procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Маја Санду

Маја Санду (родена на 24 мај 1972) — молдавски економист кој служел како министер за образование и наука на Молдавија од 2012 до 2015 година.
Во 2016 година, Маја Санду беше кандидат за претседател на Молдавија. Таа се залагала за евроинтеграција и била еден од двајца кандидати во втората фаза на изборите.
1 Животопис
Маја Санду е родена на 24 мај 1972 година во селото Риаипени, во регионот Фалешти, во Советска Молдавија, во семејството на Григориј и Емилија Санду. Таа зборува англиски, романски, руски и шпански јазик.
Од 1989 до 1994 година, Санду студирала менаџмент на Академијата за економски студии на Молдавија (ASEM). Потоа, од 1995 до 1998 година, таа студирала меѓународни односи на Академијата на Јавната Администрација (AAP) во Кишинев. Во 2010 година, таа дипломирала од Факултетот за менаџмент Џон Ф. Кенеди при универзитетот Харвард.
1.1 Кариера
Од 2010 до 2012 година, Санду работела како советник на извршниот директор на Светската банка во Вашингтон. Од 2012 до 2015 година, таа била министер за образование на Молдавија. На 23 јули 2015 таа беше предложена од страна на Либералната демократска партија како кандидат за премиер на Молдавија, наследувајќи ги Наталија Герман и Кирил Габуричи. Еден ден откако беше предложена од страна на обновената проевропска коалиција, Санду ги постави оставките на шефот на Народната банка на Молдавија, Дорин Драгурану и на државниот обвинител Корнелиу Гурин како услови за нејзино прифаќање на предлогот. Но тоа не се слуќи и Валериу Стрелет беше номиниран наместо Sandu од страна на претседателот на Молдавија.
На 23 декември 2015 година таа ја започна платформата "În /pas/ cu Maia Sandu" ("Биди во чекор со Маја Санду"), која подоцна стана политичка партија наречена "Partidul Acțiune și Solidaritate" ("Партија на акција и солидарност").
Во 2016 година, Маја Санду беше кандидат за претседател на Молдавија. Таа се залагала за евроинтеграција и била еден од двајца кандидати во втората фаза од изборите.
Лублинско Војводство

Лублинско Војводство (|województwo lubelskie) — војводство во југоисточна Полска. Создадено е на 1 јануари 1999 г. од дотогашните војводства Лублинско, Хелмско, Замошко, Бјалоподласко и (делумно) Тарнобжешко и Шедлечко, согласно управните реформи усвоени претходната година. Наречена е по градот Лублин, за ја зафаќа територија на четири историски краишта: Малополска во западниот, Црвена Русија во источниот и Полесје и Подласје во североисточниот дел.
Се граничи со следниве војводства: Поткарпатското на југ, Светокришкото на југозапад, Мазовското на запад и север, Подлаското (во мала мера) на север и Белорусија и Украина на исток. Во 2019 г. војводството имало 2.133.340 жители. Зафаќа површина од , приближно колку територијата на Република Македонија.
1 Градови и гратчиња
Војводството има 42 градски населени места. Тука се наведени по број на жители според состојбата во 2006 година:
2 Управна поделба
Лублинското Војводство е поделено на 24 окрузи, од кои 4 се градски, а 20 се земски. Тие пак се поделени на вкупно 213 општини.
Име и изворно име, Површина (км<sup>2</sup>), Население (2006), Седиште, Други гратчиња, Општини
Градски окрузи
Бјала Подласка''Biała Podlaska'', 49, 58.010, 1
Замошќ''Zamość'', 30, 66.613, 1
Лублин''Lublin'', 147, 354.272, 1
Хелм''Chełm'', 35, 67.989, 1
Земски окрузи
Билгорајски''powiat biłgorajski'', 1.678, 104.267, Билгорај, Тарногруд, Јузефув, Фрампол, 14
Бјалски''powiat bialski'', 2.754, 113.764, Бјала Подласка *, Мјенѕижец Подласки, Тереспол, 19
Влодавски''powiat włodawski'', 1.256, 40.052, Влодава, 8
Замошки''powiat zamojski'', 1.872, 110.225, Замошќ *, Шчебжешин, Звјежињец, Краснобруд, 15
Јанувски''powiat janowski'', 875, 47.875, Јанув Лубелски, 7
Красниставски''powiat krasnostawski'', 1.067, 69.274, Краснистав, 10
Крашњички''powiat kraśnicki'', 1.005, 99.770, Крашњик, Анопол, 10
Ленчински''powiat łęczyński'', 634, 57.314, Ленчна, 6
Лукувски''powiat łukowski'', 1.394, 108.393, Лукув, Сточек Луковски, 11
Лубартувски''powiat lubartowski'', 1.290, 90.484, Лубартув, Коцк, Острув Лубелски, 13
Лублински''powiat lubelski'', 1.679, 140.562, Лублин *, Белжице, Бихава, 16
Ополски''powiat opolski'', 804, 63.026, Ополе Лубелске, Поњатова, 7
Парчевски''powiat parczewski'', 953, 36.512, Парчев, 7
Пулавски''powiat puławski'', 933, 116.829, Пулави, Наленчув, Кажимјеж Долни, 11
Раѕињски''powiat radzyński'', 965, 61.445, Раѕињ Подласки, 8
Рички''powiat rycki'', 616, 59.129, Рики, Демблин, 6
Томашувски''powiat tomaszowski'', 1.487, 88.343, Томашув Лубелски, Тишовце, Лашчув, 13
Хелмски''powiat chełmski'', 1.780, 79.991, Хелм *, Рејовјец Фабрични, 15
Хрубјешувски''powiat hrubieszowski'', 1.269, 68.822, Хрубјешув, 8
Швидњички''powiat świdnicki'', 469, 72.290, Швидњик, Пјаски, 5
* седиштето не е дел од округот
3 Најчести презимиња
# Вујќик: 12.937 лица
# Мазурек: 9.644 лица
# Мазур: 8.019 лица
Унаи Емери

Унаи Емери Етксегоиен (роден на 3 ноември 1971 година) — шпански фудбалски менаџер и поранешен играч. Тој е сегашен менаџер на премиерлигашот Арсенал.
После играчката кариера која главно ја поминал во Шпанската Сегунда Девизија, тој станал менаџер во 2005 година, почнувајќи со Лорка и Алмерија, пред да помине четири години со Валенсија, предводејќи го тимот до три трети места во Ла Лига.
По краток период на клупата наСпартак Москва, Емери се преселил во Севиља во 2013 година, и го предводел клубот до три последователни титули во Европа Лигата. Во 2016 година, тој се преселил во францускиот ПСЖ, каде го освоил францускиот Куп, Лига Купот и Супер Купот во првата година. Во неговата втора година, тој ги освоил сите четири домашни трофеи, вклучувајќи ја титулата во Лига 1, Купот на Франција, Лига Купот и Супер Купот. Тој го напуштил Париз Сен-Жермен на крајот на сезоната 2017-18 година, и на 23 мај 2018 година било потврдено дека ќе биде нов менаџер на Арсенал.
Геолог

Геолог е научник кој се занимава со проучување на Земјата, нејзиното настанување и процесот со кој се обликувала. Геолозите во нивните проучувања применуваат и други науки, како: физика, хемија, биологија , итн. Во споредба со другите научници, геолозите се повеќе изложени на теренска работа отколку во лабораторијата, и, се разбира, со оглед на предметот на проучување - Земјата. Како прв геолог се смета Џејмс Хатон, кој во 1785 година објавил труд со наслов: „Теорија на Земјата“.
Геолозите се вклучени во истражувањата што се однесуваат на пронаоѓање метали, нафта, градежен камен и други природни ресурси. Покрај тоа, тие се во првите редови во текот на предвидувањето на природните опасности и катастрофи, изучувајќи ги земјотресите, вулканските активности, цунами, поплави, лизгање на земјиштето, и друго, резултатот од нивното изучување се користи за алармирање на јавноста за можноста на овие феномени, и нивниот размер.
Климатските промени во Земјината историја, што ги забележале геолозите се користат во модерните изучувања на климатските промени.
Геолошки истражувања се вршат и за потребите на изградбата, а резултатите од геолошките истражувања се користат за проектирање на мостови, патишта, аеродроми, брани, тунели, гасоводи, електрични централи, згради и други градежни проекти.
Ако предметот на проучување и истражување е свртен кон другите планети, а не Земјата, тогаш научникот кој се занимава со тоа е наречен ''планетарен геолог''.
1 Образование
Геолошкото образование започнува со стекнување на неопходни знаења од хемија, физика, математика, и во зависност од ориентацијата и биологија. На геолошките катедри се изучуваат различни геолошки одлики како што се: геоморфологија, минералогија, петрологија, структурна геологија, хидрогеологија, геофизика. Покрај тоа, геолозите се школуваат со методи како: картографија, нацртна геометрија, геодезија, далечински уреди со покажувач и геолошка карта.
2 Кариера во геологијата
Професионални геолози обично работат во широк спектар на владините служби, во приватни компании, непрофитни и академски институции.
3 Поврзано
* Геологија
Ноќни волци

Ноќни волци (|Ночные Волки|r=Nochnye Volki — руски мото клуб.
1 Историја
Клубот бил формиран од мешавина на обожаватели на рок-музика и мотоциклисти ентузијасти кои одржувале во тоа време нелегални рок-концерти во Москва, во 1983 година. Од 1989 година, клубот бил консолидиран како неформална група на моторџии со име „Ноќни Волци“, за време на Перестројката во Советскиот Сојуз. Така, станал првиот официјален  клуб на моторџии во СССР. На почетокот на 2018 година, Ноќни волци имаат ограноци во Русија, Украина, Летонија, Германија, Бугарија, Романија, Србија, Австралија, Словачка, Белорусија, Филипини, Босна и Херцеговина, Република Српска, Црна Гора, Чешка и Македонија. Александар Залдостанов (познат како Хирургот) станал водач на клубот во 1989 година.
Клубот води повеќе рок клубови и организира многу рок-концерти во Русија. Исто така, води неколку салони за тетовирање и е еден од основачите на годишната Меѓународна московска конвенција на тетоважа. Во 1995 година, тие започнале со облека, "Wolf Wear," и формирале сопствена подружница, „Волк инженеринг“. Тука се собрале механичари и ентузијасти моторџии од цела Русија, кои водат неколку продавници за поправка на мотори, продавници, и го создале мотоциклот „Волк-Урал“ заедно со производителот ИМЗ-Урал. Вообичаено возат Харли-Дејвидсон. Друга нивна подружница е тркачкиот тим „Волк Трки“ која била формирана во 2001 година, и која учествува и организира разни настани во Русија.
2 Членство
Според некои членови на Ноќните волци, потенцијалниот член мора да биде машко, од поранешна советска држава, поканет од страна на член, и мора да учествува во клупските настани во текот на две години пред да стане член.
Ноќните волци тврдат дека не вршат дискриминација врз верска основа. Ноќните волци се отворено хомофобични, и не дозволуваат геј мажи да се приклучат на клубот. За жени, исто така, не е дозволено членство.
Ноќните волци имаат над 11000 членови.
Постојат Ноќни волци во Македонија.
Приклучно вратило

Приклично вратило е вратило кој постои кај тракторите и другите работни машини и кој служи за доведување на моторната сила на приклучната машина или приколка. Вообичаено за пренос на силата се користи карданово вратило.
Угаритско писмо

Угарско писмо — клинесто писмо кое се користело од околу 15 век п.н.е. или 1300 п.н.е. за запишување на угаритскиот јазик, мртов северозападен семитски јазик. Писмото било согласно писмо, ''абџад'', односно се запишувале само согласките.
Писмото е откриено на археолошкото наоѓалиште Угарит во 1928 година, древен угаритски град, кој денес се наоѓа на месноста ''Рас Шамра'' на крајбрежјето во Сирија. Писмото имало 30 букви. Иако писмото се користело за пишување на угаритскиот јазик, сепак писмото понекогаш се користело за пишување и на хурискиот јазик.
Писмото се пишувало од лево кон десно. Иако ова писмо е клинесто и се пишувало на глина, сепак, симболите не се поврзани со тие на акадското писмо.
1 Потекло
Во времето кога угаристската азбука била во употреба (околу 1300-1190 г.п.н.е.), Угарит бил книжевен центар, заедно со древен Египет, Анадолија и Месопотамија. Угаритскиот користел систем на семитско согласно писмо во комбинација на знаци од клинестото писмо. Научниците залудно тражеле докази за графички прототип на угаритските букви во останатите месопотамски клинести писма. Во скоро време, некои предложиле дека угаритското претставува еден вид или форма на прасинајското писмо, со тоа што формите на буквите биле изменети за да можат послесно да се пишуваат на глина.
2 Редослед
Според доказите кои се ископани и разработени, постојат два редоследа на угаритската азбука: ''северен редослед'', кој е сличен со редоследот на буквите во арапската, хебрејската и феникиската азбука, и ''јужен редослед'' кој е сличен со јужноарапската азбука и писмото геез.
северен редослед
ʾa, b, g, ḫ, d, h, w, z, ḥ, ṭ, y, k, š, l, m, ḏ, n, ẓ, s, ʿ, p, ṣ, q, r, ṯ, ġ, t, ʾi, ʾu, s<sub>2</sub>
א, ב, ג, ד, ה, ו, ז, ח, ט, י, כ, ל, מ, נ, ס, ע, פ, צ, ק, ר, ש, ת
јужен редослед
h, l, ḥ, m, q, w, š, r, t, s, k, n, ḫ, b, ś, p, ʾ, ʿ, ẓ, g, d, ġ, ṭ, z, ḏ, y, ṯ, ṣ
ה, ל, ח, מ, ק, ו, ר, ת, ס, כ, נ, ב, פ, א, ע, ג, ד, ט, ז, י, ש, צ
3 Писмо
+угаритски букви<ref>
знак, транслитерација, МФА, хебрејски, арапски
𐎀, ʾa, א, أ
𐎁, b, ב, ب
𐎂, g, ג, ج
𐎃, ḫ, خ
𐎄, d, ד, د
𐎅, h, ה, ه
𐎆, w, ו, و
𐎇, z, ז, ز
𐎈, ḥ, ח, ح
𐎉, ṭ, ט, ط
𐎊, y, י, ي
𐎋, k, כ, ك
𐎌, š, ש, ش
𐎍, l, ל, ل
𐎎, m, מ, م
𐎏, ḏ, ذ
𐎐, n, נ, ن
𐎑, ẓ, ظ
𐎒, s, ס, س
𐎓, ʿ, ע, ع
𐎔, p, פ, ف
𐎕, ṣ, צ, ص
𐎖, q, ק, ق
𐎗, r, ר, ر
𐎘, ṯ, ث
𐎙, ġ, غ
𐎚, t, ת, ت
𐎛, ʾi, ئ
𐎜, ʾu, ؤ
𐎝, s<sub>2</sub>
𐎟, одделувач на зборови
4 Уникод
Угаритското писмо било додадено во уникод во април 2003 година, со пуштање на верзија 4.0. Уникод блокот за угаритското писмо е U+10380&ndash;U+1039F:
Угаритски (PDF)
0, 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, A, B, C, D, E, F
U+1038x, &#x10380;, &#x10381;, &#x10382;, &#x10383;, &#x10384;, &#x10385;, &#x10386;, &#x10387;, &#x10388;, &#x10389;, &#x1038A;, &#x1038B;, &#x1038C;, &#x1038D;, &#x1038E;, &#x1038F;
U+1039x, &#x10390;, &#x10391;, &#x10392;, &#x10393;, &#x10394;, &#x10395;, &#x10396;, &#x10397;, &#x10398;, &#x10399;, &#x1039A;, &#x1039B;, &#x1039C;, &#x1039D;, &#x1039F;
Белешки
Косилка

Косилка (разговорно и: косачка) — вид на погодна градинарска / земјоделска опрема, која се користи за справување со потешки тревки / чистење со кои нормалната косилка за трева не може да се справи. Некои помали модели се само-придвижувани, но многу од нив се придвижувани приколки од ПТО ( приклучно вратило), кои можат да се прикачат на три точки за брзина пронајдени на задниот дел од повеќето трактори. Овој тип на косилка најдобро се користи за да се обезбеди груб пресек до повисока трева, детелина и други житни култури, каде што може да си дозволи контакт со потврди остатоци, како што се патиштата, ендеците и друго.
Млечната косилка го добива своето име од употребата на канали поврзани со вртечкиот хоризонтален барабан (исто така наречен цевка, ротор или оска). Многу компании за имплементација, исто така, се однесуваат на дупките како ножеви или сечила. Редовите на каналите обично се влечкаат за да обезбедат комплетно намалување. Решетките се прицврстени на барабанот со користење на синџир врски или загради, во зависност од производителот. Вртечкиот барабан е нормално на оската на тракторот. Придвижната прачка на патот по должината на оската на тракторот мора да направи прав агол преку употреба на менувачот со цел да ја пренесе својата вртежна енергија во барабанот. Како роторот на барабанот, така центрифугалната сила ги турка цевките нанадвор.
1 Галерија
Хесперидин

Хесперидинот е флаванонски гликозид присутен во цитрусните плодови. Неговиот агликон се нарекува хесперетин. Неговото име доаѓа од зборот „хесперидиум“, плодот на цитрусните растенија.
Хесперидинот првпат бил изолиран во 1828 година од страна на францускиот хемичар Лебретон од белиот внатрешен слој на кората на цитрусните плодови (мезокарп, албедо).
Се смета дека хесперидинот игра клучна улога во одбраната на растенијата.
Рахилка Бурзевска

Рахилка Бурзевска — македонска и хрватска певица - мецосопран и вокален педагог. За Југотон го снимила албумот „Најубави македонски песни“, каде ги пее најувабите македонски народни песни.
1 Животопис
Бурзевска е родена во Белград во 1947 година. Дипломирала на Загребската музичка академија во класата на професорката Марија Борчиќ и како еден од најдобрите студенти на музичката академија, таа била изпратена на летен семинар во Вајмар во класата на уметничката Стела Симонети. Две години се усовршувала на Букурешкиот конзерваториум во класата на светски познатиот уметник Арте Флореску, а завршила и четиригодишен курс за обука Лид (концертно пеење) во Грац, Австрија на академијата Music Hoch Schulle кај виенската професорка и уметничка Ира Малануик. Бурзевска изведува многу опширен репертоар од сите стилски периоди. Нагласена е со стилистичка префинетост, музицирање и гласно обоен глас. Таа пееше на многу сцени во Европа, Африка и Кина, а многу домашни и странски композитори и ги посветиле своите вокални дела. Била професор по пеење во Кина, во Загреб (на Музичката академија и Музичкото училиште „В. Лисински", чија класа завршила Рената Покупиќ и многу други). Таа била основач и музички директор на меѓународно реномираниот фестивал „Рапски музички вечери“. Снималла за потребите на многу домашни и странски радио и телевизиски станици, концерти, сценска музика, цртани филмови и играни филмови (Ножички во главна улога Шерон Стоун, „Преку синото море“ со Павле Вуисиќ)
Била прв претседадел на Македонското културно друштво од Загреб „Крсте Мисирков“, оновано во 1996 година.
S1909/A2840

S1909/A2840 е законот што бил донесен од страна на законодавната власт на Њу Џерси во декември 2003 година, а потпишан во законот од страна на гувернерот Џејмс Мекгриви на 4 јануари 2004 година, кој дозволи човечко клонирање за потребите на развој и борбата на одгледување човечки матични клетки. Поточно, тоа го легализира процесот на клонирање на човечки ембрион и спроведување на клон во матката, под услов да се користи за медицински истражувања. Законот бил поднесен од страна на сенаторите Ричард Коди и Буоно и собранието на членовите на Нил Коен, Мимс Хакет и Џоан Кигли. Денот на влегувањето во сила на овој закон ќе им овозможи на истражувачите да се најде третман за болки и смртоносни болести.
1703 Бери

1703 Бери, со привремена ознака 1930 RB, е каменест флорски астероид, за кој се претпоставува дека е бавен ротатор од внатрешниот дел на астероидниот појас, околу 9,5 километри во пречник. Откриен е од страна на Макс Волф во 1930 година, а подоцна бил именуван според викентискиот свештеник и астроном Роџер Бери.
827 Волфијана

827 Волфијана, со привремена ознака 1916 ZW, е флорски астероид од внатрешниот регион на астероидниот појас, околу 8 километри во пречник. Тој бил откриен во Виенската опсерваторија на 29 август 1916 година, од страна на австрискиот астроном Јохан Пализа, кој е именуван по германскиот астроном Макс Волф. Се претпоставува дека камениот астероид има ротација на период од 4,0654 часа.
Мотокултиватор

Мотокултиватор — земјоделска машина која служи за дополнително разорување на веќе изорена земја. Работните делови на машината се вртат со голема брзина, со што се разделуваат големите парчиња земја. Оборотите можат да се движат од 70 до 160 вртежи во минута, во зависност од моделот. Тие исто така се користат и за хранење на почвата.
Мотокултиватор може да биде со мотор со внатрешно согорување, како и електрични кај помалите модели.
Мотокултиваторите можат да бидат поделени во неколку видови:
* Мали - со работна ширина од 30-40 см, кои служат за обработка на полиња околу цвеќиња и мали дрвја. Типично, овие модели се двотактни или се со електрични мотори
* Средна ширина до 90 - 100 см - Ова се мотокултиваторите кои најчесто се користат. Нивните двигатели се со мотор со внатрешно согорување и имаат поголема моќ.
* Големи - со ширина над 90 см. Имаат неколку брзини напред и кон нив веќе може да се прикачи дополнително и друг инвентар (плуг, браздилник и др.)
1 Галерија
Набатејско писмо

Набатејско писмо — согласно писмо, абџад, кое било користено од страна на Набатејците за запишување на набатејскиот јазик. Писмото се користело во 2 век п.н.е. Важни натписи за ова писмо се пронајдени во Петра, Јордан и на Синајскиот Полуостров во Египет.
1 Развој
Набатејското писмо е создадено од арамејското писмо. Врз основа на ракописната форма на набатејското писмо настанало современото арапско писмо после 4 век. Поради тоа, набатејското писмо по форма е помеѓу северните семитски писма (арамејски и хебрејски) и јужните (арапски).
набатејски, име, арапски, сириски, хебрејски
Alef
Beth/Beh
Gamal/Giim
Dalath/Dal
Heh
Waw
Zain
Ha/Heth
Teth
Yodh/Ya
Kaph, /
Lamadh/Lam
Meem, /
Noon, /
Simkath, нема во арапскиот
'E/Ain
Peh/Feh, /
Sad'e/Saad, /
Qoph
Resh/Raa
Seen
Taw/Tah
* Сириското и арапското писмо е секогаш ракописно и некои букви имаат различни форми во зависност од позицијата во зборот.
* Види арамејско писмо за подеталена споредба на формите.
2 Уникод
Набатејското писмо било додадено во уникод во јуни 2014 година со издавањето на верзијата 7.0
набатејско писмо (PDF)
0, 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, A, B, C, D, E, F
U+1088x, &#x10880;, &#x10881;, &#x10882;, &#x10883;, &#x10884;, &#x10885;, &#x10886;, &#x10887;, &#x10888;, &#x10889;, &#x1088A;, &#x1088B;, &#x1088C;, &#x1088D;, &#x1088E;, &#x1088F;
U+1089x, &#x10890;, &#x10891;, &#x10892;, &#x10893;, &#x10894;, &#x10895;, &#x10896;, &#x10897;, &#x10898;, &#x10899;, &#x1089A;, &#x1089B;, &#x1089C;, &#x1089D;, &#x1089E;
U+108Ax, &#x108A7;, &#x108A8;, &#x108A9;, &#x108AA;, &#x108AB;, &#x108AC;, &#x108AD;, &#x108AE;, &#x108AF;
Белешки
3 Наводи
1661 Гранула

1661 Гранула, исто така, означен како  , е каменест Флоријански астероид од внатрешните региони на астероидниот појас, со пречник од околу 7 километри. Тој бил откриен на 31 март 1916 година, од страна на германскиот астроном Макс Волф во Хајделбершката опсерваторија во јужниот дел на Германија и е именуван според американскиот патолог Едвард Гал.
1 Класификација и орбита
Астероидот е припадник на S-тип на астероидот и е член на Флоријанското семејство, голема судирна популација на каменести астероиди во внатрешниот главен појас. Кружи околу Сонцето на растојание од 2–2,4 АЕ на секои 3 години и 3 месеци (1.179 дена). Неговата орбита има ексцентричност од 0,09 и наклон од 3° во однос на еклиптиката. Набљудувачкиот лак на Гранула е забележан за првпат во Бергедорфшката опсерваторија, еден месец по првичното забележување.
2 Физички одлики
2.1 Вртежен период
Во јануари 2006 година, е добиена првата вртежна светлинска крива за Гранула од фотометриските набљудувања на францускиот аматерски астроном Рене Рој. Добиен е вртежен период подолг од просечниот од 24 часа со светлинска промена од 0,15 магнитуди (U=2). Досега не е добиена друга светлинска крива.
2.2 Проценка на големината
Гранула не е забележана од страна на инфрацрвениот сателит ИРАС, ниту пак од јапонскиот сателит Акари, а воедно и од НАСА-овиот НЕОВИСЕ. Според добиените податоци од КАЛЛ, се претпоставува дека астериодот има албедо од 0.24 – според матичниот астероид од семејството 8 Флора – и се претпоставува дека има пречник од 7,14 километри, користејќи апсолутна величина од 12,9.
3 Именување
Овој астероид е именуван според светски познатиот американски патолог Едвард Гал, поранешен директор на Синсинатскиот академски здравствен центар и претседател на УСЦАП. Именувана е на денот на неговото пензионирање, за да се одбележи Галовата кариера и откривањето на Галовата гранула, особеност на лимфоцитите. Официјалното именување е објавено од страна на МПЦ, октомври 1977 година.
Трета фудбалска лига на Македонија 2013/2014

Третата фудбалска лига на Македонија 2013/2014 - 22. издание на Третата фудбалска лига на Македонија. Сезоната започнала во август 2013, а завршила во мај 2014.
1 Север
2 Југ
3 Исток
4 Запад
5 Југозапад
6 Бараж за унапредување
6.1 Прва рунда
Првата рунда вклучувала 8 екипи (три од Втората лига и петте победници од Третата лига) кои биле подредени во четири двојки, играјќи еден натпревар на неутрален терен, при што победниците напредувале во втората рунда.
6.2 Втора рунда
Втората рунда вклучувала четири екипи, победниците од натпреварите од првата рунда: Кожуф Гевгелија, Младост, Победа Јуниор и Вардар Неготино. Оваа рунда екипите одиграле два натпревари, двата на неутрален терен, при што победниците обезбедиле место во Втората фудбалска лига на Македонија 2014/2015.
6.2.1 Втор натпревар
''Вкупен резултат Кожуф Гевгелија - Вардар 6:0''''Вкупен резултат Младост - Победа Јуниор 4:3''
7 Поврзано
* Фудбалски куп на Македонија 2013/2014
* Прва фудбалска лига на Македонија 2013/2014
* Втора фудбалска лига на Македонија 2013/2014
* Општински фудбалски лиги на Македонија 2013/2014
Лоѓско Војводство

Лоѓско Војводство (|województwo łódzkie) — војводство во средна Полска. Создадено е на 1 јануари 1999 г. од Лоѓското, Шерачкото, Пјотркувското, Скерњевичкото и делумно од Плочкото Војводство, согласно управната реформа донесена претходната година. Зафаќа површина од .
Се граничи со шест војводства: Мазовското на север и исток, Светокришкото на југоисток, Шлеското на југ, Ополското на југозапад, Големополско на запад и, во мала мера, Кујавско-поморското на север. Неговата територија опфаќа три историски области — Мазовија во источниот, Големополска во западниот и Малополска во југоисточниот дел, во околината на Опочно).
1 Градови и гратчиња
Војводството има 44 градски населени места. Тука се наведени по број на жители според состојбата во 2016 година:
2 Управна поделба
Лоѓското Војводство е поделено на 24 окрузи, од кои 3 се градски, а 21 се земски. Тие пак се поделени на вкупно 177 општини.
Име и изворно име, Површина, Население, Седиште, Други гратчиња, Општини
Градски окрузи
Лоѓ, 293, 696.503, 1
Пјотркув Трибуналски, 67, 74.694, 1
Скерњевице, 33, 48.327, 1
Земски окрузи
Белхатувски''powiat bełchatowski'', 969, 113.004, Белхатув, Зелув, 8
Бжежински''powiat brzeziński'', 359, 30.912, Бжежини, 5
Вјелуњски''powiat wieluński'', 928, 77.238, Вјелуњ, 10
Вјерушувски''powiat wieruszowski'', 576, 42.237, Вјерушув, 7
Згешки''powiat zgierski'', 854, 165.206, Згеж, Озоркув, Александрув Луѕки, Гловно, Стрикув, 9
Здуњсковолски''powiat zduńskowolski'', 369, 67.248, Здуњска Вола, Шадек, 4
Источнолоѓски''powiat łódzki wschodni'', 499, 70.796, Лоѓ *, Колушки, Тушин, Рзгув, 6
Радомски''powiat radomszczański'', 1.443, 114.336, Радомско, Пшедбуж, Камјењск, 14
Кутновски''powiat kutnowski'', 886, 98.583, Кутно, Жихлин, Крошњевице, 11
Ласки''powiat łaski'', 617, 50.285, Ласк, 5
Ленчички''powiat łęczycki'', 774, 50.769, Ленчица, 8
Ловички''powiat łowicki'', 987, 79.340, Лович, 10
Опоченски''powiat opoczyński'', 1.039, 77.203, Опочно, Джевица, 8
Пабјањички, 491, 119.299, Пабјањице, Константинув Луѕки, 7
Пајенчненски''powiat pajęczański'', 804, 52.003, Пајенчно, Ѓалошин, 8
Пјотркувски''powiat piotrkowski'', 1.429, 93.334, Пјотркув Трибуналски *, Сулејув, Волбуж, 11
Поддембички''powiat poddębicki'', 881, 41.484, Поддембице, Уњејув, 6
Равски''powiat rawski'', 647, 49.081, Рава Мазовјецка, Бјала Равска, 6
Скерњевички''powiat skierniewicki'', 756, 38.198, Скерњевице *, 9
Томашувски''powiat tomaszowski'', 1.026, 118.234, Томашув Мазовјецки, 11
Шерачки''powiat sieradzki'', 1,491, 119.009, Шераѕ, Злочев, Варта, Блашки, 11
* седиштето не е дел од округот
Тупаници во џебот (филм)

Тупаници во џебот (италијански: ''I pugni in tasca'') - италијански филм од 1965 година, во режија на Марко Белокио, кој е автор и на сценариото. Главните улоги ги играат: Лу Кастел, Паола Питагора, Марино Мазе, Лилијана Гераче, Пјер Лујџи Трољо и Џени Мек Нил. Во 1965 година, на Венецијанскиот филмски фестивал, режисерот ја добил наградата на градот Имола, а вкупно освоил четири награди и имал уште четири номинации.
1 Синопсис
Во една вила, надвор од градот, живеат тројца браќа (Алесандро, Аугусто и Леоне), сестрата Џулија и нивната слепа мајка (ја игра Гераче). Од нив, само Аугусто (го игра Масе) е здрав и тој го издржува семејството, кое му претставува товар, па со нетрпение го чека денот кога ќе се ожени со девојката Лучија (ја игра Мек Нил) и ќе си замине во градот. Неговите браќа и сестрата се епилептичари, така што Аугусто го има главниот збор во семејството. Алесандро (го игра Кастел) решава да ги убие своите блиски, за да му овозможи на Аугусто да се ожени и да се осамостои. Така, во една прилика, тој лаже дека го положил возачкиот испит и го убедува Аугусто да му дозволи да го однесе семејството на гробишта. Во меѓувреме, Алесандро му остава писмо на Аугусто во кое го известува за својата намера да излета со автомобилот во провалија, со цел сите да умрат. Навистина, на патот кон гробиштата Алесандро вози премногу брзо, но кога пристигнува кај големиот свијок, тој се премислува и го запира автомобилот. Во меѓувреме, во нивната куќа, Аугусто го наоѓа писмото, но рамнодушно води љубов со Лучија. Сепак, Алесандро го остварува планот: додека ја вози мајка си на гробишта, тој застанува ја турка во провалијата. По нејзината смрт, Алесандро ѝ ја кажува вистината на Џулија и тие се радосни поради тоа што се ослободиле од слепата мајка, а Аугусто заминува да живее во градот. По некое време, Алесандро му дава преголема доза лекови на Леоне и го убива во кадата, а од шокот, Џулија останува парализирана. На крајот од филмот, Алесандро добива силен епилептичен шок, но Џулија не може да му помогне и тој умира.
Недељко Чабриновиќ

Недељко Чабриновиќ 18 февруари 1895 година, Сараево - 20 јануари 1916, Терезијенштат), бил член на Млада Босна и учесник во атентатот на австроунгарскиот престолонаследник Франц Фердинанд.
1 Животопис
Недељко е роден како најстаро дете во семејството. Татко му Васо бил сопственик на кафеана во Сараево и имал девет деца од два брака.
Како печатарски работник учествувал во штрајкот на печатарските работници во 1912 година, по што власта го протерала од Сараево. Работел во печатници во Сремски Карловци, Шид, Трст и Белград.
Под влијание на српските победи во балканските војни, ги прифатил идеите на југословенската револуционерна младина и поединечниот терор како метод на политичка борба. Сараевските членови на напредната национална младина му испратиле во Белград исечок од "Хрватски дневник" од 17 март 1914 година со веста за доаѓањето на австроунгарскиот престолонаследник Франц Фердинанд на воените маневри во Босна. Кога го добил тој исечок, Чабриновиќ се договорил со Гаврило Принцип и Трифко Грабеж за местото и времето на атентатот.
На Видовден 28 јуни 1914 година Чабриновиќ во Сараево низводно од мостот Ќумурија фрлил бомба на автомобилот во кој се возел Франц Фердиндан, но атентатот не успеал. Осуден е како малолетник на 20 години строг затвор. Починал во затворот во Терезијенштат во денешна Чешка.
Неговата мајка со останатите деца била одведена во логорот Жегара кај Босанска Крупа. Неговиот татко бил затворен во Требиње до крајот на војната, а бабу му ја обесиле без судење.
2 Поврзано
* Сараевски атентат
* Млада Босна
Долно Езеро

Долно Езеро — природно ледничко езеро на планината Кораб во Македонија. Долното  Езеро  се  наоѓа  на  истата  долинска  страна  како  и  претходните  две  корапски езера - Бачилско Езеро и Средно Езеро, во изворишниот дел на долината  на реката Рибница во месноста Долни Чардак помеѓу врвовите Бачилски Камен и Бабин Камен, на височина од 1,620 метри. По своето потекло е акумулативно, настанато со преграда на моренски седименти.  Длабочината на ова езеро изнесува 50 см, а неговата површина 30 м2 .
1 Галерија
2 Наводи
Боривоје Јевтиќ

Боривоје Јевтиќ, српски книжевник, роден е во Сараево на 30 јули 1894 година, а починал исто така во Сараево на 27 ноември 1959 година. Бил припадник на движењето Млада Босна, уапсен е по Сараевскиот атентат во 1914 година, и осуден на 3 години во зандана. Пишувал песни, приказни и драма претежно со босанска тематика и театаски и книжевни критики, студии и есеи. Повеќе од 25 години бил режисер во театрите во Белград и Сараево. Ја уредувал ''Књижевна критика, ''Преглед'', ''Српска омладина''. Ги презел слободниот стих и лесната форма на песна во проза со преведување на Волт Витман и германските експреонисти. Објавил повеќе збирки на приказни ''Заоѓања'' (''Заласци'' ) (1918), ''Даровите на мајката земја'' (''Дарови мајке земље'') (1931), ''Дени на Миљацка'' (1935), "Помешани јазици ''(''Пометени језици'' ) (1952), ''Играчки во времето'' (''Играчке у времену'') (1958), драмите ''Царските кохорти'' (''Царске кохорте'') (1928), ''Ветена земја'' (''Обећана земља'')( (1937), ''Подвиг на Сухолини'' (1939) и книга спомени на ''Сараевски атентат'' (''Сарајевски атентат'') (1924).
Марија Жежељ

Марија Жежељ (Нови Сад, 20 ноември 1999) е српска пејачка, писателка, манекенка која на пошироката јавност и станала позната снимајќи видео-клипови за популарното мрежно место Јутјуб.
1 Животопис
Марија Жежељ е родена на 20 ноември 1999 година во Нови Сад во тогашна Сојузна Република Југославија. Во својот роден град учи во Гимназијата Јован Јовановиќ Змај. Тренира одбојка долго време, а пред тоа се занимавал со џез балет.
Првпат во јавност се појавила на крајот на 2014 године, кога направила свој Јутјуб канал. По само неколку месеци, Марија станала многу популарна меѓу својте врсници. Нејзиниот Јутјуб канал од отворањето до денес стекнал повеќе од 365 илјади следачи.
2 Дискографија
*''Dance Like Nobody's Watching'' (2017)
*''Louder Than A Drum'' (2017)
3 Романи
*''Мојот сладок живот'' (''Мој слатки живот'') (2016)
Бара

Бара — водно пространство, тело на стоечка вода во помала вдлабнатина во земјата, било природно или вештачко, кое обично е помало од езеро. Тие можат да се појават природно во поплавените површини како дел од речниот систем од излевање на реките при висок водостој или пак при природно излевање на водите од коритото во пониски рамничарски предели со низок просечен пад поради надморската височина, или може да бидат малку изолирани депресии односно вдлабнатини во релјефот како што се пролетни полнењеа на базени/вдлабнатини и прериски дупки, додека во варовнички предели (во Македонија) тоа може да се вртачите во кои при топење на снеговите може да создаваат бари. Барите може да содржат плитка вода со блата и мочуришта и водни растенија и животни. Во географската терминологија на македонските дијалекти именката бара означува вдлабнатинка во која се собира или се задржува вода. Во тој однос нејизното значење е слично на вир или локва.
1 Одлики
Воопштено, барите се водните површини односно водните станишта на мочуриштата. Бара е поголемо водено станиште (површина до 8 ха) во кое водената маса е на ниско ниво. Поради тоа, сончевата светлина допира до дното овозможувајќи процес на фотосинтеза и успешно загревање на водата во барата. Водата во барите може да биде присутна, или може да пресуши. Бојата на водата во барите може да биде од костенливо кафена до зеленкаста, во зависност од длабочината на барата, како и видот на дното и присутните подводни растенија. Барите се одликуваат со буен растителен (посебни видови на барска вегетација) и растителен свет (барска фауна на инсекти, водоземци, влекачи и птици).
2 Топонимија
Именката бара е доста е раширена во топонимијата во Македонија и словенските земји, па така именката бара и изведенки од неа може да се однесува и на:
*Барово — село во областа Каршијак, Општина Сопиште, Скопско
*Барово – село во областа Тиквеш, Општина Демир Капија
*Студена Бара – село во областа Средорек (Кумановско), Општина Куманово
3 Галерија
4 Наводи
Алтитекне

Алтитекне — врв на планината Плачковица со надморска височина од 1.411 метри. Врвот се издига во северниот дел од планината, на огранката која се испушта од врвот Чупино кон запад.. Врвот Алтитекне се издигнува на северната падина на Плачковица, јужно помеѓу селата Градец и Липец и помеѓу доловите на Градечка и Виничка Река. Потеклото на самиот топоним доаѓа од турскиот јазик со значење на шест (''alti'') букови издлабени поила, корита за вода, кораб-брод (''tekne''), какви што има и на неколкуте посилни водни извори во буковата шума под самиот врв.
1 Поврзано
* Лисец (Плачковица)
* Чупино Брдо (Плачковица)
* Туртел
* Кара Тепе (Плачковица)
Сариташ

Сариташ — врв на планината Плачковица со надморска височина од 1.385 метри. Врвот се издига во северниот дел од планината, на огранката која се испушта од врвот Чупино кон запад. Врвот Сариташ се издигнува на северната падина во повнатрешниот дел на билото на Плачковица, помеѓу доловите во изворишните подрачја на Градечка и Виничка Река. Потеклото на самиот топоним доаѓа од турскиот јазик со значење на ''жолт'' (''sari'') ''камен'' (''tekne''), каква што впрочем е и жолтеникавата боја која ја има на камењата на самиот врв и срт.
1 Поврзано
* Лисец (Плачковица)
* Чупино Брдо (Плачковица)
* Туртел
* Кара Тепе (Плачковица)
Димитрије Митриновиќ

Димитрије Митриновиќ (Доњи Поплат, 21 октомври 1887 — Ричмонд крај Лондон, 28 август 1953) бил српски авангарден критичар, теоретичар, филозоф, есејист, поет и преведувач.
1 Животопис
Роден е во Поплат (во денешна Општина Берковиќ). Детството го поминал во Зови Дол крај Невесиње каде биле што неговите родители биле учители. Основно училиште завршил во Благај, гимназија во Мостар, а студии по филозофија, психологија и логика во Загреб, Београд, потоа во Виена и Минхен. Апсолвирал во Тибинген во 1914 година.
Работел во уредништвото на ''Босанска вила'' (1910 — 1913). Првата светска војна ја поминал во Лондон, каде го покренал и уредувал списанието ''New Age'' (''Ново време''), кој подоцна прераснал во списанието ''New Europe''. Митриновиќ исто така е и иницијатор на ''Антибарбарус клуб'', Адлерово друштво за студии по поединечна психологија.
Првата своја песна, ''Ленто долоросо'', ја објавил во Босанска вила во 1905, под псевдонимот ''М. Димитријевиќ'', под кој подоцна претежно објавувал поезија. Покрај тој, го користел и псевдонимот ''Антицус''.
Покрај во Босанска вила, објавувал песни и во списанијата: ''Бранково коло'' (1906 — 1907, 1909 — 1911), ''Дело'' (1906), ''Нова искра'' (1906-1907), ''Срѓ'' (1906-1908), ''Српски књижевни гласник'' (1906, 1908, 1911), ''Словенски југ'' (1908), ''Вардар'' (1910), ''Зора'' (1910), ''Хрватски ѓак'' (1908-1909, 1911), ''Одјек'' (1912), ''Савременик'' (1911).
Митриновиќ е творец на футуристичкиот манифест во српската книжевност (''Естетски контемплации, Босанска вила, 1913'').
Повторното откривање на делата на Димитрија Митриновиќ е заслуга на Предраг Палавестра. Тој во хрестоматијата ''Книжевност на Млада Босна'' (''Књижевност Младе Босне'') (Сараево, 1965), во целост го рехабилитирал Митриновиќ, го вратил во контекстот на српската авангарда.
Осаменоста на тркачот на долги патеки (филм)

Осаменоста на тркачот на долги патеки (англиски: ''The Loneliness of the Long Distance Runner'') - британски филм од 1962 година, во режија на Тони Ричардсон, според сценариото на Алан Силитоу и Алан Силитоу. Во главните улоги настапуваат: Мајкл Редгрејв, Том Кортенеј, Ејвис Баниџ, Топси Џејн, Џулија Фостер, Џо Робинсон, Алек Мек Коуен итн. Во 1963 година, Кортенеј ја освоил наградата „БАФТА“ за најнадежен нов глумец, а филмот освоил уште четири други награди и имал две номинации.
1 Синопсис
Колин Смит (го игра Кортенеј) е младо момче од Нотингем, кое живее во сиромашно семејство. Неговиот татко е болен и наскоро умира, а веднаш по неговата смрт, мајка му продолжува да живее со својот љубовник. Смит е незадоволен, не сака да биде фабрички работник, но не знае што сака да биде во животот. Еднаш, тој и неговиот другар крадат пари од блиската пекарница, но набргу полицијата го открива и така Колин завршува в затвор. Таму, управникот (го игра Редгрејв) е оптоварен со подготовките за традиционлната трка меѓу затворениците и учениците од локалното училиште. Кога ќе забележи дека Колин е одличен тркач, на управникот му се раѓа надеж дека, за првпат во историјата, затворениците може да победат во трката, со што ќе се зголеми угледот на затворот. Затоа, тој му дава слобода на Колин да се подготвува за трката, така што тој може да излегува од затворот и да трча во околината. На денот на трката, Колин се наоѓа во убедливо водство, но непосредно пред целта тој намерно застанува, затоа што не сака од никого да прима наредби или совети.
Бела Бука

Бела Бука — врв на планината Плачковица со надморска височина од 1.424 метри. Врвот се издига во северниот дел од планината, на огранката која се испушта од врвот Чупино кон запад, каде што тој воедно и првиот поистакнат и издаден врв на оваа огранка која започнува веднаш јужно од Чупино и свртува кон запад кај Виничка Бачија.
Врвот Бела Бука се наоѓа длабоко во повнатрешниот дел на билото на Плачковица, помеѓу доловите во изворишните подрачја на Градечка и Виничка Река. На северната падина која стрмно се издигнува над изворот на Виничка Река, до самиот врв е обраснат со густа букова шума, поради чии бели стебла, можно е врвот и гребенот да го добиле името Бела Бука, додека јужната падина на овој врв и грбен која е отворена кон извориштето на Градечка Река и врвовите Лисец и Бел Камен наспроти, е повеќе соголена со доста застапени карпести облици и поразновидна растителност како: зимзелени смреки, брези, буки, лески и даб. На самиот врв и грбен Бела Бука минува обележана планинарска патека која е главната траса за настанот за планинско трчање „Чупино Треил“, a воедно е и патеката одена во рамки на Планинарски предизвик „12 Врвови“, со почетна и крајна точка во Виница и Блатец.
1 Галерија
2 Поврзано
* Лисец (Плачковица)
* Чупино Брдо (Плачковица)
* Туртел
* Кара Тепе (Плачковица)
3 Наводи
Брољи

Брољи (|Broglie) – населено место и општина во северна Франција во регионот Горна Нормандија, во департманот Ер кој ѝ припаѓа на префектурата Берне.
Според податоците од 2011 година, во општината живееле 1098 жители, а густината на населеност изнесувала 137,94 жители на км². Општината се простира на површина од 7,96 км². Средната надморска висина изнесува 142 метри (од 132 до 197 метри).
1 Демографија
Година, Жители
1962, 1.045
1968, 1.051
1975, 1.132
1982, 1.126
1990, 1.168
1999, 1.105
2008, 1.115
2 Поврзано
* Список на општини во департманот Ер
Светокришко Војводство

Светокришко Војводство (|województwo świętokrzyskie, ''Швјентокшиско Војводство'') — војводство во југоисточна Полска, во рамките на историската област Малополска. Наречено е по Светокришките Планини. Главен и најголем град е Келце.
Се граничи со шест други војводства: Мазовското на север, Лублинското на исток, Поткарпатското на југоисток, Малополското на југ, Шлеското на југозапад и Лоѓското на северозапад.
Создадено е на 1 јануари 1999 г. од Келечкото, источниот дел на Ченстоховското и западниот дел на Тарнобжешкото војводство, согласно управната реформа усвоена претходната година. Зафаќа површина од и има 1.263.176 жители (2014).
1 Градови и гратчиња
Војводството има 32 градски населени места, тука наведени по број на жители според состојбата во 2006 година:
2 Управна поделба
Светокришкото Војводство е поделено на 14 окрузи, од кои 1 е градски, а 13 се земски. Тие пак се поделени на вкупно 102 општини.
Име и изворно име, Површина (км²), Население (2006), Седиште, Други градови, Општини
Градски окрузи
Келце''Kielce'', 110, 207.718, 1
Земски окрузи
Буски powiat buski, 967, 73.940, Буско-Здруј, 8
Влошчовски powiat włoszczowski, 906, 47.137, Влошчова, 6
Јенджејувски powiat jędrzejowski, 1.257, 89.304, Јенджејув, Сенѓишув, Малогошч, 9
Кажимјешки powiat kazimierski, 422, 35.770, Кажимјежа Вјелка, Скалмбмјеж, 5
Келечки powiat kielecki, 2.247, 198.581, Келце *, Хенќини, Хмјелник, Далешице, Боѕентин, 19
Коњечки powiat konecki, 1.140, 84.239, Коњске, Стомпоркув, Радошице, 8
Опатувски powiat opatowski, 912, 56.645, Опатув, Ожарув, 8
Островјечки powiat ostrowiecki, 616, 116.179, Островјец Швјентокшиски, Ќмјелув, Кунув, 6
Пињчувски powiat pińczowski, 611, 42.127, Пињчув, Ѓалошице, 5
Сандомјешки powiat sandomierski, 676, 81.733, Сандомјеж, Копшивница, Завихост, 9
Скаржиски powiat skarżyski, 395, 80.024, Скаржиско-Камјена, Сухедњув, 5
Стараховички powiat starachowicki, 523, 94.395, Стараховице, Вонхоцк, 5
Сташувски powiat staszowski, 925, 74.004, Сташув, Полањец, Ошек, 8
* седиштето не е дел од округот
3 Поврзано
* Светокришки Планини
* Малополска
Овамбоанци

Овамбо или Овамбоанци, а познати и како Авамбо, Амбо или Овавамбо — јужноафрикански банту-народ. Овамбоанците се најголема етничка група во Намибија. Народот исто така живее и во покраината Кунене во Ангола. Во Намибија околу 50% од вкупното население на државата се Овамбоанци, а во Ангола се малцинство и се околу 2% од вкупното население на Ангола.
Овамбоанците мигрирале во јужните предели на Намибија од првичната населена област во регионот околу реката Замбези во 14 век. Современото овамбаоанско население брои околу 1,6 милиони луѓе и претежно се Христијани. Мајчин јазик на Овамбоанците е овамбоанскиот јазик, јазик кој припаѓа на јужната подгрупа на нигер-конгоанските јазици.
1 Подрачје
Овамбоанците живеат во северните предели на Намибија, но и во покраината Кунене во Ангола. Оваа територија понекогаш се именува како Овамболенд. Оваа област е релативно рамна, без карпи, со ниска вегетација и со релативно повисока надморска височина.
Во северните делови на Овамболанд има тропска вегетација, каде има обилни сезонски врнежи кога регионот се поплавува и се формираат привремени езерца и острови. За време на сушниот период овие водени површини се исушуваат. Така, луѓето се адаптирале на ваквите временски услови.
2 Религија
Овамбоанците денес се претежно Христијани, поточно лутеранци. Христијанството во Овамболанд пристигнало во 19 век. Првите христјански мисионери биле од Финското мисионерско друштво и дошле во регионот во 1870 година. Така, Овамбоанците го прифатиле Лутеранството. Влијанието на Финското друштво не било само врз религијата, туку и врз културните навики. Така на пример денешниот стил на облекување на жените со марами и долги фустани потекнува од стилот на облекување на финските мисионери од 19 век.
Помалку од 3% од Овамбоанците се следбеници на традиционалната овамбоанска вера. Според традиционалната вера, врховен бог или дух е „Калунга“. Нивните ритуали се сконцентрурани околу свет оган, ритуали слични на останатите африкански религии. Калунга ги создал првите маж и жена, кои пак имале една ќерка и два сина. Овамбоанците се потомци на ќерката, според традиционалните митолошки верувања.
Димитар Котевски

Димитар Котевски (, - , ) — македонски офтамолог, познат и признат општествено-политички деец, афирмиран научник, прв доктор на медицински науки во Битола и еден од втемелувачите на здравството во Битола.
1 Животопис
Котевски е роден на 26 октомври 1926 година во Битола. Медицинскиот факултет го завршил во Белград во 1952 година, а специјализацијата во Загреб. Докторската дисертација ја бранел во Загреб на загребачкото Свеучилиште.
Котевски важел за еден од највидните и најугледни граѓани, афирмиран научник, познат и признат општвено политички деец. Тој со својата долгогодишна и упорна ангажираност ги поставил темелите на идното здравство во Битола кое го реформирал. Бил прв директор на обединетото здравство Медицински центар.
Котевски бил познат по неговиот ангажман за формирање на очно одделение, иницијатор за формирање на повеќе специјалистички одделенија во Медицинскиот центар, како основа за иднината Клиничка Болница-Битола. Во Либија, како стручен директор отворил нова болница во Бенгази.
Д-р Котевски бил еден од основачите на Македонско научно друштво - Битола, повеќегодишен претседател и избран доживотен почесен претседател на МНД-Битола. Котевски има директен придонес во формирањето на Универзитетот во Битола, посебно било неговото залагање на Вишата медицинска школа во Битола, а за посебните заслуги и придонес во развојот на офтамологијата бил избран за почесен член на здруженијата на офтамолозите, како и на Сојузот на слепи лица на Македонија.
Примариус доктор Котевски бил добитник на бројни високи домашни и меѓународни признанија, наградата за животно дело на општина Битола, како и државната награда за остварувања во областа на хуманоста и човечката солидарност „Мајка Тереза“ за 2016 година.
Тој бил автор на голем број научни трудови од областа на здравството (офталмологијата) кои биле презентирани на европски и светски конгреси.
Заради заслуги на полето на офталмологијата и придонес во развојот на офталмолошките здруженија на офталмолозите, бил прогласен за почесен член. Исто така и од страна на Сојузот на слепи лица на Македонија, за придонес во борбата против слепилото, бил прогласен за почесен член.
Починал во Битола на 2 јуни 2018 година.
Светилник

Светилник — градба што се подига на брегови, острови, стени, за да им биде ориентир на морските пловни средства.
1 Историја
Првите светилници ги изградиле Египќаните и меѓу нив е прочуениот Фарос во Александрија, на устието на реката Нил. Овој светилник спаѓа меѓу Седумте светски чуда на античкиот свет. Во Америка, првиот светилник бил подигнат во 1716 година, а светлината се добивала со горење дрва, т.е. се ложел вистински оган. Подоцна светилниците користеле гас и ацетилен. Светилник на електрична енергија бил реализиран во 1858 година. Тогаш веќе се користеле огледала и леќи заради подобро снопење на светлината. Покрај тоа, за време на магла се користат сирени, но и вртежни светла. Светилници кои користеле и радиосигнал почнале да се користат уште од 1921 година, а првпат биле примените во Њујорк, САД. Денес, радиосигналот се користи и за ориентација на авионите.
Светилникот како симбол го користат тајните друштва, а во своето лого го користи и познатиот семрежен пребарувач „Нетскејп“.
2 Светилникот како тема во уметноста
* „Светилникот Сангинере“ - расказ на францускиот писател Алфонс Доде од 1869 година.
3 Поврзано
* Светилничари
* Градба
* Сообраќај
* Огистен-Жан Френел
1365 Хенјеј

1365 Хенјеј — каменест флорски астероид од внатрешните делови на астероидниот појас, со пречник од околу 11 километри. Бил откриен од германскиот астроном Макс Волф во Хајделбершката Опсерваторијата во јужна Германија на 9 септември 1928 година и е наречен по американскиот астроном Луис Хенјеј.