Глина (краток расказ)

''Глина'' е краток расказ од Џејмс Џојс, објавен во неговата збирка ''Даблинци'' од 1914 година. Тој раскажува за размислувањата на една немажена жена на средна возраст во текот на еден нејзин ден.
1 Заплет
Марија, ситна, средовечна, сакана и мирољубива жена која работи во Даблин во „Лемплајт“, во мисијата за спасување на своеглави жени, со нетрпение ја очекува празничниата вечера во куќата на Џо, кого го чувала кога бил момче, заедно со неговиот брат Алфи, и кого сè уште многу го сака. Таа заминува кај Џо откако присуствува на чајанка со своите колешки перачки, а попатно купува колачи за забавата за Ноќта на вештерките. Во пекарницата, Марија е задевана од продавачот, кој ја прашува дали сака да купи свадбена торта, повторувајќи слична шега направена претходно. Во трамвај, Марија има срамежлива средба со постар и пијан човек кој разговара со неа.
Таа е топло пречекана во куќата од семејството на Џо, но е тажна и засрамена кога сфаќа дека го оставила колачот од сливи што го купила за Џо и неговата сопруга во трамвајот, веројатно поради „флертување“ со постариот човек. Марија следно е намамена да игра традиционална игра за Ноќта на вештерките со децата во која предмети се ставаат во чинии и играчот со заврзани очи мора да избере меѓу нив. Се претпоставува дека секој предмет има пророчко значење. Еден од предметите во играта е прстен, кој претставува брак, кој Марија не успеала да го добие за време на слична игра порано во пералната. Кај Џо, Марија повторно го промашува прстенот и наместо тоа избира нешто што се личи на грутка глина. Сите молчат.
На Марија ѝ е дозволено повторно да избере, и овој пат ја зема молитвеникот, што укажува на живот на духовен повик (служба во манастир, сугерира сопругата на Џо). Откако испила вино, Марија ја пее аријата „Сонував дека живеев во мермерни сали“ од операта ''„Боемската девојка'' “ од Мајкл Балф. Таа прави „грешка“ пеејќи ја првата строфа двапати, а никој не ја поправа. Таа ја изоставува втората строфа од песната; ова изоставување е значајно, бидејќи во таа строфа се пее за додворувачи какви што Марија немала:
: Сонував дека додворувачите ја бараат мојата рака,
: Тие витези на свиткани колена,
: И со завети што ниедно девствено срце не може да ги издржи,
: Тие ми ја ветија својата вера.
: И сонував дека еден од тој благороден домаќин
: Ќе се појави мојата рака да ја побара;
: Но, исто така сонував, што ме шармираше најмногу,
: Дека ме сакаше исто така.
Приказната завршува со опис за тоа како Џо, кој претходно му бил лут на Алфи, но попуштил, бил „многу трогнат“ од нејзината песна, толку трогнат што морал да ја замоли сопругата да му го најде отварачот.
2 Контекст
Приказната, како и сите други во ''„Даблинци“'', е напишана во време на религиозни и политички превирања во Ирска. Статусот на немажена жена во поодмината возраст бил непријатен во Даблин од збирката. Приказната неколку пати се споменува за животот на Марија како немажена жена, посветена на другите, без надеж за промена. Насловот сугерира дека едно од децата скришно ставило грутка глина во еден од садовите од кои децата треба да ја изберат својата судбина, што претставува смрт, што значи дека лицето наскоро ќе умре. Алкохолизмот и неговото влијание врз ирскиот живот исто така постојано се споменуваат. Нараторот, низ очите на Марија, погрешно го меша интересот на Џо за понатамошно пиење со наклонетоста кон нејзиното пеење.
3 Наводи
3.1 Цитати