procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Жил Аликс

Жил Аликс (9 септември 1818 година во Фонтене-ле-Конт, Вандеја - 1 септември 1903 година во Париз) бил феминист, социјалист, политички активист и ексцентричен пронаоѓач. Аликс бил градоначалник на 8. округ во Париз.
1 Политички активизам
Во Комуната тој го инспирирал создавањето на „Женски комитет на улицата д'Арас“, која имала некомунистички социјалистички став кој ги нагласува правата на жените. Значењето на групата е спорно, но се чини дека не успеала во голем дел од целите.
2 Пронајдоци и експерименти
Жил Аликс е познат и по неговата поврзаност со неколку пронајдоци и експерименти кои се сметаат за невообичаени. Еден од нив е „телеграфот на полжавот“ (види пасилалинско-симпатичен компас). Идејата зад овој пронајдок постулира дека полжавите, откако ќе се контактираат, остануваат во симпатична комуникација. Имајќи го ова предвид, полжавите би можеле да се користат за испраќање пораки преку оваа комуникација. За време на француско-пруската војна, тој предложил жените да бидат вооружени со цевки полни со цијановодород, со кои би можеле да ги убијат Пруските напаѓачи.
3 Наводи
4 Поврзано
* Симпатетична магија
Олимп Аудард

Олимп Аудард (13 март 1832 &#x2013; 12 јануари 1890 година)<ref>N.N.: ''''. In French. URL last accessed July 14, 2006. била француска феминистка која барала целосна еднаквост за жените со мажите, вклучувајќи ги правата на глас и правото да се кандидираат на избори.
Била родена во Марсеј, се викала Фелисите-Олимп де Жувал. Се омажила на 11 април 1850 година за адвокатот Анри-Алексис Аудард (р. 2 мај 1829 година). Двојката се разделила во 1858 година, но се развеле дури во 1885 година, набргу откако францускиот закон за развод конечно бил усвоен на 27 јули 1884 година.
1 Избрани дела
* Аудард, Олимп (1867). ''Ориентот и неговите народи''. Париз: Е. Денту.
2 Наводи
3 Литература
* Форе, Кристин (2003). ''Политичка и историска енциклопедија на жените''. Лондон: Роутлеџ.
Анестин Бејер

Ана Кирстин „Анестин“ Маргарете Бејер (4 мај 1795 – 9 август 1884), била дански реформски педагог и пионер во образованието на жените.
1 Раниот живот
Нејзини родители биле сопственик на фабрика за шеќер Ханс Петри Бејер (околу 1747 &#x2013; 1806) и неговата жена Елизабет Смит Арое (околу 1763). Се школувала во Дотресколен од 1791 година. Како полнолетна се вработила како наставничка во истото училиште. Била убедена дека образованието на жените е важно и била желна да ги спроведе своите идеи за реформи во пракса. Таа наводно доминирала во училиштето и го ставила вистинскиот директор во втор план. Меѓутоа, во тоа време, можностите за жените да се едуцираат биле многу ограничени, а образовните институции отворени кон нив биле во голема мера ограничени на главниот град Копенхаген. Повеќето женски учителки во Данска на почетокот на 19 век биле вработени како гувернанти наместо во училишта.
2 Кариера
Во 1845 година, бил донесен нов закон во врска со формалната компетентност која се барале од професионален учител и бил инсталиран образовен орган со задача да ја контролира оваа нова регулатива. Во тоа време, повеќето приватни наставници во Данска биле жени, но немале формално образование бидејќи училиштата отворени за девојчиња биле сè уште малку во број и ниту една академска институција не била отворена за возрасни жени. Во 1846 година, таа ја основала женската семинарија ''Den højere Dannelsesanstalt for Damer'' за да ги едуцира професионалните возрасни учителки да служат во приватните училишта во Копенхаген и за да би можеле да ги исполнат барањата што им ги поставувала новата училишна образовна управа. Ова била првата академска образовна институција за жени во Данска. Една од нејзините студенти била Натали Зале (1827-1913), основачка на Школата на Н. Зале, покрај Анестин, една од двете најзначајни пионери на женското образование во Данска, како и активистките за правата на жените и феминистките, заедно со Луиз Вестергард (1826-1880).
Во 1859 година, бил ставен во сила нов закон кој им дозволувал на женските учителки да добијат формална диплома. Сепак, немало институции кои би можеле да понудат таква диплома на жените. Во 1861 година, Анестин Бејер, Николај Фемер и Готфред Бор го овозможиле отворињето на Beyers, Bohrs og Femmers Kursus (подоцна Femmers Kvindeseminarium) за да може да ги исполни барањата неопходни за издавање диплома на женски учители.
3 Други извори
*
Салон Хармони

Салон Хармони — македонска телевизиска серија од 1998 година во режија на Тихомир Бачовски.
1 Улоги
Глумец, Улога
Благоја Чоревски, Богдан
Ленче Делова, Љуба
Драган Спасов-Дац, Здравко
Јелена Жугиќ, Марија
Гоце Тодоровски, Фиданчо
Ванчо Петрушевски, Панојот
Илко Стефановски, Менде
Сабина Ајрула-Тозија, Грозда
Љупчо Тодоровски-Упа, Бизнисменот
Магдалена Ризова-Черних, Божица
Весна Петрушевска, Мимоза
Петар Мирчевски, Пепи
Горан Илиќ, Гиле
Цветанка Чавлеска, Цанејца
Благоја Спиркоски-Џумерко, Цене
Ацо Јовановски, Илија
Александар Микиќ, Инспектор
Петре Арсовски, Полицаец 1
Сашо Тасевски, Полицаец 2
Бранко Ѓорчев, Синиша
Бојан Чупчев, Стаменчо
Ана Баерова

Ана Баерова (4 ноември 1853 – 24 јануари 1924) била втората чешка лекарка по Бохуслава Кечкова. Двете лекарки биле спречени да работат во нивната земја, така што Кечкова станала чешка акушерка, додека Баерова имала медицинска ординација во Берн.
1 Биографија
Баерова е родена во Војтечов (сега дел од Мшено) во близина на Мелник на 4 ноември 1853 година, најмладото дете на Јозеф и Мари Баер. Посетувала училиште во Мелник до 1868 година, кога се преселила во Прага, каде ги запознала авторите Елишка Краснохорска и Софија Подлипска и полагала гимназиски испити, и покрај тоа што не и било дозволено да оди во гимназијата.
Во 1875 година, Баерова се преселила во Цирих и почнала да посетува часови на Универзитетот во Цирих. Меѓутоа, таа претрпела финансиски проблеми и се вратила дома во 1878 година. На крајот, откако добила пари за да ги продолжи студиите, Ана Баерова продолжила да учи на Универзитетот во Берн и дипломирала на истиот; на тој начин станала втора чешка лекарка во 1881 година. Била првата што успешно лечела и ја практикувала докторската работа. Таа основала своја приватна ординација во Берн, додека Бохуслава Кечкова ја имала првата квалификација и станала чешка акушерка. Меѓутоа, како и првата чешка лекарка (Бохуслава Кечкова, која дипломирала во 1880 година на Универзитетот во Цирих), Баерова дипломирала на швајцарски универзитет и морала да работи во странство бидејќи нејзиниот докторат не бил признат во татковината. Третата жена докторка била Ана Хонзакова.
Во 1889 година, достигнувањето на Баерова било препознаено со поддршка од народот. 700 жени напишале отворено писмо до неа и до женското списание „Женске Листи“. Во писмото се надевале дека таа може да се врати бидејќи тие сакаат да видат лекарки во нивната земја.
Починала на 24 јануари 1924 година во Прага. Во нејзиниот роден град има улица именувана во нејзина чест.
Словачка Јама

Словачка Јама (-650 m) — пропаст на Караџица, во Македонија. Влезот ѝ е на надморска висина од 2.250 метра, и е најдлабока пештера во Македонија.
1 Историја на истражувањето
Јамата била откриена 2009 година од спелеолози на друштвото „Пеони“ и нивни словачки колеги по што и го добила името. При ова истражување се стигнало до длабочина од 524 метра каде експедицијата наишла на леден чеп и морала да го прекине истражувањето..
До 2016 година се стигнало до длабочина од 650 метра и должина од 3.163 метри. Со тоа таа е најдлабока пештера во Македонија и воедно втора по должина зад Слатински Извор.
2 Поврзано
* Пештера
* Пропаст
Аделаида Андерсон

Дама Аделаида Мери Андерсон, ДБЕ (8 април 1863 &#x2013; 28 август 1936 година) била британски државна службеничка и активистка за труд, особено заинтересирана за детскиот труд и условите во Кина. Таа служела како главен инспектор на фабриките на НВ од 1897 до 1921 година.
1 Ран живот и образование
Андерсон е родена во Мелбурн, Австралија во шкотско семејство, но израснала во Лондон. Нејзината мајка била Бланш Емили Андерсон (моминско име Кембел), вујко и бил Френсис Иствуд Кембел, а нејзиниот дедо бил Џејмс Кембел; двајцата биле јавни службеници во Нов Зеланд. Нејзиниот татко бил Александар Гевин Андерсон (починал во 1892 година). Нејзините родители се венчале во црквата Свети Мајкл во Крајстчерч, Нов Зеланд во 1861 година. Таа се школувала на колеџот Квин на Харли Стрит и на колеџот Гиртон, Кембриџ, каде студирала Морални Науки Трипос и дипломирала во 1887 година.
2 Кариера
Таа била предавачка за еснафот (кооперативата) на жените и нудела приватна школарина кога, во 1892 година, се приклучила на персоналот на Кралската комисија за труд како службеничка. Ова подоцна довело до нејзиното назначување во 1894 година како една од првите жени фабрички инспектори во Домашната канцеларија (Министерството за внатрешни работи на Обединетото Кралство). Таа била назначена за главна дама инспектор на фабриките на Неговото Височество во 1897 година и се занимавала со прашања за здравјето и безбедноста, работното време и условите. По нејзиното пензионирање, била назначена за дама командант на Редот на Британската империја (DBE), откако била назначена за командант на Редот на Британската империја (CBE) во 1918 година.
3 Кина
По нејзиното пензионирање од Министерството за внатрешни работи, трипати ја посетила Кина. Во 1923&#x2013;1924 година станала член на Комисијата за детски труд под покровителство на Општинскиот совет на Меѓународната населба Шангај. Во 1926 година била член на Советодавниот комитет за кинеско обештетување на Министерството за надворешни работи.
Во 1931 година, служела на мисија за Меѓународната канцеларија на трудот на Обединетите нации, во Нанxjинг, во врска со фабричкиот инспекторат за Кина. Таа, исто така, била член на Комитетот на Кинески Универзитети во Лондон од 1932 до 1936 година.
4 Други патувања
Во 1930 година, го посетила Египет за да се распраша за условите на детскиот труд во државата. Покрај тоа, отпатувала во Јужна Африка, Австралија и Нов Зеланд. Андерсон пишувала и држела голем број предавања до нејзината смрт во 1936 година, на 73-годишна возраст.
5 Публикации
*''Жените во фабриката: Административна авантура, 1893 &#x2013; 1921'' (1922)
*''Хуманоста и трудот во Кина: Индустриска посета и нејзиното продолжение, 1923 &#x2013; 1926'' (1928)
6 Архиви
Трудовите на Андерсон се чуваat во Женската библиотека во библиотеката на Универзитетот Лондонска школа за економија.
Жилиет Адам

Жилиет Адам (моминско презиме Ламберт; 4 октомври 1836 &ndash; 23 август 1936) била француска авторка и феминистка.
1 Живот и кариера
Жилиет Адам е родена во Вербери (Оаза). Таа дала извештај за своето детство, несреќно поради несогласувањата на нејзините родители, во ''Романот на моето детство и мојата младост''. Нејзиниот татко е опишан во ''Парадокси на германски лекар'', објавен во 1860 година), што покажува дека тој имал симпатии кон феминизмот.
Во 1852 година, се омажила за лекар по име Ла Месин, и во 1858 година ги објавила нејзините ''Антипрудонски идеи за љубовта, жените и бракот'', во одбрана на Даниел Стерн (пседонимот на Мари д'Агол) и Жорж Санд.
По смртта на нејзиниот прв сопруг во 1867 година, Жилиет се омажила за Антоан Едмонд Адам (1816–1877), префект на полицијата во 1870 година, кој подоцна станал доживотен сенатор. Таа основала салон кој го посетувале Гамбета и други републикански лидери против конзервативната реакција од 1870-тите. Во истиот интерес, таа го основала списанието ''Нова ревија'' во 1879 година, кој го уредувала осум години, и го задржала влијанието врз неговата администрација до 1899. Таа издала списи на Пол Бурже, Пјер Лоти и Ги де Мопасан, како и романот ''Ле Калвер'' на Октав Мирбо. Адам се вклучила во здружението ''Аван-Куриер'' (претходник) основано во 1893 година од Жана Шмал, кое повикувало на правото на жените да бидат сведоци во јавните и приватните дела и за правото на мажените жени да го земаат производот од нивниот труд и слободно да располагаат со него.
Адам станала блиска пријателка на Јулијана Глинка, која била посветена на теозофијата и окултизмот.
Адам напишала белешки за надворешната политика и била непопустлива во нејзините напади врз Бизмарк и во нејзиното застапување на политичкиот реваншизам. Таа е генерално заслужна за авторството на трудови за различни европски метрополи со потпис „Пол Васили“, кои, всушност, биле дела напишани од различни писатели. Најпознат од нејзините бројни романи е ''Пагански'' (1883). Нејзините реминисценции, ''Моето прво литературно и политичко оружје'', 1904 и ''Моите чувства и нашите идеи пред 1870 година'', 1905, содржат многу интересни озборувања за нејзините истакнати современици.
Во 1882 година, го купила имотот на опатијата во Гиф-сур-Ивет (Есон), каде што живеела од 1904 година до нејзината смрт во Калиан во 1936 година.
2 Наводи
;*
Петар Донков

Петар Донков (Роден во — , ) — македонски борец за човекови права, активист за обединета и независна Македонија. Жртва на комунистичкиот режим во НР Бугарија.
1 Животопис
Како резултат на бруталното тепање во подрумите на бугарското Министерство за внатрешни работи во Свети Врач, Донков починал во затворот во Горна Џумаја, пред да биде и осуден.
2 Наводи
Децата на војводата Шмит

„Децата на војводата Шмит“ (српски: ''Деца војводе Шмита'') — југословенски филм од 1967 година, во режија на Владимир Павлович. Улогите ги толкуваат: Миодраг Андриќ, Фарук Беголи, Слободан Ѓуриќ и Деса Дугалиќ.
1 Синопсис
Дејствието на филмот се случува во дом за сираци неколку години по Втората светска војна. Штитениците на домот, воени сирачиња, сега веќе адолесценти, се соочуваат со можноста дека еден од нив можеби е дете на воен злосторник...
За морална фикција

''За морална фикција'' е збирка есеи на американскиот романописец Џон Гарднер објавена во 1978 година.
Во ова дело, Гарднер го напаѓа она што го гледа како недостаток на морал на современата литература, што тој го нарекува највисока цел на уметноста и го дефинира во книгата. Според Гарднер, моралот не е произволен општествен конструкт, туку вечна вистина, која добива различни форми, но суштински не се менува низ вековите. Тој вели дека моралната фикција „се обидува да ги тестира човечките вредности, не со цел да проповеда или да продава одредена идеологија, туку со автентично чесен и слободоумен напор да открие кој најдобро го промовира човечкото исполнување“.
Лав Толстој, меѓу другите, застапува слични ставови во неговиот есеј ''Што е уметност?'', а Гарднер се потпира на Толстој во неговиот аргумент.
1 Поврзано
* Морален реализам
2 Библиографија
*
Валери Вајс

Валери Вајс е британска социјалистичка политичарка и активистка. Таа е меѓу четвртата генерација активисти на Партијата за труд во нејзиното семејство.
Нејзината мајка била покојната Одри Вајс, пратеничка за Југозападен Ковентри 1974-1979 година, потоа пратеничка за Престон од 1987 година до нејзината смрт во 2000 година. Во тоа време, Валери Вајс била пратеничка помошничка на нејзината мајка. Одри Вајс била позната по нејзините социјалистички, синдикатски и феминистички ставови, кои ги споделувала нејзината ќерка Валери.
Валери Вајс била значајна фигура во администрацијата на Кен Ливингстон во Советот на Голем Лондон како претседателка на Женскиот комитет на ГЛЦ, првиот комитет од ваков вид во владата на ОК. Таа станала претседавачка на 25-годишна возраст, и со тоа била најмладата жена избрана за власт ширум Лондон. Многу од прашањата за кои се борел и кои ги поддржал женскиот комитет, сега се вградени во законот на ОК. Сепак, некои политичари од Партијата за труд веруваат дека овие политики придонеле за нивниот пораз на општите избори во 1987 година.
Вајс била советник на Партијата за труд во Престон од 1990-тите до 2000 година, кога го загубила своето место на конзервативците. Во 1995 година, таа била избрана за лидер на Советот на трудот, првата жена на функцијата во Престон. По расправијата со извршната директорка поради тврдењата дека се обидувала да создаде социјалистичка република во Престон, таа се повлекла кога против неа била изгласана недоверба.
Смртта на нејзината мајка во 2000 година резултирала со дополнителни парламентарни избори во изборната единица Престон. Таа се пријавила за избор како потенцијален кандидат на Партијата за труд, но не била избрана од нејзината локална партија.
Валери Вајс ја напуштила Партијата за труд во раните 2000-ти поради војната во Ирак и интервенциите на Блискиот Исток. Таа јавно изјавила дека во 2003 година гласала за кандидат за совет на Социјалистичката алијанса додека сè уште била член на Партијата за труд и на локалните избори во 2007 година ја поддржала кандидатот на Партијата за почитување. Таа ја објавила својата намера да се кандидира на парламентарните избори во 2010 година како кандидат на Синдикалистичката и социјалистичка коалиција (ССК) против кандидатот на Партијата за труд. Се повлекла неколку недели пред изборите, оставајќи го ССК без кандидат. Повторно се приклучила на Партијата за труд во август 2015 година со цел да ја поддржи кандидатурата на нејзиниот пријател Џереми Корбин за лидер. Повторно водела кампања за неговото лидерство за време на лидерскиот предизвик во 2016 година.
Во есента 2017 година, Вајс се кандидирала на изборите за парламентарен кандидат на Партијата за труд во изборната единица Росендејл и Дарвен, но не била успешна. Потоа била советник на Партијата за труд за одделот Фишвик и Френчвуд, откако била избрана на изборите за Градскиот совет во Престон во 2022 година.
Поради нејзиниот долгогодишен придонес во женското ослободување, нејзината усна историја се чува во Британската библиотека.
Верска корпорација

Верска или Религиозна корпорација е вид на верска непрофитна организација, која е законски инкорпорирана. Често овие типови на корпорации се признати според законот на пример, од страна на сојузна држава или покраинска влада. Владината агенција одговорна за регулирање на таквите корпорации вообичаено е официјален носител на евиденција, овој носител може да биде, на пример, државниот секретар. Во Соединетите Американски Држави, религиозните корпорации се формираат како и сите други непрофитни корпорации со поднесување членови за основање до државата. Статиите на верските корпорации треба да го имаат стандардниот јазик, кој е ослободен од даноци, што го бара Службата за внатрешни приходи (СВП, IRS).
Во САД, верските корпорации подлежат на помалку ригорозни државни и федерални барања за поднесување и известување од другите организации ослободени од данок, како што се непрофитните корпорации од заемна корист или непрофитните корпорации од јавен интерес. Во зависност од државата во која се наоѓаат, тие исто така може да бидат ослободени од некои од инспекциите или стандардите според кои се регулирани нерелигиозните групи кои ги нудат истите услуги.
Секоја држава има свои закони во врска со добротворните организации, особено оние од верски природа. Секоја држава има општи насоки што мора да ги следи за да ја прогласи способноста на овие корпорации да бидат ослободени од даноци и да функционираат како корпорацијата.
Федералните даночни закони ги прикажуваат законите за верските организации и корпорации и откриваат даночни информации што треба да се земат предвид за даночно ослободување. Организацијата не смее да биде организирана или да функционира во корист на приватни интереси и ниту еден дел од нето заработката на член 501 организација не смее да се употребува во корист на кој било приватен акционер/поединец. Ако организацијата е вклучена во трансакција со вишок бенефиции со лице кое има значително влијание врз организацијата, може да се наметне акцизки данок на лицето како и на сите менаџери на организацијата кои се согласуваат со трансакцијата.
Црквите и корпорациите кои се асоцираат со нив автоматски се сметаат за ослободени од данок и не се обврзани да аплицираат и да добијат признавање од СВП. На донаторите им е дозволено да бараат добротворен одбиток за донации на црква што ги исполнува условите од секцијата 501(c)(3), и покрај тоа што црквата ниту побарала ниту добила признание од СВП, ослободувајќи ја од даноци. Дополнително, бидејќи црквите и одредени други религиозни организации не се обврзани да поднесат годишен извештај или известување до СВП, тие не подлежат на автоматско отповикување на ослободувањето ако не успеат да поднесат таков извештај.
1 Поврзано
* Непрофитна корпорација со јавен интерес
* 501(c)(3)
Тери Гарити

Џоан Тереза Гарити (1940 — 30 јануари 2022 година) — американска авторка, најпозната како авторка на ''Сензуалната жена''.
1 Заднина и образование
Гарити била израсната во Лис Самит, Мисури, и студирала на колеџот Палм Бич Јуниор во Флорида. Таа работела во персоналот на издавачот Лајл Стјуарт и објавила книга за шопинг во Њујорк.
2 Кариера
Во 1969 година, ја објавила книгата ''„Сензуалната жена'' со псевдонимот „Ј“, со поднаслов „првата книга за жената која копнее да биде жена“. Била објавен и како ''„Патот да се стане сензуална жена“'' . Книгата поминала осум недели на бр. 1 на листата на бестселери на ''Њујорк Тајмс'' и речиси една година на листата во целина. Во подоцнежните изданија го користела името Тери Гарити. Во 1969 година е направен говорен албум, врз основа на книгата, наречен ''Ј - Начин да се стане Сензуална Жена'' (англиски: ''J – The Way to Become A Sensuous Woman)''.
Во 1977 година, таа го објавила ''„Тотално Сакање: како да сакаш и да бидеш сакан до крајот на животот“'', а во 1984 година, книгата ''„Приказна на „J“: авторката на Сензуалната Жена“ ја раскажува горчливата цена на нејзиниот луд успех'', со нејзиниот брат Џон Гарити како соавтор. Во оваа книга таа и нејзиниот брат разговараат за тоа како се справила со биполарното растројство.
3 Дополнителна литература
* Бил Алтхаус, „Ставајќи го „Ј“ зад неа: за Тери Гарити, успехот беше речиси фатален“, ''магазин Канзас Сити'', октомври 1984 година
Флоренс Девоар

Флоренс Жаклин Силви Девоар, (моминско уме Нибарт; родена на 10 септември 1968 година) е француска земјоделски инженерка, која служела како претседател на одборот на доверители на Фондацијата Викимедија помеѓу октомври 2006 и јули 2008 година.
1 Образование
Девоар има диплома за инженерство по агрономија од ЕНСАИ и ДЕА за генетика и биотехнологии од ИНПЛ.
2 Кариера
На 9 март 2008 година, Девоар била избрана за член на општинскиот совет на Малинтрат.
Девоар се приклучила на одборот на Фондацијата Викимедија во јуни 2004 година како претседател на одборот на доверители, наследувајќи го Џими Велс. Таа работела во Советодавниот одбор на Фондацијата од јули 2008 година.
Како ко-основачка на Викимедија Франција во октомври 2004 година, била потпретседателка на неговиот одбор од 2011 година до декември 2012 година.
3 Препознавање
На 16 мај 2008 година, била прогласена за витез во францускиот национален орден за заслуги; била предложена од Министерството за надворешни работи како „претседателка на меѓународна фондација“.
4 Поврзано
* Список на луѓе на Википедија
Имитација (уметност)

Имитација е доктрина на уметничко творештво според која творечкиот процес треба да се заснова на блиска имитација на ремек-делата на претходните автори. Овој концепт првпат бил формулиран од Дионисиј од Халикарнасес во 1 век п.н.е. како ''imitatio'' и оттогаш доминирал речиси две илјади години во западната историја на уметностите и класицизмот. Платон ја сметал имитацијата како општ принцип на уметноста, бидејќи самата уметност ја гледал како имитација на животот. Оваа теорија била популарна и добро прифатена во текот на класичниот период. За време на периодот на ренесансата, имитацијата се сметала за средство употребено за да се стекне личен стил; на ова алудираат уметниците од таа ера како Кенино Ченини, Петрарка и Пјер Паоло Вержерио. Во 18 век, романтизмот се спротивставил на овој концепт со создавањето на институцијата романтична оригиналност. Во 20 век, модернистичките и постмодернистичките движења за возврат ја отфрлиле романтичната идеја за креативност и ја зајакниле практиката на имитирање, копирање, плагијат, препишување, присвојување и така натаму како централно уметничко средство.
1 Наводи
* Шродер, Марис З. (1972) ''Франција / римско - романескно - романтично - романтизам'' во Ајхнер, Ханс (1972)
Искра Павлова

Искра Димитрова Павлова (Родена во ) — ќерка на македонскиот борец за човекови права и активист за обединета и независна Македонија - Димитар Павлов. Жртва на комунистичкиот режим во НР Бугарија.
1 Животопис
Поради учеството на нејзиниот татко во илегалната чета на Герасим Тодоров. Таа била задржана цел месец во просториите на бугарската државна безбедност во Горна Џумаја, каде била подложена на тешко мачење и испрашување.
2 Поврзано
Димитар Павлов
3 Наводи
Ване Арсов

Ване Арсов ( — ) — македонски револуционер, член на ВМОРО.
Комитата Ване Арсов бил убиен поради тоа што не им се потчинил на Александар Протогеров и Тодор Александров и затоа што не ја признавал нивната организација, односно ја сметал за царска (''на бугарскиот цар'').
Димитар Павлов

Димитар Павлов (Роден во — ) — македонски борец за човекови права, активист за обединета и независна Македонија. Жртва на комунистичкиот режим во Бугарија.
1 Животопис
Учесник во илегалната чета на Герасим Тодоров. Загинал на 13 март 1949 во струмскиот чифлик со уште неколкумина. Се претпоставува дека е убиен од агент-провокатор, негов близок роднина. Неговата ќерка Искра, исто така била жртва на бугарската држава, која ја држела цел месец в просториите на бугарската државна безбедност во Горна Џумаја, каде била подложена на тешко мачење и испрашување.
2 Поврзано
Искра Павлова
3 Наводи
Антон Попиванов

Антон Попиванов ( — ) — македонски револуционер.
Летото во 1922 година по наредба на Тодор Александров, бил обесен Антон Попиванов, бидејќи го искажал своето мислење дека Тодор Александров и Александар Протогеров се псевдоавтономисти и царски луѓе.
Крсто Тошев

Крсто Тошев ( — ) — македонски револуционер, член на ВМОРО.
Во октомври 1922 година, по наредба на Тодор Александров, бил убиен Крсто Тошев, бидејќи не им дал заклетва за верност на ВМРО (Автономистичка) предводена од Тодор Александров.
Копаштво

Копаштво — ран облик на земјоделство, својствен за стариот и раниот среден век.
Тие користеле само мотики за да ја обработуваат почвата и не ја гноеле почвата со пепел (како во случајот со сечи и спали).
Бидејќи таквото земјиште било брзо исцрпено, било неопходно секоја година да се сели на друго место. Овој начин на одгледување бил подобар од сечи и спали, бидејќи овозможувал да се обработува поголема површина, при што се добивал до двојно поголем принос.
1 Поврзано
* Сечи и спали земјоделство
* Орно земјоделство
* Плужно земјоделство
* Плодоред
Никола Попов

Никола Попов ( — ) — македонски револуционер, член на ВМОРО.
Во летото 1922 година, по наредба на Тодор Александров, бил обесен Никола Попов, бидејќи како санданист, одбил да влезе во Автономистичката ВМРО, предводена од Тодор Александров, а и агитирал и кај останатите луѓе да не му даваат поддршка.
Тој е татко на македонскиот револуционер и писател, Антон Попов.
Тома Констандинов

Тома Констандинов ( — ) — македонски револуционер, член на ВМОРО.
Во 1922 година, по наредба на Тодор Александров, бил убиен Тома Констандинов, бидејќи одбил да влезе во Автономистичката ВМРО, предводена од Тодор Александров и Александар Протогеров. Бил убиен со предавство во Крупник.
Брат или сестра

Брат или сестра — дете родено од иста двојка родители или од еден заеднички и еден различен родител. За ова сродство во македонскиот јазик нема еднозначен збор. На други јазици'', брат или сестра'' се преведуваат како ''sibling'' - на англиски, ''Geschwister'' - на германски, ''fratrie'' - на француски, ''sourozenec'' - на чешки. Синовите од едни родители меѓу себе се нарекуваат браќа, а ќерките се нарекуваат сестри.
1 Степен на сродство
Во зависност од степенот на сродство, браќата и сестрите можат да бидат:
* Полнокрвни (родени) – од ист пар биолошки родители,
* Полукрвни (природени) - од еден заеднички и еден различен биолошки родител,
* Доведени браќа или сестри - кога двајца родители немаат заеднички деца, но имаат синови или ќерки од претходните бракови или ако двојката е бездетна, но има посвоено деца од различни родители.
Обично, браќата и сестрите растат заедно во едно семејство и имаат силни чувства еден кон друг - љубов, наклонетост. Тие често имаат слични интереси и си личат еден на друг, особено еднојајчните близнаци. Односите исто така можат да се усложнат, најчесто во врска со поделба на наследство.
2 Редоследност
* Првороден - првороден син. Во патријархалните семејства, тој добива најголемо наследство, а во династичките семејства - право на владеење, в. примогенитура.
* Најмладиот син - како син кој останува во семејството и се грижи за своите родители, според некои древни обичаи го добива наследството.
* Ќерките обично добивале мираз кога се мажеле.
Во современа Македонија, браќата и сестрите имаат еднакви наследни права.
Арсенат

Арсенат — секое соединение кое го содржи арсенатниот јон . Арсенатите се соли или естри на арсенската киселина.
Арсеновиот атом во арсенатот има валентност од 5 и се нарекува пентавалантен арсен или As(V).
Арсенатот во многу погледи наликува на фосфатот бидејќи арсенот и фосфорот се јавува во истата група (столб) на периоднот систем.
Арсенатите се умерени оксиданси, со електроден потенцијал од +0,56 V за редукција на арсенити.
1 Застапеност
Во природата, арсенатите се среќаваат во различни минерали. Овие минерали може да содржат хидрирани или безводни арсенати. За разлика од фосфатите, арсенатите не се губат од минералот при негово трошење. Примери за арсенатни минерали се адамитот, аларситот, анабергитот, еритритот и леграндитот. Кога се потребни два арсенатни јона за рамнотежа на набојот во формула, тогаш спојот се нарекува диарсенат како кај трицинк диарсенатот (Zn<sub>3</sub>(AsO<sub>4</sub>)<sub>2</sub>).
2 Јони
Зборот арсенат е добиен од арсенска киселина (H<sub>3</sub>AsO<sub>4</sub>). Оваа умерено силна киселина се пертвора во диводород арсенат, водород арсенат и арсенат, зависно од pH-вредноста. Количествениот однос помеѓу овие видови е определен од константите на киселинската дисоцијација:
:H<sub>3</sub>AsO<sub>4</sub> + H<sub>2</sub>O + H<sub>3</sub>O<sup>+</sup>(log ''K''<sub>1</sub> = −2.19)
: + H<sub>2</sub>O + H<sub>3</sub>O<sup>+</sup>(log ''K''<sub>2</sub> = −6.94)
: + H<sub>2</sub>O + H<sub>3</sub>O<sup>+</sup>(log ''K''<sub>3</sub> = −11.5)
Овие вредности се слични на оние на водородните фосфати. Водород арсенатот и диводород арсенатот преовладуваат во воден раствор близу неутрална pH-вредност.
3 Труење со арсенат
Арсенатот може да го замени неорганскиот фосфат во чекорот на гликолизата која произведува 1,3-бифосфоглицерат од глицералдехид 3-фосфат. Ова дава 1-арсено-3-фосфоглицерат, кој е нестабилен и бргу се хидролизира, образувајќи го следниот меѓупроизвод, 3-фосфоглицерат. Затоа, гликолиза се одвива, но АТФ-молекулата која би се создала од 1,3-бифосфоглицерат Се губи — арсенатот е одвојувач од гликолизата, што е причина за неговата токсичност.
Како и останатите соединенија на арсенот, арсенитот се сврзува со липоинска киселина, попречувајќи го претворањето на пируватот во ацетил-CoA, спречувајќи го Кребсовиот циклус, по што уследува понатамошна загуба на АТФ.
4 Поврзано
* Арсенид
Бери Бруст

Бери Бруст (роден на 8 август 1983 година) е канадски професионален голман во хокеј на мраз, кој последен пат бил под договор со екипата на Шефилд Стилерс од Елитната хокеј лига на Велика Британија (EIHL). Брус играл во Националната хокеарска лига (НХЛ) за Лос Анџелес Кингс.
1 Кариера
Бруст бил драфтуван во третото коло, вкупно 73 на драфтот за влез во НХЛ во 2002 година од Минесота Вајлд од Спокејн началниците на Западната хокеарска лига . По неговата последна година во WHL со Калгари Хитмен, Брус потпишал како слободен агент со Лос Анџелес Кингс на тригодишен договор на 9 јуни 2004 година.
Откако првично ја започнал својата професионална кариера со филијалата на Кингс ЕЦХЛ на Ридинг Ројалс, Брус се преселил во АХЛ со Манчестер монарси пред да го направи своето деби во НХЛ со Кингс во сезоната 2006-07 и одигра 11 натпревари, победувајќи на два.
Откако не му била понудена квалификациска понуда од Кингс пред сезоната 2007-08, тој потпишал со Хјустон Ерос од Американската хокеарска лига, примарна филијала на неговиот оригинален драфт тим во Минесота Вилд.
Откако ја започнал сезоната 2009-10 со постојана повреда на стапалото од претходната сезона, Бруст бил прекомандуван од Ерос во Флорида Еверблејдс на ECHL на задача за рехабилитација на 10 ноември 2009 година.
Во август 2022 година, било објавено дека Бруст нема да се врати во Шефилд за сезоната 2022-2023.
Севр Ниортез

Севр Ниортез (|Sèvre Niortaise, ) — река во западна Франција, долга 158 км која минува низ регионите Нова Аквитанија и Лоарски Крај, и се влева во Атлантскиот Океан. Изворот ѝ е во департманот Де Севр, во близина на Севре, северно од Мел.
Тече низ следните департмани и градови:
*Дe Севр: Сен-Мексен-л'Екол, Ниор
*Вандеја: Дамвикс
*Приморска Шаранта: Маран
Се влева во Атлантскиот Океан северно од градот Ла Рошел. Најголем град покрај реката е Ниор, по што и го добила името името Севр ''Ниортез'', што ја разликува од Севр Нантез. Нејзини најголеми притоки се Вандеја и Отиз.
Кучешко попладне

„Кучешко попладне“ (англиски: ''Dog day afternoon'') – филм на режисерот Сидни Лумет (Sidney Lumet) од 1975 година. Автор на сценариото е Френк Пирсон (Frank Pierson), кој за него ја освоил наградата „Оскар“. Покрај тоа, филмот имал уште пет номинации за „Оскар“, и тоа во следниве категории: најдобар филм, главна машка улога (Пачино), споредна машка улога (Сарандон), режија (Лумет) и монтажа (Деде Ален). Главните улоги ги играат: Ал Пачино (Al Pacino), Џон Казале (John Cazale), Крис Сарандон (Chris Sarandon) и Чарлс Дурнинг (Charles Durning). Филмот е снимен по вистинит случај од 1972 година.
1 Синопсис
Сони Ворцик (го игра Ал Пачино) и неговиот другар Сал (го игра Казале) влегуваат во мала банка во Бруклин со намера да ја ограбат. Меѓутоа, во банката има малку пари, а освен тоа, полицијата набргу ја опколува банката, па тие не можат да избегаат. Сони сфаќа дека единствениот начин да се спаси од долга затворска казна е да ги држи вработените како заложници. Во преговорите со полицијата, тој бара да му ја донесат сопругата и тогаш се дознава дека тој е хомосексуалец, оженет со Леон (го игра Сарандон), иако истовремено има жена со две деца. Всушност, мотивот за грабежот на банката е желбата на Сони да собере пари за операција за промена на полот на Леон. Меѓутоа, во разговорот со Леон се открива дека веќе подолго време нивните односи биле влошени, а исто така, Сони бил во судир и со сопругата. Најпосле, полицијата му ветува на Сони дека ќе му обезбеди авион за да заминат во странство, но кога доаѓаат на аеродромот, полицијата го убива Сал и го апси Сони.
Чарлс Гилберт Чадок

Чарлс Гилберт Чадок (14 ноември 1861 – 20 јули 1936) бил американски невролог, психијатар и преведувач. Тој е запаметен по опишувањето на Чадок рефлексот и заслужен за употребата на термините ''бисексуалност'', ''хетеросексуалност'' и ''хомосексуалност'' на англискиот јазик за прв пат.
1 Биографија
Чарлс Гилберт Чадок е роден на 14 ноември 1861 година во Џонсвил, Мичиген. Во 1885 година, тој дипломирал на Медицинскиот и Хируршкиот колеџ на Универзитетот во Мичиген, а потоа работел во азилот во Северен Мичиген во Траверс Сити како личен лекар. Од 1889 до 1890 година, Чадок студирал во Минхен. По враќањето, тој повторно работел во Азил. Во 1892 година, станал професор по нервни и ментални болести на колеџот Марион-Симс, кој подоцна станал дел од Медицинскиот факултет на Универзитетот Сент Луј. Тој се оженил со Аделаида Гоуанс Мекферсон во 1890 година. Чадок се вратил во Европа во 1897 година, поминувајќи го поголемиот дел од времето како асистент на Џозеф Бабински. По враќањето во Соединетите Држави во 1899 година, Чадок ги запознал американските лекари со знакот на Бабински, подоцна објавувајќи еден превод на делото на Бабински. Чадок го вовел својот истоимен рефлекс во 1911 година, нарекувајќи го ''надворешен малеоларен знак''. Тој исто така опишал аналоген знак во горниот екстремитет. Чадок починал на 20 јули 1936 година. Тој бил погребан од протестантски свештеник на гробиштата Оуквуд, Алеган, Мичиген.
2 Наследство
На Чадок му се припишува првата употреба на зборовите ''хетеросексуалност'' и ''хомосексуалност'' во англискиот јазик, како и првата употреба на зборот ''бисексуалност'' во смислата на сексуално привлекување кон жени и мажи, во неговиот превод на ''Psychopathia Sexualis'' на Ричард фон Крафт-Ебинг во 1892 година. Пред новата употреба на терминот од страна на Фон Крафт-Ебинг, „бисексуалец“ обично се користел за да се однесува на хермафродитни растенија, што значи дека имаат и машки и женски репродуктивни структури или за мешано-полови ситуации, како што се училиштата.
Водвиљ

Водвиљ — кратко комично театарско дело без голем заплет, прошарано со куплети - шеговити монолози и призори во кои се изведуваат популарни мелодии. Поимот водвиљ се однесува и на театар во кој се изведуваат вакви претстави. Писателот на водвили се нарекува водвилски уметник.
Поимот ''водвиљ'' првенствено означувал вид на народна песна со сатирична содржина на француски јазик. Етимолошки, францускиот израз ''vaudeville'' потекнува од изразот ''vau-de-vire'' според долината Вир во Нормандија каде тој вид на песна бил многу популарен, или од изразот ''voix de ville'' (градски гласови) користен во времето на Молиер.
1 Појава
Водвиљот потекнува од световни напеви слични на шансони, а во 16 век често се изведувал како танц. Со текот на времето во водвиљот се додавал говорен и постепено се занемарувала музиката, односно поетскиот стил на изразување. Со тоа сè повеќе почнувал да наликува на весела претстава заснована на комични ситуации, со цел публиката да се смее и да се забавува, а на преминот од 17 и 18 век се користел и во театарот. Во пародии на опери или комедии со музички нумери, кои во 18 век прераснале во комична опера (''opéra comique''), на крајот од која се изведува водвилско финале во кое глумците пеејќи ги излагаат поуките на претставата.
2 Развој
Со текот на времето, водвиљот бил исфрлен од комичната опера, но останал во популарниот театар во Европа и САД до средината на 20 век и станал синоним за музичка сценска претстава со популарни музички нумери. Откако се развил во сатирично театарско дело, водвиљот се изведувал на париските булеварски сцени (''Théâtre du Vaudeville'', основан во 1791 година). Врз основа на примерот на Франција, слични сценски дела биле создавани и во други земји, особено во Англија и Америка, каде што водвиљот се здобил со изразито забавен ревиски карактер.
Познати водвилски писатели се: Жорж Фејдо (''Не шетај се гола''), Ежен Лабиш, па дури и Жил Верн, кој ја започнал својата книжевна кариера како театарски писател, се испробал во пишувањето на овој вид на театарски дела. Водвиљот како облик не бил напуштен ниту во 20 век, па францускиот драматург Робер Тома (''Théâtre du Vaudeville'', 1927–1989), познат по своите криминалистички комедии, го напишал криминалистичкот водвиљ ''„Неочекуваниот пријател“''.
3 Поврзано
* Опера
* Кабаре
* Оперета
* Мјузикл
* Фарса
* Гротеска
* Бурлеска
* Вариете
Благо Вишанов

Благо Симов Вишанов (Роден во — во ) — македонски активист. Жртва на комунистичкиот режим во НР Бугарија.
1 Животопис
Бил убиен непосредно по 9 септември, 1944 година од Георги Богданов, кој бил началник на Министерството за внатрешни работи на Бугарија во Свети Врач. Благо бил убиен бидејќи бил сведок на разни расипнички дејствија на Богданов, направени пред 9-то септемврискиот преврат, за кои се плашел да не биде откриен.
2 Наводи
Најден Марјанов

Најден Атанасов Марјанов ( во — во ) — македонски активист. Жртва на комунистичкиот режим во НР Бугарија.
1 Животопис
Бил жив закопан во насип некаде во близина на старата станица во Свети Врач.
2 Наводи
Вангел Шатев

Вангел Георгиев Иванов Шатев ( во — во ) — македонски борец. Жртва на комунистичкиот режим во НР Бугарија.
1 Животопис
Во периодот од 1936 до 1938 година, Вангел членувал во нелегална младешка комунистичка организација во која исто така членувале и Галчо Василев, Јордан Ризов, Атанас Аџилев и уште неколку младинци од селото Влахи. Како заповед од повисоките нивоа на комунистичката партија, до нив стигале барање да извршуваат разни противопштествени работи. Помеѓу сите дејности, од нив било побарано да се сквернави Божјиот храм, со тоа што би го користеле како тоалет. На оваа задача Вангел, најкатегорично се спротивставил како и на други слични барања упатени кон нив. Со тоа предизвикал гнев на неговите соборци и поради тоа бил исклучен од групата, анатемисан како предавник, како измамник на комунистичкиот идеал. Неговите "другари" не се задоволиле само со тоа, па откако го дочекале 9-то септемврискиот преврат, на 2 ноември, 1944 година решаваат да го убијат на најжеток и мачен начин. Еден од неговите убијци - Галчо Василев се пофалил на следниов начин:
После тоа полужив бил фрлен во кладенец во месноста Галчовото во Кресна.
2 Наводи
Прислужник

Прислужник или клисар — службеник во православна црква што нема свештенички чин. Вообичаените должности на клисарот вклучуваат: палење на кандилото и свеќите пред иконите; подготовка и уредување на црковни книги за литургија и други богослужби; биење на камбаните и други.
Окситанија

Окситанија (|Occitanie; |Occitània; |Occitània) ― административен регион во Франција, основан на 1 јануари 2016 година со здружување на поранешните региони Лангдок-Русијон и Југ-Пиринеи. На 28 септември 2016 година, Државниот совет го одобрил името Окситанија за новоформираниот регион, а одлуката стапила на сила на 30 септември 2016 година.
Современиот административен регион е именуван по историскиот регион Окситанија. Регионот Окситанија во денешните граници во најголема мера ја зафаќа територија со која владееле грофовите од Тулуз во 12 и 13 век. Во 2015 година, во Окситанија имало 5.839.867 жители.
1 Географија
Окситанија е втор по големина регион во континентална Франција, зафаќа површина од 72 724 km<sup>2</sup>; има население од 5,845,102 (2017). На југоисток излегува на Средоземно Море, се граничи со Прованса-Алпи-Азурен Брег на исток, Оверњ-Рона-Алпи на североисток и Нова Аквитанија на запад и северозапад, како и со државите Андора (Каниљу, Анкам, Ла Масана, Урдину) и Шпанија (Арагон и Каталонија) на југ.
1.1 Поголеми населени места
Најголеми комуни во Окситанија се (во 2017):* Тулуза (479.553)
* Монпелје (285.121)
* Ним (150.610)
* Перпињан (120.158)
* Безиер (77.177)
* Монтобан (60.810)
* Нарбона (54.700)
* Алби (50.759)
* Каркасон (47.365)
2 Економија
Бруто домашниот производ (БДП) на регионот во 2018 година бил 171,2 милијарди евра, што претставува 7,3% од францускиот БДП. БДП по глава на жител приспособен на куповната моќ бил 26.000 евра или 86% од просекот на ЕУ27 истата година. БДП по вработен бил 102% од просекот на ЕУ.
3 Поврзано
* Лангедок-Русијон
* Југ-Пиринеи
* Региони во Франција
Паника во паркот на иглите

„Паника во паркот на иглите“ (англиски: ''The Panic in Needle Park'') — филм на режисерот Џери Шацберг (Jerry Schatzberg) од 1971 година. Автори на сценариото, кое е засновано врз романот на Џејмс Милс, се Хоан Дидион (Joan Didion) и Џон Грегори Дан (John Gregory Dunne). Главните улоги ги играат: Ал Пачино (Al Pacino), Кити Вин (Kitty Winn), Алан Винт (Alan Vint), Ричард Брајт (Richard Bright) и Раул Хулија (Raul Julia). Кога се појавил, со својот хиперреализам филмот ги запрепастил публиката и цензурата. Во САД, поради употребата на „уличниот“ јазик, цензорите најпрвин сакале да го означат филмот како порнографски, но сепак, најпосле ја добил етикетата „само за возрасни“. Во Британија, дури четири години по премиерата, цензорите не сакале да му дадат никаква ознака, па филмот чекал во „бункер“. Во филмот нема музика, а сите сцени се снимени на вистински локации при што има неколку моменти кога случајните минувачи гледаат во камерата. За својата улога, Вин ја освоила наградата за најдобра глумица на Канскиот филмски фестивал, а исто така виртуозна е и глумата на Пачино, иако тоа била неговата втора филмска улога.
1 Синопсис
Еден мал плоштад во Њујорк, покрај раскрсницата на 72. улица и Бродвеј, кај наркоманите е познат како „Парк на иглите“. Тука, главна „ѕвезда“ е Боби (го игра Пачино), ситен крадец и продавач на дрога. Откако по абортусот, младата уметничка Хелен (ја игра Вин) ќе биде отфрлена од нејзиното момче, сликарот Марко (го игра Хулија), неа ја презема Боби, кој ја запознава со својот мал круг на завинсици од хероин. Инаку, и Боби е наркоман, а наскоро тој и Хелен се вљубуваат еден во друг. Постариот брат на Боби, Хенк (го игра Брајт), се занимава со матни работи и заработува многу повеќе од него. Еднаш, Хенк го вклучува Боби во голема кражба, но таа не успева, па Боби завршува в затвор. Така, Хелен паѓа под влијание на Хенк и почнува да се проституира...
Севр Нантез

Севр Нантез (|Sèvre Nantaise, ) — река во Лоарскиот Крај во западна Франција. Таа е лева притока на Лоара. Нејзината вкупна должина изнесува 141,8 км. Извира во департманот Де Севр, во близина на Секондињи. Тече од југ кон север низ департманите и градовите наведени подолу, и се влева во реката Лоара во градот Нант. Според градот го добила името Севр ''Нантез'', со што се прави разлика со појужната Севр Ниортез.
1 Департмани и општини по нејзиниот тек
Списокот е подреден од изворот до устието:
* Де Севр: Монкутан, Ла Форе-сир-Севр
* Вандеја: Сен Лоран-сир-Севр, Мортањ-сир-Севр, Тифож
* Мен и Лоара: Ле Лонжерон, Торфу
* Атлантска Лоара: Клисон, Ле Пале, Верту, Резе, Нант
Целосниот список е на француската страница за оваа река.
2 Пловност
Реката е пловна во должина од 21,5 км, од селото Мониер до сливот. Има брана (Шосе де Моан) и преводницата кај Верту, отворена за бродови еден час пред и по плимата во Пон-Русо, во предградието на Нант.
Реката е важен ресурс за туризмот во областа. Вон пловидбениот дел, реката е популарна дестинација за кануистите.
Нејзината лева притока Мен е исто така пловна во должина од 6 км, до Шато-Требо. Порано тука имало преводница (денес напуштена) со што се овозможувала пловидба подалеку спротиводно.
Куќа на Сол Фридман

Куќа на Сол Фридман, наречена и Играчки Рид (англиски: Toyhill), ― изградена во Плезентвил, Њујорк во 1948 година. Ова бил првиот од трите домови на Френк Лојд Рајт изградени во развојот на т.н. јусониски домови северно од градот Њујорк.
Куќата на Фридман е дел од повоениот развој на употребата на кругот од страна на Рајт, што кулминира во неговиот Музеј „Соломон Р. Гугенхајм“ во Менхетен. Куќата на Сол Фридман во Плезентвил, Њујорк, е покриена со бетонски плочи слични на печурки; двата вкрстени затворени кругови на вистинското живеалиште се израмнети на крајот од правиот терасест парапет на со отворената гаража во облик на печурка. Оваа куќа била завршена во 1949 година со закосени ѕидови од речиси ричардсонско непланско ѕидано со ашлар под лента од прозорци со метална рамка.
Рајт ја нарекол куќата „Играчки Рид“ (изворно: ''Toyhill'') бидејќи Сол Фридман бил продавач на книги, музички плочи и (во некои продавници) играчки.
1 Наводи
* Сторер, Вилијам Алин. ''The Frank Lloyd Wright Companion''. University Of Chicago Press, 2006 година, (S.316)