Генографски проект

Генографскиот проект — започнат на 13 април 2005 година од страна на Националното географско друштво и ИБМ, беше генетска антрополошка студија (продажбата беше прекината на 31 мај 2019 година) која имаше за цел да ги мапира историските модели на миграции на луѓето со собирање и анализа на примероци од ДНК. Последната фаза на проектот беше Гено 2.0 Следна генерација. По пензионирањето на локацијата, 1.006.542 учесници во над 140 земји се приклучија на проектот.
1 Историја на проектот
1.1 Почетоци
Создаден и предводен од директорот на проектот Спенсер Велс во 2005 година, Генографскиот проект беше приватно финансирана, непрофитна соработка помеѓу Национално Географско Друштво, ИБМ и Фондацијата Вејт. Теренските истражувачи во единаесет регионални центри ширум светот започнаа со собирање примероци на ДНК од домородните популации. Од есента 2015 година, проектот беше предводен од Мигел Вилар.
Во есента 2012 година, Генографскиот проект го објави завршувањето на новата низа за генотипирање, посветена на генетската антропологија, наречена ''Геночип''. ''ГеноЧип'' е специјално дизајниран за антрополошко тестирање и вклучува SNP од автосомна ДНК, ДНК на Х-хромозом, ДНК на Y-хромозом и митохондријална ДНК (mtДНК). Дизајнот на новиот чип беше заеднички напор помеѓу Велс од ''National Geographic'', Еран Елхаик од Џонс Хопкинс, Семејно стебло ДНК и Илумина.
Во есента 2015 година, беше дизајниран нов чип како заеднички напор помеѓу Вилар, Генографски водечки научник и ДНК на семејното стебло.
Во пролетта 2019 година, беше објавено дека проектот Гено завршил, но резултатите ќе останат достапни на интернет до 2020 година. Во јули 2020 година, страницата беше повлечена.
1.2 Гено 2.0
Анализата на автосомните мешавини развиена од Велс и Елхаик ги класифицира индивидуите со проценка на нивните пропорции на геномско потекло поврзани со девет региони на предците: источноазиски, медитерански, јужноафрикански, југозападни азиски, океански, југоисточни азиски, северноевропски, субсахарски африкански и северно-американски.
Население, Медитеран, Северна, Југозападна Азија, Субсахарска Африка, Јужна Африка, Источна Африка, Југоисточна Азија, Домородни Американци, Океанија, Вкупно
Алтајци, 2, 17, 22, 53, 4, 98
Америндијци, 4, 5, 3, 4, 83, 99
Бермудјани, 15, 20, 7, 48, 3, 7, 4, 100
Британци, 33, 50, 17, 100
Бугари, 47, 31, 20, 2, 100
Кинези, 72, 28, 100
Данци, 30, 53, 16, 99
Доминиканци, 29, 11, 1, 47, 1, 1, 1, 4, 95
Источни Индијци, 2, 2, 43, 50, 2, 99
Египќани, 65, 18, 14, 97
Финци, 17, 57, 17, 7, 98
Грузијци, 61, 7, 31, 99
Германци, 36, 46, 17, 99
Грци, 54, 28, 17, 99
Иберци, 48, 37, 13, 98
Иранци, 42, 8, 42, 5, 97
Јапонци, 75, 25, 100
Хоиси, 47, 52, 99
Кинх, 57, 43, 100
Кувајти, 57, 4, 27, 8, 2, 98
Лебанци, 66, 5, 26, 2, 99
Лухја, 2, 89, 8, 99
Малагаси, 2, 57, 4, 15, 20, 98
Мексиканци, 28, 20, 8, 4, 2, 36, 98
Монголци, 6, 12, 67, 9, 4, 98
Северни Кавкази, 46, 16, 33, 4, 99
Северни Индијци, 6, 5, 34, 26, 27, 98
Океанија, 12, 88, 100
Папуанци, 5, 4, 91, 100
Перувијанци (домородни), 2, 2, 95, 99
Перувијанци, 15, 10, 3, 2, 68, 98
Порториканци, 31, 21, 9, 25, 2, 11, 99
Романци, 43, 36, 19, 2, 100
Руси, 25, 51, 18, 4, 98
Сардини, 67, 24, 8, 99
Јужни Индијци, 4, 2, 58, 35, 99
Таџикистанци, 22, 22, 44, 10, 98
Татари, 21, 40, 21, 16, 98
Тунијци, 62, 6, 10, 19, 2, 99
Тоскани, 54, 28, 17, 99
Вануату, 4, 15, 78, 97
Западни Индијци, 9, 6, 58, 26, 99
Јоруба, 97, 3, 100
2 Гено 2.0 следната генерација
Во 2016 година, проектот започна со користење на врвно завојничко секвенционирање на ДНК за Гено 2.0 следната генерација, тековната фаза на Генографскиот проект. Во споредба со претходните фази кои користеа девет регионални припадности, Гено 2.0 Следна генерација ги анализира современите домородни популации ширум светот користејќи 18 или 22 регионални припадности. Користејќи комплет за собирање ДНК, Завојница добива примерок од плунка од учесник, кој потоа се анализира за геномски идентификатори кои нудат невиден увид во генетското потекло на личноста. Податоците потоа се поставуваат во базата на податоци за ДНК на Генографскиот проект.
+Референтни популации следната генерација врз основа на биогеографско потекло , Население, Арабија, Мала Азија, Средна Азија, Источна Африка, Источна Европа, Велика Британија и Ирска, Еврејска дијаспора, Северна Африка, Јужна Африка, Јужна Азија, Југозападна Азија и Персискиот Залив, Јужна Европа, Западна и Централна Африка
Афроамериканци (Југозападен САД), 2%, 4%, 9%, 3%, 81%
Египќани, 3%, 3%, 4%, 68%, 17%, 3%
Етиопјани, 11%, 64%, 5%, 7%, 8%, 5%
Грци, 9%, 7%, 2%, 2%, 79%
Иранци, 56%, 6%, 4%, 4%, 2%, 24%, 2%
Кувајт, 7%, 3%, 4%, 84%
Лухји (Кенијци), 81%, 4%, 4%, 4%, 2%, 5%
Тунијци, 88%, 4%, 5%, 2%
Јоруби (западноафриканци), 2%, 3%, 6%, 89%
3 Волонтерско учество
Од 2005 до 2019 година Геноgraphic ангажираше волонтери (во теренска работа и обезбедување на примероци од ДНК) и проекти за граѓанска наука. За тоа време, Национално Географско Друштво продаваше непрофитни комплети за само-тестирање на членовите на пошироката јавност кои сакаа да учествуваат во проектот како „граѓански научници“. Ваквиот пристап за учество на јавноста во истражувањето беше охрабрен од организации како што е Меѓународното друштво за генетска генеалогија (ISOGG), кое се обидува да ги промовира придобивките од научното истражување. Ова вклучува поддршка, организација и ширење на лични ДНК (генетски) тестирања.
ISOGG го поддржува учеството на граѓаните во генетските истражувања, и верува дека таквите волонтери обезбедиле вредни информации и истражувања на стручната научна заедница.
Во говорот во 2013 година пред Генеалошкото друштво на Јужна Калифорнија, Спенсер Велс разговараше за неговото охрабрување на граѓанските научници. Тој рече:Од 2005 година, Генографскиот проект ја користи најновата генетска технологија за да го прошири нашето знаење за човечката приказна, а неговата пионерска употреба на ДНК-тестирање за вклучување и вклучување на јавноста во истражувачките напори помогна да се создаде нов вид на „граѓански научник“. Гено 2.0 го проширува опсегот за граѓанска наука, искористувајќи ја моќта на толпата да открие нови детали од историјата на човечката популација.
4 Критика
Набргу по објавувањето на проектот во април 2005 година, Советот на домородните народи за биоколонијализам (IPCB) ја забележа неговата поврзаност со контроверзните прашања (како што е загриженоста кај некои племиња дека резултатите од студиите за генетска миграција на луѓето може да покажат дека домородните Американци не се домородни во Северна Америка). IPCB препорача да не учествуваат домородните луѓе.
Основачот на IPCB, Дебра Хари, понуди образложение зошто домородните луѓе биле обесхрабрени да учествуваат во Генографскиот проект. Според Хари, Индијанец од Северна Пајут и вонреден професор по домородни студии на Универзитетот во Невада, Генографскиот проект резултирал со практика на човечко генетско тестирање што се чинеше дека маскирала задни намери, а не само научно истражување. Особено, големата загриженост за можниот политички интерес зад Генографскиот проект, ја мотивираше IPCB превентивно да ја предупреди глобалната домородна заедница за „не толку алтруистичките мотивации“ на проектот. Дополнително, IPCB тврди дека Генографскиот проект не само што не обезбедува директна корист за домородните народи, туку, наместо тоа, покренува значителни ризици. Ваквите ризици, изнесени од Хари во интервју објавено во декември 2005 година, беа искористени за да се застапува против учеството на домородците во проектот. Друг коментар даден од основачот на IPCB Дебра Хари беше дека Генографскиот проект послужил како метод за дискредитирање на роднинските односи преку можноста дека идентитетите на предците може да бидат поништени и да се оневозможи пристапот и авторитетот на домородните народи над териториите богати со ресурси што ги имале долго време. населени. IPCB, исто така, идентификуваше уште еден обид за биоколонијализам во Генографскиот проект. Вториот вклучува голема веројатност резултатите од генетското тестирање да произведат грешки како што се лажни негативни и позитивни резултати што доведуваат до погрешно идентификување на домородните луѓе како не-домородни и обратно. Друга негативна последица изразена од ''TallBear'' е ризикот дека културниот идентитет на поединецот може дефинитивно да се утврди преку биоколонијалистички проекти како што е Генографскиот проект. На крајот, аргументот на ''TallBear'' е во тесна согласност со загриженоста на Хари во врска со Генографскиот проект и служи како значајна сила што ја мотивира IPCB да се залага против биоколонијализмот.
Во мај 2006 година, проектот го привлече вниманието на Постојаниот форум на Обединетите нации за домородните прашања (UNPFII). UNPFII спроведе истраги за целите на Генографскиот проект и препорача National Geographic и другите спонзори да го прекинат проектот. Загриженоста беше дека знаењето добиено од истражувањето може да се судри со долгогодишните верувања на домородните народи и да ги загрози нивните култури. Исто така, имаше загриженост дека домородните барања за правата на земјиште и други ресурси може да бидат загрозени.
Од декември 2006 година, некои федерално признати племиња во Соединетите Држави одбија да учествуваат во студијата, вклучувајќи го Морис Фокс, претседател на Комисијата за индиски прашања во Масачусетс и член на Машпи Вампаноаг.
Не сите домородни народи се согласуваат со неговата позиција; , повеќе од 70.000 домородни учесници од Америка, Африка, Азија, Европа и Океанија се приклучија на проектот.