procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Ив Бонфоа

Ив Жан Бонфоа (, - , ) – француски поет и историчар на уметноста. Бонфоа исто така преведувал, издал бројни преводи од кои најзначајни му се драмите од Вилијам Шекспир кои се сметаат меѓу најдобрите на француски јазик. Тој бил професор на Колеж де Франс од 1981 до 1993 година и е автор на неколку трудови за уметноста, историјата на уметноста и уметници како Жоан Миро и Алберто Џакомети. Според „Енциклопедија Британика“ Бонфоа е „можеби најбитниот францускиот поет на втората половина на 20 век.“
1 Животопис
Бонфоа е роден во Тур, Ендр-е-Лоар, како син на Мариус Ели Бонфоа, работник на железницата, и Елен Мори, учителка. Студирал математика и филозофија на универзитетот во Поатје и на Сорбона во Париз. После Втората светска војна патувал низ Европа и Соединетите Држави и ја проучувал историјата на уметноста. Од 1945 до 1947 година бил поврзан со надреалистите во Париз (краткотрајно влијание кое е најјако во неговото првоиздадено дело, „Расправа на пијанистот“ ('Traité du pianiste, 1946). Но со својот многу личен „За движењето и неподвижноста на Дув“ (Du mouvement et de l'immobilité de Douve, 1953), Бонфоа го наоѓа својот глас и со него неговото име е јавно забележано. Стилот на Бонфоа е забележителен по лажната едноставност на неговиот речник. .
Коментирајќи ја својата работа, Бонфоа рекол:
Бонфоа предавал литература на бројни универзитети во Европа и САД (Универзитет Брандајс, Валтхем, Масачусетс (1962-1964); Универзитетски центар Венсан (1969-1970); Универзитет Џон Хопкинс, Балтимор; Универзитет Принстон, Њу Џерси; Универзитет Конектикат, Сторс, Конектикат; Универзитет Јејл, Њу Хевен, Конектикат; Универзитет Женева; Универзитет Ница (1973-1976); Универзитет Прованса, Екс-ан-Прованс (1979-1981); и Градски универзитет на Њујорк каде е прогласен за почесен член на Академијата за уметност и наука. Во 1981 година, по смртта на Ролан Барт, ја држи катедрата за компаративна поезија на Колеж де Франс.
Бонфоа починал на 1 јули 2016 година на возраст од 93 години во Париз. Претседателот Франсоа Оланд по смртта на Бонфоа изјавил дека тој ќе биде запаметен по „издигнувањето на нашиот јазик на највисок степен на прецизност и убавина“.
2 Награди и почести
Во текот на својот творечки живот Бонфоа добил бројни награди. Во 1971 година му била доделена „Награда на критичарите“. Десет години подоцна, во 1981 година, Француската академија му ја доделила големата награда, а во 1987 година ја добил и наградата Гонкур за поезија. Во 1995 година ги добива Светска награда Чино дел Дука и награда Балзан (за историја на уметноста и уметничка критика во Европа), во 1999 година го добива Златниот венец на Струшките вечери на поезијата, а во 2000 година Големата награда на Масаока Шики Интернешенел Хаику. Во 2007 година ја добива наградата Франц Кафка, а во 2011 година ја добива Грифиновата награда за животно дело. Во 2014 година ја дели поетската награда Јанус Панониус.
Песната „Спроти првиот збор“ на македонскиот поет Анте Поповски е инспирирана од стиховите на Бонфоа, „... како огнот во прекршениот леб / како чистата зора во згаснатите ѕвезди“.
Луисао

Андерсон Луис да Силва (роден на 13 февруари 1981 година), познат како Луисао, е бразилски поранешен фудбалер, играч од одбраната.
Најголемиот дел од својата кариера Луисао го поминал во дресот на португалската Бенфика (2003-2018), клуб за кој одиграл 538 официјални натпревари и со кој освоил 20 трофеи. Тој исто така е играчот со најдолг стаж како капитен во историјата на клубот. Пред да дојде во Бенфика, Луисао играл и за два клуба во својата татковина Жувентус и Крузеиро.
За бразилската репрезентација настапил во 44 натпревари, и ја претставувал својата земја на две Светски првенства и три турнири на Копа Америка.
1 Титули
1.1 Клупски
1.1.1 Крузеиро
*Куп на Бразил (1) : 2003*Кампеонато Минеиро (1) : 2003
1.1.2 Бенфика
* Примеира лига (5) : 2004–2005, 2009-2010, 2013-2014, 2014-2015, 2015-2016, 2016-2017* Куп на Португалија (2) : 2003–2004, 2013-2014, 2016-2017* Лига куп на Португалија (7) : 2008–2009, 2009–2010, 2010–2011, 2011–2012, 2013–2014, 2014–2015, 2015–2016* Суперкуп на Португалија (3) : 2005, 2014, 2016, 2017* Лига Европа : ''вицешампион'' 2012-2013, 2013-2014
1.2 Репрезентација
;Бразил
* Копа Америка (1) : 2004* Куп на конфедерации (1) : 2005, 2009*КОНКАКАФ Голд куп : 2003
Мезе

Мезе (|مزه; |meze; |μεζές; |мезе; |мезе; |مقبلات; |Meze) е јадење кое се служи со алкохолни пијалаци во земјите од Блискиот Исток, балканските земји, и во делови од Средна Азија. Во левантската, кавкаската и балканската кујна, мезето се служи на почетокот од оброкот. Зборот ''мезе'' доаѓа од персискиот јазик fa, со значење „вкусно“.<ref>''Oxford English Dictionary, online version, June 2011
1 Видови мезе
Мезето во Турција вообичаено се состои од: бело сирење, парчиња диња, мелени лути пиперки мешани со ореви, таратур или цаѕики, салата од модри патлиџани, салата од мозок, пржени лигни, сарма, џигери, салата од октопод, шиш-ќофте, и слично.
Во Грција, на Кипар и во земјите од Балканскиот Полуостров, како и кај нас во Македонија, ''мезе'' може да биде топло или ладно послужено јадење. Може да биде: морска храна, или каков било вид на салата, сечкани варени јајца, леб со вкус на лук, свежо или печено парче сирење, маслинки, готвен зеленчук, салата од модар патлиџан, тарамо салата, и слично.
Во земјите од Балканскиот Полуостров, мезето може да вклучува разни видови салати, и најчесто не вклучува готвени јадења. Како мезе, се изнесуваат разни видови на сирење, кајмак, салами, сушено месо, кулен, сланина, суџук, маслинки, кој било вид на зеленчук, а доколку се работи за муслиманско мезе, тогаш тоа ги исклучува производите од свинско месо.
Во Романија за мезе се изнесува сирење или некој вид на салама.
Балканска кујна

Балканска кујна може да се однесува на:
* Македонска кујна, традиционална кујна во Република Македонија
* Албанска кујна, национална кујна на албанскиот народ
* Босанска кујна, кујна на Босна и Херцеговина
* Бугарска кујна, кујна на Бугарија
* Хрватска кујна, кујна на Хрватска
* Грчка кујна, кујна на Грција
* Косовска кујна, кујна на Косово
* Црногорска кујна, кујна на Црна Гора
* Османлиска кујна, кујна на Османлиското Царство
* Романска кујна, кујна на Романија
* Српска кујна, кујна на Србија
1 Поврзано
* Римска кујна, кујна на Римското Царство
* Старогрчка кујна, кујна на Стара Грција
* Византиска кујна, кујна на Византиското Царство
* Европска кујна, општ израз за заедничката кујна на европските земји
* Левантска кујна, традиционална кујна на Левантот
* Средоземна кујна, кујна на земјите покрај Средоземното Море
* Словенска кујна, кујна на Словените
* Турска кујна, кујна на Турција
Црква „Св. Кузман и Дамјан“ - Триангла

Свети Кузман и Дамјан — македонски православен храм во населбата Триангла, во североисточниот дел на градот Скопје.
Храмот е од поново време. Традиционално во црквата има собири за патрониот празник и поголемите христијански празници.
Филарет Шал

Филарет Ефемон Шал (|Philarète Euphemon Chasles), (, - , ) – француски писател и новинар, автор на бројни книжевни студии, особено за литературата на англиски јазик, за која многу придонел да се запознае во Франција во XIX век.
1 Животопис
Син на пратеникот Пјер жак Шал и братучед на математичарот Мишел Шал, дел од своето детство поминува во национален воен лицеј каде е воспитуван со култот на Наполеон.
Но неговиот татко премногу се компромитирал со Империјата, па семејството извесно време оди во егзил во Англија. Филатер таму работи различни работи, а една од нив е печатар. Тој ја открива британската култура која му станува страст.
По враќањето во Франција во 1818 година, издава литературни критики во различни ревии, меѓу кои во „Ревија на два света“ и „Британска ревија“.
Од 1837 до 1873 година тој е библиотекар во библиотеката Мазарин и професор на Колеж де Франс каде ја држи катедрата за јазици и литература од германско потекло и катедрата за странски европски јазици и литература од 1841 до 1873 година.
Филарет Шал е татко на филологот Емил Шал.
2 Признанија и почести
*Една улица во Менвилје го носи неговото име
*Витез на Легијата на честа (1832) на семрежното место на Министерството за култура на Франција
Џејсон Кристи (велосипедист)

Џејсон Кристи (|Jason Christie; р. ) — новозеландски професионален друмски велосипедист, кој вози за континенталната екипа .
Во јануари 2016 година го освоил националното друмско првенство, при што станал првиот број 1 на новосоздадениот Светски пласман UCI.
1 Достигнувања
;2011
: 1. Национално хронометарско првенство под 23 години
;2013
: 1. Етапа 1 Банјуванги Тур де Ијен
: 1. Етапа 3 Велосипедски класик Нов Зеланд
;2014
: 3. Национално хронометарско првенство
: 4. Национално друмско првенство
;2015
: 1. Тур де Окинава
: 2. Велосипедски класик Нов Зеланд
::1. Етапа 1
;2016
: 1. Национално друмско првенство
: 1. Светски пласман UCI, (2 седмици)
Чавоглаве

Чавоглаве (|Čavoglave) — село во Хрватска, во склоп на општината Ружиќ во Шибенско-книнската жупанија.
Според пописот од 2001, во Чавоглаве живеат 199 жители
1 Географија
Чавоглаве се наоѓа на надморска височина од 420 метри, помеѓу планините Свилаја и Мосеќ, покрај изворот на реката Чикола.
На југот од селото поминува регионалниот пат D56, во пределот помеѓу Дрниш и Муќ, а од другата страна на патот се наоѓа селото Кљаке.
2 Историја
За време на хрватската војна за независност селото се наоѓало на самото боиште, но никогаш не било окупирано. Голем број од населението учествувало во борбите против припадниците на Српска Краина, а селото станало познато по песната „''Bojna Čavoglave''“ („''Војна за Чавоглаве''“) од страна на пејачот и жител на селото Марко Перковиќ.
Секоја година на 5 август во селото се одржува еден од најпознатите хрватски фестивали „''Прослава на денот на победата и благодарност на татковината кон жителите на Чавоглаве''“ (|Proslava Dana pobjede i domovinske zahvalnosti u Čavoglavama).
Национална републиканска партија (САД)

Национална републиканска партија (позната и како Антиџексонска партија) — поранешна американска политичка паритја. За време на администрацијата на Џон Квинси Адамс (1825-1829), поддржувачите на претседателот биле познати како „луѓето на Адамс“ или „антиџексонци“. Кога Ендру Џексон бил избран за претседател на САД во 1828 година, оваа партија станала опозиција. Користењето на поимот „национално-републиканска“ датира од 1830 година.
1 Историја
Пред стапувањето на Џон Квинси Адамс на функцијата претседател во 1825 година, Демократско-републиканската партија која тогаш била единствена американска национална партија повеќе од една деценија почнала да се поделува губејќи го својот идентитет. Не се состанувале јавните гласања поради тоа што почнале да се развиваат различни интереси. По изборите во 1824 се формирале фракции кои ги поддржувале Адамс и Ендру Џексон. Политичарите кои го поддржувале Адамс, вклучувајќи ги и повеќето поранешни федералисти како Данеил Вебстер и Адамс, постепено ја формирале Националната републиканска партија, а оние политичари кои го поддржувале Џексон ја формирале денешната Демократска партија.
Таканаречената ''ад хок'' коалиција која што го поддржувала Џон Квинси Адамс се распаднала по поразот на изборите во 1828. Главната опозиција за време на новиот претседател Џексон, била Националната републиканска партија или антиџексонците формирана и водена од страна на Хенри Клеј. Го споделувала истиот националистички пристап како луѓето на Адамс, и сакале да се користат националните ресурси со цел да се изгради силна економија. Платформата на Клеј била национален систем финансиран преку внатрешните реформи како и протекционистичка тарифа која би овозможила економски развој. Притоа, обидувајќи се да ги обедини интересите на двата различни региони, партијата се стремела кон тоа да промовира национално единство и хармонија.
Националните републиканци гледале на Унијата како корпоративна, органска целина. Оттука произлегуваат и идеите на Клеј за неговите гледишта кон националниот интерес. Спротивно на ова, тие немале почит кон оние кои се идентификувале како „партиски“ политичари поради додворувањето на локалните интереси на сметка на националниот интерес. Партијата се состанала на национална конвенција при крајот на 1831 и го номинирала Клеј како кандидат за претседател додека Џон Сарџент за потпретседател.
Виговската партија се создала во периодот помеѓу 1833 и 1834 година по поразот на Клеј како претставник на коалицијата на националните републиканци, заедно со Антимасонската партија, џексонците и луѓето чија последна активност била во Федералистичката партија една деценија порано. Накратко, се формирала Виговската партија со помош на останатите помали партии во коалиција против претседателот Џексон и неговите реформи.
Биљал Касами

Биљал Касами (албански: ''Bilall Kasami,'' 31 јули 1975, Тетово) — македонски политичар од албанска народност, и претседател на партијата Движење Беса. Завршил економски студии на универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ во 2000, а во следните четири години работел во царинската управа на Република Македонија. Во периодот 2004–2006 бил државен секретар во министерството за економија како член на ДУИ, но потоа се вратил во царина каде останал две години. Касами ја напуштил ДУИ во 2008 и се зачленил во Нова демократија, која згаснала во 2011 по неуспехот на парламетарните избори одржани истата година. Истовремено бил професор на Меѓународниот Балкански универзитет (2009–2011), а во политиката се вратил во 2014 со основање на партијата Беса. Тој е оженет со Ајше Касами и имаат две деца.
Црква „Св. Илија“ - Виниче

Свети Илија — македонски православен манастирски црковен храм во скопското село Виниче. Црквата е единствена во Виничкиот манастир кој е познат по оревот од кој извира света вода.
Храмот бил изграден околу 1900 година на една доминантна височинка во Долна Маала.Претходно на тоа место бил поставен стар исклесан крст од камен, како симбол на христијанството и прославата на празникот Илинден, кој традиционално, секоја година се паѓа на 2 август. Тука се сместени и селските гробишта, кои порано се наоѓале во селото Црешево. Црквата е целосно обновена 2003 година од страна на месното население.
Гастон Леру

Гастон Луј Алфред Леру (|Gaston Louis Alfred Leroux) (6 мај 186815 април 1927) е француски новинар и писател на детективска проза. Најпознат е по романите: ''Фантомот на операта'' и ''Мистеријата на жолтата соба''. Првиот роман е предмет на многубројни театарски и филмски адаптации.
Леру е роден и школуван во Париз, каде студирал право. Како наследник на огромно богатство, Леру ги поминува годините живеејќи луд живот низ Франција додека не банкротира. Долго време работи како репортер и новинар, а лично ја покрива и руската револуција од 1905. Леру, како репортер, покрива и познат случај во париската опера, во чии подруми биле најдени заложници, настан кој делумно ќе го инспирира познатиот роман. Основа и филмска компанија со намера да пишува романи, кои компанијата подоцна ќе ги адаптира во филмови.
Леру честопати се нарекува францускиот еквивалент на англискиот Артур Конан Дојл или американскиот Едгар Алан По кога станува збор за пишување на оригинална детективска проза. Ликот на Жозеф Рултаби е создаден во традицијата на Шерлок Холмс. Леру е светски познат по усовршување и популаризирање на еден вид детективски приказни, т.н. мистерии во затворен простор.
Амеде Ашар

Луј Амеде Ежен Ашар (|Louis Amédée Eugène Achard; (, – , ) — француски романописец, драматург и новинар.
1 Животопис
Амеде Ашар завршува гимназија во Марсеј.. По краткиот престој во Алжир каде управува со фарма, потоа во Тулуза каде е вработен во кабинетот на префектот, тој работи како новинар во Марсеј во „Семафор“ при што напишал бројни написи и хроники.
Кога стигнал во Париз, соработува со „Вер-Вер“ (''Vert-Vert''), потоа со „Лантракт“ (''L’Entracte''), „Шаривари“ (''Le Charivari'') и „Л’Епок“ (''L’Époque''), притоа пишува не само за себе, туку и за колегите новинари на кои им недостига инспирација. Потоа соработува со сатиричниот весник „Памфлет“ (''Le Pamphlet''). Тој го предизвикува на двобој извесен Фјорентино кој го наклеветил. Во двобојот Ашар е сериозно ранет. Уште реконвалесцент, тој заминува за Италија со француската армија за да биде воен дописник на „Журнал де деба“ (''Journal des débats'').
Ашар многу твори. Покрај својата активност на новинар, тој наоѓа време да напише петнаесетина театарски пиеси и четириесетина романи, меѓу кои бројни се акциските романи (со наметка и меч). Погрешно му се припишува авторството на овој израз бидејќи Понсон ди Терај го употребил пред него, но неговиот роман „Наметка и меч“ издаден во 1875 година, всушност е еден од предците на овој жанр. Александар Дима му се восхитувал.
Амеде Ашар е погребан на гробиштата Пер Лашез во Париз. Надгробниот споменик во негова чест му го подигнало Друштвото на книжевници и Друштвото на драмски автори, и е украсен со медалјон изработен од вајарот Луј-Шарл Жансон.
.
2 Дела
*Бел-Роз (''Belle-Rose'', 1847)
*Внуците на Ловлас (''Les Petits-fils de Lovelace'', 1854)
*Морис де Треј (''Maurice de Treuil'', 1857)
*Оградениот јаболков овоштарник (''Le Clos Pommier'', 1858)
*Наланџиката (''La Sabotière'', 1859)
*Јадовите на еден милионер (''Les Misères d'un millionnaire'', 1861)
*Приказна на еден човек (''Histoire d'un homme'', 1863)
*Ударите со меч на г. Де ла Герш (''Les Coups d'épée de M. de La Guerche'', 1863)
*Г-ѓа де Саранс (''Mme de Sarens'', 1865)
*Ловот на идеалот (''La Chasse à l'idéal'', 1867)
*Марсел (''Marcelle'', 1868)
*Кон и против сите (''Envers et contre tous'', 1874) (продолжение на ''Ударите со меч на г. Де ла Герш'')
*Наметката и мечот (''La Cape et l'Épée'', 1875)
*Златно руно (''Toison d'or'', 1875) (продолжение на ''Наметката и мечот'')
Жил Жанен

Габриел-Жил Жанен (|Gabriel-Jules Janin), (, – , ) – француски писател и драмски критичар.
1 Животопис
Како син на адвокат, Жанен добива добро образование, најпрво во својот роден град, потоа во гимназија во Париз. Рано почнал да се занимава со новинарство и работи за „Париска ревија“, „Ревија на два света“, „Фигаро“ и „Котидјен“. Тој е еден од основачите на „Париска ревија“ и „Детски весник“. Во 1827 година станал познат со романот „Мртвото магаре и гилотираната жена“ (''L’Âne mort et la femme guillotinée''). „Исповед“ (''La Confession'') во 1830 година, не толку длабок, но со уште позабележителен стил, и „Барнав“ (''Barnave'') во 1831 година, каде ја напаѓа фамилијата Орлеанови, ја воспоставуваат неговата репутација.
Во меѓувреме се вработува како критичар во „Журнал де деба“ (''Journal des Débats''), каде останува четириесет години. Неговиот авторитет му го носи прекарот „принц на критичарите“.
После бројни обиди, на 7 април 1870 година, избран е во Француската академија каде го зел местото на Шарл Огистен Сент-Бев.
Во 1874 година, Александр Пједањел (неговиот секретар) издал книга за Жил Жанен со библиографија.
Жанен го посетувал замокот Сент Обен, сопственост на родителите на неговата жена, во близина на Гајон.
Погребан е на гробиштата Евре.
Комунистичка партија на Македонија — Титови сили

Комунистичка партија на Македонија — Титови сили (порано: ''Сојуз на Титови леви сили'') — македонска вонпарламентарна лева политичка партија основана на 26 октомври 2005 година. Партијата се раководи според идеологијата на Јосип Броз-Тито, а нејзин претседател бил Слободан Угриновски. На Парламентарните избори во 2006 и 2008, Титовите леви сили настапиле самостојно и освоиле околу 3.000 гласови, недоволни за влез во Собранието. На Локалните избори во 2009 Угриновски станал советник во Советот на Град Скопје, но бил лустриран како соработник на југословенските тајни служби за време на неговиот мандат. Парламентарните избори во 2011 година партијата влезе во коалиција со СДСМ. Поради несогласување со одлуката на СДСМ за бојкот на Локалните избори во 2013, Сојузот на Титови леви сили ја напуштил коалицијата. На Изборите во 2014 ја поддржале ГРОМ, новоформираната партија на Стевче Јакимовски. Партијата влегла во коалиција со ВМРО-ДПМНЕ за Парламентарните избори во 2016, но не освоила пратеничко место.
Парламентарните избори во 2020 година во коалиција со ВМРО-ДПМНЕ и не освоји пратенички мандат.
Демократска лига на Бошњаците

Демократска лига на Бошњаците (босански: ''Demokratski Savez Bošnjaka'') — македонска вонпарламентарна политичка партија, претставник на етничките Бошнаци во Македонија. Претседател на партијата е Рафет Муминовиќ. На парламентарните избори 2002 година, партијата освоила еден пратеник како дел од коалицијата предводена од СДСМ. Незадоволни од понудените места на кандидатските листи на СДСМ за парламентарните избори во 2006, Демократска лига на Бошњаците коалицирала со ДУИ.
Напад на ноќен клуб во Истанбул (2017)

На 1 јануари 2017, се случил напад на ноќен клуб во Истанбул во кој загинале 39 луѓе. Нападот се случил во 01:15 (UTC +3) во ноќниот клуб Реина во округот Ортаќој, каде илјадници луѓе ја славеле новата година. Најмалку 69 луѓе се повредени.
1 Заднина
Нападот се случил во време на засилени безбедносни мерки во градот, со 17.000 полициски службеници на должност, по неколкуте терористички напади последниве месеци, многу извршени од ИСИС и курдските милитанти.
2 Нападот
Според првичните информации напаѓач кој бил облечен во костум од Дедо Мраз (но тврдењето подоцна е одбиено од турскиот премиер), отворил оган во ноќен клуб околу 1:15 часот по полноќ. Напаѓачот со себе носел АK-47 и влегол во ноќниот клуб со тоа што убил полициски службеник и случаен минувач на влезот од клубот.
За време на нападот, околу 700 луѓе се наоѓале во клубот за прославата на нова година. Најмалце 39 луѓе се мртви (вклучувајќи 15 странци) и околу 69 се повредени. Полицијата поставила кордон околу клубот. Голем број луѓе скокнале во Босфорот за да го избегнат нападот.
3 Жртви
+ Жртви по националност, држава, мртви, повредени, изв.
12, непознато
7, 9,
3, 0,
3, 7,
2, 4,
2, 4,
2, 0,
1, 5,
1, 3
1, 1,
1, 0,
–, 1, 0,
1, 0,
1, 0,
1, 0,
0, 4,
0, 3,
0, 2,
0, 1,
0, 1,
Unknown, 0, 35
Вкупно, 39, 79
Жак-Франсоа Ансело

Жак-Арсен-Франсоа-Поликарп Ансело (|Jacques-Arsène-François-Polycarpe Ancelot), (, – , ) – француски драматург и писател.
1 Животопис
Во 1816 година неговата пиеса Ворик била прифатена во „Театр франсе“, но никогаш не била поставена на сцената. Три години подоцна, трагедијата во пет чина, „Луј IX“, е поставена на сцената и ќе доживее педесет претстава и ќе му донесе хонорар од 2000 ливри од Луј XVIII. Трите изданија од пиесата брзо биле исцрпени. Следното негово дело „Градоначалникот на палатата“ (''Le Maire du palais'') било играно со помалку успех, но му го донело крстот на Легијата на честа. Во 1824 година ја прави „Фиеск“, вешта адаптација на „Фиеско“ од Фридрих Шилер. Во 1828 година излегува „Олга или руската сирачка“ (''Olga ou l’Orpheline russe'') за која заплетот го зел од едно патување во Русија во 1826 година. Во 1825 година ја пишува „Мари де Брабан“ (''Marie de Brabant''), поема во шест пеења, во 1827 година „Светскиот човек“ (''l’Homme du monde''), роман во четири тома, а во 1829 година пиесата „Елизабета од Англија“ (''Élisabeth d’Angleterre''0.
Со Јулската револуција, тој веднаш го губи местото конзерватор во библиотеката Арсенал и кралски библиотекар и следните десет години главно ги минува во пишување водвиљи, драми и лесни комедии. Трагедијата „Марија Падиља“ (''Maria Padilla'') изведена во 1838 година, му го носи во 1841 година местото во Француската академија.
Во 1849 година, владата го испратила во Торино, Фиренца, Брисел и други главни градови, за да преговара за меѓународните авторски права. Договорите што ги склучил потоа, во голема мера, се резултат на неговиот такт и интелигенција.
Негова сопруга била писателката Виржини Ансело, која држела познат книжевен салон. Нивната ќерка Луиз Ансело (1825 – 1887) во 1844 година се омажила со Шарл Лашо, позната адвокат бонапартист.
2 Дела
* Поезија (''Poésies'', 1853)
* Целокупни дела на М. Ансело, со предговор за неговиот живот и дело (''Œuvres complètes de M. Ancelot, précédées d’une notice sur sa vie et ses ouvrages'', 1855)
* Животот на Франсоа-Рене Шатобријан (''Vie de François-René de Chateaubriand'', 1856)
* Шест месеци во Русија: писма до Сентин, во време на крунисувањето на Н.В. Царот (''Six mois en Russie : lettres écrites à M.X.-B. Saintines en 1826, à l’époque du couronnement de S.M. l’Empereur'', 1972)
3 Наводи
*
Партија за целосна еманципација на Ромите

Партија за целосна еманципација на Ромите — политичка партија која ги претставува Ромите во Македонија. Партијата е основана на 12 август 1990 од страна на Фаик Абди. По парламентарните избори во 1990, Абди станал првиот пратеник од ромска националност во македонското Собрание. Во периодот помеѓу 1994 и 1998 година, ПЦЕР имала двајца пратеници: Фаик Абди и Амди Бајрам. Партијата во периодот 1998–2011 дејствувала вонпарламентарно, сѐ до влегувањето на Самка Ибраимовски во Собранието како дел од коалицијата предводена од СДСМ. Ибраимовски е трет и актуелен претседател на партијата. Дел од членството на ПЦЕР во 2016, предводено од генералниот секретар Мемедов, ја напуштило партијата за да влезе во коалиција предводена од ВМРО-ДПМНЕ.
На парламентарните избори во 2020 година, партијата учествувала во коалиција предводена од СДСМ.
1 Поврзано
*Список на политички партии во Македонија
*Политика на Македонија
Жан-Жак Ампер

Жан-Жак Ампер (|Jean-Jacques Ampère), (, – , ) – француски историчар, специјалист за средниот век, писател и патник.
1 Животопис
Син на славниот физичар Андре-Мари Ампер, Жан-Жак Ампер е дел од кругот на г-ѓа Рекамје. Тој е професор на Колеж де Франс, член на Академија за книжевност (1842) и Француската академија (1848).
Првото патување на Блискиот Исток, Жан-Жак го имал во 1841 година, заедно со Проспер Мериме и двајца други пријатели, Жан де Вит и Шарл Ленорман. На патувањето ги посетиле Неапол, Малта, Сирос, Ефес, Магнезија, Сард, Смирна, како и Цариград и Рим при враќањето. Ампер го раскажал патувањето во „Грција, Рим и Данте: книжевни студии од природата“ од 1848 година.
Тој бил првиот кој го употребил поимот ренесанса.
По неговата смрт, трудовите и нешто пари им ги оставил на своите пријатели Казимир и Ортанс Шевре. Почива на гробиштата Монмартр до неговиот татко Андре-Мари (починат на 10 јуни 1836 година). На нивниот гроб има два бронзени медалјони, дело на вајарот Шарл Гимери.
Новинарот и есеист Лисјен-Анатол Прево-Парадол, неговиот наследник во Француската академија, при својот прием одржал панегиричен говор за Жан-Жак Ампер.
Во 1929 година, маркизата де Монтебело, вдовица на Гистав Лан де Монтебело и внука на Казимир Шевре, дел од архивата на Ампер му ја поклонила на библиотеката на Францускиот институт. Овој фонд меѓу другото содржи 254 писма од Жан-Жак Ампер до госпоѓа Рекамје која ги зачувала и му ги оставила на нивниот автор.
2 Дела
* Од историјата на поезијата (''De l’histoire de la poésie'', 1830) ;
* Од француската книжевност во односите со странските литератури во средниот век (''De la littérature française dans ses rapports avec les littératures étrangères au moyen âge'', 1833) ;
* Литература и патувања: Германија и Скандинавија (''Littérature et voyages : Allemagne et Scandinavie '', 1833) ;
* Книжевна историја на Франција пред XII век (3 тома) (''Histoire littéraire de la France avant le XIIe siècle'' (3 volumes), 1839) ;
* Историја на книжевноста во средниот век. Од формирањето на францускиот јазик (3 тома) ''Histoire de la littérature au moyen âge. De la formation de la langue française'' (3 volumes) , 1841) ;
* Баланш (''Ballanche'', 1849) ;
* Грција, Рим и Данте: книжевни студии од природата (''La Grèce, Rome et Dante : études littéraires d’après nature'', 1848) ;
* Литература, патувања и поезија (2 тома) (''Littérature, voyages et poésies'' (2 volumes), 1848) ;
* Римската историја на Рим (4 тома) (''L’histoire romaine à Rome'' (4 volumes), 1856) ;
* Цезар, историски сцени (''César, scènes historiques'', 1859) ;
* Прошетка во Америка (2 тома) (''Promenade en Amérique'' (2 volumes), 1860) ;
* Науката и книжевноста на Ориентот (''La science et les lettres en Orient'', 1865) ;
* Мешавина од историја и книжевност (2 тома) (''Mélanges d’histoire et de littérature'' (2 volumes), 1867) ;
* Римското Царство во Рим (2 тома) (''L’Empire romain à Rome'' (2 volumes), 1867) ;
* Патување во Египет и Нубија (''Voyage en Égypte et en Nubie'', 1868) ;
* Кристијан или римската година (''Christian ou l’année romaine'', 1887).
Список на држави и зависни територии по број на полициски службеници

Следиов список прави споредба на големината на националните полициски сили и полицајци по глава на жител. Во 2006, анализа на Обединетите Нации покажа средна вредност од 300 полицајци на 100,000 жители. Само девет држави имале помалку од 100 полицајци на 100,000 жители. Најголема медијана на полициски службеници – околу 400 – е забележана во Западна Азија, Источна и Јужна Европа.
Дамјан Касапов

Дамјан Касапов ( во Смилево) — македонски револуционер, деец на Внатрешната македонско-одринско револуционерна организација.
1 Животопис
Касапов е роден во 1877 година во Смилево, Отоманско Царство, во денешна Македонија. Завршил IV клас во машката гимназија во Битола и работел како учител. Влегол во редовите на ВМОРО во 1899 година.
Во Илинденското востание бил војвода на чета која броела 26 комити и земал учество во ослободувањето на неговото родно село. При избувнувањето на Балканската војна во 1912 година бил доброволец во македонско-одринските доброволни чети и служел во Штабот на I бригада. Во Првата светска војна бил подофицер во 11. дивизија.
Фантомот на операта

''Фантомот на операта'' (|Le Fantôme de l'Opéra) — роман од францускиот писател Гастон Леру. Романот се појавува како фељтон во списанието ''Le Gaulois ''(од септември 1909 до јануари 1910), а во целост е објавен во март 1910.
Романот е инспириран од љубовна приказна на стара опера и од гласините дека постојат тајни лавиринити и одаи под париската опера во втората половина на XIX век. Од друга страна Леру е поттикнат и од пожарот на Базар де ла Шарите, годишен саем, кој на 4 мај, 1897 е причина за многу жртви.
Во романот се раскажува за прима-дона на париската опера која за време на една изведба е киднапирана од „фантом“. Насловниот лик ја носи девојката во својот стан каде и ја изјавува љубовта, додека таа се обидува да ја открие мистеријата зад неговата маска.
Тројцата мускетари

''Тројцата мускетари'' (|Les Trois Mousquetaires) — еден од најпознатите романи на Александар Дима, отпрвин објавен како фељтон во весникот ''Ле Сиекл'' од март до јули 1844, а подоцна во неколку тома објавен е прво во 1846, а подоцна придружен со илустрации и во 1846. Романов е првиот дел од триологијата „мускетарите“, проследен од ''Дваесет години подоцна'' (1845) и ''Грофот од Браглон'' (1847).
Романот ги раскажува авантурите на сиромашното 18-годишно момче, Д'Артањан, кое доаѓа во Париз да им се придружи на мускетарите. Момчето се спријателува со Атос, Портос и Арамис, мускетари на кралот Луј XIII. Четворицата се спротивставуваат на премиерот, кардиналот Де Ришелје и неговите помошници грофот Де Рошфор и убавата, но таинствена Милејди де Винтер, за да ја спасат честа на француската кралица.
Со многубројните двобои, битки и пресврти карактеристични за романтизмот, ''Тројцата мускетари'' е совршен пример за историско-авантуристички роман. Покрај жанровската определба, романот го илустрира тогашниот актуелен судир помеѓу републиканците и монархистите, конфликтот кој четири години по издавањето на романот води до прочуената Француска револуција. Сѐ уште популарен романот е одново и одново доживува филмски, телевизиски и театарски адаптации.
Роденденска торта

Роденденска торта е било кој вид на торта што се служи за време на прославата на роденденот во западно европските земји, уште од 19 век. Традицијата на пеење родендеска песна и сечење на родендеска торта е дел од европската култура. Поставувањето на запалени свеќички на тортата се појавува во Германија во XVIII век. Во светот постојат различни водови на роденденски торти, и не постои еден вид торта или правило за тоа каква торта може да се нарече ''роденденска''.
1 Историја
Се смета дека во Стар Рим и Стара Грција за роденден се служеле 'торти' направени од брашно, јатки и мед, како и за свадба. Во Европа, зборовите „колач“ и „леб“ се преклопувале, и единствената разлика меѓу нив била што колачот треба да е благ, а лебот не. Во 15 век во Германија, пекарите продавале некој вид на колач наменет за роденденска прослава, и ова се смета за почеток на роденденските торти какви што ги знаеме денес. Тортите кои се правеле во текот на 17 век, содржеле декорација, по што потсетуваат на денешните роденденски торти.
Денес вообичаено е пред славеникот да се изнесе торта или колач со запалени свеќички. Славеникот ги дува свеќите, а присутните му пеат роденденска песна. Најчесто се пее песната „Среќен роденден“ во земјите од англиското говорно подрачје, или нејзин превод на јазикот на земјата каде се слави, или пак некоја соодветна песна. Факт е дека изразот „Среќен роденден“ (Happy Birthday) се појавил напишан декоративно на тортите дури откако роденденската песна („Happy Birthday to You“) била популаризирана на почетокот на 20 век.
2 Роденденската торта како мотив во уметноста и во популарната култура
* „Секој деветти ноември“ — краток расказ на македонската писателка Оливера Ќорвезироска од 2021 година.* „Роденденска торта“ (англиски: ''Birthday Cake'') — песна на американското дуо Cibo Matto од 1996 година.
3 Поврзано
* Свадбена торта
* Список на десерти
* Роденден
Тимоти Спол

Тимоти Леонард Спол, ОБИ (роден на 27 февруари 1957 г.) — англиски глумец. Тој станал познат во Обединетото Кралство по улогата во комичната серија ''Ауфвидерзен, Пет'' од 1983 година.
Спол добил критички пофалби за улогата во ''Тајни и лаги'' (1996), за која бил номиниран за наградата ВАФТА за најфобар глумец во главна улога. Подоцна, тој глумел во ''Последниот самурај'' (2003), го играл Питер Петигру во филмскиот серијал ''Хари Потер'' (2004-2010), Алберт Пирпоинт во ''Пирпоинт'' (2005), Бидл Бамфорд во ''Свини Тод - Монструозниот бербер од улицата Флит'' (2007), Питер Тејлор во ''Проклетиот Јунајтед'' (2009) и Винстон Черчил во ''Говорот на кралот'' (2010). Спол исто така глумел во телевизискиот документарен филм ''Тимоти Спол: ...на море'' (2010–2012).
Во 2014 година, Спол ја освоил наградата за најдобар глумец на Канскиот филмски фестивал за изведбата на ликот на Вилијам Тарнер во биографскиот филм ''Господин Тернер''.
1 Ран живот
Спол, трет од четири сина во семејството, е роден во Лондон. Неговата мајка, Силвија, била фризерка, а неговиот татко, Јозеф Л. Спол, бил поштенски работник. Тој изучувал глума на националниот младински театар и на Кралската академија за драмски уметности, каде добил награда за најперспективен глумец во својата година.
2 Личен живот
Спол и неговата сопруга Шејн имаат три деца: Палскал (роден во 1976 г.), Рејф (роден во 1983 г.), кој исто така е глумец, и Мерседес (родена во 1985 г.). Тој живее во предградието Форест Хил, во југоисточен Лондон.
Во 1996 година, на Спол му била дијагностицирана акутна мијелоцитна леукемија, но оттогаш состојбата му е подобрена.
Алан Аркин

Алан Волф Аркин (|Alan Wolf Arkin; - ) — американски глумец, режисер, комичар, музичар и пејач.
1 Филсмка кариера
Со филмска кариера која трае повеќе од 55 години, Аркин е познат по своите улоги во филмовите ''Русите доаѓаат, Русите доаѓаат'' (1966), ''Почекај додека се стемни'' (1967), ''Срцето е осамен ловец'' (1968), ''Попи'' (1969), ''Квака 22'' (1970), ''Сватови'' (1979), Бегство од Собибор (1987), ''Едвард со рацете-ножици'' (1990), ''Глендери Глен Рос'' (1992), ''Тринаесет разговори за едно'' (2001), ''Малата Мис Америка'' (2006), Марли и јас (2008) и ''Арго'' (2012).
Тој бил номиниран за наградата „Оскар за најдобар глумец“ двапати: за неговите изведби во ''Русите доаѓаат, Русите доаѓаат'' и во ''Срцето е осамен ловец''. Тој освоил Оскар за најдобар спореден глумец за изведбата во ''Малата Мис Америка'' и бил номиниран за истата награда за улогата во историската драма ''Арго''.
Божиќен колач

Божиќен колач е вид на овошен колач што се служи на Божиќ во многу земји. Може да биде во било која форма и големина, со било кој состав или декорација. Во многу земји, божиќниот колач се украсува со куќичка, елка, ликот на Дедо Мраз, и други новогодишни детали. Во Македонија, за Божиќ традиционално се подготвува сув колач со суво овошје.
1 Видови на „божиќен колач“
Во Шкотска, божиќниот колач се подготвува со виски, суво грозје, кандирани цреши и друг вид на кандирано овошје, според рецепт кој потекнува од градот Данди. Во Јоркшир, божиќниот колач се јаде со сирење. Во Германија, традиционалниот божиќен колач е сувиот овошен колач Штолен. Во Италија се подготвува вид на леб од кисело тесто, што содржи суво грозје и друг вид на кандирано овошје. На Кипар, божиќниот колач се служи на Божиќ, и тоа е првото нешто што домаќинот го нуди на своите гости.
Во Америка, постои обичај да се подарува овошен колач за Божиќ, иако не го нарекуваат „божиќен колач“.
Во Јапонија, божиќниот колач се јаде на Бадник, односно вечерта пред Божиќ. Најчесто е подготвен со многу крем, украсен со јагоди и чоколадо.
На Филипини, божиќниот колач содржи коњак или рум.
Јулија Крстева

Јулија Крстева (|Юлия Кръстева; родена на 24 јуни 1941) — бугарско-француски филозоф, книжевен критичар, психоаналитичар, феминист и од неодамна, романописец. Крстева живее и работи во Франција уште од 1960-ите. Во моментов е професорка на универзитетот Париз-Дидро. Крстева е исто така основач и управител на комитетот за доделување на наградата Симон де Бовоар.
Крстева достигнува меѓународна слава по објавувањето на првата книга, ''Semeiotikè'', во 1969. Нејзиното големо животно дело брои книги и есеи на темите како интертекстуалноста, семиотиката и идејата за абјектот, во полето на лингвистиката, книжевната теорија и критика, психоанализата, биографијата и автобиографијата, политичката и културната анализа, уметноста и историјата на уменоста.
1 Животопис
Родена во Сливен, Бугарија во христијанско семејство, Крстева е ќерка на црковен сметководител. Крстева и сестра и како деца посетувале франкофонско училиште. Во раната младост, Крстева се запознава со делото на Михаил Бакхтин. Таа се запишува на Софискиот универзитет, а како пост-дипломец добива истражувачка стипендија која и дозволува да се пресели во Франција во декември 1965, на само 24 години. Продолжува да се образува на неколку француски универзитети, каде работи по менторство на неколку познати мислители, меѓу кои Ролан Барт и Лусијен Голдман. На 2 август 1967, Крстева се мажи за писателот Филип Солерс,''родено име'' Филип Жојо.
Крстева има предавано и во САД, на универзитетот Колумбија во раните 1970-ети, каде останува посетувачки професор. Крстева има објавувано книги и под името Јулија Жојо.
Голема океанска друмска трка „Кедел Еванс“ 2017

Голема океанска друмска трка „Кедел Еванс“ 2017 — 3. издание на велосипедската еднодневна трка Голема океанска друмска трка „Кедел Еванс“, која се одржала на 29 јануари како втор настан во сезоната на Светската турнеја. Првпат била вклучена во календарот на Светската турнеја.
При завршниот спринт од намалена главна група, возачот на , Никијас Арнт, ја освоил трката пред Австралијците Сајмон Геранс и Камерон Мајер, кој возел за националната екипа на Австралија.
1 Екипи
Како нов настан на Светската турнеја, сите UCI World Tour екипи биле поканети на трката, но не биле обврзани да учествуваат. Поради тоа, тринаесет од осумнаесетте екипи настапиле на трката. Дополнително, четири професионални континентални екипи се натпреварувале, додека австралиската национална екипа ја заокружила главната група од 18 екипи.
2 Поредок
2.1 Завршен пласман
Дени Вилнев

Дени Вилнев (; роден на 3 октомври 1967 г.) — канадски филмски режисер и сценарист.
Тој е трикратен добитник на Наградата Џини за најдобар режисер за филмовите ''Вител'' во 2001 година, ''Политехника'' во 2010 година и ''Пожар'' во 2011 година. Сите три Филмови исто така ја добиле наградата Џини за најдобар филм. Филмот ''Пожар'' бил номиниран за Оскар за најдобар странски филм. Меѓународно, тој е најмногу познат по трилер филмовите ''Затвореници'' (2013) и ''Сикарио'' (2015), како и критички пофалениот научнофанатастичен филм ''Пристигнување'' (2016).
1 Филмографија
Режисер
Год., Филм, Тип
1988, ''La Course Destination Monde'', Документарен филм
1994, ''REW-FFWD'', Краткометражен филм
1996, ''Вселена'', Долгометражен филм
1998, ''32 август на Земјата'', Долгометражен филм
2000, ''Вител'', Долгометражен филм
2008, ''Следен кат'', Краткометражен филм
2009, ''Политехника'', Долгометражен филм
2010, ''Пожар'', Долгометражен филм
2013, ''Затвореници'', Долгометражен филм
2014, ''Непријател'', Долгометражен филм
2015, ''Сикарио'', Долгометражен филм
2016, ''Пристигнување'', Долгометражен филм
2017, ''Истребувач 2049''<ref, Долгометражен филм
Македониј Сириски

:''За други личности со името Македониј видете на појаснителната страница''
Преподобен Македониј Пустиник бил Сириски светец (исто така познат како Македониј Слабојадец)
Роден е 328 година, живеел во Сирија (тогашен Антиох) во втората половина на четвртиот и почетокот на петтиот век.
Аскетскиот живот го почнал лутајки по градовите во Сирија, Феникија и Киликија, избегнувајки човечка слава и прехранувајки се 40 години целосно од јачмен навлажен со вода. На крајот тој се преселил во пустината, далеку од човечки контакт, земајки засолниште во јама.
Тој ја сметаше храната за вид на лек, што може да се преземе за да се одбегне смртта, поради тоа што не е дозволено, да се скрати животот за да се избегнат подвизи и искушениа. Стана добро познат на луѓето далеку и широко за неговата светост и подароци на исцелување и егзорцизам. Постепено многумина народ доваѓаа да го побарат духовна помош и насоки од Македониј.
На висока старост тој се согласил да живее во ќелија. Умрел во 418 година на 90 годишна возраст.
Православната црква неговиот ден го чествува на 6 февруари.
Голема океанска друмска трка „Кедел Еванс“

Голема океанска друмска трка „Кедел Еванс“ (позната и како Голема океанска друмска трка или Друмска трка Кедел) — годишна професионална велосипедска еднодневна трка за мажи и жени, која почнувала и завршувала во Гилонг, Викторија, Австралија, движејќи се долж сликовитиот Голем океански пат.
Првата трка била одржана во 2015 година како трка за збогување за Кедел Еванс, единствениот победник на Тур де Франс и на Светското друмско првенство од Австралија. Изданието во 2017 година било додадено на Светската турнеја по првпат.
1 Тек
Трката за мажи е долга 174 километри, додека женската трка е долга 113 километри. Трката започнува во градот Гилонг во сојузната држава Викторија минувајќи низ родниот град на Еванс Барвон Хедс на полуостровот Беларин, поминувајќи до познатата сурферска плажа Белс Бич и долж Големиот океански пат. Потоа, трката се упатува кон ридовите до Гилонг за три круга пред завршницата.
2 Победници
Колет

Колет (француски: ''Sidonie-Gabrielle Colette'', 28 јануари 1873 – 3 август 1954) француска писателка на романи, кандидат за Нобелова награда за книжевност во 1948. Колет е една од најпознатите писателки во Франција особено земајќи предвид дека творела во време преплавено од машки писатели.
Нејзини најпознати дела се романите ''Шери'' (1920) и ''Жижи'' (1944), иако нејзина помалку позната книга ''Лозанките на лозјето'' е една од стоте книги на векот според ''Ле Монд''. ''Жижи'' е адаптирана во филм и во театарска претстава.
1 Дела
* 1900 : ''Claudine à l'école''* 1901 : ''Claudine à Paris''* 1902 : ''Claudine en ménage''* 1903 : ''Claudine s'en va''* 1904 : ''Minne''* 1904 : ''Dialogues de bêtes'' (оригинален наслов : ''Sept dialogues de bêtes'')
* 1907 : ''La Retraite sentimentale'', со илустрации на Жорж Гобо
* 1908 : ''Les Vrilles de la vigne''* 1909 : ''L'Ingénue libertine''* 1910 : ''La Vagabonde''* 1913 : ''L'Entrave''* 1913 : ''L'Envers du music-hall''* 1913 : ''Prrou, Doucette et quelques autres''* 1916 : ''La Paix chez les bêtes''* 1917 : ''Les Heures longues''* 1918 : ''Dans la foule''* 1919 : ''Mitsou ou Comment l'esprit vient aux filles''* 1920 : ''Chéri''* 1922 : ''La Chambre éclairée''* 1922 : ''La Maison de Claudine''* 1923 : ''Le Blé en herbe''* 1924 : ''La Femme cachée'' (nouvelles)
* 1925 : ''L'Enfant et les Sortilèges'' (опера со музика на Морис Равел)
* 1926 : ''La Fin de Chéri''* 1928 : ''La Naissance du jour''* 1929 : ''La Seconde''* 1930 : ''Sido''* 1932 : ''Le Pur et l'Impur'' (отпрвин се појавува под насловот: ''Ces plaisirs…'')
* 1933 : ''La Chatte''* 1934 : ''Duo''* 1934 : ''Affaires de cœur''* 1936 : ''Mes apprentissages''* 1936 : ''Splendeur des papillons'', Librairie Plon
* 1937 : ''Bella-Vista''* 1938 : ''La Jumelle noire''* 1939 : ''Le Toutounier'' (продолжение на ''Duo'')
* 1940 : ''Chambre d'hôtel''* 1941: ''Julie de Carneilhan''* 1941 : ''Journal à rebours''* 1943 : ''Le Képi''* 1943 : ''Nudité''* 1944 : ''Gigi''* 1944 : ''Paris de ma fenêtre''* 1946 : ''L'Étoile Vesper''* 1949 : ''Le Fanal bleu''* 1953 : ''Paradis terrestre''
Џери Цукер

Џери Г. Цукер (роден на 11 март 1950 г.) — американски филмски режисер, продуцент и сценарист.
Тој е познат по режирање на комедии како ''Авион!'' (1980), ''Гол пиштол'' (1988) и Трка на стаорци (2001). Неговиот трилер филм ''Дух'' (1990) бил номиниран за Оскар за најдобар филм, и освоил два Оскари во други категории.
1 Филмографија
Год., Филм, Режисер, Продуцент, Сценарист
1977, ''Печени Кентакиски филмови''
1980, ''Авион!''
1984, ''Строго доверливо!''
1986, ''Безмилосни луѓе''
1988, ''Гол пиштол''
1990, ''Дух''
1991, ''Гол пиштол 2''
1994, ''Гол пиштол 3''
1995, ''Прв витез''
2001, ''Трка на стаорци''
2010, ''Фер игра''
2011, ''Пријатели со привилегии''
2012, ''Лудо семејство''
Опасни врски

''Опасни врски'' (|Les Liaisons dangereuses) — француски епистоларен роман напишан од Пјер Шодерло де Лакло, издаден во четири тома на 23 март 1782. Романот се смета за еден од најдобрите во француската книжевност, како поради својата форма и стил на пишување, така и поради важноста на приказната.
Се раскажува за перверзните игри на двајца благородници, кои на валкан начин се обложуваат да заведат млада девојка, да ја искористат и да ја отфрлат. Првичната одредба е дека романот раскажува приказна со морална поука, но според повеќемина, нагласокот е повеќе врз декаденцијата на француската аристократија кратко пред Француската револуција, фрлајќи светло врз перверзиите на стариот француски поредок.
Како епистоларен роман, книгата е целосно составена од писма, кои ги пишуваат ликовите меѓусебе. Писмата помеѓу Валмон и де Мертеј ја водат приказната, а писмата на споредните ликови откриваат детали кои го продлабочуваат заплетот. Романот е адаптиран неколкупати како на филм така и во театар, а постојат и осовременети верзии на романот.
Трка Абу Даби

Трка Абу Даби — велосипедска трка во и околу Абу Даби, Обединети Арапски Емирати, која се одржува секоја година од 2015.
1 Историја
Претходно била дел од Азиската турнеја на UCI. Трката се одржувала во октомври, како една од последните трки во сезоната. Трката е организирана од ''RCS Sport'', организаторот на Џиро д’Италија и на соседната Трка Дубаи.
Во 2015 година, UCI ја организирала првата „Меѓународна велосипедска гала“ вечерта на затворањето на трката како прослава за крај на сезоната. Организаторите ја изразиле желбата да се приклучат на Светската турнеја. Во 2016 година започнала два дена по велосипедската гала, една недела по Светското друмско првенство во Катар.
Третото издание на трката била додадено на Светската турнеја 2017 и требало да се одржи на почетокот на сезоната, во февруари 2017.
Во 2019 година, Трката Абу Даби била споена со Трката Дубаи, станувајќи Трка ОАЕ.
2 Тек
Првите две изданија на трката биле составени од четири етапи; три од нив биле рамни и подобни за спринтерите и една со планинска завршница на Џабал Хафит. Завршната етапа е на тркалиштето околу Јас Марина, која се одржува на самрак.