Тегавецов шаренец

Тегавецов шаренец (''Melitaea athalia'') е пеперутка од семејството на шаренците (''Nymphalidae''). Се наоѓа низ целиот Палеарктик од западна Европа до Јапонија, во ридовите, пасиштата и во прекриените шуми. Нејзината асоцијација со преполна шума го добила името „следбеник на дрвото“ во делови од Обидинетото Кралство. Се смета за загрозен вид во Обидинетото Кралство и Германија, но не ширум Европа или глобално.
1 Опис
Тегавецов шаренец има распон на крилјата од 39–47 милиметри. Горната страна е претежно темно кафена и портокалово-кафена, со портокалово-кафени дамки исцртани со темно кафеави (по и преку вените на крилата); до крилата има бел раб низ кој се протега темно кафената боја. Горната страна на телото е слично темно кафената со бојата на крилото, а основата на двете крила е темно кафена. На долната страна се гледаат ленти од црвена и бела, повторно со секоја вена темно кафеава и секоја боја исцртана со темно кафеава. Дијагностичка за идентификација е шаблонот на бели дамки во основата на задното крило (видливи во мирување).
Овие модели на крилја се многу слични на изгледот на ''Обичен шаренец''. Сепак, темно кафеавите ленти на долната страна на крилата се поизразени во тегавецов шаренец отколку кај ''M. cinxia''.
2 Опсег
Тегавецовите шаренци се движат низ целиот регион на Палеарктикот од Западна Европа до Јапонија. Во Европа го нема во Исланд, Ирска, Шкотска, Велс, јужна Португалија, јужна Шпанија, средоземните острови и јужна Грција.
Во Обидинетото Кралство, тој е ограничен на пасиштата во Корнвол и Девон; Ексмур; и Кент и Есекс. Населението во Есекс е резултат на повторното воведување, и натамошните ревоведувања се во тек во разни други делови на Обидинетото Кралство. Во доцните 1990-ти, се проценува дека видот зазема само 0,2% во рамките на 10-километарските мрежни квадрати.
Неговиот висински опсег е од нивото на морето до 2600 метри.
3 Статус
Тегавецов шаренец не е наведен на Црвената листа на МСЗП, што сугерира дека глобално не се смета за загрозена. Меѓутоа, во Обединетото Кралство, овој вид „се сметаше за најзагрозената британска пеперутка“ откако едно национално истражување во 1980 година открило само 31 преживеана колонија. Следствено, му била дадена заштита според Законот за дивиот свет и селата од 1981 година. И покрај последователните широко распространети напори за зачувување и управување со живеалиштата на видовите, тој продолжил да опаѓа: дистрибуцијата се намали за 25% од 1970-тите, а во изобилството се намали за 46% во 10-те години 1995-2004 година. Локациите на шумите во Кент и Есекс се активно управувани за зачувување на овој вид. Тој е „висок приоритет“ вид во Акциониот план за биолошка разновидност на Обидинетото Кралство од 1995 година.
На „Црвената листа“ во Германија е и Хит фритиларот.
Сепак, овој вид се смета за „најмалку загрозен“ на европско ниво.
4 Живеалиште
Во Европа, тегавецов шаренец зафаќа разновидност на тревни, цветни живеалишта - суви или влажни, висорамнини или низини, со или без грмушки или дрвја, вклучително и шумски чистини и ридови.
Поконкретно, во Англија, овој вид зафаќа три различни живеалишта:* Неподобрена тревна површина со изобилство од крави пченици (5–15 см) или ретки гранки од банана или германдер (или обете) на каменести почви – понекогаш во форма на напуштени ливади со сено
* Заштитена тревна земја со кравја пченица расфрлана меѓу вегетација доминирана од боровинки – долини со минерални почви
* Шуми со ниски површини (особено во чистините) со кравја пченица на кисели почви
Во Франција, овој вид се јавува и на неподобрени ливади и пасишта со сено.
5 Навики
Тегавецовите шаренци обично летаат блиску до земјата, со карактеристични „прелетувања“ и лизгања. Колониите имаат тенденција да бидат компактни, центрирани на омилените области за размножување. Тегавецов шаренец во најголем дел се многу седечки, возрасните ретко се движат повеќе од 100 м; сепак, некои се снимени како дисперзираат до 2 км. За еден вид на често краткотрајни живеалишта, тој има значително ограничена способност за колонизација; соодветни живеалишта над 600 м од постоечка колонија полека се колонизираат.
6 Животен циклус
6.1 Јајце
Женката тегавецов шаренец ги положува своите јајца (или јајцеводи) во серии од (15-)80-150 на долната страна од листот на растение за храна за ларви или на растение во непосредна близина на растението за храна за ларви.
Јајцата се овални сфероиди со срамнети со земја, околу 0,5 мм висока. Тие се ребрести (надолжно, односно од горе до долу) и пругасти (попречно, односно околу јајцето). Бледо крем кога ќе се постават, јајцата потемнуваат до бледо жолти во рок од два дена, а потоа темно сиви неколку дена пред да се изведат. Јајцата созреваат за две до три недели.
6.2 Гасеница
Кога ќе се појават, гасениците (или ларвите) во првата фаза ги јадат нивните лушпи од јајца. Гасениците од спојката првично остануваат заедно, хранејќи се во мала, ненаметлива мрежа. Гасениците од втора или трета фаза се распрснуваат во помали групи. Тогаш третите стадиуми имаат тенденција да се хранат и да се одмораат осамено; тие почиваат под мртвите лисја ноќе и за време на лоши временски услови. Гасеницата презимува во хибернакулум, направен од завиткан мртов лист со вртење на нејзините рабови заедно. Хибернакулите обично се блиску до земјата. Иако повеќето гасеници хибернираат поединечно, тие понекогаш се групираат по двајца и по тројца, иако од 15 до 20 гасеници се пронајдени во еден хибернакулум.
Гасениците повторно се појавуваат во рана пролет. Кога е топло, тие се хранат малку, но поголемиот дел од времето го поминуваат на сончање. Има вкупно шест фази. Целосно порасната гасеница од шестата фаза е 22-25 години мм долга и претежно црна; има бледи (жолто-портокалови) боцки и (сиво-бели) дамки.
6.3 Кукла
Куклите се 12,4-12,8 цм долги и траат 15–25 дена (почетокот на мај до крајот на јуни во ОК). Тие се бели со црни и портокалово-кафеави дамки. Куклите обично се наоѓаат блиску до земјата во или под мртвите лисја.
Студијата во Корнвол, Англија, забележа стапки на смртност во регионот од 50%, главно од грабеж од мали цицачи, но вклучително и грабеж од бубачки и паразитизам.
6.4 Возрасни
Возрасните веројатно живеат 5-10 дена. Мажјаците се активни во топлите сончеви денови. Женките се парат еднаш кратко по излегувањето; тие ги несат јајцата само за време на топлото време, поминувајќи го поголемиот дел од времето или во багаж или криејќи се во вегетацијата.
6.4.1 Период на лет
Низ неговиот опсег (види „Подвидови и варијации“ подолу), подвидови ''M. a. atalia'' покажува долг период на летот од средината на мај до средината на август. Во поволни локалитети и/или поволни сезони, делумно второ потомство е забележано од средината или крајот на август до септември. Во ОК, периодот на летот е од крајот на мај до почетокот на јули (на југозапад) и почетокот на јуни до почетокот на август (на југоисток).
Феноскандискиот подвид ''M. a. norvegica'' лета во јуни-јули, прецизното време е засегнато од сезоната.
Во јужна Европа, подвидовите ''M. a. celadussa'' лета во едно потомство на голема надморска височина во јуни и јули. Меѓутоа, под субалпското ниво, тој е биволтин, лета во мај-јуни и крајот на јули-август-освен f. ''nevadensis'' во Сиера Невада, која е униволтинска.