procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Палмајола

Палмајола е островче сместено во средината на каналот Пјомбино, со 3 километри од Елба и 7 километри од Пјомбино, тој е дел од комуната Рио Марина и е во целосна сопственост на државата.
1 Географија
Во 14 век островот го добил името ''Инсулат Палмароле'' поради изобилството на медитеранската џуџеста палма во тоа време. Палмајола има карпести и карпести карпи и триаголен облик, долга е 461 метар, широка 396 метри, висока 85 метри и е оддалечена 1,7 км од брегот. Интегриран е во Посебната заштита на Европската унија како место од значење за заедницата.
2 Фауна
Палмаиола ја има предноста што има непристапни карпи и ниска вегетација како гарнигата, формирана од зимзелени растенија. Затоа, Аристотеловиот короран, жолтоклуната бурница, Сивиот сокол и галебот Аудуин таму наоѓаат безбедно место за гнездење.
3 Светилникот Палмајола
Пизаните е изграден во 909 година и претставува кула обновена од Апијано на Кнежевството Пјомбино во 1534 година; нов светилник и куќата на чуварот биле изградени на 15 јануари 1844 година и биле управувани од Градежниот инженеринг за поморските работи; во 1911 година беше префрлен во службата за светилници на Regia Marina . Светилникот се состои од еднокатна бела зграда, висока 14 метри, надградена со четириаголна кула со балкон и фенер сместена на височина од 105 метри надморска височина. Тој е целосно автоматизиран, активен и управуван од Marina Militare. Има единица за сончева енергија и емитира наизменично едно бело трепкање во период од пет секунди видливо до 10 наутички милји.
4 Наводи
* ↑ Marina Militare
Црква „Св. Мина“ - Вруток

Свети Мина — селска црква во гостиварското село Вруток, Македонија.
1 Местоположба
Сместена е на влезот во селото. Околу нејзе се наоѓаат гробишта.
2 Историја
Црквата е изградена околу 1939 година на место каде некогаш било црквиште. Некогашната црква припаѓала на жителите на Селиште, кои имале и свои гробишта околу црквата, кои постојат и денес.
3 Галерија
4 Поврзано
* Гостиварско архијерејско намесништво
* Гостиварска парохија
* Вруток
Пигаче

Пигаче се типови на чевли со долги шпицови свртени нагоре кој се носеле за време на византискиот период. Множинската форма на зборот е pigaciae.
Чевлите понекогаш биле полнети со мов, волна или коњско влакно за да се исправи доградбата. Испакнувањето понекогаш било обоено. Во 12 век чевлите имале зашилен и закачен врв кој понекогаш бил украсен со мало ѕвонче.
1 Поврзано
* Краков
Тестенини од банана

Тестенините од банана се вид тестенини приготвени со користење банана како примарна состојка. Производот обично се прави со незрели, зелени банани кои се сушат и потоа се мелат во брашно од банана. Тестенините од банана се храна без глутен. Производот може да се исуши за подоцнежно готвење или може да се готви веднаш по подготовката. Тестенините од банана се готват како стандардните тестенини, обично со варење. Една студија покажала дека тестенините од банана имаат повисока стапка на апсорпција на вода во споредба со стандардните тестенини, кои генерираат повисоки приноси по готвењето.
Во 2012 година, истражувачите од Универзитетот во Бразилија откриле дека тестенините од банана можат да бидат корисен производ за оние кои боледуваат од целијакија и дека во споредба со интегралните тестенини, тестенините од банана имаат пониско ниво на калории и масти, повисоко ниво на белковини и се поевтини за производство. Производот, исто така, се покажал како добро средство за искористување на зелените банани, кои имаат мала индустриска употреба и ниска комерцијална вредност.
1 Историја
1.1 Студија на Универзитетот во Бразилија
Во 2012 година, научниците за храна од Универзитетот во Бразилија спровеле студија која вклучувала правење тестенини од банана со користење зелени банани, кои биле мелени во брашно. Своите резултати ги објавиле во ''списанието на Академијата за исхрана и диететика''. Во тестот во кој биле вклучени 25 учесници болни од целијакија, болест предизвикана од несакана реакција на глутен и 50 учесници без болеста, двете групи повеќе го сакале вкусот на тестенините од банана во споредба со другите тестенини без глутен, како на пример оние подготвени од кафеав ориз, соја, киноа и компири. На здравата група како споредба им биле дадени и тестенини подготвени од пченично брашно. Поволните одговори биле повисоки кај болните од целијакија и пониски кај здравите.
Во споредба со интегралните тестенини, истражувачите откриле дека тестенините од банана имаат повисоко ниво на белковини, пониско ниво на масти и калории и билепоевтини за производство од тестенините од цело пченично зрно. Исто така, се предложило дека тестенините од банана можат да придонесат за контролирање на цревната регуларност и гликемиските индекси поради високото нивоа на отпорен скроб во тестенините од банана.
1.2 Комерцијално производство
Во 2017 година, Тоња Ифил, претприемач од Барбадос, направила тестенини од банана направени со зелени банани. Ифил изјавила дека значаен аспект на развојот на производот било одредување на соодветна количина вода што треба да се додаде во брашното од банана и дека температурата на водата е исто така важен фактор. На пример, ако водата била премногу топла, тестенините се распаѓале.
2 Поврзано
* Филипинска кујна
3 Дополнителна литература
* . ''Архива за ендокринологија и метаболизам''. Том 60, бр. 4. ISSN 2359-3997.
Црква „Св. Атанасиј“ - Чајле

Свети Атанасиј — главна селска црква во гостиварското село Чајле, Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа во маалото Старо Чајле, сместена под утврдувањето Градиште. Околу црквата е зачувана дабова шума, а црквата уште во минатото била слабо посетувана, бидејќи е доста оддалечена од самото село. Околу црквата се наоѓаат селските гробишта.
2 Историја
Црквата била подигната околу 1870 година. Претходно на тоа место се познавале остатоци од некој манастир.
3 Галерија
4 Поврзано
* Гостиварско архијерејско намесништво
* Гостиварска парохија
* Чајле
Перек

Перек — вид солено печиво.
Переците традиционално се подготвуваат од потквасено тесто од бело брашно и обично се прелива со мешавина од брашно, сол и вода. Може да се најдат во многу пекарници и речиси редовно се дел од асортиманот што се нуди на саемските штандови. Тие одамна се дел од кулинарската традиција во Централна Европа, иако стекнаа популарност низ целиот свет поради нивниот атрактивен изглед и вкус. Македонското име „перек“ доаѓа од германскиот збор „Brezel“.
Освен во свеж облик, переците во продавниците се продаваат и како долготрајни печива во оригинални кеси за пакување (солени стапчиња во облик на переци).
Полуподрум

Во архитектурата, полуподрум ― кат од зграда што е половина под земјата, наместо целосно како вистински подрум или визба.
Традиционално, полуподруми биле дизајнирани во поголеми куќи каде што бил сместен персонал. Полуподрум обично содржел кујни и домашни канцеларии. Предноста во однос на подрумот е тоа што полуподрумот може да пушти надворешна светлина бидејќи може да има прозорци, иако честопати се премногу високи за да уживаат во погледот. Историски, ова беше предност бидејќи слугите, кои традиционално живееле на таков кат, немале можност да губат време гледајќи низ прозорецот.
Функцијата, исто така, има естетска вредност на подигање на приземјето, кое ги содржи приемните простории на зградата повисоко од земјата со цел тие да уживаат во подобар поглед и да бидат послободни од влажните проблеми што секогаш се појавувале пред времето на современата технологија.
Денес, лондонските агенти за недвижнини кога ги продаваат собите на поранешниот слуга како современи станови, честопати го нарекувајќи го полуподрумот како „градинарски кат“.
Рикардо де Пра

Рикардо де Пра е италијански готвач со ѕвезда на Мишелин и телевизиска личност.
1 Биографија
Де Пра е роден и израснат во Алпаго, провинцијата Белуно, Италија, во семејство Де Пра. Тој е син на познатиот готвач со Мишелин ѕвезда Енцо де Пра и сопственик на Долада групација и ресторан, најстариот ресторан со Мишелин ѕвезда во Италија, сместен во Венето, Италија. Четири генерации од неговото семејство ја водат Долада речиси 100 години. Рикардо де Пра е познат по својата „Уметничка кујна“ која ги спојува класичните состојки со модерните техники.
2 Кариера
Израснал во средина богата со кулинарски влијанија, неговиот дедо бил со 3 ѕвезди Мишелин, а татко му готвач со ѕвезда на Мишелин.
Почнал да готви на рана возраст, а на 20 години се преселил во Јапонија со цел да ги усоврши своите готвачки вештини. Во Јапонија учел под водство на мајсторите на готвачите, Хирохиса Којама и Хиројуки Канда, и се запознал со јапонските кујни. За време на својата кариера работел со готвачи како Феран Адрија, Алберт Ру, Жан-Пјер Бруно и Гуалтиеро Маркези.
Во раните дваесетти години работел за Браќата Ру во Британија.
Работи како консултант за различни компании за дизајн на храна и трпеза и културни институции. Работи и како предавач на Универзитетот за гастрономски науки во Поленцо.
Тој е познат како италијанскиот најстручен готвач за традиционална кујна и култура, поради што е избран за венчавката Клуни и Аламудин.
3 Награди
* Мишелин ѕвезда (ресторан Долада) Парохија Алпаго, Венето, Италија
4 Наводи
Џек Бишоп

Џек Бишоп е познат американски готвач и автор на храна, чија специјалност е италијанската кујна. Тој е главен креативен директор на ''Американската тест кујна'' на PBS.
1 Личен живот
Бишоп студирал готвење во Фиренца, Италија. Завршил гимназијата Маунти Лејкс, Њу Џерси и ги смета Маунтинските Езера за свој роден град. Мајка му првпат го научила да готви дома кога имал 12 години, бидејќи работела до доцните часови, а татко му не бил многу добар готвач. Живее во Саг Харбор, Њујорк, со неговата сопруга Лорен Четмен, авторка на храна, и нивните две ќерки. Бишоп е децениски член на неговата фарма во локалната заедница.
2 Кариера
Во 1988 година, Џек Бишоп започнал да работи во списанието ''Кукс''. За време на неговиот мандат со ''Кукс'', воспоставил конвенции за дегустација подоцна користени во ''Американската тест кујна''. Бишоп го уредувал ''Најдобриот рецепт'' (1999), бил ко-режисер на ''Кукс кантри'' во 2005 година и станал член на актерската екипа на ''Американска тест кујна'' и ''Кукс кантри'', домаќин на сегментите за тестирање лабораторија и бил извршен продуцент.
2.1 Книги за готвење
*''Лазања''*''Нешто слатко''*''Комплетен италијански вегетаријански готвач''*''Тестенини е Вердура''*''Зеленчук секој ден''*''Италијански готвачки суштински елементи за почетници'' (соавторство со Чезаре Касела)*''Една година во вегетаријанска кујна''
2.2 Телевизија
*''Американска тест кујна'' (PBS)
*''Кукс земја'' (PBS)
*''Тудеј'' (NBC)
Рексис крвавење

Рексис крварење(од |ῥῆξις|rhēxis ''rhēxis'', „кинење“, „прскање“) е медицински стручен поим за крварење како последица на раскинување на крвен сад.
Рексис крварењето обично се јавува како резултат на претходно постоечко оштетување на крвните садови. Кинењето на ѕидот на крвниот сад може да настане како резултат на артериска хипертензија (висок крвен притисок) или во контекст на артериосклероза (стврднување на артериите); или двете во комбинација може да доведат до кинење (руптура). Други претходни оштетувања како што се ангиитис (воспаление на крвните садови), згрутчување (тромбоза, првенствено синусна тромбоза) или аневризма (испакнување на ѕидот на крвен сад) може да доведат до руптура, а со тоа и до рексис крварење.
Гамарели

Гамарели (полно име Дита Анибале Гамарели) е официјалниот кројач на папата. Продавницата била отворена во 1798 година и се наоѓа во Рим.
1 Историја
Гамарели бил создаден во 1798 година и оттогаш е скроен за папите. Го води истото семејство веќе 6 генерации.
Продавницата била направена од Џовани Антонио Гамарели. Неговиот син Филипо ја презел продавницата, а потоа синот на Филипо, Анибале, го наследил својот татко. Анибале Гамарели ја преселил продавницата во зградата на Папската црковна академија. Во 1874 година, Анибале ја префрлил продавницата од нејзината оригинална локација на нејзиното сегашно место. Се наоѓа во внатрешноста на зградата на Папската црковна академија. Синовите на Анибале, Бонавентура и Џузепе ја преименувале продавницата во „Дита Анибале Гамарели“. Синот на Бонавентура, Анибале го презел својот татко, по што следела шестата генерација од семејството: Максимилијан, Лоренцо и Стефано Паоло. Папата Пиј XII (1939-1958) е единствениот папа кој избрал различен кројач за време на своето папство.
Во 2000 година, продавницата била вклучена во списокот на историски продавници на Рим.
Во 2016 година, шестата генерација на Гамарели го презела раководството на продавницата.
2 Галерија
3 Наводи
Ходник

Ходник ― внатрешен простор во зграда што е користен за поврзување на други простории. Ходниците се претежно долги и тесни.
Ходниците мора да бидат доволно широки за да се осигура дека зградите може да се евакуираат за време на пожар и да им се овозможи на луѓето во инвалидски колички да се движат по нив. Минималната ширина на ходникот е регулирана со градежни кодови. Минималните ширини во живеалиштата се 91 цм во Соединетите Држави. Ходниците се пошироки во места со поголем сообраќај, како што се училиштата и болниците.
Во 1597 година Џон Торп е првиот забележан архитект кој заменил повеќе поврзани простории со соби долж ходникот до кои секоја се пристапува со посебна врата.
Неаполски јазик

Неаполски јазик (нап., |napoletano) е романски дијалект што се зборува во градот Неапол (нап., |Napoli). Овој дијалект е основа на различни кампањски дијалекти. Има многу сличности помеѓу неаполски и дијалектите на регионите на централна и јужна Италија (Лацио, Абруцо, Молисе, Апулија, Базиликата и Калабрија). Во средината на 1970-тите, околу 7 милиони луѓе го зборуваа овој јазик како мајчин јазик.
Неаполскиот дијалект се користи во регионот Кампанија, провинциите Фоџа и Бари. На 14 октомври 2008 година неаполскиот јазик е признат како официјален во регионот Кампанија.
1 Класификација
Наполитанците обично се класифицираат во западнороманските дијалекти, иако повремено се појавува идејата за класификација на неаполскиот во јужнороманските дијалекти. Постојат разлики меѓу поддијалектите на неаполскиот, иако говорителите се разбираат меѓусебно. Разликите во граматиката помеѓу стандардно италијанскиот јазик и неаполскиот дијалект се значајни. Примери се постоењето на среден род и конструкцијата на множина. Како стандардниот италијански јазик, неаполски се развил од народен латински јазик. Разликите во фонетиката може да се објаснат со претлатински влијанија врз неаполски.
Иако неаполскиот јазик има долга традиција во литературата, музиката и театарот (примери се Џамбатиста Базиле, Едуардо де Филипо и Тото), тој за италијанската држава не е официјален јазик и не се учи во државните училишта. Овој јазик добил официјален статус во 2008 година само во провинцијата Кампанија.
Риболита

Риболита  — супа од тоскански леб, панада, каша или пијалак направен со леб и зеленчук, често од остатоци од храна. Има многу варијации, но главните состојки секогаш вклучуваат остатоци од леб, црвен грав, кељ, зелка и евтин зеленчук како морков, грав, блитва, целер, компири и кромид. Неговото име значи „преварено“. Често се пече во глинен сад.
Супата има потекло од село. Првично била направен со загревање (или повторно варење) на преостанатата супа од минестрон или зеленчук од претходниот ден со бајат леб.
Некои извори ја датираат од средниот век кога слугите собирале остатоци од леб натопени со храна од банкетите на феудалците и ги вареле за својата вечера.
1 Историја
Станува збор за типично „сиромашно“ јадење по потекло од село, чие име произлегува од тоа што селаните готвеле големо количество (особено во петок, затоа што е посно јадење), а потоа го „вареле“ во тава во наредните денови, бидејќи вистинската супа се загрева двапати, инаку би била многу слаба супа од леб и зеленчук (затоа да не се меша со супа од леб).
Првите записи за оваа супа датираат од 1910 година во книгата „Уметноста на готвењето во Италија“ (''L'arte cucinaria in Italia'') од Алберто Коугне.
Аверн

Аверн било античко име за вулканскиот кратер во близина на Кума, Италија, во регионот Кампанија западно од Неапол. Делот од флегрските полиња со вулкани, Аверн е приближно 3,2 километри во обем. Во рамките на кратерот е и езерото Аверн.
1 Улога во древното римско општество
Се верувало дека Аверн е влезот кон подземниот свет и како таков е прикажан во ''Енеида'' на Вергилиј. Според традицијата, сите птици кои летале над езерото биле предодредени да паднат мртви, оттука и името на езерото „(езеро) без птици“. Ова најверојатно се должи на токсичните испарувања кои кратерот ги испуштал во атмосферата.
На брегот на езерото се наоѓа грото на Кумејската Сибила, а влезот во долгиот тунел околу 800 метри води кон Кума, каде се наоѓало нејзиното светилиште. Има и остатоци од храмови на Аполон и Јупитер. За време на граѓанската војна меѓу Октавијан и Антониј, Агрипа се обидел да го претвори езерото во воено пристаниште. За таа цел бил ископан воден пат од езерото Лукрино до Аверн. Остатоците од пристаништето сè уште можат да се видат под површината на езерото.
2 la
Терминот ''la'' (множина ''la'') го користеле и античките натуралисти за одредени езера и други места кои го инфицираат воздухот со отровни пареи или испарувања. Пештерата на кучиња во Италија била познат пример. Сепак, најславното од нив е езерото Аверн.
Тие биле наречени и мефити. Мефит била римска божица на штетните испарувања, која штитела од маларија.
3 Наводи
Ново Луковец

Ново Луковец (|Σωτήρα, ''Сотира'') — село во Воденско, Егејска Македонија, денес во општината Воден на Постолскиот округ во Централна Македонија, Грција.
1 Географија
Селото се наоѓа на 11 км северно од Воден и на 3 км северозападно од старото село Луковец (денес наречено Старо Луковец).
2 Историја
Селото е изградено по завршетокот на Граѓанската војна и во него се сместени жителите на старото село Луковец.
3 Култура и спорт
Секој 2 мај во годината ва селото се одржуваат културни манифестации во чест на спасувањето на жителите од ова село од напаста на мравките за време на неговото опстојување во месноста Тополите.
На оваа културна манифестација покрај учеството на играорните и пејачките групи од селото Луковец учествуваат и групи од Воден и соседните села.
За подготовки за одржувањето на манифестациите се грижи одбор од селото и со помош од Одборот за култура и други културни манифестации од градот Воден.
Андрон (архитектура)

Андрон (грчки : grc), или андронитис (grc ''andrōnitis''), ― дел од грчка куќа која е резервирана за мажи, како што се разликува од гинекеумот (grc ''гинаикеион''), женскиот конак. Андронот бил користен за забава на машки гости. За таа цел во собата имало каучи, обично непарен број за да се остави простор за вратата, маси што може да се сместат под каучите, уметнички дела и сите други потребни реквизити. Не сите класични грчки куќи биле доволно големи за да имаат посветен андрон, па дури и оние што ја имале можеби ја користеле просторијата за настани со мешан пол и жени кои примаа гости од женски пол, како и мажи кои биле домаќини на симпозиуми.
Во ископувањата во Олинт, собите идентификувани како андрони содржеле предмети идентификувани со женски активности, како и во остатокот од куќата.
Дефиницијата за андрон била сменена од старогрчката книжевност на Хомер до латинскиот на Витрувиј. Витрувиј објаснува некои од промените во Книгата 6 од ''De architectura'' („''За архитектурата''“); архитектонскиот теоретичар Сајмон Веjр го објасниl контекстот околу коментарите на Витрувиус.
Историчарката на уметност Хали Франкс ги објаснила метафорите на движење во грчките андрони.
1 Поврзано
* Машка пештера
Црква „Св. Никола“ - Печково

Свети Никола — главна селска црква во гостиварското село Печково, Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа на самиот влез во селото, на левата страна од патот. Околу црквата се наоѓаат селските гробишта.
2 Галерија
3 Поврзано
* Гостиварско архијерејско намесништво
* Гостиварска парохија
* Печково
Моцета

Моцета (италијански јазик: ''mocetta'') е ладно предјадење кое традиционално се консумира во Западните Алпи. Моцета е препознаен како PAT производ од Италијанската Република.
Моцета се произведува низ долината Аоста, како и во северниот дел на Пиемонт (имено во Канавезе, Валсесија и Вал д'Осола). Предјадењето се подготвува од немрсни парчиња месо, главно мускули или бут. Месото може да биде говедско, овчо, козјо, свинско или дивеч, а од дивечот особено се цени дивокозата.
1 Подготовка
Месото се зачинува со лук, ловоров лист, рузмарин, жалфија и други планински билки (во зависност од рецептот), а потоа се посолува и се маринира во сопствените сокови. Откако ќе се маринира, месото се остава да отстои на ладно место одредено време: во случај на домашна Моцета, месото се ароматизира до 20 дена. Во занаетчиските месарници, месото се масира со машини за да се одржи хомогената боја и да се зачуваат ароматичните ноти. Без оглед на начинот на подготовка, месото потоа мора да се исуши и да созрее закачено на воздух во сува просторија.
2 Потрошувачка
Моцета може да се јаде во различните фази на созревањето. Помладата Моцета се вели дека е посвежа и помека, а посозреаната моцета станува потврда, и месото е со потемна боја. Моцета традиционално се сече на тенки парчиња.
Вкусот на моцетата се подобрува со комбинирање со мед, како и со масло од орев.
Потеклото на ова предјадење е древно и произлегува од потребата на селските семејства да го зачуваат месото во долгите зимски месеци на Алпите.
3 Наводи
4 Библиографија
* (reference)
Топче од сирење-ориз

''Супли или топчиња од сирење-ориз'' се италијански ужинки кои се прават од топче ориз (обично ризото) со сос од домати, кое е стандарно за римската кујна. Првично, тие биле исполнети со пилешко месо, мелено месо или ''проватура'' (вид на сирење од Лацио), и со парче моцарела; целото парче се потопува во јајце, се премачкува со лебни трошки и се пржи. Тие се слични со сицилијанските ''аранчини'' и крокети. Супли може да се подготват и без сос од домати.
Тие најчесто се јадат со прсти: кога парчето ќе се скрши на два дела, моцарелата протекува од внатре.
Топчињата од сирење-ориз првично се продавале во римски продавници каде се продавала пржена храна. Сега тие најчесто се служат во повеќето пицерии низ Италија како антипасто.
1 Дополнителна литература
*
Арсоли

Арсоли (римски дијалект: it) е всушност празен простор и ''„комуна“'' во Метрополитската област Рим, централна Италија.
Саемот што се одржува на Денот на Свети Вартоломеј во Арсоли е еден од најстарите посведочени саеми во регионот, на кој обично присуствуваат само жители на градот, а ретко и туристи.
1 Главни знаменитости
Сè уште се зачувани тесните антички улици на средновековниот центар, како и ''кастело'', некогаш во сопственост на бенедиктинскиот ред. Датира од 11 век. Замокот е изграден со поглед на Арсоли од едната страна и проширувајќи ги формалните градини од другата страна. Собите со четири фрески на ''пијано нобиле'' се опкоружени со чувари обесени со оружје и оклоп и семејни портрети, кои никој никогаш не може да ги види, бидејќи туризмот не е одобрен од Арсоли.
Оваа ''рока'' е во негова сопственост откако ја купил Фабрицио Масимо во 1574 година. Тој побарал Џакомо дела Порта да ја преуреди црквата и нарачал изградба на аквадукт за дополнување на несоодветните бунари, бидејќи обилните извори на Арсоли биле искористени за да му служат на градот Рим од 600 п.н.е., традиционалниот датум на аквадукт, изграден, според традиција, од Анкус Марциус. Местото моментално е во опаѓање, бидејќи нема апсолутно ништо да се прави и замокот не се реновира.
2 Меѓународни односи
Арсоли е збратимен со:
* Благај, Босна и Херцеговина
* Мостар, Босна и Херцеговина
3 Наводи
Рафаело (слатки)

Рафаело — кондиторски прозвод појавен на пазарот во 1990 година, од италијанскиот производител Фереро. Производот е во форма на топка од кокос и бадем. Во својот состав содржи: сферична обланда која е исполнета со бел млечен крем и бели бланширани бадеми, опкружени со слој од кокос. Продуктот содржи големо количество на лактоза, што го прави Рафаело некомпатибилен за потрошувачите со нетолеранција на лактоза.
Фабриките на Фереро кои го произведуваат Рафаело се: Владимир, Русија, Брантфорд, Канада, и Арлон, Белгија. Најголемиот пазар на слатките призводи на Фереро и Рафаело е Русија.
Во 2008 година, белгиската компанија Соремартек (дел од групацијата Фереро) започнала правна постапка против Ландрин, украинска компанија која почнала со произведување на слатки во 2007 година слични на Рафаело, наречено Варферато. Соремартек поднеле тужба против Ландрин дека го прекршиле заштитниот знак на Соремартек за заштита на изгледот на нивните слатки, Рафаело. По долга судска борба, судот на Украина пресудил во корист на Ландрин.
Во 2017 година, судот во Франкфурт на Мајна, Германија, пресудил Фереро да го наведе бројот на слатки во секое продадено пакетче Рафело, наместо само да ја наведе тежината.
Стапчиња леб

Стапчиња леб, исто така познати како грисини, грисино или стапчиња за потопување, се стапчиња со големина на молив направени од остар, сув печен леб кој има потекло од Пиемонт, регион во Италија.
1 Историја
Се смета дека потекнува од далечната 1643 година, кога еден игумен од Фиренца опишал леб со долг облик што се правел во Ланзо Торинезе, надвор од Торино. Традицијата кажува дека потекнува од регионот на Пиемонт во 17 век, кој бил измислен од страна на пекарот Антонио Брунеро, од Торино. Тоа било храна што била измислена за да биде полесно сварлива за војводата Виктор Амадеус II од Савој, кој имал дигестивни проблеми во неговото детство.
2 Послужување
Во италијанско-американските ресторани, грисини или стапчиња леб, најчесто се понудени како предјадење. Стапчињата леб може да се комбинираат со состојки како што е пршута и орев.
Во повеќето северноамерикански ресторани, грисините се многу меки, најчесто прелиени со путер, лук и сирење кога се служат како мезе; како десерт, може да се прелиаат со цимет, шеќер, и глазура.
Готови, сушени стапчиња леб може да се најдат на пазарите како брза ужина или предјадење пред оброк за домашна употреба, нешто слично на крекер. Најчесто се служат со некој вид на натопување, како сирење.
Поинаков рецепт за грисини, наречени роскуилиетас, постои во Валенсија.
3 Поврзано
* Багет
* Ѓеврек
Сполето

Сполето (|Spoleto) е град во централна Италија. Градот е четврти по големина град во областа Перуџа во италијанската провинција Умбрија.
1 Природни одлики
Градот Сполето се наоѓа во централниот дел на Италија, во југоисточниот дел на Умбрија, на 60 километри од Перуџа. Градот се наоѓа на многу необично место, стрмна падина над која се издигаат централните Апенини.
2 Историја
Најраните траги за постоењето населба се од бронзеното време и се пронајдени на ридот Сант'Елија веднаш над денешниот град. Од крајот на 8 век п.н.е. Сполето бил најважниот центар во јужна Умбрија, за што сведочи некрополата на богатиот владетел ''Пјаца д'Арми''.
Градот Сполетиум првпат бил споменат како колонија во 241 п.н.е. Во 217 п.н.е., Сполетиум бил нападнат од Ханибал, кој бил истеран од жителите. За време на Втората пунска војна, градот бил сојузник на Рим. За време на граѓанската војна страдал од војската на Гај Мари и Сула. Сула го освоил во 82 п.н.е. и оттогаш градот станал општина со постојан гарнизон. Во првиот век, Сполето станал центар на епархијата.
Емилијан, кој бил прогласен за император во Мизија од неговите војници, бил убиен овде во 253 година, непосредно пред почетокот на битката против неговиот соперник Валеријан. Темелите на епископското седиште во Сполето датираат од 4 век. За време на вандалската инвазија и готските војни, градот бил важно упориште.
За време на Ломбардите, Сполето станал главен град на независното Војводство Сполето (околу 570 година). Грофицата Матилда од Тоскана го припоила на своето војводство во 1079 година, како подарок од папата Григориј VII. година Во 1155 година, градот бил уништен од Фредерик I. Барбароса. Конечно, во 1213 г. градот бил освоен од папата Григориј IX. кој и го присвоил на Папската држава.
Во 1809 година, градот станал префектура (седиште на округот) на францускиот департман Тразимене. Тој бил освоен од италијански војници во 1860 година.
3 Популација
Според резултатите од пописот на населението во 2011 година, во општината живееле 38.429 жители.
+Демографија, 1931, 1936, 1951, 1961, 1971, 1981, 1991, 2001, 2011
32 103, 32 341, 38 155, 38 308, 36 156, 37 360, 37 763, 37 889, 38 429
Денес, Сполето има околу 38.000 жители (четврт по големина град во областа), главно Италијанци . Во последните децении бројот на жители во градот стагнира.
4 Градови партнери
* Швецинген
* Цетиње
* Кахамарка
* Чарлстон
* Оранж
5 Знаменитости
Во 2011 година, УНЕСКО додал седум места на листата на светско наследство во Европа, што сведочи за главната улога на Ломбардите во духовниот и културниот развој на средновековното европско христијанство, особено поттикнувајќи го развојот на монаштвото. Во Сполето тоа е базиликата Сан Салваторе, ранохристијанска базилика од 4 - 5 век која Ломбардите ја обновиле и многу ја прошириле во 8 век.Тоа е трикорабна црква со тројно светилиште над кое се наоѓа октогонален свод , додека апсидата е полукружна и опкружена со две простории, така што однадвор имаат заеднички рамен ѕид. Фасадата со полуколони и три портали украсени со антички мотиви е зачувана во оригинална форма.
6 Галерија
Сфољатела

Сфољатела, понекогаш наречено опашка од јастог во САД, <ref>Bullock-Prado, Gesine (2012). ''''. Open Road Media. p. 198. е италијанско пециво исполнето во облик на школка кое има потекло од Кампанија. ''Сфољателе'' исто така значи „мал, тенок лист или слој“, бидејќи неговата текстура на пециво наликува на наредени лисја.
1 Потекло
Во манастирот Санта Роза во Конка деи Марини во провинцијата Салерно, Италија, во 17 век, била создадена сфољателата ''Санта Роса''. Слаткарот Пасквале Пинтауро, од Неапол, го добил оригиналниот рецепт на Сфољателата и почнал да ги прави и продава колачите во неговата продавница во далечната 1818 година.
2 Производство
На голема маса, тестото се развлекува, или се израмнува со апарат за тестенини, потоа се премачкува со некој вид на маснотии (путер, сало, маргарин или мешавина), па се превиткува во вид на швајцарски ролат, но со многу повеќе слоеви. Од крајот се сечат дисковите, се обликуваат да направат џебови, и се полнат. Се пече пецивото додека слоевите не почнат да се одвојуваат, создавајќи ги карактеристичните гребени ''на сфољатела''.
Има повеќе различни рецепти за тестото и филот. Филовите вклучуваат рикота со вкус на портокал, паста од бадем и шеќерна кора од цитрон.
3 Регионални варијации
Постојат два вида на пециво. Исто така, постои рецепт со некои промени, со иста кора, но со многу благ и повкусен фил кој е направен од француски крем, сличен на шлаг.
4 Поврзано
* Баклава
* Штрудла
Виола Карофало

Виола Карофало (родена во Неапол, Италија, 30 јуни 1980 година) е италијанска политичарка и поранешен национален портпарол и лидер на Моќта на народот, коалиција на партии, движења и здруженија (околу стотина меѓу кои и комунистичка партијата за обнова, Италијанската комунистичка партија и Друга Европа) кои се натпреварувале на општите избори во Италија во 2018 година.
1 Студија
Карофало дипломирала филозофија и го одбранила својот прв докторат во 2008 година по модерна и современа филозофија и вториот во 2012 година по филозофија и политика.
Работела на темата биоетика и на политичкиот мит на мислата на Ернст Касирер и Ролан Барт, на поетиката на Бертолт Брехт и на темите за препознавање и интеркултуралност.
Во 2013 година, ја објавила својата прва книга за Франц Фанон.
2 Политика
Карофало била избрана за национален портпарол на 17 декември 2017 година и за политички лидер од 6 јануари 2018 година на Моќта на народот.
3 Библиографија
* Viola Carofalo, ''"Fanon. Lo spettro negro"'', La Casa Usher, Florence, 2013, * Viola Carofalo, ''"Un pensiero dannato: Frantz Fanon e la politica del riconoscimento"'', Mimesis, Milan-Udine, 2013, * Viola Carofalo, ''"Le due città: metropoli e identità mutanti"'', Università degli Studi di Napoli "L'Orientale", Naples, 2015, * Viola Carofalo, ''"Frantz Fanon: dalla liberazione dei popoli alla liberazione dell'Uomo!"'', Hachette, Milan, 2016, ISBN * Viola Carofalo, ''"Dai più lontani margini: J.M. Coetzee e la scrittura dell'altro"'', Mimesis, Milan-Udine, 2016,
4 Наводи
Formula One Arcade

Formula One Arcade или Формула 1 Аркадата е тркачка видео игра која што е развиена од Студио 33 и објавена е од ''Sony Computer Entertainment'' ексклузивно за ''PlayStation''.
1 Играње
''Аркадата на Формула 1'' се заснова на Светскиот шампионат во Формула 1 од 2001 година, иако играта била фокусирана на бурните тркачки активности и се сметаат за нереална. Играчите се натпреваруваат во трка што се состои од неколку круга, собирање контролни точки и пикап, како што се зголемувае брзината, големи гуми (кои му даваат на болидот повеќе држење) и штитови. Играта наликува на онаа на ''Марио Карт'', наместо на традиционалните игри во Формула 1.
2 Наводи
Капоколо

Капоколо, или капикола или копа е традиционален италијански, корзикански и швајцарски ладен дел од свинско месо направен од суво стврднат мускул кој се протега од вратот до четвртото или петтото ребро на свинското рамо или врат. Сличен е на попознатата шунка или пршута, бидејќи и двете се ладни производи добиени од свинско месо кои се користат во слични јадења.
1 Терминологија
Овој исечен дел обично се нарекува ''капоколо'' или ''копа'' во поголемиот дел од Италија и јужна Швајцарија (Тичино и Грисонс). Ова име е соединение од зборовите ''капо'' („глава“) и ''коло'' („врат“). Регионалните термини вклучуваат ''капиколо'' (Кампанија и Калабрија) и ''капиколу'' (Корзика).
Изговорот „габагул“ го користеле Италоамериканците во областа на Њујорк и на други места во североисточниот дел на САД. Особено бил користен во телевизиската серија ''Сопранови'', и неговата употреба станала добро познат стереотип.
2 Производство и употреба
Во своето производство, капоколо најпрво лесно се зачинува со црвено, а понекогаш и бело вино, лук и разновидни билки и зачини кои се разликуваат во зависност од регионот. Месото потоа се посолува (и традиционално се масира), се става во природна обвивка и се закачува да се суши шест месеци. Понекогаш надворешноста се трие со лута пиперка пред да се закачи. Капоколо во суштина е пандан на свинското месо сушено на воздух, или сушено говедско. Широко е достапен секаде каде има поголеми италијански заедници, поради комерцијално произведените сорти. Бавно печената пиемонтешка верзија се нарекува ''копа кота''.
Капоколо е ценет по неговиот нежен вкус и нежна, масна текстура и често е поскап од повеќето други ''салуми''. Во многу земји се продава како гурманска храна. Обично се сече тенко и се користи во антипасти или сендвичи, како и во некоја традиционална италијанска пица.
3 Сорти и официјален статус
Двете посебни сорти, ''копа пиацентина'' и ''капоколо ди Калабрија'', имаат статус на заштитена ознака на потекло според Заедничката земјоделска политика на правото на Европската Унија, што гарантира дека само производите со вистинско потекло од тие региони се дозволени во трговијата како такви.
Пет дополнителни италијански региони произведуваат капоколо и не се опфатени со европското право.
Надвор од Европа, капоколо бил донесен во Аргентина од италијански имигранти, под имињата ''бондиола'' или ''бондиола курада''.
4 Наводи
5 Дополнителна литература
*
Стромболикјо

Стромболикјо (|Strombolicchio) — мал остров од вулканско потекло. Се наоѓа североисточно од островот Стромболи на Липарски Острови во Италија.
1 Геологија
Стромоболикјо е остаток од првичниот вулкан од кој бил изграден островот Стромболи. Пред приближно 200.000 години, ерупциите на ова место престанале. Оттогаш поместена е вулканската активност за околу 2 км на југозапад. Стромболикјо е единствениот остаток над морското ниво, инаку има подморска платформа што се протега помеѓу неа и главниот остров.
2 Флора и фауна
Стромболикјо е домаќин на некои многу ретки видови на флора и фауна и е прогласен за природен резерват, со сериозни ограничувања на пристапот. ''Bassia saxicola'' е загрозен вид цвет кој е во опасност од истребување. Тој е присутен во само стотици примероци на островот Капри. ''Podarcis raffonei'', тоа е редок гуштер кој е класифициран како критичен со ризик од истребување, се наоѓа на само три други локации, од кои сите се на Липарските Острови.
3 Светилник
До светилникот Стромоболчио, кој се наоѓа на врвот, може да се стигне по бетонски скали од над 200 скалила.
4 Наводи
*
Киндер Буено

Киндер Буено (''Киндер'' значи „деца“ во германски јазик, ''буено'' значи „добро“ на шпански јазик) е вкусна чоколадна бисквита и вафла направена од италијанскиот производител на слатки Фереро. Киндер Буено спаѓа во дел од линијата на Киндер чоколадо. Тоа е крем исполнет со лешник, вафла покриена со два вида на чоколадо, млечно чоколадо и темна чоколадао.
Киндер Буено било пуштено во продажба во 1990 година и е достапен дури во 60 земји.
1 Производство
Киндер буено се произведува во фабриките во Франција и Варшава, Полска.
2 Палета на производи
* Киндер буено* Киндер Буено Бело — Киндер Буено потопен со бело чоколадо и покриен со парчиња какао меренга* Киндер Буено Кокос — Киндер Буено со крем од лешник, потопен во кокосово млеко и вафла премачкана со бело чоколадо, попрашана со кокосови снегулки* Киндер Буено Црно — Киндер Буено покриен со темно чоколадо* Киндер Буено Мало (мини) — Киндер Буено со големина на еден залак и поединечно завиткан. Исто така може да се сретне и во Мини Микс чанти, кои се составени од микс од класично, темно и бело Киндер Буено Мини.* Календар за доаѓање на Kinder Bueno — Календар за доаѓање кој содржи повеќе врсти на мешавина од класично, темно и бело Киндер Буено Мини* Киндер Буено јајца - мини чоколадни велигденски јајца* Киндер Буено Сладолед — сладолед во корнет, достапен во класичен вкус и вкус на бело чоколадо
3 Контаминација со ароматични јаглеводороди со минерално масло
Европската управа за безбедност на храна открила дека чоколадото е загрозено со високи нивоа на ароматични јаглеводороди минерално масло (MOAH), веројатно канцероген. Контаминацијата со јаглеводороди често е предизвикана од техниките за преработка на жито или е внесена во храната преку пакувањето на овој производот. Матичната компанија на Киндер, Фереро, не се согласи со наодот на ЕФСА и смета дека сите производи ги содржат под максималните нивоа за човечка исхрана. Докажано е дека други вообичаени чоколадни производи содржат слични или повисоки нивоа на контаминација.
Соаве (слатко вино)

Соаве е суво бело италијанско вино од регионот на Венето кој се наоѓа во североисточна Италија, главно во близина на градот Верона.
1 Историја
Соаве и Чианти биле првите зони во Италија (1931 година) кои биле признати со Кралската одлука дека имаат потенцијал за производство на деликатни вина. Овој документ ги поставил границите на производните зони кои, во случајот на соаве, се совпаѓаат со оние утврдени според сегашните прописи за производство за соаве класично вино. Зоната Соаве не е особено голем вински регион, но сепак, произведува многу значителни количества на вино.
2 Вински регион
Производната зона Соаве се наоѓа во источниот дел на ридовите во провинцијата на Верона (северно од автопатот ''Серенисима'', помеѓу 18 и 25 километри од патот Верона-Венеција). Зоната зафаќа дел од земјиштата кои припаѓаат на општините Соаве, Монтефорте д'Алпоне, Сан Мартино Буон Алберго, Лавањо, Мецане, Калдиеро, Келоњола, Иласи, Казано, Ронка, Монтекија и Сан Џовани Иларионе.
Климата во регионот Соаве е под влијание на долината По, каде на есен се појавува магла, што може да донесе опасност од мувла и други болести на грозјето. Грозјето Гарганега, што е главна одлика на Соаве, е сорта со доцно зреење и густа кора, што може да ја издржи маглата подобро од некои други сорти.
2.1 Класико
Употребата на спецификацијата „Класико“ со ознака „Соаве“ се користи за производ направен од грозјето собрано од лозјата на ридот околу општините Соаве и Монтефорте д'Алпоне.
Во овој регион, почвите на лозјето се значително помалку плодни од алувијалните почви во рамнините. Во западниот дел од класичната зона во близина на Соаве, почвите содржат големо количество на варовник кој ја задржува топлината на попладневното сонце. Во лозјата од источниот дел, почвата се состои од распаднати вулкански карпи, каде се добиваат „покорисни“ вина.
Во Соаве се произведува само бело вино, а најмалку 70% мора да биде грозје Гарганега.
3 Производство
Во средината на 1990-тите слаткото вино Соаве се произведувало на приближно 6 милиони кутии годишно, а 80% од тие биле произведени од локалната задруга во регионот, и се продавале на големо на увозниците кои го пуштаале виното под приватни етикети.
Во својата историја, сувото слатко вино многу пати се споредувало со шардоне. На почетокот на 21 век, производствените трендови се насочувале кон бело суво и слатко вино (Соаве) што подобро го истакнува својот карактер и карактерот на грозјето Гарганега.
Мајсторот на виното Мери Јуинг-Малиган го опишал виното соаве како вино со светло тело, со сламена боја, кое има многу свежи, овошни ноти.
Во 2009 година, задругата Кантина ди Соаве со приближно 2.200 членови, генерирала 48% од вкупното производство на Соаве. Во текот на изминатата деценија, многу одгледувачи почнале да го флашираат сопственото вино, што дополнително ја поттикнало промената кон повисоки стандарди.
4 Наводи
Силвија Колока

Силвија Колока (родена на 23 јули 1977 година) е италијанско-австралиска глумица, оперска пејачка, авторка на книги за готвење и личност од ТВ шоу за готвење. Има објавено шест книги за готвење.
1 Биографија
Колока е родена во Милано во семејството на Лоредана и Марио Колока. Нејзината единствена главна филмска улога била во ''Ван Хелсинг'', во кој ја играла Верона, една од невестите на Дракула. На 25 септември 2004 година, во средновековниот замок Монталто во Тоскана, Италија, се омажила за австралискиот актер Ричард Роксбург, кој го играл Дракула во тој филм. Имаат два сина и една ќерка. Семејството моментално живее во Сиднеј.
Колока е оперски мецосопран, и работела како музички театарски изведувач во Италија пред да стане филмска глумица. Се појавила во 2015 година како Орфео во ''Орфео и Евридис'' на Глук во Сиднеј, и како кралицата во продукцијата на Линди Хјум на ''Снежана'' за операта Квинсленд и театарот Ла Боит во 2016 година. Нејзиниот деби албум, Пеј како Италијанец, бил издаден во октомври 2022 година. Таа изведува четири точки заедно со арии и уметнички песни од меѓународни пејачи.
2 Телевизија
''Направено во Италија со Силвија Колока'', австралиска ТВ серија од 10 дела, премиерно прикажана на ТВ SBS во ноември 2014 година, што се совпаѓа со објавувањето на истоимената книга. Колока одвела филмска екипа дома за да го запознае своето италијанско семејство, прикажувајќи три живописни региони на Италија, Абруцо од каде што е нејзиното семејство, Марке и Молизе, користејќи ја кујната на нејзината мајка за да ја претстави ''кучина повера'' (селската кујна).''Италијанската маса на Силвија'', реално шоу за готвење од осум дела, дебитирало на ABC на 6 октомври 2016 година. Во секоја епизода, Колока поканува група познати личности да готват и да јадат со неа и да се вклучат во забавен и интелигентен разговор. Меѓу гости биле и Кети Лете, Лиза МекКун, Том Глисон, Магда Шубански, Мет Моран, Кен Доне, Сара Фергусон, Мерик Вотс, Клер Хупер, Аманда Ванстон, Пиа Миранда и Иан Торп.''Готви како Италијанец'', австралиска ТВ серија од 10 дела, премиерно прикажана на Ес-Би-Ес Фуд во ноември 2020 година. Втората сезона била премиерно прикажана во април 2021 година и третата сезона во мај 2022 година.
3 Филмографија
*''Касомаи'' (2002) како водителка на награда во Кан
*''Ван Хелсинг'' (2004) како Верона
*''Детонатор'' (2006) како Надја Комински
*''Вирџин Територија'' (2007) како сестра Лизабета
*''Лезбејски убијци на вампири'' (2009) како Кармила
*''Надвор од ноќта'' (2010) како Роберта
*''Тројна среќа'' (2010)
*''Апокалипсата на мајмуните'' (2012) како Тосика
*''Нерв'' (2013) како Елена
*''Анимиран „Пеколот на Данте“'' (2013, краток) како Беатрис (глас: италијанска верзија)
*''Мали торнада'' (2022) како Марија
4 Објавени дела
*''Silvia's Cucina'', Penguin 2013.
*''Made in Italy'', Penguin 2014.
*''La Dolce Vita'', Penguin 2016.
*''Love Laugh Bake'', Pan Macmillan 2018.
Италијански пештерски саламандер

Италијански пештерски саламандер
Статус на конзервација
Endangered (IUCN 3.1)
Научна класификација
Кралство, Анималиа
Филум, Чордата
Класа, Амфибија
Редослед, Уродела
Фамилија, Plethodontidae
Подфамилија, Plethodontinae
Род, ''Speleomantes''
Видови, ''S. italicus''
Биномно име
''Speleomantes italicus''(Dunn, 1923)
Синоними
Италијанскиот пештерски саламандер (''Speleomantes italicus'') е вид на саламандер од фамилијата дождалци. Ендемични за Италија, неговите природни живеалишта се умерените шуми, карпестите области, пештерите и подземните живеалишта (освен пештерите). Му се заканува губење на живеалиштата.
1 Опис
Италијанскиот пештерски саламандер е тенок вид со кратки екстремитети и расте до должина од околу 12,5 сантиметри вклучувајќи кратка опашка. Главата е широка со истакнати очи и има посебен жлеб помеѓу ноздрите и работ на усните. Стапалата се делумно мрежести. Има темна боја со шарени црвеникави или жолтеникави ознаки и темен стомак. На север од својот опсег, тој е попроменлив по боја и понекогаш се хибридира со саламандер „Амбрози“ (''Speleomantes ambrosii'').
2 Распространетост и живеалиште
Италијанскиот пештерски саламандер е од северна Италија каде што се наоѓа во северните и централните Апенински планини. Неговиот опсег се протега од провинцијата Лука и провинцијата Реџо Емилија на југ до провинцијата Пескара. Се наоѓа во пошумени долини, на карпести места и во пештери и подземни води, често во варовнички области, на надморска височина до 1,600 метри надморска височина.
Воведена популација на овој саламандер постои во напуштен каменолом во букова шума во близина на Холцминден, Германија. Се претпоставува дека саламандрите се таму дури еден век, бидејќи во областа имало семејство кое поседувало и бизнис за увоз на животни и неколку блиски каменоломи во почетокот на 20 век.
3 Поведение
Италијанскиот пештерски саламандер обично се наоѓа во области со варовнички карпи, но понекогаш во области со песочник. Тој е агилна, се качува по ѕидовите на пештерите и карпестите излети. Женката снесува мала спојка од јајца во пукнатина и тие се изведуваат со директен развој во минијатурни саламандри.
4 Статус
Меѓународната унија за зачувување на природата го оцени италијанскиот пештерски саламандер како загрозен. Ова е врз основа на тоа што, иако е вообичаен во голем дел од неговиот опсег, неговиот вкупен опсег на појава е помал од 20,000 километри на квадрат (7,700 мл) и соодветното живеалиште може локално да се намалува.
Пастичото

Пастичото е вид исполнето италијанско печиво. Во зависност од регионот, се полнат или со сирење рикота или со крем од јајца според традицијата.
Тие се приближно 1 см во обем. Пастичото највообичаено се служат како појадок, но сепак може да се јадат и во текот на целиот ден. Во Апулија, тие се традиционални пецива. Според голем број извори, пастичотите треба да се јадат додека се топли.
1 Состав
1.1 Тесто
Тестото за печиво со кратка кора што се користело порано за правење пастичиоти првично било направено со свинка маст. Во модерните рецепти наместо тоа се користи путер, иако тоа ја менува текстурата на кората. Се нанесуваат јајца на врвот на секое печиво пред печењето.
1.2 Полнења/Филови
Полнењата на патичоти го вклучуваат традиционалниот крем со вкус на лимон или рикота, и други филови како што се крем од бадеми, чоколади, ф'стаци или ванила, овошје, или Нутела. Најредок фил е со мелено телешко месо и бадеми, омилен во сицилијанскиот град Пати. Тие се слични на мароканската ''пастила'' која исто така прави комбинација на фил од месо со прелив од шеќер. Пастичотите исполнети со крем се класичен вид во Апулија, особено во провинцијата Лече, каде пастичотото е стандарден колач. Во Сицилија најомилен вид на исполнето пастичото е филот со рикота. Во југозападна Италија, во Неапол и помеѓу Апулија и Сицилија, типичните филови се со крем и цреши, а оваа варијација на фил е наречена ''пастичото наполетано''. Во Соединетите Држави може да се најдат и филови со крем и рикота.
2 Историја
Андреа Аскалоне, готвач во градот Галатина, во близина на Лече, се смета за пронаоѓачот на ''пастичоти''. Тој во 1745 година користел состојки преостанати од ''тортите'' со цел да создаде помала торта. Сепак, неодамнешни студии покажуваат дека семејството Аскалоне не било присутно во Галатина пред 1787 година.
3 Достапност
Пастичоти се продаваат во пекари, барови, кафулиња и ресторани во јужна Апулија. Најчесто се достапни во италијанско-американските пекари во Соединетите Држави, заедно со други италијански колачи како што се каноли и сфољатела.