procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Сарафан

Сарафан (руски сарафан од перс. ''сарапа'', буквално „[од] глава до пети“) ― долга, трапезоидна руска облека која ја носат девојки и жени. Таа е дел од руската традиционална народна носија.
Традиционалната руска носија се состои од рамни, течни линии. На почетокот на 18 век, сарафанот станал најпопуларен предмет од облека за селските жени во северните и централните региони на Русија. Сарафаните редовно се носеле се до длабоко во 20 век, а за прв пат се споменуваат во хрониките кои датираат од 1376 година. Потеклото на изразот сарафан лежи во Персија. Стара Русија особено ја негувала за време на Големото Московско кнежевство силните врски со западна Азија и југозападна Азија, а исто така служела и како посредник во трговијата помеѓу европските земји како што е Шведска и азиските земји како што се Персија и денешна Турција. Сарафанот најверојатно потекнал од носија слична на кафтан која во Русија ја носеле и жените и мажите. Сарафаните станале најпопуларни во централните и северните руски региони. Низ трговијата со средна Европа раснеле квалитетот и бојата на облеката.
Сарафаните првобитно имале потесен крој, но облеката станала поширока и помалку го оцртувала телото под влијание на Руската православна црква.
По реформите на Петар Велики, кои исто така вовеле различни западни или модернизирани културни стандарди во Русија (со спротивставување), само селаните носеле сарафани за секојдневна употреба, додека повисокитеслоеви се префрлиле на средноевропската мода.
Во многу области на поранешното Големо Московско Кнежевство и денешна Јужна Русија поневската носија ја носеле и жените. Денес, облеката најчесто се гледа во руските фолклорни настапи и се носи на руските национални и верски празници. Дизајнери од Русија, Белорусија и Украина ја ребрендираат современата варијанта на сарафанот со неговото старо национално наследство за 21 век како лесен летен фустан со модерен дизајн кој може да биде дел од гардеробата на денешната жена.
1 Галерија
2 Поврзано
* Хангерок
Анастасија Узунова

Анастасија Георгиева Узунова (род. Чакарова) (Струга, 1862 – Софија, 1948) — македонска револуционерка, учесник во македонското револуционерно движење, деец на Македонската револуционерна организација.
1 Животопис
Родена е во 1862 г. во градот Струга, тогаш во Отоманското Царство, во семејството на Георги Чакаров и Агнија Сапунџиева. Потекнува од револуционерниот род Чакаровци. Таа им е прва братучетка на Христо и Милан Матови. Се омажила за Димитар Узунов, долгогодишен учител и борец за независна македонска црква, близок пријател и роднина на Григор Прличев. Со својот сопруг имала неколку деца, меѓу кои се револуционерите Христо, Андон и Ангел Узунови.
Стапила во ВМОРО како главна организаторка на жените во Охридско и основач на женските организациски групи. Некои сметаат дека била и првата Охриѓанка што влегла во редовите на организацијата. Заедно со синот Христо, таа присуствувала на давањето заклетва на четата на Тале Горанов како претставничка на женската револуционерна група од Охрид.
По смртта на двајцата синови емигрирала во Софија, Бугарија, заедно со преостанатиот син Ангел, каде и починала во 1948 г. Погребана е во Централните софиски гробишта.
Афшарски килими

Афшарски килим е рачно ткаен стил на килим произведен од турското племе Афшар, групата полуномадска главно лоцирана во планинските области околу современиот регион на ирански Азербејџан. Дополнителна популација на племињата Афшар се наоѓа во областа Кучан во покраината Разави Хорасан во Иран и градот Керман. Теписите во стилот Афшар се познати по своите стилизирани цветни геометриски дизајни, племенска уметност и карактеристична палета на 'рѓави и сини тонови.
1 Историја
Од ерата на Сефавидите, турската племенска група Афшари мигрирала од своето потекло во Централна Азија за да се насели во ирански Азербејџан, Азербејџанската република и Источна Анадолија. Оваа позадина довела до вклучување на регионални влијанија врз ткаењето на Афшарите, што резултирало со посебна естетика која вклучува елементи од неколку селски и номадски стиловите на персиските килими, како и влијанијата од јужноперсискиот дизајн. Се чувствуваат и влијанија од кавкаските килими.
2 Дизајн
Античките Афшарски килими од 19 век се карактеризираат со квалитет на изработка и волна. Боите се заситени: доминираат длабоки индиго, карнеол, шафран и окер тонови. Додека сложените повторувачки дизајни се распространети насекаде, ткајачите Афшар, исто така, се потпирале на јужноперсиските слики на килими, со мотив на ботех, грмушки, а повременото и композициите на „Дрво на животот“. Курдските влијанија се очигледни кај килимите во формата, на аголен медалјон, како и во општата спонтаност што се среќава кај неколку оригинални дизајни на цвеќиња и птици.
Афшарските килими обично се наоѓаат во големина почнувајќи од 91цм на 122 цм до 152 цм на 213цм. Ретко се среќаваат поголеми парчиња. Подолги теписи за ходник повремено се среќаваат, како и малите подлоги и површините во облик на вреќи што се во согласност со нивното номадско племенско наследство.
Бретонски костим

Бретонскиот костим е стил на облека што ја носеле Бретонците (луѓе во Бретања, келтскиот регион во Франција) како формалната или празничната облека.
1 Стил
Секојдневните верзии се помалку разновидни, иако некои се украсени според професијата или локацијата. Жените носат долги фустани со бели престилки, чипкани јаки со чипкани украси за глава. А мажите носат бела кошула со црни панталони, заедно со припиен елек. Карактеристичната бретонска носија е длабоко поврзана со нивната култура. На почетокот на 20-тиот век се вели дека постојат речиси 800 различни видови бретонски украси за глава од чипка.
Од крајот на дваесеттиот век, традиционалната облека речиси секогаш се носи за време на посебни религиозни настани и културни настани поврзани со келтските кругови; што довело до тоа „бретонскиот костим“ да стане „народна носија“ на регионот.
Тираз

''Тираз'' е персиски збор за еден вид вез и текстил - средновековни исламски везови, обично во форма на ленти зашиени на почесна облека (кхилат). Им биле доделувани на високи функционери кои покажувале лојалност кон Калифатот и биле давани како подароци на истакнати поединци. Обично, на нив биле врежани имињата на владетелите, кои биле везени со конци од скапоцен метал и украсени со сложени шари.
Тиразите, симбол на моќ, во нивното производство и извоз биле строго регулирани и биле надгледувани од функционер назначен од владата.
Тие веројатно биле под влијание на ''таблионот'', украсено парче ткаенина, додадена на телото на мантијата како значка на ранг или позиција во доцноримската и византиската облека.
Замара

Замара е јакна од овчо кожа што ја носеле баскиските овчари. Во 1830-тите, Едвард Бел Стивенс силно им препорачал на посетителите на шпанскиот баскиски регион да ја купат замарата, која ја опишал како изработена од црн андалузиски астрахан обложен со бела овча кожа. Била препорачана како идеална патна јакна, д се употребува и на топлина и на студ, и многу водоотпорна.
Химерот, кој се носел и како одежда, е тесно поврзан со замарата, од која еволуирал во текот на средниот век.
Сличен капут се користи во Алентехо, јужна Португалија, и се нарекува самара. Изработен е од волна, со крзнена јака, а вообичаените бои се кафеава, темно сина или црна.
1 Поврзано
* Симар
Начиаркоилска светилка

Начиаркоилската светилката, исто така наречена Анам ламба или Начиаркоил Кутувилаку, е украсна месингана ламба направена од низа дијаси, занаетчиски производ кој ексклузивно го произведува заедницата Камалар во градот Начиаркоил во Тамил Наду, Индија.Ламбата, која е шупливо лиена, е изработена во различни големини и се состои од 4 дела кои се завртуваат заедно. Централниот столб што се наоѓа на врвот се нарекува „Прабхаи“ ;генерално е во форма на хамса или лебед. Ламбата може да биде изработена и во форма на женска фигурина што држи плитка чинија во стоечка положба или во облик на гранки од дрво; чинијата на овие ламби има 5 V - обликувани издувни цевки кои држат памучни фитили и е полна со масло за осветлување. Украсните ламби се широко користени во храмовите во Јужна Индија.
Овој производ е регистриран за заштита според договорот за географска ознака на правата за интелектуална сопственост поврзани со трговијата (TRIPS). На 8.02.2010 год биле регистрирани според Законот за географски ознаки од 1999 год на Владата на Индија, со регистрација потврдена од Генералниот контролор за патенти, шари и трговски марки под класа -6- Месингани ламби и сродни стоки, со пријава број 196. Двогодишна програма за обука за студенти - занаетчии е организирана од страна на Тамил Наду Хендикрафтс Девелопмент Корп. во Начиаркоил.
1 Историја
Светилките првично биле изработувани во Начиаркоил од страна на одредена заедница позната како Патери, кои ја практикувале оваа уметничка форма изработена од месинг и метал за ѕвона, првично во Нагеркоил во поранешната држава Траванкор-Кочин, сега Керала. Бидејќи не можеле да го обезбедат својот живот во Нагеркоил со овој занает, 5 семејства на Патери мигрирале прво во Кумбаконам, а потоа во Начиаркоил во 1857 г. Во Кумбаконам ги забележале локалните занаетчии кои го произведувале овој производ со месингани лимови. Бидејќи Патерите не биле свесни за употребувањето лимови за производство на ракотворби, тие го усвоиле во својот занаетчиски занает во кој биле вешти, користејќи техника на обликување месинг и метал за ѕвона со користење на одреден вид песок. Тие се населиле во Начиаркоил, бидејќи откриле дека светло-кафеавиот песок достапен во блиското корито на реката Ковери е ексклузивен и најсоодветен за обликување на нивните производи. Овој песок е познат како „вандален песок“ .Ламбите се изработени од локални занаетчии наречени Патерс (Камалар) кои живеат во голем број на улицата Камалар во Начиарковил.
2 Процес
Начиаркоилската светилката е изработена и од метал за ѕвоно и од месинг; месингот е сега помоден бидејќи е лесно достапен и поисплатлив. Ламбата има 4 компоненти, кои се: делови-основа „Кижбагам“ (основна плоча), „кандам“ што означува кружен столб, „Тангули“ сад со 5 вдлабнатини за држење фитили и масло за осветлување и „Прабхаи“ што е круната. Светилките што се направени во стоечки облик или во облик на пиедестал го добиваат префиксот Начиаркоил. Други форми на светилки се закачуваат од таванот во храмови или „дипами“. Овие светилки се обширно украсени.
3 Поврзано
* Кандило
* Дивали
* Ранголи
Низамабадска грнчарија од црна глина

Црната грнчарија од Низамабад во Утар Прадеш, Индија, претставува уникатен вид на глинена грнчарија, која е позната по своето темно и сјајно тело изгравирано со сребрени шари. Била регистрирана е ''за географска ознака'' во декември 2015 година.
1 Грнчарство
Изработката на грнчарските производи главно е од локално достапна фина глина. Глинените калапи се подготвуваат на различен начин и се печат во печка. Подоцна истите глинени производи се мијат со прашкаста растителна материја и се премачкуваат со сенфово масло. Украсени се со цветни и геометриски шарени жлебови, кои се прават со остри гранчиња. Се печат во затворени печки на чад од лушпи на ориз и со помош на оваа постапка добиваат сјајна црна површина. Тие повторно се премачкуваат со масло и се печат во печка. Жлебовите на глинените производи потоа се полнат со сребрен прав од цинк и жива, се мијат со вода и повторно се полираат. Се користат и оловни или калајни амалгами. Сребрениот прав дава сјајна нијанса на црната позадина на грнчарските производи.
Се изработувале различни предмети за домаќинството и декоративни предмети, како вазни, чинии, тенџериња, ламби, чајници, чинии, садови, држачи за стапчиња за темјан и статуи на хиндуистички религиозни личности. ''Сурахи е популарен сад за вода кој е карактеристичен по својот долг врат.''
2 Историја
Поради сличноста на црната грнчарија со северната црна полирана грнчарија, таа е проучувана од страна на историчарите. Сребрените шари се инспирирани од средновековниот Бидривер од Хајдерабад, кој ги украсувал садовите со сребрени жици. Мешавината од олово, жива и цинк во еднаков сооднос е застапена во резбаниот дизајн, техника која била воведена од Гуџарат за време на владеењето на Моголите со Ауранџеб. Околу 200 семејства биле вклучени во занаетот во Низамабад и поголем дел од нивните дела се извезуваат. Сепак, состојба им останува лоша. Црната глинена грнчарија била предложена за ''географска ознака во октомври 2013 година'' со поддршка на NABARD од Лакнау и Здружението за човекова благосостојба на Варанаси. Била регистрирана за географска ознака во декември 2015 година, по што се добило право производот да се именува само според одреден географски регион на потекло.
Амакан

Амакан, исто така познат како савали во северните Филипини, е вид на традиционални ткаени душеци од разделен бамбус што се користат како ѕидови, панели или за обложување на ѕидови на Филипините. Тие се ткаат во разни сложени традиционални шари, што често резултира со повторување на дијагонални, цик-цак или дијамантски форми. Терминот „савали“ е посоодветно дефиниран како ткаени шари со сплескани влакна. Терминот може да се примени и на кошници и баниг (меки ткаени душеци направени од лисја од пандан, слама од палма бури, или острици), кои исто така користат исти шари на ткаење. Панелите Амакан најчесто се мешаат со ''павид'',к ои се направени од слама.
Амакан се користат како ѕидови во традиционалните нипа колиби на Филипините. Тие се лесни и порозни, овозможувајќи циркулација на воздухот за да ги одржуваат зградите ладни во топлата тропска клима. Порозноста, исто така, го балансира притисокот во куќата за време на силни ветрови, минимизирајќи го оштетувањето на покривот. Амакан треба да се третира пред инсталацијата.Тие се натопуваат во морска вода, се сушат, а потоа обично се лакираат. Тие обично се прицврстуваат на дрвена рамка, а потоа се лајсни со бамбус или кокосово дрво.
Амаканот се поврзува со рурално домување на жители со пониски приходи бидејќи е ефтин и лесен за замена. Не е невообичаено амаканот да се користи и како елемент на дизајнот (обично како облога или панели) во модерната филипинска архитектура за да се прикаже рустична, традиционална и тропска естетика. Исто така е еколошки одржлив бидејќи е направен од бамбус.
1 Слични традиции
1.1 Павид
Поедноставен метод за изработка на панели од лисја се нарекува ''павид'', што едноставно значи слама. Претежно користи листови од палма нипа и е потеклото на името на колибата нипа. Но, може да користи и други материјали како листови од кокос, листови од анахав, па дури и трева когон. Тие се прават со едноставно превиткување на листовите еднаш околу расцепено бамбусово стапче, а потоа се шијат заедно близу до основата. Најчесто се користат како покриви, при што панелите се слоевити една врз друга, така што водата тече по листовите и подалеку од внатрешниот покрив. Тие постојано се заменуваат како што панелите се оштетуваат.
Слична традиција на ткаење се нарекува ''сулирап'', ''сурилап'' или ''салирап'' кај Висајанците и ''сулирап'', ''селирап'' или ''сајрап'' кај народите Таусуг, Јакан и Сама-Баџау. Се користи цел лист од кокосова палма поделен по должината на средното ребро. Потоа се поставуваат двете половини со ливчињата меѓу нив. Ливчињата потоа сложено се ткаат во различни шари и дизајни за да се спојат двата разделени дела. Ова резултира со надолжно ткаен панел со разделеното средно ребро што го обезбедува горниот и долниот раб. Се користи слично како амакан и савали:како евтини ѕидови, покриви, тенди или привремена сенка. Овој метод, малку модифициран, може да се користи и за изработка на традиционални кошници.
2 Галерија
3 Поврзано
* Баниг
* Ратан
Гжел

Гжел (|Гжель,) е руски стил на сино-бела керамика кој го добил името по селото Гжел и околината, каде што се произведува од 1802 г.
1 Историски преглед
Селото Гжел одамна е познато по своите глини. Обемно рударство на разни видови глина се врши тука од средината на седумнаесеттиот век. Во 1663 г. царот Алексеј Михајлович (Алексеј I Романов) издал декрет со кој Гжел станал „ексклузивен снабдувач на аптекарски и алхемиски садови за аптекарскиот ред во Москва. Тие морале да ги почитуваат зголемените барања за квалитет. Ова бил почеток на производството на керамика во Русија“.
Во 1830 - тите, грнчарите од Гжел развиле фајанс, или бел глинест сад, со квалитет што можел да се спореди со садови што се произведувале во Англија во тоа време. Тие го следеле развојот на фајансот со набавка на порцелан. Порцеланот се пече на слична температура како камениот сад, но за разлика од камениот сад, тој станува проѕирен бел и како таков е многу пожелен. Изработката на порцелан била тајна строго чувана од Кина, при што се извезувале само готови производи. Кога Русија можела да произведува свој порцелан, таа ги намалила високите трошоци за увоз од Кина или западноевропските производители. Иако имало неколку периоди на прекини во производството на грнчарски производи во Гжел, квалитетната керамика повторно се произведува и во препознатливиот сино - бел дизајн, како и во пошарените мајолички садови.
Втората четвртина од деветнаесеттиот век е период на највисоки уметнички достигнувања на керамичката уметност во Гжел во сите нејзини гранки. Во обид да добијат фини земјени садови и порцелан, сопствениците на производствените капацитети постојано го подобрувале составот на белата маса. Гжел станал ковачница: многу познати мајстори и креатори на сопствени фабрики за порцелан и фајанс започнале како обични работници во Гжел. Од средината на деветнаесттиот век, многу фабрики во Гжел пропаднале. Ова делумно се должело на обемот на стоки увезени од странство, а делумно и на модернизацијата на производството, која не секогаш ја одржувале производителите од Гжел.
На почетокот на дваесеттиот век, керамичкото производство било концентрирано во рацете на династијата Кузњецов, која некогаш потекнувала од Гжел. По револуцијата, фабриките Кузњецов биле национализирани. Гжел започнал со реставрација на својот занает кон средината на дваесеттиот век. Во 1945 – 1949 год започнала третата фаза од развојот на Гжелскиот занает. Беше воспоставена употребата на кобалтни бои на бела глина. Мајсторот А. Б. Салтиков создал посебен Атлас на потези со четка за да го обедини стилот на производите. Уметницата Н. И. Бесарабова, која развила нов сино - бел стил на производите од Гжел, била поканета во претпријатието. Во 1930 - тите и 1940 - тите, речиси половина од сите претпријатија за порцелан и фајанс во Русија биле во Гжел.
Дрвени кукли од Натунграм

Дрвените кукли Натунграм се вид дрвени кукли популарни во Индија, особено во округот Бардаман во Западен Бенгал. Уметноста на изработка на дрвени кукли е традиционална практика кај некои индиски култури, а куклите Натунграм имаат посебно културно значење бидејќи биле директно поврзани со божицата Лакшми. Други примери за вакви кукли биле познатите кукли Гур-Нитаи, куклите Кришна и куклите на кралскиот пар.
1 Историја
Уметниците од Натунграм првично работеле со клесање камен, имајќи корист од покровителството на локалните раџи од Бардаман. Сепак, по укинувањето на системот Заминдари во 1951 година, занаетчиите се соочиле со значителни тешкотии. Многумина ја напуштиле индустријата за клесање камен за да се занимавале со ликовни уметности и дрвени занаети; сепак, бројот на клесари сега се намалувале поради неефикасноста на резбање на дрво во споредба со пластиката и металот.
Вообичаено локално семејно име било ''Сутрадар,'' што ја одразувало поврзаноста на презимето со столарија и резбање дрво.
2 Градежништво
Куклите често се изработувале од дрво Гамхар, дрво Манго или дрво Шимул. Околу 51 семејство во Западен Бенгал се занимавале со изработка на кукли, при што сите членови на семејството учествувале во процесот. На секој занаетчија му биле доделени специфични задачи: мажите го резбале дрвото, додека жените се занимавале со боење.
Со промената на времето и приливот на метал, пластика и машински изработени производи, традиционалните дрвени занаети во голема мера се намалиле. Претходно, уметноста на изработка на дрвени кукли и играчки била распространета во поголемиот дел од Западен Бенгал; сепак, занаетот сега е зачуван само на неколку локации.
Алашо

Алашо е долг турбан на староседелците од племето Хауса, кој се носи преку главата и вратот. Тој е речиси идентичен по должина, боја и димензии со оној на туарезскиот тагелмуст, но е завиткан поинаку од туарезскиот метод, оставајќи ги страните на главата и дел од долниот дел од вратот слободни. Сличен стил на турбан носат и мажите од племето Сонгаи, познат како „фатала“ на јазикот Зарма.
Некогаш вообичаена облека во целото хауса општество како вообичаена машка облека, денес преживува само кога се користи за важни пригоди или церемонии, обреди на преминување во зрелост, брак или при инаугурација на општествен лидер. Превезот од Алашо традиционално се произведувал во Кано и се продавал на клиенти и трговци од племето Туарег и Сонгај.
1 Поврзано
* Литам
* Пандама
Дрвени изработки од Кинал

Киналски занает или дрвени изработки од Кинал (|ಕಿನ್ನಾಳ ಕಲೆ), е традиционален дрвен занает локален во градот Кинал, во округот Копал, Карнатака, Индија.
Градот е познат по играчки и религиозни идоли. Неодамна, на овој занает му е доделена географска ознака.
1 Историја
Кинал некогаш бил центар за занаети, од кои најпознати се резбите во дрво. Познатите фрески во храмот Пампапатешвара и сложената работа на дрвената кочија во Хампи се вели дека се дело на предците на денешните занаетчии од Кинал. Старите хартиени траги пронајдени во предокската куќа на 1 од занаетчиите дополнително го потврдуваат ова верување.
Во 2007 г. студенти од Универзитетот во Глазгов и Уметничкото училиште во Глазгов, во соработка со Советот за занаетчии на Карнатака, спровеле проект со локални студенти и занаетчии, во обид да го оживеат занаетот Кинал.
2 Метод
Занаетчиите се нарекуваат ''читрагара''. За играчките се користи лесно дрво. Пастата што се користи за спојување на различните делови е направена од семки од тамаринд и камчиња. Јутени партали, натопени, исечени на парчиња, сушени, напрашени и измешани со пилевина и паста од семки од тамаринд, се прават ''кита''. Мешавина од паста од камчиња во прав со течна гума се користи за релјефно втиснување на орнаментите и накитот на телото на фигурата. Откако ќе се состават компонентите на фигурата, ''кита'' се нанесува рачно насекаде, а мали парчиња памук се лепат на неа со паста од тамаринд. Врз ова се нанесува пастата од камчиња, која претставува основа за нанесување боја.
Претходно, играчките што прикажуваат луѓе вклучени во различни занимања биле популарни; сега претпочитаат фигури, животни и птици. Гаруда, епската птица, има дванаесет компоненти, додека Господ Ганеша на престол има 22 компоненти. Стилот е реалистичен, а дизајнирањето и длетовањето имаат мајсторски допир. Во сезоната на фестивали, се прават глинени играчки и слики, често од кравји измет и пилевина.
3 Поврзано
* Бидривер
* Дарвад педа
Малонг

Малонгот е традиционално филипинско - бангсаморо правоаголно или цевчесто здолниште кое се обвиткува со различни геометриски или окир дизајни. Малонгот традиционално се користи како облека и од мажи и од жени од бројните етнички групи на копното Минданао и делови од архипелагот Сулу. Се обвиткува околу половината или градите и се прицврстува со свиткани краеви, со ремени од плетен материјал или други парчиња ткаенина, или се врзува преку едното рамо. Традиционално се ткае рачно, со шари кои обично се карактеристични за одредена етничка група. Сепак, модерните малонги обично се изработуваат машински или дури се увезуваат, со шари кои ги имитираат традиционалните локални дизајни.
1 Опис
Машински печатените памучни малонги се произведуваат во Индонезија, специјално за извоз на Филипините, и најчесто се нарекуваат „батик“ бидејќи предметот е увезен; тие евтини машински изработени малонги се користат за секојдневни цели. Дизајните на традиционалните рачно ткаени дизајни се користат кај увезениот памук од Тајланд, овозможувајќи му на купувачот да има памучен машински печатен малонг кој, од далечина, убедливо го имитира изгледот на многу поскап рачно ткаен малонг.
2 Употреба
Малонгот може да служи како здолниште и за мажи и за жени, турбан, никаб, хиџаб, фустан, ќебе, чадор за сонце, чаршаф за спиење, „соблекувална“, хамак, простирка за молитва и други намени. Новороденче се завиткува во ''малонг,'' и како што расте, ова парче ткаенина станува дел од неговиот секојдневен живот. Кога ќе умре, повторно се завиткува во ''малонг''. Меѓу традиционалните племенски народи, малонгот се користи во секојдневниот живот. Дури и во областите каде што луѓето носат облека во западен стил во текот на денот, малонгот најчесто се користи како облека за спиење. Малонгот се користи и на многу големи фестивали, го носат за да покажат почит. Два се претставени во колекцијата на Музејот Ајала.
3 Слична облека
Слични здолништа што се обвиткуваат носеле и други филипински етнички групи во претколонијалниот период, како што се идентичните Висајан и Таусуг ''патадјонг'' и пократките тагалог ''тапи''. Сепак, повеќето од нив подоцна еволуирале во компонента на ''барот саја'' што се носи преку подолго здолниште (''саја'' или ''фалда'') поради шпанското влијание. Некои од нив преживеале кај поизолирани планински групи како кај народот Ифугао.
Малонгот и другите филипински здолништа што се обвиткуваат се поврзани со саронгот што го носат народите во други делови на поморска Југоисточна Азија (Малезија, Брунеј, Источен Тимор и Индонезија), како и здолништата од кора што ги носат други австронезиски народи како што е директното полинезиско сродно мало или лавалава.
4 Поврзано
* Доти
* Саронг
Бали-ог

Бали-ог, исто така напишани како балиог, се традиционални слоевити ѓердани од различни етнички групи на островите Висајас и Минданао на Филипините. Тие се состојат од огрлици и ѓердани со реси од монистра и други украси. Обично се носи повеќе од 1, слоевит 1 врз друг. Нивните елементи обично се состојат од метални или стаклени монистра, издлабени семки, школки, седеф и бакарни или месингани украси.
1 Tипови
1.1 Лумад
Меѓу различните народи Лумад на Минданао, особено меѓусебно поврзаните групи Манобо, ''бали-ог'' се ѓердани од монистра составени од огрлици и ѓердани закачени околу вратот. Реси од повеќе монистра и други украси (вклучувајќи бакарни или месингани ѕвона, амајлии и школки) потоа се прицврстуваат на долниот раб на огрлите. Носењето монистра меѓу различните племиња Манобо е културолошки многу важно. Бројот, боите и шарите варираат во зависност од племето и статусот. Најголемиот вид ''бали-ог'' е женскиот ѓердан познат како ''гинибанг''. Неговото име значи „гуштер монитор“ поради сличноста на шарите со лушпите на гуштерот монитор.
1.2 Сулуднон
Кај народот Висајан Сулуднон од Панај, ''бали-ог'' се слични по конструкција со ''бали-ог'' од Минданао, но наместо тоа се направени од ленти од ткаенина со традиционален вез познат како ''панубок''. Тие исто така имаат реси направени од монистра прикачени на монети.
2 Археологија
Во Суригао дел Сур, сличен ѓердан е пронајден во „Резимето на Суригао“ во 1981г. Се состои од неколку слоевити јаки со реси од последователно помали монистра. Изработен е целосно од злато и датира од деветти до дестти век од нашата ера. Именуван е како ѓердан ''од тутуби'' („вилинско коњче“), поради сличноста на ресите со телата на вилинските коњчиња. Моментално е дел од колекцијата на музејот на Централниот град Банко на Филипините.
3 Поврзано
* Агимат
Фулани шапка

Шапката Фулани е конусна шапка од влакна со кожни апликации што потекнувала од народот Фулани во Западна Африка. Типично ја носел Водабе, номадска подгрупа на Фулани, одгледувачи на говеда. Оваа шапка често се носела над турбан.
Општо земено, фуланската шапка била кошничка направена од растителни влакна. Обложена била со кожа и на ободот и на врвот, а понекогаш и со декоративни кожни елементи во средината. На самиот врв од шапката има рачка која е обложена со кожа. Во основата на шапката често има ремен за брадата со реса на крајот.
Шапките биле прикажани на танчери во спотот од 2018 година „All the Stars“ од уметникот Кендрик Ламар.
Постојат некои впечатливи сличности помеѓу фуланската шапка и средновековната еврејска шапка, иако не постои позната врска меѓу нив.
1 Галерија
2 Поврзано
* Список на стилови на капи
* Азиска конусна шапка
* Еврејска шапка
* Салакот
Гурасадeјов музеј

Музејот Гурусадеј е музеј за народни уметности и занаети кој се наоѓа во Калкута, Индија.
1 Историја
Истакнатиот индиски службеник и фолклорист, Гурусадај Дат, собрал над 3000 артефакти во текот на целата своја кариера, која се протега од 1905 г. до 1941. Најголемиот дел од артефактите се собрани помеѓу 1929 и 1939 година. Дат е познат како, веројатно, еден од најистакнатите пионери во областа на зачувувањето на народната уметност и култура. Значајниот бенгалски историчар Нихар Ранџан Рој еднаш коментирал: „Гурусадај Дат го откри потеклото и текот на народната уметност и култура со увид на експерт јувелир, кој лесно може да идентификува вистински камен“.
По неговата смрт, неговите работи, особено артефактите, биле собрани во имот кој бил ставен под надзор на фонд чии двајца првични доверители биле неговиот зет, мајор (почесен) Басанта Кумар Де менаџер за комерцијален сообраќај (во пензија), од БНР, и Субимал Реј, адвокат, поранешен судија на Врховниот суд на Индија, кој бил правен советник на фондот. Синот на Дат, Бирендрасадај Дат, адвокат, поранешен член на Бурма Шел, исто така бил тесно вклучен во управувањето со овие артефакти. Врз основа на препораките дадени од двајцата членови на фондот и неговиот син, Бенгалското здружение Братачари го основало музејот. Подоцна, овие артефакти биле преместени во новоформираниот музеј изграден во Џока, Калкута. Зградата на музејот била официјално отворена во присуство на тогашниот главен министер на Западен Бенгал, доктор Бидхан Чандра Реј во 1961 г. а галериите биле отворени во присуство на министерот за образование на Индија, професор Хумајун Кабир во 1963 г.
Музејот го администрирала снаата на Дат, Ароти Дат, која била негов долгогодишен претседател. Историчарот, Барун Де, бил семеен кандидат во одборот на музејот неколку години. Музејот е автономно тело, кое е под раководство на Министерството за текстил на Владата на Индија од 1984 год.
2 Колекции
Неговата колекција вклучува археолошки предмети,божества, ракописи, маски, музички инструменти, слики, текстил и дрвенарија.
3 Моментален статус
Во 2017 г. централната влада го прекинала финансирањето на Музејот Гурусадај и оттогаш музејот прибегнал кон групно финансирање за да се одржи. Централната влада предложила сите артефакти присутни во Музејот Гурусадај да се префрлат во Индискиот музеј. Оваа одлука, која можеби била донесена независно од персоналот во Музејот Гурусадај, наишла на широки критики. Од декември 2022 г. музејот е привремено затворен за посетители.
4 Поврзано
* Музеи во Индија
СК Пиза

Спортинг клуб Пиза или само Пиза — италијански фудбалски клуб од Пиза, Тоскана. Моментално се натпреварува во Серија А, највисокото ниво на италијанскиот фудбалски систем.
Основан во 1909 година и последователно реконституиран во два наврати (во 1994 година како Пиза Калчо и во 2009 година како ФК Пиза 1909), клубот има 8 учества во Серија А и 38 во Серија Б; во сезоната 1920-1921, Пиза учествувала во финалето за титулата во највисоката национална лига. Меѓу другите титули, клубот исто така се гордее со два освоени Митропа купа (1986 и 1988), две првенства во Серија Б (1985 и 1987) и еден Куп на Италија Серија Ц (2000).
Своите домашни натпревари, Пиза ги игра на стадионот Арена Гарибалди – Стадион Ромео Анконетани, именуван по Ромео Анконетани, претседателот кој го водел клубот до најголемите успеси во 1980-тите. Традиционалната опрема во која играат е составена од црно-бели пругасти дресови и црни шорцеви.
1 Играчи
1.1 Моментален состав
2 Титули
2.1 Првенства
* Серија Б : 2
: 1984-1985, 1986-1987
*Прима Дивизионе/Серија Ц : 2
: 1933–1934 (група Б), 1964-1965 (група Б)
*Серија Ц2 : 1
: 1998-1999 (група A)
*Серија Д : 1
: 2009-2010 (група Д)
2.2 Купови
*Фудбалски куп на Италија Серија Ц : 1
: 1999-2000
*Митропа куп : 2
: 1985-1986, 1987-1988
Канта (Бангладеш)

Канта е вид на занает за везење во Бангладеш и во источните региони на Индија, особено во индиските држави Западен Бенгал, Трипура и Оди.
Во Одиша, старите сари се наредени едно врз друго и рачно се шијат за да се направи тенко парче перница. Ова обично се користи над перница за кревет или наместо перница. Канта сари традиционално ги носат жените во регионот Бенгал. Во денешно време, везот се шие, популарно познат како „канта шиено“, на сари, курта и чуридар и многу други облеки и добива на популарност поради нивната естетска вредност и рачно изработени карактеристики.
Канта везот се користи и за изработка на едноставни јоргани, попознати како накши канта. Жените во Бенгал обично користат стари сари и ткаенина и ги обложуваат со канта вез за да направат лесно ќебе, прекривка или прекривка за кревет, особено за дечиња. Канта е многу популарен кај туристите што го посетуваат регионот Бенгал на индискиот потконтинент.
1 Етимологија
Зборот ''kantha'' нема препознатлив етимолошки корен. Точното потекло на зборот не е прецизно познато, иако веројатно има претходник во ''kheta'' (што на бенгалски значи „поле“).Според Ниаз Заман, зборот ''kantha'' потекнува од санскритскиот збор ''kontha'', што означува партали, бидејќи ''kantha'' е направен од партали. Неговото име на бенгалски исто така варира од дијалект до дијалект и може да биде познат како ''kām̐thā, khētā, kēnthā, śujani,'' соодветно.
2 Ткаење
Канта е форма на вез што често ја практикуваат руралните жени. Традиционалниот облик на вез Канта се правела со меки доти и сари, со едноставен бод по рабовите. Во зависност од употребата на готовиот производ, тие биле познати како ''Лепканта'' или ''Суџни Канта''.
Везената ткаенина има многу намени, вклучувајќи шалови, навлаки за огледала, кутии и перници. Во некои ситуации, целата ткаенина е покриена со бодови, користејќи прекрасни мотиви од цвеќиња, животни, птици и геометриски форми, како и теми од секојдневните активности. Бодовите на ткаенината ѝ даваат малку збрчкан, брановиден ефект. Современата канта се применува на поширок спектар на облека како што се сари, дупата, кошули за мажи и жени, постелнина и други ткаенини за мебел, најчесто користејќи памук и свила. Современата занаетчиска индустрија со канта бод вклучува многу сложен повеќестепен модел на производство.
3 Поврзано
* Текстилна уметност на Бангладеш
* Вез на Индија
* Накши канта
4 Наводи
Федоскинска минијатура

Федоскинска минијатура е традиционална руска минијатурна слика од лак на ''папие-маше'', именувана по нејзиниот оригинален центар Федоскино, старо село во близина на Москва, широко познато од крајот на осумаесетти век. Современото сликарство на Федоскино ги зачувува типичните карактеристики на руската народна уметност.
Употребата на маслени бои, обично нанесени во повеќе слоеви, е карактеристична црта на минијатурите на Федоскино, како и употребата на седеф, чисто злато или сребрени листови под сегментите од позадината за да се создаде ефект на треперлив сјај или сребрен сјај. Многу кутии се обоени однатре и однадвор со имитација на желка, кора од бреза, махагони или тартан.
Минијатури на Федоскино биле најславни во втората половина на 19 век, а делата од тоа време се познати како „лукутини“, именувани по трговците Лукутини, кои во тоа време ја поседувале фабриката Федоскино. Петр Лутукин ја наследил фабриката во 1824 год и таа останала во сопственост на семејството до 1904 г. По краток период во рацете на поранешните работници на Лутукин, фабриката ефикасно престанала да работи сè до по револуцијата, кога во 1923 г, производите на Федоскино биле наградени со диплома за „одлична уметничка вештина“ на Сесојузната изложба на земјоделски, индустриски и културни производи; која се одржала во Москва таа година. Некои од фабричките занаетчии имале уметничко образование,а многу од нив доаѓале од студија за сликање икони.
Во 1931 г, отворањето на стручно училиште за минијатурно сликарство во Федоскино обезбедило продолжување на уметничката форма, што овозможило континуиран развој во текот на следните години. Стилски, фабриката Федоскино се разликува од другите училишта за минијатурно лакирано сликарство:о собено оние во Палех, Мстера и Холуи.
Популарните мотиви што се користат во минијатурата на Федоскино се секакви видови пиење чај со самовар, тројки кочии и сцени од рускиот селански живот.
1 Поврзано
*
Шибенска капа

Шибеник капа (|šibenska kapa) е регионална варијанта на традиционална црвена или темно портокалова капа што се користи на Балканот, а е развиена во Шибеник, Хрватска.
1 Историја
Капата денес е повеќе портокалова во боја отколку црвена, а поедноставена во кројот (без конусен врв, рамна одозгора). Извезена е со карактеристичен црн орнамент и без никакви висечки додатоци. Капата е модифицирана според постари традиционални форми за време на работата на ''Индустријата за народни везови'' (|Industrija narodnog veziva) држено од семејството Матавуљ во хрватскиот град Шибеник од 1844 до 1945 година.
Капата била добро позната низ цела Хрватска и била забележлива како симбол на Шибеник и широко позната меѓу регионалните носии воопшто, претставувајќи го не само Шибеник и неговата околина, туку и северна Далмација или општиот хрватски идентитет кога била претставена надвор од Хрватска.
Шибеничката капа е вклучена во националниот список на нематеријално културно наследство во 2008 година.
2 Поврзано
* Личка капа
* Црногорска капа
Чилотејска капа

Чилотејската капа (шпански: ''gorro chilote'') е плетена капа типична за архипелагот Чилое.
1 Преглед
Капите се направени од груба сурова волна и обично имаат помпом (шпански ''bellota'', „желад“) на врвот. Дизајните и боите на капата може да варираат, но обично се природно обоени хоризонтални ленти преку природниот украс.
2 Популарност
Иако капата била поврзана со Чиле, каде што се ткаат многу чилотејски капи што се продаваат на пазарот, таа е популарна низ цело Чиле, особено меѓу работници како што се рибарите, земјоделците и шумарските работници.
Соха

Во Русија, Финска и неколку други блиски земји, ''соха'' (на |соха; |žagrė) е лесно дрвено рало, кое се состои од два арда на телото, чии паралелни греди формираат две шахти за еден прибор за обработка на земјиште влечен од коњи со два приклучоци (рассоха). Во подоцнежните типови, двојното тело е комбинирано во една дрвена штица.
''Сохата'' го прилагодува телото на запрега на едно животно, следејќи го моделот на количка влечена со вратило, и додава компонента слична на ашов што ја превртува почвата. На плуговите, закривената плоча ја сече и ја превртува почвата. Другите карактеристики на дизајните може да варираат во зависност од локалните градежни обичаи.
1 Историја
Потеклото на ''сохата'' е неизвесно, како и нејзиното ширење низ Источноевропската рамнина. Сегашните докази сугерираат дека потекнува од шумската зона на Европска Русија. ''Сохата'' се споменува како алатка или даночна единица во 1275 година, а два ракописи од кора од бреза пронајдени во Новгород исто така се однесуваат на ''сохата'' околу ова време. Во Русија, ''сохата'' се користела и како единица за оданочување, а големината на ''сохата'' варирала во голема мера во зависност од регионот и со текот на времето, бидејќи тоа зависело од квалитетот на земјиштето што требало да се изора.
До 14-тиот век, ''сохата'' се проширила и во други региони, а генерално се согласува дека нејзината дистрибуција ги опфаќа источна Полска, северозападна Украина, Белорусија, Европска Русија, Финска и балтичките држави, како и мал дел од Сибир и Шведска. Веројатно прво се проширила во северните области на шумската зона во Европска Русија, а потоа во Карелија, а потоа и низ Финскиот Залив.
2 Библиографија
*** George Vernadsky. ''A History of Russia''. (Yale University Press, 1969).
Бинакаел

Бинакаел (бинакел, бинакол, бинакул ) (транслитерирано, „да се направи сфера“) бил вид на традиционален модел на ткаење на Филипините. Моделите што се состојат целосно од прави линии се ткаат за да се создаде илузија на кривини и волумени. Исто така, се бара чувство на движење. Дизајните се геометриски, но честопати репрезентативни. Техниките создаваат илузионистички дизајни слични на оп-арт моделите и биле популарни до крајот на 19 век, кога Соединетите Американски Држави ги колонизирале Филипините, а американските музеи собрале многу традиционални филипински текстили.
Моделите на Бинакаел можело да користат ткаење од два блока, што ги прави двострани, но со промена на боите.
1 Во културата
Романот „Алијасинг“ на Мара Косон бил инспириран од бинакаел ткаењето.
„Себу Пацифик“ ги претставил своите QR кодови за летови исшарани по традиционалното ткаење на дизајн инспириран од природата на „''Бинакол“'' од Северен Илокос за да го промовира локалниот туризам.
Ткаењето бинакал било претставено и на официјалното брендирање на Светското првенство во футсал за жени на ФИФА во 2025 година, кое се одржало на Филипините.
2 Поврзано
* Инабел
* Оп-арт
Хериски тепих

Хериските теписи биле персиски килими од областа Херис во северозападен Иран, североисточно од Тебриз. Ваквите килими биле произведувани во истоименото село на падините на планината Сабалан. Хериските теписи се издржливи и можат да траат со генерации. Примери од вакви теписи од 19 век често се наоѓаат на продажба од страна на големите аукциски куќи во Соединетите Американски Држави и Европа. Делумно причината за цврстината на Хериските теписи е тоа што планината Сабалан се наоѓа на големо наоѓалиште на бакар. Трагите од бакар во водата за пиење на овците произведуваат висококвалитетна волна која е многу поотпорна од волната од други области. Овој вид на тепих е единствениот тепих во светот каде што се ткаат приказни од старите времиња.
Ткајачите на теписи од Херис често ги изработувале во геометриски, смели шари со голем медалјон што доминира во средината. Ваквите дизајни биле традиционални и честопати се ткаеле по паметење.
Слични килими од соседните градови и села во регионот Херис се Афшар, Мехрабан, Сараб, Бахшаиш, Зарнак и Гореван. Серапис, на пример, се смета за најдобра класа на Хериски тепих од почетокот на 20 век.
Хериските теписи се од груба конструкција. Теписите се движат од 30 чвора на 6.5 cm2 на најниската граница до &#x2013; 100-110 чвора на 6,5 цм2 на највисоката граница. Ретко е да се најде на тепих над со над 100 чвора што би изгледал како автентичен Хериски тепих, освен ако не е антички свилен Хериски .
1 Галерија
Абанико

Абанико (од шпанскиот збор ''abanico'', „вентилатор“) е вид на лепеза од Филипините.
1 Опис
Абаникото е вообичаен додаток за барот саја, традиционалната женска облека. Различните начини на користење и држење на абаникото можат да пренесуваат различни значења. На пример, отворено абанико кое го покрива пределот на градите е знак на скромност, додека брзите движења на лепезата го изразуваат незадоволството на жената.
Абанико понекогаш се нарекува ''памајпај'', иако терминот всушност се однесува на непреклопливата, нативна рачно изработена лепеза од ткаени бури или анахав лисја.
2 Во спортот
''Абанико'' е термин за удар во боречката вештина Ескрима што наликува на движење на вентилатор. Се изведува со еден ''бастон'' (стап од тврдо дрво или ратан).
3 Поврзано
* Апир
* Памејпеј
Багруско печатење

Багруско печатењето е традиционална форма на рачно печатење со блокови што потекнува од градот Багру, во близина на Џајпур,во Раџастан, Индија. Занаетот го практикува заедницата Чипа, позната по својата експертиза во боење и печатење со блокови. Тој е составен дел од текстилната историја на Раџастан повеќе од 400 години.
1 Историја
Традицијата на печатење во Багру е тесно поврзана со регионот Багру и неговата локална заедница, Чипас. Уметничката форма е длабоко вкоренета во локалната култура и ја практикувале генерации занаетчии. Овие занаетчии користат рачно резбани дрвени блокови за печатење сложени дизајни на памучни ткаенини, техника која се пренесувала низ вековите.
Терминот „Чипа“ се однесува на занаетчиите вклучени и во боење и во печатење на блокови, кои се витални компоненти на процесот на печатење во Багру.
2 Техники и карактеристики
Печатењето Багру се карактеризира со употреба на природни бои, кои се добиени од растенија и минерали. Овие бои вклучуваат индиго (за сина боја), корен од ''Rubia tinctorum'' (за црвена боја) и струготини од железо (за црна боја). Традиционалната техника на печатење вклучува примена на методот „Дабу“, процес отпорен на кал во кој се користат глина, гума за џвакање и плева од просо за да се создадат отпорни шари на ткаенината.
Дрвените блокови се резбаат од тврди дрва како шишам или тиково од дрво, избрани поради нивната издржливост и способност да држат сложени дизајни. Процесот вклучува резбање на блокот со специјализирани алатки и негово користење за пренесување шари на ткаенина. Добиените дизајни често содржат цветни шари, геометриски форми и мотиви инспирирани од природата.
3 Културно значење
Печатењето во Багру добило меѓународно признание, а ракотворбите се извезуваат во земји како што се Обединетото Кралство, САД, Германија, Јапонија и Австралија. Занаетот е клучен за локалната економија во Раџастан, поддржувајќи безброј занаетчии и нивните семејства.
Овој занает е исто така предмет на гордост во Раџастан, поврзан со културниот идентитет. Познато е дека истакнати личности, вклучувајќи ја и поранешната премиерка Индира Ганди, носеле сари со принт Багру, што придонело за растечката популарност на уметноста.
4 Багру Печати со географска ознака
Во 2024 г. на Багруското печатење му биладоделена ознака за географска ознака (ГИ), која официјално ја признава единствената и автентична природа на занаетот. Оваа ознака помага да се заштитат традиционалните техники од имитација и гарантира дека производите направени со печат Багру се правилно идентификувани и поврзани со нивниот регион на потекло.
5 Предизвици
Печатната индустрија Багру се соочува со неколку предизвици, вклучувајќи ја конкуренцијата од масовно произведениот текстил и порастот на синтетичките бои, кои го загрозуваат зачувувањето на традиционалните методи. Понатаму, пандемијата КОВИД-19 ја нарушила глобалната побарувачка за печатен текстил Багру, што влијаело на локалните занаетчии. Сепак, се прават напори за зачувување на занаетот преку промовирање на онлајн продажба и организирање изложби.
6 Поврзано
* Багру
Рибино крзно

Рибино крзно (|рыбий мех) е ироничен израз на руски јазик што се користи за да се опише слабиот квалитет на палта и друга облека што се носи за топлина. Во модерно време, се користи и за вештачко крзно, особено од слаб квалитет. Терминот датира од руската поговорка „ Крзненото палто на сиромашниот човек е од рибино крзно“. (|У бедняка шуба на рыбьем меху.)
Изразот често се користел за да се опише униформата на Советската армија. Особено, елементите на зимската униформа (ушанка, јаки, ракавици) на обичните војници и војниците од пониските чинови биле изработени од волна, која била популарен евтин материјал и за цивилна облека.
Александар Солженицин во својот ''„Архипелаг Гулаг“'' го запишува изразот „Сталиново крзно“ како израз за облека без крзно од каков било вид, носена од затворениците во Гулаг, наводно изведен по аналогија со „рибино крзно“.
Персиски вез

Персискиот вез е вид на персиска уметност и занаетчиство.
1 Историја
Се шпекулира дека персискиот вез постоел од античко време и барем од времето на Сасанидското Царство, врз основа на бројни дизајни видливи на камени скулптури и сребрени предмети од тој период, и се класифицирани од професорот Ернст Херцфелд. Моделите на грбот на Хосроес II во Так-е Бостан се во висок релјеф; тие може да претставуваат вез. Тркалезни мотиви, животни и други познати мотиви од сасанидската уметност исто така биле користени како модели за скулптури што претставуваат вез.
Најраниот физички персиски вез е од Селџучкото Царство (од1037до1194 год ); се одликувал со силен кинески стилски шари што влијаеле врз дизајнот. Кинескиот стил на вез од ова време се одликувал со сатенски бод (на персиски: ṭirāz) направен од свилена нишка и се применувал главно за украсни цели.
2 Особености
Верижниот бод (персиски: ''gulab-duzi'') се користел во многу видови персиски вез, особено во регионалниот вез Рашт. Везот со метални ламели во тил (на персиски:''naghdeh-duzi'') е вообичаена техника кај Евреите од Иран.
Везот Серме (персиски: ''sermeh-duzi'' ) е ирански антички стил на вез чие потекло датира од династијата Ахемениди (705–330 п.н.е.), и се одликува со златен и/или сребрен вез. Стилот на златен и сребрен вез (персиски: ''malileh-duzi'') цветал низ Персија и се користел за украсување на предмети во домаќинството.
Патех е иранска традиционална везна народна уметност која потекнува и во голема мера е поврзана со покраината Керман, а традиционално ја создаваат жени. Везовите во Патех се создаваат со употреба на свилена нишка, а вообичаените дизајни вклучуваат чемпрес и сонце со украси од во вид на солза.
4 Поврзано
* Уметност на Иран
* Сечуански вез
4 Поврзано
**