Претседателска линија на наследување на САД

Претседателската линија на наследување на Соединетите Држави е редоследот по кој потпретседателот на Соединетите држави и другите службеници на сојузната влада на Соединетите држави ги преземаат овластувањата и должностите на претседателството на САД (или самата функција, во случај на наследување од страна на потпретседател) по смрт, оставка, смена од функција или неспособност на избраниот претседател.
Редоследот на сукцесијата одредил дека функцијата преминува на потпретседателот; ако потпретседателството е истовремено испразнето, овластувањата и должностите на претседателството преминуваат на претседателот на Претставничкиот дом, времен претседателот на Сенатот, а потоа и на секретарите на кабинетот, во зависност од подобноста.
Претседателското наследство се споменува повеќе пати во Уставот на САД : член II, дел 1, клаузула 6, 12-ти амандман, 20-ти амандман и 25-ти амандман. Потпретседателот е назначен како прв во претседателската линија за наследување со клаузулата за наследување во член II, која исто така го овластила Конгресот да обезбеди линија на наследување надвор од потпретседателот. Тоа го направил во три наврати. Актот за претседателска сукцесија бил усвоен во 1947 година, а последен пат бил ревидиран во 2006 година. Со 25-тиот амандман, усвоен во 1967 година, се утврдуваат и процедури за пополнување на празно работно место во мандатот на функцијата потпретседател.
Законот за претседателска сукцесија се однесувал конкретно на службеници надвор од потпретседателството кои дејствувале како претседател наместо ''да станат'' претседател кога пополнуваат празно место. Кабинетот броел 15 членови, од кои државниот секретар бил највисок и четврти по ред (по про тем претседателот на Сенатот); другите секретари на Кабинетот го следеле редоследот кога биле создадени нивните одделенија (или одделот чијшто оддел е наследник). Оние раководители на оддели кои уставно не биле „подобни за функцијата претседател“ биле дисквалификувани од преземање на овластувањата и должностите на претседателот преку сукцесија и се прескокнувале на следниот во редот. Од 1789 година, потпретседателот успеал во девет наврати на претседателската функција внатре во мандатот: осум пати поради смртта на актуелниот претседател и еднаш поради оставка. Никој понизок во редот на наследството никогаш не бил повикан да дејствува како претседател.
Терористичките напади од 11 септември 2001 година, кои се сметале за решено прашање во текот на крајот на 20 век, покажале потенцијал за штрајк со обезглавување што ќе убие или онеспособи повеќе лица во претседателската линија на наследување, покрај многу членови на Конгресот и федералното правосудство. Во годините веднаш по нападите, биле започнати бројни широки дискусии, во Конгресот, меѓу академиците и во заедницата на јавната политика за континуитетот на владините грижи, вклучувајќи ги постојните уставни и статутарни одредби кои го регулираат претседателското наследување. Овие дискусии останале во тек. Еден од напорите изнесени од Комисијата за континуитет на Владата, непартиски аналитички центар, произвела три извештаи (2003, 2009 и 2011 година), од кои вториот се фокусирал на имплицитните нејаснотии и ограничувања во актот за наследување и содржел препораки за измена на законите за наследување на претседателската функција.