Андреа Вендрамин

Андреа Вендрамин (Венеција, 1400 - Венеција, 6 март 1478) бил италијански политичар, дужд на Република Венеција од 1476 година до неговата смрт.
1 Биографија
1.1 Семејство и младост
Тој е роден, втор син по Лука, на Бартоломео Вендрамин и Марија Микиел. Неговата лоза била од неодамна формирана , кога влегла во патрицијатот во 1381 година благодарение на придонесите понудени на Републиката од истоимениот дедо, трговец со фрулијанско потекло, по повод војната во Кјоџа.
Таткото, веќе во вториот брак и постар, починал кога имал само две години. Затоа, за неговото образование требало да се грижи мајчиното семејство, кое за разлика од татковото било од античко и признато благородништво.
Тој влегол во Големиот совет на Венеција на 3 декември 1418 година, набргу откако бил обвинет за содомија заедно со неговиот брат, но тој веќе бил ослободен на 16 март 1419 година. Во овој период, мора да се каже, Советот на десетмина презел жестока кампања за искоренување на злото на хомосексуалноста, но сепак се најде неподготвен кога истрагите почнаа да вклучуваат политички, црковни и професионални личности од уметноста.
Во 1426 година се оженил со Регина Градениго, која потекнувала од друго престижно семејство и потекнувала од дуждот Бартоломео Градениго. Таа му родила бројни потомци: седум машки деца (Бартоломео, Николо, Алвисе, Џовани Франческо, Паоло и Џироламо) и најмалку четири женски (Фелисита, Орса, Клара и Тадеа, на кои можеби треба да се додадат Ангела и Елена).
1.2 Политичка кариера
Политичката кариера на Вендрамин била придушена многу години и дури во старост доживеала наплив. Во 1422 година бил капостиер на Канареџо, додека бил трајно избран во Сенатот не пред 1440 година и до 1453 година. Учествувал во неколку дипломатски мисии и се чини дека не презел ректорски функции надвор од Догадо.
Традицијата го објаснува овој факт со изолацијата што ја претрпела неговото семејство од најстарите и најпрестижните семејства. Сепак, поверојатно е дека Вендрамин го занемарил јавниот живот за да се посвети на претприемачки и трговски активности; всушност знаеме дека со брат му бил зафатен со трговија со свила и пченица и со производство на сапун.
Секако, обвинувањата кои ги претрпел на млада возраст му помогнале. Помеѓу 1449 и 1450 година, сепак, тој седнал на Советот на десеттемина и во справувањето со некои случаи на содомија зазел многу внимателен став, за кој многумина суделе со сомнеж.
Друга непријатна епизода се случила во 1454 година, кога тој и неговиот брат биле погодени од банкарската криза од тие години, отежнато од расправијата со касиерот на банката Соранцо. Сепак, помеѓу крајот на истата година и почетокот на следната, Андреа продолжил да инвестира во трговијата со пченица, толку многу што бил доверител на добиточната храна кај супервизори .
Неговата политичка активност се интензивира од средината на 1450-тите. Тој бил Војводски советник во 1454 - 55, во 1458 и во 1466 година, тој се вратил на Советот на Десетте од 1455 до 1457 година, исто така како началник и инквизитор. Понатаму, почнувајќи од Пасквале Малипиеро (1457), Вендрамин постојано бил меѓу електорите или меѓу коректорите на ветувањето.
Во периодот 1463 - 66 тој постапил мудро во Советот и неколку пати интервенирал во Сенатот (обично за економски прашања) покажувајќи извонредна рамнотежа. На крајот на јуни 1467 година бил назначен за прокурист на Сан Марко ''де Цитра''; за време на овој мандат тој бил критикуван за слободата со која управувал со ресурсите што му биле доверени, толку многу што на 24 февруари 1474 година Големиот совет им забранил на обвинителите да ги инвестираат овие средства „во колиганција“. Во истиот период бил избран, заедно со Лудовико Фоскарини, за мисија кај папата Павле II, но и двајцата се откажале поради лоша здравствена состојба.
1.3 Догато
Неговиот избор за дужд, на 5 март 1476 година, бил обележан со критики од Филипо Трон кој се пожалил на неодамнешното благородништво на неговото семејство. Благодарение на неговиот голем имот, тој можел да им даде големи суми на пари на луѓето што го славеле на плоштадот Сан Марко.
Доаѓајќи од класата на трговци и претприемачи, Вендрамин, исто така, работел на различни прашања во врска со трговијата, даноците и хипотеките дури и како дужд. На пример, тој се занимавал со собирање пари за финансирање на долготрајниот конфликт против Турците, лично гарантирајќи ги заемите што банката Соранзо и ги доделила на владата. Неговата политика на директна контрола врз наплатата на даноците била усвоена и од другите наследници, и покрај ограничувањата наметнати од војводското ветување.
Имаше умерен однос во однос на правдата: никогаш не бил меѓу поборниците за казнување на судењата и, напротив, бил многу активен во давањето помилувања. Неговата беспрекорност била доведена во прашање поради „мекиот“ однос кон неговиот син Бартоломео, прогонет во семејното феудство Латисана: тој останал инертен кога овој, и покрај осудата, се вратил во Венеција во 1477 година и интервениралсамо кога мудрецот на копното Лудовико Ландо го поставил скандалозното прашање пред Сенатот.
Починал ноќта на 6 март 1478 година. Неговото значително наследство, околу 160 000 дукати, го наследиле неговите сè уште живи синови и неговиот внук Даниеле. Според неговите договори, тој бил погребан во црквата Санта Марија деи Серви. Во 1815 година, со уривањето на светото место, ковчегот му бил пренесен во базиликата Санти Џовани и Паоло.