procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Песимизам

Песимизмот е ментален став во кој се очекува непосакуван исход од дадена ситуација. Песимистите имаат тенденција да се фокусираат на негативностите од животот воопшто. Често прашање што се поставува за тестирање на песимизмот е „Дали чашата е полупразна или полуполна?“; во оваа ситуација, се вели дека песимистот ја гледа чашата како полупразна, или во екстремни случаи целосно празна, додека оптимистот ја гледа чашата како полуполна. Низ историјата, песимистичката диспозиција имала ефекти врз сите главни области на размислување.
1 Потекло на поимот
,,Песимизам" потекнува од латинскиот збор "pessimus", што на латински јазик значи најлошо.
2 Како психолошка диспозиција
Во античкиот свет, психолошкиот песимизам се поврзувал со меланхолијата и се верувало дека е предизвикан од вишок црна жолчка во телото. Проучувањето на песимизмот има паралели со проучувањето на депресијата. Психолозите ги поврзуваат песимистичките ставови со емоционалната болка или дури и со биологијата. Арон Бек тврди дека депресијата се должи на нереални негативни погледи за светот. Бек го започнува третманот со вклучување во разговор со клиентите за нивните бескорисни мисли. Песимистите, сепак, често се во можност да обезбедат аргументи што сугерираат дека нивното разбирање на реалноста е оправдано; како во депресивниот реализам или (песимистичкиот реализам). Отклонувањето е чест метод што го користат оние кои се депресивни. Тие им дозволуваат на луѓето да претпостават дека откриваат сè што се покажува како ефикасен начин за криење. Ставката за песимизам на Бековиот инвентар за депресија е оценета како корисна во предвидувањето на самоубиствата. Бековата скала на безнадежност е опишана и како мерка на песимизам.
Вендер и Клајн истакнуваат дека песимизмот може да биде корисен во некои околности: „Ако некој е подложен на серија порази, се исплати да усвои конзервативен план на игра на седење и чекање и дозволување на другите да ги преземат ризиците. Таквото чекање би било поттикнато од песимистички поглед. Слично, ако некој ги собира парите од животот, се исплати да усвои експанзивен пристап кон преземање ризици и на тој начин да го максимизира пристапот до оскудни ресурси.“
Главните причини за песимизам се генетиката, минатото искуство и социјалните и факторите на животната средина. Една студија на 5.187 тинејџерски близнаци и нивните браќа и сестри сугерира дека генетиката може да биде причина за една третина од варијансата во тоа дали некој се наклонува кон песимизам наспроти оптимизам, при што преостанатата варијанса се должи на неговата околина, а студиите за близнаци сугерираат дека, кога станува збор за личноста, околу половина од разликите меѓу нас се должат на генетски фактори. Но, Спектор истакнува дека во текот на нашите животи, како одговор на факторите на животната средина, нашите гени постојано се менуваат нагоре и надолу како со затемнување, процес познат како епигенетика.
Академија на науките и уметностите на Босна и Херцеговина

Академијата на науките и уметностите на Босна и Херцеговина (босански, хрватски и српски: ''Akademija nauka i umjetnosti Bosne i Hercegovine'') — национална академија на Босна и Херцеговина
1 Историја
Академијата на науките и уметностите на Босна и Херцеговина произлегла од Научното друштво, основано во 1951 година, со одлука на Собранието на Република Босна и Херцеговина, највисок државен орган во земјата, за формирање на Научното друштво на Босна и Херцеговина. Научното општество продолжило да функционира како институција на највисоко ниво за наука додека Собранието на Босна и Херцеговина не донело Закон за Академијата на науките и уметностите на Босна и Херцеговина во 1966 година. Академијата на науките и уметностите на Босна и Херцеговина, во согласност со овој закон, е одговорна за севкупниот развој на науката и уметноста, со организирање на научни истражувања и настани поврзани со уметноста, со објавување на трудови напишани од нејзините членови и соработници, а воопшто со состојбата на науката и уметноста и нивниот развој во Босна и Херцеговина. Академијата е целосно независно тело, управувано исклучиво од принципите и интересите на науката и независните убедувања на нејзините членови. Статутот на Академијата ги уредува сите аспекти на нејзината организација, менаџмент и операции во сите области во кои е активна.
2 Одделенија
Академијата е составена од шест одделенија:
* Општествени науки
* Медицински науки
* Технички науки
* Природни науки и математика
* Литература
* Уметност
3 Комитети
Комитетите вклучуваат:
* Библиотека и документација
* Совет за меѓународна соработка
* Совет за публикации
* Научен, технолошки и социјален развој
4 Претседатели
* Васо Бутозан (1966-1968)* Бранислав Ѓурѓев (1968-1971)
* Едем Чамо (1971-1977)
* Алојз Бенац (1977-1981)
* Светозар Зимоњиќ (1981-1990)
* Сеид Хуковиќ (1990-1999)
* Божидар Матиќ (1999-денес)
5 Почесни членови
* Јосип Броз Тито избран на 19 ноември 1969* Иво Андриќ избран на 23 декември 1969 година
* Родољуб Чолаковиќ избран на 23 декември 1969 година
* Едвард Кардељ избран 29 април 1971 година
* Владимир Бакариќ избран 18 април 1974 година
* Иван Супек избран за 14 мај 2002 година
* Богдан Богдановиќ избран на 14 мај 2002 година
* Адил Зулфикарпашиќ избран 14 мај 2002 година
Автопат 27 (Грција)

Автопат 27 или А27 (|Αυτοκινητόδρομος 27) — огранок на магистралата А2 („Егнатија“) во Егејска Македонија, Грција. Се протега во должина од 78,5 км, од Кожани преку Кајлари до Лерин и Негочани на границата со Македонија. Во 2015 г. е отворена делницата од Лерин до граничниот премин кон Македонија како магистрален потег, во должина од 14,5 км, при што нејзиниот северен дел е пуштен на 20 мај 2016 г. Потегот од Кајлари до Лерин е автопат предвиден да се надгради во магистрала некаде до 2025 г.
1 Населени места
Ова се сите населени места со свои излези на автопатот, наведени по возен редослед од север кон југ:
Округ, Излез, Населено место, Одредишта, Белешки/Совпаѓања
Лерин(Флорина), Негочани (Ники) кон Македонија, Е65 , северен крај на А27
Долно Клештино - Горно Каленик(Като Клинес - Ано Калиники), Е65
Лерин (Флорина), ЕО2 Е86 ЕО3, Е65
Баница (Веви) — Север, ЕО2 Е86 ЕО3, предвидена надградба Е65
Баница (Веви) — Југ, ЕО2 Е86 ЕО3, предвидена надградба Е65
Горно Врбени (Ксино Неро), предвидена надградба Е65
Суровичево (Аминдео), предвидена надградба Е65
Островско Езеро (Вегоритида), ЕО2 Е86 за Воден (Едеса), предвидена надградба Е65
Чалџиево (Филотас), предвидена надградба Е65
Кожани(Козани), Биралци (Пердикас), предвидена надградба Е65
Кајлари (Птолемаида) — Север, Е65
Кајлари (Птолемаида) — Југ, ЕО3, Е65
Врдомици (Пондокоми), ЕО3, Е65
Кожани (Козани) — клучка, А2 Е90 за Јанина (Јоанина), Солун (Тесалоники) ЕО3 Е65 за Лариса, јужен крај на А27
2 Поврзано
* Егнатија (А2)
Претседателство на Босна и Херцеговина

Претседателство на Босна и Херцеговина (српско-хрватски: ''Predsjedništvo Bosne i Hercegovine / Предсједништво Босне и Херцеговине'') — тричлено тело кое колективно служи како шеф на државата на Босна и Херцеговина.
Според член V од Уставот на Босна и Херцеговина, Претседателството се состои од три члена: еден Бошњак, еден Србин и еден Хрват. Членовите на Бошњаците и Хрватите се избираат од заедничката изборна единица во Федерацијата на Босна и Херцеговина, додека српскиот член е избран од гласачи во Република Српска.
Трите избрани членови имаат четиригодишен мандат. Слично на Руското претседателство, поединците можат да служат не повеќе од два последователни четиригодишни мандата, иако не постојат општи мандатни граници.
Иако неразделното тело всушност ја извршува функцијата шеф на државата, еден член е назначен за претседател. Позицијата на претседавачот се менува двапати околу трите члена на секои осум месеци, со тоа што кандидатот кој добива најмногу гласови станува прв претседател во текот на четиригодишниот мандат.
1 Моментални членови
Член на Претседателство, Фотографија, На функција од, Партија, Претставник на, Претседателски мандат
, Шефик Џаферовиќ, 20 ноември 2018 1. пат, ПДА, Бошњаци
, Жељко Комшиќ, 20 ноември 20183. пат, ДФ, Хрвати
, Милорад Додик, 20 ноември 20181. пат, СНСД, Срби, 20 ноември 2018 – денес
Фивос Деливоријас

Фивос Деливоријас (|Φοίβος Δεληβοριάς; роден на 29 септември 1973 година) — грчки рок-музичар, пејач, и текстописец од Калитеа, Атика.
1 Кариера
Во 1988 година, кога имал само 15 години, тој однел касета со неговите песни на Манос Хаџидакис, што по една година резултирало со издавањето на неговиот деби албум „Συμφωνία παρέλασι“ во ноември 1989 година. Неговиот втор диск бил објавен неколку години по првиот, во јули 1995 година, а го носи насловот „Συμφωνία ζωή μόνο ετσι ειν' ωραία“. Истата година учествувал за првпат во изведба со жива музика со Дионисис Савопулос. Во 1998 година, бил објавен неговиот трет албум, со наслов „Χάλια“. Во летото 2003 година, бил објавен неговиот следен албум, со наслов „О καθρέφτης“. Во 2008 година, тој го издал својот четврти албум „Οι απίθανοι περιπέτειες“. Две години подоцна, тој го издал својот петти албум, „О Αόρατος Άνθρωπος“.
Неговиот најнов албум, бил издаден во ноември 2015 година, со насловот „Καλλιθέα“.
2 Концерти
Меѓу последните негови концерти се: во Fuzz Club во Атина, на 22 декември 2010 година, во Lithografio на Патра, на 20 јануари 2011 година, и Γαία Live на 11 март 2010 година во Солун.
3 Дискографија
Фивос Деливориас ги има издадено следните албуми по години:* 1989: Συμφωνία Παρέλαση (Парадата)
* 1995: Συμφωνία Ζωή Μόνο Έτσι Είν' Ωραία (Животот е добар само на овој начин)
* 1998: Χάλια (Хаос)
* 2003: О καθρέφτης (Огледалото)
* 2007: Έξω (Надвор)
* 2010: О Αόρατος Άνθρωπος (Невидливиот човек)
* 2015: Καλλιθέα (Калитеа)
Компилации:
* 2008: Οι Απίθανες Περιπέτειες του Φοίβου Δεληβοριά (Неверојатните авантури на Фивос Деливориас)
4 Наводи
Ваан Тотовенц

Ваан Ховханеси Тотовенц (|Վահան Թոթովենց; 1 септември 1889 - 18 јули 1938) — ерменски писател, поет и активист.
1 Животопис
Ваан Тотовенц е роден во градот Мезире, во провинција на Карберд (денешна Турција). Тој живеел во Ерменија и во Истанбул, а студирал на Висконсинскиот универзитет во САД, каде дипломирал во 1915 година. Во текот на Првата светска војна бил волонтер на Кавказискиот фронт и работел како секретар на Андраник Озанијан.
По 1922 година живеел во Ереван, Советска Ерменија. Во 1938 година, Тотовенц станал жртва на Сталинизмот.
2 Дела
Делата на Тотовенц биле објавувани од 1907 година. Тој е автор на ''Доктор Бурбониан'' (1918 г.), ''Баталјон на смртта'' (1923 г.), ''Њујорк'' (1927 г.), ''Баку'' (1930-34 г.), ''Џонатан, син на Еремија'', романи, раскази и драми. Тој имал големо влијание на ерменската литература, посебно со неговите дела ''Живот на стариот римски пат'', автобиографскиот роман ''Парче од небото'' од 1930 година, кој бил адаптиран во филм од страна на Хенрик Малиан. Неговите дела се одраз на општеството, културата и обичаите не само на Ерменците од неговото детство, но, исто така, и на нивните соседи во периодот кога Отоманското Царство била пред пропаст.
Неговите дела се преведени на руски, англиски, француски, бугарски и турски јазик.
3 Наводи
Лотна (филм од 1959)

Лотна (полски: ''Lotna'') e полски филм од 1959 година, во режија на Анджеј Вајда, кој е автор и на сценариото, заедно со Војќех Цукровски. Главните улоги ги толкуваат: Јежи Пихелски, Адам Павликовски, Јежи Моес, Мјечислав Лоза и Божена Куровска, а мала улога има и Роман Полански.
1 Синопсис
Дејството на филмот се одвива во Полска, на почетокот на Втората светска војна. Во текот на борбата со германската армија, капетанот Ходакјевич (го игра Пихелски) здогледува убав арапски коњ кој галопира по бојното поле. Подоцна, неговиот одред се засолнува во еден дворец, каде повторно ја гледаат кобилата за која дознаваат дека се вика Лотна. Притоа, нејзиниот сопственик му ја поклонува Лотна на капетанот, но таа им се допаѓа и на другите офицери во одредот. Наскоро, капетанот погинува во борбата, а кобилата му припаѓа на кадетот Јурек Грабовски (го игра Моес), кој се однесува грижливо со неа. Одредот застанува во едно село, каде кадетот ја среќава учителката Ева (ја игра Куровска) и тие веднаш прават свадба. Меѓутоа, германската војска го бомбардира одредот при што кадетот умира, а кобилата ја наследува поручникот Водницки (го игра Павликовски). Меѓутоа, во текот на една борба со непријателот, додека тој лежи изнемоштен, наредникот Латон (го игра Лоза) ја краде кобилата, но таа се сопнува и ја крши ногата. За да ја спаси од измачувањето, наредникот мора да ја убие Лотна.
Ден (фараон)

Ден, исто така познат како Хор-Ден, Девен и Удиму — името на раниот египетски фараон од Првата династија. Тој веројатно владеел во периодот од 2870 п.н.е. - 2820 п.н.е.
Тој е владетел од раниот египетски период, за кој постојат најголем број археолошки наоди. За фараонот Ден се тврди дека донел просперитет на неговото царство, а многу иновации се припишуваат од времето на неговото владеење. Тој бил првиот владетел кој ја користел титулата „Кралот на Долниот и Горниот Египет“, и првиот кој бил претставен со двојна црвено-бела круна. Во времето на неговото владеење, фараонот Ден ги вовел правилата за ритуал на кралскиот двор, со што бил високо ценет кај наследниците. Важна иновација од оваа ера било воведувањето на хиероглифи за пишани броеви, кои биле користени за запишување на податоци за даноците и годините. Подот од неговата гробница во Абидос е направен од црвен и црн гранит, што е прв пример за употребата на овој материјал во древниот Египет.
Тој бил син на фараонот Џет и кралицата Мернеит. Неговата мајка владеела додека бил момче. Манетон вели дека владеел 20 години. Египтолозите обично прифаќаат податоци од Каменот од Палермо, каде што се вели дека владеел 42 години. Имал 4 жени. Го наследил синот Анеџиб, а за останатите деца нема информации.
Дејвид Камерон

Дејвид Вилијам Доналд Камерон (англиски: ''David William Donald Cameron'', роден на 9 октомври 1966) — британски политичар. Тој бил премиер на Обединетото Кралство од 2010 до 2016. Тој бил прв лорд на ризницата, а до јули 2016 бил и водач на Конзервативната партија.
На 24 јуни 2016, ден откако Британците на референдум изгласале излегување од Европската Унија, Камерон најавил дека до октомври истата година ќе поднесе оставка, за на конференцијата на Конзервативната партија да се избере нов водач, а со тоа и нов премиер. Тереза Меј бил единствен кандидат на партиските избори и на 13 јули била избрана за нов водач на Конзервативците и нов премиер на Обединетото Кралство.
1 Ран живот и кариера
Дејвид Камерон е роден во Лондон, а пораснал во Пизмор, Беркшир. На 13 годишна возраст се запишал во приватниот колеџ за момчиња Етон, по што студирал филозофија, политика и економика на Оксфорд. Тој има Тој има шкотско, велшко, англиско, ирско и германско-еврејско потекло. Работел како истражувач за Карлтон ТВ (анг.: Carlton TV) и како советник на конзервативните политичари Норман Ламонт и Мајкл Хауард. На изборите во 1997 не успеал да стане пратеник, но 4 години подоцна станал член британскиот парламент како претставник на изборната единица Витни. Во 2005 година кратко време бил дел од кабинетот во сенка, а во декември истата година станал водач на Конзервативната партија.
2 Премиер (2010-2016)
Камерон ја водел Конзервативната партија за време на општите избори во 2010, кога ги освоиле најголемиот број од гласовите и пратениците, но не доволно за самостојно да формираат влада. Тој станал премиер на 11 мај 2010, откако формирал коалиција со Либерал-демократската партија. Тој бил најмладиот британски премиер во изминатите 200 години. Камероновата влада скратила 6,2 милијарди фунти за да го ублажи буџетскиот дефицит. Бил реизбран во 2015, кога неговата партија освоила 36,9% од гласовите и мнозинство во парламентот. Либерал-демократите освоиле 7.9%, па коалицијата престанала.
По референдумот на 23 јуни 2016 година, кога победила опцијата за излегување од ЕУ Камерон најавил оставка. На 13 јули, Тереза Меј дошла на неговото место.
3 Личен Живот
Дејвид е венчан за Саманта Камерон, со која има 3 деца. Неговиот син Иван е роден со хендикеп и починал на шестгодишна возраст. Ненси Гвен е родена во 2004, Артур во 2006, а најмладото дете, Флоренс, било родено на одмор во Корнвал во 2010.
За себе вели дека е феминист, но многумина не се согласуваат. За време на дебата со пратеничката Анџела Игл во април 2011, ѝ се обратил со зборовите „смири се, драга“, што разлутело голем број луѓе, кои ова го користат како доказ дека не е феминист.
Чичи Каја

Чичи Каја — планински врв во средишниот дел на планината Кожуф, сместен над туристичкото место Смрдлива Вода. Од него се гледаат сите врвови на планината Кожуф.
1 Патека
Патеката за искачување на врвот Чичи Каја започнува од месноста Смрдлива Вода и води низ асфалтен и шумски пат. Времетраењето за искачување на врвот е околу три и пол часа.
Итрина и љубов

:''Оваа статија е за драмата. За филмската адаптација на ДЕФА од 1959 година, видете Итрина и љубов (1959), за телевизискиот филм од ЗДФ од 2005 година, видете Итрина и љубов (2005)''
Итрина и љубов — драма во пет чина на Фридрих Шилер. Првичната изведба била на 13 април 1784 година во градот Франкфурт на Мајна. Истата се смета за типичен пример за Стурм унд Дранг, литературно движење на просветителството и денес е една од најзначајните германски театарски претстави. На буржоаската трагедија, првично наречена ''Луис Милерин'' од Шилер, му било дадено само публицитет на ''љубовникот и љубовта'' по предлогот на глумецот Август Вилхелм Ифланд и се занимава со страсната љубов меѓу ќерката на буржоаската музичарка Луис Милер и благородниот син Фердинанд фон Волтер, кои се под влијание на грди интриги (Кабален).
Антинуклеарно антитело

Антинуклеарни антитела (АНА) се автоантитела кои се врзуваат за компоненти од клеточното јадро. Кај нормални единки, имунолошкиот систем создава антитела против страни белковини (антигени), меѓутоа не создава против човечките белковини (автоантигени).
Постојат голем број на поттипови на АНА како што се анти-Ro антитела, анти-La антитела, анти-Sm антитела, анти-nRNP антитела, анти-Scl-70 антитела, анти-dsDNA антитела, анти-хистон антитела и др. Секој од овие поттипови се врзуваат за различни белковини или белковински комплекси во клеточното јадро. АНА се присутни кај голем број на заболувања, како автоимуни, канцер и инфекции, со различна преваленца на антитела во зависност од состојбата. Ова овозможува нивно искористување во дијагнозата на некои автоимуни заболувања, како системски лупус еритематозус, Шегренов синдром, склеродерма, Шарпов синдром, полимиозитис, дерматомиозитис, автоимун хепатит и лек-индуциран лупус.
Приказна за играчките 4

Приказна за играчките 4 (англиски: ''Toy Story 4'') — американски анимиран филм од 2019 година, во режија на Џон Ласетер и Еш Бренон, според сценариото на Џон Ласетер и Пит Доктер. Гласовите ги позајмуваат: Том Хенкс, Тим Ален, и Џон Кјузак.
1 Содржина
Вуди, Баз Лајтјир и остатокот од бандата тргнуваат на патешествие со Бони и нова играчка по име Форки. Авантуристичкото патешествие се претвора во неочекувано собирање бидејќи малото отстапување на Вуди го води до неговиот одамна изгубен пријател Бо Пип. Додека Вуди и Бо разговараат за старите времиња, тие наскоро почнуваат да сфаќаат дека се различни светови кога станува збор за тоа што сакаат од животот како играчка.
Поп Конрад

Поп Конрад (средината на век) бил поет, кој го превел роландскиот збор на средногорногермански јазик.
1 Живот
Ништо не е познато од животот на Поп Конрад. Споменуван по име, тој е само во себе-слика како автор на песната на Роланд (1172): „Јас го фалам на Phaffe Chunrat“. Оваа рана хебрејска епизода е превод или адаптација на стариот француски шансон де Роланд (околу 1100).
Лудвиг Анценгрубер

Лудвиг Анценгрубер, псевдоним ''Лудвиг Грубер'' (29 ноември 1839 во Алсворштадт во Виена; 10 декември 1889 во Виена) бил австриски писател. Тој се смета за значаен драмски автор на австриската фолк игра во традицијата на Јохан Нестрој и Фердинанд Рајмунд.
1 Живот
1.1 Младост
Семејството Анценгрубер потекнува од Хофкиркен на Тратнах во Горна Австрија. Неговиот татко Јохан Анценгрубер, ја напуштил фармата на својот татко како момче и се преселил во Виена, каде што нашол ниска официјална позиција во сметководството. Во 1838 година се оженил со Марија Хербич, ќерка на фармацевт. Социјалната припадност на неговите родители одиграла важна улога во подоцнежните дела на Лудвиг Анценгрубер.
Таткото на Лудвиг пишувал песни и драми во стилот на Фридрих Шилер, но без успех. Била изведена само драмата ''Бертолд Шварц''. Лудвиг е роден во Дреилферхаус. Кога Јохан Анценгрубер починал во 1844 година, Лудвиг имал само пет години. Во библиотеката на татко му го импресионирале делата на Вилијам Шекспир и Шилер.
1.2 Глумец, новинар и писател
По тешка тифусна болест, Лудвиг Анценгрубер одлучил да стане глумец на возраст од 19 години. Во следните десет години тој се приклучувал во различни групи како дополнителен и помошен глумец преку Австрија, Хрватска и Унгарија, но никогаш не го направил својот пробив. Една од причините може да е неговиот силен дијалект, кој никогаш не можел да се намали.
1.3 Слободен писател
Под псевдонимот ''Лудвиг Грубер'' тој успеал во 1870 година да направи пробив со претставата ''Дер Пфарнер фон Кирхфелд'', која била премиерна во Виенскиот театар, и го прославила преку ноќ.
1.4 Намалување на успехот
Од 1879 година, по финансиски тешкотии се намалил успехот на неговите драми. Затоа, тој се свртел кон прозата и продолжил со новинарската активност. Тој станал член на разни познати весници и списанија во наредните години. Од април 1882 до мај 1885 Анценгрубер го предводел уредувањето на визискиот весник, а од мај 1884 година бил уредник на ''Фигаро,'' додека од август 1888 година го презел уредувањето на ''Виенскиот гласник''.
Кон крајот на ноември 1889 година, се разболел од антракс. По четиринаесет дена умрел од труење на крвта. Бил погребан на централните гробишта во Виена.
2 Наводи
Ивејн

Ивејн е средно горногерманска романса на Артур во стихови на Хартман фон Ауе околу 1200-тата година. Хартман го префрлил ''Иван или витезот со лавот'' на Кретјен де Троа ослободен од стариот француски. Ивејн, херој на романот, е еден од витезите на тркалезната маса на дворот на кралот Артур .
Вилхелм Рабе

''Вилхелм'' Карл Рабе (псевдоним : Јакоб Корвинус ; * 8 септември 1831 во Ешерсхаузен ; † 15 ноември 1910 во Брауншвајг) бил германски писател (раскажувач). Тој бил претставник на поетскиот реализам, познат по неговите социо-критички наративи, раскази и романи. Рабе живеел неколку години во Волфенбутел (шест како писател), осум години во Штутгарт и речиси 40 години во Брауншвајг.
1 Живот
Вилхелм Рабе се родил како син на адвокатот Густав Карл Максимилиан Рабе (1800-1845) и неговата сопруга Аугуст Јохане Фредерике Џип (1807-1874) во малиот град Ешерсхаузен во Везербергланд. Детството и образованието ги поминал во Холцминден и Штадтолдендорф. По смртта на таткото, вдовицата се преселила со Вилхелм и неговите двајца браќа и сестри во Волфенбеттел, каде што нејзините роднини припаѓале на високата буржоазија.
По уривањето на училиштето во 1853 година и прекинот на образованието во Магдебург, Рабе неуспешно се обидел да ја заврши матурата во Волфенбеттел. Во Берлин тој изучува како гостин студент на Филолошкиот факултет на Универзитетот Фридрих Вилхелмс, денешниот Универзитет Хумболт , што е можно за него како син на припадник на повисоката класа и без матурата. Во тоа време неговиот прв роман бил ''Хрониката на врабецот Лејн'' ,објавени под псевдонимот „Јакоб Корвинус“ (''Corvinus на'' латински е „налик на гавран“) и бил неговиот најголем литературен успех по неговиот прием, исто така, неговиот најголем економски успех.
На 24 јули 1862 година, Вилхелм Рабе се оженил со Берта Емили Вилхелмина Лејст, ќерка на главниот поднесител Кристоф Лудвиг Лејст од Волфенботтел (син на Кристијан Лејст) и неговата сопруга Јохане Софи Каролина Берта Хајден. Бракот произвел четири ќерки: Маргарет (* 17 септември 1863 година во Штутгарт; † 17 март 1947 година во Волфенбеттел), Елизабет (*1868 година во Штутгарт), Клара (*1872 година во Брансвик) и Гертруд (*1876 година во Брауншвајг).
Во речиси педесет години помеѓу 15 ноември 1854 година до 1902 година, Рабе напишал не помалку од 68 романи, раскази и новели. Бидејќи Рабе живеел исклучиво од својот приход како слободен писател , тој бил принуден на оваа висока продуктивност. Спектарот на неговата работа се движи од големи, реални романи и маестрални новели до секојдневната забавна литература.
*
2 Дела
*''Сите дела.'' Серија 1, Том 1-6; Серија 2, Томови 1-6, Серија 3, Томови 1-6, Клем, Берлин-Груневалд [1913-1916].
*''Сите дела.''''Брансвик издание.'' Уредено од Карл Хопе / нарачано од Брауншвајгското Научно Општество по смртта на Карл Хопе 1966-1994 - .
3 Наводи
*
Хајделбершки романтизам

Хајделбершки романтизам — поим кој се користи за групирање во периодот на германскиот романтизам. Авторите кои припаѓаат на оваа група се неколку години помлади (родени во 1780 година) од претставниците на раниот романтизам (родени во 1770 година), чиј правец го следат и прават критички осврт на нивните дела. Овој романтизам е алтернатива за младиот романтизам. Во денешно време ретко кој го користи терминот висок романтизам, термин од познатиот германист Херман Аугуст Корф.
Бура и натисок

Бура и натисок или бура и налет се однесува на протокот на германската книжевност во епохата на просветителството , која се носеше од 1765 до 1785 година главно од млади, околу 20 до 30 години автори''. ''Поради "глорификација на, оригиналниот гениј ", како архетип на повисоките човек и уметник "( Геро фон Wilpert ) е наведен овој проток како гениј ил''и гениј временски'' период''.'''
Терминот Бура и натиск се појави во 1820-тите. Се враќа во 1776 година, објавена во 1777 година, комедија ''Штурм и Дранг од'' германскиот поет Фридрих Максимилијан Клинџер , а со тоа и на потеклото на Винтертур "Гениј апостол" Кристоф Кауфман (1753-1795). Тој го повикал Клинџер да ја нарече неговата игра, наместо оригиналната титула ''Wirrwarr'' .Светската премиера се одржа во Лајпциг на 1. Април 1777 од страна на Seylersche дејствување општество, наместо.
Ерек

Ерек (к) е среден горногермански стих роман на Хартман од Ауе и се појавивил околу 1180-1190 година. Тој се смета за прв Артуријан на германски и е адаптација на стариот француски ''Ерек и Енид'' од Кретјан де Троа . Единствената речиси целосна верзија на ''Erec (k)'' е зачувана во амбразерот Heldenbuch , кој царинскиот службеник Ханс Рид направил помеѓу 1504 и 1516 година според постари ракописи обрасци за императорот Максимилијан I.
Горан Богдан

Горан Богдан (|Goran Bogdan; р. во ) — хрватски театарски, филмски и телевизиски актер. Основно и средно образование стекнал во родниот град, потоа се запишал на Економскиот факултет во Загреб. Паралелно студирал и Сообраќаен факултет, на кој завршил три години од студиите. На Академијата за драмски уметности во Загреб се запишал во 2005 година, а дипломирал во 2012.
1 Животопис
Роден е на 2 октомври 1980 година во Широки Бриег. Неговиот татко Шимун бил професор на Машинскиот факултет во Мостар, а мајка му Мила, била професорка по математика во Средното машинско училиште во Широки Бриег.
Во Загреб ја започнал својата глумечка кариера играјќи во културниот центар ''Пешченица''. Горан Богдан е еден од најбараните и најпопуларни хрватски театарски, телевизиски и филмски глумци. Остварува значајна кариера не само во Хрватска туку и во странство.
Во 2010 година станал член на ансамблот на Загрепскиот театар за млади (Загребачко казалиште младих) остварувајќи поголем број истакнати улоги: ''Хамлет, Коко во Париз, Пат околу светот за 80 дена, Гуливеровите патувања'' и други. Има реализирано и повеќе телевизиски и филмски улоги, истакнувајќи се пред сè со улогите во филмовите ''Соња и бикот'' (2012), Некои други приказни, (2010), како и улогата во серијата - Сенките над Балканот.
Покрај кариерата во Хрватска, започнал да игра и во странство - во Франција и во Велика Британија.
2 Филмографија
2.1 Телевизиски улоги
* „Сенките над Балканот“, како Мустафа Голубиќ, (2017).
* „Вери и звери“, како Сергеј Рудиќ, (2016)
* „На терапија“, како Јозо, (2013)
* „На гост кај Стипе“, како Борис, (2013)
* „Мајстори“, како Илија, (2013)
* „Битанги и принцези“, како Озрен,(2009)
* „Мамутица“, како Дарко, (2009)
* „Одмори се, си заслужил“, како Никола, (2008)
* „Гордоста на Раткиеви“, како стражар, (2008)
* „Луда куќа“, како Јозо, (2008)
* „Засекогаш соседи“, како Андреј, (2007 - 2008)
* „Цимер - фрај“, како Марко, (2007)
* „Операција Кајман“, како Иво Спанковиќ, (2007)
* „Обични луѓе“ како Небојша, (2007)
* „Забранета љубов“, како адвокатот Чуљак, (2005)
2.2 Филмски улоги
* „Сè најдобро (2016)“, како Мислав, (2016).
* „Името на вишната (2015)“, како Марко, (2015)
* „Такви се правилата“, како докторот, (2014)
* „Децата од улицата Маркс и Енгелс“, како Станко, (2014)
* „Број 55 (2014)“, како Томо, (2014)
* „Мајстори“, како Илија, (2013)
* „Соња и бикот", како Анте, (2012)
* „Ирис (2012)“, (2012)
* „Децата харакири (2010", (2010)
* „The Show Must Go On“, како војник, (2010)
* „Некои други приказни (2010)“ како Марин (2010)
* „Шампион (2010)“, како млад војник, (2010)
* „Во земјата на чудата (2009)“, како Јосан, (2009)
* „Проклети (2008)“, како докторот, (2008)
* „Зад стаклата (2008)“, како работник #1, (2008)
* „Ноќно возење (2007)“, како злосторник, (2007)
* „За наивните деца (2007)“, како Дарко Шимиќ, (2007).
Карл Филип Мориц

Карл Филип Мориц (роден во Хамел на 15 септември 1756 година, починал во Берлин на 26 јуни 1793 година) — германски автор, уредник, педагог и есеист на Бура и натиск.
1 Биографија
Мориц бил роден во сиромашни околности во Хамел во 1756 година. По добивање на сиромашно образование, тој бил вработен како чирак за правење капи.
По тешкиот период, успеал да се запише во гимназиско образование во Хановер, го прекинува образованието и прифатил работа како глумец, кратко и неуспешно се вратил на студиите во Ерфурт (1776 година), бидејќи подоцна се придружил во Херхантер (Моравска Црква) во Барби.
Студирал теологија во Витенберг (1777 година). Додека работел во Берлин како учител, тој стекна репутација како писател, проповедник и поет и отишол во Англија. Потоа станал професор во гимназијата во Берлин (германски: Köllnisches Gymnasium). Исто така, се обидел да го уредува „Восише цајтунг“ за да го направи пролетерски, но не успеал. Подоцна отпатувал за Италија (1786) каде го запознал Гете, а по враќањето во Германија се преселил како гостин на Гете во Вајмар. Војводата Карл Август му помогнал да се приклучи на Берлинската академија на науките, а во 1789 година Мориц станал професор по антиквитети на Кралската академија за ликовни уметности во Берлин. Меѓу неговите ученици биле Лудвиг Тиек, Вилхелм Хајнрих Вакенродер и Александар фон Хумболт. Тој бил страствен обожавател на Жан Пол и се спријателил со Мозес Менделсон и Асмус Јакоб Карстенс.
2 Дела
Освен автобиографскиот роман од четири дела, Антон Рајзер и два измислени романи на Андреас Харт Нопф, тој напишал и голем број теоретски дела за естетиката, особено „Über die bildungs ​​Imitation des Schönen“ (За формативната имитација на убавината), што Гете го извадил во неговото Италијанско патување. Списанието на Мориц за искусна психологија, за научници и лаици било едно од првите германофонски списанија за психологија.
Јованка Орлеанка (Шилер)

Јованка Орлеанка — драма од Фридрих Шилер. Делото било првично издадено на 11 септември 1801 година во Лајпциг. Било посветено на француската хероина Јованка Орлеанка и е едно од неговите најчесто играни дела. Автор на книгите и книжевната историја, може да се додели на Вајмарската класика. Веќе перитекстуалниот генерички термин „романтична трагедија“ укажува на тоа дека Шилер со неговата драма влегува воромантизмот.
1 Место и историски контекст
Дејствието се одвива во 1430 година во доцната фаза на Стогодишната војна. Сцените во делото се движат помеѓу различни области на Франција. Војната не беше конфликт помеѓу веќе воспоставените нации, туку пречка помеѓу големите феудални федерации, кои беа во испреплетена врска едни со други.
Кралот Шарл IV не оставил машки потомци и така всушност го започнал спорот околу француската круна. Кога работела Јохана, Франција била поделена на три политички области: Дофин, а подоцна и кралот Шарл VII бил однесен назад во област јужно од Лоара, а Орлеан бил директно нанапред и бил под опсада на англичаните. Војводата од Бедфорд владеел над Нормандија, Бретања, Шампањ, Париз и Гјуен во име на англискиот крал, кој исто така ја добил титулата ''Крал на Франција''. Конечно, Филип Добриот од Бургундија владеел над Бургундија, Франш Конте и делови од Фландрија.
Во својата драма, Шилер ги искористил и следниве два експлозивни историски настани од тоа време: прво Јохан Онефурт Таткото и претходникот на Филип Добриот, бил убиен на неутрален терен од страна на офицерите на Дофин на самитот на состанокот меѓу Англија и Бургундска Франција е запечатена. Од друга страна, мајката на Дафин, наречена Изабо, се одвратила од својот син и се придружила на Бургундијците.
Лајпцишки саем на книгата

Саем на книгата во Лајпциг
Оддел, Книги
интернет врска
Последен настан
Датум, 21 - 24 март 2019 г.
Посетители, 280 000
Учесници, 2 547
Големина, 104 700 m²
Саемот на книгата во Лајпциг е втор по големина во Германија, по Саемот на книгата во Франкфурт, а веднаш до Меѓународниот саем на автомобили, како и Саемот за универзален модел. Најпознатиот Саем во Лајпциг се одржува секоја година во средината на март.
Саемот на книгата во Лајпциг е поврзан со Фестивалот за читање во Лајпциг, кој служи за интензивна размена помеѓу автори и читатели. Како делови од Саемот на книгата во Лајпциг, исто така, се Конвенцијата Манга стрип и Саемот на стари книгата во Лајпциг.
Дон Карлос (Шилер)

Дон Карлос — историска трагедија во пет чина напишана од познатиот германски автор Фридрих Шилер. Ова дело било напишано помеѓу 1783 и 1787 година и за првпат било испечатено во Хамбург во 1787 година. Главен лик во трагедијата е Карлос, принц на Астуријците и делото е напишано врз основа на вистински историски настани кои се случиле во шеснаесеттиот век за време на владеењето на шпанскиот крал Филип . Дон Карлос е една од најпознатите Шилерови драми.
1 Истакнати ликови во делото
* Филип , шпански крал
* Елизабета од Валоа, негова жена
* Дон Карлос, принц и син на Филип
* Александар Фарнезе, принц на Парма
* Клара Евгенија, тригодишно девојче
* војвотката од Оливарез, прва дворска дама
2 Кратка содржина
Протагонист, односно главен лик во делото е принцот Карлос од Астурија, син и наследник на кралот Филип , кој на крај завршува во затвор, а неговиот татко се жени со неговата вереница, француската принцеза Елизабет. Во драмата Карлос е прикажан како романтичен јунак и слободољубив бунтовник кој се буни против својот татко, како и против општеството.
3 Познати опери засновани на делото
* опера од Мајкл Коста - 1844 година
* опера од Антонио Бацола - 1850 година
* опера од Винченцо Мосцуза - 1862 година
* најпозната е операта од Џузепе Верди - 1867 година
Блерим Река

Блерим Река ( во Скопје) — македонија универзитетски професор по меѓународно право и кандидат за претседател на Македонија на претседателските избори од 2019. Река дипломирал на Правниот факултет при универзитетот во Приштина, а докторирал на универзитетот во Грац. Во периодот 2006–2010 бил македонски амбасадор во Европската Унија. Река бил декан на факултетот за јавна администрација при универзитетот на Југоисточна Европа, како и проректор на истиот универзитет. Поднел кандидатура како независен кандидат за претседателските избори во 2019 година со поддршка на Алијанса за Албанците и Движење Беса.
Јоханес фон Тепл

Јоханес фон Тепл (*околу 1350 година во Шутва, Кралство на Бохемија, † 1414 година во Прага) — германски поет, градски службеник и нотар.
1 Сеќавањето на Јован Тепл
Во манастирската градина на градот Жатец, во октомври 2011 година бил подигнат споменикот на Јоханес фон Тепл . Во неколку чешки градови, вклучувајќи го и Сааз, улиците се именувани по него. Во Германија се наоѓа Јоханес-фон-Тепл-Штрасе во Донаувот. Покрај тоа, наградата за култура на Егерландер, која е доделувана годишно од 1995 година, е именувана по Јоханес фон Тепл.
2 Творештво
* Орачот (1401 година)
* 10 стиха во Канцеларијата на Св. Јероним (1404 година)
Парцивал

Парцивал или Парсифал (|Parzival, |Perceval) — витешки еп од средновековниот поет Волфрам фон Ешенбах што се повикува на француски извори, пред сè на Кретјен де Троа (|Chrétien de Troyes). Епот се состои од над 20 000 стиха.
Делото ја обработува борбата на човечката душа да најде мир и да постигне рамотежа помеѓу витешките и човечките вредности.
Името на главниот лик потекнува од францускиот израз ''percer les vaux'', буквално „оној што се пробива низ долината“. Интересно е што Рихард Вагнер погрешно го протолкувал изразот како ''fal parsi'', „чист будала“.
1 Кратка содржина на делото
По смртта на таткото витез, мајката на Парцивал сака да го заштити од опасностите на витешкиот живот и го одгледува сам во шума. Парцивал случајно во шумата среќава витез и од него дознава за турнирот на дворот на кралот Артур. И покрај противењето и солзите на мајката, Парцивал заминува на дворот на кралот во Нант, каде се истакнува со својата храброст, победувајќи го непријателот на кралот, Итер, познат како Црвениот витез, и му го зема оклопот. Во меѓувреме, мајка му умира од жал по заминатиот син, а Парцивал заминува да бара други авантури и пристигнува во замокот на стариот витез Гурнеманц. Тој му ги пренесува дворските обичаи и витешките вредности, меѓу другото го поучува и да не прашува многу. Меѓу другото ја запознава и кралицата Кондвирамур, во која се вљубува и која му станува жена. Меѓутоа, не може да ја смири жедта да доживее нови нешта, па ја напушта жена си и одново талка.
По многу авантури, Парцивал стигнува на Гралсбург, замокот на Светиот грал, каде го опкружува невиден раскош. Таму лежи болен кралот Амфортас во страшни болки. При посетата, Парцивал се сеќава на поуката на Гурнеманц и не кажува ништо, иако со своето прашање можел да го излечи кралот од раните и да стане негов наследник. Во овој случај, Парцивал ги поставува дворските манири пред човечкото сочувство и со тоа не ја достигнува среќата што му била наменета. Следниот ден го бркаат од замокот.
Несреќен и чувствувајќи вина поради смртта на мајката, на Итер и неможноста да му помогне на Амфортас, Парцивал талка четири години. Разочаран од светот и од бога, се среќава со својот побожен чичко Треврицент, кој го потсетува дека за да го добие кралството на Светиот грал мора да поседува три нешта: себеоткажување, чисто срце и верба во Бога. Овој разговор го трогнува Парцивал и го исполнува со желба повторно да се обиде да го освои Гралот.
Со нови херојски дела Парцивал одново ја заработува титулата на витез на Гралот, го лекува Амфортас и повторно ја наоѓа својата жена и две деца.
2 Значење и влијание на делото
Во книжевната теорија Парцивал претставува еден од најдлабоките расправи за човечките вредности. Трипати паѓа во искушение и има три учители кои го водат низ животот: мајката, витезот Гурнеманц и чичкото Треврицент, најпрво ја губи, а потоа повторно ја враќа изгубената верба во Бога и во човечките вредности.
Операта од Рихард Вагнер, ''Лоенгрин'', ја обработува судбината на синот на Парцивал.
Жан Пол

Жан Пол (роден Јохан Пол Фридрих Рихтер; 21 март 1763 - 14 ноември 1825) — германски романтичар, најпознат по неговите хумористични романи и приказни.
Од 1793 година го користел книжевниот псевдоним Жан Пол. Сите романи кои ги создал во тој период наишле на голем одзив на публиката и на позитивни критики. Најамбициозниот роман „Титан“ го објавил во 1801-02. За делата на Жан Пол карактеристична е неправилната структура, фантазијата, љубовта спрема природата, религиозноста и емотивноста.
Рихтер во Вајмар се спријателил со Хердер, но не успеал да се приближи во кругот на Гете и Шилер кои го презирале неговиот пристап кон книжвеноста. Од 1804 година со сопругата живеел среќен и мирен живот во Бајројт.
Никлас фон Виле

Никлас фон Виле (околу 1410 година во Бремгартен, Аргау - 13 април 1479 во Штутгарт) — ран хуманистички писател и преведувач.
1 Творештво
*''"Дијалог помеѓу земјоделец и благородник околу благородништвото"'', 1470 година
*''"Предание на жените"'', 1474 година
*''"Преводи"'' , 1478 година. Оваа компилација на 18 постари преводи на Виле вклучува раскази, писма, говори и научни трактати:
Хартман фон Ауе

Хартман фон Ауе († веројатно помеѓу 1210 и 1220 година) заедно со Волфрам фон Ешенбах и Готфрид Стразбуршки важи за најзначаен епичар од периодот на Средновековната германска класика во 1200 година. Заедно со Хајнрих фон Велдеке тој се смета за еден од зачетниците на усвоениот витешкиот роман кој како книжевен стил бил преземен од Франција. Тој е автор на расказите во стихови ''Ерек'', ''Добриот грешник'', ''Сиромавиот Хајнрих'', ''Ивејн'', алегориската расправа позната под името ''Книга на жалби'', како и некои љубовни песни и крстоносни песни.
1 Творештво
Од стилстички причини може да се извлече внатрешна хронологија на делата, според која делото ''Книга на жалби е'' прво напишано. ''Ерек'' е првиот роман во стихови од Хартман, а по него следуваат ''Добриот грешник'', ''Сиромавиот Хајнрих'' и ''Ивејн''. Иако ова хронолошко подредување речиси во целост се заснова на јазични испитувања, тоа е нашироко прифатено меѓу јазичарите. Можно е пишувањето на делото С''иромавиот Хајнрих'' по или истовремено со ''Ивејн''. Почетокот на ''Ивејн'' (првите 1000 стихови) е можно временски да биле блиску до времето на пишување на ''Ерек'' и романот веројатно бил завршен подоцна. Тврдењето дека ''Книга на жалби'' е прво дело не е сосема јасно, но авторот се опишува себеси како ''џугелинка'' (''с.7'').
Хронолошкото подредување на песните мора да остане хипотетичко. Не е јасно дали зачуваните песни приближно го пренесуваат комплетното лирско творештво на Хартман.
Во порани истражувања, при развојот на личноста на Хартман е забележана рана креативна фаза со световните артурски епови ''Ерек'' и ''Ивејн'', на што следела лична криза, религиозно обоени приказни ''Добриот грешник'' и С''иромавиот Хајнрих''. Ова гледиште било засновано на контрастот помеѓу световните љубовни песни и крстоносните песни, а од друга страна на прологот на ''Добриот грешник''. Тука авторот ги отфрла залудните зборови на својата младост со коишто во минатото барал аплауз од светот; но сега сака да го ублажи овој товар на гревот со религиозен наратив. Сепак, таквата автопсихолошка интерпретација денес во голема мера е одбиена поради актуелната природа на раскажувачот за Хартман како и за повеќето средновековни автори.
Приказната на Агатон

Приказната на Агатон (|Geschichte des Agathon) — роман од германскиот писател Кристоф Мартин Виланд, напишан во 1766 и 1767 година, и за првпат објавен во два тома во 1773 и 1794 година.
Тој се смета за прв главен образовен роман во германската литература, но и како претходник на современиот психолошки роман. Заплетот се одвива во транзиција од 5 - 4 век п.н.е., прикажувајќи го растот на прекрасната атинска младина Агатон во зрел човек. Авторот покажува дека, преку низа разочарувања и разочарувања, Агатон постепено постигнува пореален, просперитетен и посреќен однос кон животот.
1 Содржина
Мотото на романот е: ''Quid Virtus, и на тој начин може да се пристапи на свој начин. „''Каква доблест и мудрост може да направиме / ни покажа корисен пример.“
Младиот Агатон е ентузијаст кој верува во идеали коишто според Виланд, не се погодни за реалноста. Прво, тој мора да го научи двојниот стандард и заднината на свештениците во светилиштето на Делфи. Тогаш Атињаните го разочараа со својата завист и политичка несигурност. Софистот Хиппиас потоа го мами неговиот идеал за вистинска духовна љубов. Конечно, Агатон пристигнува во дворот на тиранот на Сиракуза и, користејќи го примерот на Платон, мора да почувствува дека не може да ги применува филозофските идеали во политичката практика. Во оваа фаза Агатон е во опасност да стане мизантроп како Хипјас. Но, тогаш среќни околности го спасуваат: Во Тарантумот тој во Архитектите наоѓа вистински учител на практичен живот и светска мудрост, што го одведува во калокагација - хармоничен баланс на доблест, разум, чувство и естетско чувство.
Клеменс Брентано

Клеменс Брентано (9 септември 1778 година - 28 јули 1842 ) — германски писател, поет, романописец и драматург.
Работел како трговец, студирал рударство, а потоа се посветил на книжевната работа. Како член на кругот на германските романтичари бил во контакт со Гете, Хедер, Шлегел и други. Несигурен и ексцентричен, тој започнал во духот на крајниот романтичарски индивидуализам, а завршил како католички мистик. Тој, исто така, експериментирал со книжевна сатира и пародија. Главната одлика на неговиот израз е совршено совладување на формата.
Јосиф Руњанин

Јосиф Руњанин или Јосип Руњанин (|Josip Runjanin; , – , ) — хрватски композитор.
1 Животопис
Јосиф Руњанин е роден во Винковци, во тогашната Хабсбуршка Монархија, но по потекло бил од селото Руњани кај Лозница. Бил крстен во православната црква „Слегувањето на Светиот Дух“, затоа што потекнувал од цинцарско семејство кое пребегнало од Србија.
Од Винковци, се преселиле во Бијељина, а потоа во Славонија. Во Сремски Карловци завршил средно образование, по што се определил за воена професија..
Од 1847 година, до своето пензионирање, напредувал во воената служба и тоа од кадет до потполковник. Еден период бил и во полкот на Јосип Јелачиќ.
2 Творештво
2.1 Создавањето на хрватската химна
Руњанин, музичкото образование го стекнал кај воениот капетан во Глина, каде што свирел на клавир. Овде, често го посетувал друштвото на илирските родољуби, кои пак одржувале литературни собири читајќи дела на илирски писатели. Тука, за првпат ја слушнал песната на Антун Михановиќ - „Хрватската татковина“.
Како хрватска химна првпат била изведена на Хрватско-славонската изложба во Загреб во 1891 година, во време кога никој од авторите не бил жив.
Денес, Јосиф Руњанин го сметат за автор на композицијата „Убава наша татковино“ - ''(Lijepa naša domovino)'', денешната химна на Хрватска.
Според изјавата на неговиот роднина Никола Руњанин, мелодијата била „инспирирана“ од мелодијата на една италијанска композиција, а музикологот Кухач, подоцна открил дека тоа е сосема слободна преработка на дуетот од третиот чин од операта ''Луција од Ламермур'' на Гаетано Доницети
2.2 Други дела
Неговиот опус не е голем, но сепак останал запаметен по композицијата на хрватската химна.
Создал неколку хорски напеви, меѓу кои поистакнати се:
„Те сакаме Наша Гордост“, посветена на Јосип Јелачиќ.
Руњанин умрел во Нови Сад во 1878 година и бил закопан на Успенските гробишта.