procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
ABCD1

ABCD1 е протеин кој ги пренесува масните киселини во пероксизоми.
1 Функција
Протеинот кодиран од овој ген е член на суперфамилијата на транспортери на касети за врзување на ATP (ABC). ABC протеините транспортираат различни молекули низ екстра- и интра-клеточните мембрани. ABC гените се поделени на седум различни подфамилии (ABC1, MDR/TAP, MRP, ALD, OABP, GCN20, Бело). Овој протеин е член на подфамилијата ALD, која е вклучена во пероксизомалниот увоз на масни киселини и/или масни ацил-CoA во органелата. Сите познати пероксизомални ABC транспортери се полутранспортери на кои им е потребна партнерска молекула на половина транспортер за да формираат функционален хомодимерен или хетеродимерен транспортер. Овој протеин на пероксизомалната мембрана веројатно е вклучен во пероксизомалниот транспорт или катаболизмот на масни киселини со многу долг ланец.
Дефектите во овој ген се идентификувани како основна причина за адренолеукодистрофија, рецесивно наследено демиелинизирачко нарушување на нервниот систем на Х-хромозомот.
2 Интеракции
Се покажа дека ABCD1 комуницира со PEX19.
Стромаген

Стромагенот е производ кој е направен од матични клетки земени од коскената срцевина на пациентот и одгледувани во лабораторија. Откако коскената срцевина на пациентот е уништена со третман со зрачење на целото тело или хемотерапија, овие клетки се инјектираат назад во пациентот за да помогнат во обновата на коскената срцевина на пациентот. Стромагенот е проучен за спречување на болеста со трансплатирани клетки против домаќинот за време на трансплантација на матични клетки кај пациенти кои примаат третман за рак. Стромагенот се користи во клеточната терапија. Исто така наречени автологни проширени мезенхимални матични клетки OTI-010. Трансплантацијата на периферни матични клетки може да им овозможи на лекарите да даваат повисоки дози на хемотерапија и да убијат повеќе туморски клетки. Сè уште не е познато и испитано дали Стромагенот го подобрува успехот на трансплантација на матични клетки кај жени со рак на дојка.
Записите на ловецот

„Записите на ловецот“ (руски: ''Запи́ски охо́тника'') — збирка раскази на рускиот писател Иван Тургенев, првобитно објавени во списанието „СОвременик“ во текот на 1847-1851 година, а во 1852 година како посебно издание. Потоа, три раскази биле напишани и ставени во збирката во 1870-тите.
1 Содржина
Збирката се состои од 25 раскази:* Твор и Калинич
* Јермолај и воденичарката
* Малинова Вода
* Срескиот лекар
* Мојот сосед Радилов
* Еднодворецот Овсјаников
* Љгов
* Бегова Ливада
* Касјан од Красива Меча
* Бурмистр
* Канцеларија
* Намќор
* Двајцата спахии
* Лебеѓањ
* Татјана Борисовна и нејзиниот внук од брат
* Смрт
* Пејачи
* Петар Петрович Каратаев
* Состанок
* Хамлет од Шчигровскиот срез
* Чертопханов и Недопјускин
* Крајот на Чертопханов
* Живи мошти
* Татнат!
* Шумата и степата
Лек без рецепт

Лек без рецепт — лек што може да се издава без лекарски рецепт (во случај на ветеринарни лекови без ветеринарен рецепт), бидејќи не ги исполнува критериумите за класификација како лек на рецепт. За нив се користи ознаката BRp. Во начело, лековите кои се издаваат без рецепт содржат активни состојки кои се користат безбедно долго време и не претставуваат голема опасност за пациентот, но потребна е и претпазливост при нивното користење.
1 Мерила
Лековите што може да се продаваат без рецепт мора да ги исполнуваат следниве мерила:
* мора да имаат ниска вкупна токсичност и не смеат да имаат значителни репродуктивни, генотоксични или канцерогени својства;
* мора да претставуваат низок ризик од сериозни несакани ефекти и многу низок ризик од неочекувани сериозни несакани ефекти;
* не смеат да имаат интеракции со најчесто користените лекови што може да доведат до сериозни несакани ефекти;
* контраиндикациите, интеракциите, предупредувањата и меркита на претпазливост што се однесуваат на овој лек мора да бидат разбирливи за корисникот;
* ризикот од сериозни несакани ефекти е прифатлив само ако е можно превентивно да се исклучат ризичните групи на луѓе, без медицински надзор.
2 Класификација
Понатаму, лековите без рецепт се класифицирани во две групи во зависност од местото на издавање:
* Лекови без рецепт кои се достапни само во аптеките - безбедното самолекување бара надзор и советување во аптеките, особено за пациентот да добие информации за можни контраиндикации, неопходни предупредувања и мерки на претпазливост, можни интеракции со други лекови, несакани ефекти. Со советувањето во аптека дополнително се заштитува од можноста за неправилно дијагностицирање на болеста и можни последици поради ненавремено лекување, предозирање и злоупотреба на лекови, како и развој на отпорност на микроорганизмите на лекови.
* Лекови без рецепт, кои се продаваат во аптеки и специјализирани продавници - содржат главно активни состојки од растително потекло, нивното дејство е релативно благо и се користат за отстранување на поблаги симптоми, тие се релативно безопасни;
3 Предности и слабости
Достапноста на лекови без рецепт може да игра позитивна улога, бидејќи овие лекови брзо и ефикасно ги ублажуваат медицинските проблеми за кои не е потребен медицински совет, го олеснуваат товарот на медицинските клиники и ја прошируваат достапноста на лекување дури и во оддалечените места каде што нема доктор. Сепак, употребата на лекови без рецепт и други облици на самолекување исто така претставуваат терапевтски ризици, како што се погрешна дијагноза, неправилен избор на лекување, неправилна употреба на лекот, недоволна или прекумерна доза, предоцна барање медицинска помош.
4 Раширеност на употребата
Употребата на лекови без рецепт е доста честа појава. Често се користи и кај деца. Како што се зголемува достапноста на лекови без рецепт, така се зголемува и ризикот од несакани ефекти.
Марија Дауерер

Марија Дауерер (1624-1688) била шведски фармацевт ( аптекар). Таа била првата позната жена аптекар во Шведска.
Таа била ќерка на градскиот советник на Гетеборг, Тимон ван Шотинг и Клара ду Рес, а се омажила во 1646 година за аптекарот Георг Кристијан Даурер (1618-1664), кој истата година ја купил аптеката ''Маркатан'' во Стокхолм. Во последните години од животот на нејзиниот сопруг таа управувала со аптеката бидејќи тој бил болен, а по неговата смрт ја наследила аптеката и лиценцата за работа во согласност со постоечките еснафски прописи. Таа управувала со аптеката до 1682 година, кога се пензионирала продолжил да работи нејзиниот зет Јакоб Леонард Алмахер (1652–1724).
Во 17 век, единствените жени фармацевти биле вдовици кои ја наследиле дозволата од нивните покојни сопрузи. Оваа привилегија била укината во 1873 година, по што сите фармацевти требало да бидат формално обучени како такви, образование кое било отворено за жени во 1891 година, а првата дипломирана била Марта Лет.
1 Наводи
Жената на францускиот поручник (филм)

„Жената на францускиот поручник“ (|The French Lieutenant's Woman) — филм од 1981, режиран од Карел Рајс (Karel Reisz) по сценариото на Харолд Пинтер, засновано врз истоимениот роман на Џон Фаулс (John Fowles). Главните улоги ги толкуваат: Мерил Стрип (Meryl Streep), Џереми Ајронс (Jeremy Irons), Лео Мекерн (Leo McKern) и Линзи Бакстер (Lynsey Baxter).
1 Синопсис
Во филмот се испреплетени две љубовни приказни: едната се одвива во викторијанската ера, а другата во денешнината. Во првата приказна, лондонскиот џентлмен Чарлс (го игра Ајронс) пристигнува во мало место на морскиот брег со намера да ја побара раката на Ернестина (ја игра Бакстер), ќерката на еден угледен богат човек. Еден ден, додека Чарлс шета со својата свршеница, тој здогледува млада жена облечена во црнина за која Ернестина му кажува дека е некоја лесна жена која своевремено била заљубена во некој француски поручник. Жената се вика Сара (ја игра Стрип), а неа ја презира целото месно население, сметајќи ја за блудница. Кај Чарлс се раѓа интерес за Сара и постепено се вљубува во неа. Месниот лекар (го игра Мекерн) го известува дека Сара страда од тешка меланхолија и дека таа може да се излечи само ако го напушти местото, но таа го одбива тоа... Во втората приказна, двајца глумци, Мајк (го игра Ајронс) и Ен (ја игра Стрип) глумат во филм за жената на францускиот поручник при што за време на снимањето на филмот започнуваат љубовна врска, иако двајцата се во брак. Иако слични, двете приказни завршуваат различно...
Делфина Акоста

Делфина Акоста (родена на 24 декември 1956 година) е парагвајска поетеса и раскажувач.
Акоста е родена во Асунсион, и по професија таа е фармацевт. Заинтересирана за литература уште од младоста, таа ја започнала својата кариера како објавен поет кога некои од нејзините стихови се појавиле во ''Патувачка поезија'' во 1984 година Меѓу нејзините дела има неколку збирки поезија и раскази. Нејзината книга ''Стихови на љубов и лудило'' ја добива наградата ПЕН/Едвард и Лили Так за парагвајска литература во 2012 година. За својата работа има добиено и голем број други награди.
1 Творештво
*''Патувачка поезија'' (1984)*''Сите гласови, жена'' (1986)
*''Крстот на колибри'' (1993)*''Столбовите на Асунсион'' (1987)
*''Суштински стихови, како почит на чилеанскиот поет Пабло Неруда'' (2001)
*''Романцеро на мојот град'' (2003)*''Патување'', раскази (1995)
*''Мој драги'' (2004)*''Стихови на љубов и лудило''
Лек на рецепт

Лек на рецепт — лек што може да се издаде лекарски или ветеринарен рецепт. За разлика од него лекот без рецепт може да се издава или продава без рецепт. Лекот на рецепт исполнува најмалку едно од следниве мерила:
* дури и кога се користи правилно, може да биде непосредно или посредно опасно за корисникот доколку се користи без медицински надзор,
* поради честа неправилна употреба, постои голема веројатност непосредно или посредно да го загрози здравјето на корисникот,
* содржи активни состојки или препарати на активни состојки чии ефекти или несакани ефекти бараат дополнително истражување,
* постои во фармацевтски облик за парентерална употреба.
Во некои случаи, лековите со иста активна состојка може да се издаваат со или без рецепт, во зависност од болеста за која се наменети.
Режимот на издавање на лекот може да се промени на пазарот и некои нови лекови прво излегуваат на пазарот како лекови на рецепт, но кога ќе се соберат доволно безбедносни податоци, режимот се менува и овој лек може да се издава и без рецепт. Во Велика Британија, на пример, статините се веќе достапни без рецепт, но во повеќето други земји тие сè уште се достапни само на рецепт.
Лековите на рецепт може да се издаваат само во аптеки.
1 Рекламирање
Лекот на рецепт не е дозволено да се рекламира на пошироката јавност, но е дозволено да се рекламира на стручната јавност (од лица кои се овластени да препишуваат и издаваат лекови), под условите утврдени со законската регулатива. Меѓу другото, сите својства на лекот мора да бидат избалансирано претставени во рекламирањето. Рекламирањето на лекот мора да ја поттикне неговата разумна и безбедна употреба, така што тој да биде претставен објективно и без претерување во неговите својства.
Бернард Херман

Бернард Херман (англиски: ''Bernard Herrmann;'' роден Максимилијан Херман; 29 јуни 1911 24 декември 1975) бил американски композитор и диригент, а најпознат е по компонирање на музика за филм. Се смета за еден од најдобрите филмски композитори.
Бернард Херман добил Оскар за ''„Ѓаволот и Даниел Вебстер“'' (1941), а познат е по неговата соработка со Алфред Хичкок за кого ја компонирал музиката за филмските класици: ''„Човекот кој знаеше премногу''“ (1956), ''Вертиго'' (1958), ''Север-северозапад'' (1959), ''Психо'' (1960), ''Птици'' (1963) (како „консултант за звук“) и ''Марни'' (1964). Негова прва филмска музика била за првиот филм од Орсон Велс, ''Граѓанинот Кејн'' (1941). Други филмови за кој компонирал музика се: ''Џејн Ер'' (1943), ''Ана и кралот на Сијам'' (1946), ''Духот и госпоѓа Муир'' (1947), ''Денот кога земјата застана'' (1951), ''Кејп Фиар'' (1962), ''Фаренхајт 451'' (1966) и ''Twisted Nerve'' (1968). Херман напишал музика за филмови кои биле инспирирани од Хичкок, како: „ ''Невестата носеше црно''“ од Франсоа Трифо (1968) и ''„Сестри“'' од Брајан Де Палма (1972) и „ ''Опсесија“'' (1976). Компонирал музика за неколку фантастични филмови од Реј Харихаузен и компонирал за тв-серии, вклучувајќи ги ''Have Gun – Will Travel'' и ''Зона на самракот'' од Род Серлинг. Негово последно дело, снимено непосредно пред неговата смрт, било за ''„Таксист“'' од Мартин Скорсезе (1976).
АТП Ротердам 2024

АТП Ротердам 2024 бил тениски турнир на тврда подлога кој се одиграл од 12 до 18 февруари 2024 година во арената Rotterdam Ahoy во Ротердам, Холандија. Турнирот бил дел од АТП серијата 500 во рамките на тениската сезона 2024. Во ова 51-во издание на турнирот, победници биле Јаник Синер во поединечна конкуренција и Весли Колхоф и Никола Мектиќ во двојки.
1 Победници
1.1 Поединечно
* Јаник Синер го победил Алекс де Минор, 7–5, 6–4.
1.2 Двојки
* Весли Колхоф / Никола Мектиќ ги победиле Робин Хасе / Ботик ван де Зандшлуп, 6–3, 7–5.
2 Надвореши врски
*
Гоце Касапоски

Гоце Касапоски (р. во ) — македонски фолк пејач и композитор.
1 Животопис
Гоце Касапоски е роден во Скопје, на 10 октомври 1950 година. Тој долги години е на музичка сцена како пејач и композитор на песни. Една од неговите најпознати песни е: "Вардаре, Пирин кај ти е?" и после неа е: "Бела Радо". Тој е чест учесник на фестивалите: Гоце Фест и Лешочки Фолк Фест.
Маска (животно)

Маска — назив за мелез добиен со вкрстување на магарица со пастув. Маската е резултат на обратно вкрстување од мулето, кое е производ на магаре и кобила. Маската е различна од мулето и по физиологија и по нарав како последица на геномскиот отпечаток и исто така е поретка.
1 Опис
Маската како и мулето се одликува хибридни особености.
Општо земено, и кај двата хибриди предните делови и главата на животното се слични на оние на таткото, додека задните делови и опашката се повеќе слични на оние на мајката. Маската вообичаено е помала од мулето, со пократки уши и полесна глава, опашката е ресеста како онаа на мајката магарица.
Посебните фенотипови на маската и мулето делумно се припишуваат на геномското втиснување - елемент на епигенетско наследување. Маските и мулињата се разликуваат по наравот и покрај тоа што споделуваат јадрени геноми. Се верува дека и ова може да се припише на дејството на впечатените гени.
2 Плодност, стерилитет и реткост
Според повеќето извештаи, маските се стерилни и не се способни за репродукција. Мажјакот може да се пари, но емисијата не е плодна. Многу немаат сперма во емисијата, други имаат сперма која не е подвижна.
3 Маската како мотив во уметноста и во популарната култура
* „Маски“ — збирка раскази на словенечкиот писател Тоне Селишкар.
4 Поврзано
* Муле
* Коњ
* Магаре
Библиотекар

Библиотекар (ж. р. библиотекарка) или книжничар (ж. р. книжничарка) — професионалец првенствено вработен во библиотеки низ различни сектори, вклучувајќи ги и јавните, истражувачките, основните и средношколските библиотеки. Библиотекарите играат клучна улога во управувањето со библиотечните ресурси и обезбедувањето услуги на посетителите. Нивните одговорности опфаќаат широк опсег на задачи, вклучувајќи организирање, пристап и проценка на книги и други материјали, одржување на архивски збирки и помагање при прашања.
Покрај традиционалните библиотечни вештини, книжничарите мораат да поседуваат и стручност во информатичката технологија за успешно да управуваат со цифрените ресурси, да обработуваат податоци и да обезбедуваат семрежни услуги за корисниците. Обуката за библиотекари опфаќа различни теми како што се стекнување материјали, системи за каталогизација, маркетинг, буџетирање и прилагодување на растечките потреби на корисниците на библиотеката и технолошкиот напредок.
Од доаѓањето на компјутеризацијата и дигитализацијата во 1960-тите, книжничарите се соочуваат со нови предизвици поврзани со управувањето со електронските ресурси, зачувувањето на цифрените материјали и прилагодувањето на библиотечните услуги на цифрената епоха. И покрај овие промени, основната мисија на библиотекарите останува сосредоточена на олеснување на пристапот до информации, подобрување на писменоста и зачувување на културното наследство во рамките на нивните заедници.
Сети I

Сети I — вториот фараон од XIX династија на Стариот Египет. Веројатно управувал околу 1290–1279 пр. н. е. или 1294–1279 пр. н. е., кои се најчесто прифатени датуми. Сети I бил еден од извонредните владетели на Стариот Египет, иако неговата слава и достигнувања подоцна биле надминати од неговиот син Рамзес II. За време на неговото релативно кратко владеење, тој успеал да се истакне и како војсководец и како градител. Главната заслуга на Сети I била обновувањето на египетското воено-политичко влијание во Левантот, кое било изгубено во доцната XVIII династија. Обидот за заживување на агресивната империјална политика од времето на освојувачот на фараонот Тутмос III бил во голема мера успешен, иако последиците од победите не биле доволно одлучувачки и долготрајни.
Сети I бил син на Рамзес I и кралицата Ситре, која немала кралска лоза. За време на владеењето на неговиот татко, ја извршувал должноста прв везир и началник на војската. За должината на неговото владеење се расправа меѓу научниците. Според некои египтолози, 11 година е последна потврдена со сигурност. Недостигаат убедливи докази за 15 или 17 година. Поновите проучувања укажуваат на владеење од само 9 години.
Машко јајце

Машкото јајце може да се однесува на:
# Јајце клетка која вештачки содржи генетски материјал од маж.# Јајце од хаплодиплоиден вид како што е мравка или пчела што е неоплодено и ќе изведе мажјак.# Оплодена јајце клетка во која се развива машкиот организам.
Оваа статија се фокусира на првата дефиниција.
Машките јајца се резултат на процес во кој јајце клетките на женката би биле испразнети од нивната генетска содржина (техника слична на онаа што се користи во процесот на клонирање ), а тие содржини би се замениле со машка ДНК. Таквите јајце клетки потоа може да се оплодат со сперма. Постапката ја замислил Калум Меккелар, шкотски биоетичар. Со оваа техника, двајца мажи би можеле да бидат биолошки родители на детето. Сепак, за таква постапка дополнително ќе биде потребна вештачка утроба или женски гестациски носител.
Во 2023 година, машките јајца од клетките на машки глувци биле развиени и искористени за да се создадат глувци од двајца татковци кои биле во зрелост; глувците од двајца татковци биле добиени во 2008 година, но тие успеале да преживеат само неколку дена.
1 Поврзано
* Геномско втиснување
Сопруга

Сопруга или жена — жена во однос на мажот со кој е во брак. Кога двајца се венчаат, тие стануваат маж и жена. Улогата на сопругата може да се менува во зависност од културата, традициите и личните претпочитања, но обично вклучува емоционална поддршка на нејзиниот маж, извршување на домашните работи и честопати грижа на децата. Во многу бракови, сопругите, исто така, придонесуваат за семејството финансиски со работење надвор од дома. Тие можат да имаат и кариери или работни места што се усогласуваат со нивните обврски дома.
Сопругите често играат клучна улога во одржувањето на складот и стабилноста на семејната заедница. Тие обезбедуваат љубов, грижа и поддршка на нивните сопрузи и деца, создавајќи негувачка средина каде што секој може да напредува. Понатаму, односот помеѓу мажот и жената е изграден на заемно почитување, доверба и партнерство. Сопругите ги поддржуваат своите сопрузи во нивните напори и ги слават нивните успеси, а истовремено обезбедуваат охрабрување во тешки времиња. Слично на тоа, сопрузите ги поддржуваат своите сопруги во остварувањето на нивните цели и стремежи, создавајќи силна врска на другарство и заедничка работа.
1 Поврзано
* Сопруг
* Брак
Сопруг

Сопруг или маж — маж во однос на жената со која е во брак. Во бракот, сопрузите преземаат различни улоги и одговорности, кои можат да се разликуваат во зависност од културните норми и личните околности. Традиционално, сопрузите се сметале за хранители и заштитници на нивните семејства, но современите бракови честопати вклучуваат поправедна распределба на должностите. Сопрузите обично играат значајна улога во обезбедувањето финансиска поддршка за нивните семејства. Ова може да вклучи работа надвор од домот со цел да се постигне приход за да се задоволат потребите на домаќинството. Меѓутоа, замислата да се биде сопруг опфаќа многу повеќе од само финансиско осигурување.
Покрај нивната улога како хранители, од сопрузите често се очекува да бидат емоционално поддржувачки партнери за нивните сопруги и деца. Тие нудат љубов, охрабрување и другарство и придонесуваат за емоционалната благосостојба на семејната заедница. Сопрузите исто така играат важна улога во одлучувањето и решавањето на проблемите во семејството, работејќи заедно со своите сопруги за да се справат со предизвиците и да донесуваат важни одлуки.
1 Поврзано
* Сопруга
* Брак
Квантитативна генетика

Квантитативната генетика е гранка на популациона генетика која ги проучува наследените основи на фенотиповите кои постојано се менуваат (како што се висината или тежината), за разлика од квалитативните, чија промена е дисконтинуирана (наизменично), каде што генетските производи се дискретно препознатливи (како што се бојата на очите, и на сите системи на крвни групи). Според тоа, квантитативната генетика го проучува степенот на наследност на мерливите - метрички и меристички (променливи) равенки - кои постојано се менуваат или флуктуираат.
Според Бејтсон, квантитативните особини (QTL) се ДНК региони кои влијаат на квантитативните фенотипски особини или се поврзани со тие гени. Ова, во последно време, освен квантитативната генетика, директно се однесува и на молекуларната генетика.
На пример, тие ја користат квадратната равенка проширување за да го претстават оплодувањето на гаметите за да формираат зигот. Меѓутоа, поради континуираната распространетост на фенотипски мерки, квантитативната генетика треба да вклучи многу други статистички методи (како ефект, средна вредност (просек) и варијанса) за да ги поврзе фенотиповите со основните генетски принципи. Некои од можните фенотипови (описни) може да се анализираат како дискретни (алтернативни) категории или како континуирани секвенци на фенотипови, во зависност од дефиницијата на мерката на прагот, или како метрика кога се квантизираат. Мендел исто така го разгледал ова прашање во својата основна, плодна работа, особено забележувајќи го неговиот опис на високиот или џуџестиот грашок, кој всушност се однесувал на должината на стебленцето.
Според Бејтсон, квантитативните особини (QTL) се ДНК региони кои влијаат на квантитативните фенотипски особини или се поврзани со тие гени. Ова во последно време, освен квантитативната генетика, директно се однесува и на молекуларната генетика.
1 Поврзано
* Полигенско наследство
* Генски интеракции
HIRA

Протеинот HIRA е протеин кој кај луѓето е кодиран од генот ''HIRA''. Овој ген е мапиран на 22q11.21, центромерен на Катехол-О-метил трансфераза.
1 Функција
Специфичната функција на овој протеин допрва треба да се утврди; сепак, се шпекулира дека игра улога во транскрипциската регулација и/или метаболизмот на хроматин и хистон.
Истражувањата направени од Саломе Адам, Софи Е. Поло и Женевиев Алмузни покажуваат дека HIRA протеините се вклучени во повторното започнување на транскрипцијата по оштетувањето од Ултравиолетово зрачење. Функцијата на генот HIRA може ефикасно да се испита со нокдаун на siRNA врз основа на независна валидација.
2 Клиничко значење
Тој се смета за примарен кандидат ген кај некои синдроми на хаплоинсуфициенција како што е Диџорџов синдром, а недоволното производство на генот може да го наруши нормалниот развој на ембрионот.
3 Интеракции
Се покажало дека HIRA комуницира со HIST1H2BK .
Сендвич

Сендвич (|sandwich) — храна направена од една или две кришки леб со еден или повеќе слоеви намирници. Лебот може да се премачка со маст, путер, сенф или нешто друго за да се подобри вкусот и текстурата. Во XXI век, имало значителна расправа за точната определба на сендвичот, а особено дали хот-догот или отворениот сендвич можат да се категоризираат како такви. Во Соединетите Американски Држави, Одделот за земјоделство и Управата за храна и лекови се одговорните агенции. USDA ја користи определбата на „најмалку 35 % приготвено месо и не повеќе од 50 % леб“ за затворени сендвичи и „најмалку 50 % приготвено месо“ за отворени сендвичи. Во Обединетото Кралство, Британското здружение за сендвичи го определува сендвичот како „секаков вид леб со полнеж, обично разладен“.
1 Галерија
Генаин четворки

Четириците Генаин (родени во 1930 година) тие се идентични четворки сестри. Сите четири развиле шизофренија, што укажува на голема генетска компонента на причината за болеста. Псевдонимот ''Генаин'', кој се користи за заштита на идентитетот на семејството, доаѓа од грчкиот јазик, што значи ''ужасно'' (αἶνος) ''раѓање'' (γεν-). На сестрите им биле дадени псевдонимите Нора, Ирис, Мира и Хестер, за да ја претставуваат секоја од четирите букви во НИМХ, акроним за Националниот институт за ментално здравје на САД. Нора, Ајрис и Хестер биле често хоспитализирани поради нивната шизофренија. Од 2023 година, само Мира била сè уште жива.
1 Лични животи
Сестрите се родени во среднозападниот американски град (наречен „Енвира“) на 14 април 1930 година. Тие важеле за локални познати личности поради четворната природа на нивното раѓање. Четирите сестри пораснале со нивните родители во исто домаќинство. Родителите на сестрите Генаин биле опишани како „вознемирени“. Нивната баба по татко можеби имала параноична шизофренија, а нивниот татко бил опишан како навредлив. Мајра и Нора веројатно биле поповолно третирани од нивните родители, додека Ајрис и Хестер биле построго. Родителите ја сметале Хестер за „обичен мастурбатор“ и ја нарекувале „мурон тип“ или „сексуален манијак“. Ирис и Хестер биле обрежани како деца за да ги спречат од мастурбација. Наводно, четирите биле физички малтретирани од нивниот татко, со псевдонимот ''г-дин Генаин''. Потоа, Генајките ја прифатиле понудата на NIMH да ги однесат ќерките во нивната клиника и на секоја од сестрите и била дијагностицирана шизофренија.
Сите сестри освен Хестер завршиле средно училиште. Мира речиси цел живот работела како секретарка. Се омажила и имала два сина. Кога пораснала, често ги посетувала своите сестри Нора и Хестер. Нејзиниот најстар син се заразил со СИДА по трансфузија на крв и починал во 1996 година, додека нејзиниот помлад син бил работник за одржување и задржал блиски односи со неговата мајка. Нора подоцна управувала со приходите што ги добивале сестрите од објавување на нивна фотографија во учебници. Ајрис извесно време работела како козметичар, но поголемиот дел од нејзиниот возрасен живот го поминала институционализирано.
2 Болести и научни истражувања
Сите четири сестри развиле шизофренија до 24-годишна возраст. Имале историја на ментална болест во семејството на г-дин Генаин што можеби бил пример за генетика поврзана со ментална болест или можеби било само дисфункционално и навредливо семејство без специфична генетска компонента. Мајката на г-дин Генаин имала тригодишен нервен слом во доцните тинејџерски години. <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" >&#x5B; ''потребен е цитат'' &#x5D;</sup>
3 Поврзано
******
ПУ „Мито Симеонов“ - Марвинци

Основно училиште „Мито Симеонов“ (официјално: Подрачно основно општинско училиште „Мито Симеонов“ - Марвинци; скратено: ПООУ „Мито Симеонов“) — подрачно основно училиште во селото Марвинци, претставува единка на училиштето „Страшо Пинџур“ од селото Јосифово.
Училиштето е именувано по македонскиот партизан Мито Симеонов.
1 Местоположба
Објектот на училиштето се наоѓа во самото село Марвинци, веднаш до регионалниот пат, кој поминува низ селото.
2 Настава
Во училиштето се изведува настава од прво до петто одделение и наставата се изведува единствено на македонски наставен јазик.
3 Галерија
ПУ „Јане Сандански“ - Грчиште

Основно училиште „Јане Сандански“ (официјално: Подрачно основно општинско училиште „Јане Сандански“ - Грчиште; скратено: ПООУ „Јане Сандански“) — подрачно основно училиште во селото Грчиште, претставува единка на училиштето „Страшо Пинџур“ од селото Јосифово.
Училиштето е именувано по македонскиот револуционер Јане Сандански.
1 Местоположба
Објектот на училиштето се наоѓа во самото село Грчиште, сместено на едно мало возвишение во средишниот дел на селото.
2 Настава
Во училиштето се изведува настава од прво до петто одделение и наставата се изведува единствено на македонски наставен јазик.
3 Галерија
ПУ „29 Ноември“ - Калково

Основно училиште „29 Ноември“ (официјално: Подрачно основно општинско училиште „29 Ноември“ - Калково; скратено: ПООУ „29 Ноември“) — подрачно основно училиште во селото Калково, претставува единка на училиштето „Страшо Пинџур“ од селото Јосифово.
1 Местоположба
Објектот на училиштето се наоѓа во самото село Калково, на самото сретсело, во близина на селската џамија.
2 Настава
Во училиштето се изведува настава од прво до петто одделение и наставата се изведува единствено на турски наставен јазик.
3 Галерија
Талија

Аријадна Талија Соди Миранда (шпански: ''Ariadna Thalía Sodi-Miranda''; родена на 26 август 1971), позната мононимно како Талија ― мексиканска пејачка и глумица. Нарекувана е „Кралица на латино-поп музиката“, а се смета за една од најуспешните и највлијателните мексикански уметници. Со продадени околу 50 милиони плочи таа е една од најпродаваните изведувачи на латино-музика на сите времиња. Освен на нејзиниот мајчин шпански јазик, Талија пеела и на: англиски, француски, португалски и тагалог.
Добила многу признанија, вклучително и пет ''Билбордови'' Латино музички награди, осум награди Ло Нуестро, а седумпати била номинирана за Латинска Греми награда и мексиканската „Награда за заслуги на претседателот“ во 2019 година. Соработувала со повеќе уметници, како Тони Бенет, Мајкл Бубле, Роби Вилијамс, Марк Ентони, Лаура Паузини, Ромео Сантос, Малума, Фет Џо и Карлос Вивес.
Како глумица, Талија глумела во многу успешни теленовели кои се емитувале во над 180 земји со проценета публика од 2 милијарди гледачи според УНИЦЕФ, што довело до тоа медиумите да ја нарекуваат „Кралица на теленовелите“. Мексиканската медиумска компанија Televisa ја прогласила за најдобро платена глумица во теленовели во историјата, а ''Билборд'' ја прогласил за најпрепознатлива ѕвезда на сапуница на шпански јазик во светот.
1 Животопис
Аријадна Талија Соди Миранда е родена на 26 август 1971 година во Град Мексико. Таа е најмлада од петте ќерки на Јоланда Миранда Манге (починала во 2011), сликарка која била менаџер на Талија од 1980 до 1999 година и Ернесто Соди Паларес (починал во 1977), научник, доктор по патологија, криминолог и писател.
2 Дискографија
Студиски албуми
*''Thalía'' (1990)
*''Mundo de Cristal'' (1991)
*''Love'' (1992)
*''En éxtasis'' (1995)
*''Nandito Ako'' (1997)
*''Amor a la Mexicana'' (1997)
*''Arrasando'' (2000)
*''Thalía'' (2002)
*''Thalía'' (2003)
*''El Sexto Sentido'' (2005)
*''Lunada'' (2008)
*''Primera Fila'' (2009)
*''Habítame Siempre'' (2012)
*''Viva Kids Vol. 1'' (2014)
*''Amore Mío'' (2014)
*''Latina'' (2016)
*''Valiente'' (2018)
*''Viva Kids Vol. 2'' (2020)
*''Desamorfosis'' (2021)
*''Thalía's Mixtape'' (2023)
*''A Mucha Honra'' (2024)
3 Филмографија
3.1 Телевизија
+ Теленовели
Година, Наслов, Оригинален наслов, Улога, Забелешка
1986, ''Кутрата сенорита Лимантур'', ''Pobre señorita Limantour'', Дина, Споредна улога
1987, Петнаесетгодишна, ''Quinceañera'', Беатрис
1989, Светлина и сенка, ''Luz y sombra'', Алма Суарез, Прва главна улога
1992, Марија Мерцедес, ''María Mercedes'', Марија Мерцедес Муњос дел Олмо "Мече"
''VIP Noche'', Себеси
1994, Маримар, ''Marimar'', Марија дел Мар Алдама Перез, "Маримар" / Убавата Алдама
1995, Марија од предградијата, ''María la del Barrio'', Марија Хернандез де Де ла Вега "Марија од предградијата"
1999, Росалинда, ''Rosalinda'', Росалинда / Палома Дорантес
2006, ''Cantando por un sueño'', себеси, Специјален гостин
2009, ''Las Aventuras de Eebee y Thalia''
2012, ''América Celebra a Chespirito'', кодомаќин
Реформирана црква со синџири во Сату Маре

Црква со Синџири е реформирана црква во Сату Маре, Романија, и е една од најстарите цркви во градот.
Сместена е на плоштадот Пачи, изградена е врз основа на плановите на Преинлих Сигизмунд, инженер, помеѓу 1793 и 1802 година. Црквата има вредна колекција на чинии, дискови и чаши кои датираат од 1657 до 1679 година, како и најстарото ѕвоно во Сату Маре, кое датира од 1633 година. Црквата е опкружена со столбови поврзани со синџири, па оттука и името ''Црква со Синџири''.
Мебелот во црквата бил рачно изработен помеѓу 1799 и 1807 година, од даб, од мајсторот Фриц Јосиф.
Катедрала Успение на Марија, Баја Маре

Катедралата Успение на Марија е романска православна црква во Баја Маре, Романија.
Камен-темелникот е поставен во 1905 година, зградата е завршена во 1911 година. Во 1930 година, црквата станала катедрала на новата романска католичка епархија Марамуреш. Кога грчко-католичката црква била забранета од комунистичкиот режим во 1948 година, катедралата станала романска православна парохија. Продолжила и понатаму да се користи како таква, со што довело до правни спорови.
Црква Стаматинска

Црква Стаматинеска е романска православна црква сместена на улица Молдавија бр. 5 во Фочани, Романија. Посветена е на архангелите Михаил и Гаврил.
Таа била црковен ктитор и била забранета од Тома Стаматин. Бидејќи првично била приватна капела за семејството, црквата го добила ова име. Изградена е помеѓу 1789 и 1798 година на местото на стара дрвена црква која била уништена од пожар. Поетот Григоре Александреску, кој работел во локалната царинарница, се оженил со Ралука Стаматин и се венчал во семејната капела во 1860 година.
Црквата е во форма на трифолија, со припрата, наос и олтар. Ред од тули над прозорците ги дели фасадите на два хоризонтални регистри. На исток преживеал фрагмент од ѕидот од 18 век. Црквата и ѕидот се наведени како историски споменици од страна на романското Министерство за култура и верски прашања.
Катедрала Успение на Богородица, Сату Маре

Катедралата Успение на Богородица е романска православна верска зграда во Сату Маре, Романија. Сместена е на булеварот Д-р Василе Лукациу, првично е изградена според плановите на романскиот архитект Георге Литеану, кој бил инспириран од катедралата Куртеа де Аргеш. Катедралата е со должина од 34.5 метри, ширина од 24.5 метри должина и висина од 55 метри. Како седиште на протоереј, а не на епископ, тоа е црква, а не технички катедрала, но најчесто се нарекувала така.
Камен-темелникот бил поставен во октомври 1937 година, а покривот бил завршен до крајот на 1938 година Првата литургија била одржана во јули 1940 година.
1 Поврзано
* Даниела Балу, Кристијан Болош, „Catedrala ortodoxă „Adormirea Maicii Domnului“ — prima biserică ortodoxă construită în Satu Mare după Marea Unire“, во ''Сату Маре - Студии и Комуникари'', бр. XXXIV/II, 2018, стр. 221-233
Црквата Свети Ѓорѓи, Карансебеш

Црквата Свети Ѓорѓи е романска православна црква сместена на 2 Плоштад Св.Ѓорѓи, Карансебеш, Романија. Посветена е на Свети Георги.
Црквата првично била основана како дрвена структура во 1444 година. Со текот на времето служела како манастир, како прва градска библиотека и како ѓаконско училиште. Нејзината обнова како градба од камен и тула започнала во 1725 година и била завршена до 1757 година. Комеморативен олтарен камен испишан на словенски датира од 1759 година и веројатно го означува завршувањето на внатрешната декорација.
Црквата претрпела оштетувања за време на Австро-турската војна од 1788-1791 година, а потоа била подложена на поправки и ново осветување во 1796 година. Дополнителни поправки биле извршени помеѓу 2000 и 2008 година.
Внатрешноста на црквата била насликана во четири етапи од различни уметници помеѓу 1757 и 1862 година, делумно поради воените оштетувања. Последната реставрација се случила во 1984-1985 година. Иконостасот, насликан во барокен стил, датира од 1863 година. Иконите се направени во 1863-1864 година од страна на виенски академски сликар.
Во 1865 година, црквата станала катедрала на епархијата Карансебеш. Служела како таква до 2010 година, кога била отворена нова катедрала. Црквата е наведена како историски споменик од романското Министерство за култура и верски прашања.
Нисан (автопроизводител)

Нисан (јапонски: 日産|自動車|株式会社) — јапонско мултинационално претпријатие со седиште во Јокохама, Јапонија, кое ги произведува автомобилите од марката „нисан“ и „инифинти“ (порано, „датсун“). Од 1999 година, Нисан е дел од алијансата Рено-Нисан-Мицубиши. Притоа, во ноември 2023 година, Нисан имал учество од 15 % во вкупниот капитал со право на глас. Покрај тоа, од октомври 2016 година, Нисан има удел од 34 % во сопственоста на Мицубиши.
1 Галерија
Смртоносни сопатници

„Смртоносни сопатници“ (англиски: ''The Deadly Companions'') — филм на режисерот Сем Пекинпо (Sam Peckinpah) од 1961 година, снимен по романот на А. С. Флајшман (A. S. Fleischman). Главните улоги ги играат: Морин О’Хара (Maureen O'Hara), Брајан Кит (Brian Keith), Стив Кохрен (Steve Cochran) и Чил Вилс (Chill Wills). Ова е првиот филм во режија на Пекинпо.
1 Синопсис
Салунската танчерка, вдовицата Кит Тилден (ја игра О’Хара) го губи синот за време на еден грабеж на банка. Таа решава да го закопа детето крај неговиот татко во Сиринг, напуштен мал град во областа што е под контрола на Апачите. Поранешниот наредник во војската на Северот (го игра Кит), кој случајно го убива нејзиниот син, се нуди да ѝ помогне во преносот на телото, иако Кит ја одбива неговата помош. Затоа, наредникот им наредува на двајца од ограбувачите на банката, дезертерот од конфедерациската војска Турк и револверашот Били, да им бидат придружници за време на патувањето...
Црква Сапиенсеи

Црквата Сапиенцеи е романска православна црква сместена на улицата Сапиенцеи бр. 5 во Букурешт, Романија. Посветенa е на Успението на Богородица.
Црквата била изградена во 1710 година од страна на ''Ворник'' Јордаче Крецулеску и неговата сопруга Сафта, ќерката на Константин Бранковеану . Заедно со околните куќи, црквата преминала од татко на син како семејна капела додека Манолаче-Еманоил Крецулеску не ја продаl на својата баба Олимпија Лаховари. Таа ја обновила капелата во 1884 година, кога остарениот Георге Татареску ја насликал внатрешноста. Потоа била отворена за јавноста. Во 1898 година, Олимпија го оставила имотот на нејзиниот син Александру Ем. Лаховари, кој ја затворил капелата во 1902 година. Куќите ги изнајмувал на Светиот синод, со седиште таму одреден период. Во овој период, капелата се користела за давање заклетви, на пример за време на свештеничкото судење на митрополитот Атанасие Миронеску.
Во 1931 година, Лаховари ги подарил капелата и парохиската куќа на Патријаршијата. На барање од Канцеларијата за херои, спомен-друштвото од Првата светска војна со канцеларии од другата страна на улицата, имотот им бил доделен на негово чување. Наместо да се отвори за богослужба како што било предвидено, организацијата ја искористила црквата како простор за складирање, што довело до нејзино влошување. Патријаршијата ја осветила и повторно ја отворила црквата за богослужба во заедницата во 1941 година. Била подложена на темелна реставрација во 1966–1968 година, кога бил додаден затворен трем. Во 1980-тите, за време на Николае Чаушеску, на црквата и се заканувало уривање, официјално со цел да се направи простор за преместување на манастирот Михаи Вода на негово место; плановите биле отфрлени откако се појавило договорено противење.
Црквата е мала и со низок таван, со еден правоаголен кораб со димензии 10 метри должина и 8 метри ширина. Атрактивниот иконостас е издлабен во дрво. Квадратниот трем е на западната страна, со тесен балкон над влезот. Фасадите не се украсени. Правоаголните витражи на кои се прикажани светци датираат од 1947 година. Основите имаат уредена градина.
Црквата е наведена како историски споменик од романското Министерство за култура и верски прашања.
1 Поврзано
* Луција Стоика и Некулај Јонеску-Гинеја, ''Enciclopedia lăcașurilor de cult din București'', кн. I. Букурешт: Editura Universalia, 2005 година,
Зло

Зло — морално неправилно однесување или состојба на предизвикување непотребна болка и страдање.
1 Злото како мотив во популарната култура
* „Зло“ (англиски: ''Evil'') — песна на американскиот соул музичар Стиви Вондер (''Stevie Wonder'').* „Злото нема граници“ (англиски: ''Evil Has No Boundaries'') — песна на американската хеви-метал група Слеер (''Slayer'') од 1983 година.* „Неопходно зло 2020“ — музички албум на македонскиот рапер Да Џака Накот од 2015 година.* „Притаено зло“ (англиски: ''Resident Evil'') — филм од 2002 година.
Skull and Bones (игра)

Skull and Bones — акционо-авантуристичка игра од 2024 г., развиена од Ubisoft Singapore и објавена од Ubisoft. Играта се врти околу пиратството и морнарската војна со фантастична средина во Источна Африка и Југоисточна Азија за време на доцниот XVII век, врвот на историската златна доба на пиратството. ''Skull and Bones'' била објавена за Amazon Luna, PlayStation 5, Windows и Xbox Series X/S на 16 февруари 2024 г., по повеќекратни одложувања и развојни тешкотии. Верзија за Google Stadia била планирана пред запирањето на услугата. Играта добила мешани одзиви од оценувачите.
1 Играчки процес
''Skull and Bones'', од 2017 г., била претставена како тактичка акциона игра поставена во опширна околина со отворен свет, нудејќи им на играчите гледиште од трето лице. Во оваа игра, играчите го преземаат управувањето на приспособлив пиратски брод, давајќи им слобода да се движат низ Индискиот Океан во едноиграчка кампања или да се здружат со до петмина други играчи за битки меѓу играчи (PvP-режим) во Спорните Води (англ. ''Disputed Waters''). Стратегиските елементи на играта, како што е положбата на ветерот, играат клучна улога во стекнувањето предност за време на морнарските битки. Играчите имаат можност да купат различни бродови, вклучувајќи воени слопи (вид бродови), фрегати и бригантини, секој вооружен со оружја како минофрлачи, странични топови и ракети. Битките со непријателските бродови можат да вклучат и агресивни тактики за упад и качување на самите бродови, при што штетата се мери со здравствена лента.
Еден од најважните мигови на играта е нејзиниот повеќеиграчки режим „Лов за трофеи“ (англ. ''Loot Hunt''), каде што две екипи се натпреваруваат во лов на скапоцености за да стекнат изобилие. Играчите можат да користат искачливи вранини гнезда на бродовите за набљудување и да користат шпионски очила за да ја испитаат нивната околина. Освен тоа, ограбувањето крепости и селишта служи како важен аспект на играта, додавајќи длабочина и разновидност на доживувањето со пиратски теми.
Гоце Фест

Гоце Фест музички фестивал, за нови родољубиви и ново создадени патриотски македонски песни, кој се одржува со Скопје. Директор на фестивалот е Пеце Здравковски.
1 Историја
Гоце Фест е фестивал за ново создадени родољубиви, патриотски песни, кој за првпат се одржал во 1989 година во Универзалната сала во Скопје. Името на фестивалот, потекнува од македонскиот национален херој Гоце Делчев, учесник на македонкото револуционерно движење, деец на Македонската револуционерна организација. Фестивалот низ годините се одржувал во Универзалната сала во Скопје, сега неколгу години по ред се одржува во Домот на Армијата во Скопје. Низ годините на Гоце Фест, учествувале многу значајни имиња од македонската естрада, но и млади пејачи како: Петранка Костадинова, Гоце Арнаудов, Виданка Ѓорѓиевска, Ванчо Тарабунов, Виолета Томовска, Јонче Христовски, Круме Спасовски, Перо Христов, Маргица Антевска, Нино Величковски, Пепи Пафтировски, Блага Петреска, Ристо Краповски, Ани Малинкова, Војо Стојановски, Атина Апостолова, Ѓоко Дончев, Захаринка Милосављевиќ, Кате и Нели ти реков, Гоце Касапоски, Јулија Мациевска, Петар Нечовски. Зоран Марковски, Методија Столески и други...
На Гоце Фест оставиле траен белег песните: "Одново ВМРО се роди" и "Егејска" од Виданка Ѓорѓиевска, "Мајка Султана" од Маргица Антевска, "Глас на Народот" од Гоце Арнаудов, "Дедовино", "Земјо делчева", "Барам прошка" од Ванчо Тарабунов, "Гоцевата порака" од Пепи Пафтировски, "Запејте македонци" од Виолета Томовска, "Ах рани рани" од Круме Спасовски, "Гоцева Македонија" и "Македонија ни е се" од Петранка Костадинова, "Само Македонија" од Перо Христов, "Вардаре, Пирин кај ти е?" од Гоце Касапоски, "Гоце син македонски" од Блага Петреска, "Раѓајте синови и ќерки убави" од Војо Стојановски, "Песна од земја далечна" од Гоце Николовски, "Весели Македонци" од Атина Апостолова, "Ако умрам Македонијо" од Билјан Стојаноски, "Простете не може" од Ристо Краповски, "Македонијо земјо рисјанска" и "Биди вечна Македонијо" со Нацка Славкова, "Од илинден 120 лета" и "Крв македонска" од Методија Столески и многу други...
Водителка на фестивалот е Сузана Апостолова, медиумски покровител е ТВ Сонце.
Антонио Микеле Станка

Антонио Микеле Станка (Солето, 22 мај 1942 - – Вајо на Фиденца,, 19 март 2020) бил италијански генетичар.
1 Биографија
Својата диплома за класично средно образование ја добил во гимназијата Пјетро Колона во Галатина (Ле). Дипломирал земјоделски науки на Универзитетот во Бари Алдо Моро.
Бил професор на следниве универзитети ,Универзитетот во Милано, на Католичкиот универзитет на Светото срце во Пјаченца, на Националниот агрономски институт во Тунис ( INAT ) од Тунис, и на Универзитетот во Модена и Реџо Емилија.
Покрај со настава, тој се занимавал и со генетско подобрување на сортите на бројни видови житни култури, особено со јачменот.
Бил претседател на италијанското здружение за земјоделска генетика, потпретседател на Академијата Георгофили, претседател на Националната унија на академии за науки применети за развој на земјоделството, безбедност на храна и заштита на животната средина (УНАСА) и претседател на Унијата на европски академии за наука аплицирала за земјоделство, храна и природа (УЕАА).
Антонио Микеле Станка починал на 19 март 2020 година поради СОВИД-19, по речиси еден месец хоспитализација.
2 Наводи
Адријано Буцати-Траверсо

Адријано Буцати-Траверсо (6 април 1913 година, Милано – 22 април 1983 година) ― италијански генетичар. Во 1962 година ја основал во Неапол, Меѓународна лабораторија за генетика и биофизика.
Името на мувата ''Drosophila buzzatii'', често користена во генетски и еволутивни студии, потекнува од овој значаен италијански научник.
Тој бил брат на познатиот писател Дино Буцати.
Алберто Пјаца

Алберто Пјаца (|Alberto Piazza; – ) — италијански човечки генетичар, професор по човечка генетика на Универзитетот во Торино.
1 Биографија
Роден е во еврејско семејство во Торино, професор по медицинска статистика на Универзитетот во Торино, професор по генетика на Универзитетот во Неапол и професор по човечка генетика на Универзитетот во Торино.
Починал во 2024 г.
2 Дела
* (со Лујџи Лука Кавали-Сфорца и Паоло Меноци) ''Историјата и географијата на човечките гени'', Универзитетот Принстон, 1994 година.
Артур Јуранд

Артур Јуранд ФРСЕ (20 март 1914 - 13 јануари 2000 година) бил генетичар за животни роден во Полска, кој направил важна работа на Универзитетот во Единбург кон крајот на 20 век. Своето име го запишал како Артур Јуран откако се населил во Шкотска.
1 Живот
Тој е роден како Артур Јуранд на 30 март 1914 година во Шлезија (денес дел од Полска ). Студирал наука на Универзитетот во Краков, добивајќи прво диплома, а потоа магистерска. Како постдипломец го добива својот прв докторат (д-р).
Во Втората светска војна бил затворен во концентрационен логор во Полска. По војната работел на Медицинската академија во Краков, а од 1956 до 1959 година работел како ректор на колеџ во Краков.
Во 1961 година се преселил во Шкотска, а особено на Универзитетот во Единбург, каде што дополнително докторирал (DSc), презентирајќи ја тезата ''„Тератогената активност на избраните лекови. Морфогенезата на нотохордот и на предните екстремитети испитани на светлина и ниво на електронски микроскоп : структура и развој на одредени субклеточни органели и цитоплазматски симбионти во Paramecium aurelia“'' Специјализирал за генетски абнормалности и почнал да држи предавања по тератологија во 1963 година. Подоцна бил назначен за виш предавач по генетика на животните и помогнал да се формира Институтот за генетика на животните. На Универзитетот во Единбург работел заедно со Шарлот Ауербах и Френсис Алберт Ели Кру во зградите Ашворт. Заедно го отвориле патот за клонирање животни и проектот Доли овца.
Тој бил избран за член на Кралското друштво на Единбург во 1970 година. Негови предлагачи биле Џефри Бил, Конрад Хал Вадингтон, Алан Робертсон и Алан Вилијам Гринвуд.
Тој се пензионирал во 1991 година и починал на 13 јануари 2000 година. Тој е погребан во делот од првото северно проширување до гробиштата Дин во западниот дел од Единбург. Гробот лежи под едно дрво блиску до главниот влез.
2 Публикации
*''Анатомијата на парамециум аурелиа'' (1969)
*''Парамециум: Генетика и епигенетика'', напишана заедно со Џефри Бил
3 Семејство
Неговата ќерка Марија К Јуранд ги следела стапките на својот татко, студирајќи генетика на Универзитетот во Единбург и докторирала.