procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Коктели сауер

Коктели сауер (од англ. ''sour'' — „кисел“) — семејство коктели, добро познато уште од средината на XIX век како еден вид „пунч за еден“ — коктел „Фикс“, и се состојат од алкохолна основа, шеќер, вода, лимонов сок и мраз.
До крајот на XIX век, „сауер“ станал семејство коктели со доста разновидни рецепти. Тие спаѓаат во групата на дигестиви.
1 Историја
Коктелите сауер потекнуваат право од пунчот, измислен во 1620-1630-тите години (најверојатно од морнари, кои го подобрувале вкусот на дестилираниот алкохол со додавање цитрусен сок). До средината на XIX век се појавиле многу месни варијанти на пунч, престанале да го прават и послужуваат во големи садови за заедничко послужување, а почнале да го подготвуваат и служат поединечно. Уште во 1858 г., името се споменува во „Њујорк тајмс“ како нешто што се подразбира, без дополнителни објаснувања.
Коктелите сауер се опишани во книгата на барменот Џери Томас „Како да се мешаат пијалаци“ (Jerry Thomas „How to Mix Drinks, The Bon Vivant’s Companion“), објавена во 1862 г. Џ. Томас исто така укажува на потеклото на коктелите сауер од пунчовите.
Денес, многу коктели сауер се наоѓаат на официјалниот список на коктели на Меѓународната асоцијација на шанкери (МАШ): бела дама, виски сауер, даикири, каипириња, камиказе, маргарита, писко сауер и сајдкар.
2 Состав
Некогаш, коктелите сауер се подготвувале користејќи само лимонов сок, шеќерен сируп и еден од силните алкохолни пијалаци. Постоеле најмалку две школи на подготовка на коктели сауер:
* оние што правеле коктели соодветни на нивното име, со изразен, но кисел вкус („сауер“ — кисел, од англ.), и
* оние што правеле коктели сауер што биле повеќе слатки, со мала количина лимонов сок и добро балансирана слаткост.
Веќе на крајот на XIX век, рецептот за овие коктели не бил толку строг. За нивна подготовка се користат најразлични кисели сокови и нивни мешавини. Покрај силните алкохолни пијалаци, се користат и вина, а наместо шеќерен сируп — други видови сирупи, ликери, овошни ликери и др.
3 Подготовка
Коктелите сауер се подготвуваат во шејкер. Тие, по правило, се служат во чаша конкретно наменета за нив. Посебно внимание се посветува на нивното украсно уредување, со украсување на чашата со мраз, парчиња лимон или портокал, вишни и слично. Коктелите сауер обично се служат со цевче.
Фортран

Фортран (или ФОРТРАН) — име на процедурален, императивен програмски јазик што бил развиен во текот на 1950-тите и се користи претежно за научни цели. Името FORTRAN е изведено од кратенката на англиската сложенка Formula Translation.
1 Историја на развојот и верзии
1.1 Историја на развојот
Првиот FORTRAN јазичен преведувач (или компајлер) бил развиен од IBM за компјутерот IBM 704 помеѓу 1954 и 1957 година. Групата за развој ја предводел Џон В. Бакус. Како јазичен преведувач, FORTRAN бил создаден во раните денови на компјутерството, кога основните можности на сметачите биле многу скромни (мала главна меморија, бавна централна обработувачка единица), па тимот за развој имал ограничен простор за развој и имплементација.
Џон В. Бакус бил и еден од главните инженери и дизајнери на сметачот IBM 704, сметачот на кој бил развиена првата верзија на FORTRAN. Заедно со Бакус, во групата за развој учествувале и следните програмери:
* Шелдон Ф. Бест
* Харлан Херик
* Питер Шеридан
* Рој Нат
* Роберт Нелсон
* Ирвинг Зилер
* Ричард Голдберг
* Лоис Хаибт
* Дејвид Сејр
Тимот за развој на FORTRAN не го развил начелото на програм-преведувач и преведувањето на сложен програмски јазик во објектен код, но тие биле првата група што развила успешен сложен програмски јазик.
1.2 Верзии
* ФОРТРАН I (1954 – 1957)
* ФОРТРАН II (1958)
* ФОРТРАН III (1958)
* ФОРТРАН IV (1961)
* ФОРТРАН 66 (1966)
* ФОРТРАН 77 (1977) (АНСИ стандард)
* ФОРТРАН 90 (1990) (АНСИ стандард)
* ФОРТРАН 95 (1995) (АНСИ стандард)
* ФОРТРАН 2000 (2000)
* ФОРТРАН 2003 (2003)
* ФОРТРАН 2008 (2008)
2 Програмски пример
<syntaxhighlight>
! This program calculates the area of a tank,
! excluding the bottom.
! The variables are assigned as follows:
!
! R = RADIUS
! H = HEIGHT
! PI = 3.14159
! A = AREA
!
! They are declared with the REAL statement below.
REAL R, H, PI, A
! The OPEN command associates the data file, "PANDAT.DAT",
! in folder "DATA" with logical device 5. If there is an
! error, statement 900 is executed.
OPEN (5, FILE = 'C:\DATA\PANDAT.DAT', ACCESS = 'SEQUENTIAL', &
STATUS = 'OLD', ERR = 900)
! This following section accumulates the sum of
! the input variables.
! The first command reads the data record and
! stores it in memory.
DO
READ (5, FMT = 1, END = 99) R, H
! The next command describes the form and location
! of the data to be read.
1 FORMAT (F4.2,F4.2)
! The next statements assign values to the variables.
PI = 3.14159
A = PI * R**2 + 2 * PI * R * H
! The next section writes the sums to the screen.
! The first command, PRINT, denotes which FORMAT
! statement is to be used, and the variables to be printed.
PRINT 11, H, R, A
! The following FORMAT statement describes how the
! data field is to be written. Notice the semicolon in column 6
! which is used to denote continuation of the previous line.
11 FORMAT (1X,'RADIUS= ',F6.2,10X,'HEIGHT= ',F6.1,10X,'AREA= ', &
& F8.1)
! The following statement completes the loop.
END DO
! The next section prints if the input data is invalid.
900 PRINT 21
21 FORMAT (1X,'INVALID DATA')
! Now we close the file and end program execution.
99 CLOSE (5)
STOP
END
</syntaxhighlight>
Сава Осветениот

Сава Осветениот (|Σάββας ὁ Ἡγιασμένος; Кесарија, 439 – Ерусалим, 5 декември 532) — монах и светец.
1 Животопис
Роден е во 439 година во Кападокија, во христијанско семејство, од татко Јован и мајка Софија. На 17-годишна возраст станал монах.
Постојат документи што сведочат за учеството на Сава Осветениот во теолошките спорови што се воделе во Цариград пред и за време на Четвртиот вселенски собор. Сава, кој бил поканет од царот Анастасиј I, а на настојување на Ерусалимскиот патријарх, се покажал како доследен бранител на православието, што предизвикало незадоволство кај царот, поддржувач на монофизитите. По смртта на царот Анастасиј, а за време на владеењето на царот Јустин, спорот бил завршен и Сава се вратил во својот манастир.
Сава Осветениот е автор на повелбата именувана по него – Повелбата на Свети Сава – во која е регулиран редот на богослужбата и се опишани монашките традиции во палестинските манастири од 5 век. Напишана е под влијание на монашките повелби на Свети Пахомиј и Свети Василиј Велики.
Православната црква го слави овој светец на 18 декември според грегоријанскиот, односно на 5 декември според јулијанскиот календар .
2 Поврзано
* Манастир на Свети Сава Осветениот
* Млекопитателница
Речник на странски зборови и изрази (Стрезов)

„''Речник на странски зборови и изрази''“ — ракописен речник на странски зборови и изрази, составен врз основа на охридскиот говор во втората половина на XIX век.
Речникот, денес се наоѓа во Архивската збирка на ракописни и старопечатени книги при Националната и универзитетска библиотека „Св. Климент Охридски“, во Скопје, а го уредила, филолошки обработила и издала во монографија Виолета Крстеска.
Автор на речникот е македонскиот преродбеник Јанаки Стрезов од Охрид, кој го составил ракописот во втората половина на XIX век. Стрезов истолкувал 5993 туѓи зборови во македонскиот јазик.
1 Содржина
Речникот содржи 5993 лексички единици од кои 2356 имаат своја етимолошка одредница, односно дадено е нивното потекло, додека кај другите го нема тоа. Пренесени се 1233 турцизми, 686 грцизми, 231 галицизми, 136 со латинско, 24 со арапско, 22 со еврејско потекло итн. За голем број од нив навел македонски соодветници, што е основната цел на секој еден речник на туѓи зборови и изрази. Стрезов дал соодветници за новите технолошки поими, па така за телеграфот го вовел зборот брзописец, за телескопот – далекоглед, а за фонографот – гласопис. Исто така тој вовел соодветници за турцизми (абер – известие), грцизми и латинизми (историја- повестница, битописание).
2 Издание
Ракописот е издаден како книга со наслов „Речник на странски зборови и изрази од Јанаки Стрезов, втора половина на XIX век: (јазична и лексичка анализа)“ од Институтот за старословенска култура од Прилеп, а негов приредувач е Виолета Крстеска.
3 Наводи
Моноид

Моноид — алгебарска структура со единствена асоцијативна операција и неутрален елемент. Множеството на ненегативните природни броеви заедно со обичното собирање претставуваат моноид.
1 Дефиниција
Еден моноид е множество <math>M</math> со двочлена операција <math>\cdot : M \times M \to M</math>, за кој важат следните аксиоми:
* операцијата е асоцијативна, т.е. <math>a \cdot (b \cdot c) = (a \cdot b) \cdot c</math> за сите <math>a, b, c \in M</math>.
* постои <math>e \in M</math>, т.н. неутрален елемент, така што за сите <math>a \in M</math> важи <math>e \cdot a = a \cdot e = a</math>.
Често се наведува и дополнителната аксиома
* Затвореност: за секои <math>a,b</math> од <math>M</math>, <math>a\cdot b</math> е во <math>M</math>
иако, стриктно говорејќи, ова аксиома не е неопходна, бидејќи е имплицирана со поимот за двочлена операција.
Еден моноид се нарекува комутативен, ако за сите <math>a,b \in M</math> важи <math>a \cdot b = b \cdot a</math>.
2 Примери
Множеството на ненегативните цели броеви заедно со операцијата собирање сочинуваат комутативен моноид.
Множеството на позитивните цели броеви заедно со операцијата множење се исто така комутативен моноид.
2.1 Група
Една група е моноид во кој секој елемент има инверзен елемент.
2.2 Моноид на функции
Нека <math>X</math> е множество. Множеството <math>\operatorname{Map}(X,X) := \{ f: X \to X \}</math> на сите функции <math>X \to X</math>, заедно со композиција на функции, претставуваат моноид. Овој моноид општо не е комутативен и не е група.
Бродска елиса

Бродска елиса или бродски пропелер — најчест современ бродски погонски систем, како и структурна основа на другите видови пропелери. Навојот за подигање вода го измислил Архимед, а автор на идејата за навојот како погон за пловила бил Даниел Бернули (1752), а подоцна и Џејмс Ват. Сепак, само англискиот пронаоѓач Френсис Смит го направил одлучувачкиот чекор во 1836 година и оставил само еден навој на Архимедовиот навој. Истовремено и независно од Смит, во 1836 година шведскиот пронаоѓач и бродоградител Џон Ериксон, исто така, го развил бродскиот навој со еден навој. Во средината на 19 век, започнала масовна замена на едрилиците со бродови со елиси.
Современите бродски пропелери се состојат од оска и лопатки поставени радијално на оската.
Елисата е монтирана на вратило за елиса што ја погонува морскиот мотор. Како што се врти елисата, секоја лопатка зафаќа одредена маса вода и ја турка назад, создавајќи вртежна количина. Силата на реакцијата на потиснатата вода го пренесува моментумот на лопатките на елисата, кои пак минуваат низ главината на оската на пропелерот и напред преку главното лежиште на потисок до трупот на бродот.
Елисата со две лопатки е поефикасна од елисата со три лопатки, но со голем размер на дискот, многу е тешко да се обезбеди доволна цврстина на лопатката за елиси со две лопатки. Затоа на помалите бродови најчесто се користат елиси со три лопатки. Елиси со две лопатки се користат на тркачки чамци каде што елисата не е силно оптоварена и на едрилици каде што елисата е помошен погон. Елиси со четири и пет лопатки се користат сразмерно ретко, најчесто на големи моторни јахти и големи океански пловила за да се намали бучавата и вибрациите на трупот.
Елисата е помалку ефикасна (ефикасност 30–50 %) од веслото (ефикасност 60–65 %). Во споредба со водното тркало, елисата е поефикасна, исто така помала и полесна. Сепак, оштетеното водно тркало може да се поправи, но оштетена елиса не може и мора да се постави нова. Покрај тоа, елисата е опасна за морската фауна и луѓето кои паѓаат преку морето. Воденото тркало, исто така, обезбедува поголема влечна сила од место, што е корисно за реморкерите и им овозможува да имаат помал газ. Меѓутоа, во бурното море, дел од водното тркало е во воздухот, а дел е потопен, што максимално го оптоварува погонскиот систем на бродот. Ова ги прави водените тркала несоодветни за морски бродови. Употребата на елиса наместо тркало за вода за воени бродови има јасни предности. Проблемот со поставеноста на артилеријата исчезнува и батеријата повторно може да го заземе целиот простор на бродот. Исчезнува и ранливата точка за непријателската артилерија - елисата е под вода.
Посебен тип е водниот реактивен мотор. Главната разлика е во тоа што водниот реактивен мотор има конусна млазница.
Клодет Колбер

Клодет Колбер родена како Емили „Лили“ Клодет Шошуан; 13 септември 1903 – 30 јули 1996) била американска глумица. Колбер ја започнала својата кариера во бродвејски продукции кон крајот на 1920-тите и напредувала кон филмови со појавата на звучните филмови. Колбер станала една од ретките големи актерки од тој период кои работеле хонорарно; односно, независно од студискиот систем. Во 1999 година, Американскиот филмски институт ја прогласил Колбер за 12-та најголема женска ѕвезда на холивудската кинематографија.
Со нејзиниот средноатлантски акцент, разноврсност, духовити дијалози, аристократско однесување и талент за лесна комедија и емотивна драма, Колбер станала една од популарните ѕвезди на 1930-тите и 1940-тите. Вкупно, Колбер глумела во повеќе од 60 филмови.
Колбер ја освоила наградата Оскар за најдобра глумица за филмот ''„Се случи една ноќ“'' (1934), а во текот на нејзината кариера добила и две други номинации за Оскар. Нејзините други значајни филмови се ''Клеопатра'' (1934), ''Приказната за Палм Бич'' (1942) и ''Откако си замина'' (1944).
До средината на 1950-тите, Колбер се префрлила од филмови на телевизија и сценска работа; таа добила номинација за наградата Тони за ''Брачна вртелешка'' во 1959 година. Нејзината кариера почнала да опаѓа во раните 1960-ти. Кон крајот на 1970-тите, таа доживеала враќање во театарот и ја добила наградата „Сара Сидонс“ за нејзината работа во театарот во Чикаго во 1980 година. Нејзиното телевизиско појавување во ''Двете Госпоѓи Гренвил'' (1987) ѝ донело награда „Златен глобус“ и номинација за наградата Еми.
1 Награди и почести
година, награда, категорија, филм, резултат,
1935, Оскар, Најдобра глумица, ''Се случи една ноќ'',
1936, ''Лични светови'',
1945, ''Откако си замина'',
1959, Tони (награда), Најдобра глумица, ''Брачна вртелешка''
1960, Холивудска патека на славните, Ѕвезда, —,
1980, Награда Сара Сидонс, ''Кингфишер'',
1984, Филмско друштво на Линколн центар, Награда за животно дело, —,
1985, Драма деск, Драма деск Специјална награда, ''Зарем не сме сите''
1987, Прајмтајм Еми, Награда за најдобра глумица во споредна улога, ''Двете Госпоѓи Гринвилс''
1988, Награда Златен Глобус, Награда за најдобра глумица во споредна улога
1989, Кенеди центар, Награда за животно дело, —,
1990, Сан Себастијан Интернационален Филмски Фестивал, Доностиа Награда, —,
1999, Американски филмски институт, АФИ 100 ѕвезди, —,
2 Поврзано
* Список на актери со номинации за Оскар
Илирски провинции

Илирските провинции биле автономна провинција на Франција за време на Првата Француска империја, која постоела под власта на Наполеон од 1809 до 1814 година. Провинцијата опфаќала големи делови од денешна Италија и Хрватска, проширувајќи го своето влијание на исток преку Словенија, Црна Гора и Австрија. Нејзино седиште бил Љубљана (на германски: Лајбах). Провинцијата вклучувала шест департмани, што ја правело релативно голема територија на Франција во тоа време. Делови од Хрватска биле поделени на Цивилна Хрватска и Воена Хрватска, при што првата служела како резиденцијален простор за француски доселеници и хрватски жители, а втората како воена база за контрола на Отоманската Империја.
Во 1809 година, Наполеон Бонапарт го нападнал регионот со својата Голема армија (''Grande Armée'') по клучните победи во Војната на Петтата коалиција, кои ја принудиле Австриската Империја да отстапи делови од својата територија. Интеграцијата на овие земји во Франција била начин на Бонапарт да го контролира пристапот на Австрија до Средоземното и Јадранското Море и да ја прошири својата империја на исток. Бонапарт поставил четири гувернери за да ги спроведат француската бирократија, култура и јазик. Најпознатиот и најуспешниот гувернер бил Огист де Мармон, кој го презел главниот дел од задачите на Бонапарт во регионот. По него следеле Анри-Гатиен Бертран (1811–1812), Жан-Андош Жино (1812–1813) и Жозеф Фуше (1813–1814).
Димитар Спасески

Димитар Спасески — македонски театарски, филмски и телевизиски глумец.
1 Филмографија
Година, Филм, Улога
1981, Двојка ТВ-филм
1981, Булки крај шините ТВ-серија
1982, Илинден ТВ-серија
1982, Јужна патека ТВ-филм
1982, Едно лето ТВ-серија, Комшија
1982, Слана во цутот на бадемите ТВ-филм
1984, Комедијанти ТВ-серија, Првиот селанец
1985, Од зад грб ТВ-филм
1986, Среќна нова '49 ТВ-филм, Стариот
1987, За трошка среќа ТВ-филм
1988, Викенд на мртовци ТВ-филм, Свадбар
1988, Скопски сновиденија ТВ-филм
1991, Поштар ТВ-филм, Пензионер
1992, Македонски народни приказни ТВ-серија, Првиот селанец
1993, Македонска сага ТВ-филм
1993, Крик на немиот индијанец ТВ-филм
1995, Ангели на отпад ТВ-филм, Службеник 1
1997, Македонски народни приказни ТВ-серија, Муштерија
2002, Вампирџија ТВ-филм, Комита
2007, Адиеус ТВ-филм, Комита
Лилијан Гиш

Лилијан Дајана Гиш (14 октомври 1893 – 27 февруари 1993) била американска глумица, најпозната по својата работа во неми филмови. Нејзината филмска актерска кариера траела 75 години, од 1912 година, во кратки неми филмови, до 1987 година. Гиш била нарекувана „Прва дама на екранот“ од страна на ''„Венити фер“'' во 1927 година и ѝ се припишуваат пионерските фундаментални техники на филмска изведба. Во 1999 година, Американскиот филмски институт ја рангирал Гиш како 17-та најголема женска филмска ѕвезда на класичната американска кинематографија.
Откако глумела на сцената со својата сестра како дете, Гиш станала истакната филмска ѕвезда од 1912 до 1920-тите, поврзана со филмовите на режисерот Д.В. Грифит. Ова ја вклучувало нејзина главна улога во најпрофитабилниот филм од ерата на немиот филм, ''Раѓањето на една нација'' (1915) на Грифит. Нејзините други големи филмови и изведби од ерата на немиот филм се: ''Нетолеранција''(1916), ''Скршени цветови'' (1919), ''Патот надолу источно'' (1920), ''Сирачиња од бурата'' (1921), ''Боеми'' (1926) и ''Ветерот'' (1928).
На почетокот на ерата на звукот, Гиш се вратила на сцената и повремено се појавувала во филмови, со улоги во ''Двобој на Сонце'' (1946) и трилерот ''Ноќта на ловецот'' (1955). Била номинирана за Оскар за најдобра споредна женска улога за ''Двобој на Сонцето''. Гиш, исто така, имала споредни улоги во ''Портрет на Џени'' (1948), ''Свадба'' (1978) и ''Слатка слобода'' (1986).
Таа, исто така, работела на телевизија од почетокот на 1950-тите до 1980-тите, а се пензионирала откако играше покрај Бети Дејвис и Винсент Прајс во филмот од 1987 година ''Китовите на август''. Во подоцнежните години, Гиш станала посветен застапник за зачувување на немиот филм. И покрај тоа што била попозната по својата филмска работа, таа исто така настапувала и во театар и била примена во Американската театарска куќа на славните во 1972 година. Во 1971 година, добила почесен Оскар за нејзините кариерни достигнувања. Била и наградена со почест од Центарот Кенеди за нејзиниот придонес во американската култура преку сценските уметности во 1982 година.
1 Поврзано
* Список на актери со номинации за Оскар
Едвард Г. Робинсон

Едвард Г. Робинсон (роден како Емануел Голденберг; 12 декември 1893 година — 26 јануари 1973) — американски театарски и филмски глумец, популарен за време на Златното доба на Холивуд. Глумел во 30 бродвејски претстави, и повеќе од 100 филмови, во текот на 50-годишната кариера, и е најдобро запаметен по неговите улоги на тврдокорни гангстери во филмови како ''Мал Цезар'' и ''Ки Ларго''. За време на неговата кариера, Робинсон ја добил наградата на Канскиот филмски фестивал за најдобар глумец за неговата изведба во ''Куќа на странци''.
Во текот на 1930-тите и 1940-тите, Робинсон јавно го критикувал фашизмот и нацизмот, кои биле на сила во Европа во тој период. Неговиот активизам вклучувал донации од над 250.000 долари на повеќе од 850 организации. Во текот на 1950-тите, бил повикан да сведочи пред Комитетот за неамерикански активности на Претставничкиот дом за време на Црвениот страв, но бил ослободен од секаква намерна вмешаност во комунизмот бидејќи тврдел дека бил „измамен“ од неколку луѓе (вклучувајќи го и сценаристот Далтон Трамбо). Како резултат на истрагата, тој се нашол на сивата листа на Холивуд, но можл да најде работа во помали филмски студија.
Улогите на Робинсон вклучуваат осигурителен истражител во филмот ноар ''Двојно обештетување'', Датан (противникот на Мојсеј) во ''Десетте заповеди'' и неговата последна изведба во научнофанатастичната приказна ''Сојлент Грин''. Робинсон добил почесен Оскар за неговата работа во филмската индустрија, кој му бил доделен два месеци по неговата смрт во 1973 година. Рангиран на 24-то место на листата на Американскиот филмски институт на 25 најголеми машки ѕвезди на класичната американска кинематографија. Повеќе филмски критичари и медиуми го навеле како еден од најдобрите актери кои никогаш не добиле номинација за Оскар.
Роберт Мичам

Роберт Чарлс Дурман Мичам (6 август 1917 - 1 јули 1997) бил американски актер. Познат по своите улоги на антијунаци и појавувања во филм ноар. Мичам повеќе пати бил номиниран за Оскар и награда БАФТА. Добил ѕвезда на Холивудската патека на славните во 1984 година и награда „Златен глобус Сесил Б. ДеМил“ во 1992 година. Мичам е рангиран на 23-то место на листата на Американскиот филмски институт на најголемите машки ѕвезди на класичната американска кинематографија.
Мичам се здобил со популарност поради номинацијата за Оскар за најдобра споредна машка улога за филмот ''Приказната за Џи.Ај. Џо'' (1945). Неговите најпознати филмови се ''Од минатото'' (1947), ''Ангелско лице'' (1953), ''Река без враќање'' (1954), ''Ноќта на ловецот'' (1955), ''Небото знае, г-дин Алисон'' (1957), ''Патот на громовите'' (1958), ''Ртот на стравот'' (1962), ''Елдорадо'' (1966), ''Ќерката на Рајан'' (1970), ''Пријателите на Еди Којл'' (1973) и ''Збогум, моја драга'' (1975). Тој е познат и по неговата телевизиска улога како капетанот на американската морнарица Виктор „Мопс“ Хенри во епската мини-серија ''Ветровите на војната''(1983) и продолжението ''Војна и сеќавање'' (1988).
Филмскиот критичар Роџер Еберт го нарекол Мичам негова омилена филмска ѕвезда и душа на филм ноарот: „Со неговиот длабок, лаконски глас и неговото долго лице и тие познати уморни очи, тој беше тип на човек што би го замислиле во салун на затворање, чекајќи некој да влезе низ вратата и да му го скрши срцето.“ Според Дејвид Томсон ниту еден американски актер не направил повеќе првокласни филмови, во толку различни расположенија.
Суперкуп на УЕФА 2025

Суперкуп на УЕФА 2025 било 50. јубилејно издание на Суперкупот на УЕФА, годишниот фудбалски натпревар помеѓу победниците во Лигата на шампионите и Лигата на Европа, двете најсилни европски клупски натпреварувања организирани од страна на УЕФА. Во ова издание на натпреварот се сретнале екипите на , победник на Лигата на шампионите 2024-2025, и , победник на Лига Европа 2024-2025. Натпреварот се одиграл на стадионот Фриули во Удине, Италија, на 13 август 2025 година.
Париз Сен Жермен го добил натпреварот со 4–3 по изведување на пенали, откако по регуларното време натпреварот завршил со нерешен резултат 2–2; со тоа, францускиот клуб ја освоил неговата прва титула во Суперкупот на УЕФА и станал прв клуб од таа земја кој триумфирал во натпреварувањето. Тотенхем станал првиот клуб што водел со два гола разлика и неуспеал на крајот да го освои натпреварувањето од 1998 и воведувањето на новиот систем со играње на само еден натпревар на неутрален терен.
1 Екипи
Екипа, Пласиран како, Претходни учества
Победник на УЕФА Лига на шампиони 2024–2025, 1 (1996)
Победник на УЕФА Лига Европа 2024–2025, Прво учество
2 Домаќин
Стадионот Фриули во Удине, Италија, бил назначен за стадион домаќин од страна на Извршниот комитет на УЕФА за време на нивниот состанок во Лозана, Швајцарија, на 16 декември 2024 година.
3 Натпреварот
3.1 Преглед на натпреварот
Во 39-тата минута, Мики ван де Вен го довел Тотенхем во водство праќајќи ја топката во мрежата од блиску растојание, откако голманот Лука Шевалије ја одбил топката до пречката по ударот на Жоао Палиња. Со тој резултат се заминало на пауза.
На почетокот на вториот дел, резултатот брзо бил променет во 2–0 во 48-мата минута, кога Кристијан Ромеро постигнал гол со удар со глава од левата страна по нафрлената топка од слободен удар на Педро Поро, и покрај тоа што голманот Шевалије ги имал двете раце на топката не успеал да го одбие ударот и тој завршил во неговата мрежа. Тој резултат останал на семафорот се до 85-тата минута, кога на пет минути пред крајот, резервата Ли Канг Ин постигнал гол за Париз Сен Жермен со низок шут од околу 18 метри со што го погодил десниот агол од мрежата, за во четвртата минута од судиското продолжени, уште една замена, Гонсало Рамош, да го постигне израмнувачкиот гол со глава по центаршутот на Усман Дембеле од десната страна. Така натпреварот завршил 2-2 и се преминало директно на изведување на пенали: откако еден играч од ПСЖ и два од Тотенхем промашиле, Нуно Мендеш во петтата серија го постигнал одлучувачкиот пенал за првиот трофеј во натпреварувањето за Париз Сен Жермен.
3.2 Детали
4 Екипа победник
Победник на Суперкупот на УЕФА 2025
Париз Сен Жермен 1. титула
Пунџа

Пунџа — вид фризура во која косата се собира нагоре, се прицврстува со ластик или се витка образувајќи јазол, а потоа се прицврстува со шноли. За да се зголеми обемот на фризурата, понекогаш се користат додатоци.
Речиси сите балерини носат токму таква фризура, поради што таа се нарекува и „балетска“ пунџа. Причината за тоа е едноставна: при активно танцување, само цврсто прицврстената фризура нема да се расплете.
1 Оданго
Двојна пунџа или пунџа од двете страни на главата е традиционална кинеска фризура. Во Кина се нарекува „биковски рогови“, а во Јапонија — оданго (јап. ''お団子''''odango''). Вакви пунџи често можат да се сретнат во аниме или манга.
На пример:
* Усаги Цукино, главната хероина од ''Сејлор Мун''* Минт Аизава од ''Tokyo Mew Mew''* Сецука од играта ''Soul Calibur III''* Миака од анимето ''Таинствена игра''* Шампу во ''Ранма ½''* Тентен од ''Наруто''* Џолин Куџо, главната хероина од шестиот дел на мангата ''Неверојатните авантури на Џоџо''
Џин Кели

Јуџин Куран Кели (23 август 1912 – 2 февруари 1996) бил американски танчер, актер, пејач, режисер и кореограф. Кели бил познат по својот енергичен и атлетски стил на танцување и се стремел да создаде нова форма на американски танц достапна за пошироката јавност, која ја нарекол „танц за обичниот човек“. Тој глумел, бил кореограф и со Стенли Донен, ко-режирал некои од најпознатите мјузикл од 1940-тите и 1950-тите.
Кели е познат по своите изведби во ''Американец во Париз'' (1951), за кој ја освоил наградата Оскар за најдобар филм, ''Пеење на дождот'' (1952), кој тој и Донен го режирале и кореографирале. Тие исто работеле и на други музички филмови од таа ера како што се ''Девојка од насловна страна'' (1944) и ''Сидро'' (1945), за кој бил номиниран за Оскар за најдобар глумец. ''Во градот'' (1949), кој бил неговото режисерско деби. Подоцна во 1950-тите, како што мјузиклите опаѓале во популарност, тој глумел во ''Бригадун'' (1954) и ''Секогаш е убаво времето'' (1955), последниот филм што го режирал со Донен. Неговото соло режисерско деби било за филмот ''Покана за танц'' (1956), еден од последните мјузикли на МГМ, кој бил комерцијален неуспех.
Кели го имал своето филмско деби во ''За мене и мојата девојка'' (1942) со Џуди Гарланд, со која се појавил и во ''Пиратот'' (1948) и ''Летна стока'' (1950). Тој исто така глумел и во драмите ''Црна рака'' (1950) и ''Наследи го ветерот'' (1960), за што добил пофалби од критичарите.
Кели продолжил како режисер во 1960-тит во ''Водич за оженет маж'' (1967) и ''Здраво, Доли!'' (1969), (кој добил номинација за Оскар за најдобар филм). Бил ко-водител и се појавил во ''Зигфелд Фолис'' (1946), ''Тоа е забава!'' (1974), ''Тоа е забава, втор дел'' (1976), ''Тоа е танцување!'' (1985) и ''Тоа е забава, трет дел'' (1994).
Неговите иновации го трансформирале холивудскиот мјузикл, а нему му се припишува заслугата за тоа што речиси сам ја направил балетската форма комерцијално прифатлива за филмската публика. Според историчарката на танцот и уметноста Бет Џене, која работела со Донен во ''Пеење на дождот'' и во филмови со режисерот Винсент Минели, „Кели... фундаментално влијаеше на начинот на кој се снимаат филмовите и начинот на кој ги гледаме. И тој го направи тоа со око на танчер и од перспектива на танчер.“ Кели добил почесен Оскар во 1952 година за неговите кариерни достигнувања; истата година, ''Американец во Париз'' освоил шест Оскари, вклучувајќи ја и наградата за најдобар филм. Подоцна добил награди за животно дело од Центарот Кенеди (1982), од Здружението на филмски актери и одАмериканскиот филмски институт. Во 1999 година, Американскиот филмски институт го рангирал како 15-та најголема машка филмска легенда на класичната американска кинематографија.
Фрегзит

Фрегзит (стопеница од „Франција“ и „егзит“ - излез) — хипотетичко повлекување на Франција од Европската Унија (ЕУ). Терминот е формиран по аналогија со ''Брегзит'', што означува слично повлекување од страна на Обединетото Кралство. Терминот најчесто се користел за време на кампањата што водела до француските претседателски избори во 2017 година.
Анкета на истражувачкиот центар Пју во јуни 2016 година, пред референдумот за членство на Обединетото Кралство во Европската Унија во 2016 година, покажала дека 61% од Французите имаат неповолен став кон ЕУ, втори по ред само по Грција со 71%, и Обединетото Кралство со 48%. Сепак, кога биле прашани за вистинско заминување од ЕУ, 45% од Французите сакале да останат во блокот, додека 33% изразиле желба да го напуштат. Бројката во корист на останување се зголемила на 60% во последователна анкета во 2019 година.
Референдумот за членство на Обединетото Кралство во Европската Унија, одржан на 23 јуни 2016 година, кој резултирал со 51,9% од гласовите дадени за излегување од ЕУ, се одржал за време на изборната кампања што довела до претседателските избори во Франција од 2017 година. По резултатот од референдумот, лидерката на Националниот фронт, Марин Ле Пен, ветила француски референдум за членството во ЕУ доколку таа победи на претседателските избори. Поранешниот претседател Франсоа Оланд се сретнал со политичари, вклучувајќи ја и Ле Пен, по гласањето и го отфрлил нејзиниот предлог за референдум. Друг кандидат од 2017 година, Николас Дупон-Ењан од Дебу ла Франс, исто така се залагал за референдум. Наместо тоа, Народната републиканска унија на Франсоа Аселино се залагала за еднострано повлекување од ЕУ со користење на член 50 од Лисабонскиот договор.
При раната употреба на терминот „Фрегзит“, Ле Пен изјавила „Само викајте ме госпоѓа Фрегзит“ во интервју за „Блумберг“ со новинарката Каролајн Конан на 23 јуни 2015 година, една година пред референдумот Брегзит во јуни 2016 година. Во интервју од јануари 2018 година за Британската радиодифузна корпорација, претседателот на Франција, Емануел Макрон, се согласил со Ендру Мар дека францускиот народ е подеднакво разочаран од глобализацијата и дека доколку му се даде шанса да одговарат со едноставен да/не одговор на толку сложено прашање, тие „веројатно“ би гласале за „Фрегзит“ во истите околности.
Во август 2019 година, уредничката директорка на ''„Ле Монд“,'' Силви Кауфман, изјавила дека „Брегзит го направил Фрегзит невозможен“ и дека Ле Пен „веќе не се осмелува да го промовира својот аргумент за Фрегзит“ до претседателските избори во 2017 година.
Фљамур Таири

Фљамур Таири (роден на 24 ноември 1990 година) — пензиониран македонски фудбалски играч од средниот ред.
1 Меѓународна кариера
Таири бил член на фудбалската репрезентација на Македонија под 21 година до 2012 година, а дебитирал за репрезентацијата до 21 година на 9 септември во ремито 0-0 против Норвешка. Тој можел да избере да ја претставува и фудбалската репрезентација на Албанија бидејќи е етнички Албанец.
2 Почести
ФК Струга Трим–Лум
* Втора Македонска Фудбалска Лига : 2017–18 ,
* Прва Македонска Фудбалска Лига : 2022–23, 2023–24
Другата жена

Другата жена (тур: Kuma) — турска телевизиска серија, која се емитува во 2025 година. Главните улоги ги играат: Емре Озмен, Ајбуке Јилмаз, Хилал Туфек. Серијата во Македонија се емитува на Канал 5 Телевизија.
Натсихронизација вршеле нашите познати глумци: Анастас Тановски, Гордана Ендровска, Бобан Алексоски, Бојан Бошковски, Илија Илиоски, Ирена Илиевска, Гоце Андонов, Ема Давчева Денковска, Антониоа Савеска, Кирил Трајковски, Јасна О. Николовска, Марина Поп Панкова, Мелита Софрониоска, Миа Кантарџиева, Трајанка Илиева, Ердоан Максут, Радо Алексовски, Стојан Ангеловски.
1 Улоги
Глумец, Улога
Емре Озмен, Каран
Ајбуке Јилмаз, Џејлан
Хилал Туфек, Сема
Уфак Каплан, Кудрет
Доругџан Саридумам, Ферит
Алејна Ѓоскун, Лејла
Бегум Докел, Гонџа
Бурак Озен, Емир
Озгур Онур Дамар, Џан
Џенгиз Дурак, Мустафа
Зејнеп Дрејфи, Надире
Илкнур Јилдиз, Ајше
Вурал Џејлан, Екрем
Ѓемил Фејаз, Халил
Осман Финдик, Тајар
Андрија Кузмановиќ

Андрија Кузмановиќ (роден во Белград, 5 јуни 1984) — српски актер.
Дипломирал на Академијата за убави уметности (сега Факултет на современи уметности) во класата на професорот Небојша Брадиќ. Стекнал популарност со улогата на голманот Јакша во филмовите ''Монтевидео'' и ''Се гледаме во Монтевидео!'' како и во серијата ''На пат кон Монтевидео''. Значајни се и неговите улоги во сериите ''Сенки над Балканот'' и ''Утрото ќе смени се''. Член е на Белградскиот драмски театар.
1 Филмографија
2010-e
2010., Монтевидео, Бог те видео!, Милован Јакшиќ „Јакша“
2012., Монтевидео, Бог те видео! (ТВ серија), Милован Јакшиќ „Јакша“
2013., На пут за Монтевидео (серија), Милован Јакшиќ „Јакша“
2013., Монтевидео, се гледаме!, Милован Јакшиќ „Јакша“
2014., Монтевидео, видимо се! (ТВ серија), Милован Јакшиќ „Јакша“
2014., Јагодиќи: Проштален валцер, Јоцика
2014., Мио&Драг, Џони
2015., Жени од Дедиње, Дука
2015., Комшии (ТВ серија), Лаза
2016—2017., Сомнителни лица, Веља
2016., Дојч кафе, Рамко
2016., ''Победникот останува победник'', Морг
2017., Убијците на татко ми, Бата
2018., Џуџиња од насловни страни, помошник за ријалити програма
2018., Утрото ќе промени се, Љуба
2019., Бисер на Бојана, Орхан
2019–2020., Швиндлери, Јеленковиќ
2020-e
2020., Името на народот, Млад Јаша Томиќ
2020., Златни денови, Драгослав (Лале)
2021., Тома, менаџер Дрда
2022., Златен дечко, Чаки
2022., Златен дечко (ТВ серија), Чаки
2022., Ама е убав овој свет, Бата
2022., Џем од кавијар, Гинеколог
2022−данас, Сложни браќа, Гиле
2022−2023., Прошетка со лавот, Бата
2023., Јужен ветер (ТВ серија), Кифла
2023., Посета (ТВ серија), Дарко
2023., Кафана на Балканот, Баја
2023., За нашите деца, Кајошевиќ
2023-2024., Тома (ТВ серија), менаџер Дрда
2023-2024., Радио Милева, Мата
2024., Планета 7693, Борис
2024., Крунска 11, Варајиќ
2025., Киднапирање (серија), Немања
2025., Кафана на Балканот (серија), Баја
2025., Тапија (филм)
2025., Југо Флорида (филм)
2025., Ќе се викаш Варвара, Владимир
2025., Круна (филм)
2017–2025., Сенки над Балканот, Станко Плетикосиќ
2026., Бибијака и добошар
2026., Лулај ме нежно
Заги

Заги — маскота на Летната универзијада во Загреб во 1987 година.
1 Создавање
Кога било потврдено и договорено дека домаќин на Универзијадата ќе биде градот Загреб, се поставило прашањето која ќе биде маскотата на Универзијадата. На сите во сеќавање им останал популарниот лик Вучко, кој служел како маскота за време на Зимските олимписки игри во Сараево во 1984 година. „Вечерњи лист“ потоа ги поканил граѓаните активно да учествуваат во изборот на маскота, да даваат предлози, идеи за решенија... Редакцијата била преплавена со бројни предлози и цртежи. Било предложено маскотата да биде врапче, кос и многу други шумски животни, дури и мечка, но повеќето предлози биле дека треба да биде верверица. Бидејќи, како што напишале и тврделе многумина поддржувачи, тоа е слатко животно, живо, мило и интересно. Со тоа, Заги официјално станала маскота на Универзијадата.
2 Обликување
Врз основа на конкурс, работата за обликување на маскотата му била доверена на докажаниот мајстор Недељко Драгиќ. Очигледно целосно успеал во тоа. Работата на обликувањето на Заги била завршена во февруари 1985 година, а потоа слатката верверичка тргнала во незапирлив поход. Потребен бил многу труд за да се нацрта Заги во сите можни спортски пози, од кошаркарски до атлетичарски, но трудот се исплатил. Загрепската Универзијада добила маскота.
3 Поврзано
* Вучко
Луј Франше д'Епере

Луј Феликс Мари Франсоа Франше д'Епере (|Louis Félix Marie François Franchet d’Espèrey; Мостаганем, 25 мај 1856 – Сент-Амансе, 8 јули 1942) — маршал на Франција и почесен војвода на српската и југословенската војска.
1 Животопис
Студирал на Академијата Сен-Сир на 15 октомври 1874 година, а по дипломирањето бил унапреден во пешадиски потпоручник на 1 октомври 1876 година, унапреден во капетан на 28 октомври 1885 година, полковник на 12 јули 1903 година, бригаден генерал на 23 март 1908 година, генерал на дивизија на 23 март 1912 година и маршал на Франција на 19 февруари 1921 година. Истата година, еден месец претходно, на 29 јануари, му била доделена и почесната титула војвода на Кралството на Србите, Хрватите и Словенците (Југославија). Во 1923 година при посетата на Битола по повод отворањето на Француските гробишта бил прогласен за почесен граѓанин на Битола.
Како пешадиски офицер, бил водник, командир на чета и командир на баталјон во пешадијата до 1899 година. Во тоа време, дипломирал на Воената академија (1882) и бил во Генералштабот на дивизијата што го окупирала Тонкин (1886) и во Генералштабот на губернаторот на Париз (1889). Командувал со полк и бригада во пешадијата, со дивизија (1912). Член на Вишиот воен совет од 1920 година. Учествувал во колонијалните војни во Западна Африка, Тунис, Алжир, Тонкин и Анан, Кина и Мароко. Во Првата светска војна (10 септември 1914 година до 31 март 1916 година) командувал со француската армија (5), до 29 април 1918 година. со армиската група на францускиот фронт, а од 9 јуни 1918 година до крајот на војната бил Врховен командант на сојузничките војски на Солунскиот фронт. Под негова команда, Солунскиот фронт бил пробиен, германско - австриско - бугарската армија била прогонувана, бугарската армија се предадала и Србија била ослободена. Тој високо ја почитуваше српската армија и редовно ги нагласуваше нејзините придонеси за конечната победа на сојузниците во Првата светска војна. Тој беше најсвечено примен за време на посетата во мај 1936 година. Споменик во негова чест бил подигнат во Белград истата година над Автокоманда.
Бил член на Француската академија, на 14-то место, од 1934 до 1942 година.
2 Чин маршал
Кога француската влада го унапредила Франше д’Епере во чин маршал, чинот го оправдала на следниов начин: ''тој го пробил бугарскиот фронт и го принудил непријателот да капитулира.''''Овој успех, без преседан во европското војување, довел до пад на Централните сили''.
Гари Купер

Гари Купер (роден како Френк Џејмс Купер; 7 мај 1901 година13 мај 1961) — американски актер познат по својата силна и тивка персона и дискретниот стил на глума. Тој двапати ја освоил наградата Оскар за најдобар глумец, бил уште три пати номиниран, а освоил и почесна награда на Оскар во 1961 година за неговите кариерни достигнувања. Купер бил еден од 10-те топ филмски личности 23 години по ред и една од ѕвездите со најголема заработка 18 години. Американскиот филмски институт (AFI) го рангирал Купер на 11-то место на нејзината листа на 50 најголеми легенди на американската класична кинематографија.
Кариерата на Купер траела 36 години, од 1925 до 1961 година, и вклучувала главни улоги во 84 играни филмови. Тој бил голема филмска ѕвезда од крајот на ерата на немиот филм до крајот на златното доба на Холивуд. Неговата екранска личност многу им се допаѓала и на мажите и на жените, а тој имал улоги во речиси сите главни филмски жанрови. Неговата способност да ја проектира сопствената личност врз ликовите што ги играл придонела за неговиот природен и автентичен изглед на екранот.
Купер ја започнал својата кариера како филмски статист и каскадер, но наскоро добил и актерски улоги. Откако се етаблирал како вестерн херој во своите рани неми филмови, станал филмска ѕвезда со својот прв звучен филм, играјќи ја главната улога во филмот ''Вирџиниецот'' од 1929 година. Во раните 1930-ти, го прошири својот херојски имиџ за да вклучи попретпазливи ликови во авантуристички филмови и драми како што се ''Збогум на оружјето'' (1932) и ''Животот на бенгалскиот лансер“ж'' (1935). За време на врвот на својата кариера, Купер портретирал нов тип херој, бранител на обичниот човек во филмови како што се ''Господин Дидс оди во град'' (1936), ''Запознајте го Џон Доу'' (1941), ''Наредник Јорк'' (1941), ''Гордоста на Јенкиите'' (1942) и ''За кого бијат камбаните'' (1943). Подоцна глумел позрели ликови во судир со светот во филмовите: ''Фаунтаунхемптон'' (1949) и ''Точно на пладне'' (1952). Во своите последни филмови, Купер играл ненасилни ликови кои се искупувале во филмови како што се ''Пријателско убедување'' (1956) и ''Човек од Западот'' (1958).
1 Награди и номинации
Година, Награда, Категорија, Филм, Резултат, Навод
1937, Оскар, Најдобар глумец, ''Господинот Дидс оди во град''
1937, Награда од кругот на филмските критичари во Њујорк, Најдобар глумец
1941, ''Наредник Јорк''
1942, Оскар, Најдобар глумец
1943, ''Гордоста на Јенките''
1944, ''За кого бијат камбаните''
1945, Награда од кругот на филмските критичари во Њујорк, Најдобар глумец, ''Дојде Џонс''
1952, Награда Фотоплеј, Најпопуларен глумец, ''Точно на пладне''
1953, Оскар, Најдобар глумец
1953, Награда Златен Глобус, Најдобар глумец
1953, Награда од кругот на филмските критичари во Њујорк, Најдобар глумец
1957, Награда Златен Глобус, Најдобар глумец, ''Пријателско убедување''
1957, Награда од кругот на филмските критичари во Њујорк, Најдобар глумец
1959, Награда Лорел, Најдобра изведба во акционен филм, Дрво за бесење
1960, ''Дојдоа во Кордура'',
1961, Оскар, Почесна награда
Гран Ларж

Гран Ларж — вештачко езеро во Валонија, во близина на градот Монс во покраината Ено, Белгија. Езерото се наоѓа покрај автопатот Е19 помеѓу Париз и Брисел. Неговото пристаниште може да прими 157 бродови. Езерото е поврзано со два канала: на исток, каналот Ними-Блатон-Перон, на запад со каналот Центар.
Ри де Рoм (езеро)

Ри де Ром — вештачко езеро во близина на градот Кувен, Валонија, во Белгија, во близина на границата со Франција. Езерото се наоѓа во Ардените. Волуменот на водата е 2.200.000 м³, а површината е 0,25 км <sup>2</sup>.
Бастер Китон

Џозеф Френк „Бастер“ Китон (4 октомври 1895 – 1 февруари 1966) бил американски актер, комичар и режисер. Тој е најпознат по своите неми филмови во текот на 1920-тите, во кои изведувал физичка комедија и инвентивни каскадерски движења. Често имал стоички, безизразен израз на лицето што станало негов заштитен знак и му го донело прекарот „Големото камено лице“.
Китон бил ѕвезда на водвиљот од дете, настапувајќи како дел од патувачката група на неговото семејство. Како возрасен, тој започнал да работи со независниот продуцент Џозеф М. Шенк и режисерот Едвард Ф. Клајн, со кои направил серија успешни комедии во раните 1920-ти, вклучувајќи ги ''Една недела'' (1920), ''Плејхаус'' (1921), ''Полицајци'' (1922) и ''Електричната куќа'' (1922). Потоа се префрлил на долгометражни филмови; како што се ''Шерлок помладиот'' (1924), ''Генерал'' (1926), ''Парабродот Бил помладиот'' (1928) и ''Снимателот'' (1928), кои остануваат високо ценети. Г''енерал'' е можеби неговото најпризнато дело; Орсон Велс го сметал за „најголемата комедија некогаш направена... и можеби најголемиот филм некогаш направен“.
Кариерата на Китон опаѓала по 1928 година, кога потпишал договор со „Метро-Голдвин-Мајер“ и ја изгубил уметничката независност. Неговата прва сопруга се развела од него, а тој западнал во алкохолизам. Бил отпуштен од „МГМ“ во 1933 година, со што ја завршил својата кариера како главен актер во играни филмови. Во 1940-тите откако се оженил со Елеонор Норис работел како почесен комичар до крајот на својот живот. Во овој период, имал камео улоги во ''Булевар на самракот'' (1950), ''Под рефлектори'' (1952) на Чарли Чаплин и во разни телевизиски програми. Добил почесен Оскар во 1959 година.
Критичарот Роџер Еберт напишал за „извонредниот период од 1920 до 1929 година“ на Китон, кога тој „работел без прекин“, како нешто што го направило „најголемиот актер-режисер во историјата на филмовите“. Во 1996 година, ''„''Енетертејмент Викли''“'' го признале Китон како седми најголем филмски режисер, наведувајќи дека „неговите филмови нудат голема смеа со неверојатна физичка измислица и вселенска решителност што се приближува до филозофска величина“. Во 1999 година, Американскиот филмски институт го рангирал како 21-ва најголема машка ѕвезда на класичната американска кинематографија.
1 Филмографија
*''Три епохи'' (1923)
*''Нашето гостопримство'' (1923)
*''Шерлок помладиот'' (1924)
*''Навигаторот'' (1924)
*''Седум шанси'' (1925)
*''Оди на запад'' (1925)
*''Боречкиот батлер'' (1926)
*''Генерал'' (1926)
*''Колеџ'' (1927)
*''Паробродот Бил Џуниор'' (1928)
*''Снимател'' (1928)
*''Брак од инает'' (1929)
Ексхалиран азот оксид

Во медицината, ексхалиран азот оксид (eNO - сега попознат како FeNO) може да се мери со издишен тест за астма и други респираторни состојби кои се карактеризираат со воспаление на дишните патишта. Азот оксид (NO) е гас кој го создаваат одредени типови клетки при воспалителниот одговот. Фракцијата на ексхалиран NO (FE<sub>NO</sub>) е ветувачки биомаркер за дијагноза, следење и водење на терапијата кај возрасни и деца со астма.
1 Биологија
Кај луѓето, азотниот оксид се создава од L-аргинин со помош на три ензими наречени азот оксид синтази (NOS): индуцибилна (iNOS), ендотелна (eNOS), и невронска (nNOS). Последните две се постојано активни во ендотелните клетки и невроните, додека активноста на iNOS може да биде индуцирани при состојби на инфламација (на пример, од цитокини). При инфламација, некои клетки користат iNOS за да создадат NO, вклучувајќи ги и еозинофилите. Затоа, eNO (познат и како FeNO "фракционо ексхалиран азот оксид") може да послужи како ''инфламометар''.
Иако се смета дека во количината на ексхалиран NO кај астматичари главно придонесува iNOS, студиите кај глувци покажале дека придонес има и nNOS.
Палеж

Палеж или подметнување пожар — чин на намерно и свесно палење или горење на имот. Иако овој чин вообичаено се однесува на градби, поимот може да се однесува и на намерно палење на други предмети, како што се моторни возила, пловила или шуми. Ова кривично дело обично се класифицира како тешко кривично дело, при што случаите што вклучуваат ризик по човечкиот живот или имот повлекуваат построга казна.
Палежот што води до смрт може дополнително да биде процесуиран како убиство од небрежност или убиство. Чест мотив за палеж е измама со осигурувањето. Во такви случаи, лицето го уништува сопствениот имот со палење, а потоа лаже за причината за да наплати од својата осигурителна полиса. Палежот често се врши и за да се прикрие друго кривично дело, како што е убиство или кражба со провала.
Лицето што извршува палеж се нарекува подметнувач, пироман или сериски подметнувач на пожар ако делото е повторено неколкупати. Подметнувачите на пожар обично користат забрзувач (како што се бензин или керозин) за да ги запалат, поттикнат и насочат пожарите, а откривањето и утврдувањето на остатоци од запалива течност е важен дел од истрагите за пожар. Пироманијата е нарушување на контролата на нагоните, кое се одликува со патолошко палење пожар. Меѓутоа, повеќето случаи на палеж не се извршени од пиромани.
1 Пироманија
Обземеноста од оган и зависноста од палеж се нарекува пироманија. Во крајни случаи, тоа може да биде патолошки пројав на некое душевно заболување. Во некои решени случаи на палеж, сторителите на пожари изненадувачки биле ангажирани од самите пожарникари.
2 Причини за палеж
Во повеќето случаи, палежот служи како измама со осигурување или за прикривање на некое кривично дело (на пр. грабеж, проневера). Меѓутоа, може да има и други причини, како што се завист, омраза, закани, уцени, конкурентска борба, или социјална, политичка и етничка различност. Во неколку случаи, палежот бил искористен и како т.н. лажно знаме, при што подметнувачот на пожар го искористил пожарот за да го обвини својот непријател и да го искористи бранот на негодување што последователно се подигнал против него.