Бреитауптит

Бреитауптит — никел антимонид минерал со едноставна формула NiSb. Бреитауптит е метален непроѕирен бакарно-црвен минерал кој кристализира во хексагонално-дихексагонален дипирамидален кристален систем. Типично е масивен за да се преобликува по својата структура, но се забележува како табеларни кристали. Има Мосова тврдост од 3,5 до 4 и специфична тежина од 8,23.
Се јавува во хидротермални калцитни вени поврзани со руди на кобалт-никел-сребро.
Првпат е опишан во 1840 година од планините Харц, Долна Саксонија, Германија, а во 1845 година за појавувања во областите Кобалт и Тандер Беј во Онтарио, Канада. Именуван е во чест на саксонскиот минералог Јохан Фридрих Август Брајтхаупт (1791–1873).
1 Етимологија и историја
Минералот првпат бил откриен во рударскиот округ Санкт Андреасберг во Горните планини Харц во Долна Саксонија. Карл Фолкмар од Брауншвајг, кој во тоа време студирал во Гетинген, се смета за негов откривач. Првиот опис е објавен во 1833 година од Фридрих Штромаер и Фридрих Хаусман, кои првично го нарекле минералот антимон никел.
Во 1840 година, Август Брајтаупт споменал во својот извештај „Придонеси за поблиско познавање на некои пирозин и метали што формираат пирозин, вклучувајќи нови изоморфии“ дека антимон никелот, кој самиот го нарекол антимонски пиротит или, како што го нарекол Стромаер и Хаусман, антимон никел, бил наречен Брајтауптин од Јулиус Фробел. Сепак, ова било спротивно на неговиот став за номенклатурата. Конечно, во 1845 година, Вилхелм Хајдингер го вовел името Брајтауптит, кое останува важечко и денес.
2 Класификација
Во застареното 8-мо издание на системот за класификација на минерали на Штрунц, бреихауптит припаѓал на минералната класа „сулфиди и сулфосали“, а во рамките на таа класа на поделбата „сулфиди со M:S = 1:1“, каде што е наведен заедно со ахавалит, фреболдит, џаипурит, котулскит, лангизит, никелин, пиротит, седерхолмит, смитит и троилит во „серијата NiAs“ со системски број II/B.09a.
Во системот за класификација Лапис од Стефан Вајс, последен пат ревидиран во 2018 година и формално базиран на стариот систем за класификација од Карл Хуго Штрунц во неговото 8-мо издание, минералот го добил системскиот и минералниот број II/C.20-030. Ова одговара на поделбата „Сулфиди со однос метал: S, Se, Te ≈ 1:1“, каде што Бреитауптитот, заедно со черепановитот, фреболдитот, котулскиот, лангизит, никелинот, поларитот, рутенарсенитот, седерхолмитот, соболевскитот, сорозитот, штумфлитот, судбуритот, вавринитот и васонитот, ја формираат „Никелинската група“ со системски број II/C.20.
9-тото издание на класификацијата на минерали на Штрунц, последен пат ажурирано во 2009 година од страна на Меѓународното минералошко здружение (ИМА), исто така го класифицира Бреитауптитот во поделбата „Метални сулфиди, M: S = 1:1 (и слични).“ Сепак, оваа поделба е понатаму поделена според доминантните метали во соединението. Тука, минералот е во поделбата „со никел (Ni), железо (Fe), кобалт (Co) итн.“ Бреитауптитот може да се најде во групата минерали класифицирани како „никелин“, кој, заедно со ахавалит, фреболдит, џаипурит, котулскит, лангизит, никелин, седерхолмит, соболевскит, штумфлит, судбурит, вавринит и златогорит, го формира системскиот број 2.CC.05.
Во Данскиот систем за класификација на минерали, кој претежно се користи во земјите што зборуваат англиски јазик, Бреитауптитот има системски и минерален број 02.08.11.02. Ова исто така одговара на класата „сулфиди и сулфосали“ и, во рамките на тоа, на поделбата „сулфидни минерали“. Тука се наоѓа во рамките на подгрупата „Сулфиди – вклучувајќи селениди и телуриди – со состав AmBnXp, со (m+n) : p = 1 : 1“ во „Никелинската група (Хексагонална: P63/mmc)“, која исто така вклучува никелини, седерхолмит, судбурит, котулскит, соболевскит, школфлит, лангизит, фреболдит, ахавалит, сорозит и вавринит.
3 Хемија
Според идеалниот (теоретски) состав на Бреитауптит (NiSb), минералот се состои од никел (Ni) и антимон (Sb) во моларен сооднос 1:1, што одговара на масен удел (тежински%) од 32,53% Ni и 67,47% Sb.
Анализите со микросонди на природни примероци од Бреитауптит од типската локација Санкт Андреасберг открија речиси идеален состав. Спротивно на тоа, примероците од рудникот Хадсон Беј во близина на канадскиот град Кобалт, Онтарио, покажаа дополнителни траги од 0,59 тежински% кобалт (Co), 0,58 тежински% арсен (As) и 0,04 тежински% железо (Fe).
4 Кристална структура
Атомите на никел и антимон во бреихауптит формираат хексагонална тесно спакувана структура во просторната група P63/mmc (просторна група бр. 194) со параметри на решетката a = 3,95 Å и c = 5,15 Å, и две формулни единици по единична ќелија (видете ја и аналогната структура на никел арсенид).
И атомите на никел и антимон се шесткратно координирани. Додека никелот има октаедарски координативен полиедар, антимонот има тригонален.
<gallery>
5 Својства
Бреихауптитот е растворлив во азотна киселина (HNO3) и аква регија. Тешко се топи пред да се издува со цевка, но се формира обвивка од антимон.
Под микроскопски микроскоп, бреихауптитот лесно се разликува од другите минерали по својата богата розова до виолетова боја и висока рефлективност. Може да се помеша само со никел (црвен никел пирит). Понатаму, ефектите на рефлективен плеохроизам или анизотропија може да се забележат на микрографиите поради зоналната кристална структура предизвикана од различни концентрации на молекули на NiAs.
6 Модификации и сорти
Единствениот познат вид на броадхауптит до денес е аритот што содржи арсен. Арит е именуван по неговиот типски локалитет, рудникот за аргон во близина на О-Бон во францускиот департман Пиринејски-Атлантик.
7 Формирање и локации
Брејтауптитот се формира од хидротермални раствори во венски наслаги, поточно во калцитни вени. Поврзаните минерали вклучуваат калцит, халкопирит, кобалтит, кубанит, галена, маухерит, никин, пиротит, природно сребро, сфалерит, тетраедрит и улманит.
Како релативно редок минерал, брејтауптитот може да биде изобилен на различни локации, но генерално не е многу распространет. До денес, документирани се приближно 210 локации (до 2025 година). Покрај неговиот типски локалитет, рударскиот округ Санкт Андреасберг (историско место) и округот Штајнфелд (исто така дел од општината Браунлаге во Долна Саксонија), минералот се појавил и во Германија во рудникот Таненбоден во близина на Виден и рудникот Венцел во близина на Оберволфах во Баден-Виртемберг; во близина на Рамсбек, во рудникот Оствиг во близина на Нутлар и во рудникот за железна руда Шторх и Шенеберг во близина на Гозенбах во Северна Рајна-Вестфалија. Брејтауптит е пронајден во близина на Имсбах (каменолом Рајх), Бад Емс (каменолом Меркур) и Обермошел (каменолом Каролина), како и во близина на Фрајберг, Шенбрун во близина на Оелсниц/Фогтл и Тирперсдорф во Саксонија.
Во Австрија, е пронајден во близина на Швемберг (близу Радштат) во Салцбург, во близина на Кирхдорф во општината Пернег ан дер Мур, Краубат ан дер Мур, во Зинкванд кај Шладминг во долината Оберталбахтал и во близина на Арцберг во Штаерска.
Исто така познати по исклучителните наоди на бреитауптит се наоѓалиштата на кобалтна руда во близина на Кобалт-Говганда во округот Тимискаминг во Онтарио, Канада, и Влакфонтеин во покраината Трансвал во Јужна Африка, каде што се откриени меѓурастенија на бреитауптит со пиротит (магнетит) и пентандит. Други добро познати наоѓалишта вклучуваат Клаи во близина на Сент-Етјен-де-Тине во францускиот департман Алпи-Маритим и рудниците Монтолиу во каталонската општина Наут Аран, Шпанија.
Други наоѓалишта се наоѓаат во Аргентина, Австралија, Финска, Гренланд, Индија, Ирска, Италија, Јапонија, Канада, Норвешка, Русија, Шведска, Словачка, Шпанија, Танзанија, Чешка, Узбекистан, Обединетото Кралство и САД.
Бреитауптит повремено се произведува и синтетички како металуршки нуспроизвод.