Сепаратистички феминизам

Сепаратистичкиот феминизмотам смета дека опозицијата на патријархатот најдобро се постигнува со фокусирање исклучиво на жени и девојки. Некои сепаратистички феминистки не веруваат дека мажите можат да направат позитивен придонес кон феминистичкото движење и дека дури и добронамерните мажи ја реплицираат динамиката на патријархатот.
Авторката Мерилин Фрај го опишува сепаратистичкиот феминизмот како "поделба од различни видови или форми од мажи и од институциите, односите, улогите и активностите кои се дефинирани од мажите, доминирани од мажите, и кои работат во корист на мажите и ја одржуваат машката привилегија - оваа поделба се поведе или води по своја волја, ''од страна на жените''."
Во тракт за социјалистичкиот феминизам објавен во 1972 година, Хајд Парк страницата на ''Чикаго Унијата за Женското Ослободување'' прави разликата меѓу Сепаратизам како "идеолошка позиција" и како "тактичка позиција". Во истиот документ, тие понатаму го разликуваат сепаратизмот како "лична практика" и како "политичка позиција".
1 Хетеросексуален сепаратистички феминизмам
Еден од најраните, и најдобро познатите примери на хетеросексуалниот сепаратистички феминизам беше „Cell 16“. Основан во 1968 година од страна на Роксан Данбар, „Cell 16“ е цитиран како првата организација за унапредување на концептот на сепаратистичкиот феминизмам. Културната историчарка Алис Ехолс го наведува „Cell 16“, како пример на феминистички ''хетеросексуален сепаратизам'', бидејќи групата никогаш не го користеше лезбејството како политичка стратегија, и наместо тоа ја промовирале идејата за целибатот или периоди на целибат кај хетеросексуалните односи.
Ехолс ги кредитира делата на „Cell 16“ за "помагајќи во воспоставувањео на теоретска основа за лезбејкиот сепаратизам".
Во ''Нема повеќе забава и игри'', радикалната феминистичка периодика на организацијата, членовите на „Cell 16“ Роксан Данбар и Лиза Легхорн ги советувале жените да се "одвојат од мажите кои не работат за женската либерација", но препорачуваат периоди на целибат, наместо лезбејки односи, кои тие сметале дека се "ништо повеќе од лично решение".
2 Лезбејски сепаратизам
Лезбејскиот сепаратизам е форма на сепаратистички феминизам специфичрн за лезбејките. Сепаратизмот се смета од страна на лезбејките и како привремена стратегија, и како доживотна пракса, но најчесто последното.
Шарлот Банч, една од раните членови на The Furies Collective, го виде сепаратистичкиот феминизмам како стратегија, или привремено повлекување од мејнстримниот активизам за да се постигнат конкретни цели и за подобрување на личниот развој. Други лезбејки, како авторката победничка на Ламбда наградата Елана Дајквомон го избрале сепаратизмот како доживотна пракса.
Заедно со промовирање на повлекувањето од работни, лични или несериозни врски со мажите, ''Фурите'' препорачувале лезбејките сепаратисти да имаат врски "само со жени кои ги отстраниле нивните врски со машката привилегија" и укажуваат на тоа дека "сè додека жените сè уште имаат корист од хетеросексуалноста, неговата привилегија и безбедност, тие во некој момент ќе треба да ги предадат своите сестри, особено лезбејките сестри кои не ги добиваат тие бенефиции."
Ова бил дел од една поголема идеја која Банч ја артикулира во ''„Учење од Лезбејкскиот сепаратизам“'', дека "во андроцентричното општество, хетеросексуалноста е политичка институција" и практиката на сепаратизмот е начин на избегнување од оваа доминација.
Во нејзината книга од 1988, ''„Лезбејкси етики: Кон нова вредност“'', лезбејката Филозоф Сара Луција Хоагленд алудира на потенцијалот на Лезбејскиот Сепаратизам да ги охрабри лезбејките да развијат здрава заедничка етика врз основа на заедничките вредности.
Бети Тален верува дека лезбејкскиот сепаратизам, за разлика од некои други сепаратистички движења, "не е за воспоставување на независна држава, тоа е за развој на автономен сопствен идентитет и создавање на силна солидна лезбејска заедница."
Лезбејката историчар Лилијан Федерман опишува сепаратистички импулси на лезбејскиот феминизам кој творел култура и културни артефакти како "давање на љубовта помеѓу жените поголема видливост" во пошироката култура. Федерман, исто така, верува дека лезбејките феминистки, кои дејствувале за да се создаде сепаратистичка институција го сториле тоа за "остварување на нивните идеали за чесност, негување на сиромашните, самоопределување и еднаквост на трудот и наградите во сите аспекти на градењето на институциите и економијата."
Некои поединци кои се идентификуваат како лезбејски сепаратисти исто така се поврзани со практиката на Дијанската Вика. Терминот "womyn's lands" се користи во Америка за да се опишат заедници на лезбејки сепаратисти.
2.1 Радикален лезбијанизам
Радикалното лезбејско движење е франкофонско лезбејско движење аналогно на лезбејскиот сепаратизам на англиски јазик. Инспириран од делата на филозофот Моник Витиг, движењето се појави во Франција во почетокот на 1980-тите, и се прошири брзо до канадската провинција Квебек.
Витиг, референцирајќи ги идеите на Симон де Бовоар, ги предизвикува концептите на биолошкиот детерминизам, тврдејќи дека тие на власт конструираат разлики меѓу половите и меѓу расите за маскирање на конфликти и одржување на доминација. Таа и нејзините сојузници гледале на хетеросексуалноста како аспект на хетеро-моќ, на која треба силно да се спротивставаат.
Сепаратизмот бил можност за лезбејките да го намалат влијанието на овие конструкционирани разлики на моќ врз нивните животи.