Биргита Троциг

Биргита Троциг (, - , ) —шведска писателка која била избрана за Шведската академија во 1993 година Таа била една од најпознатите шведски автори и пишувала проза и нефикција, како и прозна поезија.
1 Животопис
Троциг е родена во Гетеборг, Шведска, како единствено дете. Семејството првично живеело со нејзините баба и дедо во Гетеборг, а подоцна се преселиле во малиот јужен град Кристијанштад, каде што родителите на нејзините родители работеле како учители. Дипломирала граматика/гимназија во 1948 година. Троциг се вратила во Гетеборг и студирала книжевна историја. Таа започнала да пишува за националниот весник ''Aftonbladet'' и за литературното списание ''Bonniers Litterära Magasin''. Таа се омажила за уметникот и вајар Улф Троциг и живеела во Париз од 1955 до 1969 година со нејзиниот сопруг; во овој период таа се преобратила во римокатолицизмот. Преку нејзиното преобраќање, таа добила пристап до различни аспекти на француската култура и до христијанскиот и еврејскиот мистицизам ; таа станала многу заинтересирана за Сан Хуан де ла Круз и Пјер Теилхард де Шарден.
Биргита Троциг била добитничка на многу книжевни награди, меѓу другото и на наградата Овралид во 1997 година. Биргита Троциг живеела во Лунд и остана активна во јавниот живот и со различните проекти на Шведската академија во поголемиот дел од нејзиниот подоцнежен живот.
На 15 мај 2011 година, Питер Енглунд ја објавил веста за смртта на Троциг вечерта на 14 мај по долго боледување.
2 Книжевна кариера
Троциг била една од најпознатите модерни писатели во Шведска која напишала неколку романи во кои и дала глас на нејзината католичка вера (иако се вели дека нејзината перспектива била егзистенцијална наместо христијанска ) и нејзините мрачни визии. Повратните теми се смртта и воскресението на љубовта. Меѓу нејзините романи се ''Sjukdomen'' („Болеста“) (во филмот ''Кејсарен'', „Царот“ во 1979 година) и ''Dykungens dotter'' („Ќерката на кралот од кал“) (1985). Таа, исто така, напишала есеи и статии за поезија, и дела од прозни песни: ''Анима'' (1982) и ''Саманханг'' („Контексти“) (1996).
3 Библиографија
3.1 Прозна фикција
*''Ur de älskandes liv'' (Стокхолм: Bonnier, 1951, „Од животот на оние што сакаат“)
*''Билдер'' (Стокхолм: Бониер, 1954)
*''Детално: Легендата'' (Стокхолм: Бониер, 1957 година, „Откриените“)
*''Ett landskap: Dagbok, фрагмент 54-58'' (Стокхолм: Bonnier, 1959)
*''En berättelse från kusten'' (1961, „Приказна од брегот“)
*''Utkast och förslag'' (Хелсинки: Söderström, 1962; Стокхолм: Bonnier, 1962)
*''Levande och döda: Tre berättelser'' (Хелсинки: Söderström, 1964; Стокхолм: Bonnier, 1964)
*''Свекет'' (Стокхолм: Бониер, 1966)
*''Ordgränser'' (Стокхолм: Bonnier, 1968)
*''Тереза'' (Стокхолм: Бониер, 1969)
*''Сјукдомен'' (Стокхолм: Бониер, 1972)
*''I kejsarens tid: Sagor'' (Стокхолм: Бониер, 1975 година, „Во времето на императорот“)
*''Berättelser'' (Стокхолм: Bonnier, 1977, „Приказни“)
*''Jaget och världen'' (Стокхолм: Författarförlaget, 1977)
*''Anima: Prosadikter'' (Стокхолм: Bonnier, 1982)
*''Dykungens dotter: En barnhistoria'' (Стокхолм: Bonnier, 1985)
*''Porträtt: Ur tidshistorien'' (Стокхолм: Bonnier, 1993)
*''Sammanhang: Material'' (Стокхолм: Bonnier, 1996)
*''Dubbelheten: tre sagor'' (Стокхолм: Бониер, 1998 година, „Двојно: Три приказни“)
*''Госта Освалд'' (Стокхолм: Норстед, 2000)
3.2 Збирки есеи
*''Utkast och förslag'' (1962, „Скици и идеи“)
*''Jaget och världen'' (1977, „Егото и светот“)
3.3 Со Улф Троциг
*''Дијалог: om Ulf Trotzigs konstnärsskap'' (Стокхолм: Арена, 1996)