Диодор Тарсиски

Диодор од Тарс (грчки: Διοδωρος ο Ταρσευς) е христијански теолог од IV век. век, светец на Асирската црква на Истокот и еден од нејзините „тројца грчки учители“. Теологијата на Диодор, како и повеќето теолози од тоа време, се однесува на многу аспекти од христијанскиот живот. Диодор е особено познат како реформатор на монаштвото, апологет на христијанството, кој го бранел од антихристијанската политика на Јулијан Отпадникот и егзегет кој пишувал толкувања на речиси сите книги од Библијата .
1 Биографија
Диодор е роден во благородничко семејство - пагански свештеници кои биле поклоници на Зевс, судејќи по неговото име и по обвинувањето на Јулијан Отпадникот, кој лично го познавал, за предавство на паганските богови. Името може да се објасни со фактот дека стоиците, вклучително и атеистите и христијаните, го нарекоа логосот Зевс - можеби во предградијата на Антиохија. Откако се стекнал со класично филозофско образование во училиштето во Атина (каде што учел заедно со Василиј Велики, Григориј Богослов и Јулијан Отпадник), многу брзо по дипломирањето се замонашува или прво се приклучува на полумонашкото братство на лаици, кое дејствувало според обичајот на Црквата на Истокот бидејќи во Антиохија имало многу христијански бегалци од Иран. Диодор теологија го предавал Евсебиј Емески. За време на владеењето на Јулијан Отпадникот, Диодор напишал серија списи и филозофски трактати против обидите да се обнови паганството во империјата. Како доследен бранител на Никејскиот Символ на верата, Диодор не му се потчинувал на аријанскиот епископ Леонтиј и заедно со неговиот пријател Флавијан (кој подоцна ќе стане епископ на Антиохија по препорака на Диодор) го поддржувал Православието надвор од ѕидините на Антиохија. Има сведоштва дека токму во тогашните богослужби во предградието на Антиохија се појавило антифонално пеење, кое подоцна станало широко распространето во Црквата. Во Антиохија, Диодор бил покровител на патријархот Мелетиј, најпрвин умерен доцниот полуаријанец, противник и на Аријанците и на крајностите на покојните Аријанци, кои подоцна добиле решителна поддршка од никејското крило на Црквата. Во 361 година, по соборувањето на Мелетиј, во Антиохија имало двајца аријански и двајца никејски епископи. Еден од епископите на Никеја бил Мелетиј, соборен од Аријанците, и тој го ракоположил Диодор за свештенство. Диодор бил доследен поддржувач не само на Никејското учење, туку и на Мелетиј и активно се занимавал со организациски активности во Антиохија. Така, за време на своето свештенство, Диодор основал манастир и катихетичко училиште во близина на Антиохија. Благодарение на оваа школа, Диодор стана ментор на теологот и литургист Теодор Мопсуестиски (контроверзен во неговата христологија) и несомнено брилијантниот православен проповедник Свети Јован Златоуст, идниот архиепископ на Константинопол. Христологијата и егзегезата на школата на Диодор ќе се развијат и донекаде ќе се трансформираат во Антиохиската теолошка школа. Меѓутоа, осуден на соборот во Ефес во 431 година, Несториј ќе ја доведе до крајност христолошката теологија на ученикот Диодор Теодор од Мопсуестија.
Во 372 година Диодор бил протеран од Аријанскиот император Валенс и тој емигрирал во Ерменија . Диодор се враќа од егзил по смртта на Валенс во 378 година. година, а неговиот пријател Василиј Велики, архиепископ Кесариски, го ракоположи Диодор за епископ. Како доследен „никеец“, Диодор станал епископ на Тарс, родниот град на апостол Павле .