procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Медлин Сампшн

Медлин Сампшн е британски политиколог и директорка на Опсерваторијата за миграција на Универзитетот во Оксфорд, која обезбедува анализа на миграцијата во ОК за јавната и политичката публика. Нејзиното истражување се фокусира на работната миграција и економските и социјалните влијанија на миграциските политики.
1 Ран живот и образование
Сампшн е ќерка на Џонатан Сампшн, Лорд Сампшн. Студирала руски и француски јазик на Универзитетот во ОксфордМагистрирала на Факултетот за јавна политика на Универзитетот во Чикаго.
2 Истражување и кариера
Сампшн работела како директорка на истражувањето на Институтот за миграциска политика во Вашингтон. Нејзиното истражување ја разгледувало работната миграција и економското влијание на миграциските политики. Таа ги проучувала влијанијата на Брегзит за миграцијата. Таа е директорка на Опсерваторијата за миграција на Универзитетот во Оксфорд.
Сампшн ги истражувала искуствата на децата на имигрантите во Обединетото Кралство и САД, и двете се нации со висока имиграција, а децата на имигрантите сочинуваат околу една четвртина од малите деца. Постојат докази дека децата на имигрантите имаат подобри резултати од нивните родители и заработуваат повеќе од нивните врсници кои не се имигранти. Сепак, постојат показатели дека до 2030 година втората генерација ќе заработува помалку од нивните врсници кои не се имигранти. За да се подобри социјалната мобилност, Сампшн предложла да се земе предвид капацитетот на имигрантите да се интегрираат во критериумите за селекција, да се фокусираат на раното образование и јазичната обука и да обезбедат постојани (не привремени) визи. И покрај тоа што Брегзит ја намалил нето миграцијата од ЕУ во Обединетото Кралство, кон крајот на 2022 година нето миграцијата во Обединетото Кралство била неочекувано висока. Сумпшн тврдешла дека тоа е поради хуманитарните кризи во Украина и Хонгконг.
Сампшн е претседателка на Корисничкиот форум за статистика за миграција и член на Владата на Советодавниот комитет за миграција на Обединетото Кралство.
3 Избрани публикации
**
4 Награди и почести
Сампшн била назначена за член на Редот на Британската империја (MBE) во Новогодишните почести за 2018 година за услуги во општествените науки.
Твртко Чубелиќ

Твртко Чубелиќ (|Tvrtko Čubelić; во — во ) — хрватски универзитетски професор, фолклорист, книжевен историчар и теоретичар.
1 Животопис
Основно училиште и гимназија завршил во Бихаќ. Како осмокласник бил исклучен поради учеството на комеморацијата на Стјепан Радиќ, поради што полагал приватно во Бања Лука во 1931 година. Две години студирал право (1931-1933), а потоа на Филозофскиот факултет во Загреб завршил филозофија, етнологија и југословенска книжевност (1933-1946).
Во Втората светска војна учествувал во антифашистичкиот отпор, а по војната бил професор во гимназија, потоа во Воената академија и предавач од 1949 година по народна книжевност на Филозофскиот факултет во Загреб.
Докторирал на тема „Слика друштвених и културних прилика у нашој народној епици“ во 1961 година, по што станал постојан професор и шеф на Катедрата за усна народна книжевност (1962-1983). Се занимавал со истражување на сите жанрови на усната книжевност.
Објавил антологиски збирки од народното творештво во својата едиција од осум книги „Усна народна книжевност“ (наместо терминот народна книжевност го афирмирал терминот усна народна книжевност).
По првите научни трудови од областа на фолклорот и етнографијата во 1938 година, објавил голем број одделни монографии, антологии, зборници, учебници и друго.
Бил соработник на списанието „Македонски фолклор“ на Институтот за фолклор во Скопје од првиот број во 1968 година, учесник на традиционалниот Меѓународен симпозиум за балканскиот фолклор во Охрид, на одржаните конгреси на југословенските фолклористи и на други научни собири во Македонија. Во научните трудови обилно го обработува и македонскиот фолклор.
2 Дела
*''Hrvatske narodne pripovetke'', Zagreb, 1951;
*''Narodne pripovetke'', Zagreb, 1951;
*''Narodne poslovice, pitalice i zagonetke'', Zagreb, 1957;
*''Lirske narodne pjesme'', 4. izd., Zagreb, 1963;
*''Ustanak i revolucija u riječi narodnog pjesnika'', Zagreb, 1966;
*''Usmena narodna retorika i teatrologija'', Zagreb, 1970;
*''Narodne pripovetke'', peto izdanje, Zagreb, 1970;
*''Epske narodne pjesme'', VI izdanje, Zagreb, 1970;
*''Književni leksikon. Osnovni teorijsko-književni pojmovi i bio-bibliografske bilješke o piscima'', treće nadopunjeno i proćereno izdanje, Zagreb, 1972;
*''Brige čovjekove i sudbine ljudske u lirskim narodnim pjesmama'', peto izdanje, Zagreb, 1979;
*''Na stazama usmenog narodnog stvaralaštva'', Osijek, 1982;
*''Povijest i historija usmene narodne književnosti. Historijske i literarno-teorijske osnove te genološki aspekti – Analitičko-sintetički pogledi'', Zagreb, 1988
Домуздере (река)

}
Домуздере (|Κερασιά, ''Керасија'') — река Касандриско и Лагадинско, Егејска Македонија, дел од сливот на Бешичкото Езеро.
1 Опис
Реката извира под името Бостанија (''Μποστάνια'') од планината Пијавица, поточно од северното подножје на врвот Слива Нива (696 м) источно од селото Варвара. Тече во општо северен правец и кај врвот Тријада свртува на запад и го добива името Домуздере. Северно од врвот Палиоскала свртува на североисток, минува кај селото Моди и се влева во Бешичкото Езеро.
2 Притоки
→ лева, ← десна
:* ← Клефтопетра:* → Мафтолакос:* → Топико
М-НАВ

М-НАВ или Македонска навигација – компанија која го управува и контролира цивилниот воздушен сообраќај во Македонија. М-НАВ, акционерско друштво во државна сопственост, е основано во 2009 година.
1 Историјат
Во 2008 година владата носи одлука за отпочнување на основањето ова акционерско друштво во државна сопственост за вршење на дејноста давател на услуги на воздухопловната навигација. До основањето на М-НАВ давател на услуги на воздухопловна навигација е Агенцијата за цивилно воздухопловство. По основањето на друштвото, дел од вработените, основните средства и имотот од АЦВ преминуваат во М-НАВ. М-НАВ официјално започнува со работа на 1 јули 2009 година.
1.1 Партизација и непотизам
Синдикатот на контролори на летање обвинува за партизација и непотизам во М-НАВ уште пред официјалниот почеток со работа на компанијата. Според весникот „Дневник“ без студија или деловен план за развој, бројот на вработени во М-НАВ е зголемен за 54 лица во однос на систематизацијата подготвена од консултантска куќа платена од владата на Италија, која предвидува 256 вработени во компанијата. Синдикатот на контролорите на летање предупредува дека во штотуку основаната компанија партизацијата ќе штети на стручните кадри, неопходни за безбедно одвивање на воздушниот сообраќај. Претседателот на синдикатот, Александар Тасевски, негодува дека во компанијата ќе се вработува „помошен персонал, кој нема врска со воздухопловната дејност“.
Во февруари 2010 година, Беким Незири, тогаш член на Управниот одбор на М-НАВ и еден од тројцата директори на компанијата, нападнал вработен во М-НАВ како контролор на летање, инструктор. Незири го удрил и го турнал по скали инструкторот, а подоцна поднел предлог до Управниот одбор за негово разрешување. Според Сакам Да Кажам, снимките од нападот биле избришани. Инструкторот добил отказ, формално врз основа на тоа што пет дена неоправдано отсуствувал од работа. Според СДК, Незири електронски го избришал боледувањето на инструкторот додека тој се опоравувал од нападот. Инструкторот го тужел Незири и го добил судскиот процес, но поради притисоци заедно со семејството се иселил од Македонија.
На 4 јануари 2024 година поголема група упаднала во просториите на контролата на летање на Меѓународниот аеродром Скопје и нападнала вработени во М-НАВ.
2 Финансирање
Како непрофитабилно трговско друштво, М-НАВ не се финансира од државниот буџет, туку од сопствени средства кои ги добива од Евроконтрол.
Црква „Св. Димитриј“ - Амбарќој

Свети Димитриј (|Αγίου Δημητρίου) — македонска преродбеничка црква во селото Амбарќој, Кукушко, Егејска Македонија. Влегува во состав на Полјанско-кукушката епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата се наоѓа во северниот дел на селото. Изградена е во 1864 г. Претставува трикорабна псевдобазилика со камбанарија, типична за своето време.
1 Поврзано
* Полјанско-кукушка епархија
Авдиј

Авдиј или Овадија (|עֹבַדְיָה, ''Овадија — „''слуга на Бог“) — еврејски пророк, наводно автор на Книгата на пророкот Авдиј, една од книгите на Библијата. Иако не постои јасен доказ, традиционално се верува дека неговиот живот можеби бил за време на владеењето на кралевите Ахав или Охозија. Меѓутоа, гледајќи го политичкиот контекст во неговата книга, вообичаено се смета дека е напишана околу триста години подоцна, околу средината на V век пр. Хр.
Пророкот Авдиј е почитуван од Евреите, христијаните и муслиманите. Православната црква го смета за светец и го одбележува на 19 ноември.
Сара

Сара (|Σαρρα, |שָׂרָה) — жена на Авраам и мајка на Исак, првата од четирите прамајки на еврејскиот народ. Сара е најпопуларното женско еврејско име. Таа е и полусестра на Авраам, од друга мајка и десет години помлада од него. По настојување на Сара, Авраам ги протерува Исмаил и Агара. Исмаил е син на Авраам со Агара, која е и слугинка на Сара и наложница на Авраам. Библијата ги раскажува предизвиците на неплодноста на Сара, нагласувајќи ја цврстата вера на Авраам во Божјето ветување за изобилно потомство. По значајните археолошки наоди во XX век, станува очигледно дека оваа библиска приказна, која претходно се сметала за мит, била широко распространета и споделена меѓу епските приказни и древните култури на Блискиот Исток.
Црква „Св. Илија“ - Нивичино

Свети Илија — црква во селото Нивичино, Општина Василево. Ѝ припаѓа на Струмичката епархија на МПЦ - ОА.
Црквата е изградена во XIX век и е една од малкуте градби преостанати во напуштеното село. Вредни икони од цкрвата се чуваат во Галеријата на икони во Струмица.
Црква „Св. Преображение“ - Пијанец

Свето Преображение наречена Пијанечка Црква — црква во некогашното село Пијанец, Дебарско. Му припаѓа на Дебарското архијерејско намесништво во Дебарско-кичевската епархија на МПЦ - ОА.
1 Опис
Црквата е сместена високо, на околу 1 км северно од градот Дебар. Била гробишен храм на селото Пијанец, напуштено во 1912 г. и претставува единствената преостаната градба од него. Изградена е веројатно во XIX век. Бранислав Русиќ споменува дека до неа има гробишта.
2 Галерија
3 Поврзано
* Дебарско-реканска парохија
* Дебарско архијерејско намесништво
Марков Ѕид (Прилепец)

Марков Ѕид — тврдина од античко и средновековно време кај селото Прилепец, Прилепско. Наодите се чуваат во Заводот и музеј во Прилеп.
1 Местоположба
Местноста се извишува над североисточниот крја на село Прилепец, на западната падина на Селечка Планина, 8 км јужни од Маркови Кули. Претставува доминантен рид со висина од 300 м над Пелагонија (960 н.м.в.) и одличен поглед на околината. Западниот дел е понизок и зарамнет во облик на широка тераса опкружена со многу стрмни падини. Источниот дел се издига во карпест куп, одвоена со тесно седло од планината на исток. Две поројни бразди северно и јужно од ридот повремено ја задржуваат водата со која се снабдувале луѓето.
2 Историја
2.1 Антика
За време на раната и доцната антика жителите на богатите населби во Пелагонија се засолнувале на ридот Марков Ѕид. Веројатно тогаш акрополата добила камени ѕидини за да служи како збег, што се потврдува од ретки археолошки наоди од тие времиња.
2.2 Средновековие
Околу терасата на западниот крај е зачувано обѕидие кое свртува долж работ, потпирајќи се на големите издадени карпи. Ѕидината е изградена од камен со слаб малтер, широка е само 1–1,3 м и образува силно искршена линија. Сето тоа јасно се распознава како средновековна ѕидарија. Ѕидот околу акрополата е сосема распаднат и од него само на места остануваат урнатини. Во оградениот простор се забележуваат ретки парчиња средновековна огнишна грнчарија и црепни. Нема траги од постојано живеење.
Укрепеното подрачје на Марков Ѕид зафаќа преку 7 ха (акрополата зафаќа 2 ха, а терасата 5,3 ха). Ова е изненадувачка големина, имајќи предвид дека околината на Прилеп била густо населена во доцното средновековие. Положбата на тврдината делумно потсетува на Маркови Кули над Прилеп, која е од истото време, а веројатно оттаму доаѓа и името на оваа тврдина. И овој збег веројатно е изграден по Маричката битка (1371), кога Османлиите со децении ги опустошувале овие краишта пред конечно да завладеат со Македонија.
Каролин Матилда (балет)

''Каролин Матилда'' ― балет во два чина на музика на сер Питер Максвел Дејвис. Неговиот изворен кореограф бил Флеминг Флинт во 1991 година.
Балетот ја раскажува приказната за англиската принцеза од осумнаесеттиот век, Каролин Матилда (сестра на Џорџ III), која во 1766 година била испратена во Данска на 15-годишна возраст за да се омажи за 17-годишниот шизофреничен дански крал, Кристијан VII. Балетот го прикажува нејзиниот несреќен брак, растечкото лудило на кралот и нејзината фатална љубовна врска со Струензе, влијателниот лекар на кралот, што на крајот води до нивно апсење, негово погубување и нејзино прогонство на 20-годишна возраст, разделени од нејзините две мали деца.
Како и со претходниот балет на Дејвис, „''Саломе''“, тоа бил налог на Кралскиот дански балет. Прво бил изведен на 14 март 1991 година во Кралскиот дански театар, Копенхаген. Оркестарот бил под диригентство на Маркус Лехтинен.
Дејвис подготвил два концертни свити, секој врз основа на чин од балетот.
1 Поврзано
* Список на историски балетски ликови
2 Наводи
*
Бандаж

Бандаж — дел од тркало на возило на кое е поставена надворешна обвивка, која е направена од помек материјал, на пр. гума. Поради високите притисоци што ги поднесува, потребно е да биде изработен од потврд и поиздржлив материјал.
Уште во I век пр. н. е., на колите имало дрвени колца со метална обвивка. Кај нив металниот обрач (шина) се нарекува бандаж.
1 Одлики
Основните одлики на бандажите се:
* Пречник: растојанието помеѓу оската и надворешниот раб на бандажот. Ова е една од битните одлики за возилото, па затоа е важно бандажите да бидат со соодветен пречник.
* Ширина: уште еден основен параметар. Покрај тоа што е одлика на возилото, важно е и поради обвивката (гума) што го опкружува бандажот.
* Тип: овде тие можат да се поделат на едноделни и повеќеделни бандажи. Едноделните бандажи се направени од едно парче поради високите притисоци кои ги поднесува, што ја зголемува неговата цврстина. Бидејќи тие обично се направени од некоја легура, тие се лиени во едно парче или изработени од една одливка. Кај камионите најчесто се користат повеќеделни бандажи. Во минатото дрвените бандажи биле составени од неколку дрвени делови. Исто така, бандажите за велосипеди се состојат од неколку метални делови.
* Конструкција: постојат бандажи со спуштен центар и полуспуштен центар. Првиот тип се користи кај лесни патнички возила, додека вториот тип почесто се користи кај товарни возила.
* Материјал: Бандажите може да се направат од голем број различни материјали како што се: дрво, челик (леано, пресувано или жица), алуминиум (леано, ковано или пресувано), магнезиум, титаниум, јаглеродни влакна или разни мешавини од претходните материјали и постапки.
2 Занимливости
Поради можноста за фина обработка, бандажите се здобиле и со украсни својства. Челичните бандажи со нешто „погрд“ изглед се покриени со раткапни со соодветен дизајн. Раткапните обично се изработуваат од поевтина пластика која лесно се обликува. Додека бандажите кои се направени од подобри материјали се усовршуваат во обработката за да ги задоволат корисниците со својот изглед. Бандажите може да се украсат и со благородни метали, па дури и со скапоцени камења. Така, цената на бандажите може многукратно да ја подигне цената на автомобилот.
Давид Бек (роман)

''Давид Бек'' (Դավիթ Բեկ; Давит Бек) ― роман од 1882 година на ерменскиот писател Рафи, заснован на животот на Давит Бек, ерменски благородник и револуционер од почетокот на 18 век. Романот бил основа за Давид Бек, советскоерменски филм од 1944 година на Хамо Бекназаријан, и операта „''Давид Бек''“ компонирана од Армен Тигранијан.
Златниот петел

''Златниот петел'' (Ոսկի աքաղաղ; Воски ак'аагаг) ― роман на ерменски јазик од 1870 година на романописецот Рафи. Романот бил приспособен во драма од театарот Хамазгајин. Неговиот англиски превод од Доналд Абкаријан бил објавен во 2008 година од Taderon Press на Гомидасовиот институт во Лондон.
Црква „Св. Петка“ - Бајково

Света Петка — главна селска црква во струмичкото село Бајково, Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа во средишниот дел на селото, од левата страна кога ќе се дојде во него. Во дворот на црквата се наоѓаат и селските гробишта.
2 Историја
Била изградена во 1910 година, како што е запишано и над главниот влез на црквата.
3 Архитектура
Храмот има облик на трикорабна псевдобазилика.
4 Галерија
5 Поврзано
* Струмичко архијерејско намесништво
* Бајково
* Бајковски манастир („Св. Петар и Павле“)
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Бадолен

Успение на Пресвета Богородица (позната и како Света Богородица) — главна селска црква во струмичкото село Бадолен, Македонија.
Во црквата се празнуваат Голема Богородица на 28 август, односно на 29 август, и селската слава на 6 мај. Ја посетуваат жители на Ново Коњарево и Самоилово, преселници од Бадолен.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа на влезот во селото од десна страна, во неговиот југоисточен дел. Околу црквата се наоѓаат и селските гробишта.
2 Архитектура
Претставува трикорабна псевдобазилика со рамен дрвен таван на трите кораба.
2.1 Фрескоживопис
Во црквата работел и зографот Гаврил Атанасов.
2.2 Икони и иконостас
За оваа црква во 1889 година, струмичкиот зограф Григориј Пецанов изработил неколку икони.
3 Галерија
4 Поврзано
* Струмичко архијерејско намесништво
* Бадолен
Мртвата река (роман)

''Мртвата река'' (изворно име на албански јазик ''„Lumi i Vdekur“'') ― насловот на првиот роман напишан од албанскиот писател од 20 век Јаков Ѕоѕа. Едно од најпознатите дела од Јаков Ѕоѕа, кое книжевното дело е напишано во 1964 година за да биде објавено 7 години подоцна.
1 Заплет
Приказната ја раскажува романтичната љубов помеѓу двата главни ликови, Вита и Адил, и лошите судбини на трите албански семејства кои сите се среќаваат во гратчето „Трокт“ во Албанија. Наизглед независните приказни кои се вртат околу трите семејства се добро проткаени со судбините на двајцата љубовници.
2 Поставка
Како и другите романи на Јаков Ѕоѕа (особено „''Бел Југ''“; |Juga e Bardhē), опфаќа огромен број ликови и исто така е проткаен со реализмот на Албанија пред Втората светска војна, во која е сместена оваа главна приказна. Тоа е едно од ретките дела на раниот социјалистички реализам во Албанија кое содржи книжевни заслуги. Како и многу дела од тој период, тој го користел советскиот книжевен модел на Шолохов, „''Тивкиот Дон''“.
3 Поврзано
* Јаков Ѕоѕа
* Албанска книжевност
Црква „Вознесение Христово“ - Стиник

Вознесение Христово (позната и како Свети Спас) — главна селска црква во струмичкото село Стиник, Македонија.
Црквата била изградена во доцнопреродбенички стил.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа во северниот дел на селото, на една доминантна височинка. Во дворот на црквата се наоѓаат и стари гробишта.
2 Историја
Храмот бил подигнат во 1860 година.
3 Архитектура
Претставува трикорабна псевдобазилика со рамен дрвен касетиран таван на трите кораба.
3.1 Икони и иконостас
Иконостасот на црквата бил насликан во 1898 година од струмичкиот зограф Григориј Пецанов.
4 Галерија
5 Поврзано
* Струмичко архијерејско намесништво
* Стиник
Теодор Киренски

Теодор Киренски (околу 470 пр. н. е. — 390 пр. н. е.) — математичар по потекло од Кирена (најголемата хелинистичка колонија на почвата на Северна Африка, основана од иселеници од островот Тера околу 630 г. пр. н. е.). Прво ученик на софистот Протагора од Абдера, но него рано го напуштил и се посветил на проучувањата на математичарите претходници. Бил учител на Платон и Теетет (Платон го споменува во дијалогот ''Теетет'').
Литоринско Море

Литоринско Море — геолошка фаза на соленкастата вода на Балтичкото Море, која постоела околу 7500 &#x2013; 4000 п.с. и следела по Мастоглоското Море, преодна фаза на Анкилуското Езеро.
Овој стадиум и облик на водното тело е именуван по морскиот полжав ''Littorina littorea'', мал мекотел кој преовладувал во водите, што укажува на неговата соленост.
Престапот на Балтикот околу 4500 п.с. ја проширил неговата океанска врска, овозможувајќи му да го достигне врвот на соленоста за време на потоплиот атлантски период на европската климатологија. На овој врв, морето имало двојно поголем волумен на вода и покривала 26,5% повеќе копно отколку денес. Како што завршувал периодот, се појавиле одликите на современиот брег, вклучувајќи лагуни и дини. Забележителни исклучоци вклучуваале стрмни тераси како што е Ересунд каде што повлекувањето на морското ниво изложило помалку суво копно.
Во текот на тој период, умерените листопадни шуми растеле на север за да го покријат приморскиот брег.
1 Библиографија
*
Еемско Море

Еемско Море — водно тело сместено приближно на местото каде што сега е Балтичкото Море за време на последната меѓуледничка, или Еемска фаза, морска изотопска фаза (МИС) 5е, околу 130.000 до 115.000 години п.с.. Нивото на морето било за 5 до 7 метри повисоко на светско ниво отколку што е денес, поради ослободувањето на ледничка вода во раната фаза на меѓуглацијалот. Иако „емијан“ со право се однесува само на северноевропскиот леднички систем, некои научници го користат поимот во поширока смисла за да означат кое било водно тело на високо ниво во последниот меѓуледнички.
Раното Еемско Море се поврзувало со Белото Море по линијата на сегашниот Бело Морски-Балтички канал. Карелија била поплавена, а езерата Ладога и Онега биле обични вдлабнатини во плиткиот источен крај на Еемското Море. На другиот крај морето се поврзувало со Северното Море пошироко отколку што е моментално. Голем дел од северна Европа бил под плитка вода. Скандинавија била остров. Соленоста на Еемското Море била споредлива со онаа на Атлантикот. Научниците дошле до овие заклучоци од студијата за типови на микроорганизми фосилизирани во глинените седименти поставени во Еемското Море и од вклучениот полен на леската, габерот и брезата.
За време на МИС 5е, просечната годишна температура била 3°C повисока од денес. На крајот, за време на поладната увертира на МИС 5d, c, b и a, регионот продолжил да расте изостатски. Малку вода била повторно заробена во мраз. Нивоата во Еемското Море се намалиле, а отворот кон Белото Море бил блокиран. Послееемското соленкаво езеро не траело долго геолошки гледано, но било целосно покриено со мраз. Вајхселовата глацијација почнувајќи целосно во МИС 4, со меѓустадијален во 3 и најголем степен во 2, произвела, максимум во 20.000-18.000 п.с., ледена покривка повеќе од 3 километри висока. Бидејќи коритото на езерото било длабоко само неколку стотини метри, ниедно езеро не можело да постои. Мразот се проширил на југ во северна Европа до територијата на денешна Франција и на исток до Полска. Во својата повлекување, се појавило Балтичкото Ледено Езеро.
1 Поврзано
* Балтичко Ледено Езеро, 12.600 – 10.300 (години пред сегашноста)
* Јолдиско Море, 10.300 – 9500
* Анкилуско Езеро, 9.500 – 8.000
* Мастоглоско Море, 8.000 – 7.500
* Литоринско Море, 7.500 – 4.000
* Послелиторинско Балтичко Море, 4.000 – до денес
Лудвигов Канал

Лудвигов Канал (германски: Ludwigskanal; или Ludwig-Donau-Main-Kanal) — напуштен канал во јужна Германија.
Каналот ја поврзувал реката Дунав кај Келхајм со реката Мајна во Бамберг, поврзувајќи го сливот на Дунав со сливот на Рајна. Првото остварување на сонот да им се овозможи на бродовите да пловат од Северното Море до Црното Море, Лудвиговиот Канал се покажал како неодржлив и на крајот бил наследен од поголем канал, повеќе од еден век подоцна.
Именуван по кралот Лудвиг I Баварски, каналот бил изграден помеѓу 1836 и 1846 година. Додека Мајна и Дунав биле широки канализирани реки, Лудвиговиот Канал бил тесен канал, со бројни преводници и недостиг од водоснабдување до нивото на врвот. Каналот станал тесно грло, а работата на водниот пат набрзо станала неекономична. Понатамошна шајка во ковчегот на каналот била конкуренцијата од брзоразвивачката железничка мрежа во јужните германски држави. Наместо да се поправи штетата претрпена за време на Втората светска војна, (каналот е блиску до бомбардираниот град Нирнберг), каналот конечно бил напуштен во 1950 година.
Изградбата на замената на Лудвиговиот Канал , многу поголемиот Канал Рајна-Мајна-Дунав, започнала во 1921 година, но не била завршена до 1992 година. Новиот канал е пократок и следи траса кон југ и запад од претходниот канал.
1 Остатоци од Лудвиговиот Канал
Денес, меѓу Нирнберг и Берхинг сè уште има околу 60 км канал во добра состојба. Некои од преводниците сè уште функционираат, а дел од патеката за влечење е претворена во велосипедска патека. Стариот канал се приближува до новиот канал кај Полантен, и оттаму двата канала течат низводно напоредно, на крајот се среќаваат на 5 км јужно од Берхинг.
Коринтски Канал

Коринтски канал (|Διώρυγα της Κορίνθου) — вештачки канал во Грција кој го поврзува Коринтскиот Залив во Јонското Море со Саронскиот Залив во Егејското Море. Го пробива тесниот Коринтски Теснец и го дели Пелопонез од грчкото главно копно, правејќи го полуостровот остров. Каналот е ископан низ теснецот на ниво на морето и нема преводници. Должината е 6,4 километри, а широчината е само 24,6 метри на ниво на морето, што го прави непрооден за многу современи бродови. Моментално е од мало економско значење и главно е туристичка знаменитост.
Каналот првично бил предложен во античко време и бил направен неуспешен напор да биде изграден во 1 век од новата ера. Изградбата повторно започнала во 1881 година, но била попречена од геолошки и финансиски проблеми што ги банкротирало првичните градители. Завршен е во 1893 година, но поради тесноста на каналот, проблемите со навигацијата и периодичното затворање за да се поправат свлечиштата од неговите стрмни ѕидови, не успеало да го привлече нивото на сообраќај што го очекувале неговите оператори.
1 Поврзано
* Канал на Двете Мориња
* Диолк
* Портажна железница
Анастас Зограф

Анастас (Атанас) Христов Зограф или Анастас Ангелевич — истакнат македонски зограф и иконописец од Крушево.
1 Животопис
Роден е во градот Крушево. Работел заедно со синовите Коста, Вангел и Никола до 1870 г. Прво негово дело се иконите во „Св. Богородица“ во Бела Црква кои ги изработил во 1826 г.
Во 1839 г. бил спомагач на делото „Службата на Евреите и сите нивни злодела“ (''Служенїе еврейско и все злотворенїе нихнѡ''), преведено на народен јазик од Натанаил Кучевишки.
На една икона на Свети Мина во црквата „Св. Мина“ во Гарниково, Кавадаречко, во долниот дел има натпис: „''Анастасија иконописател от село Крушево в лета 1840''“. Во 1842 г. заедно со Наум ги насликал фреските во црквата „Св. Никола“ во Ошин, Мегленско.
Во 1868 г. насликал дел од иконите за црквата „Успение на пресв. Богородица“ во Крушево. На иконата на Свети Илија оставил натпис: „''Сіѧ стаѧ икона пророка Иліа приложиѧ еснафъ кюркъцискыи, на новиїо храмъ Успеніе Богородицы въ Мало миѧчкѡ, приложи ѧ за душевно егѡ спасеніе въ вѣчно споминаніе и срукю Атанасъ съ сынови егѡ ѿ Крушево 1868 иуніѧ 19.''“ Натгписот на „Собор Апостолски“ гласи: „''Сіѧ стаѧ икона дванадѣсетъ апостолы приложиа еснафъ дулћерскы масторы міѧцы проложиа въ храмъ престыѧ Богородицы за душевно егѡ спасеніе ивоъ вѣчнѡ споменаніе исруки Анастасови иконописателъ м. іуниѧ 20 1870.''“ Во женската црква е иконата на Воведение Богородично, која е потпишана „''Исъ рукі Анастасови 3: 1868.''“
Во 1876 г. работел со Никола Михајлов на живописувањето и иконостасот во црквата „Рождество на пресв. Богородица“ во Бучин, Крушевско.
Во 1888 г. Анастас со синовите Вангел и Никола ја насликал црквата на Ошинскиот манастир „Свети Архангел Михаил“.
Негова недатирана икона има во манастирската црква „Св. Архангели“ во прилепски Варош. Натписот гласи „''Иконописателъ Атанасъ ѿ село Крушево.''“ Негови се и иконите ви „Успение на пресв. Богородица“ во Злетово, Пробиштипско, во „Св. Троица“ во Горно Трогерци, Штипско и во „Успение на пресв. Богородица“ во Немањици, Светиниколско.
2 Фрески од „Св. Димитрија“ во Тушин
Гвидо Рајмонди

Гвидо Рајмонди (роден на 22 октомври 1953 година) ― италијански поранешен судија роден во Неапол. Тој бил судија и претседател на Европскиот суд за човекови права (ЕСЧП). Рајмонди бил номиниран во судот од Италија и го започнал својот 9-годишен мандат како судија на ЕСЧП на 5 мај 2010 година. Тој бил претседател на ЕСЧП од 1 ноември 2015 година до 4 мај 2019 година.
1 Образование и ран живот
Студирал право на Универзитетот во Неапол каде дипломирал во 1975 година. Потоа бил асистент предавач на Универзитетот и бил судија од 1977 до 1986 година. Помеѓу 1986 и 1989 година бил вклучен во правните работи на италијанското Министерство за надворешни работи.
2 Професионална кариера
Помеѓу 1997 и 2003 година, Рајмонди служел во Врховниот касационен суд, прво во канцеларијата на генералниот правобранител, а потоа и како судија. Во истиот период тој повремено служел како привремен судија во случаи пред Европскиот суд за човекови права. Во мај 2003 година се приклучил на Меѓународната организација на трудот (МОТ) како заменик правен советник во Женева. Во февруари 2008 година станал правен советник на таа организација.
3 Европски суд за човекови права
Рајмонди бил судија во Европскиот суд за човекови права од 2010 до 2019 година. Во септември 2012 година бил избран за Секторски претседател, а потоа и за потпретседател на Судот со мандат од три години, почнувајќи од 1 ноември 2012 година.
Во јануари 2016 година, во пресрет на европската мигрантска криза, Рајмонди објавил дека судот подготвувал „акционен план“ за да се справел со предвидениот пораст на правни случаи од мигранти кои сакаат да избегнат да бидат испратени во други европски земји.
4 Наводи
Орашачки манастир

Орашачки манастир — манастир во северниот дел на Македонија, во селото Орашац.
1 Местоположба
Манастирот се наоѓа источно од селото Орашац, по кое го носи и името.
До него води земјен пат.
2 Градби
Во склоп на манастирот влегува една црква, конаци, трпезарија и помошни објекти.
2.1 Црква „Св. Илија“
Црквата е подигната во текот на Првата светска војна.
3 Галерија
Вила Филипина

Вила Филипина ― поранешна вила и денешен јавен парк и домаќин на различни културни настани, со еден влез на Виа Вила Филипина, свртен кон паркот пред црквата „Св. Франциско Паолски“ (италијански: San Francesco di Paola), во Палермо, регионот во Сицилија, Италија.
Овој парк зафаќа површина од 2,7 акри и е погоден за пешачење.
1 Историја
Местото бил замислено како голем манастир за ораторскиот ред. Речиси кружната аркада била изградена помеѓу 1755-1757 година под покровителство на Дон Анџело Серјо, кој го оставил своето наследство на редот. Неговиот портрет е извајан во внатрешната страна на влезниот лак. Некои од ѕидовите во внатрешноста на вилата се фрески од Вито Д'Ана и Антонио Мано. Во средината е камената фонтана Билиеми (1759) извајана од Џоакино Витаљано и украсена со статуи на светците Игнатиј Лојолски, Феликс Канталички, Камило де Лелис и Карло Боромејски. На почетокот на 20 век, дворот содржел кино и арена. Се прикажувале изведби во просторот, опфатен со планетариум и астрономски музеј кои сега го создавале старото кино.
Црква „Св. Богородица“ - Орашац

Света Богородица — мала селска црква во кумановското село Орашац, Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа непосредно до регионалниот пат Куманово-Свети Николе од неговата десна страна, на самото исклучување кон селото Зубовце.
2 Галерија
3 Поврзано
* Кумановско-осоговска епархија
* Кумановско-кратовско архијерејско намесништво
* Орашачка парохија
Црква „Св. Илија“ - Орашац

Свети Илија — манастирска црква на Орашачкиот манастир во кумановското село Орашац, Македонија.
Во непосредна близина на црквата се наоѓа Орашачкиот даб, кој е прогласен за споменик на природата од 1967 година.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа два километри источно од селото, до која се стигнува преку земјен пат по исклучувањето за самото село Орашац, лево од регионалниот пат Куманово-Свети Николе.
Кај манастирската црква се наоѓа изворот „Вруќа Вода“ (Топла Вода).
2 Историја
Црквата била изградена во текот на Првата светска војна.
На Илинден се собираат гости од околните 10-15 села.
3 Галерија
4 Поврзано
* Кумановско-осоговска епархија
* Кумановско-кратовско архијерејско намесништво
* Орашачка парохија
Ватуил

Ватуил, во некои преводи се сретнува и како Ветуил (|בְּתוּאֵל, „човек Божји“) — во Библијата бил Арамеец, најмладиот син на Нахор и Милка, внук на Авраам и татко на Лаван и Ревека. Ватуил исто така бил град на територијата на Симеоновото племе, западно од Мртвото Море.
Ватуил, потомок на Тара, живеел во Падан-Арам. Авраам го испратил својот главен слуга Елиезер во Падан-Арам со задача да најде соодветна жена за својот син Исак. Кај бунарот во близина на градот Нахор во Арам-Нахараим, слугата наишол на Ревека, ќерката на Ватуил. Согледувајќи ги поволните околности, слугата изразил благодарност што ја запознал ќерката на Ватуил, роднина на Авраам. Како одговор, Лаван и Ватуил го признале божествениот указ, велејќи му на Елиезер: „Од Господа дојде ова; ние не можеме да ти кажеме ни лошо, ни добро. Еве, Ревека е пред тебе, земи ја, па оди, и нека му биде жена на синот од твојот господар, како што рекол Господ“ (Бит. ).
Говор на Панко Брашнаров на АСНОМ

Говор на Панко Брашнаров — одржан на Првото заседание на АСНОМ на 2 август 1944 година. Панко Брашнаров како најстар делегат на Антифашистичко собрание на народното ослободување на Македонија, одржува говор со емоции кои предизвикуваат восхит и солзи кај присутните на заседанието и со тоа ја отвора работата на собранието, на кое подоцна е избран за потпретседател на Президиумот.
1 Говор
''Во овој момент, во ова историско место „Св. Отец Прохор Пчински“ и на овој историски ден - Илинден, кога објавувам дека е отворено првото Антифашистичко собрание на народното ослободување на Македонија, душава ми е преполна со радодост и пред премрежените очи гледам како се раздвижиле сите реки од Пчиња до Вардар до Места и до Бистрица, заплискувајќи ја целата македонска земја, сакајќи од македонскиот народ да го измијат десетвековниот ропски срам од пропаста на Самоиловата држава, за да се роди денеска нова, светла и слободна македонска држава.''
''Во овој момент, земјата на нашите покојници - многубројни народни херои, кои што паднаа и ги посеаа коските по цела Македонија, им станува полесна и тие во мир веќе го гледаат изгревот на нашата слобода, ја гледаат идеалната дружба старите илинденци - на Гоце Делчев и на денешните илинденци - младата македонска војска, и поставените темели за остварувањето на идеалот, на две поколенија, на две епохи- слободна, обединета Македонија.''
''Во знак на почит кон паднатите јунаци, ве поканувам да им ја изразиме со едноминутно молчење нашата вечна, бескрајна благодарност. Вечна слава на паднатите херои за слободата на Македонија!''
''Другари народни претставници, жив сведок сум на два Илиндена 1903 и 1944 година. Во моите спомени се нижат безброј моменти за илинденската народна епопеја за Крушевската Република. Бескрајни беа напорите на вооружениот македонски народ, огромна беше жедта за слобода, борбата го дарува со слободна Кришевска република. Но, разјарениот башибозук и турската регуларна војска се нафрлија и го затрупаа оазисот на слободна Македонија-Крушевската Република, го задушија востанието и го стегнаа искрвавениот народ во ново ропство.''
''Животворниот извор на слободата не секна. Македонија ја поделија, ропствата се сменија, но борбата на македонскиот народ не престана. Кога сите поробени народи на Југославија се дигнаа против денешниот непријател на целото човештво-фашизмот, и македонскиот народ се нареди во таа борба. Тој во неа виде можност да ја помогне општата борба, на сите поробени народи и на целото слободољубиво човештво и да го оствари својот вековен национален идеал.''
''И ете, како резултат на тригодишните крвави борби, македонскиот народ ја врза својата судбина со судбината на сите југословенски народи, помогна, со крв и со борба, да дојде до нова братска, демократска и федеративна Југославија. Денес на вториот славен Илинден, последен Илинден на неослободена Македонија, се ставаат темелите на македонската држава, во која што нашиот народ ќе се обедини и ќе заживее онаков среќен живот каков што заслужува по своите претрпени ропски маки и петвековни борби.''
''Да е жива нашата мила македонска федерална држава!''
2 Наводи
Габровица кај Чрни Кал

Габровица кај Чрни Кал (словенечки: ''Gabrovica pri Črnem Kalu'') — населба во Општина Копер во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Крајбрежно-крашкиот статистички регион.
Јоан Хармосин

Јоан Хармосин (Охрид, 1829 — Пловдив, 1890) — музички и книжевен деец, автор на црковни напеви и псалтикиски зборници.
Основно училиште завршил во родниот град, а средно во Битола и во Цариград. Како студент на Филозофскиот факултет во Атина, се прочул со својата музикалност и убав глас. Истовремено биле забележани и неговите литературни творби на грчки јазик. Издал комедија во стихови (1859), а заедно со Григор Прличев го редактирал списанието „Сфингс”. По враќањето во татковината, живеел во манастирот „Св. Јован Бигорски” и во „Св. Пречиста”.
Од неговите зборници со црковни творби, најзначајна е книгата „Пасхалија” (1860), печатена во печатницата „Македонија” во Цариград. Зборникот се состои од: велигденски напеви на црковнословенски јазик (преведени од него од грчки јазик), творби од постари певци во Македонија, и осум лични творби на авторот. За својот најуспешен напев од овие творби, Хармосин вели: „Во Достојно ест се слуша месниот напев на горна Македонија, саканата татковина наша.” Еден од првите преродбенски дејци што дале голем придонес за обновувањето на нашата писмена музичка традиција.
Рани на Ерменија

''Рани на Ерменија'' (|Վերք Հայաստանի, Верк Хајастани) ― историски роман на Хачатур Абовијан од 1841 година. Напишан на араратски (еревански) дијалект,''Рани на Ерменија'' е сметана за ремек-дело на Абовијан. Тоа е дебитантски роман на Абовијан, првиот ерменски роман и првото современо источноерменско книжевно дело. Благодарение на ''Рани на Ерменија'', Хачатур Абовијан е признат како основач на современиот источноерменски јазик.
За прв пат бил објавен дури во 1858 година во Тифлис, кој бил културно средиште на руските Ерменци пред Граѓанската војна во Русија, десет години по исчезнувањето на Абовијан.
1 Име
Книгата е општо позната како ''Рани на Ерменија'' (изворно Верк Хајастани), иако првично била насловена како ''Рани на Ерменија: Плач на еден патриот'' (Վերք Հայաստանի. ողբ հայրենասերի) од Абовијан.
2 Заднина
Хачатур Абовијан бил роден во Канакер, мало село во близина на Ереван во 1809 година, кое во тоа време било дел од Персија (Каџарците). Во 1827 година, Ереван бил заземен од Русите. Од 1830 до 1836 година, Абовијан студирал на Универзитетот во Дорпат. Абовиан ја напишал книгата во 1841 година.
3 Заплет
Приказната што Абовијан ја нарекол ''Рани на Ерменија'' која се засновала на инцидент што се случил во неговиот роден град Канакер за време на Руско-персиската војна од 1826-1828 година.
Младата Ерменка по име Тагухи била киднапирана од војниците на Хосеин-хан сардар, поглаварот на Ереванското Ханство. Агаси, кој е главниот јунак, ги убива луѓето на Сардар и ја спасува. Братот на персискиот управник Хасан решава да го казни Агаси и на тој начин уништува голем број ерменски градови.
Книгата ''„Наследството на ерменската книжевност“'' од 2005 година од Агоп Џек Хасикјан и други, тврди дека „иако симболичен, инцидентот бил доволно силен за да предизвика чувства на патриотизам, национална гордост и достоинство“. Авторите потоа забележувале дека „книгата се чита како песна, во која авторот, како син, има искрен, искрен разговор со народот, на нивниот канакерски дијалект“. Тие тврдат дека „неговата порака е директна и силна: апел од дното на срцето“.
4 Публикации и преводи
Романот првпат бил објавен во 1858 година во Тифлис, тогаш дел од Руската Империја. Подоцна била објавен за време на советското време (1948, , , ). Оттогаш романот имал 16 публикации на ерменски во посебни книги.
Првиот јазик на кој бил преведен бил рускиот (од Сергеј Шервински). Во 1948 година, руското преведено издание било објавено и во Ереван и Москва, а подоцна било преобјавено во 1955, 1971 и во Ереван. Во 1978 и 2005 година исто така бил објавен во Москва.
Во 2005 година, Вахе Баладуни го превел предговорот на романот на Абовијан на англиски. Објавен е во Ереван од страна на Музејот за книжевност и уметност.
Романот е објавен и на латвиски (1960), литвански (1980) и романски (2015).
5 Поврзано
* Современ ерменски јазик
* Класичен ерменски јазик
* Еревански дијалект
Центар за меѓународно еколошко право

Центар за меѓународно еколошко право (англиски: Center for International Environmental Law; CIEL) ― јавна непрофитна правна организација за животна средина со седиште во Вашингтон, со канцеларија во Женева, Швајцарија. Основана е во 1989 година. Целта на тимот на CIEL била да ја искористи „моќта на законот за да ја заштити животната средина, да ги промовира човековите права и да обезбеди праведно и одржливо општество. ЦИЕЛ бара свет каде што законот ја рефлектира меѓусебната поврзаност помеѓу луѓето и животната средина, ги почитува границите на планетата. го штити достоинството и еднаквоста на секој човек и ги охрабрува сите жители на земјата да живеат во рамнотежа меѓу себе“. Тие помагаат да се едуцираат организациите, корпорациите и јавноста за еколошките прашања и да спроведуваат сопствено истражување. Керол Мафет е претседател и извршен директор на CIEL од септември 2010 година Центарот, исто така, нуди програми за правна практикантска работа.
1 Работење
Работата на Центарот може да биде поделена во четири програми: Клима и енергија; Здравје на животната средина; Фосилна економија и луѓе, земја и ресурси. Акциите за заштита на животната средина и човековите права вклучуваат „соработка за подобрување на заштитните политики, зголемување на пристапот до информации преку Системот за рано предупредување и поддршка на застапување и поплаки водени од заедницата кај механизмите за одговорност на мултилатералните банки“. Областите на интерес вклучуваат биоразновидност, хемикалии, климатски промени, човекови права, права на животната средина, меѓународни финансиски установи, право и заедници, пластика и трговија и одржлив развој.
1.1 Истражување
Центарот има објавено неколку истражувачки извештаи и написи. „''Чад и гасови''“ (2017) ги испитувале напорите на индустријата за нафта и плин за финансирање на науката и пропагандата за негирање на климата, и биле цитирани во климатските спорови против големите претпријатија за јаглерод. „''Пластика и здравје''“ (2019) и „''Пластика и клима''“ (2019) се прикажани во публикации кои се обидуваат да го објаснат влијанието на пластичната криза врз здравјето, климата и животната средина. Во 2020 година, ''Pandemic Crisis, Systemic Decline'' ги испитувале обидите на нафтената, гасната и петрохемиската индустрија да ја искористи пандемијата на КОВИД-19 за своја корист. Во 2022 година, бил објавен ''Pushing Back'', извештај за развојот на петрохемиската индустрија и што тоа значи за заедниците.
Лоара (департман)

Лоара (|Loire; |Lêre; |Léger или ''Leir'') — департман без излез на море во регионот Оверњ-Рона-Алпи во Франција што се наоѓа во горниот тек на реката Лоара. Негова префектура е Сент-Етјен. Во 2019 година имал 765.634 жители.
1 Историја
Департманот Лоара е основан во 1793 година кога департманот Рона и Лоара бил поделен на два, околу три години откако бил основан во 1790 година. Ова било одговор на контрареволуционерните активности во Лион, кој, по население, бил втор по големина град во земјата. Со поделбата на Рона и Лоара, владата се обидела да ја заштити Француската револуција од потенцијалната моќ и влијание на контрареволуционерната активност во подрачјето на Лион.
Департманот Лоара приближно одговара на поранешната покраина Форез.
Од основањето следниве места биле префектури на департманот:
* Фер 1793–1795
* Монбризон 1795–1855
* Сент Етјен од 1855
2 Географија
Лоара е дел од сегашниот административен регион Оверњ-Рона-Алпи и е опкружен со департманите Рона, Изер, Ардеш, Горна Лоара, Пиј-де-Дом, Алие и Сона и Лоара.
Реката Лоара го минува департманот од југ кон север.
Департманот Лоара е поделен на три арондисмани:
* Арондисман Монбризон
* Арондисман Роан
* Арондисман Сент-Етјен
Делови од департманот припаѓаат на природниот регионален парк Ливрадоа-Форез.
3 Демографија
Во Сент-Етјен, со неговата агломерација живее околу половина од жителите на департманот.
Развој на населението од 1801 година:
3.1 Поголеми градови
Најнаселена општина е Сент-Етјен, префектурата на департманот. Во 2019 година, имало 6 општини со повеќе од 15.000 жители:
Општина, Население (2019)
Сен-Етјен, 173.821
Сен Шамонд, 34.841
Роан, 33.809
Фирмини, 16.901
Монтбризон, 15.915
Сен-Жист-Сен-Рамбер, 15.229
4 Политика
Претседател на Департманскиот совет е Жорж Зиглер, избран во октомври 2017 година.
4.1 Тековни претставници во Националното собрание
Изборна единица, Член, Партија
Прва изборна единица на Лоара, Режис Жуанико, Социјалистичка партија
Втора изборна единица на Лоара, Жан-Мишел Ми, Републиката напред!
Трета изборна единица на Лоара, Валерија Фор-Минтијан, Републиката напред!
Четврата изборна единица на Лоара, Дино Синиери, Републиканци
Петта изборна единица на Лоара, Натали Сарл, Модем
Шеста изборна единица на Лоара, Жилиен Боровчик, Републиката напред!
5 Туризам
6 Поврзано
* Оверњ-Рона-Алпи
* Кантони во департманот Лоара
* Општини во департманот Лоара
* Арондисмани во департманот Лоара
Меѓународно училиште во Баку

Меѓународно училиште Баку ― училиште сместено во Баку, Азербејџан, кое е основано од групацијата Меѓународни квалитетни училишта (Quality Schools International (QSI)) во 1994 година. Училиштето обезбедува предучилишно образование, основно образование и средно образование. Училишните програми се акредитирани од Здружението на колеџи и училишта на средните држави во Соединетите Држави.
Како меѓународно училиште, има ученици од Соединетите Држави, Азербејџан, Индија, Полска, Грција, Република Кореја, Турција, Германија, Јапонија, Колумбија, Шпанија, Русија, Австралија, Тринидад и Романија.
За училишни активности по завршувањето на училишните часови, имало активности за извидници, за момчиња и девојчиња и балет за предучилишни и основци. За средношколците имало спортски активности како што се трчање крос кантри, фудбал, кошарка и атлетика.
1 Поврзано
* Меѓународни училишта во Азербејџан
* Француско училиште во Баку (Français de Bakou Lycée)
2 Наводи
*
Стејнун Финсдотир

Стејнун Финсдотир (околу 1640 - околу 1710) ― првата позната исландска писателка која оставила зад себе значителен дел од нејзината поезија. Нејзини главни дела се два циклуса рими (вид епско дело): ''Hyndlu rímur'' и ''Snækóngs rímur''. Таа, исто така, компонирала песни „викиваки“ традиционални песни и поеми за средновековните исландски јунаци. Материјалот во двата римови циклуси на Стејнун е извлечен од претходните балади од бајките и во секој случај главниот лик е жена која со помош на магија, едната била претворена во куче, а другата во маж.
Пред многу време критичарите Стејнун ја сметале за неизворен помал лик во историјата на исландската книжевност, но неодамнешните критичари ја пофалиле за изворноста на нејзината „моминска песна“ (mansöngvar) и нејзината „визија за поправеден општествен систем“.
1 Наводи
* Берглјот Кристјансдотир (1996). „Gunnlöð ekki gaf mér neitt / af geimsludrykknum forðum ...“ во ''Guðamjöður og Arnarleir'', уредено од Sverrir Tómasson, стр. 165–219 и 339-40 (англиско резиме). Рејкјавик: Хасколаутгафан. ISBN 9979-54-147-4
* Хјуз, Шон ФД (2000). „The Re-emergence of Women's Voices in Icelandic Literature, 1500–1800.“. во ''Cold Counsel'', уредено од Сара М. Андерсон и Карен Свенсон, стр. 93-128. Routledge.
* Steinunn Finnsdóttir (уредил од Bjarni Vilhjálmsson) (1950). ''Rit Rímnafélagsins III: Hyndlu rímur og Snækóngs rímur''. Рејкјавик: Rímnafélagið.