procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Арчура

Арчура (старотурски : 𐰀𐰺𐰲𐰆𐰺𐰀; |Arçura) — шумски дух што ги менува формите во туркиската митологија кој ги заштитува дивите животни и шумите.
1 Опис
Арчура обично се појавува како човек, но е способен да ја промени својата големина од тревна дршка во многу високо дрво. Има коса и брада направени од жива трева, а понекогаш е прикажан со опашка, копита и рогови. Арчура има блиска врска со сивиот волк. Легендата го опишува како да има црвен шал, а левата чевла ја носи на десната нога. Тој исто така немал сенка.
Арчура ги штител животните и птиците во шумата и им кажува кога да мигрираат. Тој може да се менува во многу различни форми. Како човек, изгледа како селанец со светкави очи.
Архурите се ужасно палави суштества: тие имаат ужасни крици и можат да имитираат гласови на луѓе познати на скитниците и да ги намамат назад во нивните пештери, каде што Архурите ќе ги скокоткаат до смрт; тие исто така отстрануваат знаци од своите столбови. Тие не се зли: иако уживаат да ги заведуваат луѓето и да киднапираат млади жени, тие се познати и по тоа што го спречуваат добитокот што пасеше да талка премногу далеку во шумите и да се изгуби. Понекогаш повеќе од еден Архура живее во шума, а потоа тие ќе се борат за својата територија, соборувајќи дрвја и плашејќи животни.
2 Чор / Чура
Постојат два различни вида Чура. Другиот е Бичура, домашен дух и партнерка на Ев иеси.
3 Библиографија
* Мифологический словарь/Гл. ред. Мелетинский Е.М. - М.: Советская энциклопедия, 1990 г.- 672 с.
* Мифы народов мира/под ред. Токарева С. А. - М., Советская энциклопедия, 1992 г. - т.2 - 719 с.
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Вепрчани

Успение на Пресвета Богородица (позната и како Света Богородица) — главна манастирска црква на Вепрчанскиот манастир во мариовското село Вепрчани, Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа источно од селото, а до нејзе води земјен пат.
2 Галерија
3 Поврзано
* Прилепско архијерејско намесништво
* Прилепечко-витолишка парохија
* Вепрчани
Рудник „Вепрчани“

Рудник „Вепрчани“ — рудник за мермер, кој се наоѓа северно од мариовското село Вепрчани.
1 Местоположба
Рудникот се наоѓа северно од селото Вепрчани, до кој води макадамски пат од селото Дуње.
2 Историја
Рудникот е прилично нов, откако била одобрена површина од 3,56 километри квадратни за ископување со склучен договор за концесија во 2013 година. Важноста на договорот истекува во јуни 2026 година.
Фирмата и нејзиниот управител биле обвинети за затајување на данок во август 2025 година.
3 Галерија
4 Поврзано
* Мермер
* Вепрчани
Вепрчански манастир

Вепрчански манастир — манастир во прилепското село Вепрчани.
1 Местоположба
Манастирот се наоѓа во непосредна близина на селото Вепрчани, до кој води земјен пат од селото.
2 Градби во манастирот
Манастирскиот комплекс е составен од: главната манастирска црква, конакот, трпезаријата, како и други помошни објекти.
2.1 Црква „Успение на Пресвета Богородица“
Главната манастирска црква е посветена на Успение на Пресвета Богородица, по која е и наречен целиот манастир.
3 Галерија
Анона (божица)

Анона (латински annōna „пченка, жито; средство за егзистенција“, од annus „година“) — божествена персонификација на снабдувањето со жито во античката римска религија. Таа била тесно поврзана со божицата Церера, со која често е прикажана во уметноста.
Анона, честопати именувана како Анона Августа, била творба на империјалната религиозна пропаганда, манифестирана во иконографијата и култната практика. Таа била претставена како теофанија на моќта на царот да се грижи за својот народ преку обезбедувањето на жито. Така, на Анона ѝ недостасувала наративна митологија или традиција на побожност во Римската Република, но откако се воспоставила како дел од империјалниот култ, таа била примател на посветувања и заветни приноси од приватни лица мотивирани од благодарност или барање на наклонетост.
1 Империјален култ
Во пропагандата на Клавдиј, култот на ''Церера Августа'' ја експлицитно ја истакнувал божествената моќ што лежела во царското обезбедување на ''аноната'', т.е. снабдувањето со жито на градот. Анона Августа се појавува на монетите кон крајот на владеењето на Нерон, кога Култот на доблестите станал истакнат по Писонскиот заговор. Таа отелотворувала две од материјалните придобивки од царското владеење, заедно со Securitas Augusti, „Августонска безбедност“, и често се појавувала како дел од пар со Церера. На неронските монети, Церера, Анона и Абунданција („Изобилство“) биле тесно поврзани.
Анона била претставена и на монетите издадени под Веспазијан, каде што заедно со други доблести таа го претставувала враќањето на довербата во принципатот, како и на монетите на Тит, Домицијан, Трајан, Хадријан, Антонин Пиј и Септимиј Север. Таа била особено омилена во пропагандата на Трајан, кој се обидувал да го прикаже неговото владеење како обнова и просперитетна нова ера за човештвото; оттука, Анона често се појавувала со симболично дете. Во контекст на трајанската политика, Анона ја претставувала независноста на житото на Рим од неговиот традиционален снабдувач Египет .
2 Иконографија
Анона обично била прикажана со рог на изобилство во раката и бродски нос во позадина, алудирајќи на транспортот на жито во римското пристаниште. На монетите, таа често стоела помеѓу модиус (мерка за жито) и нос на галија, со класови жито во едната рака и рог на изобилството во другата; понекогаш држела кормило или котва.
3 Имењак
Кратерот Анона на јужната хемисфера на џуџестата планета Церера бил именуван по оваа божица.
Сеавлин

Сеавлин бил крал на Весекс во втората половина на VI век и една од најважните фигури во раната англосаксонска историја. Според Беда Преподобни тој бил вториот владетел кој имал ''imperium'', односно врховна власт над другите англосаксонски кралеви. Најверојатно бил син на Кинрик и внук на Сердик, митскиот основач на Весекс. Владеел приближно од 560 до 591/592/593 година, а починал околу 593 година, најверојатно убиен или загинал во борба откако бил протеран од престолот.
За време на неговото владеење Весекс значително се проширил и станал едно од најмоќните англосаксонски кралства. Во 556 година заедно со татко му Кинрик победил Бритите кај Баранбург. Во 568 година заедно со роднината Кута тешко го поразил кралот Етелберт I од Кент кај Вибандун, во првата позната битка меѓу различни англосаксонски групи. Во 577 година постигнал голема победа кај Деорам со која освоил Глостер, Сиренчестер и Бат, со што Весекс ги разделил Бритите во југозападот (Думнонија/Корнуол) од оние во Велс. Подоцна следеле битки против Бритите кај Фетанлеаг во 584 година. Неговото владеење завршило трагично: во 592 година бил поразен од својот синовац Сеол кај Водесбеорг и протеран, а следната година најверојатно бил убиен.
Киџимуна

Киџимуна (Окинава:ryu, ''киџимунаа'', исто така ''киџимун''木の精) познато и како Бунагаја — суштества од митологијата кои потекнуваат од островот Окинава. Се вели дека изгледаат како деца на околу три или четири години и имаат црвена коса.
1 Опис
Киџимуните биле мали шумски духови според митологијата на Окинава. Се вели дека киџимуните живееле на дрвја, но најчестиот е „гаџумару“ или дрвото банјан. Нивното име, изведено од јазикот на Окинава, се преведува како „дете на дрвото“ или „дух на дрвото“. Тие често се опишувани како деца со големина на риба, со црвена коса што им ги покривало телата и големи глави. Биле познати и како одлични рибари со способни да ловат многу риби, но потоа јаделе само едно од очите на рибата пред да го остават остатокот. Фестивалот Киџимуна во Окинава е именуван по нив. Друго име за киџимуната е „бунагаја“, што приближно значи „Големоглав“. Киџимуните се познати по тоа што се многу палави, прават шеги и ги лажат луѓето. Еден од нивните најпознати трикови е да легнат на градите на човекот, правејќи го да не може да се движи или да дише. Ова е познато како „канашибари“. Иако Киџимуните се измамници, познати се по тоа што се спријателуваат со луѓето. Сепак, овие односи честопати се расипуваат. Киџимуната може да понуди да носи човек на грб додека скока низ планините и над морињата. Сепак, на Киџимуните не им се допаѓа кога луѓето испуштаат гас на грб и веднаш ќе го фрлат човекот, без разлика каде се наоѓа во моментот. Киџимуните исто така ги мразат октоподи.
2 Приказни
Киџимуните се честа тема во народните приказни на Окинава. Многу од нивните приказни започнуваат со тоа што киџимуната станува пријател на човекот, а потоа завршуваат со лош крај каде му наштетуваат на човекот. Една приказна раскажува за пријателот на еден киџимуна кој му го запалил дрвото, па киџимуната избегала во планините.
3 Во популарната култура
Киџимуна по име „Киџимуна“ се појавува како лик што се појавува во првите две сезони од аниме серијата ''„Лило и Стич“'' на Дизни. Неговата посебна моќ е кивањето бидејќи неговиот нос е доволно моќен да го оддува секого. Епизодата од втората сезона, „Синот на никулецот“, исто така открива дека Киџимуна има сестра по име „Киџимаги“, која е розова.
Сместено во Окинава, анимето ''„Акватоп на бел песок“'' прикажува Киџимуна која често се појавува во претходните епизоди. Се имплицира дека е извор на визиите што ги доживуваат посетителите на аквариумот Гама Гама.
Сеолвулф

Сеолвулф бил англосаксонски крал на Весекс, кој владеел од околу 597 до 611 година, период од 14 години според ''Англо-саксонската хроника'' и ''Аналите од Св. Неотс'', или 17 години според ''Западно-саксонската генеалогска листа на владетели''. Тој е познат како моќен владетел кој постојано војувал против англиските народи (други саксонски племиња), Бритонците, а според некои извори и Пиктите или Шкотите (иако битките со нив се сметаат за малку веројатни).
По Сеолвулф, Кинегилс станал крал (611–643), но дали бил негов син или внук (син на брат му Сеол) е нејасно – изворите се разликуваат.
Сеол

Сеол бил крал на Весекс (Кралството на Западните Саксонци) во раниот период на англосаксонска Англија. Тој владеел околу 592–597 година (според ''Англосаксонската хроника'') или малку порано, 588–594 година (според ''Западносаксонската генеалошка листа'').
Сеол бил син на Кута, кој пак бил син на Кинрик, еден од легендарните основачи на Весекс. Тој бил близок роднина (веројатно внук) на претходниот крал Сеавлин. Сеол го презел престолот откако во 592 година го победил или го исфрлил својот роднина Сеавлин во битката кај Воднесбеорг. Оваа битка била клучна и му овозможила на Сеол да ја преземе власта, спречувајќи го синот на Сеавлин, Кутвајн, да го наследи тронот.
По неговата смрт во 597 година, бидејќи неговиот син Кинеѓилс бил уште премногу млад, престолот го наследил неговиот брат Сеолвулф, што било вообичаено според обичаите на Саксонците.
Розмерта (божица)

Розмерта — божица на плодноста и изобилството во галско-римската религија, а нејзините атрибути биле оние на изобилството (како рогот на изобилието). Улогата на Розмерта е потврдена од статуи и од натписи. Во Галија таа често била прикажувана со римскиот бог Меркур како нејзин сопруг, но понекогаш се среќава и самостојно.
1 Етимологија
Името ''Розмерта'' е галско и се анализира како ''ro-smert-a''. ''Smert'' значи „снабдувач“ или „негувател“ и се среќава и во други галски имиња како Ad-smerio, Smertu-litani, Smerius (Σμερο), Smertae, Smertus и други. ''Ro-'' е модификатор што значи „многу“, „голем“ или „најмногу“ како што се среќава во Ro-bili („најдобар“) или Ro-cabalus („голем коњ“). Завршокот ''-a'' е типичен галски номинатив во женски род еднина. Значи, значењето на името е „Големиот снабдувач“.
2 Иконографија
Релјеф од Отун (древен ''Аугустодунум'', главниот град на келтските Аедуи), ги прикажува Розмерта и Меркур седнати заедно како божествена двојка. Таа држи рог на изобилство, а Меркур држи патера од левата страна.
Барелеф од Ајзенберг ја прикажува двојката во слична положба, при што Розмерта е со сигурност идентификувана од натписот. Розмерта држи чанта во десната рака и патера во левата.
На две статуи од Париз што ја прикажуваат двојката, Розмерта држи рог на изобилство и корпа со овошје.
Розмерта е прикажана сама на бронзена статуа од Финс д'Аненси (Горна Савоја), каде што седи на карпа држејќи чанта и, невообичаено, ги носи и крилјата на Меркур на главата. Камен барелеф од Есколив-Сент-Камил ја прикажува како држи и патера и рог на изобилство.
3 Натписи
Јуфер и Лугинбил наведуваат дваесет и седум натписи за Розмерта, дистрибуирани во Франција, Германија и Луксембург, што главно одговара на римските провинции Галија Белгија и Горна Германија. Познати се уште два натписи, еден од римска Дакија.
Еден натпис од Мец бил посвета ''(вотум)'' на Меркур и Розмерта заедно. Друг од Ајзенберг бил направен како декурион во исполнување на завет кон двојката.
Во два натписа обата од Галија Белгија, на Розмерта ѝ бил даден епитетот ''sacra'', што значи света. Подолг натпис од Васербиллиг во Галија го поврзувал божествениот пар со посветувањето на светилиште ''(aedes)'', и со „гостољубиви“ обреди што требало да се слават.
Слуга 2 (филм)

„Слуга 2“ (|Холоп 2) е руски филм (од жанрот комедија) од 2024 година. Режисер на филмот е Клим Шипенко. Главните улоги ги толкуваат: Милош Биковиќ Павел Деревјанко и Аглаја Тарасова.
1 Заплет
Некогашниот разгален Гриша, по неговата работа како слуга, веќе е зрел човек, чувствителен на сите неправди. Поради тоа, тој не може да се помири со однесувањето на непристојната Катја. Наскоро, разгалената девојка, исти како и Гриша претходно, ќе замине на „патување во минатото“...
Лаверна

Лаверна — божица на добивката и подземјето во римската митологија, која се поврзувала со заштитата на пониските класи, бегалците и плановите на крадците. Таа била смирувана со наливки налеани со левата рака. Поетот Хорациј и драматургот Плавт ја нарекувале божица на крадците. Во Рим, нејзиното светилиште било во близина на Порта Лаверналис, која била на северниот врв на Авентинскиот рид.
1 Етимологија
Дадени се неколку објаснувања за потеклото на нејзиното име:
# од реконструкцијата на праиндоевропскиот ine, што значи „профит, добивка“, што го прави името сродно со попознатиот збор la. Ова во моментов се наведува како најверојатна етимологија;
# од антички римски списи la (Според Хорациј, кој го дава зборот la како друга форма на la, крадец);
# од la (Акрон на Хорациј, според кого крадците биле наречени la, „перачи“, веројатно се однесувало на крадци на кади).
2 Историја
Лаверна била етрурско божество во древна Италија, првично една од духовите на подземјето. Чаша пронајдена во етрурска гробница го носи натписот „la" (сп. poculum); а во фрагмент од Септимиј Серен, Лаверна била експлицитно спомната во врска со la, подземјето. Етрурците ја обожавале на многу места.
Со лесен премин во античката римска митологија откако етрурската култура била заменета со римската, Лаверна почнала да се смета за заштитничка на крадците, чии операции биле поврзани со темнината. Таа имала олтар на Авентинскиот рид, во близина на портата именувана по неа, Лаверналис, на северниот врв на најјужниот од седумте ридови на Рим. Таа имала и света шума на Вија Саларија, патот низ Италија што го поврзувал Рим со Јадранското Море.
Римските извори наведуваат дека крадците ја повикувале нејзината помош за да можат успешно да ги спроведат своите планови без да го изгубат угледот за побожност и чесност.
Светата планина во Тоскана, позната како Ла Верна, била местото на античко светилиште на божицата. Ова оддалечено „Светилиште на Ла Верна“ му било дадено на Свети Франциск од грофот Орландо од Киузи на 8 мај 1213 година и станало местото каде што тој избрал да го воспостави својот религиозен ред. Во 1218 година, на местото била изградена капелата Санта Марија дели Анџели.
3 Популарна култура
Главниот антагонист во CGI анимираната филмска серија ''Барби: Fairytopia'' бил именуван по неа. Лаверна е зла самовила која е сестра близначка на кралицата на самовилите во земјата, Волшебничката.
Во „Убиствата во улицата Морг“ од Едгар Алан По, Дупен го опишува неефикасниот префект на полицијата како „премногу лукав за да биде длабок. Во неговата мудрост нема прашник. Сè е глава, а нема тело, како сликите на божицата Лаверна“.
„Лаверна“ е неофицијален прекар за видра 841.
Во ''„Дворот на мртвите“'', антагонистот бил фиктивна верзија на Лаверна.
4 За понатамошно читање
*
Стакларски занает

Стакларски занает е занает за сечење и вградување на стакло. Овој занает е сè уште актуелен.
Стаклото со кое се работи може да биде обично, леано, специјално или кристално. Сеченото стакло се користи во градежништвото, за застаклување прозорци, врати, излози на продавници, прегради, покриви, светларници. Исто така, занаетчијата монтира стакло во рамки за слики, за урамување на таписерии и други ракотворби, огледала и други ѕидни декорации, а може да изработува и разни предмети од стакло.
Занаетот за сечење стакло може да се научи во тригодишни средни училишта, но основните знаења може да се стекнат и на разни специјализирани курсеви што траат неколку месеци. Занаетот за сечење стакло е физички напорен и воопшто не е едноставен и се смета за „машки“ занает, иако има и жени занаетчии.
1 Историја
Познато е дека стаклото се произведувало во Стар Египет, околу 30 века п.н.е. Прозорското стакло започнало да се произведува дури во 14 век, а центарот на индустријата за стакло била Венеција. Од Италија, кон почетокот на 17 век, седиштето на производството на стакло се преселило во Прага, и од тогаш до денес, чешкото стакло се смета за стакло со највисок квалитет. Благодарение на подоцнежните пронајдоци, започнува индустриското производство на стакло и тоа станува поевтино и подостапно за сите нивоа на општеството.
Стаклото сега се заменува со други материјали, честопати со пластика, и покрај фактот дека е најеколошки материјал и може да се рециклира 100%. Поради важноста на стаклото во човечката историја, Обединетите нации, со посебна резолуција на Генералното собрание, ја прогласиле 2022 година за година на стаклото.
2 Карактеристики на занаетот
Стаклото е многу чувствителен и лесно кршлив материјал. Затоа, стакларот мора да биде внимателен при работа, за да не се повреди себеси или другите, или да предизвика материјална штета. При сечење стакло, застаклување, пакување и транспорт на стакло, тој мора да ги почитува пропишаните безбедносни мерки при работа.
Стакларот може да работи во градежништво и работилници за стакло. За време на својата работа, тој сече, вградува и ги заменува сите видови стакло.
12 Подароци за Божиќ

''„12 Подароци за Божиќ“'' ― американска божиќна романтична комедија од 2015 година, напишана и режирана од Питер Саливан, Лин Грант Бек и Џенифер Нотас Шапиро. Во филмот глумат Катрина Ло, Арон О'Конел и Дона Милс. Премиерно била прикажана на каналот Халмарк, на 26 ноември 2015 година, а подоцна се реемитувала секоја сезона за време на ''„Одбројувањето до Божиќ''".
1 Основна замисла
Асистент од Њујорк е ангажиран од маркетинг директор, да купува подароци за неговите пријатели и семејство.
2 Екипа
* Катрина Ло како Ана Париси
* Арон О'Конел како Марк Ренквист
* Дона Милс како Џојс Ренквист
* Мелани Нелсон како Мари Паризи
* Али Дарам како Ивон
* Џил Адлер како Сенди
* Мајкл Бурчард како Едвард Максвел
* Алекс Нибли како Ендру Ренквист
* Лаја Вајт како Бела
* Алиса Бакнер како Софија
3 Продукција
Филмот бил сниман во Солт Лејк Сити, Јута. Катрина Ло и Арон О'Конел биле избрани за главни улоги, додека Дона Милс, за улогата на мајката на О'Конел.
4 Гледаност
Ја гледале 3,14 милиони гледачи по објавувањето на 26 ноември 2015 година, повеќе од која било друга серија со сценарио тој ден.
Етернитас (божица)

Етернитас — божествена персонификација на вечноста во античката римска религија. Таа била особено поврзана со императорскиот култ како доблеста на обожениот император ''(divus).'' Религиозното одржување на апстрактни божества како Етернитас било карактеристично за официјалниот римски култ од времето на Јулио-Клавдијанците до владеењето на Северанците.
Како и попознатите антропоморфни божества, Етернитас и други апстракции биле негувани со жртви и храмови, и во Рим и во провинциите. Храмот на ''Етернитас Августа'' во Тарако во Хиспанија бил прикажан на монета.
Божеството понекогаш се појавува како ''Aeternitas Imperii'' („Вечноста на римското владеење“),<ref>Alain Gowing, '''' (Cambridge University Press, 2005), p. 150. каде што латинскиот збор ''imperium'' („команда, моќ“) укажува на значењето „империја“, англискиот збор изведен од него. ''Aeternitas Imperii'' била меѓу божествата кои примале жртви од браќата Арвал во знак на благодарност кога Нерон преживеал заговор и обид за атентат. Во тоа време биле издадени нови бронзени монети, на кои биле претставени разни доблести. Етернитас била меѓу многуте доблести прикажани на монетите издадени под Веспазијан, Тит, Трајан, Адријан, Антонин Пиј и Септимиј Север.
Монетите издадени од 75–79 година од н.е. под Веспазијан ја прикажувале Етернитас како држи глава во секоја рака, претставувајќи ги Сонцето и Месечината. На монетите на Тит (80–81 година од н.е.), Етернитас држи рог на изобилство, се потпира на жезол и има една нога поставена на топка, слика што ги поврзува концептите на вечноста, просперитетот и светската доминација. Од 2-ри до средината на 3-тиот век, иконографијата на Етернитас вклучува топка, небесни тела (ѕвезди, или сонце и месечина) и феникс, симбол на цикличното време, бидејќи фениксот се преродувал на секои 500 години. Етернитас понекогаш ја држела топката на која седи фениксот.
Во ''„Свадбата на филологијата и Меркур“'', Марцијан Капела изјавил дека Етернитас е меѓу попочитуваните ќерки на Јупитер. Тој ја споменал нејзината дијадема, чија кружна форма претставува вечност.
Машкиот еквивалент на Етернитас бил Еон, богот на неограниченото време, небесните сфери и Зодијакот.
Производство на стакло

Производството на стакло вклучува два главни методи – процес на производство на рамно парче стакло и дување стакло што произведува шишиња и други садови. Производството на стакло се правело на различни начини низ историјата на стаклото.
1 Производство на стаклени садови
Општо земено, денешните фабрики набавуваат суровини, се занимаваат со самото производство, и на крајот се справуваат со опремата за инспекција на производот и пакување.
Серијата се внесува во печката со бавна, контролирана брзина од страна на системот за обработка на серии. Печките работат на природен гас - или мазут - и работат на температури до 1575°C . Температурата е ограничена само од квалитетот на материјалот на надградбата на печката и од составот на стаклото. Видовите печки што се користат во производството на стакло во контејнери вклучуваат „краен отвор“ (со крајно палење), „страничен отвор“ и „окси-гориво“. Типично, големината на печката се класифицира според капацитетот за производство во метрички тони на ден.
Современите печки користат електрични методи на греење кои ја подобруваат енергетската ефикасност во споредба со традиционалните системи на фосилни горива, придонесувајќи за намалување на загадувањето и емисиите. Електродите направени од молибден, графит или легури се користат во стаклените печки за спроведување електрична енергија и генерирање енергија.
1.0.1 Процес на формирање
Моментално постојат два основни метода за производство на стаклени садови: методот „дување стакло“ само за садови со тесен врат и методот „притискање и дување“ што се користи за тегли и заострени садови со тесен врат.
При двата метода, млаз од стопено стакло на температура 1050-1200°C се сече за да се формира цврст цилиндар од стакло, кој има однапред одредена тежина, токму доволна за да се направи шише. И двата процеса започнуваат со тоа што смесата паѓа, под дејство на гравитацијата, и се води, низ корита и жлебови, во празните калапи, од кои две половини се стегнати, а потоа се запечатуваат со „преградата“ одозгора.
1.0.2 Опрема за инспекција
Стаклените садови се проверуваат 100%; автоматските машини, или понекогаш и луѓе, го проверуваат секој сад за различни дефекти. Типични дефекти вклучуваат мали пукнатини во стаклото и парчиња што не се стакло, најчесто делови од облогата од огноотпорните тули на печката за топење што се кршат и паѓаат во базенот од стопено стакло, или почесто преголеми силициумски гранули (песок) кои не се стопиле и кои последователно се вклучени во финалниот производ. Посебно е важно да се отстранат ваквите грешки, бидејќи можат да дадат лош изглед на крајниот производ. На пример, бидејќи овие материјали можат да издржат големи количества на топлинска енергија, тие можат да предизвикаат стаклениот производ да претрпи термички шок што резултира со експлозивно уништување кога се загрева. Други дефекти вклучуваат меурчиња во стаклото и претерано тенки ѕидови. Операторите рачно вршат низа проверки на примероци, најчесто визуелни и димензионални проверки.
Фонтан

Фонтан или Фонс (мн.: ''Fontes'', „Фонт“ или „Извор“) — бог на бунарите и изворите во античката римска религија. Религиозен фестивал наречен Фонтиналии се одржувал на 13 октомври во негова чест. Низ целиот град, фонтаните и изворите биле украсени со венци.
Фонт бил син на Јутурна и Јанус. Се претпоставува дека Нума Помпилиј, вториот крал на Рим, бил погребан во близина на олтарот на Фонтан ''(ara Fontis)'' на Јаникулумот. Вилијам Вард Фаулер забележал дека помеѓу 259 и 241 година п.н.е., биле основани култови за Јутурна, Фонс и Темпестатите, сите поврзани со извори на вода. Како бог на чистата вода, Фонс може да се постави спротивно на Либер како бог на виното идентификуван со Дионис.
Еден натпис го вклучува Фонс помеѓу низа божества кои примиле жртви за искупување од браќата Арвал во 224 година од н.е., кога неколку дрвја во светата шума на Деја Дија, нивното главно божество, биле погодени од гром и изгорени. Фонс не бил помеѓу божествата прикажани на монетите на Римската Република.
Родот Фонтеја тврделе дека биле потомци на Фонт.
Во космолошката шема на Мартијан Капела, Фонс се наоѓал во вториот од 16 небесни региони, со Јупитер, Квирин, Марс, воениот Лари, Јунона, Лимфа и Новенсилите.
1 Фонс Перенис
Водата како извор на регенерација играла улога во митрајските мистерии, а натписи за ''Fons Perennis'' („Вечен извор“ или „Никогаш непрестајлив поток“) биле пронајдени во митраја. Во една од сцените од митрајскиот циклус, богот удира во карпа, која потоа испушта вода. Митрајскиот текст објаснува дека потокот бил извор на животворна вода и бесмртно освежување. Посветите на „неживи суштества“ од митрајските наративни ритуали, како што се ''Fons Perennis'' и ''Petra Genetrix'' („Регенеративна карпа“), ги третирале како божествени и како способни да слушаат, како нимфите и лековитите сили на кои тие почесто им се упатувале.
2 Почести
Езерото Фонтус на Антарктикот било именувано по божеството.
3 За понатамошно читање
* Височник, Јулијана. "" [Обожување на нимфите и Фонтан во источните Алпи] Во: ''Studia Historica Slovenica'' : Časopis za humanistične in družboslovne študije [Хуманисти и општествени студии 20,20] 1, стр. 11-40. DOI: 10.32874/SHS.2020-01
Маја (Плејада)

Маја (старогрчки: Μαῖα; |Maia) — една од Плејадите и мајка на Хермес, еден од главните грчки богови, од Зевс, кралот на Олимп.
Маја била идентификувана со римската божица на земјата Маја, мајката на Меркур.
1 Семејство
Маја била ќерка на Атлас and Pleione the Oceanid, and is the oldest of the seven Pleiades. и океанидата Плејона и била најстарата од седумте Плејади. Тие биле родени на планината Килена во Аркадија, и понекогаш биле нарекувани планински нимфи, односно ''ореади''; Симонид од Кеос пеел за „планината Маја“ ''(Maiados oureias)'' „за прекрасните црни очи“. Бидејќи биле ќерки на Атлас, тие биле наречени и Атлантиди.
2 Митологија
Според ''Хомеровата химна за Хермес'', Зевс, во мртва ноќ, за да не дознае неговата сопруга Хера, тајно стапил во љубов со Маја, која го избегнувала друштвото на боговите, во една пештера во Килена. Таа забременила со Хермес. Откако го родила бебето, Маја го завиткала во ќебиња и заспала. Брзо созреаното бебе Хермес се оддалечило до Тесалија, каде што, до стемнување на првиот ден, украл дел од добитокот на својот полубрат Аполон и ја измислил лирата од оклоп на желка. Маја одбила да му верува на Аполон кога тврдел дека Хермес бил крадецот, а Зевс потоа застанал на страната на Аполон. Конечно, Аполон го заменил добитокот за лирата, што станало еден од неговите препознатливи атрибути.
Во друго време, кога Маја се капела со своите сестри Плејади, Хермес се протнал скришно и им ја украл целата облека. Кога нимфите завршиле со бањањето, Хермес се смеел, но потоа им ја вратил нивната облека.
Иако ''Хомерската химна'' ја опишала Маја како старател и чувар на Хермес, во сега изгубената сатиричка драма ''„Ихнеута“'' од Софокле, Маја го доверила бебето Хермес на Килена (локалната планинска божица) да го храни и одгледува, и затоа токму со неа се соочуваат сатирите и Аполон кога го бараат исчезнатиот добиток на богот.
2.1 Како негувателка
Маја го одгледала и бебето Аркас, детето на Калисто со Зевс. Хера, во љубоморен бес, ја претворила Калисто во мечка. Аркас бил епоним на Аркадија, каде што бил родена Маја. Приказната за Калисто и Аркас, како и онаа за Плејадите, е ''приказна'' за ѕвездена формација, соѕвездијата Голема и Мала Мечка.
Нејзиното име е поврзано со μαῖα (maia), почесен термин за постари жени, поврзан со μήτηρ (mētēr) „мајка“, што на грчки значи и „бабица“.
3 За понатамошно читање
* Гримал, Пјер, , Вајли-Блеквел, 1996.
* Хари Терстон Пек, ''Харперов речник на класични антиквитети,'' 1898
* Смит, Вилијам; ''Речник на грчка и римска биографија и митологија'', Лондон (1873).
*''Енциклопедија Британика'', 1911 година.
Пачворк

Пачворк или крпеница е форма на шиење што вклучува парчиња ткаенина во поголем дизајн. Поголемиот дизајн обично се базира на повторувачки шари изградени со различни форми на ткаенина (кои можат да бидат во различни бои). Овие форми се внимателно измерени и исечени, а основните геометриски форми ги прават лесни за спојување.
1 Употреба
Овој вид на шиење често се користи за изработка на јоргани, но може да се користи и за изработка на килими, чанти, ѕидни завеси, топли јакни, навлаки за перници, здолништа, елеци и други парчиња облека. Некои текстилни уметници работат со пачворк, честопати комбинирајќи го со вез и други форми на везење.
Кога се користи за изработка на ќебе, овој дизајн станува „врв“ на трослојно ќебе, при што средниот слој е ватата, а долниот слој е задната страна.
2 Историја
Докази за пачворк - спојување мали парчиња ткаенина за да се создаде поголемо парче и прошивање слоеви од текстилни ткаенини - се пронајдени низ историјата. Овој метод го користеле древните Египќани за облека, декорации за ѕидови, драперии и мебел, уште пред 5.500 години (3.400 п.н.е.). Се вели дека кинескиот пачворк започнал од царот Лиу Ју од династијата Лиу Сонг. Најраните зачувани парчиња датираат од раниот среден век, каде што, меѓу другите употреби, слоеви од прошиена ткаенина се користеле во изработката на оклоп - ова ги одржувало војниците топли и заштитени. Јапонскиот оклоп се изработувал на сличен начин.
Венијаминово племе

Венијаминово племе (староеврејски: ''שבט בנימין'') — едно од Дванаесетте Израилеви племиња.
Според Библијата, ова племе потекнува од најмладиот и последен син на патријархот Јаков и неговата омилена жена Рахила. Бидејќи раѓањето на овој син било со смртоносен исход за мајката, таткото го нарекувал Венијамин „син на тагата“, а почесто „син на својата старост“. Како единствен роден брат по мајка, Венијамин бил многу сакан од Јосиф.
За време на четириесетгодишното патување низ Синајската Пустина, благодарение на високата плодност, неговиот род пораснал на 45.600 души. При поделбата на Израилевата земја, на ова племе му припаднал мал, но затоа централен и плоден имот северно од Ерусалим, веднаш до племето Јудино и териториите на племињата Ефремово и Манасиево.
Ова племе се одликувало со исклучителна воинственост и храброст. Токму од оваа средина произлегол првиот израилски цар, Саул. Венијаминовото племе располагало со голема воена сила и одиграло значајна улога во создавањето на самостојното Јудејско Царство. По седумдесетгодишното вавилонско ропство, тие заедно со Јудејците го сочинувале главниот дел од тогашното еврејско население.
Црква „Св. Илија“ - Витолиште

Свети Илија — гробишна црква во мариовското село Витолиште, Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа во северниот раб на селото и околу нејзе се наоѓаат селските гробишта.
2 Историја
Црквата потекнува од ран XIX век.
3 Архитектура
Градбата на црквата е еднокорабна.
3.1 Фрескоживопис
Во првата половина на XIX век црквата добила фрескоживопис, кој е во многу лоша состојба.
4 Галерија
5 Поврзано
* Прилепско архијерејско намесништво
* Прилепечко-витолишка парохија
* Витолиште
Црква „Св. Харалампиј“ - Витолиште

Свети Харалампиј — помала селска црква во мариовското село Витолиште, Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа во јужниот дел на селото, во непосредна близина на поранешното училиште.
2 Галерија
3 Поврзано
* Прилепско архијерејско намесништво
* Прилепечко-витолишка парохија
* Витолиште
Скала за болка

Скала за болка е стандардизиран инструмент во медицината кој се користи за субјективна проценка на интензитетот на болката од страна на пациентот. Поради фактот што болката е високо субјективно искуство, чие доживување значително варира меѓу поединците, скалите за болка претставуваат најважниот и најчесто користен начин за квантифицирање на болката во клиничката пракса, истражувањата и следењето на ефикасноста на аналгетската терапија.
1 Главни типови на скали за болка
Тип на скала, Опсег, Целна популација, Карактеристики и начин на употреба
Нумеричка скала за оценка (NRS), 0–10 или 0–100, Возрасни, деца >8–10 год., адолесценти, Пациентот избира цел број; болка, замислива болка
Визуелно-аналогна скала (VAS), 100 mm континуирана линија, Претежно возрасни, Пациентот означува точка на 10 cm линија помеѓу „без болка“ и „најлоша можна болка“
Скала со лица (Wong-Baker FACES), 0–10 (или 0–5), Деца ≥3 год., лица со когнитивни/јазични тешкотии, Шест до десет стилизирани лица кои покажуваат растечки степен на болка
Вербална скала за оценка (VRS), 4–6 категории, Пациенти со ограничена способност за броење, Описни категории: без болка – блага – умерена – силна – многу силна – непонослива
FLACC скала, 0–10, Новороденчиња, доенчиња, несвесни пациенти, Објективна скала (лице, нозе, активност, утешливост, плач) – оценува медицинско лице
CHEOPS / OPS / FACES, Legs, Activity, Cry, Consolability, 0–7 / 0–13, Деца од 1–7 год., Комбинирани објективни и субјективни показатели
McGill Pain Questionnaire (MPQ), Комплексен описен систем, Хронична болка, истражувања, 78 дескриптори во 20 категории + визуелна аналогова скала + моментален индекс на болка
Желба (роман)

„Желба“ (германски: ''Lust'') — роман на австриската писателка Елфриде Јелинек од 1989 година.
1 Содржина
Романот содржи 15 глави во кои се опишуваат односите меѓу маж и жена од едно планинско австриско село. Мажот Херман е директор на фабриката за хартија и поради тоа има голема моќ над месното население кое претежно работи во фабриката. Тој е голем љубител на музиката, така што во фабриката организира работнички хор, кој често настапува во околината. Жената Герти е домаќинка чија единствена грижа е воспитувањето на нивниот 14-годишен син. Детето постојано бара од родителите да му купуваат разни производи, а татко му го присилува да учи да свири на виолина. Херман е апсолутен господар во својот дом, а жената му служи за задоволување на половите побуди, така што со неа постојано води љубов низ целата куќа. Во една прилика, пијаната Герти шета по околината и го среќава студентот Михаел со кого има полов однос. Тој ја враќа дома, но утредента, повторно пијана, таа тргнува да го бара. Го наоѓа во блискиот скијачки центар, каде неговите другари ја соблекуваат пијаната Герти и јавно ја исмејуваат, а Михаел води љубов со неа. Кога Герти се враќа дома, радосно ја дочекуваат сопругот и синот. Нестрплив да има полов однос со неа, директорот го заспива детето со поголема доза апчиња, но во меѓувреме, Герти пак заминува да го бара Михаел. Директорот веднаш оди по неа и ја наоѓа како тропа на вратата од викенд-куѓата на Михаел, кој не отвора. Директорот ја враќа Герта во автомобилот, каде има полов однос со неа, а Михаел го гледа сето тоа од прозорецот. Потоа, брачниот пар се враќа дома и додека директорот се капе во кадата, Герти оди во детската соба, го задушува синот, а неговото тело го фрла во блискиот поток.
2 За делото
„Желба“ е најчитаното и најконтроверзното дело на Јелинек. Во него, како во некоја современа „Илијада“, се опишува епопејата на една жена чие тело секојдневно се напаѓа како предмет на машката полова желба. Во разговорите пред објавувањето на романот, Јелинек објаснувала дека првичната намера ѝ била да напише женски порнографски роман, но не успеала во тоа, а неуспехот бил неизбежен, зашто работејќи на романот согледала дека „мажите го узурпирале јазикот на порнографијата повеќе од кој и да било друг јазик — дури повеќе од војничкиот, па секој чин на спротивставување на тоа е осуден на неуспех.“ На тој начин, обидот да се напише порнографски роман се претворил во антипорнографско четиво кое го отсликува општествениот систем во кој жената е принудена да биде објект во сите сфери на општествениот и на политичкиот живот. Со тоа, романот претставува силна општествена критика и обид за демонтирање на современото ропство. Во тој поглед, Јелинек изјавила: „Ја опишувам врската меѓу мажот и жената како хегеловската врска меѓу господарот и слугата. Сè додека мажиет се способни да ја зголемат својата сексуална вредност низ работата, славата и богатството, и додека жените ја темелат својата моќ само на телото, убавината и младоста, ништо нема да се промени.“
Притвор

Притвор е мерка за обезбедување присуство во кривична постапка со која се ограничува слободата на движење на осомничено или обвинето лице пред да биде донесена правосилна пресуда.
Притворот не претставува казна, туку превентивна мерка чија цел е да се обезбеди непречено водење на постапката преку спречување на:
* опасност од бегство,
* влијание врз сведоци, вештаци или соучесници,
* уништување, сокривање или фалсификување на докази,
* повторување на кривично дело.
1 Правна основа
Во Република Македонија притворот е регулиран со Закон за кривична постапка (ЗКП), особено во членовите 184–196 (според верзијата од 2025 година).
Основни начела:
* Притворот е последна мерка (лат. ultima ratio)
* Мора да трае најкратко можно
* Судот мора да наведе конкретни и индивидуализирани причини за секој случај посебно
Гоја (филм)

„Гоја или тешкиот пат до просветлувањето“ (француски: ''Goya – oder der arge Weg der Erkenntnis'') — источногермански филм од 1971 година, во режија на Конрад Волф (Konrad Wolf), кој е и автор на сценариото, заедно со Ангел Вагенштајн (Angel Vagenshtain), а кое е засновано на романот на Лион Фојхтвангер (Lion Feuchtwanger). За потребите на снимањето, сликите на Гоја биле репродуцирани од неколку врвни сликари. Главните улоги ги играат: Донатас Банионис, Оливера Катарина, Фред Дирен, Татјана Лолова, Ролф Хопе, Мјечислав Војт и Антун Налис.
1 Содржина
Во филмот се прикажува развојот на Гоја (го игра Банионис) од бонвиван и дворски сликар на кралот Карло IV до слободоумен човек чии дела со социјална и политичка тематика го навлекуваат гневот на инквизицијата.
Барајќи го Дедо Мраз (филм од 2025 година)

''„Барајќи го Дедо Мраз“'' е британски божиќен семеен телевизиски филм, во кој глуми Лени Раш и глумечка екипа составена од Џејмс Бакли, Грег Дејвис, Асим Чодри, Стивен Фрај, Хана Фрај и Меги Адерин-Покок. Беше емитуван на Канал 4 на 24 декември 2025 година.
1 Основна замисла
Тинејџер кој одбива да се откаже од идејата за Дедо Мраз, вложува голем напор да докаже дека тој е вистински.
2 Екипа
* Лени Раш како Крис
* Џејмс Бакли како татко
* Грег Дејвис како Дедо Мраз
* Асим Чаудри како Дедо Мраз во Градинарски центар
* Рошенда Сандал како Џорџина
* Еле Мекензи како Холи
* Стивен Фрај како себеси
* Хана Фрај како себеси
* Меги Адерин-Покок како себеси
* Џејсон Фокс како самиот себе
3 Емитување
Премиерно се прикажа на Канал 4 на 24 декември 2025 година.
Торнада во Исланд

Торнадата во Исланд се исклучително ретки, со само 13 регистрирани настани во историјата на земјата. Никогаш не биле регистрирани жртви или повреди поради торнада во Исланд, а највисоко оценетото торнадо што некогаш се случило во земјата било Ф1.
1 Климатологија
Грмотевиците се исклучително ретки за која било специфична локација во Исланд, со помалку од пет бури годишно во јужниот дел на островот. Тие се најчести при почетокот или крајот на летото. Тие можат да бидат предизвикани од топли воздушни маси што доаѓаат од Европа или длабоки ниски височини од југозапад во зима. Молњите обично можат да се забележат во врска со облаци од пепел што еруптираат од вулканите на островот. Вртлози, понекогаш на ниво на торнада, исто така се јавуваат со вулкански ерупции. Повремено се забележуваат и копнени и водни млазници. Класичните торнада од мезоциклони (т.е. формирани од суперќелии) се многу ретки. Секое од овие повремено предизвикува штета, иако малата популација дополнително ја намалува веројатноста за откривање, како и опасноста.
Црква „Св. Архангел Михаил“ - Врпско

Свети Архангел Михаил — главна селска црква во мариовското село Врпско, Македонија.
1 Местоположба
Црквата е сместена во источниот дел на раселеното село Врпско. Околу црквата се наоѓаат и селските гробишта.
2 Историја
Според Археолошката карта на Македонија, црквата била подигната на темели на две постари еднокорабни цркви во 1968 година. Двете постари цркви биле изградени една врз друга, при што постарата била подигната во XIV, а поновата од XVII век.
3 Галерија
4 Поврзано
* Прилепско архијерејско намесништво
* Прилепечко-витолишка парохија
* Врпско
Параклис „Св. Кирил и Методиј“ - Витолиште

Свети Кирил и Методиј — параклис во мариовското село Витолиште, Македонија.
1 Местоположба
Параклисот се наоѓа кај објектите на некогашното шумско стопанство „Црн Бор“, на околу 300 метри пред влезот во селото, десно од патот кој води до Витолиште.
На самиот пат постои информативна табла, која ја покажува насоката до него.
2 Историја
Параклисот е подигнат на место каде се наоѓала ранохристијанска градба, најверојатно базилика.
Постои намера параклисот и понатаму да се уредува и доизгради. Првичното уредување го направил Богдан Бегоски со свои блиски и пријатели.
3 Архитектура
Во рамки на малиот параклис, кој е заграден се наоѓаат две прозорски меноа, а во околината се наоѓаат и други остатоци од некогашниот ранохристијански храм. Еден од ѕидовите на градбата се забележува од северната страна на денешниот објект, со насока исток запад.
Двете меноа од бел камен со потекло од околината се релативно добро изработени и украсени со крстови со долг вертикален карк и крст при неговиот врв. Додека едното мено е украсено со крстови од двете страни, другото има крст само од едната страна.
Денес, двете меноа се поставени во исправена положба на бетонска подлога во простор заграден со мрежа од метална жица и метална конструкција покриена со лим.
4 Галерија
5 Поврзано
* Прилепско архијерејско намесништво
* Прилепечко-витолишка парохија
* Витолиште
Бургтеатар

Бургтеатар (германски: Burgtheater, во народот едноставно „die Burg“) е најпрестижниот и еден од најважните драмски театри во германофонскиот свет и официјален национален театар на Австрија. Тој се наоѓа во самото срце на Виена, на Рингот (Universitätsring 2), директно спроти Градското собрание и многу блиску до Хофбург.
1 Историја
Основан во 1741 година од Марија Терезија како дворски театар (првично во просторија за тенис близу палатата), во 1776 година Јозеф II го прогласил за Германски национален театар. Тука се одржале светските премиери на три опери од Моцарт: „Отмица од сарајот“ (1782), „Свадбата на Фигаро“ (1786) и „Така прават сите“ (1790).
Во 1888 година е отворена современата луксузна зграда (архитекти Готфрид Земпер и Карл фон Хасенауер), во 1945 година е силно уништен за време на бомбардирањата во Втората светска војна, а во 1955 година по реконструкцијата е свечено повторно отворен (што стана симбол на обновата на Австрија по војната).
Диого Калила

Диого дош Сантош Кабрал (роден на 10 октомври 1998 година, во Сеишал), попознат како Диого Калила — мозамбикански фудбалер со португалско потекло, на и на мозамбиканската репрезентација.
1 Технички карактеристики
Игра на позицијата десен бек.
2 Клупска кариера
Роден во Сеишал, метрополитенската област Лисабон, Калила играл фудбал на младинско ниво во неколку португалски екипи вклучително и Бенфика, каде се задржал најдолго. Потоа, тој преминал во Белененсеш САД, каде бил промовиран во првиот тим во јануари 2019 година, правејќи го своето деби со клубот во Примеира лигата истиот месец, во поразот со 3-0 од Порто.
Калила одигра 20 натпревари – 23 во сите натпреварувања – во сезоната 2020–2021, помагајќи му на својот тим да заврши десетти на табелата. Потоа го обновил договорот до 2024 година.
На 27 ноември 2021 година, Калила бил единствениот играч од првиот тим достапен за натпреварот против Бенфика, поради епидемијата од КОВИД-19. Девет играчи го започнале натпреварот за Белененсеш САД, повеќето од нив од тимот до 23 години, а двајца биле голмани; откако седуммина се вратиле во второто полувреме при резултат 7–0, а еден се повредил, натпреварот бил прекинат.
Во август 2022 година, Калила потпишал тригодишен договор со Санта Клара со опција за продолжување на уште две години; неговиот поранешен клуб задржал 20% од правата на играчот. Дебитирал за Санта Клара на 20 август 2022, во поразот со 1-2 на домашен терен од , влегувајќи како замена во 77-мата минута на местото на Пјер Сања.
Во првата сезона во Санта Клара, тој одиграл 15 првенствени натпревари за екипата која го освоила последното место во Примеира лига и испаднала во понизок ранг. Следната сезона во Сегунда лига, тој забележал 18 настапи и два гола, придонесувајќи за експресното враќање на клубот во врвната дивизија. На 25 октомври 2024, тој го постигнал својот прв гол во Примеира лигата, во победата со 2-1 на домашен терен над . Сезоната 2024-2025 ја завршил со 31 настап во лигата и еден првенствен гол, помагајќи му на клубот да го освои петтото место на крајот од сезоната и да избори пласман во Лигата на коференциите.
На 21 август 2025 година, Калила го направил своето деби во европските натпреварувања, во поразот со 1-2 на домашен терен од Шамрок Роверс во Лигата на коференциите.
3 Репрезентативна кариера
Во август 2025, Калила го добил првиот повик во мозамбиканската репрезентација. Својот прв настап го имал на 5 септември, во поразот со 4–0 на гостински терен од Уганда во квалификациите за Светското првенство 2026.
Во декември, тој бил избран од селекторот Чиквињо Конде во составот на Мозамбик за Африканскиот куп на нации 2025 во Мароко. Во нивниот втор натпревар од групата, против Габон во Агадир, тој го постигнал својот прв гол одлучувачки за победата од 3–2, првата победа на земјата во историјата на натпреварувањето.
4 Титули
4.1 Клупски
; Санта Клара
*Сегунда лига : 1
: 2023-2024
Црква „Св. Харалампиј“ - Врпско

Свети Харалампиј — помала селска црква во мариовското село Врпско, Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа на наоѓалиштето Градиште, што се наоѓа на околу 1,5 километри северно од селото Врпско, сместено на една впечатлива тумба покриена со реткото дрво тиса.
2 Историја
Не се знае кога е подигната скромната црквичка.
3 Архитектура
Црквата е скромна камена градба од камен и кал, покриена со салонитни табли.
Внатре во црквата има еден елемент од бел камен, кој претставува прозорско мено, карактеристично за ранохристијанските црковни градби.
3.1 Икони и иконостас
Во внатрешноста на црквата можат да се забележат икони поставени директно на ѕидот без иконостас.
4 Поврзано
* Прилепско архијерејско намесништво
* Прилепечко-витолишка парохија
* Врпско
Јапонско-руска граница

Јапонско-руска граница — ''де факто'' поморска граница што ги одделува територијалните води на двете земји. Според руската гранична агенција, границата е долга 194.3 км.
Двете земји денес немаат заедничка копнена граница, иако имале во периодот од 1905-1945 година, кога островот Сахалин бил поделен помеѓу Јапонија и Руската Империја (а подоцна и СССР).
1 Тунелот Сахалин-Хокаидо
Тунелот Сахалин-Хокаидо (и веројатно мост), бил предложен како начин да се поврзе рускиот остров Сахалин со јапонскиот остров Хокаидо. Кога проектот ќе биде завршен, ќе се протега низ Сојскиот теснец; доколку се изгради и мост, тој ќе биде најдолгиот мост во светот, овозможувајќи им на луѓето да патуваат помеѓу островите по железница или по пат.
2 Контролни пунктови
На руско-јапонската граница нема гранични премини, бидејќи станува збор за чисто поморска граница.
Кога уште постоела копнената граница во Сахалин (1905–1945), таа можела да се мине по само еден пат.
Сепак, кога ќе биде завршен тунелот Сахалин-Хокаидо, ќе има контролни пунктови на тунелот.