Maj 1968

Почнувајќи од мај 1968 година, се случил период на граѓански немири низ Франција, кои траеле околу седум недели, спроведени со демонстрации, генерални штрајкови и окупации на универзитети и фабрики. Во екот на настаните, кои оттогаш станале познати како ''мај 68'', француската економија застанала. Протестите достигнале точка кога политичките водачи стравувале од граѓанска војна или револуција; националната влада за кратко престана да функционира откако претседателот Шарл де Гол во еден момент тајно побегнал од Франција во Германија. Овие протести ги поттикнале движењата ширум светот, со песни, имагинативни графити, постери и пароли.
Немирите започнале со низа студентски протести против капитализмот, потрошувачите, американскиот империјализам и традиционалните институции. Силната полициска закана врз демонстрантите ги принудила француските синдикални конфедерации да повикаат на штрајкови на солидарност, кои се рашириле далеку побрзо од очекуваното и достигна 11 милиони работници, повеќе од 22% од вкупното население на Франција во тоа време. Движењето се одликувало со спонтани и децентрализирани активности; ова создало серија конфликти, понекогаш дури и внатрешни конфликти меѓу синдикатите и левичарските партии. Тоа било најголемиот генерален штрајк досега започнат во Франција и првиот спонтан национален генерален штрајк.
1 Настани во мај
1.1 Студентски штрајкови
По неколкумесечните судири меѓу студентите и властите во кампусот Нантер на Универзитетот во Париз (сега Париски универзитет Нантер ), администрацијата го затворила универзитетот на 2 мај 1968 година. Студентите на Сорбонскиот кампусот во Универзитетот во Париз (денес Сорбонски универзитет) се состанале во Париз на 3 мај во знак на протест против затворањето и заканата за протерување на неколку студенти од Нантер. Во понеделникот, 6 мај, Националната унија на студенти, - сè уште денес најголемата студентска унија во Франција - и унијата на универзитетски наставници повикале марш во знак на протест против полициската инвазија на Сорбон. Повеќе од 20.000 студенти, наставници и приврзаници марширале кон Сорбон, кои биле опколена од полицијата. Додека толпата се распрснувала, некои почнале да создаваат барикади од сè што им било при рака, а дел фрлале камења од калдрма по џандарите, принудувајќи ги да се повлечат некое време. Потоа полицијата вратила со солзавец и се вратила на собирот. Стотици студенти биле уапсени.
Унијата на средношколски ученици изразиле поддршка за немирите на 6 мај. Следниот ден се приклучиле студенти, наставници и поголем број млади работници. Тие се собрале кај Триумфалната порта, барајќи:
* да се отфрлат сите кривични пријави против уапсените студенти,
* полицијата да го напушти универзитетот, и
* властите повторно да ги отворат Нантер и Сорбона.
Преговорите не успеале, а студентите се вратиле во нивните кампуси по лажна дојава дека владата се согласила да ги отвори, само за да откријат дека полицијата сè уште ги води училишта. Ова довело до револуционерен бес кај студентите.
Во петок, на 10 мај, уште една голема маса на народ се собрала на Рив Гауч . Кога повторно биле блокирани од безбедносните сили на речниот премин, толпата повторно подигнала барикади, кои потоа биле нападнати од полицијата во 2:15 часот по полноќ, откако повторно не успеале преговорите. Конфликтот, во кој биле убиени и повредени стотици лица, траел до зори следниот ден. Настаните се емитувале на радио како што се одвивале, а резултатите се емитувале на телевизија следниот ден. Се појавиле обвиненија дека полицијата била вклучена во немири, преку ''агент провокатори'', палење автомобили и фрлање молотови коктели .
2 Поврзано
*Автономни движења
*Бесни (Француска револуција)