Славенка Дракулиќ

Славенка Дракулиќ — хрватска новинарка, романописец и есеистка чии дела за феминизмот, комунизмот и посткомунизмот се преведени на многу јазици.
Дракулиќ е родена во Риека, Хрватска, на 4 јули 1949 година. Дипломирала компаративна книжевност и социологија на Универзитетот во Загреб во 1976 година. Од 1982 до 1992 година, пишувала за ''двонеделникот „Старт'' “ и неделникот ''„Данас“'' (и двата од Загреб), пишувајќи главно за феминистички теми. Покрај нејзините романи и збирки есеи, делата на Дракулиќ се појавуваат во ''„Њујорк Тајмс магазинот“'', ''„Њујорк ревија на книги“'', „''Зидојче цајтунг“'', „''Интернационале“'', ''„Ла Национ“'', „''Ла стампа“'', „''Дагенс нихетер“'', „''Франкфуртер алгемајне цајтунг“'', Еврозин, ''Политикен'' и ''Гардијан''. Таа е коуредник во ''„Нцион“''. Живее во Хрватска и во Шведска .
1 Животопис
Дракулиќ од политички причини привремено ја напушта Хрватска и заминува во Шведска на почетокот на 90-тите. За озлогласениот непотпишан напис на ''Глобус'' од 1992 година (Славен Летица, последователно призна дека таа е авторот) обвинети се пет хрватски писателки, вклучително и Дракулиќ, наречени се „вештерки“ и обвинети се за „силување“ на Хрватска. Според Летица, овие писатели не успеале да заземат дефинитивен став против силувањето, како што се тврди, планираната воена тактика на силите на босанските Срби против Хрватите, и повеќе ја третирале како злосторства на „неидентификувани мажи“ врз жени. Наскоро по објавувањето, Дракулиќ започнала да добива телефонски закани; нејзиниот имот бил вандализиран. Наоѓајќи мала или никаква поддршка од нејзините поранешни пријатели и колеги, таа одлучила да ја напушти Хрватска.
Нејзините дела се однесуваат на југословенските војни.''Како да ме нема'' е дело ''за'' злосторствата врз жените во војната во Босна, а ''Ни на мрава не би згазиле'' е книга во која таа го анализираа нејзиното искуство надгледувајќи ги постапките на Меѓународниот кривичен суд за поранешна Југославија во Хаг. Двете книги се занимаваат со прашањата што ја предизвикало нејзината воена емиграција од матичната земја. Во научните кругови таа е попозната по своите две збирки есеи; „''Како го преживеавме комунизмот, па дури и се смеевме''“ и „''Кафе Европа''“. Овие се нефантастични извештаи за животот на Дракулиќ за време и по комунизмот.
Нејзиниот роман од 2008 година, ''„Фрида или за болката“'', се заснова на биографијата на мексиканската сликарка Фрида Кало.
Нејзината последна книга есеи ''Водена обиколка низ Музејот на комунизмот: Басни од глушец, папагал, мечка, мачка, крт, свиња, куче и гавран'' е објавена во февруари 2011 година во САД, и доживува широко признание. Книгата се состои од осум рефлексии раскажани од гледна точка на различно животно. Секое животно рефлектира сеќавања на комунизмот во различни земји во Источна Европа. Иако некои рецензенти ја толкуваа книгата како осуда на комунизмот и неговите долготрајни ефекти, книгата, сепак ги критикува штетите на економскиот систем што го замени комунизмот. Од второто до последното поглавје, едно романско куче објаснува дека во капитализмот сите се нееднакви „но некои се понееднакви од другите“, превртување на познатиот цитат на Џорџ Орвел од Животинска фарма.
Дракулиќ живее во Стокхолм и Загреб .
2 Библиографија
* „Холограми на стравот“ Хачинсон, Лондон ( 1992 ).
* „Мермерна кожа“ Хачинсон, Лондон ( 1993 ).
* „Вкусот на човекот“ Абакус, Лондон ( 1997 )
* „С-роман за Балканот“ (познат и како: „Како да ме нема“) ( 1999 ). Филмуван „Како да ме нема“, во режија на Хуанита Вилсон.
* „Фрида или за болката“ Пингвин САД, Newујорк (2008), (во превод на Кристина П. Зориќ)