Мариз Кемал

Мариз Кемал (|Маризь Кемаль, руски: Раиса Степановна Кемайкина (Раиса Степановна Кемајкина); родена во 1950 година) — ерзјанска поетеса, писателка, публицистка, наставничка, јавна личност и мајстор на ерзјанскиот вез. Таа е водач на ерзјанската прослава на домородната религија и активист.
Кемал станала член на Сојузот на писатели на Русија во 1996 година и била ко-основач на Уралската заедница.
1 Биографија
Раиса Степановна Кемајкина била родена во ерзјанското село Малое Марешево, Чамзински округ, Република Мордовија, во семејство на земјоделци.
Во 1965 година завршила осмо одделение во родното село, а потоа поминала две години во средното училиште во селото Болшое Марешево. Таа дипломирала на Филолошкиот факултет на Мордовскиот универзитет Огарев, добивајќи квалификација за наставничка по руски јазик и литература.
Од 1972 до 1975 година работела како наставничка во училиште во родното село. Покрај главниот предмет, предавала германски и ерзјански. Сепак, таа немала голема желба да држи часови по ерзјански јазик: не дипломирала на националниот оддел на универзитетот.
Откако се вратила во Саранск, таа работела како лектор во весникот „Ерзјанска вистина“. Ова послужило како добра основа: Кемал конечно се заинтересирала за одржувањето на јазикот и се префрлила во одделот за култура, на чело на тогашниот Г.П. Ласкин. Една година подоцна, таа почнала да работи во одделот за партиски живот, под раководство на Н.М. Симјанов. Нејзините први песни биле објавени до 1980 година.
Потоа продолжила да работи во Мордовскиот републикански библиотечен центар „А.С. Пушкин".
Од 1985 до 1988 година, таа била раководител на одделот за поезија во литературното списание „Сјатко“. Во 1989 година, таа станала извршен секретар на детското списание „Чилисема“ на ерзјански јазик.
2 Творештво
Во августовското издание на „Сјатко“ од 1980 година била објавена нејзината поема „Эйкакшчинь лавсь“ („Лулка на детството“).
Во 1987 година била објавена заедничка збирка од четири авторки, „Маней васолкст“, која вклучувала и голем избор од нејзините песни. Во 1988 година, Мордовскиот издавач на книги ја објавил нејзината прва збирка, „Лавсь“ („Лулка“), чиј главен лајтмотив биле детството и адолесценцијата.
Втората збирка на Кемал, „Штатол“ („Свеќа“, 1994), бил филозофска рефлексија за животот, судбината на народот Ерзјаните и нивниот национален идентитет. Ова вклучувало песни, вклучувајќи ја и „Мон - Ерзјан!“ („Јас сум Ерзја!“).
Резултатот од долгогодишното проучување на ерзјанскиот фолклор била збирката есеи „Сынь ульнесть эрзят" („Тие биле Ерзјани“) и книгата со бајки „Евксонь кужо“ („Ливада од бајки“), за познати претставници на ерзјанскиот народ.
Во 1998 година, нејзините песни биле објавени во збирката „Ниле ават — ниле морот“ („Четири жени - четири песни“), објавена во Талин.
Едно од многуте дела на поетесата била и малата песна „Степан Ерзја Марто Кортнема“ („Разговор со Степан Ерзја“, 1998), посветена на познатиот скулптор Степан Ерзја (Нефјодов), која се занимавала со проблемот на губењето на културното наследство и судбината на ерзјанскиот народ.
3 Општествени активности
Во 1989 година, таа станала една од основачите на културно-образовното друштво „Масторава“ и била негов прв секретар. Од 1993 до 1997 година, таа го основала и го водела женското движење „Ерзјава“ и го организирала аматерскиот фолклорен и етнографски ансамбл „Ламзур“, кој го водела со помош на Владимир Ромашкин, основачот на друга добро позната група, „Торама“. Нејзините статии од овој период се осврнувале на прашања за јазикот, етничкиот идентитет и националните традиции. Таа почнала да објавува во весникот „Ерзјан Мастор“.
Како активен учесник во неопаганското движење на Ерзјаните, таа ги предводела првите обновени традиционални ерзјански молитви. Таа го сметала христијанството за „измислено и наметнато“ на Ерзјаните: „Не смееме да си играме со верата, туку да се молиме на нашите богови, тогаш ние и нашиот народ ќе бидеме спасени; нашата свест навистина ќе се врати на природната вера; повторно ќе бидеме дел од природата и космосот и ќе го надминеме наметнатото, измислено христијанство“. Сепак, според Кемал, таа морала да импровизира во своите ритуали. Според социолошкиот доктор О.А. Богатова, се случува „реинвенција“ на ритуално-симболичкиот комплекс.
4 Мајстор на ерзјански вез
Додека ги проучувала ерзјанските традиции, таа се запознала со Људмила Федоровна Игнатиева, добро позната везителка на ерзјански шари во Мордовија, членка на Сојузот на уметници на Русија од 1991 година. таа ја научила уметноста на ерзјанскиот вез од неа. Во 2019 година била објавена книгата „Котова таргазь монь палям...“ („Кошулата е везена во шест реда“), во која Мариз Кемал ја навела својата менторка меѓу авторите, со што ѝ оддавала почит на сега починатата мајсторка. Книгата ги опишала методите и техниките на традиционалното везење и вклучува фотографии.