Алгернон Чарлс Свинберн

Алгернон Чарлс Свинберн (5 април 1837 - 10 април 1909 година) бил англиски поет, драматург, романописец и критичар. Напишал неколку романи и збирки поезија како што се ''песни и балади'' и придонел за познатото Единаесетто издание на Енциклопедија Британика.
Свинберн пишувал за многу табу теми, како што се лезбејството, канибализмот, садо-мазохизмот и антитеизмот .Неговите песни имаат многу заеднички мотиви, како што се океанот, времето и смртта. Во неговите песни се претставени неколку историски луѓе, како што се Сафо („Сафици“), Анакторија („Анакторија“) и Катул („На Катул“).
1 Биографија
Свинберн е роден на улицата Честер бр. 7, Гросвенор Плејс, Лондон,на 5 април 1837 година. Тој бил најстариот од шесте деца родени на капетанот (подоцна адмирал) Чарлс Хенри Свинберн (1797-1877) и Лејди Џејн Хенриета, ќерка на третиот Ерл од Ешбурнам, богато семејство од Нортамберленд. Тој пораснал во Ист Дене во Бончерч на островот Вајт. Свинбернс имал и дом во Лондон во Вајтхол Гарденс, Вестминстер.
Како дете, Свинберн бил „нервозен“ и „изнемоштен“, но „исто така бил отпуштен од нервозна енергија и бестрашност до степен да биде непромислен“.
Свинберн присуствувал на колеџот Етон (1849–53), каде што започнал да пишува поезија. На Етон ги освоил првите награди на француски и италијански јазик. Тој го посетувал колеџот Балиол, Оксфорд (1856–60) со кратка пауза кога беше рустициран од универзитетот во 1859 година затоа што јавно го поддржал обидот за атентат врз Наполеон III од страна на Феличе Орсини . Се вратил во мај 1860 година, иако никогаш не добил диплома.
Свинберн летувал во Кафитон Хол во Нортамберленд, куќата на неговиот дедо, Сер Џон Свинберн, 6-ти баронет (1762–1860), кој имал позната библиотека и бил претседател на книжевното и филозофското друштво во Њукасл на Тајн .Свинберн сметал дека Нортамберленд е негова родна област, емоција која се рефлектира во песни како што се интензивно патриотските „Нортамберленд“, „ Грејс Дарлинг “ и други. Уживал да го јава своето коњче преку морските површини, тој бил смел коњаник, „преку медени лиги на северната граница“, како што тој ја нарече шкотската граница во неговите ''сеќавања''.
Во периодот 1857-1860 год, Свинберн станал член на интелектуалниот круг на Лејди Тревелјан во Волингтон Хол .
По смртта на неговиот дедо во 1860 година, тој останал кај Вилијам Бел Скот во Њукасл. Во 1861 година, Свинберн го посетил Ментон на француската ривиера, престојувајќи во вилата Лауренти за да се опорави од прекумерната употреба на алкохол. Од Ментон, Свинберн отпатувал за Италија, каде што патувал многу. Во декември 1862 година, Свинберн го придружуваше Скот и неговите гости, веројатно меѓу кои и Данте Габриел Росети, на патување во Тајнмаут . Скот во своите мемоари пишувал дека, додека оделе покрај морето, Свинберн ги прогласил сè уште необјавените „ Химна на Прозерпина “ и „Лаус Венерис“ во неговата бујна интонација, додека брановите „трчале по целата должина на долгиот песок кон Кулеркоутс и звучеле како далечни акламации“.
Во Оксфорд,Свинберн се сретнал со неколку предрафаелити, вклучувајќи го и Данте Габриел Росети.Тој, исто така, се сретна со Вилијам Морис .По напуштањето на колеџот, тој живеел во Лондон и започнал активна писателска кариера, каде што Росети бил воодушевен од неговиот „мал пријател Нортумбриец“, веројатно референца за малата висина на Свинберн - тој имал само пет метри и четири.
Свинберн бил алкохоличар и алголагничар и бил многу возбудлив. Сакал да го камшикуваат . Неговото здравје настрадало, а во 1879 година на 42-годишна возраст, тој бил згрижен од неговиот пријател, Теодор Вотс-Дантон, кој се грижел за него до крајот на неговиот живот во The Pines, 11 Putney Hill, Putney . Вотс-Дантон го одвел во изгубениот град Данвич, на брегот на Сафолк, во неколку наврати во 1870-тите.
Во грижата на Вотс-Дантон,Свинберн ја изгубил својата младешка бунтовност и се развил во фигура на социјална респектабилност. За Вотс-Дантон било кажано дека го спасил човекот но го убил поетот. Свинберн починал во Пајнс на 10 април 1909 година, на 72-годишна возраст и бил погребан во црквата Свети Бонифациј, Бончрч на островот Вајт .
2 Прием
Свинберн се смета за поет на декадентната школа, иако можеби се исповедал дека има повеќе пороци отколку што всушност се препуштал за да го рекламира своето отстапување - тој раширил гласина дека имал секс, а потоа изел мајмун; Оскар Вајлд изјавил дека Свинберн бил „фалбаџија во однос на пороците, кој направил сè што можел за да ги убеди своите сограѓани во својата хомосексуалност и бестијалност без да биде ни трошка хомосексуалец или бестијал“. Вообичаените озборувања од тоа време објавија дека тој имал длабока љубов со истражувачот Сер Ричард Френсис Бартон и покрај фактот дека Свинберн ги мразел патувањата.
Многу критичари сметаат дека неговото владеење на вокабуларот, римата и метарот е импресивно, иако тој исто така е критикуван за неговиот раскошен стил и изборот на зборови кои одговараат само на шемата на рима наместо да придонесуваат за значењето на делото. Тој бил виртуелна ѕвезда од третиот том од познатата ''историја на англиската прозодија'' на Џорџ Сентсбери, а А.Е Хаусман .поодмерен и донекаде непријателски критичар, имал големи пофалби за неговата способност за римување:
Работата на Свинберн некогаш била популарна меѓу додипломците на Оксфорд и Кембриџ, иако од 2022 година излегло од мода. Ова е барем донекаде контекстуално, бидејќи има тенденција да го отслика популарниот и академскиот консензус во врска со неговата работа, иако неговите ''песни и балади, Прва серија'' и неговата ''Аталанта во Калидон'' никогаш не била надвор од критичката корист. Особено ''Аталанта во Калидон'' беше пофалена како едно од неговите најдобри рани дела,напишано во 1865 година, пред страсните ексцеси на подоцнежните дела да му донесат гадна репутација за богохулење и разврат кај современите критичари.
Т.С. Елиот ги прочитал есеите на Свинберн за драматурзите од Шекспир и Џонсон во ''„Современиците на Шекспир'' и ''добата на Шекспир“'' и во книгите на Свинберн за Шекспир и Џонсон. Пишувајќи за Свинберн во ''„Светото дрво: есеи за поезијата и критиката'' “, Елиот напишал дека Свинберн го совладал својот материјал и „тој им е посигурен од Хазлит, Колриџ или Ламб : и неговата перцепција за релативните вредности е скоро секогаш точна“. Сепак, Елиот оценил дека Свинберн не го совладал до степен да може да се ослободи со него, што е сè. Понатаму, Елиот не ја сакал прозата на Свинберн, за која тој напишал „бурниот крик на придавките, главоглавиот налет на недисциплинирани реченици, се показател за нетрпеливоста и можеби мрзеливоста на неуредениот ум“.
Во Франција, Свинберн бил многу пофален од Стефан Маларме и бил поканет да придонесе за книга во чест на поетот Теофил Готје, ''Le tombeau de Théophile Gautier'' ( Викиизвор ): тој одговорил со шест песни на француски, англиски, латински и грчки.
Тој бил сметан од премиерот Вилијам Еварт Гледстон во 1892 година за улогата на поет лауреат . Тој им рекол на кралицата Викторија:
: Се плашам дека е апсолутно невозможен. И јас морам да сум изненаден од термините во кои ''The Times'' (17-ти) ги опиша неговите рани бесови. Жално е : Отсекогаш сум бил длабоко импресиониран од неговата генијалност.
Свинберн бил номиниран за Нобеловата награда за литература секоја година од 1903 до 1907 година и повторно во 1909 година.
Х.П. Лавкрафт го сметал Свинберн „единствениот вистински поет во Англија или Америка по смртта на г-дин Едгар Алан По “.
3 Работа
Поетските дела на Свинберн вклучуваат: ''Аталанта во Калидон'' (1865), ''Песни и балади'' (1866), ''Песни пред изгрејсонце'' (1871),''Поеми и балади Втора серија'', (1878) ''Тристрам од Лионес'' (1882),''Песни и балади Трета серија'' (1889), и романот ''Лезбија Брендон'' (објавен постхумно во 1952 година).
''Песните и баладите'' предизвикале сензација кога првпат биле објавени, особено песните напишани во чест на Сафо од Лезбос, како што се „ Анакторија “ и „ Сафикс “Моксон и Ко кои ги префрлија своите права за објавување на Џон Камден Хотен. Други песни во овој том, како што се „Лепрозни“, „Лаус Венерис“ и „Света Дороти“ предизвикуваат викторијанска фасцинација од средниот век и се експлицитно средновековни по стил, тон и конструкција. Исто така во овој том се прикажани „ Химна на Прозерпина “, „ Триумфот на времето “ и „ Долорес (Нотр Дам на Септември Douleurs) “.
Свинберн ја смислил поетската форма наречена roundel, варијација на француската форма Рондо, а некои биле вклучени во ''Век рундели'' посветени на Кристина Росети .Свинберн му напишал на Едвард Бурн-Џонс во 1883 година: „Добив мала нова книга со песни или песни, во една форма и секакви метри... штотуку излезе, а госпоѓицата Росети ја прифати посветата. Се надевам дека вие и Џорџи ''[неговата сопруга Џорџија, една од сестрите Мекдоналд ]'' ќе најдете нешто што ќе ви се допадне меѓу стотина песни од по девет реда, од кои дваесет и четири се за бебиња или мали деца“. Мислењата за овие песни варираат помеѓу оние на кои им се волшебни и брилијантни, до оние кои ги сметаат за само паметни и измислени. Еден од нив, ''A Baby's Death'', беше снимен од англискиот композитор Сер Едвард Елгар како песната „Roundel: The small eyes that never know Light “. Англиската композиторка Мери Аугуста Вејкфилд, исто така, музицираше на делото на Свинберн „ ''Мај време во средината'' на зимата“.
Свинберн бил под влијание на делата на Вилијам Шекспир, Перси Бише Шели, Катулус, Вилијам Морис, Данте Габриел Росети, Роберт Браунинг, Алфред Лорд Тенисон и Виктор Иго . Свинберн бил популарен во Англија за време на неговиот живот, но неговото влијание значително се намалило по неговата смрт.
По првите ''песни и балади'', подоцнежната поезија на Свинберн сè повеќе била посветена на прославите на републиканизмот и револуционерните каузи, особено во томот ''Песни пред изгрејсонце'' . „Песна за Италија“ била посветена на Мацини „Ода за прогласувањето на Француската Република“ е посветена на Виктор Иго и „Dirae“ е сонетска низа на витуперативни напади против оние за кои Свинберн верувал дека се непријатели на слободата. ''Ерехтеј'' е кулминација на републиканскиот стих на Свинберн.
Тој не престана целосно да пишува љубовна поезија, вклучувајќи ја и неговата голема епска поема ''Тристрам од Лајонес'', но нејзината содржина е многу помалку шокантна од онаа на неговата претходна љубовна поезија. Неговата версификација, а особено неговата техника на римување, остануваат во врвна форма до крај.
3.1 Стихови драма
*''Кралицата Мајка'' (1860)
*''Розамонд'' (1860)
*''Шастелар'' (1865)
*''Ботвел'' (1874)
*''Мери Стјуарт'' (1881)
*''Марино Фалиеро'' (1885)
*''Локрин'' (1887)
*''Сестрите'' (1892)
*''Розамунд, кралица на Ломбардите'' (1899)
3.2 Поезија
*''Аталанта во Калидон'' (1865)
*''Песни и балади'' (1866)
*''Песни пред изгрејсонце'' (1871)
*''Песни на два народа “ (1875)''*''Ерехтеј'' (1876)
*''Песни и балади, втора серија'' (1878)
*''Songs of the Springtides'' (1880)
*''Studies in Song'' (1880)
*''Хепталогијата или Седумте против разум.''''Капа со седум ѕвона'' (1880)
*''Тристрам од Лајонес'' (1882)
*''Century of Roundels'' (1883)
*''Летен одмор и други песни'' (1884)
*''Песни и балади, трета серија'' (1889)
*''Астрофел и други песни'' (1894)
*''Приказната за Бален'' (1896)
*''Премин на каналот и други песни'' (1904)
: Although formally tragedies, ''Atalanta in Calydon'' and ''Erechtheus'' are traditionally included with "poetry".
3.3 Критика
*''Вилијам Блејк: Критички есеј'' (1868, ново издание 1906)
*''Под микроскоп'' (1872)
*''Џорџ Чепмен: Критички есеј'' (1875)
*''Есеи и студии'' (1875)
*''Белешка за Шарлот Бронте'' (1877)
*''Студија за Шекспир'' (1880)
*''Студија за Виктор Иго'' (1886)
*''Студија за Бен Џонсон'' (1889)
*''Студии по проза и поезија'' (1894)
*''Добата на Шекспир'' (1908)
*''Шекспир'' (1909)
*''Песните на Алџернон Чарлс Свинберн'', 6 тома. Лондон: Chatto & Windus, 1904 година.
*''Трагедиите на Алџернон Чарлс Свинберн'', 5 тома. Лондон: Chatto & Windus, 1905 година.
*''Целосните дела на Алџернон Чарлс Свинберн'', ед. Сер Едмунд Госе и Томас Џејмс Вајс, 20 том. Бончрч издание; Лондон и Њујорк: Вилијам Хајнеман и Габриел Велс, 1925–7.
*''Писмата на Свинберн'', ед. Сесил И. Ланг, 6 тома. 1959–62.
*''Несобрани писма на Алџернон Чарлс Свинберн'', ед. Тери Л. Мејерс, 3 том. 2004 година.
4 Поврзано
*''Трпение, или невестата на Банторн'' (1881), опера на Гилберт-и-Саливан што ги сатиризира Свинберн и неговата поезија
*''Цвеќиња за Алгернон'', роман во кој истоимениот лик е именуван по Свинберн
*''Песни и балади''* Декадентно движење
*''Тристрам од Лајонес''