Историја на Антарктикот

Историјата на Антарктикот произлегува од раните западни теории за огромен континент, познат како Непозната Јужна Земја или Terra Australis, за кој се верува дека постои на крајниот југ од Земјината топка. Терминот ''Антарктик'', кој се однесува на спротивното од Северниот Поларник, бил измислен од Марин Тирски во 2 век од нашата ера.
Заокружувањето на ’Ртот на Добрата Надеж и ’Ртот Хорн во 15 и 16 век докажало дека ''Terra Australis Incognita'' („Непозната јужна земја“), доколку постоела, е континент сам по себе. Во 1773 година, Џејмс Кук и неговата екипа за прв пат го преминаа Јужниот Поларник; сепак, иако откриле блиски острови, не го здогледале самиот Антарктик. Се верува дека имал дури 240 километри од копното.
На 27 јануари 1820 година, руската експедиција предводена од Фабијан Готлиб фон Белингсхаузен и Михаил Лазарев открила ледена плоча на Брегот на Принцезата Марта која подоцна станала позната како Фимбулска Ледена Плоча. Белингсхаузен и Лазарев станале првите истражувачи кои ја виделе и официјално ја откриле земјата на континентот Антарктик. Три дена подоцна, на 30 јануари 1820 година, британска експедиција, на чело со Едвард Брансфилд, го здогледала полуостровот Тринити, а десет месеци подоцна американскиот ловец Натаниел Палмер го здогледал Антарктикот на 17 ноември 1820 година. Првото слетување било веројатно нешто повеќе од една година подоцна, кога американскиот капетан Џон Дејвис, ловец на фоки, стапнал на мразот.
Неколку експедиции направиле обид да стигнат до Јужниот Пол на почетокот на 20 век, за време на „Херојското доба на истражувањето на Антарктикот“. Многу од нив резултирале со повреди и смрт. Норвежанецот Роалд Амундсен конечно стигнал до Полот на 14 декември 1911 година, по драматичната трка со Британецот Роберт Фалкон Скот.
1 Рано истражување
1.1 Потрагата по Terra Australis Incognita
''Antarcticus'' е изведен од грчкиот ἀντι- ('анти-') и ἀρκτικός („на Мечка “, „северна“). Грчкиот филозоф Аристотел пишува во ''Метеорологија'' за „Антарктичкиот регион“ во околу 250 година п.н.е.
Според усната историја на Маорите во Нов Зеланд, Хуи Те Рангиора и неговата екипа ги истражувале водите на Антарктикот на почетокот на седмиот век преку бродот ''Те Иви о Атеа''. Описите ја именуваат областа Te tai-uka-a-pia, која опишува „''замрзнат океан''“, што наликува на свеж снег кога се струга. Сепак, ова толкување на оригиналниот извештај го оспорува Те Ранги Хироа (Сер Питер Хенри Бак) кој наведува докази за неговото верување дека „''подоцнежните историчари ги разубавиле приказните со додавање детали научени од европските китоловци и учители''“. Ова толкување на усната историја и веројатноста за такво патување исто така неодамна биле отфрлени од научниците како Нгаи Таху, кои се согласуваат дека „''малку е веројатно Маорите или другите полинезиски патувања да стигнале до Антарктикот''“.
Дури кога принцот Хенри Морепловецот започнал во 1418 година да го охрабрува навлегувањето во жешката зона во обидот да се стигне до Индија преку обиколување на Африка, кога започнало европското истражување на јужната полутопка. Во 1473 година, португалскиот морепловец Лопес Гончалвес докажал дека екваторот може да се премине, а картографите и морнарите почнале да претпоставуваат дека постои друг, умерен континент на југ од познатиот свет.
Удвојувањето на ’Ртот на Добрата Надеж во 1487 година од страна на Бартоломео Дијас најпрво ги довело истражувачите на допир на студот на Антарктикот и докажало дека постои океан што ја дели Африка од која било земја на Антарктикот што може да постои.
Фердинанд Магелан, кој поминал низ Магелановиот Проток во 1520 година, претпоставил дека островите Огнена Земја на југ се продолжение на оваа непозната јужна земја, и како таква се појавила на картата од Ортелиј : ''Terra australis newer inventa sed nondum plene cognita'' („''Јужна земја неодамна откриена, но сè уште не е целосно позната''“).
Во 1539 година, кралот на Шпанија, Карло V, го создал Гувернератот на Тера Австралис кој во 1540 година му ја пренел титулата на освојувачот Педро де Валдивија и подоцна била инкорпорирана во Кралство Чиле.
Европските географи го поврзале брегот на Огнена Земја со брегот на Нова Гвинеја на нивните глобуси и дозволувајќи им на нивната имагинација да се бунтуваат во огромните непознати простори на јужниот дел на Атлантскиот, јужниот дел на Индискиот и Тихиот Океан, тие ги скицирале рабовите на ''Terra Australis Incognita.'' („Непозната јужна земја“), огромен континент кој се протега на делови во тропските предели. Потрагата по оваа голема јужна земја или Трет свет била водечки мотив на истражувачите во 16 и почетокот на 17 век. Во 1599 година, според извештајот на Јакоб ле Мер, Холанѓанецот Дирк Гериц Помп забележал планинско земјиште на географска ширина (64°). Ако е така, тоа биле Јужните Шетландски Острови, а можеби и првото европско видување на Антарктикот (или островите што лежат на брегот што му припаѓаат). Меѓутоа, другите извештаи не ја забележуваат оваа опсервација, фрлајќи сомнеж во нивната точност. Се тврди дека Шпанецот Габриел де Кастиља тврдел дека забележал „''планини покриени со снег''“ над 64° југ во 1603 година, но ова тврдење не е општо признаено.
Кеирос, во 1606 година, ги зазел за кралот на Шпанија сите земји што ги открил во Австралија дел Еспириту Санто ( Новите Хебриди ) и оние што ќе ги открие „''дури и до Полот''“.
Френсис Дрејк, како и шпанските истражувачи пред него, шпекулирале дека можеби има отворен канал јужно од Огнената Земја. Така, кога Вилем Схаутен и Јакоб Лемер го откриле јужниот дел на Огнената Земја и го нарекле Хорнов ’рт во 1615 година, тие докажале дека архипелагот бил со мал обем и не е поврзан со јужната земја.
Конечно, во 1642 година, Тасман покажал дека дури и Нова Холандија (Австралија) била одделена по море од кој било континуиран јужен континент. Патниците околу Рогот честопати наидувале на спротивни ветрови и биле терани на југ во снежно небо и мориња оптоварени со мраз; но, колку што може да се утврди, ниту еден од нив пред 1770 година не стигнал до Јужниот Поларник или не го знаел тоа.
Холандската експедиција во Валдивија од 1643 година имала намера да го заобиколи ’Ртот Хорн, пловејќи низ теснецот Ле Мер, но силните ветрови го натерале наместо тоа да продолжат на југ и на исток. Северните ветрови ја турнале експедицијата на југ до 61°59 југ, каде што ледените брегови биле изобилни пред јужниот ветер што започнал на 7 април да и дозволи на флотата да напредува на запад. Малата флота предводена од Хендрик Брувер успеала да влезе во Тихиот Океан пловејќи јужно од Исла де лос Естадос, негирајќи ги претходните верувања дека е дел од Тера Аустралис.
1.2 Јужно од конвергенцијата на Антарктикот
Посетата на Јужна Јужна Џорџија и Јужни Сендвички Острови од страна на англискиот трговец Ентони де ла Роше во 1675 година било првото откритие на земјиште јужно од Конвергенцијата на Антарктикот. Набргу по патувањето, картографите почнале да го прикажуваат „Островот Роше“, во чест на откривачот.
Џејмс Кук бил свесен за откритието на Ла Роше кога го истражувал и мапирал островот во 1775 година.
Патувањето на Едмонд Хали во ''ХМС Парамур'' за магнетни испитувања во Јужниот Атлантик се сретнало со мразот на 52°S во јануари 1700 година, но таа ширина (тој достигнал 140 ми од северниот брег на Јужна Џорџија) била најоддалечениот негов југ. Одлучниот напор на францускиот поморски офицер Жан Батист Шарл Буве де Лозије да ја открие „''Јужна земја''“ – опишана од полулегендарниот „Бино Полмиер де Гоневил“ – резултирало со откривање на островот Буве на 54°10′. S, и при пловидба од 48° од географската должина на морето зафатено со мраз скоро во 55°С во 1739 година.
Во 1771 година, Ив Жозеф Кергелен отпловил од Франција со инструкции да продолжи јужно од Мавурициус во потрага по „''многу голем континент''“. Тој осветлил на земја на 50 ° S која тој ја нарекол Јужна Франција и се верувало дека е централна маса на јужниот континент. Повторно бил испратен да го заврши истражувањето на новата земја и открил дека тоа е само негостољубив остров кој го преименувал во Остров на пустошот, но кој на крајот го добил името по него.
1.3 Антарктички круг
Опсесијата на неоткриениот континент кулминирала со Александар Далримпл, брилијантниот и непостојан хидрограф кој бил номиниран од Кралското друштво да командува со експедицијата Премин на Венера на Тахити во 1769 година. Командата на експедицијата била дадена од адмиралитетот на капетанот Џејмс Кук. Пловејќи во 1772 година со ''Резолушан'', брод од 462 тони под негова команда и ''Авантура'' од 336 тони под капетанот Тобијас Фурно, Кук прво залудно го барал островот Буве, а потоа пловел 20 степени географска должина кон запад во географска ширина 58°S, а потоа 30° кон исток во најголем дел јужно од 60°S, повисока јужна географска широчина отколку што било кога било доброволно влезено претходно од кој било брод. На 17 јануари 1773 година, Јужниот Поларник бил преминал за прв пат во историјата и двата брода достигнале до , каде што нивниот тек бил запрен од мраз.
Кук потоа се свртел кон север за да ги бара француските јужни и антарктички земји, за чие откритие добил вести во Кејптаун, но од грубото определување на неговата географска должина од Кергелен, Кук ја достигнал доделената географска ширина 10° предалеку источно и не види го. Повторно свртел кон југ и бил запрен од мраз на за 95° E и продолжил кон исток речиси на паралелата од 60°S до 147°Е. На 16 март, зимата што се приближувала го одвела на север до Нов Зеланд и тропските острови на Тихиот Океан. Во ноември 1773 година, Кук го напуштил Нов Зеланд, разделувајќи се со ''Авантура'' и достигнал 60°S за 177°W, од каде пловел кон исток задржувајќи се на југ колку што дозволувал лебдечкиот мраз. Антарктичкиот круг го преминал на 20 декември и Кук останал јужно од него три дена, па бил принуден откако достигнал југ повторно да застане на север на 135° В.
Долгото заобиколување до служело за да покаже дека нема копнена врска помеѓу Нов Зеланд и Огнена Земја. Свртувајќи се на југ, Кук по трет пат го преминал Антарктичкиот круг на западно, пред неговиот напредок повторно да биде блокиран од мраз четири дена подоцна на за . Оваа точка, постигната на 30 јануари 1774 година, била најоддалечениот југ постигнатат во 18 век. Со големо заобиколување на исток, речиси до брегот на Јужна Америка, експедицијата го вратила Тахити за освежување. Во ноември 1774 година, Кук тргнал од Нов Зеланд и го преминал Јужниот Тихи Океан без да види земја помеѓу 53° и 57°S до Огнената Земја; потоа, поминувајќи го ’Ртот Хорн на 29 декември, тој повторно го открил островот Роше, преименувајки го како остров Џорџија, и ги открил Јужните Сендвички Острови (од него наречени ''Земја на Сендвич''ите), единствената земја облечена во мраз што ја видел, пред да го премине Јужниот Атлантик до ’Ртот на добра надеж помеѓу 55° и 60°. Со тоа, тој го отвори патот за идно истражување на Антарктикот со експлозија на митот за населив јужен континент. Најјужното откритие за земјиштето на Кук се наоѓало на умерената страна на 60-тата паралела, и тој се убедил дека ако земјата се наоѓа подалеку на југ, таа е практично недостапна и нема економска вредност.
1.4 Прво видување
Првата земја јужно од паралелната 60° јужна географска широчина била откриена од Англичанецот Вилијам Смит, кој го здогледал островот Ливингстон на 19 февруари 1819 година. Тој пронашол некои остатоци и знаци од остатоците на шпанскиот брод Сан Телмо, но до денес не е познато дали некој преживеан член на екипажот на Сан Телмо слетал таму. Неколку месеци подоцна Смит се вратил да ги истражи другите острови на архипелагот Јужен Шетланд, слетал на островот Кинг Џорџ и ги побарал новите територии за Британија.
Првото потврдено видување на копното на Антарктикот, на 27 јануари 1820 година, и се припишува на руската експедиција предводена од Фабијан Готлиб фон Белингсхаузен и Михаил Лазарев, откривајќи ледена плоча на Брегот на Принцезата Марта која подоцна станала позната како Фимбулска Ледена Плоча. Белингсхаузен и Лазарев станале првите истражувачи кои ја виделе и официјално ја откриле земјата на континентот Антарктик.
Сигурно е дека експедицијата, предводена од фон Белингсхаузен и Лазарев на бродовите ''Восток'' и ''Мирни'', достигнала на 28 јануари 1820 година до точка во рок од 32 километри од Брегот на Принцезата Марта и ја снимиле глетката на ледена плоча на кој станал познат како Фимбулска Ледена Плоча. На 30 јануари 1820 година, Едвард Брансфилд го здогледал полуостровот Тринити, најсеверната точка на копното на Антарктикот. Експедицијата на Фон Белингсхаузен, исто така, ги открила островите Петар I и островот Александар I, првите острови кои биле откриени јужно од кругот.
=
1 Рано истражување
=
Се смета дека првото слетување на копното на Антарктикот го извршил американскиот капетан Џон Дејвис, кој тврдел дека стапнал таму на 7 февруари 1821 година, иако тоа не е прифатено од сите историчари.
Во ноември 1820 година, Натаниел Палмер, американски ловец на фоки,кој барал места за размножување фоки, користејќи мапи направени од фамилијата на китови Лопер, го видел она што сега е познато како Антарктичкиот Полуостров, сместен помеѓу 55 и 80 степени западно. Во 1823 година, Џејмс Ведел, британски запечатувач, пловел во она што сега е познато како Веделово Море. До дваесеттиот век, повеќето експедиции биле за комерцијални цели, за да се бараат изгледите за лов на фоки и китови. Парче дрво, од Јужните Шетландски Острови, бил првиот фосил забележан од Антарктикот, добиен за време на приватна американска експедиција во текот на 1829-31 година, под команда на капетанот Бенџамин Пендлтон.
Чарлс Вилкс, како командант на експедицијата на морнарицата на Соединетите Американски Држави во 1840 година, го открил она што денес е познато како Вилксова Земја, дел од континентот околу 120 степени источно.
Откако Северниот магнетен пол бил сместен во 1831 година, истражувачите и научниците почнале да го бараат Јужниот магнетен пол. Еден од истражувачите, Џејмс Кларк Рос, британски поморски офицер, ја идентификувал неговата приближна местоположба, но не можел да ја достигне на неговата 4-годишна експедиција од 1839 до 1843 година. Командувајќи ги британските бродови ''Еребус'' и ''Терор'', тој се спротивставил на мразот и се приближил до она што денес е познато како Росова Ледена Плоча, масивеа пловечка ледена плоча и над висок. Неговата експедиција пловела кон исток по јужниот брег на Антарктикот откривајќи планини кои оттогаш биле именувани по неговите бродови: планината Еребус, најактивниот вулкан на Антарктикот и планината Терор.
Првото документирано слетување на копното на Источен Антарктик било во земјата на Викториината Земја од страна на американскиот ловец Меркатор Купер на 26 јануари 1853 година.
Овие истражувачи, и покрај нивниот импресивен придонес во истражувањето на јужниот пол, не биле во можност да навлезат во внатрешноста на континентот и, напротив, формирале скршена линија на откриени земји по должината на крајбрежјето на Антарктикот. По експедицијата од бродовите ''Еребус'' и ''Терор'' под водство на Џејмс Кларк Рос (јануари, 1841 година), тој сугерирал дека нема научни откритија или „проблеми“ кои вреди да се истражуваат на далечниот југ. Она што следеело е она што Хју Роберт Мил го нарекол „''доба на избегнат интерес''“ и во следните дваесет години по враќањето на Рос, имало општо затишје на меѓународно ниво во истражувањето на Антарктикот
2 Херојско доба
Херојската ера на истражување на Антарктикот започнала на крајот на 19 век и била затворена со Царската Задантарктичка експедиција на Ернест Шеклтон во 1917 година.
Во овој период, континентот на Антарктикот станал фокус на меѓународни напори што резултирало со интензивни научни и географски истражувања и во кои биле лансирани 17 големи антарктички експедиции од десет земји.
2.1 Потекло
Важен претходник на истражувањето на херојското доба на Антарктикот била Експедицијата Данди од 1892-1893 година во која четири бродови за ловење китови патувале јужно до Антарктикот во потрага по китови наместо нивната вообичаена арктичка рута. Експедицијата била придружувана од неколку натуралисти (вклучувајќи го и Вилијамс Спирс Брус) и уметникот Вилијам Гордон Бурн Мардок. Публикациите (и научни и популарни) и изложбите што резултирале придонеле многу за повторно да го разгорат јавниот интерес за Антарктикот. Перформансите на бродовите за ловење китови исто така биле клучни во одлуката за изградба на ''RRS Discovery'' во Данди.
По таа експедиција, специфичниот поттик за херојското доба на истражувањето на Антарктикот било предавањето што го одржал д-р Џон Мареј со наслов „''Обновувањето на истражувањето на Антарктикот''“, дадено на Кралското географско друштво во Лондон, 27 ноември 1893 година Мареј се залагал дека треба да се организираат истражувања на Антарктикот за „''да се решат извонредните географски прашања што сè уште се поставуваат на југ''“. Понатаму, Кралското географско друштво формирало Комитет на Антарктикот непосредно пред ова, во 1887 година, кој успешно охрабрил многу китоловци да ги истражуваат јужните региони на светот и ја поставило основата за предавањето што го одржа Мареј.
Норвешкиот брод ''Антарктик'' бил ставен на брегот на Адеровиот ’Рт, на 24 јануари 1895 година.
Во август 1895 година, Шестиот меѓународен географски конгрес во Лондон донел општа резолуција со која се повикуваат научните друштва ширум светот да ја промовираат причината за истражување на Антарктикот „''на кој било начин кој им се чини за најефикасен''“. Таквата работа „''ќе донесе дополнувања на речиси секоја гранка на науката''“. На Конгресот се обратил Норвежанецот Карстен Борхгревинк, кој штотуку се вратил од експедиција за ловење китови, за време на која станал еден од првите што стапнал на копното на Антарктикот. За време на своето обраќање, Борхгревинк ги истакнал плановите за целосна пионерска експедиција на Антарктикот, која ќе биде со седиште во Адеровиот ’Рт.
Херојската доба била инаугурирана од експедицијата што ја започно Белгиското географско друштво во 1897 година; Борхгревинк следел една година подоцна со приватно спонзорирана британска експедиција. (Некои истории ја сметаат експедицијата ''Дискавери'', која заминала во 1901 година, како прва соодветна експедиција на херојската доба. )
Белгиската експедиција на Антарктикот ја предводел Белгиецот Адријан де Жерлаш. Во 1898 година, тие станале првите луѓе кои зимувале на Антарктикот, кога нивниот брод ''Белгија'' останал заробен во мразот. Тие останале заглавени на 28 февруари 1898 година и успеале да излезат од мразот дури на 14 март 1899 година.
За време на нивниот принуден престој, неколку мажи го загубиле разумот, не само поради зимската ноќ на Антарктикот и претрпените тешкотии, туку и поради јазичните проблеми меѓу различните националности. Ова била првата експедиција што презимила во Антарктичкиот круг, и ги посетила Јужните Шетландски Острови.
2.2 Раните британски експедиции
Експедицијата на „Јужен Крст“ започнала во 1898 година и траела две години. Ова била првата експедиција што презимила на копното на Антарктикот (Адеров ’Рт) и првата што користела кучиња и санки. Го направила првото искачување на Големата ледена препрека, (Големата ледена препрека подоцна станала формално позната како Росова Ледена Плоча). Експедицијата поставила рекорд на најдалечниот југ на 78°30'S. Ја пресметал и местоположбата на Јужниот магнетен пол.
Експедицијата ''Дискавери'' тогаш била лансирана, од 1901 до 1904 година и била предводена од Роберт Фалкон Скот. Го направила првото искачување на западните планини во земјата на Викториина Земја и го открила поларното плато. Нејзиното јужно патување поставило нов рекорд на најдалечниот југ, 82°17'S. Многу други географски одлики биле откриени, мапирани и именувани. Ова била прва од неколкуте експедиции со седиште во Мекмердо.
Една година подоцна, била лансирана Шкотската национална експедиција на Антарктикот, предводена од Вилијам Спирс Брус. „Ормондовата куќа“ била основана како метеоролошка опсерваторија на островот Лори во Јужните Оркниски Острови и станала првата постојана база на Антарктикот. Веделовото Море било продрено до 74°01'ЈС, а крајбрежјето на Коутсовата Земја било откриено, дефинирајќи ги источните граници на морето.
Ернест Шеклтон, кој беше член на експедицијата на Скот, ја организираше и ја предводел експедицијата ''на Нимрод'' од 1907 до 1909 година. Примарната цел на експедицијата била да стигне до Јужниот пол. Со седиште во Мекмердо, експедицијата била пионер на маршрутата на Бердморовиот Ледник до Јужниот Пол и (ограничената) употреба на моторизиран сообраќај. Неговиот јужен марш достигнал 88°23'S, нов рекорд на најдалечниот југ на 97 географски милји од Полот пред да мора да се врати назад. За време на експедицијата, Шеклтон бил станал што стигнал до поларното плато. Групите предводени од Т.В. Еџворт Дејвид, исто така, станале првите што се искачиле на планината Еребус и стигнаа до Јужниот магнетен пол.
2.3 Експедиции од други земји
Првата германска антарктичка експедиција била испратена да го истражи Источен Антарктик во 1901 година. Го открил брегот на Земјата на Вилхелм II и Гаусовата Планина. Сепак, бродот на експедицијата останал заробен во мраз, што спречило пообемно истражување.
Шведската антарктичка експедиција, која функционирала во исто време, работела во источното крајбрежно подрачје на Греамовата Земја, и била оградена на островот Сноу Хил и Полетовиот Остров во Веделовото Море, по потонувањето на нејзиниот експедициски брод. Бил спасен од аргентинскиот поморски брод ''Уругвај''.
Французите ја организирале својата прва експедиција во 1903 година под водство на Жан-Батист Шарко. Првично наменета како помошна експедиција за заглавената група Норденскиолд, главната работа на оваа експедиција била мапирање на островите и западните брегови на Греамовата Земја, на полуостровотот. Еден дел од брегот бил истражен и именуван Лубе по претседателот на Франција.
Било организирано следно патување од 1908 до 1910 година кое ја продолжила претходната работа на француската експедиција со општо истражување на Белингсхаузеното Море и откривање на острови и други одлики, вклучувајќи го Маргеритовиот Залив, островот Шарко, островот Рено, заливот Микелсен, Островот Ротшилд.
2.4 Трка до Јужниот пол
Наградата на херојското доба била да се најде и да стигне до Јужниот пол. Две експедиции тргнале во 1910 година за да ја постигнат оваа цел; групата предводена од норвешкиот поларен истражувач Роалд Амундсен од бродот ''Фрам'' и британската група на Роберт Фалкон Скот од ''Тера Нова''.
Амундсен успеал да стигне до Полот на 14 декември 1911 година користејќи ја рутата од Заливот на китовите до поларното плато преку Акселхајберговиот Ледник.
Скот и неговите четворица придружници стигнале до Јужниот пол преку рутата Бирдмор на 17 јануари 1912 година, 33 дена по Амундсен. Сите петмина загинале на враќање од Полот, преку комбинација од глад и студ. Станицата на јужниот пол Амундсен-Скот подоцна била именувана по овие двајца мажи.
2.5 Понатамошни експедиции
Австралазиската антарктичка експедиција се одржала помеѓу 1911-1914 година и била предводена од Сер Даглас Мосон. Се концентрирала на делот на крајбрежјето на Антарктикот помеѓу Адеровиот ’Рт и Гаусовата Планина, вршејќи мапирање и истражување на крајбрежните и внатрешните територии.
Откритијата го вклучиле заливот Комонвелт, ледникот Нинис, ледникот Мерц и Земја на кралицата Марија. Биле направени големи достигнувања во геологијата, глациологијата и копнената биологија.
Царската задантарктичка експедиција од 1914-1917 година била предводена од Ернест Шеклтон и тргнала да го премине континентот преку Јужниот пол. Сепак, нивниот брод, ''Endurance'', бил заробен и смачкан од мраз во Веделовото Море пред да можат да слетаат. Членовите на експедицијата преживеале по патување со санки преку мраз и патување со три мали чамци до Слоновиот Остров. Потоа Шеклтон и уште петмина го преминале Јужниот Океан со отворен чамец наречен ''Џејмс Керд'' и го направиле првиот премин низ Јужна Џорџија за да се алармира на станицата за китови Гритвикен.
Поврзана компонента на Царската задантарктичка експедиција бил групата кај Росовото Море, предводена од Енеј Мекинтош. Неговата цел била да постави складишта преку Големата ледена препрека, со цел да го снабдува партискиот премин на Шеклтон од Веделското Море. Биле поставени сите потребни складишта, но во тој процес загинале тројца мажи, меѓу кои и водачот Мекинтош.
Последната експедиција на Шеклтон и онаа со која завршила „Херојската ера“ била експедицијата Шеклтон-Ровет од 1921 до 1922 година на бродот „''Квест''“. Неговите нејасно дефинирани цели вклучуваат мапирање на крајбрежјето, можно континентално обиколување, истражување на супантарктичките острови и океанографска работа. По смртта на Шеклтон на 5 јануари 1922 година, ''Квест'' завршил скратена програма пред да се врати дома.
3 Понатамошно истражување
3.1 Од воздух
По последната експедиција на Шеклтон, имало пауза во истражувањето на Антарктикот околу седум години. Од 1929 година, авионите и механизираниот транспорт биле сè повеќе користени, заслужувајќи го овој период да стане познат како „''Механичко доба''“. Хуберт Вилкинс првпат го посетил Антарктикот во 1921-1922 година како орнитолог приклучен на експедицијата Шеклтон-Ровет. Од 1927 година, Вилкинс и пилотот Карл Бен Ејелсон почнале да го истражуваат Арктикот со авион.
На 15 април 1928 година, само една година по летот на Чарлс Линдберг преку Атлантикот, Вилкинс и Ајелсон направиле трансарктички премин од Поинт Бароу, Алјаска, до Спитсберген, пристигнувајќи околу 20 часа подоцна на 16 април, допирајќи по патот до на островот Елесмер. За овој подвиг и неговата претходна работа, Вилкинс бил прогласен за витез.
Со финансиска поддршка од Вилијам Рандолф Херст, Вилкинс се вратил на Јужниот пол и го прелетал Антарктикот ''со Сан Франциско''. Тој го нарекол островот Херстова Земја по неговиот спонзор.
Контраадмиралот на американската морнарица Ричард Евелин Берд водел пет експедиции на Антарктикот во текот на 1930-тите, 1940-тите и 1950-тите. Тој го прелетал Јужниот пол со пилотот Бернт Балхен на 28 и 29 ноември 1929 година, за да одговара на неговиот прелет на Северниот пол во 1926 година. Истражувањата на Берд ја имале науката како главна цел и интензивно го користеле леталото за истражување на континентот.
Капетанот Фин Рон, извршен офицер на Берд, се вратил на Антарктикот со своја експедиција во 1947-1948 година, со поддршка на морнарицата, три авиони и кучиња. Роне го отфрлил мислењето дека континентот е поделен на два дела и утврдил дека источниот и западниот Антарктик се еден единствен континент, односно дека Веделовото Море и Росовото Море не се поврзани. Експедицијата истражила и мапираше големи делови од Палмеровата Земја и крајбрежјето на Веделовото Море и го идентификувал Филхнер-Ронеовата Ледена Плоча, именуван од Роне по неговата сопруга. Роне поминал 5,800 километри со скијање и санки со кучиња - повеќе од кој било друг истражувач во историјата.
3.2 Премин преку копно
Задантарктичката експедиција на Комонвелтот од 1955 &ndash; 58 година успешно го завршила првиот копнен премин на Антарктикот, преку Јужниот пол. Иако била поддржана од британската и другите влади на Комонвелтот, најголемиот дел од финансирањето дошло од корпоративни и поединечни донации.
Експедицијата била предводена од британскиот истражувач д-р Вивијан Фукс, а Новозеланѓанецот Сер Едмунд Хилари го предводел тимот за поддршка на Росовото Море. Откако ја поминал зимата 1957 година во базата Шеклтон, Фукс конечно тргнал на прекуконтиненталното патување во ноември 1957 година, со дванаесетчлена екипа што патувала во шест возила; три Sno-Cats, две Weasels и еден специјално прилагоден трактор ''Muskeg''. На пат, тимот исто така имал задача да спроведе научно истражување, вклучувајќи сеизмички сондажи и гравиметриски отчитувања.
Паралелно, тимот на Хилари ја поставил базата Скоткоја требала да биде крајната дестинација на Фуксна спротивната страна на континентот кај Мекмердо на Росовото Море. Користејќи три приспособени трактори Massey Ferguson TE20 и една Weasel (напуштена делумно), Хилари и неговите тројца луѓе (Рон Балхам, Питер Малгру и Мареј Елис), биле одговорни за пронаоѓање на маршрутата и поставување линија на складишта за снабдување. ледникот Скелтон и преку Поларното плато кон Јужниот Пол, за употреба на Фукс на последната етапа од неговото патување. Други членови на тимот на Хилари извршиле геолошки истражувања околу областите Росово Море и Викторија.
Групата на Хилари стигнале до Јужниот пол на 3 јануари 1958 година и станала само трета (претходна од Амундсен во 1911 година и Скот во 1912 година) што стигнала до Полот преку копно. Тимот на Фукс стигнал до Полот од спротивната насока на 19 јануари 1958 година, каде што се сретнала со Хилари. Потоа, Фукс продолжил по копно, следејќи ја рутата што ја поставил Хилари и на 2 март успеал да стигне до базата Скот, завршувајќи го првото копнено преминување на континентот преку Јужниот пол.
4 Политичка историја
4.1 Шпански претензии
Според Аргентина и Чиле, Шпанското Царство имало претензии кон Антарктикот. ''Капитулација'' (гувернерство) доделена на конквистадорот Педро Санчес де ла Хоз во 1539 година од страна на кралот на Шпанија, Карло V, експлицитно ги вклучувала сите земји јужно од Магеланскиот Проток, (Terra Australis и Tierra del Fuego и потенцијално целата територија на континентот на Антарктикот) и на исток и запад границите биле оние наведени во Договорот од Тордесиљас и Сарагоса, соодветно, со што се создал Гувернерат на Тера Австралис.
Де ла Хоз му ја пренел титулата на освојувачот Педро де Валдивија во 1540 година. Во 1555 година побарувањето било приложено на Чиле.
Така било утврдено дека, според Аргентина и Чиле, постои ''animus occupandi'' (стекнунвање на суверенитет) од страна на Шпанија над Антарктикот. Шпанското барање за суверенитет над делови од Антарктикот, според Чиле и Аргентина, било меѓународно признаено со булата ''Inter caetera'' од 1493 година и Договорот од Тордесиљас од 1494 година. Аргентина и Чиле ги третираат овие договори како правни меѓународни договори со посредство на Католичката црква која во тоа време била признат арбитер за такви прашања. Секоја земја во моментов има право на еден сектор на антарктичкиот континент кој е повеќе или помалку директно јужно од нејзините национални земји свртени кон Антарктикот.
Современа Шпанија не претендира на ниту една територија на Антарктикот. Работи со две летни истражувачки станици (базата Габриел де Кастиља и базата Хуан Карлос I) на Јужните Шетландски Острови.
4.2 Британски претензии
Обединетото Кралство повторно го потврдил суверенитетот над Фолкландските Острови во далечниот јужен Атлантик во 1833 година и одржувал континуирано присуство таму. Во 1908 година, британската влада ги проширила своите територијални претензии со прогласување суверенитет над „Јужна Џорџија, Јужните Оркниски Острови, Јужните Шетландски Острови и (Јужните) Сендвички Острови и Греамовата Земја, сместена во Јужниот Атлантски Океан и на континентот Антарктик до јужно од 50-та паралела на јужната географска ширина и помеѓу 20-тиот и 80-тиот степен на западната географска должина “. Сите овие територии биле администрирани како зависни од Фолкландските Острови од Стенли од страна на гувернерот на Фолкландските Острови. Мотивацијата за оваа декларација лежи во потребата за ефикасно регулирање и оданочување на индустријата за лов на китови. Комерцијалните оператори би ловеле китови во области надвор од официјалните граници на Фолкландските Острови и нивните зависни места, и имало потреба да се затвори оваа дупка.
Во 1917 година, формулацијата на тврдењето била изменета, така што недвосмислено ја вклучило целата територија во секторот што се протега до Јужниот Пол (со што ја опфаќа целата сегашна Британска Антарктичка Територија). Новото барање ги опфатило „сите острови и територии помеѓу 20-тиот степен од западната географска должина и 50-тиот степен од западната географска должина кои се наоѓаат јужно од 50-та паралела на јужната географска ширина; и сите острови и територии без разлика помеѓу 50-тиот степен од западната должина и 80-тиот степен од западната географска должина кои се наоѓаат јужно од 58-та паралела на јужната географска ширина “.
Амбицијата на Леополд Ејмери, тогашен државен потсекретар за колонии, била Британија да го вклучи целиот континент во своите претензии. Во меморандумот до генералните гувернери за Австралија и Нов Зеланд, тој напишал дека „''со исклучок на Чиле и Аргентина и некои неплодни острови кои припаѓаат на Франција... пожелно е целиот Антарктик на крајот да биде вклучен во Британското Царство“''. Првиот чекор бил преземен на 30 јули 1923 година, кога британската влада донесе наредба во Советот според Законот за ''британските населби од 1887 година'', дефинирајќи ги новите граници за Росовата Зависност.„''Оној дел од доминациите на Неговото Височество во Антарктичките мориња, кој ги опфаќа сите острови и територии помеѓу 160-тиот степен на источна географска должина и 150-тиот степен од западната географска должина, кои се наоѓаат јужно од 60-от степен на Јужна географска ширина, ќе се нарече Росова Зависност''“. Редот во Советот потоа продолжил да го назначува генералниот гувернер и врховен командант на Нов Зеланд за гувернер на територијата.
Во 1930 година, Обединетото Кралство ја побарал Ендербиевата Земја. Во 1933 година, британскиот царски поредок ја префрлил територијата јужно од 60° југ и помеѓу меридијаните 160° и 45° источно во Австралија како Австралиска Антарктичка Територија.
По донесувањето на Статутот на Вестминстер во 1931 година, владата на Обединетото Кралство се откажала од секаква контрола врз владата на Нов Зеланд и Австралија. Сепак, ова немашело никакво влијание врз обврските на генералните гувернери на двете земји во својство на гувернери на териториите на Антарктикот.
4.3 Други европски претензии
Основата за барањето на Аделината Земја од страна на Франција била поради откривањето на крајбрежјето во 1840 година од страна на францускиот истражувач Жил Димон Дирвил, кој го именувал по неговата сопруга Адел. Тој го подигнал француското знаме и ја зазел земјата за Франција, на 21 јануари 1840 година во 17:30 часот.
Британците на крајот одлучиле да ја признаат оваа претензија, а границата помеѓу Аделината Земја и Австралиската антарктичка територија била дефинитивно фиксирана во 1938 година
Овие случувања се однесуваат и на норвешките интереси на китови кои сакале да го избегнат британското оданочување на станиците за китови на Антарктикот и чувствувале загриженост дека тие ќе бидат комерцијално исклучени од континентот. Сопственикот на китоловскиот брод Ларс Кристенсен финансирал неколку експедиции на Антарктикот со цел да бара земјиште за Норвешка и да воспостави станици на норвешка територија за да добие подобри привилегии. Првата експедиција, предводена од Нилс Ларсен и Ола Олстад, слетала на островот Петар I во 1929 година и го презела островот за Норвешка. На 6 март 1931 година, норвешката кралска прокламација го прогласила островот под норвешки суверенитет и на 23 март 1933 година островот бил прогласен за зависност.
Експедицијата од 1929 година предводена од Јалмар Рисер-Ларсен и Фин Лицов-Холм го именувала континенталното копно во близина на островот како Земја на Кралицата Мод по норвешката кралица Мод. Територијата била истражена понатаму за време на експедицијата во ''Норвегија'' од 1930–31 година. Преговорите со британската влада во 1938 година резултирале со поставување на западната граница на Земјата на Кралицата Мод на 20°З.
САД, Чиле, Советскиот Сојуз и Германија ги оспориле претензиите на Норвешка. Во 1938 година Германија испратила германска експедиција на Антарктикот, предводена од Алфред Ричер, за да заземе што е можно повеќе земја од неа. Бродот „''Швабенланд''“ стигнал до мразот кај Антарктикот на 19 јануари 1939 година За време на експедицијата, Ричер фотографирал површина од околу од воздух и фрлале испишани со свастики пикадо-знамиња на секои 26 километри. Сепак, и покрај интензивното премерување на земјиштето, Германија никогаш не поднела никакво официјално барање или не изградила трајни бази. Оттука, германското барање за Антарктикот, познато како Нова Швабија, било оспорено во тоа време, и во моментов не се разгледува.
На 14 јануари 1939 година, пет дена пред германското пристигнување, Норвешка ја анектирала Земјата на Кралицата Мод откако кралскиот декрет објавил дека земјата што се граничи со Зависнностите на Фолкландските Острови на запад и австралиската зависност од Антарктикот на исток треба да биде под норвешки суверенитет. Примарната цел на анексијата била да се обезбеди пристап на норвешката индустрија за ловење китови во регионот. Во 1948 година, Норвешка и Обединетото Кралство се согласиле да ги ограничат надолжните побарувања на Норвешка за Земјата на кралицата Мод на 20°З до 45°и да ги вградат брегот на Брус и Коутсовата Земја на норвешка територија.
4.4 Јужноамериканско учество
По независноста во почетокот на 19 век, јужноамериканските народи ги засновале своите граници на принципот ''uti possidetis iuris'' (поседување според законо). Ова значело дека нема земја без суверенитет. Чиле и Аргентина го примениле ова на Антарктикот, наведувајќи ја булата ''Inter caetera'' од 1493 година и Договорот од Тордесиљас од 1494 година. Аргентина и Чиле ги третираат овие договори како правни меѓународни договори со посредство на Католичката црква која во тоа време била признат арбитар во овие прашања.
Ова навлегување на странски сили било прашање на огромна вознемиреност за блиските јужноамерикански земји, Аргентина и Чиле. Искористувајќи ја предноста на европскиот континент западнат во превирања со почетокот на Втората светска војна, претседателот на Чиле, Педро Агире Серда, прогласил формирање на Чилеанска антарктичка територија во областите за кои веќе имала претензија Британија.
Аргентина има долга историја во областа. Во 1904 година, аргентинската влада започнала постојана окупација на еден од островите на Антарктикот со купување на метеоролошка станица на островот Лори, основана во 1903 година од Шкотската национална антарктичка експедиција на д-р Вилијам С. Брус. Брус понудил да ги пренесе станицата и инструментите за сума од 5.000 пезоси, под услов владата да се обврзе на продолжување на научната мисија. Пратеникот во британската легација во Аргентина, Вилијам Хагард,, исто така, испратил нота до аргентинскиот министер за надворешни работи, Хосе А. Тери, ратификувајќи ги условите на предлогот на Брус.
Во 1906 година, Аргентина и соопштила на меѓународната заедница за воспоставување постојана база на Јужните Оркниски Острови, базата „Оркадас“. Сепак, Хагард одговорил со потсетување на Аргентина дека овие острови се британски. Британскиот став бил дека аргентинскиот персонал добил дозвола само за период од една година. Аргентинската влада стапила во преговори со Британците во 1913 година за можното пренесување на сопственоста на островот. Иако овие разговори биле неуспешни, Аргентина се обидела еднострано да го воспостави својот суверенитет со поставување на маркери, национални знамиња и други симболи.
Како одговор на ова и на претходните германски истражувања, британската адмиралска и колонијална канцеларија ја започнала операцијата „Табарин“ во 1943 година за повторно да ги потврди британските територијални претензии против аргентинскиот и чилеанскиот упад и да воспостави постојано британско присуство на Антарктикот. Овој потег бил мотивиран и од загриженоста во Министерството за надворешни работи за насоката на повоената активност на САД во регионот.
Соодветна насловна приказна била потребата да се одбие употребата на областа на непријателот. Познато е дека ''Кригсмарине'' ги користила оддалечените острови како места за набљудување и како засолништа за трговски напаѓачи, U-бродови и бродови за снабдување. Исто така, во 1941 година, постоел страв дека Јапонија може да се обиде да ги заземе Фолкландските Острови, или како база или да ги предаде на Аргентина, со што ќе добие политичка предност за Оската и ќе ја негира нивната употреба на Британија.
Во 1943 година, британскиот персонал од ''ХМС Карнарвон'' ги отстранил аргентинските знамиња од островот Дисепшен. Експедицијата била предводена од поручникот Џејмс Мар и ги напуштила Фолкландските Острови со два брода, ''ХМС Вилијам Скорсби'' и ''Фицрој'', во саботата на 29 јануари 1944 година.
Базите биле воспоставени во текот на февруари во близина на напуштената норвешка станица за ловење китови на островот Дисепшен, каде што било подигнато знамето на Унијата наместо аргентинските знамиња, и во Порт Локрој (на 11 февруари) на брегот на Греамовата Земја. Понатамошна база била основана во заливот Хоуп на 13 февруари 1945 година, по неуспешниот обид да се истовари опремата на 7 февруари 1944 година. Биле изградени и симболи на британскиот суверенитет, вклучително и пошти, патокази и плакети и биле издадени поштенски марки.
Операцијата „Табарин“ ја испровоцирала Чиле да ја организира својата прва чилеанска антарктичка експедиција во 1947–48 година, каде што чилеанскиот претседател Габриел Гонсалес Видела лично присуствувал во една од нејзините бази.
По завршувањето на војната во 1945 година, британските бази биле предадени на цивилни членови на новосоздаденото Британско антарктичко истражување, првото такво национално научно тело основано на Антарктикот.
4.5 Повоени случувања
Заладените односи меѓу Британија и Аргентина продолжиле и во повоениот период. Воените бродови на Кралската морнарица биле испратени во 1948 година за да се спречат поморски упади. Единствениот случај на истрели во гнев на Антарктикот се случил во 1952 година во заливот Хоуп, кога персоналот во британската база „Д“ (основан 1945 година) се соочил со аргентинскиот тим во базата Есперанца (основан 1952 година), кој пукал со митралез над шефовите на британскиот тим за истражување на Антарктикот кој истоварувал резерви од ''Џон Биско''. Аргентинците подоцна упатиле дипломатско извинување, велејќи дека дошло до недоразбирање и дека аргентинскиот воен командант на теренот ги пречекорил своите овластувања.
Соединетите Американски Држави станале политички заинтересирани за антарктичкиот континент пред и за време на Втората светска војна. Експедицијата на Антарктикот на САД, од 1939 до 1941 година, била спонзорирана од владата со дополнителна поддршка од донации и подароци од приватни граѓани, корпорации и институции. Целта на експедицијата, наведена од претседателот Френклин Д. Рузвелт, била да се воспостават две бази: Источна база, во близина на островот Шарко, и Западна база, во близина на Земјата на Кралот Едвард VII. По успешно работење две години, но со зголемени меѓународни тензии, се сметало дека е мудро да се евакуираат двете бази. Меѓутоа, веднаш по војната, американскиот интерес повторно се разгорел со експлицитен геополитички мотив. Операцијата „Хајгџамп“, од 1946 до 1947 година била организирана од адмирал Ричард Е. Берд и вклучувала 4.700 мажи, 13 бродови и повеќе авиони. Примарната мисија на операцијата била да се воспостави истражувачка база на Мала Америка IV, со цел обука на персонал и опрема за тестирање во студени услови и засилување на постоечките складишта на знаење за хидрографски, географски, геолошки, метеоролошки и електромагнетни услови за ширење во областа. Мисијата, исто така, имала за цел консолидирање и проширување на суверенитетот на Соединетите Американски Држави над најголемата изводлива област на антарктичкиот континент, иако тоа било јавно демантирано како цел уште пред да заврши експедицијата.
4.6 Кон меѓународен договор
Во меѓувреме, во обид да се стави крај на ќор-сокакот, Британија поднела барање до Меѓународниот суд на правдата во 1955 година да пресуди за територијалните претензии на Британија, Аргентина и Чиле. Овој предлог не успеал, бидејќи двете земји од Латинска Америка одбиле да се поднесат на меѓународната арбитражна постапка.
Преговорите за основање на меѓународно владение над континентот првпат започнале во 1948 година, во кое биле вклучени 8-те земји-баратели: Британија, Австралија, Нов Зеланд, САД, Франција, Норвешка, Чиле и Аргентина. Овој обид имал за цел да го исклучи Советскиот Сојуз од работите на континентот и брзо се распаднал кога СССР прогласил интерес во регионот, одбил да признае какви било претензии за суверенитет и го задржал правото да има свои барања во 1950 година.
Важен поттик кон формирањето на Антарктичкиот договорен систем во 1959 година бил проектот Меѓународна геофизичка година (МГГ), 1957–1958. Таа година меѓународна научна соработка предизвикала 18-месечен период на интензивна наука на Антарктикот. Повеќе од 70 постоечки национални научни организации тогаш формирале комитети на МГГ и учествувале во кооперативниот напор. Британците ја основале истражувачката станица Хали во 1956 година со експедиција на Кралското друштво. Сер Вивијан Фукс ја предводел Задантарктичката експедиција на Комонвелтот, која го завршила првиот копнен премин на Антарктикот во 1958 година. Во Јапонија, Јапонската агенција за поморска безбедност го понудила кршечот на мраз ''Соја'' како брод за набљудување на Јужниот пол, а станицата Шова била изградена како прва јапонска база за набљудување на Антарктикот.
Франција придонела со станицата Димон Дирвил и станицата Шарко во Аделината Земја. Бродот ''Командант Шарко'' на Француската морнарица поминал девет месеци од 1949/50 година на брегот на Аделината Земја, изведувајќи јоносферски сондажи. САД ја подигнале станицата Амундсен-Скот на јужниот пол како прва постојана структура директно над Јужниот пол во јануари 1957 година.
Конечно, за да се спречи можноста за воен судир во регионот, САД, Обединетото Кралство, Советскиот Сојуз и 9 други земји со значајни интереси преговарале и го потпишале Антарктичкиот договор во 1959 година. Договорот стапил на сила во 1961 година и го издвојува Антарктикот како научен резерват, воспоставува слобода на научно истражување и ја забранува воената активност на тој континент. Договорот бил првиот за контрола на оружјето воспоставен за време на Студената војна.
5 Понова историја
Во мај 1965 година, американскиот физичар Карл Р. Диш исчезнал за време на неговото рутинско истражување во близина на станицата Бирд, Антарктик. Неговото тело никогаш не било пронајдено.
Бебето, по име Емилио Маркос де Палма, се родило во близина на заливот Хоуп на 7 јануари 1978 година, со што станало првото бебе родено на континентот. Тој, исто така, е роден подалеку на југ од кој било во историјата.
На 28 ноември 1979 година, авион на Ер Нов Зеланд ДЦ-10 се урнал во планината Еребус на островот Рос, при што загинале сите 257 луѓе во него.
Во 1991 година била предложена конвенција меѓу земјите-членки на Антарктичкиот договор за тоа како да се регулираат рударството и дупчењето. Австралискиот премиер Боб Хок и францускиот премиер Мишел Рокард преговарале на оваа конвенција што резултирало со усвојување на Протоколот за заштита на животната средина кон Антарктичкиот договор, денес познат како Мадридски протокол. Секоја екстракција на минерали била забранета за 50 години, а Антарктикот бил издвоен како „''природен резерват, посветен на мирот и науката''“.
Борге Оусланд, норвешки истражувач, го завршил првиот премин на Антарктикот без помош на 18 јануари 1997 година.
На 23 ноември 2007 година, ''MV Explorer'' удрил во санта мраз и потонал, но сите на него биле спасени од блиските бродови, вклучително и норвешкиот брод за крстарење, ''MS Nordnorge''.
Во 2010 година била завршена опсерваторијата „IceCube Neutrino“. Во 2013 година, било објавено дека опсерваторијата открила 28 неутрина кои потекнуваат надвор од Сончевиот Систем,
6 Жените на Антарктикот
Жените првично биле спречени да го истражуваат Антарктикот сè до 1950-тите. Неколку жени пионери ја посетиле земјата и водите на Антарктикот пред 1950-тите и многу жени побарале да одат на раните експедиции, но биле одбивани. Раните пионери како Луиз Сегуин и Ингрид Кристенсен биле некои од првите жени кои ги виделе водите на Антарктикот. Кристенсен станала првата жена што стапнала на копното на Антарктикот. Првите жени кои имале инструменти за нивните патувања на Антарктикот биле Каролин Микелсен која стапнала на остров на Антарктикот во 1935 година, и Џеки Рон и Џени Дарлингтон кои станале првите жени кои презимале на Антарктикот во 1947 година . Првата жена научник која работела на Антарктикот била Марија Кленова во 1956 година. Силвија Морела де Палма е првата жена што се породила на Антарктикот, го родила Емилио Палма во аргентинската база Есперанца, 7 јануари 1978 година.
Жените се соочиле со правни бариери и сексизам што ги спречило повеќето да го посетат Антарктикот и да истражуваат до крајот на 1960-тите. Конгресот на САД им забранил на Американките да патуваат на Антарктикот до 1969 година Жените често биле исклучени бидејќи се сметало дека не можат да се справат со екстремните температури или кризните ситуации. Првата жена од Британското Антарктичко истражување што заминала на Антарктикот била Џенет Томсон во 1983 година, која ја опишала забраната за жените како „''прилично неправилна сегрегација''“.
Откако на жените им било дозволено да одат на Антарктикот, тие сепак морале да се борат против сексизмот и сексуалното вознемирување. Сепак, пресвртна точка била постигната во средината на 1990-тите кога станало нормално дека жените се дел од животот на Антарктикот. Жените почнале да гледаат промена бидејќи се повеќе жени започнале да работат и да истражуваат на Антарктикот.
7 Дополнителна литература
*&mdash; "'She’s just moored there at the dock in Bay Center, sitting in the mud,' says Charles Lagerbom, Northport, Maine, resident and president of the Antarctican Society".
***** Robert Clancy, John Manning, Henk Brolsma: ''Mapping Antarctica: A Five Hundred Year Record of Discovery.'' Springer, 2014. [Print]; [eBook]
* Ivanov, L. In: ''Bulgarian Antarctic Research: A Synthesis''. Eds. C. Pimpirev and N. Chipev. Sofia: St. Kliment Ohridski University Press, 2015. pp. 17–28.