procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Мелница за жито

Мелница за жито или млин (мелница за пченка, мелница за добиточна храна, мелница за брашно) меле житни зрна во брашно. Зборот може да се однесува или на механизмот за мелење или на зградата во која се наоѓа. Житото е одвоено од својата плева и со тоа е подговтено за мелење.
1 Историја
1.1 Рана историја
Грчкиот географ Страбон во својата ''„Географија“'' известил дека во близина на палатата на кралот Митрадат VI Евпатор во Кабира, Мала Азија, пред 71 година п.н.е. постоела мелница за жито на воден погон.
Во династијата Хан се користеле рачно управувани мелници кои користеле коленесто вратило и прачка.
Мелењето жито во Византиското Царство и Сасанидското Царство дошло до широко распространета експанзија на големи фабрички инсталации за мелење низ исламскиот свет од 8 век па натаму. Мелници за жито со запчаници биле изградени во средновековниот Блиски Исток и Северна Африка, кои се користеле за мелење жито и други семиња за производство на брашно. Мелниците за жито во исламскиот свет се напојувале и со вода и со ветер. Првите мелници за жито напојувани со ветер биле изградени во 9 и 10 век во денешни Авганистан, Пакистан и Иран. Египетскиот град Билбејс имал фабрика за преработка на жито која произведувала околу 300 тони брашно и жито дневно.
Од крајот на 10 век имало експанзија на мелењето во Северна Европа. Во Англија, Книгата за Страшниот суд од 1086 година дава прецизен број на воденици во Англија: имало 5.624, или околу една на секои 300 жители, и ова веројатно било типично низ цела западна и јужна Европа. Оттогаш воденичкото тркало почнало да се користи и за други цели освен мелење жито. Во Англија, бројот на воденици во функција го следел растот на населението и достигнал врв на околу 17.000 до 1300 година.
2 Современи мелници
Современите мелници обично користат електрична енергија или фосилни горива за да вртат тешки челични ваљаци за да ги одвојат триците и никулецот од ендоспермот. Ендоспермот се меле за да се создаде бело брашно, кое може да се комбинира со триците и никулецот за да се создаде брашно од цело зрно или грахам. Различните техники на мелење даваат видливо различни резултати. Брашното мелено со камен е попосакувано од многу пекари и застапници на природна храна поради неговата текстура, вкус на јаткасти плодови и верувањето дека е нутритивно супериорно и има подобар квалитет за печење, од брашното мелено со челични ваљаци. Се тврди дека, бидејќи камењата мелат релативно бавно, пченичниот никулец не е изложен на прекумерни температури што би можеле да предизвикаат оксидација на маснотиите од делот со никулецот и нивно расипување, што би уништило дел од содржината на витамини. Утврдено е дека брашното мелено со камен е релативно богато со тиамин, во споредба со брашното мелено со ваљаци.
3 Штетници
Еден вообичаен штетник што се наоѓа во мелниците за брашно е медитеранскиот брашнен молец. Ларвите на молците произведуваат материјал сличен на мрежа што ги затнува машините, понекогаш предизвикувајќи прекин на работата на мелниците за жито.
Мрак (филм)

„Мрак“ – филм на режисерот Душан Милиќ од 2022 година. Главните улоги ги играат: Славко Штимац, Даница Ќурчиќ и Миона Илов.
1 Синопсис
Дејствието се одвива на Косово во 2004 година. Милица е српско девојче кое, откако исчезнале татко ѝ и вујко ѝ, живее со мајка ѝ и дедо ѝ. Семејството го чуваат припадниците на италијанскиот КФОР, кои се пријателски настроени кон нив, но сè се менува кога тие добиваат прекоманда...
Црква „Вознесение Христово“ - Ивени

Вознесение Христово (или Свети Спас) — гробишна црква во битолското село Ивени, Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа над селото Ивени и околу нејзе се наоѓаат селските гробишта.
2 Историја
Црквата потекнува од век.
3 Поврзано
* Битолско архијерејско намесништво
* Краварско-бачка парохија
* Ивени
Црква „Св. Никола“ - Кажани

Свети Никола — главна селска црква во битолското село Кажани.
1 Местоположба
Црквата е сместена од левата страна на патот кон селото Маловиште.
2 Галерија
3 Поврзано
* Преспанско-пелагониска епархија
* Ресенско архијерејско намесништво
* Прва ресенска парохија
Мети (филм од 1968)

„Мети“ (англиски: ''Targets'') – филм на режисерот Питер Богданович од 1968 година. Главните улоги ги играат: Тим О'Кели, Борис Карлоф и Ненси Хсју.
1 Синопсис
Остарениот глумец во хорор филмови Бајрон Орлок (го игра Карлоф) престојува во Лос Анџелес по повод премиерата на својот нов и последен филм. Тој е огорчен и уморен од филмската индустрија и сака да се повлече. Во меѓувреме, во предградието, Боби Томпсон сака својата опседнатост со оружјето да ја крене на повисоко ниво, интензивно размислувајќи за убиства...
Селско востание во Бугарија (1900)

Селското востание во Бугарија во 1900 година претставува серија масовни протести и немири на бугарските селани против воведувањето на десетокот во натура (даночна обврска да се предава една десеттина од жетвата директно на државата).
Во 1900 година во Бугарија настапи финансиска криза. За остварувањето на некои внатрешни општествени претпријатија, владата на д-р Васил Радославов заклучи внатрешен заем од чиновниците и селаните (од чиновништвото во определена вноска, а од селаните по 10% од едногодишниот житен производ). Владата на д-р Радославов заедно со доверливото лице на Фердинанда, Тодор Иванов, кој беше и член на владата, воведувајќи десеток направија и државни амбари. Но кога се пристапи кон прибирањето на десетокот, селаните се спротивставија и не ги дадоа определените дажби. Тогаш владата во согласност со дворот испрати многубројна војска и полиција, објавувајќи воена положба во неколку округа, ограничувајќи го печатот и воведувајќи терор. Селаните беа решиле да не отстапуваат од своите интереси и се покажаа како добри борци, но не беа организирани, поради кое дадоа многу жртви. Тоа беше стихија која селаните ја платија со крв. Во селата Трстеник, Дуранкулак и Шабла војската и полицијата уби многу луѓе. Цела селска Бугарија пламна од возбуда. Селаните покажаа херојска сила, ама ја изгубија борбата, бидејќи немаа своја организација.
По овие клања, идната година, тие почнаа да се организираат и само во тек на една година цела Бугарија беше опфатена од организирани селски земјоделски дружби. Организацијата израсна и доби масовен карактер, а под името Б.Н.З.С. (Бугарски народен земјоделски сојуз), на чело со легендарниот селски трибун водач Александар Стамболиски.
Добар човек (филм од 2014)

''Добар човек'' (|A Good Man) — американски акционен филм во режија на Киони Ваксман. Премиерата се одржала на 19 август 2014 г. Филмот бил издаден право на ДВД.
1 Содржина
Откако неговата блескава кариера во специјалните операции завршува со катастрофа, Александар (Сигал) се повлекува од јавноста и се обидува да води спокоен живот како мајстор (домашен поправач) во станбен комплекс во Романија.
Меѓутоа, кога една од неговите станарки и нејзиното семејство ќе паднат под контрола на местен гангстер, Александар е вовлечен во целосна војна меѓу сопернички кинески и руски банди. Ова го принудува не само да го брани семејството, туку и го доведува лице в лице со стар непријател, давајќи му уште една шанса да се помири со своето минато.
2 Улоги
Стивен Сигал, Џон Александар
Виктор Вебстер, Саша
Ци Ма, господин Чен
Јулија Вердес, Лена
Софија Николаеску, Мија
Клаудиу Блеонц, Владимир
Овидиу Никулеску, Павел
Пукање на плажата Бондај (2025)

На 14 декември 2025 г., се случило терористичко масовно пукање на плажата Бондај во Сиднеј, Австралија, за време на големата прослава на Ханука, која ја организирала еврејскиот центар Хабад на Бондај. Пукањето било пријавено во доцните попладневни часови во близина на улицата Кемпбел парејд, предизвикувајќи широка паника додека луѓето барале засолниште.
Шеснаесет лица биле убиени, вклучувајќи и деца и еден од двајцата напаѓачи, додека наводниот втор напаѓач е приведен. Најмалку 38 лица биле повредени, меѓу кои најмалку двајца полицајци. Полициските сили на Нов Јужен Велс одговориле на случката, а полицијата подоцна пронашла и отстранила сомнителна импровизирана избувлива направа од автомобил што му припаѓала на еден од напаѓачите.
Властите ја прогласиле случката за терористички напад, а бројни светски водачи и медиуми ја опишале како антисемитска. Премиерот Ентони Албаниз изјавил дека станува збор за намерен напад врз еврејскиот народ за време на Ханука. Ова е второто најсмртоносно масовно пукање во Австралија, по крвопролевањето во Порт Артур во 1996 г., и најсмртоносната терористичка случка во Австралија.
1 Пукање
Првичните видеа од случката покажале двајца мажи облечени во црно како пукаат кон толпата, наводно со пумпи (пушки со пумпно дејство) и карабин со рачен затворач опремен со црвен нишан. Итните служби биле првпат повикани на местото на настанот во 18:47 ч. (AEDT) (UTC+11). Полицијата на Нов Јужен Велс објавила соопштение во 18:57 ч., потврдувајќи дека реагирала на случката и ја повикала јавноста да ја избегнува областа.
Би-би-си подоцна потврдил дека е вистинит речиси целосниот видеозапис од 11 минути, снимен од приближно 50 метри оддалеченост, кој започнува кратко по случката и го прикажува првиот полицаец што стапнува на пешачкиот мост, како и третирање на повредените лица од настанот „Ханука на плажа“.
Еден од напаѓачите, додека нишанел и пукал, бил разоружан од случаен минувач, подоцна утврден како сопственик на месна продавница за овошје. Тој го соборил напаѓачот одзади и успеал да му го одземе оружјето, а потоа нишанел назад кон напаѓачот. Напаѓачот се повлекол кон мостот каде што бил сместен другиот вооружен напаѓач. Потоа пристигнал полицаец и отворил оган кон напаѓачите одзади.
Во часовите по нападот, полицијата известила дека импровизирани избувливи направи во автомобил на Кемпбел парејд, главниот пат што се протега паралелно со плажата Бондај, биле отстранети од страна на единицата за бомби на Нов Јужен Велс.
Дејзи Милер (филм)

„Дејзи Милер“ (англиски: ''Daisy Miller'') – филм на режисерот Питер Богданович од 1974 година. Главните улоги ги играат: Сибил Шепард, Бари Браун и Клорис Личман.
1 Синопсис
Кон крајот на 19 век, Ени Милер, позната како Дејзи, од Шенектади во државата Њујорк, се наоѓа на голема европска турнеја со мајка ѝ Изом Милер, со својот талентиран брат Рендолф Милер и со нивниот слуга Еугенио. Во Вевеј, Швајцарија, Дејзи го запознава Фредерик Винтерборн, Американец кој студира во Женева. Фредерик е воодушевен од убавината на Дејзи, но ја смета за необразована и непристојна поради нејзиното модерно однесување бидејќи таа не се придржува кон правилата што важат во круговите во кои се движи Фредерик. Лошото мислење за Дејзи го дели и Фредериковата тетка, госпоѓата Костело, која го придружува. Од друга страна, Дејзи го смета Фредерик за тврд и воздржан. За време на патувањето од Вевеј до Рим, Фредерик станува вознемирен поради Дејзи, осебено кога таа флертува со господинот Џованели кого го запознава во Рим...
Калеидоскоп (стихозбирка)

„Калеидоскоп“ — збирка од 181 хаику песна на македонската поетеса Искра Донева од 2015 година, објавена како самостојно издание на авторката.
1 Содржина
Збирката се состои од седум циклуси:* Лазарополски хаикуа II
* Калеидоскоп
* Беровски хаикуа
* Кичевски хаикуа
* Катлановски хаикуа
* (Марков) Манастирски хаикуа
* Морски хаикуа
2 Технички податоци
Делото, со обем од 52 страници, е испечатено во печатницата „РИ-Графика“ во Скопје. Графичката обработка е дело на Лиле Шијак, а Ѓоко Здравески ја извршил лектурата. Книгата е каталогизирана во Националната и универзитетска библиотека „Св. Климент Охридски“, Скопје и ја носи меѓународната ознака ISBN 978-608-65559-4-8.
3 За делото
Во освртот кон делото, Ѓоко Здравески ја искажува радоста од читањето на поезијата на Донева (за која вели дека е родена мудра и создадена за хаику) која ја нарекува „најчистата поезија што некогаш сум ја читал. Речиси детска.“.
Теодора Смилец

Теодора Смилец била бугарска принцеза од династијата Смилец и кралица на Србија. Таа била мајка на Стефан Душан, еден од најпознатите средновековни владетели на Србија, кој подоцна станал цар на Србите и Ромеите.
1 Ран живот и потекло
Теодора била родена во 1290-тите години во Бугарското Царство. Таа била втората ќерка на царот Смилец (кој владеел од 1292 до 1298 година) и неговата жена Смилцена Палеологина, која имала византиско потекло. Нејзиното семејство било дел од бугарската царска династија, но по смртта на татко ѝ, династијата се соочила со политички нестабилности.
2 Брак и семејство
На 24 август 1296 година, на млада возраст, Теодора се омажила за Стефан Урош III (подоцна познат како Стефан Дечански), престолонаследникот на Србија. Овој брак бил дел од дипломатските односи меѓу Бугарија и Србија. Заедно имале две деца:
* Стефан Душан (роден околу 1308 година), кој подоцна станал крал (1331–1346) и цар (1346–1355) на Србија, проширувајќи ја империјата до нејзиниот врв.
* Душица, ќерка за која има помалку историски податоци; некои извори ја поврзуваат со други средновековни фигури, но деталите се оскудни.
3 Живот во егзил и улога како кралица
Во 1314 година, таткото на нејзиниот маж, кралот Стефан Милутин, се скарал со Стефан Дечански и го испратил во Цариград (Константинопол) да биде ослепен како казна. Теодора и нивните деца го придружувале во егзилот, каде што живееле во византискиот двор до 1320 година, кога се вратиле во Србија. Овој период бил тежок, но покажал нејзина лојалност кон семејството.
По смртта на Милутин во 1321 година, Стефан Дечански станал крал, а Теодора станала кралица од 29 октомври 1321 до 20 декември 1322 година. Како кралица, таа била патрон на уметностите, музиката и литературата. Еден од нејзините наследни предмети е познат златен прстен од 14 век со натпис „Господи, помогни му на оној што го носи“, кој денес се чува во Националниот музеј во Белград.
Теодора била присутна на државното собрание на 6 јануари 1322 година, кога нејзиниот син Стефан Душан бил крунисан за „''млад крал''“. Ова било важен момент во нејзиниот живот како мајка, бидејќи го обезбедило наследството на нејзиниот син.
4 Развод и смрт
Околу времето на крунисувањето на Душан, Теодора и Стефан Дечански се развеле. Причините биле најверојатно политички: протерувањето на семејството на татко ѝ од Бугарија и желбата на Дечански да се ожени со членка на византиската царска фамилија (подоцна се оженил со Марија Палеологина). Разводот се случил меѓу октомври 1321 и јануари 1322 година.
Теодора починала кратко потоа, по 6 јануари 1322 година, а некои извори наведуваат дека била жива до пред јануари 1323 година. Точниот датум на смртта е непознат, но се верува дека била погребана во манастирот Бањска во Србија. Нејзиниот живот бил обележан со политички интриги, егзил и улога како мајка на еден од најмоќните средновековни владетели во регионот.
Нејзиното влијание врз Стефан Душан не е детално документирано, но како мајка во егзилот и за време на неговото крунисување, таа сигурно играла улога во неговото воспитување и поддршка во раните години.
Изнудувач (филм)

„Изнудувач“ (англиски: ''The Enforcer'') – филм на режисерите Бретан Виндаст и Раул Волш од 1951 година. Главните улоги ги играат: Хемфри Богарт, Зеро Мостел и Тед де Корсија.
1 Синопсис
По неколкугодишно прогонување, помошникот на јавниот обвинител Мартин Фергусон конечно има докази против Алберто Мендоза, шефот на организираната криминална група. Мендоза е затворен, а неговиот поручник Џозеф Рико е подготвен да сведочи. Меѓутоа, Рико погинува и Фергусон мора да ја мине ноќта прегледувајќи ги сите докази за да се подготви за судењето...
Јован Алтипармаковиќ

Јован Алтипармаковиќ (Битола, 1891 – Битола, 9 мај 1953) - адвокат и политичар.
По завршувањето на студиите по право во Екс ан Прованс (Франција), се вратил во Битола каде што прво работел како судски службеник, а потоа како судија и адвокат. Учествувал во Првата светска војна како разузнавач. Станал претседател на младината на Радикалната партија во 1922 година, претседател на Месниот комитет за Битолскиот регион во 1923 година и член на Главниот комитет во 1925 година.
На изборите во 1925, 1927 и 1938 година, станал член на Собранието како кандидат на радикалите. Со декрет на кралот Александар, во 1932 година бил назначен за член на Сенатот, чијшто одреден период бил и потпретседател. Во владата на Драгиша Цветковиќ, бил министер за пошта и телеграфи (1939). Пред војната, тој станал претседател на бановинскиот комитет за вардарската бановина. Тој бил лојален следбеник на политиката на својата партија и на Александар Караѓорѓевиќ, како во Македонија, така и низ целото Кралство Југославија.
Магаденовац

Магаденовац — општина во Хрватска. Се наоѓа во Осиечко-барањската Жупанија.
1 Географија
Магаденовац се наоѓа на надморска височина од 97 метри во низините на Источнохрватската Рамнина. Селото се наоѓа на државниот пат D53 Нашице - Долен Михољац. Соодветниот поштенски број е 31542 Магаденовац, телефонскиот код е 031, а регистарските таблички на возилата се NA (Нашице). Површината на катастарската единица на населбата Магаденовац е 4,43
2 Население
Според пописот од 2011 година, општина Магаденовац има население од 1.936 жители, распоредени во шест населени места:
* Беничанци
* Лациќи
* Куќанци
* Магаденовац
* Малиновац
* Шљивошевци
3 Црква
Селото има римокатоличка црква „Свети Јован Крстител“, која припаѓа на католичката жупа „Свети Григориј Велики“ во Шљивошевци и деканатската црква „Доњи Михољак“ на Ѓаковачко-осиечката надбискупија. Црковната слава е на 24 јуни.
4 Образование
Во селото има основно училиште „Матија Губец“.
Негативна визуелизација

Негативна визуелизација или ''futurorum malorum præmeditatio'' (латински, буквално, претходно проучување на лоша иднина) — метод на медитативна пракса или аскесис која се состои од визуелизација на најлошото сценарио. Методот потекнува од киреанските филозофи , а подоцна бил усвоен и од стоичките филозофи. Техниката станала популарна со публикациите на ''„Epistulae Morales ad Lucilium“'' од Сенека Помладиот. Се смета дека била една од вообичаените стоички духовни вежби.
За разлика од општиот фокус на креативната визуелизација на предизвикување имагинарен позитивен психолошки и физиолошки одговор, негативната визуелизација се стреми да го обучи практичарот да е спремен за негативните исходи од реалните животни сценарија со цел да се десензибилизира или создаде психолошка подготвеност, а исто така и да се предизвикаат чувства на благодарност кон вистинските работи или реалниот статус што го има практичарот. Тежината на негативната визуелизација се движи од блага (размислување за мала непријатност, на пр. потреба да се откаже од мало задоволство), до сериозна (целосно потопување во замислено сценарио во кое навистина се случиле најлошите стравови на практичарот, на пр. губење на ресурси, статус или живот).
Во 21 век, инспирирани од англиските преводи на ''„Epistulae Morales ad Lucilium“ од Сенека'', неколку англофонски стоици го измислиле изразот „негативна визуелизација“ и му го дадале дог-латинскиот израз „premeditatio malorum“, честопати без да наведуваат цитати. Пред тоа, изразот „негативна визуелизација“ имал негативни конотации, односно бил спротивен на реторичката или креативната визуелизација за самопомош. Според извештаите на некои современи стоици, негативната визуелизација била усвоена од когнитивната бихевиорална терапија (КБТ) и слични психосоцијални пристапи кон психотерапијата, тврдење поддржано од некои лиценцирани психолози иако најчесто била усвоена од популарни психолози во англосферата.
Современите стоици советуваат секојдневно да се практикува негативна визуелизација во одредено време, како на пример рано наутро или доцна навечер. Во „''Медитации'' на Марко Аврелиј“ Книга II.I, авторот си препорачува да се врши негативна визуелизација рано наутро.
1 Истакнатост на смртноста
''Во „Epistulae Morales ad Lucilium“'' на Сенека го советува Луцилиј Јуниор да медитира за смртта. Подоцна, неговите ученици во ''„Дискурс“'' известуваат дека Епиктет советувал да се потсетуваме на минливата природа на нештата и смртноста на живите суштества.''Memento mori'' (латински „сеќавај се на смртта“), стоиците го сметаат за една форма на негативна визуелизација, бидејќи го обучува практичарот за неизбежноста на смртта, без разлика дали станува збор за смртта на практичарот, на неговите најблиски или на сите.
Влатко Мачек

Влатко Мачек (Vladko Maček) бил истакнат хрватски политичар, лидер на Хрватската селанска партија (HSS) и клучна фигура во југословенската политика во периодот меѓу двете светски војни.
1 Ран живот и образование
Роден е на 20 јуни 1879 година во Јастребарско, близу Загреб, во тогашната Австро-Унгарска империја (денешна Хрватска). Неговиот татко Иван бил Словенец, а мајка му била Хрватка. Мачек дипломирал право на Универзитетот во Загреб во 1903 година и работел како адвокат. Во младоста се вклучил во хрватското национално движење и станал еден од раните членови на Хрватската селанска партија, основана од Стјепан Радиќ.
2 Политичка кариера
По атентатот врз Стјепан Радиќ во 1928 година во југословенскиот парламент, Мачек ја презел раководната улога во HSS. Како лидер, тој се залагал за хрватска автономија во рамките на Кралството Југославија и се спротивставувал на српската доминација. Бил уапсен неколку пати поради своите политички активности, вклучително и за време на диктатурата на кралот Александар I во 1929 година.
Најголем успех постигнал во 1939 година со потпишувањето на Спогодбата Цветковиќ-Мачек, која довела до создавање на Бановината Хрватска – автономна единица во Југославија што опфаќала голем дел од хрватските територии. Ова било важен чекор кон федерализација на земјата и намалување на централната власт од Белград.
3 Втората светска војна и послевоен период
Со почетокот на Втората светска војна и инвазијата на Оската врз Југославија во 1941 година, Мачек одбил да соработува со нацистите и фашистите. Бил уапсен од режимот на Независна Држава Хрватска (NDH) под водство на Анте Павелиќ и поминал време во домашен притвор и концентрациони логори. По војната, со доаѓањето на власт на Јосип Броз Тито и комунистите, Мачек емигрирал во САД во 1945 година. Таму живеел во егзил, пишувајќи мемоари под наслов „Во борба за слобода“ (''In the Struggle for Freedom''), објавени во 1957 година.
4 Смрт и наследство
Влатко Мачек починал на 15 мај 1964 година во Вашингтон, Д.Ц., САД. Неговите посмртни останки биле пренесени во Хрватска во 1996 година и погребани во Загреб. Денес се смета за еден од најважните хрватски политичари во 20. век, симбол на ненасилна борба за национални права и демократија.
Менхера

Менхера (|メンヘラ) — јапонски жаргонски израз што се употребува за да се опише личност — најчесто жена — која се соочува со одредено нарушување на душевното здравје. Овој поим се вбројува во поширокиот лексикон на современиот јапонски јазик.
Поимот има две главни области на примена. Од една страна, менхера се однесува на измислени ликови во медиумите што пројавуваат одлики или симптоми на душевна болест. Од друга страна, тој означува и учесници во конкретна модна поткултура, чија естетика и стил на облекување се вдахнати и укажуваат на темите поврзани со душевното здравје.
1 Етимологија
Поимот „менхера“ може да се преведе како „умствен здравственик“ (англ. ''mental healther''). Првично, тој се однесувал на корисниците на ментару херусу бан — дискусиона табла на популарниот јапонски форум 2channel посветена на душевното здравје. Членовите на таблата ја скратиле фразата ментару херусу (душевно здравје) во менхеру, а корисниците на таа табла станале познати како менхера.
2 Историја
Поимот „менхера“ почнал да се шири надвор од дискусионата табла ментару херусу бан на 2channel во раните 2000-ти, кога почнал да означува секое лице со состојба на душевно здравје. Подоцна, во таа деценија, поимот станал поцврсто поврзан со жените, особено со оние што покажувале особини на гранично растројство на личноста.
Менхерата дополнително била популаризирана од Езаки Биско, кој во 2013 г. го создал ликот Менхера, кој станал типичен претставник на поткултурата и на современата естетика јами-каваи.
3 Одлики
3.1 Во измислената книжевност
Во стручен осврт на тропот менхера во измислената книжевност, истражувачите Јукари Секо и Минако Кикучи разликуваат три поттипа на жена менхера: тажната девојка, која доживува остра осаменост и отуѓеност; лудата жена, која може да покаже нездраво опсесивно однесување кон својот љубовен интерес; и симпатичната, која ја отелотворува модната поткултура поврзана со менхера. Авторите истакнале дека сите облици на менхера можат да се вклучат во одреден степен на самоповредување.
3.2 Во модата
Заедниците на менхера се поврзуваат со модната поткултура јами-каваи, што се преведува како „болежливо-слатко“ или „заболено-убаво“. Оваа естетика претставува разнообразие на естетиката каваи, но се одликува со медицински мотиви, како што се апчиња, шприцови и завои.
4 Анализа
Во написот на ''Business of Fashion'' за заедницата менхера и естетиката јами-каваи, некои набљудувачи тврдат дека овие поткултури се појавиле поради нивната способност да предизвикаат шок. Наспроти нив, други претполагаат дека овие трендови ја подигнале свеста за душевните болести и самоубиствата во Јапонија, каде што ваквите теми често се сметаат за табу. Второто мислење го споделила и Елизабет Макаферти од списанието ''Vice''.
5 Наводи
Брела

Брела — општина во Сплитско-далматинската жупанија во Хрватска. Селото Брела се наоѓа на јадранскиот брег на Далмација, околу 15 километри северозападно од Макарска. Во 2021 година, вкупното население броело 1.626 жители. Општината се состои од две села: Брела и Горња Брела.
Брела е туристички град сместен помеѓу планината Биоково и Јадранското Море. Познат е како бисер на Макарската ривиера. Бисер на Јадранот или бисер на Медитеранот е името дадено на градот Дубровник. Во 1968 година, Брела била крунисана за „Шампион на Јадранот“ поради високи достигнувања во туристичката дејност.
Симболот на Брела е „Камен Брела“, мал карпест остров веднаш до главната плажа во Брела, плажата Пунта Рата. Во 2004 година, американското списание ''Форбс'' ја ставило плажата Пунта Рата на листата на 10 најубави плажи во светот, при што била рангирана на 6-то место во светот и на прво место во Европа. Во јануари 2024 година, ''Lonely Planet'' ја рангирал Пунта Рата како 11-та најдобра плажа во светот, нарекувајќи ја „една од најпрекрасните плажи на хрватскиот брег“.
1 Демографија
Во 2021 година, општината Брела имала 1626 жители во следните 2 населени места:
* Брела, население од 1472 жители;
* Горња Брела, население од 154 жители.
Мариус Марин

Мариус Михаи Марин (роден на 30 август 1998 година, во Темишвар) — романски фудбалер, на и на романската репрезентација.
1 Биографија
На 20 јуни 2022 година, со неговата партнерка Стефанија, тој го добил синот по име Патрик.
2 Клупска кариера
2.1 Рани години
Својата кариера ја започнал во екипата на Политехника Темишвар. На 23 мај 2015 година, тренерот на првиот тим Дан Алекса му дал можност на Марин да го направи своето деби, на 16-годишна возраст, во победата со 5-0 над Униреа Тарлунгени во втората романска лига. Следната сезона, Марин се приклучил на ССУ Поли Темишвар — новиот клуб основан по распаѓањето на првобитната ФК Политехника Темишвар — и учествувал со него во третата романска лига, која тимот ја освоил.
Кон крајот на август 2016 година, Марин се преселил во италијанскиот клуб, Сасуоло, откако тренирал во Италија еден месец. Кога наполнил 18 години, тој потпишал четиригодишен договор и ја поминал својата прва сезона играјќи за Примавера тимот.
Пред почетокот на сезоната 2017–2018, тој бил позајмен на Катанцаро во Серија Ц, каде одиграл 28 натпревари во првенството.
2.2 Пиза
Во летото 2018, Марин заминал на нова позајмица во истата лига, овојпат во екипата на Пиза. Во 2019 година, откако придонел за промоцијата на „нероаѕурите“ во Серија Б, тој бил целосно купен од тосканците.
Својата прва сезона во Серија Б ја завршил со 29 настапи и еден гол во победата од 2-0 против на 3 јули 2020 година (негов прв гол во професионалната кариера), по што бил потврден во тимот и за следната сезона, во која Пиза повторно учествувала во првенството на втората лига. На 28 август 2022 година, Марин го одиграл својот 100-ти натпревар во Серија Б, носејќи ја притоа и капитенската лента на Пиза во поразот со 0–1 од .
Во октомври 2023 година, тој го одиграл својот 185-ти натпревар за Пиза, станувајќи странски играч со најмногу настапи во сите натпреварувања за клубот.
Во сезоната 2024-2025, Марин одиграл 34 натпревари и постигнал 1 гол за Пиза, која предводена од Филипо Инѕаги успеала да избори промоција во Серија А, за првпат после 35 години.
На 24 август 2025 година, дебитирал во Серија А со тосканците, во ремито 1-1 на гостувањето кај .
3 Репрезентативна кариера
Дебитирал за романската репрезентација под 21 година на 10 октомври 2019, во победата со 3-0 над Украина во квалификациите за Европското првенство под 21 година 2021; откако Романија се квалификувала за првенството, селекторот на репрезентацијата, Адријан Муту, го повикал Марин за турнирот одржан во Унгарија и Словенија, каде тој одиграл два натпревари, а Романија била елиминирана после групната фаза.
Во летото 2021, тој бил повикан во олимписката репрезентација за одложените Летни олимписки игри 2020, каде ги одиграл како капитен сите натпревари на својата земја, во уште една елиминација по групната фаза.
На 5 септември 2021, дебитирал за сениорската репрезентација во победата со 2-0 над во натпревар од квалификациите за Светското првенство 2022. На 7 јуни 2024, бил повикан во составот за Европското првенство 2024, каде ги одиграл сите четири натпревар на Романија, која го завшрила својот настап после поразот од 3-0 од во осминафиналето.
Чавле

Чавле - општина во Хрватска. Се наоѓа во Приморско-горската Жупанија. Поволната сообраќајна и географска положба на Риека во средноевропската област е значаен предуслов за развој на општините во Риечкиот обиколница, а тенденцијата за проширување и субурбанизација на Риека ги нагласува можностите за развој на општина Чавле. Државниот пат Загреб - Риека, еден од најважните патишта во функција на поврзување на Хрватска и Централна Европа, поминува низ Гробничко поле и голем дел од општината.
1 Население
Според пописот од 2011 година, општината Чавле имала 7.220 жители, распоредени во 10 населени места:
Чавле, Буздохањ, Церник, Гробник, Иловик, Мавринци, Подчуднич, Подрвањ, Соболи и Застенице.
1.1 Етнички состав, 2011
* Хрвати – 6321 (87,55)
* Срби – 276 (3,82)
* Албанци – 111 (1,54)
* Бошњаци – 191 (2,65)
* Словенци – 21 (0,29)
* Италијанци – 30 (0,42)
* Црногорци – 14 (0,19)
* Украинци – 6 (0,08)
* Рутенци – 3 (0,03)
* Словаци – 2 (0,03)
* Унгарци – 7 (0,10)
* Македонци – 11
* Германци – 3
* Полјаци – 3
* Руси – 2
* Чеси – 6
* други – 62 (0,86)
* неопределени – 77 (1,07)
* непознато – 5 (0,07)
1.2 Религија, 2011
* Католици – 5891 (81,59)
* Православни – 357 (4,94)
* Муслимани – 485 (6,72)
* Протестанти – 16 (0,22)
* Други христијани – 11 (0,15)
* Други религии - 2 (0,03)
* Атеисти, агностици и нерелигиозни – 292 (4,05)
* Не се изјаснуваат – 125 (1,73)
* Непознато – 34 (0,47)
2 Историја
Општината Чавле била основана на 18 април 1993 година, а Денот на општината се слави на 1 мај (парни години) или 24 август (непарни години).
3 Образование
Во општината Чавле се наоѓа основното училиште Чавле, кое претходно се викало Основно училиште на петтемина погубени, а во градот Гробник се наоѓа и Подрачното училиште Гробник.
4 Култура
Во Чавле работи Претседателството на Чакавското собрание на Гробишќина, кое го објавувало ''Гробничкиот весник'' од 1994 до 2003 година.
Мемфис (сопруга на Епаф)

Во старогрчката митологија, Мемфис (старогрчки: ''Μέμφις'') — ќерка на речниот бог Нил, соодветно на тоа најадна нимфа, била сопруга на Епаф и мајка на Либија и можеби Лисијанаса. Таа и нејзиниот сопруг биле легендарните основачи на Мемфис, кој го носи нејзиното име. Некои писатели ја нарекувале сопругата на Епаф Касиопеја.
2 Наводи
2 Наводи
* Аполониј Родиј, Аргонаутика преведено од Роберт Купер Ситон (1853–1915), Класична библиотека Р. Ц. Лоеб, Том 001. Лондон, Вилијам Хајнеман ДОО, 1912. Онлајн верзија на проектот Топос Текст.
* Аполониј Родиј, Аргонаутика. Џорџ В. Муни. Лондон. Лонгманс, Грин. 1912. Грчки текст достапен во дигиталната библиотека Персеј.
* Гај Јулиј Хигин, Фабули од митовите за Хигин преведени и уредени од Мери Грант. Публикации на Универзитетот во Канзас за хуманистички студии. Онлајн верзија на проектот Топос Текст.
* Фаулер, Роберт Л., Рана грчка митографија. Том 2: Коментар. Издавачка куќа на Универзитетот Оксфорд. Грејт Кларендон Стрит, Оксфорд, OX2 6DP, Обединето Кралство. 2013. ISBN 978-0-19-814741-1* Цец, Џон, Ликофронис Александра. Том II: Scholia Continens, уредено од Едуард Шир, Берлин, Вајдман, 1881. Интернет архива.
* Аристофан, Мир од комплетната грчка драма, том 2. Јуџин О'Нил Џуниор. Њујорк. Random House. 1938. Онлајн верзија во Дигиталната библиотека Персеј.
* Аристофан, Аристофан Комедија уредено од Ф.В. Хол и В.М. Гелдарт, том 1. Ф.В. Хол и В.М. Гелдарт. Оксфорд. Clarendon Press, Оксфорд. 1907. Грчки текст достапен во Дигиталната библиотека Персеј.
-оним

Наставка ''-оним'' (од |ὄνυμα) — сврзана морфема, која се прикачува на крајот од коренскиот збор, со што се образува нова сложенка што означува одредена ''класа'' на имиња. Во лингвистичката терминологија, сложенките што се образуваат со наставка ''-оним'' најчесто се користат како ознаки за различни ономастички класи. Повеќето ономастички поими што се образуваат со наставка ''-оним'' се новокласични сложенки, чии корени на зборови се земени од класичните јазици (грчки и латински).
На пример, ономастичките поими како топоним и лингвоним се типични класични (или новокласични) сложенки, образувани од наставката ''-оним'' и класични (грчки и латински) коренски зборови (|τόπος / место; |lingua / јазик). Во некои сложенки, морфемата ''-оним'' е изменета со замена (или отстранување) на „o“. Во сложенките како ''ананим'' и ''метаним'', точните облици (''аноним'' и ''метоним'') биле зафатени со други значења. Други примери од крајот на 20 век, како што се ''хиперним'' и ''карактерним'', се типично редундантни неологизми, за кои постојат потрадиционални зборови образувани со целосниот ''-оним'' (''хипероним'' и ''карактоним'').
Македонскиот суфикс ''-оним'' доаѓа од старогрчкиот суфикс grc (''ōnymon''), среден род од наставката grc (''ōnymos''), со одреден вид име, од грчкиот збор grc (''ónoma''), ејолски грчки ὄνυμα (''ónyma''), „име“.
Наставката се среќава во многу современи јазици со различен правопис. Примери за тоа се: холандски ''synoniem'', германски ''Synonym'', португалски ''sinónimo'', руски синоним, полски ''synonim'', фински ''synonyymi'', индонезиски ''sinonim'', чешки ''synonymum''.
Според една студија од 1988 година за зборови што завршуваат на ''-оним'', постојат четири препознатливи класи на ''-оним'' зборови: (1) историски, класични или, поради недостаток на подобри поими, природно присутни или вообичаени зборови; (2) научна терминологија, што се јавува особено во лингвистиката, ономастиката итн.; (3) јазични игри; и (4) оказионилизми. Познато е дека постарите поими добиваат нови, понекогаш противречни значења (на пр., ''епоним'' и ''криптоним''). Во многу случаи, два или повеќе зборови ја опишуваат истата појава, но не се забележува никаков приоритет (на пр., ''некроним'' и ''пентоним''). Понекогаш се создаваат нови зборови, чие значење ги удвојува постојните поими. Понекогаш, нови зборови се образуваат без да се земат предвид историските начела.
Либија (ќерка на Епаф)

Либија (старогрчки: ''Λιβύη'') — ќерка на Епаф, крал на Египет, и во грчката и во римската митологија. Таа ја персонифицирала земјата Античка Либија во Северна Африка и Грците ја сметале за потекло на името на денешна Либија.
1 Митологија
Како и со поголемиот дел од Африка, регионот Либија се сметал во призмата на грчката митологија како далечно место. Иако е познато дека Грците биле во контакт со Африка барем од бронзеното доба, трговијата во голема мера била центрирана на размена со Египет, од каде веројатно потекнува терминот Либија (поточно во однос на племето Либу).
Персонализирана како поединец, Либија била ќерка на Епаф, митолошкиот крал на Египет и наводен основач на градот Мемфис. Мајката на Либија е спорна, при што некои текстови ја декларираат како мајка нејзина Мемфис, ќерка на речниот бог Нил. Во „Фабулите“ на Хигин, како и во „Етимологиите“ на Исидор Севилски, нејзината мајка се викала Касиопеја.
Либија била освоена од богот Посејдон, на кого родила близнаци, Бел и Агенор. Некои извори го споменуваат третиот син, по име Лелекс. Според подоцнежните записи, Либија (Либија) наместо тоа се омажила за Зевс и станала мајка на Бел.
Либија е исто така мајка на Калиста од Тритон.
3 Наводи
3 Наводи
* Августин, De civitate dei xviii.12
* Lactantius Placidus, Commentarii in Sattii Thebaida iv.737
* Псевдо-Климент, признанија од Анте-никенската библиотека том 8, преведено од Смит, свештеник Томас. Т. и Т. Кларк, Единбург. 1867. Онлајн верзија на theio.com
Либија (митологија)

Во старогрчката митологија, Либија (старогрчки: ''Λιβύη'') — име кое го делеле две лица:
* Либија, ќерка на титаните Океан и Помфолиге и сестра на Азија. Според еден опис, Либија била сопруга на морскиот бог Тритон и преку него мајка на разни нимфи, веројатно вклучувајќи ја и тритонската нимфа која ги родила Насамон и Кафаур од Амфитемида.* Либија, принцеза на Египет како ќерка на кралот Епаф. Таа станала мајка на Бел и Агенор од Посејдон, богот на морето. Некои извори ја опишуваат како мајка на Ламија. Античките Грци ја сметале за потекло на името на местото Либија.
2 Наводи
2 Наводи
* Аполониј Родиј, Аргонаутика преведено од Роберт Купер Ситон (1853–1915), Класична библиотека Р. Ц. Лоеб, Том 001. Лондон, Вилијам Хајнеман ДОО, 1912. Онлајн верзија на проектот Топос Текст.
* Аполониј Родиј, Аргонаутика. Џорџ В. Муни. Лондон. Лонгманс, Грин. 1912. Грчки текст достапен во дигиталната библиотека Персеј.
* Гај Јулиј Хигин, Фабули од митовите за Хигин преведени и уредени од Мери Грант. Публикации на Универзитетот во Канзас за хуманистички студии. Онлајн верзија на проектот Топос Текст.
* Фаулер, Роберт Л., Рана грчка митографија. Том 2: Коментар. Издавачка куќа на Универзитетот Оксфорд. Грејт Кларендон Стрит, Оксфорд, OX2 6DP, Обединето Кралство. 2013. ISBN 978-0-19-814741-1* Цец, Џон, Ликофронис Александра. Том II: Scholia Continens, уредено од Едуард Шир, Берлин, Вајдман, 1881. Интернет архива.
* Аристофан, Мир од комплетната грчка драма, том 2. Јуџин О'Нил Џуниор. Њујорк. Random House. 1938. Онлајн верзија во Дигиталната библиотека Персеј.
* Аристофан, Аристофан Комедија уредено од Ф.В. Хол и В.М. Гелдарт, том 1. Ф.В. Хол и В.М. Гелдарт. Оксфорд. Clarendon Press, Оксфорд. 1907. Грчки текст достапен во Дигиталната библиотека Персеј.
Помфолиге

Во старогрчката митологија, Помфолиге (старогрчки: ''Πομφολύγη'') — мајка на Азија и Либија од Океан, богот титан на морето. Азија често се смета за една од Океанидите, па затоа Помфолига можеби е различно име за Тетија, често прикажана како мајка на овие океански божества.
2 Наводи
2 Наводи
* Роберт Л. Фаулер, Рана грчка митографија. Том 2: Коментар. Оксфорд Универзити Прес. 2013.
Фанија Јанкулоска

Фанија Јанкулоска ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Од април 1942 година учествувала во НОД во селото Црвена Вода, но нејзината активност се зголемила од пролетта 1943 година. Чувала илегалци и честопати била малтретирана од окупаторот. Работела на организирање на жените во АФЖ.
Бора Јанчевска

Бора Ристова Јанчевска ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Учествувала во НОД од јуни 1943 година. Чувала стража во времето кога кај неа се одржувале илегални состаноци. Повремено чувала и легалци, собирала народна помош и подготвувала храна за борците на Шарпланинскиот партизански одред. Честопати била изложена на терор од окупаторската полиција.
Мелија (сопруга на Инах)

Во старогрчката митологија, Мелија (старогрчки: ''Μελία'', ''Μελίη'') — Океанида, една од 3.000 водни нимфи ​​ќерки на титаните Океан и неговата сестра-сопруга Тетиjа. Таа била мајка на културниот херој Форонеј и на Егиалеј (или Фегеј), од нејзиниот брат Инах, речниот бог на Аргос. Сепак, во некои извештаи, Инах го родил Форонеј од океанидна нимфа по име Аргија. Според аргивската традиција, Форонеј бил првиот човек, или првиот жител на Аргос, кој живеел за време на Големиот потоп, поврзан со Деукалион.
Се вели дека Мелија била и мајка, од Инах, на Микена, сопругата на Арестор и епоним на Микена. Мелија можеби се сметала и за мајка, од страна на Инах, на Ија, предок, од страна на Зевс, на грчките династии Аргос, Теба и Крит.
Се вели дека сопругата на Аполон, кој бил важна култна фигура во Теба, била и ќерка на Океан по име Мелија.
2 Наводи
2 Наводи
* Аполодор, Аполодор, Библиотеката, со англиски превод од Сер Џејмс Џорџ Фрејзер, F.B.A., F.R.S. во 2 тома. Кембриџ, Масачусетс, Харвард Универзити Прес; Лондон, Вилијам Хајнеман ДОО. 1921. Онлајн верзија во Дигиталната библиотека Персеј.
* Фаулер, Р. Л. (2013), Рана грчка митографија: Том 2: Коментар, Оксфорд Универзити Прес, 2013. ISBN 978-0198147411.
* Ганц, Тимоти, Ран грчки мит: Водич за литературни и уметнички извори, Џонс Хопкинс Универзити Прес, 1996, Два тома: ISBN 978-0-8018-5360-9 (Том 1), ISBN 978-0-8018-5362-3 (Том 2).
* Хард, Робин, Прирачникот за грчка митологија на Рутлиџ: Врз основа на „Прирачник за грчка митологија“ од Х.Џ. Роуз, Psychology Press, 2004, ISBN 978-0-415-18636-0.
* Хигин, Гај Јулиј, Фабули во библиотеката на Аполодор и Фабули на Хигин: Два прирачници за грчка митологија, преведени, со воведи од Р. Скот Смит и Стивен М. Трзаскома, Hackett Publishing Company, 2007. ISBN 978-0-87220-821-6.
* Гримал, Пјер, Речник на класична митологија, Вајли-Блеквел, 1996, ISBN 9780631201021.
* Ларсон, Џенифер, „Грчки нимфи: мит, култ, предание“, Oxford University Press (САД). Јуни 2001. ISBN 978-0-19-512294-7* Овид. Херодис. Аморес. Превод од Грант Шоуерман. Ревидирано од Г. П. Гулд. Класична библиотека Лоеб бр. 41. Кембриџ, Масачусетс: Харвард Универзити Прес, 1977. ISBN 978-0-674-99045-6. Онлајн верзија на Харвард Универзити Прес.
* Паусаниј, Опис на Грција од Паусаниј со англиски превод од В.Х.С. Џонс, Лит.Д. и Х.А. Ормерод, М.А., во 4 тома. Кембриџ, Масачусетс, Харвард Универзити Прес; Лондон, Вилијам Хајнеман ДОО. 1918. Онлајн верзија на Дигиталната библиотека Персеј.
* Платон, Тимеј во Платон во дванаесет тома, том 9 преведен од В.Р.М. Ламб. Кембриџ, Масачусетс, Харвард Универзити Прес; Лондон, Вилијам Хајнеман ДОО. 1925. Онлајн верзија во Дигиталната библиотека Персеј.
* Трип, Едвард, Прирачник за класична митологија на Кроуел, Томас Ј. Кроуел Ко; Прво издание (јуни 1970). ISBN 069022608X.
* Цец, Џон, Ликофронис Александра. Том II: Scholia Continens, уредено од Едуард Шир, Берлин, Вајдман, 1881. Интернет архива.
* Вест, М. Л., Фрагменти од грчки еп: Од седмиот до петтиот век п.н.е. Уредено и преведено од Мартин Л. Вест. Класична библиотека Лоеб бр. 497. Кембриџ, Масачусетс: Харвард Универзити Прес, 2003. Онлајн верзија во Харвард Универзити Прес.
Форка Јанушева-Витанова

Форка Јанушева-Витанова ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Учествувала во заднината на НОД во селото од 1942 година. Била nод силно влијание на својот брат Блажо Јанушев, напреден младинец и борец во партизанскиот одред „Димитар Влахов“, затоа често пати вршела курирска работа патувајќи ноќе од Прждево до Велес.
Пренесувала воен н санитетски материјал. Во есента 1942 година била изложена на терор од бугарската полиција и затварана. Во 1943 година била избрана за член на КПМ. а од март 1944 година била секретар на СКОЈ во Прждево и работела
на опфаќањето на селската младина за учество во НОВ и ПОМ.
2 Поврзано
* Солуна Јанушева
* Благој Јанушев
Професорот Мамлок

„Професорот Мамлок“ (германски: ''Professor Mamlock'') – филм на режисерот Конрад Волф (Konrad Wolf) од 1961 година, снимен по сценариото на Конрад Волф, Фридрих Волф (Friedrich Wolf) и Карл Георг Егел (Karl Georg Egel). Главните улоги ги играат: Волфганг Хајнц (Wolfgang Heinz), Дорис Абесер (Doris Abeßer), Урсула Бург (Ursula Burg), Харалд Халгарт (Harald Halgardt), Манфред Круг (Manfred Krug), Франц Кучера (Franz Kutschera), Гинтер Науман (Günter Naumann), Петер Штурм (Peter Sturm), Лиси Темпелхоф (Lissy Tempelhof), Хилмар Тате (Hilmar Thate) и Улрих Тајн (Ulrich Thein).
1 Синопсис
Евреинот, професорот Мамлок е хирург кој живее во Берлин, верувајќи во разумот, во хуманизмот и во својата земја. Дури и во 1933 година, тој останува слеп за антисемитизмот кој се шири на сите страни. Меѓутоа, тој не ги прифаќа оние кои имаат поинакви политички ставови и од домот го исфрла својот син, кој е симпатизер на комунизмот. Наеднаш, тој е изненаден кога неговата ќерка е избркана од училиштето затоа што е Еврејка. Постепено, нацистите ја зацврстуваат власта, а поради новите расни закони порфесорот не може повеќе да работи во училиштето. Скршениот професор не гледа никаква алтернатива...
Мотел „Бриони“

Мотел „Бриони“ — поранешен мотел во близина на тетовското село Челопек, Македонија.
Мотелот бил дигнат во воздух со динамит при воениот конфликт во Македонија на 26 август 2001 година и никогаш не бил повторно обновен.
1 Местоположба
Мотелот се наоѓал непосредно до реката Вардар, на неговиот лев брег. До него се доаѓало по локалниот асфалтен пат кој води до селото Челопек, откако се двоел од регионалниот пат Р2233.
2 Историја
Мотелот бил разрушен на 26 август 2001 година при воениот конфликт во Македонија. Непознати сторители ги врзале двајцата чувари (Светослав Трпковски и Боге Илиевски) за потпорните столбови сосе динамит и објектот го кренале во воздух заедно со нив. Настанот се случил две недели по потпишувањето на Охридскиот рамковен договор и пет дена по разурнувањето на Лешочкиот манастир.
Случајот никогаш не бил разрешен и сторителите за грозоморното дело не биле познати на јавноста. Овој случај бил опфатен со автентичното толкување на Законот за амнестија заедно со останатите три хашки случаи. Според некогашните првични извештаи, осуммина припадници на терористичката ОНА пристигнале со две патнички возила „фолксваген“ и „опел“. Првично биле осомничени шестмина жители на Челопек и по еден од селата Радиовце и Гургурница.
По разурнувањето во 2001 година, мотелот е оставен да пропаѓа и целиот е обраснат со трева и грмушки. Дел од албанското население на селото Челопек не дозволуваат земјоделската задруга „Единство“ од Челопек да продолжи да стопанисува со мотелот, бидејќи местото е нивно и бараат државата да им го додели на нив.
3 Галерија
Солуна Јанушева

Солуна Ристова Јанушева ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Учествувала во НОД во село Прждево, Неготинско. Била познат работник во заднината, собирала оружје и народна помош. Со загинувањето на нејзиниот cин Блажо, борец во велешкиот партизански одред „Димитар Влахов“, иако била изложена на терор од бугарската полиција, продолжила активно да работи за НОД до ослободувањето на Земјата.
2 Поврзано
* Благој Јанушев
* Форка Јанушева-Витанова
Детска градинка „Сонце“ - Брвеница

Детска градинка „Сонце“ - Брвеница (официјално: ЈОУДГ „Сонце - Диели“ - Брвеница) ― детска градинка што се наоѓа во тетовското село Брвеница, Македонија.
1 Местоположба
Градинката се наоѓа во рамки на училишниот двор на основното училиште „Коста Рацин“ во Брвеница, сместена помеѓу главниот училиштен објект и спортската сала.
2 Историја
Детската градинка била отворена во декември 2020 година од страна на министерката за труд и социјална политика, Јагода Шахпаска. Градинката била прва детска градинка во Општина Брвеница и во нејзе можеле да се сместат 65 деца.
3 Галерија
Катерина Јакоска

Катерина Јакоска ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Во времето на окупацијата била учителка во дебарскиот крај. Нејзината активност датира од септември 1943 година. Како учителка, делувала идејнополитички меѓу младината и жените. Работела на прибирање народна помош и организирање на жените од албанското население. Била член на одборот на народниот фронт и секретар на АФЖ.
Викторија Јованова

Викторија Јованова ( во — во ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Таа била чителка. Припаѓала на групата напредни жени во Битола. Нејзиниот дом уште од почетокот на вооруженото востание бил ставен на располагање на Партиската организација во градот. Чувала илегалци и илегален материјал. Изработувала топла облека за борците во НОВ.