procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Религија во Ерменија

Поголемиот дел од Ерменците се христијани, кое во Ерменија постои пред околу 1.700 години. Ерменија има своја црква, Ерменска апостолска црква. Христијанството има силно влијание во земјата. Освен Ерменската Апостолска црква, во Ерменија има и други помали верски заедници.
1 Христијанство
1.1 Ерменска апостолска црква
Ерменската православна црква е една од Древноисточните цркви и една од најстарите христијански цркви. Според едно предание, таа била основана од страна на Апостол Вартоломеј и Апостол Тадеј. Историски била формирана од страна на светецот Григориј Просветител во 301 година, чијшто син Аристакес учествувал на Првиот вселенски собор. Оваа црква се потпира на решенијата од првите три вселенски собори и ја поддржува христологијата на Свети Кирил Александриски. Веќе на Четвртиот вселенски собор, ерменската апостолска црква не учествувала и не ги поддржала односно признала решенијата од тој собор. Во периодот од 491 до 536 година конечно се оделила од Византија. Црквата има седум таинства, ја почитува Пресвета Богородица. Во нејзин склоп опстојуваат пет епархии во Америка, Европа, Азија и Австралија.
1.2 Римокатолизам во Ерменија
Римокатоличката црква во Ерменија е дел од Римокатоличката црква, и е дел од духовното водство на папата во Рим. Нив во Ерменија ги има околу 110.000, што претставува околу 4% од вкупниот број на верници во земјата.
1.3 Други христијански вери
Исто така, постојат мали заедници на Ерменците кои потекнуваат од различни протестантски вероисповеди, потоа Јеховини сведоци, Црква на Исус Христос, според која се смета дека има околу 2000 верници.
2 Јудаизам
Евреите имаат историско присуство во Ерменија. Во времето на Советскиот Сојуз, Ерменија била сметена за една од најпознатите толерантни републики кон Евреите. Во моментов има околу 750 Евреи во земјата.
3 Ислам
Исламскиот свет на Ерменија главно се состои од Азерите и Курдите. Во 2009 година, според Истражувачкиот центар Пју се смета дека помалку околу 1.000 жители на Ерменија се муслимани.
Во текот на 1988-1991 година мнозинство од муслиманското население ја напуштило земјата, како резултат на Нагорнокарабашката војна и тековниот конфликт меѓу Ерменија и Азербејџан. Еден од најпознатиот муслимански храм во Ерменија е Сината џамија во Ереван.
4 Језидство
Околу 2% од ерменското население, претежно етнички Курди што живеат во западниот дел на земјата, припаѓаат на античките Језиди. Многу Језиди кои дошле во Ерменија и Грузија, за време на 19 век и почетокот на XX век доживеале верски прогон.
5 Бахајство
Се смета дека бројот на верници на оваа религија во Ерменија е околу 1.400
.
Тонски број

Тонски број бројка која се користи во записниот систем за обележување на тоновите во еден јазик. Бројката се става по романизираниот слог. Треба да се напомене дека бројката може да носи сосема друго значење во различен контекст бидејќи системите се развивале независно еден од друг.
1 Кинески
Во кинескиот јазик бројките означуваат тонови. На пример, стандардниот мандарински има четири тона кои се означуваат со бројките 1, 2, 3 и 4. Иако овие тонови имаат имиња, кои имаат повеќе значење во компаративното изучување на географските и хронолошки јазични видови, највеќето луѓе тоновите ги нарекуваат по број: „прв тон“, „втор тон“, итн.
Тонските броеви се користат и за другите видови на говорниот кинески јазик според различни обичаи, кои можат да бидат независни еден од друг. Бројките се неповрзани и со релативната висина или тоновите. Ова може да се увиди со споредба на тонските таблици на стандарниот мандарински, стандардниот кантонски и тајванскиот.
Стандарден мандарински
Тонски број, 1, 2, 3, 4
Тонско име, јинпинг, јангпинг, шанг, чи
Тонска буква, ,
Стандарден кантонски
Тонски број, 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9
Тонско име, јинпинг, јиншанг, јинчи, јангпинг, јангшанг, јангчи, шангјинжу, сјајинжу, јангжу
Тонска контура, ,, ,
Тајвански
Тонски број, 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8
Тонско име, јинпинг, шанг, јинчи, јинжу, јангпинг, ''нема'', јангчи, јангжу
Тонска контура
Белешка: Тука не се наведени правилата за тонското санди и неакцентираниот слог кај стандардниот мандарински заради едноставност.
Иако тонските броеви се бескорисни во компаративното изучување, тие се од голема корист во контекст на еден конкретен дијалект како згоден и краток начин на бележење на тонот. На пример, може да ги видиме следниве описи:
* Кај стандардниот мандарински, бројката 1, првобитно во тон 1, се изговара како тон 4 ако е проследена од мерен збор во тон 1, 2 или 3. Ако мерниот збор е во тон 4, тогаш се изговара во тон 2.
* Стандардните кантонски тонови 7, 8 и 9 имаат иста тонска контура како и 1, 3 и 6 (односно).
* Кај тајванското тонско санди, тонот 1 се изговара како тон 7 ако е проследен од други слогови кај повеќесложни зборови.
Некои шеми на романизација, како јутпинот користат тонски броеви. Дури и кај пинјинот се користат тонски броеви кога нема можност за дијакритични ззнаци, како кај основниот ASCII текст.
2 Други јазици
Тонските броеви се користат и при изучувањето на други тонски јазици. Понекаде 1 значи висок, а 5 низок тон. За да ги дознаеме нивните правилни значења мораме да ја земеме го предвид конкретниот обичај на јазикот.
Готи

Готите — источногерманско племе кое води потекло од Скандинавскиот Полуостров. Во текот на 3 век и 4 век, тие навлегле длабоко на територијата на Римското Царство, и подоцна го прифатиле аријанството.
1 Разместувањето на готските племиња
Разместувањата на германските племиња што започнале во II и III век, продолжиле и во IV и V век. При овие разместувања особено долг пат поминале источногерманските племиња Готи. Готите најпрво ги населувале јужните делови на денешна Шведска и островот Готланд, кој по нив го добил и своето име. Кон средината на I век п.н.е. еден дел од Готите ги напуштил овие првобитни територии и се спуштил кон југ. Во времето на Такит, Готите главно живееле на териториите по долното течение на р. Висла и натаму на исток долж брегот на Балтичкото Море.
1.1 Поделбата на Готите
Кон средината на II век н.е. Готите започнале постепено да се поместуваат на југоисток, кон Црното Море и се населиле во басенот на Днестар и Долно Поднепровје. Во III век (околу 291 г.) била извршена конечната поделба на Готите на Источни и Западни, односно на Остроготи (Грејтунзи или Степски Готи) и Визиготи (Тервинзи или Шумски Готи). Остроготите ги населувале териториите источно од р. Днестар, северното крајбрежјена Црното и Азовското Море, а Визиготите териториите помеѓу Днестар и Долен Дунав. Од овие простори Готите преземале напади врз териториите на Римското Царство и по копно и по море.
1.1.1 Ширење на христијанството
Во IV век кај Готите (според Јордан кај т.н Мали Готи) започнало да се шири христијанството и тоа во облик на аријанство. Прв проповедник на христијанството кај Готите бил Улфила (Вулфил), воен заробеник од Мала Азија. Откако во 341 г. бил поставен за епископ од страна на познатиот цариградски патријарх Евсевиј Никомедиски, тој бил вратен кај својот народ со мисионерска задача. За полесно да го проповеда хриситјанството меѓу Готите, Улфила ја превел Библијата од грчки на готски јазик.
2 Остроготски племенски сојуз
Кон средината на IV век во црноморските степи бил формиран еден крупен племенски сојуз на чело со Остроготите, предводени од кралот (Х)Ерманарик. Покрај Готите, во сојузот влегле и некои сарматски и словенски племиња. Источно од готскиот сојуз, во степите на Долна Волга и Северен Кавказ веќе бил формиран племенскиот сојуз на Хуните, кои во средината на столетието ги поразиле Аланите и станале непосредни соседи на Остроготите. Неизбежниот судир помеѓу двата сојуза се случил во 375 година. Во решавачката битка, лесната хунска коњаница имала очигледна предност над готската пешадија и им нанела на Готите тежок пораз. Кралот Ерманарих, не можејќи да го поднесе поразот, се самоубил, сојузот се распаднал, а поголемиот дел од Остроготите продолжиле заедно со Хуните да се движат кон запад и да ги остваруваат нивните интереси.
3 Наводи
Аџиевски К., - Петровски Б. (2009). Историја на Европа во раниот среден век, Скопје
Brandt M. (1980). Opca povijest srednjeg vijeka I, Zagreb
Скаскин Д. и други (1970). Историја на средниот век, том 1, Скопје
Религија во Бугарија

Доминантна исповед во Бугарија е источното православие предводено од страна на Бугарската православна црква. За време на османлиското владеење на Балканот, исламот се етаблирал во Бугарија, а Римокатолизмот своите почетоци во земјата ги поставил во средниот век, додека пак протестантството пристигнало во 19 век.
Членот 13 од Уставот на Бугарија од 1991 година ја гарантира религиозната слобода на населението кое живее во истата земја, и исто така ја задолжува бугарската држава и институциите во неа да ги почитуваат принципите на религиозна неутралност. Мнозинство од жителите на Бугарија се христијани. Поголемиот дел од нив (82,6%) се православни, 1,7% се римокатолици, а 1,6% се протестанти. Што се однесува до помалите религиозни организации, од вкупниот број на верници, 12,2% се муслимани, а 0,8% се евреи.
1 Христијанство
1.1 Православие
Бугарската православна црква има 6,5 милиона верници во Бугариjа и мегу 1,5 и 2,0 милиони во Европската униja, САД и Австралиja и со 14 епархии - Варненска и Великопреславска, Великотрновска, Видинска, Врачанска, Доростолска, Ловчанска, Неврокопска, Плевенска, Пловдивска, Русенска, Сливенска, Софиска, Старозагорска и Загранични епархии: на САД и Австралиска, како и Западно и Средноевропска. Денес бугарски патријарх е Негово Светеjшество Максим - Патријарх Бугарски и Софиски владика.
Освен верници на Бугарската Православна црква, во Бугарија има членови и на Руската Православна црква, Украинската Православна црква, Романската Православна црква и Грчката православна црква.
Во Бугарија, христијанството било воведено од страна на Борис I.
1.2 Католизам
Корените на Римокатолизмот во Бугарија датираат од средниот век. Денеска, најголемиот дел на Римокатоличките Бугари живее во Пловдивската област, центрирани околу Раковски, како и во некои села во северна Бугарија. Во времето на царот Калојан, бил склучен сојуз со Ватикан кое сепак не ја променила православна Бугарија.
1.3 Протестантство
Протестантството во своите различни форми во Бугарија се појавило во 19 век преку мисионерите кои главно потекнувале од САД. Според пописот од 2001 година, вкупно 42.308 лица се изјасниле дека протестанти од различни вероисповеди, за разлика од претходниот попис од 1992 година каде вкупно 21.878 се изјасниле дека се членови на оваа религија. Значителниот пораст на бројот на протестанти во последната деценија се должи поради големата сиромаштија која владее помеѓу Бугарските Роми, кои пак се директно финансирани или помагани од протестантската црква во Бугарија.
2 Ислам
Исламот во Бугарија е застапен од страна на турското малцинство, на муслиманските Бугари и Ромите. Во земјата, исламот зел голем замав во времето кога истата била завладеана од страна на Османлиското Царство. Следувал процес на исламизација на бугарското население. По создавањето на новата бугарска држава, голем дел од турското население ја напуштило земјата.
Денеска најголемите муслимански општества се наоѓаат во областа Крџали и Разградска област (главно Турци) и Смоенската провинција.
Горна вилица

Горната вилица, максила, претставува парна и најголема лицева коска. Таа е опкружена од сите други коски на скелетот од лицето. На неа се разликуваат средиштен дел или тело и четири израстоци. Телото (corpus maxillae) наликува на тристрана пирамида со база свртена кон носната празнина, а врвот сраснат со јаболковата коска. Горната страна од телото учествува во градбата на подот од орбитата. Предната страна претставува основа на образот. Задната страна е свртена латерално и учествува во ограничување на потсепоочната јама. Базата од телото претставува носна празнина, а учествува во градбата на латералниот носен ѕид. На средината од носната празнина се наоѓа отвор на виличниот синус во телото од годната вилица. Од телото на максилата се издвојуваат четири коскани израстоци: челен, јаболков, непцев и забен.
Челниот израсток (processus frontalis) учествува во градбата на латералниот ѕид од носната празнина. Јаболковиот израсток (processus zygomaticus) се спојува со јаболковата коска. Непцевиот израсток (processus palatinus) споен со истиот од спротивната страна учествува во градбата на коскеното непце и тоа неговите предни две третини. Горната страна од непцевиот израсток влегува во состав на подот од носната празнина. Забниот израсток (processus alveolaris) е насочен надолу и неговиот долен раб претставува забен лак. На него се забележуваат осум забни алвеоли каде што се сместени корените од горните заби.
Западен раскол

Западен раскол или Западна шизма познат и како ''Папски раскол'' — раскол во Римокатоличката црква во 1378 година. По смртта на Папа Григориј XI, изборот на нов папа се одвивало во многу напрегнета атмосфера. Многу кардинали, кои биле со потекло од Франција сакале престолнината да ја вратат во Франција, а италијанските кардинали сакале новиот папа да биде италијанец со седиште во Рим. На 8 април 1378 година, една толпа го презела дворецот на зградата каде што се заседавало за изборот на нов папа. На овој начин, бил избран новиот папа Урбан VI. По ова, француските кардинали изборот го објавиле како неважечки и го повикале новиот папа да се откаже од престолот. За папа тие го избрале Климент VII. Од друга страна пак, и папата Урбан VI не го признавал легимитетот на Климент и создал свој сопствен кардиналски собор.
Така бил ставен почетокот на големиот западен раскол која продолжила 40 години. На страната на папа Урбан VI застанале Германија, Италија, Полска и Скандинавија а на страната на папа Климент VII застанале Франција, Шпанија и Португалија. Се смета дека законскиот папа била Урбан, а Климент бил т.н. антипапа. Во одлуката да се врати во Рим, врз папата големо влијание имала и Катерина Сиенска, која проповедала враќање во Рим. Со враќањето во Рим (1378) започнало ново прекинување на папата и во Рим и во Авињон. Тое се нарекува Западен раскол, која завршила дури во 1417 г. со неколку собори, меѓу кои и оној во Констанца. Резултат на ова било воспоставувањето на црковни собори, кои имаат поголема власт од папата. Сепак тоа не валадеело долго по 1417. За нов папа бил избран Мартин V.
0.1 Поддршка
+ Приврзаност кон различните папства
Папство, Авињонски папи, Римски папи, Пизански папи (од 1409)
Поддржувачи:
Знамиња во Азија

Ова е галерија на знамиња во Азија. Во оваа листа се вклучени меѓународно признатите држави и зависни самоуправувачки територии.
1 Средна Азија
2 Источна Азија
:*''држава со ограничена меѓународна признаеност или зависна самоуправувачка територија''.
3 Југоисточна Азија
:*''зависна самоуправувачка територија.''
4 Јужна Азија
5 Југозападна Азија
:*''држава со ограничена меѓународна признаеност''.
6 Северна Азија
7 Поврзано
* Азија
* Грбови во Азија
Алпска вегетација

Алпска вегетација претставува вегетациски тип што се развива над горната шумска граница, над субалпските пасишта и субалпските грмушести заедници, по високите планини од умерениот климатски појас (над 2200 m надморска висина). Во нејзиниот состав доминираат ниски баздовидни или перничести повеќегодишни тревести или грмушести растенија, приспособени кон специфичните еколошки услови на високопланинскиот појас каде што има краток вегетациски период, многу ниски температури во зимскиот период, долготрајна снежна покривка, свежи лета, силни ветрови, дождови и интензивно сончево осветлуваве. Алпската вегетација опфаќа разновидни растителни заедници што се развиваат на хетерогена подлога (кисели почви, карбонати, планински тресетишта, сипари, точила, камевари, карпи и др.), кои припаѓаат кон различни вегетациски класи - ''Elyno-Seslerietea, Caricetea curvulae, Salicetea herbaceae, Scheuchzerio-Caricetea fuscae, Drypetea spinosae, Asplenietea trichomanis'' и др.
Покрај разните претставници од фамилијата на тревите (''Poaceae''), нејзината физиономија ја определуваат голем број видови од родовите:
*''Androsace'',
*''Gentiana'',
*''Geum'',
*''Primula'',
*''Saxifraga'',
*''Soldanella'',
*''Thymus'' и др.
1 Алпска вегетација во Европа
Алпска вегетација се развива на голем број планински масиви во Европа како на пример - Алпи, Карпати, Пиринеи, Кавказ, планини на Балканскиот Полуостров и др.
2 Алпска вегетација во Република Македонија
Во РМ алпски заедници се присутни на повеќе планински масиви како на пример – Шар Планина, Јакупица, Кораб, Дешат, Бистра, Стогово, Јабланица, Галичица, Пелистер, Ниџе и други.
Симеон Гугуловски

Симеон Гугуловски ( - ) — истакнат македонски оперски тенор и пејач на македонски родољубиви и револуционерни песни. Изведувал и разни забавни мелодии.
1 Рана младост и образование
Роден е во 1941 г. во Солун, Егејска Македонија, во галичко печалбарско семејство, кое потоа се сели во Скопје. По завршувањето на основното образование, се запишал на Средното музичко улилиште, а навечер настапувал во познатата кафеана „Кермес“.
1.1 Студии и кариера во Словенија
По третата година музичко образование, Гугуловски заминал во Љубљана, каде го завршил одделот за пеење кај проф. Ксенија Новшак-Ховшка. Студирал на Педагошкиот факултет во Љубљана и работел како професор по музичко образование. Потоа, се запишал на Музичката академија во истиот град, магистрирајќи кај професорките Ксенија Новшак и Ондина Ота – Класинц.
Од 1973 до 1977 г. бил солист во Љубљанската опера.
2 Работа во Македонија
Во 1978 г. преминува во Операта при МНТ во Скопје и таму работи до крајот на животот.
Починал во Софија, на 13 август 1995 г.
3 Улоги
Гугуловски исполнил преку 20 главни и многу споредни улоги во својата кариера од светското и домашното оперско творештво. Покрај настапите на разни места во Југославија, гостувал во повеќе странски земји, како Бугарија, Чешка, Италија, Германија, Полска, и Словачка.
Ова е поопширен список на улогите кои ги толкувал:
3.1 Странски
* Дон Хосе во ''Кармен'' од Ж. Бизе
* Радамес во ''Аида'' од Џ. Верди
* Исмаел во ''Набуко'' од Џ. Верди
* Манрико во ''Трубадур'' од Џ. Верди
* Рикардо во ''Бал под маски'' од Џ. Верди
* Алфред Жермон во ''Травијата'' од Џ. Верди
* Дон Карлос во ''Дон Карлос'' од Џ. Верди
* Д-р Кајус во ''Фалстаф'' од Џ. Верди
* Туриду во ''Селска чест'' од П. Маскањи
*? во ''Плашт'' од Џ. Пучини
* Филипето во ''Четири грубијани'' Е. Волф-Ферари
* Лоренцо ''Фра Дијаволо'' од Д. Обер
* Канио во ''Палјачи'' Р. Леонкавало
* Марио Каварадоси во ''Тоска'' од Џ. Пучини
* Пинкертон во ''Мадам Батерфлај'' од Џ. Пучини
*? во ''Крунисувањето на Попеја'' од К. Монтеверди
* Полион во ''Норма'' од В. Белини
* Артур Бакло Лучија де Ламермур од Г. Доницети
* Вакула во ''Ноќ пред Божиќ'' од Н. Римски-Корсаков
* Иво во ''Рамноденица'' од М. Козина
* Д-р Франце Прешерн во ''Збогување од младоста'' од Д. Швара
* Фрањо во ''Горењски славчек'' од А. Форстер
* Миќа Еро во ''Еро од оној свет'' од Ј. Готовац
* Херман во ''Пикова дама'' од П.И. Чајковски
* Ленски во ''Евгениј Онегин'' П.И. Чајковски
* Вашек во ''Продадената невеста'' Б. Сметана
3.2 Македонски
* Никола Карев во Илинден од К. Македонски
* Василиј II во Цар Самуил од К. Македонски
* Дамјан во Бразда од Б. Трајков
* Кузман Капидан во Кузман Капидан од Т. Прокопиев
* Митре Поморјанче во Болен Дојчин од Р. Аврамовски
4 Вокалистички настапи
Гугуловски настапувал и како вокалист на разни ораториуми:
*''Катули Кармина'' од К. Орф
*''Реквием'' од Џ. Верди
Знамиња на Африка

Ова е галерија на знамиња во Африка. Оваа листа ги опфаќа знамињата на меѓународно признатите држави и зависни самоуправувачки територии.
1 Источна Африка
:*''зависна самоуправна територија или делумно призната држава.''
2 Централна Африка
3 Северна Африка
:*''зависна самоуправна територија.''
4 Јужна Африка
5 Западна Африка
:*''зависна самоуправна територија.''
6 Поврзано
* Африка
* Грбови во Африка
Бамја

Бамја — едногодишно растение од фамилијата Слезови (''Malvaceae''). Се одгледува заради младите (4-5 дена) плодови, кои се консумираат зготвени. Позната е од пред 3.000 години во Египет и во Азија. Кај нас е застапена на многу мали површини. Бамјата е една од најтоплољубивите градинарски култури. Почнува да никнува на 15 степени целзиусови а оптимални се 25 степени. Активната вегетација е при температура меѓу 26 и 28 степени. Исклучиво е светлољубива припадничка на долгиот ден.. Бамјата се користи во кулинарството ширум светот, а во македонската традиционална кујна бамјата е состојка која се користи во специјалитетот турлитава.
1 Галерија
Видеоуметност

Видеоуметност (анг. ''video art'') — автономна уметничка дисциплина во современата уметност. Користи телевизиска техника и технологија, експериментира во областа на електронската слика и звук и воведува специфичен визуелен јазик. Почетоците се врзуваат за уметничките движења на шеесеттите и седумдесеттите години на XX век, кога уметници во светот почнале да користат: камера, рекордер, монитор и видеолента. Од 21 век овие медиуми сè повеќе се заменуваат со тврд диск, ДВД и др.
Во Република Македонија првите видеопрезентации (1984 и 1985) ги организирал Музејот на современа уметност, а во 1986 Македонската телевизија (ТВ Скопје) ја одржала меѓународната видеопрезентација „''Скопје – Монбелијар ’86''“. Првите видеоостварувања биле реализирани во Редакцијата за култура и уметност на МТВ. Се создал автохтон творечки амбиент во кој првите вакви остварувања соавторски ги реализираат еминентни уметнички имиња со одделни креативни телевизиски професионалци.
Попознати македонски видеоавтори се Драган Абјаниќ, Александар Станковски, Златко Трајковски-Хинки, Жанета Вангели, Ирена Паскали и др.
Мирза Хазар

Мирза Хазар (|Mirzə Kərim oğlu Mikayılov) (, Геокчај, Азербејџан, СССР - , Германија) — истакнат азербејџански писател, политички аналитичар, менаџер, издавач.
1 Животопис
Од 1975 до 1984 година ја превел Библијата на азербејџански јазик. Од 1976 до 2003 работел во Радио Слободна Европа и Гласот на Америка како уредник на вести на азербејџански јазик.
Религија во Чешка

Чешка, заедно со Естонија, е една од најмалку религиозните популации во цела Европа. Според пописот од 2001 година, 59% од земјата се агностици, атеисти или нерелигиозни, 26,8% се Римокатолици и 2.5% се протестанти.
Според најновите податоци на Евробарометар од 2005, 19% од Чешките граѓаните одговориле дека "тие веруваат дека постои Бог" (втора најниска стапка меѓу земјите на Европската Унија по Естонија со 16%),.
Религија во Кипар

Поголемиот дел од Кипарските Грци, а со тоа и мнозинството од населението на Кипар, се членови на автокефалната Кипарска православна црква, додека кипарските Турци се претежно муслимани. Според Евробарометар 2005 година , Кипар е една од најголемите религиозни земји во Европа, заедно со Турција, Малта, Романија, Грција и Полска. Освен православните христијани и муслиманските заедници, во земјата живеат и помали религиозни заедници како бахаите, евреите, протестантска, католичка, маронити и членови на Ерменската апостолска црква.
1 Кипарска православна Црква
Најголемата црква во Кипар е Кипарската православна црква. Таа се има здобиено со автокефалност и истата е признаена од страна на Вселенскиот Патријарх во Цариград, задржувајќи ја комплетната административна автономија на својот архиепископ. Големиот раскол, која довела до поделба на црквата на католичка и православна, имала големи последици за Кипарската црква. Во времето кога земјата била под контрола на Венецијанската Република, црвата била под големо влијание на Папата. По заземањето на островот од страна на Османлиите, црквата имала своја автономија и право на религиозен обред. По основањето на државата, архиепископот Макариос III бил избран за претседател на републиката и на таа позиција се задржал до неговата смрт во 1977 година. Негов наследник бил Кристостомос, кој управувал до 2006 година.
2 Ислам
Исламот во Кипар бил воведен кога калифот Утман го освоил Кипар во 649. Муслиманите се населиле скоро на целата територија на Кипар, но по настаните од 1974 година тие главно се концентрирани во Северен Кипар.
До 1974 година, кипарските Турци (со муслиманската заедница на Кипар) се околу 18% од населението на островот или околу 264.172 Муслимани. На островот има неколку важни исламски исламски храмови вклучувајќи ја Хала Султан Теќе / Ум Харам џамија во Ларнака и џамијата Семикије.
3 Маронити
Во Кипар живеат и околу 20.000 Маронити, а нивното потекло води од Либан.
4 Римокатолици
Католичката црква на Кипар е дел од Римокатоличката црква, под духовно водство на папата во Рим. Нивниот број се движи околу 10.000 или околу 1% од вкупното население. Повеќето католички верници се или Маронити со сопствен архиепископ, или Латини, под Патријаршијата во Ерусалим.
Хунгќи

Хунгќи (, пинјин: ''Hóngqí'') — марка на луксузни автомобили од кинескиот производител „Прв кинески автомобилски завод“ (меѓународно наречен: First Automobile Works, FAW) од Чангчуен, Кина.
Марката започнала да се произведува во 1958, отпрвин изработувајќи лимузини во советски стил, но потоа производителот склучува договор со Audi и Lincoln за обликување.
FAW од неодамна го произведуваат моделот Хунгќи HQ3 (заснован на Тојота Краун). Возилото е претставено на Шангајскиот автосаем 2005 во концептна фаза, при што дизајнот е заснован на лимузината Хунгќи CA770. Во 2008 Пекиншкиот автосаем, FAW го прикажале и концепт-моделот Хунгќи HQE, како и концептниот теренец Хунчи SUV.
1 Модели на Хунчи
Година, Модел, Кинески, Македонски, Изведен од
1958, CA71, Каросерија и шасија од Simca VDT, мотор од Mercedes-Benz 190<ref
1958<ref, CA72<ref, 红旗, Црвено знаме, Модел на Chrysler од 1955 г.<ref and were built between 1958-1981.<ref Today, party officials prefer an Audrei.
1965<ref, Серија CA770<ref, 红旗, Црвено знаме
1995
1998<ref, CA7460<ref, 红旗旗舰, Хунгќи „Лимузина“<ref
2000<ref, CA7202E3<ref, 红旗世纪星, Хунгќи „Ѕвезда на векот“ но се смета дека шасијата е изведена од онаа на Toyota Landcruiser Prado
Религија во Данска

Од поголемиот број на религиозни заедници во Данска, една од најголемите е Лутеранската Црква на Данска, која е официјална државна религија. Втората најголема религиозна организација е исламот, поради масовните имиграции кон крајот на XX век.
Во принцип, Данците не се многу религиозни, а како факт се зима премалата посетеност на црквата од страна на населението. Според податоци од 2005 година изврѓени од страна на Зукермен , Данска е третата земја во Европа со највисок процент на атеисти највисок процент на атеисти, кој процент се движи помеѓу 43% и 80%. Според друго истражување, онаа на Евробарометар од 2005 година, 31% од граѓаните на Данска одговориле дека "тие веруваат во Бог". Иако Божик се смета за дански прзник, истиот главно произлегува најверојатно од нејзините културни традиции.
До крајот на 2007 година, 82,1% биле членови на Евангелска Лутеранска црква, чиј процент во 2008 година се намалил на 81,5%. Сепак, овој податок е сличен и кај останатите земји од Скандинавија, северозападна Европа и Британија.
Според Одделението за проучување на религијата на Универзитетот во Орхус, Данска, исто така, постојат околу 20.000 верници на будизмот во Данска., а вкупниот процент на муслимани во Данска е околу 3,7%.
Религија во Ирска

Основната религијата во Република Ирска е Римокатоличката. Историски гледано, пред доаѓањето на христијанството, келтскиот политеизам била доминантна религија на нацијата.
Според последната анкета која била спроведена во 2005 година од страна на Евробарометар , 73% од населението на Ирска рекле дека постои Бог и дека веруваат во него, 22% рекле дека веруваат дека постои некоја друга натприродна сила и 4 % рекле дека не веруваат ниту во Бог ниту во некоја друга сила.
Религија во Франција

Франција е земја каде што слободата на мислата и на религијата се зачувани уште од 1789 година врз основа на Декларацијата за правата на човекот и на граѓанинот. Републиката се заснова врз принципот на Лаицизмот (или "слободата на совеста", вклучувајќи го и недостатокот од него) применет од страна на Жил Фери во 1880-тите и законот од 1905 година за поделбата на црквите и на државата. Римокатолизмот е мнозинската религија на францускиот народ. Таа повеќе не се смета за државна религија, како што било до пред 1789 година и револуцијата.
Според последните податоци кои биле направени во 2006 година, 51% од населението на Франција се Римокатолици, 31% се атеисти, околу 4% се муслимани, 3% протестанти, 1% евреи а околу 10% се нерелигиозни,
Красимира Илиевска

Красимира Илиевска (родена на 1 април 1950 во Скопје) е еден од најактивните истражувачи и афирматори на рускиот јазик во Република Македонија. Редовен професор на филолошкиот факултет „Блаже Конески“ во Скопје, при катедрата за Славистика.
1 Животопис
Предмет на научни истражувања: историја на јазикот, историска ономастика, средновековна правна литература, јазици во контакт, меѓујазична интерференција, методика на наставата, формирање на говорниот израз кај малите деца, прашања од областа на руската граматика и лексикологија. Магистерска теза „Топонимите во Македонија во XIII и XIV в. според хрисовулите на Горг Скопски", а докторска теза „Мазуринската крмчија“. Автор е на околу сто статии во списанија и зборници. Преведува и препејува од руски на македонски јазик.
1.1 Поважни трудови
#''А. С. Грибоедов, Од многу ум'' (препев), Скопје, 1974
#''Во очекување на „големиот живот'', Скопје, 1998
#''Мазуринска крмчија, јазична анализа'', Стари текстови, VI, Скопје, 1999
#''Мазуринская кормчая, памятник межславянских културних связей XIV - XVI вв.'', издание приготовили: Е. Белякова, К. Илиевска, О. Князевская, Е. Соколова, И. Старостина, Я. Шчапов (редактор), Москва, 2002, 853 + 24 стр.
#''Законъ соуднъи людьмъ'', МАНУ, Скопје, 2004
Битка кај Карпи

Битката кај Карпи започнала на 9 јули 1701 година. Оваа битка е прва од серијата војни за шпанското наследство. Конфликтот започнал помеѓу Австрија и Франција. Австриската армија, била раководена од страна на Еурген Савоиски. Битката завршила со победа на Австрија.
Битка кај Кјари

Битката кај Кјари започнала на 1 септември 1701 година. Оваа битка е прва од серијата војни за шпанското наследство. Конфликтот започнал помеѓу Австрија и Франција. Австриската војска, била раководена од страна на Евгениј Савојски. Тој со својата војска преминал кон северна Италија и Венецијанската Република, која била неутрална во оваа војна. Кај градот Кјари ги поразил француските војски кои биле раководени од страна на Франсоа де Нефвил, војвода од Вилроа. Битката траела два часа, а Французите имале околу 3.000 жртви.
Бургунди

Бургундите се германско племе кое потекнува од јужна Норвешка. Во текот на 2 век п.н.е. тие започнале да се населуваат јужно од нивните територии, најверојатно на островот Борнхолм. Во текот на 1 век и 2 век, тие се населиле во областа помеѓу реките Средна Одра и Долна Висла. Во 3 век, под притисок на Гепидите, се упатиле на југозапад кон река Мајна. Овде за првпат се соочиле со Римското Царство. За првпат конфликтот се случил во времето на императорот Проб. Во текот на следниот век, тие се придвижиле и стигнале до местото каде реката Мајна се влева во реката Рајна, потчинувајќи ги Алеманите. Од друга страна, Римјаните се обидиле тоа да го искористат. Валентинијан I (364-375) склучил сојуз со Бургундите и ги вклучил против Алеманите во околу 370 година.
Во 407 година Вандалите, Алеманите и Свевите навлегле во Галија. Така, Бургундите на чело со Гундахар го зазеле Мајнц и заедно со аланите навлегле во Галија давајќи поддршка на Јовин, кој се објавил против римскиот цар Хонориј. Во 413 година, тие биле признаени од страна на Западната Римското Царство за федералци и добиле територија во регионот на Вормс. Тогаш, тие го примиле и христијанството.
Бургундите говореле на бургундски јазик за кој денес постојат мошне оскудни сознанија.
Битка кај Клермона

Битката кај Клермона започнала на 1 февруари 1702 година. Оваа битка е дел од серијата војни за шпанското наследство. Конфликтот започнал помеѓу Австрија и Франција. По само пет месеци откако издвојувал победа, Евгениј Савоски одлучил да возврати на нападот на Франција. Австриската војска била статиционирана на запад, кај Клермона по текот на реката По. Егуен конфликтот го започнал во ноќта на 1 февруари, и го изненадил својот непријател Вилроа.
Австријците успеале да го заземат градот заробувајќи голем број од командантите на француската армија. Французите имале околу 1000 жртви. На француската војска и пристигнала помош од страна на Ирската бригада, која ја принудило на Австрија да се повлече.
1 Наводи
Саксофон

Саксофонот, или Сакс (Sax), е дрвен дувачки инструмент, иако како и флаутата, е направен од метал, но според изведувачката техника и градба припаѓа на оваа фамилија, на која ѝ се придружил дури во половината на 19. век. Наречен е според својот градител Адолф Сакс (Adolphe Sax).
1 Градба
Адолф Сакс ги комбинирал искуствата од дотагашните инструменти, па саксофонот има усник како и кларинетот – со просто јазиче од трска, механизмот и техниката на прстите му се најслични на обоата, а звукот на фаготот (чиј висок регистар и се нарекува ”саксофонски”). Саксофонот се гради во цела низа регистри, од најдлабока до највисока звучност, но најчести се алт-, тенор-, а донекаде може да се каже и сопран- и баритон-саксофон. Повеќето варијанти имаат права цевка, па личат на лимената обоа или кларинетот. Кај другите цевката е карактеристично свиткана во почетокот и завршетокот, со издолжена инка подигната нагоре.
Саксофонот е конструиран за потребите на воената музика и во некои западноевропски земји таа функција ја има и денес. Во симфониските оркестри и во уметничката музика се користи сразмерно ретко (Морис Равел - Болеро (сопран in B и тенор in B), Модест Петрович Мусоргски - Слики од изложбата - во оркестрација на Морис Равел (алт in E♭), Бенџамин Бритен - Simfonia da Requiem (алт in E♭), Микис Теодоракис - Гркот Зорба (алт in B) и други), но во ансамблите за забавна музика, посебно во џезот, многу е истакнат, со цела низа значајни солисти-виртуози.
2 Саксофонот како тема во уметноста и во популарната култура
* „Саксофонска песна“ (англиски: ''The Saxophone Song'') - песна на англиската пејачка Кејт Буш (''Kate Bush'') од 1978 година.* „Саксофонски манијак“ (англиски: ''Sax Maniac'') — песна на словенечката рок-група Миладојка Јунид (''Miladojka Youneed'')“ од 1993 година.
Малина Попиванова

Малина Попиванова (, - Тјумењ, СССР, ) — истакната македонска комунистка.
1 Животопис
Во револуционерното движење се вклучува многу млада, уште за време на школувањето. Во 1919 година е затворена од страна на бугарската полиција за време на демонстрации во Софија. Заедно со неа се затворени и другите членови на семејството Попиванови, родителите и браќата Иван и Цеко.
Во КПЈ е примена кон крајот на 1920 година и својата прва партиска активност ја има во Белград. Тука останува до средината на 1921 година и студира фармакологија. Потоа револуционерната активност ја продолжува во Скопје каде останува до 1924 г. Додека е во Скопје е активен член на Културно-уметничкото друштво „Абрашевиќ“.
Есента 1924 година, по налог на ЦК КПЈ заминува на школување во СССР и станува првата Македонка која ќе дојде во Советскиот Сојуз во партиска школа, односно во Комунистичкиот универзитет „Свердлов“, кој го завршува во 1928 г.
Во насока на справување со фракционерските борби во КПЈ, Коминтерната во пролетта 1928 година испраќа повеќе проверени комунисти во Југославија, меѓу кои е и Попиванова. Таа добива задача да работи прво во Загреб, а потоа во Далмација, која била центар на левата фракција во КПЈ.
Во ноември 1928 г. Малина Попиванова како делегат учествува на Четвртиот конгрес на КПЈ во Дрезден, заедно со Кочо Рацин, и на конгресот е избрана за член на ЦК КПЈ, со што станува првата Македонка на највисока позиција во КПЈ. По конгресот се враќа во Загреб, но поради болест, во 1929 г. емигрира во СССР каде продолжува да живее и работи под името Елена Николаевна Галкина. Од есента 1929 година е предавач на Комунистичкиот универзитет за националните малцинства на Западот (КУНМЗ). Кон крајот на 1929 учествува во справувањето со противниците на линијата на Коминтерната во југословенскиот сектор на КУНМЗ. Предава на КУНМЗ до декември 1932 година, кога е испратена на организациска работа, прво во Москва, а од октомври 1933 година во Омската област. Оттаму, во 1935 година е испратена во Червишево, Тјумењска област.
Во 1937 година, во екот на Сталиновите чистки е исклучена од СКП(б), а потоа е и затворена. Во 1939 година е ослободена од обвиненијата и се населува во Тјумењ. Таму останува до крајот на животот, работејќи како наставник по историја на педагошка школа. Пред крајот на животот повторно е примена во членство на партијата. Умира во 1954 година.
На 28 ноември 1963 со одлука на Воениот колегиум на Врховниот суд на СССР, заедно со својот татко Стефан политички е рехабилитирана и заведена како Македонка. Овој податок е земен од формуларот-прашалник што таа го пополнила во 1932 година кога барала лична карта на Советскиот Сојуз, каде во рубриката „националност“ напишала - Македонка.
Во чест и спомен на големата револуционерка, едно од основните училишта во Кочани го носи нејзиното име.
Знамиња во Јужна Америка

Ова е галерија на знамиња во Јужна Америка. Оваа листа вклучува меѓународно признати држави и зависни самоуправувачки територии.
1 Независни држави
знаме, држава, усвоено на, употреба, опис
Аргентина, 27.2.1812, официјално државно знаме, Три еднакви хоризонтални ленти во светлосина, бела и светлосина боја. Мајско сонце во средината на белата лента.
Боливија, 31.10.1851, официјално државно знаме, Три еднакви хоризонтални ленти во црвена, жолта и зелена боја.
Бразил, 19.11.1889, официјално државно знаме, Зелена површина со жолт ромб на кој има син диск со соцвездие и националното гесло.
Венецуела, 12.3.2006, официјално државно знаме, Три еднакви хоризонтални ленти во жолта. сина и црвена боја. На синото поле има 8 ѕвезди во бела боја.
Гвајана, 26.5.1966, официјално државно знаме, Зелена површина со жолт триаголник со бели граници и црвен триаголник со црни граници.
Еквадор, 26.9.1860, официјално државно знаме, Три нееднакви ленти во жолта (најголема), сина и црвена боја (последните две исти) и со националниот грб во средината.
Колумбија, 26.11.1863, официјално државно знаме, Три нееднакви ленти во жолта (најголема), сина и црвена боја (последните две исти).
Парагвај, 1842, официјално државно знаме, Три еднакви хоризонтални ленти во црвена, бела и сина боја. Во средината е грбот, кој е различен од предната и задната страна.
Перу, 25.2.1825, официјално државно знаме, Три еднакви вертикални ленти во црвена, бела и црвена боја.
Суринам, 25.11.1975, официјално државно знаме, Пет нееднакви ленти во зелена, бела, црвена, бела и зелена боја. Во средоната има златна ѕвезда.
Уругвај, 11.7.1830, официјално државно знаме, Бело знаме со четири сини ленти. Во кантонот има Мајско сонце.
Чиле, 18.10.1817, официјално државно знаме, Две хоризонтални ленти во бела и црвена боја, кантонот син со бела ѕвезда.
2 Зависни територии
3 Поврзано
* Јужна Америка
* Грбови во Јужна Америка
Голема Грција

Магна Граециа (латински: ''Magna Graecia'' — „Голема Грција“, од грчки Μεγάλη Ελλάς, Мегали Елас) е назив на територијата од јужниот дел на Апенинскиот Полуостров односно денешна Јужна Италија којшто бил колонизиран од страна на Старите Грци во 8 век п.н.е. .Со колонизацијата, на овие простори биле формирани нови цивилизации и култури од кои подоцна биле основани латинските и италиските цивилизации.
1 Колонизација
Грците во 7 век п.н.е. и 8 век п.н.е. колонизирале голем дел од средоземното крајбрежје, од источните делови на Црно Море до денешниот град Марсеј. Воспоставиле контрола над Сицилија и јужниот дел на Апенинскиот Полуостров. Ова место било нарекувано Магна Граециа кое во превод значи голема Грција. Географите единствено не се слагале околу тоа дали Сицилија спаѓала во составот на Голема Грција или не. Страбон сметал дека истата била во нејзиниот состав.
2 Култура
Со колонизирањето на овие простори, Старите Грци ја пренеле нивната култура на овие простори, создавајќи независни полиси. НАбргу на овие простори била развиена грчката култура од која подоцна произлегле латинската и италиската цивилизација. Најзначаен придонес од тоа време е создавањето на ново писмо. Грчката алфабета од страна на Етрурците била трансформирана во латиница. На ови простори живееле и работеле научници како Архимед, Питагора и Емпедокло.
3 Основање на градови
Најпознати градови кои биле основани од тоа време се:
* Капуа
* Неаполис (Неапол)
* Сиракуза
* Акрагас (Агригент)
* Субарис (Сибарис)
* Тарас (Тарант)
* Локри
* Регион
* Кротон
* Тури
* Елеа
* Анкон (Анкона)
Голема Грција по Пировската војна станала дел од Римската република, со кое започнало романизација на тамошното население.
4 Доцна историја
По пропаѓањето на Западното Римско Царство, овие делови биле запуштени. Подоцна биле заземени од страна на Источното Римско Царство.
Тринилски тигар

Тринилскиот тигар (''Panthera tigris trinilensis'') е фосилен подвид на тигар. Фосилите датираат од пред околу 1,2 милиони години, и се пронајдени во месноста Тринил, на островот Јава во Индонезија. Овој подвид бил опишан во 1908 година, а типичниот примерок е дел од колекцијата на Дубоа (Dubois Collection) во Националниот музеј за историја на природата во Лајден, Холандија. Иако овие фосилли се пронајдени на Јава, се смета дека тринилскиот тигар не е директен предок на јаванскиот подвид. Јаванскиот тигар се претпоставува дека потекнува од предок кој дошол од Кина. Најверојатно тринилскиот тигар изумрел пред околу 50 000 години.
Венец

Венец претставува невестински или олимписки украс за на глава, изработен од цвеќе, лоза, здравец, босилек, бршлен, шимшир или од некое друго зимзелено растение. Се одликувал со магиска заштитна функција. Венец исто така може да биде обесен на врата како украс.
Во некои македонски пределски целини како Скопска Црна Гора и Бојмија се одликувал со посложена структура, украсен со метален накит (тепелак, тепелачиња и пиришани) врз основа направена од кора од црешово дрво во форма на цилиндар и покриен со бела марама со реси, така што имал форма на капа или круг.
1 Венец-капа
Венец-капа е невестинско покривало за глава, кое се јавува во народната носија на сите етнографски целини во Македонија. Во минатото невестите носеле венци (мали или големи) кои со текот на времето и со додавање на разновидни украси се развиле во невестински капи.
Поради нивната раскошна украсеност се издвојуваат примероците од Скопска Црна Гора, Скопска Блатија, Кумановско, Горна Бојмија – Гевгелиско, од Мегленските Власи, Мариово и Власите во Овче Поле. Нивната изработка најчесто била доверена на умешни жени од селата, кои на домашно изработени ткаеници пришивале или закачувале метален накит (како тепелаци, игли, сачбои, минѓуши, фунди, корони, минѓушници), монистра, растенија (природни) како босилек и бршлен, вештачки и природни цветови, паунови и други пердуви и разни додатоци. Благодарение на овие украси, невестинските капи претставувале вистинска ризница од декоративни елементи и детали. Секоја етничка заедница или област создавала свој специфичен вид капа, обликуван според локалната носија и естетика. Обилното китење со накит и цвеќе, се среќавало кај сите вакви покривала, што им давало впечатлива и естетска вредност. Уште една заедничка карактеристика за сите невестински капи претставува прикаченото бело или црвено платно што паѓало слободно по грбот. За време на свадбата, лицето на невестата се покривало со дувак – тенка, проѕирна ткаенина од памук или свила, најчесто во црвена боја. Капата се носела и по венчавањето, обично четириесет дена или додека не остане трудна, а според некои обичаи и до една година, но само за големи празници како Божиќ, Велигден или Прочка.
2 Поврзано
* Венец (хералдика)
Топлина

Топлината се дефинира како енергија во преод која се регистрира (чувствува) и пренесува како резултат на температурната разлика. Топлината секогаш поминува од потопло на постудено тело, така што насоката на распространување е одредена со природен закон (вториот закон на термодинамиката).Топлина е движењето на топлинската енергија од еден предмет со повисока температура на предмет со пониска температура.
Шкотскиот физичар Џејмс Кларк Максвел, во неговото класично дело “Теорија на топлината“ од 1871 г., бил еден од првите кој се обидел да даде модерна дефиниција за топлина. Главно, Максвел истакнува четири одредби за дефинирање на топлината. Првата, дека тоа е “нешто што може да се префрли од едно тело на друго, што го претставува Вториот закон на термодинамиката. Второ, дека таа може да се смета за “мерлива големина“ и затоа може да се третира математички како останатите мерливи големини. Трето, таа “не може да се третира како супстанца“; таа може да се трансформира во нешто што не е супстанца, на пример, механичка работа. Најнакрај, таа е “една од формите на енергијата“.
Топлината се означува со Q, а СИ-единица за топлина е џул (J). Кога температурите ќе се изедначат, топлината е еднаква на нула. Топлината исклучиво е поврзана за преодот, па таа е процесна големина.
Струењето за преод на топлина:
:''ΔQ > 0'' — ако топлината му е предадена на системот
:''ΔQ < 0'' — ако системот ја предал топлината на околината
Топлината се пренесува со спроведување, струење и зрачење.
1 Формула
Формулата за количество топлина е:
<math>Q=cmD_t</math>
Каде што:
<math>m</math> е маса на телото
<math>c</math> е специфичен топлински капацитет на телото
<math>D_t=t_2-t_1</math>, разлика помеѓу температурата на ладење и топлење.
2 Специфичен топлински капацитет
Различни тела се создадени од различни супстанци. Тоа доведува и доведува и до различни топлински особини на различни тела. Затоа, секоја супстанца си има свој специфичен топлински капацитет. Во табелата подолу се дадена топлински капацитети на некои супстанци. Специфичниот топлински капацитет се изразува во J/kgK.
+Специфични топлински капацитети на различни супстанци, Супстанца, ''J/gK'', ''J/kgK''
вода, 4,2, 4200
мраз, 2,1, 2100
алкохол, 2,5, 2500
моторно масло, 1,9, 1900
олово, 0,126, 126
жива, 0,134, 134
железо, 0,42, 420
бакар, 0,36, 360
стакло, 0,77, 770
камен, 0,84, 840
Холестерол

Холестеролот е липид што се наоѓа во мембраните на клетките на сите ткива и е потребен за нормално функционирање на организмот. Тој спаѓа во групата на стероли, бидејќи во неговиот состав има комбинација на стероиди и алкохол. Мали количини на холестеролот се наоѓаат и во клеточните мембрани на растенијата и габите.
Организмот го користи холестеролот за создавање на хормоните, витамините А, Д и Е, како и киселините во жолчното ќесе. Еден помал дел на холестеролот се наоѓа во крвта. Ако тој холестерол се акумулира на ѕидовите на крвните садови, може да запре или да се намали протокот на крв. Последиците за здравјето може да бидат големи, и во такви случаи количината на холестерол во крвта се регулира со помош на медицински препарати.
Според податоците на Светската здравствена организација, 54% од жителите на Европа, и тоа подеднакво мажите и жените, имаат зголемен лош холестерол. Притоа, само во петте најголеми европски економии, над 130 милиони луѓе имаат проблем со лошиот холестерол.
1 Биосинтеза
Сите животински клетки синтетизираат холестерол, како за градба на мембраната, така и за друга употреба, со релативна брзина на создавање што се разликува според типот на клетката и функцијата на органот. Околу 80% од вкупното дневно производство на холестерол се одвива во црниот дроб и цревата; други места со висока стапка на синтеза се мозокот, надбубрежните жлезди и репродуктивните органи.
Синтезата во организмот започнува по мевалонатниот пат, при што две молекули на ацетил CoA кондензираат и формираат ацетоацетил-CoA. Ова е проследено со втора кондензација помеѓу ацетил CoA и ацетоацетил-CoA при што се формира 3-хидрокси-3-метилглутарил CoA (HMG-CoA).
Добра Вода

Добра Вода — висока венечна планина во Македонија што се издига помеѓу долината на Мала Река од исток и Кичевската Котлина од запад. На север започнува од Дупен Камен (1.857 м), со којшто е одделена од Сува Гора, а на југ се протега до долината на реката Треска. Централното било има динарски правец на протегање северозапад - југоисток. Се дели на два дела: северен (познат и под името Челоица) со највисок врв Добра Вода (2.062 м) и јужен (познат како Песјак) со врвовите Кула (1.917 м) и Коњарник (1.874 м). Зафаќа вкупна површина од 396 км<sup>2</sup>. Неотектонските движења овде се особено манифестирани, така што од сите страни е ограничена со раседи. Планинското било се протега во должина од 25 км. Највисокиот дел е под пасишта, а планинските страни се под дабова и букова шума.
1 Туризам
На планината постои планинарски дом наречен „Железна Река“.
2 Поврзано
* Осој
* Сува Гора
* Песјак
3 Галерија