procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Пуручуко

Пуручуко (шпански: ''Puruchucu'', кечуански: ''Puruchuqu'') е археолошки локалитет во Перу. Пуручуко бил административен центар на Тавантинсују во периодот од 1438 до 1533 година. Денес наоѓалиштето се наоѓа во округот Аре во Лима.
1 Историја
Изградбата на овој комплекс е покрената од Империјата на Инките (Тавантинсују). Пуручуко се наоѓа во секторот Уакеронес, место кое има пирамидални структури каде се наоѓаат едини од најголемите гробни места во Империјата на Инките.
Наоѓалиштето бил откриен од Артуро Хименес Борха во периодот од 1959 до 1961 година. Денес на наоѓалиштето има музеј, кој е прв туристички модел од овој вид во Јужна Америка.
Голем дел од објектите се вандализирани, а голем дел градежни компании оштетуваат и околни археолошки наоѓалишта.
Јумруташ (Голем Габер)

Јумруташ — утврдување од доцноантичко време. Претставува висок рид што се издига над местото Крст во селото Голем Габер, Штипско. На врвот има висорамнинка со површина од околу 30 декара. Според кажувањето на Таир Демир и Анифи Бекиров, пред повеќе децении постоеле остатоци од ѕидови, кои го опкружувале целото плато, а во 1912/13 година бил откопан голем питос. Денес на површината се забележуваат само помали грамади од камења и друг градежен материјал.
1 Поврзано
* Крст — некропола од доцноантичко време
Крст (Голем Габер)

Крст — некропола од доцноантичко време. На 800 метри западно од селото Голем Габер, помеѓу ридовите Крсбаир и Батаклак, во нивите на Исмаил Ибраимов, пред околу 60 години со орањето биле откриени гробови ѕидани од тули, покриени со монолитни камени плочи, во кои скелетите биле добро зачувани, а имало и разни сатчиња. Денес на површината се забележуваат поголеми парчиња од плочи, тегули и тули.
1 Поврзано
* Јумруташ — утврдување од доцноантичко време
Станко Павлески

Станко Павлески (роден на година во Ерековци) — македонски вајар и универзитетски професор.
1 Животопис
Станко Павлески дипломирал на ФЛУ во Скопје (1984), каде што подоцна бил професор. Магистрирал на Академијата за ликовни уметности во Белград (1992). Првото самостојно издание на Павлески е „''Ненапишана книга до посредувачот''“ (од 2002), дело со кое започнала и целата серија тематски проекти насловени „''Кино Напредок – Трилогија провинција''“ (остварени во периодот 2002-2005 заедно со вајарот Томе Аџиевски), во кои се занимавал со критика на уметничкиот систем и на критичарите на уметноста. Дел од тој долгогодишен проект било и второто самостојно издание, големата „''Книга над кориците – Моја антологија: Македонската уметност и критика 1954-2004''“ (од 2004).
Од 2006 до 2009, заедно со Томе Аџиевски и Јован Шумковски, тој остварил уште една серија изложби во Париз (2006), Њујорк (2007 и 2008) и Александрија (2009) под заеднички наслов „''Проекција Балкон''“, каде главно се занимавал со критика на глобализмот и со релациите на Македонија со овие земји и култури. Книгата „''Јас Птоломеј МКД и Н.В. Ништото''“ (издадена во 2009) се смета за едно од најконтроверзните изданија на Павлески.
2 Изложби
*Самостојни изложби:
**2007 година: Нови Сад (Србија), Мали Ликовни Салон
**2006 година: Скопје, Музеј на современа уметност, Скопје/Мала Станица (заедно со Т. Аџиевски)
**2003 година: Скопје, Јавен културен центар ТОЧКА (заедно со Т. Аџиевски)
**2000 година: Букурешт (Романија), Музеј на Романската литература
**1998 година: Скопје, Музеј на Град Скопје
**1997 година: Њујорк (САД), La MaMa Gallery (заедно со Ж. Вангели)
*Групни изложби
**2006 година: Скопје, „Широко отворени очи“, Национална галерија; Хамбург (Германија), Кампнагел
**2005 година: Скопје, „Дијалози – Македонската уметност денес“, Национална галерија; претходно излагана во Подгорица (СЦГ), Париз (Франција), Рим (Италија),
**2003 година: Скопје, „Концептуален дискурс“, Музеј на современа уметност, Скопје
**2002 година: Скопје, „Опасни врски“, Музеј на современа уметност, Скопје; Охрид, Куќа на Робевци и Уранија
Наум Пановски

Наум Пановски (роден на година во ) — македонски театарски режисер и драматург и професор по глума, режија, теорија, и критика.
1 Животопис
Наум Пановски дипломирал на Отсекот за режија на Театарската академија во Белград. Завршил постдипломски студии на Универзитетот во Њујорк, во класата на професор Карл Вебер. Работел како режисер во МТВ (1973-1991). Од 1991 г. е професор на неколку универзитети во САД. Во неговиот режисерски опус рамноправно учествувале домашните и странските автори, а особено современите. Автор е на две книги: Театарот како оружје (Култура, Скопје, 1991) во која истражува разни аспекти на театарските структури и нивниот однос со општеството;
Режии:
* „Веселата смрт“;
* „Дејството на гама-зраците врз сенишните невени“;
* „Глоговиот џбун“;
* „Мемет“;
* „Хај-фај“;
* „Црнила“;
* „Повратник“;
* „Кал“;
* „Брехт пред Комитетот за антиамериканска дејност“
Никола Пандески

Никола Пандески (роден на година во - починал на година во ) — македонски математичар и редовен професор на Природно-математичкиот факултет во Скопје.
1 Животопис
1.1 Образование
Никола Пандески е роден во 1948 година во Охрид, а починал во Охрид во 2006 година. Основно и средно образование завршил во Охрид. Во 1971 година дипломирал на Групата за математика при Природно-математичкиот факултет во Скопје. Во 1972 година бил избран за асистент на Институтот за математика при ПМФ во Скопје, а во 1971 година се запишал на постдипломски студии на Институтот. Магистерскиот труд „''Лиеви групи и петтиот проблем на Хилберт''" го одбранил во јануари 1977 година. Во 1984 година ја одбранил докторската дисертација „''Максимални идеали на алгебрата Н∞ од ограничени аналитички функции во единичната топка од Sp.“''
1.2 Работен век
Во 1984 година бил избран во звањето доцент по математичка ана­лиза, во 1993 година за избран за вонреден професор, а во 1998 година за редовен професор по математичка анализа на Институтот за математика при Природно-математичкиот факултет во Скопје. Изведувал настава по комплексни функции, бројчена анализа за групата математика математика I и II за физичари, математика I за групата математика-физика, диференцијално и интегрално сметање за информатика. Изведувал настава и по математика I на Шумарскиот факултет, а учествувал и во спроведувањето на наставата по математика на Педагошкиот факултет во Штип. На постдипломските студии по математичко образование одржувал настава по споредбено образование и современи образовани системи, а на постдипломците по теориска математика им одржувал стручни семинари од областа дистрибуции, конформни пресликувања, Hp простори. Бил ментор на осум магистерски трудови и на две докторски дисертации, а бил член на комисија на уште неколку магистерски трудови и седум докторски дисертации. Бил ментор и на повеќе од 100 дипломски работи.
Научен интерес на Пандески биле проблемите од аналитички функции, теоријата на дистрибуции-обопштени функции, интерполациони проблеми. Учествувал со свои соопштенија на меѓународни конференции во Аранѓеловац, Белград, Будва, Херцег Нови, Петровац, Ниш, Нови Сад, Пловдив, Софија и Варна (Бугарија) и во Охрид. Во 1973 година бил на студиски престој во Загреб (Хрватска), а во 1977-78 година бил на студиски престој на Универзитетот Беркли - Калифорнија, САД. Во периодот 2002-2005 година бил продекан за меѓународна соработка на ПМФ, кога биле остварени голем број контакти со реномирани научни институции од странство. Бил и претседател на организациониот комитет на Третиот конгрес на математичарите на Македонија, како и уредник и рецензент во повќе списанија. Раководител беше на два научни проекти „''Апроксимации во реална и комплексна област и НP простори''“ и учесник во проект раководен од проф. д-р Драган Димитровски. Има објавено учебник по математичка анализа за физичари, како и 32 научни труда во домашни и во странски списанија.
Воислав Вузевски

Воислав Вузевски (, - – лекар, патолог, професор, на универзитетот Еразмус во Ротердам (Холандија), член на МАНУ надвор од работниот состав (26 јуни 1997) и на САНУ (23 октомври 1997).
1 Животопис
Вузевски дипломирал на Медицинскиот факултет во Скопје во 1969 година, каде што и го положил специјалистичкиот испит по патологија во 1976 година. Стручно се усовршувал во Питсбург (САД) во примената на електронската микроскопија во клиничката и експерименталната патологија (1966-1967). Во 1976 година ја одбранил докторската дисертација „Ulstrastructural Basis of Acute Renal Allograft Rejection“во Ротердам. Од 1969 година бил вработен на Институтот за клиничка патологија на Еразмус универзитетот во Ротердам, во 1980 година избран за професор. На Универзитетот го раководел Одделот за дијагностичка електронска микроскопија. Во 1990 гдома бил избран за професор на Медицинскиот факултет во Белград. Научната активност на Вузевски го опфаќала полето на примената на електронската микроскопија во клиничката медицина. Потесната област на истражувањата му била сврзана со проучувањето на хистогенетското потекло на туморите, на нивното биолошко однесување: диференцијацијата на туморските клетки, композиција на цитоскелетонот и на меѓуклеточната матрица, адхезионите клеточни молекули и нивната улога во однос на инвазивните метастатски склоности на туморите. Тој ја истражувал и ултраструктурната основа на акутното отфрлање на трансплантираниот бубрег, како и на хистолошките промени кај дерматовенеролошките болести. Како резултат на неговите истражувања се објавени седум монографии и над 270 научни и стручни трудови публикувани во реномирани списанија на англиски, холандски, српски и македонски јазик.
2 Творештво
* Ultastructural Basis of Acute Renal Allograft Rejection, Delft, 1976;
* Diagnostic Histopatology Kulit, Jakarta, 1988;
* Osnovi eksperimentalne i kliničke transplantacije, Beograd, 1989;
* соавтор: Macro and Micromorphology of Premalignant and Malignant Skin Conditions, Bll GMBH Alkmar, Holandija, 1982;
* Tatoeage Glaxo B. V., 1988;
* Diagnostic Histopathology of the Skin, Rotterdam, 1991;
* Histološki atlas, Beograd, 1995.
Милутин Гарашанин

Милутин Гарашанин (, - , ) – академик, професор по археологија, член на МАНУ надвор од работниот состав (мај 2000)
1 Животопис
Гарашанин студии завршил во 1946 годинана групата за Класична филологија на Филозофскиот факултет во Белград. Докторирал на Филозофскиот факултет во Љубљана во 1950 година. Работел во Музејот на град Белград и во Народниот музеј во Белград (1945-1946). Од 1950 година бил соработник на Археолошкиот институт, во 1957 година бил избран за вонреден, а во 1963 година за редовен професор на Филозофскиот факултет. Дописен член на САНУ станал во 1963 година, редовен во 1976 година, а во два мандата бил избран за нејзин секретар. Бил дописен член на АНУБиХ и постојан член на Центарот за балканолошки истражувања при Академијата во Сараево. Во мај 2000 година бил избран за член на МАНУ надвор од работниот состав. Членувал во разни тела на научни институции и организации во земјата и во странство (Археолошки институти во Германија, Австрија и Италија). За почесен член на МАНД е избран во 1981 година. Раководел редица археолошки истражувања во Србија и во Македонија. Во неговиот научен опус посебно место зазема проучувањето и презентацијата на археолошкото минато на Македонија, на кое му посветил речиси половина од својот работен век. Од 1956 до1981 година ги раководел истражувањата на повеќе праисториски наоѓалишта: Криви Дол во с. Радање и Вршник кај с. Таринци, Штипско; Шуплевец во с. Суводол, Битолско; Барутница кај с. Анзабегово во Овче Поле; Слатина кај с. Зелениково, Скопско. Врз основа на откриените резултати тој го определил хронолошкиот и културниот карактер на праисторијата на Македонија, а го поставил и нејзиното место во културната еволуција на праисторијата на Балканот. Од посебно значење е воведувањето на културните групи, кои претставуваат синоними за карактерот на одделни праисториски периоди: Анзабегово - Вршник, културна група за постариот неолит; Зелениково II - културна група за доцниот неолит; Шуплевец - Бакарно Гумно, културна група за енеолитското време. Според наодите од Радање тој ја предложил и временската поделба на железното време. Исто така ги раководел и ископувањата на наоѓалишта од римското време: Крст во с. Таринци и Скупи кај Скопје. Во својство на стручен консултант или рецензент помагал во развојот на археолошката истражувачка работа и изложбена дејност на Музеите во Штип и во Битола, Музејот на Град Скопје и Музејот на Македонија. Објавил повеќе од 370 труда.
2 Творештво
* Hronologija Vinčanske grupe, Ljubljana, 1951;
* Neolithicum und Bronzezeit in Serbien und Makedonien, BRGK, 39, 1958, 1-30;
* Contributions à la chronologie de l’ âge du fer en Macedoine, @A, X, 1-2, Skopje, 1960, 173-182.
Црква Св. Дух (Горно Трогерци)

Црква Св. Дух — осамен наод од доцноантичко време кај селото Горно Трогерци во општина Карбинци. Од двете страни на главниот влез во селската црква се вградени столбови од кои едниот има добро изработени торуси. Не се знае од кое место биле донесени столбовите.
1 Поврзано
*Горно Трогерци
Градиште (Горно Трогерци)

Градиште — утврдување од доцноантичко време кај селото Горно Трогерци во општина Карбинци. На северниот крај од селото постепено се издига висок рид со заоблен врв од кој се шири поглед кон Овче Поле на едната страна и Злетовска Река на другата. Според кажувањето на селаните, до скоро време на висорамнинката имало остатоци од темели на широки ѕидови. Денес на површината се забележуваат парчиња од дебели тули и друг градежен материјал.
1 Поврзано
*Горно Трогерци
Криви Дол (Радање)

Криви Дол — некропола од железното време кај селото Радање во општина Карбинци. Се наоѓа на северниот крај на селото, од левата страна на суводолицата Криви Дол, во некогашната нива на М. Иванов, денес населена со новоградби. Во 1942 година Иван Венедиков извршил мало сондажно ископување. Подоцна, во 1956/57 година, во организација на Народниот музеј од Штип, под раководство на Милутин и неговата сопруга Драга Гарашанин, биле извршени систематски истражувачки работи. Биле откопани и проучени поголем број гробови со инхумација под мали тумули. Според погребниот ритуал и карактерот на гробните прилози од керамика, метал, килибар и друго, поточно, според видот на предметите и орнаментиката, некрополата е датирана во VII-VI век пред н.е. Наодите од првото ископување се чуваат во Музејот на Македонија во Скопје, а од вторите во Заводот и музеј во Штип.
1 Поврзано
*Радање
Сократ Пановски

Сократ Пановски (роден во година во село В’мбел, Костурско - починал на година во ) — македонски просветен деец, општественик, етнограф и публицист.
1 Животопис
На дванаесетгодишна возраст, како дете бегалец од Граѓанската војна во Грција (1948), бил згрижен во детските домови Ваца де Жос, Арад и Тулгеш (Романија). Подоцна образованието го продолжил во училиштето за ученици во стопанството во П’лтиниш, во Гривица Рошие во Букурешт, а по завршувањето на Педагошката гимназија во Велинград (Бугарија) и курсот за учители за основните училишта, бил вратен за учител по македонски јазик на македонските деца во собирниот центар за емигранти од Грција во селото В’лчеле, околија Св. Ѓорѓи (Романија). Во 1957 г. бил репатриран во НРМ и тука го дооформил своето образование, дипломирајќи на Педагошката академија (Група биологија и хемија), а потоа и на Природно-математичкиот факултет во Скопје (Група биологија). Напоредно со вонредното студирање, работел како наставник, директор на основно училиште, началник за образование на Општината Чаир (Скопје), секретар на Секретаријатот за образование на Град Скопје и како самостоен педагошки советник во Педагошкиот завод на Македонија.
Како општественик, развил широка дејност во разни детски организации, посебно во организацијата на Фестивалот на детската песна „Златно славејче“, а бил и долгогодишен претседател на Хорот на просветните работници „Св. Кирил и Методиј“ во Скопје. Автор е на повеќе учебници и други трудови од областа на образованието. Во последната деценија се пројавил и како истражувач и публицист за роднокрајното минато.
Петар Пепељуговски

Петар Пепељуговски (роден во година во Прилеп - починал на година во ) — македонски партизан, припадник на работничкото и комунистичкото движење.
1 Животопис
Петар Пепељуговски станал член на КПЈ во 1941 година, а во 1942 бил секретар на МК на КПЈ во Прилеп. Учествувал во НОБ (од 1941) како борец на Партизанскиот одред „Ѓорче Петров“. Бил член на III областен комитет, а во 1943 г. заменик комесар на III Оперативна зона на Македонија, политички комесар на чета и на XV Македонска НО бригада. Како воен раководител учествувал со XV македонски корпус на Сремскиот фронт. По Ослободувањето вршел одговорни функции во ЈНА: командант на воено подрачје, секретар за народна одбрана во Извршниот совет на СРМ, началник на Територијалната одбрана, генерал-мајор на ЈНА.
Душан Перчинков

Душан Перчинков (роден на година во ) — македонски сликар, графичар и ликовен педагог, најзначаен претставник на геометриското сликарство и еден од најавтохтоните уметници, заслужен за оформување на редица сликари од помладата генерација.
1 Животопис
Душан Перчинков дипломирал на Академијата за ликовни уметности во Белград (1963). Бил редовен професор на Факултетот за ликовни уметности во Скопје. Ја претставувал Македонија на Биеналето во Венеција (1978). Во сликите и графиките внимателно и на оригинален начин ја набљудува околината (пејзажот, урбаните средини), создавајќи во почетокот меки надреалистички претстави со едноставни знаци и облици (Море, 1963; Имагинарен предел, 1967).
Кон крајот на шеесеттите години се ориентирал кон апстрактни строго геометриски композиции со пастелен колорит, без очевиден пандан во ликовната уметност (Предел со траги од сонцето, 1967; Плима, 1968). Во следната етапа нежните бои ги заменува со интензивни и внесува знаковни асоцијативни елементи (Предел што трепери И, 1972; Залез, 1975). Едновремено издава графички мапи со софистицирани, сложени и концептуално обмислени содржини (Ништо, 1991; Збирови, 1992).
Клетовник (Крупиште)

Клетовник — старохристијански црква кај селото Крупиште во општина Карбинци. На околу 1 км јужно од селото се издига ридот Клетовник кој има мало зарамнето плато. Со ископувањата во 1975 година се откриени траги од архитектонски објектсо кружна форма, со пречник од 10,60 м, граден од делкани блокови и хидростатичен малтер. Според Б. Алексова, се работи за црква – мартириум.
1 Поврзано
*Крупиште
Илија Пејовски

Илија Пејовски (роден на година во ) — македонски композитор и аранжер.
1 Животопис
Илија Пејовски е роден на година во ). Основното музичко образование го завршил во Скопје, во класата на Ладислав Палфи. Музичкото образование го продолжил во Љубљана, а дипломирал на Факултетот за музичка уметност во Скопје, во 1972 година. Во 1977 година дипломирал на „''Berklee College of Music''’’, во Бостон, САД. Се категоризира во петтата генерација македонски повоени композитори.
Уште од 1959 година и за време на школувањето Пејовски бил член на многу состави и ансамбли. Меѓу нив се: „''Комбо''“ (1959- 1963), „''Скопско џез – трио''“ (1962-1963), „''Диксиленд состав''“ од Охрид (1963-1965), Биг-Бенд при КУД „Мирче Ацев“ (1964-1966), Дувачки квинтет при работничкиот дом во Скопје, Комбо состав при Домот на градежните работници во Скопје (раководен од Драган Ѓаконовски Шпато) итн. Бил пијанист и во ансамблот „''АБЦД''“ и во Биг-Бендот на Македонската радио-телевизија.
Најголем дел од својот работен век го поминал во Македонската радио-телевизија. Подолг период како диригент, а во еден мандат и како главен и одговорен уредник на Музичката продукција на МРТ. Меѓу повеќето настапи како диригент, се издвојуваат настапите на Првиот џез – фестивал во Скопје, како и на двата авторски концерти, – едниот (1998 година) со Биг-Бендот на МРТ, а другиот (2005) – со Македонската филхармонија. На последните два концерта било претставено неговото творештво од последната творечка фаза, како и дел од неговата филмска музика. Својот „официјален“ работен век Пејовски го завршил како професор на Факултетот за музичка уметност во Штип (2006-2013), каде што предавал на Одделот за џез – студии од самото негово основање.
Во периодот од 1988 до 1991 година бил визитинг-професор на „''Synhrono Audio''” во Солун, Грција. Исто така, држел семинари и во Сент Гален – Швајцарија (1990), Перуџа – Италија (1987), а бил и професор и на Одделот за филмска музика на Факултетот за аудио-визуелни уметности – ЕСРА во Скопје (2007). Пејовски е автор на повеќе од осумдесет оригинални композиции, како и на над 400 аранжмани за Биг-Бенд и Симфониски оркестар. Како аранжер, освен со македонските автори, соработувал и со повеќе познати имиња од земјите на поранешна Југославија, како и со други истакнати имиња од целиот свет. Автор е и на музиката за над 40 документарни филмови во продукција на МРТ, повеќе играни филмови, театарски претстави и на особено значајната теориска книга „''Хармонски основи на џезот''“ (преведена и на англиски јазик). Главна нишка на целиот творечки опус на Пејовски е користењето на македонскиот музички фолклор.
За своето творештво Илија Пејовски е добитник на многу стручни и општествени награди и признанија во земјава и во странство. Покрај наградите „Панче Пешев“, „Трајко Прокопиев“ итн., едно од најголемите признанија ги добил во 2000 година кога на „''Деновите на азиската музика''“ што се одржале во Јокохама, Јапонија, бил вброен меѓу 100-те модерни композитори на XX век.
Дала коњ

Далекарлиски коњ или дала коњ (шведски: ''dalahäst)'' — традиционална изрезбарена, насликана дрвена статуа на коњ по потекло од шведската провинцији Даларна (Dalecarlia). Некогаш дала коњот главно се користел како играчка за деца; во модерно време станал симбол на Даларне, како и на Шведска воопшто. Постојат неколку различни видови на далекарлијански коњ, со одлики на локацијата на која се произведува.
0.1 Производство на коњот дала
1 Наводи
Велибор Глигориќ

Велибор Глигориќ (, - – книжевен критичар и историчар, редовен член и претседател на САНУ и член на МАНУ надвор од работниот состав (25 јули 1969).
1 Животопис
Глигориќ дипломирал на Правниот факултет во Белград во 1924 година и потоа бил службеник во Министерството за трговија и индустрија. Во времето на Втората светска војна бил уапсен и депортиран во Германија. По Ослободувањето бил директор на Драмата, управник на Народното позориште и управник на Југословенското драмско позориште во Белград, редовен професор на Катедрата за југословенска книжевност на Филолошкиот факултет, редовен член и претседател на САНУ и член на МАНУ надвор од работниот состав.
2 Творештво
* Критике, Београд, 1926;
* Лица и маске, Београд, 1927;
* Полемике, Београд, 1930;
* Књижевне магле, Београд, 1932;
* Српски реалисти, Београд, 1954;
* Биће позоришта, Београд, 1977.
Хендрик Лусифер

Хендрик Jaкобсзон Лусифер (1583–1627) бил холандски пират.
Презимето на Хендрик, Лусифер, се однесувало на стапчето-запалка, а не на паднатиот ангел Луцифер, и најверојатно бил користен како прекар заради неговата употреба на оган и чад за да ги изненади непријателите.
1 Најголем успех и смрт
Во 1627 година, Хендрик бил задолжен за 3 бродови кои превезувале колонисти во Гвајана за Холандската западноиндиска компанија, придружувана од двајца други пиратски капетани. Една средба на брегот на Куба, предизвикана од за малку судир со два брода на шпанската индиска флота тргната од денешен Хондурас, му овозможило на флотата на Хендрик да фати брод и содржина во вредност од 1,2 милиони гулдени (златници). Хендрик се борел ''храбар како лав'', (според преживеаните членови на екипажот), и лично убил околу десет непријателски војници во тесна борба, пред да биде погоден од куршум. Тој сепак продолжил со грабежот, но друг куршум го погодил во градите и тој морал да се повлече од борбата. Тој се вратил на безбедно во својот брод, а неговиот екипаж ги довршил последните морнарите на богатствената флота. Луцифер, до тогаш смртно ранет, дал наредба да го пренесат пленот (1404 сандаци со индиго, 4280 кожи од животни, 32 тегли со маст од балсам и неколку други предмети) на неговиот брод. Потоа отишол до неговата кабина. Тој полека легнал во кревет, велејќи дека ќе замине на одмор, а потоа починал како резултат на раните добиени за време на судирот.
Тауматроп

Тауматроп (потекнува од грчките зборови Θαυμα - чудо и τροπη - ротација) — оптичка играчка која е значајна по тоа што е претходничка на првите форми на анимираниот филм. Оваа едноставна играчка ги поставила темелите на првите трикови на анимацијата.
1 Оптички уреди
* Тауматроп
* Фенакистоскоп
* Стробоскоп
* зоотроп или зоетроп
* Фантаскоп
* Праксиноскоп
* Зоопраксископ
* Кинеограф
* Кинора
* Филоскоп
* Мутоскоп
Стробоскоп

Стробоскоп (грчки јазик|стробо - се врти и грчки јазик|σκοπέω (скопео - гледа)) — оптички уред кој со помош на низа испрекинати и во движење претставени цртежи создава едно движење. Во периодот кога се појавиле механичките анимации, играчки кои се придвижуваат со навивање на пружина со едноставен механизам внатре во кутијата, создаден е и стробоскопот или стробоскопскиот диск. Уредот по големина и начинот на работа е многу сличен со фенакистоскопот, па честопати и се поистоветуваат. Стробоскопот го измислил професорот Симон Стампфер (германски јазик|Simon Ritter von Stampfer) и неговата работа има голема улога во идната примена на синтезата на движењата.
1 Оптички уреди
* Тауматроп
* Фенакистоскоп
* зоотроп или зоетроп
* Фантаскоп
* Праксиноскоп
* Зоопраксископ
* Кинеограф
* Кинора
* Филоскоп
* Мутоскоп
Фенакистоскоп

Фенакистоскоп (потекнува од грчките зборови φεναξ - измами и σκοπέω - гледат, што значи поглед кој мами или измамува) е оптичка играчка која ја прикажува илузијата на непречените движења која е од суштинска важност за создавањето на филмот и анимацијата. Фенакистоскопот на Жозеф Плато (француски јазик|Joseph Antoine Ferdinand Plateau) околу 1832 година кој служел како популарна играчка, подоцна станал инспирација на пионерите на технологијата на филмот. Во викторијанскиот период заедно со тауматропот, фенакистоскопот бил омилена играчка која во многу домови прикажувала живи подвижни слики и предизвикувала среќа и воодушевување.
1 Оптички уреди
* Тауматроп
* Фенакистоскоп
* Стробоскоп
* Зоотроп или зоетроп
* Фантаскоп
* Праксиноскоп
* Зоопраксископ
* Кинеограф
* Кинора
* Филоскоп
* Мутоскоп
Зоотроп

Зоотроп или зоетроп (потекнува од грчкиот збор „зое“- живот и „тропос“ - вртење - што би можело да се преведе како тркало на животот) — еден од првите уреди кој бил направен за да се создаде подвижна слика.
1 Оптички играчки
* Тауматроп
* Фенакистоскоп
* Стробоскоп
* Зоотроп или зоетроп
* Фантаскоп
* Праксиноскоп
* Зоопраксископ
* Кинеограф
* Кинора
* Филоскоп
* Мутоскоп
Кинеограф

Кинеограф (|Flip-book, |folioscope) — книшка со по еден цртеж на секоја страна, кај која илузијата на движење се добива со брзо листање на страниците. Оваа книшка овозможува мануелна анимација, која со наједноставен физички и оптички зафати извесен материјал се придвижува пред нашите очи. На кинеограф имаме со рака насликани фази, каде ствараме речна пројекција и секоја книшка - кинеограф е уникат.
1 Оптички уреди
* Тауматроп
* Фенакистоскоп
* Стробоскоп
* Зоотроп или зоетроп
* Фантаскоп
* Праксиноскоп
* Зоопраксископ
* Кинеограф
* Кинора
* Филоскоп
* Мутоскоп
Праксиноскоп

Праксиноскоп (потекнува од грчките зборови праксис - пракса и скопио - гледа) е оптички уред од 19 век. Францускиот пронаоѓач Емил Рејно (Émile Reynaud 1844–1918) во 1877 година ја подобрил оптичката играчка зоотроп и го претставил новиот, унапреден изум кој го нарекол Праксиноскоп.
1 Оптички уреди
* Тауматроп
* Фенакистоскоп
* Стробоскоп
* Зоотроп или зоетроп
* Фантаскоп
* Праксиноскоп
* Зоопраксископ
* Кинеограф
* Кинора
* Филоскоп
* Мутоскоп
Ананија Дамаски

Ананија Дамаски { (|Ἀνανίας) бил ученик на Исус Христос и еден од Седумдесетте апостоли, чија мисија е запишана во Евангелието по Апостол Лука.
1 Апостол Ананија во Светото Писмо
"И имаше еден ученик во Дамаск, по име Ананија; и Господ му рече , Ананија. И тој рече: Еве ме, Господи!
И Господ му рече: „Стани и оди на улицата што се вика Права и побарај го во куќата на Јуда , Савле Таршанинот; за, ете, тој му се моли на Бога “(Дела 9: 10,11)....
Филоскоп

Филоскоп (|Φιλος (филос - љубов) и |σκοπέω (скопео- гледа) — љубов кон набљудувањето) е уред за набљудување на слики во различнит фази кои овозможуваат анимација. Тоа всушност е една книшка (кинеограф) која е ставена во механички склоп поради побрз и полесен преглед на слики. Филоскопот го патентирал во 1897 година Хенри Вилијам Краток (Henry William Short) Книшката на која се нацртани различни фази на движења, ставена е и фиксирана во метална рамка, а со помош на метална рачка се вртат страниците од книшката. Иако самиот изум всушност е усовршување или додавање на механички делови на кинеографот, тој е патентиран и има свој назив независен од кинеографот.
1 Оптички уреди
* Тауматроп
* Фенакистоскоп
* Стробоскоп
* Зоотроп или зоетроп
* Фантаскоп
* Праксиноскоп
* Зоопраксископ
* Кинеограф
* Кинора
* Филоскоп
* Мутоскоп
Кинора

Кинора е еден од првите уреди за набљудување на подвижни слики измислен во 1896 од браќата Лимиер. Уредот бил многу популаран сè до Првата светска војна. Кинора е подобрена верзија на кинеографот. Самиот уред работел на мануелен принцип.* дрвено постољe
* шпијунки или отвори низ кои се гледало
* рачка со која се врти тапанот
1 Оптички уреди
* Тауматроп
* Фенакистоскоп
* Стробоскоп
* Зоотроп или зоетроп
* Фантаскоп
* Праксиноскоп
* Зоопраксископ
* Кинеограф
* Кинора
* Филоскоп
* Мутоскоп
Фибула (брош)

Фибула (|fibula — „''прицврсти''“) – игла за прицврстување на тога.
Фибулите исто така се користат во својство на накит. Тоа е своевидно копче или врска во вид на приврзок со игла, кои се користеле за затворање и врзување на облека. По изгледот и техничкото решение скоро се идентични со модерните сигурносни игли – ''безопасни''.
Биле во употреба од најраната историја и постојат во многу изведби и облици, во зависност од историскиот период: постојат келтски, дачански, сарматски, римски, готски итн. Од средниот век ги заменило копчето, но нивниот наследник, безопасната се користи и денес.
Акила

Акила { (|Ακυλας) бил еден од седамдесетте апостоли, ученик на Апостол Павле, заедно со неговата супруга Присила , му бил голем помошник во проповедите на Евангелието.
Православната црква го слави на 4 јануари и 14 јули (според јулијанскиот календар), Римокатоличката црква го слави на 13 февруари .
Евреин по потекло од Понт, живеел во Рим со својата сопруга Присила, од каде царот Клавдиј го прогонил во 52 година, при што населиле во Коринт. Таму го запознал апостол Павле, кој ги крстил него и неговата сопруга.
Во своето послание до Коринтјаните, кое го напишал во Ефес, апостол Павле спомнал: Акил и Присила ве поздравуваат многу од домашната црква (Кор. 16: 9).
По смртта на императорот Клавдиј, на Евреите им било дозволено да се вратат во Италија, а Аквил и Присила се вратиле во Рим.
Пишувајќи во послание до Римјаните од Коринт, апостол Павле ги поздравува своите стари пријатели и соработници: поздравете ги Присила и Акила, моите помагачи во Христа Исуса, кои ги положија вербата за мојата душа, на кои им благодарам не на една, туку на сите незнабожни цркви и нивната матична црква ( Римјаните 16: 3–4).
Подоцна, Акила повторно заминал во Ефес, каде што работел заедно со Свети Тимотеј.
Заробен во Рим, Павле му пишувал на Тимотеј во Ефес: Поздрав до Прискила и Аквила (2. Тимотеј 4:19).
За време на прогонот на императорот Нерон, се повлекол во Ефес , каде го проповедал Евангелието заедно со неговата сопруга Присила, каде и двајцата завршиле со маченичка смрт..,.
Фантаскоп

Фантаскоп (од грчките зборови фантасиа - фантазија, скопео-гледа) е оптички уред патентиран 1799 година од белгискиот илузионист Робертсон (Étienne-Gaspard Robert). Со помош на овој оптички уред париската театарска публика била заплашувана со изведба на опсенарски театарски вештини на сцената. Фантаскоп е унапреден уред волшебна ламба. Благодарејќи на фантаскоп, Робертсон комбинирајќи сенки и проекции усовршена латерна магика - фантаскоп, осмислил театар на сенки фантазмагорија во 19 век станала омилена народна забава.
1 Оптички уреди
* Тауматроп
* Фенакистоскоп
* Стробоскоп
* Зоотроп или зоетроп
* Фантаскоп
* Праксиноскоп
* Зоопраксископ
* Кинеограф
* Кинора
* Филоскоп
* Мутоскоп
Мутоскоп

Мутоскоп — едноставна машина низ која се гледале подвижни слики. Апаратот ја прикажувал раната анимација заснована врз сменување на низа фотографии кои давале привид на движење. Всушност мутоскоп е посовршена верзија на кинеограф, кога на едноставната книшка (кинеограф) која прикажува низа од движења со прелистување, и се додале механички делови - рачка за вртење, тапан, постоље, шпијунка или отвор за гледање, тогаш посовршениот кинеограф бил наречен мутоскоп. Овој уред во 1894 година го измислил Херман Каслер (англиски јазик|Herman Casler). Сè до крајот на првата деценија од дваесеттиот век, оваа направа била една од главните атракции на панаѓурите, саeмите, излетиштата во Европа, а особено во Англија. Мутоскопот станал доминантен во работењето со машини на монети.
1 Оптички уреди
* Тауматроп
* Фенакистоскоп
* Стробоскоп
* Зоотроп или зоетроп
* Фантаскоп
* Праксиноскоп
* Зоопраксископ
* Кинеограф
* Кинора
* Филоскоп
* Мутоскоп
Хекс (игра)

Хекс (игра) е игра за две лица.
1 Историјат
Ја измислил Данецот Пиет Хеим 1942 година додека уште бил студент на теоретска физика. Независно од него, 1948 година ја осмислил и Џон Форбс Неш, по дипломирањето ма математика на Универзитетот Принстон. Играта првобитно се нарекувала Неш или Џон, со тоа што името истовремено се однесувало и на нејзиниот проноѓач, а и на фактот дека честопати се играла на поплочените подови на бањите. Името Хекс е установено во 1952 година, кога комерцијалната верзија ја издала компанијата за игри Паркер Брадерс.
Агав

Агава (|Ἄγαβος) бил еден од седумдесетте Христови апостоли. Тој е спомнуван во Делата на апостолите (Дела 11:28; 21:10).
Тој е роден во Јудејско царство. За него се верува дека имал дар на пророштво. Тој бил убиен во Ерусалим. Бил каменуван од Евреите кои не прифатиле христијанство.
Православна црква го слави на 8 април, според јулијанскиот календар.
Во 44 година, додека бил во Антиохија, Агава „претскажал преку Светиот Дух, дека ќе има голема глад низ целиот свет, што и се остварило за време на и Клавдиј“ (Дела 11: 27-28). За оваа глад пишувале римските историчари (Такит, анали. 12.43; Јосиф Флавиј - Антика на Евреите. XX 5.2).
Неколку години подоцна, Агава го запознал Апостол Павле во палестинска Кесарија (во куќата на Архиеакон Филип) и го предвидел неговото претстојно страдање во Ерусалим (Дела 21: 10-11).
Според легендата, Агабус проповедал во повеќе земји,.
Клуедо

Клуедо — популарна логичка друштвена игра на табла. Создадена е во Велика Британија, а ја осмислил британскиот музичар Антони Прат (''Anthony E. Pratt'') во 1943 година. Играта на пазарот прв пат се појавила во 1949 година.
Во играта може да учествуваат помеѓу 3 и 6 играчи, а наменета е за сите возрасти, од помладите основци па понатаму.
1 Прибор за игра
* Табла за игра
* 6 фигури во различни бои, кои претставуваат играчи-детективи
* 2 коцки за игра
* 1 „таен“ плик
* 21 картичка - „трага“
2 Поврзано
* Монопол (игра)
* Ризико (игра)
* Истражувач
* Агата Кристи
Зоопраксископ

Зоопраксископ (Zoopraxіscope потекнува од грчките зборови "зое"- живот, праксис - пракса и скопио - гледа - поранешен назив е Зоогироскоп (Zoogyroscope) потекнува од грчките зборови "зое"- живот, жиро - γυρο „вртење“ и скопео - посматра, што би може да се преведе како живо посматрање на вртење) е машина која го прикажувала природниот циклус движењата на човечките и животинските движења. Уредот е измислен во 1879 година од страна на Едвард Мајбриџ.
1 Оптички уреди
* Тауматроп
* Фенакистоскоп
* Стробоскоп
* Зоотроп или зоетроп
* Фантаскоп
* Праксиноскоп
* Зоопраксископ
* Кинеограф
* Кинора
* Филоскоп
* Мутоскоп
Прохор

Прохор { (|Πρόχορος) бил еден од седумте ѓакони и еден од седумдесетте Христови апостоли. Апостол Лука го спомнува во Делата на апостолите (Дела 6: 5).
Тој бил ученик на апостол Петар и придружник на апостол Јован Богослов.
Тој служл како епископ во градот Никомедија во Витинија..
Православната црква го слави 28 Јули според јулијанскиот календар,.
Енергетска заедница

Енергетската заедница е меѓународна организација воспоставена помеѓу Европската Унија и повеќе трети земји со цел да се прошири внатрешниот енергетски пазар на ЕУ во Југоисточна Европа и во други региони. Со приклучувањето кон Енергетската заедница, членките се заложуваат да го спроведат соодветниот енергетски acquis communautaire на ЕУ, да развијат соодветна регулаторна рамка и да ги либерализираат своите пазари на енергетика согласно со acquis communautaire.
Договорот со кој е основана Енергетската заедница е потпишан на 1 октомври 2005 година, а влегол во сила на 1 јули 2006 година.
Членки на Енергетската заедница се: ЕУ, Албанија, Босна и Херцеговина, Косово, Македонија, Молдавија, Србија, Црна Гора, Украина и Грузија. Набљудувачи се: Ерменија, Норвешка и Турција.
Владица Димитров

Владица Димитров (Димитроврад, 1974) е српски политичар и претставник на бугарската заедница во Србија. Тој беше пратеник во Народното собрание на Србија од 2014 до 2016 г. и во моменти исполнува четвртиот си мандат како градоначалник на Димитровград. Димитров е член на Српската прогресивна партија од 2013 г. Пред тоа тој беше член на Демократската партија и Демократската партија на Србија.
ФК Сент Етјен

АС Сент Етјен Лоар (честопати се нарекува АС Сент Етјен или скратено АССЕ) е француски фудбалски клуб со седиште во градот Сент Етјен, Оверњ-Рона-Алпи. Клубот е основан во 1933 година и моментално игра во Лига 1, највисоката дивизија на францускиот фудбал.
Сен-Етјен има освоено рекордни десет титули во Лига 1, како и шест титули во Купот на Франција, една титула во Лига купот и пет Суперкупа на Франција. Исто така клубот го има освоено и Лига 2 првенството - втората лига по ранг во Франција - во три наврати. Најголемиот дел од своите успеси Сент Етјен ги остварил во 1960-тите и 1970-тите години, кога клубот го воделе тренери како Жан Снела, Алберт Бате и Робер Ербен.
Сент Етјен ги игра своите домашни натпревари на стадионот Стад Жофроа-Гишар. Најчесто играат во зелени дресови и бели шорцеви, а поради тоа имаат прекар ''Les Verts'' (зелените). Главен соперник на клубот е , со кого го играат ''дербито Рона-Алпи''.
1 Титули
* Лига 1 : 10 (рекорд)
: Победник: 1956–1957, 1963–1964, 1966–1967, 1967–1968, 1968–1969, 1969–1970, 1973–1974, 1974–1975, 1975–1976, 1980–1981
* Лига 2 : 3
: Победник: 1962–1963, 1998–1999, 2003–2004
* Куп на Франција : 6
: Победник: 1961–1962, 1967–1968, 1969–1970, 1973–1974, 1974–1975, 1976–1977
* Лига куп на Франција : 1
: Победник: 2012–2013
* Суперкуп на Франција : 5
: Победник: 1957, 1962, 1967, 1968, 1969
* Куп Шарл Драго : 2
: Победник: 1955, 1958
Симеон Нигер

Симеон Нигер е личност во Книгата за делата во Новиот завет. Тој се споменува во Делото 13: 1 како еден од „пророците и учителите“ во Антиохиската црква:
Прекарот ''Нигер'' значи „црн“, и се однесува на темниот тен или африканското потекло.
Ирод Агрипа

Ирод Агрипа, познат и како Ирод или Агрипа I (хебрејски: אגריפס; 11 п.н.е. - 44 н.е.), бил крал на Јудеја од 41 до 44 година од н.е. Тој бил последниот владетел со кралската титула владеејќи над Јудеја и таткото на Ирод Агрипа Втори, последниот крал од династијата Херодија. Внукот на Ирод Велики и син на Аристобул IV и Береника, тој е кралот по име Ирод во Дела на апостолите 12: 1: „Ирод (Агрипа)“ (Ἡρῴδης Ἀγρίππας).
Територијата на Агрипа се состоела од поголемиот дел од современиот Израел, вклучително и Јудеја, Галилеја, Батанеја и Переа. Од Галилеја неговата територија се протегала источно до трахонитис.
Апостол Силуан

Апостол Силуан е традиционална фигура во источната православна традиција за која се смета дека е еден од Седумдесетте апостоли, оние следбеници на Исус испратени од него во Евангелието според Лука 10. Според православната традиција тој подоцна станал епископ солунски и умрел како маченик.<sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve- >&#x5B; ''потребно е цитат'' &#x5D;</sup>
Тој треба да се разликува од Силван, попознат како Сила, кој се спомнува во Новиот завет (Дела, разни писма на Павле и Првото послание на Петар) како сописател или препишувач на некои од овие дела.
Прслук

Прслук е вид на предмет за облекување многу сличен на џемпер, само што нема ракави. Најчесто се носи преку некој друг предмет за облекување: кошула, блуза, маица и сл. Многу е присутен детал во српските краеви како дел од традиционалните народни носии .
1 Галерија
Марко-Јован

Марко-Јован или Апостол Марко наречен Јован (|Μάρκος) — еден од седумдесетте апостоли. Апостол Лука го спомнува во Дела на светите апостоли 12,25; 15,37-39). Внук на апостол Варнава и ученик на апостол Павле. Традиционално се смета за истата личност што и апостолот Марко Евангелист.
Марко, наречен Јован, се споменува во Делата на светите апостоли ( и ). Тој бил жител на Ерусалим, син на одредена Марија, чиј дом бил место на молитвени собирања за апостолите и членовите на Ерусалимската црква. Апостол Петар дошол во нејзината куќа по чудотворното ослободување од затворот. оттука, ги оставил во Ерусалим Варнава и Павле и го зел со себе Јован-Марко.
Во своите дела пишувал за учеството на Јован-Марко во проповедите од Саламина на Кипар, (Дела 13,5).
Во исто време, врз основа на изразот „за служба“ (''διακονια'') употребен во текстот, се претпоставува дека Јован-Марко бил ѓакон (во тогашна смисла на поимот).
Кога Павле и неговите придружници го напуштиле Кипар и отишле во Памфилија, Марко се раздели од нив и отшол во Ерусалим (Дела 13,13).
Тој бил епископ на градот Библос во Феникија.
Во православието се слави на 10 октомври (27 септември според стариот стил) Марко-Јован се слави заедно со Апостол Зинон и на 17 јануари (4 јануари според стариот стил) на денот на Соборот на седумдесеттите свети апостоли а во Католичка црква на 27 септември.
Огромното мнозинство на современи истражувачи се убедени дека сите спомнувања и записи за на Марко-Јован , наречени Марко, во Новиот завет се однесуваат на иста личност.
Несигурната разлика помеѓу Апостол Марко (Евангелист) и Марко-Јован (како и друг Марко вклучен во една од варијантите на списокот со 70 апостоли) се појавила само во доцната црковна традиција која е без основа.
Чакшири

Чакшири се дел од машка српска народна носија.
Се јавуваат во 16 век, а на почетокот на 20 век исфрлени се од народната носија на Србија. Главно се правеле од сукно, тканина како платно. Долгото турско владеење и економската потчинетост оставиле длабок траг во носијата.
Ернст Касирер

Ернст Алфред Касирер (, - , ) бил германски филозоф.
Касирер развил теорија за симболика и ја искористил за проширување на феноменологијата на знаењето во поопшта филозофија на културата. Касирер бил еден од водечките поборници на XX век на филозофскиот идеализам. Негови најпознати дела се Филозофија на симболичките форми (1923-1929) и Есеј за човекот (1944).
1 Животопис
Касирер е роден во Вроцлав во еврејско семејство, студирал литература и филозофија на Универзитетот во Марбург (каде ја одбранил својата докторската дисертација во 1899 година на анализата на Рене Декарт за математички и природни научни знаења со наслов: '''Kritik derhematischen und naturwissenschaftlichen Erkenntnis'' [''Критика на Декарт за математичко и научно знаење'']), а во 1906 година докторирал и на Универзитетот во Берлин (каде ја одбранил дисертацијата со наслов ''Das Erkenntnisproblem in der Philosophie und Wissenschaft der neueren Zeit: Ers'' [''Проблемот на знаењето во филозофијата и науката во модерното време: том I'']).
Политички, Касирер ја поддржувал либералната германска демократска партија. Откако работел долги години како предавач на „Хумболтовиот универзитет“ во Берлин, Касирер бил избран во 1919 година за предавач по филозофија на новооснованиот универзитет во Хамбург, каде предавал до 1933 година. Бидејќи бил Евреин, тој ја напуштил Германија откако нацистите дошле на власт во 1933 година.
По напуштањето на Германија предавал неколку години на Универзитетот во Оксфорд, пред да стане професор на Универзитетот во Гетеборг. Кога Касирер почнал да ја смета Шведска за премногу небезбедна, тој аплицирал за работно место на Универзитетот во Харвард, но бил одбиен затоа што триесет години претходно тој ја одбивал понуда да работа за нив. На Универзитетот Колумбија во Њујорк, предавал од 1943 година сè до неговата смрт во 1945 година.
Касирер починал од срцев удар во април 1945 година во Њујорк. Неговиот гроб се наоѓа во Вествуд, Њу Џерси.
2 Позначајни дела
*''Филозофија на симболичките форми'' (1923-29)
*''Јазик и мит'' (1925)
*''Индивидуализмот и космосот во ренесансната филозофија'' (1927)
*''Кант и проблемот со метафизиката. Коментари на толкувањето на Мартин Хајдегер за Кант'' (1931)
*''Филозофија на просветителството'' (1932)
*''Логика на културните науки'' (1942)
*''Есеј за човекот'' (1944)
Скева

Скева (во изворите на грчки: Σκευᾶς, транслит.: Скеуас) бил Евреин наречен „главен свештеник“ во Делата 19:14, иако дали бил главен свештеник, спорно е од страна на некои писатели. Иако немало првосвештеник во Ерусалим со ова име, некои научници забележуваат дека не било реткост за некои членови на кланот Задокит (Синови на Задок) да преземат неофицијална првосвештеничка улога, што може да го објасни овој назив. Сепак, поверојатно е дека тој бил возбудлив егзорцист заснован на употребата на грчкиот термин периерхоменон (περιερχομένων) - „одејќи од место до место“ користено во Делата 19:13 во однос на неговите таканаречени „синови“.
Според книгата „Дела на апостолите“, тој имал седум сина кои се обиделе да изнудат демон од човек во градот Ефес, користејќи го името на Исус како повик. Оваа практика е слична на еврејската практика, која потекнува од Заветот на Соломон, за повикување на ангели да избркаат демони. Поради акцентот на исцелување и духовна власт во службата на Скева, можеби е точно да се мисли на него како фигура на шаман за еврејските заедници во кои работел.
Зубун

Зубун е свечена женски фустан без ракави, од бело домашно сукно, богато украсен и извезен претежно со црвена, црна, зелена и сина волна, како и со бел памучен конец. По ивиците е опточен со нашиена црвена чоја и темен волнен гајтан и се облекувал преку елекот. Го носеле сите ширум Балканскиот Полуостров освен муслиманите. Може да се каже дека зубунот ги обединува источноазијските и византиско-српските елементи, кои во корелација даваат еден, за тоа време, многу значаен предмет за облекување.
Елек

Елек (од турси ''yelek'' = ''елече'') е дел од народна носија кој е застапен во неколку балкански земји како предмет за облекување сè до средината на дваесеттиот век, кога почнале да се носат костуми кои доаѓаат од градот.
1 Елекот како мотив во уметноста
* „Љубовен елек“ — краток расказ на Оливера Ќорвезироска од 2021 година.
2 Галерија
Спецес

Спецес или Спетсес (|Σπέτσες) — еден од Саронските Острови во Егејското Море во средна Грција. Спецес со неколкуте соседни островчиња и хриди сочинува посебна општина во рамки на округот Острови на Периферијата на Атика. Седиште на општината и најголема населба на островот е истоименото гратче Спецес на североисточна страна на островот.
Елад

Елад (אלעד) е град во Израел. Градот е нов и се наоѓа во Централниот округ. Елад е изграден на местото на пораеншното арапско село Ал Музајрија. Градот се наоѓа на 25 километри источно од Тел Авив и има население од 48.763 жители според податоците од 2019 година. Елад е единствено место во Израел кое е определено како „верска заедница“.
1 Име
Елад на хебрејски јазик значи „Засекогаш Бог“. Сепак, името е исто така дадено по член од племето на Ефрем (еден од 12 основачи, односно потомци на Израил), кој пак живеел во тој регион.
2 History
Изградбата на Елад започнала во доцните 1990-ти, откако владата во 1990 година донела одлука да се изградат серија на населби покрај Западниот Брег. Се планирало да се направат живеалишта за околу 50.000 жители. Градот бил изграден од ново како планирана заедница. За разлика од околните планирани населби во Израел, Елад бил планирал за ултраортодоксни и ортофоксни Евреи. Така, градот е направен според нивните верски потреби, особено во однос на просторот за живеење и многудетни семејства.
Веќе во 1998 година Елад се стекнал со статус локален совет, а во 2008 со статус на град.
3 Население
Елад е еден од најбрзо растечките градови во Израел со годишен природен прираст од 6 до 7 проценти. Густината на населението е 13.1 жител на километар квадратен.