procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Кал

Кал е смеса на земја-почва со вода или некоја друга течност.
1 Калта какао тема во уметноста и во популарната култура
* „Кал“ (италијански: ''Fango'') — книга на италијанскиот писател Николо Аманити од 1996 година.
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Струмица

Соборниот храм Успение на Пресвета Богородица — проект за нов соборен храм во Струмица.
Темелите на црквата биле ставени во 1992 година. Главно поради немање на финансиски средства, изградбата на црквата не продолжила. На 15 април 2012 година биле осветени темелите на соборниот храм од страна на Неговото Високопреосвештенство Митрополитот струмички Господин Наум со свештеници од Струмичката Православна Епархија, а градоначалникот на Општина Струмица, Зоран Заев, кој е иницијатор на завршувањето на изградбата на храмот во центарот на Струмица, поставил камен плоча, најавувајќи дека на Велигден по една година, објектот ќе биде подигнат во карабина фаза.
Официјално градежните работи треба да започнат по неделата на Велигденските празнувања, од 23 април. Според проектот, христијанскиот храм треба да биде висок 53 метри и ќе прикажува трикорабна базилика со впишан крст, со петкуполен свод и два странични прилепени параклиси.
Соборниот храм започнал да се гради во годината кога се одбележуваат три значајни настани од христијанството во Струмица и Македонија и тоа 1650 години од погибието на Светите Петнаесет Тивериополски Свештеномаченици, 100 години од изградбата и осветувањето на црквата “Свети Кирил и Методиј“ во Струмица и 45 години од Автокефалноста на Македонската православна црква – Охридска Архиепископија.
Официјално, инвеститор е Македонската православна црква – Охридска Архиепископија, Струмичка Православна Епархија, а финансиери се граѓаните. Проектот на Соборниот храм е изработен од архитектот Јанко Константинов.
Храмот треба да биде изграден во централното градско подрачје во Струмица, до црквата Свети Димитар.
Тарабука

Тарабука — македонски народен ударен инструмент со арапско потекло, изработен од глина во форма на вазна, затворена со штавена кожа, по широката кружна површина. Египетскиот назив за овој инструмент е дарабуке, а арапскиот дарабуках.
Во Македонија корпусот на тарабуката се изработува од глина. Тарабуката се состои од два дела: горниот дел во форма на тимпан, со кружен отвор, затворен со штавена кожа, поставен на празна цевка проширена при крајот. Вкупната височина на тарабуката варира меѓу 200 и 450 мм. Корпусот на тарабуката може да биде украсен со шари или без нив (еднобоен). Тонот се произведува со удирање по распнатата кожа, наизменично со левата и десната рака. Тарабуката најчесто при свирењето се држи под левата мишка, врзана со врвца префрлена преку рамото. Денес тарабуката често се користи како ритмички инструмент во различни состави на народните оркестри. Денешните истражувања упатуваат на заклучокот дека во Македонија тарабуката ја пренесле патувачките турски ансамбли.
Во македонската практика е влезена во поново време, а поради силниот и пробивен звук, почесто се среќава во придружба со хармоника или во состави од дувачки инструменти.
Амборела

Amborellaceae е фамилија на цветни растенија која е ендемична за Нова Каледонија. Се состои од само еден вид - ''Amborella trichopoda''. Овој вид е прифатен од современите систематичари за најосновната еволутивна линија во разгранокот (кладот) на скриеносемените, односно цветните растенија.
1 Морфолошки одлики
''Amborella trichopoda'' може да се јави во форма на грмушка или мало дрвце. Дрвесината на ова растение не содржи спроводни елементи (како трахеи), што не е случај за останатите цветници. Листовите се со прилисници, со назабени или бранести рабови. Растението е дводомно, а цветовите се еднополови, мали и собрани во цимозно соцветие, додека околуцветникот е составен од недиференцирани чашкини и венечни ливчиња поредени во спирала.
Околуцветните ливчиња се 5-8 на број, постојат бројни прашници без добро дефинирана дршка или филамент, како и неодреден број на слободни плодни ливчиња (апокарпен плодник). Поленот е моноапертуратен на дисталниот пол.
2 Филогенија
Ова растение е прифатено од систематичарите како најосновна еволутивна линија во разгранокот на цветниците. Под ''најосновна линија'' систематичарите подразбираат дека семејството ''Amborellaceae'' дивергирала (се појавила) најрано од сите останати цветни растенија. Споредбата на изведените одлики кои сите други цветници ги споделуваат меѓусебно, но не и со оваа фамилија, може да им даде податоци на научниците за тоа какви одлики поседувале најраните цветници и како овие одлики еволуирале низ времето. Постарите теории ги сметаа цветовите на магнолијата како најпримитивни и најмалку развиени (чии многубројни цветни елементи се поредени спирално на една издолжена цветна дршка отколку оние на поразвиените цветници, каде елементите се малкубројни и поредени во одделни кругови). Меѓутоа, истражувањата на едно добро зачувано фосилно водно цветно растение, ''Archaefructus'', ставија сомнеж на тоа кои одлики на цветот се постари и попримитивни.
Според подолната филогенетска шема, ''Amborella'' е сестрински таксон на сите други рецентни цветници (''Angiospermae''), додека голосемениците (''Gymnospermae'') се монофилетска група која е сестринска на цветниците, што ја поддржува теоријата дека ''Amborella'' се разгранила најрано од сите други живи цветници. Испрекинатата линија помеѓу ''Amborella'' и ''Nuphar'' значи дека постои извесна несигурност околу роднинските врски помеѓу ''Amborellaceae'' и ''Nymphaeaceae'' и дали тие две фамилии формираат или не заеднички разгранок (клад) кој е сестрински на цветниците, или само ''Amborella'' е монофилетска сестринска група на цветните растенија. Во долната шема, скриеносемените (цветни) растенија се сите оние кои не се опфатени под името ''Gymnospermae''.
Водни божури

Водни божури (науч. ''Nymphaeaceae'') — семејство на водни растенија. Сите живеат во слатките води во умерените и тропските области во светот. Фамилијата содржи 8 родови. Постојат околу 70 видови на водни божури. Родот ''Nymphaea'' содржи околу 35 видови распространети низ северната полутопка. Родот ''Victoria'' се состои од два вида на џиновски водни божури и може да се најде во Јужна Америка. Водните божури се вкоренети во почвата на дното од водното тело, а листовите и цветовите пловат по водната површина. Листовите се округли, радијални кај ''Nymphaea'' и ''Nuphar'' и целосно заоблени кај ''Victoria''.
1 Морфологија
Стеблата на водните божури поседуваат распрскани спроводни снопчиња, воздушни канали, латицифери (секреторни клетки) и стелатни, односно ѕвездовидни лушпи (склереиди). Некои претставници имаат многу нежни и кршливи стебла и листови, како што е видот ''Nymphaea odorata''. Присутни се голем број на алкалоиди.
Цветовите се хермафродитни. Венечните ливчиња се 4 до 12 на број, при што може да се одделни или сраснати. Бројот на прашниците изнесува 3 или многу повеќе. Највнатрешните прашници може да се стерилни (стаминодии), додека филаментите на прашниците се слободни или сраснати. Поленот е моносулкатен или инапертуратен. Плодните листови се 3 или повеќе на број. Плодникот е натцветен или потцветен. Плацентацијата е париетална (што значи дека семеновите зачетоци се прикрепени за ѕидот на плодникот), додека бројот на семеновите зачетоци најчесто е 1, но може и да е повеќе. Плодот може да биде збир од оревчиња, бобинка или дехисцентна месеста капсула (капсула која спонтано распукнува при расејувањето на семето).
2 Систематика
Родот ''Barclaya'' понекогаш се сместува во посебна фамилија - ''Barclayaceae'', врз основа на издолжената околуцветна цевка (збир на чашкини и венечни ливчиња кои се издигнуваат од врвот на плодникот и од прашниците кои се споени во основата). Но, скорешните истражувања сепак го класифицираат во ''Nymphaeaeceae''.
Во минатото, во оваа фамилија се вклучувал и таксонот ''Cabombaceae'', но најчесто тој се смета за посебна фамилија во истиот ред (воднобожуровидни). Исто така, и фамилијата ''Nelumbonaceae'' некогаш била дел од водните божури, но со истражувањата се покажа дека претставниците се всушност силно изменети еудикоти во редот Proteales. Редот Nymphaeales е еволутивна линија која е одделна од монокотиледоните или еудикотите (вистинските дикотиледони).
Сегашната филогенетска позиција на редот во кој припаѓа оваа фамилија е:
Љубка Рондова

Љубка Василева Рондова-Карајанева (|Любка Василева Рондова-Караянева) ― бугарска пејачка на народни песни со македонско потекло.
1 Животопис
Родена е во костурското село Шестево во 1936 година. Во 1948 година, за време на Грчката граѓанска војна, влегла во групата на таканаречените деца бегалци, со кои е изнесена од комунистичките партизани надвор од земјата. Живее во Полска и Чешка. Завршува словенска филологија на Карловиот универзитет во Прага. Зборува неколку странски јазици. Во 1960 година семејството на Љубка се преселува во Бугарија и таа работи како туристички водич, преведувач, уредник и служител во оддели за култура во различни организации.
Нејзиниот сериозен пат на народна пејачка започнува по преселувањето во Софија, кога се зачленува во најстариот ансамбл во Бугарија за народни песни и танци „Гоце Делчев“. Во него останува 30 години, каде долго време е солистка и лицето на ансамблот. Нејзиниот репертоар е изграден врз основа на песни, наследени од мајка и и баба и а ги усовршува и своите изведувачки способности.
Во 1980 година, таа ги направила првите записи во Бугарското радио, а потоа и во Балкантон, Бугарската телевизија, Радио Благоевград. Тие се тиражирани на голем број грамофонски плочи, аудио и видео албуми.
Во 2000 година, е издаден нејзиниот прв албум на компакт диск „Смилјана“. Во него се вклучени 22 најпопуларни и омилени песни од целото нејзино 40-годишно музичко наследство. Во 2003 година, излегува и нејзиниот втор компакт диск „Песните се моите деца“, во кои се вклучени 15 потполно нови исполнувања. Од нив 9 стари автентични песни од нејзиното родно Костурско и 6 авторски.
Сѐ до нејзината смрт Љубка Рондова продолжува да открива и запишува автентични народни песни.
За нејзиниот придонес во развојот и популаризирањето на бугарската култура, на 22 мај 2002 година Љубка Рондова е удостоена со орден „Стара планина“. Таа е носител на орден „Кирил и Методиј“ II степен и златен медал „Петко Војвода“.
Облик

Облик или форма — физичкиот изглед на еден просторен или рамнински објект. Линија, површина и волумен се елементи на формата. Дводимензионалната форма е дел од рамнина ограничена со линија. Тридимензионалната форма или тело е дел од просторот ограничен со површини. Објектите околу нас имаат природни или форми направени од човекот.
Во однос на обликувањето во просторот, формата може да биде отворена, затворена или перфорирана. Отворената форма овозможува просторот да навлезе во формата, во меѓусебна поврзаност (чаша, вазна, капа итн.). Затворената форма е ограничена со линија или површина од сите страни и не дозволува надворешниот простор да навлезе во неа (круг, квадрат, т.е. топка, цилиндар, јајце, јаболко итн.). Ако во затворената линија или површина постојат помали или поголеми отвори, се добива перфорирана форма која е лесна и динамична (решето, мрежа, синџир итн.).
Волумен е просторот што го зафаќа формата заедно со материјалот од кој е направен и празниот простор што го опфаќа. Просторот целосно исполнет со материјал го нарекуваме маса. При тоа големината на волуменот и масата е иста. Таков е случајот со компирот, јаболкото итн. Кај балонот, на пример, волуменот е поголем од масата бидејќи е исполнет со воздух, празен. Волуменот може да биде:
*отворен или затворен
*едноставен или сложен
*тркалезен или аглест
*празен или полн
*испапчен или вдлабнат
Формата може да делува кај човекот смирено или динамично. Статичните форми, како што се квадратот, триаголникот, правоаголникот или аглестите слободни форми, делуваат смирено. Тркалезните форми се динамични, во нив има изразени динамични насоки и движења.
Андреја Петкович

Андреја Петкович (1837 - 1897) — роден во Башино Село и како помлад брат на Константин во многу нешта ги следи неговите стапки.
1 Биографија
Константин и Андреја Петкович  уште како млади заминале во Одеса, Русија каде завршиле високи школи и станале руски дипломати. Се школувале во Одеса и Петроград во Русија. По завршувањето на студиите се занимавале со дипломатска служба, публицистичка и преведувачка дејност. Постариот брат Константин започнал со дипломатска служба од Либан, преку Дуровник, па сè до Венеција, завршувајќи ја таму својата дипломатска кариера. Андреја пак скоро 20 години бил дипломат за Царска Русија во Риека, Хрватска, на куќата каде што живеел во Риека ,Општина Велес поставила спомен плоча во негова чест.
Андреја Петкович во „Цариградски весник“ ја објавил својата позната песна „Глас од далечна земја“. Во “Слово изгласено во велешкото училиште” се наоѓаат неговите биографски податоци, мисли за просветата и културата на Македонија и перспективи за национално будење и осознавање. Идејата на Петкович е говорно словенско општество што треба да го замени грчкото. Во ,,Цариградскиот весник`` бр. 465 од 9 јануари 1860 година , со наслов  ,,Могила в гора`` Андреја објавил уште една своја песна. Јазикот со кој е пишувана песната е македонски, онака како во тоа време се говорело во овие краишта и несомнено дава убава можност да се запознаеме со неговото творештво. За прв пат Андреја се потпишал под псевдонимот „башино-селец“! Значи, тој е свесен за своето потекло и припадноста  кон неговото родно место и тоа го истакнува.
Ова е од големо значење за периодот на македонската преродба во втората половина на 19 век.
1.1 Творештво
Песната на Андреја Петкович која била објавена во Одеса на 25 декември 1859 година во Цариградски весник. Препевот на македонски литературен јазик е напишан од Љупчо Данов од Велес.
ГРОБОТ  ВО  ГОРАТА
:Есента беше веќе влажна и ладна
:суви листови паѓаа секаде;
:Темна ноќ на земјата легна,
:кога сонцето зад гората зајде.
:Наоколу беше веќе мирно и тихо:
:од слатките гласови на милните пилиња
:не се слушаше веќе од гората ехо –
:туку некаде виеја прегладнети волци.
:Тогаш ми излезе светла месечина
:и осветли јасно широка рамнина
:се гледаа овде-онде длабоки сенки
:од стари дрвја со густи гранки.
:По јасното небо блеснаа грамади ѕвезди
:на југ бегаа облаци темни;
:пливаше месечината по небото јасно.
:Ѕвездите и` отворија татека тесна
:„тан``.... се пронесе глас од тенка
:ајдучка предолга пушка.
:Ах!....се разнесе од гората далечно ехо
:И пак стана секаде тихо.
:Тоа беа страшни ајдуци ноќни.
:Го убиле лутото  желно ергенче
:Младо и умно Славно – Tрновче.
:Истрчале од селото млади јунаци
:со тенки пушки во јуначки раце,
:но беше доцна.... мртвото тело го нашле на земја,
:рането, тепано и сосема голо.
:Дома тогаш еден од нив се вратил,
:Остра мотика и широка лопата донел.
:Во густата гора тие ископаа
:гроб на братот му приготвија,
:со солзи, без плач и тажење...
:тие го предале телото да гние...
:отишле дома ужалени
:од жалост како заклани!
:Место свеќа светла и јасна
:на овој гроб пресен
:засветиле од небото грамади ѕвезди
:и тихо – светлата месечина со нив.
2 Поврзано
* Константин Петкович
Констанциј I Хлор

Констанциј I Хлор (латински:''Flavius Valerius Constantius'', ''Flavius Valerius Constantius Chlorus'', ''Constantius I'') бил римски цар. Познат и како ''Флавиј Валериј Констанциј''. Со Римското Царство управувал од 293 до 305 година, заедно со Максимијан. Се нарекува Хлор поради својот блед тен на кожата како и од морската болест од која што страдал. Како цезар управувал со Галија, Германија и Реција. Во 293 година Британија била изгубена, но во 296 година, Констанциј I Хлор повторно ја вратил во територијата на Римското Царство. Поголемиот дел од своето владеење го поминал на британскиот остров во Еборак, денешен Јорк.
Знаме на Бутан

Националното знаме на Бутан се состои од бел змеј на жолта и портокалова површина. Знамето е поделено дијагонално од гониот десен кон долниот лев агол составувајќи два триаголника. Горниот триаголник е жолт а додека долниот е портокалов. Змејот се наоѓа во центарот и се протега праволиниски со поделбата на позадината.
Ова знаме со некои модификации се користело уште од 19 век. Моменталното знаме се користи од 1960.
Змејот што е претставен на знамето е ''Друк'' или „Громовит Змеј“ што го претставува локалното име на Бутан, ''Земја на Змејот''. Змејот има скапоцени камења во рацете што претставува богатство. Жолтата позадина ја претставува секуларната монархија во земјата, а додека портокаловата го претставува будизмот.
Ова знаме е едно од ретките што имаат портокалова боја и едно од двете национални знамиња што имаат змеј, другото е знамето на Велс.
1 Историски знамиња
2 Поврзано
* Грб на Бутан
* Бутан
Галериј

Галериj (латински:''Gaius Valerius Maximianus Galerius'' или ''Galerius'') бил римски цар. Познат и како ''Гаj Галериj Валериj Максимијан ''. Роден е во околината на Сердика (денешна Бугарија) . Во младоста бил овчар.
Со Римското Царство управувал од 293 до 311 година, заедно со Максимијан. Галериj бил голем противник на христијанството, и самото движење го сметал за главна причина за лошите резултати на империјата. Тој бил главниот иницијатор на прогонството во времето на Диоклецијан во 303 година. Од друга страна не знаел пак дека неговата жена и ќерка биле христијанки.
Ритам

Ритам претставува правилното и рамномерно повторување на еден или повеќе елементи во одреден простор. Повторувањето може да се движи во низа, круг или на цела површина. Ритамот може да се постигне со повторување на одреден, константен или променлив ликовен елемент (линија, големина, текстура, форма, волумен, боја, тон) со одредено променливо или исто растојание.
Ритмичкото комбинирање на еден, два или повеќе елементи во одреден простор, односно ликовна целина, е присутно уште од најраните творби на човекот. Народната уметност главно е изградена врз основа на повторување, односно ритам на одредени елементи. Ритамот е присутен и во архитектурата и во дизајнот.
Основа на секој ритам е повторувањето како движење во одреден правец. Тој е всушност основен принцип во уметничкото творештво: литературата, музиката, балетот, филмот, театарот и во сите видови ликовно творештво.
Правилен ритам е оној кој се добива со наједноставно повторување на еден елемент кој воопшто не се менува при повторувањето. При тоа, растојанието, големината, формата и бојата остануваат исти. Овој ритам е едноличен, монотон и неинтересен.
Неизменичен ритам е оној кој се добива со повторување на две или повеќе видови вредности, еден или повеќе видови ликовни елементи, но растојанието останува исто. На пример: тенка и дебела линија, крива и права линија, топла и студена боја, различна големина, различна текстура, полн и празен волумен, испупчен и вдлабнат итн.
Наизменичниот ритам може да менува и повеќе од два квалитети. Двата квалитети на менување можат да се менуваат и внатре во себе, т.е. да ја менуваат бојата, тонот, големината, формата, но мора да задржат едно од својствата за да бидат препознатливи како елементи за повторување. На пример, ако бојата останува иста, се менуваат формата или големината. При ваков ритам важно е елементите да варираат хармонично во промените, без големи контрасти.
1 Ритамот како тема во уметноста и во популарната култура
* „Ритми без сјај“ (српски: ''Ритми без сјаја'') — песна на српскиот писател Иво Андриќ од 1919 година.* „Девојките имаат ритам“ (англиски: ''Girls Got Rhythm'') — песна на австралиската рок-група АЦ ДЦ (''AC DC') од 1979 година.
* „7/8 & 11/8“ — песна на Горан Бреговиќ од 1993 година.
* „Дали знаеш за некој друг ритам?“ (српски: ''Da li znaš Za neki drugi ritam?'') — песна на српската рок-група Дисциплина кичме од 1991 година.
Диоклецијан

Диоклецијан (латински:''Gaius Aurelius Valerius Diocletianus'', ''Diocletianus'') — римски цар. Познат и како ''Гаj Аврелиj Валериj Диоклецијан''. Со Римското Царство управувал од 285 до 316 година. Современата историографија го смета царувањето му за крај на т.н. војнички цари и почеток на доцната антика.
1 Тетрархија
Својот пријател Максимијан го поставил за соцар, давајќи му задача за управување со западниот дел од царството. По големата победа во Сирија, во 293 година исто така со свој соцар го поставил и Галериј. Од своја страна Максимијан за свој совладетел го поставил Констанциј I Хлор.Така, управувањето со царството било разделено, и тоа:
* Диоклецијан управувал со азискиот дел од царството, Тракија и Египет;
* Галериј управувал со Балканот и подунавскиот дел;
* Максимијан со Италија, Реција, Шпанија и Африка, а
* Констанциј I Хлор со Галија и Британија
Како цар го наследил Карин и бил најголемиот прогонувач на христијаните од 303 година. Најпозната жртва од неговиот прогон бил бискупот Свети Дуј. Во негово време, сенатот во Рим го изгубил своето значење. Диоклецијан се прогласил за син на Јупитер, и барал сите да го почитуваат како жив Бог. Така во Римското Царство започнал периодот на Доминат, а завршил оној на Принципат. Во 316 година се отрул.
Црници

Црниците или смокви (науч. ''Moraceae'') се фамилија на цветни растенија која состои од 53 родови и околу 1500 видови нашироко распространети во тропските и суптропските региони, а помалку во умерените. Тука припаѓаат некои добро познати растенија, како црницата, белата дудинка, смоквата и украсното собно растение еластичен фикус.
Претставниците од ''Moraceae'' се еднодомни или дводомни дрвја, грмушки, лијани или поретко тревести растенија од кои речиси сите поседуваат млечен сок во своите стебла.
1 Морфологија
Листовите се прости и последователни (поретко наспрамни). Прилисниците се мали и странично распоредени, а понекогаш може да образуваат капа околу пупките, со што оставаат цилиндрична лузна.
Цветовите се еднополови и ситни и најчесто се густо распоредени на растението. Овие густи збирови на цветови обично заземаат форма на реса. Речиси секогаш околуцветникот се состои од 4 до 5 недиференцирани венечни ливчиња, меѓутоа, понекогаш и помалку, а кај некои видови околуцветникот отсуствува. Еден типичен машки цвет е составен од четири прашници, при што секој прашник е спротивен на секое венечно ливче. Женските цветови имаат плодник изграден од два плодни листови, најчесто со две устенца, иако едното од нив понекогаш може да е потиснато. Плодникот е натцветен или потцветен и се состои од еден семенов зачеток сместен во една локула. Плодовите се од типот на костелка и ахенија, при што често се агрегирани во повеќеделен плод.
2 Систематика
Порано оваа фамилија била класифицирана во веќе непостоечкиот ред ''Urticales''. Скорешните генетски испитувања ја сместуваат оваа фамилија во редот ''Rosales'', кој, пак, е сместен во разгранок (клад) на т.н. уртикалски розиди, во кој се вклучени и фамилиите ''Ulmaceae'', ''Celtidaceae'', ''Cannabaceae'' и ''Urticaceae''. ''Cecropia'', вид кој порано бил класифициран во ''Moraceae'', денес е дел од ''Urticaceae'' (фамилија на копривата).
Оваа фамилија вклучува 5 племиња: ''Artocarpeae'', ''Moreae'', ''Dorstenieae'', ''Ficeae'' и ''Castilleae''. Со исклучок на ''Moreae'', кое е големо и морфолошки разновидно племе со широко географско распространување, другите племиња се монофилетски . Според молекуларните анализи, се покажало дека, спротивно на мислењето дека дводомноста еволуирала од еднодомноста, токму дводомноста е попримитивна кај ''Moraceae'', додека еднодомноста еволуирала во оваа фамилија и до четири пати.;Список на родови од ''Moraceae''
3 Црниците како тема во уметноста и во популарната култура
Црниците се јавуваат како тема во делата од ументоста и популарната култура, како:
* „Под муренката“ (''Под дудом'') - песна на српскиот поет Владислав Петковиќ - Дис.
4 Наводи
Биси Сен Мартен

Биси́ Сен Марте́н (|Bussy-Saint-Martin) — општина во департманот Сена и Марна во Франција, сместена во рамките на регионот Ил де Франс.
1 Демогафија
Жителите на местото се нарекуваат „Бисени“ (''Bucéens'').
Според пописот од 1999 г., селото броело 573 жители.
2 Знаменитости
Во атарот на селото се наоѓа замокот Рентији во истоимениот парк.
3 Поврзано
* Список на општини во Сена и Марна
Лутиковидни

Лутиковидните (науч. ''Ranunculales'') се ред на цветни растенија од групата на вистински дикотиледони (''Eudicotyledonae'').
Лутиковидните се монофилетски таксон. Повеќето претставници од овој ред се тревни растенија. Кај нив се присутни голем број на алкалоиди, како берберин, ранункулин и др. Листовите се прости (назабени или целокрајни) и сложени. Цветовите се хипогински (прашниците, чашкините и венечните ливчиња се издигнуваат од под плодникот). Сите цветни елементи се слободни, со многубројни прашници. Семето содржи ситни ембриони чиј ендосперм е богат со вода.
1 Систематика
Според најновите молекуларни истражувања, овој ред опфаќа 7 фамилии со приближно околу 3490 видови:
*''Berberidaceae'' - жолтики
*''Circaeasteraceae''*''Eupteleaceae''*''Lardizabalaceae''*''Menispermaceae''*''Papaveraceae'' — афиони
*''Ranunculaceae'' — лутичиња
APG го допушта и можното приклучување на фамилијата ''Kingdoniaceae'' од ''Circaeasteraceae'', како и на фамилиите ''Fumariaceae'' и ''Pteridophyllaceae'' од ''Papaveraceae''.
Максенциј

Максенциј бил римски цар. Познат и како ''Марк Аврелиј Валериј Максенциј''. Со Римското Царство управувал до 312 година. Во 293 година бил верен со ќерката на Галериј, Максмила. Син е на Максимијан. Го имал истиот карактер како и татко му. По абдикацијата на Диоклецијан, тој се вратил во Рим. Во 306 година започнале големи немири во Рим, главно поради големите даноци наложени од страна на Галериј, како и од новиот статус на градот во импријата. Максенциј ова најмногу го искористил, прогласувајќи се за принцепс на 28 октомври 306 година. Кога Галериј го испратил Север II да го задуши бунтот, Максенциј го замолил неговиот татко Максимијан повторно да се врати на власт. По ова, војниците на Север II, кои претходно служиле на Максимијан, се соединиле на страната на Максцениј.
Помеѓу синот и таткото настанале несогласувања. Така, во 308 година, Максцениј го принудил на Максимијан да абдицира. По абдицирањето му, тој објавил голема толерантност кон христијанското население, но само за кратко, организирајќи го поредното прогонување. Такко му избегал кај Константин I во Галија, каде се сродил со него давајќи му ја неговата ќерка Фуаста за жена. По неуспешен обид повторно да си ја врати властта, Максимијан умрел во 310 година. По неговата смрт, се отворила можноста Константин I да претендира за власта во Италија и Африка, објавувајќи му војна на Максцентриј. По неколкугодишната војна, Максцентрија полека ги загубил своите позиции. Така, во последната негова битка, во Рим на реката Тибар Максинтриј паднал во водата од мостот и се удавил.
Максимин Даја

Максимин Даја (латински:''Gaius Galerius Maximinus Daia'') бил римски цар. Познат и како ''Гаj Валериj Галериj Максимин ''. Со Римското Царство управувал од 308 до 313 година. Тој бил близок роднина и личен телохранител на Галериј. Прекарот ''дај'' (овчар) му добил поради неговото селско потекло. Необразован и неискусен, тој бил објавен за цезар од страна на Галериј. Бил испратен да раководи со источните територии на царството, но многу брзо се откажал од потчинетоста на Галериј, и се прогласил за август. По смртта на Галериј, започнала борбата за превласт меѓу него и Лициниј. Неговата војска била поразена, а самиот тој се самоубил.
Лициниј

Лициниј (латински:''Flavius Galerius Valerius Licinianus Licinius'' или ''Licinius'') бил римски цар. Познат и како ''Валериј Лициниан Лициниј с ''. Со Римското Царство управувал од 308 до 313 година. Бил близок приврзаник на Галериј, и од него за август бил прогласен во 308 година. По смртта на Галериј, тој го победил Максимин и заедно со Константин I Велики си ги поделиле сферите на владеење. Но нивното соперништво прераснало во војна во 314 година. Константин I победил во војната, но бил склучен мир помеѓу нив. Линциј се оженил за сестрата на Константин I. Бракот бил склучен во Милано, каде во исто време се издал и Миланскиот едикт, каде за првпат на христијаните им била признаена верата и вратени своите имоти. Веќе следниот месец, Линциј го победил Максимин Дај, и се прогласил за цар на истокот, а Константин I за цар на западот.
Во 314 година Лициниј се ставил на страната на Басијан, против Константин I Велики. Во оваа граѓанска војна, Константин I го победил Линциј во Панонија на 8 октомври 314 година. Иако претрпел уште еден пораз, повторно дошло до склучување на мир, во кое Лициниј ја добил Тракија, Сирија и Египет. Подоцна, Константин I Велики започнал повторно војна со Лициниј, заробувајќи го во Византион, денешен Истанбул. По ова тој бил преместен во Солун во т.н. куќен притвор. Кога се обидел да дигне повторно револт, Константин I Велики наредил да биде убиен.
Валентинијан I

Валентинијан I бил римски цар. Познат и како ''Флавиј Валентинијан '' или Валентинијан Велики. Со Римското Царство управувал од 364 до 375 година. По смртта на Јовијан бил прогласен за цар во Никеја во 364 година. По еден месец својот брат Валенс го направил соцар. Починал од мозочен удар во 375 година.
Могадишу

Могадишу [] (|Muqdisho, популарно ''Ксамар''; |مقديشو ''''; |Mogadiscio) е главен и најголем град во Сомалија.
Се наоѓа на брегот Бенадир на Индискиот Океан, и со векови служи како најголемо пристаниште во тој дел на Африка.
1 Познати Могадишанци
* Иман, супермодел
* Кнаан, музичар
* Рагех Омар, светски новинар
* Саид Шеик Саматар, писател
* Јасмин Варсаме, супермодел
* Саба Англана, меѓународен пејач
* Хасан Абшир Фарах, поранешен премиер на Сомалија
* Захра Бани, профи атлетичар
Крсто Сарафов

Крсто Петров Сарафов (|Кръстьо Петров Сарафов) ― наjпрочуениот театарски глумец од Бугарија. Тој е помалиот брат на револуционерот на Македонскиот комитет и ВМОРО Борис Сарафов.
1 Животопис
Роден е на 6 април 1876 година во Либјахово, Пиринска Македонија. Учел во Петербург. Дебитирал во 1899 година во театарот „Солза и смев” во Гогољевиот “Ревизор”, но поголем број од улогите после тоа ги изигрува на сцената на Народниот театар “Иван Вазов” во Софија.
Меѓу највпечатливите негови улоги се Сирано де Бержерак (во истоимената пиеса на Едмон Ростан), Тартиф и Арган (во Молиеровите ''Тартиф'' и ''Вообразениот болен''), Фамусов (во ''Страда од умот'' на Грибоедов).
Националната академија за театарска и филмска уметност во Софија го носи името на Сарафов од 1951 година . Умира на 27 август 1952 година во Софија.
Сарафов бил член и на Македонскиот Научен Институт.
Александар Климов

Александар Климов, познат уште како Александар Христов или Поповски ― офицер во Бугарската армија, македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, член и војвода на Македонската револуционерна организација, учител и општественик.
1 Животопис
Тој роден во 1881 година во село Ложани, во тогашната Османлиско Царство. Имал брат Цветан (Целе) и сестра Велика. Сите се од големата струшка фамилија Поповци.
Основното образование го завршува во родното село и во градот Струга. Потоа го продолжува образованието во гимназијата во Битола, каде учители му се Даме Груев, Пере Тошев, Александар Мартулков и други.
За време на Илинденско востание е војвода на чета во Струшко .
Реонски војвода е Илија Коцарев од Охрид. Уапсен е од турските власти во февруари 1908 година по обвинение за револуционерна дејност и е осуден на 101 година затвор од турскиот суд во Битола и заточение во Дијарбекир.
Амнестиран е неколку месеци подоцна, по Младотурската револуција. По Втората балканска војна, во 1913 година по неговиот отказ да стане српски учител е прогонет од новите српски власти со семејството во Бугарија, каде станува учител во селото Елешница, Разлошко.
Учествува во Првата светска војна под раководство на полковник Борис Дрангов. По војната се заселува во кресненското село Брезница (денес Горна Брезница), Пиринскиот дел на Македонија, каде е учител и општественик до крајот на животот. Училиштето и општината се поместуваат во зграда во дворот на неговата куќа.
Погребан е во Брезница. Во 2003 година, по повод 100 годишнината од Илинденското востание, во селото бил подигнат негов споменик.
2 Наводи
3 Корисна книжевност
* Борис Ј. Николов, Внатрешна Македоно-Одринска Револуционерна Организација. Војводи и раководители 1893-1934. Библиографски прирачник, Софија 2001
4 Галерија
Баркисимето

Баркисимето (''шпански'': ''Barquisimeto'') е главен град на венецуелската држава Лара и се наоѓа во централнозападниот дел на Венецуела, на пола пат помеѓу Каракас и Маракаибо. Низ него поминува реката Турбио.
1 Наводи
*
Клукало

Клукало или тропало — направа со која оние вон куќата можат да ги известат оние во неа за нивното присуство. Еден дел од клукалото е прицврстен за вратата, а другиот (обично метален) дел е закачен за првиот со шарка, за да може да се подига и да удира („клука“) по плоча прицврстена на вратата, или пак по самата врата, притоа правејќи врева. Плочата, ако ја има, се продава во комплет со клукалото.
Клукалата честопати се украсни, но можат да се состојат едноставно од прицврстен метален висок или прстен.
1 Поврзано
* Квака
* Вратна опрема
Јохана Сигурдардотир

Јохана Сигурдардотир (|Jóhanna Sigurðardóttir; р. 4 октомври 1942) — исландска политичарка и поранешен премиер на Исланд (од 2003 до 2013 г.). Меѓу 1987–1994 и 2007–2009 била министерка за социјална политика и социјална безбедност. Таа е членка на исланскиот Парламент (Алтинг) уште од 1978 година и оттогаш, осум пати е избирана за пратеник. На 1 февруари 2009, таа постана првата жена премиер на Исланд, а истовремено постана и првиот претседател на некоја влада кој јавно ја изјавува својата хомосексуалност.
1 Кариера
Јохана е социјалдемократ и исландки пратеник со најдолг стаж во Алтингот. Таа е родена во Рејкјавик и има завршено факултет за трговија. Во 1960 дипломира и се вработува во Loftleiðir (сегашен Icelandair). До 1983 работи на различни високи чиновнички позиции. Во Алтингот за првпат е избрана во 1978 година, како пратеник на социјалдемократите. Од 1987 до 1994 ја врши функцијата Министер за социјална политика. Во 1994 година ја напушта партијата и ја формира својата партија "National Movement".
Во 2000 година, двете партии повторно се обединуваат и ја основаат денешната Социјалдемоократска алијанса. Нејзината изјава ''Minn tími mun koma!'' („Моето време ќе дојде!“), што ја даде откако ја изгуби трката за претседател на социјалдемократите, денес е најпопуларна фраза во исландскиот јазик.
Од 1994 па до 2003, Јохана е член на опозицијата во Алтингот. По изборите во 2003, таа е избрана за заменик-претседател на Алтингот. На изборите во 2007, нејзината партија во коалиција со Независната партија победува, по што повторно е именувана за министерка за социјална политика и социјална сигурност.
2 Прва жена премиер на Исланд
На 26 јануари 2008, по големите протести во Исланд заради економската криза, доскорешниот премиер Геир Харде поднесе оставка, по што Претседателот на државата, Олафур Рагнар Гримсон, побара од Социјалдемократската алијанса и Движењето на зелените да формираат влада. Двете партии ја предложија Јохана за премиер, поради нејзината популарност во јавноста. Како поддршка беше и истражувањето на Галуп според кое во декември 2008, над 73% од населението на Исланд ги поддржувало мерките кои таа ги презела како министерка.
3 Приватен живот
Во 1970 година, Јохана Сигурдардотир се омажи за Торвалдур Стејнар Јоханесон Јоханесон, од кој брак Јохана има два сина. По разводот, Јохана живее со драмската писателка Јонина Леосдотир (р. 1954), со која во 2002 стапила во граѓанска заедница.
Тој едноставно не е заинтересиран за тебе (филм)

Тој едноставно не е заинтересиран за тебе (|He’s Just Not That Into You) е американски комедија-филм од 2009 година. Филмот е темелен на популарниот бестселер на Грег Бехрендт и Лиз Тучило, писатели кои соработуваа на телевизиската серија Сексот и градот. Филмот носи приказни собрани меѓусебно за личности и за нивните врски кои потекнуваат од плитки до длабоки матни брачни води.
1 Синопсис
Уште откако имала пет години, на Гиги (Џинифер Гудвин) секогаш и велеа дека многу лесно ќе препознае кое момче е заинтересирано за неа – тоа е обично оној кој се однесува како збунета будала. Денес, после многу години, Гиги секојдневно се бори да ја пронајде љубовта на својот живот. Проблемот е во тоа што секогаш бара на погрешни места, излегувајќи со момчиња на кои му е сеедно за неа. Токму поради тоа беше случајот и со нејзиниот последен состанок, Конор (Кевин Коноли). Но тој после тоа веќе не и се јави. Сепак, Гиги успеа да се увери во неколку (не)возможни причини – можеби ја скршил колата, можеби морал да ја посети баба му, или пак можеби го изгубил мобилниот.
Одлучила да го посети неговиот омилен бар, мислејќи дека ‘случајно ќе налети’ на него и би ја решила ситуацијата. Во барот го запзонава пријателот на Конор, Алекс, кој веднаш сфаќа што се случува, откако Гиги објаснува дека тој не е заинтересиран за неа. Во меѓувреме, Конор, кој веќе завршува со состанокот со Гиги, ја повикува својата девојка Ана (Скарлет Јохансон) да провери што има ново кај неа. Таа се наоѓа во супермаркетот каде го запознава Бен и тие двајца си разменуваат броеви бидејќи Бен тврди дека познава луѓе кои би можеле да и помогнат околу нејзината музичка кариера.
Пријателот на Бен, Неил (Бен Афлек) следи се од автомобилот и се чуди што работи неговиот пријатели, бидејќи веќе некое време е оженет со Џанин (Џенифер Конели). Но, Неил има и свои проблеми – кога доаѓа дома го дочекува неговата долгогодишна девојка Бет (Џенифер Анистон) со веста дека нејзината помлада сестра се мажи. Неил добро знае каде овој разговор, бидејќи Бет веќе неколкупати спомнува венчавка, но него таа идеја за бракот не му се допаѓа. Наскоро нивната врска ќе доживее вистинска криза, што ќе ги поврзи сите глумци во оваа романтична комедија во една голема збрка.
2 Глумечка екипа
Глумци Ликови
Џенифер Анистон, Бет Бартлет
Бен Афлек, Неил Џонс
Џинифер Гудвин, Гиги Хаим
Џенифер Конели, Џанин Гундерс
Скарлет Јохансон, Ана Тејлор
Дру Баримур, Мери Харис
3 Филмски критики
Кај критичарите состојбата е следна. На мрежното место Rotten Tomatoes оваа романтична комедија е оценета со слаби 42%, а консензус критиката гласи вака – и покрај тоа што со најдобри намери на талентираната екипа, на филмот едноставно му е посветено премалку време на поедини ликови и така ги води на добро познатите стереотипи. Секако, имаше такви кои не штедеа на дрво и камен: ‘Ако сакате да видете како изгледа животот во дваесеттите со нула забава, тогаш ова е вистинска работа за вас.’ (''Time Magazine'').
Абонос

Абонос (абоновина или ебановина) е општо име за многу густо црно дрво. Во потесна смисла на зборот, тоа се произведува од повеќе видови во родот ''Diospyros'', но и други тешки, црни (или темни) дрва (од други целосно неповрзани дрва) понекогаш се нарекуваат абонос. Најпознатиот абонос се добива од ''Diospyros еbenum'', дрво кое расте во јужна Индија и Шри Ланка. Ова дрво се нарекува цејлонски абонос.
Основните својства на абоносот се црната боја и големата густина. Овие одлики не се вродени, бидејќи тие се предизвикани од болест на срцевината на дрвото. Поради фината текстура и можноста за глатко полирање, абоносот е многу ценет како орнаментално дрво.
Зборот абонос потекнува од старогрчкиот збор ''ἔβενος'' (од зборот со египетско потекло ''хбнј'') кој се употребувал за ова дрво уште во стариот Египет, каде се употребувал за различни мали скапоцени предмети.
1 Diospyros
Абоносот најчесто се добива од срцевината на повеќе видови на дрва од фамилијата ''Абоносови'' (''Ebenaceae''), од родот ''Diospyros''. Тие се наоѓаат во тропските региони на Стариот Свет и се познати уште од антиката по црната боја на дрвото.
Само припадниците на родот ''Diospyros'' со црна или темна боја се нарекуваат абонос. Јапонското јаболко (''Diospyros kaki''), на пример, иако близок по ботаничката класификација, не претставува абонос.
Се среќаваат најразлични видови на абонос. Некои видови од родот ''Diospyros'' даваат т.н. пругаст абонос, со слични физички својства, кој не е целосно црн, туку пругаст. Многу видови во родот воопшто не даваат абонос, иако може да се користат како огревно и градежно дрво (како во случајот со американската слипа, ''Diospyros virginiana'').
Цејлонскиот абонос (''Diospyros ebenum'') е најпознатиот вид на абонос. Тоа е тропско зимзелено дрво кое расте во јужна Индија и Шри Ланка. Достигнува до 20-25 метри височина. Плодот е мал - до 2 см во пречник. Се работи за загрозен вид. Се користи за изработката на музички инструменти, а во минатото од него се правеле црните шаховски фигури.
Полистирен

Полистерен-Poly(1-phenylethane-1,2-diyl) — ароматичен полимер направен од monomer styrene (C6H5CH=CH2) течен хидрокарбонат кој за широка употреба се произведува од нафта од страна на хемиската индустрија. Полистеренот е еден од најупотребуваните видови на пластика.
1 Својства
Полистерен е термопластична супстанца која во нормални услови на собна температура е во цврста состојба, но се топи кога ќе се загрее, a се враќа повторно во тврда состојба откако ќе се излади. Чистиот цврст полистерен е безбојна, тврда пластика со мала еластичност. Тој може да биде проѕирен или пак може без проблем да му се додаде боја.
2 Историја
Полистеренот е откриен во 1839 година од страна на Едуард Симон.
3 Форми и употреба
Полистеренот е најчесто произведуван во три форми:
Екструдираниот полестирен е економски исплатлив и се користи за изработка на пластични модели за склопови, кутии за ЦДа, детектор на чад и многу различни предмети каде што е потребна евтина пластика.
Пената на полестеренот е многу добар топлински изолатор и поради тоа многу често се користи заедно со градежните материјали. Исто така се користи во лесни архитектонски градби.
Стиропорот најчесто е бел и е составен од надуени зрна од полестирен. Најчесто се употребуваат како заштита на некој предмет од оштетување при транспорт. Стиропорот се става внатре, покрај ѕидовите во кутијата во која се наоѓа предметот. Формата му зависи од формата на предметот кој се заштитува. Топлинската и огнената отпорност кај стиропорот се многу големи и често се употребуваат без огнена бариера во градежништвото.
4 Рециклирање
Полистеренот може да се рециклира и го има бројот 6 како симбол за рециклирање. НЕ рециклирачки полистерен кој не се разградува често се наоѓа расфрлен во животната средина како загадувач.
Од рециклиран полистирен можат да се прават: клупи за паркови, играчки, саксии. Можат да се прават чаши и кутии за пакување, што доведува до избегнување за користење други пластики и намалување на отпадот. Исто така може да се комбинира со цементот во градежништвото.
Карло Џезуалдо

Карло Џезуалдо (ит.''Carlo Gesualdo''), бил познат и како Џезуалдо да Веноза (Веноза, – Џезуалдо, ) бил италијански композитор.
Џезуалдо бил познат по хорската музика или таканаречена ''полифонична'' музика, компонирал мадригали и црковна музика, музички родови со кои, на некој начин, бил пред своето време. Како свои учители по музика ги имал Помпонио Нена, Џовани Макве, Стефано Фелис, Скипион Стела и други извонредни музичари од своето време.
Сали Мугабе

Сали Франческа Хајфрон Мугабе (на анг. Sally Francesca (Hayfron) Mugabe), исто така позната и како Сали Мугабе, е првата сопруга на Роберт Мугабе (претседателот на Зимбабве) и е прва дама на Зимбабве од 1980, па сè до својата смрт во 1992 година. Во Зимбабве таа е позната како „Амаи“ (мајка).
1 Ран живот
Родена е во Гана во 1932; Сали и нејзината близначка Естир се одгледани во политичко семејство кое било дел од растечкото националослободително движење во колонијална Гана.
Сали Мугабе станува учителка, која за првпат се изјаснува како независен политички активист во 1962, кога ги поттикнува и организира африканките да се спротивстават на Уставот на Јужна Родезија, составен од страна на Јан Смит, поради што е обвинета и осудена на 5 години затвор.
2 Семејство
Хајфрон се омажува за Роберт Мугабе во април, 1961 година во Хараре (тогаш нарекуван Солзбери). Во 1967, Сали емигрира во Лондон, каде ги поминува останатите 8 години, застапувајќи се за ослободувањето на политичките затвореници во Јужна Родезија (во кои припаѓа и нејзиниот сопруг, кој бил уапсен во 1964 и затворен за 10 години). Нивниот единствен син, Нхамодзеника, роден во 1963 за време на периодот на заточеништво, заболел од маларија и умира во Гана во 1966. Мугабе е спречен да присуствува на погребот на својот син, така што Сали е принудена сама да ги поднесе физичко-емоционалните тегоби од оваа загуба.
По излегувањето на Мугабе од затвор во 1975 и неговото бегство во Мозамбик заедно со Едгар Текере (неговиот соработник-револуционер и најдобар пријател), се засилува граѓанската војна. Сали Мугабе успева да се сретне со својот сопруг во Мапуто (главниот град на Мозамбик), каде ја презема улогата на мајка за илјадници прогонети Зимбабвејци револуционери, кои бегале од родезиското правно потчинеништво. Нејзините напори од овој период и го донесуваат називот Amai (мајка).
3 Крај на политичката кариера
Во 1978 е избрана на заменик-претседател на Лигата на жените при ZANU-PF. Во 1980 таа морала да се приспособи кон делото на првиот премиер на земјата од африканско потекло. Избрана е за генерален секретар на Лигата на жените при ZANU-PF на партиски конгрес одржан во 1989.
Таа исто така е основач на Зимбабвеанското движење за закрепнување на децата. Сали Мугабе го основа Здружението на зимбабвеанските жени во Британија во 1986 година и ја поддржува организацијата Akina Mama wa Africa со седиште во Лондон, која се занимава со женските прашања во Африка и Обединетото Кралство.
4 Смрт
Сали умира на 27 јануари, 1992 од бубрежно заболување. Погребана е на Државните гробишта на хероите во Хараре. Во 2002, по повод обележувањето на десетгодишнината од нејзината смрт, во Зимбабве се отпечатени 4 поштенски марки со нејзиниот лик.
Список на хангулски согласки и самогласки

Ова е список на хангул самогласки и согласки. Оригиналната форма е во сина прва редица и останатите варијанти во следните редови. Пранскрипцијата е направена спрема корејската официјална транскрипција.
1 Почетни
ㄱ, ㄴ, ㄷ, ㄹ, ㅁ, ㅂ, ㅅ, ㅇ, ㅈ, ㅊ, ㅋ, ㅌ, ㅍ, ㅎ
g, n, d, r, m, b, s, -, j, ch, k, t, p, h
ㄲ, ㄸ, ㅃ, ㅆ, ㅉ
kk, tt, pp, ss, jj
2 Самогласки
Основно, +i
Basic, ㅏ, ㅓ, ㅗ, ㅜ, ㅡ, ㅣ, ㅐ, ㅔ, ㅚ, ㅟ, ㅢ
a, eo, o, u, eu, i, ae, e, oe, wi, ui
y+, ㅑ, ㅕ, ㅛ, ㅠ, ㅒ, ㅖ
ya, yeo, yo, yu, yae, ye
w+, ㅘ, ㅝ, ㅙ, ㅞ
wa, wo, wae, we
3 Крајни
ㄱ, ㄴ, ㄷ, ㄹ, ㅁ, ㅂ, ㅅ, ㅇ, ㅈ, ㅊ, ㅋ, ㅌ, ㅍ, ㅎ
g, n, d, l, m, b, s, ng, j, ch, k, t, p, h
ㄲ, ㄵ, ㄺ, ㅄ, ㅆ
kk, nj, lg, bs, ss
ㄳ, ㄶ, ㄻ
gs, nh, lm
ㄼ
lb
ㄽ
ls
ㄾ
lt
ㄿ
lp
ㅀ
lh
4 Поврзано
* Хангул