Сусуму Китагава

— јапонски хемичар, добитник на Нобелова награда, специјализиран за координативна хемија, со фокус на органско-неоргански хибридни соединенија и хемиски и физички својства на порозни координативни полимери, особено метално-органски рамки. Тој е истакнат професор и соосновач на Институтот за интегрирани науки за клеточни материјали на Универзитетот во Кјото. Во 2025 година, ја добил Нобеловата награда за хемија заедно со Ричард Робсон и Омар М. Јаги.
1 Живот
Китагава е роден на 4 јули 1951 година во Кјото.
Тој докторирал по хемија на јаглеводороди на Универзитетот во Кјото во 1979 година, откако ги завршил додипломските студии на истата институција. Истата година бил назначен за доцент на Универзитетот Киндаи, каде што бил унапреден во предавач во 1983 година и вонреден професор во 1988 година.
Во 1992 година, тој станал професор по неорганска хемија на Токискиот метрополитенски универзитет. Се вратил на Универзитетот во Кјото во 1998 година како професор по неорганска функционална хемија на Одделот за синтетичка хемија и биолошка хемија. Во 2007 година, тој бил соосновач на Институт за интегрирани науки за клеточни материјали, работејќи како заменик-директор основач, а потоа како директор од 2013 до 2023 година. Во 2024 година, тој бил назначен за извршен потпретседател за промоција на истражувања на Универзитетот во Кјото.
Неговите академски ангажмани во странство вклучуваат постдокторска стипендија на Универзитетот Тексас А&amp;amp;М со Ф. Алберт Котон (1986–1987) и гостин-професор на Градскиот универзитет во Њујорк (1996). Тој добил почесен докторат од Техничкиот универзитет во Минхен во 2018 година.
Китагава бил член и придружен член на Советот за наука на Јапонија од 2011 до 2023 година.
Во 2025 година, Китагава, заедно со Ричард Робсон и Омар М. Јаги, ја добиле Нобеловата награда за хемија за нивната основна работа на молекуларни градежни блокови за метално-органски рамки.
2 Истражување
По откритијата на Макото Фуџита (1994) и Омар М. Јаги (1995), Китагава во 1997 година покажал дека координативните полимерни структури поседуваат својства на адсорпција на гас, што било клучно откритие за развој на функционални порозни материјали.
Неговите највлијателни дела вклучуваат:
* Клучен извештај од 1997 година за порозен координативен полимер (MOF) за адсорпција на мали молекули.* Ран преглед на функционални порозни координативни полимери од 2004 година.* Преглед од 2009 година на „меки порозни кристали“, кои се одликуваат со голема структурна трансформабилност при хемиска или физичка стимулација.
3 Награди
* 2003 – Награда на Јапонското хемиско друштво (CSJ) за креативна работа* 2008 – Награда за истражување „Хумболт“* 2009 – Награда на Хемиското друштво на Јапонија* 2010 – Лауреати на цитати на Thomson Reuters* 2011 – Медал со виолетова лента* 2013 - Награда Де Женс* 2016 – Награда на Јапонската академија* 2016 – Медал „Фред Басоло“, Универзитет Нортвестерн* 2017 – Награда „Хемија за иднината“ „Солвеј“* 2017 – Награда Фуџихара, Фондација за наука Фуџихара* 2019 година - Гран при де ла Фондацијата де ла Маисон де ла Чими* 2019 – Предавач на Емануел Мерк* 2019 – Член на Јапонската академија* 2023 – Член на Кралското друштво* 2025 – Нобелова награда за хемија
* 2025 – Личност со културни заслуги* 2025 – Орден на културата