Кафу

Маркос Евангелиста де Мораис (роден на година), познат како Кафу — поранешен бразилски професионален фудбалер кој играл на позиција десен бек. Познат по неговото темпо и енергичното напаѓачко трчање по десното крило, тој се смета за еден од најдобрите бекови на сите времиња, еден од најдобрите дефанзивци што некогаш играл во Серија А, и како еден од најголемите бразилски и јужноамерикански играчи на својата генерација. Тој е и играч со најмногу настапи за репрезентацијата на Бразил со 142 настапи.
На клупско ниво, Кафу освоил неколку домашни и меѓународни титули додека играл во Бразил, Шпанија и Италија; тој е најпознат по неговите магии во Саун Пауло, Рома и Милан, тимови со кои испишале историја, иако во текот на неговата кариера настапувал и за Сарагоса, Хувентуд и Палмеирас. Во 1994 година, Кафу бил прогласен за јужноамерикански фудбалер на годината, а во 2004 година бил вклучен од Пеле на списокот на ФИФА 100 на најдобри живи играчи во светот. Тој бил дополнително именуван во Светската 11-ка на FIFPro во 2005 година, а во 2020 година бил вклучен во тимот на соништата за Златната топка.
Кафу ја претставувал својата нација на четири Светски првенства на ФИФА помеѓу 1994 и 2006 година, и е единствениот играч во историјата кој се појавил во три финалиња на Светските првенства, севкупно и последователно, освојувајќи ги изданијата на турнирот во 1994 и 2002 година, каде на последното бил и капитен каде го подигнал и самиот трофеј. Со Бразил, тој исто така учествувал во четири изданија на Копа Америка, освојувајќи ја титулата двапати, во 1997 и 1999 година; тој исто така бил член на националниот тим кој го освоил Купот на конфедерации во 1997 година.
1 Ран живот
Како едно од шесте деца, Кафу пораснал во фавелата Хардим Ирене во Саун Пауло. На седумгодишна возраст, започнал да посетува фудбалска академија и наскоро се преселил во јуниорските тимови на Национал-СП, Португеса и Итаквакецетуба. Две години играл и футсал.
Во раните 1980-ти, тој бил одбиен од младинските тимови на Коринтијанс, Палмеирас, Сантос, Атлетико Минеиро и Португеса, но дури во 1988 година тој влегол во младинскиот тим на родниот клуб Саун Пауло, а потоа го освоил и Купот Саун Пауло истата година, но тој не играл во текот на следната сезона бидејќи Саун Пауло го освоил Кампеонато Паулиста во 1989 година.
2 Клупска кариера
Во тоа време, тренерот на младинците на Саун Пауло, Тел Сантана, станал ментор на Кафу. Тој му предложил на Кафу да се пресели од крилен бек во среден ред, место во кое Кафу ја направил транзицијата со леснотија и покрај тоа што никогаш претходно не играл на позицијата. Наскоро тој се закотвил на првиот тим, а Саун Пауло го освоил Копа Либертадорес и Светското првенство во 1992 и 1993 година. Во 1994 година, тој бил прогласен за јужноамерикански фудбалер на годината. На половина од сезоната 1994-1995, Кафу се приклучил на шпанскиот тим Реал Сарагоса, освојувајќи го Купот на победниците на куповите во 1995 година со нив (иако имал проблеми со повреди и не играл во финалето). Потоа ја напуштил Сарагоса за да се приклучи на бразилскиот клуб Хувентуд.
По краткиот престој во Бразил со Палмеирас во 1996 година, Кафу се вратил во Европа уште еднаш следната година, овој пат со Рома, и го освоил ''Скудетото'' во 2001 година, по што следувал Суперкупот на Италија. За време на неговиот мандат во Рома, Кафу го добил прекарот ''Il Pendolino'' („Експресниот воз“ или „Патничкиот“). И покрај тоа што стигнал до финалето на Купот на Италија во 2003 година со Рома, тој се преселил во Милан, откако го одбил трансферот во Јапонија кај Јокохама Ф. Маринос. Со ''Росонерите'', тој го освоил своето второ Скудето во кариерата во 2004 година, по што следел неговиот втор Суперкуп на Италија, а играл во своето прво финале во Лигата на шампионите на УЕФА во 2005 година. Следната сезона, тој забележал помалку настапи за Милан поради повреда и тешкотии во неговиот личен живот.
И покрај неговиот успех со Милан, тој продолжил да има убави спомени од неговите години во Рома, и поради таа причина на 4 март 2007 година - ден откако Милан го елиминирал Селтик во првата нокаут рунда од Лигата на шампионите на УЕФА 2006-07, искрено открил во разговор на UEFA.com дека не сака Милан да се падне против Рома во четвртфиналната рунда.  Тој ја остварил својата желба, бидејќи Милан се паднал против Бајерн Минхен. Успешната кампања на Милан во Лигата на шампионите довела Кафу конечно да го освои долгоочекуваниот медал, во реприза од финалето во 2005 година.
Кафу потпишал продолжување на договорот во мај 2007 година што ќе го задржи со Милан до крајот на сезоната 2007-08, за време на која освоил уште еден Суперкуп на УЕФА и неговата трета светска титула на клупско ниво и тогаш неговиот прв Светски клупски куп во ФИФА. На 16 мај 2008 година, било објавено дека Кафу и неговиот сонародник Сержињо ќе го напуштат Милан на крајот на сезоната. Во последниот натпревар на Кафу во неговата кариера во Милано, и во неговата професионална кариера, тој постигнал гол во нивната победа од 4–1 над Удинезе. Потпретседателот на Милан, Адријано Галијани изјавил дека вратата ќе му биде отворена да се врати на работа во клубот.
Тој е член на Куќата на славните на Милан и на Рома.
2.1 Контроверзии за пасошите
Кафу бил обвинет заедно со неколку други играчи од Серија А, вклучувајќи ги соиграчите од Рома Фабио Јуниор и Густаво Бартелт, сонародник, а подоцна и соиграч од Милан, Дида, дека користеле фалсификуван пасош во обидот да ги избегнат прописите во врска со бројот на неевропски играчи дозволени во еден италијански клуб. Сепак, обвинението било отстрането од Италијанската фудбалска федерација (ФИГЦ) бидејќи италијанскиот пасош на Кафу бил реален и издаден од италијански официјални лица, но 13 други - вклучително и Дида - биле забранети. Но, Кафу се соочил со уште една контроверзија која слична на Хуан Себастијан Верон, бил обвинет дека сопругата на Кафу, Реџина користела фалсификувани документи за да побара италијанска националност преку италијанско потекло. Кафу добил италијанско државјанство преку брак. Во 2004 година, Кафу и претседателот на клубот Рома Франко Сенси излегле на суд.
На 12 јуни 2006 година, помалку од 24 часа пред Бразил да ја започне кампањата за Светското првенство во 2006 година против Хрватска, римскиот обвинител Анџелантонио Раканели повикал на девет месеци затвор за Кафу, неговата сопруга и неговиот агент по објавата на скандалот со лажни пасоши. . Веќе следниот ден, сепак, Кафу, неговата сопруга и агентот биле ослободени од сите обвиненија.
3 Меѓународна кариера
Кафу е играч со најмногу настапи на сите времиња (142 настапи) за Бразил, вклучувајќи рекордни 20 натпревари на Светското првенство. Тој има освоено две светски првенства во 1994 и 2002 година, како и единствениот играч кој учествувал во три финални натпревари на Светското првенство. Кафу, исто така, го држел рекордот за победи на најмногу натпревари на Светските првенства со 15 (заедно со два натпревари кои Бразил ги добил на пенали), пред да биде надминат од Германецот Мирослав Клосе на Светското првенство во 2014 година.
Својот прв натпревар го имал на пријателскиот натпревар против Шпанија на 12 септември 1990 година, а играл за Бразил во раните 1990-ти, правејќи го списокот на Светското првенство во 1994 година како замена. Тој се појавил во финалето против Италија, по повредата на Жоргињо во 22. минута. После тоа, Кафу наскоро станал редовен во стартните единаесет, а Бразил ја освоил Копа Америка во 1997 и 1999 година, Купот на конфедерации на ФИФА во 1997 година и стигнал до финалето на Светското првенство во 1998 година.
Бразил претрпел тешки квалификации за турнирот во 2002 година, за време на кој Кафу бил под тешки критики од селекторот Вандерлеи Луксембургу, кој му ја одзел капитенската позиција на тимот откако бил исклучен на квалификацискиот натпревар против Парагвај. Набргу потоа, сепак, Луксембургу останал без работа, а замената Луис Фелипе Сколари го направил Емерсон нов избор за капитен. Сепак, Емерсон ја пропуштил шансата откако го изместил рамото на тренинг, што му овозможило на Кафу да ја врати лентата на раката. Откако Бразил ја совладал на Германија со 2-0 во финалниот натпревар (трето последователно финале на Кафу на Светското првенство), тој застанал на победничкиот подиум за време на прославата по мечот и, додека го подигнувал трофејот на Светското првенство, викнал на својата сопруга: ''„Регина, еу те amo!"'' ("Регина, те сакам!" ).
Кафу и Бразил не ги исполниле високите очекувања поставени во тимот четири години подоцна во 2006 година, кога Бразил кротко излегол во четврт-финалето по поразот од Франција со 1-0. Тренерот Карлос Алберто Пареира бил критикуван поради тоа што во стартните 11 место помладите играчи ги прикажувале ветераните кои избледуваат, особено 36-годишниот Кафу и 33-годишниот Роберто Карлос. Кафу бил еден од ретките бразилски играчи кои зборувале за печатот среде бурата од критики од бразилските навивачи и медиумите по враќањето на тимот дома. Тој сепак изразил интерес за учество на Светското првенство во 2010 година; но тоа не се случило, бидејќи целосно се повлекол од фудбалот во 2008 година.
4 Стил на игра
Се смета за еден од најдобрите бекови на сите времиња, еден од најдобрите фудбалери на неговата генерација и како еден од најдобрите играчи на Бразил досега, Кафу бил динамичен, напорен, офанзивен и енергичен десничар, страничен крилен бек кој најмногу се памети по неговото одлично темпо, издржливост, тактичка интелигенција, дистрибуција и технички вештини, како и неговата способност да вклопшува напаѓачки по десното крило и да обезбедува прецизни нафрлувања на соиграчите во областа.
Покрај неговите фудбалски способности, тој бил познат и по својата дисциплина, лидерство и карактеристично весело однесување. Иако вообичаено играл како напаѓачки десен бек, тој бил способен да игра и како среден бек, поради неговите дефанзивни вештини или на понапредни позиции, и често бил распореден како десно крило. За време на неговиот престој во Италија, тој го добил прекарот ''Пендолино'', по експресните возови во земјата.
5 Личен живот
Кафу е разделен од неговата сопруга Регина Фелисијано, со која се оженил во 1987 година. Двојката има три деца заедно: два сина (Данило и Велингтон) и една ќерка (Мишел). На 4 септември 2019 година, Данило доживеал срцев удар додека играл фудбал во неговата семејна куќа, откако се пожалил дека се чувствува лошо. Данило бил пренесен во болница, каде подоцна починал.
6 Статистика
6.1 Клупска
+Настапи и голови по клуб, сезона и натпреварување, Клуб, Сезона, Лига, Куп, Континентално, Вкупно
Лига, Нат, Гол, Нат, Гол, Нат, Гол, Нат, Гол
Саун Пауло, 1990, Серија A, 20, 1, —, —, 20, 1
1991, 20, 1, —, —, 20, 1
1992, 21, 1, —, —, 21, 1
1993, 18, 1, —, —, 18, 1
1994, 16, 2, —, —, 16, 2
Вкупно, 95, 6, —, —, 95, 6
Реал Сарагоса, 1994–95, Ла Лига, 16, 0, —, 1, 0, 17, 0
Палмеирас, 1995, Серија А, 19, 0, —, —, 19, 0
1996, 16, 0, —, —, 16, 0
1997, 0, 0, —, —, 0, 0
Вкупно, 35, 0, —, —, 35, 0
Рома, 1997–98, Серија А, 31, 1, 5, 0, —, 36, 1
1998–99, 20, 1, —, 5, 0, 25, 1
1999–2000, 28, 2, 4, 0, 5, 0, 37, 2
2000–01, 31, 1, 2, 0, 7, 0, 40, 1
2001–02, 27, 0, 1, 0, 10, 2, 38, 2
2002–03, 26, 0, 3, 1, 12, 0, 41, 1
Вкупно, 163, 5, 15, 1, 39, 2, 217, 8
AC Милан, 2003–04, Серија A, 28, 1, 1, 0, 9, 0, 38, 1
2004–05, 33, 1, —, 12, 0, 45, 1
2005–06, 19, 1, 1, 0, 5, 0, 25, 1
2006–07, 24, 0, 3, 0, 8, 0, 35, 0
2007–08, 15, 1, 2, 0, 1, 0, 18, 1
Вкупно, 119, 4, 7, 0, 35, 0, 161, 4
Вкупно, 428, 15, 22, 1, 75, 2, 525, 18
6.2 Меѓународен
+Настапи и голови по репрезентација и година , Репрезентација, Година, Настапи, Голови
Бразил, 1990, 3, 0
1991, 9, 0
1992, 2, 0
1993, 12, 0
1994, 7, 1
1995, 5, 0
1996, 3, 0
1997, 20, 0
1998, 12, 2
1999, 12, 1
2000, 10, 1
2001, 6, 0
2002, 12, 0
2003, 7, 0
2004, 9, 0
2005, 8, 0
2006, 5, 0
Вкупно, 142, 5
+Список на меѓународни голови постигнати од Кафу, бр., Датум, Место на одржување, Противник, Резултат, Резултат, Конкуренција
1, 8 јуни 1994 година, Стадион Џек Марфи, Сан Диего, САД, 6–2, 8–2, Пријателски
2, 3 јуни 1998 година, Стад Бауер, Сен-Оуен, Франција, 3–0, 3–0, Пријателски
3, 14 октомври 1998 година, Стадион Роберт Ф. Кенеди, Вашингтон, Соединети Американски Држави, 3–1, 5–1, Пријателски
4, 9 октомври 1999 година, Амстердам Арена, Амстердам, Холандија, 2–2, 2–2, Пријателски
5, 23 мај 2000 година, Стадион Милениум, Кардиф, Велс, 2–0, 3–0, Пријателски
7 Почести
Саун Пауло * Campeonato Brasileiro Série A: 1991
* Campeonato Paulista: 1991, 1992
* Copa CONMEBOL: 1994
* Копа Либертадорес: 1992, 1993
* Supercopa Sudamericana: 1993
* Recopa Sudamericana: 1993, 1994
* Intercontinental Cup: 1992, 1993
* Куп на УЕФА на победниците на куповите : 1994–95
* Campeonato Paulista : 1996 година
* Серија А : 2000–01
* Серија А : 2003–04
* Суперкуп на Италија : 2004 година
* Лига на шампиони на УЕФА : 2006–07
* Суперкуп на УЕФА : 2003, 2007 година
* Светско клупско првенство на ФИФА : 2007 година
* Светско првенство на ФИФА : 1994, 2002 година
* Копа Америка : 1997, 1999 година
* Куп на конфедерации на ФИФА : 1997 година
Поединечни
* Тим на годината во Јужна Америка: 1992, 1993, 1994, 1995 * Јужноамерикански фудбалер на годината: 1994 * Ол-стар тим на Светското првенство на ФИФА: 2002 година (резерва) * ФИФА 100 * Тим на годината на УЕФА: 2004, 2005 * FIFPro World XI : 2005 * Sports Illustrated Team of the Decade : 2009 * Светски тим на деценијата на ESPN : 2009 година * Куќа на славните на Рома : 2012 година * Светски фудбалски најдобри 11 на сите времиња : 2013 * Куќата на славните на Милан * Свет XI: Тим на 21 век * Дрим тим за Златна топка : 2020 година * IFFHS за сите времиња машки сон тим : 2021 година * IFFHS Јужна Америка машки тим на сите времиња : 2021 година
8 Ордени
* Офицер на Орденот на Рио Бранко : 2008 година