Бездомништво во Њујорк

Според податоци од октомври 2023 година, во просек 90.578 луѓе спиеле во бездомничко прифатилиште во Њујорк секоја вечер. Ова вклучувало 23.103 самохрани возрасни, 32.689 деца и 34.786 возрасни во семејства. Вкупниот број е највисок досега, со 63.636 луѓе кои спијат во бездомничко прифатилиште. Градот известил дека во 2019 година, 3.600 лица доживеале бездомништво без покрив над главата, спиејќи на јавни места како што се улици и јавен превоз, а не засолништа. Бројот на бездомници се зголемил во Њујорк за 18% во 2023 година од 2022 година, и покрај напорите на градоначалникот Адамс.
1 Демографија
Коалицијата за бездомници, непрофитна организација со седиште во Њујорк, известила дека 30% од возрасните во системот на засолништата секоја година влегуваат директно од институционалните поставки. Во 2018 година, 6.100 возрасни лица влегле од институционална средина, вклучувајќи: 3.466 од затвор, 1.294 од неболнички установи (т.е. старечки домови), 760 од психијатриски болници и 580 отпуштени од островот Рикерс.
Во 2019 година, 59% од самците во засолништата биле црнци, 27% биле Шпанци, 10% биле бели (нехиспанци), 4% непознати/други и 0,4% азиски/тихоокеански островјани. Црните луѓе се несразмерно бездомници, што сочинувале 29% од жителите на Њујорк (35% разлика). Белците се недоволно застапени, сочинуваат 32% од жителите на Њујорк (22% разлика). Азиската бездомничка популација во Њујорк е маргинално повисока од статистиката прикажана погоре, и била пронајдена во засолништа со седиште во Кинатаун или се на улица.
2 Историја
Во 1979 година, адвокатот од Њујорк, Роберт Хејс, поднел колективна тужба пред судовите, ''Калахан против Кери'', против градот и државата, тврдејќи за уставното „право на домување“ на една личност. Тоа било решено како уредба за согласност во август 1981 година. Градот и државата се согласиле да обезбедат пансион и засолниште за сите бездомници кои ги исполнуваат потребните стандарди за социјална помош или кои биле бездомници според одредени други стандарди. До 1983 година ова право било проширено и на бездомните жени. И покрај тоа, 70% од бездомниците одбиле засолниште и помош кога им се приближиле програмите за помош.
Во март 2013 година, Одделот за услуги за бездомници во Њујорк известил дека згриженото бездомно население се состои од:* 27.844 возрасни
* 20.627 деца
* 48.471 вкупно поединци
Според Коалицијата за бездомници, бездомното население во Њујорк се зголемило на највисоко ниво на сите времиња во 2011 година. Биле пријавени 113.552 луѓе кои спиеле во градските засолништа за итни случаи во 2010 година, вклучително и над 40.000 деца; што бележи зголемување од 8% во однос на претходната година и 37% од 2002 година. Имало и пораст на бројот на семејства кои се потпираат на засолништа, приближно 29.000. Тоа е зголемување од 80% од 2002 година. Околу половина од луѓето кои спиеле во засолниште во 2010 година се вратиле на домување во 2011 година.
Во 2004 година, њујоршкиот Оддел за услуги за бездомници (DHS) го создал HomeBase, мрежа на услуги засновани во соседството, за да им помогне на станарите во станбена криза да останат во нивните заедници и да избегнат да влезат во засолниште. Станарите можат да ги посетуваат местата на HomeBase во нивните населби за да добијат услуги за спречување иселување, помош за добивање јавни бенефиции, итна помош за изнајмување и многу повеќе. Бруклинската непрофитна CAMBA, Inc управува со неколку места на HomeBase, како и опремено „You Can Van“, кое користи податоци за иселувањата што чекаат за да патува низ околијата и да понуди помош.
Според DHS, 64% од оние кои аплицирале за итно засолниште во 2010 година биле одбиени. Неколку биле одбиени затоа што било кажано дека имаат семејство кое може да ги вдоми кога всушност тоа можеби не било случај. Барателите можеби се соочиле со пренатрупаност, небезбедни услови или можеби имале роднини кои не сакале да ги вдомат. Според Мери Броснахам, портпаролка на Коалицијата за бездомници, администрацијата на градоначалникот Мајкл Блумберг применувала намерна политика на „активно одвраќање“.
Според мисијата Бовери, „''Во повеќето случаи, повеќе фактори се вклучени [во бездомништвото]. Вообичаените вклучуваат: ментална болест, злоупотреба на супстанции, нетретирани медицински проблеми, трауматски настани, насилство и злоупотреба, недостаток на достапно домување и тешкотии да се одржи вработување''."
Управата за домување во Њујорк има рекордна побарувачка за субвенционирана помош за домување. Сепак, само 13.000 од 29.000 семејства кои побарале, биле примени во системот за јавно домување или добиле федерални ваучери за домување познати како Дел 8 во 2010 година. Поради кратење на буџетот, немало нови кандидати прифатени да го добијат Дел 8.
Во март 2010 година, имало протести поради предложеното од гувернерот намалување од 65 милиони долари од годишното финансирање на системот за услуги за возрасни бездомници. Администрацијата на Блумберг најавила итно прекинување на програмата Advantage, заканувајќи се дека ќе фрли 15.000 семејства назад во засолништата или на улиците. Судот го одложил намалувањето до мај 2011 година, бидејќи постоел сомнеж во законитоста на откажувањето на обврската на градот. Сепак, самата програма Advantage била свесно унапредена од администрацијата на Блумберг како алтернатива за обезбедување долгорочни достапни можности за домување за сиромашните и работничката класа.
Резултатот, според извештајот на Коалицијата за бездомниците, е дека „''Илјадници деца и семејства кои порано биле бездомници биле принудени да се вратат во бездомништво''.“
Во 2018 година, буџетот на DHS изнесувал 2,15 милијарди долари. Тој флуктуирал во текот на следните неколку години, при што предложениот буџет за 2021 година бил малку помал на 2,13 милијарди долари.
Камповите за бездомници долго време се истакнати во пејзажот на американските градови. Злобната кампања против бездомниците наречена „''Peek-A-Boo, We See You Too''“ предводена од синдикатот на офицери на NYPD предизвикал галама за присуството на бездомници генерално. Урбаната финанизација особено се фокусирала на градските залихи на стабилизирани станови со кирии со ниски приходи. Складирањето на слободни згради од страна на шпекуланти довело до зголемување на логорите за бездомници.
Во 2022 година, населението на засолништата за бездомници во Њујорк се зголемило бидејќи пристигнале повеќе баратели на азил.
2.1 HOME-STAT
Во 2015 година, Бил де Блазио го основал HOME-STAT (Тимови за акција за улични активности и за мобилно ангажирање без домови). HOME-STAT епретставува систем за управување со случаи низ градот, кој собира информации за незаштитените бездомници од повици на 311 и тимови за истражување на улиците. Екипите за контакт вклучуваат персонал од различни агенции, вклучувајќи го Одделот за услуги за бездомници, Полицискиот оддел на градот Њујорк и други агенции за социјални услуги.
Основните начела на HOME-STAT се: проактивно пребарување од улицата Канал до 145-та улица за да се идентификуваат „''жариштата на постојано присуство на бездомници''“, итен одговор на повиците на 311 со проширување на бројот на вработените во градските улици и службеници на Полицискиот оддел на градот Њујорк доделени на Единицата за контакт со бездомниците, и создавање на систем за управување со случаи низ градот кој го олеснува „''континуираното следење и достапност''“ и „''брз одговор на поединечните проблеми''“. Според HOME-STAT, градот создал поимен список на поединци познати на теренските екипи, за кои било потврдено дека се соочуваат со бездомништво, а моментално се ангажирани од тимови за контакт.
Градот често ги охрабрува жителите на градот да се јават на бројот 311 кога ќе видат поединци, за кои веруваат дека се бездомници и да се јават на 911 доколку сметаат дека поединецот е ризик за себе или за другите. Ова се потпира на поединечни њујорчани да ''претпостават'' дека некој е бездомник и создава поделба помеѓу њујорчани со сигурно засолниште и без, охрабрувајќи ги луѓето да го користат градот како посредник. Градот ги означува бездомниците кои ги избегнуваат градските засолништа како „''отпорни на услуги''“.
Во 2019 година, Коалицијата за бездомници објавила дека градските засолништа се борат со 3 главни прашања, вклучувајќи: „големи капитални потреби, рутинско чистење и одржување и дехуманизирачки третман од страна на персоналот во засолништето“. Коалицијата за бездомници објаснила дека овие услови создаваат небезбедна, понижувачка и дехуманизирачка средина за оние кои престојуваат во засолништа.
3 Злосторства поврзани со питачење во Њујорк
Администрацијата на законите и прописите во врска со питачењето во државата Њујорк во голема мера се врши од секој од 62-те града на државата. Голем број од најголемите градови во државата Њујорк вовеле закони во последната деценија со кои се забранило „агресивно питачење“ во некоја форма. Случајот ''Лопер'' од 1993 година претставувал предизвик за државното право во Њујоршкиот Кривичен законик §240.35(1), кој го сметал за прекршок да се шета на јавно место заради питачење. Полициската управа на Њујорк ретко издавала казни според овој закон, но го користела за да ги „пресели“ питачите.
Во ''Лопер'', Вториот окружен апелационен суд утврдил дека молењето во овој случај е право на првиот амандман, но сепак било легално да се забрани во метрото. Слична пресуда била донесена во ''International Society for Krishna Consciousness, Inc. против Ли'' во однос на аеродромите во Њујорк, кои сметаат дека е разумно да се забранат таквите активности на аеродромите. Сепак, законот сè уште технички останал на сила во остатокот од државата Њујорк додека не бил укинат во 2010 година.
Некои луѓе во државата Њујорк биле обвинети според тој дел од законот по ''Лопер'', но пред тој да биде укинат. Групите за граѓански слободи воделе кампања против поценетите агресивни закони за просење, сепак, било откриено дека тие се усогласени со Првиот амандман. Во 2010 година, денешните закони за агресивно просење во Њујорк, исто така, го издржаале предизвикот во ''Луѓе против Строман''.