procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Долно Копаново

Долно Копаново или Долно Купаново (|Χαρίεσσα, ''Хариеса''; до 1953 година: ''Κάτω Κοπανός'', ''Като Копанос'') — село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Негуш, во Централна Македонија, Грција.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа на единаесет километри североисточно од градот Негуш и на четири километри североисточно од селото Горно Копаново, крај самиот пат кој води за селото Пласничево, на надморска височина од 45 метри. Селскиот атар зафаќа површина од 12 квадратни километри.
Сместено е во областа Сланица, во западниот дел на Солунското Поле. Низ селото тече реката Арапица.
2 Историја
На 1 март 1911 година меѓу Горно и Долно Копаново, грчка чета убила двајца селани.
Во 1922 година во селото биле населени 102 грчки бегалци од Турција. Во 1928 година, Долно Копаново претставувало мешана населба со 112 бегалски семејства со вкупно 469 жители.
Долно Копаново до 1924 година било населено исклучиво со македонско население.
Во 1953 година селото било преименувано во Хариеса (''Χαρίεσσα'').
3 Стопанство
Населението на селото, главно се занимава со земјоделство. Селото е многу богато, на речиси сите обработливи површини се насадени овоштарници (главно праски), а само делумно се произведува пченица и памук.
4 Население
Според Николаос Схинас („Οδοιπορικαί σημειώσεις Μακεδονίας, Ηπείρου, Νέας οροθετικής γραμμής και Θεσσαλίας“) во средината на 80-тите години на век ''Долно Копаново (Κάτω Κοπανός)'' имало 50 куќи.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година во ''Долно Купаново'' живееле 240 Македонци. По податоци на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во ''Долно Купаново'' имало 230 Македонци.
За време на пописот од 1913 година, селото било забележано со 338 (од кои 182 мажи и 156 жени), а во 1920 година со 442 жители. Поради богатата почва, по 1922 година тука се населиле и 102 бегалци, така што селото Долно Копаново станала мешана населба, во која во 1928 година биле попишани 591 жител, во 1940 година 725, во 1951 година 850, во 1961 година 1.028, во 1971 година 962, во 1981 година 1.001, а во 1991 година 1.112 жители. Како што се гледа од статистичките показатели, селото покажува постојано зголемување на населението благодарение на плодноста на почвата која речиси целосно се наводнува.
Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 974 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 959 жители.
5 Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Антемија со седиште во селото Копаново, која припаѓа на поголемата општина Негуш, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Долно Копаново, во кој е единствено село.
6 Личности
;Родени во Долно Копаново
* Илијас Фотијадис (р. 1944) — грчки политичар
7 Наводи
Калиум-40

Калиум-40 (<sup>40</sup>K) — радиоактивен изотоп на калиумот, кој има многу долг полураспад од 1.251 × 109 години. Тој го сочинува до 0,012% (120 ppm) од вкупната количина на калиум во природата.
Калиум-40 е редок пример на изотоп, кој е подлежен на три вида бета распаѓање. Околу 89.28% од времето, тој се распаѓа на калциум 40 (40Ca)со емисија на бета-честички (β-, електронот) со максимална енергија од 1,33 MeV и антинеутрони. Околу 10.72% од времето таа се распаѓа на аргон-40 (40Ar) од електронско зафаќање со емисија на 1.460 MeV гама-зраци и неутрино. Радиоактивното распаѓање на овој изотоп го објаснува фактот дека аргон е достапен како најевтин целосно благороден гас. Многу ретко (0,001% од времето) се распадне на 40Ar со емитуваање на позитрон (β +) и неутри.
1 Датирање со помош на калиум-аргон
Калиум-40 е особено важен во калиум-аргон (К-Ar). Аргон е гас кој вообичаено не се комбинираа со други елементи. Значи, кога минералните форми - без разлика дали се од стопен камен или од супстанции растворени во вода - тоа на почетокот ќе биде аргон-слободна честичка, дури и ако има аргон во течноста. Меѓутоа, ако во минералот содржи каков било калиум, а потоа распаѓањето на изотопот моментално 40K ќе се создаде публикуван аргон-40, кој ќе остане затворен во минералот. Бидејќи стапката на која се случува оваа реализација е позната, можно е да се утврди изминатото време од формираниот минерал со мерење на односот на 40K и 40Ar атоми содржани во него. Аргонот, што се наоѓа во Земјината атмосфера е 99,6% 40Ar; за разлика од Сонцето - и се претпоставува дека во исконската материја, која кондензирала во планетите - е претежно 36Ar, со помалку од 15% од 38Ar. Следи дека повеќето од домашен аргон произлегува од калиум-40, кој се распаѓа во аргон-40, кој на крајот бега во атмосферата.
2 Придонес кон природната радиоактивност
Еволуцијата на Земјината обвивка, радиактивен проток со текот на времето: придонес од 40К во црвено.
Радиоактивното распаѓање на 40К во обвивката на Земјата рангирана на трето место, по 232Тh и 238U, како извор на радиоактивна топлина. Јадрото исто така е подлежно на содржина од радиоактивни извори, но колку е несигурно. Предложено е дека одредена јадрена радиоактивна (1-2 TW) може да достигне високи нивоа на U, Th и K. 40К е најголемиот извор на природна радиоактивност во животните, вклучувајќи го и човекот. А човеко тело од 70кг содржи околу 160грами на калиум, па оттука и за 0.000117 x 160 =0.0187грами од 40К, чие распаѓање произведува околу 4.900
40К е најголемиот извор на природна радиоактивност во животните, вклучувајќи го и човекот. А човеко тело од 70кг содржи околу 160грами на калиум, па оттука и за 0.000117 x 160 =0.0187грами од 40К, чие распаѓање произведува околу 4.900 уништувања во секунда (бекерели) континуирано во текот на животот на телото.
3 Поврзано
*Изотопи на калиумот
*Бананска еквивалентна доза
4 Наводи
* ,
Прва радовишка парохија

Прва радовишка парохија — македонска православна парохија, дел од Радовишкото архијерејско намесништво на Брегалничката епархија на МПЦ - ОА, една од четирите градски парохии на Радовиш. Парохијата ја опфаќа десната страна по течението на Радовишка Река и еден мал дел од левата страна до почетокот на населбата Куклевица. Во оваа парохија се наоѓа храмот „Св. Троица“, изграден со донаторство на радовишкиот стопанственик Ристо Гуштеров. Старешина на оваа парохија е Стојан Јановски (сост. 2016);
1 Цркви
Ова е список на црквите во парохијата. Можно е списокот да е нецелосен.
име, населено место, изградена, слика
Црква „Св. Троица“ (парохиска црква), Радовиш, 1997
Четврта радовишка парохија

Четврта радовишка парохија — македонска православна парохија, дел од Радовишкото архијерејско намесништво на Брегалничката епархија на МПЦ - ОА, една од четирите градски парохии на Радовиш. Парохијатаја сочинува населбата Куклевица. Свештеник на оваа парохија е Марјан Јанковиќ (сост. 2016). Седиштето на парохијата е во црквата во Раклиш;
1 Цркви
Ова е список на црквите во парохијата. Можно е списокот да е нецелосен.
име, населено место, изградена, слика
Црква „Св. Константин и Елена“ (парохиска црква), Раклиш, 19 век
Трета радовишка парохија

Трета радовишка парохија — македонска православна парохија, дел од Радовишкото архијерејско намесништво на Брегалничката епархија на МПЦ - ОА, една од четирите градски парохии на Радовиш. Парохијата ја сочинува источниот дел на градот, кој се наоѓа десно од булеварот „Александар Македонски“, вклучително до населбата Раклиш, која и самата влегува во составот на парохијата. Во составот на парохијата влегува црквата „Св. Константин и Елена“ во село Раклиш.Старешина на црквата и на парохијата е архиерејскиот намесник Иван Стојменов (сост. 2016);
1 Цркви
Ова е список на црквите во парохијата. Можно е списокот да е нецелосен.
име, населено место, изградена, слика
Црква „Св. Константин и Елена“ (парохиска црква), Раклиш, 19 век
Втора радовишка парохија

Втора радовишка парохија — македонска православна парохија, дел од Радовишкото архијерејско намесништво на Брегалничката епархија на МПЦ - ОА, една од четирите градски парохии на Радовиш. Парохијата се простира на левата страна по течението на Радовишка Река. Во оваа парохија влегува храмот „Св. Пророк Илија“, седиштето на Радовишкото архијерејско намесништво. Старешина на оваа парохија е Гоце Младеновски (сост. 2016);
1 Цркви
Ова е список на црквите во парохијата. Можно е списокот да е нецелосен.
име, населено место, изградена, слика
Црква „Св. Илија“ (парохиска црква), Радовиш, 19 век
Црква „Св. Спасо Радовишки“, Радовиш
Струмички (Македонски) апостол

Струмички (Македонски) апостол — кириличен краток изборен апостол од втората половина на XIII век. Наречен е според македонскиот град Струмица, од каде што го има набавено Павел Јозеф Шафарик, при својот престој во Нови Сад.
Препишан е со неуредна кирилица во некој провинциски југоисточен македонски книжевен центар, на што укажува употребата на Ѣ и правописно-јазичните особености, меѓу кои: неразликување на еровите (само ь) и носовките (всушност само ѧ и покрај бројни варијанти на нацртот), вокализација на еровите (о, е), ограничен одраз на деназализација (ѫ>ъ ,ѧ>е), промена ''цѢ>ца'', редукција на вокалите. По употребата на архаична лексика, близок му е на Охридскиот апостол.
Според содржинската структура систематизиран е во два дела: Дела на светите апостоли и Посланија на апостолите. Струмичкиот апостол потекнува од источна Македонија. Се смета дека е дело на препишувач од струмичкото говорно подрачје. За него е констатирано дека содржи интересна лексика што не се среќава во други ракописи. Од овој книжевен споменик се дознава дека некои од најтипичните црти на струмичкото наречје биле развиени пред околу 700 години. Потекнува од втората половина на 13 век и содржи 88 пергаментни листови, со формат 24х17 см. Пишуван е од еден пишувач, на старословенски јазик и кирилско писмо. Според содржината претставува краток изборен апостол. На крајот има календар (месецослов) со словенски имиња на месеците. Постарите проследувачи на овој споменик на словенската писмена традиција сметаат дека Струмичкиот апостол е препис од глаголица и го сместиле меѓу кирилските ракописи погодни за проучување на првобитниот превод на Светото Писмо.
Струмичкиот (Македонски) апостол има значење и за проучување на развојот на словенскиот апостолски текст затоа што во него се среќаваат и се испреплетуваат постари и понови варијанти. Од друга страна, тој нуди и богат јазичен материјал за дополнување и уточнување на историјата на македонскиот јазик.
Овој писмен споменик на културта со старословенско кирилско писмо се чува во Народниот музеј во Прага (Чешка), во збирката на П.Ј. Шафарик, под сигнатура IX E 25 (ѕ И) и е познат како Шафариков македонски апостол.
Олигурија

Олигурија или хипоуреза (и двете имиња имаат значење „недоволно урина“) е слабо создавање на урина. Кај луѓето, клинички е класифицирана како создавање на урина повеќе од 80 ml/ден, но помалку од 400ml/ден.
Најекстремниот тип на олигурија се нарекува анурија, која претставува отсуство на урина, клинички класифицирана како создавање на урина под 100ml/ден.
Подарешка парохија

Подарешка парохија — македонска православна парохија, дел од Радовишкото архијерејско намесништво на Брегалничката епархија на МПЦ - ОА. Нејзино седиште е црквата „Св. Ѓорѓи“ во селото Подареш. Пархиски свештеник е Зоран Стојанов.
Парохијата ги ошфаќа селата: Подареш, Смиланци, Јаргулица, Покрајчево и Злеово.
1 Цркви
Ова е список на црквите во парохијата. Можно е списокот да е нецелосен.
име, населено место, изградена, слика
Црква „Св. Ѓорѓи“ (парохиска црква), Подареш, 1944
Црква „Св. Димитриј“, Подареш, 2001
Црква „Св. Петка“, Подареш
Црква „Рождество на Пресвета Богородица“, Подареш
Црква „Св. Ѓорѓи“, Покрајчево, 1936
Црква „Св. Илија“(манастирска црква), Покрајчево
Црква „Успение на Пресвета Богородица“, Злеово, 1971
Црква „Св. Димитриј“, Смиланци, по 1920
Црква „Св. Архангел Михаил“, Јаргулица
Вештица Воденска

Вештица Воденска или само Вештица (|Πολυπλάτανος, ''Полиплатанос''; книжевно: ''Πολυπλάτανον'', ''Полиплатанон''; до 1927 година: ''Βέτσιστα'', ''Вециста'' или ''Βέστιτσα'', ''Вестица'') — село во Воденско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Негуш, во Централна Македонија, Грција.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 15 километри североисточно од градот Негуш и 10 километри југоисточно од Вртикоп, на надморска височина од 25 метри. Селскиот атар зафаќа површина од 12 квадратни километри.
Сместено е во Солунското Поле. Маалото, сместено на источната страна на реката Вода, од 1920-тите години на век се смета за одделно село - Вештица Берска.
2 Историја
И ова село, како и сите села во околината, до 1924 година била населено исклучително со македонско население.
По Првата светска војна, во селото биле населени грчки бегалци. Во 1928 година, Вештица претставува мешана населба со 45 бегалски семејства со вкупно 149 жители.
Во 1927 година, селото било преименувано во Полиплатанос (''Πολυπλάτανος'').
3 Стопанство
Населението главно се занимава со земјоделство и сточарство. Главни земјоделски производи се јаболка, праски, памук и пченица. Прилично е развиено и краварството.
4 Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година во ''Вештица'' живееле 500 Македонци. Сепак, овие бројки се однесуваат за двете села насловени Вештица, Берска и Воденска, односно самиот К’нчов не ги поделил како посебни населби, како што тоа го направил Бранков. По податоци на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во ''Вештица'' имало 128 Македонци.
Во пописот од 1913 година било забележано со 158, а во 1920 година со 204 жители Македонци. По 1924 година, поради плодноста на почвата, тука се населиле и 155 бегалски жители од Понд. На тој начин, селото станало мешана населба, која во пописот од 1928 година била забележана со 381 жител, во 1940 година, поради нови доселувања на бегалци, бројот на жителите нараснал на 606, во 1951 година селото имало 751 жител, во 1961 година 872 жители, во 1971 година 852 и во 1981 година 942 жители. Во пописот од 1991 година неговите жители биле пресметани во составот на градската општина Вештица Берска. Статистиките по Втората светска војна покажуваат зголемување на бројот на населението, што се должело на вонредно богатата почва, која речиси целосно се наводнува.
Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 884 жители. Со овој попис, селото Воденска Вештица повторно се водело како посебна населба. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 767 жители.
5 Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Иринуполи со седиште во селото Вештица Берска, која припаѓа на поголемата општина Негуш, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Воденска Вештица, во кој е единствено село.
6 Наводи
Голема Река (Негушко)

Голема Река (|Ροδοχώρι, ''Родохори''; книжевно: ''Ροδοχώριον'', ''Родохорион''; до 1926 година: ''Γκολέμα Ρέκα'', ''Голема Река''; до 1955 година: ''Μέγα Ρεύμα'', ''Мега Ревма'') — село во Негушко, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Негуш, во Централна Македонија, Грција.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 10 километри северозападно од градот Негуш, на надморска височина од 540 метри.
Сместено е во североисточните пазувите на планината Каракамен.
2 Историја
Голема Река е мошне стара населба, која била населена исклучиво со македонско население. Селото било разурнато од војските на Лобут-паша во времето на Негушкото востание во 1822 година и неговото население кое успеало да се спаси од јатаганите на турската војска се раселило на сите страни. Селото не било обновено цели 100 години, но објектите повремено ги користеле влашки сточарски семејства.
По 1923 година, селото било обновено и во него биле населени грчки бегалски семејства од Понд. Во 1928 година, селото претставувало чиста бегалска населба со 149 бегалски семејства со вкупно 457 жители.
Селото повеќепати го менувало своето име. До 1926 година било нарекувано Голема Река (''Γκολέμα Ρέκα''), до 1955 година Мега Ревма (''Μέγα Ρεύμα''), што претставувало едноставен превод на македонското име на грчки јазик, а моментално го носи името Родохори (Ροδοχώρι). Ова преименување се случило по Граѓанската војна, со цел бришење на секоја трага од старото име. Моментално име во буквален превод означува „село со праски“.
3 Стопанство
Главни занимава во селото се земјоделството и сточарството. По Втората светска војна, селаните масовно подигнувале овоштарници, во прв ред со праски, кои многу добро успеваат во областа, кои се наводнуваат од истоимената река. Исто така, се одгледуваат и добиточни култури, а поради богатите и пространи пасишта, прилично е развиено и краварството.
4 Население
Во 1900 година според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во селото живееле 280 Македонци христијани.
Обновеното село, првпат се појавува во пописот од 1928 година, како чиста бегалска населба, кога бројот на жители изнесувал 475, во 1940 година 653, во 1951 година 478, во 1961 година 666, во 1971 година 618, во 1981 година 611, а во 1991 година 623 жители.
Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 578 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 490 жители.
5 Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Негуш со седиште во истоимениот град, која припаѓа на поголемата општина Негуш, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Голема Река, во кој покрај селото Голема Река влегуваат и селата Држилово и Куцуфљани.
6 Наводи
Станица Негуш

Станица Негуш (|Σταθμός Νάουσας, ''Статмос Наусас'') — село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Негуш, во Централна Македонија, Грција.
1 Географија и местоположба
Станицата, која се води како посебна населба, се наоѓа на седум километри југоисточно од градот Негуш и на 12 километри северозападно од градот Бер, веднаш на самата железничка линија Бер-Воден, на надморска височина од 545 метри.
Сместена е во Солунското Поле.
2 Историја
По 1928 година е изградена нова мала населба околу железничката станица на железничката линија Бер-Воден, која поради близината на железничката станица е именувана со името на станицата.
Во населбата биле сместени неколку грчки бегалски семејства.
3 Стопанство
Жителите на населбата се занимаваат со земјоделство, како и останатите села во областа. Пространите обработливи површини се претворени во овоштарници, особено на праски.
4 Население
Населбата првпат е спомената со пописот од 1940 година, кога била забележана со 81 жител (главно бегалски семејства), во 1951 година 70, во 1961 година 123, во 1971 година 68, во 1981 година 67, а во 1991 година 81 жител.
Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 81 жител. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 85 жители.
5 Самоуправа и политика
Населбата припаѓа на општинската единица Негуш со седиште во истоимениот град, која припаѓа на поголемата општина Негуш, во округот Иматија. Воедно, населбата е дел од општинскиот оддел Негуш, во кој покрај градот Негуш, влегуваат и населбата Станица Негуш, селото Горно Шел, селото Гимново и туристичкиот центар Свети Никола.
Куцуфљани

Куцуфљани (|Άγιος Παύλος, ''Агиос Павлос''; до 1928 година: ''Κουτσούφλιανη'', ''Куцуфљани'') — село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Негуш, во Централна Македонија, Грција.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 15 километри северозападно од градот Негуш, на надморска височина од 1.250 метри.
Сместено е високо на североисточните падини на планината Каракамен (Негуш Планина или Дурла).
2 Историја
И ова село до 1822 година, кога се распаднало поради неговото учество во Негушкото востание, било населено исклучително со македонско население. Долго време не било обновено, но повремено се користело од влашките сточарски семејства, кои летно време ги паселе своите стада во ова подрачје.
Селото било обновено по Првата светска војна, во 1924 година, кога тука биле сместени неколку бегалски семејства од Понд. Во 1928 година, Куцуфљани претставувало мешана населба со 14 бегалски семејства со вкупно 76 жители..
Во 1928 година, името на селото било променето во Агиос Павлос (''Άγιος Παύλος''; во буквален превод „Свети Павле“).
Повторно се распаднало за време на Втората светска војна бидејќи било жариште на борби и воени операции. По завршувањето на војната не било обновено. Неговите малобројни жители се преселиле во градот Негуш, но повремено ги користат своите имоти, поради што во поновите пописи е регистрирано без жители. Сепак, во последните години е обновено.
3 Стопанство
Селаните, како и иселениците кои повремено го посетуваат, главно ги користат своите имоти за ситно земјоделство.
4 Население
Обновеното село, првпат се појавува во пописот од 1928 година, како чиста бегалска населба, кога бројот на жители изнесувал 44, а во 1940 година 67 жители. По Втората светска војна, селото повторно се распаднало и само повремено е посетувано од страна на некогашните жители, кои се преселиле во градот Негуш. Бидејќи селото не било обновено, во подоцнежните пописи било забележано како населба без жители, но во последните години некои од нив започнале да се враќаат и да го обновуваат. Во пописот од 1991 година биле забележани 78 жители.
Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 8 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 4 жители.
5 Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Негуш со седиште во истоимениот град, која припаѓа на поголемата општина Негуш, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Голема Река, во кој покрај селото Куцуфљани влегуваат и селата Голема Река и Држилово.
6 Личности
;Родени во Куцуфљани
* Василиос Хаџијоанидис (1940-1913) — грчки политичар
7 Наводи
Евалдас Шишкевичиус

Евалдас Шишкевичиус (|Evaldas Šiškevičius; р. во ) — литвански професионален друмски велосипедист, кој вози за професионалната континентална екипа .
1 Кариера
Шишкевичиус настапувал како професионалец од почетокот на сезоната 2011, откако екипата успешно станала континентална екипа. Шишкевичиус ја освоил Волта ао Алентежо во 2011 година, како и една етапа на трката – пред да ја освои Тур де ла Сом во септември 2012 година.
Шишкевичиус го напуштил на крајот на сезоната 2012 и се приклучил на за сезоната 2013. Шишкевичиус се вратил во за сезоната 2014, откако се распаднало на крајот на 2013 година.
2 Достигнувања
;2005
: 2. Национално јуниорско хронометарско првенство
: 3. Трофеj ван Вландерен Ренингелст
;2006
: 1. Национално јуниорско крос-кантри првенство
: 1. Омлоп Хет Волк за млади
: 2. Национално крос-кантри првенство
: 2. Краен пласман Синт-Мартинуспрејс Контих
;2007
: 3. Национално хронометарско првенство
: 3. Национално крос-кантри првенство
: 3. Национално хронометарско првенство под 23 години
;2008
: 1. ГП де Ногент на Езе
: 3. Светско универзитетско првенство - хронометар
: 3. Национално хронометарско првенство
: 10. Ла Кот Пикард
;2009
: 2. Национално хронометарско првенство
: 3. Сиркут Медитеранен
: 5. Европско хронометарско првенство под 23 години
;2010
: 1. Краен пласман Ле Букл де л’Артоа
::1. Етапа 1
: 2. Национално хронометарско првенство
;2011
: 1. Краен пласман Волта ао Алентежо
::1. Етапа 3
: 3. Национално хронометарско првенство
: 3. Краен пласман Тур де Бретања
: 5. Национално друмско првенство
: 8. Јурмала ГП
;2012
: 1. Тур де ла Сом
: 1. Етапа 5 Тур де Бретања
: 1. Етапа 2 Тур де Лимузен
: 5. Национално хронометарско првенство
: 5. Шатору Класик
;2013
: 3. Национално друмско првенство
;2014
: 9. Гран при д’Увертир ла Марсејез
;2015
: 1. Краен пласман Трка Јанченг
::1st Бодовен пласман
::1. Етапа 1
: 1. Краен пласман Сиркут де Ардени
::1. Етапа 3 (TTT)
: 3. Краен пласман Тур де Пикарди
::1. Бодовен пласман
: 4. Краен пласман Трка на Езеро Таиху
: Национални друмски првенства
::4. Хронометар
::4. Друмска трка
: 10. Париз-Камемберт
;2016
: 5. Национално хронометарско првенство
;2017
: Национални друмски првенства
::4. Хронометар
::4. Друмска трка
;2018
: Национални друмски првенства
::3. Хронометар
::3. Друмска трка
;2019
: 2. Национално хронометарско првенство
: 6. Париз-Бурж
: 9. Париз-Рубе
: 9. Гран при д’Изберг
Антоан Дишен

Антоан Дишен (|Antoine Duchesne; р. ) — канадски професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата .
Во мај 2015 година, Дишен му помогнал на колегата Бријан Кокар да ја освои првата етапа на Четири дена Динкерк, особено во завршницата кога имал долги „смени“ во водечката група, поставувајќи го колегата за победа. Бил именуван во почетниот состав за Вуелта а Еспања 2015 и за Тур де Франс 2016.
1 Достигнувања
;2009
: 1. Национално јуниорско друмско првенство
;2012
: 3. Краен пласман Трка околу Квебек
::1. Етапа 1
;2013
: 1. Национално друмско првенство под 23 години
: 3. Национално друмско првенство
;2014
: 2. Полинорманд
;2015
: 3. Полинорманд
: 10. Краен пласман Четири дена Динкерк
;2016
: 1. Планински пласман Париз-Ница
: 8. Краен пласман Трка околу Алберта
;2018
: 1. Национално друмско првенство
1.1 Распоред на резултатите на големите трки
Голема трка, 2015, 2016, 2017, 2018
Џиро, —, —, —, —
Тур, —, 107, —, —
Вуелта, 138, —, —, 127
СО = се откажал; — = не учествувал
Фанкониев синдром

Фанкониев синдром е болест на проксималните ренални тубули во бубрегот при која гликозата, аминокиселините, мочната киселина, фосфатите и бикарбонатите се екскретираат со урината, наместо да се реапсорбираат. Фанкониевиот синдром ги зафаќа проксималните тубули, кои се првиот дел од тубулата во која поминуваат течностите откако се филтрирани во гломерулот. Може да биде наследна, или предизвикана од лекови или тешки метали.
Леон ван дер Торе

Лендерт (Леон) ван дер Торе — професор по информатика при Луксембуршкиот универзитет и шеф на одделот за компјутерски науки и комуникации. Леон ван дер Торе врши истражување во областа на нормативни мулти-агентни системи и деонтичка логика. Основач е на лабораторијата за роботика на Луксембуршкиот универзитет.
1 Животопис
Ван дер Торе ги завршил докторските студии на Ротердамскиот универзитет Еразмус, Холандија, во 1997 година. После повеќе места во Холандија, Франција и Германија станал професор по компјутерски науки на Луксембуршкиот универзитет во 2006 година. Во периодот од јануари до јули 2013 година предавал на Универзитетот Станфорд. Во 2015 година станал почесен член на ECCAI.
Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника

„Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ (|Ethnographie des Vilayets d'Andrinople, de Monastir et de Salonique) — статистика издадена на француски јазик во Цариград во 1878 г. како прилог на тамошниот весник „Курје д’Оријан“, а подоцна и како посеба брошура. Книгата претставува статистички преглед на населението на Одринскиот, Битолскиот и Солунскиот вилает според регистарот на данокот „бедел-и аскерие“ од 1873 г. Изготвена е од општествениците Методиј Кусев, Георги Груев и нивните помошници со цел да се застапува наводната бугарштина на Македонија и Одринско. Оваа статистика, позната како „егзархиска статистика“ е претставена на Цариградската конференција (23 декември 1876 - 20 јануари 1877 г.) и се користела при определување на границите на Санстефанска Бугарија во иредентистичкиот Санстефански прелиминарен мировен договор (1877).
Делото излегло како реакција на трудот на Александар Синве „Les Grecs de l’Empire Ottoman. Etude Statistique et Ethnographique“ (''Грците во Османлиското Царство. Статистичко и етнографско проучување''), кој имал за цел тенденциозно и со огромен број лажни податоци да ја преувеличи бројот на Грците во царството.
Во книгата за првпат се дадени подробни податоци за населението на трите вилаети според населените места и етничката припадност на жителите. Притоа, сите Македонци се претставени како „Бугари“ согласно големобугарската политика.
Во 1995 г. книгата е издадена на бугарски од Македонскиот научен институт под името „Македония и Одринско. Статистика на населението от 1873 г.“ (''Македонија и Одринско. Статистика на населението от 1873 г.'') со напореден изворен текст на француски и предговор на бугарски, англиски и руски.
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Мирковци

Свети Ѓорѓи — помала селска црква во скопското село Мирковци. Сместена е над селото во месноста Сливовиќ, до каде се стигнува по земјен пат, кој започнува од рудникот „Бањани“.
1 Местоположба
Црквата е сместена во издолжениот атар на селото Мирковци, високо во Скопска Црна Гора, помеѓу атарите на селата Кучевиште и Бањани, во една мала долина, целосно пошумена. Нејзината местоположба е во некогашното раселено село Сливовиќ.
2 Архитектура
2.1 Фрескоживопис
Фрескоживописот на црквата бил направен од страна на мајсторот Веле Саздовски во текот на 2014 година.
3 Галерија
4 Поврзано
* Мирковци
* Скопска епархија
* Северноскопско архијерејско намесништво
Гликуронска киселина

Гликуронска киселина е уронска киселина која за првпат била изолирана од урината (од каде ѝ потекнува името). Ја има во гумите, како арапска гума и ксантан, и е значајно соединение во метаболизмот кај микроорганизмите, растенијата и животните.
1 Функции
1.1 Гликуронидација
UDP-α-D-гликуронска киселина (UDPGA) учествува во фаза II од метаболизмот (коњугација) на липофилните ксено- и ендобиотици.
Стивен Беиташур

Стивен Беиташур (роден 31 јули 1987) — ирански фудбалер, играч од одбраната на ФК Торонто и на Иранската репрезентација.
1 Технички одлики
Примарно игра на позицијата десен бек, но во текот на неговата кариера бил користен на неколку различни позиции во одбраната и во средниот ред.
2 Кариера
2.1 Клубови
Беиташур бил избран како 30-ти пик на МЛС драфтот 2010 од страна на Сан Хосе Ертквејкс. Во МЛС уште играл за екипите на Ванкувер Вајткапс и Торонто.
2.2 Репрезентација
Роден во САД од иранскиот родители, тој бил повикана од страна во американската репрезентација за пријателскиот натпревар против Мексико на 15 август 2012 година, но останал на клупата.
На 5 октомври 2013 година, добил повик во иранската репрезентација, иако првично не било разјаснето дали тој се согласил да настапува за оваа земја. Два дена подоцна, тој го прифатил повикот за натпреварот против Тајланд на 15 октомври, и дебитирал влегувајќи од клупата на местото на Хосеин Махини во 76-тата минута.
Анастасија Димитрова-Божикова

Анастасија Димитрова - Божикова (, Бугарија, - , ) — првенка на Македонската опера, врвен сопран. Таа во македонската оперска уметност важи како певица чии интерпретации се одликувале со длабока емотивност во изразот, вонредна музикалност и сценска сигурност.
1 Животопис
Димитрова е родена во бугарскиот град Перник на 16 ноември 1940 година, а своите оперски студии ги завршила на Софиската музичка академија во 1963 година. Веќе следната сезона застанала на оперските штици на тогашниот Македонски народен театар каде настапувала две години.
Потоа заминала во Загребската опера и останала до 1969 година од каде повторно се вратила во македонската национална куќа и била еден од главните носители на оперскиот репертоар сè до 1993 година.
Во својата оперска кариера, Димитрова остварила над 25 главни улоги од драмскиот и мелодрамскиот фах, меѓу кои позначајни се ролјите на Аида, Норма, Леонора (Трубадур), Елизабета (Дон Карлос), Сантуца (Кавалерија рустикана), Марженка (Продадена невеста), Мими (Боеми), Абигаила (Набуко), Маргарета (Фауст), Бес (Порги и Бес), Симка (Разделба).
Покрај оперските остварувања, Димитрова имала блескави настапи и во повеќе вокално-инструментални дела, а реализирала гостувања во Германија, Унгарија, Романија, Мексико, Ирска, Луксембург.
Анастасија Димитрова била сопруга на вонредниот македонски оперски бас Георги Божиков и мајка на истакнатиот рок гитарист Димитар Мичо Божиков. По кратко боледување починала во бугарската престолнина Софија на 13 мај 2015 година.
Александар Пандовски

Александар Пандовски (, - , ) — македонски фудбалер.
1 Животопис
Пандовски е роден во Скопје на 13 август 1991 година. Играл за македонската репрезентација до 19 години и бил фудбалер на Вардар, и на ФК Работнички. Негов последен ангажман бил во составот на Еуромилк Горно Лисиче, каде Пандовски важел за еден од најдобрите фудбалери на оваа екипа.
На 3 август 2015 доживеал тешка сообраќајна незгода на која подоцна на 8 август им полегнал на повредите.
Дреново (Воденско)

Дреново (|Κρανέα, ''Кранеа'') — село во Воденско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Вртикоп, во Централна Македонија, Грција.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа 8 километри источно од селото Драгоманци и североисточно од градот С’ботско, на надморска височина од 320 метри.
Сместено е во западното подножје на планината Пајак.
2 Историја
Дреново била стара македонска населба, која се распаднала во 1892 година поради разбојништва, а неговото население се прибрало во околните македонски села. Поради тоа и не се спомнува во многу статистики од овој период.
Селото било обновено во 1924 година, кога тука биле сместени бегалски семејства од градот Свеастија во Мала Азија.
По доселувањето на бегалците, името на селото било променето во Кранеа (''Κρανέα'').
Селото настрадало за време на Граѓанската војна, а неговото населението во 1947 година било принудно иселено од грчките монархистички власти во селата Калиница и Мандалево, Ениџевардарско. По завршувањето на војната, во 1950 година, населението се вратило и го обновиле селото.
3 Стопанство
Бидејќи е планинско село, селото е доста пасивно. Покрај сточарството, кое е доста развиено, населението се занимава и со земјоделство, произведувајќи тутун, жито и други производи.
4 Население
Во пописот од 1913 година, селото било забележано како напуштена населба без население. Било обновено во 1924 година кога тука биле сместени бегалски семејства. Во 1928 година биле попишани 177, а во 1940 година 269 жители. Во 1951 година, Дреново имало 247, во 1961 година 314, во 1971 година 208, во 1981 година 134, а во 1991 година 139 жители.
Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 130 жител. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 73 жители.
5 Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Мениида со седиште во селото Калиница, која припаѓа на поголемата општина Вртикоп, во округот Постол. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Дреново, во кој покрај Дреново влегува и селото Ново Село.
6 Наводи
Арминдо Фонсека

Арминдо Фонсека (|Armindo Fonseca; р. во Рен) — француски професионален друмски велосипедист, кој вози за професионалната континентална екипа .
1 Достигнувања
;2010
: 9. Крајц Брајц
;2011
: 2. Тур ди Финистер
;2012
: 4. Тур де Вандеја
: 7. Тур ди Финистер
;2013
: 2. Сиркуито де Гечо
: 3. Буклс де л’Олн
: 4. Гран при де ла Вил де Лил
: 5. Краен пласман Четири дена Динкерк
: 8. Гран при де Плимелек-Морбијан
;2014
: 1. Тур де Вандеја
: 3. Тур ди Финистер
: 3. Гран при де Плимелек-Морбијан
: 4. Краен пласман Тур ди От Вар
: 5. Краен пласман Букл де ла Мајен
::1. Етапа 1
: 5. Ла Дром Класик
;2015
: 5. Гран при де Фурмје
: 7. ГП Западна Франција
: 8. Гран при де Плимелек-Морбијан
: 9. Дуо Норманд (со Беноа Жарир)
;2016
: 5. Краен пласман Ла Тропикал Амиса Бонго
: 6. Рут Адели де Витре
: 9. Шол-По де Лоар
: 10. Тур ди Финистер
;2017
: 4. Париз-Камемберт
: 6. Париз-Бурж
Безгаштево

Бегаштево — историско село во Општина Берово. Се наоѓа во областа Малешевија.
1 Историја
Во XIX век во селото живееле Македонци-муслимани. Во 1906 г. една потера од селото учествувала во убиството на Даме Груев.
После Првата балканска војна селото паѓа под власта на Србија.
Според Димитар Гаџанов, селото е разрушено во 1913 г. и населението пребегало во Турција.
Во 2011 г. општината решила да изгради локален пат до Безгаштево од с. Русиново.
Треболец

Треболец (|Μαυροβούνι, ''Мавровуни''; книжевно: ''Μαυροβούνιον'', ''Мавровунион''; до 1927 година: ''Τρέμπολιτς'', ''Треболиц'') — село во Воденско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Вртикоп, во Централна Македонија, Грција.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа во непосредна близина на градот Вртикоп, од неговата северна страна крај самиот пат од Вртикоп за гратчето С’ботско, на надморска височина од 50 метри. Селскиот атар зафаќа површина од 9 квадратни километри.
Сместено е во областа Сланица.
2 Историја
До 1924 година, селото било населено исклучително со македонско население.
Во 1920-тите години, во селото биле населени грчки бегалци од Турција. Во 1928 година, селото претставувало мешана населба со 43 бегалски семејства со вкупно 178 жители.
Во 1927 година селото добило ново име, Мавровуни (''Μαυροβούνι''), што во превод означува „црна планина“.
3 Стопанство
Населението се занимава со земјоделство, а главни производи се овошје (праски и јаболка) и жито. Во помала мера развиено е и сточарството.
4 Население
Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. ''Треблец'' (Trébletz) е село во Воденската каза на Отоманското Царство со 22 куќи со вкупно 93 жители.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година, ''Требулец'' имало 90 жители Македонци и 42 Роми. По податоци на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во ''Треболец (Treboletz)'' имало 80 Македонци.
Во 1920 година, Треболец било посочено со 10 македонски куќи и 3 куќи на Роми-муслимани.
Селото Треболец во пописот од 1913 година било забележано со 92, а во 1920 година со 120 жители. Во 1924 година во оваа релативно мала чифлигарска населба грчките власти населиле повеќе бегалски семејства (вкупно 198 бегалци), така што Треболец станало мешана населба, која во 1928 година имала 398 жители, а во 1940 година 491 жител (од нив 161 Македонец и 330 бегалци). По војната, бројот на жители се зголемувал. Така во 1951 година селото имало 686, во 1961 година 823, во 1971 година 869, во 1981 година 1.012, а во 1991 година 1.067 жители. Зголемувањето на бројот на населението во последните децении се должело на богатата почва, која речиси целосно се наводнува.
Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 1.021 жител. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 1.006 жители.
5 Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Вртикоп со седиште во истоимениот град, која припаѓа на поголемата општина Вртикоп, во округот Постол. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Треболец, во кој е единствено село.
6 Личности
;Родени во Треболец
* Јорданис Џамџис (р. 1951) — грчки политичар
7 Наводи
Свети Никола (Негушко)

Свети Никола (|Άγιος Νικόλαος, ''Агиос Николаос'') — новооснована населба и туристички центар, кое се смета за одделно село во Негушко, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Негуш, во Централна Македонија, Грција.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа во непосредна близина, на неколку километри западно од градот Негуш, на надморска височина од 290 метри.
Сместено е на реката Арапица, во подножјето на планината Каракамен (Негуш Планина или Дурла).
2 Историја
Свети Никола претставува новооснована населба, која за првпат е спомената со пописот од 1991 година.
3 Стопанство
Во населбата, која претставува туристички центар, главно занимање е туризмот.
4 Население
За првпат како посебна населба се спомнува со пописот од 1991 година со 217 жители.
Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 161 жител. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 213 жители.
5 Знаменитости
* Црква „Св. Никола“ од 1912 г.
6 Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Негуш со седиште во истоимениот град, која припаѓа на поголемата општина Негуш, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Негуш, во кој покрај градот Негуш, влегуваат и населбата Станица Негуш, селото Горно Шел, селото Гимново и туристичкиот центар Свети Никола.
Туризам во Албанија

Туризмот во Албанија се одликува со археолошкото наследство уште од времето на старите Илири, Грци, Римјани и Отоманци, потоа со преубавите плажи на албанското крајбрежје, огромните и прекрасни планини, вкусната албанска кујна, бункерите од светските војни, гостопримството, традицијата, ниските цени и преубавата селска средина. Списанието ''Lonely Planet'' ја рангира Албанија на место број 1 кое треба да се посети во 2011 година.''The New York Times'' ја рангира Албанија 4-та помеѓу 52 одредишта кои треба да бидат посетени во 2014. Иако сè уште неоткриена, Албанија полека го зазема заслуженото место во туризмот, после цел еден век од независноста.''Huffington Post'' наведе 10 причини за посета на Албанија во 2013 година. Неодамна, Албанија беше официјално наречена "Go Your Own Way". Претходно, беше условена како "A New Mediterranean Love" и "Europe's Last Secret".
Најголемиот дел од туристите во Албанија доаѓаат од соседните земји: Косово, Македонија, Црна Гора, Грција, Италија и албанската дијаспора. Странските туристи најчесто доаѓаат од Средна и Источна Европа, поточно од Полска, Чешка, Словачка и Унгарија, потоа Германија, Белгија, Холандија, Франција, Британија и Скандинавија, и на крај од САД, Турција и некои азиски земји.
Спротивно од некои шпекулации, Албанија е безбедна земја за патување со топли луѓе кои помагаат придржувајќи се на познатата реченица ''Buke, Kripe e Zemer'' (Леб, Сол и Срце). За подобро уживање и покорисни информации, гостите кои доаѓаат за првпат во Албанија се консултираат и охрабруваат преку мрежни места и форуми, или просто резервираат билет преку некој локален тур-оператор. Организираните групи кои доаѓаат ги посетуваат археолошките наоѓалишта, историските градови, или се одмараат во Драч и Шенѓин. Во последно време, голема заинтерсираност има за сплаварењето, набљудувањето на птици, велосипедизам, планинарење, пешачење и тури низ руралните средини. Исто така, популарен е и "дентал" туризмот, поради многу ниските цени за изведување на стоматолошки услуги. Локалната традиционална кујна може да се проба во земојделските подрачја, покрај туристички атракции и убави места секаде низ државата.
Meѓутоа, лошата страна што се заканува на туризмот е слабата патна мрежа и инфраструктура, нерегулирани соодветни места за отпад, нелегална изградба на објекти, нерешена сопственост на земјиште и неквалификуваниот сектор за гостопримство. Сево ова е резултат на долгата изолација на Албанија, но во последните години се докажува спротивното. Поголемиот дел на главни патишта, некои планински се изградени преку европските ИПА фондови. Приватниот сектор и странските дарители инвестираат во сместувачки капацитети и во реновирање на историски наоѓалишта.
Шон Лејк

Шон Лејк (|Sean Lake; р. во ) — австралиски професионален друмски велосипедист, кој последно возел за континенталната екипа .
Ја освоил маичката за планинскиот пласман на првата етапа на Тур Даун Андер 2016. Лејк е двократен океански хронометарски првак.
1 Достигнувања
;2015
: 1. Етапа 1 Трка околу Тасманија
: 1. Етапа Трка Брајт
;2016
: 1. Океанска турнеја
: Океански друмски првенства
::1. Хронометар
::1. Друмска трка
: 3. Национално хронометарско првенство
;2017
: Океански друмски првенства
::1. Хронометар
::4. Друмска трка
;2018
: 2. Океанско хронометарско првенство
Ораовичко-воиславска парохија

Ораовичко-воиславска парохија — македонска православна парохија, дел од Радовишкото архијерејско намесништво на Брегалничката епархија на МПЦ - ОА. Нејзино седиште е црквата „Св. Атанасиј“ во селото Ораовица. Парохиски свештеникот е Стојанче Илиев.
Парохијата ги ошфаќа селата: Воиславци, Ораовица, Сулдурци, Калуѓерица, Погулево, Дамјан и Тополница.
1 Цркви
Ова е список на црквите во парохијата. Можно е списокот да е нецелосен.
име, населено место, изградена, слика
Црква „Св. Атанасиј“(парохиска црква), Ораовица, 1988
Црква „Св. Ѓорѓи“, Ораовица, 19802011
Црква „Св. Ѓорѓи“, Воиславци, 1883
Црква „Успение на Пресвета Богородица“(манастирска црква), Воиславци
Црква „Успение на Пресвета Богородица“(манастирска црква), Воиславци, 1968
Црква „Св. Јован Крстител“(манастирска црква), Воиславци, 1996
Црква „Св. Илија“(манастирска црква), Воиславци
Црква „Св. Илија“(манастирска црква), Воиславци, 2002
Црква „Св. Петка“, Воиславци, 1991
Црква „Св. Димитриј“, Воиславци
Црква „Св. Теодор“, Воиславци
Црква „Св. Ѓорѓи“, Калуѓерица, 1974
Црква „Успение на Пресвета Богородица“(манастирска црква), Калуѓерица
Црква „Воснесение Христово“, Погулево, 1940
Црква „Св. Илија“, Сулдурци, 2006
Црква „Св. Атанасиј“, Сулдурци, 1841
Црква „Св. Богородица“, Дамјан
Црква „Св. Никола“ - Дедино

Свети Никола — македонска православна црква во радовишкото село Дедино. Црквата претставува главна селска црква и е сместена во горното маало, на јужниот раб од селото, а околу нејзе наоѓаат селските гробишта.
1 Историја
Црквата е изградена е во 1910 година од мајстор Стоилов од малешевско. Не е познато кога и од кој архијереј е осветена. Иконите се од 19 век од непознат автор.
2 Галерија
;Внатрешност
;Надворешност
3 Поврзано
* Црква „Св. Атанасиј“ - Дедино;
* Дедино;
* Ињевско-конечка парохија.
Црква „Вознесение Христово“ - Волково

Вознесение Христово — црква која се наоѓа на патот за прилепското село Волково.
Темелите за црквата „Вознесение Христово“ во Волково се поставени и осветени на 17 јули 2006 година од Митрополитот Преспанско-пелагониски господин Петар.
Баркхад Абди

Баркхад Абди (роден на 10 април 1985 во Могадишу) — Сомалиско-американски глумец и режисер. Тој го направил своето деби во 2013 во филмот ''Капетан Филипс'', за што добил различни филмски номинации за награди, вклучувајќи Оскар за најдобра споредна машка улога, Златен глобус за најдобар спореден глумец и БАФТА награда за најдобар глумец во споредна улога, од кој победил само во последната.
1 Филмографија
1.1 Филмови
* 2013 - Капетан Филипс ''улога Абдували Мусе''* 2015 - Око на небото ''улога Џама Фарах''* 2015 - Волкот кој го расплаче момчето ''улога Реџи''* 2016 - Браќата Гримзби ''улога Табанси Нијагура''
1.2 ТВ Серии
* 2015 - Хаваи 5-0 ''улога Роко Макони''
Кукуречанска парохија

Кукуречанска парохија позната и како шеснаесетта приградска парохија — македонска православна парохија, дел од Битолското архијерејско намесништво на Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА. Парохијата ја сочинуваат Кукуречани, Братин Дол, Дихово, Магарево, Нижеполе, Раштани, Ротино и Трново. Парохиски свештеник е протоереј Борис Тошевски (сост. 2016).
1 Цркви
Ова е список на црквите во парохијата. Можно е списокот да е нецелосен.
име, населено место, изградена, слика
Црква „Св. Никола“ (парохиска црква), Кукуречани, 1872
Црква „Вознесение Христово“, Братин Дол, 1925/26
Црква „Св. Димитриј“, Дихово
Црква „Св. Недела“, Дихово
Црква „Св. Атанасиј“, Дихово
Црква „Св. Димитриј“, Магарево, 1834
Црква „Св. Ѓорѓи“, Магарево, 1871
Црква „Св. Атанасиј“, Нижеполе, 19 век
Црква „Св. Петка“, Нижеполе, 19 век
Црква „Св. Никола“, Раштани, 1877
Црква „Св. Илија“, Ротино
Црква „Св. Никола Горни“, Ротино
Црква „Св. Никола Долни“, Ротино, 1870
Црква „Успение на Пресвета Богородица“, Трново, 1837
Црква „Св. Димитриј Солунски“ - Селце (Прилеп)

Св. Димитриј — главна манастирска црква на Селечкиот манастир над с. Селце. Црквата претставува еднокорабна градба, со полукружна апсида на источната страна. Најстара икона во самата црква е онаа во олтарот на Мајката Божја од 1908 година, а во поново време се поставуваат понови икони.
Црква „Св. Петка“ - Ново Лагово

Света Петка — главна селска црква во прилепското село Ново Лагово, Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа во јужниот дел на селото, веднаш по последните куќи во него.
2 Историја
Црквата започнала да се гради во 2001 година, кога бил поставен камен-темелник осветен од страна на митрополитот Преспанско-пелагониски г. Петар.
3 Галерија
4 Поврзано
* Прилепско архијерејско намесништво
* Прилепечко-витолишка парохија
* Ново Лагово
Ексамили

Ексамили (|Εξαμίλι, ''Ексамили'') — село во Општина Лагадина во Солунскиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 194 жители (2021).
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа на неколку километри северно од градот Лагадина и на 7 килиметри северно од Гвоздово (Асирос). Селото се наоѓа на надморска височина од 253 метри.
2 Историја
Црквата во селото е посветена на Свети Ѓорѓи.
Селото било основано од грчки бегалци, раселени од Источна Тракија по 1922 година по поразот на Грција во Грчко-турската војна.
Во 1928 година Ексамилион (Εξαμύλιον) е претставено како чисто бегалско село со 56 бегалски семејства со 229 жители бегалци.
3 Население
На пописот од 1940 година, селото броело 306 жители. Селото во пописот од 1951 година броело 340 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 220 жители, во 1971 година имало 192 жители, во 1981 година имало 190 жители, додека во 1991 година имало 204 жители. Денеска, населението на селото е 217 жители според пописот од 2001 година.