procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Музеј за применета уметност (Талин)

Музеј на декоративни уметности е музеј кој се наоѓа на улица Лаи бр 17 во Талин.
1 Историја
Музејот бил отворен на 18 јули 1980 година како поделба на Естонскиот уметнички музеј во зградата на поранешна житница изградена во 1683 година, зградата била претходно обновена и реконструирана во 1970-тите во согласност со нејзината нова намена. Збирките на музејот датираат од основањето на Музејот на уметност (1919).
Во 2004 година станал независен музеј. Денес, Музејот за применета уметност во Талин ја претставува единствената обемна и детална колекција на естонска професионална применета уметност од 20 век. Музејот има и мали збирки на западноевропска и руска применета уметност од 18-19 век. Збирката на музејот вклучува околу 13.000 предмети.
2 Изложба
Постојаната изложба содржи керамика, книги, накит, метални и стаклени предмети од почетокот на 20 век до денес. Музејот организира привремени изложби на естонска и странска применета уметност, современа и од историски збирки.
Инфинитезимала

Инфинитезимала или бесконечно мал број — во математиката, број чија апсолутна вредност е помала од кој било позитивен реален број. Бројот ''x'' е бесконечно мал ако и само ако за секој цел број ''n'', важи дека |''nx''| е помал од 1, без разлика колку е голем ''n''. Во тој случај, апсолутната вредност на 1/''x'' е поголема од кој било позитивен реален број. Инфинитезималите различни од нула, очигледно не се реални броеви, па затоа не се познати „операции“ со нив.
1 Историјата на инфинитезималите
Првиот математичар кој користел инфинитезимали бил Архимед, иако тој не верувал во нивното постоење.
Кога Њутн и Лајбниц развиле анализа (види и калкулус), тие почнале да користат инфинитезимали. Вообичаента употреба би изгледала вака:
:: За да се најде изводот ''f'''(''x'') на функцијата ''f''(''x'' ) = ''x''², нека d''x'' е инфинитезимално. Потоа,
:::<math>f'(x)\,</math>, <math>=\lim_{dx\rightarrow 0}\frac{f(x + dx) - f(x)}{dx}\,</math><math>=\frac{x^2 + 2x \cdot dx + dx^2 -x^2}{dx}\,</math><math>=2x + dx\,</math><math>=2x\,</math>:: бидејќи d''x'' е инфинитезимално мало.
Овој аргумент, иако интуитивен, и иако го дава точниот резултат, не е математички точен. Основниот проблем е што d''x'' прво се смета за ненула (бидејќи делиме со него), но подоцна се отфрла како нула.
Дури во втората половина на деветнаесеттиот век на анализата ѝ била дадена математичка веродостојност, со воведувањето на лимесот. Во дваесеттиот век, било откриено дека бесконечно малите сè уште може да се користат строго математички. Ниту една формулација не е неточна (што значи дека d''x'' прво се смета за ненула, а подоцна се отфрла како нула), но и двете го даваат точниот резултат ако се користат правилно.
2 Поврзано
* Математичка анализа
* Извод
* Калкулус
Историски музеј Аревало

Музејот на историјата на Аревало или Историскиот музеј Аревало на англиски (познат и како Аревалорум), е музеј посветен на историјата на градот Аревало во провинцијата Авила, Шпанија.
Градот е познат по своите средновековни градби и фактот дека Изабела I од Кастиља го поминала своето детство таму. Музејот се наоѓа во древната куќа на Сексмос и е управуван од градското собрание на Аревало.
1 Колекција
Историскиот музеј Аревало содржи околу сто парчиња. Збирката содржи археолошки предмети од период на бакарното време и предмети од времето на Римската империја, како и средновековни, модерни и современи дела.
Музејот има и неколку рекреации на главните историски градби во градот.
Музејот има и сала посветена на наследството на Атун, Франција, кој е збратимен град на Аревало и постои од 2005 година.
Фјодор Успенски

Фјодор Иванович Успенски (|Фёдор Ива́нович Успе́нский ; 19 февруари 1845 – 10 септември 1928) бил руски и советски византолог. Неговите дела се сметаат за едни од најдобрите илустрации за процутот на византолошките студии во Руската империја.
Успенски бил роден во близина на Галич на 19 февруари 1845. Се школувал на Универзитетот во Санкт Петербург, а неговата теза (1872) ја посветил на Никита Хонијат. Две децении (1874-1894) предавал на Новорусискиот универзитет во Одеса. Оваа позиција му овозможила да помине значително време во странство.
Докторската теза на Успенски (1879) се занимавала со основањето на Второто Бугарско царство. Иако бил специјализиран за византиско-бугарските односи и го истражувал словенското влијание врз византиската економија, Успенски исто така истражувал и пишувал опширно за крстоносните војни.
Во 1894 Успенски, кој споделувал словенофилски идеали, решил да се пресели во Константинопол за да ги проучува и заштити преживеаните византиски споменици, кои со векови биле запоставени од османлиските власти. Таму го основал Рускиот археолошки институт (со седиште во Студион) и ги предводел пионерските археолошки истражувања во Константинопол, Мала Азија, Македонија и Бугарија. Во 1900, бил избран за член на Руската академија на науките. Со избувнувањето на Првата светска војна, Успенски бил принуден да ја прекине својата работа и да ја напушти Турција.
Назад во Петроград, 70 годишниот професор бил поканет за уредник на гласникот за византиски студии, ''Византийский временник''. По Октомвриската револуција, одржувал предавања на Ленинградскиот универзитет (1922–27), и доживувајќи критики од болшевичките власти, се подготвувал за објавување на резултатите од неговото животно дело, монументалната тритомна историја на Византиската империја.
Успенски починал во Ленинград во 1928.
Естонски историски музеј

Естонски историски музеј е историски музеј лоциран во Талин. Изложбата е посветена на историјата на Естонија.
1 Историја
Датумот на основање се смета за 1842 година, кога во Талин било создадено научно друштво на балтичките Германци - Естонското книжевно друштво, кое поставило една од своите цели да создаде музеј, спроведувајќи длабинска студија за родната земја, нејзината историја, уметност, производство, технологија и природа. Во 1864 година, друштвото отворило Провинциски музеј во зградата на еснафот Кануте.
Основата на музејот била колекцијата на фармацевтот Јохан Бурчарт VIII (1776-1838), купена од друштвото, кој раководел со аптека позната како Градско собрание (до ден денес се наоѓа на плоштадот на Градското собрание во Талин) и бил познат како главен собирач на антиквитети.
Во 1911 година, компанијата се здобила со зграда на улицата Кохту (6).
Во 1940 година, откако Естонија се приклучила на СССР, музејот бил национализиран, а на негова основа бил создаден Државниот историски музеј на Естонската ССР. Дел од музејските збирки биле пренесени во други музеи, а Државниот музеј на природата на Естонската ССР бил создаден врз основа на природонаучни збирки.
Од 1952 година, музејот се наоѓа во зградата на Големиот еснаф на улицата Пик во Стариот град Талин. Во 2011 година била завршена големата реконструкција на музејот.
2 Филијала во замокот Мариенберг
Замокот Мариенберг (поранешен имот на грофот Орлов-Давидов) се наоѓа во северната област Талин - Пирита. Замокот бил префрлен во музејот во 1975 година. Изложбата на гранката го опфаќа периодот од почетокот на 19 век. Паркот во непосредна близина на Музејот содржи споменици на личности од комунистичкото движење кои претходно стоеле во градовите на Естонската ССР.
Замокот го добил своето име од соседниот парк ''Мариенберг'' наречен така од грофот Орлов-Давидов во чест на неговата сопруга и ќерка.
3 Експонати
Музеј на кулата Балдовина

Музеј на кулата Балдовина се наоѓа во Санта Колома де Граменет во Каталонија, Шпанија, е локален плуридисциплинарен музеј, чија цел е заштита, зачувување, проучување и ширење на културното и природното наследство на територијата. Музејот, кој е дел од локалната мрежа на музеи на провинцискиот совет на Барселона, се грижи за сопствените збирки, како и за монументалното наследство на градот Санта Колома.
1 Објект
Музејот се наоѓа во кулата Балдовина, зграда која поминала низ многу трансформации со текот на времето: одбранбена кула во 11 век, зграда користена за земјоделски цели во 14 век, голема куќа во 18 век и, конечно, летната резиденција на семејството на писателот Џозеф Марија де Сагара. Во 1972 година бил купен од градскиот совет, а од 1987 година се сместени општинскиот музеј и историскиот архив на градот.
2 Колекција
Меѓу збирките на музејот на кулата Балдовина, се издвојуваат ибериските археолошки материјали од населбите Пуиг Кастелар и Кан Калвет, средновековните материјали од мелницата Ен Рибе (мелница за брашно од 14 век) и Мас Фонолар и остатоци од земјоделскиот живот. во руралното подрачје на Санта Колома. Има и важна збирка со природна историја.
Луѓето кои ги среќаваме на одмор

''Луѓето кои ги среќаваме на одмор'' е љубовен роман на Емили Хенри, објавен на 11 мај 2021 година од Беркли Букс. Книгата е бестселер ''на Њујорк Тајмс''.
1 Преглед
''Луѓето кои ги среќаваме на одмор'' ги следи Попи Рајт и Алекс Нилсен, двајца најдобри пријатели кои се спротивни во секој поглед. Таа е диво дете со ненаситна желба за патување додека тој е опуштен и повеќе би сакал да остане дома со книга. Секое лето тие одат заедно на еднонеделен одмор се до едно патување каде што престануваат да зборуваат две години.
Додека Попи го живее својот сон да биде патописец на популарно списание, таа се наоѓа себеси заглавена и несреќна. Попи се присетува на моментите кога била навистина среќна, кога таа и Алекс патувале. Обидувајќи се да ја обнови оваа изгубена врска, таа повторно го контактира за последно патување во Палм Спрингс.
Ова на крајот ги наведува да ја откријат својата историја заедно како платонски пријатели, вклучувајќи спомени од претходните патувања и нивните соодветни врски, семејни борби и особено: што се случило на патувањето во Хрватска пред две години.
2 Прием
''Луѓето кои ги среќаваме на одмор'' е бестселер Њујорк Тајмс и Индибаунд.
Книгата добила позитивни критики од ''Лајбрери журнал'' и ''Киркус,'' како и позитивни критики од ''Вашингтон Поуст,'' Асошиејтед Прес, и ''Паблишерс Викли''.
Во рецензијата ''Киркус'' го опишува романот како „топол и победнички , во стилот на К''ога Хари ја запозна Сали...'' ажурирање што ги погодува сите совршени ноти“. ''Лајбрери Журнал'' објаснува во својата главна рецензија дека книгата на Хенри е приказна која ќе им се допадне на оние кои „се привлечени од приказни со емоции, поетски јазик и силно чувство за место“ и ја споредува со ''Љубовните писма'' на Кејт Клејборн. Алиша Рансилио од Асошиејтед прес го пофалила пишувањето на Хенри, дури истакнувајќи дека таа е „особено вешта во пишувањето дијалози“. Од ''„Вашингтон пост“ ,'' Ангела Херт му аплаудира на Хенри, велејќи дека таа „маестрално ја прикажува неизвесноста и анксиозноста од раните 30-ти, додавајќи интересна димензија на личен раст на приказната“.
+Награди за ''Луѓето кои ги среќаваме на одмор'', година, Награда, Резултат, Цитат
2021 година, Гудридс награда за романса, Победник,
Најдобрите книги на ''Киркус ривју'' за 2021 година, Избор,
Baccara

Бакара (шпански: ''Baccara'') ― шпанско женско дуо основано во 1977 година. Членови на групата биле пејачките Мајте Матеос (родена на 7 февруари 1951) и Марија Мендиола (4 април 1952 - 11 септември 2021). Името го презеле од бакара, сорта рози.
Дуото се стекнало со голема популарност во Европа по објавувањето на нивниот прв сингл „Yes Sir, I Can Boogie“, кој се искачил на прво место на топ-листите низ поголемиот дел од Европа и со продадени над 16 милиони примероци станал најпродаван сингл од женска група на сите времиња. Други нивни популарни песни биле: „Sorry, I’m a Lady“ (август 1977) и „The Devil Sent You to Lorado“ (ноември 1978). Поради успехот на нивните синглови и нивната популарност во Европа во тоа време, дуото било избрано да го претставува Луксембург на Евровизија во 1978 година. Настапиле со песната „Parlez-vous français?“ и завршиле на седмо место.
И покрај големиот број обожаватели кои групата ги имала во Шпанија, Германија и Јапонија; нивната музика која била спој на диско, поп и шпанска народна музика во 1981 година повеќе не била во мода. По правни спорови, Матеос и Мендиола се разделиле во 1981 година. Во 1983 година, Матеос и Мендиола основале свои групи.
1 Дискографија
1.0.1 Студиски албуми
* 1977: ''Baccara''* 1978: ''Light My Fire''* 1979: ''Colours''* 1982: ''Bad Boys''
2 Хронологија
Шишарка

Шишарка (|strobilus) — плод што се развива на краевите на гранките на голосемениците (иглолисни и некои други) во облик на мали образувања покриени со лушпи. Постојат женски (науч. ''macrostrobilus'', дрвенести, тие го произведуваат семето) и машки (науч. ''microstrobilus'', зелјести, тие обично произведуваат полен). Додека изгледот на женските шишарки разнообразува помеѓу различните семејства иглолисни, машките шишарки се релативно еднообразни и во целост се потешко забележливи.
Остро

Остро или Австро — јужен ветер во Средоземното Море, особено Јадранот. Неговото име е италијанско, добиено од латинското име Остер, што значело и јужен ветер. Тоа е топол и влажен ветер кој често носи дожд, но понекогаш се поистоветува и со Либечо и Сироко.
Парабола за јаловата смоква

Параболата за јаловата смоква (или параболата за неплодната смоква) — позната Исусова алегориска парабола за смоквино дрво што не дава плод.
Тоа е запишано само во Евангелието според Лука (13:6–9).
1 Парабола
Евангелието според Лука ја пренесува следнава Исусова парабола:
2 Толкувања
Во Исусовото време во лозјата често се саделе смокви. Смоквата била исто така вообичаен симбол на Израел, така што смоквата може да го претставува Израел во оваа приказна, или може да се однесува посебно на неговите верски водачи. Вообичаеното толкување е дека сопственикот на лозјето го претставува Бога, а лозарот Исус. Поентата на параболота е дека Исус им нуди на своите слушатели последна прилика за покајание.
Оваа парабола често се поврзува со некоја подоцнежна случка, кога Исус проколнал јалово смоквино дрво да се исуши.
Китолов

Китолов или китоловство — практика на ловење и убивање китови за нивните употребливи производи како што се месо, масло и маст. Историски гледано, китоловот е важна индустрија во многу делови од светот, обезбедувајќи ресурси за различни намени. Китовото масло било широко користено во светилки и како индустриска мазилка, додека китовата коска се користела во производи како корсети и чадори.
Практиката на китоловот оди илјадници години, со докази за лов на китови пронајдени во археолошки локалитети од различни древни култури. Меѓутоа, во текот на XVII до почетокот на XX век китоловот станал голема трговска дејност, особено со доаѓањето на понапредните бродови и харпунската технологија. Во совремието, китоловот станал многу оспорен поради значителниот пад на популацијата на китови предизвикана од опширниот лов. Ова довело до создавање на Меѓународната китоловна комисија (МКК) во 1946 г., која го регулира китоловот и има за цел да обезбеди зачувување на видовите китови. Во 1986 г., МКК го забранила трговскиот китолов, иако некои земји продолжуваат да ловат китови под маската на научни истражувања или културни исклучоци.
Мост Вериге

Мостот Вериге е мост планиран да ги поврзе општините Херцег Нови и Тиват, разделени со Которскиот залив, преку преминот Вериге, кој се наоѓа на најтесниот дел од заливот. Мостот ќе биде дел од Јадранската магистрала. Фазата на проектот е завршена, работите може да започнат веднаш штом ќе се обезбедат финансиски средства. Се проценува дека проектот би чинел 48,5 милиони американски долари. Со оглед на тоа што Которскиот залив е дел од светското наследство на УНЕСКО, УНЕСКО имале одредени сомнежи за проектот.
Аполо (мост)

Мостот Аполо во Братислава е патен мост над Дунав во главниот град на Словачка. Се наоѓа помеѓу Стари и Приставни мост. Изградбата на мостот започнала во 2003 година. Отворен бил за јавноста на 5-ти септември 2005 година. Името го добил по рафинеријата за нафта ''Аполо'', која се наоѓала на левиот брег на реката во оваа област пред Втората светска војна. Неговите заоблени линии, наклонетите лакови и виртуелното отсуство на прави агли го прават геометрискиот облик на мостот многу префинет. Челичната конструкција е 5.240 тони и се протега на 231 метар. Мостот Аполо бил единствениот европски проект именуван како еден од петте финалисти за наградата за извонредно достигнување во градежништвото во 2006 година. (Награда ОПАЛ) ) на Американското здружение на градежни инженери.
1 Галерија
Мост д-р Фрањо Туѓман (Осиек)

Мостот д-р Фрањо Туѓман — мост во Осиек. Ја премостува реката Драва и ги поврзува Осиек и Славонија со Барања. Мостот е долг 294 метри.
1 Историја
Во 1962 година во Осиек е изграден патен мост над Драва. Својата цел ја служел до Хрватската војна за независност, кога бил урнат.
Веќе во 1993 година бил поставен камен-темелникот за изградба на новиот мост. Иницијатор за тоа бил Фрањо Туѓман, покојниот хрватски претседател во 1995 година. Денешниот мост е изграден на местото на стариот и отворен на 10 јуни истата година. На свеченото отворање присуствувал и самиот претседател Туѓман.
Од отворањето во 1995 г. до 2009 година мостот имал имиња како ''Дравски мост'', ''Биљски мост'' итн. Во 2009 година со одлука на раководството на градот Осиек и Осиечко-барањската жупанија, мостот бил преименуван во М''ост д-р Фрањо Туѓман''.
Мост Илок — Бачка Паланка

Мост Илок — Бачка Паланка, претходно познат како Мост 25 Мај — мост на Дунав што ги поврзува градовите Илок во Хрватска и Бачка Паланка во Србија. Долг е 825 метри. Отворен е на 19 мај 1974 година под името ''Мост 25''''Мај'', на роденденот на Јосип Броз Тито. Оштетен е, по повеќе обиди, при бомбардирањето на НАТО на 4 април 1999 години. Бил обновен три години подоцна, на 30 април 2002 година, а оттогаш по него повторно почнале да поминуваат камиони и автобуси, што не било дозволено од 1999 година.
Мостот е и граничен премин, а во близина има дополнителен копнен премин кон селото Нестин на запад.
1 Поврзано
* Список на мостови во Србија
* Список на мостови преку Дунав
Девет грла

Девет грла е камен лачен мост над реката Златица во близина на Мокрин, Србија. Преку мостот минува Државниот пат 104 (делница 10404 Црна Бара – Кикинда). На мостот лежи границата меѓу градот Кикинда и општина Чока.
Мостот бил изграден во 1860 година од властите на Австриското Царство. Наречен е „Девет грла“ поради неговите девет лакови.
Мост над Мала река

Мост над Мала Река е највисокиот железнички мост во Европа и втор во светот. Се наоѓа на околу 20 километри северно од Подгорица, кон Колашин, на железничката пруга Белград-Бар.
Должината на мостот е 498,8, висината 200, а градежните работи траеле 4 години (1969-1973 година, според Њујорк Тајмс, мостот бил завршен на 8 декември 1972 година). Во столбовите се вградени 23.000 кг бетон,а челичната конструкција тежи 25.000 кг.
1 Висина
Мостот, од својата изградба до 2001 година, кога бил изграден Железничкиот мост над реката Бајпенџијанг во Кина, бил највисокиот железнички мост во светот. На второто место останал до 2015 година, кога е завршен железничкиот мост на реката Ченаб во Индија и тогаш станал трет во светот. Интересно е што и покрај овие два моста останал највисокиот железнички вијадукт во светот, со оглед на тоа што овие мостови се пристанишни мостови.
Марија Безобразова

Марија Владимировна Безобразова (1857-1914) била филозоф, историограф, наставничка, новинарка и активистка за правата на жените од Руската империја. Таа била „првата меѓу Русинките што добиле обука за филозофија“.
1 Животот
Марија Безобразова била родена во Санкт Петербург, нејзиниот татко бил економист, а нејзината мајка писателка. Таа била основач на Руското женско меѓусебно филантропско друштво, земајќи предавања за жени од академици, вклучувајќи ги хемичарот Димитри Менделеев и ботаничарот Андреј Бекетов. Потоа студирала филозофија на Универзитетот во Лајпциг и на Универзитетот во Цирих, а докторирала на Универзитетот во Берн во 1891 година. Под влијание на Толстој, таа се залагала за „етички идеализам“.
Безобразова пишувала феминистички публикации и била активна во руското движење за правата на жените во текот на нејзиниот живот. Таа ги отфрлала традиционалните идеи за родов идентитет и брак:
Не сум родена како другите... Отсекогаш се чувствував себеси како момче, маж... Никогаш не сум имала желба да бидам тип на жена што сите ја познаваме - онаа што е целосно поробена. Мојата природа е туѓа за таквото ропство.
Безобразова починала во Москва во 1914 година.
2 Дела
*''Über Plotin's Glückseligkeitslehre'' [Учењето на Плотин за среќата]. Лајпциг, 1887 година.
*''Handschriftliche Materialien zur Geschichte der Philosophie во Русија'' [Ракописни материјали за историјата на филозофијата во Русија], Берн, 1891 година.
*''Философские этюды'' [Филозофски студии]. Москва, 1894 година.
*''Краткий обзор существенных изведба истории философии'' [Краток преглед на суштините на историјата на филозофијата]. Москва, 1894 година.
*''Розовое и чёрное из моей жизни'' [Црвеното и црното на мојот живот]. Санкт Петербург, 1910 година.
*''Исследования, лекции, мелочи'' [Студии, предавања, фрагменти]. Санкт Петербург, 1914 година.
Мост Арабида

Мост Арабида е патен и пешачки мост над реката Дуро во Португалија. Ги поврзува градовите Порто и Вила Нова де Гаја. Изграден според дизајнот на Едгар Кардосо.
Мостот е шести мост над реката Дуро според датумот на изградба во Порто (по Марија Пиа, Луис I, Понте де Сао Жоао, Понте до Фрејшо, Инфанте)
Во неговата изградба се употребени 20.000 тони цемент, 58.700 кубни метри бетон и 2.250 тони челик.
Хоум (вулкан)

Хоум е подводен вулкан во архипелагот Тонга (Кралството Тонга). Врвот се наоѓа под вода на длабочина од 3 до 10 м од површината на морето. Последната ерупција се случила во 2006 година. За време на некои ерупции, се појавуваат привремени острови.
1 Поврзано
* Список на острови во Тонга
Медисон Бир

Медисон Ел Бир (англ. ''Madison Elle Beer''; родена на 5 март 1999 година) ― американска пејачка и текстописец. Taa добила значителна медиумска покриеност откако Џастин Бибер објавил врска до една од нејзините преработени песни што таа ги објавувала на YouTube. Првиот сингл „Melodies“ го издала во 2013 година.
Во 2018 година, Бир го објавила нејзиното прво ЕР, ''As She Pleases''. Од него произлегле сингловите „Dead“ и „Home with You“. Следната година, Бир потпишала договор со Epic Records и во 2021 година го објавила нејзиниот прв студиски албум, ''Life Support''. Албумот бил поддржан од неколку синглови, меѓу кои бил и „Selfish“, сертифициран со златен тираж од RIAA.
Вториот студиски албум од Бир, ''Silence Between Songs'', бил објавен во септември 2023 година. На 66-тото годишно доделување на Греми-наградите албумот бил предложен за „Најдобар албум со сараунд-звук“.
Покрај нејзината соло-пејачка кариера, Бир го позајмила гласот на виртуелниот лик Евелин од виртуелната група K/DA во видеоиграта ''Лига на легенди''. Како член на групата, таа ги издала сингловите „Pop/Stars“ (2018) и „More“ (2020); сингловите успеале да се пласираат на топ-листите во неколку земји. Таа, исто така, глумела во телевизиските серии: ''Тодрик'' (2015) и ''Руполовата дрег трка'' (2020) и во филмот ''Louder Than Words'' (2013).
1 Детство
Медисон Ел Бир е родена на 5 март 1999 година во Џерихо, Њујорк, во еврејско семејство. Бир се појавила на насловната страница од магазинот ''Child'' откако на четиригодишна возраст победила на натпревар за моделирање. Кога имала околу шест или седум години, била сексуално злоставувана од некој кој често бил покрај неа. Нејзините родители се развеле кога таа имала седум години. Таа ја прославила нејзината бат-мицва во 2012 година.
2 Личен живот
Бир живее во Лос Анџелес.
Во 2016 година, Бир во интервју за YouNow разговарала за нејзината сексуалност и рекла: „Јас не сум лезбијка, но со сигурност сакам девојки“ и дека во минатото била заљубена во жена. Во пренос во живо на TikTok во март 2020 година, изјавила дека е бисексуалка.
Бир била во врска со Џек Гилински (член на американското рап-дуо Jack &amp;amp; Jack) од 2015 до 2017 година. По раскинувањето со Гилински, таа имала кратка врска со Бруклин Бекам (син на Дејвид и Викторија Бекам). Таа била во нестабилна врска со Зак Бија од крајот на 2017 година до почетокот на 2019 година.
Бир имала проблеми со менталното здравје и изјавила дека за тоа придонеле социјалните мрежи и интернетот. Таа била подложна на самоповредување и ѝ било дијагностицирано гранично растројство на личноста (БПД). Кога Бир имала 15 години, на интернет протекле видеа каде таа била гола. Инцидентот, за кој рекла дека ја потсетил на сексуалното злоставување што го доживеала како дете, придонел да заболи од посттрауматско стресно растројство (ПТСН) и двапати се обидела да се самоубие.
3 Дискографија
Студиски албуми
*''Life Support'' (2021)
*''Silence Between Songs'' (2023)
4 Турнеи
Сопствени
* As She Pleases Tour (2018)
* The Life Support Tour (2021–2022)
* The Spinnin Tour (2024)
5 Библиографија
*''Половина од тоа'' (2023)
Волтерс Шолс

Волтерс Шолс е група на потопени планини во близина на брегот на Мадагаскар. Волтерс шолс се 845 км јужно од Кејп Сент Мари - Мадагаскар и 1210 км источно од заливот Ричардс на африканскиот брег. Врвовите на некои од планините се само 18 метри под површината. Волтерс Шолс е дом на многу видови риби, ракови и мекотели. Откриена е во 1963 година од страна на јужноафриканската хидрографска фрегата САС ''Натал'' со капетан од Јохан Волтерс. Кога било откриено, имало огромна популација на ајкули од Галапагос, но тие оттогаш биле истребени.
Мост Луис I

Мостот Луис I е комбиниран метален лачен мост над реката Дуро во Португалија. Ги поврзува градовите Порто и Вила Нова де Гаја. Изграден бил во 1886 година според дизајнот на Теофил - ученик и придружник на Густав Ајфел. Именуван по тогашниот владејачки крал Луис I.
Мостот е со должина од 385,25 м и тежок 3045 тони, должината на заоблениот распон е 172 м, а неговата висина е 44,6 м. Горното ниво е наменето за поврзување на горната област на Порто, која се наоѓа веднаш до железничката станица Сао Бенто, со горниот дел на Вила Нова де Гаја. Од 2003 година, горниот дел од мостот е затворен за автомобили и се користи за трамваи и пешаци.
Мостот Луис I е уникатен симбол на градот Порто. Неговата слика често може да се најде на етикетите на локалното Порто вино.
Мост на Река Црнојевиќа

Мост на реката Црнојевиќ, познат и како Данилов мост, е мост во населбата Ријека Црнојевиќа на Цетиње. Мостот поминува низ Ријека Црнојевиќа и е еден од најважните историски споменици и туристички атракции во општина Цетиње. Мостот ја поврзува Ријека Црнојевиќа со средновековниот град Обод, сместен на рид преку реката, каде што се наоѓала првата јужнословенска и српска печатница, Цетињска печатница.
1 Општи информации
Изградба на мостот во 1853 година, ја наредил Данило II Петровиќ Његош, кој го изградил мостот во спомен на неговиот татко Станко Петровиќ. На левиот брег на реката, до мостот, Данило изградил и еднокатна куќа, популарно наречена Мостина.
Даниловиот мост го заменил претходниот дрвен мост на реката, кој го изградил неговиот претходник Петар Петровиќ-Његош. Даниловиот мост е варовнички мост со два распона. Неговата вкупна должина е 43 метри.
2 Галерија
3 Наводи
Мост на Ѓурѓевиќа Тара

Мост на Ѓурѓевица Тара е мост кој се наоѓа во Црна Гора.
Дизајниран е од инженерот Мијат Тројановиќ,а работите ги извела фирмата Андоновиќ од Белград. Проценетите трошоци биле 11,5 милиони динари, а потоа требало да се зголемат за еден милион.
Мостот бил завршен во есента 1940 година и пуштен во сообраќај на крајот на таа година. Пробното оптоварување и свеченото пуштање во сообраќај биле планирани за пролетта 1941 година.
1 Галерија
2 Поврзано
*''Мостот'' (филм), југословенски филм од 1969 година.
Адамс (подводен вулкан)

Адамс е подморски вулкан во Тихиот Океан, кој се наоѓа на 90 километри југозападно од Питкернски Острови.
Врвот на вулканот се наоѓа на длабочина од 39 метри. Вкупната висина на вулканот е 3500 метри. Адамс се наоѓа на околу 25 километри југозападно од друг голем подводен вулкан, Баунти. Двата вулкана доаѓаат од истата топла зона - Питкерн, која се формирала пред околу 30 милиони години и содржи уште околу 20 вулкански ридови високи околу 500 метри. Методот на калиум-40 покажал дека во плеистоценот во периодот пред 338-350 илјади години постоела активност на оваа област. Самиот Адамс е составен од трахити и е еден од најмладите вулкани во регионот.
Бануа - Вуху

Бануа Вуху - подводен вулкан лоциран во областа на островите Сангихе, 45 километри јужно од вулканот Аву. Бануа Вуху е на длабочина од 5 метри. Основата на вулканот се наоѓа на длабочина од 400 метри. Во текот на 19-20 век, мали острови се појавиле до 90 метри надморска височина, но многу од нив потоа исчезнале како резултат на редовната вулканска активност. Вулканските ерупции се забележани од 1835 година до сега, вулканот се почувствувал околу десетина пати. Последната значајна ерупција се случила во 1919 година, како резултат на која во 1935 година се формирал остров долг 70 метри и висок 12 метри. Во 1968 година, во областа на вулканот било забележано заматување на водата и се почувствувале потреси. Во 2009 година на 130 километри североисточно од вулканот се случил земјотрес со јачина од 7,2 степени.
Мост Марија Пиа

Мостот Марија Пиа е железнички мост над реката Дуро во Португалија. Ги поврзува градовите Порто и Вила Нова де Гаја. Изграден e според дизајнот на Густав Ајфел во 1877 година. Именуван по сопругата на кралот Луис I, Марија Пиа од Савој.
Во 1875 година бил објавен конкурс за дизајнирање на најдобриот мост кој би можел да го скрати растојанието меѓу градовите за 12 км. Победничкото дело било на Густав Ајфел, кој ја понудил најевтината опција од осум. Изградбата започнала на 5 јануари 1876 година и завршила на 4 ноември 1877 година. За време на изградбата, Ајфел имплементирал нови инженерски решенија во комбинација од метални конструкции: мост од само еден распон, долг 160 м, го преминува Дуро, надвиснат над реката на надморска височина од 60 м. Овој мост бил светскиот шампион со најдолг распон, седум години.
Во 1991 година, неговата употреба како премин била прекината. Во близина е изграден нов мост, Понте де Сао Жоао, дизајниран од инженерот Едгар Кардосо, а стариот мост добил статус на национален споменик.
Нојбаер против Германија

Нојбаер против Германија бил судски случај од 2020 година во кој група активисти тужеле поради нејасноста присутна во Законот за заштита на климата од 2019 година.
1 Заднина
Активистите поддржани од Училишен штрај за климатски промени, Greenpeace, Friends of the Earth и други невладини организации изнеле тврдење дека недостатокот на сеопфатна правна рамка за намалување на емисиите на јаглерод до 2030 година ги прекршува нивните фундаментални права како што е предвидено во германскиот основен закон. Во жалбата конкретно се наведувало дека државата мора да го заштити правото на живот, личната слобода, правото на сопственост и човечкото достоинство.
2 Одлука
Уставниот суд прогласил дел од Федералниот акт за заштита на климата за неуставен, бидејќи тој „не ги штити доволно луѓето од идни прекршувања и ограничувања на правата на слобода во пресрет на постепено засилување на климатските промени“. Тој пресудил против некои од нивните барања, велејќи дека тужителите не можат да докажат дека владата ја прекршила својата уставна должност.
Министерот за финансии одговорил на пресудата велејќи дека ќе соработува со Министерството за животна средина за измена на актот. Министерката за животна средина напишала дека ќе претстави нови климатски предлози во текот на летото.
3 Нaвoди
Леоноре Гевеслер

Леоноре Гевеслер (германски: Leonore Gewessler) е австриска политичарка од партијата „Зелени - зелена алтернатива“ и поранешна еко-активистка. Од 2014 до 2019 година, таа била извршен директор на еколошката организација Глобал 2000. Од јануари 2020 година, таа е министерка за заштита на климата, животна средина, енергија, мобилност, иновации и технологија на Австрија (во втората влада на Себастијан Курц, владата на Александар Шаленберг и владата на Карл Нехамер).
1 Ран живот
Родена е на 15 септември 1977 година во Грац, Австрија. Основното образование го завршила во училиштето Сент Мариен во близина на Грац и учела во Федералното средно економско училиште во Грац.
1.1 Образование
Гевеслер се здобила со диплома за политички науки (БА) на Универзитетот во Виена.
2 Политичка кариера
Од 2014 до 2019 година, Гевеслер служела како шеф на најголемата австриска добротворна организација за заштита на животната средина и лобирање Глобал 2000. Во ова својство, таа се залагала за популарна кампања против проширувањето на старата Јадрената централа Мочовце во соседна Словачка, од советската ера, а само 100км од австриската граница.
Во преговорите за коалициска влада по националните избори во 2019 година, Гевеслер била член на делегацијата на Партијата на зелените.
3 Наводи
Северен (вулкан)

Вулканот Северен е најсеверниот од групата вулкани на Срединскиот гребен на полуостровот Камчатка. Се наоѓа во горниот тек на реките Хаилјули и Кутина, со надморска височина од 1936 метри. Дијаметарот на речиси кружниот конус е околу 12 километри. Има еден главен кратер и неколку странични кратери.
1 Научни информации
Вулканот е од понова ера (холоцен). Последен пат еруптирал пред околу 3.500 години. Се наоѓа на 14-20 км источно од вулканот Војамполски, северозападно од вулканот Снег, северно од вулканот Остри на Срединскиот гребен. Протоците на лава не се застарени и вулканот се смета за активен вулкан. Се состои од главниот вулкан Северен и најголемиот кратер - вулканот Тобелстен.
Северниот вулкан почнал да се формира во доцниот плеистоцен, од исландски тип. Високиот северен крај завршува во мал стратовулкан. На источната падина се формирал мал штитовиден вулкан, а на западната падина израснал уште помал конус. Базалтичката писта и конусот Тобелстен на западната падина и поврзаните текови на лава се формирале пред околу 3.500 години.
2 Наводи
Министерство за култура (Португалија)

Министерството за култура (|Ministério da Cultura) — португалско владино министерство, посветено на планирање, развој, извршување и проценка на културната национална политика. Неговата официјална адреса е Дворец Ажуда во Лисабон. Од 2 април 2024 година, актуелна министерка е Далила Родригес. Како и сите други министри, така и министерот за култура е дел од Советот на министри.
Словачко востание од 1848–49

Словачкото востание (од 1848/49) (|Slovenské povstanie) било востание на Словаците во западниот дел на Горна Унгарија (денешна Западна Словачка) со цел изедначување на Словаците, демократизација на политичкиот живот и социјална правда заедно со другите револуции во Хабсбуршката монархија во периодот 1848-49. Траело од септември 1848 до ноември 1849. Во октомври 1848, словачките лидери ја замениле својата оригинална унгаро-федерална програма со австро-федерална, барале одвојување на Словачки округ (|Slovenské Okolie) од Кралството Унгарија и формирање на нов автономен округ во рамките на Хабсбуршката монархија.
Евтаназија

Евтаназија (старогрчки: ''ευθανασία'') — постапка при која со помош на лекарства се предизвикува лесна и безболна смрт на болен што страда од неизлечива болест. Евтаназијата е категоризирана на различни начини, кои вклучуваат доброволни, недоброволни и присилни. Доброволна евтаназија е кога лицето сака да му заврши животот и е законска во сѐ поголем број земји. Недоброволната евтаназија се јавува кога согласноста на пациентот е недостапна и е законска во некои земји под одредени ограничени услови, како во активен, така и во пасивен облик. Присилната евтаназија, која се прави без да се бара согласност или против волјата на пациентот, е незаконска во сите земји и обично се смета за убиство.
Почнувајќи од 2006 г., евтаназијата станала најактивната област за истражување во биоетиката. Во некои земји, се јавуваат поделени јавни противречности околу моралните, етичките и правните прашања поврзани со евтаназијата.
Министерство за територијална кохезија (Португалија)

Министерство за територијална кохезија (|Ministério da Coesão Territorial) ''—''португалско владино министерство, одговорно за рамномерен регионален развој и за намалување на регионалните економски разлики, како и за соработка со регионалната политика на Европската Унија.
Министерството било создадено во 2019 година, во 22-та уставна влада на Антонио Коста. Во претходните кабинети, секторот за регионален развој вообичаено било одговорност на Министерот на претседателството, на министерот за економија или на министерот за животна средина.
Сегашен министер за територијална кохезија е Мануел Кастро Алмеида, од 2 април 2024 година.
Министерство за надворешни работи (Португалија)

Министерство за надворешни работи (португалски: ''Ministério dos Negócios Estrangeiros) —'' португалско владино министерство'','' одговорно за формулирање, координација и извршување на надворешната политика. Седиштето е во Лисабон, во Палатата Несесидадес.
Под покровителство на португалското Министерство за надворешни работи е Институтот Камиес, со кој заедно со министерствата за култура и образование, ги координира културните програми во земјите од португалско говорно подрачје и низ целиот свет.
1 Организациска структура
* Кабинетот на државниот министер за надворешни работи;
* Канцеларијата на државниот секретар за европски прашања;
* Канцеларијата на државниот секретар за надворешни работи и соработка;
* Канцеларијата на државниот секретар за португалски заедници;
* Генерален секретаријат;
* Генерален директорат за надворешна политика;
* Генерален директорат за европски прашања;
* Генерален директорат за технички и економски прашања;
* Генерален директорат за конзуларни прашања и прашања на португалската заедница;
* Инспекции на дипломатско-конзуларните служби;
* Португалски институт за развојна помош;
* Меѓународна гранична комисија;
* Комисија за развој на лусо-шпанските речни сливови;
* Национална комисија за УНЕСКО.
2 Поврзано
* Министерот за надворешни работи на Португалија
* Надворешни односи на Португалија
* Амбасади во Португалија
Хикикомори

Хикикомори (|引きこもり или ''ひきこもり'') — поим во јапонското општество што се користи за опишување на луѓе што се повлекуваат од општествениот живот и често бараат крајни степени на изолација и затворање. Самиот збор е изведен од „хику“ (да се повлече) и „комору“ (да се изолира), што буквално значи повлекување навнатре“ или „да се биде затворен“. Хикикоморито е и општествена и психолошка појава, при што поединците понекогаш остануваат изолирани во своите домови со месеци, па дури и со години.
Хикикоморито најчесто се забележува во Јапонија, но слични појави се забележани и во други земји, како што се Јужна Кореја, САД и Италија. Се проценува дека стотици илјади поединци во Јапонија се засегнати од хикикомори. Се претпоставува дека причините за изолацијата на многу младежи во Јапонија се вкоренети во јапонската култура, образовниот систем, економската состојба на земјата и тоа што многу од овие младежи веројатно страдаат од аутизам, општествена тревожност, шизофренија или други душевни заболувања.
1 Одлики
Лицата што се соочуваат со хикикомори обично:
* Избегнуваат друштвени ситуации и заемодејства.
* Го поминуваат поголемиот дел од своето време во една соба, често потпирајќи се на членовите на семејството за поддршка.
* Покажуваат силно претпочитање за осаменост и можат да се вклучат во самотни дејности како читање, играње видеоигри или пребарување на семрежјето.
2 Претпоставки за причината
Хикикоморито е слично на општественото повлекување забележано кај некои луѓе со нарушување од спектарот на аутизам. Ова довело некои психијатри да мислат дека хикикоморито може да биде поврзано со нарушување од спектарот на аутизам и други состојби што влијаат на општественото заемодејство. Меѓутоа, овие услови можат да изгледаат поинаку во Јапонија поради нејзиниот единствен културен притисок.
Ѕидар

Ѕидар — личност што се занимава со ѕидарство. Ѕидар е мајстор ѕидарски занаетчија што се занимава со ѕидање ѕид, со градење куќа, градби и др.
Ѕидарот работи на поставување тули (цигла), бетонски блокови, блокови од гареж и блокови од пена, што, за разлика од другите градежни операции, се врши рачно. При поставување на ѕидови, ѕидарот ја одржува потребната дебелина и рамномерност на спојот на малтерот за обложување, ја проверува усогласеноста на хоризонталните и вертикалните редови со барањата за дизајн и ги гради аглите и свијоците на ѕидовите од цели тули (блокови), половини и четвртини.
Ѕидарот исто така користи во ѕидарството тули и блокови,  плочки, и природен  и вештачки камен  за изработка на ѕидови, надвратници, натпрозорници, подови, оџаци, и други елементи. Sидарите може да се специјализираат за  ѕидање на елементи од станбени објекти  и објекти од поголем обем.
Sидарите исто така може да санираат постари градби од тула, санираат и заменуваат стар малтер кој попуштил или испаднал со текот на годините, истовремено задржувајќи  ја безбедноста  на објектот.
1 Потребни вештини
* Координација рака-око . Работниците поставуваат мазни и рамни малтер, поставуваат тули, и го прават тоа да се надмине пред малтер.
* Математички вештини. Бетонирате употребени математички вештини – вклучувајќи мерење, пресметување обем, и мешање – кога подготвувате малтер.
* Физичка кондиција. Ѕидарите мора да одржуваат постојано темпо при поставување на тулите во текот на цел ден. Не се премногу тешки, постојаното подигнување може да биде заморно.
* Физичка сила. Работниците мора да имаат поголеми за да ги зголемат големите тежини. Мора да плати и тешки алати, опрема, и други материјали, како што се вреќи со малтер и паста.
* Визуелизација. Ѕидарите треба да воочат како одговараат соодветните за да изградат привлечни и стабилни конструкции.
Ѕидарите и сродните градежни занимања поставуваат и обновуваат градежни конструкции, ѕидови и други конструкции и делови на градби од тули, блокови, камења и слично.
1.1 Занимања во оваа група се:
* Помошен ѕидар
* Ѕидар мајстор
* Ѕидар шамотер
* Ѕидар шамотер, специјализиран
* Ѕидар на оџаци
* Ѕидар на печки
* Ѕидар и дрводелец
* Ѕидар и бетонирец
* Ѕидар за споменици од камен
* Ѕидар за поплочување на тротоари и улици
2 Алати
Алати кои ги користат ѕидарите:
Различни видови на мистрија, ѕидарски длета, ѕидарски чекан, ѕидарски конец, широко ѕидарско длето, шпица, висок, секач, чекани, метро, либела, метални и дрвени маламашки, глетарици, шпакли, ѕидарски сад фангла, пердашки и сл.
Тајните на професионалната вештина на ѕидарите честопати се пренесувале од генерација на генерација.Денес постојат училишта каде овој занает се изучува теоретски и практично.
3 Поврзано
* Туларски занает
* Ѕидарски занает
* Ѕидарство
Средински гребен

Средински гребен е планински венец, главната вододелница на полуостровот Камчатка.
1 Опис
Должината на гребенот е околу 1200 км, просечната висина е 1200-1400 м. Тоа е длабоко расчленат систем со широк спектар на релјефни форми, кои варираат од алпски и среднопланински типови до висорамнини со лава со вулкански градби во форма на конус. Се протега од север кон југ и содржи голем број вулкани, главно штитести вулкани и стратовулкани. Покрај вулканите, се состои од висорамнини од лава, поединечни планински масиви и изолирани врвови покриени со ледници (вкупна површина 866 км²). Се издвојуваат гребените Малкински, Козиревски и Бистрински.
Највисоката точка е Ичинска Сопка (3607 м).
Голем дел од вулканите се над 2000 м, како: Хувхојтун (2618 м), Ални (2581 м), Шишел (2531 м), Остраја Сопка (2539 м). Реките, што течат од падините на Срединскиот гребен се наоѓаат многу блиску една до друга во горниот тек. Во долните и средните делови на падините има зимзелени шуми од ариш Кајандер и Ајанска смрека и листопадни шуми од камена бреза, а има и грмушки од кедар и евла и планинска тундра.
Севкупно, гребенот се состои од 28 превои и 11 врвови, повеќето од превоите се наоѓаат во северниот дел. Гребенот е асиметричен: неговата западна падина е релативно рамна, а неговата источна падина, што се совпаѓа со раседот Централна Камчатка, е многу стрмна. За централниот дел на гребенот, вообичаени се значителни растојанија помеѓу големите врвови. Јужниот дел на гребенот се карактеризира со висок степен на дисекција во посебни масиви, кои се одликуваат со асиметрија на падините.
2 Среден вулкански појас
Вулканите во Срединскиот опсег го формираат Срединскиот вулкански појас, кој е поделен на вулкански региони:
* Алнеиски вулкански регион* Анаунски вулкански регион* Западен вулкански регион* Вулкански регион Ичински* Калгаучски вулкански регион* Козиревски вулкански регион* Северен вулкански регион* Седанкински вулкански регион* Уксичански вулкански регион
Министерство за образование, наука и иновации (Португалија)

Министерство за образование, наука и иновации (португалски: ''Ministério da Educação, Ciência e Inovação'') — португалско владино министерство, одговорно за дефинирање, координирање, спроведување и евалуација на националните политики насочени кон системот на општо и високо образование, науката и информатичкото општество, формулирање на политики за квалификации и обука.
1 Организациска структура
На министерот за образование и наука му помагаат следните државни секретари:
* Државен секретар за високо образование;
* Државен секретар за наука;
* Државен секретар за образование и училишна администрација;
* Државен секретар за основно и средно образование.
2 Историја
* Министерство за јавно образование (1870 - 1870)
* Министерство на Кралството (1870 - 1890)
* Министерство за образование и ликовни уметности (1890 - 1892)
* Министерство за образование (1913 - 1974)
* Министерство за образование и култура (1974 - 1975)
* Министерство за образование и научно истражување (1975 - 1978)
* Министерство за образование и култура (1978 - 1978)
* Министерство за образование и научно истражување (1978 - 1979)
* Министерство за образование (1979 - 1980)
* Министерство за образование и наука (1980 - 1981)
* Министерство за образование и универзитети (1981 - 1982)
* Министерство за образование (1982 - 1985)
* Министерство за образование и култура (1985 - 1987)
* Министерство за образование (1987 - 2011)
* Министерство за образование и наука (2011 - 2015)
* Министерство за образование (2015 - 2024)
* Министерство за образование, наука и иновации (2024 - )
Помеѓу 2002 и 2011 година во Португалија, имало и други министерства за високо образование под следниве имиња:
* Министерство за наука и високо образование (2002 - 2004)
* Министерство за наука, иновации и високо образование (2004 - 2005)
* Министерство за наука, технологија и високо образование (2005 - 2011)
Министерство за земјоделство и рибарство (Португалија)

Министерство за земјоделство и рибарство (португалски: ''Ministério da Agricultura e Pescas'') —португалско владино министерство, одговорно за спроведување на јавните политики, за надгледување на прашањата поврзани со земјоделството и сродните активности како што се шумарство, сточарство, храна и руралниот развој и рибарство.
1 Историја
Министерството за земјоделство за прв пат било создадено во 1918 година. Оттогаш било укинато и повторно воспоставено под различни имиња:
* 1918 - Министерство за земјоделство
* 1932 - Министерство за трговија, индустрија и земјоделство
* 1933 - Министерство за земјоделство
* 1940 - Државен потсекретаријат за земјоделство, оддел на Министерството за економија
* 1958 - Државен секретаријат за земјоделство, оддел на Министерството за економија
* 1974 - Министерство за земјоделство и трговија
* 1974 - Државен секретаријат за земјоделство, оддел на Министерството за економска кординација
* 1974 - Државен секретаријат за земјоделство, оддел на Министерството за економија
* 1975 - Министерство за земјоделство и рибарство
* 1981 - Министерство за земјоделство, трговија и рибарство
* 1993 - Министерство за земјоделство, шумарство и храна
* 1986 - Министерство за земјоделство, рибарство и храна
* 1991 - Министерство за земјоделство
* 1995 - Министерство за земјоделство, рурален развој и рибарство
* 2004 - Министерство за земјоделство, рибарство и шумарство
* 2005 - Министерство за земјоделство, рурален развој и рибарство
* 2011 - Министерство за земјоделство, море, животна средина и планирање
* 2013 - Министерство за земјоделство и море
* 2015 - Министерство за земјоделство, шумарство и рурален развој (секторот за рибарство бил интегриран во Министерството за море)
* 2019 - Министерство за земјоделство
* 2022 - Министерство за земјоделство и храна
* 2024 - Министерство за земјоделство и риболов