procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Фугленес

Фугленес ― област во општината Хамерфест во Норвешка. Тоа е местоположбата на најсеверната точка на геодетскиот лак Струве. Станува збор за геодетска точка, една од 34-те точки избрани за Списокот на светско наследство. Тука завршиле истражувањата на Фридрих Георг Вилхелм фон Струве во 1852 година.
1 Меридијанската потпора
Меридијанската потпора била дизајнирана од Вилхелм фон Хано и подигната во 1854 година за да го одбележи најголемото меѓународно мерење на обликот и големината на Земјата. Меридијанската потпора со столбната плоча, столбот, поглавјето, глобусот е пример од кои стилови бил вдахнат фон Хано.
Плочата е во три дела и во неполиран гранит. Додека двата долни дела се речиси квадратни, горниот дел е во облик на лист, каде што врвот на листот прави агли и покажува кон правците север, запад, југ и исток. Во кружна основа на овој горен дел од полицата лежи столбот. Овој полиран гранитен столб станува потенок во пречник со висина.
Истражувањето било започнато од Вилхелм Струве кој доби поддршка од кралот Оскар I од Норвешка-Шведска и Александар I од Русија.
Меридијанската потпора е на листата на УНЕСКО и е заштитен споменик на културата. На меридијанската потпора го има следниот натпис: „Најсеверната крајна точка на меридијанскиот лак од 25 ° 20` од северниот океан до реката Дунав — преку Норвешка, Шведска и Русија. По договор на НВ Оскар I и императорите Александар I и Николај I по непрекинати геометрии. Географска ширина 70 ° 40` 11,3``“.
2 Други значајни градни/знаменитости
* Фугленски светилник, светилник кој бил направен во 1859 година, а вон функција од 1911 година, кога бил заменет со светло.* Училиште „Фугленес“, државно основно училиште кое има 193 ученици во 8 училишни паралелки, од прво до седмо одделение.* Фугленски музеј на отворено, историска знаменитост.
3 Позначајни луѓе
* Чарлс Робертсон (1875 — 1958), норвешки министер за трговија 1926 — 1928 година.
Ќупри (мост)

Ќупри (|Κιουπρί) — камен мост од османлиско време во градот Воден, Егејска Македонија.
1 Местоположба
Мостот ја преминува реката Вода во западниот дел на Воден, на местото каде таа навлегува во градот.
2 Историја
Овој едносводен камен мост има должина од 28 и ширина од 3 м. Околу него има паркче со стари чинари. Мостот е споменат од патописецот Евлија Челебија во 1668 г. По традиција од него се фрла крстот за Водици. Шведскиот сликар Бертил Кумлиен го насликал мостот и неговата околина при посетата на градот.
Георгсдорф

Георгсдорф (|Georgsdorf) — општина во округот Грофовија Бентхајм, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
1 Географија
1.1 Местоположба
Георгсдорф се наоѓа северно од окружниот град Нордхорн, сместен на каналите Југ-Север и Куворден-Пикарди.
2 Галерија
Заловски мост

Заловски мост (|Γέφυρα Καγκέλια, Γεφύρι Καστανιάς, Γεφύρι του Τρικώμου) — стар камен мост во Гребенско, Егејска Македонија.
Мостот се наоѓа на 3 км јужно од гребенското селото Залово и ја преминува реката Венетик. Се наоѓа на стариот пат кој ги поврзува селата Лабаница и Монахит со градот Гребен. Има два парапета и има вкупна должина од 40,5 м, ширина од 2,80 м и висина од 10,3 м. Негов градител е мајсторот Стерјос Лазос од с. Чирак, но датумот на изградба е непознат. Северниот (помал) лак се друшил во 1914 г. и бил обновен со средства на попот Тасулас Анагносту Апостолидис од Залово. Во 1989 г. истиот е зајакнат со бетон. Познат е на грчки како ''Канкелија'' (во предод: „огради“), поради високите камени парапети. Се смета дека е постар од подолниот Азиз-агин мост на истата река, кој е подигнат во 1727 г.
Во 1995 г. мостот е прогласен за споменик на културата.
1 Поврзано
* Венетик
Француско благородништво

Француското благородништво (|la noblesse française) била привилегирана општествена класа во Франција од средниот век до нејзиното укинување на 23 јуни 1790 година за време на Француската револуција.
Од 1808 до 1815 година за време на Првото Царство, Наполеон доделил титули кои биле признати како ново благородништво со Повелбата од 4 јуни 1814 година од кралот Луј XVIII од Франција.
Во периодот од 1814 до 1848 година (возобновувањето на Бурбонската династија во Франција и Јулската монархија) и од 1852 до 1870 година (Второ Француско Царство) француското благородништво било обновено како наследна разлика со ограничени привилегии и биле доделени нови наследни титули. По основањето на Третата Француска Република (4 септември 1870), француското благородништво престанало правно да постои и немало правен статус.
Семејствата од француското благородништво според начинот на кој ја стекнале благородничката титула се делат на: семејства од древно благородништво и облагородени семејства.
За бројот на француски семејства со благородничко потекло изворите даваат различни податоци, но сите тие наведуваат дека француското благородништво пропорционално било меѓу најмалите благороднички класи во Европа. За 1789 година, францускиот историчар Франсоа Блуше дава цифра од 140.000 благородници (9.000 благородни семејства) и наведува дека околу 5% од благородниците можеле да докажат дека потекнуваат од феудалното благородништво од пред 15 век. Со вкупно население од 28 милиони, тоа би претставувало само 0,5%. Историчарот Гордон Рајт дава бројка од 300.000 благородници (од кои 80.000 биле од традиционалниот ''noblesse d'épée''), што е во согласност со проценката на историчарот Жан де Вигери, или нешто повеќе од 1%. Во однос на поседите на земјиштето, во времето на револуцијата, благородничките имоти сочинувале околу една петтина од земјата.
Азиз-агин мост

Азиз-агин мост (|Γεφύρι του Αζίζ-Αγά) — стар османлиски камен мост во Гребенско, Егејска Македонија.
Мостот се наоѓа на неколку километри источно од гребенското селото Залово и ја преминува реката Венетик во источните возвишенија на планината Пинд. Има најширок лак во цела Македонија (15 м), а долг е 70 м. Од обете страни на големиот лак има два помали лака, а над нив има олеснителни отвори. Изграден е во 1727 г. и го носи името на Азиз-ага, кој ги дал средствата за изградба.
Во 1995 г. мостот е прогласен за споменик на културата.
1 Поврзано
* Венетик
Спанов мост

Спанов мост (|Γέφυρα Σπανού) или Мост на Ќосе Мустафа-паша — стар османлиски камен мост во Гребенско, Егејска Македонија.
Мостот се наоѓа на неколку километри источно од селото Козмат и западно од селото Пигадица, Кожанско. Ја преминува реката Венетик на источните возвишенија на планината Пинд. Изграден е во 1797 г. од Ќосе Мустафа-паша (Спанос) од Ѓирокастро, кога бил управник на Лепанто. Има пет лакови и долг е 85 м, што го прави најголемиот зачуван камен мост во Егејска Македонија. Изграден е од делкан камен и има три потпорни лака. Има парапети, а денес е асфалтиран и редовно се одржува. Крај него се наоѓал гробот на Ќосе Мустафа-паша, имало ан и полициска стражарница. Гробот до мостот е срушен од вандали во 1980 г. Тој бил во облик на мала камена градба со натпис. Анот исто така бил близу до мостот. Дел од неговите приходи биле посветени за негово одржување. Во анот се одморале караваните кои доаѓале Солун или Јанина.
Во 1995 г. мостот е прогласен за споменик на културата.
1 Поврзано
* Венетик
Лаге (Долна Саксонија)

Лаге (|Lage) — општина во округот Грофовија Бентхајм, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
1 Географија
1.1 Местоположба
Лаге се наоѓа непосредно на германско-холандската граница, сместен на реката Динкел.
1.2 Припојувања
На 1 април 1929 година, општината Брекленкамп се припоила кон Лаге.
2 Галерија
Делвински мост

Делвински мост или Камен ност (|Πέτρινο γεφύρι) — стар камен мост во Гребенско, Егејска Македонија. Сместен е меѓу селата Делвино и Туз и ја преминува на реката Велонија (сметана и за Венетик). Важи за еден од најстарите мостови во областа. Под лакот има сталактовидни образби.
Во 1995 г. мостот е прогласен за споменик на културата.
Петар Пупле

Петар Атанасов Пупле, познат и како Пепи Пупле (, - , ) — македонски партизан и активист на Народноослободителната борба во Вардарска Македонија за време на Втората светска војна.
1 Животопис
Роден е на 29 април 1922 година во градот Лерин, Грција. Влегува во КПЈ и СКОЈ. Во летото 1942 година преминува во редовите на НОВМ и ПОМ. Партизан е во Битолскиот народноослободителен партизански одред „Јане Сандански“. Убиен е на 23 април 1943 година од германски војници во близина на Лерин.
2 Почести
Во негова чест една улица во Битола го носи неговото име „Пепи Пупле“.
Дуски мост

Дуски мост (|Γεφύρι Δοτσικού) — стар камен мост во Гребенско, Егејска Македонија.
Мостот ја преминува Дуска Река, лева притока на Венетик, на венецот Пинд. Сместен е на надморска висина од 1.600 м во гребенското село Дуско, на 25 км северозападно од градот Гребен. Ги поврзува двете селски маала, кои се раздвоени од реката. Има еден лак со должина од 24 м, ширина од 2,4 м и висина од 4 м. Изграден е во 1870-тите години од Јоргос Јулас Митаков од с. Лунци и неговата тајфа.
Во 1985 г. е прогласен за заштитен историски споменик како значаен пример за османлиската архитектура. Во 1990 г. е прогласен и за споменик на културата.
Бегалец (филм од 2021)

„Бегалец“ (дански: ''Flugt'') — анимиран документарен филм на режисерот Јонас Поер Расмусен од 2021 година. Филмот бил номиниран за наградата „Оскар“ во три категории: најодбар странски филм, најдобар анимиран филм и најдобар документарен филм.
1 Синопсис
Во филмот се прикажува судбината на Амин кој како малолетник, без никаква придружба, избегал од Авганистан во Данска. Триесет и шест години подоцна, тој е веќе успешен човек и стапува во брак со својот долгогодишен партнер. Меѓутоа, тајната која ја криел цели 20 години се заканува да му го уништи животот. За првпат, тој одлучува својата лична приказна да ѝ ја раскаже на блиска личност...
Барбара Кампанини

Барбара Кампанини, позната како ''Ла Барбарина'', (27 септември 1719 – 7 јуни 1799) била позната италијанска балерина, една од најважните балерини во 18 век.
1 Живот
Барбара Кампанини била родена во Парма. Многу биографии велат дека била родена во 1721 година. Неодамнешното истражување на Андреа Перего е извор на книгата за крштевање во Парма, што покажува дека таа всушност била родена на 27 септември 1719 година. Станала ученичка во Театро Фарнезе под инструкции на Антонио Риналди Фосано, со кого го имала своето деби во Париската опера во 1739 година, што веднаш постигнало успех. Во 1740 година, станала добро позната по нејзиниот талент не само како танчерка, туку и како глумица. Луѓето почнале да ја нарекуваат Ла Барбарина или „Летечка божица“ поради нејзиното беспрекорно извршување на ''балетските чекори.'' Понекогаш се сметало дека таа е причината за предвременото пензионирање на Мари Сале. 
По турнејата во Лондон, настапила во Виена пред да се врати во Париз во 1743 година.
1.1 Германија
Таа била забележана од младиот пруски крал Фридрих Велики, кој и понудил позиција во новопоставената Дворска опера во Берлин, каде што настапувала од 1744 година наваму. Го имала својот прв настап таму на 13 мај 1744 година. Меѓутоа, пред да пристигне, таа побегнала во Венеција со нејзиниот љубовник Џејмс Стјуарт-Макензи, а кралот Фредерик извршил политички притисок при апсењето на венецијанскиот пратеник за да ја предаде во Прусија. Жан-Жак Русо, кој во тоа време бил секретар во француската амбасада, бил вклучен во нејзиниот случај.
Во Берлин, имала привилегирана позиција, што се покажало со фактот дека преговарала за сопствената годишна плата од 7.000 Рајхшталери, која била невообичаено висока, и пет месеци годишен одмор. Кралот ѝ ги одобрил барањата под услов да остане немажена. Имало шпекулации дека имала афера со кралот Фредерик (иако кралот бил познат како мизогиник), како и со многу други лица. Таа ненадејно го раскинала својот договор со прифаќање на предлогот на Карл Лудвиг фон Кочеји, син на прускиот канцелар Самуел фон Кочеји, на сцената во 1749 година, предизвикувајќи вистински скандал. Нејзиниот вереник отишол во затвор, самата Кампанини уште еднаш побегнала во Лондон, но се вратила во Берлин и тајно се омажила за Кочеји. Нејзиниот сопруг конечно бил помилуван од кралот и назначен за окружен гувернер во Глогув во Шлезија, каде што парот живеел додека не се развеле во 1788 година. Кралот ѝ ја доделил титулата грофица фон Баршау. Во последните години била активна во добротворни цели.
Барбара Кампанини починала на нејзиниот 80-ти роденден во нејзиниот селски имот во Баршау во близина на Либен, Шлезија. Таа ги донирала своите пари со тестамент на фондацијата за сиромашни благороднички, која траела до Првата светска војна.
2 Наводи
Остервалд

Остервалд (|Osterwald) — општина во округот Грофовија Бентхајм, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
1 Географија
1.1 Местоположба
Соседни општини на Остервалд се градот Нојенхаус, Еше, Георгсдорф, Хогштеде, Витмаршен и окружниот град Нордхорн.
1.2 Водотеци
Во Остервалд се наоѓаат два потоци: Зермансбеке и Белтбеке, кои подоцна се вливаат во Ле.
1.3 Општински единици
Општината Остервалд е составена од следниве единици:
* Остервалд
* Алте Пикарди
* Хоенкербен
Јосиф Христовски-Ѕвончаро

Јосиф Христовски-Ѕвончаро (, – , ) — припадник на македонското националноослободително и комунистичкото движење и учесник во антифашистичката борба во Југославија.
1 Животопис
Јосиф Христовски основно и средно образование завршил во Битола. По матурата во 1933 година, се запишал на правни студии во Белград, Србија. Откако дипломирал во 1939 година се вратил во Битола, и станал еден од иницијаторите за создавањето на нов Местен комитет на КПЈ и негов прв секретар. Во тоа својство е организатор на поголем број на штрајкови на битолските работници.
Заради својата револуционерна дејност од српската окупаторска полицијата бил повеќепати апсен и затворан.
Во 1939 година бил затворен во Билеќа, Босна и Херцеговина. Откако се вратил, повторно се вклучил во работата на комунистичката организација во Битола како член на Месниот комитет.
Во септември 1940 година бил уапсен и осуден на пет години затвор. Казната ја издржувал во Србија, во затворот во Сремска Митровица.
2 Учество во НОБ
Априлската војна од 1941 година го затекнала в затвор. Во август 1941 година заедно со други комунисти-затвореници успеал да побегне од затворот и како партизан му се приклучил на Фрушкогорскиот партизански одред.
По краток период се префрлил во Западна Србија и учествувал во создавањето и работата на познатата Ужичка Република. Оттаму заминал во југозападна Србија и во реонот на Лесковац бил борец на Кукавичкиот партизански одред.
Загинал во борбите на оваа партизанска единица со големосрпските четници на Дража Михајловиќ во април 1942 година.
3 Чествување
Адвокатската комора на Битола донирала бисти на Јосиф Христовски-Ѕвончаро и на Коле Канински како на правници кои се поставени пред Апелациониот суд во Битола во 1981 година. Секоја година на денот на адвокатите полагаат цвеќе пред нивните бисти.
Источна Јава

Источна Јава (|Jawa Timur) — една од 34-те покраини во Индонезија. Покраината се наоѓа на островот Јава во централниот дел на Индонезија. Зафаќа вкупна површина од 47.800 км² и има 37.476.757 жители (2010).
Главен град е Сурабаја.
1 Демографија
Населението го сочинуваат: Јаванци (71%), Мадурци (29%) и др. Главна религија е исламот (94%), потоа доаѓа христијанството (4%) и други.
2 Галерија
3 Поврзано
* Административна поделба на Индонезија
Гавро Пановски-Јуноша

Гавро Пановски-Јуноша (, , Леринско – , ) — припадник на македонското националноослободително и комунистичко движење и учесник во Антифашистичката војна во Вардарскиот дел на Македонија.
1 Животопис
Пановски е роден во селото Раково, Леринско, на 6 јуни 1923 година. Како ученик во гимназијата во Битола станал член на југословенската младинска комунистичка организација (СКОЈ) од 1941 година. Учествувал во многу акции на скоевците, а меѓу кои и во акции за растурање на летоци против окупаторската власт.
2 Учество во НОБ
Како ученик во седми клас заминал во партизани и бил борец во првиот борбен строј на Битолско-преспанскиот партизански одред „Даме Груев“. Со овој одред учествувал во акцијата на 2 август во селото Смилево. На 22 октомври 1942 година учествувал во партизанската акција во селото Сопотско, Ресенско. Во 1942 година станал член на Комунистичката партија на Југославија (КПЈ). Од ноември 1942 година бил борец во Партизанскиот одред „Јане Сандански“, со кого учествувал во акцијата со која бил извршен напад врз железничката станица кај селата Српци и Беранци. Зимата 1942 и 1943 година бил на партиска работа во Егејскиот дел на Македонија, а пролетта 1943 година се вклучил во Партизанскиот одред „Вичо“ на грчката народноослободителна војска ЕЛАС. Заедно со тамошните македонски и грчки партизани учествувал во борбите против бугарските контрачети и грчките националистички и квинслишки воени формации во Леринско и Костурско.
Од мај 1943 година се наоѓал во Битолски партизански одред „Гоце Делчев“, а од таму набрзо бил земен за курир на Главниот штаб на Народноослободителната војска и партизанските одреди на Македонија (НОВ и ПОМ). Учествувал во завршните операции за ослободување на Македонија.
3 По ослободувањето
По војната завршил Правен факултет и во 1954 година положил правосуден испит. Заземал високи општествени и политички функции, а од 1983 година до пензионирањето во 1987 година бил претседател на Општинскиот суд на здружен труд во Битола. Бил член на Претседателството на Сојузот на борците во Битола, претседател на Здружението на пензионери во Битола, а од април 2005 година бил избран за претседател на Републичкиот одбор на Сојузот на борци на Македонија. Бил носител на низа признанија, меѓу кои и Партизанска споменица 1941 и Орден за храброст .
Споменик на Президиумот на АСНОМ

Споменик на Президиумот на АСНОМ — споменик во Паркот на жените борци во Скопје посветен на учесниците на Првото заседание на АСНОМ, одржано на 2 август 1944 година во манастирот Св. Прохор Пчињски. Подигнат е на 13 март 2012 година . како дел од проектот „ Скопје 2014“. Автор на споменикот е вајарот Слободан Милошевски.
1 Историска позадина
Првото заседание на АСНОМ се одржало на 2 август 1944 година во манастирот Св. Прохор Пчињски. На седницата биле усвоени обележјата со кои АСНОМ бил прогласен за врховен законодавен и извршен претставнички орган и највисок орган на државната власт во демократска Македонија, се вовел македонскиот јазик за службен јазик во македонската држава, Илиндан бил прогласен за национален и државен празник во македонската држава, биле прифатени одлуките на Второто заседание на АВНОЈ и ја одобри работата на ГШ на НОВ и вооружените сили на Македонија. На крајот на седницата бил избран Президиумот (Претседателството) на АСНОМ. Претседателството се состоело од претседател, двајца потпретседатели, двајца секретари и 17 члена. Основањето и работењето на АСНОМ го одбележало конституирањето на првата македонска држава со сите признати права на нејзините граѓани, донесени на нејзините заседанија. АСНОМ на третото заседание прерасна во Народно собрание на Македонија.
Членови на Президиумот на АСНОМ биле Методија Андонов-Ченто (претседател), Панко Брашнаров и Емануел ЧуЧков (потпретседатели), Љупчо Арсов и Владимир Полежиноски (секретари), Венко Марковски, Цветко Узуновски, Благоја Фотев, Михајло Апостолски Страхил Гигов, Петре Пирузе, Кирил Петрушев, Јован Горгов, Епоминонда поп Андонов, Камбер Хасан, Ацо Петровски, Младен Георгиев и Лилјана Чаловска.
2 Опис на споменикот
Композицијата на споменикот се состои од 10 бронзени скулптури на делегатите на седницата, од кои три седат (висина 3,2 м) и 7 стојат (4 м). Панко Брашнаров (зад подиумот), Кирил Петрушев и Емануел ЧуЧков (се ракуваат), Тихомир Милошевски, Тодор Стојанов, Киро Глигоров и Веселинка Малинска стојат, додека Бане Андрејев, Методија Андонов-Ченто и Михајло Апостолски седат.
Скулптурите се поставени на правоаголен постамент, висок 1,9 m, обложен со мермер и со 10 бронзени релјефи. На релјефите се прикажани мотивите на собирот на делегатите за Првата седница и сцените од седницата.
Трошоците за изработка на споменикот биле 1,9 милиони евра.
3 Галерија
4 Поврзано
* Антифашистичко собрание на народното ослободување на Македонија
* Список на споменици од НОБ во Македонија
* Скопје 2014
Дубравка Угрешиќ

Дубравка Угрешиќ (|Dubravka Ugrešić; – ) — хрватска, југословенска и холандска писателка, публицистка и научничка.
1 Животопис
Угрешиќ дипломирала општа и компаративна книжевност и руска книжевност на Филозофскиот факултет во Загреб. Работела повеќе од дваесет години на Институтот за теорија на книжевноста. По распадот на Југославија, во 1993 година се преселила во Амстердам.
2 Творештво
Најпознати дела на Угрешиќ се:* Поза за проза
* Штефица Цвек во вилиците на животот
* Животот е бајка
* Форсирање на романот-река (1988)
* Американски фикционер
* Култура на лагата
* Музеј на безусловното предавање
* Забрането читање
* Министерство на болката
* Никој нема дома
* Баба Јага снесе јајце
* Лисица (2017)
Нејзините дела се преведени на повеќе од 20 јазици, а за романот „Форсирање на романот река“ ја добила НИН-овата награда.
Портички мост

Портички мост (|Γεφύρι Πορτίτσας) — стар камен мост во Гребенско, Егејска Македонија.
Мостот ја преминува реката Венетик, на 45 км југозападно од градот Гребен. Ги поврзува селата Спилио и Монахит, на источните возвишенија на Пинд. Сместен е на крајот на долината Канави, точно пред почетокот на впечатливата клисура Портица. Изграден е во 1743 г. со средства собрани од манастирот „Успение на пресв. Богородица“. Има два лака, од кои поголемиот има распон од 13,8 м, а помалиот од 5 м. Вкупната должина на мостот изнесува 34 м, широк е 2,7 м, а висок 7,8 м.
Во 1995 г. мостот е прогласен за споменик на културата.
Хенрик Кристоферсен

Хенрик Кристоферсен (норвешки: Henrik Kristoffersen; роден на 2 јули 1994 година) е норвешки алпски скијач кој се натпреварува во Светскиот куп, и бил светски шампион во велеслалом и освојувач на медал на Олимписките игри во 2014. Негова специјалност се техничките трки: слалом и велеслалом.
1 Кариера
Роден е во Ралинген во округот Акерсхус. Своето деби во Светскиот куп Кристоферсон го имал во март 2012 година во Крањска Гора, Словенија, а прв пат застанал на подиумот во ноември 2013 година, откако освоил трето место во слалом во Леви, Финска. На Зимските олимписки игри 2014 во Сочи, Кристоферсен на 19 годишна возраст го освоил бронзениот медал во слалом и станал најмлад освојувач на медал во машка конкуренција во историјата на Олимпиското алпско скијање.
Кристоферсен е првиот кој победил на трите класични трки во слалом во Аделбоден, Венген и Кицбиел во иста сезона; тоа го постигнал на 21 годишна возраст во јануари 2016 година. По ова возење, тој станал најуспешен Норвежанец во историјата на слаломските натпреварувања во Светскиот куп. Со својата седма победа во Венген, Кристоферсен се израмнил со Фин Кристијан Јаге, а по осмата победа една недела подоцна во Кицбиел го поставил рекордот. Два дена подоцна (26 јануари) ја остварил и деветтата победа на ноќната трка во Шладминг.
На Светското првенство во 2019 година, Кристоферсен го освоил златниот медал во велеслалом во Оре, Шведска.
2 Успеси
Кристоферсен е прв кој победил на четирите класични трки во слалом (во Аделбоден, Венген, Кицбиел и Шладминг) во иста сезона.
Во сезоната 2016, Кристоферсен станал првиот скијач во машка конкуренција кој по 24 години победил на шест трки во слалом од Светскиот куп во текот на една сезона; Алберто Томба победил на девет трки од Светскиот куп (шест слалом, три велеслалом) во сезоната од 1992 година.
3 Резултати од Светскиот куп
3.1 Сезонски титули
Сезона
Дисциплина
2016, Слалом
2020, Слалом
Велеслалом
2022, Слалом
3.2 Сезонски пласман
Сезона
Возраст, Генерален пласман, Слалом, Велеслалом, Супервелеслалом, Спуст, Комбинација, Паралелен
2013, ''18'', 60, 22, 41, -, -, -, N/A
2014, ''19'', 7, 3, 9, -, -, -
2015, ''20'', 8, 4, 6, -, -, -
2016, ''21'', 2, 1, 3, -, -, -
2017, ''22'', 3, 2, 5, -, -, -
2018, ''23'', 2, 2, 2, -, -, -
2019, ''24'', 3, 5, 2, -, -, 29
2020, ''25'', 3, 1, 1, 48, -, 26, 8
2021, ''26'', 6, 6, 8, -, -, -, 2
2022, ''27'', 3, 1, 2, -, -, -, 4
3.3 Победи на трки
Вкупно, Слалом, Велеслалом, Супервелеслалом, Спуст, Комбинација, Паралелен
Победи, 28, 21, 7, -, -, -, 0
Подиуми, 72, 46, 24, -, -, -, 2
4 Резултати на Олимписките игри
Година
Возраст, Слалом, Велеслалом, Супервелеслалом, Спуст, Комбинација
2014, ''19'', 3, 10, -, -, -
2018, ''23'', DNF2, 2, -, -, -
2022, ''27'', 4, 8, -, -, -
Мацанганов мост

Мацанганов мост (|Γεφύρι Ματσαγκάνη) или Туриски мост (''Γεφύρι Κρανιάς'') — стар камен мост во Гребенско, Егејска Македонија.
Овој еднолачен мост ја преминува реката Венетик, близу нејзините извори, источно од гребенското село Турија. Изграден е нешто пред 1850 г. нас тариот каравански пат од Јанина и Мечово преку Милија за Гребен. Го носи името на сопственикот на нивите во околината. Долг е 16 м, широк 2,5 м и висок 5,5 м. Од едната страна е зачуван оригиналниот камен парапет, а од другата е заменет со цементен. На мостот имало бронзено ѕвоно, кое предупредувало кога имало силен ветар.
Во 1995 г. мостот е прогласен за споменик на културата.
Западен Сулавеси

Западен Сулавеси (|Sulawesi Barat) ― покраина во Индонезија. Се наоѓа на западната страна на островот Сулавеси. Зафаќа површина од 16.787,18 км<sup>2</sup>, а главен град е Мамуџу. Пописот во 2010 година забележал население од 1.158.651, додека тој во 2020 година забележал 1.419.228.
Покраината била основана во 2004 година, откако била одвоена од Јужен Сулавеси.
1 Географија
Покраината е на островот Сулавеси (поранешен Селебес) и ги вклучува регенциите (кабупатен) Полевали Мандар, Мамаса, Маџене, Мамуџу, Централен Мамуџу и Пасангкају (порано наречен Северен Мамуџу), кои порано биле дел од Јужен Сулавеси. Површината на покраината е 16.787,18 км <sup>2</sup>.
2 Економија
Нејзината економија се состои главно од рударство, земјоделство и риболов. Нејзин главен град е Мамуџу.
3 Археолошки наоди
На 11 декември 2019 година, екипа на истражувачи предводени од д-р Максим Оберт го најавиле откривањето на најстарите ловечки сцени во праисториската уметност во светот, стари повеќе од 44.000 години од варовничката пештера на Леанг Булу Сипонг 4. Археолозите ја утврдиле староста на прикажувањето на лов на свиња и бивол благодарение на калцитните „пуканки“, различни нивоа на изотоп на радиоактивен ураниум и ториум.
4 Административни единици
Покраината Западен Сулавеси е поделена на шест регенции: Полевали Мандар, Мамуџу, Пасангкају, Мамаса, Маџене и Средиштен Мамуџу Шестата регенција - Средиштен Мамуџу (''Kabupaten Mamuju Tengah'') - била отсечена од постојната регенција Мамуџу на 14 декември 2012 година.
5 Демографија
Нејзиното население на пописот во 2010 година изнесувало 1.158.651, зголемувајќи се со 2,67% годишно. Од тие 171.356 се класифицирани како под прагот на сиромаштија на Индонезија.
5.1 Религија
+Религија по регенција во покраината Западен Сулавеси (2016), Регенција/Град, ислам, протестантство, католицизам, хиндуизам, будизам, Конфуцијанство, Народни вери
Маџене, 99,75%, 0,10%, 0,10%, 0,02%, 0,03%, 0,00%, 0,00%
Мамаса, 20,29%, 70,80%, 4,35%, 2,92%, 0,01%, 0,01%, 1,62%
Мамуџу, 81,61%, 16,61%, 0,87%, 0,88%, 0,02%, 0,01%, 0,00%
Средиштен Мамуџу, 80,24%, 12,90%, 2,18%, 4,57%, 0,10%, 0,01%, 0,01%
Пасангкају, 86,98%, 6,99%, 1,83%, 4,19%, 0,01%, 0,01%, 0,00%
Полевали Мандар, 96,00%, 2,77%, 1,00%, 0,19%, 0,04%, 0,00%, 0,00%
Западен Сулавеси, 82,22%, 14,82%, 1,47%, 1,25%, 0,04%, 0,01%, 0,19%
6 Поврзано
* Полевали-Мамаса
Стамбеков мост

Стамбеков мост (|Γεφύρι Σταμπέκη) — стар камен мост во Гребенско, Егејска Македонија.
Мостот преминува притока на реката Венетик, близу до нејзините извори, северозападно од гребенското село Тирија. Изграден е околу 1850 г. Ја поврзува Турија со мечовското село Милија во Епир. Наполно е реставриран во 2006 г. Од старите слики се гледа дека во минатото мостот имал парапети и аркади.
Во 1995 г. мостот е прогласен за споменик на културата.
Тистенски мост

Тистенски мост (|Γεφύρι Ζιάκα) или Турски мост (''Τουρκογέφυρο'') — стар камен мост во Гребенско, Егејска Македонија.
Мостот ја преминува реката Велонија, лева притока на Венетик. Се наоѓа на 3 км североисточно од гребенското село Тиста и го поврзува со селата Мавран и Мавронорес на источните возвишенија на Пинд. Изграден е на крајот од XIX век. Има два лака, од кои поголемиот има распон од 7,5 м. Вкупната должина на мостот изнесува 40 м, а широк е 3,1 м.
Во 1995 г. мостот е прогласен за споменик на културата.
Терје Рипдал

Терје Рипдал (роден на 23 август 1947 година) е норвешки гитарист и композитор. Еден е од позначајните современи норвешки композитори особено во џез музиката.
1 Кариера
Рипдал е роден во Осло, Норвешка, син на композитор и диригент.
Студирал класично пијано.
Како рок гитарист започнал под влијание на Хенк Марвин со Д Вангардс (анг: The Vanguards), Рипдал се посветил на џез во 1968 година и се приклучи на групата на Јан Гарбарек, а подоцна и на секстетот и оркестарот на Џорџ Расел.
Важен чекор кон меѓународното внимание било неговото учество на фестивалот Фри џез во Баден Баден, Германија, во 1969 година, каде што бил дел од бендот предводен од Лестер Боуви. За време на неговите музички студии на универзитетот и конзерваториумот во Осло, тој го предводел оркестарот на норвешката верзија на мјузиклот ''Коса''. Често снимал за издавачката куќа ECM, како материјал ориентиран кон џез, така и класични композиции (од кои некои не ја содржат гитарата на Рајпдал).
Неговите композиции ''Ласт најт'' (анг: Last Nite) и ''Мистери мен'' (анг: Mstery Man) беа прикажани во филмот на Мајкл Ман ''Жештина'' (анг: ''Heat)'' и вклучени во саундтракот со исто име.
2 Животопис
Рипдал бил во брак (1969–1985) со норвешката пејачка Ингер Лисе Андерсен/Рипдал, и тие имале две деца, ревизорот Даниел (1970) и електронскиот музичар Мариус (1977). Рипдал повторно се оженил во 1988 година со Елин Кристин Бергеи (родена на 28 мај 1955 година). Имаат две деца Ане Изабел (1988) и гитаристот Јакоб Рипдал (1989). Тие (од 2013 година) живеат во Тресфјорд.
Замерн

Замерн (|Samern) — општина во округот Грофовија Бентхајм, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
1 Географија
1.1 Местоположба
Замерн се наоѓа помеѓу окружниот град Нордхорн и градот Штајнфурт на границата со сојузната покраина Северна Рајна-Вестфалија.
Кацојанев мост

Кацојанев мост (|Γεφύρι Κατσογιάννη), Милосов мост (''Γεφύρι Μύλου'') или Светиатанасиев мост (''Γεφύρι του Αγίου Αθανασίου'') — стар камен мост во Гребенско, Егејска Македонија.
Мостот ја преминува реката Велониja, лева притока на Венетик. Се наоѓа на 2,5 км югоизточно од гребенското село Тиста и го поврзува со селата Мавран и Палеохор на источните возвишенија на Пинд. Со блискиот Љатички мост опслужува речиси иста маршрута. Наречен е по извесен Кацојанис, кој имал воденица по патот. Изграден е на почетокот на XIX век. Имал три лака, од кои средниот со висина од 7 м, а јужниот е уништен и заменет со армиранобетонска консрукција. Вкупната изворна должина на мостот изнесувала околу 50 м, со ширина од 2,6 м. Денес зачуваниот дел е долг 38 м и широк 2,60 м.
Во 1995 г. мостот е прогласен за споменик на културата.
Истерберг

Истерберг (|Isterberg) — општина во округот Грофовија Бентхајм, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
1 Географија
1.1 Местоположба
Општината се наоѓа помеѓу градовите Бад Бентхајм и Нордхорн.
Не постои јасно селско јадро, а општината го добила името по истоимениот рид, кој е огранка на Тевтобуршката Шума.
1.2 Општински единици
Општината Истерберг се состои од следниве единици:
* Нерлаге
* Венгзел
Нојенхаус

Нојенхаус (|Neuenhaus) — мал град во округот Грофовија Бентхајм, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Градот претставува административно седиште на истоимената општинска заедница.
Нојенхаус е сместен на реките Динкел и Фехте, близу границата со Холандија, оддалечен околу 10 километри северозападно од окружниот град Нордхорн.
1 Историја
1.1 Основање и именување
Нојенхаус бил основан во 1317 година од страна на грофот Јоханес II на Грофовијата Бентхајм на трговскиот пат помеѓу Минстер и Амстердам, кој исто така поседувал замок за негова заштита. Името на замокот, Динкелроде, дошло од реката Динкел, која таму се влива во Фехте. Во 1328 година, замокот – за да се разликува од замокот Бентхајм – бил означен како „нова куќа“ (''et nye hus''), а во 1369 година како Ниенхус (''Nyenhuß'') и во 1457 година како Ниенхуес (''Nyenhueß')'
1.2 Развој
Брзорастечкиот град добил градски права во 1369 година, а во текот на век бил утврден со бедеми; постоеле само четири градски порти за влез во градот: Илзер, Фелдхизер, Дик- и Принзенпорте. Оттука генералот Карл фон Рабенхаупт во Втората холандска војна морал да постави 16 мостови, пред да го освои градот на 28 март 1674 година.
Од 1860 година, во него постоел основен суд и други установи,, кои постепено биле префрлени по Втората светска војна во окружниот град Нордхорн. Во 1953 година, долносаксонскиот парламент одлучил, дека Нордхорн треба да има сопствен суд, кој бил отворен во 1955 година. Поради намалување на случаите, основниот суд во Нојенхаус (како и судот во Бентхајм) бил затворен на 1 јули 1973 година.
1.3 Припојувања
На 1 април 1929 година, општината Тајх била припоена кон Нојенхаус. На 1 јули 1970 година, општините Грасдорф (со Бишофспол, Тезингфелд и Фелдгар), Хилтен (со Бујтенборг) и Фелдхаузен, биле припоени кон градот Нојенхаус.
2 Политика
2.1 Градски совет
Градскиот совет се состои од 27 избрани членови, што одговара за градови со број на жители помеѓу 10.001 и 12.000 жители. Членовите се избираат на општи избори на секои пет години.
На последните општински избори на 12 септември 2021 година биле добиени следниве резултати:
Партија, % на гласови, Број на места, Промена
CDU, 48,51%, 13
SPD, 31,31%, 8
GRÜNE, 13,31%, 4
FDP, 4,38%, 1
AfD, 2,48%, 1
2.2 Градоначалник
Градоначалник на градот Нојенхаус е Паул Мокри (CDU).
2.3 Збратимени градови
Нојенхаус е збратимен со следниве градови:
* Буси Сент Антоан, Франција (од 1990 г.)
* Зелув, Полска (од 1993 г.)
* Ѓермели, Унгарија (од 2010 г.)
3 Галерија
Ватиски мост

Ватиски мост (|Γεφύρι της Βαθιάς) — стар камен мост кај селото Мирали, Населичко, Егејска Македонија.
Мостот ја преминува малата река Ватија, притока на Праморица. Се наоѓа на еден километар од населичкото село Мирали, по патот за Бурша. Изграден е во јули 1795 г. според натписот кој е преместен на новиот мост изграден до него. Има еден лак, а порано имал камен парапет, од кој денес се зачувани само остатоци.
Оне

Оне (|Ohne) — општина во округот Грофовија Бентхајм, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Општината е една од најстарите населби во западниот дел на Долна Саксонија и воедно една од најмалите општини во покраината.
1 Географија
1.1 Местоположба
Оне се граничи на југ со округот Штајнфурт (Северна Рајна-Вестфалија) и на исток со округот Емсланд. Соседната општина Замерн го опкружува местото на север и на запад.
1.2 Соседни општини
Соседни општини се Замерн, Залцберген (Емсланд) и Ветринген (Штајнфурт, Северна Рајна-Вестфалија).
2 Галерија
Гелин мост

Гелин мост (|Γκελιν Μοστ, Γκέλιμος) — средновековен камен мост кај селото Катраница, Кајларско, Егејска Македонија. Сместен е меѓу урнатините на тврдината Град, на пат кој води за селото Долно Граматиково.
Според преданието, мостот е наречен по девојчето по име Гела, ќерка на турскиот сопственик на селото, кое минувајќи по мостот се наведнала да погледне во водата, но загубила рамнотежа и се удавила во неа.
Делински мост

Делински мост или Папамика (|Γεφύρι Παπαμήκα) — стар камен мост кај селото Делино, Кожанско, Егејска Македонија. Се наоѓа на 8 км по патот Калдадес - Трановалто, точно под надвозникот на државниот пат Лариса - Кожани (преку Делино - Рамна). Претставува прилично голем сводест мост од XIX век. Широк е 5 м, висок 2,3 м и долг околу 10 м. Изграден е од варовник и шкрилци. Се смета за особено убав споменик на традиционалната народна архитектура.
Сандре-мост

Сандре-мост (|Σάντρη Μοστ, Σάνδρεμος) — средновековен камен мост кај селото Катраница, Кајларско, Егејска Македонија. Се наоѓа на северозапад од урнатините на тврдината Град, на патот за селото Нови Град.
Мостот е добро зачуван и поплочен.
Тернаби

Тернаби е Познат е по своите успешни скијачи, особено во „техничките“ дисциплини: Слалом и велеслалом: Ингемар Стенмарк, Ања Персон, Бенгт Филберг, Стиг Странд и Јенс Бигмарк. Во зима, Тернаби се претвора во еден од скијачките центри во северна Шведска. До лето, лапонските езера и планини даваат можности за активности како што се риболов, кајакарство, пешачење и планински велосипедизам.
На 18 километри северно во парохијата Тернаби се наоѓа селото Хемаван, скијачки центар, со аеродром и почетна точка на патеката Кунгследен.
1 Поврзано
* Синиот автопат, меѓународна туристичка рута (Норвешка - Шведска - Финска - Русија)
Енгден

Енгден (|Engden) — општина во округот Грофовија Бентхајм, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
1 Географија
1.1 Местоположба
Енгден се наоѓа помеѓу градовите Нордхорн и Шитторф.
1.2 Соседни општини
Општината Енгден се граничи со градот Нордхорн (на запад и на север), општината Витмаршен (во крајниот североисток), општината Емсбирен (на исток), градот Шитторф (во крајниот југоисток), општината Квендорф (на југ) и општината Истерберг (на југозапад).
1.3 Општински единици
Општината е поделена на местата Енгден и Дрифорден.
2 Галерија
Љатички мост

Љатички мост (|Γεφύρι Λιάτισσας), Спилиски мост (''Γεφύρι Σπηλαίου'') или Ајдучки мост (''Γεφύρι του Κλέφτη'') — стар камен мост во Гребенско, Егејска Македонија.
Мостот ја преминува реката Велонија пред нејзината утока во Венетик откако ќе ја помине клисурата Портица. Се наоѓа на неколку километри североисточно од гребенското село Спилио и го поврзува со селата Рјахово, Пелеохор и Козмат. Има еден лак со распон од 10 м. Според едно предание, изграден е од ајдук по име Љатистас, кој бегајќи од Турците ја прескокнал реката, претходно зарекувајќи се дека ако успее, тука ќе изгради мост. Според друго предание, името потекнува од албанскиот збор ''љатиса'', што значи леска, поради тоа што околината е обрасната со такви дрва. Изграден е околу 1800 г.
Во 1995 г. мостот е прогласен за споменик на културата.
Венечки мост

Венечки мост (|Γεφύρι Κέντρου) или Турски мост (''Τούρκικο Γεφύρι'') — стар камен мост кај селото Венци, Гребенско, Егејска Македонија.
Мостот преминува рекичка, притока на Бистрица. Се наоѓа на надморска височина од 626 м, веднаш источно од Венци. Изграден е во 1814 година и го поврзува Венци со соседните села Агалуш и Саракин. Активно се користел сè до 1960-тите.
Има еден полукружен лак. Има должина од 9 м, висина од 4,5 м, со распон на лакот од 4,2 м. Има ширина од 3,8 м (од кои 2,4 м отпаѓаат на коловозот), бидејќи уште од почетокот бил предвиден за запрежни коли.
Клидиски мост

Клидиски мост (|Ρωμαϊκη Γέφυρα στο Κλειδί) — стар камен мост во Солунско, Егејска Македонија. Се наоѓа кај селото Клиди во областа Урумлак, над старото корито на реката Колудеј пред да се поместа за 250 м на север.
Изграден е во римско време како дел од крајбрежниот римски пад од Солун на југ. Во минатото имал 13 или повеќе сводови, од кои денес е зачуван само еден. Алфред Делакулонш во 1859 г. забележал дека во околните села се најдени камења од мостот кои се користеле како градежен материјал, и секој од нив тежел околу 1300 килограми.
Во 1976 г. мостот е прогласен за споменик на културата како единствен од овој вид во Егејска Македонија.
Куќа на ул. „Крсте Мисирков“ бр. 26 (Штип)

Куќа на ул. „Крсте Мисирков“ бр. 26 ― урната куќа во Ново Село, Штип, Македонија. На нејзино место била изградена нова куќна градба. Старата градба е заведена како Културно наследство на Македонија.
1 Галерија
КК Жалгирис

КК Жалгирис - професионален кошаркарски клуб со седиште во Каунас, Литванија, кој се натпреварува во Литванската кошаркарска лига (ЛКЛ) и во Евролигата.
Основан во 1944 година, Жалгирис е еден од најстарите клубови кој во моментов се натпреваруваат во Евролигата. Тој е, исто така, еден од 11-те европски клубови кои поседуваат долгорочни лиценци со Евролигата, која им обезбедува загарантирано место во фазата од регуларниот дел од оваа лига. Покрај тоа, Жалгирис е клубот со најмногу одличија на Литванската кошарка, со освоени 23 првенства на Литванија, 5 советски првенства, 1 Евролига и во секоја сезона од формирањето на домашната лига во 1993 година стигнувал до финалето во истата.
Жалгирис произвел многу легенди на Литванската кошарка во текот на историјата на клубот, вклучувајќи ги Арвидас Сабонис, Модестас Паулаускас и Шарунас Јасикевичиус.
Од сезоната 2011–2012, Жалгирис ги игра своите домашни натпревари во Жалгирис Арена, која е изградена непосредно пред Евробаскетот 2011. Боите на клубот се зелена и бела.
Карлос Мигел (политичар)

Карлос Мануел Соарес Мигел (роден во 1957 година) бил португалски адвокат и политичар кој служел како заменик министер за регионален развој во вториот кабинет на премиерот Антонио Коста. Претходно тој бил државен секретар за локална администрација во првиот кабинет на Коста и градоначалник на Торес Ведрас. Тој бил првиот човек од ромска етничка припадност кој станал член на кабинетот во Португалија.
1 Образование и кариера
Мигел бил роден во Торес Ведрас во 1957 година од татко етнички Ром и мајка не-Ромка.
Дипломирал право на Универзитетот во Лисабон во 1982 година, специјализирал правно-економски науки. Работел како правник седумнаесет години, до 2001 година. Во неговиот роден град Торес Ведрас, бил старешина, претседател на општинското собрание, заменик-градоначалник и конечно, градоначалник, откако оваа функција ја извршувал од 2004 до 2015 година.
Мигел бил претседател на Одборот за администрација на претпријатието за водоводни и канализациони општински услуги, член на Одборот за администрација на Агиас до Оесте СА, претседател на генералното собрание на ВалорасулСА, претседател на Меѓуопштинската заедница на регионот Оесте и член на Советодавното Тело за интеграција на ромските заедници на португалската висока комисија за миграции (Консултативна група за интеграција на заедниците на Ромите на Високиот комесаријат за миграција).
Естареја

Естареја (португалски: ''Estarreja'') — град и општина во Централниот регион, Португалија. Населението во 2011 година изнесувало 26.997 жители, на површина од 108.17 км<sup>2</sup>. Единствениот град во општината е Естареја, кој е во урбаната парохија Бедуидо. Самиот град има население од околу 7.000 жители. Изграден е покрај бреговите на реката Антуа, во близина на Риа де Авеиро. Естареја е важен центар на хемиската индустрија, каде што се наоѓаат неколку фабрики.
Ставропотамски мост

Ставропотамски мост (|Γεφύρι Σταυροποτάμου) или Кипурски мост (''Γεφύρι Κηπουρειού'') — стар камен мост во Гребенско, Егејска Македонија.
Мостот ја преминува реката Ставропотамос, десна притока на Венетик. Се наоѓа кај гребенското село Кипурѓо, на 20 км југозападно од градот Гребен. Изграден е во 1880 г. на патот Мечово - Гребен, точно над утоката на Ставропотамос во Вентик и Спановиот мост. Споменат е од Николаос Схинас во неговите патни белешки издадени во 1886 г.
Има четири нееднакви полукружни лакови, од кои два се главни, а најголем е третиот од јужната страна. Има вкупна должина од 48 м, ширина од 3,7 м и висина од 6,9 м. Освен двата крајни, трите други носачи имаат клинест облик за да се спречи создавањето на витли пред нив. Во вториот од север има отвор.
Мостот е ремонтиран во 1960-тите, но без обѕир кон традиционалната архитектура, туку само со цел да се обезбеди неговата безбедна употреба за возила и пешаци — покриен е со бетон и направени се цементни парапети.
Во 1995 г. мостот е прогласен за споменик на културата.
Руски крст (Битола)

Руски крст или Крст на Ростковски — споменик во градот Битола.
Споменикот е поставен на местото на убиството на Александар Ростковски (1860 - 1903), руски конзул во Битола, убиен од османлиски стражар за време на Илинденското востание во август 1903 година.
Во 1913 година кога Битола му припаднала на Кралството Србија, на местото убиството бил изграден мал споменик. Во 1936 година, властите во Кралството Југославија подигнале голем споменик во форма на руски крст. Во телеграмата за поставувањето на споменикот се вели дека тоа е „израз на благодарност до рускиот народ за вековното покровителство на Србите и христијаните воопшто и во чест на рускиот маченик Ростковски, поранешен конзул овде, кој беше убиен за поддршка ослободувањето на оваа земја“.
Споменикот бил уништен од властите на комунистичка Југославија по раздорот меѓу Тито и Сталин во 1948 година. На 8 август 2003 година, по повод 100-годишнината од смртта на Ростковски, споменикот бил обновен во Република Македонија, во присуство на голем број руски претставници и гости.
На споменикот пишува:
Во чест и слава на рускиот императорски конзул Неговата Екселенција господинот Александар Аркадиевич Ростковски (1860-1903). По повод 100 годишнината од неговата смрт. 08. 03. 2003. Од граѓаните на Битола.
Јоаникиев мост

Јоаникиев мост (|Γεφύρι Της Ιεράς Μονής Τιμίου Προδρόμου) — стар камен мост во Серско, Егејска Македонија.
Се наоѓа југозападно од Серскиот манастир („Св. Јован Претеча“), под т.н. „Куќа на Емануил Папас“, на стариот калдрмисан пат што води до главната манастирска порта. Мостот е направен од камен и има еден лак. Според зачуваниот натпис на камена плоча, изграден е во 1835 г. од монахот Јоаникиј од Броди (Горно или Долно Броди):
Во 1991 г. е прогласен за споменик на културата.
Пашин мост

Пашин мост (|Γέφυρα του Πασά) — стар камен мост во Гребенско, Егејска Македонија. Ја преминува реката Бистрица во месноста Мостови кај гребенското село Сувин. Изграден е во 1690 г. Зачувани се 6 главни лакови и 2 споредни.
Во 1990 г. мостот е прогласен за споменик на културата.
Магерски мост

Магерски мост (|Γεφύρι Μαέρης, Παλιομάγερου, Δασυλλίου) — стар камен мост во Гребенско, Егејска Македонија. Мостот се наоѓа на патот меѓу селата Магер и Лунци кој потоа води за Гребен. Ја преминува Магерска Река (Магериотикос), притока на Праморица. Изграден е во 1910 г. од Николаос Бабалис и Павлос Мурѕиос. Цената на чинење изнесувала 75 златни лири обезбедени од Николаос Косма Ѕамос, митрополитот Јеротеј Сисаниски и месните жители.
Во 1995 г. мостот е прогласен за споменик на културата.
Канабидиол

Канабидиолот (скратено е CBD, КБД) спаѓа во групата на супстанции наречени канабиноиди кои природно се појавуваат во растенијата канабис. За разлика од тетрахидроканабинолот TХК, кој е најпознатиот канабиноид, КБД ги нема истите психоактивни ефекти бидејќи директно не ги стимулира СВ1 и СВ2 канабиноидните рецептори. КБД се наоѓа во скоро сите сорти на канабис. Содржината на супстанцијата во растението варира од количина во трагови до околу 95% од присутните канабиноиди.
1 Историја
Првите обиди за изолирање на активната состојка од канабисот датираат од 19 век. Канабидиолот за прв пат беше подетално проучуван во 1940 година во Минесота. Хемиската формула на КБД е добиена со одвојување од дивиот коноп. Неговата структура и стереохемија беа официјално дефинирани во 1963 година.
2 Ефекти
Во 2017 година Светската здравствена организација ја прогласи КБД за состојка што не предизвикува зависност, со добар безбедносен профил и со терапевтски придобивки.
Од 2019 година, се појавија докази дека канабидиолот има значителни невролошки ефекти врз луѓето и се користи во САД и во Европската унијаза за лекувањето на одредени видови на епилепсија (Dravet синдром, синдром Lennox-Gastaut, туберозна склероза). Постојат широко распространети тврдења дека КБД исто така помага во лекувањето на дијабетес и Паркинсонова болест, но нема научни докази за таквите ефекти на канабидиолот.
Во септември 2019 година, Светската антидопинг агенција (ВАДА) го отстранува КБД од листата на забранети супстанции.