Ентони Тролоп

Ентони Тролоп (роден на 24 април 1815 – починал на 6 декември 1882) — англиски романописец и државен службеник од викторијанскиот период. Меѓу најпознатите од неговите 47 романи се две серии од по шест романи, секој колективно познат како „''Хрониките на Барсетшир“'' и „''Романите на Палисер''“, како и неговиот најдолг роман „''Начинот на кој живееме сега“''. Неговите романи се занимаваат со политички, социјални и родови прашања и други актуелни прашања.
Книжевната репутација на Тролоп се намалила во последните години од неговиот живот, но тој повторно стекнал некакви следбеници до средината на 20 век.
1 Животопис
Ентони Тролоп бил син на адвокатот Томас Ентони Тролоп и романописецот и патеписец Френсис Милтон Тролоп. Иако паметен и добро образован човек и член на Њу Колеџ во Оксфорд, Томас Тролоп не успеал во адвокатурата поради неговиот лош темперамент. Потфатите во земјоделството се покажале непрофитабилни, а неговите очекувања за наследство биле разбиени кога еден постар, бездетен чичко се преженил и имал деца. Томас Тролоп бил син на преподобниот (Томас) Ентони Тролоп, ректор на Котеред, Хартфордшир, самиот шести син на Сер Томас Тролоп, 4-ти баронет. Баронетската титула подоцна им припаднала на потомците на вториот син на Ентони Тролоп, Фредерик. Како син на земјопоседник, Томас Тролоп сакал неговите синови да бидат одгледани како господа кои ќе одат во Оксфорд или Кембриџ. Ентони претрпел многу страдања во детството, поради нееднаквоста помеѓу привилегираната позадина на неговите родители и нивните релативно оскудни средства.
Ентони Тролоп бил роден во Мерилебон и го посетувал училиштето Хароу во период од три години, почнувајќи од седумгодишна возраст, без да плаќа школарина бидејќи фармата на неговиот татко, стекната за таа цел, се наоѓала во соседството. По еден период во приватно училиште во Санбери, тој ги следел татко си и двајцата постари браќа во колеџот „Винчестер“, каде што останал три години. Потоа се вратил во Хароу како ученик за да ги намали трошоците за образование. Без пари или пријатели во овие две високо рангирани елитни државни училишта, Тролоп бил многу малтретиран, трпејќи мизерни искуства. На 12-годишна возраст, тој фантазирал за самоубиство. Тој, исто така, побарал засолниште во соништа со фантазии, градејќи сложени имагинарни светови.
Во 1827 година, неговата мајка, Френсис Тролоп, се преселила во Америка, во Тенеси, заедно со неговите три помлади браќа и сестри. Откако тој потфат пропаднал, таа отворила базар во Синсинати, Охајо, кој исто така пропаднал. Томас Тролоп им се придружил кратко време пред да се врати на фармата во Хароу, но Ентони останал во Англија во текот на целиот период.
Мајката на Ентони Тролоп се вратила во 1831 година и бргу се прославила како писателка, набрзо заработувајќи добри приходи. Сепак, работите на неговиот татко се влошиле. Тој целосно се откажал од својата адвокатска пракса и не успеал да заработи доволно приход од земјоделство за да му плати кирија на својот газда, лордот Нортвик. Во 1834 година, тој побегнал во Белгија за да избегне апсење поради долгови. Целото семејство се преселило во куќа во близина на Бриж, каде што живееле целосно од заработката на Франсес.
Во Белгија, на Ентони Тролоп му била понудена работа во австриски коњанички полк. За да ја прифати, требало да научи француски и германски јазик; имал една година за тоа. За да ги научи овие јазици без трошоци за себе и за своето семејство, станал помошник-учител во училиште во Брисел, што го направило тутор на 30 момчиња. Сепак, по шест недели таму, му била понудена работа како службеник во Главната пошта, добиена преку семеен пријател. Откако ја прифатил оваа работа, се вратил во Лондон на есен 1834 година. Томас Тролоп починал следната година.
Според Ентони Тролоп, „''првите седум години од мојот службен живот не беа ниту заслужни за мене, ниту корисни за јавната служба''“. Во поштата, тој се стекнал репутација за неточност и непослушност. Долг од 12 фунти кон кројач паднал во рацете на лихвар и пораснал на повеќе од 200 фунти; заемодавателот редовно го посетувал Тролоп на неговото работно место за да ги бара неговитеисплати. Тролоп ја мразел својата работа, но не гледал алтернатива на неа и живеел во постојан страв од отпуштање.
1.1 Преселба во Ирска
Во 1841 година, се појавила можност за бегство. На поштенски геодетски службеник во средна Ирска, за кој се зборувало дека е некомпетентен, му била потребна замена. Местото не се сметало за пожелно, но Тролоп, во долгови и проблеми на работа, се пријавил доброволно за неа; а неговиот претпоставен, Вилијам Мејберли, политичар од редовите на Виговците кој сакал да се ослободи од него, го назначил.
Новата работа на Тролоп се состоела главно од инспекциски патувања во Конахт, а тој се сместил во Банагер во округот Офали. Иако пристигнал со лоша препорака од Лондон, неговиот нов претпоставен решил да го процени според неговите заслуги и во рок од една година, според Тролоп, тој стекнал репутација на вреден јавен службеник. Неговата плата и надомест за патување се зголемиле многу повеќе во Ирска отколку во Лондон, и тој се нашол себеси како ужива со одреден просперитет. Тој започнал да лови лисици, што ќе го продолжи со ентузијазам во следните три децении. Како геодет во пошта, тој комуницирал со местните Ирци, чие друштво му било пријатно: „''Ирците не ме убија, ниту пак ми ја скршија главата. Наскоро открив дека се добронамерни, паметни - работничката класа многу поинтелигентна од онаа на Англија - штедливи и гостопримливи''.“
На местото за наводнување Дун Лаогаир, Тролоп ја запознал Роуз Хеселтин (1821–1917), ќерка на менаџер на банка од Ротерам. Тие се свршиле кога тој бил во Ирска само една година, но долговите на Тролоп и нејзиниот недостаток на богатство ги спречиле да се венчаат до 1844 година. Набргу откако се венчале, Тролоп бил преместен во друг поштенски округ на југот на Ирска, а семејството се преселило во Клонмел. Нивниот прв син, Хенри Меривејл, бил роден во 1846 година, а нивниот втор, Фредерик Џејмс Ентони, во 1847 година.
1.2 Рани дела
Иако Тролоп одлучил да стане романописец, тој напишал многу малку во текот на првите три години во Ирска. Во времето на неговиот брак, тој го напишал единствено првиот од трите тома од својот прв роман, ''„Макдермотови од Баликлоран“''. Во рок од една година од неговиот брак, тој го завршил делото.
Тролоп почнал да пишува за бројните долги патувања со воз низ Ирска што морал да ги прави за да ги извршува своите поштенски должности. Поставувајќи цврсти цели за тоа колку ќе пишува секој ден, тој на крајот станал еден од најплодните писатели на сите времиња. Своите најрани романи ги напишал додека работел како инспектор во поштата, повремено барајќи идеи во кутијата со „изгубени букви“.
Значајно е што голем дел од неговите најрани романи ја имаат Ирска како свое место на одвивање - доволно природно со оглед на тоа што ги напишал или ги смислил додека живеел и работел во Ирска, но веројатно знаел дека нема да наиде на топол критички прием, со оглед на современиот англиски став кон Ирска. Критичарите истакнале дека погледот на Тролоп за Ирска го разликува од многу други викторијански романописци. Други критичари тврделе дека Ирска не влијаела на Тролоп толку колку неговото искуство во Англија и дека општеството во Ирска му наштетило како писател, особено затоа што Ирска го доживувала Големиот глад за време на неговиот престој таму. Сепак, овие критичари (кои се обвинети за фанатични мислења против Ирска) не успеале или одбиле да ја признаат и вистинската приврзаност на Тролоп кон земјата и капацитетот на земјата како богато книжевно поле.
Тролоп објавил четири романи за Ирска. Два од нив биле напишани за време на Големиот глад, додека третиот се занимава со гладот како тема (''„Макдермотови од Баликлоран“'', ''„Кели и О'Кели“'' и ''„Замокот Ричмонд“'', соодветно). ''„Макдермотови од Баликлоран“'' бил напишан додека тој престојувал во селото Драмсна, округ Летрим.''„Кели и О'Кели“'' (1848) е хумористична споредба на романтичните занимања на благородниците (Френсис О'Кели, Лорд Балиндин) и неговиот католички закупец (Мартин Кели). Два кратки раскази се занимаваат со Ирска („О'Конорите од Касл Конор, округ Мејо“ и „Отец Џајлс од Балимој“ ). Некои критичари тврдат дека овие дела се стремат да го обединат ирскиот и британскиот идентитет, наместо да ги гледаат двата како различни народи. Дури и како Англичанец во Ирска, Тролоп сепак успеал да го постигне она што го сметал за суштинско за да биде „ирски писател“: опседнат и „малтретиран“ од Ирска.
Приемот на ирските дела оставило многу. Хенри Колбурн му напишал на Тролоп: „''Очигледно е дека читателите не ги сакаат романите на ирски теми, како и на други теми''.“ Особено, списанијата како што е ''„The New Monthly Magazine“'', кои вклучувало рецензии што ги напаѓа Ирците за нивните постапки за време на гладот, биле репрезентативни за отфрлањето од страна на англиските читатели на секое дело напишано за Ирците.
1.3 Успех како автор
Во 1851 година, Тролоп бил испратен во Англија, задолжен за истражување и реорганизација на доставата на пошта во руралните средини во југозападна Англија и јужен Велс. Двегодишната мисија го однела низ поголемиот дел од Велика Британија, често на коњ. Тролоп го опишал овој период како „''две од најсреќните години во мојот живот''“.
Во текот на овој период, тој ја посетил катедралата во Солсбери; и таму, според неговата автобиографија, го започнал заплетот на ''„Чуварот“'', кој станал првиот од шесте романи од Барсетшир. Неговата поштенска работа го одложила почетокот на пишувањето за една година; романот бил објавен во 1855 година, во издание од 1.000 примероци, при што Тролоп добил половина од профитот: 9 фунти за 8 шилинзи и 8 пени во 1855 година (околу 1,100 фунти во година) и 10 фунти за 15 шилинзи и 1 пени во 1856 година (околу 1,300 фунти во ). Иако профитот не бил голем, книгата добила известувања во печатот и го привлекла вниманието на публиката што чита романи.
Тој веднаш започнал да работи на ''„Барчестерските кули“'', вториот роман од Барсетшир; по неговото објавување во 1857 година, добил авансна исплата од 100 фунти (околу 12,000 фунти во година) наспроти неговиот дел од профитот. Како и ''„Чуварот“'', ''„Барчестерските кули“'' не оствариле голема продажба, но помогнале да се воспостави угледот на Тролоп. Во својата автобиографија, Тролоп пишува: „''Не постигнал голема репутација, но бил еден од романите што читателите на романи биле повикани да ги прочитаат''“. За следниот роман, ''„Тројцата службеници“'', тој успеал да ги продаде авторските права за паушална сума од 250 фунти (околу 30,100 фунти во ); тој го претпочитал ова отколку да чека дел од идните профити.
1.4 Враќање во Англија
Иако Тролоп се чувствувал среќен и удобно во Ирска, тој сметал дека како автор треба да живее во непосредна близина на Лондон. Во 1859 година, тој побарал и добил место во поштата како геодет во Источниот округ, кој ги опфаќал Есекс, Сафолк, Норфолк, Кембриџшир, Хантингдоншир и поголемиот дел од Хартфордшир. Подоцна истата година, се преселил во Волтам Крос, околу 19 километри од Лондон во Хартфордшир, каде што живеел до 1871 година.
Кон крајот на 1859 година, Тролоп дознал за подготовките за издавање на ''списанието „Корнхил“'', кое требало да го објави Џорџ Мареј Смит, а да го уредува Вилијам Мејкпис Такери. Тој му пишал на вториот, нудејќи му да обезбеди кратки раскази за новото списание. Такери и Смит одговориле: првиот го натерал Тролоп да придонесе, вториот нудел 1.000 фунти (околу 126,500 фунти во ) за роман, под услов значителен дел од него да може да биде достапен за печатарот во рок од шест недели. Тролоп му го понудил на Смит ''Ричмондскиот замок'', кој тогаш го пишувал; но Смит одбил да прифати ирска приказна и предложил роман кој се занимава со англискиот свештенички живот, како што направиле и Барчестерските кули. Потоа Тролоп го смислил заплетот на''Фрамлиевата парорхија'', сместувајќи го во близина на Барчестер за да може да ги користи ликовите од романите од Барсетшир.
''Фрамлиевата парорхија'' стекнала голема популарност, воспоставувајќи го угледот на Тролоп кај публиката што чита романи и целосно оправдувајќи ја високата цена што Смит ја платил за тоа. Раната врска со ''Корнхил'' го донел Тролоп и во лондонскиот круг на уметници, писатели и интелектуалци.
До средината на 1860-тите, Тролоп достигнал прилично високо место во хиерархијата на поштата, и покрај тековните разлики со Роуланд Хил, кој во тоа време бил главен секретар на Генералниот директор на поштата. Поштенската историја му ја припишува на Тролоп заслугата за воведувањето на поштенската кутија (сеприсутното поштенско сандаче) во Обединетото Кралство. Тој заработувал значителен приход од своите романи. Ја надминал несмасноста на младоста, стекнал добри пријатели во книжевните кругови и ентузијастички се занимавал со лов. Во 1865 година, Тролоп станал еден од основачите на либералното списание „Fortnightly Review“.
Кога Хил ја напуштил поштата во 1864 година, зет му на Тролоп, Џон Тили, кој тогаш работел како потсекретар на генералниот директор на поштата, бил назначен на испразнетото место. Тролоп поднел барање за старото место на Тили, но било отфрлено во корист на подредениот, Френк Ивс Скудамор. Во есента 1867 година, Тролоп дал оставка од своето работно место во поштата, дотогаш заштедувајќи доволно за да генерира приход еднаков на пензијата што ќе ја изгуби доколку ја напушти пред да наполни 60 години.
1.5 Кампањата во Беверли
Тролоп долго време сонувал да се кандидира во Долниот дом. Сепак, како државен службеник, тој не бил подобен за такво место. Неговата оставка од поштата го отстранила овој хендикеп и речиси веднаш започнал да бара место за кое би можел да се кандидира. Во 1868 година, тој се согласил да се кандидира како кандидат од Либералната партија во општината Беверли, во Ист Рајдинг во Јоркшир.
Партиските лидери очигледно ја искористиле желбата на Тролоп да се кандидира и неговата подготвеност да троши пари за кампања. Беверли имала долга историја на купување гласови и заплашување од страна на работодавците и другите. По секои избори од 1857 година, следувала изборна петиција во која се тврдело дека постои корупција, а се проценувало дека 300 од 1.100 гласачи во 1868 година ги продавале своите гласови. Задачата на либералниот кандидат не била да ги добие изборите, туку да им даде можност на конзервативните кандидати да покажат отворена корупција, која потоа можела да се искористи за нивна дисквалификација.
Тролоп го опишал периодот на неговата кампања во Беверли како „''најбедните две недели од мојата машкост''“. Тој потрошил вкупно 400 фунти за својата кампања. Изборите се одржале на 17 ноември 1868 година; романописецот завршил последен од четири кандидати, а победата им припаднала на двајцата конзервативци. Била поднесена петиција, и Кралска комисија ги истражила околностите на изборите; нејзините наоди за обемна и широко распространета корупција привлекле внимание низ целата земја и довеле до лишување од право на глас на општината во 1870 година. Измислените избори за Персикрос во ''Ралф наследникот'' и изборите за Танкервил во ''Финеас Редукс'' се тесно поврзани со кампањата во Беверли.
1.6 Подоцнежни години
По поразот кај Беверли, Тролоп целосно се концентрирал на својата книжевна кариера. Додека продолжувал брзо да пишува романи, тој исто така станал и уредник на ''списанието „Сент Полс“'', кое објавило неколку од неговите романи во сериска форма.
„Помеѓу 1859 и 1875 година, Тролоп ги посетил Соединетите Американски Држави пет пати. Меѓу американските книжевни творци, тој развил широки познанства, меѓу кои биле Лоуел, Холмс, Емерсон, Агасиз, Хоторн, Лонгфелоу, Брет Харт, Артемус Ворд, Хоакин Милер, Марк Твен, Хенри Џејмс, Вилијам Дин Хауелс, Џејмс Т. Филдс, Чарлс Нортон, Џон Лотроп Мотли и Ричард Хенри Дана Џуниор.“
Тролоп напишал патеписна книга која се однесува на неговите искуства во САД за време на Американската граѓанска војна, насловена како ''„Северна Америка“'' (1862). Свесен дека неговата мајка објавила многу несимпатична патеписна книга за САД („''Домашни манири на Американците''“) и имајќи значително подобри чувства за Соединетите Американски Држави, Тролоп решил да напише дело кое ќе „''додаде на доброто чувство кое треба да постои меѓу две нации кои треба да се сакаат меѓусебно''“. За време на неговиот престој во Америка, Тролоп, посветен аболиционист кој се спротивставил на системот на ропство каков што постоел на Југот, останал постојан поддржувач на Унијата.
Во 1871 година, Тролоп го направил своето прво патување во Австралија, пристигнувајќи во Мелбурн на 28 јули 1871 година на бродот „СС Грејт Британ“, со неговата сопруга и нивниот готвач. Патувањето било направено за да го посетат нивниот помлад син, Фредерик, кој бил одгледувач на овци во близина на Гренфел, Нов Јужен Велс. Тој го напишал својот роман ''„Лејди Ана“'' за време на патувањето. Во Австралија, тој поминал една година и два дена „''спуштајќи се низ рудници, дружејќи се со стрижачи и овчари, јавајќи го својот коњ во осаменоста на грмушките, обиколувајќи лудници и истражувајќи го брегот и рамнината со пароброд и поштенска кочија''“. Тој ја посетил казнената колонија Порт Артур и нејзините гробишта, Островот на мртвите. И покрај тоа, австралискиот печат останал доста вознемирен, плашејќи се дека тој погрешно ќе ја претстави Австралија во своите дела. Нивниот страв се базирал на прилично негативни дела за Америка од неговата мајка, Фани, и од Чарлс Дикенс. По враќањето, Тролоп објавил книга, ''„Австралија и Нов Зеланд“'' (1873). Таа содржела и позитивни и негативни коментари. Од позитивна страна, таа открила компаративно отсуство на класна свест и ги пофалила аспектите на Перт, Мелбурн, Хобарт и Сиднеј. Сепак, тој бил негативен во врска со реката Аделаида, градовите Бендиго и Баларат и абориџинското население. Она што најмногу ги налутило австралиските весници биле неговите коментари „''во кои ги обвинува Австралијците дека се фалат''“.
Тролоп во 1875 година се вратил во Австралија со цел да му помогне на својот син да го затвори својот неуспешен земјоделски бизнис. Открил дека огорченоста создадена од неговите обвинувања останала. Дури и кога починал во 1882 година, австралиските весници сè уште „тлееле“, повторно се осврнувајќи се на овие обвинувања и одбивајќи целосно да ги пофалат или признаат неговите достигнувања.
Кон крајот на 1870-тите, Тролоп ја продолжил својата кариера како патописец со посета на Јужна Африка, вклучувајќи ја Колонијата Кејп и Бурските републики на Слободна држава Орање и Трансвал. Признавајќи дека првично претпоставил дека Африканерите „''се вратиле од цивилизацијата и станале диви, варварски и нељубезни''“, Тролоп пишувал опширно за културните навики на Бурите, тврдејќи дека „''грубоста“ ... Спартанската едноставност и валканоста на начинот на живот на Бурите [едноставно] произлегуваа од неговата преференција да живее во рурална изолација, далеку од кој било град''.“ Во завршеното дело, кое Тролоп едноставно го насловил ''Јужна Африка'' (1877), тој го опишал рударскиот град Кимберли како „''едно од најинтересните места на лицето на земјата''“.
Во 1880 година, Тролоп се преселил во селото Саут Хартинг во Западен Сасекс. Тој поминал некое време во Ирска на почетокот на 1880-тите истражувајќи го својот последен, недовршен роман, ''„Земјоделците“''. Се вели дека бил исклучително вознемирен од насилството на Земјишната војна.
2 Смрт
Тролоп починал во Мерилебон, Лондон во 1882 година и бил погребан на гробиштата Кенсал Грин, во близина на гробот на неговиот современик, Вилки Колинс.
3 Делата и репутацијата
Првиот голем успех на Тролоп дошол со ''„Чуварот“'' (1855) - првиот од шесте романи кои се сместени во измислениот округ „Барсетшир“ (честопати колективно наречен ''Хрониките на Барсетшир''), кој првенствено се занимаваат со свештенството и благородништвото. ''„Барчестерските кули“'' (1857) веројатно станал најпознат од нив. Другата голема серија на Тролоп, романите „Палисер“, кои се преклопуваат со романите „Барсетшир“, се занимаваат со политика, со богатиот, вреден Плантагенет Палисер (подоцна војвода од Омниум) и неговата восхитувачки спонтана, уште побогата сопруга Лејди Гленкора кои биле истакнати. Сепак, како и со серијата „Барсетшир“, многу други добро развиени ликови го населуваа секој роман, а во еден, ''„Дијамантите на Јустас“'', Палисерови играат само мала улога.
Популарноста и критичкиот успех на Тролоп се намалила во неговите подоцнежни години, но тој продолжил да пишува плодно, а некои од неговите подоцнежни романи стекнале добра репутација. Особено, критичарите, кои се согласуваат дека книгата не била популарна кога била објавена, генерално ја признаваат сеопфатната сатира ''„Начинот на кој живееме сега'' “ (1875) како негово ремек-дело. Вкупно, Тролоп напишал 47 романи, 42 кратки раскази и пет патни книги, како и книги од нефикција насловени како ''„Такери“'' (1879) и ''„Лорд Палмерстон“'' (1882).
По неговата смрт била објавена ''„Автобиографија“'' и станала бестселер во Лондон. Падот на Тролоп во очите на критичарите во голема мера произлегол од овој том. Дури и за време на неговата писателска кариера, рецензентите сè повеќе имале тенденција да ги критикуваат неговите извонредни дела, но кога Тролоп открил дека строго се придржува до дневната квота за пишување и признал дека пишува за пари, тој ги потврдил најлошите стравови на своите критичари. Од писателите се очекувало да чекаат инспирација, а не да следат распоред.
Џулијан Хоторн, американски писател, критичар и пријател на Тролоп, додека го фалел како човек, нарекувајќи го „заслуга за Англија и за човечката природа и... [заслужен] да биде вброен меѓу милениците на човештвото“, исто така напишал дека „тој ѝ нанел голема штета на англиската фиктивна книжевност со своите романи“.
Хенри Џејмс изразил различни мислења за Тролоп. Младиот Џејмс напишал неколку остри критики за романите на Тролоп (на пример, ''„Имотот на Белтон“'' го нарекол „''глупава книга, без ниту една мисла или идеја во неа... еден вид ментален такт''“). Тој исто така јасно ставил до знаење дека не му се допаѓа наративниот метод на Тролоп; веселите интерпретации на Тролоп во неговите романи за тоа како неговите приказни можат да добијат каков било пресврт што го сакал нивниот автор не му се допаднале на чувството на Џејмс за уметнички интегритет. Сепак, Џејмс темелно го ценел вниманието на Тролоп кон реалистичните детали, како што напишал во еден есеј кратко по смртта на романописецот:Неговата [Тролоп] голема, непроценлива заслуга беше целосното ценење на вообичаеното... [Т]ој ''ги чувствуваше'' сите секојдневни и непосредни нешта, како и ги виде; ги чувствуваше на едноставен, директен, здрав начин, со нивната тага, нивната радост, нивниот шарм, нивната комичност, сите нивни очигледни и мерливи значења... Тролоп ќе остане еден од најдоверливите, иако не и еден од најелоквентните, писатели кои му помогнале на срцето на човекот да се спознае себеси... Една раса е среќна кога има добар дел од видот имагинација - на имагинативно чувство - што му припаднало на Ентони Тролоп; а во ова поседување нашата англиска раса не е сиромашна. Писатели, меѓу кои Вилијам Такери, Џорџ Елиот и Вилки Колинс, се восхитувале на Тролоп и се спријателиле со него, а Елиот забележал дека таа не можела да се впушти во толку амбициозен проект како ''Мидлмарч'' без преседанот поставен од Тролоп во неговите романи за измислениот - но целосно жив - округ Барсетшир. Други современици на Тролоп го пофалиле неговото разбирање на секојдневниот свет на институциите, службениот живот и секојдневниот бизнис; тој е еден од ретките романописци кои ја сметале канцеларијата за креативна средина. Вистан Хју Оден за Тролоп напишал: „''Од сите романописци во која било земја, Тролоп најдобро ја разбира улогата на парите. Во споредба со него, дури и Балзак е премногу романтичен''.“
Како што трендовите во светот на романот започнале да се движат сè повеќе кон субјективност и уметничко експериментирање, угледот на Тролоп кај критичарите страдал. Но, лордот Дејвид Сесил во 1934 година запишал дека „''Тролоп е сè уште многу жив... и меѓу пребирливи читатели''“. Тој забележал дека Тролоп е „''видливо ослободен од најкарактеристичните викторијански мани''“. Во 1940-тите, жителите на Тролоп направиле понатамошни обиди да го воскреснат неговиот углед; тој уживал во критичка ренесанса во 1960-тите, а повторно и во 1990-тите. Некои критичари денес имаат посебен интерес за прикажувањето на жените од страна на Тролоп - тој предизвикал забелешки дури и во свое време за неговиот длабок увид и чувствителност кон внатрешните судири предизвикани од положбата на жените во викторијанското општество.
Во раните 1990-ти, интересот за Тролоп се зголемил. Здружението Тролоп цвета во Обединетото Кралство, како и неговото сестринско здружение во Соединетите Американски Држави. Во 2011 година, Одделот за англиски јазик на Универзитетот во Канзас, во соработка со Центарот за хуманистички науки „Хол“ и во партнерство сосписанието ''„The Fortnightly Review“'', започнало со доделување на годишната награда „Тролоп“. Наградата била основана за да се фокусира вниманието на работата и кариерата на Тролоп.
Помеѓу значајните обожаватели се вбројуваат Алек Гинис, кој никогаш не патувал без роман од Тролоп; поранешните британски премиери Харолд Мекмилан и Сер Џон Мејџор; првиот канадски премиер, Џон А. Мекдоналд ; економистот Џон Кенет Галбрејт; трговскиот банкар Зигмунд Варбург, кој рекол дека „''читањето на Ентони Тролоп го надминува универзитетското образование''“; англискиот судија Лорд Денинг; американските романописци Сју Графтон, Доминик Дан и Тимоти Халинан; поетот Едвард Фицџералд; уметникот Едвард Гори, кој чувал комплетен сет од своите книги; американскиот автор Роберт Каро; драматургот Дејвид Мамет; писателот на сапунски опери Хардинг Лемеј; сценаристот и романописец Џулијан Фелоус ; либералниот политички филозоф Ентони де Џасеј и теологот Стенли Хауервас.