Сан Џорџо Маџоре на самрак

''Сан Џорџо Маџоре на самрак'' (|Saint-Georges majeur au crépuscule, |San Giorgio Maggiore al crepuscolo) — импресионистичка слика од Клод Моне, која постои во повеќе верзии. Таа е дел од низата погледи на манастирот-остров Сан Џорџо Маџоре. Оваа низа пак е дел од поголемата низа на погледи на Венеција што Моне ја започнал во 1908 година за време на неговата единствена посета на градот.
1 Верзии во Кардиф и Токио
Една верзија на ''Сан Џорџо Маџоре на самрак'' била купена во Париз од велшката колекционерка на уметнички дела Гвендолин Дејвис. Таа ја оставила во наследство на Уметничката галерија (сега Национален музеј Кардиф) во Кардиф, Велс. Сликата вообичаено е изложена во галеријата.
Другата верзија е во Музејот на уметност Бриџстоун во Токио.
2 Сан Џорџо Маџоре на самрак: Опис на сликата
''Сан Џорџо Маџоре на самрка'' е со димензии од приближно две на три стапки и е насликана во техника во масло на платно. Прикажува таинствени градби кои се чини дека волшебно се појавуваат од околниот предел, тие речиси како да лебдат во заднина. Облиците се нежно вметнати, иако недоволно за да се прикрие нивниот идентитет. Сликата се сосредоточува на црквата Сан Џорџо Маџоре со нејзината камбанарија која се издигнува до врвот на сликата. Десно, слабо видливи се куполите на Санта Марија дела Салуте и устието на Големиот канал.
3 Моне и Сан Џорџо Маџоре
Моне ја насликал црквата Сан Џорџо Маџоре во шест услови на осветлување. Со овој разновиден пристап, сликите се сосредоточиле на „природата на искуството“. Тој бил под силен впечаток од венецијанските зајдисонца, „овие прекрасни зајдисонца кои се единствени во светот“. Тој претходно бил вдахновен од други зајдисонца, како што се оние на Нормандија (во ''Руанската катедрала'' и ''Стогови'', неговата низа од 1890-тите) и Лондон (''Палата на парламентот'').
3.1 Ставови
Моне и неговата сопруга Алиса останале во Палацо Барбаро неколку недели, а потоа се преселиле во хотелот „Британија“, каде што останале до декември. Според г-ѓа Моне, Британија имала поглед, „ако нешто такво е можно, дури и поубав од оној на Палацо Барбаро...“ Моне сликал гледајќи од овој хотел, но не, се чини, во случајот со оваа посебна слика. Иако погледот од хотелот ја вклучувал црквата Сан Џорџо Маџоре, сликата на самрак се чини дека е видена од брегот познат како Riva degli Schiavoni, каде што островот образува средишна точка на погледот. Моне наводно не сакал да слика од брегот. Не сакал толпи туристи и бил загрижен и да се усогласи со другите уметници кои биле привлечени од Венеција, како што се Реноар или Мане. Сан Џорџо Маџоре била омилена тема за сликарите, вклучувајќи го и протоимпресионистот Тарнер.
4 Завршување на сликите во Франција
Моне чувствувал дека Венеција е град „премногу убав за да се наслика“, што можеби е причината зошто тој се вратил со многу слики недовршени во Живерни, неговиот дом во Франција. Сепак, тој веќе се повлече од својата претходна практика на сликање од животот, пред темата. Работел на венецијанските сцени дома, а смртта на неговата сопруга Алиса во 1911 година се чини дека била чинител за нивното завршување.
5 Распрснување
Во 1912 година, сликите од Венеција биле главно распрснати како резултат на успешната изложба на дваесет и девет платна. Оваа изложба, насловена ''Клод Моне Венеција'', се одржала во галеријата Бернхајм-Жeн во Париз. Истата галерија била домаќин на изложби на циклусите од Руан и од Лондон.
6 Во популарната култура
Сликата станала позната во 1999 година по нејзиното појавување во филмот за грабеж на Џон МекТирнан „Аферата Томас Краун“ . Во филмот сликата е украдена од музејот на уметноста Метрополитен. Всушност, Митрополитот не ја поседува сликата, иако тие имаат уште една од венецијанските сцени на Моне, ''Дуждовата палата видена од Сан Џорџо Маџоре''.
7 Поврзано
* Список на дела на Клод Моне