procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Тропар

Тропар (|τροπάριον – етимологијата не е прецизирана) – основен музичко-поетски жанр на црковната химнографија, суштински елемент на православноa богослужение. Тоа е кратко пеење посветено на настанот или светецот, кој се чествува за време на соодветната служба.
Се јавува како краток пеен коментар на богослужбените текстови. Првите тропари ги следат начелата на ритамритмувана проза и сè повеќе декламативни, но во текот на 16 век конечно ја добиваат формата на песнопеење. Првичните тектстови биле поетизирани, и биле исполнувани со музика.
За прв тропар традицијата го посочува популарниот и до денес исполнуван при богослужбите „Свѣте Тихій“ ''(Тиха светлина)'', кој бил определн уште во 4 век од Василиј Велики како чест на „древната традиција на Црквата“. За древен се смета и тропарот ''„Христос воскресе“'', кој исто така се пее и денес. Со тек на времето се појавуваат нови тропари – ''воскресни'', ''богородични'' и др.
Во богослужбите на источноправославните цркви, тропарот се потчинува на начелото на осмогласието.
Милан Бартош

Милан Бартош (, - – правник, универзитетски професор по меѓународно право, редовен член на САНУ и член на МАНУ надвор од работниот состав (4 мај 1972).
1 Животопис
Бартош дипломирал право во Белград во 1924 година, а докторирал во Париз во 1927 година, по што бил професор на Белградскиот универзитет од 1928 година. Учествувал на низа заседанија на Генералното собрание на ООН (1945-1953), бил арбитар на Постојаниот меѓународен арбитражен суд во Хаг (1945), главен правен советник за надворешни работи во звањето амбасадор (1949-1963), претседател на Светското здружение за меѓународно право (1956-1958) и почесен доживотен претседател, шеф на југословенската делегација на Првата и на Втората женевска конференција за поморско право (1958 и 1960), генерален секретар (1961-1965) и потпретседател (1965-1971) на САНУ, претседател на Комисијата на ООН за меѓународно право (1965), претседател на Хашката академија за меѓународно право и др. Бил претседател на Матичната комисија за основањето на МАНУ (1967). Го уредувал списанието „Анали Правног факултета“ во Белград. Автор е на голем број книги, студии, статии и други прилози.
Горна Арнакија

Горна Арнакија (|Arnakija e Epërme) — село во Општина Сарај, Град Скопје.
1 Географија
Селото е сместено во западниот крај на Скопското Поле, крај автопатот A2 (Скопје - Тетово), на десниот брег на реката Суводолица.
2 Историја
Селото е прогласено за одделно населено место во 2014 г., а дотогаш било маало на Арнакија.
3 Поврзано
* Арнакија
Кос

Кос (|Κως) — еден од поголемите острови во групацијата Додеканез во источна Грција. Всушност, островот припаѓа на округот Кос во рамки на периферијата Јужен Егеј, како средиштен остров, каде со околните острови и хриди сочинува посебна општина. Главно место на островот е истоимениот град, кој истовремено претставува и седиште на округот.
Алонизос

Алонизос или, поретко, Алонисос (Грчки1|Αλόννησος) е еден од островите Споради во Егејското Море.
Островот управно припаѓа на округот Споради, како една од општините. Општината Алонизос има површина од 130 км², бидејќи опфаќа и некои мали острови во близина на Алонизос. Тие се најчесто ненаселени, па речоси 99% од жителите на општината живеат на Алонизос. Седиште на општината и најголема населба на островот е гратчето Патитири.
Ангистри

Ангистри (|Αγκίστρι) — еден од Саронските Острови, кој се наоѓа покрај островот Егина во Саронскиот Залив, околу 35 км југозападно од пристаништето Пиреј и 6 км југозападно од островот Егина. Спецес од неколкуте соседни острови и хриди сочинува посебна општина во рамки на округот Остров во Атика.
1 Галерија
Тедрос Аданом

Тедрос Аданом Гебрејсус (на гиско писмо: ቴዎድሮስ አድሓኖም ገብረኢየሱስ; роден на година) — етиопски биолог, истражувач на јавното здравје и функционер, кој од 2017 година е генерален директор на Светската здравствена организација. Аданом е првиот на оваа функција кој не е лекар и е прв Африканец. Во владата на Етиопија, Аданом бил министер за здравство од 2005 до 2012 година и министер за надворешни работи од 2012 до 2016 година.
Лаг

Лаг — село во средишниот дел на Општина Македонски Брод, централно-западна Македонија. Оддалечено е на околу 21 км северно од општинското седиште Македонски Брод.
1 Географија
Селото се наоѓа во областа Долно Порече, на левиот брег на реката Треска (Голема), меѓу Долни Манастирец од југ и Модриште од север.
До Лаг се стасува по локален пат кој скршнува од регионалниот пат 1106 (Јурумлери - Суводол) на 2 км јужно од Модриште.
2 Историја
Селото е прогласено за самостојна населба во 2014 г., а дотогаш му припаѓало на крајниот североисточен дел на атарот на Долни Манастирец.
3 Стопанство
Најзначајна дејност во селото е земјоделството. На ридските падини над Лаг е наоѓа сончевата електрана „Манастирец“ за производство на електрична енергија со моќност од 10 мегавати.
4 Поврзано
* Долно Порече
* Лагот — истоимено поранешно село кај Воден, Егејска Македонија
Лукаре

Лукаре (|Lukar) — село во Општина Липково, Кумановско.
1 Географија
Селото е сместено на северните падини на Скопска Црна Гора, над селото Гошинце.
2 Историја
Според мештаните, на подрачјето на Лукаре некогаш постоел манастир. Ова го потврдуваат средновековните наоди од блиското наоѓалиште Луксаре.
Лукаре е прогласено за самостојна населба во 2014 г., а дотогаш било во северно маало на Гошинце.
3 Поврзано
* Гошинце
Дијабаз

Дијабаз е изливна и жична карпа од габро групата. Оваа карпа создадена е најчесто ворамки на спилит - кератофирските асоцијации.
Дијабази се темнозелени до црна боја, лачени топчесто или плочесто. Структурата е офитска, а текстурата е масивна или мандоласта. Се јавуваат во вид на помала маса со неправилна форма, во вид на плоча или силови, и во вид на жици со различна дебелина.
1 Поврзано
* Список на карпи
Бет Шеан

Бет Шеан или Бејт Шеан (בֵּית שְׁאָן '''') — град во Северниот округ во Израел. Денес овој град е значаен трговски и културен центар во долината, а градот има и историско значење. Имено, Бет Шеан е местото на битката на Израилците против Филестинците,, а за време римскиот период бил значан град на Декаполис, лига на пагански градови. Рушевините од древниот град денес се заштитени пок капата на Националниот парк Бет Шеан.
1 Географија
Бет Шеан има значајна географска положба, претежно поради спојот на долината на реката Јордан и Изреелската долина, што пак дава контрола на пристапот до реката Јордан и во внатрешноста.
Градот има вкупна површина од 7 км<sup>2</sup>, а северно од градот се наоѓа националниот парк. Градот има население од скоро 20.000 жители.
2 Демографија
Според Статистичкото биро на Израел, општината има 18,464 на крајот на 2019 година. Според податоците од 2005 година, градот имал 99,5% Евреи, а остатокот било неарапско население.
3 Economy
Бет Шеан е центар на производството и одгледувањето на памук. Покрај тоа развиена е и текстилната индустрија. Древниот град е значајно туристичко место.
4 Образование
Според Статистичкото биро, во градот има 16 училишта со 3809 ученици.
5 Збратимени градови
Градот е збратимен со:
* Кливленд, САД ''(Since 2019)''
6 Историски фотографии
7 Наводи
8 Литература
*
* (see ff)
*
* Tsafrir, Yoram and Foerster, Gideon: "“Nysa-Scythopolis – A New Inscription and the Titles of the City on its Coins", ''The Israel Numismatic Journal.'' Vol. 9, 1986–7, pp. 53–58.
* Tsafrir, Yoram and Foerster, Gideon: "Bet Shean Excavation Project – 1988/1989", ''Excavations and Surveys in Israel 1989/1990.'' Volume 9. Israel Antiquities Authority. Numbers 94–95. Jerusalem 1989/1990, pp. 120–128.
* Tsafrir, Yoram and Foerster, Gideon: "From Scythopolis to Baisān: Changes in the perception of the city of Bet Shean during the Byzantine and Arab Eras", ''Cathedra''. For the History of Eretz Israel and its Yishuv, 64. Yad Izhak Ben-Zvi. Jerusalem, July 1992 (in Hebrew).
* Tsafrir, Yoram and Foerster, Gideon: "The Dating of the 'Earthquake of the Sabbatical Year of 749 C. E.' in Palestine", ''Bulletin of the School of Oriental and African Studies of London.'' Vol. LV, Part 2. London 1992, pp. 231–235.
* Tsafrir, Yoram and Foerster, Gideon: "Urbanism at Scythopolis-Bet Shean in the Fourth to Seventh Centuries", ''Dumbarton Oaks Papers.'' Dumbarton Oaks Research Library and Collection. Number Fifty-One, 1997. pp. 85–146.
Чифлик (Боговиње)

Чифлик (|Çifliku) — село во Општина Боговиње, Тетовско.
1 Географија
Селото е сместемо во областа Долни Полог, на источните падини на Шара, по патот до Голема Река за Горно Палчиште.
2 Историја
Селото е прогласено за самостојно населено место во 2014 г., а доготаш било маало на Горно Палчиште.
3 Поврзано
* Долни Полог
Џигај

Џигај (јапонски: 自害, самоубиство) — ритуал на самоубиство што може да важи и за жени и за мажи од семејства на самураите.
Некои жени кои припаѓаат на семејство на самураите, се самоубивале со сечење на вените со посебен ритуален нож ''танто'' или ''каикен''. Главната цел била да се постигне брза и безбедна смрт за да се избегне заробување. Пред самоубиството се врзувале колената за да го направи своето тело во достоинствена положба со споени нозе кои ќе биде пронајдено по нејзината смрт. Џигај, често се употребувало и поради избегнување на силување.
Калник

Калник (|Kalnik) — село во Општина Боговиње, Тетовско.
1 Географија
Селото е сместемо во областа Долни Полог, на левиот брег на Палчишка Река, меѓу селата Долно Палчиште и Голема Речица.
2 Историја
Селото е прогласено за самостојно населено место во 2014 г., а доготаш било во крајниот југоисточен дел на атарот Горно Палчиште, но физички многу поблиску до Долно Палчиште.
3 Поврзано
* Долни Полог
Ангелот истребувач

Ангелот истребувач (шпански: ''Еl ángel exterminador'') - мексикански филм од 1962 година, во режија на Луис Буњел, кој е автор и на сценариото. Главните улоги ги играат: Силвија Пинал, Енрике Рамбал, Енрике Гарсија Алварес, Жаклин Андере, Сезар дел Кампо, Офелија Монтеско, Луси Галардо, Аугусто Бенедико, Маргарита Лозано, итн. Филмот освоил четири награди, вклучувајќи ја и наградата „FIPRESCI“ на Канскиот филмски фестивал, а во изборот на „Њујорк тајмс“ (''The New York Times'') се нашол меѓу илјада најдобри остварувања на сите времиња.
1 Синопсис
Брачниот пар Едмундо (го игра Рамбал) и Лусија Нобиле (ја игра Галардо) организираат свечена вечера за своите пријатели. Непосредно пред вечерата, вработените во кујната набрзина ја напуштаат куќата, а останува само еден келнер. По вечерата, една гостинка свири на пијано, а потоа, наместо да си заминат дома, гостите спонтано се сместуваат на разни места во собата: на фотелјите, на креветите, а некои и на подот. Утредента, на сите им станува јасно дека не можат да ја напуштат собата поради некоја необјаснива причина. Постепено, гостите почнува да ги измачува глад и жед, некои од нив стануваат нервозни, очајни, па дури и агресивни. Само докторот се обидува да се однесува разумно и да внесе некаков ред во собата. Малку подоцна, еден гостин умира од исцрпеност, а еден млад пар се крие во шкафот и извршува самоубиство. Кога се на работ на очајот, гостите успеваат да ја скршат водоводната цевка и така се снабдуваат со вода, а набргу во собата влегуваат овци и гостите ги убиваат, па така обезбедуваат храна. истовремено, надвор, полицијата ја опколува куќата, но од необјасниви причини ниту полицајците ниту присутните гледачи не се осмелуваат да влезат внатре. Најпосле, нервозните гости го обвинуваат домаќинот дека е виновен за нивната несреќа и сакаат да го убијат, а Едмундо се согласува да се жртвува. Но, токму тогаш, гостинката Летисија забележува дека сите присутни се наоѓаат во истата положба како што биле по завршувањето на музичката изведба. Тогаш, гостинката повторно го свири крајот на сонатата, а присутните го продолжуваат разговорот и така откриваат дека се слободни и дека можат да ја напуштат собата. Во истиот миг, слугите на семејството Нобиле, кои спонтано доаѓаат пред куќата, одлучуваат да влезат внатре, а нив ги следат и останатите луѓе. Во знак на благодарност за спасувањето, гостите на забавата приредуваат црковна служба во катедралата, но по завршувањето на службата, сите присутни не можат да ја напуштат црквата. На улиците, луѓето креваат бунт, а полицијата и војската пукаат врз демонстрантите. Филмот завршува со сцената во која во катедралата влегува стадо овци, а во позадина се слушаат пукотници.
Тадатомо Хонда

платеник на јапонскиот клан Токугава од Периодот на Азучи - Момојама во XVI век до Периодот на Едо во XVII век. Тадатомо бил помладиот син на познатиот Тадакацу Хонда, еден од Четворицата чувари на Токугава. Тадатомо примил посед од 100,000 коку (мерка за површина) кај Отаки во Покраината Казуса по 1600 година. Во 1609 година Тадатомо го примил Дон Родриго, кој бил шпанскиот управник на Манила.
Во текот на 1615 година, Тадатомо се борел многу храбро за време на Битката кај Теноџи. Тој го предводел напад што довело до смртта на Кацунага Мори. Самиот Тадатомо не ја преживеал битката.
Горна Маала

Горна Маала — село во Општина Валандово, во областа Бојмија, во околината на градот Валандово.
Селото до 2014 година се водело како маало на селото Јосифово, но со измени во Законот за територијална организација било прогласено за самостојна населба.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Бојмија, во јужното подножје на планината Плавуш, северозападно од гратчето Валандово. Сместено е северно од Јосифово, а северозападно од Калково.
2 Историја
Селото е прогласено за самостојна населба во 2014 година, а дототаш било едно од двете маала на Јосифово.
3 Стопанство
Селото нема сопствен атар и припаѓа во атарот на селото Јосифово, иако било прогласено за самостојна населба.
4 Население
За селото нема никакви податоци за движење на населението, бидејќи до 2014 година се водело како дел од селото Јосифово. Дури и по прогласувањето како посебно село, не било издвоено со своја катастарска општина, поради што не било земено в предвид при најновиот попис на населението во 2021 година.
5 Самоуправа и политика
Бидејќи до 2014 година припаѓало на селото Јосифово, ја дели неговата административна поделба.
5.1 Избирачко место
Селото е опфатено во избирачкото место бр. 0289 според Државната изборна комисија, сместено во продавницата во селото Јосифово.
На локалните избори во 2021 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 134 гласачи.
6 Поврзано
* Општина Валандово
* Валандово
* Бојмија
* Јосифово
Цуџигири

Цуџигири, (буквално „убиство на крстосница“) е јапонски термин за пракса кога самурајот, откако ќе добие нова ''катана'' или ќе развие нов борбен стил или оружје, ја тестира нејзината ефикасност со напаѓање на човечки противник, обично случаен беспомошен минувач, во многу случаи во текот на ноќта. Самите практичари се нарекуваат и ''Цуџигири''.
1 Варијации
Нападите со меч не се единствената можна примена на овој чин. Во варијација наречена ''Цуџи-наге'' (辻 投 げ, „фрлање на крстопат“), самураите би го нападнале минувачот со џиу-џицу со цел да ги тестираат сопствените техники или да се занесе во жива пракса. Ова не смее да се греши со ''Цуги-зимо'', несакани сумо-борби што се одржуваат на улица помеѓу подготвени учесници.
2 Историја
Во средновековна ера, терминот се однесувал на традиционалните двобои меѓу самураите, но во периодот Сенгоку (1467-1600) широко распространетата беззаконие предизвикува таа да се деградира во недискриминирачко убиство, дозволено со непроверена моќ на самураите. Непосредно по обновената нарачка, владата Едо ја забрани практиката во 1602 година. Прекршителите добивале смртна казна.
Зелена политика

Зелена политика или екополитика е политичка идеологија која има за цел да го поттикне еколошки одржливото општество, вкоренето во правата на животна средина, ненасилството, социјалната правда и грасрутс демократијата. Идеологијата започнала да се гради во западниот свет во 1970-тите; оттогаш се развиваат зелените партии кои се етаблираат во многу земји ширум светот, дел од кои постигнуваат значаен изборен успех.
Политичкиот термин „зелено“ се употребувал првично во однос на Зелените, германска политичка партија формирана кон крајот на 1970-тите, чии тогашни гледишта се слични со денешните основи на зелената политика.
Поддржувачите на зелената политика споделуваат многу идеи со конзерваторските, еколошките, феминистичките и мировните движења. Покрај демократијата и еколошките проблеми, зелената политика се занимава со граѓански слободи, социјална правда, ненасилство, понекогаш варијанти на локализам и има тенденција да го поддржува социјалниот прогресивизам. Платформите на зелените партии во голема мера се сметаат за леви во политичкиот спектар. Зелената идеологија има поврзаност со разни други екоцентрични политички идеологии, вклучувајќи го и екофеминизмот, еко-социјализмот и зелениот анархизам, но постои дебата за тоа до кој степен овие идеологии може да се гледаат како форми на зелена политика. Сообразно на развојот на левичарската зелена политичка филозофија, поларно се појавува и движење во десницата кое вклучува еколошки компоненти, како што се еко-капитализам и зелен конзервативизам.
Кунинао Дате

бил јапонски самурај од доцниот период Едо. Десеттиот главник на огранокот од кланот Иваде-Дате на кланот Дате, Кунинао служел како платеник на Сендај хан. По Меиџиевото возобновување, Кунинао заминал во Хокаидо и помогнал во повраток на земјиште. Помеѓу разните други придонеси до основањето на современиот Хокаидо, Кунинао го испланирал тоа што станал современиот град Тобецу.
Тринаесет колонии

Тринаесетте колонии биле колонии на Велика Британија кои се наоѓале на атлантскиот брег на Америка, основани во 17 и 18 век, кои прогласиле независност во 1776 година и ги создале Соединетите Американски Држави. Тринаесетте колонии имале слични политички, уставни и правни системи и во нив доминирале протестанти, говорници на англискиот јазик. Колониите во Нова Англија (Масачусетс, Конектикат, Род Ајленд и Њу Хемпшир) биле создадени пред сè за верско убедување, додека другите колонии биле основани за деловно и економско проширување. Сите тринаесет колонии биле дел од колонијалните територии на Британската Империја кои се познати како Британска Америка, во кои се вбројуваат и колонии во Канада, Флорида и Карибите.
Колонијалното население пораснало од само 2 илјади до 2,4 милиони во периодот помеѓу 1625 и 1775 година, кога домородните Американци биле раселувани. Населението вклучувало и луѓе подложни на систем на ропство, кој бил легален во сите колонии пред Американската војна за независност. Во 18 век, британската влада управувала со овие колонии преку политика на меркантилизам, со која централната власт управува со запоседнатите земји на начин на кој од нив извлекува поголема економска придобивка за матичната земја.
Тринаесетте колонии имале висок степен на самоуправа, активно одржувале локални избори и се спротивставувале на барањата на Лондон за поголема контрола над нив. Француската и индијанската војна (1754-1763), насочена против Франција и нејзините индијански сојузници, довела до зголемени тензии меѓу Велика Британија и тринаесетте колонии. Во текот на 1750-тите, колониите започнале да соработуваат меѓусебно наместо да се обраќаат директно кон Велика Британија. Овие меѓу-колонијални активности изградиле чувство за споделен американски идентитет и довеле до повици за заштита на нивните права, особено се истакнувало незадоволството формулирано во геслото „без застапување нема оданочување“ (''no taxation without representation''). Конфликтите со британската влада околу даноците и правата на колониите довеле до Американската револуција, во која колониите се здружиле во напорот за создавање на Континентален конгрес (''Continental Congress''). Колонистите се бореле во Американската војна за независност (1775–1783) со помош на Кралството Франција и, во многу помал степен, Холандската Република и Кралството Шпанија. Кратко пред прогласувањето на независноста, тринаесетте колонии ги сочинувале Њу Хемпшир, Масачусетс, Конектикат, Род Ајленд, Њујорк, Њу Џерси, Пенсилванија, Делавер, Мериленд, Вирџинија, Северна Каролина, Јужна Каролина и Џорџија.
Кунишиге Дате

бил јапонски was a самурај од доцниот период Едо. Петнаесеттиот главник на семејството Ватари-Дате, Кунинари служел како платеник на Сендај хан. По поразот на кнежевството Сендај за време на Бошиновата војна, тој помогнал на сендајскиот дајмио, Мунемото Дате, објавувајќи приврзаност кон новата власт. Кунинари побарал дозвола од меиџиевата влада да се прибере во Хокаидо и помош во повраток на земјиште; ова било прифатено во јануари 1870 година (Меиџи 3). Кунинари ги предводел неговите платеници кон север и се прибрал во , успевајќи во повратокот кај новото , кое преку спојување станало сегашниот град Дате.
1 Поврзано
* Клан Дате
Иво Пухан

Иво Пухан (роден на година во - починал во година во ) — македонски универзитетски професор и правник.
1 Животопис
Основно училиште завршил во родното место, а гимназија во Загреб. Дипломирал на Правниот факултет во Белград (1946). По дипломирањето бил избран за асистент по предметот римско право на Правниот факултет во Белград (1947), каде што и докторирал на тема „''Историјата на стариот римски нексум''“ (1952). На Правно-економскиот факултет во Скопје бил избран за доцент (1952), а потоа за вонреден (1957) и за редовен професор (1962) по предметот римско право.
Бил партизан во шестата личка дивизија (1944) и учествувал во операциите на Сремскиот фронт, каде што бил ранет (1945). Бил југословенски делегат на Хашките конференции за меѓународното приватно право (1960, 1964, 1968 и 1972) и судија на Уставниот суд на СРМ (1963–1971). Двапати бил декан на Правниот факултет во Скопје (1957/58 и 1975–1977) и двапати проректор на Универзитетот „Кирил и Методиј“ во Скопје (1956–1960). Објавил голем број трудови во земјата и во странство и го напишал првиот учебник по римско право на македонски јазик.
Прослава (филм од 1998)

„Прослава“ (дански: ''Festen'') — данско-шведски филм од 1998 година, во режија на Томас Винтерберг, кој е и автор на сценариото, заедно со Могенс Руков. Главните улоги ги играат: Улрих Томсен, Ненинг Морицен, Томас Бо Ларсен, Паприка Стен, Бирте Нојман, Трине Дирхолм, Хеле Долерис, Клаус Бондам и Гбатокај Дакина. Во филмот, кој претставува прво остварување според правилата на движењето „Догма 95“, се појавува и режисерот Винтерберг во улогата на таксистот кој го превезува момчето на Хелене. Филмот наишол на одличен прием од критиката и освоил вкупно 28 награди, меѓу кои и наградата на жирито на Канскиот филмски фестивал и една Европска филмска награда.
1 Синопсис
Хелге (го игра Морицен) го прославува својот роденден и на прославата се собираат неговите роднини и пријатели. За таа цел, во семејната куќа пристигаат неговите деца: Кристијан (го игра Томсен), Михаел (го игра Ларсен) и Хелене (ја игра Штен). Инаку, кратко време пред прославата, втората ќерка на Хелге извршила самоубиство. На свечениот ручек, синот Кристијан станува да одржи говор во чест на татко му, но тој соопштува дека, во детството, тој и мртвата сестра биле сексуално искористувани од татко им. Присутните се шокирани, а Хелге и неговата сопруга (ја игра Нојман) изјавата на Кристијан ја припишуваат на неговото нарушено ментално здравје. Единствено, на неговата страна се слугите, кои на гостите им ги крадат клучевите од автомобилите, спречувајќи ги да ја напуштат куќата. Мајка му на Кристијан бара од него јавно да се извини, но тој го повторува обвинението. Тогаш, неговиот брат Михаел, помогнат од неколку гости, го претепува Кристијан и потоа го врзува на едно дрво во блиската шума. Сепак, Кристијан успева да се ослободи и се враќа на прославата. Во меѓувреме, неговата сестра Хелене го открива прошталното писмо на нејзината мртва сестра, а писмото го зема една келнерка, која му го дава на Кристијан. Гостите се враќаат во салата и Хелене го чита писмото во кое се потврдува педофилството на Хелге. Присутните се повторно шокирани, а тогаш Михаел конечно се убедува во вистинитоста на зборовите на Кристијан и го претепува Хелге. Утредента, за време на појадокот, Хелге јавно се извинува, но Михаел го замолува да ја напушти собата. Тогаш, Кристијан ја кани келнерката Пија (ја игра Дирхом) да живее со него во Париз, а таа ја прифаќа понудата.
Ашкелон

Ашкелон — град во Израел. Ашкелон е крајбрежен град во Јужниот округ, на околу 50 километри јужно од Тел Авив и на 13 километри северно од границата со појасот Газа. Древниот град Ашкелон датира од неолитското доба. Во текот на историјата, населбата била под управа на Древниот Египет, Ханан и Филестина, па преку Асирија, Вавилон, Феникија, Арапите па сè до денешен Израел.
На неколку километри источно од центарот на древниот град во 15 век било основано арапско село за време на отоманскиот период. За време на арапско-израелската војна од 1948 година селото, под име ''Ал Маџдал'', имало население од околу 10.000 Арапи, а во октомври бројот на населението се зголемил поради бегалци. Селото било зеземено од Израел на 5 октомври 1948 година, во период кога арапското население веќе се евакуирало од селото, останувајќи само 2,700 жители.
Името на населбата било променето во ''Мигдал Газа'', подоцна во ''Мигдал Ашкелон'' од новодоселените Евреи. Останатите Арапи од Ашкелон го напуштиле градот во 1950. Во 1953, крајбрежната населба Афридар била официјално припоена со Мигдал Ашкелон и заедничкото име на новосоздадената населба била само Ашкелон.
1 Демографија
Првично, за време на израелскиот период, бил населн од Мизрахиски Евреи, кои биле избркани од муслиманските земји. И денес градот е воглано составен од Мизрахиски Евреи. Во 1950-те во Афридар се доселиле Јужноафрикански Евреи, а по нив дошле и Британски Евреи. Во 1990-те се доселиле Етиопски Евреи и Руски Евреи.
2 Галерија
3 Збратимени градови
Ашкелон е збратимен со:
* Кот Сен Лик, Квебек, Канада
* Гродно, Белорусија
* Синјанг, Кина
* Икике, Чиле
* Екс а Провенс, Франција* Вани, Грузија* Кутаиси, Грузија
* Авијано, Италија
* Панков, Германија
* Сопот, Полска
* Ентебе, Уганда
* Портланд, САД
* Балтимор, САД* Сакраменто, САД
Список на африкански митолошки фигури

Ова е список на африкански духови и / или божества во традиционалните африкански религии. Овој список исто така опфаќа и духови и / или божества во афроамериканските религии - кои претежно потекнуваат од традиционалните африкански религии.
1 Акан
* Кваку Ананс
2 Ашанти
* Ананси
* Асасе Ја
* Њаме
3 Бамбара
* Чивара
4 Дахомеј
* Аже
* Ајаба
* Да
* Гбаду
* Глети
* Гу
* Лиза
* Локо
* Маву
* Нана Булуку
* Салостели
* Сакпата
* Согбо
* Хевиозо
* Зинси
* Зинсу
5 Ефик
* Абаси
* Атаи
6 Игбо
* Аха Нјоку
* Ала
* Амадиоха
* Агву
* Ајанјану
* Еквенсу
* Икенга
* Нмуо Ммири или Нне Ммири: Божица на водата
* Огбунабали
7 Лугбарска
* Адроа
* Адроанци
8 Лунда
* Зомби
9 Лотуко
* Ајок
10 Гикују
* Нгаи
11 Пигмејци
* Аребати
* Хонвум
12 Савар
* Јенгу
13 Серер
* Роог
* Коокс
* Копе Тијати Как
* Кокх Кокс
* Такхар
14 Шона
* Мвари
* Нјаденга
* Нјами Нјами
15 Тумбука
* Чиута
16 Јоруба
* Аганџу
* Бабалу Аје
* Ешу
* Елегуа
* Нана
* Оба
* Обатала
* Огун
* Око
* Олокун
* Осанин
* Ошун
* Ошоси
* Ори
* Орунмила
* Оја
* Шанго
* Јемоја
* Осун
17 Поврзано
* Алуси
* Лоа
* Нкиси
* Ориша
* Западноафриканска митологија
* Винти
* Занбето
Лимес (граница)

Лимес (|limes), бразда, граница или најчесто име за утврдена граница на Римската Империја .
1 Појава
За да ја спаси империјата од нападите на граничните народи, Октавијан Август (63 п.н.е. до 14 г. п.н.е.), се обидува да ги премести границите кон погодни линии, пред се, водени бариери. Затоа ги окупира сите земји на десниот брег на Дунав и ја поместува границата во Германија од Рајна до Елба . На почетокот на новата ера, Римјаните трајно се повлекоа на границите и создавале систем на постојани логори, од кои со текот на времето се развивале лимесите.
Џиро ди Ломбардија 2019

Џиро ди Ломбардија 2019 — 113. издание на велосипедската еднодневна трка Џиро ди Ломбардија, која се одржала на 12 октомври како 37. настан во сезоната на Светската турнеја.
Бауке Молема од станал прв холандски победник на Џиро ди Ломбардија по победата на Хени Кајпер во 1981 година. Исто така, по првпат од 1990 година немало италијански возачи меѓу првите 10.
1 Екипи
Бидејќи Џиро ди Ломбардија е настан од Светската турнеја, сите осумнаесет UCI World Tour екипи биле автоматски поканети и се обврзани да учествуваат на трката. Седум професионални континентални екипи биле поканети, со што била заокружена главната група од 25 екипи. Секоја екипа настапила со 7 возачи и од вкупно 175 возачи, 109 ја завршиле трката.
2 Поредок
2.1 Завршен пласман
Ноќ на вештерките (филм од 1978)

„Ноќта на вештерките“ (англиски: ''Halloween'') — американски филм од 1978 година, во режија на Џон Карпентер (John Carpenter), кој е автор и на сценариото, заедно со Дебра Хил (Debra Hill). Главните улоги ги играат: Доналд Плезенс (Donald Pleasence), Џејми Ли Кертис (Jamie Lee Curtis), Тони Моран (Tony Moran), Ненси Лумис (Nancy Loomis), Чарлс Сајферс, Вил Сандин, Ненси Киз, П. Ј. Соулс (P. J. Soles), Џон Мајкл Греам и Ник Касл. Иако бил снимен со мал буџет, филмот постигнал голем успех и имал голема заслуга за препородот на хорор-филмовите во 1980-тите. Исто така, тој е добитник на шест награди, а поради неговото културно значење, во 2006 година бил зачуван во Националниот филмски регистер на САД. Филмот имал седум продолженија, во 2007 година била снимена обновена верзија која две години подоцна доживеала уште едно продолжение.
1 Синопсис
На 31 октомври 1963 година, на Ноќта на вештерките, шестгодишниот Мајкл Маерс (го игра Сандин) ја убива својата сестра со повеќе удари со нож. Потоа, тој е затворен во болница за душевни болести. На 30 октомври 1978 година, д-р Семјуел Лумис (го игра Плизенс), психијатарот кој го лекува Мајкл, пристигнува во болницата за да го одведе Мајкл на судење. Меѓутоа, Мајкл го краде автомобилот на д-р Лумис и бега во родниот град, каде најпрвин убива еден човек, а потоа, од продавницата краде бела маска и ножеви. Утредента, Мајкл (го игра Касл) ја следи студентката Лори Строуд (ја игра Куртис), а во градот пристигнува д-р Лумис во потрага по Мајкл и го известува шерифот Бракет (го игра Сајферс) за опасниот Мајкл. На почетокот, шерифот не верува во неговата приказна, но сепак заедно со докторот ја посетува некогашната куќа на Мајкл. Вечерта, Лори чува едно дете, а нејзината другарка Ани Бракет (ја игра Киз) чува едно девојче во соседната куќа. Во таа куќа доаѓа Мајкл кој ја убива Ани. Малку подоцна, тој ги убива Линда (ја игра Соулс) и нејзиното момче Боб (го игра Греам), а додека ја дави Линда, таа ѝ телефонира на Лори, која сфаќа дека се случува нешто необично. Лори влегува во куќата и ги наоѓа мртвите тела на Ани, Линда и Боб, а тогаш ја напаѓа Мајкл. Таа се бори со него и го повредува, а потоа успева да побегне од куќата. Сепак, Мајкл закрепнува и ја брка Лори во соседната куќа и меѓу нив повторно започнува борба при што таа го прободува Мајкл со нож. Мислејќи дека тој е мртов, Лори ја повикува полицијата, но Мајкл закрепнува и почнува да ја дави, а тогаш во куќата доаѓа д-р Лумис кој неколкупати пука во Мајкл. Кога докторот излегува надвор за да го прегледа телото на Мајкл, тој веќе исчезнал.
Чедвик Боузман

Чедвик Арон Боузман (29 ноември 1976 — 28 август 2020) — глумец и продуцент од Соединетите Држави. Играл неколку историски личности, како што се Џеки Робинсон во ''42'' (2013 година), Џејмс Браун во ''„Get on Up“'' (2014 година) и Таргуд Маршал во ''Маршал'' (2017 година). Неговата улога како супер-јунакот „Црн пантер“ во филмовите на „Marvel Cinematic Universe“, вклучително и во „''Црн пантер“'' (2018 година), го направила меѓународна ѕвезда, освојувајќи ја Наградата за слика на НАУОЛ (Националната асоцијација за унапредување на обоените луѓе) и Еснафската награда на глумците на екранот.
Во другите филмски улоги на Боузман биле вклучени ''21 Мост'' (2019 година), кој тој исто така го со-продуцирал, и ''Петте пролевања'' (2020 година). Неговиот последен филм, ''Црното дно на мојата Рејни'', ќе се објави посмртно на Нетфликс. Починал на 28 август 2020 година, откако приватно се занимавал со рак на дебелото црево четири години.
Кинаидоколпитаи

Кинаидоколпитаите биле народ кој го населувал Хиџаз во западна Арабија во 2 и 3 век од нашата ера, според грчки и латински автори. Тие се познати од мал број независни извори. Нивниот главен град бил Замбрам, но ниту една од именуваните населби на нивната територија не може да се идентификува со сигурност. Нивното име е веројатно поврзано со името на Кинда. Некое време тие биле напаѓачи и пирати кои се ги напаѓале трговците со темјан сè додека не биле поразени од Кралството Аксум, кое им наметнало данок.
1 Наводи
Во Збирката на хронологии, напишана во 235 година, Кинаидоколпитите се претставени како колонисти од Мадијам. Авторот веројатно ги идентификувал со Кенејците од Библијата (Септуагинта Кинаиои), идентификација што можеби ја пронашол зајакната со правописот кај Јосиф (Кенетидаи и Кенеаидаи). Сепак, земјите на Кинаидоколпитите можеби во одреден момент се прошириле на северозапад во поранешните набатејски земји.
Најраното споменување на Кинаидоколпитите е остракон пронајден во Максимијанон во Египет и датиран во 118 година или можеби поблиску до 150 година. Во него е запишано дека двајца војници од гарнизонот, веројатно коњаници, биле испратени на 20-ти во месецот Тоби „со диплома (официјална порака) во врска со Кинедаколпитите“.
Импликацијата од натписот на престолот во Адулис е дека во средината на 2 век или почетокот на 3 век, Кинаидоколпитите го напаѓале патот за темјан, и неговите поморски и копнени патишта, што ги поврзувале Јужна Арабија и Рогот на Африка со Римското Царство. Главното аксумитско пристаниште Адулис, каде што е пронајден натписот на престолот, се наоѓало на патот за темјан.
Кинаидоколпитите се наведени во „Етника“ (5 век) од Стефан Византиски. Сите негови информации се добиени од други пишани извори, како што се Птоломеј и Маркијан од Хераклеја (кој пишувал на непознат датум). Тој го наведува главниот град на Кинаидоколпитите како Задраме и го цитира Маркијан како ги става Кинаидоколпитите покрај Задрамитите. Неговото сведоштво не може да се земе како доказ за континуираното постоење на Кинаидоколпитите во негово време.
Taq полимераза

''Taq'' полимераза е термостабилна ДНК-полимераза I именувана по термофилниот еубактериски микроорганизам ''Thermus aquaticus,'' од кој првично била изолирана од страна на Chien et al. во 1976. Нејзиното име често е скратено на ''Taq'' или ''Taq'' pol. Се користи во полимераза верижна реакција (PCR).
''T. aquaticus'' е бактерија која живее во хидротермални извори, и ''Taq'' полимераза била идентификувана како ензим способен да ги издржи белковиноденатурирачките услови (висока температура) потребни при изведување на PCR. Затоа, ја заменила ДНК-полимеразата добиена од ''E. coli'' која првично се користела при изведување на PCR.
Асасе Ја

Асасе Ја е божица Земја на плодноста кај луѓето Боно, и етничката група Акан од Гана. Таа е позната и како Мајката Земја или ''Аберева''.
Асасе Ја е сопруга на небесното божество Ниаме, кое го создало универзумот и ги родила двете деца, Беа и Тано. Беа е именувана и како Бија. Таа исто така е и мајката на Ананси и божествена маќеа на светите високи началници. Асасе Ја е многу моќна, иако не ѝ се посветуваат храмови, наместо тоа, е обожавана на земјоделските полиња на Боно.
Асасе Ја ги фаворизирала Боно кои работат на земјоделските полиња а планетата Земја е нејзиниот симбол.
1 Обожавање на Асасе Ја
Боно ја сметаат Асасе Ја како Мајка Земја, земска божица на плодноста, поддржувач на вистината и божица творец која доаѓа да ги привлече душите на Боно кон другиот свет (Планетата Јупитер ) за време на смртта. Таа е ценета како негувателка на земјата и се смета дека обезбедува поддршка за сите. Кога еден член на Боно луѓето сака да ја докаже својата верба, тој ги допира усните кон почвата и ја рецитира молитвата-песна на Асасе Ја. Друга традиција тврди дека четврток е резервиран како ден на Асасе Ја, луѓето од Боно обично се воздржуваат да ја работат земјата.
2 Асасе Ја молитва-песна
Молитвена песна за Асасе Ја
Прва строфа
Стара жено Земјо. . . .
Втора строфа
„Земјо, кога ќе умрам,
Трета строфа
Јорговани во твојата коса. .
Четврта строфа
Давателот на Нкавагје
Петта строфа
Дека човекот е Таме е твојот домен. . .
Шеста строфа
Со секое поле до. .
Седма строфа
Плодните полиња и приносот на жената
Осма строфа
Управувач на вистината, нашата дама
Деветта строфа
Поздрави голема мајко
Десетта строфа
Насмевка на усните со песна во срцето Пофалби што пееме, кога ќе започнат насадите.
Единаесетта строфа
Поздрави Брисер на животот, Брисер на законот и редот
Дванаесетта строфа
Асасе Ја, Аберева, Асасе Ефуа
3 Во Америка (Јамајка)
Обожавањето на божицата Асасе Ја преку трансатлантската трговија со робови било пренесено и документирано од поробените Акан или Короманти кои живеат во Јамајка. Сопствениците на робови од Јамајка не верувале во христијанството и на Короманте им ги оставиле своите верувања. Затоа, духовниот систем на Боно бил доминантен во плантажите. Според јамајскиот историчар и сопственик на робови Едвард Лонг, припадниците на потомците на Акан заедно со другите новопристигнати Короманти се приклучиле на набудување и богослужба на Боно божицата Асасе Ја. Тие го покажале своето обожавање со истурање на собраната храна. Ова бил единствениот божествен духовен систем на островот, бидејќи другите божествени идентитети во 18 век беа уништени заради големото население на поробениот Короманте во Јамајка, според Едвард Лонг и другите историчари кои ги набудувале своите робови.
4 Поврзано
* Ниаме
* Аканска религија
* Адинкра
Лоик Перен

Лоик Перен (роден на 7 август 1985 година, во Сент Етјен) — француски поранешен фудбалер, .
Тој ја поминал целата своја кариера во екипата од неговиот роден град, , за која настапувал во периодот 2003-2020. Перен одиграл вкупно 470 натпревари за зелените, со кои во моментов го држи третото место по бројот на настапи за клубот.
1 Клупска кариера
Перен се приклучил во младинските категории на на 12 годишна возраст, во 1997 година. Своето деби за првиот тим го направил на 15 август 2003 година, во натпреварот од Лига 2 против , влегувајќи од клупата за резерви на местото на Стефан Ернандес. Во неговата дебитантска сезона одиграл 7 натпревари за првиот тим помагајќи Сент Етјен да се врати во Лига 1.
Својот прв гол во кариерата го постигнал на 1 октомври 2005 година, против Ле Ман, со што придонел за победа на неговиот тим (3-0).
Од сезоната 2012-2013, тој бил капитен на Сент Етјен сè до завршувањето на кариерата. Својот последен настап го имал во финалето на Купот на Франција, загубено од со 1-0; Перен го започнал натпреварот во почетната постава на Сент-Етјен, меѓутоа по само 31-минута бил исклучен со директен црвен картон за опасен старт над Килијан Мбапе.
Со вкупно 470 настапи за Сент-Етјен, Перен е трет на списокот по бројот на настапи за клубот и се наоѓа единствено зад Рене Доминго и Рене Ербен.
2 Репрезентативна кариера
Перен има 4 настапи за француската репрезентација под 21 година во периодот 2004-2005.
Тој бил повикан неколкупати во сениорската репрезентација од селекторот Дидје Дешан, но никогаш не одиграл натпревар.
3 Титули
3.0.1 Сент Етјен
* Лига куп на Франција : 1
: 2012-2013
Маву

Маву значи на еве јазикот значи Бог. Луѓето од регионот Волта семоќниот Бог го нарекуваат Маву.
Во дахомејската митологија, Маву, (се изговара ''Мах-ву'' а понекогаш и ''Маху''), е божица творец на западноафриканска мајка-земја поврзана со Сонцето и со Месечината. Таа е Божица на ноќта, на радоста и на мајчинството, како и владетелка на мудроста и знаењето на светот. Таа им ги носи ладните ноќи во жешкиот африкански свет. Понекогаш се гледа како божица на месечината, сестра-сопруга на богот на сонцето Лиза. Понекогаш се смета за едно андрогино или хермафродитско божество наречено Маву-Лиза. Маху и Лиза се деца на Нана Булуку и се родители на Хевиозо, бог на молњата.
Темите на Маву се креативностa, универзалниот закон, страста, изобилството, раѓањето и инспирацијата. Нејзините симболи се глината и месечината. Во Африка, таа е бог-творец еднаква на Месечината, кој ги создавал луѓето од глина. Како мајка, Маву го инспирира изобилството на универзумот.
1 Митови
Откако ја создала Земјата и целиот живот и сè друго на неа, таа се загрижи дека е претешка, па побарала од исконската змија, Аидо Хведо, да лази под земјата и да ја исфрли на небото. Кога му рекла на Аве, мајмунот којшто го создала, да ѝ помогне и да направи уште неколку животни од глина, тој им се пофалил на другите животни и ја предизвикал Маву. Гбаду, првата жена што ја создала Маву, го видела хаосот на земјата и им рекла на своите деца да отидат меѓу луѓето и да ги потсетуваат дека само Маву може да даде ''секполи'' - животен здив. Кога Аве, арогантниот мајмун се качил на небото да ѝ каже на Маву дека и тој може да даде живот, обидот не му успеал. Маву го претворила во сад со каша со семето на смртта во него и го потсетила дека само таа може да дава живот и да го одзема.
Овој мит е сличен на јорупската приказна за Јемаја и Агању, родителите на ''оришите''.
Во една друга верзија на приказната, Маву го создала целиот живот на земјата заедно со нејзиниот сопруг Лиза, но откако го сторила тоа, се загрижила дека Земјата може да биде претешка па ја повикала змијата за помош. Легендата вели дека змијата така се завиткала под земјата и ја турнала на небото. Тогаш Маву се повлекла во џунглата на небото и некое време, сите си живееле во мир и хармонија.
Но, не поминало долго, луѓето на земјата започнале да се борат меѓусебно заборавајќи дека Маву е таа што им го дала светот и суштината на животот, како и нивните души. Војувањето едни со други значело војна со Маву. Тогаш Маву побарала помош од мајмунот Аве, кој се покажал дрзок фалбаџија дека е моќен како неа. Тој се пофалил дека може да создаде живот и луѓето од Земјата почнале да му веруваат.
За да го докаже тоа, исекол дрво и на него ги издлабил сите одлики на една личност, а кога завршил, се повлекол и рекол дека создал личност. Маву ја забележала таа дрвена фигура како лежи на земја и го предизвикала да ѝ вдахне живот. Аве се обидел неколкупати но фигурата останала безживотна. Најпосле тој признал дека само Маву може да направи живот и рекол дека ќе се врати во светот долу и ќе им каже на сите дека згрешил.
2 Поврзано
* Вуду
* Традиционални африкански религии
Адроа

Адроа е врховен бог или дух на племето Лугбарска од централна Африка .
Адроа е бог творец и овој аспект на богот бил познат како ' Бог творец на луѓето', заслужен и воспоставувањето на општествениот поредок, преку соопштување на своите закони на племенските предци на Лугбарска. Адроа ги создал првиот човек Гборгоборо и првата жена Меме. Гборогборо и Меме биле близнаци и се сметале за предци на Лугбарска. Меме ги родила сите животни, а потоа и друг пар машко-женски близнаци. Овие први групи близнаци не биле многу човечки. Тие имале натприродна моќ и можеле да прават магии. По неколку генерации машко-женски чудесни близнаци, се родиле предците-јунаци Јаки и Дрибиду. За нивните синови се вели дека биле основачи на денешните Лугбарска.
1 Адроа наспроти Адро
Адроа се создал самиот себеси (Универзумот) и Адро (Земјата).Тој има поделена личност, како и повеќето африкански богови. Се дели на половина, тело и ум, создавајќи го Адро злото и злобниот ум и правејќи го Адроа, најчистиот бог. Адро останал на Земјата и се грижел за земните работи, а Адроа бил во рајот и многу затскриен од другите богови и од сите луѓе.
Адроа има два главни аспекта, ''Адроа'' добриот (Лугбарска : Адроа ''ониру'' ) и ''Адро'' лошиот (Лугбарска : Адроа ''онци''). Овие два двојни аспекти можат понатаму да се расчленат на различни помали аспекти. Добриот аспект Адроа е трансцендентен и далеку од човештвото. Овој аспект понекогаш се нарекува Адронга или Адрогоа. Овој аспект го вклучува Адроа во различни улоги, вклучувајќи ' Бог ги одзема луѓето ' како божество на смртта и 'Бог на небото', небесно божество. Адро, лошиот аспект, бил опишан како висок, бел и има само половина тело. Тој патува скокајќи наоколу на едната нога. Тој е опишан како земски и живее на земјата заедно со човештвото, особено во реките. Адро е обично невидлив, им се појавува кај оние кои се близу до смртта, а со тоа е поврзан и со смртта. На Адро му се принесувале човечки жртви (деца), но по 1930-тите, жртвата била заменета со овен. Некои верзии не го сметаат Адро за злобен еквивалент на Адроа, туку за класа на земни духови кои се „прекршувања“ на добриот аспект. За Лугбарска, Адроа и Адро се дел од човекот, како знак на божествено создание. Во овој аспект, Адроа е познат и како ''Тали''. За жените се смета дека немаат Тали. По смртта на некој човек, се сметало дека аспектот Адро го напушта неговото тело, повторно се спојува со Адро во реките и се претвора во ''Адроанци''. Во меѓувреме, Тали му се придружува на Адроа на небото.
2 Поврзано
* Митологија на Лугбарска
Лондонска конференција (1920)

На Лондонската конференција, (12 февруари - 10 април 1920 година) по Првата светска војна, водачите на Велика Британија, Франција и Италија се состанале за да разговараат за поделба на Отоманската Империја и преговори за договор што подоцна ќе стане Договорот од Севр.
1 Воена администрација на Цариград
По примирјето од Мудрос, воената администрација на сојузниците била воспоставена во Цариград на 13 ноември 1918 година, но во тоа време тие не ја разбиле османлиската влада или османлискиот султан. Контролата на Отоманската Империја била главната цел на дискусиите за време на конференцијата. Повеќето дискусии биле засновани на тоа како да се ограничи моќта на османлискиот султан и како да се задржи во Цариград, буквално и политички, вклучувајќи ги и големината на армијата на султанот и делењето на теснецот Дарданели .
Се барала рамнотежа да му се овозможи на султанот да ја контролира безбедноста на калифатот, но не и да му овозможи да го смени текот на мировните преговори. Членовите биле постојано информирани за Калифатското движење, кое се обидувало да ја заштити позицијата на калифатот.
Сепак, новите пратеници во османлискиот парламент избрани по примирјето се состанале на 28 јануари 1920 година и ги објавиле своите одлуки за независност (Мисак-Мили (''Национална заклетва'')) на 12 февруари 1920 година.
Гасаниди

Гасаниди ( ), исто така наречени Јафниди – предисламско арапско племе кое основало арапско кралство. Тие емигрирале од Јемен на почетокот на 3 век во регионот Левант. Некои се споиле со хеленизирани христијански заедници, преобразувајќи се во христијанството во првите неколку века од нашата ера, додека други можеби веќе биле христијани пред да емигрираат на север за да избегнат верски прогон.
Откако се населиле во Левант, Гасанидите станале вазали на Византиското Царство и заедно со нив се бореле против Персијците Сасанидите и нивните арапски вазали, Лахмидите.<sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve- >&#x5B; ''потребно е цитирање'' &#x5D;</sup>
Малкумина Гасаниди станале муслимани по муслиманското освојување на Левант ; повеќето Засаниди останале христијани.
1 Миграција од Јемен
Според традиционалните историчари, Гасанидите биле дел од племето ал-Азд и тие емигрирале од Јужна Арабија, денешен Јемен . Тие патувале преку Арапскиот Полуостров и на крајот се населиле во римскиот ''лимес''. Традицијата на преселбата на Гасанидите наоѓа поддршка во ''Географијата'' на Клавдиј Птоломеј, која лоцира племе наречено Касанитаи јужно од Кинаидоколпитаи и реката Баитиос (веројатно ''wādī'' Baysh ). Овие се веројатно луѓето наречени Касани од Плиниј Постариот, Гасандои од Диодор Сикул и Касандреис од Фотиос (потпирајќи се на постари извори).
Датумот на миграција кон Левант е нејасен, но се верува дека тие пристигнале во регионот на Сирија помеѓу 250-300 н.е. и подоцнежните бранови на миграција околу 400 година н.е. Најраниот запис за нив датира од 473 година н.е., кога нивниот началник Аморкесос потпишал договор со Источното Римско Царство со кој се признава нивниот статус на федерати што контролира делови од Палестина. Во тоа време тој очигледно станал Халкидонски. До 510 година, Гасанидите веќе не биле мијафизити, туку халцедонци. Тие станале водечко племе меѓу арапските федерати, како што се Бану Амела и Бану hamудам .
Хари Худини

Хари Худини (англиски: ''Harry Houdini'', 24 март 1874 - 31 октомври 1926) - американски магионичар и илузионист.
1 Значење и влијание
Една песна на американската рок-музичарка Кристин Херш (''Kristin Hersh'') од 1994 година е наречена „Худиниев блуз“ (''Houdini Blues'').<ref>