procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Кристина Бренк

Кристина Бренк родена како Врховец, позната и како Кристина Бренкова (22 октомври 1911 - 20 ноември 2009 година) била словенечка писателка најпозната по својата детска литература и творештво.
Бренк е родена во Хорјул во тогашната Австроунгарија во 1911 година. Студирала психологија и педагогија на Универзитет во Љубjана и докторирала во 1939 година. За време на Втора светска војна се приклучила на Словенски фронт за ослободување. Од 1949 година до нејзиното пензионирање во 1973 година работела како уредник во издавачката куќа „Младинска Књига“. Во 1999 година таа ја добила Наградата Левстик за животно дело за литература за деца.
Наградата за најдобра оригинална словенечка сликовница доделена од 2003 година од страна на Здружението на издавачите на Словенија билаи менувана по Кристина Бренк од 2011 година наваму.
1 Објавени дела
* „Парче сирење“ 1971 година
* „Девојчето Делфина и лукавата лисица“, 1972 година
* „Прва татковина“, 1973 година
* „Леб на надеж“, 1973 година
* „Сребрена рачка, злата рачка“ 1975 година
* '„Ченча Меренча'' , 1976 година
* „Броење на Ченжа Маренча“, 1976 година
* „Доброто куче на непријателот“, 1980 година
* „Одење по читателите“, 1980 година
* „Баба во циркус“, 1982 година
* „Приказни за козата Кунигунда“ 1984 година
* „Мојата долина“, 1996 година
* „Џиновскиот лав пристигна“, 2008 година
2 Наводи
3 Надворешни врски
* ''Kristina Brenkova v Knjižnici Bežigrad'',
* ''Kamenčki v mozaiku življenja Kristine Brenkove'',
* ''Kristina Brenkova'',
* ''Slovo prve dame mladinske književnosti''. (24. 11. 2009)
* ''Kristina Brenkova'',
* ''Umrla vsestranska literarna ustvarjalka Kristina Brenkova''. (23. 11. 2009)
*
Ирена Графенауер

Ирена Графенауер , (роден на 19 јуни 1957 година во Љубљана, Словенија), е словенечки флејтаистка,, ученик на Борис Шампа, Карлхајнц Цилер и Ауреле Николет.
Ирена Графенауер го започна своето музичко образование на 8-годишна возраст.
По дипломирањето на Академијата за музика во Љубљана во 1974 година, ги продолжи студиите со Карлхајнц Цилер и Ауреле Николет.
Таа ја освоила Првата награда на три меѓународни натпревари: во Белград (1974), Женева (1978) и Минхен (1979).
Од 1977 до 1987 година беше главна флејтистка со симфонискиот оркестар на Баварското радио под раководство на Рафаел Кубелик и Сер Колин Дејвис. Во октомври 1987 година беше назначена за професор во Салцбург на Моцартеум..
Како солист успешно ги обиколи повеќето европски земји, САД, Јапонија и Австралија.
Таа редовно настапуваше на Фестивал на Локенхаус на Гидон Кремер од 1981 година и интензивно беше на турнеја со „Kremer & Friends“
Ирена Графенауер формираше дуо со харфистичката Марија Граф. Таа исто така работеше редовно со двоецот на Берлинската филхармонија Јорг Бауман и Клаус Стол, пијанистите Олег Мајзенберг, Роберт Левин и Хелмут Дојч, гитарист Елиот Фиск и гудачкиот квартет Ќерубини.
Ирена Графенауер снима исклучиво за етикетата Филипс. Договорена е за снимање концерти и квартети од Моцарт со членовите на Академијата на Свети Мартин во полето и францускиот албум со музика на Дебиси, Равел, Иберт и Русел.
Таа во моментов предава во Моцартем, Салцбург.
Лујза Песјак

Лујза Песјак или Луиза Песјакова (12 јуни 1828 - 31 март 1898) била словенечки писател, поет и преведувач. Таа била првата жена што напиша роман на словенечки јазик.
1 Животопис
Песјак е роден како Алојзија Кробат во Љубљана на 12 јуни 1828 година како ќерка на адвокатот Блаж Кробат. Таа се школувала во Институтот Фролих,од локални наставници, вклучително и Франце Прешерн.
Песјак се запознал асо Стритар, Грегоршиќ и Левстик со кои разменувала преписка.
Песјак поминала значително време во читање, одење во театар и опера, како и патувања и дружења.
Таа била една од раните романисти на Словенија, најпрво објавувалќи го расказот „Дневникот на Беата“ во 1887 година, како и пишувајќи поезија, драми и оперското либрето за Горењски славжек.
Песјак во своите дела имала изразита патриотска порака . Нејзините дела биле објавувани во Словенија и во Германија. Особено нејзините први дела беа пишувани на германски јазик, бидејќи во тоа време не се говорело словенечки.
Се омажила на 3 октомври 1848 година со претприемачот Симон Песјак. Тие имале пет ќерки Хелена, Луиз, Мери, Ајда и Ема. Иако семејството зборувало германски и француски, девојчињата добиле словенечко образование . Со воведувањето на уставот за добивање на граѓански и политички слободи во Австриската империја во 1860 година Песјак научил асловенечки и започнала да пишува на својот мајчин јазик. Таа започна да го промовира словенечкиот и да преведувала особено поезија. Преведувала дела од германски, англиски, италијански, чешки и француски јазик. Нејзини дела биле објавени во во голем број списанија.
На Пејак и биле потребни десет години за да го објави својот роман во1887 година.
Во 1897 година доживеала мозочен удар додека беше во Подбрежје и почина во март 1898 година.
По неа била именувана улица, иако името било дадено во германска форма, „Луиза Песјакова“, била претставена на поштенска марка на Југославија. Нејзиниот портрет е во Националната галерија на Словенија каде што е една од најпопуларните слики.
2 Објавени дела
;Поезија
* Она што го сакам (1864)
* Виолетови (1885)
; Проза
* Љубовта на таткото (1864)
* Драготин (1864)
* Рејчел (1870)
* Дневникот на Беата (1887)
;Драми
* Свитослав Зајчек (1865)
* Водич за Словенија (1866)
* Во Копривник (1872)
Либрето од операта
* Горењски славжек (1872)
; Автобиографија
* Од моето детство (1886)
Ада Шкерл

Ада Шкерл ( Ada Škerl) ( 3 април1924, Љубљана; 29 мај 2009, мај) била словенечка поетеса, писател и преведувач од француски јазик..
1 Животопис
Ада Шкерл е родена на 3 април 1924 година, во Љубљана. За вр еме на Втората светска војна, таа била член на Ослободителен фронт на словенечкиот народ. По војната, таа се запишала на славистика на Љубљанскиот филозофски факултет, како и на Академија за театар, радио, филм и телевизија (Љубљана).
Шекерл работел во „Младинска књига“. Работела и како наставник во Шкофја Лока три години, а потоа се врати во Љубљана.
Помеѓу 1958 и 1982 година, таа работела за Радиотелевизија Словенија.
Нејзината поезија била отфрлена од естаблишментот. Таа билае обвинета за ситна сентименталност и и се заканувалацензура. Таа се повлклаод книжевниот живот со години по овој напад.
Последните години од својот живот Шекерл ги поминала во Марибор..
2 Творештво
Таа е првенствено позната по својата поезија. Нејзината прва поетска книга „Сенка во срцето“ била објавена во 1949 година, додека „Избледени пастели“ во 1965 година и „Темна тишина во 1992 година“.
Соочувајќи се со цензура и критичко одбивање за „Сенка во срцето“, се повлкл од книжевниот живот со години. Поради пропагандата против нејзината книга, таа била распродадена, но до објавувањето на нејзината следна збирка, словенечката поезија беше наклонета кон модернизмот, а нејзините набудувања на интимноста останала на периферијата на литературната сцена.
Пишувала на метафоричен јазик, песните ја отсликуваат „болката на неисполнетите љубовни очекувања, што доведува до чувство на изолација, сомнеж, замор и страв“. Во следната, „Избледени пастели“, останала доследна на нејзиниот став кон живото. Нејзината последна збирка, „Темна тишина“, била последното исполнување на поетот кој останал активен на литературната сцена, дури и ако беше маргинализирана.
Пишувала и книги за деца. „Приказната за морскиот коњ“ била објавена во 1953 година, „Поздрав“ во 1962 година и „Невообичаено патување“ во 1973 година.
Нејзините преводи на литература за деца од француски јазик биле исто така добро прифатени. Меѓу другите, таа ги прела „Клод Авелин и „Патување по морето“ на Виктор Иго во 1956 година.
Во последните години, заедно со поетите Јанез Менарт, Цирил Злобец, Кајетан Ковиќ и Тоне Павчек се сметала за осамен поет.
Делата на Шкерл започнаа да добиваат рехабилитација кон крајот на нејзиниот живот. Нејзините песни од „Сенка во срцето“ беа поставени како либрето од Иво Светлина за опера за нејзиниот живот изведена од Словенечката национална театарска опера и балет во 2017 година..
3 Библиографија
* Сенка во срцето. Издавачка куќа Младинска књига. 1949 година
* Приказната за морскиот коњ. Приморска заложба. 1953 година
* Поздрав Издавачка куќа Младинска књига. 1962 година
* Избледени пастели. Издавачка куќа „Липа“. 1965 година
* Невообичаено патување. Издавачка куќа Младинска књига. 1973 година
Стрелиција

Стрелиција (науч. ''Strelitzia'') — род од пет вида повеќегодишни растенија, со потекло од Јужна Африка. Припаѓа на растителното семејство Strelitziaceae. Родот го носи името на војводството Мекленбург-Стрелиц, родното место на кралицата Шарлот од Велика Британија. Вообичаено име на родот е рајско цвеќе / цветот рајска птица, поради сличноста на нејзините цвеќиња со рајските птици.
Некои видови се широко одгледувани како украсни растенија на отворено, а некои на затворено во саксии. Стрелицијата е зимзелено растение, која во своето природно живеалиште расте како диво растение. Нивните лисја се како лисја од банана, а пламениот цвет е како глава на рајска птица.
1 Опис
Видот николајска стрелиција е најголем во родот, достигнувајќи 10 метри висина, со одлични бели и сини цвеќиња; другите видови обично достигнуваат висина од 2 до 3,5 метри. Тие се повеќегодишни растенија, со дрвенести стебла или тревни без стебла, образувајќи густи групи на бројни ластарки. Лисјата се големи и долги 30 — 200 см и широки 10 — 80 см распоредени спротивно во два реда во една рамнина, образувајќи „вентилатор“. Цветовите се исклучителни, со особен облик.
2 Размножување
Тие се опрашуваат од нектарниците (сончеви птици). Стрелицијата нема природни опрашувачи како инсекти; затоа во области без нектарници, на растенијата од овој род обично им е потребно рачно опрашување со цел успешно да има семе.
3 Видови
Пет вида се препознаваат:*''Strelitzia alba (''бела стрелиција)
*''Strelitzia caudata (''планинска стрелиција)
*''Strelitzia nicolai (''николајска стрелиција)
*''Strelitzia reginae (''кралска стрелиција)
*''Strelitzia juncea''
Тома Костов

Тома Тодоров Костов ( во ― во ) — македонски партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОБ.
1 Животопис
Се доселил да живее во Скопје. Завршил основно училиште. Уште како млад му пристапи на напредното движење. Учествувал во борбата против окупаторот. Станал член на Комунистичката партија на Југославија. Организирал разни незаконски дејствија и се истакнувал со својата решителност. Собирал материјална помош за партизаните. Работел меѓу младината за регрутирање на нови партизани. Во 14 македонска ударна бригада бил поставен за заменик на политичкиот комесар на чета. Учествувал во борбите на Бригадата за ослободвањето на некои краишта на Македонија. Потоа заминал во состав на друга единица за Срем, каде учествувал во големиот пробив на фронтот. Подоцна во една од жестоките битки против германскиот непријател, го даде својот млад живот.
2 Наводи
Кралска стрелиција

Кралска стрелиција (науч. ''Strelitzia reginae''), народно позната како рајска птица — повеќегодишно, зелјесто растение, типичен вид на родот стрелиција (науч. Strelitzia) од семејството стрелиции со потекло од Јужна Африка. Таа е широко култивирана за своите драматични цвеќиња. Во умерените области е популарно домашно растение.
1 Опис
Кралската стрелиција расте до 2 м, со големи, силни лисја долги 25 — 70 см и 10 — 30 см широки. Лисјата се зимзелени и распоредени во два реда, правејќи круна во облик на вентилатор. Цветовите стојат над зеленилото на врвовите на долгите стебленца.
Марјана Липовшек

Марјана Липовшек (родена на 3 декември 1946 година) е словенечка операска и концертна пејачка (мецосопран). Ќерка на композиторот Маријан Липовчек, родена е во Љубљана, Словенија. Во 2017 година се пензионирала..
Таа пеела во филмовите ''Јакоб лажго'' и ''Сивата зона''.
Забележителни сценски настапи имала во: ''Жена без сенка'', ''Валкира'' и ''Тристан и Изолда''. Исто така, пеела со многу оркестри, како Берлинска филхармонија, Бостонска филхармонија, Оркестар на концертгебоу, Дрезден Стаатскапела, Лондонска филхармонија, Лондонска симфонија, Филхармонија во Минхен, Филхармонија во Њујорк и Филхармонија на Виена и оперски куќи што се Баварската државна опера, Лирикаска опера во Чикаго, Метрополитен Опера во Њујорк и Државна опера во Виена.
Во својата кариера работела со: Клаудио Абадо, Даниел Баренбоим, Бичков, Мјунг-Вин Чунг, Колин Дејвис, Кристоф фон Дохнани, Бернард Хаитинк, Николаус Харнонкур, џејмсЛевин, Лорин Маазел, Зубин Мехта, Рикардо Мути, Кент Нагано, Џузепе Синополи и Волфганг Савалиш.
1 Награди
* Прешернова награда 1988 година
* Баварски камерни пејачи во 1993 година
* Сребрен медал за слобода на Република Словенија 1994 година
* Камерен пејач во Државната опера во Виена во 1996 година
* Златен медал Густав Малер 1996 година
* Златна Одликување на честа за науката и уметноста на Република Австрија 2001 година
* Почесен член на Словенечката филхармонија 2002 година
* Почесен граѓанин на Љубљана во 2004 година
* Златна Одликување на честа за услугите на државата Виена 2015 година.
Дубравка Томшич Среботњак

Дубравка Томшич Среботњак (роден на 7 февруари 1940 година во Дубровник, Хрватска, Кралство Југославија] е професор и пијанист од Словенија.
Таа е почесен член на оркестарот на словенечката филхармонија и една од најуспешните светски концертни пијанистки и изведувачки уметници на 20 век од областа на поранешна [[Југославија и денешна Словенија воопшто.
Поради својот исклучителен талент, Артур Рубинштајн лично се пријавил во Југословенската амбасада во [[САД за да и додели стипендија за прва година на студии во САД, а за втората од Фондот за за музичари, кој претходно го поддржуваше само Бело Барток.
1 Животопис
Како дете, на четиригодишна возраст, таа започнала да учи кај проф. Зори Зарникова а подоцна заминала во САД на дванаесет години по совет на Клаудио Арау, каде што дипломираше во 1957 година на проф. Катарин Бејкон на Музичката школа Џулиар во Њујорк.
.
Дебитирала со Њујошката филхармонија и била избрана за најголем музички талент.
Нејзин сопруг беше композиторот Алојз Среботњак, а син им е Мартин Среботњак, словенечки режисер.
2 Творештво
Од 1967 година предава пијано на музичката академија во Љубљана, а од 1975 година е редовен професор по пијано.
Образовала голем број словенечки пијанисти и педагози. Меѓу нејзините ученици се: Мајда Мартинц, Соња Пахор, Хинко Хас, Лидија Станковиќ, Татјана Огњановиќ, Томаш Петраш; од генерацијата на млади талентирани пијанисти: Ања Герман, Славен Куленовиќ, Миха Хас, Тадеј Хорват, Фада Азех, Наталија Чавер и Сара Рустја.
Покрај тоа, таа често е поканета како член на меѓународните жири на најголемите натпревари по пијано (Ван Клибурн, Лидс, Лудвиг ван Бетовен, Клара Хаскил, итн.).
2.1 Дискографија
Нејзиниот репертоар за пијано литература е од сите стилски периоди и е објавен на повеќе од 20 плочи и 90 ЦД-а.
Покрај тоа, таа често е поканета како член на меѓународните жири на најголемите натпревари по пијано (Ван Клибурн, Лидс, Лудвиг ван Бетовен, Клара Хаскил, итн.).
2.2 Концертна кариера
Дубравка Томчиќ одржала повеќе од 3.500 концерти во САД, Европа, Северна Америка, Мексико, Австралија, Азија и Африка, како солист и со светски познати оркестри и диригенти.
3 Награди и признанија
Покрај Гран при на Здружението Франц Лист во Будимпешта, таа доби и голем број награди за најдобари снимк со делата на Лист.
* Почесен сенатор на Универзитетот во Љубљана
* 2018 година - Златен орден за заслуги на Република Словенија
* 2013 година - Професор Емеритус на Универзитетот во Љубљана
* 2005 година - почесен граѓанин на јубјана
* 1989 година - „златна плакета“ Универзитет во Љубљанаа за педагошка и уметничка креативна работа
* 1976 - Награда АВНОЈ
* 1975 година - Награда Прешерн
* 1974 година - „Златна лира“ СУМУЈ
* 1970 година - Награда Шупанчиќ
* 1967 година - "1. награда '' на конкурсот [[Фестивал Моцарт во Брисел
* 1962 година - награда Фонд Прешерен
* 1961 година - "3. награда '' на натпреварот Феручио Бусони (Болзано)
Рајски птици

Рајски птици (науч. ''Paradisaeidae'') — семејство птици што припаѓаат на редот врапчевидни. Вкупно има 45 вида, од кои 38 се наоѓаат само во Нова Гвинеја и соседните острови Индонезија и Источна Австралија.
1 Распространетост
Живеат во тропските дождовни шуми на Австралија и Нова Гвинеја. Нова Гвинеја често се нарекува „остров на рајските птици“, бидејќи поголем дел од птиците живеат тука. На грбот на Папуа Нова Гвинеја се наоѓа рајска птица.
2 Изглед
Кога ќе ги видите прекрасните пердуви на овие птици, а исто така и нивното поведение за време на парењето, лесно е да се разбере зошто овие птици го добиле своето име — рајски птици. Во исто време, особено мажјаците го привлекуваат вниманието со своите крајно шарени пердуви и како ги шират за време на додворувањето со женките. Веројатно не постои боја што не се појавува барем кај некои видови на овие птици (само 43 познати вида живеат во Нова Гвинеја, со одредена веројатност дека, поради отежнатиот пристап до долините на ридовите и планините на овој остров, таму сè уште е непознат вид за науката). Женките честопати се помалку видливи од мажите, но не секогаш. Исто така, постојат видови во кои не постои целосен диморфизам.
Леонид Леонов

Леонид Максимович Леонов (|Леонид Максимович Леонов) - 31 мај 1899 — 8 август 1994, бил руски романописец и драматург. Неговите дела се споредуваат со длабоките психолошки проблесоци кај Достоевски.
1 Животопис
Неговиот татко, Максим Леонов бил поет.
Се оженил со ќерка на трговец од Москва. За време на неговиот долг живот, тој напишал неколку романи, во подолг временски период.
Тој исто така создал и драмски писател.
Пишувал и мемоари.
Главните теми во неговите дела се драматичните судири меѓу буржоаскиот и социјалниот морал и психологијата, промените во свеста на руската интелигенција, херојството на рускиот народ за време на Големата татковинска војна.
2 Творештво
* „Јазовци“ - роман - 1924
* „Соч“ - роман - 1930
* „Скутаревски“ - роман - 1932
* „Руската шума“ - роман - 1953
* „Евгенија Ивановна“ - повест - 1964
* „Обичен човек“ - драма - 1941
* „Инвазија“ - драма - 1942
* „Златната кочија“ - драма - 1946
* „Пирамида“ - роман - 1994
Мајки Волш

Мајки Волш ― британски писател, колумнист и ЛГБТ активист, најпознат по низата саможивотописни книги.
1 Животопис
Волш бил воспитан да биде борец со голи тупаници во ромската заедница, но бидејќи бил хомосексуалец, тој бил принуден да го напушти семејството и културата во 1996 година.
Волш страда од лошо ментално здравје и социјално нарушување на анксиозноста, што го прави повлечен и познат да избегнува јавни настапи поради тоа. Неговото последно јавно интервју било во 2011 година, на „The Choice“ на Би-Би-Си на Радио 4 со Мајкл Бурк, во кое тој зборувал за неговиот живот и за тоа што го натерало да мора да ја напушти својата култура.
Во 2014 и 2015 година, Волш бил додаден на виножитниот список на весникот „''The Independent''“ на највлијателни британски ЛГБТ лица.
2 Книги
''„Циганче''“ (2010), деби-саможивотописот на Волш и бестселер во Кралството. Објавено од „Hodder &amp;amp; Stoughton UK“ и „St. Martin's Press USA“.
''„Циганче: Во бегство''“ (2011) Волшовиот втор саможивотопис и продолжение на „ ''Циганче“'', исто така британски бестселер. Објавено било од „Hodder &amp;amp; Stoughton UK“ и „St. Martin's Press USA“.
Аудио-книгите за обете наслови биле прочитани од самиот Волш, а ги објавиле Audible.com.
3 Филм
Филмската адаптација на првата книга на Волш, „Циганче “ е во фаза на развој, продукција на „Bowery and Bond Films“ и сценарио прилагодено од Џејмс Греам. Режисерот на X+Y, Морган Метјуз, треба да режира а Бенедикт Камбербач ќе глуми во улогата на таткото на Волш.
4 ЛГБТ
Волш бил снимен за прв пат да ја споделат приказната за признание кај добротворната организација „Акт“.
Волш бил претставен изданието „Примери за геј лица“ на списанието „Attitude“, и има напишано разни гостински колумни за „Gay Times“.
ФК Бирмингем Сити

ФК Бирмингем Сити е фудбалски клуб од Бирмингем, грофовијата Западен Мидлендс, Англија. Од 2011 година, се натпреварува во Чемпионшип, второ ниво на англискиот фудбал.
Клубот бил формиран во 1875 година како Смол Хит Алијанс, па бил преименуван во Смол Хит во 1888 година, и потоа во Бирмингем во 1905 година, пред да го добие денешното име Бирмингем Сити во 1943 година. Како Смол Хит, тие најпрво се натпреварувале во Фудбал алијанс пред да се приклучат на Фудбалската лига во 1892 година, како едни од основачите на Втората дивизија и нејзини први шампиони. Најголемите успеси во историјата на клубот се освојувањето на Лига купот во 1963 и 2011 година, а покрај тоа двапати биле финалисти во ФА купот во 1931 и 1956 година.
Од 1906 година, својте домашни натпревари Бирмингем Сити ги игра на стадионот Сент Ендрјус. Клубот има долгогодишно соперништво со блиските соседи Астон Вила (кои се исто така од Бирмингем), со кои го играат Дербито на Бирмингем познато уште и како ''Дерби на вториот град''. Прекарот на клубот е Блуз (англиски ''Blues''), и доаѓа од бојата на нивниот дресови.
1 Играчи
2 Титули
* Втора Дивизија / Чемпионшип : 4
: 1892–1893, 1920–1921, 1947–1948, 1954–1955
* Трета Дивизија / Лига Еден : 1
: 1994–1995
* Лига куп / Карабао куп : 2
: 1962–1963, 2010–2011
* ФА Куп :
: Финалист 1930–1931, 1955–1956
Фудбалска лига на Англија

Фудбалската лига на Англија (англиски: ''English Football League'' или скратено EFL) претставува лигашко фудбалско натпреварување во кое учествуваат клубови од Англија и Велс. Основана уште во далечната 1888 година, Фудбалската лига на Англија е најстарото фудбалско лигашко натпреварување на светот.
Во лигата се натпреваруваат 72 клуба кои се рамномерно распоредени во три дивизии:
* Фудбалска лига Чемпионшип
* Фудбалска лига Еден
* Фудбалска лига Два
Главна цел на лигата е позиционирање на клубовите меѓу овие три дивизии, и нивно напредување (промоција), односно назадување (ипаѓање) на табелата. Така, на крајот од секоја сезона три екипи од највисоката дивизија на Фудбалската лига, Чемпионшип, добиваат можност да се пласираат во Премиер лигата, каде ќе ги заменат трите најслабо рангирани клубови од таа лига од претходната сезона. Исто така, двете најслабо рангирани клубови од Лига Два ја напуштаат фудбалската лига и испаѓаат во аматерската Национална лига од каде влегуваат двете првопласирани екипи. На тој начин е постигнато интегрирање на ''Фудбалската лига'' со останатите лиги во фудбалскиот систем.
Football League исто така е име на владејачкото тело на лигата кое организира две посебни натпреварувања:
* Лига куп
* Трофеј на фудбалската лига
Од спонзорски причини лигата е позната и како ''Скај Бет Фудбалска лига''.
Иван Лацковиќ Кроата

Иван Лацковиќ Кроата (Батинска, 1 јануари 1932 - Загреб, 29 август 2004) — истакнат хрватски сликар, претставник на хрватско наивно сликарство, колекционер и библиограф.
1 Животопис
Иван Лацковиќ Кроата е роден во подравското село Батинска, недалеку од Калиновац во семејство на селани.
По завршувањето на основното училиште, тој работел земјоделство, а потоа се вработил како шумски работник.
Тој беше самоук сликар. Првите слики 1944 ги насликал со акварели, а во нив ги сликал мотивите од природата и животот на село.
Во 1952 ги направил своите први цртежи и се преселил во Клоштар Подравски, каде живеел од 1954 до 1957 година, период во кој ги создал своите први слики.
Во 1957 година се преселил во Загреб, каде работел како поштар, а по завршувањето на вечерното училиште станал поштар.
Во Загреб во 1962 година, тој се сретна со Крсто Хегедушиќ и повремено работеше во неговата сликарска работилница.
Во тоа време, тој исто така започнал да излага. Во 1968 година тој ја напушти поштата во Загреб и станал професионален сликар.
Тој станал член на Хрватското друштво за ликовни уметници (HDLU). Изложувал низ поранешна Југославија, претежно во Хрватска и во многу земји во Европа, Азија, Африка, Америка и Австралија, на групни и самостојни изложби. Неговите слики и цртежи може да се најдат во многу престижни светски галерии и приватни колекции. Тој бил искрен хрватски патриот. Како член на Zbora narodne garde ја бранел младата хрватска држава, а исто така беше претставник на Градот Загреб на Хрватскиот парламент, како независен член, иако беше избран и двата пати и бил член на Клубот на пратеници на ХДЗ.
Иван Лацковиќ Кроата сликал со масло на стакло, традиционална техника на хрватски наивни уметници од север. Најчесто цртал пејзажи, фигурални композиции, цвеќиња.Портретите се многу ретки. На белата површина на хартијата, неговото основно изразно средство била линија, богата и издлабена до крајност. Во пејзажите тој цртал настани од руралниот живот; тој ги прикажувал луѓето кои се само минливи, додека сè околу нив останува непроменето.
Опусот на дела од 90-тите години вклучува серија цртежи со теми на човечко страдање од Татковинска војна.
Тој почина од срцев удар во Загреб во 29 август 2004.
Основното училиште во Калиновац го добило името по него.
Економија на Хрватска

Хрватска е поранешна економија во транзиција и сегашна членка на Европската Унија.
1 Биланс на меѓународните плаќања
+ Салдо на тековната сметка (% од БДП), 1994-2007.
1994, 1995, 1996, 1997, 1998, 1999, 2000, 2001, 2002, 2003, 2004, 2005, 2006, 2007
Извоз на стоки, 30,2%, 24%, 23,5%, 20%, 21,2%, 22,1%, 24,8%, 24%, 21,9%, 21,9%, 23,9%, 23,9%, 24,7%, 24,5%
Увоз на стоки, -39%, -41,2%, -41,1%, -46,8%, -40%, -38,6%, -42,2%, -44,6%, -46,7%, -49,4%, -48,3%, -48,9%, 49,1%, -49,7%
Трговско салдо, -8,8%, -17,2%, -17,6%, -26,8%, -18,8%, -16,6%, -17,4%, -20,6%, -24,8%, -27,5%, -24,3%, -25,%, -24,4%, -25,2%
Услуги, нето, 10,1%, 4,6%, 7,5%, 8,5%, 9,5%, 8,2%, 12,2%, 14,8%, 13,9%, 19,4%, 16,9%, 17,4%, 16,7%, 16,9%
Доход, нето, -1,1%, -0,2%, -0,4%, -0,1%, -0,8%, -1,8%, -2,1%, -2,7%, -2,3%, -4,3%, -2,3%, -3,3%, -3,4%, -3,1%
Тековни трансфери, нето, 3,6%, 4,3%, 5,1%, 4,3%, 3,3%, 3,2%, 4,8%, 5%, 4,8%, 4,9%, 4,3%, 3,9%, 3,2%, 2,8%
Тековна сметка, нето, 3,8%, -8,5%, -5,3%, -14,1%, -6,8%, -7,1%, -2,5%, -3,6%, -8,4%, -7,4%, -5,4%, -6,9%, -7,9%, -8,6%
Грешки и пропусти, -2%, 2,6%, -4,8%, 0,9%, 0%, -5,1%, -4%, -1,1%, -2,8%, -4,3%, -3,2%, -3,7%, -2,6%, -2,5%
Велимир Хлебников

Виктор Владимирович Хлебников попознат под Велимир Хлебников (|Велимилир Хлебников; (9 ноември 1885 - 28 октомври, 28 јуни 1922), бил руски поет и драматург, главен претставник на руско футуристичко движење, но неговото дело и влијание се со светско значење. Влијателниот лингвист Роман Јакобсон го поздрави Хлебников како „најголемиот светски поет на нашиот век“.
1 Животопис
Роден бил на 9 ноември 1885 година, во Малодербетовски улус. Неговиот татко Владимир бил орнитолог, а неговата мајка е историчар.
Од рана возраст научил да чита на француски јазик, стекнал добро познавање на историјата, сликал.
Во 1898 г. семејството се преселило во Казан, каде што Хлебников завршил средно училиште и влегол во Казанскиот универзитет.
Еден од неговите први литературни обиди беше претставата „Елена Гордјачкина“, која се обидел да ја објави во издавачката куќа на Максим Горки „Знаење“, но без успех.
Меѓу раните влијанија на поетот беа симболистите Фјодор Сологуб и Вјачеслав Иванов.
Во 1908 г. се запишал на Универзитетот во Санкт Петербург поради неговата желба да студира литература. Во овој период бил близок со симболистите од Санкт Петербург и бил член на Поетската академија. Сепак, делото на Хлебников не беило прифатено во тој период.
Во 1910 г. Хлебников, Давид Бурлиук и Василиј Каменски ја основаа групата Будети, исто така наречена Гилеа. Под влијание на футуристичките идеи на Филипо Маринети, групата објавила две заеднички збирки под наслов „Градина на судиите“. Валериј Брјусов ја дефинира поезијата на Будитите како провокативна, насочена кон „удирање на читателот и иритиките на критиката“
Во 1912 г. Објавено е првото независно издание на Хлебников, „Учител и ученик“, а истата година биле објавени и неговите заеднички песни со Алексеј Кручоних, „Игра во пеколот“ и „Свјототкраја“. На крајот на годината, заедно со Владимир Мајаковски, Бурлиук и Кручоних, го составиле манифестот на руските футуристи, објавен во збирката „Шамар за јавен вкус“. Во 1913 г. била објавена неговата книга „Рикаше“, а во 1914 г. Давид Бурлиук објавувил избор од Хлебников. Во тоа време, Гилеа се распаднала.
За време на Првата светска војна ги проучувал законите на времето во обид да предвиди крај на конфликтот. Од овој период се неговите дела „Битки“ (1915 - 1917), „Нова доктрина на војната“ (1915) и „Време - мерка за светот“ (1916). Во периодот 1916 - 1917 година бил мобилизиран во армијата, но успеал да ја заврши службата благодарение на пријателлекар. По Октомвриската револуција се преселил во Астрахан, каде што заедно со Рурик Ивнев биле во центарот на културниот живот на градот.
На почетокот на 1919 г. живеел кратко во Харков, каде ја напишал поемата „Ноќ во ровот“, подоцна објавена со помош на Сергеј Есенин. Следната година во Ростов на Дон била поставена неговата претстава „Грешка на смртта“ и биле објавена утописката поема „Ладомир“.
Починал на 28 јуни 1922 година. Меѓу неговите најнови дела биле повеста „Зангези“ и книгата „Одбори на судбината“.
2 Библиографија
2.1 Книги објавени за време на неговиот живот
* Наставник и ученик (1912)
* Творби (1914)
* Ладомир (1920)
* Зангези (1922).
Сојуз на руски писатели и новинари во Париз

Сојузот на руски писатели и новинари во Париз (|Союз русских писателей и журналистов в Париже) ― книжевна организација создадена во јули 1920 година. Во 1921 година Иван Бунин бил избран за прв претседател, а една година подоцна ќе го наследи Павел Миљуков, кој ја извршувал оваа функција многу години. Друг верен соработник бил Владимир Зелер, секретар на Сојузот триесет години.
Меѓу членовите на извршниот комитет на Сојузот биле Алексеј Н. Толстој, Сергеј Пољаков, Д.С. Мирски; подоцна Александар Јаблоновски, Константин Балмонт, Валентин Булгаков, Александар Куприн, Марк Слонин, Сергеј Варшавски, Сергеј Ефрон, Борис Зајцев, Иван Шмељов, Марк Алданов, Дон Аминадо, Надежда Тефи, Саша Чјорни, Кирил Зајцев, Вадим Руднев. Сојузот немал свое издаваштво, делата на нејзините членови биле објавувани претежно од „Petropolis Publishers“, како и од ''списанието „Современные записки“'' (Современи записи) и од ''весникот „Возрождение“'' („Преродба“). Додека нацистичките германски трупи влегле во Париз, Сојузот на руски писатели и новинари во Париз се распаднал.
Економија на Романија

Романија е поранешна економија во транзиција и сегашна членка на Европската Унија.
1 Биланс на меѓународните плаќања
+ Салдо на тековната сметка (% од БДП), 1994-2007.
1994, 1995, 1996, 1997, 1998, 1999, 2000, 2001, 2002, 2003, 2004, 2005, 2006, 2007
Извоз на стоки, 20,5%, 22,3%, 22,9%, 23,9%, 19,7%, 23,9%, 28%, 28,3, 30,3%, 29,6%, 31,1%, 28,1%, 26,5%, 24,3%
Увоз на стоки, -21,8%, -26,7%, -29,9%, -29,5%, -25,9%, -27%, -32,5%, -35,7%, -36%, -37,2%, -39,9%, -37,9, -38,4%, -38,9%
Трговско салдо, -1,4%, -4,4%, -7%, -5,6%, -6,2%, -3,1%, -4,5%, -7,4%, -5,7%, -7,6%, -8,8%, -9,8%, -12%, -14,6%
Услуги, нето, -0,6%, -0,9%, -1,1%, -1,1%, -1,4%, -1,2%, -0,7%, -0,3%, 0%, 0,1%, -0,4%, -0,4%, 0%, 0,2%
Доход, нето, -0,4%, -0,7%, -0,9%, -0,9%, -1%, -1,2%, -0,8%, -0,7%, -1%, -1,2%, -4,2%, -2,9%, -3,3%, -3,6%
Тековни трансфери, нето, 0,9%, 1%, 1,7%, 1,6%, 1,8%, 1,8%, 2,3%, 2,8%, 3,4%, 3,1%, 4,9%, 4,4%, 4,9%, 4%
Тековна сметка, нето, -1,5%, -5%, -7,3%, -6%, -6,9%, -3,6%, -3,7%, -5,5%, -3,3%, -5,6%, -8,5%, -8,7%, -10,4, -14%
Грешки и пропусти, 0,3%, 1,3%, -1%, 3%, 0,5%, 2,2%, 0,3%, 1,8%, -1,9%, -0,5%, 1,5%, 0,6%, 0,1%, 0,2%
Руско здружение на пролетерски писатели

Руското здружение на пролетерски писатели, познато и под неговата кратенка РАПП (|Российская ассоциация пролетарских писателей) ― поранешен службен творечки сојуз во Советскиот Сојуз основан во јануари 1925 година.
Меѓу наведените цели била „да се чисти и да се казнува“ во името на Партијата“, т.е. делотворно поттикнување на цензура на книжевноста врз идеолошка основа. Станала злогласна по своите ентузијастички напади врз писатели кои не одговарале на дефиницијата на РАПП за „вистински советски писател“, што на крајот заработила критики од раководството на болшевичката партија. Меѓу нејзините први цели биле Евгениј Замјатин и Борис Пилњак и биле мета на и за и против-болшевички писатели, особено Михаил Булгаков, Максим Горки, Владимир Мајаковски и Алексеј Толстој.
Администрацијата на РАПП се состоела од голем број советски писатели и книжевни критичари. Меѓу нив биле Леополд Авербах (основач и главен секретар), Владимир Киршон, Дмитриј Фурманов, Александар Фадеев, Алексеј Селивановски, Владимир Ставски, Јуриј Либедински, Владимир Јермилов и други.
Во април 1932 година, РАПП, заедно со другите творечки синдикати, како што Пролеткулт ВОАПП и Руското здружение на пролетерски музичари, било распуштено, а наместо тоа беше создаден Сојузот на писатели на СССР.
Сојуз на писатели на Русија

Сојузот на писатели на Русија (|Союз писателей России) ― творечки сојуз на професионални писатели во Русија. Тој е наследник на Сојузот на писатели на РСФСР, основан во 1958 година. Сојузот на писатели на Русија има 90 ограноци во регионите на Русија и другите земји.
1 Активности
Главните задачи на Сојузот се:
* зачувување на единствена културна, книжевна и информативна област во Руската Федерација;
* помош за зачувување и развој на рускиот јазик и книжевност, како и јазиците и книжевностите на другите народи на повеќенародната Руска Федерација; задоволување на потребите на народите во светот кои сакаат да се приклучат на рускиот јазик и книжевност;
* создавање услови за реализација на творечките способности на членките на Сојузот и почетните писатели;
* зајакнување на творечката заедница на писатели на Руската Федерација, како и на други земји во светот;
* развој на иницијативи за усвојување на државно и регионално ниво на законодавни одлуки за подобрување на домашното издавање книги, превод, наградување на делото на авторите, обезбедување на нив социјална и друга поддршка;
* организација на акции и настани насочени кон промовирање на достигнувањата на класичната и модерната руска книжевност;
* грижа за зачувување на книжевното наследство, помош на млади писатели;
* размена на искуство помеѓу руски писатели и писатели од странски земји.
2 Претседатели
Функцијата претседател на Сојузот на писатели на Русија ја извршувале:
* Леонид Соболев (1958-1970)
* Сергеј Михалков (1970-1990)* Јуриј Бондарев (1991-1994)
* Валериј Ганичев (1994–2018)
* Николај Иванов (2018)
3 Поврзано
* Список на писатели на руски јазик
Беседа на љубители на рускиот збор

Беседата на љубители на рускиот збор (|Беседа любителей русского слова) ― поранешно конзервативно и прасловенофилско книжевно друштво основано во Санкт Петербург на почетокот на XIX век.
Друштвото започнало да се состанува веќе во 1807 година, но неговите редовни месечни средби започнале во март 1811 година во „убавата и луксузно поставена сала во големиот дом на Державин на бреговите на Фонтанка“; дури 500 луѓе би можеле да присуствуваат на нејзините средби, и го издавале сопственото списание „Чтения в Беседе любителей русского слова''“'' (Читања на беседата на љубителите на рускиот збор), чии деветнаесет броеви се состоеле главно од материјал претставен на средбите. Го контролирале конзервативците како Державин и Александр Шишков кои се спротивставиле на либералните реформи на Александар I; во книжевна смисла, се обидело да ги забрани галицизмите и другите странски вметнувања во рускиот јазик и се осврнало на црковнословенските и народните традиции за да создаде прифатлива култура. Било спротивставувано и исмејувано од напредното друштво „Арзамас“. Се растурило по смртта на Державин во 1816 година, но било оживеано како книжевно и научно друштво на Московскиот универзитет од 1858 до 1930 година; меѓу писателите кои зборувале на неговите средби биле А.К. Толстој, Иван Тургенев, Афанасиј Фет, Фјодор Достоевски, Лав Толстој и Иван Бунин.
1 Библиографија
* Марк Алтшулер, „''Предтечи славянофильства в русской литературе: Общество "Беседа любителей русского слова''“'')'' [Претходници на славофилството во руската книжевност: Друштвото „Беседа на љубителите на рускиот збор“]. Ann Arbor: Ardis, 1984 година.
* П.Н. Сакулин, „Обшчество любители россиской словенсност“ '', Печать и революция'' 7 (1927).
Мурафа (река)

Мурафа (|Мурафа) — река во Украина, во Виничка област. Лева притока на Днестар (слив на Црното Море).
1 Притоки
Липова, Тарањка, Клекотинка, Суха, Вазлуј, Бушанка (леви); Садкивка, Мурашка, Лозова (десни).
2 Врска
* Morachwa // Słownik geograficzny Królestwa Polskiego. — Warszawa : Druk «Wieku», 1885. — Т. VI. — S. 665. (пол.)
Свети Андреј (археолошки музеј)

Археолошката збирка „Свети Андреј (Агиос Андреас)“ на Сифнос - мал мештански музеј кај археолошкото наоѓалиште Свети Андреј. Во современа градба, Музејот изложува мештански наоди, од микенската ера до V век п.н.е. Музејот е отворен во 2010 година. До тоа време биле дел од мештанските откритија изложени во Археолошкиот музеј на Сифнос, во селото Кастро.
Дистомо (археолошки музеј)

Археолошката збирка Дистомо - музеј во Дистомо, во Бојотија, Средна Грција. Музејот, познат по неговата грнчарска збирка, бил основан во 1994 година и е под надзор на Десеттиот ефорат на праисториските и класичните старини.
1 Историја
Идејата за музеј започнала во 1987 година кога месниот совет го донирал старото камено основно училиште подигнато во 1903 година на грчкото Министерство за култура кое започнало со реновирање и реставрација на градбата.
2 Збирка
Музеите содржат забележителна грнчарска збирка од Медеон и Антикира. Има голем број вазни откриени во античкиот Медеон. Вазните од Антикира датираат помеѓу 8 и 2 век п.н.е. Еден од забележителните артефакти е глинена сима. Откриено била во градба во Антикира и датира од 4 век п.н.е.
Сафет Зец

Сафет Зец (роден на 5 декември 1943) е босански сликар и графичар.
1 Животопис
Сафет Зец е роден во градот Рогатица во семејство Бошњаци, тој дипломирал на Школата за применета уметност во Сараево во 1964 година. Во 1969 година Ликовна уметност во Белград, а потоа во 1972 година ги заврши своите постдипломски студии на истиот универзитет.
Во седумдесеттите години, Сафет Зец приредува познати и истакнати изложби особено во доменот на поетскиот реализам поетскиот реализам. Тој бил еден од најпознатите уметници во Југославија за време на раните деведесетти. До 1989 година, тој живееше и работеше во Белград со своето семејство, се вратил во Сараево следната година. Ја напуштил земјата во 1992 година заради војната и заминал во Удине, Италија.
Сафет Зец подготвил над 70 самостојни изложби во Босна и Херцеговина и во големите градови низ целиот свет. Тој е исто така член на „Здружението на визуелни уметници на Босна и Херцеговина“. Добитник е на над 20 награди и е признаен за неговата работа. Во 2007 година тој беше награден со Орден за уметност и литература на Франција. Неговите дела се наоѓаат во најголемите европски и меѓународни галерии, како и приватни колекции.
Денес тој живее и работи во Венеција, Сараево, Париз и Пожетел.
2 Творештво
* "Соба на сестра ми"
* "Ложа на Бакаревиќ"
* "Голема просторија"
* "Куќи и зеленило"
* "Прозорец"
*'' Големата куќа во Бистрик што повеќе не постои ''* Серија слики „Сребреница“
Габриел Јуркиќ

Габриел Јуркиќ (24 март 1886 година- 25 февруари 1974 година) бил хрватски уметник..
Роден е во Ливно, денешна Босна и Херцеговина, и починал во еден манастир близу до Ливно во 1974 година.
Постои галерија посветена на неговата работа во Ливно, а неговите слики се изложени и во Музеј на современа уметност во Загреб. Студирал на Академијата за уметности во Виена.
Во 1993 година, испечатена е поштенска марка издадена од администрацијата на Хрвати во Мостар.
Тој е дипломиран Академија за ликовни уметности Сараево.
Габријел Јуркиќ долго време важеше за миленик на уметничките критичари на неговото време, особено меѓу двете светски војни. Неговиот импресионистички израз сведочеше за убавината на регионот Ливно, кој секогаш имал нешто празнично, посебно и божествено на неговите слики. Најчестите теми на делата на Јуркиќ беа мотиви од областа Ливно, како и портрети на жени од најблискиот круг на неговото семејство: неговата мајка и неговата сопруга Штефица.
Тој е истакнат мајстор Пејзаж. Многу рано, тој дошол до еден вид понтилистички начин, техника со која го насликал едно од неговите најпознати дела „Самовилата на мојот народ“.
Во последните 20 години од својот живот, маестро и неговата сопруга се пензионираа во Ливно, каде што продолжи да твори под покровителство на Францискански манастир Горица.
1 По познати работи
Неговите најзначајни дела се „Платото во цут“ и „Самовилата на мојот народ“. Сликата „Плато во цут“ ја покажува целата убавина на платото Купрес во текот на летните месеци. Денес, овие уметнички дела се зачувани како национално богатство во Уметничка галерија на Босна и Херцеговина во Сараево.
* „Портрет на Петар Тијешиќ“
* "Плато во цут"
* „Вилата на мојот народ“
* "Портрет на отец Јулијан Јелениќ"
* "Кипарис"
* „Мајка ми“, акварел, 1913 година.
* „Зимски пејзаж“, масло на картон, 1940 година
Висарион Белински

Висарион Григорјевич Белински(|Виссарион Григорьевич Белинский) (, — , ) – руски книжевен критичар со прозападна тенденција. Белински одиграл една од клучни улоги во кариерата на поетот и издавач Николај Некрасов и неговиот популарен магазин „Современик“. Бил највлијателниот прозападник, особено кај помладата генерација. Главно работел како книжевен критичар бидејќи оваа област не била толку силно цензурирана од политичките памфлети. Се сложувал со славофилите дека општеството има предност пред индивидуализмот, но инсистирал дека општеството треба да дозволи изразување на поединечните идеи и права. Силно им се спротивставувал на славофилите за улогата на православието кое го сметал за ретроградна сила. Ги нагласувал разумот и знаењето, а ги напаѓал автократијата и теократијата.
Водена гулапка

Водена гулапка (|Rússula aquósa) - вид печурки вклучени во родот Russula (Гулапки) семејство Гулапки (''Russulaceae'').
1 Опис
Шапката е тенка, хемисферична кај младите печурки, а потоа се отвора до зарамнетата, не надминува 4-5 (8) см во пречник. Кутикулата (кожата) се отстранува во поголемиот дел од полупречникот, видливо мукозна дури и во суво време, обоена во лилаво-црвени тонови, жолтеникава во центарот.
Плочите прилепени на стеблото или скоро ослободени од него се бели.
Дршката 4-6 × 0,5-1 см, задебелување надолу, кршливо, водено, бело или проѕирно сивкасто.
Пулпата е водена, многу кревка, со остар вкус, со многу слаб редок мирис.
Отпечаток од спорите е со бела боја. Спорите се скоро сферични, со пречник од 7-8 мм, покриени со брадавици, делумно поврзани со лузни. Базидија 35-40 ×10 мм, четири спори.Цистиди 50-80 × 10-12,5 мм, фузиформни.
2 Екологија и распространетост
Распространет, но прилично редок вид во Европа. Формира микориза со бреза и бор, расте во влажни шуми, во лето до есен.
Ирина Токмакова

Ирина Петровна Токмакова (родена како Манукова, 3 март 1929 година - 5 април 2018 година) ― советски и руски писател на книги за деца, поет, драмски писател и преведувач на класична книжевност за деца на руски јазик. Особено биле познати нејзините преводи на делата на Тове Јансон, Астрид Линдгрен и Кенет Грахам. Била добитник на Државната награда на Руската Федерација за детска книжевност и на книжевната награда „Александар Грин“.
1 Живот
Ирина Манукова е родена во Москва од Перч Манукијан (Ерменец, чие русифицирано име било Пјотр Мануков), електроинженер и Лидија Дилигенска, педијатар во локално сиропиталиште.
За време на Втората светска војна, таа и нејзината сестра биле испратени во Пенза за да останат кај роднините. Некое време немало никаква вест од нејзините родители, но некое време подоцна, сиропиталиштето на нејзината мајка била евакуирано во Пенза, а нејзините родители можеле да и се придружат. Тие живееле во Пенза до 1943 година, по што се вратиле во Москва, каде што било повторно основано сиропиталиштето.
Манукова завршила средно училиште со златен медал во 1948 година. Пишувала поезија од своето детство па наваму, но чувствувајќи дека нема литературен талент, решила да се занимава со јазици. Во 1953 година дипломирала на филолошкиот оддел на Државниот универзитет во Москва. Потоа влезе во програма за постдипломски студии по општа и компаративна лингвистика и започна да работи како преведувач.
Манукова се омажила за Лео Токмаков, илустратор. Нивниот син Василиј Токмаков станал исто така писател на детска фантастика.
Ирина Токмакова починала во Москва на 5 април 2018 година.
2 Кариера
Првиот книжевен превод на руски јазик, преземен од Токмакова, била збирка шведски народни песни за деца. Овие и биле испратени од еден шведски извршен директор за енергија по име Боргквист, кој ја препознал нејзината љубов кон шведската песна. Првично, преводот бил наменет за нејзиниот син, но сопругот на Токмакова го однел во една издавачка куќа, која потоа го отпечатила во списанијата „''Весели слики''“ и „''Мурзилка''“.
Писателите Самуил Маршак и Агнија Барто ги виделе делата на Токмакова во „Мурзилка“ и ја охрабрувале да пишува и објавува повеќе. Последователно, Лав Токмаков илустрирал многу од нивните книги.
За да се приклучи на Сојузот на советските писатели, на Токмакова и биле потребни спонзорства од три члена; Маршак, Борис Заходер и Валентин Берестов ја препорачале.
Нејзината прва поетска книга, илустрирана од Лео Токмаков, била насловена „''Дрвја“'' и била објавена во 1962 година.
Токмакова била во можност да патува во странство за да присуствува на меѓународни семинари и конференции за книжевност за деца. Била член на жири за наградата „Ханс Кристијан Андерсен“.
Смрдлива гулапка

Смрдлива гулапка (''Russula foetens'') или смрдливка е честа габа од родот ''Гулапки''. Го добила името по исклучително непријатниот мирис. Расте во листопадни и четинарни шуми во текот на летото и есента. Тaа е распространет вид.
1 Опис на плодното тело
Шапката е со пречник до 20 см, многу леплива месеста, заоблена, потоа раширена и на крај конкавно. Валкано окер до ’рѓосано кафеава, слична на мед. Работ на шапката е преклопен и покриен со стрии. Кожата на шапката лесно се лупи. Рачката е со големина од 15 × 4 см, шуплива, лесно разбиена, во бела боја со можни потемни тонови. Лисјата се густи и лесно кршливи, во крем боја и попрскани со ’рѓосана кафеава боја. Месото е бело со ’рѓосани нијанси. Исклучително непријатен мирис кој потсетува на изгорени коски, многу лут.
2 Микроскопија
Спорите се елиптични до округлести со јасно одделени шилци. 8−11 × 9 мм.Отпечатокот на спорите е кремова боја.
3 Јадење
Не е за јадење, можно е да е многу отровен
4 Галерија
Нела Хасанбеговиќ

Нела Хасанбеговиќ е вајарка од Босна и Херцеговина..
Завршила Средно училиште за применета уметност на „Катедра за скулптура“, во класата на професор Стијепа Гавриќ, во Сараево во 2002 година. Завршила Ликовна академија во Сараево во 2007 година, на Катедрата за скулптура во класата на професорот Мустафа Скопљак. Член на Здружение на ликовни уметници на Босна и Херцеговина од 2007 година. Од 2011 година е член на Здружението за култура и уметност - Црвена. Во 2012 година е избрана за асистент на Академијата за ликовни уметности во Сараево.
Изложувала на голем број самостојни и групни изложби. 2005 година е прогласена за најдобар студент на Катедрата за скулптура, Академија за ликовни уметности, Сараево.
Живее и работи во Сараево.
1 Дела
* „Помеѓу светлината и темнината“
* "Столбови"
2 Награди
* 2007 година - Награда „Кенан Солаковиќ“ за скулптурата „Салон на младите“, Сараево
* 2008 година - „Приватно и јавно“, Широки Брег,
* 2011 година - Награда за експериментален цртеж, Анале на цртежи, Мостар, БиХ.
* 2012 година - Награда за современи медиуми „Колегиум артистикум“
* 2013 година - Награда за нови медиуми УЛУБиХ - за светлосната инсталација „Меѓу светлината и темнината“