procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Фестивал Гионг

Фестивал во Гионг (|Hội Gióng) — традиционален фестивал кој се слави секоја година во многу делови на Ханој во чест на митскиот херој, Тан Гионг, кој е заслужен за одбраната на земјата од странски непријатели.Со доваѓањето овде ,туристите можат многу да научат за културата и историјата на Виетнам. Фестивалот беше наведен на списокот на нематеријално културно наследство на УНЕСКО.
Ксиан гујуе

Сиан гујуе, исто така Шанкси гјуе (zh-Hans), - регионален кинески ритуален музички жанр кој содржел тип на дувачки и ударни ансамбл именуван според местото на неговото потекло, Сиан, во провинцијата Шенси. Исто така, донекаде погрешно се нарекувал Сиан музика на тапани. Фолк жанр, одржан од аматерски групи пред 1960-тите, бил ставен на списокот на нематеријално културно наследство на УНЕСКО во 2009 година.
Музиката била поделена во две категории засновани на изведба, седење и одење, и на три репертоари засновани на пренос.
Иако бил поврзан со династијата Танг (поради неговиот престиж и историја), жанрот повеќе споделувал со доцните династии Минг и Ќинг. Ансамблите порано вклучувале и други инструменти, како што се ''пипа'' и ''дачин'' (најверојатно ''женг''), како што се гледало во ракописите ''на гонгче''. Познати музичари го вклучувале Ан Лаиксу, даоистички мајстор на храмот Ченгхуангмиао во Сиан. Ракописите собрани во текот на педесеттите датирале од далечната 1689 година, но знаењето за тоа како да се изведат старите дела било изгубено. Жанрот процветал во триесеттите и четириесеттите години, со ансамбли кои оделе од храм во храм, „но премолчено и тој бил третиран како натпревар“. Бројот на музички ансамбли и храмови од сите видови бил значително намален за време на културната револуција во шеесеттите и седумдесеттите, почнувајќи да се враќа повеќе како историско зачувување, академско истражување или туризам, а потоа како религиозна практика во осумдесеттите.
Кајљонг

Кајљонг е форма на модерна народна опера во Виетнам. Ги спојува јужните виетнамски народни песни, класичната музика, ''хат тунг'' (класична театарска форма базирана на кинеска опера) и модерната говорна драма.
1 Историја и опис
Кајљонг од Јужен Виетнам се појавил на почетокот на 20 век и процветал во 1930-тите како театар на средната класа за време на францускиот колонијален период на земјата. ''Кајљонг'' сега се промовира како национална театарска форма. За разлика од другите народни форми, тој продолжил да се покажува популарен кај масите дури во 1970-тите и 1980-тите, иако сега е во опаѓање.
Кајљонг може да се спореди со еден вид игра со додадениот аспект. Овој термин буквално значи „носталгија за минатото“, тоа е посебен вид на пеење со музика во позадина честопати цитер или виетнамизирана гитара. Во типична драма, глумиците и глумците би користеле комбинација од редовни говорни дијалози за да ги изразат своите мисли и емоции.
Кајљонг вообичаено ги истакнува/пофалува виетнамските морални вредности. Постојат главно два жанра на ''Кајљонг'': антички приказни и општествени.
Општествениот жанр се состои од приказни за модерното виетнамско општество. Заплетот се занимава со романтична љубовна приказна помешана со семејни или општествени односи. Приказните ги истражуваат и културните норми, социјалните норми и другите аспекти на виетнамското општество. Овој жанр некако може да се опише како трагедија, но со среќен крај. Сепак, неколку општествени драми се комични и лесни.
Во античките приказни, актерот/глумицата се облекува во старомоден костим. Заплетот е заснован на приказна, легенда или историска приказна за феудалниот систем, каде што сè уште постоеле кралеви и воини. Многу заговори потекнуваат од кинески историски или антички легенди. Оттука, некои антички приказни може да се наречат повеќе како мјузикл. Покрај редовниот говор, во претставата се вградени и неколку мелодии. Овие мелодии повторно се користат преку различни драми, но зборовите се менуваат за да одговараат на контекстот на драмите. Античките приказни може да се карактеризираат со прекрасни, разработени костими кои се состојат од прекрасни и шарени парчиња фустани; големи, прекрасни светкави фризури; елабориран воин оклоп; и елаборирани парчиња глава на воин.
Клапа

Клапа - музичка форма на традиционално а капела пеење со потекло од Далмација, Хрватска. Зборот ''клапа'' се преведувал како „група пријатели“ и ги следел своите корени до црковното пеење на приморскиот брег. Мотивите општо ја славеле љубовта, виното (грозјето), земјата (татковината) и морето. Главни елементи на музиката биле хармонијата и мелодијата, при што ритамот многу ретко бил многу важен. Во 2012 година клапа била впишана во нематеријалното културно наследство на човештвото на УНЕСКО.
1 Опис
Групата клапа се состоела од прв тенор, втор тенор, баритон и бас. Можно било да се удвојат сите гласови освен првиот тенор. Обично бил составен од десетина машки пејачи. Во последно време, женските вокални групи биле доста популарни, но генерално машките и женските групи не се мешале.
Иако клапа била музика капела, понекогаш било можно да се додадат нежна гитара и мандолина (инструмент сличен по изглед и звук на тамбурците). Клапа можела да биде придружена и со клавијатури со синтисајзер, кои обично симулирале ударни инструменти.
2 Современо
Традицијата на клапа била сè уште многу жива, со компонирани нови песни и одржани фестивали. Фестивалот на далмацискиот Клапас во Омиш бил најпознат музички фестивал и имал долга традиција во клапа музиката. Една од најуспешните групи таму во последно време е Клапа Шуфит, која победила на фестивалот три години по ред 2006-2008 година. Многу млади луѓе од Далмација ја ценеле клапата и редовно ја пееле кога излегувале на јадење или пиење. Не било невообичаено да се слушнело аматерска клапа како пеела по улиците во вечерните часови над храна и вино.
Во 2013 година, Хрватска избрала група клапа да ја претставувала земјата на Изборот за песна на Евровизија 2013 година. Групата клапа се викала Клапа с Мора, од шест изведувачи избрани од маестро Мојмир Чачија од пет постоечки клапа групи, поточно двајца од Кампанел и по еден од Сињ, Цриквеница, Шибеник и Грделин.
3 Поврзано
* А капела
Турски хикаје

Турски хикаје (|داستان‌عاشیقی, |Hikâye) - наративен жанр, кој бил мешавина од проза и поезија. Проза, доминантниот дел бил раскажан од ашик и бил прошаран со песни испеани од истиот уметник во придружба на саз.
Хикаје бил арапски збор што значел „приказна“. На современиот турски овој збор се однесува на приказните за ашиците и може да се преведе како „народна романса“. Хикаје се врти околу љубовните подвизи на ашик. Одвојувањето на ашикот од неговиот љубовен интерес во текот на главниот наратив не бил резултат на плашливоста или суровата волја на неговата сакана, туку повеќе од надворешни околности како што биле мешаните родители и ривали. Хикаје бил сличен на поопштиот жанр познат во Средна Азија како дастан. Навистина, во азербејџанскиот јазик зборот „дастан“ бил буквално еквивалентен на хикаје.
1 Морфологија на хикаје
Амелија Галагер, заснована на делата на Илхан Башгоз ја резимирала морфологијата на хикаје како следново: Хикаје започнува со раѓањето на ашикот и завршува со неговиот брак. За да се утврди почетната ситуација на ашикот, неговото семејство било опишано во дадено време и место. Последователно, се манифестирала криза, обично недостаток на дете, што се решава кога ќе се роди детето. Ашикот се соочил со клучна криза во наративот за време на адолесценцијата. Кога се заљубил, ашикот добил божествен дар - способноста да ја изрази својата љубов во поетска песна. Во контекст на изведбата, сазот цело време го придружувал ашикот. Централната криза во наративот произлегла од одвојувањето на ашикот од неговата сакана. Низа пречки и авантури го опфаќале остатокот од хикаје, додека ашикот се обидувал повторно да се соединил со својата сакана. За време на искушенија и бујни времиња, ашикот се вртел кон поетска песна за да ја изрази својата воодушевеност, очај и вознемиреност.
2 Познати хикаје
Бидејќи уметноста на ашик се засновала на усната традиција, бројот на хикаје можело да биде колку и самите ашики. Илхан Башгоз, известувајќи за раскажувањето хикаје во кафулињата во градовите во Азербејџан, забележал дека ашик генерално го менува даденото хикаје во зависност од околностите. Затоа, хикаје еволуирале со текот на времето, а рафинирана верзија на најпознатите преживеала до нашево време. Илхан Башгоз наведувала 26 хикаи кои биле популарни во Табриз кон крајот на 1960-тите.
Бела вила

Бела вила е обичај, односно ритуал што го практикува православното српско население во Велика Хоча, населба на Косово и Метохија. Обредот се практикува на третиот ден од Велигден и е составен дел од обичајните обредни дејствија што се изведуваат во оваа населба за време на празнувањето на овој верски празник.
Поради нејзината важност за зачувување на идентитетот и континуитетот на Србите во Велика Хоча, обредот на Белата вила, на предлог на Институтот за српска култура Приштина - Лепосавиќ, во 2017 година бил вклучен во Националниот регистар на нематеријално културно наследство на Србија.
1 Опис на обичаите
Бела вила е обичај што се практикува во Велика Хоча на третиот ден од Велигден, како составен дел од комплексниот комплекс на колективни обичајно-обредни дејствија кои се изведуваат во рамките на празнувањето на Велигден. Дејствија што се изведуваат за време на обредот се состоијат од два дела: игра што го симболизира ловот на диви коњи, и игра што ја симболизира изградбата на градот.* Првиот дел на обредот се „ловџиите“ (група од десетина млади момчиња кои глумат ловци) кои со млади разлистани гранки долги околу три метри се обидуваат да „уловат диви коњи“ (група од дваесет момчиња кои глумат коњи) и ги доведуваат до „пазарот“, односно местото каде ќе ги „продадат на купувачите“.
* Во другиот дел на обредот момчињата стојат во круг, правејќи формација со кружна форма со нивните тела составена од два реда учесници – доле и горе, симболично „градејќи град”. Учесниците прават дупло коло во кое група од појаки момчиња на рамената ги подигнуваат оние полесните (формација слична на црногорското оро). Затоа што „градот е изграден“, учесниците пејат песна ''Бела вила град градила''. Од исклучително значење е Белата вила „да успее“ да изгради град, бидејќи се верувало дека таа имала влијание врз иднината, не само во плодноста на годината, туку и во другите сегменти воопшто врзани за опстанокот на жителите.
На церемонијата на Белата вила ѝ претходи литургија и церемонија наречена ''Игра на паунот''. Литија оди од црквата Свети Стефан до црквата Свети Јован Крстител. Потоа следи обредот ''играта со пауни'', која е вовед во Белата вила. За време на овој обред жените во народна носија играат оро кое завршува со „инка“ низ која сите учесници поминуваат до олтарот во црквата Свети Јован, каде што и подаруваат скромни подароци на црквата.
2 Значење за националниот идентитет
Велика Хоча претставува еден од главните центри на српската духовност и култура на Косово и Метохија. Оваа место се одликува со голем број православни светилишта, но и со богато културно наследство кое од колено на колено го чува локалното српско население.
Елементи од ритуалот на Белата вила има и во некои други области во Косово, но овој стар велигденски обичај во целина се одржал само во Велика Хоча. Тоа е дел од традицијата со која населението на ова место се поистоветува, го смета исклучиво за свое и со него го поврзува своето постоење и континуитет на тој простор.
3 Поврзано
* Црногорско оро
Радиф (музика)

Радиф (|ردیف, што значи ''ред'') - збирка на многу стари мелодични фигури зачувани низ многу генерации со усна традиција. Ги организира мелодиите во повеќе различни тонски простори. Традиционалната музика на Иран се заснова на радифот. Со текот на времето, сопствената интерпретација на секој мајстор обликувала и додавала нови мелодии во оваа збирка, која можела да го носи името на мајсторот.
Зачувувањето на овие мелодии во голема мера зависела од меморијата и мајсторството на секоја наредна генерација, бидејќи интерпретативното потекло на оваа музика било изразено само преку усната традиција.
За да се научил и апсорбирал суштината на радифот, биле потребни многу години повторување и вежбање. Мајсторот на радифот морал да го внедри толку целосно за да можел да изведе кој било дел од него во кое било дадено време.
Радифот содржил неколку различни дастгази кои се разликувале едни од други по односот на нотни интервали и формата на движење на мелодиите во нив. Дастга прикажувал специфичен звучен простор. Дастга можел да содржи приближно 10 до 30 мелодии. Ритамот во овие мелодии имал три различни форми: симетрична, асиметрична и слободна форма.
Радифите за азербејџански тар биле едни од најпознатите радифи. Поради тоа што радиф бил пренесуван преку усната традиција (не во нотација) не можеме да кажеме дали мелодиите се смениле, бидејќи не можеме да споредуваме нотации или аудио, но поради мутациите во музиката преку орален пренос тоа е очигледно.
Радифот на Мирза Абдолах бил објавен во нотација од Жан Дејринг во 1970-тите, врз основа на Нур Али Боруман, кој го снимил радифот напамет. Од друга страна, радифот на Мирза Хосеин-Ќоли првпат бил објавен во нотација од Дариуш Пирнијакан во 2001 година. Иако радифот не бил популарен кај многу млади студенти, сепак била основата и основата на персиската музика. Можело да се поврзе со класичната музика на западната музика која не била многу популарна, но ја формирала основата на западната музика.
Патум од Берга

Патум од Берга или едноставно Ла Патум е традиционален фестивал кој се слави секоја година во каталонскиот град Берга за време на празникот на Пресветото Тело и Крв Христова. Фестивалот се состои од театарски претстави и паради на различни ликови кои ги анимираат улиците на овој каталонски град северно од Барселона. Прославата се одржува секоја година помеѓу крајот на мај и крајот на јуни.
Генералитатот на Каталонија во 1983 година го прогласи за традиционален фестивал од национален интерес. Во 2005 година УНЕСКО го прогласи за ремек дело на усното и нематеријалното наследство на човештвото, а во 2008 година го запиша на својот репрезентативен список.
1 За фестивалот
Вонредниот состанок на општинскиот совет, појавувањето на Табал (тапан) и четири камшици ја најавуваат свеченоста. Табал е предвесник на фестивалот. Звукот на неговиот такт (па-тум, па-тум) на овој фестивал му го дале името од доцниот 18 век. Во следните денови се одржуваат бројни прослави од кои најзначајни се парадите, Церемонијалниот патум, Детскиот патум и Пуни патум. Сите ликови се здружуваат за да го изведат последниот танц, Тирабол.
2 Потекло и значење
„Ла патум“ потекнува од претхристијанските прослави на летната долгодневица, со кои Католичката црква им дала нова симболика во рамки на своите прослави на Корпус Кристи. Во Берга, најрано сочувано споменување на оваа прослава е 20 мај 1454 година. Фестивалот еволуирал и вклучувал повеќе елементи од популарниот и религиозниот театар во средниот век, што довело до единствена комбинација на џинови, ѓаволи, ангели и други ликови со бизарен изглед.
И покрај неговото религиозно значење и Патумовото потекло од „евхаристиските претстави“, во својата сегашна форма тоа е пра претстава на популарниот театар. За Патум се заинтересирани и антрополози и експерти за фолклорни.
3 Галерија
Њањак

Њањак ( , , „елегантна музика“) е традиционална музика на државата Виетнам. Виетнамската дворска музика е многу разновидна, но терминот ''Њањак'' е конкретно на виетнамската дворска музика изведена од династијата Тран од 13 век до династијата Нгујан кон крајот на 20 век. 
1 Историја
Виетнамската дворска музика се изведувала на годишни церемонии, вклучувајќи годишнини и верски празници, како и специјални настани како што се крунисувања, погреби или официјални приеми, од високо обучени и вешти дворски музичари. Заедно со музичарите, постојат и голем број сложени дворски танци. И музичарите и танчерите носеле детално дизајнирани костими за време на нивните настапи.
Додека најголемото странско влијание врз Њањак дошло од дворот на династијата Минг во Кина, подоцна биле адаптирани и неколку елементи од музиката на Шампа, кои виетнамскиот суд ги сметал за интригантни.
1.1 Инструменти
Инструментите кои вообичаено се користат за ''Њањак'' вклучуваат конусна обоа, лаута со четири жици во облик на круша, лаута во облик на месечина со две жици, лаута со три жици без вертакин, вертикална виолина со две жици, бамбусова попречна флејта, тапан свирен со стапови, и други ударни инструменти.
2 Развој за време на династијата Нгујан
Се верува дека ''Њањак'' навистина не го достигнал врвот на својот развој сè до династијата Нгујан, кога станала стандард. Императорите Нгујан ја прогласиле за официјална дворска музика и станала суштински и важен дел од обемните ритуали на кралската палата.
3 УНЕСКО
''Њањак'' сè уште се изведува во Хуа. „Њањак“ бил признат во 2003 година од УНЕСКО како ремек дело на усното и нематеријалното наследство на човештвото. Во тек се големи напори од страна на УНЕСКО за да се зачува оваа навистина уникатна и високо развиена традиционална уметност.
4 Поврзано
* Култура на Виетнам
* Историја на Виетнам
5 Наводи
5.1 Видео
***
Тетис Блекер

Ен Тетис Блекер (13 декември 1927 – 18 декември 2006 година) била англиска сликарка и пејачка. Таа била забележана по нејзините богато обоени слики, особено користејќи го процесот на боење ткаенина отпорен на Батик восок.
Блекер била родена во Холмбери Сент Мери, Сари, Англија. Блекер имала намера да биде пејачка и студирала со германската мецосопранска пејачка Елена Герхард во Лондон. Таа се појавила во хорот во операта во Глиндебурн во 1950-тите и ја пеела улогата на „Мајка гуска“ во дело на Игор Стравински. Кога нејзината пејачка кариера била скратена поради проблеми со гласот во средината на 1950-тите, Блекер го насочила својот фокус кон сликарството. Студирала на Уметничката школа на Челзи во Лондон, а ја подучувала сопругата на уметникот Леонард Кембел Тејлор, Бренда Мур.
Во 1970 година, Блекер станала соработник на Черчил и ги посетила Индија, Индонезија, Иран, Малезија, Сингапур и Тајланд. Работела во Институтот за истражување Батик во Јогјакарта, Индонезија. Таа продолжила да ги посетува Бали и Перу, влијаејќи на нејзиниот стил на симболични слики со светли бои користејќи ткаенина обоена со батик. Голем број катедрали и цркви во Обединетото Кралство, остатокот од Европа и САД ја нарачале нејзината работа, вклучувајќи серија од пет главни дела засновани на митски теми.
Блекер добила нарачки за уметнички дела на:* Капелата Свети Ѓорѓи, Виндзор (1997), со изложба таму во 2000 година;
* Опатија Сент Албанс;
* Три дела во капелата на колеџот Греј на Универзитетот во Дарем (''Создавањето на темнината и светлината'', ''Аквариумот Имаго'' и ''Имаго Лусис'');
* Феникс во трпезаријата на колеџот Греј, Дарем (2000);
* Прапорци на Свети Кутберт и Свети Освалд во Даремската катедрала (2001).
Делото на Блекер било изложено во Глиндбурн во 2005 година. Нејзин дилер бил Хенри Дајсон и таа починала во Брамли, Сари во 2006 година.
Велигденски обичаи - осветување на пасха

Велигденски обичаи - осветување на пасха (русински ''пошвецаня паски'') / (украински ''посвячення паски''; ''посвячення великоднього кошика''), е традиционален обичај на Русините и Украинците во Војводина и претставува синтеза на традиционалната семејна прослава на празникот Велигден. Велигденски обичаи - празнувањето на Велигден е на списокот на нематеријално културно наследство на Србија од 2021 година под инвентар број 52.
1 Празнување на Велигден
Верниците од русинската и украинската грчко-католичка црква во Војводина Велигден го празнуваат според јулијанскиот календар („стар календар“), освен на неколку места каде што се почитува грегоријанскиот („нов календар“).
2 Специфичност на обичајот
Специфичноста на обичајот се состои во посебен обред на осветување на храната во црквата на Велигден, како и самата подготовка на храна во домаќинството. Боење и украсување на јајца се изведува на Велики петок. Во Шид и околните места е сочувана е батик техниката на боење на јајца. Со таа техника јајцата прво се шараат со восок, а потоа се бојадисуваат.
2.1 Трпеза
Покрај обоени и шарени јајца, се подготвува и „сирец“ - обредно јадење од јајца и млеко, односно домашно бело сирење. Тука се и „паска“ - обреден велигденскаи колач, шунка, колбаси, млад кромид, сол и друго. Храната се става во плетена корпа и се покрива со украсена салфетка која се користи само за оваа пригода.
2.2 Обред
Обредот на осветување на храната се врши во црквата или во портата на црквата, по што се пристапува кон дарувањето и размената на јајца, а верниците се поздравуваат со „Христос воскресе“. После тоа, осветената храна се јаде на празнична трпеза во куќите.
Аму Новруз

Аму Новруз (|عمو نوروز , „Вујко Новруз“), познат и како Баба Новруз (بابا نوروز), ирански Дедо Мраз или легендарен лик кој потекнува од иранскиот фолклор. Според фолклорот, тој се појавува секоја година на почетокот на пролетта, заедно со неговиот придружник Хаџи Фируз, за да го одбележи почетокот на Новруз, иранската Нова година. Според некои историчари тој го симболизира Зал, таткото на Ростам, херојот на Шахнаме.
Во пресрет на пролетната рамноденица, кога се слави иранската Нова година на иранскиот културен континент од Албанија на Запад до Западна Кина на исток, Аму Новруз им носи подароци на децата, слични на западнохристијанскиот народен лик Дедо Мраз. Тој е сопруг на Нане Сарма, која со него споделува традиционална љубовна приказна во која можат да се сретнат само еднаш годишно.
Аму Новруз е окарактеризиран како постар маж со сребрена коса кој носи шешир од филц и има стап за одење, долга наметка од сино платно, појас, пар гаџе со тенок ѓон и пар ленени панталони. Тој е мудро историско присуство кое на младите им ја пренесува старата приказна за Новруз. Хаџи Фируз свири тамбура, танцува и бара подароци, додека Аму Новруз е оној што дава.
1 Аму Новруз и Нане Сарма
Приказната за Аму Новруз и Нане Сарма е една од симболичните легенди за преминот од старата во новата година:
Според легендата, една старица по име Нане Сарма („Баба Фрост“) е сопруга на Аму Новруз, но може да го види само оваа ноќ во годината, по што таа го остава и оди на пат до следната година.
Друга верзија на оваа приказна вели дека на првиот ден од пролетта секоја година Нане Сарма очекувала чичко Новруз да дојде и да ја посети, но пред да дошол тој заспивал од исцрпеност и кога ќе се разбудел сфаќа дека вујко Новруз дошол и отишол. Исто така, било кажано дека ако двајцата се видат, светот ќе биде уништен.
Во друго прераскажување, Аму Новруз патува низ целиот свет, давајќи им подароци на децата (слично како Дедо Мраз) на пат да ја запознае Нане Сарма, која многу го сакал. Нане Сарма ќе се разбудел рано на пролетната рамноденица за да си ја исчисти куќата и да си ја подготви трпезата. Меѓутоа, секоја година таа заспивала непосредно пред тој да пристигне. Љубезната Аму Новруз не би ја разбудил; наместо тоа, тој јадел дел од храната и ставал цвет во нејзината нова облека. Потоа, тој заминувал да го продолжи своето долго патување. Кога зората ќе го допрел лицето на Нане Сарма, таа се будела за да сфати дека пропуштила повторно да го види Аму Новруз. Секоја година циклусот се повторува, а таа го чека секоја пролет.
Карневал во Бенш

Карневалот во Бенш (|Carnaval de Binche) е годишен фестивал кој се одржува во Бенш, Ено, Белгија, во недела, понеделник и вторник пред пепелната среда.
Историјата на карневалот датира приближно од 14 век, и денес е еден од најпознатите од неколкуте што се одржуваат истовремено во Валонија, Белгија. Изведувачите носат костими во националните бои, црвена, црна и жолта. За време на парадата фрлаат портокали кон толпата.
Од 2003 година, настанот е признат како ремек-дело на усното и нематеријалното наследство на човештвото од страна на УНЕСКО, и исто така е наведено како нематеријално наследство на француската заедница во Белгија.
Првите пишани записи за карневалот во Бенш датираат од 1394 година, а тогашните свечености одговараат на почетокот на Великиот пост (40-те дена помеѓу среда и Велигден).
Носењето маска било забрането за време на режимот на Наполеон, па некои од најважните учесници на карневалот денес, се појавиле за првпат во текстовите во 1795 година како маскирани ликови кои се бунтувале.
1 Прослави
Настаните поврзани со карневалот започнуваат до седум недели пред примарните прослави. Уличните изведби и јавните прикази традиционално се случувале во неделите што се приближуваат до средата пред Велигден, кои се состојат од пропишани музички дела, танцување и марширање. Голем број жители на Бенш ја поминувале неделата во костими.
1.1 Жил
Централниот дел на постапките на карневалот се изведувачи слични на кловнови познати како Жил. Појавувајќи се, во најголем дел, на Велики вторник (или Марди Гра), Жиловите се карактеризираат со нивниот живописен фустан, восочни маски и дрвени обувки. Имаат бројка до 1.000 во секое време, се на возраст од 3 до 60 години и вообичаено се мажи. Честа да се биде Жил на карневалот е нешто кон што се стремат локалните луѓе.
Од зори на утрото на последниот ден на карневалот, Жил се појавувал во центарот на Бенш, за да танцува на звукот на тапаните и да ги избрка злите духови со стапови. Подоцна во текот на денот, тие носеле големи капи украсени со пердуви од ној, чие изнајмување може да чини повеќе од 300 американски долари, и маршираат низ градот со корпи со портокали. Овие портокали се фрлаат на, а понекогаш и на членовите на толпата собрани да ја гледаат поворката. Енергичноста и долговечноста на настанот со фрлање портокали во минатото предизвикаа штета на имотот - некои жители избирале да ги запечатат прозорците за да го спречат тоа. Портокалите се сметаат за среќа бидејќи се подарок од Жил и навреда е да се фрлат назад.
2 Наводи
2.1 Библиографија
*****
Еремија (библиска книга)

„Книгата на пророкот Еремија“ — книга од Стариот завет во која се опишани пророштвата на пророкот Еремија, синот на Хелкија, за судбината на Јудеја и на Ерусалим.
1 Содржина
Уште пред да се роди Еремија, Бог го предодредува за свој пророк и му наложува да ги извести Јудејците за казната којашто ќе ги снајде поради напуштањето на божјиот завет и идолопоклонството. Според пророштвото, од север ќе дојде силна војска која ќе ја опустоши Јудеја, а народот ќе биде поробен. Покрај тоа, Еремија пророкува и за сушата и гладот што ќе ја зафати Јудеја како казна за безбожништвото, како и за опустошувањето на Ерусалим при што Израилците и нивните цареви ќе бидат одведени како робови во Вавилон, но подоцна Бог ќе се смилува на нив и подобриот дел од нив повторно ќе го врати во татковината. Исто така, тој ги пренесува и божјите пораки за почитување на саботата како свет ден и против лажните пророци. Поради своите пророштва, Еремија е омразен и прогонуван од сонародниците кои му веруваат на лажниот пророк Ананија кој, сепак, умира истата година. Еремија пророкува дека Бог повторно ќе ги восдигне Јудеја и Израилот и дека ќе склучи нов завет со нив. За време на опсадата на Ерусалим, Еремија е затворен поради своите мрачни пророштва. Тогаш, тој ги запишува своите зборови, но царот Јоаким ги пали, по што Еремија повторно ги запишува пророштвата. Еремија е затворен и за време на владеењето на царот Седекија при што кнезовите бараат смрт за него и го фрлаат во јама, но царот се смилува и го извлекува од јамата, а Еремија го советува царот да им се предаде на Вавилонците. Најпосле, во согласност со неговите пророштва, вавилонската војска го зазема Ерусалим, царот Седекија е ослепен и во окови одведен во Вавилон заедно со дел од народот, другите јудејски великодостојници се убиени, градот е запален, а неговите ѕидови се урнати. По налог на вавилонскиот цар Навуходоносор, Еремија е ослободен и тој останува кај царскиот намесник Годолија, кој набргу е убиен. Дел од Јудејците, предводен од Јоанан, бара засолниште во Египет, наспроти предупредувањето на Еремија. Таму, тие продолжуваат со почитувањето на туѓите богови и Еремија ги предупредува дека Бог ќе го истреби сите неверни Јудејци. Исто така, Еремија пророкува дека Навуходоносор ќе го порази египетскиот цар и Египет ќе пропадне, а истата судбина ги чека и Тир, Сидон, Филистејците, Моав и Амон. Најпосле, Еремија кажува пророштво за пропаста на Вавилон, кој ќе биде уништен како казна за поробувањето на Израилците и Јудејците, кои потоа ќе се вратат во татковината.
Момоерија

Момоерија (грчки : ''Μωμο'ερων'' или момогерои (Μωμογεροι), или момоерои (Μωμοεροι)) е новогодишна прослава во осум села во Кожани, периферијата на западна Македонија во Грција. Танчерите на момоерија се група од 30 млади мажи кои ги претставуваат свештениците на Момо (богот на смеата и сатирата) или заповедниците на Александар Македонски со шлемови, оклопни здолништа, традиционални обувки и украсени стапови. Од 25 декември до 5 јануари танцуваат по селските улици и ги посетуваат домовите на луѓето со музика, обично гајди. Во танцот ги слушаат наредбите на командантот за да им угодат на силите на природата против опасностите за добитокот и селаните. Глумците околу танчерите ја изведуваат добро познатата сатирична претстава (како „Старецот и ѓаволот“) која публиката ја повикува да ја задева, создавајќи забавно окружување. Прославата кулминира на плоштадот каде што сите се собираат и пеат и танцуваат околу огнот до утрото.
Овој обичај датира од претхристијанската ера, а подоцна и од „покрстените“ понтски Грци, кои живееле на бреговите на Црното Море и во понтските планини во североисточна Мала Азија..
Момоерија во 2016 година е впишана на списокот на УНЕСКОО за нематеријално светско наследство во Европа..
Карневал де Оруро

Карневалот Оруро е религиозен и културен фестивал во Оруро, Боливија. Се слави од 18 век. Првобитно домороден фестивал, прославата подоцна бил трансформирана за да вклучи христијански ритуал околу Богородица од Канделарија (Богородица од Сокавон). Карневалот бил едно од ремек-делата на УНЕСКО за усното и нематеријалното наследство на човештвото.
1 Заднина
Домородните церемонии на Иту биле забранети од Шпанците во 17 век, за време на нивното владеење над Горно Перу. Сепак, Уру продолжил да го набљудува фестивалот во форма на католички ритуал на свеќи, во првата недела од секој февруари. Христијанските икони се користеле за да се прикријат портретите на боговите на Андите, а христијанските светци се залагале за други помали божества на Андите. Церемонијата започнувала четириесет дена пред Велигден.
Легендата, исто така, велела дека во 1756 година, мурал на Дева Марија чудесно се појавил во рудникот на најбогатиот рудник за сребро во Оруро. Оттогаш карневалот се одбележува во чест на ''Богородица на Канделарија'' (Богородица на свеќите) или ''Вирген дел Сокавон'' (Богородица на Минешафт). Најважните елементи на карневалот сега се случуваат во и околу Црквата на Минешафт.
Шпанската колонизација довела до рушење на домородните домородни наследства. Сепак, многу домородни обреди биле зачувани од жителите, што довело до религиозен синкретизам на католицизмот и културата Вари. Христијанските идеи за Богородица и Ѓаволот од католичките учења биле апсорбирани во родните идеи на Пачамама и Тио Супај, спој на религиозна симболика што сè уште може да се види за време на карневалот.
1.1 Модерен карневал
Модерниот фестивал го демонстрирал тековниот паганско-католички спој на религиозна практика во регионот. Карневалот започнувал со церемонија посветена на Богородица дел Сокавон. Марширачките бендови се натпреварувале истовремено во грото на Пи де Гало во недела, што било поздрав до Богородица. Врвот на фестивалот било тридневното и триноќното дефиле на 48 групи фолклорни играорци на патека од четири километри до светилиштето на тунелот.
2 Танцови
Историската важност на Оруро, како и неговото културно и религиозно влијание, го правеле неговиот карневал природен амбиент за демонстрација на мултикултурализмот на Боливија, а особено неговата разновидност на народни танци. Танцовите групи кои учествувале претставуваат различни автохтони танцови стилови и се придружени од неколку бендови. Областите претставени од танчерите вклучуваат:
* Регионот на Андите на боливискиот Алтиплано и долините Јунгас: Групите вклучуваат негритос, афро-боливски саја и евро-боливиски капоралес. Оваа област е густо населена, вклучувајќи ги департманите Потоси, Оруро и дел од Ла Пас. Оваа област е богата со фолклор, со танци.
* Областа на долините: Кочабамба, Тариха и Чукисака.
Трансхумација

Трансхумација или трансхумативно сточарство (според фр. ''transhumant'') претставува сезонското движење на луѓето и добитокот помеѓу постојаните летни и зимски пасишта што е типично за Медитеранот. Најчесто се користи во овчарството, а вклучува два правци на движење, во текот на потоплиот дел од годината се оди во повисоките планински предели, а во постудениот дел од годината се спушта во низинските, котлинските предели. Одгледувачите на добиток претежно живеат во пониските предели. За време на пашата во планините живеат во сезонски населби каде се занимаваат и со земјоделство.
1 Форма на сточарство
Во Хрватска оваа форма на сточарство се користела во Лика, Приморјето и внатрешноста на Далмација. Личките овчари се задржувале на велебитските пасишта од јуни до јули, а поради суровата клима во зима се спуштале во Приморје. Напролет крајбрежните сточари заминувале во подножјето на Велебит, каде што ја обработувале земјата, а во лето го носеле добитокот на пасење во ридовите, над 1000 метри надморска височина за да се вратат на есен во постојаните населби. Во Загора и Равни Котари, овчарите оделе во групи со своите стада во сезонските населби на јужниот дел на Велебит, Биоково или Динара. Во сезонските населби се собирало млеко од кое подоцна се правење сирење.
2 Нематеријално културно наследство
Во 2019 година било впишано на списокот на нематеријално културно наследство на УНЕСКО како заедничка номинација на Австрија, Грција и Италија.
Даиничидо Бугаку

Даиничидо Бугаку (|大日堂舞楽, со значење: Танц и забава во храмот Ваирокана) е годишен сет од девет свети обредни танци и музика, именувани по изведбите на ансамблот на царската палата, „''бугаку'' “ и од посетата на ансамблот на палатата на Хачимантаи, округот Казуно, префектурата Акита.
Инструментите вклучуваат флејта и таико. Редоследот и бројот на танци се менувале со текот на времето, при што сегашниот редослед на седум танци се танците Гонген-маи, Кома-маи, Ухен-маи, Тори-маи, Годаисон-маи, Кошо-маи и Денгаку-маи. Маските вклучувале претстави на шиши и Ваирокана.
Танците имале 1300-годишна историја (период на Нара), и иако биле прекинати скоро шеесет години кон крајот на XVIII век, танците, од кои некои можело да вклучуваат деца или маски, сè уште се практикувале на втората јануари од изгрејсонце до пладне во светилиштата низ заедниците во Осато, Азукисава, Нагамин и Таниучи, вклучувајќи го и Хачимантаи.
Јамаџи Козо датирал дека ''Даиничидо Бугаку'' настанал за време и по периодот на Нара (710 до 794 г.) и средината на Хејан (794 до 1185 г.), по државната поддршка на комплексите на шинтоистичките храмови (првично нарачана од императорот Шому (701-756 г.) почнале да опаѓаат, а изведувачите на судовите и храмовите се населиле во локалните заедници, кои потоа ги зачувале жанровите како ''Даиничидо Бугаку'' како народни уметности.
Баи чои

Баи чои е комбинација на уметности во Централен Виетнам, што вклучува музика, поезија, глума, сликарство и литература, и обезбедува рекреација, забава и дружење во селските заедници. Во 2017 година бил впишан на списокот за нематеријално културно наследство на човештвото на УНЕСКО. Баи чои бил признат како национално нематеријално културно наследство на Виетнам во текот на 2014-2016 година од страна на Министерството за култура, спорт и туризам.
Игрите и изведбата на Баи чои вклучуваат игра со карти слична на бинго, придружени со песни и музика изведени од уметници, за време на празникот Тет.
Чуимсае

Чуимсае (хангул:추임새) е форма на време во корејската традиционална музика. ''Пансори госу'' тапанарот и публиката прават извици, што значат ''Јупи!'' и ''Добро!'' на корејски. Зборот ''Чуимсае'' потекнува од зборот ''танц'' на корејски. ''Чуимсае'' ги поврзува музичарот и публиката и создава весела атмосфера.
Додека во многу стилови на [западна музика звукот на публиката се смета за бучава, учеството на публиката е важно во корејската музика. Музичарот и публиката можат да комуницираат со ''чуимсае''. ''Чуимсае'' е интуитивен, а членовите на публиката го изразуваат своето чувство, впечаток и согласност додека слушаат музика. Покрај тоа, публиката прави ''чуимсае'' кога се чувствува целосно маѓепсана од музиката.
Оселвар (брод)

Оселвар или Оселвер е мал дрвен чамец на весла кој традиционално се прави и користи по должината на западниот брег на Норвешка. Оселвар е брод изграден со клинкер методот на градење чамци, каде што рабовите на даските на трупот меѓусебно се преклопуваат. Изграден е со тенки, многу широки даски. Речиси сите делови на Оселварот се направени од бор, а само кобилицата од даб.
Оселварот заедно со преобликување на традиционалниот процес на учење на изградба и употреба во современиот контекст во 2016 година беше вклучен во списокот наУНЕСКО за нематеријално културно наследство на човештвото во Регистарот на добри пракси на заштита.
1 Историја
Овој вид на чамци стотина години бил многу вообичаен во надворешните региони на Хордалан. Името го добил по главното важно градилиште за овој вид на бродови во текот на 18 век, на устието на реката Оселва во Ос во округот Хордалан. Во раните 1800-ти, бродоградбата била важна индустрија во Ос и соседното село Тиснес, од другата страна на фјордот. Стилизираната фигура на Оселвар се појавува на грбот на општината Ос.
Од периодот најмалку од 1500-тите и продолжувајќи во 1860-тите, овие чамци биле извезувани во комплет претежно на Шетландските и Оркниските Острови. За време на преминувањето на Северното Море, дрвените чамци биле раставувани, а потоа „спакувани“ за испраќање. Наместо да испраќаат комплицирани инструкции за монтажа, тие испраќале норвешки бродоградители да ги изградат повторно.
Иако на почетокот работниот ред или едрилицата, Оселвар исто така имаат долга традиција и како рекреативен занает. Брод кој што можел да постигне и грациозност и брзина бил совршен за натпревари во едрење и веслање. Првата регата била организирана од Здружението на едриличари во Берген на Летниот ден во 1871 година. Денес неколку клубови и едриличарски здруженија се занимаваат со промовирање на традицијата на Оселвар, како брод за спорт и разонода во 2009 година бродот бил прогласен за норвешки национален брод во анкетата на Норвешкото друштво за спасување на морето.
Манаведа

Манаведа (малајаламски മാനവേദൻ (1585–1658 н.е.), Заморин Раја од Каликут во северна Керала е познат како автор на Кришнанатам. Тоа е танцова драма и ја прикажува приказната за Кришна во серија од осум претстави.
Втората Манаведа (период на владеење 1658-1662 н.е.) Асвати Тирунал Манаведа е тој што ја уништи моќта на Португалците со помош на Холанѓаните. Тој го врати принцот Мута Тавали на престолот на Кочин.
Бидејќи бил покровител на писмата, Мелпатур Нарајана Бхататири веројатно бил негов пријател.
1 Биографија
Роден е во кралското семејство на Заморин Раџа од Каликут во 1585 година. Иако многу не се знае за родителите и детството, се велeло дека тој имал образование од Анајат Кришна пишароди и Дезамангалат вариер. Тој израснал во поетски гениј и далекувиден владетел.
2 Придонеси
Сега се достапни само две негови книги - ''Кришнанатам'' (текстот се нарекувал и Кришнагети) и ''Пурва бхарата чамбу'', и двете напишани на санскрит. Подоцна била завршена во 1643 година од н.е, 10 години пред Кришнанатам. Неговите други книги се верува дека се уништени во пожарот што ја уништи палатата Заморин кога Хидерали од Мајсор го нападна во 1766 година.
3 Кришнагети
Санскритскиот текст врз основа на кој бил создаден Кришнанатам бил напишан во 1653 година од нашата ера, на возраст од 68 години. Се состоел од осум претстави: Аватарам, Калијамарданам, Расакрида, Камсавадам, Свејамварам, Банајудам, Вивидавадам и Сваргароханам. Се заснова на 10. и 11. сканда на Багаватам пурана кои се занимавале само со приказната за Кришна. Исто така, добил инспирација од Гита Говинда од Јајадева, Махакавија и Нарајанијам од Мелпатур Нарајана Бхататири.
Освен таквите слоки, го краселе и многу падијагетами како онаа на Гита Говинда од Јајадева. Тоа било ремек дело на санскрит од кералит.
3.1 Приказни
Осумте претстави се: Аватарам, Калијамарданам, Расакрида, Камсавадам, Свејамварам, Банајудам, Вивидавадам и Сваргароханам. лесно се меморирало со мнемоник. На деветтиот ден се повторувало Аватарам.
Различните придобивки од Кришнанатам како понуда се:
* Аватарам за раѓање на дете.
* Калијамарданам за отстранување на ефектот на отровот.
* Расакреда благосостојбата на немажените девојки, за да се стави крај на споровите меѓу паровите.
* Камсавадам да ги отстрани непријателите.
* Свејамварам за среќен брак.
* Бана јудам да го отстрани осиромашувањето, за добро земјоделско производство.
* Вивида Видам за елиминирање на сиромаштијата и зголемување на приносот од фармите.
* Сваргароханам за мир на починатата душа.
Одгледување мастика на островот Хиос

Одгледување мастика на островот Хиос |Knowing how of cultivating mastic on the island of Chios) е одгледување и производство на мастика на островот Хиос во Грција. Во 2014 година е впишано на списокот на УНЕСКО за нематеријално културно наследство на човештвото.
1 Историјат
Мастиката се одгледува на островот Хиос. Хиос е североисточен егејски остров многу блиску до Турција. Ароматични смоли мастика се добиваат од грмушките Pistacia lentiscus со екстракција. Мастиката одамна е позната по своите бројни својства. Хиос има речиси 2.000 одгледувачи на мастика кои живеат во 24 села кои го одгледуваат ова растение. Почвата од вулканско потекло и специфичната клима се одговорни за добивање смола во поголеми количини и со висок квалитет. Ароматичната смола се добива од јуни до септември со засекување на дрвото. Засекувањето се прави два пати неделно, а длабочината зависи од староста на самото растение, бидејќи е многу важно растението да закрепне по засекувањето. Подоцна се суши и се продава како парчиња, во прав, како темјан или во состав на други производи.
2 Список на УНЕСКО на нематеријално културно наследство на светот
Одгледувањето мастика на островот Хиос е внесено под број 993 на списокот на нематеријално културно наследство на УНЕСКО во 2014 година. Мастиката не успева во другите региони бидејќи е единствената почва погодна за одгледување е овде. Културата на одгледување мастики претставува социјален настан во кој учествуваат цели семејства.
3 Поврзано
* Мастика (пијалак)
Такам кукла

Такам куклите и Такамчи се предвесници на Новруз бил дел од иранската народна уметничка традиција. Такам бил турски збор што значел „коза маж“. Тоа била силна коза која се движи на чело на стадото. Козата е симбол на благослов, плодност и моќ во Иран. Куклата Такам е направена од дрво, облека, врвки за чевли и пулак во форма на коза. Најчесто се носи со црвена кадифена обвивка. Такамчи и деца пеат песни што го рефлектираат минатото додека ја носат куклата. Текстот на песната е главно за Новруз и религијата. Текстовите се:Еве дојде пролетта, еве ја дојде, Доаѓаат маргаритки и цвеќиња од секаков вид, Неговата екселенција Гаврил му го даде на пророкот писмото,По ова, пророкот се помоли и Новруз беше благословен. Бидете благословени и плодни, вашите денови, недели, месеци и години.
Јеју опера

Јеју опера е традиционална кинеска опера, која е комбинација од мандаринска традиционална опера и кантонски дијалект. Оваа опера е впишана на Списокот на нематеријално културно наследство на УНЕСКО во 2009 година.
1 За операта
Јеју операта е позната по прекрасното либрето пеење и елегантната експресивност. Таа претставува една од петте главни кинески опери и е втора најголема опера во земјата. Позната како „Кинеска драма“. Јеју операта се карактеризира со комбинација на гудачки и ударни инструменти, со сложени костими и сликање на лице. Популарен е низ Кина и обезбедува културна врска помеѓу кантонските говорници во земјата и во странство.
1.0.1 Историја
Јеју операта е создадена во 1906 година во округот Шенжен како форма на јавна забава. Во раните фази на развојот на Јеју операта, глумците обично ја користеле истата облека што ја носеле во секојдневниот живот, како наметки, долги фустани. Подоцна костимите биле изработувани од меки материјали во светли бои. Овој посебен стил се разликува од другите традиционални кинески опери. Во почетокот, машките глумци обично не се шминкале. Подоцна, глумците и глумиците почнаа да користат масна боја како шминка.
2 Галерија
Афранчи (танц)

Афранчи - традиционален народен танц кој потекнува од Сан-Доминго, денешна држава Хаити .
1 Етимологија и историја
За време на колонијалната ера, зборот ''афранчи'' (значење - „ отпуштен “) се однесувал на слободните луѓе од црната раса, од кои многумина биле од мешано француско-африканско потекло. По револуцијата на Хаити, кога сите робови биле ослободени, терминот наместо тоа почнал да се користи за опишување на богатите и елитни луѓе со светла кожа („надмоќ на Мулато“).
Европејците во Сан-Доминго биле воодушевени од афранчи забавата, и често ги терале робовите да танцуваат за да ги забавуваат колонијалните гости. Практиките на афранчи се рашириле низ Хаити, и биле придружени од кралеви и кралици со африканско потекло. Овој високо ценет стил на изведба и кралска асоцијација бил пренесен и во Куба, Порторико, САД и во остатокот од дијаспората кон крајот на осумнаесеттиот век.
2 Опис
Танцот вклучувал повеќе фигури со прав грб, стегнато торзо, фигури во француски стил и потоа импровизација во африкански стил на последниот сет слично како тумба франчеза што подоцна се појавила во Куба од бегалците од Хаити, кои избегале од револуцијата на Хаити, но била изведувана на гудачки и на дрвени дувачки инструменти, наместо на тапани.
3 Поврзано
* Тумба франчеза
Беќарец

Беќарец претставува хумористична форма на народна песна, која потекнува од руралниот дел на Славонија, Хрватска при што на крајот се проширила во јужна Унгарија и регионот Војводина во Србија . Коренот на зборот потекнува од ''беќар'' ( |bekâr ), што значи „ерген“, „весел“ или „алкохоличар“. Беќарците секогаш се задеваат, потсмеваат или пак се однесуваат несоодветно. Обично ваквиот тип на песни се пеат на селските забави во машко друштво („сијело“ или „кирвај“). Сепак, тие исто така се пеат рамноправно и од страна на жените, особено во танцот Коло.
1 Опис
Беќарец како форма на песна ја користи строгата форма на двостил во декасилог. Песната секогаш е испеана на иста музика, и е свирена од страна на тамбурашки оркестар, додека гајдите или самица, поретко се користат. Некогаш се случува песната да е изведена само од хор. Првиот стих го пее водачот на хорот и формира логична теза; стихот се повторува од страна на хорот кој е сочинет од мажи. Вториот стих е хумористична антитеза, исто така повторувана од хорот (но често пати со хумористичен одзив). Беќарците како песни обично се изведуваат на почетокот на забавата и претставуваат песни за започнување на пиење алкохол откако толпата е доволно рсположена за вино и музика. Серијата на беќарци може да трае бесконечно. Текстовите често се измислуваат на самото место или се импровизираат, а најдобрите продолжуваат да постојат и повторно се користат за подоцнежните забави.
2 Историја
Се верува дека беќарец како форма на песна потекнува со укинувањето на хрватската воена граница.
Беќарец како форма на песна ја проучувал Фридрих Саломон Краус, роден во Пожега, кој собрал околу две илјади беќарски песни.
2.1 Заштита на УНЕСКО
Во 2009 година, Хрватска го поднесе барањето беќарец да биде вклучен во Списоците на нематеријално културно наследство на УНЕСКО. Во 2010 година, обидот повторно беше неуспешен, а беа направени преводи на англиски за подобра референца. Во 2011 година беќарец беше вклучена во листата.
2.2 Музеј на Беќарец
Во 2017 година беше објавено дека музеј посветен на беќарец ќе биде отворен во градот Плетерница, Хрватска. Директорот на музејот го опиша концептот како современ музеј, кој ќе го раскаже традиционалното наследство на беќарец, но во модерен амбиент. Поради тоа што беќарец е витален дел од нематеријалното културно наследство на Хрватска, 85% од музејскиот проект беше финансиран од Европската Унија, со очекувања тој да има позитивно влијание врз благосостојбата на градот и на целиот регион.
Ирански слогани на годината

Ирански слогани на годината или мотото на годината во Иран го прави Врховниот водач Али Хаменеи секоја нова година на Новруз. Првата инстанца започна во 1999 година, каде што ја избра „титулата на годината“. Врховниот лидер го објавува насловот на новата година преку пораки емитувани на ТВ ИРИБ на новогодишната ноќ.