procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Вија Анија

Вија Анија ― конзуларен римски пат низ земјата на јадранските Венети. Овој пат бил изграден во втората половина на вториот век п.н.е од страна на судија кој му припаѓал на родот Аниј, или Тит Аниј Луск, конзул во 153 п.н.е., кој ја водел втората колона војници до колонијата Аквилеја или Тит Ануј Руф, претор во 131 г. п.н.е.
Покрај хронолошката неусогласеност, припишувањето на изградбата на патот на едниот или на другиот информира каква претпоставка е избрана за неговиот јужен крај, Бононија (современа Болоња) за првиот или Атрија (современа Адрија) за вториот. Втората хипотеза тврди дека патот бил продолжение на Вија Попилија која го поврзувала Ариминум (денешен Римини) со Атрија, поврзувајќи го со Аквилеја преку Патавиум и Алтинум. Оваа претпоставка се заснова на археолошки траги и топонимот Агна. Сепак, Атриа -Трактот до Патавиум не се спомнува во римските маршути во 3 и 4 век, можеби затоа што неговата важност била споредна.
Низ мочурливите области во долината на По, бил изграден на насипи. При истражувањето на патот откриени се потпорите на неколку камени мостови. Мостот над каналот Грасага е откриен во 1922 година. Вториот мост бил изграден над поранешното корито на реката Бидоџа. Некои делови од патот никогаш не престанале да се користат, додека други биле целосно изгубени. Нивниот тек бил одреден само со воздушна фотографија. Таков бил, на пример, делот низ Сан Дона ди Пјаве.
Делови од патот меѓу Падова и Алтин се опишани во римски извори, што доведува до несогласувања околу кој брег на реката Брента поминувал патот. Познато е дека на оваа делница од патот имало две пошти, каде имало свежи коњи и сместување за патниците.
Хризоберил

Минералот или скапоцениот камен хризоберил е алуминат на берилиум со формулата Be Al<sub>2</sub>O<sub>4</sub>. Името хризоберил е изведено од грчките зборови χρυσός ''chrysos'' и βήρυλλος ''beryllos'', што значи „златно-бел спар“. И покрај сличноста на нивните имиња, хризоберил и берил се два сосема различни скапоцени камења, иако и двата содржат берилиум.
Интересна одлика на неговите кристали се цикличните близнаци наречени ''трилинзи''. Овие збратимени кристали имаат шестаголен изглед, но се резултат на три близнаци со секој „близнак“ ориентиран на 120° кон соседите и зафаќа 120° од цикличното трилирање. Ако се присутни само две од трите можни ориентации на близнаци, се добива близнак во облик на „V“.
Обичниот хризоберил е жолтеникаво-зелен и е проѕирен. Кога минералот покажува добра бледозелена до жолта боја и е проѕирен, тогаш се користи како скапоцен камен. Трите главни сорти на хризоберил се: обичен жолто-зелен хризоберил, мачкино око или цимофан и александрит.
Вија Гемина

Вија Гемина (латински: Via Gemina; букв.: Близначки пат) ― римскиот пат што ги поврзувал Аквилеја и Емона (денешна Љубљана). Бил изграден во 14 година од нашата ера од XIII близначна легија. И покрај името дадено од неговите конструктори, се вели дека патот го добил своето име, „патот близнак“, поради околноста што тргнал од Аквилеја заедно со Вија Постумија.
Патот одел од Аквилеја и ја следел долината Випава помеѓу устието на реката Випава во Соча кај Сонтиев мост и подоцнежниот град Випава, преку карстната област до Наупортус и Емона (Љубљана), правејќи ја првата маршрута на Килибарниот пат, кој ја напуштал римската територија во Карнунтум.
Наупортус бил ограбен од градителите на патишта во 14 н.е., според Такит.
Илински манастир

Илински манастир (понекогаш нарекуван и Големоилински или Малоилински манастир) — возобновен манастир во областа Железник, во југозападниот дел од Македонија. Манастирот се наоѓа на падините на Илинска Планина, на самата атарска граница на селата Мало Илино, Големо Илино и Брежани.
1 Историја
Манастирот е возобновен во поново време, при што темелите биле поставени во 1990 година.
2 Градби
Во склоп на манастирот спаѓаат манастирската црква, конаци и трпезарија наменета за чествување на празници.
2.1 Црква „Свети Илија“
Црквата е подигната на темелите на постар храм во 1990 година, како што пишува и на натписот над влезната врата на црквата.
3 Галерија
Воденицата во Грошница

Воденицата во Грошница претставува недвижно културно богатство како споменик на културата, со одлука на Заводот за заштита на спомениците на културата Крагуевац бр. 97/1 од 10 јануари 1972 година. година.
На 12 јули 1941 година, во воденица во селото Грошница, на шест километри од Крагуевац, се одржал состанок на Окружниот комитет на КПЈ за Крагуевскиот округ, на којшто било донесено решение за кревање востание во овој дел на Шумадија.
Како што може да се заклучи врз основа на стилските одлики и фолклорот, изградена е на крајот на 18 век. Со текот на времето, таа претрпела некои измени и дополнувања, но во основа го има задржано првобитниот изглед.
1 Поврзано
* Список на споменици на културата во областа Шумадија
Плоштад Платан

Плоштадот Платан е централниот градски плоштад и еден од симболите на градот Требиње.
1 Историја
Платани се едни од најпрепознатливите симболи на Требиње. По анексијата на Босна и Херцеговина во 1878 година, Австроунгарија пронашла гробишта во центарот на градот и било одлучено да ги преселат, а 16 дрва чинари да засадат на нивно место. Со текот на времето, во градот биле засадени повеќе чинари, па сега ги има околу 80.
2 Сегашната ситуација
Во близина на плоштадот се наоѓа средновековен пазар, воедно и единствен пазар без тезги, каде на дрвени маси се продаваат најпознатите производи од Требиње како мед, вино, овошје и зеленчук. Животниот век на чинарите е 300 години, во урбаните средини е за половина помалку. Иако е утврдено дека некои чинари се разболеле, експертите сметаат дека не се потребни сериозни интервенции.
3 Легенда
Во Требиње со Австроунгарија пристигнал и баронот Бабиќ, кој бил командант на градот. Во спомен на својата ќерка, која починала на 16-годишна возраст поради болест, баронот Бабиќ засадил 16 чинари во центарот на градот.
4 Поврзано
* Република Србија
* Требиње
* Херцеговина
5 Галерија
6 Наводи
Вија Корнелија

Вија Корнелија ― староримски пат кој наводно се протегал исток-запад по северниот ѕид на Нероновиот циркус каде што сега е покриено со јужниот ѕид на базиликата Свети Петар. Местоположбата е тесно поврзана со патиштата Вија Аврелија и Вија Триумфалис.
1 Историја
Постои одредено верување меѓу археолозите дека Вија Корнелија не постоела и дека името е осакатување на името Вија Аврелија. Оваа претпоставка произлегува од фактот дека Вија Корнелија се споменува само во маршутите и сведоците од седмиот и осмиот век; зашто во тие векови населението на Рим се намалило од приближно милион и пол на шеесет илјади, луѓето биле осиромашени и сите не можеле добро да зборуваат латински. Овие граѓани исто така не би имале поим за топографијата на императорскиот период. Спротивно на овие веројатно неосновани наведувања, добро потврдени документи од четвртиот век наведуваат дека Свети Петар бил погребан покрај ''Вија Триумфалис''.
Ископувањето во 1924 година на местото на Писидска Антиохија открило впишан камен кој датирал од приближно 93 година од нашата ера, кој нуден силни докази дека Вија Корнелија постоела пред владеењето на Константин Велики. Натписот на каменот споменува командант на осмата Августинска легија под Веспазијан и Тит, кој бил надзорник на Вија Аврелија и Вија Корнелија.
2 Местоположба
Порано, било погрешно, но општо прифатено, дека јужните ѕидови на базиликата Свети Петар се потпираат на северните ѕидови на Нероновиот циркус, и дека улицата се протегала северно од циркусот под базиликата (види скица). Меѓутоа, ископувањата на базиликата и околината покажале дека тоа не е сосема точно. Ископувањето во 1936 година на Плоштадот „Свети Петар“ открило траги од пат кој можеби е поконстантински Вија Корнелија. На југозападниот агол на базиликата е пронајден фрагмент од предконстантински асфалтиран пат по истата траса.
Сега се верува дека Вија Корнелија доаѓала од исток и се протегала на запад, нежно издигнувајќи се во близина на сегашната најјужна фонтана на Плоштадот „Свети Петар“. Малку пред оваа точка Вија Аврелија се отцепила од неа и се упатила југозападно, додека Вија Корнелија продолжила кон запад јужно од фасадата на базиликата и на крајот продолжувала кон Каере.
Се верува дека ''Вија Триумфалис'' доаѓал од Нероновиот мост кон Плоштадот „Свети Петар“, а потоа скршнувал северозападно кон деловниот дел на Ватикан. Денешната Вија дела Кончилиацјоне го следи приближно истиот пат како и Вија Корнелија. Во последниве години, властите на Ватикан повторно ги отвориле ископувањата на некрополата Вија Триумфалис, која првпат била делумно откриена во 1950-тите. Ископувањата откриле обемни римски гробишта.
3 Функција
Можно е Вија Корнелија да била изградена од Калигула за да го подобри пристапот до императорските градини, ''Хорти Агрипина''. Затоа, можеби ја створил северната граница на градините во времето на Нерон. Исто така, би го поврзал циркусот на Нерон со базиликата и со двоен ред мавзолеји.
Липоинска киселина

Липоинска киселина (LA), исто така позната како α-липоинска киселина, алфа-липоинска киселина (ALA) и тиоктинска киселина, е органосулфурно соединение дериват на каприлна киселина. ALA се синтетизира кај животните, и е есенцијална за аеробниот метаболизам. Достапна е како додаток на исхрана во некои земји како антиоксиданс, а во други е достапна како лек.
Вија Јулија Августа

Вија Јулија Августа — римски пат образуван со спојувањето на Вија Емилија Скаури и Вија Постумија. Патот ги поврзувал Плацентија (денес Пјаченца) и Арлате (денес Арл), првично на запад по работ на рамнината на реката По до Дертона (Тортона), а потоа на југ до брегот на Лигурија. Таму бил создаден постојан пат кон запад по наглото спуштање на Лигурските Планини во морето. Патот водел до Вада Сабатија (Вадо Лигуре), Албингаунум (Албенга) и Албум Интимилиум (Вентимилија), продолжувајќи до Ла Турби (денес над Монако), каде што неговиот првичен крај бил обележан со триумфална порта. Подоцна патот бил проширен, поминувајќи подалеку од брегот преку долината на реката Лагет, северно од Ница и на запад до Арл каде што се приклучил на Вија Домиција.
Изградбата на патот започнала во 13 п.н.е. од страна на Октавијан Август, а неговите градежни работи постојано биле обновувани од подоцнежните цареви. Меѓутоа, околу 420 година, кога Рутилиј Намацијан се вратил во Галија од Италија, тој поминал со брод покрај Поморските Алпи. Во 1764 година, Тобијас Смолет на сличен начин патувал по море наместо да ги користи приморските патеки, погодни за „мазги и пешаци“. Пристапот до патот не бил обновен до времето на Наполеон Бонапарт.
Битка за аеродромот Антонов

Битка за аеродромот Антонов, позната и како Битка кај Хостомел — битка која започнала на 24 февруари 2022 година, за време на Руската инвазија на Украина, за контрола над аеродромот Антонов поради неговата стратешка важност.
1 Наводи
Вија Трајана

Вија Трајана (латински: Via Traiana; букв.: Трајанов пат) ― староримски пат. Бил изграден од императорот Трајан како продолжение на Вија Апија од Беневентум, стигнувајќи до Брундизиум (Бриндизи) по пократок пат (т.е. преку Канузиум, Бутунтум и Бариум наместо преку Тарентум). Ова било одбележано со лак во Беневентум.
1 Заднина
Вија Трајана била изградена во 109 година од нашата ера од императорот Трајан на сопствен трошок. Изграден е во период на релативна слобода од воени кампањи. Така, Вија Апија, од која како продолжение била изградена Вија Трајана, ја изгубила својата првобитна важност како воена магистрала што ги поврзувала Веноса (Венузија) и Таранто (Тарентум). Понатаму, одржувањето на директни воени комуникации помеѓу Венезија, воената колонија од 291 п.н.е., и Рим, повеќе не било потребно освен во време на граѓанска војна, а Вија Апија едноставно станала средство за да се стигне до Бриндизи.
2 Рута
Страбон точно укажал дека патувањето до Беневентум од Брундизиум преку трасата на подоцнежната Вија Трајана било добар ден пократок од стариот републикански пат, Вија Апија. Иако вистинското мерење покажува дека Вија Апија е 327 км и Вија Трајана 330 км од Брундизиум до Беневентум, разликата е во нивната топографија. Има голем број тешки ридови и тежок терен долж Вија Апија додека не стигне до Венусија, која е околу 106 км далеку од Беневентум. Спротивно на тоа, иако Вија Трајана наидува на подеднакво тешки премини, како и во првите 64 км од Беневентум, нема друг сериозен рид сè до Брундизиум.
3 Римски мостови
По должината на патот има остатоци од неколку римски мостови, вклучувајќи ги Мостот на крадците (италијански: Ponte dei Ladroni), Кјанчев мост (Ponte delle Chianche), Петров мост (Ponte Pietra), Понте Рото (преку реката Карапеле), Срушен мост (Ponte Rotto; преку реката Черваро), Мостот над Офанто (Ponte sul Ofanto) и Мост Валентино (Ponte Valentino).
4 Поврзано
* Римски мост
* Римско инженерство
Мала дебелоглавка

Малата дебелоглавка (''Pyrgus malvae'') е пеперуга од видот на дебелоглавки. Пеперугата ја има и во Македонија.
1 Опис
Таа е мала пеперутка со кариран шар на крилјата што изгледа како црно-бело. Оваа пеперутка може да се најде низ цела Европа и е вообичаена во централните и јужните региони на Англија. Пеперутката претпочита три главни типа на живеалишта: шуми, пасишта и индустриски предели. Јајцата се ставаат на растенија кои ќе обезбедат топлина и правилна исхрана за развој, како што е ''A. euphoria''. Кај ларвите нивното движење обично е ограничено на едно растение, на кое ќе градат шатори, освен ако не се преселат на второ растение домаќин. Ларвите потоа вртат кожурци, обично на последното растение домаќин што го окупирале, каде што остануваат до пролет. Откако ќе се појават како возрасни пеперутки, тие се доста активни во текот на денот и имаат тенденција да ги претпочитаат растенијата со сина или виолетова боја за храна.Тие исто така поседуваат повеќе методи на комуникација; на пример, вибрациите се користат за комуникација со мравките, а хемиските секрети играат улога во парењето. Покажувајќи територијално однесување, мажјаците применуваат стратегии за сечење и патролирање за да се парат со саканата женка.
2 Географска распоространетост
Малата дебелоглавка може да се најде низ Западна Европа во северна Скандинавија, делови од Грција, Македонија и некои од Средоземните острови. Популацијата во многу европски земји се чини дека е прилично стабилно. Присутен е и во Кореја, како и низ Медитеранот до Средна Финска, а ретко во делови од Германија.
Амиџин конак

Амиџин конак во градот Крагуевац е единствениот сочуван објект од комплексот замок - згради од времето на Милош Обреновиќ. Гостилницата го носи и името ,,Момачки“, бидејќи во него биле сместени момчињата на принцот од најблиската придружба. Претставува недвижно културно добро како споменик на културата од големо значење, со одлука на Институтот за научно проучување на спомениците на културата Белград број 446/47, од 28 октомври 1947 година, и категоризирано како културно богатство од големо значење за Република Србија на 7 април 1979 година, Службени Гласник РС, број 14/79.
Во негова непосредна близина се наоѓале резиденцијата на принцот Милош (уништен во 1941 година ) и Шарената резиденција, резиденцијата на принцезата Љубица (изгорена во пожар во 1884 година ). Изградена е во периодот од 1818 година до 1822 година за судскиот персонал на чело со мајсторот на Ректорската палата Сима Милосављевиќ Паштрмац, родум од Паштрма, село во Рамаќа. Милош го нарекол Амиџа (турски вујко), па гостилницата го добила своето име. Семејната куќа на Паштрмец постои и денес, во ул. Светозар Маркович 3.
Анот го изградиле најдобрите тогашни мајстори Јања Михаиловиќ, Тодор Петровиќ, мајстор Веселин. Направен е во балканско-ориентален дух, во време кога Србија сè уште беше под турска власт и штотуку добиваше автономија. Самата гостилница е изградена на коси терен, па изгледа како да има некаков мезанин. Дел од приземјето е засилено со посебна камена конструкција.
На влезната врата е поставен штракач од ковано железо, до кој има мали прозори, украсени со решетки од ковано железо. На врвот има трем. Објектот е изграден со бондрук, вообичаен начин на градење во 19 век. Внатрешноста е поделена на осум соби, кои служеле за сместување и спиење.
Почетокот на владеењето на кнезот Милош е и почеток на основање на нова градба, под силно влијание на уметноста на Турската империја. Ваквиот начин на градење се одликува со отсуство на орнаменти и минимална декорација. Ова особено се однесува на фасадите и прозорците на куќите, кои се помалку украсени.
1 Галерија
2 Поврзано
* Список на споменици на културата во областа Шумадија
Голема црква (Митрополија)

Големата црква (Митрополија) се урнатини и остатоци од темелите на црквата, како дел од манастирскиот комплекс познат како ''Митрополитска'' црква. Комплексот се наоѓа на излезот од Горњачката клисура. Името доаѓа од народното верување дека овде било седиштето на епископот од Браничево.
Самата црква и целиот комплекс претставуваат недвижно културно богатство како споменик на културата од големо значење.
Големата црква првпат била археолошки ископана во 1970-тите, а потоа систематски во 1981 година и 1984 година.
Црквата има основа во облик на моравски трихон со полукружни хорски апсиди, целосно оштетена олтарна апсида на исток и многуаголна надворешна нартекс на запад. Наосот има четири слободни столбови со правоаголна основа. Црквата била украсена со украсна камена пластика, чии фрагменти биле пронајдени внатре, додека на нејзината западна фасада била поставена голема камена розета.
Зачуваниот дел од црквата е со должина од 19,62м. ширина 7,8 м. (со конхи 11,5м.). Ѕидовите со дебелина од 1,35м. се изградени од кршен камен. Зачувани се до 5,6м. височини. Црквата датира од крајот на 14 век.
Противпожарната станица во Бела Црква

Противпожарната станица во Бела Црква се наоѓа на улицата „Први октомври“ бр.10. Изградена е во 1785 година и претставува заштитен недвижен културен имот како споменик на културата од големо значење.
Зградата на домот во Бела Црква е изградена според прописите за градба на Воене границе. На почетокот постоел ан наречен „Златен елен“, потоа бил користен како приватен стопански и станбен објект, а потоа и како пожарна. Изграден е како еднокатна зграда, со правоаголен план, со дебели и масивни ѕидови,сводови со големи распони, силни столбови со квадратен пресек, многу стрмен покрив и докса што се протега по јужната и западната фасада. Гејблот на главната фасада е особено нагласен со декоративната завршница. Под поголемиот дел од куќата има голем, длабоко закопан подрум. Според конструктивната структура и декоративната обработка на фасадата, таа спаѓа во редот на градби со барокни стилски одлики, карактеристични за просторот на Воената граница од крајот на XVIII век и е една од ретките сочувани куќи од тоа време.
Објектот е реновиран во 2001-2003 година.
1 Поврзано
* Список на споменици на културата во јужнобанатскиот округ
* Споменик на културата од големо значење
Куќа на браќата Николиќ

Куќата на браќата Николиќ од 1973 година се наоѓа во Белград на улица Његошева бр. 11, претставува културно наследство како споменик на културата.
Зградата е изградена помеѓу 1912 и 1914 година по проект на архитектот Бранко Танажевиќ, за сопствениците браќата Јован и Максим Николиќ. Двокатната станбена зграда е една од исклучително малиот број зачувани објекти изградени во српско-византиски стил.
Архитектонскиот израз се заснова на спој на владејачки тенденции, академизам во диспозицијата на основната маса и српско-византиски стил во декорацијата на фасадното платно. По примерот на средновековната византиска архитектура, фасадата доби обоени правоаголници, слични на керамичката пластика и преплетување. Заедно со српско-византиската декоративна пластика, има и елементи на Арт Нову декорација.
1 Поврзано
* Список на споменици на културата во Белград
Воденица во Нештин

Воденица во Нештин — воденица во општината Бачка Паланка, изградена во првата половина на 19 век. Како редок сочуван примерок на воденици на територијата на Војводина и типот на градба, со исправено тркало, е реткост од ваков вид, таа е еден од спомениците на културата во категоријата недвижен имот со голема важност.
Во поширокото опкружување во минатото имало бројни воденици. Изградена е од тула и парчиња од тули со предна страна, на која има осовина и тркало, обложено со штици, со двокрилен покрив покриен со бибер ќерамиди. Се состои од две посебни простории со различни димензии, каде што поголемата има воденица со еден камен и сита за ситно мелење, а помалата има штала. Механизмот на мелницата е речиси целосно направен од дрво.
Конзерваторските работи не се извршени во воденицата.
1 Поврзано
* Список на споменици на културата во Јужнобачкиот Округ
Вила „Цер”

Вилата „Цер“ во Бања Ковиљача припаѓа на спомениците на културата на Република Србија. Претставува значајно достигнување во архитектонското наследство на Бања Ковиљача, како и на Србија, со интересен избор на места на издигнатото плато во централната бањска зона, и архитектонски имоти и културно-историско значење како место на богат општествен живот во меѓувоениот период со учество на многу познати и угледни граѓани на Белград, Шабац, Лозница и Ваљево
1 Архитектура
Вилата „Цер“ („Десанка“) е изградена со поголеми амбиции, за што сведочи пристапот со широки скалила, голем трем со четири дорски столбови, како и подигнато плато во централниот дел на бањата на местото кое некогаш било каскадно и уредено како парк. Стилот на градбата е пост-академски, а очигледно е дека изборот на архитектонски и украсни елементи е еклектичен. Дизајнерот на вилата е непознат.
Главната фасада е монументална и симетрична, а тремот со четири масивни дебели столбови дава елеганција која потсетува на вили од Руската империја, за што сведочат боите на фасадата, окер и бела, како вилите во Војводина. Страничните фасади содржат еден помал трем со два столба кои ги потпираат подните тераси. Внатрешниот дизајн на вилата е класично организиран како граѓански апартман, централен влезен хол, салони и трпезарија на приземје, а спалните соби и бањата се на кат, додека помошните простории (со кујна, шпајз и простории за послугата) се во подрумот и поткровјето. На задната страна на фасадата има скалила.
2 Поврзано
* Бања Ковиљача
* Список на замоци во Србија
Водена кула во Палиќ

Водената кула во Палиќ била завршена на 15 јуни 1910 година, како повеќенаменски објект - Водена кула, порта на летното одморалиште и трамвајска станица за електричниот трамвај воведен во 1897 година на релација Суботица - Палиќ и денес е симбол на Палиќ. Водената кула претставува недвижно културно наследство како споменик на културата.
Според Ката Мартиновиќ Цвијин, „силуетата на водената кула е слободна варијација на дрвените цркви во Трансилванија“ дополнети со дрвени украсни детали, додека Бела Дуранци тврди дека „водната кула е замислена во форма на селска украсена порта припитомена во Калотасег, ризницата на унгарскиот фолклор“.
Двете архитектонски целини - кулата од едната страна и долниот павилјон од другата страна, поврзуваат широк конкавен лак во една целина. Заоблената пенетрација низ зградата води до одморалиштето. Погледот се протега до езерото, по Алејата, преку централниот заоблен премин на Големата тераса за да заврши кај Меморијалната фонтана покрај брегот.
1 Архитектура
Двете архитектонски целини се со кружни темели, поставени на бетонски темели, додека кулата е дополнително зајакната со масивна бетонска плоча на која се гледаат темели поставени како траки. Кулата е составена од три појаси во висина. Основата е со квадратна форма со нагласен заоблен влез во кулата. Единствената декорација на ѕидното плато се јавува во вид на цокле од црвена фасадна тула, која континуирано го опкружува заоблениот влез. Од квадратната основа израснува монументално тело на правилен валјак со осум зајакнувачки ребра, кое се шират кон врвот, давајќи впечаток на превртена конусна форма. Внатре во кулата, дрвените скали водат до терасата - видиковецот. Во повлечените вертикални сегменти на кулата, меѓу ребрата се наоѓаат вертикални редови од тесни прозорски ниши, кои ги осветлуваат скалите.
Кулата е завршена со заоблен конусен покрив под кој се наоѓа мала тераса со дрвена ограда продупчена во форма на редови од срца. Кровната конструкција е дрвена закачалка со покривка од ќерамиди. Кровната коцка завршува со украсен шпиц од ковано железо. Вкупната висина на кулата е 31,75 метри.
Втората архитектонска целина е отворена чекална павилјон за трамвај, дизајнирана во форма на настрешница. Осум кружни столбови со вертикални растителни врежани народни мотиви, живи бои (окер, зелена, црвена) врз кои има заоблен конусен покрив покриен со ќерамиди. Покривот завршува со шило од ковано железо. Појасот на поткровјето е обложен со дрвени штици перфорирани во форма на вертикални редови на срца.
Покривната конструкција е дрвена закачалка на долната страна маскирана со дрвена облога. Видлив е само дел од конструкцијата. Во павилјонот има кружна ниска дрвена клупа. Централната пенетрација е решена во форма на два големи параболични дрвени заоблени носачи на двокрилниот покрив. Кровната конструкција е маскирана со дрвени облоги од долната страна. По должината на столбовите мине цветна декорација дизајнирана во духот на унгарскиот Арт Нову со жива боја. Во зградата преовладуваат две бои, окер и црвена, додека зелената и светло сината се појавуваат во декорацијата.
2 Галерија
3 Поврзано
* Список на споменици на културата во Севернобачката област
Tones and I

Tones and I — австралиска поп пејачка.
1 Дискографија
1.1 Албуми
* Welcome to the Madhouse (2021)
* TBA (2022)
1.2 Спотови
Спот, Година, Режисер
''Johnny Run Away'', 2019, Luke Dunning
''Dance Monkey'', 2019, Liam Kelly,Nick Kozakis
''Never Seen the Rain'', 2019, Liam Kelly,Nick Kozakis
''The Kids Are Coming, 2019, Alan Del Rio Ortiz
''Bad Child'', 2020, Nick Kozakis
''Ur So F**king Cool'', 2020, Tones and I,Liam Kelly,Nick Kozakis
''Fly Away'', 2020, Liam Kelly,Nick Kozakis
''Won't Sleep'', 2021, Liam Kelly,Nick Kozakis
'' Cloudy Day'', 2021
''Lonely'', 2021
'' Eyes Don't Lie'', 2022
'' Chant'', 2022
'' I Am Free'', 2023
'' The Greatest'', 2023
'' Dreaming'', 2024
'' I Get High'', 2024
'' Dance With Me'', 2024
Училишна зграда во Враниќ

Училишната зграда во Враниќ, сместена во стариот центар на Враниќ, населба на територијата на градската општина Бараево, била подигната на почетокот на 20 век во близина на местото каде што била зградата на постарото основно училиште од 1848 година. Претставува недвижно културно наследство како споменик на културата.
1 Историја
Зградата на основното училиште се наоѓа во стариот центар на Враниќ и денес заедно со соседната кафеана, содржината и просторот го означуваат ова место како фокус на јавниот живот на населбата во минатото. Основното училиште во Враниќ им припаѓа на наменските градби од своето време со квалитети карактеристични за оваа група објекти - извонредна местоположба, едноставни и функционални просторни решенија и солиден архитектонски третман.
Иако работеле во тешки услови, од 1872 година пристигнуваат учителки од Вишата женска школа во Белград. Конечно, во 1905 година била урната старата училишна зграда, направена од трошен материјал, со две училници и наставнички стан. Во 1907 г. Враниќ добил нова училишна зграда со три училници и наставнички стан на истото место.
2 Галерија со слики
3 Поврзано
* Список на споменици на културата во Белград
* ОУ „Павле Поповиќ“
Имот на Визиќ

Имотот Визиќ се наоѓа во близина на Бегеч, недалеку од Нови Сад. Имотот е под заштита на државата и е културно богатство од големо значење.
1 Историја
Имотот првпат се споменува во 1408 година. а како дел од Манорот Футог. Имотот станал сопственост на семејството на грофот Котек од 1805 до 1925 година и од 1925 година. година, е во сопственост на семејството Ковачевиќ.
Главната зграда на имотот била изградена во периодот од 1901-1902 година, според проектот на архитектот од Будимпешта Ѓула Комора. Главната зграда на имотот била подигната на местото на куќата нацртана со план од 1779 година. Имотот располагал со најразлични вредни збирки, како што се: збирка слики од XVIII и XIX век, збирка графики, бакарни гравури и литографија, со повелби, богата библиотека со околу 15.000 книги, збирка архиви од 130 папки со разни материјали, периодични списанија, дипломи и планови од XVIII и XIX век, збирка украсни и корисни предмети од порцелан, метал и стакло, збирка корисни предмети за домаќинството како и збирка земјоделски и занаетчиски алатки.
2 Изглед на зградата
Во склоп на имотот има главен објект со подвижен инвентар, стопански капацитети и простран двор.
3 Обнова
Обновените работи се извршени во неколку наврати:
* Во периодот од 1991 до 1992 г.
* Во 1996 г.
* Во 1998 г.
* Во 2005 година
4 Поврзано
* Список на споменици на културата во областа Јужна Бачка - Град Нови Сад
Оливера Галовиќ

Оливера Галовиќ (Шабац, 1923 - Белград, 2000) била српска сликарка и ликовен педагог. Дипломирала на Академијата во Белград во 1948 година. Освен во Србија, имала самостојни изложби во Париз, Виена и во САД. Таа е типичен претставник на експресионизмот, со изразен колорит. Како една од сликарите од врвот на современото сликарство, таа била учесник на престижната колонија „Меморијал Надежда Петровиќ“ во Чачак.
1 Творештво
По завршувањето на Академијата во Белград, влегла во уметничкиот живот во април 1951 година, со групата „Единаесетмина“ која што била израз на уметничката авангарда во современото српско сликарство. Оливера Галовиќ со своите мртви природи и пејзажи ги освоила симпатиите на поклонениците на модерната уметност.
Иванковски историско-роднокраен музеј

Иванковски историско-роднокраен музеј (|Іванківський історико-краєзнавчий музей) — музеј во Иванков, Киевска Област, Украина, кој бил наводно уништен во руската инвазија на Украина во 2022 година, што довело до загуба на над дваесет дела од сликарката Марија Примаченко.
1 Историја
Иванковскиот историско-роднокраен музеј бил отворен на 21 февруари 1981 година и се наоѓа на археолошко наоѓалиште од средниот век. Музејот вклучува неколку поставки: за Чернобил, Авганистан и Втората светска војна. Од 2016 до 2018 година музејот бил дограден за да може да ги смести проширувањата кон збирката од неготово основање. Во 2021 година, музејот имал изложба за еврејското наследство од Иванков.
2 Збирка
Збирката во музејот вклучува дела од сликарката Марија Примаченко и облека од Хана Верес и нејзината ќерка, Валентина. Збирката на музејот исто така вклучува артефакти од археолошкото наоѓалиште и природонаучни артефакти.
3 Извештаи за уништување
На 27 февруари 2022 година, во текот на Битката кај Иванков, воена операција при руската инвазија на Украина во 2022 година, музејот бил наводно запален, со загуба на над дваесет дела на сликарката Марија Примаченко. Директорот на Вишгородскиот историски и културен резерват, Влада Литовченко, ја опишал загубата како „непоправлива“ во објава на социјалните мрежи.
Како одговор на тоа, министерот за култура на Украина, Олександар Ткаченко, побарал поради тоа Русија да биде исфрлена од УНЕСКО. На 28 февруари, Меѓународниот совет на музеи издал изјава во која го осудил „намерното уништување (со пожар)“ на музејот.
Воденицата во Бргуле

Воденицата во Бргуле, населено место во општина Уб, е изградена кон крајот на 18 век или почетокот на 19 век. Таа претставува недвижно културно богатство како споменик на културата. Според народните преданија, му припаѓала на Алекса Ненадовиќ, важна личност во Првото српско востание.
Воденицата, која што е позната и како Протина воденица, е монументална градба од народна архитектура, изградена во коритото на реката Колубара, прободена од високи масивни дабови трупци. Во неа се сместени десет постројби со мелнички камења и мала соба од чатма за сместување на мелничарите. Покривот е четирикорабен, со благо закосување и бибер ќерамида како покривка.
Од невнимание и негрижа, овој објект е целосно урнат и повеќе не постои, така што, согласно законот, започната е постапка за бришење од списокот на заштитени споменици на културата, иако постои волја за обновување и изградба на реплика. Делницата од новиот автопат „Милош Велики“ поминува во близина на поранешното место каде што била таа.
1 Поврзано
* Список на споменици на културата во областа Колубара
Битка кај Крути

Битка кај Крути — битка околу селата Памјатне и Хороше Озеро, Украина, која траела од 28 февруари и 1 март, помеѓу воените сили на Русија и Украина, за време на Руската инвазија на Украина во 2022 година.
1 Наводи
Чума (Владимир Костов)

Чума – збирка новели на македонски јазик од битолскиот писател Владимир Костов. Делото било издадено во 1989 година од издавачката куќа Мисла.
1 Содржина
Книгата содржи 3 новели:
* Чума
* Стомачни растројства
* Градоначалникот
2 Поврзано
* Владимир Костов
* Македонска книжевност
* Мисла
Објект на Собранието на општина Битола на улица „Славко Лумбарко“ бр. 8

Објект на Собранието на општина Битола — архитектонско обележје во градот Битола, заведена како Културно наследство на Македонија под називот Објект на Собранието на општина Битола на улица „Славко Лумбарко“ бр. 8 под реден број 9 во Битола.
1 Местоположба
Се наоѓа на улица Славко Лумбарко бр.8, на раскрсницата со „Кирил и Методиј“. До него се наоѓа Објектот на Собранието на општина Битола на улица „Кирил и Методиј“ бр. 6 .
2 Историја
Изграден во 1903 година како сопственост на „Свети Димитрија“, катедралната црква на грчката Пелагониска епархија. Објектот веднаш му бил даден под закуп на Грчкиот конзулат во градот.
3 Архитектура
Објектот е под влијание на архитектонските стилови кои доминирале во Западна Европа кон крајот на 19 век и има елементи на барокна и неокласична декорација. Главната фасада со големи скалила и два балкона дава монументален поглед на локацијата. Фасадата е богато украсена со столбови во дорски ред на скалите и балконскиот дел, балустрадата на балконите, огради со керамичка декорација, лента со брановидна линија, пластично обликувана под венецот.
Ксенија Дивјак

Ксенија Дивјак, сликарка, родена е во 1924 година во Иваниќ Град во Хрватска. Во Загреб живеела до 1941 година, кога, како бегалка дошла во Белград. Во 1943 година се запишала на Академијата за уметности во Белград, каде што дипломирала во 1949 година. Била членка на Белградската група и на уметничката група Лада.
Во земјата и странство изложувала на многу заеднички изложби коишто ја претставувале современата југословенска ликовна уметност. Починала во 1995 година во Белград.
Делата на Ксенија Дивјак се наоѓаат во Музејот на современа уметност во Белград, Галеријата за ликовни уметности Подароци колекција на Рајко Мамузиќ во Нови Сад и како дел од многу други јавни и приватни колекции.
1 Самостојни изложби
* 1955 година Белград, галерија УЛУС
* 1957 година Скопје, Салон на Модерна галерија
* 1967 година Белград, Музеј на современа уметност
* 1970 година Белград, Уметничка галерија на Центарот за култура
* 1975/76 година, Нови Сад, Галерија на ликовни уметности колекција Подароци на Рајко Мамузиќ
* 1981 година Белград, Уметничка галерија на Центарот за култура
* 1982 година Белград, Уметничка галерија на Центарот за култура
* 1995 година Ваљево, Модерна галерија
* 1996 година Белград, Музеј на современа уметност
* 1997 година Нови Сад, Галерија на ликовни уметности колекција Подароци на Рајко Мамузиќ
* 2002 година Нови Сад, Галерија на ликовни уметности колекција Подароци на Рајко Мамузиќ
2 Награди
* 1961 година Октомвриска награда на Град Белград
* 1976 година Откупна награда на XVI Ликовна есен, Сомбор
3 Поврзано
* Список на српски сликари
Ѓеравичко Езеро

Ѓеравичко Езеро (|Liqeni i Gjeravicës; |Језеро Ђеравица) — планинско езеро во Косово сместено веднаш под врвот на планината Ѓеравица.
1 Географија
Езерото е на околу 2.200 метри (7.218 ст) надморска височина. Има површина од 2 хектари. Максималната должина на ова езеро е 240 метри (787 ст), а ширината е 120 метри (394 ст). Езерото има максимална длабочина од 3,8 метри (12 ст). Има облик на заб и од него истекува реката Ереник која се спушта во регионот Метохија во западно Косово.
2 Фауна
Езерото е познато по своите многубројни саламандри, кои се насладуваат со летачки инсекти. Езерото содржи многу риби.
3 Галерија
Бело Езеро (Србија)

Бело Езеро е едно од четирите големи флувијални езера, на кои најмногу отпаѓа површината на Ечанските езера. Се наоѓа во Банат, југозападно од Ечка, т.е. јужно од Зрењанин. Езерото лежи помеѓу реките Тиса и Бегеј, од кои е одвоено со насип. Насипот е одделен и од Специјалниот природен резерват Стари Бегеј-Царска бара.
Површината на езерото е 5,4², додека просечната длабочина е 1,33. Поради високите летни температури, испарувањето е интензивно. Вертикалните и хоризонталните движења на водата се слаби, така што нема мешање на водата, што доведува до изразена температурна стратификација.
Езерото е богато со риби. Како рибник во 1762 година првпат го користел Шандор Шомоџи.
1 Поврзано
* Список на езера во Србија
Вила Митинац во Смедерево

Вилата Митинац во Смедерево е изградена во 1900 година како семејна викендица во природна средина на лозови и овошни насади. Вилата е изградена од смедеревскиот трговец Димитрије-Мита Стефановиќ и претставува недвижно културно богатство.
1 Архитектура
Вилата е изградена на падина, на десниот брег на Дунав, во делот на Смедерево наречен Плавинац. Има правоаголна основа со еден дел закопан на приземје, поради наклонот на теренот и првиот кат. Неколку пати претрпе промени, но без значително да му го наруши изгледот. Во 1925 година по должината на источниот ѕид е додаден голем дрвен трем, како и помало станбено крило долж северниот ѕид. На приземјето има ходник, кујна, бања и дневна, а на кат има дневна, поголема спална и три помали соби. Главната фасада на објектот е симетрично дизајнирана, така што во приземјето во централниот дел има влезен трем со голем заоблен отвор, а од двете страни на влезот има заоблен прозорец. Горе на спратот се три двојни врати со нагласени заоблени завршетоци и балкон со ограда од ковано железо.
Разновидноста на декоративни архитектонски елементи, особено живописната фасадна декорација во гипс и дрвени елементи кои го украсуваат покривниот венец и тремот во ликот на швајцарските вили го издвојуваат од другите викендички во оваа област. Како веројатен пример за изгледот на оваа вила била Летничката куќа на кралот Александар Обреновиќ, која се наоѓа недалеку од овој објект.
2 Поврзано
* Список на културни споменици во Србија
Амбар во Стапар

Амбар во Стапар — место во општина Сомбор, изграден во 1847 година според врежаната година на довратникот и е споменик на културата во категоријата недвижно културно наследство од големо значење.
Над годината на создавање се изгравирани буквите S и D, веројатно иницијалите на мајсторот. Амбарот има надолжен трем, изграден во дрвена скелетна конструкција со полнење од жлебови штици, двосливен покрив покриен со бибер ќерамиди. Столбовите на конструкцијата, долж предната и двете страни, и столбовите на тремот се профилирани и украсени со растителни мотиви. Орнаментираните делови биле разнобојни, што може да се заклучи од остатоците од бојата. Со својата обработка и декорација е убав пример на самостојна плевна со надолжен трем, која претходела на нивната заедничка градба со викендица.
1 Поврзано
* Список на споменици на културата во Западнобачкиот Округ
Амбар во Кузмин, Савска 94

Амбарот во Кузмин, Савска 94, е изграден на крајот на првата половина на 19 век. и е споменик на културата од големо значење.
1 Изглед
Амбарот е направен од даб во скелетна структура со полнење од спуштени штици. Покривот е двокрилен, покриен со бибер плочка, која ги замени оригиналните ќерамиди. Гејблот е на ниво со предната страна, што е посебна одлика на оваа штала без трем. Како најчеста декоративна површина, фронтонот во овој случај е скромен. Единствен украс се назабените летви на кои се закачени штиците, кои ги затвораат полињата на кои е поделена. Поделбата на шахти за складирање на жито беше направена во внатрешноста на зградата на ист начин како што е изградена. Претставник е од типот ''„трансфер“'' штала, именуван така што нема трем и може да се пренесува од едно на друго место.
2 Поврзано
* Список на споменици на културата во областа Срем
* Спомениците на културата од големо значење
Небесна Аида

„Небесна Аида“ (италијански: „Celeste Aida“) ― романса од првиот чин на операта „''Аида“'' од Џузепе Верди. Таа му претходи рецитативот „Se quel guerrier io fossi!“. Аријата ја пее Радамес, млад египетски воин што сака да биде избран за командант на египетската војска. Тој сонува за победа на бојното поле, а исто така и за етиопската робинка Аида, во која тајно е вљубен.
Оваа сцена се одвива во салата на кралската палата.
1 Либрето
Se quel guerrier io fossi!
Se il mio sogno si avverasse!
Un esercito di prodi da me guidato
E la vittoria e il plauso di Menfi tutta!
E a te, mia dolce Aida,
Tornar di lauri cinto
Dirti: per te ho pugnato,
Per te ho vinto!
Celeste Aida, forma divina,
Mistico serto di luce e fior,
Del mio pensiero tu sei regina,
Tu di mia vita sei lo splendor.
Il tuo bel cielo vorrei ridarti,
Le dolci brezze del patrio suol
Un regal serto sul crin posarti,
Ergerti un trono vicino al sol.
Само јас да сум тој воин!
Да ми се оствари само сонот!
Војска од храбри луѓе со мене како нивен водач
И победа и аплауз на целиот Мемфис!
А тебе, слатка моја Аида,
Да се вратам крунисан со ловорики,
Да ти кажам: за тебе се борев,
За тебе победив!
Небесна Аида, божествен облик,
Мистична венец од светлина и цвеќиња,
Ти си кралица на моите мисли,
Ти си сјајот на мојот живот.
Сакам да ти го вратам твоето прекрасно небо,
Слатки ветришта на вашата родна земја,
Да поставам кралски венец на вашата коса,
Да ти подигнам престол до сонцето.left
The Banks of the Oise

''Бреговите на Оис'' е слика од 1877-1878 година на Алфред Сисли. Претходно во сопственост на три приватни галерии (Bernheim-Jeune во Париз, Dilenn во Брисел и конечно Galerie Jacques Dubourg во Париз) била продадена на Честер Дејл на 9 јуни 1926 година Сега е во сопственост на Националната галерија на уметност во Вашингтон, која го купила со остатокот од колекцијата на Дејл, сега е изложен во делот 88 (француски импресионистички пејзажи).
1 Наводи
Објект на Собранието на општина Битола на улица „Кирил и Методиј“ бр. 6

Објект на Собранието на општина Битола — архитектонско обележје во градот Битола, заведен како Културно наследство на Македонија под називот Објект на Собранието на општина Битола на улица „Кирил и Методиј“ бр. 6 под реден број 10 во Битола.
1 Местоположба
Се наоѓа на улицата „Св. Кирил и Методиј“ бр. 6. До него се наоѓа Објектот на Собранието на општина Битола на улица „Славко Лумбарко“ бр. 8.
2 Историја
Изградена во 1903 година како сопственост на Свети Димитрија, катедралната црква на грчката Пелагониска епархија. Објектот се користел како административна зграда и бил даден на Францускиот конзулат во градот.
3 Архитектура
Архитектонскиот концепт на објектот е комбинација на станбена и јавна зграда. Нејзините архитектонски особености се чист француски неокласицизам - еден од најдобрите примери во Македонија. Јужната фасада е украсена со чисти класични форми со столбови дорски ред и балкон на катот во облик на колонада, кој образува отворена галерија. Фасадата е богато украсена со профилирања околу прозорците како и употреба на керамопластични украси во вид на розети над отворената галерија.
Хорот на Циганите

„Хорот на Циганите“ (италијански: it) ― хор рефрен од чин 2, сцена 1 од операта „''Трубадур''“ од 1853 година, на Џузепе Верди. На него се прикажани шпански Цигани како удираат по наковалните во зори и пеат пофалби за напорната работа, доброто вино и Циганките. Делото е општо познато и по почетните зборови „it“ (Гледаш! Темните).
1 Италијанско либрето и поетско македонско приспособување
''Zingari e zingare'':, ''Цигани и Циганки'':
2 Други употреби
Томас Бејкер го напиша ''Трубадурски квадрил'' (1855) за пијано, кој вклучува движење засновано на овој хор. Слично на тоа, пијанистот/композиторот Чарлс Гроуб напишал варијации за Хорот на Циганите за пијано во 1857 година. Свинг џез аранжман на Џери Греј за Глен Милеровиот оркестар во 1941 година стигнал до #3 на ''Билборд'' врвните списоци во САД. Мелодичната тема послужи и како вдахновение за „Rockin' the Anvil“ за свинг-џез ансамбл и хармоника на албумот на Џон Сери Постариот од 1956 година, ''Squeeze Play''.
Мелодијата на рефренот била тесно пародирана во „Хорот на крадецот“ („Со конец налик на мачка“) во комичната опера на Гилберт и Саливан од 1879 година ''„Пиратите од Пензанс “,'' а набргу потоа стана популарна песна со текстот ''Hail, Hail, the Gang's All Here''.
Драган Бочески

Драган Бочески (роден 24 Ноември 1963 во Охрид) е македонски фудбалски тренер и поранешен професионален фудбалер, играч од средниот ред.
1 Играчка Кариера
Како играч, Бочески играл во ФК Железничар Сараево и ФК Вардар во Прва Југословенска Лига и во ФК Спартак Суботица и ФК Пелистер во Втора Југословенска Лига. Со ФК ПАС Јанина играл и во втората грчка лига.
2 Менаџерска Кариера
Подоцна Бочески ги менаџирал ФК Осогово, ФК Напредок, ФК Турново, ФК Пелистер, ФК Охрид, како и македонската репрезентација до 19 години.
3 Лично
Драган Бочески има потекло од с.Требеништа.
Јованка Орлеанка (опера)

Јованка Орлеанка — опера, во три чина со пролог на Џузепе Верди.
1 Либрето
Темистокле Солер според драмата ''Девицата од Орлеан'' од Фридрих фон Шилер.
2 Премиера
15 февруари 1845 година, Милано.
3 Ликови и улоги
Шарл VII, француски крал - тенор
Јакоб, ''овчар од Дом-Реми'' - баритон
Јованка (Жан), ''неговата ќерка'' - сопран
Дели, ''кралски офицер'' - тенор
Талбот, ''наредник на англиските сили'' - бас
кралски офицери, жители на Ремс, француски и англиски војници, добри и зли духови, благородништво, гласници, пажеви, девојки, претставници, селани, витези, дами (хор).
4 Место и време
Дом-Реми и Ремс во XV век, за време на Стогодишната војна.
5 Содржина
5.1 Пролог
* Сцена I
Голема сала во замокот Дом-Реми. Кралот Шарл им кажува на селаните и офицерите за сон во кој видел светилиште и во кој му било кажано да ги посвети својот меч и шлем на Дева Марија. Селаните веруваат дека тоа место е опседнато од зли духови.
* Сцена II
Шума. Јованка се моли пред ликот на Богородица. Таа се гледа себеси растргната помеѓу земните и небесните сили на љубовта и верува дека го слуша повикот да ја ослободи Франција. Таа го охрабрува кралот и покажува одлучност да го следи. Нејзиниот татко, кој го слушнал тој разговор, се откажува од неа.
5.2 I чин
* Сцена I
Англиски камп во околината на Ремс. Англиските војници слушнале за небесниот повик на Јованка и се плашат од претстојната битка. Нејзиниот татко сака да му се одмазди на Шарл, за кого верува дека ја завел неговата ќерка и е подготвен да ја предаде на англиската војска.
* Сцена II
Градината во кралската палата во Ремс. Јованка по победата над Англичаните сака да си оди дома и да се врати на едноставниот живот. Шарл ѝ изјавува љубов и бара од неа да го круниса. Јованка се плаши дека земната љубов ќе биде посилна од небесната.
5.3 II чин
Плоштад пред катедралата во Ремс. Додека народот ја слави Јованка, нејзиниот татко ја обвинува за вештерство, а Шарл за богохулење. Мислејќи дека навистина е виновна, Јованка не се брани. Народот бара таа да биде избркана и Јакоб да ја предаде на Англичаните.
5.4 III чин
Англиска тврдина, недалеку од бојното поле. Во затворот Јованка моли да биде ослободена и Небесните сили да ѝ простат, за повторно да ја предводи француската војска. Јакоб сфаќа дека неговата ќерка е невина и ја ослободува. Јованка ја извојува победата и го спасува Шарл, но и самата е смртно ранета. Сите ја оплакуваат Јованка, која ѝ се предава на Богородица, како што тоа го сторила и во шумата кај Дом-Реми.
6 Познати музички нумери
*''Sotto una quercia'' (''Под еден даб'') - кралската каватина од I чин
*''Sempre all'alba'' (''Секогаш во зори'') - Каватина на Јованка од I чин.
*''O fatidica foresta'' (''Шумо убава, чуј'') - Романсата на Јованка од вториот чин