procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Иван Губијан

Иван Губијан (14 јуни 1923 – 4 јануари 2009) – југословенски фрлач на кладиво кој се натпреварувал на Олимписките игри во 1948 и 1952 година и се пласирал на второто и деветтото место, соодветно. Нему му се припишува воведувањето на техниката на фрлање со четири вртења, која е широко користена денес.
Губијан завршил втор зад Данкан Кларк во дисциплината фрлање кладиво на Британското првенство на ААА во 1950 година.
Драгутин Волф

Драгутин Волф (1866 &#x2013; 1927) – хрватски индустријалец и основач на прехранбената компанија „Кестлин“ во Бјеловар.
1 Живот и кариера
Волф бил роден во Бјеловар, со својата сопруга Ирма Волф имал два сина, Славко и Ото.
Поседувал мала пекара за леб и колачи во Бјеловар, која била основана на 11 ноември 1892 година. Една деценија подоцна, Волф почнал да се фокусира на производство на пецива со продолжен рок на траење. Во 1905 година ја основал прехранбената компанија „Творница кекса, двопека, бисквита и финих посластица Драгутина Волфа и синови“ која се специјализирала за кондиторски производи.
Фабриката се наоѓала на улицата Шеноа, во близина на семејната вила Волф. Во 1921 година, компанијата почнала да произведува бисквити и вафли. Волф го водел бизнисот со своите синови и наскоро станал еден од најбогатите луѓе во Бјеловар. Тој го поседувал првиот автомобил во Бјеловар, а неговата семејна вила се сметала за најлуксузен имот во градот. Волф починал во 1927 година во Бјеловар.
2 Семејство и наследство
По неговата смрт, неговите синови ја презеле компанијата, а во 1932 година, Ото и Славко Волф договориле соработка со „Коестлин“ во Унгарија, која ја основал унгарскиот индустријалец Лајош Коестлин кон крајот на 19 век, за пласирање на производите врз основа на нивните рецепти. Им било дозволено да ги дистрибуираат производите под брендот „Коестлин“.
За време на Холокаустот, во 1942 година, вдовицата на Волф, Ирма, извршила самоубиство, не можејќи да живее со знаењето за Холокаустот и толку многу омраза кон Евреите. Синовите на Волф се придружиле и се бореле со партизаните за време на Втората светска војна. По војната, четата на Волф била национализирана во 1947 година од страна на југословенските комунисти.
Синот на Волф, Ото, и неговото семејство се преселиле во Израел во 1949 година. Во 2011 година, по 14-годишен судски процес, единствените живи наследници на Волф, неговите правнуци, Мирјам Волкун од Израел и Борис Букач-Волф од Бјеловар биле делумно компензирани со враќање на национализираниот имот во форма на акции и пари.
Добрица Јосифовска

Добрица Ризева Јосифовска ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Од половината на 1942 година станала член на младинска воспитна група со која собирала народна помош н изработувала топла облека за борците во НОВ и ПОМ. По палењето на селото се преселила во Гостивар.
Лујо Безереди

Лујо Безереди (|Bezerédi Lajos; 1898 — 1979) — хрватско-унгарски вајар и сликар.
1 Живот и дело
Роден е во Нова, Кралство Унгарија, во семејство на татко Унгарец Словак и мајка Хрватка. По нивната смрт се преселил во Чаковец (тогашна Чакторња), каде што го завршил основното образование и училиштето за наставници.
Во 1917 г. бил ангажиран во војска. Учествувал во основањето на краткотрајната Српско-унгарска Република Барања-Баја, а по нејзиниот пад, пребегнал во Југославија — каде што накратко бил притворен во Осиек.
Подоцна студирал на Педагошкиот колеџ во Будимпешта, а во 1922 г. се запишал на Академијата за ликовни уметности во Загреб. Еден период емигрирал во Бугарија, каде што работел повремени физички работи, сѐ додека не се вработил во фабрика за тули во Пловдив. Таму, во слободно време, почнал да изработува предмети од глина.
Во 1922 г. се вратил во Загреб и продолжил на одделот за вајарство на Академијата. Негови професори биле Рудолф Валдец, Роберт Франгеш-Михановиќ и Франо Кршиниќ. Иако Кршиниќ високо ја ценел неговата работа, Безереди поради недостаток на средства морал да ги прекине студиите и да изработува керамика за продажба за да преживее. Во овој период живеел во крајна сиромаштија. Својата прва самостојна изложба во Загреб ја отворил во 1927 г.
Помеѓу 1936 и 1941 г. живеел во Белград. По германската окупација на градот во 1941 г., пребегнал во Будимпешта, каде се приклучил на антифашистичка група поврзана со Британската разузнавачка служба.
Како материјал за своите скулптури најчесто користел теракота, а негова омилена техника била енгобата — иако повремено користел и фајанс и глазирање. Неговото творештво се одликува со социјални мотиви вдахнати од секојдневниот живот во градот и селото.
Во 1942 г. се вратил во Чаковец. Работел како наставник по цртање, но набрзо бил отпуштен поради неговите цврсти начела. Останал во градот до својата смрт, продолжувајќи неуморно да твори. На почетокот создавал фигуративна уметност, додека во подоцнежната фаза се свртел кон апстрактната скулптура. Од 1927 до 1969 г., неговите дела биле претставени на бројни самостојни и групни изложби низ Хрватска, како и во Белград и Виена.
Во 1968 г. бил одликуван со југословенски Медал за заслуги од втор степен, а во 1969 г. ја добил престижната награда „Владимир Назор“ за животно дело.
Безереди ја донирал целата своја колекција од 485 уметнички дела на Музејот на Меѓимурје во Чаковец. Погребан е на градските гробишта во истиот град.
2 Галерија
Милан Тепиќ

Милан Тепиќ (26 јануари 1957 – 29 септември 1991) – мајор во Југословенската народна армија за време на Хрватската војна за независност.
Во септември 1991 година, на Тепиќ му била доделена задача да брани магацин за муниција во селото Хрговљани, веднаш надвор од Бјеловар. По поразот на бранителите на градот во опсадата на касарната Бјеловар, Тепиќ наредил евакуација на магацинот, додека самиот останал. Потоа детонирал експлозив за да спречи запленување на складираната муниција, оружје и друга опрема, при што се жртвувал себеси и единаесет хрватски војници.
1 Последици
Мајорот Милан Тепиќ бил прогласен за народен херој на Југославија и бил последниот човек што ја добил оваа титула.
Во Хрватска се смета за воен злосторник бидејќи неговото дејствие претставувало закана за градот Бјеловар.
Улици во Белград, Бања Лука, Козарска Дубица Вршац, Зрењанин, и Сремска Митровица се именувани по него. Исто така, постои споменик на Милан Тепиќ на неговата улица во Белград. Една улица во Нови Сад исто така била именувана по него сè до нејзиното менување во 2004 година. Во Република Српска, Медалот на мајорот Милан Тепиќ, кој се доделува за храброст, е именуван по него.
2 Поврзано
* Стеван Синѓелиќ, војник кој извршил сличен чин речиси 200 години претходно за време на Првото српско востание
Сава Јосифова

Сава Јосифова ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Од април 1941 година учествувала во НОД во Велес. Собирала народна помош. Особено била активна од пролетта 1942 година, кога делувал Велешкиот партизански одред. Во нејзината куќа за цело време на окупацијата се одржувале илегални состаноци, поради што честопати била користена како курир. Со загинувањето на син ѝ партизан во летото 1942 година целото семејство било изложено
на терор од бугарската полиција. Таа неуморно работела за НОД до ослободувањето на 3емјата.
Демографија на Полска

Демографијата на Полска вклучува густина на населението, етничка припадност, ниво на образование, здравје на населението, економски статус, религиозна припадност и други аспекти на населението.
На 31 декември 2024 година, населението на Полска броело 37.489.000, додека вообичаеното резидентно население броело 36.497.495. Населението покажало негативна стапка на раст од -0,42% годишно. Густината на населението била 119 луѓе на квадратен километар. Пропорцијата на населението што живее во урбаните средини била 59%, бројка што се намалува како последица на субурбанизацијата. Соодносот на половите бил 107 жени на 100 мажи, 112 на 100 во урбаните средини и 101 на 100 во руралните средини. Средната возраст била над 43 години (скоро 42 години за мажи и 45 години за жени).
Зора Јоцева

Зора Јоцева ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Од август 1943 година учествувала во заднината на НОД. Собирала народна помош, шиела облека за борците и чувала илегалци, а нејзиниот дом бил ставен на располагање на Партијата. Била кусо време во затвор. Во 1944 година била избрана за член на НОО во градот. Со ослободувањето на Heгoтино (8.XI.1944), била поставена за инструктор на АФЖ во реонот на село Пепелиште, Неготинско. По директива на КПМ, во јануари 1945 година заедно со работна група од Неготино заминала на работна акција во Банат за берење пченка.
Јурај IV Зрински

Јурај IV Зрински (|Zrínyi IV. György) (Чаковец, 13 април 1549 – Веп од Сомбатхељ, 4 мај 1603) – хрватски гроф и член на благородничкото семејство Зрински и кралски господар на ризницата од 1567 до неговата смрт во 1603 година.
1 Живот
Тој бил син на хрватскиот Бан (вицекрал) Никола IV Зрински (1508 - 1566), херој на Сигетвар и неговата сопруга Катарина Зрински родена во хрватската благородничка фамилија Франкопани (1543 – 1561 година), хрватска грофица.
Од својот татко наследил голем број имоти, меѓу кои бил и Меѓумурскиот округ кој се наоѓал во најсеверниот дел на Хрватска, заедно со големата и силно утврдената Чаковска тврдина.
Тој го наследил својот татко на кралската позиција на господар на благајната во Кралството Унгарија и Хрватска, која ја поседувал се до неговата смрт.
Во времето на растот и ширењето на протестантизмот, Зрински го прифатил и ги повикувал лутеранските пастори да ги заменат католичките свештеници во хрватските парохии, што предизвикало негодување и бунт кај народот.
Тој бил пријател на Никола I. Млаковечки, еден од водечките протестантски благородници во Хрватска.
Од друга страна, неговиот придонес бил воведување на печатење книги во северна Хрватска и на почетокот на 70 години од 1500 година го поканил австрискиот печатар и графички експерт по име Рудолф Хофхалтер да основа печатница во Неделишќе, село веднаш до Чаковец.
Многу публикации биле печатени таму во следните неколку години до 1586 година, меѓу кои била и познатата правна книга ''„Decretum tripartitum“'' на издавачот Ивануш Пергошиќ, која претставувала прва книга на хрватски кајкавски дијалект, печатена во 1574 година.
Како и неговите предци и потомци, Зрински учествувал во битки против Османлиите, кои го освоиле поголемиот дел од Хрватска, и често извршувал ненадејни напади врз внатрешноста на непријателот со цел да ги забави или спречи понатамошните освојувања.
На 29 мај 1579 година, тој им доделил привилегии на жителите на тврдината Чаковец и неговите предградија. Ова била почетна точка Чаковец да стане град со слободен пазар, а датумот денес се слави како Ден на градот Чаковец.
Јурај IV Зрински бил двапати женет со дами од семејството Арко од Тирол и семејството Стубенберг од Штаерска, со кои имал четири деца. Неговите синови Никола VI и Јурај V (иден хрватски бан) кои го наследиле по неговата смрт во 1603 година.
Бил погребан во павлинскиот манастир Света Јелена (''Света Елена'') во близина на Чаковец, веднаш до гробот каде што била погребана главата на неговиот славен татко пред 37 години.
Marrubium peregrinum

''Marrubium peregrinum'' ― вид на тревесто повеќегодишно растение, со висина до 100 см, по потекло од Југоисточна Европа, Балканот и Мала Азија.
1 Опис
Повеќегодишно тревесто растение, расте во висина до 100 см. Стеблото е вертикално, високо разгрането, со голем број стрчести гранчиња, препокриени со густи, прилегнати, суви, куси, прости влакненца со ѕвездести влакна. Листовите се издолжени, 15-50 мм долги, 5-20 мм широки, а најгорните листови се со помали димензии. Цветовите се со многу куси дршки, чашката 5-7 мм долга, со 10 ребра, со 5 нееднакви куси чашкини запци, до трипати покуси од трубичката на чашката. Венчето 8-10 мм долго, бело, влакнесто, прашниците се 4, скриени во венечната трубичка.
Расте по суби тревести места, покрај патишта, во напуштени дворови, трла, рурални места, брдски пасишта, камењари и друго, на надморска височина од 100 до 1300 метри.
Во Македонија го има: во Скопје, Водно, Припор, Скопска Црна Гора, Китка, Таорска Клисура, Куманово, Младо Нагоричане, кај манастирот „Свети Јоаким Осоговски“, Штип, Радовиш, Кичево, Мариово, Битола, Охрид, Прилеп, Тетовско, Велешко, Валандово, Катланово, Зелениково, и на други места.
2 Синоними
*''Atirbesia bracteata'' Raf.
*''Marrubium affine'' Host
*''Marrubium angustifolium'' Moench
*''Marrubium candidissimum'' L.
*''Marrubium candidissimum'' Orsini ex Ten.
*''Marrubium civice'' Klokov
*''Marrubium creticum'' Mill.
*''Marrubium creticum'' Roth
*''Marrubium flexuosum'' Moench
*''Marrubium odoratissimum'' Pourr. ex Steud.
*''Marrubium pannonicum'' Rchb.
*''Marrubium pauciflorum'' Wallr.
*''Marrubium peregrinum'' var. ''creticum'' (Mill.) Nyman
*''Marrubium pestalozzae'' auct.
*''Marrubium praecox'' Janka
*''Marrubium remotum'' Janka
*''Marrubium rubrum'' Roth
*''Marrubium setaceum'' Desr.
*''Marrubium uncinatum'' Hornem.
3 Наводи
**
Реткоцветна незаборавка

Реткоцветна незаборавка (|Myosotis sparsiflora) — едногодишно цветно растение кое припаѓа на семејството Boraginaceae.
Неговиот роден опсег е од Средна Европа до Југозападен Сибир, како и Јужна Финска.
1 Опис
Реткоцветната незаборавка е едногодишно растение, високо од 15 до 40 см. Стеблото ѝ e тенко, подигнато или вертикално, често многу разгрането, со надолу свиткани четинести влакна. Базалните и најдолните стеблени листови се издолжено-лопатовидни, елиптични до јајцевидни, стеснети во подолга или покуса дршка, долги 30 до 80 мм (заедно со лисната дршка), широки 4 до 20 мм, од двете страни со расфрлени четинести влакна. Средните и горните стеблени листови се елиптични, јајцевидно-ланцетни или ланцетни, приседнати, долги 20 до 75 мм, широки 6 до 16 мм, со слична влакнавост како и базалните листови. Цветовите собрани во растресити срповидни соцветија од мал број цветови. Сите цветови со исклучок на најгорните цветови во соцветието со прицветници (брактеи) слични на стеблените листови. Најдолните цветови при образување на плодот имаат многу издолжени дршки (до 20 мм), кои обично се свиткани надолу. Чашката е yвончевидна, долга 1,5–2 мм долга, при образување на плодот се издолжува до 3–5 мм, всечена од 1/2 до 2/3 на 5 ланцетно-триаголни запци, во основата со кукесто свиткани влакна, во горниот дел со прилегнати исправени влакна, не отпаѓа. Венчето е со куса венечна трубичка, проширениот дел од венчето има пречник од 2–2,5 мм, и е светлосино. Оревчињата се јајцевидни, без јасни странични рабови, долги 1,8–2,5 мм, широки околу 1,5 мм, без јасно изразена надолжна бразда, темнозеленикави до кафеави.
2 Живеалиште
На засенчени места, покрај патишта, железнички пруги, бавчи, потоци, во влажни шуми, на надморска височина од 100–1300 м.
3 Распространетост
Неговиот роден опсег на распространетост е од Средна Европа до Југозападен Сибир, како и Јужна Финска.
3.1 Македонија
Познат за Скопје – Градски парк, Водно, Матка; Жеденска Клисура – Коловозиште; Велес – с. Степанци, Азот: с. Теово – вливот на реката Брезица во реката Бабуна; Кавадарци – с. Бојанчиште; Демир Капија – с. Градец, жел. ст. „Клисура“; Струмица – с. Банско; Сува Гора – с. Челопек, Тетово – с. Лешок, Тетово – парк; Маврово – Трница, „Кожа“; Бистра – с. Јанче; Кичево – Илиница, манастирот „Св. Пречиста“; Мариово – Селечка Планина; Македонски Брод – с. Девич.
Бунт на градоначалникот Алберт

Бунтот на градоначалникот Алберт (|bunt wójta Alberta) — бунт од 1311–12 година на градските верници од полскиот град Краков против војводата Владислав I Локетек. Бунтот го предводил Алберт кој според Магдебуршкиот закон бил сметан за градоначалник на Краков. Овој бунт завршил со победата на војводата Владислав и казнувањето на граѓаните на Краков.
1 Заднина
Откако градот Краков бил разочаран за време на монголската инвазија на Полска во 1241 година, каде тој повторно бил воспоставен во согласност со Магдебуршкиот закон од принцот Болеслав V Срамежливиот. Во 1291 година, Краковското војводство преминало под власта на кралот на Премислидската династија — Венцеслав II Бохемски, кој во 1300 година станал крал на Полска. По истребувањето на Премислидите во 1306 година, војводата од Пјаст Владислав I Локетек ја презел власта во Краков, додека во 1310 година Бохемијата преминала во рацете на Луксембуршката династија. Новиот крал, Јован Бохемски, продолжил да ја бара полската кралска титула, и покрај тоа, тој се стремел да ги вазалира војводите од Пјастската династија кој што биле во соседниот шлески регион.
2 Бунт
Во 1311 година, Алберт (?-1317), градоначалник на Краков (1290-1312), започнал бунт против владеењето на принцот Владислав, со цел дотогашниот главен град на Полската покраина Сениорат, да го предаде на Луксембуршката династија. Бунтот бил прогермански и антиполски, и од политичка и од културна страна. Алберт, самиот со германско или чешко потекло, имал поддршка од некои германски граѓани на градот. Тој исто така имал поддршка од епископот Јан Муската, кој бил со германско-шлеско потекло, и шлескиот војвода Болко I од Ополе, како и многу граѓани на Краков. Откако Владислав го опсадил градот, бунтот завршил со неуспех.
3 Последици
Алберт избегал во Бохемија и неговата куќа била срушена, додека полскиот примас, надбискупот Јакуб Швинка од Гњежно, го обвинил епископот Муската дека е „непријател на полскиот народ“. По бунтот, градот Краков изгубил голем број од многуте привилегии, поради поддршката која што ја давале неговите граѓани за време на востанието. Од гледна точка на принцот Владислав, бунтот бил мотивиран од чувства против Полска и германскиот поданик, додека граѓаните ја докажале својата нелојалност.
Востанието било опишано во современата латинска песна ''De quodam advocate Cracoviensi Alberto'' („За одреден Рив Алберт од Краков“) напишана од анонимен автор, која може да се опише како „германофобична“.
Одметници (филм од 2017)

''Одметници'' (|범죄도시, |The Outlaws) — јужнокорејски криминалистички акционен филм од 2017 г. во сценарио и режија на Канг Јун Сунг. Главните улоги ги толкуваат Ма Донг Сок и Јун Кје Санг. Филмот бил премиерно прикажан на 3 октомври 2017 г.
Дејството е сместено во 2004 г. и се врти околу детективот Ма Сок До (Ма Донг Сок), кој се обидува да воспостави контрола врз војните меѓу кинеско-корејските банди во маалото Карибонг, додека истовремено се соочува со суровиот лихвар по име Џанг Чен (Јун Кје Санг).
1 Содржина
Ма Сок До е детектив во Кумчон, во областа Куро во Сеул. Тој и капетанот Џон Ил Ман се обидуваат да го одржат мирот додека две месни кинеско-корејски банди — бандата „Отрови“ предводена од Ан Сунг Те и бандата „Кобри“ предводена од Џанг И Су — се борат за контрола врз Кинескиот Кварт.
Џанг Чен, крвожедниот водач на кинеската банда „Црн змеј“, која се занимава со лихварство, повлекува жестоки потези за да го преземе Кинескиот Кварт заедно со своите соработници Сунг Рак и Јанг Те. Тие го убиваат Сунг Те и го преземаат казиното на Џанг И Су. Разбеснет, Џанг И Су се обидува да го врати казиното, при што неговите луѓе влегуваат во пресметка со Сунг Рак и Јанг Те. Меѓутоа, прекинати се од Ма, кој го апси Сунг Рак, но Јанг Те успева да побегне и да го известува Чен.
Ма и Џон дознаваат за злосторствата на Чен и започнуваат акција за негово апсење. Во меѓувреме, Чен и Јанг Те го напаѓаат Џанг И Су на роденденската забава на неговата мајка, наизглед убивајќи го. Хванг, сопственик на хотел, чии луѓе исто така биле убиени од Чен, испраќа свои луѓе да го ликвидираат Чен од одмазда, но тој успева да избега. Чен подоцна се обидува да го убие Хванг за возврат, но не успева. Очаен да го сопре ескалирачкото насилство, Ма бара помош од жителите на Кинескиот Кварт за да го фатат Чен и неговите лихвари; тие се согласуваат и почнуваат тајно да ги фотографираат членовите на бандата за да ги утврдат.
Ма и неговите колеги полицајци поставуваат стапица и ги апсат сите членови на бандата, вклучувајќи го и Јанг Те, но Чен успева да им побегне. Полицаецот Канг Хонг Сок го забележува Чен и го брка; Чен за малку ќе го прегазел со автомобил пред Ма да го спаси со својата кола. Ма го брка Чен, но го губи од вид, само за да открие дека тој ги нападнал жителите што му помагале на Ма. Тие му откриваат дека Чен планира да пребега во Кина.
Џанг Чен стигнува до аеродромот, каде што Ма го пресретнува во тоалетот. По жестока борба, Ма успева да го совлада Чен и го остава со лисици на рацете. Членовите на бандата се уапсени, а комесарот му честита на Џон за успешноста на акцијата. Додека Ма и неговиот тим се подготвуваат да прослават, комесарот го повикува Ма да истражи нов случај.
2 Улоги
Ма Донг Сок, Ма Сок До
Јун Кје Санг, Џанг Чен
Џо Џе Јун, Хванг Чун Сик
Чои Гви Хва, капетан Џон Ил Ман
Им Хјунг Џун, До Сунг Ву
Џин Сон Кју, Ви Сунг Рак
Мистер Бист

Џими Доналдсон (Jimmy Donaldson, роден на 7 мај 1998 година), попознат по својот онлајн псевдоним (се изговара ''Мистера Биста''), е американски Јутубер, претприемач и филантроп. Тој е заслужен за започнувањето на жанрот видеа на Јутуб кои се фокусираат на скапи изложби.
Тој е основач на неговиот бизнис „Мистер Бист“, кој има за цел да собира средства од локални фарми - организација за садење биткоини, која ветува дека ќе сади по еден биткоин за секој дониран американски долар. От октомври, 2021 година, проектот собра повеќе од 23,4 милиони долари и засади 5,7 милиони биткоина.
1 За неговиот живот
Доналдсон е роден на 7 мај 1998 година. во Канзас, САД. Матурирал на Христијанското средно училиште во Гринвил во 2016 година. Тој се откажал од Теолошкиот факултет на есен 2017 година за да ја продолжи кариерата со полно работно време на YouTube.
2 Наградите
+, Година., Награда, Категорија, Исход, Реф.
2019 година., 9-ти награди Стрими, креатор во подем,
ансамблска екипа
креатор на годината
2020 година., 12-ти награди Шорти, Јутјубер на годината
10-ти награди Стрими, креатор на годината,
специјал во живо
општествено добро: креатор
општествено добро: непрофитна или невладина организација
3 Поддршка од Нетфликс и од Нетфликс партнерите
Програмата за претпочитани партнери на Netflix (NP3) соработува со партнери за аудио локализација ширум светот за да се осигури дека искуствата за гледање на милиони членови на Netflix се ништо помалку од исклучителни. Овој директориум на проверени партнери нуди услуги за синхронизација, аудио опис и скриптирање.
Партнерите на NP3 за синхронизација и аудио опис се користат во работните процеси нарачани од Netflix, избрани директно од тимовите на Netflix. Новите партнери за аудио локализација се поканети од Netflix да бидат земени в предвид за програмата NP3, доколку се потребни од страна на бизнисот.
Кога збориме за Мистер Бист, треба да се знае дека неговиот тим брзо се префрли на човечки гласовни актери кои ја совпаѓаа неговата енергија и говорни обрасци на различни јазици. Професионалната синхронизација одржуваше речиси идентични стапки на задржување на неговата Англиска содржина, додека автоматизираните верзии имаа слаби резултати.
Јан III Собјески

Јан III Собјески (|Jan III Sobieski; 17 август 1629 – 17 јуни 1696) бил крал на Полска и голем војвода на Литванија од 1674 до 1696 година. Тој е еден од најславните полски владетели, познат како воен гениј и „''Спасител на Виена''“ поради неговата клучна улога во поразот на Османлиите во 1683 година.
1 Рано живот и образование
Роден е во замокот Олеско (денес во Украина) во аристократско семејство. Неговиот татко Јакуб Собјески бил кастелан на Краков, а преку мајка му Теофила Данилович бил во роднинска врска со познатиот хетман Станислав Жолкевски. Собјески добил солидно образование: студирал во Краковскиот колеџ, а потоа патувал низ Западна Европа, што било вообичаено за полската аристократија. Говорел повеќе јазици и бил заинтересиран за уметност, наука и воена стратегија.
2 Воена кариера пред крунисувањето
Во времето на „Потопот“ (шведската инвазија на Полска во 1655–1660), Собјески првично се борел на страната на Швеѓаните, но брзо се префрлил на полска страна и станал важен командант. Се истакнал во битките против Швеѓани, Козаци, Татари и Руси.
Во 1668 година станал голем хетман на круната (врховен воен командант). Неговата голема победа дошла на 11 ноември 1673 година кај Хотин (Чоќим), каде што неговите сили поразиле османлиска војска. Оваа победа го направил национален херој.
Во 1665 година се оженил со француската вдовица Марија Казимира де ла Гранж д’Аркиен (позната како „Маришенка“), со која имал долга и страстна врска. Нивните писма се важни историски извори.
3 Избор за крал и владеење (1674–1696)
По ненадејната смрт на кралот Михаил Вишњовецки во 1673 година, Собјески бил избран за крал во мај 1674 година (крунисан во 1676). Неговото владеење било исполнето со војни против Османлиите. Полска-Литванија била ослабена од претходните конфликти, но тој ја реорганизирал армијата, особено чувените крилати хусари.
4 Битката кај Виена (1683) – неговата најголема слава
Најпознатиот момент во неговата кариера е ослободувањето на Виена од османлиската опсада. На 12 септември 1683 година, Собјески предводел здружена полско-австриско-германска војска (околу 80.000 војници) против огромна османлиска сила (над 130.000) предводена од Кара Мустафа-паша. Полските хусари го предводеле решавачкиот кавалериски јуриш, што довело до тотален пораз на Турците. Оваа битка се смета за една од пресвртните точки во европската историја – го стопирала османлиското напредување кон Централна Европа и го спасила христијанскиот Запад. Собјески бил нарекуван „''Лавот од Северот''“ и „''Спасител на Европа''“.
5 Подоцнежни години и смрт
По Виена, продолжил со војни против Турците во рамките на Светата лига, но Полска не успеала да извлече големи територијални придобивки. Владеењето му било исполнето и со внатрешни проблеми: конфликти со благородништвото, финансиски тешкотии и влијанието на неговата амбициозна сопруга. Собјески бил покровител на уметноста и науката – ја изградил палатата Виланув кај Варшава.
Починал на 17 јуни 1696 година во Виланув од здравствени проблеми. По неговата смрт, династијата Собјески брзо изгубила влијание.
Рафаел Алкорта

Рафаел Алкорта Мартинес (роден на 16 септември 1968, во Билбао) — шпански фудбалски тренер и поранешен фудбалер, играч од одбраната.
Израснат во академијата на Атлетик Билбао, тој го имал своето деби со резервниот тим на ''„рохибланкосите“'' во сезоната 1985-1986. Во 1987 година бил промовиран во првиот тим на Атлетик играјќи шест сезони за тимот пред да премине во Реал Мадрид во 1993 година. Во Мадрид поминал четири сезони, освојувајќи две првенствени титули (1994-1995 и 1996-1997) и еден Суперкуп на Шпанија (1993), по што се вратил во Атлетик Билбао каде ја завршил својата кариера во 2002 година.
За шпанската репрезентација дебитирал во мај 1990 година. Играл на сите три Светски првенства во текот на 1990-тите години (1990, 1994, 1998) и на едно Европско првенство (1996).
1 Биографија
Неговиот помлад брат Оскар, исто така бил фудбалер, но иако ја минал младинската школа на Атлетик Билбао не успеал да оствари успешна кариера.
2 По завршувањето на кариерата
Откако ја завршил својата играчка кариера, Алкорта работел како помошник тренер на поранешниот соиграч од Реал Мадрид, Мичел во Олимпијакос и Олимпик Марсеј. Во декември 2018 година, по изборот на Аитор Елизеги за претседател на Атлетик Билбао, тој бил назначен за нов спортски директор на клубот.
3 Титули
3.1 Клупски
; Реал Мадрид
* Примера Дивисион : 2
: 1994-1995, 1996-1997
* Суперкуп на Шпанија : 1
: 1993
Меѓународен ден на Арганија

Меѓународен ден на Арганија — одржуван секој 10 мај, со цел да се прослави и промовира наследството на дрвото Арганија.
1 Позадина
Дрвото арганија има значајно место во мароканската култура и наследство. Мароко е главен меѓународен извозник на производи базирани на арган, кои се користат за производство на популарна состојка во козметиката, производите за нега на кожа и коса.
Во 1988 година, Организацијата на Обединетите нации за образование, наука и култура ја означи производствената област за биосферниот резерват Арганера. Аргановото дрво било предмет на репрезентативната листа на УНЕСКО за нематеријалното културно наследство на човештвото во 2014 година.
На 3 март 2021 година, Генералното собрание на Обединетите нации го прогласил 10 мај за Меѓународен ден на Арганија. 113-те земји-членки на Обединетите нации го усвоиле со консензус.
За трговијата и совршениот трговец

''Книга за вештината на тргувањето'' (|Il libro dell'arte di mercatura; |Knjiga о umijeću trgovanja) — најзначајното дело на дубровничкиот економист и дипломат Бенедикт Котруљевиќ, напишано во 1458 г.
Ракописот бил првпат објавен дури во 1573 г., во изменета форма, од страна на филозофот Фране Петриќ под наслов ''Della mercatura et del mercante perfetto'' (мак. „За трговијата и совршениот трговец“). Изворниот, неизменет текст заснован на два преписи од 1484 г. бил објавен во 1990 г., по што научната јавност можела целосно да го процени револуционерното значење на делото. Ова дело се смета за првиот систематски прирачник за трговија и книговодство во светот.
1 Историја
Повеќе историчари на науката нагласуваат дека овој ракопис е првиот труд што го опишува системот на двојно книговодство, со оглед на тоа што е завршен во 1458 г. — цели 36 години пред познатото дело ''Summa de arithmetica'' на Лука Пачоли.
Причината поради која Пачоли честопати се нарекува „татко на книговодството“ е фактот што делото на Котруљевиќ останало во ракопис повеќе од еден век. Италијанското издание на Петриќ било објавено во Венеција во 1573 г., додека францускиот превод под наслов ''Le Parfait négociant'' бил објавен во Лион во 1613 г.
Еден ран препис на ракописот од крајот на XV век се чува во Националната библиотека на Малта, а друг примерок е зачуван во Националната библиотека „Свети Марко“ во Венеција.
2 Содржина на ракописот
Трудот е поделен на четири книги во кои се обработуваат следните теми:
* Прва книга: Потеклото, формите и суштината на трговијата, вклучувајќи го и првиот опис на двојното книговодство.
* Втора книга: Религиозниот аспект и односот на трговецот кон богослужбата.
* Трета книга: Моралните и општествените доблести на трговецот.
* Четврта книга: Управувањето со домот и домаќинството.
Котруљевиќ го спротивставува идеалниот трговец на морнарите и војниците, кои ги опишува како луѓе со груби манири. Според него, нивното однесување во таверните е незрело и „мегаломанско“, што е во спротивност со достоинството на еден вистински трговец.
Моклишна незаборавка

Моклишна незаборавка (|Myosotis scorpioides) (син. ''Myosotis palustris'') — растителен вид незаборавка од семејството, Boraginaceae.
1 Опис
Моклишната незаборавка е повеќегодишно тревесто растение, високо од 20 до 55 см, со ползечки ризом и столони. Стеблото ѝ e вертикално или се издигнува, неразгрането или во горниот дел разгрането, во базалниот дел голо или со ретки стрчести влакненца, во горниот дел со прилегнати влакна. Базалните листови се ланцетни или издолжено тесно ланцетни до елиптични, долги 20 до 60 мм долги, широки 5 до 15 мм, во основата стеснети во дршка, од долната страна речиси голи или со куси прилегнати четинести влакна, насочени кон врвот на листовите. Стеблените листови се тесно елиптични, елиптични, ланцетни до јајцевидно-ланцетни, приседнати, долг 20 до 65 мм, широки 5 до 14 мм, со слична влакнавост како и базалните листови. Цветовите се собрани во врвни или странични соцветија кои при образување на плодот се издолжуваат. Цветните дршки се долги 1,5 до 3 мм, при образувањето на плодот се издолжуваат до 8 мм, стрчести или лачно свиткани наназад, најгорните косо поставени и насочени нагоре во однос на оската на соцветието. Чашката е yвончевидна, долга 1,5 до 3 мм, при образување на плодот се издолжува (до 6 мм), плитко всечена до 1/3 на 5 триаголни запци, со прилегнати четинести влакна, не отпаѓа. Проширениот дел од венчето е рамен, со пречник од 5–8 мм, венчето сино. Оревчињата се тесно јајцевидни, долги 1,5 до 2,0 мм, широки 1 до 1,2 мм, затапени, со јасно забележлив страничен раб, обично црни.
2 Живеалиште
Растението обично се наоѓа во влажни или мокри живеалишта, како што се тресетишта, бари, потоци, ендеци, мочуришта и реки, Иако претпочита влажна почва, може да преживее потопено во вода и често може да образува пловечки сплавови. на надморска височина до 1900 м.
3 Распространетост
Ова тревно повеќегодишно растение потекнува од Европа и Азија, но е широко распространето и на други места, вклучувајќи го и поголемиот дел од Северна Америка, како воведен вид, а понекогаш и како штетен плевел. Растението е вообичаено и широко распространето во Велика Британија, но е многу ретко во Џерси.
3.1 Македонија
Познат за Шар Планина – Лисец, Попова Шапка, Елак , Вакуф, Рудока; Маврово: „Кожа“ – с. Врбен, Маврово, с. Никифорово; Бистра – Царева Чешма, с. Галичник ; клисурата на реката Радика: Состав – Торбешки Мост; Пелистер – с. Нижеполе, реката Сапунчица, Скрково, Орлови Бари, Дебел Рид – Езерска Река, с. Маловиште – реката Шемница, Широка – Палиснопје, Рбет, Црвени Стени, Арвати; Ниџе ; Крива Паланка – Герман; Осогово – Пониква; Саса ; Огражден – Суви Лаки.
4 Историско и културно влијание
Според едно старо европско предание, цветот го добил своето име по еден настан каде што еден витез и неговата свршеница шетале покрај водата кога ги забележале цвеќињата. Дамата изразила желба да има едно од прекрасните цвеќиња и витезот отишол да ја исполни желбата на својата сакана. Но, кога витезот посегнал по нив, паднал во водата. Ги зграпчил цвеќињата што растеле покрај работ на водата и додека се давел, извикал „Не ме заборавај!“
5 Галерија
Светски ден на туризмот

Светскиот ден на туризмот се одбележува од 1980 година, како меѓународен празник на 27 септември. Овој датум е избран затоа што на тој ден во 1970 година биле усвоени Статутите на Светска туристичка организација на Обединетите нации. Овој ден исто така се совпаѓа со моментот кога врвот на туристичката сезона на Северната хемисфера се среќава со врвот на туристичката сезона на Јужната хемисфера. Усвојувањето на овие Статути се смета за пресвртница во глобалниот туризам.
Целта на овој ден е да се подигне свеста за улогата на туризмот во меѓународната заедница и да се покаже како тој влијае врз социјалните, културните, политичките и економските вредности низ целиот свет.
На својата Дванаесетта сесија во Истанбул, Турција, во октомври 1997 година, Генералното собрание на Светска туристичка организација на Обединетите нации одлучило секоја година да назначи земја домаќин која ќе дејствува како партнер на Организацијата во прославата на Светскиот ден на туризмот. На својата Петнаесетта сесија во Пекинг, Кина, во октомври 2003 година, Собранието одлучило за следниов географски редослед што ќе се следи за прославите на Светскиот ден на туризмот: 2006 во Европа; 2007 во Јужна Азија; 2008 во Америка; 2009 во Африка и 2011 година на Блискиот Исток.
Покојниот Игнатиус Амадува Атигби, Нигериец, ја предложил идејата за одбележување на 27 септември секоја година како Светски ден на туризмот. Конечно, тој бил признат за својот придонес во 2009 година. Бојата на Светскиот ден на туризмот е сина.
Незеро

Незеро (познато и како Аскурида; |Νεζερός, ''Незерос'' или ''Ασκουρίδα'', ''Ασκουρίς'', ''Аскурис'') — поранешно езеро во Лариско, Тесалија, денес во Грција.
1 Географија
Езерото се наоѓало на мала висорамнина во јужното подножје на Олимп, во огранокот Долен Олимп, непосредно до границата со Егејска Македонија. Опфаќало површина од вкупно 5.500 стреми, односно . Во близина се наоѓа истоименото село Незеро (Калипефки).
2 Историја
Древното име на езерото е ''Аскурис'' или ''Аскирис''. Под тоа име се споменува и во златна була на Андроник II Палеолог од 1289 г. Римскиот историчар Тит Ливиј го наведува како „''Аскирисовото Мочуриште''" („Аscuridem paludem"), осврнувајќи се на премините што ги користеле Римјаните за влез во Тесалија. Сегашниот назив го добил во средниот век, а потекнува од грчки корен на словенскиот збор „(''ј'')''езеро''“.
Во 1911 г. езерото е пресушено за да се ослободи обработлива површина и да се искорени маларијата. Исцедувањето започнало со изградбата на одводен канал и тунел коишто ги насочувал водите на езерото кон реката Пенеј, во близина на с. Дерели (Гони). Местата ослободени од вода му биле доделени на месното население.
Во ХХІ век покрената е иницијатива за обнова на езерото бидејќи пресушената површина не ги донела очекуваните економски придобивки, особено поради деградација на почвата и несоодветното наводнување. Обновеното езеро е предвидено да го снабдува водоносниот слој на северна Тесалија, кој е на многу ниско ниво во последните децении.
Светски ден на населението

Светски ден на населението — годишен настан, кој се одбележува на 11 јули секоја година, а има за цел да ја подигне свеста за глобалните проблеми со популацијата. Настанот е воспоставен од страна на Управниот совет на Програмата за развој на Обединетите нации во 1989 година. Инспириран е од јавниот интерес за ''Денот на пет милијарди'' на 11 јули 1987 година, приближниот датум на кој светската популација достигнала пет милијарди луѓе. Светскиот ден на населението има за цел да ја зголеми свеста на луѓето за различни прашања поврзани со популацијата, како што се важноста на планирањето на семејството, родовата еднаквост, сиромаштијата, здравјето на мајките и човековите права.
Денот го предложил д-р К.Ц.Захарија, кој работел како виш демограф во Светската банка. Додека интересот на печатот и општата свест за глобалната популација се зголемуваат со зголемување од цели милијарди луѓе, светската популација се зголемува за 100 милиони приближно на секои 14 месеци. Светската популација била проценета на 7.400.000.000 на 6 февруари 2016 година и достигнала 7.500.000.000 на 24 април 2017 година. Светската популација достигнала 7.700.000.000 во 2019 година.
Во ноември 2020 година, УНФПА, заедно со владите на Кенија и Данска, свикала конференција на високо ниво во Најроби за да ги забрза напорите за постигнување на овие неостварени цели. На Светскиот ден на населението, застапниците од целиот свет апелирале до лидерите, креаторите на политики, организаторите на локално ниво, институциите и другите да помогнат репродуктивното здравје и права да станат реалност за сите. Светската популација официјално достигнала 8 милијарди луѓе на 15 ноември 2022 година, според Обединетите нации.
Бесарабска губернија

Бесарабската губернија била губернија во Руската Империја, со административен центар во Кишинев. Зафаќала територија од и население од 1,935,412 жители. Бесарабската губернија граничела со Подољската губернија на север, Херсонската губернија на исток, Црното Море на југ, Романија на запад, и Австрија на северозапад. Приближно се совпаѓа со територијата на денешна Молдавија и делови на Черновечката и Одеската Област во Украина.
Губернијата го вклучувала источниот дел од Кнежевството Молдавија, заедно со соседните територии под османлиска власт, анексирани од Русија со Букурешкиот договор по Руско-турската војна (1806-1812). Губернијата била распуштена во 1917, со основањето на Sfatul Țării, народно собрание кое ја прогласило Молдавската Демократска Република во декември 1917. Таа подоцна се обединила со Романија во април 1918.
Околу 65% од територијата на поранешната губернија денес припаѓа на Република Молдавија; околу 35% припаѓа на Украина.
Веса Јошевска

Веса Јошевска ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Од 1941 година учествувала во заднината во селото Прељубје. Собирала народна помош, чувала илегалци, изработувала топла облека зз борците во НОВ и ПОМ. Есента 1944 година била член на организацијата на АФЖ.
Цветанка Јошеска

Цветанка Димитар Јошеска ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Таа била монополска работничка. Во 1941 година била член на воспитна група, а од април 1942 година, станала член на СКОЈ. Покажала извонредна активност во заднината во градот, во август 1942 година нејзината активност била откриена од бугарската полиција и десет дена била во затвор. Во летото 1944година била борец на Шестата македонска ударна бригада.
Ден на нулта дискриминација

Денот на нулта дискриминација е годишен ден што се слави на 1 март секоја година од страна на Обединетите нации (ОН) и други меѓународни организации. Денот има за цел да промовира еднаквост пред законот и се практикува низ сите земји-членки на ОН. Првпат бил прославен на 1 март 2014 година, а бил лансиран од извршниот директор на УНАИДС, Мишел Сидибе, на 27 февруари истата година со голем настан во Пекинг.
Во февруари 2017 година, УНАИДС ги повика луѓето да „кренат врева околу нулта дискриминација, да проговорат и да спречат дискриминацијата да стои на патот кон остварување на амбициите, целите и соништата“.
Денот особено го одбележуваат организации како што е УНАИДС, кои се борат против дискриминацијата врз луѓето што живеат со ХИВ/СИДА „Стигмата и дискриминацијата поврзана со ХИВ се распространети и постојат во речиси секој дел од светот, вклучително и во нашата Либерија“, според д-р Иван Ф.Каманор, претседател на Националната комисија за СИДА на Либерија. Програмата за развој на ОН, исто така, во 2017 година им оддала почит на ЛГБТИ луѓето со ХИВ/СИДА кои се соочуваат со дискриминација.
Активистите во Индија го искористиле овој ден за да се изјаснат против законите што ја зголемуваат веројатноста за дискриминација кон ЛГБТИ заедницата, особено за време на претходната кампања за укинување на законот (Индиски кривичен законик, член 377) што се користел за криминализирање на хомосексуалноста во таа земја, пред тој закон да биде поништен од страна на Врховниот суд на Индија во септември 2018 година.
Во 2015 година, ерменските Американци во Калифорнија одржале настан на Денот на нулта дискриминација во спомен на жртвите од ерменскиот геноцид.
Темата за 2026 година е „Луѓето на прво место“.
Светски ден на дивите животни

На 20 декември 2013 година, на својата 68-ма сесија, Генералното собрание на Обединетите нации (ГСОН), во својата , одлучило да го прогласи 3 март, меѓународниот ден на усвојувањето на Конвенцијата за меѓународна трговија со загрозени видови дива фауна и флора (CITES) на планетата за подигање на свеста и придобивки за фауната и флората во 1973 година, како Светски ден на дивите животни. Одбележувањето било предложено од Тајланд за да се прослави и да се подигне свеста за дивата фауна и флора во светот.
1 Резолуција на Генералното собрание на ОН
Во својата резолуција, Генералното собрание ја потврдило суштинската вредност на дивиот свет и неговите различни придонеси, вклучувајќи еколошки, генетски, социјални, економски, научни, образовни, културни, рекреативни и естетски, за одржлив развој и благосостојба на луѓето.
Генералното собрание го забележала исходот од 16-тиот состанок на Конференцијата на страните на CITES, одржан во Бангкок од 3 до 14 март 2013 година, особено Резолуцијата на Конференцијата 16.1 со која се назначил 3 март за Светски ден на дивиот свет, со цел да се прослави и да се подигне свеста за дивата фауна и флора во светот, и ја призна важната улога на CITES во обезбедувањето меѓународната трговија да не го загрозува опстанокот на видовите.
Генералното собрание побарало од Секретаријатот на CITES, во соработка со релевантните организации на системот на Обединетите нации, да го олесни спроведувањето на Светскиот ден на дивите животни.
2 Теми
2025: „Финансирање за зачувување на дивиот свет: Инвестирање во луѓето и планетата“
2023: „Партнерства за зачувување на дивиот свет“
2022: „Обновување на клучните видови за реставрација на екосистемот“
2021: „Шуми и средства за живот: одржување на луѓето и планетата“
2020: „Одржување на целиот живот на Земјата“
2019: „Живот под вода: за луѓето и планетата“
2018: „Големи мачки - предатори под закана“
2017: „Слушнете ги младите гласови“
2016: „Иднината на дивиот свет е во наши раце“, со подтема „Иднината на слоновите е во наши раце“
2015: „Време е сериозно да се справиме со криминалот врз дивите животни“
Ратка Јошеска

Ратка Стојанова Јошеска ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Делувала вo селото како член на СКОЈ од септември 1944 година. Била активна во собирањето на прехранбени артикли за потребите на НОВ.
Светски ден на логиката

Светски ден на логиката е меѓународен ден прогласен од УНЕСКО во соработка со Меѓународниот совет за филозофија и хуманистички науки (CIPSH) во ноември 2019 година, кој ќе се слави на 14 јануари секоја година. Првпат беше прославен на 14 јануари 2019 година, пред декларацијата на УНЕСКО. Светскиот ден на логиката има за цел да го привлече вниманието на интердисциплинарните научни заедници и пошироката јавност кон интелектуалната историја, концептуалното значење и практичните импликации на логиката.
1 Датум
Датумот избран за прослава на Светскиот ден на логиката, 14 јануари, одговара на датумот на смртта на Курт Гедел и датумот на раѓањето на Алфред Тарски, двајца од најистакнатите логичари на дваесеттиот век.
2 Прогласување
Прогласувањето на Светскиот ден на логиката беше предложено до Извршниот одбор на УНЕСКО во средината на 2019 година. Беше дискутирано и усвоено на 207-та сесија на Извршниот одбор на УНЕСКО во октомври 2019 година и предложено до 40-та Генерална конференција на УНЕСКО. На 26 ноември 2019 година, 40-тата Генерална конференција го прогласи 14 јануари за Светски ден на логиката, координиран од CIPSH.
3 Прослави
''Здружението Logica Universalis'', како неформално мета-здружение посветено на промоција на логиката, ја иницираше прославата на Светскиот ден на логиката во 2019 година, повикувајќи ги логичарите ширум светот да организираат независни настани на 14 јануари 2019. Успехот на ова прво, неформално одбележување беше разгледан на 40-тата Генерална конференција на УНЕСКО во ноември 2019 година, што резултираше со негово официјално прогласување од страна на УНЕСКО. По ова прогласување, на првиот официјален Светски ден на логиката, генералната директорка на УНЕСКО, Одри Азуле, објави соопштение во кое ја нагласи значајноста на логиката:Во дваесет и првиот век &#x2014; всушност, сега повеќе од кога било &#x2014; дисциплината логика е особено актуелна, апсолутно витална за нашите општества и економии. Компјутерската наука и информатичката и комуникациската технологија, на пример, се вкоренети во логичкото и алгоритамското расудување.Првите два Светски денови на логиката (во 2019 и 2020 година) беа неформално организирани и се состоеја од приближно шеесет настани во околу триесет земји. По вториот Светски ден на логиката, координацијата на прославите ја презеде CIPSH: Светските денови на логиката 2021, 2022 и 2023 година имаа помеѓу шеесет и осумдесет настани секој. Покрај настаните, Светскиот ден на логиката 2022 година беше прославен со посебна сложувалка ''„Двете племиња на Иф“'' од Алекс Белос на веб-страницата на Гардијан.
Изданието на Светскиот ден на логиката во 2025 година вклучуваше онлајн тркалезна маса насловена како „Логика во сите нејзини димензии“ организирана од Здружението Logica Universalis (LUA), истакнувајќи ги разновидните примени на логиката во различни области.
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Крстоар (манастирска)

Свети Ѓорѓи — главна манастирска црква на Крстоарскиот манастир „Св. Ѓорѓи“ во битолското село Крстоар, Македонија.
1 Местоположба
Црквата е сместена на околу 200 метри од средновековниот Крстоарски манастир и до нејзе може да се стигне по асфалтниот пат, кој води до овој манастир, а потоа по земјен пат до црквата.
2 Историја
Според табла во внатрешноста, црквата била изградена од иселеници од Австралија во 1982 година.
3 Архитектура
3.1 Фрескоживопис
Црквата не е живописана во внатрешноста.
3.2 Иконостас
Не поседува иконостас, а бројните икони се закачени по ѕидовите.
4 Галерија
5 Поврзано
* Битолско архијерејско намесништво
* Бистричка парохија
* Крстоар
Ефтерпи Јурукова

Ефтерпи М. Јурукова ( во , Костурско — ) — учесник во Втората светска војна и Грчката граѓанска војна.
1 Животопис
Од 1937 година била член на грчката младинска комунистичка организација ОКНЕ. Активно и организирано работела во организациите ЕАМ, СНОФ, АФЖ и
била борец во единиците на ДАГ.
Крстоарски манастир „Св. Ѓорѓи“

Крстоарски манастир — манастир во битолското село Крстоар.
1 Местоположба
Манастирот се наоѓа 200 метри над средновековниот Крстоарски манастир „Св. Христофор“.
2 Историја
Според запис во внатрешноста на манастирската црква, манастирот бил создаден во 1982 година по иницијатива на австралиски иселеници.
3 Градби во манастирот
Манастирскиот комплекс е составен од: главната манастирска црква, конакот, трпезаријата, како и други помошни објекти.
3.1 Црква „Св. Ѓорѓи“
Црквата во манастирот е подигната во 1982 година.
4 Галерија