procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Кабасница

Свети Ѓорѓи (|Aγίου Γεωργίου) — црква во селото Кабасница, Леринско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Леринско-преспанско-еордејската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е гробишен храм во облик на трикорабна базилика. Се наоѓа на северниот крај на селото. Изградена е во 1858 г. и претставува еден од најзабележителните храмови во тој крај. Има вреден преродбенички иконостас, икони, како и фрески во олтарот и наосот.
1 Поврзано
* Леринско-преспанско-еордејска епархија
Црква „Св. Никола“ - Буф

Свети Никола (|Ιερός Ναός Αγίου Νικολάου) — црква во селото Буф, Леринско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Леринско-преспанско-еордејската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е гробишен храм изграден во 1872 г. Се наоѓа во северниот дел на селото, на местото на помала црква од 1803 г. Според традицијата, со градителските работи раководел епирскиот мајстор Брајан, а на внатрешноста работел битолчанецот Митре Душковски, кому му се припишуваат многу каменорезби во селото.
Црквата е трикорабна базилика со дрвен покрив, трем од три страни и камбанарија. Има два натписа, еден на западната и еден на источната страна. На едниот од нив е напишан датумот 1872. Во внатрешноста се зачвувани забележителни копаничарски дела.
1 Поврзано
* Леринско-преспанско-еордејска епархија
Полски песочник

Полски песочник — широко распространет евроазиски вид на песочници (''Cicindelidae'') и типски вид на родот песочник (''Cicindela'').
1 Возрасна единка
Возрасните единки обично се 12-15 милиметри долго. Елитрата и градниот кош се зелени, со различен тон од светло до темен, забележани со дамки во крем боја и на силна сончева светлина се малку блескави. Очите се црни; нозете се кафени со белузлави влакна. Антените се долги и прави, а не со клешти.
2 Поведение
Возрасните единки го сакаат сонцето. Живеат на места со суви почви (песочна или варлива), најчесто помеѓу мај и октомври на географската широчина на Британија. Како и другите песочници, тие брзо трчаат на нивните долги нозе и најчесто се гледаат на голо тло, во Британија, обично на блата со хедер . Тие можат да летаат брзо, испуштајќи силен зуење. Може да работи со брзина од 60 cm во секунда.
3 Распространетост
Полскиот песочник живее низ Европа од Шпанија на југозапад до Финска на североисток. Најмногу забележани единки се од Британија, Германија, Австрија и јужниот дел на Шведска. Во Британија, записите се главно од суви песочни или топли подрачја како што се вулканите на Сари, Хемпшир и Дорсет, и планините и морските предели на шкотските висорамнини.
4 Подвидови
Видот е поделен на неколку подвидови:
*''Cicindela campestris atlantis'' Mandl, 1944 година
*''Cicindela campestris balearica'' Sydow, 1934 година
*''Cicindela campestris cyprensis'' Hlisnikowsky, 1929 година
*''Cicindela campestris nigrita Dejean'' , 1825 година
*''Cicindela campestris olivieria'' Brullé, 1832 година
*''Cicindela campestris palustris'' Motschulsky, 1840 година
*''Cicindela campestris pontica'' Fischer von Waldheim, 1825 година
*''Cicindela campestris saphyrina'' Gené, 1836 година
*''Cicindela campestris siculorum'' Schilder, 1953 година
*''Cicindela campestris suffriani'' Loew, 1943 година
*''Cicindela campestris calabrica'' Mandl, 1944 година
5 Екологија
Моликутниот вид на бактерија ''Entomoplasma freundtii'' (Entomoplasmatales, Entomoplasmataceae) може да се изолира од полскиот песочник.
Russula albidula

''Russula albidula''
Научна класификација
Царство:, Fungi
Колено:, Basidiomycota
Класа:, Agaricomycetes
Ред:, Russulales
Семејство:, Russulaceae
Род:, ''Russula''
Вид:, ''R. albidula''
Биномен назив
''Russula albidula''Peck
 
''Russula albidul''''а'' Миколошки одлики
, жабри на химениум
, шапката е конвексна
, химениумот е аднат или декурент
, дршката е гола
, отпечатокот на спори е жолт
, јадливост: непознато
''Russula albidula'' е вид на печурки од родот Гулапка. Видот е познат на народни имиња како здодевна бела гулапка, со мало или средно валкано бело плодно тело и многу луто на вкус. Се наоѓа во источна Северна Америка.
1 Таксономија
Видот првпат го опишал американскиот миколог Чарлс Хортон Пек во 1898 година. Микологот Дејвид Арора, опишувајќи ги плодните тела како „обични, ненаметливи, го нарекува видот „досадна бела Гулапка“. Друго народно име е „белузлава кршливка“.
2 Опис
Шапката на плодното тело е конвексно до речиси рамно, 2,5 - 10 см широка, со бела површина која станува жолтеникава кога се суши. Површината на шапката е мазна кога е влажна и има кутикула што може да се лупи. Ливчињата се бели, еднакви, понекогаш се чаталат до дршката и имаат аднација или малку откачен приврзување кон дршката. Дршката е бела, мазна, 2,5 - 6 см долга и 0,8-2 см широка. Месото, е кревко и бело, има многу горчлив вкус. Примероците пронајдени на теренот обично се валкани и потемнети.
Спорите се бледо жолти. Гледано микроскопски, тие се грубо сферични, тенкоѕидни и имаат димензии од 6–7,5 на 7,5–10 µm. Површината на спорите е обележана со скршени ретикулации.
2.1 Јадливост
Многу остриот вкус на ''Russula albidula'' е пречка за консумирање, иако не се смета за отровна.
2.2 Слични видови
Други видови ''Гулапка'' кои имаат сличност со R. albidula вклучуваат ''R. albella'', ''R.albida'', ''R. anomala'' и ''R. subalbidula''. Може да се помеша и со белите од родот ''Hygrophorus'' или видови ''Tricholoma''.
3 Живеалиште и распространетост
Плодните тела на ''Russula albidula'' може да се најдат како растат осамени или групирани заедно на земја во шуми ( мешани и четинари ) или на рабовите на шумите, примероците често се наоѓаат во близина на дабови дрвја. Видот има склоност да се појавува во сиромашна почва како онаа што се наоѓа на патиштата и покрај патеките.''Russula albidula'' е распространета во Источна Северна Америка.
Обична кикиришка

''Cynosurus cristatus''
Scientific classification
Kingdom:, Plantae
''Clade'':, Tracheophytes
''Clade'':, Angiosperms
''Clade'':, Monocots
''Clade'':, Commelinids
Order:, Poales
Family:, Poaceae
Subfamily:, Pooideae
Genus:, ''Cynosurus''
Species:, ''C. cristatus''
Binomial name
''Cynosurus cristatus''L.
''Обична кикиришка (Cynosurus cristatus)'' кучешка опашка со гребен, е краткотрајна повеќегодишна трева од фамилијата Poaceae, која се одликува со глава на семе која е рамна од едната страна. Обично расте во пасишта богата со видови. Успева во различни типови почви, но ги избегнува киселинските и варовничките екстреми на pH и претпочита добро исцедена почва. Може да се одгледува како украсно растение .
1 Опис
''Обична кикиришка е'' повеќегодишна билка е со слаба тафтана навика, тенко стебло,високо од 15 до 45 cm, во основата лиснат и со тоа погоден за пасење на овци.
Шилињата се плодни или стерилни, измешани во истиот кластер. Тие се долгнавести или во облик на клин, 3–6 мм долга, со 2 до 5 цветови.
Лигулата е тапа. Листовите се превиткуваат во пукањето.
Листовите се вперени на врвот, рамни (не во облик на брод). Долната страна на листот е мазна, сјајна и заоблена. Горната страна е ребреста. Други треви со сјајни лисја се ''Lolium perenne'' и ''Poa trivialis'' .
2 Живеалиште и дистрибуција
Се наоѓа во повеќето делови на Европа и Југозападна Азија, а е воведен во Северна Америка, Австралија и Нов Зеланд, од блиското ниво на морето до околу 2000 стапки, во сите типови почви.
3 Цвеќиња
Цвета од мај до август.
4 Користи
Го пасат овците бидејќи во основата е лиснато. Може да издржи студ и суша и останува зелен во текот на зимата. Говедата и овците со нетрпение ќе ги јадат младите листови, но ќе ги остават крутите, тврди стебла сами.
Се користи за сламени капи и други слични намени.
Тоа е прехранбено растение за фамилиите на скипер пеперутки и кафеави пеперутки. Се користи и како убиец на стаорци.
5 Наводи
** Hubbard, C E. (1968) Треви
* Роуз, Френсис (1974) Книгата на набљудувачите на тревите, жилите и тревите
Жртвеник

Жртвеник — маса во олтарот на православните цркви, каде што се врши проскомидија, се приготвува жртва за празнувањето на евхаристијата: леб (телото Христово) и вино (крвта Христова). Олтарот има правоаголен облик и како престол е облечен во иста „облека“. Светите садови се чуваат на жртвеникот додека не се употребат во литургијата.
Во древно време, жртвеникот бил вон олтарот и бил посебна просторија, каде што христијаните ги ставале донесените дарови (леб и вино), од кои свештеникот ги избирал најдобрите дарови за евхаристиската прослава. Во византиските и староруските цркви издвоена е посебна просторија за олтар во северниот дел на олтарот, наречена и жртвеник. Најчесто била во облик на апсида. Симетрично, ѓаконот се приклучил на олтарот од југ, каде што бил поставен ѓаконикот.
Денес жртвеникот се наоѓа на северниот ѕид на олтарниот простор лево, а понекогаш и во посебен дел од олтарот (исто така лево), кој се нарекува ѓаконик.
Црква „Св. Никола“ - Баница (Леринско)

Свети Никола (|Ιερός Ναός Αγίου Νικολάου) — црква во селото Баница, Леринско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Леринско-преспанско-еордејската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е гробишен храм на селото, изграден и живописан во 1460 г.
Во 1969 г. е прогласена за заштитен споменик на културата.
1 Поврзано
* Леринско-преспанско-еордејска епархија
Пепелта е најчистото бело

„Пепелта е најчистото бело“ (кинески: 江湖儿女) — филм на режисерот Џија Жанке од 2018 година. Главните улоги ги играат: Тао Жао, Фан Лијао и Јинан Дијао.
1 Синопсис
Филмот претставува приказна за една насилна љубов која трае дури 16 години. Во 2001 година, во некогашниот рударски град Датонг живее гангстерот Бин. Во него се вљубува Кијао која, во една прилика, кога Бин е опколен од припадниците на протвничката банда, го зема неговито пиштол и пука во нив. Поради тоа, Кијао е уапсена и осудена на затворска казна во траење од пет години. Додека ја отслужува казната, Бин ниту еднаш не ја посетува неа. Кога излегува од затворот, Кијао дознава дека Бин има друга девојка, така што таа се враќа во Датонг каде станува сопственичка на мала кафеана. Неочекувано, 16 години подоцна, Бин ѝ се јавува на Кијао, а кога се среќаваат, таа сфаќа зошто: Бин е во инвалидска количка. Сепак, Кијао почнува да се грижи за него...
Параклис „Св. Контантин и Елена“ - Ињево

Свети Константин и Елена — параклис во селото Ињево.
1 Местоположба
Параклисот се наоѓа во непосредна близина на црквата „Вознесение Христово“.
2 Галерија
3 Поврзано
* Ињево
* Ињевски манастир „Св. Димитриј“
* Ињевски манастир „Св. Архангел Михаил“
* Ињевски манастир „Св. Петка“
* Црква „Вознесение Христово“
* Црква „Рождество на Пресвета Богородица“
* Црква „Св. Петка“
* Црква „Св. Димитриј“
* Црква „Св. Архангел Михаил“
* Ињевски крст
* Радовишко архијерејско намесништво
* Ињевско-конечка парохија
Ињевски крст

Ињевски крст — христијански крст во близина на селото Ињево.
1 Местоположба
Крстот се наоѓа на височина над селото, во непосредна близина до селските гробишта.
2 Опис
Крстот е изработен од железо, а постаментот е од бетон. На постаментот има мермерен споменик којшто е посветен на ктиторот и од којшто се дознава дека името на мајсторот е Ѓорѓи Накев. Споменикот исто така содржи и цитат од Евангелието според Лука:
Слава на Бога во висините, а на земјата мир, меѓу луѓето добра волја!
Непосредно до крстот е изграден и параклис.
3 Галерија
4 Поврзано
* Ињево
* Ињевски манастир „Св. Димитриј“
* Ињевски манастир „Св. Архангел Михаил“
* Ињевски манастир „Св. Петка“
* Црква „Вознесение Христово“
* Црква „Рождество на Пресвета Богородица“
* Црква „Св. Петка“
* Црква „Св. Димитриј“
* Црква „Св. Архангел Михаил“
* Параклис „Св. Контантин и Елена“
Вера Крус (филм од 1954)

„Вера Крус“ (англиски: ''Vera Cruz'') — филм на режисерот Роберт Олдрич од 1954 година. Главните улоги ги играат: Гари Купер, Берт Ланкастер, Денис Дарсел, Чарлс Бронсон и Сара Монтиел.
1 Содржина
Дејството на филмот се одвива во 1866 година во Мексико. По Американската граѓанска војна, многу револверисти заминуваат во Мексико за да се борат за пари. Владетелот на Мексико, царот Максимилијан, изнајмува двајца револверисти да ја придружуваат грофицата Мари Дувар во текот на нејзиното патување низ Веракрус. Патем, платениците откриваат дека во кочијата е скриен сандак со златници, наменет за борците против бунтовниците. Тогаш, нивниот план неочекувано се менува и тие добиваат необична идеја, исто како и грофицата...
Црква „Св. Архангел Михаил“ - Ињево

Свети Архангел Михаил — манастирска црква на Ињевскиот манастир „Св. Архангел Михаил“.
1 Историја
Камен-темелник за изградба на црквата бил поставен на 27 април 1999 година од страна на Митрополитот Брегалнички г. Стефан. Црквата била осветена на 20 октомври 2002 година од страна на Митрополитот Брегалнички г. Агатангел.
2 Архитектура
Градбата на црквата претставува крстокуполен храм со осумаголна купола и полукружна апсида на источната страна. На секоја страна од куполата има по една монофора. Главниот влез на црквата е сместен на западната страна кон којашто е доградена отворена припрата, а над влезот од припратата има ниша со фреска на којашто е прикажан Архангел Михаил. Црквата има и спореден влез на северната страна. Објектот е граден од тули коишто се забележливи на најголем дел од површината на ѕидовите, додека апсидата и крилата се обоени во бела боја. Покриен е со кров од ќерамиди.
Внатрешноста на црквата не е фрескоживописана. Престолните икони се од монахињата Макрина од Беровскиот женски манастир, а останатите икони се дело на зографот Тони од Радовиш.
3 Галерија
4 Поврзано
* Ињево
* Ињевски манастир „Св. Димитриј“
* Ињевски манастир „Св. Архангел Михаил“
* Ињевски манастир „Св. Петка“
* Црква „Вознесение Христово“
* Црква „Рождество на Пресвета Богородица“
* Црква „Св. Петка“
* Црква „Св. Димитриј“
* Параклис „Св. Контантин и Елена“
* Ињевски крст
* Радовишко архијерејско намесништво
* Ињевско-конечка парохија
Црква „Рождество на Пресвета Богородица“ - Ињево

Рождество на Пресвета Богородица — црква во селото Ињево.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа на неколку стотини метри северозападно од селото.
2 Историја
Камен-темелник за изградба на црквата бил поставел во 1991 година, а храмот бил завршен и осветен во 1992 година од страна на Митрополитот Струмички г. Горазд.
3 Архитектура
Црквата има правоаголна основа со осумаголна купола и полукружна апсида на источната страна. На секоја страна од куполата има по една монофора. Главниот влез се наоѓа на западната страна кон којашто е доградена отворена припрата, а црквата има и спореден влез на северната страна.
Во дворот на црквата се сместени камбанаријата, конак, помошен објект и уште еден објект. Камбанаријата е прилепена до еден од помошните објекти. Таа е со квадратна основа и се состои од бетонска конструкција над којашто има дрвена конструкција којашто е покриена со пирамидален кров од ќерамиди.
4 Галерија
5 Поврзано
* Ињево
* Ињевски манастир „Св. Димитриј“
* Ињевски манастир „Св. Архангел Михаил“
* Ињевски манастир „Св. Петка“
* Црква „Св. Димитриј“
* Црква „Вознесение Христово“
* Црква „Св. Петка“
* Црква „Св. Архангел Михаил“
* Параклис „Св. Контантин и Елена“
* Ињевски крст
* Радовишко архијерејско намесништво
* Ињевско-конечка парохија
Црква „Св. Димитриј“ - Битуша

Свети Димитриј (|Ιερός Ναός Αγίου Δημητρίου) — црква во селото Битуша, Леринско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Леринско-преспанско-еордејската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е гробишен храм, сместен во југозападниот дел на селото. Претставува трикорабна базилика со дрвен покрив, трем на север и камбанарија. Според зачуваниот ктиторски натпис, изградена е во 1837, а живописана во 1844 г. од Јован Михаил и Михаил од епирското село Кионат со средства на Аврам и Божин.
Во храмот е зачувана вредна икона на Исус Христос Седржител од 1621/22 г. која според Викторија Поповска-Коробар е дело на првиот зограф од Сливничкиот манастир (1606/07) бидејќи ракописот на словенскиот текст на евангелието што го држи Христос е истиот како на ктиторскиот натпис во Сливница. Според неа, можеби станува збор за Илија Зограф, чие дело се фреските во „Св. Теодор Тирон и Теодор Стратилат“ во пиринското село Недобарско и оние во „Св. Архангели Позерски“ во Костур. Иконата во Битуша е подарена од извесен поп Михаил.
1 Поврзано
* Леринско-преспанско-еордејска епархија
Црква „Св. Мина“ - Емборе

Свети Мина (|Ιερός Ναός Αγίου Μηνά) — црква во селото Емборе, Леринско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Леринско-преспанско-еордејската епархија на Цариградската патријаршија.
1 Историја
Во 1815 г. храмот е обновен од темел на местото на старата црква на сретселото. Емборе за кратко време било седиште на Мегленската епархија на крајот на XVIII и почетокот на XIX век, и „Св. Мина“ била катедрална црква.
По создавањето на Бугарската егзархија во 1871 г. речиси целото население на селото потпаднало под нејзиното врховенство и во 1885 г. со управно решение егзархистите ги добиле црквите „Св. Мина“, „Св. Димитриј“ и „Св. Константин и Елена“ (Еленица). Во 1895 г. патријаршискиот владика Јоаникиј Мегленски безуспешно се обидувал за завладее со „Св. Мина“ со аргументот дека во неа е погребан последниот емборски владика. Како последица од тоа, уапсени се претседателот на црковната општина поп Димитар, син му Крстe Димитров, чорбаџијата Никола Чирков, внук му Динката Чирков, учителот Иван Чеков и неколку жени, меѓу кои и сестрата на Димитар Македонски, Лена.
2 Опис
Црквата е трикорабна базилика со дрвен покрив типична за своето време. Во неа се чуваат вредни икони 1540 до 1574 г. во византиски стил. Иконите на иконостасот се сликани од 1815 до 1850 г. и се во месен македонски стил, мешавина од традиционалниот византиски и поновиот ренесансен. Има икони донесени од Аргирупол (Ѓумушхане), од каде дошле грчките доселеници во Емборе во 1920-тите, и тие датират од 1905 до 1906 г. Во храмот има и нови икони насликани по 1930 г. во византиски стил.
Во храмот има параклис „Света Анастасия Узорешителница“, на западната му страна има часовникова кула. До црквата е изградена копија на цариградската кула Галата. Соседната црква „Св. Софија“ е копија на истоимената црква во Цариград.
3 Поврзано
* Леринско-преспанско-еордејска епархија
Ѓаконик

Ѓаконик (|Διακονικόν) — просторот на јужната страна од централната апсида на црквата, каде што се чуваат одежди, книги и сл., кои се користат во богослужбата (светите садови се чуваат во жртвеникот, северната страна на светилиштето) во источнокатоличката и православната црква.
Ѓаконикот содржи ''таласидион'' (мијалник), чии отпадни води се собираат, се користат за миење на светите работи и дури потоа се фрлаат. Со оваа вода свештенството може да ги мие рацете пред Божествената литургија. Ѓакониците обично имаат шкафови или фиоки каде што може безбедно да се чуваат одеждите и црковните завеси (антепендија). Овде се чуваат и јагленот и местото за загревање ''зеон'' (зовриена вода, која се тура во путир пред причест, крпи и други потребни предмети).
Во светилиштето можат да седат само епископите или свештеникот; ѓаконите и свештенослужителите можат да седат во ѓаконикот кога не се потребни за нивната главна цел. Бидејќи ѓаконикот се наоѓа зад иконостасот, тој се смета за свето место и таму можат да влезат само оние кои имаат одредена литургиска должност.
За време на владеењето на Јустин II (565-574), во чие време е извршена промената на литургијата, ѓаконикот и жртвеникот почнале да се делат во посебни апсиди на источниот крај на светилиштето. Пред тоа имало само една апсида.
Во црквите во централна Сирија од поранешниот период, ѓаконикот е правоаголна, странична апсида на Калат-Семан била додадена подоцна.
1 Поврзано
* Апсида
* Наос
* Припрата
* Кораб
* Олтар
* Жртвеник
* Трансепт
Певец (црковен пејач)

Певец или пцалт (|ψάλτης, |пѣвецъ) – лаик во помал чин кој ги пее одговорите и песните за време на црковните богослужби. Во византиската традиција, пцалтот кој е одговорен за пеењето за време на службите е наречен протопцалт (προτοψάλτης). Во последно време, улогата на певецот е заменета со адекватен хор. Во овој случај, како певец се смета диригентот на хорот.
Во црквите од грчкото говорно подрачје, певците често носат надворешно расо (егзорасо).
1 Поврзано
*Ипоѓакон
*Аколут
*Чтец
Кадилница

Кадилница, кандилка или кадило — сад што се користи за согорување на благомирис (мирисливи материи; во христијанството тоа е темјанот). Се користи во многу религии — таоизмот и будизмот (во Кина и Јапонија), хиндуизмот (во Индија) и христијанството (почесто кај православните), а ги користеле и други антички цивилизации како што се Маите, на пример.
1 Кадилници во православието
Тоа се рачни садови за принесување кадење на Бога и служат за кадење на иконите и луѓето. За време на богослужбите во храмовите, како и за време на молитвите во домовите, се користи кадилница, која во христијанската симболика го претставува човештвото преку Исус Христос: жарот е божество, додека чадот е добар мирис на Св. Дух. Црковните отци сведочат за темјанот како пропратен чин, нагласувајќи дека на тој начин се почитуваат светите икони. Со кадењето на верниците се примаат нивните молитви и се делат осветувања кои доаѓаат невидливо како и мирисот на темјанот.
1.1 Опис
Кадилницата често била со тело со ѕвончеста форма, со тесно заоблено дно, што нагоре во вратот нагло мешесто се проширува во отвор, широко подаден нанадвор. На дното има испакнат широк конусен дел со шуплив завршеток, дел низ кој е проврена алка за која под вижно виси крстот.
Декорацијата на садот се состои од додадените делови кои едновремено имаат и функционална намена. Декорациите зависат од местото на изработка. Круната е стилизирано претставена и на неа се наогаат алките, за кои преку поголеми кукачки се прикачени синџирите. Трите синџира, под агол на стеснување нагоре, се прикачени за капакот со куки, за дупчињата направени на самиот раб од венецот на капакот. Капакот е мал, со кубеста форма во две нивоа, со венец подаден нанадвор и со поголема алка на врвот за при качување на кадилницата. Таа се прикачувала на таван или на ѕид пред икона и висела слободно во просторот. Кадилниците од бакар биле лиени или ковани, изработувани главно од кујунџин златари.
2 Домашни кадилници
Кадилниците во домот најчесто се рачно изработени, направени од земја или метал и се со различни облици во согласност со христијанскиот дух. Во кадилницата се става жар од дрво (јагленот има непријатен мирис), а на жарот се става благомирис кој шири пријатен мирис. Бидејќи во градовите често нема жар, за замена на жарот се користи специјална брикета во прстени.
Кадилницата и жарта во неа ја симболизираат жестоката љубов кон верата и топлината на христијанската душа. Мирисот на темјан ја симболизира благодатта на Светиот Дух. Кадилницата се користи при секоја молитва. Домаќинот кади, држејќи ја кадилницата во десната рака и со неа прави знак на крст. Се кадат прво постарите, а потоа помладите. Кадилницата се чува на свечено место во куќата.
3 Галерија
Russula persanguinea

''Russula persanguinea''
Научна класификација
Царство:, Fungi
Колено:, Basidiomycota
Класа:, Agaricomycetes
Ред, Russulales
Семејство:, Russulaceae
Род:, ''Russula''
Вид:, ''R. persanguinea''
Биномен назив
''Russula persanguinea''Cleland (1933)
''Russula persanguinea'' е вид на агарична габа од фамилијата Гулапка. Опишана како нова во науката од Џон Бартон Клиланд во 1933 година, се наоѓа во Австралија, каде што расте поединечно или во мали групи на земја во шуми со еукалиптус. Наликува на обичниот вид на северната полутопка ''Бесна гулапка''.
Врв (геометрија)

Врв — теме кое во извесна смисла е „највисокото“ од сликата или телото на кои им припаѓа. Поимот обично се користи за да се однесува на теме спротивно од некоја „основа“.
1 Рамнокрак триаголник
Во рамнокрак триаголник, врвот е темето каде што се спојуваат двете страни со еднаква должина, наспроти нееднаквата трета страна.
2 Пирамида и конус
Во пирамида или конус, врвот е темето на „врвот“ (спроти основата). Во пирамидата, темето е точката што е дел од сите странични лица или каде што се спојуваат сите странични рабови.
Котва

Котва или сидро — направа со која бродот привремено се врзува за дното против ветер, водни струи и речна матица. Котвата со тежината и обликот се вкопува во дното на морето, езерото или реката и го задржува бродот, условно кажано, на едно место.
1 Историја
Првото сидро било голем, тежок, прободен камен. Било поврзано со бродот со синџир или јаже. Подоцна се бирало дрво со многу краци, со неправилен облик. Тоа многу полесно се вкопувало во дното и со тоа посигурно да се закотви. Во VIII век пр. н. е. Грците направиле железни котви. На почетокот на н.е. се појавуваат котви со два крака (лопати) и шипка (столб). Денес се користат: адмиралитетско сидро со две лопати и подвижен столб, конструиран од Англичанецот Портер; зглобно сидро без столб со подвижни лопати; печуркино сидро за трајно закотвување на бродови светилници; сплаварски котви за сплавови и четирикраки котви за речни бродови.
2 Симбол на сидро
Бродовите се закотвуваат на одредено место наречено сидриште. Ова место е означено на наутичките карти и на самите сидришта со симболот на сидро како на сликата или со превртено сидро кога не е дозволено закотвување на бродови. Како симбол на морето и морнарицата, ги украсува морнарските униформи, капите и копчињата на сите морнари во светот. Често е мотив на тетоважи, како во хералдиката и вексилологијата.
Одежда

Одежда (руски и старословенски: облека) — церемонијална облека на православните свештеници во богослужбата. Исто така, во иста смисла, овој збор го користат и унијатите. Во историски и регионален контекст, овој збор се користел за церемонијална облека на владетели, витези, кралеви, благородници;
Во раното христијанство, свештениците носеле облека слична на секојдневната облека, но од скапоцени материјали и ја носеле само за време на богослужбите. Постоеле и одежди налик на старозаветните. Христијанската црква, чувајќи го преданието, во подоцнежните векови не го променила значително обликот на старите одежди.
Црковните одежди се со одредени бои, од кои секоја има посебно значење. Белата е симбол на радост, чистота и просветлување. Црвената боја има значење на крв што ја пролеале Христос и неговите ученици, апостоли, светци и маченици. Зелената боја е симбол на надеж за вечно блаженство, стекнато преку заслугите на Исус Христос и дарот на Светиот Дух. Црната и темноцрвената боја претставуваат каење и тага.
Самите одежди го предупредуваат свештеникот побожно да ја врши богослужбата и го потсетуваат на доблестите со кои треба да се одликува.
Секоја свештена одежда мора да биде осветена од епископ или свештеник. Кога се облекуваат одеждите, се изговараат молитвите пропишани со типик. Одеждите може да се користат само за богослужбени цели. Што се однесува до бојата на црковната облека, на почетокот белата била доминантна боја. Подоцна, во време на пости биле воведени пурпурни или црни одежди, а во текот на годината и црвени, зелени, златна и други во текот на годината. Најчесто се извезени и украсени.
Секој од трите степени на православното свештенство има своја облека.
* ѓаконски одежди се: стихар (обично бел сличен на грчката облека хитон, кој го покрива целото тело од вратот до долу), нараквици и орар (долга лента што ѓаконот ја носи преку левото рамо и знак на заедничка молитва за време на богослужбата);
* презвитерски (свештенички) одежди се: стихар, епитрафил (орар чиишто два краја се свиткани нанапред, свештеникот го става околу вратот), појас, нараквици и фелон (наметка без ракави со отвор за навлекување преку главата, се облекува над стихарот) ;
* архијерејски (епископски) одежди се: стихар, епитрафил, појас, нараквици, набедреник (четириаголна ткаенина што се обесува со еден агол околу половината на десната натколеница; набедреник носат и заслужните свештеници), сакос (облека создадена со комбинирање на облека на византиските цареви и облека на старозаветните првосвештеници, расечен од страните и врзан со златни прапорци; се облекува преку стихарот), омофор (го носи архијереј преку двете рамења), митра (грчки: појас, шамија; капа) и жезол (метален стап што му се доделува на архијерејот при ракополагање). Знаци на епископското достоинство се и панагијата и градниот крст.
1 Поврзано
* Камилавка
* Стихар
* Епитрафил
* Набедреник
* Митра
* Жезол
Сара Јовановиќ

Сара Јовановиќ (,Рим ) — српска поп и Р&Б-пејачка.
1 Дискографија
1.1 Спотови
Спот, Година, Режисер
''Молио сам анђеле'', 2013, Андреј Илиќ
''Ти и ја'', 2013, Раста
''Ујутру'', 2013, Андреј Илиќ
''Ко је овде ко'', 2014, Андреј Илиќ
''Маховина'', 2014, Андреј Илиќ
''Пробај'', 2016, Андреј Илиќ
''Троје'', 2016, Лазар Бодрожа
''Немам времена за то'', 2017, Rollercoaster
''Само ти'', 2017, Nemanja Đerić
'' Лава'', 2018, Ana Žugić, Лазар Богдановиќ
''Без сна'', 2019, Лазар Богдановиќ
''Мили, мили'', 2019, Лазар Богдановиќ
''Као никада пре'', 2019, Немања Новаковиќ
''Кажи ми'', 2020, Лазар Богдановиќ
''Неко те има'', 2020, Лазар Богдановиќ
''Варалица'', 2021, Кукла
''Он'', 2021, Немања Новаковиќ
''Дивља'', 2022, Кукла
''Зар не'', 2022, Лука Сепчиќ
''У глави '', 2023, Кукла
''Тако ходам '', 2023
''Сандра Мељниченко '', 2024
Ѕмитриј Плакс

Ѕмитриј Плакс (|Дзмітрый Плакс; (, Минск) — белоруски и шведски режисер преведувач, поет, прозаист и новинар.
1 Животопис
Член на уметничката група „Белоруска клима“, основана во 1987 година.
Од 1992 година соработувал со Белоруска Деловаја Газета-Белоруски деловен весник, од 1994 година - со весникот „Име“, каде ја водл авторската колумна „Плачење“, воедно сезанимавал и со со создавање анимирани филмови. Од 1997 година живее во Стокхолм е (Шведска).
Тој соработувал со Шведското радио од 1999 година, а во есента 2004 година го основал Белоруски сервис на меѓународниот канал на Шведското радио.
Во 2009-2010 година - е продуцент, водител на програми на рускиот сервис „Радио Шведска“.
Од 2010 година е продуцент и драматург во Шведскиот радио театар.
Член на сојуз на шведски писатели, сојуз на белоруски писатели.
2 Творештво
Тој пишува на шведски и, белоруски и и руски и јазици.
3 Библиографија
3.1 Дела
* Дневник на Саја Туомли. - Санкт Петербург-Минск: "Вита Нова" - "Ново крзно", 2001 година.
* Топлина. - Санкт Петербург: Невски Простор, 2004 година.
* Дневен книга на Cy Twomblys. - Стокхолм: Уредник на OEI, 2006 година.
* Триесет текстови: (стихозбирка). - Мн .: Медисонт, 2009 година.
* ОМ. - Стокхолм: Ruin förlag, 2009 година.
* Повторно цитат ивер. - Стокхолм: Ерсатц, 2011 година.
* Да бев јас. - 2011 година
3.2 Во антологии
* Потер мот криг. - Малме: Јелах Форлаг, 2003 година.
* ТЕКСТ. — Стокхолм: Констфак, 2004 година.
* Интерпункциски знаци. - Мн .: „Нови крзна“, 2005 година.
3.3 Преводи
* Даниил Хармс, „Петтата жаба“ (Малме: Rámus förlag, 2005)
* Борис Петрович, „Fresker“ (Малме: Rámus förlag, 2008)
* Астрид Линдгрен, „Пипи долгиот чорап“ (Минск: Ѕмитриј Колас, 2008)
* Фростенсон, Катарина, „Чиста земја“ (Минск: Медисон, 2011)
* Борис Петрович, „Плоштадот“ (Малме: Rámus förlag, 2011)
* Андреј Чаданович, „Фриа версер“ (Стокхолм: Ерсатц, 2011)
Тој исто така превел некои песни на белоруски Vol. Транстромер a.
3.4 Драмски текстови
* „Барух Емануел“ (режија: Национална академија на науките Купала), режија на Натали Ринглер, Минск, 2003 година)
* „Купен“ (уредено од Шведското радио театар, во режија на Лудвиг Џозефсон, Стокхолм, 2011 година)
* „Ана Франк и диригентот“ (уред. Шведско радио театар, во режија на Мари Венерстен, Стокхолм, 2011 година)
3.5 Проекти
* „Фотохок“ заедно со Игор Корзун , Музеј на модерна уметност, Минск; Културен центар Инконст, Малме, (2004-2008)
* „Шакспел“ (со [Магнус Бертас | Магнус Бертас]), Музеј на модерна уметност, Лајпциг; Национален историски и културен музеј, Полоцк; Музеј на модерна уметност, Минск (2005-2007)
* „Видеодневник“ (заедно со [Нилс Класан | Нилс Класан]), Музеј на историјата на белоруското кино, Минск; Центар за современа уметност, Киев; Општинска уметничка галерија, Харков; Галерија Џиндра, Лавов; Теген Галерија 2, Стокхолм (2006-2008)
* „Пречки и притисоци“: текст - Ѕмитриј Плакс; музика - Филип Чмир. (Ајде да бидеме Белоруси, Минск, 2011)
Клузе

Клузе (|Kluse) — општина во округот Емсланд, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
1 Географија
1.1 Местоположба
Општината Клузе се наоѓа на реката Емс, десет километри источно од холандската граница на половина пат помеѓу окружниот град Мепен на југ и градот Папенбург на север.
1.2 Соседни општини
Соседни општини се: на север е општината Дерпен, на исток е општината Випинген, на југ се општините Ренкенберге, Фрезенбург и Зуструм во општинската заедница Латен, на запад се општините Валхум и Дерзум.
2 Галерија
Валхум

Валхум (|Walchum) — општина во округот Емсланд, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
1 Географија
1.1 Местоположба
Општината се наоѓа помеѓу реката Емс на исток и границата со Холандија на запад, помеѓу градот Лер и окружниот град Мепен.
1.2 Соседни општини
Соседни општини се: на север е општината Дерзум, на исток е општината Клузе, а на југ е општината Зуструм во општинската заедница Латен.
2 Галерија
Хеде (Емсланд)

Хеде (|Heede) — општина во округот Емсланд, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
1 Географија
1.1 Местоположба
Општината Хеде се наоѓа во северниот дел на Емсланд, западно од реката Емс.
1.2 Соседни општини
Соседни општини се: на север е општината Реде и градот Папенбург, на исток се општините Лее и Дерпен, на југ е општината Дерзум. На запад се граничи со Холандија.
2 Галерија
Лее (Емсланд)

Лее (|Lehe) — општина во округот Емсланд, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
1 Географија
1.1 Местоположба
Општината Лее се наоѓа во северниот дел на округот помеѓу градот Папенбург и окружниот град Мепен. Таа е опкружена од реките Емс, Дефер и Лаке.
1.2 Соседни општини
Северно од Лее на околу десет километри се наоѓа градот Папенбург. Источно од Лее се наоѓа општината Нојлее, на околу шест километри. На иста оддалеченост се наоѓаат и општината Хеде на запад и општината Дерпен на југ.
2 Галерија
ФК Брентфорд

ФК Брентфорд — англиски фудбалски клуб од Брентфорд, Западен Лондон. Моментално се натпреварува во Премиер лигата, првото ниво на англискиот фудбал.
Клубот е основан во 1889 година. Најголемиот период од своето постоење Брентфорд го поминал играјќи во понисиките лиги на англискиот фудбал. Својот најголем успех клубот го остварил во сезоната 1935-1936, кога го освоил петттото место во старата Прва дивизија, што е нивниот највисок лигашки пласман до денес. Покрај тоа Брентфорд, исто така, четири пати стигал до четвртфиналето на ФА купот и трипати бил финалист во Трофејот на фудбалската лига. Во сезоната 2020-2021, како победник на плејофот во Чемпионшип, Брентфорд изборил промоција во Премиер лигата за првпат во својата историја. Така, тие се вратиле во најсилната фудбалска лига на Англија после 74 години.
Прекарот на клубот се ''пчели''. Од 1904 година, својте домашни натпревари Брентфорд ги игра на Брентфорд Комјунити Стедиум, кој има нешто повеќе од 17,000 седечки места. Најголеми ривалства клубот има со својте лондонски соседи Фулам и Квинс Парк Ренџерс. Традиционалната опрема во која играат се пругаст црвено-бел дрес и црни шорцеви.
1 Играчи
1.1 Моментален состав
2 Титули
2.1 Домашни натпреварувања
*Втора дивизија : 1
:1934-1935
*Трета дивизија : 1
:1991-1992
*Трета дивизија Југ : 1
:1932-1933
*Четврта дивизија / Трета дивизија / Лига Два : 3
:1962-1963, 1998-1999, 2008-2009
2.2 Регионални натпреварувања
*Лондон сениор куп : 1
:1897-1898
Операцијата Тицијан

„Операцијата Тицијан“ (српски: ''Операција Тицијан'') — филм на режисерот Радош Новаковиќ од 1963 година. Главните улоги ги играат: Вилијам Камбел, Раде Марковиќ, Ирена Просен, Петрик Меги и Драгомир Фелба.
1 Синопсис
Во едно мало приморско место, во текот на туристичката сезона е убиен Уго Боначиќ. Истрагата што ја води инспекторот на криминалистичката управа го упатува на необичниот странец во бел костум, кој пристигнал во градот заедно со американската репрезентаца за подводен риболов. Во текот на истрагата, инспекторот открил дека Уго имал копија на една Тицијанова слика за која е поврзана необична легенда. На тој начин, конечно се разјаснува новата варијанта на старата легенда за сликата.
Нојлее

Нојлее (|Neulehe) — општина во округот Емсланд, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
1 Географија
1.1 Местоположба
Општината Нојлее се наоѓа во северниот дел на округот помеѓу Лер и Мепен.
1.2 Соседни општини
Соседни општини се: на север е градот Папенбург, на исток е општината Зурволд на општинската заедница Нордхимлинг, на југ е општината Дерпен и на запад е општината Лее.
Нојбергер

Нојбергер (|Neubörger) — општина во округот Емсланд, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
1 Географија
1.1 Местоположба
Нојбергер се наоѓа во Емсланд на северозападниот раб од ридскиот масив Химлинг помеѓу градовите Папенбург на север и Мепен на југ, како и помеѓу општините Дерпен на запад и Зурволд на исток. Непосредно западно од местото се наоѓа северниот дел од пробната пруга за магнетнолебдечки воз „Трансрапид“.
1.2 Соседни општини
Соседни општини се: на североисток е општината Зурволд во општинската заедница Нордхимлинг, на југоисток е општината Бергер во општинската заедница Зегел, на југ е општината Випинген и на запад е општината Дерпен.
Бакнежот на Јуда (филм од 1954)

„Бакнежот на Јуда“ (шпански: ''El beso de Judas'') — шпански филм од 1954 година, во режија на Рафаел Хил (Rafael Gil), кој е автор и на сценариото, заедно со Висенте Ескрива (Vicente Escrivá). Главните улоги ги играат: Рафаел Ривељес (Rafael Rivelles), Франсиско Рабал (Francisco Rabal), Жерард Тихи (Gérard Tichy), Фернандо Санчо (Fernando Sancho) и Хосе Нието (José Nieto). На Венецијанскиот филмски фестивал, филмот бил номиниран за наградата „Златен лав“.
1 Синопсис
Во филмот се прикажува животот на Исус Христос (го игра Нието) низ приказната на неговиот ученик Јуда Искариотски (го игра Ривељес). Во филмот, Јуда е прикажан како алчен човек кој го следи Исус со намера да стане моќен човек. Меѓутоа, најпосле, тој се разочарува од учењето на Исус, кој целосно се оддалечува од световните и политичките интереси. Затоа, на крајот, Јуда одлучува да го предаде својoт учител...
Влакнеста острилка

''Carex spicata''
Scientific classification
Kingdom:, Plantae
''Clade'':, Tracheophytes
''Clade'':, Angiosperms
''Clade'':, Monocots
''Clade'':, Commelinids
Order:, Poales
Family:, Cyperaceae
Genus:, ''Carex''
Subgenus:, ''Carex subg. Vignea''
Section:, ''Carex sect. Phaestoglochin''
Species:, ''C. spicata''
Binomial name
''Carex spicata''Huds.
Synonyms
''Влакнеста острилка (Carex spicata)'' е вид ''острица од родот Carex'' .
1 Опис
Врвовите на ''Влакнеста острилка'' се 10-85 сантиметри, долг и приближно триаголен во пресек. Листовите се 7-45 сантиметри долги и 2-4 милиметри широки, со изразен кил. Лигулата, во основата на листот, е 4-8 милиметри долго, со голема количина на лабаво бело ткиво.''Влакнестата острилка'' се разликува од другите видови во делот ''Carex''''Phaestoglochin'' по присуството на пурпурен пигмент во корените, обвивките на листовите и млечните гради.
Цветот е 4-8 сантиметри долги и се состои од 3-8 шила . Секој шил е 5-10 милиметри долги, со женски (пестила) цветови во основата и машки (стаминирани) цветови на врвот.
2 Дистрибуција и екологија
''Влакнеста острилка'' има европска умерена дистрибуција, иако е опширно натурализирана надвор од овој роден опсег.''Влакнеста острилка'' обично се наоѓа на пасишта (обично во британската NVC заедница MG10 на Британските Острови), на патиштата и во отпадна почва. Се наоѓа на тешки, малку богати почви и не може да толерира голема конкуренција .
3 Таксономија
''Влакнеста острилка'' првпат го опиша англискиот ботаничар Вилијам Хадсон во неговото дело ''Флора Англика'' од 1762 година.
На Британските Острови е познат како „шилеста острица“, во Северна Америка како „шилеста острица“ или „шилеста острица“. На ирски се нарекува ''ga'' , а на велшки, неговото име е ''cy'' ,''cy'' или ''cy'' .
Пријавени се неколку хибриди помеѓу ''Влакнеста острилка'' и другите членови на сектата ''Carex'' . ''Фаестоглохин'', но хибриди се пријавени помеѓу ''C. spicata'' и ''C. otrubae'', и помеѓу ''C. spicata'' и ''C. echinata'' .
Шаховска треска

„Шаховска треска“ (руски: ''Шахматная горячка'') — филм на режисерите Всеволд Пудовкин и Николај Шпиковски (кој е автор на сценариото) од 1925 година. Филмот е посветен на шаховскиот турнир, одржан во Москва во 1925 година, а во него играат: Ана Земцова, Владимир Фогел, Хосе Раул Капабланка итн.
Црква „Св. Петка“ - Катраница

Света Петка (|Ιερός Ναός Αγίας Παρασκευής) — црква во селото Катраница, Кајларско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Леринско-преспанско-еордејската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е изградена околу 1700 г. и има вредни фрески од истиот период. Тие настрадале од пожар во 1900 г., а подоцна и од апитропите на цркват кои ги малтерисале, за црквата да биде одново живописана. Во неа е зачуван вреден резбан иконостас.
1 Поврзано
* Леринско-преспанско-еордејска епархија
Инспектор (филм од 1965)

„Инспектор“ — југословенски филм од 1965 година, во режија на Мило Ѓукановиќ. Главните улоги ги играат: Слободан Перовиќ, Снежана Никшиќ, Љубиша Самарџиќ, Павле Вуисиќ, Љуба Тадиќ, Здравка Крстуловиќ. На Пулскиот филмски фестивал, Ѓукановиќ ја освоил специјалната награда за режија.
1 Синопсис
Бода случајно наоѓа легитимација со која се претставува како инспектор за стопански криминал. Така, тој запаѓа во разни сплетки, но истовремено открива голема проневера во едно претпријатие и помага во фаќањето на виновникот. Тоа му овозможува да се спаси себеси од затворската казна, откако се дознава дека тој не е вистински инспектор.
Калин Камен (езеро)

Калин Камен — вештачко езеро сместено на местото на некогашното историско истоимено село и под истоимениот планински врв на Осоговските Планини.
1 Туризам
Месноста е доста посетувана од домашни туристи и локални жители на Крива Паланка, а околу самото езеро се подигнати летниковци и клупи.
Месноста има потенцијал и може да поддржи туристичко-рекреативни активности, најмногу поради достапниот асфалтен пат и поставеноста на теренот, но освен викенд-куќи, не постојат објекти за сместување на организирани групи на туристи.
2 Галерија
3 Поврзано
* Калин Камен
Агенција на Република Словенија за животна средина

Агенцијата на Република Словенија за животна средина (словенечки: ''Agencija Republike Slovenije za okolje'' или АРСО) ― главната организација за животна средина во Република Словенија. Основана е во 2001 година со реорганизација на Хидрометеоролошкиот завод на Словенија. Од 2012 година е дел од Министерството за земјоделство и животна средина; претходно било дел од Министерството за животна средина и просторно планирање. Од мај 2012 година, нејзин генерален директор е Силво Жлебир. Опсегот на должности на оваа организација се во областа на следење, анализа и предвидување на природните појави и процеси во животната средина и намалување на опасноста за луѓето и нивниот имот и тоа:
* национална служба за метеорологија
* национална служба за хидрологија
* национална служба за сеизмологија
* следење на загадувањето на животната средина и обезбедување квалитетни јавни податоци за животната средина
* ги остваруваат барањата за заштита на животната средина, кои произлегуваат од насилните регулативи, зачувувањето на природните ресурси, биоразновидноста и обезбедувањето одржлив развој на земјата.
Црква „Св. Димитриј“ - Катраница

Свети Димитриј (|Ιερός Ναός Αγίου Δημητρίου) — црква во селото Катраница, Кајларско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Леринско-преспанско-еордејската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е изградена во 1725 – 1726 г., по изгрдабата на другат аголема црква во селото — „Св. Петка“ и прогласена за катедрала на Мегленската епископија. Според преданието, во „Св. Димитриј“ во турско време работело тајно училиште. Црквата има вреден фрески од времето на нејзината изградба кои пострадале од германските единици за време на Втората светска војна, а подоцна и од ептропите на црквата кои ги малтерисале, за црквата да биде одново живописана. Во храмот има зачуван резбан иконостас и вреден амвон.
1 Слики
2 Поврзано
* Леринско-преспанско-еордејска епархија
Критично живеалиште

Критичното живеалиште ― живеалиште од суштинско значење за зачувување на наведените видови, иако областа всушност не мора да биде окупирана од видот во моментот кога е назначен. Ова е специфичен поим и ознака во рамките на Законот за загрозени видови на САД. Спротивно на вообичаеното верување, определувањето област како критично живеалиште не ја исклучува таа област од развој. Наместо тоа, критичната ознака на живеалиште влијае само на активностите на сојузната агенција. Таквите активности вклучуваат активности или активности финансирани од сојузно ниво за кои е потребна сојузна дозвола.
1 Постапка на назначување
Критичното живеалиште мора да биде одредено за сите загрозени видови и загрозени видови според Законот за загрозени видови, со одредени специфицирани исклучоци. Означувањето на критичните живеалишта мора да се заснова на најдобрите достапни научни информации и во отворен јавен процес во одредени временски рамки. Освен ако не се смета дека е неопходно за континуираното постоење на видот, критичното живеалиште не ја опфаќа целата географска област окупирана од еден вид. Земјиштата на Министерството за одбрана исто така се ослободени од означување како критично живеалиште. И јавното и приватното земјиште може да се наведат како критично живеалиште.
Критичната ознака на живеалиште не поставува резерват или засолниште; се применува само кога се вклучени Федерално финансирање, дозволи или проекти. Според делот 7 од Законот за загрозени видови, сите сојузни агенции мора да се погрижат сите дејства што ги овластуваат, финансираат или спроведуваат веројатно да не го загрозат натамошното постоење на наведениот вид или да го уништат или негативно да го изменат неговото назначено критично живеалиште.
2 Размислувања
Пред да се назначи критичното живеалиште, мора внимателно да се разгледаат економските влијанија, влијанијата врз националната безбедност и другите релевантни влијанија од назначувањето на одредена област како критично живеалиште. Областа може да биде исклучена од критичното живеалиште ако придобивките од исклучувањето ги надминуваат придобивките од назначувањето, освен ако исклучувањето на областа ќе резултира со исчезнување на односниот вид.
Критичните барања за живеалиштата не се однесуваат на граѓаните кои се занимаваат со активности на приватно земјиште што не вклучува Сојузна агенција. Меѓутоа, ако активност на имот имот бара акција од страна на Федералната агенција (како заем, зголемување на тековите за наводнување, дозволи од сојузна агенција итн.), тогаш Сојузната агенција мора да се погрижи дека акцијата нема негативно да го измени назначеното критично живеалиште.
3 Поврзано
* План за зачувување на живеалиштата
* Зачувување на живеалиштата
* Коридор на живеалиште
* Уништување на живеалиштата
* Фрагментација на живеалиштата
* Екологија за реставрација
4 Книжевност
*
Црква „Св. Троица“ - Песодер

Света Троица — (|Μονή Αγίας Τριάδας) — манастирска црква во селото Песодер, Леринско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Леринско-преспанско-еордејската епархија на Цариградската патријаршија.
Песодерскиот манастир се наоѓа на 4 км западно од Песодер, во месноста Икона среде букова шума на планината Баба. Изграден е во 1050 г. За ова сведочи камената плоча поставена во надворешната ниша над јужната врата на храмот. Манастиротт е обновен и црквата го добила денешниот базиликален изглед некаде помеѓу 1600 и 1650 г. кој тогаш бил популарен. За тоа говори фактот што плочата е напишана цифри, а не со букви како што исто така се практикувало во тоа време. Градбата е изградена од фрагменти од византиски тули, а во насипот од северната страна се откриени камени печати.
Во манастирот во 1867 г. седум гркомани ја основале организацијата „Неја филики етерија“. Манастирот бил засолниште на грчки чети за време на грчката вооружена пропаганда во Македонија, и во 1906 г. е уништен од македонски чети. Сè до крајот на отоманската власт останал во рацете на Патријаршијата, под врховенството на Мегленската митрополија.
Во 1974 г. црквата е прогласена за споменик на културата.
1 Поврзано
* Леринско-преспанско-еордејска епархија
Азербејџанска национална библиотека

Азербејџанска национална библиотека "Мирза Фатали Ахундов" (|Mirzə Fətəli Axundov adına Azərbaycan Milli Kitabxanası) — национална библиотека на Азербејџан, се наоѓа во Баку. Основана е во 1922 година. Името го носи по Мирза Фатали Ахундов, азербејџански драматург и филозоф. Националната библиотека располага со повеќе од 7 милиони книги, од најразлилни области.