Дафне Зилери

Дафне Дагал де Зилери (19 април 1936 - 21 октомври 2011 година) била перуанска фотографка родена во Аргентина. Таа е најпозната по нејзините иконски слики на деца во типични улични сцени низ Лима. Првата жена фотограф за списанието ''Каретас'', таа објавила два собрани тома дела кои ја испитуваат осаменоста и интимноста. Постхумно, колекциите на нејзините фотографии биле на турнеја во Колумбија, САД и Перу.
1 Ран живот
Дафне Дагал Хог е родена на 19 април 1936 година во населбата Ел Тигре во Буенос Аирес, Аргентина, од родители кои емигрирале од Шкотска на крајот на дваесеттиот век. Нејзиниот татко бил Алфред Б. Дагал, основач на аргентинската радио станица Радио Екселзиор. Нејзините рани години ги поминала во Аргентина, каде што добила интернатско образование. На дваесет и две години, таа го напушти Буенос Аирес и се пресели во Њујорк, каде што започна да работи во рекламна агенција. Најголемиот клиент на агенцијата се наоѓаше во Куба и кога Кубанската револуција го оневозможи работењето, Дагал стана стјуардеса.
Во 1959 година, таа го запознала Енрике Зилери преку пријатели кои исто така биле стјуардеси, за време на застанувањето во Лима, Перу. По краткото додворување, тие се венчаа за една година, а потоа добија пет деца: Марко, Доменика, Дијана, Себастијан и Друсила. Додека ги воспитуваше своите деца, Дагал ги фотографираше своите деца и ги проучуваше мајсторите фотографи како Ансел Адамс, Анри Картие-Бресон, Роберт Франк и Доротеа Ланге за да ја развие својата вештина.
2 Кариера
Зилери почнала да работи како прва жена фотограф во ''Каретас'', политичкиот магазин во сопственост на семејството на нејзиниот сопруг. Во 1968 година, кога воената влада на Хуан Веласко Алварадо ја презел контролата врз земјата, Енрике бил протеран во Шпанија и Зилери ја зела работата што можела да ја најде за да го издржува семејството. Работела како заменик наставник и преведувач, правејќи невестински фотографии на страна. Таа, исто така, помагала во повеќе функции за да продолжи да работи списанието за време на други пресврти, кога биле принудени да се затворат или биле протерани поради нивниот продемократски став. Таа многу влијаела на уметничката визија на списанието.
Во 1994 година, Зилери одржа изложба на нејзините дела во Centro Cultural General San Martín во Буенос Аирес. Иако многу пати се обидела да ја продаде својата работа, таа не нашла пазар за нејзините фотографии. Наместо тоа, таа објави две книги, Солилоквии (1996) и Дуа (2000), како придружни дела - едната ја истражува самотијата, а другата интимните односи. Сликите собрани во Солилоквии се направени во Буенос Аирес, СоХо, Менхетен и во Каиро, Египет. Нејзините фотографии, често со деца, прикажуваат „уникатна чувствителност“ на човечката состојба и мнозинството ја рефлектираат бојата и реалноста на улиците на Лима. При крајот на кариерата, таа се концентрираше на портрет. Таа претпочитала да користи Leica фотоапарат без зум или блиц, но во нејзината подоцнежна фотографија, понекогаш користела дигитална камера, иако сметала дека процесот не е толку уметнички.
Зилери починала на 21 октомври 2011 година во Сантјаго де Сурко, Лима, од компликации на астма. Постхумно, изложби на нејзината работа биле изложени во Колумбија (2011), во уметничката галерија Фернандо де Шисло во Перуанската амбасада во Вашингтон (2011), Уметничката галерија на Сервантес од Њујорк Институтот (2011), и во областа Мирафлорес во Лима (2012).
3 Избрани дела
**
4 Наводи