Унбибиум

Унбибиум, познат и како елемент 122 или ека-ториум — хипотетички хемиски елемент; има симбол на место за место Ubb и атомски број 122. Унбибиум и ''Ubb'' е соодветно привремено систематско име и симбол на Меѓународниот сојуз за чиста и применета хемија, кој се користи додека елементот не биде откриен, потврден и не се одлучи за постојано име. Во периодниот систем на елементите, се очекува да го следи унбиуниумот како втор елемент на суперактиноидите и и четвртиот елемент во осмата периода. Слично на унбиуниумот, се очекува да падне во опсегот на островот на стабилност, потенцијално давајќи дополнителна стабилност на некои изотопи, особено <sup>306</sup>Ubb за кој се очекува да има волшебен број на неутрони (184).
И покрај неколкуте обиди, унбибиумот сè уште не е вештачки направен, ниту пак се пронајдени природни изотопи. Во моментов нема планови за обид за синтеза на унбибиум. Во 2008 година, се тврдело дека е откриен во примероци од природен ториум, но тоа тврдење денес е отфрлено од неодамнешните повторувања на експериментот користејќи попрецизни техники.
Хемиски, унбибиумот се очекува да покаже одредена сличност со цериумот и ториумот. Сепак, релативистичките ефекти може да предизвикаат некои од неговите својства да се разликуваат; на пример, се очекува да има електронска конфигурација на основната состојба од &#x5B;Og &#x5D; 7d<sup>1</sup> 8s<sup>2</sup> 8p<sup>1</sup> или [Og] 8s<sup>2</sup> 8p<sup>2</sup>, и покрај неговата предвидена местоположба во серијата на суперактиноиди од g-блокот.
1 Вовед
1.1 Синтеза на супертешки јадра
Претешкото атомско јадро се создава во јадрена реакција која комбинира две други јадра со нееднаква големина во едно; колку понееднакви се двете јадра во однос на масата, толку е поголема можноста двете да реагираат. Материјалот направен од потешките јадра се прави цел, која потоа е бомбардирана од снопот на полесни јадра. Две јадра можат да се спојат во едно само доколку се приближат доволно блиску едно до друго; нормално, јадрата (сите позитивно наелектризирани) се одбиваат меѓусебно поради електростатско одбивање. Силното заемнодејство може да ја надмине оваа одбивност, но само на многу кратко растојание од јадрото; јадрата на зракот на тој начин се многу забрзани со цел таквото одбивање да биде незначително во споредба со брзината на јадрото на зракот. Енергијата што се применува на јадрата на зракот за да ги забрза може да предизвика тие да достигнат брзина до една десетина од брзината на светлината. Меѓутоа, доколку се примени премногу енергија, јадрото на зракот може да се распадне.
Самото приближување не е доволно за две јадра да се спојат: кога две јадра се приближуваат едно до друго, тие обично остануваат заедно околу 10 секунди и потоа се разделуваат (не мора да бидат во истиот состав како пред реакцијата) наместо да формираат едно јадро. Ова се случува затоа што при обидот за формирање на едно јадро, електростатското одбивање го раскинува јадрото што се формира. Секој пар на цел и зрак се карактеризира со неговиот пресек - веројатноста дека ќе дојде до јадрено соединување доколку две јадра се приближат едно кон друго изразено во однос на попречната област што треба да ја погоди упадната честичка за да дојде до соединувањето. Оваа соединување може да настане како резултат на квантниот ефект во кој јадрата можат да тунелираат преку електростатско одбивање. Доколку двете јадра можат да останат блиску покрај таа фаза, повеќекратните јадрени заемни дејства резултираат со прераспределба на енергијата и енергетска рамнотежа.
Добиеното спојување претставува возбудена состојба - наречена сложено јадро - и затоа е многу нестабилно. За да се постигне постабилна состојба, привременото спојување може да се расцепи без да се формира постабилно јадро. Алтернативно, сложеното јадро може да исфрли неколку неутрони, кои би ја однеле енергијата на возбудувањето; доколку второто не е доволно за исфрлање на неутрони, спојувањето би создало гама-зрак. Ова се случува околу 10 секунди по првичниот јадрен судир и резултира со создавање на постабилно јадро. Дефиницијата на Заедничката работна група на МСЧПХ и МСЧПФ вели дека хемискиот елемент може да се препознае како откриен само доколку неговото јадро не се распадне во рок од 10 секунди. Оваа вредност била избрана како проценка за тоа колку време му е потребно на јадрото да стекне електрони и на тој начин да ги прикаже неговите хемиски својства.
1.2 Распаѓање и откривање
Зракот поминува низ целта и стигнува до следната комора, сепараторот; доколку се произведе ново јадро, тоа се носи со овој зрак. Во сепараторот, новопроизведеното јадро е одвоено од другите нуклиди (оној на оригиналниот зрак и сите други продукти на реакцијата)