Сончева физика

Сончева физика или сончева физика — гранка на астрофизиката која е специјализирана за проучување на Сонцето. Се занимава со детални мерења кои се можни само за нашата најблиска ѕвезда. Се вкрстува со многу дисциплини од чиста физика, астрофизика и информатика, вклучувајќи флуиди, плазма вклучувајќи магнетохидродинамика, сеизмологија, честична физика, атомска физика, јадрена физика, ѕвезден развој, вселенска физика, спектроскопија,радиоактивен трансфер, оптика, обработка на сигнали, компјутерска визија, пресметковна физика, ѕвездена физика и сончева астрономија.
Бидејќи Сонцето е уникатно за набљудување со блиско растојание (другите ѕвезди не можат да се решат со нешто слично на просторната или временската резолуција што може да ја има Сонцето), постои поделба помеѓу поврзаната дисциплина на опсервационата астрофизика (на далечните ѕвезди) и опсервативната сончева физика.
Студијата за сончевата физика е исто така важна, бидејќи се верува дека промените во сончевата атмосфера и сончевата активност можат да имаат големо влијание врз климата на Земјата. Сонцето, исто така, обезбедува „физичка лабораторија“ за проучување на физиката на плазма.
1 Историја
1.1 Древни времиња
Вавилонците воделе евиденција за сончеви еклипси, со најстариот рекорд што потекнува од древниот град Угарит, во денешна Сирија.Овој запис датира околу 1300 пр.н.е. Древните кинески астрономи, исто така, ги набљудуваа сончевите феномени (како што се сончеви затемнувања и видливи сончеви пунктови), со цел да се следат календарите, кои биле засновани на месечевите и сончевите циклуси. За жал, записите што се чуваат пред 720 пр.н.е. се многу нејасни и не нудат корисни информации.Сепак, по 720 пр.н.е., во текот на 240 години биле забележани 37 сончеви еклипси.
1.2 Средновековни времиња
Астрономското знаење цветало во исламскиот свет за време на средновековните времиња. Многу опсерватории биле изградени во градовите од Дамаск до Багдад, каде биле направени детални астрономски набљудувања. Особено, мерени се неколку сончеви параметри и биле земени детални забелешки на Сонцето. Сончеви набљудувања биле земени со цел за навигација, но главно за мерење на времето. Исламот бара неговите следбеници да се молат пет пати на ден, на специфична позиција на Сонцето на небото. Како такви, биле потребни точни набљудувања на Сонцето и неговата траекторија на небото. Во доцниот 10 век, иранскиот астроном Абу Махмуд Хоџанди изградил масивна опсерваторија во близина на Техеран. Таму направил прецизни мерења на серија меридијански транзити на Сонцето, кои подоцна го користел за пресметување на прекршувањето на еклиптиката. По падот на Западното Римско Царство, Западна Европа била пресечена од сите извори на античко научно знаење, особено оние напишани на грчки јазик. Ова, плус деурбанизација и болести како што е црната смрт, доведоа до пад на научните сознанија во средновековна Европа, особено во раниот среден век. За време на овој период, набљудувањата на Сонцето биле земени или во врска со зодијакот, или да помогнат во градењето на богослужби, како што се цркви и катедрали.
1.3 Ренесанса
Во астрономијата, ренесансниот период започнал со работата на Никола Коперник. Тој предложил дека планетите се вртат околу Сонцето, а не околу Земјата, како што се верувало во тоа време. Овој модел е познат како хелиоцентричен модел. Неговата работа подоцна била проширена од Јоханес Кеплер и Галилео Галилеј. Особено, Галилеј го користел својот нов телескоп за да го набљудува Сонцето. Во 1610 година, открил точки на површината*. Во есента 1611 година Јоханес Фабрициј ја напишал првата книга за сончевите точки „Де Макулис во единствениот опсерватис“ (На местата забележани во Сонцето).
1.4 Модерни времиња
Современата сончева физика е насочена кон разбирање на многуте феномени забележани со помош на модерни телескопи и сателити. Од посебен интерес се структурата на сончевата фотосфера, проблемот со короналната топлина и сончевите точки.
2 Истражување
Одделот за сончева физика на Американското астрономско друштво има 555 членови (од мај 2007 година), во споредба со неколку илјади во матичната организација.
Голем удар во тековниот (2009) напор во областа на сончевата физика е интегрирано разбирање на целиот сончев Систем вклучувајќи го и Сонцето и неговите ефекти во текот на меѓупланетарниот простор во рамките на хелиосферата и на планетите и планетарните атмосфери. Истражувањата за феномени кои влијаат на повеќе системи во хелиосферата, или кои се сметаат дека се вклопуваат во рамките на хелиосферскиот контекст, се нарекуваат хелиофизика, нова кованица која стапила во употреба во раните години на сегашниот милениум.
2.1 СДО
Опсерваторијата за сончева динамика (SDO) била лансирана од НАСА во февруари 2010 година од Кејп Канаверал. Главните цели на мисијата се разбирање на тоа како се јавува сончевата активност и како влијае врз животот на Земјата преку утврдување на тоа како магнетното поле на Сонцето е генерирано и структурирано и како се складира складираната магнетна енергија и се ослободува во вселената.
2.2 СОХО
Сончевата и хелиосферичната опсерваторија, SOHO, е заеднички проект помеѓу НАСА и ЕСА, кој бил лансиран во декември 1995 година. Бил пуштен да се испитува внатрешноста на Сонцето, да се направат согледувања на сончевиот ветер и феномени поврзани со него и да се испитаат надворешните слоеви на Сонцето.
2.3 ХИНОДЕ
Мисијата на јавното финансирање предводена од јапонската Агенција за истражување на воздухоплови, сателит HINODE, започнат во 2006 година, се состои од координиран сет на оптички, екстремни ултравиолетови и рендгенски инструменти. Тие ја испитуваат интеракцијата помеѓу сончевата корона и магнетното поле на Сонцето
2.4 НТСТ
Напредниот технолошки сончев телескоп (ATST) е објект за сончев телескоп кој е во изградба во Мауи. Дваесет и две институции соработуваат на проектот ATST, при што главната агенција за финансирање е Националната фондација за наука.
2.5 Голема мечка*
Сончевата опсерваторија „Голема мечка“ во Калифорнија располага со неколку телескопи, вклучувајќи го и новиот сончев телескоп (НТС), кој е 1,6 метри, јасен отвор, грегоријанскиот телескоп надвор од оската. НТС го виде првото светло во декември 2008 година. Додека ATST не дојде на линија, НТС останува најголемиот сончев телескоп во светот. Опсерваторијата „Големата мечка“ е една од неколкуте објекти кои ги води Центарот за сончево-терестријални истражувања на Институтот за технологија во Њу Џерси (NJIT).
2.6 ЕУНИС
Екстремниот ултравиолеторен нормален инцидентен спектрограф (EUNIS) е дво-канален спектрограф за снимање, кој за првпат полета во 2006 година.Таа ја набљудува сончевата корона со висока спектрална резолуција. Досега, има обезбедено информации за природата на короналните светли точки, кул транзиенти* и коронални јамки. Податоците од него, исто така, помогнаа да се калибрира SOHO и неколку други телескопи.
3 Дополнителна литература
**