procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Ото Кунце

Карл Ернст Ото Кунце (23 јуни 1843 - 27 јануари 1907) бил германски ботаничар.
1 Биографија
Ото Кунце бил роден во Лајпциг.
Како аптекар во својата рана кариера, тој објавил есеј со наслов ''Џебната фауна на Лајпциг''. Помеѓу 1863 и 1866 година работел како трговец во Берлин и патувал низ Средна Европа и Италија. Од 1868 до 1873 година имал своја фабрика за етерични масла и постигнал удобен животен стандард. Помеѓу 1874 и 1876 година, патувал низ светот: Карибите, САД, Јапонија, Кина, Југоисточна Азија, Арапскиот полуостров и Египет. Дневникот на овие патувања бил објавен како „Околу светот“ (1881). Од 1876 до 1878 година студирал природни науки во Берлин и Лајпциг и докторирал во Фрајбург со монографија од родот ''Cinchona''.
Тој ја уредил ботаничката збирка од неговото светско патување со 7.700 примероци во Берлин и во градините Кју. Објавувањето било шок за ботаниката, бидејќи Кунце целосно ја ревидирал таксономијата. Неговиот тритома трактат, ''Revisio Generum Plantarum'' (1891) бил широко отфрлен или намерно игнориран.
Во 1886 година, Кунце го посетил рускиот Близок Исток и го поминал периодот 1887–88 на Канарските Острови. Резултатите од двете патувања станале дел од неговата главна работа, ''Revisio''. На почетокот на 1890-тите заминал за Јужна Америка, од која успеал да ги види речиси сите земји. Во 1894 година, тој ги посетил јужноафриканските земји, како и германските колонии. Во последните години од животот, Кунце трајно се преселил во Санремо (Италија).
Иако изјавил дека само ревносно применува стандардна практика, неговите револуционерни идеи за ботаничката номенклатура создале раскол помеѓу конкурентните групи ''Правила на ботаничката номенклатура'', претходниците на современиот Меѓународен кодекс за номенклатура за алги, габи, и растенијата. Конфликтот дошол до почеток на Вториот Меѓународен ботанички конгрес во 1905 година, две години пред смртта на Кунце. Неговите бескомпромисни одговори на различните ставови значеле дека вратите на голем дел од академскиот свет, особено во Европа, биле затворени за него.
Работата на Кунце фрлила силна светлина врз несоодветноста на претходните пристапи кон ботаничката номенклатура. Група американски ботаничари развиле алтернативен сет на правила, ''Рочестерски законик'', кој го предложиле во 1892 година како алтернатива на меѓународните правила. Овој раскол не бил решен дури до 1930 година.
2 Биографски статии
* Барнхарт, Џон Хендли (1913). „Ото Кунце“. Билтен на музејот Чарлстон. Том 9. стр. 65–68.
* Урбан, Игнац (1902). „Симболае Антиланае“. Notae Biographicae (на латински) (3): 70.
* Хемсли, В.Б. (1907). „Д-р Ото Кунце“. Билтен на разни информации од Кју. стр. 100–101.
* Стафлеу, Франс А. (1978). „Кунце, Карл Ернст Ото“. Речник на научна биографија. Том 15. стр. 268–69.
* Занони, ТА (1980), „Ото Кунце, ботаничар. I. Биографија, библиографија и патувања“, Британија, 32 (4): 551–571, ​​Бибкод:1980Britt..32..551Z, doi:10.2307/2806169, JSTOR 2806169, S2CID 84107281. Барнхарт Џон Хендли В.Б. Хемсли
Петгаски манастир

Петгаски манастир „Св. Никодим Светогорец“ (|Ιερά Μονή Αγίου Νικόδημου Αγιορείτου) — машки манастир кај селото Петгас, Ениџевардарско, Егејска Македонија. Претставува метох на светогорскиот манастир Симонопетра на Цариградската патријаршија.
Манастирот се наоѓа на надморска висина од 700 м во југоисточното подножје на планината Пајак, на неколку километри северозападно од Петгас. На североисток од него е манастирот „Св. Рафаил, Никола и Ирина“. Основан е во 1981 г. како меѕох Симонопетра. Главниот храм е двоен, каде горниот кат е посветен на Свети Никодим Светогорец, а долниот на мачениците Рафаил, Никола и Ирина. Во него од Света Гора е донесен черепот на преподобниот Никодим Светогорец, покровител на манастирот и истакнат црковен писател од XVIII – XIX век. Храмот се истакнуав со своите фрески, а манастирот е познат по рачната изработка на икони.
1 Поврзано
* Симонопетра
* Гуменџиско-бојмичко-ругуновска епархија
Црква „Св. Петар и Павле“ - Петгас

Свети Петар и Павле (|Αγίων Πέτρου και Παύλου) — црква во селото Петгас, Ениџевардарско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Гуменџиско-бојмичко-ругуновската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е гробишен и парохиски храм на селото, изграден во средината на XIX век. Претставува трикорабна базилика со димензии од 14 × 9 м. На исток има една полукружна апсида. На северниот крај на тремот има четириаголна кула изградена во 1955 г.
Внатрешноста на црквата е нова. Храмот е уништен во пожар во 2000 г. и подоцна обновен. Уништени се галеријата на западниот ѕид, дрвените тавани, фреските, иконостасот со икони на кулакиски мајстори, владичкиот престол, амвонот и проскинитарите. Над јужниот влез, обликуван со камен околувратник, има траги од фреска на покровителите, апостолите Петар и Павле. Околу вратата има и траги од фрески кој покажува дека западниот и јужниот ѕид биле живописани до висина на галеријата.
Во 1987 г. црквата е прогласена за споменик на културата.
1 Поврзано
* Гуменџиско-бојмичко-ругуновска епархија
Црква „Св. Димитриј“ - Бојмица

Свети Димитриј (|Άγιος Δημήτριος) — црква во гратчето Бојмица, Гуменџиско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Гуменџиско-бојмичко-ругуновската епархија на Цариградската патријаршија.
1 Историја
Во 1843 г. османлиската власт дала дозвола за изградба на црква во селото. Жителите веднаш почнале со изградбата на „Св. Димитриј“, завршувајќи ја во 1859 г.
2 Архитектура
Црквата е трикорабна базилика, типична за своето време. По населувањето на грчките доселеници во 1922 г. црквата е проширена на запад. Храмот има внатрешни димензии од 24,40 × 9,65 м. Корабите се одделени од девет пара столбови, од кои последнииот пар е зад иконостасот. По издолжувањето на црквата на запад, трем останал само на југ. Нишите на ѓаконикот и жртвеникот се вградени во дебелината на самиот источен ѕид, а нишата на олтарот е полукружна и одвнатре и однадвор. Храмот има три влеза — два од југ и еден од запад. Од нив оригинален е само јужниот, и во нишата над него има дел од фреска на покровителот Димитрија Солунски. Ѕидаријата е направена од речни камења, а аглите се од камени блокови изделкани правоаголно.
3 Внатрешност
Од особен интерес е внатрешноста на црквата. Живописана е од 1860 до 1862 г. од познатиот зограф Маргарит Ламбу од погрченото солунско село Кулакија. Таваните имаат силни бои и геометриски форми. Предниците на аркадите имаат наивни фрески со сцени од житието на Христос. Владичкиот престол и амвонот се резбани и насликани со силни бои. Јужно од црквата има куловидна камбанарија. Во храмот има икони од Авраам Папандреу (1852) и Дамјанос Георгиу (1869, 1871, 1873), на кулакискиот зограф Николаос Константину и на Димитар Вангелов од Петрово, Ениџевардарско.
Во 1981 г. црквата е прогласена за споменик на културата.
4 Поврзано
* Гуменџиско-бојмичко-ругуновска епархија
Парабола за работниците во лозјето

Парабола за работниците во лозјето (или ''парабола за дарежливиот работодавач'') — една од Исусовите алегориски приказни, забележена во Евангелието според Матеј.
Приказната зборува за тоа како работодавач им плаќал иста дневница на работниците кои дошле подоцна и работеле помалку како на оние кои од утрото работеле во лозјето. Вообичаеното толкување е дека секој што го прифаќа повикот на Царството Божјо, без разлика колку доцни, добива награда еднаква на оние кои биле верни најдолго време.
1 Парабола
Евангелието според Матеј ја раскажува следната Исусова алегориска приказна:
2 Толкувања
Динариј е всушност антички денариус, сребрена монета што била вообичаена работничка дневница во времето на Исус. Приказната се потпира на согласноста на публиката дека ова е правична плата за цел ден работа.
Работниците во лозјата биле сиромашни и работеле како привремени земјоделски работници за време на бербата. Втората смена се приклучила околу „третиот час“, што, според еврејско броење, е девет часот наутро; понатаму: шестиот час е пладне, а единаесеттиот час е пет часот попладне. Работодавецот гледа дека се сиромашни и дека на сите им треба полна дневница за да ги прехранат своите семејства. Плаќањето навечер ги следи упатствата од Стариот завет:
За разлика од рабинските приказни со слична тематика, оваа парабола ја нагласува незаслужената Божја милост, наместо „заработување“ на Божјата наклоност во која било смисла. Поради оваа причина, тоа е слично на параболата за блудниот син. Параболата често се толкува во смисла дека дури и оние кои подоцна се покајуваат во животот ја добиваат истата награда, заедно со оние кои се преобратиле порано. Алтернативно толкување ги идентификува раните работници како Евреи, од кои некои им негираат на подоцнежните новодојденци (не''евреи'') подеднакво добредојде во Царството Божјо.
По повод расправата за идентитетот на работниците во лозјето, Арланд Хултгрен пишува:
Водоводна мрежа

Водоводна мрежа — систем што опфаќа цевки и придружни наменски делови кои ја дистрибуираат водата од водоскладот до крајните потрошувачи. Тлоцртниот распоред на цевководот во однос на насоката на водоснабдување зависи од големината на населбата, урбанистичкито решение и топографските услови. Цевките се кружни по пресек, изработени од леано железо, челик, бетон, армиран бетон или полимерни материјали. Изборот на типот материјал за цевки зависи од максималниот работен притисок и од економските услови и здравствените барања. Потребниот притисок во дистрибутивниот цевковод се одредува од повеќе фактори, на пример, висината на зградите, барањата на противпожарните уреди, а за делотворна работа мора да биде најмалку 2,7 до 4 бари. Покрај цевките, водоводната мрежа вклучува вентили (затворачки вентили) за исклучување на одредени делови од мрежата за замена или поправка, воздушни вентили за ослободување на воздухот од највисоките делови на мрежата, хидранти за снабдување со поголеми количини вода за време на гаснење пожар, разни уреди за намалување (намалување) на притисокот, мерачи на притисок или манометри, означување на водостојот и потрошувачката во водоскладовите, приклучни гарнитури и регистратори на потрошувачка (водомери за домаќинства); за да се обезбеди потребното количество и притисок на вода во висококатниците и во населените места каде што нема висок притисок во водоводниот систем, се градат водоскладови на врвовите на куќите или автоматски пумпни станици - се поставуваат хидрофори.
Во зависност од областа која се снабдува со вода, водоводната мрежа може да биде урбана, индустриска, домашна или противпожарна. Градската водоводна мрежа ги снабдува станбените групи во градот или населбата и ги опслужува потребите на жителите. Индустриската водоводна мрежа е специјална водоводна (независна) мрежа за големи индустриски комплекси (железарница, постројки за хемиска индустрија итн.). Куќна водоводна мрежа е водовод во станбени и јавни згради со хоризонтална и вертикална распределба. Се состои од дистрибутивна мрежа за ладна вода и дистрибутивна мрежа за топла вода. Противпожарна водоводна мрежа е посебна водоводна мрежа за заштита од пожари. Противпожарните цевководи во населените места можат целосно да се одвојат од водоводните инсталации, така што тие формираат специјални водоводи (обично за индустриски и големи воени комплекси, рафинерии за нафта и сл.). Исто така, во големите станбени и јавни згради противпожарните цевководи се издвоени. Според обликот, водоводната мрежа може да биде прстенеста и разгранета. Прстенестата водоводна мрежа овозможува водата да циркулира низ системот. Разгранетата водоводна мрежа се состои од еден главен доводен крак, од кој поединечните цевководи се издвојуваат како краци кон краевите.
Црква „Св. Димитриј“ - Кушиново

Свети Димитриј (|Άγιος Δημήτριος) — црква во селото Кушиново, Ениџевардарско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Гуменџиско-бојмичко-ругуновската епархија на Цариградската патријаршија.
Во црквата има творби на Ставракис Маргаритис од погрченото солунско село Кулакија и Димитар Вангелов од Петрово, Енџевардарско.
1 Поврзано
* Гуменџиско-бојмичко-ругуновска епархија
Црква „Св. Недела“ - Либаово

Света Недела (|Αγίας Κυριακής) — црква во селото Либаово, Ениџевардарско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Гуменџиско-бојмичко-ругуновската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е гробишен храм во западниот дел на селото. Изграден е во првата половина на XIX век или според други податоци во 1850 или околу 1860 г. Претставува трикорабна базилика, типична за македонските цркви во своето време. Има внатрешни димензии од 7,6 × 13,1 м. Храмот има два влеза — од југ и од запад. Над трегера на южната стена е запазена камената плоча со траги од фреска на покровителката. Конхата на апсидата одвнатре е полукружна, а а однадвор е многуаголна со слепи лакови. Нишите на ѓаконикот и жртвеникот не излегуваат од источниот ѕид. Црквата е опожарена во 1928 г. и уништени се сите дрвени елементи внатре и надвор – тремот на запад и на југ, галеријата на запад, столбовите, дрвените тавани и резбаните елементи. Дрвеният покрив на храмот е обновен.
Во 1987 г. црквата е прогласена за споменик на културата.
1 Поврзано
* Гуменџиско-бојмичко-ругуновска епархија
Ѓозлеме

Ѓозлеме (|gözleme) — јадење од турската кујна. Традиционално се прави од тесто, а рачно сучените кори се полнат со фил, кој најчесто е сирење или урда.
Корите се виткаат во квадрат и се печат на голем плех додека не се појават мали црно-кафени дамки на нив. Точките изгледаат како мали очи (на турски: tr), па оттука и неговото име.
По печењето од двете страни корите се полеваат со раствор од путер или масло, павлака и потсолена топла вода, некаде се користи млеко наместо вода. Корите ја впиваат течноста и омекнуваат, па се вадат од плехот.
Во модерната кујна, филот е разновиден, со користење на различни производи како зеленчук, месо и различни видови џем.
1 Слики
Црква „Св. Јован Богослов“ - Аматово

Свети Јован Богослов (|Ιερός Ναός Αγίου Ιωάννου Θεολόγου) — црква во селото Аматово, Кукушко, Егејска Македонија. Влегува во состав на Гуменџиско-бојмичко-ругуновската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е сместена на западниот крај на селото. Во храмот има икони од Зисис Папаконстантину од погрченото солунско село Кулакија и Димитар Вангелов од Петрово, Ениџевардарско.
1 Поврзано
* Гуменџиско-бојмичко-ругуновска епархија
Црква „Св. Архангели“ - Геракарци

Свети Архангели (|Αρχαγγέλων Μιχαήλ & Γαβριήλ) — црква во селото Геракарци, Ениџевардарско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Гуменџиско-бојмичко-ругуновската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е изградена во првата половина на XIX век. Претставува трикорабна базилика со внатрешни димензии од 8,75 × 18,30 м. На запад и југ има реставриран трем со колонада. Првобитно на запад имало припрата со галерија, но тие не се зачувани. Храмот има единечен мансарден покрив со засеци. Надолжната оска е истакната со ритмиката на колонадите, кои ја делат црквата на три кораба. Секоја колонада има по седум столбови, а последниот пар е зад иконостасот и е неоформен. Нишите на жртвеникот и ѓаконикот не излегуваат од исток, а олтарната апсида е полукружна одвнатре и однадвор. Над јужниот влез, оформен со камен околувратник, има фреска на светците покровители.
Од внатрешноста на црквата за зачуани оригиналниот амвон, балдахин на олтарот, два проскинитара и иконостасот. Фризот над столбовите е насликан со цвеќиња и вазни во силни бои. Со такви бои и геометриски форми се насликани и таваните на црквата. Во наосот и куполата е претставен Христос Седржител. Во храмот има икони од зографите Маргарит Ламбу и Димитриос Хаѕистаматис од погрченото солунско село Кулакија, како и од Христо Сакелариев од ениџевардарското село Петрово.
Во 1987 г. црквата е прогласена за споменик на културата.
1 Поврзано
* Гуменџиско-бојмичко-ругуновска епархија
Црква „Св. Петка“ - Баровица

Света Петка (|Αγίας Παρασκευής) — црква во селото Баровица, Ениџевардарско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Гуменџиско-бојмичко-ругуновската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е градена во 1830-тите. Претставува трикорабна базилика со внатрешни димензии од 10,6 × 18,1 м. Направена е од делкани камења. Од запад и југ има трем. На запад има низок нартекс и галерија во облик на буквата П. Корабите се поделени со шест пара колони. Апсидата е полукружна одвнатре и однадвор, а нишите на ѓаконикот и жртвеникот не излегуваат од источниот ѕид. Влезот на наосоте од југ, а пак западниот влез води во галеријата поради висинската разлика.
Таваните се дрвени, со геометриски форми и обоени со силни бои. Предниците на аркадите во наосот се живописани со фрески на кои има сцени од животот на Христос. Забележителни Се дрвените елементи на внатрешноста — иконостасот, владичкиот престол и амвонот, насликани со цветни мотви. Повеќето икони на иконостасот се од 1837 г. Во храмот има икони на зографот Христо Сакелариев од Петрово.
Камбанаријата на јужниот влез на комплексот е подигната во 1886 г. според натпис на камена плоча.
Во 1991 г. црквата е прогласена за споменик на културата.
1 Поврзано
* Гуменџиско-бојмичко-ругуновска епархија
Црква „Св. Кузман и Дамјан“ - Древено (Гуменџиско)

Свети Бессребреници Кузман и Дамјан или Свети Врач (|Αγίων Αναργύρων) — црква во некогашното село Древено, Гуменџиско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Гуменџиско-бојмичко-ругуновската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е изградена во XIX век и е единствената преживеана градба од поранешното Древено, напуштено во 1950-тите. Претставува трикорабна базилика типична за македонските цркви од тоа време. Тремот, нартексот и галеријата веќе не постојат. Дрвените столбови кои ги двојат корабите на црквата се заменети со понови. Камениот плочник е пропаднат. Нишите на ѓаконикот и жртвеникот се внесени во источниот ѕид. Апсидата е полукружна и одвнатре и однадвор. Храмот има два влеза — еден од југ и еден од запад, со оформена ниша над горниот праг, каде биле насликани покровителите Кузман и Дамјан. Ѕидаријата е изработена од речни камења, а аголните камења се блокови изделкани од варовник. Од дрвените елементи на црквата преживеал само иконостасот, кој е во лоша состојба. Сета структура е во силни бои, а на дното има насликани вазни и цвеќиња. Во апсидата има траги од живопис. Црквата е отворена само за покровителската слава.
Во 1984 г. храмот прогласен за споменик на културата.
1 Поврзано
* Гуменџиско-бојмичко-ругуновска епархија
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Валгаци

Свети Ѓорѓи (|Αγίου Γεωργίου) — црква во селото Валгаци, Ениџевардарско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Гуменџиско-бојмичко-ругуновската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е изградена околу 1850 г. Првично била трикорабна базилика со припрата и галерија на запад, како и трем на запад и јг. Мястото до каде достигал нартексот се познава по камените полочи на подот, а во северозападниот агол има траги од скалиштето. Тремот обновен со оригинални материјали. Црквата има едноводен покрив со засеци на малите страни. Има две врати — една на запад и една на југ, при што само западната е оригинална, со камен околувратник мали димензии. Од оригиналните внатрешни украси останале единствено иконостасот и еден проскинитар. Во храмот има икони од зографот Николаос Константину од погрченото солунско село Кулакија.
Во 1991 г. црквата е прогласена за споменик на културата.
1 Поврзано
* Гуменџиско-бојмичко-ругуновска епархија
БТЦ Сити (Љубљана)

БТЦ Сити (словенечки: ''Družba BTC'') — трговски центар, спортски, забавен и деловен простор во Љубљана, Словенија, со повеќе од 500 продавници. Тој е еден од најголемите трговски и забавни комплекси во Европа.
1 Објекти
БТЦ Сити има вкупна површина од повеќе од 250.000 m<sup>2</sup> .Вклучува главен трговски центар наречен ''CityPark'', 16 помали трговски центри, кино со дванаесет сали, неодамна отворениот Хотел Редисон Блу Плаза Љубљана, маркет и пазар, терен за мини голф, воден парк со спа-центар, забавен центар со казино, куглана како и две високи деловни згради. Една од нив, Кристал Палас, е највисоката зграда во Словенија.
1.1 CityPark
Тој е главниот трговски центар со повеќе од 150 продавници и 15 барови и ресторани (вклучувајќи го и единствениот Бургер Кинг во Словенија). Изграден е во три фази од 2002 до 2010 година.
1.2 Колосеј
Станува збор за кино кое било отворено во 2001 година. Има дванаесет кино сали со капацитет од 140 до 600 гледачи. Внатре во долниот дел на киното има и забавен дел со билијард и други игри, два ресторани и Мекдоналдс, три барови, книжарница и две модни продавници.
Црква „Св. Атанасиј“ - Црна Река

Свети Атанасиј (|Αγίου Αθανασίου) — црква во селото Црна Река, Гуменџиско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Гуменџиско-бојмичко-ругуновската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е изградена во 1802 г. или во средината на XIX век и има улога на гробишен и парохиски храм. Сместена е во јужниот дел на селото и претставува трикорабна базилика со внатрешни димензии од размери 8,2 × 15,7 м. На исток се издава само нишата на апсидата. Трите кораба на црквата се поделени со пет пара столбови, од кои последниот пар е ад иконостасот. Нартексот, кој првобитно постоел на запад, денес не е зачуван, а тремот со колонади на запад и југ не е дел од првичната градба. Иконостасот е дрвен и резбан. Резбани и насликани се и владичкиот престол и амвонот. Во храмот има икони од зографот Димитар Вангелов од Петрово.
По Младотурската револуција во 1909 г. жителите на селото ја испратиле следнава телеграма до Отоманскиот парламент:
Во 1991 г. црквата е прогласена за споменик на културата.
1 Поврзано
* Гуменџиско-бојмичко-ругуновска епархија
Манастир „Св. Ѓорѓи и Пресв. Богородица Утешение“ - Цигарево

Свети Ѓорѓи и Пресвета Богородица Утешение (|Ιερό Ησυχαστήριο Αγίου Γεωργίου και Παναγίας της Παραμυθίας στο Άνυδρο) — женски манастир кај поранешното село Цигарево, Ениџевардарско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Гуменџиско-бојмичко-ругуновската епархија на Цариградската патријаршија.
1 Географија
Манастирот се наоѓа во југоисточните пазуви на планината Пајак над Гуменџе, на неколку километри јужно од селото Рамна, на местото на некогашно Цигарево. Кон манастирот водат три пата — еден од Гуменџе преку Рамна, друг од Дамјан, а трет од Пилорик. Јужно од манастирот се гледаат урнатините од куќите на Цигарево.
2 Историја
Манастирот е основан во 1990 г. од монахињата Јована Хаѕика кај постоечката цигаревска црква „Св. Ѓорѓи“. Осветен е на 28 август 1991 г. од митрополитот Амвросиј Полјанско-кукушки. Во септември истата година прешла во новосоздадената Гуменџиско-бојмичко-ругуновска митрополија.
3 Мошти
Во манастирот има мошти од Свети Рафаил, Света Олимпија, Апостол Филип, Света Петка, Петте Маченици (Евгениј, Евстратиј, Мардариј, Орест и Авксентиј), кожата на Свети Кирик, мошти на Света Катерина, Свети Јоаким Ватопедски, светци од манастирот Хозева, Витлеемските младенци, Свети Игнатик Метимниски, Свети Јован Колибар, Свети Методиј и Свети Ѓорѓи.
4 Цркви и параклиси
Манастирската црква „Пресв. Богородица Утешение“ е храм со куполи од светогорски тип. Има резбан иконостас. Црквата е живописана од Христос Карапалис, а преносливите икони се дело на монахињите.
Северно од главната црква е малата македонска црква „Св. Ѓорѓи“, веројатно изградена во XIX век, која во прво време имала улога на главна црква на овој манастир.
На север од влезот е параклисот „Св. Архангели и св. Теодор Тирон и Теодор Стратилат“. Десно од плоштатчето е параклисот „Св. Никола и св. Пантелејмон“, а лево е параклисот „Св. Мироносци и св. Кипријан и Јустин“. Југоисточно од манастирската црква е малката црквичка „Св. Онуфриј“, а југозападно е параклисот „Св. Сава“. Десно надвор од главната манастирска порта е параклисот „Воскресение Христово и св. Харалампиј“, а лево е „Св. Лука Кримски“.
5 Поврзано
* Гуменџиско-бојмичко-ругуновска епархија
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Долно Топчиево

Свети Ѓорѓи (|Αγίου Γεωργίου) — црква во долното маало на селото Топчиево, Солунско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Гуменџиско-бојмичко-ругуновската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е изградена околу 1854 г. од лерински мајстори како црква за маалото Долно Топлиево. Претставува трикорабна базилика со женска црква и димензии од 13,9 × 9,1 м. На запад и југ има трем, реставриран во 1970-тите, а западниот дел е целосно затворен. На исток храмот завршува со петстрана апсида со сопствен покрив. Над апсидата има високо окно. Останатиот дел има четириводен покрив со засеци на малите страни. На западната фасада има две округли окна и релјефни крстови. Храмот има две врати, оформени од делкани камења. Над јужната има ниша со фреска на покровителот Свети Ѓорѓи. Ѕидаријата е изработена од речни камења, а аглите се правоаголно изделкани камени блокови.
Внатрешноста претрпела бројни подоцнежни интервенции. Од дрвените украси на храмот останал само иконостасот, кој исто така е изменет и не личи на оние од тој период. Оригинални се единствено иконите — дело на зограф од погрченото солунско село Кулакија. Дрвените тавани се оригинални, но се во лоша состојба. Храмот има вкупно 39 вредни икони, едни царски двери, едно распетие и една хоругва (црковно знаме) за поворки.
На 19 јули 1985 г. црквата е прогласена за споменик на културата.
1 Поврзано
* Гуменџиско-бојмичко-ругуновска епархија
Црква „Св. Архангели“ - Смол

Свети Архангели (|Σύναξης Tαξιαρχών) — црква во селото Смол, Гуменџиско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Гуменџиско-бојмичко-ругуновската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е изградена во средината на XIX век од истакнатиот македонски градител Андон Китанов. Претставува трикорабна базилика типична за свое вреое, со димензии од 16 × 11 м. Подоцна во храмот се направени значителни промени.
Црквата е прогласена за историски споменик на 27 јуни 1987 г.
1 Поврзано
* Гуменџиско-бојмичко-ругуновска епархија
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Купа

Успение на Пресвета Богородица или Света Богородица (|Κοιμήσεως της Θεοτόκου, |Sfânta Maria) — црква во селото Купа, Гуменџиско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Гуменџиско-бојмичко-ругуновската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е гробишен и парохиски храм, сметен на северниот крај на селото.
1 Историја
Храмот е изграден во првата половина на XIX век. Во 1920-тите настрадала во пожар.
Во 1991 г. црквата е прогласена а споменик културата.
2 Архитектура
Црквата е трикорабна базилика со дрвен покрив и галерија. Има едномансарден покрив со засеци на малите страни. Првично покривот имал камени плочи. На запад и на југ има трем. На запад е заграден, а на југ е овновен неговиот првобитен изглед. Влезот е од југ, а западната врата, поради висинската разлика, води право во галеријата во западниот дел на црквата. Над парапетот е поставена дрвена одрина. До галеријата се стасува по скалиште во северозападниот агол. Од оригиналните внатрешни украси опостоиле амвонот и еден проскинитар. Првобитниот дрвен иконостас е заменет со понов. Забележителни се и дрвените тавани, особено оној во средишниот кораб, кој има дрвени панели. Иконите на иконостасот се дело на попот Христо Сакелариев од Петрово. Има и икони и од неговиот соселанец Димитар Вангелов.
3 Поврзано
* Гуменџиско-бојмичко-ругуновска епархија
Персиска детелина

''Персиска детелина''
Научна класификација
Царство:, Plantae
''Нерангирано'':, Tracheophytes
''Нерангирано'':, Angiosperms
''Нерангирано'':, Eudicots
''Нерангирано'':, Rosids
Ред:, Fabales
Семејство:, Fabaceae
Подсемејство:, Faboideae
Ред:, ''Trifolium''
Вид:, ''T. resupinatum''
Биномен назив
''Trifolium resupinatum''L.
''Персиска детелина'' ( латински:Trifolium resupinatum)''T. resupinatum'' L. var. ''majus'' Boss., ''T. suaveolens'' Willd.) е годишна детелина која се користи како сточна храна и сено, Класифицирана е во централна и јужна Европа, Медитеранот и југозападна Азија дури на југ до Пенџаб.
1 Опис
Цветовите, розови, црвени или виолетови, долги 4,5-8 мм, групирани во мали глави, прилично ѕвездести и со кратки педуни, чашката станува забележливо зглемена при оплодувањето, понекогаш е малку влакнеста.Таа достигнува висина и до 60 см се одгледува за пасење на добиток или за косење на сено. Таа е важна култура за производство на сено во студените региони на Иран, Авганистан и други азиски области со студени зими.
2 Распространетост и живеалиште
Во Европа и низ Медитеранот. Населува тревни и влажни места, ровови, брегови на потоци и долови. Цвета во пролет и лето.
3 Подвидови
*''Trifolium resupinatum'' var. ''majus'' Boss (syn. ''T.''''suaveolens'' Willd. )
*''Trifolium resupinatum'' var. ''resupinatum'' Gib & Belli.
*''Trifolium resupinatum'' var. ''microcephalum'' Zoh.
Црква „Св. Атанасиј“ - Тумба

Свети Атанасиј (|Αγίου Αθανασίου) — црква во селото Тумба, Ениџевардарско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Гуменџиско-бојмичко-ругуновската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е изградена во 1802 г. или во 1805 - 1806 г.
Храмот претставува трикорабна базилика со димензии 15,5 × 10 м и трем од западната и јужната страна. Галеријата и припратата кои се наоѓале на запад денес не се зачувани. Карактеристична е полукржната апсида која ја опфаќа целата висина на храмот, сè до покривот.
Внатрешноста на црквата е зачувана во првобитна состојба. Живописана е во 1864 г. од истакнатиот тресонечки мајстор Дичо Зограф. Владичкиот престол, амвонот, нишата на жртвеникот се насликани со цвеќиња и вазни. На иконостасот се претставени сцени од Старииот завет со Адам и Ева. Иконите се изработени во 1805 - 1806 г. Нишите на жртвеникот, како и фронтоните над аркадите во наосот се насликани со сцени од житието на Исус Христос. Во храмот има икони од зографот Христо Сакелариев од Петрово, Ениџевардарско.
Во црквата има реликвии и икони донесени во 1920-тите од грчките доселеници од Источна Тракија.
Во 1987 г. црквата е прогласена за споменик на културата.
1 Поврзано
* Гуменџиско-бојмичко-ругуновска епархија
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Цигарево

Свети Ѓорѓи (|Αγίου Γεωργίου) — црква кај поранешното село Цигарево, Ениџевардарско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Гуменџиско-бојмичко-ругуновската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата била храм на Цигарево, сместено во југоисточните пазуви на планината Пајак над Гуменџе. Во 1947 г. Цигарево е напуштено. Во 1990 г. покрај црквата е основан манастирот „Св. Ѓорѓи и Пресв. Богородица Утешение“. Сè до изградбата на „Пресв. Богородица Утешение“ јужно од неа, „Св. Ѓорѓи“ имал улога на негова манастирска црква.
Според истражувачот Николаос Муцопулос, црквата веројатно е изградена во XIX век. Претставува трикорабна базилика со полукружна апсида и мошне тесни кораби, поделени со по шест малтерисани дрвени столбови. Внатрешнсота има димензии од 5,6 × 15,2 м. На запад и југ црквата има трем со понизок покрив од главниот. Дрвените столбови на едноводниот покрив не одат до подот, туку се потпираат на низок парапет. Црквата има два влеза. Од запад има правоаголна дрвена која води до високиот нартекс кој се користи како женска црква. На јужниот ѕид има два, а на северниот еден мал правоаголен прозорец. Покривот на средишниот кораб е повисок од другите два.
Таваните на корабите се дрвени, резбани со ромбоидни мотиви, и во средината има табла со Христос Седржител. Оригиналниот иконостас е украден. По описот на Ахилејас Јоанидис, тој бил бил дрвен и насликан со прости цветни мотиви. Украдени се и повеќето оригинални икони. Од царските икони спасени се „Свети Јован Крстител“, „Свети Атанас“, „Свети Никола“ (датирана 1854 г.) и „Св. Петар и Павле“. самиот храм, на левата страна е зачувана фреска на Архангел Михаил од 3 април 1853 г. Фризот над царските икони има цветни украси, а над него се Дванаесетте празници и врз нив има распетие. Според Муцопулос, во храмот се застапени три ликовни стила. Првиот, наречен „народен“, покажува последни проблесоци на поствизантиското сликарство во османлиско време (насликаното во 1854 и 1855 г.); вторият покажува силни западни влијание (Дванаесетте празника, живописот во барабаните); третиот е наполно примитивен, дело на месните провинцијални работилници.
Во 1983 г. црквата е прогласена за споменик на културата.
1 Поврзано
* Гуменџиско-бојмичко-ругуновска епархија
Љубовниот живот на Будимир Трајковиќ

„Љубовниот живот на Будимир Трајковиќ“ (српски: ''Љубавни живот Будимира Трајковића'') — југословенски филм од 1977 година, во режија на Дејан Караклајиќ. Главните улоги ги играат: Љубиша Самарџиќ, Милена Дравиќ, Предраг Болпачиќ, Марина Немет, Андреја Маричиќ, Миќа Томиќ, Слободан Алигрудиќ, Бранко Цвејиќ, Велимир Бата Живојиновиќ, Неда Арнериќ итн.
1 Синопсис
Машките членови на семејството Трајковиќ, синот и таткото (ги играат Самарџиќ и Томиќ), се градители на мостови. Затоа, сите очекуваат дека по таа патека ќе продолжи и внукот Будимир, кој е средношколец. Но, тој ги мрази мостовите, бидејќи поради нив, неговото семејство повеќепати се селело од едно во друго место, поради што тој не може да започне љубовна врска. Поттикнат од својто најдобар другар, Будимир по секоја цена се труди да освои некоја девојка. Најпосле, тој се вљубува во девојка која живее во неговата зграда. Кога семејството треба да замине во Багдад, Будимир во последен миг бега од авионот со цел да остане со својата сакана.
Мице, Волшебното самарче

„Мице, Волшебното самарче“ — книга на македонскиот писател Ванчо Николески, објавена од издавачката куќа „Детска радост“. Книгата содржи две дела на Николески: поемата „Мице“ и романот „Волшебното самарче“.
1 Изданија
Книгата, со обем од 152 страници и со димензии од 20 сантиметри, била испечатена во НИП „Нова Македонија“, РЕ Печатница. Автор на илустрациите, на дизајнот и на ликовно-графичкото уредување е Димче Исаиловски, а лектурата и коректурата ги направила Кате Ноневска. Таа е каталогизирана во НУБ „Св. Климент Охридски“, Скопје и ја носи меѓународната ознака ISBN 9989-30-419-Х.
Мице (поема)

„Мице“ — поема за деца на македонскиот писател Ванчо Николески.
1 Сиже
Во далечното минато, крај една планинска река си живеел сиромашен стар брачен пар кој немал деца. Старецот и старицата живееле во слога и љубов, но тагувале поради немањето пород. Еден ден, додека старецот сечел тиква, од неа излегло глувче. Старците се пуштиле по него да го отепаат, а тоа им прозборело, молејќи ги за милост. Тие се сожалиле на глувчето и оттогаш го негувале како свое дете, а го нарекле Мице. Старците многу го cакале глувчето, а тоа им помагало во работата. Еднаш, кога старицата отишла на нивата за да му однесе ручек на сопругот, Мице паднал во грнето со грав и се удавил, а по неговата смрт, старците долго време го жалеле.
2 Изданија
Во 1998 година, поемата била објавена од издавачката куќа „Детска радост“, како дел од книгата „Мице, Волшебното самарче“. Книгата, со обем од 152 страници и со димензии од 20 сантиметри, била испечатена во НИП „Нова Македонија“, РЕ Печатница. Автор на илустрациите, на дизајнот и на ликовно-графичкото уредување е Димче Исаиловски, а лектурата и коректурата ги направила Кате Ноневска. Таа е каталогизирана во НУБ „Св. Климент Охридски“, Скопје и ја носи меѓународната ознака ISBN 9989-30-419-Х.
Одалиска

Одалиска (|اوطه‌لق, |odalık) — собарка или придружничка во отоманскиот сераљо, особено дворските дами во домаќинството на отоманскиот султан. Во западната употреба, терминот означува наложница од харемот и се однесува на еротизираниот уметнички жанр во кој жената е претставена главно или целосно гола во лежечка положба, често во амбиентот на харемот.
1 Етимологија
Зборот „одалиска“ е француски по форма и потекнува од турскиот ''odalık'', што значи „ собарка“, од ''ода'', „комора“ или „соба“. Може да се транслитерира и како ''одаличен'', ''одалиск'' и ''одлик''.
Џоан ДелПлато ја опишал промената на значењето на терминот од турски на англиски и француски:Англискиот и францускиот термин ''odalisque'' потекнува од турскиот „''oda''“, што значи „комора“; така што одалиска првично значеше девојка или придружник. Во западната употреба, терминот се однесува конкретно на наложницата на харемот. До 18 век, терминот се однесува на еротизираниот уметнички жанр во кој жена лежи на страна на екранот за гледачот.
2 Потекло
''Одалиска'' била слугинка која се грижела за харемот, но на крајот можела да стане наложница или конкубина. Таа била рангирана на дното на социјалната стратификација на харемот, служејќи не на мажот од домаќинството, туку на неговите наложници и сопруги како нивна лична собарка. Одалиските обично биле робови кои му ги давале на султанот богати Турци. Општо земено, ''одлиската'' никогаш не била видена од султанот, туку останувала под директен надзор на неговата мајка, Валиде.
Ако една ''одалиска'' била со извонредна убавина или имала исклучителни таленти во танцување или пеење, таа би била обучена како можна наложница. Ако биде избрана, една ''одалиска'' обучена како дворска дама ќе му служи на султанот сексуално и само по таков сексуален контакт таа би го променила статусот, па потоа ќе стане една од сопружниците на султанот.
Волшебното самарче

„Волшебното самарче“ — роман за деца на македонскиот писател Ванчо Николески.
1 Содржина
Романот се состои од 25 глави:* Селото Мацково
* Необично познанство
* На студеното горско изворче
* Малото дрварче
* Волшебното самарче
* Крај родното огниште
* Неочекувано познанство
* Господска вечера
* Првата акција
* Стариот познајник
* Несакана средба на мостот
* Зелените шатори
* Подземна скривница
* Непожелни гости во Мацково
* Двајца чудни овчари
* Камбаната бие...
* Една ноќ во скршената воденица
* Солзи над родното огниште
* Партизанско оро
* Малото млекарче
* На друмот кај селското анче
* Ноќните огнови и невидливите птици
* Шарената горска полјанка
* Смртоносната тројка
* Проштевање
2 Изданија
Во 1998 година, романот бил објавен од издавачката куќа „Детска радост“, како дел од книгата „Мице, Волшебното самарче“. Книгата, со обем од 152 страници и со димензии од 20 сантиметри, била испечатена во НИП „Нова Македонија“, РЕ Печатница. Автор на илустрациите, на дизајнот и на ликовно-графичкото уредување е Димче Исаиловски, а лектурата и коректурата ги направила Кате Ноневска. Таа е каталогизирана во НУБ „Св. Климент Охридски“, Скопје и ја носи меѓународната ознака ISBN 9989-30-419-Х.
Сераљо (харем)

Сераљо или сераил — заробениот стан што го користат сопругите и конкубините во отоманскиот двор. Терминот ''харем'' е генерички термин за домашни простори резервирани за жени во муслиманско семејство, што може да се однесува и на самите жени. Отоманскиот царски харем бил познат на отомански турски како ''Харем-и Хумајун''.
1 Етимологија
Терминот ''seraglio'' се користи во англискиот јазик од 1581 година Италијанскиот речник Трекани дава два изводи за потекло на зборот: едниот од турскиот ''сарај'', од персискиот ''sara i'' ( fa ), што значи ''палата'', или затворените дворови за сопругите и наложниците на харемот на куќа или палата, другиот (во смисла на заграден простор за диви животни) потекнува од доцниот латински: ''la'' , изведен од ''serare'', за затворање, што доаѓа од ''sera'', врата.
2 Во отоманската култура
Во контекст на модата ''туркира'', сераљото станал предмет на уметнички дела, а најпознат е можеби Моцартовиот Зингшпил, ''Грабнување од сарајот''. Во ''Персиските писма'' на Монтескје, еден од главните ликови, Персиец од градот Исфахан, е опишан како станар на сераљо.
„Сераљо“ може да се однесува конкретно на палатата Топкапи, резиденцијата на поранешните отомански султани во Истанбул (познат како „ Цариград). Терминот може да се однесува и на други традиционални турски палати - секој царски принц имал свој - и други големи куќи изградени околу дворовите.
3 Во Италија
На современ италијански, зборот се пишува ''serraglio''. Тоа може да се однесува на ѕид или конструкција за задржување, на пример на диви животни во кафез; или за одбрана, како што е Сераљо на Вилафранка ди Верона, одбранбен ѕид изграден од Скалигери. Гетата основани во многу италијански градови по објавувањето од страна на папата Павле IV во 1555 година со папската була ''Cum nimis absurdum'' првично биле наречени ''serraglio degli ebrei'', „заграда на Евреите“.
Сераљо е и вештачки остров на кој се наоѓа Мантова.
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Пејзаново

Свети Ѓорѓи (|Αγίου Γεωργίου) — црква во селото Пејзаново, Солунско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Неаполско-ставруполската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е најверојатно изградена во 1800 г. Според други податоци, храмот е од 1867 г. Нема зачуван натпис за изградбата, но архитектурата и иконостасните икони се од првата деценија на XIX век, и датирањето се води по нив. Во 1885 г. е подигната величествена камбанарија. Во 1867 г. црквата е проширена на запад, како што се гледа од внатрешната колонада и натписот на внатрешниот влез. Градбата претставува трикорабна базилика со женска црква. Иконостасот е насликан во 1812 г. и важи за одличен пример за копаничарската уметност. Иконите и полилејот се од истиот период.
Во 1983 г. црквата е прогласена за споменик на културата.
1 Поврзано
* Неаполско-ставруполска епархија
Куп на Македонија во ракомет 2022 (жени)

Куп на Македонија 2022 — 29. издание на ракометниот куп на Македонија во женска конкуренција. Завршниот турнир се одржал од 14 до 15 мај 2022 година во Спортската сала Јасмин во Кавадарци во организација на Ракометната федерација на Македонија.
Во финалето Металург бил подобар од Ѓорче Петров, освојувајќи ја својата петта титула, прва по 2013 година.
1 Четвртфинале
Извлекувањето на групите било извршено на 1 март 2022 година.
1.1 Група А
Полуфиналe
Финалe
1.2 Група Б
Полуфиналe
Финалe
1.3 Група В
Полуфиналe
Финалe
1.4 Група Г
Полуфиналe
Екипата на Деспина била слободна и директно пласирана во финалето од четвртфиналната група Г.
Финалe
2 Завршен турнир
Извлекување на двојките било одржано на 27 април 2022 година.
2.1 Финале
Победник во Купот на Македонија 2022
Металург5. титула
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Гаскарка

Свети Ѓорѓи (|Αγίου Γεωργίου Καλοχωρίου) — црква во селото Градобор, Солунско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Неаполско-ставруполската епархија на Цариградската патријаршија.
Храмот е осветен во 1935 г. од солунскиот митрополит Генадиј. Претставува трикорабна базилика. Ремонтирана е во 1941 и 1947 г. Со порастот на христијанската заедница во 1950-те започнала изградба на поголема црква — денешниот храм „Св. Ѓорѓи“. Изградбата траела сè до 1982 г. Отворен е на 8 октомври 1989 г. од митополитот Дионисиј Неаполско-ставруполски.
1 Поврзано
* Неаполско-ставруполска епархија
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Даутбал

Успение на Пресвета Богородица (|Ι. Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου Ωραιοκάστρου) — црква во градот Даутбал, Солунско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Неаполско-ставруполската епархија на Цариградската патријаршија.
Во 1945 г. на местото на црквата е изграден мал храм. Наскоро тој е урнат, па во 1954 г. е удрен камен-темелникот на денешната црква. Дваесет години подоцна, на 10 ноември 1974 г. црквата е осветена од митрополитот Дионисиј Неаполско-ставруполски. Претставува крстовиден храм со купола и камбанарија на фасадата. Внатрешноста е живописана.
1 Поврзано
* Неаполско-ставруполска епархија
Црква „Воздвижение на Чесниот Крст“ - Даутбал

Воздвижение на Чесниот Крст (|Ι. Ν. Υψώσεως Τιμίου Σταυρού Ωραιοκάστρου) — црква населбата Галини на градот Даутбал, Солунско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Неаполско-ставруполската епархија на Цариградската патријаршија..
Храмот претставува осумаголна ротонда со женска црква. Има самостојна куловидна камбанарија. Изградбата траела 5 години.
1 Поврзано
* Неаполско-ставруполска епархија
Верлте

Верлте (|Werlte) — мал град во округот Емсланд, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Градот претставува административно седиште на истоимената општинска заедница.
1 Географија
1.1 Местоположба
Верлте се наоѓа неколку километри источно од ридскиот масив Химлинг. Недалеку од градот се наоѓаат изворишните подрачја на Нордраде и Лорупер Беке на запад, додека на реките Мителраде и Марка на исток. Овие реки припаѓаат на сливното подрачје на Емс.
1.2 Соседни општини
Градот Верлте на север се граничи со општината Растдорф, на исток со општините Фрес и Линдерн (округот Клопенбург), на југоисток со градот Ленинген (округ Клопенбург), на југ со општините Лан и Леден (општинска заедница Херцлаке), на запад со општините Зегел и Шпанхаренштете во општинската заедница Зегел.
2 Политика
2.1 Градски совет
Градскиот совет се состои од 25 избрани членови. Членовите се избираат на општи избори на секои пет години.
На последните општински избори на 12 септември 2021 година биле добиени следниве резултати:* CDU – 19 места
* SPD – 6 места
2.2 Збратимени градови
Верлте е збратимен со следниве градови:
* Лидзбарк Вармињски, Полска
3 Галерија
Црква „Св. Атанасиј“ - Даутбал

Свети Атанасиј (|Αγίου Αθανασίου Παλαιοκάστρου) — црква во градот Даутбал, Солунско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Неаполско-ставруполската епархија на Цариградската патријаршија.
Нема сознанија кога точно е изградена црквата. Според натписот над западниот влез, обновена е во 1864 г. Според усните преданија, обновата е направена поради пожар. Претставува трикорабна базилика без нартекс, ниски врати, прозорци во горните делови на долгите ѕидови, женска црква на западната стена и трем затворен со решетки. Во изградбата се користени голем број мермерни натписи и остатоци од градби, претежно од древномакедонско време. Храмот ина вредна збирка на икони од XIX век, а во иконостасот има и една икона од XVI век во италијански стил.
1 Поврзано
* Неаполско-ставруполска епархија
Дискос

Дискос (|δίσκος - ''округол сад'') — во православната црква и во католичките цркви со византиски обред, еден од литургиските садови. Тоа е чинија на столче на која се прикажани сцени од Новиот завет, најчесто - младенецот Исус Христос. Сличен сад во римскиот обред се нарекува патен. Главната разлика помеѓу источниот дискос и западниот патен е тоа што патенот има масивна основа.
Се користи за време на литургијата. Според литургиските интерпретации, дискосите симболично ги прикажуваат Витлеемските јасли, како и ковчегот во кој било погребано телото на Исус Христос.
Дискосите служат за поставување на средишниот дел на проскомидијата изрежана од просфората на посебен начин со печат на врвот. Ова четириаголно кубоидно јадро на просфората, пресечено од долната страна попречно до самиот печат, се нарекува агнец - осветен леб, подготвен за негово последователно преобразување, според христијанската доктрина, во Тело Христово, кое се случува на истиот тој дискос.
Кога се носи, дискосот обично не се држи за столчето (како путирот), туку за рабовите.
1 Поврзано
* Патен - католички пандан.
* Литургиски садови
* Путир
* Кадилница
Црква „Св. Кирана“ - Висока

Света Кирана (|Αγίας Κυράννης) — црква во селото Висока, Лагадинско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Лагадинско-ајватовско-рендинската епархија на Цариградската патријаршија.
Храмот се наоѓа на местото на родната куќа на новомаченичката Кирана Солунска која настрадала за верата во 1751 г. Црквата е изградена во 1868 г. Иконата на маченичката е изработена во 1870 г. од Христодулос Јоану од Сачишта.
1 Поврзано
* Лагадинско-ајватовско-рендинска епархија
Црва „Св. Ѓорѓи“ - Сухо

Свети Ѓорѓи (|Ναός Αγίου Γεωργίου) — црква во селото Висока, Лагадинско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Лагадинско-ајватовско-рендинската епархија на Цариградската патријаршија.
Храмот е парохиска црква, изградена на сретселото во 1750 г. Има вреден резбан инвентар и вредни икони.
Во 1983 г. црквата е прогласена за споменик на културата.
1 Поврзано
* Лагадинско-ајватовско-рендинска епархија