procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Ханако (риба)

Ханако (јапонски:ja) (наводно 1751 – 7 јули 1977) ― црвен јапонски крап за кој се вели дека бил во сопственост на неколку лица, од кои последниот бил Комеи Кошихара. Се вели дека таа е најдолговечната риба кои некогаш забележана, откако умрела на 226 години, иако постои спор околу вистинитоста на нејзината долговечност.
1 Долговечност
Повеќето јапонски крапови од Јапонија живеат околу четириесет години. Далеку го надминувал просечниот животен век на еден јапонски крап, таа наводно имала 226 години во времето на нејзината смрт. Се вели дека нејзината возраст била утврдена во 1966 година со отстранување на две од нејзините лушпи и нивно подробно испитување. Во тоа време, Ханако тежел 7,5 кг и бил измерен 70 цм во должина. Откако лушпите биле целосно анализирани, било утврдено дека има 215 години. Во јули 1974 година, една студија за прстените за раст на една од лушпите, покажала дека Ханако има 226 години. Се вели дека таа е најдолговечната риба кои некогаш забележана.
1.1 Веродостојност
И покрај тврдењата за долгиот живот на Ханако, мрежното место ''Snopes'' објави дека не може да бидат најдени убедливи докази за возраста на Ханако. Приказната за Ханако датира од интервјуто од 1966 година со Комеи Кошихара, кој изјавил дека возраста на Ханако ја утврдил научник по име Масајоши Хиро во Лабораторијата за животински науки на Женскиот универзитет во Нагоја, иако ''Snopes'' не можел да најде никакви рецензирани студии од Хиро во врска со возраста на Ханако. Понатаму, Дејв Катанија од Калифорниската академија на науките рече дека „користењето лушпи е најмалку прецизен метод за стареење на крапот“ и дека попрецизна возраст можела да биде утврдена со вадење отолити од Ханако по нејзината смрт.''National Geographic'' забележал дека возраста на Ханако може „да биде само легенда“.
2 Поврзано
* Список на најдолгоживеачки организми
* Брантевичка јагула
* Метузала (душодробна риба)
Долгометражен филм

Долгометражен филм — еден од форматите на филмови. Тој се спротивставува на кусометражниот филм (понекогаш се издвојува и средна категорија на среднометражни филмови). Американската академија за филмска уметност, Националниот институт за филмска уметност и Британскиот филмски институт го определуваат филмот како долгометражен ако трае 40 минути или повеќе. Националниот центар за кинематографија и анимација на Франција го определува 35-милиметарскиот филм како долгометражен ако неговата копија е подолга од 1600 метри (што е точно 58 минути и 29 секунди за звучен филм), а Здружението на филмски глумци на САД смета дека тој не треба да биде пократок од 80 минути.
Во СССР, долгометражни филмови се сметале оние чија должина изнесувала од 1200 до 3000 метри 35-милиметарска лента, односно филмот имал од пет до дванаесет дела (во секој дел околу 250–280 метри). Во Русија, долгометражен се смета филм со времетраење од најмалку 52 минути.
Од 1922 до 1970 г., САД и Јапонија правеле најмногу долгометражни филмови. Од 1971 г., Индија произведува најмногу долгометражни филмови.
1 Feature film
На англискиот јазик, поимот ''feature film'' (блиску до македонски: „главен дел од програмата“ или „главна привлечност/ѕвезда на програмата“) соодветствува на долгометражен филм.
Неговата употреба е поврзана со тоа што долгометражните филмови, по правило, станувале основни филмови во програмата на кинотеатарот и биле соодветно рекламирани, додека кусометражните филмови, кинорепортажи, сериите или цртаните филмови оделе како додаток. Притоа, фактичката должина на филмот не морала да одговара на целиот метар: првите ''feature films'' (односно оние што биле претставени како главни во сеансата) можеле да зафаќаат од две до четири калеми кинолента.
Црвена пастрмка

Црвена пастрмка — вид пастрмка, риба од родот Salmo, ендемска за езерото Ифни, езеро со големина помало од еден квадратен километар, кое се наоѓа на надморска височина од 2.300 метри во Мароко.
1 Карактеристики
Црвената пастрмка останува релативно мала, достигнувајќи максимална должина од 18 сантиметри. Телото нема темни дамки. Грбната и аналната перка имаат впечатливи црно-бели предни рабови. Грбната перка има 16 меки зраци потпрени на 14 до 16 коски на перката, додека аналната перка има 12 или 13 меки зраци. Има 56 до 58 пршлени и 19 до 23 жабри.
2 Исхрана
Видот се храни со членконоги, особено копеподи (циклопи), филаментозни алги и дијатомеи.
3 Наводи
Metapenaeopsis mogiensis

''Metapenaeopsis mogiensis'', попозната како Моги кадифено ракче, е вид ракче од семејството Penaeidae. Може да порасне до 9 см во должина.
1 Дистрибуција
''Metapenaeopsis mogiensis'' живее во Индо-западниот Пацифик, во Црвеното Море до Јапонија. Има тенденција да живее помеѓу 11 и 30 метри под површината.
2 Интерес за рибарството
Мал, иако овој вид е наведен меѓу комерцијално важните ракчиња во Индија.
Salmo baliki

Salmo baliki — вид на риба со зракоперки од родот Salmo, ендемска на реката Мурат во источна Турција, една од двете изворишни реки на реката Еуфрат.
1 Карактеристики
Рибата се разликува од другите видови пастрмка забележани во сливовите на Еуфрат и Тигар (''S. euphrataeus'', ''S. okumusi'', ''S. munzuricus'', ''S. fahrettini'' и ''S. tigridis'') по своите големи црвени точки со неправилна форма, целокупна обоеност на телото, која е сребрена, пократка глава и пократка вилица.
2 Наводи
Италијанска пастрмка

Италијанска пастрмка — вид пастрмка која е ендемска за езерото Гарда во Италија. Воведена е во голем број други езера во Италија и на други места, но безуспешно во сите случаи. Популацијата во езерото Гарда е во опаѓање и се смета за загрозена. Главните закани се должат на прекумерен риболов, загадување и евентуална конкуренција од воведени видови како што се сиги и други пастрмки.
1 Карактеристики
Возрасните езерски пастрмки надвор од сезоната на парење се сребрени со многу малку црни точки на телото и речиси никакви на главата. За време на сезоната на парење, некои мажјаци развиваат темна шарена боја на телото. Пастрмката во езерото Гарда достигнува должина до 69 сантиметри. Тие живеат првенствено на длабочини од 100 до 200 метри. Се хранат со зоопланктон и ракови кои живеат на дното во лето. Мажјаците и женките достигнуваат сексуална зрелост на две или три години. Парењето се одвива на секои една до две години. Мрестењето се одвива или зима или лето на длабочина од 50 до 300 метри во близина на подводни извори. Максималната возраст за оваа риба е пет години.
2 Статус на зачувување
Бројот на оваа риба во езерото Гарда се чини дека брзо се намалува и се намалил за 80% во десетте години до 2006 година. Се сомнева дека ова може да се должи на загадувањето на езерото, прекумерниот риболов и деградацијата на езерското живеалиште, а исто така рибата може да се соочи со конкуренција од воведени видови риби како што е сигата. Меѓународниот сојуз за заштита на природата ја оценил оваа риба како „загрозен вид“. Започнат е проект за одгледување во заробеништво и првичните резултати покажуваат добро производство на јајца и ниски стапки на смртност.
3 Наводи
Кезенојамска пастрмка

Кезенојамска пастрмка — критично загрозена слатководна риба од родот Salmo, ендемска на езерото Кезенојам (Езеро Ајзенам) во Северен Кавказ.
Единственото природно живеалиште каде што се јавува овој вид е во езерото Кезенојам во Чеченија, на границата со Дагестан. Ова езеро се наоѓа во ладно алпско езеро (површина 2,4 км², максимална длабочина 74 м, 1870 м надморска височина). Покрај тоа, видот е воведен во друго езеро во Дагестан, езерото Мочох, веројатно успешно.
Оваа пастрмка порано била единствениот вид риба во езерото Кезенојам. Сепак, два други вида, европскиот клен и каспискиот гуџог се воведени и претставуваат закана со јадење на младинките пастрмка.
Пастрмката се мрести во езерото, во близина на подводни извори. Возрасните риби веројатно мигрираат и кон притоките. Постојат одделни форми со мала големина (возрасни 16–26 цм) и голема големина (38–113 цм). Младите единки пленат гамариди и хирономиди; возрасните единки јадат и мекотели и риби, по воведувањето на неавтохтони видови.
1 Наводи
Риба-дама

Риба-дама — род на морски зракоперки кои се наоѓаат низ целиот свет и се единствениот преживеан член на древното семејство Елопиди. Тие се општо познати како риби-дами.
Се ловат со риба, но нивните тела се коскени, па затоа овие риби не се пласираат на пазарот за јадење. Се ловат и се користат како мамка или може да се мелат за рибино брашно.
1 Таксономија
Моментално признатите постоечки видови во овој род се: *''Elops affinis'' Реган, 1909 година (пацифичка риба-дама)
*''Elops hawaiensis'' Реган, 1909 (хавајска риба-дама или џиновска харинга)
*''Elops lacerta'' Валансјен, 1847 (западноафриканска риба-дама или гвинејска риба-дама)
*''Elops machnata'' (Форскол, 1775)
*''Elops saurus'' Линеј, 1766 година (риба-дама)
*''Elops senegalensis'' Реган, 1909 (Сенегалска риба-дама)
*''Elops smithi'' Мекбрид, Роча, 2010 (малако)
Познати се следниве фосилни видови, сите од отолитот:
* † ''Elops bultyncki'' Нолф, 2004 - Рана креда ( аптијанска) сезона на Шпанија
* † ''Elops eutawanus'' Шварцханс со сор., 2018 - Доцна креда (сантонска) од Алабама, САД
* † ''Elops miiformis'' Лин и сор. 2016 - среден еоцен (лутецијан) од Франција * † ''Elops ramaekersii'' Шварцханс со сор, 1985 - палеоцен или ран еоцен на островот Елсмир, Канада) * ?† ''Elops undulatus'' Стинтон, 1966 - ран еоценски период во Англија
Со исклучок на овие фосилни отолити, најраните фосилни остатоци од ''риба-дама'' се познати од раниот олигоцен во Германија.
Филогенетските анализи покажуваат дека, за разлика од древната природа на групата, современата разновидност на видови потекнува од релативно неодамнешно еволутивно зрачење.
2 Опис
Рибата-дама е риба која живее на крајбрежјето и се среќава низ тропските и суптропските региони, повремено влегувајќи во умерени води. Мрестењето се одвива на море, а ларвите на рибите мигрираат во внатрешноста влегувајќи во солени води. Нивната храна се помали риби и ракови (ракчиња). Типично, кај целиот вид, максималната големина е 1 метар и максималната тежина од 10 килограми. Телото е фузиформно (заострена форма на вретено) и овално во пресек; малку е компресирано странично, а очите се големи и делумно покриени со масни очни капаци.
Како и ларвите кај јагулите, ларвите се лептоцефални - многу компресирани, лентести и проѕирни. По почетниот раст, тие се собираат, а потоа се метаморфозираат во возрасна форма.
Медитеранска пастрмка

Медитеранска пастрмка — вид пастрмка, слатководна риба од семејството ''Salmonidae''. Живее во медитеранскиот регион во Корзика, Сардинија, Сицилија и на италијанското копно во дренажата Магра и подалеку на југ. Таа е немиграциска риба која живее во потоци и во карстни преродби. Помала е од 40 см во должина. Понекогаш се нарекува ''Salmo trutta macrostigma'', што во зависност од концептот е или пораспространет медитерански таксон или таксон ендемски за Алжир.
1 Карактеристики
Изгледа многу слично на популациите на медитеранска пастрмка од Сардинија и Лацио, со кои често се поврзува со името „италијанска макростигма пастрмка“, поради отсуството на црвени точки на страните и присуството на големи црни точки. Бојата малку варира помеѓу различните сицилијански популации, но останува доста препознатлива.
2 Ареал
Видот ги населува изворите на реките на југоисточна Сицилија (провинција Сиракуза и Рагуза), каде што моментално преживуваат само неколку популации, од кои само една се чини генетски чиста. Видот е опишан со употреба на примероци кои исто така потекнуваат од Вал Демоне или од Неброди, каде што сепак повеќе не се присутни автохтони популации на пастрмка. Видот, како адаптација на карактеристиките на медитеранската клима, може да толерира услови на релативно високи температури и ниска оксигенација на водата што би биле смртоносни за другите видови пастрмка.
3 Статус на зачувување
Видот е сериозно загрозен од промена на живеалиштата, што е главно предизвикано од црпење вода и загадување предизвикано од непречистени отпадни води, но исто така и криволовот од страна на луѓето, климатските промени и воведувањето на туѓи видови за спортски риболов, како што се калифорниската пастрмка (Oncorhynchus mykiss) и кафеавата пастрмка (Salmo trutta), придонесуваат за опаѓање и реткост на видот. Конечно, високото генетско осиромашување на овие популации е дополнителен фактор на ризик за нивниот долгорочен опстанок.
4 Наводи
Шкрапина

''Scorpaena scrofa, шкрапина или шкарпина, или риба шкорпион'' — отровен морски вид на зракоперкаста риба од семејството ''Scorpaenidae''. Се наоѓа во Средоземното Море, во источниот Атлантски Океан и западниот Индиски Океан.
1 Таксономија
''Scorpaena scrofa'' првпат формално била опишана во 1758 година од Карл Линеј во 10-то издание на неговото дело ''„Систем на природата“'' во која ги наведува типските местоположби како Средоземното Море во Рим и Марсеј.
2 Опис
''Scorpaena scrofa'' е најголемата источноатлантска риба од нејзин таксон. Нејзината обоеност се движи од црвена до светло розова, а има темни дамки на телото. Има отровни боцки и може да достигне максимална тежина од околу 3 кг. Може да порасне до максимална должина од 50 см, но обично е околу 30 см.
Има 12 грбни боцки, 9 грбни меки перки, три анални боцки и пет меки перки. Често има темна дамка помеѓу 6-тите и 11-тите грбни боцки. Има долги супраорбитални пипала.
3 Распространетост
''Scorpaena scrofa'' се наоѓа во Средоземното Море. Исто така, се наоѓа во источниот Атлантски Океан околу Британските Острови, каде што е ретка, јужно до Сенегал, Канарските Острови и Зелен ’Рт. Во Индискиот Океан, најсеверниот запис е од Акабанскиот Залив и со оглед на нејзината појава во западниот Индиски Океан, се смета дека овој запис е малку веројатно да биде резултат на антилесепската миграција од Медитеранот преку Суецкиот канал.
4 Живеалиште
''Scorpaena scrofa'' е демерсална и живее во морски и солени средини со карпести, песочни или калливи дна на длабочина од 20-500м. Преку ден, живее во дупки и пештери. Ноќе излегува да лови.
5 Однос
Шкрапината е седечка, осамена и немиграциска риба. Таа е предаторска, хранејќи се со други риби, како и со ракови и мекотели. Ова е една од рибите што ги користи морската пијавица ''Pontobdella muricata'' како домаќин.
6 Како храна
Шкрапината е традиционална состојка во марсејскиот ''бујабес'' и во тосканскиот ''качуко''. Исто така, широко се користи во јапонската кујна.
Apogonichthyoides pharaonis

''Apogonichthyoides pharaonis'', попозната како фараонска кардиналска риба ― вид риба од семејството ''Apogonidae'' која живее во западниот Индиски Океан и Црвеното Море. Таа е еден вид од групата која го колонизирала источниот дел на Средоземното Море од Црвеното Море преку Суецкиот Канал, процес познат како Лесепска миграција.
1 Опис
''Apogonichthyoides pharaonis'' има издолжено, компресирано тело до 10 см во должина, но почесто 4–6 см, со две различни грбни перки. Првите два боцки на првата грбна перка се многу кратки, третиот боцка е најдолг и има еден боцка на втората грбна перка и 8-9 меки зраци. Аналната перка лежи директно под втората грбна перка и има 2 боцки и 7-8 меки зраци, а опашната перка е скратена. Карличната перка, која има 1 боцка и 5 меки зраци, започнува под основата на градните перки, од кои секоја има 15-16 меки зраци. Големата уста е косa и има вилици, палатино и повраќач кои носат вилиформни заби. Окото е големо и има дијаметар кој е поголем од растојанието помеѓу окото и муцката. Преоперкулумот има мазен гребен и пилест раб. Постои боцка која се испакнува од оперкулумот во линија со централната точка на окото. Постојат три вертикални црни ленти кои се во контраст со сиво-кафеавата боја на телото, има по една лента што се протега надолу од секоја грбна перка, а последната лента е на опашната петелка. Во првата лента има карактеристична црна „точка за око“ опкружена со жолт прстен. Првата грбна перка има темен преден раб, додека оној на карличните перки е бел.
2 Распространетост
''Apogonichthyoides pharaonis'' е роден во западниот Индиски Океан од Црвеното Море и источните африкански брегови до Австралија. Првпат е забележан во Средоземното Море во 1940-тите во близина на Палестина, но погрешно е идентификуван како Апогон тенијатус. Оттогаш е забележан во Родос (Грција), Кипар и Турција, па сe до либиските води.
3 Биологија
''Apogonichthyoides pharaonis'' е ноќен вид кој се крие во пештери и пукнатини или меѓу леи со морска трева на длабочина од 1 до 50 метри во текот на денот. Ноќе излегува и се храни со зоопланктон. Како и другите кардинални риби, таа е морско легло, мажјаците ги инкубираат јајцата во устата сe додека пржените риби не можат слободно да пливаат.
4 Таксономија
''Apogonichthyoides pharaonis првпат бил формално опишан како ''Agopogon pharaonis'' во 1874 година од италијанскиот ихтиолог и палеонтолог Кристофоро Белоти со неговата типска локација дадена како Суец. ''Apogonichthyoides pharaonis'' претходно се сметало за синоним на ''Apogonichthyoides nigripinnis'', но сега се смета за посебен вид, а ''A. nigripinnis'' го има во источниот Индиски Океан и западниот Тихи Океан.
Torquigener flavimaculosus

''Torquigener flavimaculosus'' — риба од семејството ''Tetraodontidae'', способна за многу брзо надувување на телото кога се чуствува загрозена. Домордна на Западниот Индиски Океан, се среќава и во Индотихоокеанскиот регион од Персискиот Залив до Сејшелите. Првпат била откриена во Средоземното Море во 1987 година, по веројатна миграција низ Суецкиот Канал, а сега се шири кон запад.
Морска орада

Морската орада (''Sardinella aurita'') — вид на зракоперкаста риба од родот ''Sardinella'' која се среќава во Атлантскиот Океан и Средоземното Море.
Морската орада живее во топли води. Тоа е мал, пелагичен вид кој живее во тропските и суптропските води на западниот и источниот Атлантски Океан, Тихиот Океан, Медитеранот, а се сретнува и во Црното Море. Гонадите почнуваат да се развиваат во април и се целосно зрели по еден месец. Рибите се полни со икра од крајот на јуни до средина на септември.
1 Опис
''Sardinella aurita'' има особено издолжено тело, релативно заоблен стомак и голем број фини жабрени гребени (до 160). Ова е еден од најголемите видови ''Sardinella'', со просек 23 до 28 цм. Има осум карлични перки. Има фронтопариетални ленти на врвот од главата, бледа златна среднолатерална линија и карактеристична црна точка на задниот раб од жабрената обвивка. Често се фаќа заедно со ''Sardinella longiceps'' со што тешко се разликуваат една од друга.
2 Живеалиште
Рибите преферираат поплитки води околу 24 °C. Достигнува длабочина од 350 м. Тоа е риба што се храни со фитопланктон и зоопланктон, како што се копеподите.
3 Рибарство
Рибарски објекти за овој вид постојат покрај брегот на Западна Африка, во Средоземното Море и по должината на бреговите на Венецуела и Бразил. Обемот на уловени риби во 1983 година изнесувал вкупно 1.983.000 тони.
Јон Сивебек

Јон Сивебек (роден на 25 октомври 1961 година, во Вајле) — дански поранешен фудбалер, играч од одбраната.
1 Биографија
Неговиот син Кристијан, е исто така фудбалер.
2 Клупска кариера
Сивбек ја започнал својата кариера во татковината во екипата на Вајле. Во почетокот бил голман, а подоцна бил преместен на позицијата десен бек. Своето деби за првиот тим го направил во 1980 година и се афирмирал во клубот поминувајќи ги првите пет години од кариерата таму. Тој бил дел од тимот на Вајле кој го освоил данското првенство во 1984 и Купот на Данска во 1981 година.
Во 1985 година, тој потпишал за англискиот клуб Манчестер Јунајтед, придружувајќи му се на сонародникот Јеспер Олсен. Дебитирал за клубот во натпревар против Ливерпул на Анфилд. На 22 ноември 1986, Сивебек го постигнал својот прв и единствен гол во дресот на ''„Црвените ѓаволи“'', и тоа од директен слободен удар во победата со 1-0 на домашен терен над Квинс Парк Ренџерс. Голот останал запаметен меѓудругото и како првиот гол на Манчестер Јунајтед постигнат под водството на Алекс Фергусон, подоцна еден од најуспешните менаџери во историјата на клубот.
Откако не успеал да се избори за постојано место во почетната постава на Манчестер Јунајтед, во 1987 година, потпишал за францускиот клуб Сент Етјен. Таму играл редовно, поминувајќи четири сезони во клубот, пред да се пресели во во 1991 година. По една сезона со Монако, тој ги поминал следните две сезони играјќи за италијанската (прво во Серија А, а откако клубот испаднал во сезоната 1992-1993, потоа и во Серија Б).
Во средината на 1990-тите години, Сивбек се вратил во Данска, играјќи прво повторно во Вајле, а потоа играл и за Орхус, каде и ја завршил својата кариера во 1997 година.
3 Репрезентативна кариера
За данската репрезентација Сивебек има 87 настапи и еден постигнат гол.
Своето деби го направил на 5 мај 1982 година, во пријателски натпревар против ; од тој момент, тој бил една од референтните точки во националниот во следните десет години. Учествувал на големи натпреварувања како Европското првенство 1984, на кое Данска стигнала до полуфиналето загубено на пенали од , Светското првенство 1986 во Мексико и уште едно Европско првенство во 1988 година.
Сепак, круна на неговата репрезентативна кариера како и на многу други дански фудбалери од неговата генерација било Европското првенство 1992 во Шведска. На ова првенството Данска изненадувачки триумфирала, а Сивебек ги одиграл сите пет натпревари на неговата земја вклучително и финалето добиено со 2-0 против . Истата година ја завршил својата репрезентативна кариера, а последниот натпревар го одиграл на 18 ноември против (победа 1-0).
4 По пензионирањето
Откако се пензионирал, тој започнал кариера како спортски агент.
5 Титули
5.1 Вајле
*Данско првенство : 1
: 1984
*Куп на Данска : 1
: 1980-1981
5.2 Данска
* Европско првенство : 1
: 1992
Acanthurus xanthopterus

''Acanthurus xanthopterus'' — вид морска зракоперка која припаѓа на семејството Acanthuridae.
1 Таксономија
''Acanthurus xanthopterus'' првпат формално е опишан во 1835 година од францускиот зоолог Ашил Валенсиен, со типска локација дадена како Сејшели. Родот ''Acanthurus'' е еден од двата рода одAcanthurini, кое е едно од трите во подсемејството Acanthurinae.
2 Опис
''Acanthurus xanthopterus'' расте во должина до 70 см. Има 8 или 9 грбни боцки, 25–27 грбни меки зраци, три анални боцки, 23–25 анални меки зраци и 16–24 предни и 17–22 задни жабрени гребени.
Телото му е виолетово-сиво. Кај окото има жолта област. Надворешната третина од неговата градна перка е жолта, крајниот дистален дел е хијалина. Грбните и аналните перки се жолтеникаво-сиви во основата и жолти во дисталната страна.
3 Опсег и живеалиште
''Acanthurus xanthopterus'' живеат во близина на корални гребени на длабочина од 5-90 метри, и температура на водата 24°C-28°C, на географската ширина од 30° северно до 30° јужно. Се протега од Источна Африка до Хавајските Острови и Француска Полинезија, северно до јужна Јапонија, јужно до Големиот Корален Гребен и Нова Каледонија, а во Источниот Пацифик, од долниот Калифорниски Залив и островот Клипертон до Панама и островите Галапагос.
Младите единки живеат во плитки, заштитени, заматени крајбрежни води, додека возрасните единки претпочитаат подлабоки области на заштитени заливи и лагуни.
4 Хранење
''Acanthurus xanthopterus'' се храни со силикатни алги, други видови алги, хидроиди и парчиња риба. Веројатно е единствената риба од овој род која лесно фаќа мамка.
Arcuatula perfragilis

''Arcuatula perfragilis'' е школка од семејството школки, Mytilidae, која има индо-пацифичка дистрибуција, вклучувајќи го и Црвеното Море. Го нападнала источниот Медитеран од Црвеното Море преку Суецкиот канал, процес познат како Лесепска миграција.
1 Опис
''Arcuatula perfragilis'' има бледозелена, еквивалентна обвивка со неколку жолтеникави радијални линии на дорзалниот до задниот дел од залистоците. Залистоците се типични во облик на школка, по тоа што се тесно јајцевидни и попречно издолжени. Периостракумот е сјаен. Површината на залистокот има многу слаба шема на зрачни линии што се забележува само по силниот лигамент по линијата на шарката типична за семејството митилиди. Оваа шарка има помеѓу 1 и 5 мали дизодонтни заби на предниот крај со дополнителни 15 кон задниот дел зад лигаментот. Должината на обвивката е нормално 20 мм.
Може да се идентификува од ''Arcuatula senhousia'' во Медитеранот по тоа што има потемна, помалку сјајна, позаоблена обвивка и затоа што поседува помалку јасни, помалку помали ребрести пред умбоните.
2 Дистрибуција
''Arcuatula perfragilis'' има индо-пацифичка дистрибуција и се јавува од Црвеното Море источно до Јапонија. Првпат е забележан во Медитеранот покрај Израел во 1960 година, но првично бил погрешно идентификуван како ''Arcuatula glaberrima'' (тогаш именуван како ''Modiolus glabberrimus''), а сега се проширил дури до Турција.
3 Биологија
''Arcuatula perfragilis'' е бентосен вид кој обично се јавува во плитка вода помеѓу 0-30 метри на меѓуплимна кал и песок.
4 Таксономија
''Arcuatula perfragilis'' е типски вид од родот ''Аркуатула''.
Caesio varilineata

''Caesio varilineata'' — вид на пелагична морска зракоперкa, којa припаѓа на семејството ''Caesionidae''. Се среќава во Индотихоокеаскиот регион.
1 Таксономија
Caesio varilineata првпат формално е опишан во 1987 година од страна на американскиот ихтиолог Кент Е. Карпентер, со типска местоположба дадена како Персискиот Залив. Карпентер го сместил во подродот ''Caesio''. Името е комбинација од ''vari'', што значи „разновидно“ и ''lineata'' што значи „линија“, што се однесува на променливиот број на хоризонтални, златни линии на нивната површина.
2 Опис
Таа е мала до средна риба која расте до околу 40 сантиметри должина. Има големи очи, а устата ѝ е мала и испакната, со способност да ја испружи устата напред за голтање храна.
3 Распространетост и живеалиште
Таа се наоѓа само во Индискиот Океан од западна Индонезија до источниот брег на Африка, вклучувајќи го Црвеното Море и Персискиот Залив. Живее во отворени води близу до гребени и надворешни гребени. Овој вид неодамна бил пронајден во Средоземното Море кај Александрија, Египет, се смета дека веројатно исплавала преку Суецкиот Канал.
4 Биологија
Нејзината исхрана се состои од зоопланктони. Често се придружува на други групи на слични риби и е јајценосно животно.
5 Рибарство
Таа во нејзиниот опсег е умерено важна за некои крајбрежни риболовни станици, а од помало значење за други. Се лови со мрежи, јажиња и стапици и се продава како свежа риба. Тој е чест производ на рибните пазари во Источна Африка и во Шри Ланка, иако ретко се појавува на пазарите во Оман, освен како случаен улов. На Малдивите и Лакадивите, младите ''Caesio varilineata'' се ловат за да се користат како мамка во риболовот на туна. Овој вид е ранлив на прекумерна експлоатација и се смета дека е прекумерно ловен во Персискиот Залив. Записите од Медитеранот доаѓаат од рибните пазари во Александрија.
Macrotocinclus affinis

Macrotocinclus affinis (порано Otocinclus affinis) — еден од најмалите познати сомови, честопати наречен „џуџест сом“. Ендемски за југоисточен Бразил, овој тревојаден сом расте само до околу 4 см во должина. Блиските роднини на оваа мала риба често се користат како чистачи, за контрола на алгите во домашните аквариуми. Сепак, ''M. affinis'' не се среќава како аквариумска рипка.
''M. affinis'' живее во брзо движечка вода, со песоклива подлога и многу скривалишта, со температура во аквариумот од 21°C-27°C. Овој конкретен вид не е отпорен колку другите видови ''Otocinclus.''
Помпом (златна рипка)

Помпом или хана фуса — вид на златна риба кој има месести израстоци меѓу ноздрите, од двете страни на главата.
1 Опис
Помпом има слична форма на телото и перки како видовите лавоглава или оранда. Степенот на носните израстоци, кои се зголемувања на носната преграда, варираат кај златните рипки помпом. Кај некои, израстоците висат надолу по устата. Овие кожни израстоци околу ноздрите на видот помпом се развиваат преку селективно размножување.
Кинезите ја нарекуваат оваа сорта ''„кадифена топка“''. Постојат записи за постоењето на оваа риба уште од 1898 година. Првиот увоз на овие риби во Обединетото Кралство бил во 1936 година, кога оригиналните риби биле извезени од Шангај, а други биле изложени во аквариум во Париз. Помпом бил доста популарна риба во раните денови на фенси златните рипки, но сега многу ретко се гледа на продажба или на изложба.
Амберџек

Амберџек — атлантска и тихоокеанска риба од родот ''Seriola'' од семејството ''Carangidae''. Оваа риба е широко консумирана во различни култури низ светот, особено во јапонската кујна. Најчесто се наоѓаат во потоплите делови на океаните. Постојат многу варијации на амберџек, вклучувајќи ''Seriola dumerili'', ''Seriola fasciata'', ''Seriola lalandi'', ''Seriola rivoliana'' и ''Seriola zonata''. Иако повеќето видови ''Seriola'' се сметаат за „амберџек“, видот ''Seriola hippos'' не е.
1 Видови
''Seriola dumerili'' е најголем вид, и обично е со темни ленти што се протегаат од носот до предниот дел од грбните перки. Немаат лузни и меки грбни основи помали од двојно поголеми од основите на аналните перки. Тие обично се долги 18 килограми или помалку, и се наоѓаат меѓу карпести гребени, обично на длабочина од 20 до 75 метри. Овој вид го има и на Пацификот.
''Seriola fasciata'' има пропорционално поголеми очи, подлабоки и пошироки тела од поголемите единки. Тие имаат маслинесто зелена или кафеаво-црна боја со страни кои што се сребрени и обично имаат темна лента што се протега нагоре од очите. Младите единки имаат поделени или брановидни ленти на страните од нивните тела. Возрасните единки се обично под 5 килограми. Тие се наоѓаат подлабоко во водите за разлика од другите видови, кои најчесто ги има од 50 до 130 м. Ова се ненаситни предатори, кои се хранат со лигни, риби и ракови, и се смета дека се појавуваат на отворено море во текот на поголемиот дел од годината. Младите единки можат да се фатат на околу 7,6 метри вода, во близина на пловечки објекти.
''Seriola zonata'' е вториот најмал вид на амберџек. Овој вид може да се разликува од другите по присуството на првата грбна перка. Големите единки (над 25,4 цм) немаат ленти.
2 Однесување
 
Овие риби се грабливци. Тие се хранат со лигни, ракови, сардини и друго. Помладите единки се хранат со планктон и мали безрбетници.
Големите единки созреваат на околу 4 години и мигрираат, од крајот на пролетта до почетокот на летото (од март до јуни) за да се размножуваат. Тие мигрираат во подлабока вода за мрестење, раѓајќи ги своите млади во близина на бродоломи или големи предмети како безбедно засолниште за нивните млади.
Женките се многу поголеми од мажјаците и имаат подолг животен век. Максималното животно време за женките е 17 години, додека просекот е 10 поради големата побарувачка за нив во риболовот и како висококвалитетна риба за храна.
Долгоносна есетра

Долгоносна есетра (Acipenser ruthenus) — слатководна риба која има коскени плочи наместо лушпи на телото и припаѓа на семејство Acipenseridae.
1 Општи карактеристики
* Научно име: Acipenser ruthenus
* Максимална должина: до 1 м.
* Максимална тежина: до 9 кг.
* Време на мрестење: од март до јуни
2 Опис и градба
Долгоносната есетра лесно се разликува од другите риби од семејство есетра по своја големина и издолжен нос (поради што се нарекува така), долги ресички мустаќи, странични плочи и дводелна долна вилица. Наместо лушпи, има коскени плочи распоредени во пет реда на тело, од кои една го зафаќа среден дел од грб, две се од страни и две на раб на стомак. Има од 12 до 17 остри грбни плочи на телото, од кои 58 до 70 странични и 12 до 18 абдоминални. Бојата на тело зависи од живеалиште и се движи од жолта до темно кафеава. Грбот обично му е сиво-кафеав или темно кафеав, стомакот му е жолтеникаво-бел а перките му се сиви.
3 Навики, живеалиште, распространетост
Долгоносната есетра живее во низински води на сливот на Црно Море, во реки што се влеваат во Касписко Езеро, Црно Море и Азовско Море, како и во реки што се влеваат во Ладошко и Онешко езеро. Ги населува сите реки на европска Русија и Сибир. Нејзини живеалишта се наоѓаат во најдлабоки делови на река, обично 18 до 20 см од дно а понекогаш и на само дно.
Пред зајдисонце и навечер, оди во плитки води, во тревен дел од брегот, каде што ги пребарува сите вдлабнатини и дупки во потрага по храна. Потребна му е чиста, незагадена водена средина за живот, сака карпесто и песочно дно, чиста, ладна и прилично брза вода.
Единствен претставник е на родот есетра кој живее континуирано во слатка вода, и цел свој живот го поминува само во реки. Се храни со водни организми од дното. Возрасните риби се хранат со животни од дното и јајца од други риби. Ноќе, тие се приближуваат до бреговите каде што фаќаат инсекти што паѓаат во водата, а за да го направат тоа мора да се свртат на грб, бидејќи нивните усти се на долната страна од нивното тело.
Во Србија живее во реките - Дунав, Сава, Тиса и Голема Морава .
4 Размножување
Долгоносната есетра ја поминува зимата во целосен мир во подлабоки длабочини на долните текови на реките. Напролет, таа мигрира спротиводно за да се пари. Од март до јуни, женките положуваат од 11.000 до 140.000 јајца на песочно или чакалесто дно, на длабочина од 3 до 4 метри. Во првите девет години, колку е постара женката, толку повеќе јајца положува. По таа возраст, бројот на јајца се намалува. По оплодување, женките го напуштаат гнездото, додека мажјакот останува, продолжувајќи да се пари со други женки. По изведувањето, под влијание на речната струја, младите единки мигрираат кон устието, каде што се хранат со цефалоподи.
Камила Берегсазиова

Камила Берегсазиова е поранешна словачка фудбалерка која играла како напаѓач за клубот Олимпија Кошице и за женската А-репрезентација на Словачка.
Во 2001 година го освоила 20. место на првата историска листа за наградата ФИФА Женска играч на годината, која претставувала прво глобално гласање на ФИФА посветено исклучиво на женскиот фудбал.
1 Клупска кариера
Берегсазиова поминала целата клупска кариера во Олимпија Кошице, каде што постигнала 131 гол на 120 официјални натпревари во највисоката словачка женска лига.
Покрај фудбалот, студирала на Техничкиот универзитет во Кошице (TUKE), комбинирајќи ја академската обврска со спортската кариера.
2 Репрезентативна кариера
За женската А-репрезентација на Словачка дебитирала на 14 август 1996 година во квалификациски натпревар против Финска.
Како тинејџерка постигнувала голови во квалификациски натпревари и учествувала во неколку квалификациски кампањи за Европски и Светски првенства.
Во квалификациите за Светското првенство 2003, постигнала четири гола во победата од 7–0 против Босна и Херцеговина.
3 Статистика (репрезентација)
Натпреварување, Натпревари, Голови
Пријателски натпревари, 11, 5
Квалификации за ЕП, 10, 5
Квалификации за СП, 11, 8
Вкупно, 32, 18
4 Статистика (клуб)
Клуб, Натпревари, Голови
Олимпија Кошице, 120, 131
5 Признанија
* 20. место во првата историска анкета ФИФА Женска играч на годината (2001).
Авантурите на Клиф Бут

''Авантурите на Клиф Бут'' (|The Adventures of Cliff Booth) — претстоен комичен драмски филм режиран од Дејвид Финчер и напишан од Квентин Тарантино. Тој претставува продолжение на филмот ''Си било еднаш во Холивуд'' (2019), со Бред Пит и Тимоти Олифант, кои ги повторуваат своите улоги како Клиф Бут и Џејмс Стејси, заедно со Скот Кан, Елизабет Дебики, Јахја Абдул-Матин II, Карла Гуџино, Холт Макалани и Џеј-Би Тадена.
Во април 2025 г., било објавено дека Netflix го купил сценариото од Тарантино. Исто така било откриено дека Финчер бил ангажиран да го режира филмот, при што Пит ја повторува својата улога како Клиф Бут; Пит лично му пристапил на Финчер за да го режира филмот. Откако бил објавен насловот ''The Continuing Adventures of Cliff Booth'', кастингот започнал следниот месец, по што насловот бил скратен на англиски како ''The Adventures of Cliff Booth''. Бирањето на глумци завршило во август, по почетокот на производството во јули во Калифорнија.
Ова ќе биде најскапиот филм на Тарантино и Финчер, бидејќи Тарантино открил дека филмот ќе има буџет од околу 200 милиони долари.
Филмот е закажан за објавување во САД во 2026 г.
1 Содржина
Дејството се одвива во 1977 г., осум години по настаните во филмот ''Си било еднаш во Холивуд''. Клиф Бут, поранешен каскадер и двојник на глумецот Рик Далтон, отсега се занимава со „решавање проблеми“ за едно холивудско киностудио, што вклучува справување со скандали и уцени.
2 Улоги
Бред Пит, Клиф Бут
Скот Кан
Елизабет Дебики
Јахја Абдул-Матин II
Карла Гуџино
Холт Макалани
Џеј-Би Тадена
Кори Фогелманис
Карен Карагулијан
Тимоти Олифант, Џејмс Стејси
Човекот наречен коњ

„Човекот наречен Коњ“ (англиски: ''A Man Called Horse'') е филм на режисерот Елиот Силверстајн (Elliot Silverstein) од 1970 година, смимен по сценариото на Џек Девит (Jack DeWitt), засновано врз истоимениот расказ на Дороти М. Џонсон (Dorothy M. Johnson). Главните улоги ги толкуваат: Ричард Харис (Richard Harris), Џудит Андерсон (Judith Anderson) и Џин Гаскон (Jean Gascon).
1 Содржина
Во 1825 година, англискиот благородник Џон Морган (го игра Харис) е заробен од Сијуксите. Тој сфаќа дека ќе стане слободен, само ако се здобие со почит во племето и затоа убива двајца воини од нивното непријателско племе. Со тоа, тој стекнува право да стане воин, поминува низ процесот на иницијација и го добива името Коњ. Постепено, потполно го прифаќа индијанскиот начин на живеење и набргу станува водач на Сијуксите...
Утака

Утака — термин што се користи за повеќе видови циклиди кои живеат во отворени води, и кои се наоѓаат во езерото Малави, најразновидниот извор на циклиди во светот на аквариумите.
Овие риби обично имаат неутрална боја, и можат да бидат сиви. Сè додека не достигнат зрелост, бидејќи нивната природа поради слободното пливање ги прави поранливи за предаторите. Женките од оваа неформална група често се безбојни, додека мажјаците често се многу шарени.
Џани Родари

Џани Родари (италијански: Giovanni Francesco Rodari; Омења, 23 октомври 1920 — Рим, 14 април 1980) — италијански писател.
1 Животопис
Родари бил роден во сиромашно семејство. Најпрвин работел како учител, потоа станал новинар. Починал во Рим, во 1980 година.
2 Творештво
Родари започнал да пишува литература за деца во 1948 година. Негови најпознати дела се романите: „Чиполино“, „Патувањето на Сината Стрела“ и „Џелсомино во земјата на лажговците“, како и збирката раскази „Приказни по телефон“, а покрај нив, пишувал и поезија.
Џуџест цихлид

Џуџест циклид — термин што го користат луѓето со хоби, кои се занимаваат со риболов за да опишат произволен збир на мали риби од семејството Cichlidae. Иако групата е широко користена во аквариумската индустрија и хоби, групата нема таксономска или еколошка основа, и е слабо дефинирана.
Иако џуџестите циклиди по дефиниција се мали циклиди, не постои прифатена максимална должина на џуџест циклид. Некои автори предлагаат да имаат максимум 10 сантиметри, додека други предлагаат да имаат максимална должина од 12 сантиметри. Терминот најчесто се користи за да се опишат мали јужноамерикански или западноафрикански видови кои се погодни за меки, кисели (pH 4 до 7) густо населени аквариуми, меѓутоа, некои аквариуми и автори вклучуваат во оваа „група на џуџести циклиди“ различни мали циклиди од алкалните африкански езера.
Џуџестите циклиди најдобро се приспособуваат во аквариуми кои што содржат многу растенија со тврди листови. Тие се обично срамежливи, но не и кога се размножуваат. Исто така тие се сметаат за идеални за живеење во заеднички аквариуми, иако не треба да се чуваат заедно со други неџуџести риби.
Zu cristatus

Zu cristatus — риба која што поттекнува од семејството ''Trachipteridae'', и која се среќава во сите океани на светот, но во тропските географски широчини, и на длабочини до 90 метри. Нејзината должина обично е до 118 цм, а тежината е околу 4000 г. Рибата се среќава и во делови од Средоземното Море. Младите единки претпочитаат помали длабочини. Возрасен примерок од ''Zu cristatus'' бил уловен на длабочина од 720 метри од брегот на Италија. Се вели дека јадат лигњи, риби и ракови.
Во минатото, биномното име ''Trachypterus iris'' било погрешно применето за оваа риба.
1 Идентификација
Младите единки од овој вид ''Zu cristatus'' се помали од 70 см имаат темни дамки на нивните сребрени тела, заоблен стомачен раб и елипсовидни структури на долгите грбни и карлични перки.
Liobagrus reinii

Liobagrus reinii — вид на сом кој што поттекнува од семејството ''Amblycipitidae'' (поточни сомови) ендемски во Јапонија. Овој вид може да достигне должина од 9 цм.
1 Живеалиште
''Liobagrus reinii'' живее под калдрма и камења, во пукнатини на карпестата подлога и во купови корени од копнена вегетација покрај бреговите.
Ружа Трајкова

Ружа Јанкова Трајкова ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Од 1941 година му припаѓала на напредното дnижење во селото и учествувала во сите младински акции. Собирала народна помош од младинките во селото, подготвувала храна. Со сместувањето на партизанскатa болница во селото Преод 1944 година, Ружа ја организирала младината од селото за работа во болницата и пружање на помош на болничкиот персонал.
Вата

Вата (германски: die Watte) — воздушест материјал направен од природни или вештачки влакна, се користи за медицински и козметички цели.
Измислен е во раните 1970-ти и се јавува во различни облици и квалитет. Се изработува како од природни, така и од вештачки материјали. Самата вата е посебен материјал, прецизно опишан како лабава мрежа од меѓусебно поврзани влакна и филаменти. Малата густина на овој материјал, односно неговата голема зафатнина во однос на неговата маса, доаѓа од неговата таканаречена впивачка структура, структура како онаа на сунѓер.
Составот на материјалот од кој се направени овие козметички и медицински додатоци обично вклучува целулозни влакна, памук, вискоза или вештачки влакна како што е полиестерот. Покрај хемиската анализа, составот на ватата може да се утврди со горење. Ако чадот што се создава има исклучително непријатен мирис, таа е направен од вештачки материјал. Спротивно на тоа, чадот што се создава со согорување на памук е помалку непријатен.
Во медицината, ватата се користи за да се спречи крвавење од мали убоди предизвикани од инјекции, и оваа вата мора да се прицврсти рачно или со медицинска лента. Тие можат да се користат за чистење на рани ако се натопени во вода, алкохол, водород пероксид или други средства за дезинфекција, а можат да се користат и за заштита на ушниот канал. Конечно, посебен вид вата се користи за собирање плунка за анализа, додека парчиња вата се ставаат во празни шишиња со лекови за да се собере влага што може негативно да влијае на ефикасноста на лековите.
Исто така, ватата има широк спектар на употреба во областа на козметиката. Корисникот ја натопува во течности за отстранување на мозолчиња, црнки и други несовршености, а потоа го трие по лицето. На ист начин, ватата се користи за отстранување на шминка од лицето, бидејќи во спротивно може да се појават разни оштетувања на кожата поради затнување на порите со шминка. Тампоните од вата се меки и може да се користат и за чистење на бебиња и доенчиња. Може да се постават меѓу прстите при лакирање на ноктите или да се потопат во млеко и да се втрие на очните капаци за да се намали евентуалното отекување на очите.
Спасија Јанкова

Спасија Јанкова ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Членувала во „Женската потрошувачка задруга“ во Битола. Од есента 1941 година била член на женска воспитна група. Собирала народна помош и водела група жени и со нив растурала пропаганден материјал. Во јули 1944 година формирала група на АФЖ и била вклучена во работата на Главниот одбор на Црвениот крст.
Грозда Јанковска

Грозда Јанковска ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Од почетохот на 1943 година била Член на воспитна група н била меѓу најактивните жени во тој период. Собирала народна помош, чувала и разнесувала илегален материјал, во својот дом одржувала состаноци и прифаќала илегалци.
Гена Орданова

Гена Јанковска Орданова ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Во нејзиниот дом се одржувале состаноци на партиската организација и престојувале илегалци, а подоцна и партизански патроли. Кај неа се чувала дел од собраната народна помош. Била под силно влијание на нејзините двајца синови, членови на КПЈ и организирала учесници во НОД.
Веса Јанковска-Кусаковска

Веса Јанковска-Кусаковска (во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Од 1942 година учествувала во заднината на НОД и пружала засолниште во својот дом на борците од битолско-преспанскиот партизански одред „ДамеГруев“. Тука престојувале и илегалци и се одржувале илегални состаноци. Повремено била ползувана како курир и пренесувала илегален материјал и храна до партизанските бази на теренот.
Даница Орданоска-Оровчанец

Даница Јанкова Орданоска-Оровчанец ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Учествувала во напредното работничко движење во Прилеп пред војната. Член е на СКОЈ од 1940 година. Поради учеството во Илинденските демонстрации во 1940 година, била фатена и осудена на 15 денови затвор. Окупацијата ја затекнува како член на скоевска група. Формирала и раководела женска младинска група. Од 9 октомври 1941 година станала борец во Првиот прилепски партизански одред. По расформирањето на Одредот (20 октомври 1941 година) била фатена и затворена. По декември 1941 била ослободена од затвор. По излегувањето од затвор, останала без врска се до есента 1941 кога стапила на работа во претпријатието „Лискун“ во Битола и се поврзала со скоевската организација.
Африканска ајкула гулпер

Африканска ајкула гулпер — вид на ајкула-гулпер што се среќава во Западниот Индиски Океан, Мозамбичкиот канал и во Атлантскиот Океан покрај бреговите на Брегот на Слоновата Коска, Екваторска Гвинеја, Канарските Острови, Гана, Того и Сенегал.
Таса Јанкоска

Таса Самојлова Јанкоска ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Делувала од октомври 1942 гдина пружајќи им помош на борците од Шарпланинскиот партизански одред. Работела на организирање на жените во собирање народна помош и плетење. Чувала илегалци. Била изложена на терор од бугарската полиција.
Џуџеста ајкула гулпер

Џуџеста ајкула гулпер — кучешка риба од семејството голтачки ајкули.
1 Карактеристики
Максималната вкупна должина регистрирана на ајкулата гулпер е 150 цм. Младенчињата на ајкулата гулпер во просек имаат вкупна должина од 30 до 42 цм при раѓање. Прецизните детали за големината, возраста и растот, како што е големината при зрелост за ајкулата гулпер, моментално се непознати. Ајкулата гулпер е тенка, релативно долга кучешка риба со две грбни перки кои имаат долги жлебови боцки. Втората грбна перка е пократка од првата, а нејзината основа е околу три четвртини од должината на првата грбна перка. Растојанието од првата и втората грбна перка е еднакво на растојанието од врвот на муцката до аксилата на градната перка. Бојата на џуџестата ајкула е маслинесто-сива до сиво-кафеава или песочно-сива до кафеава дорзално и посветла вентрално без очигледни ознаки кај возрасните; младите може да бидат посветли и може да имаат темни врвови на грбните и каудалните перки.
2 Ареал
Џуџестата ајкула гулпер се наоѓа во Индо-Западниот Тихи Океан, од Аденскиот Залив, Јапонија и Тајван до северна Папуа Нова Гвинеја.
Џуџестата ајкула живее и се храни на длабочини поголеми од 656 метри во морски и длабоки води. Ајкулите најчесто се наоѓаат помеѓу 100 и 1200 метри.
3 Наводи
The Solution (бенд)

The Solution е поп-рок бенд од Куманово, Северна Македонија. Формиран во 2022 година.
1 Историја
1.1 Формирање и рани години (2017-2022)
„The Solution“ е формиран од поранешните членови на акустичниот поп-рок бенд „Трио Зез“ односно, од членовите Ивана Стојановска, Филип Гелевски и Филип Стојковски, заедно со подоцнежниот член Иван Михајловски. По распадот на „Трио Зез“, се расформираат и со басистот Никола Стојковски го создаваат новиот бенд.
1.2 Неодамнешна работа (2022–денес)
Откако се етаблираа преку локални настапи, бендот стекна национална популарност. Тие станаа чести задолжителни за широк спектар на настани, вклучувајќи концертни сали, големи мотоциклистички собири и општински културни настани. Во 2024 година, тие дебитираа со својот прв сингл на познатиот македонски музички фестивал наречен Макфест . Неколку месеци подоцна, го објавија својот втор сингл.
2 Членови на бендот
2.1 Тековни членови
* Ивана Стојановска – вокал (2022 – денес)
* Филип Гелевски – вокал (2022–денес)
* Филип Стојковски – гитари (2022 – денес)
* Никола Стојковски – бас, клавијатури (2022–денес)
* Иван Михајловски – тапани (2022 – денес)
3 Дискографија
3.1 Синглови
*''Ти и Јас'' (2024)
*''Време'' (2025)
* Без Нас (2026)