procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Галактичка астрономија

Галактичка астрономија — изучувањето на Млечниот Пат и сета негова содржина. Се разликува од вонгалактичката астрономија, која изучува сè вон нашата галаксија, вклучувајќи други галаксии.
Оваа дисциплина не се занимава со настанок и развој на галаксиите, каде општо се изучуваат галаксиите, нивниот настанок, структура, составни делови, динамика, замодејства и облици.
Млечниот Пат како наша домашна галаксија е најдобро проучената галаксија, иако важен дел од неа е скриен на видливи бранови должини од подрачја со вселенска прашина. Развојот на радиоастрономијата, инфрацрвената и подмилиметарската астрономија во XX век им овозможил на астрономите да добијат претстава за тоа каде сè се распоредени правот и гаоот во Млечниот Пат.
1 Полиња од интерес
Постојат разни теми во галактичката астрономија кои ја делат на разни полиња на истражување:# застапеност на хемиските елементи потешки од хелиумот
# испакнатината околу средиштето на Млечниот Пат
# средиштето на Млечниот Пат
# дискот на Млечниот Пат (рамнината на која лежат највеќето галактички тела)
# развојот на Млечниот Пат
# настанокот на Млечниот Пат
# основните параметри на Млечниот Пат (маса, големина итн.)
# збиените јата во Млечниот Пат
# големиот ореол околу Млечниот Пат
# кинематиката и динамиката — движењата на ѕвездите и ѕвездените јата
# јадро — подрачјето околу црната дупка во средиштето на Млечниот Пат (Стрелец A*)
# расеаните јата и здруженијата
# сончевото соседство
# ѕвездената содржина — бројот и видовите на ѕвезди во Млечниот Пат
# структурата на Млечниот Пат (спирални краци итн.)
2 Ѕвездени населенија
* Ѕвездени јата
** Збиени јата
** Расеани јата
3 Меѓувездена средина
* Меѓупланетарен простор — Меѓупланетарна средина — Меѓупланетарна прашина
* Меѓуѕвезден простор — Меѓуѕвездена средина — Меѓуѕвездена прашина
* Меѓугалактички простор — Меѓугалактички простор — Меѓугалактичка прашина
4 Поврзано
* Вонгалактичка астрономија
Големата соба (филм)

Големата соба — македонски филм од 1977 година во режија на Јане Петковски, во продукција на Телевизија Скопје.
1 Улоги
Глумец, Улога
Ацо Стефановски, Трпко
Благоја Чоревски, Бранко
Ѓокица Лукаревски, Трендафил
Димче Мешковски, Венко
Катина Иванова, Магда
Ненад Милосављевиќ, Стаменко
Димитар Зози, Пријателот
Софија Гогова
Андреј Крстевски
Ајванхо (Росини)

''Ајванхо'' ― пастиш опера од 1826 година во три чина со музика од Џоакино Росини за либрето на француски јазик од Емил Дешамп и Габриел-Гистав де Ваји, по истоимениот роман на Волтер Скот од 1819 година. Музиката била приспособена, со дозвола на композиторот, од музичкиот-издавач Антонјо Пацини од оперите на Росини, имено ''Семирамида'', ''Пепелашка'', ''Страчка крадливка'' и ''Танкреди'' со цел да ја воведе неговата музика во Париз. Испитувањето на партитурата покажува дека Пацини користел и музика од ''Бјанка и Фалјеро'', ''Армида'', ''Мехмед II'', ''Аврелијан во Палмира'', ''Сигисмунд'', ''Торвалдо и Дорлиска'', ''Мојсеј во Египет'' и количина на новокомпонирана музика вклучувајќи фанфари и галоп што подоцна бил станало познат по неговото вклучување во ''Вилијам Тел''. Делото било премиерно изведено на 15 септември 1826 година, во театарот Одеон.
Била изведена во Англија во 1829 година како ''Слугинка на Јуда'' со музика аранжирана од Мајкл Рофино Лејси, кој исто така го превел и ревидирал изворното либрето на Дешан и Де Ваји. Лејсиевата верзија била изведена и во Њујорк во Парковиот театар во 1832 година. Првата изведба на ''Ајванхо'' во денешно време била на фестивалот Дела Вале д'Итрија во 2001 година.
1 Улоги
Улога, Вид на глас, Премиерен состав, 15 септември 1826 година(диригент : -)
Ајванхо, тенор, Леконт
Лејла, сопран, Лемул
Брајeн де Боагилбер, бас, Леклер
Исмаел, баритон, Леон
Седрик, баритон, V Адолф
Ле Маркиз Лика де Боманоар, бас, Шарл
Албер де Малвоазен, тенор, Пејроне
Предвесник, тенор, Масо
Тјери, без глас
2 Снимки
* Росини: ''Ајванхо'' – Сајмон Едвардс (Ајванхо), Инга Балабанова (Лејла), Сон-Вон Канг (Брајан де Буисгилбер), Филипо Мораче (Исмаеле), Масимилијано Кјарола (Седрик); Камерниот хор на Братислава и Orchestra Internazionale d'Italia под диригентство на Паоло Аривабени. Снимање во живо од настапот во 2001 година на Фестивалот дела Вале д'Итрија. Ознака: Dynamic CDS397
Гетит

Гетит е минерал составен од железо (III) оксид-хидроксид, поточно од полиморфот "α". Може да се најде во почва и други средини со ниски температури,. Гетитот бил добро познат уште од античко време и се употребувал како пигмент (кафеав окер). Докази за неговата употреба пронајдени се во примероци од пигмент на боја земени од пештерите во Ласко во Франција. За прв пат е опишан во 1806 година врз основа на примероци пронајдени во рудникот Холерцуг во Хердорф, Германија. Минералот своето име го добил по германскиот полимат и поет Јохан Волфганг фон Гете (1749–1832).
1 Состав
Гетит е железен оксихидроксид кој содржи тривалентно железо. Цврстината на гетитот се движи од 5,0 до 5,5 на Мохсовата скала, а неговата специфична тежа варира од 3,3 до 4,3. Минералот формира призматични игловидни кристали, но обично е масивен.
2 Создавање
Гетитот најчесто се формира со атмосферско влијание врз други минерали богати со железо, и затоа често се наоѓа во почвите, а најконцентриран е во латеритни почви. Гетитот настанува со промена на оксидативната состојба од Fe<sup>2+</sup> во Fe<sup>3+</sup>, што му овозможува на гетитот да опстои при површински услови. Поради промената на оксидативната состојба, гетитот се смета за псевдоморф. Исто така, подземните води може да наталожат гетит, а може да се формира како примарен минерал во хидротермалните наоѓалишта. Откриено е дека гетитот се создава во процесите на екскреција на одредени видови бактерии.
3 Наоѓалишта
Гетитот го има насекаде на планетата, обично во форма на конкременти, сталактитни формации, оолити (ситни тркалезни зрна зацементирани заедно). Тој е многу чест псевдоморф. Често се среќава во мочурливите области крај изворите („железно блато “), на подот од пештерите и на дното од езерата и поточињата.
Значајни наоѓалишта на гетит има во Англија; Куба; и Минесота, Мисури, Колорадо, Алабама, Џорџија, Вирџинија и Тенеси, во САД.
4 Галерија
5 Поврзано
* Окер
* Список на минерали
* Железна руда
Казино Ројал (роман)

''Казино Ројал'' ― прв роман од британскиот писател Ијан Флеминг. Тој бил објавен во 1953 година, и бил првиот роман за Џејмс Бонд. По оваа книга, Флеминг објавил уште единаесет романи и две збирки раскази, а други автори објавиле продолженија на романите за Бонд романи.
Флеминг нацрт верзијата ја напишал на почетокот од 1952 година на неговиот имот Златно Око во Јамајка.
Во рамките на шпионската приказна, ''Казино Ројал'' се занимава со теми за положбата на Британија во светот, претежно за односот со САД по пребегнувањето на британските агенти Гај Бурџис и Доналд Меклин во Советскиот Сојуз. Книгата добила позитивни критики од критичарите во тоа време и по нејзиното објавување во Обединетото Кралство на 13 април 1953 година била распродадена за помалку од еден месец.
По објавувањето, заснован на романот ''Казино Ројал'' во ''Дејли експрес'' бил објавен стрип, и имал три филмски адаптации: епизода од 1954 година од телевизиската серија на CBS ''Климакс!'' со Бери Нелсон како американски Бонд, филмска верзија од 1967 година со Дејвид Нивен како „Сер Џејмс Бонд“ и филм од 2006 година во филмскиот серијал на Еон Продукција во кој Даниел Крег го глуми Џејмс Бонд.
1 Содржина
Романот се однесува на британскиот таен агент Џејмс Бонд, испратен на задача да се коцка во казиното во Ројал-ле-О за да го банкротира Ле Шифр, благајник на францускиот синдикат и член на руската тајна служба. На Бонд му помагаат Веспер Линд, член на неговата служба, како и Феликс Лејтер од ЦИА и Рене Матис од француското Дексием биро. Ијан Флеминг ги искористил своите воени искуства како член на Поморската разузнавачка дивизија и луѓето што ги запознал таму, за во делото да додаде елементи на заговор.
Ле Шифр ги губи парите и за да си ги поврати ја киднапира Линд, а го мачи и на Бонд. За време на тортурата, атентатор од СМЕРШ влегува и го убива Ле Шифр како казна за тоа што ги загубил парите.
Линд секојдневно го посетува Бонд додека тој закрепнува во болница, и тој се заљубува во неа. Откако ќе излезе од болница, стануваат љубовници. Едно утро, Бонд открива дека извршила самоубиство. Зад себе остава белешка во која објаснува дека под уцена работела како двоен агент за советското Министерство за внатрешни работи. Сакала да започне нов живот со Бонд, но сфатила дека нема да може да се ослободи од Советите кои постојано ја следеле и дека останувањето со Бонд само ќе го доведе во опасност. Бонд ја информира својата служба за двојната игра на Линд, ладно велејќи му на својот контакт: „Кучката сега е мртва“.
2 Наводи
Писка (лимени дувачки инструменти)

Писка или усник — дел од лимен дувачки инструмент на кој се потпираат усните на свирачот. Тие се конструирани да го пренесат максималниот износ на „информации“ од усните, устата, јазикот и белите дробови на свирачот до воздушниот столб на инструментот. Со помош на самата писка може да се репродуцираат неколку тонови со слаб квалитет. Бојата на звукот на инструментот зависи од обликот и структурата на писката. Затоа ''Рихард Вагнер'', за да го ублажи звукот на тубата, ставил на неа писка од рог. На инструментите од западната класична традиција, постојат неколку видови на писки. Најзастапен е оној кој се среќава кај класичните лимени дувачки инструменти и се состои од кружен отвор што води до главното тело на инструментот. Усните на свирачот треперат додека се притиснати на отворот и создаваат т.н. „мембранозно јазиче“. Ова треперење предизвикува треперење и на воздушниот столб инструментот. Треперењата се најсилни на писката и на спротивниот крај на цевката, додека се намалуваат кон внатре и исчезнуваат околу средината. На повеќето дувачки инструменти, како што се труби и тромбони, писката е плитка и во облик на чаша, додека на рогот и тубата е подлабока и во облик на инка. Темброт на инструментот зависи и од обликот на писката.
Писката се појавува и кај некои дрвени дувачки инструменти, но со цел да се држи јазичето од трска.
1 Поврзано
* Писка (дрвени музички инструменти)
Адина (опера)

''Адина, или Багдадскиот калиф'' (|Adina, ovvero Il Califfo di Bagdad) — оперска фарса во еден чин на Џоакино Росини со либрето на Маркезе Герардо Бевилаква-Алдобрандини. Операта ја развива популарната тема „киднапирање од сарајот “. Премиерата се одржала на 22 јуни 1826 година во Teatro Nacional de São Carlos, Лисабон.
1 Историја на композицијата
''Адина'' била нарачана во 1818 година од Диего Игнацио де Пина Маник, полициски началник на Лисабон и инспектор на португалските театри. Операта била наменета како подарок за сега непозната сопранистка која очигледно го воодушевила началникот со нејзините изведби во Сао Карлос.
Договорот што го склучил Росини бил за брзо завршување на работата, а операта била завршена истата година кога била нарачана. Росини не напишал увертира за операта бидејќи ништо не било наведено во договорот и малку се интересирал за проектот. Заплетот е многу сличен на оној од операта на Франческо Базили од 1819 година, ''Il califfo e la schiava'', за која либретото го напишал Феличе Романи, а некои пасуси се појавуваат и во двете либрета - мистерија која сè уште не е откриена. Не целата музика е целосно оригинална. Според критичкиот напис за партитурата од 2001 година на Фабрицио дела Сета, „Росини наново компонирал само четири од деветте дела на делото: Вовед, разоружувачката Каватина за Адина „Fragolette fortunate“ (Среќни мали јагоди), Квартетот и Финалето. За три дела позајмил делови од операта ''Сигисмондо'' напишана во 1814 година; останатите два дела ги напишал соработник“.
2 Историја на изведби
Нема очигледно објаснување за осумгодишниот јаз помеѓу нејзиното завршување во 1818 година и нејзината прва изведба во 1826 година. Повторно била изведена дури во 1963 година од Accademia Chigiana во Сиена. Била поставена на оперскиот фестивал Росини, Пезаро, Италија, во 2018 година, со Лисет Оропеса во насловната улога.
Музиката на ''Адина'' е опишана како „нешто посериозен жанр отколку што може да се очекува за опера во еден чин, особено ако е означена како ''фарса'' (можеби подобро да се смета за полусериозна опера)“, а самата опера успева „да избега од чистата конвенционалност на архетиповите и стереотипите и да постигне стилско единство“. Ричард Озборн во неговите „Мајстори музичари: Росини“ ја опишува ''Адина'' не само како „...скица наместо цртеж во целосен размер...“, туку и „...победнички потсетник дека тој не ја изгубил својата стара вештина како композитор на ''фарса'' “.
3 Улоги
Улога , Тип на глас, Премиерна актерска екипа, 22 јуни 1826 година (Диригент: )
Адина, ''робинка'', сопран, Луиза Валези
Селимо, ''нејзиниот поранешен љубовник'', тенор, Лујџи Раваља
Калифот, ''непознатиот татко на Адина'', бас, Џовани Орацио Картагенова
Али, ''млад Арап'', тенор, Гаспаре Мартинели
Мустафа, ''градинар во сарајот'', бас, Филипо Спада
''Машки хор''
Катаклизмична променлива ѕвезда

Катаклизмична променлива ѕвезда (CV) — двојни ѕвезди сочинета од бело џуџе и друга ѕвезда која оддава маса. Има нередовен режим на значително зголемување на сјајноста и повторно опаѓање. Ѕвездите се толку блиску една до друга што гравитацијата на белото џуџе го изобличува споредното тело, а белото џуџе насобира материја од него. Затоа споредната ''давателска ѕвезда''. Упадната материја, која обично е богата со водород, најчесто образува насобирачки диск околу белото џуџе. Овој диск оддава ултравиолетово и рендгенско зрачење црпејќи од загубата на гравитациска потенцијална енергија од упадниот материјал.
Material at внатрешниот раб на дискот упаѓа во површината на белото џуџе. Класично распрснување на нова се јавува кога густината и температура на дното од насобраниот водород ќе се искачат доволно високо за да потпалат изливно водородно врзување, кои брзо го претбораат водородниот слој во хелиум. Ако насобирањето потрае доволно за да го приближи белото џуџе до Чандрасекаровата граница, растечката внатрешна густина може да потпали забегано јаглеродно врзување и да поттикне експлозија на супернова од типот Ia, кој наполно би го уништил белото џуџе.
Насобирачкиот диск може да е склон кон нестабилност поради избуви на џуџести нови, кога надворешниот дел на дискот привремено се менува од ладен послаб режим, во поврел посјаен, пред да се врати на поладниот. Џуџетите нови имаат повторливост во опсег од денови до децении.
1 Класификација
Катаклизмичните променливи се делат на неколку помалу рупи, често наречени по сјајната прототипна ѕвезда својствена за класата. Во некои случаи магнетното поле на белото џуџе е доволно силно за да ја поремети внатрешноста на насобирачкиот диск, па дури и сосема да го спречи насобирањето. Магнетните ситтеми покажуваат силна и променлива поларизација во видливата светлина, и затоа понекогаш се нарекуваат полари; овие имаат малозамавни сјајносни колебања во вртежниот период на белото џуџе.
2 Откривање
Каткализмичните променливи често ги среќаваат аматери, бидејќи во својата избувна фаза се доволно сјајни за да се видат со многу скромни инструменти, а единствените тела кои лесно се помешуваат со нив се сјајни астероиди чие движење од една до друга вечер е јасно забележливо.
Проверката дали станува збор за катаклизмична променлива е прилично проста: имаат сина боја, силна и брза променливост и необични оддавни линии. Зрачат во ултравиолетови и рендгенски опсези; се очекува да испуштаат и гама-зраци, но тие сè уште не се пронајдени.
Секоја година се откриваат околу шест галактички нови (на пр. во нашата галаксија), макар што, судејќи по другите галаксии, би требало да има некаде помеѓу 20 и 50 годишно; оваа недоследност се должи декумно на меѓуѕвездениот гас кој го попречува видикот, а делумно на недостатокот од набљудувачи на јужната полутопка и потешкотиите во набљудувањето додека грее Сонцето и кога е полна месечина.
3 Супергрпки
Некои катаклизмични променливи периодично стануваат посјајни, што е предизвикано од изобличувања на насобирачкиот диск кога неговото вртење е во резонанца со орбиталниот период на двојната ѕвезда.
Дрвен мост (Струга)

Дрвен мост, познат и како Мост на Нина ― мост над Црн Дрим, во Струга.
1 Историја
Градежните работи на мостот започнале во 1987 година и биле завршени за само една година. Изградбата била со финансиска помош на тогашната централна власт, а мостот бил граден од стопанското друштво Југодрво.
Во 2011 година, стариот мост поради лошата состојба бил срушен и неколку години не бил изграден нов мост.
На 29 ноември 2016 година, почнала изградбата на новиот мост. На 1 јануари 2017 година, бил свечено пуштен во употреба новиот мост, во присуство на градоначалникот и заменикот градоначалник на Општина Струга, Зијадин Села и Мустафа Зебзун, како и дарителот Менди Ќура.
2 Галерија
3 Поврзано
* Мост на поезијата
Лимонит

Лимонит е железна руда составена од мешавина на хидратни железо (III) оксид-хидроксиди во различен состав. Општата формула често се пишува како FeO(OH)·H<sub>2</sub>O, но тоа не секогаш е точно бидејќи односот на оксидот и хидроксидот може силно да варира. Лимонит е една од трите основни железни руди, заедно со хематит и магнетит, и се ископува за производство на железо од пред најмалку 2500 г.п.н.е.
1 Име
Лимонит името го добил од грчкиот збор ''лемон'' (λειμών), што значи „влажна ливада“ или ''лимн'' (λίμνη), што значи „мочурливо езеро“ затоа што ваквата руда најчесто може да се најде во ливадите и мочуриштата. Понекогаш може да се најде во кафева варијанта и тогаш се нарекува кафеав хематит или кафеава железна руда.
2 Одлики
Лимонитот е релативно густ со специфична тежа од 2,7 до 4,3. Обично има средно до темно жолтеникаво кафеава боја. Цврстината е доста променлива, и се движи од 1 до 5. Има висок показател на прекршување, 2,0 - 2,4.
3 Создавање
Лимонитот обично настанува со хидратација на хематит и магнетит, со оксидација и хидратација на сулфидни минерали богати со железо и хемиски атмосферски влијанија на други минерали богати со железо како оливин, пироксен, амфибол и биотит. Често е главната железна компонента во латеритни почви.
4 Употреба
Лимонитните руди богати со никел се најголем извор на никел. Ваквите минерали се класифицирани како латеритни наоѓалишта на никелова руда.
Најпрво се употребувал како пигмент. Од жолтиот лимонит се произведувала жолта окер боја по која бил прочуен Кипар, а од потемните форми се произведувале повеќе земјени тонови. Лимонитот бил еден од првите материјали кои ги користеле луѓето како пигменти, што може да се види во неолитските пештерски слики и пиктографи.
5 Поврзано
* Железна руда
Наш свет (списание)

Наш свет е списание на издавачката куќа Просветно Дело,од Скопје.
Во јануари 1960 излезе првиот број на тинејџерското списание Наш свет. Првиот број на неделникот бил објавен во јануари 1960 година, а го уредувале некои од најеминентните имиња во македонската литература како Васил Куновски, Симон Дракул, Ванчо Николески, Видое Подгорец, Киро Донев и Рајко Јовчевски. Токму во Наш свет биле објавени првите стихови на Лидија Димковска и академик Катица Ќулафкова, биле застапени сите македонски изведувачи од Леб и сол и Мизар, до Тоше Проески и Каролина, одбележани најголемите спортски успеси на клупско и репрезентативно ниво.
Игралиште Женска Плажа

Игралиште Женска Плажа ― ракометно здание во Струга. Се наоѓа во непосредна близина на Охридското Езеро односно на самата Женска плажа поради која го носи името. Игралиштето има капацитет од околу 500 гледачи. На ова игралиште традиционално е одржуван Меѓународниот ракометен турнир Струга.
1 Галерија
2 Поврзано
* Женска Плажа (археолошко наоѓалиште)
* Градска Плажа (стадион)
* Спортско рекреативен центар Тими
Висока печка

Висока печка е вид металуршка печка која се користи за топење на руда при процесот на производство на индустриски метали, најчесто сурово железо, но и други метали како олово или бакар.
Во високата печка, горивото (кокс), рудите и флуксот (варовник) секогаш се внесуваат од горниот дел на печката, а врел воздух (понекогаш со збогатен кислород) преку цевки се вдувува од долниот дел на печката, така што додека материјалот паѓа надолу во печката се одвиваат хемиските реакции. Конечни производи се стопениот метал и згурата кои се вадат од дното, а отпадните гасови излегуваат од врвот на печката.
Терминот обично се користи печки за топење на железна руда за производство на сурово железо, полупроизвод кој се користи за производство на индустриско железо и челик, и печки со вратило кои се користат во комбинација со агломерациони постројки за топење на базни метали.
Се проценува дека високите печки биле одговорни за повеќе од 4% од вкупната емисија на стакленички гасови во периодот од 1900 до 2015 година.
1 Поврзано
* Сурово железо
Зграда на Министерството за образование (Струга)

Зграда на Женското занаетско училиште, познато и како Подрачна зграда на Министерството за образование ― стара зграда во Струга. Зградата е вистински показател на архитектонско градежните вредности на периодот во кој била изградена. Зградата припаѓала на поранешното занаетско училиште наменето за женски и на подрачното одделение на Министерството за образование. Заедно со Старата зграда на ОУ „Браќа Миладиновци“, зградата е прогласена за Споменик на културата под називот Образовен комплекс на ул. „Партизанска“ бр. 4.
1 Историја
Како пишува на плочата поставена на самата зграда, градбата била подигната во 1935 година од страна на Драга Јевтиќ. Таа била професор од Белград, чии што родители биле од Струга.
2 Архитектура
Градбата е класичен претставник на градската архитектура, кој датира од почетокот на XX век, поточно во 1935 година. Изградена е со висина од П+1 кат, при што во двете катни висини како градежен материјал била користена полна тула. Во приземјето таа има правоаголен облик, додека катот на јужната фасада од двете страни е повлечена со што се добиени две странични тераси, оградени со профилирана ограда од балустради. На тој начин е збогатен надворешниот изглед на градбата. Фасадата е икрасена со благи профилирани елементи. Од сите страни градбата е оивична со вертикални пиластри. Кај меѓукатната конструкција и стреата се створени хоризонтални фризови, додека отворите се украсени со второстепена пластика со изглед на пиластрите. Целосната столарија во градбата е дрвена, а на некои од приземните прозорски отвори се поставени заштитни метални решетки од надворешна страна. Меѓукатната конструкција е дрвена како и покривот, кој заради разиграноста на катот е повеќеводен и покриен со ќерамиди. Градбата го задржала првичниот фасаден изглед, а за евентуални промени во неговата внатрешност не постојат податоци.
3 Галерија
Парк на поезијата

Парк на поезијата ― градски парк сместен во југот на Струга, покрај реката Црн Дрим.
1 Историја
Во август 2014 година, било планирано подновување на паркот со пари од Министерството за култура.
2 Поврзано
*Црква „Св. Никола Дримени“
*Центар за култура „Браќа Миладиновци“
*Мост на поезијата
Оправдано присутни (списание)

Оправдано Присутни е списание во сопственост на поранешната А1 телевизија.
Списанието ''Оправдано Присутни'' почнало да излегува под името ''Голем Одмор'' (2004),но потоа во април 2005 било преименувано во ''Оправдано Присутни''.Во списанието имало стрипови,вести како и од македонскиот така и од светскиот шоубиз,инфо за нови филмови,песни,игри,трачеви околу познатите звезди,интересни факти,вицеви,постери и со секој број следувало ЦД со приказни и песнички од детскиот фестивал ''Поточиња'' а потоа и ДВД изданија со познатите аниме серии ''Покемон'',Змејска Топка'',''Трансформери'',''Самурај Чемпло'', и серијата ''Нинџа Желки''.Последниот број на ''Оправдано Присутни'' излегол во јули 2007.
Спортско рекреативен центар Тими

Спортско рекреативен центар Тими ― спортска сала во Струга. Се наоѓа на северот на градот, во непосредна близина на Црн Дрим односно на левата страна на реката. Игралиштето има сместивост од околу 1000 гледачи.
1 Галерија
2 Поврзано
* Игралиште Градска Плажа
* РК Струга
* Градска Плажа (стадион)
Тугуртски јазик

Тугуртски, исто така познат како уедригско берверски и тамасинско тамазигтски, ― зенатско берберска врста на јазик што е зборуван во некои од оазите на североисточниот регион Уед Риг околу Тугурт во Алжир. година, неговото главно говорно подрачје било во Тамасин, Блиде-Амор, Мегарин и Гомра. Тој е тесно поврзан со блиските тумзабтски (мозабитски) и тегаргрентски (уарглиски) јазици.
1 Наводи
Споменик на Мајка Тереза (Струга)

Споменик на Мајка Тереза ― споменик во вид на статуа во Струга во чест на македонската Албанка и католичка калуѓерка Мајка Тереза.
1 Местоположба
Споменикот се наоѓа на плоштадот „Маршал Тито/Мајка Тереза“, во непосредна близина на зградата на Општина Струга која се наоѓа северозападно од споменикот.
2 Историја
Споменикот бил поставен во април 2004 година од страна на ХДЗ „Мајка Тереза“ од Струга.
3 Галерија
4 Поврзано
*Споменик на Револуцијата
Нефуски јазик

Нефуски јазик (самонар. ''Ažbali'' / ''Maziɣ'' / ''Mazoɣ'') — берберски јазик го зборуваат во подрачјето на Нефуските Планини, голема област во северозападна Либија. Негови главни говороници се заедниците ибадитските заедници околу Џаду, Налут (Лалут) and Јефрен.
Дијалектот на Јефрен на исток донекаде се разликува од оној на Налут и Џаду на запад. Голем број фрази од старонефуски се појавуваат во ракописите на ибадитите уште во XII век.
Дијалектот на Џаду е опишан во некои детали во Бегино (1931). Мотилински (1898) го опишува дијалектот на Џаду и Налут како што го зборува студент од Јефрен.
Нефускиот споделува неколку иновации со зенетските јазици, но за разлика од овие други берберски видови, тој ги одржува префиксните самогласки пред отворените слогови. На пример, ''ufəs'' „рака“ < *''afus'', наместо зенетското ''fus''. Се чини дека е особено тесно поврзан со сокненскиот и Сиви од исток..
Споменик на Владо Малески (Струга)

Споменик на Владо Малески ― споменик во вид на статуа во Струга во чест на македонскиот писател, општествено-политички работник, издавач и револуционер Владо Малески.
1 Местоположба
Споменикот се наоѓа на улицата „Владо Малески“, во непосредна близина на Зградата на Народна одбрана која се наоѓа западно од споменикот.
2 Галерија
3 Поврзано
*Денес над Македонија
*Стара зграда на ОУ „Браќа Миладиновци“
*Зграда на Министерството за образование
Споменик на Револуцијата (Струга)

Споменик на Револуцијата ― споменик во Струга, кој е дело на Војислав Васиљевиќ. Главниот елемент на комплексот е голем неправилен бетонски обелиск висок приближно 18 метри. Околу него се поставени долги скали, место за седење и мал амфитеатар. Споменикот одбележува комеморацијата на 335 паднати борци од Струга/Струшко кои загинале за време на НОВ, заедно со сите 3.000 партизани од целиот регион.
1 Местоположба
Споменикот се наоѓа на плоштадот „Маршал Тито/Мајка Тереза“, во непосредна близина на поранешната зграда на Општина Струга која се наоѓа североисточно од споменикот.
2 Историја
Во 1971 година, групи на борци ветерани и локалната самоуправа на Општина Струга започнале да прават планови за создавање на комплекс „споменик“ во средиштето на градот во знак на сеќавање на паднатите партизани во регионот кои паднале и се бореле за време на НОБ. Југословенскиот дизајнер Војислав Васиљевиќ на крајот бил избран од општинската власт да го дизајнира и создаде споменикот, заедно со околната меморијална инфраструктура на местото. Комплексот требал да биде сместен токму во средиштето на Струга, источно од реката Црн Дрим кај плоштадот „Маршал Тито“. Комплексот бил службено откриен пред јавноста на 8 ноември 1974 година, датум избран со цел да се одбележи 30-годишнината од ослободувањето на Струга.
3 Галерија
4 Поврзано
*Споменик на Мајка Тереза
Стара зграда на ОУ „Браќа Миладиновци“ - Струга

Стара зграда на ОУ „Браќа Миладиновци“ ― стара зграда во Струга која служи како седиште на Општина Струга. Зградата е вистински показател на архитектонско градежните вредности на периодот во кој била изградена. Зградата припаѓала на ОУ „Браќа Миладиновци“ (кое денес е сместено околу 600 метри на исток). Градбата е класичен претставник на градската архитектура, која датира од почетокот на XX век, поточно во 1934 година од времето на Кралска Југославија. Заедно со Зградата на Министерството за образование, зградата е прогласена за Споменик на културата под називот Образовен комплекс на ул. „Партизанска“ бр. 4.
1 Историја
Зградата била изградена во 1934 година за да смести основно училиште. Во периодот од 1940 до 1945 година окупаторските војски на Италија и Германија ја користете како касарна за сместување на војниците. Последната година од народно ослободителната војна, Народноослободителната војска исто така ја користела како касарна. По 1945 година, повторно служела да смести основно училиште.
На 4 ноември 2022 година, Општина Струга службено се преселила во зградата како нејзино ново седиште.
2 Архитектура
Градбата има правоаголен облик, со висина од П+1 кат. За неговата изградба во двете нивоа како градежен матријал била користена полна тула. Меѓукатната конструкција и покривот се дрвени, при што како покривачки материјал била користена ќерамида. Фасадата е малтерисана, со светло жолта боја, при што само кај меѓукатната конструкција и стреата се користени хоризонтални фризови. На катот од источната фасада во средишниот дел на градбата постои балкон со обработена ограда со балустради ослонет на повеќеаголни обработени столбови, а над него има полукружен тимпанон сместен средишно на фасадата кој во минатото бил украсен. Севкупната надворешна и внатрешна дограма во градбата била изработена од дрво и е во незавидна физичка состојба. Северната, влезна партија била створена како истурен балкон со обработена ограда со балусради ослонет на повеќеаголни обработени столбови. Градбата го задржала изворниот фасаден изглед, а за евентуални промени во неговата внатрешност не постојат податоци. Во поново време била извршена санација на фасадниот изглед на градбата при што не е нарушена неговата автентичност.
3 Галерија
Гаја BH1

Гаја BH1 — двоен систем кој се состои од жолто џуџе и веројатно ѕвездена црна дупка, оддалечена околу од Сончевиот Систем во соѕвездието Змијоносец. , е најблискиот познат систем за кој астрономите се разумно сигурни дека содржи црна дупка.
Ѕвездата и црната дупка орбитираат една околу друга во период од 185.59 дена со ексцентрицитет of 0.45. Ѕвездата е слична со Сонцето, со маса од и радиус , и температура од околу , додека црната дупка има маса од околу .
Декалог 3

„Декалог 1“ (полски: ''Dekalog, trzy'') — полски телевизиски филм од 1988 година, во режија на Кшиштоф Кишловски (Krzysztof Kieślowski), кој е и автор на сценариото, заедно со Кшиштоф Пјесјевич (Krzysztof Piesiewicz). Филмот е третиот дел од низата составена од десет едночасовни филмови на Кишловски, инспирирани од десетте божји заповеди. Главните улоги ги играат: Даниел Олбрихски (Daniel Olbrychski), Марија Пакулнис (Maria Pakulnis), Јоана Шчеповска (Joanna Szczepowska), Артур Барциш (Artur Barciś) и Кристина Дрохоцка (Krystyna Drochocka).
1 Содржина
На Бадник, Ева (ја игра Пакулнис) му се јавува на Јануш (го игра Олбрихски), соопштувајќи му дека исчезнал нејзиниот сопруг. Тие одат во болницата, во полицијата и на главната железничка станица, но не го наоѓаат. Така доаѓа зората и дури тогаш Ева признава дека ја измислила приказната и дека нејзиниот сопруг веќе три години живее во друг град. Всушност, нејзната измама имала за цел да ја мине ноќта со Јануш со кого во минатото имала љубовна врска. Кога Јануш се враќа дома, неговата сопруга веќе знае со кого ја минал ноќта, но тој ветува дека повеќе нема да се гледа со Ева.
Англосаксонци

Англосаксонците — културна група која ја населувала Англија во раниот среден век. Потекнуваат од доселениците кои дошле во Британија од континентална Европа во 5 век. Сепак, етногенезата на англосаксонците се одвивала во Британија. Англосаксонскиот идентитет произлегол од меѓусебната интеракција на дојдените германски племиња, но и од интеракцијата со домородните Британци. Многу домородци со текот на времето ја прифатиле англосаксонската култура и јазик и биле асимилирани.
1 Историја
Историски, англосаксонскиот период го опфаќа периодот во Британија од околу 450 до 1066 година, односно од нивното населување на островот до Норманското освојување. Во раниот англосаксонски период била создадена англиска етничка група, со многу аспекти кои опстоиле до денес. Во овој период Англосаксонците го примиле христијанството и имало процут во литературата и јазикот. Биле носени повелби и закони. Терминот ''англосаксонски јазик'' се користи за јазикот кој го зборувале и пишувале Англосаксонците во Англија и југоисточна Шкотска од средината на 5-от век до средината на 12-от век. Меѓутоа, овој јазик во науката најчесто се нарекува староанглиски.
Историјата на англосаксонците е историја на нивниот културен идентитет. Идентитетот се развил од разнородни групи и се поврзува со прифаќање на христијанство од луѓето, и бил мошне значаен за основањето на многу кралства. Загрозени од долготрајните инвазии од дански Викинзи и воената окупација на источна Англија, овој идентитет бил повторно воспоставен и доминирал сè до Норманското освојување. Англосаксонското материјално културно наследство може да се види и денес во архитектурата, стилот на облекување и уметноста. Зад симболиката на овие културни обележја, има силни елементи на племенски и господарски врски. Луѓето од елитата се самопрогласувале за кралеви и граделе ''бурхови (''утврдени градови'')'' и според принципите во Библијата си ја дефинирале својата улоги и улогата на својот народ. Во текот на англосаксонскиот период, месните и пошироките родовски заедници биле суштинска единица во производството. Според една студија од 2015, ефектите од родовската поделба се присутни и денес, односно дека генетскиот состав на Британците денес се совпаѓа со поделбата на племенските политички единици од раниот англосаксонски период.
Терминот ''англосаксонски'' почнал да се користи во 8 век (на латински и на континентот) за да ги разграничат „германските“ етнички групи во Британија од оние на континентот (Стара Саксонија и Ангелн во Северна Германија).
2 Поврзано
* Англофризиски јазици
* Фризија
Двобој за јужната пруга

„Двобој за јужната пруга“ (српски: ''Двобој за јужну пругу'') – југословенски филм од 1978 година, во режија на Здравко Велимировиќ. Главните улоги ги толкуваат: Драгомир Бојаниќ Гидра, Воја Мириќ, Нада Војиновиќ, Неда Спасојевиќ, Душан Војновиќ.
1 Синопсис
Во октомври 1941 година, партизаните од јужна Србија и од Македонија добиваат наредба од Главниот штаб на партизанските единици на Југославија да ги уништат железничките пруги: Ниш - Скопје - Солун и на пругата Ниш - Пирот - Софија. Така започнува долготрајниот и исцрпувачи двобој за пругите кои се од големо значење за снабдувањето на германската војска.
Псевдокиселина

Псевдокиселина во органската хемија е циклична оксокарбоксилна киселина. Најчесто, овие се образуваат од алдехид и кето карбоксилни киселини, а цикличните облици се фураноидни (5-то прстени со кислород) или пираноидни (6-то прстени со кислород). Првичната псевдокиселина да се опише како таква (со користење на германскиот збор de) била левулинската киселина (4-оксопентаноична киселина).
За разлика од матичната (отворено облична) оксокарбоксилна киселина, псевдокиселината има хирално средиште.
Положбата на рамнотежа во оксокарбоксилните киселини, кон отворен облик или цикличната (псеводациден) облик, е под влијание на голем број фактори. Кај алифатичните 4-то и 5-то оксокарбоксилни киселини, интервентните супституенти помагаат во затворањето на прстенот. Алкените со интерактивните групи заменети ''cis'' едни со други, исто така, помагаат во затворањето на прстенот. Aрилските системи со интерактивни групи заменети ''ortho'' едни на други помагаат во затворањето на прстенот. Други фактори како што е ефектот на гем-диалкил (Торп-Инголдовиот ефект), електронските влијанија и стеричната збиеност, исто така, можат да влијаат на отворено-цикличната рамнотежа.
Како и карбоксилните киселини, псевдокиселините имаат „псевдокиселински“ деривати. Тие вклучуваат псевдоацил халиди, псевдоестери, ендоциклични и егзоциклични-N псевдоамиди и псевдоанхидриди. Како и алдехидите и кетоните, псевдокиселините имаат и „псевдокарбонилни“ деривати.
Цврста киселина

Цврсти киселини ― киселини кои се нерастворливи во медиумот за реакција. Тие често се користени како хетерогени катализатори.
1 Примери
Повеќето киселини во цврста состојба се органски киселини како што се оксална киселина, винска киселина, лимонска киселина, малеинска киселина итн. Примери на неоргански цврсти киселини се силико-алуминати (зеолити, алумина, силико-алуминофосфат) и сулфат цирконија. Многу оксиди на преодни метали се кисели, вклучувајќи титанија, цирконија и ниобија. Таквите киселини се користат при разложување. Многу цврсти Бренстедови киселини се користени и индустриски, вклучувајќи полистирен сулфонат, цврста фосфорна киселина, ниобна киселина и хетеро полиоксометалати.
2 Примени
Цврстите киселини се користени во катализата во многу индустриски хемиски постапки, од каталитичко пукање во големи размери при рафинирање на нафта до синтеза на различни фини хемикалии.
Една примена во големи размери е алкилирањето, на пр., комбинацијата на бензен и етилен за да се добие етилбензен. Друга примена е преуредување на циклохексанон оксим во капролактам. Многу алкил амини се подготвуваат со аминирање на алкохоли, катализирани од цврсти киселини.
Цврстите киселини може да бидат користени како електролити во горивни ќелии.
Цинк трифлат

Цинк трифлуорометансулфонат или цинк трифлат ― цинкова сол на трифлуорометансулфонска киселина. Најчесто е користен како катализатор на Луисовата киселина, на пр. во силилации.
Белиот прав, цинк трифлат е комерцијално достапен, иако некои работници доживеале недоследни резултати со цинк трифлат од различни извори. Ако сакате, може да се подготви од реакција на трифлуорометансулфонска киселина со цинк во ацетонитрил, или со цинк карбонат во метанол:: Zn + 2 HOTf → Zn(OTf)<sub>2</sub> + H<sub>2</sub>: ZnCO<sub>3</sub> + 2 HOTf → Zn(OTf)<sub>2</sub> + H<sub>2</sub>O + CO<sub>2</sub> (OTf = CF<sub>3</sub>SO<sub>2</sub>)
На буква, на буква

На буква, на буква — игра со зборови каде играчите се обидуваат да наведат зборови што се вклопуваат во одредени категории, почнувајќи од иста буква. Играчите започнуваат со одлучување за список на игра на зборови меѓу нив, како што се „град“ или „глумец“, и секој го пишува тој список на лист хартија. Потоа по случаен избор се избира буква од азбуката, а играчите имаат одредено време да напишат нешто за секоја категорија што започнува со таа буква.
Кога ќе истече времето, играчите ги заменуваат листовите и ги постигнуваат обидите еден на друг. Записот единствен меѓу групата вреди 2 поени, додека записот споделен со друг играч добива 1 поен. Победник е играчот со најголем број. За следните кругови, се избира друга буква.
Се вели дека претседателот на Соединетите Држави, Џон Кенеди бил обожавател на играта, а еден животопис го опишува неговото семејство дека ја играл „бескрајно“.
1 Гугенхајм
Во варијантата позната како „Гугенхајм“, играчите пишуваат список на категории по еден раб од хартијата и пет колони низ неа, секоја колона на чело со различна буква за да биде пишан збор со пет букви.
2 Комерцијални верзии
Комерцијалната игра „''Факти во пет''“ (изворно: ''Facts in Five'') на дизајнерот на игри, Ричард Онанијан се заснова на еден опис на Кенеди играјќи „на буква, на буква“ во издание на списанието ''This Week'' од 1964 година,
Играта ''Расштрканигории'' (изворно: ''Scattergories'') на браќата Паркери од 1988 година е повторно применување на Гугенхајм, со 20-страна коцка што се користи за создавање случајни букви.
Контакт (филм)

Контакт — македонски филм од 2005 година во режија на Сергеј Станојковски.
1 Улоги
Глумец, Улога
Никола Којо, Јанко
Лабина Митевска, Жана
Петар Мирчевски, Новак
Владимир Ендровски, Затвореникот Варден
Весна Петрушевска, Вики
Емил Рубен, Директор на болницата
Ѓунер Исмаил, Таткото на Жана
Бедија Беговска, Мајката на Жана
Диме Илиев, Сосед
Мустафа Јашар, Стопански
Ертан Шабан, Шампион
Зоран Љутков, Рецепционер
Петар Димоски, Затворски чувар
Ристо Гоговски, Тераперт
Наташа Наумоска, Девојка за забава
Сабина Ајрула-Тозија, Соседка
Горан Илиќ, Готвач
Ана Костовска, Музички тераперт
Жаклина Стевковска, Девојка на рингот
Ненад Нацев, Телохранител 1
Царска вода

Царска вода (лат. и англ. ''aqua regia)'' или кралска вода, по МСЧПХ: хидрохлорид на азотна киселина, HNO<sub>3</sub> +3 HCl) — мешавина од концентрирана азотна (HNO<sub>3</sub>) и хлороводородна (HCl) киселина во зафатнински сооднос 1:3.
1 Особини и својства
Царската вода е силен оксидирачки растворувач, т.е. мешавина од киселини во кои се раствораат златото, платината и паладиумот. Се состои од еден зафатнински дел од концентрирана азотна киселина (HNO<sub>3</sub>) и три дела од концентрирана хлороводородна киселина (HCl). Поради своето многу силно оксидирачко дејство, се користи за растворање на благородни метали (освен среброто, со кое твори нерастворлив хлорид). Се користи за издвојување на метали на злато, сребро и платина од анодната тиња што останува по електролитичкото рафинирање на никел и бакар.
Нејзината реакција со златото е претставена со следната хемиска равенка:
: 3HNO<sub>3</sub> + 9HCl + 2Au &#x2192; 2AuCl<sub>3</sub> + 3NOCl + 6H<sub>2</sub>O
Со растворање на злато во царска вода, се создаваат тетрахлороаурат (III) јони, што се изразува со равенката:
: Au<sub>(s)</sub> + 4 H <sup>+</sup> + NO<sub>3</sub><sup>-</sup> + 4Cl <sup>-</sup> <--> AuCl<sub>4</sub><sup>-</sup> + NO<sub>(g)</sub> + 2H<sub>2</sub>O
Надвојвода

Надвојвода (|Erzherzog, женски род: Erzherzogin) — благородничка титула, женски род гласи надвојвотка. Во однос на чинот, оваа титула е над војвода и под крал. Оваа титула ја користеле само принцовите од династијата Хабсбурговци од 1453 до 1918 година.
Областа на која владее надвојводата се нарекува надвојводство.
1 Наводи
*
Црква „Св. Еремија“ - Долни Стубол

Свети Еремија — главна селска црква на селото Долни Стубол, во Општина Пробиштип.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа на сретсело во селото Долни Стубол.
2 Историја
Црквата била подигната во 1936 година, а била целосно обновена и преосветена во 2003 година од страна на митрополитот Брегалнички г. Агатангел.
3 Галерија
4 Поврзано
* Штипско архијерејско намесништво
* Втора пробиштипска парохија
* Долни Стубол
Чудо (филм од 1971)

Чудо — југословенски телевизиски филм од 1971 година. Режијата е на Ѓорѓе Кадијевиќ, кој го напишал и сценариото според мотивите на народната епска песна Болен Дојчин.
1 Улоги
Глумец, Улога
Душан Јаниќијевиќ, Дојчин
Љерка Драженовиќ
Јован Јаниќијевиќ-Бурдуш, Чуља
Тома Курузовиќ, Ќора, слеп човек
Гизела Вуковиќ, Анѓелија, жената на Дојчин
Александар Гавриќ, Ушо Арапин
Светлана Благојевиќ, Јелица, сестра на Дојчин
Јанез Врховец, Кнез
Иво Антовиќ
Мирослав Читаковиќ
Останати улоги ▼
Глумец, Улога
Александар Ѓуриќ
Милан Митиќ
Богољуб Новаковиќ
Славољуб Плавшиќ-Звонце
Чедомир Радовиќ
Милутин Савиќ
Петар Спајиќ-Суљо
Миња Војводиќ
Рој (филм од 1966)

„Рој“ – југословенски филм од 1966 година, во режија на Миодраг Миќа Поповиќ, кој е автор и на сценариото, заедно со Борислав Михајловиќ Михиз. Главните улоги ги толкуваат: Мира Ступица, Раде Марковиќ, Светолик Никачевиќ, Данило Бата Стојковиќ, Оливера Катарина.
1 Синопсис
За време на Првото српско востание, во 1804 година, во штотуку ослободената земја ѝ се суди на една Србинка, обвинета дека го предала својот маж на Турците. Во текот на судењето се плетат сложените нишки на вистината, сè додека еден мудар пчелар, Турчин, не ги согледа вистинските мотиви за предавството...
Тринидад

Тринидад (|Trinidad = „Троица“) — поголемиот и понаселениот остров од двата најголеми острови на Тринидад и Тобаго. Островот се наоѓа на 11 км од североисточниот брег на Венецуела и се наоѓа на континенталниот праг на Јужна Америка. Често се нарекува најјужниот остров во Западните Инди. Со површина од 4768 км<sup>2</sup>, тој е петти по големина остров во Западни Инди.
1 Име
Поранешното име на островот на јазикот на Араваците бил arw што значи „Земја на колибрите“. Кристофер Колумбо го преименувал во es („Остров на Тројството“), со што го исполнил заветот што го дал пред да тргне на третото патување. Подоцна името е скратено на ''Тринидад''.
2 Историја
Карибите и Араваците живееле на Тринидад долго пред Кристофер Колумбо да пристигне на островот на неговото трето патување на 31 јули 1498 година. Островот бил шпански до 1797 година, но бил претежно населен од француски колонисти од француските Кариби, најчесто од Мартиник. Во 1889 година Тринидад заедно со Тобаго станале единствена колонија на британската круна. На Тринидад и Тобаго му била доделена самоуправа во 1958 година и независност од Обединетото Кралство во август 1962 година.
3 Географија
На островот се наоѓаат три ридски венци: северниот, централниот и јужниот венец, три мочуришта и низините Карони и Напарима. Поголеми реки се Карони, Северен и Јужен Оропуче и Ортоар. Има и многу плажи и водопади. Тринидад има две годишни времиња во една календарската година: сезона на дождови и сушна сезона. Ел Серо дел Арипо со 940 метри е највисок врв на Тринидад. Тој е дел од планината Арипо и се наоѓа во северниот планински венец на островот, североисточно од градот Арима.
4 Демографија
Според пописот на Тринидад и Тобаго во 2011 година, таму живееле 35,43% Индијци, 34,22% Африканци, 7,66% мешани Африканци и Источни Индијци и 15,16% други мешани. Венецуела има големо влијание врз културата на Тринидад, како прифаќањето на музичкиот стил паранг на островот.
5 Животински свет
Островот Тринидад има богата биоразновидност. Фауната е најчесто од јужноамериканско потекло. Има околу 100 видови цицачи, меѓу кои се и гвајскиот црвен завивач (лат. Alouatta macconnelli), огрличестиот пекар (лат. Dicotyles tajacu), црвена мазама (лат. Mazama americana), оцелот и околу 70 видови лилјаци. Има преку 400 видови птици, меѓу кои се и ендемичниот тринидадскиот гуан (лат. ''Pipile pipile''). Влекачите се многу чести, со околу 92 регистрирани видови, меѓу кои се и најголемата змија во светот, зелената анаконда, очилениот кајман и еден од најголемите гуштери во Америка, зелената игуана. Тринидад е најголемо место во западната полутопка каде се гнездат кожестите желки (лат. ''Dermochelys coriacea''); се гнездат на источните и северните плажи на Тринидад. Регистрирани се 37 видови жаби и околу 43 видови слатководни риби. Се проценува дека има најмалку 80.000 членконоги и најмалку 600 видови пеперутки.
6 Поврзано
* Тринидад и Тобаго
* Западни Инди
Костомарски манастир

Костомарски манастир — манастир во североисточниот дел на Македонија, во селото Дренак.
1 Местоположба
Манастирот е сместен на врвот од ридот Костомар, по кого е и наречен, дел од планинскиот масив Манговица. До него води земјен пат, кој започнува од селото Дренак.
2 Градби
Во склоп на манастирот влегуваат една црква, чешма, конаци во изградба и помошни објекти.
2.1 Црква „Св. Троица“
Црквата е единствениот храм во манастирот.
3 Галерија
Романски машки лицеј во Битола

Романскиот машки лицеј во Битола бил изграден во 1880 година и започнал да работи во еден мал објект со само еден клас од 6 ученици. До 1887 година бил комплетиран со 7 класови и 90 ученици. Веројатно тогаш и се преместиле во новиот и поголем објект. Образованието во лицејот било четирикласно и седумкласно. Средствата за финансиското одржување на училиштето биле обезбедувани од страна на Романија, од министерството за надворешни работи.
Тука предимно учеле лица од влашката популација, но сепак образованието било на романски јазик според романските наставни програми. Ова во суштина било своевиден филолошки факултет, бидејќи најмногу од сè тука се изучувале јазици. Се изучувале германски, латински, италијански, француски, грчки, турски, па дури и бугарски јазик, што било интересен куриозитет. Од другите предмети се изучувале и романската историја, математика, ликовна уметност, музичко итн. Објектот на Лицејот бил двокатна зградата градена во западноевропски стил со орнаментирана фасада. Оваа образовна институција работела сè до 1913 година кога била затворена.
Ксенонска киселина

Ксенонска киселина ― предложено соединение на благороден гас со хемиската формула H<sub>2</sub> XeO<sub>4</sub> или XeO<sub>2</sub>(OH)<sub>2</sub>. Не е изолиран, а објавените податоци за карактеризација се двосмислени.
Солите на ксенонската киселина се нарекуваат ксенати, кои содржат анјон, како што е мононатриум ксенат. Тие имаат тенденција да се вонпропорционални со ксенонскиот гас и перксенатите:: 2 + 2 → + Xe + + 2
Испуштената енергија е доволна за да се образува озон од двоатомски кислород:
: 3 (g) → 2 (g)
Соли кои го содржат депротонираниот анјон засега се непознати.
1 Дополнителна литература
*