Ampulloclitocybe clavipes

''Clitocybe clavipes''
Научна класификација
Царство:, Fungi
Колено:, Basidiomycota
Класа:, Agaricomycetes
Ред:, Agaricales
Семејство:, Hygrophoraceae
Род:, ''Ampulloclitocybe''
Вид:, ''A. clavipes''
Биномен назив
''Ampulloclitocybe clavipes''(Pers.) Redhead, Lutzoni, Moncalvo & Vilgalys (2002)
Синоними
Ampulloclitocybe clavipes, е вид на печурка од Европа и Северна Америка. Сивите кафеави печурки имаат жолтеникави жабри и луковична дршка и се наоѓаат во листопадни и иглолисни шуми. Иако се смета за јадливи, реакции слични на дисулфирам се пријавени по консумирање алкохол после јадење оваа печурка.
1 Таксономија
Првично била опишана како Agaricus clavipe од јужноафриканскиот миколог Кристиан Хендрик Персоон во 1801 година, неговата специфичен епитет изведен од латинските термини clava „клуб“ и pes „стапало“. Таа била пренесен во Клитосибе од германскиот натуралист Паул Кумер во 1871 година, па дури била назначена, неправилно, како вид од Хауард Е. Бигелоу во 1965 година. Францускиот миколог Лисјен Келе избрал да го смести во ''Omphalia'' (сега ''Omphalina'') во 1886 година.
Скот Редхед и неговите колеги го предложиле родот Ampulloclitocybe за него, бидејќи видот бил само далечно поврзан со другите членови на ''Clitocybe'', ''Omphalina pyxidata'' и ''Clitocybe lateritia''. Отприлика во исто време, финскиот миколог Хари Хармаја го предложил родот ''Clavicipe''. Меѓутоа, бидејќи првото име било објавено на 5 ноември 2002 година, а второто на 31 декември 2002 година, Хармаја призна дека приоритет има Ампулоклитоциб.
Англискиот миколог П.Д. Ортон го опишал ''Clitocybe squamulosoides'' во 1960 година, за кој сметаше дека е тенок роднина со големи спори, иако разликите се неконзистентни и постојат средни форми. оттука се смета дека не се разликува од ''A. clalipes''.
2 Опис
Капата на печурката е 4-8 см во пречник, конвексна станувајќи рамна до депресивна форма. Има мазна површина често покриена со фибрили и обично влажна. Боите на капчињата се генерално сиво-кафеави, понекогаш маслиново нијансирани, со бледа маргина. Дршката има изразено луковична основа, и е 3-7 см висока од 1-1.5 см широка. Неговата површина е покриена со свилени влакна, и има иста боја како шапката. Густото месо е бело, но малку жолто во основата. Во стеблото е тврд на површината и сунѓерест и мек во центарот. Воден е со малку сладок мирис кој се споредува со горчлив бадем, цвет од портокал, цимет, или дури и гума за џвакање од грозје. Жабрите се силно распуштени и имаат крем-жолта боја, во контраст со остатокот од печурката. Помеѓу обичните жабри има некои помали жабри, а жабрите повремено се чатале во близина на стеблото. Рабовите на жабрените се прави кај помладите печурки, а понекогаш брановидни (брановидни) кај постарите. Отпечатокот на спори е бел. Кружните до овални спори се 4,5-5 на 3,5-4 микрони.
Наликува на ''Clitocybe nebularis'', но може да се разликува по неговото луковично стебло, длабоко распуштените жабри, и потемната боја. Во западниот дел на Соединетите Американски Држави, може да се помеша со Ampulloclitocybe avellaneialba, која е поголема и има потемна шапка и бели жабри.
3 Распространетост и живеалиште
Тој е широко распространет и изобилен низ Северна Европа и Британските Острови, и станува се позастапен. Во Северна Америка, тоа е вообичаено под борови насади на исток, а поретко во северозападниот дел на Тихиот Океан.
Се наоѓа во иглолисни и листопадни шуми, особено под бука, овошните тела се појавуваат од август до ноември во северна Европа.
4 Јадливост
Габата е опишана како јадлива, иако премногу невкусен споредена со јадење влажен памук. Други го категоризираат како нејадлив. Содржи токсини кои го прават опасен кога се консумира со алкохол.
Овојвид на габа собрани од Стинчфилд Вудс, северозападно од Декстер, Мичиген, во 1974, 1976 и 1977 година предизвикале синдром сличен на Антабус. Алкохолот бил консумиран околу седум часа откако печурките биле јадени во секој случај, што резултирало со црвенило на лицето, пулсирање на главата и вратот и надуени раце околу пет до десет минути потоа. Симптомите биле благи со вотка и џин, но полоши со виски, што резултирало со силна главоболка која траела неколку часа. Повторното конзумирање алкохол следниот ден ги предизвикало истите симптомите, но не после тоа. Овој феномен е забележан барем уште еднаш во САД. Чудно, колекцијата на габата пред 1974 година не открило никакви симптоми. Феноменот е забележан и во Јапонија. Иако слични на симптомите забележани со Coprinopsis atramentaria, инхибиторот на алдехид дехидрогеназа кај овој вид не е познат. Експериментите со екстракт од габата откриле дека тој го инхибира ензимот ацеталдехид дехидрогеназа во црниот дроб на глувчето.