procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Лоран Кагни

Лоран Кагни (роден 14 април 1955 година во Ла Гарен-Коломб) е француски џез-музичар (пијанист, водач на бенд, композитор и аранжер), џез критичар и музиколог. Во 1987 година, тој снимил два албума со неговиот џез оркестар Лумиер и Гил Еванс.
1 Награди
* ЏангодОр како композитор (2009)
* ЏангодОр како водач на Оркестарот национален џез (1997)
* Награда Џанго Рајнхард (1989)
2 Дискографија
Со Гил Еванс
*''Ритам А Нинг'' (1988)
*''Златна коса'' (1989)
Лоран Кагни и Џез оркестар Лумиер
*''Дромеско'' (1993)
3 Наводи
Сараевска пиварница

Сараевска пиварница — најстарата индустриска пиварница во Босна и Херцеговина, основана во 1864 г. со седиште во Сараево. Таа работела непрекинато и за време на Отоманското Царство и за време на австроунгарската монархија, што ја прави единствената во Европа. Зградата на пиварницата е истакната знаменитост во Сараево, спојувајќи ги ориенталните и класичните европски архитектонски стилови.
1 Историја
Од 1881 г. Сараевската пиварница е сместена на нејзиното сегашно место, стратешки изградена над резервоар за вода длабок 300 метри, што ја прави единствената пиварница во Босна и Херцеговина со сопствен извор на вода. До 1907 г., таа се развила и станала најголемата пиварница во Австроунгарското Царство, произведувајќи 45.000 хектолитри годишно до 1898 г. По Првата светска војна, за време на создавањето на Кралството СХС, производството на пиво се намалило. Во 1923 г., пиварницата била национализирана, станувајќи исклучив снабдувач на кралскиот двор. Помеѓу светските војни, таа го проширила својот дофат со стекнување на пиварници во Славонски Брод (1925) и Петроварадин (1927) и изградба на фабриката за слад во Скопје (1927).
Во 1957 г. била установена првата автоматска линија за флаширање со капацитет од 5.000 шишиња на час, а во текот на следните 15 години, била подложена на обемна реконструкција, зголемувајќи го својот производствен капацитет на 400.000 хектолитри годишно.
Во текот на 1980-тите, пиварницата се соочила со својата најголема криза, сместена на 20-то место меѓу 28-те пиварници во Југославија. Меѓутоа, до 1991 г., таа била модернизирана и нејзиното производство тројно се зголемило, придвижувајќи ја до една од четирите најдобри пиварници во Југославија.
Развојот на пиварницата бил запрен за време на Босанската војна (1992 — 1995), за време на која претрпела значителна штета што надминува 20 милиони долари. И покрај судирот, производството продолжило на симболично ниво, обезбедувајќи неопходна пивка вода за опколениот град Сараево. Од 1996 до 2013 г., обемните напори за преустројство во вкупна вредност од околу 43 милиони евра ја оживеале и модернизирале пиварницата.
2 Производство
* Сараевско (лагер)
* Сараевско премиум
* Безалкохолни пива
* Лејла (вода)
Артур Кокард

Артур Кокард (26 мај 1846 &#x2013; 20 август 1910) бил француски композитор и музички критичар.
Студирал композиција кај Сезар Франк и бил музички критичар за ''Le Monde'' и ''L'Echo de Paris''. Работел како директор на Националниот институт за слепи деца од 1891 &#x2013; 99 година.
Кокард ја завршил операта на Едуар Лало, ''La jacquerie'' (1895). Ја напишал и операта ''Jahel'' (1899) и комичната опера ''La troupe Jolicoeur'' (1902).
Тој ја добил наградата од Академијата за убави уметности за неговата публикација ''De la musique en France depuis Rameau''. Неговото најпопуларно музичко дело била неговата верзија на ''Хаи Лули'', која била вклучена во неколку големи антологии на француски песни.
Луј де Фурко

Луј Жан Оливие Мари де Бусе де Фурко (5 ноември 1851, Бомарше - 19 октомври 1914 година, Бомарше) бил француски уметнички критичар и историчар.
1 Живот и работа
Студиите ги започнал на Конзерваториумот во Париз каде научил да свири виолончело. Тој исто така бил ученик на историчарот Жил Кишерат во Националната школа за Шарт.
Набргу потоа, тој започнал да пишува серија написи за списанија и професионални списанија. Користел неколку псевдоними, меѓу кои „Ламберт“, „Џорџ“ и „Јуниус“. Неговите колеги го нарекле „Салонард“ (сноб, или будала); име кое тој официјално го усвоил во 1877 година. Тој му дал уметничка критика на ''Ле Голоа'' во поголемиот дел од неговиот живот. По 1879 година, бил независен соработник на ''Вагнеровиот преглед'', а подоцна бил член на персоналот во ''Кларион'', краткотраен про-ројалистички весник.
Во 1884 година, тој ја напишал својата прва статија за ''Весник за Ликовната Уметност'', за салонот таа година. Во 1891 година, бил именуван во Високиот совет за убави уметности. Две години подоцна, станал професор по естетика на Националната школа за убави уметности. Во 1913 година, не многу пред неговата смрт, Фурко бил избран во Академијата за убави уметности, заземајќи го местото бр. 8 во делот „Неврзани“.
Џамија (Прстен)

Џамија (Прстен) (позната и како Хаџи-Салихова џамија) — главна селска џамија во селото Прстен, во Општина Валандово, Македонија.
1 Местоположба
Џамијата се наоѓа на самото сретсело, помеѓу селските куќи, каде завршува и асфалтниот пат.
2 Галерија
3 Поврзано
* Штипско муфтиство
* Прстен
Жан Хелен

Жан Хелен (8 август 1953 во Мулхаус – 21 октомври 2003) бил француски новинар специјализиран за Африка. Работел за Интернационалното радио Франција во Брегот на Слоновата Коска кога бил убиен во Абиџан од страна на полицискиот наредник Теодор Сери Даго. Жан Хелен било неговото име во печатот, а неговото вистинско име било Кристијан Балденсбергер.
1 Контроверзно новинарство
Претходно, Жан Хелен работел како дописник на Ле Монд во Руанда. Неговото покривање на геноцидот во Руанда во овој период било пристрасно во корист на Хутите. Особено, во првите месеци кога биле искасапени илјадници цивили, тој ги карактеризирал убиствата како убиства на непријателски борци. Пресудата на францускиот суд во мај 1999 година вели:
: Имајќи предвид дека испитувањето на исечоците од печатот што се внесени во докази покажува дека во првите два месеци од конфликтот Ле Монд, преку својот дописник Жан Хелен, го истакнал аспектот на „граѓанската војна“ на конфликтот...
2 Убиство и судење
На 21 октомври 2003 година, во атмосфера на бесни антифранцуски чувства за време на Граѓанската војна во Брегот на Слоновата Коска, Хелен отишол во седиштето на полицијата во Абиџан за да интервјуира некои владини противници кои штотуку биле ослободени од притвор. Очигледно тој имал расправија со наредникот Даго поради паркирање, по што Даго влегол внатре, грабнал АК-47 и го застрелал додека тој одел кон автомобилот, зборувајќи на својот мобилен телефон.
Наредникот Даго веднаш бил уапсен и очигледно го признал делото. Последователно, сепак, тој ја сменил својата изјава тврдејќи дека влегол во зградата откако разговарал со Хелен кога ги слушнал истрелите што го убиле.
За настанот имало широка меѓународна осуда. Амнести интернешнал напишал:
: Фактот дека наредникот ладнокрвно може да убие новинар кој не претставувал никаква закана за него, ја покажува атмосферата на неказнивост во која дејствуваат безбедносните сили на Брегот на Слоновата Коска.
По настанот, Теодор Сери Даго станал херој и бил формиран комитет за поддршка на Даго. Во јануари 2004 година, воениот суд под судијата Ахмед Ланзени Кулибали ги разгледал балистичките докази кои укажувале дека куршумот бил истрелан од службеното оружје на Даго и го прогласиле за виновен за „намерно убиство“ на Хелен. Даго е осуден на 17 години затвор.
Адолф Жулиен

Жан Лисјен Адолф Жулиен (1 јуни 1845 – 30 август 1932) познат како Адолф Жулиен бил француски новинар, автор и музиколог. Неговиот дедо Бернар Жулиен (1752–1826), бил истакнат професор, додека неговиот татко Марсел Бернард Жулиен (1798–1881), бил истакнат учител и лингвист и голем соработник во Речникот на Емил Литре. Жулиен објавил бројни книги и статии на широк спектар на теми, првенствено музика, и бил активно вклучен во контроверзите околу улогата и влијанието на музиката на Вагнер во Франција на крајот на деветнаесеттиот век.
1 Живот
Адолф Жулиен се школувал во гимназијата Карло Велики во Париз, каде што добил диплома по право. Студирал музика кај композиторот Емил Биенаиме, во тоа време пензиониран професор на Конзерваториумот во Париз.
Како музички критичар, неговата работа се појавува во различни списанија, вклучувајќи ги и Париско музичко списание и весник, Минстрел, Дописникот, Ле Фигаро и други списанија. Напишал и бројни книги за музика и композитори.
2 Библиографија
* L'Opera en 1788 (1873)
* La Musique et les Philosophes au XVIIIe siècle (1873)
* L'Église et l'Opéra en 1735 (1877)
* Weber à Paris (1877)
* Airs variés, histoire, critique, biographies musicales et dramatiques' (1877)
* La Cour et l'Opéra sous Louis XVI (1878)
* La Comédie et la Galanterie au XVIIIe siècle (1879)
* Histoire du Costume au Théâtre (1880)
* Goethe et la musique (1880)
* L'Opéra secret au XVIIIe siècle (1880)
* La Ville et la Cour au XVIIIe siècle
* Hector Berlioz' (1882)
* La Comédie à la Cour (1883)
* Paris dilettante au commencement du siècle (1884)
* Richard Wagner, sa vie et ses œuvres (1886)
3 Наводи
Леон Ескудие

Жак Виктор Леон Ескудие (17 септември 1821 – 22 јуни 1881) бил истакнат француски новинар, музички критичар и музички издавач.
1 Кариера
Ескудие е роден во Кастелнаудари. Во 1837 година, заедно со Мари Ескудие, неговиот брат и Џулс Морел, тој го основал неделното списание ''Ла Франс мјузикл,'' како и музичко издавачко друштво. Во декември 1860 година, тој го основал списанието ''L'Art musical''. Од 1850 до 1858 година, тој работел за ''Le Pays'' и ''Journal de l'Empire''. Ескудие бил францускиот издавач на делата на Џузепе Верди. Сите дела на Верди очигледно биле вклучени во каталогот на Ескудие. Браќата Ескудие помогнале да се воспостави репутацијата на Верди низ Европа како водечки композитор на италијанската опера. Од 1876 до 1878 година, ја режирал собата Ventadour во италијанскиот театар во Париз каде што ги прикажал оперите на Верди.
Откако умрел во Париз, неговиот каталог излегол на аукција и бил купен од голем број француски музички издавачи, вклучувајќи ги E. & A. Лемоин и Огист О'Кели.
2 Избрани дела (напишани со брат му)
* Études biographiques sur les chanteurs contemporains (1840)
* Dictionnaire de musique (1844)
* Vie et aventures des cantatrices célèbres (1856)
* Mes souvenirs (1870)
3 Наводи
Грчки воени гробишта (Раброво)

Грчки воени гробишта во Раброво — воени гробишта во селото Раброво на коишто се погребани војници кои загинале во Првата светска војна.
1 Местоположба
Гробиштата се наоѓаат непосредно до самото село Раброво, како и до регионалниот пат 1105.
2 Историја
Гробиштата биле подигнати од грчките трупи за време на Првата светска војна.
Во нив се наоѓаат телата на 118 грчки војници и офицери.
3 Галерија
Mountain Dew

Mountain Dew (буквално: ''Планинска роса'') — безалкохолен, високогазиран пијалак, заштитен знак на американската компанија PepsiCo.
1 Историја
Изворниот рецепт бил измислен во Ноксвил во 1940-тите. Се појавил и во градовите Марион и Џонсон Сити. Во мигов, покрај жолто-зелениот пијалак, постојат неколку разновидности на него, кои се разликуваат по боја и вкус, вклучувајќи диететски и бескофеински.
Mountain Dew исто така бил издаден во Обединетото Кралство од 1996 до 1998 г. Нов пијалак наречен „Mountain Dew Energy“ веќе е воведен на трговиштето за енергетски пијалаци во Обединетото Кралство. Во мигов, главниот асортиман на пијалаци под марката „Маунтин дју“ се произведува со употреба на сахароза, засладувачи (високофруктозен пченкарен сируп во обичните пијалаци, аспартам — во диеталните).
Исто така, Mountain Dew преведен од жаргонот на јужните држави значи „шверцуван алкохол“.
2 Лого
Во 2008 г., PepsiCo Corporation објавила глобално ребрендирање. Последователно, сите логоа на произведените производи (Pepsi, 7UP, Mtn Dew, итн.) претрпеле брзи промени. И така, Mountain Dew има ново лого и скратено име MTN DEW.
Кристијан Поведа

Кристијан Грегорио Поведа Руиз (12 јануари 1957 – 2 септември 2009 година), познат како Кристијан Поведа, бил шпанско - француски фоторепортер и филмски режисер. Тој ги покривал конфликтните зони во светот повеќе од 30 години. Документарниот филм на Поведа Луд живот филм (2008) е за две ривалски банди во Ел Салвадор.
1 Живот
Роден од прогонети шпански родители во Алжир, тој заминал во Франција со своето семејство во 1961/2.
2 Луд живот
Лудиот живот, 2008 е документарен филм снимен од Поведа во Ел Салвадор за животот на локалните банди.
16 месеци Поведа ги снимал маргиналните млади луѓе од Ел Салвадор поделени меѓу две ривалски банди, Мара Салватруча и бандата на 18-тата улица.
Рачната камера се фокусирала на секојдневниот живот во основната ќелија на една од гигантските мара,кликнување на камбанаријата X-18'','' составена од педесет интересни адолесценти и млади возрасни лица со просечна возраст од 16 до 18 години.
Документарецот бил претставен на Меѓународниот филмски фестивал во Сан Себастијан во септември 2008 година.
3 Смрт
Поведа бил застрелан до смрт во Тонакатепек, Ел Салвадор на 2 септември 2009 година, веројатно од член на мара. Имал само 52 години.
Се тврди дека одредени полицајци и членови на бандата биле незадоволни од документарецот на Поведа. Тој им ветил на своите поданици дека филмот ''Луд живот'' нема да биде објавен во Ел Салвадор, но бил немоќен да спречи продажба на пиратски копии. Во 2011 година, десет членови на бандата и еден поранешен полицаец биле осудени и испратени во затвор за смртта на Поведа.
Францускиот министер за надворешни работи Бернар Кушнер ја пофалил работата на Поведа, нарекувајќи го „почитуван новинар, професионалец кој никогаш не се двоумел да преземе големи ризици во име на слободата на информациите“. Салвадорскиот министер за јавна безбедност Мануел Мелгар рекол дека убиството на Поведа било „одвратен и прекорен криминален чин“.
4 Поврзано
* Список на нерасчистени убиства
Прстенска Река

Прстенска Река — река во Македонија, која се наоѓа во јужниот дел на планината Беласица, источно од градот Валандово.
На реката се наоѓаат скриените Прстенски Водопади.
1 Течение
Поминува низ истоименото село и се влева во Анска Река.
2 Галерија
3 Поврзано
* Прстен
* Чалакли
* Анска Река
Лукас Долега

Лукас Долега (19 август 1978 – 17 јануари 2011 година), роден како Лукас фон Забиенски-Меброук и исто така наречен Лукас Меброук Долега, бил француско / германски фоторепортер. Тој наводно бил убиен од туниската полиција додека фотографирал протест во Тунис. Како што е објавено во Гардијан (Велика Британија), Долега бил првиот новинар убиен за време на протестите во Тунис 2010-2011 година, според Репортери без граници. Тој исто така бил првиот новинар кој починал додека бил на задача за време на востанијата на Арапската пролет.
Тој бил смртно повреден истиот ден кога Зин Ел Абидин Бен Али побегнал од Тунис во егзил.
1 Лични податоци
Долега е роден во Париз на 19 август 1978 година од мајка Германка и татко Французин, соодветно новинар и лекар. Тој пораснал во Париз, пред да се пресели во Тангер во Мароко. Имал француско и германско државјанство, а почнал да работи како фотограф во Европската агенција за пресфото во април 2006 година. Било со седиште во Париз, покривал различни приказни во Европа, а во 2008 година го фотографирал Конго.
Долега имал 32 години кога починал.
2 Смрт
На 14 јануари 2011 година, еден ден откако Долега пристигнал во Тунис, и на крајот од демонстрациите на авенијата Бургиба, тој бил во групата новинари на аголот на улицата Ганди и улицата Марсеј. Во главата бил погоден со солзавец, околу 20см долг и со дијаметар од 5см, наводно пукано од полицијата на краток дострел и хоризонтално кон група фотографи. Тој бил однесен прво во клиника, а потоа во невролошката болница во Тунис Рабта каде што бил опериран, но починал на 17 јануари. Колегата фотограф и пријател Оливие Лабан-Матеј го донел трупот на Долега во Франција.
3 Влијание
Долега бил првиот од голем број новинари кои биле убиени во текот на бунтовите на Арапската пролет во 2011 година. Тој бил убиен додека бил на задача. Тој е меѓу групата фоторепортери кои биле убиени додека известувале за протести, како што е Хиро Мурамото, снимател и новинар застрелан од војник во Бангкок, 2010 година, или Кенџи Нагаи, фоторепортер кој бил застрелан од војник во Рангун, 2007 година.
4 Наследство
Наградата Лукас Долега (Prix Lucas Dolega) е основана во 2011 година за да им оддаде чест на фоторепортерите кои известувале под тешки околности.
5 Во популарната култура
Лукас Долега се спомнува во песната „Љубовно писмо од Емили Блашер до Реми Очлик“, напишана од новинарката на „Париз Меч“, Емили Блашер, по повод првата годишнина од смртта на Реми Очлик. Таа пишува: „Ангеле мој, бакни ми го Лукас. Грижи се за себе. Грижи се за нас“. Откако ја прочитала песната на информативната програма на Радио 4 на BBC Радио 4, радио водителот Педи О'Конел се распаднал емотивно и не можел да се натера да го продолжи емитувањето на вестите околу 12 секунди. Реми Очлик бил пријател и колега на Лукас Долега, тој бил со Долега кога умрел Долега, а работел на формирање на наградата во чест на Долега по смртта на неговиот пријател.
6 Наводи
Орињачка култура

Орињачка култура е поврзана со појавата на првите луѓе во Европа. Постоела приближно од пред 43,000 до пред 26,000 години. Орињачката култура се развила во Европа после Левантот, каде се развиле првите фази на експанзијата на ''Homo sapiens'' надвор од Африка.
Наречена е според местото Орињак во југозападна Франција. Орињачката култура е поврзана со првата фигуративна уметност, вклучувајќи ја познатата Венера од Холе Фелс.
1 Население
Демографска анализа од 2019 година проценила средна популација од 1,500 луѓе (горна граница: 3,300; долна граница: 800) за западна и централна Европа за време на Орињачкиот период (~42,000 до 33,000 y cal BP).
Студија од 2005 ја проценила популацијата на Европа во доцниот палеолит (пред 40–30 илјади години) на 1,738–28,359 луѓе (просечно 4,424 луѓе).
TLC (група)

TLC (скратено од ''T-Boz, Left Eye and Chilli'' или ''Tender Loving Care'') ― американска женска група основана во 1990 година во Атланта, Џорџија. Најпознат состав на групата бил: Тиона „Ти-Боз“ Воткинс, Лиза „Лево око“ Лопес и Розонда „Чили“ Томас. Групата била многу успешна во текот на 1990-тите, кога имала девет топ-10 хитови на ''Billboard'' Hot 100, а четири од нив се нашле на самиот врв: „Creep“, „Waterfalls“, „No Scrubs“ и „Unpretty“. Групата снимила четири мултиплатинести албуми, вклучувајќи го и ''CrazySexyCool'' (1994), кој добил дијамантски сертификат од Здружение на музички сниматели на Америка (RIAA). TLC станала прва R&B група во историјата која успеала да продаде милион примероци од албум во Јапонија сертифицирано од Здружението на музички сниматели на Јапонија (RIAJ) за албумот ''FanMail'' (1999).
Со продадени над 65 милиони плочи во светски рамки, TLC е најпродаваната американска женска група на сите времиња. VH1 ги рангирал TLC како најдобра женска група со тоа што ги ставил на 12 место на списокот од 100 најдобри жени во музиката. Списанието ''Билборд'' ги рангирало TLC за едно од најдобрите музички триа, а исто така ги ставило на седмо место на списокот од најуспешни изведувачи од 1990-тите. Групата добила четири Греми награди, пет МТВ Видео Музички Награди и пет Soul Train музички награди.
Дваесет години по основањето, TLC ја добиле Наградата за исклучителен придонес во музиката на 17-те MOBO награди, а во 2013 година ја добиле наградата Легенда на Јапонските МТВ Видео Музички Награди. По смртта на Лопес во 2002 година, таа не била заменета со друга пејачка и групата продолжила да настапува како дуо. Во 2017 година го издале нивниот истоимен петти албум ''TLC''. Во 2022 година, групата била примена во Булеварот на славните на црната музика и забава.
1 Членови
* Тиона "Ти-боз" Воткинс (1990–денес) – главна пејачка, танцување, придружен вокал
* Лиза „Лево око“ Лопес (1990–2002; починала во 2002 година) – рапување, танцување, придружен вокал
* Кристал Џонс (1990–1991) – пејачка, танцување, придружен вокал
* Розонда „Чили“ Томас (1991–денес) – пејачка, танцување, придружен вокал
2 Дискографија
; Студиски албуми
*''Ooooooohhh... On the TLC Tip'' (1992)
*''CrazySexyCool'' (1994)
*''FanMail'' (1999)
*''3D'' (2002)
*''TLC'' (2017)
Сурфање

Сурфање или јавање на бранови — воден спорт во кој едно лице (наречено сурфер) „јава“ на предната страна или на дното на подвижен бран, кој обично се движи кон брегот. Брановите погодни за сурфање првенствено се наоѓаат во океан и море, но можат да се најдат и во езера или реки како „стоечки бран“ или приливен бран. Меѓутоа, сурферите можат да користат и вештачки бранови создадени од чамци, како и бранови создадени во посебни вештачки базени за сурфање.
Изразот „сурфање“ се однесува на чинот на јавање на бран, без разлика дали бранот е „јаван“ со или без штица, и без оглед на положбата на телото додека се прави тоа. Домородните народи на Тихиот Океан, на пример, ги јавале брановите користејќи дрвени штици од Alaia, Paipo и други слични видови, и обично тоа го правеле на стомак и колена. Современата определба за сурфање, меѓутоа, најчесто се однесува на сурфер што јава бран додека стои на штица за сурфање.
Сурфањето е олимписки спорт од 2021 г. „Сурфање“ може да значи и „пребарување на интернет“.
1 Историја
Потеклото на сурфањето може да се проследи до древните Полинезијци, кои користеле дрвени штици за да се движат по брановите и за практични и рекреативни цели. Овие рани сурфери одиграле значајна улога во обликувањето на културното и општественото ткиво на полинезиските општества, бидејќи сурфањето често било испреплетено со религиозни обреди и друштвени собири.
Современата историја на сурфањето почнала да се обликува кон крајот на XVIII век кога европските истражувачи првпат се сретнале со полинезиските сурфери во Тихиот Океан. Меѓутоа, дури на почетокот на XX век јавањето на бранови се здобило со популарност надвор од Полинезија. Дјук Каханамоку, хавајски олимписки пливач, е широко заслужен за воведувањето на сурфањето во светот во раните 1900-ти, помагајќи да се популаризира спортот во места како Австралија и Калифорнија.
Ланселот

Ланселот (|Lancelot of the Lake, |Lancelot du Lac) — според легендата, најпознатиот, првиот од витезите на Тркалезната маса во дворот на кралот Артур. Во книжевноста тој е опишан како еден од најхрабрите, најблагородните, убавите и верните витези, кој му помогнал на Артур да извојува победи во многу битки. Тој е познат по прекарот Ланселот од Езерото бидејќи, според келтската митологија, како дете бил крстен од езерската самовила во волшебните води на езерото.
Сер Ланселот ги отфрла сите убавици бидејќи е вљубен во кралицата, сопругата на кралот Артур, Гиневра. Кога Артур дознава, сака да ја осуди кралицата на смрт, но Ланселот ја спасува, убивајќи ги браќата на Гавејн — Агравејн, Гарет Бомејн, Гахерис и уште 37 витези. По смртта на Артур, Гиневра станала калуѓерка, а Ланселот станал пустиник.
Онан

Онан (|אוֹנָן, |Αυνάν) — личност опишана во Библијата, вториот син на Јуда (предокот на племето Јуда) и внук на патријархот Јаков, кој бил казнет од Бога со смрт поради избегнување на обврските од левитскиот брак, односно обврската да се ожени со вдовицата на својот починат постар брат. По смртта на најстариот син на Јуда, Онан, според левитската традиција, бил должен да се ожени со вдовицата Тамара, за да може таа да роди наследник што ќе се смета за првороден од најстариот син. Кога Онан имал однос со жената на својот брат, го истурил своето семе на земја за да избегне зачнување (Бит. 38:9). Поради тоа ја добил Божјата казна — смрт.
Според неговото име се создал изразот „онанија“, кој погрешно се поврзува со појавата на мастурбација, иако, според сведоштвото на Стариот завет, Онан всушност практикувал предвремено прекинување на половиот однос.
Тамара (снаа на Јуда)

Тамара (|תָּמָר) — старозаветна личност од книгата Битие; жена на Ир, првородениот на Јуда (предокот на племето Јуда) и Онан. Нејзините синови се Зара, и Фарес — предок на јудејскиот цар Давид, а со тоа и на Исус Христос.
1 Приказна
Тамара била девојката што се омажила за Ир, првородениот син на Јуда. Таа останала вдовица откако Ир бил убиен од Бог затоа што бил непослушен. Бидејќи Тамара немала деца, според тогашните обичаи, се омажила за Онан, братот на нејзиниот починат маж, за да може да роди наследник што ќе се смета за првороден од најстариот син. Меѓутоа, Онан не сакал неговиот син да се смета за наследник на Ир, па за време на односот со Тамара го истурил неговото семе на земја, а Бог за тоа го казнил со смрт. После тоа, Јуда ја вратил Тамара во куќата на нејзиниот татко и ѝ рекол да остане таму додека не порасне неговиот најмлад син Шела (друга варијанта: Силом). По некое време, починала жената на Јуда, која била ќерка на Суја.
Тамара забележала дека Шела веќе одамна пораснал, а сепак не била во брак со него. Кога слушнала дека Јуда, свекор ѝ се враќа од Тамна, ја соблекла вдовичката облека, го покрила лицето и отишла на раскрсницата каде што требало да помине свекорот. Кога дошол Јуда, не ја препознал Тамара бидејќи го покрила лицето. Мислел дека е некоја блудница. Тој ѝ рекол дека ќе ѝ испрати јаре за нејзините услуги кога ќе дојде дома, но Тамара побарала залог додека тој не го испрати јарето, па го зела прстенот, стапот и марамата на Јуда. Тамара после ова останала бремена со Јуда.
Кога Јуда го испратил јарето, Тамара повеќе не била таму. Откако поминале околу три месеци, на Јуда му било кажано дека неговата снаа Тамара извршила прељуба и дека забременила. Како казна за тоа, Јуда наредил да ја запалат. Кога дошле да ја одведат, Тамара му го испратила на Јуда својот стап, прстен и марама, велејќи дека останала бремена од човекот што ги оставил за неа. Слушајќи го ова, Јуда рекол дека Тамара е поправедна од него и ја оставил жива.
Анатолу

Анатолу или Анадолу (|Ανατολή, ''Анатоли''; до 1927 г. ''Ανατολού'', ''Анатолу'') — село во Кукушко, Егејска Македонија, денес во општината Синтика на Серскиот округ во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 99 жители (2021).
1 Географија и местоположба
Селото е сместено во северозападното подножје на планината Круша, околу 55 км северозападно од градот Сер, на надморска височина од 140 м.
2 Историја
2.1 Во Отоманското Царство
Во XIX век Анатолу бил турско село во Авретхисарската (Кукушка) каза на Серскиот Санџак. Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г., во селото Анатолу имало 400 жители Турци.
2.2 Во Грција
За време на Првата балканска војна селото е окупирано од Бугарија, но по Втората балканска војна во 1913 г. е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Таа година селото броело 395 жители, кои поради војните во 1920 г. се намалиле на 340 лица.
Во 1924 г. сите жители се иселени во Турција по сила на Лозанскиот договор. На нивно место се населиле 31 бегалско семејство (вкупно 158 бегалци), така што селото станало бегалска населба. Во 1927 година, името на селото било променето во Анатоли (''Ανατολή'').''''
3 Стопанство
Населението произведува тутун, жито и други земјоделски производи, а делумно се занимава со сточарството.
4 Самоуправа и политика
Во 1919 година, селото станало самостојна општина, чиј атар зафаќал површина од 65 квадратни километри. Општината Анатолу била приклучена во општината Беласица во 1997 година, која била укината во 2011 година и станала дел од поголемата општина Синтика.
Селото припаѓа на општинската единица Беласица со седиште во селото Станица Порој, која припаѓа на поголемата општина Синтика, во округот Сер. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Анатолу, во кој е влегуваат и селата Соколово и Тодорово.
5 Наводи
Џовани Антонио Пелегрини

Џовани Антонио Пелегрини (29 април 1675 &ndash; 2 ноември 1741) во историјата се смета за еден од водечките венецијански сликари од почетокот на 18 век. Неговиот стил ги споил ренесансниот стил на Паоло Веронезе со барокот на Пјетро да Кортона и Лука Џордано. Тој патувал многу по нарачки што го донеле во Англија, Јужна Холандија, Холандската Република, Германија, Австрија и Франција. Се смета за важен претходник на Џовани Батиста Тјеполо. Негов ученик бил и Антонио Висентини.
1 Живот
Пелегрини бил роден во Венеција, а неговиот татко, кој исто така се викал Антонио, бил чевлар од Падова. Пелегрини бил ученик на миланскиот сликар Паоло Пагани. Тој отпатувал со својот учител во Моравија и Виена во 1690 година и се вратил во Венеција во 1696 година каде што ги насликал своите први преживеани дела. Работата на колегата од Венеција Себастиано Ричи имала важно влијание врз неговата работа. Тој бил во Рим од 1699 до 1701 година. Се оженил со Анџела Кариера, сестрата на Росалба Кариера, околу 1704 година. Пелегрини ја украсил куполата над скалите во Скуола Гранде ди Сан Роко во 1709 година.
Пелегрини ја посетил Англија од 1708 до 1713 година на покана на грофот од Манчестер. Тука тој постигнал значителен успех. Насликал мурали во голем број англиски вонградски куќи, вклучително и во замокот Кимболтон за грофот од Манчестер, замокот Хавард (каде што неговите дела главно биле уништени од пожар во 1940 година). Мајкл Леви, опишувајќи ги сликите на Пелегрини на скалите во Кимболтон, вели дека, иако се насликани директно на ѕидот со масло, „тие ја имаат сета спонтаност и леснотија на фреската.“ Во Лондон тој работел на плоштадот Сент Џејмс 31 за војводата од Портланд, а според записите на Џорџ Верту ги работел и „салата и скалите и една или две од големите простории“.
Бил директор на Академијата на Сер Годфри Кнелер во Лондон во 1711 година. Тој го поднел својот дизајн за украсувањето на внатрешната купола на новата катедрала Свети Павле, и се вели дека бил омилен сликар на Кристофер Рен. Но загубил од Сер Џејмс Торнхил.
Пелегрини последователно патувал низ Германија и Холандија, собирајќи слики од Северот и завршувајќи дела во многу европски градови. Во 1713-1714 година бил во Диселдорф, каде што насликал низа алегориски сцени од животот на електорот, Јохан Вилхелм. Ја украсил Златната соба во Мауритшуис во Хаг, а направил и други украсни шеми во Прага, Дрезден и Виена. Тој се вратил во Англија во 1719 година, но не бил веќе толку успешен, главно поради конкуренцијата од други венецијански сликари меѓу кои бил и Себастиано Ричи.
Околу 1720 година го насликал таванот на Банката на Франција на Џон Ло во Париз.
Раздавање на душата

„Раздавање на душата“ — збирка раскази на македонската писателка Цветанка Трпкова од 2023 година.
1 Содржина
Книгата ги содржи следниве раскази:* Прозорец
* Врата место епилог
* Раздавање на душата
* Лудата Фанка од ушната школка
* Белег
* Во возот
* Шега со банани
* Фотографија
* Епитаф
* Човекот што потплукнуваше кога молчеше
* Човекот што среде улица си ги сакаше жената и старата девојка
* Цртеж на самотијата
* Низ реката, на брегот
* Балада за штрковите
* Најубавиот разговор
* Телефонски разговор
* Големото чистење
2 За делото
Збирката е објавена како 137. книга во едицијата „Магма“ на издавачката куќа Темплум. Сликата на корицата е дело на Будимка Поповска. Книгата, со обем од 122 страници и со димензии од 17 сантиметри, била испечатена во печатницата „Винсент“ во тираж од 300 примероци. Таа е каталогизирана во НУБ „Св. Климент Охридски“, Скопје и ја носи меѓународната ознака ISBN 978-608-4871-71-2.
Цветанка Трпкова

Цветанка Трпкова (Прилеп, 21 март 1939 - 13 јануари 1989) — македонска писателка.
1 Животопис
Цветанка Трпкова (родена Секулоска) е родена во Прилеп, ќерка на Александар Секулоски (Цане Боксерот) и Блага Пирганоска. Основното и средното училиште ги завршила во родниот град, а во 1963 година дипломирала на Филолошкиот факултет во Скопје, на насоката Југословенска книжевност. Кон крајот на 1950-тите се вработила во во Радио Скопје, каде рецитирала поезија и говорела во радио-драми, монодрами и хумористични серии. Таа била позната по рецитирањето на поезијата на повеќе македонски поети, особено на Блаже Конески во чија чест го напишала рециталот „Соѕвездието на Конески“, како заеднички проект со композиторот Љубомир Бранѓолица, а кој го изведувала низ целата Југославија. За својата работа, во едно интервју, таа изјавила: „Па јас сум само еден обичен радио-асртист. Да бидеш радио-артист значи сè да дофатиш со гласот: и изразот, и говорот, и гестот... со инструментот на гласот да се извлече музиката на јазикот. Има поезија (како) напишана за мене. Во неа сум во сопствената кожа... Додека ја говорам, верувам дека сега јас ја измислувам...“ Трпкова загинала во сообраќајна несреќа на патот Охрид - Кичево, на 13 јануари 1989 година. Во спомен на неа е посветена стихозбирката „Златоврв“ на Блаже Конески.
2 Творештво
Својата прва песна, „Сон“, Трпкова ја објавила на 14-годишна возраст, во првиот број на списанието „Стремеж“ во 1953 година. Во 1979 година ја објавила збирката раскази „Бележани со некој пален знак“, а во 1984 година објавила уште една збирка раскази, „Големото чистење“. Во 1979 година, таа ја напишала и ја режирала драмата „Светол миг во коридорот“ во која, исто така, и глумела. Оваа драма била изведувана во неколку европски земји. Најпосле, во 1985 година се појавила и нејзината радио-драма „Големото чистење“. Во 1989 година, таа ја обработила драмата „Два камена за едни гради“ на Рада Панговска, посветена на бегалците од Егејска Македонија. Исто така, во текот на 1980-тите, Трпкова била активна како режисерка и глумица во радио-монодрамите „Пиреј“ (според истоименито роман на Петре М. Андреевски) и „Илинка“ на Јован Поповски. Покрај тоа, таа била авторка и режисерка на неколку радио-драми за деца, како: „Ти реков, ми рече, зборот не е мече“ (1971), „Сè се случува во незгоден час“ (1974), „Мала збрка за четирите страни на светот“ (1975) и „Елелум - Белелум“ (1980). Трпкова е авторка на две биографски радио-драми: „Поетот на електротехниката“ (1977), посветена на Никола Тесла, и „Ноќ од век поскапа“ (1979), посветена на Петар Петровиќ Његош (во соработка со Иван Карадак). За својата работа на радиото, Трпкова била повеќепати наградувана на Средбите на Југословенското радио. Во 2023 година, издавачката куќа Темплум ја објавила збирката со одбрани раскази на Трпкова, „Раздавање на душата“.
MGMT

MGMT (македонска транскрипција: Ем-џи-ем-ти) ― американска рок-група основана во 2002 година во Мидлтаун, Конектикат. Групата ја основале пејачите и мултиинструменталисти Ендрју Ван Вингарден и Бен Голдвасер. Покрај Ван Вингарден и Голдвасер на концертите во живо во MGMT моментално членуваат: тапанарот Вил Берман, басистот Сајмон Оконор и гитаристот и клавијатурист Џејмс Ричардсон.
Групата прво потпишала договор со издавачката куќа Cantora Records, а во 2006 година потпишале со Columbia и RED Ink. Во 2007 година го издале нивниот прв албум ''Oracular Spectacular''. По објавувањето на ''Oracular Spectacular'', на групата ѝ се приклучиле Ричардсон, Берман и Метју Асти за да го снимат албумот ''Congratulations,'' кој бил издаден на 13 април 2010 година. Во јануари 2011 година, тие започнале да работат на нивниот трет студиски албум под наслов ''MGMT''. Албумот бил објавен на 17 септември 2013 година. Четвртиот студиски албум на групата, насловен како ''Little Dark Age'', бил објавен во февруари 2018 година и по објавувањето го прекинале договорот со Columbia. По 2019 година, дуото почнало да продуцура музика независна од издавачка куќа, за прв пат по 2006 година. Кон крајот на 2019 година, дуото објавило нова песна насловена како „In the Afternoon“ како нивен прв целосно самопродуциран сингл.
На 5 октомври 2007 година, списанието ''Spin'' ја прогласил групата MGMT за „Музичар на денот“. Во ноември 2007 година, ''Rolling Stone'' ја ставил MGMT на списокот од топ-10 „Музичари на кои треба да се внимава“ во 2008 година, а албумот ''Oracular Spectacular'' го ставил на 494 место на неговата топ-листа од 500 најдобри албуми на сите времиња. На 51-те Греми награди, ремиксот на „Electric Feel“ од групата Justice освоил Греми награда за најдобра ремиксирана некласична снимка. Групата била номинирана за Греми награда за најдобар нов изведувач, а на 52-рото доделување на Греми наградите песната „Kids“ била номинирана за најдобра поп-изведба од дуо или група.
1 Членови на групата
* Ендрју ВанВингарден – главен вокал, главна и ритам-гитара, клавијатури, бас-гитара, тапани, удирачки инструменти (2004–денес)
* Бенџамин Голдвасер – глас, клавијатури, семплинг, ритам-гитара, ударички инструменти (2004-денес)
2 Дискографија
*''Oracular Spectacular'' (2007)
*''Congratulations'' (2010)
*''MGMT'' (2013)
*''Little Dark Age'' (2018)
*''Loss of Life'' (2024)
Страшен филм

''Страшен филм'' (|Scary Movie) — американски комичен слешер од 2000 г. на режисерот Кинен Ајвори Вејанс, пародирајќи познати филмови на ужасите. Филмот заработил 157.019.771 долари во САД и 121.000.000 долари во остатокот од светот, за вкупно 278.019.771 долари. Филмот е трговски најуспешниот филм во серијата. Насловот на филмот „Страшен филм“ бил еден од работните наслови за „Вресок“, кој исто така бил објавен од Dimension Films.
1 Содржина
Една година по отстранувањето на телото на човекот што случајно го убиле, група глупи тинејџери се прогонувани од сериски убиец.
Дели Хасан

Дели Хасан или Дели Хасан Маала (|Μοναστηράκι, ''Монастираки''; до 1923 г. ''Ντελή Χασάν'', ''Дели Хасан'') — село во Серско, Егејска Македонија, денес во општината Синтика на Серскиот округ во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 168 жители (2021). Сè до 1924 г. било населено со мнозинство Македонци и малцинство Турци и Роми.
1 Географија и местоположба
Селото е сместено во Серското Поле, на 45 км северозападно од градот Сер и западно од Бутковското Езеро, во подножјето на планината Круша, на надморска височина од 90 м.
2 Историја
2.1 Во Отоманското Царство
Во XIX век Дели Хасан било мешано македонско-турско село во Серската каза на Серскиот санџак. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. во ''Дели Хасан'' (''Dèli-Hassan'') имало 33 домаќинства со 70 жители Македонци и 18 муслимани.
Во 1891 година Георги Стрезов за селото напишал:Христијанското население било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г., во селото Дели Хасан имало 475 жители, од кои 280 Македонци, 140 Турци и 55 Роми. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Дели Хасан имало 480 Македонци под врховенство на егзархијата и во селото работело бугарско училиште.
Во Првата балканска војна, 2 лица од селото се вклучиле во Македонско-одринските доброволни чети.
До 1912 г. Дели Хасан бил чифлик на Емин-бег од с. Долно Порој.
2.2 Во Грција
За време на Првата балканска војна селото е окупирано од Бугарија, но по Втората балканска војна во 1913 г. е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Таа година селото броело 511 жители, кои поради војните во 1920 г. се намалиле на 295 лица. Во 1923 година, името на селото било променето во Монастираки (''Μοναστηράκι'').''''
Во 1924 г. по сила на Лозанскиот договор муслиманското население е иселено во Турција, а вкупно 222 Македонци принудно биле иселени во Бугарија. На нивно место се населиле 79 бегалски семејства (вкупно 300 бегалци), така што селото повторно станало мешана населба.
Во 1941 г. селото е окупирано од бугарски единици, кои во него завеле 313 жители.
3 Стопанство
Населението произведува многу тутун, жито, памук и други земјоделски производи, а делумно се занимава со сточарството.
4 Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Беласица со седиште во селото Станица Порој, која припаѓа на поголемата општина Синтика, во округот Сер. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Бутково, во кој е влегуваат и селата Бутково, Ќутахли и Старошево.
5 Културни и природни знаменитости
Цркви
* Црква „Св. Ѓорѓи“ — изградена во 1834 година, прогласена за споменик на културата
6 Личности
Родени во Дели Хасан
* Димитар Иванов — македонски револуционер, четник на Панчо Константинов* Петар Ѕанков (1890 - ?) — борец во Македонско-одринските доброволни чети, во четата Георги Мончев* Тома Гоцев (? - 1922) — борец во Македонско-одринските доброволни чети, III чета на III Солунска дружина
7 Наводи
Аишат Магомедовна Магомедова

Аишат Магомедовна Магомедова (родена 1917, во село Гергебил, округ Гергебил, Дагестан Автономна Советска Социјалистичка Република, РСФСР, СССР - 2013, Махачкала ) била советски државник .
1 Биографија
Ајшат Магомедовна Магомедова е родена во 1917 година во селото Гергебил , округот Гергебил. По националност - Аварка.
2 Студии
Во 1941 година дипломирала на Државниот медицински институт во Дагестан, каде што се запишала во 1936 година.
3 Кариера
Во периодот 1948-1951 година работела како втор секретар, а во 1951-1952 г. - веќе прв секретар на окружниот комитет Гергебил на КПСС. Во 1952 година, Магомедова била назначена за заменик министер за здравство на ДАСР. Во 1954 година, таа била префрлена во друго министерство - министер за социјално осигурување на ДАСР. Во 1959 година се вратила во Министерството за здравство и станала министер за здравство на ДАСР.
4 Партиски активности
Во 1950 година, таа била избрана за заменик на Врховниот совет на СССР во изборната област Ботлих. Во 1955, 1959 и 1963 година била избрана за заменик на Врховниот совет на ДАССР .
5 Награди и титули
* Народен доктор на Дагестан
* медали
* Почесен доктор на ДАССР
6 Наводи
Златен Извор

Златен Извор (|Χρυσοπηγή, ''Хрисопиги'') — село во Серско, Егејска Македонија, денес во општината Сер на Серскиот округ, Грција.
1 Географија
Селото се наоѓа на јужните падини на планината Шарлија, на околу 10 км северно од градот Сер.
2 Историја
Селото за првпат е евидентирано во 1961 г. кога е заведено со 18 жители. Неговото население се колеба низ времето бидејќи станува збор за сточарска населба.
Битолска Околија

Битолска околија со седиште на Народниот одбор на Околијата во Битола ― една од осумнаесетте околии во Народна Република Македонија, во периодот од 1952 до 1955 година. Во оваа околија имало 19 општини, од кои една била градска општина.
1 Општини во Битолската околија (1952-1955)
Име, Вид на единица, Местоположба на општината, Население (1953), Населени места
Битола, Градска општина, 37.564, Битола
Бач, Општина, 4.863, Бач, Брод, Велесело, Гермијан, Гнилеж, Добровени, Живојно, Полог, Скочивир, Сливница и Сович
Будаково, 6.601, Алинци, Арматуш, Будаково, Горна Чарлија, Далбеговци, Дедебалци, Добрушево, Долна Чарлија, Мусинци, Ношпал, Путурус, Радобор, Трап и Црничани
Буково, 3.618, Бистрица, Буково, Злокуќани, Кравари, Крстоар и Ореово
Велушина, 6.830, Барешани, Велушина, Граешница, Драгош, Жабени, Канино, Кишава, Лажец, Олевени, Острец и Породин
Демир Хисар, 7.842, Бараково, Белче, Вардино, Граиште, Единаковци, Журче, Кутретино, Лесково, Мургашево, Ново Село, Прибилци, Ракитница, Растојца, Сладуево, Слепче, Стругово и Суводол
Дихово, 3.386, Братин Дол, Брусник, Дихово, Лавци, Магарево, Нижеполе, Снегово и Трново
Доленци, 3.344, Бабино, Базерник, Брезово, Големо Илино, Доленци, Железнец и Мало Илино
Жван, 4.610, Вирово, Жван, Мренога, Радово, Слоештица, Сопотница, Суво Грло и Церово
Ивањевци, 6.468, Беранци, Вашарејца, Древеник, Ивањевци, Лознани, Новоселани, Подино, Свето Тодори, Српци и Трновци
Кажани, 6.640, Гопеш, Доленци, Ѓавато, Кажани, Лера, Маловиште, Рамна, Ротино, Српци и Цапари
Кременица, 3.399, Долно Егри, Кременица, Меџитлија и Средно Егри
Кукуречани, 6.361, Горно Оризари, Драгарино, Драгожани, Крклино, Кукуречани, Могила, Ново Змирново, Раштани, Старо Змирново и Црнобуки
Логоварди, 3.056, Долно Оризари, Карамани, Логоварди, Оптичари, Поешево и Трн
Лопатица, 3.901, Габалавци, Загориче, Лисолај, Лопатица, Метимир, Облаково, Свиниште, Секирани, Стрежево, Утово и Црновец
Маково, 1.865, Брник, Ивени, Маково, Мојно, Орле и Рапеш
Новаци, 5.245, Балдовенци, Биљаник, Врањевци, Гнеотино, Горно Агларци, Грумази, Добромири, Долно Агларци, Долно Орехово, Мегленци, Новаци, Ново Село, Паралово, Рибарци, Суводол и Тепавци
Старавина, 2.966, Будимирци, Градешница, Груништа, Зовиќ и Старавина
Смилево, 2.487, Боиште, Обедник и Смилево
Глеб Сергеевич Лебедев

Глеб Сергеевич Лебедев (роден 28 декември 1943 - 15 август 2003, Стара Ладога ) — бил советски и руски археолог, специјалист за варангиски антиквитети. Доктор по историски науки (1987), професор на Универзитетот во Ленинград (Санкт Петербург) (1990).
1 Биографија
Глеб Сергеевич студирал на Катедрата за археологија на Историскиот факултет на Државниот универзитет во Санкт Петербург . Од 1969 година станал наставник на Катедрата за археологија на истиот универзитет. Во 1972 година ја одбранил својата теза на тема „Погребни обреди на Скандинавците од ерата на Викинзите“. Во 1978 година, Глеб Сергеевич станал вонреден професор.
Во 1987 година ја одбранил докторската дисертација на тема: „Доба на Викинзите во Северна Европа“.
Од 1996 година станал претседател на Државната експертска комисија на огранокот на Санкт Петербург на Високата комисија за заштита на културното наследство при министерството за култура на Русија. Во 1993-2003 година - раководител на огранокот во Санкт Петербург на РНИИ за културно и природно наследство на Министерството за култура на Руската Федерација и Руската академија на науките (од 1998 година - Центар за регионални студии и музејски технологии „Петроскандика“ НИИЦСИ Државниот универзитет во Санкт Петербург). Тој се смета за творец на голем број нови научни насоки во археологијата, регионалните студии, културолошките студии, семиотиката и историската социологија.
Заменик на Градскиот совет на Ленинград (Петросовиет) во 1990-1993 година, член на президиумот во 1990-1991 година .
Лабораторијата за археологија, историска социологија и културно наследство на Државниот универзитет во Санкт Петербург го носи името на Г. С. Лебедев. Создаден врз основа на центарот „Petroscandica“ на НИИКСИ на Државниот универзитет во Санкт Петербург, основан од Лебедев во 2000 година .
Сопруга - Вера Александровна Витјазева-Лебедева (р. 1940), ликовен критичар, истражувач на архитектурата во Санкт Петербург.
2 Основни работи
*''Тихонов И.Л.''
Јуда (син на Јаков)

Јуда (|יהודה) — четвртиот син на Јаков од Лија, основачот на Јудејското племе. Имал син — Фарес. Тој бил внук на Исак и правнук на Авраам. Апостол Лука го спомнува како предок на Јосиф во Родословието на Исус Христос.
1 Приказна
Јуда бил четвртиот син на патријархот Јаков од неговата прва жена Лија. Неговите браќа се: Рувен, Симон (или Симеон), Леви, Исахар и Завулон. Браќата биле алчни спрема Јосиф бидејќи тој бил најстариот син од жената на Јаков, Рахила, која ја сакал повеќе од Лија. Еден ден Јосиф бил испратен од татко му да ги посети своите браќа на полето. Го пречекале и го фрлиле во длабока јама без вода. Дошле трговци, а браќата го извадиле Јосиф од јамата и го продале на трговците. Му посипувале јарешка крв по облеката и му кажале на татко му дека ѕверовите го растргнале.
Јуда се оженил и имал три сина: Ир, Онан и Шела. Подоцна имал две близнаци: Фарес и Зара, кои ги родила Тамара. Фарес бил предок на јудејскиот цар Давид.
Во тоа време, Јосиф се искачил на положбата на најважниот човек во Египет. 20 години откако Јосиф бил продаден во ропство, во Ханан дошол глад. Јаков ги испратил своите деца (освен Венијамин) во Египет да донесат храна. Тие побарале од Јосиф храна, но не препознале дека е тој. Тој им рекол да го доведат Венијамин, најмладиот брат, а Симон го држел во затвор. Таткото со тешко срце им го дал Венијамин да го однесат во Египет. Тие ја земаат храната, а Јосиф скришно им става сребрена чаша во вреќите, потоа ги запира и го обвинува за кражба. Јуда се нуди да биде одведен во затвор, но бидејќи Јосиф видел дека браќата повеќе не се расипани, им открива дека тој е нивниот брат што бил продаден на трговците пред 20 години и го пушта Симон од затвор. Потоа целото семејство се преселило во Египет.