Интерактивен филм

Интерактивен филм — компјутерска игра или друг интерактивен медиум што има одлики на филм. Во индустријата на компјутерски игри, овој поим се однесува на „киноигра“ — игра што го претставува својот играчки процес на кинематографски, однапред скриптиран начин, често со употреба на FMV (целосно анимирани видеосеквенци), без разлика дали се анимирани или во рамките на самата игра.
Во киноиндустријата, поимот „интерактивен филм“ се однесува на интерактивно кино – филм со кој еден или повеќе гледачи можат да заемодејствуваат и да влијаат на настаните што се случуваат во филмот.
1 Дизајн
Овој жанр се појавил со пронаоѓањето на LaserDisc и плеерот LaserDisc, кои биле првите нелинеарни уреди или уреди со случаен пристап за воспроизведување на видео. Фактот дека плеерот LaserDisc може веднаш да прескокне и да воспроизведе која било глава (наместо да следи линеарна патека од почеток до крај, како видеокасета) значело дека може да се создадат игри со разгранети дејства од неуредени видеоглави, слично како што книгите од типот „Одбери ја сопствената авантура“ се структурирани од неуредени страници.
На тој начин, интерактивните филмови биле анимирани или снимени со вистински глумци како филмови (или во некои подоцнежни случаи, визуелизирани со 3D-модели) и следеле основна главна приказна. Снимени биле алтернативни сцени што се активирале по погрешни (или алтернативни дозволени) дејства на играчот (на пример, сцени со „Game Over“).
Популарен комерцијален пример за интерактивен филм била аркадната игра ''Dragon’s Lair'', која имала анимирано FMV (целосно движечко видео) од поранешниот аниматор на Disney, Дон Блут, каде што играчот управувал некои движења на главниот лик. Кога играчот бил во опасност, тој морал да одлучи кој потег, дејство или комбинација да избере. Ако бил избран погрешен потег, се појавувало сцена на „губење живот“, сѐ додека не се изберело правилниот, што овозможувало да се види остатокот од заплетот. Во ''Dragon’s Lair'' имало само една успешна приказна; единственото дејство што корисникот можел да го направи било да го избере или да го погоди потегот што дизајнерите намериле да биде направен. И покрај недостатокот на избор, играта била многу популарна.
Машинската опрема за овие игри се состоела од плеер LaserDisc поврзан со процесор, конфигуриран со интерфејски софтвер што доделувал функција на прескокнување на главата на секое од копчињата на контролерот на секоја точка на одлучување. Исто како што книгата „Одбери ја сопствената авантура“ може да каже: „Ако свртиш лево, прејди на страница 7. Ако свртиш десно, прејди на страница 8“, контролерот за ''Dragon’s Lair'' или ''Cliff Hanger'' бил програмиран да скокне до следната глава ако играчот го избрал правилното решение, или да скокне до главата за смрт (завршница) ако избрал погрешно. Бидејќи плеерите LaserDisc од тоа време не биле доволно издржливи за да се справат со абењето од постојаната употреба на аркадните машини, тие барале честа замена. LaserDisc-овите, кои ги содржеле кадрите, биле обични LaserDisc-ови што немале ништо посебно, освен редоследот на нивните глави, и ако се изваделе од аркадната конзола, ќе го воспроизвеле своето видео на стандардни, неинтерактивни плеери LaserDisc.
Подоцнежните достигнувања во технологијата им овозможиле на интерактивните филмови да преклопуваат повеќе полиња на FMV, наречени „vites“, слично како што полигоналните модели и спрајтовите се преклопуваат врз заднините во традиционалната графика на видеоигрите.
2 Потекло
Најраните рудиментарни примери на механички интерактивни кинематографски игри потекнуваат од почетокот на XX век, со игрите „кинематографска стрелачка галерија“ во Обединетото Кралство.
Тие биле слични на карневалските игри со стрелачки галерии, освен што играчите пукале кон киноплатно на кое се прикажувале киноснимки од цели. Прикажувале снимки од цели, и кога играчот ќе пукал во платното во вистинскиот миг, тоа активирало механизам што привремено го паузирал филмот и регистрирал поен. Првиот успешен пример на таква игра бил ''Life Targets'', објавен во Обединетото Кралство во 1912 г.
Кинематографските стрелачки галерии уживале краткотрајна популарност во неколку делови на Британија во текот на 1910-тите години, и често имале животни од сафари како цели, со снимки направени во британските империјални колонии. Овој вид игри опаднал некое време по 1910-тите.