procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Василковски петел

''Василковски'' маиолички петел (|Півник васильківської майоліки) е реплицирано украсно парче произведено од фабриката маиолика во Василков, создадено од Валериј Проториев и Надија Проториева. Станал симбол на издржливост за време на руската инвазија на Украина (2022) откако фотографијата од една од куќите во Бородинка станала вирална: и покрај тоа што станот бил речиси целосно уништен, кујнскиот висечки елемент на ѕидот преживеал. По внимателно разгледување, над него е забележан украсен петел маиолика.
1 Историја
Потеклото на Весилковскиот петел датира уште од 18 век, кога градот Василков бил центар на производството на керамика во Украина. Традицијата на создавање керамика од мајолика во Василков била донесена во регионот од страна на вешти мајстори од Италија, а дополнително била развиена од локалните занаетчии. Станала симбол на украинската народна уметност и култура.
Петелот се произведувал во фабриката маиолика во Василков од почетокот на 1960-тите до 1980-тите. Откако фотографијата од преживеаниот висечки елемент со петел од руинирана куќа во Бородинка станала позната ширум светот, украинските медиуми и луѓето на социјалните мрежи се заинтересирале за ова уметничко дело. Фотографиран од Јелизавета Серватинска, а заменичката на градскиот совет на Киев Викторија Бурдукова го привлекла вниманието на сите кон петелот.
Петелот, заедно со висечкиот елемент, биле однесени во изложбата на Националниот музеј на револуцијата на достоинството.
2 Автори
Делото првично по грешка му се припишува на Прокоп Бидасиук.
Серхи Денисенко, главниот уметник на фабриката „Василков маиолика“, смета дека авторството на петелот им припаѓало на Валериј Проториев и неговата сопруга Надија.
3 Симбол
Кујнскиот висечки елемент со петелот, кој го преживеал бомбардирањето и останал на ѕидот, станал симбол на цврстина и истрајност. Се појавило интернет меме: „Бидете силен како овој кујнски елемент“. Се споменува и како симбол на нескротливиот украински дух.
Петелот се појавува во илустрациите на Олександар Грехов, Дима Коваленко, Мачката Инжир. Активно се бара на локалните онлајн пазари.
Петелот станал една од популарните теми за велигденски јајца - на пример, литванскиот дизајнер Лаимес Кудикис го ставил на едно велигденско јајце. За време на посетата на премиерот на ОК Борис Џонсон на Киев на 9 април 2022 година, и на него и на претседателот на Украина Володимир Зеленскиј биле подарени слични керамички петли.
Лиман (геологија)

Лиман — назив за еден вид естуар, најчесто карактеристичен за бреговите на Црното и Азовското Море. Се образува на бреговите каде што ефектот на плимата и осеката не е изразен, па речниот тек е блокиран од седименти. По потекло, може да биде ''морски'' - кога седиментите ги носи морската струја или ''речни'' - кога седиментите ги носи поголема река.
Називот Лиман главно се користи за релјефни облици на западните и северните брегови на Црното Море, како и на Азовското Море. Примери за лимани се езерото Варна во Бугарија, езерото Разелм во Романија и Днестарскиот Лиман во Украина. Руските географи исто така го користат називот лиман кога опишуваат некои облици кои не се поврзани со Црното Море - на пр. Анадирскиот Лиман (|Анадырский лимáн) во Чукотскиот Автономен Округ.
1 Име
Зборот ''лиман'' доаѓа од рускиот јазик (|лиман). Потеклото на зборот е старогрчко (|λιμένας), што во превод значи залив или пристаниште. Со проширувањето на Отоманското Царство на западните и северните брегови на Црното Море, Турците го прошириле зборот и на крајот навлегува во бугарскиот, романскиот, украинскиот и рускиот јазик.
2 Поврзано
* Естуар
* Лагуна
Катја Чили

Катерина Петривна Кондратенко (родена на 12 јули 1978 година), професионално позната како Катја Чили, е украинска пејачка и текстописец. Нејзиниот стил е спој на светска и њу-ејџ музика.
1 Биографија
Деби албумот на Катја Чили ''Мермејдс ин да Хаус'' бил објавен во 1998 година. Започнала да подготвува материјал за албумот во 1996 година кога го променила своето уметничко име во Катја Чили. Таа станала популарна во Украина по Червона Рута кога ја обиколила целата земја со нејзините учесници.
Во 1999 година, Катја Чили учествувала на фестивалот Фринџ во Шкотска во Единбург. Во март 2001 година, таа настапила на повеќе од 40 концерти во Обединетото Кралство. Дел од нејзиниот настап се емитувал и Би-Би-Си низ земјата.
Во 2000 година, Катја започнала да работи на нејзиниот втор албум ''Син''. Било планирано да биде објавено во 2002 година, но проектот бил откажан. Сепак, овој албум е неформално дистрибуиран на Интернет.
Синглот на Катја ''Петли'', во соработка со Украина рекордс/Андреј Даховски, бил објавен во јуни 2005 година. Синглот вклучувал насловна песна и ремикси направени од истакнати украински диџеи (диџеј Лемон, диџеј Ткач, диџеј професор Мориарти и други).
Катја Чили го издадала својот следен албум осум години по нејзиниот прв. На 10 март 2006 година, Украина рекордс го издала третиот албум, ''Ја Молодаја''.
Во октомври 2007 година, Катја се приклучила на музичката турнеја Д Џус и посетила седум украински градови.
Украинската веб-страница на МТВ објавила дека четвртиот албум, ''Просто Сердце'', ќе биде објавен во октомври 2007 година. Сепак, во интервју за galainfo.com.ua, Катја изјавила дека објавувањето ќе биде одложено до 2008 година. Останува необјавен.
Во 2017 година, учествувала во седмата сезона на Гласот на Украина .
Во 2020 година учествувала на Украинскиот национален избор за песна на Евровизија 2020 година со песната „Пич“, но не се квалификувала во финалето.
2 Дискографија
* 1998 година - ''Мермејдс ин да хаус''* 2002 - ''Син''* 2006 - ''Ја Молодаја''* 2008 - ''Просто Сердце''
Орзо

Орзо (латински ''hordeum),'' е форма на тестенини, исечени на мали делови, слично на големо зрно ориз. Орзо традиционално се прави од бело брашно, но може да се направи и од цело зрно.
Името орзо е вообичаено за оваа форма на тестенини во Северна Америка, а поретко во Италија, италијанскиот збор ''orzo'' значи јачмен.
1 Употреба
Постојат многу различни начини да се служи орзо. Орзо може да се служи: во супа, особено за деца, како дел од салата, пилаф или џувеци, или печени во тепсија. Орзо може да се обои со шафран, чили и црн грав за да се добијат жолти, портокалови или црни тестенини.
2 Слични производи
Орзо во суштина е идентичен со грчката кујна, со турско кујна и во арапската кујна. Во Шпанија, еквивалентните тестенини се нарекуваат пинонес. Конфузија може да настане поради фактот што пинонес е исто така шпански збор за борови ореви. Птитим е тестенина во форма на зрно ориз, развиена во педесеттите години на минатиот век во Израел како замена за оризот.
3 Подготовка
Орзо често се готви во италијански супи, како што е Минестроне. Исто така може да се вари и малку да се пржи за да се добие јадење слично на рижото.
Тврдина Фуентес

Форт Фуентес, (|''Forte di Fuentes''), е поранешна воена тврдина на ридот Монтекио или Монтеџиоло во близина на Колико, во провинцијата Леко, Ломбардија, северна Италија.
Изградена е од шпанскиот гувернер на Милано, дон Педро Енрикез де Ацеведо, гроф од Фуентес, со цел да се брани северната граница на шпанскиот домен наспроти Грисонови на север. Изградбата била започната во 1603 година или октомври 1609 година под воениот архитект Габрио Бруска, и била значително завршена во рок од три години. Помошни утврдени структури биле кулата Сорико, Торета дел Пасо, Фортино д'Ада, Торино ди Боргофранконе, Торета ди Курчио и кулата Фонтанедо. Како и градот Милано, тврдината Фуентес му попуштила во 1706 година на принцот Јуџин од Савој, со што завршила шпанската контрола врз областа.
Тврдината била посетена во 1769 година од страна на императорот Јосиф II, кој ја прогласил за воено бескорисна. Таа била деактивирана во 1782 година, а ридот бил ставен на аукција на приватен купувач. Тврдината била во голема мера урната во 1796 година од генералот Рамбо по наредба на Наполеон и на барање на Грисон. Во текот на 19 век урнатините станале засолниште на групи бандити кои австриската жандармерија не можела да ги отстрани.
Од 1911 до 1913 година на локацијата била изградена Тврдината Монтекио-Лусарди со осум пушки, а кружната шпанска кула на западната страна била урната во тоа време. Тврдината останала недопрена за време на Првата светска војна.
Во 1987 година, целиот рид, со урнатините на тврдината, бил купен од провинцијата Комо, а подоцна преминал во провинцијата Леко. Асоцијацијата Форте ди Фуентес, здружение за заштита на историскиот локалитет, е формирана во 1998 година.
Абола

''Абола'' била облека слична на наметка што ја носеле античките Грци и Римјани. Нониј Марцел цитирал пасус од Варо за да покаже дека тоа е облека што ја носат војниците (''vestis militaris''), а со тоа и се спротивставувале на тогата. Римските жени, исто така, носеле верзија на ''абола'' барем до царскиот период.''Аболата'', сепак, не била ограничена на воени прилики, туку се носела и во градот. Посебно ја користеле стоичките филозофи во Рим, исто како што грчките филозофи биле навикнати да се разликуваат по одредена облека.
Поимот абола е всушност латинизација на грчкиот збор ''амбола'' (grc) или ''анабола'' (grc), за широка волнена наметка.
1 Поврзано
* Пенула
2 Наводи
Санта Марија ал Бањо

Санта Марија ал Бањо (порано Санта Марија ди Бањи) е италијанско село во Апулија, во Италија. Тоа е ''дел'' од општината Нардо и се наоѓа на Јонското Море.
1 Географија
Санта Марија е едно мало рибарско село, кое е сместено на брегот на Заливот Таранто, на западниот брег на Јонското Море помеѓу Галиполи и Порто Цезарео. Има недопрени карпести и песочни плажи по целиот брег. Особено важен е соседниот регионален резерват за диви животни „Портоселваџо“, кој е познат природен парк со 400 хектари борова шума и седум километри висококвалитетен, незагаден брег. Портоселваџо е едно од главните зелени бели дробови во регионот на Апулија.
Санта Марија Ал Бањо е околу 45 минути патување со автомобил од Бриндизи, 20 минути од Лече и приближно еден час и 30 минути од Бари. Во селото има неколку продавници за храна, ресторани, пабови, барови отворени во лето 24 часа на ден, аптека, пошта, агенти за недвижнини, туристички агенти, берберници, бензинска пумпа, продавници за весници и неделен пазар. Многу големи супермаркети, трговски центри и модни бутици има во блиските градови Нардо, Галатоне, Галиполи и Лече.
2 Главни знаменитости
2.1 Музеј
Санта Марија ал Бањо била место на камп за раселени лица по Втората светска војна.
Во селото бил отворен нов музеј посветен на илјадниците преживеани од концентрационите логори кои патувале низ Италија на пат кон Израел по Втората светска војна. Музејот на сеќавањето и пречекувањето бил создаден во Санта Марија низ кој поминале околу 150.000 Евреи помеѓу 1943 и 1947 година. Музејот го содржи целиот материјал поврзан со времето од архивата на градскиот совет, вклучувајќи извештаи од сведоци, фотографии и видеа, како и мултимедијална просторија и библиотека.
2.2 Крајбрежна кула
Санта Марија ал Бањо е место на средновековна крајбрежна кула, наречена Кула на реката Галатена, општо позната како „Четирите колони“ поради нејзината структура од четири слични столбови.
Италија Ностра

Италија Ностра (''Наша Италија'') е италијанска непрофитна организација посветена на заштитата и промоцијата на историското, уметничкото и еколошкото наследство на земјата.
1 Историја
Организацијата била формирана на 29 октомври 1955 година, од Умберто Заноти Бјанко, Пјетро Паоло Тромпео, Џорџо Басани, Десидрија Пазолини Дал'Онда, Елена Кроче, Лујџи Мањани, Хуберт Хауард и Антонио Цедерна, мала група луѓе извлечени од римската интелигенција, со конкретна цел да се спротивстави на проектираното уривање на дел од историскиот центар на градот. Промоцијата на пристапот кон урбанистичкото планирање кој ги зачувува локациите со историска архитектура останал во фокусот на движењето; сепак, нејзините интереси се прошириле со текот на времето и го вклучиле зачувувањето на сите аспекти на италијанското културно и еколошко наследство, а повеќе од 200 филијали се основани низ целата земја.
Во 1989 година, Италија Ностра се спротивставила на враќањето на Киринската Венера во Либија. Истата година, по концертот на Пинк Флојд во Венеција, кој предизвикал делумно влошување на историската локација во градот, Италија Ностра поднела жалба против властите на градот за недолично однесување и корупција. Во 1999 година, откако работниците откопале ѕид од античка римска вила додека ги граделе темелите на новиот паркинг во Ватикан (наречен „Божји паркинг“), Италија Ностра лобирала да го запре градежниот проект.
Во 2011 година, Италија Ностра го вклучила алармот за 59.000 дневни туристи во Венеција, потсетувајќи го печатот дека дневниот лимит за туристи во градот е поставен на 33.000 од студијата во 1988 година. Организацијата е долгогодишен противник на големите крстаречки бродови кои пловат низ венецијанската лагуна.
Во мај 2019 година, италијанското Здружение на водичи на екскурзија низ животната средина и Италија Ностра потпишале Меморандум за да развијат заедничка стратешка соработка за заштита и опишување на италијанското наследство. Во јули 2019 година, Италија Ностра побарала од УНЕСКО да ги вклучи Венеција и нејзината лагуна во списокот на светско наследство во опасност. Во октомври 2019 година, Италија Ностра се спротивставила на привремениот трансфер на ''Витрувиецот'' во Лувр во Париз.
Грана (сирење)

Грана — вид тврдо, зрело сирење од Италија со зрнеста текстура, кое често се користи за рендање. Сирењата Грана обично се прават во форма на големи тркала. Структурата често се опишува како кристална, а тркалата се сечат со прилично тап нож во облик на бадем, дизајниран за таа цел, наместо да се сечат со остар. Во рамките на Европската Унија, терминот ''грана'' е законски заштитен со заштитената ознака на потекло на Грана Падано; само Грана Падано може да се продава со користење на терминот во земјите на ЕУ.
Двата најпознати примери на сирења од типот грана се Пармиџано-Реџиано и Грана Падано. Двете сирења се во голема мера слични, при што второто е помалку остро, ронливо и зрнесто.
Главната разлика помеѓу двете е тоа што кравите кои произведуваат Пармигиано-Региано јадат само трева и житарки - без силажа, без конзерванси и без антибиотици. Кравите кои биле третирани со антибиотици се суспендирани од производството на Пармигиано-Региано и Грана Падано. Силажата е ферментирана сточна храна која бара додавање на природен конзерванс (лизозим) во Грана Падано. Во производството на Трентинграна и Пармиџано-Реџиано е забрането хранење силажа и додавање лизозим.
Други сирења Грана вклучуваат:
* Граноне Лодигиано (исто познато како ''Типико Лодигиано''), произведено во областа Лоди
* Трентинграна, произведена во и околу Тренто
* Грансардо, од Сардинија
* Валграна, од Пиемонт
* Пекорино Романо, сирење од овчо млеко произведено главно во Сардинија, но и во Лацио, во областа Гросето во Тоскана.
Сирењата Грана вообичаено содржат кристали од сирење, полуцврсти до песокливи кристални дамки кои барем делумно се состојат од аминокиселината тирозин.
1 Историја
Грана првично претставувала вид тврдо сирење од долината на реката По (Вале Падана) во Северна Италија, со карактеристична зрнеста текстура &#x2014; зборот „грана“ на италијански значи „жито“.
2 Наводи
Критско востание (1896–1897)

Критското востание од 1897–1898 било успешно востание на грчкото население на Крит против османлиската власт. Востаниците првично добивале помош од Кралството Грција, а подоцна и од Големите сили (Обединетото Кралство, Франција, Италија, Австроунгарија, Германија и Русија).
Востанието претставувало кулминација на неколку неуспешни востанија на Крит во текот на 19ти век. По избунувањето на воените дејства, некои европски сили се обиделе да посредуваат во конфликтот, да го блокираат Крит и да ја запрат борбата на островот.
Конфликтот зафршил во 1898 кога востаниците и осмалиските власти се согласиле на формулата претставена од европските сили со која на Крит му била дадена автономија.
Днестарски Лиман

Днестарски Лиман (|Дністровський лиман) — лиманот образуван на устието на реката Днестар во Црното Море. Се наоѓа во Украина во Одеската Област. На неговиот западен брег се наоѓа градот Билгород-Днестровски, а на источниот брег се наоѓа градот Овидиопол. Градот Шабо, кој се наоѓа низводно од Билгород-Днестровски, е познат по производството на вино.
Површината на лиманот варира од 360 до 408 квадратни километри, долг е 42,5 км, а максималната ширина му е 12 км. Просечната длабочина изнесува 1,8 м, а најголемата 2,7 м.
Аранчини

Аранчини - грицки, јадење кое е направено од оризови топчиња премачкани со презла и пропржени. Аранчините претставуваат типична сицилијанска кујна. Најчести ''филови'' се: ''ал рагу'' или ''ал суго'', филувани со смеса (месо или мелено месо, полека готвено на ниска температура со доматен сос и зачини), сирење моцарела или качокавало, а често и со грашок и ''ал буро'' или ''о буро'', исполнето со шунка и моцарела или со бешамел сос.
Постојат голем број регионални варијанти кои се разликуваат по полнење и по форма. ''Aранчини ал рагу'' произведени на истокот на Сицилија имаат конусна форма инспирирана од вулканот Етна.
1 Етимологија
Аранчини е деминутив од ''Аранција.'' Името, што е преведено како „мал портокал“, доаѓа од нивната форма и боја, која после готвењето наликува на портокал. На италијански јазик, ''аранчини'' е граматички множина (Sicilian: arancine); соодветната еднина е ''arancino'' (сицилијански: arancinu или arancina).
2 Историја
Се вели дека Аранчините потекнуваат од Сицилија во 10 век кога островот бил под арапска власт.
Во градовите Палермо, Сиракуза и Трапани на Сицилија, аранчините се традиционална храна за празникот Санта Лусија на 13 декември кога не се јадат леб и тестенини. Со тоа се означува пристигнувањето на бродот за снабдување со жито на Денот на Санта Лусија 1646 година, ублажувајќи го големиот глад.
Денес, со се поголемата популарност на оваа брза храна во современата италијанска култура на храна, аранчините може да се најдат во текот на целата година во повеќето продажни места во Сицилија, особено во Палермо, Месина и Катанија. Јадењето традиционално се правело за да биде обезбеден полн оброк за Фридрих II, царот на Светото римско царство, за време на неговите ловечки активности.
3 Состојки и варијанти
Најчестиот вид аранчини што се продава во сицилијанските кафулиња се ''аранчини ал рагу'', кои обично се состојат од месо во сос од домати, ориз и моцарела или друго сирење. Многу кафулиња нудат ''arancini al burro'' (со путер или бешамел сос) или специјалитет аранчини, како што се ''arancini con funghi'' (печурки), ''con fistacchi'' (ф'стаци) или ''con melanzane'' (модар патлиџан).
Во римската кујна, ''тие'' се слични, но обично се полнат со сирење (различни начини на подготовка и дистрибуција на филот). Во Неапол, оризовите топчиња се нарекуваат nap. Во варијанта на рецептот со потекло од италијанската дијаспора од југоисточен Тексас, аранчините се полнети со фил кој е зачинет со чили.
4 Во популарната култура
Во италијанската литература, инспекторот Монталбано, главниот лик на писателот на детективски романи Андреа Камилери, е познат обожавател на Аранчини, особено оние кои ги има подготвено Аделина Циринчио, неговата куќна помошничка. Успехот на серијата книги и телевизиската адаптација придонесоа ова јадење да стане познато надвор од Италија.
5 Галерија
Тимбало

Тимбало е италијанско печено јадење кое се состои од тестенини, ориз или компири, со една или повеќе други состојки (сирење, месо, риба, зеленчук или овошје). Варијациите вклучуваат сос од печурки и ракчиња ''Тимбало Алберони'', именуван по Џулио Алберони; и сос од телешко и домати ''Тимбало Патадезе''.
1 Етимологија
Името доаѓа од францускиот збор за тимпан (''timbale''). Сортите Тимбало се разликуваат од регион до регион, а понекогаш се познати како бомба, тортино, сарту (вид на неаполско тимбало со сос од ориз и домати) или пастицио (што почесто се користи за да се однесува на слично јадење печено во кора за тесто). Познат е и како тимпано и тимбале. Слично е на касерола и понекогаш на англиски се нарекува пита или солена торта.
2 Подготовка
Јадењето се подготвува во калап или кружна тава, а како врзивно средство се користат јајца или сирење. Оризот најчесто се користи како состојка во Емилиа Ромања, каде јадењето се нарекува бомба и се пече со фил од гулаб или друга птица дивеч, грашок, локално сирење и сушени тестенини. Крепите се користат како основа во Абруцо, а во другите региони се користат равиоли или њоки. Во Сицилија, обично се прави со тестенини и модар патлиџан.
Понекогаш се користи и сос од печурки или фондута, богата супа и сос од пиемонтско сирење, а Ана Дел Конте напишала дека бешамелот е најконзистентно користената состојка во тимбалите.
3 Во популарната култура
Тимбало го има во филмот ''„Големата ноќ“'' од 1996 година, иако јадењето таму се нарекува ''тимпано'' (регионален или семеен термин).
4 Поврзано
* Лазањи
Еван Родерик

Еван Родерик Андерсон (|Evan Roderick Anderson; 29 јуни 1995) e канадски глумец.
Тој има постар брат, Стјуарт. Еван првпат се заинтересирал за изведувачки уметности кога го видел концертот на Ролинг стоунс на 10-годишна возраст и решил да се занимава со тоа како тинејџер.
Ангустиклавија

''Ангустиклавија'', ''ангустиклавус'' или ''ангустус клавус'' била туника со тесни ленти (''туника'') со две тесни вертикални тирски пурпурни ленти (''клави'') во римскиот период. Туниката обично се носела под тогата со видлива лента од десната страна.
1 Употреба и значење
''Ангустиклавијата'' била туника поврзана со чинот и функцијата на коњите, или коњаниците, еден од двата највисоки правни реда во аристократскиот Рим. Членовите на редот биле воени лица, често патрици (''patrici''), кои служеле како коњанички единици во војната. За време на мирот тие често служеле како лични асистенти на римските сенатори. Коњаниците носеле ''ангустиклавија'' под ''трабеа'', кратка тога со карактеристична форма и боја. Носеле и коњички чевли и златен прстен. Пругите на туниката биле широки околу еден инч, што било во контраст со ''латиклавусот'' на сенаторот, кој имал ленти широки три инчи.
Траките со пурпурна нијанса ''на ангустиклавија'' ги разликувале членовите на коњаничкиот ред од другите римски достоинственици и од обичните граѓани. Во Стариот Рим, виолетовата боја се повеќе се поврзувала со повисоките класи и на крајот со императорот и судиите на империјата. Така, ''ангустиклавијата'' служела да го означи социјалниот статус над обичното граѓанство, но под сенаторите и судиите.
Во одредени прилики, особено за време на политички или општествени превирања, сенаторите во Рим избрале да ја носат коњичката туника како јавен приказ на неволја. Оваа практика била дел од полуегалитарното наследство на Републиката. Во 58 п.н.е., кога трибината на плебс Клодиј го туркала Цицерон во егзил, сенаторите ја презеле ''ангустиклавијата'' во знак на јавен протест. Во текот на античката римска историја, ангустиклавијата го изгубила своето симболично значење и класното поврзување. Ѕидните слики и другите претстави на римското минато „ги прикажуваат сите типови мажи и момчиња кои носат пруги со слична ширина - но подоцна имало обиди да се наметнат или повторно да се воведат сенаторската и коњаничката класа“.
Сопресата

Сопресата е италијанска сува салама. Иако има многу варијации, се прави од два главни типа: сув колбас типичен за Базиликата, Апулија, и Калабрија, и многу различен вид салама, направена во Тоскана и Лигурија. Сè уште е дел од јужноиталијанското културно наследство каде локалното население (особено во помалите рурални градови) сами ја колат свињата и го користат сето тоа, без ништо да фрлат, користејќи некои делови за правење суво месо, вклучително и сопреса. Сопресата понекогаш се подготвува со шунка.
1 Сорти
''Сопресата Базиликата'' главно се произведува во Ривело, Канчелара, Ваљо и Лагонегро. ''Сопресата Калабрија'' има статус на заштитена ознака на потекло; особено познат е оној вид произведен во Акри и Деколатура.''Соппресата Пуља'' од Мартина Франка е исто така многу позната.
''Сопресата Тоскана'', сопресата од Тоскана, се прави од преостанатите делови на свињата. Прво, главата се вари неколку часа. Кога е готово, се вади месото и кожата. Целото месо и кожата, вклучително и јазикот, се сечкаат, се зачинуваат, а потоа се филуваат во голема обвивка. Течноста за готвење се прелива за да ја покрие смесата и потоа се додава и течноста за готвење (со висока содржина на желатин) се згуснува за да се спои се. Слично е на англискиот браун, полскиот салцесон и германскиот ''прескопф'' (австриски ''Пресвурст'').
''Сопресата Венета'' го добила своето име по практиката на притискање на саламата помеѓу дрвени штици што резултира со права, сплескана форма. Северно-италијанската верзија од Виченца, во регионот Венето, ја отстранила пресираната форма и станала меѓународен фаворит.
2 Поврзано
* Капоколо
* Мортадела
* Проскито
Клаксвик

Клаксвик — втор најголем град на Фарските Острови по Торсхавн. Градот на наоѓа на островот Бордој, кој е еден од најсеверните острови во рамките на Фарските Острови. Градот е административен центар на општината Клаксвик.
1 Историја
Првата населба во Клаксвик датира од времето на Викинзите, но дури во 20. век областа се споила со цел да создаде голем, модерен фарски град кој станал културен и трговски центар за Северните Острови и Фарските Острови како целина.
Клаксвик се наоѓа помеѓу два заливи што се наоѓаат еден до друг. Има важно пристаниште со рибарска индустрија и модерна рибарска флота. Првично, на местото каде што сега се наоѓа Клаксвик постоеле четири фарми. Со време, тие прераснале во четири села: Вагур, Мирјаноири, Гердар и Упсалир; кои на крајот се споиле за да го формираат градор Клаксвик во 1938 година. Она што го поттикнал развојот на градот било формирањето на централизирана продавница за сите северни острови на локацијата.
Пиварата „Föroya Bjór“ (во превод Фарско пиво) во Клаксвик е фарска фамилијарна пиварница, основана во 1888 година. Овенот е симбол на пиварницата уште од нејзиното основање. Од август 2007 година, кога пиварата „Restorffs Bryggjarí“ згаснала, Föroya Bjór е единствениот производител на пиво и безалкохолни пијалаци на Фарските Острови.
Со отворањето на тунелот Нордојатунилин во април 2006 година, кој ги спојува островите Бордој и Ејстурој, Клаксвик се поврзал со главното копно на Фарските Острови и сега се смета за едно од неговите клучни пристаништа. Во градот се одржува фестивалот Сумарфестивалурин.
2 Збратимени градови
Клаксвик е збратимен со следните градови:
* - Сисимиут, Гренланд
* - Коупавогир, Исланд
* - Трондхејм, Норвешка
* - Норшепинг, Шведска
* - Тампере, Финска
* - Оденсе, Данска
* - Таиџи, Јапонија од 2018 година* - Вик, Шкотска, Обединето Кралство.
3 Спорт
Во градот функционираат неколку спортски клубови, и тоа фудбалски клуб (Клаксвик), машки и женски ракометен клуб и гимнастички клуб.
Дваесеттиот век (филм)

„Дваесетти век“ (англиски: ''20th century'') – филм на режисерот Хауард Хокс (Howard Hawks) од 1934 година. Автори на сценариото се Чарлс Брус Милхоланд (Charles Bruce Millholland) и Бен Хехт (Ben Hecht), а главните улоги ги играат: Џон Баримор (John Barrymore), Керол Ломбард (Carole Lombard) и Волтер Коноли (Walter Connolly).
1 Синопсис
Разгиграниот холивудски импресарио, Оскар Џафи (го игра Баримор), се наоѓа во тешка состојба. За да ја поправи својата кариера, тој се обидува да ја врати својата поранешна љубовница, Лили (ја игра Ломбард) која, благодарение на него, сега е голема холивудска ѕвезда...
Католика

Католика (|Catòlga) е град и ''комуна'' во провинцијата Римини, Италија, со 16.233 жители заклучно со 2007 година.
1 Историја
Археолошките ископувања покажуваат дека областа веќе била населена во римско време.
Католика се издигнала како место за одмор за аџиите кои патувале на рутата Болоња-Анкона-Рим, на пат до светилиштето Лорето или до Свети Петар во Рим. Во 1500 година тој броел повеќе од дваесет таверни и гостилници. Само од втората половина на 19 век, рибарската индустрија станала актуелна во економијата на градот.
Еден од првите позабележителни посетители на плажата на Католика, бил Лисјен Бонапарт, братот на францускиот император, кој ја претпочитал неа наместо бучниот Римини, во 1823 година. Градот станал независна општина во 1896 година.
По завршувањето на Првата светска војна, туристичката индустрија станала доминантна.
2 Главни знаменитости
* Црквата Сан Аполинаре (13 век)
*''К''ула Малатеста (1490)
* Археолошки музеј
* Галерија С. Кроче (16 век)
* Стражарска кула (сега вклучена во затворена дискотека)
*''Ле Нави'', Аквариум Католика
3 Луѓе
* Чезаре Пронти (1626–1708), сликар
* Емилио Филипини (1870–1938), сликар
* Гвидо Морганти (1891–1954), Праведници меѓу народите
* Егидио Ренци (1900–1944), маченик на Фосе Ардеатин
* Доменико Раси (1924–1944), патриот
* Ванцио Спинели (1924–1944), патриот
* Џузепе Ричи (1890-1972) политичар
* Енрико Молари, тркач на мотоцикли
* Џована Филипини, политичар
* Ералдо Печи, (1955) фудбалер
* Алберта Ферети (1950), моден дизајнер
* Умберто Паолучи (1944), директор на Мајкрософт Европа
* VВинченцо Чекини (1934), сликар
* Самуеле Берсани (1970), пејач
* Гвидо Паолучи (1932-2006), доктор
* Џанлука Маги, писател
* Марко Симончели (1987–2011), тркач на мотоцикли
* Џампјеро Тичи (1959), кошаркарски тренер
* Андреа Цинчиарини, кошаркарка
* Лука Леардини, пилот
* Николо Антонели, тркач на мотоцикли
* Мауро Пиани (1959), јахти Азура
4 Меѓународни односи
Католика е збратимена со:
* Кортина д'Ампецо, Италија
* Ходонин, Чешкаc
* Сен Дје де Вож, Франција
* Фаш Тимниј, Франција
* Дебрецин, Унгарија
5 Настани
* Празникот на Стела Марис: рибарски бродови и фонголаи води во средината на морето, статуата на Богородица „Стела Марис“, по религиозна поворка.
* Фестивалот на цвеќето: од 1950-тите, Католика е домаќин на шоу на цветни пазари со многу тезги по улиците на градот.
* Розовата ноќ, прославена во градот покрај брегот од Католика до Беларија. Тоа е фестивал кој се слави во јуни-јули и е од последно време: можноста за сите продавници, барови и ресторани ги красат просториите во розова боја, со танцување на плажа и нуркање во морето на полноќ.
* Саемот на античките вкусови на копното и морето, со локална дегустација на вино, содржи анимации и концерти.
* Меѓународен мистеричен филмски фестивал на Католика (познат на италијански како ''Festival internazionale del giallo e del mistero di Cattolica,'' но меѓународно претежно познат по својата најчесто користена кратенка „MystFest“.
Милан Конев

Милан Конев ( — во ) — македонски револуционер на ВМОРО и свештено лице.
1 Животопис
Со знаење на деветојунската власт, преоблечени како стражари, четници на Тодор Александров и Александар Протогеров, влегле во куќата на свештеникот Милан и го одвезле во непознат правец каде бил убиен. Милан бил федералист и не ги признавал царските бандити за автономисти.
Камерана

Камерана — комуна (општина) во провинцијата Кунео во италијанскиот регион Пиемонт, сместена на околу 80 километри југоисточно од Торино и околу 45 километри источно од Кунео.
Камерана граничи со следниве општини: Готасека, Момбаркаро, Монезиљо, Монтеѕемоло, Сале дел Лангхе, Сале Сан Џовани и Салицето.
1 Наводи
Климент Размов

Климент Размов ( — во ) — македонски револуционер на ВМОРО и деец на Македонската федеративна организација.
1 Животопис
Се приклучил на ВМОРО набргу после Илинденското востание. По Првата светска војна студирал право во Софија. Како припадник на левицата на македонското револуционерно движење, во 1920 година се приклучил кон Привремената комисија на македонската емиграција во Бугарија. Автор е на проект-уставот за обединување на македонската емиграција, усвоен на Обединителниот конгрес одржан во јануари 1923 година.
Набрзо по ''деветојунскиот преврат'', од страна на четниците на Тодор Александров, бил одвлечкан од неговиот дом и убиен од страна на Димитар Ѓузданов - четник на Тодор Александров. Бил убиен бидејќи бил начитан човек и имал храброст да ги разболичува делата на ВМРО (Автономистичка).
Момбаркаро

Момбаркаро е ''комуна'' (општина) во провинцијата Кунео во италијанскиот регион Пиемонт, сместена на околу 70 километри југоисточно од Торино и околу 45 километри источно од Кунео.
На 31 декември 2004 година, во Момбаркаро имало население од 319 жители и површината изнесувала 20.4 км².
Момбаркаро граничи со овие општини: Камерана, Горзењо, Монезиљо, Мурацано, Ниела Белбо, Паролдо, Прунето, Сале Сан Џовани и Сан Бенедето Белбо.
1 Демографска еволуција
2 Наводи
Каноли

Каноли се италијански колачи кои потекнуваат од Сицилија и се дел од нејзината традиционална кујна. Традиционалните каноли се полнат со крем, засладени и премачкани со цимет, рижото сирење, а содржат и сечкани ореви.
1 Историја
Каноли потекнува од Палермо и Месина и од секогаш се подготвувале како десерт. Постојат слични десерти и во блискоисточната традиција, кои биле популарни колачи во исламскиот свет. Постојат тврдења дека каноли почнале да се подготвуваат на Сицилија од муслимански мигранти.
Црква „Св. Атанасиј“ - Беловиште

Свети Атанасиј — главна манастирска црква на Беловишкиот манастир во гостиварското село Беловиште, Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа во западниот дел на селото Беловиште, сместена во шума.
2 Архитектура
2.1 Фрескоживопис
Црквата е фрескоживописана.
3 Галерија
4 Поврзано
* Гостиварско архијерејско намесништво
* Гостиварска парохија
* Беловиште
Беловишки манастир

Беловишки манастир — манастир во северозападниот дел на Македонија, во близина на селото Беловиште.
Во непосредна близина на манастирот се наоѓа ресторанот „Дабов Лад“.
1 Местоположба
Манастирот се наоѓа во дабова шума, во западниот дел на селото Беловиште.
2 Градби
Во склоп на манастирот влегуваат една црква, чешма и помошни објекти.
2.1 Црква „Св. Атанасиј“
Црквата е единствениот храм во манастирот.
3 Галерија
Иваненко

Иваненко (|Iваненко; |Іваненка; |Иваненко) ― украинско презиме. Може да се однесува на:
* Дмитриј Иваненко (1904–1994), советски физичар
* Оксана Иваненко (1906–1997), украинска писателка за деца и преведувач
* Виктор Иваненко (роден 1961 година), украински спортски стрелец
* Володимир Иваненко (1954–2006), украински телевизиски продуцент
* Вјачеслав Иваненко (роден 1961 година), советски тркач со печачење
* Евгениј Иваненко (роден 1995 година), белоруски фудбалер
Јуриј Химич

Јуриј Иванович Кимич (|Химич Юрій Іванович: 12 април 1928 година во Камjанец-Подилски – 23 јули 2003 година во Киев) ― советски и украински архитект и уметник (графичар), извонреден мајстор на архитектонскиот пејзаж, класика на украинската ликовна уметност од 20 век, наставник. Почесен уметник и архитект на Украина, член на Националниот сојуз на архитекти на Украина (1955), член на Националниот сојуз на уметници на Украина (1962), почесен уметник на Украинската ССР (1990), почесен член на Архитектонската академија на Украина. Во доцните 50-ти години на дваесеттиот век, меѓу историчарите на уметност, тој се здобил со слава како еден од најдобрите акварели на СССР од тоа време. Работел првенствено во водени бои и масло.
Обучен како архитект, тој сликал традиционални и историски градби, како што се цркви и манастири, како и градски пејзажи и пејсажи. Неговите уметнички дела денес се наоѓаат во различни музеи. Тој бил почестен со украинска поштенска марка во 2005 година со неговиот приказ на соборната црква „Св. Софија“ во Киев.
1 Поврзано
* Марија Примаченко (1908-1997)
Ден на Киев

Ден на Киев (|День Києва) ― празник во украинскиот главен град Киев кој обично е славен во последната седмица од мај.
Воспоставен е Денот на Киев слично како и другите празници кои се славени во многу градови и населени места низ Украина. Прославите обично траат два дена и се одржувни во текот на последниот викенд од мај; глумци и музичари настапуваат на улиците на овој ден. Жителите на градот и туристите од предградијата патуваат во градот за да видат претстави и огномет што е одржуван навечер (околу 22:00 часот по источноевропско време). Првата прослава на Денот на Киев била одржана во мај 1982 година, што ја одбележа прославата на 1500-годишнината на Киев.
Фрак

Фрак — најсвечен црн вечерен костум за мажи, кој се носи на големи свечености и на приеми. Фракот се препознава по долгите скути одзади, а напред под струкот се исечени. Се носи преку штиркана бела кошула со јака што се вади и елек со бела пеперушка, на црни панталони со висок струк со црни лакирани чевли. Како моден додаток на фракот може да се носи шешир („цилиндер“) и бел шал.
Потекнува од 18 век кога се проширил од Англија на континентот. За време на владеењето на францускиот крал Луј XVI (1774 – 17992), фракот исто така бил судски свечен костум, а по Француската револуција, воена и службена униформа. Отпрвин, долг темен капут со тесен струк, фрак-мантилот е изработен во пастелни бои во ерата на романтичарите и добил грациозен облик: предниот дел е скратен, а две скути се веат во задниот дел. Со поедноставувањето на модата во втората половина на 19 век, фракот се изгубил како секојдневна граѓанска облека.
1 Поврзано
* Смокинг
Црква „Св. Никола“ - Беловиште

Свети Никола — главна селска црква во гостиварското село Беловиште, Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа во северниот дел на селото Беловиште, околу која се наоѓаат селските гробишта.
2 Историја
Црква е подигната во 1866 година.
3 Архитектура
3.1 Фрескоживопис
Црквата е фрескоживописана.
3.2 Иконостас
Црквата има свој иконостас.
4 Галерија
5 Поврзано
* Гостиварско архијерејско намесништво
* Гостиварска парохија
* Беловиште
Шпагети Карбонара

Карбонара е италијански вид тестенини со потекло од Рим. Се прави со јајца, тврдо сирење, чадено месо и бибер. Јадењето со ова име и форма е создадено во средината на 20 век Од сирењата најчесто се користат Пекорино, Пармезан или комбинација од двете. Шпагетите се најчестиот облик на тестенини. Од чадено месо се користи чадена сланина или панцета.
1 Потекло и историја
Како и кај многу рецепти, потеклото на ова јадење и неговото име се ретки, но се верува дека потекнува од регионот Лацио. За прв пат во пошироката јавност се појави во 1950 година кога во италијанскиот весник ''Ла Стампа'' бил опишан како омилено јадење меѓу американските офицери кои биле во Италија и Рим за време на Втората светска војна.
2 Подготовка
Шпагетите се варат во благо посолена вода, додека се пржи сланината на тава во сопствените масти. Смесата од јајца, сецкано сирење и бибер се меша со варените шпагети. Се додава сланината и тогаш се заедно се става на тава каде се создава кремаст сос со парчиња сланина. По некои рецепти се користи само жолчката, а по некои и белката, додека во некои уште се додава и брокула, кромид, лук и печурки.
3 Поврзано
* Италијанска кујна
4 Наводи
Знаме на претседателот на Украина

Знаме (стандард) на претседателот на Украина (|Прапор (штандарт) Президента України) ― службеното знаме на претседателот на Украина.
Претседателското знаме на Украина било потврдено со указ на претседателот на Украина од 29 ноември 1999 година и било користено за време на инаугуративната церемонија. Претседателот на Уставниот суд на Украина е тој кој му го претставил на претседателот. При одржувањето на своето инаугуративно обраќање, претседателот зазема посебно место во салата за седници на Врховната Рада до која е поставена бојата на претседателот.
1 Дизајн
Бојата на претседателот претставува сина квадратна ткаенина со златен трозабец во средината - Знакот на државата на кнезот Владимир Велики, обрабена со златен вегетативен украс. Двострана свилена ткаенина била извезена со употреба на сметачки технологии. На едната страна од бојата на претседателот има повеќе од милион конци од чисто злато и жолто златни конци. Везениот трозабец има волумен поради посебна постава. А знамињата на британскиот крал, соединетодржавскиот и францускиот претседател се направени со употреба на истата технологија.
2 Поврзано
* Државни симболи на претседателот на Украина
* Знаме на Украина
Иванович (украинско презиме)

Иванович (|Іванович) ― украинско татково презиме што значи „син на Иван“. Суфиксот „ич“ претставува деминутив кој се однесува на „малиот“ односно потомокот. Татковиот облик е создаден со суфиксот „ович“, украинска варијанта еднаква на „вски“, „ски“, или „ов“, прикачен на името Иван (|Іван). „Иванович“ е еднакво на „Ивановски“, „Иваноски“ или „Иванов“. Така Иванович може да биде грубо преведено како „син на Иван“ или „Иванов син“. Ова е еден од неколкуте начини на кои „Иван“ може да биде претворен во презиме, со најмалку триесет и шест пријавени варијанти, вклучувајќи ги Иваненко, Ивањук и Иванчук.
1 Поврзано
* Иванов
* Иванович (руско презиме)
* Ивановиќ
* Ивановски
Смокинг

Смокинг — машки вечерен костум, обично изработен од црна ткаенина, помалку свечен од фракот. Се состои од едноредно или дворедно сако со длабок рез на градите, со ревери обрабени со свила, црни панталони кои од надворешната страна имаат пришиено свилена лента а (француски галон) и често црн елек, кој може да го замени широк свилен појас. Со смокинг се задолжителни бела штиркана кошула, црна папилотка и црни лакирани чевли. Има и бел смокинг (почест во земјите со потопла клима), изработен од светло бела ткаенина, но денес смокинзите доаѓаат и во други бои.
Смокингот првенствено бил создаден како домашно палто прво за пушење, а потоа било заменето со ''палто за вечера'' - дел од облека во кој се пристапувало на трпеза. Зборот смокинг во оваа смисла првенствено се користи во континенталните европски земји, додека во земјите од англиско говорно подрачје оваа облека се нарекува ''dinner jacket - сако''''за вечера'' во Велика Британија и земјите од Комонвелтот (неформално и ''блек тај (black tie - црна вратоврска''), односно ''тукседо'' во САД.
Николас Чумаченко

Николас Чумаченко или Чумаченко (27 март 1944 - 12 декември 2020 година) бил солист на виолина, професор и директор на Камерниот Оркестар на Кралицата Софија. Роден бил во Полска. Во 1999 година ја добил наградата за диплома за заслуги на Конекс, како еден од најдобрите изведувачи на гудачки инструменти во таа деценија во Аргентина.
1 Биографија
Чумаченко бил роден во Краков, во Полска окупирана од нацистите, од родители Украинци кои ја напуштиле Полска на крајот на Втората светска војна. Тој пораснал и го започнал својот музички тренинг во Аргентина. Чумаченко ја напуштил Аргентина за да се запише на студии во Соединетите Држави на музичкото училиште Торнтон на Универзитетот во Јужна Калифорнија со Јаша Хајфец и подоцна во Институтот Кертис во Филаделфија со Ефрем Зимбалист и освоил многу награди, како на меѓународниот натпревар Чајковски и музичкиот натпревар на Кралицата Елизабета.
Чумаченко настапувал како солист со многу оркестри под диригентство на уметници како Зубин Мехта, Волфганг Савалиш, Питер Маг и Рудолф Кемпе.
Чумаченко бил првата виолина на квартетот во Цирих, професор по виолина на Универзитет за музика во Фрајбург и служел како водач и музички директор на Камерниот Оркестар на Кралицата Софија во Мадрид.
Починал во Шалштат, Германија.
2 Семејство
Неговата сестра Ана Чумаченко (родена 1945 г.) е професорка по виолина на Театарот за музика во Минхен. Неговиот син Ерик Чумаченко (роден 1964 година) бил класичен пијанист и имал наставничка позиција на Универзитетот Моцартеум воСалцбург.
Трипиља

Трипиља (|Трипiлля) — село во Обукивскиот Реон во Киевската Област во централна Украина, со 2.800 жители (на 1 јануари 2005 година). Припаѓа на Украински урбани громади, една од громадите на Украина. Трипиља лежи околу 40 километри јужно од Киев на Днепар.
Трипиља е место на древна меганаселба која датира од 4300–4000 г.пр.н.е. припаѓаат на Кукутенско-трипилската култура. Населбите од оваа култура биле на површина од дури 200 хектари. Овој протоград е само еден од 2440-те кукутенско-трипилски населби откриени досега во Молдавија и Украина. 194 (8%) од овие населби имале површина од повеќе од 10 хектари помеѓу 5000–2700 г.пр.н.е., а повеќе од 29 населби имале површина во опсег од 100–450 хектари.
1 Историја
Во близина на Трипиља, археологот Викентиј Хвојка открил обемно неолитска наоѓалиште на кукутенско-трипилската култура, една од главните неолитско- халколитски култури во источна Европа. Хвојка ги објавил своите наоди во 1897 година на 11-тиот конгрес на археолозите, означувајќи го како официјален датум на откривање на оваа култура.
Името ''Трипиља'' значи „три полиња“ на словенските јазици. За прв пат се споменува од киевските хроничари во врска со Битката кај реката Стугна во 1093 година. Во текот на 12 век, Трипиља била тврдина која ги бранела приодите кон Киев од степата. Еден од неговите владетели бил Мстислав Мстиславич. Во текот на следните векови, градот се намалил во безначајност. Во 1919 година тоа бил место на Трипилски инцидент, во кој украинските сили под команда на Данило Терпило масакрирале единица на болшевиците.
2 Поврзано
* Историја на Украина
* Неолитска Европа
3 Библиографија
* Videiko M. Yu. . Kyiv Domain Archeological Museum, Kyiv, 2005.
Јосип Безпалко

Јосип (Осип) Иванович Безпалко (1881 г. Черновци-1950 г. Казахстанска ССР ) бил украински политичар и писател од Северна Буковина.
1 Биографија
Роден бил во Черновци, Северна Буковина во сиромашно семејство од средната класа.
Поради политичка активност бил исклучен од гимназијата. Во 1899 година, ја основал тајната група на средношколска и студентска младина. Од 1901 до 1902 година го уредувал весникот Буковина, орган на Буковинската национална организација. Во 1903 година почнал да предава како професор. Основач на едно од првите здруженија на Сич (кое промовирало физичко образование и противпожарна организација) во Буковина и уредник на учителското списание Промин (1903). Од 1907 до 1908 година бил регионален секретар на синдикатите во Буковина.
Во 1907 - 1914 година бил основач и претседател на регионалната организација на Украинската социјалдемократска партија (УСДП) во Буковина, а во 1908 - 1914 година бил уредник на локалното партиско тело, односно весникот под име Борба.
Во 1915-1916 година бил претседател на образовната комисија во логорот за украински воени затвореници (Раштат, Германија).
Делегат бил во Украинскиот национален совет на Буковина и Западноукраинската Народна Република — Западна Украина-Западноукраинска Народна Република (декември 1918 — април 1919 година ), УСДРП (1919 година), Конгрес на трудот, во ноември 1918 година — комесар на Черновци. Тој не се согласувал со Семјон Витик, поддржан од Симон Петљура, за реорганизацијата на системот на јавна администрација под водство на диктаторот на Западноукраинската Народна Република Јевхен Петрушевич. Во 1919 - 1920 година, тој бил министер за труд во владите на Борис Мартос и Исак Мазепа.
На 11 февруари 1920 година, во Камианец-Подилски, бил уапсен од полските власти заедно со други претставници на владата на УПР Исак Мазепа, Андриј Ливицки и Иван Огиенко во согласност со наредбата на полскиот главен комесар на Волинија и Подолскиот фронт. А. Минкевич. Полското Министерство за надворешни работи на 11 март упатил официјално извинување за „несреќниот случај“ на апсењето до украинската дипломатска мисија во градот Варшава.
Во 1920 година емигрирал во Чехословачка, предавал германски јазик на Украинската економска академија во Подебради (Чешка Република). Автор бил на научни истражувања за историјата на украинско-германските односи исто така бил автор на бројни политички написи, разузнавачки информации за германско-словенските односи во почетокот на XIX век.
Во 1938 година бил избран за претседател на Украинската унија Сич.
Во 1947 година бил заробен од тајните служби на СССР, и испратен во Советскиот Сојуз и репресиран од НКВД на СССР. Починал во концентрационен логор во Казахстан.
Сарбурма

Сарбурма, исто така позната едноставно како кај Кримските Татари и како пјерекачевник кај Татарите-Липки, ― традиционална пита со месо во кримскотатарската кујна. На кримскотатарски јазик значи „да завитка“, а „да намота“. Неговото име меѓу Татарите-Липки доаѓа од рускиот глагол перекативат (, „да намота“. Во денешно време, тоа е широко распространета закуска во Крим, соседните региони на Украина, а во Турција (|etli kol böreği). Во Полска е карактеристична кујна на Татарит-Липки и е регистрирана под името пјерекачевник (полски: pierekaczewnik) во Европската Унија и Обединетото Кралство како традиционален загарантиран специјалитет. Главните состојки се традиционално јагнешкото и тестото. Истите се користени во уште едно многу популарно кримско и турско јадење, чиберекс.
1 Поврзано
* Бурек