Африкански примеси во Европа

Африканската мешавина во Европа се однесува на присуството на човечки генотипови кои се припишуваат на периоди на распрснување на човечкото население надвор од Африка во генетската историја на Европа. На пример, се смета дека одредени лоза на Y-ДНК и мтДНК се прошириле од североисточна Африка до Блискиот Исток за време на подоцнежниот плеистоцен, а од таму во Европа со неолитската револуција.
Понова африканска мешавинапрвенствено берберски примеси од Северна Африкае поврзано со историските миграции низ Средоземното Море и муслиманските освојувања во раниот среден век. Оваа мешавина може да се најде првенствено на Пиринејскиот Полуостров, со повисоки нивоа на Запад и Југ и Јужна Италија, со повисоки нивоа во Сардинија и Сицилија.
1 Неолит
Промената од ловцви собирачи во земјоделство за време на неолитската револуција претставувало пресврт во светската историја. Се верува дека општествата кои први ја направиле промената во земјоделството живееле во Западна Азија и Мала Азија околу 10.000 п.н.е. Земјоделството било воведено во Европа и Северна Африка со мигрирање на земјоделците од Западна Азија. Според моделот на демична дифузија, овие фармери од Блискиот Исток или ги замениле или се вкрстувале со местните популации на ловци-собирачи кои живееле во Европа од миграцијата надвор од Африка.
Се претпоставува дека првите фармери од Блискиот Исток ги рефлектирале северноафриканските влијанија или обратно. Постоеле некои сугестии дека некои генетски лози пронајдени на Блискиот Исток пристигнале таму во овој период. Се смета дека првите земјоделски општества на Блискиот Исток се појавиле по, а можеби и од, натуфиската култура помеѓу 12.000 и 10.000 година п.н.е. Последната група била нашироко полуседентарна и пред воведувањето на земјоделството. Важна миграција од Северна Африка преку Синај, исто така, се смета дека се случила пред формирањето на натуфијанската култура.
2 Историски период
Во историските времиња, постоел период на северноафриканско влијание во јужна Европа, особено западно-јужна Иберија и делови од јужна Италија (особено Сицилија), за време на различните муслимански освојувања. Генетскиот ефект на овој период врз современите европски популации е предмет на разговор и дебата. Во поновата историја, народите на Европа и Африка стапиле во контакт за време на истражувањето и колонизацијата на Африка и како последица на трговијата со робови во Атлантикот.
2.1 Дефинирање на африканската примеса
Општо земено, маркерите и линиите што се користат за карактеризирање на африканската мешавина се оние за кои се верува дека се специфични за Африка. Исто така, постојат полиморфизми на ДНК кои се споделуваат помеѓу популациите родени во Европа, Западна Азија, Северна Африка и Африканскиот Рох, како што се Y-хромозомската хаплогрупа E1b1b и митохондриска хаплогрупа М1.
Во однос на татковската хаплогрупа E1b1b и мајчината хаплогрупа М1, деривати на овие клади се забележани во праисториски човечки фосили кои биле ископани на месноста Ифри н'Амр Муса во Мароко, кои се радиојаглеродно датирани во раниот неолит (околу. 5.000 п.н.е.). Античка ДНК анализа на овие примероци покажува дека тие носат татковски хаплотипови поврзани со поткладот E1b1b1b1a (E-M81) и мајчините хаплогрупи U6a и M1, од кои сите се чести меѓу денешните заедници во Магреб. Овие древни индивидуи, исто така, поседувале автохтона геномска компонента на Магреб, која достигнува врв меѓу современите Бербери, што покажува дека тие биле предци на популациите во областа. Дополнително, било откриено дека фосилите ископани на локацијата Келиф ел Боруд во близина на Рабат ја носат широко распространетата татковска хаплогрупа T-M184, како и мајчините хаплогрупи K1, T2 и X2, од кои вторите биле вообичаени лози мтДНК во неолитска Европа и Анадолија. Овие древни индивидуи исто така ја носеле геномската компонента на Магреб поврзана со Берберите. Ова целосно укажува дека жителите на доцниот неолит на Келиф ел Боруд биле предци на современите популации во областа, но исто така веројатно искусиле генски тек од Европа.
Други лози кои денес се наоѓаат во Африка и Европа може да имаат заедничко потекло во Азија (на пр. Y хаплогрупи R1, и некои потклади од татковската хаплогрупа T и U). Познато е дека еден потклад на хаплогрупата U, имено U6a1, се проширила од северна и источна Африка назад во Европа иако се смета дека хаплогрупата U6 потекнува од Блискиот Исток. Познато е дека другите лози се преселиле од Европа директно во Африка, на пример митохондриските хаплогрупи H1 и H3. Ваквите двонасочни миграции меѓу Африка и Евроазија ја комплицираат задачата за дефинирање на примеси.
3 Примеса
* Постои клин север-југ на HapMap на Јорубински хаплотипови (YRI) во Европа. Јужните и југозападните подпопулации имале најголем дел од YRI. Оваа распространетост е показател за рекурентниот проток на гени во Европа од југозапад и од Блискиот Исток. Споделувањето на хаплотипот помеѓу Европа и YRI укажува на проток на гени од Африка, иако од Западна Африка, а не нужно од Северна Африка. Ниски нивоа на африкански примеси (2,8-10%) кои биле распространети по должината на север-југ. Распределбата на оваа африканска мешавина ја отсликува распространетоста на хаплогрупата E3b-M35 (E1b1b). * Користејќи податоци од SNP ширум геномот на над 2.000 индивидуи, геномите на популациите во југозападна Европа покажале во просек од 4% до 20% кои припаѓаат на група предци од северозападна Африка, додека популациите во југоисточна Европа имаат помалку од 2% од нивните геноми поврзани со оваа група на предци. Меѓутоа, спротивно на минатите автосомни проучувања и на она што се заклучува од фреквенциите на Y-хромозомот и митохондрискиот хаплотип, тој не открива значајни нивоа на потсахарско потекло кај ниту едно европско население надвор од Канарските Острови.* Панел од 52 AIM бил генотипизиран кај 435 италијански поединци со цел да се процени пропорцијата на потекло од тринасочна диференцијација: Потсахарска Африка, Европа и Азија. Автосомниот базален дел од потахарското потекло е поголем (9,2%, во просек) од другите популации од централна или северна Европа (1,5%, во просек). Количината на африканско потекло кај Италијанците е сепак поспоредлива (но малку повисока од) со просекот во другите медитерански земји (7,1%).* Анализата на главна компонента на податоците од Проектот за разновидност на човечкиот геном открила градиент од запад кон исток на потеклото поврзано со Банту народите низ Евроазија. По миграцијата надвор од Африка, најверојатно имало подоцнежен проток на гени поврзани со Банту народите во Европа.* Праисториска епизода е главниот придонесувач за потсахарското присуство во Медитеранска Европа и Иберија.* Мерките за генетско растојание помеѓу Европа и Потсахарска Африка се генерално помали од генетските растојанија помеѓу Африка и другите континентални популации. Релативно краткото генетско растојание веројатно се должи на праисториска мешавина.* Некои јужноевропејци наследиле 1%–3% потсахарско потекло (3,2% во Португалија, 2,9% во Сардинија, 2,7% во јужна Италија, 2,4% во Шпанија и 1,1% во северна Италија), иако процентите биле помали (се движат од 0,2% во Сардинија и северна Италија до 2,1% во Португалија) кога повторно ќе се анализира со статистичкиот модел „STRUCTURE“. Даден е просечен датум на мешавина од околу 55 генерации/1100 години, „''во согласност со северноафриканскиот генски тек на крајот на Римското Царство и последователните арапски миграции''“.* Од автосомна анализа, просечното северозападно африканско влијание е околу 17% кај жителите на Канарските Острови, со широка меѓуиндивидуална варијација која се движи од 0% до 96%. Значајното северозападно африканско потекло пронајдено за жителите на Канарските Острови ја поддржува идејата дека, и покрај агресивното освојување од страна на Шпанците во 15 век и последователната имиграција, генетските отпечатоци на првите доселеници на Канарските Острови опстојуваат кај сегашните жители. Паралелно со наодите на мтДНК, најголемиот просечен придонес на северозападна Африка бил пронајден за примероците од Ла Гомера.
4 Y-ДНК
Еден предложен пример за проток на холоценски гени од Северна Африка во Европа, преку Блискиот Исток, се смета дека е E1b1b, која се смета дека се појавила пред околу 40.000 години во Африканскиот Рог, а се смета дека нејзините гранки мигрирале во Блискиот Исток пред 14.000 години за време на доцниот плеистоцен период.
Влегувајќи во доцната мезолитска Натуфиска култура, поткладот E1b1b1a 2 (E-V13) е поврзана со ширењето на земјоделството од Блискиот Исток во Европа, за време или непосредно пред неолитската револуција. Линијата E1b1b1 се наоѓаат низ цела Европа, но се распространети по должината југ кон север, со модус E1b1b1a на Балканот.
Во одделни миграции, лозата Е во форма на поткладот E1b1b1b се смета дека влегла во Европа од северозападна Африка во Иберија. Во примерок од европски мажи, хаплогрупата Е била забележана на фреквенција од 7,2%. Времето на ова движење добило многу различни проценки. Во поголемиот дел од Европа, фреквенциите на лозата Е се многу ниски, обично помалку од 1%. На пример, зачестеноста на таквите лоза е на 2% во јужна Португалија, 4% во северна Португалија, 2,9% во Истанбул и 4,3% кај кипарските Турци. E1b1a е тесно поврзана со E1b1b, најчестата клада во Европа. Е лоза кои не се E1b1a или E1b1b затоа би можеле да одразуваат или неодамнешна експанзија поврзана со E1b1a или древни движења на населението поврзани со E1b1b. На пример, лозата на хаплогрупата Е1а била откриена во Португалија (5/553 = 1%), кај Италијанците во Калабрија (1/80=1,3%) и кај Албанците во Калабрија (2/68=2,9%). Распространетоста на лозата на хаплогрупата E1a во Португалија била независна од распространетоста на помладите и сеприсутните E1b1a. оваа дистрибуција е во согласност со праисториската миграција од Африка во Иберија, веројатно заедно со мтДНК хаплогрупата U6. Во Мајорканците, субсахарската Y-ДНК лоза E-V38 била пронајдена на вкупно 3,2% (2/62). Потсахарските Y-ДНК лоза E3a, E1, BC*, (xE3) и E3* се наоѓаат помеѓу 1 и 5% во Португалија, Валенсија, Мајорка, Кантабрија, Малага, Севиља и Галиција (Шпанија). Кај Сардинците, субсахарските Y-ДНК лози A1b1b2b и E1a1 биле пронајдени со вкупно 1,0% (A1b1b2b 0,5% / E1a1 0,5%).
Се смета дека хаплогрупите А и Б биле доминантни хаплогрупи во средна и јужна Африка пред проширувањето на Банту народите. Денес овие хаплогрупи се поретки од лозата Е. Во примерок од 5.000 африкански мажи, хаплогрупата А имала фреквенција од 5%. Хаплогрупата А има ретки појави во Европа, но неодамна хаплогрупата била откриена кај седум домородни британски мажи со исто презиме во Јоркшир.
Поткладот E3b1 (кој потекнува од североисточна Африка) поседува широка распространетост во Северна Африка, Африканскиот Рог, Средниот Исток и Европа. Оваа хаплогрупа, во Италија, е претставена преку хаплогрупите E-M78, E-M123 и E-M81 (Слика 3) и достигнува фреквенција од 8% во северна и централна Италија и малку повисока, 11%, на југот на таа земја и достигнува фреквенција од 8% во северна и централна Италија и малку повисока, 11%, на југот на таа земја. Исто така, се тврди дека европската распространетост на E3b1 е компатибилна со неолитската демиска дифузија на земјоделството; така, две потклади - E3b1a- M78 и E3b1c- M123 - претставуваат поголема појава во Анадолија, Балканот и Италијанскиот Полуостров. Друг потклад, E3b1b- M81 е поврзан со берберските популации и најчесто се наоѓа во региони кои имале историски проток на гени со Северна Африка, како што се Пиринејскиот Полуостров, Канарските Острови и Сицилија.
Северноафриканската Y-ДНК E-M81 била пронајдена на вкупно 41,1% кај „пасиего“ од Кантабрија, Шпанија. Тоа е највисоката фреквенција забележана во Европа досега. Проценките за потеклото на Y-хромозомот варираат. Користење на 1140 примероци од целиот Пиринејски Полуостров, давајќи пропорција од 10,6% северноафриканско потекло на татковскиот состав на Иберијците. Од анализата на Y-хромозомот со 659 примероци од Јужна Португалија, 680 од Северна Шпанија, 37 примероци од Андалузија, 915 примероци од континентална Италија и 93 примероци од Сицилија откриле значително повисоки нивоа на северноафриканско машко потекло во Португалија, Шпанија и Сицилија (7,1%, 7,7% и 7,5% соодветно) отколку во полуостровот Италија (1,7%). Имајќи ги предвид и некои потхаплогрупи E-M78 и хаплогрупата E-M81, придонесот на северноафриканските лози на целиот машки генски базен на Иберија (со исклучок на Пасиегос), континентална Италија и Сицилија може да се процени како 5,6%, 3,6% и 6,6 %, соодветно. Y-ДНК лозата E-V12 и E-V22 се поврзани со левантски извор (претставен од современиот Либанец), додека северноафриканската хаплогрупа E-M81 покажува просечна фреквенција од 1,53% во денешниот сицилијански и јужноиталијански генетски базен, но типичниот хаплотип на јадрото на Магреб 13-14-30-24-9-11-13 е пронајдена само кај две од петте E-M81 индивидуи. Овие резултати, заедно со занемарливиот придонес од северно-африканските популации откриена со анализата на парцелата слична на примеси, сугерираат само маргинално влијание на трансмедитеранските генски текови на сегашниот сицилијански и јужноиталијански генетски базен.
5 мтДНК
Линијата на хаплогрупата L се релативно ретки (1% или помалку) низ цела Европа, со исклучок на Иберија (Шпанија и Португалија), каде што биле пријавени фреквенции дури до 22%, и некои региони во Јужна Италија, каде што фреквенции до 2% а биле пронајдени 3%. Околу 65% од европските лози L најверојатно пристигнале во релативно понови историски времиња (период на романизација, арапско освојување на Пиринејскиот Полуостров и Сицилија, трговија со робови во Атлантикот) и околу 35% од L мтДНК формираат европски специфични потклади, откривајќи дека постои генски тек од Потсахарска Африка кон Европа уште пред 11.000 години.
Карта (во врската) која ја прикажува распространетоста на потсахарска мтДНК (прикажана во црвено ) во Европа
Во Иберија средната фреквенција на лоза на хаплогрупата L достигнува 3,83%; фреквенцијата е поголема во Португалија (5,83%) отколку во Шпанија (2,9% во просек), а без паралела во остатокот од Европа. Во двете земји, фреквенциите варираат во голема мера помеѓу регионите, но со зголемени фреквенции забележани за Мадејра (островска Португалија), јужна Португалија, Кордоба (јужна Шпанија), Хуелва (јужна Шпанија), Канарски Острови (островска Шпанија), Екстремадура (западна Шпанија) и Леон (западна Шпанија). Во автономните региони на Португалија (т.е. Мадејра и Азорите), L хаплогрупите сочинуваат околу 13% од лозата во Мадејра, значително повеќе отколку во Азорите. На Канарските Острови, фреквенциите биле пријавени на 6,6%. Во врска со Иберија, денешните дебати се занимаваат со тоа дали овие лози се поврзани со праисториските миграции, исламското управување на Иберија или трговијата со робови. Африканските лози во Иберија биле претежно резултат на трговијата со робови во Атлантикот. Повеќето од лозата L во Иберија се совпаѓа со северозападна африканска лоза L наместо со современите лоза од субсахарската L. Овој образец покажува дека повеќето од потсахарските лози L влегле во Иберија во праисториски времиња, а не за време на трговијата со робови. Според потсахарските лози пронајдени во Иберија се совпаѓаат со лоза од различни региони во Африка. Овој модел е покомпатибилен со неодамнешното пристигнување на овие лози откако започнала трговијата со робови во 15 век. Предложени се алтернативни сценарија кои се повикуваат на многу постари и демографски позначајни воведи или суштинската улога на римскиот и/или исламскиот период при воведувањето на потсахарските лози се смета малку веројатна. Извлечена ДНК од човечки останки кои биле ексхумирани од старите погребни места во ел-Андалус, Шпанија, Остатоците датираат помеѓу 12 и 13 век. Фреквенцијата на потсахарските лози откриени во средновековните примероци била 14,6% и 8,3% кај денешната популација на Приего де Кордоба. Муслиманската окупација и праисториските преселби пред муслиманската окупација би биле изворот на овие лози. Највисоките фреквенции на субсахарски лози пронајдени досега во Европа се забележани во комарката на Сајаго (18,2%) што е „''споредливо со онаа опишана за југот на Португалија''“.
Во Италија, лозата на хаплогрупата L е присутна на пониски фреквенции отколку во Иберија и се откриени само во одредени региони: Лациј, Волтера, Базиликата и Сицилија.
Во источна Европа, лозата на хаплогрупата L е присутна на многу ниски фреквенции. Иако била откриена голема разновидност на африкански мтДНК лози, неколку лози имаат акумулирано доволно мутации во Европа за да формираат монофилетски кластери. Монофилетските кластери L1b и L3b имаат проценета старост не поголема од 6.500 години. Африканските L1b, L2a, L3b, L3d и M1 клади во словенските популации се идентификувани на ниски фреквенции. L1b, L3b и L3d имале совпаѓања со западноафриканските популации, што покажува дека овие лози веројатно влегле во Европа преку Иберија. Една лоза, L2a1a, пронајдена кај Чесите и Словаците, се смета дека е многу постара, што укажува дека можеби влегла во Европа во праисторијата. Овој клад се разликува од гранката на L2a1 наречена L2a1l2a која се наоѓа кај поединци од Ашкенашкото наследство од централна и источна Европа и поретко кај нееврејските Полјаци. Лозата L2a е широко распространета низ Африка; како резултат на тоа, потеклото на оваа лоза е неизвесно.
Хаплогрупата М1 се наоѓа и во Европа на ниски фреквенции. Хаплогрупата М1 имала фреквенција од 0,3%. Потеклото на хаплогрупата М1 допрва треба да биде дефинитивно утврдено.
Праисториска епизода најверојатно ќе биде главниот придонес за потсахарското присуство во медитеранска Европа.
5.1 Фреквенции на лоза на хаплогрупата L
Земја, Регион, Број на тестирања, Проучување, %
Јужна Иберија, Шпанија & Португалија, 310, Касас и сор. (2006), 7.40%
Шпанија, Низ целата земја, 312, Алварес и сор. (2007), 2.90%
Шпанија, Средна Шпанија, 50, Плаза и сор. (2003), 4.00%
Шпанија, Северозападна Шпанија, 216, Акили и сор. (2007), 3.70%
Шпанија, Галиција, 92, Переира и сор.(2005), 3.30%
Шпанија, Замора, 214, Алварес и сор. (2010), 4.70%
Шпанија, Сајаго, 33, Алварес и сор. (2010), 18.18%
Шпанија, Кордоба, 108, Касас и сор. (2006), 8.30%
Шпанија, Уелва, 135, Ернандес и сор. (2014), 5.70%
Шпанија, Каталонија, 101, Алварес-Иглесијас и сор.(2009), 2.97%
Шпанија, Балеарски Острови, 231, Picornell et al. (2005), 2.20%
Шпанија, Канарски Острови, 300, Брем и сор.(2003), 6.60%
Португалија, Низ целата земја, 594, Акили и сор. (2007), 6.90%
Португалија, Низ целата земја, 1429, Барал-Арка и сор.(2016), 6.16%
Португалија, Низ целата земја, 549, Переира и сор.(2005), 5.83%
Португалија, Север, 100, Переира и сор.(2010), 5.00%
Португалија, Центар, 82, Переира и сор.(2010), 9.70%
Португалија, Центар, 82, Плаза и сор. (2003), 6.10%
Португалија, Југ, 195, Брем и сор.(2003), 11.30%
Португалија, Југ, 303, Акили и сор. (2007), 10.80%
Португалија, Коруши, 160, Переира и сор.(2010), 8.70%
Португалија, Пијас, 75, Переира и сор.(2010), 3.90%
Португалија, Alcácer do Sal, 50, Переира и сор.(2010), 22.00%
Португалија, Азори, 179, Брем и сор.(2003), 3.40%
Португалија, Мадејра, 155, Брем и сор.(2003), 12.90%
Португалија, Мадејра, 153, Фернандес и сор.(2006), 12.40%
Италија, Низ целата земја, 583, Брисигели и сор. (2012), 1.20%
Италија, Низ целата земја, 865, Боатини и сор.(2013), 0.00%
Италија, Низ целата земја, 240, Бабалини и сор. (2005), 0.40%
Италија, Тоскана, 322, Акили и сор. (2007), 1.86%
Италија, Тоскана, 49, Плаза и сор. (2003), 2.00%
Италија, Лациј, 138, Акили и сор. (2007), 2.90%
Италија, Марке, 813, Акили и сор. (2007), 0.98%
Италија, Средна Италија, 83, Плаза и сор. (2003), 1.20%
Италија, Ломбардија, 177, Акили и сор. (2007), 0.00%
Италија, Пиемонт, 169, Акили и сор. (2007), 0.00%
Италија, Сардинија, 258, Пардо и сор. (2012), 0.40%
Италија, Сардинија, 73, Плаза и сор. (2003), 2.80%
Италија, Сардинија, 85, Сана и сор. (2011), 0.00%
Италија, Сардинија (Ољастра ), 475, Фрумене и сор. (2003), 0.00%
Италија, Сардинија, 96, Морели и сор. (1999), 0.00%
Италија, Кампанија (Јужна Италија), 313, Акили и сор. (2007), 0.32%
Италија, Базиликата (Јужна Италија), 92, Ottoni et al. (2009), 2.20%
Италија, Апулија & Калабрија (Јужна Италија), 226, Акили и сор. (2007), 0.00%
Италија, Јужна Италија, 115, Сарно и сор. (2014), 0.00%
Италија, Јужна Италија, 37, Плаза и сор. (2003), 8.10%
Италија, Сицилија, 106, Кали и сор. (2003), 0.94%
Италија, Сицилија, 105, Акили и сор. (2007), 1.90%
Италија, Сицилија, 169, Плаза и сор. (2003), 0.60%
Италија, Сицилија, 198, Сарно и сор. (2014), 1.01%
Италија, Сицилија, 465, Романо и сор. (2003), 0.65%
Грција, Крит, 202, Акили и сор. (2007), 0.99%
Кипар, Кипар, 91, Ирвин и сор. (2008), 3.30%
Во анализата која исто така содржи податоци за мешање, но нема коефициенти за членство во кластерот, покажува мало или никакво влијание на потсахарска Африка во широк спектар европски примероци, т.е. Албанци, Австријци, Белгијци, Босанци, Бугари, Хрвати, Кипарци, Чеси, Данци., Финци, Французи, Германци, Грци, Унгарци, Ирци, Италијанци, Косовари, Литванци, Летонци, Македонци, Холанѓани, Норвежани, Полјаци, Португалци, Романци, Руси, Шкоти, Срби, Словаци, Словенци, Шпанци, Швеѓани, Швајцарци (Германци, Французи и Италијанци), Украинци, поданици на Обединетото Кралство и Југословени.
Хаплогрупата U6, на која и се припишува северноафриканско потекло, е во голема мера распространета меѓу Мозабитите (28,2%) и Мавританците (20%). Во другите северозападни Африканци, фреквенцијата на U6 се движи од 4,2% кај Тунижаните до 8% кај мароканските Арапи. Во Европа, U6 е најчеста во Шпанија и Португалија.
5.2 Фреквенции на хаплогрупата U6
Земја, Регион, Број на тестирања, Проучување, %
Италија, Низ целата земја, 583, Брисигели и сор. (2012), 0.8%
Италија, На копното, 411, Плаза и сор. (2003), 0.0%
Италија, Низ целата земја, 865, Боатини и сор.(2013), 0.35%
Италија, Сицилија, 169, Плаза и сор. (2003), 0.6%
Италија, Сицилија, 106, Мака-Мејер и сор. (2003)., 0.94%
Италија, Лацио, 52, Бабалини и сор.(2005), 5.8%
Италија, Абуцо, 73, Бабалини и сор.(2005), 0%
Италија, Кампанија, 48, Бабалини и сор.(2005), 0%
Италија, Волтеро (Тоскана), 114, Акили и сор. (2007), 0.00%
Италија, Мурло (Тоскана), 86, Акили и сор. (2007), 1.20%
Италија, Касентино (Тоскана), 122, Акили и сор. (2007), 0.80%
Италија, Сицилија, 105, Акили и сор. (2007), 0.95%
Италија, Лациј, 138, Акили и сор. (2007), 0.00%
Италија, Ломбардија, 177, Акили и сор. (2007), 0.00%
Италија, Пиемонт, 169, Акили и сор. (2007), 0.00%
Италија, Марке, 813, Акили и сор. (2007), 0.25%
Италија, Кампанија, 313, Акили и сор. (2007), 1.28%
Италија, Апулија-Калабрија, 226, Акили и сор. (2007), 1.33%
Италија, Сардинија, 370, Акили и сор. (2007), 0.27%
Шпанија, Средна Шпанија, 50, Плаза и сор. (2003), 2.0%
Шпанија, Галиција, 103, Плаза и сор. (2003), 1.9%
Шпанија, Галиција, 135, Мака-Мејер и сор. (2003), 2.2%
Шпанија, Каталонија, 118, Мака-Мејер и сор. (2003), 1.6%
Шпанија, Уелва, 135, Ернандес и сор. (2014), 8.8%
Шпанија, Марагатос, 49, Мака-Мејер и сор. (2003), 8.1%
Шпанија, Канарски Острови, 300, Брем и сор.(2003), 14.0%
Португалија, Низ целата земја, 54, Плаза и сор. (2003), 5.6%
Португалија, Северна Португалија, 184, Мака-Мејер и сор. (2003), 4.3%
Португалија, Средна Португалија, 161, Брем и сор.(2003), 1.9%
Португалија, Мадејра, 155, Брем и сор.(2003), 3.9%
Португалија, Мадејра, 153, Фернандес и сор.(2006), 3.3%
Иберија, Шпанија & Португалија, 887, Плаза и сор. (2003), 1.8%
6 Алотипови на ГМ имуноглобулин
Понатамошни проучувања покажале дека присуството на хаплотипот GM*1,17 23'5* има во јужна Европа. Овој хаплотип се смета за генетски маркер на Потсахарска Африка, каде што покажува фреквенции од околу 80%. Додека, кај несредоземноморските европски популации, таа вредност е околу 0,3%, во Шпанија просечната бројка за овој африкански хаплотип е речиси осум пати поголема (иако сè уште е на ниско ниво) со 2,4%, и покажува врв од 4,5%. во Галиција. Вредности од околу 4% биле пронајдени и во Хуелва и во долината Аран на Пиринеите. Иако некои истражувачи ги поврзуваат африканските траги во Иберија со исламското освојување, присуството на хаплотипот GM*1,17 23' 5* во Иберија всушност може да се должи на постари процеси, како и на поновите процеси преку воведување гени од робови кои се продавале од Африка.
Во Сицилија северноафриканскиот хаплотип Gm 5*;1;17; се движи од 1,56% во Валедолмо до 5,5% во Алија. Хипотезата е дека присуството на овој хаплотип сугерира минати допири со луѓе од Северна Африка. Воведувањето на африканските маркери би можело да се должи на феникиската колонизација на крајот на 2 милениум п.н.е. или на неодамнешното арапско освојување (8-9 век н.е.).
7 Палеоантропологија
Се верува дека миграцијата на фармерите од Блискиот Исток во Европа значително влијаела на генетскиот профил на денешните Европејци. Некои неодамнешни проучувања се фокусирале на потврдување на денешните генетски податоци со археолошки докази од Европа, Блискиот Исток и Африка. Натуфиската култура, која постоела пред околу 12.000 години, била предмет на различни археолошки истражувања, бидејќи генерално се верува дека е извор на европскиот и северноафриканскиот неолит.
Според една хипотеза, Натуфиската култура произлегла од мешањето на две култури од камено доба: (1) Кебаранска, култура домородна на Левант и (2) Мушабија, култура воведена во Левант од Северна Африка † . Се претпоставува дека мушабиската култура потекнува од Африка, имајќи предвид дека археолошките локалитети со мушабиски индустрии во долината на Нил претходат на оние во Левант † . Мушабијците тогаш би се преселиле во Синајскиот Полуостров од делтата на Нил носејќи ги со себе нивните технологии †. Пренаселеноста во североисточна Африка придонела за развој на Натуфијанската адаптација, што резултирало со тоа што земјоделството стана нов начин на издржување.
Од анализа на човечки остатоци од културата на Натуфија, постојат докази за потсахарски влијанија во примероците на Натуфија. Овие влијанија би биле разблажени со вкрстувањето на неолитските фармери од Блискиот Исток се поврзани со домородните фураџии во Европа. Потсахарските влијанија откриени во примероците на Натуфија со миграцијата на лозата E1b1b од североисточна Африка во Левант, а потоа во Европа.
Според древна ДНК анализа на остатоците од скелетот на Натуфиец од денешен северен Израел, Натуфијците всушност не споделувале очигледен генетски афинитет со потсахарските Африканци. Не било можно да се тестира за афинитет кај Натуфијаните со раните северноафрикански популации користејќи ги денешните северноафриканци како навод бидејќи денешните северноафриканци го должат најголемиот дел од своето потекло на повратната миграција од Евроазија. Натуфијците ги носеле Y-ДНК (татковните) хаплогрупи E1b1b1b2(xE1b1b1b2a, E1b1b1b2b) (2/5; 40%), CT (2/5; 40%) и E1b1(xE1b1a1,E1b1b1b2 ;2% 1) ). Во однос на автосомната ДНК, овие Натуфијци носеле околу 50% од базалните евроазиски (BE) и 50% од западноевроазиските компоненти на Непознат ловец (UHG). Сепак, тие биле малку различни од популациите во северна Анадолија кои придонеле за населението во Европа, кои имале повисоко заклучено потекло од западниот ловец-собирач (ЗЛС). Натуфијците биле силно генетски диференцирани од неолитските ирански фармери од планините Загрос, грижејќи се до 62% од Базалните Евроазијци и Античките Северно Евроазијци (АНЕ). Ова може да сугерира дека различните видови на базални евроазијци придонеле за земјоделците на Натуфијаните и Загросите, бидејќи и Натуфијците и земјоделците од Загрос потекнуваат од различни популации на локални ловци собирачи. Се верува дека парењето помеѓу Натуфијците, другите неолитски левантци, ловци собирачи од Кавказ (CHG), фармерите од Анадолија и Иран ја намалиле генетската варијабилност кај подоцнежните популации на Блискиот Исток. Научниците сугерираат дека левантските рани фармери можеби се прошириле на југ во Источна Африка, носејќи ги заедно западноевроазиските и базалните евроазиски предци компоненти одвоени од оние што подоцна ќе пристигнат во Северна Африка.
† Мушабиската индустрија денес е познато дека потекнува од Левант од претходните литски индустрии во регионот на езерото Лисан. Првично се сметало дека мушабиската индустрија потекнува од Африка, бидејќи техниката на микробурин сè уште не било познато дека е многу постара во источниот Левант. Во моментов не постои позната индустрија која би се поврзала со африканската миграција што се случила пред 14.700 години, но тоа несомнено предизвикало експанзија на населението во Негев и Синајскиот Полуостров што не би можело да прими зголемување на населението со скудните ресурси на степата. /пустинска клима. Бидејќи сите познати култури во Левант во времето на миграцијата потекнуваат од Левант и археолошката култура не може да се поврзе со неа, мора да постоело асимилација во левантска култура на почетокот, најверојатно Рамонската која била присутна во Синај пред 14.700 години.
8 Поврзано
* Африканска имиграција во Европа (современа историја)
* Генетска историја на Блискиот Исток
* Генетска историја на Северна Африка
* Генетска историја на Европа
9 Дополнителна литература
**