Ин виво

Ин виво (|in vivo - „во живо“) — истражувачки опити во кои ефектите на различни биолошки ентитети се тестираат врз цели живи организми, обично животни, вклучувајќи ги луѓето и растенијата. Ова е различно од делумните биопсии или набљудувања на мртви организми или истражувања in vitro („во стакло“), т.е. во лабораториски услови, со употреба на епрувети, Петриеви садови итн.
Примери за истражување ин виво:
патогенезата на болеста во однос на ефектите од бактериска инфекција со ефектите од прочистени бактериски токсини;
развој на антибиотици, антивирусни лекови и нови лекови воопшто;
нови хируршки процедури итн.
Според тоа, тестирањето врз животни и клиничките испитувања се главните елементи на истражувањето ин виво. Тестирањето ин виво се користи почесто отколку in vitro, бидејќи е посоодветно за набљудување на целокупните ефекти од соодветните опити.
Важноста на истражувањата ин виво ја покажале англискиот микробиолог Хари Смит и неговите колеги во средината на 1950-тите. Тие откриле дека стерилните серумски филтрати од животни заразени со Bacillus anthracis биле многу токсични за другите животни, додека екстрактите од течни култури на истиот организам одгледувани in vitro не биле. Ова откритие на токсин од антракс со употреба на ин виво експерименти имало големо влијание врз истражувањето на патогенезата на заразните болести. Максимата in vivo veritas („во живото е вистината“) се користи за да се опише овој вид тестирање и е поврзана со познатата латинска поговорка In vino veritas („во виното е вистината“).
1 Однос in vivo - ex vivo
Во микробиологијата, in vivo почесто се користи кога експериментирањето се врши на живи изолирани клетки, отколку во цел организам. (На пример, во клеточни култури добиени од биопсија.) Во оваа ситуација, поспецифичен поим е ex vivo. Кога клетките се изучуваат надвор од целиот организам, како и други индивидуални, тестирани или анализирани делови, ова е познато како in vitro.
2 Нивоа на блискост до природната состојба
Латинските изрази што се користат за да се опише блискоста на поставеноста на опитот во лабораторија до природната состојба се:
In natura („природно“), точната природна состојба
In vivo („во живо“), со живо суштество (обично целиот организам, во контролирана средина)[7]
Ex vivo („надвор од живо“), со дел од живо суштество (обично ткива, органи или клетки)
In vitro („во стакло“), обично или клеточна култура или мешавина од супклеточни компоненти (нарушена клетка, прочистени биомолекули)
Различните подобласти на биологијата имаат тенденција да го користат секој збор различно. Значајни варијации од горенаведеното се:
Токсиколозите го групираат ex vivo во in vitro: сите податоци што не се добиени со користење на цело животно се in vitro.
Молекуларните биолози што работат на едноклеточни организми може да се однесуваат на жива микробна култура како in vivo, резервирајќи in vitro за системи без клетки.
Исто така, постојат случаи на култури на клетки од цицачи кои се нарекуваат in vivo.
3 Примена
Според Кристофер Липински и Ендру Хопкинс во „Правилото на петте“ на Липински, кое прашува дали целта е да се открие лек или да се стекне знаење за биолошките системи, природата и својствата на хемиските супстанции не можат да се разгледуваат независно од системот во кој се тестираат. Компонентите што се врзуваат за изолирани рекомбинантни протеини се едно; хемиските алатки што можат да ја нарушат клеточната функција се друго, а фармаколошките агенси што можат да толерираат живи организми и да ги нарушат нивните системи се друго. Доколку било лесно да се утврдат својствата потребни за развој на супстанција што делува in vitro за да биде активна in vivo, откривањето лекови би било сигурно и би овозможило производство.
4 Поврзано
*''In ovo''*''In papyro''*''In silico''*''In simulacra''*''In situ''*''In utero''*''In vitro''*''In vivo'' imaging
* Вивисекција