Карломан од Баварија

Карломан (околу 830 г. – 22 март 880 г.) - франкиски крал од династијата Каролинзи. Тој бил најстариот син на Луј Германецот, крал на Источна Франција, и Хема, ќерка на баварски гроф. Неговиот татко го назначил за гувернер на Карантанија во 856 година и командант на маршевите на југоисточната граница во 864 година. По смртта на неговиот татко во 876 година,станал крал на Баварија. Назначен бил од италијанскиот крал Луј II за негов наследник, но Кралството Италија го презел неговиот вујко Карло Ќелавиот во 875 година. Карломан го добил дури во 877 година. Во 879 година тој бил онеспособен, можеби од мозочен удар, и абдицирал од своите домени во корист на неговите помлади браќа: Баварија на Луј Помладиот и Италија на Карло Дебелиот.
1 Раниот живот
Датумот на раѓање на Карломан е непознат, но се претпоставува дека бил околу 828 или 830 година. Неговото име може да се поврзе со обидот на неговиот татко да владее со Алеманија околу времето на собранието на неговиот татко во Вормс во 829 година. Првиот член на династијата Каролинзи по име Карломан владеел со Алеманија во 741–48 година и ја покорил на Франките.
Карломан бил доволно стар за да учествува во граѓанската војна од 840–43 година, која се водела меѓу неговиот татко и неговите чичковци, Лотар и Карло Ќелавиот. Неговото прво рекордно појавување во јавноста било како водач на армијата на засилувања од Баварија и Алеманија која му ја донел на својот татко во Вормс во 842 година. Потоа, ги водел во битка заедно со неговиот татко и вујко (Карло Ќелавиот) против неговиот друг вујко (Лотер). Тоа го претставувало почетокот неговата воинствена кариера. Ноткер од Сент Гал, кој го оплакувал падот на династијата една генерација подоцна, го нарекол Карломан ''беликосимус'' (буквално „највоинствен“, или според зборовите на историчарот Ерик Голдберг „ввистински борец“).
Во октомври 848 година, Карломан бил присутен на советот на неговиот татко во Регенсбург, каде словенскиот командант (''дукс''), Прибина, бил награден за службата во одбраната на баварската граница. Во повелбата со која бил потврден грантот, Карломан го потпишал своето име прво меѓу световните магнати (по црковните).
Во 840-тите, Карломан бил во врска со Лиутсвинд, ќерка на баварскиот гроф Ратолт и снаа на грофот Сигихард од Краичгау. Ова била прва политички независна акција на Карломан и ја потврдила неговата блиска поврзаност со Баварија. Околу 850 година, Лиутсвинд му родила син, Арнулф. Ова име било избрано затоа што било јасно династичко (основачот на семејството Каролинзи бил епископот Арнулф од Мец), но никогаш не го користел владејачкиот крал и поради тоа било соодветно за вонбрачниот најстар син. Изборот на името бил најсигурниот доказ дека Лиутсвинд и Карломан не биле законски во брак. Околу 860 година, Арнулф и неговиот братучед Хју, вонбрачниот син на братот на Карломан, Луис, биле во Кобленц на дворот на нивниот дедо, кој веројатно го надгледувал нивното воено образование и исто така ги држел за да го осигура доброто однесување на нивните татковци.
2 Чувар на југоисточните граници
Во 856 година, Луј првпат го поврзал Карломан со неговото владеење со тоа што го назначил за гувернер на Карантанија. Според ''Аналес Фулденсес'' (863 г.), тој ја добил титулата „прелат на Карантанците“. Бидејќи ова било негово прво гувернерство, Луј не му дал да владее со целиот Марш на Панонија, со традиционално седиште на пограничен гувернер (префект) во Тулн. Наместо тоа, на Карломан му било дадено владеење со внатрешниот регион (Карантанија), со цел да стекне искуство, а можеби и затоа што неговиот татко сакал да го спречи да се обиде да преземе премногу моќ.
Стекнувајќи го првото упориште на моќ во Карантанија, Карломан се преселил за да преземе позначајна улога во гувернерот над пограничните региони на царството на неговиот татко. Почнувајќи од 857 година, Карломан бил повремен сведок на повелбите на неговиот татко, и веќе во 858 година бил назначен да раководи со воена експедиција против Велика Моравија.
Во 861 година, Карломан влегол во конфликт со неколку гранични команданти во југоисточните региони, ги протерал од нивните канцеларии и ги заменил со негови луѓе. Тој потег бил направен без согласност на неговите татковци, а до 862 година избувнал јавен конфликт, при што Карломан застанал на страната на Ростислав од Моравија и ја презел контролата над сите југоисточни региони, напредувајќи понатаму во Баварија, до реката Ин. Обидот за помирување помеѓу таткото и синот не успеал, а во 863 година кралот Луј го нападнал регионот на неговиот син, го принудил Карломан да се предаде и го одвел во притвор.
Заменет од грофот Гундачар, кој бил назначен за гувернер на источните маршеви од кралот Луј (863 година), принцот Карломан останал во притворот на својот татко до 864 година, кога избегал и се вратил во Карантанија. Дочекан од поддржувачите, тој ја презел власта во покраината. Во тоа време, кралот Луј водел кампања против Моравија, но ги прекинал понатамошните операции и се преселил на југ, кон Карантанија. Конфликтот бил избегнат со помирување. Таткото и синот се сретнале и постигнале договор. Карломан се потчинил на својот татко и за возврат му било доделено гувернерство на источните маршеви.
Писмото на Карломан до неговиот татко од 869 година преживеало, во кое била опишана состојбата на границата. Во 870 година, успеал да воспостави франска доминација над Велика Моравија, преку договор со Сватоплук, кој го заробил неговиот вујко Ростислав Моравија, владејачки принц на Моравија, и му го предал на Карломан. За време на наредната инвазија на Франките, моравскиот архиепископ Методиј, исто така, бил заробен и испратен кај Карломан. Во 871 година, успеал да го заземе Сватоплук, со што воспоставил директна контрола над целото кнежевство, но набрзо решил повторно да го врати, за да ја смири земјата. Тоа се покажало да биде катастрофално, поради тоа што Сватоплук, штом стигнал во Моравија, застанал против Карломан, нанесувајќи и големи загуби на франкската војска.
Во 873 година, по неколку интервенции на папата Јован VIII, вклучително и оние до Карломан, бил постигнат мировен договор во Форххајм, помеѓу кралот Луј и пратениците на Сватоплук, со што била потврден воената состојба на источните граници.
3 Поделба на Франкфурт
Со цел да се спречат идни династички конфликти, кралот Луј довел одлука да ја регулира положбата на неговите тројца синови во владата. Во 865 година, во Франкфурт бил постигнат и објавен договор за идното наследство, со што станал познат како ''Поделба на Франкфурт''. Баварија и југоисточните маршеви биле доделени на Карломан, Саксонија и Франконија на Луј Помладиот и Аламанија на Карло Дебелиот. Принцовите требале да станат владетели на одредени региони само по смртта на нивниот татко. Ниту еден од нив не ја добил титулата крал за време на животот на неговиот татко, но нивната позиција во државните работи била детално регулирана, при што кралот Луј ги задржал сите главни прерогативи на кралската моќ.
Во исто време, сите синови на кралот се венчале со локалната аристократија на регионите што биле обележани за нив. Карломан се оженил со ќерката на баварскиот војсководец (''дукс'') по име Ернест, кого ''Аналес Бертиниани'' го опишале како „најголемиот од сите великани на кралот“. Овој брак веројатно се случил пред срамот и отпуштањето на Ернест во 861 година, бидејќи Луј Германецот силно не го одобрил тоа неговиот втор син да бара брак со семејството кое исто така било посрамено во 858-59 година.
До 870-тите години, според ''Аналес Бертиниани'', во тој период составен од надбискупот Хинкмар од Ремс, мајката на Карломан, Ема, го охрабрувала нејзиниот сопруг да го фаворизира Карломан во споредба со браќата. Ова било првото регистрирано учество на Ема во политиката и можеби се однесувало на болеста на Луј во текот на 869-70 година. Од друга страна, историчарот Ернст Димлер сметал дека Карломан мора да бил „момче кое многу ја сака својата мајка“.
4 Владетел на Баварија
Во Баварија, Карломан повторно ја создал палатата и манастирот во Отинг. Ја посветил на Богородица и на „бројни други светители чии мошти можевме да ги собереме со Божја помош“. Тој го назначил пријателот на неговиот татко, лингвистиката Балдо, за свој канцелар. Во 878 година, веројатно се обиделе да му извршат атентат. Според ''Аналес Јувавенсес'', кралот „бил опкружен од грофот Ерменперт и некои од неговите војници“ во Ерголдинг, но грофот очигледно побегнал во Западна Франција, каде што бил примен од Луј II.
Карломан го дотерал својот вонбрачен син, Арнулф, за наследство во Баварија. Во повелбата издадена во Регенсбург, тој го нарекол „кралски син“, титула која што била стандардна за легитимен кралски син. Оваа политика имала приврзаници, како игуменот Реџино од Прум и монасите од Сент Гал, но и клеветници, кои апелирале до братот на Карломан, Луј. Во почетокот на 879 година, Карломан бил онеспособен поради болест, веројатно мозочен удар. Луј дошол во Баварија за да го добие признавањето на аристократијата како иден крал. До Велигден тој заминал, а Арнулф ја презел контролата врз кралството во името на неговиот татко. Тој отфрлил некои истакнати точки, кои апелирале до Луис да ги врати. Карломан се обидел да ги легитимира постапките на Арнулф со додавање на името на неговиот син во одредбите за молитва на неговите повелби, но во ноември Луј дошол во Баварија за да изнуди решение за наследувањето. Тој ги вратил сменетите грофови и Карломан формално го абдицирал својот баварски трон на својот брат. Тој исто така го ставил Арнулф под заштита на Луис. Неговиот брат Карло го датира неговото владеење во Италија од ноември 879 година, па се претпоставува дека Карломан абдицирал од тоа кралство во исто време со Баварија.
5 Владетел на Италија
На 12 август 875 година, Лудвиг II од Италија умрел и неговото кралство го наследил Луј Германецот за неговите синови Карломан и Карло и Карло Ќелавиот. Папата Јован VIII, справувајќи се со постојаната закана од напаѓачите од муслиманската Сицилија, застанал на страната на Карло Ќелавиот. Карломан довел војска во Италија, каде му дал диплома на манастирот Сан Клементе а Касаурија, една од најомилените куќи на Луј II. Во дипломата, Карломан бил прогласен за избран наследник на Луис. Според ''Аналес Фулденсес'', Карло бил принуден да му понуди „огромна сума во злато и сребро и скапоцени камења“ за да го натера да ја напушти Италија. На 28 август 876 година, Луј починал, а неговите синови станале кралеви во нивните доделени кралства. На 6 октомври 877 година, Карло Ќелавиот умрел, а подоцна истиот месец Карломан успеал да биде избран за крал на Италија од страна на благородниците кои биле собрани во Павија. Привлечноста на Италија била „грабежот што очигледно беше прифатлив кога кралот првпат го зазеде кралството“, обезбедувајќи награди кои што можеле да се поделат меѓу следбениците и повеќе од надоместување на трошоците за собирање војска и преминување на Алпите. Карломан бил еден од само двајцата каролиншки кралеви на Италија - неговиот брат и наследникот Карло бил другиот - кој не капитулирал на почетокот на неговото владеење со цел да го објави својот легитимитет и да потврди дека се придржува до традициите на добро владеење.
Во Италија, Карломан го потврдил чинот на неговиот претходник кој ги направил епископите постојани ''миси доминичи'' (кралски претставници) во нивните епархии. Тој ја дополнил новата регулатива со проширување на јурисдикцијата на поединечните епископи за да ја добие нивната доверба. Неговиот грант за епископот Вибод од Парма од ''округот'', или привремена власт во областа надвор од градските ѕидини, бил првиот грант од ваков вид за епископ. До смртта на Карломан, потврдувањето на отстапките на претходникот за епископијата и преговарањето за нови во замена за поддршка станале италијанска традиција. Во 876 година, Карло му доделил на папата Јован јурисдикциски права во војводствата Сполето и Камерино. По неговото наследување, Карломан ги поддржувал војводите Ламберт I и Гај III, кои отсекогаш ги барале правата како кралски претставници што Карло му ги понудил на папата.
Во 879 година, Карломан донирал земја на манастирот Санта Кристина од кралската палата во Олона. Иако манастирот наводно бил изграден во текот на осмиот век, првиот запис за неговото посветување на Кристина се наоѓа во повелбата на Карломан. Во писмото од 7 јуни 879 година, папата Јован, затоа што не успеал да го убеди Луј Стемерџија, наследникот на Карло Ќелавиот, да дојде во Италија за нејзина одбрана, апелирал до Карломан, кого претходно го отфрлил. Било предоцна; дотогаш Карломан бил онеспособен. Непосредно пред неговата абдикација, тој доделил комплекс од имоти околу Олона на црквата Сан Систо, која била основана од кралицата Енгелберга во Пјаченца.
Во Италија, Карломан ковал ''денарии'' (пари) во Милано и Павија. Оние кои биле ковани во Милано главно го носеле натписот Карломан рекс (CARLOMAN REX), додека оние од Павија го носеле Хкарлеманус ре (HCARLEMANNVS RE). Сите имале стилизиран храм од едната страна. Карломан не издавал монети во Баварија.
6 Болест и смрт
Во врска со состојбата на Карломан, ''Аналес Фулденсес'' (879 г.) навеле дека тој го изгубил гласот, но сепак можел да комуницира со пишување. Реџино од Прум, пишувајќи во својата хроника за 880 година, се сеќава дека бил „ерудит во буквите“, што значело дека можел да пишува латински. Целиот текст на Реџино за Карломан гласи:
 Повеќето извори ја наведуваат смртта на Карломан во март 880 година, но ''Аналес Јувавенсес'' ја ставиле на 21 септември. Тој бил погребан во капелата на неговата палата во Отинг. Карломан имал само еден вонбрачен син, Арнулф, кој што потоа продолжил како маркгроф на Корушка во текот на владеењето на браќата на Карломан, но во 887 година станал крал на Источна Франција и во 896 година станал император.