procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Сергеј Дружко

Сергеј Евгениевич Дружко (|Серге́й Евге́ньевич Дружко́; роден на 3 ноември 1968, Орал, СССР) — руски филмски глумец и ТВ презентер. Од 2005 до 2008 година тој бил водител на популарната ТВ-емисија Необјасниво, но сепак факт. Од 2018 година тој е интернет блогер на „Дружко шоу“, кој има 2,8 милиони претплатници на YouTube.
1 Биографија
Роден е на 3 ноември 1968 година во градот Орал.
Во 1990 година дипломирал на Рускиот државен институт за изведувачки уметности, изведувал големи улоги во едукативниот театар „На Моховаја“.
По дипломирањето, тој живеел во Англија повеќе од една година.
По враќањето во Русија, тој работел како диџеј на радио станица, како референт на началникот на судска медицинска служба за меѓународни прашања, како организатор на обиколки на театарски колективи, како организатор и управител на брендирани малопродажни ланци. Снимил неколку музички ЦД, настапи со соло-бардиски програми.
Во 2003 година се преселил во Москва, каде што дипломирал на ВГИК во насока кинематографија. Од 2005 до 2008 година, тој бил еден од авторите и водител на програмата „Необјасниво, но сепак факт“ на рускиот ТВ канал ТНТ, каде добил извештаи за судири со разни мистични аномалии, а потоа спроведувал истраги за тие материјали. Тој соработувал и со каналот Рен-ТВ, како водител на програмата „Приказни за фантазијата“.
Во мај 2016 година ја снимил песната „Нашиот Крим“ («Наш Крым»), а подоцна во едно интервју изјавил дека Крим го смета за историска руска територија. Украинската веб-страница Миротворец го вклучила во својата база на податоци поради овој факт.
8 години по укинувањето на програмата „Необјасниво, а сепак факт“, Дружко се здобил со популарност на интернет.
На 23 април 2017 година на YouTube било објавено првиото видео на „Дружко шоу“. Видеото брзо станало популарно - за една недела го гледале седум милиони луѓе, а околу еден милион корисници се претплатиле на каналот. Во шоуто, глумецот, кој се однесува како водител, се пародира, намерно и аматерски раскажувајќи за смешните моменти на интернет, а исто така се обидува да ги види насекаде заплетот и мистичноста. За помалку од два месеци, каналот добил повеќе од 2,7 милиони претплатници, со што стана еден од најпопуларните канали на руски јазик на YouTube.
Оженет е со глумицата Олга Чурсина со која имаат три сина.
2 Избрана филмографија
* 1999 година: Улици на скршени светла (Улицы разбитых фонарей) како Maître d'hôtel
* 2006 година: Тајни Следстоја (Тајны следствия-3. Бумажная работа)
* 2006 година: Руски превод (ТВ серија) (Русский перевод) како Генадиј Ивашченко (Геннадий Ивајенко)
Николај Холодни

Николај Григориевич Холодни (|Никола́й Григо́рьевич Холо́дный; 22 јуни 1882 - 4 мај 1953) — влијателен микробиолог кој работел на Универзитетот во Киев, Украина во СССР во текот на 30те години на минатиот век.
Тој е познат по Холодни-Вентовиот модел кој го развил независно со Фриц Вармолт Вент од Институтот за технологија во Калифорнија. И покрај тоа што биле поврзани со истата теорија, двајцата никогаш не се сретнале.
Чолодни работел во ботаничката градина Александар Фомин во склоп на Универзитетот во Киев. Тој бил еден од пионерите на концептот дека микробите се лепат на површините. Користел техниката со која прво поставувал стаклени плочки во земјата за измерен временски период, а потоа на микроскоп се испитувале примероците. Прокариот ''лептотрикс ходлоди'' бил именуван по него. Во 1927 година, Холодни предложил клетките на колеоптилот најпрво да се поларизираат под влијание на нерамномерна изложеност на светлина, така што хормонот за раст може побрзо да се шири кон страната во сенка отколку во која било друга насока. Вен стигна до истиот заклучок во 1928 година, а имињата на двајцата научници биле прикачени на контроверзната Холдни-Вентова теорија.
1 Библиографија
Избраните дела вклучуваат:* 1926 ''Die eisenbakterien: bieträge zu einer monographie'' од Н. Холодни
* 1928 ''Über eine vermeintliche Anomalie im Wachstumsmodus der Wurzeln von Lupinus albus'' од Н. Холодни
* 1932 ''Lichtwachstumsreaktion und Phototropismus 2'' од Н. Холодни
* 1933 ''Zum Problem der Bildung und physiologischen Wirkung des Wuchshormons bei den Wurzeln'' од Н. Холодни
* 1939 ''Spezielle Methoden''.
Во 1937 година Холодни и Санкевич објавиле статија за ''влијанието на слабите електрични струи врз растот на колеоптилот'' во ''растителната физиологија''. Истата година тој објавил напис ''Чарлс Дарвин и модерната теорија на тропизмите'' во списанието „''Сајанс“.''
Трајко Петковски

Трајко Стојанов Петковски ( ― во ) — македонски партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
1 Животопис
Произлегува од сиромашно семејство. Завршил основно образование, па се доселил со семејството во селото Мршевци (Скопско), каде се занимавал со земјоделство. Во септември 1944 година стапил во Седумнаесеттата македонска ударна бригада. По ослободувањето на Македонија, заминал со Бригадата да се бори против, преостанатите балистички банди на Косово. Во една од тие борби загинал, на 19 декември 1944 година кај селото Перјане, во близина на Гнилане. Неговите посмртни останки биле пренесени и закопани во Мршевци.
2 Наводи
Ѕвездена ноќ (Мунк)

''Ѕвездена ноќ'' (|Stjernenatt) - слика на масло на платно, создадена од експресионистичкиот уметник Едвард Мунк во 1893 година. Овој ноќен пејзаж претставува крајбрежје кај Осгордстранд, одморалиште со мала плажа, јужно од Осло во Норвешка, каде Едвард Мунк летувал од крајот на 1880-тите. На оваа слика Мунк го покажува погледот од прозорецот на хотелот, каде што се заљубил за прв пат.
Јакуб Барт-Ќишински

Јакуб Барт-Ќишински (20 август 1856, Какау - 16 октомври 1909, Паншвиц; исто така познат како Лужичан, Јакуб Барт Куковски) — лужички поет, писател и драмски автор, преведувач на чешка, полска, италијанска и германска литература. Своите дела ги пишувал на горнолужички јазик. Тој е исто така пронаоѓач на современиот горносорбиски поетски јазик. Тој е опишан како „класичен писател на сорбската литература“.
Како сорбиски писател, тој сметал дека пишувањето на лужички јазик и неговото користење за литература и за образование е важно за зачувување на виталноста и посебноста на лужичката култура. Но, тој исто така сфатил дека тоа е меч со две острици, со тоа што образованието ќе ја намали изолацијата на сорбската култура, правејќи ја поранлива на надворешно (претежно германско) влијание.
1 Користена литература
*
2 Поврзано
* Список на писатели на лужички јазик
Страшо Петрушев

Страшо Денков Петрушев ( ― во ) — македонски партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
1 Животопис
Произлегува од земјоделско сиромашно семејство. Завршил основно училиште, а потоа се занимавал со земјоделство. На 5 октомври 1944 година по ослободувањето на Македонија, стапил во Третата македонска ударна бригада. Со неа учествувал во уништувањето на остатоците од балистичките банди во Македонија. Потоа заминал за Земун, каде завршил три месечна воена обука, совладувајќи ја вештината во ракувањето на ново применото оружје. Од Земун заминал на Сремскиот фронт со Бригадата и во нејзиниот состав учествувал во големиот пробив на Сремскиот фронт, како и во борбите за ослободување на повеќе градови и села. На 28 април 1945 година, во една од тие битки, кај Горешница бил убиен на бојното поле. Бил закопан на позицијата каде што загинал.
2 Наводи
Природен резерват Сребарна

Природен резерват Сребарна (|Природен резерват Сребърна) — природен резерват во североисточна Бугарија (Јужна Добруја), во близина на истоименото село, 18 км западно од Силистра и 2 км јужно од Дунав. Го сочинува езерото Сребарна и неговата околина и е важно мочуриште сместено на Виа Понтика, пат за преселба на птици помеѓу Европа и Африка. Како резултат, тоа обезбедува живеалиште на гнездење и миграција за многу загрозени видови птици.
Резерватот опфаќа 6 км<sup>2</sup> заштитено подрачје и тампон-зона од 5,4 км<sup>2</sup>. Длабочината на езерото варира од 1 до 3 м. Изграден е музеј, каде што е уредена збирка видови типични за резерватот.
1 Историја
Додека езерото Сребарна било проучувано многу пати во минатото од странски биолози, првиот бугарски научник кој се интересирал за оваа област бил Алекси Петров, кој го посетил резерватот во 1911 година. Во 1913 година целата Јужен Добруџа била присоединета во Романија, но била вратен во Бугарија во 1940 година.
Областа била прогласена за природен резерват во 1948 година и е рамстарски локалитет од 1975 година. Резерватот бил признат како светско природно наследство според Конвенцијата за заштита на светското културно и природно наследство од 1972 година и е вклучен во списокот на светско наследство на УНЕСКО во 1983 година.
2 Легенди
Постојат неколку легенди за потеклото на името на езерото. Едната е за еден хан по име ''Сребрист'' кој починал во соседството додека се впуштил во нееднаква битка со Печенезите. Втората раскажува за брод полн со сребро покрај брегот на езерото. Според третата која се смета за најверодостоен, името потекнува од сребрените рефлексии на површината на езерото за време на полна месечина.
3 Флора и фауна
3.1 Флора
Постојат видови на хидрофити како трска во и околу езерото. Во резерватот се наоѓаат 139 растителни видови, од кои 11 се во опасност од истребување надвор од територијата на Сребарна.
3.2 Фауна
Широк спектар на фауна постои во областа. 39 цицачи, 21 влекачи и водоземци и 10 видови риби се населени во резерватот, но најпознат е по тоа што 179 видови птици кои се гнездат на нејзината територија. Овие видови вклучуваат повеќе видови чапји и корморани, сјаен ибис, далматинскиот пеликан, немиот лебед, сивата гуска, мочурливиот арих. Малите цицачи во резерватот вклучуваат неколку видови ровчици и глувци.
4 Галерија
Филип Појдовски

Филип Нецов Појдовски (во ― во ) — македонски партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
1 Животопис
Израснал во бедно семејство. Откако завршил основно образование се занимавал со земјоделство и чување на добиток. Во септември 1944 година стапил во Шеснаесеттата македонска ударна бригада, со која учествувал во борбите против балистите и Германците на падините на Скопска Црна Гора. По ослободувањето на Скопје, ја продолжил борбата за ликвидирање на заостанатите балистички банди на Косово. Подоцна заминал во Срем. Таму завршил тримесечна воено-политичка настава. Станал командир на вод и успешно раководел со него. Бил учесник во пробивот на Сремскиот фронт и во сите борби против германско-усташките непријатели. Во една од битките, бил погоден и загинал на 15 април 1945 година. Бил пренесен и закопан во родното село Раштак.
2 Наводи
Јан Килијан

Јан Килијан (|Johann Kilian, |Jan Kilian; 22 март 1811 &ndash; 12 септември 1884) — лутерански отец и водач на колонијата позната како Вендс од Тексас.
1 Заднина
Јан Килијан е роден во Доелен, во Кралството Саксонија. По училиште во Раклау и Бауцен, студирал теологија на Универзитетот во Лајпциг. Тој бил пастор во Хохкирч (неговата домашна парохија) од 1834–1837 година. Поради смртта на неговиот чичко станал пастор во Котиц. Во 1848 година, тој станал пастор во Вајгерсдорф, Прусија. Тој го отфрли „растечкиот рационализам“ кој растел меѓу свештенството, повикувајќи се на враќање на Светото Писмо како авторитетно, преведувајќи голем број германски списи на лужички јазик.
2 Тексашка колонија
Во текот на 1854 година го повикаа околу 558 Вендиш вендски лутерани од собранијата на Килијан во Прусија и исто така од Саксонија за да ги одведе во Тексас. Многу луѓе во собранието на Килијан биле незадоволни од филозофијата на рационализмот што се ширела низ Европа. Некои сметале дека рационализмот е обид да се замени религијата со наука. Со растечкото религиозно незадоволство, економските тешкотии и желбата на Килијан да биде мисионер во странска земја, Килијан ги донел своите следбеници во Галвестон и на крајот се насели на околу 60 километри источно од Остин во округот Ли.
На 25 март 1854 година, во Даубан бил организирано ново лутеранско собрание што ќе стане камен-темелник на големата емиграција на Вендијците. Рев. Килијан бил повикан како Пастор. Овој потег резултирал со воспоставување на населбата Даб, која подоцна била преименувана во Сербин. Едно од првите дејствија што ги постигнал Рев. Килијан требаше да аплицира за членство во новородениот синхед Лутеранска црква – Мисури. Лутеранската црква Свети Павле во Сербин станала првата од многуте цркви на Синодот во Мисури во Тексас, и ја имала единствената школа за вендиски јазик во Америка.
3 Универзитет Конкордија во Тексас
Наследството на Јан Килијан е најочигледно во кампусот на Универзитетот Конкордија во Тексас каде што постојат улицата Килијан и над 150-годишното ѕвоно на влезот од зградата А што Килијан и неговите следбеници ги донеле во Тексас. Во својот стар кампус, првата зграда на универзитетот била именувана Килијан Хол.
Среќко Петрушевски - Пужаљка

Среќко Д. Петрушевски - Пужаљка ( ― во ) — македонски партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
1 Животопис
Потекнува од сиромашно семејство. Основно училиште завршил во својот град. Подоцна изучил чевларски занает, а работел во мелниците во Куманово и Скопје, а некое време бил и монополски работник во Куманово. Активно работел во друштвото ''„Абрашевиќ“'', во чии секции свирел на прим и други инструменти. Бил на чело на 27-мартовските демонстрации, што биле организирани против фашистичката оска Рим — Берлин — Токио. Уште тогаш се истакнувал со особена револуционерност. На 12 октомври, 1941 година стапил во Кумановскиот одред. По растурањето на одредот се приклучил на Првиот скопски партизански одред, а по неговото расформирање се засолнал во својата куќа, до која живеел еден полициски агент. Пред да го фатат се засолнил кај сестра си во Прешево. Но и таму бел откриен. Барал врска повторно да замине во Партизанскиот одред. Не можејќи да се поврзе со партизаните во Македонија, заминал за Србија и се приклучил кон српските партизански одреди. Бил заробен и вратен во Куманово, каде на судскиот процес бил осуден на смрт. Погубувањето било извршено во Скопје на 14 јули1942 година од страна на Бугарските воени окупатори.
Неколку улици во нашата држава го носат токму неговото име. Во литературата се сретнува и како Среќко Петровски - Пужаљка.
2 Поврзано
* Козјачки партизански одред
3 Наводи
Денес Наѓ

Денес Наѓ (Будимпешта, 1980) — унгарски филмски режисер, уредник и сценарист. Неговиот прв долгометражен филм „''Природна светлина''“ бил награден со Сребрена мечка за најдобра режија во 2021 година.
1 Живот и кариера
Дипломирал на Универзитетот за театарска и филмска уметност во Будимпешта за филмска режија во 2009 година. Студирал на германската филмса и телевизиска акатемија една година. Неколку негови кратки филмови биле прикажани на меѓународни фестивали. Неговиот краток краток филм ''Ковач Ава од'' 2006 година бил поканет на филмскиот фестивал во Тампере, ''Руското игралиште'' бил прикажан на Неделата на критичарите во Кан во 2009 година, краткиот филм ''Егијут'' ја добил наградата на унгарските филмски критичари за најдобар краток филм и ја освоил наградата за најдобар режисер на краток филм на 38та недела на унгарскиот филм (''Magyar Filmszemle''). Неговото дело со наслов ''Lágy ЕСО'' освоило Големата награда за фантастика на доделувањето на португалскиот Куртас Вила де Конде филмски фестивал во 2013 година.
2 Филмови
* 2004 - ''ноември 2003'' (краток филм)
* 2006 година - ''Егијт'' (краток филм)
* 2006 година - ''Вакасио'' (краток филм) (асистент на режисерот)
* 2008 година - ''Руско игралиште'' (краток документарен филм)
* 2009 година - ''Киновоз: Каде завршува Европа?'' (документарен филм)
* 2009 година - ''Берлинскаја Фуга'' (краток филм)
* 2010 година - ''Рипорт'' (краток филм)
* 2013 година - ''Лаги ес'' (краток филм)
* 2013 година - ''Масик Маѓаорсаш'' (документарен филм)
* 2015 година - ''Себ'' (документарен филм)
* 2021 година - ''Природна светлина (Természetes fény)'' (игран филм)
Аврам Писевски

Аврам Димитров Писевски ( ― во ) — македонски партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
1 Животопис
Роден и израснат е во печалбарско семејство. Основно училиште завршил во селото, а гимназија во 1940 година во Скопје. Истата година се запишал на Техничкиот факултет во Белград. Меѓутоа, поради војната ги прекинал студиите. Уште како ученик во Машката гимназија во Скопје, бил во редовите на најнапредните младинци. Во 1940 година учествувал во демонстрациите, поради што бил затворен. Од првите денови на окупацијата активно работел на омасовувањето на народно-ослободителното движење како меѓу студентите, така и меѓу работничката младина. Во 1942 година се запишал на Економскиот факултет во Софија, со цел непосредно да ја организира македонската студентска младина да ги напушти студиите и да оди во партизанските одреди. Истовремено учествувал во организирањето на сите акции за помош на НОВ. Во почетокот на 1943 година се вратил во Скопје. Постојано се грижел за илегалците кои доаѓале во Скопје и ги прибирал во својата куќа. Во април 1944 година стапил во Третата македонска ударна бригада. Бил учесник во сите големи борби на Бригадата.
На 11 јуни 1944 година тој храбро загинал на планината Осогово, во близина на селото Ратковица, во мајско-јунската офанзива во борба со бугарските окупатори. На местото на неговата погибија постои и споменик. Неколку училишта низ државата го носат неговото име.
2 Наводи
Абдула Шаиг

Абдула Шаиг (|Abdulla Şaiq; 25 февруари 1881, Тбилиси - 24 јули 1959, Баку) — азерски писател.
1 Ран живот и образование
Шаиг е роден во Марнеули од азерски родители, Мустафа Талибзаде и Мехри Бајрамли. Неговиот татко беше ахонд во муслиманскиот свештенички одбор на Кавказ, кој предавл исламски закон, персиски и арапски јазик во средно училиште во Тбилиси (тогашен Тифлис). Во 1883 година, поради затегнатите односи со нејзиниот сопруг, мајката на Шаиг се преселила со нејзините два сина и ќерка во Хорасан (Иран), каде што Абдула Шаиг подоцна посетувал училиште. Како тинејџер, тој напишал газали и превел голем број дела од руската литература на персиски јазик. Во 1901 година, на 20-годишна возраст, тој се преселил во Баку и поминал испит во Првата александриска гимназија, станувајќи овластен наставник. Работел во областа на јавното образование во следните 33 години.
2 Работи
Шаиг бил романтичар и автор за деца. Неговите драми и фолклорни ориентирани приказни за првпат започнале да се објавуваат во локалните весници и списанија во 1906 година. Подоцна тој бил познат и по пишување раскази кои илустрираат горчливи последици од сиромаштијата и економските искушенија со кои се соочува работничката класа во предсоветска Русија. Ова ги направило делата на Шаиг особено популарни во Советскиот Сојуз. Неговата прослава на интернационализмот и пацифизмот му донела голем успех како писател. И покрај неговата академска работа насочена кон промовирање на азерската култура и малку отворени антисталинистички ставови, не се верува дека тој бил прогонуван од државата.
Шаиг управувал со литературата со својата наставничка кариера. Тој бил автор на многу учебници по јазик и литература, објавени од 1909 до 1920 година. За време на краткото осамостојување на Азербејџанската Демократска Република во 1918–1920 година тој покажал силна идеолошка поддршка за владејачката партија на Мусават.
Тој исто така превел бројни дела од Шекспир, Дефо, Пушкин, Лермонтов, Крилов, Горки, Некрасов, Низами и Фирдовски на азербејџански и руски јазици.
Некои од познатите дела на Шаиг вклучуваат:
*''Неиспорачано писмо''*''Дама Тигиг'', инспирација за Писписа Каним ве Сичан бег.
*''Сите сме зраци од исто сонце''*''Херои на нашиот век''
3 Музеј
Во 1916 година, тој се преселил во петособен стан на 2. кат од Куќата бр.21 на Горна Планина (сега на улицата А. Шаик), која го носи името „Куќа на музејот на Абдула Шаиг“, каде живеел до 1957 година.
Писателот се состана во овој стан со аспиранти, студенти, па дури и ученици од училиштата кои имале научни и креативни совети, ги читале своите нови дела, разговорале и давале совети. Музејот на куќата на Абдула Шаиг е под контрола на Министерството за култура и туризам на Република Азербејџан.
4 Наводи
Замок Свети Иларион

Замок Свети Иларион — тврдина која лежи на планинскиот венец Киренија, на Кипар. Оваа локација го обезбедила замокот со контрола на патот за премин од Киренија до Никозија. Таа е најдобро сочуваната урнатина од трите поранешни упоришта во планините Киренија. Другите две се Кантара и Буфавенто.
1 Историја
Замокот не го носи името на Свети Иларион, активен во Палестина и Кипар во 4 век. Името го добила по нејасен светец, за кого традиционално се смета дека побегнал на Кипар по арапското освојување на Светата земја и се повлекол на врвот на ридот на кој бил изграден замокот за скита. Еден англиски патник пријавил зачувување на неговите мошти во 14 век. Предложено било манастирот изграден во негово име да претходи на замокот, кој бил изграден околу него. Сепак, ова гледиште не е поддржано од какви било значителни докази.
Почнувајќи од 11 век, Византијците започнале со утврдување. Свети Иларион и заедно со замоците Буфавенто и Кантара ја формирале одбраната на островот против арапските пирати кои го напаѓале брегот. Некои делови беа дополнително надградени под династијата Лусигнан, чии кралеви можеби го користеле како летна резиденција. За време на владеењето на Лусињани, замокот бил во фокусот на четиригодишната борба помеѓу Светиот римски цар Фредерик Втори и регентот Јован Дибелин за контрола на Кипар.
Голем дел од замокот бил демонтиран од Венецијанците во 15 век за да се намалат трошоците за гарнизоните.
2 Архитектура
Замокот има три поделби или оддели. Долните и средните одделенија служеле за економски цели, додека во горниот оддел се сместувало кралското семејство. Долниот оддел имал штали и живеалишта за вооружените мажи. Кулата Принц Јон седи на карпа високо над долниот замок.
Горниот оддел бил опкружен со византиски ѕид со дебелина од 1,4 метри, направен од груба ѕидарија. Влезот е преку зашилен лак изграден од Лусињаните. Ова било заштитено со полукружна кула на исток. Во рамките на одделот се наоѓа двор, со близнаци што се наоѓаат на едната и на другата страна. На североисток е крајно руинирана кујна. На запад се наоѓаат кралските апартмани, датирани од различни извори во 13 или 14 век. Иако денес е претежно руинирана, ова била структура во оската североисток-југозапад, со должина од 25 м и ширина од 6 м. Има подрум кој содржи цистерна и два ката. Приземјето има висина од 7 м и заострен свод со буриња. Горниот кат е познат по своите врежани прозорци, од кои едниот е наречен Кралински прозорец. Овие се поставени на западниот ѕид, кој има живописен поглед на северниот брег на Кипар, особено на рамнините на Лапитос.
3 Во фикцијата
Слика во романот „Трка на скорпиите“ од Дороти Данет од 1999 година. Замокот на Свети Иларион се појавува во акциско-авантуристичката видео игра „''Assassin's Creed: Bloodlines''“ во 2009 година романот „Изгубеното богатство на темпларите“ од 2015 година од Becејмс Бекер, а исто така е претставен и во крипто-трилерот <i>„Апокалипса оган“ од Доминик Селвуд во 2016 година.
4 Галерија
5 Користена литература
**
Јанош Лакфи

Јанош Лакфи (роден: Јанош Олах; 18 мај 1971, Будимпешта) — добитник на наградата Атила Јозеф, унгарски поет, писател, литературен преведувач, учител, фотограф.
Лакфи е роден во семејство каде и двајцата негови родители, Каталин Мезеј и Јанош Олах биле поети. Студирал во средното училиште Михали Танчиќ од 1985 до 1989 година. Во овој период, неговото прво дело било објавено во 1987 година во книжевно списание. По средното училиште, тој продолжил да студира на универзитетот Етввс Лоран, каде што ја добил својата диплома за унгарска и француска литература. Во 1994 година, тој започнал да предава белгиска литература на универзитетот. Тој станал истакнат млад член на Унгарскиот писателски сојуз во 1996 година, а истата година ги започна своите докторски студии на универзитетот Ештов Лоранд. По завршувањето на докторските студии, тој стана уредник на ''Нагивалаг,'' што е книжевно списание за светската литература. Во 1997 година, тој започнал да предава на францускиот факултет Петер Пазмањи и станал секретар на унгарскиот ПЕН клуб. 2000 година ја означила поентата во неговата кариера кога станал еден од основачките уредници на унгарскиот интернет-журнал Док.ху, што бил обид да се поддржат младите писатели и поети. Истата година ја добил наградата Атила Јозеф.
Лакфи е најпознат по неговиот исклучително убав хумор во неговите дела. Тој е способен да пристапи кон сериозни теми како што се смрт, алкохолизам, самоубиство, љубов и верба на начин што го олеснува читателот да ги вари своите редови. Тој користи парономазија, сленг изрази, бебешки разговори и шеги на сметка на родителите за да им се допадне на помладата публика и со топол и лесен тон пишува за сериозните аспекти на животот за да стигне до постарите читатели. Тој е еден од омилените современи писатели на Унгарија поради неговиот уникатен стил, и колку тоа го прави достапен како уметник и човек.
1 Дела
1.1 Збирки поезија
*''Illesztékek'' (1992, „Јас самиот“)
*''Illesztékek'' (1995, „Шевови“)
*''Hosszú Öltésekkel'' (1998, „Со долги конци“)
*''Elképzelhető'' (1999, „Замисливо“)
*''Öt Seb'' (2000, „Пет рани“)
*''Hófogók'' (2001, „Снежни штитови“)
*''Hőveszteség'' (2005, „Загуба на топлина“)
*''Élőhal'' (2011, „Жива риба“)
1.2 Зборници за проза
*''Két csavart szaltó'' (1999, „Две пресврти салто“)
*''Halottnéző'' (2005 година, „Мртовечница“)
*''A legnehezebb kabát'' (2011, „Најтешкиот капут“)
*''Csak úszóknak'' (2012, „Само пливачи!“)
*''Milyenek a magyarok?'' (2012, „Какви се Унгарците?“)
*''Milyenek még a magyarok?'' (2013, „Како уште се Унгарците?“)
Замок Отело

Замок Отело (|Πύργος του Oθέλλου, |Othello Kalesi; познат и како Отеловата кула) — замок во Фамагуста, Кипар. Изграден е од Лусињани во 14 век, а подоцна била изменет од Венецијанците. Современото име на замокот потекнува од сценската нота во драмата на Шекспир ''Отело''.
1 Историја
Замокот Отело бил изграден во 14 век од страна на Лусињаните (кои владееле со Кипарското кралство) за да го заштитат пристаништето од можни непријателски напади. Се користело и како главен влез во Фамагуста. Порано се викало „непробојна тврдина“, бидејќи било скоро невозможно да се нападне поради многу длабоки ровови што го опкружуваат.
Откако Кипар бил продаден на Република Венеција, квадратните кули на замокот бил заменети со кружни за да одговараат на помодерна артилерија. По овие измени, над главниот влез на замокот бил врежан релјеф на Лавот на Свети Марко. Името на капетанот Николо Фоскари, кој ги насочил промените во замокот, и датумот 1492 година се испишани во близина на релјефот. Очигледно Леонардо да Винчи давал совети за обновата во 1481 година. Замокот го добива своето име по познатата драма на Шекспир ''Отело'', која се одвива во пристаништен град во Кипар.
Во 1900 година, ровот на замокот бил исушен за да се намали ризикот од маларија.
Обновата на замокот започнала во 2014 година, и повторно бил отвори за јавноста на 3 јули 2015 година.
2 Распоред
Замокот содржи четири кружни кули. Содржи трпезарија и студентски дом, кои биле изградени за време на периодот на Лусигнан. Дворот на замокот содржи топови оставени од Шпанците и Османлиите, мошти од неговата бурна историја.
3 Современа литература
Во моментов, единственото парче современа прозна литература што се повикува и се впушта во замокот Отело во сметка во прво лице е креативниот белетристички расказ „Дневник на чудовиштето од зелените очи“ од Дин Керисон, сместен во раните (предпандемични) денови од COVID-19, објавен во ТЕКСТ весник за курсеви за пишување и пишување, април 2020 година.
Живко Поповски (партизан)

Живко Јорданов Поповски ( ― во ) — македонски партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
1 Животопис
Израснат е во слабо имотно селско семејство. Во есента 1944 година кога на Скопска Црна Гора, била основана Шеснаесеттата македонска ударна бригада, населението и укажувало сестрана помош и масовно и се приклучувало. Тогаш и Живко пристапил во нејзините редови и во состав на истата учествувал во борбите против Германците и балистите. По ослободувањето на Скопје зел учество и во ликвидирањето на балистичките банди на Косово. Учествувал во пробивот на Сремскиот фронт и во јуришот кај Илинци, бил застрелал и загинал на 12 април 1945 година. Посмртните останки му биле пренесени и закопани во родното село Бањани.
2 Наводи
Бретислав Појар

Бјетислав Појар (7 октомври 192312 октомври 2012 ) — чешки куклар, аниматор и режисер на кратки и играни филмови.
Роден во Сушице, Чехословачка, Појар ја започнал својата кариера кон крајот на 40те години на минатиот век со својата работа на ''„Приказната за бас-виолончело“'' (1949) заснована на приказната на Антон Чехов, а во режија на чешкиот аниматор на куклени претстави Јиржи Трнака . Појар служеше како куклар кај неговиот ментор Трнка.
Појар составил обемна работа како режисер и аниматор во Чехословачка, каде што снимаше филмови и во куклена анимација до вообичаената стоп-анимација.
Во средината на 1960те години, Појар емигрирал во Канада, каде што започнал долга соработка со Националниот филмски одбор. Неговото канадско дело е најдобро познато и има освоено награди на престижни меѓународни филмски фестивали. Неговиот филм ''Да се види или да не се види'' е добитник на Канадската филмска награда за филм на годината во 1970.
Творештвото на Појар се одликува со силни социјални коментари, како на пример во ''Балаблок'', каде војски на суштества во форма на мал круг и квадрат се борат едни со други сè додека сите не бидат ранети во непрепознатиливи форми. Честопати, кратките панталони на Појар содржат малку или воопшто немаат дијалог.
Во средината на 2000те години Појар се вратил во чешката филмска дејност со цел да го ко-режира анимиран игран филм „''Фимфарум 2“'' (заснован на приказните на Јан Верих), кој бил објавен во 2006 година.
Појар почина во Прага на 89-годишна возраст во 2012 година.
1 Награди
* 1960 &#x2014; Гран при на Анси Кристал за ''Лавот и песната''.
* 1969 &#x2014; Канадски филм на годината: ''Да се види или да не се види''.
* 1969 &#x2014; Меѓународен филмски фестивал во Берлин : Награда за најдобар краток филм за ''да се види или да не се види'' .
* 1972 &#x2014; Кански филмски фестивал : Награда за најдобар краток филм за ''Балаблок'' .
* 1979 &#x2014; Кански филмски фестивал : Награда за најдобар краток филм за ''Бум''.
* 1981 &#x2014; Меѓународен филмски фестивал во Берлин: Канадски филм на годината: Филмска награда Ото Дибелиус за нови медиуми за ''Е.''* 1987 &#x2014; Светска прослава на анимација: Награда на филмскиот критичар во Лос Анџелес за ''Нојтангел''.
* 2006 &#x2014; АниФест (Чешка): Награда за најдобар долгометражен филм за ''Фимфарум 2''.
* 2007 &#x2014; Фестивал на европски анимирани играни филмови и ТВ спецификации (Унгарија): Најдобар телевизиски специјал за ''Том''''Тамб'' од ''Фимфарум 2''.
Коце Пусичевски

Коце Нецов Пусичевски ( ― во ) — македонски партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
1 Животопис
Живеел во селото, поради што имал макотрпен живот. На 20 септември 1944 година стапил во Шеснаесеттата македонска ударна бригада. Со неа учествувал во борбите против балистите на падините на Скопска Црна Гора и во борбите против Германците во Качаничката Клисура. По ослободувањето на Македонија ја продолжил борбата за ликвидирање на балистите во Косово. Потоа заминал на Сремскиот фронт, каде учествувал во пробивот на германските позиции. На 16 мај 1945 година јуришал на усташките и германските позиции кај Врпоље. Во таа борба храбро загинал и бил закопан на местото каде што загинал, а по завршувањето на војната посмртните останки му биле пренесени во родното село Горњане.
2 Наводи
Гај Харшер

Гај Харшер (роден во Белгија во 1946 година) ― професор по правна и политичка филозофија на Слободниот универзитет во Брисел (УЛБ). Тој предавал секоја втора година од 1985 до 2008 година на Правниот факултет на Универзитетот Дјук како придружен професор по право. Предавал и на Централниот европски универзитет во Будимпешта од 1992 до 2008 година како редовен посетувачки професор. Гај Харшер во моментов предава на УЛБ, како и на Колеџот на Европа во Бриж.
1 Награди
* 1989: Prix des Droits de l'Homme de la Communauté française de Belgique for ''Philosophie des droits de l'homme, Editions de l'Université Libre de Bruxelles, 4e édition 1989.
* 1982: Prix Duculot de l'Académie Royale de Belgique (Classe des Lettres), 1981, for ''L'ontologie de Marx'',
2 Публикации
2.1 Книги
* ''La laïcité'' Paris : Presses universitaires de France, 2004 . 205 copies in American and UK libraries, according to
* Polish translation "Laickość : Kościół, państwo, religia", 2004
* ''Le fantôme de la liberté : la servitude volontaire de l'homme moderne.'' Bruxelles: Editions Labor, 1997. ISBN 978-2-8040-1187-1
* ''Les Médias entre droit et pouvoir : redéfinir la liberté de la presse'' 1995.
* ''Après le communisme : les bouleversements de la théorie politique'' 1993
* ''Chaim Perelman et la pensée contemporaine'' 1993
* ''Laïcité et droits de l'homme : deux siècles de conquêtes'' 1989
* ''Philosophie des droits de l'homme'' 2. ed. Editions de l'Université de Bruxelles, 1989
* ''La raison du plus fort : philosophie du politique'' 1988
* ''L'ontologie de Marx : le problème de l'action, des textes de jeunesse à l'œuvre de maturité'' 1980
* ''Philosophie des droits de l'homme'' 1957
3 Рецензирани статии
* "Freedom of Religion in Context". ''Brigham Young University Law Review''. 2002, no. 2: 269–281.
* "Perelman and Habermas" ''Law and Philosophy,'' Dec., 1986, vol. 5, no. 3, p. 331–342
Томе Пуре

Томе Пуре (Пуриќ) (? ― во ?) — македонски партизан, фудбалер, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОБ.
1 Животопис
Рано останал без татко и во својата четиринаесетата година се населил во Скопје, како печалбар. Рано станал активист во УРСовите синдикати. Поради тоа полицијата постојано го следела. Во слободното време одржувал секојдневни средби, со работниците во Пиварницата, каде и самиот работел. Но, откако опасноста да биде затворен се зголемила, ја напуштил Пиварницата и заминал на работа во рудникот „Радуша“. Томе припаќал на генерацијата партизани-фудбалери кои настапуале за ФК Работнички и често оружјето го менувале со фубалските натпревари. Во 27 мартовските демонстрации 1941 година, бил во првите редови. Наспроти шестоаприлските настани, самоиницијативно започнал да организира собирање на оружје. Со доаѓањето на бугарските фашистички окупатори, КУД „Абрашевиќ“, бил преименуван во „Македонија“. Таму одново ја развивал активноста. Работел во организирањето на народната помош и сесрдно се залагал во подготовките за оружено востание против окупаторот. Учествувал во создавањето на партизанските бази во селата Бутел, Љубанци, Крушопек, Нерези и др. Есента 1942 година, кога еден провокатор бил уфрлен во партиската организација, тој преминал во илегалност. Потоа бил префрлен во Урошевац, со помош на партиската организација, која подоцна му овозможила да се префрли во Тетово. Таму стапил во Тетовскиот партизански одред. Во март 1943 година учествувал во ослободувањето на Кичево.
Во јуни 1944 година, загинал во една битка против бугарските фашистички војски, како комесар на првата чета.
2 Наводи
Имам сон

Имам сон (|I have a dream) — 17-минутен говор одржан од афроамериканскиот активист за граѓански права Мартин Лутер Кинг на 28 август 1963 година, во кој тој повикувал за расна еднаквост и крај на дискриминацијата во САД. Говорот што го одржал на Линколновиот меморијал во Вашингтон, бил еден од клучните моменти во борбата за еднаквост предводенa од афроамериканското движење за граѓански права. Говорот бил одржан пред околу 250.000 луѓе.
Говорот познат денес како „Имам сон“ имал неколку различни верзии што биле напишани неколкупати. Немало подготвено ниту еден нацрт, но сепак говорот бил мешавина од различни верзии. Изворната верзија е насловена „Нормалност, никогаш повеќе“, а има и неколку други верзии со сличен наслов. Важен момент е самиот говор. На крајот од говорот, познатата афроамериканска евангелска пејачка Махалија Џексон, му викнала на Мартин Лутер Кинг: „''Кажи им за сонот, Мартин''!“ Кинг потоа го прекинал подготвениот говор и го одржал неговиот познат говор. Многумина го нарекле „најдобриот говор одржан во XX век“.
1 Говор
...
И иако денес се соочуваме со тешкотии и ќе се соочиме и утре, сепак имам сон. Овој сон е длабоко вкоренет во американскиот сон.
Имам сон дека еден ден оваа нација ќе се исправи и ќе живее во согласност со вистинското значење на нејзиното начело: „Сметаме дека е очигледно дека сите луѓе се создадени еднакви“.
Имам сон дека еден ден, во црвените ридови во Џорџија, синовите на поранешните робови и синовите на поранешните сопственици на робови ќе можат да седат заедно на братска маса.
Имам сон дека ќе дојде денот, дури и во државата Мисисипи, истоштена од жештините на неправдата и угнетувањето, која ќе се претвори во оаза на слободата и правдата.
Имам сон дека ќе дојде денот кога моите четири деца ќе живеат во земја во која ќе бидат судени не според бојата на кожата, туку според нивните црти на личноста.
Имам сон денес!
Имам сон дека еден ден во Алабама, со своите злобни расисти и гувернерот, од чии усни летаат зборови за „мешање“ и „поништување“ — еден ден, таму во Алабама, малите црни момчиња и девојчиња да се држат за раце со мали бели момчиња и девојчиња како сестри и браќа.
Имам сон!
...
— Од говорот на Мартин Лутер Кинг кај Линколновиот меморијал во Вашингтон, 28 август 1963 г.
2 Наводи
Меланхолија (Мунк)

''Меланхолија'' (норвешки: ''Melankoli''; исто така позната како ''Јапе на плажа'', ''Љубомора'' или ''Вечер'') ― слика на норвешкиот уметник Едвард Мунк. Мунк насликал повеќе варијантни верзии на експресионистичкото маслено дело на платно во периодот 1891–1893 година. На сликата е прикажан човек со главата потпрена во раката, замислено расположение на работ на крајбрежјето.
Вдахновението за сликата била несреќна романтична афера во која бил вмешан пријателот на Мунк, Јапе Нилсен. Во сликата на Мунк, фигурата на меланхоличниот човек е десно, а неговото расположение е претставено со брановито крајбрежје и поднебје кои се протегаат кон лево. Критичарите предложуаат дека има и еротски алузии, можеби во присуство на Месечината што се одразува на водата. Пејзажот ја претставува плажата на Осгордстранд каде што летувал Мунк уште од 1889 година.
''„Меланхолија''“ била изложена во 1891 година на Есенската изложба во Осло. Уметникот и новинар Кристијан Крог и дал заслуг како прва симболистичка слика на еден норвешки уметник. Мунк насликал повеќе од една верзија на композицијата во 1891 година. Завршената верзија во 1892–93 година е во Националната галерија во Осло.
1 Други верзии
Бакнеж крај прозорецот

''Бакнеж крај прозорецот'' или ''Бакнување крај прозорецот'' — слика маслено сликарствомасло на платно од Едвард Мунк, изработена во 1892 година која денес се наоѓа во Националната галерија на Норвешка. Претставува дел од циклусот познат како ''The Frieze of Life'', кој го третира циклусот на животот, смртта и љубовта и бил создаден меѓу 1893 и 1918 година.
Николај Меркушкин

Николај Иванович Меркушкин (|Николай Иванович Меркушкин, |Кола Меркушкин; роден на 5 февруари 1951, Новје Верхиси, Мордовија) — поранешен гувернер на Самарската област и поранешен претседател на Република Мордовија во Русија. Последната функција ја извршувал од 22 септември 1995 година до 10 мај 2012 година. Од 24 јануари до 22 септември 1995 година бил претседател на Државното собрание на Мордовија .
Меркушкин бил електроинженер пред да влезе во политиката. Тој бил реизбран за претседател на Мордовија во 1998 и 2003 година со 80% од гласовите. Тој ја задржал популарноста со релативно стабилна економија во републиката и исплата на плати и пензии на време. Тој ги спречил противниците да се натпреваруваат против него со дисквалификација на кандидати кои се чинело дека имаат повеќе од 3% неважечки потписи. Меркушкин е оженет со Таисија Меркушкина, етничка ерзјанка и има два сина.
На 10 мај 2012 година, Меркушкин поднел оставка и станал вршител на должноста гувернер на областа Самара. Него го заменил премиерот Владимир Волков.
На 25 септември 2017 година тој бил сменет од позицијата гувернер на регионот Самара.
1 Наводи
Ристо Равановски

Ристо Равановски ( во ― во ) — македонски партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
1 Животопис
Произлегува од сиромашно семејство. Завршил основно училиште во родното место. Уште како дете заминал од родното село да бара работа. Притоа се судрил со сите тешкотии. Тоа придонело уште во младите години да стане борец за правата на работничката класа. Најголем дел од својот живот го поминал во Скопје, каде бил поврзан со напредното работничко движење. Во последните години на Кралството Југославија, тој станал многу влијателен и познат меѓу скопските работници. Заедно со напредната интелигенција водел бескомромисна борба за правата на работниот народ. Учествувал во штрајковите како и во демонстрациите по повод окупацијата на Албанија. Особено се истакнал во демонстрациите од 27 март 1941 година. По природа бил многу жив, весел и правичен. Тоа придонело да биде бескомпромисен во секојдневната борба за подобра и посреќна иднина на македонскиот народ. Забележителна била неговата активност во немирните предвоени години, кога целата напредна работничка, студентска и средношколска младина се организирала за отпор. Со личен револуционерен пример влијаел на многу младински активисти. Борбата за националата самобитност на македонскиот народ ја сметал како света обврска и во секоја прилики го искажувал тоа. Активно пропагирал на младинските излети во соседните места на Скопје. Поради учество во еден излет посветен на Илинден, полицијата го затворила. Тоа не го обесхрабрило туку напротив му влеало уверување дека треба уште поупорно да се бори. Така, неговиот стан станал собирно место на многумина борци. По еден нелегален состанок кај еден соборец во 1939 година, бил затворен. Но, поради недостиг на достатни докази бил ослободен. Оттогаш неговата револуционерна работа станала побележлива не само во Скопје, туку и во неговото родно место Галичник. Оваа активност полицијата ја забележала, по изведбата на пиесата „''Печалбари''“, го затворила и го спровела во Скопје.
2 Окупација на Македонија
Окупацијата ја дочекал како подготвен револуционер. Се грижел за засолнување на илегалците, организирал растурање на летоци, собирал оружје и друг материјал потребен за НОВ. Затоа уште во 1941 година, бугарската полиција го затворила, но без да има конкретни докази. Во 1942 година се грижел за партиската техника, а во 1943 година од рудникот „Радуша“ преземал динамит и друг материјал, потребни за НОВ. Во рудникот спроведувал и успешни саботажи. Поради чести измачувања во бугарскиот затвор, паднал тешко болен. Вложените напори да му се спаси животот не вродиле со плод. На 31 декември 1943 година починал. Иако кратко траел неговиот живот тој бил целосно исполнет со бескомпромисна борба за слобода на народот и работничката класа, како и против фашистичките поробувачи.
Една од улиците во Скопје, го носи токму неговото име.
3 Наводи
Јернар Јеримбетов

Јернар Јеримбетов (роден на 15 февруари 1980, Алмати) — казахстански гимнастичар. Јеримбетов тренирал под стариот советски систем сè додека не се распаднал СССР. Првпат се натпреварувал на меѓународно ниво на 17 години, на јуниорскиот интернационал во 1997 година. Завршил на 24. место. На Светското првенство во уметничка гимнастика во 2001 година, тој се пласирал во финалињата за партер и прескок, завршувајќи на 6 место.
Јеримбетов учествувал на многу натпревари во текот на 2002 и 2003 година. Тој освоил златен медал на ХБ на Гран при во Гент, Белгија во 2005 година. Тој исто така освоил злато на Универзитетските игри и азиските првенства во 2003 година. На Светското првенство во уметничка гимнастика во 2003 година, тој се пласирал на 4ти. Јеримбетов се квалификувал на Летните олимписки игри 2004 година, но се пласирал на 14 место во поединечниот опсег за мажи, откако го освоил петтото место во уметничките квалификации за мажи. Во конкуренција на паралелни шипки, тој завршил осми. Во 2006 година, Јеримбетов освоил бронзен медал на скок на Азиските игри 2006 година, и се натпреварувал на финалето на Гранд во прескок.
Јернар има сопруга и син во Алмати, Казахстан.
1 Наводи
Алексеј Колесов

Алексиј Колесов (роден на 27 септември 1984) — казахстански професионален друмски велосипедист. Тој се натпреварувал на Летните олимписки игри 2004 година.
1 Значајни резултати
; 2004 година
: Турнеја во Азербејџан - 1 фаза & GC
; 2005 година
:''Tour de l'Avenir'' - 3. место, фази 6 & 7
: 4ти, Казахстанско првенство во хронометар
Рустам Кудијев

Рустам Рамизович Худиев (|Рустам Рамизович Худиев; роден на 6 јануари 1985, Павлодар) — казахстански пливач во олимписката дисциплина пепертука од Казахстан. Пливал за Казахстан на Олимписките игри во 2004 и 2008 година.
Неговиот најдобар резултат бил финишот на 41. место во машка конкуренција на 100 метри пеперутка на Игрите во 2004 година.
Пливал и за Казахстан на Светското првенство во 2007 година.
Ита Евер

Ита Евер (родена Илзе Евер, 1 април 1931, Паиде - 9 август 2023) — естонска филмска, радио, театарска и телевизиска глумица. Таа е широко ценета како Голема стара дама на естонскиот театар.
Таа ја започнала својата кариера во 1953 година како сценска глумица и се појавила во бројни естонски и руски филмски продукции. Таа претходно била мажена за естонскиот глумец Еино Баскин и е мајка на режисерот и глумец Роман Баскин.
Во 1983 година, таа глумела како Мис Марпл во ''Тајана „Чјорних дроздов''“, филмска адаптација на руски јазик на романот на Агата Кристи, ''Pеб полн со 'рж''.
Таа се појавила во сценски и филмски продукции засновани на делата на: Оскар Лутс, А.Х. Тамсар, Матс Траат, Агата Кристи, Николај Гогољ, Вилијам Шекспир, Џон Штајнбек, Хенрик Ибсен и Антон Чехов.
1 Дополнителна литература
* Килуметс, Маргит. ''Поддржувања на Ета Евер Елу'' . Ајакирјаде Кирјастус (2006);
Вонгалактичка база на податоци на НАСА

Вонгалактичка база на податоци на НАСА/ИПАЦ (|NASA/IPAC Extragalactic Database, NED) — семрежна база на астрономски информации за поврзани со тела вон нашата галаксија (галаксии, квазари, радиоизвори, рендгенски и инфрацрвени извори итн.). Создадена е кон крајот на 19800-тите од астрономите Џорџ Хелу и Бери Ф. Мадор од Пасадена, САД. Базата работи со средства од НАСА, а ја одржува Центарот за обработка и анализа на инфрацрвени снимки (IPAC) на кампусот на Калифорнискиот технолошки институт по договор со НАСА.
Изградена е на основа на матичен список од вонгалактички тела со утврдени накрсни назнаки за имиња, точни положби и црвени поместувања, како и извесни основни сознанија. Составени се библиографски одредници за поединечни тела, а се чуваат и извадоци од трудови поврзани со нив.
Содржи и слики од 2MASS, од литературата, како и од Дигитализираниот небесен преглед (DSS).
Во март 2014 г. базата содржела 206 милиони одделни астрономски тела со 232 милиони накрсни ознаки низ повеќе бранови должини, црвено поместување за 5 милиони тела, 1,9 милијарди фотометрички податоци, 609 милони пречници, 71 илјади растојанија независни од црвеното поместување за преку 15 илјади галаксии, 310 илјади подробни класификации за 230 илјади тела, и 2,6 милиони сллики, карти и надворешни врски, заедно со врски до 65 илјадни стручни написи, прибелешки и извадоци.
1 Поврзано
*SIMBAD — база на информации за галактички тела на Центарот за астрономски податоци во Стразбур
Александар Шефер

Александар Шефер (роден на 28 август 1971) — поранешен казахстански велосипедист. Тој бил професионален тркач од 1993 до 2003 година. Тој е брат на Виктор Шефер, кој исто така беил професионален велосипедист. Шефер бил тренер на од 2007 до 2009 година, тимот на Александар Винокуров, заедно со директорот на тимот, Белгиецот Јохан Брујнјел.
Шакен Нијазбеков

Шакен Онласинович Нијазбеков (|Шәкен Оңласынұлы Ниязбеков; |Шакен Онласынович Ниязбеков; 12 ноември 1938 - 16 август 2014) — казахстански уметник најпознат по дизајнирањето на знамето на Казахстан.
Роден е на 12 ноември 1938 година во Јамбул (денешен Тараз). Шакен Нијазбеков го напуштил средното училиште и се запишал на уметничко-индустрискиот факултет во Ленинград. За време на студирањето на овој факултет учествувал во реставраторски работи во Ермитаж, катедралата на Исакиев и Петродворец.
Проектот на Нијазбеков за националното знаме на Република Казахстан бил избран меѓу повеќе од 600 предлози.