Критика кон Обединетите нации

Критиката на Обединетите нации опфатила бројни аргументи во врска со различни аспекти на организацијата, како што се политиката, идеологијата, еднаквоста на застапеност, администрацијата, можноста за спроведување на пресуди и идеолошката пристрасност. Цитираните точки на критика вклучувале согледуван недостаток на ефикасност на телото, неконтролиран антисемитизам, смирување, договарање, промоција на глобализмот, неактивност, злоупотреба на моќта од страна на нациите кои вршеле општа контрола врз собранието, голем број законодавни одлуки кои се сметале за напуштање меѓу другото, спречување на клаузулата(ите) за вооружен конфликт детално опишани во Повелбата на Обединетите нации, корупција, тотален недостаток на ефикасност и во превентивни мерки и деескалација на постојните конфликти кои се движеле од социјални спорови до широки војни и злоупотреба на ресурси.
1 Филозофски и морални критики
1.1 Морален релативизам
Во 2004 година, поранешниот амбасадор во ООН Дор Голд објавил книга наречена „''Кула на дрдорење: Како Обединетите нации го разгореа глобалниот хаос“''. Книгата го критикувала, како што го нарекол, моралниот релативизам на организацијата наспроти (и повремената поддршка на) геноцидот и тероризмот што се случиле меѓу моралната јасност на нејзиниот период на основање и денешниот ден. Додека ООН за време на основањето бела ограничена на оние земји кои објавиле војна на барем една од силите на Оската во Втората светска војна, а со тоа биле способни да заземат став против војната, современите Обединетите нации, според Голд, станале разредени до моментот кога само 75 од 184 земји-членки за време на објавувањето на книгата „''беа слободни демократии, според Фридом хаус''“. Понатаму, тој тврдел дека ова имало ефект на дисбаланс на ООН, така што организацијата како целина била поподложна на барањата на диктатурите.
Генералното собрание на ООН одлучило да замолчи еден миг во чест на севернокорејскиот диктатор Ким Јонг Ил по неговата смрт во 2011 година. Западните дипломати ја критикувале одлуката. „''Официјален претставник на мисијата на ОО на Чешка рече дека Чесите не побарале сличен момент на молчење за Вацлав Хавел, драматургот претворен во дисидент, кој починал''“ еден ден по Ким.
1.2 Закана за националниот суверенитет
Некои критичари тврдат дека ООН тоа го загрозува националниот суверенитет и го промовира глобализмот. Во Соединетите Држави, ран противник на ООН било Друштвото Џон Бирч, кое започнало кампања „''да ги извлечеме САД од ООН''“ во 1959 година, обвинувајќи дека целта на ООН е воспоставување на една светска влада.
Шарл де Гол од Франција ги критикувал ООН, славно нарекувајќи ги ''машините'' и не бил убеден дека глобалниот безбедносен сојуз ќе помогнел во одржувањето на светскиот мир, претпочитајќи ООН да ги насочуваат договорите за одбрана меѓу земјите.
1.3 Дебати околу контролата на населението и абортусот
Фондот за население на Обединетите нации бил обвинет од различни групи за обезбедување поддршка за владините програми што промовирале присилни абортуси и принудни стерилизации. Контроверзиите во врска со овие обвинувања резултирале во понекогаш разнишан однос помеѓу организацијата и владата на Соединетите држави, со три претседателски администрации, онаа на Роналд Реган, Џорџ Х.В. Буш и Џорџ В. Буш да одземеле средствата од УНФПА (Фонд за население на Обединетите нации).
УНФПА обезбедил помош за програмата за контрола на населението во Перу во средината на крајот на 90-тите, кога било откриено дека перуанската програма била ангажирана во извршување принудна стерилизација. УНФПА не се нашла директно вклучена во скандалот, но продолжила да финансира и работи со програмата за контрола на населението, откако злоупотребите станале јавни. Ова прашање играло улога во одлуката на администрацијата на Буш во 2002 година да го прекине финансирањето на организацијата.
2 Административни критики
2.1 Улога на елитните земји
Имало критики дека петте постојани членки на Советот за безбедност на Обединетите нации (Кина, Франција, Русија, Велика Британија и САД), кои сите се јадрени сили, создадоле ексклузивен јадрен клуб чиишто овластувања не се контролираат. За разлика од Генералното собрание, Советот за безбедност на Обединетите нации немал вистинска меѓународна застапеност. Ова довело до обвинувања дека УНСЦ (Совет за безбедност на Обединетите нации) се осврнувал само на стратешките интереси и на политичките мотиви на постојаните членки, особено во хуманитарни интервенции: на пример, заштита на нафтените богаташи, Кувајтци, во 1991 година, но слабо заштитени Руандаси сиромашни на ресурси во 1997 година.
2.2 Членство во Советот за безбедност на ООН
Секоја земја може да биде избрана да служи привремен мандат во Советот за безбедност, но критичарите сметаат дека ова е несоодветно. Наместо тоа, тие тврдат, бројот на постојани членови треба да се прошири и да вклучува нејадрени сили, што ќе ја демократизира организацијата. Сепак, други земји се залагале за укинување на концептот на трајност; под владата на Пол Мартин, Канада се залагала за овој пристап.
2.3 Вето моќ
Друга критика кон Советот за безбедност вклучува правото на вето на петте постојани членки. Како што стои, ветото од која било од постојаните членки може да запре какви било можни активности што Советот може да ги преземе. Приговорот на една земја, наместо мислењата на мнозинството земји, може да го осакати секој можен вооружен или дипломатски одговор на ООН на кризата. Како дел од Советскиот Сојуз, Русија ставила вето на 90 резолуции помеѓу 1949 и 1991 година. Заклучно со јули 2019 година, СССР и Русија ставиле вето 141 пати, САД 83 пати, Велика Британија 32 пати, Франција 18 пати и Кина 14 пати. Џон Ј. Мирсхајмер истакнал дека „''од 1982 година, САД стави вето на 32 резолуции на Советот за безбедност критички настроени кон Израел, повеќе од вкупниот број на вета што ги дадоа сите други членови на Советот за безбедност''“. Бидејќи кандидатите за Советот за безбедност се предложени од регионални блокови, Арапската лига и нејзините сојузници обично се вклучени, но Израел, кој се приклучил на ООН во 1949 година, никогаш не бил избран во Советот за безбедност. Советот постојано го осудувал Израел. Од друга страна, критичарите тврдат дека, иако Израел ги има САД да се потпрат да стават вето на какво било релевантно законодавство против него, на Палестинците немаат никаква таква моќ. Освен САД, Русија ставила вето на повеќе резолуции, особено обидите да се воведат санкции за Сирија за време на Сириската граѓанска војна и да се осуди сопствената руска анексија на Крим во 2014 година. Во случајот на последното, самото вето на Русија ги поништило другите тринаесет гласа во корист на осудата. Русија ставила вето на резолуцијата на ООН со која се осудувал ударот на СССР на летот 007 на Корејските воздушни линии во 1983 година. Ветото е издвоено како закана за човековите права, а Амнести Интернешнл тврди дека петте постојани членки го искористиле своето вето за „''промовирање на нивниот политички личен интерес или геополитички интерес над интересот за заштита на цивилите''“. Од 2014 година, Амнести Интернешнл сугерирале дека решението би ги вклучувало петте постојани членки да го предадат своето вето за прашањата за геноцид. Некои сметаат дека фактот дека правото на вето е исклучиво за трајните пет е анахроно и неправедно, имајќи предвид дека Обединетите нации треба да ги претставуваат подеднакво сите свои земји-членки. Освен критиките упатени кон нејзината пристрасна природа, други посочија дека ветото го отежнува решавањето на прашањата на Советот за безбедност. При обраќањето на Генералното собрание на ООН за руската анексија на Крим, украинскиот претседател Петро Порошенко го рекол следново во врска со неефикасноста на ветото „''Во секоја демократска земја, ако некој ви го украл имотот, независен суд ќе ја врати правдата, со цел да се заштити вашите права и казнете го сторителот.''''Сепак, мора да признаеме дека во XXI век нашата организација нема ефикасен инструмент за изведување на правдата на агресор земја што украла територија на друга суверена држава''“.
2.4 Остварен факт
Практиката на постојаните членови да се состануваат приватно, а потоа да ги презентираат своите резолуции пред целосниот совет како ''остварен факт (fait accompli)'', исто така, предизвикало критики; според Ерскин Бартон Чајлдерс, „''огромното мнозинство на членови - Северна и Јужна - јасно ставија до знаење ... нивниот невкус кон начинот на однесување на трите западни сили [Велика Британија, САД и Франција] во Советот, како приватен клуб на наследни елитни членови кои тајно доаѓаат до одлуки, а потоа се појавуваат за да им кажат на нечесно избраните членови дека сега можат да ги спроведат тие одлуки''“.
Во овој случај, Обединетите нации добија некои критики во однос на инклузивноста на половите и приемот на феминистичките гледишта. Додека во голем обем ООН обезбедува продажни места и помош на жените преку ООН жените и целите за одржлив развој, реалноста е дека ООН сè уште е во доминантно машко население. И покрај тоа што има постигнато родова еднаквост кај своите вработени на двете најниски нивоа на одговорност (П-1 и П-2), еднаква застапеност сè уште не е постигната на ниту едно ниво повисоко од ова. Високото раководство заклучно со 2015 година било составено од 78% мажи, а паритетот не се очекува за уште 112 години врз основа на тековните трендови. И процентот на закажани состаноци и веројатноста и брзината со кои работниците се унапредуваат, го отсликуваат трендот погоре; паритет се постигнува на ниско ниво, додека на ниво Д-2 жените гледаат приближно една четвртина од она што го прават нивните машки колеги.
Една од причините што се припишува на бавниот напредок е тоа што не постојат методи за да се побараат ООН како одговорни за нивните предложени промени заради големината и различните пристапи преземени во рамките на различните подружници на организацијата.
2.5 Демократски карактер на ООН
Други критичари се спротивставуваат на идејата дека ООН е демократска организација, велејќи дека таа ги застапува интересите на владите на земјите што ја формираат и не мора поединците во тие земји. Светскиот федералист Дитер Хајнрих истакнува дека моќниот систем на Советот за безбедност нема разлика меѓу законодавната, извршната и судската власт: Повелбата на Обединетите нации му ги дава сите три овластувања на Советот за безбедност.
2.6 Мулти-секција систем
Според Јигал Палмор, поранешен портпарол на израелското Министерство за надворешни работи, системот со повеќе секции на ООН спречувал поединечни играчи или оние кои немаат географски пријатели да учествуваат во системот на Обединетите нации. Тој велел дека Израел била единствената членка на ООН, во целиот систем на ООН, што била спречена од ООН да ја игра играта како и сите други. Палмор тврдел дека поради системот на повеќе секции на ООН, Израел систематски се исклучувал од сите географски делови и групи, и поради тоа Израел не можел да се пријави ниту на повеќето совети на ООН. Израел првично требало да припаѓа на географскиот дел на Азија, но поради замерка од арапските и муслиманските земји во регионот (како што се Иран, Ирак итн.) Тој бил исклучен, уште од неговото основање. Од време на време Израел е прифатен во делот „Западни земји и повеќе“, но тој е многу ограничен. Израел привремено станал дел од регионална група (групата Западна Европа и други) привремено во 2000 година, стекнувајќи статус на трајност во 2014 година, 65 години откако станала земја поврзана со ООН.
2.7 Корупција во Советот за безбедност на ООН
Според студијата на Илјана Кузиемко и Ерик Веркер, постоела силна врска помеѓу дистрибуцијата на исплати за странска помош и ротирачкото членство во Советот за безбедност на Обединетите нации (УНСЦ). Во врска со трошоците за странска помош на САД, ОДА (Официјална помош за развој) - примале земји кои имале ротирачко место во УНСЦ кои доживеале пораст во просек од 59% на плаќањата (16,000,000$), а во врска со финансиската поддршка од Обединетите нации, се открило зголемување од 8% (1,000,000$). Овој пораст на плаќањата сепак не се однесувал цело време: Кузиемко и Веркер користеле „Њујорк Тајмс“ - Индекс за да направат разлика помеѓу важните и неважните години. Колку повеќе биле споменувани ООН и УНСЦ во Њујорк Тајмс, толку поважна била годината. Корејската војна во раните 1950-ти, Конго-војната во раните 1960-ти и бројните мировни мисии во 90-тите биле одлучувачки настани. За време на неважни и средно значајни години, земјите приматели на ОДА со седиште во УНСЦ не доживеале значителен пораст на исплатата на помошта. За време на важните години, може да се открие зголемување од 170% (16,000,000$ и повеќе). Во однос на плаќањата на ООН, разликата исто така постоела, но не е толку голема (53% поголема финансиска поддршка или 8,000,000$ за важни години). Една од причините можела да биде тоа што на САД им било полесно брзо да дистрибуираат пари, додека исплатите за помош на Обединетите нации го означува постоењето на бирократија.
Кузиемко и Веркер сметале дека ова зголемување на плаќањата не се случило затоа што земјите-приматели на ОДА во советот за безбедност биле во можност да ја искористат шансата и да ја подигнат свеста за своите проблеми. Веднаш штом ќе поминело времето на советот на земјата, финансиската помош паѓала на нивото пред времето поминато во Советот за безбедност на Обединетите нации. Сепак, се забележувало дека исплатите на финансиската помош се зголемиле веќе една година пред двегодишниот мандат на УНСЦ.
Зголемувањето на исплатите за помош било особено големо во однос на финансиската поддршка од Фондот за деца за итни случаи на Обединетите нации (УНИЦЕФ). За време на годините со големо значење мерено според индексот „Њујорк Тајмс“, УНИЦЕФ им нуделе 63% повеќе средства на земјите-приматели на ОДА кои служат во УНСЦ отколку пред тие да имаат место. Кузиемко и Веркер тврделе дека од основањето во 1947 година, шефот на УНИЦЕФ отсекогаш поседувал државјанство на САД. Затоа, извршните директори можеле да бидат долгата рака на американската влада и да го следат интересот на Соединетите држави преку УНИЦЕФ. Слично, иако не толку значително зголемување може да се забележи во однос на распределбата на исплатите на помошта преку УНДП.
Невозможно е да се каже дали зголемувањето на исплатата на странска помош од страна на САД или ООН го сменило однесувањето на земјите примања на глас, бидејќи тие никогаш не би признале дека се отворени за мито.
3 Критики за делотворност
Некои се прашуваат дали ООН може да биде релевантна во XXI век. Додека мандатите на ООН за првата и втората повелба бараат ООН: „''Да се одржат меѓународниот мир и безбедност .... (и доколку е потребно да се спроведе мирот со) преземање превентивни мерки или мерки за спроведување''“, поради нејзината рестриктивна административна структура, самите постојани членки на Советот за безбедност понекогаш спречувале ООН во целост да ги извршува своите први два мандати. Без едногласно одобрување, поддршка (или минимално воздржано) на сите пет постојани членки на Советот за безбедност на ООН, повелбата на ООН и овозможува само да „набљудува“, да известува за и да дава препораки во врска со меѓународните конфликти. Ваква едногласност во Советот за безбедност во врска со одобрување вооружени активности за спроведување на ООН не била постигната секогаш со време за да се спречи избувнувања на меѓународни војни.
Во 1962 година, генералниот секретар на ООН У Тант дал драгоцена помош и одвоил многу време, енергија и иницијатива како примарен преговарач меѓу Никита Хрушчов и Џон Ф. Кенеди за време на кубанската ракетна криза, со што се обезбедила критична врска во спречувањето на јадрена војна во тоа време. Студија на РАНД корпорацијата од 2005 година покажала дека ООН е успешна во два од три мировни напори. Ги споредила напорите за градење нации на ООН со оние на Соединетите држави и открила дека седум од осум случаи на ООН се во мир, наспроти четири од осум случаи на мир во САД. Исто така, во 2005 година, Извештајот за човековата безбедност документирал пад на бројот на војни, геноциди и кршење на човековите права од крајот на Студената војна и презентирал докази, иако околности, дека меѓународниот активизам - предводен од ООН - бил главната причина за падот на вооружениот конфликт од крајот на Студената војна или поради фактот што САД и СССР веќе не испуштале угнетувачки влади по завршувањето на Студената војна.
Бирократската димензија на ООН била причина за фрустрација во организацијата. Во 1994 година, поранешниот специјален претставник на генералниот секретар на ООН во Сомалија Мохамед Сахнун ја објавил „Сомалија: Пропуштените можности“, книга во која ги анализирал причините за неуспехот на интервенцијата на ООН во Сомалија во 1992 година; тој особено покажувал дека, помеѓу почетокот на Сомалиската граѓанска војна во 1988 година и падот на режимот на Сијад Баре во јануари 1991 година, Обединетите нации пропуштиле најмалку три можности да спречат големи човечки трагедии. Кога ООН се обиделе да обезбедат хуманитарна помош, тие биле тотално подобри од невладините организации, чијашто надлежност и посветеност нагло се спротивставиле на бирократската неефикасност и прекумерната претпазливост на Обединетите нации (повеќето пратеници на ООН во Сомалија работеле од безбедноста на нивните работни места во Најроби, наместо да ги посетуваат водачи на кланови на терен). Доколку не се преземела сеопфатна реформа, предупредил Мохамед Сахноун, тогаш Обединетите нации ќе продолжеле да реагираат на таквата криза во клима на бесмислена импровизација.
4 Дипломатски и политички критики
4.1 Неможноста да се спречат конфликтите
Други критичари, па дури и поборници на Обединетите нации ја доведуваат во прашање нејзината ефикасност и важност, бидејќи во повеќето случаи од висок профил, во суштина нема никакви последици за кршење на резолуцијата на Советот за безбедност. Ран пример за ова била ослободителната војна во Бангладеш и геноцидот во Бангладеш во 1971 година извршен од пакистанската армија врз бангладешите. Критичарите на ООН тврдат дека ООН биле целосно неефикасни во спречувањето на геноцидот, и дека воената интервенција од Индија била единственото нешто што би го запрела масовното убиство. Друг таков случај се случил во масакрот во Сребреница, каде српските трупи извршиле геноцид врз босанските муслимани, во најголемиот случај на масовно убиство на европскиот континент од Втората светска војна. Сребреница била прогласена за „безбедна област“ на ООН и дури биле заштитена од 400 вооружени холандски мировници, но силите на ООН не презеле ништо за да го спречат масакрот. Во XXI век, најистакнатит и драматичен пример е војна во Дарфур, во која арапската Џанџавид милиција, поддржана од суданската влада, посветена повтори акти на етничко чистење и геноцид врз домородното население. Заклучно со 2013 година, се проценува дека биле убиени околу 300.000 цивили во најголемиот случај на масовно убиство во историјата на регионот, но сепак ООН не успеала континуирано да дејствува против ова сериозно и тековно прашање за човековите права. На 68-та сесија на Генералното собрание на ООН, премиерот на Нов Зеланд, Keyон Ки, жестоко ја критикувал неактивноста на ООН кон Сирија, повеќе од две години по почетокот на Сириската граѓанска војна.
4.2 Справување со Студената војна
Во 1967 година, Ричард Никсон, додека се кандидирал за претседател на Соединетите држави, ги критикувале ООН како „застарени и несоодветни“ за справување со тогаш присутните кризи како Студената војна. Џин Керкпатрик, кого Роналд Реган го назначил за амбасадор на Соединетите држави во Обединетите нации, во 1983 година напишал мислење во ''„''Њујорк тајмс''“'' дека процесот на дискусии во Советот за безбедност „''повеќе наликува на пљачка''“ на Соединетите држави „''отколку или политичка дебата или напор за решавање на проблемите''“.
4.3 Внимание посветено на арапско-израелскиот конфликт
Прашањата во врска со државата Израел, Палестинците и другите аспекти на арапско-израелскиот конфликт заземале големо време на дебата, резолуции и ресурси во Обединетите нации. Поранешниот државен секретар на Соединетите држави, Џон Кери, го обвинил Советот за човекови права на ООН дека диспропорционално се фокусирал на обвинувањата за злоупотреби од Израел, и Бан Ки Мун, генералниот секретар на Обединетите нации, признал дека постои пристрасен став кон Израел во ООН, иако тој подоцна се повлекол. Други критичари, како Доре Голд, Алан Дершовиц, Марк Драјфус, Роберт С. Вистрич, Алан Кис и Лигата против клевета, исто така, сметале дека вниманието на ООН за односот на Израел кон Палестинците било претерано. Според Вистрих, „''една третина од сите критични резолуции донесени од Комисијата за човекови права на [ООН] во текот на изминатите четириесет години беа насочени исклучиво кон Израел.''''За споредба, немало ниту една резолуција дури и да се споменат масовните повреди на човековите права во Кина, Русија, Северна Кореја, Куба, Саудиска Арабија, Сирија или Зимбабве.''“
Усвојувањето на препораката на УНСКОП за поделба на Палестина од страна на Генералното собрание на Обединетите нации во 1947 година била една од најраните одлуки на ООН. Забележал адвокатот Алан Дершовиц, по Арапско-израелска војна во 1948 година, ООН го дефинирала изразот „бегалец“, што се применувал на палестинските Арапи кои бегале од Израел, во значително пошироки услови отколку што тоа го правеле за другите бегалци од други конфликти. УНХЦР, одговорен за сите бегалци, сем за Палестинците, го ограничил статусот на бегалец само на оние кои избегале/биле лишени од своите домови и земји; напротив, УНРВА, одговорен за палестинските бегалци, го проширил статусот бегалец на потомците на првичните бегалци.
Во 2007 година, претседателот на Советот за човекови права на Обединетите нации, Дору Ромулус Костеа, рекол дека УНХРЦ „не успеа“ во справувањето со израелско-палестинскиот конфликт.
ООН спонзорирале неколку мировни преговори меѓу Израел и соседите, а последната ила Мапа за мир во 2002 година. Контроверзната резолуција 3379 (1975), која го изедначувала ционизмот со расизмот, била укината во 1991 година. Забележал Роберт С. Вистрич: „''истиот ден кога беше усвоена Резолуцијата 3379, Генералното собрание донесе одлука за формирање на „Комитет за неотуѓиви права на палестинскиот народ“.''''Со голем буџет на располагање и дејствувајќи како составен дел на Обединетите нации, таа повеќе од триесет години стори сè што е во нејзина моќ да воспостави палестинска држава на местото на Израел.''“
4.4 Наводи за анти-ционизам и антисемитизам
ООН беше обвинета од Дершовиц, активистите за човекови права Ели Визел, Ана Бајефски и Бајард Рустин, историчарот Роберт С. Вистрич и феминистките Филис Чеслер и Соња Џонсон дека толерирала антисемитски забелешки во нејзините sидови. Израелските делегати во ООН ''„со децении биле третирани со болна литија на антисемитски злоупотреби на Генералното собрание, во Комисијата за човекови права на ООН, а понекогаш дури и во Советот за безбедност''“.
Конференциите на ООН низ 70-тите и 80-тите години на минатиот век често донесувале резолуции со кои се осудувал ционизмот. Овие конференции честопати немале никаква врска со политиката на Блискиот Исток. Документите на ООН за тој период систематски го негирале постоењето на Евреите, античката историја на Израел, холокаустот и идејата дека Евреите ги заслужувале истите права што им се давале на другите групи. Вистрих ја опишал Светската конференција од 1980 на Декадата на Обединетите нации за жени во Копенхаген во својата книга ''„Смртоносна опсесија“'':„Еврејските феминистки слушнаа навистина застрашувачки коментари, како што се „Единствениот добар Евреин е мртов Евреин“ и „Единствениот начин да се ослободи светот од ционизмот е да се убијат сите Евреи“. Еден очевидец слушнал други делегати кои велат дека американското женско движење имало лошо име затоа што неговите најистакнати основачи... биле еврејски. Феминистичката активистка Соња Џонсон го опиша антисемитизмот на конференцијата во Копенхаген како „готов, див и ирационален“.... Психологот и автор Филис Чеслер го снимил дивјачкиот одговор кога една Еврејка спомнала дека нејзиниот сопруг бил застрелан без судење во Ирак и дека мора да избега во Израел заедно со своите деца. Местото дивееше: „Куба си! Јенки не! ПЛО! ПЛО!“ викаа тие. „Израел убива бебиња и жени. Израел мора да умре“.Најславниот пример за овој тренд беше усвојувањето на Резолуцијата 3379 на Генералното собрание на Обединетите нации, со која се изедначувал ционизмот со расизмот, на 10 ноември 1975 година. Тоа била првата повоена идеологија што некогаш била осудена во историјата на Обединетите нации. Резолуцијата била меѓународно осудена во медиумите (особено во медиумите на западните земји). Многу набљудувачи забележале дека резолуцијата била донесена на триесет и седмата годишнина од Кристалнахт, историчарите на погромот се согласувале дека бил означен почетокот на холокаустот.
Конференција спонзорирана од ООН се одржала во 2001 година во Дурбан, Јужна Африка. Конференцијата требало да се бори против расизмот, но на крајот била форум за светските лидери да даваат разни антисемитски изјави. Меѓу антисемитските литератури кои слободно биле предадени на конференцијата, биле цртани филмови кои ја изедначувале нацистичката свастика со еврејската Давидова Ѕвезда, флаери кои изразувале желба Адолф Хитлер целосно да го убие секој последен Евреин на Земјата и копии од „''Протоколите на старешините од Зион“''. Том Лантос, Колин Пауел, Чак Шумер, Ели Визел, Ирвин Котлер, Алан Дершовиц и Роберт С. Вистрич ја осудиле целата конференција, нарекувајќи ја полна омраза, расистичка и антисемитска.
4.5 Наводна поддршка за палестинската воинственост
Според Доре Голд, Алан Дершовиц и Роберт С. Вистрич, Обединетите нации имале долга историја на издигнување на, како што ги нарекуваат, „национално ослободителни движења“, вооружени групи кои вршеле насилство врз цивили за да постигнат политички цели, буквално до статусот на цивилите. Во 1974 година и повторно во 1988 година, ООН го поканиле Јасер Арафат да се обрати на Генералното собрание. Алан Дершовиц ја обвинил ООН дека им дозволувала на државите кои го спонзорирале тероризмот да заседаваат во Советот за безбедност. Овие посети го легитимираа ПЛО без тоа „''да мора да се одрекне од тероризам''“.
Во јули 1976 година, палестинските и германските терористи киднапираке авион на Ер Франс, кој се движел од Франција кон Израел, го слетале во Уганда и се заканиле дека ќе ги убијат цивилните заложници. Угандскиот диктатор Иди Амин обезбедил светилиште за терористите на аеродромот во Ентебе. Откако Израел упаднала на аеродромот во Уганда и ги спасила повеќето заложници, генералниот секретар на Обединетите нации Курт Валдхајм го осудил Израел за кршење на „суверенитетот на Уганда“.
Алан Дершовиц изјавил дека додека Тибеќаните, Курдите и турските Ерменци сакале „национално ослободување“, Обединетите нации само официјално ги признале палестинските претензии за „национално ослободување“ и им дозволиле на претставниците на палестинската кауза да зборуваат во ООН. Разликата помеѓу трите групи и Палестинците била во тоа што Палестинците го користеле тероризмот како тактика за да се слушне нивниот глас, додека Тибеќаните и Турските Ерменци не. ОН, според Дершовиц, ги фаворизирала „национално ослободителните“ групи кои практикувале тероризам над оние кои не го прават тоа, вклучително и оние луѓе кои подолго време биле под побрутална окупација (како што биле Тибеќаните). Дершовиц ги обвинил ООН дека дозволиле нивните бегалски кампови на палестинските територии да се користат како терористички бази.
4.6 ООН признава неуспех во граѓанската војна во Шри Ланка
Преглед на акцијата на ООН за време на последните месеци од граѓанската војна во Шри Ланка во 2009 година, во која биле убиени десетици илјади луѓе, го критикувала раководството на ООН, Советот за безбедност на Обединетите нации и највисоките претставници на ООН во Шри Ланка. Персоналот на ООН се плашел да објавува широко распространето убиство, врвните лидери на ООН не интервенирале и 15-члениот Совет за безбедност не дал „јасни“ наредби за заштита на цивилите, се вели во извештајот.
Прегледот, предводен од поранешниот службеник на ООН, Чарлс Петри, рекол дека високиот персонал на ООН во Шри Ланка се плашел да ја потенцира смртта затоа што се плашел дека со тоа ќе се довел во опасност хуманитарниот пристап до стотиците илјади цивили во регионот. Персоналот на ООН во Шри Ланка и Њујорк не успеал да се „соочи“ со владата во врска со пречките за хуманитарна помош и не бил подготвен да „''одговори на владината одговорност за нападите во кои беа убиени цивили''“. Групите за права дале бројка до 40,000 мртви, а најмногу загинати при гранатирање на армијата.
Извештајот вели дека разговорите на седиштето на ООН со 193 земји-членки „''биле под големо влијание на она што сметале дека земјите-членки сакаат да го слушнат, отколку она што треба земјите-членки да знаат дали кога би требало да одговорат''“. Свртувајќи се кон Советот за безбедност, извештајот вели дека телото било „''длабоко амбивалентно''“ во врска со ставањето на Шри Ланка во својата агенда за конфликти.
Филип Болопион, директор на ООН за Хјуман рајтс воч, рекол дека извештајот потенцирал „укинување на должноста“ и претставувал „повик за акција и реформа за целиот систем на ООН“.
4.7 Признавање на Тајван
Од 1971 година, кога Република Кина (Тајван) била принудена да го предаде своето место во ООН на Народна Република Кина, самостојниот остров со 23 милиони жители талкал во дипломатската пустина, забранет од Обединетите нации и здружени тела како Светската здравствена организација, додека нејзините олимписки спортисти биле принудени да се натпреваруваат под знамето на кинески Тајпеј. ООН ја признавале и ја почитуваат политиката „Една Кина“, во која се наведувало дека постоела само една Кина, а Тајван бил дел од неа. Ова создало јаз меѓу Тајван и светот затоа што Народна Република Кина немала надлежност над Тајван. Директорката на тајванската работна група на Обединетите нации, Џоан Оу, изјавила дека „''Обединетите нации зборуваат за правда и човекови права, но сепак тие се преправаат дека не постоиме.''''Тоа е понижувачко, смешно и детско''“.
5 Критики за скандали
Во книгата „''Змии во костуми“'', студија за психопати на работното место, Бабијак и Харе пишувале дека корупцијата се чинела дека е ендемска во ООН:
: Малку се организациите во западниот свет кои би можеле да преживеат со обвинувањата за лошо управување, скандал и корупција кои се простираат во Обединетите нации. За многу делегати, службеници и вработени, особено оние од земјите во развој, ООН е нешто повеќе од огромна дупка за полевање.
: Загрижени за својата излитена слика, ООН неодамна разви повеќеизборен „етички квиз“ за своите вработени. „Точните“ одговори беа очигледни за сите [Дали е во ред да украдете од вашиот работодавец? (А) Да, (Б) Не, (В) Само ако не ве фатат].
: Квизот не беше дизајниран да го утврди етичкото чувство на вработените во ООН или да го искорени етички бесмислениот, туку да го подигне нивното ниво на интегритет. Како полагањето на транспарентен тест може да го подобри интегритетот е нејасно. Нема спомнато како раководството и другите службеници се појавиле на тестот.
5.1 Скандал со програма за нафта за храна
Покрај критиките за основниот пристап, програмата ''Нафта за храна'' страдала од широко распространета корупција и злоупотреби. Во текот на своето постоење, програмата била прогонувана од обвинувања дека некои од нејзините профити биле незаконски пренесени на владата на Ирак и на претставници на ООН.
5.2 Скандал за сексуална злоупотреба на мировни деца
Новинарите биле сведоци на брзо зголемување на проституцијата во Камбоџа, Мозамбик, Босна и Косово по ООН, а во случајот на последните две, мировните сили на НАТО се вселиле. Во студијата на ООН ''за влијанието на вооружениот конфликт врз децата'' од 1996 година, поранешната прва дама на Мозамбик, Грача Мачел документирала: „''Во 6 од 12 студии, во повеќе земји, за сексуална експлоатација на деца во ситуации на вооружен конфликт подготвени за овој извештај, доаѓањето на мировните трупите се поврзани со брз пораст на детската проституција''“.
Во 2011 година, портпарол на Обединетите нации потврдил дека на шеснаесет мировници на Бенине им било забрането да служат со нив по една година истрага. Од вклучените шеснаесет војници, десетмина биле команданти. Тие не успеале да одржат средина што спречувала сексуална експлоатација и злоупотреба. Претходно било забележано сексуално злоставување од страна на трупите на Обединетите нации во Конго, Камбоџа и Хаити, како и во претходниот инцидент со марокански мировници на Брегот на Слоновата Коска.
5.3 Одговорност
Во 2007 година, американскиот дипломат Џејмс Васестерм изразил загриженост во врска со корупцијата меѓу претставниците на ООН на Косово. Тој бил отпуштен од работното место и бил приведен од полицијата на ООН. Тој покрена постапка против ООН и Генералниот секретар Бан Ки Мун а на неговиот трибунал ООН бил насочен да го компензира со 65,000$ за погрешно разрешување.
5.4 Епидемија на колера на Хаити
Хуманитарните работници на ООН од Непал биле идентификувани како извор на епидемија на колера, во која загинаа над 10.000 Хаитијци и биле болни повеќе стотици илјади. Сепак, ОН побарала дипломатски имунитет и одбиле да обезбедат компензација.
6 Поврзано
* Критика на Комисијата за човекови права на Обединетите нации
* Критика на Канцеларијата на Обединетите нации за дрога и криминал
* Критика на УНИЦЕФ
* Клевета на религијата и Обединетите нации
* Епидемија на колера на Хаити
7 Библиографија
* Злато, Доре . ''Кула од бабличка: Како Обединетите нации го разгореа глобалниот хаос'' . Њујорк: Прес на трите реки, 2004 година .
*
8 Дополнителна литература
* Столар, Тед Гален, изд. ''Заблуди на величие: Обединетите нации и глобална интервенција'' . Вашингтон: Институт Като, 1997 година.ISBN 1-882577-49-3
* Lietar, Pauline, '' '', Албин Мишел, 2017 година.ISBN 9782226393913
* , ''The New York Times'', 22.05.2018