procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Петричко

Петричко — историско-географска област в Пиринска Македонија околу градот Петрич.
Територијата на областа приближно се совпаѓа со некогашната Петричка околија — денешната општина Петрич, заедно со селата Добри Лаки, Игралишта (Игралиште), Клепало, Колибите, Махалата и Никудин во општината Струмјани и Лебница и Хрсово во општината Свети Врач (Сандански).
Подрачјето се наоѓа во западниот дел на Светиврачко-петричката Котлина и по соседните планини Беласица, Огражден и Малешевските. Се граничи со Светиврачко на север и исток, Валовишко (Демирхисарско) во Егејска и Дојранско на југ и Струмичко и Беровско на запад во Вардарска Македонија.
Есјуфјол

Есјуфјол — подледнички вулкан на југоисточниот дел на ледената капа на ледникот Ватнајекидл, северно од вулканот Ерефајекидл кој се состои од централниот вулкан Снехета и широка купа. Поголемиот дел од вулканот, вклучително и купата од 40 км<sup>2</sup> е покриен со ледена капа, но делови од југоисточната падина се изложени во правец на гребенот северозапад-југоисток.
1 Опис
Повеќето од изложените карпи на вулканот се алкалинско-базалтни, но помала количина на риолитски карпи исто така се присутни. Широк јекилхлеп се спуштил југоисточно од Ватнајекидл на почетокот на септември 1927 кој мирисал на сулфур и пепел паднала врз Брејдамеркурјекидл за која се сметало дека веројатно потекнува од Есјуфјол. Иако холоценски ерупции не се потврдени од Есјуфјол, роеви земјотреси кои може да индицираат магматски поместувања биле детектирани во октомври 2002 и во 2010.
2 Поврзано
*Список на вулкани во Исланд
3 Наводи
*
Имам две мајки и двајца татковци (филм)

„Имам две мајки и двајца татковци“ (хрватски: ''Imam dvije mame i dva tate'') - југословенски филм од 1968 година, во режија на Крешо Голик, кој е автор и на сценариото, заедно со Мирјам Тушек, засновано врз неговата новела. Во главните улоги настапуваат: Мија Оремовиќ, Реља Башиќ, Фабијан Шоваговиќ, Вера Чукиќ, Игор Гало, Давор Радолфи, Томислав Жганец, Матеа Богдановиќ и Златко Каузлариќ. Директор на фотографијата е Ивица Рајковиќ, автор на музиката е Томислав Симовиќ, сценографијата е дело на Жељко Сенечиќ, монтажерка е Катја Маер, а продукцијата е на „ФРЗ Загреб“ и „Јадран Филм“. Режисерот Голик го снимил овој филм по пауза од 13 години, а за својата улога Мија Оремовиќ за освоила „Златната арена“ на филмскиот фестивал во Пула во категоријата за најдобра женска улога.
1 Содржина
Еден маж (го игра Башиќ) и една жена (ја игра Оремовиќ) кои порано биле заедно, сега имаат нови бракови. Тој е оженет со убава и млада жена (ја игра Чукиќ), таа е омажена за постар музичар (го игра Шоваговиќ), а децата ги поделиле меѓу себе. Иако на прв поглед е сè во ред, сепак не е така. Децата не се развиваат онака како што би сакале родителите, а тоа се однесува особено на постариот син (го игра Гало) со кого таткото постојано се расправа. Поради тоа, поранешните сопружници се состануваат за да ги решат проблемите околу воспитувањето на децата. Ниту еден од нив во новите бракови не го пронашле она што им недостасувало во нивниот заеднички брак, но не можат да се вратат назад и животот продолжува понатаму...
Порак

Порак или Аксарбахар — стратовулкан кој се наоѓа во вулканскиот предел Варденис. Се наоѓа на околу 20 километри југоисточно од езерото Севан, а вулканското поле ја опфаќа границата помеѓу Ерменија и Азербејџан (Нагорно-Карабах) со лавини текови кои се наоѓаат во двете земји. Десет сателитски конуси и фисурни отвори лежат на страните на вулканот.
Самиот вулкан Порак е датиран околу 15 ± 15 ka според Калиум-аргонското датирање. Два долги лавини текови, од кои едниот е со должина од 21 километри, се протегаат од вулканското поле северно и североисточно. Во областа има термални извори, а средината на плеистоценот Хонарасар се наоѓа на север од Порак. Комплексот е изграден од делумно седиментни карпи и делумно вулканогенски серии од горната креда и еоценот..
1 Опис
Постојат четири етапи на трахијандезитски лавини текови, од кои најстариот го формирал самиот вулкан Порак и помладите три добиени од конуси и фисури. Двата видови на лавини текови ги прекриваат наносите на Севанското Езеро со тенка покривка на почвата од раната фаза на Холоценот. Втората фаза формирала текови на лава кои влегуваат во езерото Алагел и не се покриени со почвата.
Неколку археолошки наоѓалишта (еден од нив датиран со анализа на радиојаглерод според која анализа датираат од 3080 ± 40 ПС - 3200 ± 40 ПС) се изградени во двете најстари фази на Холоценот, но не и најновата фаза. Лавини текови во третата фаза се протегаат на работ од една од овие локации, која била изградена врз лава од претходните две фази, што укажува на тоа дека местоположбата била погодена од историска вулканска активност. Исто така, постојат докази за силна активност на земјотреси датирани од 6640 ± 90 ПС и помеѓу 782 и 773 п.н.е.
2 Натписот од Хорхор
На натписот Хорхор, во кој Аргишти I од Урарту го евидентира освојувањето на градот Беура, се забележува дека за време на опсадата градот бил уништен од земјотрес и ерупција на „планината Бамни“. Историчарите сметаат дека веројатно вулканот Порак всушност е планината Бамни и дека Беура бил еден од археолошките наоѓалишта во областа. Меѓутоа, местоположбата на Беура е контроверзна. Идентификацијата на уште еден натпис од наследникот на Аргиштис, Сардури II, дава доказ за уште една ерупција на Порак.
Постарите докази за вулканска активност укажуваат на привремено исчезнување на шумите во областа пред 6.270 ПС, најверојатно поради шумски пожари предизвикани од вулканска активност. Петроглифите од околу 5.000 ПС, исто така, портретираат вулканска активност.
Саат-кула (Струга)

Саат-кула — саат-кула во Струга. Таа се наоѓала кај сегашната пошта. Била во скромни димензии: 4 х 4 м. висока (со чатија) 6 м. Од четирите страни имала полукружни прозори. И влезната врата била исто така полукружна. Ќошовите на ѕидовите биле од делкан бигор.
Саат кулата во Струга се наоѓала покрај Мустафа Челеби џамијата на десниот брег од реката Дрим. Имала рустичен изглед поради дрвената конструкција од хоризонтално поставени балвани над камениот долен дел од градбата. Не е познато кога е изградена, била урната во зимата на 1944/45 година.
Клисура на Зрновска Река

Клисура на Зрновска Река — клисура која се протега 12 км низ првата половина на течението на Зрновска Река во Кочанско, источна Македонија. Сместена е во северниот дел на планината Плачковица и ги одвојува ограноците Лисец (1.754 м) на исток и Туртел (1.689 м) на запад. Должината на клисурата, од с. Зрновци до долината на Ломија изнесува 7 км, а понатаму до месноста Ломија уште 5 км.
Страните на клисурата се високи 600-800 м. Клисурата е тектонски предиспонирана, доста стрмна, на некои места во вид на кањонска долина (особено пред вливот на Ломија), длабоко всечена во рифеј-камбриумски шкрилци. По тесното долинско дно е карпестото корито на Зрновска Река, со бројни брзаци и мали водопади. Водопадите, иако се мали и високи до 6 м, образувале големи и доста длабоки џиновски лонци или т.н. „вирови“. Највпечатлив вир е Девичин Вир, кој е со пречник од 8 до 10 м, длабочина до 4 м и образуван под Девичиниот Водопад висок околу 5 м. Од Девичин Вир до селото Зрновци, 5 км низводно, се поминува покрај неколку вакви „вирови“ (Колев Вир, Змијарнико, Суљов Вир), всечени во цврсти карпи. На некои места минувањето покрај нив е вистински предизвик. Горниот дел од долината на Зрновска Река со долината на Ломија поради пошуменоста и непристапноста остава впечаток на недопрена природа.
1 Поврзано
* Девичин Водопад
Радомир (врв)

Радомир (старо: ''Калабак''; |Радомир, |Καλαμπάκα, ''Калабака'') — највисок врв на планината Беласица. Висок е 2.029 м и се наоѓа во Петричко, на самата границата меѓу Пиринска и Егејска Македонија.
1 Местоположба
Врвот е сместен 9 км југозападно од градот Петрич. Се издига на главното планинско било, западно од врвот Дебело Брдо и источно од врвот Лозен. Има пирамидален облик со многу стрмни падини на запад и југ. Сочинет е од метаморфни карпи. Почвите околу него се планинско-ливадски и кафеави шумски, а покриен е со подалпската тревна растителност. По билото поминува државната граница меѓу денешна Бугарија и Грција. Обележан е со граничната пирамида бр. 24.
2 Име
Сè до 29 јуни 1942 година врвот го носел името Калабак, кое и денес се користи меѓу мештаните. Новото име му е дадено во чест на македонскиот цар Гаврил Радомир.
3 Патеки
Главни пристапи за искачување на планината се градот Петрич (6 часа), селото Димидово (денес Самуилово, 5 часа), и планинарските домови „Лопово“ (2 часа), „Конгур“ (3 часа) и „Беласица“ (4,5 часа) од бугарска страна, како и селото Мандраџик (6 часа) од грчка страна.
4 Галерија
5 Поврзано
* Петричко
* Демирхисарско (Егејска Македонија)
* Бутковско Езеро
* Круша (планина)
Блаштица

Блаштица — река во Македонија, сместена во подрачјето помеѓу планините Мариовски Козјак и Кожуф.
Се наоѓа источно од селото Рожден, а се влева во Црна Река. Реката претставува значајно геонаследство од сферата на хидрологијата во Македонија.
1 Течение
Реката Блаштица е збирно име кое реката го добива во долниот тек. Водотекот извира под врвот Голем Козјак (1.814 м.) на надморска височина од 1.720 метри, тогаш позната како Мајденска Река, која настанува со спојување на водите на Бистричка Река и на Јаворска Река. Кај селото Рожден, реката е позната како Бистра, а кога започнува да се движи кон селото Мрежичко е позната како Блаштица и се движи кон северозапад.
2 Слив
Сливното подрачје на реката изнесува 184,32 км<sup>2</sup>.
3 Клисура
Помеѓу селата Рожден и Мрежичко, изградена е импозантна клисуреста долина, која на места има кањонски карактер. Овде речното дно се всекува во цврста карпеста подлога претставена со тријаски мермеризирани варовници и доломити. Долж речното корито се забележуваат и помали каскади и џиновски лонци.
Долината низводно од селото Рожден има должина од 11 километри.
4 Загадување
Реката годишно носи нанос од 50.000 м<sup>3</sup>, кој главно се слива од отворениот коп на рудникот ’Ржаново, чиј нанос завршува во Блаштица преку притоката Казарик.
5 Галерија
6 Поврзано
* Црна Река
Вулкански кратер

Вулкански кратер – кружна длабнатина (депресија) настаната како последица на вулканска активност. Во кружната длабнатина се јавуваат отвори од кои избива магмата во вид на гасови, лава и други материјали. Кратерот може да биде со големи димензии и понекогаш со голема длабочина. Неговата ширина може да изнесува од неколку десетици метри до повеќе километри, а длабочината од неколку десетици метри до еден километар. На дното на кратерот е отворот низ кој растопената материја од астеносферата стигнува до вулканскиот кратер. Вулкански кратер разорен со експлозија се нарекува калдера. Калдерите вообичаено се широки и до 20 км и на нивното дно обично се наоѓаат млади вулкански конуси (Јега на планината Тибести во Сахара).
1 Потекло на поимот
Зборот кратер доаѓа од грчкиот збор ''κρατήρ'' кој означува керамички сад.
2 Геоморфологија
Кај вулканите кратерот обично се наоѓа на врвот на планината формирана од вулканските наслаги кои избиле на површината како лава. Вулканите кај кои кратерот е на врвот обично имаат конусен облик. Постојат и вулкани кај кои кратерот е на бочните страни на вулканот. Во некои вулкански кратери може да дојде до создавање на кратерски езера, кога дождот ќе го наполни кратерот или после топење на снегот.
Пробиените кратери имаат понизок раб на едната страна бидејќи при ерупцијата дошло до изливање на лава, или подоцна дошло до ерозија.
Некои вулкани, како на пример Мари, се состојат само од кратер – немаат вулкански конус. Исто така постојат и вулкани кои после ерупцијата не оставаат кратер.
3 Поврзано
* Вулкан
* Вулкански конус
* Купа
’Ржаново (рудник)

’Ржаново — рудник на фероникел во областа Тиквешко Мариово, во јужниот дел на Македонија. Наоѓалиштето е сместено во атарот на истоименото село.
Отворањето на рудникот бил основа за изградба на тополницата Фени во близина на Кавадарци во 1982 година.
Рудникот бил затворен во 2013 година од страна на претпријатието „Фени Индустри“.
1 Руда
Рудата се јавува при контакт помеѓу јурските серпентнити и шкрилците во подината и кредните варовници. Просторно, рудниот слој има субвертикална положба и под влијание на силните тектонски движења има инверзна положба. Минералната асоцијација на ова наоѓалиште е: магнетит, хематит, клинохлор, талк, сепиолит, пирит, магхемит, пиротин, дигенит, милерит и др.
Вкупно утврдени геолошки рудни резерви на фероникел се 42 милиони тони со 31% железо и 1,03% никел.
2 Производство
Годишното производство на рудникот било 800.000 тони руда, со околу 1% никел, 30% железо, 0,05% кобалт.
Производството било прекинато во 2013 година од страна на претпријатието „Фени Индустри“, која го затворила рудникот, отпуштајќи ги неговите вработени.
3 Транспортна лента
Помеѓу отворениот коп на рудникот „’Ржаново“ и топилницата „Фени“ постои транспортна лента за превоз на руда, која спаѓа меѓу најдолгите на Балканот.
4 Поврзано
* Железо
* Никел
* ’Ржаново
Коропуна

Коропуна — вулкан кој се наоѓа на Андите во јужните делови на Перу. Неговиот врв достигнува надморска височина од 6.377 метри. Вулканот, кој се наоѓа 155 километри од Арекипа, главно е направен од лавини текови образувани од миоценски игнимбрити. Коропуна е активен најмалку пет милиони години, при што поголемиот дел од денешниот конус настанат за време на плиоценот и плеистоценот.
Вулканот е покриен со дебел слој на мраз, втор по големина во тропските предели и претрпел неколку фази на проширување и намалување. Од 2016 година, ледената капа е во повлекување. Една проценка предвидува дека истата ќе исчезне до 2045 година. Повлекувањето на ледниците на Коропуна се заканува на снабдувањето со вода на десетици илјади луѓе, а интеракцијата помеѓу вулканска активност и ледничките ефекти да создаде одлив на мраз кој може да биде опасност за околните популации доколку се врати вулканската активност.
Планината се сметала за света од Инките, и таму се откриени голем број археолошки наоѓалишта. Инките го изградиле највисокиот систем за наводнување во светот токму на оваа планина.
1 Геологија
Коропуна е стратовулкан кој потекнува пред околу 1 до 3 милиони години за време на плиоценот. Вулканот постојано бил активен за време на холоценот. Геолозите идентификувале холоценски лавини текови кои се спуштале на растојание од 8,5 километри. Исто така, постојат и депозити на пепел во полупречник од 7 км околу планината. Коропуна припаѓа на заспаните вулкани. Привремената активност е ограничена од неколкуте топлински извори во областа чија температура на водата е од 20 °C до 51 °C. Основата на огромниот вулкан има пречник од околу 20 километар. Областа на планината е обележана со најмалку шест врвови покриени со мраз.
2 Леден слој
Во денешно време, снежната линија поминува на височина од 5300 до 5600 метри. Топењето на ледниците на Андите во голема мера се зголемило во текот на изминатите 50 години. Ако во 1955 година површината на мразот била 122,7 km2, тогаш во 2003 година таа останала само 56,7 км<sup>2</sup>, што одговара на пад со 54%.
Растопената вода снабдува околу 50.000 жители на провинциите во регионот на Арекипа. Ако процесот на топење продолжи со истото темпо, тогаш по 50 години Коропуна ќе остане без мраз, што ќе доведе до тоа да жителите нема да имаат на разполагање вода за пиење и вода за наводнување.
3 Света планина
Корупона, како и другите планини во Перу, според мислењето на домородните Индијанци, е света планина во која живее богот Апу. Апу е планинско божество, силно почитуван за време на Инките, на кој се пренесувале жртви, за да одговара климата или количината на врнежите на желбите на жителите.
4 Туризам
Искачувањето на врвот технички не е комплицирано, но оддалеченоста на вулканот, големата височина и крајните понекогаш ниски температури бараат доста висока физичка подготовка од алпинистите. Качувањето започнува уште од ''Лагуна Паларкоча'', сместена на југозападното подножје на ледникот.
Потешкиот начин (филм од 1991)

Потешкиот начин (|The Hard Way) е американски филм од 1991 во режија на Џон Бедхем, според сценариото на Лем Добс и Мајкл Козол. Главните улоги ги играат: Мајкл Ј. Фокс, Џејмс Вудс, Стивен Ланг и Анабела Шора.
1 Приказна
Детективот Џон Мос (го игра Вудс) е еден од најдобрите во Одделението за убиства при њујоршката полиција. Тој го решава случајот со серискиот убиец (го игра Ланг) кој убива по диско-клубовите и кој поради тоа е наречен „Расипувач на забави“ (''Party Crasher''). Во мигот на конечната пресметка со убиецот, за време на потерата по њујоршките улици, Мос паѓа од возилото и убиецот успева да избега. Поради тоа, шефот го сменува Мос од случајот, а тој доживува нервна криза кога ќе слушне дека негов соработник ќе биде славниот холивудски глумец Ник Ланг (го игра Фокс), кој се прославил со улогата на полицаецот Реј. Мос воопшто не е воодушевен од глумецот, но тој е воодушевен од Мос и постојано го имитира. Тоа уште повеќе го нервира детективот Мос, но тој не може никако да се ослободи од својот соработник, дури ниту кога тој ќе ја попречи потерата по серискиот убиец....
Јолнир

Јолнир — подводен вулкан кој се наоѓа во јужниот дел на Исланд, во близина на островот Суртсеј. Тоа бил формиран за време на десетмесечна вулканска ерупција која изградила остров набрзо потопен од морската ерозија при што настанала подводна планина која четириесеттина години по ерупцијата се издигнала на четириесет и еден метар под нивото на вода.
1 Географија
Јолнир се наоѓа во јужниот дел на Исланд, во јужниот крај на архипелагот Вестманаејар, на еден километар југозапад но од островот Суртсеј.
Станува збор за моногеничен вулкан кој образувал подводна планина по ерозија на привремен остров во тек на подводна вулканска ерупција. Откако се издигнал до седумдесет метри над морското ниво и имал површина до 0,28 км<sup>2</sup>, островот формиран од акумулација на тефра брзо еродирал од брановите, кои четириесеттина години по појавата ја спуштиле неговата височина на четириесет и еден метар под нивото на морето.
Исто како островот Суртсеј и соседните подводни планини Суртла и Ситлингур, Јолнир е вклучен во поморската тампон зона на оваа локација заведена во листата за светско наследство на УНЕСКО од 2008 година.
2 Историја
Кога ерупцијата на Суртсеј била во затишје седум месеци и престанала да исфрла лава а островот Сиртлингур не бил во ерупција веќе два месеца, вулканолозите на  декември 1965 виделе дека се формира вулкански чад кој се издигал од површината на морето, на еден километар југозападно од Суртсеј. Дошле до заклучок дека во тек е подводна ерупција со испуштање на лава која се фрагментира во тефра. Со акумулација на овие материјали се појавил новиот остров, којшто го нарекле Јолнир според едно од имињата на нордискиот бог Один. Островот се издигнал до седумдесет метри над морското ниво и достигнал површина од 0.28 км<sup>2</sup>. На крајот на мај 1966, лагуна се формирала на северниот брег на островот.
Кога ерупцијата престанала на 10 август 1966, вулканот повеќе не испуштал лава која би можела да го заштити од морската ерозија. Тој толку брзо еродирал што на 31 октомври 1966, целосно бил проголтан под брановите а триесет и четири години по крајот на неговата ерупција се издига како подводна планина на 41 метар под морското ниво.
3 Поврзано
* Суртсеј
* Сиртлингур
* Суртла
Дацит

Дацит е вулканска карпа создадена при вулканска ерупција. Изградена е од кварц, натриум-калиумски плагиокласи и боени минерали. Според состав спаѓа меѓу типовите вулкански карпи андезит и риолит. Името го добива според староримската провинција Дачија (во денешна Романија и Молдавија) каде што карпата првпат била опишана.
Дацитот има улога во создавањето на континенталната кора од архаичниот еон.
Терор (вулкан)

Планината Терор — голем штитест вулкан кој се наоѓа на источниот дел на Росов Остров, Антарктик. Вулканот има бројни конуси и куполи на крилата и е главно покриен со снег и мраз. Тој е втор по големина од четирите вулкани кои се наоѓаат на Росовито Остров, и е малку засенет од својот сосед, Еребус, кој се наоѓа на 30 километри на запад. Терор бил именуван во 1841 година од страна на сер Џејмс Кларк Рос според неговиот втор брод, ХМС Терор. Капетан на Терор Френсис Крозиер, кој бил близок пријател на Рос.
Карпите на врвот не биле проучувани, но пониските области биле проучувани, а карпите од тие области се движат од 0,82 до 1,75 милиони години. Терор не покажува знаци на вулканска активност.
Првото искачување на планината било направено во 1959 година.
Тера Мадре

Тера Мадре (од италијански: ''Terra Madre'' со значење на македонски: ''Мајка земја'') е мрежа на заедници за храна, кои се групи на малите производители на храна посветени на производство на квалитетна храна на одговорен одржлив начин. Постојат повеќе од 2.000 Terra Madre заедници за храна ширум светот.
1 Цели
Тера Мадре мрежата е лансиран од страна на „Слоу фуд“ организацијата, и намерата е да ги обезбеди и поддржува малите земјоделци, фармери, одгледувачи, ловци и риболовци, занаетчии чиј пристап кон производство на храната ја штити животната средина и заедници. Мрежата ги поврзува нив заедно со научниците и академиците, готвачите, потрошувачите и младински групи, така што тие може да ги здружуваат силите во насока на подобрување на системот за храна.
Terra Madre мрежата одржува голема двегодишна-биенале конференција, која се одржува во Торино, Италија наменети за да се поттикне дискусија и воведување иновативни концепти во областа на храна, гастрономија, глобализацијата, економија. Првата од овие конференции се одржа во 2004 година.
Националните и регионалните Terra Madre работат тесно со слоу фуд convivia да се зголеми капацитетот на локалните заедници со цел за да се обезбеди добра, чиста и правична храна.
На Terra Madre Фондацијата е создаден за да зачне, финансира и овозможи организирање на меѓународни собири и други развојни проекти, за да се осигура континуитетот на Мајката Земја.
Основачки членки на Тера Мадре Фондацијата вклучуваат:
* Италијанското Министерство за Земјоделство, Храна и Шумарство Политики
* Развојот на Соработката на италијанското Министерство за Надворешни Работи
* Пиемонт Регионална Власт
* Градот Торино
* Слоу Фуд
2 Историја
Првата Terra Madre конференција се одржа во Торино во 2004 година и беше проследенa од 5,000 делегати од над 130 земји. На програмата беа 61 Земјата Работилници. Торинската Terra Madre конференција се свикува на секои две години во есен. Во октомври 2006 (26 октомври до 30 октомври), Terra Madre привлече над 9,000 учесници. Terra Madre 2006 година се фокусираа на врските помеѓу заедниците за храна, готвачи, универзитети и научници.
3 Terra Madre конференции
Форматот на Terra Madre е намерно меѓународен, со предавачи кои зборуваат на нивниот мајчин јазик. Учесниците носат слушалки преку кои следат симултан превод. Прием на настанот е обвинет за присутните.
4 Теми
Terra Madre семинари се наменети да се фокусираат на теми како што се спротивни на генетски изменета храна (ГМ), развојот на органската храна, одржливост, вода права, како и влијанието на глобализацијата врз традиционалната храна култури.
Сахама

Сахама — згаснат стратовулкан и највисок врв во Боливија.
1 Местоположба
Планината се наоѓа во Департман Оруро, во провинцијата Сахама. Невадо Сахама се наоѓа во истоимениот национален парк во југозападниот дел на земјата, околу 16-24 километри од границата со Чиле.
2 Опис
Врвот на планината претставува изолиран конус, но е геолошки комплексен, со лавини куполи од андезитски и риодацитски состав. Датата на последната ерупција на вулканот е непозната, иако се смета дека последно бил активен во времето на Холоценот. Овде расте растението ''Polylepis tarapacana''на висина од над 5.200 метри надморска височина, и е едно од највисоките надморски височини на кое може да се најде некаде во светот.
3 Искачување
Џозеф Прем го направил првиот обид да се искачи на планината во 1927 година од страна на северозападниот гребен, но овој обид останал неуспешен. По уште неколку обиди, Премм достигнал до врвот во август 1939 година преку потешкиот југоисточен гребен.
Од населеното место Сахама, еден планинарски тим може да се искачи на планината за два или три дена, доколку временските услови се поволни. Во моментов најлесно за искачување е преку патеките на северозападниот гребен. Оваа патека е технички лесна, има потреба од минимална планинарска опрема и не претставува никаква посебна тешкотија освен некои снежни патеки.
Во август 2001 година, две екипи од Сахама и боливиските планински водичи одиграле фудбалски натпревар на врвот на планината Сахама, во обид да покажат дека самата надморска височина не е ограничување на физичкиот напор. Всушност, целта била да се изрази протест против одлуката на ФИФА да ја прекине употребата на Ла Паз како место за одржување на меѓународни фудбалски натпревари, поради неговата голема височина.
Елдгјау

Елдгјау (|Eldgjá, „огнена клисура“) — вулкан и кањон во Исланд. Овој, и вулканот Катла се дел од истиот вулкански систем на југот од земјата.
Сместен помеѓу Ландманалаугар и Киркјубејарклаустур, Елдгјау е најширокиот вулкански кањон на светот, приближно 40км долг и 600 метри широк. Тој бил откриен од Торвалдур Тородсен во 1893.
Првата документирана ерупција во 934 (или 939) била најголемата базалтна поплава во историјата. Лавата се протега на 800 км<sup>2</sup>. Се проценува дека 18 км<sup>3</sup> на магма истекла од земјата.
Во кањонот има водопад кој се нарекува Оуфајруфос. Природен мост преку водопадот исчезнал во 1993 поради преголемата вода од топењето на мразот.
Северниот дел на Елдгјау, вклучително Оуфајруфос и околината, бил дел од Националниот парк Ватнајекидл до 2011.
1 Историја
Во неговата оригинална форма, пукнатината потекнува од голема историска еруппција во вулканскиот систем на Катла која започнала во 934. За шест години ерупција, истекло 19,5 км3 на површина од 781 км2. Количината произведена тефра се проценува на 1,5 км3 а производството на сулфур диоксид на 219 милиони тони. Во Исланд, овој голем вулкански настан е веројатно второ најголемо базалтско таложење во Холоценот после тоа на Тјоурсау.
2 Библиографија
3 Поврзано
*Географија на Исланд
*Список на вулкани во Исланд
Вулканска купа

Вулканска купа (вулкански конус) — елементарен облик на вулкански релјеф. Претставен е со возвишување настанато со таложење на пирокластичен материјал и изливање на лава при вулканските ерупции. На неговиот врв се наоѓа отвор во облик на инка кој се нарекува кратер. Големината на купата, нејзиното создавање и разорување зависат од неколку чинители, на прво место од ерупцијата и интензитетот и траењето на вулканската работа. Кај купата се разликуваат апсолутна и релативна висина. За вулканите е поважна релативната висина, т.е. висината од подножјето на купата до нејзиниот врв. На пример вулканот Чимборасо е висок 6.272 метри, но купата има само 2.400 метри.
1 Поделба
Купите може да бидат ''прости'' или ''сложени''. Простите се состојат од едно правилно возвишение, најчесто во облик на заоблен конус. Сложените купи се асиметрични, неправилни и имаат два или повеќе кратери. Тие понатаму може да се поделат на „споредни вулкански купи“ (помали и помлади купи кои настанале во средиштето на поголем и постар кратер) и „паразитски“ (бочни, адвентивни) вулкански купи кои се јавуваат на боковите на вулканите и настануваат при прскање заради притисокот.
Кај мешаните вулкани се развиваат стратовулкански купи со наизменично таложење на растресит материјал и лава.
2 Поврзано
* Стратовулкан
* Вулкан
* Вулкански кратер
Икс-мен

Икс-мен (англиски: X-Men) — тим на измислени суперхерои што се појавуваат во Американските стрипови објавени од страна на Марвел. Создадени од писателот Стен Ли и уметникот/ко-писател Џек Кирби, ликовите првпат се појавуваат во ''X-Men'' #1 (септември 1963). Тие се меѓу најпрепознатливите стрипови на Марвел, се појавуваат во бројни книги, телевизиски емисии, филмови и видео игри.
Икс-мен се група на мутанти, вид на луѓе коишто се родени со натприродни моќи. Икс-мен се борат за мир и еднаквост меѓу нормалните луѓе и мутантите. Тие се предводени од Чарлес Ексевиер, исто така познат и како Професор Икс, моќен телепат којшто може да контролира и чита умови. Нивниот главен непријател е Магнето, моќен мутант којшто може да контролира магнетички полиња. Професор Икс и Магнето имаат различни мислења и филозофии за врската меѓу луѓето и мутантите. Додека Професорот Ек се бори за  мир и разбирање меѓу мутнтите и луѓето, Магнето ги гледа луѓето како закана и верува дека треба со агресја да се справат со нив.
Чарлс Пирс

Чарлс Сандерс Пирс (анг. Charles Sanders Peirce; 10 септември 1839-19 април 1914) тој бил американски филозоф, основач на прагматизмот, правецот кој подоцна го развил Вилијам Џејмс. Верувал дека идеите можат најдобро да бидат испитани со истражувањето на последиците кои ги предизвикуваат. Немал униврезитетска кариера - главно работел во владините служби, а неговите влијателни списанија Сабра беа јавно објавени откако умрел.
Неготино и Неготинско во НОБ

Неготино и Неготинско во НОБ се вклучиле уште во 1941 година. Одиграле клучна улога во борбата против фашизмот.
1 Заднина
По окупацијата на Кралството Југославија, во Тиквешко се нашол 19-от пешадиски полк „Војвода Путник“ на Кралството Југославија, кој го оставил целото оружје на теренот. Според претходен договор меѓу Германија и Италија, вардарскиот дел на Македонија ѝ припаднал на Бугарија, но во Неготино и во селата од 6 до 26 април 1941 година немало никаква власт. Членовите на КПЈ стапиле во акција, кои притвориле неколкумина српски жандарми и чиновници. На 26 април 1941 година бил направен обид свечено да се пречекаат бугарските војски во Неготино. На собирот меѓу другите присуствувал и Страшо Пинџур, кој одржал говор велејќи дека доаѓањето на Бугарите значи нова окупација за Македонија.
2 Во текот на НОБ
На 3 мај 1941 година, во куќата на Александар Донев бил формиран месен комитет на КПЈ во Неготино, а кон крајот на 1941 година во Неготино веќе имало три партиски ќелии. Во текот на 1943 година, формиран е партизански одред во Тиквешко, два баталјона и една бригада на НОВ и ПОМ. Тиквешкиот партизански одред е формиран на 14 мај 1943 година под името „Добри Даскалов“.
Казбек

Казбек (грузиски: მყინვარწვერი, ''Mqinvartsveri'') — заспан стратовулкан кој се наоѓа на Кавказот на границата на грузискиот округ Казбеги и руската република Северна Осетија-Аланија
.
Казбек е третиот највисок врв во Грузија (по планината Шхара и Џанга) и на седмиот највисок врв на Кавкаските Планини. Казбек е, исто така, втор највисок вулкански врв на Кавказ, по планината Елбрус. Врвот се наоѓа директно на запад од градот Степанцминда и ги содржи едни од најистакнатите географски одлики на областа. Казбек е највисокиот врв на Источна Грузија. Името на грузиски јазик, ''Mqinvartsveri'', во превод значи „''Замрзнат студен врв''“.
1 Местоположба
Казбек се наоѓа на Кохискиот масив, планинско подрачје кое се протега северно од Големокавкаското подрачје и кое е прободено од клисурите на Ардон и реката Терек. Во источното подножје се протега Грузискиот воен пат преку преминот Дарјал на 2.378 метри (7805 стапки). Самата планина лежи по должината на Северниот Анадолски Расед. Регионот е многу активен тектонски, со бројни мали земјотреси кои се случуваат во редовни интервали. Казбет е потенцијално активен вулкан, изграден од трахит, и има облик на двоен конус, чија основа лежи на надморска височина од 1.770 метри. Казбек е највисок од вулканските конуси на Казбешката вулканска група, која исто така ја вклучува планината Кабаржина (3.142 метри).
Благодарение на стрмнината на неговите падини, ледниците на Казбек не се многу големи. Вкупната површина на сите ледници на Казбек е 135 км2. Најпознатиот ледник е Девдараки кој се издига по североисточната падина во клисура со исто име, достигнувајќи ниво од 2.295 метри (7.530 стапки). Другите ледници на Казбек ги вклучуваат Мна, Денкара, Гергети, Абано и Чата. Неодамнешниот колапс на Колка, кој се наоѓа во долината меѓу планината Џихара и Казбек во 2002 година и се припишува на вулканската активност на северната падина на планината, иако немало ерупција. Покрај настанот од 2002 година, масовниот колапс на ледникот Девдараки на североисточниот падина на планината, кој се случил на 20 август 2014 година, довел до смрт на седум лица. Ледничкиот колапс ја зафатил реката Терек во клисурата Дарјал и го поплавил Грузискиот воен пат.
2 Легенда
Планината Казбек се поврзува со грузискиот фолклор на гогор Амирани, грузиската верзија на Прометеј, кој бил затворен поради украдениот оган од боговите и предавањето на смртниците. Местото на неговото затворање подоцна станало христијанско место кое се наоѓа на ниво од околу 4.000 метри. Според легендите, во оваа пештера се наоѓале многу свети мошти.
3 Искачување
Врвот за првпат бил искачен во 1868 година од страна на Д. В. Фрешфилд, А. В. Мур и В. Такер од Алпскиот клуб, со водичот Франсоа Девуасуд. По нив следеле женската руска алпинистка Марија Преображенска, која се искачила девет пати кон почеток во 1900 година.
4 Природен резерват
Областа околу планината Казбек била прогласена за природен резерват од советската влада во 1979 година. Многу од растенијата и животните во резерватот се ендемски за регионот Кавказ.
5 Казбек како мотив во книжевноста
* „Манастир на Казбек“ — песна на рускиот поет Александар Пушкин од 1829 година.
6 Галерија
Злетовска Клисура

{
"type": "FeatureCollection",
"features": [
{
"type": "Feature",
"properties": {
"marker-symbol": "",
"marker-size": "small",
"marker-color": "#808080"
},
"geometry": {
"type": "Point",
"coordinates": [
22.350280072424,
42.134781065051
]
}
},
{
"type": "Feature",
"properties": {
"marker-symbol": "",
"marker-size": "small",
"marker-color": "#808080"
},
"geometry": {
"type": "Point",
"coordinates": [
22.234939230547752,
41.98821168129579
]
}
}
]
}
Злетовска Клисура или Клисура на Злетовска Река — клисура во Осоговијата, североисточна Македонија. Го зафаќа делот од долината на Злетовска Река од с. Дренак до с. Злетово, во должина од 20 км. Во почетниот дел е всечена во гнајсеви, микашисти и шкрилци, а страните ѝ се високи од 300-400 м.
Низводно од вливот на Емиричка Река е всечена во палеовулкански релјеф, односно во отпорни дацито-андезитски и игнимбритски карпи. Затоа, во овој потег е доста длабока (до 800 м), со стрмни, на одредени места речиси вертикални карпести страни. На долинските страни се образувани бројни сипари, настанати со механичко распаѓање на вулканските карпи. Кај с. Јамиште е тектонскиот водопад на Злетовска Река, висок 8 м. Тоа е најголемиот водопад на Злетовска Река, на чие дно има огромен џиновски лонец, длабок околу 3 м. Мали водопади високи до 6 м имаат и притоките на Злетовска Река пред нивниот влив во главната река. Некои водопади се скалесто наредени во вид на слапови. Делот од клисурата кај с. Кнежево е потопен со Злетовската акумулација.
1 Галерија
2 Поврзано
* Осоговија
Лахар

Лахар – вид на каллив тек или тек на дробина, составен од кашеста маса од пирокластичен материјал, дробина од стени и вода. Овој материјал се движи од вулканот, обично по речна долина.
Лахарите се крајно деструктивни, може да се движат со брзина од десетици метри во секунда, да бидат длабоки и 140 метри и да уништат каква било структура на нивниот пат. Најпознати се Пинатубо и Невадо дел Руис, а последниов убил илјадници луѓе.
1 Опис
Лахар е индонезиски збор кој означува вулкански калливи текови и текови на дробина. Лахарите имаат иста цврстина и вискозност, како и многу слична густина како бетонот. Додека течна, тие се течни, но штом застанат стануваат цврсти. Лахарите можат да формираат своја патека, без разлика дали таа е веќе предиспонирана со некоја структура. Овој факт ја отежнува можноста за предвидување на правецот и брзината на движење на овие текови. Вискозноста на лахарите се смалува со време и со количината на дожд, иако калта зацврстува набрзо после запирањето на текот.
2 Поврзано
* Пирокластичен тек
* Пирокластичен сурџ
Зелка

Зелка е ливкасто зелено или виолетово двегодишно растение, растено како едногодишно растение за своите глави со густи листови. Има потекло од дивата зелка, Brassica oleracea, и е тесно поврзана со брокулата и карфиолот. Зелките генерално тежат од 0,5 до 4 килограми, и можат да бидат зелени, виолетови и бели. Во услови на долги сончеви денови, како во високи северни предели во лето, зелките можат да растат многу поголеми.
Зелката најверјоатно била доместицирана некаде во Европа пред 1000 година пред нашата ера. До Средниот век, зелката станала важен дел од Европска кујна. Зелките генерално се берени во првата година од животниот циклус на растението, но растенија наменети за добивање на семиња се дозволени да растат до втората година, и мора да се чуваат одвоени од други растенија од истата сортна група, за да не се случи накрсно опрашување.
Лавина купола

Лавина купола или вулканска купола — термин во вулканологијата која има кружна форма која произлегува од бавната екструзија на вискозната лава од вулканот. Геохемијата на лавините купи може да варираат од базалт до риолит, иако повеќето сочувани купи имаат тенденција да имаат висока содржина на силициум диоксид. Карактеристичната форма на куполата се должи на високата висконост што спречува лавата да тече многу далеку. Оваа висока вискозност може да се добие на два начини: со високо нивоо на силициум диоксид во магмата, или со дегазирање на течната магма. Бидејќи вискозните базалтни и андезитни купи брзо и лесно се распаѓаат со понатамошно мешање на течна лава, повеќето од зачуваните купи имаат висока содржина на силициум диоксид и се состојат од риолит или дацит.
Постоењето на лавина купола е можно и за некои куполни структури на површината на Марс во западниот дел на Аркадиската низина и во рамките на Тера Сиренум.
1 Динамика на купола
Лавините купола се развиваат непредвидливо, поради нелинеарна динамика предизвикана од кристализација и надминување на високовискозната лава во каналот на магмата. Купите се подложени на разни процеси како што се раст, колапс, зацврстување и ерозија.
Купите имаат со ендогенски раст или екзогенски раст на куполата. Првиот имплицира проширување на внатрешната купола за да се приспособат на новата лава, а второто се однесува на површно натрупување на лава. Куполата може да достигне височина од неколку стотици метри и може полека и постојано да расте со месеци (на пример, вулканот Узен), години (на пример, вулкан Суфриер Хилс), или дури со векови (на пример, вулканот Мерапи). Страните на овие структури се составени од нестабилни каменски остатоци. Поради наизменичното зголемување на притисокот на гасот, еруптираните купи честопати можат да доживеат епизоди на експлозивна ерупција со текот на времето. Ако дел од лавината купола се распадне додека сè уште е стопена, може да произведе пирокластични текови, една од најпознатите смртоносни форми на вулкански настан. Други опасности поврзани со лавините купи се уништување на територии, шумски пожари и лахари предизвикани од пирокластични текови во близина на кал, снег и мраз. Купите се една од главните структурни одлики на многу стратовулкани ширум светот. Тие се склонети кон невообичаено опасни експлозии, бидејќи содржат риолитска лава богата со силика.
Одликите на ерупциите вклучуваат долг период и хибридна сеизмичност, што се должи на вишокот на течен притисок во комората. Други одлики на лавините купи ја вклучуваат нивната полусферична форма на купола, циклуси на раст во долги периоди и ненадејни насипи на насилна експлозивна активност.
Френсис Форд Копола

Френсис Форд Копола (англиски: ''Francis Ford Coppola''; Детроит, ) е американски режисер, сценарист и продуцент.
Успехот на неговиот гангстерски еп, а воедно и семејната хроника, филмот „Кум“ од 1972 година, кој се најде на врвот на најкомерцијалните филмови на сите времиња и кој доби три „Оскари“, го вброил Копола мегу водечките режисери на холивудскиот филм во 1970-тите. Продолжетокот на оваа серија, филмот „Кум II“ е најголемиот успех на Копола, со освоени шест „Оскари“, што му овозможило да го реализира неговиот најамбициозен проект, спектаклот „Апокалипса денес“.
1 Филмографија
* Кум (1972)
* Кум II (1974)
* Разговорот (1974)
* Апокалипса денес (1979)
Годишна воина конкуренција

Годишна Воина Конкуренција е борбено-ориентирана конкуренција која е врз основа на физичката способност, тимска работа, комуникација и поединечна точност што се одржува во Центарот за обука и специјални операции "Крал Абдулах втори" во Аман, Јордан. Јордан го создаде натпреварот во мај 2009, 8-Годишната Воина Конкуренција е закажана за во мај 2-6, 2016 година.
1 Заднина
Годишната Воина Конкуренција е дизајнирана да се изгради тимски дух меѓу кандидатите и соработка против тероризмот. Конкуренцијата, исто така, го олеснува споделувањето на најдобрите практики, технологија, хардвер; преку опрема и оружје и демонстрации во живо со меѓународни трговци. Натпреварот поддржува кохезија во рамките на Операционите Сили и Органите на единиците, и обезбедува мерило за перформансите на единицата, и ги изложува предностите и слабостите во единица и поединечните вештини на членовите.
Секоја година натпреварот доживува трансформација така што е дизајниран според начинот на кој се соочува и справува со тероризмот, земајќи го предизвикот на без преседана меѓународни висина што одѕвонува од постојано менување на закани. Трансформацијата се рефлектира во секоја потрага на конкуренција, каде што се натпреваруваат војници кои демонстрираат надлежности и адаптибилност на прецизно пукање, издржливост, тимска работа, тактики и комуникации на бојното поле. Нивната способност ќе биде пратена и оценувана од страна на панел на реномирани меѓународни експерти од разно стручни воени и полициски искуство во индустријата. Над триесет меѓународни и локални тимови учествуваат секоја година, тие ги покажуваат своите вештини преку различните фази на предизвиците со кои се одразува на глобалната способност во борбата против тероризмот.
Со оглед на локацијата наКралството Јордан ја има предводено борбата против тероризмот во неговата колевка, воено и идеолошки.
За Центарот за Обука и Специјални Операции "Крал Абдулах втори 
Центарот за Обука и Специјални Операции "Крал Абдулах втори, се наоѓа во Аман, Јордан е единствен од својот вид објекти. Неговата уникатна природа потекнува од извонредна комбинација на врвна обука, елитни инструктори и поддршка на персоналот и интегрирана напредна технологија.  Нуди прилагодени курсеви за обука, поддршка за клиенти со нивните сопствени програми. Едноставно кажано, ако специјални единици се на врвот на копје, тогаш ЦОСОКА е алатка која го остри тоа.
2 Претходни шампиони
* 2009 - Јордан: Генерален Директорат За Разузнавање
* 2010 - Сад:  Force Recon
* 2011 - Австрија: EKO Кобра
* 2012 - Германија: ГСГ9
* 2013 - Кина: Барс Командоси
* 2014 - Кина: Барс Командоси
* 2015 - Русија: СОБР
* 2016 - Либан: Црни Пантери
* 2017 - Кина: ПАП
Жак Шарл Франсоа Штурм

Жак Шарл Франсоа Штурм (франц. Jacques Charles François Sturm; Женева, 29 септември 1803 — Париз, 18 декември 1855) — француски математичар со германско потекло.
1 Животопис
Семејството Шарл имала потекло од Стразбур и емигрирало околу 1760 година. Шарл почнал да слуша предавање во академијата во Женева. Во 1819 година, смртта на неговиот татко го нетарала да предава на деца од богатите семејства за да може да го одржува своето семејство. Во 1823 година тој станал тутор на синот на Мадам де Стал. Кон крајот на 1823 година на кратко останал во Париз со смејството на својот ученик. Одлучил со својот училиштен пријател Коладном да се вработи во „Bulletin universel“. Во 1829 година, тој ја открил теоремата која се однесува на одредување на реалните броеви на бројчената еднаквост помеѓу дадените граници и таа теорема го носи неговото име.
Имал корист од револуцијата од 1830 година, затоа што неговата протестантска вероисповед престанала да биде препрека во преонаѓање на работа во јавните училишта. На крајот на таа година, бил поставен за професор по предметот „Математика“ на Ролен колеџот. Избран бил за член на Француската академија на науки во 1836 година, заземајќи го местото на Андре Мари Ампер. Станал професор во Политехничката школа во 1840 година. Истата година, по смртта на Паосон, бил поставен за професор по механика на парискиот факултет за науки. Неговите дела, „Курс за анализа на политехникото училиште“ („Cours d'analyse de l'école polytechnique“, 1857 - 1863) и „Курс по механика на политехничкото училиште“ („Cours de mécanique de l'école polytechnique“, 1861), биле објавени во Париз после неговата смрт.
Заедно со Жозеф Лијувил ја формулирал Штурм-Лијувилова теорема. Шарловата теорема е основен резултат за докажување на постојани реални нула функции.
Во 1826 година, заедно со својот колега Жан Данијел Коладон, помагал во првото експериментално одредување на брзината на звукот во вода.
2 Награди и признанија
* Grand prix de Mathématiques (4 декември 1834)
* Коплиев медал на Кралското друштво во Лондон
* Officier de la Légion d'Honneur (1837)
* Член на академијата во Берлин (1835)
* Член на академијата Санкт Петербург (1836)
* Член на Кралското друштво во Лондон (1840)
Ѓорги Јармов

Ѓорги Јармов — роден на 1 април 1929 година во градот Струмица (тогаш Кралство Југославија). Тој е син на Туше, трговец кој бил уапсен двапати поради анти-комунистичка дејност. Во 1946 година бил затворен за активности поврзани со ВМРО со уште неколку ученици во градската гимназија, меѓу кои и Мирко Пецев. Служел казна затвор од две години во Идризово. Во 1950 година завршува образование во Струмичката гимназија и оди во Белград да учи на правен факултет. Убиен е на 13 август 1951 година кај село Дорломбос, Струмичко како дел од Петте струмички студенти.
Стево Топчев

Стево Топчев — роден на 14 декември 1932 година во градот Струмица (тогаш Кралство Југославија). Тој е син на Киро, трговец кој е осуден на пет години затвор во Идризово поради анти-комунистичка дејност. Неговиот брат Љубчо избегал во Грција. Убиен е на 13 август 1951 година кај село Дорломбос, Струмичко како дел од Петте струмички студенти.
Мирко Пецев

Мирко Пецев — роден на 30 мај 1928 година во градот Струмица (тогаш Кралство Југославија). Во 1946 година бил затворен за активности поврзани со ВМРО со уште неколку ученици во градската гимназија, меѓу кои и Ѓорги Јар`мов. Служел казна затвор од три години во Идризово. Убиен е на 13 август 1951 година кај село Дорломбос, Струмичко како дел од Петте струмички студенти.