procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Алака

Алака (Сотера, Џурла, Бијук-Дере) — река на јужниот брег на Крим. Должината на реката е 8,0 км, сливното подрачје е 19,8 км², реката има 5 неименувани притоки.
1 Генерални информации
Реката своето име Сотера го добила по средновековната христијанска катедрала на Христос Спасителот (на грчки Сотер - „Спасител“), која се наоѓала на нејзиниот устие.
Таа потекнува на јужните падини на Северниот Демерџи од неколку извори (хидрологот Иван Мартинович Педакас (вработен во Головкински ), во 1930-тите забележал 9 извори во горниот тек на клисурата, со вкупна задолженост од 267 илјади кубни метри. м³ годишно), кој се наоѓа во трактот на карпите Јуркини (близу планината Еркијан-Каја), во горниот тек често се нарекува Џурла . Во горниот тек има неколку водопади. Најпознати водопади на реката се водопадите Гејзер и Џурла.
Главниот канал минува по длабокиот дол Бијук-Дере. По долот, реката оди околу планината Алака. Како резултат на тоа, на ова место на нејзиниот тек, реката често се нарекува Алака. По планината Алака, реката поминува преку автопатот Алушта-Судак . Во долниот тек, реката се нарекува Сотера, бидејќи на устието во морето штрчи мал рт на Сотера.
2 Атракции
Во средишниот тек на реката Сотера се наоѓа кањонот Сотера или долот Бијук -Дере . Одлика на овој кањон се камените корнизи. Рамките се мали карпи високи од 10 до 25 метри. Карпите започнуваат веднаш по водопадот Гејзер.
Во долниот тек на реката има и многу живописен тракт. Во него можете да најдете реликтни слатководни ракови кои претпочитаат да живеат во свежа вода. Во трактот има коски од древни животни, на пример, во 1893 година професорот Головкински овде пронашол остатоци од мамут.
Во долината на реката во областа на автопатот Судак-Алушта има уникатни природни формации - „ камени печурки “. „Печурките“ се земјени пирамиди, кои настанале кога падината била уништена од водните текови. Овие формации се наоѓаат на различни места на Земјата и се типични за блиски глацијални региони. Нивното присуство на Крим докажува дека во праисторискиот период планините на Крим биле покриени со мраз. Најпознати се двете големи „камени печурки“. Едниот е висок пет метри, а другиот седум. Во 1980 година, долината на реката Сотера, каде што се наоѓаат, станал природен споменик од локално значење.
Планински предел со виножито

''Планински предел со виножито'' (1809-10) (|Gebirgslandschaft mit Regenbogen) — маслоена слика од германскиот романтичар Каспар Давид Фридрих. Како и ''Кркониошкиот предел'' (1810), оваа слика е инспирирана од патувањата на Фридрих од 1809 година низ Германија и покрај бреговите на Балтичкото Море. Набљудувањето на природата во неговите патувања му овозможило на Фридрих да состави предел кој е повеќе визионерски отколку буквален.
Во преден план еден патник застанал да се одмори. Погледот го врти во позадина, каде што се отвора црна бездна. Во тие длабочини може да се видат неколку планини. Над пејзажот, виножито се создава на слабата светлина.
Во опусот на Фридрих, вообичаени се сликите со остар контраст меѓу предниот план и позадината, одвојување што ги симболизира духовните и физичките рамнини на постоењето. Така е и во оваа слика: во преден план сонцето ги осветлува зеленилото и облеката на патникот, а наспроти тоа ноќната темнина го исполнува остатокот од сликата. Спротивностите на денот и ноќта, на духот и материјата, се обединети со виножито, кое во извештајот од Битие за Ноевата арка го симболизира заветот помеѓу Бога и човештвото.
Големиот залив (Каспар Давид Фридрих)

'' Големиот залив '' ( ''Das Große Gehege'') или ''The Ostra Enclosure'' (''Ostra-Gehege'') е масло на платно од 1831 година од Каспар Давид Фридрих, сега во Галерија Ној Мајстер во Дрезден, иако е изложена во Албертинум. Познато е како „врв на доцното дело на Фридрих“.
Сликата го прикажува мочуриштето Остра, сместено на јужните брегови на реката Елба. Излеана, Елба ги потопува областите: оттука и површините на земјата измешани со баричките со вода присутни на сликата. Блиску до брегот забележуваме присуство на чамец со надуено едро поради слабиот здив на ветрот. Во позадина наоѓаме големи ливади прекинати од време на време од присуството на дрвја. Хоризонтот е низок и повеќе од половина од платното е насликано од претставата на небото на зајдисонце. Бродот заглавен на брегот, самракот и меките бои пренесуваат чувство на меланхолија што може да го одрази расположението на сликарот. Линијата на светлината на хоризонтот, заедно со облаците чиј правец го наведува окото да се оддалечи кон екстремитетите на сликата, потсетува на носталгијата за бесконечното, типична тема на Фридрих
Гениј (Теодор Драјзер)

„Гениј“ (англиски: ''The Genius'') — роман на американскиот писател Теодор Драјзер од 1915 година.
1 Осврт кон делото
Според кажувањата, меѓу своите дела Драјзер особено го истакнувал романот „Гениј“, кој претставува тешка, матна и силна повест со малку убавина. Неговата пристрасност може да се објасне со силната наклонетост кон уметничкиот живот во кој се движи главниот лик во романот Јуџин Витла. Тој е човек под опсесија, со голема волја за богатство, за љубов, за уметноста, а сите нив Драјзер ги замислил како форми на органска енергија кои немаат никаква друга цел, освен самоостварувањето. Таквото сфаќање било сосема ново за американската читателска публика во 1915 година, која ја сметала уметноста како облик на воспитување со прости морални цели. И покрај безобѕирното однесување на Витла, Драјзер гледа со очигледна симпатија кон Витлиниот груб апетит за животот, за промените и за раскошот, апетит кој не е попречен од правилата кои вообичаено се пропишани за ситните луѓе. Ако таквиот човек помине лошо во животот, според Драјзер, вината повеќе лежи во светот отколку во самиот човек, а светот кој ги осакатува таквите луѓе го губи богатството на личностите и достигнувањата кои тие би ги оствариле, ако би биле слободни. Во ликот на Витла, Драјзер не дал добар пример на гениј и поради тоа во насловот на романот зборот гениј е напишан во наводници. Витла е опишан како надарен сликар, но без убедливи докази, иако за кратко време станал познат илустратор. Всушност, и во другите романи на Драјзер се среќаваат уметници кои не покажуваат ниту едно од својствата што им се припишуваат. Оттука, во делото не се среќава ниту една префинета анализа на таинственото однесување на генијалниот човек. Во тој поглед, Драјзеровите уметници едвај може да се наречат личности, туку тие повеќе се прогонети суштества, а чудото се крие во скриената енергија која ги придвижува нивните постапки. Космичкиот филозоф во Драјзер ги гледа почетокот и крајот на процесот подобро отколку што романописецот ги согледува неговите методи. Истовремено, селанецот во Драјзер, иако знае дека светот на уметноста е голем и убав, за него зборува користејќи неспретни и невозможни изрази.
Ајан-Дере

Ајан-Дере е поток на југоисточниот брег на Крим, на територијата на урбаната област Алушта (според административно-територијалната поделба на Украина - Градскиот совет на Алушта ) на Крим. Должината на водотекот е 5,0 километри, површината на одводниот слив е 5,0 км² .
1 Географија
Изворот на потокот се наоѓа во близина на планината ''Карасан'' (југоисточни млазови на Демерџи), тече во јужен правец. Се влева во Црното Море во тракт ''Александрискаја дача'', зоната за заштита на водата на е поставена на 50м.
2 Име
Името на потокот е од грчко потекло и значи „Свети Јован“ ( ''ai'' е скратена форма на ''ајос'' - „свет“, ''Јан'' е скратена форма на името Јанис - Јован) и кримскиот татарски префикс ''dere'' - клисура . Според Питер Кепен, на картата од колекцијата на Крим од 1836 година, водотекот е едноставно потпишан ''Ајан-су'', на картите од 1842 и 1865 година - исто така Ајан-су со спецификацијата клисура . На распоредот на Крим во 1890 година - Клисурата Ајан-Дере - очигледно, оттаму името било пренесено на современите туристички карти . Во современите официјални документи се појавува ''зрак без име''.
Вера Чорниј-Мешкова

Вера Чорниј-Мешкова — македонски поет.
1 Книжевно творештво
Вера Чорниј-Мешкова е автор на поетските книги:
*''Скалила'', 1990
*''По трагите на утрината'', 1992
*''Пластови на малото сонце'', 1992
*''Шолти зрана – белоплота дама'', 1996
*''Зорница'', 2002
*''Еделвајс во долапот'', 2006
*''Македонско-украински пословици и поговорки / Украинско-македонски пословици и поговорки, 2020''
Ана Димишковска

Ана Димишковска — македонска универзитетска професорка.
1 Кариера
Ана Димишковска дипломирала и магистрирала на Филозофскиот факултет при Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ во Скопје. Во април 1995 година, таа се вработила на Филозофскиот факултет во Скопје како помлад асистент при Институтот за филозофија. Докторската дисертација на тема „''Логичките аспекти на правното расудување''“ ја одбранила во јануари 2006 година, на Филозофскиот факултет, со што се стекнала со звањето доктор на науки од научната област филозофија. Во октомври истата година била избрана во звањето доцент. Во јуни 2011 годинa станала вонреден професор, а во мај 2016 година го добила звањето редовен професор на Институтот за филозофија на Филозофскиот факултет во Скопје.
Во 2017 година, таа го добила одликувањето „Витез од редот на академските палми“, што го доделува владата на Франција за посебни заслуги во областа на образованието и културата.
Ана Димишковска е автор на поетската книга „''Некаде помеѓу''“ од 2007 година.
Барабој (река)

Барабој ( |Барабой ) - река во регионот Одеса во Украина. Во текот на летото, реката делумно пресушува. Се однесува на сливот на Црното Море. На реката Барабој кај Теплодар била изградена акумулацијата Барабој.
1 Проток
Покрај реката Барабој се наоѓаат повеќе села: Грибовка, Далник, Барабој, Новоградковка, Доброалександровка и други.
2 Приказна
Некогаш, реката Барабој била голема и полно тече, а по неа имало пловидба. Во реката имало морски и речни риби. Во нашево време, реката стана плитка, на места пресуши, бројот на риби значително се намали.
Gloria Groove

Даниел Гарсија Фелиционе Наполеон — бразилски поп пејач и драг квин.
1 Дискографија
1.1 Албуми
* O Proceder (2017)
* Lady Leste (2022)
1.2 Спотови
Спот, Година, Режисер
'' Dona'', 2016
''Catuaba '', 2016
''Império '', 2016
'' Gloriosa '', 2017
'' Muleke Brasileiro '', 2017
'' Bumbum de Ouro '', 2017
'' Arrasta '', 2018
'' Provocar '', 2018
'' Apaga a Luz '', 2018
'' Coisa Boa '', 2019
'' YoYo '', 2019
'' Mil Grau '', 2019
'' Magenta Ca$h '', 2019
'' Só o Amor '', 2019
'' Sedanapo '', 2019
'' A Caminhada '', 2019
'' Incondicional '', 2020
'' A Tua Voz '', 2020
'' Vício '', 2020
'' Sinal '', 2020
'' Deve ser horrível dormir sem mim '', 2020
''Suplicar '', 2020
'' Bonekinha '', 2021
'' A Queda '', 2021
'' Noite de Caça '', 2021
''Leilão '', 2021
''Vermelho '', 2022
''Jogo Perigoso (Visualizer) '', 2022
''SFM (Visualizer)'', 2022
''LSD (Visualizer) '', 2022
''Pisando Fofo (Visualizer) '', 2022
''Greta (Visualizer)'', 2022
''Ameianoite '', 2022
''Furduncin'', 2023, Silva
'' Bruxaria 3000'', 2023, Rafael Carvalho,Gloria Groove
'' MODO XUXA part. XUXA'', 2024, Brendo+Gonfiantini
Агура

''Агура'' е јапонски термин за положбата што вообичаено се нарекува седење со скрстени нозе.
1 Опис
Задникот е на подот (или на перница поставена на подот), а нозете се напред, со свиткани колена и секоја нога прекрстена под другата нога.
2 Културна позадина
Во Јапонија, ова држење се смета за неформална алтернатива на ''позата сеиза'' (правилно седење), иако генерално се смета за неженствена и некултурна за жените ако седат во здолништа или одредени видови традиционална облека, како што е кимоното (најчесто поради тоа каде отворањето е во предмодерно кимоно, а жените ретко носеле долна облека; додека, под одредени околности, мажите можеле да се појават во јавноста облечени во нивната долна облека, ''фундоши'' ). Исто така, може да се смета за неучтиво да се седи на овој начин во присуство на претпоставен или старешини, освен ако тоа не им е дозволено.
3 Наводи
Златица (град)

Златица (|Златица) — град во Западна Бугарија, административен центар на општината Златица во Софиската Област. Има население од околу 4.517 жители (2022).
1 Географија
Златица се наоѓа на 70 километри источно од главниот град Софија и 52 километри западно од Карлово на подбалканскиот пат. Се наоѓа на 680 мнв во средишниот дел на Златишко-Пирдопската Котлина.
2 Историја
Златица е стара населба. Се верува дека околината била населена уште од праисторијата. Некои извори ги спомнуваат Римјаните како основачи на градот. Првата пишана информација е во познатата Виргинска грамота на бугарскиот цар Константин Асен (1257–1277), каде што се споменува населба што постоела под ова име. Градот го добил името Златица бидејќи во областа се добивало злато.
Кудепста (река)

Кудепста е река во областа Хостински во урбаниот округ Сочи, територијата Краснодар во Русија.
Должината на реката е 23 км. Сливното подрачје е 85,4 км². Просечен проток на вода — 3,39 м³/с.
Изворот се наоѓа на падините на гребенот Ефрем. Тече низ кањонот Кудепстински. Се влева во Црното Море.
Притоки:
* Псахо (LB)
Кабинет на Министрите на Украина

Кабинет на Министрите на Украина — највисокото извршно тело во Украина. Шефот на Кабинетот на Министрите е премиерот, кој го именува Врховната Рада на Украина на предлог на Претседателот на Украина. Вицепремиери се првиот вицепремиер и пет вицепремиери. Кабинетот вклучува и министри кои раководат со релевантните министерства и министер „без ресор“ (министер на Кабинетот на Министрите на Украина), кој не раководи со министерство, но има право да гласа на владините состаноци.
Псезуапсе

Псезуапсе е река во областа Лазаревски во градот Сочи, Краснодарска територија. Четврта најдолга река во градот, по Мзимта, Шаке и Сочи. Должината на реката е 39 км, сливното подрачје е 290 км² .
Се влева во Црното Море (уста) на територијата на микродистриктот Лазаревское. Други населби по неговото течение се Алексеевка, Тхагапш, Марино, Хакуч (напуштено село).
1 Етимологија
Етимологијата на името на реката има неколку толкувања. Според најпознатата верзија, името на реката е преведено од адигескиот јазик како „светла вода“ или „добра вода“. Според други извори, преводот изгледа како „река со добра вода“. Современото име на реката е донекаде искривено, па можна е друга етимолошка варијанта, како „река со добра вода“ или „вода на добра река“ . Исто така, постои претпоставка дека хидронимот се заснова на |Псыдыупс - „река од пијавици“.
2 Главни притоки
; Лево
* Хаџуко
* Бабучек
; Десно
* Алхаса
* бџижу
* Хекуаи
Јармук

Јармук е река на Блискиот Исток . Најголемата притока на реката Јордан. Една од ретките реки што не се сушат во областа. Должина - 70 км. Годишниот проток на реката во просек изнесува 460 милиони м³.
Јармук ја формира границата меѓу Израел и Јордан поблиску во долината Јордан, а исто така и меѓу Сирија и Јордан понатаму возводно.
Потеклото е во јужна Сирија. Бреговите на реката се претежно стрмни. На сливот на реката Јармук во Јордан, во 1932 година била изградена хидроцентралата , која работела до 1948 година.
На бреговите на оваа река, на 20 август 636 година се случила Битката кај Јармук, во која муслиманите им нанеле решавачки пораз на византиските трупи во борбата за Сирија и Палестина.
Горна Малина

Горна Малина (|Горна Ма́лина) — село во Западна Бугарија, административен центар на општината Горна Малина во Софиската Област. Има население од околу 1.633 жители (2022).
1 Географија
Селото се наоѓа на источниот крај на Софиското Поле, на 33 километри од главниот град Софија. Во близина на селото минуваат Подбалканскиот пат и пругата Софија—Бургас.
Хабур

Хабур е река во Турција и Сирија, лева притока на Еуфрат. Должината е 486 км. Сливот зафаќа површина од 37.081 км². Просечното испуштање вода во устието е околу 70 м³/с.
Реката извира во југоисточниот дел на Турција, во планините Карачадаг, тече по висорамнината Џезире. Се влева во Еуфрат лево во источна Сирија. Количината на вода во реката варира многу во зависност од сезоната. Зимско-пролетни поплави. Речната вода се користи за наводнување. На брегот се наоѓа градот Ел Хасака.
Балаклавка

Балаклава е река во југозападниот дел на Крим ( Севастопол ), која се влева во заливот Балаклава на Црното Море. Должината на реката, според податоците дадени во книгата од 1855 година „Крим, со Севастопол, Балаклава и нејзините други градови. Со опис на реки, езера, планини и долини; со својата историја, жителите, нивните обичаи и начин на живот „1,75 версти (околу 1,9 км) (на веб-страницата на Севприроднадзор вкупната должина на реката е означена како 7,8 км - веројатно, врз основа на природата на документот, ова е целиот канал вклучувајќи ги притоките.
1 Географија
Реката не е потпишана на мапите, но се наведува во многу извори. Името Балаклавка се однесува на долниот дел од водотекот, кој настанал како резултат на сливот на три реки: ''Кади-су'', ''Пелагос'' и ''Хун''. Балаклава тече во јужен правец во рамките на градот Балаклава и се влева во врвот на заливот Балаклава. Реката има еколошки проблеми.
1.1 Извори на реката
Кади-Су е името (според поранешното село Кади-Кои ) на средната компонента на реката Балаклавка, преведено од кримскиот татарски - „река на судијата“ . Започнува јужно од автопатот Јалта-Севастопол, тече кон југ, формирајќи плитко дол .
Пелагос е десната притока на Балаклава. Изворите беа на источната падина на сега ископаната планина, сместена на еден километар јужно од селото Ушаковка, тече по патот Севастопол-Балаклава, на реката беа создадени неколку езерца. Пелагос на грчки значи ''море''.
Кун е една од варијантите на името (исто така пронајден Охун ) на левата компонента на реката. Тече низ североисточниот дел на Балаклава. Голем број истражувачи го поврзуваат ова име со името на античките луѓе на телото - ''Хун'', чии претставници наводно би можеле да живеат во оваа област. Поверојатна варијанта на потеклото на името е од иранскиот ''хун'', што значи ''извор, резервоар''.
Коси (река)

Коси или Коши — река во Непал ( Источен регион ) и Индија ( Бихар ). Една од најголемите притоки на Ганг.
Се формира на сливот на реките Сон-Коси и Арун.
Должината е 730 км, површината на сливот е 86.900 км² . Коси има просечен проток на вода од 1770м³/с . Реката се напојува со снежниот ледник во горниот тек и дожд во долниот тек.
Во текот на изминатите 250 години, Коси го префрлило своето устие за повеќе од 120 километри од исток кон запад . Тоа се должи на големото количество на големи врнежи кои се носат од планините, кои постепено се таложат кога ќе навлезат во рамнината. Интензивното таложење во долниот тек го зголемува коритото на реката, што при поплави доведува до ерозија на брегот и, во крајна линија, промена на каналот.
1 поплави
Реката Коси е позната како „Планината Бихар“, бидејќи нејзините поплави секоја година погодуваат околу 21.000 км² земјиште, што сериозно ѝ штети на економијата. Стандардниот проток на вода за Коси е приближно 2,66 м³ во секунда. За време на поплава, оваа бројка може да се зголеми до 18 пати. Најголемата поплава се случила на 24 август 1954 година - со брзина од 24.200м³ во секунда.
На 18 август 2008 година, Коси поплавил напуштен канал во близина на непалско-индиската граница. Околу 2,7 милиони луѓе биле погодени. Владата во Бихар свикала технички комитет за справување со поплавите.
2 Спорт
Патот од Катманду, стигнувајќи до пешачките патеки до Монт Еверест, поминува низ 4 главни притоки на Коси. Базарот Намче, кој се наоѓа во близина на тибетската граница на Непал (во близина на Јужниот камп под падината на Монт Еверест) е главниот туристички центар во планинскиот дел на долината Коси.
Постојат трки со комерцијални бродови ( рафтинг ) покрај реката Коси, како и трки со кану. Коси има е брза река од класа 4-5.
Крапови често се наоѓаат во хималајските реки, вклучувајќи го и Коси, на надморска височина до 1650 м.
Костинброд

Костинброд (|Костинброд) — град во Западна Бугарија, административен центар на општината Костинброд во Софиската Област. Има население од околу 12.338 жители (2022).
1 Географија
Градот се наоѓа на околу 19 километри северозападно од главниот град Софија, 10 километри од Божуриште и 20 километри од Сливница, во Софиската Котлина. Низ него минуваат две реки: во северниот дел – реката Блато, а во јужниот дел – реката Белица, притоки на реката Искар.
2 Историја
Реонот на денешен Костинброд бил познат по своите минерални води уште од римско време. Јужно од него на неговата периферија минувал античкиот римски пат Via militaris до Константинопол. Во локалитетот „Изворо“, спроти денешната фабрика на Кока-Кола, постоела римска бања, чии остатоци се видливи и денес.
Самоил (село)

Самоил (|Самуил) — село во Североисточна Бугарија, административен центар на општината Самоил во Разградската Област. Има население од околу 1.527 жители (2022).
1 Географија
Селото се наоѓа на Лудогорската Висорамнина среде Самоиловите Височини. Тоа е важен железнички јазол.
2 Историја
Старото име на селото било Ашиклар или ’ш’клар по турски. Во периодот од 1866 до 1867 година со изградбата на железничката линија на правецот Варна — Русе, малата населба Ашиклар станала станица од големо значење за околината. По Ослободувањето на Бугарија во селото се населиле и Бугари. Во 1934 година со министерска наредба селото било преименувано во Самоил.
Во 1948 година започнала изградбата на првата „републиканска железница“, за градовите Исперих, Дулово и Силистра (првично била изградена само до Дулово, подоцна со текот на времето била проширена до Силистра), што дополнително го зајакнало значењето на селото Самоил за реонот и неговиот економски развој. Така, блиските села Хрсово, Гољама Вода и Богданци имаат постојки на новоизградената железничка линија, а тука патниците можат да се поврзат со возови во сите три правци Силистра, Варна и Русе.
3 Културни и природни обележја
*Статуата на цар Самоил во чест на кого е именувано селото, која се наоѓа во центарот во близина на железничката станица.
*Шумата „Колчакова Корија“
Антон (село)

Антон (|Антон) — село во Западна Бугарија, административен центар на општината Антон во Софиската Област. Има население од околу 1.489 жители (2022).
1 Географија
Селото се наоѓа во планинско подрачје, 89 километри источно од главниот град Софија. Во близина на селото минуваат Подбалканскиот пат и пругата Софија—Бургас.
2 Историја
Првите пишани податоци за селото датираат од 15 век под името Л’џене што потекнува од турцизирањето на старословенскиот збор за ливада — „луг“, „лъг“, „лъка“. Во 1950 година селото било преименувано по Стефан Минев (Антон) — истакнат партизан.
Агуан

Агуан е река во северен Хондурас. Потекнува од департманот Јоро западно од Сан Лоренцо и, течејќи кон исток низ департманот Колон, се влева во Карипското Море во близина на градот Санта Роса де Агуан. Вкупната должина на реката е околу 395 километри. Има неколку притоки.
Земјиштата сместени во долината на реката главно се користат за земјоделство. Пченката, гравот и зеленчукот се одгледуваат во горниот и средниот тек. Во пониските, чинар, палма масло, ориз и агруми.
Често се случуваат поплави и урагани. Големи поплави се случиле во 1974 година, предизвикани од ураганот Фифи. Во 1998 година, ураганот Мич повторно предизвикал поплави. Сите мостови биле уништени, повеќе од илјада луѓе загинале, Санта Роса де Агуан била целосно поплавена.
Во ноември 2014 година, реката станала славна откако на брегот на Агуан биле пронајдени обезличените тела на Мис Хондурас 2014 ''Марија Хосе Алварадо'' и нејзината постара сестра, кои биле безмилосно застрелани од момчето на втората .
Алибеј (река)

Алибеј е река на полуостровот Пашаели во европскиот дел на Турција, во Источна Тракија, во провинцијата на Истанбул. Изворот е во регионот Арнавуткој. Се влева во северниот дел на заливот Златен Рог на Босфорот .
На реката била изградена брана , формирајќи ја акумулацијата Алибеј , која се користи за снабдување на Истанбул со вода.
На устието на реката е поранешната термоелектрана , деактивирана во 1983 година, сега музеј и изложбен центар .
Во античко време бил познат како Кидар ( |Κύδαρος |Κύδαρος, |Cydarus).
1 Слатки води на Европа
Меѓу Европејците, сливот на реките Алибеј (Кидар) и Кјагитхане (Варвисес) во Босфорот биле познати како ( |Les eaux douces d'Europe ). Во таканаречената ера на лалињата, под големиот везир Дамад Ибрахим Паша и султанот Ахмед III, била изградена брана на реката Варвисес, а бреговите на добиеното езерце, како и бреговите на реките, биле покриени со мермер и биле изградени прекрасни палати. Слатките води на Европа, како и слатките води на Азија (вливот на реките Ѓоксу и Кучуксу ) во отоманската ера станале омилено место за веселби во Истанбул.
Алма (Крим)

Алма е мала река на Крим која тече од Кримските Планини во широк правец запад-северозапад кон Црното Море. Нејзиното устие се наоѓа јужно од , на половина пат помеѓу Евпаторија и Севастопол. ''Алма'' е кримскиот татарски збор за „јаболко“.
1 Географија
Алма, е формирана од сливот на реките Сари-су, Савлих-су и Бабуганка (Бабуган Јајла), таа тече најмногу низ планините. По должината на нејзиниот тек се наоѓаат резервоарите за вода Алминское и Партизанское.
2 Историја
За време на Кримската војна од 1853–1856 година, во Битката кај Алма во близина на долниот тек на реката Алма, сојузничките британски, француски и отомански војски ги поразиле Русите под водство на принцот Александар Сергеевич Меншиков на 20 септември 1854 година.
Гандак

Гандак е река во Непал и Индија, една од четирите најголеми реки во Непал.
Во горниот тек, реката се нарекува ''Кали-Гандак'' . Потекнува од Хималаите, изворот на Кали-Гандак е сливот на реките Музтанг-Хола и Кјугома-Хола.
Речниот слив го зафаќа централниот дел на Непал. На изворот на реката се наоѓа кралството Мустанг, во непосредна близина на Тибет. Реката се влева во Ганг во близина на Патна ( Индија ). Историски гледано, долината е позната како трговски пат меѓу Индија и Тибет и првенствено како патека за тргување со сол.
Долината на реката е позната и по сечењето на Големиот хималајски венец помеѓу врвовите Анапурна и Даулагири, од кои секоја е повисока од 8000 м, растојанието помеѓу врвовите е 35 км. Самата река во областа помеѓу овие планини тече на надморска височина од 2540 метри, така таа е најдлабоката клисура во светот.
1 Историски информации
Во 16 век, во долината на реката била формирана конфедерација на кнежевствата Чаубиши, која траела до 1786 година.
За време на непалската граѓанска војна, долината повремено потпаѓала под маоистичка контрола. Бидејќи низ долината има пешачки патеки, маоистите собирале такса од околу 5-10 долари од туристите во форма на „доброволни“ донации или за „заштита“ на групите, додека издавале сметки за да не се наплатува таксата двапати. Во тоа време, немало никакви инциденти меѓу маоистите и туристите и покрај релативно големиот број туристи.
2 Галерија
Бабрујски замок

Бабрујски замок — комплекс од дрвени одбранбени и административни згради на средновековниот Бабрујск
1 Приказна
Постоел во средниот век (XIV-XVIII век), сместен на десниот брег на реката Березина. Според пописите од 1638 и 1684 година, зафаќал површина од 13,5 мртовечници (9,6 хектари), бил опкружен со земјен бедем, дабов ѕид со три одбранбени кули и три двојки, опкружен со ров широк до 15 метри., влезот во замокот бил преку мост лулашка. На територијата на замокот имало двокатна станбена зграда и помошни згради во подрумот.
Постојано бил подложен на опсади и уништувања, вклучително и од Кримските Татари во 1502-1503 година, од војската на Хетман Јануш Раѓивил во 1649 година, постепено губејќи ги своите утврдувања. Во 1665 година, замокот изгорел за време на опсадата на атаманот Золотаренко од страна на Козаците. Како резултат на реконструкцијата во 1692 година, замокот целосно ги изгубил одбранбените функции.
Замок Витовта (Гродно)

Замокот Витовта - готски замок со ѕидови од камени тули и пет кули, подигнат во Гродно од Витовта во 1398 година -? наместо стариот изгорен замок.
1 Историја
Во 1445 година, големиот војвода од Литванија Казимир Јагиелончик примил тука полски амбасадори, кои му ја понудиле полската круна, а во 1492 година тој умрел во замокот. Тој бил повторно изграден во Стариот замок, резиденцијата на Стефан Батори, во 1570 -тите - доцните 1580- ти.
Воронеч замок

Замокот Воронеч е одбранбена градба во селото Воронеч. Вороничи од Големото Војводство Литванија (денес село во областа Полоцк во регионот Витебск ), изградено по наредба на Сигизмунд Август.
Играл значајна улога за време на Ливонската војна. Во 1581 година бил заземен од трупите на Стефан Батори.
Од замокот е зачувана населба, која сè уште го носи името „замок“ и е поделена на три дела: источен, западен и јужен, одделени еден од еден со ров.
Куп на УЕФА 1992-1993

Купот на УЕФА во сезоната 1992-1993 било 22-рото издание на Купот на УЕФА.
Победник во ова издание бил италијанскиот клуб Јувентус кој во финалето бил подобар од германската Борусија Дортмунд со вкупен резултат 6-1, што претставува и победа со најголема гол-разлика во едно од финалињата кое се играле во два натпревари во историјата на настанот. За Јувентус тоа била трета титула во Купот на УЕФА, по успесите во сезоните 1976-1977 и 1989-1990.
1 Финале
1.1 Втор натпревар
''Јувентус победил со вкупен резултат 6-1.''
2 Екипа победник
Победник на Купот на УЕФА 1992-1993
Јувентус 3. титула
3 Поврзано
* УЕФА Лига на шампиони 1992/93
* Куп на победниците на куповите 1992-1993
* Суперкуп на УЕФА 1993
Дисненски замок

Дисненски замок е замок кој постоел во XIV-XVIII век. Се наоѓал на островот Замок во близина на водите на Дисна и Западнаја Двина во областа Миори во регионот Витебск.
1 Историја
Во хрониките на Ливонскиот ред се споменува околу 1374/1377 година. Во XIV-почетокот на XV век, служел како истурена станица на Полоцк на Западна Двина. По Битката кај Грунвалд, тој ја изгубил својата стратешка важност. За време на Ливонската војна од 1558-1583 година паднал во лоша состојба. 25 јули 1654 година бил окупиран од руските трупи. Замокот бил брзо обновен. Во 1655 година имало 14 кули и околу 40 воени орудија. На 10 април 1660 година, тој бил окупиран од трупите на Големото Војводство Литванија. Уништен е на почетокот на 18 век за време на Големата северна војна.
Чавдар (Софиска Област)

Чавдар (|Чавдар) — село во Западна Бугарија, административен центар на општината Чавдар во Софиската Област. Има население од околу 1.282 жители (2022).
1 Географија
Селото се наоѓа во Златишко-Пирдопската Котлина, во подножјето на Стара Планина, на 71 км од главниот град Софија во непосредна близина на градовите Златица и Пирдоп.
2 Историја
Во 1968 година, за време на археолошките истражувања, во атарот на селото покрај реката Тополница била ископана населена тумба, што откри дека овде постоел организиран живот уште пред 7.000 години. Изучувањето на чавдарската неолитска култура започнала во мај 1968 година и била завршена во 1980 година под раководство на праисторичарите од Археолошкиот завод и музеј проф. Георги Георгиев и К’нчо К’нчев. Откриена е исклучително вредна сликана керамика, која подоцна им била дадена на специјалисти за истражување.
Според некои историчари, во средниот век на месноста „Ќој Дере“ постоела бугарска населба Марково, за што се пишува во познатото Добрејшово евангелие од 13 век. Првата пишана информација за денешното село датира од 1430 година во османлиски регистар на тимари, зеамети и хаси од Никополскиот санџак. Запишан е под името Коланлар (произлезено од множина на турскиот збор kolan - „коњ“, т.е. место со многу коњи, пасиште за коњи), со 29 даночни обврзници - Јуруци.
Во 1899 година селото било преименувано во Радославово во чест на д-р Васил Радославов, кој тогаш бил лидер на владејачката Либерална партија. По формирањето на комунистичката власт во 1946 година, Радославово е преименувано во Чавдар, кое име го носи до денес.
Псел (река)

Псел е река, лева притока на реката Днепар, која тече низ Русија и Украина.
Псел има должина од 717 км и одводен слив од сливното подрачје е 22.800 км<sup>2</sup>. Десниот брег на реката е висок и стрмен, за разлика од нискиот, лев брег. Нејзините периоди на замрзнување се движат од декември до крајот на февруари до почетокот на април.
1 Притоки
Следниве реки се притоки на реката Псел (од извор до устието):Илек (л), пена (л), Суџа (п), Боа констриктор (л), Рибица (л), Олешња (п), торба (п), Сироватка (локално неформално име Сага ) (л), Устја (л), Ворожба (л), Олшанка (л), Будилка (л), Бобрава (л), Веприк (л), Грун (л), Рашевка (л), Љутенка (л) , Грун-Ташан (п), Тух (л), Гнилица (л), Бакеје (л), Хорол (п), Говтва (л), Манжелија (п), Омелник (п), Беличка (п), Багачка ( стр).
2 Населби
Градови и градови сместени на реката се: Суми, Украина, административен центар на Сумиската област; Обојан, Курска област, Русија; и Хадјач, Полтава област, Украина.
2.1 Русија
* Белгородска област
** Округот Прохоровски
*** Пригорки, Верхњаја Олшанка, Средњаја Олшанка, Бугровка, Береговоје Второје, Прелестноје, Андреевка, Василевка, Јудинка, Кострома, Весиоли
** Округ Ивњански
*** Олховатка, Череново, Пешаноје, Самарино
* Курска област
** Обојански округ
***** Областа Беловски
*** Курочино, Курска област, Гочево, Стригосли, Бобрава, Лошаковка, Корочка, Пешаноје, Суходол, Гири, Белица, Курск
** Округот Суджански
*** Спалноје, Борки, Фансеевка, Куриловка, Гујево, Горнал
2.2 Украина
* Сумиска област
** Краснопилија Рајон
*** Запсилија, Миропилја, Велика Рибицја, Хрунивка
** Суми Рајон
*** , Велика Чернеччина, Зелењи, Хомине, Суми Рејон, Суми, Барвинкове
** Лебедин Рајон
*** Червоне, Низи, Патриотивка, Кердилившчина, Старонове, Бишкин, Токари, Кулики, Курган, Червлене, Пристајлове, Боброве, Камјане
* Полтава област
** Округот Хадјач Плишивец, Дучинци, Броварки, Гадијач, Велбивка, Мали Будиша, Соснивка, Рашивка, Шумарство, Мелници, Транспорт, Мала Обухивка Округот Мирхород
*** Велика Обухивка, Панасивка, Савинци, Велики Сорочинци
** Шишаки Рајон
*** Мали Перевиз, Покровске, Баранивка, Великиј Перевиз, Шишаки, Јарески, Нижни Јарески
** Велика Багачка област Псилске, Велика Багачка, Харнокут, Лугове, Џубившчина, Краснохоривка, Герусивка, Балаклија, Колосивка, Остапие, Запсилија, Пидхирија
***** Решетиливка Рајон
*** Сухорабивка
** Округ Глобин
*** Поивка, Заможне, Манжелија, Ламане
** Округ Козелшчина
*** Плавни, Прилипка, Киселивка, Ховтва, Захребелја, Јурки, Нижња Мануиливка, Писки, Книшивка
** Кременчук Рајон
** Хоришни Плавни
*** Кузменки, Кјашки,
3 Флора и фауна
Фауната на реката Псел вклучува зајаци, лисици, елени и диви свињи, дабари. Има голема разновидност на птици, како дива патка, сива чапја. По должината на реките има шумски површини, претежно листопадни дрвја. На песочните површини на брегот има и четинари. Има и бројни ливади.
Во реката се среќаваат околу 50 видови риби како што се крстовиден, платика, тенч, роуч и др. Има и сом, штука, костур.
Гагара

Гагара е река во Азија, најзастапената притока на Ганг. Тече низ Кина, Непал и Индија. Должината на реката е 950 км, а површината на сливот е 127.950 км².
Во Кина се нарекува ''Кункехех''. Тука се и имињата ''Конгчуе'', ''Манчу'', ''Жикиаохе'' (на територијата на Кина), ''Хумла-''Гагара (на територијата на Непал).
Изворот се наоѓа во јужниот дел на Тибетската висорамнина во близина на езерото Мапам Јумцо. Во длабоката долина наречена Карнали, реката ги преминува Хималаите и влегува во Индоганшката низина, каде што се спојува со реката Сарда, формирајќи ја Гагара.
Таа е најдолгата и најголемата река во Непал. Реката се напојува со снежен ледник во горниот тек и дожд во долниот тек. Во пролетниот и летниот период се поплавува, често се случуваат големи поплави.
Водите на Гагара се користат за наводнување. Реката е пловна под градот Ајодја, во долниот тек се наоѓа градот Фајзабад.
1 Притоки
Најголемите притоки од устието до изворот:
; Индија
* ← Мал Гандак
* ← Рапти
* ← Кувана
* → Сарда
; Непал
* ← Бери
* → Мрежи
* ← Мугу Карнали
2 Тек на реката
Гагара извира на северните падини на Хималаите во Тибет под името Карнали, во ледниците на Мапчачунго, на надморска височина од околу 3962 метри надморска височина. Реката тече на југ низ една од најоддалечените и најмалку истражените области на Непал. Реката Сети чија должина е 202 км, се исцедува во западниот дел од сливот и се влева во Гагара во областа Доти северно од ридот Дундрас. Друга притока, 264км долга Бери, извира во западниот дел на Даулагири Химала и и се влева во источниот дел од сливот, влевајќи се во Гагара недалеку од Куинегат во Суркет.
Сечејќи кон југ преку ридовите Сивалик, се дели на две гранки, Герува лево и реката Кауријала десно во близина на Чисапани за повторно да се спои јужно од индиската граница и да ја формира вистинската Гагара. Други притоки што извираат од Непал се Западен Рапти, Сарда (или Махакали) и малиот Гандак. Тече југоисточно низ државите Утар Прадеш и Бихар за да се спои со Ганг низводно од градот Чхапра, по тек од 1080км. Реката Сарју е наведена да биде синоним за модерната река Гагара или како нејзина притока.
Реката Гагара го открива најстариот дел од ридовите Сивалик во Непал. Остатокот од магнетизацијата на силтните и песочниците во оваа група укажува на старост на таложење помеѓу 16 милиони и 5,2 милиони години.
Љупчански замок

Љупчански замок (|Любчанскі замак) — резиденцијален замок на семејството Раѓивиловци на левиот брег на реката Неман кај Љубча во близина на Наварадак, Белорусија.
Замокот го започнал својот живот во 1581 година како утврдена резиденција на Јан Кишка, моќен калвинистички магнат. Имало дрвени ѕидови, една камена кула и бил опкружен со ровови од три страни, а четвртата страна бил заштитен од реката.
Замокот подоцна преминал во сопственост на Јануш Раѓивил, Големиот хетман на Литванија, кој го проширил замокот додавајќи три камени кули. Во 1655 година бил заземен и уништен од бунтовните Козаци под водство на Иван Золотаренко.
Само барбиканот и уште една кула останале да стојат по упадот на Козаците. Напуштениот имот неколку пати ги менувал сопствениците, останувајќи незакупен до средината на XIX век, кога на теренот била изградена палата на готската преродба.
Имотот на Љубчанскиот замок претрпел голема штета за време на двете светски војни. Палатата била сведена на школка во 1914 година и била преуредена во училишна зграда од страна на Советите во 1947 година. На почетокот на XIX век, некои од ѕидовите на замокот биле повторно изградени од тим волонтери.
Замок Фридленд

Фридленд е средновековен замок сместен на територијата на современиот град Правдинск, Калининградската Област.
1 Историја
Датумот на основање на замокот Фридленд на реката Але се смета за 1312 година. Во 1347 година Фридленд бил заземен и уништен од Литванците.
По враќањето на Фридленд под контрола на Тевтонскиот ред, околу градот бил подигнат ѕид на тврдина, рововите биле проширени и продлабочени, биле изградени две моќни кули на југозапад и северозапад и две мали кули на југ. На западната и источната страна на Фридланд биле подигнати градски порти, кои вршеле и одбранбена функција. Источната порта, наречена Алетор, била урната во 1793 година. Западната порта, наречена Домнаутор во 1895 година, била купена за отпад. На почетокот на 16 век, на северната страна на Фридленд, била подигната двојна Мелничка порта со две кули со различна висина и ширина, урната во 1862 година.
До крајот на 1720-тите, утврдувањата на Фридланд престанале да ја исполнуваат својата намена: рововите беа делумно пополнети, станбените згради биле прикачени на градските ѕидини.
Остатоците од ѕидините на тврдината и западниот ров преживеале до почетокот на 21 век.
Замок Керолин

Замокот Керолин ''( |Каралінскі замак )'' се наоѓал на периферијата на Пинск Каролина. Основана од големиот маршал на Големото Војводство Литванија, принцот Јан Карол Долски, кој во 1690 година добил земја во близина на Пинск од Сејмас. Таму го изградил предградието Каролин, замок кој имал и воени и репрезентативни функции, а спроти него била црквата Св. Чарлс Боромеан.
Замокот бил изграден во нео-италијанскиот фортификациски систем, со правоаголен план, со димензии 76 м на 38 м на 46 м на 76 м. Двата јужни бастиони гледале на реката Припјат и биле мали по големина. Пред замокот имало ров широк до 9 м со подвижен мост. На детето стоела палатата како сопственик на замокот.
По смртта на Јан Долски, замокот го наследиле принцовите Вишневецки. Замокот бил уништен во 1706 година од трупите на шведскиот крал Чарлс XII. Урнатините на замокот опстанале до почетокот на 20 век. До денес преживеал само подземен премин преку кој се оди до бастионите.
Челопеч

Челопеч (|Челопеч) — село во Западна Бугарија, административен центар на општината Челопеч во Софиската Област. Има население од околу 1.750 жители (2022).
1 Географија
Селото се наоѓа во планинско подрачје, 75 километри источно од главниот град Софија. Низ селото минуваат Подбалканскиот пат и пругата Софија—Бургас.
2 Историја
Во земјиштето на Челопеч, во локалитетите „Гинова могила“ и „Градиште“, биле пронајдени остатоци од населби и градежи кои датираат од античко време. Името на населбата за прв пат се појавува во зачуваните турски документи од 1430 година. Се претпоставува дека постоела за време на Второто Бугарско Царство или е создадена непосредно пред падот на Бугарија под османлиска власт.
3 Eкономија
Челопеч е едно од најголемите и најбогатите наоѓалишта на бакар-злато-пирит во Европа. Рударството е главна индустрија, што е една од причините за добрата економска состојба на општината.
Замoци Кобрин

Кобринските замоци се комплекс од дрвени одбранбени и административни структури кои постоеле во градот Кобрин во 16-18 век. Веројатно, првиот замок Кобрин ( детинети ) бил основан во 11 век од наследниците на киевскиот принц Изјаслав на островот на сливот на реките Кобринка и Мухавец . Земјените насипи што останале од замоците биле урнати во 1880-тите за време на поставувањето на автопатот Москва - Варшава.
1 Карактеристично
Изгледот на замоците и нивната опрема може да се замисли врз основа на материјали од пописот од 16 век. Утврдувањата се состоеле од Долниот („рид“) и Горниот (Високи) замоци. Влезот во Долниот замок го блокирала Кобринка. Преку реката бил изграден мост, чиј последен распон се кревал. Од двете страни мостот завршувал со кули - порти. Долниот замок бил заштитен со 5 кули, городни и паркани . Во една од кулите имало воденица.
Горниот замок бил одделен од долниот со ров. Мостот над ровот се потпирал на кулата-портата на Горниот замок. Се кревал и последниот распон на мостот. Горниот замок имал и 5 кули (со порти), городни и паркани. Тие сместувале платформи со стрели покриен бил со ќерамиди. Сите кули биле покриени со ќерамиди.
Според инвентарот од 1597 година, облеката на замокот се состоела од 2 топови и 5 серпентини. Од огненото оружје имало 16 пушки, 17 пиштоли и 2 знаци.
Аеродром Бела Црква

Аеродром Бела Црква ― аеродром сместен во близина на гратчето Бела Црква во Србија, 4 километри западно од градската железничка станица, во селото Црвена Црква.
Градби кои ги содржи аеродромот се пристанишни и обучувачки летови на авиони и едрилици, скокови со падобран. Според НОТАМ, овој аеродром не ги исполнува критериумите за аеродром од мај 2008 година.
Замок Гердауен

Замокот Гердауен е замок на Тевтонските витези, изграден во 1315 година и се наоѓа во модерното село Железнодорожни.
1 Историја
Замокот бил основан од командантот Јоханес фон Винунген. Изградбата ја водел Königsberg Komtur Heinrich von Isenber .
Замокот бил осветен на денот на светите Петар и Павле во 1325 година.
Во 1347 година, војската на Олгерд се приближила до портите на тврдината, но не се осмелила да ја нападне.
Од 1678 година никој не живеел во замокот. Во 19 век му била продадена на баронот фон Ромберг, чиј син ги срушил старите згради и изградил имот, кој наследил само визби од замокот. Откако замокот бил продаден на Алфред фон Јансен, кој живеел во него до 1945 година.
За време на Втората светска војна имотот бил малку оштетен, но до почетокот на 21 век биле зачувани портата, урнатините на западното крило и обновениот бунар со шталата.
Од 1947 година, во шталата била сместена ветеринарна амбуланта. Подрумите на замокот, откриени под зградата, не биле користени на никаков начин.
Кон крајот на седумдесеттите години на дваесеттиот век, филмот „Долги милји војна“ на филмското студио им. НО. П. Довженко.
Во 1990 година, урнатините на замокот биле изнајмени од семејство на претприемачи кои планирале да го обноват во хотел со ресторан. Меѓутоа, поради финансиската криза во 1991 година, работата запрела .
Во 1999 година, аголот на подрумот се урнал. Во 2000 година се урнал дел од ѕидот на ветеринарната болница.Со уредба на Владата на Калининградската област од 23 март 2007 година, замокот добил статус на објект на културно наследство од регионално значење.
2 Поврзано
* Замоци на Калининградската област
* Железничка
Аеродром Бадахос

Аеродром Бадахос (|Aeropuerto de Badajoz ) ― аеродром кој се наоѓа на 13 км источно од Бадахос, град во Екстремадура, Шпанија и 45 км западно од Мерида, главниот град на истата автономна заедница. Аеродромот е поврзан со двата града со автопатот А-5. Аеродромот ја дели својата писта и контролната кула со воздухопловната база Талавера ла Реал (|Base Aérea de Talavera la Real), воздухопловна база на шпанските воздушни и вселенски сили, именувана по блиската општина Талавера ла Реал.
Аеродром Никшиќ

Аеродром Никшиќ (црногорски: Аеродром Никшић), или Аеродром Капино Поле (црногорски: Аеродром Капино Поље) ― спортски аеродром сместен во близина на Никшиќ, Црна Гора.
1 Историја
Аеродромот бил изграден како мала писта со една тревна писта за време на Кралството Југославија. На 14 април 1941 година, кралот Петар II Караѓорѓевиќ го искористил аеродромот за да ја напушти земјата, избегнувајќи ја инвазијата на силите на Оската. Во септември 1948 година, тој бил користен како станица за пренос на првите 6 спитфаери од Чехословачка во Израел, со што одиграл мала улога во Арапско-израелската војна во 1948 година. Во времето на СФРЈ, аеродромот бил значаен центар за обука за падобранство.
По распадот на Југославија, аеродромот бил во употреба, служејќи претежно како авионска патека за едрилици за ентузијастите во месниот авијациски клуб. Аеродромот бил избран да биде домаќин на Светското првенство во падобранство на Меѓународната воздухопловна федерација во 2010 година, и неговата писта била асфалтирана, со должина зголемена на 1.450 метри. Со оваа најнова надградба, се очекува аеродромот да добие статус на меѓународен аеродром, за да може да ги задоволи потребите на општата авијација.
2 Аеродром за патници
Во моментов на аеродромот кај Никшиќ нема патнички терминал и редовен воздушен сообраќај. Ова е втора по големина општина во Црна Гора, може да има работен патнички аеродром. Во тек е изградбата на аеродромот Капино Поле во Никшиќ. Месните власти очекуваат наскоро да ја завршат изградбата на контролната кула и управната зграда. Се надеваат дека во блиска иднина ќе најдат соодветен партнер и ќе го опремат аеродромот за сообраќај.
Стела (филм)

„''Стела''“ — македонски филм од 2020 година, во режија на Стојан Вујичиќ.
1 Улоги
Глумец, Улога
Тони Михајловски, Христо
Дејан Лилиќ, Александар
Симеон Мони Дамевски, Тошо
Петар Маниќ, Никола
Виолета Шапковска, Баба
Христина Поповиќ, Ана