Ќебап

Ќебапи (исто така кабобс или кабаб) се разни варени јадења од месо, со потекло во блискоисточната кујна. Многу варијанти се популарни низ цела Азија и низ целиот свет.
На индиски англиски јазик и на јазиците на Блискиот Исток, другите делови од Азија и муслиманскиот свет, ќебапот е широк поим што опфаќа широк спектар на јадења со месо на скара. Иако ќебапите често се готват на камен, многу видови на ќебапи не се. Кебаб јадења може да се состојат од сечено или мелено месо или морски плодови, понекогаш со овошје и зеленчук; варен на камен на огнот, или како хамбургер на скара, печен во сад во рерна, или како чорба; и служи со различни придружни според секој рецепт. Традиционалното месо за ќебапи е најчесто овчо или јагнешко месо, но регионалните рецепти може да вклучуваат говедско месо, коза, кокошка, риба, или поретко поради религиозни забрани, свинско месо.
Na
Во повеќето мнозински земји кои зборуваат англиски, две од најраспространетите и познати кебаб јадења се шаш-кебаб и кебаб од донер. Секој од нив честопати едноставно се нарекува "кебаб" на англиски јазик.
1 Историја
Доказ за користење на оган и готвење на Блискиот Исток датираат од 790.000 години, а празничните огништа, земјените печки и изгорените животински коски се распространети низ Европа и Средниот Исток пред најмалку 250.000 години. Во античките времиња, Хомер во Илијада (1.465) споменува парчиња месо печени на плитки (ὀβελός), и ископувања во Санторини откопани камења за ракови кои се користеле пред 17 век п.н.е.
Јадењата од кебапи потекнуваат од средновековните кујни на Персија и Турција. Тие главно биле направени со помали парчиња или парчиња месо, или мелено месо, често готвено на камења над оган. Овој начин на готвење има долга историја во регионот, каде што ќе биде практично во градовите каде што малите парчиња месо беа достапни во продавниците на касапи и каде што горивото за готвење беше релативно мало во споредба со Европа, каде што екстензивните шуми овозможија земјоделците да печат големи парчиња месо цели..
Зборот '''' дојде на англиски во доцниот 17 век, од (''kabāb''), делумно преку Урду, персиски и турски јазик. Во персискиот, зборот е позајмен од арапскиот. Во Ibn Sayyar ал-Warraq's X век готвачот ''Kitab al-Tabikh'', ''kabāb'' е опишан како cut-up месо или пржени во тепсија или скара во текот на оган.
Според Севан Нишањан, етимолог на турски јазик, турскиот збор кебап, исто така, произлегува од арапскиот збор kabāb, што значи печено месо. Се појавува во турски текстови уште во XIV век, во Киса-и Јусуф (приказна за Јосиф), иако сè уште е во арапска форма. Nişanyan наведува дека зборот има еквивалентно значење на "пржење / горење" со "kabābu" на стариот акадски јазик, и "kbabā / בבבא" на арамејски.
Американсиот наследен речник, исто така, дава веројатно источно-семитски коренско потекло со значење на "изгори", "char" или "печење" од арамејскиот и акадскиот. Овие зборови упатуваат на потекло на праисторискиот праафроазиски јазик: * kab-, за горење или печење.
Според Ибн Баттут, марокански патник, во Индија, кебапот бил служен во кралските куќи за време на периодот султанати во Делхи (1206-1526 година), па дури и обичните луѓе би уживале во тоа за појадок со ''naan.''
2 Други варијанти
2.1 Burrah
Бурра-кебап е уште еден вид на кебап од Индија. Ова е обично направено од коза или јагнешко месо, маринирано со зачини и јаглен на скара. Се користат парчиња од рифови, а не други отпадоци од месо.
2.2 Чевапи
Ќевапи (изговорено [tɕɛv̞ǎːpi]) или ćevapčići (формално намалено, [tɕɛv̞ǎptʃitɕi], јевапчићи), кое произлегува од зборот "кебаб", е скара од мелено месо, вид на колбаси без кожа, кои традиционално се наоѓаат во земјите од југоисточна Европа на Балканот). Тие се сметаат за национално јадење во Босна и Херцеговина и Србија и се исто така вообичаени во Хрватска, Косово, Црна Гора, Албанија, Словенија, како и во Република Македонија, Бугарија и Романија. Ќевапи има свое потекло на Балканот за време на османлискиот период, и претставува регионален специјалитет сличен на кеф-кебаб. Јадење со слично потекло е во Романија наречена mititei.
2.3 Чапли
Чапли ќебап е пиперка направена од месо од говедско месо, кромид, домати, зелени чили, семе од коријандер, семиња од ким, сол, црн пипер, сок од лимон или семе од коријандер, јајца, пченкарен лист и лист од коријандер. Чапли ќебап е заедничко јадење во кујна во Паштун и популарно во Авганистан, Пакистан. Кебапот потекнува од Авганистан. Мардан е познат по Чапли ќебап не само на локално туку и на меѓународно ниво.
Чапли ќебапот е подготвен рамен и круг и обично служи со naan
Зборот ''Чапли'' доаѓа од паштунскиот збор ''Chaprikh'', што значи "рамно".
2.4 Галути
Галути е јадење од Јужна Азија, направено од мелено козјо месо и зелена папаја. Наводно било направено за Наваб во Лакнау, кој не можел да јаде редовни ќебапи поради слаби заби.
Многу од водечките индиски хотелски синџири преземаа за популаризација на прехранбената традиција Авади, при што габути Галути се смета за отпор. Домот на овој ќебап е Лакнау. Најпознат е во речиси иконскиот ресторан "Тунди Мијан" во Стар Лакнау.
2.5 Какори
Какори ќебап е индиски ќебапи припишан на градот Какори во Утар Прадеш, Индија. Кебапот е направен од фино мелено козјо месо со зачини, а потоа печен на јаглен на скара. Најчесто се служи со Roomali Roti (многу тенок леб), кромид и нане (сос). Месото се меле на фини паста и се чува влажно, па текстурата е мека. Постои легенда дека првично е подготвена за стари и беззаштитни аџии.
2.6 Калми
Калми Кебаб е популарна закуска во индиската кујна. Јадењето е направено од маринирачки пилешки кациги и ставајќи ги во тандор. Различни видови свежо зачинети индиски зачини се додаваат на јогурт што се користи за маринада на пилешкото. Кога се подготвуваат, цилиндрите се обично гарнирани со листови од нане и се сервираат со кромид и индиски леб.
2.7 Ќебап Халаби
Еден вид кебап се служел со зачинет доматен сос и бибер Алеп, многу честа појава во Сирија и Либан, именувана по градот Алеп (Халаб). Кебаб Халаби има околу 26 варијанти, вклучувајќи:
* Ќебап караз (цреша ќебапи на арапски): ќофтиња (јагнешко) заедно со цреши и вишна паста, борови ореви, шеќер и калинка меласа. Се смета за една од главните јадења на Алеп. 
* Ќебап хашхаш: варен јагнешко или говедско месо со паста од чили, магдонос, лук и борови ореви. 
* Ќебап хинди: валани месо со доматна паста, кромид, капициум и калинка меласа. 
* Ќебап камаех: меко месо со парчиња тартуфи, кромид и разни ореви. 
* Ќебап синије (кебек на арапски јазик): посно мелено јагнешко во послужавник додадено со чили пиперка, кромид и домат.
2.8 Пинчитос
Пинчитос или Пинчос Морунос е ќебап чинија во шпанската кујна. Името пинчитос се користи во јужните шпански автономни заедници во Андалусија и Екстрамадура. Тие се состојат од мали коцки од месо навојни на камен (шпански: пинчо), кои традиционално се варат преку јаглен. Слични јадења во Северна Африка или други муслимански мнозински земји имаат тенденција да бидат засновани на јагнешко месо, но свинско месо и пилешко се најпопуларните меса за јадење во Шпанија. Пинчитос, исто така, се многу популарни во Венецуела, поради огромното влијание што Шпанија го има во венецуелската кујна во текот на многу години.
2.9 Шашлик
Шашлик е сличен со, или понекогаш синоним за, шиш-ќебап. Таа е популарна во многу земји, особено во Источна и Средна Европа, Кавказ и Балтикот. Во земјите кои не се муслимани, мнозинството од шашлик и еквивалентни јадења, како што е романската фригаруи, понекогаш може да се подготват со свинско месо
3 Ќебап во западната култура
Ќебапот во кујната се шири низ целиот свет заедно со муслиманското влијание. Иако немуслиманските западни земји можеби повеќе се запознаваат со некои од многуте други меѓународни кебабски садови, само двајца станаа воспоставено и широко популарно дел од културата во многу западни земји. На англиски, зборот "ќебап" најчесто се однесува на шејп-ќебап и, надвор од Северна Америка, до кебек од донер или сродни јадења со брза храна. Овие јадења се служат и во многу други земји, каде што можат да имаат различни имиња.
3.1 Шиш-ќебап
На англиски, шиш-ќебап, или едноставно ќебаб, е кулинарен термин за мали парчиња месо варени на камен, добиен од турски: şiş kebap. Најраната позната употреба на шиш-ќебапот на англиски јазик е 1914 година, од романот Наш г-дин Врен, во пасус во кој се опишува оброк во ерменскиот ресторан во Њујорк.
Во многу земји на англиското говорно подрачје, се однесува на сега добро познато јадење подготвено со маринирано месо или морски плодови, заедно со зеленчук, како што се кромид, домати и пиперки на кои се е наметнати на  камења, понекогаш познати како шашки. Овој препарат е различен од типичниот турски шејд-шејп стил, каде што зеленчукот обично се готви на посебен камен. Шишичките ќебапи се вообичаено подготвени во домови и ресторани, и обично се готват на скара , или се печени во рерна.
Зборот „ќебап“ исто така може да се користи како општ термин на англиски јазик за да се опише каква било слична храна, како што се бројни мали парчиња од било кој вид храна што се служи на стапче. Ова е различно од неговата употреба на Блискиот Исток, каде што шиш (персиски: شیش, турски: şiş) значи ''меч'' или ''ражен'', додека ќебаб значи печено месо.
3.2 Донер-ќебап
Луѓето кои говорат англиски јазик од земји надвор од Северна Америка, исто така, може да го користи зборот „ќебап“, генерално, да значи популарна верзија за брза храна на турскиот кебер „донер“, или поврзаната шаварма или гиро, како и сендвичите направени со нив, достапни во ќебап продавници како оброци . Оваа употреба може да се најде и во некои не-англиски делови од Европа. Во Северна Америка, грчките варијанти гиро се најпознати. 
Добер-ќебапот потекнува од Турција во 19 век, но стана популарен на запад само во втората половина на 20 век. Многу слоеви на месо се наредени на голем вертикален ротирачки плукнат; надворешната површина постепено се готви и се исекува, и обично служи како сендвич во пита со салата и сосови. Сендвичот се служи на ист начин, но со други месо или сирење, понекогаш може да се нарече „ќебап“. Таа е достапна во повеќето делови на Европа и многу други земји, иако понекогаш има различни имиња или стилови на служење. Во Германија, мошне популарниот сендвич, воведен од турските имигранти, се вика донер, иако арапските продавници таму служат шаварма.