Битка кај Филипопол (1208)

Битка кај Филипопол, позната и како Битка кај Пловдив (|Битка при Пловдив) — битка која се случила на 30 јуни 1208 година во околината на Филипопол (денешен Пловдив, Бугарија) помеѓу армиите на Бугарското Царство и Латинското Царство. Крстоносците извојувале победа.
1 Позадина
Откако армиите на Четвртата крстоносна војна ја зазеле византиската престолнина Цариград во 1204 година, тие основале нова империја на претходно византиски територии и продолжиле да се борат против државите што произлегле од Византиското Царство, Епирското деспотство во Европа и Никејското царство во Мала Азија. Нејзиниот цар Балдуин I го отфрлил мировниот предлог на бугарскиот цар Калојан и следната година крстоносната војска била уништена од Бугарите во битката кај Одрин, а самиот Балдуин бил заробен и починал како затвореник во Трново.
Сепак, Калојан бил убиен за време на опсадата на Солун во 1207 година. Заговорниците биле организирани од неговиот братучед Борил, кој ја наследил бугарската круна. Новиот цар морал да се справи со поддржувачите на легитимниот наследник на земјата Јован Асен II, кој во тоа време бил малолетен. Ова му дало драгоцено време на Латинското Царство да се реорганизира.
2 Битка
Во пролетта 1208 година, Борил сметал дека внатрешната ситуација во Бугарија се смирила и го насочил своето внимание кон надворешно-политичките работи. Се чинело дека ја поддржувал политиката на својот претходник и ја продолжил војната против Латинското Царство. Бугарската војска ја нападнала Тракија и ги победила крстоносците во близина на Бероја (денешна Стара Загора). Инспириран, Борил марширал кон југ и на 30 јуни 1208 година се сретнал со главната латинска војска. Борил имал помеѓу 27.000 и 30.000 војници, од кои 7000 мобилна куманска коњаница, многу успешни во битката кај Одрин. Бројот на латинската војска бил исто така околу 30.000 борци, вклучувајќи неколку стотици витези. Борил се обидел да ја примени истата тактика што ја користел Калојан во Одрин, коњаниците стрелци ги напаѓале крстоносците обидувајќи се да ја протегнат нивната линија за да ги водат кон главните бугарски сили. Витезите со научена горчлива лекција од Одрин, не ја повториле истата грешка. Наместо тоа, тие организирале стапица и го нападнале одредот, лично командуван од царот, кој имал само 1.600 луѓе и не можел да го издржи нападот. Борил избегал, а целата бугарска војска се повлекла.
Бугарите знаеле дека непријателот нема да ги брка во планините, па затоа се повлекле кон еден од источните превои на Балканските Планини, Турија. Крстоносците кои ја следеле бугарската војска биле нападнати во ридска земја во близина на современото село Зелениково од страна на бугарската задна гарда, а по жестока борба биле поразени. Сепак, нивната формација не се распаднала бидејќи пристигнале главните латински сили и битката продолжила многу долго сè додека Бугарите не се повлекле на север откако поголемиот дел од нивната војска безбедно поминала низ планините. Потоа крстоносците се повлекле во Филипопол.
3 Последици
Поразот не бил катастрофален и следната година војната продолжила. Борил бил енергичен и упорен, но никогаш не можел да ги оствари своите планови. Во 1209 година, Хенрих успеа да го придобие Алексиј Слав, кој владеел со Родопите и го оженил со неговата ќерка. За да компензира, Борил морало да склучи сојуз со својот брат Стрез, кој владел во Просек, тој ја добил високата титула ''севастократор'' и правото слободно да управува со своите земји. Во 1211 година, Бугарите склучиле сојуз со Никејците, но сојузниците не можеле да го освојат Цариград. По тој неуспех, Борил ја преориентирал својата политика и двете царства склучиле мир по бракот на ќерката на Калојан, Марија Бугарска и латинскиот цар Хенрих.