Седефче

Седефче е вид на ''Ruta'' што се одгледува како украсно растение и билка. Ендемичен е на Балканскиот Полуостров. Сега се одгледува низ целиот свет во градините, особено поради неговите синкави лисја, а понекогаш и поради неговата толеранција на условите на топла и сува почва. Се одгледува и како лековита билка, како зачини, а во помала мера и како средство против инсекти
1 Етимологија
Специфичниот епитет ''graveolens'' се однесува на листовите со силен мирис.
2 Употреба
2.1 Традиционална употреба
Во древниот римски свет, натуралистите Педаниј Диоскорид и Плиниј Постариот препорачале седефче да се комбинира со отровната грмушка олеандер за да се пие како противотров за каснување од отровни змии.''Tacuinum Sanitatis'', средновековен прирачник за благосостојба, ги наведува овие својства:
* ''Природа:'' Топло и суво во трет степен.
* ''Оптимално:'' Она што се одгледува во близина на смоква.
* ''Корисност:'' го заострува видот и ги отстранува надуеноста.
* ''Опасности:'' ја зголемува спермата и ја намалува желбата за коитус.
* ''Неутрализација на опасностите:'' со храна која ја размножува спермата.
Рафинираното масло од седефче е еменагог и било наведено од римскиот историчар Плиниј Постариот и гинекологот Соран како моќен поттикнувач на абортус.
2.2 Кулинарска употреба
Седефче има кулинарска употреба, но бидејќи е горчливо и кај некои луѓе предизвикува непријатност во желудникот, па треба да се користи умерено. Денес е во голема мера непознат за пошироката јавност и повеќето готвачи, и недостапен во продавниците за храна во повеќето земји. Тоа е компонента на берберот, карактеристичната етиопска мешавина на зачини, и како таква се среќава во етиопската кујна. Исто така во Етиопија, свежото седефче се потопува во кафе пред да се испие.
Има различни други кулинарски намени:
* Се користел интензивно во античката блискоисточна и римска кујна (според Ибн Сајар ал-Варак и Апициј).
* Се користи како традиционален вкус во Грција и другите средоземни земји.* Во Истра (регион што ги опфаќа Хрватска и Словенија), и во Северна Италија, се користи за да се даде посебен вкус на грапа/ракијата и најчесто во шишето може да се најде мала гранка од растението. Ова се нарекува ''грапа ала рута''.
* Семето може да се користи за каша.
* Горчливиот лист може да се додаде во јајца, сирење, риба или да се меша со сливи и вино за да се добие сос од месо.
* Во Италија во Фриули Венеција-Џулија, младите гранки на растението се потопуваат во тесто, се пржат во масло и се консумираат со сол или шеќер. Тие се користат и сами за ароматизирање на одреден вид омлет.* Се користи во пивата од Стариот свет како ароматична состојка.
2.3 Друго
Седефче се одгледува и како украсно растение, и како ниска жива ограда. На повеќето мачки не им се допаѓа мирисот и затоа може да се користи како пречка за нив. Гасениците на некои подвидови на пеперутката ''Papilio machaon'' се хранат со седефче, како и со други растенија. Гасениците на ''Papilio xuthus'' исто така лесно се хранат со него.
Во Јужна Индија, седефче се препорачува за домашни градини за да ги одврати змиите (сепак ефикасноста е непозната).
Седефче е исто така честа состојка во вештерството.  Во средниот век ова растение било симбол на препознавање меѓу вештерките.  Католичката црква, исто така користела гранка за да ги попрска своите следбеници со света вода: во тоа време таа била позната како „билката на благодатта“.
Хасидските Евреи, исто така биле поучени дека седефче треба да се става во амајлии за да се заштитат од епидемии и чуми. Други Хасидими се потпираат на делата на познатиот багдадиски кабалист Јаков Хаим Софер кој го спомнува растението „руда“ (he) како ефикасно и против црна магија и против „зло око“.
Во северозападната погранична провинција Пакистан и во Авганистан сè уште е дел од секојдневниот живот. Во песната ''Ruta'' (Spelanai) се однесуваат на добредојде и палење семиња за лошите жени. Таму традиционално се користи како средство за заштита од инсекти и за чистење на просториите. 
3 Токсичност
Екстрактите од седефче се мутагени и хепатотоксични. Големи дози може да предизвикаат силна болка во желудникот, повраќање, системски компликации и смрт.
Изложеноста на ова растение, или хербални препарати добиени од него, може да предизвика тежок фитофотодерматитис, што резултира со плускавци слични на изгореници на кожата.
4 Хемија
Серија фураноакридони и два акридонски алкалоиди (арборинин и евоксантин) се изолирани од ''R. graveolens''. Содржи и кумарини и лимоноиди.
Клеточните култури произведуваат кумарини умбелиферон, скополетин, псорален, ксантотоксин, изопимпинелин, рутамарин и рутакултин и алкалоидите скимианин, кокусагинин, 6-метоксидиктамнин и едулинин.
Етил ацетатниот екстракт од листовите на ''R. graveolens'' дава два фуранокумарини, еден хинолин алкалоид и четири хинолонски алкалоиди.
Екстрактите од хлороформ од коренот, стеблото и листот ја покажуваат изолацијата на фуранокумарин халепенси.
Етеричното масло од ''R. graveolens'' содржи две главни состојки, ундекан-2-он (46,8%) и нонан-2-он (18,8%).
5 Симболизам
Седефче е добро познат по своето симболично значење на жалење, а понекогаш се нарекува „билка на благодатта“ во литературните дела. Во митологијата, базилиск, чиј здив може да предизвика овенување на растенијата и пукање на камењата, немал никакво влијание врз ова растение. Ласиците кои биле каснати од базилиск се повлекувале и јаделе седефче за да се соземат и да се вратат да се борат.
5.1 Во Библијата
Седефче се споменува во Библијата, Лука 11:42:„Но, тешко вам, фарисеи! Зашто вие давате десеток од нане, седефче и секакви тревки“.
5.2 Во Литванија
Седефче се смета за национална билка на Литванија и таа е најчесто споменуваната билка во литванските народни песни, како атрибут на младите девојки, поврзана со невиноста и моминството. Во традиционалните литвански свадби било вообичаено само девиците да носат седефче на нивната свадба, симбол за да ја покажат нивната чистота.
5.3 Во Украина
Исто така, седефче е истакнато во украинскиот фолклор, песни и култура. Во украинската народна песна „Ои поли рута, рута“, девојката жали што ја изгубила невиноста, прекорувајќи го љубовникот што „ја скршила зелената леска“. „Червона Рута“ е песна напишана од Володимир Ивасиук, популарен украински поет и композитор. Поп-пејачката Софија Ротару ја изведе песната во 1971 година.
5.4 Во еврејската култура
„''Уна Матица де Руда''“ е традиционална сефардска свадбена песна.
5.5 Во англиската литература
Тоа е едно од цвеќињата што ги има лудата Офелија во ''Хамлет'' на Вилијам Шекспир (IV.5):
: „Има анасон за вас и колумбини:
: има несреќа за тебе; и еве неколку за мене:
: можеме да го наречеме трева благодат во недела:
: О, мора да ја носите својата седефче со каденција.
Го засадил градинарот во ''Ричард II'' за да го одбележи местото каде што кралицата плачела кога слушнала вест за фаќањето на Ричард (III.4.104–105):
: „Еве ја падна солза, овде на ова место
: Ќе поставам брег на седефче, кисела билка на благодатта“.
Тоа го дава и рустикараната Пердита на нејзиниот преправен кралски свекор по повод стрижењето овци (Зимска приказна, IV.4):
: „За вас има рузмарин и рузмарин; овие чуваат
: Изгледа и уживајте цела зима“.
Мајкл го користи во ''Изгубениот рај'' на Милтон за да му даде на Адам јасен вид (11.414):
: „Потоа прочисти со седефче и тага
: Визуелниот нерв, бидејќи имаше многу да види“.
Седефче го користи Гуливер во „Патувањата на Гуливер“ (од Џонатан Свифт) кога се вратил во Англија откако живеел меѓу „Хуихнхнмс“. Гуливер повеќе не може да го издржи мирисот на англиските луѓе, па си става седефче или тутун во носот за да го спречи мирисот.„Конечно бев доволно храбар да шетам по улицата во неговото друштво (на Дон Педро), но добро го чував носот со седефче, или понекогаш со тутун“.