procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Ерменски гробишта во Џулфа

Ерменските гробишта во Џулфа (|Ջուղայի գերեզմանատուն, ''Jughayi gerezmanatun'') биле антички гробишта во близина на градот Џулфа во Автономната Република Азербејџан, со приближно 10,000 камени гробници, од кои околу 5.000 останале зачувани во одлична состојба, до средината на дваесеттиот век.
Надгробните споменици биле уникатни Ерменски христијански споменици од среден век изработени од црвеникави или портокалови камења слични на стечците.
Кон крајот на 1990-тите, по завршувањето на војната во Нагорно-Карабах , гробиштата сè уште биле зачувани и негибнати, но тогаш азербејџанските власти започнале да ги уништувааат.
Денес се останати мал број споменици и се наоѓаат во Ерменија .
1 Реакции
Ерменските власти и меѓународните организации, организираа повеќе протести во кои ја осудуваат владата на Азербејџан и ја повикуваат истата да го запре уништувањето на спомениците. Во 2006 година, Азербејџан ги оневозможил пратениците на Европски парламент да ја посетат областа со цел да ја утврдат состојбата.
Во 2007 година, делегација на парламентарното собрание на Советот на Европа повторно се обидела да ја посети месноста со намера да ги посети и Баку, Ереван, Тбилиси и Нагорно-Карабах.
Азербејџанската влада овој пат се спротивставила на намерата на мисијата да влезе во територијата на Нагорно-Карабах од Ерменија и побара тие да влезат во регионот од Азербејџан. Поради затворената линија на разделување и целокупната забрана на азербејџанците за поставување за ригистрирање на цпомемиците, во Нагорно-Карабах не можеле да влезт во Азербејџан. Покрај претставниците на европските институции, загриженост за уништување на спомениците изразила и Владата на Исламската Република Иран. Наоѓалиштето лежи на границата со Иран и е видлив од другиот брег на реката од каде биле видливи активности за уништување на спомениците од страна на азербејџанските војници. Во април 2011 година, американскиот амбасадор во Азербејџан Метју Бриза го посети Нахчиван, но бил спречен од азербејџанските власти да го посетат и Џулфа
2 Зачувани споменици
; Џулфа, предворие од Соборниот храм
Родна куќа на Антон Чехов

Родната куќа на Антон Чехов сместена во Таганрог, Русија, каде познатиот писател Антон Чехов е роден.
Сега е спомен-музеј на писателот. Се наоѓа на улицата Чехов (некогаш Купеческаја улица). Изградена е во 1859 година.
Павел Јегорович Чехов и неговото семејство (неговата сопруга Евгениа Јаковлевна и нивните двајца синови - четиригодишниот Александар Чехов и двегодишниот Николај Чехов) ја изградиле во декември 1859 година. Антон Чехов е роден во оваа куќа на 17 јануари 1860 година. Во март 1861 година, Павел Јегорович Чехов и неговото семејство се преселиле во друга куќа.
Во 1910 година, на родната куќа на Чехов била поставена спомен-плоча благодарение на иницијативата на Чеховскиот круг во Таганрог, по идеја на писателот Евгениј Гаршин.
Во 1916 година, градскиот совет на Таганрог ја поддржа иницијативата на Литературниот круг Чехов, да биде адаптирана родната куќа на Чехов и да се преименува улицата.
Во декември 1920 година, куќата била испразнета од станарите, а реновирањето следувало во 1921 година.
Во 1924 година, во неа била отворена првата изложба со која била прикажана младоста на писателот.
Во 1935 година Марија Чехова и Олга Книпер биле во посета на родниот град на Чехов, Таганрог и учествувале на настаните по повод 75-годишнината од раѓањето на Антон Чехов. Во рамките на посетата, Марија Чехова му подарила на меморијалниот музеј неколку предмети од семејството на Антон Чехов и Чехов од Белата дача во Јалта.
Парк на водопадите

Парк на водопадите (|Πάρκο των Καταρρακτών) — парк во градот Воден, Егејска Македонија, чија главна знаменитост се познатите Воденски водопади на реката Вода. Сместен е во источниот дел на градот, северно од старата градска населба Варош и зафаќа вкупно 10 хектари. На неговата јужна граница се сместени погоните на старата Воденска јажарница, денес прогласена за споменик на културата. Во XIX век и подоцна тука се изградени и погони на други производни претпријатија.
Меѓу патеките на паркот е и стариот пат кој бил дел од познатата магистрала Вија Егнација и ги поврзувал древниот град Едеса и Воденската тврдина (Варошот) со Солун сè до почетокот на XX век.
1 Историја
Водопадите се образувале во XIV век по пат на силна природна појава (можеби земјотрес). Поради ова, со време карпите напукнале и низ тие пукнатини се пробиле водите од езерото кое тогаш постоело во западниот дел на градот.
Подрачјето на паркот служело како градски гробишта сè до германската окупација за време на Втората светска војна. Летото 1942 г. Германците ги срушиле гробиштата и создале парковскиот простор со цветни леи, градини, засадиле дрјва и направиле две пливалишта за војниците.
По крајот на војната паркот прешол во надлежност на општината, која се погрижила за неговото одржување и изградила инфраструктура за да го направи подостапен за граѓаните. Во 1960-тите донесено е решение паркот да се уништи и да се создаде друго езеро, чија електрана би давало повеќе електрична енергија. Поради остра реакција од јавноста и големи простести, владата на Константин Караманлис поднела оставка и Паркот на водопадите продолжил да постои.
Во минатото имало 11-12 водопади, од кои денес се останати 7, а само 2 од нив се достапни за посетителите. Најголемиот водопат е наречен Каран (''Κάρανος'') и е висок 70 метри. Водите на водопадите немаат постојат тек, бидејќи се регулираат за потребите на хидроцентралата на недалечното Владовско Езеро.
2 Поврзано
* Варош (Воден)
* Лагот
Општински дом (Прага)

Општински дом (|Obecní dům) е градска куќа во која се наоѓа салата „Сметана“, истакнато место за концерти, во Прага. Сместена е во центарот на градот.
1 Историја
Во минатото тоа била Кралскиот суд палатата.
Од 1383 до 1485 година кралот на Боемија живеел во зградата.
По 1485 година, тоа била напуштено.
Урната е во почетокот на 20 век. Изградбата на тековната зграда започнала во 1905 година. Таа е отворена во 1912 година. Зградата е проектирана од Освалд Поливка и Антонин Балшанек.
2 Архитектура и уметност
Зградата е во Арт Нуво архитектонски стил.
Надворешноста на зградата е со декорации алегориска уметност и штуко декоратура.
Над влезот има мозаик наречен „Во чест на Прага“ од Карел Шпилар.
Од двете страни се наоѓаат алегориски скулптури, групи што претставуваат „Деградација на народот“ и „Воскресение на народот“ од Ладислав Шалаун.
Салата Сметнана служи како концертна сала. Во зградата постои стаклена купола.
Во него се сместени уметнички дела од Алфонс Муха.
3 Денес
Денес, зградата се користи како концертна сала, сала за симпозиуми, вклучутелно и кафулиња и ресторани. Голем дел од просториите во зградата се затворени за јавноста и се отворени само за туристички групи
4 Галерија
Јам каша (расказ)

Јам каша (јапонски: 芋粥) - расказ на јапонскиот писател Рјуносуке Акутагава од 1916 година.
1 Содржина
За време на ерата Хејан во Кјото живеел еден ситен службеник. Тој бил грд, плашлив и глупав, па сите правеле груби шеги на неговата сметка. Единствената негова животна желба била да се изнајаде јам каша. Еднаш, за време на гозбата кај намесникот, благородникот Тошихито слушнал за неговата желба и му ветил дека ќе го покани на јам каша. Неколку дена подоцна, Тошихито го повикал да му се придружи на едно далечно патување. Патем, Тошихито фатил лисица и ѝ наредил да однесе порака до неговиот дворец. Кога пристигнале, таму навистина ги чекале слугиле, како што гласела пораката. Во дворецот, Тошихито наредил да се подготви голем казан со јам каша, но кога го послужиле, службеникот веќе немал никаква желба да јаде. Тогаш, ја забележале лисицата која ја фатил Тошихито и неа ја послужиле со јам каша. Така, службеникот сфатил дека поубаво му било кога копнеел по кашата, отколку кога добил прилика да јаде во изобилство.
Чача

Чача (|ჭაჭა ''ch’ach’a'' ) е традиционален грузиски алкохолен пијалак, еден вид ракија. Понекогаш Чача е претставена и како „грузиска вотка“ или „вотка од вино“.
1 Производство
Чачата е направена од незрело и главно несоодветно грозје за производство, од разни диви сорти или остатоци од цедено грозје, како и од други овошја или билки - смокви, мандарини, портокали, црница, тарагон и др. Чачата е светла по боја и е многу силна - индустриската обично има 40% содржина на алкохол, но може да достигне до 65% во домашното производство.
Главната суровина за производство на чача во источна Грузија е бело грозје, додека во Абхазија и Аџарија се претпочита американската сорта вино Изабела. Некои видови созреваат во дабови буриња за да дадат помек и пријатен вкус.
Во 2011 година, грузиските власти ја патентираа најпознатата национална храна и пијалаци, од кои едната е и Чача.
Еден од најпознатите типови чачи е Бинехи Естрагон, кој го доби сребрениот медал во 2007 година на една од најпрестижните саеми Мундус Вини.
2 Употреба
Чачата обично се користи во најчиста форма. Различни коктели, исто така, се подготвуваат со додавање на свежо овошје и мраз.
Во руралната Грузија, вообичаено е да се пие мала чашка чача наутро.
Покрај тоа, повеќето Грузијци веруваат дека чачата има лековити својства и ја користат за разни болести, вклучително. дигестивни проблеми или болка во ушите
Железен волк

Железен волк (|Geležinis Vilkas) — митски лик од средновековна легенда за основањето на Вилнус, главниот град на старото Големо војводство од Литванија и модерна Република Литванија.
Првате материјални спомени се пронајдени во литванските хроники, легендата асоцира и има одредени сличности со Капитолската волчица и ја одразувала желбата на Литванија да ги покаже свооет легендарно потекло од Римското Царство.
Легендата станала популарна за време на ерата на романтичниот национализам.
Денес Железниот волк е еден од симболите на Вилнус, а го користат спортски тимови, литванската војска, извиднички организации и други.
1 Легендата
Според легендата, војводата Гедиминис (околу 1275 - 1341) ловел во својата шума во близина на Долината на Швентарагис, близу до реката Вилња.
Уморен по успешниот лов, Големиот војвода, прноќувал на истото место. Заспал и во сонот, сонувал огромен Железен волк кој завивал како стотици волци. Откако се разбудил, свештеникот му го протолкувал сонот: „Она што е наменето за владетелот и државата Литванија, е Железен волк а тоа значи претставува замок и град што ќе го основате вие ​​на оваа страна. Тој ќе биде главен град на литванските земји и живеалиште на нивните владетели, а славата на нивните дела ќе одекне низ целиот свет “. Затоа, Гедиминас, почитувајќи ја волјата на боговите, го изградил градот и му го дал името Вилнус - од потокот на реката Вилјана.
Соботско Езеро

Соботско Езеро (|Stausee Soboth, Soboth See) – вештачко езеро во Австрија створено во 1990 година кога била изградена браната на потокот Бистрица (|Feistritz) за снабдување на хидроелектраната Голица. Вештачкото езеро се наоѓа во планинското подрачје Голица, во близина на селото Собот, крај патот кој ги поврзува Лаваминд и Грац, близу Соботскиот Превој покрај cловенечко-австриската граница. Се наоѓа на надморска висина од 1080 м.
Езерото е долго околу 2 км и широко до 500 м, има површина од 0,8 км<sup>2</sup> и длабочина до 80 м. Во лето езерото е популарно место за капење заради својата почиста вода, поладна клима заради висината и природното опкружување кое се состои од брда прекриени со смреки.
1 Електрана Голица
Електрана ХЕ Голица била изградена меѓу 1987 и 1991 година како хидроелектрана. Меѓу 2009 и 2011 година, била проширена во пумпна хидроелектрана. Електрана од 50 мегавати се наоѓа на бреговите на реката Драва, кај Лаваминд, на надморска висина од 339 метра. Водата од акумулационото езеро се префрла до електраната низ цевки под висок притисок во должина од 5 км. Висинската разлика на цевководот е 735,5 м.
Магазин

Магазин е хрватски поп бенд од Сплит. Основан е во 1979 година под името Далматински магазин („ Далматинско списание“ на хрватски јазик ), групата брзо започнала да прави белег на локалните фестивали на поп-музиката со своите песни под влијание на далматинската народна музика. Составот на групата моментот се состои од главниот вокалист Андреа Шушњара, гитаристот Жељко Баричиќ и бас гитаристот Ненад Весановиќ Кеко. Баришиќ е единствениот активен основачки член, иако Весановиќ се појавува на секој албум до денес.
1 Членови
1.1 Тековни членови
* Жељко Баричиќ - гитара (1979-денес)
* Ненад Весановиќ - Кеко - бас гитара (1979-денес)
* Андреа Шушњара - главен вокал (2010-сегашен)
1.2 Поранешни членови
* Игор Биочиќ - бас гитара (1979)
* Зоран Маринковиќ - тапани (1979-1984)
* Миро Црнко - клавиатура (1979-1992)
* Тончи Хуљиќ - клавиатури (1979-2006)
* Анте Милетиќ - тапани (1984-2014)
* Иван Хуљиќ - тастатури (2006-2014)
1.3 Поранешни вокали
* Мајда Шолетиќ - главен вокал (1979-1982)
* Марија Кузмиќ - главен вокал (1982-1983) * Љиљана Николовска - главен вокал (1983-1990)
* Данијела Мартиновиќ - главен вокал (1991-1996)
* Јелена Розга - главен вокал (1996-2006)
* Ивана Ковач - главен вокал (2006-2010)
Белоруска готика

Белоруска готика (белоруски ''беларуская готыка)'', (руски ''белоруска готика)'' опфаќа споменици на архитектурата од век во Белорусија.
Овој стил на архитектура може да се најде во делата на современата Белорусија, Литванија и Источна Полска.
Зградите имаат елементи од вообичаената готска архитектура, но имааат и детали што не би се сметале за готски во Средна Европа и Западна Европа.
1 Услови на градење
Од крунисувањето на великиот војвода Владимир Велики руската архитектура била под големо влијание на архитектурата на Византија.
Во тој период монголските наезди извршиле сериозни рушења, особено во црковната архитектура.
Во периодот од XI век и првата деценија на XIV век, руските кнежевства на територијата на денешна Белорусија постепено стапиле под власта на Големото војводство на Литванија, паганска држава која се спротивставувала на католичкиот поредок тевтонски витези , стекнувајќи се со голема моќ во XIV век.
Во рамките на Големото војводство на Литванија, руските земји, првично ја задржале автономијата. Самите пагански Литванци постепено го пруфаќале православието и се асимилирале во руската култура. Сепак, со време самата Литванија подпаѓала под полско влијание.
Готскиот стил стигнал до источните Словени во овој период, во време на големи историски превирања.
Југот на денешна Литванија бил населен со литванско мнозинство и никогаш не бил дел од Русија, но условите биле слични во двата региона. Литванија има скоро ист број споменици од овој стил на градба како Белорусија.
Во тој период, во Вилнус, била изградена Православната катедрална црква на Блажената Дева Марија кој се сметала за почеток на готскиот стил. Ова се случило пред ренесансата да стигне до Средна Европа и пред литванската држава да стане католичка.
2 Особености
Белоруската готика е спој на Византиска, како и готската и ренесансна архитектура.
* Материјал: Некои згради имаат сличности со готскиот стил на градење со тули на северна Германија, додека други се целосно малтерисани.
* Лакови: црковните прозорци обично имаат остри лакови, додека слепи арки и останатите архитектонски елементи имаат заоблени лакови.
Наоѓајќи се помеѓу две различни влијанија - православието и протестантството, католицизмот, белоруската архитектура развила своевидна синтеза која е на границата од овие црковни движења и како таква никогаш не успеала до крај да се дефинира како специфичен оригинален и национален стил.
Национална и универзитетска библиотека на Словенија

Национална и универзитетска библиотека на Словенија (|Narodna in univerzitetna knjižnica, sl) национална библиотека на Словенија, основана во 1774 година. Таа е една од најважните образовни и културни институции во Словенија.
Библиотеката се наоѓа во центарот на Љубљана во зграда проектирана од Јоже Плечник помеѓу 1930 и 1931 година, а била изградена од 1936 до 1940 година во Кралство Југославија.
Со закон, од сите издавачи во Словенија а претходно од СФР Југославија се прибираат, чуваат и архивираат сите изданија во Националната библиотека како централен депозитар .
Во 2011 година, библиотеката поседуваше околу 1.307.000 книги, 8.700 ракописи и бројни други документи, списанија и единици за мултимедија.
Библиотеката се соочува со проблем на недостаток на простор за складирање и затоа има план да изгради нова зграда во близина на постојната.
Галина Уланова

Галина Сергеевна Уланова (, - , ) беше руска балерина. Најчесто ја наведуваат како една од најголемите балерина на 20 век.
1 Животопис
Галина Уланова била ќерка на балетант од Театарот Мариински.
Своето образование како балерина го започнала на 9-годишна возраст во затвореното балетско театарско училиште. Во 1928 таа се запишала на Државната академија за опера и балет, која подоцна ќе стане Киров балет.
Многу брзо таа станала првиот солист. Ученичка била на Агрипина Ваганова. Прво танцувала в Ленинград, а по-късно се премества в Болшой театър в Москва. Најпрво танцуваше во Ленинград, а подоцна се пресели во театарот Болшој во Москва.
Во 1940 година настапувала во насловната улога Јулија за премиерата на Балетот од Сергеј Прокофиев Ромео и Јулија. Постоијат информации дека била инспирација за оваа музика.
Стекнала светска слава во 1940-тите. Таа ја носи титулата Народен уметник на СССР, двапати херој на социјалистичкиот труд, и била лауреат на 4 награди Сталин и на Лениновата награда.
После повеќе гостувања, 1944 станала член на Болшој театар во Москва.
Следната година таа ја имала насловната улога во праизведбата на „Пепелашка“ (исто така од Прокофиев).
Во Балшој стеатарот останала до пензионирањето 1963.
После тоа работела како наставничка по балет.
Таа е единствената балерина на која и бил подигнат споменик за време на нејзиниот живот.
Во Холандија, видови на лалиња се именувани по неа.
По повод 100-годишнината од нејзиното раѓање, пуштена била во промет сребрена паричка со нејзината слика во вредност од 2 рубли. Има и поштенски марки со нејзиниот портрет.
Успение Богородичино (Владимир)

Успение на Пресвета Богородица (Владимир) (понекогаш наречена Катедрала Успение) (|Собор Успения Пресвятой Богородицы) — православна црква на Руската православна црква во градот Владимир, катедрала на епархијата на Владимир. Станува збор за извонреден споменик на руското градителство изведена на бел камен од век, а сега е државен музеј. Во 1992 година била вклучена во списокот за светско културно наследство на УНЕСКО.
1 Историја
Катедралата е изградена помеѓу 1158 и 1160 година по наредба на кнезот на Владимир-суздаљското Кнежевство Андреј Богољубски.
Во 1185 до 1189 година таа била проширена за да се исполни истакни престижот на Владимир.
Со своите 1.178 квадратни метри, тој останува најголемиот храм во Русија за следните 300-400 години. Во 1408 година била украсена со нови фрески изработени од Андреј Рубљов и Даниел Чорни.
Подоцна, овој градежен споменик служел како модел за други храмови, како што е црквата Успение во московскиот Кремљ.
Тоа е еден од ретките храмови во кои се зачувани фреските на Андреј Рубљов.
Во 1810 година била изградена камбанарија до катедралата.
2 Галерија
Green River (музичка група)

Green River — поранешна американска рок музичка група која била формирана во Сиетл, Вашингтон во 1984 година. Иако групата имала многу мало комерцијално влијание надвор од родниот Сиетл, таа била пионер на жанрот гранџ. Стилот на гранџот бил прикажан како во музиката на групата, така и во музиката што нејзините членови ќе ја создадат во нивните идни бендови, вклучувајќи ги Pearl Jam и Mudhoney. Green River повторно се обединила за неколку концерти во живо во 2008 и 2009 година.
Mad Season

Mad Season — поранешна американска рок супергрупа, формирана во 1994 година како страничен проект на членови на други бендови во гранџ сцената во Сиетл. Главните членови на групата биле гитаристот Мајк Мекриди од Pearl Jam, Лејн Стејли како вокалист од Alice in Chains, тапанарот Барет Мартин од Screaming Trees и басистот Џон Бејкер Сандерс. Mad Season издала само еден албум, ''Above'', во март 1995 година. Првиот сингл на групата, „''River of Deceit''“, постигнал радио успех.
Бендот постоел со полупостојан прекин во 1996 година, како резултат на спротивставените распореди на членовите на групата и проблемите на Стејли со злоупотребата на супстанции. Биле направени обиди кон крајот на 1990-тите за да се оживее групата без Стејли, а се работело на материјал за понатамошно објавување; Сепак, групата се распаднла по смртта на басистот Џон Бејкер Сандерс во 1999 година од предозирање со дрога. Стејли, исто така, починал од предозирање со дрога три години подоцна. Оттогаш, Мартин и Мекриди направиле две кратки делумни обединувања, едно во 2012 година и едно од 2014 до 2015 година. Специјалното издание на албумот и разни неиздадени материјали било објавено во март 2013 година.
Друштвен танц

Друштвен танц е категорија на танци кои имаат општествена функција и контекст. Кај друштвените танци, учеството е главната цел, за разлика од перформативните танци каде учесниците настапуваат за публика. Карактеристично е што друштвените танци лесно може да се водат и следат. Дружењето (од таму и името) и забавата се во преден план кај друштвените танци, иако понекогаш тие имаат и церемонијални, натпреварувачки или еротски функции.
Многу западноевропски друштвени танци кои настанале во изминатите неколку века се партнерски танци, но овој формат е редок на други места. Постојат кружни и линијски танци, а нивните учесници може да бидат исклучително припадници на одредена возрасна, родова или друга општествена група.
Универзитет „Темпел“

Универзитетот „Темпел“ (познат и како „Темпел“ или ТУ) е јавен истражувачки универзитет во Филаделфија, Пенсилванија, САД. Основан е во 1884 година од баптистичкиот свештеник Расел Конвел. На 12. мај 1882 година е преименуван како колеџ „Темпел“ во Филаделфија. Во 1907 година, институцијата го менува својот статус и официјално постанува универзитет.
Во 2019 година, „Темпел“ има повеќе од 40,000 додипломски, постдипломски и стручни студенти. Овој универзитет е еден од најголемите центри во светот за стручно образование (право, медицина, подиатрија, фармација, стоматологија и архитектура), а на него се обучува наголем дел од стручните работници во Пенсилванија.
Женидбата на Тодор од Задар

Женидбата на Тодор од Задар (српски: ''Женидба од Задра Тодора'') - српска народна епска (јуначка) песна. Песната прв ја запишал Вук Караџиќ кому му ја испратил попот Јован Павловиќ, кој ја препишал во Шабац од некој трговец од Босна, а во 1859 година му ја испратил на Караџиќ во Крагуевац.
1 Содржина
Агата Осман Танковиќ дознава од својот пријател Алија Бојичиќ дека убавата Коса Смиљаниќ од Котор следната сабота ќе се мажи за Тодор од Задар. Осман негодува, зашто неколку години ја чекал Коса да порасне и да се ожени за неа. Затоа, тој собира бројна војска и им поставува на свадбарите заседа, со намера да ја грабне Коса. Меѓутоа, свадбената поворка ја предводат Тодор и неколку други јунаци. Меѓу двете групи започнува борба во која Тодор и неговите пријатели ги заробуваат агата Осман и неговата придружба кои ги затвораат во Задар. Таму, Тодор прави свадба, а заробениците ги ослободува со откуп.
2 Осврт кон песната
Иако се одликува со стереотипен почеток и крај, овие стереотипи воопшто не одат на штета на убавината на песната. На пример, песната се одликува со прекрасни описи во кој народниот пејач покажал ретка смисла за складноста на боите: црвено руво, алатасти коњи и кафеави мустаќи кај едни јунаци, кај други зелено руво, зелени коњи и темни мустаќи; кај трети црно руво, врани коњи и црни мустаќи; кај четврти, бело руво, бели коњи и руси мустаќи.
Ѓаволот од Луден

Ѓаволот од Луден е опера во три чина напишани во 1968 и 1969 од истакнатиот полски композитор Кшиштов Пендерецки, потоа ревидиран во 1972 и 1975 година. Либретото го напишал композиторот според делото на Џон Витинг кој направил драматизација на книгата на Хаксли. Во содржината се зборува за католичкиот свештеник, Урбен Грандје, кој бил уапсен и осуден за вештерство и запален на клада во 1630 година.
1 Улоги
Улога, Вид на глас, постановка на премиерата 20 јуни 1969 (диригент: Хенрик Чиж)
Жана, ''опатица на манастирот Св. Урсула'', драмски сопран, Татјана Тројанос
Клер, ''сестра-урсулинка'', мецосопран, Цветка Ахлин
Габриела, ''сестра-урсулинка'', сопран, Хелха Тима
Луиза, ''сестра-урсулинка'', сопран, Урсула Боесе
Филипа, ''девојка'', висок лирски сопран, Ингеборг Кригер
Нинон, ''млада вдовица'', контраалт, Елизабет Штајнер
Грандје, ''викар на црквата Св. Петар'', баритон, Анджеј Хиолски
Отец Бере, ''викар на Шинон'', Бас, Бернард Ладиш
Де Лобардемон, ''кралски повереник'', тенор, Хелмут Мелшер
Отец Ранжје, басо профундо, Ханс Сотин
Отец Мињон, ''исповедник на сестрите'', тенор, Хорст Вилхем
Адам, ''аптекар'', тенор, Курт Маршнер
Манури, ''хирург'', баритон, Хајнц Бланкенбург
Принцот Анри де Канде, ''кралски повереник'', баритон, Вилјам Воркман
Отец Амброз, ''стар свештеник'', бас, Ернест Виман
Асмодеус, бас, Арнолд Ван Мил
Бонтан, ''крвник'', бас - баритон, Карл Шулц
Дармањак, ''градоначалник на Лунден'', говорна улога, Јоаким Хес
Де Серизе, ''градски судија'', говорна улога, Ролф Мамеро
Судски записничар, говорна улога, Франц-Рудолф Екхардт
''урсулинки, кармелиќанки, народ, деца, стражари и војници''
Нови фосили

Нови фосили (|Novi fosili) е хрватски поп бенд, еден од најпопуларните музички акти во поранешна Југославија .
Групата е формирана во Загреб во 1969 година. Првите нивни успеси се случиле во 1976 година кога композиторот Рајко Дујмиќ се приклучил на групата. Истата година Нови Фосили настапила на Сплитскиот фестивал, каде нивната песна „Диридонда“ наскоро станала хит низ целата земја. Нивните следни неколку албуми продале милиони копии и испорачале многу хитови што сè уште се емитуваат на радио станиците во Хрватска и денес. Првиот женски вокал била Ѓурѓица Барловиќ, во 1983 година ја заменила Сања Долежал. Машки вокалисти на групата биле Владимир Кочиш Зец и Рајко Дујмиќ.
Најпознати хитови се: „За добра стара времена“ („За добри стари времиња“), „Милена“, „Сањај ме“ („Сонувај ме“) и други. Групата ја претставувала Југославија на Евровизија во 1987 година. Со нивната песна „Ја сам за плес“ („Сакам да танцувам“) завршиле на четвртото место.
По распадот на Југославија, групата се распуштила, потоа повторно се собрала, но без Долежал и Зец. Повторно била распуштено во 2001 година. Членовите на најнезаборавната постава се собрале повторно во 2005 година на некои концерти за заживување и сè уште работат заедно.
Audioslave

Audioslave — поранешна американска рок супергрупа формирана во Глендејл, Калифорнија во 2001 година. Членови на групата биле Крис Корнел, вокалистот на Soundgarden, Том Морело на гитара од Rage Against the Machine, Тим Комефорд на бас гитара и вокалист и Бред Вилк на тапани. Критичарите за првпат ја опишале Audioslave како комбинација на Soundgarden и Rage Against the Machine, но на вториот албум на групата, „''Out of Exile''“, било забележано дека тие воспоставиле посебен идентитет. Нивниот уникатен звук бил создаден со мешање на хард рокот од 1970-тите и алтернативниот рок од 1990-тите, со музички влијанија во кои биле опфатени 1960-тите години. Како и кај Rage Against the Machine, групата се гордеела со тоа што сите звуци на нивните албуми се произведувале користејќи само гитари, бас, тапани и вокали, со акцент на широкиот вокален опсег на Корнел и неконвенционалната соло гитара на Морело.
За време на нивните шест години заедно, Audioslave објавил три албуми, добила три номинации за Греми и продала повеќе од осум милиони низ целиот свет и станала првиот американски рок група која извела концерт на отворено на Куба. Тие се распаднале во февруари 2007 година, откако Корнел дал изјава во која објавил дека тој ја напушта групата. Подоцна истата година, Корнел и Морело издале соло албуми, а Морело, Комефорд и Вилк повторно се здружиле со Зак де ла Роча за ''Rage Against of Machine Reunion Tour''.
Audioslave повторно се обединил за настапот на ''Anti-Inaugural Ball, Prophets of Rage's'', што се случил на 20 јануари 2017 година.
Назар

Назар (тур. nazar boncuğu или gökçe munçuk) име за амајлија во форма на око, која има за цел да заштитува од уроклив поглед. Потекнува од Турција, а целосното име значи: назар (урокливо око) и банџугу (амајлија).
Се среќава во Турција, Албанија, Босна и Херцеговина, Бугарија, Грција, Кипар, Сирија, Либан, Израел, Египет, Ерменија, Иран, Авганистан, Пакистан, Ирак, Алжир, Мароко, Тунис и други.
Име му е изведено од арапскиот збор nazara (арап. نظر), што значи поглед. Покрај потковиците, лукот, волчјите заби, животинскиот рог, оловото и камењата, кристалното сино око е еден од заштитните симболи во Тенгриз, античката религија на турските народи.
Најчесто е поставено да виси во домовите, канцелариите, автомобилите или се поставува во накит и украсите.
Типичниот Назар е изработен од рачно изработено стакло.
Цртежите се во темна сина, бела, светлосина и црна боја, со што се создаваат концентрични кругови или вид на солзи во форма на елипсоидни форми. Понекогаш темносивата боја се заменува со златна.
Овој симбол се користи и на друго место, во вид на лого, како што е на пример турската приватна авиокомпанија Флај ер . Исто така, тој е симбол на Крајегин, основачот на производителот на игри Крајтек, основана од тројца браќа со турско потекло. Назаритскиот еквивалент кај семитските народи е хамса, додека кај христијанските е крстот.
Инфиртел

Инфиртел (буквално на германски за "Инска Четврт"; исто така викан ''Инкрајс'') — историска област во Австрија југоисточно од реката Ин. Претставува западен дел од сојузната покраина Горна Австрија и граничи со германската сојузната покраина Баварија. Инфиртел е една од четирите историски "четврти" на Горна Австрија. Другите се: Хаусрукфиртел, Милфиртел и Траунфиртел.
1 Географија
Оваа четврт ги опфаќа австриските окрузи Шердинг, Рид им Инкрајс и Браунау ам Ин. Поголеми градови во Инфиртел се окружните седишта Браунау ам Ин, Рид им Инкрајс и Шердинг како и Матигхофен и Алтхајм.
Сместена во подножјето на австриските Алпи, руралниот Инфиртел зафаќа површина од приближно 2250 км<sup>2</sup> и ја опфаќа долината на Ин, која е рамна и плодна и соседниот брановит крај на исток, кој е богат со гранит и јаглен.
2 Историја
Од раниот среден век областа му припаѓала на германското етничко војводство Баварија и се викало ''Инбајерн''. Била управувана од градот Бургхаузен и земјиштето зад реката Ин со векови имало две битни улоги: стратешки како источна одбранбена линија од растечкото Надвојводство Австрија и економски како обработливо земјиште за одгледување земјоделски култури. Во текот на Баварското народно востание против хабсбуршкиот император Јосиф I, краткотрајниот Парламент на Браунау се состанал во 1705 година, рано појавување на парламентарен систем во Светото Римско Царство.
По Војна за баварското наследствоВојната за баварското наследство и Тешенски договорТешенскиот договор во 1779 година Инфиртел му бил отстапен на Австрија. За време на Наполеоновите војни повторно ѝ бил вратен на Баварија по Шенбрунскиот договор од 1809 година заедно со соседниот Хаусрукфиртел, но конечно станал дел од Австриското Царство во 1815 година согласно Финалниот акт на Виенскиот конгрес.
3 Демографија
Денес Инфиртел има околу 215.000 жители во неговите градови, села и селца. Неговите баварски корени се гледаат во локалниот германски дијалект ''инфиртириш'', западна централна австро-баварска варијанта слична на јазикот што се зборува во соседната Долна Баварија.
4 Значајни личности
Инфиртел е родно место на Франц Ксавер Грубер (композиторот на Тивка ноќ), оперскиот пејач Франц Ксавер Герл, семејството барокни вајари Швантхалер, СС генералот Ернст Калтенбрунер, беатификацираниот Франц Јегерштетер и физичарот Антон Цајлингер. Адолф Хитлер и дипломатот Егон Рансхофен-Вертхајмен биле родени во градот Браунау ам Ин на германската граница.
5 Поврзано
*Горна Австрија
**Хаусрукфиртел
**Милфиртел
**Траунфиртел
Индекси

Индекси бил босански и поранешен југословенски рок бенд популарен во Југославија. Формиран е во 1962 година во Сараево, Босна и Херцеговина и се распуштил во 2001 година кога починал пејачот Даворин Поповиќ. Некои од нивните најзначајни песни се „Свијет у коме живим“ и „Негдје у крају, „У затишју“ со стихови на Желимир Алтарац Чичак, „Плима“, „Све ове године“, „Сањам“ и „Бацила је све низ ријеку“, која подоцна била првеземена од многу други екс-југословенски групи, особено Црвена јабука .
Индекси биле формирани во 1962 година, а нивното име е изведено од „Индекс“, кој претставувал дневник на учениците. Тие започнале со правење инструментални корици на популарни хитови, но во 1967 година започнале со компонирање. Тие биле познати како „Пионери на психоделична карпа“ и биле инспирирани од многу бендови како „ Битлси“, „ Да “ и „Погодете кој“ .
1 Поврзано
* Индекси (награда), наградата за Босанска музика именувана по нив
Мешари

Мешари (|Meshari, што значи молитвеник на албански јазик) – име на книгата која ја напишал Ѓон Бузуку во 1555 година и која е прва книга во која се наоѓаат зборови на албанскиот јазик (дијалект на Гегите) со буквите на латинскиот јазика и една буква (ћ) од српската кирилица. Книгата содржи 188 страници напишани во две колони и претставува испис на изговорот на најважниот дел на католичка литургија на албански јазик. Оригиналот се чува во библиотеката во Ватикан.
Месхари бил откриен од Јован Никола Казази во 1740 година. Потоа бил изгубен и повторно откриен во 1909 година. Отецот Јустин Рота прв го фотокопирал Месхари во 1930 година и донел копија во Албанија. Фототипско издание било издадено во 1968 година со транслитерации и лингвистички коментари.
Киевски меѓународен филмски фестивал „Молодист“

Киевски меѓународен филмски фестивал „Молодист“ (|Київський Міжнародний Кінофестиваль "Молодість") е меѓународен филмски фестивал кој се одржува секој октомври во Киев, Украина. Започнал во 1970 година како дводневен фестивал на филмови, снимен од студенти на Киевскиот државниот институт за театарска уметност, биле презентирани во таа година 33 филмови.
Во 2010 година, (фестивалот одамна ја имал изменето својата првобитна структура) биле презентирани 439 филмови, што го прави најголемиот филмски фестивал во Украина, со публика од 127.000 посетители. Претседател на фестивалот е Андреј Халпахчи.
Тој е единствениот филмски фестивал во Украина, акредитиран од ФИАПФ (од 1991 година).
Припаѓа меѓу 26 специјализирани филмски фестивали за меѓународни натпревари.
Фестивалот е познат и по тоа што на него, за првпат биле промовирани идните познати филмски автори и продуценти : Фред Келемен, Том Тикер, Дани Бојл, Франсоа Озон, Андрас Монори, Илдик Ениди, Хера Попелар, [[Жак Одиар, Сергиј Маслобојчиков, Алексиј Балабанов, Дени Евстињеев, Стефан Долдри.
Некои од учесниците, за првпат претставени на овој фестивал, подоцна биле добитници на низа светски филмски награди: Златна палма на Бруно Думонт и Наградата Оскар на Алан Брлинер.
Stone Temple Pilots

Stone Temple Pilots — американска рок-група од Сан Диего, која првично се состоела од Скот Вејланд (главен вокал), браќата Дин ДеЛео (гитара) и Роберт ДеЛео (бас, вокал) и Ерик Крец (тапани). Поставата на групата останала непроменета од нејзиното формирање во 1989 година до отпуштањето на Вејланд во февруари 2013 година. Вокалистот на Linkin Park, Честер Бенингтон, се приклучил на групата во мај 2013 година, но ја напуштил во ноември 2015 година за да се фокусира исклучиво на Linkin Park. На 3 декември 2015 година, Вејланд бил пронајден мртов во текот на неговата турнеја пред настапот со неговиот бенд ''The ​​Wildabouts'', а Бенингтон починал на 20 јули 2017 година. Во 2016 година, групата започнала онлајн аудиција за нов главен вокалист и го најавила Џеф Гут за нов водечки пејач на групата на 14.11.2017 година.
Откако се формирала во 1989 година под името Mighty Joe Young, бендот потпишал со Атлантик Рекордс и го променил своето име во Stone Temple Pilots. Деби албумот на групата, Core, објавен во 1992 година, доживеал голем комерцијален успех и групата станала една од најпознатите комерцијално успешни бендови од 1990-тите, продавајќи повеќе од 18 милиони албуми во САД и 40 милиони низ целиот свет. Бендот објавил уште четири студиски албуми: Purple (1994), Tiny Music... Songs from the Vatican Gift Shop (1996), No. 4 (1999), and Shangri-La Dee Da (2001), пред да се разделат во 2002 година, по што членовите на групата учествувале во разни проекти (особено Velvet Revolver и Army of Anyone). Бендот на крајот се реконструирал во 2008 година за турнеја, го издал својот само-насловен шести албум во 2010 година и бил активен до заминувањето на Честер Бенингтон. Единствениот материјал на групата со Бенингтон бил EP High Rise во 2013 година. Групата објавила два албума со Гут како вокалис т.
Додека првично се кренале на славата како дел од движењето на гранџот во раните 90-ти, понатамошните изданија од групата изразиле различни влијанија, вклучувајќи психоделичен рок и класичен рок. Еволуцијата на групата во текот на 1990-тите и почетокот на 2000-тите вклучувала периоди на комерцијални достигнувања и падови, предизвикани делумно од добро објавените борби на Вајланд со зависноста од дрога.
Се викам црвено

Се викам црвено (|Benim Adım Kırmızı) објавен 1998, турски роман од писателот Орхан Памук.
Романот е наградуван со бројни награди низ цел свет. Особено се истакнуваат меѓународните награди во Италија, Франција а секако е дел од севкупниот впечаток од неговото творештво за доделувањето на Нобеловата награда за литература.
1 Содржина
Главните ликови во романот се сликари на минијатури за време на Отоманското Царство.
Двајца минијатуисти биле убиени, додека работеле за книгата на султанот.
Судот наредил истрага, која се претворила во истражување за корените на исламската уметност на минијатурата и односот на формата и композицијата кон природата, како и за нејзините противречни врски со исламските канони и контрапунктот со западното сликарство.
Најубавата жена во градот била вдовица. Нејзината иднина е нејасна, поради сложените закони и општествените односи, како и нејзините сопствени сомнежи и желби (еден вид паралела на конкретна човечка судбина со ситуациите или главниот мотив во романот - сликарството и неговата позиција во една империја).
Дејството се се случува во Истанбул кон крајот на 16 век.
Во светот на традиционалните стилски мотиви на исламското минијатурно сликарство, што било уникатно илустрирање на книгите, влијанието на западно европската уметност која најчесто била поединечна и со сосема поинакви естетски преокупации. Меѓу минијатуристите се формирале два табора - оние кои мислеле дека е време да се прифатат новите естетики и начини на сликање и оние кои верувале дека тоа е против исламските канони.
Вториот табор бил поддржуван од фанатичните проповедници кои се бореле не само против новите форми во уметноста, туку и против секуларните појави (забави, кафеани) и неортодоксните религиозни институции (суфизам).
2 Стил
Пишувањето на Памук, е во духот на постмодернизмот на Борхес, при што авторот потполно го напуштил конвенционалниот начин на раскажување и нарација.
Романот е полифониско дело, составено од исповедите на скоро сите главни ликови, како и на животни, предметите и
рефлексии.
Беше еднаш во Анадолија

Беше еднаш во Анадолија (|Bir Zamanlar Anadolu’da) е турско-босански филм, драма од 2011 година, во режија на Нури Билге Цејлан. Сценариото е во соавторство со Еркан Кесал и Ебру Цејлан. Главните улоги ги играат: Мухамет Узнер, Јилмаз Ердоган и Танер Бирсел.
1 Содржина
Во центарот на заплетот на филмот се наоѓаат истражител, обвинител и судски лекар кои трагаат по труп во ретко населено место во Анадолија.
Група полицајци, предводени од комесарот Наџи, го пребаруваат труп на одреден Јашар, во три автомобили низ степите на Анадолија. Тие се придружени од обвинителот Нусрет и д-р Жемал. Осомничениот Кенан, кој го признал убиството, морал да покаже каде се наоѓа телото, но, тој не можел точно да се сети, ниедно место на кое го бараат трупот не е истото. Постепено групата се оддалечува од градот, ноќта наскоро ќе пристигне, а ситуацијата е таква во која се разоткриваат најразлични теми, сместени во пустиот осамен крај,
2 Награди и номинации
* 2011 — Гран-при на жири, Кански филмски фестивал2011.
* 2011 — награда ''Netpac Award'' Филмски фестивал во Карлови Вари.
* 2011 — учество во конкуренција на филмскиот фестивал во Манила.
* 2011 — учество во конкуренција на филмскиот фестивал во «Филмови од југ» в Осло.
* 2011 — три премии ''Азија Тихи Океан екран награда'': Гран-при на жири
* 2012 — награда за најдобра режија на Даблински фестивал.
* 2012 — две номинации на Награда на европска филмска академија: најдобра режија...
* 2013 — номинација за награда „Независен дух“ за најдобар странски филм
Џизо Бозацу

Џизо Бозацу (јапонски: 雙六 или 双六) - бог на милосрдието во јапонската митологија. Тој е заштитник на патниците, малите деца и идните мајки. Им помага на луѓето кога се во неволја, ги чува од пожар, болести, глад итн., а по смртта ги спасува од пеколните маки. Според верувањето, тој се родил по смртта на Буда.
Три чуна

Три чуна - јапонска уметничка награда. Таа се доделувала уште од времето на царот Сирокава како признание на најдобриот поет, писател или музичар, а понекогаш и сликар. Притоа, наградените уметници биле повикувани во царската палата каде им доделувале богати подароци и тогаш им се доделувале раскошно украсени чунови. Во таа прилика, наградените уметници ја изведувала својата уметничка програма.
Сугороку

Сугороку (јапонски: 雙六 или 双六) - јапонска забавна игра, слична на некогашната популарна европска игра трик-трак. Сугороку се игра со коцки, најчесто направени од дрво и обележани со броеви од еден до шест, кои се поместуваат на картонска или дрвена табла, украсена со разновидни слики. Во играта победува оној играч кој е повешт, но и кој има среќа. Постојат два начина на кои се игра сугороку: стар и современ. Денес, сугороку игра најчесто младината, а во минатото - благородниците. Во играта може да учествуваат повеќе лица.
Изанаги

Изанаги (јапонски: イザナギ, 伊邪那岐 или 伊弉諾) - бог во јапонската митологија, создавач на Јапонија. Според будистичката легенда, Изанаги „уште во времето пред времето, кога постоеле само небото и водата, го зел својот долг стап, со него замешал некое животно масло и го истурил на водата, и тогаш од водата се појавиле четири големи острови: Кјушу, Шикоку, Хоншу и Хокаидо. Така настанала Јапонија.“ Исто така, се верува дека Изанаги го фрлил својот стап на Јапонија и во тој миг настанало божеството Сае но Ками.
Украински барок

Украински барок или козачки барок или мазепа барок е архитектонски стил кој се појавил во XVII и XVIII век.
Историскиот и регионалниот стил на украинскиот барок се одликувал со комбинација на композициски решенија со елементи на западноевропскиот барок и ренесанса како и креативна употрба на архитектонското наследство во градежништвото на православната црковна архитектура, старо руската архитектура и украинската народна декоративност.
Како што забележуваат некои истражувачи, градбите од украинскиот барок најприсутни се на левиот брег на реката Днепар. При градбата на црквите, традиционалните елементи на народната дрвена архитектура биле земени предвид дури и многу повеќе од претходните традиции на православната архитектура.
Украинскиот барок се разликува од барокот на Западна Европа, затоа што има поумерено украсување и поедноставни форми. Зачувани се многу украински барокни градби, вклучително и неколку поистакнати во Киев - Печерска Лавра и манастирот Видбучи во Киев.
Напоредно со архитектурата се развивало и барокното сликарство, најистакнати се делата и црковните слики, особено во црквата „Света Троица“ во Киевската Печерска Лавра.
Брзиот развој во техниките на гравирање се случил за време на украинскиот барокен период.
Биле користени комплексни мотивски системи на симболика, алегорија, хералдички знаци и раскошни украси.
Во вајарството: нај истакнат е украинскиот барокен вајар Јохан Георг Пинзел, којшто создавал во текот на средината од 18 век во Галиција - неговите дела, биле претставени на изложбата во 2012-2013 година во музејот Лувр во Париз.
Пинсел, се одликувал со уникатна, маестрална експресивност на формата и многу поединечна карактеризација на драперијата, денес е познат како водечка фигура во европската барокна скулптура.
Во 17 век, украинскиот барок ја постигнал својата златна ера во времето на козакот Хетман Иван Мазепа, тоа било време кога барокот бил оригинална синтеза на западноевропските барокни архитектонски форми и украинските национални барокни архитектонски традиции.
Џашумон (расказ)

Џашумон (јапонски: 邪宗門) - недовршен расказ на јапонскиот писател Рјуносуке Акутагава од 1918 година. Насловот на расказот, буквално преведен значи „Лажна религија“, а тоа е еден од јапонските изрази кои во минатото се употребувале за означување на христијанството.
1 Содржина
Расказот се состои од 31 глава:
*''I - XI'': Вакатоно Сама бил благородник од Кјото. Кога имал 19 години, неговиот татко умрел во страшни маки и Вакатоно станал глава на куќата. По својот изглед и по карактерот, потполно се разликувал од неговиот татко: Вакатоно бил убав, нежен и голем љубител на уметностите. Како дете, тој учел да свири на еден вид јапонска флејта, но се откажал откако татко му го убил неговиот учител. Оттогаш, неговите односи со татко му биле студени. Пет-шест години по смртта на татко му, Вакатоно се вљубил во убавата принцеза Накамикадо, ќерка на неговиот учител по флејта. Вакатоно редовно ѝ праќал писма и песни, но никогаш не добивал повратен одговор од неа. Во тоа време, во градот ненадејно се појавил таинствен свештеник со необична моќ, кој проповедал ссома нова религија. Тогаш се случил единствениот значаен настан во животот на Вакатоно.*''XII - XXXI'': Една ноќ, Вакатоно бил пресретнат од група разбојници, предводени од управникот на имотот на принцезата Накамикадо. Сепак, Вакатоно успеал да ги наговори разбојниците да го врзат управникот кого потоа го ослободил и преку него ѝ пратил писмо на принцезата. Оттогаш, таа почнала редовно да го прима во својот дом. Еднаш, еден самурај во служба кај Вакатоно ги видел свештеникот и управникот на имотот на принцезата како се договараат свештеникот да ја посети неа. Од разговорот, слугата дознал дека свештеникот одамна ги познава управникот и принцезата. За да је спречат средбата, двајца самураи на Вакатоно се обиделе да го убијат свештеникот, но тој ги совладал со помош на својата магија. Притоа, тие забележале дека тој го носи кимоното на принцезата од што заклучиле дека тие веќе се сретнале. По некое време, за време на свеченото отворање на еден будистички храм, ненадејно се појавил свештеникот кој ја исмевал будистичката вера и ги повикал присутните да го следат неговото учење. Нему му се спротивставил еден познат будистички калуѓер, но свештеникот ја совладал неговата магија. Тогаш, исполнет со гордост, свештеникот ги повикал присутните да му се спротивстават, а повикот го прифатил Вакатоно.
2 За расказот
Иако никогаш не бил довршен, расказот „Џашумон“ постигнал голема популарност кај публиката. Во него, Акутагава ја задржал формата на хроника во која раскажувач е еден стар слуга, всушност, истиот кој се јавува како раскажувач и во расказот „Џигокухен“. Притоа, раскажувачот го претставува тогашното јавно мислење во Јапонија. Токму затоа не изненадува тоа што Акутагава не успеал да го доврши расказот, зашто двата главни лика во расказот се така вообличени, што секој судир меѓу нив би предизвикал расказот да изгуби многу од својата вредност.