procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Карл Фаберже

Карл Фаберже (30 мај 1846 – 24 септември 1920) бил руски златар и филигран, добро познат по своите прекрасни „фаберже-јајца“, направени во стилот на вистински велигденски јајца, но со користење на скапоцени метали и драги камења.
Фаберже е роден во Санкт Петербург во семејството на јувелирот Густав Фаберже и неговата жена Шарлота Јунгштед која била данка. Татко му на Густав и неговото семејство биле хугеноти кој пребегнале од Франција по отповикувањето Нантскиот указ, првобитно во Германија, а потоа, во 1800 год. во балтичката покраина Ливонија, тогаш дел од Русија.
Во 1860 семејството повторно се преселило, сега во Дрезден и накратко подоцна Карл, тогаш младич, отишол да го учи јувелирскиот занает во Куќата на Фридман во Франкфурт. Во 1864 год. тој се враќа во Санкт Петербург и му се придружува на татка си во фирмата. Во 1872 Карл го преземал управителството на истата.
Карл и неговиот помлад брат Агатон биле сензација на Серуската изложба во Москва во 1882. По три години, царот Александар III го назначува Карла за Официјален дворски снабдувач, како награда за тоа што му направил прекрасно велигденско јајце наменето за царицата. Од тогаш, па натаму Фаберже секоја година правел по едно вакво јајце за царот како подарок за царицата Марија. Цар Николај II порачувал по две јајца секоја година, едно за неговата мајка и едно за неговата жена, Александра, обичај кој се одржал од 1895 до 1916. Фаберже не правел само јајца, туку и многу повеќе; во 1896 фирмата ги произвела сите подароци за крунисувањето на Николај II.
Во 1897 шведскиот двор го назначил Фаберже за Дворски јувелир, а во 1900 неговите дела ја претставувале Русија на Светската изложба во 1900 во Париз. Исто така Фаберже станал Дворски јувелир на дворот на царот во 1910. Неговата фирма била најголемата во Русија со 500 вработени, со филијали во Санкт Петербург, Москва, Одеса, Киев и Лондон. Најголемит дел од вработените во петербуршката филијала кои ги изработувале Фаберже-јајцата биле Финци. Таа филијала произвела 150,000 предмети помеѓу 1882 и 1917 г.
Но во 1917, во хаосот на Октомвриската револуција, Фаберже ги продал своите акции на вработените и избегал од Русија. Најпрвин отишол во Финска, со помош на британската амбасада, а подоцна се преселил во Вајсбаден, Германија. Неколку години подоцна Фаберже умира во Лозана, Швајцарија и бил погребан крај неговата жена Августа во гробницата Симетиер ду Гран Жа во Кан, Франција.
Неговите синови Евгениј Фаберже и Александар Фаберже ја основале фирмата наследничка; денес (по податок од 2003) истата е во сопственост на јувелирот Виктор Мајер.
Еден друг потомок, Тео (внук на П. К. Фаберже) и неговата ќерка Сара, развиле нови дизајни. Нивната цел е да бидат достојни за името Фаберже и да произведуваат прекрасни предмети со висок квалитет. Тие отвориле мал бутик во Санкт Петербург во 2003. Во октомври 2005, вториот ваков бутик бил отворен на Црвениот плоштад во Москва.
Македонски стопанственици

1 Стопанственици во Македонија
* Трифун Костовски (исто така и Градоначалник на Град Скопје)
* Љубисав Иванов-Ѕинго
* Љупчо Николовски-Фуфо
* Светозар Јаневски
* Глигорие Гоговски
* Ристо Гуштеров
2 Стопанственици во странство
* Џорџ Атанасоски
* Џон Битов Јр.
* Џон Битов Ср.
* Мајк Илиќ
* Мајк Зафировски
* Крум Пиндов
Список на македонски спортисти

1 Бокс
* Аце Русевски
* Реџеп Реџеповски
2 Борење
* Могамед Ибрагимов
* Шабан Сејди
* Шабан Трстена
3 Карате
* Дејан Недев
4 Кошарка
* Благоја Георгиевски
* Врбица Стефанов
* Јован Здравевски
* Петар Наумоски
* Стојна Вангеловска
* Тодор Гечевски
* Томе Лингуровски
5 Одбојка
* Владимир Богоевски
* Никола Донев
6 Пливање
* Александар Маленко
* Гоце Глигоровски
* Климе Савин
* Наташа Мешкоска
7 Ракомет
* Валентина Радуловиќ
* Кирил Лазаров
* Пепи Манасков
8 Тенис
* Зоран Шевченко
9 Фудбал
* Александар Васоски
* Благоја Видиниќ
* Ванчо Трајанов
* Горан Пандев
* Горан Славковски
* Дарко Панчев
* Ѓорѓи Христов
* Јовица Трајчев
* Марек Јанкуловски
* Милко Ѓуровски
* Ока Николов
10 Хокеј
* Ед Јовановски
* Стив Стајос
* Хосе Теодор
* Џорџ Сервинис
Вирцбуршки дворец

Вирцбуршки дворец (|Würzburger Residenz) — кнежевски дворец во Вирцбург, Германија, дело на тогашниот водечки барокен архитект Балтазар Нојман, по нарачка на кнезот-епископ на Вирцбург, Јохан Филип Франц фон Шенборн и неговиот брат Фридрих Карл фон Шенборн во 1720 г. и бил завршен во 1744 г. Фреските во внатрешноста ги насликал венецијанскиот сликар Џовани Батиста Тјеполо со помош на неговиот син Доменико. Највеличествени простории се скалиштето, капелата и големиот салон. Наполеон Бонапарт дворецот го нарекол „најубавиот владички дом во Европа“.
Дворецот бил многу оштетен во Втората светска војна, и неговата реставрација е започната уште од 1945 г. Во 1981 г. е прогласен за светско наследство на УНЕСКО.
1 Поврзано
* Вирцбург
* Балтазар Нојман
* Џовани Батиста Тјеполо
Лудвиг II (Баварија)

Лудвиг II (германски: ''Ludwig Otto Friedrich Wilhelm''; 25 август 1845 - 13 јуни 1886) — крал на Баварија од 1864 година до неговата смрт во 1886 година. Понекогаш се нарекува Крал на Лебедите или Крал на Бајките. Ги носел титулите гроф Палатин од Рајна, војвода од Баварија, војвода од Франконија и војвода во Швабија.
Лудвиг го наследил престолот во 1864 година. Имал само 18 години. Две години подоцна, Баварија и Австрија беа во неколку неделна војна со Прусија, која ја загубија. Меѓутоа, во Француско-пруската војна од 1870 година, Баварија застана на страната на Прусија против Франција, и по пруската победа, стана дел од новата Германска Империја, составена од 22 монархии, предводени од Пруската монархија, чиј крал стана Германски император (гер. ''Deutscher Kaiser''). Двајцата кандидати за новиот Кајзер, односно император, беа Лудвиг и неговиот братучед Вилхелм, кој вториот на крајот победи. Сепак, Баварија задржа голем степен на автономија за некои прашања во рамките на Империјата, која беше наречена Гермаснки Рајх. Во новиот Империјален устав, Баварија успеа да си обезбеди обемни права, особено во врска со воениот суверенитет. Армијата не само што ги задржа сопствените војници и опрема, како и кралствата Саксонија и Виртемберг, министерството за војна и воениот правосуден систем, туку исто така беше исклучена од новата Царска армија, освен за време на војна, кога се вклучуваше во Царската армија. Баварија, исто така, ги задржа своите пешадиски униформи со светло-сина боја, лесната коњаница и некои други особености. Офицерите и војниците на Баварската армија продолжија да даваат заклетва на кралот на Баварија, а не на германскиот император. Како и да е, Лудвиг сè повеќе се повлекуваше од секојдневните државни работи во корист на екстравагантни уметнички и архитектонски проекти. Тој нарача изградба на две раскошни палати и замокот Нојшванштајн, и беше посветен покровител на композиторот Рихард Вагнер. Лудвиг ги потрошил сите свои кралски приходи (не државни средства како што обично се мисли) за овие проекти, позајмил обемно и им пркосел на сите обиди на неговите министри да го ограничат. Оваа екстравагантност беше искористена против него за да го прогласи за луд, обвинение кое оттогаш е под лупа. Денес, неговото архитектонско-уметничко наследство вклучува многу од најважните туристички атракции на Баварија.
1 Наводи
Комплекс (хемија)

Комплексни или координациони соединенија се такви соединенија во чиј состав влегуваат комплексни честички изградени од повеќе атоми, молекули или јони, кои градат една стабилна групација во цврста агрегатна состојба и/или во раствор.
Комплексните честички се изградени од централен атом (или комплексообразувач) и лиганди. Централниот атом е некој метал или метален катјон кој нема пополнета електронска конфигурација на инертен гас. Лигандите се најчесто анјони или неутрални молекули што содржат еден или повеќе неподелени, односно слободни електронски парови. Многу ретко како лиганди можат да се јават и катјони, но такви што содржат неподелен електронски пар на некој од атомите. Како и да е, централните атоми се Луисови киселини, а лигандите се Луисови бази.
Кога се пишуваат хемиските формули на комплексите, прво се пишува симболот на централниот атом, а потоа анјонските и неутралните лиганди. Формулата на комплексот се пишува во аглести загради. Во името прво се наведуваат анјонските лиганди, потоа неутралните и катјонските лиганди, а на крај името на централниот атом. Бројот на лигандите се искажува со грчките претставки ''ди'', ''три'', ''тетра'', ''пента'' итн. (а бројот на лигандите се означува со пртставките ''бис'', ''трис'', ''тетракис'' итн.), а името на лигандата се пишува во мали загради. Оксидационата состојба на централниот атом се искажува со Стоксова нотација (римски бројки во мали загради). Имињата на катјоните и анјоните кај комплексите се пишуваат слеано, со сите претставки, имињата на лиганди и централниот атом.
Постојат разлики во именувањата на централниот атом кај комплексните катјони и анјони. Така, кај комплексните анјони, од латинското име на централниот атом се отфрла наставката ''ум'' или ''иум'', а се додава наставката ''ат'' (исклучок се комплексите на живата, каде се употребува англиското име - ''меркурат''). Кај катјонските и неутралните комплекси, централниот атом се именува на македонски без никаква наставка.
1 Имиња на лигандите
Имињата на анјонските лиганди завршуваат на ''о''. Општо, ако името на анјонот завршува на ''ид'', ''ит'' или ''ат'', се додава ''о'' и така се добива ''идо'', ''ито'' или ''ато'', соодветно. Исклучок од ова правило прават некои соединенија, кај кои се отфрла ''ид'', а се додава ''о''.
Имињата на лигандите што се молекули се употребуваат без промени. Водата и амонијакот се именуваат како ''аква'' и ''амин'', соодветно.
Аугсбург

Аугсбург — град во германската сојузна држава Баварија. Тој е седиште на швапскиот административен регион и е сместен на спојот на реките Вертах и Лех. Има 276.193 жители според пописот од 2004 г.
1 Познати личности
* Ханс Холбајн Постариот, сликар
* Ханс Холбајн Помладиот, сликар
2 Галерија со слики
Пресијан

Хан Пресијан I или Пресиjaн — бугарски владетел на Првото Бугарско Царство од Крумовата династија во периодот од 836 до 852 година. Тој бил син на Звиница, внук на хан Омуртаг и внук на хан Маламир. Во времето на неговото владеење се намалила визаниската моќ на Балканскиот Полуостров и целата територија на Македонија попаднала под контрола на Бугарското Царство. Пресијан ја поделил Бугарија на 10 комитати (области). Тој бил татко на идниот цар Борис I. Во натписот од Филипи е ја има титулата: ''На многуте Бугари од Бога архонт''.
1 Управување
1.1 Војна со Византија
По стапување на престолот, Пресијан ја продолжил војната со Византија, кога испратил една бугарска војска под команда на кавхан Исбул во правец кон Солун, со цел да се поддржи бунтот против византиската власт на словенското племе Смолјани, кои ја населувале долината на реката Места односно Западните Родопи. Во близина на античкиот град Филипи (837), Бугарите извојувале победа над византиските сили на чие чело се наоѓал Алексиј Мозеле. За овој настан сведочи т.н. Натпис од Филипи:
''Кој и да ја бара вистината, Бог го набљудува, кој и да лаже, Бог го гледа. На христијаните Бугарите направија многу добрини. И христијаните ги заборавија, но Бог тоа го гледа''.
Како резултат на овие настани Бугарија ја контролирала Родопската област и за првпат достигнала на брегот на Бело Море. На тој начин на Византијците им била прекината копнената врска меѓу главниот град Цариград и Солун.
1.2 Присоединување на Македонија
Најверојатно во периодот 837 - 842 година Бугарите ги зазеле словенските територии од Македонија, западно од реката Струма.
1.3 Војна со Србија
Вознемирена од навлегувањето на Бугарите во Македонија, царицата Теодора II, регент на малолетниот син Михаил III Пијаницата, се обидела да ги насочи српските племиња против Бугарија, кои неодамна се обединиле под управува на кнез Властимир. Во 842 година меѓу Бугарите и Србите избувнал конфликт. Бугарите извршиле инвазија во српските земји, но по три години војна претрпиле пораз. Мирот бил обновен без територијални промени.
1.4 Односи со Франките
Во 843 година се случил еден настан кој имал големи последици за Западна Европа. Владетелот на Франките и император на Западот, Лудвиг Побожниот починал, по што управувањето на неговите територии било поделено помеѓу неговите синови. Во 845 година во Падерборн, кај владетелот на источниот дел од земјата, пристигнале бугарски амбасадори, кои го потврдиле мировниот договор кој постоел помеѓу двете земји.
1.5 Смрт
Хан Пресијан починал во 852 година и бил наследен на престолот од неговиот син Борис I.
2 Поврзано
* Пресијан II
* Бугарски владетели
Дискус

Дискус — слатководна риба, чудни циклиди што потекнуваат од басенот на реката Амазон. Препознати се два вида, обата спаѓаат под ''Symphysodon'' (црвен дискус) или обичен дискус (''Symphysodon discus'') и синиот дискус (''Symphysodon aequifasciatus''). Двата вида се многу слични и можат да се вкрстуваат, продуцирајки бројни хибридни потомци. Прецизниот број на подвидови не е познат сѐ уште.
Најпрепознатлива одлика на дискусот е неготово сплоснато тело. Компресирано е од страните во форма на чинија. И покрај тоа што шарите варираат, најчесто имаат истакнати бои во зелено, црвено, кафено, и сино. Висината и должината на возрасна единка се некаде околу 20 до 25 cm.
Втората типична одлика на дискусот е неговата грижа за ларвите. Како и кај сите циклиди, родителите се грижат за младите, но дискусот има уникатен начин: родителите лачат секрети низ нивното тело, од кои ларвите се хранат првите неколку дена. Може да се забележи како младите "јадат" од телото на нивните родители.
Бад Берка

Бад Берка (|Bad Berka) — германски град, кој се наоѓа во јужниот дел на покраината Тирингија. Со скоро 8.000 жители Бад Берка е втор најголем град во округот Вајмар (по Аполда, 23.000). Реката Илм тече низ градот.
Бад Берка е бањски град со извори богати со железо и објекти на ''Kneipp''. Во 2002, градот добил награда од покраината за бањски град. Со цел лечење на туберкулоза била изградена клиника во 1952. Ова било почетокот на главниот економски сектор на градот. Централната клинија на Бад Берка има постигнато углед како центар за медицински испитување и надвор од границите на Германија. Исто така, била изградена и клиника за рехабилитација по падот на Берлинскиот Ѕид.
Поради близината на културниот главен град Вајмар и поврзаноста со бројни историски личности, Бад Берка е исто така популарен помеѓу туристите. Помеѓу 1812 и 1828, Гете неколкупати го посетил неговиот пријател Хајнрих Фридрих Шиц.
Други поголеми градови во близина се Јена (20 км на североисток), Ерфурт (20 км северозапад) и Вајмар (12 км на север).
1 Историја
Во 1251, бил основан цистерцијански манастир во Бад Берка, а во 1813 била основа бања од сулфур. Во 1945, Бад Берка бил дел од нафтената кампања во Втората светска војна.
2 Збратимени градови
Бад Берка е збратимен со:
* Жабно, Полска
Прасловенски јазик

Прасловенски јазик — прајазикот од којшто произлегуваат старословенскиот и подоцна сите други словенски јазици. Се зборувал пред 7 век. Прасловенскиот произлегол од хипотетичкиот праиндоевропскиот јазик.
Прасловенскиот јазик не е документиран писмено и затоа во научните истражувања е реконструиран преку аплицирање на компаративно-историскиот метод врз најстарите текстови напишани на старословенски јазик и другите најблиски индоевропски јазици – балтички и германски.
1 Потекло
Според некои јазичари, прасловенскиот јазик се појавил пред 1 илјадалетие пр.н.е. Спорно е дали се одделил директно од праиндоевропскиот јазик или се одделил подоцна од прабалтословенскиот јазик.
2 Територија
На прасловенски јазик се зборувало во прататковината на Словените, која според полскиот славист Тадеуш Лер-Сплавински се наоѓала во земјите меѓу Одра и Висла, според рускиот славист Федот Петрович Филин (1908–1982) – во териториите меѓу среден Днепар и западен Буг, на југ од Припјат и на север од крајцрноморските степи, а според бугарскиот проф. Иван Леков – на широка територија од Днепар до Висла, со динамични граници, слаба дијалектна диференциација и двонасочни миграции.
3 Вокабулар
3.1 Заемки во прасловенскиот јазик
Најстариот слој на прасловенската лексика е наследен од праиндоевропскиот јазик. Лексичкото позајмување од контактните индоевропски јазици (германските, иранските, грчкиот, латинскиот, и веројатно од балтичките и келтските јазици) и тие од не-идоевропското семејство (најзабележително од туркиските јазици) бил механизам за проширување на прасловенскиот вокабулар, заедно со лексичката деривација и образувањето на сложенки.
Контактите со германските племиња довеле до воведување на некои чести зборови, како што се ''*хlěbъ'' ‘леб’, ''*mečь'' ‘меч’, ''*kotьlъ'' ‘котел’, ''*plugъ'' ‘плуг’. Преку германските јазици во вокабуларот навлегле и низа заемки од латинскиот, како ''*kupiti'' ‘купува’ (< германски ''kaufen'' ‘купува’ < латински ''caupō'' ‘трговец’) и веројатно и зборови од келтско потекло, како *''lěkъ'' ‘лек’.
Контактите со иранските јазици се одговорни за воведување на зборови како ''*gonja'' ‘гуња, наметка’ и ''*raji'' ‘рај’. Словенско-латинските контакти довеле до воведување на зборови, како ''*kolęda'' „(религиозна) песна“ (< латински ''calendae'' ‘првиот ден од месецот’) додека грчко-словенските контакти довеле до воведување на зборови како ''korabl’ь'' ‘кораб, брод’ (< грчки ''karábion'' ‘кораб’). На крај, не-индоевропското влијание може да се илустрира преку зборови како ''*bisьrъ'' ‘бисер’ и ''*tъlmačь'' ‘толмач, толкувач’ кои потекнуваат од туркиските јазици.
4 Наводи
Ад

Ад (|ᾍδης) — во старогрчката митологија, син на титаните Хрон и Реја; еден од четирите браќа што владееле со светот. Тој бил бог на подземјето, „темното царство“ така што често подземниот свет се нарекува „ад“.
1 Поделба на власта
По падот на Титаните, заедно со браќата Зевс и Посејдон го сочинувал тројството на најголеми грчки богови. Кога го одзеле престолот на таткото Крон, ја поделиле власта. На Зевс му припаднала власта над небото и земјата. Посејдон ја добил власта над морето, а Ад станал владетел на подземниот свет.
2 Особености
Неговата сила и власт се споредува со силата на Зевс на горниот свет. Тој бил Зевс на подземјето, неговата сила, суровост и неумоливост се огледувале во тоа што неговите поклоници никогаш не гледале во негоовиот лик кога принесувале жртви. Неговата сопруга била Персефона.
Негов еквивалент во римската митологија е богот Плутон.
Хера

Хера (|Ἥρα) — ќерка на Крон и Реја, родена е на островот Сем (Арг) и одраснала во Аркадија, каде ја воспитувал Темен, синот на Палазг. Дадилките ѝ биле годишните времиња. Била прогонета од татка си и Зевс ја пронашол во Кнос, на Крит. На почеток Зевс ѝ се додворувал без успех, но потоа се престорил во покисната кукавица и таа се сожалила на него, го прернала, а тој ја силувал враќајќи си го својот вистински лик. Таа била врховна божица во старостарогрчката митологија, божица на бракот, на небото во старостарогрчката митологија. Со врховниот грчки Бог Зевс таа била мајка на божествените деца Арес, Хеб и Хефест.
Хера или Јунона била законска сопруга на Зевс иако му била сестра. Во ликот била најубавата божица претставена со круна на главата, облечена во елегантен фустан стегнат со појас, а носела златни сандали на стапалата. Хера уживала во луксузен накит. Зевс постојано ја изневерувал со многу божици и смртнички за што таа посредно му се одмаздувала, напаѓајќи ги љубовниците или нивните вонбрачни деца што тие му ги раѓале. Важела за заштитничка на женскиот род и на светоста на бракот. Калинката е нејзиниот растителен симбол кој ја означувал плодноста, а светото животно ѝ е паунот.
Посејдон

Посејдон (старoгрчки: ''Ποσειδῶν'' = „оној кој дава да се пие од шумовита планина“) — бог на морето во старогрчката митологија. Негов пандан во римската митологија бил богот Нептун. Посејдон на секоја статуа бил изразен како држи трозабец, а исто така, негови симболи се коњот и делфинот.
1 Особености
Посејдон бил син на Хрон и Реја, а по симнувањето на татка си од престолот, тој и браќата Зевс иАд, фрлале коцка за поделбата на светот: т.е. кој ќе владее со небото, морето и подземниот свет, додека се договориле со земјата да владеат заедно. Така, Посејдон ја добил власта над морето. Според големината, Посејдон е еднаков на Зевс, но не и според власта. По поделбата на власта, заминал од Ајгеј, градејќи свој стан во подводниот свет. Во пространите штали чувал бели коњи со бронзени потковици и златни гриви и кочии со кои ги смирувал бурите, а морските чудовишта излегувале на површина покрај нив. Ја посакал Тетида, но кога дознал дека секое дете што ќе се роди со неа ќе биде поголемо од татка си, се откажал. Потоа, со помош на делфин ја освоил Амфитрида, која претходно се гадела од него. Со неа, Посејдон изродил три деца Тритин, Род и Бентеским. Посејдон бил голем љубовник, како и неговиот брат Зевс. Бил кавгаџија, се скарал со Атена, понекогаш се светел со поплави, бури бранови, а кога Зевс му забранил да создава поплави, тој предизвикал суша.
Во чест на Посејдон, на Коринт биле одржувани игри, познати како Истамски игри.
2 Посејдон во уметноста и во популарната култура
* „По Посејдон“ (англиски: ''In The Wake Of Poseidon'') — песна од истоимениот музички албум на британската рок-група King Crimson од 1970 година.
Деметра

Деметра (гр. Δημήτηρ) е грчка божица на земјоделството и на новиот живот, чувар на бракот и на свештениот сојуз. Таа била многу почитувана уште пред Олимписките богови. Таа е една од дванаесетте богови кои живееле на планината Олимп. Таа е ќерка на Хрон и Реја, а мајка на Персефона, која подоцна пак станала жена на Ад.
1 Култот на Деметра
Во покасната антика, култот со Деметра се сврзува со оној на Кибела. Древните Грци Деметра ја гледале во соѕвездието Девица.
Иако нејзините свештеички ги воведуваат невестата и младоженецот во тајните на брачната постела, таа самата немала маж. Додека била сѐ уште млада вонбрачно ги родила Кора, подоцнежна Персефона и алчниот Јакха со својот брат Зевс.
Деметра го научила народот на земјоделство, со тоа што му ја дала пченицата на Триптолем. Како божица на житото, во периодот од сеидбата до жетвата, Деметра била позната и како Хоја. Во римската митологија таа е позната како Церера или Керера, која била славена како божица на градинарството, културата и мирот. Деметра била прикажувана како жито, а нејзина најомилена птица била штркот. Исто така, многу често, таа била прикажувана на кочија.
Според митот, кога Персефона си играла на ливадата со нимфите земјата одеднаш се отворила и се појавил богот Ад, кој ја присвоил за себе. Ад бил многу вљубен во неа, и не сакал да ја пушти од подземниот свет. За тоа време Демитра го слушнала плачот на својата ќерка и побрзала да ја извлече од оваа ситуација, но во тоа не успеала. Деметра лутала низ светот девет дена без храна и вода, сè додека Хелиј не ѝ открил што се случило со нејзината ќерка. Несреќната мајка отишла на планината Олимп и побарала помош од Зевс.
За ова време, Ад се оженил со Персефона. Деметра за тоа време се вратила во својот храм во Елевзина, и на светот настапила голема неплодност на плодовите кое довело и до голема катастрофа како за луѓето така и за боговите. Тогаш Зевс одлучил дека е потребно да се вмеша во проблемот па одлучил третина години да живее во подземниот свет со Ад, а остатокот на земјата. Кога Персефона била во подземниот свет, настапувала неплодноста, а кога била на земјата природата разезленувала со прекрасни цвеќиња. Така настанале и годишните времиња.
Триптолем, син на кралот Келеј, Деметра го научила како да ги разработува билките, како знак на благодарност за тоа што неговите родители во времето додека таа тагувала за нејзината ќерка ја прибрале во својот дом, не знаејќи дека е всушност божица. Таа му поклонила зрно жито и го научила како да ја обработува својата земја.
2 Наводи
mr:डीमिटर
Хермес

Хермес (старогрчки: ʽἙρμῆς) бил бог на уметноста, трговијата и литературата во старогрчката митологија. Тој исто така бил и гласник на боговите. Тој е зачнат во врската помеѓу Зевс и Маја, ќерка на Атланти. Хермес се родил во пештерата на планината Килени во Аркадија.
1 Особености
Веднаш по роѓење, кога мајка му го повиткала и положила во сити за жито, тој почнал да расте и за миг станал момче. Веднаш тргнал во потрага по доживувања. Првиот „подвиг“ го направил на Пијереја крадејќи го стадото на Аполон. Во потрага по него веднаш тргнал Аполон, но бил заведен со итрината на Хермес. Во потрагата се придружиле Сатири и го принашле Хермес во некоја пештера во Аркадија, тие биле привлечени од волшебната музика која Хермес ја создавал правејќи играчка од оклоп на желка. Воодушевена од надареното момче Нимфата, Килена го земала под своја грижа. Тогаш се појавил и Аполон, влеголво пештерата, ја разбудил Маја и си го побарал стадото, но забележал дека едната крава била заклана. За казна го зел Хермес и го однел на Олимп, каде Зевс не сакал ниту да поверува дека штотуку родениот син му е крадец. Тогаш Хермес рекол дека кравата го жртвувал во чест на дванаесет богови, а кога татко му го прашал кој е дванаесеттиот, тој покажал на себеси. Таа жртва се помни како прва жртва во месо некогаш направена.
Враќајќи се со Аполон на планината, тој му ги покажал своите умешности со лирата што сам ја направил, откако му отпеал песна посветена на величествениот Аполон, тој сè му простил и ја побарал лирата во замена за кравите. Хермес се сложи, а потоа додека седел со преостанатите крави тој зел трска и создал фрула. Во замена за фрула од Аполон побарал моќ на претскажување, Аполон не можел тоа да го стори, но го испратил кај своите дадилки на Парнас. Аполон му раскажал на Зевс што се случило, а Зевс му одржал слово на Хермес дека мора да почитува туѓа сопственост, а Хермес побарал да стане негов гласник. Зевс му дал гласнички обележја. Тој им помагал и на трите Наречници.
Во римската митологија негов еквивалент е богот Меркур.
2 Хермес како мотив во уметноста
* „Хермес, кучето и ѕвездата“ - песна во проза од истоимената збирка на полскиот поет Збигњев Херберт.
Хестија

Хестија (старогрчки: Ἑστία) била божица на срцето во старогрчката митологија. Имала браќа и сестри по име - Деметра, Хера, Хад и Посејдон.
Штом таа се родила татко и Хрон ја проголтал нејзе и нејзините браќа и сестри, со страв дека кога ќе пораснат ќе се побунат и ќе го симнат од власт.
1 Особености
Славата и големината на Хастија се во тоа што таа е единствена меѓу боговите на Олимпшто не учествувала во војните, кавгите и заговори. Дури и кон љубовните понуди се однесувала претпазливо. По свргнување на Хрон, таа се заколнала во главата на брата си, Зевс, дека ќе остане девица.
Хестија е важно божество иако митовите за неа се скудни, таа ги одбила предностите на Посејдон и Аполон заѓто се заветала да остане девица, како Атена, Артемида таа е божица на девственоста, невиноста, но покрај тоа таа е и божица на огништето и неговиот свет оган самото нејзино име ја објаснува нејзината улога, ЕСТИА- на старогрчки јаз значи огниште, меѓу примитивните народи огнот бил одржуван со тешкотии,и доколку немало оган не можеле да ги извршуват секојдневните обврски и поради тоа биле приморани да го чуваат и почитуваат, огништето на почетокот било центар на семејството околу што се собирале и опкружувале, пренесувањето на светиот оган од една во друга населба територија, претставувало врска на чувства и наследство што продолжува, па така и домашното и општественото огниште биле сметани за свети за кои се верувало дека секогаш биле надгледувани од божицата Хестија , а честопати имала и првенство при гозбите и обредот на жртвување, а особено била почитувана како првородено чедо на Хронос и Реја, и припаѓала на постарата генерација на богови.
Мембрански систем

Со поимот мембрански систем се означуваат сите мембрански органели што се наоѓаат во клетката. Такви се клеточната мембрана, ендоплазматичниот ретикулум, Голџиевиот систем итн. Овој систем овозможува транспорт на материите од надворешната средина кон внатрешноста на клетката и обратно и процес на јонска размена на материите, а содржи и низа на важни ензими.
Хефест

Хефест (старогрчки: Ἡφαιστος ) бил бог на ковачката вештина во старогрчката митологија.
Негови родители се Зевс и Хера. Според еден мит Хефест кога се родил бил многу грд и поради тоа Хера го фрлила во морето, но го спасиле Тетида и Еуринома. Негова жена е преубавата Афродита, како награда од Зевс.
1 Особености
Тој бил исклучително вешт во изработка на убави работи. Кога по девет гдини од неговото раѓање Хера ја сретнала Теида која имала прекрасен брош, дознала колку бил вешт отфрлениот син, таа вднаш го вратила на Олимп. Толку се зближил со мајка си, што му префрлил на Зевс поради тоа што ја имал заковано Хера на небото. Но,поради лутината на Зевс уште еднаш бил фрлен од Олимп, од кој паѓал цел ден, за да падне на земјата, на островот Лемно. Едвај преживеал, но подоцна му било простено и можел да се врати на Олимп.
Тој бил грд, бил намќор, но многу силен и умешен со рацете. Неговата умешност била толку голема што еднаш создал механички жени кои му помагале во работилницата, а дури умееле и да говорат. Тој направил троножни столици од злато, кои самите се движеле и оделе до место каде што боговите се состанувале и се враќале во ковачницата.
Протоплазма

Протоплазмата е живата содржина на клетката. Нејзиното име е изведено од грчкиот збор ''protos'', што значи ''прв''. Протоплазмата е специјална материја која не се содржи во неживата природа. Неа ја сочинуваат многубројни органски и неоргански материи. Од органските најважни се белковините и нуклеинските киселини, а од неорганските водата и минералните материи. Сите овие материи на еден специфичен начин се поврзани во одделни системи, како клеточната мембрана, органелите и гликокаликсот кај животните, со што на протоплазмата и даваат особеност на живот. Протоплазмата има заеднички својства, било да се содржи во клетката на растението, животното, монерата, габата или протистата.
Еднобоштво

Еднобоштво или монотеизам значи верување во еден, единствен Бог. Во пракса монотеистичката религија се стреми кон верување на еден бог што владее со целата вселена. Такви религии се јудаизмот, исламот, христијанството, хиндуизмот. Некои источни религии како ваишава, саива, сикизмот имаат монотеистички карактер.
Коњички придружници

Придружници — елитни коњички единици на Александар Македонски, офанзивната рака на неговата војска и негова елитна гарда. Тие се употребувале заедно со македонската фаланга. Фалангата го држела непријателот на едно место додека коњаницата напаѓала по страните, или во грбот на непријателот. Александар го водел јуришот на коњаницата, обично во клинеста формација. Овие трупи исто така ги штителе крилата на македонската војска во битка. Придружниците ги имале најдобрите коњи и најдобрата постоечка опрема. Војникот се борел со долго копје и на себе носел кираса, штитници за рацете и шлем. Коњите исто така биле делумно оклопени. Оваа единица играла клучна улога во многу од битките на Александар.
1 Поврзано
* Античка Македонска војска
Артемида

Артемида (|Ἀρτεμις = „силен извор на вода“) била божица на ловот, животните и месечината во старогрчката митологија. Таа била ќерка на богот Зевс и титанката Лета, сестра-близначка на богот на сонцето - Аполон. Таа била една од ретките божици која не се омажила, а нејзината главна занимација бил ловот. Заедно со мајка ѝ, таа учествувала во Тројанската војна на страната на Тројанците.
1 Раѓањето на Артемида и Аполон
Божествените близнаци се зачанати во врската на љубовникот Зевс со Лета, ќерката на Титан Коеј и Титанката Фојба, на тој начин што и себеси и неа ги претворил во еребици. Љубоморната Хера ја пратила својата змија Питон да ја брка Лета по целиот свет, не дозволувајќи и да се породи било каде на белиот свет. Носена од Јужниот ветер Лета стигнала до Олимп, во близина на островот Дел, каде што ја роди Артемида која што веднаш ѝ помогнала да го помине мореузот и на северната страна на планината Кинт, меѓу едно маслиново и едно палмино дрво, по девет дена страотни маки го родила Аполон.
2 Особености
Според преданието, кога ќе засветела месечината се појавувал ликот на Артемида, а ѕверовите и билките почнувале да танцуваат. Како Атена, и таа некогаш околу вратот ја носела страотната маска на Горгона. Поради тоа, Афродита немала моќ врз неа и .
Уметниците најчесто ја претставувале Артемида со лак и стрела, во друштво на различни животни (лав, тигар, лебед и елен). Нејзин пандан во римската митологија е божицата Дијана, додека во етрурската митологија таа се викала Артуме. Свети симболи на божицата Артемида биле еленот и дрвото чемпрес. Според преданието, во храмот на Артемида живеела питома мечка. Еднаш, мечката повредила едно девојче, а нејзиниот брат ја убило мечката. Артемида се налутила и наредила девојките пред да се омажат мораат, кога И принесуваат жртва, да ползат како мечка.
3 Култот на Артемида
Првобитно, Артемида била божица на чумата и поморот, а подоцна станала божица на ловот и на дивечот, заштитничка на сè што е младо и нежно. Таа била едно од најпочитуваните божества во Македонија, женски пандан на Дионис. Како божица на природата и шумите, на карпите во Филипи е претставена со теонимот Артемис Дендропхорос; на теракотите најдени во Варош и во Пела е прикажана со чашки афион во косата; во Амфипол е божество-бик – Артемис Tаурополос. Добива различни називи поврзани со македонски топоними. Tеонимите: Агротера, Дигаиа, Kyнагогос се типични за македонската митологија. Херодот ја нарекува „кралица“ на која жените Пајонки и Tракијки и принесуваат дарови завиткани во слама од пченица. Во Дебреште (Пелагонија) е пронајдена теракотна биста на Артемида – Енодиа, претставена со коњски протом на рамото, кучешка глава под него, дијадема и билје во косата; слична теракота е пронајдена и во Чепигово (II век пр. н.е.) како и теракотна плоча со нејзин приказ во Демир Капија.
Работничка партија

Работничката партија (РП) — поранешна левичарска политичка партија во Македонија. Била основана на 24 јуни 1990 година. Нејзин претседател бил Крсте Јанковски.
На парламентарните избори во 1990 година РП добила 31.591 гласа (2,9%), но не освоила пратеничко место. На парламентарните избори во 1994 година РП добила 15.416 гласови (1,6%), а на локалните избори во 1996 година - 10.831 (1,4%) и шест советнички места. На парламентарните избори во 1998 РП учестувувала со листа од 35 кандидати на чело со Ѓуро Кешкец, при што освоила 1.528 гласови (0,14%). По изборите нејзината активност полека стагнирала, за по локалните избори во 2000 година, на кои настапила во коалиција со Комунистичката партија на Македонија целосно ги прекинува своите активности.
Хидросфера

Хидросфера — непрекинатата водена обвивка на Земјата. Таа ги опфаќа сите води во океаните, морињата, езерата, реките, мочуриштата, водата што се задржува како постојан снег и мраз, водата во атмосферата и во Земјината кора.
Хидросферата е поделена на ''океански (морски) води'', ''копнени води'' и ''води во атмосферата''. Копнени води се езерата, реките, мочуриштата, постојано ладните води на високите планини и во поларните области, како и подземните води. За разлика од нив, океаните и морињата се поврзани меѓусебно и сочинуваат единствена водна целина - Светско Море. Во Светското Море влегуваат четири океани и 56 мориња со различна големина. Водата во вид на водена пареа, ситни капки и ледени честички, се наоѓа и во атмосферата. Тоа е т.н. ''атмосферска вода'', која преку дождот и снегот паѓа на површината на Земјата.
Битка кај Херонеја

Битка кај Херонеја (338 п.н.е.) — важна битка на Македонското кралство под водство на Филип II Македонски одиграла близу Херонеја, во Беотија и била најголемата победа на Филип II Македонски. Таму Македонците и Тесалијците под командата на Филип (со 32.000 војска) ги поразил помалите здружени сили на Атина и Теба, зацврстувајќи ја македонската хегемонија во Грција.
Битката се водела по класичните принципи на војување — фалангата на Атина и нејзиниот сојузник, Теба наспроти македонската фаланга на Филип. Атињаните биле на левото крило, а Тебанците на десното (со важниот Свет баталјон) најдесно. Атињаните и Тебанците биле сместени до центарот на борбената линија. Кај Македонците пак, Филип го командувал десното крило, додека Александар го командувал левото - иако надгледуван од најдобрите команданти на кралот. Славните коњички придружници биле сместени позади македонската борбена линија.
Античките извори велат дека двете страни жестоко се бореле долго време. Филип намерно ги повлекол неговите трупи на десното крило за да ги пробие грчките линии. Александар бил прв што ги разбил тебанските линии, проследен од ''храбар баталјон'' (веројатно роднини и пријатели); откако го видел ова, Филип се заложил да нападне со сет бес, а Атињаните - страствени, но неувежбани - не можеле да им се спротивстават на македонските ветерани. Со повлекувањето на Атињаните, Тебанците останале да се борат сами и биле поразени. Од славните 300 членови на Светиот тебански баталјон, 254 загинале, додека 46 биле ранети и заробени.
1 Последици
Грчките полиси биле поразени и потпаднале под македонска власт, но немале статус на робови и не плаќале данок. На Општиот Мир вклучен во зимата 338/7 г.п.н.е. на Грците им била дозволена слобода и автономија но сепак била ограничена, следните обврски наметнати од Филип II Македонски, забрането им било:
* насилно менување на уредувањето
* нова прераспределба на земјата
* отпишување на долговите
* ослободување на робовите
* терање на политичките противници
* конфискација на имотите
* враќање на политичките бегалци
* стапување во служба на други држави
* здружување во сојузи
* меѓусебни борби
* мачење на робови
Преку склучениот мир по Битката кај Херонеја, Филип II Македонски иако воено не ги окупирал (освен поставените четири воени бази околу островот Евбеја), сепак остварил негово мешање во внатрешните работи на полисите и приватната сопственост на нивните граѓани, а со тоа и нивна подредена положба во однос на Македонците.
Ѓорѓи Марјановиќ

Ѓорѓе Марјановиќ ( - ) — македонски професор по кривично право, почесен претседател на Лигата за демократија и дисидент од времето на комунизмот.
Роден е во Стара Моравица, тогаш Кралство Југославија. Дипломирал на Правниот факултет во Скопје во 1962. Магистрирал на последипломските студии по казнено-правни науки на Правниот факултет во Загреб во 1968 со тезата: „''Правните последици на осудата''“. Докторирал на Правниот факултет во Скопје во 1973 со тезата „''Правната положба на осуденикот по издржаната казна''“. Сиот работен век, освен приправничкиот стаж (1962-1964) во Основниот суд- Скопје II, тој работил во Правниот факултет во Скопје како: асистент (1965-1974); доцент (1974-1979); вонреден професор (1979-1985) и редовен професор (1985-2001).
За време на комунизмот, тој професионално се ангажирал за слобода на уверувањето, совеста, мислата и нејзиното јавно изразување, покренувајќи го прашањето за укинување на некои тогаш мошне проблематични инкриминации:
* на XXI советување на Југословенското здружение за кривично право и криминологија (Струга, 24-25 октомври 1983) во уводниот реферат побарал укинување на фамозниот „деликт на мислење“, содржан во чл. 133 КЗ СФРЈ, за што бил изложен на остри критики од страна на комунистичкиот естаблишмент и партиски казнет, по што самиот истапил од Сојузот на комунистите на Југославија;
* се залагал за посебен третман на политичките затвореници во пенитенцијарните установи на СФРЈ;
* се залагал за слобода на совеста во врска со инкриминацијата-Одбивање прием и употреба на оружјето (чл. 202 КЗ СФРЈ) од страна на припадниците на некои верски заедници.
Марјановиќ бил член на Форумот за човекови права на Македонија, од неговото основање.
По воведувањето на повеќепартискиот систем, тој ја основал и бил избран за претседател на првата опозициона партија во Македонија - Лига за демократија (од 21 ноември 1989 година, кога ја напишал нејзината политичка платформа). На чело на партијата, тој бил до 2006 година, кога по парламентарните избори, се повлекол од функцијата претседател на Лигата за демократија.
Познат е по своите колумни во „''Дневник''“, а по локалните избори 2005 година, тој бил советник во Советот на Град Скопје.
1 Дела
* „Правната положба на осуденикот по издржаната казна“ (1973)
* „Одбрани теми од материјалното кривично право“ (1978)
* „Кривично право - општ дел“ (пет изданија: под наслов „Предавања по кривично право - општ дел“ -1978, 1980 и 1982; под наслов „Кривично право - општ дел“ - 1988 и под наслов „Македонско кривично право - општ дел“ - 1998)
* „За проблемот на политичката деликвенција во Југославија (1984)
* „Непријателска пропаганда“ (1986)
* „Custodia honesta“ (1987)
* „За статусот на политичките затвореници“ (1988)
* „Одбивање прием и употреба на оружје“ (1987);
* „Стручен труд - сотија“ (1995).
Марјановиќ има преведено дела од германски (Карл Маркс „''Осумнесеттиот бример на Луј Бонапарта''“ и „''Откритија за процесот на комунистите во Келн''“; Г. Кајзер, „''Криминологија''“) и француски јазик (Антоан де Сент-Егзипери „''Земја на луѓето''“; Марсел Пруст „''Во потрага по загубеното време''“).
Мов

Мововите — зелени растенија приспособени за живот на копно.Макар што за нивното размножување е потребно присуство на вода, и затоа најдобро се развиваат на влажни биотопи. Мововите со попроста организација имаат талусна градба, а кај листостеблените мовови се разликуваат ризоиди, стебло и ливчиња. Ризоидите се специјални влакненца кои служат за прицврстување на растението и за примање на вода. Мововите со ризоидите само делумно се снабдуваат со вода бидејќи ја примаат непосредно со површината на целото тело.
Половата генерација или гаметофит е основна и доминантна генерација на растението, а бесполовата - спорофитот е послабо развиена.
Вегетативното тело со репродуктивните органи ја претставува гаметофитната генерација, додека спорофитот е претставен со дршка со спорангиум и не е самостојно растение, туку живее полупаразитски на гаметофитот.
Мововите се растенија кои се широко распространети во природата. Тие живеат на разновидни почви, меѓутоа најчесто на тресетна подлога, мочурливи ливади, шумски мочуришта, водопади, влажни камења итн.
Во врска со филогенијата на мововите, едни сметаат дека водат потекло од зелените алги, а други од псилофитите. Еволуцијата во самата група на мововите одела кон редуцирање на спорофитот.
1 Мовта како мотив во книжевноста
* „Мов“ (српски: ''Маховина'') — песна на српскиот поет Васко Попа.* „Градина со мов“ (англиски: ''Moss garden'') — песна на британскиот поп-рок музичар Дејвид Боуви од 1977 година.
2 Наводи
to:Limuʻuta
Софиски универзитет „Св. Климент Охридски“

Софискиот универзитет „Св. Климент Охридски“ (или скратено СУ) е најстарата високообразовна институција во Бугарија, создадена на 1 октомври 1888 год. со решение на Народното собрание на Кнежевство Бугарија. Централното крило на зградата на СУ е изградено со помош на великодушните донации на браќата Евлоги и Христо Георгиеви. Денес нивните скулптури го красат главниот влез на Ректоратот.
1 Историја
На 1 октомври 1888 година многу скромно започнуваат лекции во Историско-филолошкото одделение на Вишиот педагошки курс при Софиската машка гиназија со четворица редовни, тројца вонредни професори и 43 студенти. Во 1889 и 1892 год. се основаат уште два факултета - Физичко-математичкиот и Правниот. По неколку месеци е преименуван во ''Вишо училиште'', а во 1904 г. - во универзитет. Прв негов ректор е познатиот бугарски јазичар Александар Теодоров-Балан.
2 Структура
Денес СУ има 15 факултети и 3 одделенија.
2.1 Факултети
* Медицински факултет
* Биолошки факултет
* Хемиски факултет
* Факултет по класични и нови филологии
* Економски факултет
* Педагошки факултет
* Геолошко-географски факултет
* Историски факултет
* Факултет по новинарство и масовни комуникации
* Правен факултет
* Факултет по математика и информатика
* Филозофски факултет (Софиски универзитет)
* Физички факултет
* Факултет по почетна и предучилишна педагогија
* Факултет по словенски филологии
* Богословски факултет
2.2 Одделенија
* Одделение за јазична обука
* Одделение за информација и учители
* Одделение за спорт
3 Поврзано
* Список на виши училишта во Бугарија
4 Врски
*
Руско благородништво

Ова се категории на руско благородништво и владетелство
* Књаз (како стар владетел)
** Велики Кнез
* Болјар
* Цар (Император), Царица (Императорка, Императорска придружничка)
** Царско семејство
*** Цезаервич
*** Царевич, Царевна
*** Велики Књаз (Велики Војвода) (како титула), Великаја Књагиња (Велика Војвотка), Великаја Књажна (Велика Војвотка)
* Дворјанство
** Титлувано дворјанство
*** Гроф
*** барон
*** Књаз (како титула)
1 Поврзано
* Табела на чинови во Руското царство
* Руско Дворјанско Собрание
Перо Коробар

Перо Ангелов Коробар (, - , ) — македонски општествен деец, прв претседател на Македонскиот уставен суд.
Пред Втората светска војна учествува во револуционерното комунистичко движење. Во 1932 година станува член на СКОЈ, а член на КПЈ во 1940. Затворен е во белградскиот затвор „Главњача“.
Коробар е учесник во НОБ од 1941 година. По ослободувањето ги извршува функциите директор на Државното книговодителство и на издавачката куќа „Култура“ и директор на Републичкиот музеј.
Како културен работник е испратен во Пиринска Македонија во времето на градењето на културната автономија на македонскиот народ, а по враќањето во Скопје врши повеќе функции како: началник на Одделот за надворешни работи во ЦК на КПМ, управник на Македонскиот народен театар, член на Ревизионата комисија на ЦК на КПМ, член на Културно-просветниот одбор на Југославија и потпретседател на Културно-просветниот собор на Југославија и потпретседател на Културно-просветната заедница на Македонија, член на Главниот одбор на Социјалистичкиот сојуз, член на Претседателството на Сојуз на борците од НОВ на Македонија и член на Советот на Република Македонија. Во периодот 1963-1974 година Коробар е член и прв претседател на Македонскиот уставен суд.
Основач е на списанието „Културен живот“ и повеќе од три децении е негов главен и одговорен уредник.
Од 1974 до 1976 година бил претседател на Фудбалскиот сојуз на Југославија.
1 Творештво
Основната творечка преокупација на Коробар е животот и делото на поетот и револуционер Кочо Рацин. За тоа сведочат публикациите: „Животописот на Кочо Рацин“, „Рацин во моите сеќавања“, „Сеќавања на современиците за Рацин“, „Ликовно видување на животот и творештвото на Рацин“.
Покрај тоа, Коробар е автор на следните монографски трудови:
* „Македонската национална култура во Пиринскиот дел на Македонија“
* „Историска вистина“ (во соавторство со д-р Орде Иваноски)
* „Во меѓународните бригади на Шпанија“ (заедно со Божо Стефановски)
* „Панко Брашнар“
* „Димче Мирчев“ (1983)
* „Ганчо Хаџипанзов“ (1986)
Гоце Делчев (село)

Гоце Делчев — село во Општина Гази Баба, во околината на градот Скопје.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа во Скопската Котлина, на 10 километри источно од центарот на Скопје. Лежи долж регионалниот пат Скопје - Велес (Р1102), на левиот брег на Вардар. Лежи помеѓу селата Трубарево и Јурумлери, но практично сите три се споени во една последователна целина.
2 Историја
Населбата е официјално прогласена за одделно населено место некаде кон крајот на XX или почетокот на XXI век, бидејќи за првпат е попишана во 2002 г.
3 Население
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото има 1.405 жители, од кои 1.291 Македонец, 8 Турци, 14 Роми, 62 Албанци, 3 Власи, 20 Срби и само 7 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 1.402 жители, од кои 1.205 Македонци, 71 Албанец, 2 Турци, 15 Роми, 10 Срби, 4 Бошњаци, 9 останати и 86 лица без податоци.