procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Државен пат 15 (Грција)

Државен пат 15 или ЕО15 (|Εθνική Οδός 15) — пат во Егејска Македонија и Тесалија, Грција. Почнува од Герман во Голема Преспа близу границата со Македонија (каде е граничниот премин Маркова Нога - Р’мби) и завршува со приклучок во патот ЕО6 кај Каламбака. Минува низ градовите Костур, Сачишта и Гребен.
Има две ленти, по една во секој правец и вкупна должина од 188 км. Денес е практично заменет од автопатиштата „Егнатија“ (А2)
и А29, па затоа претежно има месно значење.
1 Поврзано
* Егнатија (А2)
* Автопат 29 (Грција)
Државен пат 65 (Грција)

Државен пат 65 или ЕО65 — пат во Егејска Македонија, Грција. Го поврзува патот ЕО2 кај северозападното солунско преградие Додулари (Дијавата) со градот Кукуш. Најголем дел од патот е надграден, поврзувајќи го Солун со Дојран и Македонија, а воедно и со источната граница на Грција.
1 Населени места
Ова се населените места со свои излези на патот, наведени по возен редослед од запад кон исток:
Бр., Населено место, Приклучок, Белешки
Кукуш (Килкис) — Север, Јанешево (Металико)
Кукуш (Килкис) — Југ
Хасан Абас (Педино)
Саламаново (Галикос)
Воловод (Неја Санта)
Дремиглава (Дримос)
Лагадина (Лангадас) — клучка
Државен пат 14 (Грција)

Државен пат 14 или ЕО14 (|Εθνική Οδός 14) — пат во Егејска Македонија и Западна Тракија, Грција. Ги поврзува градовите Драма и Скеча (Ксанти), минувајќи низ Бук (Паранести) и Крстополе (Ставруполи). Патот има две ленти, по една во секој правец, и долг е 87 км.
Беранечки манастир

Беранечки манастир — манастир во југозападна Македонија, во близина на селото Беранци.
1 Градби
Во склоп на манастирот влегуваат една црква, помошни објекти, камбанарија, конак и трпезарија.
1.1 Црква „Свети Јован Крстител“
Црквата била осветена на 2 август 1879 година, поточно на верскиот празник Илинден, а од фрескописот во внатрешноста се забележува дека била обновена во 1979 година.
1.2 Камбанарија
Камбанаријата се издига непосредно на левата страна од влезот на манастирот. Таа има квадратна основа и во горниот дел целосно е отворена на сите страни.
2 Галерија
Државен пат 1 (Грција)

Државен пат 1 или ЕО1 (|Εθνική Οδός 1) — стар пат со две ленти кој води од Атина за Солун, и ја поврзува државата со Македонија преку граничниот премин Мачуково (Евзони). Денес во најголем дел е заманет со автопатот А1, и е ограничен на месна употреба. Долг е вкупно 605 км.
1 Првобитен правец
Според службениот весник од 1963 г. ЕО1 води од Атина до југословенската граница во Мачуково, минувајќи низ следниве места од југ кон север:* Атина - Центар
* Декелија
* Свендали (за Малакаса)
* Мартино
* Аталанти
* Камена Вурла
* Термопили
* Ламија
* Стилида
* Алмирос
* Велестино (за Волос)
* Лариса, Темпи
* Катерина (Катерини)
* Гида (Александрија)
* Илиџиево (Халкидона)
* Топчиево (Гефира)
* Ругуновец (Поликастро)
* Мачуково (Евзони)
2 Патот денес
Денес автопатот А1 го зазема речиси целиот првобитен правец на EO1, но државниот пат и понатаму минува напоредно на А1 за потребите на неавтопатниот сообраќај. Западно од езерото Тополија (Илики) има прекин во патот, поради што сообраќајот мора да кружи преку Теба и Алиартос, и да се приклучи на ЕО3. Покрај тоа, самиот граничен премин Мачуково прима само автопатен промет.
3 Поврзано
* Автопат 1 (Грција)
Државен пат 13 (Грција)

Државен пат 13 или ЕО13 (|Εθνική Οδός 13) — пат во Егејска Македонија и Тесалија, Грција. Го поврзува градот Катерина со ЕО3 кај Микро Елевтерохори, 8 км северо од Еласона. Патот има две ленти, по една во секој правец, и долг е 62 км.
1 Населени места
Ова се населените места со свои излези на патот, наведени по возен редослед од север кон југ:
* Катерина (Катерини)
* Десетти Километар (Мосохори)
* Долна Милја (Като Милја)
* Садово (Калитеја Еласонос)
Државен пат 16 (Грција)

Државен пат 16 или ЕО16 (|Εθνική Οδός 16) — пат во Егејска Македонија, Грција. Го поврзува градот Солун со гратчето Ерисово на полуостровот Халкидик.
Почнува од Солун, образувајќи како булевар „Георгикис Схолис“ со по три ленти во секој правец, и минува низ поважните трговски подрачја на градот. Потоа се стеснува на две ленти, по една во секој правец. Има вкупна должина од 132 км.
1 Населени места
Ова се населените места со свои излези на патот, наведени по возен редослед од запад кон исток:
*Солун (Тесалоники)
*Царево Село (Василика)
*Леригово (Арнеја)
*Стратони
*Ерисово (Јерисос)
2 Поврзано
* Државен пат 16а
Државен пат 12 (Грција)

Државен пат 12 или ЕО12 (|Εθνική Οδός 12) — пат во Егејска Македонија, Грција. Ги поврзува градовите Солун и Кавала, минувајќи низ Сер и Драма. Воедно го опслужува сообраќајот кон границата со Бугарија. Делницата од Солун до Сер е во состав на Европскиот пат Е79. Дел од ЕО12 е заменет со автопатот А25 (Солун - Сер) и магистралата „Егнатија“ (А2).
1 Историја
Патот почнал да се асфалтира во 1920-тите и 1930-тите. Последните делнци се осовремени во 1950-тите. Помеѓу 1990-тите и 2004 г. јужната и северната делница се надградени како автопат, а целосната надградба до Сер е завршена во 2010-тите.
2 Правец
ЕО12 се протега кон север, почнувајќи од центарот на Солун како градска артерија наречена „Лагадински пат“. Оваа делница е заедничка со патот ЕО2. Близу Лембет (Евкарпија) правецот се приклучува на автопатот А2 („Егнатија“) и го следи во североисточен правец до Ајватово, а потоа продолжува во истиот правец, овојпат напоредно на автопатот А25. Минува низ Лахна и ја преминува реката Струма кај Орљак. Го одминува Сер, па оди на исток низ Зелјахово и кон Драма. Овде свртува на југоисток и преку Рахче завршува во Кавала.
2.1 Населени места
Ова се населените места со свои излези на патот, наведени по возен редослед од запад кон исток:
* Солун (Тесалоники)
* Ајватово (Лити)
* Лахна (Лахнас)
* Дремиглава (Дримос)
* Кукуш (Килкис)
* Гвоздово (Асирос)
* Ново Село (Критија)
* Негован (Ксилополи)
* Орљак (Стримонико)
* Ениќој (Проватас)
* Драготин (Промахонас)
* Каваклија (Левконас)
* Нигрита
* Болница (Носокомио) - Сер
* Сер (Серес) — заобиколница
* Тополјани (Хрисос)
* Сармусакли (Пендаполи)
* Тумба
* Оравиште (Агиос Христофорос)
* Порна (Газорос)
* Зелјахово (Неја Зихни)
* Рахово (Месорахи)
* Ќупќој (Проти)
* Алистратик (Алистрати)
* Минаре (Ситагри)
* Драма
* Чаталџа (Хористи)
* Доксат (Доксато)
* Борен (Агиос Атанасиос)
* Маџар Чифлик (Лидија)
* Рахче (Кринидес)
* Бадем Чифлик (Амигдалеонас)
* Кавала
Државен пат 20 (Грција)

Државен пат 20 или ЕО20 (|Εθνική Οδός 20) — пат во Епир и Егејска Македонија, Грција. Ги поврзува градовите Јанина и Кожани преку Коница и Сачишта. Минува низ Јанинско, Костурско и Кожанско. Со пуштањето на магистралата А2 („Егнатија“), патот изгубил на важност и станал спореден. Делницата од Јанина до Калпаки влегува во состав на Европскиот пат Е853. Патот има две ленти, по една во секој правец, и должина од 215 км.
1 Правец
Западниот крај на ЕО20 се наоѓа во центарот на Јанина, каде се поврзува со државните патишта ЕО5, ЕО6 и ЕО17. Оди на северозапад кон Калпаки (клучка со ЕО22), каде свртува на североисток кон Коница. Одовде до Цотил минува низ планинскиот венец Пинд. Делницата од Лапчишта до Сачишта се совпаѓа со ЕО15. Од Сачишта ЕО20 продолжува на исток сè до неговиот источен завршеток во градот Кожани.
1.1 Населени места
Ова се населените места со свои излези на патот, наведени по возен редослед од запад кон исток:
*Јанина (Јоанина)
*Метаморфоси
*Калпаки
*Присојани (Пирсојани)
*Борботско (Ептахори)
*Жупан (Пендалофос)
*Цотил (Цотили)
*Лапчишта (Неаполи)
*Сачишта (Сјатиста)
*Шајнлер (Ксиролимни)
*Коџа Матли (Ватеро)
*Кожани (Козани)
2 Поврзано
* Смолика
* Вик (клисура)
* Егнатија (А2)
Европски пат Е79

Европски пат Е79 — пат од мрежата на европски патишта. кој се протега од. Почнува од Мишколц, Унгарија и завршува во Солун, Егејска Македонија, минувајќи низ Романија и Бугарија. Има вкупна должина од 1.300 км.
1 Правец
Е79 минува низ следниве земји и населени места:
*: Мишколц (спој со ) - Игрици
*: Игрици (раздвој од ) - Гербехаза
*: Гербехаза - Дебрецин - Беретќоујфалу
*: Беретќоујфалу (спој со ) - Артанд
*: Борш - Орадеја (раздвој од )
*: Орадеја - Бејуш - Дева
*: Дева
*: Дева - Петрошан - Тргу Жиу - Филијаш
*: Филијаш (спој со ) - Крајова (раздвој од )
*: Крајова - Калафат
*: Видин - Монтана - Враца - Ботевград
*: Ботевград - Софија
*: ( )
*: Софија - Перник – Г. Џумаја (Благоевград)
*: Г. Џумаја - Кулата
*: Драготин (Промахонас) - Сер (Серес) - Солун (Тесалоники)
Див свет

Дивиот свет — поим кој традиционално се однесува на неприпитомени животински видови, но ги вклучува и сите растенија, габи и други организми кои растат или живеат во дивината во област во која нема луѓе.
Дивиот свет може да се најде во сите екосистеми. Пустините, шумите, дождовни шуми, рамнините, пасиштата и другите области што ги вклучуваат и најразвиени урбани области кои имаат различни форми на животински свет. Иако изразот во популарната култура обично се однесува на животни кој не влијаат од човечки фактори, повеќето научници сметаат дека дивиот свет е под влијание на човековите активности.
Луѓето историски гледано се обидувале да ја одделат цивилизацијата од дивиот свет на повеќе начини, вклучувајќи правна, морална и социјална смисла. Некои животни се прилагодиле на приградската средина. Овие животни вклучуваат домашни мачки, кучиња, глувци и лилјаци . Некои религии прогласија одредени животински видови за свети, а во поново време загриженоста за животната средина ги активираа активистите да протестираат против експлоатацијата на животинскиот свет заради човечка корист или забава.
Според податоците на Светскиот фонд за дивите животни, светската популација на дивиот свет е намалена на 52% од 1970 до 2014 година.
1 Поврзано
* Загрозени видови
Кинкаџу

Кинкаџу или кинкажу ( |Potos flavus) е цицач од семејството на ракуни (Procyonidae) сроден со олингосите, коатите, северноамерикански ракуни, прстенорепојните мачки и какомистлу . Живее во шумите на Централна и Јужна Америка .
1 Опис
Должината на овој вид варира од 40 до 75 сантиметри, но мажјаците се поголеми од женките. Сите имаат еднобојно, меко и волнено крзно, златно-кафеава боја и имаат посветол долен дел.
Нивната опашка е покриена со кратки влакна. Опашката е долга и може да се превиткува, па со неа може да дофаќаат предмети. Покрај тоа, тој го користи за да се премести од едно дрво на друго дрво. И покрај тоа што го поминува скоро целиот живот на дрвјата, тој се искачува многу внимателно. Тој нежно и полека ја намотува опашката кон другата гранка, а потоа полека се движи кон другата, држејќи се на гранката цело време. Кога брзо трча низ гранка, опашката успева да ја одржува рамнотежата.
Неговата тркалезна глава има сплесната муцка и кратки округли уши . Неговите очи се големи и заоблени.
Киканџу е редок вид и се смета дека е пред истребување.
2 Исхрана
Честопати се нарекуваат „медeни мечиња“, затоа што сакаат слатко, а особено мед.
Освен тоа, тие обожаваат овошје и јадат повеќе од било кој друг од семејството ракуни. Најмногу ги сакаат авокадо, гуава, диви смокви и манго. Кинкаџу го грабнува овошјето со уста или го отсекува со своите „раце“ од дрвото.
Ако има многу овошје во едно дрво, кинкаџиите се собираат таму пискаат и врескаат додека се борат за храна.
Нивниот јазик е долг 12 сантиметри, што може да извлече и цица нектар и мед од кошницата на дивите пчели или со нив да ги извлече месните делови од овошјата.
3 Галерија
Ситроен Џампи

Ситроен Џампи — минибус кој се произведува од страна на францускиот производител на автомобили Ситроен од 1994 година. Моделот се продава како Пежо Експерт и Фиат Скудо.
Сите три модели биле изменети во март 2004 година, пред да бидат заменети со нови модели од втора генерација во јануари 2007 година. Редизајнираните модели повторно имале ист дизајн и инженерство. Втората генерација добила мал фејслифт во февруари 2012 година, а од јули 2013 година, Тојота започнала со продажба на своја верзија наречена Toyota ProAce.
На 1 декември 2015 година, Цитроен, Пежо и Тојота ја претставиле новата генерација на овие возила.
Во јули 2016 година, Фиат Скудо бил заменет со втора генерација на Фиат Таленто, кој пак бил преобразен во Рено Трафиќ. Од 2019 година, моделот исто така е ребрендиран и како Опел/Воксхал Виваро.
Константин Поменов

Константин Поменов (18501913) — македонски политичар, публицист, и правник од крајот на XIX век.
1 Животопис
Тој е роден во Прилеп на 5 мај 1850 година. Бил син на Ангеле Поменов, сиромав терзија од Прилеп. Учел во родниот град, кај Јордан Хаџи Константинов-Џинот во 1859 - 1860 година, а во 1861 - 1864 е ученик и прислужник на учителот Васил Алексиев. Од 1864 година станал ученик и помошник на Кузман Шапкарев. Со негова помош во 1865 година Поменов успева да се запише како стипендист в шестокласната гимназија на Јоаким Груев во Пловдив, каде што учи во следните три години. Меѓу 1868 и 1869 година е учител во Пловдив, а кон крајот на 1869 година и во Одрин. Во 1869 година е привремен дописник на весникот „Македонија“. Во 1870 година завршува гимназија во Табор, Австроунгарија и гимназија во Прага меѓу 1872 - 1874 година со финансиска поткрепа на Евлоги Георгиев. Започнува да следи философија во Прага, но се префрлил во Виена, каде што завршил право во 1877 година како стипендист на Добродетелната дружина. Станува помошник-секретар во Виенскиот суд во 1878 г.
По ослободувањето на Кнежевството Бугарија е пратеник во Уставното народно собрание во 1879 година како делегат на бугарското друштво „Напредок“ во Виена. Учествува во изработката на Трновскиот устав. Во 1880 година живеел во Франција и Италија. Во 1881 година го одбранил докторатот во Хајделберг, Германија, по што бил член на Апелациониот суд во Софија.
Починал во 1913 година.
Рено Трафик

Рено Трафик — минибус кој се произведува од страна на францускиот производител на автомобили Рено од 1980 година. Во моментов моделот се продава како Фиат Таленто, Нисан НВ300 и како Опел/Воксхал Виваро. До 2016 година, моделот бил продаван и како Нисан Примастер.
Претходните верзии биле продадавани во Малезија од Иноком, а оригиналната генерација денес се продава во Индија од Тата Моторс.
Воксхал потврдил дека следната генерација Виваро ќе се произведува во фабриката за производство во Лутон со почеток во 2013 година. Сепак, по преземањето на Опел/Воксхал од Група ПСА, „Вираро“ изкегол како модел на Трафик во 2018 година, додека следната втора генерација била заменета во текот на 2019 година.
Државен пат 16а (Грција)

Државен пат 16а или ЕО16а — патен огранок на полуостровот Халкидик во Егејска Македонија, Грција. Се движи во правец север-југ, поврзувајќи го гратчето Полигеро (Полигирос) со патот ЕО16 кај селото Решетник (Агиос Продромос). Долг е 15 км.
1 Знаменитости по патот
Одејќи по патот можат да се забележат следниве знаменитости:
* Црква „Св. Модест“
* Црква „Св. Ѓорѓи“
* Црква „Св. Димитриј“
2 Поврзано
* Државен пат 16
Државен пат 57 (Грција)

Државен пат 57 или ЕО57 — пат во Драмско, Егејска Македонија, Грција. Го поврзува градот Драма со Пиринска Македонија во Бугарија кај граничниот премин Везме. Минува низ Просечен и Зрново. Преминувајќи ја бугарската граница, се надоврзува на тамошниот Републички пат II-19 за Неврокоп (Гоце Делчев). Долг е 50 км.
1 Населени места
Ова се населените места со свои излези на патот, наведени по возен редослед од југ кон север:
* Драма
* Просечен (Просоцани)
* Зрново (Като Неврокопи)
* Везме (Ексохи)
Бедфорд CF

Бедфорд CF — минибус која бил произведен од страна на Бедфорд. Моделот бил претставен во 1969 година, заменувајќи го постариот модел CA, и според својата големина бил директен конкурент на Форд Транзит, кој влегол во производство четири години порано. Неговиот дизајн бил сличен на својот американски „колега“, Шевролет Ван (1971-1995).
Воксхал/Бедфорд како подружница на „Џенерал моторс“, на некои пазари надвор од Велика Британија и Ирска своите модели ги продавале под марката „Опел“. Конкретно, овој модел се продавал како Опел Бедфорд Блиц од 1973 година кога оригиналниот „Опел Блиц“ бил постепено повлечен од производство. На други пазари, како во Норвешка, моделот го задржал првинчното име.
Бедфорд CF бил познат по тоа што бил последното возило кое било произведено со мотор на Вокохал во 1987 година, бидејќи по оваа година моделите на брендот биле работени на платформата на Опел. Брендот Бедфорд продолжил со одредени свои дизајни, пред да престане да се произведува во 1991 година.
Државен пат 4а (Грција)

Државен пат 4а или ЕО4a (|Εθνική Οδός 4a) — патен огранок во Егејска Македонија, Грција. Ги поврзува Бер (Верија) и Вртикоп (Скидра), а со тоа е поврзан со Воден. Минува низ повеќе места, меѓу кои градот Негуш (Науса). Има по една лента во секоја насока и должина од 33 км.
Патот е во тек на доградба, а се проучува и негово поврзување со магистралата „Егнатија“ (А2).
1 Поврзано
* Државен пат 4
Државен пат 69 (Грција)

Државен пат 69 или ЕО69 — пат на островот Тасос во Егејска Македонија, Грција. Кружи околу целиот остров, одделно поврзувајќи многу од населените места на него. Почнува од градот Тасос (Лименас Тасу). Долг е приближно 70 км, со по една лента во секоја насока.
1 Места по патот
По патот може да се посетат следниве места и знаменитости:
* Праисториските населби на Тасос
* Фолклорен музеј на друштвото „Кастро“ во Лименарија
* Бројни плажи и приморски населби
Државен пат 67 (Грција)

Државен пат 67 или ЕО67 (|Εθνική Οδός 67) — пат во Солунско, Егејска Македонија, Грција. Го поврзува автопатот А25 (Солун - Нова Мудања) со Аеродромот Солун.
Порано ова бил многу поголем пат кој поврзувал бројни места на полуостровот Халкидик, особено на краците Ситонија и Касандра. Со разните автопатни надградби, речиси целиот правец ја изгубил оваа ознака и му припаднал на А25, со исклучок на кратка делнца што го поврзува патот со аеродромот, кој самостојно ја задржал ознаката Е67. Пред овој потег има вкупна должина од 60 км.
Државен пат 59 (Грција)

Државен пат 59 или ЕО59 — пат во Зихненско, Егејска Македонија, Грција. Оди во правец југ-север и го поврзува Ениќој со Рахово преку Зелјахово. Долг е околу 25 км.
1 Населени места
Ова се населените места со свои излези на патот, наведени по возен редослед од југ кон север:
* Ениќој (Амфиполи)
* Нова Локвица (Неја Месолакија)
* Каратопрак (Мавролофос)
* Здравик (Дравискос)
* Кочак (Мирини)
* Чепелџе (Димитра)
* Рахово (Месорахи)
2 Поврзано
* Зихна
Дерингер

Терминот „дерингер“ се однесува на секоја рачен пиштол што не е ниту револвер, ниту полуавтоматски пиштол. Тоа не треба да се меша со мини-револвери или џебни пиштоли, иако некои подоцна дерингери се произведени со препербокс конфигурација.
Оригиналниот Филаделфија Деринџер бил пиштол со единечна спредна ударна капа, воведена во 1852 година, од Хенри Дерингер. Вкупно, произведени се околу 15,000 пиштоли од Дерингер. Сите биле пиштоли со еден барел со брави на ударни удари, вообичаено 0,41 калибар со пушки, и ореви. Должината на барелот се движела од 1,5 "на 6", а хардверот обично била легура на бакар-никел позната како " германско сребро ".
Беранечка парохија

Беранечка парохија — православна парохија на Македонската православна црква - Охридска архиепископија, дел од Битолското архијерејско намесништво на Преспанско-пелагониската епархија. Нејзиното седиште е во црквата „Св. Атанасиј“ во селото Беранци. Парохиски свештеник е ереј Ецо Велјановски.
Парохијата ги опфаќа селата: Беранци, Вашарејца, Долно Српци, Ношпал, Радобор, Горна и Долна Чарлија.
1 Цркви
Ова е список на црквите во парохијата. Можно е списокот да е нецелосен.
име, населено место, изградена, слика
Црква „Св. Атанасиј“, Беранци, 1868
Црква „Св. Јован Крстител“, Беранци, 1879
Црква „Св. Константин и Елена“, Беранци, 2003
Црква „Св. Ѓорѓи“, Вашарејца, 1883
Црква „Св. Теодор Тирон“, Долно Српци, 1871
Црква „Св. Архангел Михаил“, Долно Српци
Црква „Св. Никола“, Ношпал, 1865
Црква „Св. Петка“, Ношпал, 1984
Црква „Св. Петар“, Радобор, 1891
Црква „Св. Димитриј“, Горна и Долна Чарлија, 1895
2 Поврзано
* Битолско архијерејско намесништво
Воздушен пиштол

Воздушен пиштол — пиштол којшто пневматски испукува проектили со притиснат воздух или други гасови коишто се ''механички'' притиснати без вклучување на хемиски реакции. Ова е во спротивност со огненото оружје кај коешто гасовите се ''хемиски'' притиснати преку егзотермична оксидација (дефлаграција) на запалливи горива, што создава погонска енергија со кршење на молекуларни врски.
Првите воздушни пиштоли биле изработени уште во 1500-тите години. Тие биле користени за лов, спорт и војување. Современите воздушни пиштоли користат еден од трите вида извори на енергија во зависност од дизајнот: пружински клип, пневматски и притиснат гас во шише (најчесто јаглерод диоксид).
Can't Help Falling in Love

Can't Help Falling in Love (во прев. ''Не можам да не се заљубам'') — песна од 1961 година снимена од американскиот пејач Елвис Присли за албумот Блу Хаваи (1961). Напишано е од Уго Перети.
Лујџи Креоре и орџ Дејвид Вајс и објавено од Гладис Музика, АД. (Мелодијата е заснована на „Плаизир Дамур“, популарна француска љубовна песна составена во 1784 година од Jeanан-Пол-Игид Мартини). Песната првично беше напишана за жена како „Не можам да се за Fallубиме во него“, што ја објаснува првата и третата линија што завршуваат на „во“ и „гревот“, а не зборовите што зборуваат со „ти“.
„Can't Help Falling in Love“ беше прикажан во филмот на Присли во 1961 година, Сините Хаваи. Во текот на следните четири децении, тоа е снимено од бројни други уметници, меѓу кои и Боб Дилан на неговиот албум од 1973 година Дилан, Том Сморс, шведската поп група А-тинејџери и британската реге УБ40, чија верзија од 1993 година се најде на врвот на топ листите во САД и Велика Британија .
Шевролет Болт

Шевролет Болт — мал електричен автомобил со пет врати, кој се продава на пазарот од страна на Шевролет. Моделот е развиен и произведен во партнерство со ''LG Corporation''. Обновената европска варијанта се продава како Опел Ампера-е во континентална Европа.
Заклучно со моделот кој треба да излезе во продажба во 2020 година, Болт има електричен опсег 419 километри, 383 километри за моделите 2017-2019 година. Европската Ампера-е, има сертифициран опсег од 520 км.
Производството за моделот од 2017 година започнало во ноември 2016 година. Европската верзија започнала со производство во февруари 2017 година. Продажбата во САД започнала во Калифорнија во декември 2016 година.
На своето воведување, Болт бил прогласен за автомобилски тренд за 2017 година, автомобилот на годината во Северна Америка во 2017 година и наведен во списанието ''Time 25'' во спосокот на најдобри 25 пронајдоци на 2016 година.
Восовско Езеро

Восовско Езеро (|Λίμνη Σφηκιά, ''Лимни Свикија'') — вештачко езеро во Берско, Егејска Македонија. Создадено е со изградба на брана на реката Бистрица. Сместено е на североисток од поголемото Витивјанско Езеро, спротиводно по течението на истата река. Наречено е по селото Восово (Сфикија) Зафаќа површина од .
1 Поврзано
* Восово
* Витивјанско Езеро
Шкода рапид (2011)

Шкода рапид (|Škoda Rapid) – автомобил што го произведува чешката фабрика за автомобили Шкода само за индискиот пазар. Се произведува од 2011 до денес.
1 Историјат
Шкода рапид е семеен автомобил од нижата средна класа што го произведува Шкода Индија, исклучиво за индискиот пазар. Првпат бил прикажан во јавност во октомври 2011 година, а почнал да се продава во ноември истата година Рапид се заснова на платформата PQ25 на групацијата Фолксваген. Заснован е моделот Фолксваген венто изработен во Индија. Многу е сличен на венто, се разликува по предната маска, фаровите, браниците, задните светла и ситни детали во ентериерот и екстериерот. Рапид за индискиот пазар се произведува во градот Пуна.
Според димензиите е позициониран меѓу фабијата и октавијата. Конструиран е на продолжена платформа од моделите фабија и поло. Неговиот дизајн дава изглед на лимузина, но тоа е компакт со пет врати (лифтбек), кој обезбедува капацитет на багажникот од 550 литри. Рапидот ги дели основните елементи на каросеријата и дизајнот на ентериерот со Сеат толедо од четвртата генерација и двата се склопуваат во истата фабрика на Шкода во Млада Болеслав.
И покрај тоа што го дели името со Шкода рапид кој е лансиран во 2012 година за меѓународниот пазар, овие два модели се разликуваат. Меѓународната верзија е поинаков автомобил, незначително поголем, со поинаква надворешност, нов ентериер и различни опции за моторот. Името претходно било користено за модел од 1935 година, како и за моделот од 1984 година.
2 Мотори
Модел Зафатнина Цилиндри/вентили kW/КС Менувачи Напомена
Бензин
1,6 MPI, 1598 cm³ l4, 4/16, 77 kW / 105 КС, 5-степен мануелен, 6-степен автоматски
Дизел
1,6 TDI, 1598 cm³ l4, 4/16, 77 kW / 105 КС, 5-степен мануелен
Државен пат 11 (Грција)

Државен пат 11 или ЕО11 (|Εθνική Οδός 11) — пат во поширокото градско подраје на Солун, Егејска Македонија. Предвиден е во 1975 г. и пуштен во употреба во 1990-тите. Сочинува северозападен дел на Внатрешната солунска обиколница. Има две ленти, по една во секој правец, но надградбите се во тек.
Почнувајќи од клучката со автопатот А25 во северен Солун, минува низ општините Павлос Мелас, Корделио-Арманќој (Корделио-Евосмос) и Амбелокипи-Менемени, па се поврзува со Новата западна пристапница на Солун (А122) и автопатот А2 („Егнатија“).
Патот се надградува на автопатен стандард со изградбата на три клучки. Со завршувањето на работите, предвидено новиот автопат да биде наречен А121.
1 Населени места
Ова се населените места со свои излези на патот, наведени по возен редослед:
Округ, Излез, Населено место, Одредишта, Белешки
Солун(Тесалоники), К16, Гаскарка (Калохори) — клучка, Нова западна пристапница (иден А122)
К17, ул. „Монастиру“
ул. „25 март“, Нов Арманќој-Корделио (Евосмос)
ул. „Меандрос“. Нов Арманќој-Корделио (Евосмос)
ул. „Макријанис“, Ставруполи
К18, ул. „Лангадас“, Ставруполи
К5, Лембет (Евкарпија), (прод. Внатр. солунска обиколница)
Макаров ПМ

Пиштолот Макаров или ПМ (руски: ''Пистолет Макарова'') — руски полуавтоматски пиштол. Под раководство на проектот на Николај Фјодорович Макаров, моделот станал стандарден за воената и полициската страна на Советскиот Сојуз во 1951 година.
Тимотеуш Карпович

Тимотеуш Карпович (полски: ''Tymoteusz Karpovwicz''; 15 декември 1921 - 29 јуни 2005) - полски поет.
1 Творештво
Првата поетска збирка на Карпович претставува пример како со т.н. „чиста лирика“ поетот може да реагира на важните политички настани во својата земја. Во современата полска поезија тој го донел еден од најамбициозните обиди за барање нови изразни можности. Неговата поезија претставува конкретна фантастика, нуркање во значењето на зборовите и изградба на нови системи на набљудување. Карпович секогаш поаѓа од предметот, од сетилното и интелектуалното знаење за предметот, од она што значи предметот со своето име и со својата функција. Според Карпович, поетот може уште повеќе да го збогати поетскиот јазик, да ги открие новите области на фантазијата и крајните поетски сознанија. Неговата поезија е многу интелектуална, но и многу сетилна. Тој се обидува да ги изрази непосредно лирските состојби; не бара излез во метафизиката, иако покажува желба за некоја неостварена матафизичка хармонија.
HD66

HD66 е кинески пиштол од 9 мм, кој исто така е оператор да пука во цели околу аголот, без да биде изложен на повратен оган. Неговите корисници ја вклучуваат полицијата во Шангај. Може да се спореди со попознатиот систем CornerShot .
1 Историја
На четвртото кино полициско изложување што се одржало во Пекинг, кинеските компании вовеле два вида на нелинеарни системи за оружје на тактичко гледање, HD66 и CF06, кои се засноваат на QSZ-92 9 мм пиштол и ко-развиен од Чонгкинг Чангфенг Машинис копродукции и компанија штит технологија за морето на Шангај.
Калибар, 9 мм
Брзина, 350 Госпоѓица
Делотворен опсег, 50 м
Тежина, 4,8 килограм
Должина, 800мм
Ширина, 70мм
Висина, 110мм
Шкода рапид (2012)

Шкода рапид (|Škoda Rapid) – автомобил што го произведува чешката фабрика за автомобили Шкода. Се произведувал од 2012 до 2019 година.
1 Историјат
Шкода рапид е семеен автомобил од нижата средна класа. Првпат бил прикажан во јавност во април 2012 година на саемот за автомобили во Пекинг. Во септември официјално е прикажан на саемот за автомобили во Париз. Продажбата почнала во Чешка на 20 октомври 2012 година, а во централна и западна Европа, кон крајот на 2012 година.
Според димензиите е позициониран меѓу фабијата и октавијата. Конструиран е на продолжена платформа од моделите фабија и поло. Неговиот дизајн дава изглед на лимузина, но тоа е компакт со пет врати (лифтбек), кој обезбедува капацитет на багажникот од 550 литри. Рапидот ги дели основните елементи на каросеријата и дизајнот на ентериерот со Сеат толедо од четвртата генерација и двата се склопуваат во истата фабрика на Шкода во Млада Болеслав.
И покрај тоа што го дели името со Шкода рапид што се произведува во Индија, кој е лансиран во 2011 година, меѓународната верзија е поинаков автомобил, незначително поголем, со поинаква надворешност, нов ентериер и различни опции за моторот. Името претходно било користено за модел од 1935 година, како и за моделот од 1984 година.
На тестовите Euro NCAP рапидот во 2012 година добил максимални пет ѕвездички за безбедност.
2 Мотори
Модел Зафатнина Цилиндри/вентили kW/КС Менувачи Напомена
Бензин
1.2 MPI, 1198 cm³, 3/12, 55 kW / 74 КС, 5-степен мануелен
1.2 TSI, 1197 cm³, 4/8, 63 kW / 85 КС, 5-степен мануелен
1.2 TSI, 1197 cm³, 4/8, 77 kW / 105 КС, 6-степен мануелен
1.4 TSI, 1390 cm³, 4/16, 90 kW / 122 КС, 7-степен автоматски
Дизел
1.6 TDI, 1598 cm³, 4/16, 66 kW / 90 КС, 5-степен мануелен, 7-степен автоматски
1.6 TDI, 1598 cm³, 4/16, 77 kW / 105 КС, 5-степен мануелен
3 Галерија
Застава М57

Застава М57 – полуавтоматски пиштол кој во бивша Југославија го произведувало претпријатието Застава оружје (тогаш Заводи Црвена застава). Се работи за копија на советскиот пиштол Токарев ТТ-33. Пиштолот бил прифатен во 1957 година, додека масовно почнал да се произведува од 1960 година. Бил службено оружје во југословенската војска и милиција.
Техничките разлики меѓу југословенскиот и советскиот пиштол се скоро незначителни, а најзначајни се дека М57 користи шаржер со капацитет од девет, а ТТ-33 со капацитет од осум куршуми. Поголемиот капацитет на шаржерот е причина дршката на М57 да е поголема. Исто така, водилката на повратната пружина кај М57 се состои од два дела.
Визуелните разлики е многу мали, но видливи. Така советскиот ТТ-33 на кориците на пиштолот има ознака ѕвезда петокрака околу која е ознаката ''CCCР''. Југословенската верзија има ознака ''ФНРЈ'' или ''СФРЈ''.
Пиштолот користи муниција со калибар 7,62x25 ТТ, а Застава оружје во текот на 1970-тите години почнала да произведува сличен пиштол кој користел муниција 9x19 лугер. Станува збор за моделот Застава М70.
1 Поврзано
* Застава ЦЗ99
* Токарев ТТ-33
Глок

Глок (германски: ''Glock-Pistole'') — серија полуавтоматски пиштоли со полимерна рамка со краток спој, дизајнирани и произведени од австрискиот производител Глок Гес.м.б.Х. Тој влегол во австриската воена и полициска служба до 1982 година, откако бил врвен изведувач во тестовите за сигурност и безбедност.
И покрај првичниот отпор од пазарот да прифати перцепиран „пластичен пиштол“, како за неоснованата загриженост за издржливост и за сигурноста, така и од стравувањата дека неговата употреба на полимерна рамка може да ги заобиколи металските детектори на аеродромите, пиштолите „Глок“ станале најпрофитабилната линија на компанијата на производи, а со овие пиштоли биле снабдувани и национални вооружени сили, безбедносни агенции и полициски сили во најмалку 48 земји.
Моделите се одликуваат со прецизност, сигурност, издржливост, висок капацитет на рамката без оглед на калибарот, отпорност на корозија, климатски услови и механичко дејство, едноставно одржување, мал број на делови (33 и 34) и мала тежина како една од посебните одлики. Австриската армија и полицијата го пуштиле пиштолот во употреба под ознаката „П80“ (подоцна Глок 17), првиот од многуте дизајнирани и произведени од австриска компанија. Во 1988 година, истиот модел бил воведен во Шведска, Норвешка и Холандија под ознаката „Пиштол 88“.
Мирон Бјалошевски

Мирон Бјалошевски (полски: ''Miron Białoszewski''; 30 јуни 1922, Варшава - 17 јуни 1983, Варшава) - полски поет, писател, драматург и глумец.
1 Творештво
Бјалошевски стапил на книжевната сцена со задоцнување - својата прва поетска збирка ја објавил на возраст од 35 години. Претходно пишувал поезија за себе, без надеж за објавуавње на неговите песни. Појавата на неговата прва поетска збирка претставувала доказ за големиот пресврт во повоената полска поезија - оддалечувањето од социјалистичкиот реализам. Тој е единствениот вистински боем во современата полска поезија; неговата поезија е многу реалистична, а тој пее за нештата што го опкружуваат, и тоа за најобичните нешта; пишувал „лирика пред спиење“, балади за одењето на продавница итн., и сето тоа не личи на ништо од она што е објавено пред него. На светот околу себе тој гледа како на збир на неразбирливи појави, но не се обидува да го менува светот. Во неговата поезија се манифестира доследна егоцентричност во која тој ги прима впечатоците за светот околу него само онака како што тие се одразуваат во неговата фантазија. За да ги изрази, тој ги користи не само зборовите, туку и корените на зборовите, наставките, па дури и само со ономатопејски звуци. Спојувајќи два или повеќе елементи на познатите поими тој создава сосема нова симболика и ново значење. Во тој поглед, често оди во крајности, особено во отфрлањето на сето она што го смета за вишок и, како последица на тоа, неговите песни и антидрами често се непреводливи и нечитливи дури и за најголемите познавачи на неговото творештво. Бјелошевски е тежок поет и претставува единствена појава во полската поезија, зашто не може да се имитира и повторува. Сепак, иако неговиот стил е неповторлив, тој извршил значајно влијание врз современите полски поети.
Гиздово

Гиздово (|Γκιστόβα) — планинско езеро на границата помеѓу Егејска Македонија и Албанија. Сместено е на планината Грамошта, на надморска височина од 2.350 м. Важи за највисокото и најголемото планинско езеро во Грција.
Најблиски населени места се Старје во Албанија и Грамошта (Грамос) од страната на Грција. Езерото е дом на планинскиот мрморец (''Ichthyosaura alpestris'') од групата на опашестите водоземци.
1 Поврзано
* Грамошта
Пиново

Пиново или Блаца (|Πίνοβο, Πλάτσα, Μπλάτσα, ''Пиново, Блаца, Плаца'') — планина во Мегленско, Егејска Македонија, на границата со Р Македонија. На запад се надоврзува на планината Ниџе, а на исток продолжува во Кожуф. Во поножјето се селата Тушин (Аетохори) и Трстеник (Триопетра). Највисок врв е Корфула со висина од 2.156 м. Други повисоки врвови на Пиново се Висоград (''Βίσογκραντ'', 2.150 м) и Калуѓер (''Καλόγερος'', 1.873 м). На планината се воделе борби за време на Првата светска војна.
1 Растителност и животни
На планината преовладуваат буковите и боровите шуми, кои се присутни до надморска височина од 1.800 м, а оттаму веќе преовладува високогорската (алпска) растителност. Застапени се најразновидни животни, како што е кафеавата мечка, волкот, еленот, но и ретки грабливи птици како златниот орел, орелот-змијар, мршојадците и други.
2 Поврзано
* Кожуф
* Ниџе
* Меглен
Јежи Харасимович

Јежи Харасимович (полски: ''Jerzy Harasymowicz''; 24 јули 1933, Пулави - 21 август 1999, Краков) - полски поет.
1 Творештво
Полската критика ја дочекала поезијата на Харасимович со голема симпатија, речиси со воодушевување. Тој се појавил во поезијата онака како што одел по улиците и парковите на Краков - со долга коса, несмасен, дрзок, заљубен во себе, со полни џебови со детски играчки (свирчиња, камчиња, птици) и со голема фантзија и дарба за раскажување бајки за ѓаволите, џуџуњата, облаците итн. Притоа, во неговата поезија немало ништо што би потсетувало на претходниците, а можеби најголема сличност покажувал со полските наивни сликари. Во неговите песни сè добива душа: предметите, растенијата, животните, но сето тоа како да произлегува од сонот за враќање во детството, само што во песните има и грубости, крвави самовили и секири. Со збирката „Близу е есента“ (1963) Харасимович започнал нова поетска патека: збирката донела нов тон, кој полската критика не сакала да го прифати - тон на црно незадоволство од себеси и од светот околу себе, тон на сомнеж, горчина и остра самоиронија.
Станислав Гроховјак

Станислав Гроховјак (полски: ''Stanisław Grochowiak''; 24 јануари 1934, Лесно - 2 септември 1976, Варшава) - полски поет, прозаист и драматург.
1 Творештво
Творештвото на Гроховјак се состои од збирки поезија, романи („Тризмус“) и збирки раскази („Тажачки“). Исто така, тој бил уредник на книжевното списание „Современик“ (''Współczesność'') и водач на поетската група собрана околу тоа списание. Поезијата што ја негува Гроховјак, Јулијан Пшибош ја нарекол „турпизам“ (од зборот „turpis“, т.е. „turpe“ = грд, грдо), а Гроховјак го прифатил тој назив. Во секој случај, тој е мрачен поет, а неговата поезија е темпераментна, страстна, многу сугестивна. Поради тоа, читателите или ја прифаќаат или ја одбиваат, но не постои средина. Неговите песни се далеку од стремежот кон елементарна едноставност, па дури во почетните негови дела се забележува и барокен акцент, доведен до совршенство во збирката „Огрозд“ (1963). Притоа, тој не крие дека инспирацијата ја црпи од интелектуалните извори, од историјата и од сликарството, особено, од надреализмот, иако неговата поетска постапка е далеку од автоматското пишување. Често брутална, неговата поезија е исто толку сентиментална. Гротескните елементи во неа не се лесни, туку бараат од читателот интелектуален напор за да бидат примени и доведени до поентата на песната, зашто целта на неговата гротеска не е да насмее. Сите надворешни елементи кои се видливи во неговата поезија - барокот, гротеската, пародијата, сарказмот, возвишеноста и крајната вулгарност - имаат цел да создадат хаос, слично на антироманот и антидрамата. Токму затоа, критичарот Јан Блоњски ја нарекува поезијата на Гроховјак - антипоезија.
Еласона

Еласона (|Ελασσόνα) — помал град во Тесалија, Грција. Сместен е на подножјето на планината Олимп, а околу него оди државниот пат ЕО3 (Лариса - Кожани - Лерин). Градот е седиште на општината Еласона во Ларискиот округ. Спооред пописот во 2011 г. градот во потесна смисла имал 7.338 жители, или пак 7.750 доколку се бројат околните населени места под негова управа.
1 Историја
Градот отсекогаш имал стратешка важност поради важната местоположба на патот од Тесалиското Поле за Егејска Македонија.
Во антиката, градот се нарекувал Олоосон (''Ὀλοοσσών'') и припаѓал на племето Переби. Во рановизантискиот период го носел името ''Лосонос'', и бил еден од градовите чии ѕидини биле обновени од царот Јустинијан I. Денешното име за првпат се среќава во пишувањата на архиепископот Евстатиј Солунски во XII век, кој го сметал ова место за „варварско“. На почетокот на XIV век, на ридската тврдина е основан Манастирот „Пресв. Богородица Олимпска“. Во 1304 г. атинскиот војвода Ги II де ла Рош минал низ него во неговиот поход против Епирското Деспотство.
По смртта на велможата Стефан Гавриелопул во 1333 г. Еласона бил еден од градовите кои за кратко потпаднале под власта на епирскиот деспот Јован II Орсини. За време на византискиот цар Андроник III Палеолог манастирот Богородица Олимпска му добил привилегии, а гратчето станало седиште на архиепископија на Вселенската Патриjаршија, задржувајќи се како такво и во османлискиот период.
За разлика од остатокот од Тесалија, која станала дел од грчката држава во 1881 г., Еласона останала во Отоманското Царство сè до 1912 г. кога е припоена кон Грција заедно со Егејска Македонија, Епир и Крит по освоената победа во Првата балканска војна.
2 Географија
Целата општина Еласона има површина од ; општинската единица Еласона зафаќа (без Царичани), од кои на самиот град отпаѓаат .
Теренот е разновиден: обработливи површини во ниските делови, планини и шуми на запад и исток, како и тревести предели и гребени во некои пусти краишта на повисоките места.
Низ градот течат реките Еласоница (Еласонитис) и Титарисио — обете притоки на Пенеј, најголемата река во Тесалија. Првоспоменатата ја дели Еласона на два дела: стариот дел Варош (''Βαρόσι'') изграден на рид од левата страна, и поновиот дел на десниот брег. Реката ја преминуваат четири моста, од кои еден е мошне стар, со лачен облик. Другиот дел е близу Бунарбашкото Езеро (Кефаловриси).
3 Сообраќајни врски
Еласона е сообраќајно поврзана со стариот пат ЕО3 и се заобиколува од исток. Еласона се наоѓа 70 км ЈЗ од Катерина, 38 км СЗ од Лариса (50 км по стариот), 22 км СЗ од Трново (Тирнавос), источно од Дескати и Гребен, и 78 км југоисточно од Кожани.
4 Знаменитости
* Лачен мост
* Еласонска џамија
* Отоманска царинарница
* Манастир „Пресв. Богородица Олимпска“
5 Општина
Денешната општина Еласона е создадена со реформите од 2011 г., спојувајќи девет тогашни општини кои станале општински единици: Антихасија, Вртигуша (Вердикуса), Гликово (Сарандапоро), Еласона, Карија, Ливади, Олимп (Олимбос), Потамија и Царичани (Царицани).
6 Поврзано
* Еласона (општина)
* Лариса (округ)
Оденсе Хандбал

Оденсе Хандбал е дански женски ракометен клуб од градот Оденсе. Моментално се натпреварува во ХТХ Лигаен, првата лига на Данска во женски ракомет.
Клубот е формиран во август 2009 и ја добил лиценцата за учество во лигата од ГОГ Свендборг ТГИ.
Својте домашни натпревари клубот ги игра во салата Оденсе Спортс Парк.
1 Играчи
1.1 Моментален состав
:''Состав за сезоната 2019–2020''
width=70%
;Голмани
* 16 Алтеа Реинхарт
* 33 Тес Вестер
;Крила
;Леви крила
* 3 Сузане Бикхој
* 6 Фреја Корт
* 9 Катја Јохансен
;Десни крила
* 10 Џесика Квинтино
* 21 Ане Мете Педерсен
* 25 Трине Естегард
;Пивоти
* 18 Камила Ларсен
* 19 Сара Халд
* 36 Катрине Хеиндал
;Бекови
;Леви бекови
* 7 Сусане Мадсен
* 8 Ингвилд Бакеруд
* 28 Стине Јоргенсен
;Средни бекови
* 17 Корнелија Грот
* 27 Надја Офендал
* 32 Мие Хејлунд
;Десни бекови
* 4 Натали Хагман
* 14 Мете Транборг
2 Производител на дрес
* Пума (–2017)
* Адидас (2017–2019)
* Craft Sportswear (2019–)
Селиште (Драгобраште)

Селеште — археолошко наоѓалиште во виничкото село Драгобраште. Претставува населба и некропола од доцноантичко време. На околу 500 м јужно од Чукалариско Маало, помеѓу Трсинска и Селишка Река, на една ниска падина се пронајдени објекти од керамички садови и градежен материјал. Во непосредна близина на наоѓалиштето, жителите откопале повеќе гробови со камена кострукција. (Ц.К., З.Б)
Пежо 106

Пежо 106 (|Peugeot 106) – мал автомобил што го произведувала француската фабрика за автомобили Пежо. Се произведувал од 1991 до 2003 година.
1 Историјат
Пежо 106 бил претставен во 1991 година на саемот за автомобили во Франкфурт. Бил наследник на моделот 104, иако во голема мера се смета за замена на моделот 205. Целта му била на пазарот директно да се натпреварува со Клиото, кое било лансирано година дена порано. Првично автомобилот бил претставен со три врати, а од 1992 година почнал да се произведува и со пет врати. Платформата му е иста како на саксото и незначително се разликуваат по ентериерот и дизајнот.
Во 1995 година Пежо ја вовел и верзијата на електричен погон под име ''106 електрик''.
Во април 1996 година, моделот бил подвргнат на редизајн и модернизација. Благо му е променет изгледот, а под хаубата добил цела низа нови погонски мотори. Меѓутоа од 1999 година побарувачката за 106 сериозно паднала. Причината главно била големата конкуренција на пазарот како и фактот дека во 1998 година Пежо го вовел новиот модел 206, кој го свртел вниманието на купувачите. Во 2003 година било прекинато производството, а наследникот се појавува дури во 2005 година и ја носи ознаката 107.
Во Пежо 106 се вградувале бензински мотори од 1,0 (45 и 50 КС), 1,1 (54 и 60 КС), 1,3 (98 КС), 1,4 (75, 94 и 98 КС) и 1,6 (88 и 103 КС), како и дизел-мотори од 1,4 (50 КС) и 1,5 (58 КС). По редизајнот во 1996 година биле вградувани и бензинските мотори 1,4 (71 КС), 1,6 (101 КС) и 1,6 16V (118 КС), и дизел 1,5 (54 и 57 КС).
2 Технички одлики
Модел, Годинана производство, Мотор, Зафатнинасм³, МоќностCV/rpm, Вртежен моментN m/rpm, Менувач/N°брзина, Тежинапразен(кг), Брзинамакс, Забрзување0-100 км/ч, Потрошувачка(l/100 км)
''Бензински модели''
106 954i, 1991-92, TU9/K, 954, 44/5200, 73.6/2400, M/5, 760, 145, 19", 5,9
1993-96, TU9 M/Z, 50/6000, 73,5/3700, 780, 149, 6,3
1996-2001, 795, 150, 19"2, 6,6
106 1,1i, 1991-92, TU1 F2/K, 1124, 60/5800, 87.5/3200, 780, 160, 13"8, 5,7
1993-96, TU1 M/Z, 60/6200, 87.5/3800, 165, 13"7, 6,4
1996-00, 815, 7
2001-04, TU1 JP, 60/5500, 94/3400, 12"4, 6,8
106 1,3i Rallye, 1993-96, TU2 J2/Z, 1294, 98/7200, 108/5400, 765, 190, 9"3, 7,8
106 1,4i, 1991-92, TU3 F2/K, 1360, 75/5500, 116/3800, 820, 175, 11"3, 6,7
1993-96, TU3 M/Z, 111/3400
1996-04, 815, 180, 12"9, 7,5
106 1,4 Automatica, 1997-00, A/3, 885, 166, 17", 7,9
106 1,4 XSi, 1991-92, TU3 FJ2/K, 98/6800, 123/4200, M/5, 850, 190, 10", 6,8
106 1,4 XSi Kat, 1992-94, TU3 FJ2/Z, 94/6600, 117/4200, 860, 187, 7,5
106 1,6 Automatica, 1996-97, TU5 JP, 1587, 88/5600, 135/3000, A/3, 915, 178, 13"5, 9,3
106 1,6 XSi, 1994-96, TU5 J2/L3, 103/6200, 132/3500, M/5, 870, 195, 9"7, 7,6
106 1,6i Rallye, 1996-99, 900, 9"2, 8,4
106 1,6 16v GTI, 1996-98, TU5 J4, 118/6600, 145/5200, 950, 205, 8"7, 8,1
106 1,6 16v Rallye, 1998-04
''Дизел модели''
106 1,4 diesel, 1991-95, TUD3, 1360, 50/5000, 82/2500, M/5, 840, 149, 21"5, 5,4
106 1,5 diesel, 1995-96, TUD5, 1527, 58/5000, 95/2250, 880, 155, 16"9, 4,8
1996-04, 875, 158, 18"5, 5,6
3 Галерија
Џанкарло Берчелино

Џанкарло Берчелино (италијански: ''Giancarlo Bercellino''; роден на 9 октомври 1941, во Гатинара) — италијански поранешен фудбалски тренер и фудбалер, играч од одбраната.
Тој бил Европски шампион со италијанската репрезентација на првенството во 1968 година.
Џанкарло Берчелино понекогаш се среќава и како Берчелино I за да се разликува од неговиот брат Силвино, кој исто така бил фудбалер.
1 Животопис
Тој е син на Терезио Берчелино, фудбалер кој играл во Серија А кон крајот на 1930-тите години.
2 Клупска кариера
Тој ја започнал својата кариера под водството на неговиот татко Терезио, кој во тој период бил тренер на Боргосезија. Сепак, три години подоцна тој бил забележан од скаути на Јувентус, и бил ангажиран од страна на клубот од Торино. Својата професионална кариера ја започнал на позајмица во Алесандрија, во Серија Б, во сезоната 1960-1961, додека веќе следната година се нашол во почетната постава на Јуве во Серија А, забележувајќи го своето деби на 27 август 1961 година во ремито 1-1 со .
Тој останал во Јувентус до 1969 година, правејќи впечатливо партнерство во центарот на одбраната заедно со Ернесто Кастано. Во август 1965 година, тој го освоил својот прв трофеј со клубот, Купот на Италија. Две години подоцна, на крајот на сезоната 1966-1967 тој го освоил своето прво и единствено скудето.
Во 1969 година Берчелино се преселил во Бреша, а во ноември 1970 година клубот се договорил со за позајмица на играчот, кој сепак никогаш не го облекол "бјанкочелестиот" дрес заради разни договорни проблеми и проблеми со членството; тој се посветил на семејниот бизнис и ја завршил својата фудбалска кариера на возраст од 30 години.
Потоа, сепак тој се вратил во фудбалот и бил тренер на неколку аматерски клубови во Пиемонт.
3 Репрезентативна кариера
Своето деби за италијанската репрезентација, Берчелино го направил на 1 мај 1965 година во победата со 4-1 над Велс во пријателски натпревар. Потоа тој одиграл неколку натпревари во квалификациите за Европското првенство 1968. Конечно, тој бил меѓу играчите повикани од страна за селекторот Валкареџи за самото Европско првенство 1968 година на кое Италија била шампион.
Тој одиграл само еден натпревар на турнирот во полуфиналето против СССР кое по 120 минути игра без постигнат гол (0-0) на крајот Италија го добила после фрлање на паричка.
4 Титули
4.1 Клупски
4.1.1 Јувентус
* Серија А : 1
: 1966-1967
* Куп на Италија : 1
: 1964-1965
4.2 Репрезентативни
4.2.1 Италија
* Европско првенство : 1
: 1968
Фицкаралдо

Фицкаралдо е западна германска авантура во 1982 година - драмски филм напишан и режиран од Вернер Херцог.Во филмот глуми Клаус Кински како главен лик. Тоа го прикажува кампот барон Брајан Свиниј Фитџералд, Ирец познат во Перу како Фицкаралдо, кој е решен да транспортира пареа преку стрмен рид со цел да добие пристап до богата гумена територија во басенот на Амазон. Филмот е изведен од историските настани на перуанскиот гумен барон Карлос Фицкаралд и неговиот реален живот на транспортирање на расклопната пареа со брод над Теснецот на Фицкаралд .