Митраизам

Митраизам - понекогаш митријацизам или култ на Митра (на персиски : مهرپرستی) е мистериозен култ на персискиот бог Митра што бил многу распространет во Римското Царство во првите векови од нашата ера а подоцна бил потиснат од култот кон Христос што е многу сличен. Митраизмот бил еден од последните ориентални култови на мистерија што стигнал до Западот. Станал главен соперник на христијанството пред официјално да биде укинат на крајот на 4 век.
Митраизмот веројатно се појавил за време на 2  век п.н.е во Персија. Во текот на следните векови се проширил низ Римското Царство и го достигнал својот врв во текот на 3 век. Овој култ бил особено популарен помеѓу римските војници.
Обожувачите на Митра имале комплексен систем од седум степени на иницијација и комунални обредни оброци. Иницијантите се нарекувале ''синдексиои'', оние „обединети со ракување“. Тие се среќавале во подземни храмови, денес наречени ''митреуми''. Се чини дека центар на култот бил во Рим, и бил популарен низ западната половина на империјата, сè до југ до Африка и Нумидија, северно до Британија и во помала мера во Сирија на исток. На крајот на 4 век, царот Теодосиј се обврзал да ги искорени сите други религии освен христијанството. По еден декрет во 391 година, нехристијанските храмови биле уништени или претворени во цркви. Во 4 век, митраистите се соочиле со прогонства од христијаните и религијата подоцна била потисната и елиминирана во империјата до крајот на векот. Со антипаганските декрети на христијанскиот император Теодосиј во текот на последната деценија на четвртиот век, митраизмот исчезнал од историјата на религиите како одржлива религиозна практика.
Бројни археолошки наоди, вклучувајќи места за состаноци, споменици и артефакти, придонеле за современото знаење за митраизмот низ Римската Империја. Иконските сцени на Митра покажуваат дека тој се родил од карпа, колел бик и споделил банкет со богот Сол (Сонцето). Меѓу пронајдените предмети има околу 1000 натписи, 700 примери на сцена за убивање бикови (тауроктонија) и околу 400 други споменици. Проценето е дека во Рим би имало најмалку 680 митреуми. Не постои ниту еден пишан наратив или теологија од религијата. Постојат ограничени информации кои може да се изведат од натписите и од некои кратки белешки во грчката и латинската литература. Толкувањето на физичките докази останува проблематично и оспорено.
1 Назив
Терминот „митраизам“ е современ термин. Писателите од римската ера се осврнувале на тоа со фрази како што се „митраиски тајни“, „мистерии на Митра“ или „тајни на Персијците“. Современите извори понекогаш грчко-римската религија ја нарекуваат „римски митраизам“ или „западен митраизам“ за да се разликуваат од персиското обожавање на Митра.
1.1 Етимологија на името Митра
Името ''Митра'' (латински, еквивалентно на грчки „ ''Μίθρας'' “) е форма на Митра, име на стар, предзороастриски, а подоцна и на зороастриски бог&mdash; врска сфатена од митраистичките научници уште од времето на Франц Кумонт. Ран пример за грчката форма на името постои во 4 век п.н.е во делото Киропедија на Ксенофонт, што е биографија на персискиот крал Кир Велики.
Се верува дека иранскиот „''Митра'' “ и санскритскиот„''Митра''“ потекнуваат од индоиранскиот збор ''митра'' што значи ''договор'' / ''завет''.
2 Принципите на митраизмот
Прилично фрагментарните информации достапни за култот на Митра и неговата практика за време на Доцната римска империја го ставаат митраизмот во редот на ''мистичните култови''. Неговото пренесување било усно според ритуал пренесен од инициран до инициран, а не според свети списи. Во недостаток на пишана документација, студијата за култот на Митра се заснова главно на анализа и толкување на иконографијата што ги украсува претпоставените места за богослужба: ''митреуми.'' .
2.1 Митреум
Култот на Митра се спроведувал во храм наречен ''митреум''. Митреумот бил адаптирана пештера или покриен вештачки објект, обично темен и без прозорци што доста потсетува на манастирски одаи. Местото каде се наоѓал митреумот и неговиот влез наречен ''спелеум'' бил посебна одаја во која на крајот имало олтар. Многу од ваквите одаи биле претворени во крипти (подземни одаи) во црквите низ цела Европа.
Типичниот ''митреум'' има три дела :
* влезна просторија;
*''спелеум'' или ''спелунка'' (пештерата), е голема правоаголна просторија украсена со слики и две големи клупи по должината на секој ѕид за свети оброци;
* светилиштето, на крајот на пештерата, каде се наоѓа олтарот и слика, релјеф или статуа на Митра кој го убива бикот.
''Митреумите'' биле откриени во многу провинции на Римската Империја. Најмногу ги има во главниот град Рим, но откриени биле и на оддалечени места како што се северна Англија, Палестина или на источната граница на Империјата. Подоцна некои од овие митреуми биле претворени во крипти под христијанските цркви.
Храмовите на Митра се под земја, без прозорци и многу карактеристични. Во градовите, подрумот на станбен блок можел да биде претворен во митреум а на друго место биле ископани и засводени, или претворени од природна пештера. Митрајските храмови се вообичаени во империјата; иако нерамномерно распоредени, со значителен број пронајдени во Рим, Остија, Нумидија, Далмација, Велика Британија и долж границата Рајна / Дунав, додека е нешто поретко во Грција, Египет и Сирија Според Валтер Буркерт, тајниот карактер на митрајските ритуали значел дека митраизмот може да се практикува само во рамките на митреумот. Некои нови откритија во Тиен покажуваат докази за големи гозби и сугерираат дека религијата за мистеријата можеби не била толку таинствена како што се верувало општо.
Во нивната основна форма, митреумите биле целосно различни од храмовите и светилиштата на другите култови. Во стандардната шема на римските религиозни подрачја, зградата на храмот функционирала како куќа за богот, кој имал за цел да може да гледа низ отворените врати и колонорн порти, како жртвувано обожавање на жртвеникот поставен на отворен двор - потенцијално достапно не само за иницијантите на култот, туку и за ''колоторите'' или ''неиницираните'' обожаватели.
3 Митологија и иконографија
Во отсуство на текстови за митраизмот, напишани од самите приврзаници, главните извори на информации се светите слики што се наоѓаат во ''митреумите''.
3.1 Митот
Според приказната реконструирана од слики и некои пишани сведоштва, богот Митра е роден од камен (латински: ''petra generatrix'') во близина на свет извор, под дрво кое исто така било свето. Митра е прикажан како млад човек. Обожуван од овчарите уште од раѓање, тој пиел вода од светиот извор. Со ножот го исекол плодот на светото дрво, а со лисјата на ова дрво направил облека. Тој се сретнал со исконскиот бик додека пасел во планините. Го фатил за рогови и го јавнал, но во неговиот див галоп ѕверот го соборил. Митра продолжил да се држи за роговите на животното, а бикот го влечел долго време, сè додека животното повеќе не можело да го издржи. Богот потоа го врзал за задните нозе и го товарил на рамената. Ова патување на Митра со бикот на рамениците се нарекува ''премин''.
Кога Митра пристигнал во пештерата, гавранот испратен од Сонцето му соопштил дека мора да приложи жртва, па богот со ножот го прободел бикот. Од ’рбетниот столб на бикот излегла пченица, а од неговата крв потекло вино. Неговото семе, собрано од Месечината, ги создало животните корисни за луѓето. Потоа дошло кучето што јаде жито, скорпијата која ги стиска тестисите на бикот со своите клешти и змијата.
3.2 Раѓањето
Тој е прикажан како излегува од карпа, со кама во едната рака и факел во другата. Тој е гол, стои со нозете заедно и носи фригиско капче.
Сепак, постојат варијации. Понекогаш е прикажан дека излегува од карпа како дете, а во една прилика има и глобус во едната рака; понекогаш се гледа гром. Постојат и слики во кои пламенот пука од карпата, а исто така и од капата на Митра. Понекогаш Митра има и други оружја како лакови и стрели, а има и животни како кучиња, змии, делфини, орли, други птици, лавови, крокодили, јастози и полжави наоколу. На некои релјефи има брадеста фигура идентификувана како Океан, богот на водата, а на некои има и богови на четирите ветрови. Во овие релјефи, четирите елементи може да се повикаат заедно. Понекогаш се чини дека Викторија, Луна, Сол и Сатурн играат улога. Особено Сатурн често се гледа како му ја предава камата или краткиот меч на Митра, користен подоцна во тауроктонијата.
Во некои прилики, се гледа амфора, и неколку случаи покажуваат варијации како раѓање со јајце или дрво. Некои толкувања покажуваат дека раѓањето на Митра се славело со палење факели или свеќи.
3.3 Убивање на бикот
Во секој митреум централното дело била претстава на убиството на светиот бик на Митра, чин наречен ''тауроктонија''. Сликата може да биде релјефна, или самостојна, а страничните детали може да бидат присутни или изоставени. Централен дел е Митра, облечен во анадолска носија и во фригиска капа кој клечи на истоштениот бик, држејќи го за ноздрите со левата рака, и прободувајќи го со десната. Додека го прави тоа, тој гледа преку рамото кон фигурата на Сол. Куче и змија достигнуваат кон крвта. Скорпија ги зграпчува гениталиите на бикот. Гавран лета наоколу или седи на бикот. Пченица се гледа како излегува од опашката на бикот, понекогаш од раната. Бикот често бил бел. Богот седи на бикот на неприроден начин со десната нога да го стега копитото на бикот, а левата нога му е свиткана и потпрена на грбот или крилото на бикот. Двајцата носители на факел се наоѓаат од двете страни, облечени како Митра, Каутес со неговиот факел насочен нагоре и Каутопати со неговиот факел насочен надолу. Тауроктонијата се прикажува во повеќе варијации.
3.4 Банкет
Втората најважна сцена по тауроктонијата во митрајската уметност е таканаречената сцена на банкетот. На сцената на банкетот се појавуваат Митра и Сол Инвиктус до закланиот бик.
4 Нивоа на иницијација
Во култот на Митра постојат седум нивоа на иницијација,, кои можат да бидат поврзани со седумте планети на астрономијата од тоа време ( Месечината, Меркур, Венера, Сонце, Марс, Јупитер и Сатурн ), според овој редослед, според толкувањето на Јозеф Кембел и украсот на митреумот на седумте сфери кај Остија.
Мнозинството членови биле само до четвртото ниво ( ''Лав'' ). Само неколку избрани достигнувале повисоки редови.
Нивоата, познати благодарение на текстовите на Свети Јероним, се чини дека се потврдени со одредени списи и со украсот на митреумот во Остија:
+, Ниво, Латински назив, Симболи, Планета
Гавран, ''Corax, Corux, Corvex'', чаша, кадукус, Меркур
Младоженец, ''Nymphus, Nymphobus'', светилка, ѕвонче превез, циркула или дијадема, Венера
Војник, ''Miles'', торбичка, шлем, копје, тапан, појас, нараквица, Марс
Лав, ''Leo'', ''батилум'', ''систрум'', ловоров венец, грмотевици, Јупитер
Персијци, ''Perses'', закривен меч, фригиска капа, срп, полумесечина, ѕвезди, прашка, торбичка, Луна
Хелидром, ''Heliodromus'', факел, слики на богот на сонцето Хелиј, камшик, наметки, Сол
Татко, Pater, Митрa, пастирски стап, гранат или рубин прстен, наметка, облеки, накит украсен со метални навои, Сатурн
За време на обредите, иницијантите носат животински маски кои се однесуваат на нивното ниво на иницијација.
Жртвата на бик може да учествува во прославата на ново ниво на иницијација на следбеник. Обредите се исклучиво резервирани за мажи. Жените не се иницирани бидејќи се сметаат за лаици. По секоја верска церемонија, иницијаторите биле поканети на банкет.
''Белешка:'' Во горната табела, врските на статијата или сликата до религиозните наслови или примери се само илустративни приближувања. Како устен пренесен мистериозен култ, преживеале неколку сигурни историски наводи. Сепак, идентификувани се слични современи артефакти, а на Митрeумот од Фелисисимус кај Остиjа Антиkа, мозаик од 2 век отсликува неколку митраички примени и симболи во седум последователни панели, од кои некои се прикажани во галеријата, подолу:
4.1 Обреди
За реконструкција на митрајските ритуали, покрај иконографијата што се наоѓа во ''митреумите'', може да се користат и текстовите на Црковните отцикои го критикуваат култот на Митра.
Иницијантот во секое ниво се чини дека требало да изврши одредено искушение или тест, кои вклучувале изложеност на топлина, студ или опасност. „Јама на искушенијата“, датира од почетокот на 3-ти век, е идентификувана во митреумот во Каробург. Извештаите за суровоста на царот Комод ја опишуваат неговата забава со донесувањето на митраични искушенија за иницијација во убиствена форма. До крајот на 3 век, донесените судења се чини дека биле строго намалени, бидејќи „измачувачките јами“ биле поплочени.
Приемот во заедницата се вршел со ракување со ''патер'', исто како што Митра и Сол се ракувале. Така, иницијантите се нарекувале ''синдексиои'' (оние што ги обединува ракувањето). Терминот се користи во натпис на Профицентиј и го исмејува Фирмик Матернус во ''De errore profanarum religionum'', христијанско дело кое го напаѓа паганството. Во стар Иран, ракување со десна рака било традиционален начин на склучување договор или означување на некое свечено разбирање меѓу две страни.
Жените биле исклучени од мистериите на Митра. Што се однесува до мажите, не се чини дека е потребна минимална возраст и да се примаат деца. Јазикот што се користел во ритуалите бил грчки, измешан со некои формули на персиски (секако неразбирлив за мнозинството верници). Потоа, латинскиот јазик се воведувал постепено.
Главниот обред на митрајската религија се чини дека бил ''ритуален банкет'', кој можеби имал некои сличности (по својот надворешен изглед) со Евхаристијата на христијанството, или поточно со агапе- оброк. Наводно, храната што се нудела за време на банкетот било леб и вода но сепак, археолошките откритија покажуваат дека тоа можеби било и месо од жртвуваните животни и либерации на вино, или можеби леб и вино, како во христијанскиот обред. Оваа церемонија се славела во централниот дел на ''митреумот'', во која две клупи паралелно нудат доволно простор за ''легнување'' на верниците, според римскиот обичај. „Гавраните“( ''Коракс'' ) ја служеле светата храна.
Другите обреди биле поврзани со церемонијата на иницирање. Секое ниво на иницијација одговара на некој ритуал.
Благодарение на Тертулијан, го знаеме обредот на започнувањето на нивото "Војник"( ''Милји'' ) : кандидатот е "воведен" (Веројатно со потопување), обележан со врело железо и конечно тестиран со "обред на круната".
5 Историја на култот на Митра
5.1 Потеклото .
Во Ахеменидска Персија официјална религија била зороастризмот, што претпоставува постоење на бог поважен од другите, Ахура Мазда . Тоа е единственото божество споменето во зачуваните натписи од времето на Дариј I (521-485 п.н.е.). Сепак, во Суса има зачуван натпис од времето на Артаксеркс Втори (404-358 п.н.е.), во која Митра е насликан заедно со Ахура Мазда и божицата наречена Анахита.
За Франц Кумонт постои врска помеѓу овој персиски Митра, неговите индиско-ирански претходници и оној мистериозен култ на Римската Империја.
Во кралствата на Партија и Понт, голем број кралеви го носеле името Митридат, што може да биде етимолошки поврзано со Митра : првично ''Митрадат'' или, ''датум Митра'' на персиски јазик значи , даден од Митра. Зборот д''ат'' или тат значи “да се даде“ (како ''амертат,'' на авестиски кој станува ''амордад'' на персиски и значи ''бесмртен'' или ''оној кој добива вечен живот'').
Најраната референца за култот на Митра во грчко-римската историографија се наоѓа во делото на историчарот Плутарх, кој споменува дека пиратите на Киликија, поранешни војници на Митридат VI, славеле тајни обреди во врска со Митра во 67 година п.н.е
5.2 Историски контекст: Источните религии во Рим
Индоиранскиот култ на Митра е меѓу култовите увезени од Исток, „последниот дојден на римската сцена “, по фригискиот култ Кибела (божица на Мала Азија, во денешна Турција, исто така наречен Голема божица на „Магна Матер“) и култот на Египет на Серапис и Изида кои биле широко распространети во Рим, како и пошироко во многу провинции на Римската Империја. Култот на Изида навлегол - како што било случај и со митраизмот - во Галија, во Германија, во Белгија. Сепак, според Л. Брикол, додека Кибела и Изида биле добредојдени во римското јавно обожавање и „интегрирани“ во официјалната религија, Митра од властите на Империјата се сметал за егзотично божество и не можел да се интегрира. Ова е случај и со Сабазиос (фригиски или тракиски бог) и Доликенус (анадолски бог, на денешна Турција) во периодот на принципатот (првите три века по Христа.)
5.3 Почетоците на римскиот митраизам
За потеклото и ширењето на Тајните се дискутирало интензивно меѓу научниците кои имаат радикално различни ставови за овие прашања. Според Клаус, мистериите на Митра се практикувале до 1 век. Според Уланси, најраните докази за митрајските мистерии се во средината на 1 век п.н.е. Историчарот Плутарх вели дека во 67 г. п.н.е. пиратите од Киликија (провинција на југоисточниот брег на Мала Азија) практикувале „тајни обреди“ на Митра. Сепак, според Даниелс, не е јасно дали нешто од ова се однесува на потеклото на мистериите. Уникатните подземни храмови или митреуми се појавуваат одеднаш во археологијата во последниот квартал на 1 век од нашата ера.
5.4 Митраизмот во Римската Империја
* Легионерите кои работеле на источните граници на Империјата се веројатно оние кои го вовеле митраизмот во Римското Царство. Најраните физички докази за култот на Митра датираат од 71 и 72 година од христијанската ера : ова се натписи направени од римски војници од гарнизонот ''Карнунтум'', во провинцијата Горна Панонија, веројатно отидени на исток, како дел од воените походи против Партите и немирите во Ерусалим.
* Околу 80 година, римскиот автор Стациј ја спомнува сцената на тауроктонијата во својот ''Тебаид'' (I, 719–720).
* Плутарх, во ''Животот на Помпеја'', појаснува дека култот на Митра бил познат уште во негово време.
* На крајот на 2 век митраизмот бил широко распространет во римската војска, како кај бирократите, трговците, па дури и меѓу робовите.
* Повеќето археолошки докази доаѓаат од германските граници на Империјата. Мали предмети за обожување поврзани со Митра биле откриени за време на ископувањата извршени на многу голема географска област (од Романија до Ѕидот на Адријан).
Императорите од 3 век генерално биле заштитници на митраизмот: уште од времето на Комод, кој започнал да се поклонува, следбениците на митраизмот потекнувале од сите општествени класи.
На крајот на 3 век функционирал синкретизам помеѓу митраизмот и одредени сончеви култови од источно потекло, кои се кристализирале во новата религија на ''Сол Инвиктус'' : „Непобедливото сонце". Оваа религија била официјализирана во Империјата во 274 година од страна на царот Аурелијан, кој подигнал во Рим прекрасен храм посветен на новото божество и создал тело на државно свештенство за да обезбеди богослужба (водачот се нарекува ''pontifex solis invicti'') Аурелијан ги припишувал своите победи на исток на ''Сол Инвиктус''. Овој синкретизам, сепак, не го брише претходниот митраизам, кој продолжил да постои како неофицијален култ. : многу од сенаторите од тоа време практикувале истовремено и митраизам и религија на ''Сол Инвиктус''.
5.5 Религиозните прогони против митраизмот во IV век
И покрај обидот за рехабилитација и реформа на паганските култови преземени од Јулијан за време на неговото кратко владеење (361-363), христијанството било наметнато како официјална и единствена религија на Империјата во 4 век од Теодосиј (379-394) а тој повеќе не толерирал соживот со митраизмот. Со указ од царот Теодосиј формално се забранил митраизмот од 391 година. За време на владеењето на узурпаторот Евгениј (392-394) имало некои обиди да се врати култот на Митра, без многу успех. Илегалната практика, сепак, продолжила уште неколку децении, а во некои региони на Алпите, до почетокот на 5 век.
Археолошките ископувања на храмови на Митра покажале дека овие градби биле предмет на уништување на христијаните, за кои култот на Митра - монотеистичка религија - се натпреварувал со христијанството. Статуите на Митра биле пронајдени со исчукано лице (во Анже). Храмот на Митра во Бордо бил уништен на крајот на 4 век и сите статуи биле пронајдени искршени; „отсуството на тауроктонија доведува до претпоставка дека можеби била украдена, или целосно уништена ". Релативната реткост и лошата состојба на остатоците се припишуваат на операциите за деградација по указот на царот Теодосиј.
Погледнете ја христијанизацијата на Римската Империја .
5.5.1 Исчезнување со зороастризмот
Доаѓање на зороастризмот (околу 558 година п.н.е.) што доминира во Иран (до 651 г. н.е.) означува крај на култот кон Митра во неговиот регион на потекло . Оваа религија е основана од Заратустра :
Во ''Ахунаваити Гата'', Заратустра (или Зороастер) навистина обвинува некои негови сорелигисти за злоупотреба на кравата. Богот Ахура Мазда бара од Заратустра да го заштити говедата .
6 Митраизмот и христијанството
Ранохристијанските апологети забележале сличности меѓу митраичните и христијанските ритуали, но сепак имале крајно негативно гледиште за митраизмот: тие ги толкувале митрајските ритуали како зли копии на христијанските. На пример, Тертулијан напишал дека како увертира на церемонијата на иницијација на митраиците, на иницијантот му била давана ритуална бања и на крајот на церемонијата, добивал обележје на челото. Тој ги опишал овие обреди како ѓаволска фалсификат на крштевањето и хризма на христијаните. Јустин маченик ја спротивставил иницијацијата на митраиците со Евхаристијата
Ернест Ренан во 1882 година сугерирал дека, под други околности, митраизмот можеби ќе се искачел на рангот на денешното христијанство. Ренан напишал: „Ако растот на христијанството бил оневозможен од некоја смртна болест, светот ќе беше митраичен“. Сепак, оттогаш оваа теорија е оспорена. Леонард Бојл во 1987 година напишал дека „преувеличена е заканата “на митраизмот за христијанството“, посочувајќи дека во целиот град Рим има само педесет митреуми. Алвар Ескера смета дека бидејќи двете религии не споделувале слични цели; никогаш не ни постоела вистинска закана дека митраизмот ќе го заземе римскиот свет.
Според Мери Бојс, митраизмот бил моќен непријател за христијанството на Запад, иако е скептична во однос на неговото опстојување на истокот. Филипо Коарели (1979) проценил дека Рим би имал „не помалку од 680–690“ митреуми. Луис М. Хопфе наведува дека се пронајдени повеќе од 400 места на митраиците. Овие места се распространети низ целата римска империја од места до Дура Европос на исток и Англија на запад. И тој вели дека митраизмот можеби бил соперник на христијанството. Дејвид Уланси смета дека изјавата на Ренан „донекаде е претерана“ но смета дека митраизмот е „еден од најголемите конкуренти на христијанството во Римската Империја“. Уланси смета дека студијата за митраизмот е важна за разбирање на „културната матрица од која се родила христијанската религија“.
7 Географска дистрибуција во Европа
Митраизмот се проширил во Европа од Рим и се чини дека се проширил во рамките на Римската Империја во Германија и Панонија (во Средна Европа) многу повеќе отколку во Галија и Пиринејскиот полуостров .
Други светилишта на Митра биле подигнати во тоа време, на пример во Нумидија, во денешен Алжир, во северна Африка.
7.1 Храмови на Митра во Европа
* Германија
** Диебург музејски експонати најдени во ''митреум,'' како керамички парчиња;
** Музејот Ханау покажува реконструкција на ''митреум'' ;
* Британија
**Градот Лондон има темели на ''митраум'', остаток од античкиот ''Лондиниум'', што го прави еден од најстарите споменици во британската престолнина;
** Музејот на универзитетот Њукасл изложува артефакти пронајдени на трите археолошки места долж ''Ѕидот на'' Адријан и реконструира ''митреум'' ;
**''Митреуми'' во Хаустес, Карабург и Рудчестер.
* Италија
** добро сочуваниот митреум над кој стои базиликата Свети Климент, во Рим ;
** Остија, пристаништето во Рим, каде што ''биле пронајдени'' остатоци од 17 ''митреуми'': едно од нив претставува прилично важни откритија . Важноста на митраизмот во Рим се чини дека е потврдена со археолошките наоди : повеќе од 74 скулптури, сто натписи и урнатини на храмови и светилишта низ градот и неговите периферии. Еден од најрепрезентативните ''митреуми'', (со сè уште видливи олтар и камени клупи), бил изграден под римска куќа (што очигледно било вообичаена практика); сè уште може да се види во криптата на која е подигната Базиликата на Свети Климент во Рим.
* Франција
Галија моментално има околу дваесет митриуми и шеесетина места обележани со богослужба ".
* во Бордо, во 1986 година, за време на археолошко ископување било откриено постоење на храм на Митра. Тоа е „најголемото светилиште откриено во Галија“; „ статуа, со голем квалитет, денес е претставена во музејот Аквитанија“ .
* во Бур-Сент-Андол* во Обетер-сир-Дрон, под монолитната црква Сен Жан
* во Анже : откриен во мај 2010 година , како дел од археолошки истражувања најдена била вазна на која стои натпис: „на непоразениот бог Митра“
* во Стразбур: Најзначајното од светилиштата посветено на Митра било откриено во 1911 година, во Кенигшофен, западно предградие на Стразбур, на стариот воен пат што го поврзувал Аргенторат со Трес Таберна “, за време на изградбата на црквата Сент-Пол. Бројни гробници, стели и мавзолеи се наоѓаат по главниот пат . Елементи од митреумот на Коенигшофен може да се најдат во археолошкиот музеј во Стразбур.
* На Корзика, неодамнешното откритие (месец јануари 2017 година) од страна на Инрап на светилиштето посветено на Бог Митра на наоѓалиштето Каноника, во градот Лучиана во Горна Корса ,* Во Романија, во поранешната провинција Дакија, во 2003 година се наоѓа ''митреум'' во Алба Јулија.
* Градот Мартињи (поранешен ''Октодур'' ), на швајцарските Алпи, покажува реконструиран ''митреум'' ( );
8 Класичната литература за Митра и за мистериите
Според Бојс, најраните литературни упатувања на мистериите се од латинскиот поет Стациј, околу 80 година од нашата ера и од Плутарх
8.1 Стациј
Тебаид (околу 80 г. од нашата ера ) епска поема од Стациј, го слика Митра во пештера, како се бори со нешто што има рогови. Контекстот е молитва до богот Фебис. Пештерата е опишана како ''перси'', што во овој контекст обично се преведува ''персиски'' ; сепак, според преведувачот Ј. Х. Мозли буквално значи ''персиски'', се однесува на ''Перси'', син на Персеј и Андромеда а овој Перси според грчката легенда е предок на Персијците.
8.2 Маченикот Јустин
Пишувајќи приближно 145 г. н.е., ранохристијанскиот апологет Јустин Философ го обвинил култот на Митра за имитирање на христијанската заедница,
8.3 Плутарх
Грчкиот биограф Плутарх (46 &#x2013; 127) вели дека „тајните мистерии ... на Митра“ ги практикувале пиратите на Киликија, крајбрежната провинција на југоистокот на Анадолија, кои биле активни во 1 век п.н.е.:
Тој споменува дека пиратите биле особено активни за време на митридатичките војни (помеѓу Римската Република и кралот Митридат VI од Понт ) во кои тие го поддржувале кралот. Поврзаноста меѓу Митридат и пиратите ја споменува и античкиот историчар Апијан. 4 век во коментарот на Вергил од Сервиј вели дека Помпеј населил некои од овие пирати во Калабрија, во јужна Италија.
9 Поврзано
* Митра
* Тауроктонија
* Тауробола
* Грчко-римски мистерии
* Јупитер Доличен
10 Библиографија
10.1 Студии
* Валтер Буркерт, ''Мистериските култови во антиката'', 2003 година ;
* Манфред Клаус, ''Митра: Култ и Мистериен'', 1990 година ;
* Франц Кумонт :
**''Мистериите на Митра'', 1913 година [ (fr)   читај на Интернет ] ,
**''Ориентални религии во римското паганство'', 1929 година ;
* Рајнхолд Меркелбах, ''Митра. Ein persisch-römischer Mysterienkult'', 1998 година ;
* Дејвид Улансеј, ''Потеклото на митрајските мистерии : космологија и спасение во античкиот свет'', Оксфорд, 1989 [ презентација на Интернет ] ;
* Maarten J. Vermaseren, ''Mithras. Geschichte eines Kultes'', 1965 година.
* Роберт Туркан, ''Митра и ле Митриацизам'', Лес Летс, 1993
* Jeanан-Кристоф Пио, Лавови на Митра, 30 6 стр., Грамонд-Ритер, Марсеј, 2006 година, ,
11 Наводи