procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Хозе Л. Панеро

Хозе Л. Панеро (роден 1959 година) — мексиканско-американски ботаничар. Дипломирал на Мајамскиот универзитет во 1984 година, а магистрирал (1986) и докторирал (1990) на Тенесискиот универзитет. Постдокторски студии завршил во Тексашкиот универзитет во Остин. Специјалист е за неотропска флора, со акцент на семејството главоцветни.
Гвидо Фредерико Жоао Пабст

Гвидо Фредерико Жоао Пабст (19 септември 1914 година во Порто Алегре - 27 април 1980 година во Рио де Жанеиро) бил бразилски ботаничар. Со неговиот пријател Едмундо Переира, го основал Herbarium Bradeanum во Рио де Жанеиро.
1 Дела
**
Џорџ Алтхофер

Џорџ Вилијам Франсис Алтхофер (1903–1993) — австралиски ботаничар, расадник, автор и поет. Тој имал посебен интерес за родот нане-грмушка ''Prostanthera'', како и за други австралиски автохтони растенија, и ја основал ботаничката градина и арборетум „Бурендонг“.
1 Живот
Алтхофер бил роден во Дрипстоун, во локалната самоуправа Велингтон, во среднозападен Нов Јужен Велс. Тој се школувал во училиште кое било во близина, во Дрипстоун, потоа во Велингтон и Мамбил.
Алтхофер пораснал на фармата и овоштарникот на својот татко, и се занимавал со овоштарство. Во 1938 година основал расадник за автохтони растенија на својот имот „Ниндетана“ во Дрипстоун кој бил инспириран од американскиот пример на Арборетумот „Арнолд “. Тој бил потпомогнат од неговиот брат Питер, кој што лобирал за основање слична институција со фокус на австралиските автохтони растенија. Како последица на тоа, во 1964 година се отворила Ботаничката градина и Арборетум Бурендонг 167 хектари, на брегот на езерото Бурендонг, кое што било во близина на Велингтон.
2 Публикации
Книгите и збирките поезија од Алтхофер вклучувале:
* 1936 – ''Патот до Бурендонг и други стихови''* 1937 – ''Лебдење''. (Музика од Едвард Х. Тирел, текст од Џорџ Алтхофер). Сиднеј * 1956 – ''Приказната за Ниндетана и нов и проширен каталог на австралиски автохтони растенија''. Расадник Ниндетана: Дрипстоун * 1966 – ''Дрвја за справување со сушите: водич за садење отпорни видови на западните падини и рамнини''. Весник „Land“: Сиднеј * nd (1970-ти) – ''Сонот на Ронал и други стихови''* 1978 – ''Лулка на темјан : приказната за австралиската простантера''. Фонд за публикации во спомен на Стенли Смит: Австралија. * 1980 – ''Чипсови од Ironbark од Стјуарт Таун, Мумбил, Дрипстон и регионот Бурендонг''. Издавачка куќа „Меквери“: Дабо. * 1980 – ''Флората на резерватот „Маунт Артур“, Велингтон, Нов Јужен Велс'' (илустрирано од Г.Ј. Харден). Попечители на резерватот „Маунт Артур“: Велингтон, Нов Јужен Велс.
* 1983 – ''Смеа и солзи од златните години, или, Уште неколку парчиња од железна кора''. Издаваштво „Меквери“: Дабо * 1985 – ''Приказната за Дрипстоун : како сеопфатна општествена историја на Дрипстон и округот, од најраните времиња до денес''. Историско друштво на Велингтон: Велингтон, Нов Јужен Велс. * 1992 – ''Собраните песни на Г.В. Алтхофер''.
3 Наводи
Давид Пахер

Давид Пахер (5 септември 1816, Обервелах – 29 мај 1902 година, Обервелах) бил австриски свештеник и ботаничар.
Студирал теологија во Клагенфурт, каде што бил ракоположен во јули 1840 година. Потоа, служел како свештеник на неколку места низ Корушка. Почнувајќи од 1862 година, станал пастор во селото Тифен, а во 1872 година бил назначен ''за декан'' и прв епископски конзисториум во Обервелах.
Заедно со Маркус фон Јаборнег (1837-1910), тој е автор на ''Флора од Корушка'', дело за флората на Корушка објавено во три дела (1881-1894). Растенијата со специфичниот епитет ''пачери'' се именувани во негова чест.
Записи за црниот Владимир

„Записи за црниот Владимир“ (српски: ''Записи о црном Владимиру'') — стихозбирка на српскиот поет Стеван Раичковиќ.
1 Осврт кон делото
Посебна одлика на оваа стихозбирка е тоа што авторот вметнува два прозни записа, што претставува оригинална и единствена постапка во српската поезија, а можеби и во светската. Во воведниот запис со наслов „Наместо фуснота“, авторот раскажува за познанството со селанецот Владимир Пуриќ, 35-годишен Циган од селото Сопот на Космај, со кого заедно лежеле во една болница при што Пуриќ бил смртно болен. При една средба, тој го замолил поетот да напише песна за неговата болест. Во вториот прозен запис со наслов „Без епилог“, поетот раскажува за настанувањето на песните (записите), за своето излегување од болницата и за непознатата судбина на Пуриќ.
Приказната за земјоделецот Владимир поетот ја раскажува без патетика, со онаа „сложена едноставност“ карактеристична за најголемите мајстори на кратката проза, како Чехов. Притоа, најдобрите песни од овој поетски циклус (со наслов „Варијации“) спаѓаат во врвните остварувања на српската поезија. Тие се тематски најоддалечени од биографскиот извор на циклусот, зашто бавното умирање на Владимир Пуриќ во нив е присутно само како далечно ехо, а лккот на Владимир може да се насети во косачот кој се прикрадува во ноќта. Во третата варијација, врската со Владимир Пуриќ речиси не може да се воочи, зашто оваа песна е посветена на мотивот на ноќта кој постепено се развива и ја достигнува кулминацијата во завршните строфи, кои со мелодичноста и имагинацијата можат да се мерат со големите остварувања на рускиот симболизам. Впрочем, во прозната рамка на циклусот, самиот поет соопштува дека постепно почнал да се одвојува од причините поради кои започнал да ги пишува песните, враќајќи се кон поезијата и кон себеси. Дури откако поетот се оддалечил од животната драма на болниот Владимир, успеал да го изгради неверојатниот уметнички лак присутен во „Варијациите“. На тој начин, мрачното раскажување за бавното умирање на Владимир Пуриќ не е само лична драма не поетот Раичковиќ, туку и приказна за драмата на поезијата, воопшто.
Винифред Мери Пејџ

Винифред Мери Пејџ (11 ноември 1887 – 9 март 1965) била британска ботаничарка, таксономистка и миколог, позната по нејзиното истражување за габи и лишаи, кое било објавено во „Трансакции на Британското миколошко друштво“. Во 1951 година Пејџ била избрана во Лондонското Линеанско друштво, кога наполнила 60 години.
1 Биографија
Винифред Мери Пејџ била родена на 11 ноември 1887 година. Таа била ботаничар, таксономист и миколог, позната по своите истражувања за габи и лишаи, кои биле објавени во „Трансакции на Британското миколошко друштво“. Во 1951 година, таа била избрана во Линеовото друштво во Лондон кога наполнила шеесет години.
Пејџ починала на 9 март 1965 година.
Јожеф Панточек

Јожеф Панточек (15 октомври 1846 – 4 септември 1916) бил унгарски лекар, микропалеонтолог и ботаничар кој се сe занимавал за дијатомите. Опишал околу 1300 таксони. Тој го вовел методот на испитување на јадрата на езерските седименти за палеоисториски состав на дијатомите во езерото Балатон.
Панточек бил роден во Нагишомбат, каде што неговиот татко бил фармацевт и лекар. Хемичарот Лео Валент Панточек му бил чичко. Тој пораснал во Товарники, каде што неговата мајка купила имот и одела на училиште во Нитра, Калксбург во Виена и Естергом. Студирал медицина во Гетинген од 1869 година и Виена од 1870 до 1873 година и во Виена од 1870 до 1873 година. Практикувал медицина во Товарники откако ја добил медицинската диплома во 1877 година. Станал директор на државната болница во Братислава во 1896 година, каде што бил вклучен во мерките за јавно здравје.
Од 1866 година тој почнал да собира примероци низ регионот, патувајќи низ Црна Гора, Херцеговина и Карпатите. Од 1880-тите години направил обемни колекции на фосилни и дијатоми. Документирајќи ги со некои микрофотографии. Кога седиментите на езерото Балатон биле проучувани од унгарскиот геолог Лајош Лочи, Панточек, исто така, придонел за испитување на дијатомите на седиментите. Во 1913 година тој обезбедил анализа на видовите дијатомеи со нивното присуство и отсуство по должината на деловите од јадро кое е земено од басенот Сиофок.
Панточек починал од тифус. Родот на растенијата ''Pantocsekia'' и родот на дијатоми ''Pantocsekiella'' се именувани во негова чест.
Горна Орјаховица (општина)

Општина Горна Орјаховица (|Община Горна Оряховица) — општина во Северна Бугарија, една од составните општини на Великотрновската област. Административен центар е градот Горна Орјаховица. Има 44.391 жители (2022).
1 Географија
Општината е сместена во централниот дел на Великотрновската област. Со својата површина од 317,807 км<sup>2</sup> го зазема 7-то место меѓу 10-те општини на областа, што претставува 6,82 % од територијата на областа.
Со исклучок на најјужниот дел на општината, каде што се издига северниот дел на Арбанашкото Плато (440 м н.в.), остатокот од територијата е зафатен од пространата долина на реката Јантра и нејзината лева притока, реката Росица, кои ја исцртуваат јужната условна граница на Средната Дунавска Рамнина.
2 Самоуправа
Општината се состои од 14 населени места, од кои 2 града и 12 села. Список на населените места, подредени по азбучен ред:
3 Поврзано
*Област Велико Трново
*Општини во Бугарија
Џорџ Френсис Аткинсон

Џорџ Френсис Аткинсон (роден на година - починал на година) — американски ботаничар и миколог.
Тој бил роден е на 26 јануари 1854 година, во Рејзинвил, Мичиген, а починал на 14 ноември 1918 година. Џорџ бил син на Џозеф и Џозефин Аткинсон. Исто така студирал на Оливетскиот колеџ од 1878 до 1883 година и ја стекнал својата диплома од Универзитетот Корнел во 1885 година. Најпознат е по своите придонеси во областите на микологија и ботаника.
1 Кариера
Тој бил асистент професор по ентомологија и зоологија од 1885 до 1886 година и вонреден професор од 1886 до 1888 година на Северокаролинскиот универзитет. Исто така бил професор по ботаника и зоологија на Јужнокаролинскиот универзитет од 1888 до 1889 година и ботаничар на Експерименталната станица на Универзитетот. Од 1889 до 1892 година предавал биологија на Алабамскиот земјоделски и машински колеџ, од 1892 до 1893 година бил асистент професор по криптогамска ботаника на Универзитетот Корнел, потоа вонреден професор (1893–1896), а од 1896 година станал претседател на Одделот за ботаника. Тој бил претседател на Американското ботаничко друштво во 1907 година, избран во Американското филозофско друштво во 1913 година, и бил избран во Националната академија на науките во пролетта 1918 година. Неговиот хербариум од примероци од габи се наоѓа во .
Тој бил автор на книгата ''„Први студии за растителниот свет“'' (1901), која била учебник за движењето на природните науки. Британско издание било објавено во 1905 година, кое било ревидирано од Емили Маргарет Вуд со нови примери за растенија, илустрации и фотографии за британскиот пазар.
Аткинсон починал од грип и пневмонија на 14 ноември 1918 година.
Жан Арман Исидор Панше

Жан Арман Исидор Панше (1 јануари 1814, во Версај - 8 март 1877) бил француски градинар и ботаничар.
Почнувајќи од 1835 година, работел како градинар во Националниот музеј за природна историја во Париз. Од 1849 до 1856 година, работел како „жардиниер колонијал“ во Тахити, а потоа како владин ботаничар во Нова Каледонија, со седиште во Нумеја (1857–1869). Откако поминал неколку години во Франција, се вратил во Јужниот Пацифик во 1874 година како собирач на растенија во служба на белгискиот хортикултурист Жан Жил Линден. Во 1877 година, починал во Нова Каледонија во област помеѓу Ла Фоа и Моинду.
Многу од растенијата што ги собрал од Пацификот биле дополнително испитани од други ботаничари, меѓу кои и Адолф-Теодор Бронјар и Жан Антоан Артур Грис. Родот ''Pancheria'' (семејство Cunoniaceae) е именуван по него, како и таксоните со специфичен епитет ''pancheri'', пример е ''Acmopyle pancheri''.
Примероците собрани од Панше се чуваат во хербариуми низ целиот свет, вклучувајќи го Националниот музеј за природна историја во Франција, Националниот хербариум на Викторија во Кралските ботанички градини Викторија, хербариумот Кју, и други.
1 Публикации
*''Notice sur les bois de la Nouvelle Calédonie : suivie de considérations génerales sur les propriétés mécaniques des bois et sur les procédés employés pour les mesurer'' (со Хиполит Себерт), 1874 – За дрвото на Нова Каледонија, проследено со општи размислувања за употребеното дрво и механичките својства на процесите.
Ренато Пампанини

Ренато Пампанини (1875-1949) бил италијански ботаничар и миколог.
1 Биографија
Пампанини бил роден во Валдобиадене, Италија, во 1875 година.
Пампанини студирал на Универзитетот во Женева. Потоа ги продолжил студиите во Лозана и во Фрајбург. Својата теза ја презентирал на Универзитетот во Фиренца.
Покрај сопствените научни истражувања, тој извршил бројни ботанички експедиции, особено во Киренаика и други региони на Северна Африка, на островите Родос и островската група Додеканези. Тој бил и еден од првите италијански ботаничари кои се занимавале со прашања за заштита на животната средина.
Пампанин починал во Виторио Венето, Италија, во 1949 година.
„Хербариумот Пампанини„ е именуван по научникот. Хербариумот вклучува повеќе од 5.000 примероци. Се наоѓа во централниот италијански хербариум на Музејот на природната историја во Фиренца. Заедно со Аугусто Бегино и Адријано Фиори, Пампанини ја уредувал и дистрибуирал ''exsiccata''''Flora Italica exsiccata''.
Платон Пањутин

Платон Сергеевич Пањутин(|Платон Сергеевич Панютин, 1889 – 1946) — руски хемичар, ботаничар, натуралист и планинар. Собирал ботанички примероци во јужниот дел на Кавкаските Планини во Абхазија.
Во 1913 година, ботаничарот Г. Сахаров собрал кокиче во близина на Гагра, на 1.600 метри надморска височина. Откако го проучил ботаничкиот примерок, Пањутин го нарекол неговиот вид ''Galanthus valentinae''. Сепак, Пањутин не го објавил валидно името според правилата на Меѓународниот кодекс на ботаничка номенклатура. Околу еден век, ботаничарите го сметале ''G. valentinae'' за синоним за ''G. krasnovii''. Во 2008 година, Дмитриј Зубов и Олга Бондарева собрале во западен Закавказ примерок од кокиче. Според Зубов и Арон П. Дејвис (од Кју), примерокот од 2008 година припаѓал на истиот вид како и примерокот на Сахаров од 1913 година, а освен тоа, двата примерока припаѓале на вид различен од 19-те познати видови во родот ''Galanthus''. Зубов и Дејвис го нарекле новиот вид ''Galanthus panjutinii'' во чест на Пањутин.
1 Епоними
*''Galanthus panjutinii''
2 Избрани публикации
*** Panjutin, P. S. "Tall herbaceous vegetation of the West Caucasus." Izvestia Russk Geogr Obschestva 71, no. 9 (1939): 27–45.
* Panjutin, P. S. "Mires of Colchide." Botanicheskii Zhurnal of USSR 27, no. 5 (1942): 94–107.
3 Наводи
Јохан Вилхелм Палмструх

Јохан Вилхелм Палмструх ( — ) — шведски војник, уметник, бакрописец и натуралист. Придонел за илустрираното ботаничко дело ''„Шведска ботаника“'', а растителниот род ''Palmstruckia'' е именуван во негова чест.
1 Живот и работа
Палмструх бил роден во Стокхолм и починал во Венерсборг во округот Елвсборг, Шведска. Неговиот татко Урбан Рајнхолд бил мајор и тој исто така се приклучил на воената служба во 1786 година. Тој учествувал во акција во 1788-90 година, а во 1791 година отишол во Мароко под водство на полковникот Розенштајн. Станал капетан на коњаница во 1793 година, а од 1797 година служел како инструктор во лицеумот Фрибигарорденс, работејќи на земјоделството. Бил споредуван со англискиот природонаучник Џејмс Соуерби (1757–1822). Во 1802 година, Карл Венус и Палмструх биле задолжени за објавување книга за медицинските и економски важните растенија со околу 500 видови илустрирани со бакрени гравури. Текстот требал да е напишан од страна на Конрад Квенсел, Олоф Сварц и други. Книгата била поддржана од Кралската шведска академија на науките. Тој придонел во објавувањето на два огромни тома трудови од областа на природната историја ; ''„Шведска ботаника“'', кое првпат било објавено во 1802 година и ''„Шведска зоологија“,'' првпат објавено во 1806 година. Делото било повторно употребено за производство на литографии кои биле рачно обоени за „''Слики од Нордиската флора''“ (1901-05) од Карл Линдман.
2 Поврзано
* Конрад Квенсел
* Јохан Густаф Рукман
* Олоф Сварц
* Густаф Јохан Билберг
Вилијам Памплин

Вилијам Памплин (5 август 1806 – 9 септември 1899) англиски книжар, издавач и ботаничар. Хунеман представил многу неавтохтони европски растенија во Обединетото Кралство.
Роден во 1806 година во Челзи, Памплин бил син на Вилијам Памплин (1768–1844), одгледувач на растенија.
Памплин пишувал за ''списанието за природна историја'' и станал уредник на ''Фитологот'', во сопственост на Џон Хунеман. Памплин се оженил со неговата ќерка Каролина и го презел списанието. Во 1850-тите, дистрибуирал две серии слични на егсиката, имено ''Flora Dalmatica'' и ''Викинити Аделаидаски 1846''.
Памплин бил поврзан и со истражувачот Лудвиг Лајхарт.
Џон Алсоп Пејн

Џон Алсоп Пејн (14 јануари 1840 – 24 јули 1912) бил презвитеријански свештеник, ботаничар, картограф, професор по природонаука и германски јазик, археолог и уредник.
Дипломирал во 1859 година на универзитет Хамилтон, а магистрирал на Андовер Семинаријата. Од 1862 до 1865 година живеел во Јутика, Њујорк, и работел како ботаничар за одборот на регенти на Универзитетот на државата Њујорк. Во 1867 година положил за презбитеријански свештеник на семинаријата Андовер. По неговото положување, од 1867 до 1869 година бил професор по природни науки во христијанската мисионерска институција Роберт колеџ во Истанбул. Од 1869 до 1870 година студирал во Универзитетот во Хале и во Универзитетот во Лајпциг.
Пејн бил картограф, цртајќи ги мапите за Адамсовата синхронолошка карта или мапа на историјата која била објавена во 1871 година.
Од 1870 до 1871 година, Пејн предавал природонаука и германски јазик во Универзитетот Лејк Форест во Илиноис. Од 1871 до 1872 година бил заменик-уредник на ''Индипендент.'' Од 1872 до 1874 година бил археолог и натуралист во Американското друштво за истражување на Палестина, работејќи во вилаетот Сирија, во регионот веднаш источно од реката Јордан и Мртвото Море. Во 1874 година добил почесен докторат од колеџот Хамилтон како признание за неговото истражување во Палестина. Се оженил со вдовицата Ема Софија Њутн, ''моминско презиме'' Жилет, во Гловерсвил, Њујорк, во октомври 1877 година.
Пејн објавил неколку дела, од 1885 до 1889 година, во „Весник на Американското ориентално друштво“ . Се пензионирал од Метрополитен музеј на уметност во февруари 1906 година.
Џорџ Џонсон Њутн (роден 1866 година) беше негов посинок. Џон Алсоп бил лекар и претседател на Медицинското друштво на округот Есекс од 1838 до 1841 година.
1 Наводи
Луис Херман Памел

Луис Херман Памел (1862–1931) бил американски ботаничар, конзерватор и професор по ботаника.
1 Биографија
Луис Херман Памел бил второ од шест деца и најстар син на неговите родители, кои биле пруски имигранти во Висконсин. Во 1885 година дипломирал земјоделство на Универзитетот Висконсин-Медисон, каде што Вилијам Трејлс му предавал екологија, криптогамска ботаника и ботаничка таксономија. Во јули 1885 година се вработил во компанија за семе во Чикаго. Во октомври 1885 година станал студент по медицина на Медицинскиот колеџ Ханеман во Филаделфија. Сепак, ја прифатил понудата да работи како асистент на ботаничарот Вилијам Г. Фарлоу на Универзитетот Харвард и пристигнал во Кембриџ, Масачусетс, на почетокот на декември 1885 година. Истата година, Памел добил писмо од Вилијам Трејлс, каде му нудел на Памел асистентско место на Ботаничкото училиште „Шо“ со плата од 50 долари месечно за осумте месеци од академската година. Тој прифатил и почнал да работи таму во есента 1886 година. Таму станал постдипломски студент и во 1887 година се оженил со Аугуста Мари Емел. Во текот на следната деценија, двојката имала шест деца. Во 1887 година имал летна работа во Тексашката земјоделска експериментална станица во Колеџ Стејшн, Тексас; открил дека гниењето на коренот кај памучните растенија е предизвикано од габа, која Бенџамин Дагар во 1916 година ја нарекол ''Phymatotricum omnivorum''; сега е позната како ''Phymatotrichopis omnivorum.'' Ова откритие му донело на Памел национален углед и подоцна го искористил ова истражување за својот магистерски степен на Универзитетот во Висконсин. Во февруари 1889 година станал професор по ботаника на Земјоделскиот колеџ на Ајова. Во 1899 година докторирал на Универзитетот Вашингтон во Сент Луис. Памел станал раководител на одделот за ботаника во 1918 година и се пензионирал како почесен професор во 1929 година. Одиграл важна улога во обезбедување на земјиште за државните паркови во Ајова.
Тој бил претседател на Академијата на науките во Ајова во периодот 1892–1893 година и повторно во периодот 1923–1924 година.
Меѓу значајните ученици на Памел се Џорџ Вашингтон Карвер и Ада Хајден.
2 Наводи
Алва Августус Итон

Алва Августус Итон ( — ) — американски ботаничар кој опишал многу видови папрати, орхидеи и треви.
1 Ран живот
Итон бил роден во Сибрук, Њу Хемпшир, и се преселил на семејна фарма во Салисбери, Масачусетс на дванаесет годишна возраст. Завршил четиригодишно средно образование во рок од две години во училиштето „Путнам“ во Њуберипорт.
2 Кариера
Работел како наставник една година во Сибрук, а уште три во Калифорнија, паралелно со земјоделство. Откако се вратил во Нова Англија, решил да стане цвеќар поради здравствени проблеми. Три пати бил на екскурзии во Флорида и една во Европа за Ботаничката лабораторија „Ејмс“ во Истон, Масачусетс.
Тој бил член на поглавјето „Линејски папрат“, претходник на Американското друштво за папрати. Често придонесувал за „''Ферн билтен“'' и развивал хербариум за Друштвото. Итон издал серија слична на ''exsiccata'' „''Родот Equisetum во Северна Америка.''''Дистрибуција на билтенот за папрати“''. До неговата смрт во 1908 година, тој бил кустос на хербариумот.
3 Дела
Голем дел од неговата работа е документирана во Греј Хербариумот на Универзитетот Харвард. Документите се состојат од шеснаесет тетратки напишани помеѓу приближно 1895 и 1906 година, четири писма од 1899 до 1905 година и неколку недатирани ракописи.
Џозеф Палитанам

Џозеф Матен Палитанам (1915–1984) - индиски ботаничар. Роден бил во Матачан (Вачапарампил) и Маријама (Палитанам) во Каинадивилиџ Кутанаду. Тој припаѓал на традиционално земјоделско семејство.
По образованието, станал свештеник во Исусовото друштво. Потоа завршил докторат по ботаника и станал инструктор на колеџот „Св. Ксавер“ во Тирунелвели, Тамил Наду, а потоа и на колеџот „Св. Јосиф“ во Тиручирапали. Своето време го посветил на таксономски студии и компилација на флора.
Палитанам бил еден од првите индиски језуитски ботаничари. Иако имал направено значителни истражувања во областа на таксономијата, многу малку се објавени. Заедно со отецот Балам од колеџот „Св. Јосиф“, се смета дека инспирирал многу студенти да изучуваат ботаника во Индија.
Неговата книга ''Џебна флора на ридовите Сирумалаи Јужна Индија'' сè уште се смета за значајно дело за флората на Јужна Индија и сè уште се цитира во научната литература.
Филип де Палезие

Филип де Палезие (1871, Миес &#x2013; 25 ноември 1957 година, Женева) &#x2013; швајцарски ботаничар.
Во 1891 година Филип де Палезие започнал со изучување машинско инженерство на Циришкиот политехнички институт „Ејдгеносише“, а потоа студирал ботаника на Минхенскиот универзитет како ученик на ботаничарот Лудвиг Радикофер. Од 1900 до 1939 година бил приватен научник во Германија и поголемиот дел од времето го поминал во округот Берлин-Далем. Во 1939 година се преселил во Женева, каде што во 1943 година го наследил Константин Андреас фон Регел како кустос на „Хербариумот Боасие“.
Од 1946 до 1949 година бил претседател на ''Женевското ботанично здружение.''
1 Публикации
*''Анатомско-систематско проучување на листот на Melastomaceae, со исклучок на племето Microliciae, Tibouchineae и Miconieae'', 1899 (дисертација) – Анатомско-систематска студија за листовите на Melastomaceae, со исклучок на племињата на Microlicie.
* Ботаничко друштво од Женева. Записници од состаноците. Séance du 19 ноември 1923 година. ''Нов хибрид од родот Scabiosa''. Бик. Соц. Бот. Женева, 1923 година – Нов хибрид од родот ''Scabiosa.''*''Нови јастреби од Алпите и Јура'' (со Карл Херман Зан ); Бик. Соц. Бот. Женева, 1924 година - Нова трева од планините Јура.
*''Растенија од областа околу Женева, од хербариумот Паиш'' ; Бик. Соц. Бот. Женева, 1944 – Плевел од околината на Женева во хербариумот Паиче.
Кристофер Најџел Пејџ

Кристофер Најџел Пејџ (1942–2022) бил англиски ботаничар кој се специјализирал за папрати и семени растенија. Тој работел и на четинари, именувајќи видови на ''Afrocarpus'', на пример ''Afrocarpus dawei'' и ''Afrocarpus gracilior'', ''Sundacarpus'' и ''Retrophyllum''. Студирал ботаника на Универзитетот Дарам. Потоа докторирал на Универзитетот Њукасл, по што следел постдокторска стипендија од 1968 до 1970 година на Универзитетот во Квинсленд, во Бризбејн. Работел на птеридофити од Квинсленд, пред да се врати во Велика Британија за да работи една година на Универзитетот Оксфорд. Во 1971 година Пејџ станал член на Линеовото друштво, и истата година се приклучил на Кралската ботаничка градина во Единбург (RBGE), основајќи ја Програмата за зачувување на четинари на RGBE, сега Меѓународна програма за зачувување на четинари, во 1991 година. Во 1976–1977 година ја посетил источна Австралија (Бризбејн и Хобарт) за да работи на птеридофити (особено ''Doodia'', ''Cheilanthes'' и ''Adiantum''), а исто така и Јапонија, Тајван, Хонг Конг, Филипините и Нов Зеланд. Се пензионирал од RBGE во 1996 година, преселувајќи се да живее во Корнвол. Тој се приклучил на Рударскиот факултет „Камборн“ при Универзитетот во Ексетер во 2004 година, предавајќи со скратено работно време на студиите по еколошки науки и технологија во CSM, а исто така и по биолошки науки до 2008 година. Дел од неговите истражувања во Корнвол вклучувале експерименти за повторно зазеленување на поранешните наоѓалишта на екстрактивни минерали, кои ги презентирал во 2017 година во Парламентот, со коавтор на професорот Хајлк Глас, исто така од CSM. Тој одржал говор на BBC4 во 2008 година во серијата „Средби со извонредни дрвја“ за ''Araucaria araucana''. Се пензионирал, како виш почесен истражувачки соработник, во јуни 2022 година. Бил уредник на ''Трансакциите на Кралското геолошко друштво на Корнвол'' од 1996 до 2015 година, а потоа претседател од 2016 до 2020 година (наследен од професорката Френсис Вол од рудникот „Камборн“) и го добил златниот медал Болито на друштвото во 2016 година.
1 Личен живот
Тој имал четири деца од два брака. Зои, Ерика и Ангус од првиот брак и Тамсин од вториот.
2 Книги
*''Папратите на Велика Британија и Ирска'', 1982, 1997. Издавачка куќа на Универзитетот Кембриџ . 1-во издание , 2-ро издание
*''Природна историја на британските папрати'', 1988. Нов натуралист 74. Колинс. ISBN 0-00-219383-3*''Еволуцијата на древносемените растенија'', 2023. Издавачка куќа на Универзитетот Кембриџ. ISBN 1009263099, 2 тома (прв том за четинарите од северната хемисфера и том 2 за четинарите од јужната хемисфера).
Теодор Шерман Палмер

Теодор Шерман Палмер (26 јануари 1868 - 24 јули 1955) бил американски зоолог.
Палмер бил роден во Оукленд, Калифорнија и студирал на Универзитетот во Калифорнија. Палмер бил син на Хенри Остин и Џејн Оливија (Деј) Палмер, а неговата мајка била ќерка на Шерман Деј, внука на претседателот на Јеил, Џеремаја Деј и правнука на еден од основачите на САД, Роџер Шерман, што значи дека Палмер бил пра-пра-внук на Шерман.
Во 1889 година, тој се приклучил на Одделот за економска орнитологија и мамалогија на Министерството за земјоделство на Соединетите Американски Држави под водство на Клинтон Харт Меријам. Во 1891 година бил член на Експедицијата во Долината на смртта од 1891 година и нејзин водач во првите 3 месеци. Тој бил помошник-началник на Одделот од 1896 до 1902 година, а потоа од 1910 до 1914 година. Потоа се вклучил во создавање законските регулативи поврзани со заштитата на дивиот свет и раководел со гранка на организацијата што се занимавала со ова прашање од 1902 до 1910 година и повторно од 1914 до 1916 година. Палмер го напишал прелиминарниот нацрт на Договорот за заштита на птиците што мигрираат меѓу Канада и Соединетите Американски Држави (1916) и бил претседател на Комитетот што ги подготвил првите регулативи според Законот за Договорот за птици преселници (1918). Се пензионирал во 1933 година.
Палмер бил член на околу 25 научни организации во САД и 4 странски научни организации, како и организации за заштита на природата. Тој бил потпретседател на Американското здружение на мамолози од 1928 до 1934 година и соосновач на Националното здружение „Одубон“.
Палмер е одбележан со научните имиња на два северноамерикански гуштери: ''Uta palmeri'' и ''Elgaria coerulea palmeri''. Тој е одбележан и во името на верверичка: ''Neotamias palmeri''.
Џулиус А. Палмер Помладиот

Џулиус Обоно Палмер Помладиот (1 март 1840 - 11 јануари 1899) бил најзапаметен во историјата по неговата поврзаност со хавајската кралица Лилиуокалани. Роден бил во старо, воспоставено семејство од Масачусетс кое се ориентирало околу конзервативниот христијански начин на живот. Неговиот татко бил успешен бизнисмен и политичар, исто така имал 2 браќа, едниот брат бил христијански свештеник, а другиот брат бил професор на Универзитетот Харвард. Како млад човек, тој го избрал животот на морнар, посетувајќи голем дел од светот и станувајќи мултилингвист. Откако се пензионирал како морски капетан, подоцнежните години ги посветил на истражување на здравствените придобивки од јадливите габи.
Палмер и Лилиуокалани првпат се сретнале на дипломатски бал во Хонолулу, кога тој бил морски капетан со привремен престој. Таа била млада, а тој сè уште немал ни 30 години. Во текот на следните неколку децении, нивните патишта продолжиле да се вкрстуваат. Палмер сметал дека Хавајците биле предмет на мисионерска нетрпеливост, и двапати бил испратен на Хаваи од страна на американските весници за да ги покрие политичките настани што се одвивале по соборувањето на Кралството Хаваи. Ова мислење го ставило во позиција да биде цел на исмејување и малтретирање од страна на оние што се залагале за анексијата, меѓу кои биле и повеќето од етаблираните весници на Хаваи.
Откако Лилиуокалани излегла од затвор го регрутирала Палмер како личен асистент кога била на резиденција во Бостон и Вашингтон, протестирајќи против анексијата на Хаваи. Тој станал нејзин официјален портпарол, стенограф и секретар кој ѝ помагал во литературно издаваштво и нејзин верен сојузник. Таа, пак, го нарекувала човек со „беспрекорна чест и интегритет“.
1 Дела
1.1 Габи
*****
1.2 Книги од Хаваи
**
Златарица (општина)

Општина Златарица (|Община Златарица) — општина во Северна Бугарија, една од составните општини на Великотрновската област. Административен центар е градот Златарица. Има 4.342 жители (2022).
1 Географија
Општината се наоѓа во југоисточниот дел на Великотрновската област. Со својата површина од 232,68 km<sup>2</sup> го зазема 8-то место меѓу 10-те општини во областа, што претставува 4,8 % од нејзината територија.
Релјефот на општината е разновиден — северниот дел е ридски и припаѓа на Среден Предбалкан, додека јужниот дел е планински и ги опфаќа северните падини на Елено-Тврдишката Планина (дел од Средна Стара Планина).
2 Самоуправа
Општината се состои од 24 населени места, од кои 1 град и 23 села. Список на населените места, подредени по азбучен ред:
* Горна Хаџијска
* Горско Ново Село
* Горско Писарево
* Дедина
* Дединци
* Делова Махала
* Долно Шивачево
* Дуровци
* Д’лги Припек
* Златарица
* Калајџии
* Новогорци
* Овоштна
* Равново
* Разсоха
* Резач
* Рекичка
* Родина
* Росно
* Сливовица
* Средно Село
* Чешма
* Чистово
* Чуката
3 Поврзано
* Област Велико Трново
* Општини во Бугарија
Љасковец (општина)

Општина Љасковец (|Община Лясковец) — општина во Северна Бугарија, една од составните општини на Великотрновската област. Административен центар е градот Љасковец. Има 12.731 жители (2022).
1 Географија
Општината се наоѓа во централниот дел на Великотрновската област. Со својата површина од 177,37 km<sup>2</sup> го зазема последното 10-то место меѓу општините во областа, што претставува 3,8 % од нејзината територија.
Релјефот на општината е разновиден. Северниот дел е рамничарски и зазема дел од Дунавската Рамнина, додека јужниот дел е ридски и припаѓа на подножјето на Средниот Предбалкан. Општината е позната по своите лозови насади и традицијата на винарство.
2 Самоуправа
Општината се состои од 6 населени места, од кои 1 град и 5 села. Список на населените места, подредени по азбучен ред:
* Драгижево
* Добри Дјал
* Козаревец
* Љасковец
* Мердања
* Џуљуница
3 Поврзано
* Област Велико Трново
* Општини во Бугарија
Вилијам Хант Пеинтер

Вилијам Хант Пеинтер (16 јули 1835 – 12 октомври 1910) - англиски ботаничар кој дал значаен придонес во науката за васкуларната растителна флора на Дербишир. Тој бил широко распространет колекционер на растителни примероци и бил член на Клубот за ботаничка размена. Во 1889 година ја објавил првата од серијата од четири книги, сите од различни автори и со времетраење од 120 години, сите наречени ''Флората на Дербишир.''
1 Живот
Вилијам Хант Пеинтер бил роден во Астон, во близина на Бирмингем, на 16 јули 1835 година. Тој бил најстариот од петте деца на Вилијам, продавач на галантерии, и неговата сопруга Сара, родена Хокс. Неговата рана кариера била во банкарството пред одлуката за приклучување на Англиканската црква. Во 1861 година престојувал во Челзи, каде што бил лаички асистент за проповедање. Пеинтер го посетувал Колеџот на Црковното мисионерско друштво во Ислингтон, каде што очекувал да биде испратен во странство од страна на Црковното мисионерско друштво, но завршил како свештеник во Барбон во Вестморленд. Тука го запознал (претпоставениот) Роберт Вуд, кој го запознал со ботаниката.
Во 1865 година, Пеинтер станал кустос во Хај Викомб, каде што се запознал со Џејмс Бритен, кој веќе го објавил својот прв труд и работел во хербариумот за Кју Гарденс. И покрај новите католички верувања на Бритен, двајцата оделе и разговарале заедно, додека го разубавувале својот интерес за ботаника. Пеинтер се оженил со Џејн Стемпс во 1871 година. Во 1881 година, тој и неговата сопруга живееле во Бедминстер, Сомерсет, каде што бил кустос.
Пеинтер направил многу корисна работа за флората на Дербишир, објавувајќи обемен труд во 1881 година, со дополнителни белешки во 1889 година. Заедно, овие дела ја формирале основата на ''Придонеси за флората на Дербишир'', која ја прегледал бриологот Џејмс Јустас Багнал. Пеинтер објавил додаток на својата работа во ''Натуралистот'', во кој посочил дека сакал да ја подобри. Багнал бил признат експерт за мовови и требало да објави слично дело на Пејнтеровото за Ф''лората на Ворикшир''.
2 Fumaria painteri
Пеинтер бил страствен колекционер и член на Клубот за ботаничка размена.Постојат малку растенија што се наоѓаат само во Британија. Едно од растенијата на оваа листа е веројатно ''Fumaria painteri''. Овој цвет е пронајден само двапати, во 1905 и 1907 година, и во двата случаи го пронашол Пеинтер.
Растенијата со овој опис не се ретки, бидејќи се јавуваат природно како хибриди, но прашањето е дали откриените верзии се плодни или само уште еден стерилен хибрид. Пребарувањето во 2006 година утврдило дека во 2005 година е пронајден нов примерок, но експертите не успеале да се согласат за идентификацијата.
3 Поврзано
* А.Р. Клапам
* Вилијам Ричардсон Линтон
Мирко Видовиќ

Мирко Видовиќ (роден во Била во близина на Ливно, 31 декември, 1940 година, починал во Валенсија на 13 октомври 2016 година). Видовиќ бил хрватски писател од Босна и Херцеговина.
1 Рана младост и образование
Основно училиште посетувал во родното село Била, во близина на Ливно, во периодот 1947-1951 година, а нижо средно училиште во периодот 1952-1955 година во Оџак и Босански Шамац. Тогаш за прв пат неговото име се појавило како соработник на ''Сараевске''''мале новине''. По завршувањето на основното училиште, се запишал во гимназијата „Св. Крањчевиќ“ во Ливно. Како ученик во второ одделение учествувал на анонимен натпревар на списанието ''Ослобоѓење'' за научно-фантастична приказна, освојувајќи ја првата награда, со што го означил почетокот на животот на Видовиќ како литературен творец.
По завршувањето на гимназијата во Ливно, поради неможноста да се запише на Архитектонскиот факултет во Загреб поради финансиски тешкотии, тој се запишал на Филозофскиот факултет во Задар . Дипломирал со највисока диплома во декември 1964 година.
Алвар Палмгрен

Алвар Палмгрен (28 април 1880 – 30 ноември 1960) бил фински ботаничар и еколог на растенијата. Палмгрен студирал ботаника на Универзитетот во Хелсинки кај професорот Ј.П. Норлин. Дипломирал во 1906 година и докторирал во 1914 година. Станал доцент по ботаника на Универзитетот во Хелсинки во 1916 година и професор по ботаника на истиот универзитет во 1928 година. Алвар Палмгрен се пензионирал во 1950 година.
1 Истражување
Палмгрен работел како систематски ботаничар со микровидови ''Taraxacum'', ''Hieracium'' и други родови. Како еколог, работел на природата на растителните заедници. Тој ги поддржувал идеите на Хенри Глисон за индивидуалистичкото однесување на видовите во заедницата уште од 1920-тите. Палмгрен напишал рани извештаи за улогата на изолацијата и стохастичките настани во дистрибуцијата на видовите, додека неговата современа биологија била во голема мера детерминистичка.
2 Жакардов спор
Во 1920-тите, Палмгрен влегол во жесток спор со швајцарскиот ботаничар и фитогеограф Пол Жакард околу толкувањето на односот помеѓу видовите и родот на Жакард. Палмгрен забележал намалување на богатството на видовите од запад кон исток во Аланд, неговата главна географска сцена на научно истражување. Тој го протолкувал ова како ефект на изолација од шведското копно на запад, а поврзаниот понизок однос помеѓу видовите и родот како ефект на случајно земање примероци. Швајцарскиот ботаничар Артур Мајлефер статистички покажал дека родовите се акумулираат многу побрзо од видовите и затоа биолошкото објаснување на Жакард за моделот е непотребно бидејќи може целосно да се објасни како ефект на статистичко земање примероци. Аналитичко решение со ист резултат дал унгарскиот математичар Георг Поља. Всушност, ова несогласување го повториле Чарлс Елтон против Ц.Б. Вилијамс и повторно Питер Грант и Даниел Симберлоф во 1970-тите.
3 Разно
Палмгрен бил во одборот на ''Societas pro Fauna et Flora Fennica'' од 1916 година, а бил претседател од 1920 до 1957 година.
Палмгрен ко-уредувал две дела, имено ''Carices fulvellae Fries'' и заедно со Л. Фагерштром ''Carices extensae exsiccatae a Museo Botanico Universitatis Helsingiensis distributae''.
Покрај неговата ботаничка работа, Палмгрен направил импресивен политички чин како 22-годишен студент. Тој иницирал и предводел движење меѓу младите фински мажи за одбивање на регрутација во Руската царска армија. Рекрут од 1900 година од Николај II од Русија, суверен на Големото војводство Финска, ги ставил финските регрути под рускиот воен врв. „Штрајкувачкото“ движење принудило повлекување до 1905 година.
Антонио да Коста Пајва

Антонио да Коста Пајва, барон од Кастело де Пајва, (Порто, 12 октомври 1806 - Сао Педро, Фуншал, 4 јуни 1879) бил португалски ботаничар, натуралист, лекар, учител и благородник, како и првиот директор на Ботаничката градина во Порто.
1 Кариера
Антонио да Коста Пајва бил извонреден натуралист. Академските напори ги запоставил од напад на белодробна туберкулоза, па побарал лекување на Мадејра и подоцна бил прославен со титулата професор со декрет од 31 декември 1858 година и кралско писмо од 19 јануари 1859 година. Кога неговото здравје се опоравило, тој започнал интензивно научно истражување на Макронезија, особено архипелазите Мадејра, Канарските Острови и Зелен 'Рт, каде што ги проучувал инсектите и мекотелите, откривајќи нови видови во друштво на истакнати научници како што се Џон Едвард Греј и Вернон Воластон. Колекциите што ги собрал подоцна ги проучувале Бернардино Антонио Гомес и Барбоса ду Бокаж.
Кастело де Пајва донирал добро организиран мадеирски хербариум, плод на неговите континуирани ботанички екскурзии на Мадејра. Оваа колекција се состои од шестотини видови автохтони на архипелагот. На овој подарок тој додал уште еден хербариум од 372 видови, исто така забележани и собрани од него на Канарските Острови, и комплетна колекција на копнени и речни мекотели од мадеирскиот архипелаг. Антонио исто така, му подарил на Музејот на Универзитетот во Коимбра колекција на копнени, речни и морски мекотели од Мадејра и Канарските Острови, како и леток во кој се опишани нови видови на колеоптери и копнени мекотели откриени од истиот барон. За Кралските градини во Кју, во Англија, Антонио да Коста Пајва исто така подарил изобилен хербариум од природни растенија од континентална Португалија и други автохтони растенија од Азорските острови, од кои повеќето ги собрал и координирал, и кој бил со благодарност прифатен од соодветниот директор, Сер В.Ј. Кукер, за да биде поставен заедно со другите хербарии што се чуваат таму од сите региони на светот.
Во 1855 година, владата го ангажирала Антонио да го проучува островот Мадејра од земјоделска и економска гледна точка, а тој го објавил својот извештај. Тој исто така ја проучувал фауната и флората на Мадејра и Канарските Острови, објавувајќи во 1860, 1861, 1862 и 1866 година, на португалски, француски и англиски јазик, различни видови класифицирани таму.
Ернест Џеси Палмер

Ернест Џеси Палмер ( година - година) — „колекционер-ботаничар“, ботанички таксоном и колекционер на растенија. Тој почнал да собира во 1901 година, потоа професионално собирал за Ботаничката градина во Мисури почнувајќи од 1913 година и за Арборетумот Арнолд на Универзитетот Харвард во 1921 година до 1948 година. Се специјализирал за родовите ''Crataegus'' и ''Quercus''.
1 Кариера
Палмер станал главна поддршка на неговото семејство на единаесетгодишна возраст откако неговиот татко ја изгубил способноста да работи. Работел на неколку работни места, вклучувајќи испораки со коњ и кочија, а подоцна работел и како сметководител за локалната компанија за нафта. Во меѓувреме, тој продолжил да се интересира за историја на природата.
Во 1900 година, Палмер го прочитал трудот на ботаничарот Бенџамин Франклин Буш од 1894 година, во кој Буш ги молел читателите да му испратат примероци од растенија за идентификација. Во период од неколку месеци, ботаничарот Буш идентификувал неколку растенија за Палмер и во следната година го посетил неколку пати. Потоа го запознал со ботаничарот Сарџент, на кого Палмер продолжил да му испраќа примероци од растенијата околу него.
Палмер првпат испратил примероци до Сарџент во ноември 1901 година. Првата пратка со плодови од глог не успеала поради погрешно пакување и лошо ракување. Но кога Палмер испратил втор пакет, добил пофалби од Сарџент за успешното сушење. Според Сарџент, родовите глог ''Crataegus'' се тешки за ракување. Тој понатаму пишал дека ќе испрати список на растенија напролет за да ги бара Палмер. До 1903 година, Сарџент идентификувал три нови примероци од хербариум од примероците на Палмер, ''Crataegus palmeri'', ''Crataegus lanuginosa'' и ''Crataegus speciosa''. Првиот го именувал по Палмер. Палмер го зголемил своето таксономско знаење, особено за родот ''Crataegus'', и разменувал писма со Сарџент до 1907 година.
Сарџент му пишал на Палмер во 1907 година за да го поттикне да работи за Арборетумот Арнолд, професионално како колекционер. Палмер одбил, поради својата потреба да го издржува своето семејство. Сарџент повторно побарал во 1908 и 1911 година, а Палмер го одбил и овие пати. Сепак, до 1910 година, Палмер патувал интензивно за да собира специфични примероци за Сарџент. Патувал во Џоплин, Дуенвег, Алба, Картагина, Галена и Ноел, во близина на Мисури. Конечно ја прифатил понудата на Сарџент во 1913 година, и започнал да работи за Ботаничката градина во Мисури.
По смртта на неговата мајка 1920 година, Палмер се преселил во Бостон во 1921 година за да работи со Сарџент. Тие тесно соработувале сè до смртта на Сарџент во март 1927 година. Еден месец подоцна, Палмер бил избркан од работа како мерка за намалување на трошоците, но бил повторно вработен следната година. Тој официјално се пензионирал кон средината на летото 1947 година, но се вратил на работа подоцна истиот септември до почетокот на летото 1948 година.
Павликени (општина)

Општина Павликени (|Община Павликени) — општина во Северна Бугарија, една од составните општини на Великотрновската област. Административен центар е градот Павликени. Има 22.919 жители (2022).
1 Географија
Општината се наоѓа во северозападниот дел на Великотрновската област. Со својата површина од 622,26 km<sup>2</sup> го зазема 4-то место меѓу 10-те општини во областа, што претставува 13,35 % од нејзината територија.
Релјефот на општината е претежно рамничарски и ридски, заземајќи делови од Дунавската Рамнина. Низ територијата на општината тече реката Росица, на која е изграден значајниот систем за наводнување во регионот.
2 Самоуправа
Општината се состои од 20 населени места, од кои 2 града и 18 села. Список на населените места, подредени по азбучен ред:
* Батак
* Бутово
* Бјала Черква
* Вишовград
* Врбовка
* Горна Липница
* Долна Липница
* Димча
* Д’скот
* Караисен
* Лесичери
* Михалци
* Мусина
* Недан
* Павликени
* Паскалевец
* Патреш
* Росица
* Сломер
* Стамболово
3 Поврзано
* Област Велико Трново
* Општини во Бугарија
Чкрапало (ТВ-серија)

''Чкрапало'' (|트리거, |Trigger) — јужнокорејска телевизиска серија во жанрот акционен трилер од 2025 г., напишана и режирана од Квон О Сунг. Со Ким Нам Гил и Ким Јонг Кванг во главните улоги, серијата била објавена на Netflix на 25 јули 2025 г.
1 Содржина
Во Јужна Кореја, каде што огненото оружје е строго забрането, одеднаш почнуваат да се случуваат серија масовни престрелки. Поранешниот професионален војник Ли До, кој сега работи како обичен патролен полицаец, ги истражува овие случаи и забележува нешто необично: оружјето на таинствен начин завршува во рацете на очајни и незаштитени граѓани, кои се веќе подготвени да го повлечат чкрапалото.
2 Улоги
Ким Нам Гил, Ли До
Ким Јонг Кванг, Мун Бек
Парк Хун, Ку Џонг Ман
Донау (1893)

СМС ''Донау'' бил корвета со шрафцигер на Австроунгарската морнарица изградена кон крајот на 80 години и почетокот на 90 години од 19 век и како единствен член од неговата класа, бил последна корвета со шрафцигер изградена за Австроунгарската флота.
1 Дизајн
Бродот се карактеризирал со 70м долго на линијата на водата, греда од 12.84м како и нацрт од 5.56м, а воедно имал и депласман од 2,343 тони со екипаж од 333 офицери и регрутирани морнари.
Бродот бил напојуван од еден двоцилиндричен, вертикален морски парен мотор кој придвижувал завртен пропелер, а бројот и видот на котлите не биле познати, но чадот од котлите се испуштал преку еден инка која била сместена во средината на бродот, помеѓу предниот и главниот јарбол. Исто така бродот бил опремен со едрилица со три јарболи за да ја надополни парната машина на долги патувања.
Воедно бил вооружен со главна батерија од десет 12см пушки од калибар 35 и два 7см, пиштоли од калибар 15 и четири од 25мм митралези.
2 Историја на услуги
Бил изграден во морнаричката база Пола, а нејзиниот кил бил поставен во октомври 1888 година, се претпоставува дека бил реконструкција на претходната корвета Donau, но ова било правна фикција со цел прикривање на изградбата на нов воен брод кој не бил овластен од парламентот.Постариот брод бил распаднат и само некои компоненти биле повторно употребени во новиот брод.
Тој бил спуштен на 18 јуни 1893 година, а бил завршен во август 1894 година, а веќе во 1896 година, ''Донау'' го качил надвојводата Франц Фердинанд на крстарење за закрепнување во Египет во кое време, капетан на бродот бил Леодегар Кнајслер, кој подоцна служел како заменик-командант на Австроунгарската морнарица под водство на Рудолф Монтекуколи.
Во 1900 година, ''Донау'' се впуштил во обиколка на светот со дипломираната класа поморски кадети од поморската академија.
Веќе во првата половина од крстарењето, со него командувал капетанот Антон Хаус. Откако пристигнал во кинеските води во пролетта 1901 година, Хаус се префрлил на оклопниот крстосувач Kaiserin und Königin Maria Theresia и ''Донау'' продолжил понатаму и се вратил дома подоцна истата година, откако го завршил седмото обиколување на брод на Австроунгарската морнарица. Тоа бил и последен пат кога австроунгарски целосно опремен брод направил прекуокеанско крстарење.
''Донау'' бил надвор од функција веќе во 1902 година, а вил разоружан во 1906 година и претворен во касарен брод и стационарен брод за обука за поморски кадети, со седиште во Поморското училиште Себенико во Себенико.
Останал во инвентарот на флотата во текот на Првата светска војна и бил отстапен на новата Кралска југословенска морнарица во 1920 година, каде што бил преименуван ''во Шибеник''.
3 Наводи
***