procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Општина Клечевце

Општина Клечевце — поранешна рурална општина во Македонија, создадена во 1996 година, а престанала да постои со законот за територијална поделба на Македонија од 2004 година, кога била припоена на Општина Куманово. Седиште на општината било селото Клечевце.
1 Населени места
Во Општина Клечевце спаѓале следниве села: Аљинце, Бељаковце, Војник, Довезенце, Дренок, Јачинце, Косматац, Мургаш, Облавце, Орах, Руѓинце, Стрезовце, Зубовце и Клечевце.
2 Демографија
Според последниот попис на населението на Македонија од 2002 година, Општина Клечевце има 1.609 жители, од кои:
националност, број
Македонци, 1.583
Срби, 24
останати, 2
3 Поврзано
* Општини во Македонија
* Општина Куманово
* Клечовце
Димитар Зарчев

Димитар Зарчев (роден на година во ) — македонски архитект.
Дипломирал на Архитектонско-градежниот факултет во Скопје (1966). Најголем дел од својата професионална активност ја поминал во ГП „Трудбеник” како директор. Проектирал и реализирал разновидни објекти во кои е присутна тенденцијата за синтеза на старата охридска архитектура со модерната. Работел и во сферата на урбанистичкото планирање. Бил претседател на Општина Охрид. Реализирал повеќе станбени комплекси, станбени куќи и поединечни семејни куќи, станбениот комплекс „Охридати”, „Далјан”, станбени кули „Лескајца” во Охрид; хотелот „Метропол” во Охрид (1968); хотелот „Крани” на Преспанско Езеро (1981); Трговскиот центар „Амам” во Охрид (1995); Фабриката за преработка на пластични маси „Лихнида” во Охрид (1968); Индустрискиот комплекс „Сувенир” во Самоков (1979). Урбанистичко планирање: ДУП за „Езерски лозја” во Струга (1970); ДУП „Саат кула” во Велес (1981).
Бранислав Ѓурѓев

Бранислав Ѓурѓев (роден на година во , Војводина – починал на година во ) — историчар и османист, редовен член на Војводинската академија на науките и уметностите и член на МАНУ надвор од работниот состав (25. Ⅻ 1969). Како студент по историја и ориентална филологија на Филозофскиот факултет во Белград, бил член на КПЈ (1929) и секретар на Универзитетската организација на СКОЈ (1933-1934). По дипломирањето (1934) посетувал постдипломски студии во Цариград (декември 1937 – декември 1938). По враќањето се вработил како кустос приправник во Земдител на Турскиот архив (од април 1939). Докторирал на Филозофскиот факултет во Белград на тема „''Каква је била власт у Црној Гори''”. Во времето на Втората светска војна бил во заробеништво во Германија. По Ослободувањето бил професор на Филозофскиот факултет во Сараево по историја на народите на СФРЈ во османлискиот период и вовед во историската наука. Бил иницијатор за основањето и прв директор на Ориенталниот институт во Сараево и ги покренал сп. „''Прилози за оријенталну филологију''” и збирката „''Monumenta Turcica historiam Slavorum Meridionalium ilustrantia''”. Бил претседател на Академијата на науките и уметностите на БиХ (1968-1971), а подоцна се преселил во Нови Сад (кон крајот на 1979), каде што бил редовен член на Војводинската академија на науките и уметностите).
Сања Цинцева

Сања Цинцева позната под прекарот Барби — македонска поп-фолк пејачка.
1 Дискографија
1.1 Спотови
Спот, Година, Режисер
''Фетиш'', 2011., Дарио Јанковиќ
''Имам план'', 2011.
''Мази ме sexy'', 2011.
''Министерка'', 2012.
''На пауза'', 2013.
''Далеку негде'', 2013.
''Ти срцево го допираш'', 2013.
''Без пардон'', 2019., Томе Табанов
''Барбика кралица'', 2020., Дарио Јанковиќ
''Ковид и секс '', 2021., Дарио Јанковиќ
''Уникатно '', 2022., Дарио Јанковиќ
Ѓорѓе Ѓерѓиковиќ

Ѓорѓе Ѓерѓиковиќ (роден во - починал во година во ) — српски офицер, илинденски револуционер и македонски „''автономист''”.
1 Животопис
По кратко учителствување во с. Мачуково (1. Ⅳ 1898), се запишал на Воената академија во Белград (22. Ⅶ 1898). Како српски поручник двапати со своја чета влегува во Македонија, но бил ранет е во борбите со Турците и се лекувал во Софија (1903). Убеден дека „''македонските борци навистина војуваат за автономија на земјата и дека тоа е единствениот пат за нејзино спасување од турските нокти''”, се вратил во Србија, поднел оставка на офицерската служба и станал сопственик и одговорен уредник на органот на обновениот (заедно со Григорие Хаџи Ташковиќ) Македонскиот клуб во Белград в. Автономна Македонија (1905) со мото: „''Балканот на балканските народи. Македонија на Македонците''” и со девиза: „''Првин слобода, па после пребројување''!”
Со Хаџиташковиќ преговарале во Софија со „''левото крило''” на ТМОРО за учество на Рилскиот конгрес (1905). По големите реакции во Србија, весникот бил забранет, а тој прогонуван и интерниран во Пожаревац. Успеал да побегне во Австроунгарија, Црна Гора и во Бугарија, а по Младотурската револуција заедно со Јане Сандански се прибрал во Македонија и починал од туберкулоза како турски службеник во родниот град.
Анѓелко Ѓорчев

Анѓелко Ѓорчев ( - ) — македонски лекар, интернист-пулмоалерголог, редовен професор на Медицинскиот факултет во Скопје, вработен на Клиниката за пулмологија и алергологија при Медицинскиот факултет во Скопје, каде што го раководел Центарот за астма. Бил татко на пратеникот Влатко Ѓорчев.
Тој бил роден во Трстеник, Светиниколско. Медицинскиот факултет го завршил во 1972 година во Скопје. Истражувал во подрачјето на бронхијалната астма. Соопштил и отпечатил над 300 извадоци и трудови во земјата и во странство. Член е на повеќе медицински здруженија и стручни академии.
Ѓорчев починал на Клиниката во Ниш, на 4 април 2021 година, откако десет дена претходно примил вакцина против КОВИД-19 во истиот град, и од неа му се слошило.
0.1 Трудови
Ѓорчев објавил три книги::
* „''Астхма бронцхиале – енигма и предизвик''“, Скопје, 1991;
* „''Македонски национален план и програма за дијагноза и терапија на бронхијалната астма – реалност или визија''“, Скопје, 1996;
* „''Македонски национален консензус за дијагноза и лекување на астма и хронична опструктивна белодробна болест''“, Кочани, 1999
Александар Ѓорчев

Александар Ѓорчев (роден на година во – починал во година во ) — македонски глумец и режисер.
Дипломирал на Филозофскиот факултет во Скопје (1961) и на Театарската академија во Белград (1969). Со професионална глумечка дејност почнал да се занимава во 1954 година, како член на радио-драмата на Радио Скопје. По кратко време поминато во родниот град работејќи со неготинските аматери, кариерата ја продолжил во Народниот театар во Куманово, каде што покрај глума се занимавал и со режија. Настапувал и на сцената на Македонскиот народен театар, потоа бил потоа директор на Домот на културата во Неготино (1954-1962); член на Народниот театар во Куманово (1962-1969); член на Драмскиот театар во Скопје (1969-1993).
Неколкупати е наградуван на театарските игри „Војдан Чернодрински“ во Прилеп. Добитник е и на неколку други високи признанија, „Златен ловоров венец“ на Фестивалот на малите и експериментални сцени, Републичката награда „11 Октомври“ и Наградата на град Скопје „13 Ноември“.
Улоги:
* Змеј („Јане Задрогаз”);
* Димитрија („Диво месо”);
* Борис („Хај-фај”);
* Кољо („Тетовирани души”);
* Скапен („Ѓаволштините на Скапен”).
1 Филмографија
1960-те&#9650;
1969, Итрата видовица ТВ-филм, /
1970-ти&#9650;
1970, Александра ТВ-филм, /
1971, Жед ТВ-филм, /
1971, Мува ТВ-филм, /
1973, Недела ТВ-серија, Сотир
1973, ТВ ребус ТВ-филм
1974, Брачна понуда ТВ-филм, /
1977, Големата соба ТВ-филм
1980-ти&#9650;
1980, Учителот ТВ-филм, /
1983, Премиера ТВ-филм, /
1984, Лет во место ТВ-филм, Кајмакамот
1984, Јуначко колено ТВ-серија, Ѓушбашијата
1984, Диво месо ТВ-филм, Димитрија
1984, Исчекување ТВ-филм
1985, Слободан пад ТВ-филм
1985, Тетовирани души ТВ-филм
1985, Случки од животот ТВ-серија, Доктор
1985, Таткото на службен пат ТВ-филм, ДР. Лјахаоф
1985, Дупло дно ТВ-филм
1986, Среќна нова '49 ТВ-филм, Стојан
1987, За трошка среќа ТВ-филм, /
1987, Хај-фај ТВ-филм
1990-те&#9650;
1987-1990, Трст виа Скопје ТВ-серија
1991, Тетовирање ТВ-филм
Димитар Ѓузелев

Димитар Ѓузелев (роден на година во – починал во година во ) — македонски филозоф, гимназиски учител , политички деец и претставник на бугарскиот фашистички окупатор.
1 Животопис
Основно образование завршил во родниот град, гимназија во Штип, а Филозофски факултет (Група филозофија) на Филозофскиот факултет во Скопје, клон на Белградскиот универзитет. Бил еден од основачите на Македонската младешка тајна револуционерна организација во Скопје.
2 Скопски студентски процес
На Скопскиот студентски процес (1927) бил осуден на 20 години затвор. Под притисок на домашната и на меѓународната јавност (Друштвото на народите) бил помилуван и пуштен на слобода (1931), но со забрана да живее и да работи во тогашна Вардарска Бановина. Работел како гимназиски професор по филозофија и психологија, како и латински, германски и француски јазик во Кикинда, Кралево и Чачак и како суплент на Универзитетот во Суботица.
3 Втора светска војна
По распадот на Кралството Југославија, односно окупацијата на Македонија (1941-1944) се вратил во Скопје и се ставил во служба на бугарската окупаторска фашистичка власт, а во меѓувреме работел на докторската дисертација, која ја одбранил на Филозофскиот факултет во Загреб (1943), објавена на хрватски јазик. Со група македонски интелекруалци влегувањето на бугарските окупаторски војски го поздравил како остварување на вековниот сон Македонија да се приклучи кон „мајка Бугарија“. Кон крајот на 1942 година бил назначен за началник на Радио Скопје. По Ослободувањето на Скопје бил уапсен како соработник на окупаторот и од Воениот суд на Ⅳ воена област бил осуден на смрт).
Ѓорѓи Зафироски

Ѓорѓи Зафироски (роден на година во Долна Бањица) — македонски ортопед, редовен професор на Медицинскиот факултет во Скопје од 1996 година.
Зафироски дипломирал медицина во Скопје (1969), каде што и магистрирал (1981), а докторирал во Белград за процената на вредноста на моделот на злоќудните коскени тумори (1984). Се усовршувал во Данска, Шведска, Финска, САД и во Јапонија. Бил директор на Клиниката за ортопедија (1997-2002). Вовел примена на сметачка евалуација, дијагностика и терапија на коскените тумори со реконструктивни хируршки методи во лекувањето на туморите и ја вовел криохирургијата во спасувачките оперативни зафати. Работел опитно пресадување на автогена коскена срцевина. Објавил над 160 трудови. Член е на бројни национални и меѓународни стручни здруженија. Од 2010 година работи во Специјалната болница за хируршки болести „Филип Втори“.
Ернест Мајер

Ернест Мајер (роден на година во Згорњи Тухињ — починал на година) — словенечки ботаничар, академик, редовен член на САЗУ, професор по ботаника на Универзитетот во Љубљана.
1 Животопис
Ернест Мајер студирал биологија на Универзитетот во Љубљана и на Универзитетот во Виена. Од септември 1944 до декември 1945 година, бил дел од југословенските партизани и во Југословенската народна армија. Во 1947 година тој ги завршил студиите во Виена и дипломирал во ботаника како главен предмет.
Во 1947 година тој бил назначен за асистент на ботаничкиот институт на Универзитетот во Љубљана, по кое станал постар асистент и доцент за ботаника. Во 1956 година станал вонреден професор на Природно-математичкиот факултет, потоа професор по ботаника на биотехничкиот факултет, работа што ја имал до 1978 година. Потоа се префрлил во Институтот за биологија Јован Хаџи на Словенечката академија на науките и уметностите каде бил постар научник до неговото пензионирање во 1991 година.
Неговата работа првенствено се фокусирала на фитогеографската, морфолошката и таксономската идентификација на повисоките растенија што растат на територијата на поранешна Југославија и остатокот од Балканскиот Полуостров, со акцент на ендемиката и полиморфизмот. Тој бил автор или соавтор на над 100 научни трудови од областа на флористиката и таксономијата и е еден од најдобрите познавачи на ендемската флора на Балканскиот Полуостров. Има објавено голем број трудови, дел од нив во соавторство со неговиот долгогодишен соработник и академик Кирил Мицевски. Во нив се разработени разни таксономски и хоролошки проблеми од флората на Македонија кај повеќе таксони, како што се: se: ''Saxifraga grisebachii'', ''Lilium heldreichii'', ''Genista fukarekiana'', ''Astragalus subg'', ''Tragacantha'', ''Ferulago macedonica'' итн.
Бил член на многу југословенски национални и меѓународни општества и комитети. Тој бил Регионален советник за Југославија за проектот ''Flora Europaea'' до 1992 година, а потоа и помошник консултант за нејзино продолжение, ''Atlas Florae Europaea'' со седиште во Хелсинки. Тој станал вонреден член на Словенечката академија на науките и уметностите во 1974 година, а полноправен член во 1983 година. Од 1993 година бил редовен член на Европската академија на науките и уметностите. За неговиот придонес во науката тој ја добил наградата „''Јесенко''“ на биотехничкиот факултет (1979) и наградата „''Кидрич''“ за животно дело (1986).
Климент Заров (револуционер)

Климент Заров (роден во година во – починал во година во ) — деец на Македонското револуционерно движење, член на Ученичкото просветно друштво „Св. Климент” (1885), член на Охридскиот таен револуционерен кружок (1886–1891) и на Македонскиот таен комитет во Софија, издавач и (веројатно) автор на „''Карта на Охрид и на неговата околина''” (Софија, 1887) и борец за обновување на Охридската архиепископија. Климент Заров бил сопственик на фабрика за конзервирање риби во Охрид и собирач на помош за охридските училишта и библиотеки, заради што патувал често во Бугарија (1887 и 1889–1890), Србија (1889), Русија (1889) и Романија (1890). Избран за претседател на Бугарската матица во Охрид на 22 јули 1912 година. Заров бил убиен од српските воени окупациони војски „''некаде кон Дебар''”
Душко Златковски

Душко Златковски (роден на година во ) — македонски градежен инженер, редовен професор на Градежниот факултет во Скопје од 1981 до пензионирањето во 1996 година по групата предмети Железници. Бил директор на градежниот погон на „Македонски железници”, а на Факултетот работел од 1972 година, успешно продолжувајќи го активното учество во развојот и изградбата на железничката и патната мрежа во Македонија. Напишал учебник по предметот „''Горен строј на железници''“. Бил декан на Градежниот факултет (1993–1995).
Рамиз Зекир

Рамиз Зекир (роден на година во ) — македонски и југословенски кајакар.
Настапувал заедно со Усни Доко каде заедно членувале во ВК „Стрмец“ во Охрид, каде што во 1948 година учествувале на првенствата на Југославија во кајак двосед (К–2) на мирни води. Освоиле прво место на 1000 м во 1952, три први места на 500, 1.000 и 10.000 м, а во К–4 на 500 м второ место во 1953 година. Самостојно освоил и прво место во К-1 на 500 м (1950). Во екипна конкуренција освоиле: второ (1950 и 1952), прво (1954) и три трети места (1948, 1949 и 1953). Настапиле за Репрезентацијата на Југославија на Светското првенство на мирни води во Макон (Франција, 1954), а во К-4 го освоиле деветтото место.
Јурај Заниновиќ

Јурај Заниновиќ (роден на година во Стари Град, Хрватска - починал на година во ) — хрватски и југословенски лекар. Дипломирал на Медицинскиот факултет во Прага во 1918 година. Кратко време работел во родниот град и во Битола (1924), а потоа преминал во Прилеп, како прв дипломиран лекар во градот. Во Прилеп работел без прекин до пензионирањето во 1960 година.
Свети Ѓорѓи Јанински

Свети Ѓорѓи Јанински (роден во година во село Чурхли, Гребен — починал на година во ) — светец со потекло од Албанија. Потекнивал од многу сиромашни родители, земјоделци. Бил присилуван од Турците да се потурчи, но тој останал непоколеблив во христијанската вера заради што бил обесен во Јанина на 17 јануари 1838 година. Православната црква го почитува како светец.
Димитар Златанов Градоборски

Димитар Златанов Градоборски (|Δημήτριος Βουλγαράκης, ''Димитриос Вулгаракис'', роден кон почеток на 19 век во Градобор, Солунско, Егејска Македонија - починал најдоцна до 1860 година) — македонски свештеник, музички деец (композитор) и црковен пејач (тенор). Се здобил со образование на грчки наставен јазик, а потоа бил музички деец на Рилската пејачка школа. Во Солун го положил испитот и станал главен пејач на Катедралната црква, прославувајќи се како прочуен пејач во Македонија и во Мала Азија под името „''Димитриос Вулгаракис''”. Автор е на црковни песнопенија, подоцна преведени на народен јазик од неговите ученици, од кои се идентификувани само две: „''Велико славословие''” и „''Достојно ест''”.
Михајло Зориќ

Михајло Зориќ (роден на година во Јосифово - починал на година во ) — македонски ветеринар, доктор на науките од областа на ветерината. Дипломирал на Ветеринарниот факултет во Сараево (1970), а докторирал на Универзитетот во Загреб од областа на економиката во сточарството (1983). Работел како ветеринарен техничар во ЗИК „Изворски“ во Богданци и ЗИК „Анска Река“ во Валандово (1962 –1965 и 1982–1983). Бил директор на Ветеринарната станица во Валандово (1970–1978), претседател на Извршниот совет на Собранието на Општина Валандово (1978–1982), генерален директор на ЗИК „Анска Река“ (1983–1991), координатор за извоз-увоз во АД „Ветерина“ во Скопје и директор на Ветеринарната управа на Македонија (28. Ⅶ 1995) до крајот на животот.
Мефаил Шеху

Мефаил Еипов (роден во година во Зајас, Кичевско – починал во година во Тетовско) — организатор и водач на балистите во Западна Македонија во текот на Втората светска војна (1941–1944). Тој водач на балистите во Кичевската околија кога Италијанците го унапредиле во чин капетан, а потоа Германците го користиле и за свои цели. Учествувал во сите вооружени судири со македонските партизани на територијата на Кичевско и пошироко, како и во многубројните злосторства врз македонското население во селата во Кичевско (Кленоец, Попоец, Извор, Пополжани, Малкоец). Еипов бил убиен во судир со македонската војска
Азем Зулфиќари

Азем Зулфиќари (роден на година во Равен) — македонски политичар и општественик од албанска народност. Бил член на СКМ (од 1948). Ја завршил Високата школа за политички науки во Белград (1962). Бил учител, просветен инспектор, шеф на Отсекот за просвета на Собранието на Општина Гостивар, потпретседател на Околиското собрание со седиште во Тетово, претседател на Собранието на Општина Гостивар и претседател на Републичката конференција на ССРНМ (1967-1969). Исто така, бил и на разни раководни должности во СКМ: член на Секретаријатот на Општинскиот и на Околискиот комитет на СКМ во Гостивар и во Тетово, член на ЦК на СКМ, член на ЦК на СКЈ и на Претседателството на ЦК на СКЈ. Освен тоа, во два мандата бил и републички пратеник, потпретседател на Извршниот совет на СРМ, член на Сојузната конференција на ССРНЈ, член на Претседателството (од март 1980) и претседател на Републичката конференција на ССРНМ (1981), амбасадор на СФРЈ во Бурманската Унија, член на Советот на Федерацијата, член на Претседателството на ЦК на СКМ, член на Комисијата за кадровска политика на Претседателството на ЦК на СКМ и член на Комисијата за соработка со комунистичките и работничките партии и други прогресивни движења, член на Републичкиот општествен совет за односи со странство (1981).
Вангел Жабев

Вангел Жабев (роден во година во Љалево, Пиринска Македонија) — македонски параолимписки пливач и тренер.
На осумгодишна возраст, од заостанат експлозивен материјал од Втората светска војна, останал инвалид без двата подлакота. Освоил два олимписки медали на Параолимписките игри во Арнем (1980). Претходно учествувал на Отвореното првенство на Полска во 1977 година, каде освоил 4 златни медали – поединечно (50м слободно, 50м градно, 50м грбнои 3х50м мешано), а бил и државен првак на СФРЈ во пливање.
Живее во Велес и е активист на Сојузот за спорт и рекреација на хендикепираните лица.
Дамјан Жерновски

Дамјан Жерновски (роден во година во ) — македонски градежен инженер и редовен професор на Градежниот факултет во Скопје (од 1989 г.) по групата предмети Организација, технологија и економика на изградбата, прв претседател на македонското Здружение за проектен менаџмент.
Работел на научноистажувачки проекти и ги објавил книгите: „''Техника на мрежно планирање во градежништвото''” (1982) и „''Проектен менаџмент''” (1993). Бил активен во применувачката и во научноистражувачката дејност.
Александар Жупан

Александар Жупан (роден на година во - починал на година во ) — македонски архитект.
1 Животопис
Александар Жупан дипломирал на Архитектонскиот факултет во Белград (1949). Специјализирал санитарна техника во Загреб. Го основал Одделението за санитарна техника при Централниот хигиенски завод во Скопје и бил негов раководител. Се занимавал со архитектонско проектирање на станбени, на општествени и на здравствени згради.
Позначајни реализирани објекти: Градско собрание во Кавадарци (1950); Народна банка во Кавадарци (1951); Градски театар во Струга (1952); Општа болница во Кавадарци (1955); Општа болница во Струга (1959); Онколошки институт во Скопје (1959).
Ангел Шурев

Ангел Шурев ( во — во ) — познат македонски и југословенски диригент.
1 Животопис
Во 1956 година дипломирал диригирање на Музичката академија во Белград кај професорот Живоин Здравковиќ, а се усовршувал во Италија на Римската академија „Санта Чечилија“.
Диригентската кариера ја започнал во Операта на МНТ во периодот 1956-1960. Најголем дел од својата дејност ја поминал во Белград, во Белградската опера (1960-1967), како уметнички раководител и диригент на уметничките ансамбли на Домот на ЈНА (1967-1977), а во 1977 до 1998 година диригент и директор на Белградската филхармонија.
Како диригент настапувал во повеќе земји на Европа, Азија и Америка, изведувајќи оперски, балетски и симфониски дела од својот репертоар, со посебно пропагирање на југословенското и македонското творештво. Реализирал голем број снимки на електронските медиуми.
2 Именување
Во неговиот роден град Велес во 2019 година бил основан градскиот камерен оркестар, кој бил наречен по него.
Јазици во Швајцарија

country = Швајцарија|
|
|
|unofficial =
|main =
|indigenous =
|regional =
|vernacular =
|minority =
|immigrant =
|foreign =
|sign =
|keyboard =
|keyboard image =
|source = Федерален завод за статистика
Јазиците во Швајцарија се значајна културна и политичка компонента на земјата.
Денес се признаени четири национални јазици во Швајцарија: германски, француски, италијански и реторомански. Сите освен последниот имаат еднаков статус како официјални јазици на национално ниво, во рамките на Сојузната администрација на Швајцарија, додека ретороманскиот е официјален јазик само во тријазичниот кантон Граубинден. Покрај овие четири јазици, во одредени ситауции се користи и латинскиот, конкретно како јазик на кој се именува државата—''Confoederatio Helvetica'', од кое име всушност произлегува и скратеницата за Швајцарија—''CH''.
Според податоци од 2017 година, во Швајцарија 62,6% зборуваат германски како мајчин јазик; 22,9% француски; 8,2% италијански, и 0,5% реторомански. Мнозинството од германските, француските и италијанските говорници зборуваат на варијанта на нивниот јазик која е типична за Швајцарија.
Денес Швајцарија може да се подели на неколку јазични региони. Најголемиот од нив е германскиот (''Deutschschweiz''), кој се простира во источните, северните и централните делови на државата; следува францускиот (''la Romandie'') кој го зафаќа само западниот дел на Швајцарија; италијанскиот (''Svizzera italiana'') сместен на југот. Постои и мало население на реторомански говорници во источните делови на земјата.
Покрај тријазичниот Граубинден, кантоните Фрибур, Берн и Вале се двојазични.
Розенгартен (Харбург)

Розенгартен (|Rosengarten; долногермански: ''Roosengoorn'') — општина во округот Харбург, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Седиштето на општината се наоѓа во селото Нендорф. Нејзиното име доаѓа од блиската шума.
1 Географија
1.1 Местоположба
Општината Розенгартен, која се граничи на север со Хамбург, се наоѓа северно од Буххолц во Нордхајде и е во средиштето на ридскиот масив Харбургер.
1.2 Соседни општини
Розенгартен се граничи со општините (од север, надесно): Хамбург (посебна сојузна покраина), Зеветал, Хармсторф, Бендесторф, Јестебург, Буххолц во Нордхајде и Ној Вулмсторф (сите во округот Харбург).
1.3 Општински единици
Општината Розенгартен е составена од следниве места:
* Тетензен со единицата Вестерхоф
* Леферзен со единиците Ној-Леферзен и Зиферзен
* Еесторф со Алвезен
* Фарендорф
* Зоторф
* Екел со единиците Ној-Екел и Ајкстифе
* Емзен со единицата Лангенрем
* Идензен со единицата Хинтелн
* Клекен со единиците Хајнбух и Ам Валде
* Нендорф
Во селото Тетензен се наоѓа резиденцијата на Дитер Болен.
2 Историја
Зеветал била создадена на 1 јули 1972 година со спојување на поранешните општини.
На 18 јули 1973 година името на општината Нендорф било службено променето во Розенгартен.
Во 1990 година, почесниот конзулат на Гвинеја во Хамбург бил сместен во Розенгартен.
Владо Жура

Владо Жура (Владимир Ангеличин-Жура, р. во ) — македонски новинар и публицист.
1 Животопис
Владо Жура бил уредник на Радио Охрид (1961-1975), а потоа уредник на весникот на ГП „Трудбеник” во Охрид (1975-1997). Автор е на голем број написи и во дневниот и во седмичниот печат, а посебно значајни се неговите истражувачки радио и телевизиски емисии посветени на минатото на Охрид: циклусот од над 150 неделни едночасовни емисии „''Реликвија''”, посветени на минатото на Охрид – врз основа на истражувањата низ архивите во Охрид, Скопје и во Софија; циклусот од 20 получасовни радио емисии посветени на охридската староградска песна; циклус од 15 телевизиски емисии инспирирани од трубадурската охридска песна и друго. Исто така, особено значајни се и неговите истражувања во областа на генеалогијата на охридските фамилии.
Автор е на повеќе книги од кои посебен интерес побудува „Жура за Жура“ (1995, две изданија). Од рани години се занимава со документарна и уметничка фотографија, познат е и како рецензент и промотор на бројни книги, фотоизложби и музички настани. Добитник е на ред пофалби, дипломи и признанија како и на највисокото признание на Општина Охрид за 1985 за вонредни постигнувања на полето на информирањето, уметноста и културата.
Кирил Жерновски

Кирил Жерновски (роден на година во - починал на година во ) — македонски градежен инженер и редовен професор на Градежниот факултет во Скопје во периодот од 1961 до неговото пензионирање во 1967 година по предметите Фундирање, Геомеханика и Организација на градежните работи.
1 Животопис
Жерновски е еден од основачите на Техничкиот факултет во Скопје. Студирал во Софија, во Грац и во Загреб, каде што дипломирал на Техничкиот факултет. Пред Втората светска војна водел приватно проектантско биро, преку кое реализирал многубројни објекти, а бил и претседател на Инженерската комора на Скопје (1937–41). Потоа станал заменик-градоначалник на Скопје во периодот од јули 1941 до почетокот на 1943 година, во времето кога Скопје било под бугарска окупација. Жерновски бил делегат Второто заседание на АСНОМ.
Учествувал во НОБ, а по Ослободувањето бил директор на Скопската дирекција на железниците, на „''Пробиро''” и помошник министер за градежништво (1947–49), по што работел на новооснованиот Технички факултет, на кој бил и декан (1950–52). Бил член на списанието „Луч“. Силно влијаел врз повоениот развој на македонското градежништво, посебно на полето на изградба на инженерски објекти, особено хидротехнички и транспортни.
2 Поврзано
* Андреј Жерновски
* Пауна Жерновска
Масакр од Ладлоу

Масакрот од Ладлоу се случил на 20 април 1914 година кога Националната гарда на американската држава Колорадо ја нападна шаторската населба во која беа сместени 1.200 рудари и нивните семејства во местото Ладлоу, Колорадо. Во нападот загинаа повеќе од 20 лица, меѓу кои и мали деца.
1 Настан
Штрајкот на 1.200-те рудари започнал уште во септември претходната 1913 година. Рударите се кренале против ниските плати, лошите услови за работа опасни по нивниот живот и потполната доминација, т.е. крепосна контрола на рударските компании врз нивните животи. На почетокот на штрајкот, рударите биле исфрлени од бараките и рударските населби, но со помош на Сојузот на обединетите рударски работници успеале да изградат шаторска населба во ридовите над градот и да го продолжат штрајкот.
Состојбата кулминирала во текот на април 1914 година, кога сопственикот Џон Рокфелер ангажирал негова приватна вооружена агенција, со цел да се справи со побунетите работници. И покрај неколкуте загинати, рударите на почетокот успеале да го одбијат нападот, при што на помош била повикана Националната гарда. Штрајкувачите мислеле дека Гардата е донесена за да ги заштити, доцна сфаќајќи дека нивната цел е всушност да го уништат штрајкот. По драматичната престрелка во која пружиле жесток отпор, рударите на крајот биле поразени.
Крвавото задушување на штрајкот и репресиите на Националната гарда, предизвикале масовни демонстрации во Колорадо, а за состојбата се заинтересирале и медиумите на национално ниво, вклучувајќи го и „Њујорк Тајмс“. Меѓутоа, по кратко време, ситуацијата се „смирила“ и масакрот бил оставен на забот на заборавот.
Димитар Христов Железаров

Димитар Христов Железаров (роден во година во - починал на година во ) — македонски стоматолог.
1 Животопис
Димитар Христов Железаров е роденво 1900 година во Велес. Средно образование завршил во 1921 година во Скопје. Студиите по медицина ги започнал во Грац, Австрија, а дипломирал во Виена, во 1927 година. Веднаш по дипломирањето, специјализирал стоматологија на Стоматолошкиот институт при Универзитетот во Виена, а во 1929 година се здобил со звањето специјалист за болести на устата и забите. Во 1955 година се здобил и со звањето примариус. Починал во 1979 година.
Во 1959 година, на Стоматолошкиот факултет во Белград, ФНР Југославија, Железаров одбранил хабилитациона теза под наслов “''Симплекс шина: монографија за фиксација на разлулани заби''”. До 1945 година работел во приватна стоматолошка ординација во Скопје. По 1945 година, во траење од три години, работел во Здравствената станица во Прилеп, а во 1948 бил назначен за наставник по забна протетика и заботехника во Средното медицинско училиште во Скопје. Во 1960 година бил избран за вонреден професор на Стоматолошкиот оддел при Медицинскиот факултет во Скопје. Звањето редовен професор го стекнал во 1970 година.
Публицистичкиот опус на професор Железаров опфаќа 9 статии објавени во домашни публикации. Во Прилеп, веднаш по Втората светска војна, професор Железаров ја организирал и ја проширил здравствената служба и бил ангажиран во унапредувањето на здравственото просветување и во културниот живот на средината во која работел (1945-1948). Времето поминато како универзитетски наставник го исполнил со интензивна и постојана ангажираност во организирањето, изведувањето и развојот на наставата по претклиничка и клиничка стоматолошка протетика на факултетот. Првиот напишан стоматолошки збор на македонски јазик потекнува од професор Железаров. Тој е автор на повеќе учебници и скрипти. Во издание на Советот за просвета на НРМ, во 1951 год., за потребите на наставната програма во средното училиште за забари и забни техничари излегла од печат неговата “''Забна протетика и заботехника''” и во 1960 година “''Познавање на инструментите: скрипта за забни техничари''”. Во издание на “Просветно дело”, во 1957 година, била отпечатена “''Забна протетика и заботехника: анатомија и артикулација''” и во 1958 година “''Забна протетика и заботехника: коронки, мостови и керамика''”. Потоа, Советот за просвета бил повторно негов издавач, и тоа на: “''Познавање на инструменти и некои материјали за стоматолози''” (1961), “''Основи на ортодонцијата за забари''” (1961) и “''Челусна хирургија за забари''” (1961), а во соработка со Љ. Трајкова, бил автор и на “''Познавање на инструментите: скрипта за забари''” (1960).
Последните три учебни помагала на професор Железаров, за потребите на образовниот процес на Медицинскиот факултет, Институт за стоматологија, Универзитетот “Кирил и Методиј“ му ги издал: “''Анатомо-морфолошки атлас на човечките заби''” (1967), “''Стоматолошка технологија''” (1968) и “''Дентална протетика''” (1971).
Јашар Ибраими

Јашар Ибраими (роден во година) — македонски политичар.
1 Животопис
Јашар Ибраими бил учесник во НОБ (од 1942) како заднински активист. По Ослободувањето бил секретар на КПМ во Дебар, претседател на Градскиот народен одбор во Дебар, секретар на Обласниот народен одбор во Гостивар, организационен секретар на Околискиот комитет на КПМ во Дебар, претседател на Околискиот народен одбор и потпретседател на Околискиот народен одбор во Охрид, како и претседател на Околискиот одбор на СЗБНОВ во Охрид. Подоцна станал член на Ревизионата комисија на СКМ, член на ЦК на СКМ и член на Контролната комисија на СКМ. Во повеќе мандати бил и пратеник во Собранието на СРМ и во Собранието на СФРЈ.
Ерменија (провинција)

Ерменија (|Armenia) била римска провинција, која била основана од царот Трајан во во 114 година за време на неговото освојување, но наскоро, во 118 година, била укината од неговиот наследник Адријан. Главниот град на покраината бил Арташат. Таа вклучувала територии на денешна Ерменија и источни делови на Турција.
Александар Јосифович Игњатовски

Александар Јосифович Игњатовски (роден на година во Смоленска област, Русија - починал на година во ) — македонски интернист, редовен професор на Медицинскиот факултет во Скопје, основач и прв директор на Клиниката и шеф на Катедрата за интерна медицина.
Игњатовски бил долгогодишен професор по Интерна медицина на Медицинскиот факултет во Белград. Во Скопје дошол по покана, во 1948 г. Во еден период бил директор и на Инфективната клиника. Своето богато искуство и знаење Игњатовски го пренел на Медицинскиот факултет во Скопје. Неговите истражувања се од областа на инфективните болести. Познати се неговите експериментални трудови за патогенезата на артериосклерозата во врска со холестеролот (депонирање на липоидни супстанци). Автор на тритомното издание за интерна медицина – пропедевтика, што е и прво издание во РМ од подрачјето на интерната медицина.
Драган Иванов

Драган Иванов (роден во година во с. Рајчиловци, Босилеград, Србија) — југословенски градежен инженер и редовен професор на Градежниот факултет во Скопје (од 1981 до пензионирањето во 2004 г.) .
1 Животопис
Драган Иванов предавал предмети од областа на бетонските и армирано-бетонските конструкции. Магистрирал во областа на земјотресното инженерство (1971). Како истражувач, учествувал во истражувањето, проектирањето, изградбата, испитувањето и зајакнувањето на многубројни бетонски конструкции, особено мостови, во земјава и во странство.
Иван Иваниќ

Иван Иваниќ (роден во година во Бачко Градиште) — српски правник, дипломат и публицист.
1 Животопис
Иван Иваниќ дипломирал на Правниот факултет во Будимпешта. Бил српски вицеконзул во Битола (1899) и извесен период секретар на српскиот конзулат во Солун. Во времето на Втората балканска војна (1913) бил службеник во военото Прес-биро на српската Врховна команда во Скопје. Работел како уредник на повеќе весници. Во своите теренски записи презентира значајни (но не секогаш веродостојни) материјали и фактографски податоци за минатото на Македонија.
Арабија (римска провинција)

Арабија, позната и како Арапска Провинција(|Provincia Arabia; ; |ἐπαρχία Πετραίας Αραβίας), била погранична провинција на Римската Империја, која започнала во II век; се состоела од некогашното Набатејско Кралство во Јордан, јужен Левант, полуостровот Синај и северозападен Арапски Полуостров. Главен град бил Петра. На границата со север граничи со Сирија, на запад со Јудеја и Египет, а на југ и исток со остатокот од Арабија, познат како Арабија Десада и Арабија Феликс.
Димитар Ивановски

Димитар Ивановски (роден во година во - починал на година во ) — македонски лекар, специјалист по социјална медицина и организација на здравствената дејност, редовен професор на Медицинскиот факултет во Скопје од 1988 година до неговото пензионирање.
1 Животопис
Димитар Ивановски дипломирал медицина во Скопје (1954) и се усовршувал во школата за народно здравје „''Андрија Штампар''” во Загреб (1965-1966). Магистрирал по јавното здравство (1971), а хабилитирал по хигиена и социјална медицина (1974). шеф на Катедрата по хигиена со социјална медицина (1987-1988).
Починал на година во ).
Методија Ивановски

Методија Ивановски - Менде (роден на година во - починал на година во ) — македонски сликар и сценограф.
1 Животопис
Томислав Ивановски е роден на година во Битола. Завршил Ликовна школа и Педагошката академија во Скопје и студирал на Ликовната академија во Загреб. Работел како наставник во родниот град. Бил член на ДЛУМ (1952) и негов претседател (1988–1989), член на ДЛУПУМ, еден од основачите на групата „ВДИСТ” (1955) и на Уметничката галерија во Битола.
Се занимавал со театарска, телевизиска и филмска сценографија (од 1967). Имал студиски престои во Братислава, Париз, Прага, Рим и Њујорк. Реализирал дваесетина самостојни ликовни изложби (Битола, Скопје, Загреб и Њујорк) и учествувал на голем број групни изложби. Во неговото творештво нашле одраз традицијата, фолклорот, ранохристијанската и византиската архитектура и уметност.
Дневникот на Ана Франк

''Дневникот на една млада девојка'', позната и како ''Дневникот на Ана Франк,'' е книга составена од списи од дневникот кој го водела Ана Франк додека се криела две години со своето семејство за време на окупацијата на Холандија од нацистичка Германија. Нејзиното семејство било приведено во 1944 година, а Ана Франк починала од тифус во концентрациониот логор Берген-Белзен наредната година, на 15-годишна возраст. Дневникот бил зачуван од Мип Гиз, која веднаш по завршувањето на војната го предала на таткото на Ана, Ото Франк, единствениот од семејството за кој се знае дека ја преживеал војната. Денес дневникот е објавен на повеќе од 60 јазици. Книгата во повеќе истакнати извори се вбројува како една од најдобрите книги на 20 век.
Дневникот добил широко критичко и популарно внимание по неговиот превод на англиски јазик во 1952 година. Тој е напишан на холандски јазик и првично е објавен под насловот „''Тајниот анекс. Дневни белешки 14 јуни 1942 – 1 август 1944''“ (на |Het Achterhuis. Dagboekbrieven van 14 Juni 1942 – 1 Augustus 1944) во Амстердам во 1947 година. Неговата популарност била инспирација за претставата ''„Дневникот на Ана Франк“'' од 1955 година на сценаристите Фрeнсис Гудрич и Алберт Хекет, кои го прилагодиле и за екранизација во филмска верзија од 1959 година.
Оригиналната холандска верзија на дневникот е достапна на семрежјето откако авторското право истекло на 1 јануари 2016 година, 70 години по смртта на авторот, како резултат на општото правило во законот за авторски права на Европската Унија.
Томислав Иванов

Томислав Иванов (роден во година во - починал во година во ) — македонски геолог.
1 Животопис
Томислав Иванов дипломирал на Рударско-геолошкиот факултет во Белград (1954). Својата кариера ја започнал во Геолошкиот завод на СРМ. Во 1965 г. ја одбранил докторската дисертација на Рударско-геолошкиот факултет во Белград, на тема: „''Металогенијата на јужниот дел на Вардарската зона''” и бил избран за доцент на Технолошко-металуршкиот факултет во Скопје. Во периодот 1969–1973 г. работел како експерт и консултант на проектите на Обединетите нации за истражување на минерални суровини во Египет. Во 1977 г. бил член на Матичната комисија за основање на РГФ во Штип и е првиот избран редовен професор. Во два мандата бил избиран за декан на Рударско-геолошкиот факултет во периодот 1983–1986 г. Автор на повеќе научни трудови. Го открил наоѓалиштето ’Ржаново.
Томислав Ивановски

Томислав Ивановски (роден на година во ) — македонски новинар.
1 Животопис
Томислав Ивановски е роден на година во . Завршил право, и како равник од 1971 година ги поминал сите новинарски скалила во НИП „Нова Македонија”. Така бил дописник од Софија (1985/89), помошник-главен уредник и шеф на Дневната редакција, коментатор за балканските состојби. Ивановски е основач, директор и главен уредник на популарното Радио НОМА, главен уредник на политичкиот неделник „Пулс” (до 1998). Во следните четири години главен и одговорен уредник на приватниот магазин „Старт”, основач и главен уредник на „Глобал” – прво гласило на македонски и на албански јазик. Од крајот на 2002 г. живее во Лондон и е дописник на МИА и на „Утрински весник”.
Мирослав Шутеј

Мирослав Шутеј (на |Miroslav Šutej; , - , ) — хрватски авангарден сликар и графичар, се смета за првенец на оптичката уметност во Хрватска. Студирал сликарство на Академијата на ликовни уметности (АЛУ) во Загреб каде имал соработка со професорот Крсто Хегедушиќ. Во 1970 година Шутеј станал професор на АЛУ. Шутеј станал редовен член на Хрватската академија на науките и уметностите во 1997 година, а претходно бил член-соработник на Одделот за ликовна уметност. Шутеј го дизајнирал современото хрватско знаме, хрватскиот грб, како и банкнотите за хрватската куна и првиот дрес на фудбалската репрезентација на Хрватска со препознатливата коцкеста шема.
Јордан Икономов

Јордан Икономов (роден во година во - починал на година во ) — македонски градежен инженер, вонреден професор на Градежниот факултет во Скопје (1949 г.) по предмети од областа на комуналната хидротехника, хидрологијата и мелиорациите. Завршил Технички факултет во Виена. Напишал скрипти за предметите хидрологија и за Канализација.
Ташку Илиеску

Ташку Илиеску — автор од Крушево. Преведувал л или приспособувал на влашки (аромански) јазик една окситанска народна песна („Ескривата”), која останува во трезорите на Националната библиотека во Париз, близу стотина години. Ја открил проф. д-р Божидар Настев и ја превел во проза на македонски јазик од јазикот на Окситанците (ланг д’ок). Пишувал поезија на аромански јазик (на крушевски дијалект) и своите творби ги објавувал во Романија.
Сенатска провинција

Сенатските провинции биле римски провинции за време на принципотот за кои римскиот Сенат имал право да назначи гувернер (проконзул). Овие провинции најчесто биле далеку од надворешните граници на Римската Империја и со тоа мали биле шансите за бунт, поради што во нив речиси и немало стационирани легии, со што била намалена можноста Сенатот да се обиде да ја заземе власта од императорот. Гувернерите на сенатските провинции имале само граѓански овластувања. Најголем дел од овие провинции се наоѓале покрај Средоземното Море. Италија не била сенатска провинција бидејќи таа не била управувана од гувернер, туку директно од римскиот Сенат.
Георги Икономов

Георги (Ѓорѓи) Теохар Икономов (роден во година во - починал на година во ) — македонски фармацевт. Од 1948 до 1949 бил градоначалник на град Скопје. Бил сопруг на првоборката Нада Богданова - Икономова.
1 Животопис
Дипломирал фармација во Загреб, работел во Кичево и во Скопје. Член на Здравствениот одбор при Фармацевтскиот актив во Скопје, кој од 1941 г., прогресивно ориентиран, се залага за сопствен систем за организација на аптекарската служба, како и за набавка на санитетески материјал и лекови за доставување до партизанските единици и изработка на експлозивен материјал. Посебна заслуга има за напредокот на фармацевтската фабрика „Алкалоид” со отворањето на нови одделенија за производство на фармацевтски препарати.
Атанас Илиев

Атанас Илиев (роден на година во Валандово - починал на година во ) — македонски ветеринар.
1 Животопис
Атанас Илиев докторирал на Ветеринарскиот факултет во Белград (1975). Научен советник во Ветеринарниот институт во Скопје и негов директор (1985-1987). Бил потпретседател на Собранието на Општина Валандово и секретар на Општинскиот комитет на СКМ во Валандово. Бил пратеник во Собранието на СРМ (1963-1965).
Александар Илиевски

Александар Илиевски (роден на година во село Сулдурци) — македонски педагог и универзитетски професор.
1 Животопис
Александар Илиевски завршил Учителска школа и Филозофски факултет во Скопје (1964). Последипломските студии ги започнал на Филозофскиот факултет во Белград, а магистрирал на Филозофскиот факултет во Скопје (1993), каде што и докторирал (1995). Работел како библиотекар на Институтот за педагогија при Филозофскиот факултет (1971–1995). По докторирањето, тој бил избран за доцент, а потоа за редовен професор на Педагошкиот факултет во Скопје по предметот Дидактика. Објавил повеќе трудови на андрагошки теми.
Славе Иванов

Славе Иванов (роден во година во - починал на година во ) — македонски револуционер, припадник на ВМРО и на МФО.
1 Животопис
Славе Иванов во Балканските војни бил секретар на војводата Иван Јанев-Брло и доброволец во Македонско-одринските доброволни чети Во 1914 година го убил обвинетиот србоман Стефан Дедов..
По Првата светска војна емигрирал во Бугарија, влегол во ВМРО и станал близок соработник на Тодор Александров. Во 1919 година е еден од организаторите на бегството на Александров од затворот.
Поради несогласувањето со Александров се повлекол од ВМРО (1921) и формирал нова организација (Македонска федеративна организација). Соработувал со земјоделската влада на Александар Стамболиски и со Кралството на СХС, поради кое бил осуден на смрт од страна на ВМРО. Во јуни 1923 година заедно со Филип Атанасов бил дел од делегацијата на МФО во Москва
Во 1923 емигрирал во Виена и како претставник на МФО се вклучил во ВМРО (Обединета) заедно со Филип Атанасов и Тодор Паница. Участвувал во преговорите за потпишување на Мајскиот манифест во 1924 година.
Во 1948 година бил осуден од југословенските судски власти.
Нанче Илиевски

Нанче Илиевски (роден на година во Бигор Доленци - починал на година во ) — македонски електротехнички инженер во рударството и металургијата.
1 Животопис
Илиевски основно образование завршил во родното место (1938), гимназија во Неготин-Краина (1939–1945), во Скопје (1946), Електротехнички факултет во Белград, еден семестар во Диселдорф (1947–1952). Работел како технички директор во рудниците за олово и цинк „Злетово” во Злетово (Служба за одржување), па на градилиштето на рудниците и железарницата „Скопје”, бил директор на Топилницата (1963–1965), на Капитална изградба (1966– 1970), помошен директор за развој и инвестиции (1970–1976), а потоа и генерален директор за металуршко производство. Добил повеќе награди и признанија.
Крит и Киренајка

Крит и Киренајка ( |Provincia Creta et Cyrenaica) била сенатска провинција на Римското Царство, основана во 67 година п.н.е. Таа го сочинувала островот Крит и регионот Киренајка во денешна Либија.
Кипар (римска провинција)

Кипар бил сенатска провинција во рамките на Римската Империја. Иако мала провинција, поседувал неколку добро познати религиозни светилишта и значајно се истакнувал во трговијата на Средоземното Море, особено во производството и трговијата на кипарскиот бакар.
Островот Кипар се наоѓал на стратешки важна позиција по источните средоземни трговски патишта и во текот на првиот милениум пред нашата ера бил контролиран од разни империјални сили како што се Асирците, Египќаните, Македонците, и на крајот Римјаните. Кипар е анектиран од Римјаните во 58 година п.н.е., но контролата врз островот се менува помеѓу Римјаните и Птоломејското кралство до 22 година п.н.е. кога Кипар официјално го добива статусот на сенатска провинција. Од Битката кај Акциум во 31 година п.н.е. до седмиот век со Кипар управувале Римјаните. Кипар официјално влегува во рамките на Источното Римско Царство во 293 година од н.е.
Под римска власт Кипар бил поделен на четири главни области: Саламин, Пафос, Аматунда и Лапaтос. Пафос бил главен град на островот, сè додека Саламин не бил одново изграден како Константија во 346 година од н.е.
Методија Илиевски

Методија Илиевски - Креола (роден на година во - починал во година во ) — македонски оперски пејач.
1 Животопис
Илиевски пеење научил приватно кај Ст. Липша. Во Операта на МНТ бил од 1948 до 1972 година. Во почетокот како член на Хорот, а подоцна како солист, бил носител на басовскиот репертоар во првите две децении од дејноста на Операта. Остварил повеќе од 45 помали и поголеми улоги, меѓу кои позначајни се: ''Дон Базилио'' (Севилскиот бербер), ''Дулкамара'' (Љубовен напиток), ''Филип'' (Дон Карлос), ''Спарафучиле'' (Риголето), ''Цар Самуил'' во истоимената опера од К. Македонски. Поседувал мек и пријатен глас со басовско-баритонски тембр.
Облак Радосав

Облак Радосав — српска епска (јуначка) песна. Песната прв ја запишал Вук Караџиќ, кој ја слушнал од пејачот Марко Немањиќ.
1 Содржина
Рано наутро, во Годоминското поле, Облак Радосав ги среќава сопругите на војводата Бијелиќ и на Павле Златокосиќ. Тие му кажуваат дека нивните мажи се затворени во Смедерево и дека господарката Јерина сака да ги погуби. Тогаш, Облак Радосав оди во Смедерево и го моли господарот Ѓураѓ да ги ослободи двајцата заробеници. Ѓураѓ му одговара дека тие веќе се однесени на губилиштето, а Облак Радосав во последен миг ги ослободува. Налутената Јерина бара да ги врати затворениците и му се заканува дека утре ќе го обеси и него. Тогаш, Облак Радосав ја убива Јерина и ги ослободува двајцата заробени војводи.