Барерит

Барерит — тектосиликатен минерал и член на семејството зеолити. Минералот е еден од поретките зеолити. Бареритот е именуван по Ричард Барер, хемичар роден во Нов Зеланд.
Кристалите на бареритот се бели до розови, со стаклесто-стаклен сјај. Кристалниот систем е орторомбичен и е рамен и табеларен по изглед. Има Мосова тврдост од 3 до 4 и неговото расцепување е совршено. Бареритот има бела линија и густина од 2,13.
Првпат бил опишан во 1974 година за појава во Сардинија во кулата Сант Ефизио на ’ртот Пула во покраината Каљари. Исто така, е пријавен и од Роки Пас, островот Куиу, Алјаска и неколку други локалитети.
1 Етимологија и историја
Минералот првпат е откриен на андезитските карпи во близина на стражарската кула Торе дел Колтелацо во Сан Ефизио на јужниот брег на италијанскиот остров Сардинија. Анализата и првичниот опис ги извршиле Е. Пасаља и Д. Понгилупи, кои го именувале минералот по новозеландскиот хемичар и основач на хемијата на зеолитот, Ричард Малинг Барер (1910–1996).
Во 1974 година, Пасаља и Понгилупи ги доставиле своите наоди и избраното име до Меѓународното минералошко здружение за преглед (внатрешен референтен број на ИМА: 1974-017), кое го признало бареритот како посебен минерален вид. Резиме на првичниот опис е објавено следната година во списанието ''Mineralogical Magazine''. Во овој извештај се истакнува дека минералот веќе бил опишан во 1974 година како „натриум стелерит (исто така познат како натриум стелерит или стелерит што содржи натриум) од Капо Пула, Садења“, калциумов зеолит со вселенска група Fmmm (вселенска група бр. 69). Ова е во спротивност со новиот минерал со Ама (бр. 63, позиција 3), кој исто така имал поголема содржина на натриум отколку калциум. Британскиот минералог Макс Хеј и италијанскиот геолог Глауко Готарди затоа предложиле да се разгледа оваа фаза како нов минерален вид.
Типскиот материјал на минералот се чува во Институтот за минералогија и петрографија (неколку грама) на Универзитетот во Модена во Италија и во Националниот музеј за природна историја под каталошки број 128521.
Од 2021 година, скратено име (исто така симбол на минералот) „Bre“ за барерит е признато и од IMA/CNMNC.
2 Класификација
Бареритот не беше наведен во застареното 8-мо издание на класификацијата на минерали на Штрунц.
Во класификацијата Лапис од Стефан Вајс, последен пат ревидирана во 2018 година и формално базирана на старата класификација од Карл Хуго Штрунц во нејзиното 8-мо издание, на минералот му беше доделен системскиот и минералниот број VIII/J.23-040. Ова одговара на класата „силикати“ и во рамките на тоа, поделбата „рамковни силикати“, каде што бареритот, заедно со брустеритот-Ba, брустеритот-Sr, епистилбитот, гускиот крик, хеулантитот-Ba, хеулантитот-Ca, хеулантитот-K, хеулантитот-Na, хеулантитот-Sr, клиноптилолит-Ca, клиноптилолит-K, клиноптилолит-Na, стелерит, стилбит-Ca и стилбит-Na, формира неименувана група со системски број VIII/J.23.
[Текстот нагло завршува тука, па затоа и преводот запира.] Деветтото издание на класификацијата на минерали на Штрунц, последно ажурирано во 2009 година од страна на Меѓународното минералошко здружение (ИМА), го сместува бареритот во класата „силикати и германати“ и во рамките на таа класа во поделбата „рамковни силикати (тектосиликати) со зеолит H₂O; семејство на зеолити“. Тука, минералот се наоѓа во подгрупата „таблети со 4-4-1-1 структурни единици“, каде што формира неименувана група со стелерит, со системски број 9.GE.15.
Во Дана класификацијата на минерали, претежно користена во земјите што зборуваат англиски, бареритот има системски и минерален број 77.01.04.05. Ова одговара на класата „силикати“ и во рамките на таа класа на поделбата „рамковни силикати: зеолитна група“. Тука се наоѓа во рамките на подгрупата „Вистински зеолити“ во групата „Холандит и сродни видови“, која исто така ги вклучува и хеландит-Ca, хеландит-Na, хеландит-K, хеландит-Sr, хеландит-Ba, клиноптилолит-K, клиноптилолит-Na, клиноптилолит-Ca, стилбит-Ca, стилбит-Na и стелерит.
3 Кристална структура
Бареритот кристализира орторомбично во просторната група Ама (просторна група бр. 63, позиција 3) со параметри на решетката a = 13,64 Å, b = 18,20 Å и c = 17,84 Å, и осум формулни единици по единична ќелија.
4 Својства
Чистиот барерит е безбоен. Сепак, поради дефекти на решетката или нечистотии, обично изгледа бел, црвеникаво-бел или розов.
5 Формирање и локации
Точните услови на формирање на бареритот во моментов се непознати. Сепак, тој се наоѓа претежно на ѕидовите на големи фрактури на високо ерозивна андезитна и риолитска лава или во други основни магматски карпи, како што е дијабазот (САД), каде што се јавува, меѓу другото, во парагенеза со хеуландит.
Бареритот е ретка минерална формација, со само 20 документирани појави низ целиот свет до денес (до 2024 година). Освен неговата типична локација на андезитската карпа во близина на Сан Ефизио, бареритот е пронајден и во Италија во близина на Фуртеи во Сардинија и веројатно во езерото Пуфлер во близина на Сент Улрих во Вал Гардена во Јужен Тирол.
Бареритот е ретка минерална формација, со само 20 документирани појави низ целиот свет (до 2024 година). Други локации вклучуваат „рудникот Кантунг“ во близина на волфрам (северозападни територии) и во „Вудворт Коув“ (пештерата Вудворт) на заливот Фанди во Канада, Хирадо во Јапонија, норвешката општина Вефсн, како и островот Куиу (околија Ситка, Алјаска), округот Першинг (Невада) и планината Сидар во близина на Мичел (округ Калпепер, Вирџинија) во Соединетите Американски Држави.