Битка за Северодонецк (2022)

Битка за Севродонецк — воен ангажман во пошироката битка за Донбас во кампањата во источна Украина за време на руската инвазија на Украина.
Градот Севродонецк делувал како административен центар на неокупираната Луганска Област пред инвазијата. До мај 2022 година, Севродонецк и соседниот град Лисичанск биле единствените значајни делови од областа што останале под украинска контрола.
До 14 јуни 2022 година, руските сили добиле контрола над поголемиот дел од градот и ги отсекле повеќето патишта за бегство. На 24 јуни 2022 година, на украинските единици им било наредено да се повлечат од градот , а следниот ден руските и проруските сепаратистички сили целосно го освоиле Севродонецк. Руското напредување продолжило кон Лисичанск, кој паднал на почетокот на јули.
Битката за Севродонецк била обележана со жестока урбана борба и е опишана како една од најкрвавите во војната. Околу 90% од зградите во градот биле уништени или оштетени.
1 Позадина
Збратимените градови Севродонецк и Лисичанск биле место на серија битки во 2014 година меѓу проруските сепаратисти и украинската војска за време на војната во Донбас. Набргу по почетокот на руската инвазија на Украина, на 28 февруари 2022 година, руските сили почнале да го гранатираат Севродонецк. Според Сергиј Гајдај, гувернер на Украина за Луганската област, едно лице загинало, а неколку биле повредени. Од гранатирањето биле погодени и гасоводи. На 2 март биле пријавени борби во речиси сите села во близина на Севродонецк. Руските сили продолжиле да го гранатираат градот, вклучително и училишната спортска сала која делувала како засолниште за бомби. Не биле пријавени смртни случаи. Во 15:20 тој ден, украинските власти соопштиле дека руските сили се обиделе да ги пробијат украинските линии кон градот, но биле одбиени.
Еден месец по нејзината инвазија, Русија соопштила дека контролира 93% од Луганската Област, оставајќи ги Севродонецк и Лисичанск како стратешки важни украински засолништа во областа. Руските планови за заземање на Севродонецк зависеле од успесите во блиските градови Рубижне на север и Попасна на југ. До 6 април, руските сили наводно освоиле 60% од Рубижне, и гранати и ракети слетувале во Севродонецк на „''редовни, постојани интервали''“. Следниот ден, силите на 128-та планинска ударна бригада спровеле офанзива која, наводно, ги истерала руските сили до 6-10 километри од блискиот град Кремина.
До 9 април, силите на руската четврта гардиска тенковска дивизија, наводно, се сконцентрирале во близина на Севродонецк. Помеѓу 11 и 12 април, континуираните руски напади во областа не добиле никаква основа. До 16 април, Украина соопштила дека 70% од Севродонецк бил уништен од руското гранатирање. На 18 април, Русија ја обновила својата офанзива во источна Украина, започнувајќи воздушни напади врз Севродонецк. До крајот на април, поголемиот дел од цивилното население на Севродонецк побегнало.
Кон крајот на април, руските сили започнале сеопфатна офанзива по должина од боиштето во должина од 800 километри за целосно заземање на преостанатата неокупирана територија на Донецк и Луганск.
2 Битка
2.1 Обиди за опкружување
На 6 мај, руските и силите на Луганската Народна Република (ЛНР) постигнале придобивки во предградието на Севродонецк, напаѓајќи го селото Воеводовка северно од градот, додека исто така го зазеле селото Вороново на југоисток. И други села биле нападнати во обид да го опколат градот. Подоцна, градоначалникот на градот, Олександр Стрјук, соопштил дека Севродонецк бил „виртуелно опкружен“. Во текот на следните денови, руските и сепаратистичките сили ги нападнале Билогоровка, Воеводивка и Лисичанск, со намера да го отсечат Севродонецк од југ. Ја освоиле и Попасна.
На 9 мај, трупите на ЛНР, наводно, ја презеле контролата над Нижње и почнале да ја напаѓаат Тошкивка, две населби југоисточно од Севродонецк. Тешките борби продолжиле во Рубижне, Воеводивка и Билогоровка, додека руските сили се обиделе дополнително да го опколат Севродонецк од западната линија. Следниот ден, украинските сили уништиле руски понтонски мост преку реката Донец во близина на Билогоровка, обидувајќи се да го попречат рускиот напредок и, наводно, уништиле речиси цел руски баталјон во тој процес. Според шефот на украинската регионална полиција Олег Григоров, Севродонецк и неговиот директен сосед, Лисичанск, биле тактички опколени, бидејќи руската артилерија можела слободно да ги нападне преостанатите отворени патишта во градот. Снабдувањето со електрична енергија и вода било прекинато во градовите, оставајќи десетици илјади цивили без основните потреби. До 12 мај, руските и силите на ЛНР ги победиле украинските сили во Битката кај Рубижне и воспоставиле целосна контрола врз градот, продолжувајќи ги нивните обиди да го опкружат Севродонецк.
Во најголем дел, Русија последователно ги прекинала своите копнени напади врз околината на Севродонецк и Лисичанск и се ограничила на артилериски бомбардирања. Наместо тоа, проруските сили се фокусирале на завршување на опкружувањето на двата града. За таа цел, тие нападнале на северната линија на боиштето околу Изјум и на југ кон Бахмут. Северните напади направиле мал или никаков напредок, но на југ, Русија постигнала ограничен напредок во текот на неколкудневната тешка борба. Борбите биле главно концентрирани во голем број села, вклучувајќи ги Тошкивка, Пилипчатино, Горско и Золото.
2.2 Напад на градот
На 27 мај, Русија го започнала својот директен копнен напад против Севродонецк, и покрај тоа што сè уште не го опколила градот целосно. Чеченските кадировци го зазеле хотелот Мир во северниот дел на градот. Во меѓувреме, другите руски и сепаратистички сили ги продолжиле своите обиди да формираат свој дел во урбаните области, напаѓајќи од север во близина на Рубижне и југозапад кај Устиновка и Боровско. Понатаму на запад, Русија продолжила полека да напредува во голем број области како што се Лиман и Сиверск за да ги наруши украинските линии за снабдување до Севродонецк-Лисичанск. Следниот ден, 28 мај, Русија остварила ограничена добивка во Севродонецк. Институтот за проучување на војната (ИПВ), аналитички центар и воен набљудувач со седиште во САД, соопштил дека битката веќе се покажала многу скапа за руските сили до овој момент и потенцијално може да ги исцрпи нивните офанзивни способности. Институтот за проучување на војната забележал дека и Русија и Украина трпат големи загуби, но инсистирал на тоа дека персоналот на проруските контингенти е потешко да се замени.
До 29 мај, руските сили започнале целосен напад врз градот. Украинските бранители ги одбиле нападите, но не биле во можност да ги спречат напорите на Русија за опкружување. Руските трупи биле ангажирани во блиски борби со украинските војници, со судири, наводно, кои се одвивале во „''средината на градот''“.
До утрото на 31 мај, руските сили контролирале една третина и половина од градот, при што Русите го туркале и го делеле градот на две половини. Подоцна во текот на денот, Украина потврдила дека помеѓу 70 и 80% од градот бил под руска контрола, како и повеќето од околните села. Гувернерот на Луганск, Сергиј Гајдај, известил за уличните битки и кажал дека „''некои украински војници се повлекле на поповолни, однапред подготвени позиции''“. До тоа време, околу две третини од имотите во градот наводно биле уништени.
На 1 јуни, според Украина, хемиската фабрика Азот била погодена од руско бомбардирање, а резервоарот со азотна киселина се разнел, принудувајќи ги луѓето да останат во затворени простории. Следниот ден било наведено дека околу 800 цивили се кријат во засолништа под фабриката Азот, која исто така станала бастион на одбраната на некои украински војници. Во меѓувреме, гувернерот Хајдај изјавил дека руските сили стигнале до јадрото на градот. Украинските сили соопштиле дека заробиле шест руски војници.
Според Министерството за одбрана на Обединетото Кралство, од 2 јуни, Русија ја презела контролата над поголемиот дел од Северодонецк. Следниот ден, на 3 јуни, украинскиот контранапад вратил 20% од територијата што ја изгубила во градот. Гајдај изјавил дека украинските сили одбиле голем број руски напади и уништиле опрема. Тој исто така соопштил дека Русија „''ги фрла сите свои резерви во Северодонецк''“ и дека е „''невозможно да се достави храна и лекови во градот''“. Гајдај додал дека Русија ги крева во воздух мостовите над Донец за да го спречи украинското засилување и испораката на помош. Најмалку 12 членови на украинската легија на странци се бореле во градот, меѓу кои и еден грузиски и португалски државјанин. Според Ројтерс, двајца нејзини новинари биле ранети, а нивниот возач бил убиен во близина на Северодонецк.
Гувернерот Гајдај изјавил дека рускиот генерал Александар Дворников „''добил задача до 10 јуни или целосно да го заземе Северодонецк или целосно да го отсече автопатот Лисичанск-Бахмут и да го стави под контрола''“. Министерството за одбрана на Обединетото Кралство соопштило дека Русија употребува тактики слични на оние што се користат во Сирија користејќи сили различни од сопствените војници како начин за намалување на руските жртви, вклучувајќи ги и војниците од Луганската Народна Република (ЛНР). Овие војници не биле толку добро обучени или опремени како редовните руски војници.
На 6 јуни, Гајдај ја опишал ситуацијата во Украина на следниот начин: „''Нашите бранители успеаја да нападнат извесно време - тие ослободија речиси половина од градот. Меѓутоа, сега ситуацијата повторно се влоши за нас''“. Во однос на патот Лисичанск-Северодонецк, тој изјавил дека Русите „''не го контролираат овој пат, но целата рута е гранатирана. Русите собраа огромни резерви. Времето ќе покаже дали ќе имаат доволно сила да ја поминат оваа рута''“. Тој ги опишал руските сили како „''едноставно неверојатни''“ во однос на бројот и опремата. Руските сили, објавил тој, спроведуваат „стандардни тактики за изгорена земја“. Генерал-мајор Кирило Буданов, шеф на украинското воено разузнавање, изјавил дека украинските сили полека напредуваат и покрај „''десеткратната предност на непријателот во артилерија''“. Украинскиот претседател Володимир Зеленски го посетил Лисичанск и изјавил „''се држиме“ и „ги има повеќе и тие се посилни''“, ветувајќи дека украинската армија нема да се откаже од позициите во градот и покрај очигледната руска тактичка супериорност на линијата на фронтот.
Командантот на баталјонот Свобода на украинската национална гарда, Петро Кузик, ги опишал уличните борби како жестоки и „''ужасни“.''''„Имаше обиди за контранапад – некои успешни, други не. Има постојан притисок од нивна страна. Некои дивизии мораа да повлечат блок, додека други дивизии, вклучително и нашата, можеа да ги задржат своите позиции. Но, сето ова се случува во исклучително тешки услови''“, додавајќи дека тие „буквално се бориме за секоја куќа, секоја улица. Еден ден може да придвижиме еден блок напред, друг ден да не турнат назад... не можеме да се потпреме само на издржливоста на пешадијата, ни требаат и доволно војници и ресурси како тенкови и артилерија“.
На 8 јуни, украинскиот генералштаб соопштил дека ги „задржува“ руските напади. Сепак, воената анализа изјавила дека „''тешко е да се знае која армија има контрола на која територија''“. Гајдај нагласил дека „''никој нема да се откаже од градот, дури и ако нашата војска ќе мора да се повлече на повеќе утврдени позиции, бидејќи градот постојано се гранатира. Сепак, тоа не би значело дека градот се откажува''“. Во меѓувреме, Русија соопштила дека „''украинската група во Донбас претрпува значителни загуби во жива сила, оружје и воена опрема''“. Министерството за одбрана на Обединетото Кралство забележало дека „''не е веројатно дека која било од страните добила значителен терен во последните 24 часа''“. Подоцна истиот ден, Гајдај признал дека украинската армија била турната назад во предградието на градот поради интензивното руско бомбардирање. Адвокатот што го застапува украинскиот олигарх Дмитро Фирташ, сопственик на хемиската фабрика Азот, изјавил дека во фабриката останале 800 цивили, од кои 200 биле вработени. Гајдај изјавил и дека украинските сили не можеле да ги спасат граѓаните што останале во градот.
На 9 јуни, Гајдај изјавил дека повеќе од 90% од градот бил под руска контрола. Командантот на баталјонот Свобода, Петро Кузик, изјавил дека Украинците намерно ја вовлекуваат руската пешадија во урбани услови на војување како тактика да го негираат артилерискиот оган. Тој понатаму соопштил дека: „''Вчерашниот ден беше успешен за нас - започнавме контраофанзива и во некои области успеавме да ги потиснеме еден или два блока. Во други нè турнаа назад, но само за една зграда или две. Вчера окупаторите претрпеа сериозни загуби - ако секој ден беше како вчера, сето тоа наскоро ќе беше завршено''“. Кузик повторно се пожалил на недостиг од артилерија и медицински материјали, велејќи дека „''има наредба да ги задржиме нашите позиции и ние ги држиме. Неверојатно е што прават хирурзите без соодветна опрема за спасување на животите на војниците''“.
На 10 јуни, Министерството за одбрана на Обединетото Кралство соопштило дека: „''Од 10 јуни, руските сили околу Северодонецк не напредуваа кон југот на градот. Интензивните борби од улица до улица се во тек и двете страни веројатно ќе имаат голем број жртви''“.
На 11 јуни, претставници на ЛНР изјавиле дека во тек се разговори со украинските сили во фабриката Азот во врска со евакуацијата на 500 цивили присутни во бункерите за воздушна одбрана, а уште 400 украински војници исто така биле присутни во централата.
На 12 јуни, претседателот Володимир Зеленски изјавил дека двете страни се борат за „''буквално секој метар''“. Валериј Залужни, врховен командант на Украина, соопштил дека артилеријата им дала на Русите „десеткратна предност“. Според Леонид Пашечник, шеф на ЛНР, украинските сили биле тие што го гранатирале Северодонецк од централата Азот. Гајдај изјавил дека ситуацијата на бранителите „...''и понатаму е тешка. Борбите продолжуваат, но за жал, поголемиот дел од градот е под руска контрола. Некои позициски битки се водат на улиците''“. Што се однесува до тврдењата за централата Азот: „''Приказната за блокадата на централата Азот е целосна лага што ја шират руските пропагандисти''“. Гајдај, исто така, изјавил за украинската телевизија дека украинските сили не успеваат во уличните борби и дека руската артилерија победува во борбите во станбените области.
На 13 јуни, според гувернерот Гајдај, последниот од трите моста што го поврзуваат Северодонецк со остатокот од Украина бил уништен. Руските сили наводно контролирале 70% од градот. Претставникот на Донечката Народна Република (ДНР), Едуард Басурин, на медиумите им пренел: „''Украинските поделби што се таму [во Северодонецк] се таму засекогаш''“. Би-би-си објавил дека сите три моста што ја преминале реката Донец во градот биле уништени.
До 14 јуни 2022 година, украински извори признале дека Русија контролирала 80% од градот и дека ги прекинала патиштата за евакуација на цивилите.
2.3 Отфрлање на ултиматумот за предавање
До 15 јуни, поголемиот дел од Северодонецк бил „''во голема мера во урнатини''“ и Русија ги повикала украинските бранители да престанат со „''бесмислениот отпор и да го положат оружјето''“. Руските власти соопштиле дека отвориле хуманитарен коридор од централата Азот кон руска територија, обвинувајќи ја Украина за попречување на напорите за евакуација. Градоначалникот Олександр Стрјук изјавил дека руските сили го напаѓаат градот од неколку правци, но инсистирал на тоа дека украинските сили не се целосно отсечени и дека сè уште постојат патишта за евакуација. На 15 јуни, рускиот ултиматум Украина да го предаде градот бил игнориран и судирите продолжиле.
На 16 јуни, украинските сили кои можеле да се повлечат, наводно, добиле наредба да се повлечат кон Лисичанск. Украинскиот Генералштаб соопштил дека „''задржува неколку логистички правци до Северодонецк и покрај уништувањето на четири моста''“. Следниот ден, на 17 јуни, руските медиуми објавиле дека украинскиот воен персонал „''почнал да се предава''“. Во меѓувреме, Институтот за проучување на војна оценил дека битката ги врзала руските сили кои би можеле да се користат на друго место во војната, наведувајќи дека Русија „''го концентрирала огромното мнозинство од расположливата борбена моќ за да ги заземе Северодонецк и Лисичанск на сметка на другите линии за напредување и дека трпи големи загуби за да го стори тоа''“.
На 18 јуни, гувернерот Сергиј Гајдај напишал на Телеграм: „''Денес најжестоките битки се во близина на Северодонецк. Тие [Русија] не го контролираат градот целосно. Нашите бранители се борат со Русите во сите правци''“. Украина соопштила дека распоредила AHS Krab за да обезбеди артилериска поддршка за нивните сили во градот. Украинците, исто така, соопштиле дека му нанеле големи загуби на рускиот 11-тиот полк, принудувајќи го да се повлече „од областа на борбените операции“. Украинскиот генералштаб изјавил дека „''како резултат на артилериски оган и напад''“ руските сили имале делумен успех во селото Метолкино и „''се обидувале да стекнат основа''“. Гајдај се осврнал на „тешките битки“ во селото, кое се наоѓа југоисточно од градот. ТАСС соопштил дека „многу“ украински војници се предале.
На 19 јуни, новите руски напади ја принудиле Украина да ангажира засилување за одбраната на Тошковка, која се наоѓа југоисточно од градот. Било забележано дека се распоредени тенкови и БМ-21 Град за да се засили областа, при што екипажот на тенкови, наводно, ја потврдил нивната дестинација за време на интервју за медиумите. Постоеле стравувања од употреба на руски маневар „клешта“ за заробување на украинските сили во џебот на Северодонецк, бидејќи џебот бил околу 75% затворен од руските сили. Одлуката да се задржи Северодонецк и да се продолжи со борбата за градот била признаена од украинските команданти како ризична, поради ризикот од руско опкружување. Поранешниот украински министер за одбрана, Андриј Загороднук, изјавил: „''Во моментов, главната цел е да го искористиме прозорецот на можности што го имаме за целосно да ги исцрпиме Русите во Донбас. Ако ние би се преселиле, тие би се преселиле. Ќе моравме да ги сретнеме некаде. Тоа не е како Путин да го сака само Севиродонецк. Тие ќе продолжат додека не бидат запрени''.
Градоначалникот Олександр Стрјук на 20 јуни изјавил дека Украина сè уште контролира „''повеќе од една третина''“ од градот. Истиот ден, гувернерот Гајдај потврдил дека Украина ја изгубила контролата над Метолкино од руските сили и дека „поголемиот дел“ од Северодонецк е под контрола на руската армија, додека украинската војска ја контролира само индустриската зона и територијата на фабриката Азот. Тој, исто така, изјавил дека патот Лисичанск-Бахмут „''бил гранатиран речиси цел ден''“ додека бил под цврста контрола на пожарите од Русија. На 21 јуни, Гајдај забележл за приспособливоста на руските единици, велејќи дека тие „''го следат воздухот дење и ноќе со беспилотни летала, ја прилагодуваат огнената моќ, брзо се прилагодуваат на нашите промени во одбранбените области''“.
На 22 јуни, Украинците изјавиле дека изгубиле контрола врз населбите Тошковка и Мирна Долина. На 23 јуни, руските сили ги отсекле и ги опколиле градовите Горско и Золото, за кои тврделе дека целосно ги освоиле до следниот ден.
2.4 Падот на Северодонецк
На 24 јуни, гувернерот Гајдај објавил дека на украинските сили им било наредено да се повлечат од градот, изјавувајќи: „''Останувањето на позициите што беа немилосрдно гранатирани со месеци едноставно нема смисла. Тие добија наредба да се повлечат на нови позиции... и оттаму да продолжат со своите операции''“. CNN објавил дека среде континуираните тактики на изгорена земја што се применуваат од страна на унапредување на руските трупи, на вооружените сили на Украина им било наредено да го евакуираат градот, оставајќи неколку стотици цивили кои бараат засолниште во хемиската фабрика Азот, што било споредено со цивилните бегалци оставени во челичарницата Азовстал во Мариупол еден месец претходно во мај. Истовремено, руски извори изјавиле дека украинските сили претрпеле над 1.000 жртви, вклучително и 800 затвореници, во Горско, Золото и во близина на Лисичанск во текот на претходните два дена. Повлекувањето се одвивало во претходните неколку дена. Украинското повлекување над реката Донец се вршело главно ноќе, а местоположбите на премините постојано се менувале поради руското гранатирање. Се претпоставува дека никој не бил убиен за време на повлекувањето.
На 25 јуни, руските сили ја презеле целосната контрола над Севиродонецк по повлекувањето на украинската војска. Во градот останале околу 10.000 цивили, десет проценти од нивото пред војната.
Биле освоени и блиските населби Сиротино, Вороново и Боровско. Во тоа време, Хана Малијар, заменик-министерот за одбрана на Украина, јавно ги критикувала цивилите за наводно попречување на воените операции за време на битката со споделување воени информации на социјалните мрежи.
3 Последици
Олексиј Арестович, советник на украинскиот претседател Володимир Зеленски, соопштил дека украинските специјални сили останале зад градот за да насочуваат артилериски напади. Според ТАСС, украинските гранатирања спречиле евакуација на цивили од хемиската фабрика Азот неколку часа по заминувањето на украинските војници. Не се споменило дека украинските специјални сили директно ангажирале руски војници.
На 25 јуни, руските и силите на ЛНР почнале да го опкружуваат Лисичанск.
Кон крајот на јуни-почетокот на јули, Асошијетед прес интервјуирал украински војници кои се повлекле од Северодонецк, од кои некои ја нарекле битката „''пекол на Земјата''“ и го опишале градот како „''изгорена пустина''“. Вториот човек во командата на баталјонот Свобода на украинската национална гарда, поручник Володимир Назаренко, изјавил дека руските тенкови ќе ја уништат секоја потенцијална одбранбена местоположба за време на уличните ангажмани и дека градот е „''методски израмнет''“ со секојдневно гранатирање. Друг војник од баталјонот забележал „''тоа не беа човечки услови''“ во кои се бореле, а истовремено ги пофалил своите другари кои се држеле пред да им биде наредено да се повлечат, велејќи дека „''внатрешната сила на нашите момчиња“'' им дозволила да го држат градот до последен момент“.
На 8 јули, две недели по заземањето на Севродонецк, гувернерот на Луганск, Сергиј Гајдај, предупредил дека условите за живеење во градот продолжуваат да се влошуваат и дека градот е „''на работ на хуманитарна катастрофа''“, бидејќи критичната инфраструктура и комуналните услуги како што се вода, струја и канализација останале нефункционални во топлите станови додека не се поправаат. Гајдај рекол дека Русите „''не можеле ништо да поправат''“ и продолжиле да ги обвинуваат руските сили дека користеле тактика на „изгорена земј “ за време на нивната офанзива. Тој додал дека во овој момент во градот останале 8.000 луѓе.
4 Жртви
Бројни напади врз цивилни објекти се случиле во Северодонецк. На 17 март 2022 година, гувернерот на Луганската област Сергиј Гајдај известил дека руските сили погодиле засолниште наменето за мајки и деца и изјавил дека „''повеќе нема безбедни места во регионот Луганск''“. На 22 март, тој рекол дека Русите гранатирале детска болница и го запалиле покривот, иако никој не бил ранет. Пријавени биле и штети на местните цркви. На 7 април 2022 година, руските сили наводно нападнале центар за хуманитарна помош и запалиле 10 високи згради во градот.
Во Лисичанск, 150 цивили убиени во градот поради руските напади, наводно, биле закопани во масовна гробница на 25 мај. На 27 мај, градоначалникот на Северодонецк објавил дека повеќе од 1.500 цивили биле убиени од почетокот на руската инвазија на 24 февруари 2022 година.
До 30 мај, гранатирањето станало толку интензивно што украинските власти престанале да бројат жртви.
На 14 јуни, украинскиот претседател Зеленски повикал на поголема странска воена помош, нарекувајќи ги човечките трошоци од битката за Северодонецк, Лисичанск и околниот регион како „''застрашувачки''“.
На 8 јули, гувернерот на Украина на провинцијата Луганск, Сергиј Гајдај, тврдел дека стотици Кадировци загинале за време на битката за Северодонецк, но не навел точен број. Тој, исто така, соопштил дека еден од водачите на чеченската дивизија на руската Национална гарда бил тешко ранет за време на судирите и „''можеби е на работ на живот и смрт''“.
5 Анализа
Институтот за проучување на војната (ИПВ) на 28 мај оценил дека руската војска насочува голем дел од своите борбено ефективни сили во битката за Северодонецк, ослабувајќи ги другите линии на боиштетои ризикувајќи да ги исцрпи своите „преостанати“ трупи. Институтот за проучување на војната предупредил дека напорите вложени во заземањето на Северодонецк не изгледаат соодветни за ограничената стратешка вредност на локацијата. Украинскиот воен аналитичар Олег Жданов верува дека ова претставувало последната офанзива што Русија можела да ја преземе пред западната воена помош да стигне до украинските сили. Тогаш постоело извештаи дека украинските сили можеби се повлекуваат за да ги зачуваат своите сили.
На 4 јуни, британското Министерство за одбрана соопштило дека украинскиот контранапад во Северодонецк успешно го забавил рускиот моментум. Институтот за проучување на војната забележал дека Украина се чини дека одржува флексибилна одбрана на градот, со цел да нанесе руски жртви наместо да го држи целиот Северодонецк. Наводно, по напредувањето на 5 јуни со кое повторно бил заземен приближно половина од градот, украинските сили се повлекле по руското бомбардирање следниот ден. На 6 јуни, Фредерик Каган изјавил дека руските сили „''лазат напред користејќи масивни артилериски сили за да уништат сè што им се наоѓа на патот''“, дозволувајќи им на руските „''деморализирани и исплашени''“ војници да напредуваат. Украинскиот началник на Генералштабот Валериј Залужни напишал на 12 јуни: ''„[Русите] масовно користат артилерија и, за жал, имаат десеткратна огнена предност. И покрај сè, ние продолжуваме да ги држиме нашите позиции... ситуацијата е комплицирана, особено во градот Северодонецк. И покрај седумте баталјони, тешките тактички групи на непријателот беа распоредени таму''“.
На 17 јуни, Петро Кузик, командант на украинскиот баталјон Свобода кој учествувал во битката, дал своја анализа за тековните борби во градот. Тој соопштил дека Украина контролирала 40-60% од градот, но линиите постојано се менувале. Тој се пожалил на залихите на западното оружје, велејќи: „''Ни треба сериозна опрема и ни требаат повеќе тенкови. Во моментов добиваме опрема за пешадиски војници. Како резултат на тоа, мора да водиме герилска војна''“. Опишувајќи ги руските сили, тој изјавил: „''Тие имаат тактика дека ако видат Украинци како држат позиција, да не ги напаѓаат или да ги заземат зградите. Тие само ги израмнуваат''“, и дека руските тенкови „''не удираат од далечина од два километри и се кријат зад зградите''“. Кузик го признал уништувањето на трите моста што се поврзуваат со градот, но изјавил дека Украинците користат „''чамци, јажиња и дури пливаат“ за да ја преминат реката.'' Тој, исто така, изразил страв од потенцијална ''„еколошка катастрофа“'' во хемиската фабрика во Азот доколку ''„се случи непредвидлива експлозија''“.
Институтот за проучување на војната напишал на 20 јуни дека руските сили најверојатно ќе го заземат Северодонецк „''во наредните недели, но по цена на концентрирање на најголемиот дел од расположливите сили во оваа мала област''“. Сергиј Гајдај на 23 јуни изјавил дека украинските трупи можеби ќе треба да се повлечат за да избегнат опкружување во Лисичанск, додека Институтот за проучување на војната продолжил со оценките дека Украинците „''успеале со недели да привлечат значителни количини руски персонал, оружје и опрема во областа и веројатно ги деградирале руските сили да ги спречат севкупните предности на руските сили''“. Северодонецк паднал пет дена подоцна.
На 22 февруари 2023 година, Кирило Буданов го опишал поразот кај Северодонецк како еден од трите големи украински порази до тој момент за време на Руско-украинската војна, а другите два биле поразот во Битката кај Волноваха и окупацијата на Крим и делови од областите Донецк и Луганск од Русија во 2014 година.