procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Залогот

„Залогот“ (германски: „Die Bürgschaft“) е балада објавена од германскиот поет Фридрих Шилер во неговиот ''Музен-Алманах'' од 1799 година. Тој ја добил идејата од античката легенда за Дејмон и Питија, издадена во латинскиот ''Fabulae'' од Гај Јулиус Хигинус, како што е прикажано во средновековната збирка на ''Gesta Romanorum''. Баладата ја зголемува вербата во љубовта кон пријателството и верноста.
1 Синопсис
Баладата е сместена во стара Грција, полис Сиракуза. По неуспешниот обид на Дејмон да го убие грозоморниот тиранин Дионисиј, тој е фатен и осуден на смрт, но бара одложување за да ја омажи својата сестра за нејзиниот назначен сопруг. Дионисиј му дозволува продолжување на три дена под услов неговиот пријател да остане со него за да го гарантира враќањето на Дејмон. Ако не се врати на време, неговиот пријател би ја претрпел казната, додека Дејмон би заминал неказнето.
На зачуденост на Дионисиј, Дејмон, и покрај тоа што се соочил со поплави, напад од банда, горење од сонце и недостаток на вода на патот кон сопственото погубување, во последен момент се враќа да го спаси својот пријател. Засрамен од ова дело, тиранинот ја признава моралната вредност на верноста и бара да биде сметан за пријател меѓу нив.
2 Верзии
Шилер ја напишал оригиналната верзија во летото 1798 година, истовремено со неговата поема ''Битката со змејот'', и ги објавил и двете во 1799 година. Во 1804 година тој ја преработил баладата и го сменил името на главниот лик (од Моерус во Дејмон). Била преведена на англиски до 1842 година кога се појавила во списанието Единбург на Блеквуд.
Во доцните 1930-ти, Бертолт Брехт напишал коментар на стихови „За Шилеровата поема „Заклетва“'“, сонет којшто иронично ја фалел Златната ера во која што договорот имал таква морална сила што тиранинот сфаќа дека не му е ни потребен. Ова било музицирано од Ханс Ајслер.
Во 1940 година јапонскиот автор Осаму Дазаи го објави расказот ''Бегај, Мелос!'' преработка на песната на Шилер. Тоа е нашироко читан класик во јапонските училишта.
3 Музички поставки
Франц Шуберт ја музицирал двапати: прво како песна за глас и пијано во 1815 година (Д 246), а потоа како опера во 1816 година (Д 435), но работата на втората ја прекинал кон средината на третиот чин.
Црква „Св. Атанасиј“ - Нестрам

Свети Атанасиј (|Αγίου Αθανασίου) — црква во селото Нестрам, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е изградена во 1857 г. на влезот во маалото Долнени. Претставува импресивна камена базилика — најголемата од трите цркви во селото. Храмот има величествена четирикатна камбанарија.
Во црквата има една третина од римско време мермерна плоча (0,57 × 0,41 м), вѕидана близу до вратата со следниов натпис: „ΜΗΜΟΡΙΟΝ ΤΟΝ ΠΕΡΙΒΛΕΠΤΟΝ ΡΩΜΥΛΩΝ ΤΡΙΒΟΥΝΟΝ“.
1 Поврзано
* Костурска епархија
Роза на ридот

Роза на ридот (гер: de" или „de“) е песна на Јохан Волфганг фон Гете, објавена во 1789 година. Напишана е во 1771 година за време на престојот на Гете во Стразбур, кога тој бил вљубен во Фридерике Брион, на која што е посветена поемата. Епизодата е инспирација за оперетата Фредерике на Франц Лехар од 1928 година, која што вклучува поставка на операта од Лехар.
„Роза на ридот“ раскажува за отфрлената љубов на еден млад човек, а розата е симбол за жената. Постои и придружна песна на Гете, во која што човекот е претставен како љубичица.
1 Поставки
Музицирана е од голем број композитори, особено во 1815 година од Франц Шуберт, позната како D. 257. Поставката на Шуберт е делумно заснована на дуетот на Памина и Папагено „Дали секој добар човек може“ од крајот на чинот 1 од Моцартовата ''Волшебна флејта''. Поставката од 1829 година на Хајнрих Вернер (долу) станала популарна народна песна.
\new Staff
<<
\new Voice \relative c' {
\set Staff.midiInstrument = #"clarinet"
\autoBeamOff
\language "deutsch"
\tempo 4 = 100 \set Score.tempoHideNote = ##t
\time 6/8 \key d \major
fis4 fis8 a8. ( g16 ) fis8
e4 e8 e4. fis4 fis8 g ( a )
h h4. a4 r8 a4 g8 fis4
fis8 fis4 e8 d4. d4 d8 d ( e )
fis g4 fis8 e4 r8
fis4 fis8 a8. ( g16 ) fis8 fis4. e4 r8
fis4 a8 h4 h8 a ( h ) cis d4. d4
h8 a4 fis8 e8. ( fis16 ) e8 d4 r8
\bar "|."
}
\addlyrics {
Sah ein Knab ein Rös -- lein stehn,
Rös -- lein auf der Hei -- den,
war so jung und mor -- gen -- schön,
lief er schnell, es nah zu sehn,
sah's mit vie -- len Freu -- den.
Rös -- lein, Rös -- lein, Rös -- lein rot,
Rös -- lein auf der Hei -- den.
}
>>
Смиланска Река

Смиланска Река — река во Југоисточна Македонија и десна притока на Плаваја.
1 Течение
Реката извира во југоисточниот дел на планината Плачковица. Поминува низ селото Смиланци, а потоа се влева во Плаваја од нејзината десна страна.
2 Галерија
3 Поврзано
* Плаваја
* Смиланци
Пријателите од Саламанка

''Пријателите од Саламанка (гер: Die Freunde von Salamanka)'' е песна од 1815 година во два чина од Франц Шуберт за либрето од Јохан Мајрхофер.
Партитурата е составена од увертира и осумнаесет става, напишана е за три сопрани, тројца тенори, шест бас-гласови, мешан хор и оркестар:
:: Чин I
::: Увертира
::: 1. Вовед: Сонцето се движи во златни зраци
::: 2. Арија: Човекот е толку среќен и толку слободен
::: 3. Квартет: Утрото, кога ќе се слушне петелот
::: 4. Арија: Се прикрадувам во собата
::: 5. Терцет: Волјата за живот и освежувањето ме извлекуваат од пријателската шума
::: 6. Терцет: Пријателе, како ќе заврши работава
::: 7. Финале I: Вечерта благо се спушта
:: Чин II
::: 8. Вовед: Оставете ги на мира сите несериозни суштества
::: 9. Песна: Герилите се движат низ полињата и шумите
::: 10. Арија: Дамите сакаат да бидат разбрани преку цвеќињата
::: 11. Дует: Храбар ѕверу, мора да го кажеш тоа
::: 12. Дует: Се чуваат под светлата крошна на дрвјата
::: 13. Арија: Каде останувам, каде одам
::: 14. Дует: Од илјада каснувања од змии
::: 15. Романса: Тоа изворите мрморат
::: 16. Терцет: Внуко, Дон Диего таму ти ја бара раката
::: 17. Арија: Саканата си оди тажно
::: 18. Финале II: Госпоѓо, ја имам честа
1 Снимки
*''Пријателите од Саламанка'', со фрагменти од ''Витезот на огледалото'', со Едит Матис, Еда Мозер, Херман Преј, Симеон тен Холт и Теодор Гушлбауер, Дојче Грамофон ЛП од 1981 година реиздаден на 1ЦД од Брилиант Класикс, без фрагменти од Витезот на огледалото.
Ораовичка Река

Ораовичка Река — река во Југоисточна Македонија и лева притока на Радовишка Река.
1 Течение
Реката извира во јужните делови на планината Плачковица. При навлегувањето во Радовишкото Поле поминува низ селото Ораовица, а потоа се влева во Радовишка Река од нејзината лева страна.
2 Галерија
3 Поврзано
* Радовишка Река
* Ораовица
Црква „Св. Никола“ - Оштима

Свети Никола (|Αγίου Νικολάου) — преродбеничка црква во селото Оштима, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија.
1 Историја
Црквата е гробишен храм на селото, сместен во неговито источен крај. Претставува трикорабна базилика, изградена во 1866 или 1867 г. Иконостасот е дело на попот Ѓорѓи, изработен во 1867 г..
Камбанаријата е изградена во 1911 г.
2 Поврзано
* Костурска епархија
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Лошница

Свети Ѓорѓи (|Αγίου Γεωργίου) — преродбеничка црква во селото Лошница, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија. Изворно ѝ припаѓала на Охридската архиепископија.
Црквата е сместена на сретселото и има три периода на изградба. Првиот е од околу 1650 г. Од тој храм преостануваат делови од резбаниот иконостас — десниот дел на таблатурата и други делови, резбан проскинитар, на кој стои вредната икона „Богородица Патеводителка“ и две-три мали преносливи икони. Црквата била 4 м во ширина и 5-6 м во должина.
Храмот е урнат и повторно изграден во 1761 или 1768 г. според натписот на камен-темелникот. Неколку години подоцна, во 1775 г. е украсена со фин резбан иконостас и девет убави царски икони, дело на анонимни мајстори, владички прстол и проскинитар на Свети Ѓорѓи. Овој храм бил широк и долг 6 м.
Околу 1880 г. е срушена и втората црква, и за кратко време до 1882 г. е подигнат нов величествен храм од мајстори од Жупан, а црковните предмети, иконостасот и мебелот од стариот храм се пренесени во него. На 22 јули 1936 г. црквата делумно настрадала во пожар, но преживеале иконостасот, владичкиот престол, двата проскинитара и сите преносливи икони освен една.
Додека бил на чело на Костурската епархиха од 1931 до 1936 г. митрополитот Диодор Шишански ја префрлил парохијата во Шишанската епархија. На 24 февруари 1974 г. парохијата е вратена во Костурската епархија.
1 Живопис и икони
2 Поврзано
* Костурска епархија
Црква „Св. Атанасиј“ - Лошница

Свети Атанасиј (|Αγίου Αθανασίου) — црква кај селото Лошница, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е гробишен храм изграден на истоимениот рид северозападно од селото околу 1650 г. Има вредни икони и фрески.
1 Живопис и икони
2 Поврзано
* Костурска епархија
Џамија Шишли

Шишли џамија (|Şişli Camii) — џамија која се наоѓа на плоштадот Шишли помеѓу авенијата Бујукдере, улиците Халаскаргази и Абиде-и Хуријет во областа Шишли во Истанбул, Турција.
Поради недостиг на џамија во Шишли, која со брзото ширење на градот во 1940-тите се вградила во урбаното подрачје, жителите побарале изградба на џамија. Со иницијатива на градоначалникот Љутфи Кирдар, земјиште од 3,219 метри квадратни било оставено на симболична цена на поверениците на џамијата.
Дизајнирана е во класичен отомански архитектонски стил од архитектот Али Васфи Егели. Изградбата на џамијата започнала во 1945 година, а била отворена во 1949 година. Таа е првата џамија во Турција изградена по 1923 година, во републиканската ера.
Џамијата, изградена од песочник се наоѓа во заграден двор со три порти. Зградата има трем, на врвот е главна купола опкружена со три полукуполи и има минаре со една галерија со мукарни.
Над главната влезна врата е фиксиран калиграфски натпис со арапско писмо, кој го создал Хамид Ајтач (1891-1982). Во центарот на дворот се наоѓа садирван во облик на дванаесетаголник. Во дворот има и простори за имамот, муезинот, други службеници од џамијата и библиотека.
До влезот во џамијата се стигнува по скали. Внатре, во центарот се наоѓа мермерна фонтана. Клупите се наоѓаат на двете страни од влезот. Земјата е покриена со тепих во боја на роза и се загрева под земја. Таванот е украсен. На внатрешните ѕидови има калиграфски скрипти. Прозорците над михработ направен од мермер се од витраж.
Бетула гландулоса (Betula glandulosa)

American dwarf birch
Conservation status
Least Concern (IUCN 3.1)
Scientific classification
Kingdom:, Plantae
''Clade'':, Tracheophytes
''Clade'':, Angiosperms
''Clade'':, Eudicots
''Clade'':, Rosids
Order:, Fagales
Family:, Betulaceae
Genus:, ''Betula''
Subgenus:, ''Betula subg. Chamaebetula''
Species:, ''B. glandulosa''
Binomial name
''Betula glandulosa''Michx.
''Бетула Гландулоса е'' американската џуџеста бреза, позната и како смолеста бреза или грмушка бреза, е вид бреза со потекло од Северна Америка.
1 Опис
Американската џуџеста бреза е повеќестеблеста грмушка која обично расте 1-3 метри високо, често формирајќи густи грмушки. Стеблата се тенки, ретко над 5-10 сентиметри пречник, со мазна, темно кафеава кора. Листовите се речиси кружни до овални, 0.5-3 сентиметри долги и 1 -2.5 сентиметри широки, со назабени краеви. Плодните мачки се исправени, 1-2.5 сентиметри долги и 5-12 милиметри широки.
Таа е тесно поврзана со џуџестата бреза ( ''Betula nana'' ), а понекогаш се третира како нејзин подвид, како ''B. nana'' subsp ''жлезда''. Се разликува од типичниот ''B. nana'' по присуството на вродени брадавици на ластарите и подолгите ливчиња. Се појавуваат хибриди со неколку други брези.
2 Живеалиште и дистрибуција
Ова растение се јавува во арктичките и ладни умерени области од Алјаска од исток до Њуфаундленд и јужен Гренланд, и на југ на високи надморски височини до северна Калифорнија, Колорадо и Црните ридови на Јужна Дакота на запад, и локално на југ до северен Њујорк. на исток. На Арктикот, се појавува до нивото на морето, додека на југ од опсегот, расте до 3400 метри надморска височина.
Таа е типично мочурлив вид, кој расте во мочуришта, мускези или други влажни почви со недостаток на хранливи материи, но може да се најде на широк спектар на локации, кои се движат од карпести субарктички локалитети до бореални шуми со длабоки почви богати со органски материи. Тоа е најчестата грмушка на дрвото во внатрешноста на Алјаска, формирајќи речиси континуирана зона помеѓу дрвото и алпската тундра.
3 Екологија
Многу видови на диви животни се потпираат на оваа грмушка како извор на храна, особено копитарите како лос, елени, карибу и елен. Неговата предност како извор на храна варира во зависност од специфичната популација; лосовите во Алберта, на пример, е познато дека многу го пасат, додека лос во Алјаска е забележано дека се јаде на пониско ниво. Мечките, малите цицачи, птиците и инсектите исто така се потпираат на грмушката како извор на храна.
Американската џуџеста бреза обезбедува покривка за птармиганите, а гризли мечките постојано ја користат за да ги градат своите дувла.
Овој вид е ценет поради неговиот потенцијал за контрола на ерозијата и се користи за да помогне во стабилизирање на бреговите на потоци.
4 Наводи
* ,
* Хант, Д. (1993). ''Бетула.''''Зборник на трудови од IDS Betula симпозиумот 2–4 октомври 1992 година'' . Меѓународно здружение за дендрологија.
5 Поврзано
**
Партизанска болница (Шипковица)

Партизанска болница — болница во близина на селото Шипковица на планината Плачковица. Во неа биле лекувани ранети партизани во Пролетната офанзива.
1 Историја
Болницата била формирана пролетта 1944 година по наредба на Главниот штаб на НОВ и ПОМ за згрижување на ранетите во Пролетната офанзива. Причина за формирање на болницата било тоа што носењето на тешко ранетите од подвижната болница на Оперативниот штаб од Грција низ Источна Македонија ја отежнувало подвижноста на единиците. Непосредно по заминувањето на единиците на Оперативниот штаб од подрачјето на планината Плачковица, единиците на 17. бугарска дивизија при истражување на теренот откриле дел од болницата во којашто биле сместени 11 тешко ранети партизани од кои само еден успеал да преживее.
Во болницата работеле лекарите Ѓорѓи Камчев и Страхил Панов. Голема заслуга за згрижување на ранетите војници имале и мештаните Дане Трајков и неговиот син Јордан Трајков под заштита на Плачковичкиот одред. Во болницата бил вработен и болничар којшто бил задолжен за обезбедување санитетски материјал. Во јуни 1944 година, Дане Трајков заедно со својот син Јордан и уште еден соселанец биле уапсени од страна на фашистите. На 7 јули 1944 година, Дане бил застрелан во месноста Еренџе на планината Плачковица, додека останатите двајца успеале да се спасат.
2 Спомен-парк
Во 2014 година, при чествувањето на 70-годишнината од ослободувањето на Радовиш, локалната самоуправа и организацијата на борци го уредиле просторот околу некогашната партизанска болница и претвориле во спомен-парк во којшто на 7 јули секоја година се собираат стотици граѓани и борци за да му оддадат почит на Дане Трајков.
3 Галерија
4 Поврзано
* Шипковица
* Плачковица
* Пролетна офанзива
Џозеф де Гињ

Џозеф де Гињ (19 октомври 1721 – 19 март 1800 година) бил француски ориенталист, синолог и турколог роден во Понтоаз, син на Жан Луј де Гињ и Франсоа Вајлан. Починал во Париз.
Тој го наследил Етјен Фурмон во Кралската библиотека како секретар преведувач на источните јазици. Неговите историски мемоари (''Memoire historique sur l'origine des Huns et des Turcs)'', објавени во 1748 година, му донеле прием во Кралското друштво на Лондон во 1752 година, а тој станал соработник на Француската академија во 1754 година. Наскоро следело петтомно дело (1756–1758). Во 1757 година, тој бил назначен за претседател на одделот за сириски јазик на Колеџ де Франс .
Гињ сметал дека Хуните кои ја нападнале Римската Империја биле истите луѓе како Ксионгну споменати во кинеските записи. Овој став бил популаризиран од неговиот современик Едвард Гибон во ''Пропаѓањето и падот на Римската Империја''. Идејата е жестоко дебатирана од страна на централните Азијци, вклучувајќи ги Менхен-Хелфен, Хенинг, Бејли и Вајсиер.
Гињ тврдел дека кинеската нација потекнува од египетската колонизација, мислење на кое, и покрај секое побивање, тој тврдоглаво се држел. Тој објавил голем број написи тврдејќи дека египетските хиероглифи и кинеските знаци се поврзани, а едните произлегуваат од другите. Иако погрешил во тоа, тој е препознаен по тоа што докажува дека прстените со картуш во египетските текстови содржеле кралски имиња, теза што ја развил од навестувањето претходно направено од Џеј Џеј Бартелеми.
1 Трудови
* 1748 – ''''
* 1757 – 3 тома. Париз: Desaint & Saillant.
* 1761 – ''Recherches sur les Navigations des Chinois du Cote de l'Amerique, et sur quelques Peuples situés a l'extremite orientale de l'asie.'' * 1789 - Лондон:
Црква „Св. Петка“ - Дреновени

Света Петка (|Αγίας Παρασκευής) — црква во селото Дреновени, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквате е грамот на горното маало на селото, наречено Горно Дреновени. Се претпоставува дека е изградена од 1860 до 1863 г. врз темелите на постар храм. Иконостасот е постевен во 1864 г. Има вредни икони од времето на преродбата, вклучувајќи икона на Свети Јован Крстител од XVIII век која веројатно е од старата црква. Забележителна е и царската икона на Пресвета Богородица на престол, која стилски е на границата помеѓу византиската и неокласичната уметност.
1 Поврзано
* Костурска епархија
Црква „Св. Димитриј“ - Дреновени

Свети Димитриј (|Aγίου Δημητρίου) — парохиска црква во селото Дреновени, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е гробишен храм на селото, сместен помеѓу маалата Горно и Долно Дреновени. Има вредни икони од времето на преродбата.
1 Поврзано
* Костурска епархија
Џејмс Елфинстон

Џејмс Елфинстон (6 декември 1721 &ndash; 8 октомври 1809 година) бил добро забележан шкотски просветител, ортограф, фонолог и лингвистички експерт од 18 век.
1 Живот
Елфинстон бил добар пријател на Семјуел Џонсон како што е наведено во ''Животот на Семјуел Џонсон, Л.Л.''''Д.'' (1904, Оксфордско издание), Поглавје IV [1750] и учител на Александар Џејмс Далас .
: „Господинот Џејмс Елфинстон, кој оттогаш објавил различни дела и кој Џонсон некогаш го ценел како достоен човек, случајно бил во Шкотска додека Рамблер излегувал во весници во Лондон. Со пофална ревност веднаш за подобрување на своите сонародници и угледот на неговиот пријател, тој предложил и ја презел одговорноста за издание на тие есеи во Единбург, кое постепено следело по објавувањето во Лондон“.
Триесет и шест од преводите на мотото на Елфинстон се појавиле во Џонсоновиот ''Рамблер'', како дел од ревидираното, исправено издание во јули 1752 година и последователно. Наклонетоста на Џонсон кон Елфинстон е очигледна од едно писмо од почетокот на 1752 година во кое тој напишал: „Те молам да пишуваш скоро и да пишуваш често и да пишуваш долги писма, за кои се надевам дека со текот на времето ќе ти возвратам, но мора да бидеш трпелив доверител“.
Во 1792 година, Елфинстон се преселил да живее во Елстри и конечно во Хамерсмит во 1806 година, каде што починал во 1809 година. Роберт Чарлс Далас бил биограф на Елфинстон во изданието на Џентлменс Магазин бр. 79.
Неговиот превод на римскиот поет Марцијал е критикуван поради неговата културна вредност и воочената ниска поетска вредност, на пример Роберт Бернс напишал критичка песна по гледањето на преводот на Елфинстон.
2 Библиографија
*''Утврдена умешност во нејзината слика, (или меѓусебни водичи за изведени англиски говор и правопис, подеднакво безбедни од далечни и од домашни, грешка)'' (1786, 1787) [2 тома]
*''Принципите на англискиот јазик дигестирани за употреба во училиштата'' (1766)
*''Епитомизиран англиски правопис'' (1790)
*''Минијатура на англискиот правопис'' (1795)
Соавтор на:
*''Епиграмите на Маркус Валериус Мартиалис во дванаесет книги: со коментар и превод на англиски од Џејмс Елфинстон'' (1782)
3 Поврзано
** Works by or about James Elphinston at Internet Archive
Бучимско Езеро

Бучимско Езеро — вештачко езеро во близина на селото Бучим по коешто и го добило името. Создадено е на водотек којшто се влева во Тополничка Река од нејзината десна страна.
1 Местоположба
Езерото се наоѓа во непосредна близина на рудникот „Бучим“ од неговата западна страна.
2 Намена
Во езерото се испумпуваат подземните и атмосферските води коишто се слеваат во зоната на рудниот коп. Преливот од езерото во минатото преку суводолица се слевал во Тополничка Река.
3 Поврзано
* Бучим
* Рудник „Бучим“
Црква „Св. Благовештение“ - Старичани

Свето Благовештение (|Ευαγγελισμού της Θεοτόκου) — црква во селото Старичани, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е живописана во 1827 г. од истакнатиот зограф Аргир Михајлов. Внатре има забележителни икони на Михајлов, при што онаа на Исус Христос е веројатно единствената во Костурско од тој вид. Зачувана е и забележителна резбана икона на Пресвета Богородица од почетокот на XIV век.
1 Икони
2 Поврзано
* Костурска епархија
Лажна рујница

''Лажна рујница''
Научна класификација
Царство:, Fungi
Колено:, Basidiomycota
Класа:, Agaricomycetes
Ред:, Russulales
Семејство:, Russulaceae
Род:, ''Lactarius''
Вид:, ''L. chrysorrheus''
Биномен назив
''Lactarius chrysorrheus''Fr.
''Лажна рујница'' (латински: Lactarius chrysorrheus) (понекогаш се пишува ''Lactarius chrysorheus'' ) е припадник на родот ''Млечки (печурки)'', чии многу членови се општо познати како млечни шапки. Неодамна го добила англиското (заедничко) име на жолта капка млеко. По боја е бледо лосос, отровна е и расте во симбиоза со дабови дрвја.
1 Таксономија
Прво опишана од шведскиот татко на модерната микологија Елиас Магнус Фрис . Специфичниот епитет е изведен од старогрчките зборови „златен“ и „поток“. Вообичаените имиња вклучуваат: жолта млечна шапка, и жолта капка млеко.
2 Опис
Шапката е 3-8 см во пречник. Тоа е бледо лосос, или розова, со потемни ознаки наредени во груби прстени или ленти. Отпрвин е конвексна, но подоцна се израмнува и на крајот има мала централна депресија. Често е донекаде лобусна, работ и е мазен, со раб без влакна. Белузлавата до бледо биволска дршка понекогаш има розова боја на долната половина. Таа е шуплива, цилиндрична или со малку задебелена основа. Жабрите се непропустливи, преполни и имаат розово блескаво нијанса, давајќи отпечаток од спори кој е кремасто бел, со блага лосос нијанса. Тие на почетокот се доста тесно распоредени. Месото е бело и има лут вкус, но е обоено од обилните количини на излачено млеко. Ова млеко првично е бело, но кога е изложено на воздух станува светло сулфурно жолто за пет до петнаесет секунди.
Многу видови ''Млечки (печурки)'' се со слична боја, но не премногу од нив излегуваат бело млеко што добива сулфурно жолто. Сепак, оние што ги вклучуваат ''Lactarius maculatipes'' и ''Lactarius croceus'' кои се среќаваат со тврдо дрво во североисточниот дел на Соединетите Држави, а ''Lactarius vinaceorufescens'' е локално во изобилие, таму и со тврди и меки дрва. Ниту еден од нив не може да се најде во Британија; ''Lactarius decipiens'' е на , но е помал од Лажната рујница и расте со габер.
3 Распространетост и живеалиште
''Лажна рујница'' се појавува во лето и есен. Често е во северните умерени зони, Европа, Северна Америка, а исто така и Северна Африка. Таа е микориза со дабови дрвја во Британија.
4 Токсичност
Оваа печурка содржи токсини и се смета за отровна (иако понекогаш се наведува како за јадење). Конзумирањето на неколку видови отровни млечки печурки резултира со претежно акутни гастроинтестинални симптоми, кои можат да бидат тешки.
Млекото е исклучително луто.
Земјотрес во Бања Лука (1969)

Серија земјотреси ја погодиле Бања Лука на 26 и 27 октомври 1969 година. Земјотресите започнале со невообичаено силен потрес ноќта на 26 октомври во 02:55 часот. Предшоковите продолжиле во следните часови , а мали потреси имало до 08:53. Главниот потрес се случил во 16:36 часот. Хипоцентарот бил 20 километри под градот со моментна магнитуда од 6.1 максимален интензитет на меркалиева скала од VIII (Разорен). Земјотресот бил проследен со јачина од 6,1 степени ден подоцна. Земјотресот е категоризиран како двоен земјотрес.
1 Штета
Материјалната штета била голема; целосно биле уништени 86.000 станови. Големи штети имало и на училишните (266), културните (146), здравствените (133), социјалните и објектите на јавната администрација (152). Економијата претрпела значителни загуби. Во следните години сите компании работеле со значително намалени капацитети, а некои целосно го прекинале производството.
Автобуси ги возеле основците и средношколците од Бања Лука низ различни делови на поранешна Југославија за да продолжат со школската година . Наскоро започнала реконструкцијата и рехабилитацијата на опустошените згради, градската инфраструктура била обновена и започнала брза урбанизација. 
На крајот потврдена е смртта на 15 лица од Бања Лука, а повредени се 1.117 лица.
2 Поврзано
* Список на земјотреси во 1969 година
* Земјотрес во Петриња во 2020 година
3 Наводи
*
Аргир Михајлов

Аргир Михајлов (1790 - 1850) — истакнат македонски зограф и иконописец кој творел во Костурско.
1 Наводи
Роден е околу 1790 г. во Чука, Костурско. Живописал низа цркви во Костурско, каде творел во првата половина на XIX век. Негови забележителни творби се среќаваат во црквите „Успение на пресв. Богородица“ во Долен Нестрам, „Св. Благовештение“ во Старичани (живописана во 1827 г.), „Св. Петка“ во Изглибе (живописана во 1835 г. со потпис „δηά χειρός Αργύρι Μιχάλι“), „Св. Илија“ во Шкрапари (живописана во 1838 г.), „Св. Атанас Бессребренички“ (живописана во 1844 г.) во Костур, „Св. Димитриј“, живописана во 1826 – 1831 г. и други. Творбите му се хармонични и интересни, примери на убавата духовна уметност.
2 Избрани дела
3 Поврзано
* Костурска епархија
Црква „Св. Петка“ - Изглибе

Света Петка (|Αγίας Παρασκευής) — црква во селото Изглибе, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е еднокорабен храм со припрата и триделна апсида. Живописана е во 1835 г. од истакнатиот зограф Аргир Михајлов (потпишан „δηά χειρός Αργύρι Μιχάλι“). Има забележителен резбран иконостас со разнобојни икони.
Во 1997 г. храмот е прогласен за заштитен споменик на културата.
1 Поврзано
* Костурска епархија
Црква „Св. Архангели Михаил и Гаврил“ - Дупјак

Свети Архангели Михаил и Гаврил (|Ναός Ταξιαρχών) — средновековна црква кај селото Дупјак, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа на 1 км северно од Дупјак, лево крај патот ЕО15 за Костур спроти хотелот „Цамис“. Сместена е меѓу две карпи, во најтесната точка на клисурата кон јужниот влез на Костур. Во подножјето на карпите има мала пештера, често поврзувана со култот кон Архангел Михаил, а двете карпи силно потсетуваат на карпата од Чудото во Хона на Архангел Михаил.
2 Опис
Остатоците од црквата се ископани од костурскиот историчар Панделис Цамисис, кој ја опишал во неговата книга „Костур и неговите споменици“. Црквата е срушена при османлиското освојување на Македонија.
Храмот е изграден во византиски стил и сместен во подножјето на карпите, со квадратни плочи и делумно зачувани фрески.
Меѓу двете карпи има крајпатно параклисче „Св. Архангели“ кое го одбележва местото на средновековниот храм.
3 Поврзано
* Костурска епархија
Црква „Св. Димитриј“ - Слимништа

Свети Димитриј (|Αγίου Δημητρίου) — преродбеничка црква во селото Слимништа, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е гробишен храм, сместен на неколку стотини метри западно од селото. Изградена е во XVII век.
1 Поврзано
* Костурска епархија
Црква „Св. Димитриј“ - Брештени

Свети Димитриј (|Aγίου Δημητρίου) — црква во селото Брештени, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е изградена на почетокот на XVIII век на околу еден километар северозападно од селото под името „Св. Константин и Елена“, додека главниот храм во селото била друга црква „Св. Димитриј“. Подигната е врз темелите и со материјал на ранохристијанска гробишна базилика. Во 1743 г. голем дел од жителите на Брештени се потурчиле и попот Јован, за да го сопре процесот на исламизација поставил во храмот икона на Христос Семоќниот Судија, која е зачувана во храмот до денешен ден.
Во периодот од 1826 до 1831 г. во Брештени работел истакнатиот зограф Аргир Михајлов, кој во гробишната црква „Св. Константин и Елена“ изработил три скапоцени фрески и неколку преносливи икони, кои можат да се видат и денес. Најубава од овие фрески е онаа на светите Константин и Елена, сместена на местото посветено на покровителскиот светител бидејќи тогаш храмот сè уште бил посветен на нив.
Муслиманското население на селото се намножило и во 1850 г. месниот бег ја срушил тогашната црква „Св. Димитриј“ на сретселото и на нејзино место изградил џамија. Поради ова, христијаните ја обновиле и доградиле (во должина) малата гробишна црква, пренесувајќи ги иконите од срушениот храм и преименувајќи ја во „Св. Димитриј“. Во 1902 г. за време на митрополитот Герман Каравангелис храмот е повторно обновен и во него е поставен владички престол, со натпис од грбната страна кој го опишува настанот. Во 1965 г. жителите на Брештени (Македонците и доселените Грци) изградиле нова црква во селото, која во добила името „Св. Константин и Елена“.
1 Поврзано
* Костурска епархија
Земјотрес во Драч (2019)

Земјотресот кај Драч во 2019 година бил со моментна магнитуда од 6,4 на околу 30 километри западно од Тирана, односно 7 километри северно од Драч во Албанија . Главниот земјотрес бил во 3.54 часот по месно време, на 26 ноември 2019 година. Епицентарот на земјотресот бил во поширокото подрачје на селото Туман, а хипоцентарот на длабочина од 20 километри. Во земјотресот загинале 51 лице, а 3.000 биле повредени.
1 Одлики
Земјотресот е последица на сеизмички активности во зоната на конвергенција помеѓу евроазиската плоча и малата јадранска микроплоча . Имено, Јадранската плоча се движи во правец север - северозапад и се судира со евроазиската, а на местото на судирот се јавува подвлекување . Околината на Драч лежи во Периадранската Низина, сеизмичка зона што ја опфаќа областа на западна крајбрежна Албанија. Во оваа зона доминираат постплиоценски коси навлаки .
2 Последици
Како последица на земјотресот во Драч и неговата околина, загинало 51 лице, а 3.000 луѓе биле повредени. По главниот земјотрес, над 400 помали земјотреси, таканаречените афтершокови, ја погодиле областа околу Драч. Во текот на ноќта меѓу 27 и 28 ноември имало два посилни земјотреси во околината на Драч, со јачина од 4,2 и 4,7 степени. Најсилниот последователен потрес бил со магнитуда 5,1, кој се случил во 10:52 часот по месно време, 28. ноември.</br>Главниот земјотрес, како и оние послабите земјотреси, се почувствувани не само во Албанија туку и во другите земји од регионот - Црна Гора, Македонија, Хрватска, Босна и Херцеговина и делови од Србија.
3 Штета
Земјотресот предизвикал големи материјални штети, најмногу во селото Тумане, како и во градовите Драч и Тирана . Илјадници луѓе останаа без покрив над главата, а за нив било обезбедено привремено сместување во училишта, хотели и спортски објекти.
4 Поврзано
* Земјотрес во Краљево 2010 година
* Земјотрес во Црна Гора во 1979 година
5 Наводи
Црква „Св. Никола“ - Черешница

Свети Никола (|Αγίου Νικολάου) — преродбеничка црква во селото Черешница, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е гробишен храм сместен на јужниот крај на селото. Подигната е во 1844 г. Иконостасот и иконите се од постар храм, изграден пред 1800 г.
На крајот на XIX век црквата ја презел попот и пробугарски револуционерен деец Герман Чиковски. Во 1898 г. по негова иницијатива црквата и целото село прешле под врховенството на Бугарската егзархија.
1 Галерија
2 Поврзано
* Костурска епархија
Црква „Св. Никола Стари“ - Габреш (Костурско)

Свети Никола Стари (|Αγίου Νικολάου) — црква во селото Габреш, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија. Изворно ѝ припаѓала на Охридската архиепископија.
Црквата се наоѓа вон селото. Претставува еднокорабен храм, изграден во XVI век со бондручен градеж со сантрачи. Денес официјално го носи името „Свети Модест“ (el). Внатре се чуваат вредни фрески.
1 Галерија
2 Поврзано
* Костурска епархија
Црква „Св. Петка“ - Тухол

Света Петка (|Ἱερός Ναός Ἁγίας Παρασκευῆς) — црква кај селото Тухол, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија.
1 Местоположба
Црквата е сместена на јужниот крај на селото.
2 Историја
Решението за изградба на нова црква е донесено веднаш штом Тухол потпаднал под грчка власт во 1913 г. Паричните средства ги обезбедиле иселеници во Америка од околните села Јановени, Слимница, Пилкати, Нестрам, Висанско. Храмот е изграден со трудот на селаните, а главен мајстор бил Хондро Настас од Котелци. Внатрешноста е дело на мајстори од јанинското село Лискач. Камбанаријата исто така е изградена со доброволни прилози.
Во црковниот двор е подигната училишна заграда, каде учителствувал селскиот свештеник. Подоцна во 1919 г. на нејзино место е изградена камбанаријата.
Како село под врховенството на Патријаршијата, во црквата се испраќани погрчени свештеници. Прв свештеник во селото бил Ризос Папаризос, син на Миц Дукас. Потоа неговото место го зел синот Атанасиос (Папатанасис), но тој се задржал во селото многу кратко. Во 1898 г. тој бил погубен од македонска чета заедно со селскиот епитроп. Долги години свештеник бил Теодорос Зјакас (Папатодорос). Потоа на службата бил попот Стерјос од с. Слатина, зет на Папатодорос. Учител во Тухол бил еден јановенец и Георгиос Маргаритис од Котелци, кои примале плата од самите селани. По смртта на поп Стерјос во 1926 г. селото добило државен учител.
3 Поврзано
* Костурска епархија
Црква „Св. Наум Охридски“ - Сетома

Свети Наум Охридски (|Οσίου Ναούμ) — црква кај селото Сетома, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија. Изворно ѝ припаѓала на Охридската архиепископија.
Црквата е гробишен и парохиски храм, сместен североисточно од селото. Изградена е околу 1834 г. или на крајот од XIX век. Според месното предание, таа е посветена на Свети Наум по иницијатива на седум семејства доселени од Струга. Во архитексонски поглед, храмот е трикорабна базилика типична за своето време.
1 Поврзано
* Костурска епархија
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Поздивишта

Успение на Пресвета Богородица (|Παναγίας) — црква во селото Поздивишта, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија. Изворно ѝ припаѓала на Охридската архиепископија.
1 Историја
Црквата е гробишен храм, сместен на 1 км источно од селото. Првичната црква датира од околу 1700 г., но таа е срушена во 1815 г. и веднаш обновена. Од претходниот храм останале само глинените плочи на подот и округлите основи на дрвените столбови, кои го двоеле наосот на три кораба. Панделис Цамисис пред 1949 г. усепал да го запише ктиторскиот натпис од на поновата црква:
Црквата е грубо изградена со камења и непечени тули, и од таа причина за време на Граѓанската војна (1946 - 1949) покривот и јужниот ѕид паднале заедно со фреските на нив. На почетокот на XXI век е направен импровизиран покрив за археолошки цели.
Од зачуваните фрески се издвојуваат претставата на Светата Троица во апсидата наместо вообичаената Богородица Поширока од небесата. Ова е веројатно направено под влијание на руските бакрорези кои циркулирале во тоа време.
2 Поврзано
* Костурска епархија
Тополничко Езеро

Тополничко Езеро — вештачко езеро и хидројаловиште во близина на селото Тополница по коешто и го добило името.
1 Географија и хидрографија
Езерото е изградено по горното течение на Тополничка Река, на надморска височина од 620 м. Сливната површина на реката до преливот на браната изнесува 20,1 км<sup>2</sup> и таа образува корито во должина од 6 км. Вкупната површина на езерото изнесува 0,23 км<sup>2</sup>. Испарувањето на водата од езерото при просечно количество врнежи од 650 мм годишно изнесува 170.000 м<sup>3</sup>.
2 Брана и капацитет
Браната е изградена на надморска височина од 520 м. Таа има вкупна корисна зафатнина од 1.350.000 м<sup>3</sup>, а потребната зафатнина за нанос (мртов простор) изнесува 500.000 м<sup>3</sup>.
3 Намена
Браната на езерото било планирано да биде формирана во три фази. Езерото служи за прибирање на отпадниот материјал (јаловина) којшто се добива со издвојвањето на корисниот концентрат на бакар при подготовка на минералната суровина во процесот на флотација. Јаловината по својот состав претставува ситнопесоклива и финопрашкаста материја со масен удел од околу 99% од вкупно произведената руда, која до езерото се доведува во облик на пулпа преку отворен каналски систем. Потоа, јаловината преку систем на циклониање се разделува на маса со покрупни зрна (фракција на песок) и фини зрна (фракција на прелив). Масата со покрупни зрна служи за надвишување на браната, а онаа со фини зрна се испушта во езерото и во него се таложи. Избистрената вода од езерото преку повратен цевковод се испумпува и се враќа во процесот на флотација.
4 Поврзано
* Тополничка Река
* Тополница
* Рудник „Бучим“
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Ајтос

Свети Ѓорѓи (|Αγίου Γεωργίου) — црква во селото Ајтос, Леринско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е парохиски храм и се наоѓа во центарот на селото. Изградена е во 1836 г. во византиски стил. Има убав дрвен иконостас и вреден живопис.
1 Поврзано
* Костурска епархија
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Јановени

Успение на Пресвета Богородица или Свети Никола Летен (|Κοιμήσεως της Θεοτόκου) — црква во селото Јановени, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија.
1 Опис
Црквата е изградена врз постарата „Св. Никола“. Камениот натпис го дава датумот 18 септември 1903 г. — веројатно датумот на изградба. Храмот е уникатен по двојната женска црква — кат за девојките и кат за мажените жени. Внатре има богато изрезбан и насликан иконостас и владички престол. Двокатната камбанарија е изградена во 1903 г. од истите мајстори чие дело е камбанаријата на „Св. Матрона“ во Пилкати. Во црквата има бакарно кандило на кое пишува „Василис Стефос го подарува на Свети Никола 1769. Село Калугер“.
2 Галерија
3 Поврзано
* Костурска епархија
Црква „Св. Евстатиј“ - Статица

Свети Евстатиј (|Αγίου Ευσταθίου) — црква во селото Статица, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е гробишен и парохиски храм, сместен во јужниот дел на селото. Изградена е во XIX век. Претставува трикорабна базилика типична за своето време.
1 Поврзано
* Костурска епархија
Црква „Св. Петка“ - Лехово

Света Петка (|Ἱερός Ναός Ἁγίας Παρασκευῆς) — црква во селото Лехово, Леринско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е изградена на местото на постар храм, живописан во XVII век. Новиот храм почнал да се гради во 1946 и е завршен во 1948 г. кога Лехово е присилно иселено од грчката армија.
1 Поврзано
* Костурска епархија
Ајтоски манастир

Ајтоски манастир „Св. Архангели“ — манастир кај селото Ајтос, Леринско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија.
Манастирот е сместен на рид северозападно од селото, по патот за Невеска. Стариот манастир кој бил на ова место бил уништен од Трците и од него останале само темелите. Дълго време беговите од соседното село Горицко ја попречувале неговата обнова. Според легендата, главниот противник возобновата, Вели-бег, дал откако му починале сите деца и откако му умреле двата бивола при орањето на манастирското земјиште.
Новиот манастир почнал да се гради во 1892 г. и осветен е во 1895 г. Иницијатор на изградбата бил мештанинот Роби Анастасов со духовно име отец Дамјан, кој бил монах на Света Гора и потоа се вратил во родното село. Дозволата од властите е издејствувана со помош на Христо Манов, кој бил царски градинар на султанот. Во обновата помогнал и Михаил Мисирлијата од Невеска, кој ги поканил леринскиот кајмакам и Изет-паша на гости, и ја добил нивната согласност. Во изградбата учествувале селаните од околните македонски села и жителите на влашкото село Невеска. Подигнат е голем конак со 20 соби и обезбедено е примерно стопанство. Во прво време бил метох на манастирот „Св. Врач“ (Олишки манастир). Пробитно бил под управа на митрополитот Герман од Невеска и јеромонахот Тасе од Ајтос. Подоцна архимандритот Герман се одметнал од Патријаршијата и станал романски свештеник во Битола.
Во 1902 г. манастирот го признал врховенството на Бугарската егзархија. Кон крајот на османлискиот период во 1912 г. овој бил еден од трите манастири на Бугарска егзархија во Леринско, заедно со „Св. Ѓорѓи“ во Арменско и Нередскиот манастир („Св. Лука“) во Неред .
1 Поврзано
* Костурска епархија
Црква „Св. Димитриј“ - Лехово

Свети Димитриј (|Aγίου Δημητρίου) — црква во селото Лехово, Леринско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е изградена во 1812 г., а обновена во 1868 г.. Претставува уникатен историски објект на во подрачејто и затоа е прогласена за историски споменик.
Во 1987 г. храмот е прогласен за споменик на културата. Во 2002 г. за заштитен споменик е прогласена и неговата камбанарија.
Во внатрешноста, црквата има вредни резбани елементи — иконостас, владички престол, амвон и проскинитар.
1 Поврзано
* Костурска епархија
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Куманичево (Костурско)

Успение на Пресвета Богородица (|Κοιμήσεως της Θεοτόκου) — црква во селото Куманичево, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија.
1 Опис
Црквата е главен храм на северното маало Долно Куманичево. Изградена е во 1850 г. Има вредни икони од времето на македонската преродба.
2 Поврзано
* Костурска епархија
Црква „Св. Атанасиј“ - Загоричани

Свети Атанасиј (|Αγίου Αθανασίου) — црква кај селото Загоричани, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата се наоѓа во месноста Курулишта, северозападно од Загоричани и источно од Олишта. Тука некогаш имало село, а „Св. Атанасиј“ била неговата црква. Денес тука е брегот на вештачкото Загоричанско Езеро. Црквата е уништена од арнаутски банди околу 1650 г., а жителите на Курулишта се преселиле во Загоричани. Од овој храм останале голема плоча која служела како олтар, монолитен столб, две столпчиња од месен камен, камен релјеф, измазнета камена плоча и римски релјеф со престава на човек во полн раст со копје и венец (30 × 40 см), вграден во источниот ѕид на денешниот храм. Во 1700 г. врз урнатините на стариот храм селаните подигнале скромен параклис. Од таа црква во денешната се зачувани иконата на Свети Атанасиј и мала икона на непозната светоца, можеби Света Варвара. Во 1886 г. жителите на Загоричани на ова место изградиле голема претставителна црква, а годината е означена на убав камен релјефсо крст, вграден во ѕидот. Храмот е опремен во 1887 – 1888 г. со убави икони, дело на тројца мајстори — Евтимиос А. Мисајлидос од Цариград и Павлос Кесаревс и Михаил Г. Самарас од Рупишта. Иконите на првите двајца се подарок од загоричанци кои работеле во Цариград. Во 1964 г. црквата е наполно обоновена по четврти пат.
1 Поврзано
* Костурска епархија
Dolerus ferrugatus

Dolerus ferrugatus е вид на растителна оса од родот Dolerus.
1 Опис
Главата и градите се црни, пронотумот, тегулите и средниот дел на мезонотумот се црвени. Абдоменот е црвеникавожолт. Мажјакот е во многу белези сличен на женската форма.
Возрасните ларви имаат белузлав и портокалов белег на главата, а челната плочка е со црна дамка. Телото од горната страна е зелено. Се појавуваат во текот на јули и август на растенија од родот на Juncus.
Возрасните единки достигнуваат должина од 8-10 мм.
2 Живеалиште
Географската распространетост на овој вид оса е Средна и Северна Европа. Во Македонија видот се среќава во Струга и село Глумово.
Dolerus liogaster

Dolerus liogaster е вид на растителна оса од родот Dolerus.
1 Опис
Главата, антените и градите се црни, крилата стаклесто провидни, жилките и стигмата црни. Нозете се црни, а тибиите во основа се црвени. Абдоменот е црн. Обојувањето на телото кај мажјакот е слично како кај женската форма.
Ларвите се појавуваат во мај на растенија од родовите: Festuca и Dactylis.
Возрасните единки достигнуваат должина од 8-9 мм.
2 Живеалиште
Географската распространетост на овој вид оса е низ цела Европа. Во Македонија видот е собран на Галичица.
Црква „Воведение на Пресвета Богородица“ (Загоричани)

Воведение на Пресвета Богородица (|Εισόδεια της Θεοτόκου) — црква во селото Загоричани, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија.
1 Историја
Црквата е главната знаменитост во Загоричани. Ова е голем храм со димензии 24 × 14 м, сместен во центарот на селото. Изграден е врз темелите на постара црква и осветен на 10 мај 1861 г., за што сведочи натпис врз мермерна плоча на јужниот ѕид. Црквата е трикорабна, од кои левиот кораб (женското одделение) е посветен на Свети Никола, а десниот на Свети Јован Богослов. Внатре има вредни икони кои се постари од црквата и се дело на зографи од епирското село Кионат.
Ктиторскиот натпис е на наметнатиот грчки и гласи:
2 Икони
3 Поврзано
* Костурска епархија
Dolerus gessneri

Dolerus gessneri е вид на растителна оса од родот Dolerus.
1 Опис
Главата, антените и градите се црни,нозете се црни, колената и основата на предните тибии се црвени. Крилата малку затемнети. Абдоменот е црн, со попречни цртички. По обојување и по други надворешни белези, мажјакот е сличен на женската форма.
Ларвите достигнуваат должина од 23 мм. Нивната глава од горе е светлопортокалова, на темето со кафеави рабови. Телото е зелено, а од долната страна малку посветло. Се среќаваат во текот на јуни на растенија од родот на Equisetum.
Возрасните единки достигнуваат должина од 9-12 мм.
2 Живеалиште
Географската распространетост на овој вид оса е Средна и Северна Европа, на исток до Камчатка, и како подвид во Северна Америка. Во Македонија видот се среќава во село Сарај, Скопско.
Црква „Св. Никола“ - Госно

Свети Никола (|Αγίου Νικολάου) — преродбеничка црква во селото Госно, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е базилика, изградена во 1834 г. Украсена е со живопис во апсидата на олтарот и апсидата на жртвеникот. Фреските во храмот се интересни примери за месната духовна уметност од почетокот на XIX век. Внатре се чуваат вредни поствизантиски икони.
Во 1991 г. храмот е прогласен за споменик на културата.
1 Поврзано
* Костурска епархија
Олишки манастир

Олишки манастир „Св. Врач“ или „Св. Бессребреници Кузман и Дамјан“ (|Μονή Αγίων Αναργύρων) — манастир кај селото Олишта во областа Пополе, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија.
1 Историја
Во синаксарот (зборник) на Свети Нектариј Битолски се вели дека манастирот е основан во 1457 г. Тој доживеал расцут во XVIII век. Во 1857 г. врз темелите на стариот храм е изградена новата црква „Свети Бессребреници“. Дел од иконите на старата црква се зачувани до денес. На пример, на иконата „Ангелски собор“ се чита годината 1764. Иконата на Исус Голем Архијереј има датум 1794, а онаа на Архангел Гаврил е од 10 септември 1875 г. На друга икона има натпис кој ја покажува годината 1880.
На денес непостоечкиот параклис со лековита вода „Живоносен Извор“ имало натпис со годината 1880.
Во 1889 г. хрватскиот етнограф Стефан Верковиќ („Топографическо-этнографическій очеркъ Македоніи“) напишал за манастирот:
Кон 1900 г. манастирот имал 10-12 монаси.
На почетокот на XX век манастирот го поседувал чифликот Рудник меѓу Куманичево и Загоричани, како и други имоти и многуброен крупен и ситен добиток. Подоцна, поголем дел од имотот е одземен од грчката држава.
По задушувањето на Илинденското востание во 1903 г. во манастирот се засолниле многу семејства од Загоричани и околните изгорени села.
Во 1961 г. манастирот имал 9 жители, а истата состојба е забележана и во 2011 г.
2 Поврзано
* Костурска епархија