Ханс Јоаким Шелнхубер

Ханс Јоаким „Џон“ Шелнхубер (роден на 7 јуни 1950 година) е германски атмосферски физичар, климатолог и основачки директор на Институтот за истражување на климатските влијанија во Потсдам (ПИК) и поранешен претседател на Германскиот советодавен совет за глобални промени. (WBGU). Од 1 декември 2023 година тој е генерален директор на IIASA .
1 Образование
Шелнхубер студирал математика и физика, добивајќи докторат по теоретска физика на Универзитетот во Регенсбург во 1980 година, проследено во 1985 година со хабилитација (квалификација за функција) по теоретска физика на Универзитетот во Олденбург. Во 1981 година, станал постдокторски соработник на Институтот за теоретска физика (ИТП) на Универзитетот во Калифорнија, Санта Барбара, работејќи преку коридорот од неговиот директор Волтер Кон, кој станал еден од неговите академски претпоставени.
2 Кариера
Првично заинтересиран за физиката на цврста состојба и квантната механика, Шелнхубер го привлекле сложени системи и теорија на нелинеарност или хаос. Како редовен професор по теоретска физика и потоа директор на Институтот за хемија и биологија на морската средина на Универзитетот Олденбург, бил вклучен во анализата на структурата на океанските струи.
Во 1991 година, Шелнхубер бил повикан да го создаде Потсдамскиот институт за истражување на климатските влијанија (ПИК), и станал негов директор во 1993 година - со што тој прераснал во еден од најреномираните светски институти за истражување на климата со повеќе од 300 вработени кои следат интердисциплинарен пристап.
Уште во 1995 година Шелнхубер предложил заштитна ограда за глобалното затоплување од 2°Ц која прво била усвоена од германската влада и Европската унија, а потоа, по договорот од Копенхаген во 2009 година, како глобална цел од владите ширум светот.
Од 2001 до 2005 година Шелнхубер служел како истражувачки директор на Центарот Тиндал во Англија и станал гостин професор на Универзитетот во Оксфорд.
Шелнхубер бил професор на Универзитетот во Потсдам, Германија, и надворешен професор на Институтот Санта Фе во САД.
Како долгогодишен член на Меѓувладиниот панел за климатски промени на кој му била доделена Нобеловата награда за мир во 2007 година, Шелнхубер бил главен координативен автор на синтетското поглавје од Работната група II од Третиот извештај за проценка на IPCC. Тој предупредил на страшните последици од континуираното глобално затоплување. Како експерт за климатолошки пресвртни точки, тој е јавен говорник на оваа тема.
Во 2017 година, Шелнхубер рекол дека доколку не се преземат климатски мерки до 2020 година, светот „може да биде фатално ранет“.
3 Достигнувања
Шелнхубер помогнал да се создадат бројни иконски концепти како што се анализата на елементите за критични промени во климатскиот систем, запалениот жар, и буџетскиот пристап за емисиите.
4 Почести
Во 2002 година, Шелнхубер ја добил наградата за заслуги за истражување на Волфсон на Кралското друштво Во 2004 година Нејзиното Височество Кралицата Елизабета Втора го назначила за командант на Редот на Британската империја (CBE). Во 2005 година, Националната академија на науките (САД) го назначила за член. Во 2007 година ја добил германската награда за животна средина. Истата година, бил избран за член на Германската академија на науките Леополдина.
Во 2011 година, тој бил првиот Германец кој ја добил наградата за животна средина на Волво, која е највисоко рангирана награда во областа на еколошките науки во светот. Шелнхубер бил почестен со Орден за заслуги на Сојузна Република Германија (прв степен) и има почесни докторати од Универзитетот во Копенхаген и Техничкиот универзитет во Берлин.
Германското списание Цицеро во 2012 година го рангирало меѓу 500-те најзначајни германски интелектуалци. Во 2017 година, Шелнхубер ја добил наградата Сина планета на фондацијата Асахи Глас.
5 Граѓанска вклученост и служба
Како еден од водечките климатски научници ширум светот, Шелнхубер бил консултант на поранешниот претседател на Комисијата на Европската унија, Жозе Мануел Баросо. Во 2007 година, бил назначен за главен владин советник за климатски и сродни прашања за време на германското претседавање со Советот на ЕУ и претседавањето со Г8.
Во 2007 година, Шелнхубер ја започнал „Нобелова кауза – серии на симпозиуми за глобална одржливост на Нобелови лауреати“ во Потсдам, соединувајќи ги добитниците на Нобеловата награда од сите дисциплини со водечките научници за одржливост. Во 2009 година, овој настан се одржал во Лондон и во 2011 година во Стокхолм, каде што Високото ниво на панелот за одржливост на генералниот секретар на ОН присуствувало на состанокот за да прими меморандум вклучен во конференцијата Рио+20 во 2012 година.
Шелнхубер нуди научни сознанија за деловните лидери, како член на Советодавниот одбор за климатски промени на Дојче банк и претседател на управниот одбор на Заедниците за климатски знаења и иновации на Европскиот институт за иновации и технологија (EIT Climate KIC). Во 2012 година, тој бил главен автор на извештајот нарачан од Светската банка за можните влијанија од затоплувањето од 4 степени Целзиусови кон крајот на 21 век. Овој извештај добил големо внимание ширум светот. Истата година, Шелнхубер го претставил главниот збор на гала вечерата што го отворила сегментот на високо ниво на светскиот самит за климата COP18 во Доха, Катар. Во присуство на генералниот секретар на ОН Бан Ки Мун и шефицата на UNFCCC , Кристијана Фигуерес, неколку дена подоцна Шелнхубер потпишал договор со Катарската фондација за заеднички да се создаде Институт за истражување на климатските промени во Катар - извонреден чекор ако се земе предвид богатство на земјата кое со децении се засновало на извоз на фосилни горива.
Во 2013 година, Шелнхубер бил еден од 18-те истакнати меѓународни научници кои ја започнале Лигата на Земјата, глобален интердисциплинарен сојуз на водечки истражувачки институти кои се фокусираат на анализата на системот на Земјата и науката за одржливост, вклучително и економијата. Членовите на Советот за безбедност на ОН Пакистан и ОК побарале од него да зборува на Арија состанокот на Советот во седиштето на ОН во Њујорк, каде присуствувал и генералниот секретар на ОН Бан Ки Мун. Во пресрет на светскиот самит за климата во Варшава, Шелнхубер разговарал за можните следни чекори со претседателот на Cop19, полскиот министер за животна средина Марцин Королец. За да се унапреди состојбата на науката, Шелнхубер го иницирал Проектот за интерспоредување на моделот за меѓусекторско влијание (ISI-MIP) кој вклучува повеќе од 30 истражувачки тимови од 12 земји. Во 2013 година, научното списание ''Nature'' го нарекло „првиот сеопфатен проект со глобално влијание“ - тој има за цел да идентификува цврсти сознанија, како и празнини во истражувањето, врз основа на сепак невидено широка споредба на компјутерски симулации на идните влијанија од климатските промени, како што е недостигот на вода, поплави или промени во приносот. Во 2013 година, напорите на Шелнхубер резултирале со Светската конференција за влијанија во Потсдам проследена со посебна карактеристика на првите резултати од ISI-MIP во Зборникот на Националната академија на науките (ПНАС).
Шелнхубер служел како претседател на Управниот одбор за клима-КИЦ (Заедница за знаење и иновации), кој е поврзан со Европскиот институт за иновации и технологија (ЕИТ). Оваа институција има за цел да го поттикне претприемништвото и иновациите со ниска потрошувачка на јаглерод.
Шелнхубер го потпишал Потсдам Денкшрифт во 2005 година, повикувајќи на промена во размислувањето за да се овозможи одржлив развој.
6 Личен живот
Оженет е со Маргрет Бојсен.
7 Публикации
Шелнхабер има објавено повеќе од 250 научни трудови и е автор, коавтор или уредувал 50 книги или поглавја од книги.** Schellnhuber, H. J., Crutzen, P.J., Clark, W.C., Claussen, M. and Held, H. (Eds.) (2004). Earth System Analysis for Sustainability. MIT Press, Cambridge, MA, London, UK
* Schellnhuber, H. J. and Wenzel V. (1998). Earth System Analysis: Integrating Science for Sustainability. Springer Verlag, Berlin.
* Schellnhuber, H. J. et al. (Eds.) (2006). Avoiding Dangerous Climate Change. Cambridge University Press, Cambridge, UK ** Schellnhuber, H. J. et al. (2009). Solving the climate dilemma: The budget approach. WBGU Special Report, WBGU, Berlin
***** Schellnhuber, H. J, Molina, M., Stern, N., Huber, V. and Kadner, S. (Eds.) (2010). Global Sustainability – A Nobel Cause. Cambridge University Press, Cambridge
**** Kropp, J. P. and Schellnhuber, H. J. (Eds.) (2011). In Extremis: Disruptive Events and Trends in Climate and Hydrology. Springer Verlag, Berlin
* Richardson, K., Steffen, W., Liverman, D., et al. (including Schellnhuber, H. J.) (2011). Climate Change: Global Risks, Challenges and Decisions. Cambridge University Press, Cambridge
*** Schellnhuber, H. J. et al. (2011). World in Transition – A Social Contract for Sustainability. WBGU Report, WBGU, Berlin **** Kundzewicz, Z. W. et al. (including Schellnhuber, H. J.) (2012). Changes in Flood Risks – Setting the Stage. In Kundzewicz, Z. W. (Ed.) (2012). Changes in Flood Risks in Europe. IAHS Press, Oxfordshire, UK, 11
* Schellnhuber, H.J., Hare, W., Serdeczny, O. et al. (2012). Turn Down the Heat – Why a 4 °C Warmer World Must be Avoided. A Report commissioned by The World Bank*******
8 Поврзано
* Развојна економија
* Еколошка економија
* Одржлив развој