Сала на независноста

Сала на независноста — историска граѓанска зграда во Филаделфија, каде што и Декларацијата за независност на Соединетите Држави и Уставот на Соединетите држави биле дебатирани и усвоени од татковците-основачи на Америка. Структурата го формира централниот дел на Националниот историски парк на независноста. Салата на независноста била именувана во Националниот регистар на историски места во 1966 година и како светско наследство во 1979 година
Зградата била завршена во 1753 година како Државна куќа на Пенсилванија. Служела како прв главен град и на Соединетите Држави и на покраината, а подоцна и на Комонвелтот Пенсилванија. Тоа било главното место за состаноци на Вториот континентален конгрес од 1775 до 1781 година и било место на Уставната конвенција, на која на 21 јуни бил ратификуван Уставот на САД, најдолготрајниот пишан и кодифициран национален устав во светот, ратилифуван на 21 јуни 1788 година.
Конвенцијата одржана во Халата на независноста во 1915 година, со која претседавал поранешниот американски претседател Вилијам Хауард Тафт, ја означило формалната најава за формирање на Лигата за спроведување на мирот, што довело до создавање на Лигата на народите во 1920 година и Обединетите нации во 1945 година, четвртина век подоцна.
1 Подготовка за изградба
До пролетта 1729 година, имало предлози за изградба на државна куќа во Филаделфија, а за проектот биле дадени 2.000 фунти. Комитетот ги вклучувал Томас Лоренс, Џон Кирсли и Ендрју Хамилтон за избор на локација за изградба на зградата, стекнување планови за неа и договор со компанија за нејзината изградба. Хамилтон и неговиот иден зет Вилијам Ален, кој подоцна бил главен судија на провинцијата Пенсилванија, биле именувани за повереници и биле овластени да го купат земјиштето за предложената државна куќа. До октомври 1730 година, тие купиле парцели на улицата Костен за зградата.
До 1732 година, Хамилтон го стекнал актот за Лот бр. 2 од геодетот Дејвид Пауел, кој бил платен за неговата работа на ждрепка, но почнале да се појавуваат тензии меѓу членовите на комисијата. Кирсли и Хамилтон не се согласиле за голем број прашања во врска со државниот дом. Кирсли, кој ја дизајнирал црквата Христос и црквата Свети Петар во Филаделфија, имал планови за дизајнот, но истото го направил и Хамилтон. Двајцата мажи, исто така, не се согласиле за локацијата на зградата; Кирсли се обидел да го изгради на Хај Стрит, која е денешна улица Маркет, а Хамилтон ја фаворизирал улицата Костен. Лоренс не кажал ништо за неговата локација.
Несогласувањата ескалирале до степен што се појавила потреба од арбитража. На 8 август 1733 година, Хамилтон го поднел предметот пред Провинциското собрание. Тој објаснил дека Кирсли не ги одобрува неговите планови за локацијата и архитектурата на државната куќа и тврдел дека собранието не се согласило со овие одлуки. Три дена подоцна, Хамилтон ги покажал своите планови за државната куќа на собранието, кое ги прифатило. На 14 август, собранието застанало на страната на Хамилтон, давајќи му целосна власт над проектот, а сегашната локација на јужната страна на улицата Ќестнут помеѓу Петтата и Шестата улица била избрана за негова локација. Набргу потоа бил расчистен теренот за изградба.
2 Структура
Салата на независноста има фасада од црвена тула, дизајнирана во џорџијански стил. Се состои од централна зграда со камбанарија, прикачени на две помали крила преку аркадни цртички. Највисоката точка до врвот е над земјата.
Државната куќа била изградена помеѓу 1732 и 1753 година, дизајнирана од Едмунд Вули и Ендру Хамилтон, а изградена од Вули. Нејзината изградба била нарачана од страна на колонијалниот законодавен дом на Пенсилванија, кој плаќал за изградба бидејќи биле достапни средства, така што била завршена на парчиња. Првично била населена од колонијалната влада на Пенсилванија како нејзин државен дом, од 1732 до 1799 година
Во 1752 година, кога Исак Норис избирал човек да го изгради првиот часовник за Државниот дом, тој го избрал Томас Стреч, син на неговиот стар пријател и член на советот Питер Стреч, да ја заврши работата.
Во 1753 година, Стреч подигнал џиновски часовник на западниот крај на зградата кој личел на висок часовник. Со висина од 12 метри, варовничката основа била покриена со дрвена подлога околу лицето на часовникот, која ја издлабил Семјуел Хардинг. Часовникот бил отстранет околу 1830 година Бирачите на часовникот биле поставени на источниот и западниот крај на главната зграда поврзани со шипки со движењето на часовникот во средината на зградата. Нов часовник бил дизајниран и инсталиран од Исаја Лукенс во 1828 година. Лукенсовиот часовник работел последователно осум дена, „''со четири бакарни копчиња од секоја страна со пречник од осум стапки и часовник што обезбедуваше доволна моќ да го удри ѕвоното од четири илјади фунти направено од Џон Вилбанк''“. Часовникот на Лукенс останал во Салата на независноста до 1877 година
Стекнувањето на оригиналниот часовник и ѕвонче од страна на Колонијалното собрание на Пенсилванија е тесно поврзано со стекнувањето на Ѕвоното на слободата. До средината на 1753 година, часовникот бил инсталиран на поткровјето на Државната куќа, но поминале шест години пред Томас Стреч да добие плата за него.
2.1 Уривање и реконструкција
Додека обвивката на централниот дел на зградата е оригинална, страничните крила, камбанеријата и голем дел од внатрешноста биле реконструирани многу подоцна. Во 1781 година, собранието во Пенсилванија ја отстранило дрвената камбана од главната зграда. Стрелата изгнила и ослабела во опасна мера до 1773 година, но дури во 1781 година собранието ја отстранило и ја прекрила кулата од тули со шилест покрив. Во 1828 година била додадена покомплексна камбанерија, дизајнирана од Вилијам Стрикленд.
Оригиналните крила и цртички (поврзувачки коридори) биле урнати и заменети во 1812 година. Во 1898 година, тие за возврат биле урнати и заменети со реконструкции на оригиналните крила.
Зградата била многупати реновирана во 19 и 20 век. Денешната внатрешност е реконструкција од средината на 20 век од страна на Службата за национални паркови со јавните простории обновени на нивниот изглед од 18 век.
Во текот на летото 1973 година, реплика на часовникот на Томас Стреч била вратена во Салата на независноста.
Комората на гувернерскиот совет на вториот кат, која била опремена со важни примери од периодот, од страна на Службата за национални паркови, вклучува музички висок часовник направен од Питер Стреч, 1740 година, еден од најистакнатите часовници во раната Америка и татко на Томас Стреч.
Две помали згради се граничат со крилата на Салата на независноста: Старата градска сала на исток и Конгресната сала на запад. Овие три згради се заедно на градскиот блок познат како Плоштад на независноста, заедно со Филозофската сала, оригиналниот дом на Американското филозофско друштво. Од неговата изградба во средината на 20 век, на север се наоѓа Индепенденс Мол, кој го вклучува денешниот дом на Либерти Бел.
2.2 Ѕвоно на слободата
Најниската комора на првобитната дрвена камбана била првиот дом на Ѕвоното на слободата. Кога таа камбана била отстранета во 1780-тите, ѕвоното било спуштено во највисоката комора на кулата од тули, каде што останало до 1850-тите. Многу поголемото стогодишно ѕвоно, создадено за изложбата на стогодишнината на Соединетите Американски Држави во 1876 година, виси во куполата од 1828 година. Ѕвоното на слободата, со својата препознатлива пукнатина, било изложено на приземјето на салата од 1850-тите до 1976 година, а денес е изложено на другата страна на улицата во Центарот за ѕвона на слободата.
3 Декларација за независност и Втор континентален конгрес
Од 10 мај 1775 година, до 1783 година, Државниот дом на Пенсилванија служел како главно место за состаноци на Вториот континентален конгрес, тело на претставници од секоја од тринаесетте британски северноамерикански колонии.
На 14 јуни 1775 година, делегатите на Континенталниот конгрес го номинирале Џорџ Вашингтон за врховен командант на Континенталната армија во собраниската сала на Државниот дом на Пенсилванија. Конгресот го назначил Бенџамин Френклин да биде првиот генерален директор на поштата на она што подоцна ќе стане Оддел за пошта на Соединетите Американски Држави на 26 јули.
Декларацијата за независност на Соединетите Американски Држави била одобрена на 4 јули 1776 година, а Декларацијата била прочитана на глас пред јавноста во областа која денес е позната како Плоштад на независноста. Овој документ ги обединил колониите во Северна Америка кои се прогласиле за независни од Кралството Велика Британија и ги објасниле нивните оправдувања за тоа. Овие историски настани се слават секоја година со национален празник за Денот на независноста на САД. Има 56 потписи на Декларацијата за независност, вклучувајќи го и Џон Хенкок кој прв потпишал, пишувајќи го своето име со многу големи букви. Истакнувањето на овој потпис довело до тоа терминот „Џон Хенкок“ или „Хенкок“ да стане прекар во САД за нечиј потпис. Конгресот продолжил да се состанува таму до 12 декември 1776 година, по што Конгресот ја евакуирал Филаделфија. За време на британската окупација на Филаделфија, Континенталниот конгрес се состанал во Балтимор, Мериленд (од 20 декември 1776 до 27 февруари 1777 година). Конгресот се вратил во Филаделфија од 4 март 1777 година до 18 септември 1777 година
Во септември 1777 година, британската армија повторно пристигнала да ја окупира Филаделфија, уште еднаш принудувајќи го Континенталниот конгрес да го напушти Државниот дом. Потоа се состанувал во Ланкастер, Пенсилванија, еден ден (27 септември 1777 година) и во Јорк, Пенсилванија, девет месеци (30 септември 1777 до 27 јуни 1778 година), каде што членовите на Конфедерацијата беа одобрени во ноември 1777 година. Вториот континентален конгрес повторно се вратил во Салата на независноста, на неговите последни состаноци, од 2 јули 1778 година до 1 март 1781 година.
Според Статутот на Конфедерацијата, Конгресот на Конфедерацијата првично се состанувал во Салата на независноста, од 1 март 1781 година до 21 јуни 1783 година Сепак, како резултат на востанието во Пенсилванија од 1783 година, Конгресот повторно се преселил од Филаделфија во јуни 1783 година во Принстон, Њу Џерси и на крајот во други градови.
4 Уставна конвенција на САД
Во септември 1786 година, комесари од пет држави се состанале на Конвенцијата во Анаполис за да разговараат за прилагодувањата на членовите на Конфедерацијата што ќе ја подобрат трговијата. Тие ги поканиле државните претставници да се состанат во Филаделфија за да разговараат за подобрувањата на федералната влада. По дебата, Конгресот на Конфедерацијата го одобрила планот за ревидирање на членовите на Конфедерацијата на 21 февруари 1787 година. Дванаесет држави, од кои Род Ајленд била исклучок, ја прифатиле оваа покана и испратиле делегати да се состанат во јуни 1787 година во Салата на независноста.
Резолуцијата за повикување на Конвенцијата ја прецизирала нејзината цел да предлага амандмани на членовите, но Конвенцијата одлучила да предложи препишан Устав. Конвенцијата во Филаделфија гласала да се чуваат во тајност размислувањата и да се држат прозорците на салата затворени во текот на жешкото лето. Резултатот бил изготвување на нов фундаментален владин дизајн. На 17 септември 1787 година, Уставот бил завршен и стапил на сила на 4 март 1789 година, кога новиот Конгрес се состанал за прв пат во Федералната сала на Њујорк.
Член 1, дел осум, од Уставот на Соединетите Американски Држави му дал на Конгресот овластување да создаде федерален округ што ќе служи како национален главен град. По ратификацијата на Уставот, Конгресот, додека се состанувал во Њујорк, го усвоил Законот за престој од 1790 година, со кој дистриктот Колумбија бил воспоставен како нов федерален главен град. Меѓутоа, претставникот од Пенсилванија, Роберт Морис, успеал да го убеди Конгресот да се врати во Филаделфија додека се градел новиот постојан главен град. Како резултат на тоа, Законот за престој, исто така, ја прогласила Филаделфија за привремен главен град за период од десет години. Конгресот се вратил во Филаделфија на 6 декември 1790 година и се состанал во Конгресната сала, во непосредна близина на Салата на независноста, сè додека не се преселила во Вашингтон, во 1800 година.
5 Погребна поворка на Абрахам Линколн
Погребниот воз на Абрахам Линколн требало да го однесе телото на претседателот (и распарчениот ковчег на неговиот син Вили, кој претходно починал во 1862 година) од Вашингтон, назад во Спрингфилд, Илиноис, на погреб. Во суштина, возот поминал 2,662 км во 1861 година (со бришење на Питсбург и Синсинати и додавање на Чикаго). Возот тргнал од Вашингтон за Балтимор во 8:00 часот на 21 април 1865 година.
Погребниот воз на Линколн („Специјалниот Линколн“) го напуштил Харисбург во сабота, 22 април 1865 година, во 11:15 часот и пристигнал во Филаделфија на станицата Броуд Стрит тоа попладне во 4:30 часот попладне. Тоа било пренесено со погребна кола покрај толпа од 85.000 луѓе и било положено во државната сала во собраниската сала во источното крило на Салата на независноста. Додека било таму, било придружувано и чувано од 27 поморски и воени офицери. Таа вечер било договорено приватно разгледување на почесните гости на ожалостените. Следниот ден, (недела, 23 април 1865 година) линиите почнале да се формираат во 5:00 часот. Над 300.000 ожалостени го гледале телото - некои чекале до 5 часа само да го видат. Телото на Линколн ја напуштила станицата Кенсингтон во Филаделфија за Њујорк Сити следното утро (понеделник, 24 април 1865 година) во 4:00 часот.
6 Лига за спроведување на мирот
Симболичното користење на салата било илустрирано на 17 јуни 1915 година, каде што овде била формирана Лигата за спроведување на мирот со претседавање на поранешниот претседател Вилијам Хауард Тафт. Тие предложиле меѓународно раководно тело под кое земјите-учеснички ќе се обврзат „''заеднички...да ги користат... нивните економски и воени сили против кој било од нивниот број кој води војна против друг''“ и „''да формулира и кодифицира правила на меѓународното право''“.
7 Зачувување
Оригиналната камбана била урната во 1781 година поради структурни проблеми. Крилата и цртичките биле урнати во 1812 година и заменети со поголеми згради дизајнирани од архитектот Роберт Милс и нова, поелаборирана штала дизајнирана од Вилијам Стрикленд, изградена во 1828 година. Во овој период бил обновен и северниот влез.
Од 1802 до 1826-1827 година, уметникот Чарлс Вилсон Пил го сместил својот музеј на примероци од природна историја (вклучувајќи скелет на мастодон) и портрети на познати Американци, на вториот кат од Старата државна куќа и во Салата за собрание.
Во почетокот на 1816 година, Комонвелтот на Пенсилванија ја продал Државната куќа на градот Филаделфија, со договор потпишан од гувернерот. Актот, сепак, бил пренесен дури по повеќе од две години подоцна. Филаделфија ја поседува Државната куќа и нејзините придружни згради и терени од тоа време.
Во 1898 година, крилата на Милс биле отстранети и заменети со копии на оригиналите, но стрмницата Стрикленд била оставена на своето место.
Во 1948 година, внатрешноста на зградата била вратена во првобитниот изглед. Националниот историски парк на независноста бил основан од 80-тиот американски Конгрес подоцна истата година за да се зачуваат историските места поврзани со Американската револуција. Националниот историски парк на независноста се состои од уредена површина од четири градски блокови, како и оддалечени локации кои вклучуваат Плоштад на независноста, Сала на столарите (место за состаноци на Првиот континентален конгрес), местото на домот на Бенџамин Френклин, реконструираната Графовата куќа (каде Томас Џеферсон ја напишал Декларацијата за независност), Градската таверна (центар на активностите на револуционерната војна), обновените резиденции од периодот и неколку рани банки. Во паркот се наоѓаат и Ѕвоното на слободата, бирото на Френклин, Синговото мастило, галерија со портрети, градини и библиотеки. Производ на обемно документарно истражување и археологија од страна на федералната влада, реставрацијата на Салата на независноста и другите згради во паркот поставило стандарди за друго историско зачувување и стимулираше подмладување на старата Филаделфија. Локацијата, управувана од Службата за национални паркови, е наведена како светско наследство од УНЕСКО (приклучувајќи се само на три други американски вештачки споменици кои сè уште се користат, а другите се Статуата на слободата, Таос Пуебло и комбинираното место на Универзитетот во Вирџинија и Монтичело).
Салата на независноста и Ѕвоното на слободата денес се заштитени во безбедна зона со влез во зградите за безбедносна проверка. По нападите на 11 септември 2001 година, како дел од националните напори за заштита на историските споменици од страна на Одделот за домашна безбедност на Соединетите Американски Држави, пешачкиот сообраќај околу Плоштадот на независноста и дел од трговскиот центар „Индипенденс“ бил ограничен со привремени бариери за велосипеди и чувари на паркови. Во 2006 година, Службата за национални паркови предложила да се постави безбедносна ограда од седум метри околу Салата на независноста и да се преподели Плоштадот на независноста, план што наидел на противење од градските власти на Филаделфија, гувернерот на Пенсилванија Ед Рендел и сенаторот Арлен Спектер. Од јануари 2007 година, планот на службата за национални паркови бил ревидиран за да се елиминира оградата во корист на подвижни столпчиња и синџири, а исто така да се отстранат барем некои од привремените бариери за пешаците и посетителите.
8 Наследство
Филмот ''„Посовршена унија“'' од 1989 година, кој ги прикажува настаните од Уставната конвенција од 1787 година, главно бил снимен во Салата на независноста.
Поради својата симболична историја, Салата на независноста се користи во поново време како место за говори и протести за поддршка на демократските движења и движењата за граѓански права. На 26 октомври 1918 година, Томаш Масарик ја прогласил независноста на Чехословачка на скалите на Салата за независност. Денот на националната слобода, кој ги одбележува борбите на Афроамериканците за еднаквост и правда, се слави во Салата на независноста од 1942 година На Денот на независноста, 4 јули 1962 година, претседателот Џон Ф. Кенеди имал обраќање таму.
Годишните демонстрации организирани од Хомофилските организации на Источниот брег кои се залагаат за правата на хомосексуалците се одржувале пред Салата на независноста секој 4 јули од 1965 до 1969 година
Салата на независноста се наоѓала на задната страна на банкнотата од 100 американски долари од 1928 година, а била прикажана на половина кенедиев долар од 1975 до 1976 година. Собата на собранието била насликана на задната страна на банкнотата од два долари од САД, од оригиналната слика на Џон Трамбул со наслов ''Декларација за независност''.
8.1 Реплики
Салата за независност послужила како модел за зградата на Пенсилванија на Светската колумбиска изложба во 1893 година, зградата на Пенсилванија на изложбата Џејмстаун во 1907 година, и павилјонот во Пенсилванија на Светскиот саем во Њујорк во 1939 година. Десетици структури кои се реплицираат или слабо инспирирани од иконскиот дизајн на салата се изградени на друго место во Соединетите Американски Држави, вклучително и реплика од тула спроти фармата на Бери на Нот во Буена Парк, Калифорнија.