Прикривање на распределба

Во рандомизиран експеримент, прикривањето на распределбата го крие сортирањето на учесниците во испитувањето во групи за третман, така што ова знаење не може да се искористи. Соодветното прикривање на распределбата служело за спречување на учесниците во студијата да влијаат на распределбата на третманите за субјектите. Студиите со лошо прикривање на распределбата (или воопшто нема) се склони кон пристрасност при избор.
Некои стандардни методи за обезбедување на прикривање на распределбата вклучуваат секвенцијално нумерирани, непроѕирни, запечатени пликови; последователно нумерирани контејнери; рандомизација контролирана од аптека; и централна рандомизација. Упатствата на ''Консолидирани стандарди за известување за испитувања'' препорачуваат методите за прикривање на распределбата биле вклучени во протоколот на студијата и методите за прикривање на распределбата да бидат детално пријавени во нивното објавување; сепак, една студија од 2005 година утврдила дека повеќето клинички испитувања имаат нејасно прикривање на распределбата во нивните протоколи, во нивните публикации или и двете. Студијата од 2008 година со 146 мета-анализи заклучила дека резултатите од рандомизирани контролирани испитувања со несоодветно или нејасно прикривање на распределбата имаат тенденција да бидат пристрасни кон корисни ефекти само ако исходите од испитувањата се субјективни наспроти објективните .
Случајната распределба на групите за интервенција останува единствениот метод за да се осигура дека групите што се споредуваат се на еквивалентна основа на почетокот на студијата, со што се елиминира изборот и збунувачките предрасуди. Ова им овозможи на рандомизираните контролирани испитувања (RCTs) да играат клучна улога во унапредувањето на здравствената пракса
Прикривањето на распределбата е различно од слеп експеримент. Методот на прикривање на распределба го спречува влијанието врз процесот на рандомизација, додека слепиот експеримент го прикрива исходот од рандомизацијата. Меѓутоа, прикривањето на распределбата може да се нарече и „заслепувачко за рандомизација“.
1 Влијание
Без употреба на прикривање на распределбата, истражувачите може (свесно или несвесно) да ги сместат субјектите од кои се очекува да имаат добри резултати во групата за третман, а оние од кои се очекува да имаат лоши резултати во контролната група. Ова воведувала значителна пристрасност во корист на третманот.
2 Именување
Прикривањето на распределбата е исто така наречено заслепување на рандомизација, заслепена рандомизација и распределба што ја намалувало пристрасноста меѓу другите имиња. Терминот „прикривање на распределбата“ првпат било воведено од Шулц и сор. Авторите го оправдале воведувањето на терминот:
“Намалувањето на пристрасноста во испитувањата клучно зависи од спречувањето на предзнаењето за назначувањето на третман. Сокривањето задачи до точката на распределба го спречува предзнаењето, но тој процес понекогаш збунувачки се нарекува „заслепување на рандомизација“. Овој термин, ако воопшто се користи, ретко се разликува јасно од другите форми на заслепување (маскирање) и е незадоволителен од најмалку три причини. Прво, образложението за генерирање на споредбени групи по случаен избор, вклучувајќи ги и чекорите преземени за прикривање на распоредот за доделување, е да се елиминира пристрасноста во изборот. Спротивно на тоа, другите форми на заслепување, кои се користат по доделувањето на третманите, служат првенствено за намалување на пристрасноста кон утврдувањето. Второ, од практична гледна точка, прикривањето на задачата за третман до точката на распределба е секогаш можно, без оглед на темата на студијата, додека заслепувањето по распределбата не е достапно во многу случаи, како на пример во испитувањата спроведени за споредување на хируршки и медицински третмани. Трето, контролата на пристрасноста на изборот се однесува на испитувањето како целина, а со тоа и на сите резултати што се споредуваат, додека контролата на пристрасноста кон утврдувањето може успешно да се постигне за некои резултати, но не и за други. Така, прикривањето до точката на доделување третман и заслепувањето после таа точка се однесуваат на различни извори на пристрасност и се разликуваат во нивната практичност. Во светлината на тие размислувања, ние го нарекуваме првото како „прикривање на распределбата“ и го задржуваме терминот „заслепување“ за мерките преземени за прикривање на идентитетот на групата по распределбата.”
3 Субверзија и измама
Традиционално, податоците за распределбата на третманот на секој пациент биле складирани во затворени пликови, кои требаше да се отворат за да се одреди распределбата на третманот. Сепак, овој систем е склон кон злоупотреба. Извештаите за истражувачите кои предвреме ги отворале пликовите или ги држеле пликовите до светлата за да ја утврдат нивната содржина, наведоа некои истражувачи да кажат дека употребата на запечатени пликови повеќе не е прифатлива. Во 2016 г. запечатените пликови сè уште биле во употреба во некои клинички испитувања.
Современите клинички испитувања често користеле централизирано прикривање на алокација. Иако се сметаат за посигурни, централните распределби не се целосно имуни од субверзија. Типични и понекогаш успешни стратегии вклучуваат водење листа на претходни распределби (до 15% од студискиот персонал известува дека води списоци).
4 Поврзано
* Слеп експеримент
* Дизајн на експерименти
* Рандомизиран експеримент