Обединета држава на Јонските Острови

Обединетата држава на Јонските Острови (англиски: United States of the Ionian Islands; грчки: Ἡνωμέναι Πολιτείαι τῶν Ἰονίων Νήσων) била историска државна формација во Јонското Море, која постоела од 1815 до 1864 година како протекторат на Британската Империја. Оваа држава била федеративна олигархија, составена од седум главни острови и помали островчиња, и претставувала уникатен пример за британска колонијална администрација во Европа.
1 Историски контекст
Јонските Острови долго време биле дел од Венецијанската Република пред Француските револуционерни војни. Во 1797 година, според Договорот од Кампо Формио, островите биле анектирани од Француската Република по распадот на Венеција. Меѓу 1798 и 1799 година, заедничка руско-османлиска сила ги истерала Французите, формирајќи ја Седмоостровната Република како претходник. По Војната на Четвртата Коалиција, островите повторно паднале под француска контрола според Договорот од Тилзит во 1807 година. Британците ја поразиле француската флота кај Закинтос во 1809 година, зафаќајќи ги Кефалонија, Китира и Закинтос, а во 1810 година и Лефкада. Крф останал под француска контрола до 1814 година.
2 Формирање
Државата била формирана по Конгресот во Виена (9 јуни 1815 година) и Договорот од Париз (5 ноември 1815 година) меѓу Велика Британија, Австрија, Прусија и Русија. Британија добила протекторат над островите, формално утврден на 9 ноември 1815 година. Во составот влегувале седумте главни острови: Крф, Кефалонија, Закинтос, Левкада, Итака, Паксос и Китира, плус помали островчиња и пристаништето Парга на грчкото копно (до 1819 година, кога било продадено на Али-паша од Јанина). Уставот бил усвоен на 26 август 1817 година.
3 Политичка структура
Како федеративна олигархија, државата имала дводомен парламент: Јонски Сенат (горен дом, кој служел и како извршна власт) и Јонско Собрание (долен дом). Сенатот имал членови распределени по острови: Крфу (7), Кефалонија (7), Закинтос (7), Лефкада (4), а помалите острови (Итака, Паксос, Китира) имале 1-2 со ротација. Администрацијата ја водел Висок Комесар назначен од британската влада, со вкупно 10 лица во улогата, вклучувајќи го Сер Томас Мејтланд (прв, 1816–1824) и Сер Хенри Најт Сторкс (последен, 1859–1864). Британските монарси (Џорџ III, Џорџ IV, Вилијам IV, Викторија) биле заштитници. Постоел Врховен Совет за Правда како апелационен суд. Вилијам Гладстон служел како вонреден Висок Комесар во 1858–1859 година и препорачал обединување со Грција.
4 Клучни настани и национално движење
За време на Грчката револуција (1821–1830), островите останале неутрални, но многу Јонци се бореле за независноста на Грција. По независноста на Грција во 1830 година, растел енозистичкиот движење (за обединување со Грција). Во 1848–1849 година имало востанија на Кефалонија против британската власт, потиснати сурово. Во 1850-тите, движењето се засилило, со петиции и демонстрации. Гладстон во 1859 година предложил реформи, но Британија одлучила да ги предаде островите.
5 Отстапување на Грција
Според Лондонскиот договор од 1863 година и Парискиот договор од 1864 година, островите биле предадени на Грција на 28 мај 1864 година, како подарок за новиот крал Ѓорѓи I (од данско потекло). Ова било дел од британската дипломатија за стабилизација на регионот. По обединувањето, островите станале дел од Кралството Грција, со Крфу како регионален центар.