procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Антон Слодњак

Антон Слодњак (13 јуни 1899 – 13 март 1983) бил словенечки книжевен историчар, критичар, писател, и член на академијата.
Слодњак бил редовен член на Словенечката академија на науките и уметностите (САЗУ) од 1967 година и дописен член на Југословенската академија (ЈАЗУ) во Загреб и вонреден професор на Универзитетот во Загреб до 1950 година, кога се вратил во Љубљана и предавал славистика на Универзитетот во Љубљана, до неговото пензионирање во 1959 година.
1 Живот
Антон Слодњак бил роден во Бодковци во семејство на Мартин и Марјета Слодњак. Потекнувал од богато земјоделско семејство и бил најстар од трите сина. Неговиот татко бил активен во организирањето на етнички настани во Јуршинци, каде што учествувал во локалниот хор.
Основното училиште го посетувал во Јуршинци од 1906 до 1912 година, а истата година, по препорака на наставниците, неговите родители го запишале во гимназијата во Марибор, каде што дипломирал во 1920 година. Потоа се запишал на славистичката програма на Универзитетот во Љубљана, каде што докторирал во 1925 година со дисертација за Даворин Трстењак. Дополнително посетувал предавања по германистика, историја на уметност и национална историја, а го положил и испитот по германски јазик и литература.
Од 1925 до 1927 година престојувал на Јагелонскиот универзитет во Краков, каде што предавал словенечки јазик и се усовршувал во полската литература. По враќањето во Љубљана, од 1927 до 1945 година работел како професор по словенечки јазик на Трговската академија. За време на Втората светска војна бил активен во Ослободителниот фронт и бил уапсен три пати (1941, 1942 и 1945), при што поминал подолги периоди во затвор.
По војната, од 1945 до 1947 година бил раководител на Секторот за стручно образование при Министерството за трговија и снабдување. Во 1947 година станал професор по словенечка литература на Универзитетот во Загреб, а по смртта на Франс Кидрич во 1950 година ја презел катедрата по словенечка книжевност на Универзитетот во Љубљана. Од 1951 до 1959 година бил декан на Факултетот за уметности и раководител на Институтот за словенска филологија.
Во 1959 година, поради идеолошки и политички причини, бил принуден да се повлече од своите позиции и заминал како визитинг професор на Универзитетот Гете во Франкфурт. Во 1965 година се вратил во Словенија и продолжил со истражувачка работа до неговата смрт.
Бил почесен член на Словенското друштво на Словенија, научен соработник на Словенечката академија на науките и уметностите (од 1950 година), а во 1967 година станал нејзин редовен член. Добитник е на Прешерновата награда (1948) и наградата Кидрич (1982) за своето дело за Фран Левстик.
Во 1970 година Универзитетот во Загреб му доделил почесен докторат, а во 1977 година Југословенската академија на науките и уметностите го избрала за дописен член. Неговата работа била призната и на меѓународно ниво, вклучувајќи го и Словенскиот конгрес во Москва во 1958 година и комеморацијата на Адам Мицкиевич во 1955 година, организирана од Полската академија на науките и уметностите
Леонид Питамиц

Леонид Питамиќ (15 декември 1885 – 30 јуни 1971 година) бил словенечки и југословенски адвокат, филозоф на правото, дипломат и академик.
1 Живот
Роден во Постојна, тогаш дел од Австроунгарија, а денес во Словенија, тој го завршил класичниот лицеј во Горица, а потоа продолжил образование во Терезијанумот во Виена. По завршувањето на средното образование, се запишал на Универзитетот во Виена, каде студирал право.
По дипломирањето во 1908 година, работел во локалните ограноци на државната управа во Крањска, а подоцна бил ангажиран и во министерските канцеларии во Виена. Во 1915 година стекнал хабилитација во областа на австриското граѓанско право, а две години подоцна, во 1917 година, добил хабилитација и за филозофија на правото.
Со распадот на Австроунгарија, станал член на административната комисија на Националната влада на краткотрајната Држава на Словенците, Хрватите и Србите.
Во 1919 година служел како правен експерт во југословенската делегација на Версајската мировна конференција. Истата година бил именуван за професор на новоформираниот универзитет во Љубљана. Во септември 1920 година бил именуван за секретар за внатрешни работи во регионалната влада за Словенија. Во декември истата година, тој станал последниот претседател на регионалната влада пред нејзиното распуштање. Во 1920-тите работел како југословенски заменик делегат во Друштвото на народите, а меѓу 1929 и 1935 година како амбасадор на Кралството Југославија во САД.
Помеѓу 1926 и 1927 година, тој бил канцелар на Универзитетот во Љубљана. По враќањето од САД во 1935 година, тој продолжил да предава на универзитетите во Љубљана и Загреб. Во учебната 1940 /1941 година бил избран за декан на Правниот факултет и останал таму како професор до јуни 1952 година, кога се пензионирал.
Во 1928 година станал член на Хрватска академија на науките и уметностите, а во 1938 година на Академијата на науките и уметностите во Љубљана (подоцна преименувана во Словенечка академија на науките и уметностите). Во 1948 година комунистичкиот режим го избркал од академијата. Неговото членство во академијата било вратено по неговата смрт.
Починал во Љубљана, а бил погребан на гробиштата Жале.
2 Дела
Питамик објавил неколку трактати за филозофијата на правото. Тој бил следбеник на теориите за правен позитивизам воспоставени од Ханс Келсен. Неговото најважно дело е ''„Држава“'', објавено во 1927 година и преведено на англиски во 1933 година.
Грегор Стрниша

Грегор Стрниша (18 ноември 1930 – 23 јануари 1987) бил словенечки поет, драматург и текстописец . Се смета за еден од најзначајните поет на словенечки јазик од втората половина на 20 век. Поголемиот дел од својот живот го поминал далеку од јавното светло, а дури по неговата смрт станал познат.
1 Живот
Стрниша бил роден во Љубљана, Словенија, тогаш дел од Кралството Југославија, од татко му Густав Стрниша (1887–1970), и самиот млад фантастичен писател, и мајка Алојзија, како нивно четврто дете.
Титоистичкиот режим ги обвинил за „организирање на подземна антикомунистичка опозиција и откривање државни тајни“. Во 1949 година, бил осуден на четири години затвор, но по две години бил ослободен условно.
Студирал јазици на Универзитетот во Љубљана, каде што дипломирал во 1961 година со специјализација по германски и англиски јазик. За време на студиите, посетувал часови по антички јазици и се стекнал со знаење по хебрејски, како и со основите на сумерскиот и акадскиот јазик.
Како ко-основач на алтернативното списание ''Ревија 57'', се приклучил на групата млади словенечки интелектуалци и дисиденти, кои ги предизвикувале културните политики на титоистичкиот режим.
Стрниша бил познат по тоа што никогаш не се отселил од родната Љубљана, освен неколку кратки патувања низ Југославија. Во 1985 година добил Фулбрајт стипендија за патување во САД, но одлучил да остане во Словенија.
Во 1970 година ја запознал Теа Скиндер, со која се венчал во 1974 година. Тие имаат една ќерка.
Починал во Љубљана во 1987 година, а бил погребан на Централните гробишта Жале.
2 Кариера
Стрниша е најпознат по својата поезија, заснована на високометафизички поетски поглед, и по неговите поетски драми.
Неговите песни изразуваат космогонија насочена против антропоцентризмот на традиционалната литература. Неговите песни, истражувајќи повеќе универзуми, меѓусебно поврзани преку мистериозна и магична судбина, се преведени на англиски, француски, италијански, шпански, германски, грчки, руски, белоруски, чешки, полски, хрватски, унгарски, романски, словачки, албански, турски и есперанто. Неговите најпознати драми се Еднорог и Жаби, како и Канибали, преведен на германски. Во 1986 година ја добил Прешереновата награда, највисоката награда за литературни достигнувања во Словенија.
По дипломирањето во 1961 година, тој најмногу заработувал како текстописец, пишувајќи ги текстовите за голем број словенечки поп песни, вклучително и песната „Земјата танцува“ од 1962 година, која освоила награда на првиот фестивал на словенечки песни. И покрај тоа, тој сметал дека пишувањето песни е деградација во споредба со пишувањето поезија.
Јанез Орешник

Јанез Орешник (12 декември 1935 – 1 април 2024 година) бил словенечки лингвист.
1 Ран живот и образование
Орешник бил роден во Љубљана, Словенија. Додипломските студии по компаративна индоевропска лингвистика ги завршил на Универзитетот во Љубљана во 1958 година, а докторирал. по германска лингвистика на истата институција во 1965 г. Продолжил со постдокторски студии на Универзитетот во Копенхаген (1959–1961), Универзитетот во Загреб (1962–1963), Универзитетот во Рејкјавик (1965–1966) и Универзитетот Харвард (1969–1970).
2 Кариера
Орешник бил меѓународно признат специјалист за компаративна лингвистика. Работел како претседател на Катедрата за компаративна и општа лингвистика на Универзитетот во Љубљана од 1990 до 2004 година. Бил член на Словенечката академија на науките и уметностите и член на Европската академија на науките и уметностите .
До 1990 година, Орешник се посветил на германската компаративна лингвистика и на скандинавските јазици, со посебен фокус на исландскиот. Тој формулирал и делумно потврдил неколку фонолошки правила во исландскиот јазик, опишувајќи нестандардни фонолошки појави, особено во предтеритниот субјунктив и императивот. Неговото најзначајно дело од овој период е ''Студии за фонологијата и морфологијата на исландскиот јазик'' (1985), за кое ја добил наградата на словенечката фондација Борис Кидрич во 1987 година.
По 1985 година, заедно со тим од помлади колеги, започнал со развивање на теоријата за силни и слаби варијанти во синтаксата во рамките на Природната лингвистика. Оваа теорија ги истражувала синонимните синтаксички структури што се натпреваруваат низ јазичната историја. Тимот формулирал хипотези за насоката на овој натпревар и ги тестирал врз реален јазичен материјал. Во 1993 и 1996 година, групата организирала две меѓународни конференции за природна лингвистика на Универзитетот во Марибор, при што оваа теорија станала позната како словенечки модел на природна синтакса.
По 1999 година, Орешник го напуштил поимот „силни и слаби варијанти“ и вовел термин „(морфо)синтаксички варијанти“. Во рамките на оваа концепција, тој објавил два значајни труда: ''Предвидлив аспект на (морфо)синтаксичките варијанти'' (2001) и ''Природност во (морфо)синтакса: англиски примери'' (2004).
Орешник починал на 1 април 2024 година, на 88-годишна возраст, и бил погребан на централните гробишта Жале во Љубљана.
3 Награди и признанија
* 1987: Кидричева награда* 2004: Златен ред за заслуги на Словенија
* 2007: Зоисова награда за животно дело, највисоко словенечко академско признание
Бено Зупанчич

Бено Зупанчич ( – ) — словенечки писател и новинар. Најпознат е по неговите романи и литература за млади.
Зупанчич бил роден во Сисак, тогаш дел од Кралството на Србите, Хрватите и Словенците, сега во Хрватска. Одел на училиште во Љубљана и за време на Втората светска војна учествувал во Словенечкиот ослободителен фронт. Поради неговото учество во отпорот, бил испратен во логор. По завршувањето на војната, ги продолжил студиите и подоцна работел во издаваштво и како политичар.
Во 1958 година ја добил Прешерновата награда за романот ''Седмина'' . Бил и претседател на Друштвото на словенечките писатели во доцните 1950-ти.
Народната библиотека во Постојна го носи името на Зупанчич.
Антон Петерлин (физичар)

Антон Петерлин ( – година) — словенечки физичар.
1 Живот и кариера
Петерлин (роден во Љубљана, Словенија) бил истакнат физичар и теоретичар, кој има значајни доприноси во областа на макромолекулите и полимерите. Тој станал доктор на науки по физика на Хумбултовиот универзитет во Берлин во 1938 година, Петерлин ја започнал својата академска кариера на Универзитетот во Љубљана, каде што работел како професор по физика и останал таму 22 години. Во 1947 година, тој го основал и раководел Институтот Јожеф Стефан во Љубљана.
Во 1960 година, Петерлин ја напуштил Словенија и се преселил во Германија, каде што станал редовен професор и раководител на Институтот за физика на Техничкиот универзитет во Минхен. Следната година, тој се преселил во САД, каде ја презел раководната позиција на новооснованата лабораторија Камил Драјфус во Институтот за истражување Триаголник во Северна Каролина, која била фокусирана на основни истражувања за полимерите.
По пензионирањето во 1973 година, Петерлин продолжил со работа како постар научник во Националното биро за стандарди во Вашингтон (денешен Национален институт за наука и технологија), каде останал до 1984 година. Неговата работа оставила големо влијание во полето на физиката и макромолекулите, а неговите истражувања и достигнувања се сметаат за значајни во развојот на полимерната наука.
2 Признавање и наследство
Антон Петерлин бил меѓународно познат научник, автор на речиси 400 научни публикации. За своите истражувања ја добил Прешерновата награда (словенечка највисока научна награда) во 1955 година. Тој бил награден со Бингамскиот медал за реологија во 1970 година и наградата за висока полимерна физика на Американското друштво за физичко здружение во 1972 година. Неговиот син Борис Матија Петерлин е истакнат биомедицински истражувач на Универзитетот во Калифорнија, Сан Франциско. Неговиот внук и имењак Антон Петерлин е американски фудбалер.
Антон Петерлин починал во Љубљана.
Нагодев судски процес

Нагодевиот судски процес (словенечки: ''Nagodetov proces'') — политичко монтирано судење во Словенија, Југославија во 1947 година.
Судскиот процес бил спроведен од словенечките власти под раководство на Сојузот на комунисти на Словенија против некомунистичките политичари кои сакале да учествуваат во политиката во Словенија по 1945 година. Во мај 1947 година Управата за државна безбедност (т.е. тајната полиција УДБА) лишила од слобода 32 високообразовани интелектуалци. Меѓу нив биле и некои поранешни членови на Сојузот на комунисти на Словенија, но повеќето биле слободоумни демократи кои биле за парламентарна демократија од западен стил. На 27 јули 1947 година, обвинението било покренато против 14 обвинети. Тоа биле Чртомир Нагоде, Љубо Сирц, Леон Кавчник, Борис Фурлан, Зоран Хрибар, Ангела Воде, Метод Кумељ, Павла Хочевар, Сватоплук Жупан, Богдан Старе, Метод Пирц, Вид Лајовиќ, Елизабета Хрибар. Постапката против Франк Сној била додадена на овој судски процес на 4 август. Два месеци биле испрашувани и мачени во љубљанските затвори. Политбирото на Централниот комитет на Сојузот на Комунисти на Словенија ги искористила југословенските медиуми за да ги карактеризира уапсените како „група шпиони, класни непријатели, странски платени агенти, кои немаат политичка програма и чија работа, без никаква политичка вредност, е да му наштетат на народниот авторитет“. Судскиот процес против обвинетиот започнал на 29 јули и постапката била емитувана на јавноста преку специјални звучници на улиците. Јавен обвинител на судењето бил Виктор Авбељ. Судскиот процес станал познат како „Нагодевиот судски процес“ по главниот обвинет. По 13 дена рочишта, на 12 август тројца од обвинетите (Нагоде, Борис Фурлан и Љубо Сирц) биле осудени на погубување со стрелање, а останатите биле осудени на долги затворски казни со принудна работа, лишување од сите граѓански права и конфискација на нивниот имот. Нагоде бил застрелан на 27 август 1947 година и смртните казни против Фурлан и Сирк биле заменети на 20 години затвор. Двајца од осудените извршиле самоубиство.
Во 1991 година, Врховниот суд на Република Словенија ја поништила пресудата против Нагоде и неговите четиринаесет сообвинети со образложение дека таа е заснована на лажно сведочење и дека тоа било коруптивно судење против имагинарни западни шпиони.
1 Поврзано
* Судења во Дахау (Словенија)
Цирил Злобец

Цирил Злобец ( – ) — словенечки поет, писател, преведувач, новинар и поранешен политичар. Најмногу е запаметен по неговите поеми, објавувајќи неколку томови поезија во неговиот живот. Во 1990 година, Злобец станал член на Претседателството на Словенија во критично време за словенечката независност.
Злобец бил роден во 1925 година во селото Поникве, на Карстното плато во тогашната Јулиска Краина на Кралството Италија. Посетувал училиште во Горица и Копер. Во 1941 година, бил избркан од училиште поради пишување поезија на словенечки јазик, чија употреба била строго забранета по политиката на фашистичка италијанизација. За време на Втората светска војна, бил активист на Словенечкиот ослободителен фронт и кратко време се приклучил на партизаните.
По војната ги завршил студиите и дипломирал на Универзитетот во Љубљана во 1953 година. Работел како новинар и преведувач, објавувајќи бројни збирки поезија, како и два романи. Во 1989 година станал член на Словенечката академија на науките и уметностите.
Тој се прославил во јавноста во 1953 година, како еден од четворицата коавтори на збирката поезија наречена „''Песните на четворицата''“ ( ''Pesmi štirih''). Збирката означила пресвртница во словенечката повоена култура, бидејќи претставувала прекин на досегашното наметнување на социјалистичкиот реализам како единствен стил во литературата. Останатите тројца поети кои учествувале во проектот биле Кајетан Кович, Јанез Менарт и Тоне Павчек.
Злобец ја добил Прешерновата награда во 1965 година за неговата поетска збирка „''Наша оаза''“ (''Најина оаза'') и повторно во 1982 година за неговата поетска збирка „''Глас“''.
Во 1970-тите и 1980-тите, тој служел и како уредник на интелектуалното и културното списание ''Содобност''.
Во 1990 година, Злобец се приклучил на Социјалистичката партија на Словенија и успешно се кандидирал за словенечкото претседателство, советодавно тело на претседателот на Републиката. Важел за близок соработник на претседателот Милан Кучан.
По 1992 година се повлекол од политичкиот живот.
Тој бил татко на активистот, автор, преведувач и политичар Јаша Злобец.
Јоже Великоња

Јоже Великоња (17 април 1923 – 23 мај 2015 година) — словенечко-американски географ и професор.
1 Личен живот
Великоња бил роден во Љубљана како едно од 13-те деца (10 го преживеале детството) на писателот Нарте Великоња и неговата сопруга Иванка. Додека студирал во Рим по Втората светска војна, дознал дека неговиот татко бил погубен по судење во Словенија. Неколку години подоцна, во Трст ја запознал својата идна сопруга Матилде (Тили) Рус, професорка по англиски јазик, со која се венчал во Рим во 1950 година.
Во 1955 година емигрирал во САД, каде накратко работел како физички работник, пред да ја продолжи својата академска кариера. По пензионирањето и долгите патувања, се вратил во Словенија. Неговиот брат Тине Великоња (1929–2010) бил хирург и претседател на Новиот словенечки завет, непартиска организација на бранители.
Џозеф Великоња починал во Нова Горица, Словенија, на 23 мај 2015 година и бил погребан на централните гробишта Жале во Љубљана на 27 мај 2015 година.
2 Образование и кариера
По завршувањето на средното училиште во Љубљана, Великоња првично се интересирала за шумарство и историја на уметност. Меѓутоа, наместо тоа, тој студирал географија во Рим од 1941 до 1942 година, потоа во Љубљана од 1942 до 1944 година, а потоа повторно во Рим од 1945 до 1948 година, каде што докторирал во 1948 година со дисертација за Випавска долина. Предавал во словенечкото училиште за учители и класичната гимназија во Трст од 1947 до 1955 година, каде напишал и објавил неколку словенечки учебници. Во овој период уредувал и голем број географски дела.
По емигрирањето во Соединетите Американски Држави во 1955 година, Великоња работел во компанијата ''Кливленд Твист Дрил''. Подоцна ги продолжил студиите во Чикаго и започнал академска кариера, предавајќи географија на Универзитетот во Чикаго во 1958 година, додека истовремено работел и за Одделот за градско планирање во Чикаго. Во текот на својата кариера, предавал на неколку универзитети.
Неговото истражување го водело низ Канада и Европа, а од 1961 година активно учествувал на различни академски конгреси. Членувал во Друштвото за словенечки студии и Италијанското географско друштво и добил бројни награди за своето истражување. Се пензионирал во 1993 година.
Областа на истражување на Великоња била политичката и социјалната географија. Посебно ја проучувал словенечката имиграција во Соединетите Држави и ја промовирал соработката меѓу истражувачите во Словенија и САД, како и размената на факултети и истражувачи. По него е именувана наградата за додипломски студии Јозеф Великоња за трудови од словенештво. Универзитетот во Вашингтон ја издала наградата за најдобар додипломски труд за словенечки студии во 2013 година.
Неговиот придонес во програмата за географија на Универзитетот во Вашингтон, особено библиотеката на материјали и мапи, се опишани од неговото пристигнување на Универзитетот во 1964 година до неговото пензионирање во 1993 година.
Фужински мост

Фужинскиот мост (|Fužinski most) — мост што ја преминува реката Љубљаница во близина на Фужинскиот замок во источниот дел на Љубљана, главниот град на Словенија. Изграден бил во 1987 година врз основа на плановите на Петер Габријелчич, кој за тоа ја добил Прешерновата награда во 1988 година. Мостот бил моделиран според дизајните на Јоже Плечник.
Чрнушки мост

Чрнушкиот мост (|Črnuški cestni most) — пешачки мост во Љубљана, кој е важен дел од инфраструктурата на градот, кој преминува преку реката Сава во областа Чрнуче. Изграден во 1906 година, овој мост има значителна историја и долг е 143 метри. Како дел од Виенскиот пат, кој е главната патна артерија на Љубљана, Чрнушкиот мост не само што го поврзува Љубљана со другите делови на градот, туку е и важен за локалните автобуски линии, кои ја користат оваа патна врска. Мостот бил реновиран последен пат во 2014 година за да го одржи своето функционално и естетско значење.
Низ мост минува и Чрнушкиот железнички мост, кој е метален мост и дел од железничката врска помеѓу Љубљана и Камник. Овој мост бил завршен во 1891 година како дел од железничкото поврзување, но бил срушен за време на Втората светска војна, а потоа бил повторно изграден, што ја нагласува неговата важност во транспортната инфраструктура на регионот.
1 Историја
Првиот мост на локацијата бил римски мост изграден 50–80 метри низводно од сегашната локација. Тој бил дел од патот што ги поврзува градовите Емона и Цеље. Според проценките, мостот бил 8 метри широк, 300 метри долг и се потпирал на дваесет и шест столбови. По распадот на Римската империја во 5 век, тој бил напуштен и станал урнатини, сè додека не бил повторно откриен во 1901 година од инженерот Станко Блоудек.
Во 1724 година, по значително зголемување на транспортот помеѓу Виена и Трст, бил изграден нов дрвен мост преку Сава во Чрнуче. Го користеле луѓе кои што превезувале брашно, песок и тиња, а исто така бил од клучно значење за снабдувањето со храна на Љубљана.
За време на Втората светска војна, Сава ја сочинувала границата меѓу Италија и Германија, а патниот мост бил контролен пункт меѓу двете земји. Има некои остатоци од периодот до мостот, како германски и италијански бункер на брегот на реката.
Јекарски мост

Јекарски мост (словенечки: Jekarski most) — мост кој ја преминува реката Градашчица во Љубљана, главниот град на Словенија. Сегашната конструкција на мостот била изградена во 1903 година на местото на претходниот дрвен мост. Мостот е важен за локалната инфраструктура и сообраќај во Љубљана, и е пример за техничкиот напредок на мостовите во тоа време.
Месарски мост

Месарскиот мост (|Mesarski most) — пешачки мост што ја преминува реката Љубљаница во Љубљана, главниот град на Словенија. Ги поврзува Љубљанскиот централен пазар и насипот Петковшек. Мостот бил свечено отворен на 10 јули 2010 година.
Оригиналната идеја за мост на локалитетот била изразена во 1930-тите од страна на архитектот Јоже Плечник. Модерниот мост, кој е многу поедноставен од првичниот план, има скалила на неговиот лев влез, стаклен под за одење на страните и две огради со челични жици. Дизајниран бил од Јуриј Коби. Украсен е со дела на вајарот Јаков Брдар.
1 Скулптури
Најголемите скулптури на мостот претставуваат фигури од старогрчката и христијанската/еврејската митологија:* Адам и Ева, засрамени и протерани од Рајот, откако Змијата ги поттикнала да вкусат од Дрвото на познавањето на доброто и злото (одат кон Љубљанската соборна црква)
* Сатир, вџашен од Змијата
* Прометеј, трчајќи распорен, како казна затоа што му дал знаење (за огнот) на човештвото
На врвот на оградата на мостот има и некои помали гротескни скулптури од жаби и школки.
2 Историја
Идејата за изградба на Месарскиот мост била планирана на крајот на 1930-тите од Јоже Плечник, како дел од пошироките урбани и архитектонски планови за Централениот пазар Љубљана.Меѓутоа, поради избувнувањето на Втората светска војна, мостот никогаш не бил изграден. Повеќе од педесет години, празно место среде Љубљанскиот централен пазар го означувало местото каде што требал да се изгради мостот.
Во 1990-тите биле изнесени првите предлози за изградба на мостот и со тоа завршување на Плечниковиот проект за Љубљанскиот пазар. Некои предложиле мостот да се изгради според првичните планови, додека други предложиле да се изгради модерен мост.
Во 2009 година, градската управа под градоначалникот Зоран Јанковиќ ја започнала изградбата на сегашниот мост, кој чинел 2,9 милиони евра и бил завршен следната година. Свеченото отварање се одржало на 10 јули 2010 година. Иако на местото веќе во 1930-тите бил предвиден мост од страна на архитектот Јоже Плечник, кој ја уредил својата водена оска долж Љубљаница.
Мостот е долг 33 метри и широк 17.3 метри.
Набргу по отворањето на мостот, катанците на заљубените парови почнале да се појавуваат на неговите челични жици, симболизирајќи ги нивните изјави за вечна љубов, феномен сличен на оној на парискиот Пон дез Ар.
Лидија Сотлар

Лидија Сотлар (12 јуни 1929 – 16 октомври 2018) била словенечка балерина и учителка со српско потекло, која била член и солист на Љубљанскиот словенечки национален театар опера и балет помеѓу 1948 и 1972 година. Сотлар играла во улога на 80 ликови од широк спектар на балетскиот репертоар. Таа ја водела балетската група „Лидија Сотлар“ која ја формирала во Централното балетско училиште во Љубљана. Сотлар била добитник на почесната значка на слободата на Република Словенија во 2001 година.
1 Биографија
Лидија Сотлар (родена Лидија Липовж) била родена на 12 јуни 1929 година во српскиот град Крушевац. Била ќерка на машиновозач, кој бил преселен во градот по наредба на властите. Детството го поминала во Крушевац, каде што завршила четири одделенија од основното училиште и учела словенечки јазик.
Со избувнувањето на Втората светска војна, семејството Сотлар побегнало во Словенија, каде што таа го продолжила своето образование во Љубљана. Првично посетувала гимназија, а подоцна се запишала во средното економско училиште.
Интересот за балетот ѝ се разбудил во 1942 година, откако гледала оперско-балетска претстава на училиште. Во 1944 година била еден од тројцата успешни кандидати кои биле примени во Конзерваториумот за музика и балет во Љубљана.
Своите први сценски настапи ги имала во сезоната 1945/1946 во Љубљана. По неколкугодишно усовршување, дипломирала во 1953 година во класата на Лидија Висиак.
Од 1948 до 1972 година, таа била член и солист на Љубљанскиот словенечки национален театар опера и балет, а исто така и во Сплит. Сотлар со словенечкиот балет била на турнеи во Австрија, Франција, Италија, Холандија, Русија и поранешна Југославија. Првата соло улога што ја презела била Ѓаволица во ''Ѓавол во селото'' во 1952 година.
Помеѓу 1975 и 1983 година, таа била водач на балетската група „Лидија Сотлар“ што ја формирала во Централното балетско училиште во Љубљана. Во 2006 година, таа ја напишала нејзината автобиографија ''„Спомени на балерината“'', што ја објавил Словенечкиот камерен музички театар.
2 Личен живот
Била во брак со актерот Берт Сотлар од 1955 година до неговата смрт во 1992 година. Сотлар починала на 16 октомври 2018 година, и била погребана во Жале .
3 Награди
Во 1997 година, таа била прогласена за инаугуративна добитничка на наградата Лидија Висијак на Друштвото на балетски уметници на Словенија. Сотлар била одликувана со почесна значка на слободата на Република Словенија во 1999 година „по повод 80-годишнината од словенечкиот балет за уметнички достигнувања и други заслуги во оваа област“ од Милан Кучан, тогашниот претседател на Словенија . Таа добила плакета од главниот град Љубљана во 2001 година „за нејзината уметничка работа, менторство и наставна работа. со млади луѓе и организациска работа во балетската уметност во Љубљана“. Во 2008 година, Сотлар добила Награда за животно дело (највисоко признание на општина Љубљана за творештво во областа на уметноста и културата) на церемонија во Градскиот музеј во Љубљана.
Житен мост

Житниот мост (словенечки: ''Žitni most'') — пешачки мост во Љубљана, кој преминува преку реката Љубљаница. Мостот има важно значење за локалните жители, а исто така го користат и учениците од гимназијата Пољане, кои го користат за да се движат помеѓу различни делови на градот. Овој мост ги ослободува пешаците од сообраќајот на другите мостови во Љубљана, како што се мостот Свети Петар и Змајскиот мост, што го прави важен дел од градската инфраструктура.
1 Име
Мостот е именуван по Житниот плоштад, што е старото име на блискиот Амброжев плоштад кој се користел во 19 век за трговија со жито.
2 Изградба
Изградбата на мостот се одвивала по плановите на архитектот Борис Подрека. Го финансирала претпријатието ''Монс'', во тогашна сопственост на Јоже Андерлич. Свеченото откривање се одржало на 24 август 2010 година. Во септември 2010 година, Јанез Кожељ, професор по урбан дизајн и заменик-градоначалник на Градската општина Љубљана, го опишал мостот како „исклучително убаво уметничко дело“.
3 Спецификации и карактеристики на мостот
Мостот е 36 метри долг и 3.8 метри широк. Поплочен е со тоналитни плочи. Во неговиот централен дел се проширува површината за пешачење и таму е поставен видиковец. Во центарот на мостот е поставена плоча со натпис „Житен мост. Изграден за време на градоначалникот на Зоран Јанкович. Архитект Борис Подреца. Подарена на градот и неговите луѓе од Јоже Андерлич. Август 2010 година“.
Милан Видмар

Милан Видмар ( – ) — познат словенечки електроинженер, шахист, шаховски теоретичар и писател. Тој бил еден од најдобрите шахисти во светот од 1910 до 1930 година, а во 1950 година бил еден од првите шахисти кои ја добиле титулата Меѓународен велемајстор од ФИДЕ. Во својата кариера, Видмар бил специјалист за енергетски трансформатори и пренос на електрична струја.
1 Ран живот, семејство и образование
Тој бил роден во семејство од средна класа во Љубљана, која тогаш била дел од Австроунгарија (денес Словенија). Во 1902 година започнал да студира машинско инженерство, а дипломирал во 1907 година на Универзитетот во Виена. Потоа, во 1911 година, докторирал на Техничкиот факултет во Виена. Студијата за електротехника ја започнал во 1904 година на Техничкиот факултет, но бидејќи тоа било подоцна од очекуваното, морал да полага посебни испити за основите на оваа област.
Помеѓу 1912 и 1913 година работел во познатиот ''Ганц Воркс'' во Будимпешта како асистент на Ото Титус Блати, еден од пронаоѓачите и најистакнатите експерти за трансформатори кои пак станале специјализација на Видмар.
Бил професор на Универзитетот во Љубљана, член на Словенечката академија на науките и уметностите и основач на Електротехничкиот факултет. Помеѓу 1928 и 1929 година бил 10-ти канцелар на Универзитетот во Љубљана. Во 1948 година го основал Институтот за електротехника кој сега го носи неговото име.
2 Шаховска кариера
Видмар исто така бил врвен шахист, веројатно еден од најдобрите десетици играчи во светот од 1910 до 1930 година, а притоа останал аматер. Ја добил титулата велемајстор од ФИДЕ во 1950 година, кога биле воведени титулите.
Неговите шаховски успеси вклучуваат високи позиции на некои од најпрестижните шаховски турнири во неговото време:
* Шесто место на турнирот во Карлсбад 1907 година
* Трето место на турнирот во Прага 1908 година
* Прво место на Гетеборг 1909 година (7-ми нордиски шампионат во шах)
* Второ место во Сан Себастијан 1911 година (со Акиба Рубинштајн)
* Второ место зад Капеа во Манхајм 1914 година
* Прво место во Виена и Берлин 1918 година
* Второ место во Кошице 1928 година
* Трето место во Лондон 1922 година
* Поделено прво место со Александар Алехин во Хестингс 1925/26 година
* Трето место во Семеринг 1926 година
* Четврто место во Њујорк 1927 година
* Четврто место во Њујорк 1927 година
* Четврто место во Лондон 1929 година
* Изедначено на 4-7-то место во Блед 1931 година
* Изедначено на 3-6-то место во Штутгарт 1939 година
* Второ место зад Макс Еуве во Будимпешта 1940 година
* Прво место во Базел 1952 година
Видмар ја претставувал Југославија на шаховските олимпијади во Прага 1931 година и Стокхолм 1935 годинна.
Видмар станал шаховски судија, добивајќи ја титулата меѓународен судија од ФИДЕ и бил главен судија на Светското првенство во шах во 1948 година во Хаг/Москва.
3 Семејство
Неговиот помлад брат, Јосип Видмар, бил влијателен словенечки литературен критичар и јавен интелектуалец; неговиот син, Милан Видмар Џуниор бил меѓународен мајстор во шах.
4 Почит
Словенечката шаховска федерација организира меѓународен велемајсторски турнир наречен меморијал Милан Видмар.
Девинско

Девинско (во минатото: ''Довленско'') — историско-географска област во јужна Бугарија околу градот Девин.
Територијата на областа приближно се совпаѓа со некогашната Девинска околија, а денес ги вклучува општините Девин и Борино, речиси целата Општина Доспат (без селото Брштен и Црнча во Неврокопско) и северозападниот дел на општина Смољан (селата Стојките, Водата, Граштица, Мугла, Чамла, Врбово, Сливово, Гела, Заевите, Магарџица, Кукувица, Стикал, Солишта и Широка Л’ка), како и градот Срница во истоимената општина, селото Осина во општината Сатовча и потопеното село Черешово, чиј атар е припоен кон општината Кричим.
Сместена е во поречието на реката В’ча во Западните Родопи. Се граничи со Пештерско и Пловдивско на север, Асеновградско на исток, Смољанско и Драмско (Егејска Македонија) на југ и Разлошко (Пиринска Македонија) на запад.
Шентјакобски мост

Шентјакобскиот мост (словенечки: ''Šentjakobski most)'' — важен мост во Љубљана, кој ја преминува реката Љубљаница. Се наоѓа на јужниот крај на центарот на градот, блиску до Зоис Манор. Мостот ја поврзува улицата Зоисова и улицата Карловац, и преку него минува една од најважните градски сообраќајни артерии. Овој мост е клучен за локалниот сообраќај и ја олеснува врската помеѓу различни делови на Љубљана.
1 Позадина
На ова место во 1824 година бил изграден дрвен мост, подоцна од другите мостови од тој период, и затоа долго време бил наречен Нов мост. Во 1915 година, тој бил заменет со армиран бетонски корбелен мост од инженерот Алоис Крал и архитектот Алфред Келер. Тоа било опишано од страна на историчарот на уметност Дамјан Преловшек како „монументален нео-бидермајер архитектонски јазик од доцната Виенска сецесија“.
Од 1954 година, на мостот има плоча со натпис за градска воденица од 15 век, која нанела штета на земјоделците и била уништена во бунтот на селаните во 1515 година. Требало да бидат поставени четири бронзени релјефни плочи на оградата на мостот, кои прикажуваат сцени од Водениот човек, романтичарска балада поврзана со Љубљана на поетот Франц Прешерн. Сепак, ова никогаш не било реализирано.
Претпријатие за автопати во Република Словенија

Претпријатието за автопати во Република Словенија (словенечки: ''Družba za avtoceste v Republiki Sloveniji'' , ДАРС) — акционерско друштво основано од Република Словенија на 11 ноември 1993 година, и започнала со своето делување како јавно претпријатие. ДАРС е одговорна за одржување и управување со словенечката автопатска мрежа и нејзината инфраструктура, вклучувајќи автопати и сообраќајни патишта. На 1 јануари 2004 година, ДАРС прераснала во акционерско друштво во 100% сопственост на Република Словенија.
Седиштето на претпријатието се наоѓа во Цеље, а има подружница во Љубљана. Работи на пет центри лоцирани во Љубљана, Вранско, Козина, Марибор и Хрушица. ДАРС исто така обезбедува администрација на сите аспекти на автопатската мрежа и надзор на сообраќајот, заедно со наплата на такси и други инфраструктурни услуги.
Во периодот од 16 октомври 2009 до 27 јуни 2012, претседател на управниот одбор на претпријатието била Матеја Духовник, која била разрешена поради неуспех да постапи со потребното внимание и била заменета привремено од Матјаж Кнез.
Трновски мост

Трновски мост (|Trnovski most) — мост што ја преминува реката Градашчица во Љубљана, Словенија. Се наоѓа пред црквата Трново на крајот од улицата Карун јужно од центарот на градот и е продолжение на улицата Емона. Ги поврзува населбите Краково и Трново, најстарите предградија на Љубљана, познати по нивните зелени пазари и културни настани. Мостот стои на локацијата од крајот на 17 век. Модерниот мост е изграден помеѓу 1928 и 1932 година од страна на конструкторот Матко Цурк по планови на архитектот Јоже Плечник. Тоа е најистакнатиот објект на Плечничкото реновирање на бреговите на Градашчица. Од август 2021 година, мостот Трново е впишан како дел од списокот на светско наследство на УНЕСКО.
1 Архитектура
Железо-бетонскиот мост, дизајниран како јавен простор, има квадратна платформа со ширина од 20 метри. Секој негов агол е украсен со мала пирамида, која е типичен мотив на Јоже Плечник. Овој дизајн се повторува и во кубињата на црквата. Средниот распон на мостот вклучува пар машки скулптури во ар деко стил. Мостот е едно од ретките места каде што се насадени живи дрвја. Два реда брези ги делат лентите за пешаци и возила, при тоа прикривајќи ја силуетата на мостот.
Покрај дрвјата, мостот е украсен со балустрада од елементи слични на вазни, а на секоја страна има ред кратки колони. Во центарот на мостот се наоѓа статуа на Свети Јован Крстител, кој е патрон на црквата. Овој мост бил дизајниран од Николај Пирнат. На спротивната страна на мостот се наоѓа тенок обелиск со светилка, која е посветена на Сигмунд Зоис, познат натуралист и покровител на науката и уметностите.
Додека од краковската страна на мостот има камена плоча со натпис "KRAKOVU" (до Краково), на страната која води кон Трново стои камена плоча на која пишува "''TRNOVU''" (до Трново).
Лило и Стич (филм од 2025)

''Лило и Стич'' (|Lilo & Stitch) — научнофантастичен комичен филм, преработка на истоимениот цртан филм од 2002 г. Филмот бил режиран од Дин Флејшер Камп, по сценарио на Крис Кеканиокалани Брајт и Мајк ван Вес. Во филмот глумат Маја Килоха како Лило Пелекаи и творецот на Лило и Стич — Крис Сандерс, кој ќе ја повтори својата улога како Стич од изворниот цртан филм. Во филмот играат и Зак Галифанакис, Сидни Агудонг, Били Магнусен, Кајпо Дидој и Кортни Б. Венс.
Премиерата на филмот во САД била на 23 мај 2025 г., а во Македонија на 22 мај истата година.
1 Содржина
Филмот ја раскажува приказната за пријателството што цвета помеѓу осаменото девојче по име Лило и вонземјанинот налик на коала/куче Стич, кој е создаден да биде сила на уништување. Двајцата се впуштаат во патешествие со вонземјани, при што ја сфаќаат важноста на семејството и пријателите.
2 Озвучување
Маја Килоха, Лило Пелекаи
Крис Сандерс, Стич
Сидни Агудонг, Нани Пелекаи
Зак Галифанакис, Џамба Џукиба
Били Магнусен, Пликли
Кајпо Дидој, Дејвид Кавена
Тија Карер, госпоѓа Кекоа
Кортни Б. Венс, Кобра Баблс
Хана Водингам, главната советничка
Ејми Хил, Туту
Петлов мост

Петлов мост (словенечки: Petelinji most) — пешачки мост што ја преминува реката Градашчица, на јужниот дел од центарот на Љубљана, во областа Трново. Се наоѓа помеѓу Трновскиот мост и излевањето на Градашчица во реката Љубљаница. Мостот ја поврзува улицата Градашчица во северното краковско маало (левиот брег) со улицата Ајпер во јужното маало Трново (десниот брег).
Трново и краковските предградија се меѓу најстарите предградија на Љубљана, познати по нивните пазари и културни настани.
1 Потекло на име
Мостот „Петел“ го добил името по блиската гостилница позната како ''„Кај петелот'' “.
2 Историја и дизајн
Дрвен пешачки мост стоел на местото до 1931 година. Сегашната структура, која била заменета во ноември истата година, ја изградил конструкторот Матко Цурк според плановите на архитектот Јоже Плечник, кој ја проектирал како дел од неговата Водна оска долж Љубљаница. Тоа е едноставен пешачки мост од железо и бетон, поддржан од два свода како потковица и силна ограда, која се состои од бетонски гранични ознаки, поврзани со метална цевка. Како Плечниково наследство, мостот е заштитен како културно наследство од национално значење од 2009 година.
Ватониски мост

Ватониски мост (|Γέφυρα Βατονίας) — стар камен мост кај селото Каркара, Касандриско, Егејска Македонија.
Мостот ја преминува реката Ватонија на планината Холомонда, на 7,3 км од Вавдос, 5,8 км од гратчето Полигеро и 4,6 км од Каркара. Претставува камен мост со еден распон и простор само за еден пешак. Спроти мостот се наоѓа параклисот „Св. Дух“.
Мост Свети Петар

Мостот Свети Петар (словенечки: Šempetrski most или Šentpetrski most), познат и како Амброжев мост (Ambrožev most) — мост во Љубљана, главниот град на Словенија. Мостот ја преминува реката Љубљаница во североисточниот крај на стариот град и го продолжува патот по улицата Розман.
Мостот е именуван по блиската црква Свети Петар и е наменет главно за моторизиран сообраќај, но исто така се користи и од пешаците.
1 Историја
Оригинално, на локацијата на денешниот Мост Свети Петар, постоел дрвен пешачки мост кој бил во сопственост на бискупите од Љубљана. Тие го користеле мостот за да имаат пристап до нивните земји на спротивниот брег на реката Љубљаница. Според една легенда, која не е потврдена од историските извори, епископот Томас Хрон (1560–1630) ја водел поворката на Светата Тајна преку овој пешачки мост. Легендата тврди дека љубљанските ковачи ја чувале поворката од лутераните.
Во 1776 година, дрвениот ''мост зад касарната'' го заменил пешачкиот мост. Изграден бил за да ги поврзе бараките Свети Петар северно од реката и станбениот кварт Пољане јужно од неа. Во 1835 година, тој бил заменет со нов. Имало всушност два моста, поширокиот кој го користеле влечните животни, а потесниот за пешаците, а од почетокот на 20 век, со љубљанскиот трамвај.
Изградбата на денешниот железен и бетонски мост започнала на почетокот на 20 век. Поради Првата светска војна, таа била завршена дури во 1918 година. Дрвениот мост бил пренесен во населбата Пруле, каде потоа служел како Прулскиот мост.
Храдецки мост

Храдецкиот мост (словенечки: ''Hradeckega most'') — пешачки мост во Љубљана, Словенија, кој ја преминува реката Љубљаница. Мостот ја поврзува улицата Хренова во Трновскиот округ со населбата Пруле во Центарскиот округ. Овој мост е значајна пешачка врска помеѓу овие две области и го олеснува движењето на луѓето низ централниот дел на градот.
Еден од првите лачни мостови со шарки во светот, и првиот (и само сочуван) мост од леано железо во Словенија, тој бил пофален како техничко достигнување при неговата изградба во 1867 година, како и за неговата елеганција, модерност и исплатливост. Модуларната конструкција на мостот го направила релативно лесно преместувањето, а двапати бил поместен. Поради својата локација на рутата што се користела за транспорт на покојници од главната болница во Љубљана до градската мртовечница (помеѓу 1931 и 2010 година), го добила мрачниот прекар „''Мртвачки мост''“, кој остал во употреба.
Мостот бил направен според плановите на инженерот Јохан Херман од Виена во Ауерсперговата леарницата за железо во Двор во близина на Жужемберк, и бил инсталиран како прв леано железен мост во Љубљана во 1867 година, заменувајќи го дрвениот Чевларски мост. Има три зглобни лаци, секој од нив направен од два дела споени со завртка на највисоката точка на лакот. Елементите се спојуваат со завртки наместо клинови, а наместо полни столбови се користени шипки за зајакнување и шупливи елементи, кои овозможуваат мостот да биде многу полесен додека останува стабилен. Дизајнот претставувал неколку големи технички достигнувања во однос на првата генерација на мостови од леано железо, како што е Железниот мост од 1781 година преку Северн во Англија.
Мостот бил официјално именуван по градоначалникот на Љубљана, Јохан Непомук Храдецки од 1820-1846 година, но (на неговата оригинална локација) бил попознат како Чевларскиот мост. Во 1931 година, архитектот Јоже Плечник ја дизајнирал сегашната итерација на Чевларскиот мост, поместувајќи го мостот Храдецки подолу по Љубљаница до локација во близина на поранешната љубљанска мртовечница на улицата Залошка. Во 2004 година, мостот (кој никогаш не бил наменет за моторни возила) било утврдено дека е небезбеден и бил затворен за секаков сообраќај, а покрај него бил изграден привремен пешачки мост во 2009 година. Во 2010 година, мостот бил демонтиран, реновиран и префрлен на сегашната локација, поврзувајќи го Краковскиот насип и Груденскиот насип. Повторно бил отворен во 2011 година како пешачки мост само за пешаци и велосипедисти.
Музеј на Хектор Берлиоз

Музејот на Хектор Берлиоз — музеј за композиторот Хектор Берлиоз, во Ла Кот-Сент-Андре, Изер, Франција. Куќата е родно место на композиторот.
1 Историја
Куќата била изградена околу 1680 година. Околу 50 години подоцна, ја купиле прабабата и прадедото на Берлиоз и во голема мера била обновена во тоа време. Хектор Берлиоз е роден овде на 11 декември 1803 година и живеел тука до својата осумнаесетта година. Семејството живеело во куќата до смртта на таткото на композиторот д-р Луј Берлиоз во 1848 година. Градот поставил спомен-плоча на куќата во 1885 година.
Во 1932 година, Мадам Димјен, која го купила имотот, му ја подарила куќата на ''Здружението на пријателите на Берлиоз''. Бил основан музеј, свечено отворен од државниот министер Едуар Ерио на 7 јули 1935 година. Бил заведен во списокот на ''историски споменици'' во 1942 година. Во 1968 година станал сопственост на департманот Изер.
Градбата била изградена неколку пати, најново во 2002–2003 година, на двестогодишнината од раѓањето на композиторот. Куќата е означена дека припаѓа на ''Maisons des Illustres'' („Куќи на славните“).
2 Експонати
Собите прикажуваат аспекти од животот на Берлиоз, преку неговата преписка, музички партитури и други експонати. Секоја година има привремена изложба во визбите на куќата.
Митко Гогов

Митко Гогов (1983, Скопје) — македонски писател, есеист и публицист. Пишува поезија, кратки раскази, есеистика и публицистика. Неговото творештво е застапено во неколку антологии, стихозбирки и списанија за литература и уметност во повеќе земји. Како концептуален уметник и активист, Митко е организатор на фестивалот „100.000 поети за промена“. Има објавено четири збирки песни: „Ледена вода“ (Антолог, 2014), „Скриено писмо“ (Антолог, 2019), „Линијар [бројки]„ (Макавеј, 2021) и „Бог на ба(к)терии“ (Макавеј, 2024).
Милчо Мисоски

Милчо Мисоски (1972, Струга) — македонски поет. Дипломирал на Медицинскиот факултет во Скопје. Тој е специјалист-микробиолог, примариус и магистер на медицински науки. Добитник е на наградата „Млада Струга“ на Струшките вечери на поезијата во 1992 година, како и на други награди и признанија. Автор е на седум збирки поезија, од кои актуелна е „Зборови од хартија“ (Антолог, 2024).
ЕВН

Групацијата ЕВН е производител и транспортер на електрична енергија со седиште во Австрија, еден од најголемите во Европа со над три милиони корисници во 14 земји. Компанијата исто така работи и во областа со третман на вода, снабдување со природен гас и управување со отпад. Таа е втората по големина компанија во Австрија.
(Брендот EVN бил воведен во почетокот на 1988, и е кратеница на ''Energie-Versorgung Niederösterreich'', или ''Снабдување со енергија на Долна Австрија''.)
1 Активности
Во 2006, ЕВН Групацијата произвела околу 3.45 милијарди kWh главно од термоелектрани (68%) и обновливи извори на енергија (32%). ЕВН Групацијата исто така извршила дистрибуција на 19.2 милијарди kWh на електрична енергија во Австрија (37.9%), Бугарија (37.95%, преку ЕВН Бугарија) и Македонија (24.15%, преку ЕВН Македонија).
2 Сопственост
Помалку од 14% од акциите на ЕВН Групацијата се слободни на Виенската берза, а 51% се во сопственост на државата Долна Австрија.