Кaтeринa Стенбок

Кaтeринa Стенбок (22 јули 1535 во Торпa, Општина Транемо, Вестерјетланд-13 декември 1621 во Стромшолм, Вестманланд) била кралица на Шведска 1552-1560 како третата и последна сопруга на кралот Густав I.
1 Биографија
1.1 Ран живот
Кaтeринa Стенбок била ќерка на Риксрод Густаф Олофсон Стенбок и Брита Ериксдотер Лејонхуфвуд, која била сестра на претходната сопруга на кралот Густав, Маргарет Лејонхуфвуд. Така, таа била внука на кралицата Маргарет по мајка и прва братучетка на кралските деца од тој брак, вклучувајќи ги и идните кралеви Јован III од Шведска и Карл IX од Шведска. Нејзините браќа и сестри биле Еба Стенбок.
Има малку информации за неа пред нејзиниот брак. Можно е да ѝ служела како слугинка на нејзината тетка, кралицата, но како и да е, таа сигурно му била лично позната на кралот: поради бракот со нејзината тетка, нејзиното семејство припаѓало на односите со кралот именувани како ''Kungafränderna'' („Односите на кралот“), која играла важна улога на дворот и учествувала во семејните настани на монархот, како и тој бил присутен на свадбите и другите настани на нејзиното семејство. Нејзините родители и двајцата биле фаворизирани од монархот. Нејзиниот татко ја основал својата кариера како риксрад врз неговата лојалност кон кралот, а нејзината мајка била во доверба на кралот: било кажано дека „Во нејзината [Кралицата Сестрата на Маргарет, Бриџит... тој секогаш имал голема доверба“. По смртта на нејзината тетка, кралицата Маргарет во 1551 година, на мајката на Кaтeринa, Брита и на тетката Марта Лејонхуфвуд, последователно на Кристина Гиленстиерна, им била доверена грижата за кралските деца додека кралот повторно не се ожени, што се очекувало да го стори.
Кралот изјавил дека нов брак е неопходен пред се затоа што му треба кралица за неговиот двор и мајка за неговите мали деца. Во март 1552 година, тој ги повикал нејзината мајка, нејзината тетка Марта и нејзиниот сопруг и внукот на кралот Пер Брахе Постариот, кој бил оженет со сестрата на Катерина, Беата, и мислел дека таа му предложила брак на семејството на овој состанок. Нејзиното семејство било поволно за натпреварот, бидејќи тоа ќе ја зачува семејната врска што ја направиле со кралот преку неговиот претходен брак со кралицата Маргарет, влијание што тие ќе го задржат преку Катерина. Причината поради која кралот изјавил да се ожени со Катерина биле големите трошоци и долготрајните преговори неопходни за обезбедување брак со странска принцеза во комплицираната политичка клима во Европа за време на тековните верски конфликти. Бракот со кралицата Маргарет му обезбедил на кралот лојална поддршка кај шведското благородништво за неговото владеење, корисен сојуз со него што го потврдил со повторното венчавање во истото семејство со тоа што се оженил со внуката на неговата покојна сопруга. Самата Катерина е опишана како ниска, темно русокоса убавица со сини очи.
Според традицијата, како и нејзината тетка и претходничка Катерина била свршена кога кралот решил да се ожени со неа, за благородникот Густав Јохансон Тре Росор (Неговото презиме значи три рози), а по бракот со кралот, еднаш ја слушнал како вели во нејзиниот сон: „Кралот Густав ми е многу драг, но никогаш нема да ја заборавам Розата“. Кога кралот дошол кај нејзините родители, имотот Торпа за да ја запроси лично, бидејќи законот барал да даде лична согласност, се вели дека побегнала и се сокрила зад грмушка во градината. Без разлика дали е вистина или не, кралот имал свој начин.
Меѓутоа, меѓу црквата имала противење против бракот меѓу кралот и внуката на неговата поранешна сопруга, а архиепископот протестирал цитирајќи ги Мојсеевите книги кои забранувале брак меѓу маж и вдовицата на неговиот вујко, што се толкувало како забрана за склучување брак со односите на мртов брачен другар. Кралот имал комисија на чело со Георг Норман да докаже дека Стариот завет се однесувал само на Евреите и дека, во секој случај, му дозволува на мажот да се ожени со сестрата на неговата мртва сопруга и со тоа мора да се дозволи брак со внуката на неговата сопруга. Кралот, исто така, побарал неговиот кралски совет да и потврди на црквата дека кралот се оженил на нивно барање поради потреба од кралица, а не поради занес и дека имал право да се ожени со кого ќе избере, по што црквата се согласила на бракот.
1.2 Кралица
Бракот бил спроведен во капелата на опатијата Вадстена на 22 август 1552 година, по што следело крунисувањето на Катерина за кралица следниот ден. Таа била облечена во златен фустан за време на венчавката, а сребрен за време на нејзиното крунисување, придружувана, како и кралицата Маргарет за време на официјалните церемонии, од нејзините машки роднини. Свадбата била опкружена со она што се сметало за лоши предзнаци: чумата зафатила делови од нацијата, градот Турку изгорел, а луѓето тврделе дека гледале лоши предзнаци и зли знаци на небото. Прославите траеле три дена. Кога судот си заминал, градот Вадстена изгорел во голем пожар, што се сметало за уште еден лош предзнак.
Има малку информации за Катерина Стенбок како кралица. Како таква, таа била, со помош на нејзината главна госпоѓа во чекање, Ана Хогенскилд, одговорна да ги надгледува женските дворјани и нејзините братучетки, кралските деца; во случајот со принцезите, додека не се омажат, а во случајот со принцовите, додека не станат полнолетни. Се чинело дека нејзиниот однос со нејзините кралски посиноци бил добар, со исклучок на војводата Карл. Нејзиниот приватен однос со кралот не се споменувало многу, а се зборува дека таа: „Со тивко достоинство го прифатила својот дел како кралица на Шведска“ и без да привлекува премногу лично внимание. Сепак, се велело дека кралот навистина ја сметал нивната разлика во возраста преголема и размислувал да напише закон што ќе спречи каков било иден брак помеѓу: „Двајца луѓе, од кои еден бил млад, а еден стар“. Како кралица, нејзиното семејство очекувало да ја замени нејзината тетка Кралицата Маргарет во улогата на лојална како канал помеѓу нејзиното семејство и кралот, зачувувајќи го влијанието на нејзиното семејство, задача што таа послушно ја исполнила: во 1556 година, на пример, нејзината тетка Марта Лејонхуфвуд ѝ побарала документ од кралот во врска со правата на феудот Локо, задача што таа успешно ја извршила. Немало информации дека таа некогаш се вклучила во некаква лична политичка агенда од каков било вид. Еден од ретките инциденти споменати за неа за време на нејзиниот мандат како кралица било за време на конфликтот помеѓу младиот дворјанин Хогенскилд Биелке и нејзините браќа Ерик и Олоф, во кој Биелке ги обвини Олоф и Ерик дека ги користеле нивните позиции како браќа на кралицата за да ја тероризираат другата. млади машки дворјани додека биле заштитени од Катерина. Љубовницата на нејзиниот посинок Јован, Карин Хансдотер, првично припаѓала на нејзиниот двор.
Во 1554 година и во 1556 година, имало знаци дека таа била бремена, но никогаш официјално не била објавена бременост и не била потврдена. Во 1555 година, таа и кралските деца го придружувале кралот во провинцијата Финска, каде што останале до 1556 година. За време на нивниот престој на Аланд, каде што ја поминувале зимата по враќањето по посетата на Финска, Катерина била погодена од „Ненадејни мајчински проблеми“, што се толкувало како спонтан абортус, што била најблиската достапна информација за бременоста на Катерина Стенбок.
Во Стокхолм на 1 октомври 1559 година, таа била присутна на венчавката помеѓу нејзината поќерка, принцезата Катерина и Едзард II, гроф од Источна Фризија. При нивното заминување од Шведска, нововенчаните биле придружувани од сестрата на невестата и братот на младоженецот, принцезата Сесилија од Шведска и Јохан II од Источна Фризија. На нивниот престој во Вадстена, Сесилија и Јохан биле откриени од страна на престолонаследникот Ерик дека имале сексуална афера. Големиот скандал требало да биде познат како ''Vadstenabullret'' (Громот на Вадстена). Катерина и Едзард биле ставени во домашен притвор, Јохан бил затворени, додека Ерик и Сесилија биле повикани назад во Стокхолм. Се велело дека кралот плачел кога и ја раскажал приказната на кралицата Катерина. Во текот на целата афера, Катерина Стенбок во многу прилики била замолена да дејствува како посредник меѓу кралот и неговите деца. Таа ја придружувала Сесилија на конфронтацијата со нејзиниот татко по нејзиното враќање во главниот град и дејствувала како канал преку кралот за принцезата Катерина, која се обидела да преговара за ослободување на Јохан и дозвола за таа и нејзиниот сопруг да заминат за Источна Фризија. Во мај 1560 година, принцот Ерик ја замолил за дозвола од неговиот татко да отпатува во Англија за да ја запросел Елизабета I од Англија.
Но кралот Густав се разболел и починал за време на скандалот. Според хрониките, Катерина била присутна покрај неговиот кревет во текот на целата негова болест до смртта, донела кревет покрај него каде што спиела, а на крајот и самата се разболела. Таа продолжила да делува како посредник меѓу кралот и неговите деца, а на неговите поплаки дека тие не биле таму, одговорила дека би биле и би сакале, да не се плашеле толку од неговиот гнев.
1.3 Владеење на Ерик XIV
Кралот Густав починал на 29 септември 1560 година и бил наследен од неговиот син во првиот брак, Ерик XIV. Во тестаментот, на Катерина и било ветено старателство над принцезите, кои требало да живеат во дворот на Ерик или неа додека не се венчаат, додаток кој одговарал на нејзината позиција и дека неговите синови секогаш требале да внимаваат таа да се грижи за нејзините потреби. Тој не прецизирал кои имоти требало да ѝ бидат дадени во тестаментот, но пред неговата смрт, тој побарал од неговите два најстари синови Ерик и Јован да ѝ ветат дека ќе ѝ го дадат посакуваниот избор, Стромшолм. Во март, Катерина го замолила Ерик XIV да издаде писмена изјава за нејзиното право на Стромхолм, кој останал нејзино седиште до крајот на нејзиниот живот, како и на неколку други земји и парохии во Судерманија, како и нејзината сопствена резиденција во главниот град. Мајката на озлогласениот советник на новиот крал, Јоран Персон, Ана, била куќен чувар на дворот на кралицата Давагер во Стромшолм.
Катерина Стенбок останала вдовица на 61 година, и покрај тоа што учествувала во различни видови церемонии, таа се облекувала во жалост до крајот на својот живот. Таа била првата шведска кралица за која се зборувало со титулата Кралица на царството. За време на поголемиот дел од владеењето на Ерик XIV, кралот не бил во брак, а кралицата вдовицата Катерина свечено функционирала како прва дама на кралскиот двор. Во 1562 година, на пример, таа отворила бал даден во чест на полската амбасада испратена да преговара за свадбата помеѓу братот на кралот, принцот Јован и полската принцеза Катерина Јагелонска.
Се чинело дека кралицата Катерина има добри односи со Ерик XIV, кој вообичаено ја третирал со почит, ја нарекувал „Мојата драга маќеа“ и ѝ верувал во одредени критични прилики. За време на конфликтот меѓу кралот и неговиот брат принцот Јован, кога кралот го затворил Јован со неговата сопруга, Катерина му понудила помош како посредник, но била одбиена од Ерик кој ја обвинил дека застанала на страната на Јован и ја потсетил дека кралот Густав ги замолил сите да покажат лојалност кон својот наследник.
Каетрина добила важна улога во врска со злогласните убиства на Стур. Во пролетта 1567 година, кралот имал неколку благородници затворени и одведени во Упсала, обвинети за велепредавство. Меѓу нив биле братот на Катерина, Абрахам Густафсон Стенбок; брачниот другар на нејзината тетка Марта Лејонхуфвуд, Сванте Стур; и нејзините двајца братучеди, Нилс Свантесон Стур и Ерик Свантесон Стур, и нејзиниот вујко Стен Ериксон Лејонхуфвуд. На 24 мај, кралот доживеал напад на лудило и го убил Нилс Свантесон Стур, по што ги убил нејзините други роднини, со исклучок на Стен Ериксон Лејонхуфвуд, како и друг благородник. По ова, кралот ја напуштил Упсала. Тој бил пронајден неколку дена подоцна надвор од градот во тешка состојба и одведен во главниот град, каде што бил оставен на грижа на Карин Монсдотер. Катерина пристигнала во Упсала на денот на убиствата. Таа била контактирана од делегација на кралот предводена од нејзиниот вујко Стен Лејонхуфвуд и Хогенскилд Биелке, кои неодамна исто така биле затворени од кралот, и побарала да дејствува како посредник меѓу кралот и роднините на жртвите на убиството. Тие ја придружувале до главниот град, каде што била дадена аудиенција кај кралот. Ова требало да биде првата аудиенција кај кралот по убиствата, а кралскиот двор го чекало нејзиното пристигнување, бидејќи никој не се осмели да дојде во присуство на кралевите по убиствата на Стур. Кога таа влегла во просторијата, кралот наводно паднал на колена пред неа и побарал прошка за убиствата. Тој ѝ дал писмен документ со кој ѝ се давало овластување да преговара за спогодбата со роднините на жртвите на убиството, меѓу кои и нејзината тетка Марта Лејонхуфвуд. Преку Катерина, Марта Лејонхуфвуд ги изнесла своите барања со писмо за заштита од понатамошно прогонство на кралот; официјалната изјава за невиноста на жртвите на убиството; економска компензација и апсење на луѓето вистински одговорни за однесувањето на монархот, кој се сметал за негов советник Јоран Персон. Кралот ги прифатил сите услови на спогодбата, иако наскоро го вратил Персон.
За време на болеста и закрепнувањето на кралот, со Кралството управувал регентски совет, вклучувајќи ги чичковците на Катерина, Пер Брахе Постариот и Стен Лејонхуфвуд. Во овој период, Катерина направила неколку посети на затворениот брат на кралот, принцот Јован во Упсала. Таа била присутна и кога Ерик XIV го посетил неговиот брат во октомври и во неговата збунетост го прашал дали е крал или не. Таа успеала да организира форма на помирување меѓу браќата и го натерала принцот Јован да се пресели во Арбога, каде што бил помалку строго чуван. На Катерина и се давало признание за придонесот за обновување на разумот на кралот подоцна во таа година.
На 9 јуни 1568 година, Карин Мансдотер ја направила Катерина како бог-мајка на синот на кралот и го однела на неговото крштевање. На 4 јули 1568 година, таа учествувала во двојната венчавка помеѓу кралот и Карин Мансдотер и принцезата Софија и Магнус II од Саксо-Лауенбург. Во поворката до црквата, кралицата вдовица ја придружувала невестата на кралот, додека втората невеста, сестрата на кралот, принцезата Софија, следела второ со принцезата Елизабета, што се сметало за навреда во однос на чинот, како брак помеѓу кралот и обичниот бил сметан за скандал кој бил бојкотиран од војводите, браќата на кралот. Имало извештаи дека кралот планирал неговите браќа, како и други непријатели да бидат поканети на свадбата, да бидат убиени за време на прославите, но дека плановите пропаднале затоа што Мансдотер ги предупредил наменетите жртви преку кралицата вдовицата Катерина. Според друга верзија, Катерина тоа го направила самоиницијативно.
За време на бунтот на војводите, браќата на кралот, кои избувнале по контроверзниот брак на кралот и завршиле со детронизацијата на кралот Ерик XIV истата година, Катерина и нејзините поќерки, принцезите Софија и Елизабета, биле со кралот. Според официјалната изјава дадена од принцот Јован по затворањето во 1569 година, тие биле ставени под стража, спречени да заминат и ставени под закана да бидат претставени на рускиот цар Иван Грозни како заложници. Ерик XIV склучил сојуз со Русија против Полска, а царот побарал да му ја дале својата полска снаа, сопругата на принцот Јован, принцезата Катерина Јагелонска, како заложник за борбата против Полска, и Руската амбасада во тоа време чекала во Стокхолм да ја донесат Катерина Јагелонска во Русија. Ерик XIV се чувствувал принуден да го одбие ова барање поради меѓународниот притисок, но понудил да ја замени својата полска снаа со неговата маќеа и неговите две сестри. Според Јован, односот меѓу кралот и кралицата вдовица бил лош во овој момент, бидејќи тој ја обвинил дека ги финансирала Данците за време на тековната Северна седумгодишна војна и се заканувал дека не само што ќе ја даде неа, неговите сестри и нивните дами на Русите, но и дека ќе ги запали живи. Не било јасно колку од ова е вистина и која е пропагандата од подоцнежниот Јован III за да го оправда затворањето на неговиот брат, но како и да е, кралицата вдовица Катерина и принцезите Софија и Елизабета го напуштиле дворот и избегале за да им се придружат на бунтовните војводи, откако им била упатена закана од кралот, веројатно кога им било кажано за планираното руско заробеништво. Едната верзија рекла дека им било дозволено да одат со брод и продолжиле до другиот брег, а другата дека прошетале низ градот и продолжиле до градската порта: во секој случај, кога го напуштиле градот, им се придружиле од страна на сопругата на принцезата Софија, Магнус II од Саксо-Лауенбург, кој бил испратен од кралот да ги гони своите браќа, но кој наместо тоа ги зел кралицата вдовица и принцезите за да им се придружат на бунтовниците. Кога Ерик XIV бил принуден да го екстрадира својот советник Јоран Персон, можно било Катерина да имала збор за неговата судбина: многу децении подоцна, ѝ се заканувал синот на Персон, кој ја обвинил за смртта на неговиот татко.
За време на следното затворање на Ерик XIV и Карин, нивните деца биле ставени под старателство на Катерина Стенбок и нивната француска гувернанта Јохана (Жана) де Хербовил од 1568 до 1570 година. Ерик XIV имал добри односи со Катерина: дури и откако бил нападнат од нејзиниот брат Олоф во затвор, тој ѝ дал заслуга што не бил осуден на смрт по неговото симнување од престолот.
1.4 Подоцнежниот живот
По наследувањето на Јован III на престолот, нејзините земји биле конфискувани од нејзиниот најмлад посинок војводата Карл, бидејќи тие биле сместени во неговото Војводство. Сите нејзини феуди во Седерманланд биле разменети за Оланд, што била многу поволна размена, бидејќи Оланд давал многу поголем приход од нејзините претходни земји. Таа имала добри односи со кралот и често му позајмувала пари. Нејзините имоти ѝ овозможиле да дејствува како еден од најистакнатите финансиери на Јован III, особено во неговата војна со Русија, заеми кои не можел да и ги врати. Нејзиниот единствен преостанат имот во Седерманланд бил нејзината главна резиденција Стремсхолмскиот дворец, што предизвикало конфликт со војводата Карл. Војводата инсистирал дека Стромсхолмс му припаѓал нему бидејќи се наоѓал во неговото Војводство. Тој барал таа да го евакуира феудот кај него, испратил вооружени војници во областа за да ја спречат да собира даноци од земјоделците од областа и се заканил дека ќе го нападне имотот за да ја отстрани физички. Конфликтот ескалирал до времето пред неговиот брак во 1579 година, бидејќи тој сакал да го претстави Стромсхолмс како резиденција на неговата невеста. Правата на Катерина биле заштитени од Јован III, кој го потсетил Карл дека иако кралот не го спомнал имотот во тестаментот, тој побарал од принцовите вербално да го обезбедат правото на неговата вдовица на тоа. Конфликтот, сепак, продолжил до 1582 година, кога Јован III официјално побарал од кралскиот совет да прогласи пресуда во корист на Катерина во врска со ова прашање и да му се закани на Карл со губење на правата за наследување на престолот, освен ако не ја почитува одлуката.
Во 1570 година, Катерина имала желба да се омажи за војводата Франциско Втори од Саксо-Лауенбург, зет на нејзината поќерка, принцезата Софија. Овие планови сепак биле спречени од страна на сопругот на Софија, Магнус II од Саксо-Лауенбург. За време на конфликтот меѓу неа и војводата Карл за правата на Стромсхолмс, таа добила предлог од германскиот гроф Палатин, но ја одбила понудата.
За време на владеењето на Јован III, таа повеќе немала толку истакнато место на дворот, бидејќи кралот бил оженет. Поради нејзиниот кралски чин, таа заземала сè подоминантна улога во сопственото родно семејство и често била домаќин на семејни состаноци и организирала семејни прилики како што биле свадби и погреби, и продолжила да дејствува како канал помеѓу нејзините роднини и кралската куќа. Во 1574 година, се случил скандал кога нејзиниот брат Ерик Стенбок го направил своето легендарно бегство со нивната роднина, Малин Стур, ќерка на нејзината позната тетка Марта Лејонхуфвуд. Двојката била вљубена, но Марта им забранила да се венчаат бидејќи биле братучеди. Марта го навела кралот да го затвори Ерик, но Катерина и војводата Карл и двајцата дејствувале како посредници и успеале да го ослободат Ерик и да го признаат нивниот љубовен брак во рок од една година. Во 1582 година, таа учествувала на состанокот помеѓу Карин Мансдотер и кралицата Катерина Јагелонска во замокот Свартше.
Кралицата Катерина Стенбок, како и кралицата Гунила Биелке, и двете дејствувале како посредници за време на конфликтот помеѓу кралот и Кралскиот совет во 1589-1590 година. За време на конфликтот, Јован III се посомневал дека советниците заговарале да го соборат во корист на синот на Ерик XIV. Катерина била информирана дека се ширеле гласини на кои таа требало да биде домаќин на состанок на советниците во Стромсхолмс каде што тие се заговарале да го соборат кралот. Таа стапила во контакт со кралот и се бранела од обвинувањата, и никогаш не била отворено обвинета.
Во 1592 година, Јован III умрел и бил наследен од неговиот син Сигизмунд III Васа, избраниот крал на Полска, на што се спротивставил војводата Карл. Катерина учествувала во погребот на Јован III во 1594 година, а нејзините феуди ги потврдил Сигизмунд, со право да ги назначи службениците во Оланд. Во 1595 година избувнала граѓанска војна помеѓу Сигизмунд и војводата Карл. Нејзините браќа одбиле да му се придружат на војводата Карл, кој ги прогласил за негови непријатели, нејзиниот зет Клаус Флеминг, гувернер на Финска и нејзиниот внук. Клаус Флеминг назначил нов службеник во нејзиниот феуд Оланд и ги искористил неговите резерви за Сигизмунд против Карл. Ова најверојатно било направено со одобрение на Катерина, која испратила предупредувања за Карл до Флеминг, но тоа не можело да се докаже, иако Карл навел еден од луѓето на Флеминг бил уапсен и испрашуван. Во ноември 1597 година, феудот на Катерина, Оланд, бил конфискуван од Карл поради тоа што го користеле против него. Истата година, по војната на војводата Карл кон лојалистите на Сигизмунд во Финска, Флеминг бил убиен, а сестрата на Катерина, Еба Стенбок и нејзините ќерки биле заробени од војводата и затворени во Стокхолм: синот на Еба бил убиен за време на Крвавата бања во 1599 година. Неколку од роднините на кралицата вдовицата Катерина му останале лојални на Сигизмунд и побегнале во Полска. Таа ја посетила кралицата Кристина за да му се моли на кралот преку неа во 1599 година. Војводата Карл не можел да докаже ништо против самата Катерина, а нејзиниот феуд Оланд на крајот бил заменет со Дротнингхолм. Нејзината резиденција во Стромхолмс станала засолниште за напуштените сопруги и ќерки на нејзините машки роднини, кои побегнале во Сигизмунд во Полска и им биле конфискувани имотите во Шведска, а таа побарала конфискуваниот имот да и се врати на нејзините женски односи, понекогаш на крајот резултирало со успех. Нејзината сестра Еба и нејзините ќерки живееле со неа откако биле ослободени од затворот во 1600 година. Меѓу женските врски што ги добила како слугинки биле Еба Брахе во 1614 година, која била протерана од мајката на Густав II Адолф од Шведска за да спречела љубовен натпревар со кралот, и чија свадба ја организирала во 1618 година.
Кралицата вдовица Катерина Стенбок ги поминала последните години чувајќи ги своите имоти, ангажирајќи се во железнички работи и други претпријатија и поминувајќи време со своите роднини, особено со нејзините сестри. Во текот на нејзините последни години, таа периодично не можела да се движи и поради оваа причина не била во можност да присуствува на свадбата на Густавус Адолф од Шведска во 1620 година.
Таа добила добротворна репутација затоа што им дала безбедно засолниште на многу женски врски на прогонетите лојалисти на Сигизмунд и затоа што често дејствувала како канал на локалното селанство и на кралската куќа. По нејзината смрт во 1621 година на 86-годишна возраст, било кажано дека: „Сиромашните изгубиле пријател, сираците својата мајка“. Таа била погребана во катедралата во Упсала, но без свој споменик.