Класичен арапски јазик

Класичен арапски или курански арапски јазик — облик на арапскиот јазик кој го наоѓаме во Куранот како и мноштво пишани дела од умајадско и абасидско време (VI до IX век). Денешниот стадарден арапски е современа верзија на пишување и формално говорење (како подготвени говори и радио емисии). Овие јазици се разликуваат минимално во нивната морфологија, но синтаксата и лексиконите им се значително различни, како одраз на влијанијата на современите дијалекти.
Често се смета дека класичниот арапски јазик е мајка на сите варијанти на арапскиот јазик, но скорешните истражувања Клајв Холс (2004), велат дека другите дијалекти постоеле засебно во тоа време и дека тие може да се претходниците на денешните варијанти.
Треба да се напомене дека статијава користи макрони за разликување на долгите согласки од нивните кратки варијанти.
1 Историја
Класичниот арапски јазик се ширел со ширењето на Исламот, станувајќи јазикот на ученоста и верноауката како јазик на Куранот. Неговиот однос со денешните дијалекти е донекаде аналоген на врската помеѓу латинскиот и романските јазици или пак средниот и современиот кинески јазик.
2 Морфологија
Класичниот арапски е семитски јазик, и затоа дели многу сличности во коњугацијата изговорот со хебрејскиот, акадскиот, арамејскиот и амхарскиот. Неговата коњугација е слична на онаа кај библискиот хебрејски со неговата употреба на самогласки за менување на базична група на согласки. На пример, к-т-б значи ''пишува'', и од оваа група имаме:
* катаба, ''-пишува-''* јактубу, ''тој пишува''* китāб, ''книга''* кутуб, ''книги (некои, неколку)''* мактаба, ''библиотека''* миктāб, ''машина за пишување''
3 Фонологија
Арапскиот јазик има три кратки и три долги самогласки - А, И и У, секоја со различни должини. Оваа таблица го илустрира тоа:
Самогласки, Кратки, Долги
Високи
Ниски
Како и современиот, класичниот арапски има 28 согласни фонеми:
+ СОгласни фонеми
, Двоуснени, Меѓу-забни, Забни, Предно-непчени, Задно-непчени, Ресични, Голтнички, Гласилни
прости, истак.
Носни
Избувни, безвучни
звучни, <sup>2</sup>
Струјни, безвучни, <sup>1</sup>
звучни
Странични, ~ <sup>3</sup>
Едноударни, ~~ <sup>4</sup>
Приближни
Видете Арапска азбука за повеќе за МФА-симболите во графава.
# Во денешниот арапски, се изговара како од некои говорници. Ова е особено карактеристично за египетскиот и јужнојеменскиот дијалект. Во многу делови од северна Африка и во Левантот, ова се изговара како . Меѓутоа, вистинскиот класичен изговор најверојатно бил звучна палатална плозива или палатизиран веларен плозив (.
# се изговара само кај зборот , името на Бог, т.е. Алах, кога зборот следи по ''а'', ''ā'', ''у'' или ''ȳ'' (по ''и'' или ''ӣ'' истото е е невелазизирано: ''бисми л-лāх'' ).
# обично е фонетска апроксиманта.
# Кај многу варијанти (ако не и сите), се всушност епиглотални (наспроти кажаното во многу претходни книги). Меѓутоа, во класичниот арапск овие се изговараат како фарингијали.
# Дорсалните фрикативи во класичното време биле увуларни но подоцна се развиле како повеќе веларни или поствеларни.
# можеби била нешушкава палатална фрикатива, додека неемфатичното било
Согласките обично наречени „емфатични“ се или веларизирани или фарингијализирани .
4 Библиографија
* Holes, Clive (2004) ''Modern Arabic: Structures, Functions, and Varieties'' Georgetown University Press. ISBN 1-58901-022-1
* Versteegh, Kees (2001) ''The Arabic Language'' Edinburgh University Press ISBN 0-7486-1436-2 (Глава 5, во врската подолу)
5 Поврзано
* Арапски јазик
* Книжевен арапски јазик
* Арапска азбука (арабица)