procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Били Греам

Вилијам Франклин Греам Џуниор (7 ноември 1918 – 21 февруари 2018) — американски евангелист и поборник за човекови права. Неговата емисија во живо станала меѓународно позната кон крајот на 20 век.
Како проповедник, тој одржал големи собири во затворен и отворен простор со проповеди што се емитувале на радио и телевизија, а некои сè уште се емитуваат во 21 век. За време на неговите шест децении на телевизија, Греам бил домаќин на годишните „Крстоносни војни“, евангелистички кампањи што се одвивале од 1947 година до неговото пензионирање во 2005 година. Тој, исто така, ја водел радио емисијата ''Час на одлука'' од 1950 до 1954 година. Тој ја отфрлил расната сегрегација, и инсистирал на расна интеграција за време на неговите преродби и крстоносни војни, почнувајќи од 1953 година. Тој, исто така, го поканил Мартин Лутер Кинг да проповедаат заедно на преродбата во Њујорк во 1957 година. Покрај неговите религиозни цели, тој помогнал да се обликува погледот на огромен број луѓе кои потекнуваат од различно потекло, што ги наведе да најдат врска помеѓу Библијата и современите секуларни гледишта. Според неговата веб-страница, Греам проповедал на публика во живо од 210 милиони луѓе во повеќе од 185 земји и територии преку различни состаноци, вклучувајќи ја и Светската мисија БМС и Глобалната мисија.
Греам бил духовен советник на претседателот на Соединетите Американски Држави и давал духовни совети за секој претседател од Хари Труман (33-ти) до Барак Обама (44-ти). Тој бил особено близок со Двајт Ајзенхауер, Линдон Џонсон (еден од најблиските пријатели на Греам), и Ричард Никсон. Тој исто така бил долгогодишен пријател на друг телевангелист, свештеникот основач на Кристалната катедрала, Роберт Шулер, со кого Греам разговарал за започнување на сопствена телевизиска свештеничка мисија.
Греам раководел со различни медиуми и издавачки места. Според сведочењето на неговиот персонал, повеќе од 3,2 милиони луѓе одговориле на повикот во крстоносните војни на Били Греам „да го прифатат Исус Христос како свој личен спасител“. Евангелизмот на Греам бил ценет од членовите на главната протестантска и Римокатоличка црква деноминација, бидејќи тој ги охрабрувал новите преобратеници да станат членови на овие цркви. Според податоците од 2008 г. до 2008 година, проценетата големина на публиката на Греам, вклучувајќи ги радио и телевизиските преноси, достигна 2,2 милијарди. Една посебна телевизиска емисија од 1996 година можела да достигне телевизиска публика од дури 2,5 милијарди луѓе ширум светот. Поради неговите крстоносни војни, Греам лично го проповедал евангелието на поголема група луѓе од било кој во историјата на христијанството. Греам се нашол на на Галуповиот список на најомилени мажи и жени, рекордни 61 пат. Грант Вакер пишува дека во средината на 1960-тите тој станал „големиот легитиматор“: „Дотогаш неговото присуство им даваше статус на претседателите, прифатливост во војните, срам за расните предрасуди, пожелност за пристојност, обесчестување на непристојност и престиж на граѓанските настани.“
Ташко Мицев

Ташко Трајков Мицев — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, член на Македонската револуционерна организација.
1 Животопис
Мицев е роден во селото Шљопинци, Гевгелиско во 1876 година, тогаш во Османлиското Царство. Станал учител и предавал во Стојаково. Влегува во ВМОРО, заедно со татко му Мицо и брат му Христо. По Солунската и Бајалската афера во почетокот на 1901 година, а Мицев е баран од властите и во февруари е принуден да премине во нелегалност заедно со гевгелискиот учител Аргир Манасиев и Григор Тотев од Сехово. Мицев станува нелегален комита кај Крсто Б’лгаријата и од март е самостоен војвода во Кукушко.
На 27 јуни 1901 г. четата на Ташко Мицев, Андон Ќосето, Христо Гонов Ќурјушев од Стојаково, Дино Крондирски, Кара Васил и Трајчо Шереметлиски од Шереметли пристојуваат во село Калиново, Кукушко. Предадени се од Христо Пецанов (Пецев) од Калиново и на 28 јуни четата е опколена во куќата на Дончо Петков од турската контрачета на војска од Дојран и Кукуш. Четата го пробива обрачот, но тешко ранетите во рацете Ташко Мицов и Христо Ќурјушев се враќаат во куќата и се борат цела ноќ и преку ден на 29 јуни, кога околу 5 попладнето војската ја пали куќата и двајцата загинуваат. Турците даваат доста убиени војници, како и 5 души башибозук, помеѓу кои и субашијата од Чугунци Ешрев. Раководителот на калиновскиот комитет на ВМОРО Дино Калински е принуден да стане нелегален во четата на Григор Тотев, а брат му Мицо во четата на Андон Ќосето. На 20 октомври Дино Караколев од Драгомирци по заповед на Григор Тотев ја извршува смртната пресуда на предавникот Пецков.
Илија Докторов пишува за смртта на Ташко Мицев и другите револуционери:
2 Наводи
Тумбенска гробница II

Тумбенска гробница II (|Μακεδονικός Τάφος στη Τούμπα) — древномакедонска гробница од IV век п.н.е. сместена кај селото Тумба, Гуменџиско, Егејска Македонија.
Гробницата заедно со соседната Тумбенска гробница I се наоѓа североисточно од селото Тумба, на патот кој ја поврзува нераспознаената античка населба кај Тумба со древниот град Европ. Откриена е од археолозите откако веќе била ограбена. Представлява цистова гробница от IV век п.н.е., веројатно на член на хетајрите („Кралски другари“) — благородничката коњица која го придружувала кралот. Гробницата е изѕидана со рамномерно големи камења и бочно украсена со обоен гипс. Во одајата се откриени два погребни дарови — претежно керамички садови, што говори за тоа дека имало клине — погребно легло. Откриени се и човечки останки — делови од рака и нога. На лист од златен венец, погребен дар, е напишано името на покојникот — Ботак(ос), етимолошки поврзан со одгледувањето на добиток. Насипот на гробницата е направен постепено за да биде поголем. На 1 метар висина се откриени траги од гозбата во чест на покојникот. Уште еден метар погоре се откриени траги од втор обред — жртва за покојникот: црвенофигурно пелике со продупчено дно, ставено наопачки врз рамен ред камења, остатоци од позлатен бронзен венец, како и лошо зачувана бронзена монета.
Во 1986 г. гробницата е прогласена за заштитен споменик.
1 Поврзано
* Тумбенска гробница I
Сага

Сага (|saga) — народно предание во поетски облик, својствено за старонордиското, исландско и ирско народно творештво. Во Ирска, сагите кружеле помеѓу V и IX век пред покрстувањето на народот и ја одразувале нејзината митологија. Поделени се на два циклуса, посветени соодветно на кралот Конхобар и неговиот внук Кухулин (северниот циклус) и на јунакот Фин и син му Ојсин (јужниот циклус).
Старонордиските саги биле пренесувани усно со поколенија пред да бидат запишани во писмен облик, често од анонимни автори. Тие продолжуваат да се проучуваат и ценат поради нивната книжевна заслуга, историско значење и културно влијание, нудејќи увид кон богатиот и сложен свет на Средновековна Скандинавија.
Во метафорична смисла (а понекогаш и иронично), сагата се однесува и на книжевни дела од други стилови и епохи (вклучувајќи ги и современите) или животните приказни во целост, кои имаат нешто заедничко со староисландските саги: обично ова е некој епски стил или содржина и/или врска со семејни приказни од неколку поколенија. Некои автори го вклучуваат зборот „сага“ во насловите на нивните дела.
1 Одлики
Сагите секогаш започнуваат со тоа што ни кажуваат за ликовите, кои биле нивните родители, со кого се венчале и имињата на нивните деца. Понекогаш дури и се враќаат многу поколенија наназад пред да започне главната приказна, до мигот кога Исланд бил населен и се создале скандинавските држави. Има многу ликови во сагите, понекогаш дури и сто или повеќе.
По претставувањето на ликовите, приказната навлегува во главните настани како семејни судири или владејачки кралства. Сето тоа е опишано во многу детали, дури и до тоа кој кого повредил во битките и што направил за да го надомести тоа. Тие често цитираат и други списи. Сагите исто така го следат времето, ни кажуваат точно колку години поминале од одредени настани.
Сагите не ги прикажуваат емоциите на ликовите на голем начин како што тоа го прават современите приказни. Можеби ни е тешко да ги разбереме нивните чувства длабоко бидејќи не се опишани многу сликовито. За односите меѓу мажите и жените не се зборува како во современите книги. Се споменуваат само работите што се важни за приказната. Ако има љубовна приказна, таа обично се навестува наместо да се раскажува целосно.
Ботаничка градина на Универзитетот во Тарту

Ботаничка градина на Универзитетот во Тарту, е ботаничка градина во Тарту, Естонија. Градината му припаѓа на Универзитетот во Тарту.
Градината е изградена во 1803 година. Првично, таа се наоѓала на улицата Ванемуис во близина на она што сега претставува малата театарска куќа Ванемуин. Во 1806 година, градината била преместена на посоодветно место, на поранешен бастион на улицата Лаи на северната страна на стариот град.
1 Галерија
2 Поврзано
* Ботаничка градина во Талин
Тумбенска гробница I

Тумбенска гробница I (|Μακεδονικός Τάφος στη Τούμπα) — древномакедонска гробница од IV век п.н.е. сместена кај селото Тумба, Гуменџиско, Егејска Македонија.
Гробницата заедно со соседната Тумбенска гробница II се наоѓа североисточно од селото Тумба, на патот кој ја поврзува нераспознаената античка населба кај Тумба со древниот град Европ. Откриена е од археолозите откако веќе била ограбена. Претставува македонска гробница од IV век п.н.е., веројатно на член на хетајрите („Кралски другари“) — благородничката коњица која го придружувала кралот. Гробницата е изѕидана од варовник и украсена со гипс. Има една одаја со патека и двор, како и убава фасада со впечатлива двојна врата, коај е реставрирана. Над надвратникот има корниз, а рамката ѝ е извајана, но недовршена. Однадвор вратата била заглавена со големи камења, од кои некои сè уште се на нивното првобитно место. Во гробишната одаја има ''клине'' – погребно легло, изработен исто така од варовник, кој бил украсен со гипс.
Во 1986 г. гробницата е прогласена за заштитен споменик.
1 Поврзано
* Тумбенска гробница II
Марија Бергам

Марија Бергам (Котор, 5 април 1991 година) е српска театарска, телевизиска и филмска глумица.
1 Биографија
Родена во Котор, Марија е по потекло од блискиот Столив. Нејзината прва телевизиска улога била во филмот ''„Стапица“'' од 2007 година, каде што ја играла улогата на малолетната ќерката на локалниот тајкун, Алиса. По завршувањето на третата година од средно училиште, се запишала на Факултетот за драмски уметности во Белград. Како студентка на глума во трета година, била наградена од фондот ''Дара Чалениќ'' за најдобра глумица во претставата ''Работниците умираат пеејќи'' во Стериино позорје во 2012 година. Во меѓувреме, таа работела и на филмот ''Никаде'', кој премиерно бил прикажан по повеќе од пет години, на 26 август 2017 година. Во текот на 2013 година, таа се појавила во продукциите ''Каде е Наџа?'' и ''Фалсификаторот''. Истата година дипломирала во класата на професорката Билјана Машиќ. Со неа учеле Ива Стефановиќ, Милан Мариќ, Милена Живановиќ, Немања Стаматовиќ, Соња Ковачевиќ, Иван Заблаќански, Ваја Дујовиќ, Матија Живковиќ и Марија Стокиќ. Таа играла и во третата сезона на серијата ''Будва на пена од морето''.
По породилната пауза, Марија го поминала кастингот за улога во серијата ''Сенки над Балканот'' на Драган Бјелогрлиќ. Таа не ја добила улогата веднаш, но по два месеци и бил доделен главниот женски лик во тој проект. Серијата изобилува со еротски сцени, во кои Маја Давидовиќ, кој е нејзиниот лик во серијата, се појавува целосно гола. Нејзиниот партнер, обвинителот Војин Ѓукиќ, во првата сезона од серијата го толкуваше Милош Тимотијевиќ. Сцените предизвикале поделени мислења во јавноста, а и самата глумица признала одредена непријатност за време на снимањето, но и нагласила дека тоа го смета за составен дел од нејзината професија. Во април 2018 година , Марија со екипата на серијата ''Воена академија, почнала да ја снима'' 4та. сезона, каде за прв пат во кариерата се појавила на сет заедно со својот сопруг.
Покрај телевизиските улоги, Марија играла и во неколку театри. На Факултетот за драмски уметности во Белград започнала да работи како стручен соработник по предметот глума.
Од бракот со Радивоје Буквиќ го има синот Данило. Нејзиното семејство од страната на нејзиниот татко се католици, а од страната на нејзината мајка се православни. Таа во вториот брак ја родила ќерката Олга.
2 Награди и признанија
* Награда од фондот ''Дара Чалениќ'' за најдобра млада глумица во претставата ''Работниците умираат пеејќи'' на 57. Стериино позорје, 012 година.
Мафиозо (филм)

„Мафиозо“ (италијански: ''Mafioso'') — филм на режисерот Алберто Латуада (Alberto Lattuada) од 1962 година, снимен по сценариото на Рафаел Аскона (Rafael Azcona) и Бруно Карузо (Bruno Caruso). Главните улоги ги играат: Алберто Сорди (Alberto Sordi), Норма Бенгел (Norma Bengell), Габриела Конти (Gabriella Conti) и Уго Атанасио (Ugo Attanasio). Во 2008 година, фиолмот бил вклучен во списокот на 100 италијански филмови ставени под заштита на италијанското министерство за културно наследство.
1 Синопсис
Антонио Бадаламенти е фабрички надзорник во северна Италија кој сака ред и дисциплина. Тој ги носи жената и двете деца на Сицилија за да се запознаат со неговото семејство. И додека уживаат во одморот, Антонио полека тоне во обичаите кои ги познава од детството. Тогаш, локалниот моќник дон Винченцо и неговите луѓе бараат од Антонио една услуга...
Природен резерват Мурака

Природниот резерват Мурака е природен резерват кој се наоѓа во источна Естонија, во округот Ида-Виру.
Историјата на природниот резерват датира од 1938 година, кога во областа било назначено заштитено подрачје во обид да се заштитат орлите што се гнезделе во областа. Природниот резерват се карактеризира со мочуриштата, неколку големи мочуришта се опкружени со тресет, мочуришта, огради и реки. Покрај тоа, има и области со недопрена шума. Природниот резерват е една од ретките преостанати диви области во североисточна Естонија.
Природниот резерват е важно засолниште за неколку видови животни. Таму често може да се види сив сокол, кој инаку ретко се гледа редовно во Естонија. Присутни се и сибирската летечка верверица, Cucujus cinnaberinus и Boros schnederi. Во блиското село Оонурме, во центарот на заедницата е изложена мала постојана изложба за природниот резерват. Во самиот природен резерват се подготвени и патеки за заинтересираните посетители.
Наташа Бедингфилд

Наташа Ен Бедингфилд (англиски: ''Natasha Anne Bedingfield''; родена на 26 ноември 1981) ― англиска пејачка и текстописец.
1 Животопис
Наташа Бедингфилд е родена во Хејвордс Хит, Западен Сасекс (подоцна се преселила во Луишам, населба во Јужен Лондон). Нејзините родители биле новозеландски иселеници. За време на детството, Бедингфилд одредено време живеела во Окленд, Нов Зеланд. Како тинејџерка, таа со нејзиниот брат и сестра, Даниел и Никола, ја основале денс-електронската група „The DNA Algorithm“.
Бедингфилд една година студирала психологија на Универзитетот во Гринич, а потоа го напуштила да се насочи на пеење и пишување песни. Во раните 2000-ти, Бедингфилд компонирала, напишала и снимила песни за Hillsong Church UK. Нејзините песни се појавиле на албумите во живо ''Blessed'', ''Shout God's Fame'' и на детскиот албум ''Jesus Is My Superhero'' од Hillsong Music Australia.
На 21 март 2009 година, Бедингфилд се омажила за американскиот бизнисмен Мет Робинсон во Малибу, Калифорнија, САД. Во ноември 2017 година се родил нивниот син.
2 Кариера
Во 2004 година го издала нејзиниот прв албум, ''Unwritten'', кој претежно содржел брзи поп-песни и бил под влијание на R&B музиката. Со преку 2,3 милиони продадени примероци албумот бил успешен во светски рамки. Бедингфилд била номинирана за Греми награда за најдобра женска поп вокална изведба за насловната песна од албумот „Unwritten“, а на Британските музички награди во 2005 и 2006 година таа била номинирана за најдобар британски женски изведувач. Од албумот ''Unwritten,'' исто така, произлегола нејзината единствена песна на прво место во Велика Британија, „These Words“.
Во 2007 година го објавила нејзиниот втор албум, ''NB.'' Две песни од албумот се пласирале во топ-10 на листата за синглови во Велика Британија: „I Wanna Have Your Babies“ и „Sоulmate“. ''NB'' не бил издаден во Северна Америка, но шест песни од тој албум и седум нови песни биле вклучени во албумот издаден под името ''Pocketful of Sunshine'' во 2008 година. Од тој албум сингловите „Love Like This“ и „Pocketful of Sunshine“ биле успешни на топ листите. Во декември 2010 година, Бедингфилд го издала нејзиниот трет албум во Северна Америка, ''Strip Me'', со истоимената песна која на топ-листата на американскиот ''Билборд'' Хот 100 се пласирала на 91 место. Бедингфилд продала преку 10 милиони албуми и 10 милиони синглови ширум светот, со вкупно над 20 милиони плочи ширум светот. Во 2012 година, VH1 ја рангирал Бедингфилд на 66-то место на листата од 100 најдобри жени во музиката.
3 Дискографија
*''Unwritten'' (2004)
*''N.B.'' (2007)
*''Strip Me'' (2010)
*''Roll with Me'' (2019)
Меремае шума со бреза

Шумичката со бреза Меремае, позната и како шумичка со бреза Кернер, е шумски насад под заштита во руралната општина Меремае, во селото Меремае во Естонија. Површината на шумичката е 2 хектари и е под заштита на државата. Шумичката била преземена под заштита за прв пат со одлука бр. 33 на Извршниот комитет на Советот на народните пратеници на 30 март 1962 година „Уредување на зачувување на природата и заштита на културните споменици во областа Вору“. <sup class="noprint Inline-Template" >&#x5B; ''Потребен е целосен цитат'' &#x5D;</sup> Шумичката со бреза е наречена и Кернерова шумичка, бидејќи шумскиот насад се наоѓал на земјиштето на поранешната фарма Кернер. Жителите на Мерема ја сметаат шумичката со бреза како нивна област за рекреација и прекрасна глетка, како и симбол на регионот. Тоа е претежно шумичка составена од брези, а смрчата е доминантно дрво во грмушките кои ги има.
Луа Арборетум

Луа Арборетум е арборетум во Луа, Естонија.
Арборетумот е основан во 1953 година и брзо растел во текот на 1950-тите. До 1962 година, во арборетумот биле засадени 2273 растенија кои припаѓаат на 327 таксони. Последователно, арборетумот се проширил помалку брзо бидејќи веќе биле засадени растенија од најчестите видови. Денес арборетумот содржи голем број видови, изворите даваат нејасни бројки од „околу 500“ или „повеќе од 800“. Растенијата се организирани според нивното географско потекло; Арборетумот има делови за растенија од Европа, Сибир, Средна Азија, Далечниот Исток и Северна Америка. Централноазиските и сибирските делови имаат најмалку застапени таксони, додека барем порано северноамериканската и далечната источна дивизија биле најбогати. Целиот арборетум е заштитен има третман на резерват за диви животни со естонскиот закон.
Природен резерват Линди

Природниот резерват Линди е природен резерват сместен во југозападна Естонија, во округот Парну.
Природниот резерват Линди е основан во 1958 година, а заштитата на локалитетот е проширена во 1999 година. Природниот резерват е центриран на мочуриштето Линди и претежно се состои од шумски области кои се богати со билки. Тој е важно живеалиште за многу видови, особено за големите птици грабливки, како што се помалиот забележан орел и белоопашестиот орел.
Фулвија Микела Калиџиури

Фулвија Микела Калиџиури (родена 1 јули 1973 година) е италијанска политичарка од Форца Италија, која била избрана за Италијанскиот Сенат во 2018 година.
1 Политичка кариера
Таа била кандидат на изборите за Европскиот Парламент во 2019 година во Јужна Италија и доби 20.369 гласови со прва предност.
Таа се приклучила на италијанскиот парламент на 31 јули 2019 година заменувајќи го Матео Салвини.
Душан Митрески

Душан Софроние Митрески ( во — крај ) — македонски партизан, учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Бил роден во 1926 година во Бенче. По занимање бил општ работник. Стапил доброволно во Првата Македонско-косовска ударна бригада. Загинал ва 10 октомври 1945 година во борбата кај Вучитрн, Косово.
2 Наводи
Драги Ѓурчиноски

Драги Б. Ѓурчиноски ( во — крај ) — македонски партизан, учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Во август 1944 rодина доброволно се приклучил на Првата Македонско-косовска ударна бригада. Од последиците па војната, тој починал во родното село Латово, во април 1945 година.
2 Наводи
Ѓорѓија Ристески

Ѓорѓија Ј. Ристески ( во — во ) — македонски партизан, учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Се занимавал со земјоделство. Влегол во единиците на НОВ и ПОЈ во 1944 год. Се борел во повеќе борби за ослободување на Македонија. Загинал во борбите за ослободување на Кичево, на 15 ноември 1944 година.
2 Наводи
Димитрија Стојкоски

Димитрија Ј. Стојкоски ( во — кај ) — македонски партизан, учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Бил земјоделец. Во август 1944 година доброволно пристапил во единиците на НОВ. Загинал на Барбарас на 7 септември 1944 година.
2 Поврзано
* Милован Јанкулоски
3 Наводи
Ботаничка градина во Талин

Ботаничка градина во Талин е ботаничка градина во Талин, Естонија. Се наоѓа на десниот брег на реката Пирита, во шумата Клоостриметса во областа Пирита. Со површина од 123 хектари, тој е најголем во Естонија.
1 Историја
Идејата за основање ботаничка градина во Талин првпат се појавила во 1860-тите. Беа потребни речиси 100 години за да се реализира идејата. Градината е основана на 1 декември 1961 година како подредена институција на Академијата на науките на Естонската ССР и била развиена во текот на следните години. Главните збирки на растенија биле засадени во текот на првите 20 години. Систематските збирки на отворено биле отворени за посетители во 1970 година, а збирките на стакленици во 1971 година.
Првично, главниот фокус на истражувањето биле странските видови во естонски контекст, на пр. барања за раст на растенијата и аклиматизација. Од 1970-тите, истражувањата се префрлиле на употребата на автохтони растителни видови во уредувањето и хортикултурата ( Уле Кук, Ваике Пају, Маријана Саар итн.)
Ботаничката градина додала голем број делови, како што е експерименталната станица Аудаку во природниот резерват Видумае на Саремаа (од 1963 година) и арборетумот во Иру (1973–1994).
Од 1992 година, ботаничката градина на Талин е членка на Здружението на балтичките ботанички градини (ABBG), а од 1994 година на Меѓународната заштита на ботаничката градина (BGCI) и Мрежата на ботанички градини во регионот на Балтичкото Море.
Во 1995 година, одговорноста за Ботаничката градина била префрлена на градскиот совет на Талин.
Територијата на ботаничката градина во Талин ја зафака површината на земјата на поранешната фарма на Константин Пац, првиот претседател на Естонија.
1.1 Директори
Директори на Ботаничката градина биле:
* Арнолд Пук (1961-1978)
* Јури Мартин (1978–1988)
* Андрес Таранд (1989-1990)
* Хеики Там (1991–1997)
* Јури От (1997–2001)
* Веико Ламус (2001–2005)
* Маргус Кингисеп (2005–2009)
* Кармен Кер (2009–2017)
* Урве Синијарв (2018–сега)
2 Колекции
Ботаничката градина ги отворила своите врати за посетителите на систематски уредените колекции на отворено во 1970 година, а колекциите на оранжерии една година подоцна. Градината вклучува арборетум, бројаница (градина со рози) и карпеста градина.
3 Поврзано
* Ботаничка градина на Универзитетот во Тарту
Природен резерват Агусалу

Природен резерват Агусалу
Природниот резерват Агусалу е природен резерват кој се наоѓа во источна Естонија, во округот Ида-Виру.
Природниот резерват опфаќа дел од голема површина на мочуриште, а во пределот доминираат мочуришта, но тоа е и локацијата на единствениот систем на континентални песочни дини во Естонија, обраснати со ретки стари шуми. Областа традиционално била тешко пристапна и затоа трагите на човечкото влијание се многу ограничени. Дури и служело како прибежиште за локалното население за време на војна. Ископувањето на нафтени шкрилци во околината, како и засиленото шумарство, денес се главните закани за уникатната средина во областа.
Областа е дом на голем број ретки или заштитени видови. Од фауната може да се спомнат сивиот волк и евроазискиот рис, како и неколку птици - тоа е најважното место за гнездење во Естонија за зеленогата тринга и дом на и белоопашест орел и златен орел. Растителни видови вклучуваат необични орхидеи.
Денес, областа е опремена со велосипедска патека и други содржини за посетителите.
1 Поврзано
* Заштитени подрачја на Естонија
* Список на заштитени подрачја на Естонија
* Список на локалитети Рамсар во Естонија
Мајсторско

{
"type": "FeatureCollection",
"features": [
{
"type": "Feature",
"properties": {},
"geometry": {
"type": "Point",
"coordinates": [
20.844030652254663,
40.230613092150364
]
}
}
]
}Мајсторско (|Μαστοροχώρια, ''Масторохорија'') — историско-географска област во Епир, денес во Грција.
1 Географија
Областа на североисток се граничи со Егејска Македонија (Нестрамско) и на северозапад со Албанија. Географски се наоѓа во јужните делови на планините Морава и Грамошта, огранки на поголемиот венец Пинд. Низ оваа област тече Коничка Река (Сарандапорос).
2 Занает
Населението на оваа област традиционално се занимава со разни градежни занаети, во кои се усовршиле, а за да се договараат меѓу себе создале свој таен јазик познат како „кударитика“. Во XVII - XX век биле основани мајсторски еснафи (здруженија од 10-20 луѓе), кои се занимавале со каменоделство, столарство, резбарство, сликарство и хагиографија и учествувале во изградбата на разни објекти во Отоманското Царство. Овие мајстори граделе куќи, анови, безистени, бараки, мостови, светилници, чешми, воденици и мелници. Како мајсторите од Загорско, тие оделе на печалба во тајфи низ Европа, Африка, Блискиот Исток и САД.
3 Населени места
Мајсторско опфаќа 27 населени места (понекогаш во областа се вбројува и селото Фурка). Скоро сите села во минатото имале словенски/македонски топоними, кои биле преименувани во текот на XX век.''''
Населено место, Грчки, Население, Местоположба
Белток, Πυξαριά, 12
Близѓани, Λαγκάδα, 124
Враништа, Τράπεζα, 12
Врбјани, Βούρμπιανη, 68
Ганади, Γανναδιό, 32
Грижбани, Ελεύθερο, 75
Желишта, Εξοχή, 29
Жерма, Πλαγιά, 11
Извор, Αμάραντος, 44
Кастањани, Καστάνιανη, 79
Кефалохори, Κεφαλοχώρι, 153
Керасово, Αγία Παρασκευή, 220
Кионат, Χιονάδες, 42
Конско, Δροσοπηγή, 103
Кортиништа, Νικάνορ, 38
Лискач, Ασημοχώρι, 42
Манастир, Μοναστήρι, 17
Молишта, Μόλιστα, 23
Пеликат, Πληκάτι, 15
Пеклари, Πηγή, 101
Плевали, Αγία Βαρβάρα, 17
Присојани, Πυρσόγιαννη, 119
Селци, Οξυά, 18
Старчани, Πύργος, 50
Старичани, Πουρνιά, 12
Фиток, Θεοτόκος, 33
4 Поврзано
* Епир
* Коница
* Јанина (округ)
5 Наводи
5.0.1 Забелешки
Затемнување на Сонцето на 29 март 2025 година

Во сабота на 29 март 2025 година ќе се случи делумно затемнување на Сонцето. Затемнување на Сонцето се случува кога Месечината минува помеѓу Земјата и Сонцето, со што целосно или делумно го покрива сончевиот диск за гледачот на Земјата. Делумното затемнување на Сонцето ќе се случи во поларните делови на Земјата кога сенката на Месечината нема да падне на површината од Земјата и таму ќе падне полусенката од Месечината.
1 Слики
Анимирана патека
2 Поврзани затемнувања
2.1 Затемнување од 2025 година
* Целосно затемнување на Месечината на 14 март.
* Делумно затемнување на Сонцето на 29 март.
* Целосно затемнување на Месечината на 7 септември.
* Делумно затемнување на Сонцето на 21 септември.
2.2 Серијата Тритос
Ова затемнување е дел од циклусот тритос, кој се повторува на наизменични јазли на секои 135 синодски месеци (≈ 3986,63 дена или 11 години минус 1 месец). Нивниот изглед и должина се неправилни поради недостаток на синхронизација со аномалистичкиот месец (период на перигеј), но групирањата од 3 тритос циклуси (≈ 33 години минус 3 месеци) се приближуваат (≈ 434.044 аномалистички месеци), така што затемнувањата се слични во овие групирања.
Членови на серијата помеѓу 1901 и 2100 година
6 март 1905 година (Сарос 138), 3 февруари 1916 година (Сарос 139), 3 јануари 1927 година (Сарос 140)
2 декември 1937 година (Сарос 141), 1 ноември 1948 година (Сарос 142), 2 октомври 1959 година (Сарос 143)
31 август 1970 година (Сарос 144), 31 јули 1981 година(Сарос 145), 30 јуни 1992 година (Сарос 146)
31 мај 2003 година(Сарос 147), 29 април 2014 година (Сарос 148), 29 март 2025 година (Сарос 149)
27 февруари 2036 година (Сарос 150), 26 јануари 2047 година(Сарос 151), 26 декември 2057 година (Сарос 152)
24 ноември 2068 година (Сарос 153), 24 октомври 2079 година (Сарос 154), 23 септември 2090 година (Сарос 155)
Црна рибизла

Црна рибизла (науч. ''Ribes nigrum'') — овошно растение. Растението црна рибизла е кратка грмушка што достигнува околу еден метар во висина. Лисјата ѝ се широки и силно назабени. Ако ги триеме лисјата од црната рибизла меѓу прстите, ќе испуштат силен, необичен мирис. Цветовите на црната рибизла се мали и се издвојуваат од цветовите на другите растенија со својата зеленикава боја. Нејзините плодови се исто така мали, речиси топчести и задржуваат одредена боја на врвот. Се собираат во гроздови, поради што изгледаат како обично грозје. Плодот е кисел или слатко-кисел и има ист мирис како лисјата.
Црната рибизла е најбогата со витамини меѓу сите други овошја. Со витамини е 4 до 5 пати побогата од лимонот и јагодата, 10 пати од јаболкото, 20 пати од вишната, 100 пати од грозјето. Содржи најмногу витамин Ц, кој го олеснува варењето.
Од плодовите на црната рибизла се подготвуваат сокови, сирупи, компоти, вино и сл. При преработка на овошје, витаминот Ц е добро сочуван во производите. Пупките, лисјата и гранчињата на црната рибизла исто така содржат витамини. Од нејзините лисја и гранчиња се добива екстракт што се користи за настинки и други болести.
Садница

Садница — растение произведено и одгледувано во расадник, со соодветни особини пропишани со стандарди, кое припаѓа на деклариран вид. По одгледувањето во расадникот, кое може да трае од 1 до 10 години или повеќе, садниот материјал се пресадува на постојано место каде што продолжува да се развива, исполнувајќи различни функции во зависност од видот на објектот. За разлика од садници од шумски расадници, кои во шумските култури и плантажи остваруваат економски профит (дрвна маса) и антиерозивно пошумување постигнува заштита од ерозија, украсните садници дрвја и грмушки на зелените површини постигнуваат декоративно-естетски, санитарно-хигиенски, образовни и други функции кои не се непосредно утилитарни.
Постојат голем број на разлики во производството на садници за потребите на пределната архитектура и хортикултурата, од една страна, и за економско и заштитно пошумување, од друга страна. Објектите за економско и заштитно пошумување се далеку од населби и патишта со плитки, сиромашни почви, кои се условени од димензиите (10-100) и староста на садниците (брзорастечки (багрем, црн бор) 1-2 години; бавно растечки (смрека, ела) 4-5 години. Исклучок се културите и плантажите на тополи кои се основани со садници кои можат да бидат повеќе од 5, бидејќи условите на животната средина (длабок нанос) и техниките на работа го дозволуваат тоа.
За потребите на пределната архитектура и хортикултурата, се произведуваат значително поголеми садници, особено за дрвореди, самостојно садење и замена и надополнување на возрасни единки. Садниците се секогаш поголеми од 1, а нивната старост е над 10 години. При групно садење и образување на масиви се користи понизок и помлад саден материјал, а при подигање парк-шуми, заштитни појаси и други категории на предели, димензиите и староста се поблиску до садници за пошумување.
Влатко Миладиноски

Влатко Миладиноски (р. , ) — македонски фолк пејач на народна музика.
1 Биографија
Влатко потекнува од Кичево каде што е пораснат и каде го завршува средното образование во О.У Кузман Јосифовски-Питу. Роден е на 28 мај 1986 година во Битола, токму во Битола го завршува средното Музичко училиште. Свири на неколку инструменти како Пијано, Тамбура, Гитара итн... Подоцна се запишува на Факултетот за Музичка уметност во Скопје, додека последната година и студиите ги завршува на Музичкиот Факултет со Штип. Влатко во музиката функционира заедно со неговио две години постар брат, Златко Миладиноски кој е магистер по музика и свири на хармоника. Тие се внуци на големиот пејач и Македонец, Војо Стојановски. Една од неговите нај познати песни е: "Велат не нема" со која победи на фестивалот Гоце Фест во 2018 година. Имаат настапено на повеќе места во светот повеќе пати, а некои од тие се: Австралија, Канада, Швајцарија, Германија, Италија, Холандија, Словенија итн...
Димитар Митровски

Димитар Митровски (р. , ) — македонски музичар, хармоникаш и композитор.
1 Животопис
Димитар започнува да свири на хармоника уште од најрана возраст. Својот прв албум го издава на 16-годишна возраст во 2016 наречен како: "Од душата на хармониката", вториот албум е во 2019 година, "Balkan Fusion", исполнети со негови авторски композиции. Тој има одлична соработка со: Анета Мицевска, Ѓоко Јовиќ, Сузана Гавазова, Идает Сејфулов и други. Тој е член на Група Дрим Тим од 2022 година.
Спотови
Спот, Година, Режисер
''Balkan Fusion'', 2018
''Rhabsody IN RE'', 2018
''Печалбарска носталгија'', 2020
''Разигран сокак'', 2021, In production
''My Way'', 2022, In production
''Latino Game'', 2022, In production
''Cabaret'', 2023, In production
''Life Harmony'', 2024, In production
Ибандронска киселина

Ибандронската киселина е бисфосфонат кој се користи во превенција и третман на остеопороза и метастаза-асоцирани фрактури на коски кај лица со канцер. Може да се користи и во третманот на хиперкалцемија (зголемено серумско ниво на калциум). Обично е формулиран во вид на натриумова сол, како ибандронат натриум.
Бил патентиран во 1986 од Boehringer Mannheim и одобрен за медицинска употреба во 1996. Во 2024, е педесет и втори најчесто пропишуван лек во Македонија, со повеќе од 96.000 рецепти.
Дејвид Бакал

Дејвид Рајан Бакал (роден на 15 јули 1989 година во Оукленд, Калифорнија) е американски фудбалер кој последен пат играл за Лос Анџелес Блуз.
1 Кариера
1.1 Лос Анџелес Блуз
Откако играл за Сан Диего Флеш од Националната Премиер фудбалска лига за сезоната 2012, Бакал потпишал за Лос Анџелес Блуз од УСЛ Првенство.
Фирд

Фирд (староанглиски: ''fyrd'') — национална милиција во Англосаксонска Британија, која била војска свикана од кралот од слободните земјопоседници за заштита на територијата на земјата од надворешна агресија. Овој вид војска постоела во сите англосаксонски кралства во Англија во периодот од VI до XI век, па сѐ до Норманското освојување на Англија (1066). Фирдот бил резервна војска за кралот или месните господари. Кога имало неволја, како викиншки упад, ќе го повикале фирдот за да помогне. Тоа бил начин брзо да се собере борбена сила без да се има постојана војска цело време.
1 Историја
Фирдот се појавил за време на владеењето на англосаксонските кралеви, како што бил Алфред Велики, како децентрализирано средство за одбрана од викиншките напади и други закани. Месните господари и земјопоседници имале одговорност да се погрижат нивните заедници да обезбедат војници за фирдот кога ќе бидат повикани од кралот или нивниот господар.
Винланд

Винланд (|Vínland) — име дадено на Северна Америка од скандинавските народи во почетокот на XI век. Се верува дека Винланд се наоѓал во денешна Канада, веројатно во Њуфаундленд или други делови на североисточниот брег на Северна Америка. Викинзите што патувале до Винланд биле предводени од човек по име Лејф Ериксон, кој бил смел истражувач. Се вели дека Лејф Ериксон и неговата група стигнале до Винланд околу 1000 г. од нашата ера, што ги прави меѓу првите Европејци што стапнале во Северна Америка. Таму основале населба, иако за точната местоположба на оваа населба сѐ уште расправаат историчарите.
Викинзите не останале долго во Винланд, а причините за нивното заминување не се сосема јасни. Некои приказни укажуваат на судири со домородните народи со кои се сретнале, додека други споменуваат предизвици со климата или тешкотии во одржувањето на населбата. И покрај нивниот краток престој, викиншките патувања до Винланд се значајни бидејќи го покажуваат раното европско истражување на Северна Америка, долго пред патувањата на Кристофер Колумбо.
Денес, Винланд е запаметен како важно поглавје во историјата на истражување и контакт меѓу различни култури. Археолошките докази, како што е откривањето на нордиски артефакти во Северна Америка, ја поддржуваат идејата дека викиншките саги за Винланд можат да имаат некаква основа во стварноста. Винланд останува зачудувачки дел од нордиската и северноамериканската историја, вдахнувајќи ја љубопитноста и истражувањата за раните заемодејства меѓу Европејците и домородните народи во Новиот Свет.
1 Историски документи
:''Главна статија: Винландски саги''
Првото спомнување на Винланд доаѓа од книгата на Адам Бременски, „Descriptio insularum Aquilonis“, напишана околу 1075 г. Пред да го напише делото, разговарал со данскиот крал Свен II Естридсон, кој знаел за северните земји.
Главните подробности за патувањата на викинзите во Северна Америка доаѓаат од две исландски саги: ''Сагата за Ерик Црвениот'' и ''Сагата за Гренланѓаните''. Напишани околу 250 години по населувањето на Гренланд, овие саги ни кажуваат дека имало неколку обиди да се создаде заедница во Винланд, вклучително и една од Торфин Карлсефни. Арно ама, ниту една од овие населби не траела повеќе од две години. Причините за нивно напуштање можат да вклучуваат спорови меѓу доселениците, особено за неколкуте жени на патувањата, и судири со месното население, наречени „Скрелинзи“ од викинзите.
Тен (титула)

Тен — дворјанска титула на дел од воено-службеното дворјанство во доцниот англосаксонски период од британската историја (VIII век — средината на XI век). За нивната служба, теновите добиле земјишни поседи од кралот, што ги претворило теновите во претходници на витезите на Феудална Англија.
1 Потекло на изразот
Изразот „тен“ за означување на претставници на дворјанството што служат во војска почнал да се користи во англосаксонските кралства од VIII век и набрзо го заменил претходното име „гезит“, но не се случиле промени во општествениот статус или природата на односот на луѓето што служат со нивните господари. Англосаксонскиот збор „þeg(e)n“ значел „оној што служи“ и го определувал горниот слој на староанглиското општество, чии претставници биле обврзани на кралот за воена служба и други државни должности.
2 По освојување на Англија
По Норманското освојување на Англија во 1066 г., Вилијам Освојувачот ја заменил англосаксонската аристократија со Нормани, кои ја замениле претходната терминологија со свои имиња за такви општествени сталежи. Оние што претходно биле познати како тенови станале дел од витешката класа.
Хускарл

Хускарл (старонордиски: ''húskarl''; староанглиски: ''huscarl'') — елитен воин што служел како телохранител и војник на кралевите и благородниците во Средновековна Скандинавија и Англосаксонска Англија. Хускарлите биле лична стража на важни луѓе. Биле обучени и вешти борци, често вооружени со мечеви, штитови, а понекогаш и со секири или копја.
1 Етимологија
Изразот има нордиско потекло од старонордиски ''húskarl'', каде што ''hús'' значи дом, кралски двор, а ''karl'' — карл, слободен човек.
2 Во Англија
Во Стара Англија во текот на XI век, постоела посебна група наречена „Гарда на хускарлите“. Овие луѓе биле телохранители на кралот. Тие првпат биле создадени од кралот Кнут Велики, кој бил од Данска и станал крал на Англија откако ја презел власта.
Хускарлите биле многу верни кон кралот и имале строг кодекс што го следеле. Се сметале за врвни војници, дури како благородници, и биле платени од кралот со нешто наречено „дански пари“. Тие не биле само борци; добивале и земја од кралот како награда за нивната служба.
Пред Норманите да ја заземат Англија, хускарлите биле главните борци во англосаксонската војска. Правеле работи како чување важни места за кралот Едвард. Иако биле навистина силни, ги немало многу во број, па обично не се тепале сами. Повеќето од нив загинале во големата битка наречена Битка кај Хејстингс во 1066 г., а останатите ја напуштиле Англија кога Норманите ја презеле контролата. Некои дури отишле да се борат за византискиот император против Норманите во Јужна Италија.
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Клицко

Црквата Успение на Пресвета Богородица е грчко-католичка црква и архитектонски споменик во селото Клицко во општината Комарно во Лавовската Област.
Изградена е во 1603 година на местото на претходниот дрвен храм, за кој се знае дека постоел уште во 1515 година. Сегашната црква е изградена на дабови темели од греди од липа.
Во 1687 година во црквата биле извршени поправки, за што сведочи натписот на западната врата. На источниот ѕид на олтарниот блок е зачуван натпис, кој укажува дека црквата била изградена на темел од тули во 1707 година. На источниот излез на северната фасада има издлабен натпис „Крадците ја украле црквата“, кој датира од 1735 година.
Во 1808 и 1850 година, храмот бил поправен.
За време на советскиот период, од 1955 до 1989 година, просториите на црквата се користеле како архива и складиште за книги.
До црквата е и камбанаријата, изградена во 1673 година која е и архитектонски споменик.
Во 2008 година имаше пожар во црквата, пожарот делумно ги оштети покривот и ѕидовите, црквата е во фаза на реставрација.
1 Галерија
Рафаеле Цифери

Рафаеле Цифери (30 мај 1897, Фермо – 12 февруари 1964 година, Павија) бил италијански ботаничар, агроном и миколог.
Студирал агрономија на Универзитетот во Болоња. Од 1925 до 1932 година,неговото седиште во Доминиканската Република, каде што помогнал да се воспостави експериментална земјоделска станица во Сантјаго де лос Кабаљерос за проучување на маниока. Додека бил во Латинска Америка, тој исто така спровел истражување на болести кои влијаат на какаото во Еквадор. Во 1934–35 година бил стациониран во италијанскиот Сомалиленд, вршејќи организациски дејности во кои биле вклучени аграрните служби.
Во 1936 година бил назначен за професор по ботаника на Земјоделскиот Факултет во Фиренца, а од 1942 година работел како професор по ботаника на Универзитетот во Павија.
Како плоден писател, тој бил автор на повеќе од 1000 објавени дела на теми кои вклучуваат микологија, патологија и физиологија на растенијата, микробиологија, вирологија, лихенологија, систематиката на култивирани растенија, агрономија и историја на ботаниката. Во негова чест е именуван родот на габата амброзија ''Raffaelea'', како и повеќе видови со епитетот ''ciferrii''.
Заедно со микологот Руџеро Томазели, Цифери објавил 215 алтернативни имиња за габичната компонента (микобионт) на лишаите; повеќето од нив завршувале на суфиксот ''-myces''. Огромното мнозинство од овие имиња подоцна биле утврдени дека се формално нелегитимни според номенклатурните правила.
1 Избрани дела
* „Микофлора Домингенсис“, 1929 година.
*''I Cereali dell'Africa Italiana'', 1939 година &ndash; Житарици од италијанска Африка.
*''Fisiologia vegetale e piante agrarie'', 1943 &ndash; Физиологијата на растенијата и земјоделски растенија.
*''Manuale di patologia vegetale'', 1952 &ndash; Прирачник за физиологија на растенијата.
* „Thesaurus literaturae mycologicae et lichenologicae“, 1957 година.
*''Manuale di micologia medica'', 1958 &ndash; Прирачник за медицинска микологија .
* „Bibliographia mycopathologica, 1800-1940, 1958 година.
*''Il cacao e la sua evoluzione'', 1963 &ndash; Какаото и неговата еволуција.
Ѓорѓе Петровиќ (фудбалер)

Ѓорѓе Петровиќ (српски: ''Ђорђе Петровић''; роден на 8 октомври 1999) ― српски фудбалер, голман на Борнмут и на српската репрезентација.
1 Репрезентативна кариера
Петровиќ бил повикан во селекцијата на Србија до 21 година во 2020 година, со настап против Полска. Своето деби за сениорската репрезентација на Србија го имал на 25 јануари 2021 година во ремито 0 – 0 против Доминиканската Република .
Застава Автомобили

Застава автомобили било српско претпријатие за производство на автомобили со седиште во Крагуевац. Најпознатите модели на автомобили на ова претпријатие биле: Застава 750, Застава 1300, Застава 101, Југо и Југо Флорида.
1 Историја
Фабриката „Застава“ е основана на 26 август 1953 година, кога бил распишан референдум за употреба на добивката за развој на автомобилското производство. Над 96 % од вработените го поддржале предлогот и набргу бил распишан конкурс на којшто се пријавиле осум автопроизводители, како: Рено, Вилис од САД, Остин и Ровер од Британија, ФИАТ и Алфа Ромео од Италија. Договорот за откуп на лиценцата со ФИАТ бил потпишан на 12 август 1954 година, а три месеци подоцна почнала монтажата на првите возила од моделите „АР-55“, „1400 БЈ“ и „1100 Б“. На 15 октомври 1971 година започнало производството на првото сопствено возило „Застава 101“ кое се произведувало до 2008 година. На 21 ноември 2008 година, претпријатието „Застава“ престанало да постои и неговото име биле променето во Фиат Автомобили Србија (ФАС).
Цефалексин

Цефалексинот е антибиотик кој се користи во третманот на бактериски инфекции. Делува против грам-позитивни и некои грам-негативни бактерии преку инхибиција на синтезата на клеточниот ѕид. Цефалексинот е β-лактамски антибиотик и спаѓа во класата на прва генерација на цефалоспорини. Се зема преку уста.
Цефалексинот се користи во третманот на некои бактериски инфекции, како што се инфекции на средното уво, коските и зглобовите, кожата и уринарниот тракт. Може да се користи кај одредени типови на пневмонија и стрептококен фарингитис и за превенција на бактериски ендокардитис. Цефалексинот не е ефикасен кај инфекции предизвикани од метицилин-резистентен ''Staphylococcus aureus'' (МРСА), повеќето ''Enterococcus'', или ''Pseudomonas''. Како и сите антибиотици, цефалексинот не третира вирусни инфекции, како што се грип, настинка или акутен бронхитис. Цефалексинот може да се користи кај лица со блага или умерена алергија на пеницилин. Не се препорачува примена кај лица со тешка алергија на пеницилин.
Чести несакани ефекти се диспепсија и дијареа. Алергиски реакции или инфекција со ''Clostridium difficile'', кој е причинител на дијареа, се исто така возможни. Се смета дека употребата за време на бременоста или доењето не е штетна за плодот. Кај пациентите со бубрежна слабост потребно е намалување на дозата.
Цефалексинот бил развиен во 1967. За прв пат на пазарот бил достапен во 1969 и 1970 под заштитни имиња Кефлекс и Цепорекс, помеѓу другите. Достапни се и генерички верзии. Се наоѓа на Списокот на СЗО на есенцијални лекови. Во 2024, е педесет и деветти најчесто пропишуван лек во Македонија, со повеќе од 83.000 рецепти.
Црква Света Богородица, Бобошево

Црквата Света Богородица е црква во градот Бобошево, општина Ќустендил.
1 Локација, историја, архитектонски и уметнички карактеристики
Црквата се наоѓа во центарот на Бобошево. Се смета за една од најубавите цркви во провинцијата Ќустендил, западна Бугарија. Има необична архитектура која наликува на Рилскиот манастир.
Изградена е со делкан камен со слоеви од тули, а во внатрешноста има десет столбови. Станува збор за трикорабна базилика. Црквата е 24 м долга, 8 м широка и 10м висока. Покривот е покриен со ќерамиди. Во внатрешноста има втор кат кој ја формира женската преграда која може да содржи 150 луѓе, додека на првиот кат црквата може да собере повеќе од 650 верници. Подот бил покриен со големи квадратни тули, но во 1923 година тие биле заменети со мозаици. Зградата има три големи врати од даб.. Од запад и југ имало покриена нартекс. Во почетокот, камбанаријата била дел од црковниот објект што се издигал од југозападниот дел на женскиот оддел. На 2 Март 1904 година, земјотресот ги уништил камбанаријата и западниот нартекс. Во 1907 година била изградена уште една камбанарија во јужниот дел на дворот на црквата.
Изградбата на црквата започнала во пролетта 1851 година, а завршила една деценија подоцна во 1862 година. Според современите извештаи, била потребна изградба на голема црква бидејќи постојните цркви кои биле мали не можеле да ги примат сите луѓе. Ја изградил Миленко Велев од селото Блатешница кај градот Радомир кој го изградил јужното крило на Рилскиот манастир.
Наосот, олтарот и галеријата на вториот кат биле целосно обоени. Сликарството на големата црква му било доделено на познатиот сликар од Националната преродба Станислав Доспевски на кого му помагале неговите браќа Никола и Захари Доспевски. Во работата учествувале и многу други сликари од Самоков и Мехомија (Разлог) меѓу кои и локалниот сликар Георги Веселинов - Зограф. Дел од фреските (1890–1898) се живописани од Димитар Сирлештов и неговиот чирак Костадин Хаџи Попов.
Црквата била свечено отворена на 29 Октомври 1862 година во присуство на целото население, народ од блиските села и претставници од Ќустендил, Дупница, Самоков и Горна Џумаја.
Црквата го носи името на Света Марија, мајката на Исус Христос и сопруга на столарот Свети Јосиф. Таа е позната и како Света Марија, Дева Марија, Мадона и е најславната христијанска светица.