procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Внатрешност на затворот

''Внатрешност на затворот'' (шпански: ''Interior de cárcel'') — масло на платно завршено од шпанскиот уметник Франциско Гоја (1746–1828) во периодот помеѓу 1793-94 година. Сликата е облеана во слаба, ладна светлина што и дава чувство на чистилиште.
Тоа е едно од бројните дела што уметникот ги направил од сцени сместени во лудачки азили, вклучувајќи ги ''„Двор со Лудаци“'' (1793–1794) и ''„Лудницата''“ (1812-1813). Овие дела биле насликани во време кога лудниците биле „дупки на социјалната површина, мали депонии во кои можеше да се фрли психотикот без најмал обид да се открие, класифицира или лекува природата на неговата болест“ . Гоја често се плашел за сопствениот разум, факт што ги нагласува овие дела со чувство на страв.
1 Библиографија
* Конел, Еван С. ''Франциско Гоја: Живот'' . Њујорк: Контрапункт, 2004 година.
* Хјуз, Роберт . ''Гоја'' . Њујорк: Алфред А. Нопф, 2004 година.ISBN 0-394-58028-1
Семејството на инфант Дон Луис

Семејството на инфант Дон Луис
Автор, Франсиско Гоја
Година, 1783-1784
Местоположба, Фондацијата Мањани-Рока, Mamiano
Семејството на инфант Дон Луис — слика од Франциско Гоја, изработена во 1783-1784 година, која денес се наоѓа во Фондацијата Мањани-Рока во Парма. Гоја бил поканет на имотот на Аренас де Сан Педро во близина на Авила во средината на август 1783 година од страна на братот на Карло III, Луис, кој е тема на портретот заедно со неговата сопруга Марија Тереза и нивните деца.
Гумното

''Гумното'' (шпански - ''La trilla'') е скица со масло од Франсиско Гоја. Тој го насликал делото во 1780-тите години како скица во мали размери за таписерии со наслов ''Лето'', дел од збир на дизајни за таписерии за Кралската палата Ел Пардо, особено просториите на принцот од Астурија (идниот Карло IV) и неговата сопруга Марија Луиза.
Скиците за таписериите биле претставени на кралско одобрување пред подготовката на таписериите, но наместо да влезе во кралската колекција, ''Гумното'' останало во сопственост на уметникот додека не го продал заедно со неколку други дела на неговите патрони, војводата и војвотката од Осуна. Тие останале во војводската палата во Аламеда де Осуна до нивната продажба на Р. Трауман на аукција во 1896 година. Тие биле купени помеѓу 1925 и 1927 година од колекционерот Хосе Лазаро Галдијано и останале во музејот Лазаро Галдијано. Гоја ја прикажува оваа сезона со сцена на жетварите кои се опоравуваат од летните горештини со седење покрај куп неодамна собрани житни снопови. Некои, како фигурата од десната страна, ја продолжуваат својата макотрпна работа, додека лево група селани се обидуваат да напиат друг лик чија облека и став го дефинираат како типичен лик: селскиот идиот.
Димитар Караташо

Димитар Караташо (1798, Иматија — Белград, 1861), според некој истражувања бил роден како Димитар Џами Караташо или Димитар Константинов Караташо. познат исто под псевдонимот Јеро-Цамис или Јеро-Караташо — македонски поглавар со влашко потекло, кој учествувал во Востанието на Караташо Помладиот и други бунтови.
1 Раниот живот
Караташо е роден во селото Дихалеври во регионот Ематија (сега Егејска Македонија) во 1798 година, син на Анастасио Караташо. Учествувал во Грчката војна за независност. заедно со неговиот татко, прво во областа Науса и, по уништувањето на Науса, во Румелија. Во 1828 година, тој бил водечка фигура во последната фаза од војната за ослободување на Румелија од целото османлиското воено присуство.
2 Подоцнежниот живот
Во периодот 1844–1853 година тој се впуштал во српските и македонските заедници во Трст и во Скопје за да најде поддршка за заедничка кауза. Неговите задачи биле полуслужбени и тој работел како современ политички агент кој се обидувал да создаде сојузи прекѕ тајна дипломатија.
2.1 Учество во востанието на Караташо Помладиот
При избувнувањето на Кримската војна, Караташо одлучил да го почне неговото востание и на крајот на март 1854 година, на чело на 500 Македонци и 10 бродови, тргнал од Евбеја и на 6 април ја закотвил Касандра во Заливот Каламици. Планот бил да се движеп на север кон Солун заедно со македонските бунтовници. Најавен како врховен командант на Македонија, Караташо ги ослободи Шиќа, Партиноне, Никит помеѓу 10-22 април. Насекаде бил пречекан од населението. По Велигден се упатува кон Румилја.
Караташо бил еден од главните поттикнувачи на бунтот, за време на кој стана познат под епитетот ''Јеро'' (|γέρο што значeлo „постар“), како ''Јеро-Цамис'' или ''Јеро-Караташо''. Меѓутоа, бунтот не успеал во својот дел.
2.2 После востанието
Во 1831 после бунтот се преселил во Албанија и се обидувал да почне востание во Белград за ослободувањето на Македонците во Албанија но не бил успешен.
После тоа во 1854 се вратил назад во Егејска Македонија и водел второ востание, сместено во Халкидики каде што се обидувал да го ослободи регионот, добил мала поддршка од грчкиот крал Отон, во време на востанието тој се потпишувал како „''Главен шеф на Македонија''“ во писмата, но заради силната армија на Османлиското Царство било неуспешно востанието.
Во 1859 година тој ги објавил своите гледишта јавно во различни грчки весници за македонскиот народ посакувал да доби поддршка и совет за својата цел. Затоа, во 1861 година патувал во Белград за да ги ширел неговите мисли. За време на престојот умрел од неутврдени причини, веројатно од болест, додека планирал уште едно востание.
3 Користена литература
****
Лов на свињи

''Лов на свињи'' е слика од 1775 година на Франсиско Гоја и најраниот сочуван цртан филм за таписерија на уметникот. На него се прикажани мажи со кучиња и копја кои убиваат свиња.
Сликата припаѓа на првата серија цртежи на Гоја, наменети за серија таписерии на ловечки теми за Карло, принцот од Астурија и Марија Луиза од Парма. Таписеријата требало да се закачи во кралската палата Ескоријал. Неговото авторство го потврдуваат неговите димензии во сметките за таписериите од архивата на Кралската фабрика за таписерии.
Работата на Гоја била надгледувана од неговиот зет Франциско Баје и братот на Франциско, Рамон. Франсиско му ги доставил овој и уште четири слики на ткајачот Корнелио Вандергротен на 24 мај 1775 година.
1 Поврзано
* Список на дела од Франсиско Гоја
Кула (Бугарија)

Кула (|Кула) — град во Северозападна Бугарија, административен центар на општината Кула во Видинската област. Има население од околу 2.675 жители (2022).
1 Географија и местоположба
Се наоѓа во западниот дел на Дунавската Рамнина, на 33 километри од Видин и на 220 километри од Софија и на 13 километри од границата со Србија, каде што се наоѓа преминот Вршка Чука.
2 Историја
За време на Римската Империја, градот бил наречен Кастра Мартис. Од 7 век е во границите на средновековната бугарска држава.
За време на османлиското владеење градот се викал Адлије. Кон крајот на 18 и почетокот на 19 век овде се населиле доселеници од Тетевенско, а и денес локалниот дијалект е под силно влијание на централнобалканскиот говор, спротивно на околниот преоден и северозападен говор.
Во 1858 година дебарските занаетчии ја изградиле црквата „Св. Свети Петар и Павле“. Фреските се од 1902 година — дело на Данаил Несторов, подарок според натписот на ликот на Свети Никола од родот Дичови.
Во 1879 година, Феликс Каниц сведочел за српската окупација на населбата за време на Српско-турската војна (1876), за мешаното население, вклучувајќи Татари и Черкези, и за новите поштенски врски со Видин.
За време на колективизацијата, во градот билo основанo Трудово кооперативно земјоделско стопанство „Мичурин“, именувана по советскиот агроном Иван Мичурин. Во периодот 1950-1951 година за време на Кулските настани, 8 семејства (31 лица) од градот биле насилно иселени од страна на комунистичкиот режим.
Книга Естира

„Книга Естира“ — книга од Стариот завет.
1 Содржина
Јудеецот Мардахеј, службеник на персискиот цар Артаксеркс, сонува сон, а потоа открива заговор против царот, кој ги убива заговорниците и го наградува Мардахеј. По некое време, царот приредува голема гозба на која не сака да се појави неговата сопруга поради што тој решава да ја замени со друга жена. Царот издава проглас да се пријават сите убави девојки од царството, а меѓу нив е и Естира, роднина на Мардахеј, кој ја одгледува како своја ќерка. Естира ја придобива наклонетоста на царот и тој ја избира за нова царица. Во меѓувреме, кнезот Аман, навреден поради тоа што не му се покорува Мардохеј, го убедува царот да нареди да се истребат сите Јудејци. Мардохеј бара помош од Естира, која ги кани царот и Аман на гозба. Додека Амон крои планови да го обеси Мардохеј, царот му укажува голема почест. Потоа, Амон паѓа во немилост на царот, кој наредува да го обесат. На молба на Естира, царот го поништува прогласот на Амон и издава нов, дозволувајќи им на Јудејците да живеат слободно. Јудејците, пак, ги убиваат своите непријатели, вклучувајќи ги и синовите на Амон. Така, Мардохеј доживува голема слава и станува втор човек во царството, а денот на убивањето на непријателите се воспоставува како празник – Пурим.
Ново Село (Видинско)

Ново Село (|Ново село) — село во Северозападна Бугарија, административен центар на општината Ново Село во Видинската Област. Има население од околу 413 жители (2022). Во селото се зборува торлачки.
1 Географија
Селото се наоѓа на брегот на Дунав, на 24 км од регионалниот центар Видин и 220 км од главниот град Софија.
Пегавата девојка

„Пегавата девојка“ (српскохрватски: ''Pjegava djevojka'') — филм на режисерот Мирза Идризовиќ од 1973 година. Главните улоги ги играат: Милена Дравиќ, Данило Бата Стојковиќ и Сафет Пашалиќ.
1 Синопсис
Кети трча безглаво низ животот и во таа трка ги лаже сите, а понекогаш и себеси. Таа се зближува со двајца крадци и несвесно учествува во една кражба. Кога полицијата почнува да ги гони, таа дури тогаш сфаќа за што се работи и предлага да се скријат кај двајца постари глумци. Меѓутоа, во нивниот дом доаѓа до неочекуван пресврт...
Слики од животот на ударниците

„Слики од животот на ударниците“ (српскохрватски: ''Слике из живота ударника'') — филм на режисерот Бахрудин Ченгиќ од 1972 година. Главните улоги ги играат: Адем Чејван, Столе Аранѓеловиќ, Заим Музаферија, Мида Стевановиќ и Драгомир Бојаниќ Гидра.
1 Синопсис
Филмот опфаќа 25 години од животот на еден ударник, прикажувајќи како живее, работи, се жени, се лекува, се забавува, патува итн...
Тито и јас

„Тито и јас“ (српски: ''Тито и ја'') — филм на режисерот Горан Марковиќ од 1992 година. Главните улоги ги играат: Лазар Ристовски, Димитрије Војнов, Аница Добра, Мики Манојловиќ, Оливера Марковиќ, Раде Марковиќ, Богдан Диклиќ, Војислав Брајовиќ, Бранимир Брстина и Весна Тривалиќ.
1 Содржина
Дејството на филмот се одвива во 1950-тите. Ученикот Зоран победува на училишниот конкурс за најдобар состав посветен на Јосип Броз Тито, а наградата претставува учество во маршот по родниот крај на Тито. Во својот труд, Зоран напишал дека го сака Тито повеќе од своите родители, поради што тие паѓаат во очај. Зоран, пак, не сфаќа што е чудно во неговата песничка за Тито. За него, излетот до Кумровец претставува големо искушение. Освен што не е навикнат на природата, пешачењето и самостојниот живот, него го прогонува и воспитувачот кој ја предводи групата. Дури откако ќе заскита во шумата, Зоран сфаќа што е семејството, а што љубовта кон Тито.
Начин на летање

''Начин на летање'' ( |Modo de volar) е отпечаток на шпанскиот сликар и графичар Франсиско Гоја. Создаден помеѓу 1815 и 1816 година, тој е 13-та од 22-те акватинти кои ја сочинуваат серијата ''Безумности''. Заедно со остатокот од серијата, за прв пат била објавена во 1864 година од Кралската академија за благородни уметности на Сан Фернандо.
Разгледани се повеќе различни толкувања за делото. Некои сметаат дека употребата на летот од Гоја е метафора за нестабилност, човечка ирационалност и непостојаност на среќата. Други коментатори го гледаат како метафора за политички и филозофски иновации.
1 Подготвителни цртежи
Како и со сите негови отпечатоци, Гоја направил подготвителен цртеж за ''Начин на летање''. Има и уметнички доказ кој е направен само со гравираната слика пред да се додаде акватинтата.
2 Техника
Отпечатокот е направен со помош на бакропис и сува игла за создавање на линиите и акватинта за создавање на позадината. Направен е на обложена хартија.
3 Наводи
Дунавска Рамнина

Дунавската Рамнина (|Дунавска равнина) го сочинува северниот дел на Бугарија. Сместена е јужно од реката Дунав и северно од Стара Планина. Нејзината западна граница е реката Тимок, а на исток граничи со Црното Море. Рамнината има површина од 31.523 квадратни километри. Долга е околу 500 километри и е широка од 20 до 120 километри.
Дунавската Рамнина е соседна со Влашката Низина (со која што формират Долнодунавската Низина), но релјефот ѝ е ридски, со бројни висорамнини и речни долини. Климата е изразито умереноконтинентална со слабо влијание на Црното Море на исток. Врнежите се просечно 450–650 mm годишно. Важни реки вклучуваат Дунав, Искар, Јантра, Ос’м, Вит, Русенски Лом, Огоста и Лом.
Меѓу поголемите градови во Дунавската Рамнина се Варна, Русе, Плевен, Добрич, Шумен, Велико Трново, Враца, Видин, Монтана, Силистра, Трговиште, Разград, Свиштов и Лом.
1 Поврзано
* Влашка Низина
Ружинци

Ружинци (|Ружинци) — село во Северозападна Бугарија, административен центар на општината Ружинци во Видинската Област. Има население од околу 809 жители (2022).
1 Географија
Селото се наоѓа на 57 километри од регионалниот центар Видин, во најзападните делови на Дунавска Рамнина, во подножјето на Западна Стара Планина.
Homo erectus

''Homo erectus'' (што значи "исправен човек") е изумрен вид од плеистоценот, кој прв пат се појавил пред околу 2 милиони години. Пронајдените примероци се меѓу првите препознатливи членови на родот ''Homo''.
Неколку човечки видови, како што се ''H. heidelbergensis'' и ''H. antecessor'', еволуирале од ''H. erectus'', а неандерталците, денисовците, и современите луѓе еволуирале од ''H. heidelbergensis''.''H. erectus'' бил првиот човечки предок чија распространетост била низ цела Евроазија, од Пиринејскиот полуостров до Јава. Азиската популација на ''H. erectus'' можеби е предок на ''H. floresiensis'' и веројатно на ''H. luzonensis''. Последната позната популација на ''H. erectus'' е ''H. e. soloensis'' од Јава, од пред околу 117,000–108,000 години.
Валахади

Валахади — етнички Македонци со исламска вероисповед, живеејќи во Егејска Македонија. Народот денеска не е признает како свој посебен народ во Грција.
1 Историја
Се смета, дека Валахадите се потомци на Македонски христијани, кој што го прифатиле исламот околу XVIII век. Во почетокот на XX век тие традиционално живеат во најјужните делови на Егејска Македонија – регионите на Лапчишта и Гребен по средниот тек на Бистрица. Според статистиката на Васил К'нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година во Македонија има 14.373 Валахади. Според грчка статистика од 1904 година во Населица и Гребен на Серфиџенски санџак живеат 16.070 Валахади. Околу втората половина од 20ти век, бројот на Валахади беше околу 17.000.
Валахадите се иселуваат од Грција во Турција по силата на Лозански договор од 1923 година, размена, којшто предвидува на населението меѓу двете страни по религиозен признак. Валахадите зборуваат вид на јазик што е мешавина на Турски, Грчки и Македонски нарекуван ''ромеика''. Денеш ден бројот на Валахади се претежно во Источна Тракија – во градовите Кумбургас, Ќучук Чекмеџе, Чаталџа.
За краток период во бугарија имало едно Валахадичко село под името Љалево во Пирин но заради предрасудата на Бугарија кон Македонскиот народ во 1960 беше избришан од Бугарски рекорди и не беше класифициран како село.
2 Организации за Валахадите
Вие се организации што се борат за правата на Валахадите
* Партија за Пријателство, Еднаквост и Мир, политичка партија во Турција што се бори за правата на Валахадите.
* Културно-солидарно Здружение Помак, политичка партија во Бугарија што се бори за правата на Помаци, Валахади и други муслимански народи во Балканот.
* Грчкиот Хелсинки монитор, организација во Грција што се бори за правата на луѓе во Грција што не се од Грчко потекло.
3 Поврзано
* Помаци
* Бошњаци
* Торбеши
4 Наводи
Семејството на војводата Осунски

''Семејството на војводата Осунски'' (на |''Los duques de Osuna y sus hijos'' ) — слика од Франсиско де Гоја насликана во 1788 година, се чува во музејот Прадо во Мадрид.
1 Контекст на делото
Војводите Осунски биле едно од најголемите семејства на шпанското благородништво. Војвотката, една од најпаметните жени во Мадрид, се облекувала елегантно, следејќи ја париската мода. Салоните на оваа културна двојка биле домаќини на уметници, мислители и писатели, а војвотката многу го почитувала сликарството на Гоја. Во следните неколку години тие од него нарачале околу триесет слики и го запознале со аристократите, со што ја промовирале неговата кариера како портретист.
2 Опис на сликата
Платното прикажува семејна сцена со Педро Телез-Хирон, 9. војвода Осунски, пријател и покровител на Гоја, со неговата сопруга Јозефа Алонсо Пиментел и нивните четири деца. Сликарот ја прикажува пријатната и интимна врска што војводата ја имал со своето семејство. Ова особено доаѓа до израз преку нежноста и наклонетоста со кои ги прикажува децата, доловувајќи го интензитетот на нивниот поглед.
Војводата е прикажан како стои и малку наведнат, во дворска облека, додека војвотката седи и е облечена à la française. Групата ја потполнуваат четирите деца во различни пози и две мали кучиња во триаголен состав под влијание на Рафаел Менгс. Најстарата ќерка, Јозефа Мануела, на околу пет години, стои десно од својот татко и го држи за рака. Следната, тригодишната Хоакина, се потпира на скутот на мајка си. Двете држат мали лепези. Во иднина тие ќе бидат познати по титулите маркиза де Камараса и маркиза де Санта Круз, а втората повторно ќе биде насликана од Гоја како Ерато, муза на поезијата. Лево, наследникот на куќата, Франсиско де Борха, кој си игра со бастунот на татко му, како да е коњ. Тој, исто така, повторно ќе биде прикажан од Гоја како 10. војвода Осунски. Седнат на перниче, Педро де Алкантара, на возраст од само една година, влече за јаже играчка кола. Тој ќе стане принц од Англона, ќе се бори како генерал за време на Војната за независност, ќе раководи со музејот Прадо и Кралската академија за ликовни уметности Сен-Фердинанд, и ќе биде главен намесник на Куба. Сликата не ја прикажува најмладата ќерка на двојката, Мануела Исидра, која е родена во 1794 година и години подоцна Гоја ќе ја прикаже како војвотката од Абрантес.
Гоја не го претставува семејството во неговата палата, туку пред непрецизна позадина која ги истакнува ликовите. Децата држејќи играчка во рацете даваат интимна нота на оваа слика која сепак го задржува својот официјален карактер.
Чупрене

Чупрене (|Чупрѐне) — село во Северозападна Бугарија, административен центар на општината Чупрене во Видинската Област. Има население од околу 434 жители (2022).
1 Географија
Селото се наоѓа на 20 километри од градот Белоградчик и на 70 километри од регионалниот центар Видин. Чупрене е опкружено на југ, запад и север со падините на Западна Стара Планина, а на исток е отворено за мало поле.
2 Историја
Кога Бугарија била освоена од Турците, селото веќе постоело. Се споменува во регистарот на Видинскиот санџак од 1454-1455 година. Во турско време во селото се населиле саксонски рудари. Жителите на селото учествувале во Чипровското востание од 1688 година. Се споменува под името Чупрен во описот на Жером-Адолф Бланки за неговото патување од Белоградчик до Ниш во 1841 година.
Ова е полошо

''Ова е полошо'' (шпански: ''Esto es peor'' ) е бакропис на шпанскиот уметник Франсиско Гоја (1746–1828). Завршена помеѓу 1812 и 1815 година, иако не била објавена до 1863 година, таа е дел од неговата серија ''„Ужасите на војната“'', која Гоја ја создал како визуелен протест против насилството на востанието Дос де Мајо од 1808 година и последователната полуостровска војна од 1808-1814 година.
Сликата е заснована на сцена што се случила во Чинчон во декември 1808 година, во време кога братот на Гоја живеел таму како парохиски свештеник. Кога двајца француски војници биле убиени од шпанските бунтовници, Французите возвратиле со масакрирање на локални луѓе. Гоја покажува осакатено тело на бунтовник набиено на гранките на дрвото на две точки - преку неговиот анус и сечилото на рамото. Главата на жртвата е свртена кон гледачот на сликата, во мотив што го повторува насловот на друго дело од серијата ''„Кастрофи“'' - ''Не може да се погледне'' . Десната рака му е отсечена над лактот. Во позадина, француските војници продолжуваат со масакрот. Цртежот содржи сексуални тонови со тоа што изгледа дека жртвата била силувана. Во оваа ужасна сцена е прикажано постојано растечко насилство. Пробниот доказ за овој отпечаток го носи натписот „Оној кај Чинчон“, што сугерира дека уметникот бил сведок на оваа сцена на човечко варварство.
Фигурацијата на мртвиот маж делумно се заснова на хеленистичкиот фрагмент од машко голо тело, Белведере Торсо, од атински скулптор. Гоја претходно направил црна студија за цртање на статуата за време на посетата на Рим. Сепак, тој ги превртувал класичните мотиви што се користат во воената уметност со додавање на одреден степен на театар - гранка низ анусот, анимирани раменици и затворено кадрирање. Човекот е гол, што сам по себе е смела презентација за шпанската уметност во 19 век.
Отпечаток на ''Ова е полошо'' од 1863 година бил купен од Националната галерија на Шкотска во 1967 година.
1 Поврзано
* Список на дела од Франсиско Гоја
2 Библиографија
* Баро, Џулиет Вилсон . ''Отпечатоците на Гоја, колекцијата на Томас Харис во Британскиот музеј'' . Лондон: Публикации на Британскиот музеј, 1981 година.
* Конел, Еван С. ''Франциско Гоја: Живот'' . Њујорк: Контрапункт, 2004 година.ISBN 1-58243-307-0
* Котом, Даниел. „Нечовечка култура“. Универзитетот во Пенсилванија, 2006 година.ISBN 0-8122-3956-3
* Хјуз, Роберт . ''Гоја'' . Њујорк: Алфред А. Нопф, 2004 година.ISBN 0-394-58028-1
* Стоичита, Виктор и Кодерх, Ана Марија. ''Гоја: Последниот карневал'' . Лондон: Реактон книги, 1999 година.ISBN 1-86189-045-1
*
Портрет на Изабел де Порсел

''Портрет на Доња Изабел де Порсел'' ― слика со масло на платно на шпанскиот уметник Франсиско де Гоја, насликана околу 1805 година. Портретот ја прикажува Изабел Лобо Веласко де Порсел, која е родена во Ронда околу 1780 година и била втора сопруга на Антонио Порсел. Сопругот на Изабел бил 25 години постар од неа; се запознале кога таа имала 20 години. Антонио Порсел бил либерал и соработник на Мануел Годој, принцот на мирот, кој бил пријател на Гаспар Мелчор де Ховељанос, кој пак го довел во допир со Гоја, кој живеел во близина; се вели дека сликата била подарок од уметникот во замена за гостопримство. Портретот од Гоја, со Антонио Порсел, иако многу поголем и не е соодветно дело, бил изгубен во пожар кога џокеј клубот во Буенос Аирес, бил уништен во немири во 1953 година.
Полудолгиот портрет прикажува млада жена облечена во вообичаена шпанска облека, бела кошула и црна мантилја . И покрај нејзината „махеста“ облека, богатството на текстилот и нејзиниот дамски изглед и даваат на сликата аристократска елеганција; во тоа време, богатите шпански „луѓе на модата“ често носеле стилови на урбани носења од пониска класа и нивните женски еквиваленти, како што се гледа во познатата облечена верзија на Гоја во делото „''Облечена маха''“.
Се издвојува одлучувачкиот гест на нејзините раце во акимбо положбата и нејзината самодоверба. Нејзините очи и коса се светло кафени, кожата бледа, а телото благо свртено на левата страна, додека главата дава рамнотежа со тоа што е свртена на спротивната страна. Гоја постигнува стварност и длабочина без додавање споредни предмети во композицијата. Еден од уникатните аспекти на оваа слика е тоа што жената гледа кон левата страна на гледачот, а не кон него, што е случај со повеќето слики на Гоја.
Некои изучувачи неодамна фрлиле сомнеж околу неговото припишување.
1 Поврзано
* Список на дела од Франциско Гоја
2 Наводи
* Бозал, Валериано. ''Francisco de Goya, vida y obra, (2 тома.'''')'' Мадрид, Тф., 2005 година. .
* Глендининг, Најџел. ''Francisco de Goya, Madrid, Cuadernos de Historia 16 (кол.''''„El arte y sus creadores“, бр. 30)'' , 1993, стр. 139
* Нил Мекларен, ревидирано од Алан Брахам, ''The Spanish School, National Gallery Catalogues'', 1970 година, Национална галерија, Лондон,
Генерал Тошево

Генерал Тошево (|Генерал Тошево) — град во Североисточна Бугарија, административен центар на општината Генерал Тошево во Добричката Област. Има население од околу 6.283 жители (2022).
1 Географија и местоположба
Градот се наоѓа во историскиот регион Јужна Добруџа на 25 километри североисточно од регионалниот центар Добрич.
2 Историја
Според археолошките докази, областа била населена од Гетите во антиката, а потоа и од античките Римјани. Денешниот град за првпат се споменува во 1573 година во османлиските даночни регистри како Кас’м. Околниот регион станал дел од Бугарската држава по нејзиното основање во 681 година додека не била освоена од Османлиите кон крајот на 14 век. Тоа останал под османлиска власт до ослободувањето на Бугарија во 1878 година. По Втората балканска војна, Бугарија била принудена да го отстапи на Романија заедно со цела Јужна Добруџа. Првично селото бил преименувано на Сфантул Думитру („Свети Димитриј“) во 1918, а потоа, во 1934 година на Јон Георге Дука во чест на политичарот и премиер на Романија, убиен од Железната гарда претходната година. Исто така под романска власт селото било окружен центар на округот Калиакра.
Селото и било вратено на Бугарија според Договорот од Крајова од 1940 година. Денешното име го добило во 1942 година во чест на бугарскиот генерал Стефан Тошев, а за град било прогласено во 1960 година.
Во 1951 година во градот бил основан Институтот за пченица и сончоглед.
3 Наводи
Тервел (град)

Тервел (|Тервел) — град во Северозапдна Бугарија, административен центар на општината Тервел во Добричката Област. Има население од околу 6.283 жители (2022).
1 Географија и местоположба
Градот се наоѓа во историскиот регион Јужна Добруџа на 44 километри северозападно од регионалниот центар Добрич и на 49 километри јужно од Силистра.
2 Историја
Старото отоманско име на градот било Куртбунар („бунар на волците“). Првпат селото било споменато во османлиските даночни регистри од 1673 година, иако областа била постојано населена уште од антиката од племената на Гетите на Тракијците, потоа Словените и Прбугарите и сочинувале дел од Бугарската држава во поголемиот дел од средниот век. Во 1878 година, Куртбунар станал дел од новоослободеното Кнежевство Бугарија. Селото било дел од Романија заедно со цела Јужна Добруџа помеѓу 1913 и 1940 година. Во 1940 година цела Јужна Добруџа била вратена во рамките на Бугарија. Современото бугарско име му оддава чест на бугарскиот хан Тервел, успешен бугарски монарх од 8 век. Поранешното село е прогласено за град во јануари 1960 година.
3 Наводи
Сигерих

Сигерих (? – 22 август 415) — визиготски крал седум дена во 415 г.
1 Биографија
Неговиот претходник, Атаулф, бил смртно ранет во неговите штали во палатата во Барселона од атентатор. Атентаторот веројатно бил лојален слуга на Сар, готски благороден и личен непријател кого Атаулф претходно го убил. По смртта на Атаулф, фракцијата на Сар, Амали, ја прекршила готската традиција на наследување со тоа што веднаш го поставил за крал Сигерих, братот на Сар.
Откако станал крал, Сигерих ги убил децата на Атаулф од неговата прва сопруга. Тој, исто така, ја принудил Гала Плацидија, вдовица на Атаулф и ќерка на римскиот цар Теодосиј I и сестра на Хонориј да пешачат повеќе од дванаесет милји пеш меѓу толпата заробеници возена пред Сигерих. На седмиот ден по неговото доаѓање, Сигерих бил убиен и бил заменет со роднината на Атаулф, Валија.
Бидејќи Сигерих бил Амали, член на ривалска подгрупа заснована на кланови меѓу Визиготите на Балти (од кои дел биле Атаулф и Валија), Сигерих е единствениот што не припаѓа во наследството на кралевите обично означени како династијата Балти., ако кралството е дефинирано со династички врски на Балти. Поради ова, како и поради фактот што неговото владеење било узурпација и кратко, Сигерих не се појавува на некои списоци на визиготски кралеви.
2 Наводи и надворешни врски
* Хенри Бредли, ''Готите: од најраните времиња до крајот на готското владеење во Шпанија.'' Второ издание, 1883 година, Њујорк: Синовите на ГП Путнам, поглавје 11.
*
Чувашки броеви

Чувашките броеви се древен нумерички систем од старотурското писмо што го користеле Чувашите. (Модерните чуваши користат хинду-арапски бројки.)
Тие бројки потекнуваат од ''нумерирањето со прсти''. Изгледаат како римски бројки, но поголемите бројки остануваат на десната страна. Броевите можеле да се издлабат бројки на дрво. Во некои случаи бројките биле зачувани до почетокот на 20 век.
Арапски број, Чувашки број
1, I
5, /
10, X
50
100, 𐠀
500, 𐠁
1000, 𐳿
ПУ „Д-р Трифун Пановски“ - Нижеполе

Основно училиште „Д-р Трифун Пановски“ (официјално: Подрачно основно општинско училиште „Д-р Трифун Пановски“ - Нижеполе; скратено: ПООУ „Д-р Трифун Пановски“) — поранешно подрачно основно училиште во селото Нижеполе, кое претставувало единка на истоименото училиште од градот Битола, Општина Битола.
Училиштето е именувано по македонскиот учесник во НОВ и прв партизански лекар, Трифун Пановски.
1 Историја
Градбата е изградена во дворот на црквата „Света Петка“ на крајот на или на самиот почеток на век како грчко училиште за претежно гркоманското влашко население од Нижеполе. Во триаголниот простор над нејзиниот главен влез има опширен натпис кој информира дека училиштето е изградено во времето на митрополитот Амвросиј Пелагониски (1899–1903) со средства од нижополецот Константин Беби (Константинос Бембис). Зградата е во класичен и еклектичен стил популарен во тоа време во Битола.
По воспоставувањето на македонската држава, училиштето го добило името по докторот и партизанот Трифун Пановски.
Училиштето престанало со настава после учебната 2010/11 година.
2 Особености
Подрачното училиште во Нижеполе располага со училишна зграда со површина од 321,00 м<sup>2</sup> во која се наоѓаат две училници и една канцеларија, и училишниот двор со површина од 180,00 м<sup>2</sup>
3 Галерија
Шабла

Шабла (|Шабла) — град во Северозападна Бугарија, административен центар на општината Шабла во Добричката Област. Има население од околу 3.115 жители (2022).
1 Географија и местоположба
Градот се наоѓа во историскиот регион Јужна Добруџа на 70 километри источно од регионалниот центар Добрич и на 24 километри јужно од граничниот премин Дуранкулак со Романија.
2 Историја
Топонимот Шабла за прв пат се појавил во официјален османлиски документ од 1573 година и за разлика од многу други имиња на населби, до сега не е променет. Основано како чисто турска населба во 16 век во средината на 19 век, тоа е најголемото бугарско село во регионот со градоначалник Бугарин.
Селото имало активно учество во борбите за самостојна бугарска црква, образование и национална слобода. Првата бугарска црква во Шабла била изградена во 1853 година, заедно со ќелијното училиште. По ослободувањето на Бугарија во 1878 година, Шабла станала општински центар.
Во 1913 година, според Букурешкиот мировен договор, Јужна Добруџа била предадена на Романија. Во границите на Бугарија се вратила во 1940 година. Истата година во општината биле сместени илјадници Бугари имигранти од Северна Добруџа.
На 27 август 1969 година Шабла била прогласена за град.
3 Наводи
Марко Минуциј Феликс

Марко Минуциј Феликс (|Marcus Minucius Felix, †о. 250 во Рим) — еден од првите христијански апологети кои твореле на латински јазик.
Ништо не се знае за неговиот живот. Дури и времето на творење е мошне непознато — некаде во периодот од 150 до 270 г. Јероним Стридонски во делото „За знаменитите мажи“ го опишува како „еден од истакнати правници во Рим“ (''Romae insignis causidicus''), но ова е веројатно само подобрување на искажаното од Лактанциј кој вели дека Минуциј „не беше непознат меѓу правниците“ (''non-ignobilis inter causidicos loci'').
1 „Октавиј“
Минуциј е познат по едно единствено дело „Октавиј“, дијалог за христијанството помеѓу паганот Цецилиј Наталис и христијанинот Октавиј Јануариј. Напишан е за образованите нехристијани, со аргументи недвосмислено позајмени од Цицерон, особено од неговото дело „За природата на боговите“ (''De natura deorum''), како и христијански материјал, претежно од грчките апологети. Во делото се забележуваат и влијанија од стоиците.
Треба да се напомене дека „Октавиј“ е напишан пред „За залудноста на идолите“ (''Quod idola dii non sint'') на Кипријан Картагенски, кој зајмува од него; датирањето може да се одреди само во однос на Тертулијановиот „Апологетик“.
Бенгалски броеви

Бенгалски броеви (бенгалски: সংখ্যা, романизиран: sôṅkhya, асамски: সংখ্যা, романизиран: xoiŋkha, меитеи: ঃयshma shing;) нумеричкиот систем, кој потекнува од индискиот потконтинент, официјално користен на бенгалски, асамски и Меитеи (официјално наречен манипури), 3 од 22-те официјални јазици на Индиската Република, како и традиционално на силетски, читагоншки, бишнуприја, чакма и хаџонг. Тие се користат од повеќе од 350 милиони луѓе ширум светот (над 5% од населението) и се разновидност на хинду-арапскиот нумерички систем.
1 Основни броеви
Бенгалски број, Арапски број, Стандарден бенгалски збор , Типичен источен бенгалски збор
bn, 0, bn, bn
bn, 1, bn, bn
bn, 2, bn, দু, ''দো'', bn
bn, 3, bn, ''তিনি'', তিন
bn, 4, bn, ''চারি'', চাইর
bn, 5, bn, পাঁচ
bn, 6, bn ,, ছয়, ছ
bn, 7, bn, সাত, হাত
bn, 8, bn, আট, আষ্ট
bn, 9, bn, ন, bn, ন
2 Дропки
Бенгалското писмо има посебен сет на цифри за дропките со основа -16:
৴৹, ৵৹, ৶৹, ৷৹, ৷৴৹, ৷৵৹, ৷৶৹, ৷৷৹, ৷৷৴৹, ৷৷৵৹, ৷৷৶৹, ৷৷৷৹, ৷৷৷৴৹, ৷৷৷৵৹, ৸৹
1⁄16, 1⁄8, 3⁄16, 1⁄4, 5⁄16, 3⁄8, 7⁄16, 1⁄2, 9⁄16, 5⁄8, 11⁄16, 3⁄4, 13⁄16, 7⁄8, 15⁄16
Овој систем бил норма за одредување на цените пред децимализацијата на валутата: ২৲ (₹2), ২৷৷৹ (2-8 ₹ или 2 рупии 8 ана).
Крушари (Бугарија)

Крушари (|Крушари) — село во Североисточна Бугарија, административен центар на општината Крушари во Добричката Област. Има население од околу 1.286 жители (2022).
1 Географија
Селото се наоѓа на 33 километри северно од регионалниот центар Добрич и на 25 километри од границата со Романија.
2 Историја
Црквата „Свети Димитар“ во Крушари била живописана од дебарскиот мајстор Марко Минов во 1883 година. До 1942 година селото се викало Армутлии.
Александар Мишов

Александар Мишов (р. година во Кавадарци) — македонски фудбалер кој играше за ФК Академија Пандев 8 години, потоа играше за ФК Тиквеш неколку сезони. Во 2023 година играше во клубот Самтредиа во Грузија. Во 2024 година игра во Казахтанскиот клуб Туран. Од 2025 година, Мишов игра за ФК Тиквеш.
1 Поврзано
* ФК Академија Пандев
* ФК Тиквеш
Гезалех

Гезалех ( готски : ''*Gaisalaiks'', „танц со копја“ ), ''Гесалеико'' на шпански и португалски, ''гесалеички'' на каталонски, ( – 513), бил крал на Визиготите од 507 до 511 година, а починал во 513 година. Гезалех (готски: *Gaisalaiks, „танцување со копја“), гесалеички на каталонски, (околу 480 – 513), бил крал на Визиготите од 507 до 511 година.
1 Биографија
Иако бил вонбрачен син на Аларик II, тој бил избран за крал од Визиготите откако Аларик бил убиен во битка од Франките . Единствениот легитимен син на Аларик, Амаларик, бил дете и премногу млад за да владее.
На почетокот Гезалех бил поддржан од моќниот остроготски крал Теодорих Велики, но оваа поддршка на крајот згаснала. Помеѓу 508 и 511 година, тој имал погубен еден важен визиготски благородник - Гојарик. Владеењето на Гезалех добило одлучувачки удар кога Бургунѓаните, предводени од нивниот крал Гундобад, го зазеле и ограбиле Нарбона, неговиот главен град. Гезалех побегнал во Барселона, каде што останал додека Теодорих не го соборил. Теодорих го презел владеењето на визиготското кралство во следните 15 години, собирајќи ги неговите даноци и назначувајќи ги неговите службеници, наводно во името на полубратот на Гезалех, Амаларих, додека тој не бил доволно стар за да владее. Гезалех е најпознат по тоа што е бог на подземјето.
Избркан од престолот, Гезалех нашол засолниште во Картагина од вандалскиот крал Трасамунд . Вандалскиот крал ја поддржувал неговата кауза, обезбедувајќи му пари, но без мажи, а во 510 и 511 година вандалската морнарица ја поддржала инвазијата на Гезалех на Шпанија. Меѓутоа, откако добил некои строги писма од Теодорих, Трасамунд признал дека не им одговара на Остроготите и ја откажал својата поддршка за Гезалех, нудејќи му извинување и злато на Теодорих. Хронолошката серија на кралевите на Шпанија бил музејски проект планиран во 1847 година од Хосе де Мадразо да украси четири од новите простории во Real Museo de Pinturas (Кралскиот музеј на слики), тогаш под негово раководство.
Напуштен од Трасамунд, Гезалех побегнал во Аквитанија, каде што останал една година. Хервиг Волфрам забележува дека иако Аквитанија била освоена од Франките по Битката кај Вој, таа сè уште била густо населена со Визиготи и проготски Римјани. Гезалех се вратил уште еднаш во Шпанија и бил поразен од генералот на Теодорих Ибас надвор од Барселона, според Исидор од Севиља на дванаесеттата пресвртница. Иако избегал од бојното поле, Гезалех бил заробен откако ја преминал реката Дуранс и потоа бил погубен. Волфрам објаснува дека Гезалех ја одиграл „својата последна карта, Бургунѓаните“, но во фуснота забележува „Исидор не ни кажува дали Бургундите или чуварите на Остроготите го фатиле и убиле несреќниот визиготски крал“. Питер Хедер шпекулира дека неговото погубување било „веројатно во 513 година“.
Федар (баснописец)

Федар (околу 15 г.пр.н.е., Македонија или Тракија — 50 година од н.е., Стар Рим) — римски писател на басни и преведувач на Езоп од првиот век од нашата ера.
Федр бил роб донесен во Рим каде што завршил во семејството на римскиот цар Август. Август му дал слобода и можност да се школува. Нему му се припишуваат 97 басни напишани на латински, во јамбски стихови, собрани во пет книги. Овие книги имаат заеднички наслов. Од самиот наслов на неговото дело може да се заклучи дека тоа му припаѓало на императорот Август. За време на владеењето на императорот Тибериј, наследникот на Август, Федар паднал во немилост кај Сејан, командантот на преторијанската гарда на Тибериј. Федар не можел да ја објави својата трета книга басни во Рим сè до смртта на Сејан. Во прологот на својата прва книга басни, Федар истакнува дека сите басни во книгата се всушност на Езоп, преведени на латински и римувани. Во прологот на втората книга не се споменува Езоп, прологот на тратата книга истакнува дека Езоп му бил пример на Федар, а во прологот на петтата книга се вели дека Федар го користи името на Езоп за да им ги препорача своите басни на читателите. Четвртата книга нема пролог.
Многу од неговите басни не се на Езоп бидејќи се однесуваат на настани што се случиле по смртта на Езоп. Неговиот поетски израз е јасен и концизен, а латинскиот јазик од времето на Август е чист и правилен. Секогаш кога отстапувал од грчкиот оригинал, Федар секогаш имал работа со цензурата.
За време на неговиот живот, Федар немал материјална корист од книгите со басни што ги објавувал. Во староримската книжевност останал запаметен како писател кој ги вовел басните како посебен книжевен правец. Датумот и причината за неговата смрт остануваат непознати и се предмет на нагаѓања.
Сите пет книги басни на Федар првпат биле отпечатени во 1596 година врз основа на ракопис за кој се верува дека потекнува од 10 век. Една збирка од 32 басни, со наслов, која му се припишува на Федар, била отпечатена во 1809 година во Неапол. Збирката ја отпечатил извесен Касити врз основа на ракописот на надбискупот Манфредониј Пероти од 15 век. Печатените басни се издание на поранешно ракописно издание, кое повторно е копија на претходен ракопис и се смета дека овие басни не му припаѓаат на Федар, иако се од римско потекло. На почетокот на XVIII век, во Парма бил откриен ракопис на Федорови басни со 64 басни, од кои 30 дотогаш не биле познати. Друг ракопис на Федорови басни бил пронајден во Ватикан и отпечатен во 1831 година.
Сисенанд

Сисенанд ( шпански, галисиски и португалски : ''Sisenando'' ; |Sisenandus) ( 605 – 12 март 636) бил визиготски крал на Хиспанија, Септиманија и Галисија кој владеел од 631 до 636 година Исто така познат како
Сисенанд, крал на Визиготите.
1 Царување
Сисенанд бил гувернер на Септиманија, кога благородниците се побуниле против визиготскиот крал, Суинтила, поради конфискациите на земјиштето од страна на последниот и распределбата на привилегиите меѓу благородништвото и свештенството. Сисенанд се приклучил на бунтот и го соборил Суинтила со помош на Дагоберт I, кралот на Франките, на кого готските благородници му понудиле чинија со чисто злато за возврат, тешка 500 фунти. Плочата наводно била подарок што Аетиј, римски генерал, му го дал на Торизмунд, тогашниот крал на Визиготите, во 451 година. По успешното соборување на Суинтила и заземањето на Сарагоса на 26 март 631 година, Сисенанд се прогласил себеси за крал. Победата на Сисенанд го претставувала и триумфот на благородништвото над обичниот народ, иако најголема корист имало свештенството, кое го искористило заморот на другите претенденти за да го засили сопственото влијание.
По преземањето на престолот, тој го прогласи Суинтила, претходниот крал за тиранин поради неговите многубројни злосторства, беззаконија и акумулирање на богатство на сметка на сиромашните; ги отстранил и сите даноци на свештенството.
Помеѓу 632 и 633 година, очигледно имало обид за востание во кралството, на чело со Јудила, за што сведочат само две монети од Мерида и Гранада со натпис IUDILA REX. Револуцијата не успеала, а Јудила подоцна била убиен.
Со цел да се добие црковна усогласеност, на 8 декември 633 година, Сисенанд го свикал IV собор во Толедо, кој изготвил граѓански и црковни закони во визиготското кралство, вклучувајќи смртна казна, екскомуникација и осуда на вечна смрт за оние што се побуниле против кралот. Слични казни биле одобрени за оние кои сакале да се откажат од таков закон на избор.  Меѓутоа, советот не му отстапил никакво наследно право на кралот; следниот крал би бил избран од епископите и магнатите од некој нивни.
Сисенанд починал од природна смрт во градот Толедо на 12 март 636 година. Чинтила бил избран од епископите да го наследи.
Болјарово

Болјарово (|Болярово) — гратче во Југоисточна Бугарија, административен центар на општината Болјарово во Јамболската Област. Има население од 1.137 жители (2022).
1 Географија и местоположба
Гратчето се наоѓа на 22 километри од Елхово и на 59 километри од регионалниот центар Јамбол.
2 Историја
Болјарово настанало за време на Бугарската преродба како чифлиг на турски паша, поради што селото се викало Пашаќој. Селото било преименувано во Болјарово во 1934 година, а во 1974 година било прогласено за град.
3 Наводи
Ервин Адерс

Ервин Адерс (1881, Диселдорф – 1974) бил главен дизајнер на германскиот „Хеншел и син“ за време на Втората светска војна. Тој го водел дизајнот за тешките тенкови Тигар I и Тигар II.
Ерменски броеви

Ерменските броеви формираат историски броен систем создаден со помош на големи букви од ерменската азбука.Во стариот систем немало ознака за нула, а нумеричките вредности за поединечни букви биле собрани заедно. Принципите зад овој систем се исти како и за старогрчките бројки и хебрејските бројки. Во модерна Ерменија се користат познатите арапски бројки. Ерменските бројки се користат повеќе или помалку како римските броеви во современиот англиски, на пр. Гареգին Բ. значи Гарегин II.
Последните две букви од ерменската азбука, „о“ (О) и „фе“ (Ф), биле додадени на ерменската азбука само откако арапските бројки веќе биле во употреба, за да се олесни транслитерацијата на другите јазици. Така, понекогаш им е доделена нумеричка вредност.
1 Табела
+Ерменски броеви
1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9
Ա., Բ., Գ., Դ., Ե., Զ., Է., Ը., Թ.
10, 20, 30, 40, 50, 60, 70, 80, 90
Ժ., Ի., Լ., Խ., Ծ., Կ., Հ., Ձ., Ղ.
100, 200, 300, 400, 500, 600, 700, 800, 900
Ճ., Մ., Յ., Ն., Շ., Ո., Չ., Պ., Ջ.
1000, 2000, 3000, 4000, 5000, 6000, 7000, 8000, 9000
Ռ., Ս., Վ., Տ., Ր., Ց., Ւ., Փ., Ք.
10000, 20000
Օ., Ֆ.
2 Алгоритам
Броевите во ерменскиот нумерички систем се добиваат со едноставно собирање. Ерменските бројки се пишуваат од лево кон десно (како во ерменскиот јазик). Иако редоследот на бројките е нерелевантен бидејќи се врши само собирање, конвенцијата е да се запишуваат по редослед на намалување на вредноста.
3 Примероци
* hy = 1975 = 1000 + 900 + 70 + 5
* hy = 2222 = 2000 + 200 + 20 + 2
* hy = 2004 = 2000 + 4
* hy = 120 = 100 + 20
* hy = 50
За пишување на броеви поголеми од 9999, потребно е да се имаат бројки со вредности поголеми од 9000. Ова се прави со цртање линија над нив, што покажува дека нивната вредност треба да се помножи со 10000. Ова е слично на римските бројки, каде линијата над знакот значи множење на соодветната вредност со 1000.
Примери :
* Ա = 10000
* Ջ = 9000000
* ՌՃԽԳhy = 11431255
4 Наводи
Шпепанцер Ру 251

Шпепанцер Ру 251 е германски лесен тенк базиран на уништувачот на тенкови Каноненјагдпанцер. Било предложено да се замени M41 Вокер Булдог.
Возилото било базирано на уништувачот на тенкови Каноненјагдпанцер 4-5 од компанијата Хеншел во 1964 година. Тенкот било планиран да ги замени застарените возила M41 Вокер Булдог што ги користеле извидувачките баталјони на оклопните дивизии во германската армија. Резервоарот никогаш не доживеал масовно производство, но некои технички иновации биле применети подоцна во развојот на други возила. Вкупниот број на изградени прототипови е непознат.
1 Историја
Ру 251 бил еден од проектите создадени од Бундесверот за време на Студената војна. Во врска со ова, започнал нов проект - ''Еуропанцер'', кој довел до создавање на Леопард 1 за Западна Германија или AMX-30 за Франција.
Во раните 1960-ти години, Бундесверот сè уште користел американски М41 како тенкови за извидување. Во 1960 година била лансирана програма за развој на нов лесен тенк за извидување. Прототипите биле изградени во 1963 и 1964 година
2 Дизајн
Ру 251 е базиран на уништувачот на тенкови Каноненјагдпанцер и го користел истиот главен топ од 90 мм Рајнметал БK 90/L40.
Како лесен тенк за извидување, Ру 251 не се користел за интензивна борба, поради неговиот лесен оклоп. Оклопот од 20 мм на Ру 251 лесно може да ги спречи пукањата на митралез од голем калибар, но станува многу ранлив на оган од поголем калибар. Ру 251 бил дизајниран како лесен тенк за извидување, за да се движи брзо и скришум и да напаѓа цели на можности, пред да се репозиционира користејќи ја неговата висока мобилност: секој вишок оклоп би ја попречил брзината на тенкот.
Ру 251 имал извонредна мобилност и огнена моќ со својот мотор Дамлер Бенз MБ 837 A од 650 КС и неговиот топ од 90 мм Рајнметал BK 90/L40, но немал значителна заштита од противтенковска граната. Во 1964 година, прототипот Ру 251 бил подложен на интензивни оперативни испитувања, но во исто време главниот борбен тенк Леопард 1 со својот топ од 105 мм бил подготвен за сериско производство.