Пченкарен смок

Пченкарниот смок (''Pantherophis guttatus'') ― северноамериканскиот вид ''Pantherohis'' што го потчинува својот мал плен со стегање. Го има низ југоисточните и средишните делови на Соединетите Држави. Иако површно наликува на отровната бакарноглавка и често се убива како резултат на овој погрешен идентитет, пченкарните смокови немаат функционален отров и се безопасни и корисни за луѓето помагајќи да се контролира населението на штетници како диви глодачи кои ги оштетуваат посевите и шират болести. Нивната послушна природа, неподготвеност за гризење, умерена големина на возрасните, привлечна шема и релативно едноставна грижа ги прави вообичаено чувани миленичиња змии.
Пченкарниот смок е именуван поради редовното присуство на видот во близина на продавниците за жито, каде што пленува глувци и стаорци кои јадат собрана пченка. „''Оксфордскиот англиски речник''“ ја цитира оваа употреба уште во 1675 година. Некои извори тврдат дека пченкарниот смок е така наречен бидејќи карактеристичната, скоро карирана шема на стомачните лушпи на змијата наликува на јадрата на разновидната пченка.
1 Опис
Возрасните пченкарени смокови имаат должина на телото од 61-182 см. Во дивината, тие обично живеат околу шест до осум години, но во заробеништво можат да живеат до возраст од 23 години или повеќе. Рекордот за најстара пченкарна змија во заробеништво беше 32 години и 3 месеци. Тие можат да се разликуваат од бакарноглавките со посветли бои, витка градба, тркалезни зеници и недостаток на дразбени дупки што чувствуваат топлина.
2 Таксономија
До 2002 година се сметало дека пченкарниот смок има два подвида: истоимениот подвид (''P. g. Guttatus'') опишан овде и големорамнинската стаореста змија (''P. g. Emoryi''). Втората била одделена како свој вид (''P. emoryi''), но сепак хобистите ја третираат повремено како подвид на пченкарен смок.
Се претпоставува дека ''P. guttatus'' е поделен на три вида: пченкарен смок (''P. guttatus''), големорамнинската стаореста змија (''P. emoryi'', одговарајќи на подвидот ''P. g. Emoryi'') и Словинскиевиот пченкарен смок (''P. slowinskii'', која се јавува во западна Луизијана и соседниот Тексас).''P. guttatus'' претходно бил ставен во родот ''Elaphe,'' но ''Elaphe'' бил пронајден да биде парафиличен од Утигер и други, што довело до пласман на овој вид во родот ''Pantherophis.'' Поставувањето на ''P. guttatus'' и неколку сродни видови во ''Pantherophis'' наместо во ''Elaphe'' е потврдено со понатамошни филогенетски студии. Многу референтни материјали сè уште го користат синонимот ''Elaphe guttata''. Молекуларните податоци покажале дека пченкарните смокови се поблиску сродни со кралските змии (род ''Lampropeltis'') отколку со стаорските змии од Стариот Свет со кои порано биле класифицирани. Пченкарните смокови биле дури и одгледувани во заробеништво со калифорниски змии за да произведат плодни хибриди познати како „џунглови пченкарни смокови“.
3 Природно живеалиште
Дивите пченкарни смокови претпочитаат живеалишта како обраснати полиња, отвори на шуми, дрвја, палмето дрвја и напуштени или ретко користени градби и фарми, од нивото на морето до 2 илјади м. Типично, овие змии остануваат на земја до возраст од четири месеци, но можат да се искачуваат на дрвја, карпи и други покачени површини. Тие можат да се најдат во југоисточниот дел на Соединетите Држави, почнувајќи од Њу Џерси до Флорида Кијс.
Во постудените региони, змиите се во зимски сон во текот на зимата. Меѓутоа, во поумерената клима долж крајбрежјето, тие се засолнуваат во карпести пукнатини и трупци за време на студеното време; тие исто така можат да најдат засолниште во мали, затворени простори, како на пример под куќа, и да излегуваат во топлите денови за да ја впијат топлината на сонцето. За време на студеното време, змиите се помалку активни, па затоа ловат помалку.
4 Размножување
Откриено е дека пченкарните смокови (заедно со другите колубриди) достигнуваат сексуална зрелост со големина, за разлика од возраста.
Пченкарните смокови се релативно лесни за размножување. Иако не е потребно, тие обично се ставаат во период на ладење (исто така познат како брумација) кој трае 60-90 дена за да бидат подготвени за размножување. Пченкарните смокови спијат околу 10 до 16 °C на место каде што не можат да бидат вознемирувани и со мала сончева светлина.
Пченкарните смокови обично се размножуваат кратко време по зимското оладување. Мажот се додворува на женката првенствено со тактични и хемиски знаци, а потоа евертира еден од неговите хемипени, го вметнува во женката и ја ејакулира неговата сперма. Ако женката има овулација, јајцата ќе се оплодат и таа ќе започне да се раздвојува хранливи материи во јајцата, а потоа да лачи школка.
Несењето јајца се случува нешто повеќе од еден месец по парењето, со 12-24 јајца оставени на топло, влажно, скриено место. Откако ќе се постават, возрасната змија ги напушта јајцата и не се враќа кај нив. Јајцата се триаголни со кожни, флексибилни лушпи. Околу 10 недели по положувањето, младите змии користат специјализирана вага наречена јајцев заб за да исечат процепи во лушпата од јајцето, од кои се појавуваат околу 11 см во должина.
5 Исхрана
Како и сите змии, пченкарните смокови се месојади и се во дивината, тие јадат на секои неколку дена. Додека повеќето пченкарни смокови јадат мали глодачи, како што е белоножниот глушец, тие исто така можат да јадат други влекачи или водоземци или да се искачуваат на дрвјата за да најдат нечувани јајца на птици.
„Стаорските змии“ од САД, како што е ''P. guttatus'', имале отровни предци, кои го изгубиле отровот откако еволуирале стегање како средство за фаќање плен.
6 Во заробеништво
Пченкарните смокови се едни од најпознатите видови змии што може да се чуваат во заробеништво или како домашни миленици, само по топчестиот питон. Сепак, тие се најпознатата змија милениче во Бразил. Нивната големина, мирен темперамент и леснотија на грижа придонесуваат за оваа популарност. Заробените пченкарни смокови толерираат да бидат држени од нивните сопственици, дури и подолго време.
7 Галерија