procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Немања Александров

Немања Александров роден во Белград, на 10 април 1987 година е српски кошаркар. Игра на крилните и крилните централни позиции.
Дневниот весник Спорт го објави во 2003 година, кога бил прогласен за најдобар млад спортист во Србија и Црна Гора.
1 Кариера
Кариерата ја започна во ФМП, за која дебитираше во сезоната 2003/04. Тој важеше за најголемиот талент во српската кошарка и се очекуваше да биде избран меѓу првите на драфтот на НБА во 2005 година. Меѓутоа, во февруари 2005 година на мечот со Босна се здобил со тешка повреда на коленото поради која мораше да оди на операција и која го одвои од терените година и пол.
Во летото 2006 година, тој потпиша договор со Црвена звезда. Помина две сезони со црвено-белите, но не играше многу. Сезона 2008/09 година, пропуштил поради повреда.
Во август 2009 година . по пробата потпиша тригодишен договор со Унион Олимпија.Но, пред истекот на првата година од договорот, тој го напуштил тимот од Љубљана, кој е во финансиски проблеми. После тоа заминал во Италија и потпишал договор со тимот на Скаволини. Таму поминува една сезона.
Сезона 2011/12 година не играше, туку работеше поединечно со тренерот Ненад Трајковиќ. Откако Трајковиќ се вработил во Пепинстер, Белгија, Александров го следел и потпишал договор со Белгијците. Таму со добри забави повторно го сврте вниманието кон себе.
Во март 2013 година потпишува договор со шпански Манрес до крајот на сезоната. Во јули 2013 г. потпишал двегодишен договор со Олденбург, Германија, и во јули 2015 г. го продолжи договорот со овој клуб на уште една сезона.
2 Репрезентација
Александров беше репрезентативец на Србија на ЕП 2007 година. во Шпанија.
3 Успеси
3.1 Клуб
* FMP :
** Јадранска лига (1): 2003/04.
** Куп Радивоје Корач (1): 2005 година.
* Унион Олимпија :
** Куп на Словенија (1): 2010 година
** Суперкуп на Словенија (1): 2009 година
* Олденбург :
** Германски куп (1): 2015 година
3.2 Индивидуален
* Најкорисен играч на Европското првенство до 16 години (1): 2003 година.
3.3 Претставник
* Европско првенство до 16 години : 2003 година
Дарко Балабан

Дарко Балабан роден во Нови Сад (Р.Србија) на 22 септември 1989 година е српски кошаркар. Тој игра на централната позиција.
1 Кариера
Почна да се занимава со кошарка во 2003 година во Јанко Луковски и оттаму во 2008 година доаѓа во КК Партизан. Во Сезона 2010/11 играл во Црвена звезда. Во 2011 година, станал член на Смедерево во 1953 година, каде го играл регуларниот дел од сезоната на КЛС, а на крајот од сезоната бил прогласен за МВП на Првата лига. Во март 2012 година, пред почетокот на српската Суперлига, тој премина во БКК Раднички. За сезоната 2012/13година тој се преселил во Муреш, Романија. Сепак, таму ќе остане само до декември 2012 година. Пред почетокот на сезоната 2013/14година потпишува отворен договор со Вршац. Тој ги напушти по само два натпревари и потпиша за македонскиот тим Фени индустри. На почетокот на март 2014 година се вратил во Смедерево во 1953 година. Сезона 2014/15година помина во екипата на Сегед, а на крајот на септември 2015 г. потпиша за ПАОК.
2 Успеси
2.1 Претставник
* Универзијада:Подаатотека:Bronze medal icon.svg 2013 година
* Средоземни игри: 2013 година
Онајда (округ во Ајдахо)

Округ Онаида е област во американската држава Ајдахо.
1 Демографија
Според пописот од 2010 година, бројот на жители изнесувал 4.286, што е за 161 (3,9%) жители повеќе од 2000 година.
Група, 2000 година, 2010 година
Белци, 3.986 (96,6%), 4.073 (95,0%)
Афроамериканци, 5 (0,1%), 9 (0,2%)
Азијци, 6 (0,1%), 20 (0,5%)
Хиспанците, 95 (2,3%), 126 (2,9%)
Во целост, 4.125-ти најчести, 4.286-ти најчести
2 Поврзано
* Списоци на окрузи во САД
Црква „Св. Јован Крстител“ - Воиславци

Свети Јован Крстител — манастирска црква на Воиславскиот манастир „Св. Јован Крстител“.
1 Историја
Камен-темелник за изградба на црквата бил поставен во 1996 година од страна на Митрополитот Брегалнички г. Стефан. Црквата била осветена на 18 септември 2005 година од страна на Митрополитот Брегалнички г. Агатангел.
2 Архитектура
Градбата на црквата има правоаголна основа со полукружна апсида на источната страна. Влезот на црквата се наоѓа на западната страна кон којашто е доградена затворена припрата во којашто се влегува од северната страна. Објектот во целост е обоен во бела боја и е покриен со кров од ќерамиди. Внатрешноста на црквата не е живописана, а иконите се изработени од зографите: Крсто Тарабунов, Тони и Ромео од Радовиш.
3 Галерија
4 Поврзано
* Воиславци
* Воиславски манастир „Успение на Пресвета Богородица“
* Воиславски манастир „Св. Илија“
* Воиславски манастир „Св. Јован Крстител“
* Црква „Св. Ѓорѓи“
* Црква „Успение на Пресвета Богородица“ (стара)
* Црква „Успение на Пресвета Богородица“ (нова)
* Црква „Св. Илија“ (стара)
* Црква „Св. Илија“ (нова)
* Црква „Св. Петка“
* Црква „Св. Димитриј“
* Црква „Св. Теодор“
* Радовишко архијерејско намесништво
* Ораовичко-воиславска парохија
Мирослав Церар

Мирослав Церар — словенечки и југословенски гимнастичар, кој освоил медали на две Олимписки игри, четири светски првенства и пет европски првенства.
1 Кариера
Меѓународната кариера на Церар започна во 1958 година . година, кога го освои бронзениот медал на Светскиот куп во Москва на коњ со рачки. На Олимписките игри во 1960 година во Рим, Церар го освоил осмото и деветтото место со југословенската гимнастичка репрезентација. Самостојно се натпреваруваше само на вратило, каде го освоил петтото место.
На Европското првенство во 1961 година, одржана во Луксембург, тој освои четири златни медали: во секаде, на коњ со рачки, кругови и разбој, и освои бронза во сводот. На Светското првенство во Прага 1962 година, тој освои злато на вратило и на коњ со рачки, пред Борис Шахлин. На Европското првенство во Белград одржано во 1963 година, освои дури шест медали, четири златни и еден сребрен и еден бронзен. На Олимписките игри во 1964 година освои два медали, еден златен и еден бронзен и шесто место на вратило.
На Европското првенство во 1965 година одржано во Антверпен, тој освоил злато на разбој, сребро на коњ со рачки и бронза на кругови. Виктор Лисицки го освоил златото на коњот со рачки, што беше еден од двата вкупни порази што Церар ги претрпел во меѓународната кариера на коњот со рачки. Вториот пораз го доживеал во 1967 година на ЕП против Михаил Воронин .
Во меѓувреме, Церар освои златен медал на Светското првенство во 1966 година одржана во Дортмунд во натпревар на коњ со рачки и бронза на разбој.
На Олимписките игри во 1968 година во Град Мексико, во екипниот дел со југословенската репрезентација го зазеде 6-то место, а поединечно повторно освои злато на коњ со стисоки. Следната година, 1969 година, Церар повторно освоил злато на Европското првенство и на Светското првенство во 1970 година што се одржа во Љубљана, Церар по трет пат го освои златото и титулата светски првак на коњ со рачки.
Активната гимнастичка кариера Мирослав Церар ја заврши во 1971 година, по повредата што ја заработи на натпревар во Јапонија .
Приватно Церар ги завршил правните студии и работел како адвокат. Вршеше почесни должности во Спортскиот одбор на Југославија. Беше прв претседател на Словенечкиот олимписки комитет, а сега е претседател на Словенечката олимписка академија.
Трипати беше избран за спортист на годината во Југославија во 1961 и 1963 година и 1964 година и 1999 година. Церар беше назначен во Меѓународната гимнастичка куќа на славните.
Воиславски манастир „Успение на Пресвета Богородица“

Манастир „Успение на Пресвета Богородица“ — манастир во југоисточниот дел на Македонија, на падините на планината Смрдеш, во близина на селото Воиславци.
1 Историја
Од споменикот во дворот на манастирот се забележува дека во 1928 година биле откриени остатоци од стара црква. Денешниот манастир бил основан со изградбата на манастирската црква којашто започнала во 1968 година, а била осветена во 1980 година.
2 Градби
Во склоп на манастирот влегуваат две цркви, конак, трпезарии, споменик и помошни објекти.
2.1 Црква „Успение на Пресвета Богородица“ (стара)
Градбата на црквата има мали димензии и е со правоаголна основа, а влезот се наоѓа на западната страна до којашто е доградена мала отворена припрата.
2.2 Црква „Успение на Пресвета Богородица“ (нова)
Градбата на црквата е со правоаголна основа, полукружна апсида на источната страна и отворена припрата доградена на западната страна.
3 Галерија
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Воиславци (стара)

Успение на Пресвета Богородица — манастирска црква на Воиславскиот манастир „Успение на Пресвета Богородица“.
1 Архитектура
Градбата на црквата има правоаголна основа и е со мали димензии. Влезот се наоѓа на западната страна кон којашто е доградена мала отворена припрата. Објектот е обоен во бела боја и е покриен со кров од ќерамиди, додека припратата е покриена со понизок лимен кров.
2 Галерија
3 Поврзано
* Воиславци
* Воиславски манастир „Успение на Пресвета Богородица“
* Воиславски манастир „Св. Илија“
* Воиславски манастир „Св. Јован Крстител“
* Црква „Св. Ѓорѓи“
* Црква „Успение на Пресвета Богородица“ (нова)
* Црква „Св. Илија“ (стара)
* Црква „Св. Илија“ (нова)
* Црква „Св. Јован Крстител“
* Црква „Св. Петка“
* Црква „Св. Димитриј“
* Црква „Св. Теодор“
* Радовишко архијерејско намесништво
* Ораовичко-воиславска парохија
Дејвид Морган

Дејвид Морган, роден во Кардиф, на 1 јануари 1994 година. Тој е австралиски пливач чија специјалност биле трките во стилот на делфин на 100 и 200 метри. Тој е и австралиски олимпиец со бронзен медал од LOI 2016 година.
1 Спортска кариера
Морган е присутен на меѓународната пливачка сцена од декември 2014 година и Светското првенство во мали базени, кое таа година се одржало во Доха, Катар. Учествуваше на светските првенства во Казан во 2015 година, Будимпешта во 2017 година и во Квангжу во 2019 година, а најдобриот резултат го постигнал на првенството во Казан, каде освоил сребрен медал во мешана трка како член на австралиската 4×100 метра.
Тој го постигнал најголемиот успех во својата кариера на ЛОИ 2016 година во Рио, Бразил, каде што освоил бронзен олимписки медал како член на мешаната штафета 4 × 100 метри (заедно со Мич Ларкин, Џејк Пакард и Кајл Чалмерс).
Црква „Св. Троица“ - Воден

Света Троица (|Ιερά Μονή Αγίας Τριάδας) — преродбенички женски манастир кај градот Воден, Егејска Македонија. Влегува во состав на Воденско-постолско-мегленската епархија на Цариградската патријаршија.
Се наоѓа во Воденското Поле, во месноста Лагот на 3 км од Воден, близу остатоците од Долниот Град на древниот град Едеса. Изграден е во 1865 г. со средства на граѓаните. Манасирската црква трикорабна базилика со три впечатливи куполи кои го симболизираат Светото Тројство. Комплексот вклучува параклиси на Свети Харалампиј, Свети Григориј Палама, Света Клинтикија и Свети Лука Кримски.
Манастирот е изграден врз урнатините на постара црква, срушена во раните години на османлиското владеење. Во ѕидовите на црквата се вградени антички архитектонски елементи (сполии) и надгробни плочи. Во 1942 г. манастирот ги изгубил своите имоти и оттогаш станал женски.
1 Поврзано
* Воденско-постолско-мегленска епархија
Ловци во снег

'' Ловци во снег '' (|Jagers in de Sneeuw), позната и како 'Враќањето на ловците', е слика изработена во масло на дрво од 1565 година на Питер Бројгел Постариот.
Делото на Северна ренесанса е едно од низата дела, , кои прикажуваат различни периоди од годината.
Сликата е во колекцијата на Музеј за историја на уметност во Виена, Австрија. Оваа сцена е сместена во длабочините на зимата во текот на декември/јануари.
1 Историја и потекло
„ Ловци во снег “ е циклус со тематика од годишните времиња. Оваа мотивска определба била чест мотив во делата на ренесансните сликари, особено на жанр сцени и посебно во северните делови на Европоа.
2 Опис
Сликата прикажува зимска сцена во која тројца ловци се враќаат од лов во придружба на нивните кучиња.
Најверојатно, нивниот лов бил неуспешен.се враќаат уморени, а кучињата изгледаат прегладнети и беспомошни.
Еден од ловџиите носи труп на слаба лисица , што ја илустрира скудноста на ловот.
Пред ловците на снегот има стапалки од зајак кој им побегнал или го пропуштиле ловците.
Целокупниот визуелен впечаток е мирен, студен, претставен е облачен ден; боите се пригушени бели и сиви, дрвјата се голи , а чадот лебди во воздухот. Неколку возрасни и едно дете подготвуваат храна во гостилница со надворешен оган. Необични се и назабените планински врвови кои не постојат во Белгија или Холандија.
Впечатливи се чавките кои седат на соголените дрвја и страчката која лета во горниот центар на сцената. Бројгел понекогаш ги користел овие два вида птици за да укаже на лош предзнак бидејќи во холандската култура страчките се поврзуваат со ѓаволот.
Самиот пејзаж е долина со низ неа тече река со планини во далечините.
Се гледа воденица со замрзнатото тркало - вкочането. Во далечината, фигури се лизгаат на мраз на мраз, играат хокеј со стапчиња.
3 Толкување
Историчарот на уметност Мартин Кемп истакнува дека ова се популарни теми за Божиќни честитки и наведува дека „веројатно ниту еден „секуларен“ предмет не е попопуларен од ... ''Ловци во снегот''“.
Сликата е тема на модернистичкиот поет Вилијам Карлос Вилијамс во поемата „Ловецот во снегот“.
''Ловци во „Снегот“ интензивно се користи во филмовите на рускиот режисер Андреј Тарковски ''Соларис'' (1972) и ''Огледало'' (1974), и во филмот на Ларс фон Трир од 2011 година ''Меланхолија''.
Се појавува и во филмот на Ален Танер ''Dans la ville blanche'' (1983). Тоа беше инспирација за филмот на Рој Андерсон од 2014 година „A Pigeon Sat on a Branch Reflecting on Existence“, е основата за првиот кадар на Abbas Kiarostami's ''24 Frames'' (2017) и беше тема на телевизиската серија од 1980 година ''100 Great Paintings''.
Присуството на оваа слика во бројни особено филмски дела, се претпоставува дека е поради нејзиниот симболичен, мистичен и често засонуван карактер полн со таинствена недореченост.
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Воиславци (нова)

Успение на Пресвета Богородица — манастирска црква на Воиславскиот манастир „Успение на Пресвета Богородица“.
1 Историја
Камен-темелник за изградба на црквата бил поставен во 1968 година од страна на Митрополитот Злетовско-струмички г. Наум. Црквата била осветенаво 1980 година од страна на Епископот Тивериополски и администратор Злетовско-струмички Горазд.
2 Архитектура
Градбата на црквата има правоаголна основа и полукружна апсида на источната страна. Главниот влез се наоѓа на западната страна до којашто е доградена припрата, а над него има ниша со фреска на којашто е претставена Богородица со Исус. Црквата има и споредни влезови на јужната и северната страна. Објектот во целост е обоен во бела боја и е покриен со лимен кров. Внатрешноста на храмот не е живописана, а иконите биле изработени од зографот Дончо од Секирник во 1975 година.
Непосредно до североисточниот агол од црквата се издига камбанаријата којашто над постаментот е отворена од сите страни.
3 Галерија
4 Поврзано
* Воиславци
* Воиславски манастир „Успение на Пресвета Богородица“
* Воиславски манастир „Св. Илија“
* Воиславски манастир „Св. Јован Крстител“
* Црква „Св. Ѓорѓи“
* Црква „Успение на Пресвета Богородица“ (стара)
* Црква „Св. Илија“ (стара)
* Црква „Св. Илија“ (нова)
* Црква „Св. Јован Крстител“
* Црква „Св. Петка“
* Црква „Св. Димитриј“
* Црква „Св. Теодор“
* Радовишко архијерејско намесништво
* Ораовичко-воиславска парохија
Црква „Св. Петар и Павле“ - Воден

Свети Петар и Павле (|Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου) — средновековна црква во градот Воден, Егејска Македонија. Влегува во состав на Воденско-постолско-мегленската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата се наоѓа во маалото Варош. Изградена е во XIV век и има интересни фрески од периодот од 1375 до 1385 г.
Во 1934 г. црквата е прогласена за споменик на културата.
1 Поврзано
* Воденско-постолско-мегленска епархија
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Воден

Успение на Пресвета Богородица (|Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου), наречена и Стара митрополија (''Παλιά Μητρόπολη Έδεσσας'') — средновековна црква во градот Воден, Егејска Македонија. Влегува во состав на Воденско-постолско-мегленската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата се наоѓа во маалото Варош, и според живописот се датира во XIV век. Првично го носела името „Св. Софија“, што се гледа од натписот на макетата претставена на фреска на јужниот ѕид, каде непознат ктитор му ја предава на Христос. Денес храмот е трикорабна базилика со припрата од запад, а порано имала друг изглед, изменет со подоцнежни преправки. За вредни се сметаат столбовите кои се од првобитниот храм; особено е забележителен источниот, каков што се среќава и во италијанскиот град Равена. Забележителни се и иконостасот и владичкиот престол од XVIII век. Зачуваните фрески се од два периода. Најстарата, насликана во 1375 – 1385 или 1389 г. опфаќа три крила и е зачувана во фрагменти. Следните фрески се изработени во XVII век. Веројатно помеѓу 1598 и 1688 г. црквата е преименувана и посветена на Успението Богородично.
Според зографскиот натпис, живописана е и во 1877 г. од зографот Константин Хаџизафиров.
Во 1934 г. храмот е прогласен за споменик на културата.
1 Галерија
2 Поврзано
* Воденско-постолско-мегленска епархија
Сив ушест лилјак

Сивиот лилјак со долги уши е прилично голем европски лилјак. Има карактеристични уши, долги и со карактеристичен набор. Лови над шумите, често дење, а најмногу молци. Во заробеништво, забележано е и јадење мали гуштери. Исклучително е сличен на почестиот кафеав долгошпан лилјак и се разликувал само во 1960-тите, но има поблед стомак.
1 Биологија и екологија
Неговите главни живеалишта за потрага по храна се низинските ливади и мочуриштата. Го лоцира својот плен од инсекти преку ехолокација . Честотите што ги користат овој вид лилјаци за ехолокација се помеѓу 18–45 kHz, имаат најмногу енергија на 28 kHz и имаат просечно времетраење од 5,8 ms.
2 Распространетост
Дистрибуиран низ цела Европа, освен на Скандинавскиот Полуостров.
3 Конзервација
Во моментов е наведен како речиси загрозен од IUCN . Има голем географски опсег и се смета за релативно честа појава. Во повеќето земји каде што е пронајден, тој е заштитен од намерно оштетување со законодавство. Иако дистрибуцијата на континентална Европа не е загрозен. Студија од 2013 година покажа дека овој вид е блиску до истребување во Обединетото Кралство.
Една од можните причини за нејзиниот пад во ОК е губењето на живеалиштата за потрага по храна. Моментално е фокус во рамките на проектот за зачувување на „ Назад од работ “, кој има за цел да го зголеми живеалиштето за потрага по храна околу познатите места за живеалишта. Овој вид може да биде загрозен и од климатските промени во Јужна Европа .
Еден истражувач забележал, „долготрајните, бавно репродуцирани видови со помала популација веројатно нема да бидат способни да се прилагодат на идните климатски промени доволно брзо преку ширење на нови мутации што се појавуваат кај популацијата“. Во иднина, можеби ќе биде неопходно луѓето да ги преместат лилјаците во соодветни области поради климатските промени.
Дејвид Ховел Морган (психоаналитичар)

Дејвид Ховел Морган бил психоаналитичар и консултант психотерапевт кој работел во клиниката Портман во Лондон и Тависток и Портман НХС Траст 25 години.
1 Публикации/придонеси
Пишувањето на Морган, како и со неговите политички и социјални придонеси, има тенденција да се фокусира на пресекот помеѓу психоанализата и политичкото, социјалното. Пишувал и за Пет Баркер, Хорхе Луис Борхес и повеќепати за делата на Зигмунд Фројд, Мелани Клајн и Доналд Виникот. Неговиот ко-уреден том ''Предавања за насилство, перверзија и деликвенција.''''Серијата Портман Пејпрс'' опширно се занимавал со улогата на насилството кај пациентите во клиниката Портман.
1.1 Книги
* Морган, Дејвид (2005) заедно со Стен Рушински „Предавања за „Насилство, перверзија и деликвенција“. Серијата документи на Портман
* Морган, Дејвид (2019) „Несвесното во општествениот и политичкиот живот“. Изменето. Феникс. Отпуштање на умот.
* Морган, Дејвид (2020) „Подлабок пресек. Понатамошни истражувања на несвесното во општествениот и политичкиот живот“. Феникс. Отпуштање на умот
2 Мултимедија
Морган придонел за јавната дебата и водел дискусии со водечките академици од политичкото, општественото и психоаналитичкото поле, во неговата радио емисија „Психоаналитичар на границата“. Заедно со повторливото радио шоу, Морган имал многу телевизиски настапи и често се појавувал како дискутант на радио Би-Би-Си. Морган се појавил и во документарниот филм наречен „Оженет за Ајфеловата кула“ во кој ја истражувал психолошката состојба објектум сексуалност. Документарецот го истражувал познатиот случај на Ерика Ајфел.* БиБиСи Радио 4 „Свиркачи: Светци или мешачи“, со Џон Вејт 11.6.14* ABC TV Австралија „Свиркање“ 15.2.14* БиБиСи Радио 4 „Нешто разбрано“ со автопортретот на Џон Мекарти Винсент ван Гог со преврзано уво“ 25.6.14.* ABC TV Australia Late Night Live со Филип Адамс – соработник. „Дали неолиберализмот нè разболува? . Сре, 10 мај 2016 година* Резонанца 104.4 : „Психоаналитичар на предниот дел“
3 Конференции
Морган бил домаќин, зборувал и организирал многу конференции, семинари и предавања, и на национално и на меѓународно ниво. Во јануари 2017 година, Морган го одржал престижното меморијално предавање на Боб Гослинг во Бристол. Зборувал и на Акропол, Атина, Грузија, Кина, Полска, Меморијалното предавање на Фројд, Мелбурн, Австралија.
Шен прстен

Во древниот Египет, шен прстен бил круг со линија што го допира, претставена во хиероглифи како стилизирана јамка на јаже. Самиот збор шен значи, на антички египетски, заокружување, додека прстенот шен претставува вечна заштита.
Во Гардинеровиот список на знаци, тој е знакот V9.
1 Употреба на шен прстен во иконографијата
Прстенот шен најчесто се гледа како го носи богот на соколот Хор, но го носела и божицата на мршојадците Нехбет. Се користел уште во Третата династија, каде што може да се види на релјефите од комплексот пирамиди на Џосер.
Симболот може да се зголеми за да содржи и други знаци. Во својата издолжена форма, шен прстенот станал картуш, кој го заштитува кралското име.* Божицата Хекет („Жаба“), често седи на ''шен.''* За вечноста, ''стебленцето'' од папирус обично се наоѓа на врвот на ''прстенот шен.'' Видете го египетскиот бог Хух.
* Шен прстенот е често прикачен на разни видови стапови, стап на авторитет или моќ, симболизирајќи ја ''вечната'' власт на таа моќ.
* Божицата Изида и божицата Нехбет често се прикажани клекнати, со рацете потпрени на ''шен.''* Јастребот (Хор) и мршојадецот (божицата Мут) го имаат ''шен'' во канџите, со раширени крилја, над прикажаната сцена. „Хор со раширени крилја“, ''шен'' во канџите, е пример од Лувр на пекторален брош, веројатно за кралско семејство.
Надвор од Египет, археолошкиот локалитет Канчо Роано во јужна Шпанија, има жртвеник во облик на прстен.
2 Поврзано
* Картуш
* Хух (бог)
Книги на дишењето

Книгите на дишењето се неколку доцноантички египетски погребни текстови, наменети да им овозможат на починатите луѓе да продолжат да постојат во задгробниот живот. Најраната позната копија датира од околу 350 п.н.е. Други копии потекнуваат од Птоломејскиот и римскиот период на египетската историја, дури во вториот век од нашата ера. Тоа е поедноставена форма на Книгата на мртвите.
Книгите првично биле наречени ''Писмо на дишење кое Изида го направила за нејзиниот брат Озирис'', ''Првото писмо на дишење'' и ''Второто писмо на дишење''. Тие се појавуваат во многу различни копии, а научниците често ги мешаат една со друга. Нивните наслови го користат зборот „дишење“ како метафоричен термин за сите аспекти од животот што покојникот се надевал дека ќе ги доживее повторно во задгробниот живот. Текстовите ги поттикнуваат различните египетски богови да го прифатат покојникот во своето друштво.
Некои од папирусите што Џозеф Смит рекол дека ги користи за да ја преведе Книгата на Авраам се делови од Книгите на дишење.
1 Поврзано
* Книга на мртвите
Знаме на Каракалпакстан

Знаме на Каракалпакстан (Каракалпачки: ''Qaraqalpaqstan Respublikasının' ma'mleketlik bayrag'i/Қарақалпақстан Республикасының мәмлекетлик байрағи''; Uzbek: ''Qoraqalpogʻiston Respublikasining davlat bayrogʻi/Қорақалпоғистон Республикасининг давлат байроғи'') — еден од официјалните симболи (заедно со амблемот и химната) на Каракалпакстан, автономна република во Узбекистан. Знамето е дизајнирано од скица на Каракалпачкиот уметник, Жолибаи Изентаев. Знамето е засновано на знамето на Узбекистан.
1 Опис
Државното знаме на Република Каракалпакстан е тробојка составена од три хоризонтални ленти во сина, златна (или жолта) и зелена боја. Златната лента е одделена со бели и црвени рабови.
Должината на знамето е 250 см, а ширината е 125 см. Ширината на сините и зелените ленти е еднаква и е 42 см. Ширината на златната лента сместена во средината на знамето е 34 см. Ширината на белите граници е 1 см, а на црвените 2,5 см.
На горниот десен раб на сината лента е прикажана бела полумесечина (конвексна страна до столбот на знамето), а десно од неа пет бели sвезди со пет краци. Полумесечината е формирана со пресек на два круга, чии пречници се 22 и 19 см. Центрите на овие кругови лежат на права линија што ја дели сината лента на два еднакви делови. Растојанието помеѓу центарот на помалиот и поголемиот круг е 4 см. Растојанието од работ на знамето до полумесечината е 20 см. Ѕвездите се вклопуваат во правоаголник со димензии 30 см на 15 см. Растојанието од работ на знамето до правоаголникот е 42 см . Ѕвездите се распоредени во два реда на следниов начин: горниот ред се состои од две, долниот - од три sвезди; секоја sвезди е впишана во круг со пречник од 10 см.
2 Симболизам
Сината боја на знамето е симбол на водата и пролетта. Жолтата боја покажува дека поголемиот дел од Каракалпакстан се наоѓа во пустински предел. Зелената боја е знак за обновување на природата, духовноста и сонцето. Полумесечината е свето олицетворение на муслиманите, а петте sвезди се симбол на животот во петте најстари градови на Каракалпакстан. Државното знаме на Република Каракалпакстан ја претставува Република Каракалпакстан на меѓународна сцена: за време на посетите на официјални делегации на Република Каракалпакстан на странски земји, во меѓународни организации, на конференции, светски изложби, на спортски натпревари.
Граѓаните на Република Каракалпакстан, како и другите жители што живеат тука, мора да го почитуваат државното знаме на Република Каракалпакстан.
Страчка на бесилка

''Сврачка на бесилка'' (германски: ''Die Elster auf dem Galgen)'' — слика масло на дрво од 1568 година на холандскиот ренесансен уметник Питер Бројгел Постариот. Денес се наоѓа во музејот Хесишес во Дармштат.
1 Опис
Сликата прикажува светски пејзаж, во преден план шумска чистина со тројца селани кои танцуваат на гајда, покрај бесилка на која е застаната страчка. Бесилката стои во центарот на сликата, делејќи ја сликата на два дела, маниристичка композиција чија десна страна е „поотворена“, а левата „позатворена“, со страчка блиску до точниот центар на сликата. Се чини дека бесилката формира „невозможен објект“, сличен на Пенроузов триаголник, со основите на столбовите навидум засадени една до друга, но со десната страна на попречниот член што се повлекува во далечина и противречно осветлување.
Друга страчка седи на карпа во основата на бесилката, близу череп на животно. Единствените луѓе го заземаат левиот преден план: маж врши нужда во сенките лево, додека други ги гледаат тројцата танчери. Десно стои крст со воденица зад себе. Позадината се отвора кон поглед на долината на реката, со град лево и замок на карпа горе, и кула на карпата десно, и далечни ридови и небото позади. Зад танчерите се издигаат две испреплетени дрвја, мотив што го користел Бројгел во претходниот цртеж на мечки кои си играат во шумата. Впечаток на длабочина дава прогресијата од густи кафени тонови кои доминираат на предниот план, преку зелени средни тонови на средно растојание, до светло сини и сиви за позадината.
2 Анализа
Сликата на Бројгел била создадена годината откако Фернандо Алварез де Толедо, третиот војвода од Алба, пристигнал во Холандија, испратен од шпанскиот крал Филип II за да го сузбие Холандскиот бунт. Бесилката може да претставува закана од погубување на оние кои ја проповедаат новата протестантска доктрина, а сликата може да алудира на неколку холандски поговорки. Има директна алузија на холандските поговорки за танцување на бесилка или серење на бесилка, што значи исмејување на државата. Исто така, алудира на верувањето дека страчките се озборувачи и дека озборувањето води до бесење. И дека патот до бесилка води низ пријатни ливади.
Не е познато зошто и за кого е насликана сликата. Нејзиниот датум од 1568 година ја прави оваа слика едно од последните дела на Бројгел пред неговата смрт во 1569 година; можеби неговото последно дело. Бројгел ја замолил сопругата да запали некои од неговите слики при неговата смрт, но ѝ рекол да ја задржи „Страчката на бесилка“ за себе.
3 Поврзано
*''Холандски поговорки''
Елена Филиповска

Елена Филиповска (позната и како Елена Филиповска-Божиновска) — македонски филолог, професорка по италијански јазик и македонски јазик за странци и писателка.
1 Биографија
Елена завршила два вида на додипломски студии. Едните од областа на лингвистиката на Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ во Скопје, а другите од областа на историјата и цивилизацијата при Конзорциумот ИКОН. Исто така, завршила последипломски студии на Филолошкиот факултет „Блаже Конески“ со тема на магистерскиот труд „''Интеркултурноста во наставата по странски јазици''“. Се интересирала за врската помеѓу јазикот и културата, како и за осмислување нови методи во наставата по странски јазици. Вршела истражување на Калифорнискиот универзитет Беркли и работела на повеќе проекти за унапредување на наставата по странски јазици.
Филиповска работи како наставник и истражувач од 2001 година. Како наставник по италијански јазик и македонски јазик за странци, предавала во повеќе приватни и државни образовни центри, меѓу кои училиштето „Лингва Линк“, гимназијата „Јосип Броз-Тито“ во Скопје и Филолошкиот факултет „Блаже Конески“. Од 2014 година, се посветила само на македонскиот јазик, основајќи ја „Сказалка“ - училиште за македонски јазик за странци.
Во 2021 година ја издала авторската граматика на македонскиот јазик за странци наречена „''Macedonian Learner’s Grammar''“. Покрај граматиката, има издадено и повеќе текстови и статии од областа на методиката на настава.
2 Книжевно творештво
Филиповска го издала своето прво прозно дело во 2020 година, дистопискиот роман „''Идол на ѕидот''“.
Музеј на холокаустот (Солун)

Музеј на холокаустот на Грција (|Μουσείο Ολοκαυτώματος Ελλάδος), официјално Меморијален музеј на Холокаустот и Едукативен центар на Грција за човекови права — музеј во изградба на Холокаустот во Солун, Грција. Неговата изградба била предложена во 2016 година и делумно е финансирана од Сојузна Република Германија ( ), со поддршка од општина Солун и градоначалникот Јанис Бутарис. Вкупните трошоци за изградба се проценуваат на 25 милиони евра Камен- темелникот бил поставен на 30 јануари 2018 година
Солун бил избран пред Атина поради степенот до кој страдал за време на Втората светска војна. Солун од почетокот бил под германска окупација, наспроти поголемиот дел од Грција кој бил окупиран од Италија или Бугарија. Адолф Хитлер планирал да го вклучи градот во Третиот Рајх како одмазда за неговото учество во Првата светска војна (Солунски фронт).
Во 1942 година, германските сили започнале со спроведување на Нирнбершките закони во градот и им наредиле на машките Евреи да се регистрираат на плоштадот Елефтерија, каде што биле јавно мачени и понижувани пред да бидат принудени на труд. Во близина на железничката станица било формирано еврејско гето. Во 1943 година, 56.000 Евреи од градот биле депортирани, со употреба на 19 возови на Холокаустот, во концентрационите логори Аушвиц и Берген-Белзен, каде што 43.00049.000 од нив биле убиени. Патувањето со воз од Солун до концентрационите логори било најдолго од сите возови на Холокаустот, а Евреите морале да си купат билет.
Помеѓу 15 и почетокот на 20 век, Солун бил единствениот град во Европа каде Евреите биле мнозинство од населението. Меѓутоа, само 2.000 Евреи се вратиле по војната, а помалку од 1.000 останале денес. Севкупно, 80.000 грчки Евреи, или 85% од вкупното еврејско население, биле убиени во Холокаустот.
Смртна казна во Грција

Смртна казна во современа Грција се спроведувала со употреба на гилотина (до 1913 година) или со стрелање. Последен пат била применета во 1972 година за време на воената хунта, а смртната казна била укината во фази помеѓу 1975 и 2005 година.
1 Историја
Погубувањата за време на Грчката војна за независност биле извршени преку стрелање, иако кога монархијата го вовела Кривичниот законик во 1834 година, обезглавувањето со гилотина станало единствениот начин на погубување. Во 1847 година, тешкотиите при ставањето на гилотина на располагање за секое погубување ја натерало владата да воспостави стрелачки одред како алтернативен начин на извршување. И двата начини се користиле сè додека стрелањето не станало единствено средство за погубување во 1929 година (последното погубување на гилотина се случило во 1913 година). Над 3.000 погубувања биле извршени помеѓу 1946 и 1949 година за време на Граѓанската војна во Грција. Последното погубување било извршено на 25 август 1972 година, кога 27-годишниот Василис Лимберис бил застрелан за убиството на неговата сопруга, свекрвата и двете деца (ги запалил живи во нивната куќа) на островот Крит.
Смртна казна била укината за мирнодопски злосторства освен велепредавство за време на војната со член 7 од Уставот од 1975 година. Претходно, тројца офицери биле осудени на смрт за време на процесите на грчката хунта, но овие казни биле заменети со доживотен затвор од владата на Караманлис.
Во 1997 година Грција го ратификувала Вториот факултативен протокол кон Меѓународниот пакт за граѓански и политички права, со цел укинување на смртната казна; сепак, била направена резерва со која се дозволува употреба на смртна казна за најтешките злосторства, т.е. велепредавство, извршено за време на војна. Протоколот бр. 6 на Европската конвенција за човекови права (ЕКЧП), кој предвидува укинување на смртната казна во мирнодопски услови, бил ратификуван во 1998 година.
Грција ја укинала смртната казна за сите злосторства во 2004 година Во 2005 година, Грција го ратификувала Протоколот бр. 13 кон ЕКЧП, кој се однесува на укинувањето на смртната казна под сите околности.
Партијата Златна зора повикала во 2013 година да се врати смртната казна за имигрантите осудени за насилни злосторства.
Мајчин јазик (албум)

Мајчин јазик е петти соло албум на македонскиот гитарист Влатко Стефановски. Содржи 10 песни, од кои повеќето се дела на македонската традиционална музика, како и аранжмани на песни ''Бистра вода'' од албумот Калабалак и ''Успаванка за Радмила М.'' од истоимениот албум Биело дугме. Албумот бил издаден во октомври 2017 година од Кроација рекордс.
1 За албумот
Насловната страна на албумот содржи фотографија од неговата мајка Нада во улогата на Маша во драмата на Толстој „''Жив труп''“ од доцните 1940-ти. Во бонус песната гостин е Раде Шербеџија.
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Острово

Успение на Пресвета Богородица (|Kοιμήσεως της Θεοτόκου) — црква во гратчето Острово, Воденско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Воденско-постолско-мегленската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е гробишен храм сместен на јужниот крај на гратчето. Изградена е во XVIII век. Има вредни фрески и насликан иконостас.
1 Поврзано
* Воденско-постолско-мегленска епархија
Црква „Св. Троица“ - Острово

Света Троица (|Αγίας Τριάδος) — црква во гратчето Острово, Воденско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Воденско-постолско-мегленската епархија на Цариградската патријаршија. Претставува трикорабна базилика со женска црква својствена на своето време. Изградена е околу 1850 г.
Црквата е прогласена за историски споменик на 9 јуни 1987 г.
1 Поврзано
* Воденско-постолско-мегленска епархија
Аманда Вир

Аманда Џо Веир (родена на 11 март 1986 година) мажена како Аманда Дејвис; таа е американска пливачка која е специјализирана за пливање во слободен стил. Таа е повеќекратна освојувачка на олимписки и светски медали како член на американската штафетна трка во 4 × 100 метри слободно и 4 × 100 метри мешана трка.
Таа е трикратен учесник на Олимписките игри и четирикратен освојувач на олимписки медали. Таа беше дел од олимпискиот тим на Соединетите Држави на Летните олимписки игри 2004 во Атина, Игрите во Лондон 2012 и Игрите 2016 година. во Рио де Жанеиро.
Таа е сопственик на американскиот национален рекорд во дисциплина на 100 метри слободно од 2006 година (тогаш испливала 53.58 секунди).
1 Поврзано
* Пливање на Летните олимписки игри во 2016 година
Алисон Шмит

Алисон Роџерс Шмит, родена во Питсбург, на 7 јуни 1990 година, е американски пливач, специјалист за пливање во слободен стил, повеќекратни олимписки, светски, панамерикански и американски шампиони.
Шмит е трикратна олимпијка, а медалите ги освоила на сите три олимпијади на кои учествувала. Најголемиот успех го постигнала на Летните Олимписки игри 2012 година во Лондон, каде освоила 5 медали, од кои 3 биле златни.
1 Поврзано
* Пливање на Летните олимписки игри 2012 година
* Пливање на Летните олимписки игри 2016 година
Макси Лонг

Макси Лонг, роден во Масачусетс на 16ти октомври 1878 година — починал во Њујорк на 4 март 1959 година. Тој бил поранешен американски спортист кој победил на трката на 400 метри на Летните олимписки игри 1900 година во Париз.
Откако освои три шампионски титули од 1898 до 1900 година на 440 јарди (402 м) во 1899 година, 220 јарди (201 м) и 1900 во 100 јарди (91 м), Макси Лонг од Универзитетот Колумбија беше фаворит за освојување на олимписката титула во Париз.
Во Париз, Лонг ја водеше трката од почеток до крај, победувајќи го својот сонародник Вилијам Холанд за 3 јарди (2,7 м), 49,4, што беше нов олимписки рекорд.
По Олимписките игри извесен период трчал за Обединетото Кралство, а на враќање дома по крајот на сезоната бил во исклучителна форма. По враќањето дома на 29 септември со оценка 47,8 станал првиот светски рекордер во оваа дисциплина.
Неговиот рекорд останал сè до 1916 година, кога бил соборен од неговиот сонародник Едвин Мередит
Реј Јури

Реј Јури (роден во Лафајет, на 14 октомври 1873 година - починал во Њујорк, на 29 септември 1937година) беше американски спортист, осумкратен олимписки победник.
Како дете бил врзан за инвалидска количка бидејќи боледувал од детска парализа. Од болеста се одвоил со силна воља и постојано скокање за да ги зацврсти нозете. Тој станал најпознатиот скокач без трчање (без место): троскок скок во далечина и скок во височина. На Игрите освоил златни медали во сите три дисциплини и го добил прекарот „гумен човек“.
Во својата кариера, тој беше непобедлив на Олимписките игри во дисциплините скокање, кои подоцна беа отстранети од атлетската програма на Игрите. На Олимписките игри во 1900 година во Париз победил во сите три дисциплини скокање, кои за разлика од денешните се изведувале без залет (од место). Тој ја повторил својата тројна победа на Олимписките игри во 1904 година во Сент Луис. По тие игри, дисциплината тоскок без трчање била укината, така што Јури ги бранел титулите во преостанатите две дисциплини на следните игри во 1908 година во Лондон. Тоа го зголемил неговиот вкупен резултат од 8 олимписки златни медали.
Скоковите без залет беа отстранети од програмата по Олимпијадата во 1912 година во Стокхолм.
1 Олимписки медали и резултати
* Париз 1900.
** злато скок у даљ без залета 3,30 м ОР
** злато троскок без залета 10,58 м ОР
** злато скок у вис без залета 1,65 м СР и ОР
* Сент Луис 1904.
** злато скок у даљ баз залета 3,47 м ОР
** злато троскок без залета 10,54 м
** злато скок у вис без залета 1,60 м
* Лондон 1908.
** злато скок у даљ без залета 3,33 м ОР
** злато скок у вис без залета 1,57 м
Мате Брничевиќ

Мате Брничевиќ (Крило Јесенице кај Омиш, роден во 1891 година во Шкаљари, а починал во Бока Которска, на 11 февруари 1918 година) бил еден од водачите на востанието на австроунгарските морнари на 1 февруари 1918 година во Которскиот залив. Служел во базата на единиците за торпедо, на помошниот брод „Гаа“ како наредник од прва класа. Со учеството во подготовките и организирањето на морнарското востание, придонел бродот „Гаа“, заедно со оклопниот крстосувач „Сантк Георг“ (Св. Ѓорѓија) да стане центар на востанието. По задушувањето на востанието на 3 февруари, Брничевиќ бил затворен и осуден на смрт со стрелање. Неговите посмртни останки со големи почести беа пренесени во неговата татковина на 28 ноември 1923 година.
1 Поврзано
* Антун Грабар
* Бунт на морнарите во Которскиот залив во 1918 година.
Црква „Вознесение Христово“ - Чеган

Вознесение Христово (|Αναλήψεως) — црква во селото Чеган, Воденско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Воденско-постолско-мегленската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е гробишен храм, сместен во северниот дел на селото. Изградена е во 1700 г. Претставува трикорабна базилика со дрвен покрив и полукружна апсида, нартекс, женска црква, трем на југ и камбанарија на југозапад. Внатре е зачуван резбан и насликан владички престол во стилот рококо, амвон и иконостас од 1833 г. Зачувани се и некои фрески од XIX век во средишниот кораб. Во парохиската црква на Нов Чеган се чувааат икони од оваа црква од XVIII и XIX век, како и евангелие од 1737 г.
Храмот е прогласен за историски споменик на 23 октомври 1995 г.
1 Поврзано
* Воденско-постолско-мегленска епархија
Еша Лигорио

Еша Лигорио Ѓуровиќ (Дубровник, 15 април 1933 - Белград, 2 април 2014) била југословенски пливач, повеќекратен национален шампион во пливање во слободен стил и грбно и првиот натпреварувач што и донел медал на Југославија во меѓународниот пливачки натпревар, освојувајќи бронзен медал, во 1954 година на Европското првенство во Торино.
1 Биографија
Еша Лигорио е родена на 15 април 1933 година во Дубровник. Почнала да тренира пливање во пливачкиот клуб Југ од Дубровник, за кој подоцна се натпреварувала. Таа беше долгогодишен повеќекратен државен шампион и рекордер во пливање во слободен стил и грбно.
Најголемиот успех во кариерата го постигнаla во 1954 година на Европското првенство во Торино, каде што освоилa бронза на 400 метри слободно, со што станала првата личност што и донела медал на Југославија на меѓународен пливачки натпревар. Во трката на 100 метри грбно, таа го освила четвртото место со само шест стотинки зад третопласираната Пет Симонс од Велика Британија. Таа година ја доби наградата за спортист на годината по избор на списанието ''Спортске новости'', тогаш најважната спортска награда во Југославија.
Набргу потоа Лигорио се омажила за Радивоје Ѓуровиќ, стопанственик од Белград и еден од менаџерите на „Генекс“, со кој добила две ќерки и ставила крај на спортската кариера. Семејството некое време живеело во Западна Германија, а подоцна трајно се преселило во Белград.
Еша Лигорио починала на 2 април 2014 година во Белград. Веста за нејзината смрт ја пренесоа медиумите од целиот регион.
2 Признанија
* Спортистка на годината била избрана според ''Sports News'' 1954
Црква „Св. Димитриј“ - Русилово

Свети Димитриј (|Ναός Αγίου Δημητρίου) — црква во селото Русилово, Воденско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Воденско-постолско-мегленската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е гробишен храм сместен на северниот крај на Русилово. Изградена е во 1884 г. врз постар храм, за што сведочи иконата на Свети Димитрија Солунски од 1796 г. До храмот има и забележителна камена камбанарија.
1 Поврзано
* Воденско-постолско-мегленска епархија
Јуриј Рерих

Јуриј Николаевич Рерих (|Юрий Николаевич Рерих) роден во Окуловка, на 16 август 1902 година, а починал во Москва, на 21 мај 1960 година — руски и советски ориенталист, етнограф, патописец, лингвист, историчар на уметност, специјалист за истражување на јазикот и културата на тибетскиот народ. Бил доктор по филолошки науки, а работел и како професор по филозофија и историја на религијата на Катедрата за ориентални студии на Советската академија на науките и како директор на Институтот за хималајски студии Урусвати. Напишал обемен англиско - руско - тибетски речник во 11 тома, а на руски и англиски го превел обемното дело „ ''Сини анали'' “ кое се занимава со духовните традиции на Тибет низ историјата.
Неговиот татко, Николај Рерих, бил познат руски сликар и истражувач, а неговата мајка Јелена студирала источна филозофија.
1 Поврзано
* Ориентализам
* Николај Рерих
Црква „Св. Дионисиј Олимписки“ - Владово

Свети Дионисиј Олимписки (|Αγίου Διονυσίου του εν Ολύμπω) — црква во селото Владово, Воденско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Воденско-постолско-мегленската епархија на Цариградската патријаршија.
Урнатините на црквата се наоѓаат југозападно од Владово, во месноста Селиште, каде од 1600 до 1820-1830 г. се наоѓало старото село. Иконите и црковните книги од XVII - XVIII век од оваа црква денес се чуваат во црквата „Св. Димитриј“ во самото Владово. Три икони од овој храм – „Христос Седржител“, „Света Недела и Света Петка“ и „Свети Атанас“, се од XVII век. Тие се дело на месни мајстори и имаат јасно видливо западномакедонско влијание.
Во 1995 г. остатоците од црквата се прогласени за споменик на културата.
1 Поврзано
* Селиште (Владово)
* Воденско-постолско-мегленска епархија
Калуѓерички манастир

Калуѓерички манастир — манастир во југоисточниот дел на Македонија, на падините на планината Смрдеш, во селото Калуѓерица.
1 Градби
Во склоп на манастирот влегуваат една црква, конак, трпезарија, летниковец и помошен објект.
1.1 Црква „Свети Успение на Пресвета Богородица“
Градбата на црквата има мали димензии и е со правоаголна основа, а влезот се наоѓа на западната страна до којашто е доградена отворена припрата.
2 Галерија
Црква „Св. Димитриј“ - Владово

Свети Димитриј (|Άγιος Δημήτριος) — црква во селото Владово, Воденско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Воденско-постолско-мегленската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквае е гробишен храм сместен во североисточниот дел на селото. Изградена е во 1818 г. Во дворот, североисточно од црквата, има остатоци од скриена црква, подоцна користена како костурница во османлиско време.
Храмот е трикорабна базилика со женска црква и припрата. Обновен е во 1949 г., запазувајќи го оригиналниот план.
Царските икони и другите икони на иконостасот се од средината на XIX век, дело на месни зографи. Во храмот се собрани вредни икони од црквите во тој дел на Воденско, од кои најстарата е од 1609 г. Три преносливи икони се од XVII век, две од XVIII и 41 од XIX век.
Трите најстари икони — „Христос Седржител“, „Света Недела“ и Света Петка“ и „Свети Атанас“, а книгите се земени од денес пропаднатата црква „Св. Дионисиј Олмписки“, чии урнатини стојат во месноста Селиште. Тој храм е основан околу 1600 г. и напуштен во 1820 – 1830 г. Трите икони се дело на месни мајстори со јасно видливо западномакедонско влијание. Двете икони од XVIII век се на Свети Ѓорѓи и на Свети Димитрија и имаат впечатливи народни украси.
Црквата „Св. Димитриј“ е прогласена за историски споменик на 23 февруари 1995 г.
1 Поврзано
* Воденско-постолско-мегленска епархија
Роберт Кинер

Роберт Кинер (15 март 1903 година во Париз &ndash; 27 февруари 1996 година во Лион ) бил француски миколог најпознат по прегледот на многу агарични родови.
Студирал на Сорбона, а потоа работел како професор во гимназијата во Лил. Од 1938 година бил поврзан со Факултетот за науки во Лион.
1 Избрани дела
*''Придонес à l'étude des hyménomycètes et spécialement des agaricacés'', 1926 - Придонес кон проучувањето на Hymenomycetes и особено на Agaricales .
*''Жанр Галера (помфрит) Quélet'', 1935 - Родот Galera ( Fries ) Quélet .
*''Жанр Mycena (Fries) Étude cytologique et systématique des espèces d'Europe et d'Amérique du Nord'', 1938 - Родот Mycena (Fries), цитолошки и систематски студии на видови родени во Европа и Северна Америка.
*''Flore analytique des champignons supérieurs (агарици, шпицови, лустери)'', 1953 година - Анализа на главните печурки ( агарици, болетови, лустери).
*''Комплементи à la "Flore analytique'', 1954 - Дополнувања на "Flora analytique".*''Agaricales de la zone alpine: Amanitacées'', 1972 - Agaricales на алпската зона : Amanitaceae.
Лефортово

Реонот Лефортово (|райо́н Лефо́ртово|a=Ru-Lefortovo.ogg|p=lʲɪˈfortəvə) е реон во Југоисточниот административен округ на федералниот град Москва, Русија. Има површина од . Население:
1 Историја
Лефортовскиот реон го носи името на блискиот соработник на царот Петар Велики, Франц Лефорт (1656-1699), чии трупи биле стационирани во близина на Германскиот кварт. Се смета дека е основан во 1699 година.