Сирија

Сирија (|سورية) — држава во Југозападна Азија која граничи со Либан на југозапад , Средоземното Море на запад, Турција на север, Ирак на исток, Јордан на југ, и Израел на југозапад. Земјата имаплодни рамнини, високи планини и пустини и е дом на различни етнички и религиозни групи, вклучувајќи ги и Сириските Арапи, Грци, Ерменци, Асирци, Курди, Черкези, Мандејци и Туркемени. Религиозни групи вклучуваат сунити, христијани, алавити, друзи, исмаили, манданци, шиити, евреи. Сунитите ја сочинуваат најголемата религиозна група во Сирија.
Сирија е унитарна република составена од 14 гувернери и е единствената земја која политички го поддржува Баасизмот. Таа е членка Обединетите Нации, Движењето на неврзаните и е суспендирана од Арапската лига во ноември 2011 година и Организацијата за исламска соработка, и од Средоземната Унија.
Терминот „Сирија“ порано се однесувал за целиот регион Левант, но денес оваа држава се наоѓа на територијата на неколку стари кралства и империи кои порано опстојувале и биле дел од старата Сирија. Дамаск, денешниот главен град на државата, бил главен град и на стариот Омејадски Калифат, како и седиште на Мамелучкиот Султанат. Дамаск се смета за еден од најстарите градови со постојана населеност во светот.
Денешната држава Сирија е создадена, првично, како француски протекторат, но во април 1946 година Сирија ја прогласила својата независност и станала независна парламентарна република. Пост-воениот период бил исто така исполнет со поголем број воени дејствија и бунтови кои се одвивале во периодот од 1949 до 1970 година. Уште од 1962 година, светските организации за човекови права ја сместуваат Сирија во групата на земји со недемократско владеење.
Сирија е владеена од партијата ''„Бат“'' уште од 1963 година, иако всушност со државата владее мала група воени и политички челници. Моментален претседател на Сирија е Башар ел-Асад, кој е на таа позиција по вторпат. Башар ал-Асад е син на Хафиз ал-Асад, претседател на Сирија од 1970 до 2000 година. Државата имала важна улога во регионалната политика, особено во конфликтите на Израел со арапските држави.
Од март 2011 година, Сирија е вовлечена во вооружен конфликт, при што голем број земји во регионот и пошироко се вклучени воено или на друг начин. Како резултат на тоа, голем број на самопрогласени политички ентитети се појавиле на сириска територија, вклучувајќи ја и Сириската опозиција, Рохава, Тахрир ел-Шам
и Исламската држава Ирак и Левант. Сирија е рангирана како последна на Глобалниот индекс на мирот, поради што стана најнасилна земја во светот поради војната. Војната убила повеќе од 570.000 лица, предизвикала 7,6 милиони внатрешно раселени лица (проценка на УНХЦР од 2015 година) и повеќе од 5 милиони бегалци (во јули 2017 година регистрирани од УНХЦР).
Главен град на Сирија е Дамаск, но најголем град во државата е Алеп. Вкупната површина на Сирија изнесува 185.180 км<sup>2</sup> каде живеат околу 22.198.110 жители. Околу 80% од населението на Сирија се Арапи, додека остатокот вбројува Курди, Ерменци и Туркмени. Службен јазик во државата е арапскиот, додека најголема религија е исламот.
Од Арапската пролет во 2011 година, Сирија е вовлечена во повеќестрана граѓанска војна, со вмешаност на различни земји, што доведе до бегалска криза каде што повеќе од 6 милиони бегалци беа раселени од земјата. Исламската држава . милитантната група зазеде многу сириски градови во 2014-2015 година, како одговор на што САД започнаа меѓународна коалиција која територијално ја порази ИД во Сирија. Потоа, три политички субјекти - Сириската привремена влада, Сириската влада за спас и Рожава - се појавија на сириска територија за да го оспорат владеењето на Асад. Кон крајот на 2024 година, коалицијата на опозициските офанзиви доведе до заземање на неколку големи градови, вклучувајќи го и Дамаск, и пад на режимот на Асад.
1 Потекло на поимот
Името ''„Сирија“'' доаѓа од старогрчкиот збор за Сиријците „el“ ''(Syrioi)'', термин кои Старите Грци го користеле и за Асирците. Некои научници веруваат дека старогрчкиот збор за Сиријците потекнува од зборот „el“, ''(Асирија)'', кој пак доаѓа од акадискиот збор ''Aššur''. Според други, терминот „Сирија“ доаѓа од називот ''„Сирион“'', име кое го користеле Сидонците за планината Хермон.
2 Историја
2.1 Антички период
Од околу 10.000 п.н.е., Сирија била една од центрите на неолитската култура (позната како Предкерамична неолитска култура А), каде што земјоделството и сточарството се појавиле за првпат во светот. Следниот неолитски период (Предкерамична неолитска култура Б) е претставен со правоаголни куќи преку Мурејбетската култура. Во времето на пред-керамичкиот неолит, луѓето користеле садови направени од камен, гипс и вар (Vaisselle blanche). Наодите на обсидијанските алатки од Анадолија се докази за рани трговски односи. Градовите на Хамоукар и Емар играле важна улога во доцното неолитско и бронзено време. Археолозите докажале дека цивилизацијата во Сирија е една од најстарите на Земјата, на која можеби му претходат само оние на Месопотамија.
2.1.1 Ебланци и Аморити
Најраната регистрирана домородна цивилизација во регионот била Кралството Ебла во близина на денешен Идлиб, северна Сирија. Се смета дека Ебла била основана околу 3500 п.н.е., и постепено го изградила своето богатство преку трговијата со месопотамиските држави Сумер, Асирија и Акад, како и со народите од Мала Азија. Подароци од фараоните, откриени при ископувањата, го потврдуваат контактот на Ебла со Египет.
Едни од најраните пишани текстови од Сирија е договор за трговија меѓу везирот Ибриум на Ебла и нејасно царство наречено Абарсал од околу 2300 п.н.е. Научниците веруваат дека ебланскиот јазик е еден од најстарите познати пишани семитски јазици по Акадскиот јазик. Неодамнешните класификации на јазикот покажале дека тоа е источен семитски јазик, тесно поврзан со акадскиот јазик.
Ебла била ослабена од долгата војна со Мари, и целата Сирија станала дел од месопотамиското Акадско Царство откако Саргон од Акад и неговите внуки на Нарам-Син ја завршиле доминацијата на Ебла над Сирија во првата половина на 23 век п.н.е.
До 21 век п.н.е., Хуритите ги населиле северните делови на Сирија, додека во остатокот од регионот доминирале Аморитите, а Сирија била наречена Амурска земја од нивните асиро-вавилонски соседи. Северозападниот семитски јазик на Аморитите е најстариот од Хананските јазици. Мари се проширила во текот на овој период. Угарит, исто така, се појавил во ова време, околу 1800 п.н.е., блиску до модерната Латакија. Угаритскиот бил семитски јазик, лабаво поврзан со Хананските јазици, и ја развил угаритската азбука, која се смета за најраната позната азбука на светот. Царството на Угаритите преживеало сè до неговото уништување од страна на индоевропски Морски народи во 12 век п.н.е.
Јахад (модерниот Алеп) доминирал во северна Сирија два век а, иако Источна Сирија била окупирана во XIX и XVIII век п.н.е. од страна на Старото Асирско Царство управувано од династијата Аморит и од Вавилонската империја која била основана од Аморитите. Јахад бил опишан како најмоќната држава на Блискиот Исток и имал повеќе вазали. Градот го наметнал својот авторитет над Алалах Катна,, и долината на Еуфрат до границите со Вавилон.
Од тоа време Сирија станала битка за различни странски царства, како оние на Хетите, Египет, Асирија и Вавилон. Египет првично окупирал голем дел од јужниот дел на земјата, додека Хетите и Митаните, поголемиот дел од северот. Сепак, Асирија на крајот ја добила земјата.
2.1.2 Арамејци и Фенекијци
Во околу 14 век п.н.е., во областа се појавиле различни семитски народи, како Сутенци, кои дошле по неуспешниот конфликт со Вавилон на исток, како и Арамејците. Во следниот период продолжила Битката за контрола на територијата на денешна Сирија. Египет војувал со Хетите за контрола врз западна Сирија; борбите го достигнале својот зенит во 1274 п.н.е. со Битката кај Кадеш. Западот останал дел од територијата на Хетитите до нејзиното уништување во 1200 п.н.е., додека источната Сирија во голема мера станала дел од Средното Асирско Царство, кое исто така анексирало голем дел од запад за време на владеењето на Тиглат-Пилесер I (1114-1076 п.н.е.)
Со уништувањето на Хетитите и падот на Асирија кон крајот на 11 век п.н.е., племињата на Арамејците се здобиле со контрола над голем дел од внатрешноста, државите-градови како Бит Бахијани, Арам-Дамаск, Хама, Арам-Рехоб, Арам-Нахараим, и Лухут. Од овој момент, регионот станал познат како Арамеја или Арам. Исто така, постоеше и синтеза меѓу семитските Арамејци и остатоците од индоевропските Хетити, со основањето на голем број држави со седиште во северниот дел на централниот дел на Арам (Сирија) и јужната Средна Азија (современа Турција.
Хананската група позната како Феникијци доминирала на бреговите на Сирија, (исто така и со Либан и северна Палестина) од 13 век п.н.е., основајќи градови-држави како Амит, Симира, Арвад, Палтос, Рамита и Шукси. Од овие крајбрежни региони, тие на крајот го прошириле своето влијание низ Средоземното Море, вклучувајќи ги и градењето на колониите во Малта, Сицилија, Пиринејскиот Полуостров (модерна Шпанија и Португалија) и крајбрежните области на Северна Африка и најзначајната Картагина во денешен Тунис во 9 век п.н.е., што подоцна станала центар на една голема империја, која била освоена од Римското Царство.
Сирија и западната половина на Блискиот Исток биле вклучени во составот на Новото Асирско Царство (911 п.н.е. - 605 п.н.е.). Асирците го вовеле староарамејскиот јазик како лингва франка од нивната империја. Овој јазик останал доминантен во Сирија и целиот Близок Исток до освојувањето на арапските муслимани во VII и VI век од н.е. Асирците основале свои колонии на Сирија и Либан. Асирската доминација завршила откако земјата била зафатена од серија брутални внатрешни граѓански војни, проследени со напади од; Медијците, Вавилонците, Халдејците, Персијците, Скитите и Кимеријците. За време на падот на Асирија, Скитите разурнале и ограбиле голем дел од Сирија.
Асирското Царство било проследено со Новото Вавилонско Царство (605 п.н.е. - 539 п.н.е.). Во овој период, Сирија станала место за судири меѓу Вавилон и друга поранешна асирска колонија, онаа на Египет. Вавилонците, како и нивните асирски односи, победиле над Египет.
2.2 Класичен антички период
Ахеменидското Царство, основано од Кир Велики, ја присоединило Сирија заедно со Вавилонија во својата империја во 539 п.н.е. Персијците го задржале староарамејскиот јазик како еден од дипломатските јазици на Ахеменидското Царство (539 п.н.е. - 330 п.н.е.).
Сирија била освоена од Македонското Царство, под раководство на Александар Велики околу 330 п.н.е., и потоа станала провинција Коилесирија на Селевкидското Царство (323 п.н.е. - 64 п.н.е.), при што кралоотсе претставувал себеси како крал на Сирија и градот Антиохија бил главен град почнувајќи од 240 година.
Така, во овој период било воведено името „Сирија“. Првично името Асирија во северна Месопотамија било користено за да ја опише не само Асирија, туку и земјите на запад кои со векови биле под асирска власт. Така, во грчко-римскиот свет, и Сирија и Асирците на Месопотамија на исток биле нарекувани Сиријци, и покрај тоа што се различни народи сами по себе, конфузија која ќе продолжи во модерниот свет. На крајот, делови од јужната Селевкидска Сирија ги презеле Хасмонејците.
Сирија кратко време била под контрола на Ерменија од 83 п.н.е., со освојувањата на ерменскиот крал Тигран Велики, кој бил прифатен како спасител од Селевкидите и Римјаните од страна на сирискиот народ. Меѓутоа, Помпеј Велики, генерал на Римското Царство го зазел главниот град Антиохија и ја претворил Сирија во римска провинција во 64 п.н.е., со што ја прекинал ерменската контрола над регионот која траела две децении. Сирија просперирала под римско владеење, стратешки се наоѓала на Патот на свилата што и давало огромно богатство и значење, што ја направило бојно поле за римските и персиските соперници.
Палмира, богато, а понекогаш и моќно арамејско говорно царство, се појавило во северна Сирија во 2 век; Палмира воспоставила трговска мрежа што го направил градот еден од најбогатите во Римското Царство. На крајот на третиот век од н.е., кралот Луциј Септимиј Оденат го поразил персискиот цар Шапур I и го контролирал целиот римски исток, додека неговиот наследник и вдовица Зенобија го основала Палмирското Царство, кое на кратко владело со Египет, Сирија, Палестина, поголемиот дел од Мала Азија, Јудеја и Либан, пред да биде конечно ставено под римска контрола во 273 година.
Контролата на Сирија на крајот премина од Римјаните на Византијците, со падот на Римското Царство. Во голема мера арамејското население во Сирија за време на најславните времиња на Византија, најверојатно, не било надминато дури во 19 век. Пред арапското освојување во 7 век од н.е., најголем дел од населението било Арамејско, но Сирија исто така била дом на грчките и римските владејачки класи, Асирците сѐ уште живееле на североисток, Феникијците долж бреговите, и еврејските и ерменските заедници исто така постоеле во поголемите градови. Сириското христијанство се сметало за главна религија, иако помеѓу населението имало верници и на јудаизмот, митраизмот, манихејството, грчко-римската религија, ханаанската религија и месопотамиската религија. Сириското големо и просперитетно население ја направило Сирија една од најважните од римските и византиските провинции, особено во текот на 2 и 3 век.
Сиријците имале значителни количини на моќ за време на династијата Север. Сопруга на римскиот цар Септимиј Север била Јулија Домна, по потекло од градот Емеса (денешен Хомс), чие семејство имало наследни права на свештенството на богот Ел-Габал. Нејзините големи внуци, исто така, станале римски цареви. Уште еден римски цар, кој бил од Сирија, бил Филип Арапски кој е роден во Римска Арабија. Тој бил цар од 244 до 249,. За време на неговото владеење, тој се фокусирал на својот роден град Филипополис (денешен Шахба) и започнал многу градежни проекти за подобрување на градот, од кои повеќето биле прекинати по неговата смрт.
Сирија е значајна во историјата на христијанството; Павле од Тарс, попознат како апостол Павле, бил преобратен на патот кон Дамаск и се појавил како значајна фигура во христијанската црква во Антиохија во древна Сирија, од која тој останал на многу мисионерски патувања. (Дела 9: 1-43)
2.3 Средновековен период
2.3.1 Мухамедски период
Првата допир на Мухамед со народот и племињата на Сирија бил за време на инвазијата на Думат ел-Џандал во јули 626 година, каде што им наредил на неговите следбеници да ја нападнат Дума, бидејќи Мухамед добил разузнавачки информации дека некои племиња биле вклучени во грабеж и се подготвувале да ја нападнат Медина.
Вот Монтгомери тврди дека ова била најзначајната експедиција на Мухамед во тоа време, иако во примарните извори не добила никакво значење. Думат ел-Џандал бил на 800 километри од Медина, а Вот вели дека немало директна закана за Мухамед, освен можноста дека неговите комуникации со Сирија и снабдувањето на Медина ќе бидат прекинати. Вот вели: „Замислено е да се претпостави дека Мухамед веќе предвидел нешто за експанзијата што се случила по неговата смрт“, и дека брзиот марш на неговите војници мора „да ги импресионира сите оние што слушнале за неа“.
Вилијам Муир, исто така, верува дека експедицијата била важна бидејќи Мухамед со 1000 мажи стигнал до границите на Сирија, каде што далечните племиња го научиле неговото име, а политичкиот хоризонт на Мухамед бил проширен.
2.3.2 Исламски период
Кон 640 година, Сирија била освоена од арапската војска на Праведниот Калифат предводена од Халид ибн ел-Валид. Во средината на 7 век, династијата на Омејадите, тогаш владетели на царството, својот главниот град го преместиле во Дамаск. Моќта на земјата се намалила за време на подоцнежното владеење на Омејадите. Ова главно се должило на тоталитаризмот, корупцијата и револуциите што произлегле. Династијата потоа била соборена во 750 од династијата Абасиди, која го преместила главниот град во Багдад.
Арапскиот станал доминантен јазик, заменувајќи го грчкиот и арамејскиот јазик од византиската ера. Во 887 година, Тулунидите со седиште во Египет ја анектирале Сирија од Абасидите, а подоцна биле заменети со египетските Ихшидиди, а подоцна и од Хамданидите кои потекнувале од Алеп.
2.3.3 Крстоносен период
Сирија била поделена и контролирана од француски, англиски, италијански и германски господари меѓу 1098 и 1189 година за време на Крстоносните војни и земјите биле познати колективно како држави на крстоносците, меѓу кои главната во Сирија била Антиохија. Крајбрежниот планински регион, исто така, бил делумно зафатен од Низарите или т.н. Асасини, кои наизменично се соочувале со конфронтации и примирје со државите на крстоносците. Подоцна во историјата кога „''Низарите се соочија со обновените франкиски непријателства, добија навремена помош од Ајубидите''“.
По еден век на владеење на Селџуците, Сирија во голема мера била освоена (1175-1185) од курдскиот воен водач Саладин, основач на династијата Ајубиди во Египет. Алеп паднал во рацете на Монголското Царство во јануари 1260 година и Дамаск во март, но потоа монголскиот хан Хулегу бил принуден да го прекине нападот и да се врати во Кина за да се справи со спорот за наследство.
Неколку месеци подоцна, Мамелуците пристигнале со војска од Египет и ги порази монголските сили во Битката кај Ајн Џалут во Галилеја. Водачот на Мамелуците, Бајбарс, го направи Дамаск главен град на провинцијата. Кога умрел, моќта ја презел Калавун. Во меѓувреме, еден емир наречен Сункур ел-Ашкар се обидел да се прогласи за владетел на Дамаск, но тој бил поразен од Калавун на 21 јуни 1280 година и побегнал во северна Сирија. ел-Ашкар, кој се оженил со монголска жена, апелирал за помош од Монголското Царство. Монголците на Илханатот го освоиле градот, но Калавун го убедил ел-Ашкар да му се придружи, а тие се бореле против Монголците на 29 октомври 1281 година, во Втората битка кај Хом, која ја добиле Мамулците.
Во 1400 година, Тимур ја нападнал Сирија, освојувајќи ги Алеп и Дамаск по победата над војската на Мамулците. Жителите на градот биле масакрирани, освен занаетчиите, кои биле депортирани во Самарканд. Тимур, исто така, спровел специфични масакри на арамејските и асирските христијански жители, во голема мера намалувајќи го нивниот број. До крајот на 15 век, откривањето на поморскиот пат од Европа до Далечниот Исток ја прекинала потребата за копнен трговски пат низ Сирија.
2.4 Отомански период
Во 1516 година, Отоманското Царство го нападнал Мамелучкиот Султанат, освојувајќи ја Сирија и вклучувајќи ја во составот на своето царство. Отоманскиот систем не беше тежок за Сиријците, бидејќи Турците го почитувале арапскиот како јазик на Куранот и прифатиле да бидат бранители на верата. Дамаск бил направен како главен град на провинцијата, и како таков му припаднало местото за престој на безбројните аџии кои поминале низ градот, упатувајќи се кон Мека.
Отоманската администрација следела системкој довел до мирен соживот. Секое етно-религиозно малцинство - арапски шиитски муслиман, арапски сунитски муслиман, арамејски православен или сириски православен, грчки православен христијанин, маронитски христијан, асирски христијани, Ерменци, Курди и Евреи ги администрирал сите закони за личен статус и извршувале одредени граѓански функции.. Во 1831 година, Ибрахим-паша од Египет се одрекол од неговата лојалност кон царството и ја освоил Отоманска Сирија, заедно со Дамаск. Неговото краткорочно владеење над доменот се обидело да ја смени демографијата и социјалната структура на регионот: тој донел илјадници египетски селани населувајќи ги по низините на Јужна Сирија, повторно ја изградил Јафа, ги уништил селските бунтови и ги депортирал неверните племиња. Меѓутоа, до 1840 година тој морал да ја предаде областа на Османлиите.
За време на Првата светска војна, Отоманското Царство влегло во конфликтот на страната на Германија и Австроунгарија. На крајот, Отоманското Царство доживеало пораз и губење на контролата на целиот Близок Исток на сметка на Британското Царство и Француското Царство. За време на конфликтот, геноцидот против домородните христијански народи бил извршен од страна на Османлиите и нивните сојузници, како Ерменскиот геноцид и Асирскиот геноцид, од кои градот Деир ез-Зор, во Отоманска Сирија, бил последното одредиште на овие смртни маршеви. Во средината на Првата светска војна, двајца сојузнички дипломати тајно се согласиле за повоената поделба на Отоманското Царство во соодветни зони на влијание. Првично, двете територии биле разделени со граница која се движела речиси директно од Јордан до Иран. Меѓутоа, откривањето на нафта во регионот на Мосул непосредно пред крајот на војната довело до уште едно преговарање со Франција во 1918 година за да го отстапи овој регион до „зона Б„ или британската зона на влијание. Оваа граница била признаена на меѓународно ниво кога Сирија станала мандат на Лигата на народите во 1920 година и досега не се променила.
2.5 Француски мандат
Во 1920 година, краткотрајно независно Кралство Сирија било основано од Фејсал I од семејството Хашемити. Сепак, неговото владеење над Сирија завршило само по неколку месеци, по Битката кај Мејсалун. Француските војници ја окупирале Сирија подоцна истата година по конференцијата во Санремо и Лигата на нации предложила да ја стави Сирија под француски мандат.
Во 1925 година, на чело со султанот ел-Атраш избувнало востание револт што избувна на планината Џабал ел-Друзе и се проширило низ целата Сирија и делови од Либан. ел-Атраш победил во неколку битки против Французите. Франција испратила илјадници војници од Мароко и Сенегал, за да ги вратат изгубените територии а отпорот траел до пролетта 1927 година. Султанот ел-Атриш успеал да побегне со бунтовниците во Трансјордан и бил на крајот помилуван. Тој се вратил во Сирија во 1937 година по потпишувањето на сириско-францускиот договор.
Сирија и Франција започнале преговори за независност во септември 1936 година, а Хашим ел-Атаси станал првиот претседател избран за време на првата инкарнација на модерната Република Сирија. Сепак, договорот никогаш не стапил на сила бидејќи француското законодавство одбило да го ратификува. Со падот на Франција во 1940 година за време на Втората светска војна, Сирија стапила под контрола на Вишевска Франција сѐ додека сојузниците не ја окупирале земјата во битката Сирија и Либан во јули 1941 година. Континуираниот притисок од сириските националисти и Британците ги принудило Французите да ги евакуираат во април 1946 година, оставајќи ја земјата во рацете на републиканската влада што била формирана за време на мандатот.
2.6 Независна Сириска Република
Во мај 1948 година, сириските сили ја нападнале Палестина заедно со другите арапски држави и веднаш ги нападнале и еврејските населби. Нивниот претседател Шукри ел-Кувалат им наредил на своите војници „''да ги уништат ционистите''“. Целта на инвазијата била спречување на формирањето на Државата Израел. Поразот во оваа војна бил еден од неколкуте фактори за сирискиот државен удар од март 1949 година од полковникот Хусни ел-Заим, кој бил опишан како прво воено уништување на арапскиот свет од почетокот на Втората светска војна. По ова следело и уште еден државен удар од страна на полковникот Сами ел-Хинави, кој самиот бил повторно соборен од полковникот Адиб Шишакли, сите во истата година.
Шишакли на крајот му го укинал мултипартизмот, но самиот бил срушен со државен удар во 1954 година, а парламентарниот систем бил вратен. Сепак, до ова време, моќта сè повеќе се концентрирала во воената и безбедносната установа. Слабоста на парламентарните институции и лошото управување на економијата довеле до постојани немири. Овде преовладувале различни арапски националисти, сириски националисти и социјалистички движења. Особено вклучени биле верските малцинства, кои барале радикални реформи.
Во ноември 1956 година, како директен резултат на Суецката криза, Сирија потпишала пакт со Советскиот Сојуз. Ова дало потпора за комунистичкото влијание во владата, во замена за воена опрема. Турција потоа се загрижила за ова зголемување на силата на сириската воена технологија, бидејќи изгледало изводливо дека Сирија би можела да се обиде да го освои Искендерун. Единствено жестоките дебати во Обединетите нации ја намалиле заканата од војна.
На 1 февруари 1958 година, сирискиот претседател Шукри ел-Квалат и египетскиот Гамал Абдел Насер го објавиле спојувањето на Египет и Сирија, создавајќи Обединета Арапска Република и сите сириски политички партии, како и комунистите во неа, ги прекинале отворените активности. Во меѓувреме, група сириски офицери, вознемирени од лошата позиција на партијата одлучиле да формираат таен воен комитет; нејзините почетни членови биле потполковник Мухамад Умран, мајор Салах Џадид и капетанот Хафиз ел-Асад. Сирија се отцепила од сојузот со Египет на 28 септември 1961 година, по државен удар.
2.7 Баасистичка Сирија
Нестабилноста што следела по државниот удар од 1961 година кулминирала со државниот удар на 8 март 1963 година. Преземањето на власта било спроведено од членови на Партијата на арапските социјалистички партии Баас, предводени од Мишел Афлак и Салах ел-Дин ел-Битар. Новиот сириски кабинет доминирал од членовите на Баас..
На 23 февруари 1966 година, Воениот комитет извршил внатрепартиски пуч, го затворил претседателот Хафиз и на 1 март определил регионалистичка, цивилна влада на Баас. [71] Иако Нуредин ел-Атаси станал формален шеф на државата, Салах Џадид бил силен владетел на Сирија од 1966 до ноември 1970, кога бил соборен од ел-Асад, кој во тоа време бил министер за одбрана. Превртот довел до поделба во рамките на оригиналната панарапска партија Баас.
Во првата половина на 1967 година постоела воена состојба меѓу Сирија и Израел. Конфликтот довел до предвремени воздушни судири меѓу Израел и Сирија на 7 април. Кога избувна Шестдневната војна меѓу Египет и Израел, Сирија се приклучила на војната и го нападнал Израел. Во последните денови од војната, Израел го свртел своето внимание кон Сирија, освојувајќи две третини од Голанската Висорамнина за помалку од 48 часа. Поразот предизвикал расцеп меѓу Џадид и Асад околу тоа какви идни чекори треба да се преземат.
Несогласувањата се развиле меѓу Џаадид, кој го контролирал партискиот апарат и Асад, кој ја контролирал војската. Повлекувањето на сириските сили од 1970 година за помош на ПЛО за време на „Црниот септември“ со Јордан го одразило ова несогласување. Борбата со власта кулминирала со сириската револуција во ноември 1970 година, со бескрупулозно воено уништување што го поставил ел-Асад како најголемиот моќник во владата.
На 6 октомври 1973 година, Сирија и Египет ја започнале војната против Јом Кипур против Израел. Израелските сили за одбрана ги одбиле сириските сили и се пробиле подлабоко на територијата на Сирија.
Во почетокот на 1976 година, Сирија влегла во Либан, давајќи го почетокот на триесетгодишната сириска воена окупација. Во текот на следните 15 години граѓанска војна, Сирија се борела за контрола над Либан. Сирија останала во Либан до 2005 година.
Во доцните 1970-ти, Исламистичкото востание на Муслиманското братство било насочено против владата. Исламистите нападнале цивили и воен персонал. Востанието го достигнало својот врв во масакрот во Хама во 1982 година, кога околу 10.000 - 40.000 луѓе биле убиени од страна на редовните сириски војници.
Во голема промена во односите со другите арапски држави и со западниот свет, Сирија учествувала во американската војна во Персискиот Залив против Садам Хусеин. Сирија учествувала на мултилатералната Мадридска конференција од 1991 година, а во текот на 1990-тите години се вклучила во преговори со Израел. Овие преговори не успеале и немало директни сириско-израелски разговори по состанокот на претседателот ел-Асад со тогашниот претседател Бил Клинтон во Женева во март 2000 година.
Хафиз ел-Асад починал на 10 јуни 2000 година. Неговиот син, Башар ел-Асад бил избран за претседател на изборите. Во почетокот на неговото владеење започнала т.н. Дамаска пролет, но движењето беше задушено, затворајќи некои од неговите водачи. Во следниот период земјата се насочила кон некои пазарни реформи.
На 5 октомври 2003 година, Израел бомбардирал месност во близина на Дамаск, тврдејќи дека бил објект за обука на терористи за членови на исламски џихад. Во март 2004 година, сириските Курди и Арапите се судриле во североисточниот град ел-Камишли. Знаци на немири биле забележани во градовите Камишли и Хасаке. Во 2005 година, Сирија ја завршила својата окупација на Либан.
2.8 Граѓанска војна
Тековната Граѓанска војна во Сирија била инспирирана од револуциите на Арапската пролет. Таа започнала во 2011 година со мирни протести, проследена со наводно остри мерки од сириската армија. Во јули 2011 година, дезертерите на армијата го прогласиле формирањето на Слободната сириска армија и започнале да формираат борбени единици. Опозицијата доминирала помеѓу сунитските муслимани, додека водечките владини личности обично се поврзани со Алавитите. Според различни извори, вклучувајќи ги и Обединетите нации, до јуни 2013 година биле убиени дури 100.000 луѓе, вклучувајќи и 11.000 деца. За да избегаат од насилството, 4,9 милиони сириски бегалци побегнале во соседните земји Јордан, Ирак, Либан и Турција. Околу 450.000 сириски христијани ги напуштиле своите домови. До октомври 2017 година, околу 400.000 луѓе биле убиени во војната, според ООН.
3 Географија и клима
Сирија лежи меѓу ширините 32° и 38° С, и должини 35° и 43° Е. Климата варира поради влажниот средоземен брег, преку степската зона до сувите пустини на исток. Земјата се состои главно од суви висорамнини, иако северозападниот дел кој се граничи со Медитеранот е прилично зелен. Горна Месопотамија на североисток и Харан на југ се важни земјоделски површини. Еуфрат, најважната река во Сирија, ја преминува земјата на исток. Сирија е една од петнаесетте држави што ја сочинуваат таканаречената „Лулка на цивилизацијата“. Нејзината територија се протега на северозападно од арапската плоча.
Нафтата во комерцијални количини за првпат била откриена во североисточниот дел во 1956 година. Полињата се природно продолжување на ирачките полиња од Мосул и Киркук. Нафтата станала водечки природен ресурс во Сирија и главен извоз по 1974 година. Природен гас бил откриен во 1940 година.
4 Политички систем
Сирија формално е унитарна република. Сегашниот устав на Сирија, усвоен во 2012 година, ефикасно ја трансформира земјата во полупретседателска република поради уставното право за избор на поединци кои не се дел од Националниот прогресивен фронт. Претседателот е шеф на државата, а премиерот е шеф на владата. Законодавната власт, Советот на народите, е тело одговорно за донесување на закони, одобрување на буџетски средства и политика за дебатирање. Во случај на гласање за недоверба со просто мнозинство, премиерот треба да ја поднесе оставката на својата влада на претседателот. Две алтернативни влади формирани за време на Сириската граѓанска војна, Сириската привремена влада (формирана во 2013 година) и Сириската влада за спас (формирана во 2017 година), контролираат делови од северозападниот дел на земјата и делуваат спротивно на Сириската Арапска Република.
Извршната власт ја сочинуваат претседателот, двајцата потпретседатели, премиерот и Советот на министри (кабинет). Уставот бара претседателот да биде муслиман, но не го прави исламот државна религија. На 31 јануари 1973 година, Хафиз ал-Асад спровел нов устав, што довело до национална криза. За разлика од претходните устави, овој не барал претседателот на Сирија да биде муслиман, што довело до жестоки демонстрации во Хама, Хомс и Алеп во организација на Муслиманското братство. Тие го нарекле Асад „''непријател на Алах''“ и повикале на џихад против неговото владеење. Владата преживеала серија вооружени револуции од исламисти, главно членови на Муслиманското братство, од 1976 до 1982 година.
Уставот му дава на претседателот право да назначува министри, да објавува војна и вонредна состојба, да издава закони (кои, освен во случај на итност, бараат ратификација од Народниот совет), да прогласат амнестија, да го изменат уставот и да ги назначи државните службеници и воениот персонал. Според уставот од 2012 година, претседателот е избран од сириските граѓани на директни избори.
Законодавната власт на Сирија е еднодомниот народен совет. Според претходниот устав, Сирија не одржува повеќепартиски избори за законодавниот дом, а две третини од местата што автоматски се распределуваат на владејачката коалиција. На 7 мај 2012 година, Сирија ги одржала првите избори во кои учествувале партии надвор од владејачката коалиција. Седум нови политички партии учествувале на изборите, од кои Народниот фронт за промени и ослободување била најголемата опозициска партија. Вооружените антивладини бунтовници, сепак, избрале да не ги наведуваат кандидатите и ги повикале своите поддржувачи да ги бојкотираат изборите.
Од 2008 година претседателот е регионален секретар на партијата Баас во Сирија и водач на коалицијата Национален прогресивен фронт. Надвор од коалицијата се 14 незаконски курдски политички партии.
Судската власт во Сирија вклучува: Врховен уставен суд, Висок судски совет, судовите за државна безбедност. Исламската судска практика е главен извор на закони и сирискиот судски систем има елементи на отоманската, француската и исламската легислатива. Сирија има три нивоа на судови: првостепените судови, апелационите судови и уставниот суд, највисокиот трибунал во земјата. Религиозните судови се справуваат со прашања од личен и семеен закон. Врховниот суд за државна безбедност (ССКС) бил укинат од претседателот со законска уредба број 53 на 21 април 2011 година.
Законот за личен статус 59 од 1953 (изменет со Законот 34 од 1975 година) во суштина е кодифициран шеријат. Членот 3 (2) од Уставот од 1973 година прогласува исламска судска практика како главен извор на легислативата. Кодексот за личен статус се применува на муслиманите од страна на шеријатските судови.
Како резултат на тековната граѓанска војна, биле формирани различни алтернативни влади, вклучувајќи ја и Сириската привремена влада, Партијата на Демократската унија и локализираните региони регулирани со шеријатскиот закон. Претставниците на привремената влада во Сирија биле поканети да го преземат сириското место во Арапската лига на 28 март 2013 година и биле признати како „''единствен претставник на сирискиот народ''“ од неколку земји, вклучувајќи ги САД, Велика Британија и Франција.
Парламентарни избори се одржале на 13 април 2016 година во подрачјата под контрола на владата на Сирија, за сите 250 места во парламентот. Дури и пред да бидат објавени резултатите, неколку земји, вклучувајќи ги Германија, Соединетите Американски Држави и Обединетото Кралство, објавиле дека нема да ги прифатат резултатите, бидејќи резултатите не ја претставувале волјата на сирискиот народ. Меѓутоа, претставниците на Руската Федерација изразиле поддршка за резултатите на овие избори. Сирискиот систем на владеење се смета за недемократски од страна на северноамериканската НВО „Фридом хаус“.
4.1 Човекови права
Ситуацијата за човековите права во Сирија одамна претставува значајна загриженост кај независните организации како ''Хјуман рајтс воч'', кој во 2010 година земјата ја опишал како ''меѓу најлошите во светот''. Американскиот Стејт департмент преку финансирање на Фридом хаус ја рангирал Сирија како неслободна во својата годишна анкета.
Властите се обвинети за потиштување на демократијата и активистите за човекови права, цензурирање на мрежните места, задржување на блогери и наметнување забрани за патување. Произволен притвор, тортура и исчезнувања се широко распространети во земјата. И покрај тоа што уставот на Сирија гарантира родова рамноправност, критичарите велат дека законите ги дискриминираат жените и девојките. Покрај тоа, тој, исто така, дава попустливост за т.н. убиство на честа. Од 9 ноември 2011 година за време на востанието против претседателот ел-Асад, Обединетите нации известиле дека од вкупно 3500 смртни случаи, над 250 смртни случаи се деца на возраст од 2 години и дека момчињата на возраст од 11 години биле силувани од службеници за обезбедување. Луѓето кои се спротивставуваат на владеењето на претседателот Асад тврдат дека повеќе од 200, главно цивили, биле масакрирани и околу 300 биле повредени во Хама во гранатирањето од страна на владините сили на 12 јули 2012.
Во август 2013 година, владата била осомничена за употреба на хемиско оружје против своите цивили. Американскиот државен секретар Џон Кери изјавил дека е „неспорно“ дека хемиското оружје се користело во земјата и дека силите на претседателот извршиле морално опседување против својот народ. „''Не правете грешка''“, изјавил Кери. „Претседателот Обама верува дека мора да има одговорност за оние кои ќе го користат најужасното оружје во светот против најранливите луѓе во светот. Ништо денес не е посериозно и ништо не добива посериозен надзор“.
Законот за вонредни состојби, кој фактички ги укинал повеќето уставни заштитни мерки, бил во сила од 1963 до 21 април 2011 година. Укинувањето било оправдано од страна на владата во однос на континуираната војна со Израел над Голанската Висорамнина.
Во август 2014 година, шефот на ООН за човекови права, ја критикувал меѓународната заедница поради нејзината ''парализа'' во справувањето со повеќе од тригодишната граѓанска војна што ја зафатила земјата, која до 30 април 2014 година резултирала со 191.369 смртни случаи со воени злосторства, со целосно неказнивост на сите страни во конфликтот. Малцинските Алавити и христијани сè повеќе се насочени против исламистите и други групи кои се борат во сириската граѓанска војна.
Во април 2017 година, американската морнарица спровела ракетни напади против сириската воздухопловна база, која, наводно, била користена за спроведување на напад со хемиско оружје врз сириските цивили, според американската влада.
4.2 Војска
Претседателот на Сирија е главен командант на Сириските вооружени сили, со околу 400.000 војници по мобилизацијата. Војската е регрутирана сила; мажите служат во војската по достигнувањето на 18-годишна возраст. Со текот на времето, задолжителната воена служба се намалила во 2005 година од две и пол години до две години, во 2008 година на 21 месец и во 2011 година до година и половина. Околу 20.000 сириски војници биле распоредени во Либан до 27 април 2005 година, кога последните три сириски војници ја напуштиле земјата по три децении.
Распадот на Советскиот Сојуз, како главен извор на обука, материјал и кредитирање за сириските сили, можеби ја забавило способноста на Сирија да се стекне со модерна воена опрема. Земјата арсенал на ракетни површини. Во раните 1990-ти, ракетите ''Scud-C'' со опсег од 500 километри биле набавени од Северна Кореја, а ''Scud-D'', со дострел до 700 километри, е, наводно, развиен од Сирија со помош на Северна Кореја и Иран.
Сирија добила значителна финансиска помош од арапските држави од Персискиот Залив, како резултат на нејзиното учество во војната во Персискиот Залив, со значителен дел од овие средства наменети за воени трошоци.
4.3 Надворешни односи
Обезбедувањето на националната безбедност, зголемувањето на влијанието меѓу нејзините арапски соседи и враќањето на Голанската Висорамнина, биле главните цели на надворешната политика на Сирија. На многу точки во својата историја, Сирија забележала вирулентна тензија со своите географски културни соседи, како што се Турција, Израел, Ирак и Либан. Сирија уживала подобрување во односите со неколку држави во нејзиниот регион во 21 век, пред Арапската пролет и Сириската граѓанска војна.
Од тековната граѓанска војна од 2011 година и поврзаните убиства и кршења на човековите права, Сирија сè повеќе се изолира од земјите во регионот и пошироката меѓународна заедница. Дипломатските односи се прекинати со неколку земји, меѓу кои: Британија, Канада, Франција, Италија, Германија, Тунис, Египет, Либија, САД, Белгија, Шпанија и арапските држави на Персискиот Залив.
Од Арапската лига, Сирија продолжува да одржува дипломатски односи со Алжир, Египет, Ирак, Либан, Судан и Јемен. Сирија продолжува да ги унапредува добрите односи со своите традиционални сојузници, Иран и Русија, кои се меѓу ретките земји кои ја поддржале сириската влада во нејзиниот конфликт со сириската опозиција.
4.4 Административна поделба
Сирија е поделена на 14 области („мухафази“). Тие се делат на вкупно 60 окрузи („минтаки“), кои пак понатаму се делат на подокрузи („нахии“). Нахиите се состојат од села, кои се најмалата административна единица во земјата.
На чело на секоја област стои управник предложен од надлежниот министер и назначен со одобрение од кабинетот. Со окрузите и подокрузите управуваат функционери назначени од управникот, заедно со избран совет. Функционерите треба да имаат одобрение од надлежниот министер.
5 Стопанство
Од 2015 година, сириската економија се потпира врз несигурни извори на приходи, како што се намалувањето на царината и даноците на приход, кои се многу засилени со кредитните линии од Иран. Се верува дека Иран троши од 6 до 20 милијарди долари годишно за Сирија за време на Сириската граѓанска војна. Сириската фунта загубила 80 отсто од својата вредност, при што економијата станува дел од државната и дел од воената економија. На почетокот на тековната сириска граѓанска војна, Сирија била класифицирана од страна на Светската банка како „''земја со среден приход''“. Во 2010 година, Сирија станала зависна од нафтените и земјоделските сектори. Нафтениот сектор обезбедил околу 40% од приходите за извоз. Докажаните офшор експедиции покажале дека постојат големи суми на нафта на дното на Средоземното Море помеѓу Сирија и Кипар. Земјоделскиот сектор придонесува за околу 20% од БДП и 20% за вработување. Во наредните години се очекува резервите на нафта да се намалат, а Сирија да стане нето увозник на нафта. Откако започнала граѓанската војна, економијата се намалила за 35 отсто, а сириската фунта паднала на една шестина од предвоената вредност. Владата сè повеќе се потпира на кредит од Иран, Русија и Кина.
Економијата е високо регулирана од страна на владата, која ги зголемила субвенциите и ги заострила трговските контроли за да ги ублажи демонстрантите и да ги заштити девизните резерви. Долгорочните економски ограничувања вклучуваат надворешно-трговски бариери, намалено производство на нафта, висока невработеност, зголемен буџетски дефицит и зголемен притисок врз снабдувањето со вода предизвикани од жестоката употреба во земјоделството, брзиот пораст на населението, индустриската експанзија и загадувањето на водата. УНДП објавил во 2005 година дека 30% од сириското население живее во сиромаштија и 11,4% живее под нивото на егзистенција.
Уделот на Сирија во глобалниот извоз постепено еродира од 2001 година. Реалниот пораст на БДП по глава на жител бил само 2,5% годишно во периодот 2000-2008. Невработеноста е висока над 10%. Стапките на сиромаштија се зголемиле од 11% во 2004 година на 12,3% во 2007 година. Во 2007 година главниот извоз на Сирија вклучувал сурова нафта, преработени производи, памук, облека, овошје и зрна. Најголемиот дел од сирискиот увоз се суровини од суштинско значење за индустријата, возила, земјоделската опрема. Приходите од извозот на нафта, како и дознаките од сириските работници се најважните извори на девизи на владата.
Политичката нестабилност претставува значителна закана за идниот економски развој. Странските инвестиции се ограничени поради насилството, владини ограничувања, економски санкции и меѓународна изолација. Сириската економија, исто така, останува заплашена од државната бирократија, паѓањето на производството на нафта, зголемувањето на буџетскиот дефицит и инфлацијата.
Пред граѓанската војна во 2011 година, владата се надевала дека ќе привлече нови инвестиции во секторот за туризмот, природен гас и услуги за да ја диверзифицира својата економија и да ја намали зависноста од нафтата и земјоделството. Владата започнала да воспоставува економски реформи со цел либерализација на повеќето пазари, но овие реформи биле бавни и целосно вратени од почетокот на конфликтот во 2011 година.
Од 2012 година, поради тековната сириска граѓанска војна, вредноста на вкупниот извоз на Сирија е намален за две третини, од цифрата од 12 милијарди американски долари во 2010 година на само 4 милијарди американски долари во 2012 година. Сирискиот БДП се намалил за повеќе од 3 отсто во 2011 година, и се очекувало дополнително да се намали за 20 отсто во 2012 година.
Од 2012 година, особено нафтената и туристичката индустрија во Сирија се уништени, со 5 милијарди американски долари изгубени од тековниот судир на граѓанската војна. Реконструкцијата која би била потребна поради тековната граѓанска војна ќе чини околу 10 милијарди американски долари. Санкциите ги намалиле владините финансии. Забраната на САД и Европската унија за увоз на нафта, која стапила на сила во 2012 година, се проценува дека ќе ја чини Сирија околу 400 милиони долари месечно.
Во мај 2015 година, ИСИС ги освоил сириските рудници за фосфат, една од последни главни извори на приход на сириската влада. Следниот месец ИСИС го разнел гасоводот до Дамаск кој бил искористен за производство на електрична енергија во Дамаск и Хомс.
6 Демографија
Поголем дел од сириското население живее во долината на реката Еуфрат и покрај сириското крајбрежје. Вкупното население на Сирија изнесува 22.198.110 жители со густина на население од 99 жители на метар квадратен. Според светските анализи за бегалци во светот, Сирија е дом на околу 1.852.300 бегалци. Голем дел од овие бегалци се од Ирак, но има и бегалци од Палестина и Сомалија.
Образованието во Сирија е бесплатно од 6 до 11 година. Образовниот систем е составен од 6 години основно образование, проследено до тригодишно средно образование и тригодишно високо образование. Писменоста на Сирија е 86% за мажите и 73.6% за жените.
6.1 Етнички групи
Сиријците се домородно левантско население, тесно поврзано со нивните непосредни соседи, како што се Либанците, Палестинците, Јорданците и Евреите. Сирија има население од околу 18.500.000 (проценка за 2019 година). Сириските Арапи, заедно со околу 600.000 Палестинци, меѓу кои и 6 милиони бегалци надвор од земјата. Арапите сочинуваат околу 74% од населението.
Домородните Асирци и западни арамејски говорници бројат околу 400.000 луѓе, со западните арамејски говорници кои главно живеат во селата Малула, Џуббадин и Баха, додека Асирците главно живеат на север и североисток (Хомс, Алеп, Хасака).
Втора најголема етничка група во Сирија се Курдите. Тие сочинуваат околу 9% до 10% од населението, или приближно 1,6 милиони луѓе (вклучувајќи 40.000 Јазиди). Повеќето Курди живеат во североисточниот дел на Сирија и повеќето зборуваат за Курманџи варијанта на курдскиот јазик.
Третата по големина етничка група е Сириските Туркмени која зборува турски јазик. Не постојат веродостојни проценки за вкупното население, со проценки кои се движат од неколку стотици илјади до 3,5 милиони.
Четвртата најголема етничка група се Асирците (3-4%), проследени со Черкези (1.5%) и Ерменци (1%), од кои повеќето се потомци на бегалци кои пристигнале во Сирија за време на Ерменскиот геноцид. Сирија има седма најголема ерменска популација во светот. Тие главно живеат во Алеп, Дамаск и Кесаб.
Постојат и помали групи на етнички малцинства, како што се Албанците, Босанците, Грузијците, Грците, Персијците и Русите. Сепак, повеќето од овие етнички малцинства до одреден степен стануваат арапски, особено оние што ја практикуваат муслиманската вера.
Сирија некогаш била дом на значително население на Евреи, со големи заедници во Дамаск, Алеп и Ќамишли. Поради прогонони во Сирија, Евреите започнале да емигрираат во втората половина на 19 век во Велика Британија, САД и Израел. Процесот бил завршен со основањето на Државата Израел во 1948 година. Денес само неколку Евреи живеат во Сирија.
Најголемата концентрација на сириската дијаспора надвор од арапскиот свет е во Бразил, која има милиони луѓе од арапски и други блискоисточни предци. Бразил е првата земја во Америка која понудила хуманитарни визи за сириските бегалци. Мнозинството од арапските Аргентинци се од либанско или сириско потекло.
6.2 Јазици
Службен јазик во Сирија е стандардниот арапски јазик, но најмногу зборувана варијанта е сирискиот арапски дијалект. Покрај арапскиот, во Сирија се зборува и курдски јазик, јазик кој го зборуваат Курдите. Од останатите малцински јазици може да се сретнат и ерменскиот, турскиот и туркменскиот јазик. Пред појавувањето на исламот во државата, во регионот лингва франка бил арамејскиот јазик. Како христијански литургиски јазик може да се забележи и сирискиот јазик.
6.3 Религија
Сунитските муслимани сочинуваат 69-74% од населението во Сирија, а сунитските Арапи учествуваат со 59-60% од населението. Повеќето Курди (8,5%) и повеќето Туркомани (3%) се сунити и ја земаат предвид разликата меѓу сунитите и сунитските Арапи, додека 13% од Сиријците се муслимански шиити (особено Алавитите), 10% христијани (мнозинството се антиохиски грчки православни христијани, а останатите се сириски православни христијани, гркокатолици и други католички ритуали, асирска црква, ерменски православни христијани, протестанти и други деноминации) , и 3% Друзи. Бројот на Друзе е околу 500.000, и се концентрирани главно во јужниот дел на Џабал ел-Друзе.
Семејството на претседателот Башар ел-Асад е Алавитско и Алавити доминираат во владата на Сирија и имаат главни воени позиции. Во мај 2013 година, сириската гранка на Хјуман Рајтс изјавила дека од 94.000 убиени за време на Сириската граѓанска војна, најмалку 41.000 се Алавити.
Христијаните (2,5 милиони), голем број од нив се наоѓаат меѓу сириското население на палестинските бегалци, и се поделени во неколку секти.
7 Користена литература
* Boczek, Boleslaw Adam (2006). ''International Law: A Dictionary''. Scarecrow Press. ISBN 0-8108-5078-8
* Glass, Charles, "Tribes with Flags: A Dangerous Passage Through the Chaos of the Middle East", Atlantic Monthly Press (New York) and Picador (London), 1990 ISBN 0-436-18130-4
* Karoubi, Mohammad Taghi (2004). ''Just or Unjust War?'' Ashgate Publishing ISBN 0-7546-2375-0
** Forward Magazine , Syria's English monthly since 2007.
8 Поврзано
* Дамаск
* Омејади
* Левант