Италијанска Социјална Република

Италијанска Социјална Република (|Repubblica Sociale Italiana, РСИ), позната пред декември 1943 година како Национална Републиканска Држава Италија (|Stato Nazionale Repubblicano d'Italia; СНРИ), но попопуларно позната како Република Сало (|Repubblica di Salò) — нацистичко-германска марионетска држава со ограничено дипломатско признавање, создадена за време на подоцнежниот дел од Втората светска војна, која постоела од почетокот на германската окупација на Италија во септември 1943 година до предавањето на германските трупи во Италија во мај 1945 година. Германската окупација предизвикала широк национален отпор против неа и Италијанската Социјална Република, што довело до Италијанската граѓанска војна.
Италијанската Социјална Република била втората и последна инкарнација на италијанската фашистичка држава, предводена од Бенито Мусолини и неговата реформирана антимонархистичка Републиканска фашистичка партија. Новооснованата држава го прогласила Рим за главен град, но ''де факто'' седиштето се наоѓало во Сало (оттука и неговото колоквијално име), мал град на езерото Гарда, во близина на Бреша, каде што се наоѓало седиштето на Мусолини и Министерството за надворешни работи. Италијанската Социјална Република номинално вршела суверенитет во Северна и Централна Италија, но во голема мера била зависна од германските трупи за одржување на контролата.
Во јули 1943 година, откако сојузниците ја истуркале Италија од Северна Африка и последователно ја нападнале Сицилија, Големиот совет на фашизмот - со поддршка на кралот Виктор Емануел III - го соборил и го уапсил Мусолини. Новата влада започнала тајни мировни преговори со сојузничките сили. Кога на 8 септември било објавено примирјето на Касибиле, нацистичка Германија била подготвена и брзо интервенирала. Германските трупи ја презеле контролата врз северната половина на Италија, го ослободиле Мусолини и го довеле во областа окупирана од Германија за да воспостават сателитски режим. Италијанската Социјална Република била прогласена на 23 септември 1943 година.  Иако Италијанската Социјална Република тврдела дека има суверенитет над поголемиот дел од Италијанскиот Полуостров, неговата ''де факто'' јурисдикција се проширила само на значително намален дел од земјата. Италијанската Социјална Република добила дипломатско признание само од Силите на Оската и нивните сателитски држави. Финска и Вишиевска Франција, иако во германската орбита, не ја признале. Неофицијални односи се одржувале со Аргентина, Португалија, Шпанија и преку трговски агенти со Швајцарија. Градот Ватикан не ја признал.
Околу 25 април 1945 година, деветнаесет месеци по неговото основање, Италијанската Социјална Република целосно пропаднала. Во Италија, денот е познат како Ден на ослободувањето (''festa della liberazione''). На тој ден, генералното партизанско востание, заедно со напорите на сојузничките сили за време на нивната последна офанзива во Италија, успеало речиси целосно да ги истера Германците од Италија. На 27 април, италијанските партизани го фатиле Мусолини, неговата љубовница, неколку министри и неколку други италијански фашисти додека се обидувале да побегнат. На 28 април, партизаните го убиле Мусолини и повеќето други заробеници, вклучувајќи ја и Клара Петачи. Министерот за одбрана на РСИ, Родолфо Грацијани, го предал она што останало од Италијанската Социјална Република на 1 мај, еден ден откако германските сили во Италија капитулирале.
1 Контекст на неговото создавање
Воено знаме на Италијанската Социјална РепубликаМусолини ги проверува утврдените позиции, 1944 годинаТериторија на Италијанската Социјална Република во текот на нејзиниот животен век
На 24 јули 1943 година, по истоварувањето на сојузниците во Сицилија, на предлог на Дино Гранди, Големиот совет на фашизмот гласал за недоверба на Мусолини. Авторитетот на Мусолини бил поткопан со низа воени порази од почетокот на влегувањето на Италија во војната во текот на јуни 1940 година, вклучувајќи го бомбардирањето на Рим, губењето на африканските колонии и сојузничките инвазии на Сицилија и јужниот италијански полуостров.
Следниот ден, кралот Виктор Емануел III го разрешил Мусолини од функцијата, наредил да биде уапсен и назначен маршал Пјетро Бадољо за нов премиер. Во тоа време, монархијата, голем број членови на фашистичката влада и општото италијанско население биле уморни од залудните воени напори што ја одвеле Италија во потчинување од Нацистичка Германија. Неуспешните воени напори го оставиле Мусолини понижен дома и во странство како „цезар од пилевина“. Новата влада започнала тајни преговори со сојузничките сили и се подготвувала за капитулација на Италија. Овие разговори за предавање подразбирале посветеност на Бадољо да го напушти сојузот на Оската.
Додека Германците формално го признале новото ''статус кво'' во италијанската политика, тие интервенирале со испраќање на некои од најдобрите единици на Вермахтот во Италија. Ова било направено и за да се спротивстават на новите сојузнички напредувања и за да се соочат со очекувано претстојното пребегнување на Италија. Додека Бадољо продолжил да се заколнува на лојалност кон Германија и силите на Оската, емисари на италијанската влада се подготвиле да потпишат примирје во Касибиле во Сицилија окупирана од сојузниците, кое било финализирано на 3 септември.
На 8 септември, Бадољо го објавил примирјето на Италија со сојузниците (иако било наречено „примирје“, неговите услови го направиле тоа слично на безусловно предавање). Германскиот фирер Адолф Хитлер и неговиот персонал, одамна свесни за преговорите, дејствувале веднаш со наредба на германските трупи да ја преземат контролата над Северна и Централна Италија. Германците бргу ја окупирале Италија, ги разоружиле италијанските трупи и ги презеле сите материјали и опрема на италијанската армија, среќавајќи само ограничен отпор. Германците, исто така, ја распуштиле италијанската окупациска зона во југоисточна Франција и ги принудиле италијанските трупи стационирани таму да заминат. На италијанските вооружени сили не им биле дадени јасни наредби да им се спротивстават на Германците по примирјето и затоа отпорот кон германското преземање бил расфрлан и немале ефект. Кралот Виктор Емануел не вложил никаков напор да собере отпор кон Германците, наместо тоа, бегајќи со својата свита кон безбедноста на сојузничките линии. На 10 септември 1943 година, по дводневна битка помеѓу ''Вермахтот'' и остатоците од Кралската италијанска армија, Рим паднал во рацете на Германците.
Новата италијанска влада го преместила Мусолини од место на место додека тој бил во заробеништво во обид да спречи какви било обиди за спасување. И покрај тоа, Германците на крајот го посочиле Мусолини во хотелот Кампо Императоре во Гран Сасо. На 12 септември, Мусолини бил ослободен од Германците во операцијата „Даб“ (режиран од СС - Оберстурмбанфирерот Ото Скорцени) во планините на Абруцо. Откако бил ослободен, Мусолини бил однесен во Баварија. Собирајќи каква таква поддршка која уште ја имал меѓу италијанското население, неговото ослободување овозможило да се создаде нова фашистичка италијанска држава зависна од Германија. Војници на РСИ, март 1944 годинаВојниците на РСИ распоредени во битката за АнциоВојник од РСИ со потпис „М“ монограм со ревери и облечен во елек за неговата Beretta MAB SMG (1943)Војник на РСИ го чисти своето оружје (готска линија, 1944 година)
2 Надворешни односи
2.1 Основање од Нацистичка Германија
Три дена по неговото спасување во операцијата „Даб“, Мусолини бил одведен во Германија на состанок со Хитлер во Растенбург во неговиот штаб во Источна Прусија. Додека Мусолини бил во лоша здравствена состојба и сакал да се пензионира, Хитлер сакал тој да се врати во Италија и да основа нова фашистичка држава под заштита на Вермахтот. Кога Мусолини се измачувал, уморен од одговорностите на војната и не сакајќи да ја врати власта, Хитлер му рекол дека алтернативата ќе биде германска воена администрација која нема да ја третира Италија поинаку од другите окупирани земји. Хитлер, исто така, се заканувал дека ќе ги уништи Милано, Џенова и Торино доколку Мусолини не се согласи да формира оживеана фашистичка влада. Неволно, Мусолини се согласил со барањата на Хитлер.
Мусолини се вратил во Италија и се населил во Милано, од каде на 15 септември го објавил создавањето на Републиканската фашистичка партија и три дена подоцна, продолжување на војната заедно со Германија и Јапонија. Дуче веднаш најавил формирање на нов републикански кабинет, иако тие всушност потекнуваат од списокот избран и именуван од самиот Хитлер. Италијанската социјална република била прогласена на 23 септември, со Мусолини како шеф на државата и премиер.  Италијанската Социјална Република го сметала Рим за главен град, но ''де факто'' главен град станал малото гратче Сало на езерото Гарда, на средина помеѓу Милано и Венеција, каде Мусолини живеел заедно со канцеларијата за надворешни работи на Италијанската Социјална Република (РСИ). Додека самиот Рим во тоа време сè уште бил под контрола на Оската, со оглед на близината на градот до сојузничките линии и заканата од граѓански немири, ниту Германците ниту самиот Мусолини не сакале тој да се врати во Рим.
На 18 септември, Мусолини го направил своето прво јавно обраќање до италијанскиот народ по неговото спасување, во кое ја пофалил лојалноста на Хитлер како сојузник, истовремено осудувајќи го Виктор Емануел за предавството на италијанскиот фашизам. Тој изјавил: „''Не е режимот тој што ја предаде монархијата, туку монархијата е таа што го предаде режимот''“. Тој, исто така, формално ја отфрлил својата претходна поддршка на монархијата, велејќи: „''Кога монархијата не ги исполнува своите должности, ја губи секоја причина за постоење... Државата што сакаме да ја воспоставиме ќе биде национална и социјална во највисока смисла на зборот;, ќе биде фашистичка, со што ќе се вратиме на нашето потекло''“.
Од самиот почеток, Италијанската Социјална Република претставувала само марионетска држава целосно зависна од Германија. Самиот Мусолини го знаел тоа; дури и кога изјавил во јавноста дека има целосна контрола врз РСИ, тој бил свесен дека е малку повеќе од ''Гаулајтер'' од Ломбардија.  СС го држел Мусолини во домашен притвор; ги следел неговите комуникации и го контролирал неговото патување. Мусолини подоцна изјавил дека повеќе би сакал да биде испратен во концентрационен логор на начинот на кој СС се однесувале со него. Вистинската моќ почивала на германскиот генерал ополномоштеник Рудолф Ран и на СС- ''Обергруппенфирерот'' Карл Волф, командантот на германските окупаторски сили во Италија.
РСИ немала устав или организирана економија, а неговото финансирање било целосно зависно од финансирањето од Берлин. Самите германски сили малку го почитувале неуспешниот фашизам на Мусолини и го сметале режимот само како алатка за одржување на редот, како што е репресијата на италијанските партизани. Ова дело го извршиле и злогласните Пјетро Кох и Банда Кох во име на Германија.
РСИ добило дипломатско признание само од Германија, Јапонското Царство и нивните марионетски држави. Дури и Шпанија одбила да воспостави формални дипломатски односи со РСИ.
РСИ им се одмаздила на 19-те членови кои гласале против Мусолини на Големиот совет со судењето во Верона (''процесо ди Верона'') изрекувајќи им на сите обвинети смртна казна освен на еден. Само шест од 19 биле во притвор на РСИ (Џовани Маринели, Карло Парески, Лучано Готарди, Тулио Чанети, Емилио Де Боно и сопствениот зет на Мусолини, Галеацо Чиано). Со исклучок на Тулио Чанети, кој добил доживотен затвор, сите тие биле погубени на 11 јануари 1944 година во тврдината Сан Проколо во Верона.
2.2 Територијални загуби
Променливата политичка и воена ситуација повторно ги отворила прашањата во врска со статусот на италијанските територии, особено оние со мнозинство од германско говорно подрачје кои порано биле под австриска власт. Претходно, Хитлер енергично ја потиснувал секоја кампања за враќање на земји како Јужен Тирол, со цел да одржи добри односи со неговиот италијански сојузник. Како последица на напуштањето на Оската од страна на Кралството Италија на 8 септември 1943 година, Германија зазела и ''де факто'' инкорпорирала некои италијански територии. Сепак, Хитлер одбил официјално да го анектира Јужен Тирол и покрај повиците од локалните германски официјални лица и наместо тоа ја поддржала РСИ да има официјален суверенитет над овие територии и ги забранила сите мерки што би оставиле впечаток на официјална анексија на Јужен Тирол. Меѓутоа, во пракса, територијата на Јужен Тирол во рамките на границите дефинирани од Германија како ''Оперативна зона Алпенворланд'', која ги вклучувала Тренто, Болцано и Белуно, биле ''де факто'' инкорпорирани во германскиот ''Рајхсгау Тирол-Предарлска'' и управувани од нејзиниот ''Галејтер'' Франц Хофер. Регионот идентификуван од Германија како ''Operationszone Adriatisches Küstenland'' кој ги вклучувал Удине, Горица, Трст, Пула и Риека биле ''де факто'' инкорпорирани во ''Рајхсгау Кернтен'' и управувани од неговиот ''Галејтер'' Фридрих Рајнер.
На 10 септември 1943 година, Независната Држава Хрватска (НДХ) објавила дека Римските договори од 18 мај 1941 година со Кралството Италија се ништовни и го припоиле делот на Далмација што и бил отстапен на Италија како дел од тие договори. НДХ се обидела да ја анектира Зара, која била призната територија на Италија од 1919 година, но Германија ја спречила НДХ да го стори тоа. Поради овие дејствија, РСИ ја презирала НДХ и одбила да има дипломатски односи со НДХ или да ги признае нејзините територијални претензии.
По италијанската капитулација, италијанските острови во Егејското Море биле окупирани од Германците. За време на германската окупација, островите останале под номинален суверенитет на РСИ, но ''де факто'' биле предмет на германската воена команда.
Италијанската концесија на Тиенџин во Кина била отстапена од РСИ на јапонскиот марионетски режим Ванг Џингвеј.
3 Економија и воени напори
За време на постоењето на Италијанската Социјална Република, Мусолини, чија поранешна влада ги забранила синдикатите и штрајковите, започнал да упатува сè попопулистички апели до работничката класа. Тој тврдел дека жали за многу од одлуките донесени претходно за поддршка на интересите на големиот бизнис и ветил нов почеток доколку италијанскиот народ е подготвен да му даде втора шанса. Мусолини тврдел дека никогаш целосно не ги напуштил своите левичарски влијанија, инсистирајќи на тоа дека се обидел да го национализира имотот во 1939-1940 година, но бил принуден да ја одложи таквата акција од тактички причини поврзани со војната. Со отстранувањето на монархијата, Мусолини тврдел дека може да се продолжи со целосната идеологија на фашизмот; и за да добие поддршка од народот, тој ја сменил повеќе од дваесетгодишната фашистичка политика на поддршка на приватната сопственост и релативната економска независност со наредба за национализација на сите компании со над 100 вработени. Мусолини дури допрел до поранешниот комунист Никола Бомбачи за да му помогне во ширењето на сликата дека фашизмот е прогресивно движење. Економската политика на РСИ го добила името „ Социјализација“, а Мусолини дури ја разгледал идејата неговата нова република да ја нарече Италијанска „социјалистичка“ република. Во пракса, малку произлегло од декларираната социјализација на економијата. Синдикатите не вршеле вистинска контрола врз нивното управување и не учествувале во државното планирање (како што имале моќ да прават на хартија по социјализацијата). Италијанскиот индустриски сектор бил исклучен од новите реформи од страна на Германците, а италијанските индустријалци во секој случај биле против промените. Италијанската работна сила (од кои големи делови останале левичарски и покрај фашистичкото владеење) ја сметала социјализацијата како измама и одговорила со масовен штрајк на 1 март 1944 година
Во Грција, додека владата на Кралството Италија се предала и многу италијански војници во Егејското Море биле уморни од војната и станале противници на Мусолини, италијанските фашистички лојалисти останале сојузници на Германија во грчката кампања; Германските сили во Грција убедиле 10.000 Италијанци во Егејското Море да продолжат да ги поддржуваат нивните воени напори.
Во 1944 година, Мусолини го повикал Хитлер да се фокусира на уништување на Британија наместо на Советскиот Сојуз, бидејќи Мусолини тврдел дека Британија е таа што го претворила судирот во светска војна и дека Британското Царство мора да биде уништено за да дојде мир во Европа. Мусолини сакал да спроведе мала офанзива по готската линија против сојузниците со неговите нови дивизии РСИ; во декември 1944 година, алпската дивизија „Монте Роза“ со некои германски баталјони се борела во Битката кај Гарфањана со одреден успех. Бидејќи ситуацијата станала очајна со сојузничките сили кои го контролирале поголемиот дел од Италија и од февруари 1945 година продолжиле да ги туркаат силите на Оската северно од готската линија, Мусолини изјавил дека „''ќе се бори до последниот Италијанец''“ и зборувал за претворање на Милано во „Сталинград од Италија“, каде што фашизмот ќе ја направи својата последна славна борба. И покрај таквата силна реторика, Мусолини размислувал за евакуација на фашистите во Швајцарија, иако на тоа се спротивставила Германија, која наместо тоа предложила Мусолини и клучните фашистички функционери да бидат одведени во егзил во Германија. Дополнително распаѓање на поддршката за неговата влада се случила кога фашистичките и германските воени претставници тајно се обиделе да преговараат за примирје со сојузничките сили, без да се консултираат со Мусолини или Хитлер.
4 Воени формации
Жените волонтери служеле во униформи како неборци во паравоени единици и полициски формации (''Servizio Ausiliario Femminile''). Командант бил бригадниот генерал Пјера Гатеши Фондели.
4.1 Армија
Помалите единици како Црните бригади (''Бригати нере'') предводени од Алесандро Паволини и Десета флотила МАС предводени од Јунио Валерио Боргезе (наречен Црниот принц) се бореле за РСИ за време на целото негово постоење. Германците биле задоволни доколку овие единици биле во можност да учествуваат во антипартиски активности. Иако варирале во нивната ефикасност, некои од овие единици ги надминале очекувањата.
Во март 1944 година, најголемиот дел од првата италијанска доброволна бригада „Бура“ биле испратени на брегот на Анцио, каде што се бореле заедно со нивните германски сојузници, добивајќи поволни извештаи и преземајќи големи загуби. Како признание за нивните перформанси, Хајнрих Химлер изјавил дека единицата е целосно интегрирана во Вафен СС.
На 16 октомври 1943 година, Протоколот Растенбург бил потпишан со нацистичка Германија и на РСИ било дозволено да подигне воени формации со големина на дивизија. Овој протокол му овозможило на маршалот Родолфо Грацијани да подигне четири дивизии на РСИ со вкупно 52.000 луѓе. Во јули 1944 година, првата од овие дивизии завршила обука и била испратена на фронтот.
Регрутирањето воени сили одело тешко за РСИ бидејќи поголемиот дел од италијанската армија бил интерниран од германските сили во 1943 година, многу Италијанци на возраст за војска биле регрутирани на принудна работа во Германија и малкумина сакале да учествуваат во војната. РСИ станала толку очајна за војниците што на осудените им давала слобода ако се приклучат на армијата и смртната казна била изречена за секој што се противел да биде регрутиран. Автономните воени сили во РСИ, исто така, се бореле против сојузниците, вклучително и озлогласената Десета флотила МАС на принцот Џунио Валерио Боргезе. Боргезе не му бил лојален на Мусолини, па дури и предложил да го земе заробеник ако може.
Во текот на зимата 1944-1945 година, вооружените Италијанци биле на двете страни на готската линија. На страната на сојузниците биле четири италијански групи доброволци од старата италијанска армија. Овие италијански доброволци биле опремени и обучени од Британците. На страната на оската биле четири дивизии РСИ. Три од РСИ дивизиите, 2-та италијанска пешадиска дивизија „Литорио“, третата италијанска поморска дивизија „Сан Марко“ и 4-та италијанска дивизија ''Монтероса'' Алпини биле доделени на армијата LXXVII „Лигурија“ под Грацијани и биле поставени да го чуваат западното крило на готската линија свртена кон Франција. Четвртата РСИ дивизија, 1-та италијанска пешадиска дивизија „Италија“, била прикачена на германската 14-та армија во секторот на Апенинските планини за кој се сметало дека е најмалку веројатно да биде нападнат.
На 26 декември 1944 година, неколку големи воени единици на РСИ, вклучително и елементи на 4-та италијанска алпска дивизија „''Монтероса''“ и третата италијанска поморска дивизија „''Сан Марко''“, учествувале во операцијата „Зимска бура“. Ова било комбинирана германска и италијанска офанзива против 92-та пешадиска дивизија. Битката се водела на Апенините. Иако била ограничен во обем, ова била успешна офанзива и единиците на РСИ го направиле својот дел.
Војската на РСИ била под команда на генералот Алфредо Гуцони, додека фелдмаршалот Родолфо Грацијани, поранешен генерален гувернер на италијанска Либија, бил министер за одбрана на РСИ и врховен командант на германската армиска група Лигурија. Мусолини, како ''Дуче'' и шеф на државата на РСИ ја презел врховната команда над сите воени сили на РСИ.
Во февруари 1945 година, 92-та пешадиска дивизија повторно се спротивставила на единиците на РСИ. Овој пат тоа била Берсаљери од 1-та италијанска пешадиска дивизија „''Италија''“. Италијанците успешно го запреле напредувањето на американската дивизија.
Сепак, ситуацијата продолжила да се влошува за силите на Оската на готската линија. До средината на април, последната сојузничка офанзива во Италија довела до колапс на германската одбрана. На крајот на тој месец, последните преостанати трупи на РСИ биле флаширани заедно со две дивизии на Вермахт во Колекио од страна на 1-та бразилска дивизија кои биле принудени да се предадат по неколку дена борби.
На 29 април, Грацијани се предал и бил присутен во Казерта кога претставникот на германскиот генерал Хајнрих фон Витингхоф -Шел го потпишал безусловниот инструмент за предавање за сите сили на Оската во Италија, но бидејќи сојузниците никогаш не ја признале РСИ, потписот на Грацијани не бил потребен на Казерта. Предавањето требало да стапи на сила на 2 мај; Грацијани им наредил на силите на РСИ под негова команда да го положат оружјето на 1 мај.
4.2 Воздушни сили
Националните републикански воздухопловни сили (''Aeronautica Nazionale Repubblicana'' или АНР) биле воздухопловни сили на Италијанската Социјална Република, а исто така и воздушна единица на Националната републиканска армија во Втората светска војна. Нивната тактичка организација се состоела од: 3 борбени групи, 1 група бомбардери воздушни торпедо, 1 група бомбардери и други транспортни и помали единици. АНР тесно соработувала со германските воздухопловни сили (''Луфтвафе'') во Северна Италија, дури и ако Германците неуспешно се обиделе да го распуштат АНР принудувајќи ги нејзините пилоти да се пријават во ''Луфтвафе''.
Во 1944 година, по повлекувањето на сите германски борбени единици во обидот да се запре зголемената сојузничка офанзива на германското копно, борбените групи АНР останале сами и многу побројни за да се соочат со масовната сојузничка воздушна офанзива над Северна Италија. Во времето на операција од 1944 и 1945 година, АНР успеала да собори 262 сојузнички авиони со загуба од 158 во акција.
4.3 Морнарица
Мал дел од Реџа Марина (Кралската италијанска морнарица) се приклучила на РСИ. Ова било така бидејќи на најголемиот дел од италијанската морнарица и било наредено да се упати кон Малта во времето на примирјето, надвор од дофат на Германците и РСИ. Националната републиканска морнарица на РСИ (''Marina Nazionale Repubblicana'' или МНР) достигнала само дваесетина од големината на совоинствената италијанска флота. Морнарицата на РСИ главно се состоела од девет моторни торпедо чамци (два големи и седум мали), десетици мали моторни торпедо чамци MTSM и моторни чамци со експлозив МТМ. Националната републиканска морнарица оперирала и петнаесет подморници од класа <i>CB (десет во Јадранското и пет во Црното Море) и една поголема подморница ''CM1''.
Војниците на Десета флотила МАС (елитен италијански корпус) се бореле првенствено како копнена единица на РСИ.
Дел од поморскиот персонал во подморничката база БЕТАСОМ во Бордо му останала лојален на Мусолини.
4.4 Паравоени сили
Падот на фашистичкиот режим во Италија и распуштањето на „Црните кошули“ довеле до формирањето на Националната републиканска гарда (''Guardia Nazionale Repubblicana'' или ГНР), републикански полициски корпус (''Corpo di Polizia Repubblicana'') и појавата на Црните бригади (''brigate nere''). ГНР се состоела од поранешна ОВРА, карабинери, војници, италијанска африканска полиција и други кои сè уште биле лојални на фашистичката кауза, додека републичкиот полициски корпус бил агенцијата наследник на комплексот за јавна безбедност формиран од Дирекцијата за јавна безбедност и корпусот на агентите за јавна безбедност. „Црна бригада“ ја формирале новите фашистички партиски членови и млади и стари. Двете единици се бореле заедно со колегите од нацистичките ''Шуцштафел'' (СС) во обемна антипартизанска војна. Црните бригади извршиле многу ѕверства во нивната борба против италијанското движење на отпорот и политичките непријатели. На 15 август 1944 година, ГНР станала дел од Армијата.
5 Влада
Владата на Италијанската Социјална Република останала на функција од 23 септември 1943 до 25 април 1945 година, вкупно 1 година, 274 денови. Нејзината глава бил Бенито Мусолини.
Владата го изменила Уставот на Италијанската Социјална Република, но тој никогаш не бил дискутиран или одобрен. На 13 октомври 1943 година, било објавено дека ќе биде свикано Конститутивно собрание за да се напише нов Устав, но тоа било откажано од Мусолини на 14 ноември и одложено до крајот на војната.
РСИ била предводена од Републиканската фашистичка партија, формирана на 18 септември 1943 година од распуштената Национална фашистичка партија. На 14 февруари 1945 година Мусолини го овластил формирањето на втора политичка партија наречена Национален републикански социјалистички митинг (подоцна ребрендирана во Италијанска социјалистичка републиканска партија) под водство на Едмондо Чионе: партијата го поддржала левичарскиот поглед на фашизмот, силно фокусиран на социјализацијата на економија и вклучувала неколку поранешни социјалисти, како Пулвио Зоки, Карло Силвестри и Валтер Моки. Во голема мера била незначителна и неговото членство е непознато.
6 Наследство
6.1 Повоена италијанска политика
Додека РСИ ја поддржувала Нацистичка Германија, му дозволила на италијанското фашистичко движење да изгради целосно тоталитарна држава. Во текот на претходните дваесет години од фашистичката асоцијација со Савојската монархија на Кралството Италија, некои од акциите на фашистите биле ограничени од монархијата. Сепак, формирањето на РСИ му овозможило на Мусолини да биде официјален шеф на италијанската држава и исто така им овозможило на фашистите да се вратат на нивните претходни републикански ставови. На еден или друг начин, повеќето од истакнатите лидери на повоената италијанска крајна десница (парламентарна и вонпарламентарна) биле поврзани со искуството на РСИ. Меѓу нив биле Филипо Анфусо, Пино Ромуалди, Родолфо Грацијани, Жунио Валерио Боргезе, Лисио Гели и Џорџо Алмирате. Повеќето од 8.000 италијански Евреи кои загинале во Холокаустот биле убиени во текот на 20-те месеци на режимот на Сало.
6.2 Поштенски марки
Голем број поштенски марки биле издадени од Република Сало. Првично, постоечките италијански изданија биле препечатени со фасции, или иницијали „ГНР“ за Републиканската национална гарда. Подоцна владата дизајнирала и отпечати три серии, од кои сите се многу вообичаени.
6.3 Валута
Банкноти од 50, 100, 500 и 1000 лири ги печатела републиката. Како издавач, на нив не била спомената земјата, туку само Банката на Италија.
6.4 Во уметноста
Филмот на Пјер Паоло Пазолини од 1975 година, ''Сало или 120 дена од Содом'' е адаптација на Маркиз де Сад'', 120 дена од Содом'', сместен во Република Сало наместо во Франција од 18 век. Го користи изворниот материјал како алегорија; злосторствата во филмот всушност не се случиле, додека повеќето од изборите за милје, облека, униформи, оружје и други детали се историски точни. Филмот на Роберто Бенињи од 1997 година ''Животот е убав'' е исто така сместен во Република Сало.
''Новеченто'' на Бернардо Бертолучи од 1976 година ја поставува неговата приказна во Емилија, која во тоа време била провинција на Италијанската Социјална Република, иако тоа никогаш не се споменува во филмот. ''Дива крв'' ја раскажува вистинската приказна за фашистичките филмски ѕвезди Луиза Ферида и Освалдо Валенти и нивната поддршка за Републиката.
Футуристичкиот писател и поет Филипо Томазо Маринети, лојалист на Мусолини кој помогнал во обликувањето на фашистичката филозофија, останал во РСИ како пропагандист до неговата смрт од срцев удар во Белаџо во декември 1944 година
7 Дополнителна литература
* Босворт, ''Италија на РЈБ Мусолини: Животот под фашистичката диктатура, 1915–1945'' (2007)
* Гет, Моше. „Советскиот фактор во британската политика кон Италија, 1943–1945 година“, ''Историчар'' (1988) 50#4 стр. 535–557
* Нокс, Мек Грегор. ''Заедничка судбина: диктатура, надворешна политика и војна во фашистичка Италија и нацистичка Германија'' (2000)
* Максимијано, Цезар. со Боналуме, Рикардо Н. & Бујеиро, Рамиро. . Osprey Publishing Ltd., 2011 година.ISBN 9781849084833 (Верзија за печатење).
* Морган, Филип. ''Падот на Мусолини: Италија, Италијанците и Втората светска војна'' (2007)
* Мозили, Реј. ''Мусолини: Последните 600 дена на Ил Дуче'' (2004)
* Смит, Д. Мек. ''Модерна Италија: Политичка историја'' (1997)