procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Амаза кафе

Амаза кафе (Италијански значи „убиец на кафето“) е мала чаша ликер што обично се конзумира после кафе за да се задуши неговиот вкус или ефектот на кофеин. Тоа е вообичаен италијански обичај, особено после дарежлив празничен оброк.
Амаза кафе е популарна италијанска асимилација и адаптација на употреба родена меѓу аристократските класи, каде што било вообичаено да се оди во друга просторија за да се пуши и да се служи коњак или ракија по вечерата.
Во денешно време тоа е сè уште вообичаен обичај во Италија, дури и за време на ручек, а се прави од горчлив или локален ликер. Во некои северни зони (региони Венето или Трентино) луѓето ја исплакнувале испразнетата шолја за кафе со ликер (традиционално Грапа) што потоа го пиеле (''резентин''); ова се случува и во Пиемонт, каде што овој обичај се нарекува ''пуса кафе'' (буквално „туркање-кафе“).
1 Поврзано
* Еспресо
Струфоли

Струфоли, исто така се познати како медени топки е неаполско јадење кое е направено од пржени топчиња од слатко тесто. Тестото се користи и во многу италијански слатки јадења како што е и chiacchiere. За струфолите, тестото се обликува во топчиња со големината на џамлиите. Крцкави однадвор и лесни одвнатре, струфолите се мешаат и со мед и други слатки состојки и се формирааат во могили или прстени. Постојат и многу различни начини да ги ароматизирате, но традиционалниот начин е да ги измешате во мед со ''диавулили'', цимет и парчиња кора од портокал. Именувањето варира со зависност од регионот: во Калабрија тие се познати и како ''скалили'', а во Abruzzo ''cicerchiata''.
1 Историја
Слично јадење опишал и Аркестрат, грчки поет од Гела на Сицилија . Го нарекол ''енкрис''&mdash; топче за тесто кое е пржено во маслиново масло, кое го детализира во неговата ''Гастрономија'' дело кое сега е изгубено, но делумно зачувано во Деипнософистите на Атенеј, каде што го споменува ''енкрисот'' тринаесет пати, во различни флексибилни форми.
Името струфоли потекнува од грчкиот збор ''strongoulos'', кој значи заоблени.
2 Слични јадења
* Пињонате ( Андалусија )
* Гулаб џамун (Јужна Азија)
* Крокмбуш ( Франција )
* Локма (Медитерански басен)
* Пињолата (Сицилија)
* Теиглач (еврејски колачиња)
* Чакчак ( татарско, башкирски и централноазиско јадење)
3 Наводи
Ларусмијани

Ларусмијани е италијански бренд за луксузна облека и текстилен врв, основан во 1922 година.
1 Заднина
Ларусмијани е основан во 1922 година од Гуглиелмо Миани, кројач кој се грижел за локални уметници и италијански актери. Својата прва продавница ја отворил во 1929 година. Тој бил првиот човек што увезол волна од викуња во Италија.
Неговиот син се приклучил на продавницата на 14-годишна возраст и развил текстилна колекција која ја комерцијализирал на француски и италијански кројачи.
Во 1965 година, принцот Филип, војводата од Единбург ја посетил продавницата Ларусмијани во Милано, компанијата која била најголемиот увозник на британски текстил во Италија. Во 1970 година, Гуглиелмо Миани ја добил титулата Офицер на најодличниот ред на Британската империја.
Бутикот Ларусмијани Концепт се наоѓа во Милано на Via Montenapoleone од 1954 година.
Во 2007 година, Гуглиелмо Миани, внукот на основачот, бил именуван за извршен директор на Ларусмијани. Во ноември 2013 година, Ларусмијани го купил врвниот бренд за облека за младоженци на G. Lorenzi и и дал втор здив во продавницата Via Montenapoleone.
2 Опис
Ларусмијани ангажира 40 мајстори кројачи и произведува и дистрибуира повеќе од 2 милиони метри ткаенина годишно, создадена со користење на памук, волна, кашмир и ленени влакна.
Неговото лого е ''larus'', што е латински за „галеб“.
Ларусмијани ги прикажува своите колекции на модната недела во Милано. Некои производи со брендот Ларусмијани се дистрибуирани од Џеј Кру.
3 Поврзано
* Лоро Пијана
* Китон
4 Наводи
Кампорели

Кампорели е лесна бисквита направена од три состојки - брашно, шеќер и јајца - и потоа испечена двапати. Се одликуваат со нивната тркалезна, долга форма, крцкави рабови и златна боја, како и недостатокот на маснотии, како што е путерот. Тие се користат во различни рецепти за тирамису, се служат со сладолед или се јадат сами.
Салата од макарони

Салатите од макарони есалата од паста, која се служи ладна со варени макарони и се подготвува со мајонез. Слично како салата од компирво неговата употреба, често се служи како гарнир за скара, пржено пилешко месо или други јадења.
1 Поврзано
* Салата од тестенини
Сиардуна

Сиардуна е вид на италијанско печиво. Сиардуна сицилиана е традиционално слатко печиво од провинцијата Агриџенто, Сицилија (Италија). Се состои од лушпа за колаче од бадем исполнета со фил од рикота.
1 Традиционални состојки
* брашно
* шеќер
* Струтто
* ванила
* активен квасец
* прашок за печиво со амонијак (амониум бикарбонат)
* хомогенизирано млеко
* мелени бадеми
* цимет
* шеќер во прав (при украсување на врвовите на циардуната)
Мафалдин

Мафалдин е вид тестенини во форма на лента. Тестенината е рамна и широка, обично околу 1 цм во ширина, со брановидни рабови од двете страни. Се подготвува слично како и другите тестенини на база на ленти, како што се лингвин и фетуцин. Обично се служи со понежните сосови.
1 Поврзано
* Тестенини
Мил-феј

Мил-феј познат и по имињата Наполеон, парче ванила и парче крем, е десерт направен од тесто, лиснато обложено со крем за пециво. Современата форма била под влијание на подобрувањата направени од францускиот готвач Мари Антуан Карем.
Традиционално, мил-феј се подготвува со три слоја лиснато тесто, и два слоја крем. Најгоре се посипува со шеќер во прав. Во некои варијации, најгоре се става шлаг.
Често се служи со вметнати парчиња овошје, најчесто јагоди и малини.
0.1 Балкански земји
Слична локална сорта се нарекува кремпита во Србија и Босна и Херцеговина, кремна резина или кремшнита во Словенија и Хрватска, и кремеш во Словачка.
Мак и Читос

Мак и Читос се пржени макарони и кашкавал производ базиран на закуската Frito-Lay Cheetos . Мак и Читос биле претставени кон крајот на јуни 2016 година и се продаваа во Бургер Кинг во ограничени залихи. Оригиналниот производ содржеше пет парчиња и беше сервиран со прелив од ранч сос . Денес, Мак и Читос се достапни замрзнати во продавниците за храна низ САД.
Целувка (десерт)

Целувка — вид на десерт често поврзани со француската, италијанската, швајцарската и полската кујна, традиционално направен од изматени белки од јајца и шеќер, а понекогаш и кисела состојка како лимон или оцет. Во јајцата може да се додаде и сол, брашно или желатин. Клучот за правење на добра целувка е образувањето на крути врвови со денатурирање на протеинот овалбумин (протеин во белките од јајцето) преку механичко смолкнување.
Италијански мраз

Италијанскиот мраз е замрзнато или полузамрзнато засладено задоволство направено со овошје или други природни или вештачки ароми. Италијанскиот мраз е сличен на шербетот и снежните конуси, но се разликува од шербетот во американски стил по тоа што не содржи состојки од млечни производи или јајца. Во САД бил воведен од италијански имигранти и потекнува од сицилијанската гранита, сличен и сроден италијански десерт. Вообичаени вкусови вклучуваат лимон,манго, бонбони и други овошја и слатки јадења.
Макарони и кашкавал

Макарони и кашкавал (исто така наречени мек и чииз) е јадење во Канада и САД од кашкавал макарони во Обединетото Кралство. Тие се еден вид јадење од варени тестенини и сос од сирење, најчесто од чедар.
1 Наводи
Аватар: Патот на водата

Аватар: Патот на водата (|Avatar: The Way of Water) — американски епски научнофантастичен филм од 2022 г., во режија на Џејмс Камерон и пуштен од „Twentieth Century Studios". Тоа е втор филм од серијата „Аватар" на Камерон, по „Аватар" (2009). Членовите на глумечката екипа Сем Вортингтон, Зои Салдана, Стивен Ланг, Џовани Рибизи, Џоел Дејвид Мур, Дилип Рао, Си Си Ејч Паундер и Мет Џералд ги повторуваат своите улоги од изворниот филм, додека Сигорни Вивер се враќа во друга улога. Новите улоги ги вклучуваат Клиф Кертис, Иди Фалко, Џемејн Клемент и Кејт Винслет.
Порака од морето

„''Порака од морето''“ ― расказ од Чарлс Дикенс и Вилки Колинс напишан во 1860 година за божиќното издание на ''Преку цела година''.
1 Резиме на заплетот
Приказната започнува со пристигнувањето на капетанот Џорган на прекрасен остров, каде што треба да достави писмо што го нашол во шише за време на едно од неговите патувања до Алфред Рејброк, младо момче кое живее на островот.
Кога го прочитале писмото, излегува дека таткото на Алфред украл пари, 5.000 фунти. Алфред требал да се ожени со Кити, но за да го истражи злосторството на неговиот татко, тој ја раскинува венчавката и го започнува своето патување до Ланрен со Џорган.
Џорган и Алфред го запознаваат таткото на Кит, г-дин Трегартен, кој им ги дава имињата на старешините од нивното село Ланрен. Џорган ги интервјуира наведените лица и други старешини, иако никој од нив не знае ништо за експедицијата.
Како што подоцна се испоставило, братот на Алфред, Хју, бил спасен за чудо, а обвинетиот во писмото бил самиот Трегартен. Хју му ја раскажал својата авантура на Џорган, според која, од 5-те преживеани морнари, само Хју и Клисолд преживеале на островот.
Неколку месеци подоцна, непознат брод го преживува судирот со брегот и тие се сметани за изгубени. Бродот бил откриен од пирати, кои ги поробиле. Клисолд преживеал по 1 година, а Хју страдал 3 години. Откако избегал, Хју отишол кај Ларен за да го истражи случајот на неговиот татко, каде случајно го запознал Алфред.
Тие откриваат дека г-дин Трегартен бил вмешан во приказната за исчезнатите пари, па се враќаат повторно да разговараат со него за да разјаснат сè. Тие наоѓаат биро во старото претпријатие на Трегартен, со исчезнат лист од книгата, по што г. Трегартен ги враќа украдените пари. Парите и ги дава на ќерката Кити, која во наредните денови се мажи за Алфред.
Долго патување

„''Долго патување''“ ― предновогодишен расказ од Чарлс Дикенс. Првично било објавено во изданието на списанието ''Household Words'' од 31 декември 1853 година.
1 Резиме на заплетот
Приказната се однесува на еден човек сам на Нова Година, кој сака „да седи покрај огнот, размислувајќи за она што сум го прочитал во книгите за патување и патување“, додека тој самиот никогаш не бил „по светот, никогаш не бил засукан со брод, во смрзната средина, удрен со секира или изеден“.
Некои од книгите што ги прочитал се однесуваат на Кристофер Колумбо, Џејмс Брус кој го барал изворот на Нил, Џон Френклин кој направил „несреќно копнено патување“ и се изгубил барајќи го северозападниот премин на канадскиот Арктик, „''Деспоти кои продаваат луѓе''“ и атлантската трговијата со робови, и Мунго Парк, шкотски истражувач (1771–1806) кој напишал „''Патувања во внатрешноста на Африка''“ и други авантуристички приказни. Тој, исто така, го допира „едно ужасно суштество“ по име Александар Пирс, кој побегнал од казнената колонија на остров и ги канибализирал своите колеги избегани. Потоа ја раскажува приказната за Бунтот на Баунти, и за четвртокот октомври Кристијан, синот на Флечер Кристијан кој побунил против капетанот Блај, оставајќи го Блај да се грижи сам на отворено море.
Потоа чита за тажната судбина на ''Халзевел'', изгубен во бродолом на карпите кај островот Пурбек во кој загинале 160 луѓе. Капетанот Пирс останал да ги утеши своите ќерки, иако можел да се спаси. Конечно, тој ја раскажува возбудливата приказна за ''Гросвенор'', трговски брод за англискиот пат кој се насукал на 4 август 1782 година во Јужна Африка. Од 125 кои стигнале до брегот, само 13 го преживеале патувањето назад во цивилизацијата.
Откако медитирал за овие приказни, тој доаѓа до запрепастувачко сознание за ''Долгото патување'', гледајќи во огнот на први јануари 1853 година.
2 Наводи
*
Италијански институт Леонардо да Винчи

Италијански институт Леонарди да Винчи е италијанско меѓународно училиште во Париз, Франција. Нејзините ''школа медија'' и ''лицеј синцео'' (помлади и постара гимназија, или гимназија и колеџ од шеста форма), заедно со училишната администрација, заземаат еден кампус во 7-миот арондисман. Основното училиште е сместено во различен кампус во истиот арондисман.
1 Историја
Во 1932 година, првото италијанско училиште во Париз било отворено на улицата Биксио, а се пресели во авенијата де Фридланд во 1934 година. Училиштето имало главен кампус на Булевар Фаисдере и огранок Винсен до 1937 година, а до 1939 година секој кампус имал 300 студенти, максимален капацитет за секој. Меѓутоа, Втората светска војна го наруши италијанското училиште.
Се пресели на локацијата 12 улица Седилот во учебната 1949-1950 година. Кампусот на основното училиште во Авенија де Вилар бил отворен во 1961 година.
2 Кампуси
12 улица Седилот, зграда во Арт Нову, е дизајнирана од Жил Лавирот. За прв пат е изградена во 1899 година. На 6 мај 1930 година италијанската влада ја купи зградата. Пред да стане италијанско училиште, се користело како „ Куќа на Италија “. Фашистите го користеле неколку години, пред француската привремена влада да ја заземе сопственоста во периодот по Втората светска војна. Французите ја вратија зградата на Италијанците и таа била отворена како италијанско училиште на 5 ноември 1949 година.
Миријам Ф. Стимпсон, авторка на ''Теренски водич за знаменитости на модерната архитектура во Европа'', ја опишала 12 улица Седилот како „Едно од највпечатливите дела на Лавирот во стилот на Арт Нову“.
3 Поврзано
Француски меѓународни училишта во Италија:
* Лицеј Виктор Иго
* Меѓународно француско училиште во Торино
4 Дополнителна литература
*
Слики од Италија

''Слики од Италија'' ― патопис од Чарлс Дикенс, напишан во 1846 година. Книгата ги открива грижите на нејзиниот автор додека тој ја претставува, според Кејт Флинт, земјата „како хаотично магично-фенерно шоу, фасцинирана и од спектаклот што го нуди, и од самиот тој како гледач“.
Италијанско-португалски односи

Односите Италија-Португалија се актуелни и историски односи меѓу Италијанската Република и Португалската Република. Двете нации се членки на Советот на Европа, Европската унија, НАТО, Организацијата за економска соработка и развој, Унијата за Медитеранот и Обединетите нации.
Италија и Португалија имаат долга историја на односи со оглед на близината меѓу двете нации. Под Пиринејскиот сојуз од 1580 до 1640 година, Португалија и Кралството Неапол, Кралството Сицилија и Војводството Милано биле управувани од Мадрид, Шпанија. Помеѓу 1680 и 1682 година, постоела директна трговија помеѓу Португалија и Војводството Савој.
До 1860 година, Португалија имала дипломатски претставништва во Кралството Сардинија и во Кралството на двете Сицилии. Во април 1850 година, португалскиот амбасадор кој престојувал во Рим, акредитиран во Светата столица, бил акредитиран и во Големото Војводство Тоскана. Во 1860 година, Италија и Португалија воспоставиле официјални дипломатски односи. Во септември 1861 година, Португалија го признала кралот Виктор Емануел III од Обединетото Кралство Италија.
Во септември 1911 година, Италија ја признала Првата Португалска Република, а во мај 1918 година, Италија ја признала владата на португалскиот претседател Сидонио Паис. Во 1946 година, последниот италијански крал, Умберто II од Италија, побегнал во Португалија каде останал 37 години.
За време на Првата светска војна, Португалија останала неутрална, но во 1916 година станала придружна членка на сојузничките сили (кои ја вклучиле Италија). За време на Втората светска војна, Португалија останала неутрална во текот на целата војна.
Политичките односи меѓу Италија и Португалија остануваат блиски. Двете нации се членки на Европската унија и тесно соработуваат за многу прашања.
1 Билатерални договори
Двете нации имаат потпишано неколку билатерални договори како што е Договорот за трговија и навигација (1872); Договор за културна и научна соработка (1977); Договор за избегнување двојно оданочување и спречување даночно затајување во областа на даноците на доход (1980); Договор за безбедност (2007); и Договор за взаемна заштита на класифицирани информации (2007).
2 Резидентни дипломатски претставништва
* Италија има амбасада во Лисабон.* Португалија има амбасада во Рим.
Скача

Скача е полнет сплеснат леб во сицилијанската кујна. Скача се прави со многу тенок правоаголен слој тесто кој е преклопен на себе три или четири пати. Може и да се полне со различни состојки, почести варијации се рикота сирење и кромид, сирење и домат, домат и кромид или домат и модар патлиџан, во зависност од локацијата, вкусот или сезоната. Се пече и може да се јаде топло или ладно. Скачата потекнува од сицилијанскиот збор што значи да се вози, што е еквивалентно на италијанскиот збор „schiacciata“ што значи здроби или израмнува. Скача може да се најде во Рагуза и Сиракуза, како и некои сицилијанско-американски заедници.
1 Историја
Јадењето е со потекло од крајот на 17 век како основно јадење на селските трпези. Во руралните трпези на Кралството Сицилија, а потоа и на Кралството на двете Сицилии, ова едноставно јадење беше развиено врз основа на леб, зеленчук и месо, често остатоци од обилна вечера или повторлив ручек. Олтремодо се појави на Сицилијанските трпези на почетокот на 18 век со рецепт заснован на зеленчук и компири. Својот успех го постигнал кога самиот Монкада, принцот на Патерно, во 1763 година, го посакал на неговата маса за време на божиќните прослави. Оттогаш, традицијата го става како божиќно јадење со рецепт кој се пренесува со генерации.
2 Наводи
Свадбена супа

Свадбена супа е италијанска супа која се состои од зелен зеленчук и месо. Популарна е во Соединетите Држави, каде што е главен производ во многу Италијански ресторани.
1 Потекло
Терминот свадбена супа доаѓа од погрешен превод на фразата на италијанскиот јазик minestra maritata, што е референца за вкусот произведен од комбинацијата на зеленчук и месо. Рецептот за минестра маритата го подготвуваат и семејствата од Лацио и Кампанија. Некој облик на минестра маритата бил долго популарен во Толедо, Шпанија, пред тестенините да станат прифатлива стока за повеќето Шпанци.
2 Состојки
Свадбената супа се состои од зелен зеленчук и месо во бистра супа на база на пилешко. Свадбената супа понекогаш содржи тестенини, леќа, моркови или рендан пармезан.
Ресторан Пиноли

Ресторанот Пиноли бил италијански ресторан во сопственост на Карло Пиноли на улицата Вардур 17 во тогашната област Мала Италија во лондонскиот кварт Сохо, со друга фронта на улицата Руперт. Основана е во 1890-ти години.
Пиноли бил познат по добрата храна по ниски цени, и бил популарен меѓу познати личности, новинари и политичари.
Волшебниот круг е основан во Пиноли во 1905 година. Сега има сина плоча за да ја прослави оваа пригода.
Пиноли станал британски државјанин во 1906 година, и починал во 1927 година. Тој е погребан на гробиштата Бромптон. Пиноли е затворен во 1949 година.
Локацијата на ресторанот на Пиноли сега е дел од лондонскиот кинески кварт. Името „Пиноли“ сè уште е видливо на горниот дел од предната страна на зградата во улицата Вардур.
Лазањети

Лазањети се еден вид тестенини со ленти и пократка верзија на лазањите. Одликите на лазањетите се разликуваат врз основа на формата на нивните рабови. Тие би можеле да имаат рабови со брановидно сечење на двете страни, директно исечени рабови од двете страни или варијација вклучувајќи едната страна со директно сечење, а другата со брановидно сечење. Лазањета може да се подготви во различни форми: двете најпопуларни вклучуваат потенка верзија на традиционалната повеќеслојна италијанска лазања.
Панцероти

Панцероти, е вкусен производ кој потекнува од централна и јужна италијанска кујна, кој наликува на мало калцоне, и по формата и по тестото што се користи за неговата подготовка. Терминот обично се однесува на пржени производи, а не на печиво печено во рерна, иако ''калцони'' и ''панцероти'' често се мешаат еден со друг.
1 Етимологија
Именката ''панцерото'' доаѓа од деминутив на ''панца'', регионална варијација на италијанската ''панциа'', што се однесува на карактеристичното отекување на пецивото кое наликува на надуеност на стомакот.
Иако етимолошки поврзан, зборот пансоти се однесува на сосема поинакво јадење од панцероти, означувајќи еден вид равиоли што е типично за Џенова.
Панцеротите се исто така популарни во Соединетите Држави и Канада, каде што често се нарекуваат ''панзероти'' или ''панзароти'' како еднина именка.
2 Италија
Панцеротите потекнуваат од Јужна Италија и Средна Италија, особено во апулиската кујна. Тие се во основа мали верзии на ''калцони'', но обично се пржени, наместо во рерна, поради што се познати и како ''калцони фрити'' или ''пица фрити'' во Италија, најчесто во Кампанија. Во некои делови на Апулија, како што се Молфета и Мола ди Бари, панцеротите, исто така, се нарекуваат ''Фрители'', додека во Бриндизи се познати како ''фрит.''
Најчести полнења за овој производ се доматите и моцарелата. Излупените цели домати се цедат и се сушат за да се користат како фил, бидејќи со користење на несушени домати тестото ќе се скине поради влагата. Други филови се кромидот запржен во маслиново масло и зачинет со солени аншоа и каперси, или мортадела и проволон сирење.
Различен рецепт за панцероти е ''панзероти ди пате'', специјалитет од Саленто кој се состои од крокети од пире од компири.
3 Северна Америка
Панцеротите се конзумираат и во Северна Америка, каде што биле увезени од Јужноиталијански имигранти во времето на Италијанската дијаспора.
Што се однесува до нивната форма, тие можат да бидат во различни големини. Тие се составени од тесто исполнет со различни количини на топено сирење моцарела, сос од домати и разумен број филови, кои потоа се превиткуваат и се пржат длабоко.
3.1 Канада
Од средината на 1960-тите години, панцеротите станале популарна брза храна во Канада. Комерцијализираните замрзнати верзии се нарекуваат Пица Покетс или Пица Попс.
Пичи

Пичи — густа, рачно валана тестенина, како масни шпагети. Потекнува од провинцијата Сиена во Тоскана, а, во областа Монталчино се нарекуваат и пинчи.
Тестото обично се прави само од брашно и вода. Додавањето јајце е опционално, одредено од семејните традиции. Алтернативно, наместо вода може да се користи ситно сечкан или рендан спанаќ.
Тестото се расукува во густ рамен лист, па се сече на ленти. Во некои семејства, лентата од тестото се тркала меѓу едната дланка и масата, додека другата рака се завиткува со остатокот од лентата. Може да се формира и со тркалање на лентата меѓу дланките. Секој метод формира густа тестенина, малку потенка од обичен молив. За разлика од шпагетите или макароните, оваа паста не е униформна по големина и има варијации на дебелината по должината.
Се јаде со разновидна храна.
Пицата на Димо

Пицата на Димо е пицерија во Портланд, Орегон.
1 Опис
Пицата на Димо е пицерија која се наоѓа на улицата Ест Брнсајд. Во ресторанот се сервира пица во стилот на Њу Хевен од рерна на јаглен. Некои сорти вклучуваат домат со лук, кацио и пепе со крем од црн пипер- пекорино, домати конфит и тиквички, и школки со лук, магдонос и чили снегулки. Специјалното име „Оваа сланина е радикио!“ има сланина, радикио, карамелизиран црвен кромид, домати конфит, фонтина и мајчина душица. „Козата“ се состои од домати, слатка летна пченка, карамелизиран црвен кромид, скаморца, козјо сирење, магдонос, нане и босилек.
Покрај пиците, ресторанот сервира и сендвичи, вклучувајќи пилешки пармезан и печено говедско месо со багети од сусам. „Ѕверот“ има цело врвно филе зачинето како градите, Грујер и аиоли. Сендвичите за појадок имаат јајца и сирење со сланина или тејлор шунка на тврди кифлички од афион.
2 Историја
Готвачот Даг Мириело го отворил ресторанот во Јули 2020 година, во простор во кој претходно биле сместени Компанијата за пиво БрнСајд и данската пиварница Микелер. Брук Џексон-Глиден од Ејтер Портланд го опишал ресторанот, именуван по бабата на Мириело, како „нов, отворен“. Во 2021 година, ресторанот бил домаќин на настанот 420 во соработка со Скривалиштето на Ома и коктел поп-ап Шипрек. Специјалната пица вклучувала печен кинески модар патлиџан, доматен самбал, лимон, ким, јогурт, билки и пржен лук. Некои приходи од настанот биле во корист на проектот „Последниот затвореник“, кој „има за цел да ги исправи штетите од криминализацијата на канабисот“. Од април 2022 година, ресторанот служи и вечера од 4 јадења.
3 Прием
''Виламет Вик'' го вклучил ресторанот во списокот на „Пет одлични нови ресторани што биле отворени во 2020 година“. Карен Брукс ја вклучил Пицата на Димо во прегледот на ''Portland Monthly'' ' 2021 година за најдобрите ресторани во градот и ја именувал пицеријата како една од трите што „го поткрепуваат случајот дека Портланд е најдобриот пица град во Америка.
Лујџи Веронели

Лујџи Веронели (2 февруари 1926 година во Милано &ndash; 29 ноември 2004 година, во Бергамо) бил познат италијански гастроном, вински критичар и интелектуалец.
1 Кариера
Во 1990 година, Лујџи Веронели ја основал издавачката куќа Веронели со „специфична цел темелно да го класифицира огромното национално гастрономско наследство и да ја придонесе подигнувањето на свеста за туристичката привлечност за најубавата земја во целиот свет“.
Неговата класична обука била очигледна во неговото пишување, и тој често бил опишуван како „бардот“ бидејќи измисли и многу од вообичаените фрази што се користат за опишување на италијанското вино. „Vino da meditazione“ за десертни вина и „Vino da favola“ (што значи вино од бајките, наместо Vino da tavola ) се само неколку примери. Италијанските производители на вино го препознале како нивен гуру. Според зборовите на Бруно Џакоза : „Џино (како што им бил познат помеѓу пријателите) имаше големо срце, тој бил првиот човек што нè научил дека во лозјата се раѓа одлично вино. Тој бил и првиот што укажал на апсолутната неопходност од внимателно селектирање на грозјето во лозјата, важноста на тероарот, за реализација на потенцијалот на едно лозје над другото. Тој верувал дека италијанското вино може да се доведе до исклучителни нивоа ако тесно соработуваме со земјата. Во 60-тите и 70-тите, никој не размислувал вака. Тој навистина бил пионер“.
Школки со шафран

Школки со шафран е традиционално јадење од Абруцо, во Италија. Се прави со обични варени школки кои се подготвени со магдонос, кромид, ловоров лист, бело вино, маслиново масло и зачинети со сос од шафран.
Бејби Блу Пица

Бејби Блу Пица била веганска пицерија во Портланд, Орегон. Ресторанот работел од јули 2019 до јануари 2022 година, затворен за време на пандемијата COVID-19.
1 Опис
Ресторанот служел седум вегански пици со кори од кисело тесто и додатоци како феферони без месо. Понекогаш се користеле кори без глутен.
2 Историја
Веганскиот готвач Оди О'Конор, кој претходно работел во Апица на Грејси, започнал да работи со Бејби Блу на булеварот Хоторн во југоисточен Портланд во јули 2019 година. Приближно две години подоцна, О'Конор го поврзал бизнисот со паркот за храна Роуз Сити. Тој ја затворил количката приближно еден месец за време на пандемијата COVID-19, дозволувајќи му да истражува за правење други видови пица и да отвори посебна мала пицерија наречена Бокскар Пица. Бејби Блу била затворена во јануари 2022 година; на вработените им била дадена опција да работат во Бокскар Пица.
3 Прием
Мајкл Расел рекол дека Бејби Блу „се издвојува по квалитетот на неговото тесто“ и дека „се потпира на цената“ меѓу новите вегански пицерии во градот. ''Портланд Бизнис Журнал'' му дал оценка на бизнисот со 5 ѕвезди. Ваз Ву го вклучил Бејби Блу во прегледот на Портланд 2021 година за „каде да се најде веганска пица во Портланд“ и рекол: „Оваа успешна скокачка-претворена количка за храна содржи некои од највозбудливите вегански пици во градот“. Тој, исто така, го вклучил бизнисот во списокот од 2021 година од 13 „колички за веганска храна што треба да се посетат во Портланд и пошироко“. Бејби Блу бил номиниран во категоријата Најдобра веганска пицерија на Веги наградите на списанието ''VegNews'' во 2022 година.
Морски плодови

Морски плодови — назив за јадливи морски безрбетници. Морските плодови опфаќаат широк спектар на морски организми, но ги исклучува рибите и цицачите.
1 Консумација на морски плодови
1.1 Историја на консумацијата на морски плодови
Консумацијата на морски плодови датира барем од раздобјето на ловци-собирачи од праисторијата, од почетоците на историјата на кулинарската уметност. Најстарата позната консумација на морски плодови од страна на ''Homo sapiens'' се школки што ги јаделе пред 164 000 години и кои се пронајдени во Јужна Африка. Во 2011 година, биле пронајдени и остатоци од школки, што покажува дека и неандерталецот јадел морски плодови пред 150 000 години.
1.2 Здравствени аспекти
Се смета дека морските плодови се добра храна за човековото здравје затоа што содржат различни олиго-елементи, како јод, магнезиум, витамин Б12, итн. Сепак, исто како и месото, треба да се консумираат свежи и здрави (не расипани), во спротивно може да предизвикаат тешки труења. Неколку вообичаени алергии се однесуваат на одредени морски плодови, особено оние кои претставуваат филтри (и биоинтегратори, особено школките) и може да имаат акумулирано, покрај микроби и паразити, тешки метали или други токсини невидливи со голо око (биоконцентрација).
1.2.1 Месеци на „ Р “
Во Франција, консумацијата на школки воопшто, а особено на остриги, е резервирана само во месеците кои ја содржат буквата „ Р “, односно од септември до април.
Овој обичај потекнува од кралскиот указ од 1759 година, објавен по бројните смртоносни труења на дворот, со кој се забранува риболов и продажба на остриги од 1 април до 31 октомври, во време кога не постоело чување на храната на ладно и кога превозот бил бавен. Со овој указ, исто така, се избегнувало земање остриги од нивните легла за време на периодот на репродукција и со тоа се чувале ресурсите. Денес остригите се јадат во текот на целата година, но во потоплите месеци тие се мрсни или „млечни“ поради присуството на гамети .
Сепак, овој израз останува релевантен за одредени видови како што е виолетовиот морски еж, поддржан од регулативите, со цел да се зачуваат ресурсите во времето на репродукција. Поради тоа, собирањето на морски ежови за консумирање е строго забранета од 1 мај до 31 август во Франција .
2 Список на морски плодови
Главните групи на безрбетници кои се јадат како морски плодови се:
* школки
* главонози
* полжави
* ракови
* иглокожи
Ана Морони

Ана Морони е италијанска водителка, деломно позната по своите емисии за храна. Се вели дека и таа има „страст за готвење“, но пред да биде професионален готвач, таа била и поранешен преведувачка на австралиската амбасада. Таа има и училиште за готвење.
Анџело Пелегрини

Анџело Пелегрини (1904 &ndash; 1991) — американски писател и професор по англиската книжевност на Универзитетот во Вашингтон . Неговите книги се за задоволствата од одгледувањето и правењето сопствена храна и вино, како и за искуствата на италијанските имигранти.
Семејството на Пелегрини емигрирало во 1913 година од Тоскана во Мекклири, Вашингтон, каде што неговиот татко работел во пилана. Неговата прва книга била насловена ''Аргументација и јавна дискусија'',која била напишана во 1936 година со Брентс Стирлинг. Во 1948 година, тој го напишал и ''Непцето без предрасуди'', важно дело во историјата на литературата за храната што останува во печатење.
Во 1946 година, ''Сансет'' го објавил рецептот на Пелегрини за песто, веројатно првото големо објавување на рецепт за песто во Соединетите држави. Две години претходно ''„Њујорк тајмс“'' првпат го спомнал и сосот, мислејќи на увезената конзервирана паста песто. Сосот не бил веднаш прифатен од американската јавност и се зголеми на популарност до 1980-тите и 1990-тите.
1 Книги
*''Аргументација и јавна дискусија'' (1936, со Брентс Стерлинг)
*''Непцето без предрасуди'' (1948)
*''Враќањето на имигрантите'' (1951)
*''Американци по избор'' (1956)
*''Виното и добриот живот'' (1965)
*''Вашингтон: Профил на една држава'' (1967)
*''Градината на љубителите на храната'' (1970)
*''Посни години, среќни години'' (1983)
*''Американски сон: Потрагата на имигрантот'' (1986)
*''Винтиџ Пелегрини: собраната мудрост на американскиот Буонгустао'' (1990)
2 Наводи
Ада Бони

Ада Бони (1881–1973) била италијанска готвачка, уредничка на списанија, писателка на храна и автор на книги. Нејзината најпозната книга е, ''Il talismano della felicità'' (''Талисман на среќата'' на англиски), објавена во 1928 година, се смета и за една од класичните италијански готвачки и сè уште е многу популарна. Таа, исто така, ја напишала значајната книга, ''La cucina romana'' (''Римска кујна'' на англиски), со наведената цел да ја спаси традиционалната кујна што се губеше.
1 Библиографија
* Бони, Ада (1929). ''Il talismano della felicità'' . Јас Ед.
* Бони, Ада (1930). ''La cucina romana'' . Рим: Едициони ди Прециоза.
* Бони, Ада (1969). ''Италијанско регионално готвење'' . Њујорк: Bonanza Books.
* Риоло, Клаудио (2004). „Ада Бони“ во ''Ле Италијане'' . кн. II.
2 Поврзано
* Италијанска кујна
Аква паца (храна)

Аква паца — термин што се користи во италијанската кујна и се однесува на рецепти за бела риба. Постојат многу различни варијации на овој сос, од лесни чорби, до дебели сосови врз база на домати, кои се наоѓаат на сите видови морски плодови, па дури и на пилешко. Ова јадење е споредливо со други италијански јадења, како што се: циопино, качико и гуацето.
1 Потекло
Додека јадењето потекнувало од рибари од неаполската област, кои го пржеле уловот заедно со домати и маслиново масло, самиот термин најверојатно потекнува од Тоскана. Аква паца станало многу популарно јадење кај туристите на островот Капри во 1960-тите.
2 Состојки
Настрана од белата риба (бас, треска, камбала, платика, лавче, морска седала, и многу други) стандардните состојки се:
* домати
* вода
* сол
* маслиново масло (по можност екстра девствено)
Како и да е, може да се користат и да се заменат голем број други состојки - на пример ракчиња, или дури и јастог наместо бела риба, зеленчук како лук, целер, моркови и млад кромид, и билки и зачини како чили пиперка, каперси, ловорови листови, маслинки, магдонос, морач и лимон. Некои рецепти бараат и леб.
3 Други употреби
Многу ресторани, како што се Аква паца во Сан Марко, познат по морски плодови и неаполитски пици, и Аква паца во Болоња, кој е специјализиран за морски плодови и сосови, или го делат името или се именувани по ова јадење.
4 Поврзано
* Италијанска кујна
Вилма Де Анџелис

Вилма Де Анџелис (IPA:[ˈvilma de ˈandʒelis]; родена е на 8 април 1930 година) е популарна италијанска пејачка и ТВ водителка. Таа е исто така многу позната и по нејзиното ток-шоу ''A pranzo con Wilma'' и нејзините готвачки способности. Таа го водеше шоуто за готвење ''Telemenù'' од 1978 до 1987 година на Телемонтекарло и е автор на две книги за готвење.
1 Учество на музичкиот фестивал Санремо
* 1959 година - „Per tutta la vita“ (Testa–Spotti), заедно со Јула де Палма
* 1959 - „ Несуно “ (Де Симон-Капотости), заедно со Бети Кертис
* 1960 - „Quando vien la sera“ (Теста-Роси), заедно со Џо Сентиери
* 1960 година - „Splende l'arcobaleno“ (Ди Чегли-Тумминели), заедно со Глорија Кристијан
* 1961 година - „ Пататина “ (Мекја-Миљачи), заедно со Џани Мекија
* 1962 година – „I colori della felicità“ (Sciorilli–Ranzato) заедно со Тања
* 1962 – „Лумицини роси“ (Фабор–Тестони), заедно со Луција Алтиери
* 1963 - „Non costa niente“ (Sciorilli–Calcagno), заедно со Џони Дорели
* 1963 - „Se passerai di qui“ (Тестони-Камис), заедно со Фло Сандон
2 Наводи
* Joseph Baroni, ''Dizionario della televisione'', Raffaello Cortina Editore, 2005; ISBN 88-7078-972-1.
* Antonio Sciotti, ''Enciclopedia del Festival della Canzone Napoletana 1952-1981'', ed. Luca Torre, 2011.
Стигиола

Стигиола (множина: ''stigghiole'' на италијански или ''stigghioli'' на сицилијански, исто така познат и како stigghiuola) е сицилијански специјалитет за храна, кој е типичен за улиците на градот Палермо. Се состои од црева (најчесто од јагнешко, но и од козјо или пилешко) кои се мијат со вода и сол, се зачинуваат со магдонос и понекогаш со кромид и други тревки, потоа се залепуваат на ражен или пак се тркалаат околу празот и на крај се варат директно на скарата. Јадењето е најчесто се подготвува и се продава како улична храна. Во Рагуза јадењето се пече во тепсија и е познато како турциниуна.
Тој е наведен како и традиционален италијански прехранбен производ (PAT) од страната на Министерството за земјоделски, прехранбени и шумарски политики.
Салмориљо

Салмориљо е јужноиталијанско зачинување кое е направено од сок од лимон, маслиново масло, лук, сол и билки (како оригано и магдонос). Вообичаено е во Сицилија и Калабрија како и додаток може и да биде морска храна или месо, особено сабјарка.
Salmoriglio ја дели истата етимологија како и шпанскиот salmorejo (од латински ''salimuria'' што значи „саламура“). Сепак, тие се две сосема различни јадења, салмориљо е сос или пак зачин базирани на лимон, билки и масло, додека салморехо е шпанската супа која се состои од домати и леб.
Лиу Џо

Лиу Џо ( LIU•JO) е италијанска компанија за висока мода основана од браќата Марчи во 1995 година во Карпи, Италија. Од 2022 година компанијата има 160 продавници во Италија и уште 200 сместени првенствено во Европа.
1 Историја
Лиу Џо започнал како мала текстилна индустрија, а во средината на 1990-тите се развил во голем италијански бренд на модата. Името Лиу Џо потекнува од прекарите кои ги користеле Марко Марчи (Џо) и еден од неговите помлади придружници (Лиу). Првото пуштање на колекциите Лиу Џо и Лиу Џинс на италијанскиот пазар прво биле дистрибуирани преку каналот со повеќе брендови, а подоцна и на каналот со еден бренд и на домашниот пазар и во странство.
Во следните пет години, Лиу Џо ги проширил своите производи пуштајќи колекција на накит и часовници со додатоци, колекција за бебиња за мали девојчиња, колекција долна облека и плажа, како и домашна облека. Од 2008 година, Лиу Џо има своја колекција на чевли.
Рекламната кампања за колекцијата пролет-лето 2011 година е со манекенката Кејт Мос.
Во 2012 година, Лиуџо отворил водечка продавница од 350 квадратни метри во Милано. Продавницата е отворена од италијанската договорна компанија L&S group.
Во 2013 година, Лиу Џо потпишал договор за лиценцирање со Очила Марсон за производство на очила.
Рекламната кампања за колекцијата есен-зима 2014 ја прикажува моделот Дри Хемингвеј.
Лиу Џо соработувал во 2016 година со Карли Клос и Џордан Дан, а во 2017 година Марта Хант и Јасмин Таукс од сезоната пролет-лето, а Џоан Смолс и Ана Мила Гујенз за сезоната есен-зима.
Лиу Џо започнал да го спонзорира фудбалскиот тим на Болоња во 2016 година, при што домашните хостеси носеле облека на компанијата за натпреварите во домашната лига. Во сезоните 2018-19 и 2019-20 на италијанското првенство во Серија А, Лиу Џо бил главен спонзор на Болоња.
Во март 2017 година била извршена корпоративна реорганизација на компанијата, при што братот Ванис го напуштил одборот и останал акционер со околу 10%, додека братот Марко останал контролниот акционер.
На 5 ноември 2019 година, основачот и креативен директор на Лиу Џо, Марко Марчи, влегол преку зголемување на капиталот во синџирот стоковни куќи Коин со 15%. Исто така, во ноември 2019 година, Лиу Џо ја стекнал Блуфин, модната куќа основана во Карпи од Ана Молинари и Џанпаоло Тарабини со брендовите Блу Грл и Мисс Блумарине. Ана Молинари останува во улога на амбасадор.
2 Наводи
Купид и Псајк (ван Дајк)

''Купид и Псајк'' е слика масло на платно од Ентони ван Дајк. Сега е во Кралската колекција и прикажан во палатата Кенсингтон.
Едно од последните дела во опусот на Ван Дајк, покажува значително влијание на Тицијан и датира од неговото време како дворски уметник до Чарлс I од Англија. Тоа е неговата единствена преживеана митолошка маслена слика од тој период и веројатно доаѓа од серија слики на тема Купидон и Психа, нарачани за Куќата на кралицата во Гринич - други уметници вклучени во серијата биле Џејкоб Џорденс и стариот учител на Ван Дајк, Питер Пол Рубенс. Тој проект никогаш не бил завршен, што е едно од можните објаснувања зошто сликата нема рамка и е релативно недовршена. Ова би датирало од 1638-1640 година. Втора алтернатива е тоа што бил произведен за прославите на бракот на принцезата Марија со Вилијам II од Оринџ во 1641 година.
ВилаВаре

Првата машина за тестенини со рачна палка била измислена во Кливленд од Анџело Витантонио, италијански имигрант во 1906 година, а потоа тој го основал и италијанскиот производител на кујнски прибор Вила Варе .
Во 2003 година, VillaWare Manufacturing Company била споена со Tilia's Food Saver .
ВилаВаре денес е во сопственост на ''Newell Brands'' и е бренд и име за нивниот производител на вафли, блендер, процесор за храна и панини скарата.
Панини (сендвич)

Панини или панино е сендвич направен со италијански леб. Тие понекогаш се служат топли по печење на скара или тост.
Во многу земји од англиско говорно подрачје, името панини е дадено на сендвич на скара направен од било каков вид на леб. Примери на видови леб што се користат за модерни панини вклучуваат багет, чабата, фокача и мичета. Лебот се сечи хоризонтално и се полни со сувомеснати состојки како сирење, шунка, мортадела, салама или друга храна, и често се служи топол откако ќе се притисне со скара за загревање.
1 Етимологија
''Панини'' е збор од италијанско потекло. На италијански именката ''панино'' е деминутив од ''пане'' и се однесува на лепче. ''Панино имботито'' се однесува на сендвич, но зборот ''панино'' често се користи и само за да означи сендвич воопшто. Слично на панино е ''трамецино'', триаголен или квадрат сендвич составен од две кришки мек бел леб со отстранети кори.
Претходник на овој сендвич се појавил во италијански готвач од 16 век, сендвичите станале тренд во миланските барови, наречени паниноче, во 1970-тите и 1980-тите години. Трендовските ресторани во САД почнале да продаваат панини, со карактеристични варијации кои се појавуваат во различни градови.
Во текот на 1980-тите години, терминот Панинаро се појавил во Италија за да означи член на младинска култура претставена од патрони на сендвич барови како што се миланскиот Ал Панино и првите Италијански ресторани за брза храна во американски стил. Панинарите беа прикажани како личности кои се наклонети кон десно, фиксирани за модата, кои уживале во прикажувањето на стоките за широка потрошувачка од почетокот на 1980-тите како статусни симболи.
2 Скари
Скара за Панини е скара за сендвичи, производи од месо, зеленчук и специјални ставки од менито. Функцијата на скарата за панини е да ја загрее храната на соодветна внатрешна температура со посакувани надворешни одлики.
Вентролатерална медула

Вентролатералната медула е регион во продолжениот мозок (латински: medulla oblongata) и дел од ретикуларната формација во мозочното стебло (лат. Formatio reticularis), кој игра голема улога во регулирањето на артерискиот крвен притисок и дишењето . Вентролатералната медула го регулира крвниот притисок со регулирање на активноста на симпатичките нерви кои се насочени кон срцето и периферните крвни садови.
Вентролатералната медула се состои од рострална вентролатерална медула (RVLM) и каудална вентролатерална медула (CVLM). Невроните во RVLM проецираат директно до симпатичките преганглионски неврони во ' рбетниот мозок (лат. Ncl. intermediolateralis) и одржуваат тонична активност во симпатичките вазомоторни нерви, т.е. се одговорни за базалниот вазомоторен тонус на артериските крвни садови и затоа се наречени пресорна област на мудулата. Активноста на невроните во RVLM е инхибирана од инхибиторни GABA-неврони од CVLM.
Трговецот (бајка)

Трговецот е италијанска книжевна бајка напишана од Џамбатиста Базиле во неговото дело од 1634 година, ''Пентамерон''.
1 Синопсис
Синот на еден трговец, Сиенцо, фрлал камења со синот на неаполскиот крал и му ја повредил главата на принцот. Неговиот татко, плашејќи се од последиците, го исфрлил со пари, маѓепсан коњ и маѓепсано куче. Вечерта, Сиенцо нашол кула покрај руинирана куќа, господарот на кулата не го пуштил да влезе, од страв од разбојници. Сиенцо отишол во куќата. Во текот на ноќта, тој открил дека е опседната од три духови, кои жалеле за нивното богатство. Тој се жалел со нив. Утрото му дале и го предупредиле да се грижи за тоа. Тој не можел да види скала нагоре и повика помош. Дошол сопственикот на куќата со скала и нашле богатство, во кое Сиенцо одбил да земе дел и продолжил понатаму. Друг пат, тој преминал река за да најде самовила нападната од разбојници, ѝ помогнал, но одбил да дојде во нејзината палата за да биде награден.
Отишол во град каде што змеј со седум глави јадел девојка секој ден, а сега ждрепката ѝ паднала на принцезата Менекела. Тој отишол да се бори со змејот и ги нашол неговите глави повторно закачени, но сите ги отсекоч со еден удар, им го отсекол јазикот и ги фрлил низ селата, каде што биле премногу оддалечени.
Кралот изјавил дека кој ќе го убие змејот ќе се ожени со неговата ќерка. Еден сонародник ги собрал сите глави и ја побарал наградата. Сиенцо ѝ напишал писмо на принцезата и го замолил своето куче да го достави. Кралот наредил кучето да се врати кај Сиенцо, кој открил дека на главите што човекот ги донел како доказ му недостасуваат јазиците што ги имал. Кралот ја оженил својата ќерка за Сиенцо и испратил да го побараат таткото на Сиенцо.
Цимарута

Цимарутата е италијански народна амајлија или талисман, кој традиционално се носи околу вратот или се закачува над креветот на доенчето за да се заштити од злото око. Вообичаено направена од сребро, самата амајлија се состои од неколку мали апотропејски привлечности, при што секое поединечно парче е прикачено на она што би требало да претставува гранка на ру - цветната лековита билка за која е целиот талисман.
Составните делови на цимарутот, кои се особено поврзани со Јужна Италија, може да се разликуваат според регионот на потекло. Од централното стебленце на улицата што служи како негова основа, зрачат повеќе гранки кои изгледаат како да цветаат во различни дизајни, дивергентните гранки „никнуваат“ на нивните екстремитети такви магични симболи како што се роза, рака која држи или стапче или меч, запалено срце, риба, полумесечина, змија, був, средновековен шлем со пердуви, цут од вербинка, делфин, кур и орел. Една цимарута, на пример, може да носи колективна слика на клуч, кама, цвет и месечина. Повеќето се двострани и прилично големи - околу четири инчи во ширина.
1 Во неопаганството
Заедно со разни други документирани елементи на регионалните магични традиции, цимарутата е во позајмена употреба меѓу самоидентификуваните италијанско-американски вештерки. Некои практичари на неопаганската „религија на вештерство“ Стрегонерија може да ја сметаат за остаток од подревна италијанска магична традиција, како што е онаа што ја опиша Чарлс Леланд во неговиот текст ''Арадија од 1899 година, или Евангелието на вештерките.''
Авторот Равен Гримаси зборува за приврзокот како знак на членство во „Друштвото на Дијана“ кое тој го нарекува организација на вештерки. Гримаси тврди дека Цимарута првично била маѓепсничка привлечност што ја користеле вештерките што подоцна била арогирана од италијанската народна магија, и дека христијанските симболи потоа биле додадени на оригиналните пагански симболи.