Венера пред огледало

''Венера пред огледало'' (околу 1555) — слика на Тицијан што сега се наоѓа во Националната уметничка галерија во Вашингтон, и се смета за една од најбитните во збирката.
Позата на Венера наликува на класичните статуи на Венера де Медичи во Фиренца или на Капитолска Венера во Рим, кои Тицијан можеби ги видел кога напишал дека „учи од прекрасните древни камења“. Се вели дека сликата ја слави идеалната убавина на женскиот облик, или дека е критика на суетата, или можеби и двете. Била копирана од неколку подоцнежни уметници, вклучувајќи ги Петер Паул Рубенс и Антонис ван Дајк.
Тицијан направил голем број слики од истата тема, но се верува дека ова е најраната и единствената верзија што е целосно дело на Тицијан, без додатоци од неговите помошници. Сликата останала во неговата куќа до неговата смрт во 1576 година.
1 Сликање и верзии
Рендгенските снимки на сликата откриле дека Тицијан ја насликал преку двоен портрет што го напуштил. Тицијан ја задржал црвената наметка на еден од ликовите на напуштената слика и ја ставил под раката на Венера. Употребата на наметката од претходната слика веројатно одиграла голема улога во составувањето на новата слика.
Се верува дека Тицијан направил друга верзија на оваа Венера за венецијанскиот адвокат Николо Красо, кој во исто време му ја нарачал на Тицијан да ја наслика ''Ретаблот на Свети Никола де Бари''. Антонис ван Дајк го вклучил цртежот на другата верзија во книгата за скици направена за време на неговото патување во Италија. Оваа друга верзија денес е изгубена, но студиска копија постои во музејот Ермитаж.
Се смета дека во 1567 година Тицијан направил втор примерок, кој му бил испратен на неговиот редовен покровител, кралот Филип II од Шпанија. И оваа верзија е изгубена, но постои копија од Петер Паул Рубенс што се наоѓа во музејот Тисен-Борнемиса во Мадрид.
2 Други верзии
3 Патот на сликата
Во 1581 година, пет години по смртта на Тицијан, содржината на неговата куќа во Венеција, вклучувајќи ја и ''Венера со огледало'', била продадена од неговиот син и наследникот Помпонио Вечелио на Кристофоро Барбариго. Во 1850 година, рускиот генерален конзул во Венеција, А. Квостов, ја купил сликата, заедно со голем број други ремек-дела, од семејството Барбариго, за царот Николај I за сума од 525.000 франци и влегла во збирката на музејот Ермитаж во Санкт Петербург.
Во 1931 година, за да заработат девизи за првиот од петгодишните планови за националната економија на Советскиот Сојуз, Јосиф Сталин и советската влада тајно ја продале сликата, заедно со голем број други ремек-дела, на синдикат на трговци со уметнички дела, кои ја продале на американскиот колекционер Ендрју Мелон, кој сакал да создаде национален уметнички музеј за Соединетите Држави. Мелон ја донирал на Владата на Соединетите Американски Држави во 1937 година. Тоа било едно од првите ремек-дела што било прикажано во Националната уметничка галерија во Вашингтон кога била отворена во 1941 година.
4 Дела кои можеби влијаеле на Тицијан
Позата на сликата можеби била под влијание на старогрчките и римски статуи на Венера што Тицијан можел да ги види во Рим и Фиренца. Тој исто така бил под влијание на неговиот учител Џовани Белини, кој бил водач на венецијанската школа на сликари, позната по нивната маестрална употреба на бојата.
5 Влијание од сликата
Темата на сликата била прифатена од голем број подоцнежни уметници, вклучувајќи ги Петер Паул Рубенс и Диего Веласкез.
Самата слика била вдахновение за имагинацијата на главниот лик Северин во романот ''Венера во крзно'' од 1870 година на Леополд фон Захер-Мазох.
Темата на сликата може да била адаптирана од Палма ил Џоване, или била насликана од самиот Тицијан во 1511 година.
6 Галерија, влијанија