Хоенцолерн-Зигмаринген

Хоенцолерн-Зигмаринген (германски: ''Hohenzollern-Sigmaringen'') — кнежевство во Југозападна Германија. Нејзините владетели припаѓале на високиот швапски огранок на династијата Хоенцолерн. Швапските Хоенцолерни биле издигнати во принцови во 1623 година. Малата суверена држава со главен град Зигмаринген била припоена кон Кралството Прусија во 1850 година по абдицирањето на нејзиниот суверен во пресрет на револуциите од 1848 година, а потоа станала дел од новосоздадената провинција Хоенцолерн.
1 Историја
Високиот швапски огранок не бил толку добро познат на историјата, како што била помладата франконска линија која станала Бургроби од Нирнберг, а подоцна владеела со Бранденбург и Прусија и Германското Царство.
Округот Хоенцолерн-Зигмаринген бил создаден во 1576 година, по поделбата на грофовијата Хоенцолерн, феуд на Светото Римско Царство. Кога починал последниот гроф на Хоенцолерн, Карл I (1512–1579), територијата била поделена меѓу неговите три сина:
* Ајтел Фридрих IV од Хоенцолерн-Хехинген (1545–1605)
* Чарлс II од Хоенцолерн-Зигмаринген (1547-1606)
* Кристофер од Хоенцолерн-Хајгерлох (1552–1592)
Принцовите од Хоенцолерн-Зигмаринген владееле со мало кнежевство во југозападна Германија, со седиште во замокот Зигмаринген. За разлика од Хоенцолерните од Бранденбург-Прусија, Хоенцолерните од Зигмаринген останале римокатолици, заедно со нивните братучеди од Хоенцолерн-Хехинген (постарата линија на швапскиот огранок на Домот на Хоенцолерн) и Хоенцолерн-Хајгерлох.
Кнежевството станало суверена држава во 1815 година по укинувањето на Светото Римско Царство во 1806 година и независно кнежевство по Наполеонските војни во 1815 година. Нејзиниот владетел, Чарлс, бил сменет во револуциите од 1848 година. Неговиот син, Карл Антон, го наследил и се обратил за помош во Прусија. Пруските трупи пристигнале во август 1849 година, а со договор потпишан во декември, Хоенцолерн-Зигмаринген бил анектиран од Прусија во март 1850 година. Анексијата на нивната држава, сепак, не значело крај на важноста на Домот на Хоенцолерн-Зигмаринген.
Последниот принц, Карл Антон, бил министер за претседател на Прусија од 1858 до 1861 година. Вториот син на Карл Антон, Карл Ајтел од Хоенцолерн-Зигмаринген станал принц (1866–1881), а потоа крал на Романија, под името Карол (владеел 1881–1914). Куќата останала на престолот до крајот на романската монархија во 1947 година. Последниот крал на Романија, Мајкл, починал на 5 декември 2017 година.
Бидејќи најстарата линија Хехинген од Хоенцолерните изумрела во 1869 година со смртта на Константин, принцот од Хоенцолерн-Хехинген, шефот на огранокот Зигмаринген, Карл Антон, ја отфрлил наставката на својата линија и ја зел титулата Принц (''Фирст'') на (сите) Хоенцолерни.
Француското противење на кандидатурата на постариот брат на Карол, принцот Леополд за престолот на Шпанија ја предизвикало Француско-пруската војна (1870–1871), што довело до основање на Германското Царство во јануари 1871 година.
2 Територии, титули и стилови
4.1 Јужна Германија
2.1.1 Надлежност
Принцот на швапскиот огранок на Хоенцолерн-Зигмаринген владеел со следните територии:
* Грофовија Хоенцолерн (1061)
* Бургравија на Нирнберг (1192)
* Грофовија Веринген (1535)
* Господарството на Хајгерлох (1634)
* Господарството на Верштајн (1634)
* Грофовија Берг (1781)
Од 1061 до 1806 година, пет од овие феуди (не вклучувајќи го Нирнберг) сочинувале непосредна територија на Светото Римско Царство под грофовите на Цолерн, вазали на Светиот римски цар.
Од 1806 до 1813 година, земјите на Хоенцолерн биле држава на Рајнскиот Сојуз, краткотрајна конфедерација формирана од Наполеон I Бонапарт. Од 1815 до 1849 година кнежевството било суверена земја и членка на Германскиот Сојуз. Во 1849 година ја изгубила својата независност и била инкорпорирана во Кралството Прусија како провинција Хоенцолерн.
Германскиот Сојуз бил наследен во 1866 година од Северногерманскиот Сојуз, кој самиот бил наследен од Германското Царство во 1871 година. Во 1918 година, кралството Прусија станало Слободна држава Прусија, а Германската империја била заменета со Вајмарската Република. Во 1933 година републиката била заменета со Третиот Рајх. По поразот на нацистите, провинцијата Хоенцолерн била споена со други територии во државата Виртемберг-Хоенцолерн. Оваа држава била дел од сојузничките окупациски зони во Германија до 1952 година. Во таа година, покраината Виртемберг-Хоенцолерн била споена во Баден-Виртемберг, покраина на Сојузна Република Германија.
Карл Фридрих, принцот од Хоенцолерн е шеф на кнежевската швабска линија.
2.1.2 Титули
Главата на Домот на Хоенцолерн-Зигмаринген е историски наследник на титулите:
* Принц (''Фурст'') од Хоенцолерн
* Бурграв (''Бургграф'') од Нирнберг
* Царски гроф (''Рајхсграф'') од Хоенцолерн
* Гроф (''Граф'') од Зигмаринген
* Гроф (''Граф'') од Веринген
* Гроф (''Граф'') од Берг
* Господар (''Хер'') на Хајгерлох
* Господар (''Хер'') од Верштајн
2.1.3 Стилови
Историската титула на владетелите на Домот на Хоенцолерн бил, во германски оригинал: ''Seine Durchlaucht (S. D.)'' [име] ''von Gottes Gnaden, Fürst von Hohenzollern, Burggraf von Nürnberg, Graf zu Sigmaringen, Veringen und Berg, Herr zu Haigerloch und Wehrstein''
Преводот на македонски е: ''Неговото спокојно височество'' [име] ''од Божјата милост, Принц од Хоенцолерн, Бурграв од Нирнберг, Гроф Зигмаринген, Веринген и Берг, Господар на Хајгерлох и Верштајн''.
3 Романски огранок
Современата држава Романија била формирана со обединување на кнежевствата Молдавија и Влашка во 1859 година, под кнезот Александру Јоан Куза. Тој бил заменет со Карл Ајтел од Хоенцолерн-Зигмаринген во 1866 година, кој се искачил на престолот како Карол I, принц од Романија.
За време на Руско-турската војна, Романија, која била функционално независен вазал на Отоманското Царство, ја прогласила својата целосна независност. Откако командантот на руските војски побарал помош од Романија, Карол прифатил да влезе во војната со услов да биде назначен за командант на армиите што ја опсадувале Плевен. По завршувањето на Романската војна за независност во 1878 година, со Берлинскиот конгрес, Романија последователно била призната како независна држава од страна на Големите сили.
Во замена за враќање на Руската Империја на три јужни Бесарабски окрузи кои биле повратени од Молдавија по Кримската војна во 1852 година, била стекната Добруџа.
Во 1881 година, кнежеството било подигнато во кралство и принцот Карол станал крал Карол I. Тој владеел до неговата смрт во 1914 година, а го наследил неговиот внук Фердинанд. Набргу по преземањето на престолот, Фердинанд, римокатолик како неговиот претходник, се согласил неговите деца да се одгледуваат во Романската православна црква.
Во 1918 година во државата биле вклучени Трансилванија и Бесарабија. Во 1918–1919 година, потврдено со Версајскиот договор од 1919 година и Договорот од Тријанон од 1920 година, поголемиот дел од Банат станал дел од Романија.
Фердинанд починал во 1927 година. Неговиот најстар син, престолонаследникот Карол, се откажал од своите права за власт, па единствениот син на Карол, Мајкл, се искачил на престолот. Меѓутоа, во 1930 година, Карол го вратил престолот и бил крунисан како Карол II. Карол бил принуден да абдицира во 1940 година, а Мајкл повторно се искачил на престолот. Неговото владеење и владеењето на династијата завршило кога комунистичкиот режим во 1947 година го принудил да абдицира.
3.1 Титули
Главата на романскиот огранок продолжил, по укинувањето на монархијата, да ја користи наследната титула што ја носел додека владеел:
* Михаил I, крал на Романија
За време на владеењето на Карол II од Романија, неговиот син, Мајкл, бил стилизиран „''Măria Sa (MS) Marele Voievod de Alba Iulia''“ или преведено „Неговото височество Големиот војвода од Алба Јулија“.
3.2 Стилови
Романскиот оригинал е: ''Majestatea Sa (MS) NN, Regele Românilor'' (или ''Maiestatea Sa (MS) NN, Regele României''; двете форми се прифатени од Романската академија)
Преводот на македонски е: ''Неговото Височество Н.Н., Крал на Романија''
4 Владетели
Членовите на Домот на Хоенцолерн владееле како монарси во Европа.
4.1 Јужна Германија
4.1.1 Грофови од Хоенцолерн (1576–1623)
* 1576–1605: Гроф Карл II (1547–1605), втор најстар преживеан син на Карл I од Хоенцолерн
* 1605–1623: Гроф Јован (1577–1623)
4.1.2 Принцови од Хоенцолерн-Зигмаринген (1623–1849)
* 1623–1638: Принц Јован (1578–1638)
* 1638–1681: Принц Мејнрад I (1605–1681)
* 1681–1689: Принц Максимилијан (1636–1689)
* 1689–1715: Принц Мејнрад II (1673–1715)
* 1715–1769: Принц Јосиф Фридрих Ернст (1702–1769)
* 1769–1785: Принц Карл Фридрих (1724–1785)
* 1785–1831: Принц Антон Алојс (1762–1831)
* 1831–1848: Принц Карл (1785–1853)
* 1848–1849: Принц Карл Антон (1811–1885)
4.1.3 (1849-денес)
По отстапувањето на нивниот суверенитет над кнежеството на нивните роднини, кралевите на Прусија во 1849 година, наследниците на Карл Антон продолжиле да ја носат истата титула, „Принц (''Фурст'') од Хоенцолерн“:
5 Наводи