procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Албрехт VI (надвојвода на Австрија)

Албрехт VI (|Albrecht VI, Freigebige, der Verschwender, prodigus, роден во во - починал на во ) — владетел од Хабсбуршката династија како надвојвода на Австрија (1457-1463), војвода од Штаерска, војвода од Корушка и војвода од Крањска (1424-1463).
4 Рани години
Албрехт бил син на војводата на војводата Ернест Железниот (1377-1424), војводата од Штаерска и неговата втора сопруга Кимбурга Мазовиска (1394-1429). Неговиот поголем брат Фридрих подоцна станал цар под името Фридрих III (1415-1493).
5 Управување
Албрехт управувал како војвода од Штаерска. Претходно, неговиот брат долго време не му дозволувал да управува со хабсбуршките територии, и покрај тоа што бил полнолетен уште од 1436 година. Во 1453 година царот Фридрих III го претворил Војводство Австрија преку „''Privilegium maius''“ во надвојводство. Албрехт VI имал конфликт во 1457 година со својот брат за управувањето на Австрија. Конфликтот настанал кога Ладислав V починал, без да остави свои наследници а самиот цар Фридрих не дозволил на неговиот брат да стане негов наследник. Така, во 1458 година Албрехт се побунил, зазимајќи го западниот дел од Австриското војводство, во денешна Горна Австрија, а како седиште му станал градот Линц. Во 1458 година Албрехт VI успеал да биде прогласен за надвојвода .
Под влијание на неговата сопруга Мехтхилд, на 21 септември 1457 година Албрехт VI го основал универзитетот во Фрајбург (''Albert-Ludwigs-Universität Freiburg'').
Албрехт починал ненадејно на 2 декември 1463 година во Виена.
6 Семејство
Албрехт VI се оженил на 10 август 1452 година за Мехтхилд фон Пфалц (1419-1482), вдовица на грофот Лудвиг I од (1412-1450), ќерка на изборниот кнез Лудвиг III. Двајцата немале деца.
4 Рани години
Албрехт бил син на војводата на војводата Ернест Железниот (1377-1424), војводата од Штаерска и неговата втора сопруга Кимбурга Мазовиска (1394-1429). Неговиот поголем брат Фридрих подоцна станал цар под името Фридрих III (1415-1493).
5 Управување
Албрехт управувал како војвода од Штаерска. Претходно, неговиот брат долго време не му дозволувал да управува со хабсбуршките територии, и покрај тоа што бил полнолетен уште од 1436 година. Во 1453 година царот Фридрих III го претворил Војводство Австрија преку „''Privilegium maius''“ во надвојводство. Албрехт VI имал конфликт во 1457 година со својот брат за управувањето на Австрија. Конфликтот настанал кога Ладислав V починал, без да остави свои наследници а самиот цар Фридрих не дозволил на неговиот брат да стане негов наследник. Така, во 1458 година Албрехт се побунил, зазимајќи го западниот дел од Австриското војводство, во денешна Горна Австрија, а како седиште му станал градот Линц. Во 1458 година Албрехт VI успеал да биде прогласен за надвојвода .
Под влијание на неговата сопруга Мехтхилд, на 21 септември 1457 година Албрехт VI го основал универзитетот во Фрајбург (''Albert-Ludwigs-Universität Freiburg'').
Албрехт починал ненадејно на 2 декември 1463 година во Виена.
6 Семејство
Албрехт VI се оженил на 10 август 1452 година за Мехтхилд фон Пфалц (1419-1482), вдовица на грофот Лудвиг I од (1412-1450), ќерка на изборниот кнез Лудвиг III. Двајцата немале деца.
Албрехт IV (војвода на Австрија)

Леополд IV (|Albrecht, II. von Habsburg, IV. von Österreich, das Weltwunder, Albrecht der Geduldige, роден околу во - починал на во ) — владетел од Хабсбуршката династија како војвода на Австрија (1395—1404).
1 Рани години
Албрехт IV бил единствениот син на војводата Албрехт III и Беатриса фон Цолерн.
Како млад тој ја посетил Светата земја и се вратил назад во пролетта 1396 година. За донесените богатства, тој го добил името „Чудото на светот“ ( "das Weltwunder").
2 Управување
По смртта на неговиот татко на 29 август 1395 година тој го презел управувањето и веднаш се судрил со нетговиот постар братучед војводата Вилхелм (1370 - 1406), син на неговиот чичко Леополд III (1351 - 1386), кој го посакал целото управување на Австрија. На 22 ноември 1395 година преку Договорот од Холенбург, Австрија била рамноправно распределена за управување. Заедно со поделбата на сферите, исто така било договорено и приходите да се распределуваат подеднакво за сите.
Во 1400 година Албрехт IV заминал на поклонение во Светата земја и во Ерусалим станал витез на „''Редот на Светиот гроб''“.
Албрехт, исто како и неговиот татко, бил на страната на унгарскиот крал Сигизмунд Луксембуршки. Во еден воен поход против Бохемија, Албрехт IV бил убиен на 26 години во август 1404 година при опсадата на Знојмо во Долна Австрија.
Бидејќи неговиот син, Албрехт V биле малолетен, регентството го презеле неговите братучеди Вилхелм, потоа Леополд (1371 - 1411), и по него и Ернест (1377 - 1424).
3 Семејство
Албрехт IV се оженил на 24 април 1390 година во Виена за принцезата Јохана Софија Баварската (1377 - 1410), ќерка на Војводата Албрехт I и неговата прва сопруга, принцезата Маргарета. Тие имале две деца:
* Маргарета Австриска (1395 - 1447)
* Албрехт V (II)
Црква „Св. Наум Охридски“ - Чанаклија

Свети Наум Охридски — македонска православна црква во струмичкото село Чанаклија.
Се наоѓа на крајниот западен раб на селото, на сторина метри северно од селските гробишта. Црквата е изградена е во 1995 година, а осветена била во 2000 година од страна на струмичкиот епископ, господин Наум.
1 Поврзано
*Црква „Св. Ѓорѓи“ - католичка црква во селото;
*Чанаклија;
Епископско Кнежевство Ајхштет

Изборно Кнежевство Ајхштет или Епископија Ајхштет — мало верско кнежевство на Светото Римско Царство. Со седиште во градот Ајхштет, се наоѓало во денешната сојузна покраина Баварија, западно од Регенсбург, северно од Нојбург на Дунав и Инголштат, јужно од Нирнберг и југоисточно од Ансбах.
1 Географија
Географски, територијата на епископското кнежевство била многу распрскана и до 1789 година, се состоела од еден главен дел на исток, кој се граничел со Баварија на север, исток и на југ, и со Папенхајм и Бранденбург-Ансбах на запад. Остатокот од кнежевството било сместено на запад и се состоело од неколку делови со различни големини главно сместени во рамките на Бранденбург-Ансбах. Вкупната површина изнесувала 1.100 км², со население од 58.000 (во 1855 г.).
2 Историја
Епископијата Ајхштет била основана во 741 година, кога англосаксонскиот мисионер Вилибалд бил хиротонисан за епископ од Свети Бонифациј и влегол во црквата во Ајхштет во германското племенско војводство Баварија. Неговите наследници го достигнале статусот на епископски кнез, кога ги наследиле франконските територии на нивните поранешни кнезови од исчезната династија Хиршберг (замокот Хиршберг во денешниот град Бајлнгрис). Како реакција на реформацијата, Ајхштет се приклучил на Католичката лига во 1617 година. Поседите на епископијата биле средиште на контрареформацијата и место на бројни судења на вештерки.
Со медијатизацијата во 1802 година, епископијата била секуларизирана и во 1803 година, заедно со Архиепикоспијата Салцбург, била доделена како компензација на надвојводата Фердинанд, брат на царот Франц II и поранешен голем војвода на Тоскана. Три години подоцна, по австрискиот пораз од Наполеон, областа била доделена на Кралството Баварија според Пресбуршкиот мир. Од 1817 до 1855 година, кнежевството било водено како феуд на Баварија во корист на посинокот на Наполеон, Ежен де Боарне.
3 Галерија
4 Поврзано
* Ајхштетска епископија
Карло II (надвојвода на Австрија)

Карло II (|Karl II Franz von Innerösterreich, роден на во - починал на во ) — владетел од Хабсбуршката династија како војвода од Штаерска, војвода од Корушка и војвода од Крањска во периодот од 25 јули 1564 до 10 јули 1590 година.
1 Рани години
Карло потекнувал од Хабсбуршката династија и бил третиот син на римско-германскиот крал и цар Фердинанд I (1503 - 1564) и неговата сопруга Ана Јагелонска (1503 - 1547), која починала кога тој имал шест години.
Карло патувал како млад низ Светото Римско Царство, Италија и Шпанија. Неговиот татко ги поделил хабсбуршките територии на неговите синови. Најголемиот брат Максимилијан II ја добил само круната на Бохемија и Унгарија и војводствата во Долна Австрија, Фердинанд II ја добил Горна Австрија (со Тирол), додека најмалиот Карло, 12-то дете од 15-те деца ги добил Војводство Штаерска, Војводство Корушка, Војводство Крањска и Горица. Сите синови станале војводи на сите наследни територии на својот татко.
Во 1559 година и повторно од 1564-1568 имало преговори за брак меѓу Карло и Елизабета I, кралица на Англија, но кралицата Елизабета одлучила дека нема да се ожени со престолонаследникот бидејќи религијата претставувала главна пречка. Во 1563 година, Карло исто така бил кандидат на Марија Стјуарт, Кралица на Шкотите.
2 Управување
На 24 години, во 1564 година непосредно пред смртта на неговиот татко Фердинанд, Карло заминал кон наследените територии и започнал да владее.
За разлика од својот брат, царот Максимилијан II, Карло II бил религиозен католик и ја промовирал Контра-реформацијата. Како католик, тој ги повикал Исусовците во земјата. Сепак, во 1572 година, тој морал да направи значителни верски отстапки во неговите територии. Во пракса, ова резултирало со толеранција кон протестантството.
Поради турските војни тој ја основал во 1579 година тврдината Карловац, според кој е наречен и денешниот град во Хрватска. Во Грац, Карло основал универзитет кој го добил името Карл-Франценс.
Карло е познат по тоа што помагал на науката и уметноста, особено на композиторот Орландо ди Ласо.
3 Семејство
Карло се оженил на 26 август 1571 година за својата баварска внука принцеза Марија Ана Баварска (1551 - 1608), ќерка на војводата Албрехт V од Баварија и Ана Австриска, втората ќерка на царот Фердинанд I. Двајцата имале 15 деца:
# Фердинанд
# Ана
# Марија Христина
# Катарина Рената
# Елизабета
# Фердинанд II
## Ана Марија Баварска
## Елеонора Гонзага
# Карло (1579 - 1580)
# Грегор Максимилијан
# Елеонора
# Максимилијан Ернест
# Маргарета
# Леополд V Фердинанд
# Констанца Австриска (1588 - 1631)
# Марија Магдалена
# Карл Јозеф
Слепчанска парохија

Слепчанска парохија — македонска православна парохија, дел од Крушевско-демирхисарското архијерејско намесништво на Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА. Парохијата ги опфаќа селата Слепче, Белче, Вардино, Бараково, Граиште, Журче, Прибилци, Кутретино, Суводол, Сладуево. Парохиски свештеник е јереј Метошко Дончовски.
1 Цркви
Ова е список на црквите во парохијата. Можно е списокот да е нецелосен.
име, населено место, изградена, слика
Црква „Св. Никола“(парохиска црква), Слепче, 1867
Црква „Св. Јован Крстител“, Слепче, XI- век
Црква „Св. Јован Богослов“, Слепче
Црква „Пресвета Богородица Балаклија“, Слепче, 1970
Црква „Св. Никола“, Вардино, век
Црква „Св. Константин и Елена“, Вардино
Црква „Рождество на Пресвета Богородица“, Бараково, 1942
Црква „Св. Тома“, Граиште, 2002
Црква „Св. Леонтиј“, Граиште, 1927
Црква „Св. Никола“, Белче, век
Црква „Успение на Пресвета Богородица“, Журче, век
Црква „Св. Атанасиј“, Журче, 1617
Црква „Св. Илија“, Журче, 1976
Црква „Успение на Пресвета Богородица“, Прибилци, 13.08.1992
Црква „Св. Илија“, Сладуево
Црква „Св. Константин и Елена“, Кутретино/Суводол, 1830
Црква „Успение на Пресвета Богородица“, Кутретино/Суводол
Црква „Св. Никола“, Кутретино/Суводол
2 Поврзано
* Крушевско-демирхисарско архијерејско намесништво
Кнежевство Ансбах

Кнежевство Ансбах (|Fürstentum Ansbach) или Марггрофовија Бранденбург-Ансбах (Markgraftum Brandenburg-Ansbach) — слободно царско кнежевство во Светото Римско Царство, сместено околу градот Ансбах, во денешната сојузна покраина Баварија. Владејачката династија Хоенцолерн биле познати како маркгрофови, поради што и самото кнежевство било маркгрофовија (но не и марка).
1 Историја
Кнежевството било основано при смртта на Фридрих, бурггроф на Нирнберг, на 21 јануари 1398 година, кога неговите поседи биле поделени помеѓу неговите два сина. Помладиот син, Фридрих VI, го добил Ансбах, а постариот, Јохан III, го добил Бајројт. По смртта на Јохан III на 11 јуни 1420 година, двете кнежевства биле повторно обединети под Фридрих VI, кој станал изборен кнез Фридрих I на Бранденбург во 1415 година.
По смртта на Фридрих I на 21 септември 1440 година, неговите поседи биле поделени помеѓу неговите синови: Јохан го добил кнежевството Бајројт (Бранденбург-Кулмбах), Фридрих го добил Бранденбург, а Албрехт го добил Ансбах. Така, Ансбах потпаднал под ракав на династијата Хоенцолерн, а неговите владетели биле наречени маркгрофови на Бранденбург-Ансбах.
На 2 декември 1791 година, кнезот и маркгрофот на Ансбах, Карло Александер, кој исто така го наследил Бајројт, го продал кнежевството на кралот Фридрих Вилхелм II на Прусија. Маркгрофот бил средновековен и без деца, а Фридрих Вилхелм бил негов роднина на чело на династијата Хоенцолерн. Маркгрофот се преселил во Англија со неговата втора жена. Ансбах бил формално припоен на 28 јануари 1792 година.
2 Принцови и маркгрофови на Ансбах
* 1398: Фридрих VI (од 1415 година, исто така, изборен кнез на Бранденбург)
* 1440: Албрехт III (од 1470 година, исто така, изборен кнез на Бранденбург)
* 1486: Фридрих I
* 1515: Георг
* 1543: Георг Фридрих I
* 1603: Јоахим Ернст
* 1625: Фридрих II
* 1634: Албрехт II
* 1667: Јохан Фридрих
* 1686: Кристијан Албрехт
* 1692: Георг Фридрих II Помладиот
* 1703: Вилхелм Фридрих (пред 1686–1723)
* 1723: Карл Вилхелм Фридрих (1712–1757)
* 1757: Карл Александер (до 1791 г.)
Папенхајм (држава)

Папенхајм (|Pappenheim) — мала средновековна држава во западна Баварија, во денешна Германија, сместена на реката Алтмил, помеѓу Тројхтлинген и Золнхофен и јужно од Вајсенбург. Папенхајм станало господство околу 1030 година и било издигнато во грофовија во 1628 година.
Папенхајм било поделено двапати: најпрвин меѓу себе, Алецхајм, Грефентал и Тројхтлинген во 1439 година; и помеѓу себе и Штилинген во 1558 година. Папенхајм ги припоил кон себе: Алецхајм во 1697 година; Грефентал во 1536 година и Тројхтлинген во 1647 година. Штилинген бил наследен од семејството Фирстенберг во 1639 година. Папенхајм бил медијатизиран кон Баварија во 1806 година.
1 Шефови на држава
1.1 Кнезови на Папенхајм (околу 1030–1628)
* Хајнрих I (околу 1030–?)
* Хајнрих II
* Хјанрих III
* Ернест (?–1170)
* Хајнрих I (1170–93)
* Рудолф I (1193–1221)
* Фридрих (1221–40) ''со...''**Рудолф II (1221–33)
* Хајнрих III (1240–78)
* Хајнрих IV (1278–1318)
* Рудолф I (1313–1335)
* Рудолф II (1335–1345)
* Хајнрих V (1345–1387)
* Хаупт I (1387–1409)
* Хаупт II (1409–39) ''со...''**Зигисмунд (1409–1436)
* Хајнрих (1439–82)
* Вилијам (1482–1508)
* Јоаким (1508–1536)
* Волфганг I (1536–58)
* Кристофер (1558–1569) ''со...''**Филип (1558–1519) ''и...''**Волфганг II (1558–1585) ''и...''* Волфганг Кристофер (1585–1628)
1.2 Грофови на Папенхајм (1628–1806)
* Волфганг Кристофер (1628–1635)
* Волфганг Филип (гроф на Алецхајм) (1628–1671)
* Карл Филип Густав (1671–1692)
* Лудвиг Франц (1692–1697)
* Кристијан Ернест (гроф на Алецхајм) (1697–1721) ''со...''**Јохан Фридрих (гроф на Алецхајм) (1697–1731) ''и...''**Фридрих Ернест (1721–1725) ''и...''**Алберт Лудвиг Фридрих (1725–1733)
* Фридрих Фердинанд (1733–1773)
* Јохан Фридрих Фердинанд (1773–1792)
* Карло Теодор Фридрих Франц (1792–1806)
**''Фридрих Вилијам (регент) (1792–1797)''
2 Галерија
3 Поврзано
* Папенхајм
Албрехт VII (надвојвода на Австрија)

Албрехт VII (|Albrecht VII von Österreich, Albrecht der Fromme, роден на во - починал на во ) — владетел од Хабсбуршката династија како надвојвода на Австрија (1619) и намесник на Шпанските Ниски Земји (1596–1621).
1 Рани години
Албрехт VII бил петтиот син на царот Максимилијан II и неговата сопруга Марија Шпанска. Тој бил воспитуван во дворот на кралот Филип II и бил подготвуван да стане свештеник.
На 3 мај 1577 година Папа Григориј XIII го направил кардинал. Во ноември 1594 година, тој за краткo бил архиепископ на Филипи (денешна Грција) и архиепископ на Толедо (1584-1598) во Шпанија. Од 1583 до 1595 година Албрехт бил поткрал на Португалија и потоа генералгувернер на јужна Холандија.
2 Владеење
Албрехт го напуштил свештенствто во 1598 година и се оженил за Изабела-Клара Шпанска, 32 годишната ќерка на Филип, кој му ја дал Холандија како мираз. Двојката заминала во шпанските Ниски Земји, каде Албрехт управувал од 1599 година со титулата војвода од Бургундија (1598).
На 2 јули 1600 година Албрехт бил поразен од Мориц Орански, склучил во 1609 година дванаесетгодишен мировен договор и починал во јули 1621 во Брисел, непосредно пред војната да започне повторно.
Сопотничка парохија

Сопотничка парохија — православна парохија на Македонската православна црква - Охридска архиепископија, дел од Крушевско-демирхисарското архијерејско намесништво на Преспанско-пелагониската епархија. Нејзиното седиште е во црквата „Св. Никола“ во селото Сопотница. Парохиски свештеник е протоереј Стоје Стевковски (сост. 2016 г.).
Парохијата ги ошфаќа селата: Сопотница, Жван, Слоештица, Мренога, Вирово, Базерник, Бабино, Доленци, Брезово, Големо Илино, Мало Илино, Радово, Ново Село, Растојца, Ракитница, Кочиште, Суво Грло, Железнец и Зашле, како и напуштените Лесково и Боиште.
1 Цркви
Ова е список на црквите во парохијата. Можно е списокот да е нецелосен.
име, населено место, изградена, слика
Црква „Св. Никола“(парохиска црква), Сопотница
Црква „Св. Атанасиј“, Сопотница
Црква „Св. Петка“, Жван
Црква „Св. Димитриј“, Жван, век
Црква „Св. Илија“, Жван
Црква „Св. Архангел Михаил“, Жван
Црква „Св. Богородица“, Слоештица
Црква „Св. Атанасиј“, Слоештица
Црква „Св. Ѓорѓи“, Слоештица
Црква „Св. Илија“, Слоештица
Црква „Св. Никола“, Слоештица/Жван
Црква „Св. Спас“, Мренога, век
Црква „Св. Никола“, Вирово
Црква „Св. Петка“, Вирово
Црква „Воведение на Пресвета Богородица“, Вирово
Црква „Св. Димитриј“, Вирово
Црква „Св. Атанасиј“, Базерник, век
Црква „Св. Никола“, Бабино
Црква „Успение на Пресвета Богородица“, Доленци
Црква „Св. Богородица“, Доленци
Црква „Св. Ѓорѓи“, Брезово
Црква „Св. Илија“, Брезово
Црква „Св. Никола“, Големо Илино
Црква „Св. Илија“, Големо Илино
Црква „Св. Петка“, Големо Илино, 1874
Црква „Св. Илија“, Мало Илино
Црква „Воведение на Пресвета Богородица“, Мало Илино
Црква „Св. Архангел Михаил“, Радово
Црква „Св. Архангел Михаил“, Ново Село
Црква „Св. Богородица“, Растојца
Црква „Св. Димитриј“, Ракитница, век
Црква „Св. Никола“, Кочиште
Црква „Св. Атанасиј“, Суво Грло
Црква „Св. Богородица“, Суво Грло
Црква „Св. Богородица“, Железнец
Црква „Св. Илија“, Зашле
Црква „Св. Ѓорѓи“, Зашле
Црква „Св. Илија“, Лесково, 1980 (обновена)
Црква „Св. Ѓорѓи“, Боиште, 1850
Црква „Св. Петка“, Боиште
Црква „Св. Атанасиј“, Боиште
2 Поврзано
* Битолско архијерејско намесништво
Бетахистин

Бетахистинот е лек против вртоглавица. Често се препишува за нарушувања на рамнотежата или за симптоми на вртоглавица поврзани со Мениерова болест.
Првпат е регистриран во Европа во 1970 за третман на Мениерова болест.
Фердинанд III (Свето Римско Царство)

Фердинанд III (|Ferdinand III, роден на во - починал на во ) — владетел од Хабсбуршката династија како цар на Светото Римско Царство во периодот од 1637 до 1657 година, крал на Унгарија и крал на Хрватска (1625-1657), крал на Бохемија (1627-1657), надвојвода на Австрија (1637-1657).
1 Рани години
Фердинанд бил најголемиот син на Фердинанд II и неговата прва сопруга Марија Ана Баварска.
2 Управување
По доаѓањето на престолот во 1637 година, Фердинанд се надевал дека ќе склучи мировен договор со Франција и Шведска, но Триесетгодишната војна продолжила уште 11 години. Во негово време бил потпишан Вестфалскиот договор со кој завршила Триесетгодишната војна.
Поради тешката ситуација од војната, Фердинанд во 1644 година им дозволил на германските владетели самостојно да ја водат својата надворешна политика. Преку овој потег Фердинанд сакал да стекне поголем број на сојузници, но ова од друга страна довело до слабеење на царската моќ.
3 Семејство
На 20 февруари 1631 година Фердинанд III се оженил во Виена за Марија Ана Шпанска (1606-1646). Таа била најмладата ќерка на Филип II и Маргарита Австриска. Тие воедно биле први братучеди, бидејќи мајката на Марија Ана била сестра на таткото на Фердинанд. Заедно имале шест деца:
* Фердинанд IV (8 септември 1633 - 9 јули 1654), римско-германски крал од 1653 година, номинален крал на Чешка од 1646 и на Унгарија од 1647.
* Маријана Австриска (23 декември 1634 - 16 мај 1696). Во 1649 се омажила за својот чичко Филип IV (1605-1665).
* Филип Август, надвојвода на Австрија (1637 - 1639).
* Максимилијан Томас, надвојвода на Австрија (1638 - 1639).
* Леополд I (9 јуни 1640 - 5 мај 1705), цар на Свето Римско Царство (1658-1705).
* Марија Австриска (* / † 1646).
Во 1648 Фердинанд се оженил во Линц за австриската надвојвотка Марија Леополдина (1632-1649). Таа била ќерка на австрискиот надвојвода Леополд V и Клаудија Медичи. Тие биле втори братучеди и имале еден син:
* Карло Јозеф (1649 - 1664). Тој бил Голем мајстор на Тевтонските витези од 1662 до неговата смрт.
Во 1651 Фердинанд III се оженил во Виена за Елеонора Гонзага (1630-1686). Заедно имале 4 деца:
* Тереза ​​Марија Јозеф, војвотка од Австрија (1652 - 1653).
* Елеонора Марија Јозеф (1653 - 1697)
* Марија Ана Јозеф,
* Фердинанд Јозеф Алојз, надвојвода на Австрија (1657 - 1658).
Солунско Поле (Мокра)

Солунско Поле — карстно поле и висорамнина на планинскиот масив Мокра. Се наоѓа непосредно на западната страна од врвот Солунска Глава на пределната граница и допирот помеѓу Караџица од север, Даутица на југ и Јакупица на исток, а со гребен висок 2365 и 2346 метри е одвоено од Бегово Поле на исток и Враца на север. Со врвот Попово Брдо (2380 м.) на север е одвоено од висорамнината Шилегарник, а врвот Иванов Камен (2108 м.) го одвојува од Боро Поле на северозапад. Сместено е на надморска височина од 1990 метри. Има должина од 3,5 километри, а широчина од 3 километри при што зафаќа вкупна површина од 7,5 км<sup>2</sup>. Во средишниот дел огранките на околните планински огранки се доближуваат и стеснуваат, поради што тоа се дели и на Горно Солунско и Долно Солунско Поле. Често се смета за највисоко карстно поле во Македонија, иако соседното карстно поле Шилегарник е повисоко за 150 метри. Низ полето минува патека од врвот Солунска Глава за селото Белица и областа Порече. На полето има неколку бачила за напасување на овци и крави во летниот период. Можно е името ''Солунско'' да доаѓа поради тоа што за време на отоманското владеење тука минувала границата помеѓу Солунскиот и Скопскиот Вилает, поради што македонскиот револуционер Ѓорче Петров во своите записи планините на масивот Мокра ги именува како Солунски и Скопски планини.
1 Галерија
Ристо Галевски

Ристо Галевски (Муртино, – , ) ― првиот полициски генерал и како таков учесник во воениот конфликт во Македонија во 2001 година. Во 2001 година бил назначен за прв човек на македонската полиција, а за неговите заслуги во работењето, му бил доделен чинот генерал на полиција.
До последниот ден, тој работел на функцијата помошник-министер на Секторот за Европска унија при Министерството за внатрешни работи. Галевски во текот на својот работен век извршувал повеќе значајни функции. Починал ненајдено на 50-годишна возраст на 10 ноември 2007 во Скопје.
1 Животопис
Генерал Ристо Галевски по завршувањето на Факултетот за безбедност, во 1975 година се вработи во МВР, каде што извршувал повеќе работни задачи. Во 1999 година, тој бил назначен за началник на Управата за јавен ред и мир. Во 2000 година, тој бил распореден на работно место заменик на началникот на Одделот за полиција, се' до 2001 година кога бил назначен за раководител на Одделот за полиција, кога со решение на претседателот на Владата се стекна со чин генерал во полицијата.
На 25 јуни 2001 година, како знак протест по повод извлекувањето на терористите со поддршка на највисоките претставници на НАТО и ЕУ, истата вечер околу пет илјади Македонци, меѓу кои голем број на полициски резервисти, се собрале пред Собранието во Скопје на протести, барајќи да им се обрати државниот врв. Луѓето бараа некој од државниот врв, премиерот или претседателот, да им се обрати велејќи дека ако не го сторат тоа, тогаш тие нив нема да ги сметаат за свои претставници. Но, од нив никој не се појави. Така било до еден часот наутро, кога пристигна генералот на полицијата Ристо Галевски и со мегафон ги повика сите кои се наоѓаа во кругот на Собранието да се повлечат и да им се овозможи на безбедносните сили да продолжат да се ангажираат во одбраната на државата. Генералот ги повика и граѓаните кои имаат распоред во полицијата да се јават во најблиската полициска станица, а бил упатен и апел до сите граѓани кои сакаат да се вклучат во резервниот состав, да се јават во станиците на полицијата кои се наоѓаат најблиску до местото каде што живеат.
На 5 јули 2001 година, началникот на Генералштабот на АРМ Панде Петровски и генералот на полицијата Ристо Галевски, од македонска страна, со претставниците на Европската унија и со НАТО потпишаа изјава за прекин на огнот со албанските терористи. Иста изјава потпишаа и претставникот на таканаречената ОНА Али Ахмети, генералниот секретар на НАТО Џорџ Робертсон и претставникот за заедничка надворешна и безбедносна политика на ЕУ Хавиер Солана.
Во 2002 година, тој бил именуван за директор на Центарот за образование на кадри од областа на безбедноста - Скопје, за што по повод 25 години од основање на Факултетот за безбедност доби благодарница за посебен придонес во развојот. Во 2004 година, повторно бил преземен во МВР на местото виш советник, а во 2006 државен советник за полициски работи во Кабинетот на министерот.
Во текот на своето работење, напоредно посетувал повеќе курсеви и семинари, како што се курс за полициски менаџмент, обука за антитероризам и кризен менаџмент во Луизијана, Соединетите Држави.
2 Поврзано
* МВР
Мениерова болест

Мениерова болест, ендолимфатичен хидропс, хидропс на лавиринтот, (лат. Morbus Menierе) е хроничнo нарушување во внатрашното уво кое, иако сериозно го нарушува животот на пациентот, не е фатално. Според Американската академија за оториноларингологија, за Мениеровата болест се карактеристични четири главни симптоми, кои се појавуваат со различен степен на интензитет: вертиго (вртоглавица), губење на слухот, тинитус (зуење или шум во ушите) и чувство на наполнети уши.
Фазите во развојот на Мениеровата болест се движат од лесни почетни знаци и симптоми, па сè до тешки напади на вртоглавици и потполно губење на слухот, ако не се лечи болеста.
Оваа болест, најверојатно, се создава поради нарушување на микроциркулацијата во лавиринтот на увото. Наглувоста е променлива, но со време напредува. Најголем број болни се на возраст меѓу 40 и 60 години. Околу 40.000 нови случаи на Мениерова болест годишно се дијагностицираат само во САД. Околу 3% од болните со оваа дијагноза се деца. Болеста почесто се појавува кај жени. Кај некои жени се појавува подобрување на симптомите во текот на бременоста. При околу 5% случаи со Мениерова болест, постои позитивна семејна анамнеза која укажува дека постои генетска компонента со оваа болест. Иако кај повеќето случаи Мениеровата болест се појавува еднострано, без доминација на левото или десното уво, сепак во околу 10-50% болни, симптомите може да се појават и на спротивното уво.
1 Историја
Францускиот лекар Проспер Мениер ''(Prosper Ménière, 1799 — 1862)'' прв ја опишал оваа болест во 1861 година, и ја поврзал со промени во внатрешното уво. Имено, по долги и систематски набљудувања на промените кај повеќе од 60 болни со слушно-вестибуларна криза, ги објавил своите забележувања во четири последователни статии во едно медицинско списание во Париз, во 1861 година. Во овие статии докажал дека при некои болести со вртоглавица и нарушување на слухот, процесот не е локализиран во мозокот, како што се сметало претходно, туку во внатрешното уво. Случаите кои ги опишал Мениер всушност биле крвавења во внатрешното уво предизвикани од леукемија.
Во 1895 година, оваа болест во чест на Проспер Мениер, кој прв ја опишал, добила име Мениерова болест.
Ебенхолц

Ебенхолц (|Ebenholz) — село во општината Вадуц, во Лихтенштајн, сместено во средишниот дел на земјата, северно од Вадуц и јужно од Шан. Неговото име во буквален превод означува „абонос“.
1 Стопанство
Орка Инжинеринг е швајцарско претпријатие, кое има свое седиште во Ебенхолц. Претставува производител на спортски автомобили.
Масакр во ноќен клуб во Орландо (2016)

Масакр во ноќниот клуб во Орландо — главниот инцидент во „Пулс“ (''Pulse''), геј-бар и ноќен клуб во Орландо, Флорода, САД. Масакрот се случил на 12 јуни 2016 година.
Повеќе од педесет луѓе, вклучувајќи го и напаѓачот, биле убиени во масакрот. Нападот бил најсмртоносен досега извршен врз ЛГБТ заедницата во историјата на САД, и најсмртоносниот напад во САД од терористичките напади од 11 септември 2001 година.
Мајката Храброст и нејзините деца

Мајката Храброст и нејзините деца – Хроника од триесетгодишната војна (германски: ''Mutter Courage und ihre kinder - Eine Chronik aus dem Dreißigjährigen Krieg'') е драма на германскиот писател Бертолт Брехт од 1941 година.
1 Ликови
Во драмата се појавуваат следниве ликови:* Мајка Храброст
* Ајлиф – нејзиниот постар син
* Швајцарко – нејзиниот помлад син
* Катрин – нејзината нема ќерка
* Офицерот кој регрутира војници
* Наредникот
* Готвачот
* Командантот
* Магационерот
* Ивета
* Свештеникот
* Човекот со завој
* Полковникот
* Писарот
* Војникот
* Помладиот војник
* Постариот војник
* Првиот војник
* Вториот војник
* Старицата
* Младото момче
* Подофицерот
* Селанецот
* Селанката
2 Содржина
Драмата е поделена во 11 сцени. Нејзиното дејство се случува во Германија и во Полска, во првата половина на 17 век, а дејството започнува така што во близината на еден град двајца офицери настојуваат да регрутираат војници за воениот поход на Полска. Тогаш, по патот поминува Ана Фирлинг, позната како Мајката Храброст, која тргува низ опустошената средна Европа. Офицерите го регрутираат нејзиниот постар син, Ајлиф кого ќе го види две години подоцна во друштво со командантот на војската. Ајлиф е пофален поради покажаното јунаштво во борбата.
Три години подоцна, Мајката Храброст запаѓа во областа што е контролирана од непријателската католичка војска. Нејзиниот помлад син, Швајцарко (кој во меѓувреме е регрутиран и работи како благајник во протестантската војска) се обидува да ја спаси касата со парите од војската и притоа е заробен. Мајката Храброст има можност да го спаси така што ќе ја продаде својата кола и со парите ќе го поткупи наредникот на непријателската војска. Меѓутоа, додека таа се ценка околу цената, Швајцарко е погубен. Таа го продолжува патот со ќерката и со свештеникот.
Додека трае војната, Мајката Храброст тргува многу успешно, но по смртта на шведскиот крал започнува примирје, по што нејзината работа започнува да опаѓа. Во меѓувреме, Ајлиф е уапсен и погубен поради тоа што се обидел да му ја украде стоката на некој селанец. Во 1634 година, Мајката Храброст се наоѓа во очајна состојба: насекаде владее сиромаштија, така што таа не може ништо да продаде и мора да проси. Од готвачот на војската добива понуда да му се придружи во Утрехт, но таа не сака да ја напушти својата нема ќерка и ја одбива понудата, продолжувајќи го патот со Катрин. Во јануари 1636 година, протестантите го опсадуваат градот Хале. Катрин се качува на покривот на една куќа и прави бучава со намера да ги предупреди жителите на градот за опасноста што им се приближува. Војниците ја убиваат, но нејзината акција успева – во градот е прогласена узбуна. По смртта на Катрин, Мајката Храброст продолжува понатаму, влечејќи ја сама колата.
Сондре Холст Енгер

Сондре Холст Енгер (|Sondre Holst Enger; р. ) — поранешен норвешки професионален друмски велосипедист, кој возел професионално во периодот 2012-2020 за пет различни екипи.
Бил именуван во почетниот состав за Тур де Франс 2016.
Откако се повлекол, Холст Енгер објавил дека сака да се занимава со дрварство.
1 Достигнувања
;2011
: 3. Национално хронометарско јуниорско првенство
: 8. Европско друмско јуниорско првенство
: 10. Светско хронометарско јуниорско првенство
: 10. Краен пласман ГП Данска
;2012
: 3. Рингерике ГП
;2013
: 1. Национално друмско првенство под 23 години
: 1. Краен пласман Куп де насионс Вил Сагене
::1. Бодовен пласман
: 3. Светско друмско првенство под 23 години
: 3. Краен пласман Трка околу Норвешка
::1. Пласман за млад возач
: 3. Рингерике ГП
: 6. Хаделанд ГП
: 6. Скиве-Лебет
;2014
: 1. Национално друмско првенство под 23 години
: 5. Светско друмско првенство под 23 години
: 5. Краен пласман Трка на Фјордовите
: 8. Европско друмско првенство под 23 години
;2015
: 1. Етапа 1 Трка околу Австрија
;2016
: 1. Етапа 6 Трка околу Хрватска
: 2. Краен пласман Тур де Пикарди
: 3. Краен пласман Трка околу Норвешка
::1. Бодовен пласман
: 4. Национално друмско првенство
: 8. Јуроајс Класик
;2018
: 1. Бодовен пласман Трка околу Норвешка
: 2. Трофео Поререс-Феланит-Сес Салинес-Кампос
: 3. Класик Венендал-Венендал
Јако Вентер

Јакобус Вентер (|Jacobus Venter; р. ) — јужноафрикански професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата .
Во 2016 година го освоил националното друмско првенство. Бил именуван во почетниот состав за Џиро д’Италија 2016. Во јуни 2017 година бил именуван во почетниот состав за Тур де Франс 2017.
1 Достигнувања
;2010
: 3. Национално хронометарско првенство
;2012
: 8. Гојксе Пејл
;2014
: 3. Национално хронометарско првенство
;2016
: 1. Национално друмско првенство
1.1 Распоред на резултатите на големите трки
Голема трка, 2014, 2015, 2016, 2017, 2018
Џиро, —, —, 101, —, 95
Тур, —, —, —, 162, —
Вуелта, 123, 122, 145, —, —
СО = се откажал; — не учествувал
Карл Ландштајнер

Карл Ландштајнер (|Karl Landsteiner; во — во ) — австриско-американски биолог, биохемичар и лекар од еврејско потекло.
Тој ги пронашол крвните групи и резус факторот на крвните групи. Развил модерен систем на класификација на крвните групи и нивна идентификација со помош на аглутининот на резус факторот, што овозможило воведување на трансфузија на крв без загрозување на животот на пациентите. Со Ервин Попер во 1909 година ги открил полио вирусите. Во 1930 година ја добил Нобеловата награда за физиологија или медицина. Добитник е и на Ласкеровата награда во 1946 година (посмртно).
1 Откритие на крвните групи
Во 1900 и 1901 година, Карл Ландштајнер спровел низа на испитувања на серуми и како резултат на тоа успеал да идентификува три крвни групи: А, Б и 0. Ландштајнер исто така открил дека трансфузија на крв меѓу лица со иста крвна група не доведува до хемолиза на еритроцитите, додека истото се случува меѓу лица со различни крвни групи. Се смета за татко на трансфузиологијата и еден од најголемите биохемичари на сите времиња.
Вегард Стаке Ленген

Вегард Стаке Ленген (|Vegard Stake Laengen; р. во ) — норвешки професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата .
1 Кариера
Ленген настапил за Норвешка на Летните олимписки игри 2012 и 2016 година. Во август 2015 година, потврдила дека Ленген ќе ја напушти екипата за да се приклучи на за 2016 година. Бил вклучен во почетниот состав за Џиро д’Италија 2016 и Вуелта а Еспања 2016. Во јуни 2017 бил именуван во почетниот состав за Тур де Франс 2017.
2 Личен живот
Ленген е роден во Осло, Норвешка, а моментално живее во Фредрикстад, Норвешка.
3 Достигнувања
;2009
: 10. Трка на Фјордовите
;2010
: 1. Краен пласман Џиро дел Фриули
: 4. Национално друмско првенство
: 9. Краен пласман Тур Алзас
;2011
: 2. Национално друмско првенство
: 3. Европско хронометарско првенство
: 3. Краен пласман Триптих на планините и замоците
: 4. Национално хронометарско првенство
: 4. Краен пласман Тур де л’Авенир
: 5. Краен пласман Тур Алзас
: 7. Трка околу Фландрија под 23 години
;2012
: 1. Етапа 5 Тур де Бос
: 5. Национално друмско првенство
;2013
: 2. Краен пласман Крајц Брајц елит
: 3. Тур ди Дуа
;2014
: 9. Букл де л’Олн
;2015
: 1. Краен пласман Тур Алзас
::1. Етапа 3
: 2. Краен пласман Ронд де л’Оаз
::1. Етапа 3
: 2. Хроно Шампеноа
: 3. Национално друмско првенство
: 3. ГП Хаделанд
: 4. Национално хронометарско првенство
: 4. Рингерике ГП
;2016
: 2. Национално хронометарско првенство
;2017
: 6. Краен пласман Трка околу Калифорнија
: 8. Гран Премио ди Лугано
: 9. Краен пласман Класик Колорадо
: Награда за борбеност на етапа 6 Тур де Франс
;2018
: 1. Национално друмско првенство
: 10. Краен пласман Трка околу Словенија
;2021
: 2. Трофео Андрат-Мирадор д’Ес Коломер
3.1 Распоред на резултатите на големите трки
Голема трка, 2016, 2017, 2018, 2019, 2020, 2021
Џиро, 83, —, 102, —, —, —
Тур, —, 127, —, 107, 82, 112
Вуелта, 81, —, 107, —, —, —
СО = се откажал; — = не учествувал
Јосиф I (Свето Римско Царство)

Јосиф I (|Joseph I, | I. Lipót, роден на во — починал на во ) — владетел од Хабсбуршката династија како цар на Светото Римско Царство, надвојвода на Австрија, крал на Хрватска и крал на Бохемија во периодот од 1705 до 1711 година, крал на Германија (1690—1711) и крал на Унгарија (1687—1711).
1 Рани години
Јосиф бил син на царот Леополд I и неговата втора жена Елеонора Магдалена фон Пфалц-Нојбург. Иако бил прв син роден во овој брак, тој бил трет по старост син на Леополд и негово седмо дете. Претходно неговиот татко бил во брак со Маргарита-Тереза ​​Шпанска со кој имал четири деца, но сите починале како мали. Потоа тој се оженил со Клаудија Фелисити Австриска, со која имал две ќерки но и тие починале како мали. Така Јосиф имал шест полубраќа и сестри.
Јосиф е роден во Виена и бил образован од страна на принцот Дијтрих Отон фон Залм, станувајќи добар јазичар. Во 1687 ја добил круната на Унгарија кога имал девет години, додека на 23 јануари 1690 година станал крал на Римјаните. За разлика од неговите роднини, иако бил римокатолик, Јосиф не го привлекувала религијата. Причината за ова можеби била тоа што тој бил поштеден од строго религиозно воспитување. Тој како хоби најмногу ја сакал музиката и ловот.
2 Управување
Во 1702 на почетокот на Војната за шпанско наследство служел целосно на војската, приклучувајќи се кон силите на царскиот генерал Лудвиг Вилхелм во опсадата на Ландау. Се смета дека кога му било советувано да не замине во војната, тој возвратил дека на оние на кој им било страв, можат слободно да се повлечат.
Јосиф ја наследил царската круна од својот татко во 1705 година. Тој ја имал среќата да управува со австриските територии, и да е глава на царството во текот на годините во кои неговиот доверлив генерал - принцот Евгениј Савојски, кој понекогаш делувал сам во Италија или да соработува со Џон Черчил, војвода од Марлборо во Германија и Фландрија, победувајќи ја армијата на кралот на Франција Луј XIV.
Во текот на управувањето на Јосиф I, Унгарија постојано била во конфликт со Ференц II Ракоци кои последователно наоѓал прибежиште во Османлиското Царство. Самиот цар не се борел директно против бунтовниците. Тој надополнил голем број на административни мерки кои биле воведени од страна на неговиот татко, помирувајќи се со сите противници со кои можел да соработува. Тој се борел храбро за она што сметал дека е негово како наследник на големиот престол. Јосиф се покажал како многу самостоен владетел за папата и непријателски настроен против Језуитите.
Јосиф покажувал интерес кон уметноста и музика, интерес кој го наследил од неговиот татко. Освен тоа бил и активен ловџија.
Починал во Виена од големи сипаници.
3 Семејство
Јосиф се оженил на 24 февруари 1699 година во Виена за Вилхелмина Амалија фон Брауншвајг-Линебург (1673-1742). Тие имале три деца:
* Марија Јосиф (1699-1757)
* Леополд Јосиф (1700-1701)
* Марија Амалија (1701-1756)
Пигмалион

Пигмалион (англиски: ''Pygmalion'') е драма на британскиот писател Џорџ Бернард Шо од 1913 година.
1 Ликови
Во драмата се појавуваат следниве ликови:* Хенри Хигинс, професор по фонетика
* Г-ѓа Хигинс, неговата мајка
* Полковникот Пикеринг, неговиот пријател
* Елиза Дилитл, продавачка на цвеќиња
* Алфред Дилитл, нејзиниот татко
* Г-ѓа Пиерс, управничка на домот на професорот Хигинс
* Г-ѓа Ајнсфорд Хил
* Клара, нејзината ќерка
* Фреди, нејзиниот син
* Собарка
* Минувач
* Саркастичар
2 Содржина
2.1 Прв чин
Една ноќ, пред катедрала Св. Павле во Лондон е собрана група луѓе кои чекаат да престане дождот: госпоѓата Хил со ќерката Клара и синот Фреди, професорот по фонетика Хигинс, полковникот Пикеринг, продавачката на цвеќиња Елиза итн. Професорот Хигинс цело време ги запишува разговорите на насобраните луѓе, а Елиза мисли дека тој е полицаец кој неправедно сака да ја уапси. Најпосле, сите се воодушевени кога се дознава дека тој е професор кој според изговорот на луѓето може да го одреди нивното потекло. Професорот Хигинс и полковникот Пикеринг ја делат љубовта кон фонетиката и тие се запознаваат меѓу себе.
2.2 Втор чин
Утредента, во домот на професорот Хигинс доаѓа Елиза која бара од него да ѝ дава часови по литературен англиски јазик. Тогаш, професорот и полковникот се обложуваат дека за неколку месеци Елиза ќе стекне образование кое е достојно на госпоѓите од високите кругови. Во меѓувреме, професорот Хигинс го посетува таткото на Елиза, кој за мал паричен надомест се согласува неговата ќерка да остане кај професорот.
2.3 Трет чин
Откако е остварен напредок во нејзината обука, Елиза оди на прием кај г-ѓа Хигинс, мајката на професорот и таму ги запознава г-ѓа Хил, Фреди и Клара. Уште на прв поглед, Елиза го привлекува вниманието на Фреди.
2.4 Четврти чин
Навистина, по неколкумесечна обука, Елиза е целосно преобратена од проста девојка во отмена госпоѓица. За да ги покаже своите способности, професорот и полковникот ја носат Елиза на забава каде никој не може да го забележи нејзиното сиромашно потекло. Задоволни од успехот, професорот и полковникот објавуваат дека експериментот е завршен и дека Елиза е слободна да си оди каде сака. Меѓутоа, таа е повредена од нивниот однос кон неа и доаѓа до голема расправија меѓу неа и професорот кого Елиза го обвинува дека е бездушен и нечовечен.
2.5 Петти чин
Утредента, Елиза го напушта домот на професорот и оди кај неговата мајка, која застанува на нејзината страна. Таму доаѓаат и професорот и полковникот, а доаѓа и таткото на Елиза, кој добил неочекувано наследство и се ослободил од сиромаштијата. Тој ги повикува присутните да му се придружат на неговата венчавка со маќеата на Елиза, а таа и професорот имаат долг и жолчен разговор. Најпосле, професорот ја замолува Елиза да продолжи да живее со него.
Молкот на морето

Молкот на морето (француски: ''Le silence de la mer'') е новела на францускиот писател Веркор, првобитно објавена во 1942 година.
1 За појавата на книгата
Во 1942 година, за време на германската окупација на Франција се појавила една книга со речиси луксузна опрема, која била испечатена илегално, а која уште во текот на војната станала славна и надвор од границите на Франција. Станува збор за книгата „Молкот на морето“ (''Le silence de la mer''), напишана во октомври 1941 година, во која главниот лик е еден германски офицер кој ја сака Франција. Книгата претставувала големо изненадување, така што се мислело дека е производ на германската пропаганда, како што тврдел Иљја Еренбург.
2 Содржина
Дејството на новелата се одвива во Франција, за време на германската окупација во Втората светска војна. Во една куќа живеат еден средовечен човек и неговата внука. Во нивниот дом се доселува германскиот офицер Вернер фон Ебренак (по професија, композитор), кој е вљубен во Франција и кон домаќините се однесува со почит. Притоа, секој ден, офицерот ги посетува домаќините и ги изразува својот восхит кон Франција и вербата дека окупацијата ќе трае кратко време, по што ќе завладее мир меѓу двете земји. За време на неговите посети, домаќините постојано молчат, изразувајќи го својот отпор кон германската окупација. Уверувањата на офицерот се менуваат од корен по неговата посета на Париз, кога на средбата со неколку негови пријатели од армијата тој го сфаќа ужасот на нацистичката идеологија. Потресен од сознанието, офицерот ја напушта Франција, пријавувајќи се за рускиот фронт.
Грофовија Кастел

Кастел (|Castell) — грофовија во северниот дел на Баварија, Германија, која поседувала територии во историската област Франконија, источно и западно од Вирцбург. Малку се знае за грофовите на Кастел, иако тие биле грофови на Геролцхофен и Долна Франконија во Баварија. Биле членови на „франконскиот грофски колегиум“ (''Fränkische Grafenkolleg'').
Двете главни гранки на династијата Кастел биле протестантските Кастел-Ремлинген (подоцна поделен на Кастел-Кастел) и католичката Кастел-Риденхаузен.
Кастел бил составен од три територии (''Flecken'') и 28 села, со околу 10.000 жители во времето на медијатизацијата. Грофовијата Кастел била приклучена кон Баварија во 1806 година.
1 Поделби на Кастел
* Кастел-Ремлинген (1597–1806)
**Кастел-Кастел (1668–1806)
* Кастел-Риденхаузен (1597–1806)
Кастел-Ремлинген

Кастел-Ремлинген (|Castell-Remlingen) — грофовија сместена во областа Франконија во северниот дел на Баварија, Германија, која била предводена од гранка на грофовите на Кастел. Била создадена со поделба на Грофовијата Кастел во 1597 година, а во 1668 година била поделена помеѓу самата себе и Кастел-Кастел. Била припоена од Кастел во 1762 година.
1 Грофови на Кастел-Ремлинген (1597-1762)
* Волфганг II (1597-1631)
* Волфганг Георг I (1631-1668)
* Фридрих Магнус (1668-1717)
* Карло Фридрих Готлиб (гроф на Кастел-Кастел) (1717-1743)
* Кристијан Адолф Фридрих (гроф на Грофовија Кастел) (1743-1762)
Михаел Валгрен

Михаел Валгрен Андерсен (|Michael Valgren Andersen; р. ) — дански професионален друмски велосипедист, кој вози UCI World Tour екипата ..
Во 2018 година, Валгрен ги освоил Омлоп Хет Ниусблад и Амстел Голд Рејс.
1 Кариера
Станал професионален во 2011 година на возраст од само 19 години, возејќи за данската континентална екипа Култ Енерџи, каде освоил две изданија на Лиеж-Бастон-Лиеж под 23 години и неколку други победи.
Во 2014 година преминал во екипата , кога го освоил државното првенство и Трката околу Данска.
Бил именуван во почетниот состав за Тур де Франс четири пати (од 2015 до 2018 година), како и на Вуелта а Еспања 2014.
Сезоната 2018 му била пресвртна, освојувајќи ги класиците Омлоп Хет Ниусблад и Амстел Голд Рејс.
2 Достигнувања
;2009
: 3. Краен пласман Генерал Патон
::1. Етапа 1
: 6. Краен пласман Трофео Карслберг
: 8. Краен пласман Трка околу Долна Саксонија
;2010
: 10. Краен пласман Лиеж=Ла Глез
;2011
: 1. Национално хронометарско првенство
: 4. Шпаркасе Химерланд ГП
;2012
: 1. Национално хронометарско првенство
: 1. Лиеж-Бастон-Лиеж под 23 години
: 2. Трка околу Франкфурт под 23 години
: 6. Крајц Брајц
: 8. Краен пласман Куп де насионс Вил Сагене
;2013
: 1. Краен пласман Флеш ди Сид
::1. Пласман за млад возач
::1. Етапа 3
: 1. Лиеж-Бастон-Лиеж под 23 години
: 1. Етапа 3 Тур де л’Авенир
: 2. Трка околу Франкфурт под 23 години
: 9. Краен пласман Трка околу Тирингија
: 10. ГП Хернинг
;2014
: 1. Национално друмско првенство
: 1. Краен пласман Трка околу Данска
::1. Пласман за млад возач
: 3. Национално хронометарско првенство
: 3. Краен пласман Четири дена Динкерк
: 4. Краен пласман Тур на Фјордовите
: 4. Јапонски куп
;2015
: 1. Пласман за млад возач Трка Дубаи
;2016
: 1. Краен пласман Трка околу Данска
::1. Етапа 3
: 2. Национално друмско првенство
: 2. Национално хронометарско првенство
: 2. Амстел Голд Рејс
;2017
: 2. Краен пласман Трка околу Данска
: 6. Краен пласман БинкБенк Тур
: 6. Е3 Харелбеке
;2018
: 1. Амстел Голд Рејс
: 1. Омлоп Хет Ниусблад
: 2. Класик Бретања
: 4. Трка околу Фландрија
: 7. Светско друмско првенство
: 8. ГП Монтреал
: 9. ГП Квебек
;2019
: 4. Класик Бретања
: 5. ГП Монтреал
: 6. Светско друмско првенство
: 6. Хроно де насионс
: 10. Краен пласман БинкБенк Тур
2.1 Распоред на резултатите на големите трки
Голема трка, 2014, 2015, 2016, 2017, 2018, 2019
Џиро
Тур, —, СО, 77, 61, 44, 75
Вуелта, 128, —, —, —, —, —
2.2 Распоред на резултатите на класиците
Монумент, 2014, 2015, 2016, 2017, 2018, 2019, 2020
Милано-Санремо, —, —, —, 35, 97, —
Трка околу Фландрија, —, —, —, 11, 4, 102
Париз-Рубе
Лиеж-Бастоњ-Лиеж, СО, СО, 14, —, 19, СО
Џиро ди Ломбардија, —, —, —, —, —, 40
Класици, 2014, 2015, 2016, 2017, 2018, 2019, 2020
Омлоп Хет Ниусблад, —, —, —, 30, 1, 45, 21
Курне-Брисел-Курне, —, —, —, 54, 89, СО, 44
Страде Бјанке, —, —, —, 36, —, 45
Дварс дор Вландерен, —, —, —, —, СО, 29
Е3 Харелбеке, —, —, —, 6, 14, 39
Гент-Вевелгем, —, —, —, 33, 26, СО
Амстел Голд Рејс, 123, 22, 2, 35, 1, 53
СО = се откажал; — = не учествувал; НСО = не се одржала