procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Светски часовник

Светски часовник — часовник кој го прикажува времето во различни градови низ целиот свет.
На екранот може да има различни форми:
* Во часовникот може да се вклучат повеќе кругови аналогни часовници со стрелки, или повеќе милтифункционални дигитални часовници со бројчен надворешен читач, а секој часовник е означен со името на еден од главните градови или часовен појас во светот.
* Исто така, може да биде слика од мапа на светот, со вграден аналоген или дигитален временски дисплеј.
* Движечката кружна карта на светот, ротира во неподвижна 24-часовно рачно бирање. Алтернативно, дискот може да биде во мирување и во движење.
* Светлосната проекција врз мапата го претставува дневното време, што се користи во Геохрон, бренд на одредена форма на светскиот часовник.
Исто така, постојат светски часовници како, рачни часовници и џебни часовници. Понекогаш производителите на временските мерачи погрешно се применуваат со етикета светски часовник на инструменти кои само укажуваат на време за две или неколку часовни појаси, но и терминот треба да се користи само за часовници кои покажуваат време за сите поголеми часовни појаси и на Земјината топка.
1 Поврзано
* Часовен појас
Антонио Каладо

Антонио Каладо (португалски: ''Antônio Callado'') (26 јануари 1917, Нитерои, Бразил - 28 јануари 1997, Рио де Жанеиро, Бразил) - бразилски писател и новинар.
1 Животопис
Иако дипломирал право, Каладо никогаш не се занимавал со таа професија, туку се определил за новинарството. Заедно со бројни други бразилски интелектуалци, во 1960-тите, Каладо ѝ се спротивставил на воената диктатура, поради што во два наврати бил уапсен.
2 Творештво
Каладо дебитирал во бразилскиот книжевен живот во 1951 година, со неколку драми што биле позитивно оценети од критиката и коишто постигнале успех кај публиката. Неговиот најплоден период бил во текот на 1960-тите и во 1970-тите, кога ги објавил најдобрите романи, меѓу кои и „Години на водство“ и „Кваруп“. За своите дела, Каладо добил бројни награди во Бразил и во странство.
Тазер

Тазер (англиски: Taser) е електрошоково оружје односно оружје кое предизвикува нервомускулна неспособност. Оваа оружје пука две мали електроди во вид на стрела кои остануваат поврзани со главната единица преку проводницитe. Секој што е погоден од тазер доживува силна болка и над-стимулација на сетилните и моторните нерви што резултира со силни мускулни контракции. Тазерот се смета за не-смртоносно оружје и се користи од полицијата против бегалци од законот или лица кои одбиваат да се предадат на полицијата со тоа што се закануваат со ладни оружја или вербално дека ќе ги нападнат.
Анте Дунски

Анте Дунски — македонски револуционер, прилепски војвода и член на Македонската револуционерна организација.
1 Животопис
Нема доволно податоци за животот на Анте Дунски, но се знае дека е роден во селото Дуње, Прилепско. Во 1902 година бил комита во четата на војводата Петар Ацев. Учествувал во Илинденското востание како војвода на чета во Прилепско.
Карлос Кони

Карлос Ејтор Кони (португалски: ''Carlos Heitor Cony'') (14 март 1926, Рио де Жанеиро, Бразил) - бразилски писател.
1 Животопис
Карлос Кони е роден во 1926 година, во Рио де Жанеиро, но кога бил на четиригодишна возраст неговото семејство се преселило во блискиот град Нитерои. Како последица на стресот што го преживеал при прелетување на хидроавион, Кони привремено ја загубил способноста за говор и до петгодишна возраст не прозборел ни збор. Оттука, за да избегне дополнителни стресови, неговото семејство одлучило да му обезбеди домашно образование. Во 1934 година, семејството на Кони повторно се вратило во Рио, а поради проблемите со говорот тој бил предмет на исмејување од неговите врсници. Подоцна, во текот на 1960-тите, Кони бил често прогонуван од воената диктатура. Инаку, целиот работен век го поминал како писател и новинар при што бил истакнат колумнист на „Folha de Sao Paolo“.
2 Творештво
Во 1956 година, под влијание на Жан Пол Сартр, Кони го напишал романот „Утроба“. Следната година, со делото „Секојдневна вистина“, напишано за само девет дена, учествувал на конкурс за најдобар роман при што ја освоил наградата „Мануел Антонио де Алмеида“. Во 1958 година го напишал романот „Безбедносна тула“ и повторно ја освоил истата награда. По избувнувањето на револуцијата во 1964 година, Кони продолжил интензивно да работи и ги објавил хрониките „Акти и факти“, романот „Пред летото“ и еден расказ вклучен во збирката „Седум смртни гревови“, објавена во 1964 година со учество на значајни имиња од интелектуалната елита на Бразил. Во 1974 година излегол деветтиот роман на Кони, „Пилат“ и тогаш објавил дека повеќе нема да пишува романи, така што следниот негов роман, „Квази меморија“, се појавил дури во 1995 година. Како признание на неговото творештво, Кони бил избран за член на Бразилската академија на уметностите. Исто така, тој бил добитник на бројни награди, меѓу кои и наградата „Мачадо де Асис“ за животно дело, којашто ја добил во 1996 година.
Стоил Антов

Стоил Антов (1877-1934) — македонски револуционер, и член на Македонската револуционерна организација.
1 Животопис
Стоил Антов е роден во 1877 година во селото Секулица, Кратовско. Завршил педагошко училиште во Ќустендил, Бугарија. Учителствувал во Кратово, Крива Паланка и Одрин. Во 1900 година бил избран за раководител на околискиот комитет во Кратово. За време на Првата балканска војна, во 1912 година, бил уапсен во Одрин, и бил испратен во затворот во Измир, Мала Азија.
Починал во Софија, Бугарија на 16 март 1934 година.
Фироклис Антонов

Фироклис Антонов (1880-1942) — македонски револуционер, и член на Македонската револуционерна организација.
1 Животопис
Фироклис Антонов е роден во 1880 година, во Крива Паланка. Завршил егзархиска гимназија во Солун. Бил учител во Гевгелија, и во тоа време бил избран за член на гевгелискиот околиски комитет. Учествувал во Илинденското востание, и тоа како реонски началник на востаничките чети во Гевгелиско.
Починал во Софија, Бугарија, на 31 октомври 1942 година.
Ратевска Река

Ратевска Река — река во Македонија, која извирана 1.550 метри надморска височина на Малешевските Планини. Реката поминува низ селото Ратево и се влева во реката Поленица, која тече низ селата Ратево и Русиново, пред да се влие во Брегалница.
Нејзината должина изнесува 2,4 километри, со вкупен пад од 757 метри и просечен пад од 31,1‰. Има вкупна сливна површина од 138 км<sup>2</sup>.
1 Поврзано
* Ратево
* Поленица
Далтон Тревизан

Далтон Жерсон Тревизан (|Dalton Jérson Trevisan; - ) - бразилски писател.
1 Животопис
Тревизан е роден на 14 јуни 1925 година, во градот Куритиба, во државата Парана, во јужниот дел на Бразил. Дипломирал право, по што во родниот град се занимавал со адвокатура, а бил сопственик и на фабрика за стакло.
2 Творештво
Каладо дебитирал во бразилскиот книжевен живот во април 1946 година, кога заедно со група интелектуалци започнал да го издава списанието „Жоакин“, кое излегувало до декември 1948 година (вкупно, 21 број). Тревизан пишувал само раскази и се смета за мајстор на кусиот расказ при што неговите раскази најчесто не се подолги од пет страници, а повеќето имаат само две страници. Со помош на кусите, лаконски реченици, Тревизан ги разоткрива човечките слабости и ги покажува на многу едноставен начин, стимулирајќи го читателот да почне да размислува. Својата прва збирка раскази, „Обични раскази“ ја објавил во 1959 година, а неговите најважни дела се: „Гробишта на слонови“ (1964), „Смрт на плоштадот“ (1964), „Вампирот на Куритиба“ (1965), „Љубовни незгоди“ (1968), „Злосторства на страста“ (1978) итн.
Мачадо де Асис

Мачадо де Асис (португалски: ''Machado de Assis'') (21 јуни 1839, Рио де Жанеиро, Бразил — 29 септември 1908, Рио де Жанеиро, Бразил) — бразилски писател.
1 Животопис
Мачадо де Асис бил Мулат по татко, така што целиот живот го носел товарот на своето потекло и се обидувал да избега од сиромаштијата и да се искачи во повисоките општествени слоеви, во што успеал.
2 Творештво
Мачадо де Асис отворил нови хоризонти во бразилската книжевност, свртувајќи се кон домашните теми и отфрлајќи го влијанието на португалската и на француската книжевност. Тој е најценетиот бразилски писател, а славата ја стекнал уште додека бил жив. Така, по основањето на Академијата за литература во 1897 година, тој бил избран за нејзиниот прв претседател. Најпознати дела на де Асис се: поетската збирка „Ларви“ (1864), збирката раскази „Рака и ракавица“ (1874), романот „Елена“ (1887), романот „Посмртните спомени на Брас Куба“ (1881), романот „Кинкас Борба“ (1891), романот „Дон Немтурот“ (1899) итн.
Никола Андреев (костурски војвода)

Никола Симеонов Андреев, познат по псевдонимите Алај беј и Кољо Мокренски (Мокрени, 8 април 1879 — Мокрени, 11 август 1911) — македонски револуционер, костурски војвода, член на Македонската револуционерна организација и учесник во Илинденското востание.
1 Животопис
Никола Симеонов Андреев е роден на 8 април 1879 година, во селото Мокрени, Костурско. По завршувањето на 6-ти клас во Битола, школувањето го продолжил во Военото училиште во Софија, но не го завршил. Завршил гимназија во Варна, Бугарија. Во 1902 година бил назначен за војвода на чета во Костурско.
Активно се вклучил во македонското ослободително движење во Костурско и Леринско. За време на Илинденското востание учествувал во заземањето на Невеска и Клисура, заедно со здружените костурски востанички чети. По востанието заминал во Бугарија, но во 1904 година, повторно се вратил во Костурско и дејствувал како војвода на чета до 1907 година.
За време на Младотурската револуција во 1908 година, се повлекол и работел како учител во родното село, но во 1910 година, повторно ја продолжил борбата против турската власт во Македонија.
Убиен е на 11 август 1911 година, од страна на врховистите, а според бугарските извори тој бил убиен од свој соселанец, Турчето.
Грасилијано Рамос

Грасилијано Рамос (португалски: ''Graciliano Ramos'') (27 октомври 1892, Квебрангуло, Бразил - 20 март 1953, Рио де Жанеиро, Бразил) - бразилски писател.
1 Животопис
Рамос работел како новинар, така што бил во тек со општествено-политичките промени во Бразил. Поради несогласувањата со власта, во 1936 година бил уапсен при што поминал една година в затвор, под обвинение дека е комунист. Во 1945 година, тој навистина станал член на Комунистичката партија на Бразил.
2 Творештво
Грасилијано Рамос е класик на бразилската книжевност, иако неговот дело е скромно според обемот и се состои од: четири романи, неколку збирки раскази, спомени од затворот и патеписни белешки од Чехословачка и од СССР. Од неговите романи, особено се истакнува „Суви животи“ (1938), којшто настанал врз основа на расказот „Балеја“ кој ги воодушевил неговите пријатели и тие го поттикнале да го прошири во роман. Во него, Рамос ги опишува страдањата на бразилскиот човек од севеористочниот дел на земјата, кој постојано е на ударот на сушите и на поплавите. Според романот „Суви животи“ бил снимен и филм. Други негови попознати дела се: романот „Каетес“ (1933), романот „Сан Бернардо“ (1934), романот „Достага“ (1936), збирката раскази „Несоница“ (1945), „Спомени од затворот“ (1954) и „Патување по Чехословачка и СССР“ (1954).
Умирачката и смртта на Кинкас Рикачот за вода

Умирачката и смртта на Кинкас Рикачот за вода - (португалски: ''A Morte e a Morte de Quincas Berro D'água'') - новела на бразилскиот писател Жорже Амадо од 1959 година.
1 Содржина
Еден ден, Жоаким Соарес да Куња, службеник во Даночната управа, неочекувано одлучил да го напушти семејството и да живее како просјак по улиците на Баија, а неговото семејство, засрамено од неговата постапка, го прогласило за мртов. Сепак, еден ден, до семејството допира веста дека тој навистина умрел во својата соба, во сиромашниот дел на градот. Неговата ќерка, Ванда ги презема сите чекори за да му приреди достоен погреб. Сепак, таа не сака неговиот труп да се донесе во семејната куќа, туку оди да го посети во собата каде што умрел. Кога останува сама со него, нејзе ѝ се причинува дека татко ѝ прозборува. Истовремено, веста за неговата смрт се проширува низ сиромашните предградија на Баија и сите го оплакуваат. Неговите најблиски пријатели доаѓаат да бдеат над мртвото тело, но се опијануваат и го земаат со себе Кинкас по улиците на Баија, цело време мислејќи дека е пијан. Потоа, групата скитници, заедно со Кинкас, се качуваат на еден едреник, но поради немирното море, тој паѓа во водата.
Попеја Сабина

Попеја Сабина, позната и како Попеја Сабина Помладата, а после 63 години како Попеја Сабина Август, била римска царица, односно сопруга на царот Нерон. Античките извори ја опишуваат како жена која красела невидена убавина, но во бескрупулозност благодаренеие на кој не зимала од никој за да дојде на власт.
1 Животопис
Повеќето од денешните историчари веруваат дека се родила во Помпеја, односно дека нејзиното семејство најверојатно било сопственик на Куќата Менандра. Таткото се викал Тит Олиј (? - 31), квестор во времето на царот Тибериј кој паднал во немилост заради пријателството со Сејанa. Мајката, денес позната како Попеја Сабина Постарата (? - 47) била погубена заради сплетки со царицата Месалина која лажно ја наклеветила за прељуба со бившиот конзул Валериј Азијатик. Такит тврди дека нејзината мајка била „преубава“ и „дарежлива“. Нејзиниот очув, Публиј Корнелиј Сципион Лентул, бил бивш конзул, а на почетокот на владеењето на Нерон бил сенатор.
Попеја првпат се омажила како четиринаесетгодишно девејче. Маж ѝ бил Руфриј Криспин, командант на Претројанската гарда во првите години во владеењето на царот Клавдиј. Во 51 година на барање од Агрипина бил сменет и на негово место бил поставен Секст Афраниј Бур. Со Руфриј, Попеја имала син, исто така наречен Руфриј, кој се удавил како дете. Мажот подоцна бил погубен за време на владеењето на Нерон.
Другиот маж на Попеја бил Марко Славија Отон, добар Неронов пријател. Околу годината 58 или 59 во неа се загледал Нерон па наредил Отон да оди во Лазитанија како гувернер. Попеја после се равела од Отон и станала љубовница на Нерон.
Такит тврди дека запрво Попеја била главен поттикнувач да ја ликвидира својата мајка Агрипина, кон која современите историчари се скептични, сметајќи дека поводот на делото била самата царица-мајка да је управо Попеја била главни подстрекач да ликвидира своју мајку Агрипину, а према чему су модерни историчари скептични, и планирање на државен удар и доведување на Пубелиј Плавт на престолот. Три години подоцна, спрема наводите на Такит, запрво Попеја го наговорила Нерон да се разведе од својата сопруга Клаудија Октавија, па да ја прогоне и погуби. Кога тоа се случило во 62 година, Попеја веќе била трудна. Нерон Се венчал со неа, па на 21 јануари 63 година се родила ќерка по име Клаудија Август, но која починала четири месеци подоцна.
Милиција

Милиција — назив за цивилна полиција во некои комунистички држави. Поимот се користел во Советскиот Сојуз и неколку држави од Варшавскиот договор, како и во Југославија, а денес сè уште се користи во Белорусија, Таџикистан, Узбекистан и Киргистан, но исто така и во непризнаените републики Абхазија, Јужна Осетија и Приднестровие.
1 Милицијата во популарната култура
* „Метал-милиција“ (англиски: ''Metal Militia'') - песна на американската хеви-метал група „Металика“ (''Metallica'') од 1983 година.
Христо Ќуркчиев

Христо Ќуркчиев (роден во 1872 година во Крушево, починал во 1941 година во Софија) бил еден од шестте членови на Привремената влада на Крушевската Република и првиот и единствен градоначалник во Крушевската Република.
1 Животопис
Христо Ќуркчиев е роден во 1872 година во градот Крушево, тогаш Отоманско Царство. Според потеклото, неговиот дедо Трајчо Стрезов бил од селото Бучин, Крушевско, но од таму бил протеран па со целата фамилија се преселил во Крушево. Ќуркчиев образованието го има завршено во Солунската машка гимназија каде што научил течно да зборува на француски јазик. Пред да се подигне востанието се знимавал со чевларство.
1.0.1 Во Крушевската Република
Веднаш по прогласувњаето на Крушевската Република се дала иницијатива за формирање на Привремена влада. Во неа влегле шестмина граѓани на Крушево, меѓу кои и Христо Ќуркчиев. Секој од нив добил функција според нивното искуство, па така Ќуркчиев бил назначен за градоначалник, при што неговата функција била и да раководи со градската милиција.
1.0.2 Амнестија и емиграција
По падот на републиката и заземањето на Крушево и Крушевско од османлиската војска, заедно со Димитар Секулов, одговорен за прехрана и производство, наводно поради тоа што ги заштитил жените во турската администрација бил испратен во Битола од Бахтијар паша. Сепак, во 1904 година се спасува од општа амнестија и веднаш емигрира во Бугарија каде што се сместува во Софија.
Животот во Софија го посветува на својот стар занает, при што се занимавал со чевларство, и поради таа причина отворил чевларски дуќан. Во 1941 година, тој добил мозочен удар и умрел во Софија, Царство Бугарија во своите 60-ти години.
Корнати

Корнати или Корнатски Архипелаг – островје кое се наоѓа во средна Далмација, западно од Шибеник и јужно од Задар, во рамките на Шибенско-книнската Жупанија. Архипелагот се состои од околу 150 островчиња и зафаќа површина од 320 км<sup>2</sup>.
Во 1980 година Корнати е прогласен за национален парк. Вкупната површина на паркот е 220 км<sup>2</sup>, а се состои од 89 острови, островчиња и карпи. Од вкупната површина на паркот, само околу 1/4 е копно, додека преостанатиот дел е морски екосистем.
Корнат, со површина од 32,44 км<sup>2</sup> е најголем остров во овој архипелаг и зазема две третини од националниот парк. Островот е долг 25,2 км, а широк е до 2,5 км.
Островјето нема постојани населби.
Во август 2007 година избил пожар кој однел 12 животи на пожарникари.
1 Поврзано
Список на острови во Хрватска
Налутените птици (филм од 2016)

Налутените птици (англиски: ''The Angry Birds'') - американски анимиран филм од 2016 година, во режија на Клеј Кејтис и Фергал Рајли. Гласовите во филмот ги позајмуваат: Џејсон Судајкис, Џош Гед, Дени Мекбрајд, Бил Хејдер, Шон Пен итн.
1 Содржина
На еден остров среќно живеат птици што не летаат. Меѓу нив е и птицата Црвенко (''Red''), кој постојано е намуртен, не сака да се дружи со никого, па дури и живее сам, надвор од селото. Поради лошото однесување, судијата му пресудува казна да мора да посетува часови по добро однесување. Таму, тој се запознава со птиците Чак, Бомба и Теренс. Еден ден, на островот пристигнува брод со свињи, кои успеваат да ги залажат птиците, постојано организирајќи забави, а во меѓувреме им ги крадат јајцата. Единствено, Црвенко уште од самиот почеток не ги поднесува свињите и се обидува да ги предупреди птиците, но тие не му веруваат. Кога свињите ќе си заминат на нивниот остров со украдените јајца, птиците од островот се очајни, но Црвенко ги охрабрува. Тој и другарите одат во планината да го побараат легендарниот орел, но кога го наоѓаат, целосно се разочарани од него, зашто тој е стар и неспособен за никаква акција. Оттука, Црвенко ги организира птиците и тие успеваат да појдат на островот на свињите, каде се борат со нив и, со помош на орелот, успеваат да ги спасат јајцата. Птиците се враќаат на островот, но без Црвенко и сите мислат дека тој е мртов. Но, Црвенко се враќа жив, заедно со последното јајце за кое сите мислат дека е загубено. Благодарение на неговата храброст, сите птици стануваат намуртени како него, му градат нова куќа во селото и го слават како јунак.
Германски фолклор

Германскиот фолклор — фолклор кој се создал во текот на повеќе векови на територија на Германија.
Сличен е на скандинавскиот и на англискиот фолклор. Создадени се под слично влијание: претхристијански пантеон и други битија еднакви на тие од нордиската митологија; магични карактери (некои се препознатливо пред-христијански) поврзани со христијански фестивали и други регионални приказни.
Како и во Скандинавија, кога вербата во старите богови исчезнала, останале делови од митовите: Холда, патрон на вртењето; Лорелајот, сирена од реката рајна; духот Перхта; Белата жена, Воден дух којшто ги штити децата; Дивиот лов  и џинот Рубезал.
Популарни приказни поврзани со празниците ги вклучуваат приказните за Крампус кој е помошник на Дедо Мраз; Луцелфрау, јулска вештерка која давала подароци.
Супер 8 филмска камера

Супер 8мм камера (или Супер 8 филмска камера) — движечка камера која што е специјално произведена за да го користи Супер 8мм форматот на сликите во движење. Супер 8мм филм камерите за првпат се произведени во 1965 година од стана на Кодак за нивниот ново воведен аматерски филмски формат, кој го заменил Сатандардниот 8мм филм формат. Производството продолжува сè до популарноста на видеокамерите во средината на 1970-тите. Во 2014 година првата нова Супер 8мм камера во последните 30 гидини беше воведена од страна на данската компанија Логмар Камера Солушнс. Сите други камери лесно достапни се од 1960-тите и 1980-тите.
1 Супер 8мм камери
Првата форматирана камера за новиот филм беше Кодак М2. Во текот на 1960 година форматирањето на камерите постоеше само за филмови на 18рамки во секунда, но со развојот на технологијата, брзините како што се 24 рамки/секунда (стандардна движечка- слика) и побрза брзина (за бавно- движечко снимање) се вградени во механиката на камерата.
2 Супер 8мм филм
Супер 8мм филм камерите немаат целосна потреба да ги користат Супер 8мм филм произведен од Кодак, но другите филм формати произведени од компании како Фујифилм и независните (во форма на ре-спакуван филм) се компатибилни. Единствената разлика во филмовите е кертриџ кој се користи за да го вметнете во камерата. Сите должини на филмот се продаваат од 50 стапки (15 м) должина. Кодак произведуваат 200 стапки (61 м) и звучни касети. Повеќето формати се диапозитив филм (за едноставна проекција), но некои негативни формати биле произведени.
Во 1965 година, оригиналната издадена емулзија од Кодак беше Кадахром II филм во боја. Сепак, во 2005 година, Кодак објави дека ќе го запре производството на Кодахром форматите. Прекинот се должи на К-14 чекорите за развој што биле употребени. Денес, Кодак Супер 8мм филм касетите се продаваат или како Ектахром негатив филмови во боја, Три-Х црна и бела боја негатив филм или Визија 3 боја негативен филм (во 200 ISO и 500 ISO брзини). Фуџи Велвиа 50 и голем број на други формати се исто така достапни.
3 Супер 8мм брендови
Многу компании произведуваат апарати и опрема за употреба на формат. Многу познати брендови како што се Кодак, Канон и Агфа прават камери, проектори и формати за употреба со камери.
4 Список на произведители на камерата
Забелешка: Многу компании (како Кмарт фокусен опсег) користат ре-брендирани производи, тие не се вклучени во листата.*3М
*Агфа
*Бауер
*Бјулиу
*Бел и Хауел
*Болекс
*Браун
*Канон
*Шинон
*Копал
*Косина
*Елмо
*Јумиг
*Фуџифилм (фуџи)
*ГАФ
*Халина (Хакинг)
*Кодак
*Коника
*ЛОМО
*Логмар Камера Солушнс
*Минолта
*Никон
*Пати
*Рејнокс
*Рико
*Ролеи
*Санкјо
Создавањето на Адам

Создавањето на Адам (|Creazione di Adamo) — една од деветте сцени на таванот на Систинската капела. Оваа фреска денес е една од најпознатите слики на светот.
Сликањето на таванот на Систинската капела, која е наречена така според папа Сикст IV, кој дозволил таа да се изгради, а ја нарачал папата Јулиј II, го насликал Микеланџело, од 10 мај 1508 година до 31 октомври 1512 година.
Димензиите на оваа фреска се 4,80 X 2,30 м. Иако е четврта по ред, завршеана е помеѓу последните. Во „Создавањето на Адам“ Микеланџело се приближил на тајните достигнувања на човештвото и Создавачот и ја оформил. На сликата монументалниот патријархален Бог ја пружи својата рака преку сликата носен од ангелите во овал на темноцрвен плашт, додека позади грбот наѕираат голи фигури, вклучувајќи една жена (која многумина ја сметаат за Ева) која љубопитно гледа преку неговото рамо и го вкрстува погледот со Адам. Во контраст со таа драматична група, Адам опуштено лежи на новосоздадената Земја затоа што сè уште ја немал примено искрата на животот која му ја пружа Божјата рака „Десната рака на Татковците“ (според папската химна Veni Creatot Spiritus) силно го поттикнува „првиот човек“ кој како да се буди од сон. Божјиот показалец насочен заповеднички и одлучно, додека Адам едвај успева да ја подигне раката. Господ ја потврдува и со строгиот поглед насочен на Адам кој се покажува како покорен и полн со стравопочитување.
Ахил Тунтев

Ахил Тунтев (1939-2020) — македонски дипломат, новинар и советник на првиот претседател на Република Македонија Киро Глигоров.
1 Животопис
1.1 Рани години
Роден во Охрид 1939 година каде што го оформил основното и средно образование. Завршил Правен факултет на Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ во Скопје. Бил главен и одговорен уредник на весникот на скопските студенти „Студентски збор“, а од 1968 до 1974 година бил главен и одговорен уредник на информативно-политичката програма на Телевизија Скопје и автор на повеќе телевизиски емисии.
1.2 Општествено-политички активности
Бил избиран на најодговорни функции во општествено-политичките организациии на Универзитетот (претседател на Сојузот на студентите на Универзитетот во Скопје, секретар на Универзитетскиот комитет на СКМ), на републичко ниво (претседател на ЦК на Социјалистичката младина на Македонија, член на Извршниот комитет на ЦК-СКМ) и на сојузно ниво (член на Претседателството на Сојузот на студентите на Југославија и на Претседателството на Сојузот на социјалистичката младина на Југославија).
1.3 Дипломатска активност
Од 1974 година се занимава со дипломатска работа во Републичкиот секретаријат за односи со странство, каде што заземал раководни функции и учествувал во бројни меѓународни активности. Од 1984 до 1988 година бил ополномоштен министер-советник во Амбасадата на СФРЈ во Софија, а потоа работел во Белград како советник на Сојузниот секретар за надворешни работи.
Во ноември 1989 г. се враќа во Скопје на функција советник за надворешно-политички прашања на Претседателството на СР Македонија. Оваа функција продолжува да ја врши и во Кабинетот на првиот претседател на Република Македонија, Киро Глигоров, за целото време на неговите два претседателски мандата (1991-2000). Учествувал, во состав на државни делегации или на експертско ниво, на бројни меѓународни конференции и средби во земјата и во странство, а извршувал и повеќе дипломатски мисии. Во „Утрински весник“ објавил сеќавања од приемот на Македонија во Обединетите нации во април 1993 година.
Пензиониран во април 2000 година на функција Амбасадор, советник на Претседателот на Републиката. Починал на 9 ноември 2020 година во Скопје.
2 Публикации
Во 2005 ја објавува книгата „Република Македонија: прва декада, 1990-1999“ во издание на МИ-АН.
Соработувал на текстот и документацијата на книгата на Киро Глигоров „Македонија е сè што имаме“ (2001) и на ''Дипломатскиот летопис'' (издание на ).
Медведница

Медведница или Загрепска Гора (|Medvednica или Zagrebačka gora) - планина северно од Загреб. Сљеме, нејзиниот највисок врв (1033 м), е популарно излетничко место до кое се стигнува по пат или пешки, планинарејќи. Од 1963 до 2007 година до Сљеме возела жичница. Билото на Медведница е долго 42 км и се протега во насока североисток – југозапад. Планината е пошумена. Во 1981 година, западниот дел на Медведница е прогласен за природен парк .
1 Скијање
На Сљеме се наоѓа скијачка патека која е една од локациите за натпревари во светскиот скијачки куп (Снежна кралица), а од јануари 2005 година, се одржуваат трки за женскиот светски скијачки куп. Скијалиштето располага со три скијачки жичници: троседешница и две влечници – сидра. Додадена е опрема за производство на вештачки снег и поради тоа сезоната на скијање е продолжена на повеќе од четири месеци. Постојат три начини за да се стигне до планината: по пат (со автомобил или автобус) или пеш (бројни планински патеки). Во минатото бил присутен и гондола лифт кој започнувал од населбата Грачани веднаш под Медведница. Жичарницата работела од 1963 до 2007 година, кога по големата грешка во машинската соба ги направила поправките економски невозможни. Гондолата имала капацитет за четири лица, со патување од 23 минути, поминувајќи растојание од 4023 m. Новиот гондола-лифт ќе ја користи постојната рута проширена за 3 кмНа Медведница има десетици планински колиби за традиционални еднодневни патувања до планината. Поради својата близина до Загреб, Медведница има многу посетители, особено за време на викендите.
Црква „Вознесение Христово“ - Арбанашко

Вознесение Христово (позната и само како Свети Спас) — главна селска црква во козјачкото село Арбанашко. Црквата е сместена во главниот дел на раштрканото село Арбанашко, веднаш покрај патот, спроти подрачното училиште. Во нејзиниот двор се наоѓаат и самите селски гробишта.
1 Историја
Црквата била започната во 1938 година во месноста Црквиште. Меѓутоа, со започнувањето на Втората светска војна, црквата никогаш не била довршена.
2 Галерија
3 Поврзано
* Кумановско-осоговска епархија
* Арбанашко
Бозгунова Пештера

Бозгунова Пештера (позната и само како Бозгуни или Безгуни, од албански: ''Shpella Bozguni'') — пештера во близината на селото Патишка Река на источната падина на Сува Планина, југозападно од градот Скопје.
1 Местоположба
Бозгуновата Пештера се наоѓа на источните наклони на Сува Планина, над Патишка Река. Поточно, пештерата е сместена веднаш десно над патот во делот каде што се наоѓаат викенд-куќите пред самиот почеток на селото Патишка Река. Веднаш од патот кон десно покрај едно бачило започнува мала пешачка козја патека која пробивајќи се низ шумата, достигнува до еден карпест предел на средина од падината каде што се наоѓа отворот на самата пештера. Отворот на Бозгунова Пештера се наоѓа на надморска височина од 1150 метри. Во долината на Патишка Река, односно нејзиното породолжение Сува Река, најпозната е токму пештерата Бозгуни, која всушност претставува прва пештера на просторот помеѓу кањонот Матка и долината на Маркова Река, чии истражувања се објавени во научната и стручна литература уште во 1928 година.
2 Морфометриски одлики
Влезниот дел на пештерата е доста широк односно со широчина од 9,5 метри и е условен со разурнувањето на таваницата. Веднаш по влезот е една сала широка 13 метри, а долга 25 метри Подот е препокриен со глина, разурнати карпи и напласти. Преку еден отсек од 3 метри, се навлегува во главната сала на пештерата, кој по страните има многу убави напласти и завеси со жолтеникава боја. Салата е долга 37 метри, а наширокиот дел ѝ изнесува 25 метри. Во средината на салата има разурнати блокови од кои повеќето се препокриени со бигрена корка. Овие блокови личат како една купа која е висока 19 метри. На самиот врв има еден сталактит со обилк на човек. Во долниот дел на купата, напластите образуваат разни животински ликови како на лав, волк и др. Од овој дел преку еден канал долг 12 метри се навлегува во третата сала која е долга 20 метри и широка 10 метри. Таваницата и ѕидовите се доста напукнати. При првите истражувања во 1928 година запишани се податоци за надморската височина од 1050 метри и вкупна должина на пештерата од 82 метри. Поради големината на пештерата, покрај лилјаци во неа живеат и поголеми птици како бувови и соколи, а при некои истражувања на каналите во внатрешноста се пронајдени и остатоци од животински коски.
3 Предание
Постојат преданија и легенди скоро за секоја пештера во Македонија, вообичаено со слична содржина, па така и за Бозгуновата Пештера постои слично предание, според кое таа го добила името поради еден страшен настан од минатото. Зборот ''бозгун'' доаѓа од турскиот јазик со значење на пораз-пропаст (уништување), смрт. Во преданието се вели дека за време на турската отоманска наезда, сето население од Патишка Река се сокрило во пештерата за да се засоли од турскиот аскер. Кога поминувала турската војска под пештерата едно магаре пред пештерата почнало да реве, тоа непријателот го забележал и дошле пред пештерата и кога ги виделе бегалците внате, сите ги побиле (убиле).
4 Галерија
Прошек

Прошек – вид десертни вина од Далмација кои се произведуваат од различни видови винова лоза и со различна постапка на производство. Нивната боја, буке, како и квалитетот меѓусебно се разликуваат.
Во времето на СР Хрватска големите винарии од Шибеник и Сплит се обидувале да пласираат разни сорти на вина на европскиот пазар. Едно од водечките вина од тој период е ''Диоклецијан'' кое најмногу заради својата поволна цена остварило одредена популарност во странство. Квалитетот на ''Диоклецијан'' не можел да се мери со водечките марки на светски вина. Во меѓувреме квалитетот на ова вина се подобрил, иако и понатаму не може да се вброи во врвните светски вина.
1 Производство и одлики
Добрите прошеци се произведуваат со методот ''пасито''. Презреаното грозје внимателно се собира и се остава да се суши околу една недела на сламени подлоги или на пластични фолии. Со намалувањето на течноста, се зголемува уделот на шеќерот. Кај поквалитетните производи така подготвеното грозје се префрла во бочви каде со ладење се остава да врие сè додека ферментацијата сама не престане на постигнати 15-16% вол.
Овие вина, и покрај максималното разградување на шеќерот во текот на вриењето, на крајот и понатаму содржат повеќе од 120 грама шеќер по литар. Во послабо родните години во постапката на вриење се разградува целокупниот шеќер, па за да се произведе солиден прошек, се скратува ферментацијата или му се додава одредена количина на овошен сируп. Составот на основните вина е многу различен. Најчести и најдоминантни сорти се богдануша, мараштина и вугава, на кои им се додаваат мали количини, често само локално познати сорти. На Хвар се произведува прошек од сортата мал плавец која е слична со португалските ликерски вина (порто).
Вината со голем удел на богдануша имаат освежителен остаток на киселина, па и покрај тежината и благоста, делуваат лесно и живо. Прошеците направени на основа вугава потсетуваат на слатко шери. Најдобрите прошеци се направени од мал плавец како и куве од богдануша и вугава.
2 Препреки со името
Во хрватските медиуми објавена е вест дека со влегувањето во Европската Унија, односно од 1 јули 2013 година, името „прошек“ не ќе може повеќе да се користи. Се сметало дека Европска комисијаЕвропската комисија мисли дека користењето на традиционалниот израз „прошек“ би довело до висок ризик од збунување на потрошувачите, бидејќи таквото име фонетикафонетски потсетува на заштитената ознака просеко, која е заштитена од Италија и веќе постои во Европската Унија. Кратко потоа се открило дека Министерството за земјоделство погрешно ги протолкувало одредбите и дека името „прошек“ смее да се користи и после влегувањето на Хрватска во Европската Унија.
Валмиера

Валмиера (|Wolmar, |Volmari) — најголем град во регионот Виѕеме, Латвија, со површина од 18,1 квадратни километри. Тој е центар на општината Валмиера. Во 2002 градот имал 27.323 жители, а во 2017 имал 24.818 жители. Се наоѓа на крстопатот на неколку важни патишта, 100 километри североисточно од Рига, главниот град на Латвија, и 50 километри јужно од границата со Естонија. Валмиера се наоѓа на двата брега на реката Гауја.
Валмиера и најблиската околина биле едни од најстаро населените региони на Латвија. Археолошките докази покажуваат дека местото било населено уште пред 9.000 години. Главни стопански гранки во Валмиера се прехранбената индустрија (млеко, месо и жито), производството на фиберглас, браварскиот занает, преработка на дрво и производство на мебел. Градот е домаќин на КК Валмиера, кој ја освоил кошаркарската лига на Латвија во сезоната 2015–16.
1 Збратимени градови
Валмиера е збратимена со:
Патишка Река (река)

Патишка Река — река - понорница во Македонија. Се наоѓа на скопска Сува Планина, јужно од Скопје, поминува низ истоименото село Патишка Река и се влева во Маркова Река. Зафаќа сливно подрачје од 197,4 км<sup>2</sup>. Извира собирајќи ги водите од гребенот Пепелјак на Караџица, протекува низ истоименото село Патишка Река од каде течејќи во северен и североисточен правец понира во месноста Присој близу исклучувањето на патот за Држилово, при што потоа се појавува во продолжение како Сува Река, влевајќи се во Маркова Река. Според записите на македонскиот револуционер Ѓорче Петров во книгата Материјали по изучувањето на Македонија, Патишка Река започнува да тече на Црн Врв недалеку од Салаковските Езера и надолу слегува по длабокиот дол помеѓу Караџица и Ибраимица. За разлика од нејзиното продолжение Сува Река, Патишка Река, иако е покуса, е пополноводна и дотекува повеќепати и посилно, затоа што минува низ шумовити места.
1 Галерија
2 Поврзано
* Патишка Река
* Сува Река (Скопска)
* Понорница
Чаби Алонсо

Хабиер "Чаби" Алонсо Олано (; ) — е поранешен шпански фудбалер кој настапувал како играч од средината на теренот и моментален тренер на Реал Мадрид.
Алонсо ја започнал својата кариера во ФК Реал Сосиедад, главниот тим во неговата покраина Гипускоа. По краток период на позајмица во Еибар, тој се вратил во Сосиедад каде што тогашниот менаџер Џон Тошак го назначенил Алонсо како негов капитен. Алонсо успеал во улогата, предводејќи го Реал Сосиедад на второто место во сезоната 2002-03 во Ла Лига. Добрите игри во Сан Себастијан му овозможиле трансфер во Ливерпул во август 2004 година за 10,5 фунти £. Тој уште во првата сезона ја освоил Уефа Лигата на Шампионите, под раководство на Рафаел Бенитез, постигнувајќи гол за израмнување во финалето одиграно ви Истанбил против Милан. Следната сезона, тој го освоил ФА Купот и ФА Комјунити Шилд. Во 2009 година тој се преселил во Реал Мадрид во договор во вредност од околу £30 милиони фунти. По пет сезони во клубот, тој ја освоил титулата во Ла Лига во 2012 година, под водство на Жозе Мурињо и Лигата на шампионите во 2014 година под водство на Карло Анџелоти. Со доаѓањето на германскиот репрезентативец Тони Крос во Реал Мадрид, тој заминал во спротивен правец во Бундеслигашот Баерн Минхен на договор од две години.
Тој го направил своето меѓународно деби за Шпанија во април 2003 година, против Еквадор со победа од 4-0. Додека играл за Шпанија, Алонсо ги освоил Евро 2008, Евро 2012 и Светското првенство 2010, и тој, исто така, ја претставувал неговата земјата на Евро 2004 и Светското првенство 2006. На 23 јуни 2012 година, Алонсо го прославил својот 100-ти настап за Шпанија во четврт-финалето на Евро 2012 против Франција и го прославил со постигнати два гола за Шпанија за да ја внесе својата репрезентација во полуфиналето. По неуспехот на Шпанија да напредува од фазата по групи на Светското првенство 2014, Алонсо се повлекол од репрезентацијата на 27 август 2014 година. Неговите 114 настапи го довеле меѓу петте фудбалери со најмногу настапи за Шпанија .
Париски кодекс

Париски кодекс (исто така познат како ''Кодексот Пересиниус'' и ''Кодексот Перес'') е еден од трите преживеани општо прифатени пред-колумбовски мајански книги кои потекнуваат од посткласичниот период на мезоамериканската хронологија (околу 900-1521). Документот е многу слабо сочуван и претрпел значителна штета на рабовите, што довело до губење на некои делови од текстот. Кодексот во голема мера се однесува на циклусот на тринаесетте циклуси од 20-годишниот ''катун'' и вклучува детали на мајанските астрономски знаци.
''Парискиот кодекс'' се смета дека е создаден во западен Јукатан, најверојатно на Мајапан. Датиран е околу 1450 година, во доцниот посткалсичен период (1200–1525 година). Во поново време се сугерира дека овој текст потекнува од 1185 година, со што овој документ се вбројува меѓу оние настанати во почетокот на посткласичниот период (900-1200 година). Како и да е, астрономските и календарските информации кои ги содржи кодексот се во контекст на циклусот од класичниот период (од 731 до 987 година), со што се покажува дека можеби овој кодекс е копија на претходен документ.
''Парискиот кодекс'' се чува во Националната библиотека на Франција во Париз, каталогизиран како Мексикански документ 386.
Крапска Река

Крапска Река или Крапа — поголема десна притока на реката Треска. Според карактерот на нејзиниот тек, таа е типична понорница.
1 Тек
Реката Крапа го има изградено своето поречие во јужниот дел од масивот на планината Даутица, собирајќи ги водите на нејзината западна падина. Таа е типична понорница која своите води ги внесува во реката Треска.
Должината на постојаниот водотек изнесува 11,1 км, а должината на скратената долина, во која подземно тече Крапа е 12,1 км.
1.1 Понор
Главниот понор се наоѓа во најнискиот дел од проширената долина. Има облик на бунареста вртача која од десната и челна страна е каменлива и стрмна, а левата поблага составена во горниот дел од речен нанос. Дното на понорот е исполнето со мил и гранки. При нормални води сета вода на реката Крапа пропаѓа преку овој понор. Од овој главен понор долинското дно се издига и преку два поголеми превали продолжува најпрво кон север, а потоа кон запад и се спушта во долината на Треска.
Во овој дел нема никакво површинско истекување на вода, а дното е исполнето со карпи и плитки вртачи. Во долниот дел над самата некогашна утока на Крапа во Треска е изградена пештерата Пешница од која избива повремено врело. Вкупната должина на Крапската Долина изнесува 23,2 км.
2 Крапска Понорница
За време на високи води во пролет и во есен, водата од Крапската Понорница се јавува во врелото на пештерата Пешница, меѓутоа за време на ниски води ова врело пресушува и се поставува прашањето каде избива водата од Крапска Река по понирањето во Крапскиот Понор.
Со движењето на оваа вода е поврзано едно интересно научно откритие што го констатирал професорот Манаковиќ. Имено со боење во 1958 година тој утврдил дека водата на Крапа која понира во главниот понор се јавува над селото Девич во врелото Асановец. Тоа се наоѓа на левиот брег на Треска, иако поречието на Крапа е изградено од нејзината десна страна. Значи, подземниот тек на Крапа преку сифонски канали го минува коритото на Треска и се јавува во врелото Асановец кое е од левата страна на Треска.
3 Галерија
4 Поврзано
* Крапа
* Понорница
* Треска
ФК Железничар Сараево

Фудбалски клуб Железничар е фудбалски клуб од Сараево, Босна и Херцеговина и еден од најголемите и најуспешните клубови во земјата. Името ''Железничар'' значи "железнички работник", а клубот го носи ова име токму порад фактот дека бил основан од страна на група на железнички работници. Во Босна, клубот традиционално е познат по производството на талентирани играчи, наместо нивно купување. Клубот обично се потпира на продажба на своите најталентирани играчи на крајот на секоја сезона за да преживее финансиски.
Во времето на поранешна Југославија, ФК Железничар биле шампиони еднаш во сезоната 1971-1972, квалификувајќи се за Европскиот куп во 1972-1973 сезоната, каде што биле елиминирани во првата рунда. Клубот исто така завршил како вицешампион еднаш во лигата, и бил финалист во Купот на Југославија во сезоната 1980-1981. Во Европа, клубот е најпознат по достигнувањето до полуфиналето на Купот на УЕФА за време на сезоната 1984-1985 и четвртфиналето во сезоната 1971-1972.
Железничар е првиот босански клуб кој успеал да стигне до полуфиналето на Купот на УЕФА и еден од ретките тимови од Југославија кои некогаш успеале да го сторат тоа. Железничар е исто така најуспешниот фудбалски тим во денешна Босна и Херцеговина, со освоени 6 првенства на Босна и Херцеговина, 5 купа и 3 суперкупа. Клубот никогаш не успеал да се квалификува за Лигата на шампионите (во ерата пост Европскиот куп), а како најдобар резултат на клубот би можело да се истакне достигнувањето до третото (последно) квалификациско коло во сезоната 2002-2003, во кое загубиле од Њукасл Јунајтед со вкупен резултат 0-5. Според списокот на IFFHS од Топ 200 европски клубови на 20-от век, организација призната од страна на ФИФА, Железничар е највисоко рангираниот босански клуб, на делба на 110-тотот место на листата заедно со АЗ Алкмар и Виторија Сетубал.
Своите домашни натпревари Железничар ги игра на стадионот Грбавица, кој е со капацитет од 17.000 седечки места. Основните бои на клубот се сината и белата и најчесто настапуваат сини дресови и шорцеви или бели дресови и шорцеви. Нивен најголем соперник им е локалниот градски конкурент ФК Сараево, со кого се натпреварува во Дербито на Сараево, во кое гледано историски Железничар доминира. Низ историјата клубот има произведено многу великани на југословенскиот и босанскиот фудбал, како: Ивица Осим, Јосип Каталински, Мишо Смајловиќ, Благоје Братиќ Хајрудин Сарачевиќ, Јосип Букал, Божо Јанковиќ, Мехмед Баждаревиќ, Един Бахтиќ, Радмило Михајловиќ, Харис Шкоро, Никола Никиќ, Един Чуриќ, Џелалудин Мухаремовиќ, Един Вишча и Един Џеко.
1 Титули
1.0.1 Југославија
* Првенство на Југославија: 1
:1971-1972
1.0.2 Босна и Херцеговина
* Првенство на Босна и Херцеговина: 6 ''(рекорд)'':1997-1998, 2000-2001, 2001-2002, 2009-2010, 2011-2012, 2012-2013
* Куп на Босна и Херцеговина: 5 ''(рекорд)'':1999-2000, 2000-2001, 2002-2003, 2010-2011, 2011-2012
* Суперкуп на Босна и Херцеговина: 3 ''(рекорд)'':1998, 2000, 2001
Алберто Бетиол

Алберто Бетиол (|Alberto Bettiol; р. ) — италијански професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата .
Станал професионален возач во 2014 година, а неговата прва професионална победа била на монументот Трка околу Фландрија 2019.
1 Кариера
Бетиол потпишал со за сезоната 2014.
Потпишал со за сезоната 2015.
Бил именуван во почетниот состав за Џиро д’Италија 2016. Во јуни 2017 година бил именуван во почетниот состав за Тур де Франс 2017.
1.1 2019
Потпишал со за сезоната 2018.
По силниот резултат на Тирено-Адријатико, каде завршил трет на втората етапа и втор на завршната етапа (поединечен хронометар), по што ја освоил првата професионална трка, Трка околу Фландрија, еден од петте велосипедски монументи. По успешниот соло-напад на последното искачување на трката, Ауде Кваремонт, при што успеал да ја одржи разликата пред групата, во која биле претходните победници Александар Кристоф и Петер Саган.
2 Достигнувања
;2011
: 1. Европско јуниорско хронометарско првенство
: 1. Краен пласман Џиро дела Луниџана
::1. Бодовен пласман
::1. Етапа 1
::1. Етапа 3
;2013
: Национални друмски првенства под 23 години
::3. Друмска трка
::5. Хронометар
: 3. Трофео Франко Балестра
: 3. Гран Премио дела Либерационе
: 4. Краен пласман Куп де насионс Вил Сагене
: 7. Европско друмско првенство под 23 години
: 10. Трка околу Фландрија за млади
;2015
: 10. Џиро дел Пиемонт
;2016
: 2. ГП Западна Франција
: 3. Краен пласман Трка околу Полска
::1. Спринтерски пласман
: 4. ГП Квебек
: 7. ГП Монтреал
: 10. Џиро дел Пиемонт
;2017
: 4. Копа Уго Агостони
: 5. Гран Премио Бруно Бегели
: 6. Класика де Сан Себастијан
: 10. Е3 Харелбеке
;2018
: 1. Етапа 1 (TTT) Тирено-Адријатико
;2019
: 1. Трка околу Фландрија
: Национални првенства
::2. Хронометар
::3. Друмска трка
: 4. Е3 БинкБенк Класик
: 6. Брабантсе Пејл
;2020
: 2. Краен пласман Етоал де Бесеж
::1. Етапа 5 (ITT)
: 4. Страде Бјанке
2.1 Распоред на резултатите на класиците
Распоред на резултатите на монументите
Монумент, 2014, 2015, 2016, 2017, 2018, 2019, 2020
Милано-Санремо, —, —, —, 37, 95, 36
Трка околу Фландрија, —, —, СО, 24, СО, 1
Париз-Рубе, —, —, —, —, —, —, —
Лиеж-Бастоњ-Лиеж, СО, —, —, —, СО, СО
Џиро ди Ломбардија, —, 89, СО, СО, СО, —
Распоред на резултатите на класиците
Класик, 2014, 2015, 2016, 2017, 2018, 2019, 2020
Страде Бјанке, 97, СО, —, СО, СО, 78, 4
Е3 Харелбеке, —, —, СО, 10, СО, 4
Гент-Вевелгем, —, —, СО, 32, 121, СО
Брабантсе Пејл, —, СО, 53, 16, —, 6
Класика де Сан Себастијан, СО, —, —, 6, —, —
Класика Бретања, —, 32, 2, 49, СО, —
Гран при Квебек, —, —, 4, 15, —, 12
Гран при Монтреал, —, —, 7, 54, —, 51
2.2 Распоред на резултатите на големите трки
Голема трка, 2016, 2017, 2018, 2019
Џиро, 86, —, —, —
Тур, —, 90, —, 69
Вуелта, —, —, —, —
СО = се откажал; — = не учествувал; НСО = не се одржала