Ромито (пештера)

Пештерата Ромито е природна варовничка пештера во националниот парк Полино долината Лао, во близина на градот Папасидеро во Калабрија, Италија. Стратиграфскиот запис од првото ископување ја потврдил продолжената палео-човечкото живеалиште за време на раниот палеолит од пред 17.000 години и неолитот од пред 6.400 години. Било документирано едно единствено, но извонредно парче париетална карпа гравирана од раниот палеолит. Првично биле откриени неколку погребни места со различна старост. Нередовните повторливи сесии довеле до дополнителни наоди, што укажува на идни ископувачки работи. Забележително е количеството акумулирани податоци што откриле подлабоко разбирање на праисторискиот секојдневен живот, извонредниот квалитет на резбите на карпи и погребни останки со име Ромито 2, кои покажуваат одлики на патолошки скелетни состојби.
1 Локалитет
Пештерата била откриена од тогашниот директор на Градскиот музеј, Агостино Миљо, во пролетта 1961 година. Ископувањата започнале во летото 1962 година под раководство на Паоло Грациози од Универзитетот во Фиренца. Археолошкиот парк содржи мал музеј, кој ја презентира документацијата и најновите истражувања.
Локалитетот се состои од две различни области: надворешен поранешен карпест засолниште или настрешница со должина од 34 метри и внатрешната пештера, вградена во варовничката формација со должина од 20 метри и е достапен преку тесен тунел. Внатрешноста е украсена со голем број љубопитни капници и праисториски графити.
1.1 Стратиграфија
Ископувањата во зголемен ров извршени во 2000, 2002, 2003 и 2007 година изложиле долга низа слоеви, кои формираат седум главни археолошки единици со епизоди на интензивна човечка окупација. Сукцесијата се движи од средно и доцно граветонско до рано епиграветско, средно епиграветско и доцно епиграветско. Овие културни фази се случиле помеѓу 26.000 и 10.000 години.
Депозитите во близина на влезот се околу 8 метри дебели и се состојат од кластични седименти. Палеолитски наоѓалишта, до 6 метри дебели, под средните холоценски слоеви, околу 2 метри дебели и содржат керамика од средниот и доцниот неолит. Локално изведени карпести блокови до 4 метри по големина потпираат на падината на талусот пред и под влезот, што покажува дека првично имало настрешница што подоцна се срушила. Наслагите на човечко занимање содржат бројни коски и камени алатки, заоблени од егзогени камчиња со големина и изобилен отпад од јаглен кој е поврзан со камини. Околу педесет откриени парчиња керамика се доказ за окупацијата на пештерата за време на транзицијата во неолитот/железното време.
1.2 Карпести гравури
Бикот, Аурох се наоѓа на устието на западниот дел од пештерата и е врежан на три различни нивоа на профили. Стилскиот опсег е карактеристичен за Медитеранот и дизајнот на совршени пропорции. Чувството на сила што се пренесува од целокупниот дизајн на фигурата и внимателното ракување со анатомските детали е највисок израз на палеолитскиот реализам во регионот. Пред карпата е исечена уште една говедска фигура, многу посуптилно, на која се прикажани само градите, главата и дел од грбот. На спротивниот крај на засолништето седи уште еден врежан болдер, покриен со бројни линеарни знаци. Двете гравури се датирани помеѓу 14.000 и 12.000 БП.
1.3 Алатки за опсидијан
Присуството на големи количини на обсидијан во неолитскиот слој сугерира дека локацијата била средна основа за трговијата со опсидијан - која потекнувала од Еолските Острови во Тиренското Море за да се пренесе во Јадранското Море.
2 Погребувања
За време на првите ископувања биле пронајдени три гробови, стари 9.200 години и секој содржел неколку човечки суштества, сместени во епипалеолитските слоеви. Едниот гроб бил пронајден во пештерата, а другите два под соседното карпесто засолниште во близина на каменот врежан со бикови. Примероците беа именувани како Romito 1 - 6 и сите беа на возраст помеѓу 15 и 25 години и пониски од 1,5 м.
Грациози ги открил минијатурните остатоци од Ромито 2, кои се покажале како најраниот познат случај на џуџест раст во човечкиот скелет. Примерокот, познат како Romito 2, покажува одлики типични за акромезомеличен дисплазија. Ромито 2 се одликувал со невообичаено кратки подлактици и потколеници, што резултирало со прилично низок раст. Неправилниот развој на 'рскавицата и коските влијаеле и на другите коски на телото, особено на оние на рацете и стапалата. Веројатно имало ограничено продолжување на лактите и рацете и прогресивно абнормално искривување на ’рбетот.
Покрај тоа што пронаоѓа докази за поголема антика на џуџест раст од претходното познато, фактот дека оваа личност достигна доцна адолесценција сведочи за толеранцијата на групите од горниот палеолит за сериозно абнормални поединци и нивната способност да ги поддржуваат членовите кои имале ограничена економска вредност за социјалната група.
До денес, девет непроменети, добро сочувани погребувања се пронајдени од стратиграфски слоеви кои датираат од околу. 18.000 до 11.000 БП, поголемиот дел од погребувањата одговараат на период на климатска подобрување од околу. 15.000 до 13.000 БП.