Фотовоис

Фотовоисот е квалитативен метод на истражување што се користи во партиципативно истражување базирано на заедницата, ова вклучува собирање фотографии и наративи направени од членови на заедницата, наместо користење на надворешни истражувачи. Фотовоисот има за цел да придонесе кон практично знаење добиено од набљудувањата на тие членови. Фотовоисот најчесто се користи во области како што се развој на заедницата, меѓународен развој, јавно здравство и образование.
Според Ванг и Бурис, кои го развиле процесот, проектот за фотоглас треба да има за цел да:
# да им се овозможи на поединците да документираат и размислуваат за предностите и недостатоците во заедницата;
# потикнување на критички дијалог и разбирање за важни прашања во заедницата. Ова може да се постигне со користење на фотографии како медиум за групна дискусија;
# да се допре до политичарите и другите засегнати страни. Фотографиите направени од учесниците служат како алатки за дискусија и референтни точки. Ова ги насочува разговорите со истражувачите и другите учесници.
За разлика од традиционалните интервјуа, фотовоисот не се потпира само на вербална комуникација. Учесниците комуницираат преку фотографии. Фотовоисот може да се користи за справување со комуникациските бариери поврзани со културата, јазикот или нивото на образование. Фотовоисот е прилагодлив за широк спектар на учесници, без оглед на фактори како што се возраста, нивото на образование, јазикот, полот, расата, класата или попреченоста.
Во студијата за фотовоис, од учесниците се бара да ги изразат своите гледишта и да ги претстават своите заедници со фотографирање на сè што е значајно за нив поврзано со темите на истражување. Вообичаените теми на истражување вклучуваат грижа на заедницата, средства на заедницата, социјални прашања и бариери при јавното здравје. Овие фотографии се толкуваат преку дискусии, честопати во комбинација со наративи кои објаснуваат како фотографиите истакнуваат одредена тема на истражување. Овие наративи го олеснуваат дијалогот насочен кон повик за акција и информирање на креаторите на политики за проблемите и потребите на заедницата. Ова потенцијално придонесува за развој на решенија и програми.
1 Позадина
Фотовоис е развиен во 1992 година од Каролин Ц. Ванг од Универзитетот во Мичиген и Мери Ан Бурис, програмски службеник за здравје на жените во Фондацијата Форд во Пекинг, Кина. Неговиот развој се темелел на идејата дека сликите и зборовите можат ефикасно да ги изразат потребите, проблемите и желбите на заедницата и поединците. Покрај тоа, фотогласот бил под влијание на документарната фотографија, концептот на јакнење, феминистичката теорија, промоцијата на здравствената едукација на Пауло Фреире ''во „Педагогија на угнетените''“ и неговата идеја за критичка свест. Ванг и Бурис изјавиле дека „Фреире забележал дека едно средство за овозможување на луѓето критички да размислуваат за својата заедница и да почнат да дискутираат за секојдневните социјални и политички сили што влијаат на нивните животи е визуелната слика... Фотоглас го носи овој концепт еден чекор понатаму, на начинот кајшто сликите од заедницата се создадени од самите луѓе“.
Фотовоис прв пат бил користен во соработка со руралните жени во покраината Јунан, Кина, за да се дојде до влијание врз политиките и програмите што ги засегаат самите жени. Оттогаш, овој метод се користи во различни средини и со различни популации, како што се бегалци во Сан Диего кои бараат опции за лично медицинско толкување, бездомни возрасни лица во Ан Арбор, Мичиген, Клаудија Мичел за поддршка на здравствените работници и наставниците во заедницата во рурална Јужна Африка и Лаура С. Лоренц од Училиштето за социјална политика и менаџмент „Хелер“ на Универзитетот Брандеис во нејзината работа со преживеани од повреди на мозокот.
2 Модерна имплементација
Фотовоисот е усвоен од повеќе дисциплини и често се користи со други методи на истражување базирани на заедницата и партиципативно акционо истражување . Тоа е квалитативен пристап што се користи за решавање на чувствителни и сложени прашања и им овозможува на поединците да ги споделат своите перспективи. Се користи за собирање и анализа на податоци за дисеминација и мобилизација на знаење. Целта е да се информира и поддржи создавањето на соодветни интервенции и активности во врска со сложени проблеми, вклучувајќи го здравјето и благосостојбата, социјалната нееднаквост и социо-економската нееднаквост. На пример, моделот на фотоглас се користи во високото образование за учење на студенти по социјална работа. Фотовоисот се користи и за ангажирање на деца и млади, обезбедувајќи им средина и можност да ги искажат своите загрижености и стратегии за справување со креаторите на политики и давателите на услуги. Генерално, фотовоисот се користи за истражување на животните искуства на учесниците во врска со системските структури и односите на социјалната моќ и за комуникација на овие искуства преку невербален медиум.
3 Варијанти
Познато и како „партиципативна фотографија“ или „фотоновела“, фотогласот се смета за подтип на „ партиципативни визуелни методи “ или сликовен глас и вклучува техники како што се фото-еликација и дигитално раскажување приказни. Овие техники им овозможуваат на учесниците во истражувањето да создаваат визуелни елементи што ги доловуваат нивните индивидуални перспективи како дел од истражувачкиот процес. Пример за ова е Project Lives, партиципативен фотографски проект што се користи за создавање нова слика за жителите при проектите за домување, објавен во април 2015 година. Други сродни форми вклучуваат paintvoice, што произлегува од делото на Мајкл Јонас, и comicvoice, кој е пионер на ''Create a Comic Project'' на Џон Берд од 2008 година, како и ''Comic Book Project'' на Мајкл Биц (во помала мера).
4 Меѓународен развој
Во меѓународните истражувања, фотовоисот се користи за да им овозможи на учесниците од земјите во развој да дефинираат како сакаат да бидат претставени пред светската заедница. На учесниците им се дава контрола да ги раскажат своите приказни и перспективи и да имаат чувство на авторство врз нивната претстава пред заедницата. Ова помага да се пренесе што значи да се живее во земја во развој на надворешната публика (на пр., финансиери и гласачи на развиената земја) и оние вклучени во меѓународниот развој (на пр., невладини организации и владини агенции ). Дополнително, фотовоисот може да го користи заедницата за следење на влијанието на програмите за развој. На пример, фотовоисот се користи во Бангладеш за да се разбере традиционалното еколошко знаење на жителите за водата во нивната урбана средина и да се документираат промените во ставот кон водата и природните екосистеми со текот на времето. Ова може да помогне во информирањето на надворешните агенции за процесот, влијанијата и сложените реалности, надополнувајќи ги пошироките истражувања и анализи за поддршка на напредокот во развојот.
5 Критики
И покрај своите силни страни, фотогласовното новинарство се соочува со неколку критики. Етичките проблеми вклучуваат одржување на приватноста и доверливоста на учесниците, добивање вистинска информирана согласност и избегнување на лажно претставување или стигматизација на поединци и заедници преку објавените слики.
Друг предизвик во фотогласовното новинарство е потенцијalnata пристрасноста на истражувачот да влијае врз објективноста. На пример, фасилитаторите може ненамерно да ги водат дискусиите кон теми што ги сметаат за „ достојни за истражување “ или нивните когнитивни пристрасности би можеле да влијаат врз тоа кои фотографии ќе ги истакнат за време на јавните презентации. Ова може да ги наведе учесниците, особено ако се чувствуваат помалку артикулирани во формални услови, да се самоцензурираат или да избираат слики за кои веруваат дека истражувачите ги сакаат, наместо оние што се најлично значајни или предизвикувачки за нив.
6 Поврзано
* Партиципативна уметност
7 Наводи