procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Фестивал на сатира „Џинот“

Фестивалот на сатирата „Џинот“ за прв пат се одржал на 17 октомври 2024 година. Овој фестивал е од меѓународен карактер и во чест на Јордан Хаџи Константонов – Џинот, македонски просветител кој е роден во Велес.
1 Историја
Јордан Хаџи Константинов-Џинот е еден од зачетниците на просветителството во Македонија. Тој е докажан како учител со реализирање на идејата за воведување на народен македонски јазик во училиштата. Џинот четири децении работел на воведување на просветување на народен јазик како писател и сестран творец од областа на културата. Прво дело му е „Таблица перваја“ внесена во употреба во 1845 година, кое служело како учебно помагало при основното описменување на учениците.
2 Опис на фестивалот
Фестивалот на сатира се реализирал по иницијатива на велешкиот сатиричар Атанас Крлевски. Организатор на фестивалот бил Клубот на писатели „Коста Солев Рацин“ од Велес со поддршка од Општина Велес и Локалната библиотека „Гоце Делчев“. Фестивалот, според програмата, требало да трае два дена, но истиот се реализирал само на 17 Октомври.
Примарна цел на овој фестивал е негувањето на македонската сатирата и афирмација на Јордан Хаџи Константинов-Џинот кој во оваа област се појавува како прв македонски афорист. Сатирата како специфичен литературен вид кој го покажува и духот на еден народ и критичкиот однос кон животот, воопшто.
Темата на годинешниот фестивал на кој му претходел меѓународен конкурс за сатира бил на тема „Живот“, во чест и на афоризмите на Џинот чија тема биле за човекот, животот и светот.
Со положување на цвеќе на гробот на Јордан Хаџи Константинов-Џинот му се оддала почит а потоа активностиите продолжиле во неговата родна куќа во Велес и во Ликалната библиотека „ Гоце Делчев“ во Велес.
Манифестацијата се отворила со читање на песна посветена на Џинот од поетесата Павлина Климкар-Меанџиева. Проф. д-р. Васил Тоциновски одржал беседа за неговиот живот и дело.
Во рамките на фестивалот се промовирале книгите со афоризмиː
* „Групен афористички портрет“ од група автори од Балканот промотор бил Ристо Филчевски.
* 404 Секојдневизми“ од авторите Елеонора Николовска, Атанас Крлевски, Марјан Анѓеловски и Марија Ранѓеловиќ промотор Елизабета Бандиловска. ''Награди на фестивалотː'' Прва награда Славица Урумова – Марковска, втора награда Абдурахман Халиловиќ Ахил од Риека, Хрватска, трета награда Нада Караџиќ од Белград, Србија. Награда за најдобар афоризам Јане Атанасов од Кочани, Специјалната награда за етно-афоризам - Костадинка Витанова од Струмица.
3 Галерија
Доктор Стрејнџлав или: Како научив да престанам да се грижам и ја засакав бомбата

''Доктор Стрејнџлав или: Како научив да престанам да се грижам и ја засакав бомбата'' (|Dr. Strangelove or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb) или скратено само ''Доктор Стрејнџлав'' — филм од 1964 г. во режија на Стенли Кјубрик, објавен во екот на Студената војна, нешто повеќе од една година по Кубанската криза, како антимилитаристичка сатира на воените програми на американската влада од тоа време и трката во вооружување воопшто. Заснован е на трилерот „Црвена тревога“ од Питер Џорџ, првпат објавен во 1958 г., кој го одразува сеопштиот страв од јадрена апокалипса.
Покрај тоа, Кјубрик го преосмислил изворниот материјал, правејќи црна комедија. Филмот ја раскажува приказната за обземениот американски генерал Џек Д. Рипер, кој, придвижен од антикомунистичка параноја, ја заобиколил американската висока команда и претседателот, започнал јадрен напад врз СССР, и за последователните настани.
1 Содржина
Еден неспокоен американски генерал наредува бомбардирање на Советскиот Сојуз, предизвикувајќи пат до јадрена пропаст што воената соба полна со политичари и генерали трескаво се обидува да го запре.
2 Улоги
Глумец, Улога
Питер Селерс, полковник Лајонел Мандрејк / претседателот Меркин Мафли / д-р Стрејнџлав
Џорџ Кемпбел Скот, генерал Бак Терџидсон
Стерлинг Хејден, бригаден генерал Џек Д. Рипер
Кинан Вин, полковник Бат Гуано
Слим Пикенс, мајор Т. Џ. „Кинг” Конг
Питер Бул, Алексеј де Садески
Џејмс Ерл Џонс, поручник Лотар Зог
Трејси Рид, г-ца Скот
Шејн Ример, капетан Ејс Овенс
Македонско-бугарски односи

Македонско–бугарските односи се билатерални односи помеѓу Република Бугарија и Македонија. Двете земји се членки на Советот на Европа, и на НАТО. Бугарија е членка на ЕУ. Бугарија е првата земја што ја признала независноста на Македонија во 1992. Двете земји потпишале Договор за пријателство во 2017 година.
Црква „Покров на Пресвета Богородица“ - Долни Подлог

Покров на Пресвета Богородица — главна селска црква во кочанското село Долни Подлог, Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа во источниот дел на селото, а околу нејзе се наоѓаат селските гробишта.
2 Историја
Во минатото, во селото постоело црквиштето „Св. Атанас“, а на тоа место до 1912 година еден Турчин чувал сено. По ослободувањето од Турците, црквиштето било откриено, а околу него се наоѓаат денешните македонски гробишта. Претходно, гробиштата се наоѓале јужно од селото.
Црквата започнала да се гради во 1950 година, а била осветена во 1967 година од страна на митрополитот Злетовско-струмичко г. Наум.
3 Галерија
4 Поврзано
* Кочанско архијерејско намесништво
* Грдовска парохија
* Долни Подлог
Никола Николовски (партизан)

Никола Николовски, родно име Никола Јованов Николовски (Велес, 1906 ― Раштански Колиби, 10 септември 1944) ― македонски партизан, дел од НОВМ. Член во Комунистичката партија на Југославија и Комунистичката партија на Македонија. Партизан во осмата македонска ударна бригада. Деец во Народноослободителната борба во Македонија против бугарските и германските окупатори. За време на Битката кај Раштански Колиби тој храбро и трагично загинал. Заради непознати причини во споменикот на сите тие којшто загинале во битката неговото име не е присутно.
1 Животопис
Роден е во градот Велес во сиромашна работничка фамилија. Николовски завршил со неговото основно училишно образование но за средно училишно образование одлучил да не продолжи заради недостаток на економски материјали. После тоа станал општ работник низ градот. Пред априлската војна бил дел од Југославската армија како дел од нивниот воен рок.
Со почетокот на народната ослободителна војна тој бил восхитен кон дејствата на македонските партизани и заради тоа се приклучил во Комунистичката партија на Југославија и Комунистичката партија на Македонија. Во август 1944 година доброволно се приклучил во ослободителната армија. Во 2-ри септември истата година во велешкото село Отиштино бил присутен за формирањето на осмата македонска ударна бригада. Во текот на првите борби на бригадата кај Раштански Колиби Николовски храбро и трагично загинал. После војната неговите посмртни остатоци биле пренесени во велешките градски гробишта, каде што се наоѓаа ден денес.
2 Наводи
Гоџира

Гоџира (Gojira) е француски хеви метал бенд од Ондр. Основан како Godzilla (Годзила) во 1996 година, составот на бендот - браќата Џо (главен вокал, ритам и соло гитара) и Марио Дуплантие (тапани), Кристјан Андру (соло и ритам гитара) и Жан-Мишел Лабади (бас) - се исти откако бендот го промени своето име во Гоџира во 2001 година. Гоџира е познат по своите прогресивни и технички дет метал стилови и духовни, филозофски и еколошки теми . Бендот помина „од најголема нејасност во текот на првата половина од нивната кариера до широко распространето глобално признание во втората“.
1 Дискографија
Студиски албуми
*''Terra Incognita (Тера Инкогнита)'' (2001)
*''The Link'' (Д Линк)(2003)
*''From Mars to Sirius'' (Фром Марс ту Сириус) (2005)
*''The Way of All Flesh'' (Д Веј оф ол флеш) (2008)
*''L'Enfant Sauvage'' (Ленфант Саваж) (2012)
*''Magma'' (Магма) (2016)
*''Fortitude (Фортитуд)'' (2021)
2 Наводи
Елеонора Николовска

Елеонора Николовска ( ) — македонска поетеса и сатиричар.
1 Биографија
Елеонора Николовска, родена на 16 февруари 1975 во Крива Паланка, основно и средно образование завршила во родниот град, а дипломирала на Филолошкиот факултет „Блаже Конески“ во Скопје, и подоцна и магистрирала „Менаџмент на човечки ресурси“. Николовска живее и твори во Скопје.
Нејзините поетски творби, раскази, сатирични песни, афоризми и други творби биле објавени во над 80 збирки, зборници, списанија, антологии и други изданија на македонски, англиски, српски,албански, хрватски, босански и кинески јазик. Била учесник на многубројни културни литературни настани како автор писател и сатиричар.
2 Творештво
Авторка е на збирките поезија:
* „Чекајќи го животот да се случи“ (2021)
* „Моето алтер его“ (2024),* „Расказите раскажуваат“, збирка раскази (2023)
* „404 секојдневизми“, коавтор (2024).
Геодетска точка Руди

Геодетска точка Руди — точка на Струвеовиот геодетски лак во Руди, Молдавија. Постои и обелиск.
1 Преглед
Геодетската точка Руди била формирана во 1847 година и е светско наследство на УНЕСКО (2005 година). Обелискот бил отворен на 17 јуни 2006 година.
2 Галерија
Црква „Св. Каетан“ — Рашков

Црквата Свети Каетан — римокатоличка црква од полската ера во Рашков, северноПриднестровие е спорна територија со Молдавија, која неодамна била подложена на големо реновирање и која владата на ПМР ја смета за локација за историско наследство. Црквата била изградена во 16 век, кога северниот дел на Приднестровие бил дел од круната на полското кралство.
Ниша (архитектура)

Ниша — вдлабнатина или шуплина во ѕид за сместување на украсни предмети како што се статуи, бисти, урни и вазни. Во класичната архитектура примери се егзедрата или апсидата со намалена големина, при што нишата ја задржала полукуполата што е вообичаена за апсидата. Во првиот век пр. н. е., немало точно споменување на ниши, туку зотека или мала соба. Овие простории многу личат на ниша, но малку поголеми. Различни големини и методи на скулптура сугерираат дека поимот ниша бил разбран. Особено Грците и Римјаните користеле ниши за важни семејни гробници.
1 Етимологија
Зборот потекнува од латинскиот збор la ( гнездо), преку француската fr. Италијанскиот ''никио'' ( школка) може да биде вклучена и во потеклото на зборот, бидејќи традиционален украс за врвот на нишата е школка, па оттука и алтернативниот поим „конха“ за полукупола, вообичаено користен за поголеми егзедри. Веќе во IV век, ваквите архитектонски особености или рамката што ги опкружува се нарекуваат табернакули. Оваа определба се протега на украсот или рамката околу вратите, прозорците и нишите.
2 Видови
Слепа ниша е многу плитка ниша, обично премногу плитка за да содржи статуи и може да личи на слеп прозорец (прозорец без отвори) или запечатена врата.
Во готската архитектура, нишата може да се постави во рамката на табернакулот, како богато украсена минијатурна куќа (''aedicula'' ), како што може да служи за кивор. Подлогите за олтарите во црквите (reredos) можат да бидат вградени со ниши за статуи.
Иако нишата во класичен или во готски контекст може да биде празна и само да обезбеди одредена артикулација и разновидност на дел од ѕидот, култното потекло на нишата наговар во неа да има статуа.
3 Примери
Една од најраните градби што користи надворешни ниши кои содржат статуи е црквата Орсанмикеле во Фиренца, изградена помеѓу 1380 и 1404 година.
Дворецот Уфици во Фиренца (1560–81) го променил концептот поставувајќи ја нишата во ѕидот за да не стрчи. Уфици има дваесетина ниши кои содржат статуи на големи историски личности. Во Англија, нишите во стилот на Уфици биле усвоени во Монтакут Хаус (околу 1598 година), каде што има девет надворешни ниши кои содржат статуи на Деветте достојници.
Во Мадона на фра Филипо Липи, нишата ''trompe-l'œil'' ја врамува како со балдахин поставен над важна личност во доцниот среден век и во раната модерна Европа. Во исто време, Мадона е претставена како иконска скулптура која „оживеала“ со чудесна непосредност.
Во Иран, михработ е еден вид ниша во ѕидот на џамијата на точката најблиску до Мека кон која се насочуваат верниците за да се молат.
Нишите не се само еднострани, таков е случајот со Порта Маџоре, каде нишие се крила на двете страни на портата и некогаш биле изложени статуи. Малите римски храмови наречени „едикула“ често биле украсени со ниши. На пример, едикула на езерото Албано во Италија има шест ниши со различна висина.
4 Слики
5 Поврзано
* Михраб
Хивски јазик

Хивскиот (Hiw) е океански јазик кој се зборува на островот Хив во Вануату . Со околу 280 говорници, хивскиот се смета за загрозен .
Хивскиот се разликува од ло-тоганскиот, другиот јазик на групата торес-бенкови јазици. Сите говорници на хивскиот се двојазични на бислама, а повеќето зборуваат и ло-тогански.
1 Име
Јазикот е именуван по островот .
2 Фонологија
2.1 Самогласки
Хивскиот има 9 фонемски самогласки . Сите овие се кратки монофтонзи :
+ самогласки, , Предни, Централно заоблени, Задни
Затворени
Скорозатворени
скоро средишни
средишни
отвореносредишни
отворени
Трите централни самогласки сите се заоблени .
Заоблената самогласка со се јавува, но само како алофон на и по лабио-веларните согласки. секогаш станува по labio-velar, додека станува само во предтонските слогови, а потоа само опционално.
2.2 Согласки
Хивскиот има 14 согласки.
+ согласки, , Билабијална, Алвеоларна, Грбна, Лабијализирано-веларни
Назален
Плозивни
Фрикативен
Престопирано странично, ɡ͡ʟ
полусамогкаски
Сите плозиви се безгласни.
2.2.1 Течни согласки
Историската фонема *l се сменила во , кој е единствен во рамките на јазиците на Торес-Бенкс .
Hiw е единствениот австронезиски јазик чиј инвентар на согласки вклучува претходно запрена веларна латерална апроксиманта ; овој комплексен сегмент е единствената домашна течност на хивскиот. Историски гледано, овој комплексен сегмент бил гласен алвеоларен трил (затоа се пишува како ''r̄'' ). Изразениот алвеоларен трил, напишан како ''r'', се појавува во неодамнешните заемки. Во некои други, можеби постари, заемки, алвеоларните трилови се позајмени како веларни странични.
3 Библиографија
********* .
*
Романски народен крст за спас

Романскиот народен крст за спас — монументален крст во Ниспорени, Молдавија. Крстот е висок 35 метри и е најголемиот крст во Молдавија.
1 Конструкција
Споменикот вил изграден во 2011 година на ридот Згихара (Деалул Згихара) на надморска височина од 316 метри. Ридот Згихара е еден од највисоките ридови во Молдавија. Монументалниот крст е осветлен со ЛЕД диоди во текот на ноќта и крстот е видлив на десетици километри.
Споменикот бил отворен на 28 август 2011 година од Петар, митрополит на Бесарабија, Теофан Саву (архиепископ на Јаши и митрополит на Молдавија и Буковина) и Корнелиу Барладеанул Онила (викар архипрелат на епископијата Хуши). Повеќе од 800 учесници се приклучиле на церемонијата на отворањето на 28 август 2011 година, меѓу кои билеː Михаи Гимпу, Мариус Лазурка, Дорин Чиртоака, Јон Унгуреану, Валериу Сахарнеану, Вејчеслав Шабулеак, Васили Адам. Споменикот се наоѓа во близина на манастирот Варзарести.
Романскиот крст за спас на народот бил изграден со јавна донација која чинела 1.300.000 молдавски леи. Книга, која содржи над 200 страници и околу 100 фотографии во боја, ги забележала сите оние кои придонеле за проектот за споменикот.
2 Поврзано
* Споменици и меморијали во Молдавија
* Крстот Тринитас
3 Наводи
3.1 Библиографија
* Марија Дохотару, ''Crucea Mântuirii Neamului Românesc de la Nisporeni, Басарабија'', Editura Magic Print, Oneşti, 2012 година. }
Соборна црква „Рождество Христово“ (Тираспол)

Соборна црква „Рождество Христово“ — најголемата и најновата црква во Тираспол, главниот град на Приднестровие. Таа е Руска православна црква завршена во 1999 година за да служи како соборна црква на Православната христијанска епархија Тираспол.
Прославите по повод завршувањето на соборната црква вклучиле, меѓу другото, издавање на серија поштенски марки со ликот на црквата (види Приднестровски марки издадени за Божиќ 1999 година). Во 2001 година, сликата на соборната црква била прикажана на главните монети ковани за комеморативна серија златни и сребрени валути во кои биле претставени православните храмови на Приднестровие.
Џони Неш

Џон Лестер Неш Помладиот (англиски: ''John Lester Nash Jr.''; 19 август 19406 октомври 2020) ― американски реге и поп-пејач. Негова најпозната песна е „I Can See Clearly Now“ (1972) и бил еден од првите музичари кои не потекнуваат од Јамајка кои снимале реге-музика во Кингстон.
1 Живот и кариера
Џон Неш бил роден на 19 август 1940 година во Хјустон. Кариерата како поп-пејач ја започнал кон средината на 1950-тите, а од 1956 година пеел на радио и телевизиските емисии Артур Годфри во период од седум години. Неш трипати бил во брак и имал две деца.
Откако потпишал со ABC-Paramount, прв сингл на Неш со голема издавачка куќа бил „A Teenager Sings the Blues“ (1957). Негов прв хит на топ-листите била преработката на песната од Дорис Деј "A Very Special Love" (1958). Бил промовиран како ривал на Џони Матис. На почетокот од неговата кариера глумел и во филмови појавувајќи се во екранизираната верзија на ''Направи џиновски чекор'' (1959) од драматургот Луис С. Петерсон. За улогата, на Филмскиот фестивал во Локарно, Неш ја освоил наградата „Сребрено едро“.
Во 1965 година се преселил во Јамајка. Во 1966 или 1967 година, Невил Вилоби го одвел Неш на растафаријанска забава каде што настапувале Боб Марли и The Wailing Wailers. Боб Марли го запознал Неш со локалната музичка сцена.
Во 1967 година, Неш, Артур Џенкинс и Симс основале нова издавачка куќа, JAD Records.
Реге-синглот од Неш од 1972 година „I Can See Clearly Now“ бил продаден во над еден милион примероци. Песната се искачила на прво место на ''Billboard'' Hot 100 каде се задржала четири недели. Албумот ''„I Can See Clearly Now'' “ содржел четири оригинални композиции од Марли објавени од JAD.
Неш, исто така, бил композитор за шведскиот романтичен филм ''Сакате толку многу да верувате'' (шведски:''Vill så gärna tro'') (1971), во кој го глумел “Роберт“. Филмскиот саундтрак бил кокомпониран од Боб Марли и аранжиран од Фред Џордан.
JAD Records престанала да постои во 1971 година, но била возобновена во 1997 година од американскиот специјалист за Марли, Роџер Штефенс и францускиот музичар и продуцент Бруно Блум.
Неш починал од природна смрт на 6 октомври 2020 година, по период на влошено здравје. Имал 80 години.
2 Дискографија
2.1 Албуми
Извор: AllMusic *''Johnny Nash'' (1958)
*''I Got Rhythm'' (1959)
*''Quiet Hour'' (1959)
*''Let's Get Lost'' (1960)
*''Starring Johnny Nash'' (1961)
*''Composer's Choice'' (1964)
*''Hold Me Tight'' (1968)
*''Prince of Peace'' (1969)
*''Let's Go Dancing'' (1969)
*''Teardrops in the Rain'' (1972)
*''I Can See Clearly Now'' (1972)
*''My Merry-Go-Round'' (1973)
*''Celebrate Life'' (1974)
*''Tears on My Pillow'' (1975)
*''What a Wonderful World'' (1977)
*''Let's Go Dancing'' (1979)
*''Here Again'' (1986)
Opuntia lindheimeri

''Opuntia lindheimeri'' или Тексашка бодликава круша е вид на кактус ендемичен во Северна Америка. Кактусот може да се најде во Мексико и Соединетите Американски Држави, особено во Тексас, по што и неформално се именува.
1 Опис
Широката таксономска конфузија не довело до јасно разбирање на вистинскиот опсег на овој вид, што резултирало со значителни несовпаѓања во објавувањето и во однос на неговите западни и источни граници. Според групата ''Opuntia Web'' групата, овој вид обично се среќава во повеќе мезични живеалишта со подлабоки почви.
Прашањето дали ''Opuntia lindheimeri'' треба да се третира како целосен вид или како сегрегат на тесно сродната ''Opuntia engelmannii'' останува нерешено во научната заедница. Некои тврдења, како што е значајната монографија од почетокот на 20 век, „Кактасите“, сметаат дека се сегрегиран вид, додека други, како што е „Флората во Северна Америка“, му даваат само статус на сорта. ''О. Lindheimeri'' првпат бил за прв пат опишан како вид во 1850 година од Џорџ Енгелман .
Катедрала Свети Викентиј Паулски (Тунис)

Катедралата Свети Викентиј Паулски ( , |Cathédrale Saint-Vincent-de-Paul de Tunis) е римокатоличка црква лоцирана во Тунис, Тунис. Катедралата е посветена на Свети Викентиј Паулски, заштитник на добротворството.
1 Опис
Катедралата е епископско седиште на Архиепископијата на Тунис и се наоѓа на Плоштадот на независноста во Вил Нувел, раскрсница помеѓу Авенијата Хабиб Бургиба и Авенијата де Франс, наспроти француската амбасада.
Црквата е дизајнирана од Л.Бонет Лабранш, и претставува микс на стилови, вклучувајќи Неомаварска архитектура, Неоготика, и Неовизантиска архитектура. Темелите биле поставени во 1890 година,а изградбата започнала во 1893. Црквата била отворена за Божиќ во 1897 година, но без нејзината камбанарија поради недостиг на финансиски средства. Армирано-бетонските кули биле завршени во 1910 година користејќи хенебикова техника.
Кардиналот Чарлс Лавигери го поставил првиот камен-темелник за црква на 7 ноември 1881 година, малку подалеку од авенијата де ла Марин (сега Авенија Хабиб Бургиба). Оваа катедрала била про-катедрала ; односно катедралата на надбискупијата. Про-катедралата била изградена брзо, но нејзината состојба набрзо се влошила поради неповолните услови во земјата, поради што била потребна изградба на сегашната катедрала.
Бројот на римокатолиците во Тунис брзо се намалил по независноста на Тунис од Франција. Модус вивенди постигнaле Република Тунис и Ватикан во 1964 година кој резултирал со трансфер на избрани згради во сопственост на туниската држава за јавна употреба, вклучувајќи го и Акрополот Картагина во Картагина. Сепак, катедралата Свети Викентиј Паулски останала во сопственост и функционирање на Римокатоличката црква во Тунис.
2 Поврзано
* Црква Свети Луис во Картагина
* Тунис (град)
Илија Ристов

Илија Ристов — Иличот, родено име Илија Панов Ристов (Велес, 14 март 1909 ― Раштански Колиби, 10 септември 1944) ― македонски партизан, дел од НОВМ. Член во Комунистичката партија на Југославија и Комунистичката партија на Македонија. Партизан во осмата македонска ударна бригада. Деец во Народноослободителната борба во Македонија против бугарските и германските окупатори. За време на Битката кај Раштански Колиби тој храбро и трагично загинал. Во споменикот на тие којшто загинале во битката неговото име е грешно претставено како Илија Л. Моров.
1 Животопис
Роден е во градот Велес во сиромашна работничко семејство. Завршил основно училишно образование но заради материјални недостатоци во неговото семејство не можел да продолжи со средно училишно образование. Во домашни услови го изучува тенеќеџискиот занает. Пред втората светска војна служел во војската на Кралството Југославија. Барајќи работа во втората половина на 1930-тите тој заедно со група на велешани се преселил во Белград, тогашната престолнина на кралството. Таму претежно си го искористил неговото време барајќи работа но исто така учествувал во протести против политичари којшто биле профашисти или посакале соработка со нацистичкиот Трет Рајх.
За време на краткотрајната априлска војна Кралството Југославија подпаднала под окупација од Кралството Италија, Третиот Рајх и фашистичка Бугарија. Со почетокот на народната ослободителна војна тој бил восхитен кон дејствата на македонските партизани и заради тоа се приклучил во Комунистичката партија на Југославија и Комунистичката партија на Македонија. Тој станал соработник со партизаните во 1941 година. За текот на 1943 и 1944 година тој собирал материјали, облека и други потребни работи. Со собраните материјали тој ги пренесувал преку тајни канали со помош од велешката подгрупа на македонската комунистичка партија.
Ристов почнал постепено да станува повеќе активен, во втората половина на 1944 година тој одлучил да се приклучил во НОВМ. Во мај и август 1944 година тој им помогал на главниот штаб на НОБ и ПОМ со собирање на материјали и доброволци за формирањето на осмата македонска ударна бригада. Во 2-ри септември истата година тој се приклучил во ударната бригада. За време на маршот на бригадата низ Горно Оризари се сретнале на развиен германски гарнизон блиску до Горно Оризари и Превалец.
Во 10-ти септември се одвивала Битката кај Раштански Колиби. За време на битката тој бил заробен од страна на германски војници и заради тоа што нејќел да соработувал со германските фашисти тие му вршеле тортура и го убиле истиот ден. После војната бил погребан во велешката црква „Св. Пантелејмон“. Во 11 октомври 1979 година со отворањето на велешката спомен костурница неговите посмртни остатоци биле пренесени таму, каде што се наоѓаат и ден денес.
2 Наводи
Мишел Барние

Мишел Жан Барние (француски: ''Michel Jean Barnier''), — француски политичар кој од 5 септември до 13 декември 2024 година ја извршуваше функцијата премиер на Франција.
Член на низа голистички партии (UDR, RPR, UMP, LR), Барние служеше на неколку позиции во францускиот кабинет, вклучително и како министер за животна средина од 1993 до 1995 година, министер за европски прашања од 1995 до 1997 година, министер за Надворешни работи од 2004 до 2005 година и министер за земјоделство и рибарство од 2007 до 2009 година. На ниво на Европската Унија (ЕУ), Барние беше европски комесар за внатрешен пазар и услуги од 2010 до 2014 година и потпретседател на Европската народна партија (ЕПП) од 2010 до 2015 година. Од октомври 2016 до 2021 година, тој беше главен преговарач на ЕУ за излегувањето на Британија од Европската Унија.
Во август 2021 година, Барние побара номинација од неговата партија за претседател на Франција на претседателските избори во 2022 година, но го доби третото место на конгресот на Републиканците во 2021 година. Во септември 2024 година, тој беше назначен за премиер од претседателот Емануел Макрон по предвремените законодавни избори во 2024 година. Тој е најстариот човек што ја презеде функцијата премиер под Петтата република.
Барние е проевропски, голистички конзервативец. Тој се залагаше за построги контроли на воневропската имиграција, проширување на капацитетите на затворите и воведување задолжителни минимални казни за одредени кривични дела.
На 2 декември 2024 година, Барние се повика на член 49.3 од францускиот Устав за да го усвои буџетот за социјално осигурување за 2025 година без да го поднесе на гласање во парламентот. Одлуката се случи откако пропаднаа неколку последни отстапки за изнаоѓање компромис, што ја поттикна опизицијата да поднесе барање за недоверба на неговата влада. На 4 декември, мнозинството пратеници гласаа за соборување на владата на Барние, која стана првата што го загуби барањето за недоверба по онаа на Жорж Помпиду во 1962 година. На 5 декември Барние даде оставка како премиер на Франција но оставката не беше прифатена од страна на претседателот Емануел Макрон кој му нареди да води преодна влада се до назначувањето на нов премиер.
= Животопис =
Мишел Жан Барние е роден во Ла Тронш на француските Алпи , во семејство Голисти во 1951 година. Неговиот татко, Жан Барние,  бил занаетчија за кожа и текстил.  Неговата мајка, Дениз Дуранд, била практична членка на христијанската левица , која основала локално поглавје на Лигата против насилството на патиштата. Барние е најмладиот од трите сина на парот.
Во младоста, Барние бил извидник и хорист. Дипломирал на École de Commerce de Paris ( ESCP ) во, студентска организација наменета за подготовка на членови за политички живот.
Opuntia aurantiaca

''Opuntia aurantiaca'', попозната како тигар-крушка, споен кактус или споена бодликава круша, е вид на кактус од Јужна Америка . Овој вид природно се наоѓа во Аргентина, Парагвај и Уругвај и се смета за инвазивен вид во Африка и Австралија .
1 Статус
Тој бил прогласен за од страна на во април 2012 година и беше како најпроблематичниот од сите видови кактуси во Нов Јужен Велс и најлошиот вид опунција во Квинсленд . Во моментов биолошки е контролиран во Австралија со помош на кохинеалниот инсект ''Dactylopius austrinus'', а во помала мера од ларвите на два молци, ''Cactoblastis cactorum'' и ''Tucumania tapiacola'' .
2 Поврзано
* Опунција
Opuntia aurea

''Opuntia aurea'' е кактус кој расте во Јужна Јута и можеби Северна Аризона во САД.
1 Опис
Расте навалено и формира неправилно развлечени растенија до околу три метри. Повремено, еден дел може да порасне исправено. Кактусот може да биде без боцки, да има неколку боцки или да има повеќе боцки. Боцките може да бидат само во дисталните ареоли.
Општина Мало Коњари (1952-1955)

Општина Мало Коњари — поранешна општина во Јужна Македонија, создадена во 1952 година. Центар на општината било селото Мало Коњари.
1 Населени места
Во Општина Мало Коњари спаѓале следниве села: Боротино, Врбјани, Големо Коњари, Кадино Село, Мало Коњари, Мирче Ацев и Славеј.
2 Наводи
3 Поврзано
* Општини во Македонија
* Прилепска Околија
Opuntia atrispina

''Opuntia atrispina'' е вид кактус од родот ''опунција'' . Кактусот може да се најде на ограничен простор во САД. Во Тексас може да се најде во Увалде до Дел Рио/ Лангтри - мал простор долг само 50 милји.
1 Опис
Латинското име на овој вид значи „црношилест“, што го означува фактот дека неговите боцки се темно-кафеави до црни, особено во долниот дел.
Цветовите на овие мали кактуси се посебни затоа што се отвораат во бледо жолта боја (понекогаш речиси бели) и потемнуваат со возраста. Така, растенијата можат да бидат украсени со цвеќиња во повеќе бои: крем, жолта и розева. Новоотворените цвеќиња може да имаат дури и зелена боја во средината. Боцките се посебни затоа што се жолтеникави на врвовите, но темно кафеави на основата.
Хуан Кабал

Хуан Давид Кабал Муриљо (роден на 8 јануари 2001 во Кали) — колумбиски фудбалер, играч од одбраната на Јувентус и на колумбиската репрезентација.
1 Технички карактеристики
Левоног играч, кој и покрај тоа што игра како централен дефанзивец, честопати има тенденција да оди напред и да нафрли: поради оваа причина, тој може да се користи и како лев бек. Опремен е со добра брзина и покрај импозантната големина, но освен тоа, тој е агресивен, вешт во изнесувањето на топката и во играта во воздухот.
2 Клупска кариера
Започнал да игра фудбал во екипата на Атлетико Насионал, растејќи во младински сектор на клубот. За првиот тим дебитирал на 14 јули 2019 година, играјќи како стартер во натпреварот од колумбиското првенство против Онсе Калдас, кој завршил со победа на неговата екипа од 1-2. Во 2021 година, со клубот го освоил првиот трофеј во кариерата, Купот на Колумбија.
На 20 август 2022 година, Кабал потпишал за клубот од италијанската Серија А, . На 11 септември, тој го направи своето деби со Верона во поразот од 2-0 од , заменувајќи го Федерико Чекерини во второто полувреме. Во првата сезона, тој одиграл само 12 натпревари како резервна опција за позицијата централен дефанзивец во одбранбената тројка. Во втората сезона, со доаѓањето на новиот тренер Марко Барони, тој станал регуларен стартер на позицијата лев бек, забележувајќи неколку импресивни настапи. Вкупно за Верона одиграл 34 натпревари.
На 18 јули 2024 година, Кабал потпишал за Јувентус, во трансфер вреден 12,8 милиони евра.
3 Репрезентативна кариера
Кабал играл за младите репрезентации на Колумбија под 18 и под 20 години.
На 15 март 2024 година, за првпат бил повикан во сениорската репрезентација како замена за повредениот Јери Мина. Дебитирал на 10 септември 2024, во успехот со 2-1 против во квалификациите за Светското првенство 2026.
4 Статистика
4.1 Клупска статистика
''Статистиката е ажурирана на 21 октомври 2024.''
Сезона, Клуб, Првенство, Национален куп, Континентален куп, Останати купови, Вкупно
Лига, Наст, Гол, Лига, Наст, Гол, Лига, Наст, Гол, Лига, Наст, Гол, Наст, Гол
2019, Атлетико Насионал, А, 8, 0, КК, 1, 0, КЛ+КС, 0, 0, -, -, -, 9, 0
2020, А, 1, 0, КК, 1, 0, КС, 0, 0, -, -, -, 2, 0
2021, А, 13, 0, КК, 1, 0, КЛ, 0, 0, -, -, -, 14, 0
јан.-авг. 2022, А, 23, 1, КК, 2, 0, КЛ, 0, 0, -, -, -, 25, 1
Вкупно Атлетико Насионал 45 1 5 0 0 0 - - 50 1
авг. 2022-2023, А, 11+1, 0, КИ, -, -, -, -, -, -, -, -, 12, 0
2023-2024, А, 22, 0, КИ, 0, 0, -, -, -, -, -, -, 22, 0
Вкупно Верона 33+1 0 0 0 - - - - 34 0
2024-2025, А, 4, 0, КИ, 0, 0, ЛШ, 0, 0, СИ+Скп, 0, 0, 4, 0
Вкупно во кариера 83 1 5 0 0 0 - - 88 1
Opuntia auberi

''Opuntia auberi'' е цветно растение кое припаѓа на фамилијата кактуси. Кактусот е ендемски вид во Централна Америка во Куба и Антилите .
1 Опис
''Opuntia auberi'' расте во форма на дрво и достигнува висина од 3 до 8 метри или повеќе. Гранките се јавуваат под прав агол од стеблото. Стеблото е цилиндрично и има кафена боја. Тој е сино-зелен до сиво-зелен, со големи парчиња долги и до 30 сантиметри. Цветовите се розови и имаат големина до 9 cm должина.
2 Таксономија
''Opuntia auberi'' бил опишан од Лудвиг Карл Георг Фајфер и описот бил објавен во ''Аlgemeine Gartenzeitung'' во 1840.
2.1 Етимологија
''Опунтија'' : генеричко име што доаѓа од грчкиот јазик што го користел Плиниј Постариот за растение кое растело околу градот Опус во Грција. ''аубери'' : името е доделено во чест на директорот на Ботаничката градина во Хавана Педро А. Обер (''Pedro A. Auber'').
3 Галерија
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ (Каушени)

Црквата „Успение на Пресвета Богородица“ во Каушени - архитектонски споменик изграден во 17-18 век. Основана е од владетелот на Молдавија Григоре Калимаки и митрополитот Проилависки Даниил. Сликите датираат од 1763 година и се дело на сликарите Станчиул Раду и Воикул. Црквата е единствен споменик во просторот на Источните Карпати поради нејзината местоположба под нивото на земјата (полузакопана црква), поради фактот што локалитетот Каушени бил дел од областа Буџак, поради што се уредувал според османлискиот закон, што барал црквите да не се подигнуваат повисоко од основата на покривот на прозорците во истото земјиште и да не надминуваат одредена големина.
Во октомври 2016 година бил најавен проект за обнова на споменикот, финансиран од Фондот на амбасадори на САД за зачувување на културата. Проектот треба да го реализира Центарот за археолошки истражувања на Република Молдавија, при што се предвидува консолидација на ѕидовите и фреските. Првата фаза од проектот ќе се одвива во текот на една година.
1 Поврзано
* Каушени
2 Библиографија
* Constantin Ciobanu - ''Biserica Adormirea Maicii Domnului din Căușeni'', Editura Știința, Chișinău, 1997; ISBN 9975-67-051-2
Табернакул (католичка црква)

Табернакул (лат. ''tabernaculum'' - шатор) — во Католичката црква значи простор во кој се чуваат посветените хостии за Светата причест. Тоа се мали, обично уметнички дизајнирани ниши, со украсени вратички кои можат да се заклучат.
Табернакулот нема литургиско значење, затоа сите поклонувања за време на светата миса се прават исклучиво кон олтарот, а не кон табернакулот. Но, при влегувањето во црквата, верниците мора да му се поклонат на Христа во светилиштето, бидејќи Христос навистина е присутен во преостанатите хостии, но тоа присуство нема никаква улога во литургијата ниту важност во толкувањето и доживувањето на светата миса.
1 Историја
Табернакулот бил создаден од практична потреба, бидејќи било потребно на достојно место да се смести осветениот леб, кој подоцна им бил носен на болните. Не настанал веднаш, туку со текот на времето. Како што луѓето доаѓале сè помалку да се причестуваат, побожноста на евхаристиската адорација добивала сè поголемо значење од евхаристиското причестување. Токму затоа, табернакулот зазема позначајно место во архитектурата на црквата.
Во романескните цркви, табернакулот бил вдлабнатина во ѕидот затворен со завеса во просторот на хорот или еден вид ѕиден плакар.
Во готските цркви, табернакулот е самостоен склад изработен од камен.
Од 14 век, табернакулот се преместува кон олтарот и станува, особено од барокното раздобје, дел од олтарниот ретабл, под олтарната слика.
Од Вториот ватикански собор, во новите цркви, секаде каде што е можно, табернакулот се поставува во посебна странична капела или на работ на олтарниот простор.
Opuntia oricola

''Opuntia oricola'' е вид на кактус познат по локалното име чапаралска бодликава круша . Кактусот вирее во јужна Калифорнија и Долна Калифорнија, каде што расте во грмушки од крајбрежни жалфија и живеалишта на чапарал .
1 Опис
''Opuntia oricola'' е голем кактус сличен на дрво кој често надминува 2 метри во висина. Гранките се составени од заоблени рамни сегменти долги до 25 сантиметри. Покриен е со криви и жолтеникави боцки, обично долги околу 2 сантиметри.
Цветовите се жолти, понекогаш со портокалова нијанса. Сферичното овошје однадвор е пурпурно црвено, внатре белузлаво и сочно, а долго е до 6 сантиметри. Се наоѓа вообичаено долж бреговите и соседните внатрешни области на Калифорнија.
Opuntia azurea

''Opuntia azurea'', виолетова бодликава круша или ''којотило'', е кактус кој се наоѓа во различни живеалишта, вклучувајќи пустини, планински пасишта и падини во регионот Биг Бенд во Тексас и во државите Коахуила, Чивава. Дуранго и Закатекас во Мексико. Цвета од март до мај, со светло жолти цветови со црвени центри кои даваат црвени/ виолетови плодови. ''Opuntia azurea'' формира раширени кластери.
1 Подвидови
Подвидовите вклучуваат:
*''O. azurea aureispina''*''О. azurea обезбојува''*''O. azurea azurea''*''O. azurea diplopurpurea''*''O. azurea parva.''*''O. azurea arueispina''
Меѓутоа, наместо подвидови, опишани се пет сорти.
*''O. aureispina''*''O. azurea''*''О. discolor''*''O. diplopurpurea'' и
*''О.parva'' .
Милан Зафиров

Милан Зафиров, родено име Милан Панов Зафиров (Ново Село, 1918 ― Раштани, 10 септември 1944) ― македонски партизан, дел од НОВМ. Член во Комунистичката партија на Југославија и Комунистичката партија на Македонија. Партизан во осмата македонска ударна бригада. Деец во Народноослободителната борба во Македонија против бугарските и германските окупатори. За време на Битката кај Раштански Колиби тој храбро и трагично загинал. Во споменикот со имињата на сите тие којшто загинале во битката неговто име е грешно преставено како Милан П. Николов.
1 Животопис
Роден е во велешкото село Ново Село, произлегува од сиромашна земјоделско сточарско семејство. За основно училишно образование тој учил во соседното село Крива Круша. Заради материјални недостатоци не можел да продолжи со средно училишно образование. После завршувајќи го неговото образование тој се вратил во неговото родно село каде што почнал да работи како земјоделец и чувар на стока. Го отслушил воениот рок во армијата на Кралството Југославија.
За време на краткотрајната априлска војна Кралството Југославија подпаднала под окупација од Кралството Италија, Третиот Рајх и фашистичка Бугарија. Со почетокот на народната ослободителна војна тој бил восхитен кон дејствата на македонските партизани и заради тоа се приклучил во Комунистичката партија на Југославија и Комунистичката партија на Македонија. Тој заедно со група на велешани учествувале во формирањето на осмата македонска ударна бригада во 2-ри септември 1944 година во селото Отиштино.
За време на маршот на бригадата низ Горно Оризари се сретнале на развиен германски гарнизон блиску до Горно Оризари и Превалец. Во 10-ти септември се одвивала Битката кај Раштански Колиби. За време на битката тој бил погоден од германски куршуми, храбро и трагично загинал. После војната неговите посмртни остатоци биле пренесени во неговото родно село Ново Село, каде што се наоѓа и ден денес.
2 Наводи
Јастребнички манастир

Јастребнички манастир — манастир во близина на кочанското село Јастребник.
1 Местоположба
Манастирот се наоѓа во маалото Старо Село.
2 Градби во манастирот
Манастирот е составен од црквата „Св. Илија“, камбанарија и помошни објекти.
2.1 Црква „Св. Илија“
Црквата, како и манастирот, се подигнати во поново време.
3 Галерија
Црква „Покров на Пресвета Богородица“ - Јастребник

Покров на Пресвета Богородица — селска црква во кочанското село Јастребник, Македонија.
Црквата е неугледна градба направена од лим и скоро да не потсетува дека е верски објект.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа во близина на адаптираното основно училиште, кое денес се користи како Центар за валоризација на културното наследство.
2 Галерија
3 Поврзано
* Кочанско архијерејско намесништво
* Јастребник
Opuntia cespitosa

''Opuntia cespitosa'', вообичаено во САД наречена како источна бодликава круша, е вид на кактус кој е ендемичен во Северна Америка. Најчесто се наоѓа западно од Апалачките планини и источно од реката Мисисипи, каде што се наоѓа на Средниот запад, Горниот југ и во Онтарио . Природно живеалиште на кактусот е во суви, отворени области.
1 Опис
''Opuntia cespitosa'' е грмушест кактус кој обично е висок не повеќе од 1-2 сегменти. Има големи бели боцки и низок слој црвено-кафени глохиди, кои се закачуваат во кожата ако се допрат. Во доцна пролет дава жолт и црвен цвет.
Овој вид историски бил вклучен во широко дефинираната група ''Opuntia humifusa'', која се наоѓа подалеку источно. ''Opuntia cespitosa'' се разликува од ''Opuntia humifusa'' по нејзините цветови кои имаат црвен центар.
Тој е инвазивен во Јужна Африка. ''Hypogeococcus'' се користат како биолошка контрола на штетници на овој и други инвазивни кактуси во таа област.
Opuntia diploursina

''Opuntia diploursina'' е вид кактус кој расте близу и во Националната рекреативна област Лејк Мед и се протега на север дон Јута.
1 Опис
Овој вид е близок роднина на и веројатен предок на Opuntia erinacea, но се разликува по неколку карактеристики, меѓу кои помали боцки кои се поблиску наредено на површината на листовите, пофлексибилни боцки, пократко меѓуареоларно растојание, исправен раст, поголемо овошје со подолги и пофлексибилни боцки, поголеми семиња и диплоиден хромозомски број од 2n=22. ".
Opuntia diploursina е исто така сродна со другиот диплоиден вид, O. trichophora, но се разликува од него по тоа што има поисправен раст, мали боцки кои се поблиску до површината на листот, поблиску поставени ареоли, често жолта боја на боцки и се повеќе и подолги боцки на овошјето. Дополнително, O. diploursina покажува виткање на големи боцки и поголемо овошје. Овие два вида се географски одвоени со стотици милји.
За Opuntia diploursina (2n=22) и Opuntia basilaris (2n=22), познато е дека тие се хибридизираат, што резултира со плодно потомство кое може да се вкрсти со кој било родител, на крајот создавајќи хибриден род . Полиплоидот ''O. erinacea (2n=44), широко распространет во пустините Мохаве и Големиот басен, се сомнева дека е стабилизиран алополиплоид добиен од O. diploursina и O. basilaris.''''Некои потомци од вкрстувањето помеѓу O. diploursina и O. basilaris личат на O. basilaris var.''''treleasei (2n=33), кој е ендемичен вид на Калифорнија.'' .
Црква „Св. Илија“ - Јастребник

Свети Илија — главна манастирска црква на Јастребничкиот манастир во кочанското село Јастребник, Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа во маалото Старо Село.
Истата е уште во изградба, со довршување на внатрешноста во 2023 година.
2 Историја
Во 2022 година била цел на кражба, при што биле украдени пари од иконите и од црковната каса.
3 Галерија
4 Поврзано
* Кочанско архијерејско намесништво
* Јастребник
Ризо

Ризо (|Ριζό) — ниска планина во Населичко, Егејска Македонија.
1 Опис
Планината се наоѓа во источниот дел на Населичко, на левиот брег на Бистрица, меѓу селата Пелка (760 м) на север и Вратин (580 м) на југ. Се наоѓа во јужниот дел на планината Мурик, од која е одделена со превојот Дервент (750 м). Врвот се искачува од Дервент за околу еден час.
Opuntia elata

''Opuntia elata'' е вид на кактус кој вирее во Боливија, Парагвај, јужен Бразил, северна Аргентина и Уругвај.
1 Подвидови
, Plants of the World Online ги наведува следните три подвида:*''Opuntia elata'' var. ''delaetiana'' FACWeber
*''Opuntia elata'' var. ''елата'' – синоним ''Opuntia anacantha''*''Opuntia elata'' var. ''obovata'' E.Walther
Opuntia chiangiana

''Opuntia chiangiana'', попозната како Чиангова бодликава круша, е вид на какус од видот опунција . Кактусот бил опишан од Леја Шејнвар и Гледис Манзанеро во 2009 година. Видот го добил името во чест на Фернандо Чианг, кој бил професор на Институтот за биологија на Националниот автономен универзитет во Мексико .
1 Опис
''Opuntia chiangiana'' во просек достигнува висина од 8-10 стапки (2,4–3 m) и формираат црвеникаво-виолетови плодови за јадење, за кои се знае дека се многу кисели. Од листовите формира долги, остри боцки, со овошни ѕидови кои не паѓаат кога се целосно зрели. Природните предатори на кактусот се генерално ограничени, бидејќи боцките се многу долги и остри на овошјето и на листовите, така што птиците имаат тенденција да се држат настрана.
2 Живеалиште
Кактусот е ендемичен е во областа Куикатлан, Оахака, Мексико, каде што расте исклучиво во суптропската зона . Сепак, тој е доста редок низ неговото живеалиште, со расфрлани поединци и групи. Видот бил воведен во Индија, иако во посуви услови, најверојатно како украсен кактус.
3 Конзервација
Сè уште не е доделен официјален статус на конзервација на ''Opuntia chiangiana'', иако можеби ќе има во иднина.
4 Употреба
''Opuntia chiangiana'' се користи речиси првенствено за своите плодови, кое потенцијално може да донесе профит на локалниот пазар .
5 Наводи
Ова не е американски филм

„''Ова не е американски филм''“ — македонски филм од 2011 година, во режија на Сашо Павловски.
1 Улоги
Глумец, Улога
Сенко Велинов
Тања Мицков
Славиша Кајевски
Тони Наумовски
Игор Стојчевски
Златко Митрески
Игор Ангелов
Ѓорѓи Јолевски, Голема сенка
Никола Ристановски, Дарко
Петре Арсовски
Данчо Чевревски, Доктор
Томислав Наумовски
Борис Дамовски
Владо Јовановски, Влатко
Габриела Петрушевска, Ратка
Александар Микиќ, Иван
Кољо Черкезов, Источен брат
Самоил Стојановски, Источен брат 2
Сашко Коцев, Специјалец
Гораст Цветковски, Специјалец 2
Биљана Драгиќевиќ-Пројковска
Петар Горко, Павел
Мартин Мирчевски, Пепи
Аксел Мехмед, Митко
Висар Вишка
Никола Настовски
Нина Галиќ
Сашо Огненовски
Јасмина Билаловиќ
Елизабета Клинчаревска-Младеновска
Ванчо Крстевски, Дебел келнер
Александар Ѓорѓиески, Келнер
Урош Зорман

Урош Зорман (роден на 9 јануари 1980 година) бил словенечки ракометар, а подоцна менаџер на РД Слован и селектор на машката ракометна репрезентација на Словенија .
За време на Европското првенство во ракомет за мажи 2012 година, тој имаал најмногу асистенции на турнирот, со пресметан просек од 5,7 по натпревар. Покрај тоа, тој бил именуван во ол-стар тимот на турнирот како најдобар плејмејкер.
1 Кариера
Зорман играл за: РК Слован , Мобител Пруле67 , Адемар Леон , Цеље Пивоварна Лашко и БМ Сиудад Реал . Олимписки игри 2004 година.
Во клубот Цеље Пивоварна Лашко се вратил во сезоната 2009/10. До 2018 година играл во Полска за Кјелце. Со нив станал европски клупски шампион во 2016. Ова била негова четврта ваква титула, по Цеље Пивоварна Лашко во 2004 година и Сиудад Реал во 2008 и 2009 година.
Во февруари 2022 година станал селектор на машката ракометна репрезентација на Словенија, на местото на прерано отпуштениот Љубомир Врањеш.
2 Почести
* ЕХФ Лигата на шампионите
** Победник: 2004, 2008, 2009, 2016 година
** Трето место: 2013, 2015 година
* Трофеј на шампиони на ЕХФ
** Победник: 2004, 2008 година
* ИХФ Супер глобус
** Победник: 2007 година
* Европско првенство во ракомет за мажи
** Вицешампион: 2004 година
Костиндолски манастир

Костиндолски манастир — манастир во близина на кочанското село Костин Дол.
1 Местоположба
Манастирот се наоѓа во Вчковско Маало.
2 Историја
Манастирот со црквата биле подигнати во 1937 година на стари темели од страна на мајстори од Дебар. Не е познато кога и од кој архијереј е осветена црквата.
3 Градби во манастирот
Манастирот е составен од црквата „Св. Симеон Столпник“, камбанарија, трпезарија и помошни објекти.
3.1 Црква „Св. Симеон Столпник“
Црквата била подигната во 1937 година.
4 Галерија
Црква „Св. Симеон Столпник“ - Костин Дол

Свети Симеон Столпник — главна манастирска црква на Костиндолскиот манастир во кочанското село Костин Дол, Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа во Вчковско Маало.
2 Историја
Црквата била изградена во 1937 година на стари темели од страна на мајстори од Дебар. Не е познато кога и од кој архијереј е осветен.
3 Архитектура
3.1 Фрескоживопис
Храмот не е фрескоживописан.
3.2 Иконостас и икони
Храмот поседува иконостас.
4 Галерија
5 Поврзано
* Кочанско архијерејско намесништво
* Костин Дол