Генерација ’27

Генерација ’27 (|Generación del 27) — влијателна група поети што се појави во шпански книжевни кружоци помеѓу 1923 и 1927 година, во суштина од заедничка желба да се доживеат и да се работат со авангардни форми на уметност и поезија.Нивниот прв формален состанок се одржа во Севиља во 1927 година за да се одбележи 300-годишнината од смртта на барокниот поет Луис де Гонгора. Писатели и интелектуалци оддадоа почит на ''Атенео де Севиља'', кој ретроспективно стана основачки чин на движењето.
1 Терминологија
Генерацијата ’27 е исто така наречена, со помал успех, „Генерација на диктатурата“, „Генерација на Републиката“, „Генерација Гилен-Лорка“ (Гилен е нејзин најстар автор, а Лорка најмлад), „Генерација од 1925 година“ (просечен датум на објавување на првата книга од секој автор), „Генерација на авангарди“, „Генерација на пријателство“ итн. Според Петерсен, „генерација група“ или „соѕвездие“ се подобри термини кои не се толку историски ограничени како „генерација“.
2 Естетски стил
Генерацијата ’27 не може уредно да се категоризира стилски поради широкиот спектар на жанрови и стилови што ги негуваат нејзините членови. Некои членови, како што е Хорхе Гилен, пишуваа во стил кој е лабаво наречен радосен и славен и го славеа моментот, други, како што е Рафаел Алберти, поминаа низ поетска еволуција што го одведе од младешка поезија со повеќе романтична карактеристика до подоцнежни политички ангажирани стихови.
Групата се обиде да го премости јазот помеѓу шпанската популарна култура и фолклор, класичната книжевна традиција и европската авангарда. Еволуираше од чиста поезија, која ставаше акцент на музиката во поезијата, во стилот на Бодлер, до футуризам, кубизам, ултраист и креационизам, за да биде под влијание на надреализмот и конечно да се распрсне во внатрешноста и надворешноста егзил по Граѓанската војна и Втората светска војна, кои понекогаш историчарите ги собираат под терминот „Европска граѓанска војна“. Генерацијата ’27 често користеше визионерски слики, слободни стихови и таканаречената нечиста поезија, поддржана од Пабло Неруда.
3 Членови
Во рестриктивна смисла, Генерацијата ’27 се однесува на десет автори: Хорхе Гилен, Педро Салинас, Рафаел Алберти, Федерико Гарсија Лорка, Дамасо Алонсо, Жерардо Диего, Виру Диего, Алеисандре, Мануел Алтолагире и Емилио Прадос. Сепак, многу други беа во нивната орбита, некои постари автори како што се Фернандо Виљалон, Хозе Морено Вила или Леон Фелипе и други помлади автори како Мигел Хернандез. Други беа заборавени од критичарите, како што се Хуан Лареа, Пепе Аламеда, Маурицио Бакарис, Хуан Хозе Доменчина, Хозе Марија Хинојоса Маријаоса| Бергамин или Хуан Гил-Алберт. Исто така, постои и „Другата генерација од ’27“, термин измислен од Хозе Лопез Рубио, формирана од него самиот и хумористичните ученици на Рамон Гомез де ла Серна, вклучувајќи ги: Енрике Жардиел Понсела, Едгар Невил, Мигел Михура и Антонио де Лара, „Тоно“, писатели кои ќе се интегрираат по Граѓанската војна (1936–1939) во уредничкиот одбор на „Ла Кодорниз“.
Понатаму, Генерацијата ’27, како што јасно се гледа во книжевниот печат од тој период, не била исклучиво ограничена само на поети, вклучувајќи уметници како Луис Буњуел, карикатуристот К-Хито, сликарите на надреализмот Салвадор Дали и Оскар Домингез, сликарот и скулптор Маруха Маљо, како и Бенџамин Паленсија, Грегорио Прието, Мануел Анхелес Ортиз и Габриел Гарсија Марото, торера Игнасио Санчез Мехијас и Хесус Бал и Геј, музиколози и композитори кои припаѓале на Групата на осум, вклучувајќи ги Бал и Геј, Ернесто Халфтер и неговиот брат [[Родолфо] Халфтер, Хуан Хозе Мантекон, Хулијан Баутиста, Фернандо Ремача, Роза Гарсија Аскот, Салвадор Бакарис и Густаво Питалуга. Имаше и каталонска група која се претстави во 1931 година под името ''Група на независни каталонски уметници'', вклучувајќи ги Роберто Герхард, Балтасар Сампер, Мануел Бланкафорт, Рикард Ламоте де Грињон, Едуардо Толдра и Фередерико.
Конечно, не сите книжевни дела биле напишани на шпански: Салвадор Дали и Оскар Домингез пишувале и на француски. Странци како што се чилеанските поети Пабло Неруда и Висенте Уидобро, аргентинскиот писател Хорхе Луис Борхес и француско-шпанскиот сликар Франсис Пикабија, исто така, многу споделувале со естетиката на Генерацијата ’27.
Генерацијата „27“ не беше исклучиво лоцирана во Мадрид, туку се распореди во географска констелација која одржуваше врски меѓу себе. Најважните јадра беа во Севиља, околу ревијата „Медиодиа“, Тенерифе околу „Гасета де Арте“ и Малага околу ревијата „Литорал“. Други членови живееја во Галиција, Каталонија и Ваљадолид.
4 Трендовите на ’27
Името „Генерација 1927“ ги идентификува поетите што се појавија околу 1927 година, 300-годишнината од смртта на барокниот поет Луис де Гонгора и Арготе, на кого поетите му оддадоа почит. Тоа предизвика краток бран на неогонгоризам од извонредни поети како Рафаел Алберти, Висенте Алеиксандре, Дамасо Алонсо, Луис Чернуда, Херардо Диего и Федерико Гарсија Лорка.
5 Последиците од Шпанската граѓанска војна
Шпанската граѓанска војна го заврши движењето: Гарсија Лорка беше убиен, Мигел Ернандез почина во затвор, а други писатели (Рафаел Алберти, Хозе Бергамин, Леон Фелипе, Луис Чернуда, Педро Салинас, Хуан Рамон Хименез, Бакарис) беа принудени во егзил, иако практично сите продолжија да пишуваат и објавуваат доцна во текот на 20 век.
Дамасо Алонсо и Херардо Диего беа меѓу оние кои неволно останаа во Шпанија откако франкоистите победија и повеќе или помалку постигнаа договори со новиот авторитарен и традиционалистички режим или дури и отворено го поддржаа, во случајот на Диего. Тие многу еволуираа, комбинирајќи ја традицијата и авангардата и мешајќи многу различни теми, од торео до музика до религиозни и егзистенцијалистички немири, пејзажи итн. Други, како што се Висенте Алеиксандре и Хуан Жил-Албер, едноставно го игнорираа новиот режим, тргнувајќи по патот на внатрешен егзил и водејќи нова генерација поети.
Сепак, за многу Шпанци суровата реалност на франкоистичка Шпанија и нејзината реакционерна природа значеа дека церебралните и естетските стихови на Генерацијата ’27 не се поврзуваа со она што навистина се случуваше, задача што ја извршија поспособно поетите од Генерацијата '50 и социјалните поети.
6 Списанија
Нивниот влез во книжевната традиција несомнено беше првото издание на „Антологијата“ подготвена од Херардо Диего во 1932 година. Тие исто така стекнаа признание со објавување во списанија како што е La Gaceta Literaria, уредувана од Ернесто Гименез Кабаљеро; Круз и Раја (1933), уредена од Хозе Бергамин; Литорал, објавен од Мануел Алтолагире и Емилио Прадос во Малага, почнувајќи од 1926 година; Кармен, создадена во Сантандер (1927) од Херардо Диего и со празничен додаток, Лола; Verso y prosa (1927), од Мурсија; Медиодија (Севилја); Месета, од Ваљадолид; и Revista de Occidente, чија издавачка куќа отпечати неколку од книгите на групата; во „Caballo Verde para la poesía“ (1935), во режија на Пабло Неруда и во „Октомври“, во режија на Рафаел Алберти.
7 Институции
Повеќето од овие автори, главно лирски писатели, дојдоа во контакт со книжевната традиција преку Центарот за историски студии, управуван од таткото на шпанската филологија, Рамон Менендез Пидал, и со авангардните движења преку патувања, ширењето на информации спроведено од Рамон Гомез де ла Серна и други Нуцентисти, и, пред сè, активностите и конференциите организирани од Резиденција де Студијантес, институција инспирирана од Краусизмот на Институцијата за слобода на образованието и управувана од Алберто Хименез Фрауд.
8 Историографија на ’27
Од друга страна, и за да се реконструира живото сеќавање на она што се нарекува Сребрено доба, мора да се прочита серија книги меморија напишани од различни автори повеќе или помалку поврзани со ова движење. „Изгубената шума“ од Алберти, на пример. Ова е случај и со Пабло Неруда, кој дошол во Мадрид во тоа време и ја зајакнал надреалистичката група со некои од своите придонеси, особено со објавувањето на неговата книга „Residencia en la tierra“ I и II. Во своите два мемоари, „Confieso que he vivido“ и „Para hacer he nacido“ (Признавам дека сум живеел), тој дал сведоштва и вести за активностите на групата во текот на тие години и последователното прогонство, особено за Лорка и Алберти. „Los encuentros“ (Средбите), од Висенте Алеиксандре, ги раскажува првите пати кога ги видел секоја од релевантните личности од генерацијата; „Мојот последен воздишка“ од Буњуел, првично објавена на француски јазик, вклучува бројни анегдоти за поетите од ’27, итн.
9 Статуа
Статуа посветена на поетите од генерацијата 27 сега се наоѓа во Севиља во Шпанија. Натписот на споменикот се преведува како „Севиља, поетите од генерацијата 27“
10 List of members
* Рафаел Алберти (1902–1999)
* Висенте Алејсандре (1898–1984)
* Амадо Алонсо (1897-1952)
* Дамазо Алонсо (1898–1990)
* Мануел Алтолагире (1905–1959)
* Франциско Ајала (1906–2009)
* Маурицио Бакарис (1895–1931)
* Хозе Бело (1904–2008)
* Рохелио Буендија (1891–1969)
* Алехандро Касона (1903–1965)
* Хуан Казадор (1899–1956)
* Луис Чернуда (1902–1963)
* Хуан Чабас (1900–1954)
* Ернестина де Шампурцин (1905–1999)
* Жерардо Диего (1896–1987)
* Хуан Хозе Доменчина (1898–1959)
* Антонио Еспина (1894–1972)
* Агустин Еспиноза (1897–1939)
* Леон Фелипе (1884–1968)
* Маргарита Ферерас (1900–1964)>
* Агустин де Фокса (1903–1959)
* Педро Гарсија Кабрера (1905–1981)
* Федерико Гарсија Лорка (1898–1936)
* Педро Гарфиас (1901–1967)
* Хуан Гил-Алберт (1904–1994)
* Ернесто Гименез Кабалеро (1899–1988)
* Хорхе Гилен (1893-1984)
* Еметерио Гутиерез Албело (1905–1937)
* Мигел Хернандез (1910-1942)
* Хозе Марија Хинохоса (1904–1936)
* Енрике Жардиел Понсела (1901–1952)
* Рафаел Лафон (1895-1978)
* Антонио де Лара (1896-1978)
* Хуан Лареа (поет) (1895–1980)
* Агустина Гонзалес Лопез (1891–1936)
* Хозе Лопез Рубио (1903–1996)
* Хозе Марија Луелмо (1904–1991)
* Франциско Мадрид (1900–1952)
* Маруја Мало (1902-1995)
* Паулино Масип (1899–1963)
* Конча Мендез (1898–1986)
* Мигел Михура (1905–1977)
* Едгар Невил (1899–1967)
* Антонио Оливер (1903–1968)
* Педро Перез-Клоте (1902–1966)
* Рафаел Порлан (1899–1945)
* Емилио Прадос (1899–1962)
* Хоакин Ромеро Мурубе (1904–1969)
* Педро Салинас (1891–1951)
* Гилермо де Торе (1900–1971)
* Хозе Марија Сувирон (1904–1973)
* Мигел Валдивиесо (1897–1966)
* Фернандо Виљалон (1881–1930)
10.1 Поети од 27
+, Фотографија, Име, Датум, Значајни дела
Педро Салинас, 1891-1951, ''Гласот што ти се должи''
Адријано дел Вале, 1895-1957, ''Сонети за Италија''
Мануел Алтолагире, 1905-1959, „Лекција“
Хуан Хозе Доменчина, 1898-1959, „Испитувањата на тишината“
Федерико Гарсија Лорка, 1898-1936, '„Цигански балади“
sinmarco 196x196px, Емилио Прадос, 1899-1962, „Шест соби“
Luis Cernuda, 1902-1963, ''La realidad y el deseo''
Хорхе Гилен, 1893-1984
Висенте Алеиксандре, 1898-1984
Gerardo Diego, 1896-1987
Dámaso Alonso, 1898-1990
Рафаел Алберти, 1902-1999, Морнар на копно
Педро Гарсија Кабрера, 1905-1981
Леон Фелипе - Делумно вклучен, 1884-1968
Хозе Морено Вила - Делумно вклучен, 1887-1955
Фернандо Виљалон - Делумно вклучен, 1881-1930
Макс. Aub - Делумно вклучен, 1903-1972
Хоакин Ромеро Мурубе - Делумно вклучен, 1904-1969
Хоакин Ромеро Мурубе - Делумно вклучен, 1910-1942
10.2 Жените од генерацијата ’27
Треба да се земат предвид заборавените членови на оваа генерација. Повеќето од нив беа дел од Женскиот клуб Лицеум и навистина беа движечките сили зад Генерацијата ’27. Сепак, историјата ги означила како Синсомбреро.
+, Фотографија, Име, Уметничка област
Марија Замбрано, Писател
sinmarco 200x200px, Конча Мендес-Куеста
Марија Тереза ​​Леон
Ernestina de Champourcín
Роза Часел
Жозефина де ла Торе
Луиза Карнес
Росарио де Веласко, Сликар
Марга Гил Росет
Маргарита Мансо
Делхи Техеро
Маруја Мало
Ремедиос Варо
Свети Ангели
11 Поврзано
* Креационизам (книжевност)
* Поезијата во 1927 година
* Генерација ’36
* Генерација ’45
* Генерација ’50
* Шпанска поезија
* Изгубена генерација