procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Ерменска црковна архитектура

Ерменска црковна архитектура — архитектонски стил што се развил во текот на изминатите 1.900 години, почнувајќи од апостолската ера на христијанството на Ерменската Висорамнина во текот на 1 век. Според професорот по ерменски студии Дикран Кујмџијан, овој архитектонски стил се појавил кон крајот на 6 или почетокот на 7 век, што го прави еден од првите национални стилови во христијанската архитектура. Тој им претходи на другите значајни црковни архитектонски стилови како што се византискиот, романскиот, готскиот, како и помалку познатите етиопски, скандинавски и словенски стилови.
1 Одлики
Првите ерменски цркви, изградени по наредба на Григориј Просветител, честопати биле градени над пагански храмови, одразувајќи некои елементи од ерменската претхристијанска архитектура.
Ерменските цркви се познати по неколку препознатливи обележја, меѓу кои се зашилените куполи кои личат на обликот на вулканскиот конус на Арарат. Овие стожести или полустожести радијално сегментирани куполи се наоѓаат на врвот на валчести тамбури (обично повеќеаголни однадвор, често осумаголни). Целокупната конструкција ја нагласува вертикалноста, при што висината често ја надминува должината на црквата. Овој вертикален нагласок е зајакнат со високи, тесни прозорци кои ја пропуштаат светлината.
Ерменските цркви се претежно направени од камен, често вулканска туфа или базалт, со камени засводени тавани. Композитен покрив од фино сечени травертински ќерамиди ја покрива конструкцијата. Ако има фрески и резби, тие обично се богато украсени, а меѓу украсите може да се видат виорни лози и лисја кои се користеле надвор од Ерменија уште од римско време. Широката употреба на високи структурни лакови ги потпира куполата, засводениот таван и вертикалните ѕидови.
2 Класификација на традиционалните ерменски цркви
Во границите на горенаведените заеднички одлики, поединечните цркви покажуваат значителна разлики што може да го одразува времето, местото и досетливоста на нивните творци. Додека ги проучуваше овие разлики на почетокот на 20 век,Торос Тораманијан ги определил следните класични стилови:
+Класични стилови на ерменската архитектура според Торос Тораманијан, Стил, Ерменска номенклатура
Базилика, ''Bazilik'' (Բազիլիկ)
Купола базилика, ''Gmbetakir bazilik'' (Գմբեթակիր բազիլիկ)
Во облик на крст, ''Etchmiadznatip'' (Էջմիածնատիպ; literally "Etchmiadzin-type")
Правоаголна со вертикален акцент, ''Oughghagitz karankiun'' (Ուղղագիծ քառանկյուն)
Радијална, ''Sharavighayin'' (Շառավիղային)
Кружни, ''Zvartnotsatip'' (Զվարթնոցատիպ; literally "Zvartnots-type")
Викен Бабикијан

Викен Л. Бабикијан е американски доктор со ерменско потекло и професор по неврологија на Медицинскиот факултет на Универзитетот во Бостон .
Бабикијан дипломирал на Американскиот универзитет во Бејрут, а докторирал на Медицинскиот факултет на Северозападниот универзитет . Завршил невролошки престој во болниците на Универзитетот во Чикаго и стипендија за мозочен удар во Општата болница во Масачусетс . Тој се приклучил на Одделот за неврологија на Универзитетот во Бостон во 1986 година. Тој ги проучува цереброваскуларните нарушувања како што е мозочниот удар.
Биографија
Експертизата и интересите вклучуваат: Цереброваскуларни нарушувања; Третман на акутен и хроничен мозочен удар; Невровизуелизација; Грижа за пациентите; Клинички испитувања.
Сојургатмиш

Сојургатмиш Кан (починал во 1384 година) бил кан на Западниот Канат Чагатај (1370–1384). Тој бил син на Данишменџи, од Домот на Огедеи .
Кога Тимур ја добил контролата врз територијата на Западниот Канат Чагатај во 1360-тите, тој не ја укинал функцијата на Кан. Наместо тоа, за да ја легитимизира својата власт, тој го поставил на престолот Сојургатмиш, кој не бил член на куќата на Чагатај Кан, туку од куќата на Огедеи. Тимур владеел како амир во името на Сојургатмиш. Меѓутоа, Кан беше само церемонијална личност, а Тимур ја имал целата моќ во државата. По смртта на Сојургатмиш во 1384 година, тој бил заменет од неговиот син Султан Махмуд .
Неговата ќерка Урун Султан Ханика била мажена за синот на Тимур, Миран Шах .
Тимур продолжил да ја користи оваа традиција на избор на фигура Чингизид Кан заради легитимност. Таму каде што Тимур отстапил од традицијата бил со изборот да го назначи Сојургатмиш Кан - Чингизид Кан од Домот на Огедеи - за главен владетел на Чагатај Улус; наместо Чингизид Кан од Домот на Чагатаи.
Воротнаберд

Воротнаберд (|Որոտանաբերդ) или Замок на Давит Бека — многу важна тврдина долж гребенот со поглед на кањонот Воротан, помеѓу селата Вагатин и Воротан во Ерменија. Воротнаберд се наоѓа на надморска височина од 1.365 метри. Тврдината моментално е во урнатини.
1 Историја
Воротнаберд постојано бил уништуван од странски наезди. Во 1104 година (можно и во 1219 година) Турците Селџуци ја нападнале тврдината и блискиот манастир Воротнаванк на 3 километри северозападно. Иван Закарјан ги ослободил објектите од непријателските раце и му ја доверил контролата над Воротнаванка и Воротнаберд на Липарит Орбелијан од семејството Орбелијан. За тоа време бил поправен блискиот манастир за повторно да функционира.
Други странски наезди биле монголско-татарските (1236?) и подоцна на Тимур Ленк во 1386 година кога неговата војска ја опседнувала тврдината. Подземниот премин поврзан со Воротнаванка и реката Воротан бил користен за време на опсадата на напаѓачите.
Во 1724 година Давит Бек ја презел контролата над Воротнаберд од Мелик Багри. Оваа случка довело до тоа луѓето што живеат во областа на тврдината да ѝ го дадат името „Замок на Давит Бек“.
2 Галерија
Курмангази Сагирбаев

Курмангази Сагирбаев (|Құрманғазы Сағырбайұлы; 1823–1896) бил казахстански композитор, инструменталист ( кобиз, домбра ) и народен уметник. Тој влијаел на казахстанската музичка култура. Роден е во 1818 година во ордата Буки (сега округ Жанакала, регионот Западен Казахстан ). Погребан е во Астраханската област Долна Волга во денешна Руска Федерација .
1 Наследство
Во 1993 година, ликот на Сагирбаев е искористен на банкнотата 5 казахстански тенге и на хазашкиот печат во 1998 година
Казахстанскиот национален конзерваториум е официјално именуван по Курмангази.
Курмангази и неговото наследство долго време имале значително влијание врз казахстанската култура и народот на Казахстан. Нескротливата карактеристика на овој композитор и неговите дела се, пред сè, драгоцената историја на тој народ.
Ремзије Тарсинова

Ремзије Усеинивна Тарсинова (родено Бакал; |Ремзіє Усеінівна Тарсінова; |Ремзие Усеин къызы Тарсинова; 1926–2021) била украински танчер, кореограф и балет-мајстор.
Родена е на 9 декември 1926 година во Симферопол, потоа во Кримската автономна Советска Социјалистичка Република и денес во Автономната Република Крим во Украина. Таа починала на 7 април 2021 година на Крим и е погребана на гробиштата Абдал во Симферопол.
Таа била наградена за Народен уметник на Таџикистанската ССР, Медал „Ветеран на трудот“ и заслужен уметник на Украина. <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" >&#x5B;''потребен е цитат''&#x5D;</sup>
Ремзије Тарсинова (Ремзіє Усеінівна Тарсинова; 9 декември 1926 - 7 април 2021 година) била советска и украинска танчерка, балерина и кореограф. Помеѓу 1992 и 2016 година работеше како уметнички директор на трупата Хаитарма [британија]. Во 2020 година стана Народен уметник на Таџикистанската ССР и почесен уметник на Украина. Тој е сопственик на медалот „Ветеран на трудот“.
Честибор

Честибор ( |Zistibor ) бил крал на Лужичките Срби (Сорби) од 9 век. Тој бил вазал на Луј Германецот . Во 856 година ги водел Сорбите во битка заедно со кралот Луј против племето Гломаче, победувајќи ги и ставајќи ги под германска власт. Набргу потоа во 859 година, Србите се кренале против Честибор и го убиле, предизвикувајќи бунт против кралот Луј.
Династијата Честибор (даралски: Čestiborovská Dynastia) била древна делтаријанска благородна династија, основана во 2248 година за време на династичката ера. Далечно поврзани со изумрената династија Антонескуовска, династија Лацковиќовска и Царската куќа на Линејков, Честиборите се сметале за највисоко рангирана фамилија од преостанатите династии. Победата на Царската федерација во Делтаријанската царска војна (3457-3466) успеала да го постави Душан з Честибор, шефот на династијата, на делтаријанскиот престол како цар Душан III.
Како резултат на падот на Делтаријанската империја, династијата била речиси целосно збришана од силите на Лажниот Милош и луѓето настрана во јуни 3568 година.
1 Наводи
Караитски гробишта во Истанбул

Караитски гробишта (|Türk Karaim cemaati Kabristanı) се наоѓаат во Истанбул, во областа Хасќој (|Hasköy).
Областа на гробиштата е опкружена со ограда и чувана од стражар. Посебно место е распределено за гробовите на Кримските Караити.
Гробиштата се целосно дигитализирани како дел од проектот .
Најстариот погреб кој бил спроведен е од 1408 година, а почестите погребувања се од 16 век.
Имињата на некои Кримски Караити погребани на гробиштата: Акав Самуил, Болек Илја, Бота Марк, Ефет Соломон, Кајмаз Имал, Кефели Исак, Кирими Моис, Пастак Рашел, Сапак Ирина, Стамболи Илја Стомболи Ана, Тонгур Илја, Танатар Исак, Танатар Естер, Ерака Михаил, Феруз Абрахам, Шишман Михаил.
Дафина Зеќири (композитор)

Дафина Зеќири Нуши (родена на 1 април 1984 година во Приштина, СФР Југославија ) е косовско-албанска композиторка за оркестарска музика, камерна музика и хорска музика која била изведувана во Европа и на други места.
1 Биографија
Зеќири студирал на Конзерваториумот „Пренк Јакова“ во Приштина од 1997 до 2002 година. Студирала музичка композиција кај Менди Менѓиќи на Универзитетот во Приштина, а дипломирала во 2007 година. Нејзината магистерска работа беше кај Јана Андреевска на Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ од Скопје Дипломирала во 2011 година.
Во 2009 година ја основа организацијата Косовските жени во музиката, NEO MUSICA, и стана членка на Меѓународниот комитет за чест на Fondazione Adkins Chiti: Donne in Musica .
Нејзините дела се претежно инструментални, почнувајќи со ''Quasi Variazione'' за пијано (2000), ''Дијалог'' за виолина и пијано (2001) и ''Атмосфери'' за флејта и пијано (2002). Вокалните композиции вклучуваат дела за мешан хор како ''Мајка ми'', на текст на Пашко Васа (2001), ''Одисеа'' (2008) и ''Атмосфери'' за хор со оркестар (2005). Соло поставките вклучуваат ''Кога ќе дојдеш'' за мецосопран и пијано (2002), на текст на Бајрам Ќерими и ''О лоша птица'' за тенор и пијано (2009). Подоцнежните композиции од нејзиното време на универзитетот во Скопје вклучуваат Варијации за симфониски оркестар (2011), ''Исчезнат'' за соло виола (2011), ''Спомен'' за виолина и оркестар (2010), ''Приказна за Марија'' за актер, флејта, виолина, гитара и пијано (2010 година ), и ''All In'' за флејта, обоа, сопран саксофон и виолончело (2009).
Нејзините дела беа изведени на ''фестивалот Денови на македонската музика'' во 2011 година и на фестивалот ДАМ во Приштина во 2010 година. Исто така во 2010 година во Лондон, ОК, ''Сон'' за соло виолина, 2007) се слушаше за време на Проектот на Британскиот музеј ''Трговија и патување 1830–2030'' во септември, и други дела во Музичката сала Вилтон во октомври. Во 2009 година, ''Атмосфери'' за хор и оркестар ја освоија наградата Теодор Фронт од Меѓународната алијанса за жени во музиката . На почетокот на 2012 година, новото дело „Варијации за пијано“ ја освои втората награда на Конкурсот на композитори на фестивалот „Шопен Косово“. На конкурсот организиран од Министерството за култура на Косово во април 2012 година, нејзиното дело ''Зарет'' („Околу“) ја освои наградата во категоријата камерна музика.
Нејзините дела се изведени од Питер Шепард Скаервед, Штефен Шлаермахер, Офели Гајард, Жан Жак Балет, Ана Моро, Ана Клет, Хеге Валделанд, Виктор Мануел Моралес, Евангелина Рејес, Анина Воерле, Бит Маријан Ајрманшах, Лоренц Радован, , Гезим Белегу, Миалтин Жежа итн.
2 Наводи
Караитска синагога (Истанбул)

Караитска синагога (|בית הכנסת הקראי באיסטנבול|Bayṯ hak-Kənesseṯ haq-Qārāʾi bIsṭanbul; |Karahim Sinagogu, Karaim Sinagogu, Karayim Sinagogu) — кенеса која се наоѓа во Хасќој, Бејоглу во Истанбул, Турција.
Датумот на изградба на зградата е непознат; може да потекнува од византиско време. Зградата била во урнатини во 16 век и била поправена во 1536 година, изгорена во 1729 година, повторно изградена, повторно изгорена во 1774 година, повторно изградена помеѓу 1776 и 1780 година, обновена во 1842 година и повторно изгорена во 1918 година Караитското собрание во градот има и гробишта. Довербата зад овие институции се нарекува ''Хасќој Турк Караим Мусеви Синагогу Вакфи''. Денес, Кенеса функционира само на Караитската Пасха. Контактот со собранието може да се изгради преку турскиот главен рабинат или Еврејскиот музеј на Турција.
Скуја Браден

Скуја Браден е меѓународна уметничка соработка помеѓу Ингуна Скуја и Мелиса Браден. Тие создаваат насликани скулптури во порцелан .
1 Биографии и образование
Скуја (роден 1965) и Брејден (роден 1968) првпат се запознале на училиште во 1994 година на Државниот универзитет Хумболт. Скуја е од Латвија, а Браден е од Сакраменто, Калифорнија . Скуја присуствувала на колеџот за применета уметност Ригас и на Летонската уметничка академија и во Рига, Латвија, дипломирајќи по керамика во 1992 година, пред да присуствува на државниот универзитет Хумболт една година на специјална програма за размена, креирана од латвискиот американски скулптор професор, Марис Д. Бенсон. Скуја магистрирала во 2011 година на Летонската уметничка академија . Брејден добил две дипломи АА од колеџот Сиера во 1992 година и две дипломи во 1997 година од државниот универзитет Хумболт, студирајќи сликарство, скулптура и историја на уметност. Студирала магистер по филмска продукција, кога отпатувала во Летонија за да присуствува на Летонската уметничка академија во 1999 година. Ингуна Скуја и Мелиса Брејден повторно се поврзаа во Летонија во 1999 година и почнаа да соработуваат за време на продукцијата на нивното шоу „Еве Кити, Кити! одржана во галеријата Čiris во Рига. L w . И двајцата уметници имаа посебни кариери пред да започнат со нивната соработка. Тие моментално живеат во Летонија.
2 Уметничко дело
Целата нивна работа е комбинација од сликарство и керамика и тие ги завршуваат сите чекори од нивниот заеднички процес за заедничко создавање на нивната уметност. Тие го започнуваат својот процес со скици и работат заедно на деталите на тие цртежи пред да вклучат глина во работата. Иако Skuja Braden користи калапи понекогаш во нивниот процес, тие никогаш не користат комерцијални калапи, туку работат од сопствени рачно изработени парчиња. И двајцата работат на дизајнот, формата и финалната декорација на нивните парчиња. Скуја Браден има создадено и инсталации на отворено.
Нивната работа упатува на различни теми, вклучувајќи човечки форми и лица, животни и бајки. Нивната работа и уметничка филозофија опфаќа многу теми, вклучувајќи феминизам, будизам и политика.
Скуја Браден секогаш прават форма, ја исцртуваат на хартија, а потоа ја конструираат во глина и кога формата е комплетирана се остава да одмори и во тоа време е целосно празна. Како што формата почнува да се пополнува со линија, форма, боја и текстура, таа почнува да се стврднува и станува сè помала и поцврста и поограничена во својот ново трансформирачки идентитет. Ова новосоздадено нешто е буквално замрзнато опкружено и исполнето со празнина, а свежо од огнот на создавањето и тоа има свој живот.
Гиро

Гиро (|γύρος) — јадење од грчката кујна, слично на турскиот донер (донер-ќебап) или арапската шаварма. Разликата е во тоа што гирото може да се направи со пилешко или свинско месо, со помфрит, кромид и сос цаѕики. Во Грција најчесто се приготвува со свинско или пилешко, додека во другите земји е вообичаено говедско, пилешко и јагнешко месо. Гирата обично се служат завиткани во пита леб, заедно со состојки како што се домати, кромид и сос цаѕики. Месото се зачинува со сол и мелен црн пипер.
Во земјите од Средна Европа — Унгарија, Чешка, Словачка итн. — името ''гиро'' може да значи секој производ од типот на шаварма завиткан во рамен леб.
1 Име
Името доаѓа од грчкото ''γύρος'' (''gyros'', „круг“ или „вртење“). Тоа е преведеница на турскиот ''döner'', од ''dönmek'', што исто значи „вртење“.
2 Потекло
Гирото потекнува од турскиот донер-ќебап, а првично бил донесен во Солун, од каде што се шири во различни варијации низ Грција, како и во Кипар. Во Грција обично месото е свинско или пилешко, но на некои места може да се види јагнешко или телешко, додека во Кипар гирото обично се прави од свинско или пилешко. Во Атина, но и низ цела Грција „питата гиро“ покрај месо ќе содржи и цаѕики, домати, кромид и помфрит. Меѓутоа, некои места нудат различни алтернативи на класичните состојки. Гирото со свинско месо ќе се служи со сос цаѕики, додека додатоците на пилешкото се менуваат од продавница до продавница, но најчесто се користи мајонез помешан со сенф, на грчки наречен „σως“ или „сос“.
Градско собрание (Ростов)

Градското собрание на Ростов — здание во областа Ленински во Ростов на Дон, Русија. Градбата се наоѓа на улица Болшаја Садоваја бр. 47 (руски: Большая Садовая улица, 47) на раскрсницата на улицата Болшаја Садоваја и Семашко. Зградата е дизајнирана во стилот на Beaux-Arts. Градбата е призната како историска знаменитост, има официјален статус како објект на руското културно наследство и ја содржи управата на Ростов на Дон.
1 Историја
Владата на Ростов на Дон се согласила да изгради нова куќа на Градската дума во средината на 1890-тите. Ростовската градска дума во тоа време ја окупирала куќата на Максимов на плоштадот Базарнаја (денес улица Станиславского).
Новото градско собрание го дизајнирал познатиот архитект Александар Померанцев. Во времето на изградбата на зградата, Померацев веќе се етаблирал како истакнат архитект во Ростов на Дон, откако проектирал и изградил неколку градски згради. По одредена дебата, договорот бил потпишан на крајот на 1896 година. Градското собрание на Ростов било изградено од 1897 до 1899 година. Осветено било во 1899 година .
Изградбата на градското собрание на Ростов чинело 513.627 рубли. Оригиналната вредност од 586.176 рубли пресметана од архитектот Померанцев не била одобрена во програмскиот буџет на Градската дума. Сепак, градското собрание на Ростов го надминал буџетот за повеќе од 28%. Првиот кат од централниот дел бил изнајмен од различни трговски организации. Овде се продавале суви производи, велосипеди, грамофони, тапети, мермерни производи, оптички додатоци, оружје, слатки. Градската Дума и Градското собрание ги заземале вториот, третиот и четвртиот кат. Ростовската Дума била отворена за јавноста. Имала 200 места на балконот на хорот и 40 седишта.
Во 1922 година избувнал пожар во зградата. Пламените јазици ја уништиле аголната купола. За време на Втората светска војна, Градското собрание било сериозно оштетено. Тоа било обновено набргу по завршувањето на војната. Овде се наоѓал Регионалниот комитет на Комунистичката партија на Советскиот Сојуз.
2 Опис
Зградата е дизајнирана во стилот на Beaux-Arts. Стилот е монументален и се смета за стил на Beaux-Arts со аксијална симетрија во план и еклектична надворешна орнаментика со изобилство на необарокни декоративни елементи. Тие вклучуваат многу елабориран релјеф, дорски пиластри, куполи картуси етикети и триаголен корниз над прозорците. Првиот кат е украсен со ленти рустикација.
Војничка синагога (Ростов на Дон)

Војничка синагога (|Солдатская синагога) — единствената активна синагога во Ростов на Дон. Синагогата била изградена во 1872 година. Синагогата изгорела за време на погромот во 1905 година, но во 1913-1914 година зградата била обновена. Во 1935 година, синагогата била затворена за богослужба. По Втората светска војна зградата повторно била префрлена на локалната еврејска заедница. Синагогата има статус на објект од културно наследство од регионално значење.
1 Историја
Во 1862 година, пензионираните еврејски војници основале Еврејско молитвено друштво во Ростов на Дон. На 31 мај 1862 година, владата на покраината Екатеринослав му дала на општеството дозвола да изнајми посебна просторија за богослужбени ритуали. Проектот на Хорската синагога бил одобрен од росотовските власти на 4 јуни 1872 година, а истата година била изградена зградата. Според некои извештаи, парите за изградба на синагогата ги донирал ростовскиот трговец Јосиф Маркович Елицер. Се претпоставува дека архитект на синагогата бил Ернст Ернестович фон Шулман, а градежен изведувач - Мојсеј Леонтјевич Геронимус.
Зградата на синагогата била реконструирана неколку пати. Во 1881 година, во источниот дел од неа била прикачена трикатна зграда од тули. Во 1891 година, на јужниот ѕид на синагогата била изградена и двокатна зграда, во чие приземје било сместено училиште за деца на сиромашни војници, а на вториот кат било молитвеното училиште. Синагогата била сериозно оштетена од пожар за време на антиеврејскиот погром во 1905 година. Таа била обновена дури во 1913–1914 година, кога биле собрани потребните средства. Автор на проектот за реконструкција бил петербуршкиот архитект Јаков Германович Гевиртс. Богослужбата во синагогата продолжила на 29 март 1914 година, на денот на Пасхата.
Во 1935 година, синагогата била затворена за богослужба. Во зградата била сместена хемиска фабрика. За време на војната, овие претпријатија биле евакуирани од градот. Во 1943 година, по ослободувањето на Ростов на Дон, синагогата повторно била преземена од еврејската заедница. Официјалната дозвола за користење на зградата од страна на еврејската заедница била санкционирана на 14 април 1945 година.
Во 2005 година бил спроведен голем ремонт на синагогата. Аголната купола, со ѕвездите на Давид кои биле изгубени во 1940-тите, била обновена. Реконструктивните работи биле завршени до крајот на годината, а на 26 декември била отворена синагогата.
2 Архитектура
Архитектурата на Синагогата Војник има елементи на југендстилр и ориентални стилови. Зградата има комплексен план за конфигурација. Три дела од обемот на зградата се сведени на оската север-југ.
Светлосните отвори во горниот дел на врзивите се шарени, стилизирани со готска роза. Капата на синагогата е украсена со рустикација, а фасадата е украсена со штуко-розети.
Катрине Камилери

Катрине Камилери (родена на 24 февруари 1970 година) е Малтежанка, адвокатка и директорка на Службата за бегалци на Језуит (ЈРС) Малта. Таа е позната по нејзината работа за бегалци со брод и била наградена со Нансен бегалската награда во 2007 година.
1 Ран живот и образование
Родена во 1970 година на островот Малта, Камилери студирала право и како студент се занимавала со истражување за пристап до правата и заштита на бегалците. По дипломирањето на Универзитетот во Малта во 1994 година, таа започнала да работи во мала адвокатска канцеларија, каде што стапила во контакт со бегалците.
2 Работа
Во 2002 година, бројот на баратели на азил и економски мигранти кои пристигнуваат во Малта со брод нагло се зголеми, ситуација со која се соочија неколку европски земји околу Медитеранот. Откако најпрво работел на спречување на депортацијата на либиски барател на азил кој ризикувал прогонство ако се врати дома, интересот на Камилери за заштита на бегалците се зголеми. Во 1996 година, таа започнала да работи со канцеларијата на Малта на Језуитската служба за бегалци (JRS), прво како волонтер, потоа со скратено работно време и на крајот со полно работно време. JRS стана првата организација која нуди професионални правни услуги на редовна основа на затворениците во Малта. Од 1997 година, Камилери дава правен совет на стотици лица чувани во административни центри за притвор во Малта.
Во 2007 година, таа била наградена со Нансен бегалска награда (награда за бегалци на Обединетите нации) како признание за нејзината работа за правата на луѓето со бродови кои бегаат преку Средоземното Море.
Иако мигрантската криза го сменила централното место во Европа, Камилери зборувала дека Европа не прави доволно блиску за да им помогне на огромниот број бегалци кои бегаат од конфликтот во Сирија, Ирак, Авганистан и блискиот сосед на Малта, Либија.
Цариградски Караити

Цариградските караити или грчко-караитите — караитска заедница со специфичен историски развој и посебно културно, јазично и книжевно наследство кое произлегува од нивниот престој во главниот град на Источното Римско Царство, Цариград. Постојат бројни заеднички страни помеѓу заедницата и рабинските романити.
1 Историја
Караитите живеат во Цариград (денешен Истанбул) повеќе од илјада години. Постоеле и помали населби во околината на Цариград , како што се Караитите од Адријанопол, кои самите потекнуваат од цариградската заедница. Иако имале блиски односи и секојдневни интеракции со гркофонските византиски христијани и романотските Евреи, тие сепак развиле свој уникатен грчки дијалект на јеванскиот јазик; овој дијалект до неодамна го користеле постарите членови на заедницата. Караитецот Елијас Афеда Беги составил речник за хебрејската Библија со хебрејски зборови преведени на грчки. Познати се и други дела од грчко-караитската литература.
2 Јазик
Цариградските Караити до неодамна зборувале караео-грчки. Нивниот хебрејски има некои посебни карактеристики што ги поврзуваат со тиберискиот хебрејски јазик на тибериските масорети.
3 Влијание врз караитскиот јудаизам
И покрај малата големина на оваа заедница, цариградските караити имале големо влијание врз караитскиот јудаизам преку нивниот книжевен производ. Заедниците на Цариград и Одрин произвеле еминентни личности за караитското движење како Калеб Афендополо, Илија Башјази, Арон бен Јосиф, Арон бен Илија, Јуда Хадаси, Мојсеј Беги, автор од 15/16 век и.т.н.. Овие автори создале истакнати теолошки, литургиски и филозофски дела, кои биле еминентни за развојот на поширокиот караитски јудаизам. Тоа било делото „Седер Тефилот“ (''Книга за молитви и химни'') на Арон бен Јосиф од Цариград што било усвоено од повеќето караитски конгрегации како стандардна молитвена книга, а тоа веројатно му го заработило епитетот „ха-Кадош“. (Светецот). За да ги реши религиозните закони, Илија Башјази составил код со наслов „Адерет Елијаху“ (Мантијата на Илија). Овој кодекс, кој ги содржел и задолжителните и забранските прописи, со право Караитите го сметаат за најголем авторитет за тие работи. Шломо бен Афеда Ха-Коен, кој се смета за последен од мудреците Караити во Константинопол напишал кратенка на „Адерет Елијаху“ во 1860 година, наречена „Јериот Шеломо“.
4 Односи со други групи
Постоеле блиски односи (иако не секогаш со благодарност) помеѓу Рабаните и Караитите „Романиоти“ од Цариград, како што може да се види во размената на пијутим за нивните литургии, кои оделе на двата начина, но се состоеле главно од караитски позајмици од рабанскиот литургиски репертоар.
5 Потекло на Кримските Караити
Можно е Кримските Караити да се потомци на трговци Караити кои мигрирале на Крим од Византија. Во една посебна случка, миграцијата на Караитите од Цариград на Крим е документирана по пожарот во еврејскиот кварт на Цариград во 1203 година.
6 Дополнителна литература
* Абрахам Кефели, Татјана Кефели. Нашите браќа — Истанбулски Караити // Албум „Караитите на Турција“/ составен од В. - стр. 6–10
Кеплер-10ц

Кеплер-10ц е планета која се наоѓа во орбитата околу ѕвездата Кеплер-10, одалечена околу 560 светлосни години и се наоѓа во соѕвездието Змеј. Научниците не знаат како настанала планетата. Има дијаметар од околу 29.000 километри, а 2,3 пати е поголем од дијаметарот на Земјата. Научниците оваа планета ја нарекуваат „Мега-Земја“.
Кеплер-10ц орбитира околу својата ѕвезда 45 дена. Растојанието од ѕвездата до оваа планета е четвртина од просечното растојание помеѓу Сонцето и Земјата. НАСА откривањето на оваа планета го објавила на 2 јуни 2014 година.
Штатол

Штатол го нарекувале и Ерзјан штатол ( |Štatol, ěrzäń štatol ) е восочна свеќа поддржана од орнаментиран дрвен сад што се користи во традиционалните ритуали на Ерзија (erzja Ineškipazněń Kemema).
1 Етимологија
Терминот „штатол“ (од |šta ('восок') и myv ('пожар'). Најстарата позната употреба на овој термин во извор кој не е од Ерзија е во ''Објаснувачкиот речник на живиот голем руски јазик на руски јазик,'' објавен од рускиот лексикограф Владимир Дал во 1863 година.
2 Употреба и симболика
Штатолите го симболизираат животот, почитувањето на предците и текот на времето. Дрвениот сад во кој се става свеќата се вика јандава ( |jandava ). Јандавите се издлабени од цврсти стебла од липа и имаат нејасна форма на патка. Штатолите и јандавите најчесто се користат за време на Рашкен Озкс, Верја Озкс и други ритуали на Ерзија.
Ерзиите се фино-угрска етничка група во регионот на Волга во Русија. Нивните предци го населуваат овој регион илјадници години. Тие ја нарекуваат својата земја Ерзјан Мастор, или „земјата на Ерзија“. Ерзјаните ја развиле својата нација помеѓу десеттиот и тринаесеттиот век.
Хелена Сиркус

Хелена Сиркус (14 мај 1900 &#x2013; 19 ноември 1982 година) била полска архитектка, урбанистика и едукатор.
Родена е Хелена Елиасберг во Варшава и студирала архитектура на Техничката академија во Варшава од 1918 до 1923 година. Во 1922 година, таа го промени своето презиме во Ниемировска . Сиркус исто така студирала цртање кај Роман Крамштик и филозофија на Универзитетот во Варшава . Таа била ко-основач на авангардната група Praesens . Таа исто така била член на Congrès Internationalaux d'Architecture Moderne (CIAM) и била заменик-претседател од 1945 до 1954 година. Во 1950 година, таа започнала да држи предавања за архитектура на Полската техничка академија.
Таа била уредник на Атинската повелба .
Таа се омажила за во 1925 година.
Во текот на 1930-тите, Сиркус и нејзиниот сопруг го развија проектот за домување На Раковку за работниците. По Втората светска војна, таа работеше на планови за реконструкција на градот Варшава. Со нејзиниот сопруг, таа работела на имотот На Коле во Варшава, во кој биле сместени 10.000 жители, помеѓу 1948 и 1952 година
Таа станала членка на Полската работничка партија во 1944 година и на Полската обединета работничка партија во 1948 година
Книгите на Сиркус ги вклучуваа ''Ku idei osiedla społecznego'' („Кон идејата за социјалната сопственост“) (1976) и ''Społeczne cele urbanizacji'' („Општествените цели на планирањето на градот“) (1984).
Сиркус починала во Варшава на 82-годишна возраст.
Динарот на Република Српска

Динарот на Република Српска ( српски : Република Српска динар ) бил валута на Република Српска помеѓу 1992 и 1994 година за време на босанската војна . Имало две различни валути издадени од Народната банка на Република Српска. Првиот беше воведен во 1992 година во врска со југословенскиот динар од таа година, на кој бил еднаков. Вториот бил воведен на 1 октомври 1993 година, заменувајќи го првиот со стапка од еден милион спрема еден и одговарајќи на ревалоризацијата на југословенската валута. По ова, Република Српска го користеше југословенскиот динар (прво „динарот од 1994 година“, а потоа и „новиот динар“) до 1998 година, кога беше воведена конвертибилната марка на Босна и Херцеговина .
Двете валути биле издадени само во форма на банкноти, при што првата била издадена во апоени од 10 динари до 10 милијарди динари, а втората во апоени од 5000 динари до 50 милијарди динари. Дизајните на банкнотите многу малку се разликуваа во рамките на емисиите на двете валути. На банкнотите „динари од 1992 година“ на двете страни биле прикажани краците на републиката, додека на банкнотите „динари од 1993 година“ бил портретот на Петар Кочиќ на аверсот. Некои од изданијата во 1993 година биле отпечатоци на банкноти од 1992 година.
Благодарение на меѓународната блокада на обидот на Хрватска да се вооружи и да ја разбие српската агресија, српските востаници со заштита на мировните сили на Обединетите нации успеаја да ги држат под окупација на т.н. Република Српска Краина до август 1995 година. За време на окупацијата, бунтовниците користеле специјален „краинарски динар“ во областа под нивна контрола.
1 Поврзано
* југословенски динар
* Краина динар
* хрватски динар
* Босна и Херцеговина динар
* Хиперинфлација
**
Mis-Teeq

Mis-Teeq (транскрипција: Мис-Тик) ― британска женска група составена од Алиша Диксон, Сју-Елиз Неш и Сабрина Вашингтон. Групата била активна од 2000 до 2005 година.
Mis-Teeq имала два топ-10 албуми и седум последователни топ-10 синглови на британската топ-листа за синглови, а била успешна и во Европа, Азија, Австралија и САД. Нивниот прв студиски албум ''Lickin' on Both Sides,'' издаден на 27 октомври 2001 година, се искачил на трето место на британската топ-листа за албуми и бил сертифициран за двојно платинест.
Албумот ги содржел првите пет синглови кои ги објавила групата, а сите тие станале топ-10 хитови во Велика Британија. На 29 март 2003 година, по кратка пауза, тие го издале нивниот втор студиски албум ''Eye Candy'', кој исто така станал двојно платинест во Обединетото Кралство. Овој албум го содржел нивниот најголем меѓународен хит „Scandalous“, кој се искачил на второ место на ''Билбордовата'' денс-топ-листа во САД.
Во февруари 2005 година групата објавила дека нејзините членови ќе се разделат за да продолжат со соло-кариери. Разделбата исто така била поттикната од ликвидацијата на нивната издавачка куќа, Telstar Records. На 25 април 2005 година, групата го издала албумот со најголеми хитови, ''Mis-Teeq: Greatest Hits'', а датумот на издавање се совпаднал со нивната разделба.
1 Членови
* Алиша Диксон (2000-2005)
* Сабрина Вашингтон (2000-2005)
* Сју-Елиз Неш (2000-2005)
* Зена Мекнали (2000-2001)
2 Дискографија
2.1 Студиски албуми
*''Lickin' on Both Sides'' (2001)
*''Eye Candy'' (2003)
| class="col-break col-break-2" |
2.2 Компилациски албуми
*''Mis-Teeq'' (2004)
*''Mis-Teeq: Greatest Hits'' (2005)
|}
Ана Марија Саву

Ана Марија Саву (родено Драгут ; родена на 24 февруари 1990 година) е романска ракометарка на СЦМ Глорија Бузау (женски ракомет) и романската репрезентација .
1 Поединечни награди
* Проспорт најдобар десен бек на романската национална лига : 2018
Deep Blue Something

Deep Blue Something ― американска рок-група позната по хит-синглот од 1995 година „Breakfast at Tiffany's" од нивниот втор албум ''Home''.
1 Историја
Групата била основана во 1991 година во Дентон, Тексас, од браќата Тод и Тоби Пајпс, тогашни студенти на Универзитетот во Северен Тексас. Браќата ги ангажирале тапанарот Џон Киртланд и гитаристот Клеј Бергус. Името „Deep Blue Something“ било изведено од репликата од „Ziggy Stardust“ од Дејвид Боуви.
Бергус ја напуштил групата пред таа да започне со снимање на првиот албум, 1''1th Song''. Групата самостојно го издала албумот во 1993 година. Кирк Татом ѝ се придружил на групата по објавувањето на албумот. Во 1994 година, групата го издала вториот албум, ''Home'', преку независната издавачка куќа Brando Records. ''Home'' бил реиздаден една година подоцна од големата издавачка куќа Interscope Records. Синглот „Breakfast at Tiffany's“ се искачил на петто место на ''Billboard'' Hot 100 и до врвот на топ-листата во Обединетото Кралство. Според Тод Пајпс, текстот на песната бил инспириран од изведбата на Одри Хепберн во играниот филм ''Празник во Рим'', но тој сметал дека филмот од Хепберн ''Појадок кај Тифани'' е подобар како наслов за песната.
Кон крајот на 1995 година, Татом ја напуштил групата и Бергус се вратил на неговата улога како гитарист. Групата работела на нивниот трет албум под наслов ''Byzantium'', кој требало да биде издаден во 1996 година. Сепак, Deep Blue Something се соочиле со правни проблеми поради авторски права на ''11th Song'' и „Breakfast at Tiffany's“. Иако спорот бил решени, Interscope го одложиле издавањето на албумот. Interscope го издала албумот во 1998 година, но само во Јапонија.
Групата ја тужела издавачката куќа Interscope и добила ослободување од нивниот договор. Тие потпишале со Aezra Records, независна издавачка куќа со седиште во Феникс. Нивниот истоимен албум, кој содржел пет песни од ''Byzantium'', бил издаден од Aezra во 2001 година. По објавувањето на албумот, членовите на групата меѓусебно „се оддалечиле“, и повеќе од една деценија работеле на одделни проекти.
Во 2014 година, Тод Пајпс на Инстаграм објавил фотографија во која најавил дека членовите на групата се повторно заедно и работат на нов проект, за кој на крајот се испоставило дека е EP под наслов ''Locust House''. ЕР-то било објавено како дигитално преземање на 29 јуни 2015 година.
2 Членови
* Клеј Бергус – акустични и електрични гитари, придружни вокали (1991–1992, 1995–2001, 2014–сега)
* Џон Киртланд – тапани, перкусии (1991–2001, 2014–сега)
* Тоби Пајпс – акустични и електрични гитари, водечки и придружни вокали (1991–2001, 2014–сега)
* Тод Пајпс – бас гитара, водечки и придружен вокал (1991–2001, 2014–сега)
* Кирк Татом – акустични и електрични гитари, придружни вокали (1993–1995, 2014–сега)
3 Дискографија
3.1 Студиски албуми
*''11th Song'' (1993)
*''Home'' (1995)
*''Byzantium'' (1998)
*''Deep Blue Something'' (2001)
*''Byzantium'' (2007)
3.2 Синглови
*''Breakfast at Tiffany’s'' (1996)
*''Josey'' (1996)
Фонтана на плоштадот Театралнаја (Ростов на Дон)

Фонтаната на плоштадот Театралнаја е најголемата фонтана во градот Ростов на Дон.
1 Приказна
По завршувањето на изградбата на театарот. М. Горки во 1936 година, во близина бил изграден Театарскиот плоштад со фонтана во центарот. Нејзин автор бил младиот скулптор Евгениј Вучетич, дипломиран на Уметничката школа во Ростов.
Фонтаната е скулптурална група Атлантијци на пиедестал, популарно наречена „мажи (или мажи) со сад (или сад). Фонтаната е опкружена со скулптури на жаби и желки. Имало гласини дека Вучетич, како одмазда за некои „гревови“, на лицата на животните им ги давал цртите на лицето на некои градски водачи. Скулптурите биле направени од бетон со бел цемент.
За време на Големата татковинска војна, фонтаната била уништена, а била обновена во 1950-тите, колку што може да се процени од фотографијата, во целост. Но, во 1970-тите, на фонтаната немало жаби и желки. Можеби, повеќе од 20 години, скулптурните елементи останале дотраени, живите суштества биле целосно отстранети, а за да не се сруши мажите поставиле потпора под центарот на садот, да не се потпира на силата на бетонските атласи.
Во пресрет на 250-годишнината од Ростов на Дон, прославена во 1999 година, фонтаната била обновена, враќајќи ја на првобитниот изглед. Променети се само материјалите: подиумот е обложен со природен камен, скулптурите на Атлантијците, жабите и желките се изработени со техника на бакарно чекан. Во вечерните часови фонтаната е осветлена со повеќебојни светилки. Веќе многу децении, фонтаната не престанува да ги воодушевува жителите и гостите на градот со својата убавина.
Зелен остров (Ростов на Дон)

Зелениот остров е речен остров кој се наоѓа во долниот тек на реката Дон, во регионот Ростов. Должина 4 км (од запад кон исток), максимална ширина - 1,5 км. Административно припаѓа на урбаната област Ростов на Дон, на областа Пролетарски во градот. Од југ е главниот канал на Дон, од север со Нахичеванскиот канал, на север од кој има урбан развој. До Зелениот Остров во главниот канал на Дон има уште еден остров - Бистри, многу помал по големина.
Зелениот остров е покриен со дрвенеста и ливадска вегетација. Застапени се топола и јасен, а на чистините има капини. Бреговите се претежно песочни, има јавна плажа со уредени елементи, рекреативни центри, детски кампови, поврзани со асфалтирани патишта.
Низ островот поминува од север кон југ електрифицирана железничка линија Развилка - Батајск со една пруга. Пругата ги поминува каналот Нахичеван и Дон на два железнички моста.
На 29-та линија има понтонски мост преку каналот Нахичеван, преку кој се обезбедува пристап до островот. На влезот на мостот има бариера, но пристапот за пешаците и велосипедистите е непречен.
Во антиката, на островот имало сезонски риболовни кампови. Тие припаѓале на блиската населба Кобјаковски.
1 Приказна
Долги години островот му припаѓал на градот Нахичеван на Дон. На крајот на 1928 година, заедно со обединувањето на Нахичеван и Ростов на Дон, островот станал дел од Пролетарскиот округ.
2 Галерија
Тифани Дарвиш

Тифани Рене Дарвиш (англиски: ''Tiffany Renee Darwish''; родена на 2 октомври 1971), естрадно позната како Тифани ― американска пејачка, текстописец, глумица и поранешна тинејџерска икона.
Тифани е родена на 2 октомври 1971 година, во Норволк, предградие на Лос Анџелес.  Нејзините родители се развеле кога таа имала 14 месеци. Татко ѝ имал либанско потекло, а мајка ѝ имала ирско и индијанско потекло. По разводот на нејзините родители таа живеела со нејзиниот татко и завршила средно училиште во Норволк.
Во 1984 година, Тифани потпишала договор за снимање со Џорџ Тобин откако тој претходно ја слушнал како пее на демо-лента. Во 1986 година, таа потпишала договор со кој на Тобин му дала целосна контрола врз нејзината кариера, го сними нејзиниот прв студиски албум и потпишала договор со MCA.
Најпозната е по нејзината преработка на песната „I Think We're Alone Now“, прво снимена од Tommy James and the Shondells во 1967 година. Песната две недели била на прво место на топ-листата ''Billboard'' Hot 100 и била објавена како втор сингл од нејзиниот прв студиски албум ''Tiffany''.
Нејзините песни „Could've Been“ и „I Saw Him Standing There“, преработена верзија од песната „I Saw Her Standing There“ од Битлси, биле издадени веднаш потоа, а „Could've Been“ исто така се искачила на прво место на ''Billboard'' Hot 100. Благодарение на оригиналната турнеја низ трговски центри, „The Beautiful You: Celebrating The Good Life Shopping Mall Tour '87“, Тифани постигнала финансиски успех; а нејзините синглови и албумот се искачиле на прво место на топ-листите ''Billboard'' Hot 100 и ''Billboard'' 200, соодветно.
Вториот студиски албум на Тифани, ''Hold an Old Friend's Hand,'' содржел топ-10 сингл, се појавил на ''Билборд'' 200 во 1988 година и на крајот добил платинест статус. Сепак, не бил успешен како нејзиниот прв албум. Во 1990-тите, Тифани издала уште два албума: ''New Inside'' (1990) и албумот ексклузивно издаден само во Азија, ''Dreams Never Die'' (1993); и двата албума не предизвикале позначителен интерес. Во 2000 година Тифани го објавила нејзиниот прв студиски албум по шест години, ''The Color of Silence''. Иако албумот бил пофален од музичките критичари, тој не бил прифатен од публиката. Тифани подоцна снимила уште пет студиски албуми, како и два албума со преработени песни од 1980-тите, а истовремено продолжила со турнеи.
Покрај музичките активности, Тифани позирала гола за ''Playboy'' и гостувала во неколку реални телевизиски емисии. Таа глумела во неколку хорор и научнофанатастични филмови, како: ''Некроза'' (2009), ''Мега Пирана'' (2010) и ''Мега Питон против Гатороид'' (2011).
1 Дискографија
1.1 Студиски албуми
*''Tiffany'' (1987)
*''Hold an Old Friend's Hand'' (1988)
*''New Inside'' (1990)
*''Dreams Never Die'' (1993)
*''The Color of Silence'' (2000)
*''Dust Off and Dance'' (2005)
*''Just Me'' (2007)
*''Rose Tattoo'' (2011)
*''A Million Miles'' (2016)
*''Pieces of Me'' (2018)
*''Shadows'' (2022)
Соборен храм на светиот крст, Крижевци

Соборен храм на светиот крст, Крижевци е соборен храм на Бјеловарско-крижевачката епархија и се наоѓа во Крижевци. Таа е една од најстарите цркви во континентална Хрватска и најстарата црква во Крижевци.
Се споменува веќе во 1232 година. Изграден е надвор од ѕидините на долниот град Крижевци. Доградуван е низ вековите. Од најраната фаза останал страничниот портал од 14 век и помали монофори. Постојниот изглед датира од крајот на 15 век. Одредени делови имаат доцноготски, ренесансни и барокни елементи. Темелно е реновиран во 1913 година по проект на архитектот Стјепан Подхорски, како еден од првите споменици во Хрватска обновен според принципите на презентација на сите стилски слоеви.
Низ историјата, таа била парохиска црква, некогаш и затвор, магацин и засолниште за војници. Од формирањето на Бјеловарско-крижевачката епархија во 2009 година, станала сокатедрала на епархијата.
Посебна вредност во храмот е мермерниот олтар на Св. Крст од 1756 година, дело на љубљанскиот скулптор со италијанско потекло Франческо Роба. Овој олтар порано се наоѓал во загрепската катедрала, но по реставрацијата не бил во чекор со остатокот од инвентарот, па со заложба на населението со количка бил преместен во Крижевци. Олтарот е ремек-дело на доцнобарокната скулптура и исклучително вреден споменик на црковната уметност. Издлабен е од тробојниот мермер - црна, жолта и бела. Главниот мотив е Распнатиот Христос, лево е мотивот на Мојсеј со змија, а десно жртвата на Авраам. Постои двонасочен контраст во дизајнот на целосно мазни, големи, меки, заоблени површини како затворени области до отворени области богати со релјеф со богата игра на светлина и сенка.
Црквата ја споменува и Антун Густав Матош во патописот „Околу крстоносците“.
Се смета дека во црквата се одржал Крвавиот собор на Крижевци, историски настан кој се случил на 27 февруари 1397 година, во која тогашниот хрватско-унгарски крал Сигизмунд со измама го убил хрватскиот бан и присутното благородништво. Оваа тема е прикажана на слика на хрватскиот сликар Отон Ивековиќ, која се наоѓа во црквата.
1 Поврзано
* Црковна уметност во Хрватска
* Црковна архитектура во Хрватска
* Бјеловарската катедрала
* Грчко-католичка катедрала Крижевац
Даишо

Даишо (|大小) — јапонска класа самурајски мечеви што се состои од ''шото'' (кус меч) и ''даито'' (долг меч). Должината на даитото е околу и над 66 см, должината на шотото е од 33 до 66 см. Даитото е главното оружје на самураите, шотото е резервно и дополнително оружје што се користи во блиска борба, за обезглавување или харакири. Обичајот да се носат два меча конечно бил потврден во XVI век. Даишото го носеле исклучиво самураите. Законот за употреба на даишо свето се почитува и постојано се потврдува со укази на воени водачи и шогуни.
S druge strane Mjeseca

''S druge strane Mjeseca'' (''Од другата страна на месечината'') е петнаесеттиот студиски албум на хрватската група Магазин. Во 2002 година, албумот е е објавен од Кроација рекордс и Тоника . Ова е четврти албум на групата Магазин со Јелена Розга како главен вокал. Албумот продуцираше неколку хит песни меѓу кои „S druge strane Mjeseca“, „Dani su bez broja“, „'Ne vjerujem tebi, ne vjerujem sebi“ и „'Ko me zove“.
Ne vjerujem tebi, ne vjerujem sebi

„Ne vjerujem tebi, ne vjerujem sebi“ (|Не ти верувам тебе, не си верувам себеси) е песна од хрватскиот поп бенд Магазин, од нивниот петнаесетти целокупен и четврт студиски албум со Јелена Розга како главен вокал, насловен ''S druge strane mjeseca'' (''Од другата страна на месечината''). Како најголемиот број песни, напишана е од страна на хрватскиот музичар и продуцент Тончи Хуљиќ и неговата сопруга, хрватската поетеса и текстописец Вјекослава Хуљиќ. Песната била промовирана преку настапи во живо, како на бендот така и на пејачката при своите подоцнежни солистички концерти.
Нов бран во францускиот филм

Нов бран (француски: ''Nouvelle Vague'') — движење во францускиот филм во 1950-тите во кое доаѓа до израз стремежот на авторите за потполна уметничка слобода, наспроти строгите системи на работа во филмските студија. Најважни претставници на „новиот бран“ се: Клод Шаброл, Жан-Лик Годар, Ерик Ромер, Франсоа Трифо и Ањес Варда.
1 Опис
Филмовите од „новиот бран“ се одликуваат со опуштена структура, со многу импровизација во кадрирањето, во начинот на раскажувањето на филмската приказна и во изведбата на глумците. Режисерите не располагале со големи буџети, но со иновативниот и оригинален пристап оствариле големо влијание врз развојот на современиот филм.
S druge strane Mjeseca (песна)

„S druge strane Mjeseca“ (|Од другата страна на месечината) е песна од хрватскиот поп бенд Магазин, од нивниот петнаесетти целокупен и четврт студиски албум со Јелена Розга како главен вокал, насловен ''S druge strane mjeseca'' (''Од другата страна на месечината''). Како најголемиот број песни, напишана е од страна на хрватскиот музичар и продуцент Тончи Хуљиќ и неговата сопруга, хрватската поетеса и текстописец Вјекослава Хуљиќ.
Песната била издадена како сингл од албумот во 2002 година. Важи за една од најпознатите песни на бендот, а и во соло кариерата на главната пејачка Розга. Песната била промовирана со музичко видео во кое се појавува Розга како ја изведува песната во природа. Промоцијата се одвива и преку бројни настапи во живо, како на бендот така и на пејачката при своите подоцнежни солистички концерти. Настапот на песната во комбинација со „Oprosti mala “ и „Opijum“ на радио станицата на народни радио има повеќе од 23 милиони прегледи од 2024. Розга исто така снимила преработена акустична верзија од песната за нејзиниот албум ''Minut Srca Mog''.