procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
ЖРК Вердер Бремен

ЖРК Вердер Бремен е женски ракометен клуб од градот Бремен, Германија. Моментално се натпреварува во 2. Бундеслига.
Клубот е дел од спортското друштво Вердер Бремен, кое освен ракомет содржи и фудбал (ФК Вердер Бремен), атлетика, пинг-понг и шах.
1 Моментален состав
:''Состав за сезоната 2018–2019''
width=70%
;Голманки
* 12 Мари Андерсен
* 16 Александра Мејер
* 55 Меике Аншуц
;Крила
;Десни крила
* 8 Лена Јансенс
* 20 Катарина Мејер
;Леви крила
* 27 Алина Ото
;Пивоти
* 6 Јана Шафрик
* 14 Неле Остертун
;Бекови
* 3 Мерле Хајдергот
* 4 Малин Фења Подс
* 7 Лена Томас
* 8 Жордис Мертенс
* 11 Лота Хајнрих
* 13 Рабеа Неслаге
* 19 Сарлота Селмечи
* 22 Џенифер Берсен
* 23 Бирте Баргер
Дехна

Дехна Пустина е централна поделба на Арабиската Пустина.<sup>[1]</sup> .Тоа е коридор на песочен терен кој формира лак-форма која ја поврзува пустината Нафуд на север со пустината Руб ел-Кали на југ. Нејзината должина е повеќе од 1.000 километри обвиткани Тваик Планини од исток и не надминува 80 километри ширина. Исто така се смета за географската маргина која ја одделува провинцијата Ал-Аша од Најд. Поради тоа, пустината Ал-Дана е низа што ги поврзува големите пустини на Саудиска Арабија.
Пустината е серија од седум последователни пустини, одделени една од друга со рамнини.<sup>[2]</sup> Патиштата минуваат низ Ал-Дехна, поврзувајќи го Кувајт со Ал-Зилфи и Ријад и поврзувајќи го Ријад со Хаса.
Ал-Дехна е пустина формирана на високи песочни дини се шири хоризонтално која се нарекува вени (ar: عروق), претежно црвена боја, бидејќи таа содржи оксиди на железо.
Рамлат ел Сабатајн

Рамлат ел Сабатајн (|رملة السبعتين) е регион на пустина во северо-централниот Јемен. Таа главно се состои од попречно сами дини и опфаќа површина од 100до 240 километри (60 by 150 милји) , приближно 26.000 квадрадни километри. Областа вклучува дел од она што им било познато на средновековните арапски географи како Сајхад. Се протега од Ал-Кавр до работ на Руб ал-Хали или празен кварт. Тука спаѓаат Јеменските мухафази на Ал Џаф, Ал-Џаф, Ма'риб иШабва..
1 Наводи
Акона (пустина)

Акона (|Deserto di Accona) — полусува област во Тоскана, Италија, во средиштето на т.н. Крете сенеси, во западниот и јужниот дел на општината Ашано. Во областа се сретнуваат облици кои се локално познати како „бјанкане“ (''biancane''), што доаѓа од италијанскиот збор „бјанко“, кој означува бело.
Поради годишните врнежи помалку од 600 мм, земјоделството е принудено да ги користи системите за наводнување.
Во пустината се наоѓа средновековниот манастир Монте Оливето Маџоре.
1 Поврзано
* Сиена
* Пустински предел
Руб ел Хали

Руб ел Хали (; |الربع الخالي, i.e., "the Empty Quarter") — најголемата соседна песочна пустина на светот, опфаќајќи поголем дел од јужната третина од Арабискиот Полуостров. Пустината покрива (должнината на областа. 44°30′−56°30′E, and lat. 16°30′−23°00′N) вклучувајќи ја Саудиска Арабија, Оман, Обединети Арапски Емирати, и Јемен. Таа е дел од поголемата Арабиска Пустина.
1 Наводи
Ордос

Пустина Ордос, исто така позната како Му-ус или Пустина Лоша Вода, е пустина и степска област кој се наоѓа на плато во јужниот дел на автономната област Внатрешна Монголија, во НР Кина. Почвата на Ордос е смеса на глина и песок и, како резултат на тоа, не е погодна за земјоделство. Пустината се протега на површина од околу . Се состои од две огромни пустини: седмата најголема пустина во Кина, Кубики (库布其沙漠) на север и осмата најголемата пустина во Кина, Му-ус, на југ.
Блендовска Пустина

Блендовска Пустина (|Pustynia Błędowska) – единствена пустина во Полска и една од петте природни пустини во Европа . Лежи во Шлеското Војводство на југ на Полска, источно од местото Домброва Гурнича. Името го добила по најисточниот дел на овој град, Блендув. Некогаш многу поголема, денес нејзината површина изнесува 32 км<sup>2</sup> и постојано се намалува. Сепак сè уште најголема песочна област со природни дини во Средна Европа која не лепи на море.
Блендовската Пустина настанала во средниот век како последица на снижување на подземните води и заради специфичната геолошка структура. Слоевите песок се дебели 40 до 70 метра што го забрзало пресушувањето на земјиштето и изумирањето на шумите на тоа подрачје. Некогаш во Блендовската Пустина се јавувала фатаморгана . Последните години како резултат на човековите дејности и последично растечките нивоа на подводните води, пустината се намалува.
Во текот на Втората светска војна, подрачјето било користено од германските воени власти и нивниот Африкански корпус за тестирање на опремата пред нивното одење во Африка.
Исландска Висорамнина

Исландска Висорамнина (|Miðhálendið, на македонски: ''Централни Високи Земји'') – област од планини и висорамнини во центарот на Исланд. Се одликува со надморска височина поголема од 500 метри и вклучува ледени капи како што е Ватнајекидл. Негостољубива и пуста, областа е непогодна за живеење и речиси неискористена со исклучок на неколку хидроелектрични комплекси. Неколкуте патишта што поминуваат низ неа се затворени во поголемиот дел од годината заради суровите климатски услови.
Областа нема вегетација заради поларната клима, но и заради порозноста на земјиштето кое не може да ја задржи водата.
Ледниците се исто така дел од оваа област. Попознати се Ватнајекидл, Лангјекидл и Хофсјекидл.На работ на ледничките потоци или реки се развива малку вегетација, но таа е загрозена од поплави и особено од јоукулхејп (Jökulhlaup), подледнички вулкански ерупции.
Областа е пристапна само во лето, од јуни до август), со вондрумски возила, единствените кои можат да совладаат овие патеки. Низ областа врват три патеки кои постојат од средниот век. Не е дозволено излегување од патеките заради осетливоста на околината, трагите од пневматиците се видливи уште неколку години по поминувањето на возилото.
Деште Марго

Дешти Марго (Персиски: دشت مارگو), или Даште Марго, е пустина во јужните провинции на Хелменд и Нимруз во Авганистан. Пустината е во непосредна близина на Дешти Хаш и пустината Регистан. Ова е 20-тата најголема пустина во светот на околу 150,000 км<sup>2</sup> во подрачје со надморска височина од 500-700 метри. Пустината се состои главно од песочни маси и карпести глинени рамнини со солончак, такир и поретко, оази.
Името на пустината значи "Пустина на смртта" на дари.
Папентајх

Папентајх (|Papenteich) — општинска заедница во округот Гифхорн, во Долна Саксонија, Германија. Нејзиното седиште е во општината Мајне.
Општинската заедница Папентајх се состои од следниве општини:
# Аденбител
# Дидерзе
# Мајне
# Ретгесбител
# Швилпер
# Фордорф
Фордорф

Фордорф (|Vordorf) — општина во округот Гифхорн, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
1 Географија
1.1 Општински единици
Општината Фордорф е составена од следниве места: Ајкхорст, Ретен и Фордорф.
1.2 Соседни општини
Општината Фордорф на југ се граничи со градот Брауншвајг, а други соседни општини се Мајне, Аденбител, Швилпер. Градовите Брауншвајг, Гифхорн и Волфсбург се оддалечени на околу 15 километри од Фордорф.
Мајне

Мајне (|Meine) — општина во округот Гифхорн, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Општината претставува административно седиште на општинската заедница Папентајх.
1 Географија
1.1 Местоположба
Мајне се наоѓа во источниот дел на сојузната покраина Долна Саксонија на патот од Брауншвајг кон Линебуршкото Поле. Низ општината поминува Средногерманскиот Канал.
1.2 Соседни општини
Општината Мајне на југ се граничи со градот Брауншвајг. Други соседни општини се Ретгесбител, Фордорф, Изенбител, Васбител, Калберла (сите во округот Гифхорн) и Лере (округ Хелмштет). Градовите Брауншвајг, Гифхорн и Волфсбург се оддалечени околу 10 километри од Мајне.
1.3 Општински единици
Општината е составена од местата Мајне, Абесбител, Бехтсбител, Веделхајне, Ведесбител, Грасел, Графенхорст и Онхорст, како и населбите Мајнхолц и Мартинсбител.
2 Историја
Првото спомнување во документи на Мајне било во 1007 година. Порано селото било познато како Мајнум (''Meynum''). Се смета дека Мајне е многу постаро и дека е подигнато за време на Саските војни од трупите на Карло Велики. Од век, Мајне бил пограничен град помеѓу Бискупијата Хилдесхајм и Бискупијата Халберштат.
Дубла

Дубла, Село
Земја
Војводство, Подласко војводство
Округот, Грајево
Општина, Грајево
Дублае село во административниот округ на општина Грајево, во рамките на округот Грајево, Подласко Војводство, во североисточна Полска.<sup>[1]</sup> Тоа се наоѓа на околу 8 километри (5ми) јужно од Грајево и северозападно од регионален капитал Бјалисток,
1 Поврзано
* Подласко Војводство
Тоби Алдервеирелд

Тобијас Албертин Мауриц Алдервеирелд (роден на 2 март 1989 во Антверпен) — белгиски фудбалер, играч од одбраната на Ројал Антверпен и поранешен репрезентативец на Белгија (2009-2022).
Алдервирелд ја започнал својата кариера во холандскиот клуб, Ајакс, каде како продукт на академијата на клубот дошол до првиот тим и освоил три последователни титули во холандското првенство. Во 2013 година, тој се преселил во Атлетико Мадрид, каде што уште во првата негова година го освоил шпанското првенство и стигнал до финалето на Лигата на шампионите. Следната година ја поминал на позајмица во Саутхемптон, оставајќи одличен впечаток во Премиер лигата на Англија, по што трајно се преселил во ова првенство во летото 2015 година кога потпишал за Тотенхем. Токму во овој лондонски клуб поминал најголем дел од својата кариера, играјќи 6 сезони во кој запишал 236 настапи и одиграл уште едно финале на Лигата на шампионите во 2019 година. Откако го напуштил на Тотенхем, одиграл една сезона во , пред да се врати во својот роден град каде од 2022 година настапува за Ројал Антверпен.
За репрезентацијата на Белгија, Алдервеирелд настапувал од 2009 до 2022 година, забележувајќи 127 настапи и 5 голови; моментално тој е на третото место на вечната листа на играчи со најмногу настапи за Белгија. За својата земја настапил на три Светски во 2014, 2018 и 2022 и две Европски првенства во 2016 и 2020.
1 Титули
1.0.1 Ајакс
* Ередивиси : 1
: 2010-2011, 2011-2012, 2012-2013
* Куп на Холандија : 1
: 2009-2010
* Суперкуп на Холандија : 1
: 2013
1.0.2 Атлетико Мадрид
* Примера Дивисион : 1
: 2013-2014
1.0.3 Ал-Духаил
*Куп на емирот на Катар : 1
: 2022
1.0.4 Ројал Антверпен
*Белгиско првенство : 1
: 2022-2023
*Куп на Белгија : 1
: 2022-2023
*Суперкуп на Белгија : 1
: 2023
1.1 Репрезентативни
1.1.1 Белгија
*Светско првенство во фудбал :
: Трето место: 2018
Грабово (Аугустов)

Грабово
Земја
Војводство, Подласко Војводство
Округот, Аугустов
Општина, Аугустов
Грабово (|Grabava), е село во административниот округ на општината Аугустов, во рамките на округот Аугустов,Подласко Војводство, во североисточна Полска.<sup>[1]</sup> Тоа се наоѓа на околу северозападно од Аугустов и 90 северно од регионалниот капитал Бјалисток.Грабово има популација од околу 250 луѓе.
1 Поврзано
* Подласко Војводство
Дидерзе

Дидерзе (|Didderse) — општина во округот Гифхорн, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
1 Географија
1.1 Местоположба
Дидерзе се наоѓа помеѓу природните паркови Елм-Лапвалд и Зидхајде на реката Окер.
1.2 Соседни општини
Дидерзе се граничи со следниве општини (од север, надесно): Хилерзе, Аденбител, Вендебург и Едемисен.
2 Историја
Првото документирано спомнување на Дидерзе било во 780 година. Порано, селото било познато како Тиденхузен (''Tiddenhusen''). По административната реформа во 1974 година, Дидерзе припаѓало на округот Пајне, во 1981 година повторно била префрлена во округот Гифхорн.
Ретгесбител

Ретгесбител (|Rötgesbüttel) — општина во округот Гифхорн, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
1 Географија
Општината Ретгесбител се наоѓа околу 15 километри северно од Брауншвајг, 10 километри јужно од Гифхорн и 20 километри западно од Волфсбург, директно на автопатот 4, главната врска помеѓу Брауншвајг и Линебург.
2 Историја
Првото документирано спомнување на Ретгесбител било во 1226 година. Порано, селото било познато како Ротлекесбутле (''Rotlekesbutle''). Како повеќето „-бител“ села, се смета дека било подигнато околу век. Во средниот век, селото било под влијание на трговскиот пат помеѓу Брауншвајг и Хамбург.
Швилпер

Швилпер (|Schwülper) — општина во округот Гифхорн, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
1 Географија
1.1 Местоположба
Низ општината поминува автопатот А2, до кој општината има приклучок, и покраинскиот пат Б214. Низ општината течат реките Окер, Шунтер и Букграбен.
1.2 Општински единици
Кон општината припаѓаат следниве места: Грос Швилпер, Ротемиле (со Клајн Швилпер и Хилпероде), Лагесбител и Вале.
2 Галерија
Аденбител

Аденбител (|Adenbüttel) — општина во округот Гифхорн, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
1 Географија
1.1 Местоположба
Општината Аденбител се наоѓа на североисточниот до средишниот дел на висорамнината Папентајх.
1.2 Соседни општини
* Оддалеченоста е прикажана согласно центарот на местото.
Град Гифхорн (16 км)
Место Ролфсбител (3 км), Општина Ретгесбител (7 км)
Општина Дидерзе (4 км), Место Ретен (2 км), Град Волфсбург (24 км)
Грос Швилпер (3,5 км), Место Лагесбител (4 км)
Град Брауншвајг (15 км)
1.3 Општински единици
Општината е составена од местата Аденбител и Ролфсбител. Кон општината припаѓа и Гут Варксбител.
2 Историја
Првото документирано спомнување на Аденбител било во 1226 година. Во 1619 година била изградена црквата. Во првата половина на век во близина на селото постоел рудник
Драги Станков

Драги Станков (р. во ) — македонски композитор на современа новокомпонирана фолк музика. Воедно е и пијанист, просветен работник, продуцент и педагог.
Станков е моментален директор на музичкото училиште ОМУ „Владимир Арсовски“ во Неготино.
Авторскиот живот го посветува на новокомпонирана фолк музика со многу негови дела кои земале места на многу фестивали.Исто така многу голем успех е и неговото авторско CD со негови изработки и докажување на 20-годишниот труд.
Луганска Народна Република

Луганска Народна Република, скратено ЛНР (на |Луганская Народная Республика, на |Луганська Народна Республіка) — непризнаена држава во Источна Европа, прогласена во месец април 2014 година заедно со Донечката Народна Република на територијата на Луганската област која де јуре сè уште ѝ припаѓа на Украина. Географски републиката граничи со самопрогласената Донечка Народна Република на запад, Украина на север и Русија на исток и југ. Според статистиките направени од властите на ЛНР од 1 април 2018 година на нејзина територија живеат околу 1.4 милион жители.
Иако де факто постои, Луганската Народна Република не е признаена како држава од ниту една членка на ООН. Нејзината независност ја признаваат само ДНР и исто така самопрогласената Јужна Осетија. Според Украина, ЛНР заедно со ДНР е создадена и управувана од „терористичка организација“. Со указ на претседателот Владимир Путин, од 18 февруари 2017 година, граѓаните на Луганската Народна Република може да патуваат, работат и студираат во Русија, иако Русија ја нема признаено како држава, а овој чекор го објаснува како „заштита на човековите права и слободи“, поради што украинските власти ја обвинуваат дека легално ја призна републиката.
Северен Кавказ

Северен Кавказ (|Северный Кавказ) или Преткавказје (''ru'') — северен дел од регионот Кавказ во европска Русија, на подрачјето помеѓу Азовското и Црното Море на запад и Каспиското Море на исток. Територијата лежи северно од венецот Голем Кавказ) и опфаќа повеќе републики и краеви во рамките на Севернокавкаскиот и Јужниот федерален округ, и тоа Краснодарскиот и Ставрополскиот крај, како и републиките (од запад кон исток) Адигеја, Карачаево-Черкесија, Кабардино-Балкарија, Северна Осетија-Аланија, Ингушетија, Чеченија и Дагестан.
Географски, поимот Северен Кавказ може да се однесува и на северната падина и западниот завршеток на венецот Голем Кавказ, како и дел од јужната падина кон запад (сè до реката Псоу во Абхазија). Поимот Преткавказје честопати ја опфаќа и Понтиско-касписката Степа (Преткавкаска Степа), чија северна граница е реката Манич.
1 Историја
Кавказот историски е покриен со степата, претежно на плодна варовна црница, која денес речиси целосно обработена. Подрачјето се граничи со Азовското Море на запад и Каспиското на исток. Преткавказјето лежи на европската страна на кавкаското подрачје кое го дели европскиот од азискиот дел на Евроазија.
Севернокавкаскиот крај во советско време ја имал истата надворешна граница како денешниот Севернокавкаски економски регион, каде влегува една област (Ростовската), два краја (Краснодарскиот и Ставрополскиот) и седум републики. Поранешниот Севернокавкаски воен округ ги опфаќал и Астрахањската, Волгоградската област, како и републиката Калмикија. Сè до 10 јануари 1934 г. негово управно седиште било во Ростов на Дон, потоа преместено во Пјатигорск, за во јануари 1936 г. да биде повторно преместен во Орџонкиѕе (денешен Владикавказ). На 15 декември 1936 г. е конечно преместено во Ворошиловск (денешен Ставропол).
Во 2011 г. руската влада направила план за создавање на севернокавкаски пандан на Силициумската Долина со цена на чинење од 32 милијарди рубљи (1,1 милијарди долари) како дел од стопанскиот развој на регионот.
2 Поврзано
* Закавказје
* Севернокавкаски економски регион
* Севернокавкаски федерален округ
* Севернокавкаски крај
* Севернокавкаски воен округ
* Јужен федерален округ
* Кубањска Народна Република
* Планинска Република
* Планинска Автономна Советска Социјалистичка Република
* Севернокавкаска Советска Републикаf
Момир Илиќ

Момир Илиќ (|Момир Илић; р. во ) — српски ракометар, кој игра за унгарскиот тим Веспрем. Момир Илиќ станал првиот играч во историјата на ЕХФ Лигата на Шампионите кој постигнал повеќе од 100 гола во три последователни сезони.
Брнички Поток

Брнички Поток — поток во јужна Македонија, притока на Црна Река.
Тече низ селото Брник, во битолскиот дел на областа Мариово и се влева во Црна Река. Извира на Селечка Планина.
1 Поврзано
* Црна Река
* Селечка Планина
Економија на Нов Зеланд

Економијата на Нов Зеланд била 53. најголема економија во светот и петта најголема економија во ОЕЦД, во 2016 година, со БДП од 185 милијарди долари.
1 Надворешна трговија
Извозот зазема 24% во БДП на Нов Зеланд при што земјоделските производи учествуваат со 55% во вкупниот извоз. Нов Зеланд е најголемиот извозник на овчо месо и на млечни производи во светот, како и вториот извозник на волна во светот. Шесте најважни извозни производи на Нов Зеланд се:* млеко, јајца и мед (извоз во вредност од 10,2 милијарди долари и со учество од 27,6% во вкупниот извоз)
* месо (извоз во вредност од 4,7 милијарди долари и со учество од 12,7% во вкупниот извоз)
* дрво (извоз во вредност од 3,3 милијарди долари и со учество од 5,1% во вкупниот извоз)
* овошје и апетисани (извоз во вредност од 1,9 милијарди долари и со учество од 5,1% во вкупниот извоз)
* алкохол, вино и други напитоци (извоз во вредност од 1,4 милијарди долари и со учество од 3,7% во вкупниот извоз)
* риба (извоз во вредност од 1,1 милијарда долари и со учество од 3,1% во вкупниот извоз)
Рамно Поле (Брусник)

Рамно Поле — населба од доцноантичкото време. На 500 метри северно од селото Брусник, по површината на нивите на В. Крстев, М. Манев и соседните ниви има повеќе грамади од камен, фрагменти од керамички садови, питоси, тегули и имбрекси.
Белград (Долни Дисан)

Белград — населба, храм и некропола од римското време во селото Долни Дисан.
На 3,5-4 километри западно од селото, при обработувањето на земјата се откриени фрагменти од керамички садови, питоси и градежен материјал. На лозовите површини на агрокомбинатот „Тиквеш“ од Кавадарци, парцела 25А, со длабоко орање е откриено и делумно оштетена некропола што се простира на површина долга 80-100 метри и широка 40 метри. Во средиштето на парцелата се извадени тегули од гробови „на две води“, како и десетина надгробни споменици се работи за гробови со кремирани покојници од I до IV век. Понастрана од нив се извадени плочи од гробови од типот Циста. Што се однесува до населбата, таа се наоѓала на малите височинки околу јужниот раб на плантажите.
Кокнгеди (Црвени Брегови)

Кокнгеди — некропола од доцноантичко време. На 2 километри северозападно од селото Црвени Брегови, по површина на нивите има фрагменти од тегули. Откриени се гробови со гробни конструкции од тегули-тип на две води како и со големи камени плочи-тип циста.
Ингрид оди на запад (филм)

Ингрид оди на запад (англиски: ''Ingrid Goes West'') е американски филм, во режија на Мет Спајсер (''Matt Spicer''). Главните улоги ги играат: Обри Плаза, Елизабет Олсен и О'Шеи Џексон.
1 Синопсис
Филмот претставува црна комедија за осаменоста во епохата на социјалните медиуми. Ингрид Торбурн (ја игра Плаза) е ментално нестабилна девојка која страда од осаменост. Таа е зависна од нејзиниот паметен телефон, а по смртта на нејзината мајка, таа наследува одреден износ пари и од Пенсилванија се сели во Лос Анџелес. Таму, пак, живее Слоун Тејлор (ја игра Олсен), која е инфлуенсер на Инстаграм и идол на Ингрид...
2 Осврт кон филмот
„Ингрид оди на запад“ е првиот долгометражен филм на Спајсер. Притоа, режисерот не морализира и не ги осудува главните ликови во филмот, туку ги претставува во допадливо светло за публиката. Сепак, при крајот, филмот ја губи својата суптилност и се наклонува кон клишето на пустинското насилство.
Чифлик (Криволак)

Чифлик — населба од доцноантичкото време. На околу 3,5 километри северно од селото Криволак, на една блага падина што се спушта кон коритото на реката Вардар се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси и градежен материјал.
Падината (Калањево)

Падината — средновековна населба и некропола. На западната страна на селото Калањево, во месноста Никлеово се констатирани гробни конструкции од камени плочи, грамади од камења и фрагменти од керамички садови и тегули.
Турски Гробишта (Брусник)

Турски Гробишта (Брусник) — некропола од доцноантичкото време. Се наоѓа на околу 150 метри северозападно од неготинското село Брусник, веднаш под патот што води за селото Пештерница. Овде мештаните ваделе големи камени плочи од гробови од типот циста. Исти плочи биле извадени и во дворот на М. Крстев. Што се однесува до гробните прилози, биле најдени бронзени предмети и стаклени мониста.
Зоран Тошиќ

Зоран Тошиќ (р. ) — српски фудбалер кој игра како крило за ФК Партизан и репрезентацијата на Србија. Тој има изградено репутација како специјалист по слободни удари.
Тошиќ ја започнал својата кариера со својот локален тим Пролетер од Зрењанин, пред да го направи своето деби со Младост Лукичево. Тој потоа се преселил во Банатски Двор, кои потоа се споиле со Пролетер со што се формирал Банат Зрењанин. Една година подоцна, тој потпишал за српскиот гигант Партизан, за кого играл две години пред да се пресели во Манчестер Јунајтед на Англија. Откако тој се мачел да се пробие во првиот тим на ''Црвените Ѓаволи'', тој бил испратен на шестмесечна позајмица во германскиот Келн во јануари 2010 година, а потоа бил купен од страна на Цска Москва во Русија, во текот на летото.
Репрезентативната кариера ја започнал во 2007 година и оттогаш, Тошиќ настапил 71 пат за Србија. Тој бил дел од нивните тимови на Летните олимписки игри 2008 и на Светското првенство 2010.
Градиште (Липа)

Градиште — утврдена населба од доцноантичкото време. На околу 4 километри јужно од неготинското село Липа, лево од патот што води за селото Бистренци има висок рид со доминантна положба. На врвот, кој претставува зарамнето плато, се гледаат остатоци од одбранбен бедем што го опкружуваат.
Лајферде

Лајферде (|Leiferde) — општина во округот Гифхорн, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
1 Географија
1.1 Местоположба
Местото се наоѓа во триаголникот Хановер, Брауншвајг и Волфсбург. Од окружниот град Гифхорн е оддалечен само десет километри.
1.2 Општински единици
Општината Лајферде е поделена на следниве единици (во заграда е нивниот број на жители, состојба 2015 г.):* Лајферде (4.100)
* Далдорф (450)
1.3 Соседни општини
Следниве општини се граничат со Лајферде (од север, надесно): Миден (Алер), Гифхорн, Рибесбител, Аденбител, Хилерзе и Мајнерзен.
Тошова Лака (Криволак)

Тошова Лака — населба и некропола од доцноантичкото време. На просторот помеѓу железничката пруга и асфалтниот пат, што се наоѓа на десниот брег на Вардар и на јужниот раб од селото Криволак, се најдени гробови од камени плочи, со насоченост исток-запад. Во близината на лозјето на М. Стево се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси, градежен материјал и делови од архитектонска пластика.
Чичан Тарла (Калањево)

Чичан Тарла — населба од доцноантичко време. На околу 7 километри североисточно од селото Калањево, на десниот брег на долот Долни Промет, кој претставува блага тераса што се спушта кон реката, се забележуваат фрагменти од ќерамички садови, питоси, тегули и имбрекси.
Црквиште (Демир Капија)

Црквиште — старохристијанска базилика со некропола и средновековна црква со некропола на подрачјето на градот Демир Капија. На десната страна на стариот магистрален пат Велес-Гевгелија со систематски археалошки истражувања и ископување извршени во 1952-1954 и во 1956 година се откриени темели од старохристијанска трикорабна базилика со нартекс и компартименти од северната страна.
1 Галерија
Николај Валуев

Николај Сергеевич Валуев (|Никола́й Серге́евич Валу́ев; р. ) — руски политичар и поранешен професионален боксер. Во боксот, тој се натпреварувал од 1993 до 2009 година, и двапати се одржал на врвот на ВБА помеѓу 2005 и 2009 година. Валуев е најизразен на височина од 2,13 метри и со врвна тежина од 149 килограми како највисок и најтежок светски шампион во историјата на боксот.
Кочање (Вешје)

Кочање — населба од римското време. На 3 километри северно од селото Вешје има високо, речиси зарамнето ритче, чија голема површина се гледаат фрагменти од керамика. При орањето е ваден градежен камен, а на неколку места се забележуваат траси од темели на ѕидови. Б. Камчев во својата нива открил два питоса кои ги пренел во селото.
Утрина (Војшанци)

Утрина — населба и некропола од панантичкото време. Во непосредна близина на селото Војшанци, на источниот раб кој претставува дел од левиот брег на Брусничка Река, по површината се сеќаваат фрагменти од керамички садови, меѓу кои преовладува импортирана грчка керамика. Во подножјето на јужната страна на висорамнинката има гробови од камени плочи-тип циста.
Линц

Линц (|Linz) — трет по големина град во Австрија и главен град на покраината Горна Австрија. Градот се наоѓа во североисточниот дел на Австрија, околу 30 километри на југ од чешката граница, на двете страни од реката Дунав. Населението на градот е 204.846, додека на поголемата област Линц е околу 789.811 жители.
Во 2009 година Линц, заедно со литванскиот главен град Вилнус, биле избрани за европски престолнини на културата. Од 1 декември 2014 година, Линц е член на мрежата на УНЕСКО за креативни градови (УКЦН) како град на медиумските уметности. Градовите ја добиваат оваа титула за збогатување на урбаниот животен стил преку спонзорство и успешна интеграција на медиумската уметност и вклучување на општеството во овие електронски форми на уметност. Линц е познат по лозата на Линцер, за која се вели дека е најстарата торта на светот, со својот прв рецепт од 1653 година.
Нико Ковач

Нико Ковач (роден на 15 октомври 1971 во Западен Берлин) — поранешен хрватски фудбалер и тековен тренер. Како играч, тој бил меѓу другите во неговиот роден град Херта БСЦ, Баер 04 Леверкузен, Хамбугер СВ и Баjерн Минхен активни. Тој играше во 83 интернационалци игри за хрватската репрезентација. По три години во Австрија во Ред Бул Салцбург, ја заврши својата кариера како играч. Во 2009 ја започна својата тренерска кариера.
Помеѓу октомври 2013 и септември 2015 година беше тренер на хрватската репрезентација. Од март 2016 година бил тренер на Ајнтрахт Франкфурт во Бундеслигата, со кого го освоил Купот на DFB во мај 2018 година.
Од јули 2018 година, Ковач е тренер на ФК Баерн Минхен.
1 Семејство
Хрватските родители на Нико Ковач емигрирале од Ливно во Босна и Херцеговина, република Југославија и се населиле во Берлин. Таму беа родени Нико и неговите двајца браќа и сестри, од кои неговиот брат Роберт е исто така поранешен фудбалер и тековен тренер.
Ковач е оженет и има ќерка. Заедно со неговиот брат Роберт, тој играше во Баер 04 Леверкузен, Баерн Минхен и во хрватскиот репрезентативен тим. По кариерата Роберт Ковач беше ко-тренер на неговиот брат во хрватската У21, како и Ајнтрахт Франкфурт и во моментов Баерн Минхен.
Рајнаувен

Рајнаувен е замок и поранешна општина во холандската провинција Утрехт. Се наоѓала северозападно од селото Буник. Општината постоела од 1818 до 1857 година, кога била споена со Буник. Се состоела од поранешните Амелисвеерд и Рајанаувен. Околу 1850 година имала 50 жители.
Името најверојатно потекнува од Рајнаувен Ауен, стар збор за влажни ливади по Рајна. На имот е веројатно од 13 век. На првото спомнување на манор Рајнаувен датира 1212. Куќата беше во првата половина на 14 век тоа му припаѓа на родот на Лиштернберг. Ова семејство е еден од најмоќните семејствата на Утрехт и имаше, исто така, Лиштернберг Куќа, која се наоѓа во место сега дел на градот сала во Утрехт. Рајнаувен беше официјално признати во 1536 како manor. По бракот на Џон IV на Lichtenberg Aleid Renesse дојде од farmhouse во рацете на семејството Ван Zeeland Renesse. Во 1449, браќата Ќе и Џон Renesse Рудолф по победата на Длабока Холт Zweder забранил Culemborg, и во 1450 куќата била на оган Рајнаувен овластена од градот Утрехт. По куќата има разменуваат сопственици на неколкупати. На последниот приватен сопственик на куќата било семејство Рајнаувен Стрик ван Линсхотен купена во 1773 година. Во 1919 година имотот бил купен од страна на градот Утрехт. Тогаш сопственикот, Довагер Стрик ван Линсхотен требал да остане таму до крајот на нејзиниот живот. На 1 април 1933 година била под закуп на хостел Рајнаувен Фондацијата, кој го даде на изградба на сегашното одредиште.
Рајнговелајн

Рајнговелан бил предложен проект за брз трамвај во Јужна Холандија, Холандија, која користела неколку нови ленти и некои веќе постоечки од железничката пруга Гауда-Алфен ан ден Рајн и железничка пруга Вурден-Лајден. Сепак, наместо тоа, новиот дел можеби користел брзи транзитни автобуси (BRT).
Од 2003 до 2009 година лесни железнички возила оперираат на железничката станица Гауда-Алфен аан ден Ријн, делејќи ги овие делници со редовни НС акции. Од 2013 година, на пругата се користат само НС линии.
Палхаза

Палхаза е град во Унгарија, се наоѓа во североисточниот дел и е 87 км источно од градот Мишколц.
1 Историја
Областа е населена уште од античките времиња. Селото било основано во 1320тите и првпат се споменува во 1387 година.
Селото било уништено неколкупати во текот на Отоманската окупација на Унгарија. Во 1711 го зафатила пандемија и умреле многу жители. Селото било споменато повторно во 1786. 
На Палхаза и беше доделен статус град во 2005, со што стана најмалиот град на Унгарија (по население).
Шандор Рац

Шандор Рац (17 март 1933 – 30 април 2013 година) бил унгарски политичар.
 Рац е роден во Ходмаезовасархлеј, и гопретставувал FKGP. Тој бил познат ветеран на Унгарската револуција од 1956 година. Тој починал, на 80 години, во Будимпешта.
Ференц Мјуних

Ференц Мјуних (унгарски: ''Ferenc Münnich''; (, – , ) — унгарски комунистички политичар кој служел како претседател на Советот на министри на Народна Република Унгарија од 1958 до 1961 година.
1 Животопис
Тој служел во австроунгарската војска во Првата светска војна, и војувал на Источниот фронт. Тој бил заробен во 1915 година, а потоа бил депортиран во Томск, Сибир.
Во 1918 година, бил ослободен и се вратил во Унгарија. Тој бил член на владата Унгарската Советска Република од 1919 година.
Тој се борел во Шпанската граѓанска војна и бил комесар на Ракошиевиот баталјон на XIII Меѓународна бригада.
Тој се приклучил на Унгарската комунистичка партија во октомври 1945 година. По Втората светска војна, тој се вратил од пат и станал полициски командир на Будимпешта. Во Унгарската револуција од 1956 година, прво официјално станал дел од владата на Имре Наѓ, служел како министер за внатрешни работи од 27 до 31 октомври, а потоа побегнал во Советскиот Сојуз. Тој се вратил со Јанош Кадар на 4 ноември 1956 година, служел како министер за внатрешни работи и министер за одбрана во „Првата влада на Кадар“ држејќи ги овие позиции сè до 1 март 1957 година. Неколку месеци подоцна, тој ја организирал Работничката милиција. Во 1965 и 1967 година, бил награден со Лениновата награда на Советскиот Сојуз.
2 Наводи
Иштван Варга (политичар роден во 1956)

Иштван Варга (унгарски: ''István Varga'', 23 јуни 1956) е унгарски политичаp и економист, кој бил министер на националниот развој и економија помеѓу 2009 и 2010 година. Гордон Бајнаи  го назначил него на 29 април 2009 година, после повлекувањето на  Тамас Вахл од министерската позиција. Пред тоа министер за економија  бил Петер Хониг помеѓу 14 и 29 април. Варга е оженет и има три деца.
1 Наводи
*
Политички канцеларии
Претходник&#x20;Гордон Бајнаи, Министерот за Националниот Развој и Економија2009&#x2013;2010, Следен&#x20;Тамаш ФелегиНационален развој
Следен&#x20; Ѓерѓ МатолчиНационална економија
Александрија (Луизијана)

Александрија е деветтиот по големина град во државата Луизијана и е парохија во округот Рапидс, Луизијана, САД. Се наоѓа на јужниот брег на Црвената Река во речиси точниот географски центар на државата. Тоа е главниот град на метрополитенската област Александрија (население од 153.922 жители), што ги опфаќа сите парохии на Рапидес и Грант. Нејзиниот соседен град е Пиневил. Во 2010 година, населението изнесувало 47.723 жители, што претставува зголемување од 3 отсто од пописот во 2000 година.
Михаљ Фаркаш

Михаљ Фаркаш (унгарски: ''Mihály Farkas'', роден во Херман Леви; 18 јули 1904 – 6 декември 1965) бил унгариски Евреин и комунистички политичар.
1 Животопис
Тој е роден во Абаујсанто во 1904 година и станал комунист во 1930-тите. Тој живеел во Кошице и Прага. Тој се борел во Шпанската граѓанска војна; подоцна тој се преселил во Советскиот Сојуз. Се вратил во Унгарија при крајот на 1944 година и станал член на Централниот Комитет, Политичкиот Комитет и Секретаријатот на унгарски Комунистичката Партија од Мај 1945 година. Во 1945 година, тој стана под-секретар за внатрешни Работи. Во 1946 година тој беше избран за заменик-секретар и стана претседател на партискиот управен комитет.
Тој бил министер за Национална одбрана од 9 септември 1948 година до 2 јули 1953 година. Тој бил еден од главните поттикнувачи за време на Ракоши ерата. Во 1956 година, тој бил избркан од партијата и осуден. Тој бил ослободен од затворот во 1961 година и потрошени неговите последни години работи како уредник во Будимпешта, каде што тој почина во 1965 година. Неговиот син Владимир бил полковник на безбедност на полицијата за време на Ракоши режимот.
2 Наводи
Политички канцелари
Претходен Петер Вереш, Министер за одбрана1948-1953, Следен Иштван Бата
Ференц Ердеи

Ференц Ердеи  (24 декември 1910 година &ndash; 11 мај 1971) е унгарски политичар, кој служел како министер за Внатрешни работи во неофицијалната привремена влада на чело со Бела Миклош. По советската окупација на Унгарија, оваа влада официјално добила власт во март 1945 година.
1 Комунистички период
Под комунистичка власт, Ердеи служел како министер за земјоделство во 1949-53. Како министер тој бил одговорен за повеќето земјоделски случаи во селата на Унгарија. Во јули 1953 година тој бил прогласен за министер за правда.
2 Револуцијата од 1956
Ердеи станал заменик-премиер за време на Унгарската револуција во 1956 година, и исто така бил еден од водачите на унгарската делегација кои неуспешно преговарале со Советскиот Сојуз. На 3 ноември тој бил уапсен заедно со министерот за одбрана Пал Малетер, но по неколку недели Ердеи бил ослободен поради интервенција од страна на Јанос Кадар.
3 Подоцнежни објави
Во 1957 година тој станал генерален секретар на унгарската Академија на Науки. Тој бил награден со Кошутовата награда двапати, во 1948 година и 1962 година. Тој, исто така бил назначен за генерален секретар на Националниот совет на фронтот на патриоти помеѓу 1964 и 1970 година.
Бела Тури-Ковач

Бела Тури-Ковач (|Béla Turi-Kovács, - ) е унгарски политичар, кој служел како министер за животна средина помеѓу 2000 и 2002 година. Тој е член на Националното собрание од 1998 година. Тој бил ''Татко на Куќата'' (најстариот пратеник) бидејќи во 2014 година тој ја отвора инаугуративната седница на Националното Собрание во 2014 година.
Во 1956 година, тој станува член на партијата на земјоделски работници и граѓани.
Ласло Рајк

Ласло Рајк  (унгарски: ''László Rajk'', 8 март 1909 &ndash; 15 октомври 1949) бил унгарски комунистички политичар, кој бил министер за внатрешни работи и министер за надворешни Работи. Тој бил важен организатор на унгарските комунистички сили.
1 Животопис
Роден е во Сехејурдвахеј, деветтиот од единаесетте деца во семејството на Трансилванските саксонци. Неговите врски со комунизмот започнале од рана возраст, кога станал член на Комунистичката партија на Унгарија (KПУ).
Подоцна, тој бил протеран од својот универзитет поради неговите политички идеи и станал градежен работник, до 1936 година, кога тој се приклучил на ''Популарниот Фронт'' во шпанската Граѓанска Војна. Тој станал комесар на ''Баталјонот Ракоши'' на XIII Меѓународна Бригада. По пропаѓањето на Републиканската Шпанија, тој бил однесен во Франција сè до 1941 година, кога тој конечно бил во можност да се врати во Унгарија, каде станал Секретар на Централниот Комитет на Комунистичката Партија , подземно Комунистичкото движење.
Во декември 1944 година тој бил уапсен од страна на одредот на Партијата на вкрстени стрели. Тој требал да биде убиен и бил транспортиран до затворот на Шопронкохид, потоа во Германија, но посредството на неговиот постар брат, Ендре, фашистички под-секретар му го спасил животот. Ласло Рајк бил ослободен на 13 мај 1945 година.
Тој заминал дома во Унгарија и учествувал во партиската политика. Тој стана член на сите водач корпорации на партијата (MKP) и Екстемпорал Парламент. Рајк бил член на Високиот Национален Совет од 7 декември 1945 до 2 февруари 1946 година. На 20 март 1946 година тој бил назначен за министер за Внатрешни работи. Во овој период тој ја организирал приватната војска и тајната полиција на унгарската комунистичка партија.
Марија Витнер

Марија Газдаг Витнер (унгарски: ''Mária Gazdagh-Wittner;'' родена на 9 јуни 1937 година) е унгарска револуционерка и политичарка кој учествувала во Унгарската револуција од 1956 година.
1 Ран живот
Витнер е родена во Будимпешта на 9 јуни 1937 година. Таа не го знае нејзиниот татко и нејзината мајка ја испратела неа кај негувателка. На возраст од две година таа била испратена во манастир. Во 1948 година, таа се сретнала со нејзината мајка, кој по краток период ја испраќа под државна нега. Таа го прекинува нејзиното средно училиште и почнала да работи како дактилограф и стенограф во Солнок и во Советот на Кишкунхеѓешката област. Таа родила син во 1955 година и по половина година се преселила во Будимпешта.
2 1956 револуција и последиците
Учествувала во демонстрациите на октомври 23, 1956 година и се приклучила на востаниците за време на опсадата на зградата на Маџарското радио. Таа се сретнала со Каталин Хаврила и во следните денови тие заедно помогнале во обезбедувањето на ранети. Подоцна таа станала член на Вајданхуњадската улица отпорна група и со нејзиниот придружник тие ја окупирале полициската станица на десеттата област за да најдат оружје на 30 октомври, 1956 година. Таа била ранета од страна на шрапнел на пат на 4 ноември, за време на Советската инвазија.
Таа била третирана во државната болница Петерфи Шандор. Таа се обидела да избега од окупираната земја, но таа била уапсена. По испрашувањето таа била ослободена и се обидела повторно да избега од земјата и поминала неколку недели во Австрија. Потоа таа се вратил во Унгарија и почнала да работи како неквалификуван работник. Таа била уапсена на 16 јули 1957 година и била осудена на смрт на 23 јули 1958 година. Казната била изменета во доживотен затвор од вториот апелациски суд на 24 февруари 1959 година. Таа била ослободена од затвор на Март 25, 1970.
Прво работела во шивачка соба, а подоцна и како чистач. Од 1980 година наваму, таа е попречен пензионер. По промената на политичкиот систем во Унгарија била активно вклучена во работата на разни ветерански организации од 1956 револуција. Таа беше награден со Големиот Крст со Орден за Заслуги на Република Унгарија во 1991 година.
3 Политичка кариера
Витнер била избран за Член на Парламентот од Фидес националната листа во 2006 и 2010 парламентарни избори. Таа е член на Комитетот за Вработувањето и трудот помеѓу 30 мај, 2006 и 13 мај, 2010. Таа била назначена за член на Комитетот за Човекови Права, правата на Малцинствата, Граѓански и Верски Работи, на 14 Мај 2010 година.
Пал Малетер

Пал Малетер (унгарски: ''Pál Maléter'', 4 септември 1917 – 16 јуни 1958 година) бил воен водач на Унгарската револуција од 1956.
1 Животопис
Малетер е роден во унгарско семејство во Прешов, град во Шариската Општина, во северниот дел на Историски Унгарија, денешниот Прешов, Словачка. Тој студирал медицина на Универзитетот Чарлс, во Прага, пред да се пресели во Будимпешта во 1938 година, за да се вклучи на воената академија таму. Тој се борел на Источниот фронт на Втората светска војна, додека не биле заробени од страна на Црвената армија. Тој станал комунист, обучен за саботажа, се борел против Германците во Трансилванија и бил пратен назад во Унгарија.
Во 1956 година, тој бил полковник и командант на оклопена дивизија стационирани во Будимпешта кога тој бил испратен да го задиши унгарското востание, но кога стапил во контакт со бунтовниците тој одлучил да се приклучи на нив, помагајќи да се бранат Килианските Бараки. Тој бил еден од најистакнатите членови на унгарската војска, станувајќи сојузник  со бунтовниците, за разлика од владата Ракоши.
Тој стапил во добар контакт во владата, и набрзо се стекнал со унапредување, од полковник во генерал, и на 29 октомври билназначен за министер за одбрана. На 3 ноември тој отишол за Текел, кој се наоѓа во близина на Будимпешта, да преговара со Советски воени сили, стационирани таму. Во текот на дискусиите на следниот ден, и против меѓународното право, Советските службеници го уапсиле Малетер на конференцијата и го заробиле.
Тој бил погубен заедно со Имре Наѓ и други во Будимпешта во затвор на 16 јуни 1958 година, на обвиненија за обид за соборување на унгарска народна република. Неговата прва сопруга и трите деца, се преселиле во САД, во пресрет на востанието, додека неговата втора сопруга останала во Унгарија; и двете сопруги потоа се премажиле.
Во јуни 1989 година, на годишнината од својата смрт, Имре Наѓ, Пал Малтер, три други кои умреле во затвор и шести, празни ковчези симбол за сите оние кои умреле беа формално погребани повторно во Будимпешта со цел да им  оддадат чест.
Bоровинка е именувана по него, a таа е џуџеста сорта.Малетер беше познат по неговата голема висина; според историчарот Виктор Себастиен, Малетер беше "повеќе од два метри висок", , или поточно 203 сантиметри.
Лајош Фир

Лајош Фир (унгарски: ''Lajos Für'', 21 декември 1930 – 22 октомври 2013) бил унгарски политичар и историчар, кој имал улога на министер за одбрана помеѓу 1990 и 1994 година. Од 1994 до 1996 година тој исто така бил претседател на унгарскиот Демократски Форум (МДФ), владеачката конзервативна партија, предводена од премиерот Јозеф Антал до неговата смрт во 1993 година.
1 Животопис
Фур е роден во Егихазасрадоч. Тој учествувал во Унгарската револуција од 1956 година. Во подоцнежните години, тој бил активен во Магар Гардa, паравоена организација која имала врски со Јобик и бил опишан како нео-фашист. Тој починал, на возраст од 82, во Будимпешта.
Тој бил во брак со Фридерика Биро, со која имал две деца, Агнеш и Балаж. Агнеш беше сопругата на унгарскиот Фидес-политичар Tамас Германски.
2 Публикации
*''На csákvári uradalom на tőkés gazdálkodás idején'' (1970)
*''Mennyi на sok sírkereszt? Magyarország embervesztesége на második világháborúban'' (1987)
*''Hol vannak на katonák? '' (1988)
*''Kisebbség és tudomány'' (1989)
*''Világjáró magyarok'' (1990)
*''Sors és történelem'' (1991)
*''Szabadon szeretnék sírni'' (1993)
*''Jobbágyföld – parasztföld'' (1994)
*''Маѓар sors на Kárpát-medencében'' (2001)
*''Аз én történelmem I.'' (2003)
*''На Varsói Szerződés végnapjai – маѓар szemmel'' (2003)
*''"Ne bántsd на magyart!". Bartók és Kodály történelemszemlélete''; Kairosz, Бп., 2005 година
*''Bevérzett mámor, 1956''; Kairosz, Бп., 2006 година
*''Világjáró magyarok''; 2 ed.; Ligatura, Szentendre, 2009
*''Kárpát-medencei létünk на tét''; Kairosz, Бп., 2010
Хрватска кујна

Хрватската кујна е хетерогена и е позната како кујна на региони, бидејќи секој регион на Хрватска има своја посебна кулинарска традиција. Неговите корени датираат од дамнешните времиња. Разликите во изборот на храна и начините на готвење се најзабележителни во континенталните и во крајбрежните региони. Копнената кујна е повеќе карактеризирана од претходните Словени и неодамнешните контакти со соседните култури—унгарски и турски, со користење на маст за готвење, и зачините, како црн пипер, пиперка и лук. Крајбрежниот регион го носи влијанието на грчката и Римската кујна, како и на подоцнежната Средоземната кујна, особено италијанска (Венецијанскa). Крајбрежните кујни користaт маслиново масло, и билки и зачини како што се рузмарин, жалфија, ловоров лист, оригано, риган, цимет, карамфил, оревче, лимон и кора од портокал. Народното традиционално готвење е засновано на креативни варијации на неколку основни состојки (житарици, млечни производи, месо, риба, зеленчук, ореви) и процедури во готвењето (варење, пржење, печење), додека буржоаската кујна вклучува повеќе комплицирани процедури и употреба на избрани билки и зачини. Сувомеснатото е дел од хрватската кулинарска традиција во сите региони. Храната и рецептите од другите поранешни југословенски земји се исто така популарни во Хрватска.
1 Јадења од месо
* Специјалитетите од скара се наречени ''роштиљ'', оние што се печени се нарекуваат ''ражња''*''pod pekom'' значи дека садот е ставен во камена рерна под метален капак. Готвачот става топол јаглен на капак, така што оброкот е варен полека во својот сок. Специјалитетите варени ''pod pekom'' вклучуваат јагнешко, телешко, и октопод.
2 Чорби
Чорбите со зеленчук со мала количина на месо или колбаси се сметаат како здрав, традиционален оброк. Павлака (во Северна Хрватска) или маслиново масло (на брегот) може да се додаде на чинијата само пред сервирање. Чорбите со месо често се подготвени од страна на мажите во отворен простор. Во Далматинската урбана кујна, зачините како што се цимет и каранфил, суви сливи, суви смокви, јаболка и друго овошје понекогаш се додаваат во чорбите со месо.
3 Тестенини
Тестенините се најпопуларни во хрватската кујна, особено во регионот на Далмација. ''Manistra na pome'' (тестенини со сос од домати) е главен. Други популарни сосови вклучуваат крем сос од печурки, сос со мелено месо и многу други. Свежи тестенини се додаваат во супи и чорби, или подготвени со сирење, зелка, дури и со ореви или семе од афион.
Иштван Бибо

Иштван Бибо (унгарски: ''István Bibó'', 7 август 1911 година, Будимпешта – 10 мај 1979 Година, во Будимпешта) бил унгарски правник, државен службеник, политичар и политички теоретичар.
1 Живот
Во текот на Унгарската револуција тој дејствувал како Државен Министер за унгарската Национална Влада. Кога Советскиот Сојуз нападнаа да ја прекршат бунтовната влада, тој беше последниот Министер оставен на својата позиција во унгарскиот Парламент во Будимпешта. Наместо да избега, тој остана во зградата и го напишал своето познато прогласување, "За Слободата и Вистината", чекајки да биде уапсен од страна на полицијата
Бибо беше уапсен на 23 Мај 1957 година и осуден на доживотен затвор на 2 август 1958 година, но ослободен во 1963 година 
Бибо диплома за право од Франц Јосиф Универзитет , а подоцна предавал таму. Тој исто така се здоби со Докторат од Постдипломски Институт за Меѓународни и Развојни Студии во Женева.
2 Неговите дела
* Кризата на унгарски Демократија. ''Valóság'' Октомври 1945 Година, (Унгарски)
* Сиромаштијата на Источно-Европските мали држави (, Új Magyarország, Бп., 1946 година (унгарски)
); Misère des petits États d ' Europe de l'Est. L'Harmattan, 1986 (out of print); Albin Michel, Париз, 1993 година, (тековното издание).
* На Парализа на Меѓународните Институции и Лекови. Една Студија на самоопределување, Согласност меѓу Големите Сили, и Политичка Арбитража. Со Вовед од страна на Бернард Crick. На Harvester Притиснете, Hassocks, 1976. XI, 152 стр. (Англиски)
*''Демократијата, Револуција, На Само-Определување: Избрани Дела''. Edited by Károly Nagy. Преведени од страна на András Boros-Kazai. Columbia University Press, New York, 1991.
*''Уметноста на Peacemaking: Политичките Есеи на István Bibó. '' New Haven: Yale University Press, 2015 Година.
3 Меморија
* Бибо Награда основана во Бостон (1980).
* 5000 Форинт монета издадени од страна на Народната Банка на Унгарија (2011).