procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Ротон

Во теоретската физика, ротонот е елементарно возбудување, или квазичестичка, забележано во супертечниот хелиум-4 и Бозе-Ајнштајновите кондензати со двополарни заемнодејствија на долг дострел или вртежно-орбитално спојување. Дисперзионата врска на елементарните возбудувања во овој супертечност покажува линиско зголемување од почетокот, но покажува прво максимум, а потоа минимум во енергија како што се зголемува импулсот. Побудувањата со моменти во линискиот регион се наречени фонони; оние со моменти блиску до минимумот се нарекувани ротони. Побудувањата со моменти блиску до максимумот се нарекувани максони.
Поимот „како ротон“ е користен и за предвидените сопствени режими во 3Д метаматеријали со користење на спојување надвор од најблискиот сосед. Набљудувањето на таков „како ротон“ дисперзивен однос бил демонстриран во амбиентални услови и за брановите на акустичен притисок во метаматеријал заснован на канал на звучни фреквенции и за попречни еластични бранови во метаматеријал во микроразмер на ултразвучни фреквенции.
1 Модели
Првично, спектарот на ротонот бил феноменолошки воведен од Лав Ландау. Во моментов постојат различни модели кои се обидуваат да го објаснат ротонскиот спектар со различни степени на успех и фундаменталност. Условот за кој било модел од овој вид е тој да мора да го објасни не само обликот на самиот спектар, туку и другите поврзани набљудувачи, како што е брзината на звукот и факторот на структурата на супертечниот хелиум-4. Mикробрановата и Бреговата спектроскопија биле спроведени на хелиум за да се проучи спектарот на ротонот.
2 Бозе-Ајнштајнова кондензација
Бозе-Ајнштајновата кондензација на ротоните е исто така предложена и проучена. Нејзиното прво откривање е пријавено во 2018 година. Под посебни услови, ротонскиот минимум создава кристална цврста структура наречена суперцврста, како што е прикажано во опитите од 2019 година.
3 Поврзано
* Супертечење
* Макроскопски квантни феномени
* Бозе-Ајнштајнов кондензат
4 Библиографија
*
Аленка Герлович

Аленка Герлович (17 септември 1919 – 9 декември 2010 година) била словенечка сликарка.
Герлович била родена во Љубљана во 1919 година. Студирала уметност на Академијата за ликовни уметности во Загреб. За време на Втората светска војна се приклучила на партизаните. Починала во Љубљана во декември 2010 година.
Таа ја добила наградата Левстик во 1968 година за нејзината книга ''Уметнички часови за деца''.
Герлович го посетува Охрид, Струга и Скопје во периодот 1953-1957 година. Во  нејзините рани македонски цртежи најчесто е избран мотивот на лица и фигури на жени и деца. Често се посветувала на македонската носија. Академско зацртаниот ликовен принцип на цртежот подоцна го заменила со јасен, конструктивен линиски цртеж и преминала на урбана стилизација и апстракција.
Таа ја добила наградата на Фондацијата Прешерен во 1981 година за нејзините уметнички достигнувања.
Анастас Јовановиќ

Анастас Јовановиќ (|Анастас Јовановић, |Анастас Йованович 1817 &ndash; 1 ноември 1899) бил српски уметник, прв српски литограф и еден од првите српски и светски фотографи.
1 Биографија
Анастас Јовановиќ е роден во 1817 година во Враца, тогаш сè уште во Османлиското Царство, а денешна Бугарија. Неговиот татко Јован се занимавал со трговија. Откако стекнал основно училиште се преселил во Србија. Во 1832 година започнала со работа во Белград, Државната штампарија. Анастас од самиот почеток се интересирал и го привлекувало сè што се случувало таму. Прво започанл да го учи терзискиот занает, а потоа бил примен во Кнежевско-српската типографија, каде работел како словолиец.
2 Галерија
Многу висока честота

Многу висока честота (VHF) — предназнака на МТУ за појас на електромагнетниот спектар помеѓу 30 и 300 мегахерци (MHz), со бранова должина од десет до еден метар. Честотите кои се наоѓаат под VHF појасот се нарекуваат високи честоти (HF), додека честотите од повисокиот појас се познати како ултрависоки честоти (UHF).
VHF радиобрановите се шират главно во линија на поглед и поради ова се блокирани од ридови и планини, иако поради атмосферското прекршување тие можат да стигнат и подалеку од видливиот хоризонт до околу 160 км. Радиобрановите од овој појас се употребуваат за Дигитална аудио радиодифузија (DAB), ФМ радио, телевизиска радиодифузија.
Во Македонија, како и најголем дел од светот нискиот и високиот VHF подпојас биле користени за емитување на аналогна телевизија. Како дел од процесот за премин кон дигитално емитување повеќето држави ги обврзуваат радиодифузерите да емитуваат телевизиски сигнал во VHF појасот користејќи дигитално, наспроти аналогно кодирање. Во Македонија, за пренос на дигиталниот земски сигнал се користи само повисокиот UHF појас, додека високиот VHF подпојас се користи за дигитална аудио радиодифузија. Средниот VHF подпојас се користи за ФМ радио.
Висока честота

Висока честота (HF) — предназнака на МТУ за појас на електромагнетниот спектар помеѓу 3 и 30 мегахерци (MHz). Позната и како декаметарски бран, бидејќи должината на брановите од овој појас е помеѓу еден и десет декаметри (десет до сто метри). Честотите кои се наоѓаат под HF појасот се нарекуваат средни честоти (MF), додека честотие од повисокиот појас се познати како многу високи честоти (VHF). HF појасот е значаен дел од краткобрановиот радиоспектар, па затоа комуникацијата преку овие честоти се нарекува краткобраново радио. Поради феноменот познат како прескокнување или јоносферско браново ширење (одбивање од јоносферата), радиобрановите од овој појас се погодни за комуникација на големи далечини преку меѓуконтинентални растојанија и за планински предели кои оневозможуваат комуникација во линија на поглед. Појасот се користи за меѓународни краткобранови радиостаници (3.95–25.82 MHz), авијациска комуникација, станици кои емитуваат сигнал на точно време, аматерско радио и цивилен радиопојас, помеѓу останатите примени.
1 Антени
Најчести антени за овој појас се жични антени како жични диполи или ромбоидни антени. За повисоките честоти од појасот се користат повеќеелементни диполни антени како Јаги, четворни или лог периодични антени. Моќните краткобранови радиостаници често употребуваат големи завесни низи за емитување на својот сигнал.
Кандани

Саја Јасмин Аморес (роден Аша Раџкоемар; 8 март 1965 - 4 август 2021 година) била суринамско-холандска поетеса, писателка и сликарка. Пишувала под презимето Кандани од 1982 до 2007 година. Таа потоа морала да го користи името Саја Јасмин Аморес, кое легално го усвоила во 2013 година.
1 Раниот живот
Аша Раџкоемар била родена во областа Суринам, која се наоѓа во земјата Суринам, на 8 март 1965 година. Во 1982 година, таа го добила името „Cándani“, што означувало „Месечева светлина“ на јазикот сарнами.
2 Книжевна кариера
Првата книга на Кандани била објавена во 1990 година. Тоа било збирка поезија во Сарнами со холандски преводи со наслов ''Алката е скршена''.
Следните колекции на Кандани биле на холандски, вклучувајќи ги ''Таму каде што мислеше дека ќе си заминеш, си засаден'' (1993) и ''Слатководна песна'' (2000). Таа се вратила на Сарнами/холандската двојазична поезија со ''Играта на куќата'' (2002). Овие збирки се центрирани околу сеќавањата на индо-суринамскиот рурален живот.
Таа исто така напишала два романи, ''Стари непознати'' (2001) и ''Куќа од пепел'' (2002), во кои потрагата по индо-суринамскиот идентитет е ставена во историскиот контекст на миграцијата на Хиндусите во Суринам и ремиграцијата во Холандија.''Дај ми ја земјата што живее во тебе'' (2004) е збирка песни за историјата на Суринам.
3 Личен живот и смрт
Кандани се омажила со Денис ван ден Бош во 1999 година, објавувајќи комеморативна збирка ''Ќе дојдам како твоја невеста''. Таа имала една ќерка од претходната врска во Суринам.
Била хоспитализирана во 2020 година. Починала од рак на 4 август 2021 година во Амстердам.
N-појас (НАТО)

НАТО N-појас — предназнака доделена на радиочестотите од 100 до 200 GHz (пандан на бранови должини помеѓу 3 до 1,5 милиметри) која се користи од вооружените сили на САД и Врховната здружена команда на НАТО за Атлантикот во вториот телекомуникациски регион.
Појасот паѓа под EHF појасот дефиниран од МТУ.
НАТО N-појасот не е опфатен со Договорот за заеднички военоцивилни честоти на НАТО. Сепак, употреба на честоти од истиот во првиот телекомуникациски регион се предмет на одобрување од страна на засегнатото локално тело за управување на честоти.
Аристид (сликар)

Аристид Тебански (Ἀριστείδης ὁ Θηβαῖος) ― старогрчки сликар.
1 Живот
Живеел во 4 век п.н.е. Имал углед за експресивност: на пример, била прославена неговата слика што го претставува стравот на мајката која умира да не ја цица смртта од нејзините гради од страна на нејзиното доенче. Тој исто така насликал една од битките на Александар Македонски. Кралот Атал од Пергам, наводно, купил една од неговите слики за 100 таланти.
Сликарот Аристон бил негов син и ученик.
Аристон (сликар)

Аристон (работел 4 век п.н.е.) ― сликар во Стара Грција. Тој бил син и ученик на Аристид Тебански. Познато е дека насликал сатир кој држи пехар и крунисан со венец. Анторид и Еуфранор биле негови ученици.
Еуфранор

Еуфранор Коринтски (средина на IV век п.н.е.) ― грчки уметник кој се истакнал и како вајар и како сликар.
Плиниј Постариот дава список на неговите дела, вклучувајќи ја коњаничката битка, Тезеј и фингираната лудост на Одисеј меѓу сликите; и Парис, Лето со нејзините деца Аполон и Артемида, и Филип II и Александар Македонски во коли меѓу статуите.
Ниту една позната постојна статуа не е идентификувана како копија од делата на Еуфранор (но видете низа атрибуции од Шест во Јахрбух, 1909 година, 7 фолија.). Се чини дека неговите дела личат на оние на неговиот современик Лисип, особено по вниманието што го посветува на симетријата, во неговата претпочитање за телесни облици поблаги од оние вообичаените во претходната уметност и во љубовта кон јуначките теми. Тој напиша (сега изгубен) трактат за пропорции.
Тој бил современик на Анторид и, како него, изучувал кај Аристон.
1 Наводи
Наведен извор:
*
Благота

Благота или млечни производи — прехранбени производи кои содржат или се произведуваат од млекото на цицачите. Тие првенствено се произведуваат од цицачи како крави, биволици, кози, овци и камили.
Покрај млекото, во исхраната на луѓето се користат и млечни производи, како што се:
* крем,
* путер, маст
* матеница
* јогурт,
* ајран
* сладолед,
* сирење,
* кајмак ,
* сурутка,
* шлаг,
* пудинг,
* кисело млеко,
* сирење,
* биено сирење
* кефир,
* лактоза,
* млеко во прав и
* чоколадно млеко.
Млечните производи често се произведуваат во домаќинствата, а индустрискиот или занаетчискиот објект каде што се произведуваат млечни производи се нарекува млекара. Се консумираат ширум светот, со исклучок на поголемиот дел од Источна и Југоисточна Азија и делови од централна Африка.
Васил Докев

Васил Докев (бугарски: Васил Докев; 22 мај 1938 - 23 јуни 2017 година) ― бугарски уметник. Работел на полето на апстрактното сликарство, бугарската фолклорна сценографија и костимографска уметност, театарска сцена и костимографија и графички дизајн.
1 Животопис
Васил Докев е роден во Софија, а дипломирал на Националната академија за уметности во Софија во 1971 година.
На почетокот на својата кариера работел главно во областа на дизајнот на плакати, дизајнот на лого и калиграфијата. Најголем дел од неговите дела од овој период се за Националниот музички театар во Софија, каде што работел како графички дизајнер од 1971 до 1980 година. Во тие години Докев започнал да работи како костимограф и сценограф за Националниот музички театар и . Тој, исто така, создал сцени и костими за многу други театри и балетски друштва во Бугарија, како што е . Во 1973 година бил поканет да го создаде својот прв фолклорен сценски дизајн за фолклорниот ансамбл „Пирин“. Тоа го означило почетокот на неговиот интерес за етно-уметноста и фолклорот што влијаел на неговата работа до крајот на неговиот живот.
Во последните децении на неговиот живот, Докев работел претежно во полето на сликарството. Докевите слики се апстрактни и симболични. Тие се исто така засновани на уметнички начека присутни во бугарската и современата етнолошкауметност. Тој учествувал во групни и самостојни изложби во многу држави. Неговите слики се сега во збирката на и во приватни збирки во Бугарија, Италија, Франција, Швајцарија, Белгија, Данска, Соединетите Држави, и други земји.
Аристофон (сликар)

Аристофон ― грчки сликар, спомнат од Плиниј Постариот.
1 Живот
Аристофон бил син и ученик на постариот Аглаофон и брат на Полигнот. Тој бил родум од Тасос. Плиниј, кој го става меѓу сликарите од втор ранг, споменува две негови дела: едното дело го прикажува Анкеј ранет од свињата и тагуван од мајка му Астипалеја, а другото содржи фигури на Пријам, Елена, Одисеј, Деифоб, Долон и Кредулита.
Плутарх го именува Аристофон како сликар на сликата на Алкибијад во прегратките на Немеја. Меѓутоа, Атенеј вели дека тоа било од Аглаофон.
Перо Спироски

Перо Спироски (, – , ) — македонски сликар
1 Животопис
Роден e во Битола во 1928 година. Завршил Виша педагошка академија, Ликовна насока во Скопје.
Член на ДЛУМ од 1952 година. Спироски со четворица други битолски уметници (Пецо Видимче, Јован Димовски, Методија Ивановски-Менде и Борислав Траиковски), бил член на познатата уметничка група ВДИСТ, која во средината на минатиот век влијаела врз насоките на современото југословенско сликарство.
Приврзан кон пределното сликарство и родниот град Битола, Спироски целиот свој творечки живот го поминал во Битола. Во неговиот природен предел секогаш наоѓал поттик за ликовно обликување на стотици слики. За овој сликар, природните амбиенти на Битола и неговата околина, со широката Пелагониска Рамнина, се јавуваат како главна содржинска одредница во неговото сликарство. Основните систематски поуки за сликарството ги стекнува во Уметничката школа во Скопје, кај професорите Вангел Коџоман, Лазар Личеноски и Љубомир Белогаски, а подоцна ги пренесува на генерации млади како ликовен педагог во Битола.
Своите први творби ги претставил на изложбите на ДЛУМ од 1952 год., а подоцна со групата ВДИСТ приредува повеќе самостојни изложби низ Македонија. Неговите дела се вклучени на изложбите на македонското современо сликарство како и во македонската селекција за 3. триенале на југословенската уметност во Белград во 1967 год. Одделни негови дела, уште со првите настапи на ДЛУМ, се позитивно оценувани од ликовната критика, која ја нагласува неговата лирска природа, поуките од импресионистичкото сликарство, чувството за хармоничен колорит и избегнување на експерименти. Иако во почетокот неговите дела се блиски до импресионистичкиот стил, подоцна тие добиваат експресионистички призвук, останувајќи доследен на него со нагласувањето на изразувањето на бојата, со која ги определува контурите и природниот предел, оставајќи го цртежот во втор план. Организацијата на композицијата ја решава класично, најчесто во три хоризонтални планови, на кои ги спротивставува вертикалите на тополите и другата пелагониска вегетација. Перспективата ја означува со интензитетот на боените површини. Стилизацијата и поедноставените облици, честата примена на црни контури и симболиката на боите, раното творештво на Спироски го поврзуваат со естетиката на фовистите. На моменти на некои слики се доближува до асоцијативната апстракција (кога од пејзажите ги апстрахира сите препознатливи елементи), а во последните дела се доближува до лирската апстракција. Неговото творештво зазема значајно место во македонската современа уметност, особено во пределното сликарство во Македонија.
2 Поврзано
* Пејзаж
Лашко Езеро

Лашко Езеро (|Laacher See) е кратерско езеро во планините Ајфел и е најголемото езеро во покраината Рајнска област-Пфалц, Германија. Езерото е со дијаметар од 2 км, се наоѓа на околу 24 км северозападно од Кобленц, 37 км јужно од Бон и 8 км западно од Андернах. Формиран е во калдера на вулканот Лахер по неговата последна ерупција, која датира од 11-тиот милениум п.н.е. Испуштањето гас, кое може да се види како мофети во југоисточниот дел на езерото, е знак за тековен вулканизам. Експлозијата има индекс 6 на скалата на вулкански експлозивни индекси (ВЕИ) и има волумен од 16 км³. За споредба, ерупцијата на Пинатубо во 1991 година била околу 10 км³ (ВЕИ 6), а ерупцијата на Сент Хеленс од 1980 година била само околу 0,5 км³ (ВЕИ 5). Површината на овалното езеро е приближно 3,31 км², максималната длабочина е 51 м.
Самото име на езерото ''Laacher See'' е тавтологија. Зборот ''Laach'' доаѓа од старогерманскиот ''lacha'', поврзан со денешниот збор ''Lache'', латинскиот ''lacus'' и англискиот ''lake'', т.е. езеро. Германскиот збор ''See'' значи и езеро.
Во 19 век, језуитскиот ред изгради вила на брегот на Лашкото Езеро. Оваа зграда стана вистинска замка за монасите - за околу 20 години во неа загинаа 17 луѓе, од кои многумина во сон. Долго време нивната смрт остана мистерија додека не беше откриено дека многуте мофети долж брегот испуштаат јаглерод диоксид.
Според експертите, супервулканот Лахер за време на својата последна ерупција исфрли стотици милиони тони пепел и камења на површина од неколку илјади квадратни километри. Периодично се забележуваат благи потреси, што во комбинација со мофетите укажува дека вулканот е активен.
Агатанѓел Мбрица

Агатанѓел Мбрица (1883-1957) ― албански уметник и златар.
Агатанѓел Мбрица бил роден во Белград (Берат), град во тогашната Отоманска Империја во 1883 година. Неговиот татко Димитраќ Мбрица бил кројач кој се занимавал со изработка на џамадани и фустанели.
Од 14-годишна возраст Агатанѓел Мбрица започнал да работи како златар чирак на Алекс Коља во неговиот дуќан. Во текот на 1920-тите, Мбрица станал еден од најреномираните златари во Албанија. Тој фалсификувал златен медал што го побарале учителите од Белград во чест на Авни Рустеми, активист и учител.
Во 1938 година, тој фалсификувал златен двоглав орел како подарок за Зогу I, кралот на Албанија. Во 1950 година, тој фалсификувал златен гулаб (како симбол на мирот), кој бил искористен во чест на Јосиф Сталин. Многу од делата на Агатанѓел Мбрица биле вдахнати од религиозни настани. Неговото најпознато дело е големата златна икона насловена ''„Заминувањето на Илија“''.
Екатерина Савова-Ненова

Екатерина Савова-Ненова (|Екатерина Савова-Ненова; 1901–1980) ― бугарски сликар, омажена за Иван Ненов, и учител по уметност во Институтот за детски учители во Софија, Бугарија. Родена е на 13 ноември 1901 година во Софија. Студирала кај Никола Маринов на Академијата за уметности во Софија, дипломирала во 1925 година, редовно изложувала во Сојузот на бугарските уметници и имала три самостојни изложби во 1943, 1946 и 1958 година. Нејзините слики се изложени во Уметничката галерија „Филипопол“ во Пловдив и Националната уметничка галерија во Софија.
1 Дополнителна литература
* Екатерина Савова-Ненова, Петр Дачев. ''Екатерина Савова-Ненова'', ''Български художник'', 1966 година.
Алесандро Алберти

Алесандро Алберти (9 март 1551 &ndash; 10 јули 1596) бил италијански сликар од периодот на ренесансата.
1 Биографија
Роден бил во Борго Сан Сеполкро, најстариот син на Алберто Алберти и брат на сликарите Џовани и Херубино Алберти. Учел со Гасперо ди Силвестре од Перуџа. Во 1566 година, вујкото на Алесандро, Лодовико, го однел во Рим. Починал во Рим додека бил ангажиран на големата работа за украсување на Сала Клементина за папата Климент VIII. Алесандро работел и во Борго Сан Сеполкро, Неапол.
Алберти сам добил налог да учествува во дизајнот на капелата Буфалини во Санта Марија во Аракоели во Рим (1576–77); и да го украси Палацо Дукале во Мантуа (1586).
2 Наводи
*
Иван Ненов

Иван Ненов (|Иван Василев Ненов; 1902–1997) ― бугарски сликар.
1 Животопис
Ненов бил роден на 17 мај 1902 година во Софија. Тој бил сопруг на Екатерина Савова-Ненова. Бил член на Бугарската академија за ликовни уметности. Во раните 1940-ти неговото студио било уништено во бомбардирањето на Софија за време на Втората светска војна.
Во 1950-тите, на Ненов му било забрането да ги изложува своите слики и бил отпуштен од Академијата за ликовни уметности поради тоа што бил формалист. Потоа, тој почнал да работи со глина.
Ненов починал на 9 април 1997 година во Софија.
Во 2012 година, Градската уметничка галерија Софија одржала ретроспектива на делото на Ненов.
Мултипла системска атрофија

Мултипла системска атрофија (МСА) е ретко невродегенеративно нарушување кое се карактеризира со автономна дисфункција, тремори, бавно движење, мускулна ригидност, и постурална нестабилност (познати со заедничко име, паркинсонизам) и атаксија. Ова е предизвикано од прогресивна дегенерација на невроните во одредени делови на мозокот, како што се базалните ганглии и малиот мозок.
Многу од луѓето со МСА имаат дисфункција на автономниот нервен систем, која се манифестира со ортостатска хипотензија, импотенција, престанок на потење, сува уста и уринарна ретенција и инконтиненција. Парализа на гласните жици е значајна и понекогаш иницијална клиничка манифестација на нарушувањето.
Модифицирана форма на протеинот алфа-синуклеин во зафатените неврони може да предизвика МСА. Околу 55% од случаите се јавуваат кај мажи, а првите симптоми обично се јавуваат на 50–60 години. Симптомите на МСА често се слични со оние на Паркинсонова болест.
Филоксен (сликар)

Филоксен Еретриски (Φιλόξενος ὁ Ἐρετριεύς) ― сликар од Еретрија. Тој бил ученик на Никомах Тебански, чија брзина во сликарството ја имитирал, па дури и ја надминал, откако открил нови и брзи методи на боење. Сепак, Плиниј наведува дека неговата слика не била потчинета од ниедна, прикажувајќи битка на Александар Македонски против Дариј, која ја насликал за кралот Касандар.
Слична тема е претставена и во прославениот Александаров мозаик пронајден во Куќата на Фаунот, Помпеја. Како ученик на Никомах, кој работел околу 360 п.н.е., и како сликар на Битката кај Ис (333 година п.н.е.), или тоа би можело да биде Битката кај Гавгамела во 331 п.н.е. И двајцата имаат барања. Филоксен мора да работел во времето на Александар, околу 330 п.н.е. па наваму. Зборовите на Плиниј, „Касандро е крал“ (''Cassandro regi''), ако се сфатат буквално, ќе покажат дека датумот на неговата голема слика мора да бил по 317 или 315 година п.н.е., за време на владеењето на Касандар во Македонија.
Антифил (сликар)

Антифил (|Ἀντίφιλος) ― старогрчки сликар од Навкратис, Египет, во времето на Александар Македонски. Работел за Филип II Македонски и Птоломеј I. Така, тој бил современик на Апел, чиј ривал се вели дека бил, но изгледа дека работел во сосема друг стил. Квинтилијан зборува за неговата способност: описите на неговите дела кои преживеале покажуваат дека тој се истакнувал во светлина и сенка, во жанровски претстави и во карикатура.
1 Сликите на Антифил изложени во Стар Рим
Во Стариот Рим, според Плиниј Постариот, Октавијановата школа (Schola Octaviae) била украсена со слики од Антифил, меѓу кои биле неговата Хесиона и неговата слика на групата Александар и Филип со Минерва. Курија Помпеја, позната како местото на убиството на Јулиј Кесар, било во облик наречено егзедра, или сала опремена со седишта и било украсено со слики на Кадмо и Европа од Антифил.
Џовани Алберти (сликар)

Џовани Алберти (Рим, 1558–1601) — италијански сликар, познат по неговото перспективно сликарство (квадратура). Тој исто така бил поет и писател за уметнички критичар.
1 Биографија
Брат на Алесандро и Херубино Алберти и трет син на Алберто, тој е роден во Борго.
Во 1586 година отишол во Сабионета (близу Мантуа) за да му помогне на својот брат Алесандро во Палацо Дукале и ги насликал фиктивните колонади на крајните ѕидови на галеријата. Ова патување му дало можност да ги проучува илузионистичките фрески на Андреа Мантења во Мантуа и на Кореџо во Парма.
Заминал во Рим за време на папството на Григориј XIII, кој го вработил во папската палата на Монте Кавало и во Апостолски дворец. Тој се истакнувал во сликарството на пејзажи и перспектива, во кои фигурите обично ги сликал Херубино. Тој, исто така, бил вработен од Климент VIII, да го наслика свети Јован Латерански, и, заедно со неговите браќа, да ја украси Сала Клементина во Ватикан. За ова дело, кое било започнато во 1595 година и завршено во 1598 година, двајцата сликари ( Алесандро починал за време на извршувањето) добиле 3050 скуди. Во 1590-тите Џовани и Херубино насликале фрески во Капела Маџоре во Сан Силвестро ал Квиринале, каде сложените перспективни ефекти вклучуваат тромпе-л'ил окулус над олтарот.
Алберти работел и во својот роден град, во Мантова, Перуџа, Фиренца и на други места. Починал во Рим во 1601 година. Неговиот портрет е поставен во академијата Свети Лука, а друг во Уфици во Фиренца.
Матеница

Матеница, маштеница или биеница (дијалект) — превриен млечен пијалак. Традиционално, тоа е течноста што се остава по изматувањето на маста од полномасно млеко. Бидејќи најмодерниот путер во западните земји не се прави од млеко, туку од слатка павлака, најмодерната матеница во западните земји се произведува посебно, во посебен процес. Вообичаена е во топли клими каде млекото (без фрижидер) брзо се скиселува.
Матеницата може да се пие директно, а може да се користи и при готвење. При правењето леб со сода бикарбона, киселината во матеницата реагира со средството за нараснување, натриум бикарбонат, за да произведе јаглерод диоксид кој делува како квасец. Матеницата се користи и за маринирање, особено за пилешко и свинско месо.
1 Традиционална матеница
Оригинално, матеница се однесувало на течноста што останувала од изматениот путер од превриена (ферментирана) павлака. Традиционално, пред хомогенизацијата, млекото се оставало да отстои одредено време за да се одвојат кремот и млекото. За тоа време, природните бактерии кои произведуваат млечна киселина во млекото го ферментирале. Ова го олеснува процесот на матење на путерот, бидејќи маснотиите од кремот со пониска pH вредност се спојуваат полесно од свежиот крем. Киселата средина, исто така, помага да се спречи растот на потенцијално штетните микроорганизми, со што се зголемува рокот на траење.
Традиционалната матеница сè уште е вообичаена во многу арапски, индиски, непалски, пакистански, фински, полски, холандски и германски домаќинства, но ретко се наоѓа во други западни земји. Тоа е вообичаен пијалак во многу индиски и непалски домови и често се служи со печена пченка. Во арапскиот свет, матеницата е вообичаен пијалак што се продава на мраз со други млечни производи. Популарен е за време на Рамазан, кога се консумира за време на ифтар и сухур.
2 Исхрана
Комерцијално произведената матеница е споредлива со обичното млеко во однос на енергијата и мастите. Една чаша (237 mL) полномасно млеко содржи 157 килокалории (660 kJ) и 8,9 грама масти. Една чаша полномасна матеница содржи 152 килокалории (640 kJ) и 8,1 грама вкупни масти. Достапнa е и матеница со ниски маснотии. Матеницата содржи витамини, калиум, калциум и траги од фосфор.
3 Поврзано
* Млечен производ
* Сурутка, течноста што останува по производството на сирење
Ехион (сликар)

Ехион (|Έχίων), познат и како Етион, бил прославен грчки сликар за кој зборувал Лукијан, кој дава опис на една од неговите слики, која го претставува бракот на Александар Македонски и Роксана. Оваа слика предизвикала такво восхитување кога била изложена на античките Олимписки игри, што Проксенида, еден од судиите, му ја дал на уметникот својата ќерка за брак.
Се чини дека Ехион се истакнал особено во уметноста на мешање и поставување на неговите бои. Вообичаено се претпоставува дека живеел во времето на Александар Македонски; но зборовите на Лукијан јасно покажуваат дека тој мора да живеел за времето на Адријан и Антонините.
Алојс Хирт претпоставува дека името на сликарот на бракот на Александар, кого Лукијан толку високо го фали, како Етион, е расипување на името Ехион.
Сандро Ботичели цртал на екфразата на Лукијан во неговите ''Марс и Венера'' (, сега Национална галерија), позајмувајќи ги аморетите кои си играат со оклопот на Александар за време на церемонијата, двајца што го носат неговото копје и еден кој се вовлекол во неговиот оклоп.
1 Поврзано
* Список на антички Грци
* Список на сликари
Дуранте Алберти

Дуранте Алберти (околу 1556 – 1623) бил италијански сликар од доцниот ренесансен период.
Роден е во Борго Сан Сеполкро. Тој бил активен главно во родниот град и Рим, каде што пристигнал за време на папството на Григориј XIII. Тој бил наречен и ''Дуранте дел Неро''. Неговиот татко бил Романо Алберти. Неговиот син Пјерфранческо исто така бил сликар и гравер. Неговиот брат, Козимо, бил скулптор, гравер и сликар кој починал во Рим во 1580 година. Неговата ќерка Кјара била сликарка. Бил во роднинска врска со скулпторот Алберто и сликарите Алесандро, Џовани и Херубино Алберти. Се вели дека соработувал со Леонардо Кугни, исто така од Сан Сеполкро.
Тој насликал за црквата Сан Џироламо дела Карита, една од капелите во фрескоживопис и олтар-парче во масло, што ги претставува ''Богородица и детето со светите Бартоломео и Алесандро''. За Санта Марија деи Монти насликал ''Благовештение''. Тој исто така ја насликал „сликата на мачениците“ во главната капела на преподобниот англиски колеџ во Рим. Сликата ги претставувала блажената Троица и Свети Тома на кои црквата им била посветена. Студентите се собирале да ја пеат химната на дарувањето, Те Деум, секогаш кога ќе пристигнела вест за уште еден од алумни кој бил погубен затоа што ја исповедал католичката вера во протестантска Англија кон крајот на 16 век. Четириесет и четири од овие студенти се прогласени од Католичката црква за светци и маченици.
Дуранте Алберти бил погребан во Црквата Санта Марија дел Пополо.
1 Наводи
Жан Андре

Жан Андре (1662–1753) — француски уметник. Заминал во Рим, каде што добивал лекции од Карло Марати и ги проучувал делата на Микеланџело и Рафаел.
Андре е роден во Париз, а станал Доминиканец во 1679 година. Заминал во Рим, каде што добил лекции од Карло Марати и ги проучувал делата на Микеланџело Буонароти и Рафаело Санти. Сликал портрети и историски теми и има карактер на многу коректен во дизајните и добар колорист. Неговите дела го вклучуваат ''празникот на фарисеите'', во Доминиканската црква во Лион; автопортрет, во Лувр; ''Свадбата на Кана'' и ''Чудото на лебовите'', во Бордо; и „''Поклонение на кралевите''“ и многу други што ги насликал во разни цркви во Париз. Андре им давал часови за уметност на Таравал, Шасл и Думон.
Починал во Париз во 1753 година.
Дамјан Цветановски

Дамјан Цветановски (р. година во Скопје) — македонски театарски, филмски и телевизиски глумец. Од 2025 година, работи во Македонски народен театар.
1 Филмографија
Година, Филм, Улога
2006, Тајната книга ТВ-филм, Бигорски
2010, Вистинската приказна за Хансел и Гретел ТВ-филм, Детето
2012, Статус ТВ-филм, Кристијан
2017, Инсајдер ТВ-серија, Јован
2017-2020, 5+ фамилија ТВ-серија, Швајн Штајин
2018, Преспав ТВ-серија, Станко Кочовски
2022, Тајниот изум ТВ-филм, Швајн Штајин
2023, Денот на жената ТВ-филм, Игор
2023, Бистра вода ТВ-серија, Стефан
2024, Јон Вардар против Галаксијата ТВ-филм, Зарк
2 Животопис
Цветановски е роден на 31 мај 1994 година во Скопје, син е на македонскиот режисер и професор на Факултетот за драмски уметности, Владо Цветановски. Дипломира на Академијата на уметностите во Нови Сад во класата на професорот Никита Миливојевиќ, во 2016 година. Вработен бил во Драмски театар - Скопје. Од 2025 година, работи во Македонски народен театар во Скопје.
3 Награди
* Добитник на наградата за најдобра машка улога за ликот Кристофер во претставата „''Чудна случка со кучето во ноќта''“ на фестивалот „Војдан Чернодрински“ во Прилеп (2023)
Јован Димовски

Јован Димовски-Јанко (, – , ) — македонски сликар.
1 Животопис
Роден e во Битола во 1928 година. Завршил Академија за применета уметност, насока Декоративно сликарство во Белград во 1953 година во класите на професорите Васа Поморишац и Винко Грда.
Тој припаѓа на првите повоени генерации ликовни уметници кои се вклучуваат во процесот на осовременување на ликовниот израз, притоа задржувајќи ја длабоката приврзаност кон тлото од кое потекнува и наоѓајќи секогаш инспиративни поттици (по содржинска определба и стилска изразност) во македонското културно наследство. По дипломирањето станува член на ДЛУМ. Се вклучува во ликовниот живот на Македонија и е присутен на сите изложби, распнат на релација Битола - Скопје - Белград. Одлучувачки момент за неговото творештво претставува работата со Здравко Блажиќ, на конзервација на фрески и икони во повеќе македонски цркви и манастири, кога ги согледува вредностите на нашето средновековно културно наследство. Работи како ликовен педагог, графички илустратор, сценограф и најмногу како слободен уметник. Организира изложби од 1952 год. во Битола, а потоа Скопје, Белград и странство. Учествува на изложбите на ДЛУМ, а од 1955 г. и со ликовната група ВДИСТ, како нејзин член. Од 1971 год. членува и во белградската ликовна група СИНГИАРТ со други 6 сликари истомисленици, кои инспирација бараат во културното наследство. Во текот на своето творештво, Димовски минува низ еден доста хетероген стилски развој. Започнува со стилизиран реализам, со многу декоративни елементи, со примери од народната орнаментика (особено изворната керамика) и македонскиот фолклор. Потоа преку специфичен експресионизам се доближува до асоцијативната апстракција, во чија основа се природата и нејзините појави. Почетните дела се поврзани со македонскиот природен предел, со Старата битолска чаршија, со мртви природи... многу блиски на постимпресионизмот, а подоцна применува стилизација, поедноставување на облиците, прифаќање декоративни елементи со контурно врамување на истите. Веќе подоцна, во почетокот на 7. деценија во циклусот „Македонска рапсодија“ се доближува до асоцијативната апстракција. Во ист дух ги работи и сцените од катастрофалниот земјотрес во Скопје како сопствено доживување на ужасот, со внесување на симболичен израз и неформални решенија. Со неговите самостојни изложби и учеството на голем број групни во земјата и странство, како и со големиот број награди и признанија, Димовски обезбеди значајно место во историјата на македонското сликарство. Неговите дела се наоѓаат ширум светот, а за своите креации добитник е на голем број награди, признанија, дипломи и пофалби.
Починал во Белград во 1996 година, а погребан е во Битола.
2 Поврзано
* Локвањи
Антон Колиг

Антон Колиг (1 јули 1886 – 17 мај 1950) бил австриски експресионистички сликар.
1 Биографија
Антон Колиг е роден во Нојтишајн како син на салонскиот уметник Фердинант Колиг. Студирал на Виенската школа за уметност и занаетчиство кај Оскар Кокошка во 1904–1907 година, а потоа од 1907 година ги продолжил студиите на Академијата за ликовни уметности во Виена под раководство на Хајнрих Лефлер и Алојз Делуг.
Во 1911 година, делото претставено од него на изложбата го привлекло вниманието на специјалистите кои му доделија стипендија на Колиг и му организирале патување во Франција. По избувнувањето на војната, тој се вратил во Австрија.
За време на Првата светска војна, почнувајќи од 1916 година, бил на воена служба, а работел како воен уметник во Виена.
Колиг бил професор во Штутгарт од 1928 до 1943 година. Во 1944 година, тој бил сериозно повреден како резултат на бомбардирањето на сојузниците во Втората светска војна. Последните години од својот живот ги поминал во Ноч им Гаилтал, каде што починал на 17 мај 1950 година.
Антон Колиг е претставен во австриската галерија Белведере, во Воено-историскиот музеј и во колекцијата Леополд, како и во колекцијата Есл и во Уметничката галерија на Корушка.
2 Поврзано
* Соочување со модерното: Портретот во Виена 1900 година
Јозеф Гаслер

Јозеф Гаслер бил австриски експресионистички сликар. Роден е во Аустерлиц, Моравија, на 6 март 1893 година и починал во Виена на 27 април 1978 година.
По раниот успех на Виенската Уметничка академија, каде што добил неколку награди, вклучувајќи ја и наградата за Рим, уметникот подоцна бил попречен во средината на кариерата поради избувнувањето на војната. Првично, трпејќи ја екстремната сиромаштија и угнетениот од Првата светска војна, тој се скрил позади меланхолични субјекти и емотивно наполнет стил со допири на движењето наречено ''Нова објективност.'' Во неговиот опус има пејзажи, мртви природи и сцени од секојдневниот живот, кои покажуваат дека Гаслер бил точен набљудувач на својот околен свет. Направил и многу скици за декоративна уметност, како и скици за мурали и театар.
Јозеф Гаслер живеел во Париз од 1927 до 1930 година, патувал во Италија и јужна Франција и во Прага, Карлови Вари и Виена. Откако се преселил во Чешка, тој ги поминувал зимите во космополитска Прага каде што се стекнал со признание. Повремено дизајнирал порцелан и стакло за Мозер и други чехословачки производители и работел на мурали и театарски сценографија.
Кариерата на Гаслер попуштала со доаѓањето на фашизмот, кога Германија го вовела концептот на дегенерирани уметности. По германската инвазија на Чехословачка следела Втората светска војна, а потоа и комунистичката окупација.
Во 1945 година Гаслер се вратил во Виена, каде што продолжил да работи, главно сликајќи портрети, пејзажи и цветни студии.
Јозеф Гаслер изложувал во Салонот на независните, Винер Сецесион, Кунстлерхаус, Рудолфинум и во приватни галерии. На неговиот 70-ти роденден ја добил наградата Златен ловор од Винер Кунстлерхаус. Неговите дела се наоѓаат во галеријата Устерајхише, како и во приватни колекции во Австрија, Германија, Англија и САД.
1 Наводи
*''Јозеф Гаслер: Почетокот на моето патување'', 1893-1916 година. Преведено со воведна белешка од Ева Ствертка. Њујорк, авторски права 2005 година.
*''Јозеф Гаслер'' 1893-1978 година. Каталог со Ворворт од Рудолф Минихбауер, Galerie Walfischgasse, Виена, март 2010 година.
*
Мануил Панселин

Мануил Панселин (|Μανουήλ Πανσέληνος) ― римски фрескописец и иконописец во доцната Римска Империја. Тој бил активен во Македонија и е најистакнатата личност на палеолошката ренесанса и Македонската сликарска школа, со средиште во вториот град на империјата, Солун.
1 Историја
Мануил Панселин е роден кон крајот на 13 век во Солун. Негови главни дела биле иконографијата и фреските. Неговите дела се наоѓаат во неколку манастири на Света Гора: Ватопеди, Велика Лавра и црквата Протатон во Кариес . Неговото најважно дело е муралното сликарство на црквата Протатон (Успение на Богородица). Негови современици биле Ѓорѓи Калиерг(ис), Михаил Астрапа и Евтихиј Астрапа. Некои историчари веруваат дека Калиерг бил еден од неговите ученици поради сличноста во стиловите на сликање.
Сепак, традицијата да му се припишуваат атонските слики на Панселин датира од 17 век, а дури во 18 век Дионисиј Фурнански тврди дека е роден во Солун и дека некои правила во својата работа ги извел од него. Панселин понекогаш е привремено поистоветуван со Михаил Астрапа или друг член на истото семејство, но без цврсти докази.
2 Галерија
3 Поврзано
* Јован Пагомен
* Теодор Апсевд
Федир Манајло

Федир Манајло (|Федір Манайло, 1910–1978) ― украински уметник од територијата на денешената Закарпатска Област, под влијание на експресионистичкото движење. Територијата на денешната Закарпатска Област во тоа време дел од Австроунгарија, подоцна дел од Чехословачка и Унгарија до 1945 година.
Манајло студирал на Уметничкото и техничкото училиште во Прага кај Брунер. Тој ја посетил Франција во 1930 година, патувајќи во Париз, Марсеј и Лион. Од 1937 до 1945 година предавал украсна уметност во Трговското училиште во Ужхород, пред да продолжи да предава во Уметничката школа во Ужхород. Почнувајќи од 1940-тите, Манајло сликал жанровски сцени на ''Закарпатија.''
Девендер Синг

Девендер Синг (роден на 6 ноември 1947 година) е современ индиски уметник (сликар) од Пенџаб.
1 Ран живот
Синг е роден на 6 ноември 1947 година во Амритсар, Пенџаб. Неговиот татко, Севак Синг (ГД Арт Лахоре), бил и самиот добро познат уметник.
2 Образование и обука
Своето формално образование го добил во Мумбаи, Лудијана и Чандигар.
3 Сликарство
Неговите добро познати слики ја вклучуваат серијата направена на Бара Маха. Синг ја започнал својата кариера со илустрации направени за многу познатиот стрип Амар Читра Ката. Неговите историски слики на Сиките се добро познати меѓу Пенџаби ширум светот. Девендер Синг е познат уметник Сик. Неговите слики ги красат ѕидовите на многу познати музеи.
Станислав Сичов

Станислав Иванович Сичов (украински: Станіслав Іванович Сичов; руски: Станислав Иванович Сычёв; 19 декември 1937 година, Одеса, СССР - 2 септември 2003 година, Одеса, Украина) ― украински уметник, еден од основачите на незваничната (андерграунд) уметност на Одеското училиште.
1 Животопис
Станислав Сичов бил роден на 19 декември 1937 година во Одеса.
Дипломирал на Одеското уметничко училиште во 1960 година.
Многу критичари веруваат дека организираната во 1967 година „Оградна изложба“ на млади уметници и Станислав Сичев и Валентин Хрушч на оградата на Одеската опера го означи почетокот на „нонконформизмот од Одеса“. Ова шоу траело само три часа.
Во 1970 година учествувал на неформални изложби во Одеса и Москва. Во 1989 година учествувал на меѓународната изложба „Импреза“ во Ивано-Франковск. Во 1989 година, 1994 година - Лична изложба во Музејот на западна и источна уметност во Одеса. Значителен дел од работата е во приватни збирки во Минхен, Париз, Лондон, Њујорк, Њу Џерси, Сан Франциско.
Станислав Сичов починал на 2 септември 2013 година во Одеса.
2 Наводи
Агнес Мутшпил

Агнес Мутшпил (родена Агнес Гахбауер: 8 февруари 1914 - 3 мај 1966 година) била сликарка од Салцбург, претставник на „Салцбуршката група“ уметници кои дошле до израз во текот на 1950-тите.
1 Живот
Агнес Гахбауер е родена во Салцбург, најстарата ќерка на Хајнрих и Агнес Гахбауер. Учела во средно училиште „''Академска гимназија“ (гер:'' Akademisches Gymnasium) во градот. Во 1938 година се омажила за д-р Ханс Мутшпил, помлад судија. Тој бил убиен само три години подоцна додека служел како војник на рускиот фронт. За време на воените години, таа следела настава во катедралната презвитерија, веројатно во очекување да влезе во верски ред. Подоцна била принудена да се пресели во Хановер. По војната, таа поминала два мандата студирајќи етика и логика како студент по филозофија на Универзитетскиот теолошки факултет, назад во Салцбург. Сепак, нема индикации дека таа некогаш станала калуѓерка или дека го завршила својот степен.
Во социјална смисла, за време на повоените години, младата вдовица се поврзувала со голем број уметници, како што се Макс Пејфер Ватенфул, Каспар Нехер и Херберт Брајтер. Самата Агнес Мутшпил станала самоук уметник и, почнувајќи од 1950 година, уживаше се поголем успех на меѓународно ниво. Нејзината рана работа ја почитувале новооткриената традиција на доцниот експресионизам, но таа сè повеќе се ослободувала од модерните предрасуди и станала, во најдобра смисла, „наивен уметник“. По 1974 година, таа почнала да се гледа како претходник на краткотрајното уметничко движење „Наивни од Салцбург“. Агнес Мутшпил главно сликала со маслени бои, но имала и акварели, скици и принтови. Таа сакала да прави слики од нејзиниот роден град, особено фаворизирајќи ги неговите различни кули и полуформални градини. Имало слики од нејзината сопствена градина. Имало и слики од Рим, град за кој како посветен католик чувствувал посебен афинитет, и од островот Понца кој често го посетувала.
Агнес Мутшпил станала уште подобро општествено поврзана меѓу уметничко-интелектуалната елита на Салцбург. Нејзиниот круг на пријатели го вклучувало скулпторот Тони Шнајдер-Манзел, композиторите Готфрид фон Ајнем и Карл Орф, поетите Вернер Бергенгруен и Герхард Аманшаузер, заедно со колегите уметници Едуард Баумер и Пол Флора и, навистина, иконичниот Бертолт Брехт .
Во 1966 година, Агнес Мутшпил била добитник на наградата Теодор Корнер.
Роман Безпалкив

Роман Безпалкив (|Рома́н Безпа́лків) &#x2013; (15 април 1938, село Хлушин, Лавовско &#x2013; 19 ноември 2009 година, Лавов) &#x2013; украински сликар. Невовите жанрови биле сликарството и сакрална уметност. Тој бил член на Националниот сојуз на уметници на Украина (1988). Бил Почесен уметник на Украина (1998).
Во 1962 година, дипломирал на Медицинскиот институт при Лавовскиот национален медицински универзитет. Во 1965 година се запишал на Лавовската национална академија за уметности и ја завршил во 1971 година.
Автор е на многу сценски и сакрални дела, меѓу кои и филозофски портрети на личности од украинската култура како Тарас Шевченко, Бохдан Ихор Антонич, Маркијан Шашкевич, Иван Вишенски, Катерина Билокур и други. Учествувал на лични, национални и меѓународни изложби.
Починал по долго боледување на 19 ноември 2009 година и бил погребан на Личакивските гробишта, Лавов.
1 Книжевност
* |Яців Р. М. Безпалків Роман Михайлович // С. 382. .
Фриц Шварц-Валдег

Фриц Шварц-Валдег, првично Фридрих Шварц (1 март 1889 година, Виена - 14 октомври 1943 година, Собибор ) бил австриски експресионист и кубистички сликар од еврејско потекло. Бил убиен во Холокаустот.
1 Биографија
Неговиот татко бил службеник на судија. Рано покажал интерес за уметноста и неговите родители му биле поддршка. На седумнаесетгодишна возраст, тој го посетувал приватното уметничко училиште на Дејвид Кон (1861-1922), сликар на портрети и жанрови. Добивал дополнителна обука на Академијата за ликовни уметности под Кристијан Грипенкерл и Рудолф Бахер .
На почетокот на Првата светска војна, тој доброволно се пријавил и служел со пешадијата во Италија, каде што сликал борбени сцени. За време на неговата служба, во 1916 година, тој преминал во католицизам, со одобрение од неговото семејство. По завршувањето на својата должност, многу патувал; престојувал накратко во Копенхаген, Рим и Париз.
Кога се вратил во Виена, се запознал со Егон Шиле и Оскар Кокошка. Како резултат на тоа, тој се приклучил на Хагенбунд, либерално здружение на уметници. Од 1925 до 1927 година, бил претседател. Подоцна, отпатувал во Шпанија и Босна со својата придружничка, трговецот со уметнички дела Леа Јарај-Бонди (1880-1968).
По Аншлус, и покрај неговото преобраќање и доброто воено досие, му било забрането да изложува или да прима нарачки. Седум месеци подоцна, тој одеднаш бил принуден да го напушти студиото и многу од неговите дела биле изгубени. Живеел со својата сестра Мелани до август 1942 година, кога бил одведен од Гестапо. Бил пренесен во логорот за истребување во Мали Тростенец, но се претпоставува дека е пренесен понатаму во Собибор, бидејќи се споменува во сведочењето на Курт Тичо (Томас) како затвореник со кој се спријателил, иако претходните извори веруваат дека тој бил пренесен во Мали Тростинез и убиен по пристигнувањето на 4 септември 1942 година.
Неговите преживеани дела останале под грижа на неговата сестра, која ја избегнала смртта поради тоа што била мажена за „ариевец“. Оттогаш тие се насекаде. Во 2009 година, Јудискиот музеј во Виена собрал 25 слики во масло и 70 цртежи со акварел за голема ретроспектива. Денес тој се смета за пионер на австриското експресионистичко сликарство по 1918 година - но голем дел од неговото дело се смета за изгубено. Малку австриски колекции ги прикажуваат неговите слики, па затоа на уметничкиот пазар тие се тргуваат како барани реткости.
2 Дополнителна литература
* Матијас Боекл, ''Фриц Шварц-Валдег.''''Maler-Reisen durchs Ich und die Welt'' (Патување на сликарот во себе и светот), Bibliothek der Provinz, 2009
Иван Ноштев

Иван Ноштев — македонски општественик.
1 Животопис
Иван Ноштев е роден на година во . Преродбеникот Христодул Ноштев и општественикот Никола Ноштев се негови роднини. Во 1902 година со првата генерација ги завршува трговските курсеви на солунската машка гимназија „Св. Кирил и Методиј“, заминува во Русија и започнува да студира на Санктпетербуршкиот шумарски институт. Истата година е еден од основачите на Македонското научно-литературно другарство.
Симеон Силјановски

Симеон Силјановски (, –) — македонски сликар.
1 Животопис
Роден e во Битола во 1942 година. Дипломирал на Факултетот за ликовна уметност во Белград, отсек сликарство.
Бил средношколски, а после и универзитетски професор. Има поставувано самостојни изложби на ликовни дела во Битола (повеќепати), во Скопје, Охрид, Куманово, Штип и др. македонски градови, како и во Белград, Зрењанин, Загреб, Сараево, Брисел, Париз, Стокхолм, Чикаго, Аспен, Денвер, Вел, Магдебург. Негови ликовни креации се работени во повеќе стилско-ликовни ориентации: од импресионизам, метафизичка димензија, кубизам, експресионизам до комбинација на апстрактни и кубистички облици. Покрај техниките: пастел, масло, графика, акварел и комбинирана техника, тој работи и мозаици кои се наоѓаат во јавни објекти во Битола и Скопје. Добитник е на повеќе награди и јавни признанија. Негови дела се наоѓаат во голем број македонски и светски галерии. Застапен е во повеќе анталогиски прикази на светското сликарство.