Елизабет Елстоб

Елизабет Елстоб (29 септември 1683 – 3 јуни 1756) — пионерски научник на англосаксонскиот јазик, позната и како „Саксонската нимфа“. Таа била првата личност што објавила граматика за староанглискиот јазик напишана на современ англиски јазик.
1 Живот
Елстоб била родена и израсната во областа Кејсајд во Њукасл на Тајн и, како и Мери Астел од Њукасл, денес се смета за една од првите англиски феминистки. Таа била ќерка на Ралф, трговец, и неговата сопруга Џејн Елстоб (родена Хол). Таткото на Елизабет починал кога имала пет години, а нејзината мајка починала три години подоцна. Таа била најмладата од осум деца. Пред да почине нејзината мајка, таа ја охрабрила Елизабет да стане научничка, бидејќи била обожавател на учењето, особено на жените. До осумгодишна возраст, Елизабета веќе ја совладала латинската граматика.
Елизабет станала вешта во осум јазици и била пионер во англосаксонските студии, невидено достигнување за жена во тој период. По смртта на двајцата нејзини родители, Елстоб била сираче и била одгледана од нејзината тетка и чичко Чарлс Елстоб, пребендар во Кентербери. Тој го презирал образованието на жените, верувајќи дека „еден јазик е доволен за жена“, но нејзината тетка ѝ овозможила да научи француски. Дорис Мери Стентон го припишува поголемиот дел од образованието на Елстоб на нејзиниот брат Вилијам Елстоб (1673–1715), кој бил испратен во Итон и Кембриџ. Како и неговата сестра, тој бил научник и ги уредувал ''„Писмата“'' на Роџер Ашам во 1703 година. Елизабет живеела со него во Оксфорд од 1696 година, а во Лондон од 1702 година. Како тинејџерка, тој ја запознал со мал, но ентузијастички круг научници кои работеле на англосаксонската историја и култура. Тој ја опишал Елизабет како „прекрасна и неуморна придружничка на моите студии“.
Како дел од нејзиниот научен интерес за раниот англиски јазик, Елстоб соработувала и се допишувала со научници како Хамфри Ванли и Џорџ Хикс. Таа била запознаена со Хикс преку нејзиниот брат Вилијам. Таа работела со Ванли на дизајнирањето на фонтот за нејзиното дело ''„Основи на граматиката за англо-саксонскиот јазик“'' од 1715 година и била вешт писар и факсимилист. Нејзиниот факсимил на ''„Текстус Рофенсис“'' се чува во Британската библиотека под ознаката . Елстоб била првиот уредник на староанглискиот ''„Оросиј“,'' превод кој често му се припишува на Алфред Велики, на ''„Historiae adversus paganos“'' (''Историја против паганите'') од Паулус Оросиј. „Историја“ на Оросиј е напишана околу 417 година од нашата ера, веројатно во северна Африка, на барање на Свети Августин.
Во Лондон, Елстоб го превела ''„Есеј за славата“'' од Мадлен де Скудери во 1708 година и ''Англо-саксонска проповед за раѓањето на Свети Григориј'' во 1709 година. И двете дела биле посветени на кралицата Ана, која била пофалена во феминистичките предговори.
По смртта на нејзиниот брат во 1715 година, таа останала без дом и била мачена од долгови што тој ги имал стекнато за финансирање на нивните скапи публикации. Таа се обидела да отвори училиште за девојки во Челзи, но и покрај тоа што добила толку многу ученици што „едвај имала време да јаде“, тие плаќале само еден грот (4 пени) неделно, и училиштето пропаднало во рок од шест месеци. Во 1718 година таа го напуштила Лондон да избега од нејзините доверители, оставајќи ги зад себе нејзините книги и делумен ракопис од ''„Католичките проповеди“'' на Елфрик, кој таа го превела. Ова дело никогаш не било објавено и денес е зачувано во Британската библиотека. Таа ги доверила своите трудови на пријател кој отишол во Западните Инди, а трудовите биле изгубени.
Елстоб завршила во Евешам во руралниот Вустершир. Таа живеела таму многу години, зависна од своите пријателки, водејќи мало училиште за дами под лажното име Франсис Смит. Нејзината ситуација била непозната за другите во научната заедница сè до 1735 година.
Таа била погребана во дворот на црквата „Света Маргарета Антиохиска“ во Вестминстер.
2 За понатамошно читање
************