procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Ибероромански јазици

Ибероромански јазици или ибериски јазици — група романски јазици со потекло од Пиринејскиот Полуостров или Иберија (денешна Шпанија, Португалија, Гибралтар и Андора) и јужна Франција.
Најзастапени ибероромански јазици се шпанскиот, португалскиот, каталонскиот и галисискиот — секој од нив со своите дијалекти и месни говори. Според заеморазбирливоста, Далби вбројува седум јазици: португалски, шпански, астурлеонски, арагонски, каталонски, провансалски и гаскоњски.
1 Потекло и развој
Како и останатите романски јазици, иберороманските јазици водат потекло од народниот (вулгарен) латински. Ова е нестандардниот (за разлика од класичниот латински) облик на латинскиот јазик кој го говереле војниците и трговците низ Римското Царство. Со ширењето на царството, овој станал матичен јазик на народите од покорените територии. Латинскиот и неговите потомци се говорат на Пиринејскиот Полуостров уште од времето на Пунските војни, кога Римјаните ја зазеле оваа територија.
Современите ибероромански јазици се создадени со следниов развој:
* латинизација на населението на Иберија.* јавување на повеќе видоизменети облици на латинскиот во Иберија, со мали разлики според местото.* VIII - X век: прераснување на латинските варијанти во старошпански, галисиско-португалски, астурлеонски и наварско-арагонски (западноибериски јазици), како и првобитниот каталонски јазик. Генетската класификација на првобитниот каталонски и окситански не е со утврдена со сигурност. Некои стручњаци сметаат дека предокот е ибероромански (затоа источноибериски), додека пак други сметаат дека е галороманскиот.* XV - XX век: понатамошен развој до денешните кастиљски, португалски, галисиски, каталонски, астурски, леонски, мирандски итн.
2 Лоза
Иберороманските јазици се договорна група. Многу стручњаци го користат поимот во чисто географска смисла, без да мора да значи дека сите припаѓаат во едно филогенетско колено (т.е. не мора да се од ист предок). Некои автори претпоставуваат источноибериските (окситанско-романски) се посродни на јазиците во северна Италија (или франкопровансалскиот, оилските јазици и ретороманските). Ова е најприфатеното географско групирање на иберороманските јазици:
*источноибериски
*западноибериски
† означува изумрен јазик
*Ибероромански јазици се следниве:
**источноибериски (некои ги сметаат за галоромански јазици)
***каталонски
***јудеокаталонски†
***окситански
**западноибериски
***астурлеонски
****астурски
****кантабриски
****естремадурски
****леонски
****мирандски
***кастиљски
****шпански
****јудеошпански (ладино)
***галисиско-португалски
****фала
****галисиски
****јудеопортугалски†
****португалски
***наварско-арагонски†
****арагонски
****јудеоарагонски†
**мозарапски†
Јудеопортугалски јазик

Јудеопортугалски јазик — исчезнат еврејски јазик кој бил користен од португалските Евреи во Португалија.
1 Опис
Јудеопортугалскиот јазик бил мајчин јазик на Сефардите во Португалија пред век и исто така во многу места на португалската еврејска дијаспора. Текстовите биле пишувани на хебрејска азбука или на латиница.
Бидејќи португалските Евреи се венчавале со други избркани Сефарди, бил под влијание на соседниот јазик ладино. Поради блиската сличност со стандардниот португалски јазик, јудеопортугалскиот исчезнал во Португалија, преживувајќи во секојдневна употреба од страна на дијаспората до почетокот на век. Јудеопортугалскиот влијаел на јазиците папијаменто и сарамакански јазик.
2 Особини
2.1 Влијанија од ладино
јудеопортугалски, португалски, ладино, значење на македонски
ay, há, hay, таму е
Dio, Deus (arch. Deo), Dio, Господ
manim, mãos, manos, раце
2.2 Португалски архаизми
јудеопортугалски, современ португалски, значење на македонски
algũa, alguma, секое
angora, agora, сега
aynda, ainda, уште
dous, dois, две
he, é, е
hũa, uma, еден
2.3 Влијанија од хебрејски
јудеопортугалски, хебрејски, значење на англиски
cados, kodesh, свето
esnoga, - (од грчко потекло), синагога
jessiba, yeshiva, верско училиште
massó, matzah, ритуален леб
misvá, mitzvah, заповед
ros, rosh, глава
rassim, rashim, глави
rossaná, rosh hashanah, Еврејска Нова година
sabá, Shabbat, сабота
sedacá, tzedakah, милосрдие
queilá, qehila, собир
quidus, kiddush, благослов со вино
tebá, tevah, средишна плоча во синагога
Зика (вирус)

Зика — член на вирусното семејство ''Flaviviridae'' и родот ''Flavivirus'', кој го пренесуваат комарците од родот ''Aedes'', кои се активни дење, како што се ''A. aegypti'' и ''A. albopictus''. Името му доаѓа од шумата Зика во Уганда, каде што вирусот за првпат бил изолиран во 1947.
Инфекцијата, позната како зика треска, често не предизвикува симптоми или само лесни симптоми, слични на блага форма на денга треска.
Нова Луковица

Нова Луковица или Нова Ликовишта (се сретнува и под името Нова Ликовишта; |Νέα Λυκόγιαννη, ''Неа Ликоѓани'') — село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Бер, во Централна Македонија, Грција.
1 Географија и местоположба
Сместено е во Солунското Поле, на надморска височина од 25 метри. Селото се наоѓа на четири километри од селото Микрогуш и на 8 километри североисточно од градот Бер.
Селото се наоѓа околу пет километри југоисточно од селото Јанчишта и на два километри од старата населба Ликовишта.
2 Историја
Населбата официјално била раздвоена и произлегла од селото Луковица, во кое по 1923 година се доселиле 65 бегалски семејства со вкупно 247 бегалци, поради што по 1940 година била поделена на две населби, Стара и Нова Луковица. Ова се случило поради носењето на грчките бегалски семејства, за кои била изградена новата населба јужно од старата.
Тоа претставува целосно нова населба, изградена по 1928 година, на два километри од старата населба. Првпат е забележано во 1940 година по извршените мелиорации и по регулирањето на коритото на реката Вода и како такво е забележано со 33 жители.
3 Стопанство
Селото располага со богати и многу плодни обработливи површина и произведува многу памук, овошје и пченица.
4 Население
По 1923 година, грчките власти тука населиле 65 бегалски семејства со вкупно 247 бегалци. Како мешана населба (селото Луковица) со македонско и грчко бегалско население, во 1928 година селото е забележано со 368 жители. Бидејќи грчките власти за бегалските семејства изградиле посебна населба во непосредна близина на старата и јужно од неа, во записот од 1940 година, па наваму, оваа населба се води како посебна и тоа како Нова Луковица, додека старата населба, за да се разликува од новата, била наречена Стара Луковица.
Првпат била спомената во 1940 година по извршени мелиорации на реката Вода, кога била попишана со 33 жители. Добрите природни услови и местоположбата на новата населба ги натерале жителите на селото Ликовишта, претежно бегалци, да се преселат во новата населба, која на пописот во 1951 година веќе имала 392 жители. Во 1961 година биле забележани 423, во 1971 година 345, во 1981 година 515, а во 1991 година 633 жители.
Според пописот во 2001 година, селото имало 414 жители. Во најновиот попис во 2011 година спроведен во Грција, селото било забележано со 399 жители.
5 Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Апостол Павле со седиште во селото Микрогуш, која припаѓа на поголемата општина Бер, во округот Иматија. Воедно, се наоѓа и во општинскиот оддел Луковица, во кој покрај Нова Луковица се наоѓа и селото Луковица.
Шеде (река)

Шеде (|Schede) — река во јужниот дел на сојузната покраина Долна Саксонија, Германија, десна притока на реката Везер.
1 Тек
Шеде извира во јужниот дел на Брамвалд. Нејзиниот извор се наоѓа на околу 1 километар југозападно од јадрото на општината Бирен на околу 300 метри надморска височина во месноста Браукборн (''Braukborn''). Изворот на Шеде годишно има издашност од 0,1 до 1 литар во секунда. Исто така, од Бирен извира и реката Ниме, уште една притока на Везер.
Шеде, која поминува низ Природниот парк Минден, на почетокот тече кон североисток кон Бирен. Потоа, тече кон југоисток низ Данкелсхаузен (дел од Шеден), а подоцна и низ самиот Шеден. Потоа, поминува Шеде низ селото Нидершеден.
Потоа поминува низ Миленхаузен (дел од градот Хан. Минден). Потоа тече низ Фолкмарсхаузен (дел од градот Хан. Минден).
Западно од Фолкмарсхаузен се влева во Везер на околу 110 метри надморска височина.
2 Јулска поплава
Во долината на Шеде за време на Јулската поплава, која се случила на 16/17 јули 1965 година, во Фолкмарсхаузен била поплавена една фабрика, која била тешко оштетена.
Ново Попово

Ново Попово (|Νέο Μυριόφυτο, Нео Мириофито) — село во Општина Кукуш во Кукушкиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 35 километри северно од градот Кукуш и на неколку километри од грчко-македонската граница, во близина на североисточниот брег на Дојранското Езеро. Селото се наоѓа на надморска висина од 340 метри.
2 Историја
Селото претставува нова доселеничка населба, изградена во 1928 година на само 1 километар од селото Попово.
3 Демографија
Во 1940 година селото броело 91 жител. Селото во пописот од 1951 година броело 68 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 93 жители, во 1971 година имало 31 жител, во 1981 година имало 22 жители, додека во 1991 година имало 33 жители. Денеска, населението на селото е 101 жител.
Долно Куманич

Долно Куманич (|Κάτω Κομνήνειο, ''Като Комнинион'') — новосоздадено село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Бер, во Централна Македонија, Грција.
1 Географија и местоположба
Селото било создадено во рамките на атарот на селото Куманич.
2 Историја
Првпат како одвоена населба се споменува во пописот од 1991 година со 30 жители. Веројатно се работело за жители на селото Куманич, кои по шеесеттите години почнале да го напуштаат селото и да се селат во поголемите градови, а во последниве години се враќаат назад и го обновуваат селото. Некои од нив подигнале нови куќи на поудобно место од постарата населба и бидејќи новата населба се наоѓа на пониска надморска височина, го нарекле Долно Куманич.
3 Население
Селото повторно се вратило во пописите во 1991 година, кога биле и забележани 30 жители.
Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 43 жители.
4 Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Бер со седиште во истоимениот град, која припаѓа на поголемата општина Бер, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Лужица, во кој покрај Долно Куманич се наоѓаат и селата Лужица и Куманич.
Брањате

Брањате или Брајнат (|Νέα Νικομήδεια, ''Неа Никомидија'', до 1953 г. ''Μπρανιάται'', ''Брањатe'',''Μπρανιάτας'', ''Брањатас'') — село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Бер, во Централна Македонија, Грција.
Селото е познато по блиската населба од младото камено време — една од најстарите во Европа.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа на околу 13 километри североисточно од градот Бер, на надморска височина од 25 метри. Сместено е во Солунското Поле.
2 Историја
Селото во минатото била чиста македонска населба.
3 Стопанство
Зголемувањето на бројот на жители низ текот на годините се должи на плодната почва и плодните обработливи површини, со кои располага селото и кои целосно се наводнуваат.
Населението произведува големи количества памук, овошје и други земјоделски производи. Покрај земјоделието, во селото е развиено и сточарството, особено одгледувањето крави.
4 Население
К’нчов ја спомнува со 80 македонски жители, додека во 1913 година е забележана со 29, а во 1920 година со 53 жители. Оваа некогашна чифлигарска населба по 1923 година израснала во поголема населба, бидејќи тука биле населени 61 семејство на грчки бегалци од Никомедија, со вкупно 243 жители. Во 1928 година, селото имало 278 жители, во 1940 година 841, во 1951 година 880, во 1961 година 949, во 1971 година 877, во 1981 година 948, а во 1991 година 813 жители.
Според пописот во 2001 година, селото имало 866 жители. Во најновиот спроведен попис во Грција во 2011 година, селото било забележано со 801 жител.
5 Самоуправа и политика
Селото се наоѓа во општинската единица Апостол Павле со седиште во селото Микрогуш, која припаѓа на поголемата општина Бер, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Брајнат, во кој се наоѓа само селото Брањате.
6 Културни и природни знаменитости
6.1 Неолитска населба
Населбата од младото камено време во Брањате се наоѓа на околу 2 километри од самото село. Претставува една од најраните познати наоѓалишта во Македонија, потекнувајќи од 6250-6050 п.н.е., претпоставувајќи дека имало население помеѓу 500-700.
Била ископувана опширно во три фази (во 1961, 1963 и 1964) од страна на Р. Џ. Роден и неговата екипа. Наоѓалиштето покрива подрачје од околу 1690 м² имал катни градби 12 на 12 метри; куќите во Брањате биле градени — како и повеќето градби низ младото камено доба во Егејска Македонија — од слама и кал на дрвена рамка. Предмети кои биле откопани во наоѓалиштето биле „кремени сечила, камени скепари, глинени фигури, печати за украси на тело, други украси и камени алатки“. Археолошките ископувања на древната населба, исто така, откриле глинени скулптури од заоблени жени. Грнчарски, особено големи предмети, биле пронајдени во наоѓалиштето, некои високи и до 60 сантиметри и со зафатнина од 85 литри. Местото првично се наоѓало на бреговите на Солунскиот Залив или веројатно на некое езеро или лагуна. До 1930-тите години, мочуриштето на Ениџевардарското Езеро ја покривало областа.
Извор (Берско)

Извор (|Λευκόπετρα, ''Левкопетра''; до 1953 година ''Ίσβορος'', ''Изворос'') — село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Бер, во Централна Македонија, Грција.
1 Географија и местоположба
Селото е оддалечено 10 километри јужно од градот Негуш, од источната страна на патот што води кон Кожани, на надморска височина од 290 метри, а во непосредна близина на левиот ракав на реката Бистрица. Сместено е на јужните падини на планината Каракамен.
2 Историја
Селото е доста старо, но било уништено за време на Негушкото востание во 1822 година. Било обновено во триесеттите години во век, кога биле сместени дваесетина бегалски семејства. Како такво, првпат е регистрирано во пописот од 1940 година.
3 Стопанство
Дел од атарот на селото се наводнува од водите на реката Бистрица, поради што има услови за земјоделство. Главно во селото се произведува овошје (најчесто јаболка), пченица и други земјоделски производи, а населението сосема делумно се занимава и со сточарство.
4 Население
По повторното населување на селото, овој пат со грчки бегалски семејства, селото за првпат се појавува во пописот од 1940 година, кога било забележано со 72 жители. Во пописот од 1951 година има 127 жители, во 1961 година има 124 жители, во 1971 година 71, во 1981 година 50, а во 1991 година 72 жители.
Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 51 жител. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 59 жители.
5 Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Бер со седиште во истоимениот град, која припаѓа на поголемата општина Бер, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Топљани, во кој покрај селото Извор се наоѓа и селото Топљани.
Естремадурски јазик

Естремадурски или екстремадурски (самонар. ''estremeñu'', ) — романски јазик кој го говорат неколку стотини илади луѓе во Шпанија, на подрачјето северозападниот дел на автономната заедница Екстремадура и соседните делови од покраината Саламанка. Точната граница меѓу естремадурскиот и шпанските дијалекти кои се говорат во Екстремадура е нејасна и тешка за утврдување.
1 Говори
Говорите на естремадурскиот јазик се делат на три наречја: северно или „горно“ (''artu estremeñu''), средно (''meyu estremeñu'') и јужно или „долно“ (''baju estremeñu''). Северното наречје, кое важи за главно, се говори во северозападниот дел на автономната заедница Екстремадура и југозападниот дел на покраината Сакаманка (во автон. заедница Кастиља и Леон). Средното и јужното наречје се застапени во остатокот на Екстремадура. Од XVIII век наваму тие говори не се разликуваат доволно од шпанскиот за да бидат посебни јазици, туку се сметаат за наречја.
Северното наречје е присутно и во неколку села на северот на Саламанка во посебен говор наречен „реболјарски“, кој е речиси изумрен.
2 Споредба со други јазици
латински, италијански, романски, шпански, португалски, естремадурски, леонски, македонски
altus, alto, inalt, alto, alto, artu , altu, висок
prope, quasi, aproape, casi, quase, cuasi, ''abati'', cuasi, речиси
dicere, dire, a zice, decir, dizer, izil, dicire, вели
facere, fare, a face, hacer, fazer, hazel, facere, прави
focus, fuoco, foc, fuego, fogo, hueu, fueu, оган
flamma, fiamma, flamă, llama, chama, flama, chama, пламен
legere, leggere, a citi, leer, ler, leel, lliere, чита
language, language, limbă, lengua, língua, luenga/léngua, llanguage, јазик
lumbum, lombo, (zona) lombară, lomo, lombo, lombu, llombu, бедра
mater, madre, mamă, madre, mãe, mairi, mai, мајка
merula, merlo, mierlă, mirlo, melro, mielru, mielru, кос
monstrare, mostrare, demonstrare, mostrar, mostrar, muestral, amuesare, снежи
noster, nostro, nostru, nuestro, nosso, muestru/nuestru, nuesu, наш
tussis, tosse, tuse, tos, tosse, tossi, tose, кашлица
* Зборовите во табелата се исклучиво северноестремадурски.
** Естремадурските зборови во табелата се запишани со правописот на Исмаел Кармона Гарсија.
3 Пример
естремадурски, леонски, астурски, шпански, македонски
''El estremeñu es una luenga palrá nel noroesti de la comuniá autónoma d'Estremaúra.'', ''L'estremennu yía una llanguage falada nel noruesti la comunidá autónoma Estremadura.'', ''L'estremeñu ye una llanguage falada nel noroeste de la comunidá autónoma d'Estremadura.'', ''El extremeño es una lengua hablada en el noroeste de la comunidad autónoma de Extremadura.'', ''Естремадурскиот е јазик кој се говори во северозападот на автономната заедница Екстремадура.''
4 Поврзано
* Естремадурци
* Астурлеонски јазици
* Фала (јазик)
* Кастуо
Куманич (Берско)

Куманич (|Κομνήνειο, книжевно: ''Κομνήνειον'', Комнинион, старо ''Κούμανιτς'', ''Куманицион'') — село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Бер, во Централна Македонија, Грција.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа на околу три километри западно од градот Бер, на надморска височина од 420 метри.
Сместено е на планината Каракамен.
2 Историја
Селото е постара населба, но било уништено за време на Негушкото востание во 1822 година. Подоцна, во 1923 година било обновено, кога грчките власти во селото донеле 26 бегалски семејства со вкупно 98 жители, колку што биле забележани во селото во 1928 година.
Во рамките на атарот на селото Куманич, подоцна било создадено и издвоено од Куманич, селото Долно Куманич.
3 Население
По обновувањето на селото во 1928 година, селото било забележано со 98 жители. Во 1940 година е евидентирано со 160, во 1951 година со 135, во 1961 година со 98, во 1971 година со 18, а во 1981 година со 25 жители. Куманич во последните години започнало да се обновува и со тоа со пописот во 1991 година било забележано со 77 жители.
Во пописот од 2001 година, селото било забележано со 45 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 70 жители.
4 Знаменитости
* Црква „Св. Ѓорѓи“
* Црква „Св. Никола“
5 Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Бер со седиште во истоимениот град, која припаѓа на поголемата општина Бер, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Лужица, во кој покрај Куманич се наоѓаат и селата Лужица и Долно Куманич.
Агии Теодори (Гребенско)

Агии Теодори — село во Егејска Македонија, Република Грција. Во селото според пописот од 2011 година има 215 жители.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа на околу 20 км југоисточно од градот Гребен, на главниот пат Гребен - Трикала.
2 Историја
Агии Теодори е нова населба, создадена во периодот 1970-1971 по наредба на воената хунта во Грција. Во ова село во текот на 1970-тите години се преселени жители од околните постари села Манас, Плјаса, Лебиново, Георгица, Критадес и Снихово.
3 Стопанство
Населението во селото се занимава со сточарство и повремено во летниот период се враќа во напуштенитте живеалишта каде го испасуваат добитокот.
Австралиско-сиднејска епархија

Австралиско-сиднејска епархија — една од 15-те епархии на Македонската православна црква. Таа е една од четирите епархии надвор од Македонија и има јурисдикција за дел од територијата на Австралија, За почеток на оваа епархија се смета 2012 година кога било регистрирано здружение на граѓани кое не ја признавала администрацијата на владиката Петар.
1 Проблемите и создавањето на епархијата
Австралиско-сиднејската епархија потекнува од Австралиско-новозеландската епархија во која имало големи недоразбирања за концептот и мислењето на црквите, парохиите и црковните општини, односно меѓу оние што сакаат да имаат литургиски живот и не сакаат да ги мешаат работите што се однесуваат на културниот живот. Во одделни црковни општини не сакаат да посветат внимание на литургискиот живот и на верата и се занимаваат во други активности што за Австралија не се задолжителни да се случуваат во црквата бидејќи има мвногу одделни друштва и организации што се занимаваат со тие нешта. Станува збор за две концепции на луѓе што се организирани во црквите и црковните општини - едните што сакаат да бидат и да останат како компании и инкорпорирани асоцијации, а другите што сакаат имотот на црквите да биде во доверба на Македонската православна црква. Поради тоа голем дел на црковни општини не го признаваат Петар за митрополит и се водат самите себе. Поради тоа МПЦ-ОА на еден собир свикан во 2012 година донел одлука епархијата да се подели на 2 посебни епархии. Едната би го задржала името Австралиско-сиднејска, а другата би се викала Епархија за Канбера, Австралија и Тасманија. Со двете епархии би раководел еден митрополит. Ова решение е сè уште во мирување. Подоцна едната епархија е наречена Австралиско-сиднејска. Во февруари 2016 година светиот Синод на МПЦ-ОА донел одлука оваа епархија да биде формирана, со што се решил спорот кој траел 20 години.
Кучокостејка

Кучокостејка (|Μύλος, ''Милос'', до 1926 Κουτσοκωσταίικα, Кучокостејка) — село во Општина Кукуш во Кукушкиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа јужно од градот Кукуш и на неколку километри од грчко-македонската граница, во близина на североисточниот брег на Дојранското Езеро. Селото се наоѓа на надморска височина од 189 метри.
2 Историја
Селото било изградено по крајот на Грчката граѓанска војна. Во 1962 година било преименувано во Милос, кое во превод значи „воденица“, поради тоа што на местото каде била изградена населбата некогаш се наоѓала воденица на мала река која се вливала во реката Галик.
3 Демографија
За првпат селото се јавува на пописот од 1961 година кога во селото живееле 73 жители, во 1971 живееле 65 жители, во 1981 живееле 45 жители и во 1991 броело 50 жители. Денеска, населението на селото е 247 жители.
Австралиско-новозеландска епархија

Австралиско-новозеландска епархија — една од 15-те епархии на Македонската православна црква. Таа е една од четирите епархии надвор од Македонија и има јурисдикција за териториите на Австралија, Нов Зеланд и териториите околу нив. Од 1995 година администратор на епархијата е митрополитот преспанско-пелагониски Петар.
1 Проблемите во епархијата
Во Австралиско-новозеландската епархија има недоразбирања за концептот и мислењето на црквите, парохиите и црковните општини, односно меѓу оние што сакаат да имаат литургиски живот и не сакаат да ги мешаат работите што се однесуваат на културниот живот. Во одделни црковни општини не сакаат да посветат внимание на литургискиот живот и на верата и се занимаваат во други активности што за Австралија не се задолжителни да се случуваат во црквата бидејќи има многу одделни друштва и организации што се занимаваат со тие нешта. Станува збор за две концепции на луѓе што се организирани во црквите и црковните општини - едните што сакаат да бидат и да останат како компании и инкорпорирани асоцијации, а другите што сакаат имотот на црквите да биде во доверба на Македонската православна црква. Поради тоа голем дел на црковни општини не го прознаваат Петар за митрополит и се водат самите себе. Поради тоа МПЦ-ОА на еден собир свикан во 2012 година донел одлука епархијата да се подели на 2 посебни епархии. Едната би го задржала името, а другата би се викала Епархија за Канбера, Австралија и Тасманија. Со двете епархии би раководел еден митрополит. Ова решение е сè уште во мирување. Подоцна едната епархија е наречена Австралиско-сиднејска.
2 Цркви
Епархита е доста активна и има големо членство. поделена е на 7 намесништва и има 3 манастири.
Најнова црква во епархијата (сост. 2016) е црквата „Св. Троица“ во Сатерленд, која е првата македонска гробјанска црква во светот, надвор од Македонија. Под оваа епархија спаѓа и црквата-параклис „Св. Никола“ во Кабул, Авганистан.
Џевапли

Џевапли (|Λαοδικηνό, Лаодикино — село во Општина Кукуш во Кукушкиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 13 километри северно од градот Кукуш и на неколку километри од грчко-македонската граница, во близина на североисточниот брег на Дојранското Езеро како и во непосредна близина на селото Поторес. Селото се наоѓа на надморска височина од 226 метри.
2 Демографија
По крајот на војната, селото било вклучено во составот на Грција. Во 1927 година во селото живееле 19 бегалски семејства со вкупно 56 жители. Во 1928 година селото било преименувано во Лаодикино. Голем дел од муслиманското население заминало од селото кон Турција и на негово место било населено грчко население од Понд. Со наредба на Владата на Грција, во 1927 година, селото се соединило со Поторес, Мухали, Чалисли и Докузли во една заедничка населба под името Агија Кирјаки. Поради тоа, селото во понатамошните пописи престанало да се води како посебна населба.
Воловод

Воловод или Горно Воловод (|Νέα Σάντα, ''Неа Санда'', до 1926 Βολοβότ, Воловот) — село во Општина Кукуш во Кукушкиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 20 километри југоисточно од градот Кукуш и лежи на надморска висина од 103 метри..
2 Историја
Југоисточно над Воловод, на планината Средец се наоѓа Воловодската тврдина — доцноантичка утврдена населба прогласена за споменик на културата.
По крајот на војната, селото било вклучено во составот на Грција. Голем дел од населението заминало од селото кон Македонија или Бугарија и на негово место било населено грчко население од Мала Азија. Во 1926 година селото било преименувано во Неа Санда. Во 1928 година селото броело 673 жители.
3 Демографија
Селото во пописот од 1940 година броело 902 жители, 1951 година броело 1605 жители, на пописот од 1961 година во селото живееле 1802 жители, во 1971 живееле 1705 жители, во 1981 живееле 1738 жители. Денеска, населението на селото е 1508 жители.
4 Стопанство
Дел од земјиштето на обработливата површина се наводнува од реката Куру Дере. Бидејќи самото село се наоѓа на поле, селото е богато со жито, а се произведува и голема количина на тутун. Во селото постои на полициска станица.
Долно Воловод

Долно Воловод (|Παντελεήμωνας, ''Пантелеjмонас'', до 1926 Κάτω Βολοβότ, Като Воловот) — село во Општина Кукуш во Кукушкиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 25 километри југоисточно од градот Кукуш и на неколку километри од грчко-македонската граница, во близина на североисточниот брег на Дојранското Езеро, и на 30 километри од градот Солун и на левиот брег на реката Галик. Селото се наоѓа на надморска висина од 84 метри.
2 Историја
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. Оваа село всушност претставува нова населба изградена по доаѓањето на доселениците Грци од Понд. Во 1928 година селото броело 216 жители.
Во 1926 година селото било преименувано во Пантелеjмонас.
3 Демографија
По крајот на Балканските војни, бројот на населението во селото било 160 жители (1913). Селото во пописот од 1940 година броело 307 жители, 1951 година броело 290 жители, на пописот од 1961 година во селото живееле 279 жители, во 1971 живееле 214 жители, во 1981 живееле 274 жител и во 1991 година 285 жители. Денеска, населението на селото е 378 жители.
По Втората светска војна, голем дел од населението се иселило во Солун.
4 Стопанство
Бидејќи самото село се наоѓа на поле, селото е богато со жито. Населението се занимава и со сточарство.
5 Луѓе од селото
; Родени во Долно Воловод
* Аристархос Фундукидис (роден 1965), грчки фудбалер
* Костас Лагонидис (роден 1965), грчки фудбалер
Лазохори

Лазохори (|Λαζοχώρι, книжевно: ''Λαζοχώριον'', ''Лазохорион'') — новосоздадено село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Бер, во Централна Македонија, Грција.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа на околу пет километри северно од градот Бер, во непосредна близина и од источна страна на железничката пруга, на надморска височина од 55 метри. Сместено е помеѓу селата Туркохор и Тарамон.
2 Историја
Селото било основано пред 1920 година од грчки бегалци од Турција, најверојатно веднаш по завршувањето на Првата светска војна. Првично во него биле сместено 43 бегалски семејства со вкупно 156 жители. Првпат е забележано во пописот од 1920 година.
3 Стопанство
Селото е доста богато, бидејќи располага со плодни обработливи површини кои се наводнуваат. Населението главно се занимава со земјоделство. Најмногу се произведува овошје (праски и јаболка), памук и пченица.
4 Население
Селото првпат е регистрирано во 1920 година како чисто бегалска населба со 86 жители. Во 1928 година имало 167, а во 1940 година 257 жители. Во 1951 година биле попишани 124, во 1961 година 230, во 1971 година 188, во 1981 година 178, а во 1991 година 167 жители.
Во пописот од 2001 година, селото било забележано со 166 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 380 жители.
5 Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Бер со седиште во истоимениот град, која припаѓа на поголемата општина Бер, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Бер, во кој покрај Лазохори влегува и градот Бер и селата Меч, Мустали и Тарамон.
Список на градоначалници на Општина Струмица

Градоначалник на Општина Струмица — највисокото тело заедно со Советот на Општина Струмица кое ја застапува и претставува општината. Градоначалникот се избира на секои четири години на непосредни и слободни избори. Актуелен градоначалник е Петар Јанков од ВМРО-ДПМНЕ кој ја презел функцијата на 27 октомври 2025 година. Првиот градоначалник во независна Република Македонија бил Костадин Манолев. Канцеларијата на градоначалникот е во Зградата на општина Струмица.
1 Отоманско Царство (1395 – 1912)
+, Име, Години
Ибрахим-кади, 1675
Зекерија бин Ахмад-кади, 1697
Омар-кади, 1708
Ибрахим-кади, 1710
Абу Бакр-кади, 1715
Хаџи Али-кади, 1726
Осман-кади, 1726
Мустафа-ага, 1775
..., ....
Ајан Ибрахим-ага, 1824
Ајан Јусуф-бег, 1825
Лескофџал Али-кади, 1836
Муса Ќазим-ефенди, 1849
Абдулаким-бег, 1852
Мехмед Рамиз-бег, 1853
Рашид Мехмед-бег, 1853
Хусеин-ага, 1854
Ахмед Камил-бег, 1856
Сулејман-бег, 1856
Абдула-ага, 1856
Селим-ага, 1858
Хасан-ага, 1859
Хусеин-ага, 1860
Абдурахман-ага, 1862
Бекир Решад-бег, 1862
Осман-бег, 1868
Ферхад-бег, 1870
Ахмад Вахид-бег, 1879
Хасан Ефенди Зија, 1883
Хусеин Хусну-ефенди, 1890
Омер Хусамедин-бег, 1893
Исмаил Хаки-бег, 1896
Омер Асаф-бег, 1898
Мехмет Кемал-бег, 1899
Исмаил Хаки-бег, 1900
Мустафа Садик-бег, 1902
Сулејман Кани-бег, 1902
Сермед Јашар-бег, 1903
Хусеин Несими-бег, 1903
Мустафа Садик-бег, 1904
Мехмет Али-бег, 1905
2 Царство Бугарија (1912 – 1919)
+, Име, Години
Васил Дудаклиев, 1912 – ?
Васил Драгомиров, 1918 – 1919
3 Кралство Југославија (1918 – 1941)
+, Име, Години
Тома Фиданчев, 1928 - 1931
4 Царство Бугарија (1941 – 1944)
+, Име, Години
Јордан Панчев, 1941 – 1942
Михаил Караколев, 1942 – 1943
Илија Богоев, 1943 – 1944
5 СФРЈ (1944-1991)
Функцијата била позната како Претседтел на Народноослободителен одбор, Претседател на Собранието и Градоначалник на Струмица.
+, Име, Години
Панде Кујумџиев, 1944
Ѓорѓи Самарџитрајков, 1944 - 1945
Томе Лазаров, 1945 - 1946
Мара Минанова, 1946 – 1948
Ташо Масев, 1948 - 1950
Глигор Новаков, 1950 - 1952
Ристо Преметаров, 1952 - 1955
Васил Туџаров, 1955 - 1957
Миле Колев, 1957 - 1961
Миле Тречев, 1961 - 1963
Ѓорѓи Мицев, 1963 - 1967
Ристо Стаменов, 1967 - 1974
Васил Хаџитосев, 1974 - 1978
Димитар Стојков, 1978 - 1982
Лилјана Маркова Куцулова, 1982 - 1984
Кочо Стамболиев, 1984 - 1986
Димитар Витанов, 1986 - 1990
6 Република Македонија (1991-)
Бр., Портрет, Име(Роден–Починат), Мандат, Партија
1, Костадин Манолев(1944 – 2022), 1990, 1996, СДСМ
2, Васил Грчев, 1996, 2000, ВМРО-ДПМНЕ
3, Кирил Јанев, 2000, 2005, ВМРО-ДПМНЕ
4, Зоран Заев(1974 –), 2005, 2016, СДСМ
—, ''Костадин Костадинов''<sup>''1''</sup>(1990 –), 2016, 2017, СДСМ
5, Коста Јаневски(1960 –), 2017, 2021, СДСМ
6, Костадин Костадинов(1990 –), 2021, 2025, СДСМ
7, Петар Јанков(1976 –), 2025, —, ВМРО-ДПМНЕ
<sup>''1''</sup>''вршител на должност''
Свети маченик Никифор

Св. маченик Никифор - православен светец.
1 Житие
Во 3. век, во Антиохија живееле Никифор и Саприкиј, кои биле блиски пријатели. Но, еден ден, тие се скарале и повеќе не сакале ниту да се видат. По некое време, Никифор ја сфатил бедата на лутината и побарал прошка од Саприкиј, кој бил свештеник. Наспроти сите молби, Саприкиј не сакал да се помири со Никифор. Во тоа време, при прогонот на христијаните, Саприкиј бил затворен и подложен на мачење поради неговата вера. Најпосле, тој бил осуден, а на патот до губилиштето Никифор со солзи го молел да му прости, но Саприкиј повторно останал тврд. Така, тој ја изгубил верата и на губилиштето се откажал од Христа, а Никифор, гледајќи го тоа, самиот побарал и бил погубен наместо него.
Дунавска школа

Дунавска школа или Дунавски стил (|Donauschule или ''Donaustil'') — сликарски правец во првата третина на XVI век застапен во Баварија и Австрија, претежно по долината на Дунав. Воедно биле иновативни графичари, обично во бакрорез. Уметниците од оваа школа се меѓу првите што практикувале чисто пределно сликарство. Фигурите им се претставени мошне експресивно, ако не и експресионистички, под влијание на Матијас Гриневалд.
Делата практично немаат влијанија од италијанското сликарство и кај нив видливо отсуствува фината обработка на северната ренесанса, заменувајќи ја со потезен стил кој бил доста пред своето време.
Најистакнати членови на Дунавската школа биле:
*Албрехт Алтдорфер
*Јерг Број Постариот
*Риланд Фриауф Помладиот
*Августин Хиршфогел (цртач, графичар)
*Волф Хубер
Големо влијание врз нив имал и Лука Кранах Постариот, кој понекогаш се вбројува како член на оваа школа.
1 Поврзано
* Раноренесансно сликарство
2 Библиографија
* Stange, Alfred. ''Malerei der Donauschule''. Munich: Bruckmann, 1971.
* Stadlober, Margit. ''Der Wald in der Malerei und der Graphik des Donaustils''. Vienna: Böhlau, 2006.
Мустали

Мустали или Муцала (|Κυδωνοχώρι, ''Кидохори''; книжевно: ''Κυδωνοχώριον'', ''Кидонохорион''; старо ''Μουσταλή '', ''Мустали'') — село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Бер, во Централна Македонија, Грција.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа на околу четири километри источно од градот Бер, на надморска височина од 30 метри.
2 Историја
Веројатно селото било уништено во времето на Негушкото востание, од чии жители е изграден манастирот „Успение на Пресвета Богородица“, кој го носи името на селото (манастир Муцала). Селото било обновено по Првата светска војна, кога тука биле населени 14 бегалски семејства со вкупно 47 жители.
3 Стопанство
Населението кое е преостанато, но и иселените жители, главно ги обработуваат околните земјоделски површини околу селото.
4 Население
Селото најпрвин било забележано по Првата светска војна, како место со 14 бегалски семејства и вкупно 47 жители. Во 1920 година, селото е забележано со 26, во 1928 година со 58, во 1940 година со 83, во 1951 година со 54, во 1961 година со 37, во 1971 година со тројца, во 1981 година со двајца, а во 1991 година со 10 жители.
Во пописот од 2001 година, селото било забележано со 16 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со тројца жители.
5 Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Бер со седиште во истоимениот град, која припаѓа на поголемата општина Бер, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Бер, во кој покрај Мустали влегува и градот Бер и селата Лазохори, Меч и Тарамон.
6 Иселеништво
Најголем дел од жителите на селото се имаат преселено во градот Бер, поради неговата непосредна близина, поради што селото скоро и да е целосно напуштено.
Лужица (Берско)

:''Статијава се однесува на селото во Егејска Македонија. За областа во Средна Европа, погл. Лужица.''
Лужица (|Τριπόταμος, ''Трипотамос''; книжевно: ''Τριπόταμον'', ''Трипотамон'', до 1927 година ''Λουζίτσα'', ''Лузица'',) — село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Бер, во Централна Македонија, Грција.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа во подножјето на планината Каракамен, на четири километри јужно од градот Бер. Традиционално, селото се дели на две маала, кои понекогаш се сметале и како две посебни села, Долна и Горна Лужица, како што и се опишани во книгата „Населените места во Егејска Македонија“ на Тодор Христов Симовски.
Двете села се наоѓаат во близина на патот кој води од Бер за Кожани.
Во Горна Лужица е зачувана црквата „Св. Никола“.
2 Историја
2.1 Горна Лужица
Ова македонско село како и сите околни села, настрадало за време на Негушкото востание, а повторно е обновено по Првата светска војна. Повторно е споменато при создавањето на општината Топљани. Меѓутоа, иако Горна Лужица во 1927 година добило дури и ново грчко име, тоа понатаму не се споменува во пописот од 1928 година, па ни во подоцнежните пописи, едноставно затоа што се смета како дел од Долна Лужица. Всушност, двете села со текот на времето се споиле и се сметаат како една целина.
2.2 Долна Лужица
Долна Лужица е старо македонско село, уништено во времето на Негушкото востание од 1822 година. Обновено е веднаш по Првата светска војна, кога тука биле сместени 53 грчки доселенички семејства со 248 жители.
3 Стопанство
Населението се занимава со земјоделство. Произведува пченица, овошје и други производи, а дел од населението одгледува и добиток, особено крави.
4 Население
Во 1913 година било забележано со 250 жители, во 1920 година со 207 жители, во 1928 година со 269, во 1940 година со 412, во 1951 година со 384, во 1961 година со 427, во 1971 година 444, во 1981 година 462, а во 1991 година 458 жители.
Во пописот од 2001 година, селото било забележано со 542 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 553 жители.
5 Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Бер со седиште во истоимениот град, која припаѓа на поголемата општина Бер, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Лужица, во кој покрај Лужица се наоѓаат и селата Долно Куманич и Куманич.
6 Културни и природни знаменитости
;Цркви
* Црква „Св. Никола“ — црква во селото Горна Лужица
* Црква „Св. Атанасиј“ кај Лужица, на местото на некогашното село Дурмани
7 Поврзано
* Лужица — истоимена словенска област во Германија и Полска, која исто така се дели на Горна и Долна
Сарџали

Сарџали или Омурлу (|Χρυσόπετρα, ''Хрисопетра'', до 1930 Σαρίτζαλη, Сарицали) — село во Општина Кукуш во Кукушкиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 15 километри јужно од градот Кукуш, на неколку километри од грчко-македонската граница, во близина на североисточниот брег на Дојранското Езеро, на 30 километри од градот Солун. Селото се наоѓа на надморска височина од 274 метри.
Сарџали опфаќа површина од 44 квадратни километри.
2 Историја
Во текот на Втората балканска војна, селото било опожарено од страна на грчките војници а самото македонско население било принудено да побегне од своите домови. Голем дел од македонското население заминало од селото кон Македонија или Бугарија, и на негово место било населено грчко население од Мала Азија, Источна Тракија и Понд.
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. Во 1930 година, селото било преименувано во Хрисопетра.
3 Демографија
Во 1928 година селото било чисто бегалско со 103 жители-бегалци., додека во 1940 година селото броело 195 жители. Селото во пописот од 1951 година броело 207 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 194 жители, во 1971 година имало 199 жители, во 1981 година имало 213 жители, додека во 1991 година имало 188 жител. Денеска, населението на селото е 139 жители.
4 Стопанство
Бидејќи самото село се наоѓа во Солунското Поле, тоа е богато со пченица. Населението се занимава и со сточарство.
Континентална филозофија

Континентална филозофија — збир на филозофски традиции со потекло од XIX и XX век од континентална Европа. Оваа употреба на поимот потекнува од филозофите од англиско говорно подрачје од втората половина на XX век, кои го користат да означат филозофи и филозофски традиции надвор од аналитичкото движење. Континенталната филозофија ги вбројува следниве движења: германскиот идеализам, феноменологијата, егзистенцијализмот (и неговите предвесници, како мислата на Кјеркегор и Ниче), херменевтиката, структурализмот, пост-структурализмот, феминизмот, психоаналитичката теорија и критичката теорија на Франкфуртската школа.
Вера Вржовска-Петревска

Вера Вржовска - Петревска Брајчино, Ресенско, ) — македонска поетеса.
1 Животопис
Вржовска Петревска е родена 1939 година во село Брајчино, Преспанско. Осумгодишучилиште завршува во родното село, понатамошното школување го прекинала заради преселувањето во Торонто, во 1964 година. Таа почнала да пишува уште од најрана младост. Била вклучена во активностите на МПЦО „Св. Климент Охридски“ во Торонто, а во 1986 година, таа била претседател на женската секција при оваа црква.
Рахово (Берско)

Рахово или Рахова (|Ράχη, ''Рахи''; до 1926 година: ''Ράχωβα'', ''Рахова'', до 1953 година ''Ραχιά'', ''Рахија'') — село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Бер, во Централна Македонија, Грција.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа на околу шест километри југоисточно од градот Бер, на надморска височина од 240 метри.
Селото се наоѓа на југоисточните падини на планината Дурла. Сместено е на левиот брег на реката Бистрица.
Селскиот атар се простира на 16 квадратни километри.
2 Историја
Селото уште од порано било населено со грчко население.
3 Стопанство
Населението се занимава со земјоделство, а произведува главно овошје, пченица и други земјоделски производи. Исто така, во мал обем е развиено и сточарството.
4 Население
Спирос Лукатос посочува дека јазикот на жителите во селото е „грчки“.
На пописот во 1912 година, селото е забележано повторно со грчки јазик и христијанска вероисповед.
К’нчов и Бранков го спомнуваат селото со 150 грчки жители (како село Рајко), додека во 1913 година е забележано со 56, а во 1920 година со 115 жители. Малку подоцна, грчките власти тука сместиле 47 бегалски семејства со вкупно 164 жители, така што бројот на жителите во 1928 година пораснал на 268. Во 1940 година, Рахово имало 420, во 1951 година 481, во 1961 година 487, во 1971 година 433, во 1981 година 470, а во 1991 година 501 жител.
Во пописот од 2001 година, селото било забележано со 570 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 610 жители.
5 Знаменитости
* Манастир „Рождество на Пресвета Богородица“ од XII век
6 Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Бер со седиште во истоимениот град, која припаѓа на поголемата општина Бер, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Рахи, во кој Рахово е единствено село.
Варвара (Берско)

Варвара или Света Варвара (|Αγία Βαρβάρα, ''Агија Варвара''; до 1953 година: ''Βαρβάραι'', ''Варваре'') — новосоздадено село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Бер, во Централна Македонија, Грција.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа на околу шест километри југоисточно од градот Бер, на надморска височина од 80 метри.
Сместено е во близина на левиот ракав на реката Бистрица и големата брана. Вкупната површина на селскиот атар изнесува 21 квадратен километар.
2 Историја
Селото Варвара е релативно нова населба. Изградена е по 1923 година, кога грчките власти во неа населиле 46 бегалски семејства со вкупно 399 жители, колку што селото броело во 1928 година.
3 Стопанство
Населението во селото главно се занимава со земјоделство. Најмногу се произведува пченица, овошје, памук, бостан и други земјоделски производи, а помало внимание му се посветува и на краварството.
4 Население
По нејзиното населување со грчките бегалци, селото забележува постојан пораст на населението, главно поради добрата местоположба и плодните обработливи површини со кои располагаат селаните. Првото бележење на селото како посебна населба било со пописот во 1928 година, кога имало 399 жители од 46 бегалски семејства. Веќе во 1940 година, бројот на жители се искачил на 549, во 1951 година имало 585, а во 1961 година дури 1.752 година. Веројатно во оваа бројка се влезени и работниците кои работеле на изградба на браната на реката Бистрица, во близина на селото. Во 1971 година, селото имало 1.167, во 1981 година 1.042, а во 1991 година 896 жители. Покрај природното зголемување на селото, бројот на жителите се зголемувал и поради доселувањата во селото, главно од попасивните села во областа.
Во пописот од 2001 година, селото било забележано со 797 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 896 жители.
5 Знаменитости
* Црква „Пресвета Богородица“ од XVΙ век, прогласена за споменик на културата
* Црква „Св. Варвара и Св. Трифун“
6 Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Бер со седиште во истоимениот град, која припаѓа на поголемата општина Бер, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Варвара, во кој покрај Варвара е единствено село.
Агија Тријада (Гребенско)

Агија Тријада — село во Гребенско, Егејска Македонија. Во селото според пописот од 2011 година има 32 жители.
1 Географија
Селото се наоѓа на 15 километри северно од градот Гребен.
2 Историја
Агија Тријада не се споменува во официјалните статистики во почетокот на XX век.
Првично постои како малло, кое се наоѓа на еден километар северозападно од центарот на големото село Пикровеница. Во 1971 година Агија Тријада се стекнува со административен статус на посебно село.
Благица Дафовска

Благица Николовска Дафовска (Бабино, ) — македонски поет и раскажувач.
1 Животопис
Дафовска е родена во село Бабино, Демирхисарско на 24 јули 1946 година. Од 1952 до 1970 година живее во Битола каде завршила средно образование во гимназијата „Браќа Миладиновци”, а потоа дипломирал на Педагошката академија, група македонски и српско-хрватски јазик и југословенска литература. По завршувањето на студиите извесно време работела како наставник во селата Цапари, Ѓавато и Рамна.
Во 1970 година, таа се иселила во Канада, каде основала семејство и мајка е на три деца. Од 1975 до денес работи како наставник по македонски јазик во училиштето за дополнителна настава при МПЦО „Св. Климент Охридски“ во Торонто.
Дафовска е многу активен член во културниот и општествениот живот во Торонто. Нејзини песни се објавувани на страниците на весниците „''Наше новине''“, „''Духовна искра''“, „''Македонски збор''“, „''Македонија''“. и други.
Била водител на многу културни манифестации во Торонто. Таа е прв претседател на Литературното друштво „Браќа Миладиновци“ во Торонто.
Добитник е на многубројни награди и признанија меѓу кои и од „Обединети Македонци“ од Торонто.
Дислипидемија

Дислипидемија е абнормална концентрација на липиди (на пр. триглицериди, холестерол и/или фосфолипиди) во крвта. Во развиените држави, повеќето случаи на дислипидемија се хиперлипидемија; тоа е зголемена концентрација на липиди во крвта. Ова најчесто се должи на начинот на исхрана и животниот стил. Пролонгирана зголемена концентрација на инсулин исто така може да доведе до дислипидемија.
1 Видови
, Зголемени, Намалени
Липиди
Липобелковини
Обете