procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Кладоропски манастир

Кладоропски манастир „Успение на Пресвета Богородица“ (|Κοιμήσεως της Θεοτόκου) — манастир кај селото Кладороби, Леринско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Леринско-преспанско-еордејската епархија на Цариградската патријаршија.
Манастирот е основан на крајот од XVIII век со средства на мештаните и жители на Лерин. Според митрополискиот секретар Васил Трифонов, годината на основање е 1803.
По случаен пожар манастирот изгорел и бил обновен во 1880 г. со трудот на селаните од Кладороби и околните села.
За време на грчката вооружена пропаганда во Македонија на почетокот на XX век манастирот бил запоседнат како седиште на андартските чети во нивната борба против комитите на ВМОРО. Тогаш се подигнати нови конаци со помош од леринските еснафи. Сè до крајот на отоманското владеење останал во патријаршиски раце. Манастирот бил имотен и имал стада овци и крави, како и 7 хектари земја.
По Балканските војни манастирот се запустил. За време на Првата светска војна служел како воена болница за единици на Антантата.
Во 1955 г. Кладоропскиот манастир е обновен од митрополитот Василиј Лерински.
1 Поврзано
* Леринско-преспанско-еордејска епархија
Црква „Вознесение Христово“ - Нивици

Вознесение Христово (|Μικρή Ανάληψη, во прев. ''Мало Вознесение'') — пештерна црква во преспанското село Нивици, Егејска Македонија. Влегува во состав на Леринско-преспанско-еордејската епархија на Цариградската патријаршија, под управа на Грчката православна црква. Изворно ѝ припаѓала на Охридската архиепископија.
Сместена е во југозападниот дел на Преспанското Езеро. Зачувани се само фреските на источниот ѕид и во олтарот, каде се претставени Свети Василиј Велики и Свети Јован Златоуст од композицијата „Поклонение на Агнецот“. Над неа е претставена Пресвета Богородица Влахернска, а во проскомидијата е насликан Архиѓаконот Стефан. Фреските се од XV век.
Во 1996 г. црквата е прогласена за заштитен споменик на културата.
1 Поврзано
* Леринско-преспанско-еордејска епархија
Дорен (Емсланд)

Дорен (|Dohren) — општина во округот Емсланд, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
1 Географија
1.1 Местоположба
Општината Дорен се наоѓа во источниот дел на округот Емсланд во Долна Саксонија.
1.2 Соседни општини
Соседни општини се општината Херцлаке на север, општината Берге на исток во општинската заедница Фирстенау во округот Оснабрик, општината Ветруп на југ во општинската заедница Ленгерих и градот Хазелине на запад.
1.3 Општински единици
Општината настанала на 1 јануари 1963 година со спојување на обете поранешни општини Грос Дорен и Клајн Дорен.
Винов мост

Винов мост — вид на мостно коло што го развил Макс Вин во 1891 година. Мостот се состои од четири отпорници и два кондензатори.
Во времето на пронајдокот на Виновиот мост, мостните кола биле вообичаен начин за мерење на вредностите на компонентите преку нивна споредба со познати вредности. Често непозната компонента би била ставена во едниот крак на мостот, а потоа мостот би се нулувал со нагодување на другите краци или менување на честотата на изворот на напон. Да се види, на пример, Витстонов мост.
Виновиот мост е еден од многуте мерни мостови. Виновиот мост се користи за прецизно мерење на капацитет во однос на отпорот и честотата. Се користел и за мерење на аудио честоти.
Виновиот мост не бара еднакви вредности на ''R'' или ''C.'' На одредена честота, реактансата на серискиот крак ''R''<sub>2</sub>&#x2013;''C''<sub>2</sub> ќе биде точен множител на шантот во кракот ''R''<sub>''x''</sub>&#x2013;''C''<sub>''x''</sub>. Ако двата крака ''R''<sub>3</sub> и ''R''<sub>4</sub> се прилагодени на истиот сооднос, тогаш мостот е избалансиран.
Мостот е избалансиран кога::<math>\omega^2 = {1 \over R_x R_2 C_x C_2}</math> и <math> {C_x \over C_2} = {R_4 \over R_3} - {R_2 \over R_x} \, .</math>
Равенките се поедноставуваат ако се избере ''R''<sub>2</sub> = ''R''<sub>''x''</sub> и ''C''<sub>2</sub> = ''C''<sub>x</sub> ; резултатот е ''R''<sub>4</sub> = 2 ''R''<sub>3</sub> .
Во пракса, вредностите на ''R'' и ''C'' никогаш нема да бидат точно еднакви, но равенките погоре покажуваат дека за фиксни вредности во ''2'' и ''x'' краците, мостот ќе се балансира на одредена ''&#x3C9;'' и одреден сооднос ''R''<sub>4</sub> / ''R''<sub>3</sub> .
1 Поврзано
* Мостно коло
* Витстонов мост
Балканска ѕидна гуштерица

Erhard's wall lizard
Photographed on Santorini
Conservation status
Least Concern (IUCN 3.1)
Scientific classification
Kingdom:, Animalia
Phylum:, Chordata
Class:, Reptilia
Order:, Squamata
Family:, Lacertidae
Genus:, ''Podarcis''
Species:, ''P. erhardii''
Binomial name
''Podarcis erhardii''(Bedriaga, 1882)
Synonyms
Балканска ѕидна гуштерица ( ''Podarcis erhardii'' ), наречена и егејски ѕиден гуштер, е вид гуштери од фамилијата Lacertidae . Видот е ендемичен за Југоисточна Европа .
1 Етимологија
Специфичното име, E''rhardii'', е во чест на одреден д-р Д. Ерхард (името непознато), германски натуралист, кој бил автор на ''Фауна дер Кикладен'' (1858).
2 Географски опсег
''Балканска Ѕодна гуштерица'' се среќава на Балканскиот полуостров и на островите во Егејското Море . На копното се движи од Албанија, Северна Македонија и јужна Бугарија до североисточниот дел на полуостровот Пелопонез во Грција . Во Егејскиот архипелаг не се јавува во Милос или околните острови, каде што е заменет со гуштер на ѕидот Милош .
3 Опис
Должината на телото на гуштер ''Балканска ѕидна гуштерица'' е околу 7 сантиметри, а опашката ѝ е двојно подолга. Главата ѝ е прилично широка, а кожата ѝ е мазна. Бојата и моделот на овој вид се разликуваат многу. Главната боја ѝ е типично сива или кафеава, понекогаш зелена. Женките особено често се со пруги. На рабовите на задниот дел, две бели ленти се граничат со две темни ленти или дамчести линии. Во средината на грбот може да има темна линија. Некои мажјаци имаат шаблони како мрежа, каде што се мешаат надолжните и попречните линии и точки. Стомакот и грлото често се бели, жолти, портокалови или црвени, а на Егејските острови има такви со зелена, сина или сива боја. Стомакот никогаш не ѝ е дамкав, но понекогаш има сини дамки на задните нозе.
4 Живеалиште
Балканската ѕидна гуштерица живее на суви или карпести места со густи, ниски грмушки. Многу добро се качува. Популациите на гуштери во Егејскиот архипелаг населуваат отворени места, како дини покриени со растенија, исто така.
5 Исхрана
Балканската ѕидна гуштерица јаде членконоги, особено инсекти .
6 Размножување
Балканските ѕидни гуштерици се парат на пролет, а снесуваат јајца на почетокот на летото. Младите гуштери излегуваат во септември, кои се долги до 3 сантиметри .
7 Поведение
Балканската ѕидна гуштерица избира позадини што одговараат на нивната боја за да ја подобри камуфлажата против птичји грабливци во нивното природно живеалиште.
8 Подвидови
Иако постојат 28 подвидови на Балканска ѕидна гуштерица, сепак се опишани и се сметаат за валидни само четири подвидови, вклучувајќи го номинотипниот подвид .*''Podarcis erhardii erhardii''*''Podarcis erhardii livadiacus''*''Podarcis erhardii riveti''*''Podarcis erhardii thessalicus''*''Podarcis erhardii ruthvenii'' ( Вернер, 1930)
''Забелешка'' : Триномниот авторитет во загради покажува дека подвидот првично бил опишан во род различен од ''Podarcis'' .
Звучна преднонепчено-венечна шушкава согласка

Звучната преднонепчено-венечна шушкава согласка или звучна засводена задновенечна струјна согласка е вид на согласен глас присутен во многу јазици во светот. Меѓународната фонетска азбука (МФА) го бележи со симболот . Во македонскиот јазик, гласот е претставен со буквата ж.
Безвучна венечна странична струјна согласка

Безвучна венечна странична струјна согласка (безвучен алвеоларен латерален фрикатив) е вид на поретка согласка присутна во некои јазици. Меѓународната фонетска азбука (МФА) ја бележи со симболот ⟨⟩, а X-SAMPA ја претставува со K.
Црква „Пресвета Богородица Порфирна“ - Ахил

Пресвета Богородица Порфирна (|Παναγίας Πορφύρας) — црква на преспанскиот остров Свети Ахил, Егејска Македонија. Влегува во состав на Леринско-преспанско-еордејската епархија на Цариградската патријаршија. Изворно ѝ припаѓала на Охридската архиепископија.
Храмот е подигнат на ридот Калето во јужниот дел од островот, некаде во средината на XVI век. Има вреден живопис од XVI век, XVII век и од 1745 г.
Во 1962 г. црквата е прогласена за споменик на културата.
1 Поврзано
* Свети Ахил (остров)
* Леринско-преспанско-еордејска епархија
Безвучна венечна слеана согласка

Безвучна венечна слеана соглска (Безвучен алвеоларен африкат) — вид согласка присутна во некои јазици. Во меѓународната фонетска азбука (МФА), гласот е означен со симболот ⟨⟩ или ⟨⟩ (порано: ⟨⟩), а во македонскиот јазик оваа согласка е претставена со буквата ц.
Црква „Св. Апостоли“ - Ахил

Свети Апостоли (|Αγίων Αποστόλων) — средновековна црква на преспанскиот остров Свети Ахил, Егејска Македонија. Влегува во состав на Леринско-преспанско-еордејската епархија на Цариградската патријаршија. Изворно ѝ припаѓала на Охридската архиепископија.
Денес црквата е во урнатини. Сместена е јужно од селото Ахил, во западниот дел на островот. Изградена е во XI - XII век и била дел од средновековниот град Преспа.
Во 1962 г. црквата е прогласена за споменик на културата.
1 Поврзано
* Свети Ахил (остров)
* Леринско-преспанско-еордејска епархија
Звучна заднонепчена струјна согласка

Звучна заднонепчена струјна согласка (звучен веларен фрикатив) е вид на согласка што се јавува во разни јазици.
Меѓународната фонетска азбука ја бележи со ⟨⟩.
1 Варијанти на
МФА, Опис
обична
уснена
полууснена
мошне уснена
мека
Леден

Леден (|Lähden) — општина во округот Емсланд, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
1 Географија
1.1 Местоположба
Леден се наоѓа во областа Химлинг. На северозапад реката Мителраде ја образува општинската граница, додека на југоисток е Зидраде. Неколку километри западно од местото поминува реката Емс, додека неколку километри јужно е Хазе.
1.2 Соседни општини
Соседни општини се општините Грос Берсен и Хивен на север во општинската заедница Зегел, како и општините Лан и Верлте во општинската заедница Верлте, со градот Ленинген на исток во округот Клопенбург, со општината Херцлаке на југ и градот Хазелине на запад.
1.3 Општински единици
Кон општината Леден припаѓаат местата Леден, Амзен, Херсум, Холте-Ластруп и Финен.
Местоположба на местата во општината
Видринечка црква

Видринечка црква (|Ερείπια ναού στο Βιδρονήσι) — средновековна црква на малиот преспански остров Видринец во атарот на селото Л’нки, Егејска Македонија. Влегува во состав на Леринско-преспанско-еордејската епархија на Цариградската патријаршија. Изворно ѝ припаѓала на Охридската архиепископија.
Црквата е изградена во ΧIII - XIV век. Денес е во урнатини.
Во 1987 г. нејзините остатоци се прогласени за споменик на културата.
1 Поврзано
* Л’нки
* Леринско-преспанско-еордејска епархија
Црква „Св. Атанасиј“ - Пателе

Свети Атанасиј (|Ιερός Ναός Αγίου Αθανασίου) — парохиска црква во селото Пателе, Леринско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Леринско-преспанско-еордејската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е изградена на местото на постар храм. Во неа се зачувани 13 вредни икони од XVIII и XIX век и едни царски двери.
Кон црквата има парохиски центар во кој се собрани вредни икони, старопечатни книги и други црковни предмети од старите (подоцна обновени) храмови на селото — „Св. Петка“, „Св. Дух“, „Св. Пантелејмон“ и „Св. Атанасиј“. Во црквата има 118 икони, три распетија и едни царски двери. Најголемиот дел од нив датира од XIX век, од кои 20 од почетокот на векот и 26 од крајот. Има пет икони од 1789 г. и 16 од 1674 г. — дело на тројца различни зографи. Во оваа група спаѓаат и распетијата на и царските двери. Икони во слична техника и стил има во селата Катраница и Трепишта, Кајларско.
1 Поврзано
* Леринско-преспанско-еордејска епархија
Црква „Св. Димитриј“ - Ахил

Свети Димитриј (|Αγίου Δημητρίου) — средновековна црква на преспанскиот остров Свети Ахил, Егејска Македонија. Влегува во состав на Леринско-преспанско-еордејската епархија на Цариградската патријаршија. Изворно ѝ припаѓала на Охридската архиепископија.
Црквата е изградена во XIV век, но денес е во урнатини. Сместена е во западниот дел на островот. Зачувани се само дел од апсидата и јужниот ѕид од овој мал храм. Ѕидовите се направени од месен камен и малтер, подоцна уништен од суровите климатски услови кога престанал да се одржува. Црквата е насликана со вреден фрескопис. При посетета во 1990 г. Стилијанос Пелеканидис наишол на сцената „Поклонение на Агнецот“, со два херувима и два архијереја од левата и десната страна. Денес е зачуван само мал дел од сцената еден херувим и еден јерарх, изложени во Леринскиот археолошки музеј. Живописот датира од XIV век.
Во 1962 г. црквата е прогласена за споменик на културата.
1 Поврзано
* Свети Ахил (остров)
* Леринско-преспанско-еордејска епархија
Пателски манастир

Пателски манастир „Св. Пантелејмон и Евула“ (|Αγίου Παντελεήμονα και Ευβούλης) — манастир кај селото Пателе, Леринско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Леринско-преспанско-еордејската епархија на Цариградската патријаршија.
Манастирот е основан во 2004 г. од митрополитот Теоклит Лерински во близина на остатоците од стариот манастир западно од Пателе, меѓу Петерското и Островското Езеро. Стариот манастир е уништен во XIX век од покачениот водостој на Островското Езеро. Во манастирската црква се чува вредна икона на Свети Пантелејмон од XIX век.
1 Поврзано
* Леринско-преспанско-еордејска епархија
Херцлаке

Херцлаке (|Herzlake) — општина во округот Емсланд, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Општината претставува административно седиште на истоимената општинска заедница.
1 Географија
1.1 Местоположба
Херцлаке се наоѓа северозападно од Анкумер Хее на реката Хазе, помеѓу Хазелине и Ленинген. Источно од местото завршува делтата на Хазе со спојување на Гросен Хазе и каналот Ханенмор како продолжение на Клајнен Хазе; западно од него се влива Зидраде во Хазе.
1.2 Соседни општини
Соседни општини се: на север е општината Леден, на исток е градот Ленинген во округот Клопенбург и општината Берге (општинска заедница Фирстенау) во округот Оснабрик, на југ е општината Дорен и на запад е градот Хазелине.
1.3 Општински единици
Местоположба на местата во општината
2 Галерија
Моминска гулапка

Моминска гулапка (латински: ''Russula puellaris'' ) - е јадлива габа вклучена во родот Гулапка.
1 Опис
Шапката достигнува пречник од 5-11 см, тенко месеста, речиси раширена од самата младост, набргу вдлабната, мошне нежна и кршлива, кожичката пополека се лупи, влажна, малку вискозна, сјајна, работ на шапката е мошне ребрест, може да биде виолетова со нијанса на месо боја, окер или кафеаво пурпурна, на средина секогаш е потемно обоена, пожолтува и нараснува широка од 3- 6 см.
Ливчињата се прилично густи, прираснати или до дршката малку заокружени, мошне нежни и кршливи, широки4-6 мм, некои чаталести, крем или жолтеникави и темно дамчести, пожолтуваат и при најмал допир.
Дршката, валчеста, кон основата нешто подебела, набргу шуплива, нежна, отпрвин бела, потоа жолтеникаво окер и потемно дамчеста, површината е набрчкана и на допир или кога е оштетено таа пожолтува нараснува до 3-6 см висока и 0,8 до 1,2 см дебела.
Месото е многу тенко нежно и кршливо, бело, силно пожолтува во воздухот, без посебен мирис, сладко по вкус.
Споровиот прашец има боја на песок. Спорите 6,5-9 x 5,5-7 микрометар, јајцевидни или широко елиптични, брадавичести, со слабо развиен ретикулум. Пилеоцистидиите се претежно во форма на клубени.
Јадлива.
2 Слични видови
* Russula elegans Bres., 1882 расте под топола, малку пожолтува.
* Russula nitida (Pers.) Fr., 1838 расте под бреза, речиси не пожолтува кога е оштетена, добро дефинирана со изразено радијално избразден раб.
* Russula odorata Romagn., 1950 расте во дабовите шуми на Медитеранот, повеќе месести, со силен овошен мирис.
* Russula puellula Ebbesen, F.H.Møller & Jul.Schäff., 1937 расте под бука, не пожолтува.
* Russula versicolor Jul.Schäff., 1931 — најблискиот вид, исто така пожолтува кога е оштетен, расте под бреза и евла.
3 Екологија
Видот е широко распространет низ Евроазија, формира микориза и со четинари и листопадни дрвја, е вообичаен и најчесто се среќава под смрека, исто така под бор, ела, бука и даб.
4 Таксономија
4.1 Синоними
* Russula abietina Peck, 1902
* Russula caucasica (Singer) Singer, 1951
* Russula minutalis Britzelm., 1885
Линија на разграничување (филм)

„Линија на разграничување“ (француски: ''La Ligne de démarcation'') — филм на францускиот режисер Клод Шаброл (Claude Chabrol) од 1966 година. Истовремено, Шаброл е автор и на сценариото, засновано врз делото на францускиот офицер и писател Реми. Главните улоги ги толкуваат: Жан Себерг (Jean Seberg), Морис Роне (Maurice Ronet), Даниел Желан (Daniel Gélin), Жак Перан (Jacques Perrin), Стефан Одран (Stéphane Audran) и Рајнхард Колидехоф (Reinhard Kolldehoff). Овој филм се разликува од повеќето други француски воени филмови по историографската нота која делува аргументирано и убедливо. Инаку, тој е вистински претставник на францускиот нов бран, а особено се истакнуваат режисерската постапка на Шаброл и извонредната глума на Себерг и Роне. Употребата на црно-белата фотографија и на класичната музика му даваат на филмот документаристички тон, а Шаброл потврдува дека е сензибилен и за социјалната патологија.
1 Синопсис
По германскиот напад во јуни 1940 година, Франција е поделена на два дела: северниот и западниот дел се наоѓаат под германска окупација, додека во средниот и јужниот дел е формирана марионетска власт. Меѓу двата дела е воспоставена линија на разграничување. Во едно мало место во Јура, таа линија тече по долината на реката Лу. Францускиот офицер Пјер, инаку гроф од Дамвил (го игра Роне), тешко го поднесува поразот на татковината и по ослободувањето од германското заробеништво, дома се враќа потиштен. Неговата сопруга Мари (ја игра Себерг) не сака да се помири со тековната состојба и активно им помага на членовите на отпорот при што го става животот во опасност...
Темновиолетова гулапка

Темновиолетова гулапка е јадлив член од родот Гулапка. Таа има боја на шапката, темно вино (црвено вино) или виолетово и расте во микориза со листопадни, или повремено иглолисни дрвја. Вообичаени народни имиња, cрна-виолетова гулапка, или виолетова кршливка.
1 Таксономија
Првично е опишана како ''Agaricus atropurpureus'' од германскиот природонаучник Јулиус фон Кромбхолц во 1845 година, а сместена во ''Гулапка'' од неговиот сонародник Макс Брицелмајр во 1893 година, биномното име на оваа печурка ''R.atropurpurea'' (Krombh.) Класификацијата на Брицелмајр е прифатена како неточна и миколозите не можат да се договорат за соодветна замена.
2 Распространестост и живеалиште
Темновиолетова гулапка расте на крајот на летото и почетокот на есента. Вообичаена е во северните умерени зони, Европа, Азија и Источна Северна Америка и е во микориза со дабот ( ''Quercus'' ), со кој претпочита да живее. Претпочита кисела почва, повремено може да се сретне и со бука или бор.
3 Опис
Шапката достигнува од е 4 - 10 см во пречник. Таа е темно црвеникаво виолетова, со темен; понекогаш речиси црн центар. Отпрвин е конвексенна, но подоцна се израмнува и често има плитка вдлабнатина. Може да има и посветла боја или шарено жолтеникава. Дршката е цврста, бела и станува сива со возраста. Тоа расте 3-6 см во должина и 1–2 см во дебелина. Тесно поставените и прилично широките жабри се прикачени речиси слободно со бледа крем боја, давајќи отпечаток на спорите со иста боја. Месото е бело; со овошен мирис, сличен на јаболко. Вкусот е умерено лут.
Видот ''Р. brunneviolacea'' и ''Р. romellii'' се слични видови, иако и двете имаат потемни отпечатоци од спорите.
Како што созреваат плодните тела, шапките стануваат вдлабнати за да соберат вода за време на влажно време, а голем дел од бојата на шапката се мие од работ.
4 Спори
Отпечатокот на спорите е белузлав, а спорите од субглобус до топчести украсени со брадавици и гребени се со димензии 7-9 x 6-7 микрометри.
5 Јадливост
За Темновиолетова гулапка се вели дека оваа е најблагата од видовите ''Гулапка'' со лут вкус. Може да се јаде ако топлински се обработи, иако не се препорачува.
Маслинеста гулапка

''Маслинеста гулапка''
Научна класификација
Царство:, Fungi
Колено:, Basidiomycota
Класа:, Agaricomycetes
Ред:, Russulales
Семејство:, Russulaceae
Род:, ''Russula''
Вид:, ''R. olivacea''
Биномен назив
''Russula olivacea''(Schaeff.) Fr. 1838
Маслинеста гулапка ''('' латински: Russula olivacea) е јадлива и неотровна ''гулапка'' која се наоѓа главно во групи од јуни во листопадни и четинарни шуми, главно под смрека и бука, не е ретка.
1 Опис
Шапката во младоста е полутопчеста или речиси топчеста,потоа раширена и вдлабната, може да биде кафеаво маслинесто зеленикава, жолтеникава, црвеникава или матноцрвена, по малку влажно време малку вискозна, инаку сува и мошне често зрнесто браздеста или речиси рапава; работ е мазен, кожичката тешко се лупи; нараснува широка од 10-20 см во пречник.
Месото е бело или кремово, изразено окер кога се стари и прилично преполни и кршливи.
Дршката е силна и рамномерно густа, често има бледо розова боја; нараснува висока 4-8 см и 2-3 см широка.
Месото е цврсто, бело, со пријатен или неизразен мирис и има благ или вкус на лешници.
Спорите широко елиптични 8-12 x 7-9 микрони споровиот прашец е окер или жолт како жолчка.
Хемиски реакции: месото со фенол станува вински црвено.
Расте во лето и на есен во букови и смрекови шуми.
2 Слични видови
Russula viscida и е многу слична по големина и живеалиште; површината на нејзината шапка е светло виолетова до крваво црвена и сјајна. Основата станува кожно жолта кога е стара. Нејзиното месо е прилично луто.
3 Наводи
* Е. Гарнвајднер. ''Печурки и жаби од Британија и Европа'' . Колинс. 1994 година.
Црвенонога гулапка

''Црвенонога гулапка''
Научна класификација
Царство:, Fungi
Колено:, Basidiomycota
Ред:, Agaricomycetes
Класа:, Russulales
Семејство:, Russulaceae
Род:, ''Russula''
Вид:, ''R.queletii''
Биномен назив
''Russula queletii''Fr. 1872
''Црвенонога гулапка ('' латински Russula queletii), е вообичаена, нејадлива, гулапка габа што расте во групи, претежно во смрекова шума. Јадењето на оваа печурка предизвикува болки во стомакот.
1 Опис
Шапката кога е млада е конвексно полутопчеста, потоа раширена и подоцна вдлабната со многу мала тапа испакнатина, кожичката е отпрвин влажна, потоа сува, работ е тиично ребрест, прилично е месеста, крута, пурпурно кафеава и вински црвена или виолетово напрскана на средината секогаш потемна. Нараснува од 5 до 9 см во пречник, но може да биде и до 10 см. Дршката е валчеста, на основата малку потесна, најнапред полна, потоа сунѓереста, пурпурно црвена, на самото дно белузлава. Нараснува со висина од 4-8 см и 0,5 до 2 см во дебелина.
Месото е кршливо белузлаво или сивкаво, под кожичката на шапката пурпурно црвеникаво, водесто, вкусот е лут а мирисот е овошен. 
Ливчињата се бели, кршливи, а спорите се крем.
Спорите се овални, односно брадавичести, 8- 10 x 7-9 микрометри, споровиот прашец е жолтокрем по боја.
Хемиски реакции, месото со железен сулфат станува црвеникаво, со фенол кафеаво, а кожичката на шапката со калиев сулфат станува портокалово окер.
Расте на есен особено во смрекова шума.
1.1 Слични видови
*''Russula sardonia ''*''Russula torulosa ''
2 Наводи
* Е. Гарнвајднер. ''Печурки и жаби од Британија и Европа'' . Колинс. 1994 година.
Црква „Св. Никола“ - Винени

Свети Никола (|Aγίου Nικολάου) — црква во преспанското село Винени, Леринско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Леринско-преспанско-еордејската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е трикорабна крстокуполна градба со зачуван живопис од XIV век. Прогласена е за историски споменик како една од најзабележителните стари градби на подрачјето на Преспа. Прогласена е за заштитен споменик на културата во 1987 г.
1 Поврзано
* Леринско-преспанско-еордејска епархија
Кадифена кршлива гулапка

''Кадифена кршлива гулапка''
Научна класификација
Царство:, Fungi
Колено:, Basidiomycota
Класа:, Agaricomycetes
Ред:, Russulales
Семејство:, Russulaceae
Род:, ''Russula''
Видови:, ''R.violeipes''
Биномен назив
''Russula violeipes''Quél. (1898)
Синоними
Кадифена кршлива гулапка ''('' латински; Russula violeipes), е вид на габа од родот Гулапка. Таа била опишана од францускиот миколог Лисјен Келе во 1898 година. Јадлива печурка, ја има во Азија и Европа.
Кадифената кршлива гулапка сака плитка, хранлива и сиромашна со вар, умерено сува до свежа почва. Плодните тела се појавуваат од јуни до септември. Видот се среќава од низините до високите планини. Најмногу ја има во габер-буковите шуми ако се прошарани дабови или букови шуми, може да се најде и во смрека. Ја има и покрај шумите и шумските патишта.
Црква „Св. Лука“ - Неред

Свети Лука (|Αγίου Λουκά) — манастирска црква во селото Неред, Леринско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Леринско-преспанско-еордејската епархија на Цариградската патријаршија.
Нередскиот манастир се наоѓа на 2 км северозападно од селото, во пазувите на Нередска Планина (Вич). Основан е во 1912 г. од Нередската црковна општина, и заедно со Ајтоскиот манастир („Св. Архангели“) и „Св. Ѓорѓи“ во Арменско бил еден од трите манастири на Бугарска егзархија во Леринско. Местото на изградба е избрано бидејќи овде имало популарен лековит извор каде е најдена икона.
1 Поврзано
* Леринско-преспанско-еордејска епархија
Жолта гулапка

''Жолта гулапка''
Научна класификација
Царство:, Fungi
Колено:, Basidiomycota
Класа, Agaricomycetes
Ред:, Russulales
Семејство:, Russulaceae
Род:, ''Russula''
Вид:, ''R.flavida''
Биномен назив
''Russula flavida''Frost 1880
Синоними
''Жолта гулапка'' (латински Russula flavida) е член на големиот род Гулапка. Опишана во 1880 година од американскиот ботаничар и миколог Чарлс Кристофер Фрост и пронајдена во Северна Америка и делови од Азија.
0.1 Опис
Има светло жолта до портокалова жолта шапка и бели ливчиња. Нејзинота сува шапка и стебло се светло жолти, а маргината на шапката е само слабо наредена, ако воопшто е наредена. Ниту помодреното стебло, ниту исеченото месо не добиваат сивкаста боја, а вкусот е благ. Повеќето други светло жолти видови Гулапка се разликуваат по една или повеќе од овие одлики.
Шапката нараснува од 2 - 8 см најпрвин конвексна а со староста станува рамна или широко конвексна,често со централна вдлабнатина. Кожичката е сува, мазна, светложолта до портокалово жолта. Лесно се лупи од маргините до средината на шапката.
Ливчињата се прикачени до дршката, белата боја со староста станува кремаста или бледо жолтеникава.
Дршката достигнува должина од 3-8 см и дебелина од 1-2,5 см; мазна и сува или изразено кадифена; дршката е обоена како шапката во целина, но побледо кон врвот, нема модринки, дршката е цврста и полна месеста но со староста станува шуплива.
Месото е бело и не ја менува бојата кога се сече или крши. Мирисот не е карактеристичен има благ вкус.
Отпечатокот од спори: бела до кремаста или бледо жолта боја.
Големина на спорите од 5-7 x 5,5-8,5 микрометар имаат елипсовидна или речиси тркалезна форма.
0.1.1 Галерија
Расте во симбиоза со дабот (повремено може да се забележи и кај иглолисни дрва); расте сама, расфрлана или здружена, од лето до есен; прилично е широко распространета источно од Карпестите Планини, но очигледно е почеста на југоисток.
Жолта гулапка може да се јаде и содржи пигмент ''русулафлавидин'' и поврзано соединение.
Варијанта, ''R. flavida'' var. ''dhakurianus'', била опишана во 2005 година од Кумаон во индиските Хималаи.
Општинско дете (филм)

„Општинско дете“ — југословенски филм од 1953 година, во режија на Младомир Пуриша Ѓорѓевиќ, заснован врз истоимениот роман на Бранислав Нушиќ. Главните улоги ги играат: Виктор Старчиќ, Селма Карловац, Милан Ајваз, Мија Алексиќ и Беким Фехмиу.
1 Синопсис
Едно бебе ѝ е оставено на општината за одгледување. Сите жители се фалат со своето милосрдие кон детето и на неговата сметка прават кариера, а за тоа време, бебето останува само и незгрижено...
Црква „Св. Атанасиј“ - Неред

Свети Атанасиј (|Ιερός Ναός Αγίου Αθανασίου) — црква во селото Неред, Леринско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Леринско-преспанско-еордејската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е гробишен храм изграден во северниот дел на селото. На почетокот на XX век заедно со „Св. Никола“ била во рацете на грчката пропаганда, но во едната од нив службите наизменично се одвивале на грчки и на македонски. Ова траело сè до изградбата на црквата „Св. Лука“ по нарачка на Бугарската егзархија.
Храмот е направен од камен, вкопан 1 м во земја. Има резби на таванот, амвонот и иконостасот со икони од 1845 г. Покривот бил со камени плочи, денес заменет со ќерамиди. Камениот под е зачуван во нартексот. Камбанаријата на неколку метри од црквата е непроменета.
1 Поврзано
* Леринско-преспанско-еордејска епархија
Кафеавокожеста гулапка

''Кафеавокожеста гулапка'' (латински Russula integra), е вид на јадлива габа од родот Гулапка. Една од огромниот род на Гулапка, се наоѓа во четинарски шуми низ Европа и Северна Америка. Со благ вкус, се јаде и се консумира во Средна Европа.
''Кафеавокожеста гулапка''
Научна класификација
Царство:, Fungi
Колено:, Basidiomycota
Класа:, Agaricomycetes
Ред:, Russulales
Семејство:, Russulaceae
Род:, ''Russula''
Видови:, ''R. integra''
Биномен назив
''Russula integra''(L.) Fr.
1 Опис
Шапката на почетокот е речиси обликувана како сфера и набрзо станува раширена со подигнати рабови,како пехар,на средина е вдлабната; таа е со димензии од 6-12 см широка. Кутикулата на шапката е сјајна, варира во бојата, но обично е кафеава и обоена со виолетова, виолетова, жолта или зелена боја. Ливчињата се дебели, широко распоредени, лесно се кршат на мали парчиња, на почетокот се бели, а потоа на крајот стануваат светло жолти. Дршката е дебела и бела, но со возраста има дамки жолти или румени; достигнува висина 5-12 см долги и 2-3 см дебелина. Месото е бело, многу цврсто,мирисот пријатен и има благ вкус. Отпечатокот на спорите е жолто- окер боја, широко елипсовидено и има амилоидни брадавици.
1.1 Јадливост
Авторите на ''Големата енциклопедија на печурките'' рекле дека видот има крцкава текстура и има вкус на орев. Јадлива со многу добар квалитет. Популарна е за јадење и во Северна и Средна Европа. На романски, печурката се нарекува ''pâinişoară'' („мал леб“) поради нејзината јадливост и перципираниот вкус и текстура. Дејвид Арора рекол дека видот е добар кога е млад. Постојат видови со непозната јадливост кои изгледаат сличности на овој вид. Според една студија од 1878 година, труењето од овој вид порано било често, но сега е ретко. Студијата заклучила дека долгото готвење ги ослободува неговите отровни својства, но дека брзите кулинарски процеси не ги ослободува неговите отровни својства како што е печењето.
1.2 Слични видови
На Кафеавокожеста гулапка, слична е и може да дојде до замена со Подмолна гулабка, Russula firmulaкоја е многу помала и Russula adulterina, сите имаат бело стебленце, жолти спори и цврсто месо. Покрај жолтите ливчиња, овие печурки имаат мошне лут вкус за разлика од Кафеавокожестата гулапка која има сладок вкус.
2 Живеалиште
Дејвид Арора рекол дека видовите се широко распространети и најчесто може да се најдат расфрлани под четинари. и авторите на ''Големата енциклопедија на печурките'' рекле дека видот најчесто расте во лето и во есен во иглолисни шуми во планините.
Галерија
Црква „Св. Никола“ - Неред

Свети Никола (|Ιερός Ναός Αγίου Νικολάου) — црква во селото Неред, Леринско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Леринско-преспанско-еордејската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е гробишен храм во јужниот дел на селото, според преданието изграден во 1670 г. На почетокот на XX век заедно со „Св. Атанасиј“ била во рацете на грчката пропаганда, но во едната од нив службите наизменично се одвивале на грчки и на македонски. Ова траело сè до изградбата на црквата „Св. Лука“ по нарачка на Бугарската егзархија. Црквата претставувала голем низок полувкопан храм. Во 1970 г. и следната 1971 г. на нејзино место е направена нова. Ви храмот се чуваат икони од старата црква кои датираат од 1898 г. Старата камена камбанарија со време исто така паднала.
1 Поврзано
* Леринско-преспанско-еордејска епархија
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Арменско

Свети Ѓорѓи (|Aγίου Γεωργίου) — манастирска црква во селото Арменско, Леринско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Леринско-преспанско-еордејската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е изградена во 1873 г. и е еден од најпретставителните храмови во тој крај. Според Георги Трајчев, манастирот на ова ацрква е основан во 1860 г. За неговата историја тој вели:
На крајот од отоманскиот период во 1912 г. Арменскиот манастир заедно со Ајтоскиот манастир („Св. Архангели“) во Ајтос и Нередскиот манастир („Св. Лука“) во Неред бил еден од трите манастири на Бугарска егзархија во Леринско.
Црквата во архитектонски поглед претставува трикорабна базилика со трем од запад. Олтарниот простор е живописан. Има вреден разбан и насликан иконостас со стари икони.
Прогласена е за заштитен споменик на културата во 1985 г.
1 Поврзано
* Леринско-преспанско-еордејска епархија
Сива гулапка

''Сива гулапка (латинск)'' Russula grisea (Batsch)) e габа од семејството Гулапка.
1 Опис на видот
1.1 Шапка
Во младоста е полутопчеста, потоа станува малку вдлабната и раширена, бојата и е променлива; на сенчести места речиси бела,со жолтеникави дамки и со црвеникав тон, но најчесто виолетовосива,сивомаслинеста,црникаво маслинеста или кафеава; тенка а работ е благо избразден.
;
1.2 Ливчиња
Густи, тенки, прираснати за стеблото, бели или белузлаво лимонести.
1.3 Дршка
Дршката е тврда, цилиндрична, висока од 5-8 см бела до виолетова или розово виолетова, во староста со жолтокафеави дамки.
1.4 Месо
Во младоста бело, изгризаните места се типично розовки до розово виолетови, без мирис, со благ вкус.
1.5 Спори
Споровиот прав е жолтеникав а спорите се тркалезни 6,5 x 5,5-6,5 микрони брадавиците споени.
2 Живеалиште
Расте од лето до рана есен во групи под грмушки и покрај рабовите на листокапни дрвја, на планина, особено околу бука и бреза.
3 Јадливост
Јадлива. Една од најдобрите видови од својот род, иако не е многу позната.
4 Слични видови
Може да се помеша со:
*''Виолетовозелена гулапка'', одлична, јадлива, која сепак има мрсни и еластични жабри, не кревки.
*''Зелена распукана гулапка'', одлична, за јадење, поради зеленикаво-сивата нијанса
*''Russula azurea'', која сепак расте само под смрека, има аметистинско сина шапка со раздвоена кутикула и широки жабри.
5 Етимологија
Од латинскиот ''grisea'' = сив.
6 Вообичаени имиња
* Сивка, Сива гулапка
7 Синоними и застарени биноми
*''Agaricus griseus'' Batsch
*''Agaricus griseus'' Pers., Synopsis Methodica Fungorum (Готинген) 1: 445 (1801)
*''Russula furcata var. pictipes'' Cooke, Handbook of British Fungi: 31 (1884)
*''Русула грисеа var. pictipes'' (Cooke) Romagn., Les Russules d'Europe et d'Afrique du Nord, Réimpression supplémentée. Со англиски превод на клучевите од RWG Денис (Вадуц): 294 (1967)
*''Russula grisea var. pictipes'' (Cooke) Romagn. ex Bon, Docums Mycol. 12 (бр. 46): 32 (1982)
* Russula palumbina Quél., Assoc. Fr. Avancem. Sci. 11: 10 (1883)
*''Russula palumbina f. pictipes'' (Cooke) Сарнари, Средоземна микологија и вегетација 8 (1): 24 (1993)
*''Russula palumbina var. pictipes'' (Cooke) Bon, Docums Mycol. 13 (бр. 50): 27 (1983)
8 Други проекти
* содржи слики или други датотеки на
* содржи информации за
Миловидна гулапка

''Миловидна гулапка (''латински: Russula amoena) е габа опишана од Quél. во 1881 година Миловидна гулапка е дел од родот Гулапка. Ниту еден подвид не е наведен во Каталогот на животот.
0.1 Опис
Миловидна гулапка има темноцрвена до виолетова, мат, кадифена шапка и, барем во староста, има изразен мирис на рак или харинга. Исто така добра макрохемиска одлика е живописната виолетова до виолетово-кафеава фенолна реакција.
Габата се среќава особено во дабови шуми, шуми со бреза и букови шуми, но исто така и во насади со слатки костени, во чистини и покрај патиштата. Сака локации кои се благи во зима, сончеви и суви во лето. Гулапката се среќава на многу до умерено суви почви кои треба да бидат со малку бази и кисели. Претпочита умерено богати со хранливи материи, претежно плитки песочни или чакални почви пред песочник или примарни карпи богати со кварц.
Плодните тела се појавуваат од крајот на јуни до октомври. Миловидна гулапка се среќава во ридските и среднопланинските предели.
Миловидна гулапка се наоѓа и во Северна Африка (Мароко) и Европа, а можеби и во Азија (Јапонија). Тоа е меридијален до умерен, океански до субоокеански вид.Тоа значи дека гулапката е почеста во потоплата, под влијание на Атлантикот, југозападна и западна Европа.
1 Наводи
2 Галерија
Russula nana

''Russula nana'' е габа од родот на Гулапка. Првпат опишана во 1905 година како вид ''Бесна Гулапка'', ѝ бил даден статус на посебен вид од страна на Килерман во 1936 година.
1 Опис
Ја има во Европа. Шапката е широка 2–4 (5) см и е обоена светло розово до крваво црвено. Центарот понекогаш има малку виолетова боја, а потоа бледнее до окер или жолтеникаво. Понекогаш шапката е жолтеникава во средината и розова на работ, како што е типично за некои Chamaeleontinae. Мазната, сјајна кожа на шапката може да се слупи повеќе или помалку лесно, месото одоздола има црвеникава боја. Кревката дршка во форма на палка е долга 2-3см и широка 0,8-1,2 см. Таа е малку сивкасто бела. Месото е валкано бело или валкано.
Russula nana има многу лут вкус и обично има пријатен, овошен мирис. Спорите се речиси сферични до широко елипсовидни, долги 8-11 µm и широки 7-9 (-11,5) µm. Тие се обично доста мрежести. Базидиите се долги 52-60 µm и широки 13-16,5 и секоја има по 4 стеригми. Цистидијата, која може да се обои со сулфованилин, е долга 100-130 µm и широка 10-15 (18) µm. Во кутикулата се појавуваат пилеоцистиди со 0-1(2)-септатни, кои се широки 6-11,5 µm и реагираат само слабо со сулфованилин. Хифите на кутикулата се широки 2,5–3,5 µm и имаат тапи краеви.
Russula nana е чисто алпски или нордиски вид кој е релативно чест во Норвешка, шведските планини и Исланд и може да се најде само спорадично на Алпите и во Средна Европа.
Russula cupreola

''Russula cupreola''
Научна класификација
Царство:, Fungi
Колено:, Basidiomycota
Класа:, Agaricomycetes
Ред:, Russulales
Семејство:, Russulaceae
Род:, ''Russula''
Вид:, ''R. cupreola''
Биномен назив
''Russula cupreola''Sarnari
''Russula cupreola'' е агарикоиден габичен вид за прв пат наведен во 1990 година. Покажува бело стебло и шапка со виолетова/окер боја, со максимален пречник од 30мм. Ливчињата се бели кај помладите плодни тела, но како што стареат ливчињата тие стануваат со боја на песок. Овој вид моментално се наоѓа во Скандинавија.
1 Спојување на видовите
''Russula cupreola'' и ''R. purpureofusca'' биле споени под едно име, ''Russula cupreola'', во 2016 година. Типизацијата на R. ''purpureofusca'' била направена со млад примерок на ''R.cupreola,'' што ги навело миколозите да веруваат дека тоа е посебен вид. Откако забележале слични одлики меѓу двата вида, истражувачите извршиле секвенционирање на ITS1 и потврдиле дека двата вида се исти.
Russula lenkunya

''Russula lenkunya''
Научна класификација
Царство:, Fungi
Колено:, Basidiomycota
Класа:, Agaricomycetes
Ред:, Russulales
Семејство:, Russulaceae
Род:, ''Russula''
Вид:, ''R. lenkunya''
Биномен назив
''Russula lenkunya''Grgur. (1997)
Russula lenkunya е габа од родот ''Гулапка''. Пронајдена во Јужна Австралија, првпат била научно опишана од микологот Шерил Гргуриновиќ во 1997 година.
Russula acetolens

''Russula acetolens''
Научна класификација
Царство:, Fungi
Колено:, Basidiomycota
Ред:, Agaricomycetes
Класа:, Russulales
Семејство:, Russulaceae
Род:, ''Russula''
Вид:, ''R.acetolens''
Биномен назив
''Russula acetolens''Rauschert
''Russula acetolens'' е вид на габа која припаѓа во групата Столпчести габи и видови од родот Гулапка.
0.1 Опис
Обликот на шапката е зарамнет конвексен, може да има пречник на шапката до 6,5 см, бојата на кожичката е жолтеникава, дршката е цилиндрична, со белузлава боја и може да достигне висина од 6 см, а ширината може да достигне до 1 см.
Russula acetolens е микоризална габа која може да формира симбиотско партнерство особено со различни листопадни дрвја. Во ретки случаи, четинарите можат да послужат како домаќини. Може да се најде во дабови, габерови и букови шуми. Претпочита повеќе или помалку влажна почва.
0.2 Распространетост и живеалиште
Расте во влажните зони на четинарни шуми, кон крајот на летото и во првите месеци од есента.
Се одликува со жолтата шапка и малата големина, просечно јадлива класифицирана од страна на Француското здружение за микологија. Меѓутоа, бидејќи видот е доста редок и плодните тела се прилично мали и многу кревки,таа е нерелевантна како печурка за јадење.
Russula raoultii

''Russula raoultii'' е нејадлив вид на агарична габа од фамилијата Гулапка. За прв пат е опишана од францускиот миколог Лисјен Келе во 1886 година.
0.1 Опис
Шапката е широка од 3 до 8 см, бела до жолта и станува поконвексна во возраста. Дршката е долга од 3 до 8 см, а широка од 1 до 2 см. Спорите се бели, субглобозни, со ретикуларни брадавици. Има остар вкус.
0.2 Слични видови
Слични видови вклучуваат ''Russula crassotunicata'', ''R.cremoricolor'' и ''R. stuntzii''.
0.3 Распространетост и живеалиште
Russula raoultii е западносредоземен, субокеански вид Гулапка се среќава во Северна Африка (Мароко), Северна и Средна Америка (САД, Костарика) и во Европа. Се вели дека се јавува и во источна Северна Америка.
Таа е микоризална габа која главно формира симбиоза со буките. Покрај тоа, смреки и други листопадни дрвја исто така можат да послужат како домаќини. Плодните тела се појавуваат од јули до почетокот на ноември. Габата може да се најде од повисоките ридови до средината на планините. Претпочита свежи до влажни, алкални и сиромашни со хранливи материи, кисели, песочни до глинести почви.
0.4 Јадливост
Russula raoultii не може да се јаде поради лутиот вкус и можеби е малку отровна како сосема сличната Гулапка.
Ласичја гулабка

''Ласичја гулапка''
Научна класификација
Царство:, Fungi
Колено:, Basidiomycota
Класа:, Agaricomycetes
Ред:, Russulales
Семејство:, Russulaceae
Род:, ''Russula''
Вид:, ''R. mustelina''
Биномен назив
''Russula mustelina''Fr.
Распространетост во Европа (зелена)
''Ласичја гулапка (''латински: Russula mustelina'')'', позната и како ласица, е столпчеста габа од родот ''Гулапка'', со потекло во Европа и Северна Америка. Шведскиот миколог Елиас Магнус Фрис го опишал видот во неговата книга од 1838 година ''Epicrisis Systematis Mycologici seu Synopsis Hymenomycetum''.
1 Опис
Плодните тела се појавуваат наесен и можат делумно да бидат сраснати во почвата. Шапката достигнува големина од 7-12 см широка, повремено достигнувајќи 16см, со форма која се движи од конвексна (кај млади примероци) до сплескана, понекогаш со плитко централно вдлабнување. Површината на шапката е мазна и сува, (кога е сува таа е без сјај) може да биде малку леплива кога е влажна. Бојата е бледожолта до жолто-кафеава со маргини на шапката со боја на вино и може да се обезбојува со дамки во боја на вино со возраста. Белото месо е 3-10 мм дебело под шапката и има благ вкус. Кремните жабри имаат прицврстување за дршката. Плодните тела речиси немаат мирис. Тврдата бела дршка може да порасне 4-9 см долга и од 2-4 см дебела, и е приближно со иста ширина низ целата должина, иако може да биде малку подебела во близина на основата. Неговата површина е сува и мазна.
''Ласичја гулапка'' произведува жолтеникав отпечаток од спорите. Заоблените спори имаат димензии од 7,5-10,5 на 6,5-9 μm, со мрежеста (како мрежа) површина обележана со повремени брадавици.''Russula basifurcata'' е сличен вид со помали плодни тела расте во микороза со дабови дрвја на пониски височини. Жабрите се чаталести во близина на стеблото.
1.1 Галерија
2 Екологија
''Ласичја гулабка е јадлива,'' расте во доцно лето и на есен во планински иглолисни шуми над 1,600 м. Видот е широко распространет во планинските иглолисни шуми на Евроазија и Северна Америка, а практично го нема на рамнините. Формира микориза со смреката, поретко со дабот. Се наоѓа и на тресетното мочуриште во источните Карпати во Романија, каде што е поврзана со европската смрека. Расте и на Брегот на Слоновата Коска каде што се бере и јаде.
Russula risigallina

''Russula risigallina''
Научна класификација
Царство:, Fungi
Колено:, Basidiomycota
Класа:, Agaricomycetes
Ред:, Russulales
Семејство:, Russulaceae
Род:, ''Russula''
Вид:, ''R.risigallina''
Биномен назив
''Russula risigallina''(Batsch) Sacc. (1915)
Синоними
''Russula risigallina'' е вид на габа. Претходно била познат како ''R. chamaeleontina''. Таа е мала жолта гулапка која може да се јаде и има добар вкус, иако правилното идентификување на видот може да биде тешко. Оваа печурка може да се најде во различни земји низ Европа.
Russula lutea

''Russula lutea''
Научна класификација
Царство:, Fungi
Колено:, Basidiomycota
Класа:, Agaricomycetes
Ред:, Russulales
Семејство:, Russulaceae
Род:, ''Russula''
Вид:, ''R.lutea''
Биномен назив
''Russula lutea''(Huds.) Gray
''Russula lutea'' е вообичаен, јадлив вид на печурки од родот ''Гулапка'' кој се наоѓа низ Америка и Европа под широколисни дрвја од лето до рана есен.
1 Опис
Шапката е со 2-7 см широчина, конвексна, израмнета на рабовите и создава вдлабнатина во форма на чинија. Шапката е обично златна или жолта, но понекогаш има боја на кајсија, праска или корална, делумно или целосно. Таа е со тенко месо и прилично кревко. Дршката е 20–60 x 5–15 мм, бела и цилиндрична, и е мека и кревка. Месото е бело со благ вкус. Нема мирис кога е млада, подоцна мирисот е овошен. Ливчињата се со изразена шафранска боја и силно се испреплетени. Отпечатокот на спори е окер. Спорите се јајцевидно-елиптични со брадавици високи до 1 микрометар.
Обична жолта гулапка

''Обична жолта гулапка''
Научна класификација
Царство:, Fungi
Колено:, Basidiomycota
Класа:, Agaricomycetes
Ред:, Russulales
Семејство:, Russulaceae
Род:, ''Russula''
Вид:, ''R. ochroleuca''
Биномен назив
''Russula ochroleuca''Fr. (1838)
Синоними
''Обична жолта гулапка'' Миколошки одлики
, жабри на химениум
, шапката е конвексна
, химениумот е слободен или дополнет
, дршката е гола
, отпечатокот на спори е бледо окер
, екологијата во микориза
, јадливост: за јадење, но непријатно
Обична жолта гулапка (латински; Russula ochroleuca) е припадник на родот ''Гулапка''. Веќе неколку години е општо познатa како обична жолта гулапка, а подоцна и окер кршлива гулапка. Распространета е и честа се појавува во мешаните шуми.
1 Таксономија
Обичната жолта гулапка првпат била забележана и именувана како вид на ''Шампињон'' од страна на пионерскиот јужноафрикански миколог Кристијан Хендрик Персон во 1801 година.
2 Опис
Шапката е жолта како жолчка на јајце со димензии од 5-12 см широка, првично конвексна, подоцна рамна или малку вдлабнато. Маргините на шапката стануваат избраздени кога созрева и кожичката се лупи до две третини. Кожичката е малку леплива, и често и се лепат лисја и други остатоци кога е влажно. Жабрите се бели до сивкасто бели, и се аднексирани. Дршката е висока од 3- 7 см , 1-2 см дебела, цилиндрична, бела или подоцна сивкава. Вкусот е благ до умерено зачинет. Нејзините жабри се бледо окер и се прикачени на дршката речиси слободно. Сите делови на габата стануваат темно сиви при стареење или помодруваат.
Мирисот е овошен, отпечатокот на спорите е бледо окер, а овалните брадавички спори се просечни 9,5 x 8 микрометри..Јадливата, но остра Russula ochroleuca наликува на овој вид, но има поматна жолта капа.
Може да се помеша со Гулапката Russula claroflava која има сличен изглед но многу подобар вкус.
3 Распространетост и живеалиште
''Обична жолта гулапка'' расте во листопадни и четинарни шуми, каде што (барем во северозападна Европа) е многу честа појава. Прилично честа појава кај четинарите, под бреза и јасика во северните држави.
4 Јадливост
Иако се смета дека е јадлива, не е позната како особено вкусна. Лесно е до умерено лута.
5 Галерија
6 Наводи
** „Дански габи. Basidiesvampe“ [клуч за данските базидиомицети] JH Petersen и J. Vesterholt eds. Гилдендал. Виборг, Данска, 1990 година.ISBN 87-01-09932-9