Обична елка

''Abies alba'', е европска сребрена елка или сребрена елка. Тоа е ела израсната во планините на Европа, од Пиринеите на север до Нормандија, на исток до Алпите и Карпатите, Словенија, Хрватска, Босна и Херцеговина, Црна Гора, Србија и на југ до Македонија, Италија, Бугарија, Косово, Албанија и северна Грција; исто така најчесто се одгледува на плантажите за новогодишни елки во североисточниот регион на Северна Америка што ја опфаќа Нова Англија во САД до поморските провинции на Канада.
1 Опис
''Abies alba'' е големо зимзелено зимзелено дрво кое расте до 40-50 метри, исклучително до 60 метри висока и со пречник на стеблото до 1,5 метри. Најголемото измерено дрво било високо 60 метри кое имало пречник на стеблото од 3,8 метри. Се појавило на надморска височина од 300-1.700 метри (главно над 500 метри), на планини со врнежи од над 1000 милиметри годишно.
Листовите се иглести, израснати допираат до земјата и се долги околу 1.8 -3.0 сантиметри и 2.0 милиметри гледано како 0,5 милиметри со сјајна темно зелена боја одозгора, и со две зеленикаво-бели ленти на стомата (коренот) подолу. Врвот на листот обично е малку засечен на врвот. Шишарките се од 9 -17 сантиметри долги и 3-4 сантиметри широки, со околу 150-200 лушпи, а секој лист има како извлечена линија како две крилести семиња ; тие се распаѓаат кога созреваат за да го ослободат семето.  Стеблото е бело, па тоа доведува до името на видот - ''алба''.
Кога се одгледува на насади со новогодишни елки, дрвото природно формира симетричен триаголник. Дрвјата се полни и густи со силен зимзелен мирис и се знае дека се едни од најдолготрајните по сечењето. Во шумата зимзелените тежнеат да формираат насади со други елки и буки. Таа е тесно поврзана со бугарската ела (''Abies borisiiregis)'' понатаму на југоисток на Балканскиот Полуостров, шпанската ела (''Abies pinsapo'') од Шпанија и Мароко и сицилијанската ела (''Abies nebrodensis'') на Сицилија, што се разликува од овие и други сродни евросредоземни ели во пореткото зеленило, со листовите распространети од двете страни на ластарот, оставајќи го пукањето лесно видливо одозгора. Некои ботаничари ја третираат бугарската ела и сицилијанската ела како сорти на сребрена ела, како ''A. alba'' var. ''acutifolia'' и ''A. alba'' var. ''nebrodensis'', соодветно. 
2 Екологија
Сребрената елка е важен составен вид во динарската варовничка блокова ела шума на западниот Балкански Полуостров.
Во Италија, сребрената елка е важна компонента на мешаната широколисна иглолисна шума на Апенинските планини, особено во северниот дел на Апенин. Елата претпочита студена и влажна клима, во северна изложба, со високи врнежи (над 1500мм годишно). Во ориенталните Алпи во Италија, сребрените елки растат во мешани шуми со норвешка смрека, бука и други дрвја.
Нејзините конусни крлушки ги јадат гасениците на молецот ''Cydia illutana'', додека ''C. duplicana'' се храни со кората околу повредите.
3 Хемија и фармакологија
Кората и дрвото на сребрената елка се богати со антиоксидативни полифеноли. Идентификувани се шест фенолни киселини (галска, хомованилна, протокатехуична, р-хидроксибензоева, ванилна и п-кумарна), три флавоноиди (катехин, епикатехин и катехин тетраметил етер) и осум лигнани (таксирезинол, 7-(2-метил-3, -дихидрокситетрахидропиран-5-илокси)-таксирезинол, секоизоларицирезинол, ларицинрезинол, хидроксиматерезинол, изоларицирезинол, матиресинол и пинорезинол ). Се покажа дека екстрактот од стеблото ја спречува атеросклерозата кај заморчињата и има кардиопротективен ефект кај изолираните срца на стаорци. Утврдено е дека екстрактот од дрво од сребрена ела го намалува гликемискиот одговор после јадење (концентрација на шеќер во крвта после оброк) кое било испитано кај здрави доброволци.
4 Употреба
Во римско време дрвото се користело за правење дрвени буриња за складирање и транспорт на вино и други материи.
Може да се извади смолесто есенцијално масло. Ова масло со мирис на бор се користи во парфеми, производи за капење и аеросоли за инхалации. Неговите гранки (вклучувајќи ги листовите, кората и дрвото) се користеле за производство на пиво од смрека.
Сребрената елка е видот што првпат се користел како новогодишна елка, но во голема мера е заменет со Нордманова елка (која има погусто, поатрактивно зеленило), норвешката смрека (која е многу поевтина за одгледување) се користи како и други видови.
Дрвото е силно, лесно, светло обоено, фино зрнето, рамномерно со текстура и долги влакна. Дрвото главно се користи како градежно дрво, мебел, иверица, пулпа и производство на хартија.
Медната роса што ја создаваат лисните вошки кои седат на сребрената елка ја собираат пчелите. Добиениот мед се продава како „мед од елка“.
5 Етимологија
''Abies'' е изведен од латински, што значи „подигнување“. Името се користело за да се однесува на високи дрвја или бродови.''Алба'' значи „светло“ или „мртво бело“.