procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Вера Вајцман

Вера Вајцман (родена Чецман) (|ורה ויצמן; 27 ноември 1881 – 24 септември 1966 година), сопруга на Хаим Вајцман, првиот претседател на Државата Израел, била медицински лекар и ционист активист.
.
1 Биографија
Вера Вера Вајцман била родена во градот Ростов-на-Дон, во Руската империја, ќерка на Исаија и Феодосија Чацман. Таа првично студирала музика пред да започне медицинска обука во Женева, Швајцарија.Вера Вајцман Таму го запознала Хаим Вајцман во ционистичкиот клуб на Универзитетот.
Во 1906 година се омажила за Вајцман во Зопот, Прусија, денес наречен Сопот, во Полска, а подоцна истата година се населиле во Манчестер, Англија. Таму тие имаа два сина, Бенџамин роден во 1907 година и Мајкл роден во 1916 година. Семејството Вајцман живееше во Манчестер триесет години, од 1906 до 1937 година. Во 1913 година, Вера Вајцман ја доби англиската медицинска лиценца и работеше како лекар во јавно здравје услуга во клиниките за доенчиња, развивање напредни техники за надзор и исхрана на доенчиња.
Постариот син, Бенџамин (Бенџи) Вајцман (1907–1980), се населил во Ирска и станал млекар. Помладиот син на Вајцманови, Мајкл, служел како пилот во британските Кралските воздухопловни сили за време на Втората светска војна и бил убиен на активна служба кога неговиот авион бил соборен над Бискајскиот залив.
2 Волонтерска работа
Во 1916 година, Вајцман се откажала од својата работа како педијатар кога му се придружила на нејзиниот сопруг по неговото назначување како научен советник во хемија во Британскиот адмиралат за време на Прва светска војна..
Во 1920 година, таа била една од основачките членови на Женска меѓународна ционистичка организација (WIZO) и служела како нејзин претседател, наизменично со Лејди Сиф, четириесет години. Кога избувна Втора светска војна во 1939 година, таа ги посветила сите свои напори на Youth Aliyah („Aliyat Hanoar“), организација што ја основа во Англија и продолжи да раководи како почесен претседател додека живеела во Израел.
За време на Арапско-израелската војна 1948 година, Вајцман се фокусирала на лекување и рехабилитација на ранетите војници. Веднаш по војната, таа го основа Здружението на хендикепирани ветерани од војната за независност и служела како негов претседател. Таа, исто така, основала два центри за рехабилитација на ранети војници, Беит Кеј во Нахарија и Одделот за рехабилитација во Шеба&mdash;Болницата Тел Хашомер.
Покрај нејзината активност во овие организации, Вајцман ја даала својата поддршка на многу доброволни организации како што се ИЛАН, Маген Дејвид Адом, за кои служеше како претседател, и десетици други приватни и институционални добротворна потфати.
3 Вајцман Куќа
Како прва дама, Вајцман ја редизајнираше внатрешноста на Куќата на Вајцман изградена за Институтот Вајцман. Целиот мебел и уметноста беа оригинални, главно увезени од Англија и Франција..
4 Објавено дело
*''The Impossible Takes Longer: The Memoirs of Vera Weizmann''
Росици

Росици или Росавско — некогашно село во Леринско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Суровичево, Западна Македонија, Грција. Претстанало да постои во XVII век заради негово поплавување од водите на Петерското Езеро.
1 Географија
Росици се наоѓало во северниот дел на Петерското Езеро, меѓу селата Пателе и Петерско. Било сместено во југозападното подножјето на високиот рид Најдово Трло (896 м). Се наоѓало веднаш до денешното полуостровче Преображение на 3 км северозападно од Пателе, на кој стои параклисот „Св. Преображение“ изграден во 1929 г.
2 Историја
Месноста за првпат е населена во неолитско време, за што сведочи Пателската неолитска населба, населена од 5500 до 4500 г. п.н.е. На самото место на Росици се откриени траги од раното бакарно време.
На север се наоѓа возвишението Кале, на кое се наоѓала утврдена населба или воени објекти.
Според преданието, селото е потопено во втората половина на XVII век од надојдената вода на Петерското Езеро. Истовремено се поплавиле и селата Рудник и Острово, иако тие опстојуваат до денес. Населението на Росици се преселило во Пателе.
Јосиф Флавиј

Јосиф Флавиј (старогрчки: Ἰώσηπος Φλάβιος, лат: ''Josephus Flavius'';; 37 ― 100) ― римо-еврејски историчар и воен водач од првиот век, најпознат по неговото дело ''Јудејската војна.'' Роден е во Ерусалим — тогаш дел од Римска Јудеја — од татко со свештеничко потекло и мајка која тврдела дека има кралско потекло.
За време на Првата еврејско-римска војна прво се борел против Римјаните како генерал на еврејската војска во Галилеја, а во 67 г. н. е. по шестнеделната опсада на Јодфат се предал на римската војска предводена од Веспазијан. Јосиф тврдел дека еврејските месијански пророштва претскажуваат дека Веспазијан ќе стане Римски цар. Поради претскажувањето, Веспазијан решил да го задржи Јосиф Флавиј како роб и веројатно преведувач. Откако Веспазијан, во 69 г. н. е. станал цар, го ослободил Јосиф, и тогаш Јосиф Флавиј го презел семејното име на царот Флавиј.
Флавиј Јосиф целосно преминал на римска страна и добил римско државјанство. Тој станал советник и пријател на синот од Веспазијан, Тит, и бил негов преведувач додека Тит го опсаднал Ерусалим во 70 г. н. е. Опсадата не успеала да го потисне еврејскиот бунт, и набрзо следело ограбување на градот и ограбување и уништувањето на Иродовиот храм (вториот храм).
Јосиф во свое дело го опишал Големото јудејско востание (66-70 г. н. е.), заедно со опсадата на Масада. Неговите најважни дела биле ''Јудејската војна'' ( 75 г.) и ''Еврејски антиквитети'' ( 94 г.). ''Јудејската војна'' раскажува за еврејскиот бунт против римската окупација. ''Еврејски антиквитети ја'' раскажува историјата на светот од еврејска перспектива за грчка и римска публика. Овие дела даваат вреден увид во јудаизмот од првиот век и за раното христијанство. Делата на Јосиф Флавиј, по Библијата, се главен извор за историјата на Древен Израел и обезбедуваат значајни и независни вонбиблиски списи за личности како: Понтиј Пилат, Ирод Велики, Јован Крстител, Јаков Праведниот, а можеби и за Исус од Назарет.
1 Дела
Делата на Јосиф Флавиј се основен извор за денешното сфаќање на еврејскиот живот и историја во текот на првиот век. Делата ги пишувал на грчки јазик.
* ( 75) ''Јудејската војна''* ( 94) ''Еврејски антиквитети''* ( 97) З''а антиката на еврејскиот народ''* ( 99) ''Животот на Јосиф Флавиј'', или ''Автобиографија на Флавиј Јосиф'' (скратено ''Живот'' или ''Вита'')
2 Поврзано
* Јосиф Флавиј за Исус
* Јосифов проблем - математички проблем крстен по Јосиф Флавиј
* Јосипон
Сапера (танц)

Сапера ― облик на танц од Индија. Најчесто е сметано за змиски танц бидејќи тоа е танц кој во голема мера се одликува во вртели со богато извезени наметки што се пуштаат при изведбата.
Сапера е име дадено на шармирачите на змии во Индија. Од воведувањето на Законот за заштита на дивиот свет од 1972 година, бројот на изведувачите на сапера се намалува - она што било во илјадници сега е ограничено на само неколку стотици. Нивните професии и нивната религија полека се „исфрлаат“ со закон кој бил воведен за да се запре нелегалната трговија со кожа/крзно.
Многу саперци го практикуваат својот занает/ракување со змии врз основа на нивното следење на богот Шива - прикажан со кобра.
Повеќето од саперците се наоѓаат во Дехрадун, Утараханд односно северниот дел на Индија. Но, некои саперци може да се најдат и во некои делови на Бихар каде што заработуваат од нестабилни места, се движат ваму-таму, и ги покажуваат своите таленти со змии „саанп“ и заработуваат пари.
1 Поврзано
* Калбелија
* Секта џоги
Фестивал „Џанго Рајнхарт“

Фестивал „Џанго Рајнхарт“ ― музички фестивал на ромски џез што е одржуван кон крајот на јуни или почетокот на јули во Самуа-сур-Сен, Франција. Започна како единствен вечерен фестивал во 1968 година, но во 1983 година стана годишен еднонеделен настан во чест на Џанго Рајнхарт и неговата музика.
Фестивалот комбинира музичка програма со творечки, рекреативни и уметнички активности за џезот, гитарите и циганите.
1 Поврзано
* Џангофест во западниот дел на Соединетите Држави
Квадрат (филм)

''Квадрат'' (англиски: ''The Square'') — филм на режисерот Рубен Естлунд (кој е автор и на сценариото) од 2017 година. Главните улоги ги играат: Клас Банг (Claes Bang), Елизабет Мос (Elisabeth Moss), Доминик Вест (Dominic West), Тери Нотари (Terry Notary) итн.
1 Синопсис
Кристијан (го игра Банг) е куратор во еден музеј во Стокхолм. Тој е вовлечен во измама и во таа прилика му го крадат паричникот и мобилниот телефон. Со помош на својот соработник Мајкл (го игра Вест), тој открива каде се наоѓа телефонот и двајцата одат во зградата каде во сите станови ставаат порака со барање да му ги вратат украдените работи. Потоа, Кристијан присуствува на една забава, каде ја запознава новинарката Ен (ја игра Мос) и тие водат љубов во нејзиниот апартман. По неколку дена, Кристијан добива порака од еден ресторан дека некој оставил пакет за него, а во пакетот се украдените работи. Тој е среќен бидејќи работата е завршена успешно, но повторно добива повик од ресторанот: едно дете, кое поради пораката на Кристијан било неправедно обвинето дека е крадец, бара од него да му се извини, заканувајќи се дека животот ќе му го претвори во хаос. По некое време, детето го пречекува Кристијан во неговата зграда, но тој грубо го исфрла надвор. Малку подоцна, тој се кае и го бара детето, но тоа си заминало. Затоа, Кристијан пак оди во зградата со намера да му се извини на детето, но дознава дека семејството на детето во меѓувреме се иселило. Додека му се случуваат овие работи, една маркетиншка агенција снима провокативно видео за престојната изложба во музејот, но видеото предизвикува негодување во јавноста поради што Кристијан е принуден да даде оставка, иако тој не учествувал во изработката и одобрувањето на видеото.
Цегледски бокал

Цегледски бокал (|'Ceglédi kanna') ― сад за вода именуван по градот Цеглед, Унгарија. Користен е и како музички инструмент во народната музика, особено во ромската музика во Унгарија.
1 Како сад
Цегледскиот бокал е метален бокал од 7&#x2013;9 литри за вода, со рачка и капак. Тоа е релативно современ изум. Тие првпат биле произведени од Јанош Ронај во Цеглед во 1910-тите. Пред широката распостранетост на водоводни цевководи, цегледските бокали биле популарни за испорака на вода до земјоделците за време на жетвата, градежништвото и другите работници далеку од станбените места. Тие брзо станале популарни, бидејќи не биле кревки како грнчарските бокали, лесни за носење со рака, на велосипед или во автомобил и лесно се чистени. Бидејќи долго време имало само еден производител, името останало.
Првично цегледските бокали биле направени од галванизиран калај. Подоцна тие биле направени од алуминиум и челик, обете голи метали и покриени со емајл, вообичаено со црвена, сина или бела боја. И покрај сложениот облик, бокалот (без рачка) бил направен од еден метален лим. За цврстина, грлото и долните бандажи биле двојно преклопени. Рачката била прицврстена со навртки.
2 Како музички инструмент
Цегледскиоте бокали станале ритамски музички инструмент меѓу Ромите во 1970 година до 1980-тите. Првата употреба на бокалот му се припишува на Кароли Рошташ („Хутјан“). Подоцна било усовршувано од други ромски музичари, како што е групата Kalyi Jag. Кога се удирани од дланките, цегледските бокали прават широк спектар на звуци, во зависност од местото на ударот (рачка, тело, раб), дали е удрен или плеснат, дали грлото на бокалот е придушен итн. Комбинацијата на метален звук и длабокиот тап звук на воздушната шуплина го става инструментот во категориите идиофони и дувачки инструменти.
Во 2008 и 2009 година, биле одржани два фестивали на Цегледи канабал (унгарски: ''Ceglédi KannaBál''), кои го истакнале овој музички инструмент. Покрај традиционалната ромска музика, на фестивалот учествувале реге, џез и блуз бендови кои користеле цегледски бокали. Првенецот со бокал, Јозеф Наги од Kayli Jag ја раскажал историјата на инструментот и кажувал како да се свири на него.
3 Поврзано
* Бокал (инструмент)
Добромир (Гуменџиско)

Добромир (|Γαλήνη, ''Галини'', до 1969 г. ''Ντόμπρομιρ'', ''Добромир'') — поранешно село во Гуменџиско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Пајонија, Централна Македонија, Грција.
1 Географија
Селото се наоѓало на левиот брег на реката Коџа Дере, северозападно од с. Извор.
2 Историја
Добромир било македонско село распаднато во средината на XIX век поради чести напади од разбојнички банди сочинети од турски и албански дезертери од турската војска, месно познати како „тумбулеци“.
Во 1969 г. месноста Добромир е преименувана во Галини.
Карпин

Карпин — поранешно село во Гуменџиско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Пајонија, Централна Македонија, Грција.
1 Географија
Селото се наоѓало на источните падини на планината Пајак, северозападно под врвот Баруч (1.003 м). Лежело на 4 км северно од с. Црна Река, на патот за с. Купа.
2 Историја
Карпин било македонско село распаднато во средината на XIX век поради чести напади од разбојнички банди сочинети од турски и албански дезертери од турската војска, месно познати како „тумбулеци“. Истата судбина ја доживеале и другите помали села на ова подрачје.
Населението се преселило во селата Бојмица и Црна Река, и го паметат своето потекло. Меѓу тие родови се издвојуваат Котевци, Доневци и др.
Грипа (село)

Грипа — поранешно село во Гуменџиско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Пајонија, Централна Македонија, Грција.
1 Географија
Селото се наоѓало на источните падини на планината Пајак, близу местото кајшто се спојуваат реките Голема (Валија Маре) и Студена (Валија Раци). Лежело меѓу селата Купа и Црна Река.
2 Историја
Грипа било македонско село распаднато на почетокот на XIX век поради чести напади од разбојнички банди сочинети од турски и албански дезертери од турската војска, месно познати како „тумбулеци“. Жителите се преселиле во селата Баровица и Црна Река. Нивните потомци сè уште го паметат своето потекло. Меѓу нив познато е семејството Шашови. Месноста и денес го носи името Грипа.
Финеренон

Финеренон е лек кој се користи за намалување на ризикот од опаѓање на бубрежната функција, бубрежна слабост, и хоспитализација поради срцева слабост кај пациенти со хронична бубрежна болест асоцирана со тип 2 дијабетес. Финеренонот е нестероиден антагонист на минералокортикоидниот рецептор.
Чести несакани ефекти се хиперкалемија (високо ниво на калиум), хипотензија (низок крвен притисок), и хипонатремија (ниско ниво на натриум).
Финеренон бил одобрен за медицинска употреба во САД во јули 2021, а во Европска Унија во февруари 2022.
Селиште (Гевгелиско)

Селиште или Гуршет — поранешно село во Гевгелиско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Пајонија, Централна Македонија, Грција.
1 Географија
Селото се наоѓало северно од с. Љумница, на место на самата денешна граница со Р Македонија, југоисточно од селото Ума преку границата.
2 Историја
Ова мало македонско село се распаднало на почетокот на XIX век поради чести напади од разбојнички банди сочинети од турски и албански дезертери од турската војска, месно познати како „тумбулеци“. Оваа судбина ги снашло и другите околни ридско-планински села. Неговите жители се преселиле во Љумница, а нивните потомци и денес имаат имоти во некогашниот атар на Селиште. Имаат посебни гробишта, одвоени од другите, веројатно бидејќи нивните предци се Македонци, а околните жители се Власи.
Топонимите „Селишта“ и „Горшет“ опостојуваат и денес. Првото е во атарот на Ума, а второто е месност на која стои гранична пирамида.
Пери-Кан Софијаева

Пери-Кан Софијаева ( |Pərixan Sofiyeva , |ფერიხან სოფიევა ; 1884 – 1953) била првата муслиманка избрана на функција.
1 Биографија
Софијава е родена во 1884 година во грузискиот град Карајала, тогашен дел од грузискиот регион Тифлис, во Руската империја . Таа била единственото девојче во осумчлено семејство. Во времето на Руската империја, Софија била на чело на нејзините браќа, со што се здобила со популарност. Со земениот кредит од банка отворила дом за деца без родители во селото. Нејзиното име беше Пери-Кан Софијаева, но многу малку се знае за самата Софија, дури ни датумот на раѓање. Останува само нејзиниот потпис во официјалната евиденција, можна фотографија, нејзиниот гроб и народните сеќавања на постарите од Карајала. Тие се сеќаваат на „Човекот Пери-Кан“, нескротлива фигура вооружена со пиштол Маузер и пуши луле, речиси незамисливо во денешното цврсто патријархално азербејџанско општество. Но, приказната на Софија резонира многу подалеку од границите на заспаната Карајала, одразувајќи ги огромните ветувања и ужасните загуби што Грузија ги доживеа во првата половина на 20 век.
2 Политичка кариера
2.1 Независна Грузија
По Февруарската револуција од 1917 година, транзицијата од Јужен Кавказ започнала со реформа на локалните власти. На 26 мај 1918 година, Грузија ја прогласила својата независност. На локалните избори подоцна во годината, Софијава била избрана за советник во Карајала . Иако Софијава била активна личност, многу малку се знае за нејзиниот живот.
2.2 Инвазија на Советскиот Сојуз
Според Рашган Софија, сопругата на внукот на Пери-Кан Софијаева, Софијава ги мразела болшевиците и советската влада. Поради Големата чистка, таа се шетала со својот стар пиштол Маузер Ц96, откако осум браќа биле погубени и закопани во еден од заедничките гробници бидејќи потекнувале од богато семејство и се сметале за предавници.
2.3 Смртта
Софијава починала во 1953 година, жртва на срцев удар откако слушнала за притворањето на еден од нејзините внуци.
Натела Јанкошвили

Натела Јанкошвили (понекогаш Ианкошвили ) ( |ნათელა იანქოშვილი ) (28 август 1918 – 12 октомври 2008) била грузиски сликар.
Родена од Гурјаани, Јанкошвили студирала од 1937 до 1943 година на Државната академија за уметност во Тбилиси. Подоцна станала член на Сојузот на уметници. Нејзини инструктори биле Ладо Гудијашвили, Давит Какабадзе и Серго Колубадзе . Била активна и како графичар и илустратор; нејзините илустрации биле искористени за јапонското издание на ''Витезот во кожата на Пантер'' објавено во 1966 година. Ианкошвили била во брак со писателот Ладо Авалијани, со кого живеела во мал, тесен стан во Тбилиси . Имаа толку малку простор што таа требаше да работи дење, оставајќи му простор да пишува ноќе. Двојката немала деца. Уметникот продолжи да живее во станот по смртта на Авалијани. Таа почина на 12 октомври 2008 година и беше погребана во пантеонот Дидубе до нејзиниот сопруг.
Ианкошвили одбила да се усогласи со очекуваниот социјал-реалистички стил на Советите, наместо тоа фаворизираше нео-експресионистички начин на сликање кој требало да стане нејзин белег. И покрај тоа, таа можела да патува, посетувајќи ги Куба и Мексико во текот на нејзината кариера. Делата произведени за време на овие престојувања подоцна биле изложени во Тбилиси. На 42 години, таа имала самостојна изложба во уметничката галерија во Тбилиси, со што станала првата жена уметник толку почестена.
Ианкошвили била предмет на ретроспективна изложба во Музејот на модерна уметност Зураб Церетели во 2018 година; тоа било првпат по 45 години нејзината работа да биде дадена самостојна изложба во земјата на нејзиното раѓање. Во 2000 година во главниот град на Грузија бил отворен музеј посветен на нејзината работа, кој содржел над илјада дела; порано управувана од владата, моментално станал приватен. Таа е тема на монографија уредена од Мамука Блијадзе, а била објавена од Универзитетот во Чикаго Прес во јули 2020 година Нејзиното дело може да се најде во колекцијата на Грузискиот музеј за ликовни уметности .
Ќуфу

Ќуфу (曲阜, ) — град во покраината Шандунг, Источна Кина. Се наоѓа на околу 130 км јужно од главниот град на покраината Ѓинан. Ќуфу зафаќа површина од 815 квадратни километри и има вкупно население од 653.000 жители, од кои 188.000 живеат во урбана средина.
Ќуфу е родниот град на Конфуциј, за кој се верува дека се родил на планината Ни во непосредна близина на градот. Во градот има многу стари дворци, храмови и гробишта. Три најпознати културни места во градот, задно познати како ''Сан Кунг'' (三孔; „Трите конфучијански [места]“, се Храмот на Конфуциј (кинески: 孔庙; пинјин: ''Kǒngmiào''), Гробот на Конфуциј (孔林; ''Kǒnglín'') и Вилата на семејството Конг (孔府; ''Kǒngfǔ''). Заедно, овие три локалитети се ставени на листата на светско наследство на УНЕСКО од 1994 година.
Масакр во Битола (1903)

Масакр во Битола - масакр извршен врз Македонци во Битола во почетокот на септември 1903 г., од страна на албанскиот башибозук. Масакрот се случил како последица на Илинденското востание.
1 Настан
Според американскиот весник ''The Daily Item'', албанските башибозук, под команда на османлиската власт, масакрираа стотици жители од Битолско. Според изворот, битолската река Драгор била полна со тела на жени и деца кои биле масакрирани од албанските башибозук.
Светот не е доволен (роман)

''Светот не е доволен'', објавен во 1999 година, ― петтиот роман на Рејмонд Бенсон со тајниот агент на Ијан Флеминг, Џејмс Бонд, заснован на истоимениот филм од 1999 година. Тој бил само вториот роман на Џејмс Бонд со авторски права од страна на Ian Fleming Publications (порано Glidrose Publications). Објавен е во Обединетото Кралство од Hodder &amp;amp; Stoughton и во Соединетите Држави од Putnam.
1 Резиме на заплетот
''Светот не е доволен'' бил прилагоден од тогашниот романописец за Бонд, Рејмонд Бенсон, според сценариото на Нил Первис, Роберт Вејд и Брус Фајрстајн. Тој бил четвртиот роман на Бенсон за Џејмс Бонд и внимателно ја следел приказната, освен во некои подробности. На пример, Електра не умира веднаш откако Бонд ќе пука во неа; наместо тоа, таа почнува тивко да пее. Романот, исто така, и дал име на Девојката со пури: Џулиета да Винчи, и ја задржал сцената помеѓу неа и Ренар, која била прекината од кината. Исто така, Бонд сè уште го носи својот Волтер ППК наместо поновиот П99.
Јавен превоз

Јавен превоз — превоз на патници достапен за пошироката јавност, наспроти приватните возила како што се лични или изнајмени автомобили. Во масовниот јавен превоз, возилата (возови, автобуси, тролејбуси, трамваи, метроа итн.) се направени да превезуваат голем број патници во исто време, и обично се движат по одредени маршрути (според распоредот или според побарувачката). Немасовниот јавен превоз вклучува и возила како таксија, рикши и слично, како и некои специјализирани превозни системи.
Со ретки исклучоци, услугите за масовен јавен превоз се обезбедуваат со плаќање. Заеднички признак на сите видови масовен јавен превоз е фактот што корисниците користат возила што не им припаѓаат. Сепак, спротивното не е секогаш точно. Во категоријата масовен јавен превоз не спаѓаат училишни и сервисни автобуси, внатрешен превоз на претпријатија и организации, воени превози итн., бидејќи се недостапни за масовниот потрошувач. Лифтовите и ескалаторите во зградите и домовите обично не се определуваат како јавен превоз поради нивната тесна намена (превоз на луѓе во зграда).
Тролејбус

Тролејбус (од тролеј и бус; или само тролеј) — вид автобус, моторно превозно средство наменето за масовен превоз на патници во градовите. Самиот збор „тролеј“ е позајмен од англискиот, каде што зборот ''trolley'' значи „количка, кочија“. Контактниот дел на сегашната штанга на првите тролејбуси, за разлика од денешните, наликувала на кочија со неколку тркала. Во Македонија сè уште нема тролејбуси. Предноста на тролејбусот во споредба со автобусот е што се движи со електроенергија (има електромотор), така што нема штетни гасови како возилата што работат на нафта или бензин, а неговиот мотор е потивок од бензинските или дизел-моторите.
Метро

Метро (множина: ''метроа''; скратено од метрополитен), познато и како подземна железница — градски, приградски, метрополски или комбинација од нив, брз јавен железнички превоз, честопати целосно или делумно патува под земја. Метрото застанува на метростаниците во населени места, како и во близина на важни превозни центри, знаменитости и други места. Линиите на метрото и нивните посебни делови можат да бидат под земја (тунели), наземни и надземни (мостови и надвозници). Вкупната должина на линиите се менува во различни градови и може да достигне 2 — 3 км до 1300 км (во Њујорк).
1 Етимологија
Првата линија на метрото во Париз била отворена во 1900 г. под името Chemin de fer Métropolitain — Велеградска железница (велеград = метропола, метрополија, голем град; грчки: mĕtró-pólis — „мајчин град“, „главен град“, „престолнина“). Ова име набрзо било скратено на „метро“ и било усвоено во многу земји во светот за подземни железници.
Наира Зохрабјан

Наира Зохрабјан (родена на 8 мај 1965 година) е ерменска политичарка која била член на Националното собрание на Ерменија за партијата Просперитетна Ерменија .
Таа се залагала за нејзината партија да стане градоначалник на Ереван на изборите за Градскиот совет на Ереван во 2018 година . Таа одбила да присуствува на телевизиска дебата. Таа станала многу далеку зад првото место зад Хајк Марутјан .
1 Биографија
Наира студирала во Ереванското училиште 21. Во 1987 година дипломирала на Институтот за ликовни уметности и театар во Ереван, со диплома по драмски студии.
Од 1989 до 2006 година била политички аналитичар во весникот „Хајкакан време“ .
2012 - 2017 година - Избранa за пратеник во Националното собрание со пропорционалниот изборен систем од партијата „Просперитетна Ерменија“. Претседател на Постојаната комисија за евроинтеграции на Националното собрание.
31 мај 2012 година - 19 март 2015 година - секретар на фракцијата „Просперитетна Ерменија“.
3 март 2015 година - Шеф на фракцијата „Просперитетна Ерменија“.
2 април 2017 година - Избран за пратеник во Народното собрание од националната изборна листа на Сојузот на партиите „Царукјан“.
2 Кариера
Била претставничка на Парламентарното собрание на Советот на Европа .
Во декември 2020 година, Парламентот ја отстранил Зохрабјан од нејзината позиција како претседател на Комитетот за човекови права поради нејзините забелешки дадени претходно во декември упатени до премиерот на Ерменија, Никол Пашинјан .
Во јануари 2021 година, на состанокот одржан од ерменската влада во парламентот, Пашинјан одговорил на прашање на Зохрабјан во врска со Битката кај Шуша, дека „немаше опција во целиот преговарачки процес да се спречат азербејџанските бегалци од враќање во Шуша“, додавајќи дека пред ерменските сили да ја преземат контролата над Шуша во 1992 година, „90% или повеќе од жителите на градот биле Азербејџанци“. Овие изјави создале резонанца во земјата, со политички фигури како Арам Саркисјан, Микајел Минасјан, Наира Зохрабјан и Зарухи Постанџан, кои го критикуваа Пашинјан. На брифингот, локалните новинари ги прашале пратениците кои ја претставуваат Алијансата „Мојот чекор“, која ја предводи Пашинјан, дали имаат или не „сомнежи“ дека Шуша е „ерменски град“, иако го напуштиле брифингот без да одговорат на прашањето. На 3 декември 2020 година, заменик-шефот на провинцијата Шуши, Самвел Харутјуњан, изјавил дека околу 4.500 Ерменци биле раселени од Шуша.
За ситуацијата со мините во Нагорно-Карабах, претставникот на лидерот на Нагорно-Карабах на специјални задачи Борис Авагјан тврдел дека HALO Trust им ги предал мапите на минските полиња на турските специјални служби, што, според него, помогнало во успешните воени операции на Азербејџан за време на вториот Војна во Нагорно-Карабах во есента 2020 година. Ајвагјан тврдел дека под изговор за проучување на опасните области, оваа организација извршила извидничка работа низ целата територија на Нагорно-Карабах . Зохрабјан ги поддржала овие тврдења. HALO Trust рекол дека обвинението е „апсолутна лага“.
3 Личен живот
Наира Зохрабјан е вдовица на познатиот преведувач Самвел Мкрчјан . Таа има една ќерка.
Падалиште (Гуменџиско)

Падалиште — поранешно село во Гуменџиско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Пајонија, Централна Македонија, Грција.
1 Географија
Селото се наоѓало на источните падини на планината Пајак. Се наоѓало меѓу селата Бојмица, Извор, Горгопик и Црна Река, на патот од Бојмица за Црна Река. Под селото тече истоимената река Падалиште.
2 Историја
Падалиште било македонско село распаднато на почетокот на XIX век поради чести напади од разбојнички банди сочинети од турски и албански дезертери од турската војска, месно познати како „тумбулеци“. Жителите се преселиле во околните села, претежно во Бојмица и Горгопик.
Зоната на убивање

''Зоната на убивањето'' (англиски: ''The Killing Zone'') ― неовластен роман за Џејмс Бонд од Џим Хетфилд. Бил приватно објавен во мек повез во 1985 година, под превезот дека е службено санкциониран од Glidrose Publications (подоцна Ian Fleming Publications), претпријатие која ги имала правата за објавување книжевни дела на Џејмс Бонд. Во тоа време, службен автор на серијалот за Бонд бил Џон Гарднер кој пишувал од 1981 до 1996 година.
За прв пат бил објавена во Обединетото Кралство како „Книга за повелба“, но повеќе не е печатена.
1 Заплет
Романот започнува со убиството на Бил Танер од страна на Клаус Доберман, германско-јужноамерикански нарко бос. Бесен од смртта на својот пријател, Бонд не ги слуша неговите службени наредби да се одмазди. Според насловната страница на задната страна на книгата, „Во овој нов шпионски трилер со висок напон, тајниот агент 007 мора да го „ликвидира“ немилосрдниот милијардер големец Клаус Доберман. Но, Џејмс Бонд има полни раце работа додека се бори со претрупан дама убиец кој нуди смртоносна љубов во руски стил и со пресечен ориентален садист, кој е неостварлив и смртоносен нинџа. Помогнат од неговиот соработник Лота Хед и неговиот стар пријател од ЦИА, Феликс Лејтер, 007 се соочува со Клаус Доберман во неговата тешко вооружена тврдина високо во мексиканската Сиера Мадрес... во најкрвавиот смртен дуел во големата сага за Бонд“.
2 Поврзано
* Преглед на Џејмс Бонд
3 Наводи
Дневниците на Манипени

''Дневниците на Манипени'' (англиски: ''The Moneypenny Diaries'') ― серијал на романи и раскази кои го прикажуваат животот на госпоѓицата Монипени, личната секретарка на М во серијалот Џејмс Бонд на Ијан Флеминг; сметан за службен спин-оф на книгите за Бонд. Дневниците се напишани од Саманта Вајнберг под псевдонимот Кејт Вестбрук, која е претставена како „уредник“ на книгата. Серијалот е трилогија на романи, иако во 2006 година, Вајнберг објавила и два раскази: „''Само за твоите очи, Џејмс''“ и „''Првиот состанок на Манипени со Бонд''“, и двата се појавиле во британски списанија и биле повторно објавени во септември 2020 година како бесплатна е-книга.
1 Раскази во серијалот
*''Дневниците на Манипени: Ангел чувар'' (2005 година): Првиот дневник ги пополнува празнините помеѓу голем број мисии на агентот 007, вклучувајќи го периодот помеѓу ''Тајната служба на Нејзиното височество'' и ''Живееш само двапати'', но вклучува и цела приказна за Манипени. За прв пат откако Флеминг го претставил ликот заедно со Бонд во ''Казино Ројал'', на Панипени и е дадено името Џејн.
* „''Само за твоите очи, Џејмс''“ (расказ од 2006 година): Објавен во ноемвриското издание на ''Tatler'', расказот ја раскажува приказната за викендот споделен помеѓу Бонд и Манипени во Ројал-ле-О (види ''Казино Ројал'') во 1956 година.
*''Таен слуга: Дневниците на Манипени'' (2006 година): Се случува околу времето на ''Човекот со златен пиштол'', тајната служба е во хаос со еден висок функционер на кој му се суди за предавство, друг пребегнал во Москва, а на агентот 007 му бил испран мозокот од Советите.
* „Првиот состанок на парите со Бонд“ (краток расказ од 2006 година): Објавен во изданието на ''„Спектатор“'' од 11 ноември 2006 година, расказот ја раскажува приказната за првата средба на Манипени и Џејмс Бонд.
*''Дневниците на Манипени: Конечно исфрлање'' (2008 година): Кејт Вестбрук се обидува да ги објави дневниците на г-ѓа Манипени, но сите со кои зборува за нив се обидуваат да ја спречат...
2 Поврзано
* Несобрани раскази за Џејмс Бонд
Такси

Такси (множина: ''таксија;'' разговорно: ''таксиња'') — средство за јавен превоз, најчесто автомобил, кој се користи за превоз на патници по стапка наведена на таксиметарот. Во многу земји, цената се договара со таксистот, кој обично е и сопственик на таксито.
1 Таксито како мотив во популарната култура
* „Знаете ли што е ситопечат?“ — краток расказ на македонската писателка Оливера Ќорвезироска од 2021 година.* „Такси“ (англиски: ''The Taxi'') — песна на британската рок-група ''Young Marble Giants'' од 1980 година.
Предградие

Предградие — населено место или негов дел (на пр. квартал, мал град или друга населба) што се наоѓа на работ на поголем град. Некои предградија се дел од метрополите. Во историска смисла, предградието е област во средновековните европски градови сместено надвор од градските ѕидини на средиштето на градот. Може да се протега по обиколница или, заедно со други предградија, да образува круг околу град. Поради својата помалку изградена површина, дава можности за развој на занаетчиството.
1 Библиографија
* Archer, John; Paul J.P. Sandul, and Katherine Solomonson (eds.), ''Making Suburbia: New Histories of Everyday America.'' Minneapolis, MN: University of Minnesota Press, 2015.
* Baxandall, Rosalyn and Elizabeth Ewen. ''Picture Windows: How the Suburbs Happened.'' New York: Basic Books, 2000.
* Beauregard, Robert A. '' When America Became Suburban''. University of Minnesota Press, 2006.
**''The Earliest Complete English Prose Salter,''ed. by K. D. Bülbring. Early English Text Society, Original Series, 1891.
* Fishman, Robert. ''Bourgeois Utopias: The Rise and Fall of Suburbia''. Basic Books, 1987; in U.S.
** Galinou, Mireille. ''Cottages and Villas: The Birth of the Garden Suburb'' (2011), in England
*** Harris, Richard. ''Creeping Conformity: How Canada Became Suburban, 1900–1960'' (2004)
* Hayden, Dolores. ''Building Suburbia: Green Fields and Urban Growth, 1820–2000''. Vintage Books, 2003.
****''Psalter'', London, British Library Add. MS. 17376
*** Stilgoe, John R. ''Borderland: Origins of the American Suburb, 1820–1939''. Yale University Press, 1989.
* Teaford, Jon C. ''The American Suburb: The Basics''. Routledge, 2008.
Рикша

Рикша (јапонски: 人力車, хиероглифите означуваат ''човек'', ''сила'' и ''возило'') — вид превоз, распространет главно во Азија, кој се состои од двоколка влечена од лице. Се верува дека рикшите првпат се појавиле во Јапонија во 1860-тите, а потоа се прошириле и во другите азиски земји. Во 1872 г., веќе имало околу 40.000 рикши во Токио, и тие биле главниот јавен превоз во тоа време. Во 1896 г., бројот на рикши се зголемил на 210.000. Со појавата на автомобилот, нивниот број значително се намалил на околу 13.000. Денес, во Јапонија, тие се главно туристичка занимливост.
Георги Гаргов

Георги Гаргов (Роден во ) — македонски активист. Жртва на комунистичкиот режим во НР Бугарија.
1 Животопис
Бил дел од илегалната чета на Герасим Тодоров скоро два месеца, поради што бил осуден на доживотен строг и темничен затвор. Во логорите на смртта на островот Персин (логорот Белене), поминал околу четиринаесет години.
2 Поврзано
Смилен Гаргов
3 Наводи
Лариса Алавердјан

Лариса Алавердјан ( |Լարիսա Ալավերդյան ; родена на 21 септември 1943 година), е ерменски педагог и политичар која служела како прв бранител на човековите права на Ерменија (Омбудсман), член на Националното собрание помеѓу 2007 и 2012 година и лидер на фракцијата на Основачкиот парламент на партијата помеѓу 2009 и 2012 година.
1 Биографија
Алавердјан е родена во Баку, денес дел од Република Азербејџан и по дипломирањето на Државниот педагошки институт на Азербејџан во 1966 година, таа ја започнала својата педагошка работа како наставник по математика и цртање. Помеѓу 1966 и 1967 година била наставник по математика во селско средно училиште.
Од 1991 до 1995 година, била главен експерт на Специјалната комисија на Врховниот совет на Ерменија за прашања поврзани со Нагорно-Карабах, а од 2006 година била и извршен директор на невладината организација „Против кршењето на законот“.
Таа е всушност директорка на Институтот за право и политика на Руско-ерменскиот универзитет, каде што предавала уште од 2002 година
Учествувала во парламентарниот комитет за соработка на Европската унија и Ерменија на 10-тиот состанок помеѓу 24 и 26 ноември 2008 година
2 Кариера како Народен правобранител
Канцеларијата за бранител на човекови права, или Народен правобранител, на Ерменија била формирана со закон во октомври 2003 година, а на 19 февруари 2004 година Лариса Алавердјан била назначена на функцијата со претседателски декрет, преземајќи ја функцијата на 1 март 2004 година.
Таа помогна во создавањето на центар за рехабилитација на Јужен Кавказ за жртвите на организирано насилство. Овој центар успеал да врати дома некои ерменски деца (1992-1996).
3 Наводи
Иван Чакрски

Иван Јанушев Чакрски ( во — ) — македонски активист. Жртва на комунистичкиот режим во Бугарија.
1 Животопис
Била јатак и помагач на илегалната чета на Герасим Тодоров. Бил осуден на десет години строг и темничен затвор. Во логорите на смртта на островот Персин (логорот Белене), ја одлежал целата казна. Во една келија на сливенскиот затвор тој споделил сеќавање од еден говор на Јане Сандански во нивното село:
2 Наводи
Куќа на Ванку на Папе

Куќа на Ванку на Папе — поранешна куќа во селото Маловиште, Македонија. Куќата е прогласена за споменик на културата на Македонија. Тој статус го добила во 1990 година од страна на Заводот за заштита на спомениците на културата.
1 Местоположба
Куќата се наоѓала во средиштето на Маловиште, на околу 90 м источно од црквата „Св. Петка“.
Monster (песна на Skillet)

Monster (македонски: ''Чудовиште'') — вториот сингл од албумот Awake на американската христијанска рок-група Skillet, објавен во 2009 г. „Monster“ е и втората музичка песна на албумот. Овој сингл станал пробив за групата, достигнувајќи 4. место на американскиот Billboard Mainstream Rock Tracks chart и 1. место на Billboard Bubbling Under Hot 100 chart. Радиоверзија на синглот може да се најде и на верзијата Deluxe, која не го вклучува 'ржењето на крајот. Тоа е, исто така, петти сингл на групата што е издаден на компактен диск.
1 Текст
Текстот е прилагоден на македонски.
style= Македонски, style= Изворен англиски
Душата ми се крие, The secret side of me, I never let you see
Мрзливиот Град

Мрзливиот Град (|LazyTown) — исландска детска емисија на Nick Jr. и CBeebies. Серијата е во режија на Магнус Шевинг, а освен како творец, тој го игра и еден од главните ликови во серијата — Спортакус (снажен суперјунак што сака да спортува и да јаде само овошје и зеленчук). ''Мрзливиот Град'' бил премиерно прикажан на 16 август 2004 г. Емисијата била емитувана во над 100 земји со огромен успех, вклучувајќи ја и Македонија, и има вкупно 104 епизоди.
1 Содржина
Главниот лик Стефани пристигнува во градот и ги поканува своите нови пријатели Зиги, Стинги, Пиксел и Трикси да бидат поработоспособни наместо да седат внатре и да играат игри по цел ден. Спортакус 10, кој се опишува себеси како „малку натпросечен јунак“, е повикан од нејзиниот вујко, несмасниот градоначалник Милфорд Минзвел. Спортакус настојува децата да играат надвор и им помага на луѓето во итни случаи, кои се случуваат одвреме-навреме. Меѓутоа, додека жителите на градот биле мрзливи, со градот управувал Роби, лут човек што живее во подземно дувло во близината на градот. Во повеќето епизоди, Роби се прикрива и се обидува да го избрка Спортакус од градот засекогаш, така што децата повторно ќе бидат мрзливи.
2 Емитување
Сезона, Епизоди, Почеток на сезона, Крај на сезона
1, 34, 16 август 2004, 18 мај 2006
2, 18, 25 септември 2006, 15 октомври 2007
Мрзливиот Град екстра, 26, 15 септември 2008, 28 октомври 2008
3, 13, 13 март 2013, 18 декември 2013
4, 13, 10 јануари 2014, 13 октомври 2014
3 Улоги
Лик, Глумец, Македонски глас (Сител)
Стефани, Џулијана Роуз Мауриело/Клои Ланг, Бисера Самарџиева
Спортакус, Магнус Шевинг, Предраг Павловски
Лошиот Роби, Стефан Карл Стефансон, Драган Спасов-Дац
Зиги, Гудмундур Тор Карасон, Борис Франгов
Трикси, Сара Бергес, Михаила Мазнева
Господин Милфорд, Дејвид Метју Фелдман, Зорица П. Панчиќ
Госпоѓа Беси, Џули Вествуд, Тања Кочовска
Осил

Осил (еднина: ''осилка'') — тенки остри израстоци, игличка на житните класје, дел од класестите растенија. Осилот (неговото присуство, големина, облик и други одлики) може да послужи како важен дијагностички признак за таксономски цели.
1 Наводи
Скитер Дејвис

Скитер Дејвис (англиски: Skeeter Davis; родена како Мери Френсис Пеник; 30 декември 1931 г. ― 19 септември 2004 г.) ― американска пејачка и текстописец на кантри-музика, која пеела и поп-песни како што е „Крајот на светот“ од 1962 година. Музичката кариера ја започнала како дел од групата Davis Sisters додека била тинејџерка во доцните 1940-ти. Подоцна групата потпишала со RCA Victor. Во доцните 1950-ти, станала соло-пејачка.
Скитер Дејвис е меѓу првите жени што станале големи ѕвезди во кантри-музиката како соло-пејачки. Нејзината музика влијаела врз Теми Винет и Доли Партон, а музичкиот критичар од ''Њујорк Тајмс,'' Роберт Палмер ја опишал како „извонредна кантри/поп-пејачка“.
Skillet

Скилет (|Skillet) — американска христијанска рок-група од Мемфис, Тенеси, основана во 1996 г. Групата досега има издадено единаесет студиски албуми, четири EP и два концертни албуми. Мигум се состои од 4 члена, имено Џон Купер (главен вокал, бас) и неговата сопруга Кори Купер (гитара, клавијатура, придружен вокал) заедно со Џен Леџер (тапани, вокал) и Сет Морисон (главна гитара).
1 Дискографија
1.1 Студиски албуми
* Skillet (1996)
* Hey You, I Love Your Soul (1998)
* Invincible (2000)
* Alien Youth (2001)
* Collide (2003)
* Comatose (2006)
* Awake (2009)
* Rise (2013)
* Unleashed (2016)
* Victorious (2019)
* Dominion (2022)
Лихнида кајче веслаше

Лихнида кајче веслаше — македонска народна песна, чиј автор е Ефто Пупиновски, а текстот го напишал Мирослав Кузман за Фолкфест Валандово во 1986 г. Во песната се раскажува за една ужалена жена што весла по Охридското Езеро и нејзината кратка расправа со рибарите (опишани како „стари другари“). Тие ѝ ветуваат дека доколку направат бранови, ќе ги смират, а таа одговара дека не треба да се грижат за тоа и да ја остават неа и езерото на мир.
1 Текст
Лихнида кајче веслаше
Прва строфа:
2 Грешка
Во текстот на песната има правописна грешка. Според Македонскиот правопис, правилно е: „Наспроти неа рибари“, а не „нејзе“.
3 Наводи
Хиџаз

Хиџаз (, al-Ḥijāz – бариера) ― регион во западниот дел на Саудиска Арабија. Ги опфаќа градовите Мека, Медина, Џеда, Табук, Јанбу, Таиф и Балџураши. Позната е и како „Западна провинција“ во Саудиска Арабија. На запад се граничи со Црвено Море, на север со Јордан, на исток со Наџд и на југ со регионот Асир. Најголем град е Џеда (втор по големина град во Саудиска Арабија), а Мека и Медина се четврти и петти по големина градови во државата. Хиџаз е најкосмополитски регион на Арапскиот Полуостров.
Хиџаз е значаен по тоа што таму се наоѓаат исламските свети градови Мека и Медина, најсветите места во исламот. Како место на двете најсвети места во исламот, Хиџаз добил на значење во арапската и исламската историја и политика. Регионот Хиџаз е регион со најмногу жители во Саудиска Арабија, како и во остатокот од Саудиска Арабија најмногу се зборува арапски јазик, а хиџашкиот арапски е најраспространет дијалект во регионот. Некои Хиџази имаат различно етничко потекло, но сепак огромно мнозинство имаат арапско потекло.
Регионот, според исламот, е родно место на исламскиот пророк Мухамед, кој е роден во Мека, за која месното население смета дека е основана од исламските пророци Абрахам, Исмаил и Агар. Областа по раните муслимански освојувања станала дел од неговото царство и била дел од калифатите кои се појавиле подоцна, прво била под Праведниот Калифат, па под Калифатот на Омајадите и на крајот од Абасидскиот Калифат. Отоманското Царство делумно ја контролирало областа; по неговото пропаѓање, накратко во 1925 година била дел од независното Кралство Хиџаз а потоа бил освоен од Султанатот Неџд, по што било создадено Кралството Хиџаз и Неџд. Во септември 1932 година, Кралството Хиџаз и Неџд се припоило кон саудиските доминации Ал-Хаса и Катиф, со што било создадено обединетото Кралство Саудиска Арабија.
Куќа на Данабаш

Куќа на Данабаш, Поранешен објект на Народниот музеј — куќа на ул. „Широк Сокак“ бр. 91, архитектонско обележје во градот Битола, заведена како културно наследство на Македонија во Списокот на заштитени добра на Министерството за култура под реден број 11 во Битола.
1 Изградба
Куќата ја изградило богатото семејство Данабаш (Данабаши, Данабаси) како нивно живеалиште. Изградбата на куќата завршила во 1911 година. Во првата половина од минатиот век се состоело од двајца браќа, Петар и Јанко, трговци, од кои едниот, Петар, основал семејство и имал три ќерки, вториот, Јанко, останал неженет и животот го завршил насилно при грабеж додека спиел.
2 Опис
Куќата на Данабаш е еден од најубавите во битолското градежништво од пред Првата светска војна. Се состои од приземје и кат и два влеза, јужен и источен. Јужниот е главниот и раскошниот што остава и посебен впечаток, кој ги прифаќа посетителите што доаѓаат од „Широк Сокак“. Заради визбените простории, кои се целосно над земјата, влезот до приземјето води преку мермерни скали, со странична ограда изведена со украсни столпчиња и со поширок одмор над кој поздравуваат плафонски сликарски изведби. Внатрешното предворие води во 4 простории и кон скалите за првиот кат. Источниот влез е засебен и е само за првиот кат. Собите насекаде дишат со изобилен воздух и заради пространоста и заради високите тавани и се добива впечаток дека тука не се штедело пари, но и стручно умеење во изведбата. Нема да се згреши ако се констатира дека архитектот е надворешен, имајќи ги сознанијата дека Петар и јавно се декларирал за гркофил, дека направил обид да основа и грчка партија во Битола, уште повеќе дека го милувал и солунското градежно искуство.
3 Користење
По Втората светска војна, куќата им била конфискувана. Извесен период се користела како Народен музеј.
Денес во објектот се сместени:
* Црногорскиот конзулат
* Хрватското културно друштво „Марко Марулиќ“
* Битолскиот огранок на СПМ
Зелена линија (Кипар)

Тампон зоната на Обединетите нации на Кипар позната и како Зелена линија ( |Πράσινη Γραμμή; |Yeşil Hat ) е демилитаризирана зона, по која патролираат Мировните сили на Обединетите нации на Кипар (UNFICYP). Основана била во 1964 година, а по турската инвазија на Кипар и прекинот на огнот од 16 август 1974 година била продолжена. Линијата островот го дели на област под контрола на Република Кипар (со исклучок на областите на британската суверена база) и претежно непризнатата Турска Република Северен Кипар. Зелената линија е со вкупна должина од 180 км од Паралимни на исток до Като Пиргос на запад, а посебен дел ја опкружува Кокина. Вкупната површина на демилитизараната зона има површина од 346 км<sup>2</sup>, а нејзината ширина варира од 20 м до над 7 км.
Линијата на поделба се нарекува и Линија Атила, наречена по воената интервенција на Турција во 1974 година, со кодно име ''Операција Атила''. Турската војска на северната страна од зоната изградила бариера, која претежно се состои од бодликава жица, бетонски ѕидови, караули, противтенковски ровови и мински полиња. Зоната поминува низ центарот на Никозија, и го дели градот на јужен и северен дел. По падот на Берлинскиот ѕид во 1989 година, Никозија е единствен поделен главен град во Европа.
Во самата зона живеат околу 10.000 луѓе кои претежно го обработуваат земјиштето сместено во зоната; селото Пила е познато по тоа што е една од ретките населби на Кипар каде кипарските Грци и Турците сè уште живеат заедно. Други такви села се Денеја, Атиеноу и Трулои. Некои области поради отсуството на човечки фактор станале природен резерват за флората и фауната.
1 Поврзано
* Кипарски конфликт
* Република Кипар
* Ексклава Кокина
Santa Esmeralda

Santa Esmeralda ― француско-американска диско група основана во 1970-тите. Најголем успех групата постигнала со преработка на хит-песните од 1960-тите „Don't Let Me Be Misunderstood“ и „House of the Rising Sun“. Прв пејач на Santa Esmeralda бил Лирој Гомес (1977-1978) и пејачот Џими Гоингс од крајот на 1978 до 1983 година. Гомес повторно се приклучил на групата во 1990-тите.
Групата ја основале француските продуценти Николас Скорски и Жан Мануел де Скарано во 1977 година. Тие биле музички продуценти и основале своја издавачка куќа за пејачи да ги снимаат нивните композиции. По средбата со пејачот Лрој Гомес во Париз, тие го повикале да го сними првиот албум на групата, „Don't Let Me Be Misunderstood“. По ненадејниот успех во Европа, Casablanca Records започнала со светска дистрибуција.
По првиот албум на групата, пејачот Џими Гоингс го заменил Лирој Гомес. Кон крајот на 1977 година, Santa Esmeralda имала уште еден топ 20 диско хит, денс верзијата на друга песна од The Animals, „The House of the Rising Sun“. Во 1978 година тие ја снимиле песната „Sevilla Nights“ за саундтракот на ''Фала Богу, петок е''.
Santa Esmeralda (во главната улога Лерој Гомес) сè уште имаат турнеи по цел свет (EEG - Europolis Entertainment Group).