procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Ние сме нашите планини

„Ние сме нашите планини“ (|Մենք ենք, մեր լեռները, hy-Latn) е голем споменик северно од Степанакерт, главен град на - де факто независна Република Aртсакх, („де јуре“ Кханкенди, во рамките на Република Азербејџан).
Скулптурата, била завршена во 1967 година од Саргис Багхдасарјан, се смета за симбол на ерменскота историја и наследство од Нагорно-Карабах. Споменикот е изработен од вулканска карпа туфа, претставува и прикажува стари маж и жена исклесани во карпа од карпа, симболизирајќи го планинскиот народ на Карабах. Познат е и како „ татик-папик “ што на ерменски јазик значи - „баба и дедо“ . Скулптурата е претставена и на грбот на Република Артсакх.
Употребата на споменикот во видео клип наменет за настап на Евровизија 2009 бил првиот од неколкуте политички конфликти за време на натпреварот околу Ерменија и Азербејџан.
Претставници од Азербејџан се пожалиле на Европскиот радиодифузен сојуз за употребата на „Ние сме наши планини“ во ерменски контекст, бидејќи територијата на Нагорно-Карабах е '' де јуре '' дел од Азербејџан.
Мори Огаи

Мори Огаи (1862 - 1922) - јапонски воен лекар и писател.
1 Творештво
Најпознати дела на Огаи се романите „Танчерка“, и „Привременост“. Исто така, тој пишувал и историски романи кои биле многу популарни кај јапонската публика. Најпосле, познат е и како преведувач на многу дела од европската книжевност, особено од германската.
Ѓуро Блажека

Ѓуро Блажека (хрватски: ''Đuro Blažeka;'' 18 април 1968, Прелог, Хрватска) хрватски јазичар, лексичар, дијалектолог и експерт во кајкавско наречје.
Во 1992 дипломира како професор по хрватски и јужнословенски јазици во Загреб. Тој ја бранеше својата докторска теза на темата кајкавски меѓимурски говори во 2004. Од 1998 година е учител на колеџот за хрватски јазик на наставничкиот колеџ во Чаковец. Од 1 октомври 2006 година до 11 ноември 2008 година е декан на високото училиште.
1 Користена литература
* S. Belović–Đ. Blažeka: Rječnik govora Svetog Đurđa (Rječnik ludbreške Podravine), Sveučilište u Zagrebu Učiteljski fakultet
Финале на Европското првенство во фудбал 2000

Финалето на Европското првенство 2000 бил фудбалски натпревар одигран на 2 јули 2000 година на Стадион Фејенорд во Ротердам, Холандија, со кој се одредил победникот на Европското првенство 2000. Франција го добила овој натпревар, совладувајќи ја Италија со 2-1 со постигнат златен гол во првото продолжение.
Италија прва дошла во водство со голот на Марко Делвекио во 55-тата минута и тие ја одржувале предноста до последната минута од судиското продолжение на второто полувреме, кога Силван Вилтор со еден низок удар кој минал под рацете на италијанскиот голман Франческо Толдо го изедначил резултатот и го испратил натпреварот во продолженија. Франција дошла до победата малку пред крајот на првото продолжение, кога Робер Пирес по еден одличен соло-продор ја уфрлил топката во шеснаесеттникот на противникот каде ја дочекал Давид Трезеге кој со еден полуволеј ја сместил во мрежата на Италија, постигнувајќи го златниот гол со кој Франција го освоила турнирот.
1 Натпреварот
1.1 Детали
||
Правила на натпреварот*90 минути.
*30 минути продолженија во кои важи правилото златен гол ако е потребно.
*Пенали ако резултатот и понатаму е нерешен.
*Максимално 3 замени.
||
|}
1.2 Статистика
+
Стат. сегменти, Франција, Италија
Голови, 2, 1
Вкупно шутеви, 19, 10
Шутеви во рамка, 12, 3
Посед на топка, 48%, 52%
Корнери, 7, 4
Прекршоци, 18, 29
Офсајди, 6, 7
Жолти картони, 1, 3
Црвени картони, 0, 0
Калдераши

Калдерашите се подгрупа на Ромите. Тие биле традиционално ковачи и металопреработувачи и зборуваат голем број ромски дијалекти групирани под терминот калдерашки ромски дијалекти, подгрупа на влашки ромски јазици.
1 Потекло на поимот
Името ''Калдераши'' (на ромски, романски, унгарски, ''калдараши'' на бугарски, (котлари) на украински и (''келдерари'') на руски) е изведено од латинскиот збор (се однесува на романски „котел, кофа, канта“, новогрчки (кардари) и англиски), всушност го опишува нивниот еснаф како котларски. Многу Роми и народи кои живеат низ цела Европа го носат презимето „Калдараш“, поврзувајќи ги своите корени со оваа ромска подгрупа. На годишниот цигански фестивал во Сан Себастијан, Баскија, Шпанија, се одвива парадата Калдерерос секоја година на 2 февруари.
2 Распространетост
Околу 200.000 Калдераши живеат во Романија. Тие се населиле низ цела Украина, движејќи се од Бесарабија кон север и исток.
3 Занаети
Поради индустријализацијата, металуршката индустрија веќе не е толку профитабилна, така што Калдерашите го прошириле опсегот на нивните извори на приходи. Сепак тие често остануваат во металуршкиот сектор.
4 Обичаи
Традиционалната калдерашка облека е една од најпознатите ромски традиционални облеки, која сè уште се носи денес. Тие честопати се венчаат многу млади (15-20 години, во последните 20 години во Русија од 12 до 18 годишна восраст) и имаат многу строги хигиенски практики.
5 Истакнати Калдераши
* Марија Михаи Луминица, писателка
* Емил Деметер, писател
* Надежда Деметер, активистка, етнограф
* Олга Деметер-Чарскаја, глумица, пејачка, поетеса, писателка
* Роман Деметер, поет
* Владислав Деметер, новинар, активист, диригент
* Роналд Ли, канадски писател
* Јошија Калдераш, верски водач
* Матео Максимов, римо-француски писател
* Антон Пан, романски писател, музичар (од Влашка)
* Олег Петрович (Мурша Сапорони), писател
* Дафина Савиќ, директорка на Романипе
* Катарина Таикон, шведска ромска авторка на книги за деца
* Роса Таикон, сестра на Катарина, шведска ромска златарка
Ропството на Стојан Јанковиќ

Ропството на Стојан Јанковиќ (српски: ''Ропство Јанковиһа Стојана'') - српска епска (јуначка) песна.
1 Содржина
Откако го освоиле Котор, Турците ги заробиле братучедите Стојан Јанковиќ и Илија Смиљаниќ, а потоа ги однеле кај царот во Истанбул, кој ги потурчил. Таму, братучедите седеле девет години и седум месеци, а еден петок, додека царот и царицата биле на прошетка, тие побегнале дома и притоа со себе грабнале големо богатство. Илија си заминал во својот дом, а Стојан отишол да го види лозјето. Таму ја сретнал мајка си, која работела во лозјето и го оплакувала, а од неа дознал дека за тој ден била закажана свадбата на неговата жена. Стојан отишол дома, а таму го пречекале сватовите. Кога тој запеал песна, веднаш го препознале неговата сопруга и сестра му. Притоа, Стојан ги дарувал сватовите, а на зетот му ја дал својата сестра. Вечерта, мајка му се вратила од лозјето, сè уште оплакувајќи го синот, но снаата ѝ кажала дека Стојан се вратил. Штом го видела, мајка му веднаш умрела.
2 Осврт кон песната
Мотивите во „Ропството на Стојан Јанковиќ“ имаат паралела во руската песна за Добриња. Стојан Јанковиќ е опишан како лута змија под камен, со раскошна облека и оружје, со мустаќи до рамената, секаде како да никнува од земјата и сее страв и трепет. Од неговиот здив се виткаат гранките на елките, а дури со врзани раце тој е способен да убие седуммина непријатели.
Јегхише Тадевосјан

Јегхише Мартироси Тадевосјан (|Եղիշե Թադևոսյան, 24 септември 1870, Ечмиадзин — 22 јануари 1936, Тбилиси), бил ерменски сликар поврзан со движењата - Пердевижники и Светот на уметноста. Носител на титулата „Почесен уметник“ на Ерменска ССР во 1935 година.
1 Животопис
Студирал на Лазаријанското училиште, а потоа се запишал на Московската школа за сликарство, скулптура и архитектура. Василиј Поленов бил негов учител и пријател. Дипломирал во 1894 година и наскоро започнал да излага заедно со Пердервижниките.
Во 1898 година, тој патувал во Палестина заедно со Поленов анеколку пати пропатувал и на Блискиот Исток.
Во 1901 година, тој се преселил од Москва во Тбилиси каде што работел како професор по уметност.
Неговата стилска определба била импресионистичка и поинтилистичка ликовна изразност.
Во 1916 година, тој ја основал Унијата на ерменските уметници.
По него е именува улица во Ереван и Уметничко училиште во Ечмиадзин.
2 Галерија
Кикучи Кан

Кан Кикучи (1889 - 1948) - јапонски писател.
1 Творештво
Најпознати дела на Кикучи се романите „Таткото се враќа“, „Љубовта на Тоџуро“ и „Над одмаздата“. За неговиот начин на пишување е карактеристична современата реалистична филозофија. Тој бил многу популарен кај јапонската интелигенција која ги напуштила старите традиционални сфаќања и го прифатила либералниот индивидуализам. Како долгогодишен уредник на едно од најпознатите книжевни списанија, тој извршил големо влијание врз многу јапонски писатели, а еден од неговите најдобри пријатели бил Рјуносуке Акутагава.
Куџо Такеко

Куџо Такеко (1887 - 1928 - јапонска хуманитарка и поетеса.
1 Творештво
Такеко пишувала поезија во стилот „вака“, а нејзините песни се одликуваат со суптилност и сликовитост. Нејзини најпознати дела се збирките „Златната камбана“, „Белиот паун“ и „Мијуги“.
Ероминчела

Ероминчела (Erromintxela) е мешан јазик, кој се зборува од Ромите во Баскија. Понекогаш се вика ''баскиски кало'' или ''еруманчела'' За овоаа мешавина на јазик постоеле докази од 19 век, но јазикот бил забележан од јазичарите во 1900-те јазици
Овие луѓе потомци на бранот мигранти од 15 век кој влегол во Баскиската земја преку Франција. И етнички и лингвистички, тие се различни од Ромите во Шпанија и Каскарото Ромите од Северна Баскија. Јазикот е мешан јазик кој го изведува поголемиот дел од својот речник од ромскиот, но користејќи ја баскиската граматика, слично на начинот на кој англороманскиот јазик на Ромите во Англија го меша ромскиот речник и англискиот граматика. Развојот на мешаниот јазик бил олеснет со невообичаено длабоко интегрирање на народот во баскиското општество и резултантната двојазичност. Јазикот е во опаѓање; повеќето од можеби 1000 преостанати говорници живеат на брегот на Лабурд и во планинските предели Соле, Навара, Гипускоа и Бискеј.
1 Состојба
Во моментов има околу 500 говорници во Јужна Баскија во Шпанија, приближно 2% од популацијата од 21,000 Роми, а во Франција околу 500 лица. Во Шпанија, преостанатите се постари луѓе претежно на возраст над 80 години; некои подеднакво зборуваат на шпански, баскиски или ромски. Во Северна Баскија, јазикот сè уште им се пренесува на децата.
from here."
Гурбети

Гурбети се подгрупа на Роми кои живеат на територијата на поранешна Југославија, чии членови се претежно муслимани. На Косово, другите ромски групи биле сметани за убави и вредни.
1 Историја
Во српскиот речник на Вук Стефановиќ Караџиќ, зборот ''гурбет'' значи „цигански скитник“. Зборот е изведен од турскиот глагол, што значи „да се иселиш“. Првото спомнување на номадските Роми, кои биле припишувани како предци на Гурбетите, главно биле Роми кои избегале од ропството во Влашка, и потекнува од 17 век. Предците на Гурбетите ги напуштиле Влашка и Молдавија во 19 век по укинувањето на ропството. Од 1941 година повеќето југословенски Роми се населиле за постојано, освен Гурбетите во Црна Гора.
2 Култура
Тие споделуваат културни црти со Калдерашите, но и со други Роми, како што е Хорахан (муслиманските Роми). Гурбетите делумно се асимилирани во општеството и не го почитуваат целосно ''ромскиот закон''. Тие зборуваат со гурбетски дијалект, кој е под-дијалект на влашкиот ромски јазик или понекогаш се сметал за посебен дијалект.
3 Дијаспора
Постои гурбетска дијаспора, на пример во Австрија, каде мигрантите, претежно неквалификувани работници, се интегрирале во австриското општество.
4 Јазик
Гурбетскиот јазик е варијација на јужно-влашките ромски јазици. На Косово, гурбетскиот говор има или доминантна српска подлога или албанска подлога. Џамбазите зборуваат гурбетски под-дијалект. Потеклото на ромските позајмици на хрватски јазик најверојатно потекнува од Гурбетите, кој емигрирале главно од Босна и Херцеговина. Раде Ухлик го превел Евангелието според Лука на босански гурбетски дијалект. Ова дело го објавило Британското и странското библиско друштво во 1938 година, а било објавено и во Белград .
Девојчинска кула

Девојчинска кула е првиот балет на Азербејџан и и првиот балет на муслиманскиот исток.
Се состои од три дела со пролог и епилог. Афрасијаб Бадалбејли е автор на музиката и либретото.
Премиерата била одржана на 18 април 1940 година во Азербејџанскиот државен академски театар за опера и балет . Новата верзија на балетот била претставена на 24 октомври 1999 година. Јулана Аликишиде била автор на новата верзија. Мадина Алиева и Гулагаши Мирзојев биле главните балетски изведувачи.
Композиторот го компонирал балетот под влијание на фолклорните дела.
Тој вовел оригинална азербејџанска мелодија во балетот – како на пример лирскатата песна „Ај, бери бах“ („Танц на девојчињата“ од првиот чин), мелодиите „Терекаме“, „Кикиџан“ (танцот на селаните од првиот чин). Тој користел и ерменски, узбекистански, ирански мелодии.
Фикрет Амиров

Фикрет Машади Јамил оглу Амиров (|Fikrət Məşədi Cəmil oğlu Əmirov; 22 ноември, 1922, Гања – 20 февруари, 1984, Баку ) Азербејџан, композитор од Советскиот период.
Фикрет Амиров, истакнат композитор на Советскиот Азербејџан, Народен уметник на СССР и добитник на наградата Ленин и Сталин. Неговите дела биле под силно влијание од азербејџанскиот фолклор, особено од азербејџанските народни песни и арапски мелодии. Тој компонирал претежно симфониски дела и дела за пијано.
Започнал да компонира мошне рано, на деветнаесетгодишна возраст отишол на бојното поле и бил ранет кај Вороњеж, по што се вратил во Баку каде што дипломирал на Академијата за музичка уметност.
Неговото најпознато дело е балетот „ Илјада и една ноќ “ со изразена арапско-азербејџанска мелодија, за мотивски истражувања, околу балетот, патувал, истражувајќи ја музиката и на Египет, [[Јемен, Ирак и остатокот на Арабија.
Многу негови дела имале праизведба од страна на симфонискиот оркестра на на Хјустон, под диригентство на славниот Леополд Стоковски.
Одлики на арапскиот и азербејџанскиот фолклор се присутни и во „Арапскиот концерт за пијано и оркестар“ и „Песни на слепиот арап“ со присутни влијанија од Римски-Корсаков и Арам Хачатурјан .
Пушин

Пушин (|Pusheen) е цртана мачка која е лик на стрипови и збирки на налепници на Фејсбук, Инстаграм и други социјални мрежи. Пушин е создадена во 2010 година од Клер Белтон и Ендру Даф за стрипот „Секојдневно слатки“ објавен на нивното мрежно место. Оттогаш Пушин се појавува во објави на социјалните медиуми и во блогот кој го неоси нејзиното име.
На својата официјално мрежно место, Пушин е опишана како женска мачка која обожава да блогира, да грицка и да оди на авантури. Оригиналните стрипови вклучуваат и ликови засновани на Белтон, Даф и нивното куче Карм (кратко од Кармен). Пушин, која е претставена како дебелка сива таби мачка, е заснована на мачката на Белтон која сега живее со нејзините родители во Орегон, САД. Името Пушин доаѓа од ирскиот збор ''puisín'' што значи маче. Пушин понекогаш се појавува со сестра ѝ Сторми и брат ѝ Пип.
Постојат и други везии на Пушин и нејзината сестра, на пр. Пушиносаурус Рекс каде Пушин е нацртана како диносаурус, а Сторми се појавува како диносаурусово јајце. Другите теми се Пушикорн, Пушимеид и многу други. Некои теми ги вклучуваат и нејзините родители, двете деца или други крзнени пријатели како мрзливецот Мрзлив, папагалчето Бо или хрчакот Обравче.
Центар Гајдар Алиев

Центар „Гајдар Алиев“ — градежен комплекс во Баку, Азербејџан проектиран од од познатата ирачко-британскиот архитекта Заха Хадид којшто е познат по за својата карактеристична архитектура со заоблени форми и остри агли.
Тоа е комплексен објект, кој вклучува конгресен центар, музеј, изложбени сали и канцеларии за администрацијата. Проектот е изработен во 2007 година. Тој е еден од најубавите симболи на градот Баку. Во 2014 година, тој бил прогласен за најдобар архитектонски објект во светот, при што ја добил наградата Дизајн на годината за 2014 година.
1 Историја
Центарот има за цел да ги промовира јазичните и културните вредности на Азербејџан. Вкупната површина на зградата е околу 100.000 квадратни метри, од кои половина се сали и друг наменски простор, а другата половина се скалила и пешачки површини. Во зградата практично нема прави линии.
2 Архитектура
Во принцип, објектот, содржи два меѓусебно поврзани системи: бетонска конструкција која е поврзана со единечна. За да се пополнат големи простории кои немаат потпори, во градежниот систем се вградени вертикални испусни елементи. Структурата на фармата ја претвора зградата во монументална модерна скулптура и за разлика од првично планираната челична конструкција, таа се преобразува во специфично апстрактно геометриска структура со таканаречените органски архитектонски елементи.
Главен материјал во фасадата и воопшто целиот објект е стакло врамено во метални рамки, со што објектот има транспарентност и рефлективност кон околината. Бојата на целата надворешна површина и внатрешноста е бела. Белата боја симболизира светла иднина и благодарение на оваа светлосна боја ги истакнува поединечните елементи на зградата. На територијата на комплексот има и вештачко езеро.
Катедрала на Александар Невски (Новосибирск)

Катедралата на Александар Невски (| Собор во имя Александра Невского) е источноправославен храм во Новосибирск, Русија, именувана во чест на Свети Александар Невски.
Тоа е една од првите камени конструкции во Новониколајевск (поранешно име на Новосибирск). Црквата е изградена во неовизантиски архитектонски стил во периодот од 1896 до 1899 година. Архитектонскиот стил бил под влијание на архитектурата на црквата на Пресвета Богородица во Санкт Петербург, изградена неколку години порано.
Осветена била на 29 декември 1899 година. Во 1915 година станала катедрала.
Соборниот храм бил специфичен споменик на Цар Александар III, кој започнал со изградбата на Транссибирската железница, поради што бил подигнат градот Новониколајевск (сега Новосибирск) како нова железничка станица.
Сатар Бахлулзаде

Сатар Бахлулзаде (|Səttar Bəhlulzadə;, – ) бил основач на современата пејзажна уметност на азербејџанска пејзажна уметност.
1 Животопис
Професионалното образование го започнал во Националниот институт за уметност во Баку (1927-1931). Во 1933 година, тој замина во Москва за да го продолжи своето образование во Одделот за сликарство во Московскиот институт за ликовни уметности. Таму студирал во класата на Владимир Фаворски.
Иако експериментирал во различни жанрови на уметноста, неговиот единствен талент бил пејзажното сликарство.
Во почетокот, тој реално ја сликал природата како што учел. Но, наскоро тој развил свој стил, за да го изрази емоционалното чувство што го носел во себе.
Овој нов стил бил повеќе надреален и космички. Всушност, некои од неговите слики потсетуваат на фотографии од земјата направени од вселената. Користејќи комбинација на пастелни бои и асоцијации на фотографија, тој ја претвора природата да изгледа повеќе колористичка и пожива, а понекогаш дури и пофантастична, отколку што таа е во реалноста.
Стар сакал да патува низ својата земја - Азербејџан - истражувајќи ја нејзината убавина. Еднаш тој забележал: „Не треба да одам на Тахити како Пол Гоген. Мојата инспирација доаѓа од мојата земја и народ“.
Многу негови дела прикажуваат специфични области на Азербејџан. На пример, подножјето на планината Кавказ.
Бахлулзаде освоил многу награди за својата уметност. Тој ја доби титулата почесен уметнички работник на Република Азербејџан во 1960 година и беше прогласен за народен уметник во 1963 година.
Уметничкото наследството на Сатар вклучува безброј дела, изложени низ целиот свет, вклучувајќи ги и самостојните изложби во САД, Англија, Турција и Русија. Тој, исто така, создаде околу 30 дневници за скици кои содржат негови рефлексии за животот и уметноста.
Повеќето од неговите дела се изложени во музеи низ цела Азербејџан, особено во градовите како Баку, Гања и Нахчиван. Некои од неговите истакнати дела се:
*Долина Гудијалчај (1953)
*Вечер над Каспиското Море (1959)
*Пролет на мојата родна земја (1967)
2 Галерија
Црква Света Катерина од Италија (Валета)

Црквата Света Катерина од Александрија (|Knisja ta' Santa Katerina, |Chiesa di Santa Caterina d'Italia) е римокатоличка црква сместена во Валета, Малта. Црквата служи како парохиска црква на италијанската заедница на Малта.
1 Потекло
Црквата била изградена во 1576 година од италијанските витези, за да им служат како нивна црква.
Изграден е во непосредна близина на Ауберже д’Италија. Гироламо Касар бил овластен да ги подготви архитектонските планови.
Во 17 век црквата била проширена. Кон постојната капела била додадена и октагонална црква.
Оригиналната капела била сменета во светилиштето на црквата.
Црквата имаше голема реставрација од 2001 до 2011 година.
Денес црквата сè уште служи како парохиска црква на италијанската заедница на Малта.
Црковната зграда е наведена во Национален инвентар на културно богатство на малтешките острови.
2 Уметнички дела
Главниот мајстор сликар во сликарскиот ансамбал на црквата бил Матија Прети.
Негово главно дело е Свети Катерина од Александрија. Сликата ја донирал во црквата по пристигнувањето во Малта. Тој ја сликал и куполата на црквата .Уптребувал покрај сликарските елементи и насликани украси од штуко и украсни декорации во сива и златна боја.
Световацлавски корал

Световацлавски корал (|Svatováclavský chorál) — црковна химна и една од најстарите познати чешки песни и чешки верски химни. Нејзините корени потекнуваат од 12 век и припаѓаат на најпопуларните верски песни и денес, а на најстарите сè уште користени во Европа. Химната е спомната како „стара и добро позната“ во хрониката од XIII век.
Според, строфичката структура, јазикот, ја потврдуваат таа претпоставка.
Текстот на песната имал првично три строфи. Потеклото му било од Стара Чешка. Нејзината последна форма е од крајот на XVIII и XIX век и во таа верзија сè уште се користи и денес.
Содржината на химната е молитва до Свети Вацлав, војводата од Бохемија и чешкиот покровител-светец како молитва до него да му помогне на својот народ пред Бога и да го обезбеди спасението. Химната редовно се пее денес, обично на крајот на неделната миса или на големите христијански празници.
Во 1918 година, во почетокот на чехословачката држава, за песната се дискутирало како можен кандидат за државната химна.
1 Измени на песната
Световацлавскиот корал инспирирал дел од чешките композитори за создавање варијации на темата. Како познати примери може да се споменат:
* Јозеф Сук: Медитација за Световацлавскиот корал , оп. 35a.
* Витезлав Новак: Сватовацлавски триптих, • токата, циакона и фуга, оп. 70
* Павел Хаас: Суита за обоа и пијано, Оп. 17
Меѓународен ден на Ромите

Меѓународен ден на Ромите – ден на прослава на ромската култура и подигање на свеста за проблемите со кои се соочуваат Ромите. Денот службено бил прогласен во 1990 година во Сероцк, Полска, местото каде што се одржал четвртиот Светски ромски конгрес на Меѓународната ромска унија во спомен на првата поголема меѓународна средба на ромските претставници кој бил одржан во Чесфилд крај Лондон од 7 до 12 април 1971 година. На тој конгрес била донесена одлука за ромската химна за која била избрана песната Ѓелем, ѓелем (ромски): „Одев, одев“) и одлука за знамето за кое била одбрана сино-зелена двобојка со црвена точка во средината, симбол на напредокот и движењето, но и миграција на Ромите во текот на историјата.
1 Поврзано
* Државни празници во Македонија
Земјоделска банка (Турција)

Земјоделска Банка (турски: ''Türkiye Cumhuriyeti Ziraat Bankası''), попозната како ''Зират Банкаси'' — државна банка во Турција основана во 1863 година. Зират банка е втора најголема турска банка по Гаранти банка од 2012 година според Базата на податоци за банкарско ниво мерено според вкупните средства во американски долари. Според извештајот за „''Топ 1000 светски банки во 2004 година''“ објавен од магазинот „''The Banker''“,Зират Банка е рангирана на 115-то место. Таа се искачила за 26 места за разлика од претходната година, кога била на 141 место.
1 Историја
Во текот на првата половина на 19 век, со усвојување на западните модели на трговија и финансии, странските банки ги започнале своите активности во Отоманското Царство. Во тој период, немало доволно капитал за да се најде национален банкарски систем и никој не можел да го спомне постоењето на националните банки како извор на капитал. Ваквата состојба била поштетна за земјоделците затоа што тие го сочинувале мнозинството од населението и бидејќи немале институционална финансиска структура на која би се потпирале, тие морале да позајмуваат пари од узурпаторите со високи каматни стапки. Под овие услови, гувернерот на провинцијата Ниш (сега во Србија), Мидхат-паша (1822–1884) започнал да ги презема првите чекори за надминување на овие тешкотии во 1863 година и ја постигнал реорганизацијата на ''Memleket Sandığı'' (''Домашни фондови''), кои станале закон со регулативите за домашните фондови во 1867 година. Домашните фондови биле првата земјоделска финансиска институција основана од државата и работела со државна гаранција.
Во 1888 година, Домашните фондови биле преименувани во Зират Банкаси (македонски: ''Земјоделска банка'') и седиштето на банката во Истанбул започнало да функционира. Грчко-турската војна помеѓу 1919 и 1922 година влијаела на политиката на банката. Грчките сили отвориле Центар за управување со банката во Измир и окупираните средства биле пренесени на управувањето во новиот центар. Од друга страна, турското Големо национално собрание му наплатило на филијалата на Анкара за управувањето на банката. Со ослободувањето на Измир од страна на турските сили на 9 септември 1922 година, организацијата во Измир повторно се обединила со огранокот во Анкара и на 23 октомври, истанбулската организација исто така била повторно обединета со огранокот во Анкара. По завршувањето на Турската војна за независност кон крајот на 1923 година, Зират банка станала повторно обединет субјект. Од 1930-тите банката имала важна улога во финансирањето на земјоделската механизација во Турција, која во повоениот период имала корист од поддршката од Маршаловиот план на САД.
Во 1993 година, Зират банка Москва, Казахстанска меѓународната банка Зират, Туркменска турска комерцијална банка и Узбекистанска турската банка биле основани. Во 2001 година, Емлак Банка целосно се споила во Зират.
Марк Тесје-Лавињ

Марк Тесје-Лавињ (|Marc Tessier-Lavigne, р. 18. декември 1959 во Трентон, Онтарио, Канада) е американско-канадски невролог и е 11ти ректор на Стенфордовиот универзитет во Стенфорд, Калифорнија, САД. Претходно, Тесје-Лавињ беше професор на Калифорнискиот универзитет во Сан Франциско и ректор на Рокфелеровиот универзитет во Њујорк, Њујорк, САД. Тој беше извршен потпретседател за истражување и главен научник на Џенентек. Тесје-Лавињ е првиот менаџер од приватниот сектор кој станал ректор на Рокфелеровиот универзитет. Член е на Кралското друштво, канадското Кралско друштво, британската Академија на медицинските науки, американската Национална академија на науките и многу други академски здруженија. Тесје-Лавињ моментално служи на научниот надзорен одбор на фондацијата „Излечи ја Алцхајмеровата“ (|Cure Alzheimer's), невладина организација која поддржува научни трудови за изнаоѓање на лек за алцхајмеровата болест.
Ромски џез

Ромски џез (познат и како цигански замав или жар клуб џез) е стил на џез развиен од ромскиот гитарист Жан „Џанго“ Реинхарт во Париз во текот на 1930-тите. Бидејќи потеклото е од Франција, а Реинхарт бил од кланот Мануш Синти, циганскиот џез честопати се нарекувал со француското име „џез мануш“, или алтернативно „мануш џез“ во извори на англискиот јазик.
Џанго Реинхарт бил највисок меѓу групата ромски гитаристи кои работеле во Париз од 1930-тите до 1950-тите. Во групата се нашле браќата Баро, Саране и Матело Ферет и братот на Реинхарт, Јозеф Реинхарт.
Многу цигански џез музичари работеле во Париз во популарни ансамбли во музејот во кои главниот инструмент бил типично хармоника со придружба на бенџо, но подоцна свиреле со плeктрум за волумен. Елементите на двата инструмента се појавуваат во звукот „џипси џез“, со арпеџа и орнаменти типични за хармонии пренесени на гитарата, а користење со десна рака се применувало на оловната акустична гитара за да се постигне максимален волумен во ера на малку или без електрично засилување. Другите елементи на звукот на ансамблот вклучувале употреба на жичени инструменти, што било невообичаено за тоа време.
Отсуството на месинг орудиите и тапани било новост во џез-контекстот (каде биле вообичаени делови од рогови и солисти за рогови), како и употребата на двојниот бас, кој го презел од сузафонот да свири бас линии. Отсуството на тапани било компензирано со високо ритмички стил на придружба на гитара наречена „ла помпе“ („пумпа“) што обезбедувало ритам и хармонична структура за солистите. Џипси џез можел да се изведува само на гитари со или без двоен бас. Но, во ''Квинтет ду Хот клуб де Франс'', соло-работата се менувала помеѓу Реинхарт на гитара и џез виолинистот Стефан Грапели. Подоцнежните верзии на квинтетот се одликувале со кларинет или саксофон како алтернативни оловни инструменти на гитарата, а овие понекогаш се прикажани во современите џипси џез ансамбли на местото на виолината, иако очигледно заминуваат од формата „сите жици“.
Јадранка Стојаковиќ

Јадранка Стојаковиќ (српски: Јадранка Стојаковић - 24 јули 1950 – 3 мај 2016) беше југословенска пејачка, кантавторка, текстописец, по потекло од Босна и Херцеговина, популарна во поранешна Југославија, позната по нејзиниот единствен глас. Нејзините најпознати хитови се: „Се можевме ние“, „Зошто те нема“ и „Бистри води низ Босна течат“.
1 Животопис
Родена во Сараево, во семејство на учители, детството го поминала во едно мало село во близина на Босански Нови, каде нејзините родители биле назначени да предаваат.
Родители набрзо се развеле а таа се преселила со нејзината мајка назад во Сараево.
Во текот на следните неколку години, со нејзината мајка биле во постојано преселување - затоа што нејзината мајка, работела како наставник, кадар којшто недостасувал - Дубровник, Градац на Море, Вареж. Мајката и ќерката на крајот се населиле во село околу Сараево, каде младата Јадранка поминала значаен дел од своето детство.
На 16-годишна возраст, Стојаковиќ се приклучила на џез групата, на нејзиниот чичко Вукашин Радуловиќ и настапувала со нив низ целата земја, како и во другите делови на Европа (претежно во Германија ). Во 1981 година таа пееше беквокал со Исмета Дервоз (попосле Крвавац) за југословенскиот претставник Вајта на Евровизија 1981 во Ирска. На Зимските олимписки игри 1984, што се одржаа во нејзиното родно Сараево, ја испеала официјалната тематска песна на Игрите. Во тоа време, таа била наградена за најдобар уметник на СФР Југославија.
Таа престојувала во Јапонија од 1988 до 2011 година. Во 2009 година, доживеала тешка повреда на сцената. Нејзината повреда била дијагностицирана како амиотрофична латерална склероза (АЛС), моторна невронска болест.
Тогаш ја доби малата компензација за нејзината повреда, Стојаковиќ се врати во Босна и продолжи да се бори кон инвалидитетот. Покрај тоа, Стојаковиќ со години се расправаше со босанските власти за да си го врати имотот, стан си во Сараево што и беше одземен додека седеше во странство. Како и да е, таа продолжила да компонира интензивно.
По нејзиното враќање од Јапонија, Стојаковиќ извела неколку однапред закажани концерти во 2011 година, но на крајот се повлекла во старечки дом во Бања Лука, Босна и Херцеговина, потешко болна.
Таа починала во старечки дом на 3 мај 2016 година. Погребана е на 9 мај 2016 година во Врбања, предградие на Бања Лука.
2 Дискографија
2.1 Албуми
# „Зора“, ЛП 8018, Дискотон Сараево, 1981 година.
# „Да ја одмориш малку душата“, ЛП 8052, Дискотон, Сараево, 1982 година,
# „Сè повеќе те сакам“, ЛП 3149, Сараево диск, Сараево, 1985 г.
# „Верувам“,ЛП 2122677, ПГП РТВ Белград, 1987
# „Бебе Универзум“, Омагатоки Рекордс, 1996 година
Гама Лебед

Гама Лебед (γ Лебед, γ Cygni, γ Cyg), офиц. Садр — ѕвезда во северното соѕвездие Лебед, сместена во пресекот на петѕвездениот астеризам Северен Крст. Според податоците за паралаксата добиени во мисијата „Хипаркос“, оддалечена е околу 1.800 светлосни години (560 парсеци) од Сонцето.
Ја сочинува главната составница „A“ од повеќеѕвезден систем со ознаката WDS J20222+4015 (споредната составница „BC“ е CCDM J20222+4015BC, блиска двојка ѕвезди на 40" од γ Лебед).
1 Именување
Гама Лебед (''γ Cygni'', ''Gamma Cygni'') е назив на ѕвездата според Бајеровото означување. Во Вашингтонскиот каталог на двоѕвезди се води како WDS J20222+4015A.
Го носи традиционалното име ''Садр'' (или ''Садир'', од арапскиот поим صدر ''ṣadr'' „гради“). Во 2016 г. Меѓународниот астрономски сојуз приредил Работна група за ѕвездени имиња (WGSN) со цел да се каталогизираат и стандардизираат личните имиња на ѕвездите. На собирот е решено да се даваат имиња само на поединечни ѕвезди, а не на цели повеќекратни системи. Одобрено е името ''Садр'' за оваа ѕвезда (WDS J20222+4015A) и денес важи за официјално.
Во својот ѕвезден каталог, средновековниот египетски астроном Мухамед ел-Ехсаси ел-Муакет оваа ѕвезда ја бележи како ''Сард ел-деџаџет'', (صدر الدجاجة / ''ṣadr al-dajājati''), подоцна преведено на латински како ''Pectus Gallinǣ'', со значење ''Кокошкини Гради''.
На кинески во употреба е збирниот поим zh (''Тјен ѓин''), што значи „Небесен Брод“ и се однесува на астеризмот кој ги опфаќа Гама Лебед, Делта Лебед, 30 Лебед, Алфа Лебед, Ни Лебед, Тау Лебед, Ипсилон Лебед, Зета Лебед и Епсилон Лебед. Оттука, кинеското име на самата Гама Лебед е zh (''Тјен ѓин ји'' = „Прва ѕвезда од Небесниот Брод“).
2 Особини
Со привидна величина од 2,23, Гама Лебед е меѓу посјајните ѕвезди на небото. Носи класификација F8 Iab, што значи дека достигнала развоен степен на суперџин. Од 1943 г. спектарот на оваа ѕвезда се користи како устојчиво поаѓалиште според кое се класификуваат другите ѕвезди.
Во споредба со Сонцето, ова е огромна ѕвезда. Има 12 Сончеви маси и околу 150 поголем полупречник. Оддава над 33.000 пати повеќе енергија од Сонцето, при делотворна температура од 6.100 K на надворешната обвивка. Оваа температура ѝ дава жолтеникаво-бела боја, својствена за ѕвезди од типот F. Олку големите ѕвезди го трошат нивното гориво доста побрзо од Сонцето, и затоа се проценува дека Гама Лебед е стара само 12 милиони години
Спектарот не ѕвездата има необични динамички особини како колебања во радијалната брзина до 2 км/с во временски рамки од 100 дена или повеќе. Така, на Херцшпрунг-Раселовиот дијаграм, Гама Лебед е сместена близу до појасот на нестабилност и има спектар кој е изразено сличен на кефеида. Ѕвездата е опкружена од расеана маглина наречена IC 1318 или ''подрачје Садр''.
3 Поврзано
* Садр (подрачје)
* Список на ѕвезди во соѕвездието Лебед
Жарко Јовановиќ

Жарко Јовановиќ (, — , ) – ромски музичар кој е познат по композицијата на ромската химна Ѓелем, ѓелем.
1 Животопис
Во текот на Втората светска војна бил затворан во три логора. Со петнаесет година ѝ се приклучил на југословенските партизани. За време на војната Јовановиќ го изгубил поголемиот дел од семејството.
Жарко Јовановиќ со тамбурашот Милош (не се сеќава на неговото презиме) во 1949 година за Радио Белград напишал текст за понижувањата кои ги преживеале Ромите во текот на Втората светска војна и му додал традиционална мелодија. Текстот ги опишува прогоните, убиствата и водењето во концентрациони логори, односно геноцидот над Ромите од страна на СС дивизиите „Ханџар“ и „Кама“ и од Гестапо во Независна Држава Хрватска, што ги опишува со т.н. „Црни легии“.
Во Париз се преселил на 21 февруари 1964 година. Таму бил познат по свирење на балалајка, традиционален руски инструмент.
Јовановиќ бил познат како ромски активист. Учествувал на два ромски конгреса, еден во 1971 година во Лондон и другиот во 1978 година во Женева. На Вториот ромски конгрес бил прогласен за ромски министер на културата.
Стојанка мајка Кнежополка

Стојанка мајка Кнежополка – поема на Скендер Куленовиќ настаната во 1942 година. Била создадена како поетско сведоштво на ужасите на усташкиот колеж над српските цивили на Козари.
Поема јазично е обликувани по модел на народна тажалка. Но таа е повеќе повик на одмазда, славење на слободата и животот, отколку тажење на мајката која изгубила три сина (Срѓан, Мрѓан и Млаѓен) во непријателската офанзива.
Во поткозарското село Меѓувоѓе по неа е именувано основното училиште „Мајка Кнежополка“.
1 Поврзано
* Кнешпоље
Алба Молина

Алба Молина Монтоја (Севиља, ) е шпанско-ромска поејачка која изведува фламенко, хип-хоп и други видови на поп-музика. Ќерка е на брачниот пат Лола Монтија и Мануел Колина. Во текот на кариерата има соработувано со групата Лас Нињас кон крајот на 90-тите, а подоцна и со гитаристот Рикардо Морено, на неговиот албум ''Tucara'' (2009).
Какава

Какава е прослава на Ромите. Неговото место на потекло е Египет и Предна Азија. Според циганската/ромската митологија и верување, Какава е преобразба на чудесни настани во „верување“ засновано врз угнетување кон друго општество во времето на стариот египетски богоморец-фараон кој живеел заедно Коптите.
1 Настани
Настаните започнуваат со чудесно бегство на луѓето кои биле угнетувани во Египет. Додека ги следеле, војската на фараонот со сите војници се удавило во морето. Останатите веруваат дека повторно ќе дојде „Спасител“ и ќе ги спаси, бидејќи Спасителот е бесмртен. Циганите се спуштаат до работ на една река на 6 мај што тие одлучија како што се случило денот кога се случило „Случај за спасување“. Тие одат во река за сеќавање на чудесниот ден. Главниот извор на радост е бесмртноста на Спасителот. Од таа причина, тие се забавуваат лудо.
2 Какава во Турција
Во турските западни градови на Одрин и Лозенград, Какава се слави радосно. Прославата на Какава во Одрин, во денешно време, го презело обликот на меѓународен фестивал, кој го поддржуваат и гувернерот и градоначалникот на Одрин. Главниот дел на Какава фестивалот се одржува во Сарајичи, на местото каде што традиционалните турнири во пеливанство се одржуваат секоја година. Откако го запалуваат огнот и скокаат над него, се изведува музичко играње и танцување. Главниот дел завршува по распределбата на чинија пилав на околу 5.000 присутни. Прославата продолжува во зората на следниот ден на брегот на реката Тунџа.*
Магла во август (роман)

''Магла во август'' (на германски ''Nebel im August'' ) е роман од 2008 година на Роберт Домес. Приказната се врти околу 14-годишно јенишско момче Ернст Лоса кое било убиено преку евтаназија од страна нацистите .
Во 2002 година, Домес започнал да го проучува животот на Ернст Лоса, номадско момче од јенишска етничка припадност, кој отпатувало за јужна Германија. Ернст бил одвоен од неговите родители во 1933 година, бил оценет како сирак и најпрво бил испратен во сиропиталиштето во 1942 година, а потоа бил префрлен во поправен дом и конечно на азил на возраст од дванаесет години. Таму бил убиен во 1944 година на 14-годишна возраст со предозирање со морфиум и хиозин. Тој бил една од најмалку 200.000 жртви на програмата за евтаназија за деца под национал-социјализам .
Домес го опишал животот на Ернст Лоса во овој роман, кој бил објавен од ЦБТ ( Random House) во 2008 година како детска книга. Во моментов, претставена како читање во училиштата, книгата добила бројни награди.
Во 2016 година била направена филмска адаптација во режија на германскиот режисер Каи Весел. Драмата ''Магла во август'' била објавена во германските театри во септември 2016 година. Филмот бил еден од 8-те германски филмови номинирани за Наградата на Академија за најдобар меѓународен игран филм во 2017 година, но не бил избран.
1 Библиографија
*
Бардовик (општинска заедница)

Бардовик (|Bardowick) — општинска заедница во округот Линебург, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Нејзино седиште е селото Бардовик.
Општинската заедница Бардовик се состои од следниве општини:
# Бардовик
# Барум
# Хандорф
# Мехтерзен
# Радбрух
# Фегелзен
# Виторф
Ромски танци

Ова е список на танци на ромскиот народ (цигани).
1 Мала Азија и Турција
Роман Хаваси: Тоа е еден вид претежно турски фолклорен танц од каде е прилагодено, со главна основа и елементи од византиската музика.
Меѓу повеќето стилови на ромскиот танц, најпознат бил танцот Фламенко, традиционалниот танц од Андалузија во Јужна Шпанија. Други ромски танцови стилови биле гавази (египетски цигани), ром (источноевропски цигани) и турски цигани. Турските Роми ја преминале Турција преку северниот регион на Црното Море (Кара Дениз) и продолжиле кон Тракија, поминувајќи го Истанбул. Во Истанбул, областа Сулукуле сè уште е позната по своите ромски танци.
2 Балкан, Унгарија и Романија
Чочек е оро кое потекнува од отоманските воени бендови, кое подоцна било прифатено и од Ромите на Балканот.
3 Кале Гитанос и Фламенко (Шпанија)
* Фламенко
4 Индија и Раџастан
Индиски роми (групи Бањара и Домба ) и Сапера
5 Русија и руските Роми
Рускиот ромски танц се одликува со постепено забрзување на музиката и движењата. Женскиот танц вклучува широки рачни бранови со здолништето и тресење со рамената. Машкиот танц традиционално вклучува комплексен танц и удирања во колената, рамената и колковите.
6 Поврзани групи
Групи на Блискиот Исток и Индија, исто така познати како цигани:
*
Амелингхаузен

Амелингхаузен (|Amelinghausen) — општина во округот Линебург, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Општината претставува административно седиште на истоимената општинска заедница.
1 Географија
1.1 Местоположба
Општината се наоѓа во самиот природен парк Линебуршко Поле. Источно од Амелингхаузен се наоѓа горниот тек на реката Лопау, која се влева во истоименото езеро, користено во туристички цели.
1.2 Општински единици
Општината Амелингхаузен се состои од следниве единици:
* Амелингхаузен
* Дензен
* Ецен
2 Историја
2.1 Рана историја
Местото Амелингхаузен првпат е споменато во документите на 22 мај 1293 година. Првото човечко присуство во областа било пред 15.000 години п.н.е., во периодот на младото камено доба. Околу 3.700 години п.н.е. се забележуваат првите човечки населби во областа.
2.2 Потекло на името
Името на местото потекнува од бискупот Амелунг фон Верден. Завршницата „-хаузен“ означува дека е понова населба (околу 800 година), бидејќи завршниците „-бург“, „-хаген“, „-инген“, „-роде“ или „-хузен“ се појавиле први.
2.3 Среден век и ново време
Поседите на бискупот, меѓу кои фармата Јункернхоф, по неговата смрт во 962 година припаднале на Бискупијата Верден, но сепак ги презел неговиот брат Херман Билунг (починат 973), поради што бил екскомунициран.
Амелингхаузен било едно од 16. села за кој бил задолжен големиот фогтај од Винзен. Поседувал сопствен суд и своја судска јурисдикција.
Во периодот од 1603 до 1616 година, војвотката Доротеја спровела разни истраги против вештерки, кои ги изгорела на ридот. Тоа биле едни од последните судења на вештерки во денешна Долна Саксонија.
На 7 јуни 1818 година (недела), во Амелингхаузен избувнал пожар. Во пожарот изгорел целиот стар дел на селото во само два часа.
Старата црква во местото подигната во 1501 година била уништена во пожарот.
Виторф

Виторф (|Wittorf) — општина во округот Линебург, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
1 Географија
1.1 Местоположба
Виторф се наоѓа јужно од Елба во Линебуршкото Поле, оддалечен околу 13 километри од окружниот град Линебург.
Хандорф

Хандорф (|Handorf) — општина во округот Линебург, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
1 Географија
1.1 Местоположба
Местото се наоѓа во североисточниот дел на покраината Долна Саксонија, помеѓу градовите Линебург и Хамбург.
Бартек (даб)

Бартек (|Dąb Bartek) – еден од најстарите дабови во Полска. Од 1954 година е заштитен како споменик на природата, расте во близина на селото Бартков.
1 Старост и големина на дабот
Цезари Пацињак во својата книга од 1992 година ги дава резултатите од своето истражување на дрвото, според кое тоа има 654 години.
Според мерењата од 2013 година, дрвото е високо 28,5 метра , обиколката на стеблото на висина на градите (1,3 метра) била 9,85 метра, а на ниво на земјата 13,4 м, дебелината му била 3,14 м.
2 Историја
Во 1829 година, дабот имал четиринаесет главни и шеснаесет странични гранки, а во 2008 година осум главни гранки.
Во 1906 година, дабовото дрво страдало од пожарот на околните згради..
Во 1920 година, стеблото на дрвото било зацементирано; во 1978 година оваа заптивка била извадена], а дефектот беше исполнет со заптивка од смола и маскирана со кора..
Во 1934 година, жирито со кое претседавал професорот Вадисаслав Шафер го прогласило Бартек за „најубавото дрво во Полска“. Дабот беше прогласен за споменик на природата со одлука на Президиумот на радата на војводството од 28.10.1954 година. Дрвото било запишано во регистарот на споменици на природата со Регулативата бр. 35/2007 од војводствот од 12 декември 2007 година во врска со признавањето како споменик на природата.
На 3 јуни 1991 година во дрвото удрил гром при што била оштетена една од гранките и дел од стеблото. Штетата е конзервирана. Подоцна на дрвото бил монтиран громобран. Во 1997 година биле монтирани телескопски потпори на гранките.
3 Легенда
Според една легенда, Јан III Собиески и Марија Казимира д’Аркен скриле богатство во Бартек.
Барум (Линебург)

Барум (|Barum) — општина во округот Линебург, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
1 Географија
1.1 Местоположба
Барум се наоѓа јужно од Елба, оддалечен околу 13 километри од окружниот град Линебург.
Низ селото тече реката Неце, која северно од местото го создава Барумско Езеро.
1.2 Општински единици
Општината Барум е составена од следниве единици:
* Барум
* Хорбург
* Санкт Дионис
Мехтерзен

Мехтерзен (|Mechtersen) — општина во округот Линебург, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
1 Географија
1.1 Местоположба
Мехтерзен се наоѓа јужно од Елба, северно од Линебуршкото Поле.
1.2 Соседни општини
Општината се граничи со општините Радбрух, Фегелзен, Репенштет, Кирхгелерзен и ексклавата Дахтмисер Брух на Репенштет.
Бардовик

Бардовик (|Bardowick; Бевик, долногермански: ''Bewick'') — општина во округот Линебург, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Општината поседува пазарно право и со тоа има некои одлики на град, но официјално не ги добила градските права. Сепак, означена е како „флекен“ (''Flecken''), мала населба со локално значење.
Општината претставува административно седиште на истоимената општинска заедница.
1 Географија
Бардовик се наоѓа на левиот брег на реката Илменау, помеѓу Винзен и Линебург. Прераснал како предградие на самиот град Линебург, од кој е оддалечен околу пет километри.
2 Историја
Местото првпат било споменато во 795 година и бил издигнат во град во 972 година од страна на Ото I. Неговото име доаѓа од племето Лонгобарди.
Во 1146 година била забележана црквата „Св. Петар и Павле“.
Градот бил уништен до темел, со исклучок на црквите, во 1189 година од страна на Хајнрих Лавот. Дотогаш, бил еден од најважните трговски градови во Северна Германија.
Денешната градба на катедралата била подигната помеѓу 1389 и 1485 година.
Дара Хосрошахи

Дара Хосрошахи (|دارا خسروشاهی или |Dara Khosrowshahi, р. 28. мај 1969 год. во Техеран, Иран) е иранско-американски стопанственик и главен извршен директор на Убер. Хосрошахи претходно беше извршен директор на Експедија Групацијата која поседува повеќе агрегатори за туристички понуди. Тој исто така е член на одборите на BET.com и Hotels.com, а претходно беше и на одборот на компанијата „Њујорк Тајмс“.
Хосрошахи е на списокот на еминенти Американци со иранско потекло која е објавена од американската амбасада во Техеран.