Тенерифска чипка

Тенерифска чипка или канарска чипка е стил на чипка која се плете со игла од Канарските Острови и го дели името на островот Тенерифе. И покрај нејзиното име, потеклото на оваа чипка е неизвесно, а на Тенерифе може да се нарече бразилска чипка.
1 Историја
Тенерифеската чипка е стил на иглана чипка што еволуирал од претходните стилови на сецкана чипка што генерирале медалјони и заоблени мотиви во ткаенината со сечење и шиење групи конци во постоечките парчиња ткаенина. Карактеристичен пример за овој вид чипка може да се види во примерок од Сара Трал од 1644 год. Поради природата на често заоблената структура со аголни зрачења, таа потсетувала на сонцето и го добила и името ''сол'' „сончева чипка“. На крајот, келетот на ткаенината бил елиминиран и рамка од конци воспоставена со потпорна структура од иглички била употребена за да се создаде основата за чипката, а техниките на игли се користеле за креирање на дизајните.
Шпанската чипка „Сол“ од 17 век била форма на изработка со исцртан конец со кружни шари изградени на скелет од ткаени конци. Се верува дека оваа вештина била пренесена во Јужна Америка со европската колонизација. Името „Сол“ чипка било задржано во Боливија ,Бразил и Перу.
До 19 век, начинот на кој се изработувала чипката се променил и постоеле разлики помеѓу методите што се користеле за чипката позната како Тенерифе во Шпанија и Нандути во Парагвај и други делови од Јужна Америка. Примери од фрагменти, јаки, марамчиња направени во овој стил може да се најдат во музеите денес.
На почетокот на 20 век, жените патентирале разни направи за да обезбедат рамка за структурата на конците, исто така познати како рачни разбои. Во 1901 г. Ада Сајкс Диксон добила патент за нејзиниот држач за иглички за чипка, кој бил доделен на Вилијам Бригс и Ко. Августа Проктор создала еден стил опишан како „Држач за чипка“ во 1903 година. Исто така, била обезбедена и книга со упатства што ги придружувала крутите рамки во облик на тркало или квадратни рамки. Овие предмети сега се антикварни колекционерски предмети и понекогаш може да се најдат достапни за купување.
Биле објавени конкурентни книги со упатства за да му помогнат на мајсторот во создавањето на разни мотиви од Тенерифе и користењето на различни уреди. Уредот во стилот „Палма“ рекламирал дека не се потребни иглички, а рачниот модел имал жлебови за полесно дејствување со иглата.
Во 1930 тите и 1940 тите, тенерифе чипката понекогаш се нарекувала „Полка пајажина“.
Во 1950 тите, била осмислена и продадена перницаа од чипка во стилот на Копо перница. Овој флексибилен и корисен стил на перница сè уште се користи денес, и може да се рекреира со помош на упатствата и описите во упатствата за патенти.
Кон крајот на 20 век, оживувањето на интересот за историјата и стилот на тантелата од Тенерифе довел до објавување на неколку дела за оваа тантела со историски детали и шари.
2 Како се прави
Кај тенерифе чипката, мотивите во облик на тркало се изработуваат одделно. Конецот прво се носи напред-назад преку кружните картички, блокови или перници покриени со ткаенина околу игличките залепени околу работ. Откако овие радијални конци ќе бидат на место, моделот се вткајува со игла. Завршениот мотив се ослободува со отстранување на игличките, а мотивите подоцна се шијат заедно.
Машински изработените примероци од хемиска чипка од популарни стилови на чипка, исто така, содржеле мотиви од чипка од Тенерифе. Еден постоечки примерок веројатно е направен на машина за вез Шифли и потекнува од референтна книга составена од компанијата за чипка Мидланд од Нотингем, која произведувала и чипка Леверс и везени чипка на огромни машини. Референтната книга би се користела како инспирација за дизајнерите на чипка и содржела широк спектар на стилови и техники. Везот би бил работен на жртвена подлога, која можела да се отстрани или со примена на топлина, хемикалии или вода, во зависност од употребениот материјал.
3 Галерија