procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Kagurabachi

— манга напишана и илустрирана од Такеру Хоказоно. Од септември 2023 г., серијата излегува во неделното списание ''Weekly Shonen Jump'' на издавачката куќа Shueisha. Заклучно со јули 2025 г., објавени се 8 тома танкобон.
До мај 2025 г., тиражот на мангата изнесувал над 2,2 милиони примероци. Серијата ја добила 10-тата награда Next Manga Award во категоријата на печатена манга и била номинирана за 70-тата награда Shogakukan Manga Award во 2024 г.
1 Содржина
Чихиро Рокухира е син на Кунишиге Рокухира, познат ковач што исковал шест моќни катани познати како „Маѓепсаните мечеви“. Тие одиграле клучна улога во завршувањето на војната Сеитеи. По долго време поминато во криење, семејството Рокухира е откриено и нападнато од злосторничка група волшебници наречена Хишаку. Хишаку го убиваат Кунишиге и ги крадат Маѓепсаните мечеви. Вооружен со седмиот Маѓепсан меч по име Ентен, Чихиро тргнува на крвав пат на одмазда за да ги уништи Хишаку и да го врати украденото оружје.
2 Ликови
: 18-годишниот син на покојниот Кунишиге Рокухира. Чихиро од детство учел од својот татко за занаетот на мечувалството. По убиството на татко му, тој се заколнува на одмазда против групата Хишаку. Го користи последниот меч на татко му, Ентен. Иако е тивок и повлечен, Чихиро покажува сочувство и се грижи граѓаните да не настрадаат во неговите битки.
Хакури Сазанами (јап. 漣 伯理)
: Поранешен член на кланот Сазанами, избркан поради наводен недостиг на способности. Се здружува со Чихиро за да го уништи црниот пазар Ракузаичи што е под контрола на неговото семејство. Хакури поседува ретка способност да користи две техники истовремено.
Иори Самура (јап. 吉浦 イヲリ)
: Ќерка на Сеичи Самура. По смртта на мајка ѝ и тешкото детство, таа открива во себе скриена мајсторија во мечувањето додека инстинктивно заштитува свој соученик.
Того Шиба (јап. 柴登 吾)
: Исклучително вешт волшебник што е специјализиран за телепортација. Тој е стар пријател на семејството Рокухира и му помага на Чихиро во неговата мисија. Шиба е ведар по карактер, но исклучително заштитнички настроен кон Чихиро.
Хинао (јап. ヒナオ)
: Пријателка на Шиба и сопственичка на кафулето „Хару-Хару“, кое служи како место за средби помеѓу волшебниците и разни муштерии.
Шар Кјонаги (јап. 鏡凪 シャル)
: Млада сирачка со моќи за регенерација. Таа била заробена од злосторникот Соџо што вршел експерименти врз неа. Чихиро ја спасува, а таа подоцна ги користи своите моќи за да ги лекува раните на другите.
3 Издавање
Мангата започнала со серијализација во списанието ''Weekly Shonen Jump'' на 19 септември 2023 г. Првиот собран том танкобон бил објавен на 2 февруари 2024 г. Viz Media и апликацијата ''Manga Plus'' ја издаваат серијата на англиски јазик.
3.1 Список на томови
Том, Датум на издавање, ISBN
1, 2 февруари 2024, ISBN 978-4-08-883819-9
2, 2 мај 2024, ISBN 978-4-08-883880-9
3, 4 јули 2024, ISBN 978-4-08-884116-8
4, 4 октомври 2024, ISBN 978-4-08-884209-7
5, 4 декември 2024, ISBN 978-4-08-884348-3
6, 4 март 2025, ISBN 978-4-08-884399-5
7, 2 мај 2025, ISBN 978-4-08-884413-8
8, 4 јули 2025, ISBN 978-4-08-884566-1
Џамија Гази Михал-бег

Џамија Гази Михал-бег (турски: ''Gazi Mihal Bey Camii'') — џамија која се наоѓа во Одрин, Турција. Џамијата била изградена за време на владеењето на отоманскиот султан Мурат II. Според натписот на џамијата, таа била изградена од Емирул-кебир Михал б. Азиз во 1422 година.
Сместено веднаш до мостот Гази Михал, минарето на џамијата има кромидни зглобови, а куполата има камен конус. Џамијата има едно минаре.
Фонтаната, која се гледа на фотографија од џамијата направена во 1920 година, денес не постои. Од фотографијата се подразбира и дека била изградена по џамијата. Во дворот до џамијата се наоѓаат гробиштата на семејството Гази Михалоглу.
Евлија Челебија, по посетата на џамијата во 1653 година, ја споменал џамијата Гази Михал како „древна џамија на полуостровот“.
Џамија Хидир-ага

Џамија Хидир Ага (турски: ''Hıdır Ağa Camii'') — џамија која се наоѓа во градот Одрин, Турција. Џамијата била изградена од страна на Хидир-ага за време на отоманскиот период.
Датумот на изградба на џамијата, која нема натпис, е непознат. Според изворите, датумот на изградба е наведен како 15 или 16 век. Џамијата, која претставува еднокуполна градба, била поправена двапати, еднаш по Отоманско-руската војна и еднаш во 1993 година.
Железничка станица Кусково

Кусково е железничка станица во Москва. Таа е една од најстарите железнички станици во Москва, која ја опслужува линијата Горки. Изградена во 1861 година, сега е една од најважните станици на Московскиот централен дијаметар 4 (MCD-4). Паркот Кусково и историскиот дворец Кусково се наоѓаат во близина на станицата. Многу возови поминуваат низ тука, патувајќи до градот и соседните градови, како што се Балашиха и Железнодорожни (округ на Балашиха).
Станицата има два патнички перони и надземен пешачки мост.
Џамија Кади Бедредин

Џамија Кади Бедредин (турски: ''Kadı Bedrettin Camii'') — џамија која се наоѓа во градот Одрин, Турција. Џамијата била изградена од страна на Мевлана Бедретин Махмут ефенди, кој бил кадија на Одрин за време на владеењето на Сулејман Величествениот. Некои извори укажуваат дека изградбата се случила во 1530-тите.
Мевлана Бедретин Махмут Ефенди, кој ја изградил џамијата, бил татко на Шејхи Челеби и шејк ул ислам Кадизаде Ахмед Шемседин Ефенди. Откако извесно време работел како мудерис, Мевлана Бедретин Махмут Ефенди бил назначен како кадија во Алеп и Едрене. Починал за време на неговиот мандат како кадија од Одрин.
Бедретиновата џамијата, изградена на рамно земјиште, се наоѓа во голем двор опкружен со ѕидови. Во дворот на север од џамијата се наоѓа гробот на Мевлана Бедретин Махмут Ефенди, кој ја изградил џамијата. Во изградбата на ѕидовите на џамијата биле употребениделкан камен и тула. Последното место за собирање на џамијата со квадратен план, со една купола и едно минаре, е покриено со две куполи. Фонтаната Кади Бедретин, веднаш до ѕидот на џамијата, е регистрирана како културно богатство заштитено од страна на Одринскиот регионален одбор за заштита на културните добра со одлука од 23.11.2020 година и број 7211.
Во големиот земјотрес во Одрин од 1752 година, џамијата била тешко оштетена и нејзината купола се урнала, а за време на реставрацијата била покриена со покрив. По земјотресот од 1953 година, дрвениот покрив бил заменет со купола, а куполите на последното место за соборување биле завршени. Последната реставрација на џамијата започнала во 2017 година. По 3 години реставрација, џамијата била повторно отворена за богослужба во 2021 година.
Стара џамија Карагач

Стара џамија Карагач (турски: ''Karaağaç Eski Camii'') — џамија која се наоѓа во градот Одрин, Турција. Џамијата била изградена во 1920-тите во населбата Карагач во Одрин.
Во своите рани денови, дел од зградата се употребувал како аптека, а дел како живеалиште. По 1925 година, таа била претворена во џамија под водство на Хаџи Осман, кој потекнувал од селото Емирли. Во 1947 година, минарето на џамијата било изградено со прилози на добротворци.
Сместена во голема градина, џамијата се состои од два дела: подрум до кој се стигнува преку 14 скали од приземјето и горен кат. Главниот влез на џамијата имаправоаголен план и коси покриви и се наоѓа на западната фасада.
Џамијата, која била ставена на реставрација од страна на Генералниот директорат на фондации на 5 мај 2008 година, била повторно отворена за богослужба во првите месеци од 2009 година, седум месеци подоцна. Џамијата со едно минаре била регистрирана како споменик од Група 1 што бара заштита со одлуката на Одборот за заштита на културното и природното наследство на Одрин од 4 јули 2003 година, со број 7697.
Џамија Кушчу Доган

Џамија Кушчу Доган (турски: ''Kuşçu Doğan Camii'') — џамија која се наоѓа во градот Одрин, Турција. Џамијата била изградена од страна на Кушчу Доган во 15 век, кој бил јаничарски ага за време на владеењето на Мурат II и султанот Мехмет Освојувачот.
Џамијата со квадратен план и една купола се наоѓа во мала градина. Куполата на џамијата, висока 8,46 метри, се наоѓа на осумаголна основа. На источниот, западниот и јужниот ѕид на џамијата има по четири прозорци. Во гробот на џамијата има многу надгробни споменици.
Дипанкар Борах

Дипанкар Борах бил роден во 1994 и бил индиски теренски ботаничар од Асам.
1 Личен живот
Дипанкар Борах бил ботаничар од регионот и потекнувал од Монабарие ТЕ, една од најголемите плантажи за чај во земјата, која се наоѓала во округот Бисванат во Асам. Бил син на Мохесвар Борах (татко) и Бијанти Борах (мајка). Тој дипломирал на колеџот Бисванат (поврзан со Универзитетот Гаухати) во 2015 година, магистрирал во 2017 година и докторирал во 2022 година на Универзитетот Раџив Ганди. Поголемиот дел од своите истражувања на растенијата ги спровел во државите Аруначал Прадеш, Асам и Мегалаја во североисточна Индија. Од 2020 до 2023 година, работел како доцент на Одделот за ботаника, колеџот Гоалпара, Асам, Индија. Од јули 2023 година, работел како доцент на Одделот за ботаника на колеџот Калиабор, Асам.
2 Работа
Борах бил најпознат по своите студии за бегониите, геснериите, аристолохиите(цевчести цвеќе) и хлорофитумот од североисточна Индија (во жариштата на биодиверзитетот на Хималаите и Индо-Бурма), покрај неколку други родови. Досега тој има опишано повеќе од 20 нови имиња на растенија.
Во февруари 2021 година, Борах, заедно со неговите двајца колеги научници, откриле нов алпски растителен вид наречен ''Cremanthodium indicum'' од Пенга Тенг Цо од округот Таванг во Аруначал Прадеш, кој станал премногу популарен меѓу растенијата опишани таа година.
Тој исто така бил заинтересиран за откривањето на ''Pedicularis khoiyangii'', растителен вид кој бил откриен во алпските региони на Источните Хималаи и бил именуван по неговиот покоен пријател, г-дин Хату Хојанг. Неговото вообичаено име му било Хатуова вошка.''Во'' декември 2020 година, тројца индиски научници, В.С. Хариш, В сабу и Дипанкар Борах откриле нов вид наречен Ammum arunachalense од Нирјули во округот Папум Паре, Аруначал Прадеш.
Тој се занимавал и со зачувување на орхидеите од Асам.
Борах интензивно работел во резерватот Бехали и го кренал гласот за нејзина заштита и надградба.
3 Докторски истражувања
Борах докторирал на тема флористички студии за резерватот за диви животни Бехали (порано познат како резерват шума Бехали) на Универзитетот Раџив Ганди, Аруначал Прадеш. Борах е исто така бил креатор на јавната веб-страница „Етноботаника на Североисточна Индија“, база на податоци за имиња на корисни растенија од Североисточна Индија.
Џамија Лари

Џамија Хидир Ага (турски: ''Lari Camii'') — џамија која се наоѓа во градот Одрин, Турција. Џамијата била изградена во почетокот на 16 век од Хаким Абдулхамид Лари Челеби, кој служел како главен лекар во палатата за време на владеењето на султанот Мехмет и Бајазит II. Џамијата е популарно позната како Лалели џамија.
1 Историја
Изградбата на Лари-џамија ја започнал лекарот Абдулхамид Лари Челеби, кој служел како главен лекар во палатата за време на владеењето на султанот Мехмет Освојувачот (1432-1481) и Бајазид II (1448-1512). Поради смртта на Абдулхамид Лари Челеби, изградбата на џамијата ја завршил Хамит-бег, преку Фондацијата Бајазид II. Изградена на косо земјиште од исток кон запад, џамијата е најголемата од џамиите со една купола и едно минаре во Одрин. Тремовите што ги опкружуваат трите страни на џамијата се покриени со 11 куполи. Над влезната врата има арапски натпис од 3 двостихови.
Во Големиот земјотрес во Одрин од 1752 година, главната купола на џамијата се срушила, а повеќето од куполите на тремот биле оштетени. Ипликчи Ахмет-ага, еден од филантропите, изградил дрвена купола за џамијата. Џамијата, која долго време била во запуштена состојба по 1930-тите, е опишана во песната „Џамија Лара“ од Ариф Нихат Асја, кој бил наставник по книжевност во средното училиште во Одрин помеѓу 1948 и 1950 година, со стиховите „Џамија Лари“... Синилото на небото е видливо од празнините на нејзината купола. Џамијата, која била поправена во 1970-тите, ја добила денешната форма по две големи реставрации во 1983 и 2006 година.
Џамија Мезит-бег

Џамија Мезит-бег (турски: ''Mezit Bey Camii'') — џамија која се наоѓа во градот Одрин, Турција. Џамијата била изградена во средината на 15 век од Мезид-бег, кој служел како алаџахисарски санџак-бег за време на владеењето на Мурат II. На таблата на влезот од џамијата исто така пишува дека била изградена во 1442 година од страна на општината.
На влезната врата од џамијата, која се наоѓа во голема градина, има арапски натпис за поправка на џамијата од 1307 година (или 1889–90). Џамијата со превртен Т-план е покриена со 4 куполи.
Во времето на нејзината изградба, зградата се нарекувала и Јешилџе џамија поради бојата на плочките во внатрешноста на џамијата и фактот дека минарето било покриено со глазирани тули. Овие плочки не се зачувани до денес поради земјотресот во 1752 година и уништувањето за време на руската окупација. По Балканските војни, Мезид-беговата џамија, која била во урнатини многу години среде полињата по Балканските војни, била обновена од Генералната дирекција на фондации помеѓу 1990 и 1991 година, а нејзиното разурнато минаре било повторно изградено и отворено за богослужба.
Џамија Медреса Али-бег

Џамија Медреса Али-бег (турски: ''Medrese Ali Bey Camii'') — џамија која се наоѓа во градот Одрин, Турција. Џамијата била изградена од страна на филантропот Ибрахим, син на Мустафа за време на отоманскиот период во 1498 година. Во старите денови меѓу народот била позната како Али-бегова џамија.
Џамијата, која претрпела големи штети поради пожарот во 1745 година и земјотресот во 1751 година во Одрин, долго време останала во урнатини. Откако била донесена одлуката за реставрација на џамијата, започнале ископувања во областа на џамијата. Поради недостаток на пишани и визуелни информации за џамијата, била спроведена компаративна студија со еднокуполни џамии во Одрин. Како резултат на оваа компаративна студија, биле утврдени местоположбите на прозорците и формата на џамијата. Во однос на покривот на џамијата, со оглед на тоа што покривот и традиционалниот турски ќерамиден покрив на фотографијата од 1917 година можеби се нанесени по пожарот и земјотресот, била употребена еднокуполна структура според компаративната студија спроведена со еднокуполни џамии во Одрин. Компаративна студија била спроведена и за последната област за собирање, и како резултат на оваа студија, било одлучено дека последната област за собирање исто така треба да се изгради со купола. Откако биле завршени сите овие работи, џамијата била повторно отворена за богослужба на 8 мај 2018 година.
Внатрешноста на џамијата со квадратен план има едноставен изглед. Минарето, кое се наоѓа во западниот агол на џамијата, има основа од камен и тело од тули. Џамијата е регистрирана како споменик од Група 1 кој бара заштита со одлука на Одборот за заштита на културното и природното наследство на Одрин од 04.07.2003 година и број 7697.
Џамија Хасан Сезаj

.
Џамија Хасан Сезаj (турски: ''Hasan Sezai Camii'') — џамија која била изградена од Шах Мелек во 1486 година во центарот на градот Одрин, заедно со нејзиното теќе (дервишка куќа).
Џамијата Хасан Сезај ја изградил Шах Мелек-бег, а подоцна, Екмекчизаде Ахмет-паша ги завршил преостанатите делови од зградата. Џамијата била реновирана од страна на Иса Деде во 1631 година. Била срушена до темели и повторно изградена во 1740 година од страна на Садик ефенди, потомок на Хасан Сезај Ѓулшени . Целосно била уништена во земјотресот од 1953 година, само делот од минарето до балконот останал да стои. Откако Специјалната администрација на Одринската провинција експроприрала две згради на две одделни парцели околу теќето, реставрацијата на џамијата и теќето започнала во 2013 година. По две години реставрација, џамијата била повторно отворена за богослужба во петок, 11 декември 2015 година, по петочната молитва. Како дел од реставрацијата, гробницата на Хасан Сезај била поправена, фонтаната во областа била обновена, како и урнатата џамија, а заедно со уредувањето на пејзажот, во комплексот биле додадени и тоалети и мијалници.
Дервишкиот објект, кој ја вклучува и џамијата во сопственост на Генералната дирекција на фондации, е регистрирана како споменик од Група 1 што бара заштита со одлука на Одборот за заштита на културното и природното наследство на Одрин од 04.07.2003 година и со број 7697. Надгробните плочи на речиси 100, од кои 11 се скршени, на гробиштата на џамијата, која има два влеза во својата градина биле реставрирани во 2022 година.
Барбаре Џорџаѕе

Барбаре Џорџаѕе (1833-1895; позната и како Барбаре Еристави-Џорџаѕе) — грузиска принцеза, авторка и застапник за правата на жените.
1 Позадина
Џорџаѕе била родена во Кистаури, Грузија во 1833 година како ќерка на принцот Давид Еристави. Таа се омажила за Закарија Џорџаѕе кога имала 12 години. Нејзин брат бил поетот и историчар Рапиел Еристави.
2 Творештво
Сметана за првата феминистка во Грузија, Џорџаѕе била поетеса, драматург и есеист. Таа почнала да пишува во 1858 година, објавувајќи поезија во списанието „Цискари". И покрај јавните критики, таа продолжила да објавува, вклучително и во весници и списанија како „Дроеба", „Иверија", „Квали" и „Јеџили".
Во 1861 година таа учествувала во дебатите околу модернизацијата на грузискиот јазик, особено предизвикувајќи ги идеите на Илија Чавчаваѕе.
Драмата на Џорџаѕе, „Што барав и што најдов“, за прв пат била поставена во 1867 година во театарот во Кутаиси. Се изведувала неколку години и во разни други театри.
Во 1874 година таа ја објавила книгата за готвење „Грузиска кујна и пробани белешки за домаќинството“. Објавена од печатницата на Еквтиме Келадзе, таа собрала рецепти и за грузиски и за европски јадења. Многу од нејзините рецепти се сметаат за стандардна практика за подготовка на традиционални грузиски јадења и книгата продолжува да биде популарна.
Џорџаѕе го напишала писмото „Неколку зборови на вниманието на младите мажи“, кое било објавено во 1893 година во списанието „Квали“. Обраќајќи се на правата на жените, писмото се смета за манифест на грузискиот феминизам.
Во 2017 година, Националната парламентарна библиотека на Грузија именувала една читална по Џорџаѕе. Во собата има и мурали од Анук Белуга, на кои се прикажани Џорџаѕе и други грузиски писателки и активистки.
Гаврил Крстевич

Гаврил Крстевич бил бугарски преродбеник, правник и висок службеник во Османлиска империја. Тој бил генерален гувернер на Источна Румелија и се истакнал со умерена и стабилна политика. Познат е по тоа што не се спротивставил на Обединување на Бугарија, со што придонел за неговото мирно остварување.
1 Ран живот и образование
Гаврил Крстевич е роден во 1817 година во Котел, во рамките на Османлиска империја. Потекнува од семејство со занаетчиска и трговска традиција, што му овозможило пристап до образование во време кога тоа било ограничено. Основното образование го стекнал во родниот град, по што заминал во Цариград, каде учел во угледни грчки училишта.
Со поддршка од својата околина и благодарение на своите способности, Крстевич продолжил студии по право во Париз. Таму се запознал со европските правни и политички идеи, кои подоцна ќе влијаат врз неговата административна и политичка дејност.
2 Административна и политичка дејност
По завршувањето на образованието, Крстевич стапил во служба на Османлиската империја, каде напредувал до високи административни функции. Се истакнал како правник и учествувал во подготовката и примената на реформските закони поврзани со Танзиматот. Неговата работа се карактеризирала со стремеж кон модернизација и правна уреденост.
По одлуките на Берлински конгрес била формирана автономната област Источна Румелија. Во 1879 година Крстевич бил назначен за генерален гувернер на оваа област. Во текот на своето управување се стремел кон одржување на политичка стабилност, административна ефикасност и економски развој, водејќи умерена политика меѓу интересите на локалното население и османлиската власт.
3 Улога во обединувањето на Бугарија и последни години
Клучен момент во дејноста на Крстевич претставува Обединување на Бугарија, кога Источна Румелија се соединила со Кнежевството Бугарија. Иако формално бил претставник на османлиската власт, тој не организирал отпор против обединувањето, што овозможило настанот да се одвие релативно мирно и без поголеми судири.
По овие настани, Крстевич се повлекол од јавниот и политичкиот живот. Починал во 1898 година. Во историографијата се оценува како образован администратор и умерен политичар кој одиграл значајна улога во процесите на модернизација и национално консолидирање во бугарските земји во XIX век.
Андреј Христов

Андреј Георгиев Христов (Велес, 6 декември 1866 — ?) — македонски револуционер и војвода. Деец на Македонската револуционерна организација. Учесник во Илинденското востание и член на Велешкиот револуционерен реон. Помогнал со снабдување за Крушевската Република.
1 Животопис
Андреј Христов е роден на 6 декември 1866 година во градот Велес, тогаш дел од Отоманското Царство. Се приклучил во друштвото „Свети Сава“ заедно со Даме Груев. Во јуни 1888 година Светомир Николаевиќ помогнал со префрлувањето на ученици од Солун во Белград, меѓу нив биле Петар Поп Арсов и Христов. На 22 ноември истата година, Андреј Христов поднесол, заедно со други Македонци во Србија, жалба против Српската пропаганда во Македонија и нејзиното вмешување во Македонското прашање.
Стекнал више образование во Софискиот универзитет по хемија во 1893 година. Учителствувал во Охрид, Крушево и Станимака. Се приклучил во Македонската револуционерна организација околу втората половина на 1890-тите. Во 1898 година бил дел од бирото за Охридскиот револуционерен реон заедно со Владимир Бојаџиев, Александар Чакаров, Георги Николов, Никола Филипчев и Никола Заров. Следната година имало нов состав со: Андреј Христов, Владимир Бојаџиев и Иван Групчев.
Поради неговото учество во Виничката афера, на 27 јуни 1902 година бил уапсан од Отоманската влада и интерниран во Битола. Истата година бил дел од бирото на Крушевскиот револуционерен реон. За време на Илинденското востание, Христов помогнал со основањето на Крушевската Република и нејзиното снабдување. Во 1904 година се приклучил во Велешкиот револуционерен реон. Дејствувал како нејзин претседател меѓу 1905-1906 година. Околу тоа време учителствувал во Велмеј. Во 1906 година бил уапсан и интерниран во Скопје со четири години казна.
Старо Момчилово

Старо Момчилово — населено место во општината Житораѓа Топлички Управен Округ, Србија. Според пописот од 2022 година имало 74 жители.
На почетокот на Прва балканска војна во 1912 година, еден човек од Момчилово се пријавил како доброволец во Македонско-одрински доброволни чети.
1 Поврзано
* Житораѓа
* Топлички Управен Округ
* Јужна Србија
Блаце (Србија)

Блаце — гратче и општина во Топличкиот Управен Округ, Србија. Според пописот од 2022 година имало 4.865 жители. Во општината живеат 9-682 луѓе.
1 Населени места
Населби во општината: Алабана, Барбатовац, Блаце, Брежани, Више Село, Врбовац, Горна Драгуша, Горна Јошаница, Горно Гргуре, Горно Сварче, Долна Драгуша, Долна Јошаница, Долна Рашица, Долно Гргуре, Долно Сварче, Дрешница, Ѓуревац, Качапор, Кашевар, Криваја, Кутловац, Лазаревац, Мала Драгуша, Меѓухана, Музаќе, Попова, Пребреза, Претежана, Претрешња, Придворица, Рашица, Сибница, Стубал, Суваја, Суви До, Трбуње, Чунгула, Чучале, Џепница, Шиљомана.
2 Познати личности
* Раде Драинац, српски поет
3 Поврзано
* Топлички Управен Округ
* Јужна Србија
Златните девојки на Бугарија

„Златните девојки“ на Бугарија (|Златните момичета на България) се однесува на бугарските ритмички гимнастичарки, особено на оние кои ја претставувале Бугарија од 1976 до 1999 година, кога тимот бил трениран од Нешка Робева. Во овој период, Златните девојки освоиле 14 титули во повеќебој на Светските првенства во ритмичка гимнастика во индивидуални и групни настапи, 14 титули во повеќебој на Европските првенства во ритмичка гимнастика, како и низа други светски и европски титули. Поради нивниот меѓународен успех, овие гимнастичарки биле сметани за симболи на Бугарија. Терминот понекогаш се користи и за сегашните бугарски ритмички гимнастичарки, особено за националната група.
Најистакнати гимнастичарки од Златните девојки се Адријана Дунавска, Анелија Раленкова, Бјанка Панова, Дилијана Георгиева, Елизабет Колева, Илијана Раева, Јулија Бајчева, Лидија Игнатова и Марија Петрова. Тие освоиле над 200 медали во период од 20 години. Бјанка Панова станала првата ритмичка гимнастичарка која победила во сите пет поединечни дисциплини на едно светско првенство. Таа била запишана во Гинисовата книга на рекорди за добивање на сите осум чисти 10-ки на едно светско првенство. Марија Петрова, заедно со претходната гимнастичарка Марија Гигова, се трикратни светски шампионки во повеќебој; Петрова е исто така и трикратна европска шампионка во повеќебој.
Робева станала национален херој поради успехот на нејзините гимнастичарки и го поттикнувала развојот на уметничкиот сензибилитет кај секоја од нив. Сепак, неколку поранешни гимнастичарки кои тренирале кај неа подоцна излегле со тврдења дека таа ги злоставувала. Панова објавила автобиографија за нејзиното искуство, кое го нарекла „кошмар“ и „многу сурово“, во која се присетува на епизоди на психолошка злоупотреба и екстремна контрола на тежината, како што е ускратувањето вода. Таа исто така тврдела во интервју од 1999 година дека била тепана до крв; Стела Салапатијска исто така изнела тврдења за физичко малтретирање и навреди. Робева признала дека ги удирала своите гимнастичарки и често ги принудувала да ги повторуваат вежбите до по полноќ. И Панова и Салапатијска биле отстранети од националниот тим поради конфликти со Робева.
Во 2018 година, Бугарската национална лотарија емитувала реклама во која учествувале „Златните девојки“ од тогашниот национален тим. Рекламата била предмет на критики од некои групи поради користењето на ликот на гимнастичарките, кои се млади возрасни лица и често идоли на децата, за рекламирање коцкање, особено со оглед на нивната поврзаност со националната гордост. Националната лотарија не одговорила на критиките.
1 Поврзано
* Ритмичка гимнастика
* Бугарија на Олимписките игри
2 Дополнителна литература
*
Кош (погодок)

Кош — поим во кошарката што се користи за следење на постигнатите погодоци на натпревар. Името доаѓа од кошот што има облик на кош и низ кој се уфрла топката.
1 Вредност на кошовите
Во раниот развој на кошарката, секој кош вредел еден поен. Во 1896 година, било воведено правило дека шутот од поле вреди 2 поени, а од слободно фрлање 1 поен. Ова правило било изменето во 1967 година кога била воведена „линијата за 3 поени“, кружен лак со полупречник од средиштето на кошот. Должината на полупречникот се менувала со текот на времето и сега (од октомври 2010 година) е 6,75 м според правилата на ФИБА и ВНБА и 7,24 м (6,70 м на страните, поради просторот до работ на теренот) во НБА.
Кошовите носат различен број на поени, во зависност од местоположбата од каде е изведен шутот:
* Од слободно фрлање - 1 поен,
* Од внатрешноста на линијата за 3 поени - 2 поени и
* Вон линијата за 3 поени - 3 поени.
Екипата која ќе освои повеќе поени до крајот на играта е победник на таа игра. Во случај на ист број на поени, резултатот е нерешен и се играат продолженија до конечната победа.
Бугарска Колонија

Бугарска Колонија или Телепа (|Colonia Bulgară) е населено место во округот Тимиш, Романија. Според пописот од 2021 година имало 14 жители. Припаѓа на општина Стар Бешенов.
1 Историја
Селото е сместено на неколку километри од Стар Бешенов, основано во 1884 година од банатски Бугари, а подоцна прифаќало и Германци, Унгарци и други националности. Во 1930 година, Телепа имала 296 куќи со 1.050 жители, а во 2010 година, останале само пет куќи со пет жители.
2 Поврзано
* Стар Бешенов
Грамада (општина)

Општина Грамада (|Община Грамада) — општина во Северозападна Бугарија, една од составните општини на Видинската област. Административен центар е градот Грамада. Има 1.731 жители (2022).
1 Географија
Општината е сместена во централниот дел на Видинската област. Со површина од 184,213 км<sup>2</sup> го зазема 9-тото место межу 11-те општини во областа, што претставува 6,03% од територијата на областа.
Релјефот на општината е рамничарски и ридски, заземајќи делови од Западната Дунавска Рамнина. Просечната надморска височина изнесува околу 210 метри.
2 Самоуправа
Општината се состои од 8 населени места, од кои 1 град и 7 села. Список на населените места:
* Бојаново
* Бранковци
* Водна
* Грамада
* Медешевци
* Милчина Л’ка
* Срацимирово
* Тошевци
3 Поврзано
* Област Видин
* Општини во Бугарија
Тост

Тост (toast) — порозен бел леб со тенка кора, кој обично се продава во пакувања веќе исечен на парчиња. Пред употреба, парчињата со стандарден квадратен облик се печат од двете страни. Апаратот за печење на ваквиот леб се нарекува тостер. Тостот се послужува топол за појадок, а се служи и со различни предјадења. Доколку не е испечен, овој леб се користи за подготовка на сендвичи, па затоа често се нарекува и ''сендвич-леб''.
Тестото за тост се меси од пченично брашно, вода, обично или млеко во прав, масти, шеќер, сол и квасец или прашок за печиво. Високата порозност на овој леб се постигнува со висока содржина на белковини, глутен и млечни белковини. Калапите за печење на долгнавестиот правоаголен леб, како и самиот леб, го добиле името „Пулман“ поради сличноста со железничките вагони.
1 Исхрана и здравје
1.1 Споредба со свеж леб
Печењето на лебот во тостер и појавата на Мајаровото потемнување влијаат врз неговата хранлива вредност, што е потврдено во бројни истражувања. Примери за хранливи материи чија концентрација се менува се:
* Тиамин (витамин B<sub>1</sub>) — докажано е дека неговата концентрација во лебот се намалува по печењето во тостер.* Лизин — оваа есенцијална аминокиселина исто така ја намалува својата концентрација по тостирањето на лебот.* Прехранбени влакна — докажано е дека масената концентрација на влакната значително се зголемува по печењето.
Губењето на хранливи материи како лизинот води до значително намалување на кофициентот на ефикасност на протеините (PER) во лебот.
2 Поврзано
* Сендвич
* Двопек
* Хавајски тост
Кеглевич

Кеглевич (|Cheglevici) е населено место во округот Тимиш, Романија. Според пописот од 2021 година имало 454 жители. Припаѓа на општина Стар Бешенов.
1 Историја
Според „Романската енциклопедија“, некогашниот средновековен локалитет, уништен од Турците, бил обновен по 1717 година. Селото било колонизирано од Германците во 1842-1844 година. Локацијата го добила името по претседателот на Комората, грофот Гаврило Кеглевиќ.
2 Демографија
;Етнички состав во населба (527 жители)
3 Поврзано
* Стар Бешенов
Димово (општина)

Општина Димово (|Община Димово) — општина во Северозападна Бугарија, една од составните општини на Видинската област. Административен центар е градот Димово. Општината има 6.049 жители (2022).
1 Географија
Општината е сместена во источниот дел на Видинската област. Со површина од 402,493 км<sup>2</sup> го зазема 3-то место меѓу 11-те општини во областа.
Релјефот на општината е рамничарски, ридски и нископланински. Нејзината територија условно припаѓа на две физичкогеографски области во Бугарија – Западната Дунавска Рамнина и Западниот Предбалкан.
2 Самоуправа
Општината се состои од 23 населени места, од кои 1 град и 22 села.
* Арчар
* Бела
* Владиченци
* Водњанци
* Врбовчец
* Гара Орешец
* Димово
* Д’лго Поле
* Држаница
* Извор
* Јањовец
* Јарловица
* Карбинци
* Кладоруб
* Костичовци
* Лагошевци
* Мали Дреновец
* Медовница
* Орешец
* Острокапци
* Септемвријци
* Скомља
* Шипот
3 Поврзано
* Област Видин
* Општини во Бугарија
Даг Воткинс

Даглас Воткинс (2 март 1934 &#x2013; 5 февруари 1962) бил американски џез контрабасист. Тој бил најпознат како придружник на разни хард-боп уметници во областа на Детроит, вклучувајќи ги Доналд Берд и Џеки Меклин.
Воткинс бил роден во Детроит, Мичиген, САД. Како оригинален член на „Џез Месинџерс“, подоцна свирел во квинтетот на Хорас Силвер и соработувал како фриленсер со Џин Амонс, Кени Барел, Доналд Берд, Арт Фармер, Џеки Меклин, Хенк Мобли, Ли Морган, Сони Ролинс и Фил Вудс, меѓу другите.
Некои од најпознатите дела на Воткинс можат да се слушнат кога, како 22-годишник, се појавил на албумот ''Saxophone Colossus'' од 1956 година од тенорскиот саксофонист Сони Ролинс, со Макс Роуч и Томи Фланаган.
Според автобиографијата на Хорас Силвер, ''Да Стигнеме до Нити Грити'', Воткинс, заедно со Силвер, подоцна го напуштиле бендот „Џез Месинџерс“ на Арт Блејки бидејќи другите членови на бендот во тоа време (Кени Дорам, Хенк Мобли и Блејки) имале сериозни проблеми со дрога, додека Воткинс и Силвер биле уморни од тоа што биле малтретирани и претресувани од полицијата секогаш кога оделе на свирка во нов град и клуб.
Кога Чарлс Мингус накратко се осмелил да се качи на пијаното во 1961 година, тој го ангажирал Воткинс да ја преземе бас-делот; резултатот бил ''Оу Јеа (Oh yeah)'' и ''Тунајт ет мун (Tonight at Noon)''.
Воткинс снимил само два албума како лидер: ''Воткинс ат Ларџ'' за „Транзишн“; и ''Соулник'' за „Њу Џез“. Вториот, снимен во 1960 година, со Јусеф Латиф, го прикажува Воткинс на виолончело, а Херман Рајт го поддржува на бас. Виолончелото било инструмент на кој почнал да свири само неколку дена пред сесијата за снимање.
Воткинс починал во сообраќајна несреќа во близина на Холбрук, Аризона, на 5 февруари 1962 година, додека патувал од Аризона до Сан Франциско за да се сретне со тапанарот Фили Џо Џонс за настап.
Мареј Вол

Мареј Џејмс Вол (28 септември 1945, Мелбурн, Викторија — 18 јули 2022) — австралиски џез контрабасист.
Роден во Мелбурн, Вол бил самообразован контрабасист, учејќи од Оскар Петифорд. Почнал да свири професионално во 1962 година и свирел со музичари како Кларк Тери, Мел Торм и Били Екстин. Се преселил во Соединетите Држави во 1979 година и свирел со Џон Хендрикс од 1981 &#x2013; 1985 година, вклучувајќи и турнеи низ Европа и Израел. Свирел со Бени Гудман од 1985 &#x2013; 1986 година, а потоа низ кариерата свирел како придружник на музичарите Кен Пепловски, Марти Грос, Кит Ингам, Френк Вињола, Чак Вилсон и Спанки Дејвис. Свирел и со Бак Клејтон, Гровер Мичел, Ени Рос, Ричард Вајандс, Кени Даверн и Клод Вилијамс.
1 Дискографија
Чарлс Сибирски и Мареј Вол
*''Само џез, само два'' (''Зиниа рекордс'', 1995)
Кеб Каловеј

Кејбел Каловеј III (25 декември 1907 – 18 ноември 1994) бил американски џез пејач, текстописец и водач на бенд. Тој бил редовен изведувач во клубот „Котон“ во Харлем, каде што станал популарен вокалист од свинг ерата. Неговиот начин на мешање џез и водвиљ му донесло признание за време на кариерата што траела повеќе од 65 години.
Каловеј бил мајстор на енергично скет пеење, и водел еден од најпопуларните танцувачки бендови во САД од почетокот на 1930-ти до крајот на 1940-ти години. Неговиот бенд ги вклучувал трубачите Дизи Гилеспи, Џона Џонс и Адолфус „Док“ Читам, саксофонистите Бен Вебстер и Леон „Чу“ Бери, гитаристот Дени Баркер, басистот Милт Хинтон и тапанарот Кози Кол.
Каловеј бил првиот Афроамериканец кој имал радио емисија на национално радио. Во 1993 година, Каловеј го добил Националниот медал за уметност од Конгресот на Соединетите Американски Држави. Тој постхумно ја добил наградата Греми за животно дело во 2008 година. Неговата песна „Minnie the Moocher“ била примена во Греми Салата на славните во 1999 година и додадена во Националниот регистар на снимки на Конгресната библиотека во 2019 година. Во 2022 година, Националниот филмски регистар ги избрал неговите домашни филмови за зачувување како „културно, историски или естетски значајни филмови“. Тој бил примен во Салата на славните на Биг Бенд и Џез и во Меѓународната џез сала на славните.
Хари Бабасин

Јервант Хари Бабасин помладиот (19 март 1921 – 21 мај 1988) бил американски џез- басист. Неговиот прекар бил „Д Беар“.
1 Биографија
Бабасин бил роден во Далас, Тексас, од мајка Американка и татко Ерменец. Студирал на Државниот Универзитет во Северен Тексас, од повеќето познати џез алумни на училиштето. Меѓу нив биле Џими Џуфре, со кого Бабасин свирел во оркестарот на Бил Вејр околу 1940 година, и Херб Елис, кој свирел со Бабасин во оркестарот на Чарли Фиск почнувајќи од 1942 година. Фиск всушност ја отпуштил својата ритам секција откако ги слушнал Елис и Бабасин како свират, а откако бил примен, Бабасин го напуштил училиштето за да оди на турнеја со Фиск. Тој, исто така, бил на турнеја во 1940-тите со Џими Џој, Боб Стронг, Били Роџерс, Џин Крупа, Чарли Барнет, Бојд Рејберн, Бени Гудман, Вуди Херман, Френк ДеВол и Џери Греј. Тој се појавил во ''Песната е родена'', една од многуте џез ѕвезди што играле улоги во филмот. На снимањето на филмот, се запознал со бразилскиот гитарист Лауриндо Алмеида, и двајцата почнале да свират заедно, со Рој Харт и Бад Шенк, нивниот квартет бил ран експеримент за спојување на бразилска музика и џез. Нивните 10-инчни дискови од 1954 година се претходници на експлозијата на Боса Нова од крајот на 1950-тите и почетокот на 1960-тите. Во 1947 година, тој ги снимил првите познати сола за виолончело во џез музиката, со триото Додо Мармароса. За да го стори тоа, ги штимал жиците во кварти. Во подоцнежните ансамбли за виолончело додал басист. Тој и Оскар Петифорд направиле заедничка сесија со две виолончела. Во средината на 1950-тите, тој го составил својот ансамбл, Хари Бабасин и Џезпикерс, кои редовно свиреле во „Парпл Онион“ во Холивуд; овој ансамбл објавил три албуми. Една значајна снимка е направена во 1952 година во ноќниот клуб „Трејдвиндс“ во Инглвуд. На неа настапуваат Чарли Паркер, Чет Бејкер, Сони Крис, Ал Хејг, Ларанс Марабл и Хари, во еден од ретките настапи на Берд на Западниот брег.
Неговата кариера запрела во 1960-тите, кога се вратил да работи со Чарли Барнет и да го поддржува Боб Хоуп на турнеите на USO. Во 1970-тите, тој и Харт го иницираа Лос Анџелес Тезеум, друштво за архивирање и зачувување на џез музиката. Неколку од зачуваните снимки биле објавени преку етикетата ''Џез Кроникл''.
Последната турнеја на Бабасин била одржана во 1985 година со Џон Банистер на пијано. Бабасин починал од емфизем во Лос Анџелес три години подоцна, откако учествувал во приближно околу 1.500 снимки.
2 Дискографија
*''Џез во Холивуд: Квинтет на Хари Бабасин'' ( Ноктурно, 1954)
*''Хари Бабасин и џез собирачите'' ( Мод, 1957)
*''Командантски перформанси'' ( EmArcy, 1957)
*''Џезпикерите (само за модерни музичари)'' (EmArcy, 1957)
*''Лесно како'' ( Современ, 1953)
*''Инглвуд Џем'' (Џез Хрониките, Свеж звук, 1952)
Со Пит Руголо
*''Претставување на Пит Руголо'' (Колумбија, 1954)
*''Авантури во ритам'' (Колумбија, 1954)
*''Руголоманија'' (Колумбија, 1955)
*''Нови звуци од Пит Руголо'' (Хармонија, 1954–55, [1957])
*''Бад Шенк - Шорти Роџерс - Бил Перкинс'' (Пацифик Џез, 1955)
Buglossoides

''Buglossoides'' — род кој се состои од 15 видови едногодишни или повеќегодишни билки, кои потекнуваат од Европа и Азија. Тие растат природно во живеалишта кои се од сончеви грмушести до карпести падини и шумски области.
1 Опис
Овие растенија се покриени со тенки влакна. Стеблата се исправени или раширени, разгранети или неразгранети, со едноставни овални до копјести листови. Малите цветови во облик на инка имаат проширени лобуси и обично се сини или бели. Цветовите се собрани во цимозни соцветија. Повеќегодишните видови кои се ризоматозни можат да станат инвазивни и тешки за одгледување. Прашниците се покуси од венечната трубичка. Плодот се распаѓа на четири едносемени оревчиња.
2 Одгледување
Тие се погодни за диви и шумски градини. Може да се одгледува ова растение во влажна, добро дренирана почва која е неутрална до алкална. Се размножува со семе, или со делење.
3 Видови
Прифатени се овие видови:
*''Buglossoides arvensis'' - расте во Македонија
*''Buglossoides czernjajevii''*''Buglossoides glandulosa'' - расте во Македонија
*''Buglossoides incrassata'' - расте во Македонија
*''Buglossoides minima''*''Buglossoides rochelii''*''Buglossoides sibthorpiana'' - расте во Македонија
*''Buglossoides tenuiflora'' - расте во Македонија
3.1 Видови кои порано биле сместени тука
*''Aegonychon calabrum'' (како ''Buglossoides calabra'' )
*''Aegonychon purpurocaeruleum'' (како ''Buglossoides purpurocaerulea'' ) - расте во Македонија
*''Aegonychon zollingeri'' (како ''Buglossoides zollingeri'' )
Кинг Плежер

Kинг Плежер (роден како Кларенс Бикс; 24 март 1922 – 21 март 1981) бил американски џез вокалист и еден од првите мајстори на вокалезе, каде што пејачот ги пее зборовите на добро познато инструментално соло.
1 Биографија
Кларенс Бикс бил роден во Оукдејл,Тенеси, тој се преселил во Њујорк во средината на 1940-тите години работејќи како шанкер и станал обожавател на бибоп музика. Кинг Плежер првпат го привлекол вниманието пеејќи ја вокалната класика на Еди Џеферсон „Мудис муд фор лав (Moody's Mood For Love)“, базирана на саксофонското соло на Џејмс Муди во 1949 година на „Ајм ин д муд фор лав (I'm In The Mood For Love)“. Снимката на Плежер од 1952 година, неговато прво потпишување на договорот со издавачката куќа „Престиж“, се смета за џез класик; женскиот вокалист е Блосом Дири. Тој и Бети Картер, исто така, снимиле позната вокална верзија на „Ред топ (Red Top)“, џез класик напишана од Бен Кинард од Канзас Ситијан и снимена од Џин Амонс и други. Други значајни снимки вклучуваат претскажувачки елегична верзија на „Паркерс муд (Parker's Mood)“, годината пред смртта на Чарли Паркер во 1955 година, и верзијата на Pleasure на „Хитин д Џаг (Hittin' The Jug)“ од Амонс, преименувана во „Свон Блуз (Swan Blues)“ во 1962 година.
Ван Морисон го наведува Плежер како значајно влијание, особено на неговиот албум ''Астрални седмици''. Гења Раван, црпејќи голема инспирација за нејзиното пеење од Кинг Плежер, ја снимила „Мудис муд фор лав“ со Џејмс Муди на нејзиниот албум од 1972 година.
Плежер починал на 21 март 1981 година.
Buglossoides purpurocaerulea

Buglossoides purpureocaerulea — тревесто повеќегодишно ризоматозно цветно растение, кое припаѓа на семејството Boraginaceae и кое е денес сместено како ''Aegonychon purpurocaeruleum''
1 Опис
Ова е Повеќегодишно тревесто растение со подземен ризом од кој се издигнуваат вертикални цветни изданоци и ползечки стерилни изданоци. Цветното стебленце е високо 20–40 цм, вертикално, неразгрането или само во најгорниот дел разгрането, со прилегнати и стрчести прости влакна. Листовите се долги 25–60 мм, а широки се 5–15 мм, од двете страни препокриени со прости прилегнати четинести влакна, ланцетни, линејно ланцетни до тесно елиптични, со една јасно изразена средна жила, кај врвот се долго заострени. Од долната страна се посветлозелени, а од горната страна потемнозелени. Цветовите се во мал број во пазувите на прицветните листови собрани во врвни, поединечни или по 2–3 цимозни срповидни соцветија кои по прецветувањето силно се издолжуваат.
Цветните дршки се 1–2 мм долги, цилиндрични, со прилегнати прости влакна. Чашката е 7–8,5 мм во должина, речиси до основата разделена на 5 линејни сегменти, со прилегнати или полустрчести прости четинести влакна, при образување на плодот силно се издол`ува. Венчето е 14–20 мм долго, во почетокот розеникавоцрвено, подоцна светлосино, широко инковидно од надворешната страна препокриено со прилегнати куси влакна. Венечната трубичка е цилиндрична, синкаво-светлокафеава; над отворот присутни се 5 надолжни пруги со куси влакненца. Прашниците се прикрепени под отворот на венечната трубичка така што антерите достигнуваат до почетокот на отворот. Оревчињата се долги 3,5–5 мм, топчесто-јајцевидни, од горната страна заоблени, а од долната страна со изразен раб, бели, мазни и сјајни.
2 Живеалиште и распространетост
По рабови и во проретчени дабови шуми, меѓу грмушки, покрај патишта, во клисури, и расте на надморска височина до 1400 метри. Расте на Медитеранот од Шпанија кон исток до Турција, во Централна Европа, Британски Острови и јужна Русија.
3 Во Македонија
Познат е за Скопско, Скопска Црна Гора, Љубин, Жеденска Клисура, Сува Гора, Таорска Клисура, Велес, Иванковци, Куманово, Пробиштип, Гевгелија, Богданци, Струмица, Кичево, Бистра, Отешево, Прилеп, Маркови Кули, Мариово, Кавадарци. Се посочува и за Зелениково, Алшар, Беласица, и на други места.
Фестивал на џез и уметност во Света Луција

Фестивалот за џез и уметност во Света Луција е годишен настан на карипскиот остров Света Луција, кој ги собира локалните и меѓународните музичари и други изведувачки уметници, како и занаетчии. На фестивалот настапуваат џез, Р&Б и калипсо музичари, танчери, театри и меѓународна мода.
1 Историја
Првиот џез фестивал во Света Луција се одржал во 1992 година како иницијатива за продолжување на туристичката сезона и зголемување на девизниот курс во Света Луција до мај, што претходно било релативно мирен период. Инспириран е од започнувањето на октомврискиот џез фестивал во 1991 година, предводен од Лутер Франсоа како музички директор. Првично се користеле 4 локации; во современо време фестивалот се проширил и неколку локации низ островот се користеле за одржување на претстави. На почетокот, посетеноста на фестивалот била мала. Но, како што минувале годините, веста се проширила благодарение на телевизиската мрежа BET J, добро воспоставена програма во календарот на џез фестивалите.
Во 2011 година, Џез фестивалот во Света Луција ја прославил својата 20-годишнина, што е ретко достигнување, бидејќи неколку други џез фестивали основани во Карипскиот регион не успеале. Во 2013 година, фестивалот бил ребрендиран во Фестивал на џез и уметност во Света Луција. Ребрендирањето вклучувало модна ревија. Танцот, уметноста, театарот и кулинарската уметност биле дел од новото искуство со ребрендирање.
Меѓу изведувачите биле Џорџ Бенсон, Мери Џ. Блајџ, Бојз II Мен, Сиара, Ен Вог, Херби Ханкок, Лорин Хил, Индија. Ари, Браќата Исли, Елтон Џон, Р. Кели, Лејдисмит Блек Мамбазо, Џон Леџенд, Марио, Бранфорд Марсалис, Не-Јо, Окасија, Кортни Пајн, Ријана, Смоуки Робинсон, Сантана, Треј Сонгз, Енџи Стоун, UB40, Лутер Вандрос, Ејми Вајнхаус, Фантазија Барино и Малколм-Џамал Ворнер. Настанот бил рангиран на второ место на Карибите по карневалот во Тринидад.
Buglossoides arvensis

''Buglossoides arvensis'' (syn. ''Lithospermum arvense'') е цветно растение од семејството Boraginaceae. Потекнува од Европа и Азија, дури на север до Кореја, Јапонија и Русија, a на југ расте до Авганистан и северен Пакистан. Познат е на други места како донесен вид, вклучувајќи го поголемиот дел од Северна Америка и Австралија.
1 Опис и распространетост
Едногодишно растение. Стеблото е високо 10–45 цм, вертикално, неразгрането или разгрането во горниот дел, поретко од основата, препокриено со прилегнати, прости, четинести влакна. Листовите се долги 8–52 мм, 1–7 мм широки, од двете страни со прилегнати, прости четинести влакна. Базалните и долните листови се долгнавесто-лопатовидни или долгнавесто обратнојајцевидни, затапени, постепено стеснети во дршка за време на цветањето исушени или свенати. Цветовите поединечни или во парови по два, приседнати или на куси дршки, собрани во густи цимозни соцветија кои при формирањето на плодот силно се издолжуваат. Венчето е 6–8 мм долго, бело или нечисто бело, инковидно.
Расте покрај патишта, железнички пруги, меѓи на ниви, во клисури, житни посеви, ливади, брдски паси{шта, на надморска височина до 1400 метри.
2 Во Македонија
Познат е за Скопје, Гази Баба, Водно, Жеденска Клисура, клисурата на реката Пчиња, Таорска Клисура, Велес, Куманово, Пробиштип, Кочани, Оризари, Осогово, манастирот „Св. Јоаким Осоговски“, Сува Гора, Маврово, Бистра, Охрид, Крушево, Прилеп, Мариово, Селечка Планина, Кавадарци, Неготино, Криволак, Демир Капија, Валандово, Огражден. Се посочува за Битола, Струмичко, Зелениково, Дабница, Цапари, Валандово, Раброво, Гевгелија, Удово, Маријанска Планина, Дојран, Скопска Црна Гора, Охрид, и други места.
3 Подвидови
Прифатени се три подвида.
*''Buglossoides arvensis'' subsp. ''arvensis''*''Buglossoides arvensis'' subsp. ''occidentalis''*''Buglossoides arvensis'' subsp. ''sibthorpiana''
4 Употреба
Европската Унија го вбројува рафинираното масло од семето на ''Buglossoides arvensis'' со статус на нова храна, а некои земјоделци го одгледуваат комерцијално во Обединетото Кралство како патентирана и заштитена сорта за растителна сорта. Маслото од семе содржи високи нивоа (63–72%) на омега-3 ALA, омега-3 SDA и омега-6 GLA, и има статус на генерално безбеден за употреба од Администрацијата за храна и лекови на САД, во Канада и статус на нова храна во ЕУ за добиток и животни за придружба. Маслото од семе, исто така има одобрение за употреба во Австралија, Бразил, а ограничени одобренија за употреба како храна во Кореја и Јапонија.