procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Декларација за независност на Азербејџан

Декларацијата за независност на Азербејџан (|Azərbaycanın İstiqlal Bəyannaməsi) — декларација за независност на Азербејџанска Демократска Република од Руското Царство. Азербејџан прогласил независност во Тифлис на 28 мај 1918 година.
Азербејџанската Демократска Република била основана од Азербејџанскиот Национален Совет во Тифлис на 28 мај 1918 година по распадот на Руското Царство кое започнало со Руската револуција од 1917 година. Муслиманската застапеност во непостоечката Закавказска Република се конституирала во Национален Азербејџански Совет, а на 28 мај 1918 година објавил дека е „''родена нова нација''“. Дотогаш географската референца, Азербејџан по прогласувањето станало името на државата, а околу 2 милиони луѓе, наречени Татари, Закавказски муслимани и Кавкаски Турци, официјално станале Азери.
1 Историја
На почетокот на 1918 година, политичката ситуација на Кавказ останала критична. По неуспехот на руско-германските мировни разговори во Брест-Литовск, германско-турските војници започнале со напади на Кавказ на 6 декември 1917 година. На почетокот на јануари 1918 турските војници успеале да ги освојат провинциите Карс и Батуми.
Пратениците од регионот одлучиле да формираат свој парламент како единствено владино тело во земјата на 14 февруари 1918 година.
30 членови на партијата Мусават и Демократската партија, 7 членови од муслиманските социјалисти, 3 членови од партијата Итихад и 4 членови од партијата Демократска социјалдемократска партија биле вклучени во сенатот парламентот. Како резултат на тоа, 44 Азери воспоставиле муслимански дел од парламентот.
2 Прогласување
На 28 мај 1918 година во палатата на поранешниот гувернер на рускиот цар на Кавказот во Тифлис, се собрале членовите на Националниот Совет со претседавал д-р Хасан-бег Агајев. Тој ги информирал учесниците за распаѓањето на парламентот, како и за внатрешната и надворешната ситуација во регионот. По долга и темелна дискусија, секретарот Мустафа Махмудов ги прочитал резултатите. Така, со 24 гласови и со 2 воздржани, била освоена Декларација за независност на Азербејџан. Декларацијата ја потпишале Хасан-бег Агајев, Фатали Хан Хојоски, Насиб Јусифеили, Јамо-беј Хаџински, Шафи-бег Рустамбејли, Нариман-бег Нариманбејев, Јавад Малик-Јеганов и Мустафа Махмудов. Само Џафар Ахундов и еден од водачите на партијата „Итихад“ Маџид Султан Гани Задех не гласале за усвојување на Декларацијата.
Во 2007 година бил поставен споменик посветен на усвојувањето на Декларацијата за независност. Декларацијата за независност (усвоена во Тбилиси, 1918), во двете верзии напишани со поранешните азербејџански букви и на латинска азбука, биле издлабени на споменикот. На церемонијата на отворањето присуствувал претседателот на Азербејџан, Илхам Алиев..
Денот на усвојувањето на Декларацијата за независност во земјата денес се слави како државен празник од 28 мај 1990 година.
Кејсар Кашиева

Кејсар Сејфула кизи Кашиева (азербејџански: ''Qeysər Seyfulla qızı Kaşıyeva''; 7 јуни 1893 година, Тбилиси – 17 април 1972 година, Баку) — азербејџански сликар. Се смета дека таа била првиот професионален женски сликар во азербејџанската историја.
1 Живот и придонеси
Кашиева е родена во Тифлис (денес Тбилиси, главниот град на Грузија) во семејство на етнички азербејџански офицер на руската царска војска. Во периодот од 1907-1908 таа студирала професионално сликарство во рамки на Кавказкото уметничко општество, под менторство на Оскар Шмерлинг (кој подоцна работел како карикатурист за списанието издавано на азербејџански јазик, ''Molla Nasraddin''). Нејзините први дела биле насликани со акварел, молив, мастило или јаглен. Тие биле ''Портретот на Гончаров'' (1909), ''Муслимански интелектуалец'' (1912 Година), ''Езерски брег'' (1914), ''Баба Јага ''(1915) и други. Таа исто така дезајнирала огласи и постери додека работела во Кавказкото добротворно општество за муслимански жени. Во 1916 година таа се омажила за полковникот Ширин бег Касамански, кој во тоа време добиваше медицински третман во Тбилиси откако бил ранет во една од борбите за време на Втората светска војна. Тој умре непосредно по војната, во 1919 година. Нивната единствена ќерка Лаја подоцна била хемичар; таа почина во 1994 година.
По основањето на Азербејџанската Демократска Република во 1918 година, Кашиева се пресели во Баку. По советизацијата, таа даде уметност лекции и работеше како илустратор за списанието Шарг Гадини. Во 1930-тите години, таа стапи во брак со Зулфугар Сеидбејли, активен член на Комунистичката партија на Азербејџан. Во 1938 година Сегидбегли беше уапсен поради политички причини и депортиран заедно со Кашиева од Европска Русија. Таа се врати во Азербејџан во 1950-тите години и повторно се ангажирала со уметничка работа. Таа починала во 1972 година, на возраст од 78. Нејзините дела се чуваат во Музејот на ликовни уметности во Баку.
2 Галерија
Бронциja Колер-Пинел

Бронција Колер-Пинел (25 февруари 1863, Санок - 26 април 1934, Обервалтерсдорф) — австриски експресионистички сликар кој специјализираше во портрети и мртва природа.
1 Живот
Пинел е родена како Бронислава Пинелес во едно еврејско семејство на територијата на денешна Полска. Нејзиниот татко Саул Пинелес (1834 година, Тисмениција – 1903 година, Виена), беше дизајнер на воени тврдини. Во 1870 година, тие се преселиле во Виена за да започнат бизнис за производство (каде што тие го промениле семејсното име во "Пинел") и таа присуствуваше на приватни лекции за уметност од Алојс Делуг. Во 1885 година, таа ја одржа својата прва јавна изложба. Наредните пет години таа студираше во Минхен во "Damenakademie" на Минхенската асоцијација на уметници во студијата на Лудвиг фон Хертерих. Ова беше проследено со изложба во Куќата на уметници во Виена, во Минхен и во Лајпциг.
Во 1896 година, против волјата на нејзиното семејство, таа стапи во брак со електро-физичарот проф. д-р Хуго Колер, кој беше католик. Нивните деца израснале како христијани, но таа никогаш не преобратила. На почетокот, тие живееле во Салцбург и Нирнберг, но се вратија во Виена во 1902 година. Набргу потоа, таа беше прифатена како членка на Виенскиот сецесион. Во 1904 година, таа наследи куќа во Обервалтерсдорф. Семејството наскоро се пресели таму, по што куќата беше редекорирана од Јозеф Хофман и Коломан Мозер, нејзини соработници од Виенскиот сецесион. Кратко потоа, таа отвори салон, кој беше посетуван од Егон Шиле, Антон Фајстауер и Алберт Париз Гјутерсло и други.
Нејзиниот син, Руперт (1896-1976), станал диригент и кратко време бил во брак со Ана Малер. Нејзината ќерка Силвија (1898-1963) исто така била сликар.
2 Избрани слики
3 Дополнителна литература
*''Die Malerin Broncia Koller 1863–1934''. Exhibition catalog, Niederösterreichisches Landesmuseum, Vienna (1980)
* Tobias G. Natter: ''Broncia Koller Pinell. Eine Malerin im Glanz der Wiener Jahrhundertwende''. Exhibition catalog. Jüdisches Museum, Vienna (1993)
* Boris Manner: ''Broncia Koller-Pinell 1863–1934''. Brandstätter, Vienna (2006)
Нигјар Рафибејли

Нигјар Худадат кизи Рафибејли (|Nigar Xudadat qızı Rəfibəyli) (1913-1981, Баку) — азербејџански писател и претседател на Унијата на писатели на Азербејџан. Таа била мајка на Анар Рзајев, писастел на романи и кратки раскази и сопруга на познатиот писател и поет Расул Рза.
1 Ран живот
Нигјар Рафибејли беше родена на 23 јуни 1913 година во градот Ганџа. Нејзините родители биле медицински хирурзи. Нејзиниот татко, Худадат Рафибејли беше првиот азербејџански хирург кој студирал во Европа. Во 1919 година, тој стана гувернер на провинцијата Ганџа во периодот на предсоветската независност на Демократска Република Азербејџан (1918-1920), но тој наскоро беше уапсен на иницијатива на ерменските болшевици и испратен на островот Нарген, каде што тој беше убиен од страна на болшевичките војници во 1920 година.
Нигјар Рафибејли завршила училиште во Ганџа и се пресели во Баку за нејзиниот високо образование. Студирала на Педагошкото техничко училиште. Таа предава во училиштето, но секогаш се пишувала романи. Нејзината прва песна, наречена "Чадра" (превез на азербејџански), беше објавена во списанието "Дан Ulduzu" во 1928 година. Во перодот од 1930-1932 таа работеше во студиото Azerbaijanfilm.
2 Подоцнежни години
По нејзиното враќање од Москва во 1931 година, таа работеше во издавачката куќа Азернешр како уредник и преведувач во одделот за фикција. Рафибејли потоа ги продолжи своите студии во Москвскиот педагошки универзитет. Додека студирала во Москва, нејзината прва колекција на песни беше објавена во Баку. Во периодот од 1937-1939, таа работеше во издавачката куќа Ушакнешр. Почнувајќи од 1940 година до крајот на нејзиниот живот, таа преведе на азербејџански многу дела на познати поети и писатели на народите на СССР, како што се Алишер Навои, Шилер, Пушкин, Лермонтов, Шевченко и други.
За нејзините креативни заслуги и голем придонес на азербејџанската литература, таа беше наградена со Орденот на знакот на честа. Многу од делата на Нигјар Рафибејли беа посветени на романтизмот, мајчинството, природата и татковината.
Нигјар Рафибејли почина на 9 јули 1981 година. Една од улиците во Баку е именувана во нејзина чест.
Стадион Рујевица

Стадион Рујевица (официјално име: ''Стадион ХНК Риека'') — стадион кој се наоѓа во Риека, Хрватска. Стадионот честопати се нарекува Рујевица според неговата местоположба. Од август 2015 година, стадионот е привремен дом за ФК Риека поради изградбата на новиот стадион Кантрида. Стадионот е дел од тренинг кампот што го користи младинската академија на клубот, која вклучува четири дополнителни терени. Откако ќе се изгради новиот стадион Кантрида, Рујевица ќе се користи за тренинг на клубот.
1 Градба
Изградбата на центарот започнала на 15 септември 2014 година и проектот бил финансиран од сопствениците на ФК Риека. На 28 јули 2015 година на стадионот му била издадена дозвола од хрватските фудбалски власти. Официјално бил отворен на 2 август 2015 година со победата на Риека против НК Локомотива. Марин Леовац го постигнал првиот гол.
2 Проширување
Во јануари и ноември 2016 година, претседателот на клубор, Дамир Мишковиќ изјавил дека северната трибина може да биде изградена за да се усогласи со условите кои ги бара УЕФА за одржување на натпревари од групните фази на Лигата на шампионите и УЕФА Лига Европа со минимална сместивост од 8.000 гледачи. Изградбата на северната трибина започнала на 11 мај 2017 година. Изградбата била завршена на 21 јули 2017 година, зголемувајќи ја вкупната сместивост на стадионот од 6,039 до 8,279.
Сместивост по сектор
Четири сектори придонесуваат за вкупната сместивост за седење од 8.279:
*Сектор И (исток): 2.852
*Сектор З (запад): 2.775 (вклучувајќи ВИП сектор)
*Сектор С (север): 2.240
*Сектор Ј (југ): 412 (сектор за поддршка на гостите)
3 Посетеност во домашната лига
Season, , , ,
2015–16, 71,682, 5,776, 2,522, 4,217
2016–17, 85,628, 6,004, 3,022, 4,757
2017–18, 80,262, 7,258, 3,022, 4,721
Расад

Расад — растенија кои се одгледуваат специјално за пресадување. Односно, расадите се растенија во рана фаза на раст, посадени и одгледани во расадници - градини (места) со посебни услови за развој на семето од каде пак со пресадување понатаму се одгледуваат на други места на други поголеми земјоделски површини на отворено или затворено оранжериско производство.
1 Производство и заштита
За производство на здрав и добар расад, треба да се посвети внимание на неколку болести и штетници. Повеќето болести кој се јавуваат на плодот и на цвеќето се пренесуваат од семето. Заради тоа семето треба добро да се дезинфицира пред да се посее за да биде производот поквалитетен и растенијата да бидат поотпорни.
Најлесен начин за дезинфекција на семето е натопување во топла вода. Оваа постапка е корисна за сите видови на семиња. Потопеното семе може да се посее веднаш. Освен во топла вода семето може да се натопи во купка од калиум перманган, разни билки, млеко, биолошко активни материи, алое вера, пепел.
Најчести болести што се појавуваат во расадничкото производство се:
*''Pythium ѕрр'' – полегнување на расад. Оваа болест предизвикува слабо поникнување на растенијата како резултат на инфекциите на ‘ркулците. Почетната инфекција се појавува во вид на слабо потемнета воденеста мека дамка. Габата продолжува да ја зголемува инфицираната зона, патогенот го зафаќа никулецот и тој брзо изумира. Доколку никулците се поникнати, габата ги напаѓа сочните ткива од сеанците кои стануваат воденести и обезбоени и притоа клетките изумираат, а растението одеднаш овенува и изумира.
*''Phytophthora ѕрр'' или гниење на коренот е болест која резултира со недостиг на вода и храна кај растенијата, кои стануваат ослабени и осетливи на напад од други патогени.
*''Sclerotinia sclerotiorum'' или бело гниење е болест што се манифестира со венење на целото растение. Симптоми на белото гниење се пожолтување на листовите и појава на карактеристичниот бел мицелиум при основата на стеблото.
*''Fusarium oxusporum'' или фузариозното венење се одликува со пожолтување на нерватурата и венење на листовите. На стеблото се појавуваат надолжни некрозни рани и дамки, додека на основата на стеблото и коренот се јавува гниење. Verticillium ѕрр е вертицилиозно венење и, за разлика од фузариозното гниење, се јавува при пониски температури. Оваа болест има карактеристично зелено венење, односно иако растенијата ја имаатзелената боја,тиеедноставно венеат.
*''Alternaria solani'' или црна дамкавост е болест која ги напаѓа листовите на кои се развиваат карактеристични крупни и тркалезни кафеави до црни дамки.
2 Галерија
3 Наводи
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Воиславци

Св. Ѓорѓи — — црква во радовишкото село Воиславци, претставник на Македонската преродба. Му припаѓа на Радовишкото архијерејско намесништво во Брегалничката епархија на МПЦ - ОА.
Ова е е гробишен храм, сместен на југозападниот крај на селото. Изграден е во 1883 година. Не е живописан. Автор на иконите во црквата е истакнатиот зограф Гаврил Атанасов.
1 Слики
2 Поврзано
* Брегалничка епархија
* Радовишко архијерејско намесништво
Душанка Сифниос

Душанка Сифниос (Скопје, 15 октомври 1933 – Брисел, 14 октомври 2016) била српска примабалерина и кореограф со голем меѓународен успех. 
1 Животопис
Кариерата ја започнала во Народниот театар во Белград во 1951 г. После неколку солистички настапи во скромниот повоен репертоар на Народниот театар во Белград, настанала пресвртница во нејзината кариера со доаѓањето на рускиот кореограф Леонид Лавровски. Тој бил дојден да го обнови балетот Жизел и да го стави повторно на сцена. Главната улога ја добила Душанка и од тогаш оваа улога ја одиграла 177 пати на својата матична сцена и многупати како гостинка на познати интернационални театри вклучувајќи го и Бољшој театар.
Друга голема улога во нејзината кариера била улогата на Девојка во балетот Чудесниот мандарин од композиторот Бела Барток, а во кореографија на Димитрија Парлиќ. Со оваа улога се претставила на светските театарски сцени со голем успех.
Вториот дел од кариерата ја поминала во Париз, како солиста на балетската група на Морис Бежар, каде нејзината најпозната солистичка улога била во кореографската изведба на Болерото од Равел, која била направена за неа.
Престанала да игра во 47 година од животот.
Магурска Пештера

Магурска Пештера или Магурата (од 1942 до 24 октомври 1972 година позната како Рабишка Пештера) – пештера која се наоѓа во северозападниот дел на Бугарија, во близина на селото Рабиша, 25 км од градот Белоградчик во Видинската Област. Површината на пештерата изнесува 82,5 хектари, а просечната годишна температура е 12 °C.
Цртежите во Магурската Пештера се многу слични со цртежите во Мечкината Пештера во Италија и тие цртежи се сметаат за најзначајни уметнички дела на европскиот доцен палеолитски период.
Туристичките посети на пештерата ги организираат вработените во општината Белоградчик, а до 2012 година со пештерата раководел Министерски совет на Република Бугарија. Во 1984 година пештерата влегла во пробниот список на Светското наследство на УНЕСКО.
1 Опис
Се проценува дека пештерата е стара 15 милиони години, а нејзината должина изнесува 2,5 км. Влажноста на воздухот достига и 80%, просечната годишна температура на пештерата е 12 °C, освен една просторија во која температура е секогаш 15 °C. Пештерата е формирана на варовничкиот рид Рабиш, на надморска висина од 461 м.
Главниот дел на пештерата е поделен во шест комори со различна големина. Најголемата е наречена Арк, нејзината должина е 128 м, ширината 58 м, додека висината е 21 метар. Во оваа пространа хала се одржуваат музички концерти при прославите на Божик и Велигден. На 3 мај 1960 година, пештерата е прогласена за споменик на природата.
2 Фауна
Во пештерата се пронајдени коски на различни предисториски видови како што се пештерска мечка, пештерска хиена, лисица, волк, дива мачка и видра. Денес, жители на пештерата се скокачи (|Collembola), како и осум видови лилјаци: Rhinolophus ferrumequinum, Rhinolophus hipposideros, Rhinolophus euryal, шилестоушест ноќник, голем глувчоушест ноќник, мал глувчоушест ноќник, долгопрст ноќник и долгоушест ноќник.
3 Пештерски цртежи
Цртежите претставуваат важни случки на жителите на пештерата Магура: врски церемонии, ловечки сцени и прикази на божества кои се единствена на Балканскиот Полуостров. Цртежите на танци и лов се меѓу најзначајните во пештерата. Во Магура се идентификувани повеќе од 750 слики, кои се поделени во четири тематски групи: антропоморфни, зооморфни, геометриски и симболични. Заради зачувување просторот со цртежите е заграден. Пред 1993 година пештерата не била заштитена и влезот бил бесплатен. Од тие причини, некои од цртежите се оштетени. Пештерата сега е отворена за јавноста во текот на цела година, но цртежите може да се видат само со присуство на туристички водич и плаќање надомест.
4 Галерија
Католицизмот во Австрија

Католичката црква на Австрија, исто така позната како на Римскокатоличката црква на Австрија, е дел од светската Римокатоличката црква во целосна причест со папата во Рим. Управно тело на црквата во Австрија е Австриската конференција на католички бискупи, составена од два надбискупи (Виена и Салцбург), бискупи и игуменот на територијалната опатија на Ветинген-Мерерау. Сепак, секој епископ е независен во сопствената епархија и одговара само на папата. Актуелен претседател на Конференцијата на католички бискупи е кардиналот Кристоф Шјонборн. Австриската црква е најголема со христијанска исповед во Австрија, со 5.11 милиони членови (57.9 % од вкупното австриско население.).
Сепак, веќе повеќе од 50 години процентот на Католици се намалува, главно поради секуларизација и миграција (од 89 % во 1961 година до 57.9 % во 2017 година). Бројот на луѓе кои неделно одат на црква беше околу 6.8 проценти (што претставува 594,524 луѓе од вкупното население кое било 8,772,865 во 2016 година).
Иако Австрија нема примаси, архиепископот на Салцбург има титула ''Primus Germaniae'' (Примасот на Германија).
1 Организација
Главни цркви во Австрија
година, популација, Католици, %, Протестанти, %
1951, 6,933,905, 6,170,084, 89.0 %, 429,493, 6.2%
1961, 7,073,807, 6,295,075, 89.0 %, 438,663, 6.2%
1971, 7,491,526, 6,548,316, 87.4 %, 447,070, 6,0%
1981 година, 7,555,338, 6,372,645, 84.3 %, 423,162, 5,6%
1991, 7,795,786, 6,081,454, 78.0 %, 388,709, 5.0%
2001 година, 8,032,926, 5,915,421, 73.6 %, 376,150, 4.7%
2011, 8,408,121, 5,403,722, 64.3 %, 319,752, 3.8%
2017, 8,823,054, 5,112,330, 57.9 %, 296,338, 3.4%
1.1 Црковна структура
* Виенска архиепископија со следниве суфрагански епархии:
** Епархија на Ајсенштат
** Епархија на Линц
** Епархија на Св. Пјолтен
* Салцбуршка архиепископија со следниве суфрагании
** Епархија на Карл-Зекау
** Епархија на Гурк
** Епархија на Фелдкирх
** Епархија Инсбрук
* Територијална опатија на Ветинген-Мерерау (директен субјект на Светиот престол)
* Воен ординаријат на Австрија (директен субјект на Светиот престол)
1.2 Список на католички организации во Австрија
* Katholische Jungschar
* Katholische Jugend
2 Критики
2.1 Организацијата Повик кон непослушност
Организацијата Повик кон непослушност (''Aufruf zum Ungehorsam'' на германски) е австриско движење, главно составено од дисидентски католички свештеници, кое започна во 2006 година. Движењето тврди дека ја има поддршката на поголемиот дел од австриските католички свештеници и тоа поддржува ординација на жени, целибатно и нецелибатно свештенство, дозволувајќи им учество во Евхаристијата на разведени лица кои повторно стапиле во брак и на некатолици, што не е во согласност со учењето на католичкиот Магистериум. Групата исто така верува дека треба да се реформира начинот на кој црквата е регулирана.
3 Значајни луѓе
* Емерих Корет
* Леополд III, маркгроф на Австрија
* Грегор Мендел
* Захарис Трабер
* Франц Васнер
Емсхавен

Емсхавен (; |Ems Harbor) е пристаниште во прокраината  Гронинген во северниот дел на Холандија. Населението во јануари 2017 година, во оваа област изнесувало само 5 жители.
Во 1968 година, холандската влада ги прогласила реката Емс и утоката Естуар  во општината (Емсомонд) да бидат економско копче на регионот. Една од клучните работи за регионот била изградбата на морското пристаниште наречено Емсхавен. Пристаништето било официјално отворено од страна на нејзиното Височество кралицата Јулијана, во 1973 година. Индустријата и превозот се развивале бавно на оваа локација. Во 2013 година, траект услуга го поврзала пристаништето со германскиот островот Боркум.
Голем број на електрани работат на оваа локација. Електрабел и НУОН работат на гас додека РВЕ Иноги работи преку ветерна фарма. РВЕ оперира со фабрика за јаглен.
Статичната инверторска станица на HVDC NorNed се наоѓа во Емсхавен. Исто така тука е планирано да се гради една крајна точка на COBRAcable HVDC далновод до Ејсберг, Данска.
Емсхавен е точка на опаѓање за брз трансантлантски оптички кабел кој ги поврзува САД и Европа. На 23 септември 2014 година, Гугл најавил дека планира да потроши 773 милиони долари за изградба на центар за податоци.
Андреја Пасквалон

Андреја Пасквалон (|Andrea Pasqualon; р. ) — италијански професионален друмски велосипедист, кој вози за професионалната континентална екипа .
Во јуни 2017 година бил именуван во почетниот состав за Тур де Франс 2017.
1 Достигнувања
;2009
: 2. Трофео Чита ди Бреша
: 6. Копа Сан Џео
: 6. Џиро дел Медио Брента
: 10. Трофео Чита ди Сан Вендемијано
;2010
: 1. Трофео Банка Пополаре ди Виченца
: 1. Џиро дел Казентино
: 7. Трофео Чита ди Бреша
: 8. Трофео Алчиде Дегаспери
: 9. Трофео Франко Балестра
: 9. Џиро дел Медио Брента
;2012
: 4. Трофео Матеоти
;2013
: 1. Етапа 2 Тур ди Лимузен
: 2. Копа Сабатино
;2014
: 1. ГП Јужна Корушка
: 1. Етапа 7 Вуелта а Колумбија
: 3. Гран Премио дела Коста Етруски
: 3. Трофео Лаигвелја
: 5. Џиро дел’Апенино
: 5. Гран Премио Бруно Бегели
: 7. ГП Индустрија е Комерчо ди Прато
;2015
: 2. Краен пласман Букл де ла Мајен
::1. Бодовен пласман
::1. Етапа 1
: 2. Гран при де ла вил де Ножан сир Оас
: 2. Трофео Матеоти
: 3. Тур де Берн
: 6. Париз-Троа
: 6. Ронде ван Норд-Холанд
: 6. Копа Уго Агостони
: 6. Меморијал Марко Пантани
: 7. Краен пласман Тур ди Лимузен
: 7. Трка околу Келн
: 10. Краен пласман Трка околу Горна Австрија
::1. Етапа 2
;2016
: 2. ГП Кантон Аргау
: 2. Копа Сабатини
: 3. Класик Рејс Хоризон Парк
: 10. Мировна трка
;2017
: 1. Копа Сабатини
: 6. ГП Бруно Бегели
: 7. Бинше-Шиме-Бинше
: 8. Париз-Тур
: 10. Париз-Бурж
;2018
: 4. Трка околу Франкфурт
: 6. Брабантсе Пејл
: 7. Класик Ла Дром
Исламот во Естонија

Естонија има една од најмалите муслимански заедници во Европа. Според пописот од 2011 година, бројот на мујслимани кои живееле во земјата бил 1,508. Поради малиот број на муслимански верници во земјата нема џамии, а во отсуство на џамија Исламскиот културен центар Турат служи како центар на обожување.
1 Историја
Првите муслимани во Естонија биле сунитските Татари и шиитските Азери кои биле ослободени од воената служба во руската армија откако Естонија и Ливонија биле освоени од Руското Царство во 1721 година. Најголемиот дел од муслиманите емигрирале во Естонија за време на Советската окупација на Естонија помеѓу 1940 и 1991 година.
Од 1860 година, татарската заедница започнала да покажува активност, а центарот бил градот Нарва. Едно муслиманско собрание (Нарва Мухамеди Когудус) било регистрирано по независната на Република Естонија во 1928 година и второто (Талинна Мухамеди Усуихинг) во Талин во 1939 година. Куќата изградена со средства добиени како донации била претворена во џамија во Нарва. Во 1940 година, советските власти ги забраниле двете собранија, а зградите на собранијата биле уништени за време на Втората светска војна (во 1944 година).
Во Естонија денес нема џамии. Во Талин еден стан е адаптиран за молитвени цели. Муслиманската заедница во Естонија е политички умерена и невообичаено во глобален контекст, се обединети сунитите и шиитите.
Иљја Толстој

Иљја Лвович Толстој (|Илья́ Льво́вич Толсто́й; 22 мај 1866 &ndash; 11 декември 1933) — руски писател и син на Лав Толстој.
1 Животопис
Иљја Толстој е роден во Јасна Полјана, во близина на Тула. Тој живеел во Јасна Полјана сè додека семејството не се преселило во Москва во 1881 година. Првично своето образование го започнал дома со неговата мајка, која го научила да чита и пишува. Прво научил руски, а потоа почнал да изучува и француски и англиски. Неговиот татко го учел математика, а подоцна грчки и латински. Тој и неговите браќа и сестри имале и приватни наставници - тутори. Во 1881 година тој се запишал во приватна гимназија. Толстој планирал Иљја да учи во државно училиште, но подоцна го одбил тоа бидејќи не сакал да потпише изјава дека е верен на царот, постапка која била нормална во тоа време.
Иљја го напуштил училиштето пред да дипломира и го започнал воениот рок. Во 1888 година тој се оженил со Софија Философова. После воениот рок тој работел како банкарски службеник, а подоцна во компанија за осигурување.
Во 1916 година тој ја напуштил Русија и патувал низ САД, каде пристигнал во месец декември. Тој патувал низ државата и држел предавања за неговиот татко и неговите дела.
Умрел на 11 декември 1933 година во Њу Хевен, Конектикат, САД.
2 Англиски изданија на негови книги
*''Reminiscences of Tolstoy'', Century Company, NY, 1914.
*''Tolstoy, My Father; Reminiscences'', Cowles Book Company, Chicago, 1971.
3 Поврзано
* Јасна Полјана
* Лав Толстој
Eye Cue

Еye Cue — македонска поп-рок дуо група составена од пејачите Бојан Трајковски и Марија Иваноска (родена на 18 септември 1997), формирана во 2008 година. Групата достигнала успех со песната „Магија" во 2008 година, која влегла во МТВ Адрија топ 20 со песната „Не и овој пат" или „Not This Time" во 2010 година. Во 2015 година тие го освоиле Скопје фест со песната „Убава".
Дуото ја претставувала Македонија на Евровизија 2018 со нивната песна „Lost and Found", што се одржала во Лисабон, Португалија.
Во ноември 2020 издале спот за песната „Трепет", заедно со Сара Мејс.
1 Наводи
Човекот кој го уби Либерти Валанс (филм од 1962)

„Човекот кој го уби Либерти Валанс“ (англиски: ''The man who shot Liberty Valance'') - американски вестерн-филм од 1962 година, во режија на Џон Форд, според сценариото на Џејмс Вормер и Вилис Голдбек (засновано врз краткиот расказ на Дороти М. Џонсон). Во главните улоги настапувааат: Џејмс Стјуарт, Ли Марвин, Џон Вејн, Вера Мајлс, Едмонд О'Браен, Вуди Строд и Енди Дивајн. Филмот спаѓа во подоцнежниот опус на Џон Форд и претставува не само негово капитално дело, туку оставил голем печат врз целиот жанр. Истовремено, тоа е филм кој со својата сложена наративна стратегија успешно се вклопува во филмскиот модернизам. Кога се појавил на екраните, големината на филмот не била препозната и тој бил номиниран за наградата „Оскар“ само во категоријата за црно-бела костимографија, но набргу станал предмет на пофалби од европската, а потоа и од американската критика, а денес се смета за филмска класика.
1 Синопсис
Сенаторот Ренсом Стодард (го игра Стјуарт) и неговата сопруга пристигнуваат во градот Шинбон на Дивиот Запад, со цел да присуствуваат на погребот на Том Донифон со кого биле блиски пред многу години, во времето кога железничката пруга сè уште не била стигната до градот. Грдаските новинари се заинтересирани за причините поради кои угледнито сенатор дошол на погребот на еден непознат човек. Така, Стодард им раскажува како пристигнал во Шинбон, како млад адвокат, со намера да го воведе владеењето на законот. Меѓутоа, одметникот Либерти Валанс (го игра Марвин) му се спротивставува на младиот Стодард кому единствената помош може да му ја пружи Том Донифон. Во тоа време, Том живеел на својот ранч, заедно со црниот слуга Помпеј, очекувајќи дека девојката Холи наскоро ќе се омажи за неа. Меѓутоа, Холи се вљубува во Стодард, кој наоѓа на бројни тешкотии во воведувањето на законите во градот. Најпосле, тој станува шериф, но тогаш Либерти Валанс му се заканува дека ќе го убие. Една ноќ, Либерти го предизвикува шерифот на двобој и притоа погинува во престрелката. Во тој миг, сите мислат дека Стодард (кој не знае да ракува со оружјето) го убил Либерти Валанс, но всушност, вистинскиот убиец е добро прикриениот Том.
Јасна Полјана

Јасна Полјана (|Я́сная Поля́на) — месност која се наоѓа на 12 км југозападно од Тула, Русија. Јасна Полјана е местото каде се наоѓа родната куќа на Лав Толстој, руски книжевник, а денес претставува музеј на Лав Толстој.
Лав Толстој се родил во куќата во Јасна Полјана, а воедно и таму ги напишал познатите „Војна и мир“ и „Ана Каренина“. По смртта на Толстој, неговото тело е закопано во близина на неговата куќа. Самиот Толстој често ја именувал Јасна Полјана како негова „непристапна книжевна тврдина“.
Во јуни 1921 година, поседот бил национализиран и така службено станал негов меморијален музеј. Првично музејот бил управуван од Александра Толстаја, неговата ќерка. Актуелен директор на музејот е пра-пра-правник Владимир Толстој. Во самиот музеј се наоѓаат личните работи на Толстој, како и неговата библиотека од 22.000 парчиња. Во Јасна Полјана е неговата куќа, училиштето за деца-сиромаси и паркот каде се наоѓа гробот на Толстој.
1 Историја на сопствеништво
Поседот во Јасна Полјана првично бил во сопственост на семејството ''Карцеви''. Во 18 век поседот бил купен од генералот Сергеј Волконски, а подоцна го предал на неговиот син, Николај Волонски, дедо на писателот. Николај живеел во делот кој денес се именува како „Волонскиева куќа“ пред да нарача да се изгради нова еднокатна куќа во 1810 година, на највисокото место во месноста. Тој исто така изградил штали, бања, летна кујна и две оранжерии поврзани со галерија, и создал француска градина, англиска градина со каскадни бари, долга патека со брези и дабови. Николај имал една ќерка и поседот и припаднал неа, Марија Николајевна. Нејзиниот сопруг, Николај Илич Толстој, воен ветеран од времето на битките со Наполеон во 1812 година, додал втор спрат на куќата и така обезбедил кров за големото 13 члено семејство.
2 По смртта на Толстој
Во 1911 година, сопругата на веќе починатиот Лав Толстој испратила барање до цар Николај II со цел Јасна Полјана да се назначи за музеј. Ова барање било одбиено од царот, но одобрил пензија за семејството со што се овозможило местото да биде одржано како што било.
Во 1919 година советската влада и официјално ја презела Јасна Полјана, односно местото било национализирано, и Јасна Полјана била под закрила на владата. Официјалната национализација била извршена во 1921 година и целиот комплекс бил именуван за музеј. Првата година имало 3,147 посетители.
Во октомври 1941 година, како што Германците се приближувале кон Москва, така сета поставка во музејот била спакувана во 110 сандаци и испратена прво во Москва, а подоцна во Томск. Јасна Полјана била окупирана од Германците 45 дена, со што музејот бил претворен во болница и германските војници кои умреле во „болницата“ биле закопани околу гробот на Толстој. По војната нивните останки биле преместени на друго соодветно место. За време на окупацијата имало пожар со што бил оштетен горниот дел од куќата. По војната, поседот бил реставриран во првобитниот изглед.
3 Галерија
Национален парк Разна

Националниот парк Разна (|Rāznas nacionālais parks) е национален парк во Латгале (Latgale) регионот на Латвија. Паркот е основан во 2007 година и опфаќа површина од 532 km2. Иницијативата за создавање на националниот парк Разна од веќе постоечкиот парк на природата беше предложена од страна на Универзитетот Даугавпилс.
Националниот парк е создаден за да се заштити езерото Разна, второ по големина езеро во Латвија, заедно со околните области. Поради ова, 14% од површината на националниот парк се состои од водена површина. Вредни екосистеми се природните листопадни шуми, со многу ретки видови на растенија, кои се наоѓаат на неколку од 26-те острови во езерото Ежезерс. Од висока вредност се исто така полуприродните пасишта.
1 Поврзано
* Список на национални паркови во Балктикот
Иверски манастир

Иверски манастир или Ивирон (|ივერთა მონასტერი, ''iverta monast'eri''; |Μονή Ιβήρων, ''Monḗ Ibḗrōn'') — источноправославен манастир во монашката држава Света Гора во северна Грција.
1 Историја
Ивирон е основан кон крајот на 10 век на местото на стариот Климентов манастир, малку по основањето на манастирите Голема Лавра и Ватопед.
Манастирот бил изграден под надзор на двајца грузиски монаси, Јован Иверски и Торник помеѓу 980-983 и во него живееле грузиски свештеници. Иверски (Иврион) буквално значи „на Иберијците“ на грчки јазик. Името потекнува од древното грузиско Кралство Иберија. Во 14 век манастирот пострадал од честите напади на каталонските пирати и од приврзаниците на унијата со Римокатоличката црква. Сепак манастирот успеал да опстане, благодарение на помошта од страна на византиските цареви од династијата на Палеолозите и од кралевите на Србија и Грузија.
Манастирот е рангиран на третото место во хиерархијата на Атонските манастири. Манастирската библиотека содржи 2.000 ракописи, 15 литургиски свитоци и 20.000 книги на грузиски, грчки, хебрејски и латински.
Манастирот има мошти на повеќе канонизирани светци од било кој друг на Света Гора. Панагија Портаитиса, позната икона од 9 век, исто така се наоѓа во Иверскиот манастир.
Манастирот има околу 30 монаси, од кои ниту еден не е Грузиец.
2 Објекти
Двата параклиса посветени на Пресвета Богородица и на Јован Крстител се од најраниот период на манастирот. Во центарот на дворот на манастирот се наоѓа главниот храм (католикон), изграден во првата половина на 11 век и обновен во 1513 година од игуменот Ѓорѓи Варасвацис. Католиконот е посветен на Успението на Пресветата Богородица. Празникот на манастирот е на 15 август.
3 Реликви
Иверскиот манастир е познат по многуте архитектонски одлики, како столбовите во главниот брод на католиконот, поствизантискиот дрвен иконостас, вратата на ходникот со убава резба и фреските. Особено е извонреден сребрениот лустер подарен од архимандритот Кирил за својот манастир од страна на народот на Москва во 1818 година. Исто така, зачувувани се многу вредни црковни облеки, чинии, евангелие донирано од Петар Велики, мошти на околу 150 светци. Манастирот е најбогат во целата заедница на Света Гора.
Борка Павиќевиќ

Борка Павиќевиќ (, — , ) — црногорска и српска драмска писателка, театарска режисерка, новинарка и активистка.
1 Животопис
Борка Павиќевиќ била родена во Котор во 1947 година. Како дете се преселила во Белград и таму ги завршила основното образование, гимназијата, а подоцна и Академијата за театар, филм, радио и телевизија. Дипломирала во 1971 година, а во 1976 година, на истиот факултет ги завршила и магистерските студии.
Основоположник е на театарот „Нови сензибилности“, во старата белградска пивара, во 1981 год; поддржувач е на либерализмот и пацифизмот.
Од 1984 до 1991 година учествувала во уметничкото движење "КПГТ". Во почетокот на 1990-тите години, била уметнички директор на Белградскиот драмски театар, кое место го напуштила поради политички недоразбирања.
Павиќевиќ била драматург во Атеље 212, БИТЕФ, а од 1994 година го водела ''Центарот за културна деконтаминација, Павиљон Вељковиќ'', и била ко-основоположник на невладината организација Белградски круг.
Павиќевиќ се занимавала и со публицистика. Пишувала колумни во повеќе весници: ''Сусрет'', ''НИН'', ''Књижевне новине'', а сега пишува за весникот ''Данас''.
''Центарот за културна деконтаминација'', кој таа го основала, има организирано повеќе од 5000 настани, изложби, протести и предавања. Била потпишувач на декларацијата Движење за граѓански отпор, во 2012 г., и е соавтор на книгата „Белград мој Белград“.
Се појавила и во два документарни филма ''„The Weight of Chains 2“'' и ''„Лауш''“.
2 Награди и признанија
Павиќевиќ има освоено бројни награди:*''Наградата Ото Рене Кастиљо'' за политички театар, Њујорк (2000)
*''Наградата Хирошима'' фондација за мир и култура (2004)
*''Наградата Освајување на слободата''  на Фондацијата Маја Маршиќевиќ Тесиќ, за дела кои ги потврдуваат принципите на човековите права, владеење на правото, демократија и толеранција (2005)
*''Награда Роутес'', Амстердам (2009/2010)
* Национален орден Легија на честа од Владата на Република Франција (2001)
Личка Пљешивица

Личка Пљешивица е планина во Хрватска, чиј помал дел се наоѓа на граница со Босна и Херцеговина. Се простира во правец северозапад-југоисток од Плитвичките езера до Зрмања, и ја одделува Лика од Поуње. Личка Пљешивица му припаѓа на венецот Динариди. Поголем дел од нејзината површина е покриена со густи шуми.
Најзначајни врвови на Личка Пљешивица се наоѓаат на почетокот и на крајот на планинскиот венец:
* Озеблин, 1657 метри
* Гола Пљешивица, 1646 метри
* Кремен, 1591 метри
Во 16 век за Личка Пљешивица се користело името Ѓаволска градина. За време на турските војни одиграла важна улога како природна бариера, а хрватските војници се служеле со нејзините бразди и врвови за спречување на продорот на Османлиите во слободната хрватска територија.
Хрватски народни носии

Хрватските народни носии се дел од културното наследство на хрватскиот народ и се со исклучително широк спектар на различни носии. Народните носии и фолклорот се неразделно поврзани со начинот на живот и ги одразуваат социјалните и културните одлики на соодветните географски региони и поднебја каде што живеат Хрватите.
Тие се одлика на уметничките разбирања и одразуваат различни историски влијанија. Хрватските народни носии се разновидни и раскошно изработени. До половината на 19-тиот век, ги носеле претежно жителите на селските подрачја. По начинот на облекувањето се препознавало од кој регион потекнува личноста. Хрватските народни носии можат грубо да се поделат на носии од јадранскиот, панонскиот и динарскиот дел од Хрватска.
1 Поврзано
* Шибеничко пуце (копче)
* Шибенска капа
* Хрватска народна носија во Босна и Херцеговина
* Културно-уметничко друштво LADO од Хрватска
* Народни носии
2 Галерија
Рајан Сесењон

Куаси Рајан Сесењон (роден на 18 мај 2000 во Рохамптон) — англиски фудбалер од бенинско потекло, лев бек или лево крило на Тотенхем и на англиската репрезентација под 21 година.
1 Животопис
Сесењон е роден во Рохамптон, Лондон. Има брат близнак Стивен, кој исто така игра за Фулам. Исто така тој е далечен братучед на поранешниот репрезентативец на Бенин и моментален член на турски Генчлербирлиги, Стефан Сесењон.
2 Клупска кариера
Својата фудбалска кариера Рајан Сесењон ја започнал во академијата на Фулам во 2008 година кога се приклучил на нивниот тим под 9 години.
Своето деби за првиот тим на Фулам го направил на 9 август 2016, во натпреварот од Лига купот против Лејтон Ориент на возраст од само 16 години и 81 ден. Седум дена подоцна, на 16 август, дебитирал во првенствен натпревар во Чемпионшип лигата против Лидс Јунајтед што завршил со резултат 1-1.
Национална ботаничка градина на Латвија

Националната ботаничка градина на Латвија (латвиски: Nacionālais botāniskais dārzs) е ботаничка градина во Саласпилс, Латвија. Таа е една од најголемите ботанички градини во балтичките држави.
1 Историја
Сегашната градина е основана во 1956 година, но нејзините почетоци се од 1836 година, кога Кристијан Вилхелм Шох основал комерцијален расадник, кој подоцна бил преселен во Саласпилс. Пред Втората светска војна, тој беше најголемиот расадник во балтичките држави. Во 1944 година расадникот бил претворен во државна експериментална градина, а во 1956 година државната експериментална градина станала ботаничка градина на Латвиската академија на науките. Од повторното воспоставување на независноста на Латвија во 1992 година, таа служи како Национална ботаничка градина на Латвија.
2 Опис
Националната ботаничка градина на Латвија ги има следните главни задачи: "истражувања во ботаниката и украсното градинарство, збирки на растенија, воведување на нови видови на растенија, истражувања во генетиката, одгледувањето, информирање и популаризација на резултатите од истражувањата". Таа е најголемата ботаничка градина во балтичките држави и опфаќа површина од речиси 130 хектари (320 ари). Таа содржи повеќе од 14.000 растителни таксони, кои вклучуваат повеќе од 5.000 дрвја и околу 1.400 растенија одгледувани во стаклена градина. Покрај својата научна цел, Националната ботаничка градина е исто така популарен парк за рекреација.
3 Поврзано
* Kalsnava Arboretum
Ненадеен удар (филм од 1983)

Валканиот Хари (англиски: ''Dirty Harry'') е американски филм од 1983 година, во режија на Клинт Иствуд, кој ја игра и главната улога. Другите улоги ги толкуваат: Сондра Лок, Пет Хингл, Пол Дрејк, Бредфорд Дилман, Бет Форд итн. Ова е четвртиот филм од циклусот посветен на Валканиот Хари и единствениот кој бил режиран од Иствуд. Исто така, во овој филм, за последен пат, Иствуд глумел со неговата тогашна сопруга Сондра Лок.
1 Синопсис
Полицаецот Калахан се пресметува со криминалците на свој начин. Еднаш, тој притиснува еден мафијашки шеф, кој претрпува срцев удар. Поради тоа, шефот на полицијата бара од Калахан да земе одмор додека не се смират реакциите во јавноста. Истовремено, мафијашите го бркаат Калахан, но тој успева да ги среди во својот препознатлив стил и затоа е испратен во едно мало место за да реши некој неважен случај. Девојката Џенифер Спенсер (ја игра Лок) и нејзината сестра се поканети на забава на која се силувани од група момчиња. Бидејќи еден од сторителите е синот на шефот на полицијата, тие успеваат да се извлечат без казна. Затоа, десет години подоцна, Џенифер одлучува да ја земе правдата во своите раце и почнува да ги убива еден по еден. Инспекторот Калахан е назначен да го реши случајот со повеќекратните убиства при што тој се запознава со Џенифер, за која дури подоцна открива дека ги извршила убиствата. На крајот од филмот, Џенифер оди во куќата на синот на шефот на полицијата, со намера да го убие, но тој се наоѓа во инвалидска количка. Тогаш, во куќата влегува Мик (го игра Пол Дрејк), еден од силувачите, со двајца други криминалци, и го убива шефот на полицијата, а со себе ја зема Џенифер која ја носи во луна-паркот. Таму, Мик сака повторно да ја силува, Џенифер успева привремено да му избега, но тој пак ја фаќа. Сепак, во тој миг се појавува инспекторот Хари Калахан, кој ладнокрвно ги убива тројцата криминалци. Кога пристигнува полицијата, Хари ја прикрива вистината и не им кажува дека Џенифер ги извршила убиствата.
Свилаја

Свилаја е планина во Загора, паралелна со повисокиот северен планински венец Динара-Троглав. Се простира во правец северозапад кон југоисток помеѓу Сињско поле и Петрово поле, во должина од околу 30 км.
Највисокиот врв е јужниот врв на Свилаја (Бат), 1508 метри над Сињ. Посеверно се наоѓаат поважните врвови Јанчак, 1483 метри, Кита, 1413 метри, Турјача, 1340 метри, Мала Свилаја, 1472 метри, и Лисина, 1301 метри над Врлика. Од најблискиот ’рт Велики Козјак (1207&#x20;метри), кој е северен продолжеток на Свилаја, таа е одвоена со пониското планинско седло Лемеш (860&#x20;метри) над селото Маовице. Најголемиот дел од планинскиот венец се состои од варовнички гребени со наизменично менување на врвови и вртачи, варовнички јами и пештери. 
Североисточните падини кои се над реката Цетина се пострмни и главно обраснати со букови шуми и балкански јавор (''Acer obtusatum''), кои, неодамна, делумно беа уништени од шумски пожари. Сувите и позарамнети  југозападни падини спрема Дрниш се мозаично покриени со нискостеблести шуми на црниот габер (''Ostrya carpinifolia'') и со ниски, каменести тревници, кои се користат како пасишта.
Свилаја спаѓа во малку познати хрватски области, попознат е само нејзиниот повисок најјужен дел до главниот врв. Останатиот, поголем дел на средна и северна Свилаја, е скоро непознат за планинарите и истражувачите, освен за локалните овчари од околните места.
Дел од средна Свилаја, помеѓу Врлика и Сивериќ, сѐ уште е миниран, додека искачувањето до главниот врв од јужната насока од Сињскиот Зелов е сосема безбеден. Југоисточно од главниот врв покрај Орловате карпи (1139&#x20;m) е изграден планинарски дом ''Орлови карпи''. Кога е основано Планинарското друштво "Зољ" од Врлика, на 2 септември 2010 година, отворен е и нов планинарски дом во врличкиот дел на Свилаја, на 1119 метри надморска височина.
На падините околу Свилаја се наоѓа археолошки значаен низ на стари илирски градини, па затоа некои од локалните средно големи врвови се наречени Градина, Полача и слично.
Името Свилаја е исто така име на една од самовилите од романот "Планини" на Петар Зораниќ.
На свилајскиот Вели врв се случила една од најголемите борби во тек наХрватската војна за независност.
1 Наводи
Катедрала „Св. Мајка Тереза“ - Приштина

Катедралата „Св. Мајка Тереза“ (|Katedralja e së Shën Nënë Tereza në Prishtinë, |italic=yes|Katedrala Majke Tereze u Prištini / Катедрала Мајке Терезе у Приштини) — римокатоличка катедрала која се наоѓа во Приштина, Косово. Во 2007 година, Владата на Косово ги одобрила плановите за изградба. Катедралата е посветена на римокатоличката калуѓерка и мисионерка, Мајка Тереза.
1 Историја
Пуштањето на катедралата церемонијално ја отворил поранешниот претседател на Косово, Ибрахим Ругова, кој и самиот бил муслиман. На почетокот од церемонијата била благословена водата на влезот во катедралата, а потоа поворка предводена од кардиналот Симони влегла во катдралата, каде што следувал верскиот обред на осветување, а била извршена и причест.
Истата била инаугурирана на 26 август 2010 година, по повод од стогодишнината од роденденот на Мајка Тереза, пред да биде завршена изградбата.. Изградбата, која започнала во 2011 година, предизвикала контроверзии во муслиманските кругови, со оглед на малиот број католици во областа.
По завршувањето на катедралата, таа ќе биде една од највисоките згради во Приштина.
Во катедралата во јануари 2015 година се одржала изложба за споделената историја на Албанците и Австрија. На изложбата присуствувале претседателот на Косово, Атифете Јахјага и австрискиот министер за надворешни работи, Себастијан Курц.
Се проценува дека катедралата, која сè уште не е целосно завршена, ќе чини 1,28 милиони долари. Кулите на катедралата, по завршувањето, треба да бидат високи 70 метри.
Едвард Хопер

Едвард Хопер (|Edward Hopper, Њујорк, 1882 година — Њујорк, 1967 година) е американски сликар и графички дизајнер.
По студирањето во Њујорк продолжил да се усовршува во Европа. Иако во Париз се среќава со делата на импресионистите по враќањето во САД му се посветува на реализмот и станал главен претставник во правецот на ''Американската Сцена''. Се интересирал тематски првенствено негативните страни на животот во САД (осамени во транспорт и ресторани, и меланхолија на градот предградијата). Се создаде и типична Американска идеја на пејзажот. Неговите дела се одликуваат со сценски приказ, за кој се чини дека секој момент во животот изумрел. Човечки фигури, дејствуваат како да се вкочанети. Исто така, се забележува и јасна, светлина и изрази на остри сенки. Со својот реалистичен начин на сликање, тој стана еден од фото-реализам.