Сонант

Сонант или резонант — говорен звук што се создава со непрекинат, нетурбулентен проток на воздух во вокалниот тракт. Самогласките се сонанти, како и полусамогласките како и , назални согласки како и и течни согласки како и Овој збир на звуци е во контраст со препречните согласки (избувни, слеани и струјни согласки).
Кај некои автори, само поимот ''резонант'' се користи со ова пошироко значење, додека ''сонант'' е ограничен на подмножеството на согласки - односно само назални и течни согласки, а не самогласки (самогласки и полусамогласки). Во македонскиот јазик самогласките не се вклучени во значењето на поимот, додека полусамогласката е вклучена.
1 Видови
Додека препречните согласки често се безвучни, сонантите речиси секогаш се звучни. Во хиерархијата на звучност, сите звуци повисоки од струјните согласки се сонанти. Затоа, тие можат да го образуваат јадрото на слогот во јазиците што ја ставаат таа разлика на тоа ниво на звучност.
Сонантите се контрастираат со препречните согласки, кои навистина го запираат или предизвикуваат турбуленција на протокот на воздух. Втората група ги вклучува струјните согласки и избувните согласки (на пример, и ).
Меѓу согласките што се изговараат во задниот дел на устата или во грлото, разликата помеѓу приближна согласка и звучен фрикатив е толку нејасна што не е познат јазик што ги споредува. <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" >&#x5B; ''потребен цитат'' &#x5D;</sup> Така, увуларните, фарингеалните и глоталните фрикативи никогаш не се во контраст со приближните согласки.
1.1 Безвучност
Безвучните сонанти се ретки; тие се јавуваат како фонеми само во околу 5% од светските јазици. Тие тежнеат да бидат исклучително тивки и тешки за препознавање, дури и за оние луѓе чиј јазик ги има.
Во секој случај на појава на безвучен сонант, постои контрастен звучен сонант. Со други зборови, секогаш кога еден јазик содржи фонема како , исто така содржи соодветна звучна фонема како што е .<sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" >&#x5B; ''потребен е цитат'' &#x5D;</sup>
Безвучните сонанти се најчести околу Тихиот Океан (во Океанија, Источна Азија и Северна и Јужна Америка ) и во одредени јазични семејства (како што се австронезискот, кинеско-тибетскот, наденеското и ескимско-алеутското јазично семејство).
Еден европски јазик со безвучни сонанти е велшкиот. Неговата фонологија содржи фонемски безвучен алвеоларен трил , заедно со три безвучни назални канали: веларна, алвеоларна и лабијална.
Друг европски јазик со безвучни сонанти е исландскиот, со [l̥ r̥ n̥ m̥ ɲ̊ ŋ̊ ȷ̊] за соодветните звучни сонанти [l r n m ɲ ŋ j].
Безгласните и евентуално се претпоставува дека се појавиле во различни наречја на старогрчкиот јазик. Атичкиот дијалект од класичниот период веројатно имал како обичен алофон на на почетокот на зборовите и веројатно кога се удвојувало во самите зборови. Оттука, многу англиски зборови од старогрчки корени имаат ''rh'' на почетокот и ''rrh'' медијално: ''rhetoric'', ''diarrhea''.
2 Примери
Англискиот јазик ги има следниве сонантни консонантни фонеми: .
Во македонскиот јазик сонанти се: Ј, Р, Л, Љ, М, Н, Њ.
Сонантите се позвучни од звучните согласки и им се доближуваат на самогласките.
3 Промени на звукот
Безвучните сонанти имаат силна тенденција или да се резвучат или да се подложат на зајакнување, на пример, да образуваат фрикатив како или .
4 Поврзано
* Поделба на гласовите во македонскиот јазик
* Самогласка
* Согласка
* Препречна согласка
* Течна согласка
5 Библиографија
*