Ксенија Атанасијевиќ

Ксенија Атанасијевиќ (1894–1981) била првата призната жена српски филозоф и една од првите жени професорки на универзитетот во Белград, каде што дипломирала. Пишувала за Џордано Бруно, античката грчка филозофија и историјата на српската филозофија и преведувала важни филозофски дела на српски јазик, вклучувајќи дела од Аристотел и Платон . Таа исто така била писателка и филозоф на раниот српски феминизам.
1 Животопис
Ксенија Атанасијевиќ е родена на 5 февруари 1894 година во Белград, најмалото од шест деца на докторот Светозар Атанасијевиќ и Јелена Атанасијевиќ, кои починала додека се породувала. Нејзиниот татко бил добро почитуван лекар и директор на Државната болница во Белград. Семејството на нејзината мајка била во роднинска врска со славниот белградски адвокат, писател и политичар Ажим Шумиќ. Дванаесет години подоцна, нејзиниот татко починал. Маќеата на Ксенија, Софија Кондиќ, која предавала на Женскиот колеџ ( ''Виша Женска Школа'' ) во Белград, станува нејзин вистински старател. Кондиќ била добро квалификувана да го продолжи образованието на Ксенија. Од Кондиќ, Ксенија ги добила своите први лекции по филозофија: таа научила брзо и со нетрпение, и не порано ќе и се случи друга трагедија. Постариот брат на Ксенија бил убиен во Првата светска војна.
Најдобри пријатели на Ксенија додека растела биле поетот Растко Петровиќ и неговата сестра, сликарката Надежда Петровиќ .
1.1 Стипендија
Додека Ксенија одела на Лицеј, таа исто така била под влијание и на Нада Стоиjковиќ, нејзиниот професор по филозофија. Стоиjковиќ предложи Ксенија да го заземе предметот филозофија со нејзиниот поранешен професор во Белград, Бранислав Петронијевиќ и така, есента 1918 година, Ксенија Атанасијевиќ станала ученик на Петронијевиќ на Универзитетот во Белград.
Авторитарен и предизвикувачки, Петронијевиќ бил токму она што на Kсенија и требало во тој момент. Брилијантен професор и еден од најпознатите филозофи на неговото време во Србија и на други места, тој беше тежок задавач на задачи.
Целта на Петронијевиќ била да ги предизвика своите ученици за да можат да одржат филозофска дискусија со нивниот учител. Ксенија била една од најбрилијантните студенти што некогаш присуствувале на универзитетот и не помина многу време кога го привлече вниманието на најистакнатите белградски интелектуалци. Таа дипломира во јули 1920 година со највисоки оценки на својот дипломски час, стекнувајќи универзитетска диплома за „чиста и применета филозофија и класика“. Како одличен студент, таа решила да продолжи со академската кариера по филозофија и наскоро по дипломирањето, почнала да работи на докторска теза на Џордано Бруно, ''De triplici minimo'' . Отишла во Женева и Париз за да бара ретки филозофски дела и да разговара за својата теза со специјалисти од областа, на 20 јануари 1922 г. со одлична одбрана на својот докторат со почести во Белград пред панел академици, вклучително и ректорот Јован Цвијиќ, Михаило Петровиќ, Милутин Миланковиќ, Веселин Шајкановиќ и Бранислав Петронијевиќ, нејзиниот ментор. Откако нејзината теза била успешно одбранета, таа постанува првата жена која има докторат по филозофија во Србија. Таа тогаш имала 28 години.
1.2 Препознавање
Во 1924 година, таа постана првата жена универзитетски професор, назначена на уметнички факултет, оддел за филозофија на универзитетот во Белград, каде што предавала класици, средновековна и модерна филозофија и естетика дванаесет години.
За време на нејзината наставна кариера, таа била посветена феминистка и во теорија и во пракса. Таа била член на Српската лига на жени за мир и слобода, Алијансата на движењето на жените и уредничка на првото феминистичко списание во земјата „Женското движење“ ( ''Žенски покрет'' ), објавено од 1920 до 1938 година.
Во 1936 година, таа била отстранета од универзитетската позиција со измислени обвиненија за плагијат, бидејќи некои од нејзините колеги-мажи со кои работеле покрај неа се чувствувале загрозени од нејзините исклучителни способности. Тоа била резултат на реакција на либералните идеи што ги поддржувала и промовирала и особено на нејзината одлука да не стане дел од целосно академската идеолошка клише доминирано од мажи. Нејзиното чувство за интелектуална автономија значи дека не само што не сакала да прифати конзервативни идеологии кои ги структурираат нејзиното учење и пишување, таа исто така била способна да ја критикува работата на нејзините врсници. Во тоа време ''Енциклопедија Британика ја'' цитира нејзината студија ''„Метафизичка и геометриска доктрина за Бруно“'', напишана на француски јазик во Париз во 1924 година, како авторитативно дело за важно и често занемарен аспект на филозофијата на Бруно. Нејзиното последователно разрешување предизвика значително негодување во Белград кај интелектуалците. На јавен состанок на кој многу луѓе зборувале за нејзина поддршка, најистакнати говорници биле професорот по право Žивојин М. Периќ и поетите Растко Петровиќ и Сима Пандуровиќ .
1.3 Животот на Атанасијевиќ 1936 – 1946 година
Пандуровиќ, кој стоел покрај неа во текот на целото искушение, бил цитиран во напис во весник во кој вели: „Таа е обвинета на пленумот на Универзитетскиот совет за плагијат од страна на еден член на факултетот, кој нема најдалечно пишување на филозофијата и кој без да преземе одговорност на своја страна да ја брани дисциплината од вистински мислител “.
И покрај поддршката што ја добила Атанасијевиќ, нејзината позиција на универзитетот никогаш не и била вратена, а остатокот од својот работен век го поминува - до 1941 година - како инспектор во Министерството за образование. Втората светска војна и носи проблеми и немири, дури и за аполитичката Ксенија Атанасијевиќ. Откако напишала статии против антисемитизмот и националсоцијализмот, таа била уапсена од Гестапо во 1942 година. Потоа, кога завршила војната, Атансијевиќ била повторно уапсена, но овој пат од страна на комунистите на Тито под обвинение за воени злосторства, како оние што му се припишуваат на Веселин Шајкановиќ и други за предавања за време на нацистичката окупација. Откако била ослободена, таа се повлекува во 1946 година по краток период како вработен во Националната библиотека на Србија .
2 Наследство
Ксенија Атансијевиќ остава значителен обем на труд, вклучувајќи повеќе од 400 текстови, меѓу нив и книги и есеи по филозофија, психологија, историја и литература. Нејзиниот интерес за филозофијата бил широк и еклектичен, опфаќајќи ги етиката, метафизиката, логиката, естетиката и историјата на филозофијата . Таа е позната по нејзините оригинални интерпретации на делото на Џордано Бруно и по својата „филозофија на значењето“ развиена во ''Филозофски фрагменти'' (Филозофски фрагменти, 1928–1929), многумина го сметаат за нејзино најважно и најзначајно дело. Починала во Белград во 1981 година.
3 Избрани дела
*''Brunovo učenje o najmanjem, Белград, 1922 година.''*''Пожеќи филозофирана код Грка, Белград, 1928 година.''*''Filozofski fragmenti I-II, Белград, 1929-30.''*''La doctrine métaphysique et géométrique de Bruno, Bg et Paris 1923.''*''Ле доктрина d'Епикур, Париз 1928 година.''*''Un fragment филозофија, Белград, 1929 година.''*''Considération sur le monde et la vie dans la littérature populaire des Yougoslaves, Париз 1929/30.''*''Die gegenwärtigen filosofishen Strömungen in Jugoslawien - Der russische Gedanke, Internationale Zeitschrift für Philosophie, Бон, 3, 1930 година.''*''Die Anfänge des Philosophiernes bei den Griechen, 1928 година.''*''Органон'', превод
*''Етика'', превод
4 Поврзано
* Јубомир Недиќ
* Бранислав Петронијевиќ
* Милан Кујунџиќ
* Петар II Петровиќ jeегош
5 Користена литература
5.1 Библиографија
* Brunovo ucenje o najmanjem, Време, 1922 година
* Стар грчка атомистика, Уједињење, 1927 година
* Ла доктрина метафизика де Бруно, Париз / Белград, 1933 година, објавена на англиски јазик: Метафизичката и геометриската доктрина за Бруно, во превод на Georgeорџ Вид Томашевич, Сент Луис, Мо: WH Green, 1972
* Сама под сонцето, 1939 година
* Браќа Еутидем и Дионисодор