procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Бени Бенаси

Марко „Бени“ Бенаси (италијански: ''Marco Benassi''; роден на 13 јули 1967) ― италијански диџеј, продуцент и ремиксер. Тој се смета за пионер на музичкиот правец електро-хаус, жанр популаризиран од неговиот летен клупски хит „Satisfaction“ од 2002 година.
1 Живот и кариера
Бени Бенаси е роден во Милано, а детството го поминал во Реџо Емилија. Музичката кариера ја започнал како диџеј во електронското дуо Benassi Bros кое го основал заедно со неговиот братчутед Алесандро „Але“ Бенаси. Иако почнувал да стекнува популарност под неговиот псевдоним, неговиот прв меѓународен хит „Feel So Fine“ (2001) го објавил под псевдонимот KMC.
Со неговата песна „Satisfaction" забележал огромен светски успех, а многу високоценети диџеи како: Карл Кокс, Дарен Емерсон и Роџер Санчез ја пофалиле песната. Песната се искачила на второ место на табелата за синглови во Обединетото Кралство, откако претходно издавачката куќа Ministry of Sound го заменила оригиналното видео (речиси неподвижна слика на групата, со многу графика) со ново видео во кое манекенки користат електрични алати за градежништво.
Во 2003 година, Бенаси го издал неговиот прв соло-албум, ''Hypnotica.'' Албумот бил позитивно оценет од критиката и е познат како албум-пионер во електро-хаусот. За албумот, во 2005 година Бенаси ја добил наградата European Border Breakers Award. Во 2004 година бил објавен првиот албум од Бенаси Брос, ''Pumphonia''. Нивната песна „Illusion“ станала многу популарна во американската клупска сцена и се искачила на 4-то место на Hot Dance Club Play. Следната нивна песна „Hit My Heart“ стигнала до 15 место.
Во 2008 година, неговиот ремикс на „Bring the Noise“ од Public Enemy освоил Греми награда за најдобар ремикс. Во 2009 година, Бенаси се нашол на 26-то место на списокот од „Топ-100 диџеи“ според списанието ''DJ Mag'', а во 2011 година бил ставен на седмо место на списокот од топ-100 диџеи на веб-страната од ''DJ List.''
2 Дискографија
; Студиски албуми
*''Hypnotica'' (2003)
*''Rock 'n' Rave'' (2008)
*''Electroman'' (2011)
*''Danceaholic'' (2016)
Соработка за откривање вакцина против СИДА

Соработката за откривање вакцина против СИДА (СОВПС) е меѓународна мрежа на научници, истражувачки организации и промотори на истражувања за вакцини против ХИВ.
1 Партнери
Соработката за откривање вакцина против СИДА била основана во 2006 година кога Фондацијата Бил и Мелинда Гејтс донирале 287 милиони американски долари за промоцијата на истражувања за вакцини против ХИВ. Самата мрежа го поддржува Глобалното претпријатие за вакцини против ХИВ. Мрежата опфаќа многу поединечни институции.
Македонски Концепт

Македонски Концепт — македонска политичка партија која е формирана во 2019 година од страна на Петар Богојески, кој е и претседател на партијата.
1 Историја
Партијата е основана во декември 2019 година, од страна на Петар Богојески.
Таа учествувала самојстојно на парламентарните избори во 2020 година, како нова партија, која освоила 2.575 гласа, односно 0,28% од гласовите.
На парламентарните избори во 2024 година, учествувала во коалиција предводена од ВМРО ДПМНЕ.
Светски ден на вакцината против СИДА

Светскиот ден на вакцината против СИДА, познат и како Ден на свесноста за вакцината против ХИВ, се одбележува секоја година на 18 мај. Застапниците на вакцината против ХИВ го одбележуваат денот со промовирање на континуираната итна потреба за вакцина за спречување на ХИВ и СИДА. Тие искажуваат благодарност на илјадниците волонтери, членови на заедницата, здравствени работници, поддржувачи и научници кои работат заедно за да најдат безбедна и ефикасна вакцина против СИДА и ја повикуваат меѓународната заедница да ја препознае важноста од инвестирањето во новите технологии како критичен елемент на сеопфатен одговор на епидемијата на ХИВ/СИДА.
Концептот на Светскиот ден на вакцината против СИДА е во почетниот говор на 18 мај 1997 година на Државниот универзитет Морган, кој бил одржан од тогашниот претседател Бил Клинтон. Клинтон го предизвикал светот да постави нови цели во подемот на науката и технологијата и да развие вакцина против СИДА во следната деценија, наведувајќи: „Само навистина ефикасна, превентивна вакцина за ХИВ може да ја ограничи и да ја елиминира заканата од СИДА“.
Првиот Светски ден на вакцината против СИДА бил одбележан на 18 мај 1998 година, одбележувајќи ја годишнината од говорот на Клинтон. Секоја година заедниците ширум светот одржуваат различни активности на Светскиот ден на вакцината против СИДА за да ја подигнат свеста за вакцините против СИДА, да ги едуцираат заедниците за превенција на ХИВ и истражувањата за вакцината против СИДА и да го свртат вниманието на постапките на обичните луѓе кои можат да бидат дел од меѓународните напори за запирање на пандемијата.
1 Поврзано
* Мрежа за тестирање вакцини за ХИВ
* Меѓународна иницијатива за вакцина против СИДА
* Националниот институт за здравје
* Институт за истражување на вирусот Уганда
* Јужноафриканска иницијатива за вакцина против СИДА
* Светски ден за борба против сидата
Винландски саги

Винландски саги (|Vínland sǫgur), исто така наречени Винландски приказни — саги напишани во XIII век помеѓу 1220 и 1280 г. Тие се дел од серијата наречена ''Исландски саги''. Овие приказни зборуваат за викинзите што истражуваат и се населуваат на места како Гренланд и Северна Америка, која ја нарекувале Винланд. Тие биле напишани околу 250 години откако се случиле овие настани, кои биле помеѓу 970 и 1030 г. од нашата ера.
Винландските саги вклучуваат две приказни: ''Сагата за Ерик Црвенио''т (исл. ''Eiríks saga rauða'') и ''Сагата за Гренланѓаните'' (исл. ''Grœnlendinga saga''). Ова се главните извори што ги имаме за нордиските истражувања на Северна Америка. Иако можеби не се целосно точна историја, тие сепак ни даваат важни сознанија за тоа што се случило во Северниот Атлантик за време на средновековните времиња.
Приказните во овие саги добиле веродостојност благодарение на откритијата на археолошкиот локалитет Ланс-о-Медоуз во Њуфаундленд, Канада. Во 1960-тите, норвешките истражувачи Хелге Ингстад и неговата жена Ане Ингстад пронашле докази за древни нордиски населби во Северна Америка, потврдувајќи го она што го опишале сагите.
1 Поврзано
* Исландски саги
* Сага за Ерик Црвениот
* Сага за Гренланѓаните
Јужноафриканска иницијатива за вакцина против СИДА

Јужноафриканската иницијатива за вакцина против СИДА била јужноафриканска организација со цел да го координира истражувањето и развојот на вакцините против ХИВ во Јужна Африка. Организацијата била затворена на 31 декември 2012 година.
1 Историја
Организацијата била основана во 1999 година од страна на владата на Јужна Африка како проект на Јужноафриканскиот совет за медицински истражувања. Организацијата често соработувала со Мрежата за тестирање вакцини против ХИВ.
2 Проблеми со финансирањето
Во јуни 2009 година, Јужноафриканската иницијатива за вакцина против СИДА објавила дека тестирала нов кандидат за вакцина против ХИВ, но целиот развој на вакцината бил суспендиран на неодредено време поради недостаток на финансиски средства.
Марика Ниноу

Марика Нину (|Μαρίκα Νίνου; родена Евангелија Адамијан [el]; 1922 &ndash; 23 февруари 1957) била ерменско-грчка ребетико пејачка.
1 Биографија
Била родена во 1922 година на бродот „Евангелистрија“ кој ги донел нејзината мајка, нејзините две сестри и нејзиниот осумгодишен брат, Баркев Атамијан, од Смирна (денешен Измир) во Пиреја. Излегла од стомакот на мајка си, а бидејќи мислеле дека нема да преживее, ја однеле во магацин. Меѓутоа, таа преживеала и веднаш ја крстил капетанот на Евангелистрија, на тој начин го добила името Евангелија (на грчки значи „таа од Евангелието, таа од добрата вест“).
Во Грција, нејзиното семејство се населило во Кокинија, на улица Мегара бр. 50. На седум години, Ниноу започнала да го посетува Ерменското училиште на Синиот крст на Грција „Заваријан“ во Кокинија.
Таму научила да свири на мандолина и се приклучила на училишниот оркестар. Во меѓувреме, поради нејзините гласовни квалитети, пеела во ерменската црква Свети Агоп во Кокинија.
Во 1939 година се омажила за својот прв сопруг Хаиг Месробјан, кој бил бравар и имал продавница во Кокинија, а во 1940 година го родила нивниот син Ованес. Во 1947 година, советските бродови дошле во Грција за да ги земат Ерменците кои сакале да заминат и да отидат во Ерменија. Заминало половина од ерменското население на Солун и Атина. Меѓу нив бил и сопругот на Ниноу, Хаиг, кој ги оставил сопругата и синот зад себе.
Таа го запознала акробатот Никос Николаидес „Нино“ во 1944 година и се омажила за него. Тие почнале да настапуваат заедно како „''Дуо Нино''“. Кога нејзиниот син се приклучил на чинот, тие станале „''Два и пол Нино''“.
Во една од изведбите на ''Нинос'', уметникот ''Петрос Киријакос'' ја слушнал како пее и му ја препорачал на Манолис Хиотис. Хиотис снимил две песни со неа во 1948 година.
Во октомври 1948 година, Стелакис Перпиниадис (грчки: Στελλάκης Περπινιάδης) ја довел под своја закрила како пејачка во клубот ''од Флорида''.
До 1949 година, Ниноу имала почнато да работи со Василис Цицанис во Фат Џими, место кое подоцна играло одлучувачка улога во нивните животи, при што парот Цицанис-Нину добил многу посебно место во историјата на музиката на Грција.
Во октомври 1951 година Ниноу настапила со Цицанис во Истанбул, но по ова патување, тие решиле да тргнат по својот пат.
Пред да замине во САД во 1954 година, имала операција на рак во Атина. Сепак, нејзиниот рак брзо се проширил додека била во САД и се вратила во Грција каде работела под големи болки кратко време пред да и подлегне на болеста на 35-годишна возраст.
2 Наследство
Ниноу поседувала висок тон со значајно тело и волумен и беспрекорен тоналитет и пеела со емотивен интензитет. Снимила вкупно 174 песни, од кои 119 како пејачка.
Филмот ''Рембетико'' на Костас Ферис е базиран на нејзиниот живот.
Каидо Кама

Каидо Кама (роден на 18 декември 1957 година, во Вилјанди) е естонски политичар, конзерватор и учител. Бил министер за правда на Естонија од 1992 до 1994, како и министер за внатрешни работи на Естонија од 1994 до 1995 година.
1 Биографија
Кама матурирал на 1-то средно училиште Вилјанди во 1975 година. Од 1975 до 1976 година студирал архитектура на Естонската академија за уметностите. Од 1982 до 1990 година работел како службеник за заштита во шумата Анцла.
Во 1990 година, Кама бил избран во Конгресот на Естонија. Тој исто така бил член на Естонскиот комитет и на Естонското уставно собрание (естонски: Põhiseaduse Assamblee). Во 1990 година, бил и член на Врховниот совет на Естонија во времето на Перестројката и претседател на Комисијата за сопственички реформи. За време на гласањето за естонското обновување на независноста, бил еден од двајцата членови на Советскиот Сојуз кои не се регистрирале и го напуштиле гласањето, а другиот бил Клавдија Сергиј. Кама бил член на инкарнацијата на Естонската конзервативна народна партија во 1990 година. Во 1992 година, тој бил избран во Риигикогу како дел од Националната коалициона партија Про Партиа. Првично се кандидирал како дел од Десните крила, но се повлекол од мандатот.
Кама бил министер за правда за време на мандатот на Март Лаар како премиер од 1992 до 1994 година, како и министер за внатрешни работи за време на мандатот на Андрес Таран како премиер од 1994 до 1995 година.
Кама, меѓу другото, работел како советник на поранешниот премиер Јухан Партс, како советник во Министерството за одбрана, како и во компанијата Ремедиа и во Националниот парк Карула.
Од 1997 до 2004 година, Кама бил директор на Институтот Виру.
Кама е исто така познат конзерватор, објавувајќи бројни написи и интервјуа за поддршка на конзерваторизмот во Естонија.
2 Личен живот
Кама моментално живее во округот Виру и е следбеник на Мауск. Тој има шест деца: синовите Суси, Пивват, Пикне, Митус Лимаш и ќерките Керг и Пиим. Пикне е директор на музејот Валга во Валга.
3 Награди
* 4-та класа од естонскиот орден на националниот грб (примен на 20 февруари 1998 година)* Книжевна награда Бернард Кангро (2002)
4 Дела
* „Ümbreilma reisikirä“, издаваштво Фонтесе 2001 година,
Џахит Арф

Џахит Арф (, ; , ) — турски математичар. Тој е познат по Арфовата непроменлива на квадратен облик во карактеристиката 2 (применета во теоријата на јазли и хируршката теорија) во топологијата, Хасе-Арфовата теорема во теоријата на разгранување, Арфовите полугрупи и Арфовите прстени.
1 Животопис
Џахит Арф е роден на 11 октомври 1910 година во Солун, тогаш дел од Отоманското Царство. Неговото семејство се отселило во Истанбул со избувнувањето на Балканската војна во 1912 година. Семејството конечно се населило во Измир каде Џахит Арф го стекнал своето основно образование. По добивањето стипендија од турското Министерство за образование, го продолжил своето образование во Париз и дипломирал на Вишата нормална школа.
Кога се вратил во Турција, предавал математика во Галатасарајскиот лицеј. Во 1933 година се приклучил на Катедрата за математика на Истанбулскиот универзитет. Во 1937 година заминал во Гетинген, каде што докторирал на Гетингенскиот универзитет и работел со Хелмут Хасе и Хозе Круз де Муњоз. Се вратил на Истанбулскиот универзитет и таму работел до неговото вклучување во основањето на Советот за научни и технолошки истражувања (TÜBİTAK) по назначувањето на претседателот Џемал Ѓурсел во 1962 година. Откако служеше како основач на советот во 1963 година, ѝ се приклучил на Катедрата за математика на Робертовиот колеџ во Истанбул. Арф го поминал раздобјето од 1964 до 1966 година работејќи во Институтот за напредни студии во Принстон, Њу Џерси. Подоцна поминал една година на Универзитетот во Калифорнија, Беркли.
По неговото конечно враќање во Турција, ѝ се приклучил на Катедрата за математика на Блискоисточниот технички универзитет и ги продолжил проучувањата таму до неговото пензионирање во 1980 година. Арф добил бројни награди за неговиот придонес во математиката, меѓу кои се: наградата Инону во 1948 година, Наградата за научни и технолошки истражувања на Турција (TÜBİTAK) во 1974 година и Орден „Академски палми“ (Франција) во 1994 година. Арф бил член на Академијата Мајнц и Турската академија на науките. Бил претседател на Турското математичко друштво од 1985 до 1989 година. Арф починал на 26 декември 1997 година во Бебек, Истанбул, на 87-годишна возраст. Неговите собрани дела биле објавени во 1988 година од Турското математичко друштво.
2 Влијание
Влијанието на Арф врз науката воопшто и особено врз математиката било длабоко. Иако имал многу малку формални студенти, многу од турските математичари, во одреден период од нивната кариера, имале плодни расправи за нивното поле на интерес со него и добиле поддршка и охрабрување.
Ја олеснил сега прославената посета на Роберт Ленглендс на Турција (сега познат по програмата Ленгландс, меѓу многу други работи); при што Ленгландс изработил некои напорни пресметки на ипсилонските фактори на Артиновите L-функции.
Портретот на Арф е прикажан на задната страна на турската банкнота од 10 лири издадена во 2009 година.
Одделот за математика на Блискоисточниот технички универзитет секоја година организира специјална сесија предавања наречени „Предавања Џахит Арф“ во спомен на Арф.
3 Поврзано
* Хасе-Арфова теорема
* Арфова непроменлива
* Арфова полугрупа
* Арфов прстен
Boyz II Men

Boyz II Men (транскрипција: ''Бојс ту мен'') ― американска вокална група од Филаделфија, препознатлива по емотивните балади и а-капела хармонијата во нивните песни. Групата била основана во 1985 година, а во неа членуваат: баритонот Нејтан Морис и тенорите Вања Морис и Шон Стокман. Во текот на 1990-тите, Boyz II Men биле квартет со бас-пејачот Мајкл Мекари, кој во 2003 година ја напуштил групата поради здравствени проблеми и подоцна му била дијагностицирана мултипла склероза.
Во 1991 година, по објавувањето на нивните синглови „Motownphilly“ и „It's So Hard to Say Goodbye to Yesterday“,групата ги забележала првите успеси; двата сингла се пласирале во топ-5 на ''Billboard'' Hot 100. Нивниот сингл од 1992 година, „End of the Road“ се искачил на врвот на топ-листата и поставил тогашен рекорд со поминати 13 недели на оваа позиција. Boyz II Men двапати го соборувале овој рекорд со сингловите „I'll Make Love to You“ и „One Sweet Day“ (со Мараја Кери), кои биле на прво место на топ-листата 14 и 16 недели, соодветно. Откако „On Bended Knee“ ја истиснал од прво место песната „I'll Make Love to You“, Boyz II Men станале трети музичари, по Битлси и Елвис Присли, кои успеале една своја песна да ја заменат со друга на врвот на ''Billboard'' Hot 100. Поради овие успеси, списанието ''Билборд'' од 1987 до 2012 година ги ставало Boyz II Men на прво место на нивниот список од „Најдобри машки групи“.
По заминувањето на Мекари, Boyz II Men продолжиле да настапуваат како трио. Нивниот најнов студиски албум, ''Under the Streetlight'', бил објавен во 2017 година. Boyz II Men освоиле четири Греми награди.
1 Членови
1.1 Сегашни членови
* Нејтан Морис (1985-денес)
* Вања Морис (1987-денес)
* Шон Стокман (1988-денес)
1.2 Поранешни членови
* Мајкл Мекари (1988-2003)
* Марк Нелсон (1985-1990)
* Џорџ Балди (1985-1988)
* Џон Шотс (1985-1988)
* Маргерит Вокер (1985-1988)
2 Дискографија
; Студиски албуми
*''Cooleyhighharmony'' (1991)
*''Christmas Interpretations'' (1993)
*''II'' (1994)
*''Evolution'' (1997)
*''Nathan Michael Shawn Wanya'' (2000)
*''Full Circle'' (2002)
*''Throwback, Vol. 1'' (2004)
*''The Remedy'' (2006)
*''Motown: A Journey Through Hitsville USA'' (2007)
*''Love'' (2009)
*''Covered: Winter'' (2010)
*''Twenty'' (2011)
*''Collide'' (2014)
*''Under the Streetlight'' (2017)
Данок на јаглерод во Македонија

Данокот на јаглерод во Македонија е данок што треба да се наплаќа на емисиите на јаглерод од производството на стоки и услуги, односно данок што е предвиден во новиот Закон за климатска акција. Без данокот на јаглерод, се смета дека емисиите од енергетиката во Македонија во 2030 година ќе се намалат вкупно за околу 3% во однос на емисиите во 2017 година, и тоа главно поради планираните мерки за енергетска ефикасност. Воведувањето на данокот на јаглерод во Македонија и во државите во регионот, ќе доведе до намалување на емисиите на СО2 од енергетиката во Македонија за околу 40% во 2030 година, и за 42% во 2040 година, споредено со емисиите во 2017 година.
1 Зошто е потребен данокот на јаглерод во Македонија
Македонија, заедно со сите други држави во светот, го потпиша Договорот од Париз, кој има за цел да го задржи зголемувањето на температурата на глобално ниво под 2 степени Целзиусови и да спречи климатските промени да предизвикаат сериозни последици. До 2050 година, Македонија веќе може да очекува повисоки температури во летните месеци, зголемување на топлотните бранови и зголемена честота и интензитет на сушите. Зголемувањето на температурите од 2 степени Целзиусови би предизвикало шест од седумте скијачки центри во Македонија да останат без снег. Сите држави во светот во текот на 2020-тите години мора да направи значителни промени за температурата да не се зголеми за повеќе од 1,5 степени Целзиусови.
Друга можност е Македонија да ги регулира емисиите во секој сектор и подсектор поединечно. Сепак, за ова да се спроведе потребно е властите да направат избор на технологии и стандарди за ефикасност за низа примени. Иако некои вакви нови технолошки стандарди можат да бидат прилично ефективни, постои ризик властите да побараат мерки кои ќе бидат или премногу скапи или подоптимални.
IIBR-100

IIBR-100, е кандидат за вакцини КОВИД-19 со компетентна репликација рекомбинантна ВВВ вирусна векторска вакцина. Развиена е од Израелскиот институт за биолошки истражувања (IIBR). IIBR соработувал со американската (NRx Pharmaceuticals) за да ги заврши клиничките испитувања и да ја комерцијализира вакцината. Студијата спроведена кај хрчаци сугерирала дека една доза од вакцината е безбедна и ефикасна во заштитата од КОВИД-19.
Јасмин (финска пејачка)

Јасмин Татјана Анет Валентин (родена во Хелсинки, 22 август 1976 година), позната како Јасмин, е финска ромска пејачка.
Таа ја претставувала Финска на Изборот за песна на Евровизија 1996 година со песната ''Ниин каунис на таива'', со која се пласирала на 23-то место. По Евровизија, таа имала настапи во различни земји, меѓу кои Турција, Шпанија и Грција.
Фридрих Акел

Фридрих Карл Акел ( во селото Кауби (сегашно Порнусе), парохијата Мулги – 3 јули 1941 година во Талин) бил естонски дипломат и политичар кој служел како државен старешина на Естонија во 1924 година.
1 Раните години
Акел бил роден во селото Кауби (сегашно Порнусе) во парохијата Мулги. Тој одел во гимназијата Александар во Тарту, а студирал на катедрата за медицина на Универзитетот во Тарту во 1892-1897 година. По дипломирањето, работел како асистент на Универзитетската клиника во Тарту пред да се вработи како лекар во офталмолошката клиника Рајмерс во Рига во 1898 година. Следната година, тој започнал да работи како лекар во воената болница Ујаздов во Варшава. Во 1901 година ги продолжил студиите во Берлин, Прага и Лајпциг.
Откако накратко се вратил како лекар во офталмолошката клиника Рајмерс, Акел работел како приватен офталмолог во Талин помеѓу 1902 и 1912 година, со исклучок за 1904-1905 година, кога служел како воен лекар во руско-јапонската војна. Во 1907 година бил еден од основачите на Приватната клиника на естонските лекари, а во 1912 година основал своја очна клиника. Тој бил и член и претседател на општинскиот совет на Талин и почесен судија на мирот во Советот за мир Талин-Хапсалу.
Акел бил член на одборот на Севернобалтичкиот сојуз на лекари и на народното образовно друштво на Талин, претседател на спортското друштво „Калев“, градежното друштво на театарот „Естонија“ и на Естонското друштво „Естонија“ во Талин, бил и член и претседател на советот и член на Одборот на Талинското здружение за заеми и штедилници (подоцна Талинска кредитна банка), исто така и потпретседател на конститориумот на Естонската евангелистичка лутеранска црква во 1920–1922 година.
2 Политичка кариера
Акел бил старешина на Естонија помеѓу март и декември 1924. За време на неговиот мандат како старешина на државата, Комунистичката партија на Естонија извршил неуспешен обид за државен удар на 1 декември; иако Акел избегал неповреден, министерот за транспорт Карл Карк бил убиен.
Исто така, бил министер за надворешни работи во 1923-1924, 1926-1927 и 1936-1938, и естонски пратеник во Шведска и Данска во 1928-1934 година и Германија и Холандија во 1934-1936 година. Во 1927-1932 година, бил претставник на Естонија во Меѓународниот олимписки комитет.
Од 1926 до 1929 година, Акел бил член на III Риигикогу, претставувајќи ја Христијанската народна партија. Подоцна, бил член на естонското национално собрание (''Рахвускогу'') во 1937 година и на ''Ригинукогу'' (горниот дом на парламентот) во 1938-1940 година.
3 Апсење и егзекуција
По советската инвазија и окупација на Естонија и другите балтички држави во јуни 1940 година, Акел бил затворен од НКВД во октомври 1940 година. Бил убиен со пукање во Талин на 3 јули 1941 година. Неговата сопруга, Адел Каролина Тенц, била депортирана во СССР во јуни 1941 година и починала таму во 1944 година.
4 Наводи и извори
; Наводи 
; Извори
Викторија Алексанјан

Викторија Алексанјан (родена 1987 година во Ереван, Ерменија) е ерменски филмски режисер и ко-основач на Независна заедница на филмски работници на Ерменија ЗНФР. Алексанјан има напишано, режирано и продуцирано голем број кратки филмови.
1 Образование
Алексанјан магистрирала ликовни уметности по филм на Универзитетот Колумбија и економско новинарство на Руско-ерменскиот универзитет. Таа добила стипендија за пост-продукција од Филмакадемија Баден-Виртемберг.
2 Кариера
Алексанјан ја започнала својата кариера како новинар, работејќи во голем број културни списанија во Ерменија. По дипломирање на Руско-ерменскиот универзитет и магистерската диплома по новинарство, професионалниот пат на Алексанјан добил уметничка насока. Се приклучила на проект за театар на отворено во Норвешка како блогер и изведувач и набргу потоа се преселила во Њујорк за да студира филм на Универзитетот Колумбија.
Во ноември 2018 година, Алексанјан имплементирала Лабораторија за учење филм за Тумо Центар за креативни технологии во Ѓумри и одржала едномесечна интензивна едукативна филмска работилница која резултирала со продукција на колаборативен краток филм, создаден од студентите на Тумо, наречен „Ѓумри, љубов моја.“
Таа служела и во Независниот филмски комитет за Националниот кино центар, прегледувајќи и судејќи ги филмските проекти и сценаријата за Конкурсот за државно финансирање 2018 година.
Сега, Алексанјан е ко-основач, собирач на средства и член на одборот на ЗНФР, Независна заедница на филмски работници на Ерменија.
3 Филмографија
3.1 Режисер
*''Божји човек'' 2016*''Негуватели'' 2014
3.2 Продуцент
*''Не размислувај за тоа'' 2016 година*''Професорот: Таи Чи западно патување'' 2016 година*''Ризично пиење'' 2016 година*''Вистинскиот Американец'' 2015 година*''Крштевањето на Џошуа Коен'' 2014 година*''Скршена значка'' 2014 година
3.3 Режисер на втора единица
*''Багаж'' 2016 година*''Дупката за црви на г-ѓа Небиле'' 2016
3.4 Оддел за уметност
*''Горчливи шеснаесет'' 2014
4 Награди и номинации
Номинација за најдобар филм на МФФ „Златна кајсија“ „Ерменска панорама“ 2014 година.
Награда за најдобар странски филм на филмскиот фестивал Сансет, Лос Анџелес во 2015.
5 Наводи
Чад (филм од 1967)

„Чад“ (српскохрватски: ''Дим'') — филм на режисерот Слободан Косовалиќ од 1967 година. Косовалиќ е автор и на сценариото, заедно со Борислав Пекиќ. Главните улоги ги играат: Милан Милошевиќ, Јанез Врховец, Павле Вуисиќ, Северин Бијелиќ, Милена Дравиќ, Ружица Сокиќ и Ѓорѓе Пура.
1 Синопсис
Еден млад Евреин, чие семејство настрадало во Холокаустот, по завршувањето на војната се обидува да му се одмазди на командантот на концентрациониот логор кој излегува од затворот по издржувањето на казната...
Мирзакан Субанов

Мирзакан Усурканович Субанов (|Мырзакан Усурканович (Усуркан уулу) Субанов|translit=Myrzaqan Usurqanovich (Usurqan uulu) Subanov; роден 15 октомври 1944) - советско-киргиски воен командант кој служел како прв Министер за одбрана на Киргистан во 1993–1999.
1 Биографија
Мирзакан Субанов бил роден во округот Талас во Киргиската Советска Социјалистичка Република во 1944. Дипломирал на Ташкент Високата командна школа за целооружување во 1966, Воената академија Фрунзе во 1977 и Академијата на Генералштабот во 1984.
Како генерал-мајор во Советската армија, тој служел како воен советник на авганистанската армија за време на граѓанската војна против ''муџихадините'' од 1987 до 1989 година и водел воен корпус во Ленинградскиот воен округ од 1989 година и бил именуван за заменик командант на воениот округ Туркестан во 1991 година.
Субанов се вратил во Киргистан по распадот на Советскиот Сојуз за да служи во Киргистанската војска и бил назначен за претседател на Државниот комитет за одбрана за прв заменик на генерал-мајор Dzhanybek Umetaliyev во 1992 година.
Мирзакан Сабанов го наследил Уметалиев на чело на Комитетот за одбрана на 22 јули 1993, станувајќи првиот министер за одбрана на Киргистан кога Министерството за одбрана било формирано од владата на Акаев како замена за Државниот комитет за одбрана во истата година.
Субанов бил унапреден во генерал-полковник и генерал-полковник за време на неговиот мандат како министер за одбрана, но бил разрешен од Министерството за одбрана по инцидентот во август 1999 година во кој герилци од Таџикистан преминале во Киргистан, окупирале погранични села и заробиле заложници. Владата на Акаев го разрешила генерал-полковникот Субанов поради тоа што портпаролот на печатот Канибек Иманалиев го опишал како неуспех да се „стабилизира ситуацијата“.
Субанов бил вратен на истакната позиција во владата по револуцијата на лалињата, со која била завршена петнаесеттата година на власт на претседателот Акаев во 2005 година и бил шеф на националната гранична служба во 2005-2006 година.
Субанов бил избран за директор на Извршниот комитет на Регионалната антитерористичка структура на Шангајската организација за соработка во 2006 година.
Горна Милја

Горна Милја (|Άνω Μηλιά) — село во Катеринско, Егејска Македонија, денес во општината Катерина на округот Пиерија, Грција. Населението брои 19 жители (2021).
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа западно од градот Катерина и 3 км западно од Милја, во источниот дел на планината Шапка, на надморска височина од 940 м.
2 Историја
Горна Милја за првпат се спомнува во пописот од 1940 г. кога е заведена со 62 жители. Всушност таа претставувала колибарска населба на жителите на Милја. Во пописот од 1951 г. не се споменува бидејќи селото настрадало во Грчката граѓанска војна и населението го напуштило. Во 1990-тите тоа било обновено, а во пописот од 1991 г. се забележани 43 жители.
3 Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Локово со седиште во селото Долна Милја, која припаѓа на поголемата општина Катерина, во округот Пиерија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Милја, во кој влегуваат истоименото село и Долна Милја, Кариес и Фтери.
4 Културни и природни знаменитости
Цркви
* Црква „Св. Петка“ — изградена во XVII век
Параклиси
* „Св. Козма Етолски“
5 Наводи
Друк Јул (парк)

Друк Јул — мал парк во областа Лизинг, на југ на Виена, Австрија. Паркот се наоѓа на спојот на улицата Шпајзингер со улицата Витгенштајн и улицата Розен Хигел во Лизинг.
1 Историја и инфраструктура
Во 2007 година било одлучено да се чествуваат блиските пријателски односи меѓу Бутан и Австрија. Бутан бил приоритетна земја за Австриската развојна соработка. Паркот е изграден по повод 100-годишнината од Кралството Бутан.
Во 2010 година, на иницијатива на Австриско-бутанското друштво била подигната бутанска ступа, позната и како бедем на среќата. Во 2014 година, студентите од HTL Mödling изградиле ''маниски ѕид'' во паркот. Паркот бил отворен на 6 април 2012 година во присуство на амбасадорите на Кина, Индија и претседателот на Бутанското друштво. Во работите зеле учество и пријателските друштва на Индија, Јапонија, Камбоџа, Монголија, Бурма, Непал, Шри Ланка и Тајланд.
2 Галерија
Милја (село)

Милја или Средна Милја (|Μηλιά или ''Μεσαία Μηλιά'') — село во Катеринско, Егејска Македонија, денес во општината Катерина на округот Пиерија, Грција. Населението брои 293 жители (2021).
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 21 км западно од градот Катерина, во југоисточното подножје на планината Шапка, на надморска височина од 450 м.
2 Историја
Неговото население уште од порано има грчко потекло. Во XIX век Милја било грчко село во Катеринската каза на Солунскиот санџак.
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор, кога броело 670 жители. Нивниот број во 1920 г. се намалил на 545 лица.
3 Стопанство
Населението произведува жито, компири и други земјоделски производи.
4 Општествени установи
* Основно училиште
* Поранешна градинка
5 Самоуправа и политика
Во 1918 година, селото станало самостојна општина. Во 1966 година, седиштето на општина Милја било префрлено во соседното село Долна Милја. Општината Милја била приклучена во општината Локово во 1997 година, која била укината во 2011 година и станала дел од поголемата општина Катерина.
Селото припаѓа на општинската единица Локово со седиште во селото Долна Милја, која припаѓа на поголемата општина Катерина, во округот Пиерија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Милја, во кој влегуваат селата Горна Милја, Долна Милја, Кариес и Фтери.
6 Културни и природни знаменитости
Цркви
* Црква „Св. Евстатиј“ — главна селска црква
* Црква „Св. Ѓорѓи“ — изградена во 1898 година, прогласена за споменик на културата
7 Наводи
Брус (алатка)

Брус, точило или острило — алатка за измазнување и полирање на метали и неметали, обработка на стакло, камен и сл., како и за острење на други алатки, изработени од природен или вештачки абразив. Брусови се нарекуваат и сегментите од посложени алатки што служат за истата намена — брусни чинии, тенџериња, дискови итн. Хемискиот состав, структурата, цврстината, зрновитоста (гранулацијата), обликот и големината на брусот зависат од намената и начинот на употреба на овие алатки.
1 Историја
Таквите алатки ги користеле луѓето уште од древно време. Археолошките наоди покажуваат дека брусовите биле широко распространети низ различни култури од бронзеното време.
Ајдна

Ајдна (1064 м) е врв во Караванки во општина Жировница во регионот Горна Крањска во Словенија. Пристапот до него е најлесен од селото Потоки во соседната општина Јесенице.
Населба од доцната антика е пронајдена веднаш под врвот и доказите покажуваат дека веројатно била населена многу порано. Ископувањата започнале во 1976 година. Повеќето докази се од периодот непосредно по распадот на Римското царство(476 н.е.), кога се чини дека локалното население се преселило во безбедноста на врвот од долината долу за време на периодот на пресврти и миграција на различни германски и словенски племиња низ регионот. Со својата местоположба високо над долината со природна врнежлива бариера кон југ и одличен поглед нагоре и надолу по Горна Савска долина, Ајдна била идеална локација за одбрана населба. На подрачјето на Словенија се пронајдени и низа други високи населби од периодот меѓу IV и VI век, но Ајдна се наоѓа на највисоката кота од сите. Ископани се остатоци од вкупно 25 згради, вклучувајќи и ранохристијански храм. Во блиската зграда ископани се единаесет гробови, а пронајдените грнчарски предмети, оружје и накит се изложени во музејот во Крањ. Се верува дека ова не била главната гробница која досега не е откриена. Остатоците од верскиот објект се конзервирани, покриени со покриви и се отворени за посетители.
Ајдна е прогласена за археолошки споменик од национално значење од страна на словенечката влада.
1 Галерија
Рид Рифник

Рид Рифник е рид со археолошки музеј на отворено во источна Словенија. Археолошкиот парк се состои од реконструкција на куќа во Халштат од доцното бронзено време. На неговите северни и источни падини биле пронајдени и гробници од раното железно време. Во доцноримската ера бил изграден храм посветен на Аќвон, божеството на реката Воглајна, врз чии темели подоцна била изградена ранохристијанска црква, а на западниот раб на ридот има друга црква, каде што се наоѓало аријанството.
1 Археолошки парк
Постојаната поставка е базирана на повеќе од сто години археолошки истражувања и е поделена на два дела. Првиот дел ги опфаќа почетоците на ископувањата и материјалната култура од бронзеното време и железното време од крајот на IV век п.н.е. до доаѓањето на Римјаните, а вториот го прикажува обновениот процут од доаѓањето на Римјаните до оној на Словените (1-6 век).
2 Наводи
Лаима (слаткара)

Лаима е најголемиот производител на кондиторски производи во Латвија. Името е по Лаима, божицата на судбината во летонската митологија и со седиште во Рига.
1 Историја
Компанијата го води своето потекло од 19 век кога компанијата Теодор Ригерт била една од најголемите слаткари во Балтичките провинции на Руската империја. И покрај загубата на руските пазари, компанијата ја задржала својата главна пазарна позиција во земјата по независноста на Латвија во 1918 година.
Сегашното име на компанијата било усвоено во 1925 година по спојувањето со двајцата браќа Елијаху и Леонид Фроменченко (исто така напишано Фромченко). Во 1933 година, Елијаху Фромченко ја основал Елита во Израел во Рамат Ган.
Во 1937 година, компанијата била продадена на Владата на Латвија. И за време на 1930-тите и за периодот на Латвиска Социјалистичка Република, Лаима била главниот производител на чоколади во Летонија, а ЛВ Гоџингер (подоцна преименуван во Узвара) бил главниот производител на тврди бонбони.
Откако Латвија ја вратила својата независност во 1990-тите, Лаима се споила со Узвара и со производителот на колачиња, нафора и колачи Стабурадзе за да стане единствена компанија под името Лаима.
2 Корпоративни работи
За разлика од сличните регионални производители на национални брендови, како што се литванската Круна, шведската Марабу и норвешката Фреја, Лаима не била откупена од меѓународен играч како Крафт храна. Сопственоста на Лаима е контролирана од Нордиска храна, во сопственост на локалниот бизнисмен Даумантс Витолс. По воведувањето на акциите на Лаима на берзата во Рига во декември 2006 година, контролните сопственици одлучиле уште еднаш да ја направат компанијата приватна, отстранувајќи ја од пазарот на 13 јули 2007 година. Матичната компанија на Лаима била купена од Групацијата Оркла во август 2014 година.
3 Препознавање на брендот
Производот во сегашната палета на Лаима со најдолга историја е чоколадната бонбона ''Серенада'', чиј рецепт е непроменет од 1937 година.
Во Рига, една од главните знаменитости е часовникот Лаима, во близина на Споменикот на слободата. Ова е класично место за состаноци за луѓето во Рига.
Како гест за публицитет, во 2007 година, Лаима им подарила на жителите на островот Рухну во Ригаскиот залив 40кг статуа на мечка направена од чоколадо, во спомен на кафеавата мечка која препливала, веројатно од копното на Латвија, до Естонскиот остров.
4 Поврзано
* Список на производители на чоколади од зрно до чоколада
Амадеус Лундберг

Јуха Григори Амадеус Лундберг (роден на 29 март 1989 година), попознат како Амадеус, е фински пејач. Тој станал познат по победата на натпреварот за танго Тангомаркинат во 2009 година.
Како победник на Тангомаркинат, Амадеус бил поканет на финската квалификација за песна за Евровизија 2010 година, настапувал со песната „ ''Анастасија''“. Се квалификувал во финалето на 30 јануари, но не успеал да стигне до суперфиналето.
Амадеус го издал својот деби албум на 27 јануари 2010 година. Албумот, едноставно наречен ''Амадеус'', содржувајќи го неговиот прв сингл „ ''Матадор'' “, неговата победничка песна на натпреварот Тангомаркинат „ ''Нашите солзи на среќа'' “ и секако неговата песна за Евровизија „ ''Анастасија'' “.
Таткото на Лундберг, Таисто Лундберг е член на добро позната група Хорто Каало. Неговата тетка е пејачката Анели Сари, а дедо му е вуориневосот Јухани Песонен.
1 Дискографија
1.1 Албуми
година, Албум, Врвни позиции, Сертификација
Фин
2010, ''Амадеус''
2014, ''Ваин Ракаус''(со оркестарот Рику Ниеми), 3
2016, ''Поика Варјоиселта Кујалта'', 6
1.2 Синглови
* 2009 – „Матадор“
* 2010 – „Анастасија“
Национален парк Слитере

Национален парк Слитере е национален парк во општина Талси, Курланд, на западниот брег на Латвија. Иако формално е основан во 2000 година, тој се заснова на поранешниот природен резерват Слитере, еден од најстарите природни резервати во балтичките земји. Тој е најмалиот национален парк во Латвија.
1 Географија
Паркот е поставен на полуостровот Курланд, на местото на ртот Колка што го означува крајот на теснецот Ирбе, на јужниот излез од заливот Рига.
Зафаќа површина од 265 км² (вклучувајќи 101мк² во Балтичкото Море), што го прави најмалиот национален парк во Латвија.
„Зили Кални“ или „Сините ридови“ се едни од најпрепознатливите геолошки карактеристики на паркот. Пред илјадници години, Зили Кални го формирале древниот брег на балтичкото ледено езеро. Понатаму во времето, пред 40 милиони години, климата била суптропска; фосилизираниот килибар од тој период сè уште се наоѓа покрај морскиот брег откако силните бури ги разбранувале седиментите на морското дно.
Малата река Ирбе тече југозапад/североисток, следејќи ја крајбрежната линија на теснецот Ирбе кон Балтичкото море и стигнува до морето во рамките на националниот парк Слитере. Нејзините кафеави морски води постојано ги придвижуваат бреговите на песокот во устието. Кон крајот на есента, кафеавите пастрмки пливаат по реката за да стигнат до нивните места за мрестење.
2 Флора
Националниот парк Слитере е познат по широколисните шуми што го покриваат поранешното крајбрежје и по уникатниот комплекс од дини (на латвиски наречени ''кангари'' ) и вдлабнатини (''вигас'') со мочуришта меѓу дините. Поголемиот дел од широколисната шума се наоѓа на „Зили Кални“ или „Сините ридови“. Уште 30% од паркот е покриен со зимзелена шума.
Паркот е домаќин на стотици видови растенија и мовови, од кои 29 видови не се наоѓаат никаде на друго место во Латвија.
3 Фауна
Националниот парк Слитере се наоѓа покрај балтичките миграциски патеки, што го прави Слитере едно од најдобрите места во Латвија за набљудување птици. На пример, нејзиниот брег на морето е попатна станица во доцна есен за Крајбрежна угарка со шарена опашка на својот пат кон југ од северната тундра, Лапонскиот був мигрира овде од Русија во зима. Практично сите видови птици пронајдени во Латвија се забележани во Слитере, при што околу 60.000 птици на час биле забележани како прелетуваат за време на нивната пролетна и есенска миграција.
Сивиот волк, евроазиски рис и лос може да се најдат во Слитере. Националниот парк има многу ретки видови инсекти и полжави поради неговата висока растителна и биомска разновидност. По должината на брегот, балтичките сиви фоки ги основаат своите расадници под леденото море во зима, ова е нивната најјужна локација во светот. Пореткиот прстенеста фока повремено може да се забележи.
4 Човечки населби
Слитере заштитува голем дел од Ливид Ранда - Ливонскиот брег, со села во Ливон. Видете го ‘ртот Колка и селата Ваиде, Саунагс, Питрагс.
5 Галерија
6 Поврзано
* Ливонскиот брег
* Список на национални паркови на Балтикот
Всесвит

''Всесвит'' (|Всесвіт) е украинска периодика која објавувала ексклузивни преводи на светски класици и современи книжевни дела, опфаќала различни аспекти на културниот, уметничкиот, општествениот и политичкиот живот во сите делови на светот. Украинскиот збор ''Всесвит'' се преведува како ''Универзум'' .
Месечниот весник „Всесвит“ е најстарото и најпознатото украинско литературно списание. Основано е во 1925 година од истакнатите украински писатели - Васил Елан-Блакитњи, Микола Хвилиови и Александар Довженко . Повеќе од 500 романи, 1.000 песни, раскази и драми, како и стотици есеи, критики, интервјуа со истакнати писатели од повеќе од сто земји беа преведени од повеќе од 84 различни јазици и објавени во Всесвит за време на неговото постоење.
''Ars Translationis'', престижната книжевна награда за комеморација на познатиот украински преведувач Микола Лукаш, била основана од периодот во 1995 година. Редовно им се доделувала на најдобрите литературни преведувачи на украински јазик.
Всесвит честопати бил првиот што го вовеел најдоброто во глобалното пишување во украински преводи. За голем број генерации кои живееле во Советскиот Сојуз, списанието било своевидно отворање и служело како редовна врска со „надворешниот свет“, пробивање на железната завеса, како да е. Всесвит, исто така, доведе до формирање на училиште на украински преведувачи и научници познати во Украина и во странство.
Valorant

Valorant (се чита: ''Валорант'') — повеќеиграчка компјутерска игра развиена и објавена од Riot Games. ''Valorant'' е првата пукачка игра од прво лице на Riot Games. Играта првично била објавена под името ''Project A'' во октомври 2019 г., објавена под нејзиниот сегашен наслов на 1 март 2020 г. и светски објавена на 2 јуни 2020 г.
1 Играчки процес
Како што е замислено од развивачите, играта е судир помеѓу две екипи од по пет играчи, секој од нив игра улога на агент со посебни способности, кои се или купени пред почетокот на рундата или заработени за време на натпреварот. На пример, секој јунак има врвна способност што може да се искористи само откако ќе ја наполни. Полнењето може да се направи на неколку начини: кога убивате друг играч, кога умирате, поставувате/оневозможувате спајкови или кога фаќате посебна сфера што се појавува на одредени места на картата на почетокот на секоја рунда. Опсегот на оружје во играта вклучува нож, пиштоли, сачмарки, лесни митралези, митралези, автомати, снајперски пушки, а некои агенти имаат и ракетни фрлачи и лакови.
Играта има опслужувачи со 128 тикрејти, што обезбедува помазен играчки процес.
Влашка кујна

Влашка кујна (|Cuzina armãneascã) — традиционалната кујна на Власите. Власите се мала балканска етничка група расфрлана низ регионот, која живее во земјите од Албанија, Бугарија, Грција, Македонија, Романија и Србија. Влашката кујна е под силно влијание на средоземната и блискоисточната кујна.
Во Грција, влашкото село Мечово (rup) се издвојува по сирењата што се изработуваат таму. Најпопуларните сирења од Мечово се мечовоне и мечовела, иако во Мечово се произведуваат и други видови сирења како гравиера. Голем дел од сирењата што доаѓаат од Мечово се произведуваат во фабриката за сирење „Тосица“, која работи од 1958 година. Освен сирењата, некои типични мечовски јадења вклучуваат месо како што се контосувли и колбаси, како и пити со зеленчук и печурки и супа од грав, а сето тоа може да биде придружено со месно вино. Надвор од Мечово, влашката пита ''бацина'' е популарна во областа Аспропотамос, а објавена е и книга за месната кујна на селото.
Во Романија, некои јадења на влашката заедница вклучуваат пити од зеленчук, особено направени од праз и пржени пиперки. Власите од Романија, исто така, прават сирење, а исто така консумираат месо од живина во нормални денови и свинско месо за празници и специјални прилики. Се издвојуваат и различни видови палента (или mămăligă, како што е познато во Романија). Влашката кујна има одредено присуство во регионот на Добруџа, но практично нема во остатокот од Романија. Објавена е книга и за влашката кујна во Добруџа.
1 Поврзано
* Балканска кујна
* Средоземна кујна
ЈУНА (музичка награда)

ЈУНА ( Годишни украински национални награди ) е годишна церемонија на украинска музичка награда, основана на 27 октомври 2011 година од Павло Шилко и Мохамад Захур . Номинираните и победниците ги одредува професионално жири, а сметководствената фирма Deloitte го регулира конечниот број на гласови.
1 Историја
Првата церемонија на YUNA, се одржала на 8 февруари 2012 година во Палатата „Украина“ во Киев, им оддала почит на најдобрите во украинската музика кои се протегаат во дваесет години од независноста на земјата во 1991 година и подоцна била прогласена за „YUNA: Најдобрата од 20 години“. Настанот немало домаќин; туку наградите биле доделени од различни познати личности.
Оттогаш настанот се одржувал секоја година, а неговите домаќини вклучуваат познати личности како пејачот Потап и телевизискиот водител Анатолиј Анатолич .
Во 2020 година, се одржала младинска верзија на наградата, наречена YUNA Junior 2020.
Десеттата награда на YUNA ги именувала нивните најдобри музичари во Украина за 2020 година.
За разлика од претходната година, кога победниците беа објавени преку онлајн-стрим поради заклучувањето, овогодинешната церемонија беше одложена, но на крајот се одржа полноправно во главниот град Украина палата на 12 мај.
Во 2022 година, поради руската инвазија на Украина, церемонијата на доделување се одржа онлајн. Водителот на настанот, телевизискиот водител Володимир Остапчук и продуцентот Павло Шилко објавија дека победниците нема да ги добијат своите трофеи таа година. Наместо тоа, тие ќе бидат понудени на аукција, а приходите ќе бидат донирани на украинската војска.
Изданието на настанот од 2023 година имаше само една категорија на награди: Песна на нескротлива Украина.
Давидов псалтир

''Давидовиот псалтир'' (|Psalterz Dawidow) — поетски превод на полски на Книгата на псалмите, од Јан Кохановски, најистакнатиот поет од полската ренесанса. Испечатена е во 1579 година во Краков, во печатницата Лазар.
Кохановски, како и современиците во Западна Европа, користел латински превод на Книгата на Псалмите како основа за неговиот превод. Добро упатен во античките класици, тој го комбинирал библискиот дух на оригиналот со литературните достигнувања на грчки и латински автори.
''Давидовиот псалтир'' на Кохановски добил признание и од протестантите и од католиците во Полска, а исто така одекнал и во странство, особено во делото на молдавскиот митрополит Дософтеј. Некои од преводите на Кохановски на Псалмите сè уште се користат во полските католички миси.
Само до средината на 18 век, тој поминал низ најмалку 25 изданија и, поставен со музика, станал траен елемент на полските црковни миси и фолклор. Исто така, станал едно од неговите повлијателни дела на меѓународната сцена, преведено на руски од Симеон Полотски и на, меѓу другите јазици, романски, германски, литвански, чешки и словачки.
Норман Дејвис напишал дека „Псалтирот на Кохановски го направил за полскиот јазик она што го направила Библијата на Лутер за германскиот јазик“.''Давидовиот псалтир'' била првата објавена збирка песни на Кохановски (во 1579 година).