procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Џахиде Сонку

Џахиде Сонку (родена Џахиде Серап; 27 декември 1912 – 18 март 1981 година) — турска глумица, модел, писателка и првата жена филмски режисер во Турција Сонку основала сопствена компанија за филмска продукција, Сонку Филм, во 1950 година.
1 Животот
Првото театарско искуство на Сонку било за време на нејзиното средно образование. Таа била примена во Дарулбедаи кога имала само 16 години и со текот на времето го зела своето место меѓу најпопуларните актери на градските театри во Истанбул. Својата кариера ја започнала со „Седум селски зејнеби“ најпрво во театарот „Народни куќи“, потоа во Конзерваториумот на општина Истанбул, а потоа во Дарулбедаи. Таа била откриена од Мухсин Ертугрул, кој бил важна фигура во кариерата на Сонку.
Сонку ја основала продуцентската куќа „Сонку филм“ во 1950 година, но банкротирала во 1963 година поради пожар што ја изгорел зградата на компанијата. Таа продолжила да работи во ''Градскиот театар'' преку влијанието на Мухсин Ертугрул, а кога си заминала се борела со зависност од алкохол во последните години од животот.
Сонку ја добила наградата за служба на турското здружение на филмски критичари во 1979 година, а починала во 1981 година во ''Кино Алказар'' во Истанбул, на 61-годишна возраст. Таа била погребана на гробиштата Зинџирликују. Наградата Џахиде Сонку се доделува во нејзин спомен на годишниот Меѓународен филмски фестивал „Златен портокал" во Анталија.
2 Културни прикази
* Во 1989 година, дебатирала серијата Џахиде која била базирана на животот на Џахиде Сонку. Во неа глумела Хејл Сојгази како Џахиде.
* Во 2013 година, краткиот филм „Кајикчи" со Мерих Фират во улогата на Џахиде.
* Во 2014 година, краткиот филм „100-5=Cahide“ со Фара Зејнеп Абдула како Џахиде во главната улога.
* Во 2016 година, краткиот филм „Кахиде“ во кој глуми Ипек Билгин како Џахиде.
3 Филмографија
Година, Филм, Својство, Белешки
Глумица, Режисер, Продуцент, Улога
1933, ''Söz Bir Allah Bir''
1934, ''Bataklı Damın Kızı Aysel'', Ајсел
1940, ''Şehvet Kurbanı''
1940, ''Akasya Palas''
1942, ''Kıskanç''
1945, ''Yayla Kartalı'', Нермин
1946, ''Senede Bir Gün'', Назли
1946, ''Kızılırmak Karakoyun''
1947, ''Yuvamı Yıkamazsın''
1949, ''Fedakar Ana''
1951, ''Vatan ve Namık Kemal'', Во ко-режија со Талат Артемел и Сами Ајаноглу.
1952, ''Günahını Ödeyen Adam''
1953, ''Beklenen Şarkı''
1955, ''İlk ve Son''
1956, ''Büyük Sır''
1962, ''Ayşecik Yavru Melek''
1965, ''Yahya Peygamber''
1965, ''Korkusuzlar''
1965, ''Düşman Kardeşler''
1965, ''Beyaz Atlı Adam''
1965, ''Sevgim ve Gururum''
1966, ''Sevda Çiçeğim''
1966, ''Kovboy Ali''
1966, ''El Kızı''
1966, ''Çalıkuşu''
1966, ''At Avrat Silah''
1966, ''Sokak Kızı''
1967, ''Serseriler Kralı''
1967, ''Bizansı Titreten Yiğit''
1971, ''Mıstık''
Олга Стефанишина

Олга Виталивна Стефанишина (на украински: Ольга Віталіївна Стефанішина; родена на 29 октомври 1985 година) — украински адвокат и државен службеник. Таа станала вицепремиер за европски и евроатлански интеграции на 4 јуни 2020 година. На 5 септември 2024 година Стефанишина станала и министер за правда; и оттогаш има две министерства под нејзина команда.
1 Кариера
По кратка кариера како правен советник, Стефанишина се приклучила на Министерството за правда на крајот на 2007 година.
Во 2008 година дипломирала на Институтот за меѓународни односи при Киевскиот универзитет, стекнувајќи дипломи за меѓународно право и превод на англиски јазик. Во 2016 година, таа добила специјалистичка диплома за финансии и кредит од Националниот економски универзитет во Одеса.
Работела како директор на владината канцеларија за европски и евроатлански интеграции на Секретаријатот на Кабинетот на министри од март до декември 2017 година. Потоа била назначена за генерален директор на владината канцеларија за координација на европските и евроатлантските интеграции на Секретаријатот.
На украинските парламентарни избори во 2019 година, Стефанишина се кандидирала за избор како број 25 на партиската листа  на Украинска Стратегија. Партијата не успеала да освои ниту еден пратенички мандат, добивајќи 2,41% од вкупните гласови, а изборите имале изборен праг од 5%. Партијата не успеа да освои ниту место во изборната единица. По изборите, Стефанишина краток период работела во адвокатската фирма „Илјашев и партнери“.
На 4 јуни 2020 година била назначена за заменик-премиер за европски и евроатлански интеграции во Владата на Шмигаљ.
Во март 2021 година станала член на советот на политичката партија Слуга на народот.
На 3 септември 2024 година, Стефанишина поднела оставка како вицепремиер за европски и евроатлански интеграции; парламентот ја прифатил нејзината оставка следниот ден. На 5 септември 2024 година, таа била назначена за министерка за правда, улога која ќе се комбинира со нејзината претходна.
2 Признанија
Стефанишина била рангирана на 45-тото место на листата „100 највлијателни Украинци“ на списанието ''Фокус'' во 2021 година, и на 14-то место на нивната листа „100 највлијателни Украинки во 2021 година“. Таа добила почесен сертификат од Кабинетот на министри. Според правниот весник ''„Јуридична газета“'' во 2021 година, таа е рангирана како една од првите десет адвокати/политичари во Украина.
Марија Мајерова

Марија Мајерова (1 февруари 1882 - 16 јануари 1967) — чешка писателка и преведувачка.
1 Биографија
Мајерова била родена во Ували и пораснала во Кладно, како ќерка на родители од работничката класа. Кога имала шеснаесет години, почнала да работи како слугинка во Будимпешта. Своето образование го завршила во Прага, Париз и Виена. Таа била член на Чехословачката комунистичка партија од нејзиното основање, а била вклучена и во феминистичкото движење.
Во 1907 година, таа објавила збирка раскази ''Povídky z pekla a jiné'' (Приказни од пеколот и други приказни) и роман ''Panenství'' (Моминство). Во нејзиното творештво таа се занимавала со угнетувањето на работничката класа и на жените. Пишувала и литература за деца.
Мајерова била во брак двапати: прво со новинарот Јозеф Стивин, а потоа со графичарот Славобој Тусар.
Таа починала во Прага на 84-годишна возраст. По кремирањето, нејзините останки биле погребани кај националниот споменик на Јан Жижка во Витков. Во 1990 година, нејзината пепел била преместена на Олшанските гробишта, заедно со пепелта на околу 20 други комунистички лидери, кои исто така првично биле поставени кај Националниот споменик на Јан Жижка.
2 Влијание
Филмот ''Невиност'' од 1937 година, во режија на Отакар Вавра, бил заснован на нејзиниот роман ''Panenství''. Нејзиниот роман ''„Сирена“'' бил основа за сценариото на истоимениот филм од 1947 година со англиски наслов ''„Штрајк“'', во режија на Карел Стекли. Филмот од 1947 година добил Златен лав на Венецијанскиот филмски фестивал.
Чешко-канадскиот автор Јозеф Шкворецки изјавил дека неговиот лик Мари Бурдичова во ''„Играта на чуда“'' физички бил базиран на Марија Мајерова.
3 Избрани дела
Некои од нејзините најпознати дела се:*''Náměstí republiky'' (Републичкиот плоштад), роман (1914)
*''Nejkrásnější svět'' (Најубавиот свет), роман (1920)
*''Mučenky'' (Пасифлори), раскази (1924)
*''Přehrada'' (Браната), роман (1932)
*''Siréna'' (Сирена), роман (1935), преведен во 1953 година
*''Havířská balada'' (Балада за рудар) (1938)
*''Spisy'', собрани дела во 19 тома (1962)
Летна приказна

„Летна приказна“ (француски: ''Conte d'ete'') — филм од 1996 година, во режија на Ерик Ромер. Главните улоги ги играат: Мелвил Пупо, Аманда Лангле и Гвенел Симон.
1 Содржина
Еден срамежлив математичар оди на одмор пред да започне со својата прва работа. Тој се надева дека ќе му се придружи неговата пријателка, но се спријателува со друга девојка која го запознава со својата другарка на која тој ѝ се допаѓа...
Есенска приказна

„Есенска приказна“ (француски: ''Conte d’automne'') — филм од 1998 година, во режија на Ерик Ромер. Главните улоги ги играат: Мари Ривиер, Беатрис Роман и Ален Либолт.
1 Содржина
Магали има 45 година и се занимава се производство на вино на југот од Франција. Таа е вдовица и нејзината најдобра пријателка, Изабел, одлучува да ѝ најде маж. Затоа, таа објавува оглас во локалниот весник и така го наоѓа пристојниот Жералд. На венчавката на ќерката на Изабел, Магали го запознава Жералда, меѓутоа тука се наоѓа уште еден маж, Етјен...
Рапча

Рапча (|Rapça) е населено место во општината Драгаш, Призренскиот Округ, Косово. Според пописот од 2024 година имало 1.034 жители. Селото е горанско. Се состои од Горна и Долна Рапча, кои до административната територијална организација за пописот 2011 година, биле посебни села.
1 Поврзано
* Драгаш
* Призрен (округ)
* Гора (област)
* Косовски Бошњаци
Ислахане (Битола)

Ислахане – занаетчиско воено училиште во Битола за време на Османлиското Царство. Зградата била подигната од Абдул Керим-паша, се градела во раздобјето од 1894 до 1899 година. Задачата ѝ била да оспособува кадри за дрводелци, кондураџии, шивачи и за други, слични струки, наменети за потребите на војската. Училиштето работело до доаѓањето на српската власт во 1912 година. По затворањето објектот бил предвиден да биде царинарница.
По Втората светска војна, објектот долг период служел како погон на Фабриката за кондиторски производи „Прогрес“.
Градбата е запишана во Регистарот на недвижно културно наследство на Македонија под Уп. бр. 18-1009/2021 од 29.12.2022 како значајно културно наследство.
1 Местоположба
Училиштето се наоѓало на влезот во Битола, од страната на Лерин, на левата страна од најистурениот дел од Јужниот воен комплекс. Плацот, веднаш под Тумбе Кафе, претходно им припаѓал на неколкумина Албанци од кои бил откупен.
2 Опис на градбата
Проектот за градбата го изработил беледискиот (општинскиот) инженер Хараламбо, во соработка на Тодор Михајловиќ, негов стручен помошник. Претприемач, според личната изјава на Хараламбо, станал Михајло Поповиќ.
Објектот се состоел од приземје и кат, со впечатлив влез од страната на патот, изведен со неколку столбови и балкон, а имал и простран, ограден двор.
Фасадата на објектот била симетрична со правилен ритам на прозорци со интересна обработка околу нив која делува потенцирачки. Влезниот портал бил поставен средишно.
3 Наставна програма
Занаетчиското школо работело според прифатена програма, во која имало и теориски, но најмногу практични предмети, а како стручни учители биле ангажирани врвни мајстори од Битолската чаршија, во кои, не мал број биле и христијани. Еден бил и Петар Црномаровиќ, кој учениците ги подучувал во дрводелскиот занает, друг Коста Николиќ, исто така, дрводелски мајстор.
4 Ученици
Училиштето почнало со работа во 1900 година и било финансирано од државни средства, а биле примани само машки деца. Во него се школувале деца кои биле јетими (сираци) или од сиромашни семејства, така што истовремено функционирало и како сиропиталиште и како училиште.
5 Состојба на градбата
Ислахането старо над 120 години денес е во руинирана состојба. Стара и неодржувана фасада, столбови и тераса во распаѓање, искршени прозорци, ништо не е обновено со десетлетија. Иако е една од повпечатливите градби во Битола од отоманскиот период.
Александра Елимова

Александра Каева Елимова ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Учесвтувала во НОД од септември 1944 година. Собирала разни материјали за единиците од НОВ и ПОМ. Станала член на СКОЈ од септември 1944 година, а по кратко време била и секретар на скоевска група од 35 членови.
2 Поврзано
* Магдалена Елимова
Парламентарни избори во Бугарија (1879)

Првите парламентарни избори во Кнежевството Бугарија биле одржани меѓу 30 септември и 7 октомври 1879 година. Овие избори исто така биле првите парламентарни избори во историјата на Бугарија. Противниците биле русофилите политичари Драган Цанков и Тодор Бурмов. Резултатот било победа на Либералната партија, која освоила 140 од 170 места. Ислезност на гласачите било 32%.
Покрај тоа што партијата на Драган Цанков победила во изборите, тогашниот кнез на Бугарија Александар Батенберг го назначил русофилот Тодор Бурмов за првиот премиер во историјата на Бугарија.
1 Резултати
+, Партија, Гласови, %, Места
Либерална партија, 224.134, 82,28, 140
Конзервативна партија, 48.270, 17,72, 30
Неважечки ливчиња, -, -, -
Вкупно, 272 404, 100%, 170
2 Наводи
2.1 Користена литература
*
Србовац

Србовац (|Sërboci) е населено место во општината Звечан, Косовскомитровачкиот Округ, Косово. Според проценка од 2011 година имало 157 жители. Селото сѐ до Балканските војни се викало ''Бугариќи'' или ''Бугариќе''. По потпаѓањето под Србија, името е сменето во ''Србовац''. Селото е населено со Срби.
1 Поврзано
* Косовска Митровица (округ)
* Северно Косово
* Косовски Срби
Магдалена Елимова

Магдалена Елимова ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
За време на окупацијата живеела во Гевгелија. Во почетокот била симпатизер на НОД. Активно учествувала од 1943 година во заднината на НОД.
2 Поврзано
* Александра Елимова
Нахире Емуш

Нахире Емуш ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Од летото 1943 година во својот дом чувала илегалци и се грижела за нивната безбедност и исхрана. Исто така, во својот дом, чувала воен и санитетски материјал за потребите на НОВ.
Блага Етеровиќ

Блага Младенова Етеровиќ ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Таа била монополска работничка. Учествувала во напредното работничко движење во градот, уште во периодот пред војната. Во почетокот на 1941 година била примена за член на СКОЈ, а во пролетта 1942 година, била примена за член на КПЈ. Работела на организирање на жените во воспитни и кандидатски групи. Собирала народна помош. Во декември 1944 година била избрана за член на Околискиот одбор на АФЖ.
Ванѓа Ефремова

Ванѓа Ефремова ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
За време на окупацијата живеела во родниот град. Нејзината
активност датира од мај 1943 година. Чувала илегалци и служела за врска меѓу нив.
Горка Ефремова

Горка Гасева Ефремова (во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Нејзината aктивнocт се одвивала во селото од септември 1944 година. Собирала народна помош, плетела за потребите на НОВ
и работела на омасовување на АФЖ.
Дилба Ефтимова

Дилба Негриева Ефтимова ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Од средината на 1943 година учествувала во НОД. Собирала храна, облека и други работи, за потребите на илегалците кои биле
сместени во селата Битуше и Требиште. Била приклучена кон една воспитна група преку која работела на омасовувањето на младинската и женската организација во селата Битуше и Требиште. Од партиската организација честопати била користена за пренесување на печатени материјали од партизанската печатница „Гоце Делчев“ во селото Битуше до Гостивар и обратно. Во jyни 1944 година стапила во Првата македонско-косовска ударна бригада, II баталјон. Во октомври 1944 година била повлечена на работа во Командата на гарнизонот во селото Ростуше, каде останала до крајот на 1945 година.
Вера Ефтоска

Вера Гашева Ефтоска ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Таа била монополска работничка. Во 1941 година била опфатена во младинска група во родниот град, а есента истата година станала и член на СКОЈ. Собирала народна помош и повремено растурала илегален материјал низ градот. Летото 1942 година била примена за член на КПЈ и избрана за член на Месниот Комитет на СКОЈ - Тетово. Била активна до ослободувањето на Земјата.
Шеќерна волна

Шеќерна волна — слаткарски производ со мека и растресита текстура, по изглед налик на памук, поради што понекогаш се нарекува шеќерен памук. Се подготвува од стопен шеќер, кој се истура низ сито врз брзо вртлив, ладен метален барабан или конус. При процесот на подготовка се создаваат тенки нишки што се собираат во топка. Доколку шеќерниот сируп се обои со прехранбени бои, шеќерната волна добива соодветна боја.
1 Историја
Измислена е во САД од забарот Вилијам Морисон и слаткарот Џон Вортон во 1904 г., и за првпат била претставена на панаѓурот по повод 100-годишнината од купувањето на Луизијана, во Сент Луис, Мисури. Двајцата иноватори успеале да продадат цели 68.655 парчиња по цена од четвртина долар, што било половина од цената на влезницата за самиот панаѓур.
2 Производство
Шеќерната волна се прави од шеќер и прехранбени бои. И денес, технологијата на производство и машините не се многу изменети од порано. Самите машини претставуваат голем кружен метален сад, во чиј центар има мал вртечки сад. Во тој сад се става шеќерот и се додава боја. Греачот го топи шеќерот, кој под дејство на центрифугална сила се исфрла низ ситни отвори во големиот сад, каде што повторно се кристализира. Вртејќи стапче или вафлен корнет по работ на големиот сад, „памукчијата“ ги собира тенките нишки шеќер и така му го дава обликот на производот.
Бидејќи шеќерната волна е полна со воздух, изгледа огромна — особено во рацете на малите деца, кои се најчести купувачи. Обично, големината на готовиот производ ја надминува нормалната човечка глава. За многумина, јадењето шеќерна волна е составен дел од занимливости како циркус или панаѓур. Најчестата боја ѝ е розова, но се среќава и бела, жолта, виолетова, зелена и сина. Огромно задоволство за децата е не само да ја јадат, туку и да го следат процесот на подготовка. Првично изгледа мека како волна (оттаму и доаѓа името на македонски), а во устата се топи.
Шеќерната волна е мека додека е сува, но ако се навлажни, станува леплива. Затоа во влажно време ѝ се намалува трајноста.
Постои и шеќерна волна спакувана во херметички картонски или пластични кутии.
Парламентарни избори во Бугарија (1880)

Парламентарните избори биле одржани во Кнежевството Бугарија меѓу 13 и 20 јануари, 1880 година. Нискиот излезност на гласачите во некои изборни единици доведело до поништувањето на резултатите и прегласување на изборите во одредени изборни единици. За разлика од поранешните избори, тогашната владата не се обидела да ги намести резултатите, поради тоа опизинската Либерална партија го задржала своето мнозинство во бугарското собрание. Од 162 места, Либералната партија освоиле 103, додека Конзервативната партија освоила 50. Кога се собрале пратениците во новоизбраното Собрание, Петко Каравелов бил одбран за претседател на собранието.
Покрај тоа што партијата на Драган Цанков победила, Климент Трновски продолжил со неговиот мандат како премиер на Бугарија сѐ до април 1880 година. После тоа, по наредба од Александар Батенберг, Драган Цанков бил назначен за премиер и формирал влада на 8 април.
1 Резултати
Партија, Гласови, %, Места, +/-
Либерална партија, 181.839, 63,58, 109, 21
Конзервативна партија, 88.260, 30,86, 53, 25
Неважечки ливчиња, 15.902, 5,56, (10), -
Вкупно, 286.000, 100%, 162, 4
2 Наводи
Glass Animals

Glass Animals ― англискa инди-рок група основана во Оксфорд во 2010 година. Составена е од: Дејв Бејли (пејач, гитара, клавијатури, тапани, пишување песни), Дру Мекфарлан (гитара, клавијатури, придружен вокал), Едмунд Ирвин-Сингер (бас, клавијатури, придружен вокал) и Џо Сиворд (тапани).
Најпозната песна од групата е „Heat Waves“, која станала вирална на TikTok. На Британските музички награди во 2022 година, групата била номинирана за две награди (најдобар британски изведувач на алтернативна/рок музика и „Heat Waves“ за најдобар британски сингл). Во 2022 година биле номинирани за Греми за најдобар нов изведувач.
1 Историја
Членовите на Glass Animals се запознале додека учеле во Оксфорд. Почнале да свират заедно како група во 2010 година. На почетокот свиреле во мали клубови, а постепено добивале признание благодарение на нивните иновативни снимки.
На 28 мај 2012 година, групата го издала нивното прво EP ''Leaflings.'' Било издадено од независната издавачка куќа Kaya Kaya Records, подружница на XL Recordings.
Во 2013 година, групата го издала ''Black Mambo / Exxus EP'' во Европа и ''Glass Animals EP'' во САД.
На 6 јуни 2014 година Glass Animals го издале нивниот прв албум ''Zaba''. Најпознатите песни од албумот биле: ''„''Gooey''"'' (која станала вирален хит и им донела меѓународен успех) и ''„''Black Mambo''"'' (која била користена во ТВ серии и филмови).
Вториот албум ''How to Be a Human Being'' бил издаден на 26 август 2016 година од Wolf Tone и Caroline International во Европа, и Harvest Records во САД. Бил инспириран од приказните на непознати луѓе кои Бејли ги запознал на турнеја, при што секоја песна раскажувала различна приказна од различна перспектива. Најпознати песни од албумот биле: „''Youth"'' (меланхолична балада за изгубено детство) и „''Life Itself"'' (која ја отвора приказната на албумот). Албумот бил номиниран за Mercury Prize.
Во јули 2018 година, тапанарот Џо Сиворд бил сериозно повреден откако бил удрен од камион додека возел велосипед во Даблин. Поради несреќата групата ги откажала преостанатите концерти од турнејата до крајот на годината.
На 7 август 2020 година групата го издала албумот ''Dreamland''. Албумот бил автобиографски и бил насочен на лични трауми, носталгија и полн со референци за детството на Бејли и други настани од неговиот живот. Водечкиот сингл, „Heat Waves''"'', станал светски хит, искачувајќи се на врвот на топ-листите во: САД, Обединетото Кралство и Австралија.
Албумот ''I Love You So F***ing Much'' бил објавен на 19 јули 2024 година и бил пропратен со мешани критики.
2 Музички стил
Музичкиот стил на Glass Animals се опишува како: инди-рок, психоделичен поп, инди-поп, и електронски рок.
3 Членови на групата
* Дејв Бејли – водечки вокал, гитара, клавијатури, тапани, тамбура, пишување песни * Дру Мекфарлан – гитара, клавијатури, придружни вокали * Едмунд Ирвин-Сингер – бас-гитара, клавијатури, придружни вокали * Џо Сиворд – тапани
4 Дискографија
4.1 Студиски албуми
*''Zaba'' (2014)
*''How to Be a Human Being'' (2016)
*''Dreamland'' (2020)
*''I Love You So F***ing Much'' (2024)
Константин Иванов (поет)

Константин Василјевич Иванов (руски: Константин Васильевич Иванов, чувашки: Пӑртта Кӗҫтентинӗ; – ) — чувашки поет и важна личност во чувашката книжевност.
1 Биографија
Константин Василјевич Иванов бил роден во селско чувашко семејство. Многу од неговите роднини, кои го ценеле образованието, биле писмени, нешто невообичаено за тоа време. Таткото на Иванов бил еден од најбогатите луѓе во селото и тој водел успешна фарма користејќи го своето знаење од агрономијата и економијата.
Иванов го посетувал основното училиште во неговото село од кога имал осум години. Завршил во 1902 година и почнал да студира во градското училиште Белебеј, каде што посетувал подготвителни часови во Чувашкото учителско училиште во Симбирск. Две години подоцна, на 15-годишна возраст, се запишал во Чувашкиот едукативен центар.
Таму покажал голем интерес за литературата, читал многу романи од руската и западната култура и со ентузијазам студирал сликарство и скулптура. Кога доаѓал дома за време на периодите за одмор, тој запишувал приказни, локална народна историја, текстови што содржат теории на заговор и народни молитви. Ова го развило неговото ценење на националниот идентитет и уметниците.
Поради зголемениот интерес за сликарството, Иванов се приклучил на Академијата за уметности. Развил професионални фотографски вештини, кои ги користел за да прикаже многу сцени од Симбирск.
Следејќи ги настаните од 1905 до 1907 година, тој ја издал „Чувашка Марселеза“ (Стани, крени се, Чувашу!).
Подоцна, Иванов ги превел песните на Михаил Лермонтов, вклучувајќи ги: ''Затвореник'', ''Бранови и луѓе'', ''Едро'', ''Врвови'', ''Карпа'', ''Чаша на животот'' и, со многу труд, го составил чувашкиот аранжман на ''Песната на трговецот Калашников''.
Во есента 1914 година, Иванов заболел од туберкулоза. Починал на 13 март 1915 година на 24-годишна возраст.
2 Користена литература
* Јаковлев И.Ј., ''Мојот живот: Мемоари'', Москва, ''Република'', 1997 година.
* Сироткин МОЈ, ''К.В. Иванов'', Есеј, Чебоксари, 1955 г.
* Абашев В.Н., Чувашская поэма/Чувашка песна, Чебоксари, 1964 г.
* Чувашки писатели, Биобиблиографический справочник, Чебоксари, 1964 година.
* ДВ Гордеев, Ју. А. Силем, „Антологија на чувашката литература“, Чебоксари, 2003 година.
Чика

Чика (родена во Задар, во првата половина на 11 век - починала во Задар, по 1095 година; латински: ''Chicca'') — хрватска бенедиктинска калуѓерка, основач на бенедиктинскиот манастир на Црквата Света Богородица во Задар. Таа е позната и по молитвената книга позната како Книга на часовите, најстарата молитвена книга за лична употреба во Европа.
1 Животопис
Таа била ќерка на Дуџам и Векенега, внука на приорот Мадиј и сопруга на Андрија.
Таа била член на благородничкото патрициско семејство Мадијевци. По смртта на нејзиниот сопруг во 1066 година, таа со помош на своето семејство го основала манастирот Света Богородица во Задар. Кралот Петар Крешимир IV ја нарекол негова сестра кога го ставил манастирот под кралска заштита, иако за таквата генеалогија се расправа.
Таа била мајка на Векенега.
Мадијевци

Семејството Мадијевци (хрватски: Madijevci) — патрициско семејство од Задар. Тие биле влијателни во хрватската политика од 10 до 12 век.
1 Забележителни членови
* Мадиј или Мадије, првиот познат член, приор на Задар и проконзул на Далмација; го обновил манастирот Св. Кршеван во 986 година. Единствениот старешина на Задар пред Мадиј бил Андрија, ктиторот на манастирот Св. Кршеван, кој починал во 918 година.
* Елена, хрватската кралица, сопруга на хрватскиот крал Михајло Крешимир II, починала во 976 година.
* Гргур или Доброња, приор на Задар, починал во 1035 година. Се залагал далматинските градови-држави да бидат независни од Византиската империја.
* Чика и нејзината ќерка Домнана, ктитори на бенедиктинскиот манастир Света Марија во Задар во 1066 година, кој добил привилегии од хрватскиот крал Петар Крешимир IV.
* Векенега, ќерка на Чика, станала калуѓерка во 1072 година, а подоцна и игуманија на манастирот.
Буквар

Буквар или букварка — вид детска книга што дава основни упатства за азбуката. Наменети за мали деца, букварите најчесто користат слики, едноставен јазик и алитерација за да помогнат во учењето јазик. Букварите се објавуваат на повеќе јазици, а некои ги разликуваат големите и малите букви во дадена азбука.
Некои буквари се наменети за повозрасни корисници, користејќи ја едноставноста на жанрот како уред за пренесување на хумор или други концепти.
1 Цели
Букварите ги воведуваат звуците и буквите на подредена азбука. Како основни образовни алатки, букварите даваат можности за:
# Развивање на разговори и владеење на усниот јазик
# Обезбедување на часови по азбучен пат на движење
# Зголемување на фонемската свест
# Настава по фоника
# Создавање текстуални врски (Активирање на претходно знаење)
# Предвидување (разговор со текст)
# Градење речник
# Заклучување / донесување заклучоци
# Секвенционирање
# Идентификување елементи на структурата на приказната
# Препознавање на гледна точка
# Поставка за визуелизација (време, место и атмосфера)
# Изведување на дијалог (драми и читателски театар)
# Препрочитување за течност
# Прераскажување за проверки за разбирање
# Ангажирање на повеќе интелигенции преку пишување, музика, уметност, танц
2 Македонски буквари
* Македонски буквар (1888) — учебник издаден во 1888 година издејствуван од Високата порта.
* Буквар со читанка (1945) — буквар со читанка на македонскиот јазик наменет за учениците од прво одделение.
* Абецедар — буквар на македонски јазик за македонското национално малцинство во Грција.
Векенега

Векенега (родена во Задар - починала во Задар, на 27 септември 1111 г.) — хрватска бенедиктинска калуѓерка од Куќата на Мадијевци, благородничко семејство од Задар. Таа била ќерка на Чика и игуманија на бенедиктинскиот манастир Света Марија во Задар од 1072 година. Позната е и по богато просветлениот евангелистар, кој го нарачала во скрипториумот на манастирот Св. Кршеван во 1096 година.
1 Животопис
Таа била ќерка на Чика, член на благородничкото семејство на патрицијот Мадиј, за кој се смета дека го основал бенедиктинскиот манастир Света Марија во Задар. Чика станала калуѓерка во манастирот, а потоа и игуманија. Кога кралот Петар Крешимир IV го ставил манастирот под царска заштита, тој ја нарекол Чика негова сестра.
По трагичната смрт на сопругот на Векенега, Доброслав, таа станала монахиња во 1072 година и влегла во манастирот Света Богородица. Во текот на 1095 година, Векенега ја заменила својата мајка како игуманија. Во 1095 или 1096 година, на нејзино барање бил создаден Задарскиот евангелистар, познат и како Векенешки евангелистар. Во 1111 година умрела и била погребана во манастирот.
Ерзјани

Ерзјани (исто така ''Ерзијци''; ерзјански: эрзят, руски: эрзяне) — еден од мордвинските народи.
Ерзјаните го зборуваат ерзјанскиот јазик од мордовската подгрупа од семејството на уралски јазици и живеат главно во Република Мордовија и други делови од средишниот слив на реката Волга во Русија.
Според рускиот попис од 2010 година во Русија има 57.008 Ерзјани.
1 Место на дистрибуција
Помалку од половина од Ерзјаните живееат во Република Мордовија во Руската Федерација, во близина на реките Сура и Волга. Другите Ерзјани се распространети низ руските региони Самара, Пенза, Оренбург, Татарстан, Чувашија, Башкортостан, Сибир, низ Далечниот Исток, Ерменија и САД.
Значителен дел од населението на Ерзија живее на античка етничка територија, и е поделено на:
* источна група на Ерзјани (сите области на источниот дел на Мордовија, Алатир, Порецки и Ибресинските области на Чувашија);
* северна група на Ерзјани (во Гагински, Лукојановски, Сергахски, Шатковски, во Пилнинската област во Нижни Новгород, и Болшеигнатовската област во Мордовија);
* група Ерзјани од североисточните области на регионот Пенза (во окрузите Городишче, Николски, Пенза, и Сосновоборскиот округ).
2 Познати луѓе со потекло од Ерзија
* Пургаз, ерзјански водач во првата половина на 13 век
* Сирес Болјаен, јавна личност, поет и преведувач, полу-Ерзјанец
* Степан Ерзја, руски скулптор
* Надежда Кадишева, руска пејачка
* Василиј Чапаев, болшевички командант
Мордовински државен универзитет

Државниот универзитет Н. П. Огарев во Мордовија (руски: Национальный исследовательский Мордовский государственный университет имени Н. П. Огарёва) — државен универзитет лоциран во градот Саранск во Република Мордовија, Русија. Универзитетот нуди додипломски студии и магистерски дипломи во различни академски области.
1 Историја
Агрономскиот педагошки институт, познат и како Државен педагошки институт на Мордовија, бил основан на 1 октомври 1931 година. Во октомври 1957 година, тој бил реорганизиран како Државен универзитет на Мордовија, исто така познат како Државен универзитет Огарев Мордовија. Тој го постигнал статусот на националниот истражувачки универзитет на 20 мај 2010 година.
2 Форми на настава
Курсевите се достапни во форма на редовно образование, вечерна (вонредна) наставна програма и дописно образование (6 години). Медицинскиот факултет нуди 6 и 7-годишни студиски програми.
3 Студентско тело
Вкупното студентско тело брои приближно 28.000 студенти, вклучително и меѓународни студенти од земји како Индија, Пакистан, Бангладеш, Кувајт, Оман, Иран, Ирак, Саудиска Арабија, ОАЕ и неколку африкански земји.
4 Единици
Академските дисциплини се нудат преку следните академски структурни единици:
4.1 Академски оддел
* Биологија,
* Медицина
* Филологија,
* Странски јазици (англиски, германски, француски),
* Географија,
* Право/Јуриспруденција,
* Економија,
* Национална (мордвинска) култура,
* Градежништво и градежни конструкции,
* Технологија на осветлување,
* Електроника,
* Колеџ за академски вештини,
* Математика и ИТ.
4.2 Колеџи (институти)
* Институт за физика и хемија
* Институт за историја и социологија
* Институт за механика и енергетика
* Аграрен институт
* Институт за машинско градење (кампус Рузајевка)
* Институт за дополнителна обука и подобрување на квалификациите
Низа сродни факултети се групирани во Меѓугранскиот регионален центар за дополнителна обука.
Покрај тоа, одделенијата на Универзитетот во другите градови во Мордовија обезбедуваат капацитети за едукација на студиите по економија и право.
Автодидактицизам

Автодидактицизам (исто така автодидактизам) или самообразование (исто така самоучење, самостојно учење и самоедуцирање) е практика на образование без водство од учители (т.е. наставници, професори, институции).
1 Преглед
Автодидактите се ''самоуки'' луѓе кои ја учат важноста на предметот на студија преку самостојно учење. Оваа едукативна практика (процес) може да вклучува, дополнува или да биде алтернатива на формалното образование. Самото формално образование може да има додатна наставна програма која бара самостојно учење за неупатените.
Општо земено, автодидактите се поединци кои го избираат предметот што ќе го изучуваат, материјалот за учење и ритамот и времето на студирање. Автодидактите можат, но не мораат да имаат формално образование, а нивното учење може да биде или дополнување или алтернатива на формалното образование.
Наставната програма за самостојно учење е бесконечна. Може да се бараат алтернативни патишта при образованието и да се искористат за стекнување компетентност; самостојното учење може да исполни некои предуслови-наставни критериуми за искуствено образование или стажирање.
Техниките за самообразование што се користат при самостојното учење може да вклучуваат читање образовни книги или веб-страници, гледање едукативни видеа и слушање образовни аудио снимки или со посета на инфопродавници. Може да се одреди посебен простор како простор за учење, каде што се користи критичко размислување за да се развијат вештини за учење во поширока средина за учење додека не се дојде до академска комфорна зона.
2 За понатамошно читање
**************
Ришкани (реон)

Ришкани (|Raionul Rîșcani) ― реон во северозападниот дел на Молдавија. Административното седиште на реонот е истоимениот град.
1 Административна поделба
Реонот Ришкани има 2 града, 26 општини и 27 села.
Во селото Корлатени, реон Ришкани (8 км од Белц) се наоѓа вториот меѓународен аеродром во Молдавија - Белц-Лјадовени.
Српска Куќа

Српска Куќа (|Српска Кућа) е населено место во општината Бујановац, Пчињски Управен Округ, Србија. Според пописот од 2022 година имало 201 жител. Во минатото името на селото било ''Крлева Куќа'' по некој Крле, првиот жител на селото. Потоа е сменето во ''Кралева Куќа'', а по Втората светска војна селото е нарекувано ''Српска Куќа''. Бугарски научник Васил К’нчов, 1900 година бележи дека во Српска Куќа биле 230 Македонци христијани.
1 Поврзано
* Бујановац
* Пчињски Управен Округ
* Јужна Србија
Меѓународен аеродром Белц

Меѓународен аеродром Белц (|Aeroportul Internațional Bălți, |Международный Аэропорт Бельцы) , познат и како Аеродром Белц-Лjадовени е вториот меѓународен цивилен аеродром во Република Молдавија и еден од двата главни аеродроми во Белц, кој ги опслужува градот Белц и северна Молдавија за цивилни патнички и карго летови, редовни и чартер. Меѓународниот аеродром Белц-Лjадовини беше отворен во 1987 година за да го замени аеродромот Белц-Град, првенствено за меѓународни линии, и да го олесни воздушниот сообраќај до меѓународниот аеродром во Кишињев.
Ќерестеџиски занает

Ќерестеџиски занает или ќерестеџилок е занает за продажба на градежни материјали. Со овој занает претежно се занимавале поимотни луѓе. Ќерестеџија (тур. ''keresteci'') е трговец со дрвен градежен материјал. Место каде што се продава ќересте се нарекува ќерестеџилница.
1 Историјат
Ќерестеџискиот занает почнал поинтензивно да се развива во Македонија по Првата светска војна. Во секој град имало по некоја ќерестиџилница која обезбедувала градежен материјал за населението.
Во Битола своја ќерестиџилница имал Анастас Димитровски познат како Ташко Керестеџијата. Oтворил ќерестеџилок (продажба на градежен материјал) па и од таму го добил и прекарот Керестеџијата. По првата Светска војна градот бил разрушен и имало голема потреба да се гради и обновува.
Битола почнала постепено да се гради, да се обновува, а потребата за градежен материјал била голема. Во тоа време до тогаш познатиот Ан на Балтовци, имало празно неизградено место. Ташко изградил дуќан за продажба на својата стока.
Некаде околу 1920 година Ташко стапил во контакт со тогашната српска војска сконцентрисана во Битола. Со властите склучил договор да го исчисти сиот заостанат воен материјал и истиот да го продава. Во неговиот дуќан тој продавал: железо, бодликав тел и слично. Тука имало и градежен материјал, греди, талпи и сл. од заостанатите окопи на војските. За тоа на воените власти им плаќал и одреден надоместок. Својата фирма ја крстил со името „Кајмакчалан“. Почнал да носи градежен материјал од Босна, од Словенија, заради трговија носел цемент од Беочин, ќерамиди од Џон Боља од Романија.
Некаде на почетокот на 1937 година трговијата на Ташко се насочувала и кон Лерин и Корча во Албанија. Во 1941 година кога во Битола доаѓаат Германците, Ташко во своите дуќани имал над 3.000 метри кубни дрво како градежен материјал. Материјалот им бил одземен за  воени потреби на германската фашистичка машинерија без да му исплатат надоместок.
Раното созревање на Марко Ковач

„Раното созревање на Марко Ковач“ (српскохрватски: ''Rano sazrijevanje Marka Kovača'') — југословенски филм од 1981 година, во режија на Бранко Шмит (Branko Schmidt). Улогите ги играат: Мира Фурлан, Златко Витез и Иван-Горан Витез. Снимател е Шиме Стрикоман, монтажата е дело на Дубравка Премар, а музиката ја компонирал Арсен Дедиќ. Ова е првиот филм на Шмит, снимен во соработка на Телевизија Загреб и загрепската Академија за театар, филм и телевизија.
1 Синопсис
Филмот го прикажува распадот на идиличниот живот на едно семејство поради ненадејната болест на мајката, а сето тоа гледано низ очите на шестгодишното дете.
Свети Никола (Девол)

Свети Никола (|Fitore, ''Фиторе''; до 1946 г. ''Shënkollas'', ''Шенколас'') — село во општината Девол на Горичката област, југоисточна Албанија.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа во горното течение на реката Девол, во мала котлина помеѓу планините Грамошта и Морава, околу 12 км југоисточно од градот Горица, на надморска височина од 950 м.
2 Историја
На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. ''Шенкулас'' е претставен како чисто албанско село во Горичката Каза на Горичкиот Санџак со 25 куќи.
На картата на револуционерот Георги Христов, селото е претставено како ''Шенколец''.
Сè до 2015 г. селото било во состав на Општина Божиград.
Стрезимировци

Стрезимировци е поделено населено место и граничен премин помеѓу Србија и Бугарија. Во Србија се наоѓа во општината Сурдулица, Пчињски Управен Округ, во Бугарија општината Трн, Перничка област. Според пописот од 2022 година имало 15 жители, а во Бугарија 9 жители (2021). Селото е претежно населено со Бугари.
1 Поврзано
* Сурдулица
* Пчињски Управен Округ
* Јужна Србија
* Западни покраини
* Бугари во Србија
Узбекизација

Узбекизација — процес на принудување или поттикнување узбечки идентитет или узбечка култура преку различни административни средства. Терминот се однесува на специфичните форми на домороднизација (''коренизација'') што се случиле во Узбекистан за време на процесот на национално разграничување во Средна Азија во 1920-тите и раните 1930-ти години.
Поради притисоците за асимилација кои започнале во 1924 година со создавањето на Узбечка ССР, етничките Таџици често избирале да се идентификуваат како Узбеци во пописните формулари и претпочитале да бидат регистрирани како Узбеци во нивните пасоши за да не бидат принудени да ја напуштат републиката за помалку развиениот земјоделски и планински Таџикистан. Додека според официјалната статистика на Узбекистан вкупното таџикистанско население во Узбекистан изнесувал околу 5%, субјективните стручни проценки сугерираат дека Таџиците можат всушност да сочинуваат дури 25%-30% од вкупното население на земјата. Предсоветската статистика дава различни податоци. Според статистичките податоци од 1887-1888 година, од вкупното население од 254.195 жители во областа Самарканд, Узбеците биле 73% од населението со 186.532 жители, а останатите жители биле Таџици, Руси, Арапи, Иранци и други.
По распадот на Советскиот Сојуз, терминот „узбекизација“ се применувал за процесите во Узбекистан кои ги отстранувале резултатите од советизацијата и русификацијата. Меѓу овие процеси биле враќањето и растењето на важноста на узбечкиот јазик, кој го заменил рускиот јазик во задолжителното образование, како и промовирањето на узбечката традиција и култура.
Од 2017 година ситуацијата во Узбекистан се променила и се посветува поголемо внимание на развојот на етничките малцинства и се создаваат сите услови за нивен развој. Во Самарканд се објавува весникот на таџички јазик „Овози Самарканд“, а градскиот приватен телевизиски канал STV и регионалниот државен телевизиски канал МТРК Самарканд делумно се емитуваат на таџички. Популарниот информативен ресурс во Узбекистан, ''Јанги Узбекистан'', лансирал верзија на својата веб-страница на таџички јазик во 2021 година.
1 Поврзано
* Турцификација
* Кинезизација
* Русификација
Дом во тишина

„Дом во тишина“ претставува есеистичка книга на современиот поет и писател, Никола Маџиров издадена во 2024 година, издание на издавачката куќа Арс Ламина-публикации во едицијата Македонски книжевни класици. Испечатена е во печатницата Бранко Гапо- графичко производство, Скопје во тираж од 300 примероци. Поговорот за книгата е напишан од Владимир Јанковски.
Според уредничката на книгата, Оливера Ќорвезироска, се работи за исклучително значајна книга затоа што во неа „есеите имаат поетски облик, сè во врска со Никола Маџиров има поетски изглед“ .
1 Содржина
„Дом во тишина“ е првата есеистичка книга на Никола Маџиров на македонски јазик. Новата публикација, што е дел од едицијата „Македонски книжевни класици“, на едно место ги собира сите есеи објавувани најчесто во превод, на други јазици, но не и на оригиналниот, на јазикот на којшто се напишани. „Дом во тишина“ е своевидно враќање дома на Маџиров, во својот јазик.
Изданието содржи триесетина есеи распоредени во три тематизирани циклуси именувани само со супстантивизирани придавки: Бездомни, Севремени и Епистоларни. Тоа што ја нема именката есеј во именувањето на циклусите е само уште една потврда за високо поетизираниот стил на Маџиров кога пишува и други нешта, не само поезија. Бездомни, Севремени и Епистоларни во конкретниот случај се однесуваат на есеи, но можат имплицитно да се однесуваат и на песни, животи, идеи, чувства, мисли итн…
„Дом во тишина“ содржи и поговор од Владимир Јанковски во кој на мошне прецизен, широк и високо компетентен начин се коментира неговото есеистичко писмо.
„Речиси сè во врска со Никола Маџиров е поезија. Така тој се однесува и кон пишувањето есеи. За него пишувањето есеи е само една нова форма на пишување поезија“, вели Јанковски и оди понатаму, дефинирајќи ги есеите на Маџиров дури и како песни во есеи, есеизирана поезија. Поетиката на Маџиров е база, темел и на неговите есеи. Дали пишува за јазикот, за поезијата или за конкретен автор, поет… Маџиров никогаш не се одлепува од стихот како метафора за неговиот творечки хабитус. Темите за кои ги има напишано своите најубави песни, Маџиров не ги напушта ни тогаш кога ќе ја напушти песната. Ги носи со себе и во друг жанр, овој пат (во „Дом во тишина“) ги носи во есеистиката. Домот, детството, пишувањето, смртта, тишината… се стожерите околу кои се врти и забрзува ова исклучително творештво создадено на македонски јазик.
Во Епистоларните (есеи), Маџиров споделува поетика со германскиот поет Јан Вагнер и со швајцарската авторка Моник Швитер, во духот на поранешните преписки од минатите времиња со класични писма. Овој циклус во книгата е отпечатен со старовремски фонт во манир на некогашните машини за чукање.
„Дом во тишина“ е многу значајна книга за современата македонска книжевност. Таа, како впрочем и претходната книга на Маџиров во „Арс Ламина“ – „Шестарот на времето“, го собира на едно место распрсканото од Маџиров. „Шестарот на времето“ ги собра сите негови песни, а во „Дом во тишина“ се најдоа сите негови есеи претходно публикувани во светот, на други јазици, но и сосем нови.
Јунус Емре

Јунус Емре (турски: ''Yunus Emre''), познат и како Дервиш Јунус (''Derviş Yûnus'') (1238–1320) бил турски народен поет и суфиja кој имал големо влијание врз турската култура. Генералната конференција на УНЕСКО едногласно ja усвоила резолуцијата со која 1991 година, на 750-годишнината од раѓањето на поетот, се прогласува за меѓународна година на Јунус Емре.
1 Биографија
Јунус Емре имал и има огромно влијание врз турската книжевност, бидејќи Јунус Емре е, по Ахмед Јесеви и Султан Валад, еден од првите познати поети кои составиле дела на говорниот староанадолски турски јазик. Неговите текстови останува многу блиски до популарниот говор на луѓето во Централна и Западна Анадолија . Ова е исто така јазикот на голем број анонимни народни поети, народни песни, бајки, гатанки и поговорки.
Како и Огузската ''книга на Деде Коркут'', постар и анонимен централноазиски еп што го инспирирал Јунус Емре во неговата повремена употреба на ''гатанки'' како поетско средство, му бил усно предаден нему и на неговите современици. Оваа строго усна традиција продолжи долго време. По монголската инвазија на Анадолија, олеснета со поразот на Султанатот на Рум во Битката кај Косе Даг во 1243 година, исламската мистична литература напредувала во Анадолија. Јунус Емре станал еден од неговите најистакнати поети. Тој останува популарна личност во голем број земји, кои се протегаат од Азербејџан до Балканот, со седум различни и широко распространети локалитети кои ја оспоруваат привилегијата да го имаат неговиот гроб во нивните граници.
Петар Припорски

Петар Припорски, роден Петар Андов Припорски (Долно Чичево, 24 август 1924 — Гнилане, 24 декември 1944) — македонски партизан и борец од Осмата македонска ударна бригада, деец на Комунистичката партија на Македонија и Југославија. Припорски загинал во раните фази на Сремскиот фронт за време на крвавата борба кај Гнилане.
1 Животопис
Роден е во село Долно Чичево, Велешко. Произлегол од средно земјоделско семејство. За неговото основно образование тој се школувал во селското училиште, после тоа работел како земјоделец заедно со неговото семејство. Неговите револуционерни активности почнале покрај раниот период на завршните операции за ослободување на Вардарска Македонија. Припорски истовремено се приклучил воКомунистичката партија на Македонија и Југославија. Во септември 1944 година се приклучил во Осмата македонска ударна бригада и учествувал во нејзиното борбено крштевање кај месноста Раштински Колиби.
Учествувал во нападот на германските сили покрај железничката пруга Велес - Скопје. Во октомври 1944 година учествувал во ослободувањето на селата Грчец, Горно Нерези, Крушопек и Карлијак. Припорски учествувал во тешки борби против германските нацисти и фашистичките балисти. По наредба од ГШ на НОВ и ПОМ Осмата македонска ударна бригада се преместила во Сува Гора. Во ноември истата година Припорски повторно се вратил во велешкиот терен и во 9 ноември 1944 година учествувал во битката за конечното ослободување на Велес. После борбата Осмата македонска бригада се присоединела кон 42 македонска југословенска дивизија и учествувал во битката за ослободувањето на Скопје.
После конечното ослободување на Македонија Припорски учествувал во Сремскиот фронт за ослободувањето на Југославија. Се борел против балистите во Косово. При воените дејства Припорски се борел против фашистичките сили во градот Гнилане. За време на борбата кај Гнилане Припорски загинал, не е познато каде е погребан.
2 Наводи
Алан Гринспен

Алан Гринспен (англиски: ''Alan Greenspan'', 1926, Вашингтон Хајтс, САД) — американски економист и бизнисмен, поранешен претседател на Системот на федералните резерви.
1 Животопис
Гринспен е роден во местото Вашингтон Хајтс (Washington Heights) во близината на Њујорк. Најпрвин учел во музичко училиште по што работел како професионален музичар (свирел на кларинет), но потоа дипломирал, магистрирал и докторирал на Њујоршкиот универзитет (New York University). Во 1954 година, тој бил еден од основачите на фирмата за економско советување, „Таунсенд-Гринспен“ (Townsend-Greenspan & Company). Од 1974 до 1977 година бил член на Советот на економските советници за време на мандатот на претседателот Џералд Форд. Во 1987 година, претседателот Роналд Реган го назначил за претседател на Одборот на федералните резерви (Federal Reserve Board), а на таа функција останал до 2006 година. Тој е автор на книгата „Времето на турбуленција“ (The Age of Turbulence), а заедно со Адриен Вулдриџ ја напишал книгата „Капитализмот во Америка: Историја“ (Capitalism in America: A History).