Хадална зона

Хадалната зона, позната и како хадопелагична зона — најдлабокиот регион на океанот, кој се наоѓа во океанските ровови. Хадалската зона се наоѓа на длабочина од околу 6,000 до 11,000 метри, и постои во долги, но тесни топографски вдлабнатини во облик на латинската буква V.
Кумулативната површина окупирана од 46 поединечни хадалски живеалишта ширум светот е помала од 0,25 отсто од светското морско дно, но сепак рововите сочинуваат над 40 отсто од опсегот на длабочина на океанот. Повеќето хадалски живеалишта се наоѓаат во Тихиот Океан.
1 Терминологија и дефиниција
Историски, хадалската зона не била препознаена како различна од абисалната зона, иако најдлабоките делови понекогаш биле нарекувани „ултра-амбисални“. Во текот на раните 1950-ти, данската експедиција Галатеја ''II'' и советскиот ''Витјаз'' одделно откриле посебна промена во животот на длабочините од 6,000 метри до 7,000 метри, кој не бил препознатлив со широката дефиниција за абисалната зона. Терминот „хадал“ првпат бил предложен во 1956 година од Антон Фредерик Брун за да ги опише деловите од океанот подлабоко од 6,000 метри, оставајќи ја абисалната зона на 4,000 до 6,000 метри. Името се однесува на Ад, античкиот грчки бог на подземјето.
Длабочини над 6,000 метри генерално се во океанските ровови, но има и ровови на помали длабочини. Овие поплитки ровови немаат посебна промена во животните форми и затоа не се хадалски. Иако зоната добила широко распространето признание и многумина продолжуваат да ја користат првата предложена граница од 6,000 метри, забележано е дека 6,000 до 7,000 метри претставува постепен премин помеѓу абисалната и хадалската зона, што доведува до предлог за поставување на границата во средината, на 6,500 метри. Меѓу другото, оваа средна граница е усвоена од УНЕСКО. Слично на другите длабочински опсези, фауната на хадалската зона може широко да се подели во две групи: хадобентосни видови (спореди бенталната зона) кои живеат на или на морското дно на рововите и хадопелагични видови (според пелагичната зона) кои живеат на отворени води.
2 Екологија
Најдлабоките океански ровови се сметаат за најмалку истражени и најекстремни морски екосистеми. Тие се одликуваат со целосен недостаток на сончева светлина, ниски температури, недостаток на хранливи материи и екстремно високи хидростатички притисоци. Главните извори на хранливи материи и јаглерод се падот од горните слоеви, наноси на фини седименти и лизгање на земјиштето. Повеќето организми се чистачи и уништувачи. Во моментов се познати преку 400 видови од хадалските екосистеми, од кои многу поседуваат физиолошки прилагодувања на екстремните услови на животната средина. Постојат високи нивоа на ендемизам и забележителни примери на гигантизам.
Морскиот живот се намалува со длабочина, и во изобилство и во биомаса, но има широк спектар на метазоински организми во хадалската зона, претежно бентоси, вклучувајќи риби, морски краставици, многучетинести црви, школки, изоподи, морски анемони, амфиподи, ракови и полжави. Повеќето од овие рововски заедници веројатно потекнуваат од абисалните рамнини. Иако еволуирале адаптации на високиот притисок и ниските температури, како што се понискиот метаболизам, интраклеточните осмолити кои стабилизираат белковини и незаситените масни киселини во фосфолипидите на клеточната мембрана, не постои конзистентна врска помеѓу притисокот и стапката на метаболизам во овие заедници. Наместо тоа, зголемениот притисок може да ги ограничи онтогените или ларвните фази на организмите. Притисокот се зголемува десет пати додека организмот се движи од нивото на морето до длабочина од 90 метри, додека притисокот само се удвојува кога организмот се движи од 6,000 до 11,000 метри.
Во текот на геолошката временска скала, рововите можат да станат достапни бидејќи претходно стенобатската (ограничена на тесен опсег на длабочина) фауна еволуирала за да стане еурибатска (прилагодена на поширок опсег на длабочини). Рововските заедници, сепак, покажуваат контрастен степен на внатре-рововски ендемизам и меѓу-рововски сличности на повисоко таксономско ниво.
Само релативно мал број видови риби се познати од Хадалката зона, вклучувајќи одредени јагули, бисерни риби, полжави. Поради екстремниот притисок, теоретската максимална длабочина за вертебралните риби може да биде околу 8,000 до 8,500 метри, под кој целокоскените риби би биле хиперосмотични, под претпоставка дека барањата за триметиламин N-оксид ја следат набљудуваната приближна линеарна врска со длабочината. Некои без'рбетници се појавуваат подлабоко, како што се одредени <i>Astrorhizana foraminifera, полиноидни црви, мириотрохидни морски краставици, мрачни полжави и пардалискидни амфиподи над 10,000 метри.
3 Услови
Единствените познати примарни производители во хадалската зона се одредени бактерии кои се способни да ги метаболизираат водородот и метанот ослободени од реакциите на карпите и морската вода (серпентинизација), или сулфурводород ослободен од ладни извори. Некои од овие бактерии се симбиотски, на пример живеат во обвивката на одредени тијазиридни и везикомиидни бивалви. Инаку, првата алка во хадалската мрежа за исхрана се хетеротрофните организми кои се хранат со морскиот снег, и со ситни честички и со повремен труп.
Хадалската зона може да достигне далеку под 6,000 метри длабоко; најдлабоките познати се протегаат до 10,911 метри. На такви длабочини, притисокот во хадалската зона надминува 1,100 атмосферска единица. Недостатокот на светлина и екстремниот притисок го прават овој дел од океанот тежок за истражување.
4 Истражување
Истражувањето на Хадалската зона бара употреба на инструменти кои можат да издржат притисоци од неколку стотици до илјада или повеќе атмосферски единици. Неколку случајни и нестандардни алатки се користени за да се соберат ограничени, но вредни информации за основната биологија на неколку хадалски организми. Меѓутоа, потопните бродови со екипаж и без екипаж може да се користат за подетално проучување на длабочините. Беспилотните роботски потопи може да се управуваат од далечина (поврзани со бродот за истражување преку кабел) или автономни (слободно движење). Камерите и манипулаторите им овозможуваат на истражувачите да набљудуваат и земаат примероци од седименти и организми. Се појавил дефект главно поради огромниот притисок на длабочините на хадалската зона. Се смета дека <i>ХРОВ Нереус се распрснал на длабочина од 9.990 метри додека го истражувал ровот Кермадец во 2014 година.
5 Значајни мисии
Првото истражување со екипаж што стигнал до Челинџер Дип, најдлабокиот познат дел од океанот сместен во Маријанскиот Ров, било извршено во 1960 година од Жак Пикард и Дон Волш. Тие достигнале максимална длабочина од 10,911 метри.
Џејмс Камерон, исто така, стигнал до дното на Маријана во март 2012 година користејќи го ''Deepsea Challenger''. Спуштањето на ''Deepsea Challenger'' достигнал длабочина од 10,908 метри, нешто помалку од рекордот за најдлабоко нуркање поставен од Пикард и Волш. Камерон го држи рекордот за најдлабоко соло нуркање.
Во јуни 2012 година, кинеската потопна подводна екипа на ''Jiaolong'' успеала да достигне 7,020 метри длабочина во ровот Маријана, што го прави најдлабокиот истражувачки потопник со екипаж за нуркање. Овој опсег го надминува оној на претходниот рекордер, јапонското производство <i>Shinkai, чија максимална длабочина е 6,500 етри.
Неколку беспилотни потопувачи се способни да се спуштат до максимална хадалска длабочина. Најдлабоките ги вклучуваат ''Kaikō'' (изгубен на море во 2003 година),''ABISMO'',''Nereus'' (изгубен на море во 2014 година), и ''Haidou-1''.