procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Фикара и Пиконе

Салваторе Фикара (роден на 27 мај 1971 година, во Палермо ) и Валентино Пиконе (роден на 23 март 1971 година, во Палермо) се италијанско комично дуо кои работат заедно на сцена, филмови, телевизија и книги како Фикара и Пиконе.
1 Живот и кариера
Тие започнале во 1993 година заедно со Салваторе Борело како трио.
Во 1998 година, двајцата преостанати членови почнале да ги користат нивните презимиња: Фикара и Пиконе.
Во 2000 година, Фикара и Пиконе го направиле своето филмско деби со ''Прашај ме дали сум среќен'' од Алдо, Џовани и Џакомо, а две години подоцна го снимиле првиот филм како главни актери, ''Нати Станчи''.
На 25 април 2005 година, Фикара и Пиконе биле ТВ водители во четирите епизоди на ''Striscia la notizia'' на кои соработувале од 27 март 2006 година до 5 декември 2020 година.
Во 2007 година дебитирале како режисери заедно со Џанбатиста Авелино и биле номинирани за најдобар режисер и за Сребрена лента во истата категорија.
2 Филмографија
2.1 Филм
*''Нати Станчи'' (2002)
*''Il 7 и l'8'' (2007)
*''Ла матаса'' (2009)
*''Баарија'' (2009)
*''Жени наспроти''''Мажи'' (2011)
*''Можеби е љубов, но не се покажува'' (2011)
*''Белусконе: Сицилијанска приказна'' (2014)
*''Andiamo a quel paese'' (2014)
*''Тоа е Законот'' (2017)
*''Некогаш... во Витлеем'' (2019)
2.2 ТВ серии
*''Врамени!''''Мистерија за убиство од Сицилија'' (2022-)
3 Библиографија
* 2003 – ''Vuoti a perdere'', уредник на Ковалски
* 2004 – ''Станчи'', уредник Ковалски
* 2005 – ''Diciamoci la verità'', Mondadori
* 2007 – ''Соно косе че капитано'', Мондадори
4 Награди
* 2007 – Премио Чарлот – ''Striscia la notizia''* 2007 – Награда Капри експлоит* 2009 – Премио Бароко
5 Наводи
Марко Луи

Марко Луи (роден на 18 јули 1975 година) е италијански мимичар и комичар под уметничкото име г-дин Луи.
1 Биографија
Луи е роден во Милано, Италија. Луи има дипломирано физичко образование на Универзитетот во Верона. Својата кариера ја започнал на возраст од околу 18 години настапувајќи на одредени места како кабаре уметник и имитатор на Мајкл Џексон, а подоцна и како туристички забавувач. Подоцна имал неколку телевизиски настапи како гостин за програмите на Медиасет.
Од есента 2005 година, се создаваат екраните на Италија 1 според ликот на г-дин Луи, мимика во многу краток стрип што се појавува непосредно пред крајот на рекламирањето наменето за деца (наутро и попладне). Кратките вињети се инспирирани од комичните скечеви на Мистер Бин. Протагонистот е предмет на особено парадоксални и несреќни настани. Техничкиот стил го отсликува оној стрипот од минатото (секогаш просторијата се поставува беспрекорно) зголемувајќи ја тековната употреба на бои, звуци и дигитален шум.
Ликот на г-дин Луи бил цел на кампањи на Интернет со барање да се отстрани од Медиасет.
Од јули 2008 година неговите епизоди дефинитивно исчезнуваат од Италија 1.
Луи, исто така, режирал и продуцирал неколку филмови, вклучувајќи ги ''„Книгата на животот“'' (2010) и ''„Д-р Смит и фантастичниот замок“'' (2012).
2 Филмографија
година, Наслов, Улога, Белешки
2010 година, Книгата на животот, Актер/режисер
2012 година, Д-р Смит и фантастичниот замок, Актер/режисер
2013 година, Крипта, Актер/режисер
2013 година, Чак-мат време, Актер/режисер
2014 година, Џон, Режисер/продуцент
3 Телевизија
година, Наслов, Улога, Белешки
2013 - денес, Зекино д'Оро, Презентер за избор
Кармине Паријанте

Кармин Марија Паријанте (роден во март 1966 година) е професор по биолошка психијатрија на Институтот за психијатрија на Кралскиот колеџ, Лондон, и консултант перинатален психијатар во Јужен Лондон и Маудсли NHS Trust . Тој работи како водечки за темата „Афективни нарушувања и интерфејс со медицината“ во Националниот институт за истражување на здравјето и грижата (NIHR) Биомедицински истражувачки центар Модсли (BRC).
Докторирал на Универзитетот во Лондон исто така и докторирал на Универзитетот Гемели, во Рим.
Работата на Паријанте е специјализирана за улогата на стресот во патогенезата на менталните нарушувања и во одговорот на психотропните лекови . Тој многу се фокусирал на депресија и замор, особено во односите на перинаталниот период и кај оние кои страдаат и од медицински нарушувања.
Во 2012 година, тој бил прогласен за академски психијатар на годината од Кралскиот колеџ за психијатри .
1 Наводи
Палата Џинори

Палатата Џинори е палата во стилот на ренесансата во Виа де Џинори 11 во Квартиери Сан Џовани во градот Фиренца, Италија.
1 Историја
Палатата била изградена околу 1516-1520 од Карло Џинори, со дизајни припишани на Бачо д'Агноло. Задната фасада на палатата, на Виа Стуфа, била обновена во 1690-1701 година под водство на архитектот Лоренцо Мерлини и Антонио Марија Фери, кои помогнале во обновувањето на ентериерот.
Првично, ренесансната фасада имала монохроматски слики од ''Историјата на Сампсон,'' фрески од Маријано да Пеша. Обновата од крајот на 17 век се совпаднала со бракот на Лоренцо Џинори со Ана Марија Минербети. Внатрешните простории биле фрескоживописани во 1729 година од Алесандро Герардини, Карло Марселини, Џовани Доменико Ферети, Винченцо Меучи, Пјетро Дандини и Матео Бонечи. Делото на последните двајца во галеријата било преуредено од Пасквал Савиоти во 1847 година. Понатамошната реконструкција во тоа време се совпаднала со бракот на Лоренцо Џинори Лиси со Отавија Строци, а под инженерот Феличе Франколини, било изградени ново монументално скалило.
Семејството Џинори живеело на ова место од 15 век. Бачо Бандинели живеел и умрел во оваа куќа во непосредна близина на Џинори, која сега е вклучена во палатата. Џинори потекнувале од нотар кој дошол во Фиренца од Каленцано, во Вал ди Марино, во 1304 година, и живеел во непосредна близина. Неговиот син Џино Бенвенуто бил првиот од 26-те приори од Фиренца, роден во ова семејство и од него го добиле своето име. Пјеро, неговиот внук, во 1423 година бил првиот Гонфалониер од пет такви функционери родени во ова семејство.
Од ова семејство потекнува и сенаторот Карло Џинори (починал во 1757 година) кој основал фабрика за порцелан во Дочиа во близина на Фиренца во 1740 година.
2 Наводи
Хоепли

Хоепли Едиторе е италијанска издавачка куќа и книжарница со седиште во Милано, основана во 1870 година од швајцарскиот книжар Улрико Хоепли. Роден во 1847 година во селото Тутвил (сега дел од Ванги, кантон Тургау), на 23-годишна возраст Хоепли се преселил во Милано за да ја преземе семејната книжарница во Галерија Де Кристофорис, трговски центар изграден во 1832 година помеѓу Корсо Виторио Емануеле и Виа и Монте Наполеоне во центарот на градот. По план за урбан развој, галеријата била урната во 1931 година и заменета со нови згради каде книжарницата Хоепли добила место во истата област каде што првично била сместена. Со текот на годините, Хоепли значително ги проширил своите простории. Со преку 500.000 наслови на книги распоредени на шест ката, Хоепли се воспоставува како една од најголемите европски книжарници. И продавницата и издавачката куќа сè уште се во сопственост на семејството Хоепли.
Првата книга што била објавена била француската граматика од Меми Бевилакуа во 1871 година. Компанијата потоа се специјализирала за технички и научни публикации, речници, прирачници и наставни книги.
Во 1960-тите, Улрико Карло Хоепли, внукот на Карло, ја презел функцијата. Во 1970-тите го развил училишното издаваштво. Во 1980-тите и 1990-тите, каталогот на книжарницата содржел околу 175.000 наслови. Доаѓањето на претседателската функција на Џовани Хоепли, син на Улрико Карло, го насочил каталогот сè повеќе кон технологијата, учебниците, училишното и универзитетското издаваштво.
1 Наводи
Торта дела нона

''Торта дела нона'' (од италијански: бабина торта) е десерт типичен за регионот Тоскана во Италија. Тортата станала класика, понудувана на огромен број ресторани, особено во 80-тите и 90-тите години на 20 век.
1 Опис
''Торта дела нона'' потекнува од Арецо, комуна во Тоскана. Тоа е слатка торта од пециво исполнета со крем, со вкус на ванила и покриена со борови ореви и слаткарски шеќер. Кремастиот фил е тониран со свежа кора од лимон. За печење на колачот може да се користи рамна тава за пита или повисока тава со пружина.''Торта ди нона'' е достапна низ Италија и е многу популарна во Сардинија. Тортата обично се служи како последно јадење од класичниот италијански неделен оброк.
2 Историја
Поради неговата популарност во рестораните, се дебатира за потеклото на овој десерт. Според некои, вистинското потекло на овој десерт може да датира од регионот Арецо, додека други укажуваат на поново фирентинско потекло. Некои извори велат дека тортата е родена како облог на Гвидо Саморини, готвач и ресторан од Фиренца. Според највообичаената верзија, некои клиенти, уморни од неколкуте десерти што ги понудила кујната во ресторанот, му побарале изненадување за наредната недела. Саморини им презентирал ''Торта де ла нона'' „која беше толку пријатна по својот вкус и новитет“. Сепак, дел од Пелегрино Артуси фрла сомнеж во вистинитоста на приказната и навестува дека колачот веќе постоел многу години порано; писателите ја опишуваат тортата велејќи: „Десертот со борови ореви и крем сметам дека е убаво пециво, просечно печиво"
Една варијанта на овој десерт е ''торта дел ноно'', со какао и бадеми наместо борови ореви. Други варијанти вклучуваат додавање цреши во внатрешноста на полнењето со крем.
3 Наводи
Панкото

Панкото е супа приготвена со парчиња бајат леб сварен во супа или вода и зачинет.
Тоа е јадење од кујната на закрепнување што потсетува на штедливиот и скромен менталитет на селската култура која никогаш не би потрошила трошка леб, присутна во сите региони на Италија со бесконечни варијации поради видот на лебот, употребената течност и процесот на готвење. Како последица на тоа се нарекува на различни начини, како што се: ломбардна панада, лигуриско панчеуто, сардинско пане коту.
Во минатото, особено во Ломбардија и во Тоскана, се користела за промовирање на лактацијата и се служела на реконвалесценти.
1 Панкото низ Италија
Тосканскиот панкото вклучува софрито од основни билки и зеленчук, како што се доматите, потоа намачкани со течност, вода или супа и варено 10 минути, на кое се додава леб.
Панкото од Латиум и Калабрија ги употребува сите состојки, основниот зеленчук (домати) и билки (босилек, лук, пекорино сирење, зачини), леб, супа или вода се готват заедно од самиот почеток околу триесет минути; панкотото од Калабрија, исто така, вклучува и лути пиперки.
Панкото од Апулија бара основниот зеленчук (домати, компири, тиквички, врвови од репка) да се сварат во течноста во која потоа се додава лебот, додека тревките се пржат посебно и се додаваат на остатокот само за време на сервирањето.
Ломбардното панкото бара лебот да се натопи во супа и штом ќе се натопи се готви со маснотии и ароматични зеленчуци додека не зоврие.
Панкото од Торемаџоре (град во областа Алто Таволиере во провинцијата Фоџа) се подготвува според локалната традиција; зеленчуците како: блитва, репа, зелка, компири и тиквички се варат со додавање на чешниња лук, а по варењето се додава бајат леб. На крајот од готвењето се исцеди и се служи со сурово масло. Ова е типичен рецепт од Торемагиоресе.
Пане кото, типичен рецепт за луканската кујна
2 Наводи
3 Библиографија
*
Универзитетска библиотека (Неаполски универзитет Федерико II)

Универзитетската библиотека на Неаполскиот универзитет Федерико II била основана во 2009 година, а неаполската барокна зграда во која е сместена библиотеката датира од 1564 година, кога била дизајнирана од Паола Капелани. Се наоѓа на Пјаца Белини во историскиот центар на Неапол, Италија.
1 Историја
Зградата ја основала сестрата Паола Капелани како манастир во 1564 година. Манастирот бил проширен со припојување на соседната палата.
Сегашната фасада од 18 век била изградена во исто време како и големите скалила со две рампи на зградата. По последната реставрација, зградата ја купил Неаполскиот универзитет Федерико II. Од 26 јануари 2009 година, таа станала локација за БРАУ, библиотека за хуманитарни науки на универзитетот.
2 Внатрешна архитектура и декорација
Архитектурата и внатрешната декорација на библиотеката го следат неаполскиот барок стил, особено благодарение на штуко-делата завршени од Арканџело Гуглиелмели за да ја обнови црквата во 1684 година. Олтарот е мермер, со вметнат бисер. Извесно време, главната слика на олтарот била Санта Сесилија во естази на Бернардо Кавалино, но, по неколку контроверзии, делото било преместено во Музејот на Каподимонте.
На страничните олтари има повеќе слики на платно како Сан Џузепе од Антонио Сарнели  и Сан Филипо Бенизи на Фердинандо Кастиља. На таванот е прикажана слика на Свети Антониј, завршена во 1700-тите од непознат манирист. Има и дрвена статуа на Свети Михаил Архангел од 18 век.
3 Библиографија
*
Емилио Кавалини

Емилио Кавалини (роден 1945 година во Сан Минијато, покраина Пиза) е италијански моден дизајнер, особено познат по своите колекции на трикотажа.
1 Биографија
Од 1964 до 1966 година го посетувал колеџот во Фиренца. Го напуштил колеџот поради фасцинацијата со светот на модата и отишол во „Свиминг Лондон“. Ја запознал Мери Квант, и започнала неговата страст за трикотажа и почнал да ги облекува женските нозе со шара. Развил гаќички со црно/бели шари, точки, стартови и черепи, пруги, животински и различни јариња од мрежички. Ги сакал флуоресцентните бои.
Во 1970 година во Сан Минијато ја отворил сопствената компанија Стилново Спа. Покрај Мери Квант, тој започнал да произведува и за најважните брендови како Диор, Селин, Роберта ди Камерино, Баленсијага, Гучи, Александар Меквин и други.
Во 1980 година лансирал сопствен бренд на чорапи Емилио Кавалини. Тоа бил непосреден успех, почнал да дизајнира чевли, кожни додатоци, костими за капење и целосна авангардна линија облека за млади мажи и жени. Продавниците за малопродажба на имателите на лиценцата почнале да се отвораат во Фиренца, Милано, Рим, Париз, Диселдорф, Лондон, Хонгконг и Токио. Тој имал ревија на модните писти во Париз со неговата линија за мажи и во Милано за жени. Станал член на Модната комора на Милано. Во 1980-тите верувал дека времето за барање нови облици на облека е завршено и почнал да развива облека без шевови на специјални машини без шевови со големи цилиндри кои биле наменети за трикотажа. Ја лансирал колекцијата во Њујорк и продолжил да развива голем хулахоп кој го покрива целото тело.
Во 2009 година Стилново Сп A. произведувал по 4 милиони модни хулахопки годишно и ги продавал низ целиот свет. Во моментов работи на зграда и архива со шаблони и техники кои ги развил во 40 години дизајн.
Албарето (метеорит)

Албарето е метеорит кој во јули 1766 година паднал во близина на фразионот Албарето, во Модена, Емилија-Ромања, Италија.
1 Состав и класификација
Албарето е обичен хондрит помеѓу Л и ЛЛ групата. Тој припаѓа на петеролошкиот тип 4.
2 Историја
Падот на метеоритот Албарето е документиранод страна на филозофот Доменико Троили, кој не го сфатил вонземското потекло на објектот, и со својот трактат доставил една од првите хроники за падот на метеорит.
Покрај опишувањето на феноменот, Троили внимателно ги испитал и забележал зрната од метеорит на минерал сличен на месинг, кој го нарекол „марчезита“ и за кој долго време се мислело дека е пирит. Во 1862 година германскиот минералог Густав Роуз го анализирал составот на овој минерал и утврдил различна хемиска формула: FeS.
3 Поврзано
* Метеорит
Универзитет Унителма Сапиенца - Рим

Универзитетот во Рим Унителма Сапиенца, порано познат како Универзитетот Унителма Сапиенца, често едноставно скратено како „Унителма Сапиенца“, е приватен универзитет основан во 2004 година во Рим, Италија. Унителма - Сапиенца е единствениот семрежен италијански универзитет што го одржува конзорциум составен од јавни универзитети и претпријатија. Од 2010 година е поврзан и во сопственост на еден од врвните италијански јавни универзитети. Универзитетот Сапиенца во Рим, еден од најголемите универзитети во Европа по упис, има над 130.000 студенти и персонал од 4.000 наставници и истражувачи. Сапиенца и Унителма Сапиенца, кои се заеднички сместени во Рим, нудат повеќе заеднички дипломи со факултет кој често предава на двата универзитета.
1 Начин на учење
Универзитетот обезбедува курсеви за онлајн учење, за студенти ширум светот и во оддалечени центри низ Италија. Тој на студентите им нуди неколку курсеви на англиски, италијански или шпански јазик. Универзитетот генерално бара испитите да се завршат во кампусот во Рим, додека стажирањето може да се заврши на било која меѓународна истражувачка локација.
2 Мисија и историја
Унителма Сапиенца, преку употреба на напредна информатичка технологија и методологии во учењето на далечина, го промовира пристапот до високото образование на студентите кои не се во можност да посетуваат редовни образовни активности. Универзитетот посветува особено внимание на развојот на истражувањето, особено во научните и економските сектори, како и во управувањето со информатичката технологија.
Посебен фокус е посветен кон туторството. Универзитетот нуди тутори кои се занимаваат со академски активности, студентска мотивација и постигнување на целите на студентската кариера. Универзитетот има цел да ги комбинира фокусите за да ја зголеми интерактивноста со студентите за покооперативна средина за учење.
3 Академици
Универзитетот има неколку факултети кои се фокусираат на специјализирани курсеви и на до-дипломски и на пост-дипломски нивоа и настава на повеќе јазици.
4 Организација
4.1 Канцелар
Проф. Антонело Фолко Бјаџини (италијанска Википедија)
4.2 Ректор
Проф. Франческо Авалоне
Марафон

Марафон, Марафа или Бекачино е игра со карти со трикови за четворица играчи од италијанската провинција Ромања, која е слична на Тресет, но има адути.
1 Правила
Играта се игра со шпил од 40 карти прилагодени на Италија, рангирани на 3 2 AKCJ 7 6 5 4 кога се одредува победникот на трикот. Во однос на поени, асовите вредат цел поен, додека двојките, тројките и дворските карти вредат третина поен; сите други карти не вредат поени. Секоја рака е составена од 10 трикови, на крајот од една рака освоените поени се заокружуваат на цел број и на победникот од последниот трик му се доделува 1 поен. Натпреварот продолжува додека еден тим не достигне 41 бод.
Играчите се поделени во два тима, а соиграчите седат на спротивните страни на табелата. Дилерот го меша шпилот и играчот од лево пресекува. Потоа се делат десет карти на секој играч, во серии од пет.
Во првата рака на натпреварот, играчот кој ги држи 4-те монети (или дијаманти, ако игра со шпил со француски карти) ''го крсти'' адутот, наречен ''трионфа'' и го води првиот трик. Во сите следни раце, играчот што седи десно од дилерот ќе ја крсти трионфата.
Ако играчот држи ''крика'' (кец, двојка, тројка) од трионфата, тој може да го пријави за награда од 3 бонус поени.
Играчите мора да го следат примерот ако можат и затоа можат да играат само адут само ако не поседуваат карта од водечкиот костум. Финтата се доделува на играчот со најсилната карта во водечкиот костим ако не се игра адут, или на играчот со најсилниот адут во спротивно. Победникот на трикот мора да го води следниот трик.
На крајот од секоја рака, поените се бројат и играчот кој го предводел првиот трик станува нов дилер.
Не е дозволено да се зборува за време на играта.
2 Варијанти
Трионфо или Трионфино е варијанта со пет играчи каде двајца играат против тројца и нема понуди за ''марафона'' или ''крика''. Во други варијанти:
* Само крстителот може да прогласи крика.
* Крика може да се прогласи дури и ако не е во адут.
3 Наводи
4 Библиографија
**
Tariccoia

''Тарикоја'' е род на членконоги нектаспиди кои припаѓаат на фамилијата Liwiidae, познат по фосилите пронајдени во ордовициските слоеви во Сардинија и Мароко. Тоа е помеѓу 2.5 - 6 цм долго. Има штитник за глава поширок од задниот штит, а меѓу нив три торакални сегменти на телото.
1 Етимологија
Името на родот се однесува на палеонтологот од Сардинија М. Тарико. Видот го добил името по членот на Риу ис Арус.
2 Опис
''Tariccoia arrusensis'' е помеѓу 2,5 и 6 цм по должината на оската, речиси половина од ширината. Грбниот егзоскелет се состои од цефалон, пигидиум и два или три торакални сомити со артикулирани полу-прстени, сите некалцифицирани. Цефалонот е потполукружен, најширок во близина на заоблените генитални агли. Цефалонот е поширок од пигидиумот. Очите се отсутни. Телото е стегнато на два или три торакални сомити, па животното остава впечаток дека има половина. Пигидиумот е најширок пред средната должина.
2.1 Разлики со другите Liwiidae
*''Tariccoia arrusensis'' се разликува од ''Liwia'' со тоа што има 3 јасно видливи торакални сомити (можеби четвртиот е заматен од цефалонот) наместо 4. ''T. arrusensis'' има гребен со средна должина на пигидиумот, кој не е познат од ''Ливија''. ''Тарикоја'' има и овален пигидиум со цела маргина, додека ''Ливија'' има пет пара скромни маргинални боцки, права предна граница и конкавна задна граница.
*''T. arrusensis'' се разликува од ''Buenaspis forteyi'', кој има цефалон и пигидиум кои не се пошироки од неговите 6 торакални сомити. Пигидиумот на ''B. forteyi'' е поширок од долг, со права предна граница. ''Buenaspis'' и ''Tariccoia'' имаат заедничка цела маргина и среден гребен на пигидиумот.
*''T. arrusensis'' се разликува од ''Soomaspis splendida'', кој има овален цефалон и нема видлива сегментација на пигидиумот. ''Tariccoia'' и ''Soomaspis'' и двете имаат широко двојно замаглување и немаат подолжен среден гребен на цефалонот. Кај двата вида пигидиумот е долг приближно исто толку широк, но во ''Соомаспис'' најшироката точка е околу средната должина, додека ''Тарикоја'' е најширока во фронталната половина. Видот дели 3 торакални сомити, цела маргина и среден гребен на пигидиумот.
3 Распространетост
''T. arrusensis'' е собран од членот на Горниот Ордовицијан Риу ис Арус, Формација Монте Аргенту, Сардинија, Италија. T. tazagurtensis е собран од Формацијата Фезуата во Мароко, која датира од раниот ордовикски.
4 Живеалиште
Се смета дека ''Tariccoia arrusensis'' живеел во ограничена морска средина со намален кислород, блиску до брегот, како што е лагуна или залив во тогашниот ладен раб на висока географска ширина на јужна Гондвана, каде што бил локално изобилен заедно со макроскопските алги. ''Tariccoia tazagurtensis'' исто така живеел во студени води во јужна Гондвана на висока географска ширина, но бил исклучително редок член на фауната и живеел во отворени плитки морски услови.
Земјотреси во Молизе во 2018 година

Земјотресот во Молизе во 2018 година ги погодило италијанските региони Молизе на 15 август во 19:15 часот.
1 25 април 2018 година
Земјотресот бил јак 4,2 степени според Рихтеровата скала, а неговиот епицентар бил на околу километар од градот Аквавива ди Колекроче.
2 15 август 2018 година
Прво земјотрес со јачина од 4,7 степени го погоди регионот. Епицентарот е регистриран на 6 километри од Монтецилфон, на длабочина од 19 километри. Тоа е истиот епицентар на шокот што се случи на 25 април 2018 година. Потоа вториот шок од 2,3. Толку многу страв меѓу жителите, но само мала штета е пронајдена во Монтецилфон. Втор удар со јачина 2,3. - Вториот земјотрес со јачина од 2,3 степени бил со епицентар на 5 километри југоисточно од Палата.
Потресот се почувствувал низ Молизе и низ јадранското крајбрежје. Дури и пожарникарите потврдиле: разводните табли добиле многу повици за информации, но немало барање за акција.
Земјотресот со епицентар во Молизе е почувствуван и во Неапол, во неколку општини во покраината и во други области на Кампанија. Извештаите биле направени особено од луѓе кои се на горните катови од станбениот простор.
3 16 август 2018 година
На 16.08.2018 година во 20.19 часот се случил краток, но интензивен земјотрес со јачина од 5,2 степени. По него следеле уште неколку помали земјотреси со репликација, со еден во 22:22 часот со јачина од 4,5 степени. Земјотресите имаа епицентар во областа Монтецилфон. Длабочината на земјотресот била 9 километри под површината, а бил почувствуван низ централна Италија, особено во Абруцо, Лацио и Марке, но и во Апулија и Кампанија. Во Неапол имало многу аларми за пожар, но немало штета. Стравот извел стотици луѓе на улиците низ Абруцо, од Пескара до Киети, Терамо, Аквила и Васто. Мала штета била забележана во куќи во комуни во близина на епицентарот на земјотресот во Монтецилфон, имено Гуглионези, Палата, Ларино и Тавена.
4 17 август 2018 година
На 17 август 2018 година во 23:17 часот се случил земјотрес со јачина од 2,4 степени. Земјотресот бил со епицентар на Гуглионези.
5 18 август 2018 година
На 18 август 2018 година во 00:48 часот се случил земјотрес со јачина од 3,3 степени. Земјотресот бил со епицентар на Монтецилфон.
6 19 август 2018 година
Земјотресниот рој продолжил во Молизе. На 19 август 2018 година во 23,48 часот се случил земјотрес со јачина од 4,6 степени. Земјотресот бил со епицентар во областа Монтецилфон.
7 20 август 2018 година
На 20 август 2018 година во 2:07 часот се случил земјотрес со јачина од 3 степени. Земјотресот бил со епицентар во областа Монтецилфон. Имало околу 190 земјотреси сместени во областа од 14 август, од кои 22 со јачина еднаква или поголема од 2, од кои најсилниот е со магнитуда 5,1 во 20:19 часот на 16 август 2018 година.
8 21 август 2018 година
На 21 август 2018 година во 00:17 часот се случил земјотрес со јачина од 3,2 степени. Земјотресот бил со епицентар во областа Монтецилфон.
Карта на Буонсињори

Картата на Буонсињори (италијански - Pianta del Buonsignori или Carta del Buonsignori) била аксонометриска карта на градот Фиренца, направена како офорт во 1584 година, а подоцна повторно издадена во 1594 година. Нацртана и именувана по оливетанскиот монах Стефано Буонсињори, гравирана од Бонавентура Билокарди и уредена од Џироламо Франчески. Еден од примероците од 1594 му припаѓа на Музејот на Фиренца и виси во просториите за локална историја во Палацо Векио.
Буонсињори бил официјален картограф и космограф на Франческо I и Фердинанд I. Тој ја направил картата користејќи го погледот од неговиот манастир на Монте Оливето, гледна точка што ја користи и современата Пјанта дела Катена. Првото издание од 1584 година било посветено на Франческо I, а изданието од 1594 вклучувало неколку нови градби, како што се Фонтаната на Нептун, Коњаничкиот споменик на Козимо I на Палацо дела Сињорија и првите утврдувања на она што ќе стане Белведере.
Роза Камуна

Роза Камуна е италијанско благо полутврдо сирење направено со делумно обезмастено кравјо млеко. Неговиот облик и име потекнуваат од Камуниската роза на Вал Камоника каде што се произведува сирењето. Внатре има бела боја како слонова коска со рамномерно распоредени ситни дупчиња и мека расцветана кора. Исто така има благ вкус и одлично се топи.
1 Наводи
Бито

Бито е италијанско сирење произведено во долината Валтелин во Ломбардија. Името го должи на реката Бито. Битото се произведува само во летните месеци кога кравите се хранат со високите алпски ливади .
Сирењето го добило признанието ДОП (Заштитена деноминација на потекло) во 1996 година, со помалку рестриктивна спецификација на производот од традиционалната.
Оттогаш, друга верзија на Бито, наречена ''Бито Сторико'', е произведено со помош на традиционални методи и промовирана од Slow Food. Во Септември 2016 година, Бито Сторико го промени своето име во ''Бито рибеле''.
1 Производствени области
Областа за производство ја опфаќа провинцијата Сондрио (од долината Сплуга до Ливињо), некои комуни од Вал Брембана и долините Герола Алта и Албаредо по Сан Марко.
2 Производство
Бито Сторико е направено од полномасно кравјо млеко произведено во летните месеци околу долината Валтелина, на кое мора да се додаде 10% до 20% козјо млеко. Додавањето поголем процент на козјо млеко овозможува долго стареење од 10 години или повеќе. Сепак, поради многу неконтролирани фактори, задача на млекарот е да одреди колку долго да старее секое тркало од Бито.
Бито ДОП може да се додаде со козјо млеко и може да се користи произволна храна за кравите, а употребниот ензим може да се користи во прав.
Храмот на победата (Химера)

Храмот на победата (грчки ''Никē'' ) е грчки храм во античкиот град Химера кој што е сместен во археолошката област Термини Имерезе, во градот Палермо во Сицилија, во јужна Италија.
1 Опис
Храмот постои помеѓу 480 и 470 п.н.е. и е идентификуван со храмот изграден по наредба на тиранинот Гелон од Сиракуза. Тој командувал со грчката коалиција која ги поразила картагинските инвазивни сили во Битката кај Химера во 480 п.н.е.
Веројатно била посветена на Атина, зградата била изгорена и уништена, најверојатно во 409 п.н.е. кога Картагинците го зазеле градот Химера.
2 Поврзано
* Список на антички грчки храмови
Е. Маринела

Е. Маринела е италијанска компанија за вратоврски основана од Еугенио Маринела во 1914 година во Неапол и е позната по тоа што ја има една од најдобрите вратоврски во светот. Тоа е мала продавница од само 20 квадратни метри, шармантен салон кој нуди вистински богатства на префинетост и вкус, отворена во Неапол во 1914 година на еден од најубавите брегови во Италија, шеталиште за наполитанското високо општество.
Има самостојни продавници во Неапол, Милано, Рим и Токио. Марката се продава и во Њујорк во стоковната куќа Бергдорф Гудман.
Секоја вратоврска е рачно изработена и уникатна.
1 Историја
Во 1914 година, Еугенио Маринела одлучил да отвори продавница на Пјаца Виторија на Ривиера ди Киаја, во Неапол. Постепено, бутикот станал референтна точка за елеганција. Во 1980-тите, името Маринела почнало да се појавува надвор од италијанските граници благодарение на претседателот на Републиката Франческо Косига, кој имал навика да им носи кутија со пет вратоврски Маринела како подарок на шефовите на држави на неговите официјални посети. Еугенио, а потоа и Лујџи Маринела лично отишле во Англија за да ги изберат ткаенините за нивните вратоврски и кошули. Целиот бутик во Неапол е изработен од Еугенио Маринела со англиски материјали, вклучувајќи ги и бравите на вратите.
Денес, компанијата ја водат внукот на Еугенио, Маурицио Маринела и неговиот син Алесандро Маринела.
2 Клиенти
Политичарите како Барак Обама, Џон Ф. Кенеди, Бил Клинтон, Никола Саркози, Борис Јелцин, Силвио Берлускони, Жак Шира и Хосни Мубарак носеле Маринела вратоврски исто како и, кралот Хуан Карлос, Принцот Чарлс, Џани Агнели, Принцот Алберт од Монако, Аристотел Оназис. Со текот на времето, важни личности на глобално ниво, амбасадори и министри за надворешни работи ги избрале врските на Е.Маринела.
Е. Маринела стана кројач на американски претседатели.
3 MoMA од Њујорк.
„СТАВКИ: Дали модата е модерна?“ бил насловот на изложбата посветена на модата, одржана во МоМА во Њујорк, каде биле изложени 111 култни парчиња облека од 20-от и 21-от век. Меѓу нив, како гордост на Made in Italy, биле вратоврските на Е. Маринела.
4 Производи
Покрај вратоврски, Е. Маринела продава и чанти, часовници, колонска вода, додатоци и манжетни за мажи. Нивната линија на женски производи вклучува чанти, шалови, парфеми и додатоци.
5 Наводи
Палацо Анони

Палазо Анони (''Palazzo Annoni-Cicogna Mozzoni'') е барокна зграда од 17 век во Милано, Италија.
1 Историја
Изградбата на зградата започнала во 1631 година по дизајн на архитектот Франческо Марија Ричини за богатиот трговец со свила Паоло Анони. Летописите од 17 век известуваат дека ривалството помеѓу Анони и Ачерби (семејството кое ја поседувало зградата сместена спроти Палацо Анони, од другата страна на улицата) ги натерало тие две семејства да се натпреваруваат за најубава зграда.
Помеѓу 1712 и 1778 година Карло Анони, потомокот на Паоло, го адаптирал Палацо со цел да служи како уметнички и културен центар, со богата библиотека и збирка слики од Рубенс и Ван Дајк. Сликата подоцна била конфискувана за време на австриската окупација на Милано, во 1848 година.
Палатата била сериозно оштетена за време на Втората светска војна и обновена помеѓу 1955 и 1961 година.
Ангела Алберти

Ангела Алберти (р. 4 февруари 1949 година) е пензионирана италијанска гимнастичарка. Таа се натпреварувала на Олимпијадата во 1972 година и завршила на 12-то место со италијанскиот тим. Нејзиниот најдобар поединечен резултат бил 47мо место на гредата за рамнотежа. Алберти освоила четири златни (екипно, повеќекратно, разбој и свод) и два сребрени медали (рамнотежа греда и под) на Средоземни игри 1971.
Палацо Нонфинито

Палацо Нонфинито (италијански: лит. ''Незавршена палата'') е палата во стил на маниризам сместена на Виа дел Проконсоло 12, (агол со Виа дел Корсо) во централна Фиренца, регионот на Тоскана, Италија. Започната била во 1593 година со користење на дизајни на архитектот Бернардо Буонталенти, само првиот кат бил завршен, а дополнителната конструкција била додадена подоцна од различни архитекти. Палатата во моментов е дом на одделот за антропологија и етнологија на Природонаучниот музеј во Фиренца.
1 Историја на палатата
Во 1592 година, Алесандро Строци нарачал изградба на ова место на земја која првично му припаѓала, меѓу другото, на семејството Паци. Оваа палата е одвоена со уличка од палатата Паци во стилот на ренесансата.
Архитектот Бернардо Буонталенти и неговиот ученик Матео Нигети работеле на приземјето (1592-1600), кое се одликува со маниристички допири во картусите и заградите на прозорите, како и страничниот портал. Фасадата има хералдички штит на семејството Строци.
Регрутирањето на уметниците Санти ди Тито за изградба на влезните скали, ги поттикнало другите архитекти да дадат отказ од претпријатието. Главниот влез на Виа Проконсоло бил изграден од Џовани Батиста Качини, со дизајни на Винченцо Скамоци (1600-1612). Лудовико Карди помогнал во дизајнирањето на дворот (1604).
По смртта на Качини, изградбата ја продолжил Негрети, но палатата останала нецелосна и на тој начин го добила своето име ''nonfinito''.
Палатата станала сопственост на семејството Гуасти, а во 1814 година станала сопственост на Владата и се користела за државни канцеларии. За време на краткиот период Фиренца бил главен град на Италија, служел како дом на Државниот совет.
Во 1919 година, таа станала куќа на Музејот за антропологија и етнологија, основан од Паоло Мантегаза, Бистата на Мантегаза, дело на Еторе Ксименес се наоѓа во близина на влезот. Придонес за споменикот дале и Нело Пучони и Алдобрандино Мочи.
2 Одделение за антропологија и етнологија на Природонаучниот музеј
Музејот е основан во 1869 година од антропологот и колекционер Паоло Мантегаза. Колекцијата вклучува предмети од инвентарите на Медичи, некои донирани од истражувачи на страните на светот. Еклектичните предмети вклучуваат мумии на Инките од Перу; кимоно од Јапонија; трофеи од черепот од Нова Гвинеја и други предмети. Збирка предмети од Индија биле собрани од ориенталистот Анџело Де Губернатис.
3 Наводи
Скваск

Скваск (Скваш) е митолошко суштество од фолклорот на регионот на Источна Ломбардија.
Се вели дека е мал, влакнест, кафеав, сличен на верверица без опашка, но со антропоморфно лице.
Неговата природа е некако помеѓу онаа на лош дух и онаа на елфот или измамникот. Како и првиот, скваскусот е повикан да ги исплаши децата, но како и вториот сака да се шегува со луѓето, особено со младите девојки.
Мацаела (конодонт)

МацелаВременски опсег: доцен тријаски, среден јулијански (ран карниски)
Scientific classification
Kingdom:, Animalia
Phylum:, Chordata
Class:, †Conodonta
(unranked):, †Prioniodontida
Order:, †Ozarkodinida
Family:, †Gondolellidae
Genus:, †''Mazzaella''Kiliç et al. 2015
Тип видови
†''Mazzaella carnica'' (Krystyn, 1975)
Друго
Мацаела е изумрен род на доцнотријаски озаркодинид конодонти од фамилијата Gondolellidae. Тие се наоѓаат во среднојулијанските седименти на океанот Тетис, вклучувајќи ги слоевите во Европа и Турција.
Видот на ''Мацаела'', првично бил означен како ''Epigondolella carnica'' Krystyn. Се користел како индексен фосил, дефинирајќи ја средината на трите биозони на Јулијан конодонт според ажурирањето на биостратиграфијата на Тетијан конодонт од 2018 година. Родот вклучува и поредок вид, ''Мацаела балоги''.
Изгледа дека ''Мацаела'' е потомок на ''Metapolygnathus''''ауриформис''. Во однос на ''Метаполѕгнатус'', ''Мацаела'' има умерено издолжено слободно сечило и силни јазли на платформата. Платформата е поширока и слободното сечило е пропорционално подолго кај ''Мацаела балоги'', во однос на ''Мацаела Царница'' . Иако нејзината целокупна форма е слична на ''Carnepigondolella'', платформата на ''Мацаела'' е помала и не е странично ограничена и се чини дека нема директна врска помеѓу двата рода.
Името е дадено во чест на италијанскиот палеонтолог Микеле Маца.
Вастеда

Вастедата е традиционален Сицилијански леб кој се користи за подготовка на Пани ца меуса, сендвич од телешка слезина. Често вклучува и додатоци од кациокавало и рикота сирење. Најчест е во градот Палермо.
Во Гратери, во близина на Палермо, се прави и пржена верзија наречена Вастеда фрита. Вастеда фрита е препознаена од италијанското Министерство за земјоделство, храна и шумарство како традиционален производ и е наведена во официјалната листа на традиционални италијански земјоделски и прехранбени производи.
1 Сицилијанско сирење
Терминот ''Вастеда'' или ''Вастела'' на сицилијански означува и различни традиционални видови сирење како Вастеда дела Вале дел Белице и Вастеда палермитана кои се признати од италијанското Министерство за земјоделство, храна и шумарство како традиционален производ и наведени во официјалната листа на традиционални италијански земјоделски и прехранбени производи.
2 Поврзано
* Палермо
3 Наводи
Торта капресе

Торта капресе е традиционална италијанска торта направена со чоколадо и бадеми или лешници. Именувана по островот Капри од кој потекнува, тортата е надалеку позната и особено популарна во блискиот Неапол, Италија.
Со многу варијации, основниот рецепт комбинира омекнат путер на собна температура со шеќер проследен со жолчки од јајце. Откако ќе се соединат, се додаваат останатите состојки, вклучувајќи ситно мелени бадеми, чоколадо (стопено со бен-мари) и изматени белки. По печењето, колачот има влажна внатрешност со тенка, тврда обвивка &#x2014; обично посипана со шеќер во прав. Понекогаш се прави со мала количина Стрега или друг ликер.
1 Историја
Потеклото на Торта капресе не е јасно, иако се чини веројатно дека е создадено од туристичката индустрија на Капри, која се грижи за туристите.
Една приказна вели дека тортата Капресе била создадена кога австриската сопруга на кралот на Неапол побарала торта Захер (австриска чоколадна торта). Неаполските готвачи импровизирале со користење на типичната неополитанска состојка, бадеми. Друга неавтентификувана приказна сугерира дека тортата Капресе била создадена во 1920-тите кога пекар кој исполнувал нарачка на турист за торта со бадем, по грешка заборавил да додаде брашно &#x2014; што резултирало со истовремено мек и крцкав деликатес. Друга приказна го припишува рецептот на две Австријки кои наследиле гостинска куќа во Марина Пикола на Капри во текот на 1930-тите, ''Страндпензија Вебер'', од Минхен, Август Вебер (1846–1928).
И покрај неизвесноста околу потеклото, деликатесот Капрезе е наречен „една од најсреќните грешки во историјата“.
Паоло Булгари

Паоло Булгари (роден 1937) е италијански стопанственик и дизајнер на накит, внук на Сотириос Булгари, основачот на луксузниот бренд Булгари.
1 Ран живот
Паоло Булгари е роден во 1937 година, како втор син на Џорџо (Леонидас-Георгиос) Вулгарис (1890-1966). Неговиот брат Џани е роден во 1935 година, а Никола во 1941 година.
2 Кариера
Во 2013 година, по наводите за даночно затајување, даночна полиција извршила рација во канцеларијата на Булгари во римската улица Виа Кондоти, како дел од заплената на имот од 46 милиони евра. Во мај 2015 година, италијанскиот судија наредил Паоло и Никола Булгари и уште 11 други да им се суди под обвинение за затајување данок. И двајцата ги негирале обвиненијата.
Во мај 2015 година, ''Форбс'' ја проценил нето вредноста на Паоло Булгари на 1,3 милијарди американски долари.
3 Личен живот
Булгари живее во Рим.
4 Наводи
Пицика

Пицика е популарен италијански народен танц, по потекло од полуостровот Саленто во Апулија, а подоцна распространет низ остатокот од Апулија и регионите на Калабрија и источна базиликата. Тој е дел од поголемата фамилија на тарантела.
1 Традиционална пицика
Традиционалната пицика е танц на парови. Двојката не мора нужно да вклучува две лица од спротивен пол, и честопати може да се видат две жени како танцуваат заедно. Во денешно време е ретко да се видат двајца мажи како танцуваат цела пицика. Исклучок со пицика меѓу двајца мажи сè уште може да се најде во градот Остуни, каде еден од двајцата мажи кои танцуваат на шега се преправа дека е жена.
Најважната книга за пициката и тарантизмот е ''Земјата на каењето'', напишана од италијанскиот филозоф, антрополог и историчар на религиите Ернесто Де Мартино.
Од 1998 година постои летен фестивал. Единаесеттиот фестивал се одржал во Лече во август 2008 година.
Марабека

Марабека е легендарно суштество кое потекнува од Сицилија. Марабеката е од арапско потекло и живее во бунари и акумулации, има изглед на жена и се движи само ноќе. Се верува дека е измислена од сицилијански родители за да ги спречат нивните деца да си играат во близина на бунари.
1 Поврзано
* Борда
Лонгана (легендарно суштество)

Лонгана е легендарно водно суштество од женски род. Лонганите се споменуваат во легендите за луѓето од Кадоре, Италија. Според легендата, овие суштества живеат во групи, во близина на карпи.
Нивните легенди се слични како оние на Фаунот бидејќи имаат долни екстремитети од кози. Тие се прикажани и како интелигентни и убави жени и редовно разговараат со духови, што го објаснува нивното извонредно познавање на природните настани.
Една легенда раскажува како една од жените Лонгана решила да се омажи со маж, и на крајот се венчале, само под услов мажот целосно да го заборави потеклото на жената. На крајот, двојката напредувала бидејќи жената работела земјоделска работа и им направила изобилството жито. Таа имала деца и поради тоа мажите почнале да ја нарекуваат жената погрдно, па таа побегнала оставајќи го сопругот и децата.
Тракта (тесто)

Тракта, наречена и лаганон, лаганум или лагана е еден вид извлечено или валано тесто за пециво во римската и грчката кујна.
Што точно било тоа е нејасно: „Латинската ''тракта'''' ... се чини дека е еден вид пециво. Тешко е да се биде сигурен, бидејќи неговото создавање никогаш не е целосно опишано"; и можеби значело различни работи во различни периоди. ''Лаганон/лаганум'' во различни периоди бил бесквасен леб, палачинка и подоцна еден вид тестенини.
''Тракта'' се споменува во ''Apicius'' како згуснувач за течности. Велинговиот превод на ''Апикиј'' го опишува како „парче пециво, тркалезен леб или ролна во овој случај, бајат, најдобро одговара за оваа намена“.
Се спомнува и во рецептот на Като постариот за торта од плацентата, обложена со сирење.
Некои писатели го поврзуваат со современите италијански лазањи, од кои тоа е етимон, но повеќето автори негираат дека се работи за тестенини.
Постои современ грчки квасен леб, наречен ''лагања'', но не е јасно кога името првпат било применето на квасен леб.
Проволоне

Проволоне е италијанско сирење. Станува збор за старо сирење со потекло од Кампанија во близина на Везув, каде што сè уште се произведува во облик на круша, колбаси или конуси долги 10 до 15 см. Сирењата од типот на проволон се произведуваат и во многу други земји. Најважниот регион за производство на проволони денес е северозападна Италија и градот Кремона. Проволоне, провола и проволета се исти верзии на истото основно сирење. Некои верзии на проволон се пушат.
1 Историја и сорти
Терминот ''проволоне'' се појавил околу крајот на 19 век, кога започнал да се произведува во јужните региони на Италија и ја добил сегашната голема големина. Варијантата со помала големина се нарекува провола и доаѓа во обични и чадени сорти.
Модерниот проволон е полномасно сирење од кравјо млеко со мазна кора, произведено главно во регионите на долината на реката По во Ломбардија и Венето . Се произведуваат во различни форми: кaко и многу големиот колбас, во облик на скратено шише и во форма на голема круша со карактеристичното тркалезно копче за закачување. Типичната тежина е 5 килограми. 
Проволон е полутврдо сирење кое има вкус кој многу варира од проволоне пиканте, старо минимум четири месеци и со многу остар вкус, до проволоне долче со многу благ вкус. Во проволон пиканте, карактеристичниот пикантен вкус се добива со липаза добиена од коза.
И ''Проволоне Валпадана'' и ''Проволоне дел Монако'' добија заштитена ознака на потекло од Европската унија, што значи дека ниту една земја освен Италија не смее легално да произведува сирење наречено така.
Во Бразил, Аргентина, Боливија, Уругвај и Чиле мали дискови со локално произведено проволон од урда од 10-15 cm во дијаметар и 1-2 cm во висина понекогаш се печат на скара додека делумно не се стопат и се јадат како предјадење, често зачинети со билки.
2 Наводи
Мартина Амати

Мартина Амати (родена на 14 мај 1969 година) е италијанска режисерка и уметничка добитничка на БАФТА. Нејзината работа е позната по подводните сцени и сцените кои ѝ пркосат на гравитацијата.
1 Раните години
Амати студирала наакадемијата Брера во Милано. По дипломирањето, нејзината работа била избрана за првиот Салон Примо ди Брера. Во тоа време, по понуда од МТВ Јуроп, таа се преселила во Лондон.
2 Работа
Откако направила многу секвенци и промоции за наслови на MTV и работела во тим кој го дизајнирал MТВ Италија, Амати се вратила за да создаде сопствено дело, со ''Височина'', документарец за патување кој го следи актерот Џозеф Фајнс низ Тибет, претставен на Фестивалот за литература и уметност во Хеј, Велс. Последователно, таа снимила два кратки документарни филмови нарачани од Дискавери, прикажани на канадскиот меѓународен документарен фестивал Хот Докс и ''Тејпмен''.
Во 2008 година, Амати се преминала во драмата со три кратки филмови кои премиерно биле прикажани во конкуренција на филмскиот фестивал Санденс, Филмскиот фестивал BFI Лондон и филмските фестивали Берлинале. Со своите кратки драми Амати освоила БАФТА сертификат за извонредност во Лос Анџелес и добила уште една номинација за БАФТА во 2012 година за ''Креда''. Нејзината драматична работа вклучува непрофесионални глумци и вклучува процес на работилница за развој на сценаријата.
3 Личен живот
Амати пораснала во Италија. Таа има страст за слободно нуркање.
4 Документарни филмови
* 2005 ''Височина'' (режисер, сценарист, кинематографер)
* 2013 ''Ликвидмен'' (режисер, сценарист)
* 2015 ''Тејпмен'' (режисер, сценарист, кинематографер)
5 Кратки драми
* 2008 ''А'Маре'' (режисер, сценарист)
* 2009 ''Правам воздух'' (режисер, сценарист)
* 2011 ''Креда'' (режисер, сценарист)
6 Уметнички видеа
* 1993 ''Ќе се вратам за еден час'' (Изведувач, режисер, сценарист)
* 1996 ''Мала пливачка'' (цртежи, режисер)
*''Поднесување'' за 2011 година (режисер, сценарист)
7 Награди и номинации
+ Награди и номинации, година, Награда, Категорија, Наслов, Резултат
2008 година, Награда на УНИЦЕФ, Награда на УНИЦЕФ, ''А'Маре'', Победи
2009 година, БАФТА Лос Анџелес, Сертификат за извонредност, ''А'Маре'', Победи
2010 година, БАФТА, Најдобар краток филм, ''Правам воздух'', Победи
2011 година, Британски независен филмски награди, Најдобар британски краток филм, ''Креда'', Победи
2012 година, БАФТА, Најдобар краток филм, ''Креда'', Номиниран
8 Наводи
Море и Сардинија

''Море и Сардинија'' е патопис на англискиот писател Д.Х. Лоренс. Таа опишува кратка екскурзија која е направена во јануари 1921 година од Лоренс и неговата сопруга Фрида, т.е. Кралицата Би, од Таормина на Сицилија до внатрешноста на Сардинија. Тие ги посетиле Каљари, Мандас, Соргоно и Нуоро. Неговата посета на Нуоро била еден вид почит на Грација Деледа, но не вклучуваше лична средба. И покрај тоа што краткотрајноста на неговата посета, Лоренс ја дестилира суштината на островот и неговите луѓе што се уште е препознатлива и ден денес. Извадоците првично беа отпечатени во ''The Dial'' во текот на октомври и ноември 1921 година, а книгата првпат била објавена во Њујорк, САД во 1921 година од Томас Селцер, со илустрации на Јан Јута . Британското издание, објавено од Мартин Секер, излезе во април 1923 година.
1 Стандардно издание
*''Море и Сардинија'' (1921), уредено од Мара Калнинс, Cambridge University Press, 1997 година, .
*''Море и Сардинија'' (1921), уредено од Џон Кларк (издавач и уредник) - The Olive Press, Лондон, 1989 година .
* Италијанско издание: ''Mare e Sardegna'', ''Introduzione'' di Luciano Marrocu, Nuoro, Ilisso, Scrittori di Sardegna, 2000 .
* Онлајн верзија со илустрации