procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Бледски стратешки форум

Бледскиот стратешки форум е глобална платформа за идеи основана од Владата на Република Словенија.
Продуцира настани, дискусии, тркалезни маси, проекти, анализи и публикации.
1 Меѓународна конференција на Бледскиот стратешки форум
Годишната меѓународна конференција на Бледскиот стратешки форум, одржано во Блед, Словенија, е собир на учесници од различни области за размена на мислења и идеи. Станува збор за владин проект на Република Словенија кој се фокусира на области кои се усогласени со словенечките надворешно-политички приоритети. Настанот традиционално се одржува на крајот на лето (обично непосредно пред Генералното собрание на ОН во септември), секоја година под различен наслов што ја води содржината на сесиите.
1.1 Историја
Бледскиот стратешки форум започнал во 2006 година, во време кога Словенија тргнувала на својот пат на европска и евроатлантска интеграција по пристапувањето во ЕУ и НАТО во 2004 година. Настанот бил создаден врз основа на успешното словенечко претседавање со ОБСЕ. Местото - Блед - бил избран поради живописниот алпски амбиент и важност.
Во 2011 година, беше додаден Стратешкиот форум Млад Блед. Оттогаш, Јанг БСФ прераснал од еднодневен спореден настан во самостојна тридневна меѓународна конференција за млади учесници. Од 2012 до 2019 година, на програмата било и Бизнис БСФ, кој подоцна бил интегриран во главниот дел.
Во текот на годините, настанот бил домаќин на околу 60 шефови на држави и влади, 380 министри и 150 претставници на меѓународни организации, како и над 250 претставници на тинк-тенк и 1500 претставници на медиумите.
Белоностомус

Белоностомус (од грчки: βέλος belos, 'стрела' и грчки: στόμα stóma, 'усно') е род на праисториски риби со зраковидни пера кои ги опишал Луис Агаѕи во 1844 година. Тој е член на редот Аспидоринхиформес, група на риби познати по своите карактеристични издолжени рилици.
Фосили на Белоностомус се пронајдени ширум светот во морски депозити, иако некои видови се познати од слатководни живеалишта. Најстарите познати видови потекнуваат од горниот јура во Германија и Англија, а најмладите познати видови се од доцниот маастрихт. Еден примерок е пронајден од доцниот палеоценски период во членот на реката Тонг во Северна Дакота, што би сугерирало дека овој род бил единствениот аспидоринхчеан кој преживеал во кенозоик ера, иако постои можност овој фосил да бил преработен од претходни формации.
Веројатно консумирал планктони или други мали риби, иако еден примерок од периодот доцна јура во Германија бил пронајден со ринхоцефален ''хомеосаурус'' како стомачна содржина.
Непознатите остатоци се познати од цел свет, вклучувајќи ја Голфската обала на Соединетите Американски Држави (Алабама, Арканзас и Тексас), Австралија, Белгија, Либан и Русија.
Коелодус

Коелодус е изумрен род на морски и можеби слатководни пигнодонтови риби. Содржи само еден дефинитивен вид, К. сатурнус Хекел (C. saturnus Heckel, 1854), од Доцна Креда (Туронски до Сантонски период) во Словенија. Други видови од Доцна Јура до Еоценот исто така се припишувани на овој род врз основа на изолирани забни елементи, но нивното припаѓање на Коелдус е несигурно, и овој род веројатно претставува не-монопхилетичка категорија. Потенцијален дијагностички карактер е редот на заби пред артикулацијата со три редовни, високо издолжени заби.
1 Таксономија
Неколку поранешни видови во овој род, базирани на целосни фосилни примероци, како што се К. костае Хекел (C. costae Heckel), 1856, К дискус Хекел(C. discus Heckel 1856), К грандис (C. grandis), К. пирхурис Хекел (C. pyrrhurus Heckel, 1854) К. субдискус Венц (C. subdiscus Wenz), 1989, К. росадои Силва Сантос (C. rosadoi Silva Santos), 1963 и К тонкоенесис (C. toncoensis Benedetto & Sanchez), 1972, биле преименувани во родовите Оклоедус и Костапикнодус (Costapycnodus), и многу од овие таксони кои се базирани само на забите можеби припаѓаат таму. Други, како што е поранешниот К. муенестри (C. muensteri), сега се класифицирани во родот Аномоедус (Anomoeodus).
Неопределени остатоци се познати од формацијата Чехбања во Унгарија и Кем Кем во Мароко. Имено, овие формации, покрај другите формации од кои се познати остатоците ''од Коелод'' ширум светот, се слатководни наоѓалишта, што укажува на потенцијално амфидромски начин на живот за ''Коелод'' со оглед на неговата појава и во морските средини. Можно е слатководните и солените средини да служеле како засолниште за ''Коелод'', што му овозможило да го преживее настанот на изумирање на Креда-Палеоген.
Франц Серафин Метелко

Франц Серафин Метелко, познат и како Фран Метелко (14 јули 1789 – 27 декември 1860), бил словенечки римокатолички свештеник, автор и филолог, најпознат по неговиот предлог за ново писмо за словенечкиот јазик, наречено Метелковица, кое требало да го замени традиционалното Бохоричево писмо, користено од крајот на шеснаесеттиот век.
Метелко е роден во селото Шкоцјан во Долењска, тогаш дел од Хабсбуршката монархија. Студирал теологија и филозофија во Љубљана. Во 1814 година бил ракоположен за свештеник, а во 1817 година започнал да предава словенечки јазик на Лицејот во Љубљана.
Во 1825 година објавил книга на германски јазик со наслов „Словенечки учебник за Кралството Илирија и соседните провинции“. По совет на лингвистот Јернеј Копитар, неговата новосоздадена азбука (која наскоро станала позната како ''метелчица'' – „Метелкова азбука“) била фонетска, при што секој знак одговарал на одреден звук во говорниот јазик. Сепак, таа била доста сложена, содржела непотребни или излишни знаци за глоталниот ''h'' и групите ''lj, nj'' и ''šč'', како и непознати знаци преземени од кирилицата. Дополнително, Метелко ја базирал својата фонологија врз неговиот локален долнокрањски дијалект, што не било прифатливо за повеќето современи словенечки автори.
Предлогот на Метелко дополнително ја влошил „војната за словенечката азбука“, која започнала со обидот на Петер Дајнко да воведе нова, пофонетска азбука наместо традиционалната Бохоричева азбука (''бохоричица''). Главниот противник на Метелко, филологот Матија Чоп, го убедил чешкиот научник Франтишек Челаковски да објави остра критика на Метелковата азбука, со што значително ги намалил нејзините шанси за успех. Чоп, исто така, ги наговорил локалните австриски образовни власти да ја забранат Метелковата азбука во училиштата, што било официјално спроведено со декрет во 1833 година. Сепак, „војната за азбуката“ продолжила сè до 1840-тите, кога конечно била прифатена малку изменета верзија на Гаевата латиница, која се користи и денес.
Метелковата азбука останала во јавната меморија благодарение на сатиричната поема на Франце Прешерн со наслов „Како правилно се пишува зборот каша“, која ја исмејувала војната за азбуката како бесмислена.
Метелко исто така бил собирач на народни песни и аматерски поет. Улицата Метелкова, каде што се наоѓа автономниот социјален и културен центар Метелкова во центарот на Љубљана, е именувана по него.
Починал во Љубљана.
Приморска дијалектна група

Приморската дијалектна група (''primorska narečna skupina'') е група на многу хетерогени словенечки дијалекти. Приморските дијалекти се зборуваат во поголемиот дел од словенечкото Приморје (освен во планинските области околу Толмин и Церкно, каде што се зборуваат рувтските дијалекти) и во западниот дел на Внатрешна Краина. Тие исто така ги зборуваат Словенците во италијанските покраини Трст и Горица, како и во планинските области Венецијанска Словенија и Резија).
1 Фонолошки и морфолошки карактеристики
Меѓу другите карактеристики, оваа група се одликува со дифтонгизација на јат > ie и o > uo, како и доцна деназализација на *ę и *ǫ. Западните дијалекти во оваа група го зачувале тонскиот акцент, додека останатите имаат нетонски акцент на стрес.
2 Одделни дијалекти и поддијалекти
* Резијански дијалект, се зборува во долината Ресија (Италија)
* Обсошки дијалект; се зборува во долината Горна Соча
* Терски дијалект; се зборува во горната долина Торе (Италија) и во областа Брегињ (Словенија)
* Надишки дијалект; се зборува во долината Натисон во венецијанска Словенија (Италија) и во западните делови на регионот Горица (Словенија)
* Бришки дијалект; се зборува во Брда област во Словенија и во Италија, како и во некои предградија на Горица (Италија)
* Крашки дијалект; се зборува во северозападните делови на Карстното плато, во долната долина Випава и во долината Соча, како и во некои предградија на Горица и Трст (Италија)
** Бањшки потдијалект; се зборува на висорамнината Бањшице
* Истарски дијалект; се зборува во словенечка Истра и делови од италијанската провинција Трст
** Рижански потдијалект; се зборува во северна словенечка Истра и делови од провинцијата Трст (Италија)
** Шеврински поддијалект; се зборува во јужна словенечка Истра
* Нотрањски дијалект; се зборува во западна Нотрањска, горната долина Випава и јужната карстна висорамнина, како и во повеќето предградија на Трст (Италија) населени со Словенија
* Чишки дијалект; се зборува во неколку села во словенечка Истра на границата со Хрватска
Хидроцентрала Фала

Хидроцентралата Фала (исто така Фала хидроелектрична централа или Фала ХЕЦ) е хидроелектрана на реката Драва во Селница об Драви.
Хидроцентралата Фала започнала во 1918 година и е најстара на реката Драва.
Правен факултет Марибор

Факултетот за правни науки во Марибор (словенечки: Pravni fakultet Univerze v Mariboru) е еден од факултетите на Универзитетот во Марибор, Словенија. Основан е во 1975 година и претставува втор најголем и втор најстар универзитет во Словенија, по Универзитетот во Љубљана.
1 Историја
Факултетот за правни науки во Марибор започнал со своето функционирање како дел од Универзитетот во Марибор, кој бил основан во 1975 година. Во текот на своето постоење, факултетот се развивал и проширувал, нудејќи различни правни програми и специјализации. Факултетот активно соработува со бројни меѓународни институции и универзитети, што овозможува студентите и наставниците да учествуваат во разменски програми, конференции и заеднички истражувачки проекти.
2 Локација и инфраструктура
Факултетот се наоѓа во Марибор, вториот по големина град во Словенија. Просториите на факултетот се модерно опремени, со цел да се обезбедат најдобри услови за образование и истражување.
Меѓународен центар за графички уметности (Љубљана)

Меѓународниот центар за графички уметности (словенечки: Mednarodni grafični likovni center) во Љубљана е основан во 1986 година за да му даде на меѓународното Љубљанско биенале на графичките уметности - кој има подолга, непрекината традиција од 1955 година - свое место. Преку поголемиот дел од својата историја, директор бил Зоран Кржишник.
Музејот има богата колекција на графики од интернационални модернистички уметници, која се состои од повеќе од четири илјади предмети. Заедно со таквите интернационални уметници како Пабло Пикасо, Роберт Раушенберг, Ненси Сперо, Манџелос, Иван Пицел, Дора Маурер, Мале Лајс, Осип Задкин, Ѓорѓи Галантаи и други, колекцијата вклучува целосни или делумни опуси на Лојзе Шпаќал, Владимир Макуч, Даниело Јејчиќ, Јанез Берник, Тинца Стеговец, најдобрите графичари на Словенија.
Освен својата главна колекција, музејот има и Колекција на графики и оригинални печатени епхемери основана во 2000 година, која се состои од постери, фензини и други предмети, вклучувајќи ги сите уметнички новинарски проекти на виенскиот музеј „in progress“, објавени во дневниот весник ''Стандард'' од 1990 до 2002 година, како и сите изданија на хибридниот весник ''Поинт Д Ирони''.
1 Поврзано
* Графичко училиште Љубљана
* Академија на убави уметности Љубљана
Хидроелектрична централа Медводе

Хидроелектричната централа Медводе е хидроелектрана во Словенија. Хидроцентралата се наоѓа на реката Сава во Медводе.
Хидроцентралата е делумно изградена со присилна работа од католички свештеници кои биле политички затвореници по Втората светска војна. Хидроелектраната Медводе е управувана од хидроелектрични централи Љубљана Сава.
Уставен суд на Словенија

Уставниот суд на Словенија е највисоката судска инстанца во Словенија која има надлежност да ги оценува уставноста и законитоста на законите и другите прописи, како и да ги штити правата и слободите на поединците.
Уставниот суд бил основан со донесувањето на Уставот на Република Словенија на 23 декември 1991 година. Неговото основање било одговор на потребата за независна и непристрасна институција која ќе гарантира почитување на уставните принципи и заштита на правата на граѓаните.
Уставниот суд се состои од девет судии кои се избрани од страна на Државното собрание на Република Словенија. Судиите се избираат на мандат од девет години и можат да бидат повторно избрани.
БицикеЉ

БицикеЉ — јавна програма за изнајмување велосипеди во градот Љубљана, Словенија, која започнала во 2011 година. Таа се нуди како јавна услуга од страна на Градската општина Љубљана и се управувала со концесија од Еуроплакат.
1 Систем
Системот БицикеЉ се состои од 840 велосипеди и 84 станици, на растојание од 300 до 500 метри едни од други. Станиците се опремени со автоматски терминал за изнајмување за заклучување и отклучување на приближно 20 велосипеди секоја. Првите 60 минути на изнајмување на велосипед се бесплатни. По првите 60 минути, часовната стапка за изнајмување на сите дополнителни часови се наплаќа од банкарската сметка на корисникот.
2 Историја
Повеќе од 16.200 корисници се регистрирале во рок од два месеца откако системот бил воведен во 2011 година. До крајот на 2018 година имало 37.000 активни корисници. До крајот на јули 2019 година, БицикеЉ имал 180.831 акаунт. Во 2021 година, 17% од граѓаните на Љубљана имале годишна претплата и биле извршени речиси 8 милиони возења.
Пумпна хидроцентрала Авче

Пумпната хидроелектрична централа Авче (словенечки: ČHE Avče) е првата ваква централа во Словенија, сместена во близина на селото Авче во западниот дел на земјата. Се градела од 2004 до 2010 година, со вкупна инвестиција од 122 милиони евра.
Горниот резервоар се наоѓа на висина од 625 метри надморска висина, близу до селото Каналски Врх, и има капацитет од 2,17 милиони кубни метри. Долниот резервоар е постоечкиот акумулационен простор Ајба на реката Соча. Меѓу нив се протега 2.216 метри долг тунел со дијаметар од 2,6 до 3,3 метри и ефективна падина од 521 метар.
Централата работи со пумпање на вода од долниот резервоар во горниот за време на периоди на ниска побарувачка на електрична енергија и ја користи произведената електрична енергија за пумпање. Кога побарувачката е висока, водата се пушта назад низ турбината за да се генерира електрична енергија. Оваа операција овозможува флексибилно управување со производството на електрична енергија и стабилизирање на мрежата.
Пумпната хидроелектрична централа Авче претставува значаен чекор во развојот на обновливите извори на енергија во Словенија и игра клучна улога во стабилизацијата на електричната мрежа.
Томаж Берлочник

Томаж Берлочник (роден 1968) е словенечки деловен директор, машински инженер и кошаркарски администратор, главно познат како поранешен извршен директор на словенечката компанија Петрол Груп. Исто така, тој е претседател на машкиот кошаркарски клуб Цедевита Олимпија и поранешен претседател на кошаркарскиот клуб Олимпија Љубљана.
1 Ран живот и образование
Берлочник дипломирал по машински инженеринг на Универзитетот во Љубљана. На истиот универзитет, тој магистрирал бизнис администрација во 1997 година.
2 Деловна кариера
По дипломирањето, Берлочник ја продолжи својата кариера како проект менаџер во одделот за обновување на компаниите на Словенечкиот фонд за развој.
Во текот на 2000-те, Берлоцник беше генерален директор на словенечките компании Донит Теснит и Берли. Во февруари 2010 година, тој стана извршен директор на Истрабенз. Ја напушти Истрабенз по една година.
На 1 февруари 2011 година, Берлоцник станал извршен директор и претседател на управниот одбор на Петрол Груп, најголемата словенечка компанија за распределба на нафта. Во февруари 2015 година, тој повторно бил именуван за свој втор петгодишен мандат како извршен директор на компанијата.
Берлочник бил член на надзорниот одбор на словенечките компании Елан, Словенске железнице, Телеком Словенија и Петрол.
3 Администраторска кариера во кошарка
Во јули 2017 година, Берлочник стана претседател на машката кошаркарска екипа Олимпија Љубљана. За време на неговиот мандат како претседател на клубот, Олимпија го освоила шампионатот во словенечката лига 2017-2018 г.
На 8 јули 2019 година, Берлочник бил именуван за претседател на новоформираниот професионален кошаркарски клуб Цедевита Олимпија.
Иво Боскарол

Иво Боскарол (роден на 15 април 1956 година) - основач на Пипистрел, производител на ултралесни и лесни авиони, со седиште во Ајдовшчина, Словенија. Боскарол е најпознат како дизајнер на авиони и претприемач.
1 Рана кариера
Боскарол бил роден во 1956 година во Постојна, Словенија, во тоа време дел од Југославија. Неговиот татко Аугусто Боскарол, машински инженер, поминал неколку млади години како тест пилот во Аермаки италијански производител на авиони. Семејството живеело во Ајдовшчина, град во западна Словенија во близина на кој се наоѓал мал воен аеродром. По основното и средното образование во Ајдовшчина, Боскарол студирал економија на Универзитетот во Љубљана. Од 1976 до 1986 година се занимавал со издаваштво, поседувал студио, фотографија (официјален фотограф во театарот Шенџакобско гледалишче во Љубљана 1976–1980 година), бил менаџер за рекламирање на студентската радио станица во Љубљана (1976–1978), менаџер на неколку музичари на рок бенд. Боскарол организирал и неколку уметнички фото изложби, вклучувајќи и актови.
2 Пипистрел
Во осумдесеттите години на минатиот век, ја започнал ерата на летање со висечки едрилици, а Боскарол, иако летањето со приватни авиони од секаков вид не било легално, започнал сопствен приватен бизнис, студио Боскарол, мало производство на моторизирани едрилици, главно за клиенти во соседна Италија. Тој морал да ги тестира своите прототипови, прво висечки едрилици, подоцна ултра лесни авиони, а за да избегне премногу внимание летал помеѓу самрак и темнина. Времето на летање и обликот на крилата му го донеле на леталото прекарот „пипистрел“, збор што локалното население го користи во дијалект за лилјак. Потекнува од италијанскиот збор за лилјак.
Боскарол го употреби зборот за да ја именува својата нова компанија, Пипистрел. По првата напорна деценија, пазарите почнале да се отвораат по изложбата на ултралесни авиони Пипистрел Синус на европскиот саем за општа авијација АЕРО Фридрихшафен во 1995 година. Посветеноста на лесните дизајни и ефикасноста на горивото, можна особено во категоријата моторни едрилици го отвори патот до широката препознатливост на компанијата и неговите идеи.
3 Награди
Боскарол има добиено неколку награди за својата работа. Во 2003 година ја добил наградата „Претприемач на годината“ од списанието „Подјетник“ (Претприемач), и наградата „Петти мај“ од општина Ајдовшчина. Во 2004 година, тој ја добил дипломата Пол Тисандиер од ФИА за неговиот исклучителен придонес во развојот на воздухопловството. Во 2005 година ја добил наградата за исклучителни деловни и претприемнички достигнувања од страна на Трговско-индустриската комора на Словенија. Во 2011 година, тој бил прогласен за личност на годината од весникот Дело и тогашниот претседател на Словенија Данило Турк му го доделил Златниот орден за заслуги. Во 2023 година му била доделена наградата за животно дело од Здружението на менаџери, професионалното здружение на словенечки менаџери.
Бастун

Бастун или бастум — посебно изработен стап со свиткана рачка за потпирање при одење. Некои се наменети како модни додатоци или дури и за самоодбрана. Бастуните доаѓаат во многу облици и големини, а некои се колекционерски. Иако лицата со попреченост можат да ги користат за потпора, бастуните не се наменети да носат целосна тежина како патериците. Историски гледано, некои бастуни криеле оружја како мечеви или ножеви.
1 Потекло
Во XVII и XVIII век, бастуните станале клучен дел од облеката на европските господа. Трендот можеби започнал со Луј XIV, кој често носел бастун, веројатно затоа што носел високи потпетици. Богатите поединци трошеле огромни суми на украсни бастуни. Луј XIV имал еден со копче во облик на орел со 24 дијаманти, додека францускиот регент Филип II го ставил познатиот дијамант „Регент“ на својот бастун. Модните луѓе можеле да потрошат и до 40.000 франци годишно на нив. Дури и Волтер, кој тврдел дека избегнува раскош, поседувал 80 бастуни, додека Русо, познат по својот едноставен начин на живот, имал 40. Грофот Брул од Дрезден имал 300 бастуни, секој со соодветна табакера за неговите 300 костуми.
Трендот се проширил и во Америка. Бенџамин Френклин добил бастун со златна глава како подарок од француска обожавателка додека бил амбасадор во Франција. Во своето завештание од 1789 г., тој го оставил на Џорџ Вашингтон, а сега е сместен во Смитсоновскиот институт.
Геометриски центар на Словенија

Геометрискиот центар на Словенија, е геометрискиот центар на земјата. Неговите географски координати се 46°07′11.8″С 14°48′55.2″И, а висината изнесува 644.842 м. Тој се наоѓа во маалото Сподња Сливна, во близина на Ваче, во општината Литија. Од 4 јули 1982 година, е ознаменет со спомен-камени дизајниран од архитекта Марјан Божиќ, на околу 50 метри од дадените координати. Плоча со натписот "Живееме и стопанисуваме на својата земја" била додадена на 14 септември 1989 година. Во 2003 година, Словенија го донела Законот за Геометрискиот центар на Словенија, што претставува уникатен случај во Европа.
Валентин Зарник

Валентин Зарник бил етнички словенечки адвокат, националистички политичар и писател кој живеел во Австро-Унгарија.
Роден бил во Репње на 14 февруари 1837 а умрел во Љубљана на 30 март 1888)
Церкљански дијалект

Церкљанскиот дијалект (''cerkljansko narečje'' или ''cerkljanščina'') е словенечки дијалект во групата на рувтски дијалекти. Се зборува најмногу во општините Церкно и Идрија во западна Словенија. За разлика од многу други дијалекти од истата група, кои претрпеле пад во бројот на говорници поради емиграција и урбанизација, Церкљанскиот дијалект останува широко зборуван и е признат во поширокиот регион на Приморска по своите карактеристични фонетски особини.
1 Географско проширување
Овој дијалект се говори во водосливите на реките Требушчица, Каномљица, Идријца (од Идрија до по задната страна на Долња Требуша) и Церкница. Покрај Идрија и Долња Требуша, тој ги вклучува населбите Церко, Шентвишка Гора, Горни Новак, Долни Новак, Војско, Оталеж и Сподња Идрија.
2 Фонолошки и морфолошки карактеристики
Церкљанскиот дијалект не поседува акцентиран тон. Дијалектот има комплетно аканје, изразени количествени контрасти меѓу акцентираните долги и кратки самогласки, скратени дифтонзи, иновативна словенечка палатализација на ''k, g, h'' (на пример, ''ščìera'' < ''sekira'' 'ткајлицата'), и фронтирање на ''a'' > ''e''. Претрпел е ослабување на ''g'' > [ɦ], долгиот ''jat'' > ''i'', краткото ''ə'' > ''ò'', ''w'' > ''j'' пред ''e'' и ''i'', и кратките акцентирани ''i'' > ''è'' и ''u'' > ''ò''. Финалното ''-b'' > ''ph/f'' и финалното ''-d'' > ''th/t''. Мека ''l'' > (''j'')l, мека ''n'' > (''j'')n, и тврда ''l'' > Ø.
3 Друго
Изток Млакар, словенечкиот кантавтор, навистина има изведено неколку песни на церкно дијалект.
Mortal Kombat 4

Mortal Kombat 4 е четвртиот главен дел од серијата борбени игри Mortal Kombat развиени од Midway Games. Издаден во аркади во 1997 година, Mortal Kombat 4 е првиот наслов од серијата и еден од првите што го направи Мидвеј во целина, кој користи 3D компјутерска графика. Тоа е исто така последната игра од серијата што има аркадно издание. Подоцна беше пренесен на PlayStation, Nintendo 64, Microsoft Windows и Game Boy Color следната година, како и ажурирана верзија со наслов Mortal Kombat Gold објавена исклучиво за Dreamcast.
Системот на игра во Mortal Kombat 4 е сличен на оној од претходните игри; еден од најзабележителните додатоци е употребата на оружје и предмети за време на борбите. Приказната го прикажува нападот од корумпираниот старец Бог Шинок врз неговите поранешни другари кои го заробиле во Нетреалм многу години пред почетокот на серијата. Останатите 17 ликови кои можат да се играат учествуваат во битката помеѓу доброто и злото, при што силите на светлината се обидуваат да го спречат Шинок и силите на темнината да ги освојат сите кралства.
Додека ја развиваа играта, персоналот на Мидвеј имаше проблеми со прикажувањето на графиката бидејќи беше една од првите 3D борбени игри што ги развија. Ко-креаторот Ед Бун изјави дека персоналот сакал да го направи Mortal Kombat 4 понасилен од неговите претходници, отстранувајќи ги комичните завршни потези прикажани во нив. Од нејзиното објавување, играта доби генерално позитивен одговор од критичарите, со исклучок на пристаништето Game Boy Color.
1 Гејмплеј
Mortal Kombat 4 се игра на сличен начин како и претходните наслови од серијата; копчето за стартување и комбинации сè уште се користат, и покрај 3D графиката, ликовите се ограничени на 2D патека, освен за настранување. МК4 воведува ограничен систем на оружје, дозволувајќи му на секој лик да извади специјално оружје со помош на комбинација на копчиња. Откако ќе се опреми, оружјето првенствено се користи преку копчињата за удар. Ова вклучува замавнување, клапи или дури и фрлање на оружјето. Оружјето, исто така, може да биде намерно фрлено, на сличен начин како предметите на арената, како што се отсечени глави и камења, уште еден додаток на серијата. Ако оружјето на противникот е фрлено, другиот лик може да го земе и да го употреби.
MK4 додаде капа „Maximum Damage“ во системот за комбинирање на играта, автоматски ги крши комбинациите ако нанесат одредена количина на штета на играчот и, на тој начин, спречува бесконечни комбинации (иако ова капа може да се отстрани со код). За разлика од Mortal Kombat Trilogy која содржеше повеќе завршни потези од различни видови, Mortal Kombat 4 ги има стандардните два Fatalities по лик, како дополнение на две Stage Fatalities кои можат да се направат само во одредени арени и вклучуваат победнички лик да го фрли својот противник во дел од арената каде што се убиени. За разлика од првите три игри, оваа игра не вклучува ликови од шефови кои не можат да се играат, освен Goro во домашните верзии.
Невена Бошњаковска

Невена Дингова Бошњаковска (во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Симпатизер на НОД од летото 1942 година. Чувала илегалци, а нејзиниот дом бил магацин на собраниот илегален материјал. Кај неа често се одржувале состаноци на Партиската организација од селото. Поради нејзината изразена конспиративност повремено била ползувана за курир.
Марко Погачник

Марко Погачник  (роден на 11 август 1944 година) — словенечки уметник, скулптор, писател и еден од основачите на неоавангардното уметничко движење ОХО. Познат е по своите истражувања на врската помеѓу ''уметноста'' и ''духовната екологија'', развивајќи иновативни концепти како ''литопунктурата'' — метод на „исцелување на земјата“, инспириран од принципите на акупунктурата.
1 Придонес и влијание
Во 1991 година го дизајнирал официјалниот грб на новосоздадената Република Словенија. Во 2006 година, тој се приклучил на Движењето за правда и развој предводено од Јанез Дрновшек, тогашниот претседател на Словенија. Заедно со неговата ќерка Ана, во 1998 година тој го основал движењето Лајфнет, кое научниците го опишуваат како „типична Њу ејџ“ група.
Живее и работи во селото Шемпас во долната Випавска Долина. Во последната деценија, градот Нова Горица нарачал голем број јавни споменици од Погачник, особено споменикот на 1000 години од првото спомнување на Горица и Солкан, кој стои на централниот јавен плоштад во градот.
Од 2008 година, група негови споменици насловени како ''Холограм на Европа'', стои на раскрсницата на улицата Тиволи и Словенска улица во Љубљана.
2 Галерија
3 Награди
Во 1991 година Марко Погачник ја добил Прешерновата награда за својата работа. Во 2008 година ја добил Јакопичка награда, централната словенечка награда за ликовни уметности. Два пати бил номиниран за наградата за правилен живот.
4 Публикации
*''Природни духови и елементарни суштества - Работа со интелигенција во природата'' (Финдхорн прес, Шкотска, 1996).
Патека на сеќавањето и другарството

Патека на сеќавањето и другарството (словенечки: Pot spominov in tovarištva initials), позната и како патека од жица, патека околу Љубљана, или зелен прстен — рекреативна и меморијална патека поплочена со чакал речиси 33 километри долга и 4 метри широка околу градот Љубљана, главниот град на Словенија. Пешачката патека води покрај езерцето Кошезе и преку ридот Головец.
За време на Втората светска војна, провинцијата Љубљана, анексирана од фашистичка Италија, била подложена на брутална репресија по појавата на отпорот. Италијанските сили поставиле ограда од бодликава жица околу Љубљана за да ја спречат комуникација помеѓу подземните активисти на Ослободителниот фронт во Љубљана и словенечките партизани во околните села.
Оградата од бодликава жица го опкружувала градот од февруари 1942 година до посетата на Тито на 26 јуни 1945 година, по ослободувањето на градот на 9 мај 1945 година.
Изградбата на патеката започнала во 1974 година и била завршена во 1985 година. Таа била обележана со таблички, информативни табли со мапа на патеката, споменици и метални ознаки, како и таблички на свртувањата. Биле засадени 7.400 дрвја од 49 видови дрвја. Од 1988 година, таа била заштитена како споменик на природата.
Патеката ја користат многу жители на Љубљана за пешачење, трчање и возење велосипед секој ден. За време на снежните зими, на некои од нејзините делови се поставуваат патеки за крос-кантри скијање. За време на викендот кој паѓа околу 9 мај секоја година, од 1957 година, се одржува традиционален рекреативен Марш покрај Жицата за да се одбележи ослободувањето на Љубљана на 9 мај 1945 година. Тие кои ја поминуваат целата дистанца и ќе собират печати на сите осум контролни точки, добиваат спомен-значка и медал. Поради растот на Љубљана низ годините, патеката сега поминува низ некои урбани области.
Армигатус

Армигатус е изумрен род на морски клупеоморфни риби кои припаѓаат на редот Ellimmichthyiformes. Овие риби живееле во Креда (албански до кампањски, пред околу 103-72 милиони години); нивните фосилни остатоци се пронајдени во Мексико, Европа, Блискиот Исток и Северна Африка, што укажува на тоа дека родот се движел низ морето Тетис.
1 Етимологија
Латинското генеричко епитет "Armigatus" значи носител на оклоп. Специфичниот епитет "brevissimus" значи "најкраток, најмал".
2 Опис
Армигатус има забен појас сличен на остеоглосид, голем отвор во предниот сератохијал и серија субтриаголни дорзални шкуте, што доведува до нивното научно име.
3 Видови
* † ''А.''''brevissimus'' ( Blainville, 1818), типовиот вид, од кеноманецот од Либан (Хакел и Хајула во формацијата Санин ), Италија ( Сицилија ), Словенија ( Комен ) и Германија ( Формација Хеселтал ). * † ''А.''''elatus'' ( Коста, 1850) од Албанецот Pietraroja Plattenkalk од Италија (= ''Histiurus elatus'' Costa, 1850 ) * † ''А.''''namourensis'' Forey ''et al.'', 2003 од Намура, од Санинската формација во Либан.
* † ''А.''''alticorpus'' Forey ''et al.'', 2003 од Намура и Хакел, од Санинската формација во Либан.
* † ''А.''''oligodentatus'' Vernygora и Murray, 2016 од кеноманската/раната туронска формација Акрабу во Мароко .
* † ''А.''''dalmaticus'' Murray et al., 2016 од кампанските наоѓалишта на Далмација, Хрватска . * † ''А.''''carrenoae'' Алварадо-Ортега ''и сор.'', 2020 година од албанската формација Тлауа од Мексико. * † ''А.''''felixi'' Than-Marchese ''и сор.'', 2022 година од албанската формација Тлауа од Мексико. * † ''А.''''plinii'' Marramà & Carnevale, 2023 година од Албанецот Pietraroja Plattenkalk од Италија
4 Наводи
Зграда на Кооперативна бизнис банка (Љубљана)

Зградата на Кооперативна бизнис банка е зграда дизајнирана во 1921 година од архитектот Иван Вурник и неговата жена Хелена Вурник во така наречениот словенечки „национален стил“, користејќи декоративни орнаменти во боите на словенечкото трибојче, инспирирана од Виенскиот секесионизам (тип на арт нуво архитектура). Зградата била нарачана од локалната кредитна банка. Таа се наоѓа на улицата Миклошиќ во Љубљана, и била наречена „најубава зграда“ во Љубљана.
1 Архитектура
Фасадата е богато украсена и има пет ката и во секој пет прозорци кои гледаат кон улицата Миклошич. Внатрешноста има ѕидни слики и стаклен таван со украсни разнобојни шишиња вградени во него. Салата за скали на првиот и вториот кат има витражи, кои прикажуваат геометриски мотиви.
Фтери (Правишко)

Фтери или Фтир (|Φτέρη) — поранешно село во Правишко, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Кушница во областа Источна Македонија и Тракија, Грција.
1 Географија
Селото се наоѓало во јужните делови на планината Лути Рид, околу 6 км југозападно од Чиста и југоисточно од Боблен, на надморска височина од 300 м.
2 Историја
2.1 Во Отоманското Царство
Во XIX век Фтери било грчко село во Правишката каза на Драмскиот Санџак.
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г., во селото ''Фтир'' имало 110 жители Грци. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во ''Фтир'' (Phtir) имало 100 Грци.
2.2 Во Грција
За време на Првата балканска војна селото е окупирано од Бугарија, но по Втората балканска војна во 1913 г. е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор, кога броело 166 жители. На 4 септември 1916 г., селото е уништено од страна на бугарската војска. Населението се иселило во соседните села Дрезна и Чиста, кон кое бил припоен атарот.
3 Културни и природни знаменитости
Цркви
* Црква „Св. Ѓорѓи“ — главна селска црква
Мостови
* Фтериски мост — стар камен мост кај селото
4 Наводи
Штампетов мост

Штампетов мост е железнички вијадукт јужно од Врника, Словенија. Името го добил по инженерот што го изградил.
Штампетовиот мост е изворно структура од тули и камен, изградена во 1856 година како дел од Австриската Јужна Железница. За време на Втората светска војна, мостот бил сериозно оштетен. Првично бил оштетен во 1941 година, но бил поправен од страна на инженерскиот регимент на Кралската Италијанска армија. Подоцна, Партизанските сили извршиле саботажни напади во октомври 1943 година, јуни 1944 година и септември 1944 година со цел да ги нарушат германските снабдувачки линии. Мостот бил поправен од 1945 до 1946 година.
За време на југословенската ера, Пешачкиот клуб на железничарите (''Планинско друштво Железничар'') од Љубљана одржувало годишна прошетка преку мостот Стампета. Денес мостот се протега и на автопатот А1, каде што е категоризиран како тунел од 14,5 м. За време на изградбата на автопатот, дел од мостот бил изменет; на оригиналните седум сводови биле додадени дополнителни два лака.
Примож Рамовш

Примож Рамовш (20 март 1921 – 10 јануари 1999) бил словенски композитор и библиотекар.
1 Животот
Рамовш бил роден во Љубљана, тогаш административен центар на словенечкиот дел од Кралството на Србите, Хрватите и Словенците. Тој студирал на Академијата за музика во Љубљана од 1935 до 1941 година под раководство на Славко Остерц. Потоа, студирал во Сиена под Вито Фрази во 1941 година и во Рим со Гофредо Петраси и Алфредо Казела од 1941 до 1943 година. Од 1945 година, работел како библиотекар на Словенечката академија на науките и уметностите и бил директор на нејзината библиотека од 1952 до 1987 година. Тој исто така предавал на Љубљанскиот конзерваториум од 1948 до 1964 година. Починал во Љубљана на 78-годишна возраст.
2 Музички стил
Рамовш бил пионер на словенечката музичка авангарда и еден од најпродуктивните словенечки композитори. Во текот на својата кариера, Рамовш напишал речиси исклучиво инструментална музика, за која најчесто наоѓал инспирација во апстрактниот свет. Неговите рани дела имаат неокласичен стил, но во текот на 1950-тите усвоил повеќе модерен стил и станал лидер на словенечката авангарда. Неговите дела од 1960-те и 1970-те користат серијализам и други модернистички техники, вклучувајќи експерименти кои граничат со графичко нотирање и употреба на недетерминираност. Тој често експериментирал, дури и во многу екстремни смисли: „Ако резултатот е негативен, сам ќе исчезне, но ако е позитивен, тогаш ќе биде нов чекор во развојот на музиката, кој никогаш не треба да запре, туку мора да оди во чекор со времето за да ја гради нашата култура.“
3 Дела
* 6 симфонии (1940, 1943, 1948, ''Симфонија 68,'' 1968, ''Симфонија меѓу пијано и оркестар'', 1970, ''Симфонија Пијета,'' 1995 и синфониета (1951)
*''Коловрат'', гудачки оркестар (1986)
*''Контрасти'', флејта и оркестар (1966)
*''Синтези'', рог и ансамбл (1971)
*''Концерт профано'', орган и оркестар (1984)
*''Концерт за виолина, виола и оркестар'' (1961)
*''Концерт за труба'' (1985)
*''Трансформации'' (Трансформации) за 2 виоли и 10 гудачки инструменти (1963)
*''Триптихон'', гудачки квартет (1969)
*''3 Ноктурни'', контрабас (1972)
*''Импровизации'', харфа (1973)
*''Афоризми'' (афоризми) за виола и пијано (1964)
*''Ноктурно'' за виола и пијано (1959)
*''Скис'' (скици) за виола и пијано (1958)
*''За хармоника'' за соло хармоника (1983), во изведба на Дин Делгиусто
*''Вирибус унитис'' за виолина, гитара и хармоника (1983)
*''Ерненек'' за класична хармоника (1986)
*''Исполнета желба'' за две хармоника (1997)
*''Филмска музика''
Доца Брајковска

Доца Брајковска ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Во летото 1942 година станала член на воспитна младинска група, со која собирала народна помош, изработувала топла облека за борците на НОВ и работела на опфаќањето на жени и младинки во воспитни групи. Во 1942 година била примена за член на СКОЈ и била задолжена за одржување на врска меѓу селата: Беличица, Маврово, Селце и Кичиница. Во зимата 1943 година, во нејзиниот дом престојувале илегалци и во истата година во февруари била примена за член на КПЈ. Воденицата на нејзиното семејство била база на илегалците и членовите на V ОК КПМ. Во септември 1944 година по палењето на Беличица учествувала во собирањето на посмртните остатоци на борците и соселаннте. Била избрана за член на Околискиот Комитет на КПМ.
2 Поврзано
* Масакр во Беличица
* Живко Брајковски
* Филип Брајковски
* Тренда Брајкова
* Евгенија Брајковска
* Нада Брајковска
* Параскева Брајковска
* Селвија Брајковска
Тренда Брајкова

Тренда Иванова Брајкова ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Од јуни 1942 година била член на воспитна скоевска гpyпa во Беличица. Од септември истата година станала член на СКОЈ. Била активна во организирањето на жени за собирање народна помош. Повремено била ползувана како курир меѓу Беличица и Маврово. Нејзината куќа била база за чување илегалци. Тука престојувале и болни заднински работници на кои Тренда им укажувала потполна нега. Во октомври 1944 година станала член на Околискиот комитет на СКОЈ во Ростуше и работела на организирање на селската младина.
2 Поврзано
* Живко Брајковски
* Филип Брајковски
* Евгенија Брајковска
* Доца Брајковска
* Нада Брајковска
* Параскева Брајковска
* Селвија Брајковска
Цанкаров дом

Цанкаров дом — најголемиот словенечки конгресен, конгресен и културен центар. Зградата е дизајнирана од архитектот Едвард Равникар и била изградена на јужниот раб на Плоштадот на Републиката во Љубљана помеѓу 1977 и 1982 година. Изградбата била целосно финансирана од Социјалистичка Република Словенија.
1 Потекло на името
Центарот го носи името на словенечкиот писател и социјалдемократски политичар Иван Цанкар (1876–1918).
2 Внатрешност
Центарот има четири хали именувани по словенски уметници: Галовсала (именувана по доцноренесансниот композитор Јакобус Галовс), Линхартова сала (именувана по просветителот и драматургот Антон Томаж Линхарт), Косовелова сала (именувана по експресионистичкиот поет Сречко Косовел) и Штихова сала (именувана по литературниот критичар Бојан Штих). Центарот на Цанкар исто така има голем хол каде што се одржуваат настани (уметнички перформанси, танци, саеми на книги и др.). Пред зградата се наоѓа споменикот на Иван Цанкар, дизајниран во 1982 година од вајарот Славко Тихец.
Во септември 2011 година била извршена реновација на првиот хол, при што беше зголемена висината на таванот, заменет бил тепихот со бамбус паркет и обновено осветлувањето. Реновацијата била позитивно оценета од критичарите на Здружението на архитекти на Љубљана, Здружението на архитекти на Словенија, Комората за архитектура и просторно планирање на Словенија, Музејот за архитектура и дизајн, Галериите Деса и Институтот Фери, кои ја ценат како вмешување во архитектонскиот изглед на просторот.
3 Историја
Приземјето на центарот, како и поголемиот дел од денешниот плоштад, било во сопственост на Римокатоличката црква до 1960 година, кога беше национализирана од Народна Република Словенија. За време на изградбата на Центарот Цанкар, пронајдени се остатоци од античкиот римски град Емона ; римскиот ѕид бил динамитиран за да се отвори пат за изградба. Повеќето од наодите се пренесени во Националниот музеј на Словенија, кој се наоѓа на спротивната страна од плоштадот.
Црква „Вознесение Христово“ - Врсаково

Вознесение Христово (позната и како Свети Спас) — главна селска црква во штипското село Врсаково, Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа во северозападниот дел на селото Врсаково. Околу црквата се наоѓаат и селските гробишта.
2 Историја
Црквата била изградена во 1920-тите години, а претходно на местото постоел селски крст.
Пред изградбата на црквата, мештаните за своите верски потреби оделе во селото Трогерци.
3 Галерија
4 Поврзано
* Штипско архијерејско намесништво
* Горнобалванска парохија
* Врсаково
Евгенија Брајковска

Евгенија Гоце Брајковска ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Учествувала во заднината на НОД во селото од 1942 година. Во нејзиниот дом престојувале илегалци, членови на Покраинскиот Комитет на КПЈ за Македонија и членови на V КО КПМ. Се грижела за безбедноста и исхраната на илeгалцитe. Во летото 1942 година од Гостивар во село Беличица префрлила материјали за партиската техника. Во октомври 1943 година се преселила вo Скопје, каде продолжила активно да работи во заднината, чувала илегалци и илегалeн материјал.
2 Поврзано
* Живко Брајковски
* Филип Брајковски
* Тренда Брајкова
* Доца Брајковска
* Нада Брајковска
* Параскева Брајковска
* Селвија Брајковска
Ленка Бражанска

Ленка Стевкова Бражанска ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија и носител на Партизанска споменица од 1941 година.
1 Животопис
Од пролетта 1941 година учествувала во НОД во Скопје. Во 1941 година носела храна на политичките затвореници. Во нејзиниот дом се одржувале илегални состаноци и престојувале илегалци. Во нејзиниот дом престојувале Мирче Ацев, Страшо Пинџур, Мара Нацева и многу други. Во текот на 1942 и 1943 година два пати била затворена. Во 1943 година била интернирана во село Болно-Крџалиско, Бугарија на 6 месеци. По враќањето продолжила со поранешната активност. Носител е на Партизанска споменица 1941.
По ослободувањето таа била кандидат на изборите во 1945 година и освоила 6230 гласови.
Географски институт Антон Мелик

Антон Мелик Географскиот институт (на словенечки: Geografski inštitut Antona Melika) е основан во 1946 година од Словенечката академија на науки и уметности. Во 1976 година бил именуван по словенечкиот географ и член на академијата Антон Мелик (1890–1966), кој бил првиот директор на институтот. Од 1981 година институтот е член на Истражувачкиот центар на Словенечката академија на науки и уметности.
До 1992 година, институтот се занимавал главно со истражување на ледници, леднички и речни трансформации на земјишни површини, поплавени области, природни катастрофи, планински фарми и социјална географија. Од 1993 година, главната задача на институтот е да спроведува географски истражувања на Словенија и нејзините пејзажи и да подготвува основни географски текстови за Словенија како држава и како дел од светот.
Истражувањето е главно насочено кон физичка, социјална и регионална географија и тематска картографија.
1 Објекти
Има девет организациски единици:
* Катедра за физичка географија
* Одделение за социјална географија
* Одделение за регионална географија
* Одделение за природни катастрофи
* Одделение за заштита на животната средина
* Одделение за географски информациски систем
* Катедра за тематска картографија
* Географски музеј
* Географска библиотека
Институтот располага со колекција на карти и три специјализирани географски збирки: Пејсажи на Словенија, Населби во Словенија и Ледници во Словенија. Тоа е седиште на Комисијата за стандардизација на географските имиња на Владата на Република Словенија (Ком''исија за стандардизација на географските имена на Владата на Република Словенија).''
2 Публикации
Институтот објавува три научни публикации. ''Географија на Словенија'' е серија книги која се објавува на словенечки јазик една или двапати годишно. Акти географски на Словенија / Географски зборник е списание што се објавува двапати годишно на англиски и словенечки јазик. Статиите можат да се симнат на словенечки или англиски јазик од веб-страницата на списанието. ''Географски информациски системи во Словенија'' е билтен што се објавува секоја втора (парна) година на словенечки јазик.
Кара Брајковска

Кара Матеја Брајковска ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Учествувала во заднината на НОД од 1942 година во селото Беличица. Подготвувала храна за борците и илегалците кои престојувале во селото и вршела курирска служба. Во нејзиниот дом престојувале илегалци, членови на V Окружен Комитет на КПМ. Чувала и негувала болни и ранети борци меѓу кои: Дејан Деаковски и Ели Аргир-Наумовска - Илинка. Честопати пренесувала партиски материјал од Беличица во Галичник и Маврово. Била изложена на терор од балистите и носена на сослушувања во село Трница и Дебар.
Нада Брајковска

Нада Брајковска ( во — во ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Една од многуте пионерки кои на своевиден начин храбро извршувала многу значајни задачи за НОД. Пренесувача храна за илегалците и била врска на илегалците со соседните села. Затоа, како дванаесетогодишна била примена за член на СКОЈ. Била убиена од страна на балистите на 19 септември 1944, при палежот на селото.
2 Поврзано
* Масакр во Беличица
* Живко Брајковски
* Филип Брајковски
* Евгенија Брајковска
* Доца Брајковска
* Тренда Брајкова
* Параскева Брајковска
* Селвија Брајковска
Пираргирит

Пираргирит е минерал од подкласата сложени сулфиди, со хемиска формула (Ag<sub>3</sub><sup>I</sup>Sb<sup>III</sup>)S<sub>3</sub>. Релативно редок минерал. Таа е една од помалите компоненти на сложените сребрени руди. Содржи 59,76% сребро, 22,48% антимон и 17,76% сулфур. Кристализира во хексагонален систем, кој има ист степен на симетрија како турмалинот.
1 Историја на откритието и име
Долго време пираргиритот бил познат и ископуван под името ''темноцрвена сребрена руда'' (за разлика од најчесто сретнуваниот проустит, кој вообичаено се нарекувал светло-црвена сребрена руда).
Научното име пираргирит, кое важи и денес, му било дадено на минералот во 1831 година од Ернст Фридрих Глокер. Името го составил од двата старогрчки корени: |πῦρ |πῦρ, што значи „оган“ и ἄργυρος, преведено како „сребро“. Ова име било поврзано со однесувањето на пираргиритот пред пламенот на горилникот, во чиј оган лесно се појавувало зрнце чисто сребро од оваа руда.
Други имиња на минералот се: црвено сребро, темноцрвена руда, црвена сребрена руда, (антимон) сребрена мешавина, рубин.
2 Својства
Пираргиритот има темно црвена боја. Има метално-дијамантски сјај. Кога се изложени на светлина, се формира сребрена обвивка, поради што примероците од колекционерски кристали се чуваат во темница. Обично се наоѓаат како мали кристали и подмножества во рудата. Главните наоѓалишта се наоѓаат во Алтај, Харц (Германија), Вестфалија, Мексико и САД.
Врз основа на надворешните карактеристики, пираргиритот е многу тешко да се разликува од проуститот. Генерално е нешто потемно и кристалите имаат повеќе аспекти од кристалите на проустит. Главната разлика меѓу нив е содржината на As или Sb, така што разликата помеѓу проуститот и пираргиритот најсигурно може да се утврди само со хемиска анализа.
Други минерали кои се слични на пиригиритот по боја и сјај ги вклучуваат миаргирит (<sub>AgSbS2</sub>), цинабар, куприт (Cu<sub>2</sub>O) и цинкит (ZnO). Миаргиритот, ако не се најде во кристали, се разликува од пираргиритот само во односот As:Sb, кој исто така може да се одреди со хемиска анализа.
3 Наводи