procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Илмтал-Вински Пат (општинска заедница)

Илмтал-Вински Пат (|Ilmtal-Weinstraße) — поранешна општинска заедница во округот Вајмар, во Тирингија, Германија. Седиштето на општинската заедница било во Пфифелбах. Била распуштена на 31 декември 2013 и целосно била вклучена во новата истоимена општина.
Општинската заедница Илмтал-Вински Пат се состоела од следниве општини:
# Кромсдорф
# Либштет
# Матштет
# Нидерајсен
# Нидеросла
# Нирмсдорф
# Оберајсен
# Османштет
# Пфифелбах
# Вилерштет
Никола Ѓурѓиќ

Никола Ѓурѓиќ (роден 1 април, 1986 во Пирот) — српски фудбалер кој моментално игра за Гројтер Фирт во Бундеслигата. Висок е 184 см и игра на позицијата напаѓач.
Кариерата ја започнал во Раднички од Пирот, каде со добро одиграни натпревари им привлекол внимание на ФК Воздовац со кои потпишал договор во 2005 година. Во својата прва сезона во клубот бил петти стрелец на домашното првенство со 11 голови. Со своите игри заслужил повик за репрезентацијата на Србија за играчи до 21 година за кои одиграл 5 наптревари и постигнал 1 гол. Привлекол внимание и на неколку клубови од Европа како што се АЗ Алкмар и Макаби Хаифа, во АЗ Алкмар во 2008 бил на проба, меѓутоа после повредата на стапалото во 2009 година потпишал договор со норвешкиот Хаугесунд. Во својата прва сезона во 2 лига на Норвешка остварил прво место со својата екипа со 10 постигнати голови.
Гистав Моро

Гистав Моро (|Gustave Moreau; 6 април 1826 &ndash; 18 април 1898) — француски симболистички сликар посветен на теми од библиски и митолошки карактер. Имал влијание врз творештвото на симболистичките книжевници.
1 Животопис
Моро е роден во Париз. Татко му бил архитект, кој благовремено ја препознал дарбата кај сина си, па го пратил да се обучува. Најпрвин учел сликање кај Франсоа Едуар Пико, а потоа се спријателил со Теодор Шасерио, чиј стил влијаел и на неговиот. Во текот на 25 години имал близок, и веројатно љубовен однос со Аделаида Александрина Дире, која ја нацртал на неколку наврати. Прва слика му била „Пиета“, денес сместена во катедралата во Ангулем. На Парискиот салон во 1853 г. ги изложил сликите „Сцена од Песна над песните“ и „Смртта на Дариј“. Истата година зел учество на Светската изложба со „Атињаните со Минотаурот“ и „Мојсеј ги собува сандалите кога ја здогледува Ветената Земја“.
Делото „Едип и сфингата“ претставува едно од првите симболистички слики во историјата на уметноста. Првпат во јавноста е изложена на Парискиот салон во 1864, а денес е дел од редовната збирка на музејот Метрополитен во Њујорк.
Во 1891 г. Моро станал професор на Ликовната академија (''École des Beaux-Arts'') во Париз каде, меѓу останатите, предавал и на фовистичките сликари Анри Матис и Жорж Руоло. Кај него се школувале и Жил Фландрен, Теодор Палади и Леон Прентамп.
Починал во Париз и погребан е на Монмартрските гробишта.
Во текот на својот творечки живот, Моро изработил над 8.000 слики, акварели и цртежи. Многу од нив се изложени во Националниот музеј „Гистав Моро“ во на улицата Рошфуко (IX округ) во Париз. Музејот е сместен во неговото поранешно ателје и отворен е во 1903 г. По неговите простории честопати шетал писателот Андре Бретон, кој го сметал Моро за предвесник на надреализмот.
2 Галерија
Забранета страст

Забранета страст (|Pasión Prohibida) е теленовела од 2013 година од Телемундо. Серијата е снимана во текот на 2012 година, а започна со емитување на 22 јануари 2013 година. Како главни протагонисти во сеирјата се јавуваат Хенкарлос Канела и Моника Спеар. Теленовелата е римејк на турската серија Aşk-ı Memnu од Еџе Јоренџ и Мелек Генчокглу.
1 Содржина
Бјанка е заслепена од омраза кон нејзината мајка Флавиа, која ја обвинува за ненадејната смрт на нејзиниот татко. Бјанка се венчава со Ариел, стар и богат вдовец, на кој му фрлила око и Флавиа, трагајќи по богатство. И покрај љубезноста на Ариел и чувтсвата спрема Бјанка, таа не е среќна со него. Кога ќе ја открие скриената вистина, сфаќа дека неосновано ја започнала одмаздата и се обидува својата среќа да ја најде кај Фернандо. Но, се случува нешто неочекувано, кај Бјанка се будат силни чувства на страст и љубов кон Бруно, млад и привлечен внук на нејзиниот сопруг Ариел. Животот на Бруно се претвора во една тешка борба да направи избор меѓу љубовта на Бјанка и лојалноста кон Ариел, кого го чувствува како татко. Бјанка и Бруно се впуштаат во една страствена, но забранета љубов, која ќе ја направи Бјанка жртва на играта која самата ја започна.
2 Улоги
Глумци Ликови
Моника Спир, Бјанка Сантијана
Хенкарлос Канела, Бруно Хуртадо
Ребека Џонс, Флавиа Сантијана
Роберто Вандер, Ариел Пиамонте
Мерцедес Молто, Дениз Лефевр
Сабрина Сеара, Пенелопе Сантијана
Кармен Ауб, Нина Пиамонте
Присила Пералес, Елиана Рамирес
Рубен Моралес, Саломон Барера
Марисела Гонсалес, Франциска Пиамонте
Хенри Зака, Гуљелмо Аредондо
Кромсдорф

Кромсдорф (|Kromsdorf) — општина во округот Вајмар, во Тирингија, Германија. Се наоѓа во непосредна близина на Вајмар, на двата брега на реката Илм. Била дел од општинската заедница Илмтал-Вински Пат до 31 декември 2013.
Маркус Бент

Маркус Нејтн Бент (роден на 19 мај 1978 година) — поранешен англиски фудбалер, напаѓач.
Тој е поранешен репрезентативец на Англија во селекцијата под 21 година и во својата кариера играл за четиринаесет различни клубови, во кој одиграл 569 натпревари и постигнал 113 гола во процесот.
1 Кариера
Бент ја започнал својата кариера во Брентфорд во 1995 година, пред да потпише со Кристал Палас во 1998 година. Следната година тој му се приклучил на Шефилд Јунајтед преку Порт Вејл. Во 2000 година направил трансфер во Блекбурн Роверс, каде што добил можност да го почувствува вкусот на Премиер лигата, пред да се пресели во Ипсвич Таун во 2001 година. Тој поминал во сезоната 2003-04 период на заем во Лестер Сити, пред тој да биде купен од страна на Евертон во 2004 година. Две години подоцна тој бил продаден на Чарлтон. Од таму сезоната 2007-08 ја поминал на позајмица во Виган Атлетик, пред да се пресели во Бирмингем Сити во 2008 година. Тој поминал три години со Бирмингем, за време на кој бил позајмуван и во Мидлзборо, Квинс Парк Ренџерс, Вулверхемптон и Шефилд Јунајтед. По напуштањето на клубот тој поминал шест месеци во Индонезија во тимот на Митра Кукар.
Алваро Сервантес

Алваро Сервантес ( во ) — шпански глумец. Посетувал училиште за глума уште додека ги правел првите чекори во филмските води, глумејќи во “Abuela de verano”.
Својата најзначајна улога Сервантес ја добива од страна на Силвиа Мунт, во серијата “Pretextos”. Сепак, филмот кој му носи најголема слава на Алваро е “Бесилка”, а за истата улога добива и награда за најдобар глумец во 2009 година.
Доста значајни улоги има и во “88”, “Hanna”, “Три метри над небото”. Имал улоги и во телевизиски серии, како “Срцето на океанот” и “Месечина, Мистеријата на Календа”.
1 Кино
+ Филмови
Година, Филм, Улога
2006, ''Инвазијата на родителите мутанти'', Ихо
2007, ''Цртежот на Давид'', Макси
2009, ''Бесилка'', Давид
2009, ''Живеј црно'', Борха
2010, ''Три метри над небото'', Појо
2011, ''Бескорисни'', Ховен
2011, ''Хана'', Фелисиано
2012, ''Сексот на ангелите'', Раи
2012, ''88'', Џоел
2 Телевизија
+ Телевизија
Година, Серија, Улога
2012-денес, ''Месечина, мистеријата на Календа'', Жоел
2012, ''Срцето на океанот'', Алонсо
Поделба на Отоманското Царство

Поделбата на Отоманското Царство (30 октомври 1918 - 1 ноември 1922) бил политички настан што се случил по крајот на Првата светска војна. Во големиот конгломерат на територии и народи кои претходно живееле во Отоманското Царство, нејзината територија била поделена на неколку нови држави.
Поделбата била планирана уште од првите денови на војната, иако противниците на Отоманското Царство не се согласувале во текот на нивните воени интервенции и направиле неколку двојни и тројни договори. По окупацијата на Истанбул од страна на британските и француските војници во ноември 1918 година, османлиската власт се распаднала целосно и го потпишала Договорот од Севр во 1920 година. Сепак, турската војна за независност ги принудила поранешните сојузници да се вратат на преговарачка маса пред договорот да може да се ратификува. Турската војна за независност завршила со потпишување на Лозанскиот договор од 1923 година.
Поделбата на Османлиското Царство придонело до создавањето на модерната Република Турција. Лигата на народите доделила на Франција мандати во Сирија и Либан, на Обединетото Кралство во Месопотамија и Палестина а на делови од Арапскиот Полуостров биле формирани современи држави како Саудиска Арабија и Јемен (не под овие имиња).
Укинување на османлискиот султанат

Укинувањето на османлискиот султанат се случило на 1 ноември 1922 година од страна на турското Големо национално собрание и султанот Мехмед VI заминал од земјата. Ова овозможило на турската националистичка влада во Анкара да стане единствена политичка сила во државата.
Со тоа владата во Цариград била забранета, а главниот град бил преместен во Анкара.
Месопотамски поход

Месопотамскиот поход бил поход на Блискиот Исток во текот на Првата светска војна меѓу Велика Британија и Османлиското Царство. Војната во Месепотамија следувала истовремено со Синајскиот и палестински поход и Кавкаскиот поход.
До војна во Месопотамија (денешен Ирак) се стигнало сосема случајно. Британија на почетокот немала интерес за овој дел од Османлиското Царство, додека Османлиите на чело со Енвер Паша оваа територија ја ставиле како последна во списокот на приоритети бидејќи многу поважен за нив бил Кавкаскиот фронт и Синајската и палестинска кампања. Освен тоа Месопотамија била скоро целосно изолирана од империјата. Работите околу изградбата на железничката пруга Берлин-Багдад започнале уште во 1888 година, но во 1915 година од Истанбул до Багдад се патувало за 21 ден. Целта и интересите на Британија станале поголеми поради големите резерви за нафта и да ги брани своите сојузници во регионите на Персија и Кувајт.
Првите британски напади започнале со заземање на Басра. Главната турска армија се наоѓала во преградието на Багдад но турскиот отпор бил многу слаб. Генералот Никсон пристигнал во април 1915 година како нов британски командант за Месопотамија и веднаш наредил напад кон Кут и Багдад. Британците успеале да им нанесат неколку порази по долината на реката Тигар. Енвер Паша се исплашил дека овие настани можат да доведат до паѓање на Багдад по кое следувала германска помош на страната на Османлиите.
Битката кај Ктесифон во 1915 година не донела победник, па британските сили се повлекле кон Кут. Ова повлекување се покажало како голема грешка за британските сили бидејќи самиот град бил изолиран и по доаѓањето на германско-турските војници, градот бил ставен под опсада. Опсадата траела од 7 декември 1915 до 29 април 1916 година. Британците направиле три обиди за пробивање на опсадата но без успех и со загуба од околу 23,000 војници и 6,000 заробеници. Битката завршила успешно за Османлиите и оваа битка била една од последните успешни во текот на војната, заедно со операцијата во Галиполе.
По британскиот пораз кај Кут, дошло засилување на чело со командантот Мод и неговата офанзива започнала на 13 декември 1916 година од двете страни на реката Тигар и во февруари 1917 година. Британците повторно го освоиле Кут. По овој успех Британците кон почетокот на март пристигнале пред Багдад. На чело на османлиската војска бил Халил Паша, но генерал Мод успеал да ги уништу турските одбранбени позиции. На 11 март 1917 година Британците влегле во градот и заробиле 9,000 турски војници.
Британскиот генерал по освојувањето на градот изјавил преку соопштение до народот дека неговите војски не дошле како освојувачи или непријатели, туку како ослободители. Во текот на оваа кампања Британците имале 92,000 жртви додека турските не се познати, но Британците заробиле околу 45,000 турски војници. Поголемиот дел од британските војници биле по потекло од Индија.
Клас Лодевик

Клас Лодевик (|Klaas Lodewyck; р. во ) — поранешен белгиски професионален друмски велосипедист, кој возел професионално во периодот 2009-2015 за екипите , и .
моментално е спортски директор на екипата .
1 Достигнувања
;2005
: 2. Париз-Рубе за јуниори
;2006
: 9. Париз-Рубе за јуниори
;2007
: 1. Етапа 2 Ронд де л’Оас
: 2. Национално друмско првенство под 23 години
: 10. Гран при де Варегем
;2008
: 3. Омлоп ван хет Васланд
;2009
: 9. Шатору Класик
: 9. Гран при де Фурмие
: 10. Омлоп ван хет Васланд
;2010
: 3. Шоле-По де Лоара
: 4. Париз-Тур
: 4. Омлоп ван хет Васланд
: 5. Нокере Курсе
: 5. Профронд ван Фрислан
: 8. Антверпсе Хавенпејл
;2011
: 4. Трофео Кала Милор
: 5. Трофео Мајорка
: 8. Трофео Магалуф
: 10. Краен пласман Три дена Западна Фландрија
;2012
: 1. Награда за борбен возач Трка околу Оман
: 9. Хале-Ингоигем
;2014
: 5. Класик Хандзаме
: 7. Нокере Курсе
;2015
: 6. Класик Хандзаме
1.1 Распоред на резултатите на големите трки
Голема трка, 2011, 2012, 2013
Џиро, 44, —, СО
Тур, —, —, —
Вуелта, —, 116, 120
СО = се откажал; — = не учествувал
Брезник

Брезник (|Брезник, до 1945 г. ''Брѣзникъ'') — град во Западна Бугарија, административен центар на Општина Брезник во Перниичката Oбласт. Има население од околу 3.835 жители (2022).
1 Географија и местоположба
Брезник се наоѓа во западниот дел на Бугарија. Од главниот град Софија е оддалечен 45 км западно, а градот Перник е оддалечен е само 20 километри северно.
1.1 Релјеф
Областа Брезник се наоѓа во центарот на Брезничкото поле, на околу 760 метри м.н.в. Над градот се крева планината Голо брдо. Крајот околу градот се вика Граово.
1.2 Клима
Поради значителната надморска висина килмата во Брезник е поостар облик на континентална клима со планински влијанија.
1.3 Вода
Низ Брезник и околината протекуваат повеќе помали потоци.
2 Историја
Првпат градот бил спомнат во Приказната за Исаија од 11 век и Бугарската апокрифна хроника како БР(Ѣ)ЗНИКЪ. Подоцна градот се споменувал и во текот на 15-19 век, што го потврдува неговото континуирано постоење.
Во 17-18 век Брезник бил атрактивен центар за водечките сликари и градители. Мештаните били многу активни и успеале да го привлечат дури и истакнатиот претставник на самоковската школа, Јован иконописец. Воспитно-образовната работа исто така била многу добро развиена. Ќелијни училишта имало во Билинскиот манастир, црквата „Света Петка“ и во некои брезнички села. Во 1869 година во градот Брезник било основано првокласното училиште во кое учителствувал Димитар Тонџаров од Самоков. На негова иницијатива во градот бил отворено и градското читалиште. Во времето пред ослободувањето имало околу 200 бугарски и 30-40 турски куќи, а потоа турското население се иселило од градот и од сите села во околината.
3 Демографија
Според проценките од 2010 година во Брезник живееле околу 4.200 жители. Поголемиот број на градското население се Бугари. Остатокот се најчесто Роми. Последните децении жители се иселуваат од градот заради оддалеченоста од главните случувања во земјата. Поголемиот дел од населението е православно.
4 Галерија
Галиполска операција

Галиполската операција исто така позната како Галипоски поход, Дарданелски поход или Битка на Галиполе била водена во текот на Првата светска војна во периодот од 25 април 1915 година до 9 јануари 1916 година. Конфликтот бил меѓу силите на Антантата на чело со Велика Британија и Франција од една страна и Отоманското Царство од друга страна. Целта на операцијата била по крајот на оваа битка да се навлезе кон престолнината Цариград и да се обезбеди патот кон Русија. Овој обид не бил успешен и имал големи загуби и на двете страни. Овој поход се смета за една од најголемите победи на Турците во текот на Првата светска војна.
Овој конфликт од страна на зафатените народи бил прифатен со големо влијание. Во Отоманското Царство или Турција, битката се сметала за голем момент од историјата на Турција за одбрана на татковината бидејќи самата Отоманско Царство веќе одамна била во процес на распаѓање. Овој конфликт ја поставил основата за понатамошната војна за турската независност и формирањето на Република Турција по осум години на чело со Мустафа Кемал Ататурк кој бил командант во Галиполе.
1 Битка
Една од најголемите битки во текот на овој поход се одвила на 18 март 1915 година кога силите на Антантата започнале офанзива кон Дарданелите и истата завршила со неуспех. Тие биле уверени на безбедно минување покрај теснецот но турските сили ноќта пред да навлезат непријателските бродови го минирале преминот. Кога на 18 март британските и француските бродови отвориле оган, Турците не одговориле. Минирањето на реонот им нанеле големи загуби на британските и француските бродови по кое силите на Антантата морале да се повлечат.
Овој неуспех за навлегување во Дарданелите преку море докажал дека без офанзива преку земја нема да може да се добие војната. Поради тоа започнала подготовка за нов напад, а за оваа цел биле мобилизирани австралиски и новозеландски војници кои требало да го нападнат Арибурну, а англиските и француските сили Седулбахир. Се проценува дека бројот на сојузничките сили бил околу 80.000 пешадиска армија. Но германско-турската воена команда бргу го разбрал новиот план и за таа намена била формирана нова девизија за одбрана на Дарданелите. На 25 април 1915 година започнала новата битка а на чело на отоманската армија се наоѓал Мустафа Кемал Паша. Во текот на овие битки на страната на Отоманците учествувале и петнаесетгодишни деца. Во оваа битка Турција им го нанела последниот пораз на силите на Антантата.
Договор од Севр

Севрскиот договор (10 август 1920) бил мировен договор помеѓу Отоманското Царство и сојузниците на крајот на Првата светска војна. Договорот бил потпишан во францускиот град Севр. Овој договор следувал по потпишувањето на Версајскиот договор од страна на Германија. За разлика од Версајскиот, Севрскиот договор бил крајно неповолен за Османлиското Царство. Османлиското Царство била поделена меѓу Франција, Италија и Велика Британија. Овој договор бил поништен по започнувањето на Турската војна за независност и потпишувањето на Лозанскиот договор од 1923 година на чело со Мустафа Кемал Ататурк.
1 Одредби од договорот
Со овој договор Османлиското Царство се одрекла од сите нетурски реони кои претходно и припаѓале. Империјата изгубила 4/5 од својата територија, а во Европа останал само Цариград и околината на Дарданелите и Босфорот.
Според договорот:
* Североисточните региони на Турција биле дадени на Ерменија.
* Во југоисточните делови на Отоманското Царство се предвидило формирање на независни држави Курдистан и Хеџаз (дел од денешна Саудиска Арабија).
* Месопотамија (Ирак), Палестина и Трансјордан биле дадени на битанската сфера на влијание под протекторат на Лигата на народите.
* Сирија и Либан кон Франција под протекторат на Лигата на народите.
* Северен Епир бил даден на новоформираната држава Албанија, под протекторат на Италија.
* Додеканези биле дадени на Италија.
* Источна Тракија со исклучок на Цариград (Истанбул), Босфорот и Дарданелите (над кои се утврдува меѓународна контрола) како и островите Имброс и Тенедос, се дале на Грција.
* Администрирањето и ексклузивните права врз областа Смирна (Измир) во Мала Азија, се доделила на Грција. По 5 години областа би можела конечно да биде присоединета кон нејзината територија.
Договорот ја обврзил Турција да ги намали своите вооружени сили на 50 000 луѓе.
Мајкл Кин

Мајкл Винсент Кин (роден на 11 јануари 1993 година) — англиски фудбалер, играч од одбраната на Барнли. Неговиот брат близнак Вил Кин е исто така фудбалер и игра за Манчестер Јунајтед.
Кин ја претставувал селекцијата на Република Ирска во младинските категории до 17, 18 и 19 години, пред да заигра за селекцијата на Англија под 19 години на европското првенство во Естонија.
1 Технички одлики
Неговата позицијата е централен одбранбен играч, но по потреба може да биде користен и како страничен бек.
2 Кариера
2.1 Манчестер Јунајтед
Кин потпишал професионален договор со Манчестер Јунајтед на својот 18-ти роденден на 11 јануари 2011 година. Тој го направил своето деби за првиот тим на 25 октомври 2011 година во четвртиот круг од Лига купот против Олдершот Таун, појавувајќи се како замена во 70-тата минута на местото на Езекиел Фрајерс во победата на Јунајтед со 3-0 нагости. На 28 јануари 2012 година тој повторно бил повикан на клупата, овој пат против Ливерпул за натпревар од ФА Купот. Сепак, тој останал неискористена замена и натпреварот завршил со победа на Ливерпул од 2-1.
Следната сезона тој за првпат бил стартер во еден натпревар на Јунајтед, на 26 септември 2012 година против Њукасл Јунајтед во Лига купот, играјќи во пар со Скот Вутон на центаралните позиции во одбраната. По натпреварот, соиграчот Дарен Флечер го пофалил Кин за неговата игра опишувајќи ја како ''фантастична''.
2.2 Лестер Сити
На 6 ноември 2012 година, Кин заедно со неговиот соиграч од резервите на Јунајтед, Џеси Лингард му се придружил на Лестер Сити во Чемпионшип на заем до 3 декември 2012. Кин го направил своето деби за Лестер Сити на 6 ноември 2012 година, во ремито без голови 0-0 нагостувањето кај Болтон. Во 56-тата минута од овој натпревар Кин се повредил и бил заменет од страна на Лајам Мур. Заемот потоа бил продолжен до 2 јануари 2013. Тој се вратил по повредата на 29 ноември 2012, но останал неискористена замена во натпреварот против Барнли. Неговото враќање на теренот се случило на 1 јануари 2013 кога тој ги одиграл комплетните 90 минути во победата на домашен терен над Хадерсфилд со 6-1. Подоцна, Кин го продолжил неговиот престој во Лестер до крајот на јануари 2013 и му била дадена дозвола од страна на Јунајтед да игра во натпреварите од ФА Купот за Лестер.
3 Статистика на кариерата
3.1 Клуб
Клуб, Сезона, Лига, Куп, Лига Куп, Европа, Друго, Вкупно
Меч, Гол, Меч, Гол, Меч, Гол, Меч, Гол, Меч, Гол, Меч, Гол
Манчестер Јунајтед, 2011–12, 0, 0, 0, 0, 1, 0, 0, 0, 0, 0, 1, 0
2012–13, 0, 0, 0, 0, 2, 0, 0, 0, –, 2, 0
Вкупно, 0, 0, 0, 0, 3, 0, 0, 0, 0, 0, 3, 0
Лестер Сити (заем), 2012–13, 4, 0, 1, 0, –, –, –, 5, 0
Вкупно во кариерата, 4, 0, 1, 0, 3, 0, 0, 0, 0, 0, 8, 0
''Статистиката последен пат е ажурирана на 25 јануари 2013.''
4 Нотес
Христо Џолев

Христо Велков Џолев — македонски револуционер, деец на Внатрешната македоно-одринска револуционерна организациja (ВМОРО).
Христо Џолев е роден во село Моноспитово, Струмичко, во семејство на земјоделци. Неговиот син Атанас Џолев бил исто револуционер. Христо Џолев се приклучил кон ВМОРО во 1901 година, како четник под водство на Христо Чернопеев. Потоа, тој станал раководител на револуциониот комитет во родното село, а од 1910 година, тој станал војвода во Струмичко. По возобновувањето на ВМРО во 1919 година, тој повторно се вклучил во револуционерното дело, но бил фатен и лежел во српски затвор во Ниш.
Кавкаски поход

Кавкаскиот поход претставувал конфликт меѓу Руската Империја и Османлиското Царство во текот на Првата светска војна. Војната започнала со големи победи на Русите, но поради Октомвриската револуција и Руската граѓанска војна Турците уапеале да си ги вратат изгубените територии. Конфликтот завршил со потпишување на Брест-литовскиот договор.
1 1914
Главна задача на османлиската влада била да ги врати териториите кои ги изгубила од претходната Руско-турска војна (1877-1878). Министерот за војна Енвер Паша не ги послушал советите од германската влада па еден месец откако била објавена војната тој тргнал во поход. И покрај својата големина од околу 200.000 војници, турската војска била лошо опремена за зимско војување. Од друга страна пак Русите имале околу 100,000 војници.
Во Битката кај Сарикамиш која започнала на 29 декември а завршила на 2 јануари 1915 година, турските сили претпиле катастрофален пораз. Во битката од околу 95,000 турски војници само 18.000 останале живи. Енвер Паша во Контантинопол за овој пораз јавно ги обвинил Ерменците, одноно нивната нелојалност. Како православен народ, по култура близок со Русите, тие биле на руска страна. Веќе во февруари наредил разоружување на ерменските војници во турската армија по кое следувал т.н. Ерменски геноцид. Во исто време една мала турска армија се упатила од езерото Ван кон Персија по кое следувала војната во Персија.
2 1915
Руските сили започнале офанзива на турската територија кон езерото Ван сметајќи на ерменската поддршка. Во Ван започнала ерменската побуна која траела еден месец кога во мај 1915 година руските сили стигнале и го зазеле градот. По ова следувала и руската победа кај Кара Килис во август истата година.
3 1916-1917
Во јануари 1916 година руската војска водела успешна борба во Битката кај Ерзурум, а во февруари следувал и падот на Тафта. По успешната 1916 година, во 1917 година во Русија започнала Октомвриската револуција по кое руската војска се распаднала и повлекла.
4 1918
Во почетокот на 1918 година, руската армија се состоела од само неколку илјади доброволци. Руските огромни јужни територии останале без одбрана. Турците по ова започнале офанзива во јануари 1918 година. Единствен отпор пружила полуорганизираната полиција на Ерменската република. Османлиите започнале со освојување на Трабзон, Ерзурум, Карс, Ван и Батуми. Со офаа офанзива дошло и потпишувањето на Брест-литовскиот договор од новата болшевичка власт во Русија.
Енвер паша имал голема желба да ги врати териториите кои империјата ги изгубила пред 40 години. Така тој наредил напад на Баку. На оваа офанзива се спротивставила Германија која сметала дека јужните делови од Русија биле под нејзината сфера на влијание. Во март 1918 година османлиската војска ја нападнала новоформираната Демократска Република Ерменија. Ерменците биле принудени да потпишат договор. Од друга страна Демократска Република Грузија побарала германска помош, па турските сили ја заобиколиле Груција и заминале кон Азербејџан.
До крајот на војната, Турција ја избубила Палестина, Сирија и Месопотамија.
Македонски глас (1913-1914)

„Македонски глас“ (руски: (''изворно'') Македонскій голосъ, (''современ правоп.'') Македонский голос) бил „орган на приврзаниците на независна Македонија“ кој излегувал во Санкт Петербург од 9 јуни 1913 до 20 ноември 1914 година. Списанието го уредува Редакциски совет на Македонската колонија во руската престолнина. Издавач бил Д. Д. Павле Чуповски, а одговорен уредник И. П. Кулезнев (во последните два броја Д. Д. Архангелски).
Најавено било дека ќе излегува „од еднаш до петпати во месецот“, но се појавуваат само 11 броја на вкупно 220 страници.
Како мото под насловот на корицата на првиот број, стоеле зборовите на Борис Сарафов: „Ние Македонците не сме ни Срби ни Бугари, туку просто Македонци. Македонскиот народ постои независно од бугарскиот и српскиот. Ние им сочувствуваме и на едните и на другите, и на Бугарите и на Србите: кој ќе го помогне нашето ослободување, нему ќе му речеме благодарам, но Бугарите и Србите нека не забораваат дека Македонија е само за Македонците“.
Во списанието, покрај Македонци, соработуваат и голем број Руси и балканци, а се публикуваат и бројни официјални акти (меморандуми, апели и соопштенија) на Македонската колонија во Петроград, потпишани од Д. Чуповски, д-р Г. Константинович, Н. Димов, Г. А. Георгов, И. Г. Георгов, П. Божидарски, Гр. Н. Угриновски, Д. Пешковски, Г. А. Стојанов, К. Георгиев и др. Тоа е всушност најзначајниот печатен архив на македонската национална мисла во периодот на Балканските војни и почетокот на Првата светска војна за одбрана на целоста на Македонија и слободата и обединувањето на македонскиот народ.
По барање на Српската легација во Санкт Петербург списанието е привремено запрено по бројот 8 (22 декември 1913). Со ново решение на Градоначалството (1 февруари 1914) се дозволува продолжувањето, но и по следниот бр. 9 (2 март 1914), по петмесечна пауза, се објавени само уште два броја.
Бидејќи публикацијата во големи тиражи продира и на Балканот, под притисок од балканските монархии, списанието е конечно запрено, иако редакцијата постои.
Максим Рилски

Максим Тадејович Рилски (|Максим Тадейович Рильський; во Киев &ndash; 24 јули 1964) бил украински поет.
Тој започнал да пишува како претставник на „чистата уметничка“ доктрина, за време на сталинистичките години кога се усвоила официјалната доктрина за „социјалистички реализам“. Во 1937 година тој бил инволвиран во препишувањето на либретото на операта „Тарас Булба“ на Микола Лусенко. Подоцна, Рилски се вратил кон нео-класичните форми. Рилски се придружил на Комунистичката партија во 1943 година и бил член на Врховниот совет на СССР во 1946 година. Тој се стекнал со престижната Ленинова награда во 1960 година.
Турска војна за независност

Турската војна за независност (турски: ''İstiklal Harbi'', буквално значи "''војната за независност''" или ''Kurtuluş Savaşı'', буквално значи "''Ослободителната војна''," 19 мај 1919 - 24 јули 1923 година) претставувала војна која се водела од страна на турските националисти против сојузниците од Првата светска војна кои по крајот на војната и поразот на Османлиското Царство ја окупирале земјата..
Турското национално движење во Анадолија формирало Големо национално собрание на чело со Мустафа Кемал Ататурк. По завршувањето на турско-ерменската, турско-француската и турско-грчката војна во 1923 година бил потпишан Лозанскиот договор каде на 29 октомври 1923 година била прогласена Република Турција.
1 Тек
Окупацијата на Цариград, заедно со окупацијата на Измир од страна на победничките сили во војната го дал почетокот на Турската војна за независност, која траела од 1919 до 1922 година. На чело на Турското национално движење застанал Мустафа Кемал Паша.
Мустафа Кемал побарал национални избори за да се воспостави нов турски парламент, кој ќе има свое седиште во Анкара. На 12 февруари 1920 последниот отомански парламент се собрал во главниот град. Парламентот се распуштил од страна на британските сили, откако бил прогласен за ''Misak-i Milli'' („Национален пакт“). На 10 август 1920 година, Големиот везир Дамат Ферид Паша го потпишал Договорот од Севр. Со тој договор се завршиле плановите за поделба на Отоманското Царство, вклучувајќи го и региони турските родољупци ги сметале за важни делови. Мустафа Кемал инсистирал на целосна независност и заштитата на интересите на мнозинството на Турците на турската почва. Тој го убедил Собранието да ја собе национална армија. Армијата се соочила со окупација на сојузничките сили и се борела на три фронта: француско-турскиот, грчко-турскиот и турско-ерменскиот фронт. По серијата битки за време на грчко-турската војна, грчката армија стигнала до реката Сакарја, само осумдесет километри западно од Собранието. На 5 август 1921 година, Мустафа Кемал бил промовиран како командант на силите од страна на Собранието. Во август 1922, Кемал започнал со силни напади врз грчките војници и турските сили ја повратија контролата на Измир на 9 септември 1922 година. На 10 септември 1922, Мустафа Кемал испратил телеграма до Лигата на народи каде вели Анкара Владата нема да биде одговорна за масакрите извршени за време на војната за независност.
Конференцијата во Лозана започнала на 21 ноември 1922 година. Турски претставник Исмет Инени одбил секаков предлог што би бил компромис за турскиот суверенитет, главните прашања во врска со контролата на турски финансии, Босфорот, правдата и слично. На 24 јули 1923 година бил потпишан Договорот од Лозана. Крајниот исход на војната за независност било прогласувањето на Република Турција на 29 октомври 1923 година. Со ова, офоцијално престанала да постои Османлиското Царство.
Мојсеј Фишбејн

Мојсеј Абрамович Фишбејн (|Мойсей Абрамович Фішбейн) е влијателен украински поет и преведувач од еврејско потекло. Тој е роден во Черновци, Украина.
1 Животопис
Мојсеј Фишбејн завршил филологија во 1976 година на Педагошкиот институт во Киев. Подоцна тој бил уредник на Украинската советска енциклопедија. Раните поеми на овој украински поет биле поддржани од познатиот украински автор Микола Бажан, кој одиграл важна улога во промовирање на првите изданија на Фишбејн.
Во 1979 година, Фишбејн бил приморан да емигрира во Израел, како резултат од неговите активности во дисидентското движење во Украина. Поради ограничените можности за еден украински поет во Израел, тој повторно емигрирал, овој пат во Германија. Таму, Фишбејн работел како новинар во украинското списание од дијаспората „Наши времиња“. Исто така, тој работел во укранскиот и рускито сервис на Радио Слобода. По падот на СССР, тој се вратил во Украина.
Мојсеј Фишбејн се смета себеси за украински националист и зел учество во социјалниот и политички живот на Украина. Тој е член на Сојузот на писатели на Украина и Украинскиот центар на Меѓународниот ПЕН клуб.
Бари Маркус

Бари Маркус (|Barry Markus; р. во ) — холандски професионален друмски велосипедист, кој вози за професионалната континентална екипа .
Маркус ја напуштил по две и пол сезони и му се приклучил на за сезоната 2014.
1 Достигнувања
;2009
: 2. Европско јуниорско друмско првенство
: 3. Национално велодромско првенство - Медисон (со Јури Хавик)
;2010
: 1. Етапа 2 Трка околу Тирингија под 23 години
: Национални велодромски првенства
::2. Медисон (со Јури Хавик)
::3. Бодовна трка
::3. Скреч
: 9. Класик Бевербек
: 10. Ронде ван Дренте
;2011
: Национални велодромски првенства
::1. Медисон (со Рој Питерс)
::3. Скреч
: 1. Стер ван Зволе
: 1. Рабобанк Дорпеномлоп Рукфен
: 1. Етапа 1 Вуелта Сиклиста а Леон
: 2. Гран при де ла Вил де Ножен сур Езе
: 10. Краен пласман Ронде ван Дренте
;2012
: 2. Дварс дор Дренте
: 3. Национални велодромски првенства - Скреч
: 5. Меморијал Рик ван Стенберген
: 8. Дач Фуд Вали Класик
;2013
: 3. Шелдепрејс
: 9. Гран при де Денен
: 10. Краен пласман Арктичка трка Норвешка
;2014
: 2. Трка околу Келн
: 10. Нокере Курсе
;2015
: 2. Дварс дор Дренте
: 7. Нокере Курсе
Васил Стус

Васил Семеновик Стус (|Васи́ль Семе́нович Стус; 8 јануари, 1938 – 4 септември, 1985) бил украински поет и публицист. Тој бил еден од најактивните членови на дисидентското движење во Украина. Поради неговите политички активности, неговите дела биле забранети во СССР и поминал 23 години (пола од неговиот живот) во затвор. На 26 ноември 2005 година посмртно му била доделена титулата „Херој на Украина“.
1 Животопис
Васил Стус е роден на 6 јануари 1938 година во семејствот на селани во Рахнивка, Виничка Област, Украина. По една година неговите родители се преселиле во градот Сталино, денес Донецк, а децата се преселиле другата година. Васил се запознал со украинскиот јазик и поезија преку неговата мајка.
По завршувањето на средното училиште, Васил се запишал на Одделот за историја и книжевност на Педагошкиот факултет во Донецк. Во 1959 година, тој ги завршил своите студии. По завршувањето, тој кратко работел како учител во средно училиште, а подоцна служел војска. За време на неговите студии и служењето воен рок, тој започнал да пишува поезија. Исто така тој преведувал поезија на украински, особено од Јохан Волфганг фон Гете и Рајнер Марија Рилке. Неговите преводи денес се изгубени. По воениот рок, тој бил уредник во весникот „Социјалистички Донбас“. Во 1963 година се запишал на докторски студии, а во меѓувреме ги објавил своите поеми. Во 1965 година тој се оженил. Во 1966 година се родил неговиот син Дмитро.
2 Дополнителни информации
* Vasyl Stus: Zhyttia yak Tvorchist (Vasyl Stus: Life as Creation), by Dmytro Stus. Kyiv: Fakt, second edition, 2005. 368 pp. -- A biography of political prisoner and writer Vasyl Stus by his son.
* Kostash, Myrna. "Inside the Copper Mountain" The Doomed Bridegroom: A Memoir. Edmonton: New West Press, 1998. pp 34–70.
Јарослав Павуљак

Јарослав Иванович Павуљак (|Ярослав Iванович Павуляк; 30 април 1948 – 25 ноември 2010), бил украински поет.
1 Животопис
Роден е во селото Настасив во Тернопилската област, во западна Украина. Тој учел на училиштето за уметности во Лавов, поточно керамика. Тој завршил во 1967 година и започнал да работи вио различни галерии.
Во 1969 ја изградил статуата на Тарас Шевченко во Настасив, што довело до прогон на неговото семејство од страна на КГБ. Тој бил во куќен притвор за два месеца. Подоцна се запишал на Универзитетот во Черновци. Во декември 1971 година тој бил отпуштен бидејќи повторно ги промовирал украинскиот јазик и култура. Тој повторно ги запичнал своите студии во 1972 година. Тој бил член на Националната унија на писатели на Украина и Друштвото на украински писатели во Словачка. Починал во Тернопол, на возраст од 62 години.
2 Дела
Павуљак објавил три книги со поезија:
*'' (1993)
*'' (1999)
*''"Dorohy dodomu: Poezii. Poemy"'' (2009)
Хетајри

Хетајри или Етери или Кралски другари — стара установа во политичкиот и воениот систем на Античка Македонија, составена од околу 100 на број македонски благородници. Хетајрите биле придружници на кралот во мир, кога со него учествувале на најголемите празници и обреди, но и во војна кога се бореле како коњаници под негово заповедништво. Во некои историски извори оваа древна македонска установа се среќава и под имињата ''кралски пријатели'' или ''пријатели на кралот'', бидејќи нејзините членови биле во најблиски односи со кралот уште од неговото детство и често го советувале за важни прашања од политичкиот и воениот живот.
Анадолски бејлици

Анадолските бејлици — мали туркиски кнежевства кои биле регулирани од страна на бегови и кои биле основани во Анадолија во текот на 11 век, како и по распаѓањето на султанатот на Селџуците во 13 век.
По селџучката победа во Битката кај Манцикерт и по освојувањето на Анадолија, Огузите започнале со населување на териториите на денешна Турција. Овие бејлици во текот на следните години добивале голема помош од Селџуците во замена за нивните услуги. Но со монголската инвазија од истокот силата на Селџуците се намалила а ова овозможило овие бегови да прогласат независност. По падот на централизираната моќ во Конија, голем дел од беговите започнале да создаваат сојузи и со поддршка од Монголија прогласиле емиратства. Овие гази воини со слабеењето на Византија започнале да ги зазимаат нејзините територии.
До 1300 година, овие туркиски сили стигнале до Егејско Море. Во почетокот како најсилни се издвојувале Караманија и Гермијан. Османоглу пак се наоѓал во северозападниот дел од Анадолија, со седиште Согут и во почетокот оваа земја била многу мала и незначајна по моќ. По должината на егејскиот брег од север кон југ се наоѓале Кареси, Сарухан, Ајдин и Теќе. Исфендијар се наоѓач во регионот на Црното Море.
Осман бег започнал со освојување на византиските територии во првите години од 14 век. Со анексија на соседните бејлици Османоглу станале главни соперници на Караманија. До крајот на 14 век, Османогглу започнал со стекнување на останатите бејлици преку освојување, сојузништво или преку склучување на династички бракови. Следувал период на меѓусебни конфликти меѓу Караманија и Османоглу.
По основањето на Османлиското Царство во времето на Мехмед I и неговиот син Мурат II поголемиот дел од овие територии биле вклучпени во Османлиското Царство. Конечниот удар на Караманија бил даден во времето на Мехмед II кога поголемиот дел од Анадолија бил вклучен во империјата на Османлиите. Целосното обединување на Анадолија се случило во времето на Сулејман Величествениот.
Голем дел од поранешните анадолски бејлици станале основа при административната поделба на Османлиското Царство.
Украински Албанци

Украинските Албанци се етничка малцинска група која што се наоѓа главно во Запорошката област и Буџак. Тие потекнуваат од албанските бунтовници кои се бореле против Отоманското Царство во руско-турските војни и му било дозволено да се населат во Руската Империја во XVIII век.
1 Историја
Историската заедница на Албанците во Украина се нарекуваат себеси „|Shqiptarë“. Тие исто така понекогаш се нарекуваат Арнаути. Нивните предци дошле во Украина во XVIII и XIX век. Доаѓањето на Албанците било поврзано со руско-турската војна (1768-1774). За време на оваа војна православните Албанци бунтувале против моќта на Отоманското Царство. На крајот на војната околу 1,700 Албански војници и нивните членови на семејствата заминале во Руската Империја. Тие главно се населиле во близина на Керч и Еникале. Подоцна Албанските имигранти главно се населиле во близина на Одеса. Со текот на времето многу Албанци биле асимилирани во Грци, Руси или Украинци во овие области.
2 Демографија
До крајот на XX век, само неколку години пред падот на УССР Албанците во Украина биле главно населени во Запорошката област: Геандран, денеска (Ханивка), Таз (денеска Дивнинске) и Туиушки (денеска Хорхивка). Исто така постои едно Албанско село во Буџак: Каракурт (|Karakurti, |Caracurt, |Каракурт и од 1947 Жовтневе). Во 1958 имало 5,258 Албанци во целиот Советски Сојуз. Нивниот број паднал на 4,402 до 1970.
3 Наводи
* Виксман, Роналд. ''The Peoples of the USSR: An Ethnographic Handbook''. (Armonk, New York: M. E. Sharpe, Inc, 1984) стр. 8
* Олсон, Џејмс С., ''An Ethnohistorical Dictionary of the Russian and Soviet Empires''. (Westport: Greenwood Press, 1994) стр. 28-29
Татра (трамвај)

Трамваите Татрa се произведуваат од 1951 во фабриката Симичов крај Прага, а од 1963 година се произведуваат во ЧКД (ČKD).
1 Тип Т
Првите модели од овој тип се засноваат на концептот PCC. Овие мотриси биле на пракса копии на американски модели, особено оние од тип Т1 и делумно тип T2. Во 70-тите години на 20-тиот стартува производството на тип Т5 - Чехословачка трамвај, кој се разликува за дизајн, развој на електричните инсталации и електроника. Типовите се подредени хронолошки:
Податотека, Тип, Година на испорака, Број мотриси, Операција
Татра T1, 1951 – 1958, 287, Чехословачка, Полска (Варшава), СССР
Татра T2, 1955 – 1962, 771, Чехословачка, СССР
Татра T3, 1961 – 1997, 14070, Чехословачка, СССР, Источна Германија, Романија, Југославија
Татра T4, 1967 – 1987, 2635, СССР, Источна Германија, Романија, Југославија
Татра T5, 1972, 1, Прототип
Татра T5B6, 1976, 2, Прототип
Татра T5C5, 1978 – 1984, 322, Унгарија
Татра T5A5, 1981, 1, Прототип
Татра T6B5, 1983 – 2003, 1279, Бугарија, Северна Кореја, Советскиот Сојуз, Украина, Русија
Татра T6A2, 1985 – 1999, 256, Бугарија, Источна Германија, Унгарија, Полска (Шчеќин)
Татра T7B5, 1988 – 1993, 8, Норвешка, Шведска, СССР
Татра T6A5, 1991 – 1998, 297, Чехословачка
Татра T3R, 1997, 10, Чешка
Татра T3RF, 1997 – 1999, 8, Чешка, Русија
Татра T6C5, 1998, 1, САД, Германија
Вкупно, 1951 – 2003, 19948
2 Тип КТ и RT
Првиот чешки артикулирани трамвај тип K1 е произведен во 60-тите години на 20 век, конструиран врз основа на тип Т3. Во почетокот на 90-тите години се произведени првите чешки нископодови трамваи, кои се модификации на тип RT6N1.
Податотека, Тип, Година на испорака, Број мотриси, Операција
Татра K1, 1964, 2, прототип
Татра K2, 1966 – 1983, 570, Чехословачка, СССР, Југославија
Татра K5, 1967 – 1973, 200, Египет
Татра KT4, 1973 – 1997, 1798, СССР, Источна Германија, Југославија, Северна Кореја, Полска (Шчеќин)
Татра KT8D5, 1984 – 1993, 199, Чехословачка, Источна Германија, Унгарија, Северна Кореја, СССР
Татра RT6N1, 1993 – 1998, 19, Чешка, Полска (Познањ)
Татра RT8D5, 1994 – 1998, 74, Филипини (Манила)
Татра RT6S, 1996, 1, Чешка
Татра KT8D5N, 1998 – 1999, 7, Чешка
Вкупно, 1964 – 1999, 2870
3 Тип B
Податотека, Тип, Година на испорака, Број мотриси, Операција
Татра B4, 1967 – 1987, 874
Татра B3, 1973 – 1988, 122, Југославија, Источна Германија
Татра B6A2, 1985 – 1990, 92, Источна Германија
Вкупно, 1967 – 1990, 1088
Јуси Веиканен

Јуси Веиканен (|Jussi Veikkanen; р. ) — поранешен фински професионален друмски велосипедист, кој професионално настапувал од 2002 до 2015 година. Веиканен ја започнал неговата кариера со екипата Меларенерџи и станал професионален велосипедист во 2005 со . Го освоил националното друмско првенство седум пати помеѓу 2003 и 2014 година.
По долго бегство на втората на Тур де Франс 2009 ја добил посакуваната маичка во планинскиот пласман. Ја носел до шестата етапа, кога ја преземал Стефан Оже.
Потпишал за за сезоната 2011, но повторно се вратил во за сезоната 2012.
Веиканен објавил пред Тур де Вандеја 2015 дека трката ќе биде негова последна како професионален возач и дека ќе остане со ФДЖ како член на екипата по повлекувањето од трките.
1 Достигнувања
;2003
: 1. Национално друмско првенство
;2005
: 1. Национално друмско првенство
;2006
: 1. Национално друмско првенство
: 1. Краен пласман Ла Тропикал Амиса Бонго
::1. Етапа 1
: 1. Етапа 2 Тур ду Поату Шарент ет де ла Виен
;2008
: 1. Национално друмско првенство
: 1. Етапа 4 Рут ду Суд
: 1. Етапа 6 Трка околу Германија
;2010
: 1. Национално друмско првенство
: 1. Етапа 2 Средоземна трка
;2013
: 1. Национално друмско првенство
: 10. Краен пласман Тур Даун Андер
;2014
: 1. Национално друмско првенство
1.1 Распоред на резултатите на Гранд Тур
Гранд Тур, 2005, 2006, 2007, 2008, 2009, 2010, 2011, 2012, 2013, 2014, 2015
Џиро, —, 70, 44, 50, —, —, 119, 146, —, 109, —
Тур, —, —, —, —, 106, —, —, —, —, —, —
Вуелта, СО, —, 135, —, —, —, —, —, СО, —, СО
СО = се откажал; — = не учествувал
Вајтхорс

Вајтхорс (|Whitehorse) е најголем и главен град во Јукон, Канада. Лежи на бреговите на реката Јукон која е долга 3.187 километри, a чиј извор се наоѓа во Британска Колумбија, а се влева на север во Берингово Море. Со оглед на неговата местоположба, зимските денови во овој град се кратки, а летните денови имаат 20-часовна светлина. Зафаќа површина од 416 км² и тука живеат повеќе од 23.300 жители.
1 Галерија
Павел Муравски

Павел Муравски (|Муравський Павло Іванович, роден 14 јули, 1914 год. во селото. Дмитрашковка, Виничка област) е украински хорски диригент. Тој е редовен професор на музичката академија „П. И. Чајковски“ и почесен член во Украинската академија на науките и уметностите. Се смета за важен културен деец во својата родна земја, а неговиот труд бил одликуван со многу почести, меѓу кои орденот ''Херој на Украина'' и признанието ''Заслужен уметник на Украина''.
Музичка академија завршил 1934 г. во Киев, а потоа бил наставник по музичко во едно средно училиште од Чернобил, каде водел неколку детски хорови. Во јуни, 1941 г. дипломирал на Киевскиот конзерваториум, а со компонирање музика започнал на Далечниот Исток, каде основал два хорски ансамбли.
По демобилизацијата, по советите од неговите поранешни учители, Муравски го формирал мешаниот хорски ансамбл „Трембита“, кој брзо прераснал во позната музичка институција низ тогашен СССР. Паралелно со водење на хорот, Павел предавал и на конзерваториумот во Лавов. Во периодот 1964-1969 добил неколку државни награди за неговата работа. Заедно со оперскиот пејач Борис Гмирја одржале неколку концерти по класична украинска музика, вклучувајќи и композиции со мотиви од поезијата на Тарас Шевченко. Во соработка со Гмирја снимил и неколку музички дискови, кои биле пласирани во Москва, Монтреал и Париз.
Во неговиот творечки опус се вбројуваат преку 1000 музички дела, кои биле инспирирани од големите советски композитори Петар Илич Чајковски, Модест Мусоргски и Игор Стравински. На 21 ноември 2009 г. неговиот дом во родното село Дмитрашковка бил преуреден во спомен-музеј, а од 2010 г. во тоа место се одржува традиционален фестивал на кој учество земаат хорските ансамбли од околните градови.
1 Наводи
* Ольга Бенч «Павло Муравський. Феномен одного життя» (видавництво «Дніпро»)
Црква „Св. Јован Крстител“ - Велес

Свети Јован Крстител (во народот позната и како Маркова Меана) е мала средновековна христијанска црква, на самиот јужен излез од градот Велес, во дворот на крзнарата и фабрика за обувки „Димко Митрев“. Изградена е на карпа веднаш над самиот десен брег на реката Вардар, на стотина метри јужно од вливот на реката Тополка во Вардар и на околу стотина метри северно од познатиот средновековен манастир Свети Димитриј. Не постојат податоци кога е црквата изградена и живописана, но според црковните запсиси се претпоставува дека таа мошне стара, ако не и најстарата црква во градот, од византиско време, изградена за потребите на населението од стариот средновековен Велес, кои живелo на Калето, чии остатоци од ѕидините се наоѓаат недалеку на блискиот рид. Сепак врз основа на градбата од кршен и делкан камен, и еднокорабниот изглед, може да се претпостави и заклучи дека црквата потекнува од средновековниот период односно од XIII или XIV век. Името Маркова меана се поврзува со народното верување дека тука доаѓал, јадел и пиел Крале Марко, што наведува на времето кога таа е изградена. До храмот бил изграден мост кој го спојувал населението од Калето со Пазарот. Црквата најмногу е оштетена при изградбата на пругата Солун - Велес кон крајот на 19 век. Во неа биле сместени мајстори, кои многу ја уништиле внатрешноста. Нејзината повшина е околу 16 м<sup>2</sup> а висината 6 метри. Денес во неа не е зачуван фрескоживописот, а од стариот иконостас е зачуван само еден дел. Црквата е најпосетувана за време на патрониот празник Свети Јован Крстител (20.01) кога се раздава вечера од јагнешко месо и варен ориз, како и на 11 септември, денот на отсекувањето на главата на Св. Јован Крстител.
1 Галерија
Фезан

Fezzan |ⴼⵣⵣⴰⵏ|Fezzan; |فزان|Fizzān; |Phazania) — југозападна област на Либија. Областа ја сочинува огромна пустина со планини, висорамнини и суви речни корита на северот, каде оазите овозможиле античките градови и села да преживеат. Има површина од 550.000 км<sup>2</sup>.