Софија Магдалена од Данска

Софија Магдалена од Данска (|Sophie Magdalene; 3 јули 1746 – 21 август 1813 година) била кралица на Шведска како сопруга на кралот Густав III.
1 Ран живот
Принцезата Софија Магдалена е родена на 3 јули 1746 година во палатата Кристијансборг во Копенхаген како најстарото преживеано дете на данскиот крал Фредерик V и неговата прва сопруга, поранешната принцеза Луизa од Велика Британија. Таа била наследник на престолот на Данска од смртта на нејзиниот постар брат во 1747 година до раѓањето на нејзиниот втор брат во 1749 година, и го задржала статусот како следна во редот на данскиот престол по нејзиниот брат до нејзиниот брак. Затоа, таа често се нарекувала престолонаследничка принцеза на Данска.
Во пролетта 1751 година, на петгодишна возраст, била свршена за Густав, наследникот на шведскиот престол, и била воспитана да биде шведска кралица. Бракот бил договорен од Парламентот, а не од шведското кралско семејство. Бракот бил договорен како начин за создавање мир меѓу Шведска и Данска, кои имале долга историја на војна и имале затегнати односи по изборот на наследник на шведскиот престол во 1743 година, каде што данскиот кандидат изгубил. Свршувачката била дочекана со одредена загриженост од кралицата Луиза, која се плашела дека нејзината ќерка ќе биде малтретирана од шведската кралица Луиза Улрика од Прусија. Спарувањето се знаело дека не и се допаѓа на шведската кралица, која била во постојан конфликт со Парламентот; и која во Данска била позната по својата гордост, како доминантна личност и омраза кон било што данско, што го покажала во односот кон данските амбасадори во Стокхолм.
По смртта на нејзината мајка рано во животот, Софија Магдалена добила многу строго и религиозно воспитување од нејзината баба и нејзината маќеа, кои сметале дека нејзиниот татко и брат се морално дегенерирани. Забележано е дека имала добри односи со нејзините браќа и сестри, нејзината баба и нејзината маќеа. Меѓутоа, нејзиниот татко често ја плашел кога пијан доаѓал пред неа, и наводно бил познат по тоа што би ги насаскал кучињата по неа, предизвикувајќи и доживотна фобија.
Во 1760 година, свршувачката повторно ја покренала Данска, која го сметала за прашање на престиж. Преговорите биле водени меѓу Данска и шведската кралица, бидејќи шведскиот крал Адолф Фредерик никогаш немал ништо повеќе од чисто формално значење. Наместо тоа, Луиза Улрика фаворизирала спарување помеѓу Густав и нејзината внука Филипини од Бранденбург-Шведт, и тврдела дека сметала дека свршувачката е неважечка и ја натерал Карл Густаф Тесин. Таа преговарала со Катерина Велика и нејзиниот брат Фридрих Велики за да создаде некаква политичка корист за Данска во замена за прекината веридба. Сепак, шведската јавност била многу задоволна од спарувањето поради очекувањата дека Софија Магдалена ќе биде како последната шведска кралица родена во Данска, Улрика Елеонора од Данска, која била многу сакана поради нејзината добрина и добротворни цели. Овој став бил поддржан од политичката партија Капи, која очекувала Софија Магдалена да биде пример за доблестен и религиозен претставник на монархијата за разлика од надмената Луиза Улрика. Фредрик V од Данска исто така бил желен да го изврши спарувањето: „Неговото данско височество не можеше да ги жртвува интересите на неговата ќерка поради предрасудите и каприците на шведската кралица“. Во 1764 година, престолонаследникот Густав, кој во овој момент сакал да се ослободи од својата мајка и да формира сопствено домаќинство, го искористил јавното мислење за да ѝ каже на мајка си дека сака да ја почитува свршувачката, а на 3 април 1766 година, веридбата била официјално прославена. Кога во Стокхолм бил изложен портретот на Софија Магдалена, Луиза Улрика коментирала: „Зошто Густав, ти изгледа веќе си заљубен во неа! Изгледа глупаво“, по што се свртела кон принцот Карл и додала: „Повеќе би ти одговарала тебе!“
2 Престолонаследничка
На 1 октомври 1766 година, Софија Магдалена се омажила за Густав со полномошник во палатата Кристијансборг во Копенхаген со нејзиниот брат Фредерик, наследниот принц од Данска како претставник на нејзиниот младоженец. Отпатувала во кралската златна едрилица од Кронборг во Данска преку Ересунд во Хелсингборг во Шведска; кога таа била на половина пат, завршил данскиот топовски поздрав, а шведскиот почнал да пука. Во Хелсингборг, била пречекана од нејзиниот зет, принцот Карл од Хесен, кој го преминал морето непосредно пред неа, данскиот пратеник во Стокхолм, Барон Шак, како и престолонаследникот Густав. Кога таа требала да стапне на земја, Густав се исплашил дека ќе падне, па затоа и ја подал раката со зборовите: „Внимавајте, госпоѓо!“, одговор кој брзо станал тема на озборувања на шведскиот суд. Двојката потоа отпатувала по копно кон Стокхолм, по пат да се прослави. Таа ги запознала нејзиниот свекор Кралот и нејзините девери во Штакет Манор на 27 октомври, и продолжила да биде добро третирана и сакана од сите нив за време на нејзиниот живот во Шведска. Потоа, ги запознала нејзината свекрва, кралицата и нејзината снаа во Саби Манор, а на 28-ми. Формално била претставена на шведскиот кралски двор во палатата Дротнингхолм. Во оваа прилика, грофицата Еба Бонд забележала дека впечатокот за неа бил: „До бога, колку е убава!“, но дека на нејзиниот изглед влијаело тоа што имала: „страшен страв од кралицата“. На 4 ноември 1766 година, била официјално пречекана во главниот град на Стокхолм, каде што се омажила лично за Густав во Кралската капела во Кралската палата во Стокхолм.
Софија Магдалена на почетокот оставила добар впечаток на шведското благородништво со нејзината убавина, елеганција и вешт танц; но нејзината срамежлива, тивка и воздржана природа набрзо ги разочарала во општествениот живот. Бидејќи била воздржана, таа се сметала за ладна и арогантна. Нејзината свекрва, кралицата Луиза Улрика, која еднаш изјавила дека не може да сфати ништо попонижувачко од положбата на кралицата, ја малтретирала на многу начини: типичен пример бил кога го поканила Густав на прославата на нејзиниот роденден, но го прашала да ја натера Софија Магдалена да се оправда со тоа што ќе се преправа дека е премногу болна за да присуствува. Луиза Улрика на различни начини поттикнувала дистанца меѓу двојката, а Густав во голема мера ја игнорирал за да не ја направи мајка му љубоморна. За Софија Магдалена било позната по тоа што била популарна кај Капите (партијата), кои биле поддржани од Данска, додека Луиза Улрика и Густав застанале на страната на Шапките (партијата) . Капите ја сметале Софија Магдалена за симбол на доблест и религија во дегенериран кралски двор и официјално ја покажале својата поддршка. Данскиот амбасадор на Софија Магдалена и препорачал да не се меша во политиката, а кога шпионите на Луиза Улрика известиле дека Софија Магдалена добивала писма од данскиот амбасадор преку нејзината данска придружба, кралицата ја сметала за симпатизер на Данскита поддржани Капи: таа била изолирана од каков било контакт со данската амбасада, а кралицата го охрабрила Густав да ја принуди да ги испрати своите дански слуги дома. Тоа го направила дури во 1770 година, а неговото барање придонело за нивната напната и далечна врска. Во 1768 година, Шарлота Спар се обидела да ја помири двојката во нивната летна резиденција замокот Еколсунд, но бракот останал неостварен.
По смртта на шведскиот крал Адолф Фредерик во 1771 година, Густав III станал крал на Шведска. Следната година, Софија Магдалена била крунисана за кралица.
3 Кралица
Крунисувањето на Густав III и Софија Магдалена се одржало на 29 мај 1772 година. Таа не била информирана за државниот удар на Густав III, кој ја вратил апсолутната монархија и ставил крај на парламентарното владеење на имотите во револуцијата од 1772 година. Во тоа време, таа била сомнителна и политички недоверлива во очите на кралот, особено од нејзината свекрва, која ја насликала како про-Данска. Се претпоставувало дека Данска се спротивставила на пучот, а во тоа време имало и планови за освојување на Норвешка од Данска.
Се чини дека Софија Магдалена сепак била информирана за политиката; таа се изразила задоволна од парламентот од 1772 година, бидејќи грофот Фредрик Рибинг, за кого таа се интересирала, си го вратил своето место. Конфликтот меѓу неа и нејзината свекрва бил јавно познат и не им се допаѓал, а симпатиите биле на нејзина страна. Во современиот труд ''Даглигт Алеханда'', била претставена басна ''Лисицата и гулабицата''. Басната била за невината гулабица (Софија Магдалена) која била наклеветена од злобната Ше Фокс (Луиза Улрика), која била поддржана од Втората Ше Фокс (Господарката на наметки Ана Марија Хјерне) и другите Лисици (благородништвото ). Се верувало дека басната е испратена од партијата Капи.
Кралицата Софија Магдалена била со срамежлив и воздржан карактер и никогаш не била член на внатрешниот круг на кралот. Во познатиот аматерски дворски театар на Густав III, Софија Магдалена повремено се именува како учесник во документите: во 1777 година, на пример, таа се облекла како италијански морнар и учествувала во битка меѓу италијанските и шпанските морнари. Нормално, сепак, нејзината улога била да се однесува како пасивна дама на игрите и турнирите и да го одликува победникот со наградата. Таа ги извршувала своите церемонијални должности, но не ѝ се допаднал начинот на живот на дворот околу нејзиниот друштвен сопружник.
Како кралица, од неа се очекувало да има голема застапеност, повеќе отколку што се очекувало од претходните кралици поради љубовта на нејзиниот сопруг за претставување. Во свечени прилики, таа била во најдобрата состојба: таа се претставила прекрасно според дворскиот бонтон, и се гледала како достоинствена и впечатлива. На 17 септември 1784 година, на пример, таа го пресекла кабелот за да ги испушти првите воздушни балони од опсерваторијата во Стокхолм. За време на патувањето на кралот во Италија во 1783-1784 година, таа приредувала голема свечена јавна вечера на секои две недели. Во тоа време се појавувала во Кралската шведска опера и во Францускиот театар, но инаку ја претпочитала својата осаменост. Ова привлекло внимание бидејќи за време на отсуството на кралот, се очекувала таа уште повеќе да ја претставува кралската двојка. За тоа време, се вели дека уживала во патувањата во природа во селата, со само една дама и двајца пешаци, но тоа било прекинато, бидејќи се сметало дека е несоодветно. Неколку нејзини дами биле добро познати ''Швеѓанки од ерата, меѓу нив Трите благодати'', како што се нарекувале Аугуста фон Ферсен, Ула фон Хопкен и Ловиса Мајерфелт, и уметниците Маријана Еренстром и Шарлота Седеркреуц. Софија Магдалена била популарна кралица: на 22 јули 1788 година, на пример, за време на отсуството на нејзиниот сопружник во Финска, неколку членови на Кралскиот драмски театар и музичкото друштво Аугустибродер, меѓу кои и Белман, тргнале на спонтано патување со брод од главниот град. во палатата Улриксдал, каде што била, и извеле песна од Белман во нејзина чест по повод нејзиниот именден.
Во познатиот дневник на нејзината снаа, принцезата Шарлот, Софија Магдалена е опишана како убава, студена, тивка и надмена, многу љубезна и формална, воздржана и недруштвена. Кога ги извршувла своите должности како кралица, нејзината снаа, Хедвиг Елизабет Шарлот од Холштајн-Готорп, ја опишала како „Принудена да запознава луѓе“. Таа претпочитала да ги поминува деновите во самотија секогаш кога можела. Имала две многу интимни пријателки, Марија Аурора Угла и бароницата Вирџинија Шарлота Мандерстром, но инаку ретко учествувала во некој социјален живот надвор од она што било апсолутно неопходно за извршување на нејзините претставнички должности. Таа често го посетувала театарот, а имала и голем интерес за модата. Како резултат на тоа, таа била донекаде критикувана дека е премногу суетна: дури и кога немала претставнички должности да се дотерува и да ги поминува деновите сама во своите соби, се вели дека менувала костими неколку пати на ден, а според нејзиниот камер Адолф Лудвиг Хамилтон, таа никогаш не поминала покрај огледало без да се проучува себеси во него. Била заинтересирана и за литература и се едуцирала за различни теми: нејзината библиотека содржела дела за географија, генеалогија и историја, се школувала на шведски, англиски, германски и италијански јазик и редовно читала француски списанија. Според Аугуста фон Ферсен, Софија Магдалена била доста образована, но не била сфатена како таква бидејќи ретко се занимавала со разговор.
Во 1784 година, откако кралот се вратил од своето патување во Италија и Франција, односите меѓу кралот и кралицата се влошиле. Во тоа време, Густав III поминувал се повеќе и повеќе време со машките омилени. Во 1786 година, ова довело до отворен конфликт. Кралот поминувал повеќе време на интимните вечери со неговиот омилен Густаф Мауриц Армфелт, од кои го исклучил нејзиното друштво. Кога некои од нејзините соби во Кралската палата му ги дал на Армфелт, Софија Магдалена одбила да учествува во какво било претставување додека собите не ѝ бидат вратени, а исто така им забранила на своите дами да ги прифаќаат неговите покани без нејзина дозвола. Во 1787 година му се заканила дека ќе побара поддршка од парламентот против него доколку го земе нивниот син со себе во Финска, на што таа се спротивставила, а годината потоа успешно го спречила во тоа. Таа, исто така, го прекорила што дозволил неговите машки омилени да ја клеветат пред него.
Кралицата Софија Магдалена никогаш не се занимавала со политика, освен еднаш во една прилика. Во август 1788 година, за време на Руско-шведската војна (1788-1790), кралот и дал задача да влезе во преговори со Данска за да спречи објавување војна од Данска за време на тековната војна против Русија. Тој ја замолил да го повика данскиот амбасадор Ревентлоу и да му даде писмо да биде прочитано во данскиот кралски совет пред нејзиниот брат, данскиот крал. Тој и дал слобода да пишува како што сака, но да го искористи аргументот дека зборувала како сестра и мајка со син со право на данскиот престол и по сопствена иницијатива. Софија Магдалена го повикала данскиот амбасадор, одржала говор со него проследен со долг разговор, а потоа му предала писмо напишано како „топол апел“ до нејзиниот брат. Копија била испратена до Густав III, а нејзиното писмо било прочитано во кралскиот дански совет, каде наводно оставило добар впечаток. Сепак, нејзината мисија сè уште била неуспешна, бидејќи руско-данскиот сојуз го направило неизбежно Данска да објави војна набргу потоа. Во тоа време, имало белешка дека таа запознала двајца руски воени заробеници во паркот на палатата Хага и им дала по 100 круни.
На парламентот од 1789 година Густав III ги обединил другите имоти против благородништвото и за да добие поддршка за војната и за неговата уставна реформа. Доаѓајќи во судир со благородништвото, тој затворал многу негови претставници. Овој чин довел до социјален бојкот на монархот од страна на женските членови на аристократијата, кои го следеле примерот на Жана фон Лантингсхаузен, како и сестрата и снаата на кралот, Софи Албертин од Шведска и Хедвиг Елизабет Шарлот. Кралицата не учествувала на овие политички демонстрации и одбила да дозволи секакви разговори за политика во нејзино присуство. Таа сепак била вклучена во конфликтот. Кога кралот го известил својот син за настанот, тој открил дека детето е веќе информирано на други начини од она што го наумил. Тој се сомневал дека Софија Магдалена е одговорна и побарал од гувернерот на принцот, грофот Нилс Гилденстолпе, да разговара со неа. Гилденстолпе сепак испратил еден од милениците на кралот, баронот Ерик Боје. Кралицата, која ги презирала милениците на кралот, бесно му рекла на Боје дека зборува со својот син како што сака и дека само нејзиниот презир кон него ја спречил да го исфрли од прозорецот. Таа била позната по тоа што не ги сака реформите од 1789 година, и таа им дала до знаење на нејзините претставници. На прославите на Победата во Фредрикшам во 1790 година, таа одбила да биде придружувана од риксрад грофот Јоаким Бек-Фриис, кој се залагал за реформата, и побарала да биде придружувана од грофот Аксел фон Ферсен Постариот, кој бил противник на тоа.
Во есента 1790 година, кралот избрал да остане во летната резиденција на палатата Дротнингхолм до есен поради социјалниот бојкот. Конечно, кралицата се вратила во главниот град без негова согласност. Тој ја обвини дека била изманипулирана од дворјаните за да учествува во политичките демонстрации и дека со заминувањето му го одбила друштвото на нејзините дами. Ова особено се однесувало на Хедвиг Улрика Де ла Гарди и Аугуста фон Ферсен, кои не учествуале во бојкотот: тој се сомневал дека Хедвиг Елеонора фон Ферсен ја убедила кралицата да учествува во бојкотот. Сепак, се смета дека ова не е точно: иако кралицата се спротивставила на чинот од 1789 година, се наведува дека таа никогаш не дозволила некој да зборува за политика во нејзино присуство. Причината зошто сакала да замине, наводно се должи на нејзиното здравје, бидејќи во тој период од годината Дротнингхолм бил прилично ладен и таа била заболена од инфекција на увото. Кралот во секој случај се сомневал дека е во политичка опозиција со него, и пред неговото патување во Ахен во 1791 година, тој наредил неговиот син да биде одвоен од неа за време на неговото отсуство во странство. Кога таа била свесна за тоа, Софија Магдалена предизвикала јавна сцена кога го посетила во неговата ложа во операта и побарала да и се даде пристап до нејзиниот син. Ова довело до жестока расправија и таа ја напуштила ложата со зборовите: „Ќе се одмаздам, господине! За тоа ти го давам мојот свет завет!“
3.1 Прашања за наследство
Софија Магдалена е најпозната во шведската историја по скандалот создаден околу завршувањето на нејзиниот брак и сомнителната легитимност на нејзиниот син. Нејзиниот брак бил тогаш нормален договорен кралски натпревар за политичка погодност, во кој Софија Магдалена на почетокот била опишана од нејзиниот сопружник како „ладна како мраз“. Религиозното воспитување и интровертниот карактер на Софија Магдалена ја натерале да го избегне живиот и спонтан Густавовски дворски живот, што ја направило уште помалку привлечна во очите на нејзиниот сопружник. Нивниот брак бил склучен дури во 1775 година, девет години по венчавката. ''Статус квото'' помеѓу Густав III и неговата сопруга го негувала мајката на кралот, која не сакала конкуренција во нејзиното влијание врз нејзиниот син. Имало гласини дека кралот бил хомосексуалец или сексуално неразвиен. Неговата сексуалност, која имала големо влијание врз животот на Софија Магдалена, бидејќи кралскиот брак бил дизајниран да произведе потомство, била многу дебатирана. Неговото сексуално неискуство се смета дека е резулатат на незрелоста или неговата асексуалност. Како тинејџер, тој имал љубовна врска со мајката на Аксел фон Ферсен, Хедвиг Катарина Де ла Гарди, иако оваа наклонетост никогаш не била физичка. Во 1768 година, тој имал уште еден занес со благородната Шарлот Ду Риец, но се верува дека ниту тоа не било сексуално консумирано. Различни документи напишани за време на неговиот живот тврделе дека тој бил бисексуалец или хомосексуалец.
Неговата снаа, принцезата Шарлот, тврдела дека кралот навистина учествувал во хомосексуална активност по неговото патување во Италија во 1784 година и дека имало неколку гласини за тоа: таа тврди дека таа самата била сведок дека паркот во палатата Дротнингхолм станал место каде што машките дворјани барале хомосексуални партнери, а во писмото до Софи фон Ферсен, таа пишувала со шифра: „Се вели дека кралот неодамна нападнал млад човек во паркот ноќе и му ја понудил функцијата камерлен на Кралицата ако се согласи со неговите похоти, но младиот човек претпочитал да замине. Согласете се дека ова ги однесе работите предалеку. Се вели дека патувањата до палатата Свартсјо се направени за да се обезбеди приватност, тоа е неверојатно, но така се вели. Би можела да ти кажам милион работи за ова.“ Во 1791 година, самата Софија Магдалена ненадејно го посетила кралот за време на неговиот престој во павилјонот на Густав III, каде што кралот поминал повеќе време откако дошло во конфликт со благородништвото по парламентот во 1789 година; и каде што било познато дека се оддава на оргии. Таа го пронашла кралот во кревет, а тој побарал од еден од неговите омилени, грофот Фабијан Врид, да ја прошета наоколу. Меѓутоа, во приватната одаја на кралот, кралицата го пронашла глумецот Ларс Хјортсберг како спие гол. Кралицата реагирала со прекинување на турнејата велејќи му на Ред дека тој очигледно не го знае патот околу Хага, бидејќи очигледно ѝ ја покажал одајата на персоналот наместо кралот по грешка. Некои извори објаснуваат дека и кралицата и кралот имале сериозни анатомски проблеми што резултирале со еротски компликации. Ерик Лонрот заклучил дека нема фактички доказ за гласините дека Густав III бил наклонет кон хомосексуалност или бисексуалност, ниту дека Густав Адолф бил нелегитимен.
За време на државниот удар на Густав III на 19 август 1772 година, Софија Магдалена била во замокот Еколсунд. Откако и било кажано за успешниот државен удар каде нејзиниот сопруг ја вратил апсолутната монархија, таа ѝ се доверила на нејзината главна дама, грофицата Ана Марија Хјерне, дека се плаши дека сега ќе се разведе од Густав, бидејќи знаела дека не му се допаѓа, бидејќи не му родила дете и затоа што знаела дека е клеветена пред него. На Густав III му било пренесено и нејзините зборови довеле до конфликт. На следниот бал во Еколсунд, кралот му рекол на грофот Аксел фон Ферсен Постариот, дека навистина планира да се разведе од неа врз основа на про-дански заговори и прељуба со риксрад грофот Фредрик Спар и Маркус Герхард Розенкроне од данската легација во Стокхолм. Меѓутоа, фон Ферсен го убедил да не го стори тоа велејќи дека не треба да се смета дека учествува во про-дански заговори само поради љубовта кон нејзините дански слугинки и дека како запоставена сопруга не треба да се обвинува дека ужива во комплименти на грофот Рибинг, кои не биле основа за сомневање за прељуба. Во текот на овој период, било забележано дека грофот Рибинг често бил виден во друштво на кралицата и ѝ давал комплименти и ја смеел, меѓу другото, со карикатурата на нејзината дама, грофицата Ана Марија Хјерне. Грофицата Хјерне го известила кралот дека кралицата е бремена „И риксрад Рибинг е нејзиниот омилен“. Кралот ѝ дал задача на грофицата Улрика Катарина Стромберг да го истражи ова, а госпоѓата на Софија Магдалена, Шарлота Хелман ѝ кажала: „информации кои се сомнителни, особено затоа што најјасните докази може да се соберат од постелнината на кралицата. “. нејзиниот контакт со Розенкрон се вели дека бил ограничен на фактот дека тој ја водел нејзината кореспонденција со Данска. По помирувањето на Софија Магдалена и Густав III, тој ѝ се извинил што верувал во овие гласини.
Во 1774 година, кралот го договорил бракот помеѓу неговиот брат, идниот Карл XIII од Шведска и Хедвиг Елизабет Шарлот од Холштајн-Готорп, за да го реши, засега, непосредното прашање за наследник на престолот. Војвотката имала само лажни бремености и спонтани абортуси, што можеби го забрзало кралот да го забрза завршувањето на сопствениот брак и да роди свој син.
Во 1778 година, Софија Магдалена го родила Густав Адолф, наследник на престолот, а во 1782 година го родила вториот син, Карл Густав, кој живеел само една година. Во некои кругови бил сугерирано дека првиот син на кралот Густав бил дете на некој друг. Кога се родил наследникот, мајката на кралот, меѓу другите, верувала дека таткото е грофот Адолф Фредрик Мунк аф Фулкила, потоа Рикссталмјестаре. На оваа гласина и верувале елементи на јавноста и на кралскиот двор, а нејзиното прифаќање довело до едногодишна пауза меѓу мајката и нејзиниот син.
3.2 Скандал со сукцесија
Кралот, тврдејќи дека е сексуално неискусен, повикал Манк да му помогне во помирувањето со неговата сопруга, да ја поучи двојката за начините на сексуален однос, и физички да им покаже како да го постигнат својот брак. Мунк, фински благородник и, во тоа време, стабилен господар, во тој момент бил љубовник на Ана Софија Рамстром, слугинката на кралицата. Преку Ана Софија Рамстром, Манк стапил во контакт со Ингрид Марија Венер, на која и било назначено да ја извести кралицата за желбата на кралот, бидејќи таа била мажена и доверлива на кралицата. Мунк и Рамстром требало да бидат присутни во соба блиску до спалната соба, спремни да помогнат кога е потребно, а во некои моменти биле повикан во спалната соба. Самиот Мунк пишува во својот писмен извештај, кој е зачуван во Националниот архив на Шведска, дека за да успее, бил должен физички да ги допре и двајцата.
Кога се дознало дека Манк учествувал во помирувањето меѓу кралската двојка, се појавиле гласини дека тој е татко на првороденото на Софија Магдалена.
Овие станале предмет на обвинувања од политичката опозиција, дури во 1786 и 1789 година, каде што се тврдело дека целата нација била свесна за гласините дека кралот побарал од Манк да ја забремени кралицата. Памфлети за таа цел биле поставени на аглите низ улиците низ Стокхолм.
Ова го карикатурирал и Карл Август Еренсвард во приватни писма откриени подоцна - неговиот цртеж бил објавен во 1987 година - каде што пренесувал голем број гласини и шеги за Густав III, Софија Магдалена и Мунк без да заклучи дека верувал дека тие се вистинити. Имало и гласини дека кралот и кралицата се развеле тајно и дека кралицата се омажила за Манк.
Нема доказ дека Мунк бил татко на престолонаследникот. Ерик Лонрот сугерирал дека анатомските проблеми споменати во извештајот на Манк, познати само на неколку иницирани лица, биле примарен фактор во нивното доцнење во создавањето наследник. Во тоа време, гласините станале поупорни, меѓутоа, кога кралската двојка му подарила подароци на Манк: кралот го унапредил, а кралицата му дала пензија, дијамантски прстен и часовник со нејзиниот лик.
Неколку социјалисти застанале на страната на кралицата мајка во поддршката и ширењето на гласините, како што се Ана Шарлота Шредерхајм и Ева Хелена Ловен .
Кругот околу братот на кралот, војводата Карл , идниот Карл XIII од Шведска, кој го посакувал престолот, исто така ги поттикнал овие гласини. Нивната мајка била цитирана како рекла, за време на бременоста на Софија Магдалена, дека во јавноста се ширеле гласини дека идното дете е вонбрачно и дека таа самата верувала дека кралот го ангажирал Манк да ја оплоди Кралицата и дека никогаш нема да прифати престолот да дојде во рацете на „нелегитимното потомство на обичниот благородник“.
Кралицата мајка му наредила на војводата Карл да го испрашува Манк, а веста се проширила до кралот, кој бил шокиран. Софија Магдалена била подеднакво шокирана од обвинувањата. Таа се заколнала дека никогаш повеќе нема да зборува со мајката на кралот, и навистина никогаш не го направила тоа.
Кралот договорил неговата мајка јавно да се извини за нејзиното обвинување во присуство на остатокот од кралското семејство на 12 мај 1778 година. Сцената привлекла големо внимание и ги раскинала врските меѓу Густав III и неговата мајка. Скандалот ги нарушил прославите, како и несреќата со јавниот банкет. Јавноста била поканета на голема гозба за да го прослави раѓањето на наследникот, но биле пуштени премногу луѓе, а толпата ја фатила паника. Меѓу шеесет и сто луѓе биле прегазени до смрт во толпата.
Свен Андерс Хедин, лекар на кралскиот двор, и оженет со една од собарките на кралицата, Шарлота Хелман, дал две изјави кои се цитирани во врска со скандалот. Во летото 1780 година, за време на отсуството на кралот во странство, тој поминал низ приватните станови на кралицата, кои се очекувало да бидат празни во тој час. Таму, тој тврдел дека ги видел кралицата и баронот Манк како се прегрнуваат низ не сосема затворената врата во нејзината спална соба. За да ги предупреди дека не се сами, потпевнувал мелодија и се преправал дека зборува сам со себе, велејќи дека ќе биде во неволја доколку кралицата го открие таму, а потоа ја напуштил собата. Тој тврдел дека пронашол три скапи дворски костими во својата соба неколку дена по овој настан. Во октомври 1781 година, Хедин го сретнал кралот во ходникот на пат кон спалната соба на кралицата. Густав III го прашал Хедин колку е часот, а Хедин тврди дека на неговиот одговор додал: „За девет месеци ќе можам точно да одговорам!“ во кој Хедин инсинуирал дека кралот очекувал од него да се сеќава на времето доколку се испрашува татковството на следното дете.
Во 1782 година, Софија Магдалена имала втор син. По смртта на нејзиниот помлад син во 1783 година, нејзиниот брак се влошил. Во мај 1784 година, се верува дека Софија Магдалена имала спонтан абортус, а после тоа, нема дополнителни забелешки за бременост. Краткото помирување во 1787 година, војвотката Хедвиг Елизабет Шарлот го оценила во нејзините дневници како привремено, без надеж дека ќе биде целосно и трајно, бидејќи кралот не бил „приемчив за женскиот шарм“: уште една инсинуација дека е хомосексуалец .
Во 1787 година, Софија Магдалена депонирала сума од 50.000 риксдалери на сметката на Манк, за која генерално се шпекулирало дека е „проштален подарок“. Во овој момент, Манк започнал афера со балерината Џована Баси, кон која Софија Магдалена покажала големо незадоволство. Кралот се преплашил кога слушнал дека кралицата го направила тој депозит и се обидел да спречи трансакцијата да стане јавно позната, што, сепак, не успеало. Меѓутоа, Манк продолжил да се користи како посредник и гласник меѓу кралот и кралицата, особено за време на конфликти.
Детето на Џована Баси, за кое се шпекулирало дека е дете на Манк, имало силна сличност со престолонаследникот.
3.3 Кралицата Давагер
На 16 март 1792 година Густав III бил нападнат и смртно ранет. Софија Магдалена наводно била шокирана и ужасната од нападот. Заговорниците имале намера да ја направат регент на нејзиниот син за време на неговото малолетништво. Со оглед на тоа што била неопходна влада на старател со поставување на малолетен монарх на престолот, нивниот план бил да ѝ ја понудат оваа улога на Софија Магдалена со преземање воена контрола и нудење на кралицата да биде претседавач со советот на чуварите наместо нејзиниот девер, војводата Карл. Непосредно откако и било кажано за нападот, Софија Магдалена испратила да го побараат миленикот на кралот, Густав Мауриц Армфелт, и тој бил однесен во болниот кревет на кралот. Таму, таа ги фатила рацете на кралот меѓу своите и му извика на Армфелт: „Колку е страшно! Такво сурово злосторство!“ Армфелт ја информирал за неговата состојба, но била спречена од понатамошни посети бидејќи Густав не сакал да прима посети од жени поради мирисот од неговите рани. По смртта на Густав III на 29 март 1792 година, таа се обидела да го посети, но била блокирана од нејзиниот девер војводата Карл, кој паднал на колена пред неа за да ја спречи да влезе во собата за кревет. Софија Магдалена предизвикала скандал бидејќи било забележано дека не се облекувала во жалост освен кога била принудена да го прави тоа на посети и во свечени прилики. Оваа критика најверојатно била влошена бидејќи била изложена на некои сомнежи, бидејќи било познато дека заговорниците планирале да ја направат регент.
Како кралица вдовица, било олеснување за Софија Магдалена да се повлече од јавниот живот. Нејзиниот зет, војводата Карл, станал регент, а таа избегнала политичка улога. Како вдовица, Софија Магдалена живеела повлечен живот. Таа не сакала да учествува во никакви претставнички должности и се откажала од своите простории во палатата Дротнингхолм за да биде ослободена од нив. Живеела во Кралската палата во Стокхолм во текот на зимата, а во палатата Улриксдал во текот на летото. Живеела во кругот на својот двор и ретко забавувала гости освен нејзините доживотни пријателки Марија Аурора Угла и Вирџинија Мандерстром. Забележано е дека, иако таа ги мразела машките миленици на нејзиниот сопружник за време на неговиот живот, таа на неколку од нив им дала позиции во својот двор како вдовица. Софија Магдалена имала блиски односи со нејзиниот син, кралот Густав IV Адолф, кој редовно ја посетувал и со кого имала заеднички интерес за религијата.
Во 1797 година, инсистирала да го прескокне протоколот на приемот на нејзината снаа, Фредерика од Баден. Бонтонот барал како кралица вовица, таа да не ја поздравува својата снаа на скалите на кралската палата со остатокот од кралското семејство, туку да ја чека во својот салон, но таа одбила: „Јас се знам себеси, како страдав, кога пристигнав во Шведска и колку болно реагирав на студениот прием што ми го приреди кралицата Луиза Улрика. Што се однесува до мојата снаа, решив да ја поштедам од такви горчливи емоции!“ За време на владеењето на нејзиниот син, таа ретко се покажувала на дворот, освен во недела и на судски презентации, и претпочитала да остане на својот имот. Редовно се среќавала со својот син и неговото семејство на семејни посети, но не учествувала во дворскиот живот.
Во 1809 година таа била сведок на пучот и по абдикацијата на нејзиниот син, кралот Густав IV Адолф од Шведска, откако Шведска ја загубила Финска од Русија. Таа била длабоко погодена од пучот. На денот на пучот ја известила нејзината пријателка Марија Аурора Угла, а во нејзино друштво веднаш се упатила во домот на нејзиниот син. Таа била спречена да го види од стражарите, и плачела во прегратките на Угла. Набргу потоа, во нејзиниот дом ја посетил војводата Карл во друштво на стражари, кои официјално и кажале што се случило и ја натерале повторно да се расплаче со тоа што официјално и забраниле да се гледа со синот. Кога таа, за време на заробеништвото на нејзиниот син, формално побарала дозвола да се види со него, а Карл ѝ кажал дека не може доколку владата не и даде дозвола, таа јавно прокоментирала: „Владата не бараше дозвола за убиството на мојот сопруг, не се бараше ниту дозвола за соборување и затворање на мојот син, но морам да имам нивна дозвола за да разговарам со моето дете“. Таа никогаш повеќе не го видела својот син, но се допишувала со него до крајот на животот. Тој бил испратен во егзил и заменет од неговиот вујко Карл XIII, но таа останала во Шведска до нејзината смрт. Меѓутоа, се збогувала со својата снаа и нејзините внуци кога го напуштиле Стокхолм за да му се придружат на Густав Адолф.
Во јануари 1810 година, таа била претставена на избраниот наследник на престолот, Карл Август, престолонаследник на Шведска. За време на неговата посета, тој застанал пред портретот на нејзиниот внук Густав и ја известил дека сака да го посвои за негов наследник. Подоцна истата година (2 ноември 1810 година), таа била претставена на следниот избран наследник на престолот, Жан Батист Бернадот. Тој ја гледал со сомнеж и верувал дека таа не сака да го види, но таа искоментирала: „Благодарна сум за чувствителноста на престолонаследникот, но тој греши, ако верува дека не сакам да го видам! Би било неправедно да имам барем малку незадоволство кон него, бидејќи не е тој што го собори мојот син!“ На средбата се зборувало дека нејзиното лице побелело, но на крајот велат дека била воодушевена од неговиот шарм. Во 1811 година, таа била една од ретките во шведскиот двор кои биле добри со Дезире Клари.
Во септември 1812 година, Ана де Стал ѝ била претставена и ѝ оставила впечаток за неа: „Нејзиното височество ги анализираше моите книги како образована жена, чиешто расудување покажа исто толку темелност, како и деликатно чувство. Никогаш никој не ме импресионирал како вашата кралица! Речиси се осмелив да не ѝ одговорам, па ме фати кралската слава околу неа – ми даде таква почит, што се тресев!“ Кога престолонаследникот забранил секаков контакт меѓу Швеѓаните и поранешното кралско семејство, Ана де Стал побарала да се направи исклучок за Софија Магдалена, а тоа било : нејзините писма сепак биле прочитани од министерот за надворешни работи Ларс фон Енгестрем.
Софија Магдалена живеела се повеќе и повеќе изолирана кон крајот на својот живот и била погодена од влошено здравје. Од 1812 година, таа посветила голем дел од своето време на нејзиното пријателство со младиот аматерски ботаник барон Антон Фредрик Врангел. Никогаш не закрепнала целосно откако претрпела мозочен удар во мај 1813 година.
4 Во популарната култура
Аферата со завршувањето на нејзиниот брак и скандалот со наследувањето била прикажана во периодичната драмска продукција на СВТ на ''Бракот на Густав III'' во 2001 година, каде Софија Магдалена била портретирана од данската глумица Ибен Хјејле.
Тоа било искористено и за да се инспирира романот ''Скапоцен камен на кралицата'', познат во Шведска, каде ликот на ''Тинтомара'' е прикажан како полубрат на Густав IV Адолф преку грофот Мунк.
5 Наводи
6 Библиографски наводи
** .
*******
7 Поврзано
* Sophia Magdalena of Denmark at Svenskt kvinnobiografiskt lexikon