procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Лумен (анатомија)

Во биологијата, лумен е внатрешниот простор во тубуларна структура, како артерија или црево. Во оваа смисла, терминот лумен исто така се користи за да се опише внатрешниот простор на некоја клеточна компонента или структура, како ендоплазматичен ретикулум.
1 Примери
* Внатрешноста на крвните садови, како што е централниот простор во артерија или вена каде што тече крвта
* Внатрешноста на гастроинтестиналниот тракт* Внатрешност на бронхиите
Тимотеј I Цариградски

Тимотеј I Цариградски (починал 517) — христијански свештеник кој бил назначен за Цариградски патријарх од страна на византискиот цар Анастасиј I во 511 година.
1 Првично занимање
Тимотеј бил христијански свештеник и заштитник на светите реликвии во црквата. За негова заслуга се сметаат две нови литургиски новини, молитвите за време на Велики петок во црквата на девицата и рециталот на симболот на верата при секоја служба, иако заслугата за рециталот исто така се смета за заслуга на Петар Валавничарот. Британскиот историчар Ф. Х. Блекбурн Даниел сметал дека станува збор за човек со лош карактер, бидејќи Тимотеј наводно ги прифатил нехалкедиониските доктрини како дел од амбиција а не од убедување.
2 Цариградски патријарх
Тој испратил циркуларни писма до сите епископи, од кој побарал да потпишат документ за смена на Македониј. Некои го сториле тоа, додека други ги го потпишале писмото но не се залагале за смената а некои не го поддржале воопшто. Одредени нехалкедионисти, како што е на пример Јован Никиотски, Патријарх Александриски, чие име било вметнато во диптисите, првично астанал зад него, поради, иако тој го прифатил ''Хенотиконот'', тој не ги отфрлил указите на четвртиот вселенски собор, и од истата причиина истото го сториле и Флавијан II Антиохиски и Илија Ерусалимски.
Тимотеј бил назначен за цариградски патријарх од страна на Анастасиј I во 511 година, ден по смената на Македониј.
Кога Севир Антиохиски станал Патријарх Антиохиски, тој организирал синод кој ја осудил оваа одлука, по што Север почнал да соработува со него. Тимотеј ги испратил указите од неговиот синод во Ерусалим, каде Илија одбил да ги прими. Поради ова Тимотеј се обратил до Анастасиј од кого побарал да се смени ерусалимскиот патријарх. Тој исто така ургирал ксј цар да се гонат и свештениците, монасите и сите оние кои биле лојални на Македони, многу од нив биле протерани во оазата во Тибаида. Неговите пратеници во Александрија анатемизирани од нивната одлука да не го приватат четвртиот вселенски собор. Само по една година од стапувањето на функцијата Тимотеј наредил да се рецитира ''Трисветата песна'' заедно со „Кој беше распнат за нас“, што довело до немири во двете цркви, во кои многумина го загубиле својот живот во периодот меѓу 4 и 5 ноември, како и крвавиот бунт кој следел во наредниот ден што скоро довело до смена на царот Анастасија.
Тимотеј починал на 5 април 517 година.
3 Наводи
;Attribution
* cites
**Victor of Tonnenna, ''Chronicle''**Marcellinus Comes, ''Chronicle''**Theodoret, ''Orations'' ii. 28, 29, 30, 32, 33
**Evagrius Scholasticus iii. 33
**Theophanes, ''Chronicle''**Tillemont, ''Mém. eccl.'' xvi. 691, 698, 728.
Алексиј II Комнин

Алексиј II Комнин (|Αλέξιος Β’ Κομνηνός, Alexios II Komnēnos) (10 септември 1169 – октомври 1183, Цариград), Византија (1180–1183) — син на владетелот Мануел I и Марија Антиохиска, ќерка на Рајмунд, антиохиски принц. Тој бил долго очекуваното момче и бил именуван Алексиј за исполнување на пророштвото „АЈМА“.
1 Владеење и смрт
За време на смртта на Мануел во 1180, Марија, којашто станала калугерка под името Ксена, ја заземала позицијата на владеење (според некои историчари). Таа го оттргнала нејзиниот млад син од моќ, доверувајќи му ја на Алексиј (братучед на Алексиј II) титулата „протосеваст“, кој се верувало дека е нејзин љубовник. Пријатели на младиот Алексиј II се обиделе да состават дружина против царицата и протосевастот. Полусестрата на Алексиј II по име Марија, жена на Цезар Џон, предизвикала немири на улиците на главниот град.
Нивната дружина била поразена на 2 мај 1182, но Андроник I, прв братучед на царот Мануел, ја искористил шансата за придобивање на круната поради нестабилноста. Влегол во Цариград, така што примил речиси божествени почести и ја отстранил владата. Неговото пристигнување било прославено со масакрирање на 80,000 латини во Цариград, посебно венециските трговци, на кое му немало престан. Тој дозволил Алексиј II да биде крунисан, но бил одговорен за смртта на повеќето млади бранители на царот, вклучувајќи ја неговата мајка, неговата полусестра и Цезар, а исто така не му дозволил да говори за јавните односи.
Свршувачката во 1180 на Алексиј II со Ана Француска, ќерка на Луј VII Младиот и неговата трета жена Адела Шампањска и во тоа време деветтото дете, не било проследено со нивниот брак. Андроник тогаш бил формално прогласен за ко-владетел пред толпата на терасата на црквата „Арслан Хане“, и не многу подоцна, под изговор дека споделеното владеење е витално за империјата, направил Алексиј II да биде удавен со јаже од лак во октомври 1183. За време на владеењето на Алексиј, Византија била окупирана од кралот Бела III, резултирајќи со губење на Срем и Босна и потпаѓајќи во рацете на Унгарија во 1181. Подоцна дури и Далмација била освоена од Венецијанците. Арслан II ја окупирал Византија при опсадата на Ќутахија, резултирајќи со губење на Ќутахија и Созопол.
2 Опишан во фикција
Алексиј е лик во историската новела „Ана Француска“ (1980) од грчкиот писател Костас Кирјазис. Во новелата се раскажува за настаните кои се случиле за време на владеењето на Мануел I, Алексиј II и Андроник I, низ очите на Ана.
3 Поврзано
* Псевдо-Алексиј II
Премиер на Израел

Премиер на Израел (|ראש הממשלה) — избран шеф на израелската влада. Тој или таа е водач на мнозинската партија во израелскиот парламент — Кнесетот.
Израел по основа го има усвоено парламентарниот политички систем, со премиер на чело на владата, и претседател на државата чија функција е главно церемонијална. Со воведувањето на директните избори за премиер, улогата на премиер станала уште по значајна поради тоа што владата може да постои без мнозинство во парламентот. Оваа пракса сепак довела до претерани фрагментации на политичкиот систем, па затоа враќањето на стариот систем бил одобрен во 2001, а на сила стапил од 2003 година.
0.1 Премиери на Израел (1948-денес)
Вкупно тринаесет лица ја имале функцијата премиер на Израел, од кои петмина имале два одвоени мандати. Еден од нив (Јигал Алон) служел исклучиво како вршител на должноста, а двајца други вршители станале премиери.
, Име, Слика, Партија, Во служба
1, Давид Бен-Гурион(1886–1973), Мапај, 14 мај 1948, 10 март 1949
10 март 1949, 1 ноември 1950
1 ноември 1950, 8 октомври 1951
8 октомври 1951, 24 декември 1952
24 декември 1952, 26 јануари 1954
2, Моше Шарет, Мапај, 26 јануари 1954, 29 јуни 1955
29 јуни 1955, 3 ноември 1955
Давид Бен-Гурион, Мапај, 3 ноември 1955, 7 јануари 1958
7 јануари 1958, 17 декември 1959
17 декември 1959, 2 ноември 1961
2 ноември 1961, 26 јуни 1963
3, Леви Ешкол, Мапај, 26 јуни 1963, 22 декември 1964
22 декември 1964, 12 јануари 1966
nowrap Строј, 12 јануари 1966, 26 февруари 1969
—, ''Јигал Алон'', Строј, ''26 февруари 1969'', ''17 март 1969''
4, Голда Меир, Строј, 17 март 1969, 15 декември 1969
15 декември 1969, 10 март 1974
10 март 1974, 3 јуни 1974
5, Јицак Рабин, Строј, 3 јуни 1974, 20 јуни 1977
6, Менахем Бегин, Ликуд, 20 јуни 1977, 5 август 1981
5 август 1981, 10 октомври 1983
7, Јицак Шамир, Ликуд, 10 октомври 1983, 13 септември 1984
8, Шимон Перес, Строј, 13 септември 1984, 20 октомври 1986
Јицак Шамир, Ликуд, 20 октомври 1986, 22 декември 1988
22 декември 1988, 11 јуни 1990
11 јуни 1990, 13 јули 1992
Јицак Рабин, Трудова, 13 јули 1992, 4 ноември 1995
—, Шимон Перес, Трудова, ''4 ноември 1995'', ''22 ноември 1995''
22 ноември 1995, 18 јуни 1996
9, Венјамин Нетанјаху, Ликуд, 18 јуни 1996, 6 јули 1999
10, Ехуд Барак, nowrap Единствен Израел, 6 јули 1999, 7 март 2001
11, Ариел Шарон, Ликуд, 7 март 2001, 28 февруари 2003
28 февруари 2003, 21 ноември 2005
Кадима, 21 ноември 2005, 14 април 2006
—, Ехуд Олмерт, Кадима, ''4 јануари 2006'', ''14 април 2006''
12, 14 април 2006, 4 мај 2006
4 мај 2006, 31 март 2009
Венјамин Нетанјаху, Ликуд, 31 март 2009, 18 март 2013
18 март 2013, 6 мај 2015
6 мај 2015, 9 април 2019
—, ''9 април 2019'', ''17 септември 2019''''17 септември 2019'', ''17 мај 2020''
17 мај 2020, 13 јуни 2021
13, Нафтали Бенет, Јамина, 13 јуни 2021, 1 јули 2022
13, Јаир Лапид, Јеш атид, 1 јули 2022, тековен
Антим I Цариградски

Антим I Цариградски — миафизит Вселенски патријарх од 535–536. Тој бил епископ или архиепископ од Трабзон пред да стане Вселенски патријарх. Бил сменет од Агапит I околу 13 март 536 година, за подоцна да се крие во одаите на Теодора I 12 години сè до нејзината смрт.
Среден Ангелн

Среден Ангелн (|Mittelangeln) — општинска заедница во округот Шлезвиг-Фленсбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија. Седиштето на општинската заедница е во Затруп, дел од општината Мителангелн. Пред 1 јануари 2008 година, кога општината Зеруп се приклучила, општинската заедница се викала Затруп.
Општинската заедница Среден Ангелн се состои од следниве општини:
# Мителангелн
# Шнаруп-Тумби
# Зеруп
Мина Цариградски

Мина Цариградски — христијански светец бил назначен од византискиот цар Јустинијан I за Вселенски патријарх во 536 година. Агапит I се согласил да го наследи епископот Антим, кој бил миафизит. Тој заземал став против Ориген. Бил екскумунициран во 547 година и во 551 година поради ставови спротивни од оние на папата, но и во двата случаи казната била мошне брзо отстранета. Патријахувањето на Мина е периодот на најголемо внимание на папата во Цариград.
Неговото празнување и во двете цркви е на 25 август.
Псалм 1

Псалм 1 — првиот псалм во Библијата. Како многу псалми, ја дава разликата меѓу побожните и безбожниците. Праведен човек е оној кој се грижи да ги знае законите на Бога и така има добро расудување и избегнува лошо друштво. Од друга страна, однесувањето на безбожниците ги прави ранливи на катастрофа, како правот што го растура ветрот по земјата.
1 Текст
Ова е целосниот текст на Псалмот 1 на македонски:
1.1 На црковнословенски и хебрејски
Ова е црковнословенскиот текст на Псалмот 1 даден заедно со изворниот хебрејски:
Стих, Црковнословенски, Хебрејски
1, Блаже́нъ му́жъ и́же не и́де на совѣ́тъ нечести́выхъ и на пути́ грѣ́шныхъ не ста́ и на сѣда́лищи губи́телей не сѣ́де, אַֽשְֽׁרֵ֥י הָאִ֗ישׁ אֲשֶׁ֚ר לֹ֥א הָלַךְ֘ בַּֽעֲצַ֪ת רְשָׁ֫עִ֥ים וּבְדֶ֣רֶךְ חַ֖טָּאִים לֹ֥א עָמָ֑ד וּבְמוֹשַׁ֥ב לֵ֜צִ֗ים לֹ֣א יָשָֽׁב
2, Но въ зако́нѣ госпо́дни во́ля его́ и въ зако́нѣ его́ по­учи́т­ся де́нь и но́щь, כִּ֚י אִ֥ם־בְּתוֹרַ֥ת יְהֹוָ֗ה חֶ֫פְצ֥וֹ וּבְתֽוֹרָת֥וֹ יֶהְ֜גֶּ֗ה יוֹמָ֥ם וָלָֽיְלָה
3, И бу́детъ я́ко дре́во насажде́ное при­ исхо́дищихъ во́дъ е́же пло́дъ сво́й да́стъ во вре́мя свое́ и ли́стъ его́ не от­паде́тъ и вся́ ели́ка а́ще твори́тъ успѣ́етъ, וְהָיָ֗ה כְּעֵץ֘ שָׁת֪וּל עַל־פַּלְגֵ֫י מָ֥יִם אֲשֶׁ֚ר פִּרְי֨וֹ יִתֵּ֬ן בְּעִתּ֗וֹ וְ֖עָלֵהוּ לֹ֣א יִבּ֑וֹל וְכֹ֖ל אֲשֶׁר־יַֽעֲשֶׂ֣ה יַצְלִֽיחַ
4, Не та́ко нечести́вiи не та́ко но я́ко пра́хъ его́же воз­мета́етъ вѣ́тръ от­ лица́ земли́, לֹא־כֵ֥ן הָֽרְשָׁעִ֑ים כִּ֥י אִם־כַּ֜מֹּ֗ץ אֲשֶׁר־תִּדְּפֶ֥נּוּ רֽוּחַ
5, Сего́ ра́ди не воскре́снутъ нечести́вiи на су́дъ ниже́ грѣ́шницы въ совѣ́тъ пра́ведныхъ, עַל־כֵּ֚ן לֹֽא־יָקֻ֣מוּ רְ֖שָׁעִים בַּמִּשְׁפָּ֑ט וְ֜חַטָּאִ֗ים בַּֽעֲדַ֥ת צַדִּיקִֽים
6, Яко вѣ́сть госпо́дь пу́ть пра́ведныхъ и пу́ть нечести́выхъ поги́бнетъ, כִּֽי־יוֹדֵ֣עַ יְ֖הֹוָה דֶּ֣רֶךְ צַדִּיקִ֑ים וְדֶ֖רֶךְ רְשָׁעִ֣ים תֹּאבֵֽד
Суперкуп на УЕФА 2017

Суперкуп на УЕФА 2017 било 42. издание на Суперкупот на УЕФА, годишниот фудбалски натпревар помеѓу победниците во Лигата на шампионите и Лигата на Европа, двете најсилни европски клупски натпреварувања организирани од страна на УЕФА.
Во Суперкуп на УЕФА 2017 играле екипите на , победник на Лигата на шампионите 2016-2017, и , победник на Лига Европа 2016-2017. Натпреварот се одиграл на стадионот Телеком арена во Скопје, Македонија на 8 август 2017 година.
Реал Мадрид го освоил Суперкупот на УЕФА, победувајќи го Манчестер Јунајтед со 2-1. Головите за шпанскиот тим ги постигнале Каземиро и Иско, додека стрелец за Манчестер Јунајтед бил Ромелу Лукаку.
1 Екипи
Екипа, Пласиран како, Претходни учества
Реал Мадрид, Победник во УЕФА Лига на шампиони 2016/17, 1998, 2000, 2002, 2014, 2016
Манчестер Јунајтед, Победник на УЕФА Лига Европа 2016/17, 1991, 1999, 2008
Белешка: Со задебелени бројки се напишани годините кога тимот победил во натпреварувањето.
2 Натпревар
2.1 Преглед на натпреварот
Натпреварот започнал со шанса за Манчестер Јунајтед, но Лукаку не успеал да поентира од поволна позиција. Реал возвратил во 16-тата минута кога по корнерот на Крос, ударот со глава од страна на Варан завршил во пречката. Иницијативата на „кралевите“ вродила со плод во 24-тата минута кога Карвахал мајсторски му асистирал на Каземиро, кој со многу чувство со лизгачки старт успеал да ја спроведе топката зад грбот на де Хеја. Со голот за водство на Реал се отишло на одмор.
Свесен дека не се премногу опасни кон голот на Реал, на почетокот на вториот дел Мурињо во игра го внел Рашфорд на местото на Лингард. Меѓутоа, пак сериозна закана дошло од страна на шпнаците, откако силно шутирал Тони Крос, но де Хеја прекрасно одбранил. Реал успеал до го удвои водсвтото во 52-рата минута кога Иско и Бејл убаво спровеле двојно додавање, исфрлувајќи ја од игра целата одбрана на Јунајтед, а Иско со прецизна завршница погодил за 2-0. Англичаните возвратиле со неколку изгледни шанси, од која една стопостотна на Лукаку, но промена на резултатот немало до 62-рата минута. Тогаш по ударот на Матиќ, Навас одбранил за момент, а Лукаку овој пат не можел да не погоди, намалувајќи го резултатот на 2-1. До крајот англичаните се обидувале да дојдат до израмнување, меѓутоа Реал имал контрола на случувањата на теренот и на крајот тие биле славениците на овој Суперкуп на УЕФА.
2.2 Детали
Победникот во Лигата на шампионите се водел како домаќин поради административни причини.
3 Екипа победник
Победник на Суперкупот на УЕФА 2017
Реал Мадрид 4. титула
4 Галерија
Затруп

Затруп (|Satrup) — село и поранешна општина во округот Шлезвиг-Фленсбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија. Се наоѓа околу 20 километри северно од градот Шлезвиг и 15 километри југоисточно од Фленсбург.
Од 1 март 2013 година е дел од општината Мителангелн. Затруп претставува административно седиште на општинската заедница Среден Ангелн.
Во почетокот на мај 1945 година Хајнрих Химлер, поранешниот водач на СС, престојувал во фарма близу селото неколку дена додека се обидувал да го одбегне фаќањето од сојузниците.
Мителангелн

Мителангелн (|Mittelangeln) — општина во округот Шлезвиг-Фленсбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Била создадена на 1 март 2013 година со спојување на поранешните општини Затруп, Риде и Хафетофтлојт.
Општината претставува административно седиште на општинската заедница Среден Ангелн.
Занкелмарк

Занкелмарк (|Sankelmark) — село и поранешна општина во округот Шлезвиг-Фленсбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија. Се наоѓа околу 8 километри јужно од градот Фленсбург. Во близина на селото се одржала истоимената битка за време на Втората шлезвишка војна (1864). Од 1 март 2008 година е дел од општината Еферзе.
Еферзе

Еферзе (|Oeversee; |Oversø) — општина во округот Шлезвиг-Фленсбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија. Се наоѓа околу 10 километри јужно од Фленсбург. Општината Еферзе била споена со Занкелмарк на 1 март 2008 година. Сепак, новата општината била именувана Еферзе.
Областа била место на многу битки помеѓу Германите и Данците. Селото Еферзе, како и Занкелмарк, биле сведоци на битка помеѓу австриските и данските сили во Втората шлезвишка војна на 6 февруари 1864 година. Сè уште се одржуваат годишни комеморативни служби за настанот.
Теодосиева династија

Теодосиевата династија е римска фамилија која управувала со двата делови на Римското Царство.
Основач на династијата е Флавиј Теодосиј, голем војвода кој ја спасил Британија од т.н. Голем заговор. Неговиот син, Флавиј Теодосиј бил прогласен за цар на Источната Римското Царство во 379 како Теодосиј I и за кратко ја обединил Римското Царство (394-395) по победата над узурпаторот Евгениј. Теодосиј I бил наследен од своите синови Хонориј во Западната и Аркадиј во Источната Римското Царство. Династијата на Теодосиј е поврзана со Валентинијановата династија откако Теодосиј I се оженил за Гала, ќерка на Валентинијан I. Последниот цар на Запад, кој припаѓал на династијата бил синот на Гала Плацидија, Валентинијан III, додека пак последниот цар на Исток бил Маркијан, зет на Теодосиј II. Подоцна внуката на Валентинијан III се омажила за Олибриј и Антемиј станал зет на Маркијан. Потомците на династијата продолжиле да бидат дел од источниот дел на империјата во Цариград до крајот на 6 век.
Валентинијанова династија

Валентинијановата династија се состои од четири императори, кои управувале со Западната Римското Царство од 364 до 392 и Источната Римското Царство од 364 до 378 година.
*западни императори:
**Валентинијан I (364-375)
**неговите синови Грацијан (375-383) и Валентинијан II (375-392)
*ииточни императори:
**братот на Валентинијан I - Валенс (364-378).
**сопругот на ќерката на Валентинијан - Теодосиј I
Династијата е поврзана со Теодосиевата династија преку бракот на Теодосиј I (379-395) со ќерката на Валентинијан I. Од овој брак се родила Гала Плацидија, чиј син Валентинијан III станал западен император (425-455), иако технички тој не е ниту од Валентинијановата ниту од Теодосиевата династија. Иако Валентинијан III е последниот владетел, кој произлегува и од едната и од другата династија, неговите наследници продолжиле да бидат дел од римскиот нобилитет во Цариград до крајот на шестото столетие.
Елија Евдоксија

Елија Евдоксија (латински: ''Aelia Eudoxia''; грчки: ''Ευδοξία'') била сопруга на царот на Источната Римското Царство Аркадиј.
Елија Евдоксија е родена околу 380 година како ќерка на генерал Флавиј Бавтон (конзул во 385 година), кој потекнувал франкско семејство. Таа била сестра на генералот Арбогаст.
На 27 април 395 година се омажила за царот Аркадиј. Според хрониките на Амијан Марцелин двајцата имале пет деца:
* Флацила (* 17 јуни 397 година)
* Елија Пулхерија (19 јануари 399-453)
* Аркадија (3 април 400 - 444)
* Теодосиј II (10 април 401 - 28 јули 450)
* Марина (12 февруари 403 - 449).
На 6 октомври 404 година Елија Евдоксија починала на 24 години и била погребена во црквата Свети Апостоли во Цариград.
Шафлунд

Шафлунд (|Schafflund; |Skovlund; севернофризиски: ''Schaflün'') — општина во округот Шлезвиг-Фленсбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија. Се наоѓа околу 16 километри западно од градот Фленсбург.
Општината претставува административно седиште на истоимената општинска заедница.
Елија Пулхерија

Елија Пулхерија (19 јануари 399 - 453) била ќерка на императорот на Источната Римското Царство Аркадиј и Елија Евдоксија.
Како сестра на Теодосиј II, таа се здобила со голема моќ, кога тој седнал на престолот како дете во 408 година. Таа дала завет за безбрачност, за да не може да биде принудена да се омажи и ја имала склонетоста да се потпира на поддршката на различни германски офицери како на пример Аспар. Од 416 Теодосиј веќе можел да управува самостојно, но таа имала многу силно влијание, прогласувајќи се за царицата во 414 година. Во истата година таа го натерала Теодосиј да ги тргне настрана сите кривоверци од државната служба. Како голема христијанка имала големо влијание и врз Теодосиј и неговата сопруга Елија Евдоксија, кои станале исто така побожни христијани.
Во 421 Теодосиј објавил војна на Персија под влијание на Пулхерија поради нивното прогонување на христијаните. Таа во исто време не се противела на аријанската ерес, која ја пропагирале германските племиња. Позната е со борбата против несторијанството. Првично Теодосиј го поддржувал архиепископот Несториј, но Пулхерија, со помош на архиепископот Кирил Александриски, го убедил да го смени својот став. Во организираниот Четврти вселенски собор во Ефес, таа преку своето влијание одиграла голема улога, по кое Несториј бил испратен во прогонство во 435 година. Таа исто така го убедила својот брат да ги протера евреите и да ги уништи синагогите во престолнината.
Во 441 евнухот Хрисафиј го убедил Теодосиј да ја тргне од власт на Пулхерија, по кое нејзиното место на влијание кај императорот било заземено од самиот Хрисафиј. Пулхерија станала калуѓерка, но во 450 кога Теодосиј починал, на Пулхерија и било дозволено да се врати во дворот. Хрисафиј и Пулхерија се бореле за власт по смртта на Теодосиј, во која борба како победник излегла Пулхерија кога се омажила за еден од командантите на Аспар, Маркијан. Таа на Маркијан му рекла: ''Бидејќи императорот почина, тогаш јас те избирам тебе, како најголем достојник од сите. Дај ми збор дека ќе ја почитуваш мојата девственост која сум ја ветила на Бога, а јас ќе те прогласам за император''. Маркијан се согласил со зборовите на Пулхерија по кое патријархот го прогласил за нов император на земјата . Кога Маркијан станал император, Хрисафиј бил погубен.
Во 451 таа помогнала при организирањето на Соборот во Халкедон каде било конечно осудено несторијанството. Во текот на нејзиниот влијателен живот во дворецот, таа наредила изградба на неколку цркви и манастири во Цариград, посветени на Пресвета Богородица.
Таа починала во 453 година, оставајќи го Маркијан под влијание на Аспарт. Од страна на христијанската црква, Пулхерија е прогласена за светец.
Елија Верина

Елија Верина (починала 484) била сопруга на византискиот цар Лав I и тешта на Зенон, кој бил оженет за нејзина ќерката Аријадна.
Потеклото на Елија Верина е непознато, иако се смета дека потекнува од Балканот. Првично, таа го поддржувала Зенон, додека младиот цар Лав II бил жив, но по неговата смрт во 474 таа се свртила против својот зет. Во заговорот на Верина против Зенон учествувале нејзиниот љубовник Патрикиј, нејзиниот брат Василиск, началникот Ил и Теодорих Страбон. Ова го принудило на Зенон да побегне од Цариград во 475 година. На негово место за кратко застанал Василевск, кој бил цар до 476 година, кога Верина се смирила со Зенон.
Потоа Елија Верина започнала да кова заговор против Ил, кој го открил заговорот и во согласност на Зенон ја затворил. Тоа довело до нов заговор, во дното на кој стоел другиот зет на Верина - Маркијан (внук на царот Маркијан), но тој бил поразен и испратен во прогонство.
Во 483 година Зенон инсистирал Ил да ја ослободи Верина, но во тоа време Ил бил против монофизитските симпатии на Зенон, па поради тоа тој стапил во сојуз со Верина и за цар го прогласил Леонтиј. Зенон успеал да ги порази, по кое Ил и Веринас побегнале во Исаврија каде таа починала во 484 година.
Бродерсби-Голтофт

Бродерсби-Голтофт (|Brodersby-Goltoft) — општина во округот Шлезвиг-Фленсбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Во март 2018 година, поранешната општина Голтофт била споена кон Бродерсби и општината била преименувана во Бродерсби-Голтофт.
Беклунд

Беклунд (|Böklund; |Bøglund) — општина во округот Шлезвиг-Фленсбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија. Се наоѓа околу 10 километри северно од градот Шлезвиг и 22 километри југоисточно од Фленсбург.
Во рамките на општината се наоѓаат следниве села: Беклундфелд, Дамхолм, Катбек, Линдеберг, Нордерфаренштет и Ресбрик.
Општината претставува административно седиште на општинската заедница Јужен Ангелн.
Идштет

Идштет (|Idstedt; |Isted) — општина во округот Шлезвиг-Фленсбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија. Се наоѓа околу 10 километри северозападно од градот Шлезвиг и источно од сојузниот автопат А7.
На 24-25 јули 1850 година, со Битката кај Истед завршила Првата шлезвишка војна.
Павле II Цариградски

Павле II Цариградски — Вселенски патријарх од 641 до 653 година. Тој бил избран за патријарх по доваѓањето на власт на византинскиот цар Констанс II по кризата поврзана со наследникот на престолот до 641 година.
Толк

Толк (|Tolk) — општина во округот Шлезвиг-Фленсбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија. Се наоѓа околу 8 километри североисточно од градот Шлезвиг и 26 километри југоисточно од Фленсбург.
До 2007 година, Толк бил седиште на истоимената општинска заедница.
Пир Цариградски

Пир Цариградски — Вселенски патријарх од 20 декември 638 година до 29 септември 641 година, и повторно од 9 јануари до 1 јуни 654 година.
Тој бил поддржувач на монотелитизмот, и христолошката доктрина поддржана од царот Ираклиј I. Во 638 година, со поддршка на Ираклиј, бил избран за патријарх. По немирите кои следеле по смртта на Ираклиј, бил обвинет за заговор за убиство на Константин III и царицата Мартина да го поддржува Ираклиј II. Војската и народот се покренале на бунт и моќниот Валентиниј го сменил и протерал Пир во Африка. Малку подоцна, Мартина и Ираклиј II исто така биле сменети и протерани, Констанс II, Константиновиот син, бил прогласен за цар.
Додека бил во егзил во 645 година се сретнал со Максим Исповедникот и јавно разговарале за верата (''Disputatio cum Pyrrho''), по што тој го отфрлил монотелетизмот, и го посетил Рим во 647 година. Оттаму се упатил кон Равена и се вратил во Цариград, каде повторно го сменил своето мислење и го прифатил повторно монотелеизмот. Бил изопштен од страна на папата Теодор I, но успеал повторно да стане патријарх на почетокот на 654 година, каде останал сè до неговата смрт на 1 јуни истата година.
Посмртно бил прогласен за еретик од страна на шестиот вселенски собор во 680/1 година.
Жељко Самарџиќ

Жељко Самарџиќ (|Жељко Самарџић / Željko Samardžić; р. во , Босна и Херцеговина) — еден од најпознатите српски-босански поп-пејачи.
1 Животопис
Самарџиќ е роден во Мостар, во тоа време дел на СР Босна и Херцеговина, во Југославија. Неговиот татко Миливоје бил од Црна Гора, а мајка му Нада беше херцеговинска Хрватка од Илиќи, предградие на Мостар. Татко му бил офицер на југословенската народна армија, што значи дека семејството морало да се сели често. Првите седум години од својот живот ги поминал во Мостар а потоа Жељко, живеел и се школувал во Никшиќ, Игало и Задар а потоа повторно се враќаат во Мостар.
Тој за првпат започнал да пее во средно училиште, а наскоро станал познат во целиот Мостар како добар изведувач на песните на Кемал Монтено. Неговата музичка активност во овој период во суштина била малку повеќе од хоби. Најголема популарност постигнал со песната “Мојата Марија, е поинаква“ која станала хит во Босна за време на 1970-тите години.
Кога избувнала војната во Босна во 1992 година, Жељко бил ранет во Мостар, додека седел во неговиот стан за време на хаотичните борби меѓу Бошњаците, Хрватите и Србите. Заскитан куршум го ранил во ногата и близу колкот. По многу проблеми, заедно со неговата сопруга и нивната ќерка, тој успеал да побегне од градот низ триториите контролирани од Хрватите во западниот дел на Херцеговина за на крајот да стигне во Србија помина низ Истра, Словенија и Унгарија. Откако пристигнал во Србија, тие живееле во белградската населба Борча , Самарџиќ наскоро започнал да добива плати од концерти во разни дискотеки и кафулиња.
Уфа

Уфа (|Уфа; |Өфө) — главен град на Република Башкортостан, Русија и претставува индустриски, економски, научен и културен центар на републиката.
1 Демографија
Според пописот од 2010 година населението во Уфа изнесува 1,062,319 жители од кои:
Етничка група, Проценти
Руси, 48.9%
Татари, 28.3%
Башкири, 17.1%
Украинци, 1.2%
Марко (син на Василиск)

Марк (|Flavius Marcus Augustus; починал во август 476) бил син на византискиот генерал и узурпатор Василиск и Елија Зенона. Бил назначен за ''Цезар'' во 475 и подоцна унапреден како ''Август'', владеејќи како помлад совладетел на неговиот татко. Биле создадени монети во неговото и името на Лав II. Кога Зенон повторно го окупирал Цариград во доцниот август 476, Марк, со неговите родители, се засолнил во црква. Зенон ветил дека нема да ја пролее нивната крв, па така ги прогонил во Лимнае во Кападокија за подоцна да ги изгладни до смрт.
1 Извори и цитати
**
Децентиј

Магнус Децентиј бил узурпатор на Западното Римско Царство против римскиот цар Констанциј II. Американскиот учител Мајкл Димајо смета дека Децентиј веројатно бил брат на Магненциј, кој бунтувал против Констанциј на 18 јануари 350.
Таа зима Магненциј го назначил Децентиј за „Цезар“, за да ја надгледува одбраната на Галија и границата кај Рајна. Бил назначен за римски конзул во 352.
Кога Магненциј бил поразен од Констанциј во Битката кај Мон Селеук, тој направил самоубиство, додека пак Децентиј, кој го предводел засилувањето, се обесил во Сенон.
1 Наводи
* Ammianus Marcellinus, , 12,4
*
Анадолија (тема)

Анадолија или Анатоликон (грчки: ''Άνατολικόν'' [θέμα], ''Anatolikon [thema'']) - византиска тема која се наоѓала во централниот дел на Анадолија, во денешна Турција. Од своето основање, оваа тема била најголемата и една од најважната за Византија. Темата и нејзината армија одиграле голема улога во Арапско-византиските војни во периодот од 7 век до 10 век, по кое следувал периодот на релативен мир кој траел до освојувањето на оваа територија од страна на Селџуците во 1070-тите.
Како тема за прв пати била спомната во 669 година бидејќи граничела директно со непријателскиот исламски калифат и била помогната од императорите од сириската династија. Во 714 година тогашниот стратег (''stratēgós'') на Анатоликон, Лав Исавир, сам се прогласил за император (Лав III).
Темата Анатоликон е спомната за последен пат во изворите во 1077 година, кога нејзиниот стратег, Никифор Вотанијат, се прогласува за цар.
Главен град на темата бил Аморион до грабежите во 838 година, а потоа резиденцијата најверојатно била во Полиботос.
Дијадуменијан

Дијадуменијан (|Marcvs Opellivs Antoninvs Diadvmenianvs Avgvstvs) (септември 14/19, 208 – 218), бил син на римскиот владетел Макрин и служел на неговиот татко како „Цезар“ (титула) (мај 217–218) и како ''Август'' (во 218). Тој бил наречен така бидејќи се родил со було (дел од мембрана кој ја покрива главата на новороденчето) кое формирало „дијадема“.
Дијадуменијан се родил на 14 септември 208 или, според збирката на биографии на римските цареви, ''"Historia Augusta"'', на 19 септември бидејќи се родил на ист ден со владетелот Антонин Пиј. Неговата мајка била царицата Нонија Целса, иако малку се знае за неа, таа е спомната во ''"Historia Augusta"''. Тој се родил како ''Марк Опелиј Дијадуменијан'', но неговото име било изменето со додавањето на ''Антонин'' за да се зацврсти врската со семејството на Марко Аврелиј како што направил Каракала.
Дијадуменијан имал многу малку време да ужива на неговото место или да научи нешто од можностите кои ги нудело истото бидејќи легиите на Сирија биле револтирани и го прогласиле Елагабал за владетел на Римското Царство. Кога Макрин бил поразен на 8 јуни 218, во Антиохија, по смртта на Дијадуменијан загинал и тој.
Константинова династија

Константиновата династија е неформално име за фамилијата која владеела со Римското Царство од стапување на престолот на Констанциј I Хлор (починал 305) до смртта на Јулијан Отпадникот во 363 година. Династијата своето име го добила според својот најпознат член, Константин Велики кој во 324 година станал единствен владетел на Римското Царство.
1 Потомство
1.1 Потомци на Констанциј Хлор
*''Констанциј I Хлор''*# Од со ''Елена''*#*''Константин I''*#*# Од бракот со ''Минервина''*#*#* Крисп
*#*# Од бракот на ''Константин I'' и ''Фауста''*#*#*''Константина'', сопруга на Ханибалијан и Констанциј Гал
*#*#*''Константин II''*#*#*''Констанциј II''*#*#*#Нема потомци од бракот на ''Констанциј II'' и неговата прва сопруга
*#*#*# Нема потомци од бракот на ''Констанциј II'' и Евсевија''
*#*#*#Од бракот на ''Констанциј II'' и ''Фаустина''
*#*#*#*Флавија Максима Фаустина Констанција, сопруга на ''Грацијан''
*#*#* ''Констанс I''
*#*#* ''Елена'', сопруга на ''Јулијан Отпадник''
*# Од бракот на ''Констанциј Хлор'' и ''Теодора''
*#*Флавиј Далмациј
*#*# Од бракот на Флавиј Далмациј и непозната сопруга
*#*#* Флавиј Далмациј
*#*#* Ханибалјиан, сппруг на Константина
*#*Јулиј Констанциј
*#*# Од бракот на Јулиј Констанциј и Гала
*#*#* син, загинал во 337
*#*#* ќерка, прва сопруга на ''Констанциј II''
*#*#* Констанциј Гал
*#*#*# Нема потомци од бракот на ''Гал'' и ''Константина''
*#*# Од бракот на Јулиј Констанциј и Базилина
*#*#* ''Јулиј Отпадник''
*#*#*# Нема потомци од бракот на ''Јулијан'' и ''Елена'', ќерка на Константин I
*#* Ханибалијан
*#*Анастасија;
*#* ''Флавија Јулија Констанција'', сопруга на ''Лициниј''
*#*Евтропија
*#*# Од бракот на Евтропија и Вириј Непоцијан
*#*#*Непоцијан
1.2 Тетрарси
* ''Диоклецијан''
*# Од бракот на ''Диоклецијан'' и ''Приска''
*#* ''Галерија Валерија'', втора сопруга на ''Галериј''
* ''Максимијан''
*# Од бракот на ''Максимијан'' и ''Евтропија''
*#* ''Теодора'', сопруга на ''Констанциј Хлор''
*#* ''Фауста'', сопруга на ''Константин I''
*#* ''Максенциј''
*#*# Од бракот на ''Максенциј'' и ''Валерија Максимила''
*#*#* Валериј Ромул
*#*#* син
* ''Галериј''
*# Од бракот на ''Галериј'' и непозната прва сопруга
*#* ''Валерија Максимила'', сопруга на ''Максенциј''
*# Од бракот на ''Галериј'' и ''Валерија Галерија''
*#* Кандидијан
Јован VI Цариградски

Јован VI Цариградски — Вселенски патријарх од 712 до 715 година.
Јован VI бил поставен за патријарх во 712 година од страна на царот Филипик,како замена за сменетиот патријарх Кир. Јован бил избраник на Филипик, бидејќи и двајцата биле монотелитисти. Верските политики на новиот патријарх и цар предизвикале привремен раздор во односите со римската црква. Сепак, во 715 година новиот цар Анастасиј II го заменил Јован VI со православниот патријарх Герман I.
1 Поврзано
*Православие
2 Наводи
*''The Oxford Dictionary of Byzantium'', Oxford University Press, 1991.
Калиник I Цариградски

Калиник I Цариградски — Вселенски патријарх од 693 до 705.
Калиник помогнал во соборувањето на царот Јустинијан II и да се постави за владетел Леонтиј.
По триумфалното враќање на Јустинијан во Цариград и повторното именување за цар, Калиник бил уапсен и ослепен пред да биде затворен во манастир.
Тој е признат за светец од страна на православната црква, и се слави на 23 август.
1 Наводи
* - Total pages: 256
Кир Цариградски

Кир Цариградски — Вселенски патријарх од 705 до 712 година. Тој се смета за светец во православната црква и католичката црква, празнување кое се слави на 7 јануари во католичката и на 21 јануари во православната црква. Кир бил прогласен за патријарх во 705 година од страна на царот Јустинијан II, како замена за сменетиот патријарх Калиник I. Наскоро по падот на Јустинијан II во декември 711 година, Кир бил заменет од страна на новиот цар Филипик со патријархот Јован VI, кој ги споделувал симпатиите со Филипик за монотелитизмот.
1 Поврзано
*Православие
2 Наводи
*''The Oxford Dictionary of Byzantium'', Oxford University Press, 1991.
Константин II Цариградски

Константин II Цариградски — Вселенски патријарх од 754 до 766 година. Тој бил сменет и затворен по откривањето на заговорот на Константин Крабостапалиот против царот Константин V во јуни 766 година, настан во кој бил вовлечен и Константин II Цариградски. Во есента 767 година, тој бил парадиран низ Цариградскиот хиподром, за подоцна да биде обезглавен.
Скакаличко Езеро

Скакаличко Езеро е едно од 27-те природни леднички (леднички) езера на Шар Планина. Сместено е на надморска височина од 2258 метри на самото подножје под врвот Скакало според кој се нарекува целиот околен предел и шарски гребен. Езерото има длабочина од околу 1.60 метри. Водата е проѕирна, бистра и беспрекорно чиста но доста студена. Дното на езерото е целосно составено од тиња и песок, па поради малата длабочина од далеку езерото изгледа и има бела боја заради што од местното албанско население се нарекува и ''Jezeri i Bardh'' (Бело Езеро). Веднаш над самото езеро има силен и студен извор, а од езерото истекува Скакаличка Река која е лева притока на Пена и се влева во нејзиното горно изворишно подрачје помеѓу пределите Бабасаница и Рафша над селото Бозовце.
1 Галерија
Павле IV Цариградски

Павле IV Цариградски — Вселенски патријарх од 780 до 784 година. Тој еднаш се спротивставил на He had once opposed the почитувањето на иконите но побрзал во свикувањето на вселенски собор за да се разгледа спорот поврзан со византиско иконоборството. Подоцна, тој се повлекол и засолнил во манастир поради старост и болест. Негов наследник бил Тарсиј, кој бил администратор мво тој период.
Павле е почитуван како светец во православната црква, и неговото чествување е на 30 август.
1 Наводи
*''The Orthodox Church in the Byzantine Empire'', J. M. Hussey, Clarendon Press, Oxford, 1986.
Антониј II Цариградски

Антониј II Цариградски — Вселенски патријарх од 893 до 12 февруари 901 година.
1 Живот
Монах на возраст на 12 години, Антониј I станал свештеник и опат во неименуван манастир. Го привлекол вниманието на Стилијан Заутца, семоќниот министер на Лав VI. Антониј го поддржал Лав против поранешниот патријарх Фотиј I Цариградски, и придонел кон помирувањето во црквата со постигнување на компромис меѓу поддржувачите на Фотиј и Игнатиј. Царот го назначил Антониј за патријарх по смртта на сопствениот брат, Стефан I Цариградски во 893 година.
Антониј II бил скромен човек, кој најчесто водел добтроволни манастирски организации при што го основал и преизградил Каулејскиот манастир со помош на имоераторот, кој проповедал на осветувањето на црквата. Погребан е во црквата на својот манастир, Антониј се смета за одговорен на голем број на чуда. Бил канонизиран за светец од страна на православната и католичката црква и неговиот празник се слави на 12 февруари.
2 Поврзани
*Православие
3 Наводи
*''The Oxford Dictionary of Byzantium'', Oxford University Press, 1991.
Стефан I Цариградски

Стефан I Цариградски (867 - ) — Вселенски патријарх од 886 до 893 година.
Роден во Цариград, Стефан бил син на Евдокија Ингерина и царот Василиј I. Сепак во периодот кога бил зачнат, Евдокија била љубовница на царот Миахаил III. Па можно е или поверојатно е дека како и неговиот постар брат Лав VI, Стефан да бил син на Михаил.
Кастриран од страна на Василиј I, Стефан станал монах и му била предодредена кариера во црквата уште додека бил дете. Во 886 година неговиот брат, царот Лав VI, го сменил Фотиј I и го назначил деветнаегодишниот Стефан за патријарх.
Како патријарх Стефан учествувал во церемонијалното препогребување на Михаил III од страна на Лав VI во царскиот мавзолеј веднаш до црквата Свети Апостоли во Цариград. Нема поважни настани кои се поврзуваат со Стефановото патријархување и со самиот патријарх, кој бил познат како скроме човек, починал во мај 893 година. Неговата слава во православната црква е на 18 мај.
Анастасиј Цариградски

Анастасиј Цариградски — Вселенски патријарх од 730 до 754 година. Го наследил Герман I (715–730). Анастасиј бил длабоко вовлечен во спорот за иконите. Неговото мнение за иконите се сменило двапати. Првично тој се спротивставил, па ги поддржал и на крај повторно им се спротивставил.
1 Живот
Во 726 година царот Лав III објавил указ со кој ја забранува употребата на слики во црквите. Неговите војници ги остраниле сите икони од црквите низ Византија.
Герман, тогашниот Вселенски патријарх се противел на овој указ. Тој напишал писмо со жалба до Григориј II во Рим во 729 година. Царот Лав подоцна го сменил Герман како патријарх. Грегориј се спротивставил на указот на Лав и побарал негово повлекување, но Лав одбил да го стори тоа.
2 Анастасиев патријахат
Лав го назначил Анастасиј за Вселеснки патријарх во 730 година најмогу поради неговата поддршка на иконоборството. Спорот околу оваа политика ќе го подгрева и одржува раздорот меѓу источната и западната црква. Папата Григориј II починал во 731 година, но неговиот наследник, Григориј III, продолжил да се спротивставува на оваа политика, до тој степен што повикувал на вооружен бунт против властите во Италија.
Во 731 годинаref>Fine 1991, p. 116 или 733 година или пак до 740 година, Лав III ги придодал Илирик и Јужна Италија (Сицилија и Калабрија) под раководство на Анастасиј, одземајќи му го управувањето на папата со истите.
Во 741 година Лав починал и бил наследен од неговиот син Константин V, кој веднаш морал да го напушти главниот град за да ја одбрани источната граница од нападите на омејадите. Константиновиот зет Артавазад, кој бил куропалат („господар на палатата“), и управувал со Опсикија и Ерменија, го искористил отсуството на царот од главниот град за да го завзмене престолот. За да ја доби поддршката на оние кои се спротивставувале на иконоборството, Артавазад го повлекол и себеси се прогласил за „Заштитник на светите икони.“ Анастасиј брзо го сменил своето гледиште и станал поборник за иконите, откако Артавзад ги вратил назад во црквите. Анастасиј дури и го екскумуницирал Константин V и го прогласил за еретик.
Константин го обединил лојалните делови од својата армија и се упатил кон Цариград во 743 година. Го поразил Артавзад и го погубил. Анастасиј бил сменет, камшикуван и ослепен и подцна парадиран низ градод во срам. По ова Анастасиј повторно го сменил своето гледиште кон иконите, започнал повторно да се спротивставува на иконите, по што бил помилуван од царот и повторно станал патријарх. Анастасиј живеел сè до 754 година.
Егзит (фестивал)

Егзит — музички фестивал кој се одржува еднаш годишно на Петроварадинска тврдина во Нови Сад, почнувајќи од 2000 година, и обично трае четири дена. Важи за еден од најголемите музички фестивали во југоисточна Европа. 
Покрај титулата „најдобар европски фестивал“ освоена на Европските фестивалски награди во Холандија, 2014 година со 620.000 гласови од целиот свет, Егзит во 2007 година е прогласен за најдобар европски фестивал и на Британските фестивалски награди.
Фестивалот добивал признанија и за него било пишувано од медијските магнати како Си-ен-ен, Би-би-си, Тајм, Гардијан, Сан, Дејли мејл, Индепендент.
Околу три милиони луѓе од над 60 држави во светот го посетиле фестивалот кој бил домаќин на најголемите музички ѕвезди на денешницата како и многубројни домашни и регионални ѕвезди.
1 Сцени
Иако секоја година фестивалот има различен број и распоред на сцените, некои од нив посебно се издвојуваат:
* Главна сцена (|Main Stage) - има капацитет од 35.000 луѓе. Таа е најголемата сцена на Егзит на која настапуваат најзвучните имиња на конкретната фестивалска година.
* Денс арена (|Dance Arena) е една од најголемите арени во Европа со капацитет од 25.000 луѓе. Смештена е помеѓу ѕидините на тврдината и во неа се изведуваат сите типови на електронска музика
* Експлозив сцена (|Explosive Stage) има капацитет од 5.000 луѓе. На неа претежно се изведува метал и панк музика.
* Фјужн сцена (|Fusion Stage) - е резервирана за домашните и регионални рок, поп и други бендови.
* Но слип!
Битка кај Датин

Битката кај Датин (арапски: داثن‎) се одвила на 4 февруари 634 година помеѓу силите на Византија и Праведниот Калифат. Битката е дел од Византиско-арапските војни, а завршила со победа на Праведниот Калифат.
Битката се одвила по серијата арапски напади на територијата околу Газа. Византискиот командант Сергиј собрал мал одред војници (поради недостаток на сили) и ги повел своите сили преку неговата база во Кесарија на околу 125 километри од Газа. Таму тој се соочил со една арапска армија, која била во голема мера поголема од неговата под команда на Абу умах ал Бахили .
Двете сили се спротивставиле со селото Датин на 4 февруари 634 година, недалеку од Газа. Во битката, византиските сили биле поразени, а самиот византиски командант Сергиј убиен, заедно со околу 300 свои војници.
Според ''Doctrina Jacobi nuper baptizati'', муслиманската победа била пречекана со радост од страна на локалните евреи, кои биле прогонувани од Римското Царство.
Стефан Урош V

Стефан Урош V Немањиќ, познат како Урош Несилниот, син е и наследник на царот Душан (Стефан Урош IV Душан). Владеел од 1355 до 1371, а задужбина му е манастирот Матејче. Тој е последен владетел на лозата Немањиќи. Во негово време слабее централната власт и обласните господари се осамостојуваат. По неговата смрт српската држава, односно српското царство престанува да постои.
1 Владеење
Владеењето на синот на царот Душан, било во секој поглед спротивно на владеењето и моќта на неговиот татко. Поради тоа наследникот на царот Душан добил прекар Урош Несилниот. Новиот српски цар, кој титулата ја наследил од татка си, не успеал да ја заштити својата држава ниту од надворешните, ниту од внатрешните потреси.
Наjсериозен противник му бил Симеон Немањиќ, Душановиот полубрат. Иако целокупната српска властела и црква застанала на страната на Урош на државниот собир во Скопје одржан во 1357, Симеон војно далеку посилен самостојно себеси си доделил царски ознаки и завладеал со Епир и Тесалија во 1359. Младиот Урош со помош на неговата мајка Елена (Јелена) и дубровчаните, на државниот собор одржан во Скопје, успеал да го спаси своето владеачкото наследство. Но сепак, набргу српската држава се поделила на две царства, Урошево и Симеоново. Во поголемиот дел кој ги опфаќал сите стари српски земји владеел Урош. Се претпоставува дека умрел на 2 или 4 декември 1371 година, веројатно после Маричката битка, као последен српски цар.
За време на неговото владеење, во 1365 година, за совладетел е крунисан крал Волкашин Мрњавчевиќ со надеж дека неговиот син наследник Марко Мрњавчевиќ (Крале Марко) ќе го наследи царскиот престол бидејќи Урош немал наследници. Таа година Вукашиновиот брат Углеша ја презема од царица Елена (Урошевата мајка) власта во градот Сер.
После големите Душанови освојувања, царот Урош станува жртва на властелата која нагло се обогатила после тие освојувања. Инфраструктурната неповрзаност на новите територии на царството се оневозможила, а воспоставувањето на ред и поредок на државните инструменти било отежнато.
Урош Несилниот е прогласен за светец 211 години после неговата смрт. Неговите мошти денес се наоѓаат во фрушкогорскиот манастир Нов Јазак.
Битка кај Табук

Битката кај Табук претставува воен поход кој според муслиманските биографи бил инициран од страна на Мухамед во октомври 630 година. Мухамед со сила од околу 30.000 војници започнал напад кон византиската армија кај Табук. Во византиските извори не постојат докази за оваа муслиманска експедиција, додека голем дел од настаните од битката биле опишани во подоцнешните муслимански извори. Истакнувајќи го ова, како и фактот дека армиите никогаш не се сретнале, некои западни научници се сомневаат во автентичноста на деталите околу настанот, иако во арапскиот свет нашироко се смета како историски.
1 Причини
Според Ал Мактум, модерен исламски биограф на Мухамед, причина за војна против Византија било убиството на еден од амбасадорите на Мухамед од страна на гувернерот на ал Балка. Овие настани веднаш довеле до Битката кај Мутах. Но биографот исто така тврди дека освен оваа битка, овој настан бил причината и за започнување на Битката кај Табук. Според истиот извор, византиските сили на чело со императорот Ираклиј I, подготвиле голема армија за справување со муслиманските сили во регионот.
2 Подготовка
Сите муслимани како и сојузници на Мухамед добиле итен повик за да се приклучат кон кампањата. Но Арапите во пустината покажале мал интерес, по кое Мухамед ги потикнал да се приклучат кога им понудил многу подароци.
За опасноста на муслиманите пристигнале вести од Сирија, каде според нив, византискиот цар се подготвувал со огромна армија во сојуз на арпаските христијански племиња, чиј вкупен број бил од 40.000 до 100.000, да ги нападнат муслиманите.
3 Експедиција
Мухамед и неговите сили марширале кон север, односно кон Табук. Со сила од околу 30.000 војници оваа армија била најголема досега соберена од страна на муслиманите.
По пристигнувањето во Табук, армијата на Мухамед била подготвена да се соочи со Византијците. Но византиските сили не биле во Табук. Муслиманите останале таму неколку дена, но византиските сили никогаш не пристигнале во областа за да се соочат со арапските сили.
Оваа експедиција довела до зголемување на моралот на муслиманите и воен углед во Арабија. По експедицијата, според муслимански извори, голем дел од арапските племиња ги напуштиле византиските сили и се приклучиле кон Мухамед.