procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Гулаб (коктел)

Гулаб (изворно на шпански: Paloma) ― коктел заснован на текила. Овој пијалак е најчесто се подготвува со мешање на текила, сок од лимон, и газирано со вкус на грејпфрут како Fresca, Squirt или Jarritos и се служи со мраз со парче лимета. Додавањето сол на работ на стаклото е исто така можност.
Алтернативно, газираното од грејпфрут може да се замени со свеж бел или црвен сок од грејпфрут (jugo de toronja; хуго де торонха), сода вода (зашеќерена по избор) и свежо исцеден сок од лимета.
Едноставен гулаб е коктел со две состојки што се состои само од текила и сода со вкус на грејпфрут. Посложена варијанта на гулабот е кантарито, кое покрај сокот од лимета, има и сок од лимон и сок од портокал.
Паломата има повеќе вкус од нејзиниот најблизок роднина, загарот кој се состои од сок од грејпфрут и џин или вотка измешани и служени со мраз.
1 Поврзано
* Лонкеро
* Список на коктели
Бруклин (коктел)

Бруклин ― еден од петте коктели именувани за градските области на Њујорк, заедно со Бронкс, Менхетен, Квинс и Статен Ајлден Фери. Наликува на Менхетен, но со специфичен тип на загорчувачи (неколку видови загорчувачи може да се користат на Менхетен) и додавање на ликер Марашино. Тоа во голема мера престанало по завршувањето на Прохибицијата, но доживеало оживување во 1990-тите.
1 Поврзано
* Список на коктели
Портокалова тундра

Портокаловата тундра ― коктел од вотка, Kahlúa, крем сода и сок од портокал. Традиционално се става преку 2 до 3 коцки мраз во старомодна чаша од 230-350 мл.
1 Потекло
Овој мешан пијалак за првпат бил откриен во 2003 година и станал многу познат потоа. Името на овој пијалак во голема мера се припишува на неговата ладна температура за служење и изгледот на портокал поради употребата на сок од портокал.
2 Типичен рецепт
* 25мл вотка
* 25 мл крем сода
* 25 мл Kahlúa (или ликер од кафе)
* 25 мл сок од портокал
Состојките се додаваат во цилиндрична чаша по следниот редослед: вотка, крем сода, ликер од кафе и, конечно, сок од портокал. Иако може да се додаде мраз, пијалакот не треба да се меша пред служење.
3 Поврзано
* Список на коктели
Црвен Русин (коктел)

Црвен Русин ― коктел кој обично се состои од еднакви делови вотка и ликер од цреши или ракија од јагода и се служи со мраз. Може да се подготви и со сок од брусница или сок од домати.
1 Поврзано
* Список на коктели
Бумбо

Бумбо (познат и како бумбу) ― коктел направен од рум, вода, шеќер и индиско оревче. Цимет понекогаш се заменува или се додава заради морското оревче. Современиот бумбо често се прави со темен рум, сок од цитрус, гренадин и индиско оревче.
Поврзан пијалак е предавник, направен со сок од портокал, рум, мед и кактус, измешан и загреан.
Бумбо најчесто бил користен за време на изборните кампањи во колонијална Британска Америка, до тој степен што третирањето на гласачи со подароци и други бесплатни нешта за време на предизборните кампањи било наречено „полнење на плантерската класа со бумбу“. Џорџ Вашингтон бил особено познат по користење на оваа техника. Неговите документи наведуваат дека тој користел 160 галони рум за лекување на 391 избирачи со бумбу за време на кампањата за вирџинискиот Дома на буржоази во јули 1758 година.
1 Поврзано
* Список на коктели
Фарнел (коктел)

Фарнел ― коктел направен со виски Jack Daniel's или често со виски од High West Distillery, помешан со лимонада. Пијалакот обично се служи во старомодна чаша или чаша Колинс со мраз и се смета за полесна, помалку слатка алтернатива на линчбуршката лимонада.
1 Историја
Пијалакот за прв пат бил служен на голф клубот Џереми Ранч во Парк Сити, Јута, а неговата популарност се шири кон исток.
2 Според годишните времиња
Фарнел е дизајниран првенствено да биде летен пијалак, иако топлите вкусови на вискито измешани со својствата за гасење жед на лимонадата и додатоците довеле до негово усвојување за време на после скијање.
3 Поврзано
* Список на коктели
* Jack Daniel's
* High West Distillery
Општина Канал на Соча

Општина Канал на Соча (|Občina Kanal ob Soči) — општина во западна Словенија, во историскиот регион Приморска. Седиште на општината е паланката Канал на Соча (наречена и само Канал). Денес е дел од Горичкиот статистички регион. На запад и северозапад општината се граничи со Италија. Во 2020 г. населението броело 5.291 жител.
1 Населени места
Покрај општинското седиште Канал на Соча, општината ги опфаќа и следните населени места:
* Авче
* Ајба
* Анхово
* Бодреж
* Гољевица
* Горења Вас
* Горење Неково
* Горење Поље
* Дескле
* Доблар
* Долење Неково
* Загомила
* Загора
* Запоток
* Јесен
* Кал над Канал
* Камбрешко
* Каменца над Ложице
* Каналски Врх
* Крстеница
* Левпа
* Лиг
* Ложице
* Морско
* Мочила
* Паљево
* Плаве
* Прилесје кај Плаве
* Равна
* Робидни Брег
* Рочињ
* Сенишки Брег
* Укање
* Чолница
Мона Лиза (филм од 1986)

„Мона Лиза“ (англиски: ''Mona Lisa'') — британски филм од 1986 година, во режија на Нил Џордан (Neil Jordan), кој е автор и на сценариото, заедно со Дејвид Леланд (David Leland). Главните улоги ги играат: Боб Хоскинс (Bob Hoskins), Кети Тајсон (Cathy Tyson), Мајкл Кејн (Michael Caine), Кларк Питерс (Clarke Peters), Кејт Харди (Kate Hardie) и Роби Колтрејн (Robbie Coltraine). Филмот, кој се смета за едно од клучните остварувања во преродбата на британскиот филм во 1980-тите, е супериорно напишан, виртуозно режиран и извонредно одигран, така што претставува мало ремек-дело. За незаборавната улога на романтичниот криминалец, Хоскинс ја освоил наградата на БАФТА, како и „Златен глобус“, награда на Канскиот филмски фестивал и номинација за „Оскар“ за најдобра главна машка улога, а филмот освоил повеќе признанија и награди. Покрај Хоскинс, и Тајсон ја остварила својата животна улога.
1 Содржина
Ситниот престапник Џорџ (го игра Хоскинс) излегува од затворот каде отслужил казна во траење од седум години. Веднаш ја посетува поранешната сопруга за да ја види ќерката, но сопругата не сака ниту да го види. Поради тоа, Џорџ живее кај стариот пријател Томас (го игра Колтрејн). Џорџ веднаш тргнува во потрага по гангстерскиот шеф Мортвел (го игра Кејн) за кој смета дека му е должен, зашто поради него бил затворен, но успева да воспостави контакт само со неговиот помошник, кој му дава необична работа — да ѝ биде возач на елитната проститутка Симон (ја игра Тајсон). На почетокот, простиот и некултурен Џорџ и отмената Симон тешко се поднесуваат, но со текот на времето, таа сè повеќе почнува да му се допаѓа. Кога Симон настојува да ја пронајде својата исчезната пријателка Кети (ја игра Харди), која работела како улична проститутка, Џорџ несебично се вклучува во потрагата при што го ризикува и животот. Тој го пронаоѓа поранешниот макро на Симон, Андерсон (го игра Питерс) кој го напаѓа Џорџ, а потоа Симон бега во Брајтон. Најпосле, Џорџ ја наоѓа Кети и ја носи во Брајтон, а на Симон ѝ го дава својот пиштол. Таму, тој дознава дека Симон и Кети се љубовнички и дека Симон само го искористила за да ја најде Кети. Тогаш пристигнуваат Мортен и Андерсон, со намера да ги фатат Кети и Симон, но Симон ги убива двајцата. Џорџ ја удира Симон, си го зема пиштолот и се враќа дома, каде работи во гаражата на својот пријател Томас и се дружи со својата ќерка.
Куќа на Ѓорѓија Пулевски (Галичник)

Куќата на Ѓорѓија Пулевски ― историска куќа во Галичник која е заведена како културно наследство на Македонија. Таа претставува родната куќа на македонскиот писател на кратки дела, лексикограф, историчар и воен водач Ѓорѓија Пулевски. Во 1956 година куќа претворена во „Меморијален музеј на Ѓорѓија Пулевски“ и е под надлежност на Музејот на Македонија.
Црква „Св. Димитриј“ - Драчевица

Свети Димитриј — главна селска црква во демиркапиското село Драчевица.
Црквата се наоѓа јужно од селото, под возвишението Зајчар, кое преовладува во околината.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа под возвишението Зајчар, кое е сместено јужно од селото.
2 Историја
Црквата била подигната во 1858 година, што е испишано на лакот од северниот влез во црквата. Била подигнато на старо вакавиште, каде биле ископани неколку грчки надгробни плочи.
3 Архитектура
Според својот архитектонски облик црквата е трикорабна со главен влез на северната страна.
Црквата е скоро напуштена поради отселување на луѓето во Демир Капија.
3.1 Фрескоживопис
Црквата била зографисана кон крајот на век, а нејзиниот живопис е обновен во 1927 година според сочуваниот натпис над северниот влез во црквата, кој гласи „Сеи храм обновисја 1927 г. III 26 зoграфи Димитриа и Георгиа браќа Андонови и наследници Андон Илиа из Дебар“.
3.2 Иконостас
Иконостасот го исполнуваат мноштво икони изработени во периодот од 1863 до 1866 година од зографот Григориј (Пецанович) од Струмица.
4 Галерија
5 Поврзано
* Кавадаречко архијерејско намесништво
* Демиркаписка парохија
* Драчевица
Градска општина Љубљана

Градска општина Љубљана (|Mestna občina Ljubljana, ''MOL'') — една од единаесетте градски општини во Словенија, сместена во средишниот дел на земјата. Во 2020 г. општината имала 295.504 жители. Седиште е Љубљана, најголемиот и главен град на Словенија.
1 Административна поделба
Љубљана во потесна смисла е поделена на 17 четврти (наречени „четвртни заедници“, ''sl''):* Бежиград
* Вич
* Головец
* Дравље
* Јарше
* Мосте
* Поље
* Посавје
* Рожник
* Рудник
* Состро
* Трново
* Центар
* Чрнуче
* Шентвид
* Шишка
* Шмарна Гора
Секоја четврт е управувана од четвртен совет (''sl'').
2 Населени места
Општината ги опфаќа следниве населени места:
* Бесница
* Брезје кај Липоглав
* Велики Липоглав
* Велико Требељево
* Внајнарје
* Волавље
* Габрје кај Јанче
* Двор
* Долго Брдо
* Заградишче
* Згорња Бесница
* Згорње Гамељне
* Јавор
* Јанче
* Липе
* Љубљана
* Мали Врх кај Прежгање
* Мали Липоглав
* Мало Требељево
* Медно
* Панце
* Подград
* Подлипоглав
* Подмолник
* Прежгање
* Равно Брдо
* Рашица
* Репче
* Садиња Вас
* Село кај Панце
* Сподње Гамељне
* Средње Гамељне
* Станежице
* Тошко Чело
* Туји Грм
* Чешљица
* Чрна Вас
* Шентпавел
Дренско Езеро

Дренско Езеро — вештачко езеро во близина на демиркапиското село Дрен, Македонија. Езерото влегува во групата на изградени акумулации.
Браната на езерото е подигната на Дренска Река.
1 Местоположба
Акумулацијата се наоѓа шест километри јужно од градот Демир Капија, во непосредна близина на Дрен. Од самото село е оддалечена 800 метри во југоисточна насока.
Браната е подигната на Дренска Река, која е притока на Дошница.
2 Опис
2.1 Брана
Браната претставувала хомогена земјена брана без придружни објекти, но по нејзиното обновување била заменета со каменонасипна брана и бил изграден преливен објект.
3 Историја
Браната на езерото била подигната во 2000 година со средства на мештаните и донација од Грција.
Браната се срушила на 19 ноември 2004 година поради поројните дождови, кои ја зафатиле областа. По уривањето се изгубиле големи количества крап, со кој било порибено езерото.
Во 2016 година, браната на езерото била обновена.
4 Употреба
Езерото главно се користи за наводнување на земјоделските површини во околината на селата Дрен и Чифлик, но и за спортско-рекреативни цели.
5 Поврзано
* Дрен (Демиркаписко)
Колубарски Управен Округ

Колубарски Управен Округ — округ кој протега во средишниот дел на западна Србија. Вклучува еден град и пет општини:
# Град Ваљево градска населба Ваљево
# Општина Осечина, градска населба Осечина
# Општина Уб, градска населба Уб
# Општина Лајковац, градска населба Лајковац
# Општина Мионица, градска населба Мионица
# Општина Љиг, градска населба Љиг
Има вкупно население од 174.228 жители (попис 2011 година).
Седиштето на округот е градот Ваљево, кој се наоѓа на реката Колубара.
Некои од културно-историските знаменитости и споменици на културата на оваа област се:
* Бранковина
* Муселимовиот конак како типичен пример за турската архитектура, изграден во 18 век,
* Кулата на Ненадовиќи, изградена во 1813 година. подигната од војводата Јаков,
* Соборна црква, од 1838 година и е редок пример за монументална класицистичка зграда во Србија.
* Манастирот во Докмир, кој датира од 14 век,
* Манастирите Лелиќ и Ќелије во селото Лелиќ, родното место на владиката Николај Велимировиќ
Познати туристички места во областа се планината Дивџибаре и Бањата Врујци .
1 Етнички групи
Националност, Население (попис 2011 година)
Срби, 166.325
Роми, 4.045
Црногорци, 215
Југословени, 161
Македонци, 133
Хрвати, 120
Други, 3.514
Вкупно, 174.513
Општина Дравоград

Општина Дравоград (|Občina Dravograd) — општина во северна Словенија, на границата со Австрија. Седиште е градот Дравоград. Низ средината на општината минува реката Драва. Добар дел од нејзината територија е во традиционалната област Корушка, но јужниот и источниот дел е во областа Штаерска. Денес му припаѓа и на Корушкиот статистички регион. Во 2020 г. населението броело 8.884 жители.
1 Населени места
Општината ги опфаќа следниве населени места:
* Буковје
* Буковска Вас
* Велка
* Вич
* Врата
* Горишки Врх
* Горче
* Доброва кај Дравоград
* Дравоград
* Козји Врх над Дравоград
* Либеличе
* Либелишка Гора
* Ојстрица
* Отишки Врх
* Подкланц
* Свети Боштјан
* Свети Данијел
* Свети Дух
* Селовец
* Толсти Врх кај Равне на Корушка
* Трбоње
* Трибеј
* Чрнече
* Чрнешка Гора
* Шентјанж кај Дравоград
Општина Шемпетер-Вртојба

Општина Шемпетер-Вртојба (|Občina Šempeter - Vrtojba; |Comune di San Pietro-Vertoiba) — општина во западна Словенија, сместена крај границата со Италија. Седиште на општината е населбата Шемпетер кај Горица. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Денес е дел од Горичкиот статистички регион. Во 2020 г. населението броело 6.292 жители.
1 Населени места
Покрај општинското седиште Шемпетер кај Горица, општината ги опфаќа и следните населени места:
* Вртојба
2 Историја
Порано обете населени места биле предградија на градот Горица. Во 1947 г. влегле во состав на Југославија, а Горица останала во Италија. Оттогаш местата одделно се развиваат. Денес општината образува една непрекината урбана целина со соседните градови Нова Горица (во Словенија) и Горица (во Италија). Од мај 2011 г. овие три општини се здружени во прекугранична метрополитенска област, управувана од заеднички орган.
Куќа – сопственици Милош и Динго Меловски (Галичник)

Куќата на Милош и Динго Меловски ― историска куќа во сопственост на галичкото семејство Меловски која е заведена како културно наследство на Македонија.
1 Историја
Куќата била изградена во 1910 година од страна на семејството Филиповски, односно била градена во времето кога двајца од четворицата браќа, Арсе и Илија, решиле да прават куќи на тоа место. Оваа куќа, од предната страна и над тремската врата, го има името на Арсе. Еден од синовите на Арсе, Дојчин, изградил и трета куќа, веднаш до оваа куќа, но таа куќа е срушена. Вториот син на Арсе, Ристе, имал три деца: Јаков, Каре и Олга. Каре и Јаков немале потомство и најверојатно починале млади. Со тоа, целата куќа припаднала на Олга Филиповска. Во почетокот на 1920тите (веројатно 1923 година), Олга се омажила за Јован Меловски. Тој дошол како домазет во куќата и од тогаш оваа куќа постанала меловска куќа. Јован и Олга имале шест деца: Милош, Риндо, Динго, Илија, Драгица и Мара. Во 1964 година, Јован поради големата потреба од учители, добил можност да предава како учител во Скопје. Согласно 2021 година, куќата е одржувана и употребувана од потомците на Динго и Илија.
Општина Мирен-Костањевица

Општина Мирен-Костањеица (|Občina Miren - Kostanjevica, |Comune di Merna Castagnevizza) — општина во западна Словенија, на границата со Италија. Сместена е во Горичкиот регион на областа Приморска и во 2020 г. броела 4.977 жители. Седиште на општината е паланката Мирен, сместена во западниот дел на Випавската Долина. Друго поголемо место е селото Костањевица на Крас.
Историски, ова место е поврзано со соседното место Соводње на Соча (итал. Савоња д’Изонцо), кое останало во Италија со Парискиот мировен договор од февруари 1947 г. Од втората половина на XIX век Мирен е центар на трговијата и лесната индустрија, тесно поврзан со градските подрачја на Горица (Гориција) и Тржич (Монфалконе). Од друга страна, Костањевица на Крас е средиште на поголемо слабонаселено селско подрачје на високата висорамнина Крас. Со реформата од 1994 г. овие две подрачја се здружиле во една општина. Од 1947 г. двете места гравитираат кон конурбацијата Нова Горица-Шемпетер, каде мештаните често доаѓаат.
Кај Мирен има граничен премин кон Италија.
1 Населени места
Покрај општинското седиште Мирен, општината ги опфаќа и следните населени места:
* Биље
* Војшчица
* Врточе
* Корита на Крас
* Костањевица на Крас
* Липа
* Локвица
* Нова Вас
* Новело
* Опатје Село
* Ореховље
* Села на Крас
* Темница
* Худи Лог
2 Познати личности
* Драго Марушич (1884 - 1964) — политичар, бан на Дравската бановина (1931-34)
* Станко Вук (1912 - 1944) — поет и антифашистички деец
* Игор Торкар (1913 - 2004) — писател и политички деец
* Оскар Когој (р. 1942) — индустриски дизајнер
* Негован Немец (1947 - 1987) — вајар
* Деан Комел (р. 1960) — филозоф
Градска општина Нова Горица

Градска општина Нова Горица (|Mestna občina Nova Gorica) — една од дванаесетте градски општини во Словенија, сместена во традиционалната област Приморска, западна Словенија. Во 2020 г. населението броело 31.884 жители.. Денес општината се наоѓа во Горичкиот регион. Седиште е градот Нова Горица.
Во западниот дел на општината, на работ од градот Нова Горица минува границата со Италија, која го двои од постарата Горица (Гориција), денес во Италија.
1 Населени места
Покрај општинското седиште Нова Горица, општината ги опфаќа и следните населени места:
* Ајшевица
* Бањшице
* Бате
* Браник
* Брдо
* Будихни
* Витовље
* Вогларји
* Градишче над Првачина
* Гргар
* Гргаске Равне
* Драговица
* Дорнберк
* Драга
* Залошче
* Кромберк
* Лазна
* Локве
* Локе
* Локовец
* Немци
* Озељан
* Осек
* Педрово
* Подгозд
* Потој крај Дорнберк
* Првачина
* Пресерје
* Пристава
* Равница
* Рожна Долина
* Саксид
* Света Гора
* Солкан
* Сподња Браница
* Стара Гора
* Стеске
* Табор
* Трново
* Чепован
* Шемпас
* Шмавер
* Шмихел
Општина Брда

Општина Брда (|Občina Brda, |Comune di Collio) — општина во Горичкиот статистички регион, во историската областа Приморска, западна Словенија. Се протега од границата со италија до реката Соча. На исток е ридот Саботин (609 м), а на север е возвишението Корада (812 м). Во 2020 г. населението броело 5.619 жители. Седиште е селото Доброво.
Населението говори посебен дијалект од приморското наречје.
1 Географија
Општината го опфаќа словенечкиот дел на Горичките Ридови кои претставуваат еден од најважните вински микрирегиони во Словенија. Се одликува со блага средоземна клима, заштитена од силниот ветар бура кој често вее по другите делови на Приморјето.
2 Населени места
Покрај општинското седиште Доброво, општината ги опфаќа и следниве населени места:
* Барбана
* Бело
* Биљана
* Брдице кај Кожбана
* Брдице кај Небло
* Брег кај Голо Брдо
* Брезовк
* Брестје
* Ведријан
* Виполже
* Вишњевик
* Врховље кај Кожбана
* Врховље кај Којско
* Голо Брдо
* Гоњаче
* Горње Церово
* Градно
* Долње Церово
* Дрновк
* Зали Брег
* Имење
* Кожбана
* Козана
* Козарно
* Којско
* Красно
* Медана
* Небло
* Нозно
* Плешиво
* Подсаботин
* Приставо
* Сеник
* Славче
* Слапник
* Снежатно
* Снежече
* Фојана
* Хлевник
* Хрушевље
* Хум
* Цегло
* Шловренц
* Шмартно
3 Стопанство
Најважна стопанска гранка е земјоделството: покрај грозјето, најзначаен производ се црешите, а по нив следат кајсиите, крушите, смоквите и сливите. Заедно со Випавската Долина, Брда одгледува најголемо количество на рајски јаболка во земјата. Се произведуваат и помали количества маслиново масло.
Во лозарството застапени се сортите мерло, каберне совињон, пино ноар, пино гри и совињон вер.
4 Познати личности
* Алојз Градник (1882 - 1967) — поет и преведувач (роден во Медана)
5 Поврзано
* Словенечко Вино
* Горички Ридови
Куќа – сопственик Иљо Филиповски (Галичник)

Куќата на Иљо Филиповски ― историска куќа во сопственост на галичкото семејство Филиповски која е заведена како културно наследство на Македонија.
1 Историја
Куќата била изградена во околу 1910 година од страна на семејството Филиповски, односно била градена во времето кога двајца од четворицата браќа, Арсе и Илија, решиле да прават куќи на тоа место.
Куќа – сопственици Петре и Миле Желчевски (Галичник)

Куќата на Петре и Миле Желчевски ― историска куќа во сопственост на галичките семејства Желчевски и Граорковски која е заведена како културно наследство на Македонија.
1 Историја
Куќата на каирските печалбари Петре и Миле Желчески била изградена 1909 година од нивниот татко Трпко.
Во неа биле родени и израснати голем број на членови од фамилијата Желчески, но посебно треба да се истакне Ристо Желчески кој бил првиот дипломец на економски науки на факултетот во Сорбона.
2 Особености и градба на куќата
Градбата претставува камен кубус кој изникнува од стрмниот терен. Куќата во основа е со димензии 13 × 10,5 м и била развиема во висина од три ката, при тоа е користена конфигурацијата на теренот за да се вклопат, сутеренот, приземјето и катот. Така се создадени четири влеза, од кои два се створени од камени монументални портали. Во конструктивна смисла објектот примарно е граден од носиви камени ѕидови д=90 см, делумно бондрук констркција со ѕидови болме д=15 см, дрвена меѓукатна и таванска дрвена конструкција. Во куќата се среќава јасна издиференцираност во функционална смисла на просториите. Во сутеренот се наоѓаат две бакалници - продавници за секој брат по една, по еден клед и дрвени скали за приземје. Со оглед дека објектот е граден во него да живеат двајца браќа со фамилиите на приземјето и катот ги има следните простории: Во приземјето од заедничката ѓезентија (ходник) се влегува во две куќи (кујните) со камини - две одајчиња и заедничката трпезарија за зеднички дружби на двете фамилии, на катот се наоѓаат две спални соби, ѓезентија, мал параклис и најмногу што импресионира големиот заеднички чардак 4 × 13 м со два влеза и 12 прозори. На фасадата околу целиот чардак се поставени дрвени штици - перде кои кореспондираат со каменот.
Куќа – сопственик Јован Муратовски (Галичник)

Куќата на Јован Муратовски ― историска куќа во сопственост на галичкото семејство Муратовски која е заведена како културно наследство на Македонија.
1 Историја
Куќата започнала да се гради во 1927 година, а била вселена следната година. Била изградена од тајфа на мајстори (улуфи) од селото Луково. Оваа куќа била последна што ја направила таа тајфа, а како белег за тоа е исклесаниот чекан во последниот камен на ѕидот на куќата.
Куќата била подигната откако старата куќа на семејството Муратовски била ограбена и запалена во 1920 година, а синот на Јован, Моне, бил одведен од арнаутската банда, која го вратила Моне дури после една година (есента 1921 година).
Куќа – сопственици Борис и Томо Бундалевски (Галичник)

Куќата на Борис и Томо Бундалевски ― куќа во сопственост на галичкото семејство Бундалевски која е заведена како културно наследство на Македонија.
1 Поврзано
* Културно наследство на Македонија во Општина Маврово и Ростуше
Каролина од Насау-Сарбрикен

Грофица Каролина од Насау-Сарбрикен (12 август 1704 - 25 март 1774) — грофица на Пфалц-Цвајбрикен, преку брак со Кристијан III фон Пфалц-Цвајбрикен. Таа била ќерка на грофот Луј Крато од Насау-Сарбрикен и грофицата Филипинка Хенриет од Хоенлохе. На 21 септември 1719 година, на 15-годишна возраст, се омажила за нејзиниот 44-годишен кум, Кристијан III од Цвајбрикен. Свадбата се одржала во замокот Лоренцен во Насау. Кога Кристијан III починал во 1735 година, Каролина го превзела регентството пет години, со согласност на царот Чарлс VI, сè додека нејзиниот син Кристијан IV не станал полнолетен.
Кристијан III фон Пфалц-Цвајбрикен

Кристијан III фон Пфалц-Цвајбрикен (7 ноември 1674 - 3 февруари 1735) — германски благородник, член на династијата на Пфалц-Цвајбрикен-Биркенфелд, гранка на династијата на Вителсбах. Тој бил син на Кристијан II од Цвајбрикен-Биркенфелд и Катарина Агата, грофица од Раполштајн. Тој бил гроф фон Пфалц-Цвајбрикен-Биркенфелд од 1717 до 1731 година. Во 1731 година, го наследил сувереното војводство Палатин Цвајбрикен и станал гроф Палатин и војвода од Цвајбрикен. Бил и гроф Раполштајн од 1699 година до неговата смрт.
Општина Комен

Општина Комен (|Občina Komen) — општина во областа Приморска, западна Словенија, близу границата со Италија. Во 2020 г. населението броело 3.529 жители. Седиште е селото Комен. Основана е на 6 ноември 1994 г. кога дотогашната Општина Сежана е разделена не четири помали општини (Дивача, Хрпеље-Козина, Комен и Сежана).
1 Населени места
Покрај општинското седиште Комен, општината ги опфаќа и следните населени места:
* Брестовица кај Комен
* Брје кај Комен
* Вале
* Вечкоти
* Волчји Град
* Габровица кај Комен
* Горјанско
* Дивчи
* Доланци
* Заграјец
* Ивањи Град
* Кланец кај Комен
* Кобдиљ
* Кобјеглава
* Коболи
* Кодрети
* Лисјаки
* Луковец
* Мали Дол
* Надрожица
* Пресерје кај Комен
* Рубије
* Свето
* Томачевица
* Требижани
* Тупелче
* Хрушевица
* Цољава
* Чеховини
* Чипње
* Шибељи
* Шкофи
* Шкрбина
* Штањел
2 Познати личности
* Антон Махнич (1850 - 1920) — теолог, духовен деец, Крчки епископ
* Макс Фабијани (1865 - 1962) — архитект
* Марјан Рожанц (1930 - 1990) — писател и есеист
* Франко Џиралди (1931 - 2020) — италијански режисер
* Мајда Ширца (р. 1953) — новинарка и политичарка
Куќа – сопственик Никола Куковски (Галичник)

Куќа на Филимон, Никола и Самоил Кукоски, позната и како Куќа на Никола Кукоски ― куќа во сопственост на галичкото семејство Куковски која е заведена како културно наследство на Македонија.
1 Галерија
2 Поврзано
* Културно наследство на Македонија во Општина Маврово и Ростуше
Арс (филм од 1960)

„Арс“ (француски: ''Ars'') — француски краткометражен документарен филм од 1959 година, во режија на Жак Деми (Jacques Demy) и Жан-Мари Вјани (Jean-Marie Vianney), кои се автори и на сценариото.
1 Синопсис
Снимајќи ги зимските предели во селата во департманот Аин, во кои дејствувал канонизираниот свештеник познат како Кире д'Арс (Curé d'Ars), режисерите настојуваат подобро да ги сфатат духовноста и мистицизмот на свештеникот...
Плачлива игра (филм)

„Плачлива игра“ (англиски: ''The Crying Game'') — британско-јапонски филм од 1992 година, во режија на Нил Џордан, кој е автор и на сценариото. Главните улоги ги толкуваат: Стивен Риа (Stephen Rea), Џеј Девидсон (Jaye Davidson), Форест Витекер (Forest Whitaker), Миранда Ричардсон (Miranda Richardson), Едриен Данбар (Adrian Dunbar), Џим Бродбент (Jim Broadbent), Брефни Мекена (Breffni McKenna), Џо Савино (Joe Savino), Брди Свини (Birdy Sweeney), Андре Бернар (Andrée Bernard), Ралф Браун (Ralph Brown), Тони Слетери (Tony Slattery) и Џек Кар (Jack Carr). Музиката е дело на Ен Дадли (Ann Dudley), а фотографијата на Ијан Вилсон (Ian Wilson). Насловната песна ја пее познатиот поп-музичар Бој Џорџ (Boy George). Од шесте номинации за „Оскар“, филмот победил во категоријата најдобро изворно сценарио, а покрај тоа, освоил и Европска филмска награда. Нил Џордан ја добил идејата за филмот десетина години претходно, но неговото остварување се одложило, па сценариото останало да лежи во неговата фиока. Најпосле, за приказната се заинтересирале пријателите на Џордан, продуцентот Стивен Вули и глумецот Стивен Риа, и така почнало снимањето на филмот. По премиерата, публиката останала запрепастена поради централниот пресврт кој исклучително ефектно се поигрува со очекувањата и предрасудите на гледачите. Токму поради тој пресврт, филмот стекнал култен статус и статус на контроверзен филм, а атмосферичната и провокативна љубовна приказна ја поделила публиката.
1 Синопсис
Откако во еден забавен парк во Северна Ирска го заробуваат црномурестиот британски војник Џоди (го игра Витејкер), една група на ИРА, предводена од Фергус (го игра Риа) го затвора заробеникот во стара куќа во шумата. Бидејќи војникот им ги видел лицата, Фергус и членовите на неговата група, меѓу кои се наоѓаат и Џуд (ја игра Ричардсон) и Мегваер (го игра Данбар) заклучуваат дека мора да го убијат. Додека го чува, Фергус води долги разговори со Џоди и полека се зближува со него, а најпосле, Џоди му ја покажува фотографијата на својата убава девојка Дил (ја игра Девидсон). Џоди се обидува да побегне, но погинува изгазен од воен камион, а војниците започнуваат потера по групата на Фергус. Верувајќи дека е единствениот прежиеван, Фергус оди во Лондон, решен да ја најде Дил. Таму се вработува како градежен работник и набргу ја запознава Дил на која ѝ се претставува како Џони при што веднаш се вљубува во неа. Но, тој не знае дека го бараат Џуд и Мегваер, кои исто така го преживеале нападот, а не знае ниту дека Дил крие голема тајна...
Конкурс (филм од 1964)

„Конкурс“ (чешки: ''Konkurs'') — чехословачки документарен филм од 1964 година, во режија на Милош Форман, кој е автор и на сценариото, заедно со Иван Пасер. Главните улоги ги толкуваат: Јиржи Сухи (Jirí Suchý), Јиржи Слитр (Jirí Slitr) и Маркета Кротка (Marketa Krotka). Ова е првиот филм на Форман, а критичарите го сметаат за почеток на новиот бран во чехословачкиот филм.
1 Синопсис
Филмот е составен од две раскази: во првата, група млади музичари од соперничките лимени оркестри отсуствуваат од еден важен концерт поради мото-трки; во втората приказна, една млада педикирка ја напушта порано работата за да учествува на аудиција за пејачи.
Схокланд

Схокланд ― поранешен остров во холандскиот Зојдерзе, во општината Нордостполдер. Схокланд бил издолжен појас со тресетско земјиште што престанало да биде остров кога Нордостполдер бил вратен од морето во 1942 година. Сега е само малку покачен дел од полдерот, со сè уште делумно недопрен потпорен ѕид на крајбрежјето на Миделбурт. На 1 април 2014 година, имало 8 жители но според статистичката служба на Холандија, пет луѓе живеат на поранешниот остров.
Схокланд бил привлечна населба во средниот век кога била многу поголема, но до 19 век била под постојана закана од поплави поради порастот на нивото на морето. Дотогаш Схокландците се повлекле на трите највисоки делови: Емелорд, Моленбурт и Миделбурт. Големата поплава во 1825 година донела огромно уништување, а во 1859 година власта одлучила да стави крај на трајното населување на Схокланд. Поранешната општина Схокланд била приклученаи кон Кампен на главното копно.
Денес Схокланд е познато археолошко наоѓалиште и домаќин на музејот Схокланд. Схокланд било првото светско наследство на УНЕСКО во Холандија.
1 Јавен превоз
Најблиските железнички станици се во Кампен и Дронтен.
Автобуската линија 682 работи од Кампен и го опслужува Схокланд.
2 Поврзано
* Ниу (Нов) Схокланд
Сан Џорџо (планина)

Планината Сан Џорџо (буквално Свети Ѓорѓи) - шумска планина (1.097 метри надморска височина) на Луганските Предалпи, со поглед на Езерото Лугано во Швајцарија. Лежи во јужниот дел на кантонот Тичино, помеѓу општините Брусино Арсицио, Рива Сан Витале и Мериде. Сан Џорџо станала светско наследство на УНЕСКО во 2003 година, бидејќи „е единствениот најпознат запис за морски животи во средниот триазиски период и запишува важни остатоци од живот и на копно“. Италијанскиот регион западно од Пончоне д' Арѕо (Порто Сересио) бил додаден како продолжение на Светското наследство во 2010 година.
Во Мериде е , дизајниран од тичинскиот архитект Марио Бота.
Зидброкмерланд

Зидброкмерланд (|Südbrookmerland) — општина во округот Аурих, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа околу 7 километри западно од окружниот град Аурих. Нејзиното седиште е во селото Викторбур.
Општината била основана на 1 јули 1972 година во рамки на административната реформа на Долна Саксонија со спојување на десет поранешни општини, кои денес се места во Зидброкмерланд. Таа денес е трета најголема општина по број на жители во округот, зад градовите Аурих и Норден.
1 Географија
1.1 Местоположба
Зидброкмерланд се наоѓа во северозападниот дел на Германија во областа Источна Фризија, во средишниот дел на округот Аурих и триаголникот на градовите Аурих, Емден и Норден. Со градовите Аурих и Емден, општината се граничи непосредно.
Општината има површина од 96,8 квадратни километри, со што е на 15. место по површина од сите источнофризиски општини. Во рамки на округот Аурих, Зидброкмерланд е шеста најголема опшштина по Аурих, Крумхерн, Гросефен, Илов и Норден.
Административното седиште на општината е во Вест-Викторбур, кој се наоѓа околу девет километри западно од Аурих и околу 18 километри североисточно од Емден. Големи градови во близина се Олденбург, Бремен и Гронинген.
1.2 Соседни општини
Општината се наоѓа средишно во округот Аурих и се граничи на југозапад со општината Хинте, на запад и северозапад со општините Вирдум, Упгант-Шот и Рехтсупвег (сите три припаѓаат на општинската заедница Брокмерланд), на север со општината Гросхајде, на исток со градот Аурих и на исток и на југ со општината Илов. Сите општини припаѓаат на округот Аурих. На југ, општината во мал дел се граничи со безокружниот град Емден.
1.3 Општински единици
Зидброкмерланд се состои од десет поранешни општини и кои до административната реформа во 1972 година биле самостојни општини.
Три најголеми места се Мордорф (6.436 жители), Викторбур (3.966 жители) и Минкебе (1.753 жители). Викторбур е административното седиште на општината.
Општината е составена од следниве места.
* Бедекаспел (составено од Бедекаспел (село), Бедескапелер Марш и Вохенендзидлунг), 399 жители
* Форлиц-Блаукирхен (составено од Блаукирхен, Морхузен и Форлиц), 208 жители
* Мордорф, 6.436 жители
* Морхузен, 1.330 жители
* Минкебе, 1.753 жители
* Олдеборг (составено од Енгерхафе, Фенхузен, Олдеборг (село), Упенде и источниот дел на Упенде-Викторбур), 1.670 жотели
* Тене (составено од Хинтер-Тене, Тене (село) и Екелс (поделено на Алт-Екелс и Ној-Екелс)), 1.386 жители
* Утвердум (составено од Абелиц, Георгсхајл, Утвердум (село) и Викторбурер Марш), 1.331 жител
* Викторбур (составено од Ост-Викторбур, Зид-Викторбур, Вест-Викторбур и западниот дел на Упенде-Викторбур), 3.966 жители
* Вигболдсбур (составено од Ној-Вигболдсбур и Вигболдсбург (село)), 546 жители
Бројките за жители се од 1 јули 2008 година.
2 Галерија
Црква „Св. Никола“ - Дрен (Демиркаписко)

Свети Никола — главна селска црква во демиркапиското село Дрен, Македонија.
Црквата се наоѓа надвор од селото, а околу нејзе се сместени селските гробишта.
1 Местоположба
До црквата може да се стигне преку земјен пат, кој започнува од самото село Дрен.
2 Историја
Црквата била подигната во 1868 година, а била обновена во 1910 година.
3 Архитектура
3.1 Фрескоживопис
Црквата не поседува живопис.
3.2 Иконостас
Иконите во црквата потекнува од годината на нејзиното обновување, односно од 1910 година.
4 Галерија
5 Поврзано
* Кавадаречко архијерејско намесништво
* Демиркаписка парохија
* Дрен
Општина Мута

Општина Мута (|Občina Muta) — општина во Корушкиот регион, северна Словенија. Во 2020 г. населението броело 3.414 жители. Седиште е паланката Мута.
На север општината се граничи со Австрија, поточно со округот Дојчландсберг (Лонч).
1 Населени места
Општината ги опфаќа следниве населени места:
* Гортина
* Млаке
* Мута
* Пернице
* Свети Јернеј над Мута
* Свети Примож над Мута
Германско-полска граница

Германско-полска граница — државна граница помеѓу Германија и Полска. Денешната граница е утврдена во 1945 г. и оди по Линијата Одра-Ниса, во вкупна должина од 467 км Се протега од Балтичкото Море на север до Чешка на југ, односно долж реките Одра и Лужичка Ниса, по што доаѓа до Балтикот веднаш западно од пристанишните градови Шчеќин и Швиноујшќе (гер. ''Штетин'' и ''Свинеминде'').
Предвоени германски територии источно од оваа линија и во граничните рамки од 1937 г. сочинувале 23,8 % од Вајмарската Република. Овие територии биле одземени на Германија согласно Потсдамската конференција од 1945 г., при што најголем дел ѝ припаднал на Полска. Остатокот (северниот дел на Источна Прусија) му бил даден на СССР и наречен Калининградска Област како ексклава на Руската СФСР. Околу 12 милиони Германци од овие територии ги напуштиле своите родни краишта есента 1944 г. бегајќи пред доаѓањето на Црвената армија.
Од 1950 до 1990 г. Линијата Одра-Ниса била граница помеѓу Источна Германија и Полска. Двете комунистички влади се спогодиле за границата во 1950 г. додека пак Западна Германија најпрвин одбила да ја прифати, а потоа во 1970 г. почнала воздржано да се придржува кон неа.
По таканаречените револуции од 1989 г. новообединета Германија и Полска во 1990 г. потпишале договор со кој двете страни ја потврдиле оваа граница.
1 Населени места по границата (од север кон југ)
Дадени се само граничните премини што можат да се поминат со возило, воз или брод. Под местата во Полска во загради се наведени нивните германски имиња кои ги носеле пред припојувањето кон Полска.
Г Е Р М А Н И Ј А, Граница, П О Л С К А
Сој.покраина, Округ, , Општина, Гран.премин, Гран.премин, , Општина, Округ, Војводство
Б а л т и ч к о М о р е
Мекленбург-Западна Померанија, Западна Померанија-Грајфсвалд, Херингсдорф, ОстровУзедом, , Швиноујшќе(Свинеминде), Западно-поморско
Корсвант
Гарц
Каминке
, ШчеќинскиЗал.
Алтварп, Нове Варпно(Нојварп), Полички(Пелиц)
Фогелзанг-Варзин
Луков
Беке
, Полице(Пелиц)
Хинтерзе, , Добра(Дабер)
Бланкензе
Рамин
Грамбов
Колбасково(Колбицов)
Надрензе
Бранденбург, Укермарк, Мешерин
Одра
, Грифино(Грајфенхаген), Грифински(Грајфен-хаген), Лубушко
Гарц
Видухова(Фидихов)
Швет,
Хојна(Кенигсберг во Нојмарк)
, Цедиња(Цеден)
Шенеберг
Барним, Лунов-Штолценхаген
Меркиш-Одерланд, Бад Фрајенвалде
Одерауе
Мјешковице(Бервалде во Нојмарк)
Нојлевин
Лечин
Болешковице(Фирстенфелде), Мишлибушки(Золдин)
Блајен-Геншмар
, Костшин на Одра(Кистрин), Гожувски(Ландсберг)
Кистринер Форланд
Гужица(Герлиц), Слубички(Дамфорштат)
Рајтвајн
Лебус
, Слубице(Дамфорштат)
Франкфурт на Одра
Одра-Шпре, Визенау
Цилтендорф, Цибинка(Цибинген)
Ајзенхитенштат
Најсеминде
Ниса, Губин(Губин), Кросненски(Кросен на Одра)
Шпре-Ниса, Губен
Шенкендеберн
Форст, , Броди(Пфертен), Жарски(Зорау)
Најсе-Малксетал, , Тшебјел(Трибел)
Саксонија, Герлиц, Бад Мускау,
Ленкњица(Лукниц)
Краушвиц
, Пшевуз(Прибус)
Ротенбург
, Пјењск(Пенциг), Згожелечки(Герлиц), Долношлеско
Најсеауе
Герлиц
Згожелец(Герлиц)
Остриц
Богатиња(Рајхенау во Саксонија)
Цитау
Ч е ш к а
2 Поврзано
* Германско-полски односи
Општина Хрпеље-Козина

Општина Хрпеље-Козина (|Občina Hrpelje - Kozina) — општина во областа Приморска, југозападна Словенија. Во 2020 г. населението броело 4.604 жители. Седиште е селото Хрпеље.
Кај селото Крвави Поток во северозападниот дел на општината е сместен важен граничен премин кон Италија. Го поврзува Пезек кај Грочана со општината Сан Дорлиго дела Вале (Долина) близу Трст на италијанска страна. На југ општината се граничи со Хрватска (Истарската жупанија).
1 Населени места
Покрај општинското седиште Хрпеље, општината ги опфаќа и следните населени места:
* Артвиже
* Бач кај Материја
* Бека
* Брезовица
* Брезово Брдо
* Велике Лоче
* Врхпоље
* Голац
* Градишица
* Градишче кај Материја
* Јаворје
* Кланец кај Козина
* Ковчице
* Козина
* Крвави Поток
* Марковшчина
* Материја
* Михеле
* Мрше
* Насирец
* Обров
* Одолина
* Орехек кај Материја
* Островица
* Оцизла
* Петриње
* Повжане
* Пољане кај Подград
* Прешница
* Ритомече
* Родик
* Рожице
* Скаданшчина
* Сливје
* Слопе
* Татре
* Тубље кај Хрпеље
* Хотична
Општина Преваље

Општина Преваље (|Občina Prevalje) — општина во Корушкиот регион, северна Словенија. Во 2020 г. населението броело 6.799 жители. Седиште е градот Преваље. На север општината се граничи со Австрија, поточно со округот Фелкермаркт (Великовец).
1 Населени места
Општината ги опфаќа следниве населени места:
* Белшак
* Брезница
* Долга Брда
* Заград
* Јамница
* Кот кај Преваље
* Леше
* Локовица
* Пољана
* Преваље
* Стражишче
* Сухи Врх
* Шентанел
Куќа – сопственик Славко Брезовски (Галичник)

Куќа на Славко Брезоски, позната и како Куќа на Славко и Велимир Брезоски ― куќа во сопственост на галичкото семејство Брезоски која е заведена како културно наследство на Македонија.
1 Познати лица кои живееле во куќата
* Славко Брезоски (1922-2017) ― архитект, сликар и предавач, партизан за време на Народноослободителна борба. Тој е главно познат по Црквата „Св. Климент Охридски“ во Скопје. Негови други дела се Комуналната банка во Скопје, Работничкиот дом во Скопје, Стоковната куќа во Скопје, хотелот „Неда“ во Галичник, хотелот „Славија“ во Попова Шапка, Спомен куќата Шамарица во Хрватска, Амбасадата на СФРЈ во Бразилија. Тој бил член на Сојузот на комунистичката младина на Југославија и Комунистичката партија на Југославија.* Велимир Брезоски (1924-1983) ― историчар, автор на стотици документи, научен советник во Институтот за национална историја во Скопје. Тој е најмногу познат како долгогодишен шеф во Документациското одделение при Институтот за национална историја. Тој бил месен активист во Галичник во средината на 20 век.
2 Галерија
Општина Равне на Корушка

Општина Равне на Корушка (|Občina Ravne na Koroškem) — општина во Корушкиот регион, северна Словенија. Во 2020 г. населението броело 11.348 жители. Седиште е градот Равне на Корушка. На север општината се граничи со Австрија, поточно со округот Фелкермаркт (Великовец).
1 Населени места
Општината ги опфаќа следниве населени места:
* Брдиње
* Добрије
* Зелен Брег
* Корошки Селовец
* Котље
* Навршки Врх
* Подгора
* Подкрај
* Прешки Врх
* Равне на Корушка
* Селе
* Стражишче
* Стројна
* Толсти Врх Равне на Корушка
* Уршља Гора
Општина Межица

Општина Межица (|Občina Mežica) — општина во Корушкиот регион, северна Словенија. Во 2020 г. населението броело 3.595 жители. Седиште е градот Межица. На северозапад општината се граничи со Австрија, поточно со округот Фелкермаркт (Великовец).
1 Населени места
Општината ги опфаќа следниве населени места:
* Брег
* Лом
* Межица
* Онкрај Меже
* Плат
* Подкрај кај Межица
Провен

Провен (француски: Provins) ― комуна (општина) во департманот Сена и Марна во регионот Ил де Франс во северосредишна Франција.
Провен, гратче на средновековни саеми, станало светско наследство на УНЕСКО во 2001 година.
1 Администрација
Со 11.844 жители (2017), Провен не е најголемата паланка во округот Провен, но е седиштето (потпрефектура). Најголемиот град е Монтеро-Фолт-Јон (20,206 жители).
Округот има 176 општини и 188.637 жители (2017). Кантонот Провен има 81 општина и 57.947 жители.
2 Историја
Постојат знаци на човечка окупација во областа уште во времето на старото камено време.
2.1 Римско време
Прове бил на крстопат на два големи регионални коридори во Римска Галија: еден од Соасон до Троје и еден кон Санс на југ.
2.2 Средновековно време
Како доказ за зголемената важност, до 9 век, Провен ковал своја монета, провенски дениер (denier provinois), а Карло Велики ги испратил своите missi dominici (дворски инспектори) во градот. Под заштита на грофовите од Шампањ, бил домаќин на еден од најголемите шампањски панаѓури, земјоделски и трговски панаѓур клучен за средновековната економија. Кралот Филип IV го посетил Провен неколку пати кон крајот на 13 век, уништувајќи го градот со строги даноци што го завршиле неговиот период на процут и ги натерал жителите да побегнат. Градот бил опколен многу пати и често била менуван во 14-16 век.
Во еден од најпознатите настани во провенската историја, неодамна крунисаниот крал Шарл VII присуствувал на мисата во црквата „Св. Киријак“, заедно со неговиот кралски двор и светицата Јованка Орлеанка на 3 август 1429.
2.3 Современо време
Германците го зазеле градот во 1870 година за време на Француско-пруската војна, и едвај се избориле во 1914 година за време на Првата светска војна.
3 Значајни луѓе
Провен е родно место на:
* Мари Жил Сезар Савињи (1777-1851), зоолог
* Едмонд Нокард (1850-1903), ветеринар и микробиолог
* Морис Хајо (1862-1945), виолинист
* Доминик А (роден 1968 година), текстописец и пејач
* Давид Монкутие (роден 1975 година), пензиониран друмски велосипедист
Провинс е родното живеалиште на:
* Кристијан Жакоб (роден 1959 година), земјоделец и политичар
4 Градови близнаци
Провен е збратимен со:
* Бендорф, Германија
* Пингјао, НР Кина
Дожд или светлост (филм)

„Дожд или светлост“ (англиски: ''Rain or Shine'') — американски филм од 1930 година, во режија на Френк Капра. Главните улоги ги толкуваат: Џоан Пирс, Џо Кук, Вилијам Колиер Јуниор и Луиз Фазенда.
1 Синопсис
По смртта на татко ѝ, Мери Рејни (ја игра Пирс) го презема раководењето со циркусот (кој дава две претстави дневно, без оглед на сè), но се соочува со финансиски проблеми. За време на вечерата на Мери со семејството на нејзиниот сакан, Бад Конвеј (го игра Колиер), циркузантите измислуваат смешни гегови. Со текот на времето, онака како што се влошува состојбата, циркузантите започнуваат штрајк, а Мери се обидува да го спаси циркусот од оние кои се бунат...
Главни рудници во Валонија

Главните рудници во Валонија ― светско наследство на УНЕСКО, кое опфаќа четири наоѓалипта во Валонија во јужна Белгија, поврзани со белгиската индустрија за ископување јаглен од 19 и 20 век. Четирите наоѓалишта на збирот, сместени во покраината Ено и француската покраина Лиеж, ги сочинуваат Гранд-Орну, Боа-ду-Лук, Боа ду Казје и Блењи-Мин.
1 Опис
Местото било признато од комисијата на УНЕСКО во 2012 година и службено е опишано:
Четирите наоѓалишта на имотот создаваат појас долг 170 километри од 3 до 15 километри, преминувајќи ја Белгија од исток кон запад. Се состои од најдобро сочувани места за ископување јаглен во земјата од 19 и 20 век. Се одликува со рани примери на утописка архитектура од раните периоди на индустриската ера во Европа во рамките на високо интегриран, индустриски и урбан ансамбл, особено колеџот Гранд-Орну и работничкиот град дизајниран од Бруно Ренард во првата половина на 19 век На Боа-ду-Лук вклучува бројни згради подигнати од 1838 до 1909 година и една од најстарите европски колирии кои датираат од крајот на 17 век. Додека Валонскиот регион имал стотици колирии, повеќето ја загубија инфраструктурата, додека четирите компоненти на наведената локација задржуваат висока мерка на интегритет.
2 Историја
За време на индустриската револуција во 19 век, рударството и тешката индустрија што се потпирале на јаглен створиле голем дел од економијата на Белгија. Поголемиот дел од ова рударство и индустрија се одвивало во ''sillon industriel'' („индустриска долина“ на француски), појас земја што се протегал низ целата земја, каде што се наоѓаат многу од најголемите градови во Валонија. Именуваните места на ова светско наследство се сите сместени во или во близина на областа на индустриска долина.
Рударскиот оддел во Белгија опадна во текот на 20 век за време на деиндустријализацијата и денес четирите наведени рудници веќе не се во функција. Денес, секој од нив е отворен за посетители како музеи и се важен дел од белгиското индустриско наследство.
3 Места
Наслов, Слика, Место, Опис
Гранд-Орну, Орну, покраина Ено, Комплекс на индустриски згради поврзани со ископ на јаглен, кој датира од почетокот на 19 век. Тој бил еден од првите примери за планирање на градот и е еден од најстарите стопанско друштвениградови во светот.
Боа-ду-Лук, Уденг-Емерис, покраина Ено, Еден од најстарите рудници за јаглен во Белгија, рудникот бил затворен во 1973 година. Местото е зачувано како екомузеум, додека наоѓалиштето е најпознато како стопанско друштвен град.
Боа ду Казје, Марсинел, покраина Ено, Рудник за јаглен од 1822 до 1967 година, Боа ду Казје е најпознат како место на голема рударска катастрофа од 1956 година, во која загинале 262 рудари, претежно италијански печалбари.
Блењи-Мин, Блењи, покраина Лиеж, Главен рудник за јаглен во источна Белгија; во 1980 година, тој бил последниот што бил затворен во покраината.
Општина Чрна на Корушка

Општина Чрна на Корушка (|Občina Črna na Koroškem) — општина во Корушкиот регион, северна Словенија. Во 2020 г. населението броело 3.285 жители. Седиште е паланката Чрна на Корушка. На исток општината се граничи со Австрија, поточно со округот Фелкермаркт (Великовец).
1 Географија
The municipal area stretches along the upper Межа Valley at the confluence of the Meža River with its tributary Јаворски Поток. Околниот венец Караванки и Камничко-савињските Алпи го опфаќаат масивот Пеца на австриската граница на северозапад, со врвот Кордежева Глава кој достигнува 2.126 м. Општината ужива популарност меѓу планинарите поради својата живописна околина.
2 Населени места
Општината ги опфаќа следниве населени места:
* Бистра
* Жерјав
* Јаворје
* Јазбина
* Копривна
* Лудрански Врх
* Подпеца
* Топла
* Чрна на Корушка
Општина Солчава

Општина Солчава (|Občina Solčava) — општина во областа Горењска, северна Словенија. Денес е дел од Савињскиот регион. Во 2020 г. населението броело 513 жители. Седиште е селото Солчава. На север општината се граничи со Австрија, поточно со округот Фелкермаркт (Великовец).
1 Населени места
Општината ги опфаќа следниве населени места:
* Логарска Долина
* Подолшева
* Робанов Кот
* Солчава