procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Милица Дабовиќ

Милица Дабовиќ (Цетиње, 16 февруари 1982) ― црногорска и српска кошаркарка.
1 Клупска кариера
Професионалната кариера ја започнала во 1998 година во Херцег Нови. Меѓу трофеите со домашните клубови таа го освои првенството на Србија и Црна Гора (2003/04) и Купот на Србија и Црна Гора (2003/04) со Црвена звезда и првенството на Србија (2010/11, 2011/12). и 2012/13) Купот на Србија (2010/11 и 2012/13 ) и Регионалната лига (2011/12 и 2012/13) сите со Партизан.
Во февруари 2021 г. потпишала за ЖКК Лавови од Брчко. Таа поминала два месеци во овој клуб и со својот клуб ја освоиле титулата шампион на Република Српска.
2 Застапеност
Била капитен на женската кошаркарска репрезентација на Србија која ја водела до четвртото место на Европското првенство во 2013 година и до четвртфиналето на Светското првенство во 2014 година.
Дабовиќ потоа ја предводела српската репрезентација до златниот медал на Европското првенство во Унгарија и Романија во 2015 година. Победата против Франција во финалето во Будимпешта (76:68) го освоиле не само првиот медал за Србија како самостојна држава, туку и првото злато во целата историја на српската женска кошарка. Воедно, обезбедиле е директен пласман на Олимписките игри 2016 година. во Рио.
3 Друго
Милица Дабовиќ е амбасадор на Фондацијата „Тијана Јуриќ“. Во српската кошаркарска репрезентација е и нејзината помлада сестра Ана.
4 Галерија
Милорад Митровиќ (фудбалер)

Милорад Митровиќ (Велико Градиште, 12 април 1908 - Сплит, 9 август 1993) бил југословенски и српски фудбалер и фудбалски тренер.
1 Кариера
Кариерата ја започнал во фудбалскиот клуб БСК Белград, каде играл до 1928 година. По Олимпискиот турнир во Амстердам, од 1928 година играл во Франција за Монпелје (1928-1932) и Сете 34 (1933-1934), заедно со Ивица Бек. Во 1934 година се вратил во БСК Белград со кој освоил две национални титули на Југославија (1935 и 1936 година), а последниот натпревар го одиграл во дресот на БСК на 3 октомври 1937 година. Кариерата ја завршил во БАСК каде играл од 1937 до 1941 година.
За селекцијата на Белград одиграл 10 натпревари, за селекцијата на Југославија три, а дебитираше против селекцијата на Португалија на 29 мај 1982 година во Амстердам, на Олимпискиот турнир. Последниот натпревар за југословенската репрезентација го одиграл на 1 јануари 1935 година, против репрезентацијата на Романија во Атина за Балканскиот куп, кога репрезентацијата на Југославија го освоила единствениот победнички трофеј во ова натпреварување.
Во периодот од 1955 до 1959 година бил селектор на Бурма.
Бил со средна висина, цврста фигура, бил најголемиот „џентлмен“ на белградскиот фудбал во своето време. Тој важел и за еден од најдобрите југословенски бранители меѓу двете светски војни.
Живеел во Сплит, каде што починал на 9 август 1993 година. години поради проблеми со крвните садови.
Марко Мијаиловиќ

Марко Мијаиловиќ (роден 14 август 1997 година) е српски фудбалски дефанзивец кој игра за Вождовац.
Тој е постар брат на Срѓан Мијаиловиќ.
1 Клупска кариера
1.1 Црвена звезда Белград
Роден во Ужице, Мијаиловиќ дошол во младинските категории на Црвена звезда од Белград. Во првиот тим дошол во 2014 година под тренерот Ненад Лалатовиќ. Тој го направил своето сениорско деби за тимот, заменувајќи го Богдан Планиќ во ревален натпревар против Удинезе на стадионот Рајко Митиќ на 15 ноември 2014 година. Подоцна истиот месец, Мијаиловиќ останал на клупата како неискористена замена во 14-те натпревари од сезоната 2014–15 во српската Суперлига против ОФК Белград. Во зимската пауза надвор од сезоната, Мијаиловиќ бил опционално позајмен на српскиот прволигаш Колубара, но исто така останал во младинскиот тим цела 2015 година. Мијаиловиќ бил во првиот тим на неколку пријателски игри во текот на 2015 година, вклучувајќи ги и натпреварите против ОФК Бор, Грачаница и Мордовија Саранск.
По целосното опоравување од повредата што ја заработил на почетокот на 2016 година, Мијаиловиќ бил позајмен на Бежанија, каде забележал 9 настапи со гол до крајот на сезоната. Во летото 2016 година, Мијаиловиќ ја продолжил својата позајмица за сезоната 2016-17. Иако полусезоната тренира со Црвена ѕвезда, главниот тренер Миодраг Божовиќ решил да го остави кај Бежанија до крајот на сезоната. Во текот на сезоната, Мијаиловиќ забележал 28 Прва лига, постигнувајќи 1 гол, и исто така одиграл куп натпревар против Војводина.
1.2 Рад
На 18 август 2017 година, Мијаиловиќ му се придружил на Рад како слободен агент. Тој официјално се промовирал неколку дена подоцна во четврток на 24 август, склучувајќи тригодишен договор со новиот клуб.
1.3 Вождовац
На 1 јули 2021 година се приклучил на Вождовац.
2 Репрезентативна кариера
Мијаиловиќ бил повикан во селекциите на Србија од 2012 година. Бил член на селекции до 16, 17 и 18 години помеѓу 2012 и 2016 година Во ноември 2016 година, Мијаиловиќ бил повикан во селекцијата на Србија до 20 години под тренерот Ненад Лалатовиќ, каде што го имал своето деби на натпреварот против Црна Гора.
Мене, себеси и јас (драма)

''Мене, себеси и јас'' ― драма од 2007 година на Едвард Олби. Станува збор за апсурдистичка семејна комедија/драма.
1 Синопсис
Претставата раскажува сложена приказна за Мајка, која е во интимна врска со Доктор и која има проблеми да ги раздели своите 28-годишни синови. Дел од проблемот можеби е тоа што таа ги именувала своите два сина „ОТО“ и „ото“ - пример за она што докторот го нарекува „симетрија, да, но не и логика“. Претставата започнува кога ОТО и кажува на мајка си дека заминува од дома за да стане Кинез и дека брат му повеќе не постои. Ова го вознемирува ото, кој бара некаква потврда дека е жив. Морин, девојката на ото, станува вовлечена во ова. Игри со зборови и семантика, идеи за различните значења и аспекти на љубовта, заедно со рифовите за различни културолошки наводи, изобилуваат во оваа претстава.
2 Историја на изведбите
''Мене, себеси и јас'' првпат била продуцирана во 2008 година во театарот МекКартер во Принстон, Њу Џерси. Била режирана од Емили Ман со сценографија на Томас Линч и костимографија на Џенифер фон Мајрхаузер. Глумскиот состав го сочинувале Тајн Дејли (Мајка), Мајкл Еспер (ОТО), Брајан Мареј (Д-р), Шарлот Пари (Морин), Стивен Пејн (Мажот) и Колин Донел (ото).
Бен Брентли, во рецензија од 2008 година за ''New York Times'', напишал дека ''Мене, себеси и јас'' е „во традицијата на делата на г-дин Олби од средината и доцната кариера, како што се ''Брачна игра'' и ''Играта околу бебето'': фрагментирани филозофски водвили кои ги претвораат најфундаменталните прашања за идентитетот во вербални меки чевли. Исто така, се навраќа на неговите рани вежби за апсурдизам (вклучувајќи ги и едноглумските ''Песочник'' и ''Американски сон''), црнојаглени комедии од времето кога дрските млади писатели уживале во соборувањето на театарските традиции.“
Претставата била премиерно изведена во Њујорк во Playwrights Horizons во септември 2010 година. Глумската екипа била Елизабет Ешли (Мајка), Захари Бут (ОТО), Брајан Мареј (Д-р), Наталија Пејн (Морин), Стивен Пејн (Мажот) и Престон Садлеир (ото).
Милош Стојановиќ (фудбалер роден во 1997)

Милош Стојановиќ (18 јануари 1997) — српски професионален фудбалер кој игра како дефанзивец за Билис Балш.
1 Клупска кариера
1.1 Црвена звезда Белград
1.1.1 Главните моменти од првиот тим
Стојановиќ се приклучил на првиот тим на Црвена звезда Белград, под тренерот Рикардо Са Пинто за последниот натпревар од сезоната 2012–13 во српската Суперлига Војводина. Во текот на летото 2013 година, Стојановиќ ја поминал претсезоната со првиот тим, но подоцна се вратил во младинскиот тим, каде ја поминал целата сезона 2013–14. Тој исто така бил во првиот тим на почетокот на сезоната 2014-15, но продолжил да игра со младите до крајот на сезоната. Тој беше еден од 4-те играчи на клупата во последниот натпревар од сезоната 2014–15 во српската Суперлига против Младост Лучани, кога исто така имаше официјално деби за првиот тим под тренерот Ненад Лалатовиќ. На 18 февруари 2016 година, Стојановиќ го продолжил договорот со Црвена звезда од Белград, до летото 2019 година, и забележал 3 натпревари до крајот на сезоната 2015–16. Во јануари 2018 година, Црвена звезда и Стојановиќ меѓусебно го раскинаа договорот, по што тој го напушти клубот.
1.1.2 Позајмици
Во текот на пролетната половина од сезоната 2014–2015, Стојановиќ бил позајмен на српскиот прволигаш Колубара, каде што поминал одреден период на двојна регистрација, запишувајќи 6 настапи главно како страничен бек. Во летото 2015 година, Стојановиќ се преселил во Бежанија со двојна регистрација, заедно со голманот Филип Манојловиќ. Во првата полусезона пропушти одреден период поради повреда и одигра само 5 лигашки натпревари. По потпишувањето на новиот договор со својот матичен клуб, Стојановиќ остана во Бежанија до крајот на сезоната. Иако летуваше на тренинг со ОФК Белград, Стојановиќ продолжи да игра со Бежанија во сезоната 2016–17 . Откако Немања Матовиќ ја напушти Бежанија на почетокот на 2017 година, Стојановиќ ја започна втората полусезона како заменик капитен, зад Филип Осман. Во летото 2017 година, Стојановиќ му се приклучи на Синѓелиќ Белград на едногодишна позајмица. На средината на сезоната, договорот за позајмица беше раскинат и Стојановиќ се врати во Црвена Звезда Белград.
1.2 Вождовац
На 23 јануари 2018 година, Стојановиќ му се приклучил на Вождовац, потпишувајќи две и пол годишен договор со новиот клуб.
2 Трофеи
Црвена звезда Белград
* Српска Суперлига : 2013–14, 2015–16
Никола Драговиќ

Никола Драговиќ (Подгорица, 20 декември 1987) е српски кошаркар. Игра на крилната централна позиција.
1 Кариера
1.1 Клупска
Драговиќ ја започнал својата сениорска кариера во тимот на Авала Ада во сезоната 2005/06. Од 2006 до 2010 година. Играл за тимот на колеџот UCLA Bruins на Универзитетот во Калифорнија, Лос Анџелес.
Во европската кошарка се вратил во летото 2010 година и потпишал за Спартак Санкт Петербург. Тој поминал две сезони во Спартак, но во втората сезона играше малку поради повреда.
Во август 2012 година потпишал договор со италијанскиот Авелино, и ги поминал следните две сезони со нив.
Во септември 2014 година, тој потпишал договор со Игокеа. На почетокот на февруари 2015 година го напуштил клубот од Лакташи. Подоцна истиот месец, тој потпишал за бугарски Лукоил Академик, каде што го поминал остатокот од сезоната освојувајќи го бугарското првенство. Од ноември до крајот на декември 2015 година бил член на германскиот Мителдојчер, а на последниот ден од 2015 година потпишал договор со екипата на Ваноли Кремона од италијанската Серија А. Во сезоната 2016/17. бил играч на Асвел, а следната сезона ја поминал во Сарагоса во 2002 година.
Во октомври 2018 година станал играч на Манреса, а во февруари 2019 година преминал во мексиканскиот клуб Минерос де Закатекас. На 1 април 2019 година, тој повторно ја променил својата средина и се приклучил на иранскиот клуб Шардари Горган. На крајот на 2019 година, тој заминал за Саудиска Арабија, каде што потпишал за Ал Вехда од Мека. На 22 декември 2020 година, тој потпишал за ОКК Београд. Во март 2021 г. го напуштил ОКК Београд и до крајот на сезоната се преселил во грчкиот Колос Родос.
2.2 Репрезентација
Со кадетската репрезентација на Србија и Црна Гора освоиле златен медал на ЕП 2003 во Шпанија. Истиот успех го повториле две години подоцна со селекцијата до 18 години на ЕП во Белград. Тој исто така освоил два златни медали со репрезентацијата до 20 години на Европското првенство во 2006 и 2007 година. По разделбата на Србија и Црна Гора тој решил да игра за Србија.
На Универзијадата во Шенжен во 2011 година како капитен ја предводел српската екипа која успеала да го одбрани златото освоено на претходната Универзијада во Белград (2009) година, победувајќи го рускиот тим во финалето.
2 Успеси
2.1 Клупски
* Спартак Санкт Петербург:
** Куп на Русија (1): 2010/11.
* Лукојл Академик:
** Бугарско првенство (1): 2014/15.
2.2 Репрезентација
* Европско првенство до 16 години:2003 година
* Европско првенство до 18 години: 2005 година
* Европско првенство до 20 години: 2006, 2007 година.
* Универзијада: 2009 година.
Небојша Крупинковиќ

Небојша Крупниковиќ (15 август 1973) е српски поранешен професионален фудбалер кој играл како офанзивен играч за врска.
1 Клупска кариера
Роден во Ариље, Крупниковиќ започнал во Црвена Звезда Белград, правејќи ги своите први сениорски настапи во сезоната 1991-92. Тој отишол на позајмица во грчкиот клуб Паниониос во 1993-1994 година во која ќе биде негова успешна сезона. По враќањето од позајмица, Крупниковиќ се етаблирал како лидер на тимот, помагајќи им да го освојат двојниот натпревар во 1994–95 година. Тој исто така бил важен во освојувањето на уште еден национален куп следната година.
Во летото 1996 година, Крупниковиќ бил префрлен во странство во белгиски Стандард Лиеж. Тој го напуштил клубот во текот на следната зима и отиде во Азија потпишувајќи со јапонската Гамба Осака. Откако поминал две сезони на Далечниот Исток, Крупниковиќ се вратил во Европа и му се приклучи на францускиот клуб Бастија на почетокот на 1999 година.
Помеѓу 1999 и 2008 година, Крупниковиќ играл за четири клуба во Германија, освен една година со Џеф Јунајтед Чиба во Јапонија. Тој е најдобро запаметен по неговото време во Хановер 96, помагајќи им да добијат промоција во Бундес лигата во 2002 година
2 Репрезентативна кариера
И покрај успехот на клупско ниво, Крупниковиќ не успеал да го направи своето репрезентативно деби за Србија и Црна Гора (претходно позната како СР Југославија). Тој одигра два натпревари за Југославија само на младинско ниво.
3 Трофеи
Црвена звезда Белград
* Прва лига на СР Југославија : 1994–95
* Куп на СР Југославија : 1994–95, 1995–96
Хановер 96
* 2. Бундеслигата : 2001–02
ЏЕФ Јунајтед Чиба
* Куп на Џеј Лига : 2006 година
Лазар Романиќ

Лазар Романиќ (25 март 1998) е српски професионален фудбалер кој игра како крилен напаѓач за грчкиот клуб од Суперлигата Ламија.
1 Клупска кариера
1.1 Црвена звезда Белград
Роден во Крагуевац од родители хрватски Срби кои избегале од Книн, Хрватска за време на операцијата Бура, Романиќ е производ на младинскиот систем на Црвена ѕвезда во Белград. По извонредните игри во младинскиот тим, тој го потпишал својот прв тригодишен професионален договор со клубот на 27 октомври 2016 година. Романиќ на крајот на годината бил номиниран за најдобар младински играч во клупската академија. Тој, исто така, е повикан во првиот тим, минувајќи ја зимската пауза со високи членови. Во остатокот од сезоната, Романиќ беше позајмен на српскиот прволигаш ОФК Белград, но исто така останал да игра со младинскиот тим со двојна регистрација. Романиќ го постигнал својот прв сениорски гол на 9 април 2017 година во 21-виот натпревар 2016–17 помеѓу Будуќност Добановци и ОФК Белград. Иако бил во италијански Карпи во летото 2017 година, Романиќ се преселил на едногодишна позајмица во Борац Чачак.
1.2 Ламија
На 30 август 2018 година, Романиќ се сели во Ламија како слободен играч од Црвена ѕвезда од Белград, која ја задржал стапката на препродажба од 30%.
2 Репрезентативна кариера
Романиќ го добил првиот повик за ниво на Србија У18 во октомври 2015 година под тренерот Иван Томиќ. Тој дебитирал за фудбалската репрезентација на Србија до 19 години на 1 септември 2016 година во натпревар против Соединетите Американски Држави, одигран на меморијалниот турнир „Стеван Вилотиќ - Ќеле“. Романиќ го постигнал својот прв гол за тимот на пријателски натпревар против Бугарија на 23 февруари 2017 година.
Горан Ѓоровиќ

Горан Ѓоровиќ (11 ноември 1971) е српски пензиониран фудбалер кој играл главно централен дефанзивец, но и како лев бек.
Во својата земја играл за Приштина и Црвена звезда. Тој го поминал остатокот од својата кариера во Шпанија откако пристигнал, таму во 1997 година, застапувајќи ги Селта, Депортиво и Елче.
Ѓоровиќ по пензионирањето се занимавал во тренерската работа, работејќи како менаџер на српската репрезентација до 21 година.
1 Клупска кариера
Ѓоровиќ е роден во Приштина, Социјалистичка Федеративна Република Југославија. Првично играјќи за неговиот роден клуб ФК Приштина, тој се приклучил на Црвена Звезда Белград во 1993 година. Тој продолжил да се појавува на точно 100 лигашки натпревари и на речиси 26-годишна возраст, се преселил во странство откако потпишал со шпанскиот клуб РК Селта де Виго.
Наскоро, се појавил интерес од големи тимови, како што се УК Сампдорија и Арсенал. Сепак, тој одлучил да остане барем за сезоната 1998-1999 во Селта, каде што на крајот ќе дели тимови со неговиот брат Зоран (кој немало апсолутно никакво влијание за Галисијанците) и одиграл 126 натпреварувачки натпревари, негово деби во Ла Лига. доаѓа на 31 август 1997 година во победата на домашен терен со 2–1 против Реал Сарагоса.
Откако претходно бил одбиен еден обид да го ангажира играчот, менаџерот на Депортиво де Ла Коруња, Хавиер Ирурета, го ангажираше Ѓоровиќ во 2001 година, откако веќе го купил од Црвена ѕвезда четири години претходно. Сепак, кариерата на играчот во ''Депор'' постојано била нарушена со повреди бидејќи заработувал над 2 милиони евра по сезона, една од највисоките во тимот.
За 2003-04, Ѓоровиќ бил позајмен заедно со Дани Мало, Роберто Акуња и Хосе Мануел, во Елче ЦФ во втората лига. Откако ретко се појавувал во текот на кампањата, тој се вратил во Депортиво и веднаш бил ослободен и покрај тоа што имаше уште една година во договорот. Набргу потоа се пензионирал.
2 Репрезентативна кариера
Ѓоровиќ го направил своето деби за репрезентацијата на Србија и Црна Гора на 23 декември 1994 година, играјќи го второто полувреме од пријателскиот пораз со 0-2 во Бразил во Порто Алегре. Тој одиграл уште 48 натпревари во следните седум години, со тоа што бил дел од подготовките на Светското првенство на ФИФА 1998 година (играјќи во сите натпревари и минути за време на турнирот, додека нацијата испадна во осминафиналето ) и УЕФА Евро 2000.
Стефан Милоевиќ

Стефан Милоевиќ (20 февруари 1991) е српски фудбалски дефанзивец кој последен пат играл за ВиОн Злате Моравче. Неговиот татко Горан Милоевиќ исто така бил фудбалер. Роден во Брест од родители Срби, Милоевиќ се преселил во Шпанија кога неговиот татко се преселил во шпански клуб и поминал десет години во Шпанија, квалификувајќи го за шпанско државјанство.
1 Клупска кариера
Додека бил во Шпанија, Милојевиќ ја започнал својата кариера во Мајорка пред да се врати во Србија, каде што му се приклучил на Телеоптик Белград како професионалец.
Во јануари 2012 година, тој му се приклучил на словачкиот клуб МФК Кошице со двегодишен договор. По шест месеци минати во клубот, Милојевиќ се приклучил на БСК Борча во јули 2012 година. Милојевиќ оттогаш се пресели во Бежанија.
Во јануари 2014 година, Милојевиќ тренирал со Ердрионинс, а потоа му се приклучил на клубот до крајот на една сезона по проба. Тој го направи своето деби за клубот на 11 јануари 2014 година, во победата со 3-0 над Аир Јунајтед. Од своето деби, Милојевиќ се наметна во првиот тим и забележа шеснаесет настапи за клубот. Тој му помогна на клубот да опстане во Лига 1 што му беше понуден нов договор, но Милојевиќ го одби.
Милојевиќ потпишал за Гринок Мортон под слобода на договор во јуни 2014 година, еден годишен договор и открил дека бил поврзан со преселба во Данфермлајн Атлетик, но претпочитал да му се приклучи на Мортон, наведувајќи подобра опција. Милојевиќ го постигна својот прв гол, во победата од 2-1 над Питерхед на 23 август 2014 година. Откако се здоби со повреда на крајот од сезоната, Милојевиќ беше ослободен на крајот од договорот.
2 Трофеи
Мортон
* Шкотска лига 1 : Победници 2014-15
Горан Милоевиќ

Горан Милоевиќ (6 декември 1964) е српски пензиониран фудбалер кој играл како офанзивен играч за врска.
1 Клупска кариера
Милоевиќ е роден во Аранѓеловац, СР Србија, СФР Југославија . Во неговата земја тој ги претставувал двата големи клуба, белградска Црвена ѕвезда и ФК Партизан, освојувајќи го Југословенскиот куп 1988–89 со вториот и постигнувајќи гол во финалето против ФК Вележ Мостар, победа од 6–1.
По една сезона со Стад Брестоа 29 каде што испаднал од француската Лига 1, Милоевиќ се преселил во Шпанија каде го поминал поголемиот дел од својата преостаната кариера. Тој започнал во КП Мерида, а потоа се преселил по неколку месеци во тимот на Ла Лига РЦД Мајорка, што веднаш имало влијание иако неговите девет гола (најдобриот тим) за пет месеци не биле доволни за да се спречи испаѓање, како последно место на табелата.
Милоевиќ тогаш забележал импресивен просек од 19 гола по кампања во втората лига, иако Мајорка никогаш не се промовирала во тие три години. Тој се вратил во првата лига во 1995 година со Селта де Виго, потоа повторно се приклучил на поранешниот тим Мерида на второто ниво, појавувајќи се ретко бидејќи тие се промовираа во првата дивизија по втор пат во нивната историја.
Откако се поделил во периодот 1997-98 со два тима, еден од нив Мексиканскиот Клуб Америка, Милоевиќ се откажал на речиси 34 години. Во почетокот на следната деценија тој се занимавал со тренерство, раководејќи ги ФК Железник, ФК Рудар Пљевља, ФК Раднички Обреновац исто така преземајќи ја одговорноста за шпанската екипа Мерида УД, која се издигнал од пепелта на неговиот претходен клуб.
Во декември 2009 година, Милојевиќ станал главен тренер на МФК Кошице од Словачка.
2 Репрезентативна кариера
Додека бил во Партизан, Милоевиќ имал два натпревари за Југославија. Тој, сепак, бил занемарен за составот избран за Светското првенство во 1990 година во Италија. Тој бил назначен за селектор на државната репрезентација на Филипините за квалификациите за Светското првенство во ФИФА 2022 година.
3 Приватен живот
Неговиот брат Владан исто така бил фудбалер а исто така бил и синот на Горан Стефан.
Вања Булиќ

Вања Булиќ (Куманово, 17 јули 1947) е српски новинар, писател и ТВ водител. Тој е член на Друштвото на писатели на Србија и на Здружението за култура, уметност и меѓународна соработка „Адлигат“, каде што се наоѓа неговата Збирка.
1 Биографија
Вања Булиќ, од татко Душан и мајка Босиљка, е роден на 17 јули 1947 година во Куманово, а од 1952 година живее во Белград. Во младоста бил член на рок-групата „Сидра“ и играл одбојка во „Раднички“.
Бил сценарист на три ТВ серии: „Југовиќи“ (РТС, 1988), „Друго стање“ (БК Телевизија, 2006) и „Ми се јавува од длабочина на душата“ (ТВ Кошава, 2007). Косценарист е на филмот „Убави села убаво горат“ и сценарист на филмот „Друго стање“. Исто така, работел многу години како уредник на „ Дуга “.
Учел во Деветтата белградска гимназија. Студирал новинарство на Факултетот за политички науки во Белград. Има три сина, Душан, Иван и Огњен, и внук, Тодор.
Член е на Здружението на писатели на Србија и на Здружението за култура, уметност и меѓународна соработка „Адлигат“. Ја поддржувал работата на Здружението „Адлигат“ уште пред неговото формирање, од 2008 година, а Збирката на Вања Булиќ е формирана во 2014 година и содржи голем број негови книги со посвети, како и книги кои нему му се подарувани со посвети од значајни писатели.
Ја водел емисијата „ По ручек “ на Хепи Телевизија. Неговата оригинална емисија „Бисери“ се емитувала на БК Телевизија, Кошава Телевизија и ОБН Телевизија. Денес се емитува на Блиц Телевизија.
2 Објавени книги
* „Како ги одгледав близнаците“ (1995)
* „Тунел - убави села, убаво горат“ (1996)
* „Воена среќа“ (1999)
* „Врели усни“ (2001)
* „Парада на страста“ (2003)
* „Друга состојба“ (2006)
* „Сто бисери“ (2009)
* „Окото на островот“ (2009)
* „Шоле“ (2010)
* „Здивот на белиот“ (2010)
* „Симеоновиот печат“ (2012)
* „Јовановиот завет“ (2013)
* „Досието Богородица“ (2014)
* „Маж во одредени години“ (2014)
* „Пратката на Тесла“ (2015)
* „Виза за небото“ (2016)
* „Зошто Бог нема автомобил“ (2016) * „Душанова клетва“ (2018)
* „Теодориниот прстен“ (2019)
* „Савиниот одмаздник“ (2020) * „Милутиновиот грев“ (2023) * „Синајскиот тестамент“ (2024)
3 Галерија
Огњен Бјеличиќ

Огњен Бјеличиќ (Белград, 29 јули 1997) е српски фудбалер кој моментално настапува за Раднички од Ниш.
1 Статистика
1.1 Клупска
+Натпревари и голови прикажани по клуб, сезона и натпреварување, Клуб, Сезона, лига, Куп, Европа, Друго, Вкупно
', , ', , ', , ', , ',
Синѓелиќ Белград, 2015/16 година, 2, 0, -, -, -, 2, 0
2016/17 година, 12, 0, 1, 0, -, -, 13, 0
Вкупно, 14, 0, 1, 0, -, -, 15, 0
Инѓија, 2017/18 година, 23, 2, 2, 0, -, -, 25, 2
2018/19 година, 25, 0, 1, 0, -, 3, 0, 29, 0
2019/20, 17, 0, 2, 0, -, -, 19, 0
Вкупно, 65, 2, 5, 0, -, 3, 0, 73, 2
Раднички Ниш, 2019/20, 7, 0, 1, 0, -, -, 8, 0
2020/21, 21, 0, 2, 0, -, -, 23, 0
Вкупно, 28, 0, 3, 0, -, -, 21, 0
Кариера, 107, 2, 9, 0, -, 3, 0, 119, 2
Стефан Пено

Стефан Пено (3 август 1997) е српско-гвајански професионален кошаркар за Билбао Баскет на Лига АЦБ. Стоејќи на висина од 1.98 м игра првенствено на позицијата плеј-мејкер.
1 Професионална кариера
Син на мајка од Гвајана и татко Србин, Пено започнал да игра кошарка со јуниорските младински тимови на ОКК Белград. Тој се приклучил на младинските тимови на ФК Барселона во сезоната 2011–12. Тој го направил своето професионално деби со резервниот тим на ФК Барселона, ФК Барселона Б, во шпанското второ ниво на ЛЕБ Оро, за време на сезоната 2013–14.
Во текот на сезоната 2014–15, тој продолжил да игра со резервниот тим на ФК Барселона, ФК Барселона Б, но таа сезона се натпреварувал во шпанското трето ниво на ЛЕБ Плата. Истата сезона, тој исто така играл во само еден натпревар во шпанската највисока лига Лига АЦБ, со главниот машки клупски тим на ФК Барселона. Тој ја помина сезоната 2015–16 со ФК Барселона Б, играјќи уште еднаш во шпанското второ ниво на ЛЕБ Оро.
Пено го направил своето деби во Евролигата со Барселона, на 14 октомври 2016 година, во победата против УНИКС Казан.
На 22 август 2017 година, Пено потпишал тригодишен договор со АЛБА Берлин, со опција да се врати во ФК Барселона по првата сезона. Пено го освоил германскиот дубл со Алба во 2020 година, освојувајќи ја и кошаркарската Бундес лига и ББЛ-Покал.
На 7 август 2020 година, Пено го продолжил договорот до 2022 година и бил позајмен на Раста Вехта.
На 1 декември 2021 година, Пено потпишал со Билбао Баскет од Лига АЦБ.
2 Српската репрезентација
Пено бил член на јуниорската репрезентација на Србија. Со јуниорските репрезентации на Србија, тој има играно на следните турнири: 2012 ФИБА Европа првенство до 16 години, каде што освои бронзен медал, првенство на ФИБА Европа до 16 години 2013 година, каде освои сребрен медал и беше изгласан во тимот на сите турнири и прогласен за МВП, 2014 ФИБА Европско првенство до 18 години, каде што освои сребрен медал, Светско првенство на ФИБА до 17 години 2014 година, каде што освои бронзен медал, Светско првенство на ФИБА до 19 години 2015 година, и 2016 ФИБА Европско првенство до 20 години .
3 Признанија и титули
3.1 Клуб
; Алба Берлин
* Кошаркарска Бундес лига : 2019–2020
* ББЛ-Покал : 2019–20
Никола Савиќ (политичар)

Никола Савиќ е политичар во Србија. Тој во 2022 го отслужувал својот трет мандат во Народното собрание на Србија како член на крајнодесничарската Српска радикална партија.
1 Приватна кариера
Савиќ живее во Ниш. Тој е дипломиран на Машинскиот факултет на Универзитетот во Ниш и е наставник во техничко училиште во градот.
2 Политичка кариера
Савиќ е претседател на општинскиот одбор на Радикалната партија во Палилула, Ниш од 2004 година.
Тој го добил 123-тото место на изборната листа на Радикалната партија за српските парламентарни избори во 2007 година. Партијата освоила осумдесет и еден мандат, а Савиќ добил мандат. Иако Радикалната партија освоила повеќе места од која било друга партија, таа не успеала да добие мнозинство и на крајот била во опозиција.
Савиќ ја добил шеесет и деветтата позиција на листата на Радикалната партија на парламентарните избори во 2008 година. Партијата освоила седумдесет и осум пратенички места, а тој повторно добил мандат. Партијата продолжила да служи во опозиција.
Изборниот систем на Србија бил реформиран во 2011 година, така што пратеничките мандати биле доделени по нумерички редослед на кандидатите на успешните листи. Савиќ ја добил шеесет и осмата позиција на листата на Радикалната партија на парламентарните избори во 2012 година. Партијата не успеала да го надмине изборниот праг за да добие застапеност во собранието. Тој бил унапреден на единаесеттата позиција на изборите во 2014 година, на кои партијата уште еднаш не успеала да освои репрезентација.
Радикалите се вратиле во парламентот со изборите во 2016 година, освојувајќи дваесет и два мандата. Савиќ, кој го добик шеснаесетото место на партиската листа, бил избран за трет мандат. Во моментов е член на комисијата за надворешни работи на собранието; заменик-член на комисијата за култура и информирање и комисијата за образование, наука, технолошки развој и информатичко општество; и член на парламентарните групи за пријателство со Грузија и Русија. Радикалната партија повторно служи во опозиција.
Савиќ ја предводел изборната листа на Радикалната партија за општинското собрание во Ниш на локалните избори во 2016 година. По изборите, тој ги предводел радикалите во локална коалиција со Српската напредна партија и Социјалистичката партија на Србија, иако радикалите се ривали на овие партии на републичко ниво. Савиќ моментално ја предводи петчлената делегација во општинското собрание во Ниш.
3 Наводи
Вања Гуша

Вања Гуша (роден на 28 јули 1966 година) е српски кошаркарски тренер.
1 Раниот живот
Гуша е роден во Задар, СР Хрватска, СФР Југославија од родители Срби. Започнал да игра кошарка во младинскиот систем на неговиот роден тим Задар. Меѓутоа, неговото семејство подоцна побегнало во Белград, на почетокот на југословенските војни.
2 Тренерска кариера
2.1 Младински тимови
Гуша работел како младински тренер за тимови од Белград како: Беовук 72 (1993–1995; 2003–2007), Беобанка (1996–1999), Авала Ада (2000–2003), ФМП Железник и Црвена звезда. Тој освои два меѓународни јуниорски турнири на Најк (НИЈТ) со тимот на ФМП Железник до 18 години (2008, 2009).
2.2 Сениорски тимови
Во август 2013 година, Гуша отишол во Кувајт. Тој бил помошник тренер на Казма од кувајтската дивизија I лига. На 23 јули 2016 година, тој бил именуван за главен тренер на Ал Кувајт СЦ.
На 13 јули 2017 година, Гуша бил именуван за главен тренер на Златибор од Кошаркарската лига на Србија. Тој се разделил со Златибор во февруари 2019 година
На 4 февруари 2021 година, Гуша станал главен тренер на црногорскиот тим Теодо Тиват. Сепак, тој се разделил со Теодо пред неговото деби. На 13 февруари, ФМП го ангажирал Гуша како нов главен тренер. Тој го напуштич ФМП по завршувањето на сезоната 2020-21.
2.3 Младински репрезентации
Гуша бил главен тренер на селекцијата на Србија до 16 години која го освоила сребрениот медал на првенството на ФИБА Европа до 16 години во 2013 година во Киев, Украина. Следната година, тој бил главен тренер за репрезентацијата на Србија до 17 години, која го освоила бронзениот медал на Светското првенство на ФИБА до 17 години во 2014 година во Дубаи, Обединетите Арапски Емирати. На двата турнира, Гуша тренираше играчи како Стефан Пено и Вања Маринковиќ.
Во 2015 година, Гуша бил главен тренер на српскиот универзитетски тим на Летната универзијада во Гвангжу, Јужна Кореја. Неговиот тим завршил на 9-тото место со скор 6-2. Исто така, Гуша беше тренер на машки тим за Европскиот младински олимписки фестивал (2011–2013).
Во февруари 2019 година, Гуша потпишал со Кошаркарската асоцијација на Бахреин како главен тренер за јуниорската репрезентација на Бахреин.
3 Достигнувања во кариерата
* Победник на Купот на Српската лига : 1 (со Златибор : 2017–18)
* Шампион на меѓународниот јуниорски турнир Најк : 2 (со FMP до 18 години : 2007–08, 2008–09)
* Европски младински олимписки фестивал 2011 година :
* Европски младински олимписки фестивал 2013 година :
Смртта на Беси Смит

''Смртта на Беси Смит'' ― драма во еден чин на драматургот од Соединетите Држави, Едвард Олби, напишана во 1959 година и премиерно изведена во Западен Берлин следната година. Претставата се состоела од низа разговори помеѓу Берни и неговиот пријател Џек, Џек и вон сценскиот Беси и црниот и белиот персонал во болницата само за белци во Мемфис, Тенеси на датумот на смртта на познатата блуз пејачка Беси Смит, кој загинала во автомобилска несреќа.
1 Историја на изведбите
Претставата била премиерно изведена во Западен Берлин во театарот Шлоспарк, Берлин, СР Германија на 21 април 1960 година.
Таа била премиерно прикажана во Оф-Бродвеј во Јоркскиот театар на 1 март 1961 година, во двојна репертоар со ''Американски сон'' на Олби''.'' Во режија на Лоренс Арик, медицинската сестра ја играла Ре Ален, а Бен Пјаца го играл „младичот“.
Претставата била изведена на Бродвеј во репертоар со други драми на Олби, во театарот „Били Роуз“ на 2 октомври 1968 година, за 12 изведби. Во режија на Мајкл Кан, Розмари Марфи ја играла медицинската сестра, а Бен Пјаца го играл стажистот.
Како дел од Албиевиот фестивалот, Гудмановиот театар во Чикаго, ја претставил ''Смртта на Беси Смит'' во 2003 година.
Театарот „Нов Бруклин“ ја извел ''„Смртта на Беси Смит“'' во јануари 2014 година во Медицинскиот центар „Интерверски“ за да ја подигне свеста за неколку њујоршки болници во опасност од затворање.
2 Преглед на заплетот
Инцидентот (на кој се засноваат драмата и нејзиниот наслов) е мит кој во голема мера бил прифатен како факт додека не се појави убедлив доказ за спротивното во првичното издание на ''Беси'' од 1972 година, животопис на пејачката.
Како што нашироко се верувало, Беси Смит навистина починала по сообраќајна несреќа, но никогаш не ѝ бил одбиен прием во белечка болница, што е премиса на драмата на Олби. Таа била однесена директно во црнечката болница во Кларксдејл, Мисисипи, каде што починала седум часа подоцна. Идејата дека ѝ е одбиен влез во болницата само за белци, потекнува од написот на џез писателот и продуцент Џон Хамонд во ноемвриското издание на ''Down Beat'' од 1937 година.
Ликот на Беси Смит се спомнува само во драмата на Олби и не се појавува на сцената. Во раните настапи, Олби не дозволувал да се користи музика или нејзини слики.
Претставата е сместена во 1937 година во Мемфис, Тенеси, во сегрегирана болница и нејзината околина.
3 Ликови
* Берни: Црнец, околу 40 години, слаб.
* Џек: Црнец со темен тен, 45 години, крупен, со длабок глас и мустаќи.
* Таткото: слаб, ќелав белец, околу 55 години.
* Медицинската сестра: Јужно бело девојче, целосно разнесено, темнокоса или црвенокоса, згодна, симпатична, со дива смеа. 26 години.
* Уредниот: Црнец со светол тен, 28 години, избричен, дотеран, правилен.
* Втора медицинска сестра: Јужно бело девојче, русокоса, не премногу згодна, околу 30 години.
* Стажистот: Јужен белец, русокос, добро среден, со љубезно лице, 30 години.
ПУ „Шемшево“ - Копанце

Основно училиште „Шемшево“ (официјално: Подрачно основно општинско училиште „Шемшево - Копанце“; скратено: ПООУ „Шемшево“) — подрачно основно училиште во селото Копанце, составен дел на истоименото училиште од селото Шемшево, Општина Јегуновце.
Името на училиштето е според името на селото Шемшево.
1 Местоположба
Селото се наоѓа во средишниот дел на селото Копанце.
2 Настава
Во училиштето наставата се изведува единствено на албански наставен јазик.
Страхиња Јовановиќ

Страхиња Јовановиќ (1 јуни 1999) е српски професионален фудбалер кој игра како напаѓач за Жарково.
1 Клупска кариера
Роден во Лесковац, Јовановиќ дошол преку младинскиот систем на Партизан. Тој бил позајмен на нивната поврзана страна Телеоптик на почетокот на 2017 година. Потоа, Јовановиќ и помогнал на екипата да ја освои српската лига Белград и да се пласира во првата српска лига.
На почетокот на 2018 година, Јовановиќ се вратил во Партизан и го добил дресот со број 90. Тој го направил своето натпреварувачко деби за клубот на 5 мај 2018 година, влегувајќи како замена за Зоран Тошиќ во нивното реми 2–2 во домашната лига против Напредак Крушевац.
Во јули 2018 година, Јовановиќ бил позајмен на новопромовираниот српски клуб од Суперлигата Пролетер Нови Сад. Тој се вратил во Партизан на почетокот на 2019 година, пред да биде позајмен назад во Телеоптик до крајот на сезоната.
2 Репрезентативна кариера
Јовановиќ го направил своето деби за Србија на ниво до 19 години за време на квалификациската фаза на УЕФА за Европското првенство до 19 години 2018 година. Тој го направил своето деби за тимот до 21 година во пријателски натпревар против Катар У23 во декември 2017 година.
3 Признанија
; Телеоптик
* Српска лига Белград : 2016–17
; Партизан
* Куп на Србија : 2017–18
Никола Стевановиќ (фудбалер)

Никола Стевановиќ (Ниш, 13 септември 1998) е српски фудбалер кој моментално игра за Инголштат.
1 Кариера
Пред да им се приклучи на помладите категории на Раднички, Стевановиќ тренирал со екипите Наша крила од Белотинац и фудбалската школа Филип Филиповиќ од Ниш. Со првиот тим се вклучил со тренерот Милан Раставец, а за првиот тим дебитирал на 2 март 2016 година, на средбата со Партизан во четвртфиналето на Купот на Србија. Нешто подоцна, во истата сезона, дебитирал во српската Суперлига, против новосадска Војводина. Пред почетокот на следната сезона, тој потпишал професионален договор со клубот. За Раднички тоа е до крајот на натпреварувачката 2017/18 година и одиграл 10 официјални натпревари во сите натпреварувања, а потоа ја поминал следната сезона како позајмен во Динамо Врање. По враќањето во домашниот тим, се сместил во составот и во следните сезони настапувал во домашното првенство и во Купот на Србија. Тој го продолжил договорот во септември 2020 година.
Во јануари 2022 година, Стевановиќ потпишал две и пол годишен договор со Инголштат, член на Германија 2. Бундеслига.
2 Репрезентација
Стевановиќ добил покана за репрезентацијата до 18 години, за која настапувал во 2016 година. Во октомври истата година бил поканет на собирот на младинската селекција.
Во јануари 2021 г. добил покана од в.д. селектор Илија Столица да учествува на турнејата на српската репрезентација составена главно од фудбалери од домашната Суперлига. Тој го имал своето деби истиот месец во пријателскиот натпревар со Доминиканската Република во Санто Доминго, влегувајќи во игра наместо Немања Миќевиќ на полувремето.
3 Статистика
3.1 Клупска
+Натпревари и голови прикажани по клуб, сезона и натпреварување, Клуб, Сезона, лига, Националниот куп, Европа, Друго, Во целост
Поделба, Настап, Голови, Настап, Голови, Настап, Голови, Настап, Голови, Настап, Голови
Работнички Ниш, 2015/16 година, Српска Суперлига, 1, 0, 1, 0, -, -, 2, 0
2016/17 година, 2, 0, 0, 0, -, -, 2, 0
2017/18 година, 6, 0, 0, 0, -, -, 6, 0
Динамо Врање ''(позајмен)'', 2018/19 година, Српска Суперлига, 22, 0, 1, 0, -, 2, 0, 25, 0
Работнички Ниш, 2019/20, Српска Суперлига, 20, 1, 3, 1, 0, 0, -, 23, 2
2020/21, 33, 1, 1, 0, -, -, 34, 1
2021/22, 18, 0, 0, 0, -, -, 18, 0
Во целост, 80, 2, 5, 1, 0, 0, -, 85, 3
Инголштат, 2021/22, 2. Германска Бундес лига, 0, 0, -, -, -, 0, 0
Кариера, 102, 2, 6, 1, 0, 0, 2, 0, 110, 3
3.2 Натпревари во репрезентативниот дрес
Српската репрезентација до 18 години
, датум, Конкуренција, Локација, Домаќин, Резултат, Гостин, ,
1., Пријателска игра, , Ереван, Ерменија, 1: 4, Србија,
2., Пријателска игра, Спортски центар ФС Ерменија, Ереван, Ерменија, 1: 1, Србија,
3., Пријателска игра, Куќа на фудбалот, Стара Пазова, Србија, 1: 1, Унгарија,
4., Пријателска игра, Нови Сад, Србија, 0: 2, Босна и Херцеговина,
4, ''Вкупен број на натпревари, постигнати голови и минути поминати на теренот'', 0,
Српската фудбалска репрезентација
, датум, Конкуренција, Локација, Домаќин, Резултатот, Гостин, , ,
1., Пријателска игра, Санто Доминго, Доминиканска Република, 0: 0, Србија,
1, ''Вкупен број на натпревари, постигнати голови и минути поминати на теренот'', 0,
Александар Лутовац

Александар Лутовац (28 јуни 1997) е српски професионален фудбалер кој игра како крилен напаѓач за Партизан.
1 Клупска кариера
1.1 Рад
Со тимот на Рад до 19 години, Лутовац го освоил државното првенство во сезоната 2014-15, заслужувајќи им место во Младинската лига на УЕФА 2015-16. Последователно, тој бил промовиран во првиот тим, постигнувајќи го победничкиот гол во победата со 2-1 на гости против Војводина на неговото деби во српската Суперлига на 19 септември 2015 година. Два месеци подоцна, Лутовац го потпишал својот прв професионален договор со клубот на четиригодишен договор. Тој го постигнал својот прв гол во победата од 3–1 на гости кај Младост Лучани на 17 април 2016 година. Во својата прва сениорска сезона со Рад, Лутовац одиграл 23 лигашки настапи и постигна шест гола. Тој, исто така, играл редовно во текот на следната сезона 2016-17, постигнувајќи четири гола во 31 лигашки натпревар. На 3 март 2018 година, Лутовац го постигнал својот прв хет-трик во победата од 5–0 на домашен терен над Борац Чачак. Тој беше најдобар стрелец на тимот во Српската Суперлига 2017-18 со 11 гола.
1.2 Партизан
Кон крајот на јуни 2019 година, Лутовац официјално се приклучил на Партизан на слободен трансфер и го доби дресот со број 97. Тој го направил своето натпреварувачко деби за клубот во победата од 4–0 на домашната лига над Мачва Шабац, играјќи ги цели 90 минути.
Лутовац го постигнал својот прв гол за Партизан на 9 октомври 2019 година, во победата со 0-6 против Водојажа во осминафиналето на Купот на Србија.
2 Репрезентативна кариера
Откако ја претставувал Србија на ниво до 19 години, Лутовац станал вториот најдобар стрелец на тимот до 21 година во нивните успешни квалификации за Европското првенство за УЕФА до 21 година 2019 година со четири гола во пет натпревари. Тој бил вклучен во последниот тим од 23 играчи на Горан Ѓоровиќ за главниот турнир во јуни 2019 година.
Вељко Николиќ

Вељко Николиќ (29 август 1999) е српски професионален фудбалер кој игра како играч од средниот ред за српскиот клуб Црвена Звезда Белград.
1 Клупска кариера
1.1 ОФК Белград
Вељко почнал да игра фудбал со фудбалската школа „Арена“, а подоцна се преселил во ОФК Београд каде ги поминал сите млади категории. Тој бил промовиран во првиот тим за сезоната 2016–17 во Првата лига на Србија. Николиќ го направил своето деби за сениорската репрезентација за ОФК Београд на 27 август 2016 година, играјќи натпревар против ЧСК Челарево во третиот натпревар од сезоната. Тој го започнал натпреварот на теренот, а во вториот дел беше заменет од Филип Рајевац. Ги одиграл и следните 4 Прва лига и куп натпревар против Слобода Ужице.
1.2 Црвена звезда Белград
На 4 октомври 2016 година, Николиќ потпишал тригодишен договор со Црвена Звезда од Белград во трансфер од 80.000 евра од ОФК Белград. Трансферот првично имал клаузула која на ОФК Београд ќе му даде 20% од сумата на следниот трансфер на Николиќ, но Црвена звезда ги откупи последните 20% од неговиот договор за 60.000 евра во февруари 2017 година. Николиќ го направи своето деби за Црвена звезда на пријателски натпревар Његош Ловќенац на 18 октомври 2016 година. На 15 март 2019 година, тој го продолжил договорот со Црвена Звезда до летото 2023 година На 20 ноември 2019 година, тој го направил своето деби во Купот на Србија за Црвена Звезда во победата со 1-0 против Мачва во осминафиналето.
2 Репрезентативна кариера
Николиќ бил член на селекциите на Србија до 16 Србија до 17 години помеѓу 2014 и 2016 година. Во август 2016 година, Николиќ бил повикан во репрезентацијата на Србија до 19 години за меморијалниот турнир „Стеван Вилотиќ - Ќеле“, каде што дебитираше на воведниот натпревар против Соединетите Американски Држави.
3 Трофеи
Црвена звезда Белград
* Српска Суперлига : 2019–20, 2020–21
* Куп на Србија : 2020–21
Вељко Милиќевиќ

Вељко М. Милиќевиќ (14 јануари 1886 – 5 ноември 1929 година) бил српски писател, преведувач, публицист и новинар. Тој се смета за „првиот автентичен раскажувач на современата формална стилска и тематска ориентација во српската литература на почетокот на дваесеттиот век“.
Раскажувач Вељко Миличевиќ напишал под француски псевдоним ''L'homme qui rit''. Во текот на 1990-тите неговите дела повторно станаа популарни.
1 Биографија
Вељко М. Милиќевиќ е роден во Долни Чаглиќ во Славонија на 14 јануари 1886 година, како син на богат трговец кој патувал и се населил во Лика кога Вељко бил сè уште момче. На десетгодишна возраст, Вељко бил сместен во една подобра гимназија на Лика во Доњи Лапач и гимназија во Госпиќ, а потоа и во Загреб. По дипломирањето се запишал на Правниот факултет на Универзитетот во Белград. Од Белград ги продолжил студиите по право во Женева, но преминал на Филозофскиот факултет каде студирал романски јазици и литература (1904/1905). Потоа заминал во Лондон каде студирал француски јазик и литература (1905-1906). Постдипломските студии по француски јазик ги продолжил на Универзитетот во Париз (1906-1908), каде што дипломирал со почести. Во тоа време, тој придонесуваше како писател за познатиот сараевски книжевен период ''Српски ријечи.'' По враќањето од странство, тој придонесуваше за практично секој голем српски весник, списание и периодика во земјата, вклучувајќи го и сараевскиот ''Народ''; Загрепска ''Времена'', ''Нови Лист'', ''Епоха''; и белградска ''Политика''. Бил кадар во белградскиот дневен весник ''„Политика“'' од 1923 до 1929 година.
2 Работи
Неговите први оригинални дела биле ''Мртви Живот'' (Мртов живот, 1903),''Вихор'' (Виор, 1904) и ''Беспуќе'' (Пустељи, 1906). Тој е познат и по неговата „Приповетке“ (Раскази), составена постхумно и објавена во 1930 година.
Милиќевиќ во 1912 година во Сараево го објавил преводот на „Битката; 1909“ од Клод Фарер ''.'' Тој, исто така, ги превел делата на класичните писатели како Гај де Мопасан, Стендал, Томас Бабингтон Маколеј, првиот барон Маколеј, Хенри Халам, Чарлс Дикенс, Арчибалд Рајс, како и неколку чешки и словенечки писатели. Негови современици биле Стеван Бешевиќ-Петров, Драгомир Брзак, Јосип Берса, Милош Перовиќ, Владимир Станимировиќ и Владислав Петковиќ Дис.
Тој не беше обемен писател и во текот на вториот дел од неговиот живот имаше малку внимание. Неговата смрт настапила во Белград на 5 ноември 1929 година, а тој имаше 44 години.
Вељко Симиќ

Вељко Симиќ (роден на 17 февруари 1995 година) е српски професионален фудбалер кој игра за Војводина како офанзивен играч за врска.
1 Клупска кариера
1.1 Почеток на кариера
Производ на Црвена звезда од Белград, Симиќ и Филип Јанковиќ се сметале за двајцата најталентирани играчи од младинскиот тим на Црвена ѕвезда родени во 1995 година. Сепак, тој никогаш не преминал во првиот тим, а наместо тоа потпишал професионален договор со Базел во 2014 година. Техничките проблеми го направиле неподобен и последователно беше позајмен на словенечкиот тим Домжале. Своето првотимско деби го имал против Радомље каде што го започнал натпреварот за да биде заменет во 70. минута.
На 7 јануари 2016 година, тој му се приклучил на Шафхаузен на позајмица до крајот на сезоната 2015-16. За сезоната 2016-17 беше позајмен на Кјасо. На 1 септември 2017 година, Базел објавил дека договорот со Симиќ е раскинат со заедничка согласност.
Симиќ му се приклучил на српскиот тим Земун како слободен играч за време на зимскиот преоден рок 2017–18. Во неговиот последен натпревар за Земун, тој постигнал гол во последната минута во нерешениот резултат 1-1 против Војводина на 28 јули 2018 година.
1.2 Црвена звезда Белград
Симиќ потпишал четиригодишен договор со Црвена ѕвезда од Белград во летото 2018 година. На промотивен настан, тој им рекол на новинарите дека неговото предвремено заминување од Црвена Ѕвезда во Базел било „грешка од која младите играчи можат да научат“. Неговиот договор бил раскинат по две и пол сезони на 11 јануари 2021 година
1.3 Војводина
Симиќ потпишал две и пол годишен договор со Војводина на 13 јануари 2021 година.
2 Признанија
; Црвена звезда Белград
* Српска Суперлига : 2018–19, 2019–20
ПУ „Шемшево“ - Жилче

Основно училиште „Шемшево“ (официјално: Подрачно основно општинско училиште „Шемшево - Жилче“; скратено: ПООУ „Шемшево“) — подрачно основно училиште во селото Жилче, составен дел на истоименото училиште од селото Шемшево, Општина Јегуновце.
Името на училиштето е според името на селото Шемшево.
1 Местоположба
Селото се наоѓа во средишниот дел на селото Жилче, во близина на селската црква.
2 Настава
Во училиштето наставата се изведува единствено на македонски наставен јазик.
Во него се изведува настава во девет одделенија и служи како централно училиште за учениците кои ја следат наставата на македонски јазик.
3 Галерија