Кристоф Мартин Виланд

Кристоф Мартин Виланд (5 септември 1733 - 20 јануари 1813) бил германски поет и писател. Најдобро е да се потсети дека го напишал првиот Образовен роман (Историја на Агатон), како и епот на ''Оберон'', кој претставува основа за истоимената опера на Карл Марија фон Вебер. Неговата мисла била претставник на космополитизмот на германското просветителство, пример за неговата забелешка: "Само вистински космополит може да биде добар граѓанин".
1 Животопис
Кристоф Мартин Виланд е роден во Оберхолцхајм (сега дел од Ахштеттен), од кои половина потоа припаѓал на Слободниот императорски град Биберах ан дер Рис, а другата половина до опатијата Гутенцел во југоисточниот дел на современата држава Баден- Виртемберг.
Неговиот татко, кој бил свештеник во Оберхолхајм, а потоа и во Бибах, многу се борел за образованието на неговиот син. Од градското училиште Биберах поминал на возраст од дванаесет години во ''гимназијата'' Клостер Берж , во близина на Магдебург. Бил пресреќно дете, а кога го напуштил училиштето во 1749, бил широко образуван во латинските класици и водечките современи француски писатели; меѓу германските поети неговите омилени биле Брок и Клопсток.
Во текот на летото на 1750 година, тој се заљубил во братучетка, Софи Гутерман, и оваа љубовна врска ја инспирирала неговата прва амбициозна работа, ''Според природата на нештата'', 1752, дидактичка песна во шест книги. Во 1750 година отишол на Универзитетот во Тибинген како студент по право, но неговото време главно се занимавало со литературни студии. Песните кои тој ги напишал на универзитетот - ''Херман'', еп (објавен од Ф. Мункер, 1886), ''Дванаесет моравски писма во стих'', 1752, ''Анти-Овидиј'' (1752) - се пиестички тон и доминираат од влијанието на Клопсток. Тие го привлекле вниманието на швајцарскиот литературен реформатор, Џ. Џ. Бодмер, кој го поканил Виланд да го посети во Цирих летото 1752 година.
Вкусот на Виланд се променил; делата на неговите рани години - ''Судењето за верата на Аврам'', 1753, ''Симпатиен'' (1756), ''Емпфиндунген ејнс Кристен'' (1757) - сè уште биле во стил на неговите претходни дела, но со трагедиите, ''леди Јохана Греј'' (1758) и ''Клементина фон Порета'' (1760) - вториот врз основа на ''Сер Челси Грандисон'' од Самуел Ричардсон - епскиот фрагмент ''Кир'' (првите пет кантони, 1759) и "моралната приказна во дијалозите", ''Арапс и Пантеја'' 1760), Виланд, како што рекол Готхолд Лесинг, "ги оставил етерните сфери повторно да талкаат меѓу синовите на луѓето". Во ''Кир'', тој бил инспириран од делата на Фридрих Велики за да напише една песна што го покажувала идеалот на херој. ''Арапс и Пантеја'' се заснова на една епизода од ''Киропадија'' на Ксенофонт.
Реконструкцијата на Виланд била завршена во Биберах, враќајќи се во 1760 година како директор на кабинетот. Монотонијата на неговиот живот овде била ослободена од пријателството на грофот Стадион, чија библиотека во замокот Вортхаузен, недалеку од Биберах, била полна со француска и англиска литература. Виланд повторно се сретнал со својата рана љубов Софи Гутерман, која станала сопруга на Хофрат Ла Рош, потоа менаџер на имотите на Грофот Стадион.
Во ''Дон Силвија фон Росалва'' (1764), романса во имитирањето на ''Дон Кихот'', тој ја исмејувал својата претходна вера а во "''Комични приказни"'' (1765) ја дал својата екстравагантна имагинација само премногу слободно.
Поважен е романот ''Историја на Агатон'' (1766-1767), во кој, под маската на грчката фикција, Виланд го опишал својот духовен и интелектуален развој. Ова дело, кое Лесинг го препорачува како "роман на класичен вкус", означува епоха во развојот на современиот психолошки роман. Од подеднаква важност бил преводот на Виланд на дваесет и две од драмите на Шекспир во проза (8 вол., 1762-1766); тоа бил првиот обид да го претстави англискиот поет на германскиот народ во нешто што се приближува кон целост. Со песните М''усарион или филозофијата на благодатите (1768), Идрис (1768), Комбабус (1770), Новиот Амади'', Виланд ја отворил серијата светлосни и љубезни романси во стиховите кои толку неодоливо апелирале кон неговите современици и постапиле како противотров на сентименталните ексцеси на последователното движење Штурм и Дранг. ''Мусарион се'' залага за рационално единство на сетилното и духовно; ''Амадис го'' слави триумфот на интелектуалецот за физичката убавина.
Виланд се оженил за Ана Доротеја фон Хиленбренд (8 јули 1746 - ноември 9, 1801) на 21 октомври 1765 година. Имале 14 деца. Ќерката на Виланд Софија Катарина Сузана Виланд (19 октомври 1768 - 1 септември 1837) се омажила за филозофот Карл Леонард Реинхолд (1757-1823) на 18 мај 1785 година.
Помеѓу 1769 и 1772, Виланд бил професор по филозофија на Универзитетот во Ерфурт . Во неговиот Купидон обвинет тој ја бранел амфитантната поезија; и во ''Дијалози на Диоген Синопски'' (1770) дал општо оправдување за неговите филозофски ставови.
Во 1772 година тој објавил ''Д-р Златна шпигел или умре Кониге ван Шчешијан'', педагошка работа во форма на ориентални приказни; ова го привлекло вниманието на Војвотката Ана Амалија од Брансвик-Волфенбюттел и резултирало со назначување како учител на нејзините два сина, војводата Карл Август и неговиот брат принц Константин во Вајмар. Со исклучок на неколку години поминати во Османстедт, каде што во подоцнежниот живот купил имот, Вајмар останал дом на Виланд до неговата смрт. Свртувајќи го вниманието на драматичната поезија, тој ги напишал оперските либрети како што е ''Избор на Херкулес'' и ''Алкате'' од Антон Швајцер .
Во 1773 година, тој го основал ''Германскиот Меркур'', кој под неговото уредување (1773-1789) станал највлијателниот литературен преглед во Германија. Меѓутоа, неговите ставови, како што биле изложени во него, покажале толку голем дел од тесниот конвенционален дух на француската критика, дека бил нападнат од Гете во сатирата ''Геттер, Хелден и Виланд''. На ова Виланд одговорил препорачувајќи им го делото на сите кои биле љубител на духовитост и сарказам. Гете и Јохан Готфрид Хердер наскоро биле привлечени кон Вајмар, каде што војвотката Ана Амалија формирала круг на таленти, а подоцна и со Фридрих Шилер.
Тој исто така бил либретист за театарската дружина "Сејлер" на Абел Сејлер . Од неговите подоцнежни дела најважни се прекрасната сатира за германската провинцијалност - најпривлечна од сите негови прозни дела - Многу веројатна историја на Абдеријците, 1774, и шармантните поетски романси, ''Зимската приказна (1776), Летната приказна (1777), Герон Благородниот (1777), Первонте или желбите (1778)'', серија што кулминира со поетското ремек-дело на Виланд, романтичниот еп на ''Оберон'' (1780). Во 1780 година тој го создал ''Розамунд'' со композиторот Антон Швајцер.
Во подоцнежните романи на Виланд, како што се ''Тајната историја на филозофот Перегрин Протеус (1791) и Аристип'' и некои од неговите современици (1800-1802), дидактичката и филозофска тенденција го заматува малиот литературен интерес што го поседуваат. Тој исто така ги превел Хорациевите ''сатири'' (1786), Лучијанови ''дела'' (1788-1789), ''Писма на'' Цицерон (1808 година), а од 1796 до 1803 го уредува ''Музејот'' на ''Атишеш,'' кој направи вредна услуга за промовирање на грчките студии. Виланд, исто така, бил силно под влијание на француската бајка за мода од 18 век, објавувал колекција приказни под наслов ''Дшининистан'' (1786-1789), во која биле вклучени три оригинални приказни: ''Каменот на филозофот, Тимандер и Мелиса, и Друид или Саламандер и насликаниот столб''. Виланд имал силно влијание врз германската литература на своето време.*
2 Наводи