procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Фрушка Гора

Фрушка Гора (унгарски Tarczal, латински Alma Mons) — островска планина и национален парк во Срем. Најголем дел од Фрушка Гора се наоѓа во Војводина, додека мал дел е во источна Хрватска, Вуковарско-сремската жупанија.
Фрушка Гора се простире во должина од околу 75 км и ширина од 12 до 15 км и зафаќа површина од 255 км<sup>2</sup>. Фрушка Гора во 1960 година е прогласена за Национален парк. Највисок врв е Црвени Чот (539 m).
1 Потекло на името
Името „Фрушка“ потекнува од старословенскиот збор ''Фруг'', синоним за Франките што дава значење на „планина на Франките“.
2 Природни одлики
Фрушка Гора е островска, стара громадна планина. Највиок врв е Црвени Чот (539 м), а останатите значајни врвови се Стражилово (321 м), Иришки Венац (451 м) и Велики Градац (471 м).
2.1 Растителен и животински свет
Долините и падините на Фрушка Гора се покриени со ливади и падини. На падините постојат овоштарници и лозја, а делови поголеми од 300 метри се пораснати со густи листопадни шуми. На Фрушка Гора се наоѓа најголемата концентрација на липи во Европа. Околу 700 видови лековити билки растат на оваа планина. Некои од животинските видови се: срна, елен, муфлон, ласица, дива свиња, куна, дива мачка, шакал, зајак, итн.
3 Култура
Најзначајниот споменик на културата на Фрушка Гора претставуваат шеснаесетте манастири на српската православна црква, распоредени по целата планина. Подигнати се како оставнина на српските владетели, откако во доцниот среден век под притисок на Турците, тежиштето на српското духовно и културно наследство е поместено на север.
Капачни гекони

Капачни гекони — семејство гекони кое се состои од 30 видови од 6 рода. Се среќаваат во Азија, Африка и Северна Америка. Својствено за членовите на ова семејство е тоа што немаат лепливи стапала, но, за разлика од другите гекони, имаат подвижни очни капаци.
Мошне понат вид од ова семејство леопардовиот гекон (''Eublepharis macularius''), кој ужива популарност како домашен миленик.
1 Родови
Семејството ги опфаќа следниве шест рода:
*''Aeluroscalabotes'' — мачкин гекон
*''Coleonyx'' — прстенест гекон
*''Eublepharis'' — леопардов гекон
*''Goniurosaurus'' — кинески капачни гекони
*''Hemitheconyx'' — африкански дебелоопашест гекон
*''Holodactylus'' — африкански канџест гекон
Досието Пеликан (филм)

Досието Пеликан е американски филм, во режија на Алан Пакула. Главните улоги ги толкуваат: Џулија Робертс и Дензел Вашингтон.
1 Содржина
Една студентка по право (ја игра Робертс) е упорна во разоткривањето на двојното убиство во Врховниот суд...
Пред полноќ

„Пред полноќ“ (англиски: ''Before Midnight'') е американски филм од 2013 година, во режија на Ричард Линклејтер. Главните улоги ги толкуваат: Итан Хоук, Џули Делпи и Аријана Лабед.
1 Содржина
Двајца родители, Џеси (го игра Хоук) и Селин (ја игра Делпи), кои пред девет години се запознале во возот за Виена, сега живеат во Париз, каде ги одгледуваат своите ќерки-близначки. Истовремено, тие одат на одмор во Грција на покана на еден писател, пријател на Џеси. По завршувањето на одморот, Џеси треба да го испрати својот син од претходниот брак, Хенк, назад во САД, каде што живее детето, така што започнува да го преиспитува својот живот, загрозувајќи ја врската со Селин.
Ивановото детство

Ивановото детство (руски: ''Иваново детство'') советски филм од 1962 година во режија на Андреј Тарковски (неговото прво остварување). Автори на сценариото се Владимир Богомолов и Михаил Папава, а главните улоги ги толкуваат: Николај Бурљаев, Валентин Зубков, Евгениј Зариков, Степан Крилов, Валентина Малјавина, Ирина Тарковска, Николај Гринко, Андреј Кончаловски итн. Филмот, кој е снимен во црно-бела техника е снимен според расказот „Иван“ на Владимир Богомолов. Во 1962 година, филмот ја освоил наградата „Златен лав“ на Венецијанскиот филмски фестивал.
1 Содржина
Детството на Иван (го игра Бурљаев) е грубо прекинато од Втората светска војна. Неговите родители загинале, а тој не сака да оди во дом за сираци. Истовремено, Иван е обземен од омраза кон нацистичкиот окупатор и сака да даде свој придонес во борбата против него. Затоа, тој ѝ дава информации на Црвената армија за движењето на германската војска при што често го доведува во опасност својот живот. Еднаш, навечер, тој ја препливува реката и доаѓа со важни информации во редовите на Црвената армија. Таму го дочекува младиот офицер Галцев (го игра Зариков), кој не верува во зборовите на Иван, но за брзо време се уверува во бестрашноста на момчето.
Тој, офицерот Холин (го игра Зубков) и војникот Катасонов (го игра Крилов) се многу загрижени за животот на Иван, но тој не сака да го прифати предлогот да се запише во военото школо. Додека траат борбените дејства, Иван се сеќава на безгрижните денови пред војната, на игрите со другарчињата и на својата мајка (ја игра Тарковскаја). Пред почетокот на офанзивата, Холин и Галцев го пренесуваат Иван преку реката, на територијата што ја контролира окупаторот. По завршувањето на војната, Галцев ги прегледува документите што зад себе ги оставиле нацистите и дознава дека Иван бил обесен.
Мачорот во чизми (филм од 2011)

Мачорот во чизми (англиски: ''Puss in Boots'') е американски анимиран филм од 2011 година, во режија на Крис Милер. Гласовите ги позајмуваат: Селма Хаек, Зак Галифијанакис, Били Боб Торнтон, Антонио Бандерас итн.
1 Содржина
Кога биле мали, Мачорот в чизми (гласот го позајмува Бандерас) и Хампти Дампти (гласот го позајмува Галифијанакис) биле најверни другари, живеејќи во дом за сираци. Кога Хампти ограбува кочија со пари, за тоа е обвинет и Мачорот, по кого се распишува потерница. Затоа, тој мора да ја докаже својата невиност и се обидува да ги украде волшебните гравчиња од криминалците Џек и Џил. Притоа, тој ја среќава мачката Кити (гласот го позајмува Хаек), која го носи кај Хампти. Сеќавајќи се на предавството на Хапмти, Мачорот е непријателски настроен кон него, но сепак тие заедно одат на небото, во замокот на џинот и ја крадат златната гуска. Потоа, Мачорот се враќа во градот од каде бил прогонет, но повторно доаѓа до израз алчноста на Хампти.
Горан Петровиќ

Горан Петровиќ (|Горан Петровић, - ) — српски писател и академик. Бил меѓу најзначајните и најчитаните современи српски прозни писатели. Членувал во Српската академија на науките и уметностите (САНУ).
1 Животопис
Петровиќ е роден во Краљево, Србија во 1961 година. Студирал на Филолошкиот факултет на Белградскиот универзитет, на групата за југословенска и српска книжевност. Подолг период работел како библиотекар во градската библиотека во Жича, на педесет метри од манастирот Жича, а работел и како уредник на списанието „Повеља“ при градската библиотека во Краљево. Подоцна се преселил во Белград.
На 1 ноември 2012 година бил избран за дописен член на САНУ. Исто така, тој е член на Српското книжевно здружение и на Српскиот ПЕН центар.
2 Творештво
Петровиќ објавил следниве дела: „Совети за полесен живот“ (куса проза, 1989), „Атлас обиколен со небото“ (роман, 1993), „Остров и околните раскази“ (раскази, 1996), „Опсадата на црквата Свети Спас“ (роман, 1997), роман „Ситничарницата Кај среќната рака“ (роман, 2000), „Ближните“ (раскази, 2002), „Сè што знам за времето“ (кратка проза, 2003), „Скеле“ (драма, 2004), „Разлики“ (раскази, 2006), „Под таванот кој се лупи“ (кино-новела, 2010). Неговите книги се печатени во над 50 изданија, а се објавени на повеќе светски јазици. На македонски јазик се објавени „Ситничарница кај среќната рака“ (издание на СЗМ, Скопје, 2007, во превод на Гордана Јовиќ Стојковска) и „Опсадата на црквата Св. Спас“ (издание на „Гетон“, Скопје, 2014).
За своите книжевни дела, Горан Петровиќ се стекнал со многу значајни книжевни награди, меѓу кои: книжевната стипендија на Фондот „Борислав Пекиќ“, наградата „Просвета“, наградата „Меша Селимовиќ“, наградата „Рачанска повелба“, наградата „Златниот бестселер“, наградата на Народната библиотека на Србија за најчитаната књига, НИН-овата награда (за романот „Ситничарницата Кај среќната рака“, 2001), Октомвриската награда на градот Краљево, наградата „Борисав Станковиќ“, наградата „Иво Андриќ“ и наградата „Лаза Костиќ“.
3 Дела
*''Савети за лакши живот'' (1989)
*''Атлас описан небом'' (1993)
*''Острво и околне приче'' (1996)
*''Опсада цркве Светог Спаса'' (1997)
*''Ситничарница Код срећне руке'' (2000, македонско издание 2007 г.)*''Ближњи'' (2002)
*''Све што знам о времену'' (2003)
*''Скела'' (2004)
*''Разлике'' (2006)
*''Претраживач'' (2007)
*''Испод таванице која се љуспа'' (2010)
*''Матица'' (2011)
*''Унутрашње двориште'' (2018)
*''Папир са воденим знаком'' (2022)
*''Иконостас'' (2022)
Смарагд

Смарагд (Be<sub>3</sub>Al<sub>2</sub>(SiO<sub>3</sub>)<sub>6</sub>) — вид на берилот. Бојата е зелена со хром во траги, а понекогаш и ванадијум. Посебно е ценет по тежина и се смета како највреден драг камен. Берилот има тврдост од 7,5 до 8 по Мосовата скала за тврдост. Сепак делотворната тврдост на Смарагдот е помала поради фрактурата и инклузијата. Повеќето од Смарагдите имаат доста инклузија (убацени делови) така што полесно се кршат отколку што би се очекувало по степенот на тврдост.
Смарагдот се јавува во многу нијанси на зелени и плавозелени бои. Постои широк спектар на видливост, кој зависи од инклузијата и расцепот на кристалот . Најценети се оние јасни камење со темна боја, но жива боја.
Во античко време Смарагдите се копале во Египет, Австрија и во Свати во Северен Пакистан. Редок тип на Смарагди, таканречени трапиш, се наоѓаат во Колумбија. Колумбиските Смарагди се најценети по изглед и видливост. Исто така добри Смарагди се копаат и во: Замбија, Бразил, Зимбамбве, Мадагаскар, Пакистан, Индија, Авганистан и Русија. Вредноста на Смарагдите зависи од брусењето, бојата и видливоста.
Општо
Категорија, Берил
Формула, Be<sub>3</sub>Al<sub>2</sub>(SiO<sub>3</sub>)<sub>6</sub>
Кристален систем, Шестаголен (6/m 2/ m 2/m) Просторна група: P6 / msc
Просторна група, (6/m 2/m 2/m) - дихексагонална дипиримидална
Единица за клетка, ''a'' = 9.21 Å, ''c'' = 9.19 Å; ''Z'' = 2
Идентификација
Маса на формулата, 537.50
Боја, Зелена до нијанса на безбојна
Кристалност, Масивна и добро кристална
Несовршеност, Расцеп и испукнатини
Фрактура, Фрактуричен
По Мосовата скала за тврдост, 7.5–8
Сјај, Стритрес
Редеа, Бела
Диафаничност, Транспарентен до непроѕирен
Специфична тежина, Просечна 2.76
Оптички својства, Униаксијален (-)
Рефлетирачки индекс, ''n''<sub>ω</sub> = 1.564–1.595,
Двојно прочистување
Ултравиолетова флуоресценција, Никаква (некои материјали за полнење на фрактури се користат за подобрување на јасноста на Смарагдот за флуоресценција)
Наводи
Душан Ковачевиќ

Душан Ковачевиќ (Мрѓеновац кај Шабац, 12 јули 1948) е српски академик, драмски писател, сценарист и театарски работник. Гимназија завршил во Нови Сад 1968. година. Академија за театар, филм, радио и телевизија студирал во Белград, дипломирал на отсек за Драматургија 1973. година.
1 Работа и дела
Душан Ковачевиќ е автор на голем број драмски дела со комична содржина во кои е застапена и гротеската, односно присуство на смешно и крајно сериозно, убаво и грдо, стилизирано и недоквакано, традиционално и малограѓанско. Таквата слика на општествената стварност и актуелниот живот станува не само препознатлива туку и потполна и комплексна. Во неговите остварувања се бришат оштрите жанровски разлики и доаѓа до преплетување на комедија на карактер, комедија на табиет, фарса и драма во потесна смисла, впрочем како што е испреплетен и самиот живот. Често, као драмски писател, се споредува со Бранислав Нушиќ.
Најпознати негови остварувања се:
*''Маратонците го трчаат почесниот круг'' (1972),
*''Радован III'' (1973),
*''Пролет во јануари'' (1977),
*''Свемирски змеј'' (1977),
*''Луминација на село'' (1978),
*''Кој тоа таму пее'' (1980),
*''Собирен центар'' (1982),
*''Балкански шпион'' (1983),
*''Свети Ѓорѓи ја убива аждајата'' (1984),
*''Клаустрофобична комедија'' (1987),
*''Професионалец'' (1990),
*''Урнебесна трагедија'' (1991),
*''Лари Томпсон, трагедија на една младост'' (1996),
*''Контејнер со пет ѕвездички'' (1999),
*''Доктор Шустер'' (2000),
*''20 српски поделби (на Србите на Срби)'' (2008),
*''Генерална проба на самоубиство'' (2010),
*''Живот во тесни чевли'' (2011),
*''Реинкарнација'' (2011).
Го напишал сценариото за филмот на Емир Кустурица, Подземје.
2 Теми
Во сите овие дела Душан Ковачевиќ ги дава сите аспекти од секојдневниот живот, обојувајќи го од време на време и со алузии на политика и сè што таа носи со себе. Дејствието во неговите дела опфаќа обично повеќе нивоа на општествениот живот, разни занимања и идеолошки определувања во времето кое ни е блиско и по содржините многу препознатливо.
Ја објавил книгата „Век, календар за годините кои поминале“ (1998). Живее и работи како професионален писател во Белград.
3 Награди
* „Награда Радоје Домановиќ“ за целокупен придонес за српската книжевна сатира
* „Награда Зоран Радмиловиќ“ за животно дело, 2012. во Зајечар
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Приковци

Црква „Св. Ѓорѓи“ - Приковци — главна селска црква во селото Приковци, во Општина Кратово. Се наоѓа на самото сретсело, во близина на регионалниот пат од Кратово до Пробиштип, кој поминува низ самото село. Околу нејзе се наоѓаат и главните селски гробишта.
1 Галерија
2 Поврзано
* Кумановско-кратовско архијерејско намесништво
* Кратовска парохија
* Приковци
Црква „Св. Никола“ - Штип

Свети Никола или Свети Николај“ — катедрална црква на Брегалничката епархија на Македонската православна црква. Сместена е во западниот дел на градот Штип, крај патот за соседно Ново Село.
1 Историја и архитектура
Изградена била врз темелите на старата Сифиева црква „Св. Никола“ од 1341 година, по угледот на црквата „Успение на Св. Богородица“ во Ново Село. Со нејзините димензии и раскош претставува значаен споменик на преродбеничкиот период. Дело е на прочуениот градителски мајстор Ѓорѓи Новаков-Џонгар, во стилот на истакнатиот мајстор Андреја Дамјанов. Храмот е завршен и осветен на 10 мај 1867 г., во времето на ќустендилскиот митрополит Игнатиј, кога Штип бил дел од Ќустендилската епархија.
Црквата претставува трикорабна базилика, заобиколена со чардаци од западната, северната и јужната страна, кои на горниот кат преминуваат во галерија. Средишниот кораб е нагласен и е покриен со три куполи, а страничните со полуцилиндрични сводови. Внатрешноста на црквата украсена со живопис на сводовите, фрескоикони по ѕидовите, голем иконостас со икони и резба. Дело е на видниот зограф Никола Дамјанов, кој ја живописува и ги украсува вратите со балдахини во 1889 година. Фрескоживописот и резбата со богато украсениот балдахин во олтарниот дел и владичкиот престол во коработ на црквата се дело на Костадин Иванов Вангелов од Штип и тројцата браќа зографи Никола, Вангел и Коста Атанасови од Крушево.
Олтарните икони се дело на прочуениот сликар Димитар Андонов Папрадишки, како и од други зографи: Захарие Самоковлија, Атанасие Хризу, Хаџи Костадин од Велес, Јован Прилепчанин, Јован Атанасов, Коста Крстев.
2 Галерија на икони
Во 1990 година, катот од црквата бил претворен во Постојана галерија на икони. Во неа е сместен богат фонд на уметнички творечки дела (икони, сакрални предмети, стари печатени црковни книги, одежди и други предмети). Целокупниот фонд на постојаната изложба се дела на повеќе македонски познати зографи и непознати зографи, меѓу кои и познати зографи од Штип, кујунџии, копаничари и други мајстори кои работеле во црквите и манастирите во Источна Македонија од XVII до почетокот на XX век.
3 Галерија
4 Поврзано
* Брегалничка епархија
Лимонен

Лимоненот е безбоен течен јаглеводород класифициран како цикличен терпен.
Името го добил од лимонот, чијашто лушпа содржи значително количество од ова соединение, кое придонесува за неговиот мирис.
1 Употреба
Лимоненот често се употребува во козметичките производи.
Видик (ТВ емисија)

Видик е ТВ емисија на српски јазик, која се емитува на вториот програмски канал на Македонската телевизија од 1994.година.
Основоположник на оваа емисија бил реномираниот новинар Драган Николиќ. Во време кога стартуваше, емисијата се емитуваше еднаш неделно и ја подготвуваа десетина новинари.
Денес, Видик се емитува трипати неделно, понеделник и петок во 15 часот, среда во 14.30 со времетраење од половина час и еднаш месечно, во недела, еден час (од 14.30-15.30).
Во Видик денес работат тројца новинари, а емисијата ја уредува Јасминка Мирковиќ.
Програмските содржини се од мозаичен карактер.
Низ Видик до сега поминале илјадници соговорници од разни области, политичари, музичари, естрадни уметници, академици, доктори, просветни работници, писатели...
Основна мисија на постоењето на оваа емисија е да го негува српскиот јазик и култура, да ја информира српската популација во Република Македонија за активностите на српската заедница во Македонија, да ја следи наставата на српски јазик која се одвива во три училишта во Македонија, да информира за збиднувањата во Р Србија, да гради мостови меѓу двете држави, со цел на задржување на добрососедските односи.
Новинарите го следат обележувањето на значајните датуми од српската историја кои ги обележува Српската заедница.
Видик соработува со сите институции во Р Македонија, со невладини организации,со Српската заедница во Македонија, од која има огромна поддршка, со Демократската партија на Србите во Македонија, како и со Амбасадата на Р Србија во РМ.
Лесник

Лесник — митолошко битие кое е познато во јужнословенска митологија како демон или божество на шумата. Се сретнува како заштитник на шумската вегетација, и како заштитник на цикличниот принцип на животот. Неговото име доаѓа од старословенскиот збор ''лес'' ( [''*lěsъ'']) — „шума“.
1 Потекло
Митологијата на словенските народи изобилува со зачувани траги на мноштво божества и демони блиску поврзани со вегетативниот свет. Во древната митолошка практика на Словените, леската зазема важна улога како апотропеен елемент при изведувањето обреди, а лесковата шума отсекогаш претставувала мистично подрачје на натприродните битија. Името на Лесники е блиску поврзано со некогашната практика на словенските жреци да ги сокријат своите идоли или храмови во длабоки шуми. Под името Лесник ова натприродно битие се среќава кај Јужните Словени, со варијациите: Лесовик, Лешак, Шуман. Во митологијата на Источните Словени се среќава Како: Лешиј, Леши, Лесовик, Лесовој, Лесун, Лесној и Лисун.
2 Опис
Самото име на ова натприродно битие укажува на неговите одлики, како и на место на живеење. Тоа е битие на длабоките шуми и се верува дека поседува моќ да се трансформира во дрво или животно. Според некои описи потсетува на античкиот кентаур, но во народните преданија се сретнуваат многу поживописни описи од вообичаениот приказ на човек-коњ. Се верува дека тој нема сенка, сенката ја имаат само неговите копита и рогови имаат сенка со исклучителни магиски моќи. Неговиот најверен пријател е медвед со кој се двиѓи по шумите. Неговата крв е сина, па одтаму се смета дека и бојата на неговата кожа, посебно на лицето била сина. Тоа е исклучително влакнесто битие со силно зелени очи, а неретко се верувало дека и влакната имаат зелена боја приспособена за мимикрија во длабоките шуми.
3 Особености
Се верува дека лесник владее со животот и дека има моќ да го оживее скелетот и да му ги возобнови ткивата. Чувар е на се живо што престојува во шумите. Под негово влијание се одвиваат големи преселби на животните и птиците. Агресивен е кон оние што ѝ штетат на природата. Неговата агресивност се доведува во врска со уништување на шумите, посебно на старите, заветни дрвја. Неговото присуство меѓу луѓето не се забележува бидејќи се трансформира во селанец. Може да ја менува големината, зависно од височина на растенијата низ кои се движи. Доколку одбере човек за свој пријател, му подарува магиски моќи. Неговиот здив и допир ѝ даваат на леската исцелителска моќ, посебно на пупките кои неретко се користат наместо нафора за причестување по долгите пости.
Во Србија се верувало дека лесници се мошне палави битија и дека со своите вресоци ги вознемируваат луѓето; дека имаат способност да ги намамат заскитаните дрвосечи и ловци, да влезат во нивните пештери и потоа ги скокоткале до смртта. Од влијанијата на Лесник посебно ги штителе младите жени и девојки. Исто така постојат преданија дека Лесник никогаш не дозволувал на неговата територија да се појави другиот Лесник.
4 Наводи
* Гордана Стојковска, Речник на јужнословенска митологија, 2004, Издавачки центар Три, Скопје.
5 Поврзано
* Самовила
* Русалка
Протеј

Протеј е морското божество кое веројатно ѝ припаѓа на постарата генерација богови и се именува како помошник на Посејдон, та дури и негов син исто како и Нереј. Тој е морски старец кој може да ја предвиди иднината, но го менува својот облик за да избегне некому да му ја открие судбината, а им одговарал само на оној што ќе успеел да го фати. Очигледно е колку се блиски описите на Нереј, Протеј и Тритон и затоа доаѓа до мешање на овие божества и нивната природа во митовите.
Сергеј Ќетковиќ

Сергеј Ќетковиќ (роден во ) - црногорски пејач на поп музика.
1 Кариера
Ќетковиќ бил член на црногорската група „Ватрена срца“. Со оваа група настапувал на многу фестивали каде бил клавијатуриста и следечки вокал. Соло кариерата ја започнал по распаднувањето на групата „Амфитеатар“, 1998. година на Сунчане скале со песната „Била си ружа“. После две години робота издал компакт-диск под името „Кристина“. То се случило во декември 2000. година, веднаш по фестивалот во Будва, каде настапил со песната „Сати, дани, године“. Песната „Зауставићу вријеме“, „Сати, дани, године“, „Град“ и „Пробуди ме“ биле многу слушани и популарни, а снимил и спотови за тие нумери. По тие песни, во декември 2002. година, во изданието „Горатона“ излегла песна „Буди ми вода“ и дванаесет нови песни. На фестивалот во Будва 2003. година се појавил со песната „Постојим и ја“ со која освоил награда за најдобар аранжман и станува хит. Годината 2004. ја снимил песната „Не могу да ти опростим“ и „Љубави проклета“. Својот трет по ред албум под името „Кад ти затреба“, со десет нови песни, објавил 2005. Најпопуларната меѓу нив е песната „Погледи у тами“ која станала голем хит. На Беовизија 2007. и 2008. година добил награда за поп пејач на годината. 2013. година интерно е избран од страна на јавниот сервис на Црна Гора за претставник на Евровизија 2014, која ќе биде одржана во Данска.
2 Дискографија
*''Кристина'' (2000)
*''Буди ми вода'' (2003)
*''Кад ти затреба'' (2005)
*''Пола мога свијета'' (2007)
*''2 минута'' (2010)
*''Баладе'' (2011)
Пржино

Пржино — скопска населба во состав на Општина Кисела Вода, која се граничи со населбите Водно, Кисела Вода и Црниче. Пржино се наоѓа на висока надморска висина на планината Водно, која што е слична по изглед како соседната населба Црниче, поради куќите кој се изградени во сличен стил и збратименоста, двете соседни населби имаат меѓу себе добри односи. Во населбата Пржино живеат повеќе од 200 домаќинства, поголемиот дел од нив во куќите.
1 Историја
Општина Кисела Вода е основана на 28 јуни 1955 г. кога Кисела Вода, Пржино и Црниче биле мали села и не спаѓале под градот, но со текот на времето тие се урбанизирале и станале градски населби.
2 Институции
Институтот за земјотресно инженерство и инженерска сеизмологија - Скопје
Буњаковец

Буњаковец — населба во западниот дел на Општина Центар, Скопје. Ова е урбанизирана населба поради местоположбата и исто така трговски развиена населба поради многубројните продавници и пазари.
1 Историја
Населбата Буњаковец постои уште од почетоците на XX век, со плоштадот „Македонија“ и на место на булеварот „Партизански одреди“. Буњаковец како маалска четврт се формирала во меѓувоениот период, некаде помеѓу 1924-1928 г. Како и во другите маала и тука богатите граѓани граделе големи семејни куќи. Со текот на времето додека Скопје растело и населбата почнала да се урбанизира.
2 Демографија
Населбата Буњаковец брои 7.498 жители, од кои:
* Македонци: 7.198
* Албанци: 101
* Власи: 98
* Роми: 59
* останати: 49
3 Трговија
Населбата има добро развиена трговија, но има и еден трговски центар наречен по самата населба во која е сместен.
Жданец

Жданец — скопска урбанизирана населба во состав на Општина Карпош на планината Водно. Населбата се наоѓа на крајот на општината и е слична по градбите и изгледот како населбата Водно од Општина Центар.
1 Историја
Општината Карпош е основана на 8 ноември 1976 година. Во рамките на општината Карпош била помала населба со куќи. Но, подоцна се урбанизирала и станала посредена и компатибилна за да може да биде дел од градот Скопје.
2 Општествени установи
* Црква на Исус Христос и Светците од подоцнежните дни — мормонска црква во населбата;*Мак Реформ Маркет8 — продавница
3 Демографија
Во населбата Жданец живеат околу 200 домаќинства, повеќето од нив Македонци.
4 Улици
* ул. Жданец
* ул. Теодосие Синаитски
* ул. Нерешка
* ул. Девол
* ул. Радобил
* ул. Просек
5 Знаменитости
;Археолошки наоѓалишта
* Жданец — некропола од раноантичко време и гробница на пајонски кнез
* Жданец — осамен наод од римско време
Фосиноприл

Фосиноприлот е инхибитор на ангиотензин-претворачкиот ензим (АКЕ) кој се користи за третман на хипертензија. Фосиноприлот е единствениот фосфинатен АКЕ инхибитор на пазарот. Фосиноприлот претставува пролек кој ''ин виво'' се претвора во активната форма фосиноприлат.
Херман фон Хелмолц

Херман Лудвиг Фердинанд фон Хелмхолц (|Hermann Ludwig Ferdinand von Helmholtz; Потсдам, 31 август 1821 — Берлин, 8 септември 1894) бил германски доктор и физичар. Се смета за еден од најзначаен научник од 19 век.
Уште како млад, фон Хелмхолц е бил заинтересиран за природни науки, али неговиот татко го пратил на медицински студии поради поголема финанскиска поддршка во државата.
По него е именувана Хелмхолцова равенка.
Лизиноприл

Лизиноприл е лек од групата на инхибитори на ангиотензин-претворачкиот ензим (АКЕ). Се користи во третман на хипертензија.
Лизиноприлот е трет АКЕ инхибитор (после каптоприлот и еналаприлот) кој бил воведен во терапија во раните 1990-ти години. Во 2024, е осми најчесто пропишуван лек во Македонија, со повеќе од 911.000 рецепти.
Афанасиј Никитин

Афанасиј Никитин (руски: Афанасий Никитин; во околина на Смоленска област 1474) бил руски трговец и патописец од Твер, еден од првите Европејци кои патувале по Индија. Своите импресии ги пренесол во книгата ''„Патувања од три мориња“'' (руски:»Хожение за три моря«).
Никитин три години престојувал во Индија, во тогашниот султанат Бахмани (денес во околина на Мумбај), и за тоа време интензивно пишувал за политичките и религиските аспекти на индиското општество од тоа време. По враќањето од тоа патување, умрел во околината на Смоленск, есента 1474 година.
Исидора Секулиќ

Исидора Секулиќ (|Исидора Секулић; , - , ) — српска писателка и академик во САНУ.
1 Живот
Родена е на 16 февруари 1877 година во подножјето на Тителскиот брег, во бачкото село Мошорин кај Жабаљ. Детството го поминала во Земун, во Рума и Нови Сад. Се школувала во Нови Сад (Виша девојачка школа), Сомбор (Српска препарандија) и Будимпешта (Педагогиум). Работела како наставничка во Панчево, Шабац и Белград.
2 Творештво
До крајот, и без остатоци, посветена на убавината на смислениот збор, писателката Исидора Секулиќ во текот на животот се стекнала со почит како најдобра, најобразувана и најпаметна Србинка на своето време. Познавач на повеќе јазици, и познавач на повеќе култури и подрачја на уметничко изразување, Исидора Секулиќ како писател, преведувач и толкувач на книжевни дела допрела во самата суштина на српскиот народен говор и неговиот уметнички израз, сметајќи го говорот и јазикот за културна смотра на народот. Пишувала за Бранко Радичевиќ, Ѓура Јакшиќ, Лаза Костиќ, Петар Кочиќ, Милан Ракиќ, Вељко Петровиќ, Иво Андриќ, Момчило Настасијевиќ и други.
Се пензионирала во 1931 година. Избрана е за дописен член на Српската академија на науките и уметностите на 16 февруари 1939, а за редовен член на Српската академија на науките на 14 ноември 1950, како прва жена академик. Починала на 5 април 1958 година во Белград.
Агамемнон

Агамемнон (грчки: Ἀγαμέμνων = „многу одлучен“) — во старогрчката митологија, крал на Микена, врховен заповедник на грчката војска во Тројанската војна. Тој бил син на Атреј и брат на Менелај.
1 Животопис
Агамемнон уживал најголема почит меѓу Ахајците, иако тој не бил најголем воин, а не бил ниту најмудар во советот. Неговиот углед е прикажан во третото пеење во „Илијадата“, кога Хелена ги именува грчките воини и му ги опишува на кралот Пријам, кој го следел бојот од бедемите. Агамемнон се оженил насилно со Клитемнестра, вдовицата на кралот на Писа, Тантал, а таа била ќерка на Леда и Тиндериј (кралот на Спарта). Клитемнестра на Агамемнон му ги родила синот Орест и ќерките Електра (Лаодика), Хрисотемида и Ифигенија. По враќањето дома од Тројанската војна, Агемемнон бил убиен од Клитемнестра и нејзиниот љубовник Егист.
Елена Тројанска

Елена Тројанска (старогрчки: Ἑλένη = „Месечина“) — лик од старогрчката митологија, позната како најубавата жена на своето време. Таа била ќерка на Зевс и Леда (по една верзија) или на Тиндареј и Леда (по друга верзија), сопруга на спартанскиот крал Менелај и сестра на Клитеменстра.
1 Митот за Елена
Како најубава жена на своето време, Елена ја барале за жена многу грчки владетели и воени чиновници. Таа за свој сопатник го избрала Менелај, кој станал крал на Спарта, а нејзиниот татко, по советот на Одисеј, побарал од оние кои таа ги одбила да дадат свечена заклетва дека ќе ги бранат Елена и Менелај од сите непријатели. Со Менелај имала едно дете — ќерката Хермиона, и живеела неколку години со него во Спарта. Меѓутоа, кога тројанскиот принц Парис го посетил Менелај во Спарта, тој успеал да ја заведе Елена и ја зел со себе во Троја. Поради тоа, Ахајците предводени од Агамемнон, тргнале во воен поход кон Троја, со цел да ја вратат Елена и да го одбранат правото на Менелај, со што официјално започнала Тројанската војна која траела 10 години.
Флавоноид

Флавоноиди (од латинскиот збор ''flavus'' што значи жолто) се класа на растителни вторични метаболити.
Хемиската структура им се состои од скелет изграден од 15-јаглеродни атоми, кој се состои од два фенилни прстени (A и B) и хетероцикличен прстен (C). Оваа јаглеродна структура скратено се запишува C6-C3-C6. Според номенклатурата на МСЧПХ,
можат да бидат класифицирани на:
*''флавоноиди'' или ''биофлавоноиди''*''изофлавоноиди'', деривати на 3-фенилхромен-4-он (односно 3-фенил-1,4-бензопирон)
*''неофлавоноиди'', деривати на 4-фенилкумарин (односно 4-фенил-1,2-бензопирон)
1 Подгрупи
Карактеризирани се над 5000 флавоноиди во природата од различни растенија. Тие се класифицирани во зависност од нивната хемиска структура, и вообичаено се поделени во следниве подгрупи:
1.1 Антоцијанидини
Антоцијанидините се агликони на антоцијанините; се јавуваат како флавилиум (2-фенилхроменилиум) јони.*:Примери: цијанидин, делфинидин, малвидин, пеларгонидин, пеонидин, петунидин
1.2 Антоксантини
Антоксантините се поделени во две групи:
Група, Структура, Примери
Опис, Функционални групи, Структурна формула
3-хидроксил, 2,3-дихидро
-, ✗, ✗, Лутеолин, Апигенин, Тангеритин
или, --, ✓, ✗, Кверцетин, Кемферол, Мирицетин, Физетин, Галангин, Изорамнетин, Пахиподол, Рамназин, Пиранофлавоноли, Фуранофлавоноли,
1.3 Флаванони
Флаванони
Група, Структура, Примери
Опис, Функционални групи, Структурна формула
3-хидроксил, 2,3-дихидро
--, ✗, ✓, Хесперетин, Нарингенин, Ериодиктиол, Хомоериодиктиол
1.4 Флаваноноли
Флаваноноли
Група, Структура, Примери
Опис, Функционални групи, Структурна формула
3-хидроксил, 2,3-дихидро
илиили, ---, ✓, ✓, Таксифолин (или Дихидрокверцетин), Дихидрокемферол
1.5 Флавани
Вклучуваат флаван-3-оли (флаваноли), флаван-4-оли и флаван-3,4-диоли.
Структура, Име
Флаван-3-ол (флаванол)
Флаван-4-ол
Флаван-3,4-диол (леукоантоцијанидин)
Лаење на ѕвезди

„Лаење на ѕвездите“ (српски: ''Лајање на звезде'') — филм на режисерот Здравко Шотра, првпат прикажан на 1 јануари 1998 година. Главните улоги ги играат: Драган Миќановиќ, Наташа Шолак, Никола Ѓуричко, Велимир-Бата Живојиновиќ, Никола Симиќ и Игор Первиќ.
1 Опис на филмот
Дејството на филмот „Лаење на ѕвезди “ се одвива во мал провинциски град во 1963. година. Јунаците на оваа духовна приказна се yчениците и наставниците од една провинциска гимназија и одделението IV-2. Нивните случки се препознатливи и блиски на секој кој има претства за среношколскиот живот, ама сепак се и многу лични. Главниот јунак е Михаило Кнежевиќ кој со духот, интелигенцијата и со знаењето се издигнува меѓу останатите ученици, а често и и над професорите. Нему школското знаење не му е проблем, но неговиот проблем е девојката од класот која се обидува да ја освои. Главниот соперник му е брат му, момче кое веќе знае да заработува пари, па училиштето не му е потребно. Тука е и ученикот кој се расфрлува со сила и кога професорот по физичко воспитување фанатично ги тренира за боксерски шампион, сè додека не се врати во престолнината по загубен меч со свиткан опаш. Еден од учениците е „златно дете“ за професорите, а умилкувач за другарите. Најмногу се оние кои поседуваат оскудно знаење и се обидуваат да го надоместат со трикови и досетки. Сликовито се претставени ликовите на професорите кои секој на свој начин, е малку „луд“. Нервозниот директор не знае што му е потешко: дали да ги смири немирните ученици или лудите професори. ''„Учениците ќе си заминат, а професорите ми остануваат“'', се жали директорот.
Зелен базилиск

Зелен базилиск — вид гуштер од семејството на гребеноглавите (''Corytophanidae''), чие природно живеалиште е Средна Америка.
Животнотно може да се види во терариумот на Зоолошката градина во Скопје.
1 Географски опсег
Во природата овој гуштер може да се сретне во источен Хондурас, Никарагва, Костарика и западна Панама.
2 Таксономија и етимологија
Општото име „базилиск“ потекнува од легендарните влекачи од европската митологија кои можеле да го претворат човека во камен со само еден поглед односно станува збор за т.н. базилисци. Името потекнува од старогрчкиот збор ''basilískos'' (што всушност значи „малечок крал“. Овој епитет е запишан во десеттото издание на Линеевата ''Systema Naturae''.
3 Опис
Зелените базилисци се со светлозелена боја со мали синкави точки по грбниот предел. Овие гуштери можат да пораснат до 1 метар должина, при што поголемиот дел од должината отпаѓа на опашката, со просечна должина на опашката од 60 см. Мажјаците имаат три перјаници: една на главата, една на грбот и една на опашката.Од друга страна пак женките, имаат само една перјаница на главата.
4 Исхрана
Зелените базилисци се сештојадци и се хранат со инсекти, мали цицачи (на пример глодачи), помали видови на гуштери, овошје и цветови. Овие гуштери се плен на птици грабливки, опосуми и змии.
5 Размножување
Женките припаднички на овој вид можат да снесат од 5 до 15 јајца во топол влажен песок или почва. Јајцата се изведуваат по осум или десет недели, при што младенчињата по изведувањето се целосно независни.
6 Поведение
Мажјаците се мошне територијални, единечен мажјак може да владее со земјиште на кое има повеќе женки со кои истиот се пари. Повеќето базилисци се плашливи, и не поднесуваат подолги периоди да минуваат во раце кога се чуваат во заробеништво.
Овој гуштер може да претрча кратки растојанија преку вода користејчи ги своите две стапали и опашката како поддршка, способност која ја споделуваат сите останати базилисци и молучкиот едрест гуштер (''Hydrosaurus amboinensis''). Во Костарика, оваа способност на гуштерот му го донела прекарот „Исус Христос“. Станува збор за одличен пливач кој може да остане под вода и до 30 минути.
7 Галерија
Црква „Св. Петка“ - Приковци

Црква „Св. Петка“ - Приковци — мала манастирска црква во селото Приковци, во Општина Кратово. Се наоѓа над самото село, веднаш по последната куќа во селото, изграден во 2009 година.
Манастирот претставува втор верски објект, покрај главната селска црква, која се наоѓа на самото сретсело. Бил изграден со финансиски средства од страна на поранешниот пратеник Борис Змејкоски.
На осветувањето на темелите присуствувале претставници од општината, како и тогашниот пратеник Марјанчо Колевски.
1 Галерија
2 Поврзано
* Кумановско-кратовско архијерејско намесништво
* Кратовска парохија
* Приковци
Еден Арена

Еден арена — фудбалски стадион во Прага, Чешка. Се наоѓа во картот Вршовице. Сместивоста му е околу 21.000 седечки места и е најсовремен стадион во Чешка.
На него своите домашни натпревар ги игра екипата на Славија Прага, а повремено на Еден арена настапува и Чешката фудбалска репрезентација.
На 30 август 2013 тука се одиграл Суперкупот на УЕФА за 2013.
Човек со среќа

Човек со среќа е роман од авторот Фатос Конголи. Издавач: "Теона". Година на издавање 2013. Страни на книга 320. ISBN 978-99943-1-920-6
1 Содржина
Во оваа книга, авторот вклучува еден свој познат карактер, инспекторот Сабит Курти. Пред пензија, тој е обвинет за последната задача, која била некако различна. Задачата се состоела во тоа да му помогне на еден важен човек да не биде убиен. Сепак, во текот на романот не се знае кој ќе биде жртва, кој ќе биде убиец, ниту пак се познати мотивите за убиство. Единствено се знае точно времето и местото на извршување на убиството.
Ова е само позадина на книгата. Главното дејство во книгата се одвива меѓу две паралелни приказни за љубовта: едната реална, а другата виртуелна, на главниот лик Гентиан Енѓли, професор по француски јазик.
Реалната љубов се случува со една русокоса девојка што се вика Клеопатра, а од виртуелната љубов е една девојка со големи црни очи што се вика Вега.
14 годишен младоженец

14 годишен младоженец е една албанска комедија од албанскиот автор Андон Зако Чајупи, објавана во збирката поезија Баба Томори.
Чајуп е прв што во жанрот на албанската комедија стави тематика од социјално-политичко, кој е различен од другите комеди или драматичките дела.
Чајуп создава многу хумористички сцени, а во оваа комедија го покажува животот во едно село во Албанија. Во ова комедија се зборува за едено момче што има само четиринаесет години.
Андреј Рубљов (филм)

Андреј Рубљов (руски: ''Андрей Рублёв'') е советски филм од 1966 година во режија на Андреј Тарковски. Автори на сценариото се Андреј Кончаловски и Андреј Тарковски, а главните улоги ги толкуваат: Анатолиј Солоницин, Иван Лапиков, Николај Гринко, Николај Сергеев, Ирина Тарковска (наведена како Ирма Рауш), Николај Бурљаев, Степан Крилов итн. Филмот трае 205 минути и бил снимен со буџет од еден милион рубли. Во 1969 година, филмот ја освоил наградата „FIPRESCI“ на Канскиот филмски фестивал.
1 Содржина
Филмот го прикажува животот на големиот руски фрескописец од 15. век, Андреј Рубљов. Дејството започнува така што Рубљов (го игра Солоницин), заедно со двајца други монаси, Данило (го игра Гринко) и Кирил (го игра Лапиков) се упатуваат во еден манастир. Еден ден, во манастирот доаѓа гласник, кој бара од Рубљов да замине во Москва за да работи заедно со познатиот фрескописец Теофан Гркот (го игра Сергеев). Кирил, кој е љубоморен на дарбата на Рубљов, е разочаран и го напушта манастирот, а Рубљов е тажен што мора да се раздели од Данило.
Потресен од настаните што се случуваат во тогашна Русија (наездата на Татарите, големата сиромаштија и неписменост на народот и самоволието на власта), Рубљов запаѓа во длабоки морални дилеми и не е способен да слика. Еден ден, со помош на братот на Големиот Кнез, Татарите го опустошуваат градот Владимир и ги убиваат жителите кои се скриени во црквата, притоа уништувајќи ги иконите што тој ги насликал. За време на пустошењето, Рубљов извршува убиство, во желба да заштити една глувонема девојка. Разочаран од предавството на кнезот, од уништувањето на црквата и убивањето на луѓето, тој се заветува на молчење и одлучува дека повеќе нема да слика.
Потоа, за време на студената зима, кога Русија е зафатена од глад, Рубљов се враќа во својот манастир, каде повторно се среќава со Кирил, кој исто така се вратил во манастирот, покајувајќи се. Тогаш, Кирил му кажува за својата љубомора и го поттикнува повторно да се врати на сликањето. Во исто време, Рубљов е сведок на леењето на големата камбана што ја порачал Големиот кнез. Во потрага по мајстор, гласниците на кнезот доаѓаат во едно село, каде што го наоѓаат само детето Бориска (го игра Бурљаев), кое ги лаже, велејќи дека ја знае тајната за леење на камбани. Притоа, цело време, Бориска е под голем притисок, зашто знае дека ќе биде убиен, ако не успее да ја заврши работата. Кога, најпосле, камбаната е успешно направена, Бориска плаче од радост и тогаш му пристапува Рубљов, канејќи го да му се придружи како соработник.
Тристан да Куња

Тристан да Куња (|Tristan da Cunha, |Tristão da Cunha) — група од острови во јужниот дел на Атлантикот, 2816 километри од Јужна Африка и 3360 километри од Јужна Америка. Административно, острвите се дел од британските прекоморски територии Света Елена, Вознесение и Тристан да Куња.
Територијата се состои од главниот остров Тристан да Куња, со површина од 98 км<sup>2</sup>, како и од неколку ненаселени острови како што се Непристапниот Остров (10 км<sup>2</sup>) и Славеевите Острови (1,8 км<sup>2</sup>). На оваа територија припаѓа и островот Гоф (91 км<sup>2</sup>), 395 километри југоисточно од Тристан) на кое е поставена метеоролошка станица.
1 Историја
Островот првпат бил откриен од страна на португалскиот морепловец Тристан да Куња во 1506 година. Главиот остров го именувал според своето име(|Ilha de Tristão da Cunha).
Во 1815 година Обединетото Кралство ги припоило овие острови и со нив владеело преку колонијата ’Рт на Добра Надеж во Јужна Африка. Од 1938 година, островите се придружни територии на Света Елена а од 2009 година е дел од прекуморската територија Света Елена, Вознесение и Тристан да Куња.
Вулканската ерупција во 1961 година го натерала скоро целото население на евакуација во Англија, во воената база близу Саутхемптон. Поголемиот дел од жителите се вратиле на островот во 1963 година.
Брушани (остров)

Брушани — остров кој се наоѓа на Тиквешкото Езеро заедно со островот Градиште кој исто така се наоѓа на езерото.
1 Историја
Островот Брушани е направен на Тиквешкото Езеро во околу 1970 година, заедно со островот Градиште.
2 Местоположба
Островот се наоѓа на Тиквешкото Езеро во близина на селото Брушани и е близку до копното.
Тасино Чешмиче

Тасино Чешмиче — населба во Скопје која се граничи со населбата Црниче од Општина Кисела Вода и Водно и Центар од Општина Центар и која се наоѓа меѓу нив.
1 Институции
* Хотел „Тасино Чесмиче“
* ЈЗУ „Центар за рехабилитација на слух, говор и глас“
Црква „Воведение на Пресвета Богородица“ - Шлегово

Црква „Воведение на Пресвета Богородица“ - Шлегово — главна селска црква во селото Шлегово, во Општина Кратово. Се наоѓа на самото сретсело, во близина на регионалниот пат од Кратово до Пробиштип, кој поминува низ самото село. Одбележена е со својата камбанарија, која се забележува од далеку со својата убавина и необична градба. Камбанаријата е сместена на почетокот на стрмната уличка која води кон горното маало на селото. Изградена е целосно од камен и вообичаено се користи за венчавки и крштевки, за разлика од другата селска црква „Св. Никола“ на излезот на селото, која се користи за погреби, каде што се наоѓаат и самите селски гробишта.
Црквата располага со многу убав фрескоживопис и карактеристични икони, кои се истакнуваат со својата убавина. Иконите се стари стотина години и најверојатно се донесени од стариот безимен манастир на еден од ридовите во околината на селото, кој бил разрушен од Османлиите во век. Иконите биле случајно откриени од страна на црковниот одбор на црквата во еден стар куфер, за кој никој не проверив што содржи. На иконите се насликани Богородица, свети Михаил, свети Ѓорѓи, како и делови од Библијата.
Црквата е особено посетувана за време на неделите, кога доаѓаат самите селани, но и мештаните од околните села, како и од градот Кратово.
1 Приказна за клучот
Клучот од влезната врата на црквата бил направен пред стотина години. За самиот клуч постои верување дека оној кој ќе ја отвори прв црквата со него, ќе има среќа и сите желби ќе му се исполнат.
2 Камбанарија
Особена убавина на црквата ѝ дава самата камбанарија, кој прекрасно се вклопува во самата околина со црквата, како и околните стари селски куќи. Камбаријата била изградена десетина години по завршувањето на самата црква со доброволни прилози од целото население. Самото ѕвоно во камбанаријата било направено од мајстор донесен од Егејска Македонија. На ѕвоното имало златни букви, но кои за време на бугарската окупација на Македонија во Втората светска војна исчезнале.
Камбанаријата е изѕидена е со бели мазни камења.
3 Обнова
Во црквата биле изведувани градежни работи, со што бил обновен надворешниот трем, како и била поставена нова ограда бетонско-железна ограда околу црквата. Работите биле финансирани од страна на Општина Кратово, а своја помош дало и Здружението на граѓани „Согласие“ од Шлегово. Самата ограда околу црквата била изработена од камен, а горе било поставено ковано железо. Како поголема активност која тогаш се презела била целосната обнова на надворешниот трем на црквата.
4 Галерија
5 Поврзано
* Кумановско-кратовско архијерејско намесништво
* Кратовска парохија
* Шлегово
Родезија

Република Родезија од 1970 година понатаму позната како Република Родезија — самопрогласена, меѓународно непризната држава во југозападна Африка, која постоела од 1965 до 1979 година. Ја зафаќала територијата на денешно Зимбабве. Главен град на државата бил Солзбери (|Salisbury, денес Хараре). Родезија била сметана за ''де факто'' држава-наследник на поранешната британска колонија Јужна Родезија (чија прва влада била формирана во 1923 година).
Владата составена претежно од бело мнозинство на Јужна Родезија постојано го одложувала предавањето на власт во рацете на црното домородско мнозинство, покрај притисоците извршени од Обединетото Кралство. Белото мнозинство во владата на крајот еднострано прогласило независност од Велика Британија на 11 ноември 1965 година. Владата на почетокот барала членство во Комонвелтот, но подоцна ја напуштила таа политика и се самопрогласила како република во 1970 година.
Непосредно пред прогласувањето на независност, поради одбивањето да препуштат дел од власта на црното мнозинство, герилските организации (Африкански национален сојуз на Зимбабве под водство на Роберт Мугабе и Африканскиот народен сојуз на Зимбабве под водство на Џошуа Нкомо), помогнати од Кина и Советскиот Сојуз, започнале војна за сузбивање на белата власт, но и помеѓу себе, поради политичка превласт.
Владата на Обединетото Кралство не била задоволна со ова решение, па затоа иницирала нови преговори кои траеле од 10 септември до 15 декември 1979 година, во вилата „Ланкастер Хаус“ во Лондон, под претседавање на лордот Карингтон, тогашен британски министер за надворешни работи. Епископот Музорева бил приморан да прифати избори.
Согласно договорот во Ланкастер Хаус, управата над земјата на 11 едкември 1979 година била вратена на Британската Империја. Следниот ден управата ја презел лордот Соумс, а државата формално повторно станала колонија под името Јужна Родезија.
Парламентарните избори биле одржани на крајот на февруари 1980 година, по кампања која била одбележана со масовно застрашување и бројни други кршења на човековите права од страна на ЗАНУ под водство на Мугабе. Властите на Обединетото Кралство на кратко ја разгледале можноста за дисквалификација на ЗАНУ од учеството на изборите порати големото кршење на Договорот од Ланкастер Хаус, но на крајот не преземале ништо.
На 4 март 1980 година, ЗАНУ издвоил убедлива победа. Соперничкиот УАНЦ освоил само три од осумдесет места резервирани за црнечкото население во Претставничкиот дом.
Јужна Родезија под водство на Мугабе, на 18 април 1980 година станала Република Зимбабве.
1 Поврзано
* Ијан Смит
* Граѓанска војна во Родезија
* Федерација Родезија и Њасаленд
* Јужна Родезија