procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Бобов Дол (општина)

Општина Бобов Дол (|Община Бобов дол) — општина во рамките на Ќустендилскиот област, Бугарија. Административен центар е истоимениот град. Општината има 18 населени места со вкупно население од 6.862 жители (2021).
1 Географија
Општина Бобов Дол припаѓа во рамките на Ќустендилскиот област со плоштина на 206.19 km<sup>2</sup>. Бобов Дол е мала општина со мал број на жители. Нејзините граници зафаќаат 6,76% од Ќустендилскиот област. Таа се граничи со:
* Општина Дупница — исток и југоисток.
* Општина Бобошево — југ.
* Општина Невестино — југозапад.
* Општина Ќустендил — запад.
* Општина Радомир (Перничка област) — север.
2 Историја
Општина Бобов Дол била основана околу 1960-тите кога истоимениот град бил прогласен од село во град со указ број 788 во 1967 година.
3 Население
Во понови години Општина Бобов Дол доживува значајни демографски промени. Во 1985 година 14.453 жители живееле во Општина Бобов Дол, во 1992 година бројот се намалил до 13.655 ж., во 2001 било 11.755 жители. Додека во 2011 и 2021 било 9.067 и 6.862 жители. Според државниот статистички институт во 31 декември 2024 година Општина Бобов Дол имало 6.341 жители. Повеќето се мажи.
3.1 Вероисповед
+Вероисповед во 2011 и 2021 г., Вероисповед, 2011, 2021, Удел
2011, 2021
Христијанство, Православие, 6.936, 6055, 76,5%, 88,2%
Католицизам, 17, 0,2%
Протестанство, 32, 0,35%
Ислам, 33, 37, 0,36%, 0,53%
Атеизам, 309, 139, 3,4%, 2,02%
Друго, 3, 2, 0,03%, 0,03%
Не одговориле, 1.737, 346, 19,1%, 5,04%
4 Населени места
+Населени места во рамките на Општина Бобов Дол, Име, Старо име, Население, Кмет
1985, 1992, 2001, 2011, 2021, 2025
Бабино, 438, 354, 295, 229, 164, 150, Нели Љубомирова-Туџарова
Бабинска Река, 175, 164, 134, 97, 83, 74, Емилија Димитрова
Блато, 97, 90, 56, 30, 19, 15, Иван Владимиров
Бобов Дол, 7.697, 7.655, 6.904, 5.737, 4.283, 4.023, Елза Величкова
Голема Фуча, 298, 244, 177, 118, 77, 64, Цонка Сотирова
Големо Село, 883, 751, 636, 488, 428, 373, Васил Васев
Голем Врбовник, Големи Врбовник, 405, 329, 306, 175, 112, 97, Васил Стојнев
Горна Козница, 493, 402, 330, 144, 85, 70, Валентин Арсов
Долистово, 538, 458, 386, 280, 262, 234, Надка Серафимова
Коркина, 532, 495, 327, 175, 157, 147, Симона Тикбиљуќ
Локвата, Аљов Гроб, 22, 27, 19, 8, 4, 4, ''нема''
Мала Фуча, 293, 277, 217, 145, 109, 96, Росица Лазова
Мали Врбовник, 267, 193, 170, 108, 52, 44, Елена Атанасова
Мало Село, 480, 461, 414, 328, 257, 240, Зоја Цветкова
Мламолово, 1.134, 1.071, 958, 742, 579, 539, Милчо Михајлов
Новосељане, 237, 206, 129, 75, 39, 37, Симона Тикбиљуќ
Паничарево, 160, 209, 113, 71, 52, 48, Христина Вангелова
Шатрово, 304, 269, 184, 117, 100, 86, Елена Атанасова
Вкупно, 14.453, 13.655, 11.755, 9.067, 6.862, 6.341,
Блато (Ќустендилско)

Блато (|Блато) — село во западна Бугарија, во рамките на Општина Бобов Дол, Ќустендилски област.
1 Потекло на името
Поимот блато значи мочуриште во бугарски јазик. Селото го добило нејзиното име од околиското мочуриште.
2 Историја
Блато е старо село, според податоците од Николај Мичев постоело пред 1878 година. Претходно припаѓало во Општина Дупница, но со територијалните промени денес спаѓа во Општина Бобов Дол.
2.1 Географија
Селото има околу 682 метри надморска височина. Се наоѓа во близина на село Бабино и Бабинска Река. Неколку километри далеку од Бобов Дол.
3 Население
Населението на Блато според следните пописи:
3.1 Етнички состав (2011)
Етнички состав на селото според пописот во 2011 година:
, Број, Удел
Вкупно, 30, 100%
Бугари, 29, 96,7%
Турци, 0, 0%
Роми, 0, 0%
Други, 0, 0%
Не одговориле, 1, 3,3%
Мерцедес Деамброзис

Мерцедес Деамброзис (родена на 1 октомври 1955 година во Мадрид) ― шпанска писателка која пишува на француски јазик. Таа се доселила во Франција на 12-годишна возраст. Во многу од нејзините романи дејствата се одвиваат во Шпанија.
1 Дела
* 2001: ''Едно попладне со Рок Хадсон'' (Буше/Шастел)
* 2002: ''Продолжување и крај на Гран Конде'' (Буше/Шастел)
* 2004: ''Променадата на задоволствата'' (Буше/Шастел)
* 2005: ''Милагроса'' (Буше-/Шастел)
* 2006: ''Папката со падобран'' (Буше/Шастел)
* 2008: ''Канделарија нема да дојде'' (Едисион ду Шеман де фер)
* 2009: ''Само за забава'' (Буше/Шастел)
* 2009: ''Ништо сериозно'' (Едисион ду Шеман де фер)
* 2010: ''Со раѓање'' (Едисион ду Мотер) (препечатење во 2011 година во ''Шест начини да го кажете тоа'', колективно дело (со Николас д'Естиен д'Орвес, Софи Адриансен, Јасмина Кадра, Дејвид Фоенкинос, Изданија на мотори)
* 2013: ''Последниот од тринаесетте'' (Едисион Лабранше)
* 2014: ''Чудното појавување на Текла Осорио'' (Едисион де Бусклатс)
Galaxia

''Xeración Galaxia'' (трансбирано: ''Галакси Генерација'') — поранешна група писатели кои пишувале на галисиски јазик. Групата била центрирана околу Издавачката куќа Галаксија (основана 1950) која била основана за објавување и преведување на модерни текстови што ќе ја развијат галисиската национална литература.
Солдадеира

Галисиско-португалскиот термин солдадеира и шпанскиот термин солдадера значеле жена со сомнителен морал која танцувала и изведувала гимнастички вежби за време на изведбата на драматурзи или трубадури. Тие биле нарекувани „духовни наследници“ на ''девојките од Гадес'' споменати од Марко Валериј Марцијал и Јувенал.
1 Поврзано
* Фламенко
Нови лисја

''Нови лисја'' (галисиски: ''Follas Novas)'' — збирка на поезија што се состои од пет книги од галисиската писателка Розалија де Кастро, која била објавена во 1880 година. Тоа е нејзината втора и последна збирка на галисиски јазик. Поголемиот дел од песните биле напишани во текот на 1869-1870 година, кога семејството живеело во Симанкас, но збирката вклучува и литературни дела од 1870-тите, од кои дел веќе биле објавени во весници. Оваа книга се смета за едно од фундаменталните дела на галисиската литература, кое го предизвикало галисиската народна преродба наречена „Реџурдименто“.
Збирката ''„Нови лисја“'' се смета за врв на кариерата на Кастро. Покрај романтичната поезија, содржи и социјални коментари за улогата на жените и галисиската емиграција од економски причини. Последната книга од збирката, ''Вдовици на живите и вдовици на мртвите'' е за жени чии сопрузи ја напуштиле земјата од економски причини. Во предговорот, Кастро објаснува дека објавувањето и дистрибуцијата на збирката била поддржана од галисиската заедница во Куба.
Иво Брнчиќ

Иво Брнчиќ , роден 12/13 март, 1912 година - Власеница, Босна и Херцеговина, мај 1943), словенечки писател, поет, есеист и литературен критичар со хрватско потекло, едно од најзначајните имиња во словенечката меѓувоена литература и словенечкиот неореализам.
Тој имал хрватско државјанство и се изјаснил за Хрват.
1 Биографија
Неговиот татко бил државен службеник и Хрват по националност, додека неговата мајка потекнувала од добро познато, политички левичарско словенечко семејство - нејзиниот брат бил Лојз Крајгер. Негови роднини биле и комунистичките политичари Борис и Сергеј Крајгер. По завршувањето на средното училиште во Љубљана, се запишал на тамошниот универзитет. Подоцна се префрлил на Универзитетот во Загреб, каде што студирал славистика. Поради неговите отворени марксистички ставови, првично не можел да најде работа. Подоцна, заработувал за живот од пишување и преведување.
Во 1940 година, се вработил во основно училиште во Дрниш. Со избувнувањето на Втората светска војна, добил воена регрутација од Хрватската домобраниска гарда, во која бил мобилизиран. Две години подоцна, се обидел да избега и да се засолни кај југословенските партизани. Бил заробен и приведен во Зеница. Откако бил потврден како дезертер, повторно бил мобилизиран во војската на Независната Држава Хрватска. Во мај 1943 година, успеал да избега, но пред да може да се приклучи на партизаните, бил заробен од четниците и убиен во близина на Власеница во источна Босна.
2 Дела
Бил соработник на списанијата ''Љубљанско звоно'', ''Современа литература''. Познати се неговите есеи и критики за современите словенечки, хрватски и српски писатели (Крлежа, Цесарец, Цанкар, Дучиќ итн.), чиј избор постхумно е објавен во книгата ''Генерација пред затворени врати (Generacija ispred zatvorenih vrata'') (195). Пишувал поезија, проза (избор Балади, 1956) и драма Помеѓу четири зида (''Izmedju četiri zida'', 1955).
Неговата поезија е под влијание на патриотската поезија на Прешерн, експресионистичкиот израз и христијанскиот симболизам.
3 Наследство
Улици во Љубљана, Марибор и неговото родно место се именувани по Брнчиќ.
ФК Аугсбург

ФК Аугсбург е германски фудбалски клуб од градот Аугсбург, Баварија. Моментално се натпреварува во Прва Бундеслига, највисокото ниво на германскиот фудбал. Тимот е основан како Фудбал-Клуб Алеманија Аугсбург во 1907 година, а потоа настапувал под името БК Аугсбург од 1921 до 1969 година. Тој е најголемиот фудбалски клуб во Швапска баварија.
Најголемиот дел од својата историја, клубот ја поминал помеѓу второто и третото ниво на германскиот фудбал, а најразочарувачките денови ги преживеал во раните 2000-ти кога две сезони играле во четвртата дивизија. Сепак, по тој неуспехот, клубот доживеал голем прогрес во следните години за на крајот да стигне и до Бундеслигата, за првпат во неговата историја во 2011 година, каде што и останал оттогаш до денес. Аугсбург го консолидирал својот статус на прволигаш во 2010-тите, завршувајќи на највисокото за нив во историјата петто место во сезоната 2014-2015, што им дало право на учество во Европските натпреварувања за првпат во клупската историја. Европското деби го направиле во УЕФА Лига Европа во сезоната 2015-2016, каде што клубот стигнал до 1/16 финалето пред да биде елиминиран од Ливерпул со вкупен резултат 1-0.
Од 2009 година, својте домашни натпревари клубот ги игра на Аугсбург Арена, која е со капацитет од 30,660 седечки места. Боите на клубот се црвена, зелена и бела што можат да се најдат и на дресовите и шорцевите на клубот, додека амблемот е сличен на оној на градот Аугсбург.
1 Играчи
2 Титули и достигнувања
2.1 Национални натпреварувања
*Регионална лига Југ : 2
: 1973-1974, 2005-2006
2.2 Регионални натпреварувања
*Оберлига Бајерн : 5
: 1972-1973, 1979-1980, 1981-1982, 1993-1994, 2001-2002
*Швабен куп : 10
: 1969–1972, 1980, 1986, 1988, 1993, 1996, 1999, 2002, 2004, 2005
2.3 Младински натпреварувања
*Бундеслига под 19 : 1
: 1992-1993
*Куп на Германија за јуниори : 4
: 1990-1991, 1991-1992, 1993-1994, 1994-1995
2.4 Други достигнувања
*Највисок пласман во Прва Бундеслига : 5. место
: 2014-2015
*Најдобар пласман во Купот на Германија : полуфинале
: 2009-2010
Емануела: Антидевица

„Емануела: Антидевица“ (француски: ''Emmanuelle: L'antivierge'') или „Емануела 2“ – филм на режисерот Френсис Џакобети (Francis Giacobetti) од 1975 година. Џакобети е автор и на сценариото, заедно со Боб Елија (Bob Elia). Главните улоги ги играат: Силвија Кристел (Sylvia Kristel), Умберто Орсини (Umberto Orsini), Катрин Риве (Catherine Rivet), Фредерик Лагаш (Frédéric Lagache), Каролин Лоренс (Caroline Laurence) и Венантино Венантини (Venantino Venantini).
1 Синопсис
Емануела живее во своите фантазии во прегратките на својот сопруг Жан и на таинствениот Кристофер. Таа ја воведува младата Ана-Марија во светот на уживањето и телесната љубов...
Хамза Хумо

Хамза Хумо (Мостар, 30 декември 1895 – Сараево, 19 јануари 1970) бил српски, југословенски и босанско-херцеговски писател, новинар и историчар на уметност.
1 Биографија
Завршил средно училиште во Мостар. На почетокот на Првата светска војна бил уапсен и интерниран во Унгарија. Во 1915 година бил мобилизиран како преведувач и писар во болницата во Ѓер.
По војната, студирал историја на уметност (1918–23) во Загреб, Виена и Белград. Од 1922 година, бил професионален новинар за белградските весници ''„Новости“'', ''„Реч“'' и ''„Политика“'', и активен член на Сараевската група писатели.
По капитулацијата на Југославија во 1941 година, тој отишол во селото Цим во близина на Мостар, каде што останал во текот на целата окупација. По војната, живеел во Сараево, го уредувал весникот ''„Ново време“'', а потоа работел како уредник во Радио Сараево и бил директор на Уметничката галерија.
ТВ серијата „Кожи“ (Коже) е базирана на романот од Адем Чабриќ.
Тој бил чичко на Авдо Хум, висок државен и партиски функционер во СФР Југославија.
2 Дела
*''Внатрешен живот'', песни, 1919.
*''Страсти, кратки раскази'', 1923 година.
*''Град на рими и ритми'', песни, 1924.
*''Од записите на Истокот'', песни, 1925 година.
*''Гроздана се кикотеше'', 1927 година
*''Под точилницата на времето'', кратки раскази, 1928.
*''Случајот со робот на сликарот'', кратка приказна, 1930 година.
*''Приказни'', 1932 година.
*''Љубов на периферијата'', кратки раскази, 1936.
*''Градење врз урнатини'', роман, 1939.
*''За Тито'', 1946 година.
*''Песни'', 1946 година.
*''Хасан Опанчар'', кратки раскази, 1947.
*''Адем Чабриќ,'' роман, 1947; 1951 година.
*''Песна за Мостар,'' 1949 година.
*''Три света'', драма, 1951 година.
*''Љубовта на Перишиќ'', раскази, 1952 г.
*''Избрани песни'', 1954; 1968.
*''Хаџиевиот меч'', кратки раскази, 1955; 1964; 1967.
*''Собрани дела I—VI'', Сараево 1976.
Мал речник на туѓите зборови во македонскиот јазик (2019)

''Мал речник на туѓите зборови во македонскиот јазик'' — речник на странски зборови и изрази од Толе Белчев, Снежана Веновска-Антевска и Елена Јованова-Грујовска во издание на издавачката куќа „Бата прес“. Објавувањето на речникот е помогнато од Министерството за култура.
1 Содржина
„Малиот речник на туѓите зборови во македонскиот јазик“ е текст наменет за сите возрасти, особено за помладите кои се среќаваат секојдневно со непознати зборови или со зборови што ги прочитале или ги слушнале некаде и не им го знаеле точното значење. Потоа во различни пригоди и од различни причини сосема несоодветно ги употребуваат тие зборови. Овој речник е потсетник за таквите зборови со цел да се употребат онаму каде што е потребно и соодветно. Овде е направен избор од непознати туѓи зборови што се употребуваат често. Секако, забелешката е дека во македонскиот јазик има соодветници за туѓите зборови и подобро е да се употребуваат тие. Со неологизми се означуваат нови, непознати зборови во јазикот. Дел од нив може да потекнуваат од други јазици, а дел од нив да се јават како нови од соодветниот јазик. Оние што потекнуваат од други јазици се поставени како туѓи, странски зборови, а ако ги има во повеќе јазици тие се јавуваат како интернационализми. Тие може да живеат во еден јазик подолго време, покрај првичната (примарна) приспособеност (адаптација) тие може да се одомаќинат во јазикот и да се однесуваат како сите други зборови од македонско потекло (да се членуваат, да градат различни облици, да го добијат акцентот во јазикот домаќин и сл.). Некои од тие зборови толку многу навлегуваат во системот што доживуваат секундарна (вторична) адаптација (приспособување), поставеност, значење, улога или функција што ја немале во јазикот од каде што потекнуваат. Дел од овие зборови се употребуваат само во определени сфери на општење, дел се јавуваат според честотата сосема рамноправно со зборовите во јазикот домаќин, дел од нив се јавуваат како егзотизми (зборови што не може да се преведат и се дел од нечија култура), а дел од нив имаат многу кратка употреба и остануваат како дел од пасивните, ретко употребувани зборови. Овде е направен избор само на неологизмите од туѓо потекло, според честотата и според проширеноста во различни функционални сфери на македонскиот јазик.
Заорок

„Заорок“ — збирка со песни и раскази за деца на Христина Аслимоска од 2001 година.
1 Содржина
Книгата содржи 23 песни:* Куќата моја
* Мојот град
* Моето училиште
* Книго моја
* Годишни времиња
* Пролет
* Развигорче
* Цвет
* Букет
* Славејче
* Распеано штурче
* Есен
* Облаче
* Овошје
* Грозје
* Дренка
* Нова година
* Панделка
* Родители
* Мојот брат
* Волшебна слика
* За тажните деца
* For the sad children
2 Технички податоци
Книгата е објавена од издавачката куќа Македонски духовни конаци во рамките на едицијата „Искри“. Ликовното уредување е дело на Владо Јоциќ, а автор на илустрациите е Христина Аслимоска. Книгата, со димензии од 36 страници, е испечатена во печатницата „Графомак“ во Кичево, во тираж од 300 примероци. Таа е каталогизирана во Народната и универзитетска библиотека „Св. Климент Охридски“, Скопје и ја носи меѓународната ознака ISBN 9989-874-06-9.
3 За делото
Во својот осврт кон делото, професорот Јордан Спасески истакнува дека младата поетеса наоѓа убави и топли зборови за сите нешта што ја опкружуваат, украсувајќи ги луѓето и предметите за кои пишува со зборовите од најубавиот јазик во светот — македонскиот. Светлана Христова-Јоциќ ја пофалува спонтаноста и индивиуалноста на авторката во нејзините први чекори во поетската земја, како и свежината на нејзините стихови.
Црква „Вознесение Христово“ - Буково

Вознесение Христово (позната и како Свети Спас) — главна манастирска црква на истоимениот буковски манастир во битолското село Буково, Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа на патот за соседното село Орехово, сместена во близина на селото Буково од каде води асфалтен пат. Малку пред црквата патот е земјен.
2 Галерија
3 Поврзано
* Битолско архијерејско намесништво
* Буковска парохија
* Буково
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Буково

Свети Ѓорѓи (позната понекогаш и како Свети Димитрие) — помала манастирска црква на буковскиот манастир „Вознесение Христово“ во битолското село Буково, Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа на патот за соседното село Орехово, сместена во близина на селото Буково од каде води асфалтен пат. Малку пред црквата патот е земјен. Истата се наоѓа само неколку метри оддалечена од главната манастирска црква „Вознесение Христово“.
2 Галерија
3 Поврзано
* Битолско архијерејско намесништво
* Буковска парохија
* Буково
Небесна наезда

''Небесна наезда'' (|天空侵犯, |High-Rise Invasion) — јапонска манга напишана од Цуина Миура и илустрирана од Такахиро Оба.
Серијата била објавувана онлајн на примената ''Manga Box'' на DeNA од декември 2013 до април 2019 г., при што Kodansha го составила во дваесет и еден том танкобон. Мангата е лиценцирана во Северна Америка од Seven Seas Entertainment.
Продолжението на мангата насловено ''Небесна наезда: Пристигнување'' (англ. ''High-Rise Invasion Arrive''; јап. ''天空侵犯arrive'') било серијализирано на веб-страницата и примената ''Magazine Pocket'' на Kodansha од јули 2019 до април 2021 г., со објавени седум тома танкобон.
Адаптација на серијата во оригинална мрежна анимација (ONA) од студиото Zero-G била пренесувана низ целиот свет на Netflix во февруари 2021 г.
1 Содржина
Средношколката Јури Хонџо ненадејно се наоѓа пренесена во свет полн со облакодери поврзани со висечки мостови. Набргу потоа, таа открива дека ја ловат загадочни личности што носат маски. Подоцна, дознава дека и нејзиниот брат, Рика, е заробен во истиот свет. Таа среќава други младинци во истата опасна ситуација, но не е сигурна дали тие ќе бидат сојузници или противници.
2 Ликови
Јури Хонџо (јап. ''本城 遊理'') — средношколка што е ненадејно пренесена во чуден свет исполнет со високи згради (облакодери), каде што неа и други како неа ги гонат убијци што носат загадочни бели маски. Откако сфаќа дека и нејзиниот постар брат Рика е пренесен во овој необичен свет, братот и сестрата одлучуваат да се пронајдат и да бараат начин да избегаат. Познато е дека таа има братски комплекс.
Мајуко Нисе (јап. ''二瀬 真由子'') — една од луѓето пренесени во загадочниот небесен свет. Малтретирана и запоставена од сите, вклучувајќи ги и нејзините родители, Мајуко станала немилосрден убиец во овој нов свет, не сакајќи да му верува на никого. Меѓутоа, откако е спасена од Јури, Мајуко целосно се посветува да ѝ помага. Откако стануваат пријателки, Мајуко развива чувства кон Јури.
Рика Хонџо (јап. ''本城 理火'') — постариот брат на Јури и еден од луѓето пренесени во загадочниот небесен свет. Неговиот доверлив карактер го води брзо да стане водач на мала човечка група што напорно работи за да најде излез од овој свет, додека одржува врска со својата сестра преку телефон за да ѝ дава совети и да разменува информации.
Буковски манастир „Вознесение Христово“

Буковски манастир „Вознесение Христово“ — манастир во битолското село Буково. Комплексот е сместен во самото истоимено село, на падините на Баба Планина.
1 Местоположба
Манастирот се наоѓа западно од селото Буково, веднаш до асфалтниот пат кој води кон соседното село Орехово. Тој е сместен во густа букова шума.
2 Градби во манастирот
Манастирот е составен од црквите „Вознесение Христово“, „Св. Ѓорѓи“ и „Св. Архангел Михаил“, како и бројни помали параклиси.
2.3 Црква
За црквата нема податоци кога е изградена.
2.3 Црква
За црквата нема податоци кога е изградена.
2.3 Црква
За црквата нема податоци кога е изградена.
2.4 Параклиси
Во рамки на манастирскиот двор се наоѓаат повеќе параклиси.
2.4.1 Параклис „Св. Ана“
Параклисот Света Ана се наоѓа во дворот на манастирот.
2.4.2 Параклис „Св. Атанасиј“
Параклисот Свети Атанасиј се наоѓа во дворот на манастирот.
2.4.3 Параклис „Св. Јоаким, Меркуриј и Григориј“
Параклисот Свети Јоаким, Меркуриј и Григориј се наоѓа пред камбанаријата на главната манастирска црква „Вознесение Христово“.
2.4.4 Параклис „Св. Катерина“
Параклисот Света Катерина се наоѓа во подножјето на камбанаријата на манастирската црква „Вознесение Христово“.
2.4.5 Параклис „Св. Петар и Павле“
Параклисот Свети Петар и Павле се наоѓа во дворот на манастирот.
2.4.6 Параклис „Св. Теодора“
Параклисот Света Теодора се наоѓа во дворот на манастирот.
3 Галерија
Венера, Купидон, Лудост и Време

''Венера, Купидон, лудост и време'' (''Алегорија на Венера и Купидон'' и ''Триумф на Венера'') е алегорична слика од околу 1545 година насликана од фирентинскиот сликар Ањоло Бронѕино. Сега се наоѓа во Националната галерија во Лондон. Научниците не знаат со сигурност што прикажува сликата.
Сликата станала позната како ''Венера, Купидон, Лудост и Време'', и генерално научниците се согласни дека ова се главните фигури. Купидон и Венера се бакнуваат во преден план, додека Лудост се подготвува да ги обсипе со ливчиња од роза. ''Времето'', на врвот, гледа и држи крпа. Значењето на трите фигури и интеракциите меѓу нив се нејасни. Сликата ја прикажува амбивалентноста, еротиката и нејасната сликовитост што се карактеристични за тој период и авторот.
1 Слика
Сликата можеби била нарачана од Козимо I де Медичи, Големиот војвода од Тоскана или од Франческо Салвијати, за да му биде подарена како подарок на Франсоа I. Џорџо Вазари напишал дека слика од Бронѕино, веројатно оваа, му била испратена на кралот Франсоа, иако не прецизира од кого: „Тој направил слика со единствена убавина, која му била испратена на кралот Франсоа во Франција; на која била гола Венера и Купидон кои се бакнуваат, а од едната страна Задоволство и Игра со други Љубов; а од другата, Измама, Љубомора и други страсти на љубовта“.
Еротските слики одговарале на вкусот на Медичи и на францускиот двор во тоа време. Вниманието кон текстурата и богатството е исто така во согласност со аристократското покровителство на Бронѕино. Сликата ја донел Наполеон од Париз во Виена.
Во 1813 година, Јохан Кеглевиќ ја добил сликата од Франц Венцел, грофот фон Кауниц-Ритберг. Од 1860 година се наоѓа во Лондон.
Фигурата на Венера може да се спореди со скапоцен предмет (како што е мермерна статуа) во луксузна атмосфера, пожелна поради нејзината недостапност. Во оваа голема, необично ладна композиција, која е намерно конструирана на контрапункт од спротивставени движења, најфината работа е во третманот на лицата. Бронѕино, познат пред сè како портретист, насликал неколку портрети на семејството Медичи.
Речник од три јазика

''Речник од три језика'' — речник на македонски, албански и турски јазик што го напишал Ѓорѓија Пулевски, бил печатен во Државната печатница во Белград и издаден во 1875 година. Преводите на албански народен говор и на турски народен говор се дадени со кириличен превод, па ова е една од ретките книги со кирилично претставување на албанскиот и турскиот јазик.
1 Опис
Во тријазичникот, Пулевски почнува со предговор (разговор) за делото, ја изложува потребата од знаење на странски јазик како и придонесот што оваа книга за тоа како и за подобрување на мајчиниот јазик. Продолжува со прашања и одговори на прашањата што ги поставува од областа на верата, политички прашања и прашања од речиси сите области на општествениот живот во Македонија.
2 Значење
Ова дело е особено значајно поради јасната концепција и отворено изнесената идеја за татковината Македонија, за македонскиот народ и македонскиот јазик како посебни во словенскиот свет. Во овој речник Пулевски првпат ја изложува македонската национална идеологија, декларирајќи дека „и Македонциве се народ и местото нивно е Македоија“, дека „Нашето отечество се велит Македонија и мие се именуваме с.[лавјано]Македонци и дека „македонскиот јазик е најсроден со црковнославјанските книги и тој е старославјански.“
3 Содржина
На крајот на книгата е дадена содржина, односно како што стои во самата книга „Где шта стоји“. Така Пулевски ја поделил содржината на 19 поглавја:# Почетак
# За чуства
# За веков
# За три царства јестествени
# За руди кои влегајед наимногу в-работа
# За растенији земни
# За животиње
# Народна сказанија и опис Македонију
# За пет делови од земјава.
# За тјела небесни
# За тјела од звездине
# времињја како се дељад
# Годишњи содржан
# Воздухшни јављенији
# Толковање разговори који се неједнакви
# Писменица или за писма
# Букварка или глас од букви
# Реченица
# Таини мијачки јазик
По содржината дадени се исправки на печатните грешки на трите јазика.
4 Претплатници
Од страна 163 со име и презиме, занимање и дополнителни податоци набројани се претплатниците (изворно - предуписници) на книгата. Наведени се претплатници од следниве места: Солун, Кукуш (Кукош), Стојаково, Воден, Врање, Власотница (Лесковачко), Малино (Кумановско), Сопот (Светиниколско), Приштина, Гњилане, Чучер (Скопско), Мирковци, Бањани, Љубанци, Побужје, Обреновац, Белград, Велес, Крушево, Охрид, Орашац (?), Куманово, Ресен, Кичевски манастир, Раштани (Кичевско), Зркле, Црешнево (Порече), Белица (Порече), Бенче, Слатина (Порече), Белица (Порече), Воштарани, Галичник, Лазарополе, Селце (Ростушко), Битуше, Бигорски манастир, Гостивар, Тетово, Сопотница, Доленци (Демирхисарско).
Вера, Надеж, Љубов и мајка им Софија

Светите маченички Вера, Нада и Љубов (|Fides, Spes et Caritas) и нивната мајка Софија (Мудрост) — христијански светици и маченички од II век.
Тие живееле и починале во Рим за време на владеењето на царот Адријан. По раѓањето на третата ќерка, Софија останала вдовица.
Во времето на нивната смрт, Вера имала 12 години, Надеж 10, а Љубов 9 години. Тие биле изведени пред царот, каде што решително ја признале својата вера во Исус Христос и одбиле да ѝ принесат жртви на божицата Артемида. Потоа биле мачени и убиени по наредба на царот. Софија ги зела мртвите тела на своите ќерки и ги погребала надвор од градот. По три дена и три ноќи молитва на нивните гробови, таа самата починала во 137 година.
Православната црква ги слави светите маченички Вера, Надеж и Љубов и нивната мајка Софија на 17 септември според јулијанскиот календар, или 30 септември според грегоријанскиот календар..
Прекумерен туризам

Прекумерен туризам се однесува на ситуација кога преголем број туристи посетуваат одредена дестинација, што доведува до негативни последици врз животната средина, локалната култура, инфраструктурата и квалитетот на живот на локалното население. Овој феномен често се случува во популарни туристички места, каде што напливот на посетители ги надминува капацитетите на дестинацијата.
ПУ „Елпида Караманди“ - Доленци

Основно училиште „Елпида Караманди“ (официјално: Подрачно основно општинско училиште „Елпида Караманди“ - Доленци; скратено: ПООУ „Елпида Караманди“) — подрачно основно училиште во битолското село Доленци, во состав на истоименото училиште од градот Битола, Општина Битола.
Училиштето е именувано по македонскиот народен херој, Елпида Караманди.
1 Местоположба
Училиштето се наоѓа во средишниот дел на селото Доленци, спроти селската џамија.
2 Галерија
ПУ „Елпида Караманди“ - Цапари

Основно училиште „Елпида Караманди“ (официјално: Подрачно основно општинско училиште „Елпида Караманди“ - Цапари; скратено: ПООУ „Елпида Караманди“) — подрачно основно училиште во битолското село Цапари, во состав на истоименото училиште од градот Битола, Општина Битола.
Училиштето е именувано по македонскиот народен херој, Елпида Караманди.
1 Местоположба
Училиштето се наоѓа во источниот дел на селото Цапари кај последните куќи од селото.
2 Историја
Во минатото, училиштето било именувано по македонскиот партизан Трајан Белев.
3 Галерија
Портрет на Уголино Мартели

„''Портретот на Уголино Мартели“'' — слика од италијанскиот уметник Ањоло ди Козимо, познат како Бронsино, изработена во 1536 или 1537 година. Сега се наоѓа во Уметничката галерија во Берлин, Германија. Делото е потпишано со „БРОНЅО ФИОРЕНТИНО“ на работ од таблата.
Уголино Мартели (1519-1592) бил фирентински аристократ, хуманист и лингвист, чиј семеен палацо може да се види во позадината на сликата. Мермерниот ''Давид'' од семејната колекција се појавува во заднината. Порано му се припишувал на Донатело, додека сега му се припишува на Антонио или Бернардо Роселино и датира помеѓу околу 1461 и 1479 година. Најраниот спомен на скулптурата е во приватните записи на Луиџи д'Уголино Мартели, дедото на Уголино, во пописот на неговите поседи започнат во 1488 година. Сега се наоѓа во Националната галерија во Вашингтон. Давид бил традиционален симбол на фирентинската слобода и може да биде алузија на приврзаноста на Мартели кон градската Републиканска партија.
На бирото на научникот може да се види копија од Хомеровата ''„Илијада“'', напишана на грчки јазик, свртена кон читателот. Отворена е на почетокот од деветтата книга, „Амбасадата кај Ахил“. Втората книга, од која е видлив само еден агол, е напишан со „MARO“, што укажува на латинскиот поет Публиј Вергилиј Маро, попознат како Вергилиј. Левата рака на Уголино е потпрена на дело од Пјетро Бембо, чии сонети биле напишани на народен јазик. Уголино држел предавања за Бембо и го запознал до 1539 година.
Друг портрет на Уголино Мартели сега е во Националната галерија на уметности во Вашингтон. Порано се сметало дека е дело на Понтормо, но сега се верува дека е дело на тесно поврзан сликар.
За штетноста на тутунот

''За штетноста на тутунот'' (|О вреде табака) — едночинка од Антон Чехов. Драмата има еден лик, Иван Иванович Њухин. Првпат објавена во 1886 година, драмата била ревидирана од Чехов и е најпозната по нејзината верзија од 1902 година.
1 Содржина
Дејството се одвива во градското собрание. Сопругата го замолила Њухин да одржи предавање за „штетноста на тутунот“, иако е пушач. Тој нагласува дека ова ќе биде суво и здодевно предавање, но секогаш ја одложува вистинската тема зборувајќи за своите проблеми со неговата доминантна сопруга.„Патем, морам да ви кажам дека жена ми води интернат. Па, не баш интернат, туку нешто слично. Само меѓу нас, жена ми сака да се жали на тешки времиња, но си ставила настрана мало гнездо... околу четириесет или педесет илјади рубли. Што се однесува до мене, немам ниту копејка на мое име, ниту денар...“Тој сака да ѝ се спротивстави на својата сопруга, сака да избега, да заборави и да биде сам. Симболично го фрла својот стар, излитен елек, но одеднаш повторно го крева, бидејќи„Таа е тука. Мојата сопруга е таму во крилото и ме чека.“До крајот на монологот, Њухин речиси и да не кажал ништо целесообразно за штетните ефекти на тутунот, но ја замолува публиката да не го издава:„Ако ве праша, ве молам, ве преколнувам, кажете ѝ дека нејзиниот сопруг-страшило, мислам, предавачот, јас, се однесувал достоинствено.“
2 Историја на објавување
Претставата првично била објавена на 17 февруари 1886 година во ''Петербургскаја газета'', под наслов „Монолошка сцена“ и потпишана со А. Чехонте. Подоцна истата година, во ревидирана верзија била вклучена во збирката ''Шарени приказни'' (Пестрые рассказы) објавена во Москва.
Подоцна Чехов продолжил да ја ревидира, сè додека попознатата верзија од 1902 година не била вклучена во томот 14 од „Целосните дела“ од А.П. Чехов, објавени од Адолф Маркс во 1903 година.
Човекот кој знаеше премногу

„Човекот кој знаеше премногу“ (англиски: ''The Man Who Knew Too Much'') — американски филм од 1956 година, во режија на Алфред Хичкок. Главните улоги ги играат: Џејмс Стјуарт, Дорис Деј и Бренда де Банзи.
1 Содржина
Додека учествува на медицинска конференција во Париз, американскиот лекар д-р Бен Мaкена, заедно са супругата и со синот Хенк, оди на излет во Маракеш, во Мароко. Патувајќи кон Маракеш, во автобусот го запознава Французинот Луј Бернар. Утрдента, на пазарот, претворен во Арап, Луј му приоѓа на Бен са нож забоден во грбот. Пред да умре, Луј му шепнува на Бен дека во Лондон ќе биде извршен атентат на еден државник. Бен не сака таа информација да ѝ ја каже на власта, зашто дознава дека неговиот син Хенк го грабнал брачниот пар од Британија, Едвард и Луси Дрејтон. Луѓето за кои работи брачниот пар Дрејтон се закануваат дека ќе го убијат Хенк, ако Бен открие нешто од она што му го кажал Луј Бернар. Бен и сопругата заминуваат во Лондон со намера да го спречат атентатот и да го пронајдат Хенк.
Исекаи

Исекаи (|異 世界, со значење „Друг свет“ или „Поинаков свет“) — популарен јапонски поджанр на фантазијата и научната фантастика. Овој поджанр е застапен во аниме, лесни романи, манги и видеоигри, а неговиот главен заплет се врти околу една личност или група што е пренесена или попаѓа во некој нов свет. Овој „друг свет“ може да биде сѐ, од класичен свет на фантазија, преку виртуелна реалност или паралелна вселена, па сѐ до друга планета или различен историски период. Главната тема на делата исекаи е како главните ликови мораат да се прилагодат и асимилираат на сосема новите и често опасни услови.
Концептот на пренесување во друг свет не е нов; тој потекнува од стари народни приказни како што е јапонската приказна за Урашима Таро. Меѓутоа, првите дела што го воспоставиле жанрот во современ облик се романот ''Воин од друг свет'' од Харука Такачихо и телевизиската серија ''Aura Battler Dunbine'' од Јошијуки Томино.
1 Особености
Заплетите на исекаи можат да се поделат на два главни вида: пренесување во друг свет (јап. ''異世界転移'') и прераѓање во друг свет (јап. ''異世界転生''). Првиот вид, каде што главниот јунак е едноставно пренесен во нов свет, бил почест во раните дела. Додека вториот вид, каде што јунакот умира во својот првобитен свет и се прераѓа во друг (или се вселува во веќе постоечко тело во новиот свет), станал позастапен во последно време.
Светот во кој што главниот јунак попаѓа може да биде буквално нов свет — на пример, алтернативна планета или паралелна реалност. Исто така, може да биде нов само за главниот јунак, сместен во историска поставеност на реалниот свет, или пак целосно измислен, каде што јунакот се буди во тело на лик од некоја книга, филм или видеоигра.
Франкенштајн (филм од 2025)

Франкенштајн (|Frankenstein) — игран, темно-фантастичен готски филм од 2025 г., на американскиот режисер Гиљермо дел Торо. Главните улоги во филмот ги толкуваат Оскар Ајзак, Џејкоб Елорди и Мија Гот.
Филмот ја имал својата светска премиера во главната конкуренција на 82. венецијански меѓународен кинофестивал на 30 август 2025 г. Потоа следело ограничено прикажување во киносалите на 17 октомври 2025 г., додека светски бил достапен преку Netflix на 7 ноември 2025 г.
1 Содржина
Книжевна основа за сценариото послужил готскиот роман на Мери Шели, „Франкенштајн“ (англ. ''Frankenstein'').
Негов главен лик е научникот по име Виктор Франкенштајн, кој создава вештачки човек (или чудовиште), но подоцна се откажува од него. Поради тоа, безименото чудовиште почнува да го прогонува својот творец.
2 Улоги
Џејкоб Елорди, чудовиштето на Франкенштајн
Оскар Ајзак, Виктор Франкенштајн
Мија Гот, Елизабет Лавенца
Кристоф Валц, Хенрих Харландер
Феликс Камерер, Вилијам Франкенштајн
Лорен Колинс, Клер Франкенштајн
Ларс Микелсен, капетан Андерсон
Дејвид Бредли, слепиот човек
Берн Горман, Фриц
Чарлс Денс, Леополд Франкенштајн
Ралф Ајнесон, професор Кремпе
Ѓорѓи Прчков

Ѓорѓи Прчков – романсиер и раскажувач за деца.
1 Животопис
Роден е во селото Битола, во 1942 година во занаетчиско семејство. Основното образование го завршил во училиштето „Трифун Пановски“, средното во Средното земјоделско училиште“, и се запишал и на Педагошката академија во Битола во класата на професорите Владимир Костов и Лазо Каровски. Со пишување почнаl од најрано детство, во почетокот со куси раскази, а потоа романи и сказни за деца и млади. Откако се вработил во ОУ „Тодор Ангелевски“ како наставник по македонски јазик, почнал поинтензивно да пишува и објавува, во почетокот проза наменета за деца и млади, а од 1990 и за возрасни.
Член беше на редакцијата при составувањето на антологијата „Битолски писатели“. Негови раскази среќаваме во списанијата за деца: „Другарче“, „Развигор“, „Наш свет“, „Детето и сообраќајот“, „Колибри“, во седум читанки за основното образование. Негов расказ објавен е во книгата „Златна книга на прозата за деца“ (2004). За возрасни објавувал во „Млад борец“, „Студентски збор“ и списанието „Развиток“.
2 Творештво
Автор е на следните дела:* „Марширања“ (тетралогија - прва и единствена во Македонија, 2000),
* „Жед во срцето“ (раскази, 2000),
* „Битолски подробности“ (роман, 2001),
* „‘Рѓосани и поразени“ (роман, 2002),
* „Жими крст и кандило“ (роман, 2003),
* „Сорти“ (роман, 2003),
* „Џек“ (роман, 2004),
* „Верушка“ (роман, 2004),
* „Аманет“ (роман, 2006),
* „Она“ (раскази, 2006),
* „Зеа маус“ (роман, 2007),
* „Маченица“ (роман, 2007),
* „Бурмут“ (роман, 2008),
* „Хераклејски прстени“ (роман, 2008).
И на следните за деца и младина:
* „Велосипедисти“ (повест, 1980),
* „Чистотник“ (раскази, 1981),
* „Рудата“ (роман, 1982),
* „Живот на тркала“ (повест, 1984),
* „Лелчо“ (сказна, 1985),
* „Словенските првоучители“ (раскази, 1985),
* „Ластарче и Цуки“, (сказна, 1985),
* „Големиот учител Климент Охридски“ (раскази, 1986),
* „Tрите скапоцени камчиња“ (сказна, 1990),
* „Топката што многу знае“ (сказна, 1993),
* „Математичар“ (драма, 1996),
* „Како расте Славчо“ (раскази, 1996),
* „Огнови“ (раскази, 1996),
* „Штурчо“ (сказна, 2005),
* „Миленичето Монче“ (сказна, 2007).
3 Награди
* Награда „4 Ноември“ во 1986 година за книгата „Ластарче и Цуки“
Повеќе дела му се наградени и откупени од издавачки куќи.
Параклис „Св. Никола“ - Папрадиште

Свети Никола — параклис во азотското село Папрадиште, Македонија.
1 Местоположба
Параклисот се наоѓа на местото Марково Стапало, веднаш после последните куќи во селото Папрадиште.
2 Галерија
3 Поврзано
* Велешко архијерејско намесништво
* Богомилска парохија
* Папрадиште
Иван Алексов Сазданов

Иван Алексов Сазданов — македонски револуционер учесник во македонското револуционерно движење и деец на Македонската револуционерна организација.
1 Животопис
Иван Алексов Сазданов бил роден во 1872 година од родители Алексо Сазданов и Измирка Стефанова во тетовското село Волковија. Негов помлад брат бил Атанас Алексов, исто така дел од ВМОРО. Основното образование го има завршено во Волковија, а 7ми клас гимназија во Истанбул. Од 1890 година работел како дукјанџија и како реонен началник на МРО, како и на организирање на чети, снабдување со храна, оружје. Ги снабудал војводите и нивните чети, како Наќе Војвода од кичевско, Никола Стојанов од Горно Јеловце, Пешо Пашата од Бугарија. Тодор Јуруков од село Влковија, и Милош од гостиварското село Сушица. Во 1902 година заедно со тројца четници биле предадени од турски шпиони во селото Милетино. Сепак успеале да пребегнат во селото Блаце при курирот Костадин. Од таму со помош на курирот пребегнале во селото Пуста Брезница, од таму во селото Ораовец кај војводата Иван Наумов Алабакот. Во 1904 година од Софија пребегнал со војводата Иван Наумов во Македонија, при што со четата ги посетиле селата Павлешенци, Богомила, Ораовец, и од таму заминале во битолско и прилепско во селата Жван, Слепче, Цер и Мало и Големо Црско. Преку Брод и Богомила заминал есента во Софија. Во 1905 година четата на Иван Алабакот била нападната во селото Павлешенци. При што братот на Иван Алексов, Атанас Алексов загинал, а Иван Алабакот успеал да се спаси. По убиството на неговиот брат тој се вратил во родното село. Во 1952 година живеел во Скопје од каде поднел молба за илинденска пензија.
Мала Мисури (Северна Дакота)

Реката Мала Мисури е притока на реката Мисури, долга е 900 км, и тече низ северните Големи Рамнини на Соединетите Американски Држави. Извира во североисточен Вајоминг, во западниот дел на округот Крук, околу 24 км западно од Ѓаволската Кула, тече кон североисток, низ еден агол од југоисточна Монтана и во Јужна Дакота. Во Јужна Дакота, тече кон север низ Бедлендс во Северна Дакота, преминувајќи ги националните пасишта, и сите три единици на Националниот парк Теодор Рузвелт. Во северната единица на паркот, свртува кон исток, и се влева во Мисури во округот Дан кај езерото Сакакавеа, каде што формира 48 км долг крак наречен Мал Мисуриски Залив и се спојува со главниот канал на Мисури околу 40 км североисточно од Килдир.
Високо сезонското истекување од неплодните земјишта и другите бездрвни предели долж Мала Мисури низводно носи големи количества на еродиран седимент. Седиментните слоеви, кои се протегаат од изворите во Вајоминг, па сè до устието во Северна Дакота, варираат по старост, но поголемиот дел од коритата долж реката припаѓаат на формациите Булион Крик и Сентинел Бјут, обете наталожени за време на палеоценот (од пред околу 66 до 56 милиони години). Наслагите вклучуваат силт, глинест камен, песочник и лигнит јаглен, кој се наоѓа во крајбрежната рамнина од време на Ларамидската орогенеза.
Повелба „д-р Трифун Пановски“

Повелба „д-р Трифун Пановски“ – признание на Македонското лекарско друштво воспоставено во 1985 година. Истото им се доделува на членови на МЛД за исклучителни резултати постигнати во подолго временско раздобје во унапредувањето на медицинската наука и практика, во развојот на здравствената служба, како и во остварувањето на целите на МЛД.
1 Добитници на повелбата
1.1 2024
Повелбата за 2024 година е доделена на Светскиот ден на здравјето, 7 април 2025, на следниве лекари:* д-р спец. Миодраг Миленковиќ
* проф. д-р Биљана Јанеска
* прим. д-р Томислав Петровски
* проф. д-р Михаил Кочубовски
* прим. д-р Ирина Проданова
* проф. д-р Светлана Андон Кочева
* д-р Весна Семенакова
* проф. д-р Скендер Саиди
* проф. д-р Катерина Тошеска Трајковска
1.2 2023
Повелбата за 2023 година е доделена на Светскиот ден на здравјето, 7 април 2024, на следниве лекари:* прим. д-р Елизабета Цонева
* проф. д-р Сашо Дохчев
* проф. д-р Јордан Минов
* проф. д-р Љубе Ивковски
* проф. д-р Милка Здравковска
* д-р Ани Видоевска
* проф. д-р Ирена Кондова
* прим. д-р Весна Деловска
* проф. д-р Соња Генадиева Ставриќ
* прим. д-р Лилјана Котлар
Ванѓел Самарџиќ

Ванѓел Самарџиќ (Воден, – Скопје, ) — македонски градежен инженер, архитект и политичар, градоначалник на Град Битола за време на Кралството Југославија.
1 Животопис
Самарџиќ е роден на 1 декември 1892 г. во градот Воден, Егејска Македонија, во семејството на Јован (трговец) и Катерина (домаќинка). Дипломирал на Градежниот отсек при Техничкиот факултет во Белград во 1921 г. Во 1921–1926 г. бил вработен во градежната секција при Министерството за градежништво во градот Битола.
Од 1927 до 1941 г., како сопственик на градежната фирма „Гранит“, се занимавал со проектирање и изведба на повеќе индивидуални семејни куќи, меѓу кои и куќата на адвокатот Атанасие Сотировиќ. Во 1930 г., заедно со своето претпријатие, ги проектирал рабниците на потегот од хотелот „Босна“ до р. Драгор. Учествувал и во инфраструктурната обнова на Широк Сокак.
Од 1934 до 1935 година, Самарџиќ служел како претседател (градоначалник) на Општина Битола. Во тој период реализириал повеќе значајни зафати, меѓу кои Градскиот парк, уредување на приодите до железничката станица, уредување на германските воени гробишта и други проекти. За последниот зафат е одликуван со орден „Железен крст“ од страна на германската влада.
По крајот на Втората светска војна учествува во обновата на железниците и мостовите низ Македонија. Во 1946 г. се вработил во ГП „ФЕГРАП“, каде што раководел со изведбата на ХЕЦ „Сапунчица". Од 1948 до 1955 г. работел во ГП „Бетон“, кога раководел со изведбата на цементарниците „Шар“ во Генерал Јанковиќ (1948–1952) и „Усје“ во Скопје (1952–1955), а од 1955 до 1957 г. работел во станбената задруга „Нов дом“. До неговото пензионирање работи во службата за надзор во Заводот за станбена изградба на Град Скопје. Починал во 1986 г.
За својата плодна стручна дејност добил повеќе општествени признанија и награди.
2 Поврзано
* Список на градоначалници на Општина Битола
3 Наводи
3.0.1 Забелешки
Самуел Есенде

Самуел Есенде (роден на , во Монфермеј) – француско-конгоански фудбалер, напаѓач на Аугсбург и на репрезентацијата на ДР Конго.
1 Клупска кариера
Есенде се приклучил на Академијата на Париз Сен Жермен на 12-годишна возраст и ја поминал целата своја младинска фудбалска кариера во клубот. На 10 август 2018 година, тој го потпишал својот прв професионален договор со Париз Сен Жермен со важност до 1 јуни 2021 година, сепак правејќи настапи само за вториот тим во четвртото ниво на францускиот фудбал.
На 22 август 2018 година, Есенде бил позајмен на екипата на Ојпен во Белгија. Тој го имал своето професионално деби со Ојпен во победата со 1–0 над Р. Е. Мускрон на 25 август 2018 година.
Во август 2021 година, тој се приклучил на францускиот третолигаш Авранш, каде останал две години. Во летото 2021, тој потпишал за екипата на По со која настапувал една сезона во Лига 2, каде на 32 натпревари постигнал 7 гола. Следната година потпишал за Кан, кој се натпреварувал во истата дивизија, забележувајќи 28 настапи и 4 гола во сезоната 2022-2023.
На 20 јули 2023, Есенде бил позајмен на португалскиот клуб од Примеира лига, . Во дресот на Визела, тој ја одиграл најдобрата сезона во кариерата постигнувајќи 15 гола во првенството, но и покрај тоа што во јануари клубот го откупил од Кан на крајот на сезоната морал да го продаде напаѓачот поради испаѓањето од лигата.
На 28 јуни 2024 година, Есенде потпишал четиригодишен договор со германскиот клуб Аугсбург. Тој постигнал гол, на неговото деби во Бундеслигата, во ремито 2–2 против Вердер Бремен.
2 Репрезентативна кариера
Откако во 2024 година се согласил да го претставува ДР Конго, земјата на неговото потекло, тој го направил своето деби за репрезентацијата на 6 јуни 2024 година, во натпревар од квалификациите за Светското првенство 2026 против , што завршил 1-1. Својот прв гол за ДР Конго го постигнал на 5 јуни 2025, во победата со 1-0 над во пријателски натпревар.
3 Статистика
3.1 Клупска статистика
''Статистиката е ажурирана на 19 јануари 2025.''
Сезона, Клуб, Првенство, Национален куп, Континентален куп, Останати купови, Вкупно
Лига, Наст, Гол, Лига, Наст, Гол, Лига, Наст, Гол, Лига, Наст, Гол, Наст, Гол
2015-2016, Париз Сен Жермен 2, АПФ, 2, 0, -, -, -, -, -, -, -, -, -, 2, 0
2016-2017, АПФ, 19, 2, -, -, -, -, -, -, -, -, -, 19, 2
2017-2018, НПФ2, 14, 3, -, -, -, -, -, -, -, -, -, 14, 3
Вкупно Париз Сен Жермен 2 35 5 - - - - - - 35 5
2018-2019, Ојпен, ПЛ, 16, 0, КБ, 3, 0, -, -, -, -, -, -, 19, 0
2019-2020, Авранш, НПФ, 18, 3, КФ, 2, 1, -, -, -, -, -, -, 20, 4
2020-2021, НПФ, 27, 8, КФ, 3, 4, -, -, -, -, -, -, 30, 12
Вкупно Авранш 45 11 5 5 - - - - 50 16
2021-2022, По, Л2, 32, 7, КФ, 1, 1, -, -, -, -, -, -, 33, 8
2022-2023, Л2, 28, 4, КФ, 2, 0, -, -, -, -, -, -, 30, 4
2023-2024, ПЛ, 31, 15, КП+ЛКП, 3+1, 1+0, -, -, -, -, -, -, 35, 16
2024-2025, БЛ, 29, 7, КГ, 4, 3, -, -, -, -, -, -, 19, 8
Вкупно во кариерата 216 49 19 10 - - - - 235 59