procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Битка кај Слива

Битката кај Слива е една од борбите со која илинденските востаници ја бранеле Крушевската Република. Тоа е битка со која педесетина востаници, предводени од војводите Ѓорѓи Стојанов и Диме Смугрев, на 12 август 1903 година речиси до последен човек ја извршувале наредбата што подолго да го запрат налетот на турската војска.
Најголемиот дел од нив биле речиси деца, со неполни 16-17 години, кои доброволно им се приклучиле на востаничките одреди, иако претходно никогаш не држеле пушки в раце.
Тие прво пристапиле во доброволечкиот одред со кој командувал Тодор Христов - Офицерчето, а подоцна влегле во составот на единицата на Стојанов. Благодарение на жртвата на 32 загинати востаници, од Крушево се повлекла главнината на востаничките сили и на цивилното население.
1 Битката
Со оглед на саможртвата, стратегиското значење и последиците, ова битка е на исто ниво како и Битката кај Мечкин Камен.
Оваа чета била практично жртвувана за да се спаси Крушево. Во стратегијата на војувањето се познати многу примери кога се решава помалиот дел од силите да се жртвува за да се спаси главнината од силите. Ова битка беше токму таков случај. Тие востаници ја прифатиле наредбата и ги жртвувале сопствените животи.
Главниот штаб на крушевските востаници решил да ја испрати оваа чета на Слива откако било проценето дека од тоа место најдобро ќе може да се запре дваесетилјадната турска војска која тргнала да го задуши Илинденското востание. Со надморска висина од 1.357 метри и тесен простор за поминување, геостратегиската позиција на местото била таква што востаниците, вкопани во ровови, можеле долго да се бранат. Од тој правец, од Кичево и селата Долно Дивјаци, Селце и Норово, кон Крушево се упатиле 3.080 добро вооружени турски војници, кои требало да бидат запрени. Востаниците цело време пукале само од пушки. Кога им снемувало куршуми, ги земале од своите загинати соборци. Турците им се доближувале и до десетина метри, гласно ги предизвикувале да дојдат да се борат ''на нож, гради в гради''. Забележано е дека меѓу борците имало и една девојка по име Злата, која таму дошла за да не го остави сам својот свршеник. Дури откако останале со по еден куршум, решиле да се самоубијат за живи да не им паднат в раце на турските војници.
На повикот ''Предајте се'', востаниците одговарале со оган. И кога многубројната турска војска ги обиколила последните востаници и навлегла во нивните ровови, тие не се предавале - последната нивна стрелба била управена кон сопствените глави. Турските офицери, изненадени од херојството и саможртвата на овие јунаци, наредиле војската што минала покрај нивните трупови - со истрели во воздух да им оддаде почит. Во Битката кај Слива било запленето и едно од црешовите топчиња што сега се наоѓа во Воениот музеј во Истанбул.
2 Наводи
Германска работничка партија

Германска работничка партија или ДАП (|Deutsche Arbeiterpartei, ''DAP'') — краткотрајна политичка партија, претходник на Националсоцијалистичка германска работничка партија или Нацистичка патија (НСДАП).
1 Зачетоци
ДАП е формирана во Минхен на 5 јануари 1919 од страна на Антон Дрекслер и Михаел Лотер. Произлегла од „''Freien Arbeiterausschuss für einen guten Frieden''“, исто така формирана и водена од Дрекслер. Нејзините први членови претежно биле колеги на Дрекслер од Минхенското железничко депо. Дрекслер бил охрабрен да ја формира ДАП од неговиот ментор, Д-р Паул Тафел, чијашто желба била да се создаде партија којашто ќе биде и во допир со масите и националистичка, за разлика од среднокласните партии. Почетното членство броело околу 40 луѓе.
2 Адолф Хитлер се приклучува кон ДАП
Адолф Хитлер, тогаш десетар во германската армија, добил наредба да шпионира во ДАП во септември 1919 година. Посетил собир и влегол во жестока расправија со еден од членовите на партијата. По овој инцидент, Антон Дрекслер бил импресиониран од говорничките способности на Хитлер и го поканил да влезе во партијата. По некое размислување, Хитлер ја прифатил поканата и станал 555-ти член на 19 октомври (всушност, тој бил 55-тата личност што се зачленила во ДАП; бројот на членовите почнувал од 500 за партијата да изгледа поголема). Хитлер набргу се издигнал до водството, станувајќи 7-ми член на централниот комитет (подоцна се обидел да ја фалсификува историјата, тврдејќи дека бил член бр. 7 за да изгледа дека тој ја основал партијата).
3 Од ДАП до НСДАП
Под влијание на Хитлер, мала група од членовите набргу потпаднале под неговите сфаќања. Во обид да ја направи партијата попривлечна за поголеми сегменти од општеството, ДАП била преименувана во „Националсоцијалистичка германска работничка партија“ на 24 февруари 1920. Името било позајмено од друга тогашна австриска партија (Deutsche Nationalsozialistische Arbeiterpartei), иако Хитлер претходно предложил партијата да се вика „Социјална револуционерна партија“.
4 Членство
Хитлер бил 55-ти член на партијата, а пред него познати членови се:
* Карл Харер
* Антон Дрекслер
* Готфрид Федер
* Дитрих Екарт
* Алфред Розенберг
* Ханс Франк
5 Поврзано
* Националсоцијалистичка германска работничка партија
Магла

Магла — облак во допир со земјата. Маглата се разликува од другите облаци само по тоа што маглата ја допира површината на Земјата. Истиот облак кој не претставува магла во понискa област може да биде магла онаму каде се допира со повисоки области како што се врвови на ридови или планински гребени. Маглата се разликува од замагленоста само според нејзината густина. Маглата се дефинира како облак кој ја намалува видливоста на помалку од 1 километар, додека замагленоста ја намалува видливоста на помалку од 2 км.
Маглата, всушност, претставува кондензирана (згусната) водна пареа во вид на микроскопски капки (а при температура под 0 °С ледени кристали) во приземниот воздушен слој (тропосферата). Според потеклото маглите се класифицираат во три основни групи: магли на оладување (радиациони), магли на испарување (морски, езерски, над влажни терени), и смог.
Најмагливото место на земјата се Големите Насипи (Grand Banks) околу Њуфаундленд, Канада. Маглата тука е честа бидејќи Големите Насипи е местото каде се сретнуваат ладната Лабрадорска струја од северот и многу потоплата Голфска струја од југот. Најзамаглени места на копно, пак, се Поинт Рејес, Калифорнија и Аргентина во канадската покраина Њуфаундленд и Лабрадор - и двете места се со над 200 магливи денови во годината.
1 Маглата како тема во уметноста и во популарната култура
* „Магла“ — кус расказ за деца на ангискиот писател Доналд Басет од 1967 година.* „Магла во август“ (германски: ''Nebel im August'' ) - роман на Роберт Домес од 2008 година.
* „Во маглата“ (српски: ''У магли'') - расказ на српскиот писател Петар Кочиќ.* „Низ маглата“ (српски: ''Кроз маглу'') - расказ на српскиот писател Петар Кочиќ.* „Магла“ - песна на српската поетеса Десанка Максимовиќ од 1979 година.* „Темен круг од магли“ — песна на македонскиот поет Матеја Матевски.* „Магла“ — песна на Матеја Матевски.* „Итар Пејо, мариовците и маглата“ - расказ на македонскиот писател Стале Попов.* „Во маглата“ (српски: ''У магли'') — песна на српскиот поет Стеван Раичковиќ.* „Магла“ (шпански: ''Niebla'') - роман на шпанскиот писател Мигел де Унамуно од 1914 година.* „Магла“ - песна на македонската рок-група Мизар од 1988 година.* „Магла на забуната“ (англиски јазик: ''Confusion Fog'') — песна на американската рок-група Мит папетс (''Meat Puppets'') од 1987 година.
Босилеград

Босилеград — гратче и општина во Пчињскиот Управен Округ, Србија. Според пописот од 2022 година имало 2.348 жители, а во општинана 6.065 жители.
Од Босилеград потекнува српски поет Мирослав Антиќ.
1 Населени места
Населби во општината: Барје, Белут, Бистар, Босилеград, Бранковци, Бресница, Буцељево, Гложје, Голеш, Горна Лисина, Горна Љубата, Горна ’Ржана, Горно Тламино, Грујинци, Доганица, Долна Лисина, Долна Љубата, Долна ’Ржана, Долно Тламино, Дукат , Жеравино, Зли Дол, Извор, Јарешник, Караманица, Милевци, Млекоминци, Мусуљ, Назарица, Паралово, Плоча, Радичевци, Рајчиловци, Ресен , Рибарци, Рикачево, Црноштица.
2 Демографија
Во населбата Босилеград живеат 2068 полнолетни жители, а просечната старост на населението изнесува 37 година (36,9 кај мажите и 37,1 кај жените). Во градот има 890 домаќинства, а просечниот број на членови по домаќинство е 3,03.
Овој град е претежно населен со Бугари (спрема пописот од 2002 година), а во последните три пописа, приметен е пораст во бројот на населението.;Етнички состав во гратчето
;Етнички состав во општината
3 Поврзано
* Димитровград (Цариброд)
* Пчињски Управен Округ
* Јужна Србија
* Западни покраини
* Бугари во Србија
Антон Дрекслер

Антон Дрекслер (герм. ''Anton Drexler''; - ) бил германски нацистички политички водач од дваесеттите години на XX век.
1 Животопис
Роден во Минхен, Дрекслер работел како механичар во берлинската железница од 1902. Се приклучил на Татковинската партија за време на Првата светска војна. Бил поет и член на народните агитатори, кој, заедно со новинарот Карл Харер, ја основал Германската работничка партија (ДАП) во Минхен со Готфрид Федер и Дитрих Екарт во 1919 година.
На партиски собир во септември 1919, во Минхен, говорел Готфрид Федер. Кога завршил со говорот, некој од публиката, непознат за историјата, предложил Баварија да се одвои од Прусија и заедно со Австрија да формира посебна нација. Адолф Хитлер се кренал од публиката за да возврати. Потоа Дрекслер му пришол и му подал книгичка насловена „Моето политичко будење“. Според Хитлеровите записи во „Мојата борба“ (Mein Kampf), во книгичката пишувало многу од неговите погледи. Подоцна истиот ден примил поштенска картичка на којашто пишувало дека бил примен за член во тогашната Германска работничка партија. По некое размислување, одлучил да прифати.
По наредба на Адолф Хитлер, Дрекслер го сменил името на партијата во Националсоцијалистичка германска работничка партија (Nationalsozialistische Deutsche Arbeiterpartei, NSDAP; НСДАП) во почетокот 1920 година.
Во 1921, Хитлер, чии организациски и говорнички способности биле без конкуренција, бргу станал единствениот неприкосновен водач на партијата. Летото таа година отпатувал до Берлин за да организира собир на германските националисти од северна Германија. Додека бил на пат, другите членови од партискиот комитет, водени од Дрекслер, одлучиле да го обвинат Хитлер за барање моќ само за себе без обѕир за другите. Хитлер интервенирал и го натерал Дрекслер да се откаже од неговата позиција на еден партиски состанок. Потоа бил преместен на чисто симболичката позиција почесен претседател, и ја напуштил партијата во 1923.
2 Поврзано
* Германска работничка партија
* Националсоцијалистичка германска работничка партија
18 август (родени)

1450, Марко Марулиќ — хрватски поет.
1685, Брук Тејлор — англиски математичар.
1750, Антонио Салиери — италијански композитор и диригент.
1814, Иван Мажураниќ — хрватски поет.
1898, Стојан Христов — американски писател.
1903, Никола Мартиноски — македонски ликовен уметник.
1933, Жист Фонтен — француски фудбалер.
1933, Роман Полански — полско-француски режисер.
1936, Роберт Редфорд — американски глумец.
1942, Радко Полич — југословенски и словенечки глумец.
1943, Џани Ривера — италијански фудбалер.
1952, Патрик Свејзи — американски глумец.
1969, Едвард Нортон — американски глумец.
1969, Кристијан Слејтер — американски глумец.
1971, Ричард Џејмс — британски електронски музичар, познат под името Афекс Твин (''Aphex Twin'').
1983, Крис Бојд — шкотски фудбалер.
1984, Роберт Хут — германски фудбалер.
1984, Душан Баста — српски фудбалер.
1992, Богдан Богдановиќ — српски кошаркар.
1997, Ренато Санчес — португалски фудбалер.
2000, Ален Смаилагиќ — српски кошаркар.
Ноќ на долгите ножеви

Ноќ на долгите ножеви (германски: Nacht der langen Messer) или „Операција Колибри“ е операција што се одвивала во Германија од 30 јуни до 2 јули 1934, кога нацистичкиот режим се погрижил најмалку осумдесет и пет луѓе да бидат убиени од политички причини. Повеќето од убиените биле членови на „СА“ (германски: Sturmabteilung), нацистичка паравоена организација. Адолф Хитлер тргнал против СА и нејзиниот водач, Ернст Рем (Ernst Röhm), бидејќи независноста и растечката моќ на СА, тој ја гледал како закана за неговата моќ. Хитлер исто така сакал да ја осигура поддршката од германската армија и генералите кои се плашеле од СА (а се мисли и дека му ветиле поддршка на Хитлер само ако тој се погрижи СА да биде распуштена). Хитлер ја искористил ситуацијата и истата „ноќ“ се погрижил и некои конзервативни критичари на режимот, особено оние лојални на вицеканцеларот Франц фон Папен (Franz von Papen), да молчат засекогаш.
Најмалку осумдесет и пет луѓе биле убиени за време на чистката, иако се смета дека биле многу повеќе, и тоа неколку стотици и повеќе од илјада непријатели на режимот биле уапсени. СС (Schutzstaffel), нацистичка елитна гарда, и тајната полиција, Гестапо (Gestapo), ги извршиле повеќето убиства. Чистката ја зацврстила поддршката од армијата (Reichswehr) за Адолф Хитлер. Исто така му дала на режимот маска на легалност со тоа што германските судови „дозволиле“ убиства надвор од судниците, наместо традиционалните легални гонења, за да ја покажат својата лојалност кон режимот.
Пред отстранувањето, нејзините организатори некогаш ја нарекувале „Колибри“, што било лозинка користена за да започне крвопролевањето таа ноќ. Нема некое посебно значење зад шифрираното име на операцијата. А името „Ноќ на долгите ножеви“ се однесува на масакрот врз луѓето на Вортигерн (Vortigern) од страна на Енгл (Angle), Јут (Jute) и саксонски платеници во еден од митовите за кралот Артур. Самата фраза „Ноќ на долгите ножеви“ на германски го предвидува масакрот и пред да биде поврзана со чистката општо била поврзана со насилство и одмазда.
1 Поврзано
* Нацизам
* Нацистичка Германија
* Нацистичка партија
* СС
* СА
Карл Харер

Карл Харер ( - ) бил германски новинар и политичар, еден од основачите на Германската работничка партија (ДАП) во 1919, којашто подоцна била преименувана во Националсоцијалистичка германска работничка партија (НСДАП).
Харер бил член на десничарската организација т.н. ''Thule-Gesellschaft''. Добил наредба да основа „Политички работнички округ“ (Politischer Arbeiterzirkel), што го направил заедно со Антон Дрекслер во октомври 1918. На 5 јануари 1919, ова довело до основањето на Германската работничка партија, во што биле вклучени и Готфрид Федер и Дитрих Екарт, покрај Харер и Дрекслер.
Харер станал првиот претседател на партијата. Неговите планови да ја одржува партијата како тајно друштво се судриле со оние на Адолф Хитлер, кој неодамна се приклучил на партијата. Кон крајот на 1919, нивното соперништво станало повеќе од очигледно. Харер го обвинил Хитлер за мегаломанија и на крај се откажал од партијата и ја напуштил на 5 јануари 1920, под притисок на Хитлер. Претседателството го добил Дрекслер, а подоцна претседател станал Хитлер.
1 Поврзано
* Германска работничка партија
Ерих Лудендорф

Ерих Фридрих Вилхелм Лудендорф (, Крушевња, Полска – , Туцинг, Баварија, Германија) — офицер во германската армија, генерал за време на Првата светска војна и, заедно со Паул фон Хинденбург, еден од победниците во Битката за Таненберг. По војната, во почетокот ги поддржувал Адолф Хитлер и Нацистичката партија. Бил ослободен од обвиненијата за неговата улога во неуспешниот државен удар на нацистите, познат како Хитлер-Лудендорф-пуч. Тогаш станал политички дезориентиран и се повлекол од јавниот живот истата година.
Алфред Розенберг

Алфред Ернст Розенберг (|Alfred Ernst Rosenberg) (12 јануари 1893, Ревал (денес Талин) – 6 октомври 1946) бил еден од првите и интелектуално највлијателните членови на Нацистичката партија, кој подоцна имал неколку важни функции во нацистичката влада. Тој се смета за главниот автор на клучните нацистички идеологии, меѓу кои и расистичката теорија, прогонувањето на Евреите, поништувањето на Версајскиот договор и спротивставување на модерната изродена уметност. Исто така е познат и по неговото отфрлање на христијанството. Во Нирнберг му се судело и бил осуден на смрт и погубен со бесење како воен престапник.
1 Поврзано
* Нацистичка партија
* Нацизам
Работничка класа

Работничка класа е израз што се употребува во социологијата и во секојдневниот говор.
Кога се употребува како израз поврзан со општествените класи, се дефинира и се користи на разни начини, во зависност од контекстот и зборувачот. Изразот вклучува поврзаност со степен на образование, занимање, култура и примање на пари. Кога се користи во секојдневниот говор, вообичаено се мисли на еден дел од општеството којшто се потпира на физичка работа, особено кога за тоа се прима дневница или плата по час.
Вообичаеното и географското користење на изразот е со различни значења. Во екстремни случаи, добро платен човек со диплома од универзитет во Обединетото Кралство може да се нарекува припадник на работничката класа заради заднината на неговото семејство, додека многу полуобучени и добро обучени работници во САД се одликуваат како припадници на средната класа. Вообичаено се разликува од високата и средната класа во врска со пристап до економски добра, образование и културни интереси. Употребата на изразот не подразбира гордост, но многу луѓе кои се сметаат за припадници на работничката класа се гордеат со тоа. Работничката класа главно е присутна во индустријализирани области.
Различните значења во општественополитичка употреба го прават изразот контроверзен во секојдневната употреба и употребата во социологијата како концепт и како предмет на изучување, неговото значење премногу варира, особени по падот на рачната работа во постиндустријалните општества. Некои академици (социолози, историчари, политички теоретичари итн.) се сомневаат во полезноста на концептот на работничка класа, додека други користат некои верзии на концептот.
Во САД, социолозите Денис Гилберт, Џејмс Хенслин, Вилијам Томпсон и Џосеф Хики донесоа класни модели во коишто работничката класа претставува околу една третина од населението.
1 Работниците како мотив во уметноста и во популарната култура
* „Работник“ — песна на македонскиот поет Коле Неделковски.* „Херој на работничката класа“ (англиски: ''Working class hero'') — песна на Џон Ленон.* „Работничката класа оди во рајот“ (хрватски: ''Radnička klasa odlazi u raj'') — песна на хрватската рок-група Хаустор од 1984 година.
Ханс Франк

Ханс Михаел Франк (|Hans Michael Frank) (23 мај 1900 16 октомври 1946) бил германски адвокат кој работел за Нацистичката партија за време на дваесеттите и триесеттите години од XX век и како висок функционер во Нацистичка Германија. Му било судено во Нирнбершките судења за неговото учество во Холокаустот за време на неговата функција како гувернер-генерал во окупираните територии на Полска. Бил прогласен како виновен за смртта на милиони Пољаци и полски Евреи и бил погубен на 16 октомври 1946 година.
1 Воена кариера
Септември 1939, Франк е поставен за шев на администрацијата на Герд фон Рундштет во Генералното губернаторство. Од 26 октомври 1939 година, по инвазијата на Полска, Франк станал регионален водач на окупираните полски територии (''Generalgouverneur für die besetzten polnischen Gebiete''), што се однесувало на оние области во Полска кои не биле директно припоени со Германија (околу 90,000 км<sup>2</sup> од 170,000 км<sup>2</sup> кои припаѓале на Германија). Во СС го добил чинот ''Обергрупенфирер.''
2 Поврзано
* Нацистичка партија
* Нацистичка Германија
* Нацизам
* Членови на Хитлеровиот кабинет
Скандинавија

Скандинавија — географската и историско-културната целина во Северна Европа односно Скандинавскиот Полуостров. Данска, Шведска и Норвешка го сочинуваат Скандинавскиот Полуостров. Понекогаш под Скандинавија се подразбираат и Исланд и Фарските Острови поради историската-културна и јазична близина.
Историски гледано и Финска може да спаѓа во истата група но има помалку случности поради јазичната и етничката разлика на Финците.
Има повеќе толкувања на терминот Скандинавија, (околу тоа кои земји припаѓаат, а кои не), па затоа, изразот нордиска земја се користи за сите овие: Данска (вклучувајќи ги Гренланд и Фарските острови) Норвешка, Исланд, Шведска и Финска (заедно со Оланд).
1 Скандинавија како мотив во популарната култура
* „Скандинавија“ (англиски: ''Scandinavia'') — песна на ирскиот музичар Ван Морисон (''Van Morrison'') од 1982 година.
Уставна монархија

Уставна монархија — државно уредување воспоставено под уставен систем којшто признава само избран или наследен монарх како глава на државата, за разлика од апсолутната монархија, каде што монархот не е ограничен со устав и е единствениот извор на политичка моќ. Процесот на влада и закон во уставната монархија вообичаено е многу поинаков од оној во апсолутната монархија. Современите уставни монархии обично се водат според концептот на „поделба на моќта“ (''trias politica''), каде што монархот е или глава на извршната власт или има само церемонијална или симболичка улога.
Во претставничките демократии што се уставни монархии, како Обединетото Кралство, монархот може да биде претседател на државата, но премиерот, чија моќ потекнува директно или индиректно од избори, е претседател на владата.
Иако сегашните уставни монархии претежно се демократии (наречени уставни демократски монархии), тоа не било отсекогаш така. Постоеле монархии коишто имале устави што биле фашистички (или квазифашистички), како што било во Италија, Јапонија и Шпанија, или со воени диктатури, како што моментално е во Тајланд.
1 Поврзано
* Монархија
* Список на државни уредувања
hu:Monarchia#Alkotmányos monarchia
Свастика

Кукест крст (германски: ''Hakenkreuz'') или свастика (санскрит: ''स्वास्तिक'') — крст со еднакви страни со прекршени краци под прав агол и свртен надесно или налево. Изразот потекнува од санскритскиот збор „свасти“, што значи добробит. Тајландскиот поздрав со споени дланки (како при молитва) има исти корени и исто значење.
Свастиката е ширококористен симбол во дармиските религии (хиндуизам, будизам и џаинизам). Хиндуистите често ја украсуваат свастиката со по една точка во секој квадрант. Во Индија е премногу чест и вообичаен симбол, така што е дел од неколку деванагари азбуки. Исто така е дел и од современиот Уникод. Често се наоѓа во верски текстови, покани за свадби, украси итн. Се користи за обележување религиозни знамиња во џаинизмот и будистички храмови во Азија.
Постојат археолошки докази дека облици на свастика датираат од Неолитот. Во 1920 свастиката била позајмена како нацистички симбол и од тогаш е контроверзен симбол. Во западниот свет, свастиката е најпозната како симбол на нацизмот, што го извртува историското значење на симболот на истокот.
Се среќава и во други азиски, европски, африкански и староамерикански (индијански) култури, некогаш како геометриски мотив, некогаш како религиозен симбол.
Иако и во Европа овој симбол може да се најде на голем број обjекти и споменици, неговото користење во Западниот свет се избегнува поради поврзаноста на овој симбол со Нацистичка Германија.
Јенс Леман

Јенс Леман (|Jens Lehmann; р. , во Есен) — поранешен германски голман кој последно играше за Штутгарт како и за германската фудбалска репрезентација. Двапати во кариерата е изгласан за најдобар европски голман и трипати е одбиран во селекцијата за Светското првенство. Иако е голман, има постигнато два гола во кариерата за тимот на Шалке 04. Кариерата ја почнал во 1989 играјќи девет години за Шалке. Потоа уште играл и во Милан, Борусија Дортмунд. Неговиот прекар е „Крал на пеналите“. Најголемиот успех и подем го имал во англискиот гигант Арсенал во кој настапувал од 2003 до 2008 година. Својата богата кариера ја завршил во 2010 година во екипата на Штутгарт.
Квебек

Квебек (француски: ''Québec'') — покраина во Канада. Тој е најголемата покраина во земјата по површина, а втора по големина административна единица по територијата Нунавут. Според населението, Квебек е втора најнаселена покраина, при што најголемиот број од жителите живее покрај или близу до реката Сент Лоренс. Главен град е Квебек. Главнината од населението има француско потекло. Службен јазик е францускиот, а Квебек е единствената канадска покраина каде англискиот не е службен јазик на покраинско ниво. Во состав на Канада, Квебек влегува во 1867 година.
Францоис Легаулт (CAQ)
Киро Стојанов

Монсињор д-р Киро Стојанов (Радово, Струмичко, ) — македонски свештеник и моментален католички епископ на Скопската епископија, како и Струмичко-скопски епарх за Католиците од византиски обред во Македонија. Стојанов е првиот католички епископ од македонска народност, по 104 години. Тој се заредил во 1986 година како свештеник, од 1999 до 2005 година бил помошен бискуп на Скопската бискупија на чело со бискупот Јоаким Хербут. Во 2003 година, тој се зачленил во Малтешкиот ред.
1 Врски
*
Знаме на Нацистичка Германија

Знамето на Нацистичка Германија дошло од логото на Национал-социјалистичката германска работничка партија (НСДАП) по нејзиното основање. По назначувањето на Адолф Хитлер за канцелар во 1933, знамето станало едно од двете национални знамиња, покрај црно-бело-црвеното знаме на Германското Царство. Една година по смртта на претседателот Хинденбург во 1934, двојното знаме било укинато и знамето со свастиката станало националното знаме на Германија во 1935, и останало сѐ до крајот на Втората светска војна и падот на Третиот Рајх.
По одбивањето на многу предлози, Хитлер во Мојата борба го опишува процесот на одбирање на новото знаме: „Јас, самиот, во меѓувреме, по безброј обиди, положив конечен изглед; знаме со црвена позадина, бел круг и црна свастика во средината. По долги обиди, исто така одредив совршен размер помеѓу големината на знамето и големината на белиот круг, како и изгледот и дебелината на свастиката.“
На германските бродови било користено знаме со белиот круг и свастиката поместени во лево. Постои дебата околу тоа дали тоа знаме било и официјалното државно знаме од 1935 до 1945.
Од 1933 до најмалку 1938 во Нацистичка Германија, пред какво било официјално знаме со свастика да влезе во употреба, прво морало да помине низ една церемонија каде што го допирало Крвавото знаме (Blutfahne), знамето со свастика користено од нацистичките паравоени единици за време на неуспешниот државен удар во 1923. Оваа долга церемонија се оддржала на сите Нирнбершки собири. Непознато е дали оваа традиција продолжила и по последниот Нирнбершки собир во 1938.
Денес, поседство и истакнување на знамиња со свастика е забрането со закон во Германија, Франција и Австрија.
1 Поврзано
* Свастика
* Знаме на Германија
* Нацистичка партија
* Нацистичка Германија
Предраг Русевски

Предраг Русевски (роден на ) — македонски тенисер, кој настапува во поединечна конкуренција, како и во двојки, заедно со Лазар Магдинчев, а исто така, тој е дел од Дејвис куп репрезентацијата на Македонија. Русевски игра со десна рака, а најголеми успеси имал на терените со земјена подлога.
1 Животопис
Русевски е оженет со Анита, вработена како хорист во Македонската опера, со која претходно поминал 4,5 години во љубовна врска. Во јануари 2017 година, по поминати 4,5 години во брак, тие го добиле синот Мартин.
2 Тениска кариера
Кариерата на Русевски тргнала по нагорна линија во 2007 година, кога годината ја започнал на 556. место на АТП-листата, со освоени 43 бодови; веќе во јуни успеал да биде рангиран под 300. место; а годината ја завршил на 250. место, со освоени 161 бод.
Русевски настапувал на повеќе челинџ и фјучерс-турнири, а во јули 2007 година настапил на својот прв АТП турнир, во Умаг, Хрватска, каде бил елиминиран во првото коло од Виктор Троицки. Негов најдобар пласман на АТП-листата е 242. место, остварен во февруари 2008 година.
Ариевска раса

Ариевска раса е концепт во европската култура актуелен во периодот меѓу крајот на 19 век и почетокот на XX век. Се развил од идејата дека првичните говорници на индоевропските јазици и нивните потомци до денешен ден составуваат посебна раса. Во неговата најпозната верзија, како дел од нацизмот, се вели дека најраните Ариевци биле идентични со нордиските народи. Верувањето во супериорноста на ариевската раса понекогаш се нарекува ариевизам.
Ариевската раса се дели на два дела: северните или европски Ариевци и јужните или азијатски Ариевци. Јужните Ариевци можат да се поделат на три основни гранки: Ерменци, Персијци и Индијци. Курдите и Авганите се од помала етичка важност, а исто така, Ерменците, како и Келтите, се малубројни. Некогаш се протегале на поголема површина, од Ерменија до Италија, под имињата Фриги, Тракијци, Пелазги, Етрурци, како и на други места.
1 Поврзано
* Ариевско уверение
2 Ариевците како тема во уметноста и во популарната култура
* „Ариевска магла“ (англиски: ''Aryan Mist'') — песна на ирскиот музичар Ван Морисон (''Van Morrison'') од 1982 година.* „Нови Ариевци“ (англиски: ''New Aryans'') — песна на американската хард-кор група Реган Јут (''Reagan Youth'').
Диего Веласкес

Диего Родригес де Силва Веласкес ( - ) шпански сликар. Неговите дела се одраз на генијалноста на уметникот, кој екстатичниот барок и мистицизмот на своето време ги надминал со духот на критичкиот реализам.
Најпознати негови дела се ''Дворски дами'', ''Предавањето на Бреда'' (наречено и ''Копја''), ''Венера со огледало'' и ''Ткајачи на килими''. Роден е во Севиља, на 6 јули 1599 година.
1 Влијание и значење
* Една песна на полскиот поет Тадеуш Ружевич од 1994-1995 година се вика „Френсис Бекон или Диего Веласкес на заболекарскиот стол“.,,.
Скопска бискупија

Римокатоличката Скопска бискупија (латински: ''Dioecesis Scopiensis'') — воспоставена во 2000 година од страна на Папата Јован Павле II. Таа припаѓа под Врхбосанската надбискупија со седиште во Сараево.
Областа на Скопската бискупија ја покрива територијата на Република Македонија. Според информациите на Радио Ватикан, во 2005 година, во Македонија живеат 20.000 католици, од кои половината припаѓаат на византискиот обред.
Д-р Киро Стојанов бил првиот Македонец назначен за бискуп на Скопската бискупија, во 2005 година. Истовремено, Скопскиот бискуп е и Апостолскиот Егзарх на верниците од византискиот обред на Македонија.
Скопската бискупија има неколку свештеници на располагање (заредени се тројца во 2004), уште тројца се секуларни свештеници а постојат и околу 14 сестри на милосрдието. Канонската жупа се наоѓа во Катедралата „Пресвето срце Исусово“ во Скопје (со филијални цркви во Куманово, Тетово, Велес, Штип, Гостивар и Струмица) како и во катедралната црква „Пресвето Срце Исусово“ во Битола (со филијала во Охрид).
Сегашен надбискуп на Врхбосанската надбискупија, под која припаѓа и Скопската бискупија е кардинал Винко Пулиќ, а апостолски нунциј на Скопската бискупија е Сантос Абрил и Кастело.
1 Историски развој
Уште во средината на 17 век, повеќе на хартија отколку во реалноста, постоела Скопска бискупија, чиј поширок дел се наоѓал во западниот Балкан. Светата Столица, само понекогаш именувала бискупи за Скопје, а почесто имала празен престол. Често се случувало повеќето бискупи да не живеат во Македонија. Дури помеѓу 19 век и XX век, ситуацијата со мисијата се стабилизирала. Во 1924 година Скопската бискупија била формирана како посебна диецеза, додека во 1969 година таа била споена со Косовската бискупија, формирајќи ја Скопско-Призренската бискупија, на чело со монсињор д-р Јоаким Хербут. Новото осамостојување на Скопската бискупија конечно се случило во 2000 година со дефинитивното повлекување на финалните граници во поранешна Југославија, додека пак во Призрен постои само Апостолска Администрација.
2 Бискупи
* Андреа Богдани (1656-1677), Скопски надбискуп
* Пјетр Богдани (1677-1689), Скопски бискуп
* Матеу Красниќи, Скопски бискуп (1816-1827)
* Пјетр Шаљи, Скопски бискуп (1833-1839)
*''Празен престол'' (1839-1893)
* Пашкал Трокши, Скопски бискуп (1893-1908)
* Лазр Мједа, Скопски бискуп (1909-1921)
* Јанез Франчишек Гнидовец, Скопски бискуп (1924-1939), за кој сега се води постапка за беатификација во која е вклучено и писмо од блажената Мајка Тереза
* Смиљан Фрањо Чекада, Скопски бискуп (1940-1967)
* Јоаким Хербут, Скопско-призренски бискуп (1969-2000), Скопски бискуп, а истовремено и Апостолски Администратор и Егзарх на Католиците од византискиот обред во Македонија (2000-2005)
* Киро Стојанов, Скопски бискуп (од 2005), истовремено и Апостолски Администратор и Егзарх на Католиците од византискиот обред во Македонија (2005-2018) и Струмичко-скопски епарх (од 2018)
Петар Јанков

Петар Јанков ((роден во година во ) — македонски поранешен член и учесник на првите три албуми на музичката група Архангел. Завршил градежен факултет во Скопје.
Објавувал карикатури во ''Студентски збор'', ''Остен'', ''Дневник'', ''Време'', ''Шпиц'', ''Утрински весник'' и ''Нова Македонија''. Уште во 1987 година освоил Прва награда на конкурсот за карикатури во ''Студентски збор''. Добивал награди и на некои меѓународни конкурси во Кореја, Полска, како и на конкурсот на Обединетите Нации за политичка карикатура во 2010 и 2011 година. Неговите политички карикатури во ''Дневник'' и ''Време'' позитивно ги оцениле и некои светски политичари меѓу кои Романо Проди и Теодорос Пангалос.
Се занимава и со 3D анимација, како и со музика.
ФК Охрид

ГФК Охрид — македонски фудбалски клуб од Охрид кој моментално игра во Втора македонска фудбалска лига
Натпреварите ги игра во сини (домашни) и бели (гостински) дресови. Стадионот на СРЦ „Билјанини извори“ каде настапува клубот е со капацитет од 4000 гледачи. Препознатливи прекари за ФК Охрид се: „Плаво-Бели“ и „Рибари“
Моментално се натпреварува во Втора македонска фудбалска лига како ГФК Охрид Лихнидос.
Клубот е поддржан од навивачката група Рибари Охрид 1989
1 Историја
Фудбалскиот клуб Охрид е еден од најстарите фудбалски клубови формирани во Македонија и воопшто на Балканот и е вистински репрезент на фудбалската традиција во Охрид. Почетоците на клубот се од далечната 1921 година кога е формиран тогашниот ОСК Охрид. Под името ФК Охрид се натпреварува од 1946 година кога под тоа име се соединуваат охридските фудбалски клубови: ОСК, ФК Охридски бранови, ФК Југославија, ФК Рашанец и ФК Граѓански. Клубот за првпат во Македонската фудбалска лига, во времето на поранешна Југославија, настапил во 1948 година кога завршил на осмото место. Еден од најзаслужните за развој на фудбалот во Охрид во тоа време бил тогашниот тренер на клубот, инженер Бошко Симоновиќ (селектор на репрезентацијата на Југославија која го освои третото место на светското фудбалско првенство во Уругвај 1930 година). Во 1950 година Охрид бил седми, а една година подоцна во сезоната 1951 година го освоил шестото место во Македонската лига. Клубот се натпреварувал и во купот на поранешна Југославија. Во периодот од 1992 година па навака се натпреварувал во III-та, II-та и 3 сезони (1994/95 - осмо место, 1995/6 - тринаесетто место и 2011/12) во I-та Македонска фудбалска лига. Неколкупати е освојувач на Охридскиот општински куп и има настапи во националниот куп. Во сезоната 1993/94 е освојувач на првенството во II-та Македонска фудбалска лига (запад). Од редовите на ФК Охрид произлегуваат неколку одлични фудбалери кои своевремено биле репрезентативци на поранешна Југославија и Македонија, како што се: Здравко Точко (младински репрезентативец на Југославија), Џевдет Шаиноски, Данчо Целески, Мирослав Ѓокиќ (репрезентативци на Македонија).
Струмичко-скопска епархија (католичка)

Струмичко-скопска епархија (офиц. епархија „Успение на Пресвета Богородица во Струмица – Скопје“, |Eparchia Beatae Mariae Virginis in Caelum Assumptae Strummnitzensis-Scopiensis) — единствена епархија на Католичка црква од источен или византиски обред или Унијатската црква во Македонија. Оваа византиска ''sui iuris'' црква во рамките на унијата на римокатоличката и источните (православни) цркви, која го користи македонскиот јазик во литургијата.
1 Историја
Црквата била основана во 1918 година кога било создадено Кралството Југославија, и кога помал број од Македонците се преобратиле во католицизмот во познатата Кукушка Унија. Егзархатот бил укинат во 1924 година. Во 2001 година откако Југославија била растурена, Светата Столица повторно го воспоставила Апостолскиот Егзархат во Македонија. Иако бројот на верници од латинскиот обред на римокатоличката црква е сѐ уште мал - повеќето се Албанци и припадници на другите народи од поранешните југословенски републики, Светата Столица ги поставувала римокатоличките бискупи на Скопје како поглавари на Апостолскиот Егзархат на Македонија. Денес, македонската гркокатоличка црква има околу 11.000 верници.
На 31 мај 2018 г. папата Франциск ја издигнал егзархијата во епархија под непосредна управа на Светата столица и епископот Киро ја добил титулата ''Струмичко-скопски епарх''.
2 Бискупи
*Лазар Младенов (1884 - 1894 )*Епифаниј Шанов (1895-1924)*''празен престол'' (1924-2001)
* Јоаким Хербут (2001-2005)
* Киро Стојанов (2005-)
3 Поврзано
* Скопска бискупија
Барајќи го тато

Барајќи го Тато е романтична теленовела која го раскажува животот на едно мало симпатично дете, чија најголема желба е да го пронајде неговиот татко. Оваа теленовела со својот шарм освои многу гледачи низ целиот свет. Серијата премиерно со прикажување во САД започнала во 2004 година, а по неколку месеци, веднаш се појавила и на меѓународниот пазар. Кај нас, серијата се емитуваше на А1 телевизија и стекна огромен успех од сите генерации.
1 Синопсис
Маргарита и Игнасио се вљубиле на прв поглед, но нивната врска траела само еден ден и една ноќ, а резултат на тоа е малиот Фрихолито, роден меѓу вреќи со грав, поради што и го добива името Гравче. Од мали нозе детето покажува интелегенција и сосема ја разбира состојбата на мајка му, која работи за него. Тој и неговиот најдобар другар Тоњо постојано смислуваат детски палавости, а една случајна средба со неговиот биолошки татко, ќе ги ја измени неговата и судбината на неговата мајка. Фрихолито и Игнасио стануваат другари, а преку него, детето се запознава и со Дулсе, внуката на Игнасио, со која, во понатамошните случувања, ќе имаат многу згоди и незгоди. Маргарита и Игнасио повторно се среќаваат, но тој не памети која е таа, ниту пак дека имал врска со неа, но детето и неговиот изглед, ќе го натераат да дознае повеќе. Токму тоа ќе ја одреди и понатамошната судбина на Маргарита и Фрихолито. Единствен кој знае за постоењето на малиот Фрихолито е братот на Игнасио, Франциско, кој се плаши дека со тоа добил уште една конкуренција за наследството и ќе настојува мајката и детето да ги држи подалеку од семејството.
2 Улоги
Глумци Ликови
Лици, Маргарита
Маурисио Окман, Игнасио
Алехандро Фелипе, Фрихолито
Роберто Матеос, Франциско
Карла Петерсон, Шантал
Марита Балестерос, Лукресија
Едгар Вивар, Дон Педро
3 Барајќи го тато на Балканот
Македонија: А1 Телевизија Босна и Херцеговина: Хајат Бугарија: бТВ Србија: ФОКС Телевизија
Родољубивост

Родољубивост (или родољубие, патриотизам) — поим со кој се означува позитивно чувство и поддржувачки став спрема „татковината“ (латински: patria) од страна на поединци или групи. „Татковината“ (или домовина, родбина) може да биде една област или град, но родољубивоста вообичаено се однесува на народ или нација или држава. Родољубивоста подразбира ставови како: гордост за достигнувањата и културата, желбата за зачувување на карактерот и основата на културата и себепронаоѓање со другите членови на нацијата. Родољубивоста е тесноповрзана (иако воопшто не истоветна на) со национализмот и често се користи како негов синоним. Строго кажано, национализмот е идеологија, но често се разбира како посакуван и соодветен родољубив став (и националистичките политички движења и родољубивоста можат да бидат непријателски настроени спрема туѓите татковини).
Родољубивоста има етичка конотација: кажува дека татковината (било како и да се дефинира тој поим) е морален стандард или самиот е морална вредност. Исто така кажува дека поединецот треба да ги стави интересите на нацијата пред личните интереси или интересите на одредена група или партија. За време на војна, жртвата може да прерасне и до пожртвување на сопствениот живот. Смрт во битка за татковината е коренит тип на крајна родољубивост.
1 Патриотизмот како тема во уметноста и во популарната култура
1.1 Патриотизмот како тема во музиката
* „Патриот“ (англиски: ''Patriot'') - песна на британската рок-група ''Southern Death Cult''.* „Патриот (Поединец)“ (''Patriot (A Single)'') - песна на американскиот музичар Скот Волкер (''Scott Walker'') од 1995 година.
1.2 Родољубива книжевност
* „За мојата татковина“ — песна на македонската поетеса Христина Аслимоска од 2005 година.* „За родата, за слободата“ — песна на македонскиот поет Милутин Бебековски.* „За татковината“ - песна на Никола Јонков Вапцаров од 1926 година.* „Татковина“ - песна на Никола Јонков Вапцаров.* „Татковина имам“ - песна на Никола Јонков Вапцаров.* „Земја“ - песна на Никола Јонков Вапцаров.* „Татковина“ (српски: ''Otadžbina'') - песна на српскиот поет Ѓура Јакшиќ.* „За татковината и пролетта“ - песна на македонскиот писател Славко Јаневски од 1966 година.* „Татковина“ — песна на македонскиот поет Блаже Конески од 1989 година.* „Пролетна песна“ — песна на Блаже Конески.* „Тешкото“ — песна на Блаже Конески.* „На татковината“ - песна на рускиот поет Николај Кљуев.* „Татковина“ — песна на српскиот поет Велимир Милошевиќ.* „Одбрана на земјата“ - песна на српскиот поет Бранко Миљковиќ.* „На татковината“ - песна на српскиот поет Бранко Миљковиќ.* „Патриотизам“ - расказ од јапонскиот писател Јукио Мишима.* „Пеш по светот“ — поема на македонскиот поет Коле Неделковски.* „Што е тоа татковина“ — песна на македонскиот поет Видое Подгорец.* „Татковина“ - песна на македонскиот поет Анте Поповски.* „Белите ридови на татковината“ - песна на Анте Поповски.* „Гази Местан“ — песна на српскиот поет Милан Ракиќ.* „Татковината се брани со убавина“ — песна на српскиот поет Љубивое Ршумовиќ.
2 Поврзано
* Национализам
* Шовинизам
* Етатизам
Посилни од судбината

Посилни од Судбината е романтична мексиканска теленовела. Серијата е снимена во Мексико, во текот на 2005 година, со 130 епизоди. Серијата имаше добар успех во Мексико, иако тој успех не се повтори многу низ целиот свет. Оваа теленовела кај нас се емитуваше на А1 телевизија во утринските часови. Вистинскиот превод на оваа теленовела е Против Ветерот и Плимата.
1 Синопсис
Наталија Риверо е млада девојка која доаѓа да живее со нејзината тетка Инес, но ќе се соочи со незгодниот чичко Аркадио, кој не сака да чува туѓо дете. Инес ја праќа Наталија во интернат каде останува десет години.По враќањето, таа ќе го привлече вниманието на Аркадио кој се обидува да ја силува и таа бега во јавна куќа, а во тоа и помага Валенте. Но, заради тоа ќе биде убиен, а Наталија дознава дека нејзината тетка е смртно болна и оди да ја посети. Во болницата ќе се сретне со човекот кој целосно ќе и го измени животот. За да ја заштити од Аркадио, Инес ја праќа да живее со Теодоро и неговата сопруга Аполонија, но од самиот старт, Наталија ќе увиди дека не е добредојдена во куќата. Во неа се вљубува Едуардо, братот на Себастијан, а во куќата треба да се досели и Алваро, синот на Теодоро од неговиот прв брак, што нема да ја израдува Аполонија. Но, Алваро е тореадор и загинува во арената, а неговата сестра Рехина решава да го земе неговиот идентитет за да му се одмазди на татко им. Аполонија е несреќна во бракот со Теодоро и утеха ќе најде во Едуардо, а Наталија ќе и стане главна ривалка и крие од него дека претходно имала врска со Валенте. Себастијан е млад бунтовник кој постојано се кара со неговиот брат Едуардо. Поради наместено убиство, тој ќе одлежи затворска казна и по излегувањето ќе се здружи со локалниот криминалец Саул Трехо со прекар Отров. Нивниот пат низ пустината ќе им донесе и една неочекувана средба. Смртта на братот на Отров, ќе предизвика омраза меѓу него и Себастијан. Освен со Отров, Себастијан ќе се соочи и со неговиот брат, откако обајцата ќе откријат дека се вљубени во иста жена, која и не знае дека тие се браќа.
2 Улоги
Глумци Ликови
Марлен Фавела, Наталија Риос
Себастијан Рули, Себастијан Карденас
Азела Робинсон, Аполонија Рудел Серано
Адријана Фонсека, Сандра Серано Рудел
Алексис Ајала, Рикардо Сандовал
Кика Едгар, Рехина Кампос / Луна Гитана / Алваро
Ернесто Де Алесио, Едуардо
Алберто Естрела, Валенте Ортигоса / Франко Гаљардо
3 Посилни од Судбината на Балканот
Македонија: А1 Телевизија Србија: Пинк Телевизија Хрватска:ХРТ Словенија: ПОП ТВ Бугарија: бТВ Црна Гора: Пинк М
Качора

Серијата Качора е хумористична аргентинска теленовела. Серијата е снимена во Буенос Аирес, во текот на 2002 година, со 150 епизоди. Серијата стекна голем успех во целиот свет, како и кај нас која се емитуваше во утринскиот термин на А1 телевизија.
1 Синопсис
Качора е во основа една голема љубовна приказна. Главниот протагонист е една обична девојка од соседството, сиромашна и со ниско ниво на култура, но со голема внатрешна сила, оптимизам, весела, забавна, способна и снаодлива во секакви ситуации.Со нејзините две момчиња ќе создаде љубовен триаголник исполнет со страст, конфликти и многу караници. Приказната започнува со неа кога се наоѓа во затвор, неправедно обвинета за убиство.Таа бега од затвор и влегува во домот на Моравија, моќно семејство, со лажен идентитет, само за да се заштити од полицијата. Таа живее во куќата, но со постојан страв да не биде откриена. Има многу смешни ситуации кога неискусната и необразована Качора мора да глуми лик на професионална учителка чиј идентитет го носи.
2 Улоги
Глумци Ликови
Наталија Ореиро, Антонија (Качора) / Росарио
Пабло Рага, Бруно
Марија Роса Гало, Пиерина
Освалдо Санторо, Франциско
Марија Роса Фугазот, Елена
Хосе Марија Монхе, Херман
Requiescat in pace

РИП односно „RIP“ е добро познатиот натпис што го има на голем број од западните (особено американските) надгробни плочи.
Оваа кратенка потекнува од латинскиот израз „requiescat in pace“, што значи ''„нека почива во мир“''. Многумина ја употребуваат англиската верзија ''„Rest in peace“'', но тоа е само превод од оригиналот на латински јазик. Се користи и италијанската верзија ''„Riposi In Pace“''. Имено, ''„requiescat in pace“'' или ''„Rest in peace“'', е католичка молитва којашто се употребува за починатиот да почива мирно (не низ маки), чекајќи го Судниот ден.
Сепак, денес, особено во западните толкувања на христијанството, мртвиот не чека сѐ до Судниот ден, туку неговата судбина (дали ќе оди во Пеколот или во Рајот) му сѐ одредува веднаш по смртта. Како и да е, кратенката „РИП“, односно „RIP“ сѐ уште се користи. Особено честа е во хорор филмовите.