procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Каноит

Каноит е светло розово-кафеав силикатен минерал кој се наоѓа во метаморфни карпи. Тој е иносиликат и има хемиска формула од (Mg,Mn(2+))2Si2O6. Член е на пироксенската група и подгрупата клинопироксен.
1 Кристалографија
Каноит кристализира во моноклиничен кристален систем. Неговиот Херман-Могенов симбол е 2/m. Според овој кристален систем, трите оски на кристалот се различни по должина. Оските a и b се нормални, а оските b и c се нормални. Оските a и c формираат кос облик. Аксијалниот однос за каноит е a:b:c =1,0894:1:0,5884, а димензиите на ќелијата се: a = 9,73, b = 8,93 и c = 5,26 Å со Z = 4. Каноит има двојна оска и огледална рамнина.
Каноитот е двојно прекршувачки. Се јавува како минерал со 3 различни индекси на прекршување. Кога светлината поминува низ каноитната средина, светлината се дели поради нееднаква рефлексија од кристалните површини. Бидејќи каноитот е двојно прекршувачки, тој е и анизотропен. Кај анизотропен минерал, брзината на светлината се разликува како што се менува насоката на кристалот. Кристалите, кои обично се со големина од неколку милиметри, се призматични или неправилно зрнести. Каноитот е малку розов до кафеав, транспарентен до проѕирен и има стаклест сјај.
2 Откривање и појава
Каноит е редок минерал кој е пронајден во рудникот Татехира, Кумаиши, полуостров Ошима, Хокаидо, Јапонија во 1977 година. Во типскиот локалитет каноит се јавува по должината на спојот што ја сече метаморфната карпа пироксмангит - кумингтонит во наоѓалиште на манганова руда. Регионот доживеал контактен метаморфизам бидејќи магмата навлегла во областа. Именуван е во чест на Хироши Кано, професор по петрологија на Универзитетот Акита во Јапонија.
Исто така, е пријавено од Брокен Хил, Нов Јужен Велс, Австралија, Семаилскиот офиолит во Оман и цинковиот округ Балмат-Едвардс, округ Сент Лоренс, Њујорк.
Готлобит

Готлобит, CaMg(VO4,AsO4)(OH) е минерал во кој припаѓа на минералната класа „фосфати, арсенати и ванадати“, кој се наоѓа како изолирани кристали или изометриски зрна. Готлобитот е ванадатниот краен елемент во цврст раствор формиран со аделит CaMg(<sub>VO4</sub>AsO4<sub>)</sub> (OH). Обично формира портокалово-кафеави, табеларни кристали или минерални агрегати со вградени, изометриски зрна со големина до околу 0,5 мм.
1 Појава
Готлобитот бил откриен во август 1996 година од страна на Ј. Граф на купот отпад од напуштениот рудник „Гликштерн“ во Готлоб во близина на Фридрихрода во Тирингија.
Готлобитот бил научно опишан и именуван по неговиот типски локалитет во 1998 година од Томас Вицке, Манфред Штајнс, Томас Доринг и Уве Колич, кои ги доставиле своите резултати и избраното име до Меѓународното минералошко здружение (IMA) за преглед на минералниот статус во декември истата година. Апликацијата го добила бројот за запис IMA 1998-066 , а во март 1999 година, Готлобитот бил признат како посебен минерал. Резултатите од истражувањето и признатото име биле објавени во 2000 година во месечното списание на „Neues Jahrbuch für Mineralogie“ (Нов годишник за минералогија). Поврзаните минерали во областа се хаусманит, барит, ванадиски аделит и мусковит.
Аналитичките методи што се користат за да се утврди хемискиот состав на готлобитот вклучуваат енергетски дисперзивна рендгенска спектрометрија (EDX) и дисперзивна рендгенска спектрометрија со бранова должина (WDX). EDX открила присуство и количини на елементи присутни во минералот, вклучувајќи Ca, V, As, O и мали количини на Sr. Ова потоа било измерено во однос на оксиди, каде што тежинските проценти биле 24,98 за CaO, 0,92 за SrO, 17,54 за MgO, 1,50 за MnO, 1,44 за CuO, 27,47 за V<sub>2</sub>O<sub>5</sub>, 20.32 за As<sub>2</sub>O<sub>5</sub> и 5,4 за H<sub>2</sub>O. Mg е во хемиската формула на готлобит, но не бил пронајден во EDX тестирањето поради многу сличен модел на линии на арсен што се преклопувале со магнезиум. Целосната емпириска формула на готлобит е (Ca0.93,Sr0.03)(Mg0.91,Mn0.04,Cu0.04)(V0.63,As0.37)O4O1.08H1.26. Како што се гледа од формулата, исто така е утврдено дека атомите на арсен и ванадиум се во 4-кратна (тетраедарска) координација со кислород, а атомите на магнезиум се во шесткратна (октаедарска) координација.
Тафеит

Тафеит ( BeMgAl<sub>4</sub>O<sub>8</sub> минерал, именуван по неговиот откривач Ричард Таафе (1898–1967), кој го пронашол првиот примерок, сечен и полиран скапоцен камен, во октомври 1945 година во златарница во Даблин, Ирска. Како таков, тој е единствениот скапоцен камен кој првично бил идентификуван од фацетиран камен. Тафеитот е милион пати поредок од дијамантите се појавува во нијанси на виолетова, розова, црвена. Повеќето парчиња од скапоцениот камен, пред Таафе, биле погрешно идентификувани како шпинел. Со години потоа, бил познат само во неколку примероци и сè уште е еден од најретките минерали на скапоцени камења во светот.
Од 2002 година, името за тафеит како минерал одобрено од Меѓународната минералошка асоцијација е магнезиумотафеит-2N'2S.
1 Откритие
Таф купил голем број скапоцени камења од еден златар во октомври 1945 година. Откако забележал недоследности помеѓу таафеит и шпинели, Таф испратил неколку примери до Б.В. Андерсон од Лабораторијата на Лондонската стопанска комора за идентификација на 1 ноември 1945 година. Кога Андерсон одговорил на 5 ноември 1945 година, му рекол на Таф дека не се сигурни дали станува збор за шпинел или за нешто ново, тој исто така понудил да го запише во ''Гемолоџист.''
2 Својства
Во 1951 година, хемиската и рендгенската анализа ги потврдиле главните состојки на таафеит како берилиум, магнезиум и алуминиум, правејќи таафеит првиот минерал што содржи и берилиум и магнезиум како основни компоненти.
Конфузијата помеѓу шпинелот и таафеит е разбирлива бидејќи одредени структурни карактеристики се идентични кај двата. Андерсон ''и сор.'' го класифицирале таафеит како среден минерал помеѓу шпинелот и хризоберилот. За разлика од шпинелот, тафеит покажува својство на двојно прекршување што овозможува разликување помеѓу овие два минерали.
3 Употреба
Поради својата реткост, тафеит се користи само како скапоцен камен.
4 Формирање и појава
Тафеит се јавува во карбонатни карпи заедно со флуорит, лискун, шпинел и турмалин. Овој исклучително редок минерал се повеќе се наоѓа во алувијалните наслаги во Шри Ланка и јужна Танзанија, како и тафеит од понизок степен во варовнички седименти во Кина.
Слабиот херој

''Слабиот херој'' (|약한영웅; |Weak Hero) — јужнокорејска телевизиска серија напишана и режирана од Ју Су Мин, во соработка со Ким Џин Сок и Парк Дан Хи, со Парк Џи Хун во главната улога. Серијата е заснована на популарниот вебтун на Naver, ''Слабиот херој'', од авторите Сопас и Ким Џин Сок (Разен), објавен во 2018 г.
Првите три епизоди премиерно биле прикажани на 27-миот меѓународен кинофестивал во Пусан, кој се одржал од 5 до 14 октомври 2022 г. Првата сезона била објавена на платформата Wavve на 18 ноември 2022 г. Втората сезона била објавена на Netflix на 25 април 2025 г.
1 Содржина
1.1 Клас 1 (прва сезона)
Јон Си Ун е меѓу најдобрите 1 % ученици во својата генерација и не го интересира ништо освен учењето. Иако е физички слаб, тој не отстапува пред насилниците во својата училница предводени од Џон Јонг Бин. Користејќи ги своите вештини за брзо донесување одлуки, знаењето од различни училишни предмети и предметите од неговата околина, Си Ун успева да се заштити од нивната секојдневна жестокост. Но кога ќе се најде во вистинска опасност, добива помош од Ан Су Хо, најсилниот борец во класот, и О Бом Сок, измачениот син на еден пратеник. Тројцата стануваат пријатели додека се обидуваат да го преживеат средношколскиот живот исполнет со насилство, учејќи што навистина значи да се биде силен.
1.2 Клас 2 (втора сезона)
Си Ун се префрла во ново средно училиште, „Унџанг“, но сѐ уште е прогонуван од траумите на неговите минати неуспеси. Тој гради нови пријателства со Парк Ху Мин, Со Џун Те и Го Хјун Так, но набрзо мора да се соочи со уште посурова група позната како „Сојузот“. Предводена од На Бек Џин и Гум Сонг Џе, оваа група го принудува Си Ун да се спротивстави на уште поголемо насилство и опасност.
2 Улоги
Парк Џи Хун, Јон Си Ун
Чои Хјун Вук, Ан Су Хо
Хонг Кјунг, О Бом Сок
Фабијанит

Фабијанит — боратен минерал со хемиска формула CaB<sub>3</sub>O<sub>5</sub>(OH). Минералот е безбоен и остава бела лента. Неговите кристали се моноклинични призматични. Проѕирен е и флуоресцентен. Има стаклест сјај. Не е радиоактивен. Фабианитот е оценет со 6 степени на Мосовата скала. Именуван е по Ханс-Јоаким Фабијан, германски геолог.
1 Карактеристики
Фабианитот е борат со хемиска формула CaB₃O₅OH. Кристализира во моноклиничниот систем. Неговата тврдост на Мосовата скала е 6.
Според класификацијата на Никел-Струнц, фабианитот припаѓа на „06.FC - Филохексаборати“ заедно со следниве минерали: тунелит, нобелит, стронтиоборит, гинорит и стронтиогинирит.
2 Формирање и наслаги
Откриен е во 1962 година во Реден, Диефолц, Долна Саксонија, Германија, формирајќи добри кристали со големина помеѓу 0,3 и 25 милиметри. Обично се наоѓа поврзан со други минерали како што се: саибелит, хаулит, халит и анхидрит. Неговиот типски локалитет се покажува како единственото место каде што е пронајден овој минерален вид.
Фаустит

Фаустит — минерал одобрен од IMA, е член на триклиничната тиркизна група на водородни фосфати со хемиски состав . Именуван е по американскиот минералог и петролог д-р Џорџ Тобијас Фауст, кој работи во Геолошкиот завод на САД (USGS).
Делумно двовалентниот бакар генерално ја заменува позицијата на цинк. Фауститот е аналог на тиркизот богат со цинк, кој има речиси четири пати повеќе цинк од бакар во својата кристална структура. Тривалентното (железо) железо може да замени дел од алуминиумот. Може да бидат присутни и мали количини на калциум. Има тврдост од 4,5–5,5 на Мосовата скала за тврдост на минералите, и покрај тоа што има малку помала тврдост, може да биде тешко да се разликува од тиркизот во рачни примероци.
Фауститот има сино-зелена до јаболкова боја во полирани кабошони. Може да се претстави како имитација на тиркизна боја, а може да се третира и со стабилизатори за изработка на накит.
1 Карактеристики
Фауститот е фосфат со хемиска формула ZnAl₆(PO₄)₄(OH)₈(H₂O)₄.[2] Тоа е вид одобрен од Меѓународното минералошко здружение и првпат објавен во 1953 година. Кристализира во триклиничкиот систем. Неговата тврдост на Мосовата скала е 5,5.
Според класификацијата на никел-струнц, фауститот припаѓа на „08.DD - Фосфати, итн., само со средно големи катјони, (OH, итн.):RO₄ = 2:1“, заедно со следниве минерали: ченевиксит, луетеит, акрокордит, гванакоит, ахејлит, халкозидерит, планерит, тиркиз, афмит, чилдерзит, еосфорит и ернстит.
2 Формирање и наслаги
Откриен е во рудникот Копер Кинг на планината Шредер, кој се наоѓа во рударскиот округ Меги Крик, округ Јурека (Невада, САД). И покрај тоа што е невообичаен вид, опишан е на секој континент на планетата, со исклучок на Антарктикот.
Тоде Хаџи Тефов

Тоде Хаџи Тефов, роден Тодор Панов Хаџи Тефов, познат по псевдонимот Шустри (Кавадарци, 14 февруари 1920 — Калница, 13 август 1943) — македонски партизан и учител, деец на Комунистичката партија на Југославија. Учесник во народноослободителното движење. Борец од НОПО „Добри Даскалов“. Во негова чест, училиштето ОУ „Тоде Хаџи Тефов“ во Кавадарци го носи неговото име.
1 Животопис
Тоде Хаџи Тефов е роден на 14 февруари 1920 година во Кавадарци, тогаш дел од Кралството СХС. Неговиот татко Пано Хаџи Тефов (1886 — 1972) бил политичар и градски службеник. Тоде го стекнал неговото основно училишно образование во родниот град. Потоа продолжил во Горен Милановац. Во 1935 година се запишал во учителско училиште во Јагодина. Таму се запознал со приврзаници на Комунистичката партија на Југославија. Кога завршил, во 1940 година учителствувал во село Спонце, Јабланички Округ. За време на Априлската војна, Тоде бил во неговиот мајчин град.
Во пролетта 1941 година се приклучил во народноослободителното движење заедно со неговиот помлад брат Стефан Хаџи Тефов-Феткин (1923 — 1944). Истата година отидол во Софија за двомесечен педагошки курс. Учителствувал во Горно Д'бник, Плевенско. Во 1942 година поднесол отставка и се врати во Вардарска Македонија каде преминал во нелегалство. Станал член на КПЈ и се приклучи во НОПО „Добри Даскалов“ во 1943 година. Неговиот брат станал главен раководен член на НОД во Тиквешијата.
На 13 август 1943 година, заедно со Петре Туриманџовски, се сместил кај старите тиквешки гробишта (денес Калница). Бугарските војници Божин Ризов, Трифун Јовановски и Ристо Панаров ги нападнале. Туриманџовски успеал да избегне но Трифун го пукнал Тефов на ногата. Ристо Панаров му се доближи и со чифтето го пукнал неговото лице. Откако загинал, Божин повторно го пукнал и му рекол „''Ти ли ќе ја ослободиш земјава? Да ти ја ебам мајката!''“. После Втората светска војна, штипскиот суд ги осуди Ризов, Јовановски и Панаров на смрт со бесење. Во негова чест, училиштето ОУ „Тоде Хаџи Тефов“ во Кавадарци го носи неговото име.
Сензорна атаксија

Сензорната атаксија е воедно симптом и знак во неврологијата. Таа е облик на атаксија (губење на координацијата) предизвикана не од церебеларна дисфункција, туку од губење на сензорниот влезен сигнал во контролата на движењето.
Сензорната атаксија се разликува од атаксијата на малиот мозок по присуството на речиси нормална координација кога движењето е визуелно набљудувано од страна на пациентот, но изразено со влошување на координацијата кога очите се затворени, што укажува на позитивен Ромбергов знак.
При сензорната атаксија, исто така, не се јавуваат поврзаните карактеристики на атаксијата на малиот мозок, како што се пендуларни тетивни рефлекси, скенирачка дизартрија, нистагмус и прекинати движења на очите.
Пациентите со сензорна атаксија често покажуваат псевдоатетоза и позитивен Ромбергов знак. Чест симптом е губење на рамнотежата во темница.
1 Причини
Сензорната атаксија може да се јави поради сензорни периферни невропатии и поради состојби што предизвикуваат дисфункција на дорзалните колони на 'рбетниот мозок поради различни нарушувања, меѓу кои спаѓаат заразни, автоимуни, метаболни, токсични, васкуларни и наследни заболувања.
Комора за согорување

Комора за согорување е дел од моторот со внатрешно согорување, во кој се согорува смесата гориво/воздух. Кај парните мотори, терминот се користи и за проширување на ложиштето кое се користи за да се овозможи целосен процес на согорување.
1 Мотори со внатрешно согорување
При моторите со внатрешно согорување, притисокот кој се јавува како последица на согорувањето на смесата воздух/гориво дејствува со директна сила на дел од моторот (на пр. кај клипен мотор, силата се применува на врвот на клипот), што го претвора притисокот на гасот во механичка енергија (честопати во форма на ротирачко излезно вратило). Ова е спротивно на моторот со надворешно согорување, каде што согорувањето се одвива во посебен дел од моторот и каде што притисокот на гасот се претвора во механичка енергија.
1.1 Мотори со искричко палење
При моторите со искрично палење, како што се бензинските мотори, комората за согорување обично се наоѓа во главата на цилиндарот. Моторите често се дизајнирани, така што дното на комората за согорување е приближно во линија со горниот дел од блокот на моторот.
Фајзиевит

Фајзиевит — многу редок минерал со формула K<sub>2</sub>Na(Ca<sub>6</sub>Na)Ti<sub>4</sub>Li<sub>6</sub>Si<sub>24</sub>O<sub>66</sub>F<sub>2</sub>. Овој триклинички минерал е хемиски поврзан со баратовитот и катајамалитот. Фајзиевитот е минерал од една локација, кој доаѓа од морената на глечерот Дараи-Пиоз, планините Тиеншан, Таџикистан. Алкалните карпи на ова место се познати по тоа што содржат бројни ретки минерали, често збогатени со бор, цезиум, литиум, титаниум, ретки земни елементи, бариум и други.
1 Појава и асоцијација
Фајзиевит бил откриен во кварцни камења, заедно со егирин, баратовит, флуорит, леукосфенит, пектолит и полилитионит.
2 Структура
Стронциум и траги од рубидиум, бариум и ниобиум се присутни во структурата на фајзиевитот. Едно од местата на натриум е делумно празно, а флуорот може да биде заменет со кислород.
3 Карактеристики
Фаизиевитот е силикат со хемиска формула K₂Na(Ca₆Na)Ti₄Li₆[Si₆O18]₂[Si₁₂O30]F₂. Бил одобрен како валиден вид од страна на Меѓународното минералошко здружение во 2006 година. Кристализира во триклиничкиот систем. Неговата тврдост на Мосовата скала е од 4 до 4,5.
Според класификацијата на Никел-Штрунц, фајзиевитот припаѓа на „09.CM - Циклосиликати, со двојни врски од 6 [Si₆O18]12- (сехсер-Допелринге)“ заедно со следниве минерали: арменит, браннокит, чајесит, дарапиозит, еифелит, мерихуеит, миларит, осумилит-(Mg), осумилит, пудретеит, родерит, согдијанит, сугилит, јагиит, березанскит, дузматовит, шибковит, алмарудит, тратнерит и офтедалит.
Примерокот што послужил за одредување на видот, познат како типски материјал, е зачуван во Минералошкиот музеј Ферсман, на Руската академија на науките, во Москва (Русија).
4 Формација и наоѓалишта
Откриен е во глечерот Дара-и-Пиоз, во областите на Републиканската подреденост (Таџикистан). Ова е единственото место на целата планета каде што е опишан овој минерален вид.
5 Врска со други минерали
Фајзиевитот е поврзан со берилските и осумилитските групи на минерали.
Фалстерит

Фалстерит — редок фосфатен минерал со формула Ca<sub>2</sub>MgMn<sup>2+</sup><sub>2</sub>(Fe<sup>2+</sup><sub>0.5</sub>Fe<sup>3+</sup><sub>0.5</sub>)<sub>4</sub>Zn<sub>4</sub>(PO<sub>4</sub>)<sub>8</sub>(OH)<sub>4</sub>(H<sub>2</sub>O)<sub>14</sub>. Тој е пегматитски минерал, поврзан со моментално одобрениот минерал фераиолоит.
1 Појава и асоцијација
Фалстерит е пронајден во пегматит број 1 во Палермо, Норт Гротон, округ Графтон, Њу Хемпшир, САД. Локалитетот на ко-тип е пегматит во каменоломот Естес, Болдвин, округ Камберленд, Мејн, САД. Фалстерит е производ на промена на трифилит и сфалерит.
2 Кристална структура
Главни карактеристики на кристалната структура на фалстеритот, која е донекаде слична на онаа на схуниритот, се:
* синџири од Fe<sup>n+</sup>O<sub>6</sub> октаедри, кои прикажуваат заеднички рабови
* синџири од ZnO<sub>4</sub> тетраедри, кои прикажуваат споделување на аглите
* листови, паралелни со {010}, формирани со поврзување на горенаведените два типа на синџири со PO<sub>4</sub> тетраедри
* плочи формирани со поврзување на плочите со октаедри од MnO<sub>6</sub> и полиедри од CaO<sub>7</sub>
Плочите се премостени со димери од MgO<sub>6</sub> октаедри кои покажуваат заеднички рабови. Октаедрите што содржат магнезиум ги делат рабовите со тетраедрите што содржат цинк.
Светилник Грејт Ајсак

Светилникот „Грејт Ајсак“ е светилник на малиот бахамски остров Грејт Ајсак Кеј. Изграден е во 1859 година, и се наоѓа на околу 32 километри североисточно од островите Бимини. Светилникот е достапен само со брод. Светилникот е висок околу 46 метри.
1 Исчезнати чувари
На 4 август 1969 година, било откриено дека станицата била напуштена од нејзините двајца чувари, кои никогаш не биле пронајдени. Многу верници во Бермудскиот Триаголник тврдат дека чуварите биле уште две жртви изгубени поради неговите мистериозни сили. Сепак, записот за урагани од 1969 година покажал дека ураганот Ана, првиот ураган од 1969 година, на 1-2 август, поминал доволно блиску до островот Грејт Ајсак за да предизвика опасни временски услови на овој мал карпест остров. До 4 август, ураганот веќе бил далеку на Атлантскиот Океан.
2 Јавна страница
Областа е отворена за јавноста, иако од самиот светилник се отстранети скалите за да се блокира пристапот до внатрешноста на таа структура. Куќата на чуварите, цистерната и разните згради се распаѓаат во урнатини. Напуштените згради го прават Грејт Ајсак Кеј популарна дестинација за пловидби.
Изолиран систем

Во физиката, изолиран систем е едно од следниве:
# физички систем толку оддалечен од другите системи што не комуницира со нив.
# Термодинамички систем затворен со цврсти неподвижни ѕидови низ кои не можат да поминат ниту маса ниту енергија .
Иако внатрешно е подложен на сопствената гравитација, изолираниот систем обично се смета дека е надвор од опсегот на надворешните гравитациски и други сили.
Ова може да се спореди со она што се нарекува затворен систем, кој е затворен со селективни ѕидови, низ кои енергијата може да помине како топлина или работа, но не и како материја; и со отворен систем, во кој и материјата и енергијата можат да влезат или излезат, иако може да има различно непропустливи ѕидови во делови од своите граници.
Изолираниот систем подлежи на законот за зачувување, според кој неговата вкупна енергија-маса останува непроменета. Најчесто, во термодинамиката, масата и енергијата се третираат како одделно зачувани.
Поради условот за затвореност и речиси сеприсутноста на гравитацијата, строго и идеално изолираните системи всушност не се среќаваат во експерименти или во природата. Иако тие се многу корисни во теоријата, сепак се строго хипотетички.
Сепак, некои физички системи, вклучувајќи ги и изолираните, се смета дека ги достигнуваат своите состојби на внатрешна термодинамичка рамнотежа. Класичната термодинамика постулира постоење на системи во свои состојби на внатрешна термодинамичка рамнотежа. Овој постулат е многу корисна идеализација.
Концептот на изолиран систем може да послужи како корисен модел на апроксимација на реални ситуации. Тоа е прифатлива идеализација што се користи при конструирање математички модели на одредени природни феномени. На пример, планетите во Сончевиот систем и протонот и електронот во атомот на водород често се третираат како изолирани системи. Но, од време на време, атомот на водород реагира со електромагнетно зрачење и преминува во возбудена состојба.
1 Радијативна изолација
При радијативната изолација, ѕидовите треба да бидат совршено спроводливи, за совршено да го рефлектираат зрачењето во шуплината.
Планк ја разгледувал внатрешната топлинска зрачна рамнотежа на термодинамички систем во празнина првично лишена од супстанција. Тој не спомнал што е тоа што ги опкружува неговите совршено рефлективни и со тоа совршено спроводливи ѕидови. Веројатно, бидејќи тие се совршено рефлективни, ја изолираат празнината од каков било надворешен електромагнетен ефект. Планк сметал дека за зрачна рамнотежа во рамките на изолираната празнина, потребно е во неговата внатрешност да се додаде дел од јаглерод.
Ако шуплината со совршено рефлектирачки ѕидови содржи доволно висока зрачна енергија за да може да одржи температура со космолошка големина, тогаш дамката јаглерод не е потребна, бидејќи зрачењето генерира честички од супстанцијата, како на пример парови електрон-позитрон, и со тоа достигнува термодинамичка рамнотежа.
2 Наводи
Притисок-волумен дијаграм

Притисок-волумен дијаграмот (ПВ дијаграм) се користи за опишивање на соодветните промени на волуменот и притисокот во еден систем. Најчесто се користи во термодинамиката, кардиоваскуларната физиологија и респираторната физиологија.
ПВ дијаграмите, првично наречени индикаторски дијаграми, биле развиени во 18 век како алатки за разбирање на ефикасноста на парните машини.
ПВ дијаграмот ја прикажува промената на притисокот ''p'' во однос на волуменот ''V'' за некој процес. Во термодинамиката, множеството процеси формира циклус, така што по завршувањето на циклусот нема нето промена во состојбата на системот, односно уредот се враќа на почетниот притисок и волумен.
На сликата се прикажани карактеристиките на идеализиран ПВ дијаграм. Се забележува низа од нумерирани состојби (од 1 до 4). Патеката помеѓу секоја состојба се состои од некој процес (од A до D) кој го менува притисокот или волуменот на системот (или и двете).
1 Апликации
1.1 Термодинамика
Дијаграмот го дава притисокот на пареата во однос на волуменот на пареата во цилиндар, во текот на целиот циклус на движење на клипот во парна машина. Дијаграмот овозможува пресметување на извршената работа и на тој начин обезбедува мерка за моќноста произведена од моторот.
1.2 Медицина
Во кардиоваскуларната физиологија дијаграмот често се применува на левиот вентрикл на срцето и може да се мапира на специфични настани од срцевиот циклус. * А е крајната дијастолна точка; ова е точката каде што започнува контракцијата. Притисокот почнува да се зголемува, брзо станува повисок од атријалниот притисок и митралната валвула се затвора. Бидејќи притисокот е исто така помал од аортниот притисок, аортната валвула е исто така затворена.
* Сегментот AB е фазата на контракција. Бидејќи и митралната и аортната валвула се затворени, волуменот е константен. Поради оваа причина, оваа фаза се нарекува изоволумна контракција.
* Во точката Б, притисокот станува повисок од аортниот притисок и аортната валвула се отвора, иницирајќи ја ејекцијата.
* BC е фазата на исфрлање, волуменот се намалува. На крајот од оваа фаза, притисокот повторно се намалува и паѓа под аортниот притисок. Аортната валвула се затвора.
* Точката C е крајната систолна точка.
* Сегментот CD е изоволуменска релаксација. Во текот на оваа фаза, притисокот продолжува да опаѓа. Митралната и аортната валвула се повторно затворени, така што волуменот е константен.
* Во точката D, притисокот паѓа под атријалниот притисок и митралната валвула се отвора, иницирајќи полнење на коморите.
* DA е дијастолниот период на полнење. Крвта тече од левата преткомора кон левата комора. Атријалната контракција го комплетира полнењето на коморите.
Датолит

Датолит — незосиликат од калциум, бор и хидроксид, со формула CaBSiO<sub>4</sub>(OH). Првпат бил забележан од Јенс Есмарк во 1806 година и бил именуван од него. Неговото име потекнува од зборовите ''δατεῖσθαι'', „да се дели" и ''λίθος'', „камен“, во алузија на грануларната структура на масивниот минерал.
Датолитот кристализира во моноклиничниот систем формирајќи призматични кристали и нодуларни маси. Неговиот сјај е стаклест и може да биде кафеав, жолт, светло зелен или безбоен. Мосовата тврдост му е 5,5, а специфичната тежина е 2,8 - 3,0.
Типските локалитети се во дијабазите на долината на реката Конектикат и Арендал, Ауст-Агдер, Норвешка. Поврзаните минерали вклучуваат прехнит, данбурит, бабинтонит, епидот, природен бакар, калцит, кварц и зеолити. Чест е во бакарните наоѓалишта во регионот на езерото Супериор во Мичиген. Се јавува како секундарен минерал во мафичните магматски карпи, честопати полнејќи везикули, заедно со зеолитите во базалтот. За разлика од повеќето локалитети низ целиот свет, појавата на датолит во регионот на езерото Супериор е обично фино зрнеста по текстура и поседува обоени ленти. Голем дел од обоеноста се должи на бакарот или на поврзани минерали во прогресивните фази на хидротермални врнежи.
Ботриолитот е ботриоидна форма на датолит.
Данбурит

Данбурит — минерал од калциум и бор, тој е силикат со хемиска формула CaB<sub>2</sub>(SiO<sub>4</sub>)<sub>2</sub>.
Има Мосова тврдост од 7 до 7,5 и специфична тежина од 3,0. Минералот има орторомбична кристална форма. Тој обично е безбоен, како кварцот, но може да биде и бледо жолт или жолтеникаво-кафеав. Типично се јавува во контактни метаморфни карпи.
Класификацијата на минерали на Дана го категоризирал данбуритот како соросиликат, додека шемата за класификација на Штрунц го наведува како тектосиликат; неговата структура може да се толкува како и двете.
Неговата кристална симетрија и форма се слични на топаз; сепак, топазот е алуминиумски флуорен незосиликат што содржи. Јасноста, отпорноста и силната дисперзија на данбуритот го прават вреден како сечен камен за накит.
Именуван е по Данбери, Конектикат, САД, каде што за прв пат бил откриен во 1839 година од Чарлс Уфам Шефард.
Академија на уметностите и науките во Конектикeт

Академијата на уметностите и науките во Конектикeт е друштво основано во 1799 година во Њу Хејвен, Конектикeт „за да ја негува секоја уметност и наука што има тенденција да ги унапреди интересите и среќата на слободните и доблесни луѓе“. Нејзината цел е ширење на научни информации.
Во академската 2023–2024 година, академијата имала 307 членови.
1 Публикации
*** ''''
*
2 Значајни членови
* Асгер Абое, историчар и математичар
* Езекија Аугур, скулптор и пронаоѓач
* Симеон Е. Болдвин, правник, професор по право и гувернер
* Чарлс Емерсон Бичер, палеонтолог
* Бертрам Болтвуд, радиохемичар
* Шила Леврант де Бретвил, графички дизајнер, уметник и едукатор
* Вилијам Хенри Бруер, ботаничар
* Џорџ Џарвис Браш, минералог и академски администратор
* Хенри А. Бамстед, електромагнетист
* Расел Хенри Читенден, биохемичар
* Едвард Салисбери Дана, минералог и физичар
* Арнолд Дашефски, социолог
* Френклин Боудич Декстер, библиотекар и универзитетски администратор
* Тимоти Двајт, едукатор и теолог
* Едсон Фесенден Галоде, авијатичар
* Џосаја Вилард Гибс, физичар, хемичар и математичар
* Френк Остин Гуч, хемичар и инженер
* Хенри Солон Грејвс, шумар и воспитувач
* Чарлс Шелдон Хејстингс, физичар
* Јандел Хендерсон, физиолог
* Џејмс Мејсон Хопин, едукатор и писател
* Џорџ Трамбул Лад, филозоф, едукатор и психолог
* Џозеф ЛаПаломбара, политички научник
* Чарлс Лемерт, социолог
* Линда Лоример, универзитетски администратор
* Честер Лајман, претседател
* Џорџ Грант Меккарди, антрополог
* Роналд Малет, теоретски физичар
* Лафајет Мендел, нутриционист
* Хуберт Ансон Њутн, астроном и математичар
* Александар Петрункевич, арахнолог
* Чарлс Бринкерхоф Ричардс, инженер
* Вилијам Норт Рајс, геолог, едукатор, методистски теолог
* Џон Роуз, органист
* Едвард Елбриџ Салисбери, санскритист
* Бенџамин Силиман, хемичар и геолог
* Х. Катерина В. Скинер, геолог, минералог и првата жена претседател на Академијата.
* Џозеф Сири, архитектонски историчар
* Гадис Смит, историчар
* Перси Ф. Смит, математичар
* Џенифер Такер, историчарка и биолог
* Адисон Ван Нејм, библиотекар и лингвист
* Џон Монро Ван Влек, математичар и астроном
* Адисон Емери Верил, претседател
* Ноа Вебстер, лексикограф, автор, уредник, плоден автор
* Ели Витни, пронаоѓач на машина за чистење памук
* Вилијам Курц Вимсат помладиот, литературен теоретичар и критичар
3 Наводи
4 Извори
* Ролин Густав Остервајс, ''Стогодишнината од историјата на Академијата за уметности и науки во Конектикат'' (Њу Хејвен, 1949)
* Мери Елен Елсворт, ''Историја на Академијата на уметностите и науките во Конектикат 1799-1999'' (Трансакции, том 55)
Светилник Носи Алањања

Светилник Носи Алањања (|Phare de l'Île aux Prunes) е активен светилник во Ил-о-Прунс, покраина Тоамасина, Мадагаскар. На височина од 60 метри тоа е дваесет и четвртиот највисок „традиционален светилник“ во светот, како и највисокиот во Африка. Се наоѓа на островот Ил-о-Прунс (остров Прунс, |Nosy Alañaña), мал остров од околу 16 километри северо-североисточно од Тоамасина.
До островот може да се стигне со брод, а локацијата е отворена, но кулата е затворена за јавноста.
1 Галерија
Светилник Елбоу Риф

Елбоу Риф е еден од последните оперативни светилници на керозин во светот. Овој светилник е изграден во 1862 година, отворен на 1 септември 1863 година, хоризонтално е пругаст во црвена и бела боја. Неговата светлина може да се види од 43 километри оддалеченост.
Светилникот Елбоу Риф е еден од само трите рачно управувани светилници што останале во светот. Има механизам за тежина што мора рачно да се врти на секои неколку часа за да се одржи низата од пет бели трепкања на секои 15 секунди. Ламбата гори керозинско масло со фитил и мантија, со брзина од еден галон за една вечер. Потоа светлината се фокусира додека минува низ оптиката на Френелова леќа од прв ред која лебди на слој од жива.
Здружението за светилници „Елбоу Риф“ (непрофитна организација од Бахамите) е одговорно за одржување на локацијата верна на нејзиното историско минато како целосно функционална, неавтоматизирана помош за навигација. Доверено од Министерството за транспорт и локална самоуправа (одговорно за Пристанишната управа и поморските работи), ЕРЛС е чувар на инфраструктурата на светилникота „Елбоу Риф“, задолжен за надзор и континуирано зачувување и реставрација на светилникот и самата светилничка станица, која ја опфаќа кулата на светилникот, два сместувачки капацитети за чуварите на светилникот, шест помошни згради, една продавница за сувенири и пристаништето/докот.
Светилник Танкар

Светилникот Танкар (фински: ''Tankarin majakka'', шведски: ''Tankar fyr'') — светилник кој се наоѓа на островот Танкар во Ботнискиот Залив на западниот брег на Финска, надвор од градот Кокола, и служи на бродската линија до пристаништето Кокола, околу 15 километри подалеку.
Не е познато кој го дизајнирал светилникот. Според една теорија, светилникот го дизајнирала компанијата за инженерство „Ајфел“. Слично на тоа, производителот на железната конструкција е непознат, и веројатно е од германско потекло.
Како извор на светлина се користело согорување на нафта, но тоа било заменето со електрична енергија во 1961 година, што исто така значително го зголемило опсегот на осветлување.
Џамија (Ново Село, Струшко)

Џамија (Ново Село) или Риза-бегова џамија — главна и единствена џамија во селото Ново Село, во Општина Струга, Македонија.
1 Местоположба
Џамијата се наоѓа во средишниот дел на селото.
2 Историја
Според натписна плоча на минарето, џамијата е подигната во 1642 година.
3 Галерија
Нова џамија (Заграчани)

Нова џамија (Заграчани) — една од двете џамии во селото Заграчани, во Општина Струга, Македонија.
1 Местоположба
Џамијата се наоѓа во средишниот дел на селото, во непосредна близина на основното училиште.
2 Галерија
Детска градинка „Малото Славејче“ - Моноспитово

Детска градинка „Малото Славејче“ - Моноспитово ― детска градинка што се наоѓа во струмичкото село Моноспитово, Македонија. Градинката работи како објект во склоп на ЈОУДГ „Среќни Насмевки“ - Босилово.
1 Местоположба
Градинката се наоѓа во училишниот двор на ОУ „Борис Трајковски“ во селото Моноспитово.
2 Историја
Градинката била отворена во 2017 година и најпрвин работела во склоп на детската градинка „Прва радост“ од Василево. Капацитетот на градинката изнесува 40 деца.
Ортогонални функции

Во математиката, ортогоналните функции припаѓаат на функционален простор, кој всушност претставува векторски простор со билинеарна форма. Кога функционалниот простор има интервал како домен, билинеарната форма може да биде интеграл од производот на функциите низ интервалот:
:<math> \langle f,g\rangle = \int \overline{f(x)}g(x)\,dx .</math>
Функциите <math>f</math> и <math>g</math> се ортогонални кога овој интеграл е нула, т.е. <math>\langle f, \, g \rangle = 0</math> кога и да е <math>f \neq g</math>. Како и со основата на вектори во конечно-димензионален простор, ортогоналните функции може да формираат бесконечна основа за функционален простор. Горенаведениот интеграл е еквивалент на векторски скаларен прозвод, односно два вектори се меѓусебно независни (ортогонални) ако нивниот скаларен производ е еднаков на нула.
1 Тригонометриски функции
Некое множества ортогонални функции имаат станато стандардни основи за апроксимација на функции. На пример, синусните функции и се ортогонални на интервалот <math>x \in (-\pi, \pi)</math> кога <math>m \neq n</math> и ''n'' и ''m'' се позитивни цели броеви. Тогаш:
:<math>2 \sin \left(mx\right) \sin \left(nx\right) = \cos \left(\left(m - n\right)x\right) - \cos\left(\left(m+n\right) x\right), </math>
и интегралот на производот на двете синусни функции исчезнува. Заедно со косинусните функции, овие ортогонални функции можат да се соберат во тригонометриски полином за да дадена функција да се апроксимира на интервалот со нејзиниот Фурјеов ред.
2 Полиноми
Ако се започне со мономната низа <math> \left\{1, x, x^2, \dots\right\} </math> на интервалот <math>[-1,1]</math> и се примени Грам-Шмитовиот процес, се добиваат Лежандровите полиноми . Друго множество на ортогонални полиноми се придружените Лежандрови полиноми.
Проучувањето на ортогоналните полиноми вклучува и тежински функции <math>w(x)</math> кои се внесуваат во билинеарна форма:
:<math> \langle f,g\rangle = \int w(x) f(x) g(x)\,dx .</math>
За Лагеровите полиноми на интервалот <math>(0,\infty)</math>, функцијата на тежината е <math>w(x) = e^{-x}</math>.
Во физиката, како и во теоријата на веројатност се користат Ермитови полиноми на интервалот <math>(-\infty,\infty)</math>, каде што функцијата на тежината е <math>w(x) = e^{-x^2}</math> или <math>w(x) = e^{- x^2/2}</math> .
Чебишевите полиноми се дефинирани на <math>[-1,1]</math> и користат тежински фунцкии <math>w(x) = \frac{1}{\sqrt{1 - x^2</math> или <math>w(x) = \sqrt{1 - x^2}</math> .
Зерникеовите полиноми се дефинирани на единичниот диск и се ортогонални на радијалните и на аголните делови.
Од биомаса до течност

Претворањето на биомаса во течност (BtL или BMtL) е повеќестепен процес на производство на синтетички јаглеводородни горива добиени од биомаса преку термохемиски пат.
1 Главни процеси
Според истражување спроведена од страна на Министерството за земјоделство на САД и Министерството за енергетика на САД, Соединетите Американски Држави можат да произведат најмалку 1,3 милијарди тони целулозна биомаса секоја година без да се намали количината на биомаса потребна за храна, добиточна храна или извоз.
1.1 Фишер-Тропшов процес
Процесот Фишер-Тропш се користи за производство на синтетички горива користејќи гасифицирана биомаса. Јаглеродниот материјал се претвора во гас, кој потоа се обработува за да се добие прочистен сингас (мешавина од јаглерод моноксид и водород). Фишер-Тропш процесот го полимеризира сингасот во јаглеводороди. Додека производството на биодизел и биоетанол користи само делови од растението, т.е. масло, шеќер, скроб или целулоза, производството на BtL може да го гасифицира и искористи целото растение.
1.2 Брза пиролиза
Брза пиролиза — производство на биолошко масло (пиролиза масло), јаглен и гас на температури помеѓу 350 и 550 степени Целзиусови. °C и време на престој < 1 секунда (исто така наречено безводна пиролиза).
1.3 Каталитичка брза пиролиза
Каталитичката брза пиролиза е процес во кој целулозата се разградува до течно биогориво. Со помош на овој пристап, целулозата се загрева до 500 степени Целзиусови за помалку од една секунда. Процесот се случува во комора каде целта е да се разградат молекулите. Катализаторот формира хемиски реакции кои ги отстрануваат кислородните врски и формираат јаглеродни прстени. Откако ќе се случи реакцијата, се формира бензин заедно со вода, јаглерод диоксид и јаглерод моноксид.
1.4 Пиролиза и гасификација
Првично, биомасата се подложува на процес на пиролиза со цел да се произведат гасови од пиролиза и биојаглен. Испарливите органски соединенија во гасовите добиени од пиролиза понатаму се подложуваат на процес на гасификација за да се добие сингас богат со водород и јаглерод моноксид, кој понатаму се претвора во метанол (CH<sub>3</sub>OH). Јаглеродно неутралниот биојаглен понатаму се претвора во етилен или етанол со водород генериран од обновлива електрична енергија или се користи за секвестрација на јаглерод за да се намали глобалното затоплување CO<sub>2</sub> во атмосферата.
Електрана со водородни горивни ќелии

Електрана на водородни горивни ќелии е вид на електрана која користи водородни горивни ќелии за производство на електрична енергија за електричната мрежа. Тие се поголеми по обем од резервните генератори и можат да бидат ефикасни до 60% во претворањето на водородот во електрична енергија. Доколку водородот може да се произведе со електролиза, позната и како зелен водород, тогаш ова би можело да биде решение за проблемот со складирање на енергија од обновливата енергија.
1 Когенерација или комбиниран циклус
Горивните ќелии произведуваат големо количество на топла вода. Когенерацијата или комбинираниот циклус се алтернатива за понатамошна корист или за производство на повеќе електрична енергија со парна турбина, зголемувајќи ја ефикасноста на >80% користејќи горивна ќелија со фосфорна киселина.
2 Употреба на вода
Потребни се понатамошни студии за да се определи дали добиената вода е погодна за пиење. Суви предели кои имаат недостиг на вода би можеле да ја користат водата за земјоделство или други намени за сива вода. Друга употреба би била да се користи нуспроизводот од топла вода за високотемпературна електролиза за повеќе водородно гориво.
Светилник Ѓордан

Светилник Ѓордан (малтешки: ''Il-Fanal ta' Ġurdan'') е активен светилник на малтешкиот остров Гозо. Се наоѓа на ридот Ѓурдан над селото Ѓасри на северниот брег на островот.
1 Историја
Познато е дека на локацијата постоел постар светилник во 1667 година, кој бил финансиран од витезот Фра Анри де Гурдан.
Семафорска станица била инсталирана на светилникот во 1840-ти години. Сегашниот семафор започнал со работа на 15 март 1853 година, и бил изграден во периодот кога островите биле дел од Британската Империја.
За време на Втората светска војна, светилникот се користел како локација за радарска станица за рано предупредување. Радарот обезбедувал информации за бомбардерите што доаѓале на југ од Италија, со тоа што се активирале сирените за воздушен напад пред нападите.
Поради својата локација на врвот на ридот, има значителна фокусна висина од 180 метри над морето, и може да се види од далечина 20 наутички милји, а се состои од трепкачка бела светлина на секои 7,5 секунди.
Светилникот е туристичка атракција, која нуди панорамски поглед на целиот остров, а до него може да се стигне со автомобил или пеш по стрмниот рид од селото.
Постојат инструменти за квалитет на воздухот сместени во светилникот, кои мерат голем број параметри, вклучувајќи сулфур диоксид, јаглерод моноксид и азотен оксид, како дел од системот за следење на атмосферата „Глобално набљудување на атмосферата“. Локацијата е примарна станица за централниот Медитеран, и била надградена од 2008 до 2011 година. Информациите се пренесуваат назад до кампусот на Универзитетот во Малта во Ксевкија за анализа.
Светилник Дагебил

Светилник Дагебил — пензиониран светилник во Дагебил, Северна Фризија, Германија. Сè до неговата замена во 1988 година со светло за насочување на пристаништето на фериботското пристаниште Дагебил, служел како долна светилка од серијата водечки светла Дагебил. Светилникот се наоѓа во јужниот дел од општината, во близина на депото на камионската железница до островите Оланд и Лангенес. Откако на кулата бил додаден дополнителен кат поради подигнување на морскиот насип во 1980 година, кулата денес е 12.5 метри висока. Неговата висина е 10.3 метри над највисоката плима. Светилникот има коси покрив, црно-зелена бакарна конструкција.
Од 2018 година, кулата се користи како хотелска соба за 2 гости.
Светилник Оланд

Светилник Оланд (|Leuchtturm Oland) — најмалиот светилник во Германија, со висина од само 7.4 метри. Се наоѓа на малиот ''Халиг'' од Оланд. Служи како крстосувачко светло за каналите Ферер Леј и Дагебил. Тоа е единствениот светилник во Германија со сламен покрив. Овој мал тулен светилник е подигнат во 1929 година. Запален истата година, сè уште го одржува чувар. До 1954 година, кога бил електрифициран, фенерот се осветлувал со течен гас. За одржување, оптиката може да се извлече од куќиштето на фенерот на лизгалка. Неговата карактеристика е „фиксна“, т.е. континуирано светло, со бели, црвени и зелени сектори. Црвениот сектор свети кон север, а зелениот сектор свети кон запад. Белиот сектор свети помеѓу двата обоени сектори или широко кон северозапад или кон градот Вик на островот Фер од каде што може да се види како бела светлина.
Светилник Олхерн

Светилник Олхорн ( |Leuchtturm Olhörn, исто така ''Leuchtfeuer Olhörn'' и понекогаш ''Leuchtturm Olderhörn'') — мал светилник на германскиот северноморски остров Фер во Шлезвиг-Холштајн.
Светилникот се наоѓа на југоисточниот агол од островот Фер, во градот Вик науф Фер во округот Нордфризија. Се наоѓа на плиток гребен на Гестланд со поглед на јужната плажа Вик.
Изградена е во 1952 година за да го замени светлосниот светилник од 1892 година. Кулата е 8.6 метри висок со фокусна висина од 10 м над средно високата вода. Има речиси квадратна форма и е изграден од масивна ѕидарија обложена со црвеникаво-кафеави тули. На галеријата се наоѓа собата со фенери направена од метал; таа е обоена во бело. Автоматизираниот светилник служи како крстосница за навигација во плимниот канал ''Нордерау'' помеѓу копното пристаниште Дагебил и островите Фер и Амрум. Како таква, таа е морска ознака, а исто така и мала дневна ознака.
1 Наводи
*
Светилник Кампен

Светилник Кампен — светилник кој се наоѓа во јадрото на Гестланд на германскиот остров Зилт, јужно од Кампен. Тој е бела конусна камена кула со широка црна лента.
1 Историја
Кога Зилт припаднал на данското кралство во 1853 година, кралот Фредерик VII наредил изградба на светилник на највисоката надморска височина на Зилт, црвената карпа. Кулата за прв пат била осветлена во 1856 година. Неговиот оригинален фенер на нафта во тоа време била техничка револуција и била изложен на Светската изложба во Париз во 1855 година.
Кулата првично била изградена од жолти тули Борнхолм и била зајакната со железни прстени во 1875 година.
До 1953 година, светилникот бил сивкасто-жолт, бојата на избелените тули. Дури тогаш бил обоен со неговата карактеристична црно-бела боја.
Во раните години по неговото инаугурирање, објектот станал популарен кај локалното население и туристите. Поточно, книгите за гости од 1970-тите и 80-тите години сведочат за ова. За разлика од денес, кулата тогаш сè уште можело да биде достапна и посетена од јавноста и нудела поглед на целиот остров.
Во 1929 година била направена досега најголемата модификација кога целата куќа со фенери била променета и изворот на светлина бил променет од нафта на електрична енергија.
Од 1977 година повеќе немало чувари на светилникот, како и сите активни светла на Зилт, светилникот Кампен се контролира далечински со временски прекинувач во Кобленц. Се пали еден час пред зајдисонце и се гаси еден час по изгрејсонце.
Само еднаш во своето 150-годишно постоење, светилникот бил сериозно загрозен. Плановите на Вермахтот предлагале проширување на аеродромот на блискиот Брадерупски рид, а кулата ќе мора да биде детонирана. Со окупацијата на Данска и Норвешка во 1940 година, овие планови станале застарени бидејќи стратешката важност на Зилт значително се намалила.
Од 2004 до 2005 година, светилникот бил темелно реновиран. На 4 јуни 2006 година, 150-годишнината била прославена со ''Турмфест'' и била овозможена ретка можност да се искачи на новореновираната кула.
2 Во популарната култура
Поради карактеристичните црно-бели ознаки, кулата станала популарен мотив за сликарите.
Гонардит

Гонардит е релативно редок, фиброзен зеолит, подгрупа на натролит. Постарите трудови тврдат дека постои целосен цврст раствор помеѓу тетранатролитот и гонардит, но тетранатролитот бил дискредитиран како посебен вид во 1999 година. Се чини дека постои серија, заснована на нарушувањето на силициум-алуминиум во рамката, помеѓу гонардит богат со Na и натролит Na<sub>2</sub>(Si<sub>3</sub>Al<sub>2</sub>)O<sub>10</sub>·2H<sub>2</sub>O.
Гонардит е именуван во 1896 година по Фердинанд Пјер Жозеф Гонард (1833–1923), кој бил професор по рударско инженерство на Универзитетот во Лион, Франција.
1 Кристалографија
Орторомпски кристален ситем - бипирамидна класа 2/m 2/m 2/m и четириаголен кристален систем - скаленоидална класа 2м (орторомбична со a многу блиску до b, или тетрагонална со a еднакво на b). Параметри на единечна ќелија: a = b = 13,21 Å, c = 6,622 Å, Z = 2 Вселенска група: I 2d
2 Кристална навика
Кристалите се призматични, ограничени со {110} и {111}, како и {100} и {001}, а гонардит се јавува и како радијални хемисфери. Најчесто се среќаваат како зонирани призми или агрегати со томсонит, натролит и паранатролит.
3 Структура
Гонардит е тектосиликат кој припаѓа на групата натролити. Натролитните минерали се составени од синџири на тетраедри AlO<sub>4</sub> и SiO<sub>4</sub> кои се поврзани за да формираат рамки. Како и кај сите зеолити, во рамките на рамката постојат канали, а кај натролитните минерали каналите се окупирани од полиедри што содржат натриум, калциум или бариум, заедно со кислород и вода. Гонардит има иста рамковна структура како натролитот, но неуредна дистрибуција на Si, Al на тетраедарските места. Некои од местата со вода во неуредна натролитна структура на гонардит се празни.
4 Животна средина
Гонардит е пронајден во вулкански карпи сиромашни со силициум диоксид и пегматити. Се јавува со томсонит и натролит во везикули во вулканската карпа на Нут, во близина на Стенли, Тасманија, Австралија, испреплетени со натролит кај Дон Хил, Тасманија и во дупчени дупки со хабазит и калцит во близина на Гилдфорд, Тасманија. Исто така, се наоѓа во нефелински сиенит во геолошката покраина Гренвил, која е дел од Канадскиот штит. Типската локација (местото каде што минералот првпат е опишан) е Ла Шо де Бергон, Жиња, Сен Жермен Лемброн, Пуи де Дом, Оверњ, Франција, а типскиот материјал од оваа локација се чува во Природонаучниот музеј, Лондон, Англија, со регистрациски број BM.1930,166.