procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Си Џеј дош Сантош

Карлос Жоаким "Си Џеј" Антунеш дош Сантош (роден на 24 август 2000, во Филаделфија) е американски фудбалер, на Сан Диего.
1 Биографија
Дош Сантош е роден во Филаделфија, САД, од татко од Зелено’ртски Острови и мајка португалка.
2 Клупска кариера
Дош Сантош започнал да игра фудбал на 2-годишна возраст, а својот развој натаму го продолжил во локалните фудбалски академии на Фоксчејс, Филаделфија СК и Делко пред да се пресели во Филаделфија Јунион во 2013 година. Во август 2016 година, на 16-годишна возраст, тој влегол во академијата на еден од најпознатите португалски клубови Бенфика.
Своето професионално деби во својата кариера го направил за вториот тим на Бенфика, Бенфика Б, во ремито 1–1 против Порто Б во Сегунда лига на 25 јануари 2021 година. Тој го чувал голот и во следниот натпревар против Вилафранкенсе на 31 јануари, но до крајот на сезоната не настапил повеќе ниту еднаш останувајќи втора опција зад Миле Свилар.
Не можејќи да се избори за поголема минутажа во Бенфика, дош Сантош се вратил во својата родна земја, потпишувајќи договор со екипата на Интер Мајами на 11 февруари 2022 година. Бранејќи првично за вториот тим во МЛС Некст Про лигата, во сезоната 2023 тој бил почесто повикуван во првиот тим како резерва за првиот голман Дрејк Календер. Своето деби во МЛС го направил на 22 октомври 2023, во последното коло од регуларната сезона во МЛС 2023, започнувајќи како стартер на голот на Интер Мајами во поразот со 1-0 од Шарлот.
На 12 декември 2024, тој потпишал за новиот клуб член на МЛС, Сан Диего. Своето деби го направил во првиот натпревар на клубот во МЛС во неговата историја, запишувајќи сува мрежа во победата со 2-0 на гостувањето кај актуелниот шампион Лос Анџелес Галакси на 23 февруари 2025.
3 Репрезентативна кариера
Си Џеј дош Сантош е младински репрезентативец на САД, претставувајќи ја земјата со репрезентацијата под 17 години на КОНКАКАФ првенството под 17 години и Светското првенство под 17 години. Во 2019 година, тој два пати настапил за репрезентацијата под 20 години.
Во декември 2020 година, тој бил повикан на тренинг камп со сениорската репрезентација на САД во декември 2020 година.
4 Статистика
4.1 Клупска статистика
''Статистикате е ажурирана на 2 март 2025.''
Сезона, Клуб, Првенство, Национален куп, Континентален куп, Останати купови, Вкупно
Лига, Наст, Гол, Лига, Наст, Гол, Лига, Наст, Гол, Лига, Наст, Гол, Наст, Гол
2020-2021, Бенфика Б, СЛ, 2, -3, -, -, -, -, -, -, -, -, -, 2, 0
2021-фев. 2022, СЛ, 0, 0, -, -, -, -, -, -, -, -, -, 0, 0
Вкупно Бенфика Б 2 0 - - - - - - 2 -3
2022, Интер Мајами, МЛС, 0, 0, УСКуп, 0, 0, -, -, -, -, -, -, 0, 0
2023, МЛС, 1, -1, УСКуп, 0, 0, -, -, -, КЛ, 0, 0, 1, -1
2024, МЛС, 1, -4, УСКуп, 0, 0, КЛШ, 0, 0, КЛ, 1, 0, 2, -4
Вкупно Интер Мајами 2 -5 0 0 0 0 1 0 3 -5
2025, Сан Диего, МЛС, 2, 0, УСКуп, 0, 0, -, -, -, -, -, -, 2, 0
Вкупно во кариерата 6 -8 0 0 0 0 1 0 7 -8
5 Титули
5.0.1 Интер Мајами
*Supporters' Shield : 1
: 2024*Куп на лигите : 1
: 2023
Изабела Крижај

Изабела Крижај (родена на 11 мај 2000 година) е словенски фудбалерка која игра како играч од средниот ред за ОФБ Женскиот бундеслигашкиот клуб СКН Ст. Полтен и словенечката женска репрезентација.
1 Клупска кариера
Крижај е производ од Ајдовшчина. Има играно за ЖНК Рудар Шкале, ЖНК Радомље и Олимпија Љубљана во Словенија.
2 Меѓународна кариера
Крижај го направила своето деби на сениорската репрезентација за Словенија на 8 ноември 2018 година како замена во 90-та минута во пријателската победа од 2–0 на домашен терен над Албанија.
Немања Митровиќ (фудбалер)

Немања Митровиќ (роден на 15 октомври 1992 година) е словенечки поранешен професионален фудбалер кој играл како дефанзивец. Тој е со српско потекло.
1 Меѓународна кариера
Митровиќ дебитирал за Словенија на пријателски натпревар против Белорусија на 27 март 2018 година.
2 Статистика за кариера
2.1 Меѓународен
:''Список на оценки и резултати Најпрво е бројот на голови на Словенија, колоната со резултати го покажува резултатот по секој гол на Митровиќ.''
+Список на меѓународни голови постигнати од Немања Митровиќ, бр., Датум, Место на одржување, капа, Противник, Резултат, Резултат, Конкуренција
1, 7 октомври 2020 година, Стадион Стожице, Љубљана, Словенија, 4, 1–0, 4–0, Пријателски
2, 3–0
3 Почести
Олимпија Љубљана
* Словенечка Прва Лига : 2015–16
Марибор
* Словенечка Прва лига: 2021–22
Митја Вилер

Митја Вилер (роден на 1 септември 1986 година) е пензиониран словенечки фудбалер кој играл како лев бек. Целата кариера ја поминал во својата татковина Словенија, со над 400 настапи во словенечката прва лига со ФК Копер и ФК Марибор.
На меѓународно ниво, тој заработил два натпревари за репрезентацијата на Словенија во 2017 година.
1 Клупска кариера
Вилер започнал да игра фудбал кога неговиот татко, кој исто така бил фудбалер, а потоа и тренер, го вовел во играта. Порано во кариерата, тој бил корисен играч и играл на неколку различни позиции. Пред да се пресели во ФК Марибор во 2010 година, тој играл за ФК Копер и забележал вкупно 142 настапи за клубот во словенската прва лига, 1. СФЛ, постигнувајќи пет гола во процесот. Тој бил дел од тимот што го освои првото национално првенство за Копер во сезоната 2009-10. Со Марибор, тој го освоил шампионатот во лигата во сезоната 2010-11, негов втор последователен шампионат. Помеѓу 2011–12 и 2014–15, Вилер освоил уште четири последователни шампионски титули со Марибор.
На 21 октомври 2014 година, Вилер си постигнал автогол во поразот од ФК Челси со 6–0 во Лигата на шампионите на УЕФА, и бил заменет неколку минути подоцна. На 22 август 2017 година, Вилер го постигнал единствениот гол за Марибор против Хапоел Беер Шева во реваншот од плеј-оф рундата од Лигата на шампионите 2017–18 на УЕФА, помагајќи му на неговиот тим да се квалификува во групната фаза на натпреварувањето по трет пат во историјата.
На 29 декември 2020 година, Марибор го повлекол својот тим со број 28 до 2030 година. Следниот ден, Вилер по десет години се вратил во Копер.
По кратка магија со Копер, Вилер се повлекол од професионалниот фудбал во ноември 2021 година.
2 Почести
Копер
* Словенечка Прва лига : 2009–10 * Куп на Словенија : 2005–06, 2006–07
Марибор
* Словенечка Прва лига: 2010–11, 2011–12, 2012–13, 2013–14, 2014–15, 2016–17, 2018–19 * Куп на Словенија: 2011–12, 2012–13, 2015–16 * Словенечки Суперкуп : 2012, 2013, 2014 година
Изотопи на борот

Борот (<sub>5</sub>B) природно се јавува како изотопи и <sup>10</sup>B и <sup>11</sup>B, од кои вториот сочинува околу 80% од природниот бор. Откриени се 13 радиоизотопи, со масени броеви од 7 до 21, сите со кратко време на полураспад, а најдолгиот е тој од <sup>8</sup>B, со полуживот од само и <sup>12</sup>B со време на полураспад од . Сите други изотопи имаат време на полураспад пократко од . Оние изотопи со маса под 10 се распаѓаат во хелиум (преку краткотрајните изотопи на берилиумот за <sup>7</sup>B и <sup>8</sup>B) додека оние со маса над 11 најчесто стануваат јаглерод.
1 Список на изотопи
?, 5, 1, p-unstable, 2p?, <sup>4</sup>Li?, 2−#
5, 2, [], p, <sup>6</sup>Be, (3/2−)
, 5, 3, β<sup>+</sup>α, <sup>4</sup>He, 2+
0+
5, 4, p, <sup>8</sup>Be, 3/2−
, 5, 5, Стабилен, 3+, [, ]
5, 6, Stable, 3/2−, [, ]
1/2+, (3/2+)
5, 7, β<sup>−</sup>, <sup>12</sup>C, 1+
β<sup>−</sup>α, <sup>8</sup>Be
5, 8, β<sup>−</sup>, <sup>13</sup>C, 3/2−
β<sup>−</sup>n, <sup>12</sup>C
5, 9, β<sup>−</sup>, <sup>14</sup>C, 2−
β<sup>−</sup>n, <sup>13</sup>C
β<sup>−</sup>2n ?, <sup>12</sup>C ?
IT ?, 0+
5, 10, β<sup>−</sup>n, <sup>14</sup>C, 3/2−
β<sup>−</sup> (< ), <sup>15</sup>C
β<sup>−</sup>2n (< ), <sup>13</sup>C
5, 11, >, n ?, ?, 0−
, 5, 12, β<sup>−</sup>n, <sup>16</sup>C, (3/2−)
β<sup>−</sup>, <sup>17</sup>C
β<sup>−</sup>2n, <sup>15</sup>C
β<sup>−</sup>3n, <sup>14</sup>C
β<sup>−</sup>4n, <sup>13</sup>C
5, 13, <, n, (2−)
, 5, 14, β<sup>−</sup>n, <sup>18</sup>C, (3/2−)
β<sup>−</sup>2n, <sup>17</sup>C
β<sup>−</sup>3n (< ), <sup>16</sup>C
β<sup>−</sup> (> ), <sup>19</sup>C
, 5, 15, >, n, (1−, 2−)
, 5, 16, >, 2n, (3/2−)
2 Бор-8
Борот-8 е изотоп на борот што подлежи на β+ распад до берилиум-8 со време на полураспад од 771,9(9) мс. Тој е најсилниот кандидат за от со лабаво врзан протон, за разлика од неутронските хало јадра како што е литиумот-11
Иако неутрината од бета-распадот на борот-8 во Сонцето сочинуваат само околу 80 ppm од вкупниот сончев флукс на неутрина, тие имаат повисока енергија сосредоточена околу 10 MeV, и се важна заднина за опитите за директно откривање на темната материја. Тие се првата компонента на подот на неутрината со која се очекува на крајот да се сретнат опитите за директно откривање на темната материја.
3 Примена
3.1 Бор-10
Борот-10 се користи во терапијата со боров неутронски зафат како експериментален третман на некои видови на рак на мозокот.
Црква „Св. Петка“ - Сарчиево

Света Петка — главна селска црква во штипското село Сарчиево, Македонија.
Во дворот на црквата на 8 август 2010 година биле зготвени 3.150 литри грав, со што селото влегло во Гинисовата книга на рекорди.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа во северниот дел на селото Сарчиево. Околу црквата се наоѓаат и селските гробишта.
2 Историја
По податоците на Брегалничката епархија, црквата била првично изградена во 1973 година, но истата била срушена во 2003 година и била започната нова црква. Истата уште не е осветена.
Сепак, според друг извор камен-темелникот бил поставен на 8 август 1956 година по иницијатива на браќата Милан и Ладе Давчеви, кои потекнува од селото. Подоцна, во 1959 година бил уреден дворот и бил изграден конакот. Подоцна, во 1959 година бил уреден дворот и бил изграден конакот. Изградбата на црквата се случила многу подоцна: во 2009 година бил создаден нов црковен одбор од пет члена, а Стојан Давчев инвестирал во изградбата на летната црква. Истата година била подигната и црковната камбанарија, а во 2011 година бил уреден дворот, во кој се наоѓа извор чија вода се смета за чудотворна. Обновената црква, заедно со камбанаријата, биле осветени на 8 август 2010 година.
Во минатото, на местото се наоѓал крст, а мештаните ја посетувале црквата во Трогерци.
3 Галерија
4 Поврзано
* Штипско архијерејско намесништво
* Горнобалванска парохија
* Сарчиево
Црква „Св. Димитриј“ - Селце

Свети Димитриј — главна селска црква во штипското село Селце, Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа во средишниот дел на селото, во близина на селската џамија.
2 Историја
Камен-темелникот за црквата бил поставен на 7 јули 2015 година.
Истата била завршена во 2016 и на 8 мај 2016 година била осветена од страна на митрополитот Брегалнички г. Иларион. Ктитор на црквата е Ѓоре Митев со неговото семејство по потекло од Селце, повратник од Австралија.
3 Архитектура
3.1 Фрескоживопис
Црквата поседува живопис.
3.2 Икони и иконостас
Во нејзе се наоѓа мал иконостас со икони.
4 Галерија
5 Поврзано
* Штипско архијерејско намесништво
* Осма приградска парохија
* Селце (Штипско)
Конетабл

Конетабл (|connétable) — највисоката воена државна положба во средновековното француско кралство.
1 Потекло
Во Источното Римско Царство, функциите „комес на штали“ (лат. ''comes stabuli'') биле поврзани со шталите и коњите. Комесите на штали обично командувале со царската коњаница. Франкија го усвоила овој став од Византија. Од XII век во Франција, конетаблот ги имал највисоките државни должности. Тој има врховен надзор над сите кралски трупи; Тој е првиот човек по кралот, а во војна ја држи власта како римски диктатор. Кралевите биле особено сомнителни кон лицата на кои им е доделена таква моќ за време на граѓанските војни.
2 Поврзано
* Констабл
Стиблит

Стиблит, ''стибилит'', ''стибиолит'' исто така ''стибикониз'' или ''антимон окер'' ( de, fr) — застарено, порано широко користено минералошко име за еден од најпознатите и најраспространетите антимонски окери. Основана во 1847 година (од Јохан Блум и Делфс) една и пол деценија по стибиконит, антимонитот бил познат во 19 век како секундарен минерал на антимон од класата „водооксид“ тоа бил аморфен, бледо жолтеникав талог пронајден во асоцијација со блаениерит (биндхемит) и џемезонит, а особено бил пронајден во рудникот Тревиник, во близина на Енделион, Корнвол. Сега се смета за синоним за антимонитот.
Други познати наоѓалишта на стиблит во средината на 19 век ја вклучувале областа Лосацио (Шпанија), Фелсобани и Кремница ( Унгарија), Голдкронах (Баварија) и рудниците Кармен (Закуалпан, Мексико). Големи наоѓалишта на стиблит биле откриени и во Перу (Кахамарка).
Во поопшта форма, терминот стиблит често се користел нашироко во однос на антимонските окери воопшто, или само на оние форми кои содржат молекуларна вода (хидроксидни окери). Ова се случило почнувајќи од втората половина на 19 век, првенствено поради тоа што терминот „антимон окер“ во минералогијата почнал брзо да застарува и требало соодветна замена. Како резултат на тоа, широкиот термин „стиблит“ се користел во услови на недостаток на аналитички податоци за точниот состав на оксидите (секундарни минерали) што ги покриваат антимонит и други руди на антимон.
Дополнително, под истото име ''стиблит'', што наликува на игра со зборови, понекогаш можете да најдете друг минерал од семејството на зеолити, кој нема никаква врска со антимон - натриум стилбит, воден алумосиликат со променлив хемиски состав, со пресметана формула NaCa<sub>4</sub>(Si<sub>27</sub>Al<sub>9</sub>)O <sub>72</sub> •28H<sub>2</sub>O.
1 Галерија
2 Поврзано
* Антимон окер
* Ромеит
* Валентинит
* Сенармонтит
* Сервантис
Црква „Св. Јоаким Осоговски“ - Софилари

Свети Јоаким Осоговски — главна селска црква во штипското село Софилари, Македонија.
Црквата во 2024 година била уште во изградба.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа на крајот од селото, во близина на реката Брегалница, зад некогашната задруга „Братство“.
2 Историја
Црквата започнал да ја гради иселеникот Аце Ангелов во 2017 година на место за кое се сметало дека некогаш имало црковен објект, но истиот бил запален и срушен до темел. Од тој објект останале стари камења и брестови стари над 500 години.
3 Традиционален црковен собор
Во чест на светителот и заштитникот Св. Јоаким Осоговски, во селото Софилари секоја година, откако е започната изградбата на црквата се одржува собор, кој се одржува на 28 август навечер и 29 август наутро.
4 Галерија
5 Поврзано
* Штипско архијерејско намесништво
* Осма приградска парохија
* Софилари
Мала хидроцентрала

Мала хидроцентрала е хидроцентрала во размер погоден за производство на електрична енергија за локкална заедница или локална индустрија, или да придонесе за дистрибуирано производство во регионална електрична мрежа. Дефиницијата може да варира, но обично за „мали хидроцентрали“ се сметаат оние со инсталирана моќност помалку од 50 мегавати (MW), и понатаму може да бидат поделени на „мини“ (<1MW), „микро“ (<100 kW), „пико“ (<10 kW). Спротивно на нив, големите хидроцентрали може да имаат значително поголема инсталирана моќност, на пр. Трите клисури во Кина имаат инсталирана моќност од 22,500 мегавати.
Полибазит

Полибазитот е редок минерал кој припаѓа на сребрените сулфосоли. Формира изоморфна серија со пирцеит (Cu(Ag,Cu)<sub>6</sub> Ag<sub>9</sub> As<sub>2</sub>S<sub>11</sub>). Многу кревка, лесно се распаѓа. Се распаѓа во азотна киселина.
1 Кристалографија
Точка група, 2/m — призматичен
Вселенска група, B2/m (B1 1 2/m) [C2/m] {C1 2/m 1}
Сингонија, Моноклиника
Параметри на клетките
Став, a:b: 1: 1.581
Волумен на единица ќелија, V 9,446,79 Å³ (пресметано од параметрите на единицата ќелија)
2 Оптички својства
Тип, со две оски (-)
Оптичка анизотропија, умерено
Боја во рефлектираната светлина, сива, бела
Плеохроизам, слаб
Внатрешни рефлекси, црвено
3 Форми на распределба
Полибазитот формира кристали во форма на плочи или кратки шестоаголни или триаголни призми, со лица (001), (100), (110), (111) кои преовладуваат. Формира ситнозрнести агрегати, тенки жили, кори.
4 Образование
Потеклото е хидротермално, кое се јавува во вените на рудата заедно со другите сребрени сулфосоли. Поврзано со галенит, пираргирит, стефанит, аргентит, фрибергит и акантит.
5 Хемиски состав
Полибазит и пирсеит (Cu(Ag,Cu) <sub>6</sub> Ag<sub>9</sub>As<sub>2</sub>S<sub>11</sub>) формираат изоморфна серија. Полибазитот најчесто содржи мешавина од арсен, а пирсеит содржи мешавина од антимон. Покрај арсенот, полибазитот содржи нечистотии од железо, цинк, бизмут и олово.
6 Наоѓалишта
Полибазит е пронајден во Јахимов и Прибрам ( Чешка Република ); Далнегорск (Русија); Харц, Фрајберг, Јохангеоргенштад (Саксонија, Германија); Бајска-Штјанчице (Словачка); Закатекас, Гуанахуато и Дуранго (Мексико); Невада, Колорадо, Монтана, Ајдахо и Аризона (САД); Онтарио (Канада); Трес Пунтасе (Чиле); Рудникот Охината (Јапонија).
Селвија Гавриловска

Селвија Фидановска Гавриловска ( во ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Била симпатизер на НОД во селото, но активно учествувала од средината на 1943 година кога била примена за член на СКОЈ. Собирала храна, облека, пари, растурала пропаганден материјал во селото, пренесувала отпечатен материјал од печатницата „Гоце Делчев“ (сместена во селото Битуше). На 1 август 1944 била примена за член на КПМ. Од партиската организација била задолжена да работи по АФЖ во околните села. Самата организирала одбори на АФЖ, одржувала конференции.
Теотиуакан

Теотиуакан ( |Teōtīhuacān; |Teotihuacan) бил еден од двата најголеми града во предколумбиска Америка. Се наоѓа на 40 километри североисточно од Град Мексико. Името Теотиуакан го дале Ацтеките со векови по падот на градот, а на ацтечкиот јазик значи „каде човекот станува бог“, или „град на боговите“.
1 Еден од најголемите градови во светот
Изградбата на Теотиуакан започнала околу 300 г. п.н.е., а Пирамидата на Сонцето била изградена околу 100 година. Градот го достигнал својот зенит околу 150 до 450 година, кога бил центар на влијателна култура. На врвот на својата моќ, веројатно имало над 150.000 жители. Теотиуакан бил центар за производство на опсидијан, специјално вулканско стакло, кое се користело за правење сечила, стрели и мечеви.
Теотиуакан воспоставил економски и политички поредок каков што никогаш порано не постоел. Влијанието се проширило од Мексико до Централна Америка, така што се основани нови династии во градовите на Маите под влијание на цивилизацијата Теотиуакан. Населението на градот било мешавина од многу регионални етнички групи.
Централната градска авенија била наречена „Авенија на мртвите“. На едната страна од авенијата стоела пирамидата на Сонцето, која била втора по големина во Америка, зад пирамидата во Чолула. Имало и пирамида на Месечината, храм на Кецалкоатл и бројни помали храмови и палати.
Пирамидата на Сонцето била посветена на Тлалок, богот на дождот и била изградена над пештера. Пештерата била опустошена пред доаѓањето на Шпанците. Пирамидата на Месечината била посветена на сопругата на Тлалок, божицата на езерата и потоците и се користела како гробно место за благородниците.
Постојат само идеографски текстови за Теотиуакан, но градот често се споменувал во текстовите на Маите.
2 Ограбувањето на Теотиуакан
Градот бил ограбен и запален околу 700 година. Според првичната хипотеза, тоа била инвазија на Толтеците, но според понови претпоставки, тоа бил период на немири, кога биле запалени палатите на побогатите жители на Теотиуакан.
Падот на моќта на Теотиуакан и неговиот последен пад се поврзани со сушниот период од 535 - 536 години. Археолошките истражувања открија бројни детски скелети од тој период, со знаци на неухранетост. Се претпоставува дека, заедно со сушата и гладот, војните и внатрешните немири придонеле за конечниот пад на градот.
3 Закана од развојот
Археолошкиот парк Теотиуакан е под закана од современиот урбан развој. Во 2004 година, гувернерот на државата Мексико, Артуро Монтиел, му дал дозвола на Волмарт да изгради голема продавница во третата археолошка зона на паркот. Според Серхио Гомез Чавез, археолог и истражувач во Мексиканскиот национален институт за антропологија и историја (INAH), биле пронајдени фрагменти од античка керамика каде камионите фрлале земја од локацијата. Во поново време, Теотиуакан станал центар на контроверзии околу Resplandor Teotihuacan, масивен спектакуларен светлосен и звучен инсталиран проект, за да создаде ноќно шоу за туристите. Критичарите објаснуваат дека овие активности предизвикале пукнатини на карпите и неповратни штети, иако од самиот проект има мала корист.
4 Галерија
5 Наводи
Петра Гаврилоска

Петра Гаврилоска ( во ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Нејзината активност во НОД започнала во летото 1943 година. Повремено била користена како курир. Собирала народна помош. Од мај 1943 година е член на АФЖ во селото Црвена Вода. Нејзиниот дом бил сврталиште на работниците во заднината во НОД од охридско.
Лилјана Гаврилска

Лилјана Ѓоше Гаврилска ( во ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Со отпочнувањето на вооруженото востание, во текот на 1941 година била користена како поединечна врска од Месниот Комитет на КПЈ - Св. Николе, бидејќи во нејзиниот дом се чувал целиот санитетски материјал, оружје, храна и облека за борците на НОВ и ПОМ. Собирала народна помош и изработувала топла облека за борците, носела храна на полициските затвореници, во Скопскиот и Ќустендилскиот затвор. Во 1944 година била примена за член на КПМ. Во септември 1944 година била избрана за прв претседател на Околискиот одбор на АФЖ, а во декември истата година за член на Главниот одбор на АФЖ за Македонија.
Милица Гаврилска

Милица Гаврилска ( во ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Работела како службеник. Учествувала во заднината на НОД во родниот град од 1943 година, како член на читачка група. Како службеник во Комесарството за исхрана успевала да дојде до купони за исхрана кои биле доделувани на семејствата чии најблиски учествувале во НОВ. Во 1944 година била примена за член на КПМ, а во октомври истата година била избрана за член на Околискиот комитет на СКОЈ, а подоцна и за член на Околискиот комитет на КПМ - Свети Николе.
Љубица Гавровска

Љубица Гавровска ( во ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Таа била монополска работничка. Во текот на 1941 година била опфатена во групата на напредни младинци во монополот, а во 1942 година била примена за член на СКОЈ. Собирала народна помош, растурала илегален материјал низ градот и плетела топла облека за борците од НОВ и ПОМ. Во април 1943 година била примена за член на КПМ, во нејзиниот дом се одржувале илегални состаноци.
Пара Газиноска

Пара Николова Газиноска ( во ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Таа била тутунска работничка. Станала член на СКОЈ од март 1941 година во Прилеп. Собирала народна помош за потребите на НОД, растурала летоци и друго. Есента 1943 година стапила во Првата македонска ударна бригада. Станала член на КПМ од крајот на 1943 година. Во НОВ се наоѓала се наоѓала на неколку должности: од ноември 1943 до март 1944 година била политички делегат на десетина, од март 1944 до 15 мај 1945 година, била заменик политички комесар на чета во Втората македонска ударна бригада.
Вукосава Гајвароска

Вукосава Гајвароска ( во ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Како ученичка во штипската гимназија од 1942 година била член на воспитна група со која собирала народна помoш и учествувала во сите акции што ги спроведувала скоевската организација во гимназијата.
Собирање храброст

„Собирање храброст“ (српскохрватски: ''Prikupljanje hrabrosti'') — југословенски ТВ-филм од 1966 година, во режија на Едуард Галиќ, снимен по сценариото на Иво Штивичиќ. Снимател е Јуре Руљанчиќ, монтажата е дело на Живка Топлак, а главните улоги ги играат: Љубица Јовиќ, Павле Богдановиќ, Раде Шербеџија, Шпиро Губерина, Ингеборг Апелт, Иво Шубиќ, Јосип Мароти и Жарко Поточњак. Филмот претставува втор дел од циклусот „Дијалози“.
1 Синопсис
Во филмот се прикажува односот на едне млад, неамбициозен и плашлив фабрички работник кон луѓето кои го опкружуваат: од девојката и колегите на работното место до хулиганите од блиската кафеана...
Цвета Гајдарџиска

Цвета Гајдарџиска ( во ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Учествувала во НОД на Свети николскиот терен од есента 1944 година како телефонистка во Главниот штаб на НОВ и ПОМ на Македонија.
Радиус (серија)

Радиус — македонска документарна телевизиска серија, од 2023 година во режија на Радован Петровиќ и Вардан Тозија, продуцент Пеце Талески, во производство на ОХО за МРТ 1 и Алсат.
1 Улоги
Глумец, Улога
Ана Стојановска, Ана
Дритон Вејсели, Дритон
Игор Ангелов, раскажувач
Наталија Теодосиева, Наталија
Бајрам Северџан, глумец
Илија Волчески, раскажувач
Лазар Христов, Лазар
Коптски јазик

Коптскиот јазик е последен стадиум на древноегипетскиот јазик и бил користен во Египет од околу 2-ри век п.н.е. до околу 17-ти век. Коптскиот јазик ги користи буквите од грчката азбука со додавање на неколку букви од демотичниот египетски. Тој бил јазикот на Коптската православна црква и сè уште се користи како богослужбен јазик во таа црква.
Емилија Перес

''Емилија Перес'' (|Emilia Pérez) — француска крими-комедија од 2024 г. во режија на Жак Одијар, заснована на неговото сопствено сценарио. Во филмот играат Карла Софија Гаскон, Зои Салдана, Селена Гомес, Адријана Пас и Едгар Рамирес. Премиерно бил прикажан во мај 2024 г. на Канскиот кинофестивал, каде што ја освоил наградата на жирито, а глумиците (Гаскон, Гомес, Пас и Салдана) ја освоиле наградата за најдобра женска улога. Филмот бил предложен за 10 „Златни глобуси“, освојувајќи четири: за најдобар филм — мјузикл или комедија, за најдобра споредна глумица во игран филм, за најдобар филм на странски јазик и за најдобра песна. Добил и 13 номинации за наградите „Оскар“, поставувајќи рекорд за најмногу номинации на филм надвор од англиското говорно подрачје. Исто така, филмот освоил две награди БАФТА: за најдобра споредна глумица и за најдобар неанглојазичен филм. Премиерата на филмот во Франција се одржала на 21 август 2024 година, а во Македонија на 9 јануари 2025 година.
1 Содржина
Преквалификувана и потценета, Рита е адвокатка во голема фирма, чиј интерес е да ги брани најголемите злосторници наместо да ги изведе пред лицето на правдата. Еден ден, таа добива неверојатна понуда: водачот на наркокартелот, Манитас, ја ангажира за да му помогне да се повлече од бизнисот и да го спроведе планот што тајно го подготвувал со години — да стане жената за која отсекогаш сонувал...
2 Улоги
Глумец, Улога
Зои Салдана, Рита Мора Кастро
Карла Софија Гаскон, Емилија Перес / Хуан „Манитас“ дел Монте
Селена Гомес, Џеси дел Монте
Адријана Пас, Епифанија Флорес
Едгар Рамирес, Густаво Брун
Марк Иванир, д-р Васерман
Изотопски чист дијамант

Изотопски чист дијамант — вид дијамант кој е целосно составен од еден изотоп на јаглерод. Изотопски чистите дијаманти се добиени или од почестиот јаглероден изотоп со масен број 12 (скратено како <sup>12</sup>C ) или од пореткиот изотоп <sup>13</sup>C. Во споредба со природните дијаманти кои се составени од мешавина од изотопи <sup>12</sup>C и <sup>13</sup>C, изотопски чистите дијаманти поседуваат подобрени особености како зголемена топлинска спроводливост. Топлинската спроводливост на дијамантите е најмала кога <sup>12</sup>C и <sup>13</sup>C се во сооднос 1:1 и достигнува максимум кога составот е 100% <sup>12</sup>C или 100% <sup>13</sup>C.
1 Производство
Изотопите на јаглеродот може да се одвојат во облик на гасот јаглерод диоксид со каскадни реакции на хемиска размена со амин карбамат. Таквиот CO<sub>2</sub> може да се претвори во метан и од таму во изотопски чисти вештачки дијаманти. Изотопски збогатените дијаманти се синтетизирани со примена на хемиско таложење на пареа проследено со висок притисок.
2 Видови
2.1 Јаглерод 12
Изотопски чистиот <sup>12</sup>C, (или во пракса 15-кратно збогатување на изотопскиот број, 12 преку 13 за јаглерод) дава 50% повисока топлинска спроводливост од веќе високата вредност од 900-2000 W/(m· K) за нормален дијамант, кој содржи природна изотопска смеса од 98,9 <sup>%</sup><sup>12</sup>C и 1,1% <sup>13</sup>C. Ова е корисно за ладилници во индустријата за полуспроводници.
2.2 Јаглерод 13
Изотопски чисти дијамантски слоеви на <sup>13</sup>C со дебелина од 20 микрометри се користат како сензори за стрес поради погодните својства на Рамановата спектроскопија од <sup>13</sup>C.
Хексазин

Хексазин (исто така познат како хексазабензен ) е хипотетички алотроп на азот составен од 6 атоми на азот распоредени во структура слична на прстен, аналогна на онаа на бензенот. Како неутрално наелектризиран вид, тој би бил последниот член на серијата азабензен (азин), во која сите метински групи на молекулата на бензенот се заменети со атоми на азот. Двата последни членови од оваа серија, хексазин и пентазин, не се забележани, иако сите други членови од серијата азини се забележани (како што се пиридин, пиримидин, пиридазин, пиразин, триазини и тетразини).
Додека неутрално наелектризираниот вид хексазин сè уште не е синтетизиран, две негативно наелектризирани варијанти, [N<sub>6</sub> ]<sup>2-</sup> и [N<sub>6</sub>]<sup>4-</sup>, се произведени во соединенија на калиум-азот под многу високи притисоци (> 40 GPa) и температури (> 20 K). Особено, [N<sub>6</sub>]<sup>4-</sup> е ароматичен, почитувајќи го правилото на Хакел, додека [N<sub>6</sub>]<sup>2-</sup> е анти-ароматичен.
1 Стабилност
Молекулата на хексазин има структурна сличност со многу стабилната молекула на бензен. Како и бензенот, пресметано е дека хексазинот е веројатно ароматична молекула. И покрај ова, допрва треба да се синтетизира. Дополнително, пресметаноо е предвидено дека молекулата на хексазин е многу нестабилна, веројатно поради осамените парови на атомите на азот, кои може да се одвратат едни со други електростатски и/или да предизвикаат донирање електрони на сигма антиврзувачки орбитали. Се предвидува дека изомер во облик на фигура 8 е метастабилен.
3 Поврзано
* 6-члени прстени со други броеви на атоми на азот: пиридини, диазини, триазини, тетразини и (како хексазин, теоретски) пентазини
* Азид
* Пентазол (HN<sub>5</sub>)
* Други молекуларни алотропи на азот: тетранитроген (N<sub>4</sub>), октазакубан (N<sub>8</sub>)
* Други неоргански аналози на бензен: боразин, хексафосфабензен
3 Поврзано
****
Министерство за животна средина (Ерменија)

Министерството за животна средина (ерменски: Հայաստանի շրջակա միջավայրի նախարարություն) — оддел на Владата на Ерменија со одговорност за заштита на животната средина и природното наследство.
1 Историја
Кога било создадено, првично било именувано како Министерство за заштита на природата и животната средина по независноста на Ерменија во 1991 година, а потоа било преименувано како Министерство за заштита на природата и литосфера во 1995 година. Подоцна било преименувано во Министерство за заштита на природата. Исто така, честопати се нарекува Министерство за екологија.
Актуелен министер за животна средина е Хакоб Симидјан.
2 Поврзано
* Севан
* Список на заштитени подрачја на Ерменија
* Моја шума Ерменија
* Национален парк Севан
Кермезит

Кермезитот е минерал од класата на сулфиди со формулата Sb2S2O. Антимон оксисулфид (сулфур диоксид). Тој е среден производ на оксидација на антимонит, кој е во средна фаза помеѓу сулфидите и оксидите. Многу сличен на антимонит, кој се разликува од вториот по неговата црешово-црвена боја. Порано познат како мешавина на антимон , пиростибнит .
1 Име
Името е изведено од |κερμές од &#x200E; kirmiz] од |कृमिज — „раѓање црви“, од |कृमि - „црв“ и е поврзан со карминот . Минералот Кермес името било дадено на кафеавиот медицински прав кој се состои од антимон (III) сулфид, често измешан со антимон (III) оксид . Кермес била со светла карминска или црвена боја , дабова кохинеална боја, добиена од исушените мали полутврдокрилци од родот кермесов, кои живеат во Медитеранот на зимзелени видови и даб. Бојата била од големо економско значење додека не се заменила со ''Dactylopius coccus.''
2 Форми на распределба
Кермезитот се формира како секундарен производ во зоните на оксидација на антимонските руди, покривајќи ги другите минерали на антимон во форма на земјени маси со црвеникави нијанси. Проѕирните долги призматични или иглички кристали на кермезит може да се разликуваат во форма на зрачни минерални агрегати. Таквите примероци обично се поврзуваат со антимонит, понекогаш формирајќи геоди во него.
3 Формирање и хемиски состав
Карактеристична карактеристика на хемискиот состав на кермезитот е комбинацијата на антимон (III) сулфид и антимон (III) оксид.Sb2O3, 2Sb2S3. Кермезитот се јавува како среден производ на оксидацијата на антимон сулфид - антимонит, кој постепено се претвора во антимон оксиди, стибиконит. Така, кермезитот се наоѓа помеѓу сулфидите и оксидите.
Содржината на антимон во кермезитот достигнува 75%. Наоѓалишта има во Франција, Унгарија и источна Канада. Во Тоскана се ископува како руда од црвен антимон.
4 Поврзано
* Антимонит
Mortal Kombat (2011 видеоигра)

Mortal Kombat е борбена игра од 2011 година развиена од NetherRealm Studios и објавена од Warner Bros. Interactive Entertainment. Тоа е деветтиот главен дел од серијата Mortal Kombat и меко рестартирање на серијата. Играта беше објавена за системите PlayStation 3 и Xbox 360 во април 2011 година, а портата за PlayStation Vita беше објавена во мај 2012 година.
Иако започнува за време на настаните на Mortal Kombat: Armageddon, заплетот е ретроактивен континуитет на најраниот период во серијата Mortal Kombat: настаните од првите три игри (Mortal Kombat, Mortal Kombat II и Mortal Kombat 3, како и двете ажурирања на третата игра Ultimate Mortal Kombat 3 и Mortal Kombat Trilogy). Приказната го вклучува божествениот заштитник на Земјата, Рајден, кој се обидува да ги промени последиците од настаните од Армагедон контактирајќи го своето минато јас додека се соочува со пораз од рацете на злобниот император на надворешниот свет, Шао Кан. Иако има ликови и нивоа прикажани во тридимензионални игри, играта се оддалечува од стилот на 3D графика забележан во последните пет игри, што има поблиска сличност со онаа од ерата на 2D од серијата, користејќи камера што е нормална на дводимензионалното поле за играње. Колоквијално ова се нарекува 2.5D.
По објавувањето, Mortal Kombat доби многу позитивни критики и освои неколку награди за боречка игра на годината. Беше и комерцијален успех, продадени во еден милион примероци само во првиот месец. Поради својата екстремно насилна содржина, играта беше забранета во Австралија, поради немање соодветна категорија за рејтинг, како и во Јужна Кореја, а наводно е индексирана и во Германија. Австралиската забрана подоцна беше укината поради воведувањето на класификацијата R18, а играта беше објавена заедно со многу други игри со оценка R во мај 2013 година. Продолжението, Mortal Kombat X беше објавено во 2015 година со друго директно следење, Mortal Kombat 11, објавено во април 2019 година.
Министерство за здравство (Ерменија)

Министерство за здравство на Ерменија (|Հայաստանի առողջապահության նախարարություն) — републички орган на извршната власт, кој ги разработува и спроведува политиките на Владата на Ерменија во здравствениот сектор.
1 Поранешни министри
* Михран Назарјан (1990-1991)
* Ара Баблујан (1991-1997)
* Гагик Стамбулцјан (1997-1998)
* Хајк Никогусјан (1998-2000)
* Арарат Мкрчјан (2000-2003)
* Нораир Давитјан (2003-2007)
* Харутјун Кушкјан (2007-2012)
* Дереник Думањан (2012-2014)
* Армен Мурадјан (2014-2016)
* Левон Алтонјан (2016-2018)
* Арсен Торосјан (2018–јануари 2021)
* Анахит Аванесјан (јануари 2021 – денес)
Ешалонот на докторот М.

„Ешалонот на докторот М.“ (српскохрватски: ''Ешалон доктора М.'') — филм на режисерот Живорад Митровиќ од 1955 година. Главните улоги ги играат: Северин Бијелиќ, Јанез Врховец, Илија Џувалековски и Наѓа Регин.
1 Синопсис
Продолжувајќи ги своите борби против младата народноослободителна војска, балистите напаѓаат група ранети војници кои докторот М. ги води до блискиот град. Свесен дека правдата е на страната на докторот, синот на балистичкиот водач му се придружува и така му помага да ги спаси ранениците.
Човечки капитал

Човечкиот капитал претставува економски поим кој ги опфаќа знаењата и вештините на човекот стекнати низ формалното образование и низ обуката на работното место.
1 Дефинирање на човечкиот капитал
Во економската теорија, човечкиот капитал се разгледува од два аспекта: од микроекономски аспект, каде што се истражува влијанието на човечкиот капитал врз заработувачката на поединецот; од макроекономски аспект, каде нагласокот е ставен врз придонесот на човечкиот капитал врз економскиот раст. Првиот пристап се среќава во проучувањата на Гари Бекер, Џејкоб Минсер итн., додека вториот пристап е присутен во творештвото на Роберт Лукас, Роберт Баро, Пол Ромер итн. Идејата за човечкиот капитал се појавила како израз на желбата да се квантифицира производната способност на човекот. Оттука, човечкиот капитал се дефинира како збирот на производните вештини и знаења на поединецот, односно ја изразува сегашната вредност на произведените добра и услуги во текто на работниот век на поединецот. Според Џејкоб Минсер, човечкиот капитал може да се дефинира на два начина: како збир на вештини и знаења стекнати низ образованието и низ обуката или како збир на знаењата на поединецот. Во првиот случај, човечкито капитал е еден до производните фактори, додека во вториот случај тој е извор на иновациите. Според Лестер Тароу, поимот „човечки капитал“ е соодветен за означување на производната способност на поединецот поради две причини: прво, поединецот произведува добра и услуги и ќе продолжи да произведува и во иднината, така што човечкиот капитал ја задоволува дефиницијата за капитал како богатство кое создава друго богатство; второ, способностите на човекот можат да се поврзат со инвестициите, бидејќи човечкиот капитал се стекнува само со инвестиции (низ образованието и низ здравствената заштита).
Поимот „човечки капитал“ првпат се појавил во економската наука во 1960-тите во трудовите на Теодор Шулц и Гари Бекер. Претходно, овој концепт немал примена во економската наука, иако поимот „човечки капитал“ првпат го споменал Вилијам Пети во 1691 година во анализата на вредноста на човечките загуби во војните во Англија. Во текот на 19 век и на почетокот од 20 век, економистите го сметале трудот за еднороден (хомоген), т.е. како прост труд кој се сметал само како дополнение на физичкиот капитал (машините). Подоцна, Алфред Маршал во своето дело „Принципи на економијата“ (англиски: ''Principles of economics'') посветил една глава на индустриската обука, забележувајќи дека „личното богатство е во непосредна врска со силата, енергијата, способностите и навиките кои придонесуваат за поголема индустриска ефикасност на работниците.“ Сепак, до крајот на 1950-тите, концептот на човечкиот капитал немал голема значење во економската теорија, а главната дилема во тоа време се однесувала на тоа дали самиот човек треба да се смета како капитал или пак неговите знаења и вештини.
Министерство за транспорт и врски (Ерменија)

Министерството за транспорт и врски (ерменски: Հայաստանի Տրանսպորտի և Կապի Նախարարություն ''Hayastani Hanrapetowt’yan Transporti ew Kapi Naxararowt’yown'')— владино министерство во Ерменија. Седиштето се наоѓа во Ереван.
1 Раководство
Помеѓу 2018 и 2021 година, функцијата министер ја извршувал Хакоб Аршакјан. Од април 2021 година, Хајк Чобањан ја превзел функцијата министер.
2 Одделенија
Одделенијата во рамките на министерството ги вклучуваат Одделот за транспорт, Одделот за комуникации, Одделот за пошта, Одделот за информации, Одделението за железници, Одделот за изградба на патишта, Одделот за финансиско-економско и сметководство, Правниот оддел и Одделот за надворешни односи и програми.
Министерството, исто така, ги надгледува Ерменската вселенска агенција и Ереванското метро.
3 Поврзано
* Патишта во Ерменија
* Патни знаци во Ерменија
* Телекомуникации во Ерменија
* Транспорт во Ерменија
Изотопска сепарација

Раздвојувањето на изотопи — процес на концентрирање на специфични изотопи на некој хемиски елемент со отстранување на други изотопи. Употребата на произведените нуклиди е разновидна. Најголемата разновидност се користи во истражувањата (на пр. во хемијата каде што атомите на нуклидните „маркери“ се користат за откривање на реакционите механизми). По тонажа, раздвојувањето на природниот ураниум на збогатен ураниум и осиромашен ураниум е најголем примена. Во панатамошниот текстсе разгледува претежно збогатувањето на ураниум. Овој процес е клучен во производството на ураниумско гориво за јадрените централи и исто така е неопходен за создавање јадрено оружје базирано на ураниум (освен ако не се користи ураниум-233 ). Оружјето базирано на плутониум користи плутониум произведен во јадрен реактор, кој мора да работи на таков начин што ќе произведува плутониум од соодветна изотопска смеса.
Додека хемиските елементи може да се прочистат со хемиски процеси, изотопите на истиот елемент имаат речиси идентични хемиски својства, што оваој вид на раздвојување го прави непрактичен, освен за одвојување на деутериум.
1 Техники
Постојат три типа техники за одвојување на изотопи:
* Оние кои се директно засновани на атомската тежина на изотопот.
* Оние кои се засновани на мали разлики во брзините на хемиските реакции кои произведуваат различни атомски тежини.
* Оние кои се засновани на својства кои не се директно поврзани со атомската тежина, како што се јадрените резонанци.
Третиот тип на раздвојување е сè уште експериментален; практичните техники на раздвојувања на некој начин зависат од атомската маса. Поради тоа, генерално е полесно да се одвојат изотопи со поголема релативна разлика во маса. На пример, деутериумот има двојно поголема маса од обичниот (лесен) водород и генерално е полесен за прочистување отколку одвојувањето на ураниум-235 од вообичаениот ураниум-238. Од друга страна, одвојувањето на фисилниот плутониум-239 од вообичаената нечистотија плутониум-240, иако е пожелно бидејќи би овозможило создавање на фисионо оружје од плутониум, генерално се согласува дека е непрактично.
Леди Димитреску

Леди Алсина Димитреску (|オルチーナ・ドミトレスク) — лик од ''Resident Evil Village'', видеоигра од 2021 г. развиена и објавена од Capcom. Како една од главните непријатели на играта, таа владее со оддалечено источноевропско село заедно со другите лордови, од кои сите служат на главната злобница, Мајка Миранда. Стоејќи на впечатлива висина од три метри, Леди Димитреску е огромна вампирка облечена во отмена облека во старински стил. Таа живее во готски замок со нејзините три ќерки — Бела, Касандра и Даниела — кои, како неа, се хранат со човечка крв, црпејќи јасно вдахновение од вампирскиот фолклор.
Дизајнерот Томонори Такано се обидел да се оттргне од традиционалните непријатели на серијата, како што се зомбијата и мутантите, наместо тоа да црпи вдахновение од историски и поп-културни личности како Ержебет Батори и толкувањето на Анџелика Хјустон како Мортиша Адамс. Од мигот кога се појавила во промотивен материјал, Леди Димитреску ја воодушевила публиката, брзо станувајќи вирална сензација преку обожавателски цртежи, косплеј, семрежни мемови и еротика.
1 Појавувања во играта
Во ''Resident Evil''''Village'', Леди Димитреску е една од „четирите лордови“, моќни владетели на далечното источноевропско село, од кои сите служат на главната злобница, Мајка Миранда. Секој лорд поседува натприродни способности, дадени од паразитот познат како „каду“.
Според приказната на играта, Димитреску е родена пред Првата светска војна во благородничко семејство и страдала од наследна болест на крвта слична на порфирија. Во 1958 г., Мајка Миранда, во нејзината потрага да ја воскресне својата ќерка Ева, ја убедила Димитреску да направи експеримент со паразитот каду. Меѓутоа, паразитот реагирал неочекувано, поради што Димитреску брзо пораснала до огромна висина. Таа, исто така, се здобила со способност да ги прошири острите канџи од рацете и да се претвори во чудовиште слично на змеј, иако може да се врати во својот човечки облик по своја волја.
Итан Винтерс, главниот јунак на играта, се среќава со Димитреску рано кога тој влегува во нејзиниот замок, каде што таа и нејзините три ќерки се обидуваат да го убијат и да ја испијат неговата крв. Нивниот судир води до бос-битка на покривот на замокот, која завршува во занданите долу. Откако Итан ја поразува, чудовишниот облик на Димитреску се претвора во камен и се распаѓа.
Со објавувањето на дополнението ''Shadows of Rose'' на 28 октомври 2022 г., Леди Димитреску станала играчки лик во режимот „Платеници — Дополнителни наредби“.
Ураниум-232

Ураниум-232 (<sup>232</sup>U) — изотоп на ураниумот. Има време на полураспад од околу 69 години и е несакан производ во циклусот на ториумово гориво. Тој е наведен како пречка за ширењето на јадрено оружје користејќи <sup>233</sup>U како фисилен материјал, бидејќи интензивното гама-зрачење кое е емитирано од <sup>208</sup>Tl (ќерка на <sup>232</sup>U, добиено релативно брзо) го прави <sup>233</sup>U контаминиран со него потежок за ракување.
Добивањето на <sup>233</sup>U (преку зрачење на неутрони од <sup>232</sup>Th) секогаш произведува мали количини од <sup>232</sup>U како нечистотија, поради паразитските (n,2n) реакции на самиот ураниум-233, на протактиниумот-233 или на ториумот-232:
:<sup>232</sup>Th (n,γ) <sup>233</sup>Th (β <sup>−</sup> ) <sup>233</sup>Pa (β <sup>−</sup> ) <sup>233</sup>U (n,2n) <sup>232</sup>U
:<sup>232</sup>Th (n,γ) <sup>233</sup>Th (β <sup>−</sup> ) <sup>233</sup>Pa (n,2n) <sup>232</sup>Pa (β <sup>−</sup> ) <sup>232</sup>U
:<sup>232</sup>Th (n,2n) <sup>231</sup>Th (β <sup>−</sup> ) <sup>231</sup>Pa (n, γ) <sup>232</sup>Pa (β <sup>−</sup> ) <sup>232</sup>U
Друг канал вклучува реакција на неутронски зафат на мали количества ториум-230, што е мал дел од природниот ториум присутен поради распаѓањето на ураниумот-238:
:<sup>230</sup>Th (n, γ) <sup>231</sup>Th (β <sup>−</sup> ) <sup>231</sup>Pa (n, γ) <sup>232</sup>Pa (β <sup>−</sup> ) <sup>232</sup>U
Распадната низа од <sup>232</sup>U брзо дава силни емитери на гама-зрачење::<sup>232</sup>U (α, 68,9 години)
:<sup>228</sup>Th (α, 1,9 година)
:<sup>224</sup>Ra (α, 3,6 ден, 0,24 MeV) (од оваа точка па натаму, распадната низа е иста со онаа на <sup>232</sup>Th. Ториумот-232 е сепак многу помалку опасен бидејќи неговиот крајно долго време на полураспад од околу 14-15 милијарди години значи дека не се наталожуваат многу од неговите опасни ќерки)
:<sup>220</sup>Rn (α, 55 s, 0,54 MeV)
:<sup>216</sup>Po (α, 0,15 с)
:<sup>212</sup>Pb (β <sup>-</sup>, 10,64 ч.)
:<sup>212</sup>Bi (α, 61 мин, 0,78 MeV)
:<sup>208</sup>Tl (β <sup>-</sup>, 3 мин, 2,6 MeV) (35,94% сооднос на разгранување)
:<sup>208</sup>Pb (стабилен)
Ова го прави рачното ракување во кутија за ракавици со само лесна заштита (како што обично се прави со плутониумот) премногу опасно, (освен можеби во краток период веднаш по хемиското одвојување на ураниумот од неговите распадни производи) и наместо тоа бара далечинско манипулирање за добивање на гориво.
Невообичаено за изотоп со парен масен број, <sup>232</sup>U има значителен пресек на неутронски зафат за фисија (термални неутрони , резонантен интеграл ) како и за неутронски зафат (термички , резонантен интеграл ).
Човекот кој не можеше да молчи

„Човекот кој не можеше да молчи“ (хрватски: ''Čovjek koji nije mogao šutjeti'') – филм на режисерот Небојша Слијепчевиќ од 2024 година. Слијепчевиќ е автор и на сценариото, сценографијата е дело на Иван Вељача, за костимографијата бил задолжен Гео Павлов, монтажата ја направил Томислав Стојановиќ, Грегор Божиќ е директор на фотографијата, обликувањето на звукот го направил Иван Андреев Бфса, продуценти се Катарина прпиќ и Данијел Пек, а филмот е снимен од продуцентската куќа „Антиталент“. Главните улоги ги играат: Горан Богдан, Алексис Маненти, Драган Миќановиќ, Силвио Мумелаш, Лара Некиќ, Приска Угрина, Душан Гојиќ, Небојша Поп Тасиќ, Мијо Павелко, Мартин Кухар, Јаков Зовко, и Роберт Угрина. „Човекот кој не можеше да молчи“ е првиот хрватски филм кој бил номиниран за наградата „Оскар“ за најдобар краток игран филм, а бил добитник на наградата „Златна палма“ за најдобар краткометражен филм на Фестивалот во Кан, како и на наградата на Европската филмска академија за најдобар краток филм.
1 Синопсис
На 27 февруари 1993 година, во Штрпци, во Босна и Херцеговина, паравоениет сили го запираат патничкиот воз на линијата Белград-Бар. Во возот се наоѓаат околу 500 патници, а додека војниците ги заробуваат невините цивили, само еден патник се осмелува да им се спротивстави...