Иноскулација

Иноскулацијата е природен феномен во кој стеблата, гранките или корените на две дрвја растат заедно на начин биолошки сличен на вештачкиот процес на калемење. Терминот е изведен од латинските корени ''in'' + ''ōsculārī'', „да се бакнува во/внатре/кон“ или етимолошки и поилустративно „да се направи мала уста навнатре/во/кон“; дрвјата кои биле подложени на овој процес во шумарството се нарекуваат гемели, од латинскиот збор што значи „пар“.
Најчесто се јавува гранките на две дрвја од ист вид да сраснат, иако иноскулацијата може да се забележи и кај сродните видови. Гранките прво растат одделно блиску една до друга додека не се допрат. Во оваа фаза, кората на површините што се допираат постепено се струже додека дрвјата се движат на ветрот. Штом камбиумот на две дрвја ќе се допре, тие понекогаш се калемат сами и растат заедно додека се шират во дијаметар. Иноскулација обично се јавува кога гранките на дрвјата се испреплетени или сплетени..
Терминот ''иноскулација'' се користи и во контекст на пластичната хирургија, како еден од трите механизми со кои кожните графтови се земаат на местото на домаќинот. Се верува дека крвните садови од местото на примачот се поврзуваат со крвните садови на графтот со цел да се врати васкуларизацијата.
1 Видови
Иноскулацијата е најчеста кај следните таксони поради нивната тенка кора: јаболко, бадем, костен, маслинка, круша, липа, лешник, врба и други.
2 Споени дрвја
Две дрвја може да пораснат до нивната зрела големина едно до друго и навидум да сраснат или да се спојат, демонстрирајќи иноскулација. Тие може да бидат од ист вид, па дури и од различни родови или фамилии, во зависност од тоа дали двете дрвја навистина се калемени заедно (откако ќе се допре камбиумот на две дрвја, тие сами се калемат и растат заедно). Обично калемењето е само помеѓу две дрвја од ист или блиско сродни видови или родови, но изгледот на калемење може да се добие од две дрвја кои физички се допираат, тријат, испреплетуваат или заплеткуваат.. И четинарите и листопадните дрвја можат да се спојат. Особено буковите дрвја се чести спојници, како што е случај кај трнинка (''Prunus spinosa'').
Ваквите дрвја често разговорно се нарекуваат „дрвја-маж и жена“ или „брачни дрвја“.
2.1 Примери
Во неговата книга „Обиколка на Шкотска“, објавена во 1800 година, Т. Гарнет забележува дрво во близина на Инверареј кое локалното население го нарекувало Брачно дрво, формирано од липа со две стебла кои биле споени со гранка на начин како што човек би ставил рака околу друг, како што би направиле брачна двојка.
На патот до Небесното езеро во близина на Урумчи во Кина се наоѓаат пар дрвја кои локалното население ги нарекле стебла Маж и жена бидејќи се поврзани со жива гранка. Дрвјата Tatajia Husband and Wife се во Тајван и во Јакушима, Кагошима-кен, Јапонија, се пар дрвја Маж и жена формирани од споени кедри.
Во Ламбег, Ко. Долу, малку северно од мостот Волфенден, стојат две букови дрвја (види „Галерија“) на влезот во ридот Хром, на патот Ламбег до Балискеаг. Кон крајот на 18 век, Џон Весли престојувал на Хром Хил и решил да сплете две млади букови дрвја за да дејствува како симбол на единството меѓу Методистичката црква и Црквата на Ирска .
Во Донхолм во близина на Аир, древен јавор од јавор (''Acer pseudoplatanus'') бил познат по повеќекратното спојување на неговите гранки што му дало уникатен изглед и во голема мера го зајакнало.
3 Галерија
4 Поврзано
* Аксел Ерландсон
* Обликување дрвја
5 Наводи