Биокремација

Алкалната хидролиза (исто така наречена биокремација, ресомација, кремација без пламен, аквамација или кремација со вода) — процес за отстранување на човечки и животински останки со употреба на луга и топлина; таа е алтернатива на закопувањето и кремацијата.
1 Процес
Процесот се базира на алкална хидролиза: телото се става во сад под притисок, кој потоа се полни со мешавина од вода и калиум хидроксид и се загрева на температура од околу 160 °C при покачен притисок што спречува вриење. Телото ефикасно се разградува на неговите хемиски компоненти (при што настанува целосно распаѓање на неговата ДНК), процес кој трае приближно четири до шест часа. Можат да се користат и пониски температури (98 °C) и притисоци така што процесот ќе трае од 14 до 16 часа. На почетокот, смесата е многу алкална, со pH вредност од приближно 14; ова паѓа на приближно 11 при крајот, но точната вредност зависи од вкупното време на траење на процесот и количината на маснотии во телото.
Овој процес на алкална хидролиза бил поддржан од голем број еколошки групи преку нивните кампањи, поради тоа што користи само 90 kWh електрична енергија, една четвртина од енергијата која се користи при кремација базирана на пламен, и произведува помалку јаглерод диоксид и загадувачи. Се претставува како алтернативна опција во некои британски крематориуми. Во август 2007 година, околу 1.000 луѓе го избрале овој метод за отстранување на нивните останки во САД. Оперативните трошоци за материјалите, одржувањето и работната сила поврзани со отстранувањето на 910 кг остатоци биле проценети на 116,40 долари, не вклучувајќи ги трошоците за капитални инвестиции во опрема.
Алкалната хидролиза била исто така прифатена од индустријата за животни и миленичиња. Неколку компании во Северна Америка ја нудат постапката како алтернатива на кремирањето на домашните миленици. Алкалната хидролиза се користи и во земјоделската индустрија за стерилизирање на животински трупови кои можат да претставуваат опасност по здравјето, бидејќи процесот ги инактивира вирусите, бактериите и прионите кои предизвикуваат пренослива сунѓереста енцефалопатија.
1.1 Историја
Процесот бил патентиран од Амос Херберт Хобсон во 1888 година како метод за преработка на животински трупови во растителна храна. Во 2005 година, „Био-Респонс Солушенс“ го дизајнирал, продал и инсталирал првиот систем за алкална хидролиза на трупови во клиниката Мајо, каде што сè уште бил во употреба во 2019 година. Во 2007 година, шкотската биохемичарка, Сенди Саливан, основала компанија за производство на машините потребни за процесот, именувајќи го процесот (и компанијата) Ресомација.
2 Религиозни погледи
Во христијанските земји и култури, кремацијата историски се обесхрабрувала и се сметала за сквернавење на Божјиот лик и како мешање во воскресението на мртвите што се учи во Светото писмо. Денес е прифатлива за некои деноминации. Дезмонд Туту, поранешен англикански надбискуп од Кејптаун, бил акваматиран, по негова желба. Православната црква не дозволува кремирање.
Римокатоличката црква дозволува кремирање на телата доколку тоа не се прави во знак на негирање на верувањата за светоста на човечкото тело или воскресението на мртвите. Во 2008 година, Рене Миркес ја објавил првата католичка морална анализа на алкалната хидролиза. Тој изјавил дека таа е морално неутрална и може да биде алтернатива на погребувањето на слични основи како кремацијата. Сепак, Католичката црква во САД не ја одобрува алкалната хидролиза како метод за конечно отстранување на човечки останки. Во 2011 година, кардиналот Доналд Вурл, надбискуп на Вашингтон и тогашен претседател на Комитетот за доктрина на Конференцијата на католички бискупи на Соединетите Американски Држави (USCCB), го оценил процесот како „непотребно непочитување кон човечкото тело“. Надбискупијата Сент Луис објаснила дека така било одлучено бидејќи Црквата се загрижувала за конечното отстранување на течниот раствор, кој обично се испушта во канализацискиот систем. Ова се сметало за непочитување на светоста на човечкото тело. Дополнително, кога алкалната хидролиза била предложена во државата Њујорк во 2012 година, Католичката конференција на државата Њујорк ја осудила практиката, наведувајќи дека хидролизата не покажува доволно почитување на учењето за суштинското достоинство на човечкото тело.
Јудаизмот забранува кремирање бидејќи се смета дека тоа не е во согласност со религиозните учења за почитување и достоинство кон луѓето, кои религијата верува дека се создадени по Божји лик. Исламот, исто така, забранува кремирање на починатиот. И двете религии веројатно ја отфрлаат алкалната хидролиза бидејќи веруваат дека телото мора да се положи на почивалиште преку погреб за да се подготви за задгробниот живот. Бахаизмот, како и другите аврамски религии, не го препорачува кремирањето на починатите. Човечкото тело сметаат дека треба да се третира со почит и едноставно да се завиткува во покров пред погребот не подалеку од еден час од местото на смртта.
Сикизмот, хиндуизмот и будизмот ставаат теолошки акцент на целосното уништување на трупот.
Домородните Хавајци го сметаат аквамирањето за начин на приближување кон нивниот традиционален погребен ритуал, што вклучува чисто отстранување на месото од коските (иви) со помош на подземна печка покрај плажа (иму), завиткување на коските и нивно криење. Употребата на ''иму'' врз човечки тела повеќе не е дозволена, но аквамацијата може да понуди алтернатива бидејќи произведува слично чисти коски.