procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Полувреме на елиминација

Полувреме на елиминација (''полувреме на излачување'' или ''биолошко полувреме'') e време кое е потребно некоја материја (лек, радиоактивен елемент и друго) да ги изгуби половина од своите фармаколошки, физиолошки или радиолошки активности (MeSH definicija). Во медицински контекст, полуживот исто така може да се опише како време кое е потребно на концентрација на супстанца во крвната плазма да се преполови.
Полувреме на елиминација е важен фармакокинетички параметар и обично се обележува како ''t<sub>1/2</sub>'', a понекогаш и како ''b<sub>1/2</sub>'' да би се разликувал од времето на полураспад на радиоактивните елементи. Додека радиоактивните изотопи се распаѓаат по принципите на кинетиката, пак брзината на распадањето им е рамномерна, излачувањето на материјата од жив организам се заснова на многу покомплексни принципи, поради акумулација во ткивата, присуствата на активните метаболити, и интеракции со рецепторите, пак е многу потешко да зе измери.
1 Примери
1.1 Вода
Биолошкиот полуживот на водата во човек е околу 7 до 14 дена. Конзумација на големи количини на алкохол го редуцира биолошкиот полуживот на водата во тело . Тоа може да се користи за деконтаминација на луѓето кои се контаминирани со трициумска вода (трициум).
1.2 Алкохол
Отстранување на етанолот (алкохол за пиење) со помош на оксидација на алкохолна дехидрогеназа во црниот дроб е ограничено во човечкото тело. Поради таа причина отстранувањето на поголемите количини на алкохол од крвта може да следи со кинетика на нултиот сепен. Реакциски чекор кој ја ограничува брзината на разложување на една супстанца може да биде заеднички со други супстанци. На пример, концентрацијата на етанолот во крвта ја условува кинетиката на метанолот и етилен гликолот. Оксиацијата на метанол во токсичен формалдехид и киселина на мравки може да се спречи со внес на соодветна количина на етанол во телото на личноста која е затруена со метанол. Метанолот е многу токсичен и може да предизвика слепило и смрт. Личноста која е затруена со етилен гликол може да биде третирана на ист начин.
1.3 Лекови
Супстанции, Полуживот, Забелешка
Амиодарон, 26-107 дена
Цисплатин, 30 до 100 часа
Хлорамбуцил, 1.53 часа
Дигоксин, 36 до 48 часа
Флуоксетин, 4 до 6 дена
Метадон, 15 до 60 часа, во ретки случаи до 190 часа.
Норепинефрин, 2 минути
Оксалиплатин, 14 минути
Салбутамол, 1.6 часа
1.4 Метали
* Полувреме на елиминација на цезијумот кај луѓето е помеѓу еден или четири месеци. Овој период може да биде скратен со внесот на тегет. Таа супстанца во дигестивниот систем делува како цврст разменувач на јони кој ги апсорбира цезијумските и ги ослободува калиумските јони.
* Полониумот во телото има полуживот од 30 до 50 дена.
* Живата (како метил-жива) во телото има полуживот од околу 65 дена.
* Оловото во коските има полуживот од околу десет години.
* Кадмиумот во коските има полуживот од околу 30 години.
* Плотониумот во коските има полуживот од околу 100 години.
* Плутониумот во црниот дроб има полуживот од околу 30 години.
2 Поврзано
* Време на полураспаѓање
Марк Саро

Марк Саро (|Marc Sarreau; р. во ) — француски професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата .
Бил именуван во почетниот состав за Џиро д’Италија 2016.
1 Достигнувања
;2013
: 7. Гран при де ла Вил де Ножан сир Оас
;2014
: 1. Краен пласман Тур ди Кантон де Сен Сир
::1. Етапа 1
: 1. Букл ди О Вар
: 1. Париз-Шони
: 1. Етапа 2 Тур Ниверне Морван
: 1. Етапа 2 Тур де Сен Маритим
: 3. ЗЛМ Тур
: 6. Краен пласман Ронд де л’Оас
;2015
: 1. Етапа 3 Тур ди Поату-Шарант
: 4. Схелдепрејс
: 7. Гран При д’Изберг
;2016
: 1. Етапа 1 (TTT) Ла Медитеранен
: 4. Париз-Бурж
: 9. Трофео Феланит-Сес Салинес-Кампос-Поререс
: 10. Трофео Плаја де Палма
;2017
: 1. Етапа 5 Тур ди Поату-Шарант
: 2. Гран При де Фурмје
: 2. Париз-Бурж
: 8. Схелдепрејс
;2018
: 1. Ла Руе Туранжел
: Сиркут де ла Сарт
::1. Бодовен пласман
::1. Етапа 2
: 1. Етапа 1 Четири дена Динкерк
: 8. Гран При де Денен
: 9. Краен пласман Етоал де Бесеж
::1. Етапа 1
::1. Етапа 3
;2019
: 1. Краен пласман Француски друмски куп
: 1. Париз-Бурж
: 1. Тур де Вандеја
: 1. Шоле-По де Лоар
: 1. Рут Адели
: 1. Бодовен пласман Трка околу Полска
: 1. Етапа 3 Етоал де Бесеж
: 2. Гран При де Денен
: 2. Класик Лоар Атлантик
: 3. Ла Руе Туранжел
: 6. Тро-Бро Леон
;2020
: 6. Трка Торкеј
1.1 Распоред на резултатите на големите трки
Голема трка, 2016, 2017, 2018, 2019
Џиро, СО, —, —, —
Тур, —, —, —, —
Вуелта, —, —, 131, 139
СО = се откажал; — = не учествувал
Колначот (ТВ серија)

''Вједжмин'' (''Колначот'' или ''Вештерот'' на англиската верзија) е полска фантазиска телевизиска серија која била емитувана во 2002 година.
Приказната се заснова на приказните од фантазискиот серијал „''Вештерот''“ (збирките „''Последната желба“'' и „''Мечот на судбината''“), од полскиот автор Анджеј Сапковски.
1 Заплет
Колначот започнува со детството на Гералт од Ривија (Жебровски), кој е патувачки ловец на чудовишта. Весемир го прибрал детето додека се повикувал на Изненадниот закон. Серијата потоа го следи како се обучува во Кер Морен, како ги развива неговите способности и како мутира.
2 Прием
Серијата била опишана како подобра од филмот што и претходел, но лошиот критички и обожавателски прием на филмот, кој бил опишан како превозвишен, неповрзан трејлер за ТВ емисијата, бил наведен како една од причините за откажувањето на серијата по 13 епизоди. Сапковски ја критикувал и телевизиската адаптација.
3 Епизоди
Број, Полски наслов, Македонски превод, Извор на приказните
1, „Dzieciństwo“, „Детство“, -
2, „Nauka“, „Обука“, -
3, „Człowiek – pierwsze spotkanie“, „Човек - Прва средба“, Вклучува мали елементи од „Помалото зло“ и „Мечот на судбината“
4, „Smok“, „Змеј“, „Границите на разумот“
5, „Okruch lodu“, „Парче мраз“, „Парче мраз“
6, „Calanthe“, „Каланте“, „Прашање на цена“
7, „Dolina Kwiatów“, „Цветна долина“, „Вечен пламен“, „Работ на светот“
8, „Rozdroże“, „Крстосници“, „Вештерот“, „Гласот на разумот“, „Нешто повеќе“
9, „Świątynia Melitele“, „Храмот на Мелител“, „Гласот на разумот“
10, „Mniejsze zło“, „Помалото зло“, „Помалото зло“
11, „Jaskier“, „Јаскер(Дандилајн)“, Елементи од „Помалото зло“, „Парче мраз“ и „Мечот на судбината
12, „Falwick“, „Фалвик“, -
13, „Ciri“, „Сири“, Содржи елементи од „Нешто повеќе“
4 Наводи
Ен (департман)

Ен (, ; |En) е департман во источна Франција. Припаѓа на регионот Рона-Алпи, а главен град на департманот (префектурата) е Бур ан Брес. Департманот Ен е означен со редниот број 01. Неговата површина изнесува 5.762 км<sup>2</sup>. Според податоците од 2010 годинна во департманот Ен живееле 614.331 жител, а густината на населението изнесувала 107 жители по км<sup>2</sup>.
Овој департман е административно поделен на:
* 4 окрузи
* 43 кантони и
* 419 општини.
Кантал

Кантал ( French pronunciation: ​[kɑ̃tal] ) е департман во Оверњ-Рона-Алпи регионот на Франција, а главен град на префектуриата е Оријак. Кантал е меѓу најретко населените и географски изолирани департмани во Франција каде што депарманскиот главен град е најдалеку отстранет од главниот автопат. Во 2016 година департманот броел население од 145.969, што го прави 97-то место со најголемо население во земјата.
Мандалорци

Мандалорци — измислено население на планетата Мандалор во филмската франшиза „Војна на ѕвездите“ од Џорџ Лукас. Идејата за Мандалорците потекнува од „Империјата го возвраќа ударот“. Таму за првпат се појавуваат како белите „суперкомандоси“, за потоа идејата да се развие во ликот на Боба Фет, ловец на глави. Иако поимот „Мандалорец“ не се користи во филмовите, популарноста на Боба Фет била вдахновение за натамошните обработки во франшизата на „Војната на ѕвездите“.
Во телевизиската серија „Војните на клоновите“, Мандалорците се прикажуваат како човековиденен вид, обединет со заединички јазик и кодекс на честа. Тие се една од најстарите цивилизации во галаксијата на „Војната на ѕвезите“, која постои илјадници години пред дејството во филмовите. Во тој период тие се оформуваат како воинствен и горд народ, посветен на освојувања.
1 Создавање и развој
Во продукцијата за ''Империјата го возвраќа ударот'' (1980), Ралф МекКвари и Џо Џонстон дизајнирале оклоп наменет да го носат војници опишани како супер-командоси (Сторм-трупери) од системот „Мандалор“, вооружени со оружје вградено во бели костуми и познати по борбата против Џедаите. Првично, војниците биле наречени Супервоини и изгледале сосем исто. Во конечната верзија, тие ќе прераснат во ликот, Боба Фет, ловец на глави. Костумот бил преработен, но задржал елементи како што се ласери на зглобовите, ракетни пикада и ракета на грбот за летање.
2 Разработка на идејата
Приказната за Мандалорците за првпат била опширно дадена во изданијата на оригиналната серија на Марвел Комикс „''Војна на Ѕвездите''“, вклучувајќи ги стриповите од „Dark Horse“ и видео игрите на LucasArts .
''Војна на Ѕвездите: Втора епизода - Напад на клоновите'' (2002) го воведува ловецот на глави Џанго Фет, кој исто така носел мандалорски оклоп, клон татко на неговиот посвоен син Боба Фет. Кога во 2014 година Дизни го купил „Лукасфилм“, постоечките спин-оф материјали беа прогласени за неканонски. Само спин-оф дела произведени по 25 април 2014 година, се дел од реконструираниот канон, вклучувајќи и телевизиски серии како ''„Војните на клоновите“'', „ ''Бунтовниците'' “ и ''„Мандалорец“'' .
2.1 Легенди
3 Планетата Мандалор
Мандалор е измислена планета, дом на мандалорскиот народ. Месечината на Мандалор се вика Конкордиа, каде ќе бидат протерани мандалорските воини. Оттаму потекнува Џанго Фет и други мандалорски карактери.
Во Војната на клоновите, Мандалор е ненаселена планета, опустошена од војната со Џедаите. Мандалорците изградиле градови, co згради со кубистички дизајн и мурали кои личат на Герниката на Пабло Пикасо. Идејата за ваков изглед на планетата потекнува од Лукас.
4 Наводи
ФК Блекбурн Роверс

ФК Блекбурн Роверс е англиски фудбалски клуб од Блекбурн, грофовијата Ланкашир. Моментално се натпреварува во Чемпионшип, второто ниво на англискиот фудбал.
Клубот е основан во 1875 година, а во 1888 станува еден од основачите на Фудбалската лига на Англија. Најголемите успеси клубот ги постигнал кон крајот на 19-тиот и во првите 30 години од 20-тиот век, кога освоиле шест ФА Купа 1884, 1885, 1886, 1890, 1891, 1928 и двапати биле шампиони на Англија во сезоните 1911–1912 и 1913–1914. Потоа следувале не толку добри времиња за клубот; тие испаднале за првпат во клупската историја во 1936 година, иако се вратиле во врвната лига како шампиони во Втората дивизија во сезоната 1938-1939 година. После новото испаѓање во 1948 година, Роверс повторно обезбедиле промоција во сезоната 1957-1958, само за испаднат повторно во 1966 година и пак во 1971 година, но последниот пат не од Првата туку од Втората дивизија. Натпреварувајќи се во Третата дивизија, тие ја освоиле титулата во сезоната 1974-1975 и избориле уште една промоција во сезоната 1979-1980 откако претрпеле испаѓање претходната година.
После цела деценија играње во Втората дивизија, Блекбурн успеал да избори промоција во елитата на Англија, која сега била новоформираната Премиер лига, во сезоната 1991-1992. Во сезоната 1994-1995, под водството на менаџерот Кени Далглиш, Роверс ја освоиле својата трета и за сега последна шампионска титула. Сепак, тоа не бил последниот позначаен успех на клубот, бидејќи во 2002 година тие го освоиле Лига купот со победа над Тотенхем. Со исклучок на само две (1999-2000 и 2000-2001), Роверс играле во сите сезони на Премиер лигата од основањето до сезоната 2011-2012, која е нивната последна во највисокото ниво на англискиот фудбал. Во 2017 година тие испаднале одново во третото ниво, но се вратиле во Чемпионшип веќе следната година.
Својте домашни натпревари Блекбурн ги игра на стадионот Ивуд Парк уште од 1890 година. Традиционалната опрема им е во сина и бела боја, а најголем ривал им е екипата на Барнли. Мотото на клубот е „Arte et Labore“, што преведено од латински значи „Со вештина и напорна работа“.
1 Успеси
* Прва лига / Премиер лига
** Шампион (3): 1911/12, 1913/14, 1994/95 .
* ФА Куп
** Освојувач (6): 1884, 1885, 1886, 1890, 1891, 1928 година.
** Финалист (2): 1882, 1960 година.
* Куп на англиската лига
** Освојувач (1): 2002 година
Знакот лав (филм од 1962)

Знакот лав (француски: ''Le Signe du lion'') - француски филм од 1962 година, во режија на Ерик Ромер, кој е и автор на сценариото. Главните улоги ги играат: Џес Хан (Jess Hahn), Мишел Жирардон (Michèle Girardon), Ван Дуд (Van Doude), Жилбер Едар (Gilbert Edard). Филмот е снимен во 1959 година, но бил прикажан дури три години подоцна.
1 Содржина
Пјер Веселрин (го игра Хан) е Американец кој живее во Париз на товар на своите пријатели и љубовници. Еден ден, тој добива телеграма дека умрела неговата богата тетка, а тој е еден од двајцата наследници. Очекувајќи дека ќе добие големо богатство, Пјер ги собира пријателите и прави забава. Меѓутоа, неговата етка целото богатство му го остава на внукот во Германија и Пјер останува со празни раце. Набргу, неговите пријатели заминуваат на одмор, а тој останува сам во Париз, без пари. Кога веќе не може да ја плаќа хотелската соба, тој мора да преспива на улица. Во следните денови, тој талка низ улиците на Париз, гладен и очаен, а на крајот станува скитник и просјак. Тогаш, неговиот германски роднина погинува во сообраќајна несреќа и Пјер станува единствениот наследник на богатството, но тој воопшто не знае за убавата вест, иако весниците пишуваат за тоа. Најпосле, по завршувањето на годишните одмори, двајца негови пријатели го бараат насекаде при што дознаваат дека тој наследил големо богатство. Една ноќ, тие го среќаваат Пјер како проси и му ја соопштуваат радосната вест.
Кралица (шах)

Кралица (♕, ♛) или дама — најмоќната фигура во шахот . Секој играч ја започнува играта со една кралица, сместена до кралот . Почетниците често случајно ги разменуваат места за кралот и кралицата, па полесно е да се запамети правилото дека „кралицата оди по нејзината боја“. Тие започнуваат од областа на сопствената боја - белата кралица започнува од белото поле, а црната кралица од црното поле. Во алгебарска нотација, белата кралица започнува од полето д1, а црната од д8.
Кога шахот служел како воена игра за планирање на битки, кралицата ги претставувала најискусните и најспособните сили на кралот, а не негова сопруга. Во многу случаи, таа била негов личен чувар.
Кралицата може да се помести во права линија вертикално, хоризонтално или дијагонално, за колку било слободни полиња. Неговата подвижност може да се опише како комбинација на подвижноста на топовите и ловците. Како и повеќето други фигури, кралицата јаде други фигури ставајќи се на полето претходно зафатено од изедената фигура.
Обично се смета дека кралицата е малку помоќна од топот и ловецот, а малку послаба од два топа. Бидејќи кралицата е највредната фигура, скоро секогаш е лош потег да се смени кралицата за која било фигура освен непријателската кралица, освен ако ова не доведе до позиција каде што може да се матира непријателот крал (дамски гамбит ).
Кралицата е најмоќна кога таблата е отворена, кога непријателскиот крал не е добро заштитен, или кога има небранети фигури на непријателската страна.
Почетниците често ја ставаат кралицата во акција што е можно поскоро, со надеж дека таа ќе се најде на страната на непријателот, ќе земе повеќе фигури од него, а можеби дури и ќе го матира. Иако е ефикасна против почетниците, оваа стратегија е лоша против искусните играчи. Ако другите фигури не се отворени, нападот на кралицата може лесно да се одврати. Освен тоа, бидејќи кралицата е премногу важна за размена на која било фигура, бранителот често може да добие предност напаѓајќи ја изложената кралица и принудувајќи ја да се повлече.
Орн

Орн (на француски: Orne) — департман во северозападниот дел на Франција, именуван по реката Орн.
1 Историја
Орн е едно од првичните 83 департмани создадени за време на Француската револуција, на 4 март 1790 година. Создаден е од делови од поранешните провинции Нормандија и Перш. Тоа е родното место на Шарлот Корде, Жирондинка и атентаторот на Жан-Пол Мара.
2 Географија
Орн е во регионот Нормандија, кој граничи со Ее, Ер и Лоар, Сарт, Манш, Мајен и Калвадос. Тој е единствениот департман во Нормандија што е без крајбрежје.
3 Стопанство
Најголемиот град по значителна маргина е префектурата Аленсон, која е административен и трговски центар за сè уште рурален департман. Нема големи индустриски центри, бидејќи земјоделството останува економски фокус на Орн.
4 Демографија
Жителите на департманот се нарекуваат Орнанци (''Ornais''; Орнe'')''.
Запишаното ниво на население достигнало 443.688 година во 1836 година. Намалувањето на приходите на фармите и привлечувањето за подобри изгледи во прекуокеанската империја довеле до континуирано намалување на нивото на населението во многу рурални оддели. До моментот на пописот од 1936 година, регистрираното население изнесувало само 269.331. Откако сопственоста на моторни автомобили започна да расте во 1960-тите, можностите за вработување станале помалку ограничени и до 2008 година, нивото на населението закрепнало малку на 292.282.
Двата најголеми града во Орн се Аленсон префектурата и Флер.
5 Култура
Аленсон е главен град на департманот Орн.
Камамбер, селото каде е направено кашкавалот Камамбер, се наоѓа во Орн.
Локалниот дијалект е познат како ''Огеро''.
6 Туризам
*
7 Наводи
Жоел Батс

Жоел Батс (роден на 4 јануари, 1957 година, во Мон де Марсан) — поранешен француски фудбалер, кој играл на позицијата голман.
Во својата кариера Батс играл за три клуба Сошо, Осер и , а со последниот го освоил француското првенство во сезоната 1985-1986.
За француската репрезентација забележал 50 настапи во периодот 1983-1989 и бил во составот на репрезентацијата која го освоила Европското првенство 1984. Две години подоцна тој учествувал и на своето прво и единствено Светско првенство, но тоа не му останало во добри спомени бидејќи во полуфиналето против направил голема грешка при првиот гол на противникот што го постигнал Андреас Бреме (Франција го загубила натпреварот со 0-2).
По завршувањето на играчката кариера тој работел како тренер на голманите во неколку екипи, а како главен тренер ги водел екипите на Париз Сен Жермен и .
1 Титули
1.1 Клупски
1.1.1 Париз Сен Жермен
* Француско првенство : 1
: 1985-1986
1.2 Репрезентативни
1.2.1 Франција
* Европско првенство : 1
: 1984
Жак Ебер

Жак Рене Ебер (; 15 ноември 1757 - 24 март 1794) бил француски новинар и основач и уредник на екстремно радикалниот весник ''Le Père Duchesne'' за време на Француската револуција.
Ебер бил еден од водачите на подоцната фаза од Француската револуција и имал илјадници следбеници како ''Ебертисти'' (Француски ''Hébertistes''); тој самиот понекогаш се нарекувал ''Père Duchesne'', по неговиот весник.
1 Револуционерна улога
Жак-Рене Ебер бил водач на санкилотите. Бил уредник на неколку весници, со силно влијание врз припадниците на  Комуната на Париз. Бил водач на ултра-револуционерната фракција, позната како еберисти. Во 1794 година ќе влезе во судир со Робеспјер и ќе биде гилотиниран во 1794 година, заедно со поголем број негови поддржувачи. Робеспјер го обвинил дека го поттикнувал теророт и дека постојано барал да се зголеми бројот на лицата за гилотина, слично на барањето на Лаврентиј Берија за време на чистките во Советскиот Сојуз (1937-1939).
Подоцна, во февруари 1793 година, во постапката за донесување на републиканскиот устав ќе се појави и една друга група, позната под името „Гневни“ (Enragés). „Гневните“ барале високи даноци за богатите, утврдување на фиксни цени за основните прехранбени артикли, подигање на најниската заработувачка на повисоко ниво. По сфаќањата и радикализмот на нивните идеи биле многу блиску до анархистите, до луѓето кои биле против секаква власт. Поистакнати водачи на „гневните“ биле Жак Ру (1752-1794) и Теофил Леклерк, обајцата припадници на крајната левица во Конвентот што ги застапувала интересите на најсиромашните слоеви од градот и селото. Идеологијата на гневните и на санкилотите се потпирала најмногу врз мислата на Жан-Пол Марат и Жорж-Жак Дантон.
Изер

Изер (на франкопровансалски изговор: Изера; на |Изера) е департман во регионот Оверњ-Рона-Алпи во источниот дел на Франција, именуван по реката Изер.
1 Историја
Изер е едно од првичните 83 департмани создадени за време на Француската револуција на 4 март 1790 година. Создаден е од главниот дел на поранешната провинција Дофин. Неговата област е намалена двапати, во 1852 година и повторно во 1967 година, во двата наврати изгубила територија на сметка на Рона.
Во 1852 година како одговор на брзиот урбан развој околу работ на Лион, (досега Исер) општините Брон, Волкс-е-Велин, Венисие и Вилебан биле префрлени во Рона. Во 1967 прецртувањето на границите на локалната самоуправа довело до создавање на Урбана заедница на Лион (неодамна позната едноставно како Голем Лион/Гранд Лион). Во тоа време меѓуопштинските групирања од ваков карактер не смееле да ги омекнуваат департманските граници и, според тоа, уште 23 изерски општини (заедно со 6 општини од Ен) се нашле пренесени во Рона. Зафатените изерски општини бил Шапона, Шасие, Комура, Корба, Десине-Шарпие, Фејзин, Жена, Жонаж, Жон, Марене, Мејзие, Мион, Пусињан, Сен-Боне-де-Мур, Сен-Лорен-де-Муре, Сен-Пјер-де-Шандие, Сен-Приес, Сен-Симфорие-д'Озон, Серези-ду-Рон, Симандре, Солаиз, Терна и Тусие.
Неодамна, на 1 април 1971 година, општината Колумбие-Соњие бил загубен од Рона. Плакати се појавиле во трите мали села на општината во времето прогласувајќи „Dauphinois toujours“ (Секогаш Дофинци).
Изер исто така било името на францускиот брод што испорачал 214 кутии со кои се наоѓала Статуата на слободата.
2 Географија
Изер е дел од сегашниот регион Оверњ-Рона-Алпи и е опкружен со департманите Рона, Ен, Савоја, Горни Алпи, Дром, Ардеш и Лоара.
Изер вклучува дел од француските Алпи. Највисока точка во департманот е Суб-Пик „Пик Лори“ на 4.088 метри, подружница на Бар де Екрин на 4102 метри во соседниот департман Горни Алпи. Самитот на Ла Меиж на 3.988 метри е исто така добро познат. Платото Веркор естетски доминира во западната област на департманот.
3 Демографија
Жителите на департманот се нарекуваат Изерци (''Isérois''; Изероа).
Развој на населението од 1801 година:
Илегализам

Илегализмот е анархистичка филозофија која се развивала првенствено во Франција, Италија, Белгија и Швајцарија во почетокот на 20 век како резултат на индивидуалистичкиот анархизам. Илегалците имале отворен или таен криминален начин на живот и го користеле егоизмот на Макс Штирнер како изговор за илегализмот. Сепак, не сите илегалци го поддржувале Макс Штирнер и неговата филозофија. Жил Боно и бандата „Боно“ се опишани како илегалци. Илегализмот не е вид на кривично дело, иако е поврзан со кражба.
Илегализмот бил наследен од струи, како што е пост-левичарствота. Во Шпанија и Латинска Америка се појавила кампања наречена „Јоманго“, која се залага за кражба.
1 Поврзано
* Морален нихилизам
** Пирати
2 Дополнителна литература
* .
* .
** '''' . Филип Гави, ЈП Сартр и Пјер Виктор. Галимард, Париз, 1974 година.
* .
BBC News

Би-Би-Си Њуз (англиски јазик|BBC News = „Би-Би-Си вести“) е оперативен деловен сектор на BBC одговорeн за собирање и емитување на вести и моменталните случувања. Одделението е светска најголема организација која се занимава со емитување на вести и произвeдува околу 120 часа радио и телевизиски пренос секој ден, а ги покрива вестите и преку интернет. Сервисот одржува 44 страни на бироа за вести и има дописници од скоро сите земји. Џејмс Хардинг, некогашен уредник на весникот ''The Times'', е именуван на 16 април 2013 година за директор на Вести и Моменталните случувања.
Годишен буџет на одделението изнесува 350 милиони £; има 3.500 вработени, од кои 2.000 се новинари. Преку каналот BBC Англиски региони, BBC news има регионални центри во цела Англија, како и национални центри за вести во Северна Ирска, Шкотска и Велс. Сите региони и нации произведуваат нивни сопствени програми на локални вести, останати моментални случувања и спортски програми.
Радио и телевизискиот пренос моментално се емитува од ново обновената Куќа за емитување, со сите домашни, светски и онлајн одделенија сместени во најголемата европска просторија за пренос на вести во живо внатре во зградата. Парламентарната покриеност се произведува и емитува од студиото во Милбанк во Лондон.
Во 2004 година, BBC прославил 50 години телевизиски пренос на вести. Новинарите на BBC њуз, камерманите и програмите освоиле награди во текот на годините на известувањето, посебно од Кралското телевизиско друштво. BBC го основал BBC колеџот за журнализам (новинарство) во 2005 година како дел од BBC академијата, пратејќи ги препораките по Хатон извештајот.
Маври

Маври (еднина: Мавар), Мавари или Маури, е име за исламизрани жители на северозападна Африка, повеќето номадски сточари. Од нив потекнува името на државата Мавританија, чии северни делови ги населуваат. Се делат на неколку племиња: Трарза, Бракна, Адрар, Абакак и др.
1 Антички Маври
Во античкото време, Маври било име на еден од берберските племиња кои ги населувале подрачјата на денешен Мароко и Алжир. Според нив го добила името римската провинција Мавретанија.
Во средниот век, со името „Маври“ или „Мори“ се означувал народ кој настанал со мешање на античките Маври со Картагинци, Римјани, Вандали и Арапи. Во времето на арапските освојувања, кон крајот на 7 век, бргу преминуваат во ислам. Повеќето од тој стар народ во текот на следните векови биле апсорбирани во арапска нација.
2 Маври на Пиринејскиот Полуостров
Кон почетокот на 8 век Маврите преоѓаат на Пиринејскиот Полуостров и им ја рушат државата на Визиготите. Го освојуваат речици целиот полуостров и основаат висока култура која опстојува во текот на следните осум векови.
Христијаните сите исламски доселеници ги нарекуваат мориски.
По успехот на христијанската Реконкиста, која се завршува со освојувањето на Гранада во 1492 година, повеќето мориски се протерани во северна Африка. Останатите под притисок го прифаќаат христијанството, но потајно честопати ја задржуваат својата вера и обичаи. Поради тоа се изложени на бес од страна на народот и прогон од шпанската инквизиција.
За нив, како и за покрстените Евреи, се применувало погрдното име ''Марани'' (можеби според шпанското ''маранос'': гадови, свињи).
3 Поврзано
* Маварска уметност
Гар

Гар (на француски: Gard) е департман во јужна Франција, кој се наоѓа во регионот Окситанија. Тој имал население од 742,006 заклучно со 2016 година; нејзината префектура е Ним. Департманот е именуван по реката Гардо; на окситански Гар, име кое го заменило француското име во последните децении, како административно, така и меѓу француските говорници.
1 Историја
Областа Гар била населена од Римјаните во класичното време. Таа била премин преку Виа Домиција, која била изградена во 118 година п.н.е. Гар е едно од првичните 83 департмани создадени за време на Француската револуција на 4 март 1790 година. Создаден е од античката провинција Лангдок.
Првобитно таа била наменета да се вклучи кантонот Ганже во департманот кое би било географски логично, но Ганже бил префрлен во соседниот департман на Еро на самиот почеток. За возврат, Гар го примил од Херол рибарското пристаниште Еге Морте, кое на департманот му дало свој излез до Лионскиот Залив.
Во текот на средината на XIX век , префектурата, традиционално центар на трговија со производствен сектор фокусирана на текстил, била ран корисник на железничкиот развој, станувајќи важна железничка крстосница. Изградени биле неколку луксузни хотели, а подобрениот пристап до пазарот обезбеден од железницата, исто така, го охрабрил првичниот раст на одгледувањето на вино: сепак, многу од лозарите на департманот биле уништени со доаѓањето во филоксерата во 1872 година.
2 Географија
Гар е дел од регионот на Окситанија и е опкружена со департманите Еро, Лозер, Аверон, Устие на Рона, Воклиз и Ардеш. Највисоката точка во департманот е Мон Егуал. Сериозни поплави се случиле во департманот во последните години и, поради неговата географска поставка, тој бил место на некои од највисоките забележани температури во историјата на Франција.
3 Демографија
Развој на населението од 1791 година:
Град, Население
Ним, 146 709
Але, 41 031
Бањол-сур-Сез, 18 375
Бокер, 15 860
Сен-Жил, 13 646
Вилнев-лес-Авињон, 12 232
Воверт, 11 261
Пон-Сен-Еспри, 10 651
4 Туризам
Гар содржи дел од Националниот парк Севенин. Постојат значајни римски архитектонски остатоци во Ним, како и познатиот римски аквадукт, Пон ду Гар.
Гард е исто така дом на изворот на Перие, газирана минерална вода што се продава во Франција и на меѓународно ниво во голем обем. Изворот и установата се наоѓаат југоисточно од општината Вергез.
Југотон

Југотон ― првата издавачка куќа основана во времето на Југославија, сместена во Загреб. Основана е на 10 јули 1947 година на темелите на национализираниот „Електротон“.
1 Историјата
Југотон е основана на 10 јули 1947 година во Загреб. Првата плоча е издадена истата година, сингл со каталошки број J-1001, кој содржани две далматински песни „Ти твоји зубићи“ и „Један мали бродић“ изведени од групата "Zagreb Male Quinteta" . Во тоа време, Југотон исто така произведуваше прехранбени производи и козметички пакувања, а целото име беше „Фабрика за грамофонски плочи и додатоци, и галантерија од пластика“. Веќе во првата година од своето постоење беа произведени 33.000 грамофонски плочи. Помалку од една деценија подоцна, во 1956 година, асортиманот се пополнува со грамофонски плочи од винил ( ЛП- плоча со пречник од 25 сантиметри), а истата година ги објави своите први записи со народна музика и првата солистичка плоча со поп-музика, насловена „Ви пее Иво Робиќ“.
Југотон исто така ги потпиша своите први договори за лиценца со странски издавачки куќи, и почна да објавува албуми од странски музичари, вклучувајќи ги Елвис Присли, Битлси, Ролинг Стоунс, Мадона, U-2, Дејвид Боуви, Јуритмикс, Кејт Буш, Крафтверк, Квин, Deep Purple, Пинк флојд and Iron Maiden .
Југотон има издадено многу албуми на популарни музички групи од поранешна Југославија, вклучувајќи ги и Бијело дугме, Азра, Електрични оргазам, Идол, Хаустор и Леб и сол, а првиот домашен рок албум, Наши дани, објавен во ноември 1968 година, беше снимен од Група 220 . На почетокот на седумдесеттите години на дваесеттиот век, производството на албуми од домашни автори расте, а Драго Млинарец ги издаде своите плочи како солист во 1971 година, и на групите и Тајм 1972 година.
2 Кроација рекордс
По распадот на Југославија, Југотон во 1990 г. припаѓала на државата Хрватска, кога името му било променето. Набргу потоа фабриката се приватизираше, а еден од новите сосопственици стана композиторот Ѓорѓе Новковиќ .
Библиотеката на издавачката куќа содржи над 70.000 музички записи и 14.000 носачи на звук со композиции од автори од сите републики на поранешна Југославија.
3 Конкуренција
На територијата на поранешна Југославија, имаше неколку други издавачки куќи, основана како конкуренција на Југотон, меѓу другите: Белградски ПГП РТБ (од кои ПГП РТС настана подоцна), Загреб, Сараевски Дискотон и Љубљански ЗКП РТЉ .
Минимакс

Минимакс — средноевропски кабелски и сателитски детски канал. Достапен е во Србија, Унгарија, Чешка, Словачка, Хрватска, Босна и Херцеговина, Романија, Македонија, Молдавија, Словенија и Црна Гора со аудио на српски, унгарски, чешки, словенечки и романски. ''Минимакс'' на 27 март 2013 година го променил своето лого во 3Д.
Во Србија Минимакс првобитно се емитовувал од 6 часот наутро до 8 навечер, а после тоа одела содржина на каналот Cinemania plus. Во декембри 2017 година објавено е дека од 1 јануари 2018 година Минимакс ќе премине во 24-часовна шема на емитување.
Од 28 август до 18 декември 2018 година каналот Минимакс, како и останатите канали од AMS групата, не се емитувал на платформите на кабелските оператори СББ, Тотал ТВ и Телемакс.
1 Историја
Телевизијата започнала со емитување во 1999 година во Унгарија. Таа моментално е достапна на подрачјето на Унгарија и Романија од 2001 година, во Чешка и Словачка од 2003 година, во Србија од 2008 година и на територијата на Полска од 1999 до 2004 година. Во Украина од април 2007 година ја дели платформата со Анимаксом (Аниме) после осум часот. ТВ Канали кои (до 2018) го делеле каналот со Минимакс се: MusicBox (Музички спотови) GameOne (Видео Игри) iTV (Видео игри) и Cherry Music (Музички спотови).
2 Српска варијанта
Српската варијанта се емитува од 2008 година на територијата на Србија, Хрватска, Босна и Херцеговина, Македонија и Црна Гора, во потполност синхронизирана на српски јазик. Синхронизацијата за овој канал ја продуцирале српските студија Суперсоник и Студио, унгарското студио Сабвеј, како и македонското студио Кларион. Исто така се емитувани и синхронизации продуцирани од страна на студијата Лаудворкс, Блу хаус, Идеограм, Призор и Маркони, како и детските телевизии Хепи. На 1 јануари 2018 година каналот преминал на 24-часовна шема на емитување. Од 28 август до 18 декември 2018 година каналот Минимакс, како и останатите канали од Еј-Ем-Си групата, не се емитувале на платформите на кабелските оператори на СББ, Тотал ТВ и Телемакс.
Жер

Жер (на окситански изговор: Џерс) е департман во регионот Окситанија во југозападна Франција. Наречен по реката Жер, нејзините жители се нарекуваат Жерсовец (''Gersois; Жерсоа'') и Жерсовка ''(Gersoises; Жерсоазе''). Во 2016 година, имал население од 190.664.
1 Историја
Во средниот век, Господарството на Л'Ил-Журде било во близина.
Жер е едно од првичните 83 департмани создадени за време на Француската револуција на 4 март 1790 година. Создаден е од делови од поранешните провинции Гујен и Гаскоња. Опкружена е со департманите Горни Пиринеи, Горна Гарона, Тарн и Гарона, Лот и Гарона, Ланд и Атлантски Пиринеи. Во 1808 година го изгубил Лавит од североисточниот крај на новосоздадениот департмант Тарн и Гарона.
2 Култура
Културата е претежно земјоделска, со голем акцент на локалните гастрономски специјалитети како што се:
* Армањак бренди;
* Кот де Гаскоњ;
* Флок де Гаскоњ;
* Фоа гра;
* Диви печурки.
Исто така, некои истакнати култивирани култури се пченка, колза, сончогледи и жито .
Гаскоњскиот јазик е окситански дијалект, но не се зборува широко. Департманот се одликува со заспани бастидни (утврдени) села и поврзани ридови со Пиринеите видливи на југ. Александар Дима Постариот, создаде познатиот Жерсовец Д'Артањан, четвртиот мускетар на ''Трите мускетари''. Музеј за Д’Артањан е основан во жерсовското село, Лупија.
Коњска трка во Хиподромот Отеи е именувана по Андре Боањере, познат мештански сопственик на тркачки коњи и успешниот градоначалник на Терме-Д'Армања меѓу 1951 и 1976 година.
3 Демографија
Сместен во Југозападна Франција, Жер честопати се нарекува меѓу најмалку густо населените или повеќето рурални области во цела Западна Европа. Список на 10 најважни градови во одделот:
#, Општина, Население (2016)
1, Ош, 21 911
2, Л'Ил-Журде, 8 012
3, Кондом, 7 003
4, Флеранс, 6 280
5, Лектур, 3 730
6, Оз, 3 877
7, Миранд, 3 572
8, Вик-Фезенза, 3 563
9, Жимон, 2 871
10, Пави, 2 426
4 Клима
Годишниот дожд варира од повеќе од 900 мм на југозападот на департманот, на помалку од 700 мм на североисток (Ош, Кондом, Лектур).
Зимите варираат, само со повремени температури на замрзнување, но климата останува блага и сушна. Количината на сонце е околу 1950 часа/години.
Лета се топли и суви. Ош е, заедно со Тулуза, Ним, Карпентрас, Ајачо, Марсеј, Тулон и Перпињан, еден од најжешките градови во Франција.
5 Туризам
Според последните податоци, туризмот претставува годишно:
* 610 000 туристи,
* 5.900.000 ноќевања,
* 22.100 комерцијални кревети,
* 2 400 платени работни места поврзани со туризмот,
* туристот претставува еднаквост на 17.100 постојани жители,
* нивната проценета потрошувачка е 141.000.000 €.
Амстердамско метро

Амстердамско метро (|Amsterdamse metro ) е систем за брз транзит на патници што служи во Амстердам, Холандија и се протега на околните општини Димен и Стар-Амстел . До 2019 година и служело на општината Амстелвен, но оваа рута е затворена со претворање во трамвајска линија. Мрежата е во сопственост на градот Амстердам и управувана од општинската компанија за јавен превоз (GVB) која исто така работи трамваи, бесплатни траекти и локални автобуси.
Метро системот се состои од пет правци и опслужува 39 станици, со вкупна должина од Три правци започнуваат од Амстердам Централ : Пат 53 и Пат 54 го поврзуваат центарот на градот со приградските станбени градови Димен, Дувенндрехт и Амстердам-Југоисток (југоисточниот град на градот), додека Пат 51 тргнува на југ, а потоа следи кружна рута што ја поврзува јужната и западната околија. Рутата 50 го поврзува Југоистокот со околината Амстердам-Запад со помош на кружна линија, која ја дели со Пат 51. Тоа е единствената рута што не го преминува центарот на градот. Петтата рута, рутата 52, која се движи од околината Амстердам-Норд ( ''север'' ) до Амстердам-Југ ( ''југ'' ) преку Амстердам Централ, стапи во функција на 21 јули 2018 година. Наспроти останатите рути, таа поминува претежно низ тунели и не дели патеки со која било друга рута.
1 Историја
Миланско метро

Миланско (|Metropolitana di Milano) е систем за брз транзит кој служи во Милано, Италија, управувано од . Мрежата се состои од 4 линии, идентификувани по различни броеви и бои, со вкупна должина на мрежата од 96.8 километри , и вкупно 106 станици, претежно под земја. Има дневно забавување од околу 1,4 милиони во работните денови.
Првата линија, линија 1, била отворена во 1964 година; Линијата 2 се отворила 5 години подоцна во 1969 година, линија 3 во 1990 година, и линија 5 во 2013 година. Петтата линија, алинеја 4, моментно е во фаза на изработка и ќе стапи во употреба од 2023 до 2024 година. Подземната железница во Милано во моментов е најголемиот тразитен систем во Италија за должина, број на станици и возачи.
Атинско метро

Атинско метро (грчки: ''Μετρό Αθήνας'') — систем за брз транзит во Грција кој служи на главниот град на Грција, Атина и делови од Источна Атика. Линија 1 била отворена како конвенционална железничка пруга во 1869 година и електрифицирана во 1904 година. Во 1991 година, ''Атико Метро С.А.'' ги конструирал и ги продолжил линиите 2 и 3. Метрото во Атина дополнително го олеснил сообраќајот во градот, намалувајќи ги гужвите кои се појавувале низ патниот сообраќај а довел и до намалување на загадувањето на воздухот во градот. Во тек е изградбата на продолжување на линијата 3 кон Пиреја, а исто така се разгледуваат и други проширувања на постојните линии, како и новата Линија 4. Атинското метро е активно поврзано со другите средства за јавен превоз, како што се автобуси, трамвај и приградската железница. Атинското метро е поздравено за својата модерност и на многу од нејзините станици се претставени уметнички дела, и изложби на археолошките остатоци пронајдени за време на неговата изградба. Фотографијата и снимањето видео е дозволено низ целата мрежа, а уличните фотографи честопати работат во Атинското метро.
Солунско метро

Солунско метро (грчки: ''Μετρό Θεσσαλονίκης'') — брз транзит во вториот по големина град во Грција, градот Солун. Проценките за цената на мегапроектот се 3 милијарди евра за главната линија и 640 милиони евра за продолжувањето на Каламарија, или вкупно 3,64 милијарди евра. Проектот првенствено е финансиран со заеми од Европската инвестициска банка (ЕИБ) и Европскиот фонд за регионален развој (ЕРДФ) и средства од Грчката влада. Изградбата од грчко-италијански конзорциум ја надгледува ''Атико Метро'', ​​грчката државна компанија која ја надгледува изградбата и на Атинското метро.
Проектот првернствено бил предложен во текот на 1910-тите и посериозно бил планиран во 1980-тите. Изградбата на главната линија започнала во 2006 година и продолжението кон Каламарија во 2013 година. Системот во изградба има 5 станици и е долг 4,78 км, а завршениот има 13 станици и е долг 9,6 км.
По повеќегодишни одложувања, главно заради археолошките откритија во центарот на градот за време на изградбата и делумно поради грчката финансиска криза, повеќето од главната линија е предвидено да се отвори во април 2023 година. Системот ќе биде целосно без возач и далечински управуван.
Ротердамско метро

Ротердамско метро ( |Rotterdamse metro ) е брз транзитен систем управуван во Ротердам, Холандија и околните општини од страна на РЕТ. Првата линија, наречена ''Noord - Zuidlijn'' (линија Север - Југ) се отворила во 1968 година и сообраќала од станицата Централ до Зуидплеин, преминувајќи ја реката Нова Меза во тунелот. Тоа бил првиот метро систем што се отворил во Холандија. Во тоа време исто така била една од најкратките метро линии во светот со должина од само 5.9 километри.
Во 1982 година била отворена втората линија, линијата ''Оост - Вестлин'' (исток - запад линија), која се движела помеѓу станиците Капелсбруг и Кулхавен. Кон крајот на 90-тите, линиите биле именувани по двајца историски граѓани на Ротердам, „Еразмо“ (Север - Југ) по Еразмо и линијата „Каланд“ (Исток - Запад) по Питер Каланд . Заклучно со декември 2009 година, овие имиња биле исфрлени во прилог на комбинација на букви и бои, за да се потенцира и разјасни разликата помеѓу одделните гранки, особено на поранешната линија Исток - Запад.
1 Линии
Линија A and B
На североисток од Ротердам, линиите А и Б се разгрануваат до Биненхоф (линија А) и до Неселанд (линија Б). Втората е продолжена од септември 2005 година; пред тој датум, оваа линија завршувала во Де Тохтен.
2 Возен парк
Серии, Изградена, Број на возила, Производител, Во употреба, Влечење напојување, Должина на возилото, Кабини
5000 (МГ2), 1970 година, 5001-5027 </br> 5051-5066, Веркспор, Не, Само трета железница, 2
5100 (MG2), 1974-1975 година, 5101-5126 </br> 5151-5152, Даваг, Не, Само трета железница, 2
5200 (SG2), 1980–1984 година, (5201-5271) 5201 + 5229 уништена во пожар во 2006 година, Даваг, Не, Трета железница Надземна жица, 2
5300 (MG2 / 1), 1998–2001 година, 5301-5363, Бомбардиер, Да, Само трета железница, 1
5400 (SG2 / 1), 2001–2002 година, 5401-5418, Бомбардиер, Да, Трета железница Надземна жица, 1
5500 (RSG3), 2007–2009 година, 5501-5522, Бомбардиер, Да, Трета железница Надземна жица, 2
5600 (SG3), 2009–2011 година, 5601-5642, Бомбардиер, Да, Трета железница Надземна жица, 2
5700 (HSG3), 2015–2017 година, 5701-5722, Бомбардиер, Да, Трета железница Надземна жица, 2
Шангајско метро

Шангајско метро (кинески: 上海地铁) — метрополска мрежа која ја опслужува општината Шангај, покрива 13 од нејзините 16 општински области и градот Куншан, во соседната провинција Ѓангсу. Шангајското метро е најголемиот транспортен систем на светот според должината на мрежата.
1 Надворешни линии
****
Линдон Џонсон

Линдон Бејнс Џонсон ( |Lyndon Baines Johnson ; Стоунвол, 27 август 1908 година - Стоунвол, 22 јануари 1973 година ) бил претседател на Соединетите држави. Тој бил заменик претседател на Соединетите држави од 1960 година за време на мандатот на Џон Ф. Кенеди и стана претседател кога Кенеди бил убиен во Далас во 1963 година да победи на претседателските избори во 1964 година. За време на неговиот мандат, ескалирала војната во Виетнам, што предизвикала остри критики за неговата политика во светот и во САД.
Тој е едно од само четири лица кој ги имале сите четири федерални избирачки места во Соединетите држави: претставник, сенатор, потпретседател и претседател.
Роден во Стоунвол, Тексас , Џонсон работел како учител и помошник во Конгресот пред да победи на изборите за Претставничкиот дом на САД во 1937 година . општите избори.  Тој стана мнозински камшик во Сенатот во 1951 година, лидер на демократите во Сенатот во 1953 година и лидер на мнозинството во 1954 година. Сенаторот Кенеди ги победи Џонсон и неговите други ривали за претседателската номинација на Демократската партија во 1960 година, пред да изненади многумина нудејќи да го направи Џонсон негов потпретседателски потпретседател. Билетот Кенеди-Џонсон победи на општите избори . Потпретседателот Џонсон ја презеде претседателската функција во 1963 година, откако претседателот Кенеди беше убиен. Следната година, Џонсон беше убедливо избран за претседател , освојувајќи го најголемиот дел од народните гласови за Демократската партија во историјата и највисокиот за кој било кандидат од доаѓањето на широко распространетите народни избори во 1820-тите.
Големото друштво на Џонсон беше насочено кон проширување на граѓанските права, јавната радиодифузија, пристапот до здравствена заштита, помошта за образованието и уметноста, урбаниот и руралниот развој и јавните услуги. Тој се обиде да создаде подобри услови за живеење за Американците со ниски приходи преку водењето на војната против сиромаштијата . Како дел од овие напори, Џонсон ги потпиша амандманите за социјално осигурување од 1965 година , што резултираше со создавање на ''Medicare'' и ''Medicaid' . Џонсон ја направи програмата Аполо национален приоритет; го донесе Законот за високо образование од 1965 година , со кој беа воспоставени федерално осигурени студентски заеми; и го потпиша Законот за имиграција и националност од 1965 година , кој ја постави основата за имиграциската политика на САД денес. Ставот на Џонсон за граѓанските права го стави во судир со другите бели, јужните демократи. Неговото наследство за граѓански права беше обликувано со Законот за граѓански права од 1964 година , Законот за права на глас од 1965 година и Законот за граѓански права од 1968 година . Поради неговата домашна агенда, претседателството на Џонсон го означи врвот на модерниот американски либерализам во 20 век.  Надворешната политика на Џонсон даде приоритет на задржувањето на комунизмот, вклучително и во тековната Виетнамска војна .
1 Наводи
Хелсиншко метро

Хелсиншкото метро (|Helsingin metro, |Helsingfors metro) е метро систем кој служи во Голем Хелсинки, Финска. Тоа е најсеверниот метро систем во светот. Хелсиншкото метро било отворено за пошироката јавност на 2 август 1982 година по 27 години планирање. Со него управува Градскиот превоз Хелсинки за Претријатието за хелсиншки регионален превоз и пренесува 63 милиони патници годишно.
Метро системот се состои од 2 линии, кои опслужуваат вкупно 25 станици. Има вкупна должина од 35 km Метрото служи како главна железничка врска помеѓу предградијата на Источен Хелсинки и западните предградија во градот Еспоо и центарот на Хелсинки.
Линијата поминува под Централната станица Хелсинки, дозволувајќи им на патниците да се префрлат до и од патната железничка мрежа во Хелсинки, вклучително и возови од Прстеновата железничката линија до Аеродромот Хелсинки.
Алжирско метро

Алжирското метро (, берберски: Адубрид е ѕајер, |Métro d'Alger), коe служи во Алжир, главниот град на Алжир, е систем на метро кое датира од 1970-тите, кој било дизајниран да одговори на потребата за масовен превоз предизвикан од растот на градот. Официјално започнат во осумдесеттите години на минатиот век, проектот забавил како резултат на финансиските тешкотии и безбедносните проблеми во 90-тите години. Проектот одново започнал во 2003 година. Алжирскиот претседател Абделазиз Бутефлика присуствувал на отворачката церемонија со сечење ленти на Метрото на 31 октомври 2011 година. Алжирското метро потоа било отворено за патниците следниот ден, 1 ноември 2011 година, што го направил Алжир само вториот главен град во Африка (по Каиро) што има метро систем.
Првата фаза од линијата 1, „Хај ел Бадр“ - „Тафура-Централна пошта“, која се протега на 9,2 km и 10 станици, била отворени за јавни услуги на 1 ноември 2011 година. Продолжеток од 4 km од „Хаш ел Бадр“ до „Ел Харач Центар“ бил отворен за комерцијална услуга на 4 јули 2015 година по тест-проби во јуни.
1 Галерија
2 Поврзано
* Алжир
Лионско метро

Лионското метро (|Métro de Lyon) е метро систем што служи на Метрополата Лион, Франција. Прво отворена во 1974 година, во моментот се состои од четири линии, кои опслужуваат 40 станици и опфаќаат 32 km на трасата. Дел од системот на претпријатието „Лионски јавен превоз (TCL)“, тој е поддржан од два жично-влечени возови и трамвајска мрежа.
За разлика од другите француски метро системи, но како претпријатијата Француски железници, и париски железнички превоз, возовите на лионското метро работат налево. Ова е резултат на нереализиран проект за водење на метро во предградијата на постојните железнички линии. Мерачот на оптоварување за сите линии е 2,90 m, повеќе дарежлив од просекот за метроата во Европа. Лионското метро својата вдаховение го должи на монтреалското метро кое е изградено неколку години пред тоа и има слични (потесни) вагони со гумени тркала. Неделното користење било 740.000 патници во 2011 година.