procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Антонио Брусиоли

Антонио Брусиоли (роден околу 1498 година, починал на 6 декември 1566 година) бил италијански хуманист, религиозен мислител, издавач и писател најпознат по неговиот превод на Библијата на италијански. Тој е првиот што објавил италијански превод на Аристотеловата ''политика''. Недолго потоа станало задолжително читање во академиите во Падова.
Во 1555 година неговиот италијански превод на Библијата бил ставен на Индексот на забранети книги од папата Павле IV. Тој бил суден за ерес, осуден и принуден да се откаже.
1 Живот
Брусиоли е роден во Фиренца на непознат датум. Во својата младост, Брусиоли бил често присутен и соработник во кругот на хуманисти и научници кои се сретнале во Орто Оричелари, големата градина во Фиренца. Меѓу истакнатите мислители со кои Брусиоли развил врски таму, се издвојуваат имињата на Франческо Катани да Диачето, Лујџи Аламани и Николо Макијавели.
Во 1522 година, Брусиоли, заедно со неколку други членови на Орто Оричелари, бил вмешан во заговор за атентат на кардиналот Џулио Медичи. Бегајќи од градот, Брусиоли се засолнил во Лион, каде што започнал да работи на збирка трактати за морална филозофија, збирка објавена во Венеција во 1526 година. Овој збир на дела го формирало јадрото на неговиот ''Дијалог'', кој тој ќе го прошири во текот на следните две децении. За време на неговиот престој во Лион, се чини дека тој апсорбирал многу од религиозните идеи на германските реформатори, усвојувајќи умерено лутеранска теологија во неговиот превод на Библијата, дело за кое некои рекоа дека во голема мера се потпира на Мартин Буцер.
По ограбувањето на Рим и бегството на Медичи од Фиренца во 1527 година, Брусиоли се вратил во својот роден град за да учествува во основањето на Република Фиренца. Како и да е, како политички умерен и строг верник дека доминиканските монаси на Сан Марко треба да ги држат надвор од државните работи, тој брзо се судрил со доминантната фракција Савонаролан, која била протерана од градот во 1528 година.
Брусиоли поминал голем дел од остатокот од својот живот во Венеција, каде двапати бил суден за ерес. Откако првпат бил осуден во 1548 година и прогласен за виновен за ширење еретички материјали (но не и за ерес), тој побегнал во толерантниот суд на Ферара и во заштитата на војвотката Рене од Франција. Од тој момент до остатокот од неговиот живот, ограничувањата на неговата способност да објавува му предизвикало голема сиромаштија. Во 1549 година, го наоѓаме како упатува молба кон Козимо I де Медичи, надевајќи се дека ќе добие стипендија во замена за редовни извештаи за политичките активности. Во 1555 година неговиот италијански превод на Библијата бил ставен на Индексот на забранети книги од папата Павле IV. Додека бил во Венеција, повторно бил суден за ерес, осуден и принуден да се откаже. Поголемиот дел од остатокот од животот го поминал во домашен притвор и во екстремна сиромаштија.
2 Наводи
* Спини, Џорџо. ''Tra Rinascimento e Riforma.'' Фиренца, 1940 година.
Палм Ангелс

+ Палм Ангелс, Тип, Општество со ограничена одговорност
Индустрија, Мода
Основана, 2015 година; Пред 8 години во Милано, Италија
Основач, Франческо Рагаци
Седиште, Милано, Италија
Областа што се служи, Ширум светот
Производи, Облека, чевли, додатоци
Родител, Нова гардиска група
Веб-страница
Палм Ангелс е луксузен моден бренд основан во 2015 година од италијанскиот уметнички директор и фотограф, Франческо Рагаци кој е и поранешен уметнички директор на Монклер.
1 Историја
Книгата, објавена од Рицоли, содржи збирка црно-бели фотографии од сцената на скејтбординг во ЛА, снимена од Рагаци и вовед напишан од Фарел Вилијамс. Лансирањето се одржало во Париз во поранешната концептуална продавница наречена Колете.
Ова довело до создавање на бренд каде фасцинацијата кон американската култура се спојува со италијанската перспектива, инспиративни колекции составени од деконструирани и удобни форми со неочекувани сарторијални детали. Објавувањето на книгата во 2014 година ја започнало првата подготвена колекција (есен - зима 2015), со колекција пролет-лето и есен - зима која последователно се издава секоја година.
2 Соработки
Во 2018 година, Палм Ангелс се здружил со американски бренд за да дизајнира мала колекција на дуксери.
3 Наводи
Рубикон

Рубикон (|Rubico) е мала река на север на Италија. Таа имала посебно значење во римското право, бидејќи ниту еден генерал немал овластување да ја премине со своите трупи. Почнувајќи од 59 п.н.е., служела како граница меѓу римските провинции и Кисалпска Галија; законот на тој начин го штител Рим од внатрешните воени закани. Таа станала позната кога Јулиј Цезар ја поминал со својата легија под оружје на 10 јануари 49 п.н.е. по углед на Гнеј Помпеј Велики. Со тоа го прекршил законот на Римскиот сенат. Според историчарот Светониј, откако ја преминал реката, тој ја изговорил познатата фраза: Коцката е фрлена („Alea iacta est“).
Оттогаш постои израз „да ја премине Рубикон“ кој го надживеал тогашниот Рим, па и денес се користи за човек кој се впушта во акција со ризични последици.
За време на Римската Империја, Рубикон се влевал во Јадранско Море помеѓу Римини (''Ариминиум'') и Чезена (''Кезена''). Сегашниот соодветен тек често се оспорува. Главно се врзува со реката ''Писјатели'', која извира на истата планина и тече паралелно во двете долини за да се спои на нивото на морето во местото Гатео.
1 Поврзано
* Гај Јулиј Цезар
Музеј на ориентална уметност (Торино)

''Музеј на ориентална уметност'' (|Museo d'Arte Orientale, познат и по акронимот ''МАО'') е музеј сместен во палата од 17 век во градот Торино, Италија .
Музејот содржел една од најважните збирки на азиската уметност во Италија. Колекцијата од околу 2200 дела ги претставувале културните и уметничките традиции од целиот азиски континент.
1 Историја
Музејот бил отворен на 5 декември 2008 година, со спојување на азиската колекција на Музејот на античка уметност во Торино во Палацо Мадама и придонеси од Градското собрание на Торино, регионот Пиемонт, Фондацијата Џовани Ањели и Компанија ди Сан Паоло. Архитектот Андреа Бруно ја надгледувал реставрацијата на Палацо Мацонис за сместување на новоформираниот музеј.
2 Колекција
Двете Јапонски карпести градини се наоѓаат во дворот на приземјето, како и во простор за привремени изложби.
Првиот кат вклучувал збирки од Индија, античка Гандара и Југоисточна Азија. Колекциите на кинеската уметност (вклучувајќи ја неолитската Кина, ритуалните бронзи, лакови и погребната уметност од династиите Хан до Танг) се наоѓале на првиот кат. Мезанинот помеѓу првиот и вториот кат содржел јапонски дела (главно статуи, слики и лакови). Галеријата на Хималаите се наоѓала на третиот кат и била посветена на будистичката уметност од Бутан, Непал и Тибет. На четвртиот кат биле сместени збирки од исламските земји, вклучувајќи ги Турција, Иран, Ирак и Арапскиот Полуостров (главно бронзи, керамика и плочки). Покрај овие збирки, кои се состоеле од околу 2.300 дела, имало повеќе од 1.400 археолошки наоди кои датирале од предисламскиот период од ирачките ископувања на Селевкија и Коче.
3 Наводи
Пене (тестенина)

Пенe се вид тестенини во форма на цилиндар, чии краеви се исечени дијагонално. ''Пене'' е множинска форма на италијанскиот збор ''pena'' (што значи ''пенкало,'' но исто така и молив), изведен од латинскиот ''penna'' (што значи „пердуви“ или „пердув“) и сроден со англискиот збор ''pen''. Кога бил создаден овој формат, требало да ги имитира челичните врвови на пенкала кои тогаш биле сеприсутни.
1 Потекло
Пене се една од ретките форми на тестенини со специфичен датум на потекло: во 1865 година Џовани Батиста Капуро, производител на тестенини од Сан Мартино (Џенова), добил патент за машина за дијагонално сечење. Неговиот изум ги сече свежите тестенини во форма на молив без да ги дроби, во големина која варира помеѓу 3цм ''мезе пене'' (пола молив) и 5цм ''пене'' (моливи).
2 Опис и варијации
Во Италија ''пене'' се произведуваат во две главни варијанти: ''пене лисце'' (мазно) и пене ригате (избраздени). ''Пенони'' („големи пердуви“) е поширока верзија на пените. Исто така може да се најде малку поголема верзија наречена ''мостаколи'' (што на некои италијански дијалекти значи „мали мустаќи“), која исто така може да биде или мазна или со избраздена текстура.
Пене е погодна за комбинација со широк спектар на сосови и производи.
Пене традиционално се готви ал денте и неговата форма го прави особено погоден за сосови, како што се песто, маринара или арабијата. Последново се слави затоа што било прикажано неколку пати во италијански филмови, особено во филмот ''Големата храна'' на Марко Ферерија и во филмот ''Рим'' на Федерико Фелини.
Во Трентон, Њу Џерси, тестенините се нарекуваат „моливи“ поради неговата форма.
Фестенштајн (замок)

Замокот Фестенштајн е руиниран замок од 13 век, сместен во Јужен Тирол, во северна Италија. Сместен е на карпеста површина по име ''Гајдер Шлухт'' и до неа може да се стигне само преку стрмно планинско искачување. Замокот бил изграден околу средината на 13 век и луѓето го користеле како упориште од многуте воени лидери од областа. Бил спасен од натамошно влошување во 2008 година.
1 Историја
Не е познат точниот датум кога бил изграден замокот Фестенштајн. Се споменува во пишаните документи во средината на 13 век и веќе бил изграден во времето кога грофовите Епан го зазеле. Го користеле како упориште и за собирање даноци од околните фарми. Замокот во одреден момент бил оштетен, а поправките започнале во 1383 година, кога станал сопственост на Лордовите на виландерите. Замокот многупати ги менувал сопствениците припаѓајќи на семејството Спаренбергер во 15 век и на лордовите Лансер ди Апијано помеѓу 1654 и 1818 година.
Бианчело дел Метауро

Бианчело дел Метауро е вино со контролирано потекло направено во провинцијата Пезаро и Урбино, во регионот Марке, Италија.
1 Географија
Регионот лежи на источниот брег на Италија, блиску до Пезаро и ги опфаќа градовите Фано и Сенигалија . Винскиот регион целосно се наоѓа во два поголеми области: Коли Песареси и Фалерио деи Коли Асколани и го дели својот јужен дел и со Лакрима ди Моро Алба.
Винскиот регион се состои од ридови кои се протегаат од запад кон исток покрај реката Метауро, во северниот дел на Марке. Почвата е претежно песочна глина.
2 Историја
Според легендата, римската војска ги победила картагинските сили предводени од братот на Ханибал, Хасдрубал, поради големата употреба на вино Бианчело пред големата битката.
3 Вино
Бианчело дел Метауро е уникатен бидејќи е направен речиси целосно од грозје Бианчело (исто така познато како Бианкело или Бианкучио). Бианчело мора да се состои од најмалку 95% од смесата.
Гран Кафе Дони

Гран Кафе Дони или Донис била кафетерија во Фиренца основана на крајот на 19 век. Првично се наоѓала во Палацина Реале во паркот Касцин, потоа се преселила на „Вија Торнабуони“, во близина на Британскиот конзулат. Кафулето било фаворизирано од аристократијата и вишата средна класа, особено од британските граѓани кои живеат во Фиренца, како што е Скорпиони.
1 Општо
Кога Бенито Мусолини ја нападна Абисинија (сегашна Етиопија), Британците го изразиле своето јавно неодобрување. Ова довело до избувнување на фашистичко насилство во Гран Кафе Дони во 1935&ndash;1936 г.
Најпознатите клиенти на Гран Кафе Дони биле социјалистичката Виолет Трефусис, која била познаничка на самиот Мусолини, и група постари Англиски дами наречени Скорпиони кои живееле во Фиренца помеѓу светските војни.
Кафетеријата се затвори во 1986 година.
Гран Кафе Дони е исто така еден од главните поставки во автобиографскиот филм ''Tea with Mussolini'' на Франко Зефирели.
2 Поврзано
* Скорпиони
* Чај со Мусолини
Еврочоколадо

ЕвроЧоколадо е годишен чоколаден фестивал кој се одржува во Перуџа, главниот град на регионот Умбрија во централна Италија.
1 Општо
Фестивалот се одржува од 1993 година и е еден од најголемите фестивали на чоколада во Европа. ''ЕвроЧоколадо'' секоја година привлекува речиси еден милион туристи и италијански жители. Трае девет дена и се наоѓа на плоштадите и областите на Пиаца Италија, Пиаца Дела Република, Корсо Ванучи, Виа Мацини, Виа Фани, Терасата на покриениот пазар и Пиаца IV Новембре.
Најпознатата италијанска компанија за чоколади ''Перугина'' која сега му припаѓа на Нестле. ЕвроЧоколадо нуди многу опции за закуски и сувенири како што се банани прекриени со чоколадо, чоколаден ликер, калапи за чоколада и чоколадни цигли.
ЕвроЧоколадо нуди разновидни активности, вклучувајќи изложби на чоколадна уметност, експериментални дегустации на чоколада, улични изведби и вајање на чоколадо. Во последниве години, направено е иглу од 3,600 килограми чоколадни тули. Има дури и можност да закажете состанок за спа-спа за чоколаден ден . Во 2003 година беше изградена најголемата чоколадна лента во светот. Измерено е повеќе од 7 метри во должина, 2 метри висока и направена со 5.980 килограми темно чоколадо и илјадници лешници.
ЕвроЧоколадо се прошири и во други италијански градови, како што се Рим и Торино.
2 Наводи
Паоло Босели

Паоло Босели (8 јуни 1838 &ndash; 10 март 1932 година) бил италијански политичар кој бил 34-ти премиер на Италија за време на Првата светска војна.
1 Биографија
Босели е роден во Савона, Лигурија.
Босели бил првиот професор по наука на Универзитетот во Рим пред да влезе во политиката. Тој служел 51 година како пратеник на либералната десница.
Назначен за министер за образование во 1888 година, Босели ја реорганизирал Банката на Италија со неговото следно портфолио, како министер за финансии во 1899 година. Тој исто така служел во владата на Сидни Сонино од 1906 година.
Во јуни 1916 година тој бил релативно неистакнат политичар од десниот центар и еден од најстарите членови на италијанскиот парламент, кога бил назначен за премиер, по падот на владата на Саландра како резултат на воените порази.
Неговата влада падна во октомври 1917 година како резултат на воениот пораз во Битката кај Капорето, во која Италија загуби околу 800.000 луѓе, целото освојување направено досега во Првата светска војна, како и Фриули и делови од Венето. Босели бил силен поддржувач на главниот командант Лујџи Кадорна, кој исто така бил отпуштен по Капорето.
Додека Босели бил премиер, декретот од август 1917 година го проширил принципот на задолжително осигурување од несреќи на земјоделските работници генерално.
Тој починал во Рим на 10 март 1932 година и бил погребан во Торино.
Ла Спекола

Музејот за зоологија и природна историја, најпознат како Ла Спекола, е природонаучен музеј во Фиренца, централна Италија, кој се наоѓа веднаш до палатата Пити . Името ''Спекола'' значи опсерваторија, упатување на астрономската опсерваторија основана таму во 1790 година. Сега е дел од Музејот на природната приказна во Фиренца . Овој музеј е дел од шесте различни збирки на четири различни локации за Музејот на Природната приказна во Фиренца.
1 Историја
Музејот има длабоки врски со историјата.Делови од колекцијата може да се проследат назад до семејството Медичи. Познат е по својата колекција на восочни анатомски модели од 18 век. Тој е еден од најстарите научни музеи во Европа.
Овој музеј се наоѓа во поранешната Палацо Торигани на Виа Романа 17, во близина на палатата Пити. Царско-кралскиот музеј за физика и природна историја бил основан во 1771 година од страна на големиот војвода Питер Леополд за јавно прикажување на големата колекција на природни куриозитети како што се фосили, животни, минерали и егзотични растенија стекнати од неколку генерации Медичи. Во времето на неговото отворање и во првите години на 19 век, тој бил единствениот научен музеј или ''Вундеркамер'' од ваков вид специјално создаден за публиката. Се отворил на 21 февруари 1775 година за пошироката јавност.
Денес музејот опфаќа 34 соби и содржи не само зоолошки теми, како што е плишан нилски коњ, туку и колекција на анатомски восоци, уметност развиена во Фиренца во 17 век со цел настава по медицина . Оваа колекција е многу позната во светот по неверојатната точност и реализам на деталите, копирани од вистински трупови. Исто така, во ''Ла Спекола'' се изложени научни и медицински инструменти. Делови од музејот се украсени со фрески и пиетра дура кои претставуваат некои од главните италијански научни достигнувања од ренесансата до крајот на 18 век.
2 Збирки
Збирките вклучуваат:
* Ентомолошки збирки кои припаѓаат на:
** Камило Рондани, примероци на Диптера и Хименоптера
** Ruggero Verity, примероци на Lepidoptera
** Пјетро Стефанели, примероци на Лепидоптера
** Виктор Антоан Сињоре, примерок од Хемиптера
** Адолфо Тарџони Тозети
** Фернандино Марија Пичоли
** Валдемар Фукс, примероци на Колеоптера
** Пјетро Баргаљи, примероци на Колеоптера
* Џакомо Дамијани, орнитолошки збирки
* Скелет на познатиот слон Ханскен (1630 – Фиренца, 9 ноември 1655 година)
Балада за свирепото

„Балада за свирепото“ (српски: ''Балада о свирепом'') — филм на режисерот Радивоје Лола Ѓукиќ од 1971 година. Главните улоги ги играат: Љуба Тадиќ, Јагода Калопер, Драгомир Бојаниќ Гидра, Раде Марковиќ, Петре Прличко итн.
1 Синопсис
Дмитар (го игра Тадиќ) е самотник кој со години живее сам во планината, во својата шумска колиба. Своевремено, тој ја затекнал сопругата в кревет со друг човек и во знак на одмазда, го натерал љубовникот да ѝ плати на неговата жена еден сребреник за услугата, а неа ја посрамотил пред луѓето. Тогаш, жената го напуштила, заедно со синот. Многу години подоцна, во колибата доаѓа брат му на Дмитар со молба да му помогне да фати една разбојничка банда која треба да помине тука. Водач на бандата е некогашниот љубовник на жената на Дмитар. Тогаш, меѓу разбојниците Димитар го препознава и својот син и одлучува сурово да се одмазди. Но, во таа прилика ќе настрада и Дмитар, кој конечно сфаќа дека човекот не е роден за да живее осамен.
Џолити

Џолити е познато кафуле и слаткарница, и наводно најстариот салон за сладолед во Рим, Италија. Основано е во 1890 година од Џузепе и Бернардина Џолити. Набргу потоа станал снабдувач на италијанското кралско семејство. Сè уште е во сопственост на истото семејство и се наоѓа на две локации: преку Уфици дел Викарио во близина на Пантеон и во E.У.Р.
Пио Алберго Тривулцио

Пио Алберго Тривулзио најчесто познат како Багина, е стар пензионерски дом и болница во Милано, Италија. Сè уште активен и ден денес, отворен уште од 1766 година.
1 Историја
Во 1766 година, миланскиот аристократ Толомео Тривулзио, по неговата смрт, го предал својот имот на засолниште за „старите сиромашни лица“, за да бидат сместении во неговата сопствена палата во областа Верзиере. Болницата почнала да функционира во 1768 година, а подоцна станала дел и од поголемото добротворно здружение кое ги вклучувало и двата главни традиционални сиропиталишта во Милано.
Во почетокот на 20 век, Тривулцио бил преместен на патот кој што ги поврзува Милано со Баџо, а потоа го добил и прекарот „Багина“.
Во 1992 година, Тривулцио доби и многу големо медиумско внимание како последица на политичкиот скандал во Тангентополи, бидејќи неговиот претседател Марио Киеза беше првиот политичар кој беше уапсен во судењето во Мани Пулите.
2 Наводи во популарната култура
Поради својата долговечност, „Багина“ е добро позната на миланското население и се споменува во миланската поп-култура и фолклор, на пр., во голем број милански дијалектални идиоми (на пример, ''sun bun per la Baggina'', „Јас сум добар за Багина“, што значи „стар сум“). Пејачот и текстописец Фабрицио Де Андре ја спомна ''„Il poeta della Baggina“'' во неговата песна ''La domenica delle salme'', вклучена во албумот Le Nuvole од 1990 година.
Лидија или сè што знам за жените

„Лидија или сè што знам за жените“ — поетски роман на македонскиот писател Тихомир Јанчовски, издаден во 2018 година во сопствено издание.
1 Содржина
Поетскиот роман „Лидија или сè што знам за жените“ од Тихомир Јанчовски во издание на авторот е поетски роман напишан во еден здив, или како што кажува авторот за пет дена.
„Лидија или сè што знам за жените“ е прво прозно дело на овој автор во жанрот поетски роман и претставува една луцидна и автобиографска приказна за „Поетот, музата, неговите приказни и нејзиното читање“.
.
„Лидија, или сè што знам за жените“ од Тихомир Јанчовски е погледот на светот на поетот, авторот. Не оптоварувајќи се дали ќе се допадне не читателот, на спонтан начин, успева да напише дело кое се чита во еден здив.
Мислата на авторот тече како вода, а стилот е толку едноставен, што читателот се чувствува како да разговара со авторот. Овој роман се застапени современи, секојдневни и универзални теми. Претставува роман за убавото. За убавината на животот. Јанчовски, дури и кога пишува за тешки и мрачни теми, тоа го прави на едноставен, природен, благ начин.
Така, тој ја опишува сончевата Битола која живее вистински. Широк Сокак е секако тука она збиралиште каде врие од луѓе кои го сакаат животот. Обичните луѓе се носителите на дејството, но исто толку убава е и осаменоста; „тагата е пожелна исто колку радоста, а обичната жена станува муза. Животот како да е овде и сега, едноставен и полн со смисла- пишува за овој роман Лидија Митоска-Ѓорѓиевска“
Академија Домус

Академија Домус е приватно училиште за дизајн во Милано, Италија. Тој нуди постдипломски и професионални курсеви за мода, индустриски дизајн и управување со дизајнот.
Домус Академијата е основана во 1982 година од семејството Мацоки, сопственици на, која ги издавала списанијата и ''Кватроруоте'' . Марија Грација Мацоки била претседател на училиштето. Џанфранко Фере бил во персоналот од 1983 до 1989 година, и Андреа Бранци била културна директорка во првите десет години. Во 2009 година училиштето го купил Лауреат Едукација од Балтимор, Мериленд за околу десет милиони евра.
Минестроне

Минестроне е густа супа од италијанско потекло направена од зеленчук, често со додаваат тестенини или ориз, понекогаш и двете. Вообичаените состојки вклучуваат грав, кромид, целер, моркови, густин, крутони и домати.
Бидејќи ова јадење е на менито на многу медитерански земји, не постои точен рецепт за неговите состојки, па затоа рецептите на оваа популарна супа се разликуваат во речиси сите италијански региони, бидејќи секој готвач има своја тајна состојка, а супата може да се направи од кој било кој сезонски зеленчук кој во моментот е доступен моментално достапен.
Минестроне може да биде вегетаријанска супа, но може да содржи и месо или месна супа врз основа на животински коски (како што е на пример, пилешка супа).
Добриот познавач на храната Ангело Пелегрини тврдел дека минестронот во основа е супа од грав, а во Италија тоа е грав борлоти (наречен римски грав) кој исклучиво се користи во оригиналниот италијански рецепт.
1 Состојки
* 450 г Минестроне, замрзната мешавина од зеленчук (моркови, праз, компири, домати, карфиол, тиквички, стебленца и корења од целер, зелка, боранија, грашок, грав борлото и магдонос), * 2 чешниња лук,
* 70 г мали тестенини
* 1 лажица концентрат на домат
* 1 дл пасирани домати
* 1 л супа од зеленчук или вода,
* 40 г рендан пармезан
* 1 ловоров лист, сушена мајчина душичка, свеж магдонос
* маслиново масло
* сол, мелен бибер
2 Подготовка
Подготовката започнува со сечкање лук, кој потоа на дното на тенџерето во кое ќе се готви супата на кратко се пропржува на маслиново или некое друго масло.
Потоа на пропржен лук се истура запрзната смеса од замрзнат зеленчук за Минестроне со кратко мешање.
Потоа се додава концентрат на домат и пасирани домати во тенџерето. Сето тоа се прелива со супа или вода, со додавање на мајчина душичка и ловорв лист.
Супата се готви на силен оган околу 20 минути, а потоа цело време нежно се крчка, и повремено се надополнува со густин или вода.
При крајот од варењето се додаваат тестенините, сол и бибер, и се готви на умерена температура со повремено мешање уште 10 минути додека не се сварат тестенините.
На крајот од готвењето, вкусот на супата може да се избалансира со додавање на зачини (сол, бибер) по желба.
3 Сервирање
Супата која се сервира во чинија, пред послужување се посипува со сечкан свеж магдонос и рендан пармезан.
4 Галерија
Олена Апанович

Олена Апанович (|Олена Михайлівна Апанович) (9 ноември 1919 – 21 февруари 2000 година) била украински историчар, истражувач на Запорожските Козаци. Таа била добитничка на наградата Антонович.
1 Биографија
Олена Апанович била родена во Мелекеш, Симбирска губернија (сега Димитровград, Уњлјановска област ), Русија, во нејзиното семејство на железнички службеник. Нејзините роднини раскажуваат како нејзината мајка ја родила Олена во железнички вагон. Нејзиниот татко бил белоруски селанец (оттука и белоруското презиме ''Апанович''), а нејзината мајка имала мало потекло од полско благородништво. Целото детство го поминала во Манџурија, североисточна Кина, каде што работел нејзиниот татко. Нејзиното семејство било депортирано од Кина од страна на Јапонците. Тие се населиле во Харков во 1933 година, каде Олена завршила гимназија. Мајката на Олена починала набргу потоа, а нејзиниот татко бил потиснат во 1939 година со лажни обвинувања. Во раните 1990-ти Апанович се вратила на студиите за украинските Козаци и објавила три книги со популарна привлечност: Приказни за Запорожските Козаци, 1991; Хетмани од Украина и Киш Отамани од Запорожските Сичи, 1993; и Украинско-руски договор од 1654: митови и реалност, 1994.
Во 1937 година, влегла во „Сојузничкиот институт за новинарство“ во Москва, но училиштето набрзо било затворено и Апанович се вратила во Харков каде што дипломирала на Педагошкиот институт (Факултет за руски јазик и литература) непосредно пред почетокот на Втората Светска војна. По почетокот на германската инвазија, била евакуирана во Казахстан и Башкирија. Од мај 1944 година, Олена работела во Централниот државен архив на Украина во Киев како истражувач и подготвила многу историски документи за објавување.
Во 1950 година, Апанович ја одбранила својата дисертација за диплома за кандидат на науки (приближно еквивалентна на докторат) за учеството на Запорожските Козаци во Руско-турската војна од 1768-1774 година. Таа потоа се приклучила на Институтот за историја на Академијата на науките на Украина како водечки експерт за Козаците. Во периодот од 1950-1972 година, водела археолошки експедиции на места поврзани со историјата на Запорожските Козаци, објавила многу научни трудови и направила целосен регистар на спомениците на Запорожските Козаци.
Од 1972 година, откако беше отпуштена од политички причини од Институтот за историја, Апанович работела во Централната научна библиотека на Академијата на науките на Украина, давајќи значителен придонес во истражувањето на ракописите. Во раните 1980-ти, таа честопати била поканета за историски консултант за документарни и фиктивни филмови за украинските Козаци.
2 Награди и почести
* 1991 година, Апанович станала член на Сојузот на писателите на Украина
* 1994 година, доделена и е наградата именувана по Т.Шевченко
* 1995 година, награда Антонович (САД)
3 Наводи
* Биографија на Апанович на локацијата на Музејот на дисидентското движење,
* Људмила Тарнашинска, „55 години „под знакот на Клио“. , ''Џеркало Тижнија, (Неделно огледало)'', 4–10 септември 2004 година.
Фритата

Фритата е италијанско јадење врз база на јајца слично на омлет или кајгана, збогатено со дополнителни состојки како што се месо, сирење и зеленчук. Зборот ''frittata'' е италијански и се преведува како „пржено“.
1 Историја
Италијанскиот збор ''frittata'' доаѓа од зборот ''friggere'' што значи „да се пржи“. Ова првично било општ термин за пржење јајца во тава, на спектарот: од пржени јајца, преку конвенционалниот омлет, до италијанската верзија на шпанскиот омлет, направен со пржени компири. Надвор од Италија, ''фритата'' се сметала за еквивалент на „омлет“ барем до средината на 1950-тите.
Во последните педесет години ''фритата'' стана термин за варијација на она што Делија Смит го опишува како „италијанска верзија на омлет“. Кога се користи во оваа смисла, постојат четири клучни разлики од конвенционалниот омлет:
* Секогаш постои најмалку една изборна состојка, а таквите состојки се комбинираат со смесата од изматени јајца додека јајцата сè уште се сурови наместо да се ставаат над смесата од речиси пржени јајца пред да се свиткаат, како во обичен омлет.* Јајцата може силно да се матат за да се внесе повеќе воздух во нив од традиционалните солени омлети, за да се овозможи подлабоко полнење и повоздушен резултат.
* Смесата се готви на многу тивок оган, побавно од омлет, најмалку пет минути, обично 15, додека долната страна не се испече, а горниот дел сè уште да биде течен.* Делумно зготвената фритата не се витка за да ја затвори содржината како омлет, туку или целосно се превртува, или накратко се пече на скара за да се испече горниот слој, или се пече околу пет минути.
2 Состојки
Фритата наликува на класичен омлет, единственото нешто е што состојките се мешаат со изматени јајца кои се печат, а на крајот се печат во рерна. Може да се сервира во тава или да се преврти на поголема чинија. Состојките на фритата се:
- Јајца: задолжително - зеленчук: блитва, спанаќ, кромид, тиквички, домати, пиперки, аспарагус, праз, компир, брокула.
- Сирење: кашкавал, пармезан, рикота, моцарела, фета, бело сирење.
- Месо: сланина, шунка, суво месо, колбаси
- Зачини: власец, оригано, магдонос, мајчина душичка печурки
- Варени тестенини.
3 Рецепти и одлики
Фритатата не смее да биде тенка, се прави од 4, 5 или 6 јајца, во кои се додава рендан пармезан, бибер и сол. Во тавче или тепсија на масло се пржи кромид, сечкана црвена пиперка, брокула, сланина, покријте ги со јајцата и измешајте. Можете се додаде парчиња моцарела, фета или козјо сирење и некој друг зеленчук (спанаќ, зелка, карфиол ...). Кога ќе се испече, се превртува или се става да се запече во рерна.
Фритата може да се јаде за појадок или како лесен ручек, а може да се спакува и за на пат.
Се смета за здрав и нутритивно вреден оброк.
4 Поврзано
* Омлет
Франческо Анакура

Џојс Франческо Анакоура (роден на 1 август 1994 година) е италијански фудбалер кој игра како голман за клубот Сестри Леванте од Серија Д. Тој има државјанство на Сејшели.
1 Клупска кариера
1.1 Рана кариера
Роден во Милано, главниот град на Ломбардија. Анакоура ја започнал својата кариера како играч на ломбардскиот клуб Интернационале во 2004 година. Тој го напушти Интер во 2008 година. Во јули 2010 година, Анакоура потпишал за клубот Парма од Емиља-Ромања привремен договор. Клубот од Серија А подоцна целосно го купил Анакура, откако тој успеал да се појави на 11 натпревари за резервниот тим на ''Примавера'' на Парма во текот на сезоната 2011-12. Алберто Галинета беше уште еден голман кој бил прв избор за резервниот тим на Парма таа сезона.
И Анакура и Галинета потпишале договор со шампионот во Серија А , Јувентус со размена на повеќе играчи во август 2012 година и јануари 2013 година. Договорот за трансфер бил за Раман Чибса и Филипо Бониперти во Парма.
1.2 Јувентус
На 17 август 2012 година, Анакоура бил официјално заменет со Раман Чибса од Јувентус со договор за косопственик. Правата за регистрација од 50% на играчите била проценета на 750.000 евра, како и двата клуба ја задржале полу-картичката. Анакоура потпишал 5-годишен договор со Јувентус, но веднаш се вратил во младинската академија на Парма.
Во текот на сезоната 2012-13 тој првенствено бил резервен голман на Матео Ферари кој одиграл 7 натпревари, а подоцна и на Матео Синсиља на 8 натпревари, по неговото пристигнување од Интер во јануари 2013 година. Анакура одиграл 8 натпревари во текот на таа сезона.
Во јуни 2013 година , договорот за сосопственост на Анакоура бил обновен, но Чибса бил продаден целосно на Парма со цел да се финализира неговиот трансфер во Сасуоло. На 19 јули 2013 година, заедно со младинскиот голман на Јувентус, Федерико Гаљардини, тие потпишале со италијанскиот четвртолигаш клуб, Пиемонтешкиот тим Кунео.
Анакоура го имал своето првотимско и професионално деби во првото коло на Копа Италија Лега Про 2013-14. Анакоура бил стартен чувар во лигата и му ја препуштич почетната позиција на Гаљардини во многуте натпревари. Сезоната ја завршил со 29 лигашки натпревари и со почеток во еден куп за време на Лега Про Секунда Дивизија 2012–13 и се вратил во Јувентус на 30 јуни 2014 година. Во јуни 2014 година повторно беше обновена сосопственоста.
На 12 јули 2014 година, Анакоура потпишал со новодојдениот во Серија Б, Про Верчели, на уште една привремена позиција; клубот, исто така, ја добил опцијата целосно да го купи играчот по завршувањето на сезоната 2014-15 во Серија Б. Во јануари 2015 година тој беше потпишан од Понтедера во друг привремен договор. Во јуни 2015 година, Јувентус ги доби преостанатите 50% права за регистрација на Анакоура од Парма бесплатно.
На 22 јули 2015 година, Анакоура му се приклучил на тимот на Лега Про Римини на позајмица од Јувентус.
Во јули 2016 година, Анакоура се приклучил на Казертана. На 19 јануари 2017 година се преселил во Анкона.
2 Надворешни
**
Сузана Бикел

Сузане Бикел (родена 1960 година, во Рим) е швајцарски египтолог.
1 Биографија
Студирала египтологија во Женева, а потоа работела во Францускиот институт за ориентална археологија во Каиро и во Швајцарскиот институт за египетска антика . Работела како археолог на повеќе локации во Среден и Горен Египет. Од 2000 година таа е предавач на Универзитетот во Фрајбург и од 2006 година е професор по египтологија на Универзитетот во Базел. Истражувањето на Сузана Бикел се фокусира на религијата и египетската археологија. Бикел е директор на проектот на Универзитетот во Базел Кингс долина и била член на тимот што ја ископал гробницата KV64, која го содржи погребот на Нехмес Бастет, во 2011 година
2 Публикации
*''Katalytische und regulatorische Wechselwirkungen von Adeninnukleotiden mit der H+-ATPase des Chloroplasten'', 1988
*''Missions épigraphiques du Fonds de l'Egyptologie de Genève au Spéos Artémidos'', 1988
*''Telekommunikation und Gesellschaft : kritisches Jahrbuch der Telekommunikation. [1]'', 1991 година
*''Египетската космогонија : avant le nouvel Empire'', 1994 година
*''Tore und andere wiederverwendete Bauteile Amenophis' III'', 1997 г.
*''Die Dekoration des Tempelhaustores под Александар IV : und der Südwand unter Augustus'', 1998 година
*''„Sortir au jour“ : уметност во египетската фондација Мартин Бодмер'', 2001 година
*''Aspects et fonctions de la deification d'amenhotep III'', 2002
*''Werbung für die Götter: Heilsbringer aus 4000 Jahren'', 2003 година
*''Les animaux du 6ème jour : Les animaux dans la Bible et dans l'Orient ancien'', 2003 година
*''D'un monde á l'autre textes des пирамиди и textes des sarcophages'', 2004
*''Во ägyptischer Gesellschaft : Aegyptiaca der Sammlungen Bibel+Orient an der Universität Freiburg Schweiz'', 2004
*''Ахенатон и Нефертити : soleil et ombres des pharaons'', 2008 година
*''Vergangenheit und Zukunft Studien zum historischen Bewusstsein in der Thutmosidenzeit'', 2014
*''La porte d'Horemheb au Xe pylône de Karnak'', 2015 година
*''Египет и древниот Близок Исток - перцепции на алтеритетот'', 2016 година
*''Студии во античка египетска погребна литература'', 2017 година
Кучешко распетие

Кучешко распетие — роман на македонскиот писател Славко Јаневски, втор дел од трилогијата „Миракули на грозомората“, издаден во 1984 година.
1 Содржина
Романот „Кучешко распетие“ од Славко Јаневски во издание на „ Култура“, „Македонска книга“ и „Мисла“, 1984 е втор дел на трилогијата „Миракули на грозомората“.
Во изданието на МПМ Македонија романот се претставува: „Настаните сместени во 16 век се продолжение на фантастичната сага за Кукулино, за кукулинци и за Керубиновото племе. Нараторот, монахот Тимотеј (Нестор), хроничар на своето време,од сенката на манастирската ќелија во манастирот „Свети Никита” ги следи настаните околу себе, во ридиштата и по полето, или се следи себеси во нив додека се движи по невиделците па една борба чиј крај не може да се согледа и чија смисла е само преку неа да се опстои, да се преживее, да се дочека утрешниот ден. Романот следи неколку паралелни судбини, ликови, настани, кои се мешаат во една фреска, создадена од реален материјал. Надраснувајќи ги времињата, романот влегува во нови слоеви, во кои се диференцираат и некои социјални движења, превирања, борби, буни.“
Настаните во вториот дел од трилогијата се одвиваат девет години по инвазијата на стаорците под команда на Свети Адофонис. Насловот на романот се однесува на легендарното место, во близина на дабова горичка, каде куче и човек биле распнати на ист крст. Пред многу години, паганските жители на Кукулино заковале куче на крстот за да ги исмеваат христијанските мисионери кои пристигнале за да ги преобратат. Христијаните се одмаздиле фаќајќи еден од селаните и го заковале на богохулно распнување. Човекот и кучето гниеле заедно додека, еден ден, тие исчезнале од крстот и не се искачиле на небото. Зашеметените селани виделе дека палтото на куќата Исус заблескало со злато, додека човекот паднал на парчиња. Затоа жителите на Кукулино почнале да го викаат тоа место Кучешко распетие.
Главниот јунак и главниот раскажувач на романот е Тимотеј, кој веќе се појавува во Легиите на Свети Адофонис. Работите се промениле од големата победа над месојадните стаорци. Тимотеј сега се вика Нестор. Тој презел монашки завет и му служи на Бог заедно со уште четворица монаси во манастирот Свети Никита. Она што е извонредно во оваа нова етапа во историјата на Кукулино е фактот дека чудотворните и натприродните се позадина само. Бидејќи Борчило го нема, нема други вампири кои ги опседнуваат патиштата. Кучешкото распетие останува фокусна точка на темната енергија акумулирана во Кукулино од насилната ерупција на христијанството во неговиот пагански свет. Не е ни чудо што малиот тиранин го одбрал тоа место за градење на сопствената тврдина. Камењата на поранешното здание, каде порано бил прогонет вампирот Борчило, сега се пренаменети како градежен материјал за новата резиденција на Русијан чиј подем станува уште еден неподнослив товар на рамената на селаните.
Балади (Шопен)

Четирите балади на Фредерик Шопен се дела со еден став за соло пијано, компонирани помеѓу 1831 и 1842 година. Тие се сметаат за едни од најважните и најпредизвикувачките дела во стандардниот репертоар за пијано.
1 Облик
Поимот „балада“ бил користен од Шопен во смисла на балетски интерлудиум или танц, што е еднакво на старата италијанска балата, но поимот може да има и конотации на средновековната јуначка балада, наративна минстрал-песна, често со фантазиски одлик. Има драматични и танцови елементи во употребата на жанрот од страна на Шопен, и може да се каже дека е пионер на баладата како апстрактен музички облик. Се вели дека четирите балади биле вдахнати од пријателот на Шопен, поетот Адам Мицкевич. Сепак, точното вдахновение за секоја поединечна балада е нејасна и спорно.
Иако баладите не одговараат точно на обликот на соната, „обликот на баладата“ создадена од Шопен за неговите четири балади е варијанта на обликот на соната со специфични несовпаѓања, како што е репризата на огледалото (претставувајќи ги двете експозициски теми во обратен редослед за време на рекапитулацијата). Баладите директно влијаеле на композиторите како Франц Лист и Јоханес Брамс кои, по Шопен, напишале свои балади.
Покрај споделувањето на насловот, четирите балади се ентитети различни еден од друг. Според композиторот и музички критичар Луј Елерт, „Секоја [балада] целосно се разликува од другите, и тие имаат само едно нешто заедничко – нивната романтична работа и благородноста на нивните мотиви“. Меѓутоа, современите теоретичари покажаа дека баладите имаат многу заедничко, како што е „баладниот метар“ ( или ) и одредени формални практики како што е реприза на огледалото и одложување на структурната доминанта.
2 Балада бр.1
Баладата бр. 1 во г-мол, оп. 23, била завршена во 1835 година во Париз.
3 Балада бр.2
Баладата бр. 2 во Ф-дур, оп. 38, била составена од 1836 до 1839 година во Ноан, Франција и на шпанскиот остров Мајорка.
4 Балада бр.3
Баладата бр. 3 во А дур, оп. 47, е составена во 1841 година во Ноан.
5 Балада бр.4
Баладата бр. 4 во Ф-мол, оп. 52, била компонирана во 1842 година во Париз и Ноан и ревидирана во 1843 година.
6 Снимки
Четирите балади се снимени од многу пијанисти, меѓу кои Артур Рубинштајн, Владимир Ашкенази, Дину Липати, Свјатослав Рихтер, Марта Аргерич, Емануел Акс, Андреј Гаврилов, Јунди Ли, Сеонг-Џин Чо, Мареј Перахија и Кристијан Цимерман. Весникот ''Guardian'' ја опишал снимката на Кристијан Цимерман со Дојче Грамофон како „клучна снимка“.
Франческо Марија Ричини

Франческо Марија Ричини (9 февруари 1584 - 24 април 1658) бил италијански барокен архитект.
1 Биографија
Бил роден во Милано и тренирал под водство на Лоренцо Бинаго. Тој бил покровител на кардиналот Федерико Боромејски, надбискуп на Милано. По престојот во Рим, тој станал ''капомастро'' под главниот архитект на катедралата во градот, Аурелио Треци, во 1605 година. Тој самиот бил издигнат на позицијата на вториот од 1631 до 1638 година.
Како и неговиот познат постар братучед, Карло Боромејски, автор на водич за религиозна архитектура, Федерико Боромејски објавил класични или антички модели. Во Ричини нашол отстапување од барокот, како што бил примерот со неговите цркви Санта Марија ала Порта и Сан Џузепе. Оваа мала црква во центарот на Милано (осветена 1616 година) имала високо украсена фасада (завршена во 1630 година) со волути. Внатрешноста била два квадрати инспирирани од Браманте.
Тој исто така работел и на палацосите на Брера (1627–1628), Анони (1631), Лита (1642–1648) и Дурини (1648). Тој придонел за дизајнот на дворот на Ospedale Maggiore (1625–1649), во соработка со Џован Батиста Месина, Фабио Мангоне и Џовани Батиста Креспи Тој, исто така, ја дизајнирал конкавната фасада за Collegio Elvetico, а исто така и за Collegio Borromeo во Павија и војводската палата на Certosa di Pavia (1625). Тој помогнал во изградбата на Сант'Алесандро во Зебедија во Милано. Тој го дизајнирал „Олтарот на Богородица на Успение“ во катедралата Комо, дело кое траело неколку децении и било завршено во 1686 година.
Неговиот син Џан Доменико исто така бил архитект. Се вели дека Ричини бил раното влијание на Франческо Боромини.
2 Наводи
*
Џовани Волпи

Грофот Џовани Волпи ди Мисурата (роден 1938 година во Венеција, Кралство на Италија) бил италијанско-алжирски благородник и поранешен менаџер на автомобилски трки и сопственик на тим во Формула 1. Тој наследил богатство, на 24-годишна возраст, од неговиот татко, грофот Џузепе Волпи ди Мисурата, политичар финансиер и основач на реномираниот филмски фестивал во Венеција. За време на Втората светска војна, таткото на Џовани Волпи служел во кабинетот на Мусолини како министер за финансии и еден од неговите главни советници. Тој дизајнирал неколку од мерките за штедење на Мусолини и по војната побегнал од гонење. Неговиот татко, исто така, ја стекнал и реставрирал вилата Барбаро во Мазер, Италија, била изградена првично за семејството Барбаро. Џовани Волпи бил син на Џузепе и неговата втора сопруга Натали Ел Канони.
Џовани Волпи го основал тркачкиот тим, Скудерија Серенисима, во 1961 година и брзо станал еден од најдобрите клиенти на Ферари. Во 1962 година, Скудерија Серенисима им го нарачала на Пјеро Дрого и Џото Бизарини дизајнот на Ferrari 250 GT Drogo, исто така познат како Ферари Бредван.На крајот на годината, кога група високи личности, вклучувајќи ги Бизарини и Карло Чити, го напуштиле Ферари за да се приклучат на Волпи и го основаа АТС, односите на Волпи со Енцо Ферари се заладија. Последователно, Ферари одби да му продаде на Волпи два 250 GTO што ги побара за неговиот тим GT.
По катастрофалната кампања во Формула 1 во 1963 година, каде што возачите Фил Хил и Џанкарло Багети не успеале да освојат шампионски бодови, АТС се затвори. Волпи потоа продолжил со марката Серенисима. Брус Мекларен користел мотор Серенисима за неколку Гран При во 1966 година.
Волпи е оженет со Доминика Ризо и живее во Женева.
Пред вистината (филм)

„Пред вистината“ (|Пре истине) — југословенски филм од 1968 година, во режија на Војислав Кокан Ракоњац. Ова е претпоследниот филм на Ракоњац, а во него се прикажани снимки од демонстрациите против американското учество во Виетнамската војна, како и еден од најобемните прикази на белградските фасади од тоа време. Главните улоги ги толкуваат: Бранко Плеша, Љуба Тадиќ, Весна Крајина и Оливера Марковиќ.
1 Синопсис
Дваесетина година по завршувањето на Втората светска војна, Младен Стојановиќ е сменет до должноста и прерано пензиониран. Така, од провинцијата, тој оди бо Белград за да побара помош од другарите од времето на партизанските денови. Меѓутоа, некогашните пријатели не сакаат да го примат. Младен ја среќава својата поранешна девојка и со неа закажува состанок, но случајно тие се разминуваат, а Младен оди во подрумот на хотелот „Мажестик“ каде го препознава Страхиња Петровиќ. Дваесет години претходно, како партизан, Младен добил наредба да го стрела Страхиња (го игра Тадиќ), кој како четник бил заробен од партизаните. Страхиња останал жив, зашто куршумот на Младен само лесно го ранил. Сега, состојбата е спротивна: Младен е отфрлен од своите поранешни соборци, а Страхиња е успешен белградски адвокат. Двајцата ја минуваат ноќат заедно во друштво на жени со сомнителен морал, а човечкото во нив ги надминува идеолошките разлики. Сега, Младен е гостин на Страхиња и меѓу нив се раѓа пријателство, а Страхиња е единствениот човек кој му нуди помош на Младен.
Тумчевишки манастир

Тумчевишки манастир — манастир во северозападниот дел на Македонија, во близина на селото Тумчевиште.
1 Местоположба
Манастирот се наоѓа северно од селото Тумчевиште, во непосредна близина на влезот во селото од страна на автопатот Гостивар-Тетово.
2 Градби
Во склоп на манастирот влегуваат една црква, конаци, чешма и помошни објекти.
2.1 Црква „Св. Архангел Гаврил“
Црквата е единствениот храм во манастирот.
3 Галерија
Доменико Анџело

Доменико Анџело (роден 1717 Легорн, Италија – 1802, Твикенхем, Англија), бил италијански мајстор за мечување, познат и како Анџело Доменико Малеволти Тремамондо. Син на трговец, тој бил основач на фамилијата на мечували Анџело. Тој бли пофален како „прв што го нагласил мечувањето како средство за развивање здравје, сталоженост и благодат.''
1 Патувања
Тој се преселил во Париз на 27 години, со намера да го преземе семејниот бизнис, но наместо тоа стекнал вештини за мечување. Имал афера и со англиската глумица Пег Вофингтон, а со неа отишол во Лондон и Даблин . Сепак, аферата се заладила и на 5 февруари 1755 година наместо тоа, тој се оженил со 17-годишната Елизабет Џонсон (1738-1805), со која имал шест деца.
2 Школа за мечување
Во Англија, Анџело го добил покровителството на Хенри Херберт, 10-тиот гроф од Пемброк, и три години подоцна на задолжителната принцеза од Велс, која го назначила за јавачки и мечувачки господар на Џорџ, принцот од Велс, и неговиот брат Едвард, војводата од Јорк. . Дотогаш тој ја основал школата за оружје на Анџело во Карлајл Хаус, Сохо, Лондон.
Во 1763 година ја купил куќата Карлајл, на плоштадот Сохо, каде што ја научил аристократијата на модерната уметност на мечување . Еден од неговите станари таму бил композиторот Јохан Кристијан Бах, најмладиот син на Ј.Х.С. и инструктор по чембало на кралицата.
Со помош на уметникот Гвин Делин, тој имал книга со инструкции за мечување, ''L'École des armes'', објавена во Англија во 1763 година, со 25 врежани плочи кои прикажуваат класични позиции од старите школи за мечување. Ова го стави својот „акцент на мечувањето како извор на џентлменски вежби, а не како неопходна подготовка за дуел“.
Во 1760 година, Анџело го предал своето училиште на нечив син, и се наметнал во Итон, каде што неговото семејство продолжило да учи мечување уште три генерации.
3 Семејство
Од неговата сопруга Елизабет Џонсон, Анџело имал шест деца:
# Хенри Чарлс Вилијам, роден на 5 април 1756 година. Исто така, мајстор за мечување, татко на Хенри Чарлс Анџело Помладиот .
# Флорела Софија, родена 1759 година, Дама во Итон.
# Ен Каролин Елиза, родена 1763 година.
# Кетрин Елизабет, родена 1766 година, мажена за Марк Друри, втор мајстор во училиштето Хароу, и брат на Џозеф Друри, директор на Хароу. Таа беше мајка на Вилијам Џејмс Џозеф Друри.# Елизабет Тремамондо, родена 1768 година.
# Џорџ Ксавиер Тремамондо, роден 1773 година.
Можеби имал и син наречен Мајкл Анџело.
4 Смрт
Починал во куќата на неговата ќерка Флорела во Твикенхем на 11 јули 1802 година.
5 Наследство
* Претставата „Тремамондо - Ангелот на мечувањето“, напишана од Алберто Бона, а во режија на Џампаоло Зенаро, беше поставена во театарот Карло Голдони, во родниот град на Доменико Анџело, Легорн.
Стола

Стола (Classical Latin: [ˈst̪ɔ.ɫ̪a]) била традиционалната облека на римските жени, што одговарала на тогата облеката што ја носеле мажите. Во латинските литературни извори бил наречен и ''vestis longa'', што укажува на неговата должина.