procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Рихард Јакопич

Рихард Јакопич (, - , ) — словенечки импресионистички сликар.
Тој беше водечки словенечки импресионист, покровител на уметноста и теоретичар. Заедно со Матеј Стерн, Матија Јама и Иван Грохар, тој бил за пионер на словенечкото импресионистичко сликарство.
1 Животопис
Ријард Јакопич е роден во Краково, предградие на Љубљана. Неговиот татко, Франк Јакопич, бил трговец со земјоделски добра. Рихард бил најмладиот од осумте деца.
Јакопич студирал на Академија за ликовни уметности Виена, за кратко време се врати дома поради болест, а потоа ги продолжи студиите во 1889 година, на Академија за ликовни уметности во Минхен а во 1890 година, во ателјето на Антон Ажбе - Уметничко училиште во Минхен. Потоа живеел во Љубљана, каде учествувал во основањето на словенечкото уметничко друштво, а по 1902 година во Шкофја Лока. Во 1903 година, тој ги продолжил студиите на Академијата за ликовни уметности во Прага.
Во Љуљана, Јакопич ја основал словенечката школа за импресионистичко цртање и сликарство, претходник на Академија за ликовни уметности на Универзитетот во Љуљана. Тој бил иницијатор за основањето на Националната галерија на Словенија.
Јакопич е еден од најзначајните сликари на европскиот импресионизмот.
Неговата специфична ликовна и колористичка постапка се од исклучително значење за идните ликовни уметници, заради слободата на потезот, колористичката хармонија и специфичната композиција.
Денес, неговите дела, заедно со останатите дела на словенечките импресионисти се главните експонати во Народната галерија во Љубљана, слики кои ја докажуваат европската позиција на словенечкиот импресионизам, поставен во највисоки рамки.
2 Поважни дела
* „Сончев рид“ (1903), Национална галерија, Љубљана
* „Брези во есен“ (1903), Национална галерија, Љубљана
* „Камнитник во снег“ (1903), Национална галерија, Љубљана
* „Зима“ (1904), Национална галерија, Љубљана
* „Покрај светилката“' (1904), Национална галерија, Љубљана
* „Студија за сонцето“(1905), Национална галерија, Љубљана
* „Крижанки“ (1909), Национална галерија, Љубљана
* „Спомени“ (1912), Национална галерија, Љубљана
* „Зелениот превез“ (1915), Национална галерија, Љубљана
* „Вечер на реката Сава“ (1926), Национална галерија, Љубљана
* „Слеп човек “' (1926), Национална галерија, Љубљана
Нова словенечка уметност

Нова словенечка уметностt (НСК, ''Neue Slowenische Kunst'') — неформална организација и естетско движење создадено од словенечката музичка група Лајбах, сликарската група Ирвин и театарската група Сципиан Нашице Сестри. Денес, НСК ги вклучува и Ноорднунг, Студио за нов колективизам, Одделение за чиста и применета филозофија и многу други подгрупи во зависност од потребите на НСК. Како култен феномен, НСК ги одбележа осумдесеттите години на минатиот век и 1990-тите во Југославија.
Групата е основана во Словенија во 1984 година.
Името НСК е германско и е компатибилно со темата дела на НСК: сложените врски што Словенците ги имаа со Германците. Името на музичкото крило на НСК, Лајбах, е исто така германското име за главниот град Љубљана.
1 Состав
НСК е составено од словенечката музичка група Лајбах, сликарската група Ирвин и театарската група Сципиан Нашице Сестри. Денес, НСК ги вклучува и Ноорднунг, Студио за нов колективизам, Одделение за чиста и применета филозофија.
Членството било отворено и достапно за сите уметнички групи кои ќе се спротивстават на табуата и ќе го нормализираат словенечкиот национален идентитет .
2 Особини
Уметноста на НСК е тесно поврзана со тоталитаристичките или националистичките движења, честопати присвојувајќи го тоталитарниот кич на визуелниот дадаистички стил. Уметниците во НСК често користат симболи на различни (и честопати некомпатибилни) политички идеологии. Во 1987 година, плакатот дизајниран од НСК предизвика скандал со тоа што победи на натпревар за одбележување на Денот на младите. На постерот се прикажани слики од нацистичкиот уметник Ричард Клин, заменувајќи го знамето на нацистичка Германија со знамето на СФРЈ и германскиот сокол со гулаб. Започна како шега, владата ја карактеризира сликата како прекршок, споредувајќи ја со ликот на Маршал Јосип Броз и Адолф Хитлер, кој беше на насловната страница на Младина, и беше забранет .
3 НСК Драва
Од 1991 година, НСК тврди дека воспоставила независна држава. Тие издадоа пасоши, ја претставија својата работа низ амбасади, па дури имаа и конзулати во неколку градови, вклучувајќи го и Умаг (од 1994 година). НСК издаде и поштенски марки. Во 2006 година, Лајбах ја сними државната химна на државата НСК на ЛП „Волк“. „Химната“ за мелодија е преземена од друга песна на Лајбах, „Големиот печат“. Верзијата на Лајбах за химната на НСК содржи и рецитирање преземено од славниот говор на Винстон Черчил; „Никогаш нема да се предадеме“.
Пасошот на НСК е само уметнички проект и не важи за патување.
Првиот Конгрес на граѓани во НСК се одржа во Берлин во 2010 година. Во 2011 година, беше претставен во Музејот за модерна уметност во Њујорк .
Стефче Трпковски

Стефче Трпковски (р. во ) — македонски политичар од редовите на ВМРО-ДПМНЕ, поранешен градоначалник на Општина Сопиште. На функцијата стапил по локалните избори во 2013 година, па потоа повторно по локалните избори во 2017 и во 2021 година.
На Локалните избори кои се одржале на 17 октомври 2021 година, Трпковски како кандидат за градоначалник на Општина Сопиште од редовите на ВМРО-ДПМНЕ победил во првиот круг на гласање со освоени 65,03% од гласовите
Пред да стане градоначалник, тој бил геодетски инженер. Дипломирал на Градежниот факултет во Скопје.
1 Животопис
Стефче Трпковски е роден на седми август 1982 година во Скопје. Средно образование завршил во ДСГУ „Здравко Цветковски“, високо образование на Градежниот факултет во Скопје, каде се здобил со звање Дипломиран геодетски инженер. Од 2011 година е на магистерски студии на Градежниот факултет, каде магистрира како Магистер по Технички Науки. Од 2007 година работел во АЛФА–ГЕОДЕТ ДООЕЛ, а потоа бил пратеник во Собранието на Република Македонија, каде бил член на повеќе комисии, меѓукои на комисиите за транспорт и екологија, за локална самоуправа, за земјоделство, шумарство и водостопанство, за труд и социјална политика и во пратеничката група за меѓународна соработка со Парламентот на Јапонија.
Виктор де ла Парте

Виктор де ла Парте Гонсалес (|Víctor de la Parte González; р. ) — шпански професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата .
Бил именуван во почетниот состав за Џиро д’Италија 2017. Во август 2019 година бил именуван во почетниот состав за Вуелта а Еспања 2019.
Де ла Парте паднал на шестата етапа на Вуелта а Еспања 2019, поради што бил еден од четирите возачи кои ја напуштиле трката поради падот.
1 Достигнувања
;2009
: 10. Краен пласман Вуелта а Екстремадура
;2010
: 1. Етапа 8 Сиркуито Монтањес
;2012
: 1. Краен пласман Велосипедска трка Сибиу
::1. Бодовен пласман
::1. Планински пласман
::1. Етапа 1
: 2. Краен пласман Трка околу Романија
::1. Етапа 8
: 5. Краен пласман Трка околу Хајнан
: 8. Краен пласман Трка Секлерланд
;2013
: 1. Краен пласман Трка околу Алжир
::1. Етапа 5
: 3. Краен пласман Тур де Блида
: 4. Краен пласман Трка околу Бугарија
: 5. Краен пласман Велосипедска трка Сибиу
: 6. Московски куп
;2014
: 2. Краен пласман Трофеј Жоаким Агостињо
::1. Пролог
: 7. Краен пласман Волта а Португал
::1. Пролог
;2015
: 1. Краен пласман Трка околу Австрија
::1. Етапа 4
::1. Етапа 6
: 1. Краен пласман Флеш ди Сид
: 3. Краен пласман Трка околу Горна Австрија
::1. Етапа 1 (ITT)
: 5. Краен пласман Тур де Тајван
: 5. ГП Рајфајзен
: 7. Тур де Берн
: 8. Рејс Хоризон Парк Мајдан
: 8. Куп де Карпати
: 9. Рејс Хоризон Парк Класик
;2016
: 3. Краен пласман Трка околу Хрватска
: 6. Краен пласман Трка околу Чешка
: 10. Вуелта а Мурсија
;2019
: 3. Краен пласман Трка околу Хрватска
: 10. Краен пласман Трка околу Австрија
;2020
: 10. Краен пласман Трка ОАЕ
1.1 Распоред на резултатите на големите трки
Голема трка, 2017, 2018, 2019
Џиро, 56, 39, 21
Тур, —, —, —
Вуелта, —, —, СО
СО = се откажал; — = не учествувал
Иван Грохар

Иван Грохар (, - , — словенечки импресионистички сликар. Заедно со Рихард Јакопич, Матеј Стернен и Матија Јама, се смета за една од водечките фигури на словенечкиот импресионизам. Тој бил познат по неговите пејзажи и портрети. Бил познат гитарист и пејач.
1 Животопис
Грохар е роден во Горна Крањска, село Долна Сорица, тогаш дел од Австроунгарското Царство. Уште од рана возраст покажал интерес за сликарството, но не можел да го развие својот талент затоа што бил сирак и живеел во сиромаштија.
Во 1888 година, локалниот викар Антон Јамник му испратил изложба во блискиот град Шкофја Лока, овозможувајќи му да го помине летото работејќи во градот Крањ под надзор на црковниот сликар Матија Брадаш. Тој исто така отпатувал за Загреб, каде работел во студиото на Спиридион Миланеси, сè додека не бил регрутиран во Австроунгарската армија.
Школувањето го завршил во Грац, 1894 година. Во август 1896 година го отворил сопственото ателје во Шкофја Лока. Работел и во Минхен, каде што учествувал во студиото на Антон Ажбе. Есента 1900 година, тој учествувал на првата изложба на словенечките уметници, организирана од Словенечкото уметничко здружение (''Словенечко уметничко друштво'', СУД).
Во 1904 година, словенечките импресионисти Рихард Јакопич, Матеј Стернен, Матија Јама и самиот Иван Грохар, ја приредиле историската изложба во галеријата Митеке во Виена како уметнички клуб „Сава“. Тука се промовирале како словенечки импресионисти, кои подоцна ќе извршат важна улога во развојот на современата уметност во Средна Европа.
Починал релативно млад од туберколоза.
Тој оставил зад себе низа непроценливи уметнички дела.
Грохар ја започнал својата кариера како сликар на религиозни сцени, но ја продолжил како реалист. Бил под влијание на Џовани Сегантини. Од летото 1900 година, тој започнал да слика симболични елементи, но подоцна го прифатил импресионизмот.
Во 1926 година била одржана монографска изложба во негова чест. Тој имал големо влијание врз подоцнежните уметници а неговата слика ''Сејач'' е една од најоснованите и најкарактеристични словенечки слики, симбол на културната транзиција на Словенците од рурална во урбана култура.
2 Поважни дела
*'' Брна '' (1899)*'' Срцето Исусово '' (1900)
*'' Под Копривник '' (1902)
*'' Рафоличко поле '' (1903)
*'' Пролет '' (1903)
*'' Мецесен '' (1904)
*'' Шкофја Лока во снег '' (1905)
*'' Сејач '' (1907)
*'' Компир '' (1909/1910)
*'' Маж со воз '' (1910)
*'' Шредник '' (1910)
3 Галерија
Химна на Ирска

Песна на Војниците (|Amhrán na bhFiann, |The Soldier's Song) — државна химна на Ирска. Музиката била компонирана од Пидар Карнеј и Патрик Хини, првобитниот англиски текст од Карнеј, додека ирскиот превод, кој денес е повеќе во употреба, од Лијам О Рин. Песната има три строфи, но само рефренот се смета за државна химна.
Претседателскиот поздрав, изведен кога претседателот на Ирска стапува на функција, се состои од првите четири реда на државната химна веднаш по последните пет.
1 Текст
1.1 Рефрен
Рефренот се смета за државна химна.
Ирски текст, Англиски текст
Sinne Fianna Fáil,, Soldiers are we,
1.2 Првобитни строфи
Химната се состои единствено од рефренот на песната. Првобитно има три строфи со следниве стихови:
Ирски текст, Англиски текст
I, I
ИРВИН

ИРВИН — уметничко движење и колектив претежно составено од ликовни уметници. Основачи на ова уметничко движење е новата словенечка уметност.
1 Историја
Во 1983 година, уметниците Душан Мандиќ, Миран Мохар, Андреј Савски, Роман Уранјек и Борут Вогелник, во Љубљана, создаваат уметничка група и ја нарекле Розе Ирвин Селави. Ова име било поврзано со Марсел Дишан. Групата наскоро ќе се скрати името на Р Ирвин С.
Во 1984 година, групата била и сооснована од Славение Кунст (НСК). Покрај ова тие се приклучиле и кон групта Лајбах и групата Сципион Нашице Сестри. Набргу по формирањето на поголемиот колектив, Р Ирвин С го смени своето име во едноставно Ирвин.
2 Особености
„Иднината е семето на минатото“. Во принцип, ретроавангардството се состои во рециклирана употреба на минати симболи, слики и филозофски идеи, особено оние кои се користат од владите или другите институции за да се акумулира и да се одржи моќта. Работата на Ирвин е дефинирана главно со три главни принципи. Првата е идејата да се изгради сопствена уметничка позиција надвор од посебните околности; со тоа што е посебна, уметноста може да стане навистина универзална. Вториот е работа во група, колектив, па дури и во организација, привлекувајќи го акцентот од поединечната личност на уметникот. Третиот е основна постапка за работа на НСК, понекогаш наречена ретро-принцип.
Ирвин е исто така сконцентрирана кон идејата за сложеност на сликата. За нив, сликата никогаш не е неутрална, ниту пак се појавува во неутрален простор. Така, нивната работа може да се поврзе со поголемата меѓународни простори низ кои таа се појавува како институционална критика. Директно цртајќи врз слики кои имаат силни политички или уметнички конотации.
3 Сликарство
„Сликите“ на Ирвин опфачаат голем број медиуми, вклучувајќи: боја, катран, книги, садови, свилени пари и многу други,најразновидни материјали. Делата не се потпишани од групата, во традиционална смисла, но се презентирани на своевидно колективно одобрување. Делота се биде обележуваат со групен монограм - често на метална плоча.
3.1 Перформанси
Иако првенствено се сликари, авторите од ИРВИН се вклучуваат во многу синтетички дела со други уметнички колективи особено од НСК, почнувајќи од театар до музика и видео.
Во 1992 година, во соработка со Мајкл Бенсон режисер, тие ја создадоа претставата Црн плоштад на Црвениот плоштад, која беше создадена и одиграна на црна ткаенина, од 22 метри во чест на Казимир Малевич и супрематизам.
3.2 Источна уметничка мапа
Источна мапа на уметноста е своевиден проект за создавање историја и речник за источноевропската уметност почнувајќи од 1945 година со идентификување на влијателните уметници.
4 Изложби
Ирвин организира бројни изложби низ Европа и САД, вклучувајќи го и Манифестот во Ротердам, Венециското биенале и позначајните светски ликовни манифестации.
Мустик

Мустик (англиски: ''Mustique'') е остров во Карипското Море. Островот е населен и е во приватна сопственост.
1 Географија
Островот се наоѓа во Карипското Море, дел од островската група Гренадини. Административно е дел од Свети Винцент и Гренадини. Јужно од Мустик се наоѓа малиот ненаселен остров Петит Мустик. Овој остров е поврзан со главниот Свети Винцент преку траектни линии и има аеродром.
Вкупната површина на островот е 5,7 км<sup>2</sup> и истиот е опколен од корални гребени. Островот е богат со флора и фауна. Во текот на годината островот има околу 500 жители, а во летна сезона достигнува до 1500 жители.
2 Сопствеништво
Островот е во сопственост на Мустик Компани, приватна компанија која е во сопственост на месните жители. На островот има голем број приватни вили, два хотела и приватни сместувања. Има доста угостителски објекти. Островот е познато туристичко одредиште кое го посетуваат и видни имиња од светската сцена.
4 месеци, 3 недели и 2 дена

„4 месеци, 3 недели и 2 дена“ (романски: ''4 luni, 3 săptămâni și 2 zile'') — романски филм од 2007 година, во режија на Кристијан Мунгиу (Cristian Mungiu), кој е автор и на сценариото. Главните улоги ги играат: Анамарија Маринка (Anamaria Marinca), Лаура Василиу (Laura Vasiliu), Влад Иванов (Vlad Ivanov) и Александру Поточан (Alexandru Potocean). Филмот освоил три награди на Канскиот филмски фестивал (вклучувајќи ја и „Златната палма“), освоил две Европски филмски награди (за најдобар филм и најдобра режија). Вкупно, филмот освоил 40 награди и имал 58 номинации, вклучувајќи ја и онаа за наградата „Златен глобус“.
1 Синопсис
Отилија (ја игра Маринка) и Габриела (ја игра Василиу) се две студентки кои ја делат истата соба во студентскиот дом. Габриела е бремена и сака да абортира, па затоа бара помош од Отилија. Отилија резервира соба во еден хотел и стапува во контакт со докторот Бебе (го игра Иванов). Бидејќи девојките немаат доволно пари за интервенцијата, Бебе ја принудува Отилија на сексуален однос со него. По зафатот, Отилија го посетува своето момче Ади (го игра Поточан) чија мајка слави роденден, но цело време е нервозна и брзо ја напушта прославата. Кога се враќа во хотелот, Габриела веќе го исфрлила фетусот, а Отилија излегува надвор и го фрла мртвиот фетус в ѓубре.
Химна на Норвешка

Да, ја сакаме оваа земја (|Ja, vi elsker dette landet) – норвешка химна, усвоена во 1864 година.
Зборовите ги напишал поетот Бјернстјерне Бјернсон во 1859 година, а музиката ја компонирал Рикард Нурдрок во 1864 година.
Првпат била изведена на 17 мај 1864 година по повод обележувањето 50 години од усвојувањето на Уставот.
1 Текст на химната на норвешки
1.
Химна на Казахстан (1992-2006)

Државната химна на Република Казахстан (|Қазақстан Республикасының Мемлекеттік Әнұраны, ''Казахстан Республикасинин Мемлекетик Урнурани'') е насловот на поранешната државна химна на Казахстан користена од 1992 до почетокот на 2006 година. По осамостојувањето во декември 1991 година, била задржана мелодијата од химната на Казахстанската ССР - составена од Мукан Тулебајев, Јевгениј Брусиловски и Латиф Хамиди; а нови стихови биле усвоени во 1992 година по долго натпреварување. Текстот бил напишан заедно од четворица лица, меѓу кои и поетката Жадира Дарибајева, една од само неколку жени кои некогаш биле вклучени во пишувањето на државната химна.
На 7 јануари 2006 година, таа била заменета со химната „Менин Казахстаним“ („Мојот Казахстан“).
1 Текст
Кирилско писмо, Латинско писмо, ИПА превод
I, I, I
1.1 Македонски превод
ѐѐѐѐI
Национална библиотека на Албанија

Национална библиотека на Албанија (|Biblioteka Kombëtare e Shqipërisë) е албанска национална библиотека со седиште во главниот град Тирана. Основана е во 1920 година и инаугурирана на 10 декември 1922 година.
1 Историја
Националната библиотека на Албанија (НБА) е примарна национална културна институција и најстара во албанската држава. Библиотеката опфаќа две згради и е организирана и работи под надлежност на Министерството за туризам, култура, млади и спорт. библиотеката е сместена во Тирана, и претставува чувар на националното наследство за собирање, обработка, обновување, зачувување и достапност на јавноста за пишувањето на културното наследство на албанскиот народ.
На национално ниво организира библиотекарно образование и континуирано стручно образование и е центар за студиско истражување од областа на библиотекарството, каталозирање во публикациите центар, националната агенција ИСБН и единствениот центар за зачувување и реставрација на специјални збирки. Нејзината архива опфаќа вкупно 1.169.767 книги, периодични списанија, мапи, атласи, микрофилмови и други библиотекарни материјали. Специјалните колекции се вредни за национална, како и за европска култура. Библиотеката е отворена 72 часа неделно за секој над 16 години.Корисниците можат да позајмуваат материјали или да ги користат во читалните. Мрежното место на библиотеката им овозможува на корисниците да ја пребаруваат архивата, а нуди и други услуги како дигитализирани каталози и дигитални збирки. Библиотеката организира изложби, промоции на книги, конференции и слично. Како правна институција библиотеката објавува Национална библиографија. За националната библиотекарни мрежи објавува научно-културен преглед на библиотеката, учебниците, стручни упатства и прирачници. Библиотеката е член на ИФЛА, ЛИБЕР, ЦЕНЛ, ЦДНЛ. Официјално е поканета да стане партнер во Светската дигитална библиотека.
2 Поврзано
* Национален архив на Албанија
Григориополски предавател

Григориополскиот предавател (руски термин: Мајачки радио центар) е многу голема установа за емитување која се наоѓа близу Мајак во Молдавија поточно Приднестровие кај границата со Украина.
Градежните работи на овој објект со површина од 950 хектари, кои биле дигнати на почетокот на 90-тите, над 20 предаватели кои работат во краток и среден бран, се одвивале меѓу 1968 и 1975 година. Антените се состојат од неколку антени за кратко бранови со височини помеѓу 60 и 160 метри и голема вртечка кратка бранова антена, која може да го насочи своето зрачење на секоја точка на Земјата. По распадот на Советскиот Сојуз, нејзините предаватели ги користеле повеќе странски радиодифузни компании. Во 1997 година, неколку антени биле уништени или оштетени од прекумерно мрзнење. Најголемата загуба бил јарболот долг 300 метри и јарболот висок 250 метри користен за емитување на среден бран.
Водокула (Кишинев)

Кишиневската водокула е архитектонски споменик на Кинишев, Молдавија, кој се наоѓа на Митрополит Банулеску-Бодони - улица 2, и изградена на крајот на 19 век, по проект на Александр Бернадаци. Таа била главниот дел од водниот систем на Кишинев. Горниот кат бил изграден од дрво и бил уништен од земјотрес. Таа била одново изградена помеѓу 1980 и 1983 година. Таму моментално е сместен Градскиот музеј - Кишинев, кој има предмети кои датираат од 15 до 20 век. Горниот кат е простор за изложби за историски и современи слики и фотографии, како и за разни културни настани.
1 Историја
Веднаш кога кулата била отворена, градските власти ја отвориле првата градска одводна мрежа, која била планирана за време на мандатот на Карол Шмидт. Кулата започнала да му служи на средишното градско подрачје, со способност од околу 2 илјади тони вода од ден.
Таа била водна кула сè до 1940 година, и почнувајќи таа година, таа била пожарникарска зграда, со горниот кат кој го содржел водниот резервоар. Таа била применета во музеј во 1971 година.
2 Структура
Висината на кулата е 22 метри. Ѕидовите биле изградени од локални камења, со некои редови на тули. Нивната ширина варира од 50 сантиметри на горното ниво до 2 метри на дното. Внатре има кружно скалило. Кога била обновена кулата, бил поставен лифт. За кратко време, управните канцелариите на Историскиот музеј - Кишинев биле востановени во оваа зграда.
Градбата претрпела значајни структурни оштетувања за време на земјотресите во Вранча, и била затворена 10 години како резултат на тоа. Музејот бил отворен кратко во 2000 година, и кулата била обновена кратко потоа. Обновувањата биле завршени во 2011 година, со мали поправски во 2013 година.
Слична кула била изградена на крстосницата на улиците „Василе Алексендри“ и „Вероника Мичле“, но таа веќе не постои.
3 Наводи
*''Chișinău: Enciclopedie'', Chișinău, 1997, стр. 117
Химна на Молдавија

„Лимба ноастра“ (буквален превод: „Наш јазик“) е државната химна на Молдавија од 1994 година, службено усвоена на 22 јули 1995 година.
За краток временски период во раните 90-ти, државната химна на Молдавија била „ Дештеапта-те, романе!“ („Deșteaptă-te, române!“), која исто така била (и останува денес) како државна химна на Романија. Стиховите ги напишал Алексеј Матеевичи (1888 &ndash; 1917) еден месец пред неговата смрт. Матеевичи значително придонел за националната еманципација на Бесарабија. Музиката ја компонирал Александру Кристеа .
1 Историја
Единствено меѓу националните химни, во фокусот на „Лимба ноастра“ е јазикот, во случајов, националниот на Молдавија, романскиот (исто така се нарекува молдавски во Молдавија). Песната ги повикува луѓето да ја оживеат употребата на својот мајчин јазик. Песната не се однесува на јазикот по име; тоа само се нарекува поетски “наш јазик“.
„Лимба ноастра“, како „Дестеапта-те, романе!“, упатува на будењето од сонот на смртта: „еден народ одеднаш се разбуди од сонот на смртта“ и „буден, Романец, од сонот на смртта“, редоследно.
2 Текст
„Лимба ноастра“ е заснована на песна од дванаесет стихови. За службено дефинираната државна химна што се користи денес, стиховите биле избрани и реорганизирани во пет строфи од по четири стихови, поточно стихови 1, 2, 5, 9 и 12 (кои се нагласени со задебелени букви).  
Изворен романски, Молдавска кирилица, Македонски превод
Limba noastră-i o comoară, Лимба ноастрэ-й о комоарэ, Богатство е нашиот јазик кој тече
3 Слики
Авалска кула

Авалска кула (|Авалски торањ|Avalski toranj) е висока телекомуникациска кула сместена на планината Авала, во Белград.Оригиналната кула е завршена во 1965 година, но била уништена на 29 април 1999 година, за време на бомбардирањето на НАТО на Југославија. Реконструкцијата на кулата започнала на 21 декември 2006 година и официјално била отворена на 21 април 2010 година.
Белградска кула

Белградска кула ( |Кула Београд|Kula Beograd ), официјално позната како ''Кула Белград'', е предложениот 168-метарски облакодер со мешана употреба на амбициозниот проект„ Белград на вода„ во Савамала, Белград . Таа е промовирана како „светилник на целата мастер планирана заедница“.
1 Преглед
Сместена во примарна локација на брегот на реката Сава, кулата Белград ќе понуди животен стил на вода. Наменети како „нов симбол на српскиот главен град“, програмерите имаа за цел да ја интегрираат традиционалната архитектура на Белград во современ развој. Кулата ќе има директен пристап кон шеталиштето на водата, кое се наоѓа во непосредна близина на Белградската тврдина. Исто така ќе биде поврзана со стариот град преку јавниот плоштад.
Гренадини (парохија)

Гренадини е една од парохиите во Свети Винцент и Гренадини. Оваа парохија е составена од островите Гренадини кои се под управа на Свети Винцент и Гренадини. Административен центар на парохијата е Порт Елизабет. Вкупната површина на парохијата е 44 км<sup>2</sup> и има население од околу 9000 жители.
1 Острови
* Бекија со Сент Елерс Ки и Семплерс Ки , 5,000, адм. центар: Порт Елизабет
* Петит Невис
* Кватр
* Пиџин
* Батовија со Чрч Ки
* Балисо
* Пилорис и Ол Аваш
* Мустик со Рабит , 800, адм. центар: Ловел
* Петит Мустик со Петит Ки и Драј Рок
* Саван со Саван Рок и Литл Саван
* Петит Кануан
* Кануан со Лилот и Кануан Бален , 1,200, адм. центар: Чарлстаун
* Сејл Рок
* Меро со една издигната карпа северно од островот , 280, адм. центар: Олд Вол
* Католик со три непосредни издигнати карпи
* Тобаго
* Јунион Ајланд , 2,700, адм. центар: Клифтон
* Петит Сент Винсент , адм. центар: Телескоп Хил
* Палм , адм. центар: Кактус Хил
* Морпион, 0,002 км2
2 Населени места
Во парохијата се наоѓаат следните населени места:
име, координати, остров
Ештон, , Остров Јунион
Бедноу, Кватр
Чарлстаун, , Кануан
Челтенхам, Мустик
Клифтон, , Јунион
Дерик, Бекија
Доверс, Мистик
Френдшип, , Бекија
Ловел, , Мустик
Олд Вол, , Меро
Пагет Фарм, , Бекија
Порт Елизабет, , Бекија
3 Наводи
Таско (рапер)

Христијан Тасковски (често Кристијан Тасковски), подобро познат како Таско (р. 25 февруари 1996 година во Скопје) — македонски рапер и текстописец.
1 Животопис
Христијан Тасковски е роден на 25 февруари 1996 година во Скопје. Како дете, тој започнал да пишува поезија и да победува на натпревари за текстопис. Завршил средно училиште за електротехника во родниот град. После тоа, тој се запишал на еден, а потоа и на друг факултет, но не ги завршил студиите, туку се посветил на музиката.
Започнал да се занимава со музика во 2011 година кога ја снимил својата прва песна, набргу потоа се запознал со Тракер и започнал да соработува со Urban Records. Тој го направил своето деби на музичката сцена во 2016 година со соработка со Мартин Петровски на песната ''Ламбурџини''. Станал познат во пошироката македонска јавност по објавувањето на синглот ''Рутина во'' април 2018 година. Во текот на таа година, следувале соработки со Тракер и 2Бона, со кои објавил неколку песни. Во април 2019 година објавил дует со Слаткаристика под името ''Марадона''.
Таско во текот на 2019 година имал турнеја низ Македонија, па во текот на летото одржал концерт во Охрид со Раста и Маја Берович, а во ноември со Раста, Римски и Корона одржал концерт во спортската сала Борис Трајковски во Скопје.
Покрај музиката, Таско се занимава и со мода — тој е заштитно лице на компанијата Најк во Македонија и учествувал во претставувањето на новата колекција ''Nike Air Max Throwback Future Pack во'' текот на април 2019 година.
Со оглед на зголемената популарност во регионот, Таско во 2019 година започнал да соработува со музичари надвор од Македонија, а во февруари 2020 година го издал дуетот ''Балкан Банда'' со босанскиот музичар Инас, а еден месец подоцна и песната ''Ди Каприо'' со Фокс.
Химна на Казашката Советска Социјалистичка Република

Државната химна на Казашката Советска Социјалистичка Република (|Қазақ ССР мемлекеттік әнұраны|Qazaq SSR memlekettik ánurany; |Казахская ССР Национальный гимн|Kazahskaja SSR Nacionaljnyj gimn) била државната химна на Казахстан кога била република на Советскиот Сојуз и била позната како Казашката ССР.
1 Заднина
Музиката ја компонирале Мукан Тулебајев, Јевгениј Брусиловски и Латиф Хамиди, а стиховите ги напишале Абдилда Тажибаев, Х. Мухамеџанов и Габит Мусирепов. Во 1992 година, нови текст бил усвоен со истата мелодија како химна на независен Казахстан, сè до 7 јануари 2006 година.
Од 1991 до 1997 година, таа била една од петте преостанати републики што ја ценела својата стара химна (Русија ја користела Патриотската песна (Патриоти́ческая пе́сня)), а од 1997 до 2000 година, таа била една од единствените четири преостанати републики што го правеле истото (Туркменистан ја сменил химната до таа година). Од 2000 до 2006 година, таа била една од петте други што преостанале (новата химна на Русија била усвоена во 2000 година). Таа е единствената химна од советските републики, свирена во 3/4. Сите други советски химни користеле 4/4.
2 Текст
2.1 Казашка верзија
во латиница
I, I, 1, ١, جەڭىسكە، شاتتىققا، ەرلىككە
2.2 Руска верзија
Кирилско писмо , Латинско писмо
I, I
2.3 Македонски превод
: I
: Ние, стари Казаци, бараме слобода,
: Жртвувајќи ги нивните животи заради вера и чест.
: И најдете начини низ темната магла,
: Но, Ленин дојде како утро, и беше утро!
:: Хор:
::''Да живее Советскиот Сојуз ,''::''Кој нè доведе до слобода, за еднаквост,''::''Кое беше сето тоа за единството на земјата,''::''До победа, до радост, до подвизи!'':: II
: Победничката патека на Ленин никогаш нема да биде оцрнета
: И славата на генерациите ќе се размножува во Татковината,
: И доброто на Сојузните советски републики,
: На големиот руски народ велиме: Ви благодариме!
::''Хор'':: III
: Станавме силна држава, слободна држава
: И родната земја цвета пријателство и единство.
: Водете нè до победа во работната сила и во битка,
: О мудар/а партијо (Сталин) - навистина сакан/а.
::''Хор''
3 Наводи
; Извори
* Қазақ кеңест (совет) энциклопедиясы ''( Казахстанската советска енциклопедија )'' (1972–1978)
Страшенски телевизиски јарбол

Страшенскиот телевизиски јарбол е една од највисоките архитектонски структури во Европа и највисоката во Молдавија. Изграден е во 1984-85 година и е со јарбол висок 355 метри (решеткаста челична конструкција со квадратна пресека) сместена во близина на Страшени во Молдавија користена за ФМ радио и ТВ преноси.
1 Пренесени програми
1.1 Телевизија
Програма, Број на канал, Честота, Поларизација, Макс. dBW, Излез, реално / макс
Moldova 1, 3, 55,25 MHz, хоризонт., 59,6, 40 kW / 50 kW
2 Plus ( Antena 1 ), 11, 217,25 MHz, хоризонт., 51,8, 40 kW / 50 kW
Euro-TV Chisinau, 23, 487,25 MHz, хоризонт., 55,5, 1 kW
Prime (Первый канал), 30, 543,25 MHz, хоризонт., 57,8, 20 kW
NIT (TVCi), 48, 687,25 MHz, хоризонт., 55,5, 1 kW
1.2 Радио
Програма, Честота, Поларизација, Макс. dBW, Излез, реално / макс
Antena C., 67,58, хоризонт., 42,3, 4 kW
RFE / RL, 68,48, хоризонт., 4 kW
Radio Moldova, 100,5, хоризонт., 43,0, 4 kW
Vocea Basarabiei, 102.3, хоризонт., 40, 1 kW / 4 kW
Radio France International, 107,3, хоризонт., 40,0, 1 kW / 4 kW
Крсто Хегедушиќ

Крсто Хегедушиќ (, - , ) — хрватски наивен сликар. Toj е еден од најзначајните хрватски сликари од дваесеттиот век припадник на светски познатата школа на наивците.
1 Животопис
Во 1920 година учел на Привремената Висока школа за уметности и занаети (денешна Академија за ликовни уметности) во Загреб . Во овој период ја насликал првата „идола“ за Подравина.
Учел кај Владимир Бечиќ и графички курс кај Томислав Кризман. Неговото учење го збогатило неговото знаење, но не влијаело врз неговиот уметнички стил.
Пред Втора светска војната, престојувал во Париз, каде што се инспирира од сликарството на германскиот ренесансен сликар Питер Бројгел.
Во 1929 година ја основа легендарната група „Земја“ заедно со сликарите: Табаковиќ, Постружник, Јунек.Првите дела на оваа група а особено на Хегедушиќ во принцип го отфрлаат концептот - уметност поради уметност. Нивното ликовно кредо ќе го забележи Мирослав Крлежа, пишувајчи предговори за каталозите од нивните изложби.
По војната, Хегегушиќ беше назначен за редовен професор на Академијата за ликовни уметности, а во 1950 година ја доби титулата сликарски мајстор и стана шеф на мастер работилница.
Од 1971 до 1973 година работел на големиот циклус на мурали во спомен-домот во Тјентиште. Сцените биле полни со трагични и тешки мотиви. Со ова докажал дека не е само сликар на идилични „рустични“ подравски сцени туку и дека е автор којшто изразува бунт против злото.
Во неговата родна Петриња, од 1987 година, постои галерија наречена во ннегова чест.
2 Стил
Крсто Хегедушиќ изградил специфичен стил. Покрај што се потпирал на ренесансното сликарство, особено на жанр сцените, тој се надоврзува и на сликарството на „алтернативните“ сликари како што бил Анри Русо - Цариникот.
Сликал со маслени бои на стакло - со што добивал сјај и интензитет на бојата. Неговата поетика е своевидно враќање кон природата и хармонија помеѓу човечкото опстојување со природата и во природата.
Тој е основачот, инспираторот и темелот на идната хрватска школа на наивното сликарство кое ќе доживее светска слава и кое ќе биде забележано во бројни публикации во светската литература за ликовната уметност.
Фран Лотка

Фран Лотка (, - , ) — чешки неоромантичарски композитор.
Фран Лотка бил чешки композитор кој живеил во Загреб. Тој компонирал во неоромантичен стил, честопати заснован на хрватски фолклор. Најголеми успеси тој постигнал со балетите „Ѓаволот на село“ и „Балада за една средновековна љубов“ . Пишувал и музички учебници.
1 Животопис
Тој дошол во Загреб во 1909 година и станал пкорепетитор и прв корниста во операта.
Подоцна станал учител на музичката школа на Хрватскиот музички институт.
Како учител по хармонија, тој ги едуцираше скоро сите хрватски современи композитори.
Фран Лотка создава дела по форма, едноставни и транспарентни, ритмички богати и полни со одлични контрастни звуци. Неговите мелодии се потпираат на хрватскиот фолклор, беспрекорно оркестрирани.
2 Творештво
Тој компонирал оркестарски, камерни и дела пијано како и сценски дела: операта „Минка и морето“, балетите „Ѓаволот во селото“ и „Баладата за средновековната љубов“, како хорски и соло и песни.
Денес средното музичко училиште во Сисак го носи неговото име.
Исто така познат е и како композитор на филмска музика. поистакнати се музичките илустрации за филмовите „Ќе живее овој народ“ и „Господар на своето тело“.
Дунавска кула

Дунавска кула (| Donauturm) – кула во Виена за посматрање во Дунавскиот парк близу северниот брег на Дунав. Била изградена од 1962 до 1964 година.
Дунавската кула е највисока градба во Австрија.
На кулата се наоѓа тераса за посматрање и ресторан кој се врти. Се користи како ФМ предавател за неколку радиостаници.
Дунавската кула е едно туристичките обележја на Виена, видлив од далечина и популарно одредиште за туристите.
1 Галерија Дунавска кула
Драго Јанчар

Драго Јанчар — словенечки модерен писател.
1 Животопис
Драго Јанчар е роден во партизанско семејство во Марибор. По завршувањето на средното по хемиско училиште, тој се запишал на Правниот факултет во Вишото правно училиште во Марибор, каде стана уредник на студентскиот весник, наскоро дошол во судир со комунистичките власти околу неговите критички текстови против владејачкиот режим.
Во 1974 година, беше уапсен од југословенските власти под обвинение за „ширење на непријателска култура“.Јанчар беше затворен 1 година, но откако ги отслужил првите 3 месеци тој беше ослободен, а потоа беше испратен во касарна во Србија каде вознемирувањата против него продолжиле.
По завршувањето на воена служба, Јанчар се посветувал на пишувањето, и од тогаш неговата кариера оди во нагорна линија. По преселувањето во Љубљана, станал уредник на списанието Матица словенска, вбројувајќи се во редовите на писателите, уметниците и интелектуалците познати по нивниот негативен став кон комунистичкиот режим, вклучувајќи ги и Едвард Коцбек, Дане Зајц, Томаж Шаламун, Борис Пахор и други.
Првично, Јанчар не бил во можност да ги објави своите книги во Словенија, но по смртта на Тито, тој прво се стекна со слава како драмски писател и филмски сценарист а од 1980-тите стана еден од најталентираните современи словенечки писатели не само во границите на поранешна Југославија, туку и во централна Европа, Шпанија и Италија.
Иако Јанчар не е директно вклучен во политиката, тој отворено ја покажува својата поддршка за Словенечката демократска партија на изборите во 2000 и 2004 година, што, сепак, не го спречува да го искаже својот скептицизам за време на европската интеграција на Словенија, како и загриженоста за сите можни последици. од наметнатата „политичка коректност“ во либералните медиуми, кои често предизвикуваат поттикнување ксенофобија.
Забележливи на оваа тема се неговите есеи „Египетски казани со месо“ (1994) и „Ксенос и ксенофобија“ (2000).
2 Творештво
2.1 Романи
* 35 степени (1974).
* Галиот (1978)
* Северни светла (1984)
* Изгледот на ангелот (1992)
* Зуење во главата (1998)
* Катарина, паунот и језуитот (2000)
* Градителот (2006)
* Безимено дрво (2008)
* Го видов тоа вечерва (2010)
* Мај, ноември (2014)
* Исто така и Љубов (2017)
2.2 Драми
* Десидентот Арнож и неговиот народ (1982)
* Големиот брилијантен валц (1985)
* Сите тирани на Мамелук имаат лош крај ... (1986)
* Дедал (1988)
* Падот на Климент (1988)
* Гонејќи го Года (1988)
* Холштат (1994)
* Северни светла (2005)
2.3 Есеи
* Скршено грне (1992)
* Египетски казани со месо месо (1994)
* Бриони (2002)
* Душата на Европа (2006)
3 Награди
Делата на Драго Јанчар се објавени во голем број на земји во Европа, Азија и Америка и имаат добиено бројни словенечки и меѓународни награди, меѓу кои: Наградата Прешерен (1993), Европската награда за најдобар краток расказ Аугсбург, 1994), Награда на Хердер за литература (2003) и Наградата Жан Амери за есеј (2007).
Химна на Исланд

Химна (|Lofsöngur; позната и како ''Ó Guð vors lands'', „О, Господ на Нашата Земја“) — државна химна на Исланд. Свејнбјерн Свејнбјернсон ја компонирал музиката, додека текстот е авторско дело на Матијас Јохумсон. Била прифатена како државна химна во 1944 година, кога државата изгласала да излезе од личниот сојуз со Данска и станала република.
Позната е дека е крајно предизвикувачка за пеење и нејзината силна верска позадина е извор на контроверзи во современиот период.
1 Текст
Исландски оригинал
Прва строфа
Втора строфа
Трета строфа
Едвард Коцбек

Едвард Коцбек (, - , ) — словенечки писател.
1 Животопис
Роден е на 27 септември 1904 година во Св. Јуриј во Штавница.
Најпрво студирал теологија во Марибор од 1925 до 1927 година, по што се запишал на романистика во Љубљана, Берлин, Лион и Париз. По дипломирањето, тој бил средношколски професор во Бјеловар, Вараждин и Љубљана од 1931 до 1941 година.
По окупацијата на Југославија во април 1941 година, како претставник на христијанските социјалисти, тој се приклучи на Ослободителниот фронт станувајќи дел од нејзиното раководство. За време на војната бил член на Извршниот одбор на Ослободителниот фронт, член на АВНОЈ, комесар за образование од 1943 година, министер за во владата на ДФ Југославија од март 1945 година, потпретседател на Президиумот на Националното собрание на НР Словенија и член на Главниот комитет на Ослободителниот фронт на Словенија.
Поради објавувањето на книгата „Страв во храброста“, која се занимавала со ликвидација на политичките противници за време на војната во Словенија, тој е политички изолиран од 1952 година.
Повторно објавувал во 1961 година, а три години подоцна беше добитник на наградата Прешерен за делото„Ужасот“.
За време на периодот на изолација 1952-1961, тој главно се занимавал со превод на дела од француски и германски јазик.
Починал на 3 ноември 1981 година во Љубљана. Тој беше погребан на гробиштата Жале во Љубљана.
2 Творештво
Песните што ги објавил меѓу 1925 и 1933 година и ги собрал во книгата „Земја“ (1934) варирајќи од експресионистичката стилистика кон духовната дескриптивност.
Во есеите на Коцебек, се стремелкон филозофска синтеза на христијанскиот активизам и персоналистичката етика, и врската помеѓу поединците и општеството.
Поезија (поетски збирки):, Проза:, Драмски дела:
Поточка Пештера

Поточка Пештера (|Potočka zijalka или ''Potočka zijavka'') – пештера во северна Словенија, прогласена за археолошко и палеонтолошко наоѓалиште населена пред околу 35.000 години п.с. (пред сегашноста) од анатомски модерни луѓе од орињачката култура за време на доцниот палеолит. Пештерата го добила името според фармата Поток во Подолшева. Словенечкиот поим ''zijalka'' или ''zijavka'' се однесува на пештера со рамен под и отворена уста на површината. Системски ископувања биле вршени од 1928 до 1935 година од словенечкиот археолог Сречко Бродар.
1 Местоположба
Пештерата се наоѓа во источните Караванки на север од Словенија, на јужните падини на планината Олшева над Солчава, на надморска висина од 1675 m во тријасен варовник. Долга е 115 m, а ширината варира од 17 метра на влезот до 40 метри во внатрешноста. Its entry opens toward the south.
2 Улога
Постојат две објаснувања за нејзината улога. Според оригиналното објаснување, пештерата била ловечко собиралиште. Според поновото, таа била ритуално место.
3 Ископувања
По аматерските истражувања на Јозеф Грос, студент по медицина од Австрија, подрачјето било купено од Музејот од Цеље. Системски ископувања биле водени во име на музејот од археологот Сречко Бродар, со почеток во 1928 and и истите продолжиле до 1935 година.
Наодите од осумте ископани слоеви од пештерата вклучуваат коски од повеќе од 40 животински видови, пештерски мечки, волци, алпски мрмоти, зајаци, црвени лисици, куни, рис, црвен елен, дивокоза, и особено, заби од мошусно говедо, како и 123 стрели, контроверзна коскена флејта, и една од најстарите во светот игли.
4 Изложби
Во блиското село во Логарската Долина, отворена е постојана изложба за туристите во хотелот Фиршт и во музејот. Другите наоди може да се видат во Покраинскиот музеј во Цеље. За жал голем дел од збирката бил уништен во текот на Втората светска војна во 1945 година од сојузничките бомбардирања.
5 Поврзано
* Невље
Шуховска кула

Шуховска кула (|Шуховская башня), познатa и каkо кула Шаболовка – радиокула во Москва. Споменик на архитектурата и објект на светското наследство.
Оваа кула е 160-метарски слободностоечка челична рамка од револуционерни хиперболоиди. Градена е од 1920 до 1922 година, као радиопредавател за пренос на сигнал ширум Русија.
Градена е како хиперболоидна структура (поточно, како хиперболоидна лушпа).
1 Географска положба
Се наоѓа на 55°43'02" северна географска ширина и 37°36'41" источна географска должина.
2 Историја
Величествената кула, една од околу 200 кои ги дизајнирал Владимир Глигориевич Шухов, изворно била проектирана да биде со висина од 350 метри, но оскудицата од челик во граѓанската војна во РУсија довеле до тоа изворната проектирана висина морала да се смали на 160 метри. Шухововите методи биле и иновативна: кулата била подигната според негова сопствена телескопска метода на склопување.
Шуховската кула има елегантна оригинална конструкција, заради која трпи минимални налети на ветар, кој е главна опасност за високите градби. Отворената челична конструкција ги комбинира снагата и леснотијата: по единица висина за Шуховската кула се користи трипати помалку челик во однос на Ајфеловата кула. За првобитниот проект на кулата од 350 метри проценетата маса била само 2200 тона, додека 300-метарската Ајфелова кула е тешка околу око 7300 тона.
Радиопредавателот почна со работа на 19 март 1922 година.
Шуховската кула е прогласена за споменик на архитектурата. На меѓународната конференција „Heritage at Risk. Зачувување на архитектурата на 20 век и светското наследство“ која била одржана во 2006 година во Москва, Шуховската кула со својата единствена конструкција е призната како ремек-дело на руската авангардна архитектура и објект на светското наследство.
Се наоѓа на „улица Шаболовка 37", според која кулата го добил своето неслужбено име. Не е достапна за туристите.
Шуховската кула никогаш не била реставрирана и не е адекватно заштитена од корозија.
3 Галерија
4 Поврзано
Некои од градбите кај кои е применета Шуховската хиперболоидна структура:
* Шуховска кула на Ока, притока на Волга кај градот Нижни Новгород
* Шуховска кула во Кобе во Јапонија
* Кадишки столбови во Кадишкиот Залив (Кадис, Шпанија)
* 610-метарска Шуховска кула во градот Гуангџоу во Кина
* Шуховска кула во Цирих
Омлоп Хет Ниусблад 2020

Омлоп Хет Ниусблад 2020 — 75. издание на велосипедската еднодневна трка Омлоп Хет Ниусблад, која се одржала на 29 февруари како четврти настан во сезоната на Светската турнеја. Трката започнала во Гент и завршила во Нинове.
Белгиецот Јаспер Стејвен од го поразил сонародникот Ив Ламперт од во меѓусебниот спринт за победа на трката. Данскиот возач Серен Краг Андерсен од , кој отпаднал од спринтот во последните три километри, завршил сам освојувајќи го третото место.
1 Екипи
Бидејќи трката била додадена на Светската турнеја во 2017 година, сите UCI World Tour екипи биле поканети на трката, но не биле обврзани да учествуваат. Сепак, сите деветнаесет екипи настапиле на трката. Дополнително, шест професионални континентални екипи биле специјално поканети, со што се заокружила главната група од 25 екипи. Секоја екипа започнала со седум возачи и вкупно имало 175 возачи; од нив, само 69 завршиле.
2 Поредок
2.1 Завршен пласман
3 Фаворити пред трката
Матје ван дер Пул бил фаворит за победа, но бил принуден да се повлече поради болест. Победникот од 2016 и 2017 година, Грег ван Авермат, бил сметан за фаворит за победа. Победникот од 2019 година, Здењек Штибар, исто така сакал да ја одбрани титулата.
Брижински споменици

Брижински споменици (Фрајзиншки споменици) – најстари сочувани пишани документи пишувани на латиница на некој од словенските јазици. Напишани се на старословенски јазик и често се истакнуваат како пример на панонско-словенечката редакција на старословенскиот јазик. Настанале во периодот меѓу 972 и 1039 година, најверојатно во долината на реката Молна, денес на територијата на Корушка во Австрија.
1 Потекло на поимот
Името го добиле по округот Фрајзинг заради тоа што баварските библиотекари ги пронашле во збирка пергаменти која во 1803 година биле донесени од Фрајзинг. Во 1854 година словенечкиот славист Антон Јанежич го сковал словенското име Бризно, Брижник, Брижини или Брижињ. па овие документи на некои словенски јазици се нарекуваат и Брижински споменици.
При пишувањето на текстот бил употребен вид латиница која се употребувала во периодот кој го следел периодот на владеењето на Карло Велики, па затоа се нарекува каролиншка минискула (минискула – мали букви).
2 Транскрипција на првата страница на кирилица
Нумерација, Изворен текст, Транскрипција
1101, GLAGOLITE PONAZ REDKA ZLOUEZA., Глаголите по нас редка словеса
1102, Bose gozpodi miloztiuv'i. otze bose. tebe izpovuede., Боже господи милостиви, отче боже, тебе исповеде,
1103, vuez moi greh. I'zuetemu creztu. I'zuetei marii. I'zue, вес мой грех, и светему кресту, и светеи Марии, и све
1104, temu michaelu. Iuuizem crilatcem bosiem. I zuetemu pe, тему Михаелу, и вишем крилатцем божием, и светему Пе
1105, tru. Iu'zem zelom bosiem. Iu'zem musenicom bosiem., тру, и всем селом божием, и всем мучеником божием,
1106, Iu'zem vuernicom bosiem. Iu'zem. devua'm praudnim. Iu'z*e, и всем верником божием, и всем девам правдним, и все[м]
1107, praudnim. Itebe bosirabe. choku'. biti. izpovueden. uzeh. moih, правдним, и тебе божи рабе хочу бити исповеден всех моих
1108, greh. I'vueruiu'. dami. ie. nazem zuete. beusi. iti se. na on', грех. И верую да ми йе нашем свете, бевжи, ити же, на он
1109, zuet. pakise uztati. nazod\ni den. I'meti mi ie.'sivuot', свет, пачи же устати, на содни ден. Име ти ми йе живот
1110, pozem. I'me ti mi ie. otpuztic moih grechou. Bose, посем. Име ти ми йе отпустик моих грехов, Боже
1111, miloztiuvi. primi moiv. izpovued. moih grechou. Ese, милостиви, прими мою исповед моих грехов, еже
1112, iezem ztuoril zla. pot den pongese bih nazi zvuet., йесем створил зла, пот ден понеже бих наши свет
1113, v'uuraken. ibih crisken. Ese pomngu. ili ne pomngu. Ili, вуврачен и бих кришчен, еже помню или не помню, или
1114, vu'olu. ili ne vu'olu. Ili vu'ede. ili ne vu'ede..., волю или не волю, или веде или не веде...