во списокот на кандидати за места на светското наследство на УНЕСКО во Германија.
Во 2017 година, номинацијата на „Катедралата Наумбург и средновековниот културен пејзаж на реките Зале и Унштрут“ како место на светското наследство ќе биде дискутирана на 41-от состанок на Комитетот за светско наследство во Краков, Полска (од 2 до 12 јули 2017 година).
На 1 јули 2018 година, катедралата Наумбург била наведена како место на светското наследство на УНЕСКО. Германските службеници биле рамнодушни во врска со одлуката за исклучување на околниот пејзаж.
Улмска тврдина

Улмска тврдина — тврдина во Улм, која заедно со Ландау, Луксембург, Мајнц и Раштат е една од петте сојузни тврдини во Германија и една од најголемите во Европа. Овие тврдини биле финансирани од страна на Германскиот Сојуз и биле изградени или обновени во текот на 19 век. Улмската тврдина била градена во периодот од 1842 до 1859 година и со многуаголно утврдување од околу 9 км била најголема тврдина во 19 век.
Планински парк Вилхелмсху

Планински парк Вилхелмсху е пејзажен парк во Касел, Германија. Областа на паркот е 2,4 км<sup>2</sup>, што го прави најголемиот европски ридски парк, а втор по големина парк на падините на ридот во светот. Изградбата на овој парк, или започнала во 1689 година и траела околу 150 години. Паркот е отворен за јавноста денес. Од 2013 година, тој е Светско наследство на УНЕСКО.
1 Галерија
Рајнска Клисура

Рајската клисура е популарно име за долината на Горна Средна Рајна, делница на течението на Рајна во должина од 65 км помеѓу Кобленц и Бинген во Германија . Таа била додадена на листата на УНЕСКО на местата за светско наследство во јуни 2002 година заради уникатна комбинација од геолошки, историски, културни и индустриски причини.
Камењата во регионот се настанати во девонскиот период и се познати како рајнски фации. Ова е фосилна подлога на седиментни камени видови кои се состојат главно од чеша . Карпите подлегнаа на значително преклопување за време на Carboniferous период. Клисурата била издлабена за време на многу поновата нагорна линија за да ја напушти реката која се наоѓала на стрмните ѕидови висока 200 метри, најпознатата одлика била Лорели .
Клисурата поседува сопствена микроклима и делува како коридор за видовите што не се пронајдени на други места во регионот. Нејзините падини долго време се претворени во тераси за земјоделството, особено лозарството кое има добри услови на падините на југ. Повеќето од лозовите насади припаѓаат на винскиот регион на Средна Рајна, но најјужните делови на клисурата Рајна се наоѓаат во Раинау и Нахе.
Реката бил важен трговски пат во Средна Европа од праисторијата и низа мали населби се создале по должината на бреговите. Ограничени по големина, многу од овие стари градови задржуваат историски чувства се дп денес. Со зголемување на богатството, се појавиле многу замоци, а долината станала основен регион на Светото Римско Царство. Таа била во центарот на Триесетгодишната војна, која оставила многу од замоците во рушевини, што денес претставува особена туристичка атракција за денешните крстосувачки бродови кои пловат по реката. Едно време формирајќи граница на Франција, во 19 век, долината станала дел од Прусија, а нејзиниот пејзаж стана најистакната слика на Германија .
Овој дел од Рајна е длабоко присутен во фолклор, како што е легендарниот замок на Рајна како место на одвивање на дејствието на операта Геттердамбург . Годишните фестивали Рајна во пламен вклучуваат спектакуларни прикази за огномет во Санкт-Гоар во септември и Кобленц во август, најдобар поглед од еден од конвојот бродови.
1 Градови и градови по должината на клисурата
* Кобленц (запад + исток)
* Лајнштајн (исток)
* Ренс (запад)
* Брабух (исток)
* Боппард (запад)
* Св. Гоарсхаузен (исток) и речиси директно спротивното
* Сант Гоар (западно) од карпата Лорели (исток)
* Обервезел (запад)
* Кауб (исток)
* Бахарах (запад)
* Лор (исток)
* Асмансхаузен (исток)
* Бинген (запад)
* Радесхајм (исток)
Ѓело Јусиќ

Ѓевалхудин Јусиќ (хрватски: ''Đevalhudin Jusić''), познат како Ѓело Јусиќ (хрватски: ''Đelo Jusić'', 26 јануари 1939, Дубровник - 31 мај 2019) бил хрватски композитор, аранжер, диригент и гитарист.
1 Животопис
Ѓело Јусиќ е роден во Дубровник. Неговата ќерка, Дубравка Јусиќ, исто така е поп-музичарка. Јусиќ починал на 31 мај 2019 година.
2 Музичка кариера
Јусиќ почнал да се занимава со музика во 1960-тите, како основач на групата Дубровачки трубадури (''Dubrovački trubaduri''). Музичката инспирација ја црпел од родниот град и дал значаен придонес кон подемот на средоземната струја во хрватската популарна музика. Во 2007 година ја добил наградата „Порин“ (''Porin'') за животно дело.
Староперсиски јазик

Староперсискиот е старата развојна форма на персискиот јазик. Овој јазик е еден од двата директно документирани староирански јазиици, другиот е авестанскиот. Староперсискиот се појавува претежно на древни натписи, табли и печати од Ахеменидското (Персиско) царство (600 п.н.е. до 300 п.н.е.). Јазикот се наоѓа на натписи во современите Иран, Романија, Ерменија, Бахреин, Ирак, Турција и Египет,
1 Фонологија
Според староперсиското писмо, јазикот го имал следниот гласовен систем:
Самогласки
*Долги:
*Кратки:
Согласки
, уснени, забно-алвеоларни, тврдонепчени, меконепчени, грлени
носни
експлозивни
фрикативни
африкативни
шушкави
трперливи
апроксимантни
Мајка Јоана од Ангелите (филм)

Мајка Јоана од Ангелите (полски: ''Matka Joanna od Aniolów'') - полски филм од 1961 година, во режија на Јежи Кавалерович (Jerzy Kawalerowicz). Главните улоги ги толкуваат: Луцина Виницка (Lucyna Winnicka), Мјечислав Војт (Mieczyslaw Voit), Ана Цјепјелевска (Anna Ciepielewska), Марија Хвалибог (Maria Chwalibóg), Станислав Јашукјевич (Stanislaw Jasiukiewicz), Зигмунт Зинтел (Zygmunt Zintel), Зигмунт Малавски (Zygmunt Malawski) и други. На Канскиот филмски фестивал во 1961 година, Кавалерович ја добил специјалната награда на жирито, а бил номиниран и за „Златната палма“.
1 Синопсис
Дејството на филмот се одвива во Полска, во 17 век. Во еден манастир, калуѓерките се однесуваат неморално, зашто во нив е влезен Сатаната. Црквата го испраќа калуѓерот Јозеф Сурин (го игра Војт) за да го истера Сатаната од калуѓерките. Тој се среќава со старешината на манастирот, Мајка Јоана (ја игра Виницка), која уште при првата средба се однесува непристојно. Исто така, со своите гревови особено се истакнува и сестрата Маргарета (ја игра Цјепјелевска), која постојано ја посетува блиската меана, каде пее раскалашени песни, пие алкохол и флертува со еден благородник (го игра Јасјукјевич). Калуѓерот Сурин ги употребува сите методи (молитви, пост, покора, егзорцизам), но не може да ги спаси калуѓерките, иако Мајка Јоана го моли да ја ослободи од демоните и да ја направи светица. Уште повеќе, со текот на времето, отецот Сурин станува душевно и физички послаб и чувствува дека потпаѓа под силата на Сатаната. Најпосле, еден ден, во меаната доаѓа благородникот, кој ноќта ја поминува со сестрата Маргарета, а потоа ја напушта. Тогаш, отецот Сурин ја зема секирата и убива двајца слуги.
Свети Михаил имал петел

Свети Михаил имал петел (италијански: ''San Michele aveva un gallo'') - италијански филм од 1971 година, во режија на браќата Паоло Тавијани и Виторио Тавијани, кои се автори и на сценариото. Филмот е заснован на расказот на Лав Толстој, „Божественото и човечкото“. Главните улоги ги толкуваат: Џулио Броги (Giulio Brogi), Даниеле Дублино (Daniele Dublino) и Ренато Кестје (Renato Cestie).
1 Синопсис
Дејството на филмот се одвива кон крајот на 19 век. Џулио Манери (го игра Броги) е наивен идеалист од граѓанско семејство, кој себеси се смета за анархист. Тој собира група луѓе со кои се обидува да крене бунт во едно село. Намерата на Џулио е политички да ги освести селаните, но тие не му обрнуваат внимание. Притоа, неколку луѓе се убиени, а тој е осуден на смртна казна, но пред извршувањето на казната, таа му е заменета со робија во траење од дваесет години. Во ќелијата, Џулио е сам, а за да не полуди, тој зборува сам со себе и со замислениет соговорници. Одвреме-навреме, тој ја кажува песната „Свети Михаил имал петел“ на која се сеќава од детството. По десет години, тој е преместен во друг затвор, каде се среќава со други револуционери.
Студена војна (филм од 2018)

Студена војна (полски: ''Zimna wojna'') - полски филм од 2018 година, во режија на Павел Павликовски (Pawel Pawlikowski), кој е соавтор и на сценариото. Главните улоги ги толкуваат: Јоана Кулиг, Томаш Кот и Борис Шиц. Во 2018 година, филмот бил номиниран за „Златната палма“, а Павликовски ја освоил наградата за најдобар режисер на Канскиот филмски фестивал. Истата година, на Европските филмски награди, филмот освоил четири награди, вклучувајќи ја и онаа за најдобар филм. Следната година, филмот бил номиниран за „Оскар“ во три категории и за „БАФТА“ во четири категории. Вкупно, филмот освоил 34 награди, а имал уште 102 номинации.
1 Синопсис
Дејството на филмот се одвива во Полска, по Втората светска војна. Виктор (го игра Кот) е музичар и композитор кој е во потрага по пејачи и танчери кои го познаваат народното творештво. Тој собира група момци и девојки и формира ансамбл, кој постепено станува популарен и почнува да настапува и во странство. Уште при аудицијата, Виктор ја забележува пејачката Зула (ја игра Кулиг) и меѓу нив се раѓа голема љубов. За време на гостувањето во Берлин, Виктор пребегува во секторот што го контролираат западните сили, но Зула не му се придружува. Потоа, тој живее и работи во Париз, каде по неколку години има кратка средба со Зула. Повторно минуваат неколку години и Зула пристигнува во Париз, каде останува да живее со Виктор. Тој се обидува да направи музичка кариера, па дури успева да сними еден албум со Зула, но таа не е задоволна со таквиот начин на живот и се враќа во Полска. Воден од големата љубов кон неа, Виктор тајно се враќа во Полска, каде веднаш е затворен. Сепак, Зула му помага да излезе од затворот. По еден концерт, таа и Виктор одат во една разурната црква, каде самите си прават венчавка и испиваат повеќе апчиња со цел засекогаш да останат заедно.
Џедкаре Шемаи

Џедкаре Шемаи можеби бил древен египетски фараон за време на осмата династија од Првиот преоден период. Неговото име е потврдено само со кралскиот список од Абидос, и ниту еден запис од тоа време или градба со неговото име не се пронајдени.
Иванов Камен

Иванов Камен — врв на планината Караџица на планинскиот масив Мокра во централниот дел на Македонија. Неговата надморска височина изнесува 2.108 метри. Се наоѓа на западната падина на планината Караџица, на самиот нејзин јужен крај. Врвот Иванов Камен издигнува високо и стрмно над Порече над раздробениот дол на Белица на запад, близу до вториот највисок врв е Попово Брдо (2380 м.) на исток, на север од него е највисокиот истоимен врв Караџица (2472 м.), додека на југ и југоисток се месноста Попов Гроб и карстното Солунско Поле. Иванов Камен се наоѓа на западната страна на планинското било и е одвоен односно поврзан со главниот срт на протегање кон исток. Од самиот врв се отвора прекрасна глетка кон цело Порече на запад и долот на Белица исполнет со борова зимзелена шума, стрмни карпи, Боро Поле кон север и протегањето на Мокра и Даутица со врвовите Перчулица и Бел Камен кон југ. До врвот нема обележани планинарски патеки, но има разгазена патека од добиток (овци и диви кози) која оди од Солунско Поле.
1 Галерија
Ноќта на свети Лоренцо (филм)

„Ноќта на свети Лоренцо“ (италијански: ''La notte di San Lorenzo'') - италијански филм од 1981 година, во режија на браќата Паоло Тавијани и Виторио Тавијани, кои се автори и на сценариото. Филмот е заснован на сеќавањата од детството на режисерите и врз раскажувањата на селаните за вистинските настани од Втората светска војна. Главните улоги ги толкуваат: Омеро Антонути (Omero Antonutti), Маргарита Лозано (Margarita Lozano), Масимо Бонети (Massimo Bonetti), Норма Мартели (Norma Martelli), Енрика Марија Модуњо (Enrica Maria Modugno) и Клаудио Бигаљи (Claudio Bigagli).
1 Синопсис
На 10 август, во ноќта на св. Лоренцо, паѓаат ѕвезди кои на луѓето им ги исполнуваат желбите. Една жена го заспива своето дете и му раскажува за своето доживување за време на последните денови на Втората светска војна, кога германската војска ја напушта Италија. Тогаш, во селото Сан Мартини, жителите се затвораат во локалниот средновековен дворец, зашто нивните куќи се обележани дека се минирани. Тие се гладни и исплашени, чекајќи ги ослободителите. Тогаш, свештеникот им ја пренесува наредбата дека сите жители мора да се соберат во црквата, зашто Германците ќе им ги уништат куќите. Жителите се поделени во две групи: едните одат во селото, а другите бегаат во текот на ноќта обидувајќи се да стапат во контакт со американската армија. По некое време, тие пристигаат во близината на едно село каде топло ги прифаќаат. Меѓутоа, за време на жетвата, тука доаѓаат фашистите и започнува вооружена пресметка меѓу селаните и фашистите во која има голем број жртви на двете страни. Утредента, селаните дознаваат дека во нивното место поминала американската армија и среќно се враќаат дома.
Џедкаре Исеси

Џедкаре Исеси (познат на грчки јазик како Танхерес) бил осмиот и претпоследен фараон на Петтата египетска династија од крајот на 25 век п.н.е. до средината на 24 век п.н.е., за време на Старото Кралство. Џедкаре го наследил Менкаухор Каиу и бил заменет од Унас. Неговите односи со двата од овие фараони остануваат непознати, иако често се претпоставува дека Унас бил син на Џедкаре, благодарение на непреченото предавање на власта меѓу нив.
Џедкаре веројатно владеел повеќе од 40 години, што навестувало нов период во историјата на Старото Кралство. Спротивно на дотогашната традиција која постоела уште од времето на Усеркаф, Џедкаре не изградил храм за богот на сонцето Ра, што веројатно било поради подемот на Озирис во египетскиот пантеон. Уште поважно, Џедкаре извршил сеопфатни реформи на египетската државна администрација. Тој, исто така, ги реорганизирал погребните култови на неговите предци погребани во некрополата Абусир и го реформирал свештенството.
Џедкаре испраќал експедиции на Синај за да набави бакар и тиркиз, во Нубија за злато и диорит и во легендарната земја Пунт за темјан. Зборот „Нуб“, што значи злато, за првпат бил запишан наместо Нубија, за време на владеењето на Џедкаре. За време на неговото владеење, Египет, исто така, ги продолжил трговските односи со брегот на Левант и извршил рации во Ханаан. Една од најраните претстави на битка или опсада била пронајдена во гробот на Џедкаре.
Џедкаре бил погребан во пирамида во Сакара по име Нефер Џедкаре („Џедкаре е совршен“), која сега е руинирана поради кражбата на камен од надворешниот ѕид за време на антиката. Во погребната комора сè уште била мумијата на Џедкаре, кога била ископана во 1940-ти години. Испитувањата на мумијата откриле дека тој починал на свои педесетти години. По неговата смрт, Џедкаре бил предмет на култ кој траел најмалку до крајот на Старото Кралство. Тој бил особено обожуван за време на средината од Шестата династија, чии фараони принесувале богати жртви на неговиот култ. Археолошките докази сугерираат продолжување на постоењето на овој погребен култ низ многу подоцнежното Ново Кралство (околу 1550-1077 п.н.е.). Џедкаре, исто така, бил запаметен од старите Египќани како фараонот на везирот Птахотеп, наводниот автор на ''Максимите на Птахотеп'', едно од најраните дела на филозофската мудрост.
1 Библиографија
:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::
SMALL

SMALL, Small Machine Algol како јазик, е програмски јазик развиен од д-р Невил Браунли од Универзитетот Окленд .
1 Историја
Целта на јазикот била да им се овозможи на луѓето да пишуваат код сличен на ALGOL - кој се одвивал на мала машина. Исто така, се вклучува и стринг, типот за полесна манипулација со текстот.
SMALL се користел опширно од 1980 до 1985 година на Универзитетот во Окланд, како програмска настава, како и за некои внатрешни проекти. Првично била напишана да работи на главната рамка на Burroughs Corporation B6700 во Фортран IV, потоа повторно напишана во SMALL и пренесена на DEC PDP-10 архитектура (на оперативниот систем TOPS-10 ) и IBM S360 архитектура (на оперативниот систем VM / CMS ) .
Околу 1985 година, SMALL имал некои објектно-ориентирани одлики додадени за да се справи со структури (кои биле исчезнати од почетокот на јазикот), и да се формализираат операции за манипулација со податотеки.
2 Поврзано
*ALGOL
*Луа (програмски јазик)
*Верверица (програмски јазик)
3 Наводи
*
Енеј (син на Портаон)

Енеј (|Οἰνεύς) – калидонски крал, син и наследник на кралот Портаон.
1 Митологија
Во митовите Енеј најмногу се спомнува заради своите потомци, а и заради еден свој пропуст. Тој се женел двапати и со двете жени имал деца. Со Алтеја, првата жена, го имал синот Мелеагар, кој бил водач на ловот на калидонскиот вепар и ќерката Дејанира, втората жена на Херакле, најголемиот јунак на античките митови. Со втората жена, Перибоја го имал синот Тидеј, еден од водачите на несреќниот поход „''седуммина против Теба''“.
Енеј при принесувањето жртви на боговите, како благодарност за успешната жетва, ја заборавил божицата Артемида. Увредена Артемида во Калидон пратила џиновски вепар кој уништувал сè пред себе и бил толку опасен и силен што морале да се здружат најдобрите ловци од цела Грција за да го убијат. Таа случка е позната како „''поход на калидонскиот вепар''“.
Хела (грчка митологија)

Хела (|Έλλη, Helle) — ќерка на орхоменскиот крал Атамант и божицата на облаците Нефела.
1 Митологија
Хела, со својот брат Фрикс, поминала мачно детство бидејќи нивниот татко ја напуштил нивната мајка Нефела и ја довел Ина, ќерката на тебанскиот крал Кадмо, која ги мразела од самиот почеток.
Ина, со своите сплетки успеала да го наговори Атамант да им го жртвува својот син Фрикс на боговите. Кога Атамант го водел својот син кон жртвеникот, Нефела испратила голем овен со златно руно кој ги зел Фрикс и Хела на својот грб и полетал со нив кон исток. На патот, за време на летот, кога се нашле над морскиот теснец кој ги одвојува Европа и Азија, Хела не успеала да се додржи на овенот и паднала во морето.
Фрикс не успеал да ја спаси својата сестра, но во нејзино сеќавање, го нарекол морето во кое паднала Хелинско Море - Хелеспонт. Цел среден век тоа море се нарекувало со името на Хела, а денес тоа се Дарданелите.