procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Црква „Св. Димитриј“ - Турско Село

Свети Димитриј (|Αγιος Δημήτριος Μυλοποτάμου) — црква во Турско Село, Драмско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Драмската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е изградена во 1843 година.
1 Поврзано
* Драмска епархија
Битка кај Митилена (1690)

Битката кај Митилена — поморска битка што се случила на 8 септември 1690 година во Митилена помеѓу венецијанската флота под Даниеле Долфин и комбинираната муслиманска флота составена од отомански и варварски бродови. Битката резултирала со победа на венецијанските поморски сили. Овој пораз го инспирирал Сулејман II да стави крај на отоманското потпирање на варварските пирати.
1 Преглед
Набргу откако ја презел командата со пристаништето Монемвазија, Даниеле Долфин ги однел дванаесетте најголеми едрени бродови во Егејското Море. Откако ги оставил резервите во Тинос, тој отпловил за Евбеја со цел да ги вознемири локалните османлиски сили и да ги спречи да испратат војници до Истмус на Коринт. По ова тој испловил за Лезбос. На 7 септември 1690 година тој пристигнал во Митилена каде што бил сведок на преминувањето на муслиманската флота помеѓу Лезбос и Фоча, но не можел да нападне поради неповолните ветрови.
2 Битка
Искористувајќи го ветрот, ''Редентор,''''Сакра Лега'' и ''Сан Доменико'' ги нападнале отоманските и северноафриканските предводници утрото на 8 септември 1690 година. Околу 11 часот и двете страни почнале да разменуваат топовски оган; сепак, смиреноста на ветрот ги оставило венецијанските бродови без поддршка. Четири часа трите брода биле изолирани од останатиот дел од флотата и се соочувале со силен оган од муслиманската флота. За време на оваа размена на оган, триполитанскиот предводник нанел голема штета од ''Редентор''. По завршувањето на ветрот, другите венецијански едрени бродови можеле да формираат линија и двете флоти размениле оган до 17 часот. По ова муслиманската флота се вратила во пристаништето во Митилена.
За време на битката, ''Редентор'' го доби најголемиот дел од топовскиот оган со приближно 100 топовски истрели. Меѓу овие жртви бил и адмиралот Џовани Баги, кој бил погоден во ногата од топовска граната и подоцна починал од гангрена на 12 септември. Меѓу повредените во борбите бил и Долфин, кој ја загубил левата рака.
Османлиските жртви биле значително поголеми од оние на Венецијанците. Муслиманската флота сочинувала само 29 од 32 бродови што сугерира дека три од муслиманските бродови биле тешко оштетени во битката и морале да останат во пристаништето. Од овие три брода се проценува дека не биле потонати повеќе од 2 галии.
3 Последици
На 9-10 септември и двете флоти се виделе една со друга, но не се вклучиле во судир. На 11 септември муслиманската флота се повлекла во Фоча, а венецијанската флота отпловила назад кон Мореја.
Искуството на Османлиите во Митилена го налутило Сулејман II кој за поразот ги обвинил варварските сили. По битката Сулејман почнал да гради едрени воени бродови во обид да стави крај на потпирањето на османлиската морнарица на поддршката на пиратите од варварите. Оваа промена во поморската политика ја продолжил наследникот на Сулејман, Ахмед II и до 1694 година османлиската морнарица имала 20 бродови од линијата.
Битка кај Ходов

Битката кај Ходов — битка помеѓу Кралството Полска и силите на Кримското ханство, која се одвила во јуни 1694 година во Рутенското Војводство на Круната на Кралството Полска, во близина на селото Ходов (денес Тернопилска област, Украина).
1 Преглед
Во јуни 1694 година, татарските муслимански сили извршиле напад на полска територија со намера да ги ограбат селата за плен и да заробат затвореници за откуп. Полските сили испратени да ги спречат се состоеле од приближно 400 војници; Историчарот Мирослав Нагиелски проценува 100 хусари и 300 панцерни. Татарскиот број бил проценет на 25.000 до 70.000, а 40.000 е најчесто цитираната бројка. Јован III Собиески, тогашниот полски крал, исто така ја спомнал бројката од 40.000.
2 Битка
Првата средба се случила на полињата во близина на Ходов. 400-члената полска коњаница ја нападнала 700-члената татарска авангарда и ги натерала да се повлечат. Набргу потоа полските сили се повлекле во Ходов поради огромниот број на непријатели и продолжиле да се зацврстуваат користејќи тешки дрвени огради оставени таму од претходните татарски инвазии. Во следните 6 часа полските трупи се спротивставиле на немилосрдните напади на Татарите. Дури и откако на Полјаците им снемало куршуми, тие продолжиле да пукаат кон непријателот, користејќи татарски стрели како импровизирана муниција за нивните пиштоли.
Не можејќи да ги поразат Полјаците, Татарите ги испратиле Липките кои зборувале полски да ги убедат полските трупи да се предадат. Кога полскиот командант одговорил „''Дојди и земи нè ако можеш''“, Татарите се повлекле кај Камиенец Подолски и се откажале од целиот напад, бидејќи не добиле речиси ништо и покрај големите загуби на војници и огромната бројна предност.
3 Последици
Кралот Јован III Собиески ја искористил извонредната победа за да го подигне армискиот морал и им платил дарежлива компензација на оние што ги загубилесвоите коњи, финансирал лекување на ранетите и ги наградил оние што ги заробиле непријателските војници. Во 1695 година, тој нарачал и статуа во чест на битката. Споменикот преживеал во модерното време, бил обновен во летото 2014 година и официјално бил откриен за време на прославата на 320-годишнината од битката на 25 октомври 2014 година <ref>''''
4 Наводи
5 Надворешни врски
*
* with additional references
*, Radoslaw Sikora, Bartosz Musialowicz, ''Business Ukraine Magazine'', October 2016.
Знаме на Баварија

Знаме на Баварија (германски: ''Staatsflagge Bayerns'') — еден од симболите на сојузната германска држава Баварија.
Официјално, Баварија има две знамиња, двете усвоени на 16 ноември 1953 година, и двете во сооднос 3:5. Знамињата ги користат традиционалните бои на земјата - бела и сина. Не постојат правила во кој случај се користи едното или другото знаме.
Првата верзија („знаме со риги“), се состои од две хоризонтални полиња со иста широчина - горното е бело, додека долното е сино.
Втората опција („знаме во облик на дијамант“) се состои од бели и сини дијаманти кои се наизменично распоредени. Во овој случај, бројот на ромбови не треба да биде помал од 21, а резот на ромбот во горниот десен агол треба да биде бел.
Претставувањето на грбот на Баварија на знамето не е правилно, но понекогаш се употребува.
Двете знамиња се историски поврзани со кралското баварско семејство Вителсбах, кое владеело со Баварија од 1180 до 1918 година.
1 Историски знамиња
+Историски знамиња на Баварија, Знаме, Години на употреба, Влада, Белешки
1255–1353, Војводство Долна Баварија
1353–1392, Баварија-Ландсхут, Баварија-Ландсхут била војводство во Светото Римско Царство од 1353 до 1503 година.
1392–1505, Баварија-Минхен, Баварија-Минхен била војводство во Светото Римско Царство од 1392 до 1503 година.
1505–1623, Војводство Баварија, Војводството Баварија било пограничен регион во југоисточниот дел на Меровиншкото кралство од шестиот до осмиот век. Бил населен од баварски племиња и управуван од војводи под владеење на Франките.
1623–1806, Изборно Кнежевство Баварија, Изборното Кнежевство Баварија било независен наследен електорат на Светото Римско Царство од 1623 до 1806 година кога бил наследен од Кралството Баварија.
1806–1918, Кралство Баварија, Кралството Баварија била германска држава која го наследила поранешниот електорат на Баварија во 1806 година и продолжила да постои до 1918 година.
1918–1919, Народна држава Баварија, Народната држава Баварија била краткотрајна социјалистичка држава во Баварија од 1918 до 1919 година.
1919, Баварска Советска Република, Баварската или Минхенската Советска Република била краткотрајна непризнаена социјалистичка држава во Баварија за време на германската револуција од 1918–1919 година.
1919–1933, Баварија, Баварска покраина во Вајмарската Република.
1933–1945, Гау Минхен-Горна Баварија, Гау Минхен-Горна Баварија била административна територија на нацистичка Германија во Горна Баварија од 1933 до 1945 година.
1945–1949, Американска окупациска зона, Американската зона во Јужна Германија се состоела од Баварија (без регионот Рајна Пфалц и округот Линдау, обете дел од француската зона) и Хесен (без регионот Хесен и Монтабаур, обата дел од француската зона) со нов главен град во Висбаден.
1949–денес, Баварија, Модерната покраина Баварија под Сојузна Република Германија. И двете знамиња се подеднакво официјални.
2 Поврзано
* БМВ (лого врз основа на знамето)
* Бајерн Минхен (лого врз основа на знамето)
3 Наводи
Методија Ваневски

Методија Ваневски (, – , ) — македонски воен генерал, доктор на воени науки.
1 Животопис
Ваневски е роден на 13 јуни 1943 година во Битола, во занаетчиско семејство од мајка Нада и татко Никола. По завршувањето на основното образование својот образовен процес го продолжил во Битолската гимназија која ја завршил во 1962 година, по што продолжил на Воената академија на Копнената војска на ЈНА и успешно ја завршил во 1965 година. Командно-штабна академија на Военото воздухопловство и противвоздушна одбрана завршил во 1985 година, а Школа за национална безбедност и одбрана завршил на Националниот универзитет за одбрана во Вашингтон (САД) во 1997 година (бил првиот офицер во историјата на Р Македонија кој дипломирал на најпрестижниот генералски колеџ во САД со највисоки почести, ниво на докторат).
2 Унапредувања
*Потпоручник (1965)
*Поручниик (1968)
*Капетан (1971)
*Капетан I класа (1974)
*Мајор (1979)
*Потполковник (1985)
*Полковник (1993)
*Бригаден генерал (2000)
3 Должности
Во својата кариера службувал во неколку различни гарнизони како припадник на ЈНА, а подоцна и на АРМ, и тоа во: Рајловац (1965 - 1974), Битола (1974 - 1979), Ниш (1986 - 1989) и на двапати Скопје (1979 - 1986 и 1989 - 2002). Во професионалниот ангажман како армиски офицер извршувал повеќе должности:* Командир на одделение во радарски вод (1965 - 1968);
* Офицер за наведување (1968 - 1976);
* Командир на чета (1976 - 1978);
* Заменик на командант на баталјон (1978 - 1982);
* Командант на баталјон (1982 - 1986);
* Помошник на началникот на отсекот за воздушно набљудување и јавување (1982 - 1986);
* Началник на одделение во Управата за противвоздушна одбрана во Генералштабот на АРМ (1986 - 1992);
* Началник на Управата за воено воздухопловство и противвоздушна одбрана во Генералштабот на АРМ (1992 - 1997);
* Воено аташе (прв Воено аташе на Р Македонија во САД и Канада) (1997 - 2002).
4 Награди
* Орден за воени заслуги со сребрени мечеви 1969 година;
* Орден на Народната армија со сребрена ѕвезда 1979 година;
* Орден за воени заслуги со златни мечеви 1984 година;
* Орден на трудот со златен венец 1990 година
5 Семејство
Со сопругата Параскева имале две деца, ќерка Константина (1970) и син Вангел (1978).
Потој крај Дорнберк

Потој крај Дорнберк (словенечки: ''Potok pri Dornberku'') — населба во Градска општина Нова Горица во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Роберт Голоб

Роберт Голоб (роден на 23 јануари 1967 година) е словенечки стопанственик и политичар. Тој е актуелен премиер на Словенија и е лидер на Партијата за движење на слободата од 2022 година
1 Ран живот и образование
Голоб докторирал по електротехника на Универзитетот во Љубљана во 1994 година. По неговите студии, бил на специјализација во Соединетите Држави на Технолошкиот институт Џорџија во Атланта .
2 Деловна кариера
Во 2004 година, Голоб ко-основал компанија за тргување со енергија GEN-I, која е под државна контрола, и каде што останал раководител до 2021 година
3 Политичка кариера
Помеѓу мај 1999 година и јуни 2000 година, Голоб бил државен секретар во Министерството за економски прашања во владата предводена од премиерот Јанез Дрновшек од Либерално-демократската партија . Во 2002 година бил избран за член на Градскиот совет на Нова Горица. Во 2011 година, Голоб се приклучил на партијата Позитивна Словенија, основана од градоначалникот на Љубљана Зоран Јанковиќ . Во 2013-14 година, кога настанале тензии во партијата помеѓу нејзиниот основач и претседател Зоран Јанковиќ и премиерката Аленка Братушек, Голоб одиграл посредничка улога помеѓу двете фракции. Во април 2014 година, тој се приклучил на отцепената партија на Аленка Братушек (САБ), станувајќи еден од нејзините потпретседатели. По лошите изборни резултати на изборите во 2014 година, освојувајќи само четири пратенички места, тој се оддалечил од политиката на национално ниво, останувајќи активен само на локално ниво во општина Нова Горица.
Кога неговиот мандат како претседател на неговата компанија ГЕН-И завршил во 2021 година, а откако не добил друг, Голоб решил повторно да се вклучи во политиката. Во јануари 2022 година, тој се приклучил на малата вонпарламентарна Партија за зелени акции и откако бил избран за нејзин претседател ја преименувал во Движење за слобода . На 24 април 2022 година, на словенечките парламентарни избори во 2022 година, Движењето за слобода освоило 41 место во Националното собрание со 90 места.
На 25 мај 2022 година, Роберт Голоб бил избран од националното собрание за премиер на Република Словенија.
Боце Перески

Боце Перески (, - , ) — македонски воен генерал.
1 Животопис
Перески е роден на 22 август 1933 година во село Стровија, Прилепско, во земјоделско семејство од мајка Воња и татко Илија. Основно образование завршил во родното село, кое го завршил во 1946 година, а Офицерско воено хемиско училиште завршил во 1952 година. Школа за усовршување, од областа на атомска, хемиска и биолошка одбрана (АБХО) завршил во Крушевац, Р. Србија, во 1964 година, Командно-штабна академија на Копнената војска на ЈНА во 1968 година, а Школа за народна одбрана завршил во 1973 година.
Починал по кратко боледување на 21 септември 2025 година во Скопје.
2 Унапредувања
*Потпоручник (1952)
*Поручниик (1955)
*Капетан (1959)
*Капетан I класа (1962)
*Мајор (1968)
*Потполковник (1973)
*Полковник (1978)
*генерал-мајор (1987)
3 Должности
Во својата кариера како армиски офицер, тој служел главно во СР Македонија, како припадник на ЈНА и како припадник на македонската армија по нејзиното создавање, па така, службата ја започнал во гарнизонот Скопје во 1952 година, а неколку месеци подоцна веќе се преселил во гарнизонот во Куманово (1952 – 1969 ), по што, повторно се враќа на служба во гарнизонот Скопје (1969 - 1973), па одново Куманово, од 1973 до 1974 година и како последна станица во кариерата, одново гарнизон Скопје, од 1974 година, па сè до неговото пензионирање во 1993 година. Во текот на службата извршувал повеќе должности:* Командир на вод (1952 - 1955);
* Помошник на командир на чета (1956 - 1960);
* Командир на вод за АБХО и началник за АБХО во полк (1960 - 1962);
* Командир на чета за АБХО (1962 - 1968);
* Началник за АБХО во пешадиска дивизија (1968 - 1970);
* Командант на баталјон за АБХО (1970 - 1973);
* Началник за АБХО во 3. Воена област (1974 - 1981);
* Командант на Штаб за територијална одбрана на град Скопје (1981 - 1985);
* Командант на Командата за одбрана на град Скопје (1985 - 1986);
* Началник на Републички штаб за територијална одбрана на Р Македонија (1986 - 1988);
* Помошник на командантот за морално воспитување во командата на 3. Воена област (1988 - 1991);
4 Награди
* Медал за воени заслуги, 1955 година;
* Орден за воени заслуги со сребрени мечеви, 1961 година;
* Орден на Народната армија со сребрена ѕвезда, 1973 година;
* Орден за воени заслуги со златни мечеви, 1978 година;
* Орден на Народната армија со златна ѕвезда, 1984 година;
* Орден на братството и единството со сребрен венец, 1987 година.
5 Семејство
Со сопругата Митра е во долгогодишен брачен живот, а татко е и на две деца, ќерка Светлана (1957) и син Владан (1965).
Ќупќојски манастир

Ќупќојски манастир „Вознесение Христово“ (|Ιερά Μονή Αγίας Αναλύψεως Πρώτης) — манастир кај селото Ќупќој, Зихненско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Зихненско-неврокопската епархија на Цариградската патријаршија.
Манастирот се наоѓа на неколку километри источно од Ќупќој, во западниот дел на планината Кушница. Во XVII век се споенува како метох на Кушничкиот манастир („Пресв. Богородица Косиница“). Во средината на XX век манастирот е напуштен, па обновен е во 1979 г. како женски манастир.
1 Поврзано
* Зихненско-неврокопска епархија
Црква „Воведение на Пресвета Богородица“ - Чаталџа

Воведение на Пресвета Богородица (|Εισόδια της Θεοτόκου) — црква во селото Чаталџа, Драмско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Драмската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е базилика изградена во 1906 г. за време на митрополитот Хрисостом Драмски, за што сведочи надвратниот натпис.
Осветена е на 27 април 1907 г. Дело е на австрискиот архитект Конрад фон Вилас, направена по пример на „Св. Фотина“ во Смирна. Над главниот влез има висока камбанарија со камбани донесени од Санкт Петербург.
Корабите се поделени со седум пара столбови. Таваните обоени со сина боја и имаат цветни мотиви, ѕвезди, розетки и крстови. Има прекрасен резбан иконостас, изработен во 1820 г. од мајстори од Мечово во Епир. Според други податоци, тој е дело на мајсторот Велјан Огненов од Тресонче. Балдахините се изрезбани со библиски сцени.
Црквата е украсена и убави икони од истиот период. Иконостасните икони на Христос Седржител и Богородица со Младенецот се дело на анонимен автор од втората половина на XVIII век. Иконите „Архангели“, „Свети Харалампиј со сцени од неговото житие“, „Св. Константин и Елена“ и „Вознесение на Свети Илија“ се дело на Кирјаз Еноски од 1822 г. Иконата „Богородица на престол со Дванаесетте апостоли“ (1850-1870) е творба на Димитриј Еноски. Неврокопскиот зограф Стерјо Георгиев е застапен со 27 икони. Иконите „Христос Седржител“, „Богородица“, „Јован Претеча“, „Воведение Богородично“, „Свети Апостоли Павле и Сила“ и „Свети Илија“ се дело на истакнатиот зограф Константинос Партенис. Иконите на Свети Симеон Столпник и Свети Стилијан од 1906 г. се дело на Павлос Зографопулос од Солун. Иконите на Светите Четириест Маченици и Свети Никола се дело на Јаков Мелнички, изработени во 1855 г. Првата има натпис „χεὶρ Ἰακώβου Ν. Μελενικίου“, а втората — „χεὶρ Ἰακώβου Γιακουμὴ Ν. Μελενικλῆ“.
1 Поврзано
* Драмска епархија
Анкаран

Анкаран (словенечки: ''Ankaran'') — град во Општина Анкаран во западна Словенија. Градот е центар на општината Анкаран. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Крајбрежно-крашкиот статистички регион.
Битка кај Подхајци (1698)

Битката кај Подхајци — битка која се одвила на 8-9 септември 1698 година во близина на Подхајци во Рутинското војводство за време на Големата турска војна. Полската војска од 6.000 војници на чело со Хетман Феликс Потоцки ја одбил татарската експедиција од 14.000 луѓе која била на чело со Каплан I Гирај. Недостатокот на доволен број лесна коњаница на полската страна спречило успешна потера на Татарите и нивните заробеници.
Тоа била последната полско-татарска битка и последната полска битка од Големата турска војна: само неколку месеци подоцна бил потпишан Договорот од Карловци.
Битка кај Ценеј

Битката кај Ценеј (1696) — битка во Тамишкиот Банат (Темишвар) помеѓу Отоманското Царство и Хабсбуршката Монархија. Османлиите победиле во битката. Хабсбуршката војска броела најмногу 40.000 пешадија и 20.000 коњаници. Османлиската војска била предводена од султанот Мустафа II. Хабсбуршките трупи биле предводени од Фридрих Август I.
Битка кај Самотракија (1698)

Битка кај Самотракија — неубедлива битка која се случила на 20 септември 1698 година во близина на островот Самотракија, за време на Шестата отоманско-венецијанска војна. Судирот се одвил помеѓу Венеција од една страна, и Отоманското Царство со неговите триполитански, египетски и туниски вазали од друга страна. Венецијанските жртви биле 299 убиени и 622 ранети. Иако резултирала со ќор-сокак, Битката кај Самотракија е забележлива како последната значајна битка од Големата турска војна.
Момчето Мита

„Момчето Мита“ (српскохрватски: ''Дечак Мита'') — југословенски филм од 1951 година, режиран од Радош Новаковиќ. Главните улоги ги играат: Растислав Јовиќ, Драгомир Фелба и Љубиша Јовановиќ..
1 Синопсис
Момчето Мита, наместо да замине во Белград, му пристапува на илегалното движење против окупаторот. Германците, кои во меѓувреме го окупираат Белград, го започнуваат прогонот на комунистите. Многу од нив гинат, но Мита успева некако да се пробие до слободната територија, заедно со девојката со која првобитно се упатил кон Белград.
Сезона на мирот во Париз

„Сезона на мирот во Париз“ (српскохрватски: ''Сезона мира у Паризу'') — филм од 1981 година, режиран од Предраг Голубовиќ. Главните улоги ги играат: Драган Николиќ, Марија Шнајдер, Ален Нури, Предраг Мики Манојловиќ, Ерланд Јозефсон и Алида Вали..
1 Синопсис
Во Париз, кој не ја изгубил својата поетичност, но сепак доживеал промена на друг начин, еден вљубен пар, Југословен и Французинка, живее со надеж и страв во амбиентот на настаните од нашето време и времето за кое се верува дека претставува минато, а кое сè почесто е препознатливо во современите сцени...
Игманскиот марш (филм)

„Игманскиот марш“ (српскохрватски: ''Игмански марш'') — филм од 1983 година, режиран од Здравко Шотра. Главните улоги ги играат: Тихомир Арсиќ, Бранислав Лечиќ, Велимир Бата Живоиновиќ итн..
1 Синопсис
Кон крајот на јануари 1942 година, Првата пролетерска бригада, која на планината Романија е опколена од многубројната германска војска, започнува борби со цел да го пробие обрачот и, минувајќи ја планината Игман, да дојде до ослободената Фоча. Маршот преку планината Игман е изведен ноќта меѓу 27. и 28. јануари, по длбок снег и голем студ. Во текот на маршот околу четириесет партизани замрзнале поради што во партизанската болница во Фоча без анестезија им биле ампутирани смрзнатите делови од телото...
Далеку е сонцето (филм)

„Далеку е сонцето“ (српскохрватски: ''Далеко је сунце'') — филм од 1953 година, режиран од Радош Новаковиќ, заснован врз истоимениот роман на Добрица Ќосиќ. Главните улоги ги играат: Драгомир Фелба, Бранко Плеша, Раде Марковиќ, Олга Брајевиќ и Рахела Ферари..
1 Синопсис
Притиснат од силната германска војска, штабот на еден партизански одред одлучува одредот да ја напушти планината Јастребац. Гвозден, селанец од тој крај, инаку храбар борец, се спротивставува на таа одлука и се заканува дека ќе го напушти одредот. Во интерес на дисциплината, тој е осуден и веднаш стрелан, иако целиот одред го жали...
Приказни од животот

Приказни од животот ― македонска телевизиска серија од 2014 година во режија на Никола Клинчаров. Во продукција на Телевизија Алфа.
1 Улоги
Глумец, Улога
Борче Начев, Огнен
Катерина Шехтанска, Вики
Крсте Јовановски, Зоран
Гордана Ендровска, Ирена
Кирил Андоновски, Никола
Андон Јовановски, Кирил
Виолета Чакарова, Марта
Стојан Велков, Јоцо
Марјан Чакмакоски, Таткото на Дарја
Благојче Стојанов, Борис
Миле Вратеовски
Цветанка Чавлеска, Бети
Весна Димитровска, Ена/Зорица
Милорад Ангелов
Анкица Бенинова, Анушка
Анастас Тановски, Инспекторот
Снежана Киселичка, Мајката на Зорица
Александар Ѓорѓиев, Виктор
Кристина Атанасова Арсова, Мирјана
Васил Михаил, Владимир
Пеце Ристевски, Горазд
Соња Каранџуловска, Вера
Самоил Стојановски, Бобан
Рујиш Беговска, Благица
Владимир Тулиев, Жарко
Афродита Кирјаковска, Мајката
Кољо Черкезов, Димо
Трајче Ѓоргиев, Атанас
Слободанка Чичевска, Соња
Љупчо Бојковски, Јован
Дубравка Киселички, Натали
Наташа Наумовска, Ања
Елизабета Клинчаревска-Младеновска, Славица
Мето Јанакиевски, Дејан
2 Епизоди
Сезона, Епизода, Наслов, Датум
1, 1, Огнен и Дафина, 2014
1, 2, Осветнички пожар, 2014
1, 3, Љубовен триаголник, 2014
1, 4, Неверство, 2014
1, 5, Љубовта победува се, 2014
1, 6, На два стола, 2014
1, 7, Мајка самобендисана, 2014
1, 8, Погрешен совет, 2014
1, 9, Братска делба, 2014
1, 10, Кум-от, 2014
1, 11, Измамник, 2014
1, 12, Заедничка ќерка, 2014
Ветената земја (филм од 1986)

„Ветената земја“ (српскохрватски: ''Obećana zemlja'') — филм од 1986 година, режиран од Вељко Булајиќ, кој е автор и на сценариото, заедно со Иво Брешан. Автор на музиката е Алфи Кабиљо. Главните улоги ги играат: Велимир Бата Живоиновиќ, Вјенцеслав Капурал, Мирјана Карановиќ, Вања Драх и Дара Џокиќ, Драган Николиќ, Оливера Марковиќ и Вања Матујец. Филмот бил прикажан на Филмскиот фестивал во Венеција, во рамките на посебната програма. На Филмскиот фестивал во Авелино, Дара Џокиќ го освоила сребрениот медал, а режисерот Булаиќ ја добил наградата на филмските критичари FIPRESCI..
1 Синопсис
Едно семејство од Далмација, на кое државата му доделила земја во Славонија, е противник на колективизацијата...
Битка кај Штип (1689)

Битка кај Штип — битка која се одвила на 10 ноември 1689 година помеѓу хабсбуршките и отоманските сили кај Штип, како дел од Големата турска војна.
1 Заднина
По палежот на Скопје, Австријците продолжиле со своите пробиви во длабочина на Македонија, кои ги правеле со цел да извршат набљудување на теренот за да спречат и разбијат концентрација на непријателските сили. Еден таков продор направил херцогот Георг Холштајн, кој ја презел командата од Пиколомини, кој починал од колера.
2 Битка
Дознавајќи дека во Штип е концентрирана турската војска, тој одлучил со ненадеен напад да ја разбие и истера од градот. Тргнувајќи од логорот кај кумановското село Оризари, австриските одреди на Холштајн стигнале пред Штип во зората на 10 ноември 1689 година. Овде дошло до најжесток и најголем судир меѓу австриската и турската војска на територијата на Македонија. Битката резултирала со убедлива победа на Хабсбуршката Монархија.
Османлиите биле потполно разбиени. Оставајќи зад себе околу 2.000 убиени, тие биле принудени на повлекување. Австријците го запалиле градот и потоа се вратиле кон Косово носејќи со себе голем плен од неколку илјади грла стока. На враќање тие разбиле уште еден турски извидувачки одред од 300 луѓе.
3 Последици
По две години, во 1691 година, Штип повторно бил освоен од Османлиите.
Градот претрпел големи оштетувања. По овие страдања, Штип не можел да закрепне сè до XIX век. За австрискиот успех кај градот Штип, во Венеција бил штампан вонреден извештај за успехот.
Црква „Св. Дванаесет Апостоли“ - Драма

Свети Дванаесет Апостоли (|Ιερός Ναός Αγίων Δώδεκα Αποστόλων) — црква во градот Драма, Егејска Македонија. Влегува во состав на Драмската епархија на Цариградската патријаршија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа во источниот дел на градот.
2 Историја
На местото на црквата имало џамија. По доселувањето на Грците од Турција во 1923 г. во неа се чувале светите предмети (икони, садови и др.) донесени од црквата „Св. Апостоли“ во Одрин. Подоцна џамијата е срушена и во 1972 г. митрополитот Дионисиј Драмски поставил камен-темелник на црква. На 18 декември 1977 г. храмот е отворен од истиот митрополит. Голем дел од инвентарот на храмот како амвонот, владичкиот престол, стари икони, резбани предмети и др. денес се чува во Драмскиот црковен музеј.
3 Поврзано
* Драмска епархија
Просеченска базилика

Просеченска базилика (|Βασιλική της Προσοτσάνης) — ранохристијанска црква кај селото Просечен, Драмско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Драмската епархија на Цариградската патријаршија.
1 Местоположба
Базиликата е сместена крај патот Просечен – Горенци, на 2 км источно од средновековната црква „Св. Пантелејмон“.
2 Архитектура
Црквата датира од V - VI век. Внатрешните димензии изнесувале 15,40 × 22,70 м. На исток има полукружна апсида со траги од мозаичен под. На запад има припрата и влезот кон наосот е широк 1,70 м. Во околината се откриени столбови и натписи со релјефни и вајарски украси. Во југозападниот агол на градбата е окриен голем ќуп во кој се чувало масло или вино.
3 Поврзано
* Драмска епархија
Црква „Св. Никола“ - Драма

Свети Никола (|Αγίου Νικολάου Δράμας) — средновековна црква во градот Драма, Егејска Македонија. Влегува во состав на Драмската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата се наоѓа во ценарот на градот, во југозападниот агол на плоштадот „Елевтерија“. Изградена е од султанот Бајазит II (1381 – 1412) како џамија. Се нарекувала Ески-џамија, т.е. ''Стара џамија'' или Чарши-џамија. Куполата и деветте полутопчести куполки на покривот се прекриени со оловни лимови. По 1922 г. градбата е претворена во црква посветена на Свети Никола.
1 Поврзано
* Драмска епархија
Црква „Св. Варвара“ - Драма

Света Варвара (|Αγίας Βαρβάρας) — црква во градот Драма, Егејска Македонија. Влегува во состав на Драмската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е сместена близу изворите на Драматица. Според месното предание, на ова место имало црква посветена на Света Варвара. Во 1830 г. црквата була срушена од Османлиите, за на нејзино место да се подигне џамија. Меѓутоа ноќта езерото се прелеало и го поплавило местото, осуетувајќи ја изградбата на џамија. Во 1920 г. на ова место е изградена сегашната црква.
1 Поврзано
* Драмска епархија
Црква „Св. Троица“ - Драма

Света Троица (|Αγίας Τριάδας) — црква во градот Драма, Егејска Македонија. Влегува во состав на Драмската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е сместена во истоименото маало Света Троица (Агија Тријада), во кое пред 1922 г. живееле Турци. Изградена е како џамија и наречена Куршум-џамија или Куршумлу-џамија (|Kurşun, Kurşunlu Camii), т.е. ''Оловна џамија''. Градбата се состои од наос и портик со четири столбови и три лакови. На југозападната страна е зачуана многуаголната основа на минарето. Во околината на црквата има неколку зачувани традиционални куќи.
1 Поврзано
* Драмска епархија
Црква „Пресвета Богородица“ - Плевна

Пресвета Богородица (|Παναγία Πετρούσας) — црква во селото Плевна, Драмско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Драмската епархија на Цариградската патријаршија.
1 Историја
Црквата е изградена за време на митрополитот Атанасиј III Драмски (1842 – 1852).
Според Георги Стрезов, во 1891 г. црквата била под врховенството на Бугарската егзархија.
2 Архитектура
Градбата е трикорабна базилика со дрвен покрив, кој е обновуван. Во ѕидовите се вградени бројни антички и средновековни архитектонски елементи. Од јужната страна на горниот десен агол на влезот има натпис со керамика, на кој за жал останале само првите две цифри од годинат а на изградба — 18.
3 Поврзано
* Драмска епархија
Ветрот запре пред зората

„Ветрот запре пред зората“ (српскохрватски: ''Ветар је стао пред зору'') — филм од 1959 година, режиран од Радош Новаковиќ. Главните улоги ги играат: Радмила Радовановиќ, Бранко Плеша и Антун Врдољак..
1 Синопсис
Дејството на филмот се одвива во окупираниот Белград за време на Втората светска војна. На членовите на илегалната група во која членува Јасна им е сомнително тоа што Специјалната полиција неочекувано ја ослободува, па затоа почнуваат да ја избегнуваат. Јасн дознава дека некој ги предал нејзините другари и тоа им го соопштува, но на тој начин станува уште повеќе сомнителна. Меѓутоа, благодарение на нејзината пожртвуваност, акцијата за спасување на нејзините другари успева, а тие најпосле се уверуваат во нејзината верност.
Црква „Св. Архангели“ - Кобалишта

Свети Архангели (|Ταξιάρχες Κοκκινογειων) — црква во селото Кобалишта, Драмско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Драмската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е сместена во центарот на селото. Големината ѝ изнесува 15,30 × 6,05 м. Има женска црква и трем на западниот дел од јужната страна и петаголна апсида на исток. Има двоводен покрив со триаголни засеци на косите страни. На вградена плоча западно од јужниот влед се вели дека црквата е изградена во октомври 1820 г. Во источниот агол на дворот има камен, на кој е напишан датумот на завршување на камбанаријата — 1 март 1886 г. Натписот на ктиторската плоча гласи:
Според Георги Стрезов, во 1891 г. црквата била потчинета на Бугарската егзархија.
Во 1992 г. храмот е прогласен за споменик на културата.
1 Поврзано
* Драмска епархија
Големи и мали (филм)

„Големи и мали“ (српскохрватски: ''Велики и мали'') — филм од 1956 година, режиран од Владимир Погачиќ. Главните улоги ги играат: Јозо Лауренчиќ, Милан Срдоч, Северин Бијелиќ, Љуба Тадиќ, Татјана Бељакова, Бранка Пантелиќ и Бранко Татиќ..
1 Синопсис
Павле (го игра Тадиќ) се обидува да префрли група илегалци на ослободената територија, но притоа него го бара полицијата. Павле сака да се скрие кај својот стар пријател Стеван, но не успева, но синот на пријателот, малиот Аца, го крие и истовремено ги известува пријателите на Павле. Тие го канат Стеван да им се придружи на слободната територија, но тој се колеба, па гине на вратата од својот дом.
Манастир „Св. Марко“ - Плевна

Свети Марко (|Αγίου Μάρκου Πετρούσας) — поранешен средновековен пештерен манастир кај селото Плевна, Драмско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Драмската епархија на Цариградската патријаршија.
Манастирот се наоѓал во пештера кај селото. Внатре има средновековни структури, свети извори и олтари. Зачуван е живопис од средновековно и поствизантиско време.
1 Поврзано
* Драмска епархија
Црква „Св. Теодор Тирон и Теодор Стратилат“ - Височани

Свети Теодор Тирон и Теодор Стратилат или Свети Тодор (|Αγιοι Θεόδωροι) — црква во селото Височани, Драмско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Драмската епархија на Цариградската патријаршија.
1 Историја и архитектура
Црквата е гробишен храм, сместен во западниот дел на селото. Според ктиторскиот натпис во слепит свод над јужниот влез, црквата е завршена на 15 март 1815 г. за време на митрополитот Партениј Драмски.
Градбата претставува трикорабна базилика со дрвен покрив, женска црква, трем на западната страна и многуаголна апсида на исток. Храмот има димензии 15 × 10,60 м.
На покровителската икона лево од јужниот влез на иконостасот, непосредно по силно оштетената икона „Пресв. Богородица со Младенецот“, во долниот десен агол има грчки натпис во четири реда: „διά σινδρоμής κάι δα / πάνης τоυ τιμη[ό]τάτоν / βγλτζо ρωίδо και τσή(κ)νη(ν) / αγγελ γηώργη γήνη... / ...17...“, то ест „Со помошта и трошоците на почитуваниот Вулчо Ројдо и Ци(к)ни(н)... Ангел Ѓорѓи Гини...“ “
2 Поврзано
* Драмска епархија
Лисабонски саем на книгата

Саемот на книгата во Лисабон (португалски: ''Feira do Livro de Lisboa'') ― саем на книгата што е одржуван секоја година во Лисабон, Португалија. Одржуван е во Паркот „Едуардо VII“.
Лисабонскиот саем на книгата е еден од најстарите културни фестивали што се одржуваат во главниот град на Португалија. Свечено бил отворен во 1930-тите, а неговата традиционална местоположба е Паркот „Едуардо VII“, најголемиот парк во Лисабон, кој се наоѓа во близина на монументалниот Праса Маркес де Помбал.
Настрана од изложувачите, публиката може да ужива во читањето и купувањето на стари и ретки томови, како и да ужива во предностите на дарежливите попусти на цените што ги предизвикува саемот. Повеќето од книгите (стари или нови наслови и автори) се на португалски, но сепак има многу тезги на кои се изложени публикациите на англиски јазик, што може да ги привлече заинтересираните луѓе што зборуваат англиски, кои не сакаат само да ги пробаат шармот на настанот, но и да се вратат дома некои реткости од нивниот престој во Лисабон.
Манастир „Вознесение Христово“ - Шипша

Вознесение Христово (|Ιερά Μονή Αναλήψεως — женски манастир во селото Шипша, Драмско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Драмската епархија на Цариградската патријаршија.
Манастирот е сместен во селото, кое се наоѓа во источните падини на планината Боздаг и северно од градот Драма. Основан е во 1930 г. од понтскиот монах Ѓорѓи Карслидис (1901 - 1959), кој е погребан во манастирот и подоцна прогласен за светец. Во 1970-тите со заложби на митрополитот Дионисиј Драмски изграден е нов манастир. Сестринството се занимава со изработка икони, везење на срма, плетење и свеќарство.
1 Поврзано
* Драмска епархија
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Просеник

Свети Ѓорѓи (|Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου) — црква во селото Просеник, Серско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија.
1 Историја
Црквата се наоѓа во јужниот дел на селото. Почнала да се гради во 1920 и завршена е во 1927 г. Од тој период датираат и иконите во храмот. Осветена е од митрополитот Константин Серско-нигритски. Градбата претставува крстокуполен храм. На југоисток има камбанарија. Подоцна е додадена припрата на запад и направено е живописување.
2 Поврзано
* Серско-нигритска епархија
Црква „Св. Пантелејмон“ - Просечен

Свети Пантелејмон (|Αγίου Παντελεήμονος) — средновековна црква кај селото Просечен, Драмско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Драмската епархија на Цариградската патријаршија.
1 Историја
Црквата е изградена во втората половина на XIII век. Обновена е во 1915 г.
Таа била матичен храм на манастир. Според османски дефтер од 1478 г. близу Посечен имало село ''Пантолимон'', дел од Драмската каза, со 16 христијански домаќинства. Населението произведувало пченица, јачмен, овес, ’рж, леќа, шафран, плодови, памук, зеленчук, слама, лозје, чај и вино. Работеле шест воденици, очигледно на реката Панега.
2 Архитектура
Градбата е еднокорабен компактен храм со впишан крст во сооднос 1:2,2. Првобитните внатрешни димензии биле 5,90 × 7,3 м без апсидата. Од стариот храм останати се само северните и источните делови. Апсидата одвнатре е полукружна, а однадвор била тристрана. Од обете страни имала керамопластични украси. Добро зачуван е и северниот дел, кој исто така има украси од тули. Во ѕидаријата се употребени архитектонски елементи од постари градби. Се гледаат влијанија од цариградските (во лаковите и јужната страна) и солунските храмови (полуседмоаголната конха со слепи лакови на апсидата).
3 Поврзано
* Драмска епархија
Знаме на Лисабон

Знамето на Лисабон, познато и како Знамето на Свети Винсент, ― општинско знаме на Лисабон, кое се состои од жиронија наизменично помеѓу црно и бело обезличено со грбот на Лисабон во средината. За цивилна употреба знамето се вее без грбот.
Грбот на Лисабон ја прикажува приказната за тоа како Свети Винсент станал светец заштитник на Лисабон. Португалската легенда кажува како телото на светецот било купено во Алгарве во 1173 година додека бил на пат кон главниот град за да биде погребан во лисабонската катедрала од кралот Алфонсо I. Овде, додека бродот бил закотвен на најјугозападната точка на Португалија (денешен Р’т Свети Винсент), двајца гаврани наводно се качиле на бродот за да го чуваат трупот. Оваа легенда се раширила во португалскиот фолклор, што резултирала со тоа што сцената се користи за претставување на Лисабон.
Веднаш подолу е обвиткан јаката на Орденот на кулата и мечот, кој му бил доделен на градот на 3 јуни 1920 година од претседателот Антонио Жозе де Алмеида. Под грбот има бел свиток со мотото pt („Најблагороден и најверен град Лисабон“). Над грбот има златна мурална круна со пет видливи кули, што укажува на статусот на градот и главниот град на Лисабон.
Знамето на Лисабон влијаело на дизајнот на знамето на Сеута.
1 Поврзано
* Португалска вексилологија
* Грб на Лисабон
* Знаме на Сеута
2 Наводи
Црква „Св. Ахил и Св. Благовештение“

Свети Ахил и Свето Благовештение (|Ιερός Μητροπολιτικός Ναός Αγίου Αχιλλίου & Ευαγγελισμού της Θεοτόκου) — црква во градот Гребен, Егејска Македонија. Претставува катедрален храм на Гребенската епархија на Цариградската патријаршија.
1 Историја
Камен-темелникот на храмот е поставен на 13 јуни 1908 г. за време на митрополитот Агатангел Гребенски. Црквата првично го ноисела името „Св. Ахил“ и и претставувала куполна базилика со закосувања на покривот, релативно ретка за своето време. Во архитектурата се забележуваат европски влијанија. Во 1922 г. митрополитот Емилијан II Гребенски ја обновил внатрешноста на храмот, кога е поставен и сегашниот иконостас, дело на светогорски монаси. Иконите на него исто така се светогорски — творби на јеромонахот Серафим од Кареја. Иконата на Благовештението е опкована со злато. Иконите се подарок од митрополитот Емилијан и од истакнати гребенски семејства. За време на митрополитот Филип Гребенски, поради проблеми со покривот, храмот е целосно преизграден — урната е куполата, покривот е снижен, двете проширувања на запад се срушени и на нивно место се подигнати две камбанарии. Изградена е и женска црква. Живописувањето на храмот почнало во 1987 г. за време на митрополитот Сергиј Гребенски. Манолис Јанусис од Периволи во олтарот ја насликал Пресвета Богородица Поширока од небесата. Останатите фрески се дело на зографот Аристотелис Варсамис од Мавронорес.
2 Поврзано
* Гребенска епархија
Вишенски манастир

Вишенски манастир „Успение на пресв. Богородица“ (|Ιερά Μονή Παναγίας Της Βύσσιανης) — женски манастир во поранешното село Вишен кај , Серско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија.
Манастирот се наоѓа на 10 км северно од Сер, на местото на некогашното село Вишен, по кое е наречен. Најблиско денешно село е Метох. За време на Грчката вооружена пропаганда во Македонија манастирот бил база на андартските чети. Уништен е во Првата светска војна во 1916 г. заедно со целото село. Во 1925 г. добротворното братство „Пресвета Богородица Вишенска“ започнало да ја обновува црквата, што завршило во 1928 г. Манастирот е обновен во 1972 г. како женски. Во 1996 г. на манастирската црква ѝ е придодадена припрата.
1 Поврзано
* Серско-нигритска епархија
Македонски народни приказни (книга)

„Македонски народни приказни“ — книга со приказни од македонското народно творештво, во избор на Томе Саздов.
1 Содржина
Книгата содржи 15 приказни:* Детето што не знаело за страв
* Старче, коњче и цар
* Слепиот цар и син му
* Пиралката невеста-самовила
* Ловец и самовила
* Чавка, царева невеста
* Двајцата браќа сираци и дедо Господ
* Човекот што му помогнал на еден друг човек да си ја извади колата што му била пропадната во калта
* Царското посмртче
* Самовила — невеста
* Тројцата браќа-ѓаволи цар Соломон
* Девојчето и дванаесетте месеци
* Ѓаволот учител
* Од реченото не се бега
* Царева ќерка — ламја
2 Изданија
* Во 2004 година, книгата била објавена од Редакцијата „Детска радост“ во рамките на библиотеката „Лектирни изданија“. Дизајнот и графичкото уредување го направил Жарко Туниќ, автор на илустрациите е Атанас Ботев, а лектурата и коректурата ги направила Оливера Ќорвезировска. Книгата, со обем од 69 страици и со димензии од 20 сантиметри, е испечатена во печатницата „Коста Абраш“ во Охрид. Таа е каталогизирана во НУБ „Св. Климент Охридски“, Скопје и ја носи меѓународната ознака ISBN 9989-30-498-X.
Танчерка во мракот

„Танчерка во мракот“ (англиски: ''Dancer in the Dark'') — филм од 2000 година во режија на Ларс фон Триер, кој е автор и на сценариото. Галвните улоги ги играат: Бјорк, Катрин Денев, Питер Стормер, Дејвид Морс, Џоел Греј, Стелан Скарсгард итн.
1 Синопсис
Дејствието на филмот се одвива во американската сојузна држава Вашингтон во 1964 година. Селма Јежкова (ја игра Бјорк) е доселеничка од Чехословачка, која живее со својот 12-годишен син. Селма работи во блиската фабрика, иако е речиси слепа, а нејзината најдобра другарка е Кети (ја игра Денев). Селма и синот живеат во подвижна куќичка која ја изнајмуваат од брачниот пар Бил и Линда Хјустон. Притоа, таа штеди за да ги собере потребните пари за операција на очите на нејзиниот син, а истовремено оди на пробите за еден мјузикл. Во една прилика, Бил Хјустон ѝ кажува на Слема дека не може да ја плаќа ратата за станбениот кредит и дека постои опасност банката да им ја одземе куќата. Селам, пак, му кажува за својата заштеда и тој, знаејќи дека таа не гледа добро, ѝ ги краде парите. Утредента, таа ја оштетува машината во фабриката и поради тоа добива отказ, а кога се враќа дома открива дека Бил ја ограбил. Тогаш, Селма оди во куќата на Бил, а Линда ја обвинува дека сака да ѝ го заведе сопругот. Селма му ги зема парите на Бил, а тој ѝ се заканува со пиштолот, но во меѓусебната борба, таа случајно го ранува. Додека Линда ја повикува полицијата, Бил ја моли Селма да го убие и таа навистина го убива, а потоа оди во болницата и ја плаќа операцијата за нејзиниот син. Подоцна, таа оди на пробата за мјузиклот, но таму доаѓа полицијата и ја апси. На судењето, Селма одбива да ја каже причината за убиството на Бил, а откако е откриена нејзината лага дека парите му ги испратила на татко ѝ во Чехословачка, таа е прогласена за виновна и осудена е на смрт со бесење. Непосредно пред извршувањето на казната, Кети се обидува да ѝ помогне, но Селма ја одбива помошта. Сепак, Кети ѝ кажува дека успешно е извршена операцијата на очите на нејзиниот син, а потоа Селма завршува на бесилка.
Црква „Св. Софија“ - Драма

Света Софија (|Ναός Αγίας Σοφίας Δράμας) — средновековна црква во градот Драма, Егејска Македонија. Влегува во состав на Драмската епархија на Цариградската патријаршија.
1 Историја
Црквата е најстарата зачувана градба во Драма. Изградена е на ридот Хисар, на највисокото место во градот. Близу неа е окриен вотивен натпис на богот Дионис. Храмот е подигнат во X век, заедно со градските ѕидини бидејќи при изградбата се искористени истите камења. Според Кондиката на Драмската митрополија, црквата била посветена на Успението Богородично.
Според митрополит Агатангел Драмски, храмот е претворен во џамија од Турците во 1430 г. Според други податоци, претворањето во џамија е направено за време на султанот Мурат I (1359 -1389). Се нарекувала Беј-џамија, Хисар-џамија или Кале-џамија. На отворениот простор на север има муслимански гробишта.
На 1 ноември 1912 г., за време на Првата балканска војна, храмот паднал во грчки раце. Бугарската окупациска управа ја претворила во археолшки музеј. По Втората балканска војна градот потпаднал под грчка власт и храмот повторно станал црква.
Во 1922 г. храмот е преименуван во „Св. Софија“ од грчките доселеници во Драма.
2 Архитектура
Црквата е двокатна. Постариот дел на исток е потонат во земја, а влезниот дел на запад, додаден во османлиско време, се издига 2 метри над византиската црква. Поради вкопаноста во земја, храмот го преживеал страшниот земјотрес од 1829 г. во кој е уништен целиот град. Византиската црква е куполна базилика од преоден тип со периферна галерија. Куполата е висока и осумстрана, поставена на квадратна основа. Сè до почетокот на XX век подот бил покриен со со првобитните плочи од шарен мермер. Во оригиналната камена ѕидарија има вградени архитектонски елементи од антиката, а за украсување се употребени појаси од тула. Однадвор во горниот дел на источниот ѕид има обратно вграден старогрчки натпис со имато на вајарот Јован, како и дел од латински натпис. Од јужната страна на црквата е камбанаријата, изградена на местото на турското минаре.
Храмот има речиси квадратен план со внатрешни димензии од 13,40 × 10,46 м. Во жртвеникот е зачуван првобитниот живопис, на кој е претставено Успението Богородично. Тој е насликан при изградбата на црквата и малтерисан во османлиско време. Во припратата има голема фреска од 1917 г. на која се претставени сцени од Второто пришествие.
3 Поврзано
* Драмска епархија