Мала Германија

Терминот Мала Германија (германски: ''Kleindeutschland'', спротивно на " Голема Германија ") во суштина се однесува на Германија без Австрија. Во 19 век, дел од Австриската империја припаѓал на Германскиот Сојуз. Во револуционерната ера од 1848-1850 година се дискутирало дали Австрија или дел од Австрија би можеле да припаѓаат на новата германска федерална држава. Во 1867-1871, "Мала Германија" станала реалност: федерална држава под водство на Прусија и без Австрија. После тоа, терминот го изгуби своето значење, бидејќи оттогаш "Германија" обично се идентификува како оваа Мала Германија.
Другиот термин, Голема Германија, останала во употреба за оние кои сакаа да ја инкорпорираат Австрија или германското говорно подрачје на Австрија во Германија. Ова станало политичко прашање по Првата светска војна, а потоа повторно во 1938-1945 година. За време на студената војна, кога Германија била поделена, обединета Германија била наречена " Gesamtdeutschland ".
1 Еволуција во револуционерната ера
Од 1815 германските држави припаѓале на Германскиот Сојуз. Нејзината територија била дефинирана суштински по Светото Римско Царство. Некои земји-членки припаѓале на конфедерацијата само со дел од нивните територии, како Прусија, а особено Австрија. Територијата во рамките на конфедерацијата била наречена ''bundeszugehörig'' (припадник на конфедерацијата), другиот ''bundesfremd'' (странец на конфедерацијата). Само ''Bundesgebiet'' (федерална територија = територија во границите на конфедерацијата) била заштитена со воените одредби на Германскиот Сојуз.
Во март 1848 година, избувнала револуција во Германија и во други европски земји. Федералното собрание, единствениот орган на Германскиот Сојуз, го избра националното собрание за да изготви устав за германска федерална држава. Германското национално собрание, исто така, воспостави привремен шеф на државата (вујко на австрискиот император) и влада. Првично било универзално прифатено дека федералната територија на Австрија треба да биде дел од новата германска држава.
Во текот на 1848 година, станало јасно дека австриската влада не сакала да живее со последиците од германската федерална држава. Германското национално собрание одбило да ја прифати цела Австрија, бидејќи тоа би ја оптоварувало новата држава со националните конфликти на Австрија. Само дел од Австрија, кој бил веќе федерална територија, бил добредојден, дури и ако вклучувал големо етничко малцинство (Чесите). Остатокот од Австрија морал да биде одделен во смисла на уставот, владата и администрацијата. Австрискиот император ќе биде шеф на држава на двата дела во личен сојуз.
Австрија ја одбила оваа поделба на својата империјална територија: Се плашела дека личната заедница не била доволна за да ги задржи деловите на Австрија заедно. Во март 1849 година, австрискиот император издал нов австриски устав, кој ја дефинирал Австрија како централистичка држава. Дотогаш, германското национално собрание веќе било поделено во "Голема Германци" (често католици) и "Помали Германци". Втората тенденција стана во март 1849 година мнозинството. Таа гласаше за германски устав кој го остави отворен пристапот на Австрија, но го избра прускиот крал за германски цар.
Прускиот крал одбил да ја прифати царската круна во април. Но веднаш, тој се обидел да ја обедини Германија со себе со проект кој подоцна бил наречен " Ерфурт унија ". Австрија не требало да стане дел од оваа верзија на Мала Германија. Џозеф фон Радовиц, советник на прускиот крал и вистински водач на проектот, се обиде да ја поврзе Австрија и Унијата заедно во конфедерација. Австрија ги отфрли овие обиди и ја направи Прусија да се откаже од своите сојузнички планови кон крајот на 1850 година.
2 Наводи