procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Карл Валтер

Карл Валтер (околу 1831 – 7 октомври 1907), познат и како Чарлс Валтер, — австралиски ботаничар и фотограф. Роден бил во Мекленбург, Германија, околу 1831 година и пристигнал во Викторија во 1850-тите.
1 Ботаничка работа
Валтер открил и собрал нов вид нане на планината Елери, која во негова чест била именувана како ''Prostanthera walteri'' од страна на ботаничарот Фердинанд фон Милер во 1870 година. Се смета дека Валтер го придружувал тимот за геодетски истражувања предводен од астрономот Роберт Л.Ј. Елери, кој го истражувал Ист Гипсленд и границата со Нов Јужен Велс од 1869 до 1871 година.
Валтер собирал растенија во име на Анатол фон Хигел и бил придружуван од мисионерот Џорџ Браун во истражувањето на Бизмарков Архипелаг во 1875 година.
Во 1889 година, Валтер го собрал примерокот''Eucalyptus x brevirostris'' во регионот Горна Јара, а во текот на 1890-тите, собирал примероци во Австралиските Алпи, во придружба на Чарлс Френч помладиот.
Од 1890-тите до неговата смрт во 1907 година, Валтер бил раководител на одделот за економска ботаника во Технолошкиот музеј во Мелбурн.
Во 1906 година, Валтер опишал нов подвид на орхидејата ''Diuris punctata'' во ''„Викторијанс натуралист“'', врз основа на растителен материјал собран на планината Арапилес од Сент Елој Д'Алтон. Тој ја нарекол ''Diuris puncata'' var. ''d'Altoni'', подоцна ревидирана во ''daltoni''.
2 Наводи
Ridge Racer

''Ridge Racer'' (|リッジレーサー) — серијал тркачки видеоигри развиени и објавени од Namco за аркадни и разни играчки конзоли. Во секоја игра, играчите учествуваат во трки во и околу измислениот град Риџ Сити, а истовремено користат концепти за дрифт-тркање за да се движат низ кривини со голема брзина. Виртуелната маскота на серијалот е Реико Нагасе. Првата игра била објавена во 1993 г., а серијалот опфаќа четири аркадни игри, единаесет конзолни игри и девет мобилни и преносни игри.
1 Игри
*''Ridge Racer'' (1993), Namco System 22, PlayStation
*''Ridge Racer 2'' (1994), Namco System 22
*''Rave Racer'' (1995), Namco System 22
*''Ridge Racer Revolution'' (1995), PlayStation
*''Rage Racer'' (1996), PlayStation
*''R4: Ridge Racer Type 4'' (1998), PlayStation
*''Ridge Racer V'' (2000), PlayStation 2, Namco System 246
*''Ridge Racer 6'' (2005), Xbox 360
*''Ridge Racer 7'' (2006), PlayStation 3
*''Ridge Racer 3D'' (2011), Nintendo 3DS
*''Ridge Racer Unbounded'' (2012), PlayStation 3, Windows, Xbox 360
*''Ridge Racer Slipstream'' (2013), Android и İOS
*''Ridge Racer: Draw and Drift'' (2016), Android и İOS
Флоренс Сигнајго Вагнер

Флоренс Сигнајго Вагнер (18 февруари 1919 – 21 октомври 2019) — ботаничарка и претседател на Американското друштво за папрати.
1 Биографија
Флоренс Сигнајго била родена во Бирмингем, Мичиген, на 18 февруари 1919 година и пораснала во Хајленд Парк. Најпрво нејзиниот интерес бил со фокус на црвените алги.
Студирала на Колеџот Вилијам и Мери (диплома по филозофија) и на Универзитетот во Мичиген (магистер по латиноамерикански студии), пред да докторира на Универзитетот во Калифорнискиот универзитет - Беркли. Нејзината докторска дисертација, под менторство на алгологот Џорџ Фредерик Папенфус, била насловена ''Придонеси кон морфологијата на Delesseriaceae''. Флоренс Сигнаиго Вагнер“ (1954). Дипломирала во 1952 година и ја објавила својата теза како труд, во кој го опишала новиот род Marionella, именуван по нејзината газдарица, ембриологот и цитолог од Беркли, Марион Елизабет Стилвел Кејв (1904–1995).
Откако се омажила за колега од постдипломските студии, се преселила со него во Мичиген во 1951 година и двајцата се придружиле на Универзитетот во Мичиген.
Таа била вработена како ботаничар во Тунха, Колумбија, а на Универзитетот во Мичиген како истражувачки научник повеќе од пет децении. Иако е позната како истражувач, таа исто така се занимавала со теренска работа и собирала примероци. Нејзиниот меѓународен идентификатор на Меѓународниот индекс на имиња на растенија е 31701-1.
1.1 Личен живот
Вагнер била во брак со ботаничарот Ворен „Херб“ Вагнер помладиот (1920–2000), кој исто така бил нејзин работен партнер и коавтор. Починала во Ан Арбор, Мичиген, на 21 октомври 2019 година.
2 Избрани публикации
Вагнер објавила десетици научни трудови.
* Вагнер, Ф.С. (1954). Придонеси кон морфологијата на Delesseriaceae. ''Универзитет на Калифорнија, Публикации'', ''27'', 279-346.
* Вагнер, Ф.С. (1955). ПРИДОНЕСИ КОН МОРФОЛОГИЈАТА. ''Универзитетски публикации по ботаника во Калифорнија'', ''7'', 279.
* Вагнер, В.Х., Вагнер, Ф.С., Сатон, Р.Г., Рукавина, Н.А., Тоул, Е.Л., Танге, Л.Ј. и Ригсби, Е.Д. (1965). Папрати од областа Рочестер (Dryopteris celsa) и нивните хибриди. Академија на науките во Рочестер.
* Вагнер, В.Х. и Вагнер, Ф.С. (1966). ''Птеридофити од областа на планинското езеро, округ Џајлс, Вирџинија: Биосистемски студии 1964-1965'' .
* Вагнер, ВХ и Вагнер, ФС (1975). ''Хибридна полиподија од тропските предели на Новиот свет'' .
3 Наводи
Heliotropium dolosum

''Heliotropium dolosum'' — вид на растение опишано од De Not. ''Heliotropium dolosum'' е вклучен во родот ''Heliotrope'' и семејство''Boraginaceae''.
1 Опис
Едногодишно растение, 10–45 см високо. Стеблото вертикално, неразгрането или од основата разгрането, со густи, куси и со ретки долги влакна. Листовите 1,5–3 см долги, 0,7–1,8 см широки, јајцевидни, ланцетни или елиптични, од горната страна со поретки куси влакненца на брадавичести израстоци, од долната страна со густи, куси влакненца, по жилите со погусти влакна, по рабовите со ресести влакна. Цветовите приседнати или на куси дршки, собрани во врвни и странични соцветија, 4–15 цм долги. Чашката до основата разделена, а чашкините сегменти 2,5–3 мм долги, 1–1,5 мм широки, ланцетни до линејно-ланцетни, густо влакнести, по работ ресести. Венчето 3–5 мм долго, бело, а венечната трубичка кусо-влакнеста, венечните сегменти заоблени, по работ брановидно извиени, голи, мазни.
Плодот од 4 оревчиња, 1,2–1,5 мм долги, јајцевидни, од грбната страна испакнати, со брадавички, од стомачната страна сплескани, рабовите нејасни, голи, мазни. 
Расте на камењари, брдски пасишта, покрај обработливи ниви и на рудерални места, на различна геолошка подлога, до околу 800 метри надвомрска височина.
2 Во Македонија
Познат за Демир Капија, Прилеп, Мариово, Кочани и Гевгелија.
Елси Мод Вејкфилд

Елси Мод Вејкфилд, РБИ (3 јули 1886 - 17 јуни 1972) — англиски миколог и фитопатолог.
1 Позадина и образование
Родена била во Бирмингем, ќерка на наставник по природни науки. Учела во средното училиште за девојчиња „Свонси“, а потоа на колеџот „Сомервил“ во Оксфорд, каде што добила диплома со почести од прва класа по ботаника.
2 Кариера во микологија
По завршувањето на студиите, на Вејкфилд ѝ била доделена стипендија од „Гилкрист“ и работела со проф. Карл фон Тубеф во Минхен, каде што се занимавала со студии за поголемите габи, објавувајќи го својот прв труд таму, на германски јазик. По враќањето во 1910 година, станала асистент на Џорџ Маси, раководител на одделот за микологија и криптогами во Кралските ботанички градини во Кју. Откако Маси се пензионирал во 1915 година, ја презела неговата позиција.
Во 1920 година, ја искористила стипендијата за патување и за да помине шест месеци работејќи како миколог во Западните Инди. Потоа, останала во Кју до нејзиното пензионирање во 1951 година, работејќи на британски и тропски габи, со посебен интерес за кортициоидните и томентелоидите видови. Вејкфилд била специјалист за столпчести габи и меѓународно призната за познавањето на Aphyllophorales. Во тоа време, објавила и неколку трудови за фитопатологија. Ричард Вилијам Џорџ Денис ѝ се придружил како асистент во 1944 година, станувајќи раководител на микологијата по нејзиното пензионирање.
Елси Вејкфилд била избрана за претседател на Британското миколошко друштво во 1929 година. во 1950 г. била наградена со Орден на Британската Империја во 1950 година.
За време на нејзината кариера, таа објавила речиси 100 трудови за габи и фитопатологија, заедно со два популарни теренски водичи за поголемите британски габи. Таа опишала многу нови видови, од Велика Британија и прекуокеанските земји. Родовите габи ''Wakefieldia'' и ''Wakefieldiomyces'' се именувани по неа, како и видовите ''Aleurodiscus wakefieldiae'', ''Amaurodon wakefieldiae'', ''Brachysporium wakefieldiae'', ''Crepidotus'' wakefieldiae, ''Hypochnicium wakefieldiae'', ''Pneumocystis wakefieldiae'', ''Poria wakefieldiae'', ''Postia wakefieldiae'' и ''Thelephora wakefieldiae''.
Вејкфилд се смета за „една од највлијателните британски миколози од нејзината генерација“.
3 Избрани публикации
* Вејкфилд, Е. М. (1912). Нигериски габи. ''Кју билтен со разни информации'' 1912: I4I-I44
* Котон, АД и Вејкфилд, ЕМ (1919). Ревизија на Британските ''клавари'' . ''Трансакции на Британското миколошко друштво'' 6: 164-198
* Вејкфилд, ЕМ (1921). Мозаични болести на растенијата. ''Вест Индиски билтен'' 18: 197-206
* Бадин, В. и Вејкфилд, ЕМ (1927). Студии за ''Rhizoctonia crocorum'' и ''Helicobasidium purpureum'' . ''Трансакции на Британското миколошко друштво'' 12: 116-140
* Министерство за земјоделство и рибарство. (1945) ''Билтен 23: Јадливи и отровни габи'' . Шесто издание. HMSO
* Вејкфилд, ЕМ и Денис, РВГ (1950) ''Чести британски габи'' . Лондон: Гауторн
* Вејкфилд, ЕМ (1954). ''Книга на набљудувачи за вообичаени габи'' . Лондон. : Ворн
* Вејкфилд, ЕМ (1969). ''Томентелоиди'' на Британските Острови. ''Трансакции на Британското миколошко друштво'' 53: 161-206.
Heliotropium suaveolens

''Heliotropium suaveolens'' е растителен вид опишан од Фридрих Август Маршал фон Биберштејн. ''Heliotropium suaveolens'' е вклучен во родот ''бубаќарка'' и семејството лисичинки.
1 Опис
Едногодишно тревесто растение, до 40 см високо, разгрането од основата. Стеблото вертикално или подигнато, во долниот дел покриено со куси, четинести, прилегнати влакна, во горниот дел, особено во делот на соцветието, измешани со поретки, долги стрчести влакна. Листовите до 4 см долги, 1–2,5 см широки, јајцевидни до елиптични, клиновидни или обли во основата, обли до речиси заострени на врвот, покриени со ретки, куси, прилегнати четинести влакненца, а влакненцата по должината на жилите од долната страна се погусти и подолги. Дршките на листовите 1,5–2 см во должина. Цветовите миризливи, собрани во монохазијални соцветија. Чашката до основата разделена, чашкините сегменти 2,2–3 мм долги, 0,2–0,5 мм широки, линејно-издолжени, со густи стрчести влакна. Венчето 4–6,5 мм долго, венечната тубичка долга до 4 мм, најчесто светлозелена, влакнеста; проширениот дел од венчето со дијаметар 4,5–6,5 мм, бел. Антерите прикрепени во близина на основата од венечната трубичка, околу 1 мм долги.
Плодот разделен на 4 оревчиња, долги до 2 мм, и широки 1,5 мм, со мрежовидно набрана површина.
Расте покрај патишта, обработливи и напуштени ниви, на рудерални места, камењари, брдски пасишта, од низините до околу 800 м.
2 Во Македонија
Се посочува за повеќе локалитети во Македонија: Битола, Драгоманци, Велес, Прилеп, Селце, Дојран, Гевгелија, Преспа, Струмичко, Кратово, Превалец, Градско, Ресен, Кочани, Полошки манастир, Градец, Истибања, Штип, Скопско, Охрид: Канео, Овче Поле.
Јанка Пуста

Јанка Пуста бил усташки логор за обука во југозападна Унгарија, основан во 1931 година од Анте Павелиќ и неговите соработници. Таму се собирале хрватски емигранти, најчесто млади мажи кои се враќале од работа во странство, и се обучувале за воени и диверзантски акции против Кралството Југославија. Освен воена дисциплина и ракување со оружје, логорот служел и за ширење на усташката идеологија и антисрпска пропаганда. Еден од најпознатите инструктори бил Владо Черноземски, кој подоцна го изврши атентатот врз кралот Александар во Марсеј во 1934 година. Логорот бил управуван од Густав Перчец, а секој регрут морал да положи заклетва на верност кон Павелиќ.
Dianthus diffusus

''Dianthus diffusus'' — вид каранфил опишан од Џејмс Едвард Смит. ''Dianthus diffusus'' е во родот Carnation и семејството Caryophyllaceae.
1 Опис и распространетост
Многугодишно растение, достигнува висина до 30 см, со силно разгранети цветни стебленца. Стеблото е вертикално, круглесто, со густи, куси, расперени четинести влакненца. Листовите на стерилните гранчиња, што се појавуваат за време на цветењето, се густи, линејно ланцетни, на врвот постепено зашилени, голи, со 3 добро развиени спроводни жили, по рабовите има ретки и кратки четинести влакненца, поради што се рапави; по стеблото најчесто има 6 пара листови, поретко повеќе, линејни, покуси од интернодиумите. Цветовите се со издолжени дршки, поединечни или во пар, но секогаш секој цвет има своја долга дршка. Има две чашкини лушпи, широко обратно јајцевидни, светлозеленикави, без влакна, со широк мембранозен раб; нивната должина е околу една третина од чашката, односно 6 мм; на крајот нагло преминуваат во краток, шилест зелен дел долг 1,5–2 мм. Чашката е речиси цилиндрична, малку проширена во долниот дел, зеленикава или црвенкаста, долга 14–20 mm и широка 2,5–3 mm, без влакна; запците на чашката се околу 3 mm долги, во основата широки 1 mm, со форма на широк триаголник, со тесен ципест раб, на врвот постепено заострени.
Расте на варовнички камењари и тревни површини, на височини од 1000 до 1500 м. Се смета за ретко растение.
Забележано е единствено на локалитетите „Стража“ меѓу Гостивар и Кичево, во Маврово – Кожа и селото Врбен, како и во Скопска Црна Гора.
2 Галерија
Heliotropium supinum

''Heliotropium supinum'' е вид на растение опишано од Карл Линеј. ''Heliotropium supinum'' е член на родот Heliotrope, кој е дел од фамилијата Heliotropaceae.
1 Опис
Едногодишно растение, до 20 см високо. Стеблото разгрането од основата, централното стебленце вертикално издигнато, страничните гранки полегнати; густо влакнести, густо покриени со куси, прилегнати четинести влакна и со подолги стрчести влакна. Листовите 2–3 см долги, 0,5–2 см широки, јајцевиди до елиптични, во основата клиновидни, кон врвот заострени, покриени со густи, куси влакна; нерватурата на листовите од долната страна силно изразена; дршките 4–6 мм долги. Цветовите собрани во куси, збиени монохазијални соцветија, на куси дршки или приседнати. Чашката 2–3,5 мм долга, густо влакнеста, плитко всечена на 5 куси запци. Венчето до 3 мм долго, од надворешната страна речиси целосно покриено со густи прилегнати влакненца, а венечната трубичка до 2 мм долга. Проширениот дел од венчето има дијаметар од 0,5–1 мм, и по боја е бел.
Плодот се состои само од едно оревче, голо, 3–4 мм долго, 2–2,5 мм широко.  
Расте по засолени почви.
2 Во Македонија
Во Македонија ова растение познато е дека го има единствено на Овче Поле.
3 Галерија
4 Наводи
Серено Вотсон

Серено Вотсон (1 декември 1826 – 9 март 1892) — американски ботаничар. Работел како кустос во хербариумот на Харвард и како ботаничар на научната експедиција „Геолошки истражувања на четириесеттата паралела“.
1 Научна кариера
Во јануари 1866 година, Вотсон се запишал на Научното училиште во Шефилд, каде што студирал хемија и минералогија една година. Во март 1867 година, тој отпловил за Калифорнија, но без никакви планови. Во јули, отишол на научна експедиција предводена од геологот од Јеил, Кларенс Кинг. Ботаничарот на експедицијата, Вилијам Витман Бејли, бил болен, па Вотсон му помогнал да собира и зачувува растенија. Тој ја презел функцијата „задолжен ботаничар“ откако Бејли ја напуштил експедицијата во март 1868 година. Вотсон собирал примероци низ Невада и Јута, па сè до планините Уинта на исток.
Во есента 1869 година, Вотсон се вратил во Јеил за да работи на примероците што ги собрал, соработувајќи со професорот Даниел Кеди Итон. Кон крајот на 1870 година, тој се приклучил на хербариумот на Харвард. Во 1871 година, објавил том 5 од публикациите на Геолошкиот завод на четириесеттата паралела, вклучувајќи го и „Каталогот на познатите растенија на Невада и Јута“. Каталогот од 426 страници идентификувал 1.325 растителни видови и го сочинувал првиот список на целата позната флора на западна Северна Америка.
Во 1873 година, професорот Аса Греј го назначил Вотсон да служи како негов асистент во Греј хербариумот на Харвард. На 29 јуни 1874 година, Вотсон станал кустос на хербариумот, позиција што ја држел до смртта. Од 1881 до 1883 година, исто така бил назначен како инструктор по фитологија и фитогеографија на Универзитетот Харвард. Тој направил неколку колекционерски патувања, вклучително и во Монтана во 1880 година и Гватемала во 1885 година. Вотсон бил избран за член на Американската академија на уметностите и науките во 1874 година, за член на Националната академија на науките во 1889 година, и за странски член на Линејското друштво во Лондон во 1890 година.
Вотсон се специјализирал за систематска ботаника и растителна таксономија, објавувајќи серија од осумнаесет трудови насловени како ''„Придонеси кон американската ботаника“'' на страниците на „Зборникот на ''трудови на Американската академија на уметности и науки“'' . Објавил неколку научни монографии, вклучувајќи ја ''„Ботаника на Калифорнија''“ (1880), и повеќе од 100 статии и прегледи во голем број научни списанија.
2 Смрт и наследство
Вотсон починал на 65-годишна возраст на 9 март 1892 година, во Кембриџ, Масачусетс. Починал како резултат на повторлива глобална пандемија на грип; болеста му го оштетила срцето. Бил погребан на гробиштата Маунт Обрн. Никогаш не се оженил, ниту имал деца.
3 Избрани дела
*''Ботаника'', во ''Извештај за геолошкото истражување на 40-тата паралела направено ...''''од Кларенс Кинг'', 1871
Томас Кроксен Арчер

Томас Кроксен Арчер (28 ноември 1817 – 19 февруари 1885) — британски ботаничар, а од 1860 година бил директор на Шкотскиот индустриски музеј, подоцна преименуван во Единбуршкиот музеј на науката и уметноста во 1864 година, функција што ја извршувал до неговата смрт во 1885 година (музејот оттогаш е споен со Шкотскиот националниот музеј).
1 Ран живот
Арчер бил роден во 1817 година во Хардингстоун во Нортхемптоншир.
2 Кариера
Од 1842 до 1856 година, работел како царински службеник во Ливерпул. Студирал ботаника на Медицинскиот факултет во Ливерпул и на колеџот „Квинс“, а потоа станал професор по ботаника на колеџот.
Арчер бил директор на Шкотскиот индустриски, од 1860 до 1864 година.
Потоа станал прв директор на Единбуршкиот музеј на науката и уметноста, функција што ја имал од 1864 година до неговата смрт во 1885 година. Музејот подоцна станал Кралскиот шкотски музеј, а во 2006 година бил споен со Шкотскиот национален музеј на антиквитети за да се формира Шкотскиот национален музеј.
Тој бил член на Кралското шкотско друштво за уметност од 1861 година (и негов претседател во 1874 година), Единбуршкото ботаничко друштво (претседател од 1861 до 1862 година) и Кралското друштво од Единбург. Тој бил избран за член на Американското филозофско друштво во 1876 година.
На 27 декември 1841 година, тој се оженил со Мери Елеонор Салмон (1818-1879) во црквата Свети Павел во Дептфорд, Лондон. Нивната ќерка Ема Арчер се омажила за капетанот Бруно Бруно.
Починал на 19 февруари 1885 година и е погребан на гробиштата Грејнџ во јужен Единбург. Гробот се наоѓа на југоисточниот агол од главниот северозападен дел, насочен кон главната централна патека.
Романија во Првата светска војна

Романија влезе во Првата светска војна во 1916 година со надеж за национално обединување и територијални придобивки, но претрпе тежок пораз и окупација пред повторно да се појави како победничка сила во 1918 година.
1 Политички и воени предуслови
На почетокот на војната, Романија се држеше неутрална, балансирајќи меѓу Централните сили и Антантата. Главната мотивација за приклучување кон Антантата беше стремежот да се добијат територии од Австроунгарија населени со Романци, особено Трансилванија. Во август 1916 година, Романија објави војна на Австро-Унгарија и започна офанзива во Трансилванија. Сепак, брзата реакција на Централните сили, предводени од германскиот генерал Аугуст фон Макензен, доведе до контраофанзива и окупација на голем дел од земјата, вклучувајќи ја и престолнината Букурешт.
2 Воени операции и исход
Поразите во 1916 година ја принудија романската армија да се повлече во Молдавија, каде што со помош на руските сили успеа да ја стабилизира фронтовата линија. Најзначајната победа беше битката кај Марашешти во летото 1917 година, каде што романските сили успешно ја одбранија територијата од германските напади. Сепак, по Октомвриската револуција и повлекувањето на Русија од војната, Романија остана изолирана и беше принудена да потпише примирје во Фокшани (декември 1917) и неповолен мир во Букурешт (мај 1918).
3 Последици и национално обединување
И покрај привремената капитулација, крајот на војната донесе пресврт. Со распадот на Централните сили во ноември 1918 година, Романија повторно се приклучи на Антантата и учествуваше во завршните операции. Благодарение на мировните договори, земјата доби значителни територијални придобивки: Трансилванија, Буковина и Бесарабија. Така, Романија излезе од војната со двојно зголемена територија и население, остварувајќи го идеалот на „Голема Романија“.
Раѓање на трагедијата

„Раѓање на трагедијата“ — стихозбирка на македонскиот поет Матеја Матевски, првобитно објавена во 1985 година од издавачката куќа Македонска книга.
1 Содржина
Збирката содржи 30 песни:* „Раѓање на трагедијата“, „Епидаурус“, „Кон темата за Икар“, „Маски“, „Теба“, „Кон темата за Улис“, „Пантомима“, „Кон темата за Шекспир“, „Комика“, „Кон темата за Орфеј“, „Крвава македонска свадба“, „Сфинга“.
*''Полски триптихон'': „Торуњ“, „Освјенцим“, „Есенска глетка“.
*''Штрекање'': „Штрекање“, „Претчувства“, Без наслов (Нешто чекори по врвица осамена), Без наслов (Стравот лета по кожата на времето), Без наслов (Затворени во бетон се зборовите), Без наслов (Треба да се разгрнат слоевите), Без наслов (Не враќајте се во нејасните зборови), Без наслов (Вредните инсекти од сонцето охрабрени), Без наслов (Од својот кафез сал мислата), Без наслов (Времето по времето свое се влече), „Траги“, „Нож“, „Порака“, „Движење“, „Куршумот“.
Изнајмена рака

„Изнајмена рака“ (англиски: ''The Hired Hand'') – филм на режисерот Питер Фонда од 1971 година. Главните улоги ги играат: Питер Фонда, Ворен Оутс и Верна Блум.
1 Синопсис
Хари Колинс се враќа на својата фарма по неколкугодишното скитање со својот пријател Арч. Неговата сопруга, која веќе кренала раце од него, сепак му дозволува да остане, верувајќи дека сè ќе биде во ред. Но, Хари мора да донесе тешка одлука во врска со својата верност и приоритетите...
Dianthus formanekii

''Dianthus formanekii —'' вид каранфил опишан од Борбас и Форманек. ''Dianthus formanekii'' е во родот Carnation и семејството Caryophyllaceae.
1 Опис и распространетост
Многугодишно жлездесто-влакнесто растение, кое достигнува висина до 50 см. Стеблото е вертикално и цилиндрично. Листовите линејни, широки 0,5–1 мм., со 5–7 жили, зелени и плоснати, на врвот заострени; ракавците се трипати подолги отколку широки. Цветовите се собрани во помали главичести соцветија составени од многу збиени цветови; брактеите се елипсовидно јајцевидни, голи, пурпурноцрвени, нагло преминуваат во кратки осили кои се еднакви или покуси од самите брактеи.
Чашката е пурпурна, долга 6–10 мм. и широка 1,5 мм., во горниот дел има ретки прилегнати ситни четинести влакненца; запците се долги 2,5 мм. и завршуваат со издолжен заострен врв. Ливчињата на венчето имаат ламина долга околу 2 мм, со ретки назабувања, пурпурна боја и без влакненца во основата.
Расте на брдски пасишта и покрај патишта, до 600 м. надморска височина, на силикатна подлога. Растение со многу ограничено распространување.
Најчесто се среќава во централна Македонија: кај Кавадарци над селото Ваташа, кај Прилеп во манастирот Трескавец, во Мариово кај Расимбеговиот мост и кај Битола во селото Лопатница.
2 Галерија
3 Наводи
Хрватска кинотека

Хрватска кинотека (|Hrvatska kinoteka) ― националниот филмски архив на Хрватска. Член е на Меѓународниот сојуз на филмски архиви и на Здружението на европски филмски архиви и кинотеки. Архивот бил основан во 1979 година.
1 Поврзано
* Списоци на филмски архиви
* Кинематографија на Хрватска
Никола Маца

Никола Маца (10 март 1790 – 2 август 1865) бил италијански католички свештеник и учител од Верона во 19-ти век.
Неговите мисии како свештеник биле посветени на евангелизација на Централна Африка, поради што се стекнал и со прекарот „Дон Конго“ од страна на неговите современици. Покрај свештеничките мисии, тој бил посветен на обезбедување еднакво образование за луѓе од сиромашни семејства и образование во традиционален христијански дух.
Процесот за неговата беатификација започнал во 1925 и завршил во 2013 кога Папа Франциск го прогласил за Почитуван.
1 Живот
Роден е во 1790 во Верона како најстарото дете на семејство трговци. Неговите родители, Луиџи Маза и Роза Пајола, држеле продавница за свила и ткаенини во Плоштадот на билките, еден од најзначајните пазарски плоштади во Верона во времето на Римското Царство. По Првиот италијански поход на Наполеон Наполеон Бонапарт, тој заедно со неговото семејство во 1797 се преселиле во мало селце наречено Марцелиз, дел од Италијанската комуна Сан Мартино Буон Алберго. Во 1821 година, неговиот татко бил принуден да го продаде својот имот и вила поради финансиски тешкотии.
2 Беатификација
Процесот за неговата беатификација започнал во 1925 и истрагата траела до 1927. Неговите записи биле одобрени на 30 март 1931 година, а втор процес започнал во Верона во 1934 и бил затворен во 1937. Последната истрага за неговиот живот била започната во 1988, и завршила во 1989.
Тој бил прогласен за Почитуван на 3 јуни 2013 од страна на Папа Франциск, кој потврдил дека Маца поседувал херојска доблест, еден од условите за беаитификација.
Бугарски историски архив

Бугарски историски архив (бугарски: Български исторически архив) ― архив кој функционира како дел од Националната библиотека „Св. Кирил и Методиј“, и чува повеќе од 1,5 милиони документи и посебна збирка „Портрети и фотографии“, која се состои од 80.000 фотографии, сите од историско значење за Бугарија и Балканот.
1 Историја
Архивот е еден од најраните складишта на историски документи во Бугарија. Основан е во 1878 година, веднаш по ослободувањето на Бугарија и тогаш бил познат како Архивско одделение на библиотеката. До основањето на Државниот архивски фонд во 1951 година, функционирал како национален архив.
2 Содржина
Најголемиот број документи потекнуваат од периодот од средината на 19 век до средината на 20 век, што го претставува Бугарскиот национален преродбенски период и периодот по ослободувањето на Бугарија. Исто така, подробно се опфатени и ослободителните борби во Македонија и Одринскиот крај, по ослободувањето во 1878.
Некои од најзначајните примероци од архивот се:
* џебната тетратка на Васил Левски
* џебната тетратка на Христо Ботев
* фрагмент од пергамент со минијатурно писмо на грчки, од 11 век, најстариот ракопис во архивата
Архив на Босна и Херцеговина

Архив на Босна и Херцеговина ― национален архив на Босна и Херцеговина, сместен во Сараево. Тој бил основан на 12 декември 1947 година.
1 Немири од 2014 година
За време на немирите во Босна и Херцеговина во 2014 година, голем број историски документи биле уништени кога делови од Архивот на Босна и Херцеговина, сместен во претседателската зграда, биле запалени. Меѓу изгубениот архивски материјал биле документи и подароци од доцниот отомански период, изворни документи од австроунгарското владеење во Босна и Херцеговина од 1878 до 1918 година, како и документација од меѓувоениот период, владеењето на Независната Држава Хрватска од 1941 до 1945 година, документи од следните години и околу 15.000 досиеја од Комората за човекови права на Босна и Херцеговина од 1996 до 2003 година. Во депоата што изгореle, околу 60 проценти од материјалот бил изгубен, според проценките на Шабан Захировиќ, раководител на Архивот.
Од седумте босански бунтовници осомничени дека го започнале пожарот, двајца (Салем Хатибовиќ и Нихад Трнка) биле уапсени.
На 4 април 2014 година, Хатибовиќ и Трнка биле ослободени (иако сè уште под сомнение за тероризам), под услов да не го менуваат местото на живеење и да се воздржат од каков било контакт едни со други. И двајцата имале обврска да се јавуваат во полиција еднаш неделно.
2 Поврзано
* Архив на Федерација Босна и Херцеговина
* Архив на Република Српска
* Список на државни архиви
Каловаџик

Каловаџик или Горно Калово (|Δεξαμενή, ''Дексамени''; до 1926 г. ''Καλοβατζίκ'', ''Каловаѕик'') — поранешно село во Скечанско, Западна Тракија, на територијата на денешната општина Скеча во областа Источна Македонија и Тракија, Грција.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Драмски Чеч, северозападно од Крстополе, под врвовите Китик (1.263,8 м) и Кавалаџик (1.297,5 м) во Западните Родопи, на надморска височина од 800 м. Во близина се наоѓало поголемото село Калово.
2 Историја
Во XIX век Каловаџик било турско село во Драмската Каза на Драмскиот Санџак.
Во Првата балканска војна во 1912 г. селото е окупирано од бугарска војска. По Втората балканска војна во 1913 г. истото е припоено кон Грција. Таа година селото броело 128 жители, кои во 1920 г. се намалиле на 99 лица.
Во 1923 г. сите жители се иселени во Турција по сила на Лозанскиот договор, а на нивно место се населиле неколку бегалски семејства. Во 1926 г. селото е преименувано во ''Дексамени'' (Δεξαμενή).''''
Поради немање поволни услови за живеење, новодојденците непосредно пред Втората светска војна го напуштиле селото и се иселиле во други места, поради што Каловаџик бил избришан од евиденција.
3 Наводи
;Забелешки
Државeн архив во Вуковар

Државен архив во Вуковар (|Državni arhiv u Vukovaru, српски: Државни архив у Вуковару) ― главната јавна установа одговорна за зачувување на архивски материјали во Вуковарско-сремската Жупанија, кој се наоѓа во Вуковар, источна Хрватска. Државниот архив содржи приближно 243 збирки, со вкупно над 1.500 линеарни метри архивски материјал.
1 Историја
Архивот бил основан со одлука на Владата на Хрватска во 2007 година и започнал со работа во 2008 година. Архивот е организациски поделен на две местоположби, со формално седиште и администрација во Вуковар и архивски материјали со стручњаци во Винковци. Со оглед на тоа што Винковци е најголемото и средишно сместено урбано населено место во жупанијата, многу други јавни установи во областа се поделени помеѓу двата града. Пред отворањето на архивот, целото подрачје било покриено од страна на Државниот архив во Осиек.
2 Поврзано
* Список на архиви во Хрватска
* Историски архив „Срем“ (во војводинскиот дел на Срем)
Државен архив во Осиек

Државен архив во Осиек (|Državni arhiv u Osijeku) ― главна јавна установа одговорна за зачувување на архивски материјали во Осиечко-барањската Жупанија, која се наоѓа во Осиек во источна Хрватска. Државниот архив во Осиек содржи приближно 1.500 збирки и архивски материјал, со вкупно над 8.000 линеарни метри материјал и повеќе од 50.000 фотографии.
1 Историја
Архивот бил основан по завршувањето на Втората светска војна во Југославија во 1947 година со одлука на властите на Народна Република Хрватска. Во декември 1991 година, за време на Хрватската војна за независност, архивот, заедно со другите установи во Хрватска, бил во опасност од уништување, што поттикнало повици од меѓународни научници за заштита.
2 Поврзано
* Список на архиви во Хрватска
Донкерворт

„Донкерворт Аутомобилен БВ“ (|Donkervoort Automobielen BV) — производител на рачно изработени и ултралесни спортски автомобили со седиште во Лелистад, Холандија. Автомобилската марка била основана во 1978 година од Јоп Донкерворт. Во 1996 година, моторите на „Форд“ што ги користел „Донкерворт“ биле заменети со мотори од „Ауди“.
1 Историја на компанијата
Донкервурт е приватна семејна компанија, водена од основачот Јоп Донкерворт до неговото пензионирање од активното работење во 2019 година, а неговиот син Денис Донкерворт ја презел функцијата извршен директор во 2021 година. Сопругата на Јоп, Маријана, и нивната ќерка Амбер, исто така, одиграле значајна улога во развојот на работењето и градењето на брендот. Амбер, поранешна спортистка, ѝ се приклучила на компанијата како менаџер за маркетинг по стручна пракса во Кина. Моделот ''S8A'' е именуван по неа, додека моделот ''D8'' е именуван по Денис.
Компанијата била основана во 1978 година како увозник на кит-автомобили. Бидејќи за регистрација на вакви возила биле потребни обемни технички модификации, Донкерворт наскоро започнал со сопствено производство. Првите автомобили ''S7'' биле изградени во работилницата во Тинховен, врз основа на моделот ''Lotus Seven''.
Во 1983 година, производството било преместено во поголем објект во Лосдрехт, а во 2000 година во сегашното седиште и фабрика во Лелистад. Производството на шасии, кое претходно им било доверено на надворешни добавувачи, се врши во сопствените производни погони во Лелистад.
2 Автомобили
+Преглед на модели, Модел, Слика, Година, Мотор, Моќност
Donkervoort S7 S7, 1978–1984, 1.6 L Форд OHV мотор
Donkervoort S8 S8, 1980–1984, 2.0 L Форд OHC
Donkervoort S8A S8A, 1985–1993, 2.0 L Форд OHC
Donkervoort S8AT S8AT, 1986–1994, Турбополнет 2.0 L Ford OHCТурбополнач со меѓукулер Garrett T3
Турбополнет 2.2 L Ford OHCТурбополнач со меѓукулер Garrett T3
Donkervoort D10 D10, 1988–1989, Турбополнет 2.2 L (2,160 cc) Ford OHC(Garrett T3)
Donkervoort D8 Zetec D8 Zetec, 1993–1998, 1.8 L 16V Зетек мотор
2.0 L 16V Зетек мотор
Donkervoort D8 Cosworth D8 Cosworth, 1994–1998, Турбополнет 2.0 L DOHC Косворт YB мотор
Donkervoort D8 Audi (AGU) D8 Audi (AGU), 1999–2002, Турбополнет 1.8 L 20vT Ауди мотор
Donkervoort D8 Audi (E-gas) D8 Audi (E-gas), 2003–2012, Турбополнет 1.8 L 20vT Ауди мотор
Donkervoort D8 270 RS D8 270 RS, 2005–2007, Турбополнет 1.8 L 20vT Ауди мотор, жична контрола
Donkervoort D8 270 D8 270, 2008–2012, Турбополнет 1.8 L 20vT Ауди мотор, жична контрола
Donkervoort D8 GT D8 GT, 2007–2012, Турбополнет 1.8 L 20vT Ауди мотор, жична контрола
Donkervoort D8 GTO D8 GTO, 2013–2022, Турбополнет 2.5 L TFSI 5-цилиндричен Ауди мотор
D8 GTO RS, 2016–2022, Турбополнет 2.5 L TFSI 5-цилиндричен Ауди мотор
D8 GTO 40, 2018, Турбополнет 2.5 L TFSI 5-цилиндричен Ауди мотор
D8 GTO JD-70, 2019, Турбополнет TFSI 5-цилиндричен Ауди мотор
D8 GTO JD-70 R, 2020, Турбополнет TFSI 5-цилиндричен Ауди мотор
D8 GTO индивидуални серии, 2021–до денес, Турбополнет TFSI 5-цилиндричен Ауди мотор
F22, 2022–до денес, Турбополнет TFSI 5-цилиндричен Ауди мотор
Државен архив во Славонски Брод

Државен архив во Славонски Брод (|Državni arhiv u Slavonskom Brodu) ― главната јавна установа одговорна за зачувување на архивски материјали во Бродско-посавската жупанија и Пожешко-славонската жупанија, сместен во Славонски Брод во источна Хрватска.
1 Историја
Поради собирањето на документи во градскиот музеј и потребата од систематско собирање и соодветно складирање, во 1957 година била покрената иницијатива за основање архив во Славонски Брод. Ова било дел од поширок план за создавање нова мрежа на архиви во Народна Република Хрватска. Хрватскиот архивски совет ја поддржал иницијативата, што довело до основање на Историскиот архив на Славонски Брод на 16 март 1959 година, со одлука на Народниот одбор на Жупанијата Славонски Брод. По независноста на Хрватска, Министерството за култура ја презела улогата на надлежник на архивите, на 27 мај 1994 година. По директивите на Министерството за култура, на 21 јануари 1993 година, архивот бил преименуван од Историски архив во Славонском Брод (хрватски: Historijski arhiv u Slavonskom Brodu) во Повестен архив во Славонски Брод (хрватски: Povijesni Arhiv u Slavonskom Brodu). Поимот „историски“ бил заменет со „повестен“, што доаѓа од коренот „повест“ и е синомим на зборот „историја“. Додека „povjesten“ (повестен) е изведен исклучиво од хрватски лексикони, „historijski“ (историски) е заедничка верзија низ целиот српско-хрватски јазичен простор. Оваа промена означи поширок тренд на поместување кон нагласување на националниот јазичен идентитет во тоа време. Архивот бил повторно преименуван во 1997 година во сегашното име. Во 2024 година, архивот организирал церемонија по повод 65 години од своето работење.
2 Поврзано
* Список на архиви во Хрватска
Државен архив на Црна Гора

Државен архив на Црна Гора (|Државни архив Црне Горе) ― национален архив на Црна Гора, сместени во нејзиниот поранешен главен град Цетиње. Архивот бил основан во 1951 година, додека нивната историја може да биде проследена до крајот на 19 век. Неговиот директор е Саша Томановиќ.
1 Историја
Историјата на архивската работа на територијата на Црна Гора е поврзана со архивската работа на месните верски заедници, особено Црногорско-приморската митрополија и нејзините претходници во Црногорското митрополство. Месните православни манастири сочувале средновековни текстови, додека главните јавни записи во Венеција владееле со Которскиот Залив, особено градовите Котор и Херцег Нови, се развиле во 1200-тите и во 15 век, соодветно. Сепак, професионалните јавни архивски услуги се развиле релативно доцна по завршувањето на Втората светска војна во Југославија и воспоставувањето на Демократска Федерална Црна Гора. Три години по војната, Историскиот институт на Црна Гора во Цетиње ја основал архивската единица која директно ќе биде развиена во современиот Државен архив на Црна Гора.
2 Архивска мрежа
Заедно со главната архивска администрација во Цетиње, архивата е организирана во повеќе месни ограноци низ целата земја:
** Државен архив на Црна Гора, Подгорица** Државен архив на Црна Гора, Даниловград** Државен архив на Црна Гора, Никшиќ** Државен архив на Црна Гора, Колашин** Државен архив на Црна Гора, Беране** Државен архив на Црна Гора, Андријевица** Државен архив на Црна Гора, Бијело Поље** Државен архив на Црна Гора, Плевља** Државен архив на Црна Гора, Будва** Државен архив на Црна Гора, Котор** Државен архив на Црна Гора, Херцег Нови** Државен архив на Црна Гора, Улцињ** Државен архив на Црна Гора, Бар** Државен архив на Црна Гора, Цетиње** Архив на историјата на работничкото движење на Државниот архив на Црна Гора
3 Поврзано
* Список на архиви во Црна Гора
Лисичје (велепоседнички дом)

Дворец Лисичје (словенечки: Dvorec Lisičje; германски Gayerau) ― велепоседнички дом кој се наоѓа во селото Ланишче во Oпштина Шкофљица, Словенија.
1 Историја
Дворецот Лисичје бил изграден во првата половина на 16 век. Името „Гејерау“ (Geyerau) значи „јастребова чистинка“. Имотот некогаш ја имал најголемата цветна, ботаничка и помолошка градина во Крањска. Населбата Ланишче првпат била спомената во 1228 година.
2 Наводи
* Иван Стопар, ''Zbirka Grajske stavbe'', издавачка куќа „Вихарник“, Љубљана.
3 Поврзано
* Список на замоци
* Список на велепоседнички домови во Словенија
* Список на тврдини во Словенија
Државен архив - Варна

Државен архив - Варна (|Държавен архив – Варна) ― главната јавна установа одговорна за зачувување на архивски материјали во областите Варна, Шумен, Добрич и Трговиште во источна Бугарија. Архивот бил основан во 1952 година. После реконструкцијата во 1997 година, архивот е сместен во најстарата јавна зграда во градот, првично изградена како конак. По ослободувањето на Бугарија во 1878 година, таа служела како Окружна полициска управа. Зградата има историско значење како место каде што кнезот Александар I Батенберг го прогласил Обединувањето на Бугарија и Источна Румелија на 6 септември 1885 година.
Парасија Јовеска

Парасија Костова Јовеска ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Учествувала во селото Крушеани во периодот од август 1944 до мај 1945 година. Работела во организацијата на АФЖ и била претседателка на истата.
Размена Јоноска

Размена Јоноска (во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Учествувала во НОД од јануари 1944 година како курир меѓу селата Кнежино и Осој. Работела меѓу жените во селото. Чувала илегалци.
2 Поврзано
* Лубе Јоноски
Милојка Јовчевска

Милојка Каранфилова Јовчевска ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Во НОД се вклучила, од 1944 година. Заедно со други жени од селото учествувала иа митингот во селото Трговиште, носела муниција од селото Длабочица до селото Рамно и од Китка до Длабочица. Учествувала во собирање
и носење храна на партизаните, криела партизани во посебно изградена скривница во нејзината бавча. Работела во Одборот на АФЖ во селото.
Стојанка Јовеска

Стојанка Јовеска ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Во време на окупацијата живеела во селото Јагол Доленци. Во НОД учествувала од октомври 1943 година. Честопати била испраќана во Кичево по илегален материјал. Собирала и подготвувала храна за борците.
Божана Јовковска

Божана Никола Јовковска ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Учествувала во НОД од јули 1943 година покрај нејзиниот сопруг Васил Јовковски кој бил организиран, а на ѕверски начинн убиен од бугарскиот окупатор. Меѓутоа, во нејзиниот дом и понатаму наоѓале cигурно засолниште илегалците од теренот и некои раководители на НОВ и ПОМ, грижејќи се за нивната исхрана. Таа била врска со Партизанскиот одред. Поради покажаната активност, бугарскиот окупатор во пролетта 1944 година ја интернирал во Асеновград, Бугарија.
2 Поврзано
* Софија Јовковска
* Васил Јовковски
Васил Јовковски

Васил Наум Јовковски ( во — во близина на ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Васил бил роден во селото Љубојно во земјоделско, семејство. Во Народноослободителното движење се вклучил во 1943 година. Со навлегувањето на бугарските фашистички војски во селото бил уапсен, а потоа на ѕверски начин убиен во близина на родното место. Неговата сопруга Божана, исто така била дел од народноослободителното движење за ослободување на Македонија.
2 Поврзано
* Софија Јовковска
* Божана Јовковска
Yakuza (франшиза)

''Yakuza'' (|龍が如く ''Ryū ga Gotoku'', македонски: ''Јакуза'') — серијал видеоигри со акционо-авантуристички стил, развиен од Sega. Серијалот потекнува од желбата на Тошихиро Нагоши да создаде игра што го прикажува начинот на живот на јакузата, првично борејќи се да најде платформа за проектот сѐ додека Sega не покажала интерес за серијалот.
Серијалот првенствено се сосредоточува на Казума Кирју, член на јакузата од кланот Тоџо. Додека Кирју често му помага на кланот Тоџо, серијалот исто така го истакнува неговото барање поинаков начин на живот преку одгледување сирачиња. Играчкиот процес на серијалот го прикажува играчот како управува со отворен свет каде што може да се сретне со непријатели или да преземе активности во градот за да стекне искуство.
Првата игра во серијата, ''Yakuza'', била издадена за PlayStation 2 во 2005 г. Серијалот станал голем трговски успех, при што Sega објавила дека до 2017 г. се продадени вкупно 10,5 милиони примероци. Популарноста му овозможила на серијалот да се прошири и во други медиуми, вклучително и филмски екранизации.
1 Игри
Наслов, Година, Подлоги
''Yakuza'', 2005, PlayStation 2, PlayStation 3, Wii U
''Yakuza 2'', 2006, PlayStation 2, PlayStation 3, Wii U
''Ryū ga Gotoku Kenzan!'', 2008, PlayStation 3
''Yakuza 3'', 2009, PlayStation 3, PlayStation 4
''Yakuza 4'', 2010, PlayStation 3
''Kurohyō: Ryū ga Gotoku Shinshō'', PlayStation Portable
''Yakuza: Dead Souls'', 2011, PlayStation 3
''Kurohyō 2: Ryū ga Gotoku Ashura-hen'', 2012, PlayStation Portable
''Yakuza 5'', PlayStation 3
''Ryū ga Gotoku Ishin!'', 2014, PlayStation 3, PlayStation 4
''Yakuza 0'', 2015, PlayStation 3, PlayStation 4, Windows
''Yakuza Kiwami'', 2016, PlayStation 3, PlayStation 4, Windows
''Yakuza 6: The Song of Life'', PlayStation 4, Windows
''Yakuza Kiwami 2'', 2017, PlayStation 4, Windows
''Fist of the North Star: Lost Paradise'', 2018, PlayStation 4
''Ryū ga Gotoku Online'', Windows, iOS, Android
''Judgment'', PlayStation 4
''Yakuza: Like a Dragon'', 2020, PlayStation 4, Windows
Крстана Јовчевска

Крстана Јовчевска ( во — во ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
На напредиото работничко движење му припаѓала пред војната. Како мајка на народниот херој Димче Еребица, нејзиниот дом бил ставен на располагање на МК КПЈ - Куманово од 1941 година. Особено по загинувањето на својот син во октомври 1941 година, Крстана останала непоколеблнва во својата борба против окупаторот, а особено со делувањето на Вториот кумановски партизански одред во чии борбени акции о гледала исполнувањето нa идеалите на загинатиот син. Нејзиниот дом бил претворен во партизанска база. Тука се чувало оружје и храна, а доаѓале и партизанските курири, кои ги примала како свои синови и ќерки.
Димка Јовческа

Димка Јовческа ( во — во ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Учествувала во НОД од летото 1942 година. Во нејзиниот дом престојувале илегалци, а таа се грижела за нивната исхрана и безбедност. Исто така, нејзиниот дом бил врска на селото Врбјани со партиските организации од околните села, а Димка била често ползувана за одржување на врски. Носела храна и други материјали до партизанската база на планината Славеј.
Ново Цеље

Ново Цеље ― населено место веднаш до Добриша Вас помеѓу Цеље и Жалец. Основано било во 1989/98 година од дел од територијата на населеното место Добриша Вас. Во 2015 година, местото имало осум жители, а во 2025 година 15.
Тука се наоѓа велепоседничкиот дом Ново Цеље од 18 век, најзначајниот пример за архитектонското наследство во Долносавињската Долина.
Се наоѓа на главниот пат помеѓу Петровче и Жалец. Зградата претставува и едно од најубавите барокни архитектонски творби во Словенија. Таму, пред велепоседничкиот дом, се наоѓал замокот Брутнберг (месно наречен Плумберк). Во 1752 година (1755 година), го купил за 25.000 гулдени грофот Антон Гајсрук, кој се сметал себеси за наследник на цељскиоте грофови. Тој го срушил стариот замок и изградил нов, сличен на виенскиот летен дворец Шенбрун. Во изградбата користел и материјали од Горниот цељски замок, што дополнително го забрзало неговото пропаѓање.
Влезот во домот Ново Цеље, веднаш лево од железничката линија Цеље-Велење, е украсен со статуи на Херкул и Самсон. Некои од статуите од имотот сега се чувани во Народниот музеј на Словенија во Љубљана.
Во средината на 19 век, некое време бил во сопственост на Ј.Л. Хаусман, татко на поетесата Фани Хаусман. Во 1860-тите, на неговите имоти бил одгледуван хмељ, по примерот на јужната германска покраина Баден-Виртемберг, што претставувало почеток на одгледувањето хмељ во Словенија. Пред Втората светска војна, во него се наоѓала болница за душевно болни. Во јуни 1941 година, припадници на германските вооружени сили депортирале 357 пациенти од тука. Тие биле погубени во гасни комори во Хартхајмовиот замок во близина на Линц, каде што повеќе од 18.000 умствено болни и инвалиди од цела Германија биле убиени во 1940 и 1941 година. Општина Жалец, сопственик на зградата, поставила спомен-плоча на влезот во чест на овој настан. Внатрешноста е делумно реставрирана.
1 Галерија
2 Поврзано
* Список на населени места во Словенија
3 Општи извори
*
Јазид I

Јазид I ибн Муавија бил вториот калиф на Омејадската династија (680–683), познат како еден од најконтроверзните владетели во исламската историја, особено поради битката кај Карбала и смртта на имам Хусеин. Неговото владеење траело само три години, но оставило длабоки и трајни поделби меѓу сунитите и шиитите.
1 Ран живот
Јазид I е роден околу 645 година во Сирија, како син на Муавија I, основачот на Омејадскиот калифат, и Мејсун бинт Бахдал. Уште како млад бил вклучен во воени походи, меѓу кои и обидот за опсада на Константинопол. По смртта на неговиот татко во 680 година, Јазид го наследил престолот, со што се воспоставила првата наследна династија во исламот. Ова наследување било спорно, бидејќи многу муслимани сметале дека калифатот не треба да биде наследен, туку избран.
2 Владеење
Најзначајниот и најтрагичен настан од неговото владеење е битката кај Карбала во 680 година, каде што имам Хусеин, внукот на пророкот Мухамед и син на Али ибн Абу Талиб, бил убиен заедно со своите следбеници. Овој настан станал симбол на жртва и неправда, особено во шиитската традиција, и до денес е централна точка на шиитската религиозна меморија. За сунитите, пак, Јазид останал легитимен калиф, но со лоша репутација поради неговата суровост и раскошен животен стил.
За време на неговото владеење избувнале повеќе востанија, вклучувајќи го и бунтот во Медина, кој бил задушен со сила. Јазид исто така се соочил со отпор од страна на Абдула ибн ал-Зубејр, кој се прогласил за калиф во Мека. Неговата власт никогаш не била целосно стабилна, а неговата смрт во 683 година на возраст од околу 37 години оставила калифатот во криза. По него кратко владеел неговиот син Муавија II, но Омејадите се соочиле со сериозни предизвици и граѓански војни.