procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Сопаипиља

Сопаипиња, сопапиља, сопаипа или качанга е вид на пржено печиво и еден вид крофна што се служи во неколку региони со шпанско наследство во Америка. Зборот сопаипиља е деминутив на сопаипа, збор што влегол во шпанскиот јазик од мозарапскиот јазик на Ел-Андалус. Оригиналниот мозарапски збор ''хопаипа'' се користел за леб натопен во масло.
Сопаипиљата традиционално се прави од пченично тесто со квасец на кое се додава путер. Откако ќе се остави да нарасне, тестото се витка како лист, кој потоа се сече на кружни, квадратни или триаголни форми, 8-10 цм во големина за најдолга димензија (ако е наменета за десерт) или 15–20 цм (ако е наменета за полнење за главно јадење). Овие парчиња потоа се пржат во масло, понекогашсе оставаат дополнително да нараснат пред да се пржат: пржењето формира шуплив џеб во центарот.
1 Поврзано
* Буњуело
* Список на видови крофни
* Мексиканска кујна
Пончки

Пончки се полнети крофни кои се дел од полската кујна.
1 Опис
''Пончек'' е пржено парче тесто обликувано во сплескана топка и исполнето со сладок фил. Пончките обично се покриени со шеќер во прав, глазура, или парчиња сушена кора од портокал. Пред да се готви во тестото се додава мало количество алкохол од жито, и како што испарува, спречува тестото да биде многу мрсно.''Пончките'' најчесто треба да се меки, со светла лента на средината околу нив, а овие карактеристики се гледаат како доказ дека тестото било пржено во свежо масло.
Изгледаат како германските берлински крофни или како крофни од желе. ''Пончките'' се направени од особено богато тесто кое содржи јајца, масти, шеќер, квасец, а понекогаш и млеко. Џем од сливи и џем од шипка се традиционални филови за овие крофни, но се користат и многу други, како џем од јагода, баварски крем, боровинка, крем, малина и јаболко.
2 САД
Овие крофни станале популарни во САД како резултат на полските имигранти и маркетингот од страна на пекарската индустрија. Се продаваат во пекари главно и на Марди Гра низ Детроит и Чикаго, и особено се популарни во областите каде што има голема концентрација на полски имигранти: Милвоки, Североцентрален и Југоисточен Висконсин, Чикаго, Северен Илиноис, Северозападна Индијана, Метро Детроит, Бафало, Рочестер, Кливленд, Филаделфија, Питсбург, Северен и Централен Њу Џерси, и други места.
3 Поврзано
* Список на видови крофни
* Полска кујна
Палмска катедрала

Палмска катедрала или црква „Свети Никола“ во Палми (|Concattedrale di Palmi, ''Chiesa di San Nicola'') — главна црква во Палми во Италија и сокатедрала на Бискупијата Опидо Мамертина-Палми.
1 Историја
Нема точни податоци кога е основана оваа парохија. Црквата Свети Никола била единствена во селото, помеѓу 1310 и 1311 година во Палми. Црквата Свети Никола повторно се споменува во некои акти од 1532 година. Црквата, во 1586 година, била вон градските ѕидини, а внатре се наоѓало „Братството Свети Никола“. Во 1664 година била основана наместо постојната „Братство во Чистилиштето“.
Во 18 век, свештенството и властите на Палми се бореле затоа што црквата била издигната во колегијатска црква. На 25 август 1741 година, бискупот од Милет, Марчело Филомарини, го подигнал „славниот колегијат Палми“, откако добил папска була од папата Бенедикт XIII.
Црквата, која била обновена во раздобјето 1740–1743 година, била уништена од калабриските земјотреси во 1783 година. Во март 1786 година црквата била повторно изградена.
Црквата повторно била оштетена од земјотрес во 1894 година. Потоа била уште еднаш обновена, но по Месинскиот земјотрес во 1908 година, кој предизвикал дополнителни големи оштетувања на структурата, во 1909 година, се пристапило кон уривање на градбата.
Новата и сегашна колегијатска црква Свети Никола, била отворена за богослужба во 1932 година и била посветена на „Мадона на писмото“, главниот заштитник на градот.
До црквата била изградена Саат кула која била завршена во 1956 година.
На 10 јуни 1979 година, во согласност со указот „Quo aptius“ на Конгрегацијата на бискупи, кој ги променил границите на епархиите во Калабрија и ја преименувал Бискупијата Опидо Мамертина во Бискупија Опидо Мамертина-Палми, колегијатската црква на Св. Никола ја презела титулата сокатедрала на бискупијата.
2 Опис
Градбата е во неороманички стил. На главната фасада е поставена уметничка натстрешница и трем и мал „портик“ со четири столба. Од левата страна се наоѓа саат кулата која функционира и како камбанарија на црквата.
Во неговата внатрешност, со план во облик на латински крст, има наос и два кораба на кои има две апсиди, посветени на Свети Никола, заштитникот на Палми и на Светото срце соодветно.
Над покривот има осумаголна купола, без прозорци, а од страната на црквата има капела за помали служби.
На ѕидовите на крилата можете да се види слика на „Свети Јосиф со детето Исус“ (1892), слика на „Свети Франциск Асишки во обожавање на крстот“ (1932), дрвена статуа на „Св. Јосиф со детето Исус“ (18 век), статуа дрвена „Успение на Марија“ (18 век).
На главниот олтар, изработен од мермер, е изложена скапоцената древна икона на „Богородица на писмото“ (1774).
Во параклисот, изграден неодамна, се наоѓа светилиште во кое е сместена реликвијата на Светата Коса.
ФК Венеција

ФК Венеција е италијански фудбалски клуб од градот Венеција, во областа Венето. Моментално се натпреварува во Серија А, највисокото ниво на италијанскиот фудбалски систем.
Основан одново во 2015 година под името ''ФК Венеција Сочиета Спортива Дилетантистика'' (поедноставен подоцна во „ФК Венеција“ откако клубот стигнал до професионалните лиги во 2016 година), е „де факто“ чувар на спортската традиција започната во 1907 со основањето на ФК Венеција, но последователно клубот поминал низ многу преосновања и носел различни имиња (''АК Венеција'' од 1919 до 1930 година, од 1945 до 1983 година и повторно од 1989 до 2005 година, ''Сочиета Спортива Серенисима'' во 1930 година, ''АФК Венеција'' во 1934 година, ''Калчо Венеција'' во 1983, ''Калчо Венеција Местре'' 1987 година, ''АК Венеција 1907'' во 1991 година, ''Сочиета Спортива Калчо Венеција'' во 2005 година и ''ФК Унионе Венеција'' во 2009 година).
Најголемиот успех на клубот е освојувањето на Купот на Италија во сезоната 1940-1941. По овој куп успех, уследил и нивниот највисок пласман во Серија А, со освојувањето на третото место во следната сезона. Инаку, клубот најголемиот дел од својата историја го поминал помеѓу двете најсилни фудбалски лиги во Италија: 21 сезона играле во Серија А, а 45 поминале во Серија Б.
1 Играчи
2 Тренерски штаб
Тренерски штаб за сезоната 2024-2025:
color:#FF6C00; Име, color:#FF6C00; Функција
Еузебио Ди Франческо, Главен тренер
Пјерлујџи Јервезе, Помошник тренер
Катело Сенаторе, Тренер на голманите
Андреа Диздери, Атлетски тренер
Масимо Нери, Атлетски тренер
Стефано Романо, Анализатор на натпревари
Д-р Филипо Витадини, Клупски доктор
Николо Караро, Физиотерапевт
3 Титули
3.1 Првенства
* Серија Б : 2
: 1960–1961, 1965–1966
*Серија Ц/Серија Ц1 : 3
: 1935–1936 (група А), 1955–1956, 2016–2017 (група Б)
*Серија Ц2 : 1
: 2005-2006
*Серија Д : 3
: 1982–1983, 2011–2012 (група Ц), 2015–2016 (група Ц)
3.2 Купови
* Куп на Италија : 1
: 1940-1941
*Фудбалски куп на Италија Серија Ц : 1
: 2016-2017
4 Статистика
4.1 Учество во првенства
border:#016127 2px solid; Ниво, border:#016127 2px solid; Категорија, border:#016127 2px solid; Учества, border:#016127 2px solid; Деби, border:#016127 2px solid; Последна сезона, border:#016127 2px solid; Вкупно
1º 2, Прима Категорија, 4, 1908-1909, 1919-1920, 21
Прима Дивизионе, 1, 1921-1922
Дивизионе Национале, 2, 1928-1929, 1945-1946
Серија А, 14, 1939-1940, 2024-2025
2º 2, Секонда Дивизионе, 4, 1922-1923, 1925-1926, 45
Прима Дивизионе, 2, 1926-1927, 1927-1928
Серија Б, 39, 1929-1930, 2023-2024
3º 2, Серија Ц, 14, 1935-1936, 1976-1977, 23
Серија Ц1, 5, 1988-1989, 2007-2008
Лега Про Прима Дивизионе, 2, 2008-2009, 2013-2014
Лега Про, 2, 2014-2015, 2016-2017
4º 2, Серија Ц2, 9, 1979-1980, 2005-2006, 12
Лега Про Секодна Дивизионе, 1, 2012-2013
Серија Д, 2, 1977-1978, 2015-2016
5º 2, Серија Д, 4, 1978-1979, 2011-2012, 5
Интеррегионално првенство, 1, 1982-1983
Лангош

Лангош е типична унгарска храна, пржено лебче, но порано се правело од последните парчиња тесто за леб и се печело на предната страна на рерна од тули или глина, за да се служи топло како појадок на денот на печењето леб.
1 Етимологија и историја
Името доаѓа од унгарскиот збор за пламен.
До средината на 20 век, лебот се печел еднаш неделно поради трошоците за загревање на големата рерна и долгиот процес на месење до 80 килограми тесто. Бидејќи лебот, типичен за Унгарија, бил голем, традиционално се печеле помали кифлички за вечерта и за следниот ден. Името лангош (што значи „во пламен“) доаѓа од печењето на овие рамни лебови наутро додека рерната сè уште се загрева. Лангош се користеле и како додаток за ручек.
2 Варијации
Тестото за лангош се прави од вода или млеко, брашно, квасец и сол. Состојките се обработуваат или рачно или со машина за месење. Тестото е исто како тестото за пица, но не се пече, туку се пржи на масло. Додавањето павлака, јогурт или пире од компири во тестото е по желба, и во тој случај се нарекува компир лангош. Се јаде свежо и топло, прелиено со кисела павлака и рендано сирење, или со шунка или колбаси, или најчесто, без прелив, само намачкан со лук или путер од лук, или се полива со вода со лук. Други состојки и додатоци може да бидат печурки, модар патлиџан, зелка, кефир, омлет и шеќер или џем.
3 Поврзано
* Список на видови крофни
* Мекица
* Национални симболи на Унгарија
4 Наводи
*
Шчедрик

Шчедрик е украинска народна песна што стана интернационално позната како "Carol of the Bells". Оригинално, песната ја компонирал Микола Леонтович во 1916 година, базирана на традиционална украинска мелодија. "Шчедрик" е песна која се пее ноќта на 13 јануари, и говори за ластовичката која лета и објавува за богатата и плодна година која доаѓа.
1 Текст
Текст на украински, Транслитерација (BGN/PCGN), Превод на македонски
uk, uk-Latn
Капетан Гаќи: Првиот Епски Филм

Капетан Гаќи: Првиот Епски Филм (|Captain Underpants: The First Epic Movie) — американски анимиран филм од 2017 година, во режија на Дејвид Сорен, според сценариото на Николас Столер. Гласовите ги позајмуваат: Кевин Харт, Ед Хелмс, Томас Мидлдич и Ник Крол.
1 Содржина
Оваа урнебесна семејна комедија ја раскажува приказната за двајцата шегаџии Џорџ и Харолд, кои го хипнотизираат директорот на училиштето за да мисли дека е суперхеројот по име ''Капетан Гаќи''.
Урнебесен анимиран филм според серијалот книги на бестселер авторот и илустратор Дав Пилки, „Капетан Гаѓи“. Во филмот се работи за авантурите на Џорџ и Харолд, двајца имигинативни пријатели во четврто одделение, кои сакаат да смислуваат смешни шеги. Еден ден, тие случајно го хипнотизираат директорот на училиштето, па тој верува дека е херојот по име ''Капетан Гаќи''. Новиот наставник е еден научник, кој сака да ја искорени смеата од светот, па Џорџ, Харолд и ''Капетан Гаќи'' мораат да се здружат за да ја спречат неговата злобна намера.
2 Гласови
* Кевин Харт како Џорџ Брадестиот
* Томас Мидлдич како Харолд Хачинс
* Ед Хелмс како Г-дин Бенџамин "Бени" Круп / Капетан Гаќи
* Ник Крол како Професорот Пи-Пи Дијариахштајн Каканици
* Џордан Пил како Мелвин Снидли
* Кристен Шал како Едит
* Ди Ди Решер како Г-ѓа Тара Рибл
* Брајан Посен како Г-дин Рајлс Ректираше
* Мел Родригез како Г-дин Морти Фајд
* Дејвид Сорен како Томи
Списоци на интеграли

Погледнете ги следните страници за списоци на интеграли:
* Список на интеграли на рационални функции
* Список на интеграли на ирационални функции
* Список на интеграли на тригонометриски функции
* Список на интеграли на хиперболични функции
* Список на интеграли на инверзни хиперболични функции
* Список на интеграли на експоненцијални функции
* Список на интеграли на логаритамски функции
* Список на интеграли на инверсни тригонометриски функции
Погледнете ја и таблицата со интеграли за најчестите интегрални функции.
1 Други списоци на интеграли
Градштејн и Рижик содржи голема збирка на интеграли. Други корисни извори се ''CRC стандардни математички табели и формули'' и Абрамовиц и Штегун. Последниот содржи многу идентитети што се однесуваат на поединечни интеграли и кои се организирани според најрелевантната тема наместо само содржани во независни табели. Постојат неколку ''веб-страници'' кои имаат табели на интеграли и пресметување интеграли на барање.
Гринч (филм)

Гринч (англиски: ''The Grinch'') — американски анимиран филм од 2018 година.
1 Содржина
Гринч живее осамен живот во една пештера во друштво на своето верно куче Макс. Во пештерата која е опремена со негови пронајдоци и чудни направи, кои би требало да му го олеснат животот, Гринч го троши поголемиот дел од своето време, а жителите на Whovilea ги гледа само кога ќе му фали храна.
Се држи на страна и избегнува секаков контакт со другите живи сиштества, но, еднаш годишно, за време на Божиќ, неговите сограѓани со се поголемите, погласните и посветлите прослави, му го отежнуваат преправањето дека они не постојат.
Овогодинешната одлука на жителите на Whoville да ја направат новогодишната елка поголема од било кога, е капката која ја прелива чашата, па така Гринч сфаќа дека единствен начин да си обезбеди мир и тишина е да им го украде Божиќ.
За да успее во својата цел, тој решава на Бадник да се претвори во Дедо Мраз.
Пејте со нас 2

Пејте со нас 2 (англиски: ''Sing 2'') - американски анимиран филм од 2021 година.
1 Содржина
Вашите омилени ѕвезди се враќаат во нова музичка авантура за исцелителната моќ на музиката во којашто Бастер Мун и неговите пријатели мора да убедат срамежлива рок ѕвезда да им се придружи на отворањето на новото шоу.
2 Поврзано
* Пејте со нас
* Јуниверсал студиос
Брилијант

Брилијант е најпопуларниот облик на брусење на дијаманти. Се добива кога на дијамантот рамните површини (фацети) се брусат во форма на бипирамида. Обликот наликува на конус и е дизајниран максимално да го зголеми флуксот на светлина што поминува низ врвот на дијамантот.
Главните центри за обработка се во Антверпен (Белгија) и Израел .
Масата се мери во карати - еден карат е еднаков на 0,2 грама. Квалитетот на дијамантот се опишува со 4Cs (=како се сече, =транспарентност, =боја и =маса).
Пејте со нас

Пејте со нас (англиски: ''Sing'') - американска медиумска франшиза создадена од Гарт Џенингс и продуцирана од „Илуминатион“. Во неа се претставени гласовните таленти на Метју Меконахи, Рис Витерспун, Скарлет Јохансон, Ник Крол, Тарон Еџертон и Тори Кели, меѓу другите. Првиот филм,бил објавен на 21 декември 2016 година и добил позитивни критики од критичарите. Вториот филм, „Пејте со нас 2“, бил објавен на 22 декември 2021 година. Серијата заработила 1 милијарда долари низ целиот свет.
Франшизата се одвива во свет населен со зборувачки, антропоморфни животни. Серијата го следи коалата по име Бастер Мун, која, со помош на други животни, организира театарски претстави во живо кои во голема мера опфаќаат пеење.
1 Филмови
1.1 Пејте со нас (2016)
Дејството на филмот се случува во еден измислен град на животни. Коалата Бастер Мун (гласот на Меконахи) е сопственик на театар којшто во минатото бил многу успешен, но сега се наоѓа во тешка финансиска состојба. За да го оживее театарот, тој има намера да направи нова претстава, за која распишува аудиција. По грешка, неговата секретарка пишува дека првата награда на аудицијата изнесува 100.000 долари, така што голем број жители се пријавуваат на аудицијата. Меѓу нив се наоѓаат: глушецот Мајк (гласот на Сет Мекферлејн), кој по секоја цена сака да победи, свињата Розита (гласот на Витерспун), горилата Џони (гласот на Тарон Егертон), ежицата Еш (гласот на Јохансон) и слоницата Мина (гласот на Тори Кели). За да обезбеди финансиска поддршка, Бастер Мун ја повикува старата некогашна голема ѕвезда Нана (гласот на Џенифер Сандерс), но сè се распаѓа, зашто група мечки влегуваат во театарот, барајќи ги парите што им ги должи Мајк, и во тој миг театарот целосно се урива. Така, се чини дека потполно се урива сонот на Бастер Мун, но набргу, учесниците во шоуто се собираат и одржуваат претстава под ведро небо. На почетокот присуствуваат само нивните најблиски, но постепено пред разурнатиот театар се собира цел град. Тогаш, Нана му дава пари на Бастер Мун и театарот е повторно обновен.
1.2 Пејте со нас 2 (2021)
Вашите омилени ѕвезди се враќаат во нова музичка авантура за исцелителната моќ на музиката во којашто Бастер Мун и неговите пријатели мора да убедат срамежлива рок ѕвезда да им се придружи на отворањето на новото шоу.
Догмен (филм од 2025)

Догмен (англиски: ''Dog Man'') - американски анимиран филм од 2025 година.
Станува збор за спин-оф на „Капетан Гаќи: Првиот епски филм“ (2017) и вториот филм од франшизата „Капетан Гаќи“. Филмот е напишан и режиран од Питер Хејстингс, а главните улоги ги играат Пит Дејвидсон, Лил Рел Хауери, Ајла Фишер, Лукас Хопкинс Калдерон и Рики Џарвејс, а Хејстингс ги обезбеди вокалните ефекти за ''Догмен''.
„ДримВоркс Анимација“ објавиле филмска адаптација на ''Догмен'' во декември 2020 година, а Хејстингс требале да го напише сценариото и режира по неговото искуство со делата на Пилки од „Епските приказни за Капетан Гаќи“ (2018–20). Карен Фостер се придружила како продуцент во јануари 2024 година, а екипата била објавена во септември истиот тој период.
''Догмен'' премиерно бил прикажан на Фестивалот на Алп д'Ез во Алп д'Ез, Франција, на 15 јануари 2025 година, а бил објавен во кино-салите во Соединетите Држави на 31 јануари од страна на „Јуниверсал Пикчерс“. Филмот добил позитивни критики од критичарите и заработил 145,6 милиони долари низ целиот свет со буџет од 40 милиони долари.
1 Поврзано
* Капетан Гаќи: Првиот Епски Филм
* DreamWorks Animation
* Universal Pictures
Пињолата

''Пињолата'' (сицилијански: ''pignulata'') е сицилијанско печиво со потекло од градот Месина. Тоа е меко печиво, покриено со сируп или глазура со вкус на чоколадо и лимон. Ова печиво е половина глазирано со еден вкус, а другата половина со друг вкус, кој се стврднува кога ''пињолата'' е подготвена за сервирање. Секое печиво служи за неколку луѓе и е наменето да се сече на мали парчиња кога се служи. Во Сицилија, овој десерт го подготвувале за карневалот, последната прослава пред почетокот на Великиот пост во Чиста среда.''Пињолата'' може да се направи и од мали порции пржено печиво, како големи бисери, во лут сос од мед, со сецкани бадеми или лешници. Пред сервирање се редат на чинија, како круна, а одозгора се посипуваат со сецкани ореви.
1 Поврзано
* Сицилијанска кујна
* Список на сорти на крофни
Чин чин

Чин чин е пржена закуска од Нигерија. Познат е како атхомон во Того и Бенин, ачомо во Гана и крокет или чин чин во Камерун.
Слично е на скандинавската закуска кленат, крцкаво печено или пржено тесто од пченично брашно како крофна. Чин чин може да содржи кравји грашок. Многу луѓе го печат со мелено морско оревче за дополнителен вкус.
Тестото обично се меси и се сече на мали квадрати од околу 2,5 цм, дебели околу 0,6 цм пред да се пржи.
1 Состојки
Чин чин се прави од тесто што содржи брашно, шеќер, путер и млеко. Изборните состојки вклучуваат јајца, шеќер и прашок за печиво по желба. Тестото се сече на различни форми и големини, а потоа обично се пржи во растително масло.
2 Галерија
Кесито

Кесито е вртено печиво исполнето со крем сирење од Порторико.
1 Опис
Кесито е едно од најпопуларните печива во Порторико. Потеклото на ова печиво е нејасно, но рецепти се наоѓаат низ цела Латинска Америка и Карибите. Крем сирењето се мати со ванила и шеќер, може да се додаде паста од гуава или џем и е омилен во Латинска Америка и на Карибите.
Иако кесито можеби не потекнува од Порторико, тука се додаваат интересни вкусови кои тешко се наоѓаат надвор од островот.
Тестото може да содржи јајца и павлака слични на чизкејкот. Паста од црвен грав, пиња колада, паста од бадем, дулсе де лече, зачинет џем од папаја, сланина и други јаткасти плодови и овошје. Смесата се става во лиснато тесто, се премачкува во сладок карамелизиран сируп и се пече. Кеситос се продаваат во пекари и „bomboneras“ (бомбонерас - буквално „чоколадна кутија“ или „кутија за бонбони“, збор што се користи и за слаткарници што продаваат ваков вид артикли).
2 Поврзано
* Список на видови крофни
* Порториканска кујна
Фартура

Фартура е крофна направена од брашно, квасец, прашок за печиво, сол, шеќер, цимет и вода, која се пржи во масло, во форма на полжав и традиционално се продава на панаѓури во Португалија. Пожелно е да се консумираат кога се топли за да не се стврдне крцкавата површина.
1 Потекло
Една теорија е дека Португалците, кога тргувале на Далечниот Исток, би донеле со себе нови техники за готвење, вклучително и менување на тестото на Јутјо, исто така познато како Јузагвеи, во јужна Кина. Сепак, го смениле аспектот во форма на ѕвезда, бидејќи не ја научиле кинеската техника на „влечење“ на тестото (кинескиот император го направил кривично дело со смртна казна,било какво споделување на знаење со странци). Како резултат на тоа, фартурите не се „влечат“ туку се истиснуваат од калап во форма на ѕвезда.
Друга теорија е дека фартурите можеби биле адаптација на шпанското чуро, кои ги создале овчарите како замена за храната направена со свежи тестенини.
Храната е дел од арапското влијание во португалската кујна, при користењето на шеќер наместо мед за засладување. Фартурата е развој на оригиналната арапска залабија.
Фрители

Фрители или фрителе се корзикански крофни или прженици направени од пржена пченица или брашно од костен (Фрителе кастанине). Други типови на фрители се фрители со свежо сирење или со колбас.
Според ''Скрибнерс'' од 1880 година, биле собирани паднати костени кои потоа се вареле додека не станат цврсти и суви. Во оваа состојба тие можеле да се чуваат со години и би биле мелени во брашно, кое потоа се користело за фрители или други јадења како што се палента, нечи, патони, кастањачо итн.
1 Поврзано
* Список на видови крофни
* Бамбалуни
Пуф-пуф

Пуф-пуф е традиционална закуска која се прави од пржено тесто и се јаде низ Африка, особено на западниот дел на континентот. Името „пуф-пуф“ е од Нигерија, но постојат многу други имиња и видови од ова печиво.
Пуф-пуф обично се прават од тесто што содржи брашно, квасец, шеќер, путер, сол, вода и јајца (опционално) и се пржат во масло до златно-кафеава боја. Прашок за печиво може да се користи како замена за квасец, но квасецот е подобра опција. По пржењето, пуф-пуф може да се валкаат во шеќер. Како и француското бење и италијанскиот цеполе, пуф-пуф може да се валкаат во кој било зачин или арома, како што се цимет, ванила и морско оревче. Тие може да се сервираат со овошен џем од јагода или малина.
1 Поврзано
* Локма
* Буњуело
* Чин чин
* Гулаб џамун
* Список на видови крофни
* Локма
* Бење 
2 Наводи
ДМУ „Тодор Скалоски-Тетоец“ - Тетово

Државно музичко училиште „Тодор Скаловски-Тетоец“ (официјално Државно музичко училиште „Тодор Скаловски-Тетоец“ - Тетово) — централно основно и средно музичко училиште во градот Тетово, Општина Тетово.
Училиштето е именувано по истакнатиот македонски композитор Тодор Скаловски.
1 Подрачни училишта
Училиштето има подрачно училиште во Струга.
Олибол

Олибол е холандско бење, вид на крофна или пржено тесто што традиционално се јаде на новогодишната ноќ. Луѓето често го јадат со суво грозје печено во него, и со шеќер во прав одозгора. Друга варијација се прави со јаболко внатре наместо суво грозје. Слична храна има насекаде низ светот.
1 Опис
Олибол се разновидни кнедли направени со помош на топка за сладолед или две лажици за да се извади одредено количество тесто и да се стави за пржење. На овој начин се појавува олибол во форма на сфера. Олиболен традиционално се јаде на новогодишната ноќ и на саеми. Во зима се продаваат и на улица на тезги.
Тестото се прави од брашно, јајца, квасец, сол, млеко, прашок за печиво и обично рибизли, суво грозје, а понекогаш и кора од лимон или зашеќерено овошје. Олиеболен обично се служи со шеќер во прав.
Во Фландрија „олибол“ се нарекува и „смутебол“ бидејќи често се готви во животинска маст (особено со сало) наместо со растително масло.
2 Потекло
Потеклото на олибол не е сосема јасно. Некои велат дека првпат биле направени од германските племиња во Холандија за време на Јуле, периодот помеѓу 21 декември и 2 јануари кога се користеле такви печива. Исто така, се шпекулира дека тие биле воведени во Холандија во 15 век од португалски сефардски еврејски имигранти; храната е поврзана со еврејската суфганија која традиционално се јаде на Ханука. Најраниот откриен рецепт потекнува од холандската книга од 1667 година „Разумниот готвач“.
Со векови Холанѓаните јаделе „маслено колаче“, старо име за олибол („мрцна топка“). Во текот на деветнаесеттиот век зборот „олибол“ почнал повеќе да се користи. Изданието на речникот Ван Дејл од 1868 година го вклучувал зборот „олибол“.
2.1 Крустиљони
Многу сличен вид на олибол може да се најде и во валонскиот дел на Белгија, Брисел и северна Франција. Крустилоните се пржени топчиња од тесто кои се служат топли и обилно посипани со шеќер во прав. Обично се сервираат во хартиена шишарка со мала пластична виљушка за да се јадат. Тие обично се продаваат на саеми во Белгија и во Лил, Франција.
3 Натпревар за олибол
Од 1993 до 2017 година, холандскиот весник Алгемен Дагблад одржувал на крајот на секоја година натпревар за олибол.
4 Поврзано
* Список на видови крофни
* Еблескивер
ОУ за возрасни „Антон Семјонович-Макаренко“ - Чаир

Основно училиште за возрасни „Антон Семјонович-Макаренко“ (во минатото: Основно училиште за возрасни „Кочо Рацин“; официјално: Основно училиште за возрасни „Антон Семјонович-Макаренко“ - Чаир; скратено: ОУ за возрасни „Антон Семјонович-Макаренко“) — единствено централно основно училиште за возрасни во Македонија, сместено во скопската населба Чаир, Општина Чаир.
Денес, училиштето е именувано по рускиот педагог и книжевник Антон Семјонович-Макаренко, додека во минатото било именувано по македонскиот поет, Кочо Рацин.
ОУ „Битолски Конгрес“ - Чаир

Основно училиште „Битолски Конгрес“ (официјално: Основно општинско училиште „Битолски Конгрес“ - Чаир; скратено: ООУ „Битолски Конгрес“) — централно основно училиште во скопската населба Чаир, Општина Чаир.
Училиштето е именувано по академската конференција за стандардизирање на албанската азбука, Битолски конгрес.
Дац и Александар

Дац и Александар е македонско поп-фолк дуо формирано во 2019 година, од Драган Спасов и Александар Митевски.
1 Синглови
* Цреши Охридски (2019)
* Уште ми фалиш (2019)
* Љуби ме (2019)
* Ангелина (2019)
* Хипноза на една љубов (2020)
* Љуби ме и главата горе (2020)
* Корона чао (2020)
* Слика (2020)
* Целувката ма Ана (2020)
* Ѓавол да те земе (2020)
* Бабино девојче со Нино Величковски (2021)
* Вакцина (2021)
* Под кулите на Струмица со Перо Христов (2021)
* Песна за лџите со Трајче Манев (2021)
* Душа бакшиш (2021)
* Три години болен лежам со Анастас Тановски (2021)
* Лична Валандовчанка со Ѓоко Јовиќ (2021)
* Едно срце со Росана Тодоровска (2022)
* Јесен у мом сокаку со Ѓокица Лукаревски (2023)
* Од љубов не се бега со Анастас Тановски (2023)
* Срце на робија (2023)
* Воли ме сакај ме (2023)
* Заиграј со мене со Виолета Томовска (2024)
Сатен

Сатен е ткаенина добиена со сатенско ткаење. Најчесто се опишува како ''мазна и сјајна ткаенина,'' обично со мазен преден дел и погруб заден дел. Сатенот е материјал кој е многу кревок и лесно се оштетува. Сатенот е еден од трите основни типови на текстилни ткаенини, во кои покрај него се вбројуваат и кепер и обичното потткаење.
Сатенот најчесто се користи за изработка на облека, постелнина, навлаки за перници, долна облека, ноќници, вратоврски и балетанки.
Сатенското ткаење се карактеризира со четири или повеќе оставени хоризонтални нишки на разбојот под вертикалните, односно четири вертикални нишки преку една хоризонтална. Овој начин на изработка придонесува за сјајна и мазна карактеристика на овој материјал. За ткаење во оваа техника најчесто се користат свилени, полиестерски и најлонски влакна. Според некои дефиниции за овој метод на ткаење, сатенот би бил ткаенина која е направена исклучиво од свила.
1 Историја
1.1 Кина
Сатен првично бил направен исклучиво од свила, кој низ историјата првенствено се произведувал во Кина. Во античка Кина постоеле повеќе видови сатен, како што се: ''дуан'' (缎)'', зуши'' (''zh'') '', линг'' (''zh'') '', јин'' (''zh'') '', вуси'' (''zh'') ''и баси'' (''zh''). Кинескиот сатен, во неговата оригинална форма, обично се произведувал со пет или шест потткања. Се смета дека шестокрајното потткаење на сатенот е резултат на исто такво потткаење употребено при ткаење на кепер за време на Танг и Северен Сунг династиите.
1.2 Европа
Свилен сатен дошол во Европа во текот на 12 век. Таквата ткаенина се увезувала, била сметана за скапоцена роба, и била достапна само за членовите на повисоките општествени класи.
2 Етимологија
Зборот „сатен“ потекнува од кинескиот трговски град ''Гуанџоу'' (''泉州''), кој бил познат како ''Зајтон'' во Европа и арапските земји за време на ''династијата Јуан'' (13-14 век). Во тој период, ''Гуанџоу'' го посетувале арапски трговци и Европјани. Арапите го нарекувале сатенот доставен од Гуанџоу ''заитун'' изведено од европеизираното име на градот. Подоцна во средниот век, Гуанџоу бил главен извозник на свила, користејќи го Патот на свилата за да стигне до Европа. Овој пат најмногу го користеле арапските трговци.
3 Галерија
4 Наводи
Дани Родрик

Дани Родрик (|Dani Rodrik; р. Истанбул, 14 август 1957 г.) — турски економист и професор на Управниот факултет Џон Ф. Кенеди на Универзитетот Харвард, каде што е професор по Меѓународна политичка економија на Фондацијата Форд. Претходно, тој бил професор на Институтот за виши студии во Принстон. Истражувањето на Родрик се сосредоточува на меѓународната економија, економскиот развој и политичката економија, особено на тоа што ги прави економските политики ефективни и зошто некои влади успеваат повеќе од други. Неговите значајни книги се „Економски правила: Силните и слабите страни на мрачната наука“ (''Economic Rules: The Rights and Wrongs of the Dismal Science'') и „Парадоксот на глобализацијата: Демократијата и иднината на глобалната економија“ (''The Globalization Paradox: Democracy and the Future of the World Economy''). Тој е и соуредник на академското списание ''Global Policy''.
1 Животопис
Дани Родрик, роден на 14 август 1957 г., во Истанбул, Турција, добил бакалауреатски степен по уметност на Универзитетот Харвард во 1979 г., а потоа магистрирал по јавна администрација на Училиштето за јавни и меѓународни работи Вудро Вилсон на Принстонскиот универзитет во 1981 г. Докторирал по економија во Принстон во 1985 г. Родрик имал различни академски должности, вклучително помошник и вонреден професор на Управниот факултет Џон Ф. Кенеди на Универзитетот Харвард, професор по економија и меѓународни односи на Колумбискиот универзитет и професор Алберт О. Хиршман на Институтот за виши студии. Во мигов, тој е професор по Меѓународна политичка економија на Фондацијата Форд во Харвард.
Родрик е почесен член на Европската економска асоцијација, почесен член на Економската асоцијација на Латинска Америка и Карибите и новоизбран претседател на Меѓународната економска асоцијација. Тој е соработник на Националното биро за економски истражувања на САД и член на Центарот за истражување на економската политика, Лондон, Јужноафриканскиот претседателски економски советодавен совет, Американската асоцијација за унапредување на науката, Турската академија на науките и Папската академија за општествени науки, а има и бројни други должности и членства во организации.
2 Избрани дела
***********
Типи

Типи (|tipi ) е шатор во облик на конус, кој традиционално се прави со растегнување на животинска кожа врз дрвени стапови. Модерните типи обично имаат платнена покривка. Типите се разликуваат од другите конусни шатори по отворот за чад на врвот на дрвениот скелет. Историски гледано, типите биле користени од американските староседелци (прериските Индијанци) во Северна Америка. Тие сè уште се користат во овие заедници, иако во последно време првенствено за ритуални цели, а не за секојдневна употреба за живеење. Сличен објект, ''лаву'', користи и лапонскиот народ во Северна Европа.
Типите често стереотипно и неточно се поврзани со сите домородни Американци во САД и домородните народи во Канада, без оглед на фактот што ги користат исклучиво прериските Индијанци. Домородните Индијанци од другите регии на Сверна Америка живееле во други типови на стамбени градби. Типито е долготрајно, обезбедува топлина и удобност во зима, е ладно и пријатно во текот на топлите лета, и е суво при обилни дождови. Tипито може да се расклопи и пакува брзо и лесно во случај на селидба; исто така, без потешкотии се склопува на новото место. Таквата мобилност историски им била важна на Индијанците од прериите во нивниот номадски начин на живот.
1 Поврзано
* Вигвам
Меѓународна федерација за уметничка фотографија

Меѓународна Федерација на уметничка фотографија или ФИАП (Fr. Fédération Internationale de l'Art Photographique - FIAP), (Eng. International Federation of Photographic Art), е глобална организација која обединува фотографски организации, клубови и поединци од целиот свет. Од 2021 година во ФИАП членуваат 90 национална асоцијација, со повеќе од еден милион поединечни фотографи.
М. Ван де Вијер од Белгија ја основа ФИАП во 1946 година и станува нејзин прв претседател. М. Ван де Вијер е претседател на ФИАП до 1976 година. Прв официјален јазик на ФИАП е францускиот, но има преводи на официјалните документи и текстови на англиски и германски.
При формирањето на ФИАП, како први членови се регистрирани фотографските здруженија од Белгија, Холандија, Италија, Португалија и Швајцарија. Активностите за зголемување на членството на ФИАП продолжуваат и следните години, така во 1947 година на ФИАП се приклучија и Данска, Финска и Унгарија. Првиот официјален конгрес на ФИАП се одржа во Берн, Швајцарија во 1950 година, каде што дополнителне му пристапуваат националните асоцијации од Австрија, Бразил, Куба, Шпанија, Финска, Франција, Ирска, Луксембург, Шведска и Југославија. Овој конгрес е значаен и поради тоа што се смета како официјален основачки конгрес, така да основањето на ФИАП официјално е од 1950 година.
0.0.1 Категории на членство
ФИАП има различни категории на членство, кои вклучуваат Оперативни членови, Придружни членови (Регионални, Локални и Поединечни) и Почесни членови.
# Оперативни членови Оперативните членови се федерации или асоцијации со национално дејствување во суверени држави, членки на Обединетите нации. Името на државата, регистрирано во Обединетите нации, се користи во сите документи на FIAP за дефинирање на потеклото на оперативниот член. Во една суверена држава е можно само едно оперативно членство.
# Придружни членови
#* Регионални придружни членови: Оваа категорија ги опфаќа асоцијациите што ги сочинуваат главно клубови и здруженија на фотографи. Бројот на регионални членови не е ограничен.
#* Локални придружни членови: Ова се клубови или локални здруженија што ги сочинуваат исклучиво фотографи. Бројот на локални членови исто така не е ограничен.
#* Поединечни придружни членови: Личности, професионални или аматерски фотографи, кои се афилирани со Оперативен член сè додека го задржуваат статусот на афилирани.
# Почесни членови Почесни членови се лица што се назначуваат доживотно од Генералното собрание на FIAP за нивниот извонреден придонес во развојот на федерацијата.
Поединечните членови на ФИАП, врз основа на нивните достигнувања на националните и меѓународните фото конкурси кои се организираат според правилата и под покровителство на ФИАП може да конкурираат за звања на ФИАП. ФИАП ги доделува следниве звања на своите членови:
+, Звање, Кратенка
Artist FIAP, AFIAP
Excellence FIAP, EFIAP
Excellence FIAP Bronze, EFIAP/b
Excellence FIAP Silver, EFIAP/s
Excellence FIAP Gold, EFIAP/g
Excellence FIAP Platinum, EFIAP/стр
Excellence FIAP Diamond 1, EFIAP/d1
Excellence FIAP Diamond 2, EFIAP/d2
Excellence FIAP Diamond 3, EFIAP/d3
Master FIAP, MFIAP
Вигвам

Вигвам или викап е вид на куполен шатор што некогаш го користеле домородните жители на Американскиот континент. Денес сè уште се користи за церемонијални цели и во домородниот американски фолклор. Терминот ''викап'' обично се користи за вакви типови на шатори во југозападните и западните делови на северноамериканскиот континент, додека терминот ''вигвам'' обично се користи во североисточниот дел на континентот. Вету е пак термин за вигвам на племето Вампаноаг. Овие термини може да се однесуваат на многу различни типови на домородни американски шатори без оглед на локацијата или културната група.
1 Структура
Вигвамот се користел како засолниште кај бројни домородни американски култури. Заоблените површини го прават идеално засолниште за секакви услови. Структурите се прават од рамка на заоблени држачи, најчесто дрвени, кои се покриени со некој вид покривен материјал. Деталите за изградбата варираат во зависност од културата и локалната достапност на материјалите. Некои од материјалите што се користат за покриви вклучуваат трева, трска, кожи или ткаенини. Мажите ги граделе вигвамите, а жените ги поставувале покривките.
Вигвамите најчесто биле сезонски структури, иако терминот се применува на заоблени и конусни структури изградени од домородните американски групи кои биле исто така трајни по природа. Нивниот животен век обично траел подолго од оној на типите и нивните рамки обично не се така мобилни како на типите.
Типичен вигвам на североистокот имал заоблена површина која можела да ги издржи најлошите временски услови. Скелетот бил направен од свиткани млади зелени стебла од речиси сите видови дрва, долги десет до петнаесет метри. Додека дрвата од скелетот биле виткани, на земјата се исцртувал круг за нивно поставување. Дијаметарот на кругот варирал од десет до шеснаесет метри. Свитканите дрвја потоа биле поставени над нацртаниот круг, користејќи ги највисоките дрвја во средината и пократките однадвор. По формирањето на основниот скелет околу вигвамот биле редени нов ред на стапови. Откако овие две структури биле поврзани се поставувале страните и кровот. Страните на вигвамите обично биле кора од дрво. За поставување на вигвамот биле одговорни машките членови на семејството.
Терминот ''вигвам'' останал во употреба во говорниот англиски јазик како синоним за која било „индијанска куќа“; сепак, оваа употреба е неточна бидејќи постојат добро познати разлики помеѓу вигвамите и типите во индијанските заедници.
За време на Американската револуција, британските војници го користеле терминот ''вигвам'' за да опишат широк спектар на импровизирани структури.
ДМУЦ „Сергеј Михајлов“ - Штип

Државен музички училиштен центар „Сергеј Михајлов“ (официјално: Државен музички училиштен центар „Сергеј Михајлов“ - Штип; скратено: ДМУЦ „Сергеј Михајлов“) — единствено централно основно и средно музичко училиште во градот Штип, Општина Штип.
Училиштето е именувано по македонскиот педагог и композитор, Сергеј Михајлов.
Духовно-витешки ред

Духовно-витешки ред или воен ред — организација на витези создадена за време на крстоносните војни во XI–XIII век под раководство на Католичката црква главно за управување на границите на христијанскиот свет, заштита на аџиите по патот кон Светата Земја, како и крстоносни војни и други кампањи против исламот во Светата Земја, во Шпанија или Турција, против паганите во Литванија, Естонија, Прусија, против еретиците (Албигојци, Хусити), по реформацијата, понекогаш против протестантството. Последователно, редовите би можеле да станат световни.
Духовно-витешките редови ги вклучуваат редовите на Болничарите, Храмовниците, Редот на Свети Лазар Ерусалимски, Витлеемскиот ред, Тевтонскиот ред, Редот на Алкантара, Редот на Калатрава.
1 Членови
Како монаси, членовите на духовно-витешките редови земале завети (на воздржување, послушност, сиромаштија); како феудални витези, тие носеле оружје и учествувале во завојувачки походи. Младите приврзаници биле наречени „неофити“. Неофитот морал да се подложи на задолжителен обред на посветување.
2 Некои од духовно-витешките редови
* Болничарите се витешки ред основан во 1048 г. во Ерусалим, признат по завршувањето на Првата крстоносна војна (1096 — 1099).
* Храмовниците или Темпларите се првиот воен витешки ред, основан во 1118 г.
* Тевтонците (Тевтонски ред; герм. ''Deutscher Orden'') бил германски крстоносен воен ред под покровителство на Римокатоличката црква, создаден на крајот на XII век во Акра, Палестина.
* Редот на Свети Лазар Ерусалимски е витешки ред создаден во XII век од болничари што лекувале луѓе од чума во Ерусалим.
* Витлеемски ред
* Ред на Алкантара
* Ред на Калатрава
3 Библиографија
** Nicholson, Helen J. ''The Knights Hospitaller'' (2001).
* Riley-Smith, Jonathan. ''Hospitallers: The History of the Order of St John'' (1999).
* Morten, Nicholas Edward. ''The Teutonic Knights in the Holy Land 1190-1291'' (Woodbridge: Boydell Press, 2009)
* Forey, Alan John. ''The Military Orders: From the Twelfth to the Early Fourteenth Centuries''. *(Basingstoke: Macmillan Education, 1992)
*
Лопово

Лопово — поранешно село во Светиврачко, Пиринска Македонија, на територијата на денешната општина Свети Врач на Благоевградската област, Бугарија.
1 Географија и местоположба
Селото Лопово се наоѓало на западните падини од Пирин Планина, на надморска висонича од 1.480 метри. Од градот Свети Врач било оддалечено 17 километри североисточно.
2 Историја
Во XIX век Лопово било влашко село во Мелничката каза на Серскиот Санџак. Во 1894 г. Густав Вајганд („Аромани“) напишал: „На север од Мелник, во планината Алабурун, влашките села Буждова и Лупова имаат 300 колиби.“
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г., во селото Лопово имало 200 жители Власи.
Според спомените на Јане Сандански, во 1902 г. во селото функционирал местен комитет на ВМРО под раководство на Васил Инџето.
По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Лопово (Lopovo) имало 630 Власи.
На 1–2 септември 1924 г. во Лопово е оддржан конгрес на Серскиот револуционерен округ.
3 Личности
Починати во Лопово
* Тодор Александров (1881–1924) — револуционер и водач на ВМРО, убиен во близина на селото Лопово;
* Крсто Захариев (1860–1899) — ајдутин и револуционер, убиен исто така во близина на ова село;
4 Наводи
Артибонит (департман)

Артибонит (|Artibonite; Хаитски креолски: ''Latibonit'') — еден од десетте департмани во Хаити што се наоѓа во средишниот дел на Хаити. Со површина од 4.887 км<sup>2</sup> е најголемиот департман на Хаити. Во 2015 година неговото население било проценето на 1.727.524 жители. Областа е главна област за одгледување ориз во земјата. Главен град му еГонаив, а се истакнува и Сен Марк. Во февруари 2004 година, имало неуспешен обид да се прогласи независност на Артибонит.
1 Географија
Департманот се граничи на север со Северниот и Северозападниот Департман, на запад со Гонавскиот Залив, на југ со Западниот и на исток со Центар. Основна географска одлика на овој департман е реката Артибонит, која минува низ јужната половина на департманот, овозможувајќи одгледување ориз во во нејзината долина. Департманот има два планински венци кои се протегаат од СЗ до ЈИ. На северниот брег на долината е Црната Планина, а на јужниот брег е планината Мате. Заливот Гонаив е еден од најдобро заштитените заливи во земјата. Заливот Сент Марк е најголемиот залив во облик на латиничната буква U во земјата.
2 Животна средина
Во една од најголемите мангрови шуми на Хаити, што се наоѓа јужно од Гонаив живеат фламинга и други ретки видови животни. На тој простор има и песочни дини. Има многу лагуни и реки кои минуваат низ долината. Најголемото езеро во Артибонит е езерото Боа-Неф јужно од Сен Марк.
3 Административна поделба
Департманот Артибонит е поделен на пет арондисмани, кои понатаму се поделени на шеснаесет комуни.
* Арондисман Десалин
** Дедин
** Десалин
** Гранд Салин
** Петит Ривиер де л'Артибонит
* Арондисман Гонаив
** Енери
** Лестер
** Гонаив
* Арондисман Гро-Морн
** Анс-Руж
** Гро-Морн
** Тер-Нев
* Арондисман Мармелад
** Мармелад
** Сен-Мишел-де-л'Атале
* Арондисман Сен Марк
** Ла Шапел
** Сен Марк
** Верети
** Монтруи
** Лианкур
Чум (шатор)

Чум е привремено живеалиште што го користат номадските уралски чувари на ирваси (Ненци, Нганасани, Енци, Ханти, Манси, Коми, Селкупи) од северозападен Сибир, Русија. Евенките, тунгузиските народи кои живеат во Русија, Монголија и Кина, исто така, користат чумови, како и народот Кет кој зборува енисејски јазик. Тие се користат и од најјужните чувари на ирваси, од регионот Тоџа во Република Тува како и нивните прекугранични роднини во северна Монголија. Дизајнот е сличен на домородните американски типи, но некои верзии се помалку вертикални. Тој е многу тесно поврзан со лаву на лапонскиот народ, но е нешто со поголеми димензии. Некои чумови може да бидат во дијаметар и до десет метри.
1 Конструкција
Рамката на традиционалниот чум е направена од дрвени столбови кои се поредени во облик на кружен конус. Покривот околу рамката може да биде од кожи на ирваси сошиени заедно, како и од кора на дрво или од филц. Модерните чумови можат да користат современи материјали како нпр. филц. Во средината има огниште што се користи за затоплување и за одбивање на комарци. Чадот излегува низ дупка на врвот на чумот. Рамката и покривката се прилично тешки, и се пренесуваат со ирваси. Чумот сè уште се користи и денес како засолниште во текот на целата година за народот Јамал-Ненци, Ханти и Тоџа Туван народот од Русија.
Зборот ''чум'' (руски: чум) доаѓа од Коми јазикот (чом) или Удмурт јазикот (чум), и двете значат „шатор, засолниште“. На различни јазици чумот се именува со различни имиња.
2 Поврзано
* Јурта
* Типи
* Вигвам
* Лаву
Евенки

Евенки (претходно име:Тунгузи) се тунгуско-манџуриски народ, кој претежно живее во Кина и Русија. Евенките се претежно со православна вероисповест, но ги зачувале и традиционалните верувања (анимизам, шаманизам). Го зборуваат евенскиот јазик, кој припаѓа на тунгузиско-манџурското семејство на јазици, кое е дел од хипотетичкото алтајското макросемејство на јазици .
Ги има околу 69.000 вкупно, од кои 30.875 се во Кина, 37.843 во Русија и 537 во Монголија .
1 Население
Во Русија живеат 37.843 Евенки (според рускиот попис од 2010 година), и 30.875 во Кина (според кинескиот попис од 2010 година). Тие се наоѓаат и во Монголија каде се познати како Хамниган, според монголскиот попис од 2015 година имало 537 од нив
Во Русија, Евенките сочинуваат значителен дел од населението на поранешниот автономен округ Евенкија (Тунгузија), каде според пописот од 2002 год. сочинувале 22% од населението и претставувале втора по големина нација, по Русите (62%). Сепак, само мал дел од Евенките живеат во оваа област, 3.802 од 35.527 според рускиот попис од 2002 година. Автономијата на овој округ била укината во 2007 година, кога станала една од административните области на регионот Краснојарск.
2 Јазик
Тие зборуваат евенски јазик (порано наречен тунгуски), кој припаѓа на тунгузиско-манџурското семејство на јазици. На територијата на Русија се користат три дијалекти: северен, јужен и источен.
ОУ „Страшо Пинџур“ - Соколарци

Основно училиште „Страшо Пинџур“ (официјално: Основно општинско училиште „Страшо Пинџур“ - Соколарци; скратено: ООУ „Страшо Пинџур“) — централно основно училиште во кочанското село Соколарци, Општина Чешиново-Облешево.
Училиштето е именувано по македонскиот партизан Страшо Пинџур.
1 Местоположба
Училиштето се наоѓа во селото Соколарци.
2 Историја
Училиштето било изградено во 1952 година.
3 Услови
Училиштето располага со 7 училници, 1 фискултурна сала, како и спортски терен за реализирање на наставата по физичко и здравствено образование. Затоплувањето на училиштето е со парно на дрва.
4 Настава
Во училиштето наставата се изведува на македонски наставен јазик. Покрај учениците од Соколарци, во училиштето учат и деца од селата Жиганци и Ново Селани.
5 Подрачни училишта
Во составот на училиштето влегуваат следниве подрачни училишта:
* ПУ „Страшо Пинџур“ - Жиганци, подрачно петгодишно училиште на македонски наставен јазик (во мирување);
* ПУ „Страшо Пинџур“ - Спанчево, подрачно петгодишно училиште на македонски наставен јазик;
* ПУ „Страшо Пинџур“ - Уларци, подрачно петгодишно училиште на македонски наставен јазик; и
* ПУ „Страшо Пинџур“ - Чешиново, подрачно петгодишно училиште на македонски наставен јазик.
6 Галерија