Концерт за пијано бр. 1 - Франц Лист

Франц Лист го компонирал Концерт за пијано бр. 1 во Е-дур, S.124 во период од 26 години; главните теми датираат од 1830 година, додека конечната верзија е датирана од 1849 година. Концертот се состои од четири ставови и трае приближно 20 минути. Премиерата била изведена во Вајмар на 17 февруари 1855 година, со Лист на пијано и Хектор Берлиоз како диригент.
1 Историја
Главните теми на првиот концерт за пијано на Лист се напишани во книга со скици од 1830 година, кога Лист имал деветнаесет години. Се чини дека тој ја завршил работата во 1849 година, но направил дополнителни прилагодувања во 1853 година. За прв пат беил изведен во Вајмар во 1855 година, со композиторот на пијано и Хектор Берлиоз како диригент. Лист направил уште повеќе промени пред објавувањето во 1856 година. Бела Барток ја опишал како „првата совршена реализација на формата на цикличната соната, со заеднички теми кои се третираат на принципот на варијација“..
Piano Concerto no. 1 in E flat, S. 124].
2 Опис
Концертот се состои од четири релативно кратки ставови:
2.1 Алегро маестозо
Оркестарот ја воведува главната тема на делото со моќен мотив. Постои приказна која, за да се потсмеваат на неговите критичари, Лист и неговиот зет, Ханс фон Bülow, ставете ги зборовите ''Das versteht ihr alle nicht, хаха!'' (никој од вас не го разбира ова, ха-ха) на нотите на воведните два барови. Пијаното потоа доаѓа со октава премин, што се протега четири октави. Следува дует помеѓу клавирот и кларинетот во тивок и мирен премин, кој набрзо повторно ја презема главната тема. По ова, пијаното свири брзо, хроматски пониски октави, пред да се рекапитулира дел од порано во став, овој пат во г - мол. Ставот завршува со главната тема свирена од гудачите додека пијаното имитира харфа со брзи, тивки arpeggios, кулминирајќи со нагорна хроматска скала во шести волумен.
2.2 Речиси бавно
Виолончело и контрабас го воведуваат делот Adagio спокојно, едногласно cantabile, пред да се приклучи остатокот од жичаните инструменти . Повторно, сепак, виолончелата и контрабасите се спуштаат пред да се приклучи пијаното, во уна корда. Пијаното ја користи жичаната тема и ја развива понатаму, свирејќи во стил сличен на ноктурно со меки, лелеави арпеџии од левата рака и кантабилна мелодија во десната рака. Делот достигнува кулминација каде што се репродуцира силно фортисимо проследено со опаѓачки диминуендо скала.
По кратка општа пауза, целиот оркестар продолжува, повторно свирејќи ја истата тема. Потоа виолончело ја свири темата додека пијаното набрзина одговара со развојна рецитативна секција. Ова води во пасус каде што соло во делот за дрвен дувачки свират нова тема додека пијаното свири долги трилови во десната рака и се шири во акорди во левата рака. Преминот го завршуваат клавирот и кларинетот во дует.
2.3 Аллегретто ливели – Аллегро анимате
Триаголникот го започнува движењето со квартетот што следи по него. (Честата и истакната употреба на триаголникот го натера конзервативниот критичар Едуард Ханслик да се потсмева на делото како „Концерт за триаголник“. Пијаното дополнително ја развива темата. Ова се случува во текот на целото движење, но претходните теми од последните два движења се повторно воведени и комбинирани за да му ја дадат на овој концерт уникатна форма слична на рапсодија. Овој став е е дефинитивно шеговито по карактер, при што насоката на изведбата на почетокот на линијата на пијано „капричио шерзандо“ и деликатни, разиграни дуети меѓу дрвниите дувачки инструменти и пијаното се појавуваат насекаде. Втората половина од ставот, сепак, добива помрачен пресврт, кога пијаното, по завршувањето на делот scherzo свири морничав, tremolando пасус во долните регистри, со развој на првата тема. играно погоре, во динамиката . По ова, надолните хроматски октави повторно се појавуваат, но овој пат на ниво , пред оркестарот да свири нагорен хроматски дел, што води во тонска рекапитулација на првата тема . Сѕавот завршува со многу слична музика како што започнува првиот став, со блескав пијано пасус што завршува со F намален седми акорд .
2.4 Весел анимиран боречки уметник
Пред оркестарот да ја отсвири темата на Адаџо во тематска трансформација се свири опаѓачка скала од E. Пијаното го следи ова со блескав пасус со соло октави пред да се приклучи во дует со разни соло дрвени дувачки инструменти во убав, жив дел. Движењето продолжува да ги внесува сите теми од целиот концерт и да ги комбинира последователно. Во последните неколку пасуси, воведена е нова хроматска тема во која пијаното свири полуквавери и triplet quavers во исто време, вежба во полиритам, додека е во дует со жицчаните инструменти. Делото завршува во бравура стилот на Лист, со сега познатата надолна тема на хроматските октави, отсвирена во оваа рекапитулација со огромна брзина, пред да се смени во спротивни хроматски октави, достигнувајќи го тоничниот клуч на E динамичен. Самиот оркестар ги има последните две ноти, кои Лист внимателно ги користел за да ја истакне важноста на оркестарот во делото, а не само како придружен уред за пијаното.
3 Оркестрација
Овој концерт е направен за релативно мал оркестар со следните инструменти:
''Соло пијано''
Дрвени дувачки:
:Пиколо
:Две флејта
:Две обоа
:Два кларинети во Б
:Два фаготи
Лимени дувачки инструменти:
:Два рогови во Ф
:Две труба во Б
:Три тромбони (два тенори, еден бас)
Ударни:
:Тимпани
:Симбали
:Триаголник
Низи:
:Прва и втора виолина
:Виола
:Виолончело
:Контрабас