procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Леднице

Леднице (|Lednice), (|Eisgrub) е село во регионот на Јужна Моравија во Чешка, каде што се наоѓа палатата на принцовите на Лихтенштајн. Во 1996 година, заедно со соседната палата во Валтице, била вклучена во списокот на светското наследство под името Културен пејсаж Леднице-Валтис. Во 2020 година, властите на Лихтенштајн официјално побарале враќање на 2 илјади км² со градот Валтице и селото Леднице .
1 Историја
Првото споменување на населбата датира од 1212 година.
Бидејќи Леднице прва поминала во рацете на кнежевската куќа на Лихтенштајн (ова се случило во 13 век), нејзината понатамошна историја била неразделно поврзана со развојот и збогатувањето на ова семејство. Во 17 век, таму се појавила летна резиденција на владејачките принцови од Лихтенштајн. Палатата е дизајнирана и изградена од архитектите Јохан Бернхард Фишер фон Ерлах, Доменико Мартинели и Антон Јохан Оспел во барокен стил.
Во 1846-1858 година, таа била повторно изградена во неоготски стил под раководство на архитектот Георг Вингелмилер. Англиска градина е поставена во близина на палатата, во која има неколку згради на Џозеф Хардмут, вклучително и вештачки урнатини од средновековен замок (1801) на бреговите на реката Дија и едно минаре од 60 метри (1797-1804).
Калцоне

Калцоне е италијанска преклопена пица направена во рерна, често опишана како преклопена пица, направена со квасец тесто. Потекнува од Неапол во 18 век. Типична калцоне пица се прави од солено тесто за леб, се пече во рерна и се полни со салама, шунка или зеленчук, моцарела, рикота и пармезан или пекорино кашкавал, како и јајце. Различни регионални варијации на калцоне често може да вклучуваат други состојки кои вообичаено се поврзани со додатоци за пица. Терминот обично се однесува на преклопеното тесто во рерна, наместо на прженото пециво (т.е. панцероти), иако ''калцони'' и ''панцероти'' честопати се мешаат едни за други.
Калцоне е сличен на стромболи, италијанско-американски збор на пици. За разлика од стромболи, кои обично се ролани или свиткани во цилиндрична или правоаголна форма, калцоните секогаш се преклопуваат во форма на полумесечина и обично не содржат сос од домати.
1 Регионални варијации
1.1 Во Италија
Калцоните со големина на сендвич често се продаваат на италијански тезги за ручек или од улични продавачи, бидејќи се лесни за јадење додека стоите или одите. Пржените верзии на калцоне обично се полни со домат и моцарела: тие се направени во Апулија и се нарекуваат ''панцероти''.
Во Базиликата'', различна верзија на калцоне'' е позната како пастиц, која потекнува помеѓу 18 и 19 век. Свинско месо (или, поретко, козјо месо), јајца и сирење се главните состојки за полнење.
Сицилијанската ''кудируни'' или ''кудурини'' пица е подалеку поврзана со калцоната. Ова е јадење полнето со кромид (или понекогаш друг зеленчук, како што се компири или брокула), маслинки, сирење и мортадела ; ролано тесто за пица се преклопува на два дела преку полнењето и рабовите се запечатени пред садот да се пржи.
1.2 Во Соединетите Американски Држави
Во САД, калцоните обично се прават од тесто за пица и се полнат со месо, сирења и зеленчук.
Традиционалното тесто од калцоне, кое се состои од брашно, квасец, маслиново масло, вода и сол, се меси и се расукува во дискови со средна големина. Потоа, секое се полни со сирења како рикота, моцарела, пармезан, проволоне и друг традиционален зеленчук или месо. Тестото потоа се преклопува на половина преку филот и се запечатува со мешавина од јајца во форма на полумесечина, или понекогаш се обликува во топче со штипкање и запечатување на сите рабови на врвот. Потоа се пече или се пржи.
Во некои области, непосредно пред сервирањето, тие се преливаат со маринара или друг традиционален сос или со мешавина од лук, маслиново масло и магдонос.
2 Културни белешки
Во Италија, од 60-тите години на минатиот век, популарно се верувало дека калцоните се најефикасниот вид пица за достава до дома.
Црква „Св. Илија“ - Горно Нерези

Свети Илија — главна селска црква во скопското село Горно Нерези, Македонија.
Црквата се наоѓа во самото село, во близина на познатиот средновековен манастир „Св. Пантелејмон“.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа во самото село Горно Нерези, до која води посебен асфалтиран пат и преовладува со својата местоположба.
2 Историја
На местото на црквата со векови наназад постоел крст, каде мештаните се собирале пред Илинден. Во 1887 година над самиот крст била подигната помала црквичка, каде верниците го прославувале празникот.
Црквата била осветена во 2016 година од страна на Архиепископот Охридски и Македонски г.г. Стефан.
3 Архитектура
3.1 Фрескоживопис
Внатрешноста на храмот е фрескоживописана.
3.2 Камбанарија
Камен-темелникот за новата камбанарија на храмот бил поставен во 2015 година.
4 Галерија
5 Поврзано
* Јужноскопско архијерејско намесништво
* Горно Нерези
Одликуван (Мопасан)

„Одликуван“ (француски: ''Décoré!'') — расказ на францускиот писател Ги де Мопасан, првпат објавен на 13 ноември 1883 година.
1 Содржина
Александар Сакреман уште од детството има огромна желба да биде одликуван со некој орден. Меѓутоа, тој нема никаква способност за да го заслужи одликувањето, дури не успеал да ја положи ни матурата. Со посредство на пратеникот Рослен, тој поднесува молба за одликување при што почнува да пишува разни бесмислени предлози од областа на народната просвета, со надеж дека тоа ќе биде доволна причина за да го заслужи одликувањето. За да му помогне, Рослен го испраќа во разни градови за да работи нешто по библиотеките. Еднаш, доцна во ноќта, тој решава да се врати дома, но ја затекнува сопругата заклучена. Најпосле, кога успева да влезе внатре, тој наоѓа туѓ капут накитен со орден. Тогаш, сопругата му објаснува дека тој веќе е одликуван, но сè уште не е известен за тоа, а таа имала намера да го изненади. Всушнот, капутот му припаѓа на Рослен, кој е скриен во гардероберот. Една недела подоцна, Сакреман навистина добил орден.
Мајката Дивјачка

„Мајката Дивјачка“ (француски: ''La Mère Sauvage'') — расказ на францускиот писател Ги де Мопасан, првпат објавен на 3 март 1884 година. Авторот му го посветил расказот на Жорж Пуше.
1 Содржина
По пауза од 15 години, раскажувачот оди на лов во Вирлањ при што ги здогледува урнатините на една куќа. Неговиот пријател Сервал му раскажува за судбината на жителите на куќата, кои ги нарекували Дивјаци. Најпрвин, таткото бил убиен од жандармеријата, а подоцна, кога избувнала Француско-пруската војна, синот Виктор бил мобилизиран во француската војска и така мајката, Викторија Симон, останала сама. Таа морала да прими во куќата четворица пруски војници, кои се однесувале убаво кон неа. Меѓутоа, еден ден, таа добила писмо во кое била опишана страшната смрт не нејзиниот син. Тогаш, таа ги запишала имињата и адресите на прускиет војници, ги убедила да стават сено во собата каде што спиеле, а потоа ја запалила куќата и тие изгореле. Набргу пристигнала пруската војска и таа мирно го признала делото, по што веднаш била стрелана.
Гран Гала дел калчо 2020

Гран Гала дел калчо 2019 било десеттото издание на истоимената манифестација на која се доделувале награди, од италијанската асоцијација на фудбалери, за протагонистите во италијанскиот фудбал за сезоната 2019-2020.
Наградите биле доделени на 19 декември 2021 година.
1 Освојувачи
1.1 Тим на годината (мажи)
Поз., Нац., Играч, Екипа
ГМ, Џанлујџи Донарума
ОД, Робин Госенс
ОД, Стефан де Врај
ОД, Леонардо Бонучи
ОД, Тео Ернандес
СР, Луис Алберто
СР, Николо Барела
СР, Алехандро Гомес
НП, Пауло Дибала
НП, Чиро Имобиле
НП, Кристијано Роналдо
1.2 Најдобар играч
Пласман, Играч, Екипа
Победник, Кристијано Роналдо
1.3 Најдобар тренер
Пласман, Тренер, Екипа
Победник, Џанпјеро Гасперини
1.4 Најдобар клуб
Пласман, Фудбалски клуб
Победник
1.5 Најдобар судија
Пласман, Судија
Победник, Даниеле Орсато
1.6 Тим на годината жени
Поз., Нац., Играч, Екипа
ГМ, Лаура Џулијани
ОД, Алиа Гуањи
ОД, Линда Сембрант
ОД, Лиза Боатин
ОД, Елиза Бартоли
СР, Аурора Гали
СР, Мануела Џуљиано
СР, Валентина Черноја
НП, Татијана Бонети
НП, Кристијана Џирели
НП, Даниела Сабатино
1.7 Фудбалерка на годината
Пласман, Играч, Екипа
Победник, Кристијана Џирели
Битка на Грамошта

Битката на Грамошта или попозната како Битка на Грамос ― (14 јуни - 21 август 1948 година), најдолгата и најкрвавата битка во текот на Граѓанската војна во Грција.
Околу 80.000 илјади владини војници, поддржани од 136 топови и 50 борбени авиони, преземале офанзива против 11.000 борци на ДАГ, претежно Македонци, вооружени со лесно оружје и неколку топови. Борците на ДАГ, под притисок на надмоќни вооружени сили, го напуштиле Грамос и се повлекле на Вичо. По битката, левите сили биле поразени и принудени на капитулација.
Се смета дека во оваа битка загинале околу 2.500 македонски борци.
1 Поврзано
*Битка на Вич
*Битка за Лерин (1949)
2 Наводи
Еден двобој (расказ)

„Еден двобој“ (француски: ''Un duel'') — расказ на францускиот писател Ги де Мопасан, првпат објавен на 14 август 1883 година.
1 Содржина
Господинот Дибуи патува со воз за Швајцарија, каде го засолнал семејството за време на Француско-пруската војна. Во вагонот се наоѓаат и двајца Англичани, а набргу влегува и еден пруски офицер. Тој почнува да ја фали пруската војска и ја навредува Франција. Потоа му наредува на Добуи да му купи тутун, а откако овој не ја извршува наредбата, офицерот се обидува да му ги откорне мустаќите. Тогаш, Дибуи се нафрла на офицерот и го претепува пред очите на Англичаните. Офицерот го предизвикува на двобој при што Дибуи го убива и заедно со Англичаните го продолжува патувањето, а тие му честитаат на подвигот.
Трите форми на единство

Трите форми на единство е заедничко име за Хајделбершкиот катехизис, Белгиската исповед и Каноните од Дорт, кои ги отсликуваат учењата на континенталниот калвинизам и се прифатени како официјални доктринални изјави во многу реформирани цркви.
1 Историја
Од 1618 до 1619 година, Холандската влада во името на Холандската реформирана црква ги повикала и одржала Дортскиот синод. Холандските делегати, заедно со дваесет и седум реформирани претставници од осум други земји, се сретнале на Дортскиот синод и ги сумирале нивните погледи во документот кој се нарекува „Каноните од Дорт“.
Истиот Синод потоа ги додал овие канони во два други документи, кои заедно биле во редовна употреба во Холандската црква од тоа време: Хајделбершкиот катехизис (1563) и Белгиската исповед (1561).
Со тоа Синодот имал за цел:
#Да ги формализира разбирањата на библиските учења за Светото Тројство, отелотворувањето, предодредувањето, оправдувањето и црквата.
#Да им овозможи на членовите да се собираат заедно во единство околу основните споделени верувања.
#Да им даде понизок статус на помалку суштествените идеи (политички позиции, образовни платформи итн.) за да спречи непотребни поделби во црквата. Формите на единство исто така даваат основа врз која можат да продолжат екуменски напори зависно од тоа дали истите се во согласност на овие веќе воспоставени форми.
Различните документи служат за различни цели.
*Катехизисот е напишан во формат на прашања и одговори за да помогне во објаснување на библиските учења на децата и оние кои се нови во верата.
*Исповедта ги објаснува разните библиски учења.
*Каноните се низа технички одговори на специфични теолошки полемики покренати од холандските ремонстранти како резултат на дебатата меѓу Жан Калвин и Јакоб Aрминиj.
Јајчарка

Јајчарка (науч. ''Amanita caesarea'') — вид на печурка. Јајчарката е печурка која се конзумира и може да се пронајде во Јужна Европа и Северна Африка. Иако научно била опишана во 1772 година од Џовани Антонио Скополи, печурката била познат деликатес меѓу водечката елита на Римското Царство.
1 Име
Латинското научно име на печурката е ''amanita caesarea''. Најчесто користено македонски име во Македонија е „јајчарка“, но се користат и поимит „булка“, „царска печурка“ или „благва“.
2 Опис
Зачетокот на печурката е во чаура во вид на јајце во бела боја од која излегува телото на печурката. Печурката претпочита топли и суви места, листопадни шумски предели. Најчесто може да се сретне во дабови шуми и насади на питом костен.
Шапката на печурката има големина од 8 до 30 см пречник. Во раната фаза на растот има јајцевидна форма, а потоа станува во вид на полутопка. Често е мазна. Дршката има големина од 5 до 15 см и е во цилиндрична форма.
3 Јадливост
Оваа печурка е јадлива и е со извонреден квалитет. Само треба да се внимава, при самата берба, да не се помеша со видот на печурка мувоварка (Amanita muscaria), која е отровна,
4 Галерија
Заменик (расказ)

„Заменик“ (француски: ''Le Remplaçant'') — расказ на францускиот писател Ги де Мопасан, првпат објавен на 2 јануари 1883 година.
1 Содржина
Вдовицата Бондероа, која за време на бракот го инзеверувала сопругот, по неговата смрт живее мирен и повлечен живот. Меѓутоа, во разговорот меѓу двајца луѓе, едниот изнесува неверојатни подробности за неа, прераскажувајќи го она што го слушнал од еден офицер. Еден ден, додека некој војник шетал по улицата, нему му пристапила госпоѓата Бондероа која го повикала во својот дом и му понудила пари во замена на сексуални услуги. Војникот се согласил и така станал постојан платен љубовник на старицата. Меѓутоа, еден ден, тој се разболел и морал да лежи во болницата, па затоа испратил друг војник како свој заменик. Откако ја завршил задачата, војникот не сакал да ги подели парите со првиот војник и така дошло до тепачка меѓу нив. Подоцна, војниците се помириле и двајцата ѝ биел платени љубовници на г-ѓа Бондероа.
Цавтат

Цавтат (|Cavtat) — село во Дубровничко-неретванската жупанија во Хрватска. Се наоѓа на крајбрежјето на Јадранско Море на 15 km јужно од Дубровник и е седиште на општината Конавле.
1 Население
Според пописот од 2011 година во Цавтат живееле 2 153 жители.
Џери Шацберг

Џери Шацберг (роден на 26 јуни 1927 година) — американски фотограф и филмски режисер .
1 Кариера
Шацберг е роден во еврејско семејство на крзнари и пораснал во Бронкс. Фотографирал за списанија како ''Вог'', ''Ескваер'' и ''МекКолс'' . Дебитирал како режисер во 1970 година со филмот ''„Загонетката за детето што се уништи“, со'' Феј Данавеј во главната улога . Следни негови филмови во кои се потпишал како режисер се: ''"Паника во паркот на иглите“'', во кој глуми Ал Пачино, во 1971 година, "''Страшило'' “ кој ја подели главната награда на Канскиот филмски фестивал во 1973 година,''"Заведувањето на Џо Тинан"'',''"Нескротливата роза"'' со Вили Нелсон, ''"Неразбран“'' (според романот на Флоренс Монтгомери ) и "''Улична школа"'' во 1987 година, што му ја донесе на Морган Фримен првата номинација за Оскар.
Беше член на жирито на Канскиот филмски фестивал во 2004 година .
Како професионален фотограф, една од најпознатите слики на Шацберг беше насловната фотографија за албумот „ ''Блондинка на Блондинка“'' на Боб Дилан, објавен во 1966 година. Колекцијата на слики од Шацберг за Дилан беше објавена од „Џенезис публикациjata“ во 2006 година, со наслов „ ''Тенка дива жива“'' .
Шацберг живее во Њујорк, каде работи на неколку филмски проекти, вклучувајќи го и продолжението на ''Страшило'', заеднички напишано со поранешниот публицист на Брус Спрингстин, Сет Коен.
2 Личен живот
Шацберг се разведе во Сидад, Хуарез, Мексико во 1968 година по единаесет години поминати одделено од сопругата Корин, која одбивала да го прекине бракот после пет години живеење заедно. Парот има две деца. За време на разводот, Шацберг беше широко познат како свршеникот на Феј Данавеј но Данавеј го напушти Шацберг за глумецот Марчело Мастројани во 1968 година. Бракот на Шацберг со француско-американската глумица Морин Кервин од 1983 година заврши со развод во 1998 година.
3 Филмографија
*''Загатката за детето што се уништи'' - 1970 година
*''Паника во паркот на иглите'' - 1971 година
*''Страшило'' - 1973 година
*''Слатка одмазда'' - 1976 година
*''Заведувањето на Џо Тинан'' - 1979 година
*''Нескротливата роза'' - 1980 година
*''Неразбран'' - 1984 година
*''Не толку мала афера'' - 1984 година
*''Улична школа'' - 1987 година
*''Клинтон и Нејдин'' - 1988 година
*''Повторна средба'' - 1989 година
*''Бен Гурион'' - 1992 година (пилот-епизода на ''L'encyclopédie audio-visuelle'' ) * краток филм во рамките на компилацискиот проект ''Lumière et compagnie'' - 1995 година
*''Денот кога'' - 2000 година
4 Наводи
*
НБА Ол-стар викенд 2021

НБА Ол-стар викенд 2021
Спорт
Организатор, НБА
Одржано, 7 март 2021
Арена, Стејт Фарм Арена
Град, Атланта, Џорџија
НБА Ол-стар натпревар
Резултат, Тим Леброн — Тим Дјурант 170-150
Најкорисен играч, Јанис Адетокунбо
Програма на полувремето, НБА натпревар во забивање
Изведувачи на химни, Гледис Најт ( ''Amazing Grace'') Алесија Кара ( ''O Canada'')
НБА натпревар на ѕвездите во подем
не се одиграл
НБА натпревар во вештини
Победник, Домантас Сабонис
НБА натпревар во забивање
Победник, Анферни Сајмонс
НБА натпрвеар во шутирање тројки
Победник, Стефен Кари
◄ 2020, 2022 ►
НБА Ол-стар викенд 2021 било 70-тото издание на НБА Ол-стар викендот. Се одржал на 7 март 2021 во Атланта, главниот град на американската сојузна држава Џорџија. Сите настани се одиграле во Стејт Фарм арената, домашната арена на Атланта Хокс. Атланта претходно била домаќин на НБА Ол-стар манифестациите во уште два наврати — 1978 и 2003 годинa.
1 НБА Ол-стар натпревар
2.1 Состави
width=60%
+Тим Дјурант
Позиција, Играч, Екипа
Стартери
Б, Џејсон Тејтум
К, Кавај Ленард
Ц, Џоел Ембид
Б, Бредли Бил
Б, Кајри Ирвинг
Резерви
Б, Џејмс Харден
К, Зајон Вилијамсон
Б, Зак Лавин
К, Џулиус Рандл
Ц, Никола Вучевиќ
Б, Донован Мичел
Б, Мајк Конли Џуниор
Тренер: Док Риверс
+Тим Леброн, Позиција, Играч, Екипа
Стартери
К, Леброн Џејмс
К, Јанис Адетокунбо
Ц, Никола Јокиќ
Б, Лука Дончиќ
Б, Стефен Кари
Резерви
Б, Демијан Лилард
Б, Бен Симонс
Б, Крис Пол
Б, Џејлен Браун
К, Пол Џорџ
К, Домантас Сабонис
Ц, Руди Гобер
Тренер: Квин Снајдер
2 НБА натпревар на ѕвездите во подем
2.1 Состави
width=120%
+Тим Свет
Поз., Играч, Екипа, Р/С
К, Прешес Ачиува, Руки
Б, Никил Александер-Вокер, Софмор
К, Дени Авдија, Руки
Б/К, Ар Џеј Барет, Софмор
Б, Факундо Кампацо, Руки
К, Брендон Кларк, Софмор
Б, Лугенц Дорт, Софмор
К, Руи Хачимура, Софмор
Б, Тео Маледон, Руки
Б, Мајкал Малдер, Софмор
Тренер:
+Тим САД
Поз., Играч, Екипа, Р/С
Б, Ламело Бол, Руки
Б, Ентони Едвардс, Руки
Б, Тајрис Халибертон, Руки
Б, Тајлер Хиро, Софмор
К, Диандре Хантер, Софмор
Б/К, Келдон Џонсон, Софмор
Б, Џа Морант, Софмор
К, Мајкл Портер Џуниор, Софмор
К, Зајон Вилијамсон, Софмор
Ц, Џејмс Вајзман, Руки
Тренер:
2.2 Натпревар
Иако списоците со играчи биле избрани, НБА натпреварот на ѕвездите во подем не се одиграл поради тоа што типичниот Ол-стар викенд бил сведен на само еден ден.
3 НБА натпревар во вештини
+Учесници, Позиција, Играч, Екипа, Годиште, Висина
Ц, Никола Вучевиќ, 1990, 211
Б, Лука Дончиќ, 1999, 201
К, Роберт Ковингтон, 1990, 201
Б, Крис Пол, 1985, 183
К, Џулиус Рандл, 1994, 203
К/Ц, Домантас Сабонис, 1996, 211
*O - оди понатаму
*X - испаѓа
4 НБА натпревар во шутирање тројки
+Учесинци, Позиција, Играч, Екипа, Годиште, Висина, Прва рунда, Завршна рунда
Б, Стефен Кари, 1988, 191, 31, 28
Б, Мајк Конли Џуниор, 1987, 185, 28, 27
К, Џејсон Тејтум, 1998, 203, 25, 17
Б, Зак Лавин, 1995, 196, 22, ! NDQ
Б, Донован Мичел, 1996, 191, 22
Б, Џејлен Браун, 1996, 198, 17
5 НБА натпревар во забивање
+Учесници, Позиција, Играч, Екипа, Годиште, Висина, Прва рунда, Последна рунда
Б, Анферни Сајмонс, 1999, 191, 95 (46+49), 3
К, Оби Топин, 1998, 206, 94 (48+46), 1
Б, Касијус Стенли, 1999, 196, 95 (45+50), DNQ
Прва фудбалска лига на Чешка

Прва фудбалска лига на Чешка (или 1. лига) позната уште како Фортуна лига поради спонзорски причини, е најсилната фудбалска лига во Чешка. Како највисоко ниво на чешкиот фудбалски лигашки систем, во неа се натпреваруваат 18 клубови кои играат помеѓу себе по двапати, а по крајот од секоја сезона има корелација со Втората лига на Чешка преку системот на промоција и испаѓање.
Лигата е основана во 1993 година, по распаѓањето на Чехословачка. Од основањето па сè до сега, 35 екипи играле во Првата лига на Чешка. Најуспешен клуб е Спарта Прага со 12 титули, а актуелен шампион е екипата на Славија Прага, која го освои изданието во сезоната 2019-2020.
1 Клубови во сезоната 2020-2021
******************
2 Шампиони
Од никнувањето на чешкото првенство до денес, забележлива е доминација на прашките екипи: Спарта Прага ја има освоено титулата 12 пати, а Славија Прага 6 пати. Останатите екипи кои не се од главниот град а ја освоиле шампионската титула барем еднаш досега се: Викторија Плзењ со 5 титули, Слован Либерец со 3 титули и Баник Острава со една.
* 1993-1994: (1)
* 1994-1995: (2)
* 1995-1996: (1)
* 1996-1997: (3)
* 1997-1998: (4)
* 1998-1999: (5)
* 1999-2000: (6)
* 2000-2001: (7)
* 2001-2002: (1)
* 2002-2003: (8)
* 2003-2004: (1)
* 2004-2005: (9)
* 2005-2006: (2)
* 2006-2007: (10)
* 2007-2008: (2)
* 2008-2009: (3)
* 2009-2010: (11)
* 2010-2011: (1)
* 2011-2012: (3)
* 2012-2013: (2)
* 2013-2014: (12)
* 2014-2015: (3)
* 2015-2016: (4)
* 2016-2017: (4)
* 2017-2018: (5)
* 2018-2019: (5)
* 2019-2020: (6)
3 Титули по клубови
Екипа, Титули, Сезони
12, 1993-1994, 1994-1995, 1996-1997, 1997-1998, 1998-1999, 1999-2000, 2000-2001, 2002-2003, 2004-2005, 2006-2007, 2009-2010, 2013-2014
6, 1995-1996, 2007-2008, 2008-2009, 2016-2017, 2018-2019, 2019-2020
5, 2010-2011, 2012-2013, 2014-2015, 2015-2016, 2017-2018
3, 2001-2002, 2005-2006, 2011-2012
1, 2003-2004
Во селскиот суд

„Во селскиот суд“ — расказ на францускиот писател Ги де Мопасан.
1 Содржина
Во Горжевил се одржува судење на кое госпоѓата Баскил го тужи младиот Изидор Патирон. Имено, пред 15 години, таа го примила Изидор кај себе и се грижела за него, а подоцна му поклонила еден свој имот, под услов да не ја напушти до крајот на животот. Меѓутоа, Изидор се оженил и со тоа го прекршил договорот така што г-ѓа Баскил бара тој да го врати имотот. Изидор објаснува дека тој ја исполнил својата обврска кон г-ѓа Баскил, но откако таа се здебелила, тој одлучил да ја напушти. Најпосле, судијата пресудува дека Изидор има право да го задржи имотот, зашто тој е неговиот законски сопственик.
Осаменост (Мопасан)

„Осаменост“ (француски: ''Solitude'') — расказ на францускиот писател Ги де Мопасан, првпат објавен на 31 март 1884 година.
1 Содржина
Двајца другари шетаат по Елисејските полиња во Париз. Едниот му раскажува на другиот за својата осаменост, а потоа ги изложува своите погледи за животот, воопшто. Тој тврди дека секој човек неизбежно е осамен, зашто другите луѓе никогаш не можат да ги сфатат неговите мисли и да ги споделат неговите чувства. Исто така, тој тврди дека и љубовта е само илузија, зашто две души никогаш не можат да се соединат. Оттука, секој човек е осуден на вечна осаменост, а животот е само стремеж да се избегне осаменоста.
Животното на кметот Белом

„Животното на кметот Белом“ (француски: ''La Bête à Maît' Belhomme'') — расказ на францускиот писател Ги де Мопасан, првпат објавен на 22 септември 1885 година.
1 Содржина
Група патници патуваат со кочија во Авр, а меѓу нив е и кметот Белом, кој постојано се жали на голема болка во увото и тврди дека му влегол неке ситно животно. Бидејќи неговата болка е неподнослива, кочијата застанува и патниците му го полнат увото со вода, но тоа не му помага. Подоцна, тие повторно се принудени да застанат и патниците пак му го чистат увото од кое излегува една болва. Откако е ослободен од болката, Белом не го продолжува патот и не сака да плати за патувањето. Сепак, по расправата со кочијашот, еден патник го принудува да плати и патниците го продолжуваат патот.
Перо Латкоски

Перо Латкоски – македонски универзитетски професор на Факултетот за електротехника и информациски технологии.
1 Животопис
Перо Латкоски е роден во Охрид во 1980 година. На Електротехничкиот факултет во Скопје, тој дипломирал во 2004 година, магистрирал во 2006, а докторирал во 2010 година. На факултетот почнал да работи веднаш по дипломирањето како демонстратор, напредувал во асистент во 2006, доцент во 2010, вонреден професор во 20хх и редовен професор во 20хх година.
Во рамките на досегашната научно-истражувачка работа публикувал над 60 трудови во реномирани меѓународни научни списанија и конференции. Автор е на книгата „Communication Protocol Engineering of Wireless Networks: Modeling and Optimization“ (VDM Verlag Dr. Müller, 2009). Активно учествувал во повеќе домашни истражувачки и апликативни проекти, како и во неколку научно-истражувачки проекти финансирани од FP6 и FP7 рамковната програма на ЕУ. Континуирано е побаруван како рецензент на научни трудови за меѓународните списанија и конференции од областа телекомуникации. Неговите истражувања се фокусирани на моделирање, анализа, оптимизација и протоколно инженерство на безжичните локални и персонални системи, како и широкопојасните безжични системи.
На продажба

„На продажба“ — (француски: ''À vendre'') — расказ на францускиот писател Ги де Мопасан, првпат објавен во весникот „Фигаро“ на 5 јануари 1885 година.
1 Содржина
Раскажувачот шета по морскиот брег во Бретања и ѝ се восхитува на природата. Тој здогледува убава куќа на која стои натписот дека се продава. Тој влегува внатре за да ја разгледа куќата и здогледува фотографија на убава жена. Слугинката му раскажува дека таа е поранешната жена на сопственикот на куќата. Тој ја запознал во Италија, некое време живееле во куќата, но едно утро, жената ненадејно си заминала. Тогаш, раскажувачот ја зема фотографијата со себе, среќен поради бегството на жената, и си замислува дека еден ден ќе ја сретне и дека ќе живеат заедно во некоја слична куќа.
Соборни посланија

Соборни посланија — седум посланија од Новиот завет напишани од различни личности (или припишани на нив), иако официјално се водат како дела на апостоли. Според нивниот редослед во Библијата, тие се:
1 Авторство
Три од седумте посланија се анонимни, но традиционално му се припишуваат на апостолот Јован Богослов. Поради ова тие се нарекуваат „Јованови посланија“, иако авторот е споменат само во едно од нив. Највеќето денешни стручњаци сметаат дека нивен автор не е апостолот Јован, туку некој друг. Идентитетот на авторот не е утврден и останува предмет на расправа.
Во две посланија се вели дека се напишани од апостолот Симон Петар, па затоа тие се нарекуваат „Петрови посланија“. Меѓутоа, највеќето денешни стручњаци се на ставот дека второто послание веројатно не е негово дело, бидејќи се смета дека се напишани на почетокот на II век, долго по неговата смрт. Мислењата за првото послание се поделени, иако многумина сметаат дека неговиот автор е навистина Петар.
Во едно послание самиот автор се ословува како Јаков (Ἰάκωβος), но не се знае за кој Јаков се работи. Постојат неколку различни традиционални толкувања на Новиот завет во кои го наведуваат Јаков Праведниот, брат на Исус. Сепак, највеќето современи теолози го отфрлаат ова мислење, бидејќи самиот автор никаде не споменува семејна врска со Исус. Сличен е проблемот и со Посланието на апостол Јуда (Ἰούδας): пишувачот се претставува како брат на Јаков (ἀδελφὸς δὲ Ἰακώβου), но не појаснува кој Јаков. Според некои христијански традиции, ова е истиот Јаков кој го напишал Посланието на апостол Јаков, кој пак наводно е брат на Исус; оттука овој Јуда исто так бил бил брат на Исус, иако во текстот не се споменува такво нешто.
Со исклучок на Петровите посланија, кои може да се псевдоепиграфски, седумте соборни посланија се ставени во новозаветниот канон, бидејќи ранохристијанските црковни отци им припишувале анонимни посланија на важни личности, па кога имињата се совпаѓале со оние на важни личности, претпоставката била дека се работи за токму тие личности. Затоа македонската Библија традиционално ги нарекува „послание на апостол...“ и покрај горенаведените проблеми со приписот и прашањето колку од авторите навистина биле апостоли.
2 Поврзано
* Псевдоепиграфика
* Павлови посланија
* Јованови посланија
Јованови посланија

Јованови посланија — три од соборните посланија на Новиот завет за кои се смета дека се напишани помеѓу 85 и 100 г. Највеќето стручињаци се согласуваат дека трите се дела на еден ист автор, иако неговиот идентитет останува нерешено прашање.
1 Прво послание
Ова послание, за разлика од другите две, е напишано повеќе како проповед, наменета меѓу луѓето да ја зајакне верата во Христа, да им образложи зошто тој, како Син Божји можел сепак да има овоземски живот и да пострада човечка смрт.
2 Второ послание
Посланието е напишано како кратко писмо од „презвитерот“ (старешината) до неименувана „избрана госпоѓа“ и нејзините чеда кои ги љубел. Во писмото Јован предупредува да не се примаат во домот измамници (лажни учители), придржување кон вистината и избегнување на таинственоста.
3 Трето послание
Третото послание исто така е кратко писмо од „презвитерот“ упатено кон извесен Гај како возљубен пријател. Се зборува за Диотреф кого Гај го изгонил од црквата поради властољубието и тоа што поттикнувал непријателство против духовните пратеници во црквата. Се смета дека посланието го доставил Димитриј, кој исто така е споменат во него.
4 Поврзано
* Евангелие според Јован
* Јованова вметка
* Павлови посланија
* Соборни посланија
Авиоимпекс

''Авиоимпекс'' — поранешна македонска авиокомпанија со седиште во Скопје.
1 Историја
Компанијата била формирана како „Интеримпекс-Авиоимпекс“ во септември 1992 година. Авиокомпанијата го сменила името во Авиоимпекс на 2 ноември 1999. Во септември 2002 година Агенцијата за цивилно воздухопловство ја одзела лиценцата за работа на Авиоимпекс поради финансиски потешкотии.
2 Одредишта
Компанијата организирала летови од Скопје и Охрид, но со главен осврт со летови кон Швајцарија (Цирих).
3 Флота
Флотата на Авиоимпекс ја сочинувале 11 авиони:
* 1 Мекдонел Даглас DC-9* 5 Мекдонел Даглас MD-80* 3 Туполев Ту-154* 2 Јаковлев Јак-42
4 Инцидент
На 20 ноември 1993, Јаковлев Јак-42 (Лет 110) на Авиоимпекс се срушил во билизна на охридскиот аеродром. Авионот се враќал за Скопје од Женева, но бил пренасочен да слета на аеродромот во Охрид поради лошите временски услови на скопскиот аеродром.
При доближување до аеродромот, авионот се удрил во рид во атарот на селото Тројани во непостредна близина до аеродромот. Осумчлениот екипаж и 108 патници го загубиле својот живот. Летот првично го преживеал еден патник кој подоцна подлегнал на повредите на 1 декември.
Норвешка шума

''Норвешка шума'' е роман од 1987 на јапонскиот писател Харуки Мураками. Се работи за носталгична приказна за загуба. Приказната е раскажана во прво лице, преку ликот на Тору Ватанабе, кој се присетува на своите студентски денови во Токио. Преку сеќавањата на Ватанабе се следи развојот на врските со две различни девојки — убавата, но емоционално нестабилна Наоко, и комуникативната и жива Мидори.
Дејството на романот се одвива кон крајот на 1960-тите во Токио, во период кога јапонските студенти, како и оние од многу други држави, протестирале против воспоставениот поредок. Иако служи само како подлога за дејството во романот, Мураками, (низ очите на Ватанабе и Мидори), го прикажува студентското движење како претежно млитаво и лицемерно.
Првиот дел од романот е адаптација од „Светулка“, еден од поранешните раскази на Мураками. Приказната подоцна е вклучена во колекцијата ''Слепа врба, Заспана жена''.''Норвешка шума'' доживува невидена популарност кај јапонската младина и од Мураками создава супер-ѕвезда во неговата родна земја, (наспроти неговото лично незадоволство со популарноста). Во 2010 година снимена е истоимената филмска адаптација на романот, во режија на Тран Анх Хунг.
1 Ликови
* - главниот јунак и раскажувач. Просечен студент на драмскиот факултет во Токио. Неговата заинтересираност за драмата е произволна и неодредена. За разлика од повеќето студенти, тој е заинтересиран за западната, а особено за американската литература Тој е најдобриот пријател на Кизуки и развива романтични врски со Наоко, а подоцна и со Мидори.
* - убава, но емотивно кревка девојка, отпрвин во врска со Кизуки, а подоцна во врска со Ватанабе. Постарата сестра на Наоко го одзема животот на 17 години, што заедно со самоубиството на Кизуки има траен ефект врз емоционалната стабилност на Наоко.
* - жива, комуникативна и провокативна соученичка на Ватанабе. Таа и нејзината сестра му помагаат на нивниот отсутен татко да раководи со мала книжарница, по смртта на нивната мајка од рак на мозок. Таа, првично има момче, но развива чувства кон Ватанабе, откако повеќе го запознава, ставајќи го Ватанабе во комплицирана ситуација.
Перуска војна

Перуската војна (исто така Перусијанска или Перусинска војна, или Војна во Перусија) била граѓанска војна на Римската Република, која траела од 41 до 40 година пред нашата ера. Била водена од Лукиј Антониј и Фулвија за поддршка на Марк Антониј против неговиот политички непријател (и идниот император Август), Октавијан.
Фулвија, која била во брак со Марк Антониј во времето на граѓанската војна, силно чувствувала дека нејзиниот сопруг треба да биде единствениот владетел на Рим, наместо да ја дели власта со Вториот триумвират, особено Октавијан.
Помладиот брат на Фулвија и Антониј, Лукиј Антониј, подигнал осум легии во Италија. Војската го држела Рим за кратко време, но потоа била принудена да се повлече во градот Перусија (современа Перуџа, Италија). Во текот на зимата од 41–40 година п.н.е., војската на Октавијан го опсадила градот, конечно предизвикајќи го да се предаде поради глад откога опсадените сфатиле дека засилувања од Италија или Истокот не доаѓаат . Животите на Фулвија и Лукиј Антониј биле поштедени, а Антониј бил испратен да управува со шпанска провинција како гест кон неговиот брат. Фулвија била прогонет во Сикион. Тогаш многу жители на градот биле искасапени; тие и другите ја изгубиле својата земја од војници ветерани, како што мрачно се сеќава на поетот, Секст Проперциј, на крајот од неговата прва книга „''Елегии''“.
Фулвија починала во 40 година п.н.е., а со нејзината смрт дошло и мир меѓу Антониј и Октавијан. Меѓутоа, мирот ќе трае кратко, бидејќи граѓанската војна започнала неколку години подоцна.
Нумантска војна

Нумантската војна (од „''Bellum Numantinum''“ во „''Римска историја''“ ''на'' Апијан) - последниот конфликт во Келтиберските војни што ги воделе Римјаните за да ги покорат тие луѓе по должината на Ебро. Таа била дваесетгодишен судир помеѓу келтиберските племиња Блиска Хиспанија и римската власт. Започнала во 154 година п.н.е. како бунт на Келтиберците од Нумантија кај Дуро. Првата фаза од војната завршила во 151 година, но во 143 година, војната повторно се разгорела со ново востание во Нумантија.
Првата војна била водена истовремено со Луситанската војна во Далечна Хиспанија. Луситанците биле покорени од Сулпикиј Галба, кој го предал нивното потчинување и ги погубил нивните водечки луѓе, а племето Ареваки од Блиска Хиспанија ја продолжило војната и се здружило со луситанскиот водач Виријат.
Откако во 143 година владела отворена војна, Рим испратил низа генерали на Пиринејскиот Полуостров да се справат со Нумантите. Во таа година, Квинт Кекилиј Метел Македонијак се обидел и не успеал да ја заземе Нумантија со опсада, но ги покорил сите други племиња на Ареваките. Неговиот наследник, Квинт Помпеј, бил неспособен и претрпел сериозни порази од нивна страна, па скришум преговарал за мир со градот придржувајќи се на претходниот договор. Сепак, во 138 година п.н.е пристигна нов генерал, Марк Помпилиј Лена, и кога нумантските пратеници дошле да ги завршат своите обврски за мировниот договор, Помпеј не сакал да преговара за таков мир. Ова прашање било испратено до Сенатот за пресуда. Рим решил да го игнорира мирот на Помпеј и го испратил Гај Хостилиј Манкин да ја продолжи војната во 136 п.н.е. Тој го нападнал градот и бил одбиен неколку пати пред да биде разбиен и опколен, и затоа бил принуден да прифати договор, за кој преговарал младиот Тибериј Грах. Ниту Сенатот не го ратификувал овој договор, туку само го испрати Манкин кај Нумантите како затвореник. Неговите наследници Лукиј Фуриј Фил и Гај Калпурниј Писо избегнале судир со Нумантите.
Во 134 година п.н.е., конзулот Скипион Емилијан бил испратен во Блиска Хиспанија за да ја заврши војната. Тој регрутирал 20.000 мажи и 40.000 сојузници, вклучувајќи ја и нумидиска коњица под кралот Југурта. Скипион изградил прстен од седум тврдини околу самата Нумантија пред да започне самата опсадата. После страдање од глад, повеќето преживеани Нумантијци извршиле самоубиство отколку да се предадат на Рим. Одлучувачката римска победа над Нумантија започнала во време на траен мир во Хиспанија до Серторската војна повеќе од половина век подоцна.
Оваа војна ги започнала кариерите на неколку важни ликови. Тибериј Грах ббил присутен како квестор во неуспешната опсада на Манкин. Поради угледот што таткото на Грах ја имал со Нумантите, Тибериј бил избран да преговара за договорот. Во оваа војна се борел и Гај Мариј, како и подоцнежниот римски непријател Југурта.
Валкенсвард

Валкенсвард (холандски. Valkenswaard) е општина и град во јужниот дел на Холандија, во Метрополитанскиот регион Ајндховен во покраината Северна Брабант. Општината во 2017 година имала население од 30,910 жители и се протега на површина од 56.49 км2 од кои 1.48 км2 се на вода.
Во 19 и 20 век, во Валкенсвард биле основани голем број фабрики за производство на пури, од кои двете најпознати се Вилем Втори и Хофнар.
Eurocircuit Valkenswaard е тркачка патека во автомобилизам што беше домаќин на Европското првенство во реликрос и Светското првенство на ФИМ во мотокрос.
Говорен јазик е Кепенлендски (источно-брабантски дијалект, кој е многу сличен на разговорниот холандски).
Мавро Орбини

Мавро Орбини (1563–1614) бил католички монах и историчар.
Световното име му е Фрањо, а името Мавро го зема како монах. Основното и средното училиште ги завршува во Дубровник, а на 15-годишна возраст пристапува во Бенедиктинскиот манастир. Литературната дејност ја започнал со компилациското теолошко дело ''De Ultimo Fine Humanæ Vitæ Vel Summo Bono''. Неговото најзначајно дело е Кралството на Словените (Пезаро, 1601), кое во еден период било ставено во Индексот на забранетите книги.
Една крвна освета

„Една крвна освета“ — (француски: ''Une vendetta'') — расказ на францускиот писател Ги де Мопасан, првпат објавен на 14 октомври 1883 година.
1 Содржина
Во малото крајбрежно место Бонифачи на Корзика, Никола Риволати подмолно го убива младиот Антоан Северини, а потоа бега на соседниот остров Сардинија. Уште додека го оплакува мртвиот син, мајка му на Антоан веќе почнува да прави планови како да му се освети на убиецот. Еден ден, таа добива идеја и почнува да ја дресира кучката како да напаѓа луѓе. Кога завршува со дресурата, таа се облекува во машка облека, оди на Сардинија и ја пушта кучката која му го прегризува вратот на Никола. По извршената освета, мајката се враќа дома.
Една париска авантура

„Една париска авантура“ (француски: ''Une aventure parisienne'') — расказ на францускиот писател Ги де Мопасан, првпат објавен на 22 декември 1881 година.
1 Содржина
Една мажена жена живее мирно во провинцијата и цело време копнее по бурниот, порочен живот во Париз. Еден ден, таа решава да отпатува во Париз каде во една продавница случајно го здогледува познатиот писател Жан Варен кој сака да купи украсен предмет. Тогаш, таа го купува предметот и му го поклонува на писателот под услов тој да ѝ ги исполни сите желби. Најпрвин, тие одат на прошетка во Булоњската шума, а потоа во кафеана и во театар. Најпосле, таа оди во куќата на Варен очекувајќи од него бурни задоволства, но тој набргу заспива. Утредента, жената се враќа дома, разочарана од парискиот живот, и почнува да плаче.
Римско-партска војна (58-63)

Римско-партски војна (58—63) – војна водена меѓу Римското и Партското Царство за контрола над Ерменија. Завршена била со нерешен исход.
1 Војна
Ерменија била важна тампон-држава на границите на двете царство. Оваа војна претставува прв поголем судир меѓу Партија и Рим уште од времето на Антониевиот поход. Причина за избивање на војната бил походот на Партите на Ерменија која била римска клиентска држава уште од владеењето на царот Октавијан Август. Партите во 52/53 година го наметнале својот принц Тиридат за крал.
Римјаните на почетокот на војната имале сјајни успеси под команда на војсководецот Гнеј Домициј Корбулон. Меѓутоа не успеале да ги искористат. Партите закрепнале и им нанеле катастрофален пораз на Римјаните кај Рандеја. Борбите продолжиле со променлив исход до склопување на мировен договор кој претставувал компромис. Римјаните се согласиле Тиридат да остане крал на Ерменија и да ја започне владејачката династија (аршакидска), но претходно морал да добие формална потврда од царот Нерон. Со тоа симболично себеси се прикажал како римски вазал.
2 Поврзано
* Римско-партски војни
* Римско-персиски војни
Коринтска Провлака

Коринтска Провлака или Коринтски Теснец (|Ισθμός της Κορίνθου) — тесен копнен мост кој го поврзува полуостровот Пелопонез со остатокот од континентална Грција, сместен близу градот Коринт, по кој е наречен.
На запад од провлаката е Коринтскиот Залив, а на исток е Саронскиот. Од 1893 г. напречно на провлаката е ископан Коринтскиот Канал во должина од 6,3 км и со тоа Пелопонез станал остров. Денес преку каналот има два патни, два железнички и два потопни моста, поврзувајќи го Пелопонез со остатокот од земјата. На западниот крај на каналот има и воен мост за итни намени.
Провлаката уште во антиката била позната како место кое го одвојува Пелопонез од главнината на Грција. Во I век географот Страбон напишал дека крај Коринската Провлака имало стела со два натписа. Натписот кој гледал кон исток гласел „''Овде не е Пелопонез, туку Јонија''“ (grc), а оној кон запад велел „''Овде е Пелопонез, а не Јонија''“ (grc); Плутарх му ја припишува стелата на јунакот Тезеј, кој наводно ја подигнал одејќи накај Атина.
1 Историја на каналот
Идјата за скратување на патот за да се избегне пловидба околу целиот Пелопонез е многу стара. Прв кој направил обид да ископа канал бил тиранинот Периандар во VII век п.н.е. Потфатот бил напуштен поради технички проблеми, и наместо тоа изградил посебен коловоз од камени блокови наречен Диолк, по кој пловилата се превзувале со влеча. Остатоците од овој пат денес се видливи до каналот.
Кога Римјаните завладеале со Грција пробани се низа решенија. Јулиј Цезар ја увидел предноста на ваквата кретенка за неговата новоизградена коринтска колонија. За време на царот Тибериј, инженеријата се обидела да пробие канал, но немале доволно способна опрема. Наместо тоа направиле пат, на кој пловилата ги тркалале по долги трупци и истиот бил во употреба сè до 32 г. Во 67 г. гркољубивиот римски цар Нерон наредил да се ископа канал со лопати користејќи го трудот на 6.000 робови. Историчарот Флавиј Јосиф вели дека овие робови биле еврејски пирати заробени од Веспазијан за време на Еврејските војни. Според Плиниј Постариот, робовите успеале да ископаат четири стадиони (околу 0,8 км) но истиот бил прекинат со смртта Нерон, бидејќи неговиот наследник Галба одлучил дека зафатот е прескап.
Во новиот век, првиот сериозен предлог за каналот е поднесен во 1830 г. набргу по осамостојувањето на Грција од Османлиите. Изградбата почнала многу подоцна, и каналот бил завршен во 1893 г. по единаесет години работа.
2 Ѕид Хексамилион
Ѕидот Хексамилион бил римски одбранбен ѕид преку Коринтската Провлака кој служел за одбрана на единствениот копнен влез во Пелопонез.
Марко Порјазовски

Марко Порјазоски – македонски универзитетски професор на Факултетот за електротехника и информациски технологии.
1 Животопис
Марко Порјазоски е роден во Скопје во 1977 година. На Електротехничкиот факултет во Скопје, тој дипломирал во 2000 година, магистрирал во 2006, а докторирал во 20хх година. На факултетот, тој почнал да работи во 2001 година како демонстратор, напредувал во помлад асистент во 2003, асистент во 2007, доцент во 20хх и вонреден професор во 20хх.
Резултатите од својата научна работа ги претставувал на домашни и меѓународни конференции од областа на телекомуникациите, на кои објавил бројни трудови. Во досегашниот ангажман на Факултетот активно учествувал во повеќе домашни и меѓународни, научно истражувачки и апликативни проекти. Безжичните телекомуникациски системи и управувањето со ресурсите во телекомуникациските системи се теми од интерес во неговата истражувачка работа.
Миле Станковски

Миле Станковски – македонски универзитетски професор на Факултетот за електротехника и информациски технологии.
1 Животопис
Миле Станковски е роден во Клечевце, Кумановско во 1954 година. На Електротехничкиот факултет во Скопје, тој дипломирал во 1978 година, магистрирал во 1987, а докторирал во 1997 година. Дел од истражувањата за својата докторска дисертација завршил во Вулверхемптон, Обединетото Кралство. По завршувањето на факултетот, тој се вработил во ФЗЦ „11 Октомври” во Куманово. Во текот на осумнаесетгодишното индустриско работно искуство, тој поминал професионален развој до статус главен инженер, минувајќи низ неколку работни места, главно во службата за одржување. На Факултетот, тој бил вработен во 1997 година како асистент. Во 2000 година бил избран за доцент, во 2005 за вонреден професор, а во 20хх за редовен професор. Држи настава на поголем број предмети од областа автоматика и системско инженерство, како на додипломски така и на магистерски студии. Бил декан во мандатните периоди од 2008 до 2012 година и од 2012 до 2016 година.
Како автор или соавтор има објавено повеќе од 100 рецензирани научно-истражувачки трудови од кои дел во реномирани списанија. Автор е на глава од научната монографија „''Control of Complex Systems''“ во издание на Springer Ltd од Лондон. Автор е на еден универзитетски учебник. Учествувал во повеќе од 10 научно-истражувачки проекти, од кои на еден билатерален и еден домашен бил главен истражувач. Носител е на повеќе од 50 применувачки проекти. Области од интерес му се: сметачко управување на постапки, индустриско компјутерство, програмабилни логички управувачи, управување со водоснабдителни системи, SCADA системи, далечинско мерење и управување.
Институт за италијанско вино и храна

Италијанскиот институт за вино и храна - непрофитна организација основана во 1983 година. Седиштето е во Њујорк, а претседател е Лучио Капуто. Целта на Институтот е подобрување на имиџот и престижот на италијанските вина, гастрономијата и прехранбените производи во САД. „Гала Италија“ е најважната иницијатива организирана од институтот за промовирање на најдоброто италијанско вино и храна.
Милчо Коцаре

Милчо Коцаре (, - , ) – универзитетски професор на Факултетот за електротехника и информациски технологии.
1 Животопис
Милчо Коцаре е роден во Охрид во 1923 година. Од 1942 година учествувал во Народноослободителното движење, а во почетокот на 1946 година бил демобилизиран за да го продолжи школувањето. Дипломирал во 1953 година на Електротехничкиот факултет во Белград. Во периодот 1953 – 1963 работел во Радиотелевизија - Скопје на должност главен инженер за високочестотна техника, а потоа во Железничкото транспортно претпријатие во Скопје како шеф на групата за телекомуникации и електроника. Во 1963 година бил избран за предавач на Техничкиот факултет во Скопје - Електротехнички отсек. Во 1967 година бил избран во звањето доцент, во 1973 година во звањето вонреден професор, а во 1979 година во звањето редовен професор
На Факултетот работел од неговото основање на функциите: шеф на Отсекот за енергетика, шеф на Катедрата за електроника, шеф на Лабораторијата за електроника и раководител на Институтот за електроника. Во управните органи ги вршел должностите: претседател на Советот на Факултетот во два мандата и претседател на Извршниот одбор. Основач е на Катедрата и Лабораторијата за електроника. Учествувал и во организирањето на постдипломските студии од областа електроника. Извршувал и повеќе општествени должности: делегат на Собранието на СР Македонија, делегат во Работничките совети на Радиотелевизија Скопје и претпријатието за ПТТ сообраќај - Скопје. Автор е на над 40 научни и стручни трудови. Бил член на Извршниот одбор на ЕТАН за Југославија, член на Редакцискиот одбор за СР Македонија - на списанието „Автоматика“, член на Комисијата за електроника и автоматика на Сојузниот совет за координација на научните дејности и други. Пензиониран е во 1987 година. Починал во 2002 година.