procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Матусал (потомок на Сит)

:''За истоимениот потомок на Каин, видете Матусал (потомок на Каин)''.
Матусал (|מתושלח) — во Библијата, еден од праотците на човештвото, син на Енох, потомок на Сит; бил дедо на Ное (Бит. ). Тој станал познат по својата долговечност: живеел 969 години, станувајќи најстариот меѓу луѓето.
Неговото име станало вообичаена именка за означување на долголетник („Матусаилов век“).
1 Семејство
Во книгата Битие, Матусал бил син на Енох и татко на Ламех. Ламех се родил кога Матусал имал 187 години, а Ное се родил кога Ламех имал 182 години. Значи, Матусал имал 369 години кога се родил Ное. Големиот потоп се случил кога Ное имал 600 години, што било кога Матусал имал 969 години. Ова значи дека Матусал умрел во годината на потопот.
2 Во еврејската традиција
Се вели дека Матусал се борел против злите духови наречени шедим. Неговото име често се смета дека значи „убивачкиот меч“ (од еврејските зборови mawet =„смрт“, и selah = „меч“). Според Мидраш Хагада, неговото име доаѓа од фактот што неговиот меч имал посебно име на него и убил многу демони.
Ламех (татко на Ное)

:''За истоимениот потомок на Каин, видете Ламех (потомок на Каин)''.
Ламех (|למך) — библиски патријарх, осмиот потомок од Адам во поколението на Сит, син на Матусал, татко на Ное.
Ламех имал 182 години (според Танахот) и 188 години (според Септуагинтата) кога се родил неговиот син Ное и живеел 777 (според Танахот) или 753 години (според Септуагинтата). Тој е последниот од побожните патријарси од претпотопниот период.
Името Ламех го носи и шестиот потомок на Адам во поколението на Каин. Врз основа на сличностите во родословијата на Каин и Сит и сличностите во имињата на нивните потомци, вклучително и совпаѓањето на имињата „Ламех“, М. Фишбејн предложил и двете родословија да се вратат на една единствена традиција.
1 Варијанти на пишување на името
Покрај Ламех, постојат и пишувања:
* Ламек* Ламкан (Ламак или Ламах).
2 Старозаветна приказна
Според книгата Битие, Ламех го нарекол својот син Ное, „...''велејќи: ќе нè утеши во нашата работа и во трудот на нашите раце при обработувањето на земјата што ја проколнал Господ Бог''“. Овие зборови можат да се разберат во контекст на значењето на зборот „Ное“ (נח) на еврејски — „одмор“, „мир“. Според богословите, со ова тој пророкувал дека под неговиот син Ное ќе има мир на земјата, оптоварена со Божјото проклетство.
Накит од Месечината

''Накит од месечината и метеорот што не можеше да остане'' е научнофанатастична книга за деца од 1964 година, напишана од Елеонор Камерон и илустрирана од Вик Дауд. Иако книгата содржи ликови од петте книги на Камерон „Планета со печурки“, таа е тангенцијална на серијата. Всушност, таа е малку позната дури и за љубителите на серијата бидејќи била дизајнирана како училишна книга за читање и била дистрибуирана на тој начин од Американската компанија за книги. Книгата е долга 64 страници и содржи прашања за разбирање, дискусија и вокабулар по секоја од приказните.
1 Резиме на заплетот
Овој роман е составен од два раскази. Во првиот, „Накит од месечината“, Чак Мастерсон и Дејвид Топман запознаваат мистериозна, но љубезна старица (микетанец како г. Бас) која ги носи на спектакуларно патување од соништата. Во втората приказна, „Метеорот што не можеше да остане“, Дејвид го придружува Превит Брамблиџ (истакнат лик во ''Планетоидот на г-дин Бас'' и ''Мистеријата за г. Бас'' ) на експедиција за враќање на делови од метеорит брумблиум.
2 Поврзано
*''Time and Mr. Bass'', продолжението на оваа приказна.
3 Наводи
Крвник (филм)

„Крвник“ (шпански: ''El Verdugo'') — филм на режисерот Луис Гарсија Берланга (Luis García Berlanga) од 1963 година. Автор на сценариото е Рафаел Аскона (Rafael Azcona), а главните улоги ги играат: Нино Манфреди (Nino Manfredi), Ема Пенела (Emma Penella) и Хосе Исберт (José Isbert). Филмот освоил неколку награди на филмските фестивали, меѓу кои позначајна е наградата ФИПРЕСЦИ на Венецијанскиот филмски фестивал, каде филмот бил номиниран и за главната награда „Златен лав“.
1 Содржина
Меѓу гробарот Хосе и ќерката на крвникот, Кармен, се раѓа необична љубов. Нејзиниот татко Амадео се подготвува да се пензионира, но не може да најде замена. По венчавката на Кармен и Хосе, Амадео го убедува Хосе да ја продолжи неговата работа. Хосе со тешко срце прифаќа, но се заколнува дека никогаш нема никого да погуби. Неговата заклетва е ставена на испит на следното закажано погубување...
Катин (филм)

„Катин“ (полски: Katyń) – филм на режисерот Анджеј Вајда (Andrzej Wajda) од 2007 година. Автори на сценариото се Вајда, Владислав Пашиковски (Władysław Pasikowski) и Пшемислав Новаковски (Przemysław Nowakowski), а главните улоги ги играат: Артур Жмијевски (Artur Żmijewski), Маја Осташевска (Maja Ostaszewska), Маја Коморовска (Maja Komorowska) и Владислав Ковалски (Władysław Kowalski). Филмот е заснован врз романот „Катин“ (Katyń) на Анджеј Муларчик, а на 80. доделување на наградите „Оскар“ бил номиниран во категоријата најдобар странски филм.
1 Синопсис
На почетокот на Втората светска војна, по германскиот напад на Полска, на 17 септември 1939 година, Црвената армија влегува во источниот дел на Полска, а сите полски офицери завршуваат како советски заробеници. Ана го чека враќањето на својот сопруг, кој е капетан во уланскиот полк, но пристигнуваат докази дека тој е убиен. Во април 1943 година, жената на еден полски генерал дознава како е убиен нејзиниот сопруг, откако германската војска ја открива масовната гробница на полските офицери во Катинската шума.
Убавата бељаџика

„Убавата бељаџика“ (француски: ''La Belle Noiseuse'') – филм на режисерот Жак Ривет (Jacques Rivette) од 1991 година. Автори на сценариото се Ривет, Паскал Боницер (Pascal Bonitzer) и Кристин Лоран (Christine Laurent,), а главните улоги ги играат: Мишел Пиколи (Michel Piccoli), Џејн Биркин (Jane Birkin), Емануел Беар (Emmanuelle Béart), Маријан Деникур (Marianne Denicourt), Давид Бурстајн (David Bursztein), Жил Арбона (Gilles Arbona), а во филмот се користи раката на сликарот Бернар Дуфур (Bernard Dufour). Овој четиричасовен филм е инспириран од Балзаковиот расказ „Непознато ремек-дело“, а во него се работи за тајната на уметничкото творење и за стремежот кон совршенството. На Канскиот филмски фестивал, филмот ја освоил наградата на Екуменското жири.
1 Синопсис
Порбус (го игра Арбона) е долгогодишен пријател на славниот сликар Френхофер (го игра Пиколи), кој со сопругата (ја игра Биркин) живее повлечено на својот имот во внатрешноста на Франција. Еден ден, Порбус го посетува Френхофер во придружба на младиот сликар Никола (го игра Бурстејн) и неговата млада жена Маријан (ја игра Беар). Френхофер им кажува дека не слика веќе десет години, од моментот кога не успеал да ја заврши сликата која требало да биде круна на неговата кариера, а за која му позирала Лиза. Порбус го убедува повторно да се обиде да ја доврши сликата, но сега со Маријан како модел. Во текот на петте дена во кои Френхофер работи на сликата целосно се менуваат животите и меѓусебните односи на сите ликови...
Сит

Сит (|שֵׁת — „положба“, |Σηθ) — третиот син на Адам и Ева. Сит се споменува во родословието на Исус Христос.
Ева родила трет син, Сит, откако Каин го убил Авел, и откако Бог ги проколнал Каин и неговото потомство: „''И Адам повторно ја запозна својата жена, и таа роди син и му го даде името Сит, бидејќи, рече таа: Бог одредил да имам друго потомство наместо Авел, кого Каин го уби''“. (Бит. ).
Според книгата Битие, Сит живеел 912 години. Според масоретскиот текст на Стариот завет, тој е роден во 130 година од создавањето на светот, го родил синот Енос на возраст од 105 години, починал во 1042 г. од создавањето на светот. Според Септуагинтата, се родил во 230 година, го родил синот Енос на возраст од 205 години, починал во 1142 г.
1 Апокрифи и преданија
Преданието вели дека Сит го измислил пишувањето. Според Јосиф Флавиј, Сит живеел добродетелен живот и неговите потомци го следеле неговиот пример. Тие ја измислиле астрономијата и ги запишале своите откритија на камени и циглени столбови за да не бидат заборавени. Еден од овие столбови се чувал во Сирија, иако некои луѓе мислат дека може да е во друга област.
Има и апокрифен текст наречен „За Адам и Ева“, кој зборува за Сит.
2 Семејството на Сит
Според Книгата на јубилеите, Сит се оженил за својата сестра Азура. Ерменскиот историчар Мхитар Ајриванеци ја нарекува жената на Сит, Азора.
Според книгата Битие, Сит родил син, Енос.
Според Книгата на јубилеите, синот на Сит, Енос, имал жена, сестра му Ноама.
Кокоска Плоча

Кокоска Плоча — млада океанска тектонска плоча под Тихиор Океан источно од западниот брег на Северна Америка. Наречена е по Кокосовиот Остров, кој се наоѓа на неа. Настанала пред околу 23 милиони години кога Фараљонската Плоча се расцепила на две парчиња, со што е создадена и Насканската Плоча. Самата Кокоска Плоча се разделила на два дела, создавајќи ја малата Риверска Плоча. Кокоската Плоча се граничи со неколку различни плочи. На североисток се Северноамериканската и Карипската Плоча. На запад е Тихоокеанската, а на југ е Насканската Плоча.
Единственото копно над плочата е Кокосовиот Остров, кој е под управа на Костарика и лежи на 550 км југозападно од нејзиното копно.
1 Геологија
Кокоската Плоча е создадена со ширење на морското дно долж Источнотихоокеанскиот и Кокоскиот Гребен, особено во сложеното подрачје кое геолозите го нарекуваат Кокоско-наскански систем на ширење. Од гребенот плочата се турка на исток и под помалку густата Карипска Плоча во процес наречен подвлекување. Подвлечениот преден раб се загрева и ја оддаава неговата вода во плаштот над него. Во плаштовиот слој наречен астеносфера карпата се топи и создава магма, зафаќајќи ја прегреаната вода под голем притисок. Како последица од ова, на североисток од подвлечениот раб се наоѓа непрекинат вулкански лак (наречен Средноамерикански Вулкански Лак) кој се протега од Костарика до Гватемала, и земјотресен појас кој продолжува понасевер до Мексико.
Северната граница на Кокоската Плоча е Средноамериканскиот Ров. Источната е трансформен расед наречен Панамска Разломна Зона. Јужната граница е средноокеанскиот Галапагоски Гребен. Западната граница е уште еден средноокеански гребен, наречен Источнотихоокеански Гребен.
Врелата точка под Галапагос лежи долж Галапагоскиот Гребен.
Се смета дека Риверската Плоча северно од Кокосовата се одвоила од второспоменатата пред 5–10 милиони години. Границата меѓу овие две плочи нема изразен трансформен расед, но сепак тие се сметаат за посебни. По одвојувањето од Кокоската, Риверската Плоча почнала да дејствува како независна микроплоча.
Разорниот земјотрес во градот Мексико од 1985 г. и оној во Чијапас во 2017 г. се последица од подвлекувањето на Кокоската Плоча под Северноамериканската. Катастрофалните земјотреси во Ел Салвадор во јануари и февруари 2001 г. се предизвикани од подвлекувањето на оваа плоча под Карипската.
Љубов попладне

„Љубов попладне“ (француски: ''L’amour l’apres-midi'') – филм на режисерот Ерик Ромер од 1972 година. Автори на сценариото се Ќурбани и Мартин Бенке (Martin Behnke), а главните улоги ги играат: Бернар Верли, Зузу, Франсоаз Верли. Филмот е последен од циклусот „Морални приказни“.
1 Синопсис
Фредерик живее удобен живот како партнер во една мала париска фирма и во среќен брак со наставничката Хелена која е бремена со нивното второ дете. Фредерик сонува за други жени, но не презема ништо. Еден ден, во неговата канцеларија се појавува Клои, поранешната љубовница на неговиот стар пријател. Најпрвин, тие се гледаат како пријатели, но Клои одлучува да го заведе Фредерик, кој така запаѓа во морална дилема...
Енох (син на Каин)

:''За истоимениот син на Јаред, видете Енох (син на Јаред)''.
Енох (|חנוך, |Ένώχ) — библиска старозаветна личност од книгата Битие, син на Каин. Откако станал татко на Ирад, го продолжил „злобниот“ род на Каин. Првиот град во светот го добил неговото име (Бит. 4:16–17), изграден од Каин во земјата Нод, источно од Едем (според толкувањата — во Месопотамија).
Името „Енох“ е поврзано со западносемитски корен што значи „да се воведе“, „да се започне“; поврзаноста на името со основањето на првиот град служи како основа за толкувањето на името како „основач“
1 Околности на раѓање
Библијата само спомнува дека Каин „ја познавал својата жена“, но не го наведува нејзиното име. Според Книгата на јубилеите (од околу II век пр. н. е.), жената на Каин била Аван, која била ќерка на Ева.
Јован Златоуст верува дека мајката на Енох била една од ќерките на Адам и Ева и смета дека е природно Каин да сака да има деца.
Теодорит Кирски забележува дека Бог му дозволил на Каин да се ожени со сестра му за да живеат нивните деца, кои се блиски роднини, во еднодушност.
Митрополитот Филарет ја истакнува противречноста во очајот на Каин и неговата грижа за продолжување на неговата семејна лоза. Тој го гледа ова како пример на грешник кој, и покрај тоа што е на работ на пропаст, сепак се сосредоточува на личните желби.
А.П. Лопухин предлага дека Каин веќе бил оженет пред да го убиел Авел, бидејќи можеби нема да може да се ожени потоа. Лопухин го толкува името Енох како „осветител“ или „обновувач“ и го поврзува и со раководството на семејството и со основањето на градот, означувајќи нова епоха во општеството.
2 Подоцнежен живот и потомство
Малку се знае за понатамошниот живот на „првиот граѓанин“; името на неговата сопруга не се наоѓа во масоретскиот текст на Библијата.
Енох имал син, Ирад. Од Ирад се родил Мехујаел (''Малелеил''), потоа Матусал (''Матусалах''), а од Матусал — Ламех (Бит. ).
Според самарјанската традиција, тој бил погребан на планината Ајбал.
Според толкувањето на Исак Асимов, заплетот за Каин и неговото потомство се појавил независно од заплетот за Адам и Ева, и двете приказни биле поврзани подоцна. Во наведувањето на родословието од Каин до Енох и пошироко, Асимов гледа паралела со списоците на сумерските цареви, па затоа Енох можеби е еден од царевите на Сумер.
Подобро е да се умее

„Подобро е да се умее“ (српски: ''Боље је умети'') – филм на режисерот Војислав Нановиќ од 1960 година. Автори на сценариото се Ќурбани и Мартин Бенке (Martin Behnke), а главните улоги ги играат: Павле Вуисиќ, Милена Дравиќ, Драган Лаковиќ, Мија Алексиќ и Жарко Митровиќ.
1 Синопсис
По доаѓањето во едно мало провинциско место, Мане Каракас се обидува да внесе малку ведрина во неговата мачна атмосфера. Еден новинар не го разбира добро Каракас и објавува дека во местото ќе се одржи фестивал на забавна музика. Кога доаѓаат пејачите и оркестрите за да потпишат договор, Мане открива дека е жртва на недоразбирањето...
Тодор Жилков

Тодор Жилков, роден Тодор Илиев Жилков, претставен во русофилската бугарска историографија како Тодор Тилков (Струмица — септември 1879, Вишен) — македонски свештеник кој служел во Струмица, и Водоча. Деец на македонската преродба. Покрај притисоците од Патријаршијата тој бил еден од единствените попови во струмичко кои богослужеле на македонски народен јазик.
1 Животопис
Тодор е роден е во Струмица, која тогаш била дел од Османската империја. Тој е еден од водачите на струмичани во нивната борбата за црковна незавиност од Цариградската патријаршија. За таа цел, и со цел да може да богослужи на македонски тој во 1871 година е делегат од Струмичката епархија на Првиот словенски црковно-народен собор во Цариград. На 14 мај истата година станува еден од потпишувачите за пристапување кон Бугарската егзархија.
Од написити на егзархискиот митрополит Герасим Струмчки, попот Теодор во Водоча уживал голема поддршка во својата борба да богослужи на македонски народен јазик и покрај притисоците на грчките владици. Токму затоа литургијата во Водочката црква непрекинато продолжила да се води на македонски народен јазик, во време кога во Струмица тоа било речиси невозможно.
Жилков и учителот Агапи Војнов, уживале голема морална и материјална поддршка од велешките трговици, и македонски преродбеници браќа Шулеви, и под нивно покровителство ќе започнат и народно училиште во Струмица. Ваквите смели акции, ќе предонесат да дојде во директен судир со грчкиот струмички митрополит Јеротеј, кој наредил и тој и Војнов да бидат претепани.
Претепувањето предизвикало скандал, не само во Струмица, туку стигнало и до солунскиот валија, па како последица на тоа струмичкиот кајмакан бил отпуштен, а Патријаршијата морала да го премести Јеротеј надвор од Струмица. За жал, грчките клевети не престанале тука, и поради неговата непокелбливост османлиските власти во 1870-те години го преместиле во Сер. Поради тоа неговите четири малолетни деца останале без било какви приходи и издршка. Неговиот живот завршил во селото Вишен, Серско, каде бил поставен да богослужи. Тука во 1879 година, тој умрел и бил закопан до селската црква. Познатион учител Арениј Костенцев, тврди дека намерно бил отруен од Грците во Сер. Неговиот внук е македонскиот деец Арсо Поп Тодоров
Претсловие

Претсловие — (обично краток) дел од пишувањето, понекогаш сместено на почетокот на книгата или друго парче книжевност. Вообичаено напишано од некој друг, а не од авторот на делото, честопати раскажува за некаква интеракција помеѓу писателот на претсловието и авторот на книгата или приказната што ја раскажува книгата. Подоцнежните изданија на книгата понекогаш имаат ново претсловие (се појавува пред постарото претсловие ако има), што може да објасни во која смисла тоа издание се разликува од претходните.
Кога е напишано од авторот, претсловието може да ја опфати приказната за тоа како настанала книгата или како е развиена идејата за книгата и може да вклучува благодарност и признанија до луѓето кои му помогнале на авторот за време на пишувањето.
Информациите од суштинско значење за главниот текст вообичаено се ставаат во збир на белешки за објаснување, или можеби во вовед, наместо во претсловието од авторот.
Страниците што ги содржат претсловието и предговорот (и другите работи пред содржината) обично не се нумерирани како дел од главното дело, кое обично користи арапски броеви. Ако овој дел е странициран, се користат мали римски бројки. Ако има и претсловие и предговор, прво се појавува претсловието. И двете се појавуваат пред воведот, кој може да се страницира или со предната материја или со главниот текст.
1 Поврзано
* Поговор
* Епиграф
* Вовед
* Предговор
* Пролог
Берлин Александерплац (филм)

„Берлин Александерплац“ (германски: ''Berlin Alexanderplatz'') – филм на режисерот Бурхан Ќурбани (Burhan Qurbani) од 2020 година. Автори на сценариото се Ќурбани и Мартин Бенке (Martin Behnke), а главните улоги ги играат: Велкет Бунгуе (Welket Bungué), Албрехт Шух (Albrecht Schuch) и Јела Хасе (Jella Haase). Филмот е заснован врз истоимениот роман на Алфред Деблин (Alfred Döblin) од 1929 година. На Берлинскиот меѓународен филмски фестивал, филмот бил номиниран за наградите „Златна мечка“ и „Теди“, додека на Меѓународниот филмски фестивал во Стокхолм, режисерот ја добил наградата за најдобар филм, а Бунгуе ја освоил наградата за најдобар глумец.
1 Синопсис
Откако го преживува опасното патување, Френсис се заколнува дека ќе биде добар човек, но набргу сфаќа дека не е лесно да се живее праведно како илегален доселеник во Германија – без документи, без државјанство и без работна дозвола. Кога од криминалецот Рајнхолд ќе добие примамлива понуда за лесна заработка, Френсис најпрвин му одолева на искушението, но најпосле е вовлечен во берлинското подземје и така ја губи контролата врз својот живот...
Тори и Локита

„Тори и Локита“ (француски: ''Tori et Lokita'') – филм на режисерите Жан-Пјер (Jean-Pierre) и Лик (Luc) Дарден (Dardenne), кои се автори и на сценариото. Главните улоги ги играат: Пабло Шилс (Pablo Schils), Жоели Мбунду (Joely Mbundu), Албан Укај (Alban Ukaj) и Тајмен Говерц (Tijmen Govaerts). Филмот бил номиниран за наградата „Златна палма“ на Канскиот фестивал, а браќата Дарден ја освоиле посебната награда.
1 Синопсис
Во филмот се прикажува пријателството на двајца млади луѓе кои пристигнале од Африка и живеат во сурови услови во својата нова татковина – Белгија.
Кастело Лукеба

Кастело Жуниор Лукеба (роден на 17 декемри 2002, во Лион) — француски фудбалер, играч од одбраната на РБ Лајпциг и на француската репрезентација.
1 Титули
1.0.1 РБ Лајпциг
* Суперкуп на Германија : 1
: 2023
Енох (син на Јаред)

:''За истоимениот син на Каин, видете Енох (син на Каин)''.
Енох (|חנוך) — старозаветна личност што живеела пред Големиот потоп, седмиот патријарх, почнувајќи од Адам. Тој е потомок на Сит, син на Јаред и татко на Матусал, дедо на Ламех, прадедо на Ное (Бит. ). Неговото пророштво „Господ доаѓа со десет илјади Свои свети ангели за да изврши пресуда над сите“ е пренесено во новозаветниот текст (Јуда 1:14–15). Како награда за неговото благочестие и вера, Бог „го зел“ од земјата, ослободувајќи го од смртта предизвикана од гревовите на неговите прародители (Евр. 11:5). Неговото појавување, заедно со пророкот Илија, се очекува пред второто Христово доаѓање.
1 Хронологија
Според Јосиф Волоцки, тој живеел повеќе од 4000 години пр. н. е. Според книгата Битие, бил однесен кај Бога на 365-годишна возраст поради неговото благочестие.
2 Опис
2.1 За предците
Енох е „седмиот од Адам“ според книгата Битие и Посланието на Јуда (Бит. , Јуда 1:14). Неговите предци биле Адам, Сит, Енос, Каинан, Малелеил и Јаред. Јаред имал 162 години кога се родил Енох.
Од десетте „праотци“, Енох живеел најкраток живот и бил првиот што „Бог го зел“, израз што се користи двапати во книгата Битие. Вака е опишан и неговиот правнук Ное. Апостол Павле го парафразирал ова како „му угодил на Бога“ и забележал дека Енох бил однесен на небесата без да умре.
2.2 Жени
Во Книгата на јубилеите се споменува жената на Енох — Адни.
Ерменскиот историчар Мхитар Ајриванеци ја споменал жената на Енох — Јаднер.
2.3 За децата
Потомците на Енох: синот Матусал, внукот Ламех, правнукот Ное ги родил Сим, Хам и Јафет (праправнуци на Енох).
Амурска Плоча

Амурска Плоча — мала тектонска плоча на северната и источната полутопка.
Плочата е нарчена по реката Амур, која ја образува границата помеѓу Рускиот Далечен Исток и североисточна Кина.
На север, запад и југозапад се граничи со Евроазиската Плоча, на исток со Охотската, на југоисток со Филипинската долж Сурушката Бразда и Нанкајската Бразда, потоа со Окинавската и Јангцекјаншката Плоча.
Можно е Амурската Плоча да е одговорна за земјотресот во Хајченг во 1975 г. и оној во Тангшан во 1976 г., двата во Кина.
1 Граници
Амурската Плоча е микроплоча, дел од од Евроазиската, со непозната западна граница. На југ е оградена од Ќинлингшката шевна зона во средна Кина и Бајкалската Раседна Зона и Становојските Планини на север.
Бајкалската Раседна Зона се смета за граница помеѓу Амурската и Евроазиската Плоча. Мерењата со ГПС покажуваат дека плочата бавно се врти надесно. Границата меѓу Охотската Плоча е источната граница на Јапонското Море.
2 Географија
Плочата ги зафаќа североисточна Кина, Корејскиот Полуостров, Јапонското Море, Шикоку, Кјушу, југозападно Хоншу (Кансај, Чугоку), источна Монголија и југот на Рускиот Далечен Исток.
3 Поврзано
* Севернокинески Кратон
Јангцекјаншка Плоча

Јангцекјаншка Плоча (или Јужнокинеска Плоча) — тектонска плоча која го опфаќа поголемиот дел од јужна Кина. На исток се граничи со Окинавската Плоча во расед кој го образува Окинавскиот Ров (кој е задлачен басен), на југ со Сундската и Филипинската Плоча, а на север и запад со Евроазиската Плоча. На Лунгменшанскиот Расед сместен на таа граница во 2008 г. се случил големиот Сечуански земјотрес.
Плочата настанала со распадот на суперконтинентот Родинија пред 750 милиони години, за време на неопротерозоикот. Јужна Кина се раседила од суперконтинентот Гондвана за време на силурот. При создавањето на големиот суперконтинент Пангеја, јужна Кина била помал одделен континент сместен кај источниот брег на суперконтинентот и се движела на север. Во тријасот Јангцекјаншката Плоча се судрила со Севернокинеската, притоа сврзувајќи се со Пангеја, иа ја образувала Сечуанската Котлина. Во кенозоикот, Јангцекјаншката Плоча била засегната од судурот на Индиската и Евроазиската Плоча, со што се издигнал венецот Лунгмен. Јужното движење се случува долж Црвеноречниот Расед.
1 Поврзано
* Севернокинески Кратон
Трупот на мојот непријател

„Трупот на мојот непријател“ (француски: ''Le Corps de mon ennemi'') – филм на режисерот Анри Вернoј (Henri Verneuil) од 1976 година. Верној е автор и на сценариото, заедно со Мишел Одијар (Michel Audiard) и Фелисијан Марсо (Felicien Marceau). Главните улоги ги играат: Жан Пол Белмондо (Jean-Paul Belmondo), Бернар Блије (Bernard Blier), Франсоа Перо (François Perrot) и Мари-Франс Писје (Marie-France Pisier.
1 Синопсис
Откако минува в затвор седум години поради убиство кое не го извршил, еден поранешен затвореник (го игра Белмондо) решава да го пронајде човекот кој го наместил...
Застој (филм од 1985)

„Застој“ (англиски: ''Hold-Up'') – филм на режисерот Александар Ареди (Alexandre Aready) од 1985 година. Ареди е автор и на сценариото, заедно со Даниел Сен-Амон (Daniel Saint-Hamont) и Френсис Вебер (Francis Veber). Главните улоги ги играат: Жан Пол Белмондо (Jean-Paul Belmondo), Ги Маршан (Guy Marchand), Жан-Пјер Мариел (Jean-Pierre Marielle), Жак Вилре (Jaques Villeret) и Ким Кетрал (Kim Cattrall). Врз основа на овој филм, во 1990 година бил снимена комедијата „Брза промена“ со Бил Мареј во главната улога.
1 Синопсис
Грим е многу паметен, но му недостига практичност. Тој планира голем грабеж на една банка во Монтреал кој треба да му донесе заработка од два милиони долари. Меѓутоа, тој не сака да користи во грабежот ни оружје ни експлозив, па тоа му ја усложнува работата. Неговиот потфат има две слаби страни – неговите соработници, ладнокрвниот Жорж и привлечната Лиса, а тука е и шефот на полицијата, Лаброс кој постојано се труди повторно да го уапси Грим. Меѓутоа, најголемиот непријател на Грим е лошиот Ласки...
Девојката на црвената баршунеста нишалка

„Девојката на црвената баршунеста нишалка“ (англиски: ''The Girl in the Red Velvet Swing'') – филм на режисерот Ричард Флајшер (Richard Fleischer) од 1955 година. Автор на сценариото е Чарлс Бракет (Charles Brackett), а главните улоги ги играат: Реј Миланд (Ray Milland), Џоан Колинс (Joan Collins), Фарли Гренџер (Farley Granger), Лутер Адлер (Luther Adler) и Гленда Фарел (Glenda Farrell).
1 Синопсис
Филмот ја претставува вистинитата приказна за Евелин Незбит Шо, прекрасна забавувачка која се наоѓа во љубовен триаголник со постариот архитект Стенфорд Вајт и младиот ексентричен милионер Хари К. То. Вајт ѝ купува неверојатен стан, но бара од неа да се ниша на црвената нишалка која ја поставил во дневната соба...
Предговор

Предговор — вовед во книга или друго книжевно дело напишано од авторот на делото. Воведен есеј напишан од различно лице е ''претсловие'' и му претходи на предговорот на авторот. Предговорот често се затвора со благодарници на оние кои помогнале за книжевното дело.
Често ја опфаќа историјата за тоа како настанала книгата или како се развила идејата за книгата. Ова може да биде проследено со благодарност и признанија до луѓето кои му помогнале на авторот за време на пишувањето.
Предговорот е често потпишан, а датумот и местото на пишување често се наведени по потписот. Информациите од суштинско значење за главниот текст генерално се сместени во збир на белешки за објаснување, или можеби во „Воведот“ кој може да биде страничен со арапски бројки, наместо во предговорот. Поимот ''предговор'' може да значи и која било прелиминарна или воведна изјава.
1 Поврзано
* Епиграф (книжевност)
* Вовед
* Претсловие
* Преамбула
* Пролог
Сомалиска Плоча

Сомалиска Плоча — мала тектонска плоча која го опчекорува Екваторот на источната полутопка. Во моментов се одвојува од Африканската Плоча долж Источноафриканската Раседна Долина. Сосредоточена е околу островот Мадагаскар и опфаќа околу половина од источниот брег на Африка, од Аденскиот Залив на север, преку Источноафриканската Раседна Долина. Јужната граница со Нубиско-африканската Плоча е расеана плочна граница сочинета од Луандлевската Плоча.
1 Геологија
Арапската Плоча се разидува на север образувајќи го Аденскиот Залив. Индиската, Австралиската и Антарктичката Плоча се разидуваат од Сомалиската, образувајќи го источниот Индиски Океан. Гребенот кој се шири по сомалиско-индиската граница е наречен Карлсбершки Гребен. Оној кој се шири по сомалиско-австралиската граница е познат како Средноиндиски Гребен. Гребенот по сомалиско-антарктичката граница се нарекува Југозападноиндиски Гребен. Западната граница со Африканската Плоча се разидува за да го сочини Источноафриканскиот Расед, кој се протега на југ од тројната точка во Афарската Котлина. Јужната граница со Нубиско-африканската Плоча е расеана плочна граница со Луандлевската Плоча. Сејшелите и Маскаренската Висорамнина се смстени североисточно од Мадагаскар.
2 Тектонска историја
Пред 1,4 – 1,2 милијарди години кибарската орогенеза ги сврзала кратоните на Танзанија и Конго. Некаде пред 1000 до 600 милиони години е создаден суперконтинентот Гондвана, а панафриканската орогенеза ги сошила кратоните на Танзанија и Калахари. Раседнувањето на Гондвана се случило пред 190 до 47 милиони години, раздвојувајќи го Мадагаскар од источниот брег на Африка, со што Сејшелите/Маскаренската Висорамнина се нашле североисточно од Мадагаскар. Раседуцањето на Црвеното Море почнало пред 30 милиони години. Првото раседнување се јавило на северот на Западноафриканскиот Раседен Систем пред околу 20 милиони години.
3 Поврзано
* Викториска Плоча
Рамнодушниот убавец (филм)

„Рамнодушниот убавец“ (француски: ''Le bel indifférent'') – филм на режисерот Жак Деми (Jacques Demy) од 1957 година. Главните улоги ги играат: Жан Алар (Jeanne Allard), Анџело Белини (Angelo Bellini) и Жак Деми. Ова е првиот игран филм на Деми, снимен според кратката драма на Жан Кокто.
1 Синопсис
Во филмот се прикажува една жена која во својата соба разговара сама со себе. Таа е љубоморна и лута на својот неверен и рамнодушен млад љубовник...
Одлука во Сандаун

„Одлука во Сандаун“ (англиски: ''Decision at Sundown'') – филм на режисерот Бад Бетикер (Budd Boetticher) од 1957 година. Автор на сценариото е Чарлс Г. Ланг (Charles G. Lang), а тоа е засновано врз расказот на Вернон Л. Флухарти (Vernon L.Fluharty). Главните улоги ги играат: Рандолф Скот (Randolph Scott), Џон Керол (John Carroll), Карен Стил (Karen Steele), Валери Френч (Valerie French), Ноа Бири Помладиот (Noah Beery Jr.) и Ендрју Даган (Andrew Duggan). Овој филм е третиот во низата од седум антологиски вестерни кои во периодот 1956-1960 ги снимиле големиот режисер Бетикер и легендарниот глумец Скот. Навидум, филмот е едноставен, но сепак, тој се одликува со извонредна нарација, возбудливо дејствие, одлично профилирани ликови, убава атмосфера и одлична глума. Ликот што го игра Скот е слоевит, а за тоа придонесуваат самиот глумец, но и режисерот, кој не само што прави контраст меѓу принципиелниот осамен јавач и непринципиелната заедница, туку и многу ефектно ги прикажува неговите сопствени дилеми. Како и останатите вестерни на Бетикер, и овој филм се одликува со одличен ритам, а режисерот многу добро ги користи времето и просторот на дејствието.
1 Синопсис
Двајца јавачи, Барт Алисон (го игра Скот) и Сем (го игра Бири Помладиот) пристигаат во малиот град Сандаун во Аризона, каде тукушто се одржува венчавката на месниот моќник Тејт Кимброу (го игра Керол) и убавата Луси Самертон (ја игра Стил). Алисон веќе три години трага по Кимброу со намера да го убие. Кога свештеникот ќе праша дали некој има приговор против венчавката, Алисон зема збор и ладнокрвно соопштува дека ќе го убие младоженецот. Тогаш, луѓето на Комброу го бркаат Алисон, кој се забарикадира во една куќа. Иако шерифот и татко ѝ на Луси му нудат милост ако го напушти градот, Алисон нема намера да се откаже бидејќи го обвинува Кимброу за злоставување на неговата покојна сопруга...
Хичкок / Трифо

„Хичкок/Трифо“ (англиски; француски: ''Hitchock/Truffaut'') – филм на режисерот Кент Џоунс (Kent Jones) од 2015 година, снимен според сценариото на Кент Џоунс и Серж Тубијана (Serge Toubiana). Во 1962 година, францускиот режисер Франсоа Трифо го наговорил легендарниот режисер Алфред Хичкок да му даде долго интервју во траење од една седмица. Во тоа време, Трифо бил млад режисер со само три филма , додека Хичкок бил на врвот од славата и тукушто ја привршувал монтажата на својот 48. филм, „Птици“. Овој документарен филм, кој се темели врз изворните снимки од нивните разговори од кои подоцна настанала култната книга на Трифо, „Хичкок“, претставува еден вид збирка на највредните филмски лекции на сите времиња во кои Хичкок дава увид во создавањето на неговите култни филмови. Кога го замолил Хичкок за интервјуто, Трифо сакал да им докаже на американските критичари дека неоправдано ги потцениле филмовите на Хичкок, сметајќи ги само како забава. Филмот на Кент Џоунс нуди современо толкување на Хичкоковиот опус. Илустрирајќи ги главните теми со бројни исечоци од неговите филмови, десет современи филмски режисери ги анализираат естетиката, техниката и нарацијата кои се централни теми на разговорите меѓу Трифо и Хичкок. Притоа, Хичкоковата филмска визија ја толкуваат најголемите филмски режисери на денешнината, како: Мартин Скорсезе, Дејвид Финчер, Кијоши Куросава, Вес Андерсон, Џејмс Греј, Ричард Линклејтер, Питер Богданович, Пол Шредер итн. Книгата „Хичкок“ на Трифо, објавена истовремено во САД и во Франција, денес се смета за филмска „библија“ и претставува референца за филмските творци. Разговорите меѓу Трифо и Хичкок ги промениле ставовите на филмските критичари за творештвото на Хичкок и засекогаш ја измениле концепцијата на кинематографијата, воопшто. Исто така, книгата значително го променила и односот меѓу режисерот и филмската индустрија. Трифо ја нарекувал книгата „книга за филмот“, сметајќи дека во неа ги открива тајните на режисерската работа на Хичкок и неговите погледи на филмот и на светот. Нивниот разговор, всушност, претставува одраз на две различни, речиси спротивни гледања на филмот како уметност и како индустрија.
Охотска Плоча

Охотска Плоча — мала тектонска плоча која ги опфаќа полуостровот Камчатка, Магаданската Област и островот Сахалин во Русија; регионите Хокаидо, Канто и Тохоку во Јапонија; Охотското Море, како и спорните Курилски Острови.
Главниот раседен систем на Јапонија е во зоната каде Амурската Плоча (источниот раб на Евроазиската) се среќава со Охотската, понекогаш сметана за западен раб на Северноамериканската Плоча.
Границата Улаханскиот Расед, трансформен расед со странично лево движење кој потекнува од тројна точка во Черските Планини.
1 Геологија
Границата помеѓу Охотската и Амурската Плоча можеби е одговорна за силните земјотреси во Јапонското Море и на островот Сахалин Island, како што земјотресот на 27 мај 1995 г. на северен Сахалин со јачина од 7,1 M<sub>W</sub> (7,5 M<sub>S</sub> според други извори). Земјотресот го уништил гратчето Нефтегорск, и истото потоа не било обновено. Други позначајни меѓуплочни земјотреси како оној во Јапонското Море од 1983 г. и оној во Хокаидо во 1993 г. предизвикале цунамија во Јапонското Море.
Границата помеѓу Охотската и Тихоокеанската Плоча е зона на подвлекување, каде Тихоокеанската се подвлекува под Охотската. Овде се случиле бројни мегаземјотреси, меѓу кои најголемите забележани во светот. Таков пример се камчатските земјотреси од 1737 г. (9,0~9,3 M) и 1952 г. (9,0 M). Мегаземјотреси со оваа јачина се јавуваат и близу Курилските Острови, како оној од 8,3 M на 15 ноември 2006 г., Хокаидо, as земјотресот на 26 септември 2003 г. со јачина од 8,3 M и земјотресот во Тохоку во 2011 г. кај брегот на Хоншу, со јачина од 9,0 M.
Мерењата со ГПС и други проучувања покажуваат дека Охотската Плоча бавно се врти надесно. Проценето е дека се свртува за 0,2° на милион години околу стожер сместен северно од Сахалин.
2 Мегаземјорес во Сендај 2011
Во 2011 г. Јапонија била погодена од подводен мегаземјотрес со јачина од 9,0–9,1 M<sub>w</sub>, предизвикан од подвлекувањето на Тихоокеанската под Охотската Плоча. The worst effected areas in Тохоку, Јапонија experienced 6 минути потрес. Главното пролизгување се случило на „Северноамериканската или Охорската Плоча“.
Новохебридска Плоча

Новохебридска Плоча — мала тектонска плоча во Тихиот Океан. Во најголем дел е потопена како морско дно на Севернофиџиската Котлина, на нејзиниот западен раб е островската земја Вануату со повеќе лачни вулкани. На југозапад се граничи со Австралиската Плоча, која се подвлекува под неа во Новохебридскиот Ров. Подвлекувачката зона на Вануату е сеизмички активна и предизвикува многу земјотреси со јачина 7 или посилни. На север е Тихоокеанската, на североисток Балморалската, а на исток Конвејската Плоча.
На југот плочното приближување се одвива во облик на раседнување на западниот потег на Новохебридскиот Ров, трансформно раседнување во Хантерскиот Гребен северно од овој потег на ровот. Трансформното раседнување е поутврдено во Хантерската Разломна Зона која продолжува како јужна граница на Конвејската Плоча кон Фиџи.
Подрачјето е сложено и можеби има уште неколку микроплочи или блокови..
Јадранска Плоча

Јадранска Плоча или Апулиска Плоча — мала тектонска плоча која претежно носи континентална кора отцепена од Африканската Плоча долж голем трансформен расед за време на кредата. Името „Јадранска“ се однесува на северниот дел од плочата. Овој дел се изобличил во текот на алпската орогенеза, кога Јадранската/Апулиска Плоча се судрила со Евроазиската Плоча.
Се смета дека Јадранската/Апулиската Плоча сè уште се движи независно од Евроазиската Плоча во насока север-североисток со мало налево вртење. Раседната зона што ги двои двете плочи е Перијадранскиот Шев кој минува низ Алпите. Проучувањата велат дека покрај изобличувањето, евроазиската континентална кора донекаде се подвлекла под Јадранската/Апулиска Плоча, што е необична ситуација во тектониката. Океанската кора на Африканската Плоча исто така се подвлекува под Јадранската/Апулиската во водите на запад и југ од бреговите на Апенинскиот Полуостров, создавајќи насип од разновиден шут кој се издига од морското дно и продолжува на брегот. Ова подвлекување исто така е одговорно за вулканските избуви во јужна Италија.
Јадранското Море, Истра, источниот Апенинскиот Полуостров, Малта и приморска Словенија се наоѓаат на Јадранската/Апулиска Плоча. Мезозојские седиментни карпи deposited on the plate include the варовници that form the Јужните Варовнички Алпи.
Јаред

Јаред (|ירד) — потомок на Сит, најстариот син на Малелеил, татко на Енох. Тој е еден од претпотопните патријарси.
1 Животопис
Според масоретскиот текст, Јаред е роден во 460 г. (според Септуагинтата, во 960 г.) од создавањето на светот, а починал на возраст од 962 години (Бит. 5:1–20). Ова е втор најдолг животен век на библиска личност. Според книгата Битие (Бит. 5:27), само Матусал, внукот на Јаред, живеел подолго.
Во Книгата на јубилеите:
* се споменува жената на Јаред — Барака
* се споменува внуката на Јаред — Адна, од (неименувана) сестра.
Евангелистот Лука го споменува Јаред во родословието на Исус Христос (Лука 3:37) како еден од предците на Месијата.
Станко Враз

Станко Враз (со крсно име Jakob Fraß; 30 јуни 1810 – 20 мај 1851) бил словенечко-хрватски поет. Го славизирал своето име во ''Станко Враз'' во 1836.
1 Биографија
Роден во селото Церовец во Долна Штаерска, Австриска Империја (во денешна Словенија), Враз бил еден од најважните фигури во Илирското движење во Кралството Хрватска и Славонија. Основно образование завршил во Љутомер и гимназија во Марибор по што студирал филозофија во Грац. Течно ги познавал германскиот, францускиот, шпанскиот и повеќе словенски јазици. Пишувал поеми и патеписи и собирал народни песни. Преведувал и странска литература на хрватски.
Додека бил во Самобор, ја запознал Јулијана "Љубица" Кантили, внука на неговиот пријател и колега, Људевит Гај. Таа била негова муза и ѝ посветил многу песни и дела. Во овој период Враз станал силен застапник на Илирското движење.
Станко Враз починал во Загреб во 1851.
Николетина Бурсаќ

''Николетина Бурсаќ'' е југословенски филм од 1964 година во режија на Бранко Бауер. Заснован е на познатиот роман на југословенскиот писател Бранко Ќопиќ. И романот и филмот ги опишуваат авантурите на југословенскиот партизански автомат Никола „Николетина“ Бурсаќ, тврд човек со благородно и нежно срце.
Скошанска Плоча

Скошанска Плоча — мала тектонска плоча на работ на Јужниот Атлантик и Јужниот Океан. Се смета дека се образувала за време на раниот еоцен со отворањето на Дрејковиот Премин кој го двои Антарктикот од Јужна Америка. Како мала плоча, нејзиното движење е зависно од двете големи плочи до неа: Антарктичката и Јужноамериканската. Плочата е наречена по морето Скоша, кое пак е наречено по бродот „Скоша“ (''Scotia'') на Шкотската национална антарктичка експедиција (1902–04). Оваа експедиција, под водство на капетанот Викијам С. Брус го направила првото батиметриско проучување на подрачјето.
Плочата има ромбоиден облик, широка е 800 км и долга 3.000 км. Се движи на ЗЈЗ со брзина од 2,2 см годишно, а Јужносендвичката Плоча се движи на исток 5,5 см годишно во апсолутна појдовна рамка. Its boundaries are defined by the East Scotia Ridge, the North Scotia Ridge, the South Scotia Ridge, and Шеклтоновата Преломна Зона.
Скошанската Плоча е сочинета од океанска кора и континентално парче денес распределено по морето Скоша. Пред да почне нејзиниот настанок (пред 40 милиони години), овие парчиња образувале непрекината копнена маса од Патагонија до Антарктичкиот Полуостров долж активна подвлекувачка граница. Денес плочата е под вода, со исклучок на Јужна Џорџија на нејзиниот североисточен раб и јужниот крај на Јужна Америка.
1 Тектонска поставеност
Заедно со Сендвичката, Скошанската Плоча ги спојува најјужниот дел на Андите со Антарктичкит Полуостров, исто како што Карипската Плоча го поврзува најсеверниот дел на Андите со Северна Америка, и тие се споредливи во неколку погледи. Обете имаат вулкански лакови на источнот крај, Јужните Сендвички Острови на Сендвичката и Малите Антили на Карипскат Плоча, и обете имале големо влијание врз глобалната клима кога ги затвориле двата главни премини помеѓу Тихиот и Атлантскиот Океан за време на мезозоикот и кенозоикот.
Обезбедувач

Обезбедувач или обезбедување, исто така познат како работник за обезбедување — лице вработено од владата или приватен клиент за да ги заштити средствата на работодавачот (имот, лица, опрема, пари, итн.) од разни опасности (како отпад, оштетување, небезбедно однесување на работниците, криминални дејства како кражба итн.) со спроведување на превентивни мерки. Обезбедувачите се одговорни за спречување на незаконски и непримерни дејствија, со барање знаци на криминал или други опасности (како пожар) (или непосредно, преку патроли или посредно, преку следење на алармните системи или камерите за видео-надзор), презема мерки за намалување на штетата (на пример, предупредувања и придружба на прекршителите надвор од имотот) и, доколку е потребно, ги пријавува инцидентите на своите корисници и службите за итни случаи (на пример, полицијата или брзата помош). Обезбедувачите обично се во униформа за да ги застапуваат нивните законски овластувања за заштита на приватната сопственост. Обезбедувачите во начело се регулирани со законски прописи кои ги специфицираат барањата за подобност (на пример, проверки на криминално досие) и овластени органи за обезбедување во одредена јурисдикција. Овластувањата што им се доделуваат на обезбедувачите се разликуваат во зависност од земјата и од националната јурисдикција. Обезбедувачите се ангажирани од различни организации, вклучувајќи бизниси, владини оддели и агенции и непрофитни организации (на пр. цркви и добротворни организации).
1 Задачи и должности
Многу безбедносни претпријатија и сопственички безбедносни служби го практикуваат методот „откривање, одвраќање, набљудување и пријавување“. Службениците за безбедност не се обврзани да апсат, но се овластени да извршат апсење граѓанин или на друг начин да дејствуваат како агент за спроведување на законот, како на барање на полицаец.
Одговорноста на службеникот за приватно обезбедување е да го заштити корисникот од разни опасности (најчесто во облик на криминални дејствија). Службениците за безбедност ги спроведуваат правилата на претпријатието и може да ги заштитат животите и имотот, а понекогаш имаат договорна обврска да го сторат тоа. Покрај основното одвраќање, службениците за безбедност честопати се обучуваат да извршуваат специјализирани должности како апсење и контрола (вклучувајќи лисици и стеги), ракување со опрема за итни случаи, давање прва помош, преземање точни белешки, пишување детални извештаи и вршење други должности, како што бара клиентот што се опслужува. Сите чувари, исто така, мора да завршат дополнителна обука за носење оружје, како што се палки, огнено оружје и бибер спреј (на пр., Калифорниското биро за безбедност и истражни служби бара тие да бидат лиценцирани за секоја ставка наведена на списокот за вршење на работата).
Диего Гомес Амариља

Диего Александар Гомес Амариља (роден на 27 март 2003, во Сан Хуан Баутиста) — парагвајски фудбалер, играч од средниот ред на Брајтон енд Хоув Албион и на парагвајската репрезентација.
1 Клупска кариера
Својата кариера ја започнал во екипата на во татковината, за која дебитирал на 4 мај 2022, во натпревар од Копа Либертадорес против венецуелскиот претставник ФК Каракас. Набргу потоа, тој дебитирал и во парагвајското првенство, во дербито против Клуб Олимпија, кое сепак не го доиграл до крај затоа што добил црвен картон. И покрај тоа, тој брзо успеал да се наметне во тимот и да стане стартер во средниот ред на Либертад. Во август 2022, тој ги постигнал своите први голови во сениорската лига, постигнувајќи два во победата со 3-1 над 12 де Октубре.
На 20 јули 2023 година, Гомес потпишал за клубот од МЛС лигата, Интер Мајами. Дебитирал за новиот клуб на 3 август 2023, во победата со 3-1 над Орландо Сити во Купот на лигите. Во истото натпреварување забележал пет настапи, придонесувајќи за освојувањето на титулата со победата над Нешвил во финалето по изведување на пенали, при што и тој бил еден од прецизните изведувачи за својата екипа. Своето деби во МЛС го направил на 27 август, во победата со 2-0 на гостувањето кај Њујорк Ред Булс, натпревар во кој го постигнал својот прв гол во дресот на Интер Мајами.
На 10 декември 2024 година, Гомес се согласил да му се приклучи на англискиот клуб Брајтон енд Хоув Албион на 1 јануари 2025 година, во трансфер вреден околу 14 милиони фунти. Тој го направил своето деби на 19 јануари 2025 година, во победата со 3-1 над Манчестер Јунајтед во Премиер лигата.
2 Репрезентативна кариера
Гомес бил во составот на парагвајската репрезентација под 20 години на Јужноамериканските игри 2023, на кои го освоиле златниот медал, совладувајќи го Еквадор во финалето со 1-0.
Своето деби за сениорската репрезентација го направил на 31 август 2022, на возраст од 19 години, во пријателски натпревар против во Атланта.
Во јули 2024, бил повикан во олимписката репрезентација на Парагвај за Летните олимписки игри 2024 во Париз.
3 Титули
3.1 Клупски
3.1.1 Либертад
*Примера Дивисион : 2
: Апертура 2022, Апертура 2023
3.1.2 Интер Мајами
*Куп на лигите : 1
: 2023
3.2 Репрезентативни
;Парагвај У20
*Јужноамерикански игри : 1
: 2022
Пато Келесице

Пато Келесице е активист за климатска правда од Габороне, Боцвана. Пато е исто така основачка на Sustain267, непрофитна иницијатива која поттикнува решенија за климатска промени низ Африка, таа служела како проектен офицер и сега служи како водач за одржливост во Јужноафриканската мрежа за климатска акција.
1 Биографија
Пато ее родена во Канје, Боцвана. Таа има диплома по сметководство и финансии, а исто така е кандидат за магистер во развојни студии на Универзитетот во Боцвана. Пато е делегат на Владата на Боцвана на Рамковната конвенција на Обединетите нации за климатски промени. Во 2019 година, Пато била прогласена за една од „африканските лидери под 40 години за отпорност на климатските промени“ од Вилтон Парк, извршна агенција на Министерството за надворешни работи на Обединето Кралство. Таа служела како координатор на Resilient40, која е мрежа од над 60 млади луѓе во 29 африкански земји. Пато е член на Светскиот економски форум.
2 Активизам
Искуството на Пато во застапувањето на климтаските проблеми вклучува организирање на младински ангажман и ангажман во заедницата, координација на проекти како и документација. Како феминистка, таа се залагала за користење на африканските феминистички принципи во справувањето со климатските промени. Таа била африканска претставничка, како еден од глобалните младински лидери на самитот на ОН обраќајки до светските лидери за климатските промени како глобален приоритет. Таа служи како советник за Фондот за итна акција-Африка.