procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Скеча (округ)

Скеча (|Περιφερειακή ενότητα Ξάνθης) — округ во областа Источна Македонија и Тракија, Грција. Административен центар е градот Скеча.
1 Географија
Округот Скеча се граничи со Бугарија на север, окрузите Родопи на исток, Драма на северозапад и Кавала на запад.
Климата на округот е средноземна по должината на брегот, додека во планините е поостра.
2 Општини
Округот Скеча се дели на 4 општини. Тие се следниве (означени со бројки во инфокутијата):* Абдера (2)
* Мустафчево (3)
* Скеча (1)
* Топир (4)
3 Наводи
Смолјани

Смолjаните биле јужнословенско племе кое во раниот среден век, според историските извори, ги населувале планините Родопи, долината на реката Места и Пиринска Македонија. Во 837 година, племето крева бунт против властите во Цариград и се поддржани од бугарскиот владетел Пресијан. Западно од Смолјаните биле населени Струмjаните.
1 Поврзано
*Јужни Словени
Кичевски народноослободителен баталјон

Кичевски народноослободителен баталјон е партизанска единица на Народоослободителната војска на Македонија.
Формиран е на 23 септември 1943 година во Кичево, по ослободувањето на градот. Тој бил прв баталјон на Прва оперативна зона на НОВ и ПОМ. Се состоел од околу 100 партизани од Мавровско-гостиварскиот партизански одред „Кораб“ и Кичевскиот народноослободителен партизански одред „Козјак“, како и од нови борци од реонот на Кичево, Маврово и Гостивар. Баталјонот се судира со германски и балистички војски во планината Буковиќ на 1 октомври, и меѓу 5 и 9 октомври кај селата Извор и Кленовец.
Баталјонот влегува во состав на Првата македонско-косовска ударна бригада во текот на ноември 1943 година, кај селото Сливово.
1 Состав
* Том Ѓелај - командир
Баталјон „Христијан Тодоровски - Карпош“

Баталјон „Христијан Тодоровски - Карпош“ ― воена единица, формирана во село Бајловце, Кумановско, на 22 февруари 1944 година од делови на баталјонот „Јордан Николов“ и од новодојдени борци. При формирањето на Третата македонска бригада во село Жегљане, Кумановско (26 февруари 1944 година), целиот баталјон влегол во нејзиниот состав.
1 Наводи
Товит (библиска книга)

„Книга Товит“ — книга од Стариот завет.
1 Содржина
Заедно со неговите сонародници, Товит бил заробен од асирската војска и одведен во ропство во Ниневија. Уште како момче, додека живел во татковината, тој бил побожен и често го посетувал Ерусалимскиот храм, за разлика од неговите родители кои го почитувале богот Ваал. Во Ниневија, Товит се грижи за своите сонародници така што мора да бега од гневот на царот, а по царевата смрт повторно се враќа во градот. На 88-годишна возраст, Товит наеднаш ослепува. Во една прилика, тој го испраќа синот Товиј во Мидија за да ги земе парите што своевремено ги оставил на чување кај еден човек. Товиј заминува придружуван од ангелот Рафаил, а кога пристигаат на реката Тигар, Товиј уловува голема риба и, по советот на сопатникот, ги зема внетрешните органи на рибата. Тие запираат во куќата во која живее Сара, млада жена која се мажела седумпати, но секојпат нејзините мажи умирале уште првата брачна ноќ, а причината за нивната смрт бил еден демон. Рафаил го убедува Товиј да ја побара Сара за жена, но тој се колеба, плашејќи се дека и него ќе го најде истата судбина. Сепак, по советот на ангелот, Товиј ги кади внатрешните органи на рибата и така го изгонува демонот. По свадбата, Товиј престојува некое време во домот на Сара, а Рафаил оди во Мидија и ги зема парите. Потоа, Товиј, Рафаил и Сара се враќаат во Ниневија, каде, по советот на Рафаил, Товиј му ги мачка очите на татко му и, по осумгодишно слепило, тој прогледува. И во татковиот дом се приредува свадбена веселба, а потоа Рафаил им го открива својот идентитет и исчезнува. Тогаш, Товит пишува молитва во која го слави Бога. Кога доживува длабока старост, Товит го советува синот да ја напушти Ниневија, претскажувајќи му дека таа ќе биде разурната, и да се пресели во Мидија. Товит умира на возраст од 158 години, а откако го погребува татка си, Тови и семејството се селат кај татко ѝ на Сара, каде го наследува неговиот имот. Товиј умира на возраст од 127 години, а пред смртта дознава за пропаста на Ниневија.
Народноослободителен баталјон „Стив Наумов“

Народноослободителен баталјон „Стив Наумов“ (позната и како ''Овчаров баталјон'')— воена единицица на НОВ и ПОМ. Бил формиран во околината на Лерин на 11.ХI.1943 од делови на Битолскиот НОПО „Гоце Делчев“ и Преспанско-битолскиот НОПО „Даме Груев“ и веднаш водел борби со бугарските гранични единици во Преспанско, а потоа на 4.XII.1943 преминал во Дебрца каде што ѝ се приклучил на Првата македонско-косовска НОУ бригада во походот кон Меглен како нејзин петти баталјон.
При реорганизација на воените единици во јануари 1944 заедно со Бугарскиот НО баталјон „Христо Ботев“ влегол во Групата баталјони на ГШ на НОВ и ПОМ и заедно со Првата македонско-косовска НОУ бригада и Втората македонска народно-ослободителна бригада водел борби во Мрежичко и на подрачјето на Меглен, на планините Кожуф и Пајак против германските и бугарските сили, кои ја обезбедувале комуникацијата Скопје - Солун, сè до крајот на јануари 1944 година. Потоа групата баталјони водела борби кај с.Конско во Гевгелиско, Мегленско и потоа зеле учество во Февруарскиот поход од 31.I. до 25 февруари 1944 година. Подоцна, од крајот на февруари до крајот на август 1944, баталјонот дејствувал во составот на Третата македонска НО бригада, а потоа во составот на Седмата македонска НО ударна бригада.
Јудита (библиска книга)

„Книга Јудита“ — книга од Стариот завет.
1 Содржина
Царот Навуходоносор има намера да војува против царот на Мидија, Арфаксад. За таа цел, тој испраќа гласници во сите околни земји, барајќи да му испратат војска, но тие го одбиваат неговото барање. Сепак, и без нивната помош, Навуходоносор ја напаѓа Мидија и го убива царот Арфаксад. Една година подоцна, тој собира голема војска и ги напаѓа околните земји во знак на одмазда поради нивното одбивање. Слушајќи за уништувањето на околните земји, жителите на Јудеја се подготвуваат за одбрана. Пред нападот на Јудеја, еден од заповедниците на војската, Ахиор, го предупредува врховниот водач Олоферн да не војува против Израилевиот народ зашто нив ги чува Бог. Тогаш, Олоферн се разгневува, а Ахиор им го предава на Јудејците, заканувајќи се дека ќе го убие откако ќе ја уништи Јудеја. Утредента, Олоферн го опсадува градот Ветилуја и го запира снабдувањето на градот со вода. Набргу, жителите ги опфаќа очај и тие бараат од своите началници да го предадат градот. Кога разбира за тоа, вдовицата Јудита ги повикува старешините на Ветилуја, убедувајќи да не го предаваат градот, зашто таа има план за негов спас. Убаво облечена и накитена, таа оди во асирската војска, каде ги восхитува сите присутни и ја придобива довербата на Олоферн. Тој приредува гозба во нејзина чест, а ноќта, откако тој се опива и заспива, Јудита му ја отсекува главата и бега во Ветилуја. Таму, го повикуваат Ахиор, кој го препознава Олоферн, а потоа се обрезува и останува да живее со Израилците. Утредента, жителите на Ветилуја изведуваат лажен напад врз асирската војска која, откривајќи го убиството на Олоферн, ја зафаќа страв и се вдава во бегство, така што Израилците лесно го изгонуваат непријателот од својата земја. По победата, народот приредува тримесечна веселба во Ерусалим, славејќи го подвигот на Јудита, која испева пофална песна во чест на Бога. Јудита живее во голема слава и умира на возраст од 105 години, а долго време по нејзината смрт никој не ги напаѓа Израилците.
Грофовија Виртемберг

Грофовија Виртемберг (германски: ''Grafschaft Württemberg'') — германска држава која постоела од 1083 до 1495 година, сместена во областа која денес е Баден-Виртемберг. Нејзин главен град бил Штутгарт. Во 1495 година грофовијата била подигната во војводство.
Втора книга Ездра

„Втора книга Ездра“ — книга од Стариот завет.
1 Содржина
Царот Јосија ја прославува Пасха и го враќа ковчегот на заветот во божјиот храм во Ерусалим. Тој умира по битката со египетскиот цар, а народот ја оплакува неговата смрт. Следните цареви по него, заедно со народот, водат грешен живот и отстапуваат од божјите закони така што Господ се разгневува. Тогаш, Вавилонците го освојуваат Ерусалим, го уриваат храмот, а луѓето ги испраќаат како робови во Вавилон. Подоцна, персискиот цар Кир издава проглас со кој им дозволува на Израилците да се вратат во татковината и да го обноват храмот, при што дава и богати прилози за неговата изградба. Меѓутоа, непријателите на Израилците испраќаат писмо до следниот цар Артаксеркс со клевета против градителите и царот наредува да се запре изградбата на храмот. За време на владеењето на царот Дариј, тројца негови телохранители пишуваат беседи со намера да го восхитат царот: едниот го воспева виното, другиот пишува пофалба за царската моќ, а третиот, Зоровавел, пишува за жените и за вистината. Зоровавел победува и го замолува царот Дариј да им дозволи на Израилците да го обноват храмот. Тогаш, царот издава наредба за продолжување на изградбата на храмот, на градителите им дава богати дарови и воведува посебен данок за финансирање на храмот. Така, вкупно 42 360 Израилци над 12-годишна возраст се враќаат во татковината, заедно со 7 348 слуги и 245 певци. По неколку месеци, народот се собира во Ерусалим и му гради жртвеник на Бога, а во втората година по враќањето започнува изградбата на храмот. Меѓутоа, власта испраќа писмо до царот Дариј, кој во старите летописи го пронаоѓа указот на царот Кир и наредува повеќе да не се попречува изградбата на храмот. Така, по некое време, изградбата завршува успешно, по што се осветуваат свештениците и започнува прославата на Пасха и на другите празници.
За време на владеењето на царот Артаксеркс, учениот човек Ездра, кој потекнува од коленото на првосвештеникот Арон, заминува од Вавилон во Ерусалим за да ги проповеда божјите закони, а царот му дава заштита и помош. Со себе, Ездра поведува и повеќе левити и свештеници. По пристигнувањето во Јудеја, тој дознава дека народот, свештениците и началниците отстапиле од божјите закони, склучувајќи мешани бракови со другите народи. Поради тоа, Ездра многу тагува и упатува молитва кон Бога, барајќи прошка. Народот му дава целосна поддршка и Ездра ги собира сите Јудејци во Ерусалим и ги испрашува сите кои зеле жени-туѓинки, а тие, пак, се заветуваат дека ќе ги остават жените. Потоа, пред насобраниот народ, Ездра ги чита и ги толкува Мојсиевите закони.
Баталјон „Рамиз Садику“

Баталјон „Рамиз Садику“ ― воена единица, формирана од политичките затвореници и логораши од Косово, припадници на народноослободтелното движење, во ''логорот „Герман“'', кај Бурела во Албанија, во текот на 1942-1943 година.
По капитулацијата на Италија, со помош на албанските партизани, околу 150 политички затвореници и логораши, претходно организирани во баталјонски состав, со целокупното раководство го напуштиле логорот и тргнале на пат за Дебар, кој пред тоа бил ослободен. Во почетокот на октомври, во селото Извор, Кичевско бил прогласен за Прв косовски баталјон. За кратко време, на македонска територија Баталјонот успеал наполно да се наоружа и веднаш почнал со борбени акции.
На 11 ноември 1943 година, во село Сливово, Охридско, влегол како еден од баталјоните во составот на Првата македонска народноослбодителна ударна бригада.
1 Наводи
Војводство Виртемберг

Војводство Виртемберг (германски: ''Herzogtum Württemberg'') — германска држава која постоела од 1495 до 1803 година, сместена во областа која денес е Баден-Виртемберг. Долгото постоење на војводството повеќе од три века главно се должи на неговата големина, која била поголема од неговите непосредни соседи.
За време на протестантската реформација, Виртемберг се соочил со голем притисок од Светото Римско Царство да остане членка. Виртемберг се спротивставил на повторените француски инвазии во 17 и 18 век. Војводството било директно на патот на француските и австриските војски кои биле вклучени во долгото ривалство помеѓу Бурбонците и Хабсбурговците. Во 1803 година, Наполеон го подигнал војводството во изборно кнежевство на Светото Римско Царство.
Трета книга Ездра

„Трета книга Ездра“ — книга од Стариот завет.
1 Содржина
За време на владеењето на персискиот цар Артаксеркс живее пророкот Ездра, кој потекнува од лозата на свештениците Садок, Елеазар и Арон. Нему му се јавува Господ, кој е гневен на Израилевиот народ поради непочитувањето на божјите закони, заборавајќи ги сите негови добрини. Бидејќи неговите сонародници не го слушаат, Ездра им се обраќа на незнабошците со порака да го очекуваат доаѓањето на Спасителот и ветувајќи им го царството небесно. Притоа, самиот Ездра има визија на Синот Божји, кој им става палмини круни на душите што се вознесуваат на небото. Во 30-тата година по разурнувањето на Сион, Ездра се наоѓа во Вавилон и размислува за гревовите на народите од Адам наваму и тагува за маките на кои се изложени потомците на Израилот. Нему му се јавуваат ангелот Уриил и архангелот Јеремиил кои му кажуваат дека ќе дојде крајот на времето и тогаш ќе биде искоренето сето зло, а нему му порачуваат да не се обидува да ги сфати божјите намери. Притоа, ангелот му ги открива знаците што ќе претходат на пропаста на светот. Во продолжение, тие разговараат за создавањето на светот, за страдањето на луѓето како казна за нивните гревови, за спасот на праведните, за доаѓањето на Исус, за судниот ден и за бесмртноста. Тогаш, Ездра упатува молитва до Бога за милост кон сите праведници кои страдале за божјите закони.
По заповед на Бога, Ездра оди во полето, каде среќава жена која тагува за умрениот син, а потоа исчезнува и на нејзиното место се појавува град. Ангелот Уриил му го толкува виденото на Ездра, кажувајќи му дека тоа се однесува на пропаста на Сион. Ноќта, Ездра сонува триглав орел чии пердуви назименично владеат со светот и исчезнуваат; тогаш, се појавува лав кој на орелот му го пренесува зборовите на Севишниот. Според божјото толкување, сонот се однесува на царството со кое долго време ќе владеат 12 цареви, по кои на власт ќе дојдат тројца цареви кои ќе владеат со измачување и беззаконие, а потоа нивната власт ќе пропадне. Лавот, пак, е божјиот Помазаник кој ќе им суди на луѓето на судниот ден. По седум дена, Ездра сонува уште еден сон во кој од морето излегува голем маж против кого се собира голема војска, а тој ја уништува со својот огнен здив, а потоа, во една гора собира мноштво луѓе. Според божјото толкување, мажот го претставува Синот Божји кој ќе им суди на луѓето, ќе ги истреби беззаконието и грешниците, а на Сионската гора ќе ги собере десете племиња кои биле одведени во ропство во времето на царот Осија.
Три дена подоцна, на Ездра му се јавува Господ, кажувајќи му дека тој е еден од посветените луѓе кои ќе општат со Синот Божји. Тогаш, по божјиот налог, Ездра собира петмина помошници и, откако се исполнува со светиот дух, во текот на 40 дена пишува 94 книги од кои некои се достапни за сите луѓе, а последните 70 се наменети за мудреците. Тогаш, Господ повторно му се обраќа на Ездра, ветувајќи дека ќе ги уништи Египет, Вавилон, Сирија и Азија, дека ќе го спаси избраниот народ од ропството и измачувањата и дека ќе се случи помор на земјата во кој ќе настрадаат сите грешници.
Баталјон „Боро Вукмировиќ“

Баталјон „Борис Вукмировиќ“ ― воена единица, составена од политички затвореници од Тиранскиот затвор. Формиран (20 септември 1943 година) во реонот на планината Дајта во Албанија.
Бил формиран од 140 припадници на НОД од Косово и Метохија и од Македонија. По капитулацијата на Италија, по групи било организирано бегство од затворот. Партиската организација на Тирана и албанските партизани ги прифаќале овие групи во реонот на планината Дајта. Кон политичките затавореници се приклучила и група логораши од логорот ''Порто Романо''. На планината Дајта, заатворениците биле вооружувани и увежбувани во ракување со оружјето. По десетдневни воени вежби, се упатиле кон Дебар (почеток на октомври). Во Дебарца им се приклучиле и околу 40 борци на шарпланинскиот НОПО. Учествувал во ослободувањето на Кичево (1 ноември 1943 година) и во борбите со германско-балистичките сили на планината Буковиќ, Кичевско (од 1 до 6 ноември 1943 година). При формирањето на Првата македонска народноослободителна ударна бригада (11 ноември 1943 година - во Сливово, Охридско), овој баталјон влегол во нејзиниот состав.
1 Наводи
Баталјон „Јордан Николов“

Баталјон „Јордан Николов“ (Прв Кумановски Народнослободителен баталјон „Јордан Николов - Орце“) — формиран во с. Пелинце, Кумановско, на 1 декември 1943 година, а расформиран во с. Жегљане, Кумановско, на 26 февруари 1944 година.
Баталјонот бил формиран од 116 борци на Скопско-кумановскиот НОПО и новопристигнати борци.
1 Битки
Водел борби против четничките сили на Дража Михајловиќ, во Козјачијата кај селата Аљинце и Дренак (Битка кај Дренак, 10 декември), вршел диверзии на пругата Врање-Куманово-Романовце, водел успешни борби со бугарската војска и полиција во Кратовските села: Вакуф, Мургаш и Рударе (26 и 27 декември), кај с. Пелинце, Кумановско (Битка кај Пелинце, 13 јануари 1944), кај с. Билјача, Прешевско (7 февруари), ги напаѓал селските општини и одржувал политички собири по селата и го прибирал во Которлак, што окупаторот им го поделил на селаните за борба против партизаните и др.
Во јануари 1944 година, баталјонот бил опколен од бугарската војска и полиција, како и четниците на Козјак кои, со концентрични дејства на кумановско-врањското подрачје, сакале да го уништат. Баталјонот се извлекол од опкружувањето и кај селото Пелинце од заседа го нападнал бугарскиот полициски одред „''Бенковски“'', нанесувајќи му значителни загуби.
Во февруари 1944 година, заедно со Вториот јужноморавски НОПО и со Косовскиот баталјон, учествувале во нападите на непријателските упоришта и на помалите посади во поширокиот реон на Козјак. Во една од битките на 7 февруари кај Билјача (Кумановско-Прешевско) против бугарската војска и полиција, покрај другите загинал и командантот на Баталјонот, Христијан Тодоровски-Карпош.
Бидејќи нараснал на околу 250 борци, од неговиот состав и од новопристигнати борци бил формиран новиот Втор кумановски НО баталјон „Христијан Тодоровски - Карпош“ во с. Бајловце на 22 февруари, 1944 година.
При формирањето на Третата НОУБ, на 26 февруари, баталјонот влегол во нејзиниот состав.
2 Учесници
* Исак Сион
* Христијан Тодоровски - Карпош, командир на првиот кумановски баталјон
* Антоние Филиповски – заменик-командир
* Томо Софрониевски – политички комесар
* Антоние Филиповски – политички комесар
* Вера Јоциќ – заменик-политички комесар на третиот баталјон
* Јордан Цеков – командир на чета
* Лилјана Манева – заменик-политички комесар на чета
3 Поврзано
* Народноослободителна Војска на Македонија
* Список на баталјони на НОВМ
4 Наводи
Парадоксален сон

''Парадоксален сон'' - проза на македонскиот писател Митко Маџунков објавена во 2016 година во издание на „Издавачки центар ТРИ“.
1 За книгата
Прозата ''Парадоксален сон'' е спој од текстови, всушност, тие се исечоци од еден долг сон чии испрекинатости ја симболизираат испрекинатоста на човечката егзистенцијална патека, некохерентноста на човековиот живот полн со загрозености, загуби, чудесии, смрти и почетоци. Има едно карактеристично прашање, поставено од М. Маџунков во фрагментот „Леб“: „Може ли од трошките што паднале под софрата пак да се создаде лебот?“
Може и не може, во зависност од творечката моќ на оној што создава! Примерот на Маџунков е очигледно многу поучен: еден уметник на сонувањето, еден алхемичар на зборот, каков што е тој, може и од трошките да создава, бидејќи ја познава не само магијата на создавањето ами и анатомијата на лебот.
Народноослободителен баталјон „Страшо Пинџур“

Народноослободителен баталјон „Страшо Пинџур“ (Прв баталјон на Третата оперативна зона на НОВ и ПОМ) — воена единицица на НОВ и ПОМ. Бил формиран на планината Кајмакчалан односно Ниџе на 24.IX.1943 од 126 борци на НОПО „Добри Даскалов“, НОПО „Сава Михајлов“ и главнината на Битолскиот НОПО „Гоце Делчев“.
1 Заклетва на баталјонот
При образувањето на баталјонот на 24 септември 1943 година на Кајмакчалан, борците ја дале следната заклетва:''КЛЕТВА
''Се колнам во својата чесна дума оти верно и достојно ќе се борам во редовите на Народно-ослободителната војска и партизанските одреди на македонскиот народ, за националната слобода и рамноправност на својот народ до крајното истеруење на германските-италијанските окупатори и нивните блгарски и албански слуги и против сите издајници на нашиот народ.
''СМРТ НА ФАШИЗМОТ - СЛОБОДА НА НАРОДОТ
''ДА ЖИВЕЕ МАКЕДОНИЈА!
2 Акции на баталјонот
Во нападот на рудникот Дудица на планината Кожуф на 2 октомври 1943 биле убиени 10 непријателски војници, а на баталјонот му се приклучиле 80 рудари. Во нападот на бугарската гранична посада во Лукар, јужно од с.Конопиште на планината Кожуф, извршен на 19.Х. биле заробени 30 бугарски војници и еден подофицер, а во нападот на германската посада на железничкиот мост кај с.Острово во Леринско на 26.Х. биле убиени 2 Германци и заробени 7 Мароканци. Поради бројното зголемување, од издвоени 113 борци на 30.Х. бил формиран Вториот баталјон на Третата оперативна зона на НОВ и ПОМ.
Во нападот на селото Радња Демиркаписко на 8 ноември 1943 биле заробени 12 контрачетници на одредот „Цар Калојан“, а на 12.XI. при влегувањето во турските села Вешје и Бесвица на борците од баталјонот им се приклучиле неколку Турци. Во средината на ноември, кај селата Радња и Бохула баталјонот водел борба со бугарска колона при што загинале 5 партизани и 14 бугарски војници. Во селото Бегниште на 18.XI. била запалена општинската зграда, а во нападот на касарната во гевгелиското село Конско и две гранични караули на планината Кожуф биле заробени околу 60 бугарски војници. Во повеќе села формирал НОО. Баталјонот бил расформиран на 20.XII.1943 во селото Фуштани во Меглен, Егејска Македонија каде влегол во составот на Втората македонска НОУ бригада.
Музеј Жил Верн

Музеј Жил Верн — француски музеј во Нант, основан во 1978 година и посветен на писателот Жил Верн (1828-1905), роден во овој град.
1 Местоположба
Музејот се наоѓа во квартот Белви-Шантене-Сент-Ана, Ри де л'Ермитаж бр. 3, на врвот на ридот Сент-Ан со поглед на Лоара и пристаништето, во близина на Скалилата на Света Ана што водат до кејот Маркиз д'Егијон.
2 Поставка
Во музејот се изложени книги, ракописи, документи, извадоци од дела како и илустрации, плакати, портрети на писателот, игри и предмети што му припаѓале и на музејот му ги оставиле неговите потомци.
Музејот е поделен на осум тематски соби:
* Соба за цртање на Жил Верн; со столчиња и часовник од неговата соба. Неговиот порцелан изложен во собата на градот Нант му го донирале потомците на Верн. Во текот на неговата кариера, Верн добивал порцелан како подарок од странски новинари.
* Почеток на соништата
* Море, море
* Двајцата Жил
* Познати и непознати светови
* Патниците на сцена
* Сала за читање и игри
* Аудиовизуелна просторија
3 Историја
Музејот е отворен во 1978 година по повод 150 годишнина од раѓањето на писателот, во голема буржоаска куќа изградена од 1872 до 1878 година од архитектот Ернест-Мари Бирон. Сликарот Жан Брино, потпомогнат од Лис Курвил, кустос на општинската библиотека, се здружиле за да го отворат овој музеј. Зградата, поделена на неколку станови во текот на XX век, постепено ја купувал градот Нант: во 1965 година, горниот дел и во 1973 година, долниот дел.
Дури и ако ова живеалиште нема непосредна врска со Жил Верн или со неговото семејство, сепак треба да се забележи дека неговите родители имале селска куќа во Ба-Шантене (од 1840 година), недалеку од овде, која сè уште е видлива на Ри де Реформ бр. 29 бис во близина на црквата Сен Мартин.
Зградата во која се наоѓа музејот била обновена во 2005 година, на стогодишнината од смртта на Жил Верн.
4 Проект за преселба
Метрополата планира да го премести музејот на ново место до 2024-2025 година, во објект четири пати поголем од куќата во Ри де л'Ермитаж.
Дрвото на Нарајана

''Дрвото на Нарајана'' - проза на македонскиот писател Митко Маџунков објавена во 2016 година во издание на „Издавачки центар ТРИ“.
1 За книгата
Да замислиме дека стоиме пред дело кое штотуку настанало. Знаеме дека е тоа средишниот дел на триптихонот; од едната негова страна се наоѓа меѓата на светот од другата се протега пределот на парадоксалниот сон. И централниот дел и крилјата што го преклопуваат делото истовремено се и отворени и затворени. Она што ги исполнува може да се шири но формата им е конечна.
Да претпоставиме дека тоа дело има повеќе – на пример, девет – тематски целини, кои меѓусебно се преплетуваат. Едната тематика е семејниот круг, втората метафизиката на соништата, третата „алхемијата на зборовите“, четвртата малограѓанскиот свет, петтата урбанизираното општество, шестата војната, седмата љубовта, осмата ars poetica-та, деветтата смртта.
Да си речеме дека сите тие целини имаат свои делти составени од повеќе ракави-мотиви, и дека ним им одговараат исто така разгранети обработки или сижеа кои бараат соодветен стил. И да поверуваме, најпосле, дека сето тоа можеме да го замислиме како во склопот на целото дело така и во секој од неговите составни елементи.
Настанатото дело, се разбира, ги нема секогаш, во секој свој „фрагмент“, сите елементи од кои е составена целината, но ја има нивната претпоставена слика. И ако оние кохезиски сили, кои ги поврзуваат сите мотиви во „круговите“, се доволно јаки, останува само да се надеваме дека во него има доволно енергија која еден ден ќе нè врати кон заедничкото средиште, до новиот почеток, „или на родителскиот имот“. Така барем мечтаеме ние кои ги замислуваме тие нешта. (Од „Пригодна ars poetica“)
Детето во снегот

''Детето во снегот'' - раскази на македонската писателка Емилија Златкова Анастасова објавена во 2020 година во издание на „КСЦ“.
1 За книгата
''Детето во снегот'' е збирка раскази за сите семејства чии дечиња заталкале во „студенилото на снегот“. Тоа се раскази посветени и на сите дечиња што потонале во осаменоста на „снежните виулици“, таканаречени аутизам. Психолошки и фиктивни приказни за реалноста на животот на семејствата што имаат дете со аутизам, а кои најчесто се борат сами и осамено, без помош од никого.
''Детето во снегот'' е обид на авторката да ги прикаже борбите на овие семејства и дечиња, но и да привлече внимание и интерес кон нив за да бидат прифатени и разбрани. Вториот дел од оваа книга содржи лични сведоштва од родители на деца со аутизам, кои сакаат да ги споделат своите искуства и борбата за да ги охрабрат другите родители што се соочуваат со аутизам кај дете и да им покажат дека не се сами во таа борба; а оние неупатените, кои не знаат ништо за аутизмот, да ги запознаат со предизвиците со кои се соочуваат овие семејства.
Грабнувањето на Европа

''Грабнувањето на Европа'' - проза на македонскиот писател Митко Маџунков објавена во 2016 година во издание на „Издавачки центар ТРИ“.
1 За книгата
Во прозата ''Грабнувањето на Европа'' се наоѓаат некои од најубавите кратки раскази на Митко Маџунков од сите негови творечки периоди, возбудливи дела со неминлива книжевна вредност.
2 Краток опис
И ден-денешен може да се види Европа седната во крошната на дрвото на монетите на критските градови. Зевс ја опсипа со дарови со ловечко копје кое не ѝ беше потребно и со скапоцен накит кој никогаш не го стави на себе. Според неа го нарече светот опфатен со нејзиното име но во него нејзината нога не стапна никогаш. Тој ѝ подари тројца синови Миној Сарпедон и Радамант кои ќе станат справедливи судии во светот познат како Долен за кој се верувало дека се наоѓа под земјата. Само Европа знаеше дека не е така: тој свет почнуваше од катарактите на Нил и се спушташе кон Теба и Мемфис одеше до Библос и Феникија а се завршуваше на Крит. Старата култура наречена според името на нејзиниот најстар син ќе остане на бедемите на Кносос и – што и да кажуваат инаку моминските соништа – на крилјата на лудите летачи ќе одлета само нејзиниот привид. На континентот кој ќе го носи нејзиното Европино име новите херои ќе го убијат сончевиот бик што ги создал претворајќи го во хтонско чудовиште од лавиринтот… Тоа ѝ стана јасно набргу по доаѓањето на островот кога сфати од колку кревка твар е составена љубовта на боговите. Она по што мечтаеше Европа на бреговите на Феникија не беше некој мигновен занес на Крит туку траен престој во куќата во која музиката никогаш не престанува. Она за што сонуваше Европа не беше да му даде име на туѓиот континент туку на своето сопствено име да му ја надодаде убавината на другите светови.
Каде е Емили?

''Каде е Емили?'' - роман на македонската писателка Емилија Златкова Анастасова објавена во 2021 година во издание на „КСЦ“.
1 За книгата
Еден јулски ден, сите членови на семејството Деборјановски се враќаат во својот дом од различни патувања во различни земји во светот. Емили се качува во авион од Москва по завршувањето на магистерските студии на престижната музичка школа во Москва. Марија и Гоце ја чекаат Емили на аеродромот во Скопје. Авионот пристигнува, но Емили не слегува од него. Емили не пристигнува во Скопје. „Каде е Емили? Што се случило со неа?“ сите се прашуваат.
Набрзо откриваат дека Емили е киднапирана и дека ѝ се губи секаква трага. Кој ја киднапирал Емили? Дали семејството има непријатели? Во потрага по Емили и по одговори на овие прашања се впушта татко ѝ Гоце со помош на рускиот инспектор Илиј, следејќи ја секоја трага низ повеќе европски земји.
Дали ќе ја пронајдат Емили и можно ли е во еден таков хаос да се случи и нешто убаво?
Круг (роман)

''Круг'' - роман на македонскиот писател Димитар Башевски објавен во 2018 година во издание на „Издавачки центар ТРИ“.
1 За книгата
Романот ''Круг'' има повеќе влеза и повеќе излеза. Сите водат надвор а враќаат назад. Се отвораат во младоста а се затвораат на старост...
Овој роман-сон на Башевски е во потрага по смисла, по разум, по некој внатрешен ред кој ќе го преведе бунилото во свест, кошмарот и ноќната мора во логична приказна... Овој роман е читлив, интересен, драматичен, богат со содржини, стилски необичен, јазично складен, психолошки изнијансиран... Не фрустрира со некоја извештачена непристапност и нејасност, туку го води читателот и му го покажува патот. И се доживува како празник на романот.
Сведоштва 2001

''Сведоштва 2001'' ― книга напишана од македонскиот генерал Панде Петровски во 2006 година.
1 Синопсис
Генералот ја објаснува улогата на Соединетите Држави во кризата преку предлозите на Military Professional Resources Inc. за реорганизација на Армијата на Република Македонија (АРМ) и Министерството за одбрана кои ја откриле стратегијата на Соединетите Држави за подготовка на Република Македонија за пораз одвнатре во случај на војна. Петровски го опишува и неговиот разговор со претседателот Борис Трајковски откако од него било побарано да се врати и да им се придружи на вооружените сили пред да започне судирот.
На прашањето од генералот:
::Зошто ме пензиониравте кога не ги исполнив условите за тоа?
Претседателот одговори:
:: Генерале, кога бев избран за претседател не ве познавав вас генералите. Генерал-мајорот „Ричард Грифитс“ на Соединетите Држави, ми донесе список со задачи што требаше да ги завршам, а кои генерали да се пензионираат, па јас го потпишав списокот.
2 Внимание на медиумите
Мајка на една од жртвите на македонските одбранбени сили изјавила дека и еден месец по објавувањето на книгата не може да се најде во ниту една книжарница во Скопје, морала да оди директно во канцеларијата на издавачот за примерок.
3 Поврзано
* Воен конфликт во Македонија, 2001
Ѕиркачот

'' Ѕиркачот'' - новела на македонски писател Александар Прокопиев објавена во 2007 година во издание на „Магор“.
1 За книгата
Во неговата проза, небото е убаво. Ликот е како античка статуа на спијач со ерекција. Светот е илузија, а работата на уметноста е да ја дофати таа илузија – тоа е пораката на прозата на Александар Прокопиев.
За новелата ''Ѕиркачот'' бил номиниран за книжевната награда „Балканика“ во 2007 година.
Дваесет и првиот

''Дваесет и првиот'' - роман на македонскиот писател Томислав Османли објавен во 2009 година во издание на „Блесок“.
1 За книгата
Романот ''Дваесет и првиот'' е добитник е на наградата Роман на годината на Утрински весник за 2009 година
Истиот беше номиниран и за наградата Балканика.
Преведен е на српски, бугарски, руски, арапски и други јазици.
Извадок од романот „Дваесет и првиот“ на Томислав Османли.
11.
Во втренченото барање на тајниот влез во подоброто утре, професорот Климент Кавај не остануваше на делникот, туку се движеше низ времето, споредуваше со минатото, одеше напред кон некоја неизвесна, а секако подобра иднина, кон едно светло време во кое оваа земја ќе ги живее деновите на склад и спокој. Во една книга што му ја беше дал неговиот стар пријател и колега од факултетот за архитектура и кој му беше другар од младоста, за нивното родно место Кавај го најде записот: „Јас нема да испуштам да забележам уште еден натпис што го нема кај другите патописци, а кој може да биде навистина интересен. Тој се наоѓа на еден камен што е пронајден во урнатините на црквата Св. Варвара и кој, навистина, нецелосно, гласи: ΑΓΑΘΗ ΤΥΧΗ ΛΥΧΝΕΙΔΙΩΝ“, што во превод значеше: „Добрата (но и чистата, чедната) среќа на Охриѓаните“ и што за професорот Кавај сега добиваше пошироко значење и смисла на благослов, но и предвидување, вдлабено во камен за да трае за вечни времиња…
Опал

Опал е хидратен аморфен облик на силициум диоксид. Учеството на вода во опалот се движи од 3 % до 21 %, но најчесто изнесува меѓу 6 % и 10 %. Поради неговиот аморфен облик, тој се класифицира како минералоид, за разлика од кристалните облици на силициумот кои се сметаат за минерали. Во природата, опалот може да се најде во кој и да било вид карпи, а најчесто се среќава заедно со лимонитот, песочникот и базалтот. Името „опал“ најверојатно е изведено од санскритскиот збор „упала“ кој значи „накит“, а подоцна било изведено од грчкиот збор „опалиос“ кој значи „да се види промена на бојата“.
1 Хемиски и физички својства
Хемиската формула на опалот е: SiO<sub>2</sub>·''n''H<sub>2</sub>O.
Постојат два вида опал: скапоцен и обичен. Скапоцениот опал се одликува со прелевање на боите, додека оваа одлика не е присутна во обичниот опал. Прелевањето на боите се дефинира како „псевдохроматски оптички ефект кој произлегува од обоената светлина од одредени минерали при што таа се претвора во бела светлина“. Внатрешната структура на скапоцениот опал е причината за дефракцијата на светлината, што создава разиграни бои. Во зависност од условите во кои бил создаден, опалот може да биде проѕирен, непроѕирен и заматен, а позадинската боја може да биде бела, црна или речиси која и да било боја од видливиот спектар. Најретка форма е црниот опал, додека најчести се белиот, сивиот и зелениот опал.
2 Историја
Низ историјата опалот бил многу ценет поради тоа што бил многу редок. До откривањето на големите наоѓалишта на опал во Австралија во 19 век, единственото познато наоѓалиште на опал било местото Червеница во Словачка. Денес, опалот е национален симбол наАвстралија.
3 Опалот како мотив во популарната култура
* Опал — американска рок-група, основана во 1982 година.* Опал рекордс (англиски: ''Opal records'') — музичка издавачка куќа, основана во 1987 година.* „Опал“ — музички албум на германската џез-рок група Ембрио (''Embryo'') од 1970 година.* „Опал“ — музички албум на американската фолк-група Риверхорс (''Riverhorse'') од 2015 година.* „Опал“ — музички албум на Винил Вилијамс (''Vinyl Williams'') од 2018 година.
Хајнрих (гроф на Виртемберг)

Хајнрих (германски: ''Heinrich''; 7 септември 1448, во Штутгарт – 15 април 1519, во Урах) — гроф на Виртемберг-Монбелијар од 1473 до 1482 година.
Урахскиот договор од 1473 година му ја доделил грофовијата Монбелијар и другите поседи на Виртемберг на левиот брег на Рајна на Хајнрих. Во текот на спорот помеѓу војводата Чарлс Храбриот од Бургундија и царот Фридрих III, Чарлс го зел Хајнрих заробеник во 1474 година. Заробеништвото траело до 1477 година, а Хајнрих бил третиран многу лошо, наводно вклучувајќи и лажна егзекуција. По смртта на неговиот татко во 1480 година, Хајнрих го побарал поседот Виртемберг-Штутгарт. Тој не успеал и во Договорот од Рајхенвајер од 1482 година, му ја дал грофовијата Монбелијар на својот брат, Еберхард II.
Азбука за непослушните

''„Азбука за непослушните“'' — роман на македонскиот писател Венко Андоновски, објавена во 1994 година.
1 За книгата
Дејството на романот „Азбука за непослушните“ е сместен во 863 година, во манастирот Полихрон на Олимп, пред заминувањето на Светите браќа во мисијата во Моравија. Приказната за послушните и непослушните ја раскажува, односно запишува, еден нем свештеник во манастирот. Андоновски поставува директни прашања до читателот, испитувајќи колку знае за себе, за својата историја, за Библијата, за митологијата и за фолклорот. Во исто време, тој создава „воскреснување на замрените букви“, кои со својот фиксиран правопис зборуваат за ликовно поимање на стварноста. Дешифрира архаични зборови/архаизми и ја реактуелизира глаголицата, создавајќи приказна зад секоја буква. Со овој роман Андоновски го плени читателот со свежа интерпретација на средниот век и просторот во кој живееме.
Андоновски во романот алегорично го прикажа светот во кој живееме како убав и мистериозен ковчег во кој ги чуваме нашите тајни, скапоцености и спомени и често гордо им го покажуваме на сите; метафорично, човекот во ковчегот, веројатно како негова најголема вредност, оди во своето последно почивалиште. Секое поглавје во романот започнува со писмо од феникиското писмо и развива приказна за судирот помеѓу доброто и злото. Времето во кое е сместена приказната е апокалиптично време: зборот, буквата, културата, сè е во криза и тоа е вистинската можност за крај на еден космички циклус и почеток на друг. Дали вредностите изградени до тој момент ќе пропаднат? Токму тоа се случи, злото преовладало, доброто занемело, убавината се повлекла пред брзината и алчноста, правдата пред неправдата, а неписменоста ја заменила писменоста. ''Азбуката за непослушните'' е роман во кој, спротивно на Библијата, идејата за послушност е демонска, а идејата за непослушност е божествена. Злото бара послушност. И тогаш се поставува прашањето што воопшто се променило од средниот век до денес.
2 Изданија на други јазици
Српското издание на книгата го објавила издавачката куќа ''Архипелаго'' од Белград во 2017 година во антологиското издание „100 словенски романи“, во превод на Мирослав Мрковиќ.
На руски јазик книгата е објавена двапати.
На хрватски јазик, во превод на македонистот Борислав Павловски, книгата ја издала издавачката куќа ТРИМ-прес во 2021 година.
Борхес и компјутерот

''Борхес и компјутерот'' - есеј на македонски писател Александар Прокопиев објавен во 2005 година во издание на „Магор“.
1 За книгата
Книгата есеи ''Борхес и компјутерот'' на Александар Прокопиев може да се состави од неколку одредници, кои го резимираат целокупното нејзино значење. Најбитните одлики на оваа книга со прозаичен наслов Борхес и компјутерот, а со тоа и на есеистот Прокопиев, се L'ècriture du voyage, Постмодерна авантура, За виртуелната книжевност, За омилените писатели и Љубовта како спас. Овие одредници се водич низ длабоката и полнозначна есеистика на Александар Прокопиев, која пред сè е оригинална по својот израз, номадска по својот карактер и лесна по својата рецептивност. - Ермис Лафазановски
Човекот со четири часовници

''Човекот со четири часовници'' - расказ на македонски писател Александар Прокопиев објавен во 2003 година во издание на „Магор“.
1 За книгата
Збирката раскази ''Човекот со четири часовници'' ги кондензира најдобрите аспекти од прозата на Александар Прокопиев: лежерен и ненаметлив раскажувачки стил, умешност за забележување на деталите и нивна симболичка трансформација, страсна вљубеност во раскажувањето приказни. Низ книгата дефилираат мноштво ликови кои освојуваат со својата непосредност и едноставност. Тие колку и навидум да изгледаат секојдневни, секогаш имаат во себе една заедничка нишка: светот го перципираат на малку „одлепен“ начин. Авторот со номадски шарм патува низ различните опсесии на современиот човек, не плашејќи се да биде и автореференцијален и автоироничен, пишувајќи раскази кои на моменти се доближуваат и до есејот, колумната или документарното. Но, сето тоа го прави со писателска вештина со која мешањето на жанровите изгледа толку природно. Александар Прокопиев, човекот-играч во македонската литература, со оваа книга уште еднаш покажува дека најголемиот витамин за книжевноста е самиот живот, кој кога ќе се сфати како игра се претвора во уметност.
Ѓорѓи I (гроф на Виртемберг-Мемпелгард)

Ѓорѓи I (германски: ''Georg''; 4 февруари 1498, во Урах – 17 јули 1558, во Киркел) — гроф на Виртемберг-Монбелијар од 1526 до 1534 и од 1553 до 1558.
Син на Хајнрих и внук на Еберхард II. Тој бил сменет од неговиот полубрат Улрих, а титулата му била вратена само под неговиот внук Кристоф.
Улрих (војвода на Виртемберг)

Улрих (германски: ''Ulrich''; 8 февруари 1487, во Риквир – 6 ноември 1550, во Тибинген) — војвода на Виртемберг, кој го наследил неговиот роднина Еберхард II во 1498 година, но до 1503 година, војводството било по власт на регенство, додека Улрих не станал полнолетен. Неговата нестабилна личност го направила озлогласен, а историчарите го нарекле „Швабиецот Хенри VIII“.
Неговото рано владеење било неприфатливо обележано поради неговата екстраваганција и угнетувачки методи. Тој бил протеран од Виртемберг по скандалозна љубовна врска и убиство, а неговото војводство било продадено на царот Карло V. Неговото враќање на власт во 1534 година било помогнато од сојузниците Филип од Хесен и Франц I од Франција, но под услов да биде под австриска власт. По повторното стапување на власт, ги спровел реформираните доктрини на Лутер и Цвингли и го запленил црковниот имот. Починал во 1550 година, а го наследил неговиот син Кристоф.
Кристоф (војвода на Виртемберг)

Кристоф (германски: ''Christoph''; 12 мај 1515, во Урах – 28 декември 1568, во Штутгарт) — владетел на Виртемберг од 1550 до 1568.
Ја реорганизирал целата управа на црквата и државата. Го реформирал и поддржал и образовниот систем. Исто така, го реконструирал Алтес Шлос во Штутгарт и бил домаќин на многу прослави.
Леополд Фридрих (војвода на Виртемберг-Монтбелијар)

Леополд Фридрих (германски: ''Leopold Friedrich''; 30 мај 1624, во Монбелијар – 15 јуни 1662, во Монбелијар) — војвода на Виртемберг-Монбелијар од 1640 до 1662.
Се оженил со Сибила, најмладата ќерка на војводата Јован Фридрих од Виртемберг. Немал деца.
Починал во 1662 година, а го наследил неговиот полубрат Ѓорѓи II.
Лудвиг III (војвода на Виртемберг)

Лудвиг III (германски: ''Ludwig der Fromme''; 1 јануари 1554, во Штутгарт – 18 август 1593, во Штутгарт) — војвода на Виртемберг од 1568 до неговата смрт.
Како единствениот преживеан син на Кристоф, војвода на Виртемберг, тој го наследил по неговата смрт на 28 декември 1568 година. Неговото владеење најпрво било под старателство на неговата мајка Ана Марија од Бранденбург-Ансбах, војводата Волфганг, гроф Палатин од Цвајбрикен и маркгравовите Џорџ Фридрих, Маркграв од Бранденбург-Ансбах и Карл II, Маркграв од Баден-Дурлах.
Не оставил потомци, а војводството преминало на неговиот брат Фридрих I.
Лудвиг Фридрих (војвода на Виртемберг-Монтбелијар)

Лудвиг Фридрих (германски: ''Ludwig Friedrich''; 29 јануари 1586, во Монбелијар – 26 јануари 1631, во Монбелијар) — основач на кадетската линија на Домот на Виртемберг, позната како Виртемберг-Монтбелјар и војвода на Виртемберг-Монтбелијар од 1617 до 1631.
Лудвиг Фридрих од Виртемберг се родил во замокот Монбелијар како петто дете и втор син на војводата Фридрих I од Виртемберг и принцезата Сибила од Анхалт.
Фридрих I (војвода на Виртемберг)

Фридрих I (германски: ''Friedrich''; 19 август 1557, во Монбелијар – 29 јануари 1608, во Штутгарт) — војвода на Виртемберг од 1593 до 1608 и гроф на Виртемберг-Монбелијар од 1558 до 1608.
За него се направени неколку референци во Шекспировата „''Веселите жени од Виндзор''“, во која серија антигермански шеги започнуваат со кражба на коњ, неколку референци се направени за германски патници во Англија и за германски војвода од кого не се очекува да дојде во Виндзор.
Леополд Еберхард (војвода на Виртемберг-Монтбелијар)

Леополд Еберхард (германски: ''Georg''; 21 мај 1670, во Монбелијар – 25 март 1723, во Монбелијар) — војвода на Виртемберг-Монбелијар од 1699 до 1723 година, како и гроф на Колињ од 1680 година (во наследство на неговата мајка). Првата половина од својот живот бил во егзил и во воена служба на Австрија и долго време живеел во Шлезија; дури во 1697 година тој и неговото семејство можеле да се вратат на Монбелијар, а две години подоцна ја презел власта како последен легитимен машки член на неговата династија. Бил прочуен преку неговото произволно и апсолутистичко владеење, како и со неговиот екстравагантен семеен живот, поради што се смета за „''Црната овца''“ на семејството Виртемберг.
Беснило

Беснило (|Rabies, Lyssa) — тешка особено опасна смртоносна заразна болест предизвикана од вирусот на беснило (Rabies virus), вклучен во родот Lyssavirus од семејството Rhabdoviridae. Беснилото спаѓа во групата на таканаречени запоставени болести поради неговата мала распространетост и зачестеност во развиените земји. Се пренесува со плунка при каснување од болни животни. Потоа, ширејќи се по нервните патишта, вирусот стигнува до плунковните жлезди, нервните клетки на мозочната кора, хипокампусот, булбарните центри и, удирајќи ги, предизвикува тешки нарушувања, што доведува до смрт на заразеното лице во речиси 100 % од случаите. Името на болеста доаѓа од зборот „бес“, бидејќи во древноста се верувало дека причината за болеста е присутноста на зли духови.
Винка Саздова

Винка Саздова — македонска писателка и основач на Издавачкиот центар ТРИ во Скопје.
1 Животопис
Винка Саздова е родена на 10 август 1956 година во Стрезовце, Македонија . На Филозофскиот факултет во Скопје дипломирала на отсекот Психологија. Била вработена како новинарка во редакцијата за култура на дневниот весник „Вечер“, уредничка за култура на весникот „Република“. Потоа работела како соработник во издавачката куќа „Култура“, како директор и главен уредник на издавачката куќа „Зумпрес“. Таа го основала „Издавачкиот центар Три“ во 1999 година и била негов главен уредник десет години.
2 Творештво
Со книжевност почнала да се занимава од 2009 година. Ги објавила романите (''Последниот чај'', 2009), ''Полиња со диви нарциси'', 2011, ''Понекогаш доаѓа среќа'', 2013, ''Луна'', 2015 и ''Вилино'', 2019. Двапати била прогласена за најчитана авторка: во 2012 година од НУБ „Св. Климент Охридски“ Скопје, а во 2014 година од Градската библиотека „Браќа Миладиновци“ Скопје. Моментално живее и работи во Скопје и Охрид. Нејзините дела се преведени на српски, хрватски и бугарски.
3 Приватен живот
Винка Саздова е во брак со Славко повеќе од четири децении и со него има три сина, Александар, Бојан и Љубомир.
4 Библиографија
4.1 Романи
*''Последниот чај'', 2009
*''Полиња со диви нарциси,'' 2011
*''Понекогаш доаѓа среќа'', 2013
*''Луна'', 2015
*''Вилино'', 2019
4.2 Книги за деца
*''Ти носам пустински песок'' 2021
5 Награди
Винка Саздова двапати била прогласена за најчитана авторка, во 2012 и во 2014 година.