Случај Некреп

Случајот Некреп — судски процес што следел по смртта на 12-годишното момче Бор Некреп поради погрешна дијагноза во Словенија во март 2008. Лекарот педијатар погрешно дијагностицирал вроден дефект на циклусот на уреа (многу ретко генетско заболување). Откако родителите го довеле момчето на Педијатриската клиника во Марибор, лекарот, меѓу другото, му го измерил нивото на амонијак во крвта и врз основа на значително зголеменото ниво, погрешно дијагностицирал Рејов синдром. Поради погрешна дијагноза и доцнење со соодветниот третман, момчето развило церебрален едем и починало осум дена подоцна.
1 Дијагноза и лечење
Пред приемот на педијатриското одделение во Марибор, момчето било главно здраво, кое било подврдено и од родителите и го докажале со неговиот училишен извештај, освен што имал „настинка“. Сепак, неговата состојба се влошила и покрај тоа што земал антибиотици. Во 18:00 часот бил примен на ургентното одделение на Клиниката за детски болести во Марибор. Во интервју објавено во април 2009 година, лекарот што го лекувал изјавил дека откако ги добил резултатите од нарачаните лабораториски тестови, вклучувајќи го и нивото на амонијак, дијагностицирал Рејеов синдром врз основа на ''Нелсоновиот учебник по педијатрија'' и започнал со соодветно лекување. Утрото, по консултација, лекарите во Марибор ги повикале своите колеги од Универзитетскиот клинички центар во Љубљана и наредиле негов транспорт таму. Лекарот не комуницирал директно со Љубљана.
Таткото на момчето на прес-конференција во ноември 2008 година изјавил дека лекарите во Марибор не откриле зголемено ниво на амонијак. Според него, следното утро добиле прецизни упатства за лекување од лекарите на Универзитетскиот клинички центар во Љубљана, но не ги реализирале. Момчето во текот на ноќта изгубило свест и го пренеле во Љубљана со „туристички превоз“. Мајката на момчето изјавила дека по пристигнувањето во Лубљанската болница, лекарите го намалиле нивото на амонијак „само со гликоза и сол на безопасно ниво“.
Како што било потврдено на судењето во септември 2011 година, ендокринологот кој го примил момчето на ендокринолошкиот оддел во Љубљана, момчето не било свесно кога пристигнало. Ова го изненадило, бидејќи педијатрите од Марибор му кажале дека неговата состојба се подобрила. Лабораториските тестови што ги нарачал покажале значително зголемено ниво на амонијак. Практикантот кој го придружувал момчето за време на транспортот до Љубљана изјавил дека момчето не било свесно во Марибор. Транспортот траел околу еден и пол час. Тимот на итна медицинска помош соопштила дека транспортот не бил итен и дека комбето за транспорт не било опремено за итни ситуации. Тоа може да се виде и во документацијата.
Според Одборот за професионални и етички прашања при Медицинската комора на Словенија, лекувањето било соодветно сè до добивањето на лабораториските резултати, кои покажале зголемено ниво на амонијак. Поради погрешната дијагноза, дополнително лекување започнало дури утрото. Тие забележале дека момчето требало да биде пренесено во Љубљана веднаш по добивањето на резултатите. Според нив, лекарот кој го наредил транспортот до Љубљана се воздржал од давање на гликоза поради веќе зголеменото ниво на шеќер во крвта. Исто така, тие истакнале дека не било можно да се каже дали момчето би преживеало доколку било лекувано соодветно.
2 Внатрешна ревизија и судење
Направена била внатрешна ревизија и родителите го тужеле докторот. Во октомври 2011 година, компетната судија ја прогласила за виновна за небрежно лекување. Таа добила условна казна затвор од десет месеци со двегодишна условна казна. Судот утврдил дека правилното постапување би било момчето веднаш да се пренело на одделот за ендокринологија при Универзитетскиот клинички центар во Љубљана. Медицинската комора на Словенија на докторката ѝ ја одзеле лиценцата на четири месеци.
Подоцна, јавниот обвинител поднел кривична пријава и против претседателот на комисијата за внатрешна ревизија за лажно сведочење. Тој тврдел дека претседателот на комисијата сведочел поинаку во кривичната истрага отколку на судењето и дека дијагнозата на Рејовиот синдром не се појавила ниту во документацијата на пациентот, ниту во евиденцијата на внатрешната ревизија. На судењето против лекарот, претседателот на комисијата сведочел дека лекарот го спомнал Рејеовиот синдром пред комисијата. Лекарот се бранел со тврдење дека не ја препишал точната терапија бидејќи дијагностицирала овој синдром во февруари 2015 година, претседателот на комисијата бил ослободен од обвиненијата врз основа на бројни сведоци кои ги потврдиле неговите зборови. По жалбата на обвинителот, ова било повторно потврдено од надлежниот висок суд во март 2016 година.