Канопус

Канопус — најсветлата ѕвезда во јужното соѕвездие Кобилица и втората најсветла ѕвезда на ноќно небо. Таа е исто така означена како α Carinae, кое е романизирано (транслитериран) во Алфа Кобилица. Со привидна ѕвездена величина од -0,74, таа е надгласена само од Сириус.
Се наоѓа на околу светлосни години од Сонцето. Канопус е светол џин од спектрален тип А9, па затоа е суштински бел кога се гледа со голо око. Има сјајност над 10.000 пати поголема од Сончевата сјајност, осум пати е помасивна и се проширила до 71 пати од Сончевиот пречник. Нејзината зголемена фотосфера има делотворна температура од околу келвини Канопус е подложен на согорување на јадрото на хелиумот и моментално е во таканаречената фаза на сина јамка на неговата еволуција, откако веќе поминала низ црвено-џиновската гранка откако го исцрпил водородот во нејзиното јадро. Канопус претставуваизвор на Х-зраци, кои најверојатно се емитуваат од неговата корона.
Истакнатиот изглед на Канопус значи дека ѕвездата била предмет на митолошко учење кај многу древни народи. Нејзиното вистинско име генерално се смета дека потекнува од митолошкиот Каноп, кој бил навигатор на Менелај, кралот на Спарта. Акроничниот пораст го означил датумот на фестивалот Птолемаја во Египет. Во античка Индија, го добила името Агастија по почитуваниот ведски мудрец. За кинеските астрономи, таа била позната како Старецот на Јужниот Пол. Во исламската астрономија, таа е Сухаил или Сухејл, име што исто така вообичаено се користи за да имплицира реткост на изгледот.
1 Номенклатура
Името ''Canopus'' е латинизација на старогрчкото име Κάνωβος/Kanôbos, запишано во ''Алмагест'' на Клавдиј Птоломеј (околу 150 н.е.). Ератостен го користел истиот правопис. Хипархос го напишал како Κάνωπος. Џон Фламстид го напишал како Канобус, како и Едмонд Халеј во неговиот ''Каталог Стеларум Австралиум'' од 1679 година. Името има две можни изведби, и двете наведени во основните имиња на ѕвезди на Ричард Хинкли Ален '':''''Star Names: Their Lore and Meaning''.
* Брод Арго бил бродот што го користеле Јасон и Аргонаутите во легендата за Тројанската војна. Најсветлата ѕвезда во соѕвездието го добила името на пилотот на бродот од друга грчка легенда: Каноп, пилот на бродот на Менелај во неговата потрага да ја врати Елена Тројанска, откако таа била земена од Париз.* Уништеното древно египетско пристаниште по име Канопус се наоѓало во близина на устието на Нил, местото на Битката кај Нил. Се шпекулира дека неговото име потекнува од египетскиот копт ''Кахи Нуб'' („Златна земја“), што се однесува на тоа како Канопус би се појавил во близина на хоризонтот во древниот Египет, поцрвенет од атмосферското изумирање од таа позиција.
Во 2016 година, Меѓународната астрономска унија организирала Работна група за имиња на ѕвезди (РГИЅ) за да ги каталогизира и стандардизира соодветните имиња за ѕвездите. Првиот билтен на РГИЅ од јули 2016 година вклучувал табела со првите две групи на имиња одобрени од РГИЅ во кои била вклучена и ''Canopus'' за оваа ѕвезда. Канопус денес е вклучена во ''Каталогот на имиња на ѕвезди на'' Меѓународниот астрономски сојуз.
Канопус традиционално го означувал јазилот на бродот Арго. Германскиот небесен картограф Јохан Бајер ѝ го дал - како најсветлата ѕвезда во соѕвездието - ознаката ''α Аргус'' (латинизирано во ''Алфа Аргус'') во 1603 година. Во 1763 година, францускиот астроном Никола Луј де Лакај го поделил огромното соѕвездие на три помали, и оттука Канопус станала ''α Carinae'' (латинизирано во ''Alpha Carinae''). Таа е наведена во каталогот на сјајни ѕвезди како HR 2326, каталогот „Хенри Дрејпер“ како HD 45348 и каталогот „Хипаркос“ како HIP 30438. Фламстид не ја нумерирал оваа јужна ѕвезда, но Бенџамин Апторп Гулд ѝ го дал бројот 7 (7 G. Carinae) во неговата ''Uranometria Argentina''.
Повремено име што се гледа на англиски е ''Сохејл'', или женственото Сохеила; на турски е ''Süheyl'', или женско Süheyla, од арапското име за неколку светли ѕвезди, سهيل ''suhayl'', а Канопус бил познат како Сухел во средновековно време. Алтернативните правописи вклучуваат Сухаил, Сухајл, Сухилон, Сухејл, Сохејл, Сухајил, Шоел, Сохил, Сохеил, Сахил, Сухајил, Сохајил, Сихел и Сихил. Алтернативно име било ''Wazn'' „тежина“ или ''Haḍar'' „земја“, што имплицира на каменот за сидро што го користел бродот, наместо да се поврзува со неговата ниска позиција во близина на хоризонтот. Оттука доаѓа неговото име во ''алфонсинските табели'', Suhel ponderosus, латинизација на ''Al Suhayl al Wazn''. Неговото грчко име било оживеано за време на ренесансата.
2 Набљудување
Шпанскиот муслимански астроном Ибн Рушд заминал во Маракеш (во Мароко) за да ја набљудува ѕвездата во 1153 година, бидејќи била невидлива во неговата родна Кордоба, ел-Андалус. Тој ја искористил различната видливост на различни географски широчини тврдејќи дека Земјата е тркалезна, следејќи го аргументот на Аристотел кој тврдел дека таквото набљудување е можно само доколку Земјата е релативно мала сфера.
Англискиот истражувач Роберт Хјус го предочил Канопус на европските набљудувачи во неговото дело ''Tractatus de Globis'' од 1592 година, заедно со Ачернар и Алфа Кентаур, забележувајќи:„Денес, значи, има само три ѕвезди од првата големина што можев да ги забележам во сите оние делови што никогаш не се видени овде во Англија. Првата од нив е таа светла ѕвезда во строгиот дел на Арго, која ја нарекуваат Канобус. Втората е на крајот на Еридан. Третата е во десната нога на Кентаур.
Кога се гледа од географски широчини јужно од S, Канопус претствувакружна ѕвезда. Бидејќи Канопус е толку далеку на југ на небото, тој никогаш не се издигнува во средните до крајните северни ширини; во теорија северната граница на видливост е географска ширина северно. Ова е јужно од Атина, Ричмонд, Вирџинија (САД) и Сан Франциско, и многу блиску до Севиља и Агриџенто. Тоа е речиси точно на географската широчина на Ликовата опсерваторија на планината Хамилтон, Калифорнија, од која е лесно видлива поради ефектите на височината и атмосферската рефракција, кои додаваат уште еден степен на нејзината привидна надморска височина. Под идеални услови, може да се забележи дури на север до од брегот на Тихиот Океан. Друг најсеверен рекорд на видливост дошол од планината Немрут во Турција, географска ширина . Полесно е видливо на места како што се Заливскиот брег и Флорида и островот Крит (Грција) каде најдобрата сезона за гледање околу 21 часот е кон крајот на јануари и почетокот на февруари.
Канопус има боен показател B-V од +0,15 - каде што 0 е синобело - што покажува дека е суштински бело, иако е опишано како жолтобело. Спектралниот тип на Канопус е даден како F0 и постепено потоплиот A9. Таа е помалку жолта од Алтаир или Прокион, со индекси измерени како 0,22 и 0,42, соодветно. Некои набљудувачи можеби го разбрале Канопус со жолта нијанса бидејќи е ниска на небото и оттука подложена на атмосферски ефекти. Патрик Мур рекол дека никогаш не му изгледало ништо друго освен бело. Болометриската корекција за Канопус е 0,00, што покажува дека визуелната апсолутна величина и болометриската апсолутна величина се еднакви.
Канопус претходно билa предложенa да биде член на здружението Скорпиja -Кентаур, но тој не се наоѓа во близина на подгрупите на таа асоцијација и не е вклучен како член на Sco-Cen во кинематичките проучувања кои користеле астрометриски податоци на Хипаркос. Се смета дека Канопус не е член на некоја блиска млада ѕвездена група. Во 2014 година, астрономот Ерик Мамајек објавил дека екстремно магнетно активното џуџе М (има силна коронална емисија на Х-зраци), 1,16 степени јужно од Канопус, се смета дека дели заедничко правилно движење со Канопус. Проектираното раздвојување на M џуџето 2MASS J06234738-5351131 („Канопус B“) е приближно 1,9 парсеци. Сепак, и покрај ова големо раздвојување, сè уште е во рамките на проценетиот плимски радиус (2,9 парсеци) за масивната ѕвезда Канопус.
Ниту една ѕвезда поблиску од Канопус не е посветла од неа, и таа била најсветлата ѕвезда на ноќното небо на Земјата во текот на три епохи во последните четири милиони години. Другите ѕвезди се појавуваат посветли единствено за време на релативно привремени периоди, за време на кои тие го минуваат Сончевиот систем многу поблиску од Канопус. Пред околу 90.000 години, Сириус се приближила доволно блиску што станала посветла од Канопус, а така ќе остане уште 210.000 години. Но, за 480.000 години, додека Сириус ќе се оддалечи и ќе изгледа побледо, Канопус повторно ќе биде најсветлата и ќе остане таква во период од околу 510.000 години.
2.1 Улога во навигацијата
Југоисточниот ѕид на Ќаба во Мека е усогласен со точката на издигнување на Канопус, а исто така го носи името ''Џануб'' . Бедуините од Негев и Синај го познавале Канопус како ''Сухејл'' и го користеле и Северница како две главни ѕвезди за навигација ноќе. Бидејќи исчезнува под хоризонтот во тие региони, се поврзува со променлива природа, наспроти секогаш видливиот Поларис, кој бил кружен и оттука „непоколеблив“.
Јужниот небесен пол може приближно да се наоѓа со помош на Канопус и друга светла ѕвезда, Ачернар, бидејќи трите прават рамностран триаголник. Канопус седи на имагинарна линија што се протега во еден правец до Сириус и до јужниот небесен пол.
Светлината и местоположбата на Канопус е далеку од еклиптиката и ја прават корисна за навигација во вселената. Многу вселенски летала носат специјална камера позната како „Canopus Star Tracker“ плус сензор за сонце за одредување ориентација. Маринер 4 ја користела Канопус за стабилизација на втората оска (по заклучувањето на Сонцето) во 1964 година, прв пат кога била користена ѕвезда.
3 Спектар
Канопус била малку проучувана од западните научници пред 20 век. Неа и била дадена спектрална класа F во 1897 година, рана употреба на оваа екстензија на Секи класа I, применета на оние ѕвезди каде водородните линии се релативно слаби, а линијата на калциум К релативно силна. Била дадена како стандардна ѕвезда од F0 во каталогот „Хенри Дрејпер“, со спектрален тип F0 опишана дека има водородни линии половина од јачината на ѕвезда A0 и линијата на калциум K три пати посилна од Hδ. Американскиот астроном Џеси Гринштајн бил заинтересиран за ѕвездените спектри и го користел новоизградениот телескоп „Ото Струве“ во опсерваторијата Мекдоналд за детално да го анализира спектарот на ѕвездата. Во еден труд од 1942 година, тој објавил дека спектарот е доминиран од силни широки водородни линии. Исто така, постојат линии за апсорпција на јаглерод, азот, кислород, сулфур, железо и многу јонизирани метали. Тоа било проучувано во ултравиолетово од раниот астрономски сателит, Близнаци XI во 1966 година. УВ спектрите се сметале за конзистентни со суперџинот F0 со температура од , прифатените параметри за Канопус во тоа време. Астрономите од Нов Зеланд Џон Херншо и Кришна Десикачари подетално го испитувале спектарот, објавувајќи ги своите резултати во 1982 година.
Кога на ѕвездената класификација била додадена на шемата за спектрална класификација MK, на Канопус и била доделена класа Iab што укажува на суперџин со средна сјајност. Ова се засновало на релативната јачина на одредени спектрални линии за кои се смета дека се чувствителни на сјајноста на ѕвездата. Во 5-тото издание на Каталогот на сјајни ѕвезди, и е дадена спектралната класа F0II, класата на сјајност што укажува на светол џин. Профилите на Балмеровата линија и јачината на кислородната линија укажуваат на големината и сјајноста на Канопус.
Кога ќе се земат предвид ефектите од брзината на ѕвездената ротација на спектралните линии, спектралната класа MK на Канопус се прилагодува на A9II. Неговиот спектар претежно се состои од линии на апсорпција на видлив континуум, но одредена емисија е откриена. На пример, линијата на калциум К има слаби емисиони крила на секоја страна од силната средна линија на апсорпција, првпат забележана во 1966 година. Профилите на емисионите линии обично се во заемен однос со сјајноста на ѕвездата како што е опишано со Вилсон-Бапуовиот ефект, но во случајот на Канопус тие укажуваат на сјајност многу помала од онаа пресметана со други методи. Подетални набљудувања покажале дека профилите на емисионите линии се променливи и може да се должат на површините на површината на ѕвездата. Емисијата може да се најде и во други линии како што се линиите h и k на јонизиран магнезиум.
4 Растојание
Пред лансирањето на сателитскиот телескоп Хипаркос, проценките на растојанието за Канопус варираат во голема мера, од 96 светлосни години до 1200 светлосни години (или 30 до 370 парсеци). На пример, стара проценка на растојание од 200 парсеци (652 светлосни години) му дала сјајност од , далеку повисоко од современите проценки. Поблиското растојание е изведено од мерењата на паралакса од околу мас. Поголемото растојание произлегува од претпоставката за многу светла апсолутна величина за Канопус.
Хипаркос утврдилдека Канопус се наоѓа на 310 светлосни години од Сончевиот систем; ова се заснова на неговото мерење на паралакса од од 2007 година. Со 95 парсеци, меѓуѕвезденото изумирање за Канопус е ниско со 0,26 величини. Канопус е премногу светла за да биде вклучена во нормалните опсервации на сателитот Гаја и нема објавена паралакса Гаја за неа.
Во моментов ѕвездата се оддалечува од Сонцето со радијална брзина од 20 km/s. Пред некои 3.1 милиони години најблиску се приближила до Сонцето на растојание од околу паралакси. Канопус орбитира околу Млечниот Пат со хелиоцентрична брзина од 24,5 km/s и мала ексцентричност од 0,065.
5 Физички карактеристики
Спектралната линија во спектарот на Канопус малку се поместуваат со период од . Ова за прв пат било откриено во 1906 година и доплеровите варијации биле толкувани како орбитално движење. Дури била пресметана и орбита, но таков придружник не постои и малите радијални промени на брзината се должат на движењата во атмосферата на ѕвездата. Максималните забележани радијални брзини се само 0,7 до км/сек. Канопус има и магнетно поле кое варира со истиот период, откриено со Земановото разделување на нејзините спектрални линии. Канопус е светла на микробранова бранова должина, една од ретките ѕвезди од класата F што може да се детектираат со радио. Вртежниот период на ѕвездата не е точно познат, но може да биде повеќе од триста дена. Проектираната ротациона брзина е измерена на 9 км/сек.
Раното интерферометриско мерење на нејзиниот аголен дијаметар во 1968 година дала вредност затемнети како екстремитети од , блиску до прифатената современа вредност. Интерферометрија со многу долга основна линија е искористена за пресметување на аголниот пречник на Канопус на мас. Во комбинација со растојанието пресметано од неговата паралакса, ова и дава полупречник од 71 пати поголем од Сонцето. Кога би била во центарот на Сончевиот систем, би се проширила 90% од патот до орбитата на Меркур. Полупречникот и температурата во однос на Сонцето значи дека таа е 10.700 пати посветла од Сонцето, а нејзината позиција во Херцшпрунг-Раселовиот дијаграм во однос на теоретските еволутивни патеки значи дека е пати помасивна од Сонцето. Мерењата на неговата форма наоѓаат отстапување од 1,1° од сферичната симетрија.
Канопус е извор на Х-зраци, кои веројатно се произведени од нејзината корона, магнетно загреана до неколку милиони келвини. Температурата најверојатно е поттикната од брзата ротација во комбинација со силното струење кое се пробива низ надворешните слоеви на ѕвездата. Меката рендгенска поткоронална емисија на Х-зраци е многу послаба од короналната емисија на тврди Х-зраци. Истото однесување е измерено и кај други суперџинови од класата F, како што е α Мирфак и денес се верува дека е нормално својство на таквите ѕвезди.
6 Еволуција
Спектарот на Канопус покажува дека таа поминала околу 30 милиони години од своето постоење како ѕвезда од синобела главна низа со околу 10 сончеви маси, пред да го исцрпи водородот во јадрото и да еволуира подалеку од главната низа. Положбата на Канопус во Херцшпрунг-Раселовиот дијаграм покажува дека моментално е во фаза на горење јадро-хелиум. Тоа е ѕвезда со средна маса која ја напуштила гранката на црвениот џин пред нејзиното јадро да се дегенерира и денес е во сина јамка. Моделите на ѕвездената еволуција во фазата на сината јамка покажуваат дека должината на сината јамка е силно под влијание на ефектите на ротација и мешање во внатрешноста на ѕвездата. Тешко е да се одреди дали ѕвездата моментално еволуира кон пожешка температура или се враќа на пониски температури, бидејќи еволутивните траги за ѕвездите со различна маса се преклопуваат за време на сините јамки.
Канопус лежи на топлата страна на појасот за нестабилност и не пулсира како кефеидните променливи со слична сјајност. Сепак, нејзината атмосфера се чини дека е нестабилна, покажувајќи силни знаци на конвекција.
Канопус може да биде доволно масивна за да експлодира од супернова со колапс со железо.
7 Културно значење
Канопус им била позната на античките Месопотамијци и го претставувала градот Ериду во каталозите ''на трите ѕвезди'' секоја вавилонска ѕвезда, а подоцна и во МУЛ. АПИН околу 1100 п.н.е. Канопус била наречена МУЛ. НУН <sup>KИ</sup> од Вавилонците, што во превод значи „ѕвезда на градот Ериду“. Ериду бил најјужниот и еден од најстарите сумерски градови. Од таму има добар поглед кон југ, така што пред околу 6000 години поради прецесијата на Земјината оска првото издигнување на ѕвездата Канопус во Месопотамија можело да се забележи само оттаму на јужниот меридијан на полноќ.
Денес, ѕвездата Сигма Стрелец е позната по заедничкото име Нунки.
Канопус не била видлива за старите Грци и Римјани на копното; Сепак, таа била видлива за старите Египќани. Оттука, Арат не напишал за ѕвездата како што останала под хоризонтот, додека Ератостен и Птоломеј — набљудувајќи од Александрија — пишувале, нарекувајќи ја ''Канобос''. Еден египетски свештенички поет во времето на Тутмос III ја спомнал ѕвездата како ''Карбана,'' „ѕвездата што ја истура својата светлина со поглед на оган, кога ја растера утринската роса“. За време на Птоломеидите, ѕвездата била позната како ''Птолемајон'' (грчки: Πτολεμαῖον) и нејзиното акронихално издигнување го означувало датумот на фестивалот Птолемаја, кој се одржувал на секои четири години, од 262 до 145 п.н.е.
Грчкиот астроном Посидониј ги користел набљудувањата на Каноп за да го пресмета прецизно обемот на Земјата, околу 90-120 п.н.е.
7.1 Кина
Канопус била опишана како Шоу Ксинг, ѕвездата на долговечноста, во ''Шиџи'' ( Записи на големиот историчар) завршен во 94 п.н.е. од кинескиот историчар Сима Ќен. Повикувајќи се на извори од периодот на завојуваните држави, тој забележал дека е јужен пандан на Сириус, и напишал за светилиште посветено на него, основано од царот Чјин Ши Хуанг помеѓу 221 и 210 година п.н.е. За време на династијата Хан, ѕвездата била поволна, нејзината појава на јужното небо најавувала мир и војна во отсуство. Од царската престолнина Чанг'ан, ѕвездата правела низок транзит низ јужното небо, означувајќи го вистинскиот југ за набљудувачите и честопати била заматена од облаци. Во тоа време, исто така била поистоветувана со Старецот од Јужниот Пол Под ова име, Канопус се појавува (иако погрешно поставена на север) на средновековниот кинески ракопис Ѕвездената карта Дунхуанг, иако не може да се види од кинескиот главен град Чанган. Кинескиот астроном Ји Ксинг патувал на југ за да ги нацрта Канопус и други далечни јужни ѕвезди во 724 година. Нејзината персонификација како ѕвездата на Старецот била популаризирана во династијата Танг, каде што често се појавувала во поезијата и спомениците. Подоцна, за време на династијата Минг, ѕвездата била основана како една од Трите ѕвезди (Фу Ло Шу), често појавувајќи се во уметноста и литературата од тоа време. Оваа симболика се проширила во соседните култури во Азија. Во Јапонија, Канопус е позната како ''Мера-боши'' и ''Руџин-сеи'' (старецот ѕвезда),, а во Монголија бил олицетворен како Белиот старец. Иако врската била позната на Тибет, со имиња како што се ''Генпо карпо'' (''Rgan po dkar po'') или ''Genkar'' (''Rgan dkar'') „Бел старец“, симболиката не била популарна. Наместо тоа, Канопус почесто се нарекувала како ''Карма Риши སྐར་མ''''་རི་ཥི།'', изведено од индиската митологија. Тибетанците го прославиое хелијакалното издигнување на ѕвездата со ритуално капење и ја поврзувале со утринската роса.
7.2 Африка
Во митологијата Гуанче на островот Тенерифе (Шпанија), ѕвездата Канопус била поврзана со божицата Чаксиракси.
Цваните од Боцвана ја познавале Канопус како ''Нака''. Појавувајќи се доцна на зимското небо, таа најавувала зголемени ветрови и време кога дрвјата ги губат лисјата. Сопствениците на акции знаеле дека е време да ги стават своите овци со овни. Во јужна Африка, народот Сото, Цвани и Венди ја нарекувале Канопус ''како Нака'' или ''Нанга'', „ѕвезда на рогот“, додека Зулу и Свази ја нарекувале ''во Хвенквези'' „Брилијантна ѕвезда“. Се појавува на небото пред зори во третата недела од мај. Според Венда, првиот човек што ќе ја види Канопус би дувал во рог ''на фалафала'' од врвот на еден рид, добивајќи крава за награда. Сото поглаварите доделиле и една крава и им наредиле на своите лекари да фрлаат коцки и да го прочитаат богатството за следната година. На Бушманите од Јужна Африка, Канопус и Сириус сигнализирале појава на термити и летечки мравки. Тие, исто така, верувале дека ѕвездите имаат моќ да предизвикаат смрт и несреќа, а особено им се молеле на Сириус и Канопус да дадат добра среќа или вештина. Народот Кунг од пустината Калахари во Боцвана сметал дека Канопус и Капела се рогови на ''tshxum'' (Плејадите), појавата на сите три го означувал крајот на сушната сезона и почетокот на сезоната на дождови.
Навахо ја набљудувале ѕвездата и ја нарекле ''Maʼii Bizòʼ'', „Ѕвездата на Којот“. Според легендата, Maʼii (којот) учествувале во именувањето и поставувањето на соѕвездијата на ѕвездите за време на создавањето на универзумот. Тој ја поставил Канопус директно на југ, именувајќи го по себе.
Луѓето од Калапало од државата Мато Гросо во Бразил ги гледале Канопус и Прокион како ''Кофонго'' „Патка“, а Кастор и Полукс ги претставувале нејзините раце. Појавата на астеризмот го означувало доаѓањето на сезоната на дождови и зголемувањето на маниоката, основна храна што им се давала на гостите на гозбите.
7.3 Австралија
Канопус била идентификувана како предок ''Ваа'' „врана“ на некои луѓе од Кури во југоисточна Австралија. Народот Буронг од северозападна Викторија верувале дека ''Вор'' (Канопус) бил брат на ''Варепил'' (Сириус) и дека тој донел оган од небото и го претставил на човештвото. Неговата сопруга била ''Collowgullouric War''. Народот Пирт-Копан-ноот од западна Викторија раскажува за ''Ваа'' „врана“ што се заљубува во кралицата ''Гнеангар'' „Орел со клин опаш“ (Сириус) и нејзините шест придружници (Плејадите). Неговиот напредок е отфрлен, тој слуша дека жените бараат грмушки и така се претвора во ѓубре. Кога жените го откопуваат, тој се претвора во џин и ја носи.
Народот Кулин ја нарекувал Канопус како ''Ло-ан-тука''. Предметите на небото се исто така поврзани со состојби на постоење за некои племиња; Ваилвун од северен Нов Јужен Велс го познаваат Канопус како ''Вумба'' „глув“, заедно со Марс како ''Гумба'' „дебел“ и Венера како ''Нгиндигиндоер'' „се смееш“.
Тасманиските домородци тврдат дека Канопус е ''Дромерден'', брат на ''Моине''; двајцата се степале и паднале од небото, при што ''Дромерден'' паднал во заливот Луиза во југозападна Тасманија. Астрономот Дуан Хамахер го идентификувал Канопус со ''Моине'' во труд кој датира орална традиција на тасманиските абориџини до доцниот плеистоцен, кога Канопус бил многу поблиску до јужниот небесен пол.
7.4 Наследство
Канопус се појавува на знамето на Бразил, симболизирајќи ја државата Гојас.
Два тендери за подморници на американската морнарица се именувани по Канопус, првиот служел од 1922 до 1942 година, а вториот служел од 1965 до 1994 година.
Кралската морнарица изградила девет бродови од класата Канопус на почетокот на 19 век и шест кои влегле во служба помеѓу 1899 и 1902 година.
Постојат најмалку две планини именувани по ѕвездата: планината Канопус на Антарктикот; и планината Канопус или ридот Канопус во Тасманија, локацијата на астрономската опсерваторија Канопус Хил.
7.5 Во популарната култура
Измислената планета Аракис, од романот Дина на Френк Херберт од 1965 година '','' орбитира околу Канопус.
8 Поврзано
* Список на најсјајни ѕвезди
9 Наводи
9.1 Библиографија
**