procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Доминик Скутецки

Доминик Скутецки ( Dominik Skutecký) - (14 февруари 1849 година, Гајари - 13 март 1921 година, Банска Бистрица) бил словачки сликар од еврејско потекло. Специјализирал пејзажи, портрети и сцени жанрова уметност..
1 Животопис
По смртта на неговиот татко во 1859 година, неговото семејство се преселило во Виена, каде што тој ги започнал своите уметнички студии кај вајарот Јохан Мејкнер.
Тој исто така одел на приватни часови по уметност на Ликовна академија, каде што учел со Карл Вурцингер и Карл фон Блаас од 1865 до 1867 година. по добиената стипендија, ги продолжил студиите во Венеција од 1867 до 1870 година, каде работел со сликарот Помпео Марино Молменти на Академија од Бел Арти.
Тој исто така помина неколку месеци во Ликовна академија, Минхен.
По 1873 година, тој бил жител на Виена, каде што претежно бил сликар на портрети.
Неговата прва големо изложба била на Кунстлерхаус во 1875 година.
Токму во тоа време тој ја запозна Сесилија Лови, модел со која подоцна ќе се ожени.
За време на неговиот прв престој во Банска Бистрица, од 1884 до 1886 година, тој се концентрирал на пејзажи и жанровски сцени од околината.
Се сместил трајно во 1889 година и уште еднаш започнал да слика портрети на значајни граѓани во местото.
Подоцна, тој ја организирал ликовни изложби, на која изложил (120 дела) во 1902 година.
Неговите дела може да се видат во Националната галерија на Словачка. Многу од делата се во приватни колекции.
Неговата ќерка, Карола Скутека-Карвашова исто така била сликарка, а неговиот син, Александар Скутеки бил познат архитект.
2 Селектирани дела
3 Надворешни врески
* in the Slovak National Gallery
* @ Teraz
* @ Záhorie
Панче Неделковски (Тодоров)

Панче Тодоров Неделковски ( ― во ) — македонски партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
1 Животопис
Произлегува од сиромашно семејство. Завршил основно училиште, а потоа се занимавал со земјоделство. По ослободувањето на Скопје стапил во веќе прославената Шеснаесеттата македонска ударна бригада со која заминал за Косово. Таму учествувал во бројните борби за ликвидирањето на одметнатите балистички банди. Во близината на Белград со успех ја завршил воената настава и потем се вклучил со својата единица во борбите за пробив на Сремскиот фронт. Во нападот на 12 април 1945 година бил во првите борбени линии. Се пројавил со храброст при пробивот на германските укрепени позиции. Меѓутоа, во борбата за Будровци бил погоден од непријателски рафал. Загинал пред дефинитивното ослободување на Југославија.
2 Наводи
Кралство Македонија (1912)

Кралство Македонија — предложена и замислена идна држава за која се очекувало да биде федерализирана со Царството Бугарија, Кралството Грција, Кралството Србија, Кралството Црна Гора како и Кралството Романија во еден вид Балканска федерација. Дипломатските претставници од Балканските земји побарале принцот Харолд од Данска да биде прогласен за крал на Македонија.
1 Поврзани статии
* Кралство Македонија (Македон)
Ана Рајецка

Ана Рајецка (|Anna Rajecka; 1762, Варшава - 1832, Париз), била полска сликарка на портрети и пастелист. Таа била позната и како „Мадам Голт де Сен Жермен“.
1 Животопис
Таа била ќерка на сликарот-портретист по име Јозеф Рајецки, била израсната како штитеничка на кралот Станислав Август Понијатовски од Полска.
Прво се верувало дека таа била негова вонбрачна ќерка, а подоцна и дека е негова љубовница.
Во 1783 година, таа била запишана под негово менторство во уметничкото училиште за жени во Лувр во Париз.
Студирала со Лудвик Марто и Марчело Бакиарели во Варшава; Жан-Батист Грез и евентуално Елисабет Виге Ле Брун во Париз.
Иако подоцна станала дел од кругот околу Жан-Луј Дејвид, таа веројатно не учела од него.
Целта на полскиот крал, за нејзиното образование, била таа да се врати во Полска и да стане професор по уметност, но таа одлучи да остане во Париз по нејзиниот брак со минијатуристот, Пјер-Мари Гол де Сен Жермен во 1788 година.
Таа стана првата полска женка со свои дела претставени во Салонот Париз во 1791 година и очигледно продолжила да добива поддршка од кралот сè до 1792.
Иако испратила многу слики назад во Варшава, Бакиарели сметал дека малку од тие дела се достојни да бидат дел од Кралската колекција.
Таа го насликала опкружувањето околу полскиот кралски двор а во Париз, добила бројни порачки од локалната аристократија.
Од Париз заминала за Клермон Феран и можеби се откажала од сликарството. Податоците за овој период од нејзиниот живот се ретки, но, по многу години, таа се вратила повторно во Париз, ослепела околу 1824 година.
2 Надворешни врески
*
Регионален договор за роаминг

Регионален договор за роаминг (официјално: Договор за намалување на цената на роаминг услугите во јавните мобилни комуникациски мрежи во регионот на Западен Балкан) ''—'' договор за регулирање на роамингот во земјите од Западен Балкан: Албанија, Босна и Херцеговина, Косово, Mакедонија, Србија и Црна Гора. Договорот ги опфаќа и надоместоците што операторите на мобилната мрежа можат да ги наметнат на своите претплатници за користење телефонски и податочни услуги надвор од земјата-членка на мрежата, а мрежите со големопродажни стапки можат да се наплатуваат едни од други за да им овозможат на своите претплатници пристап до сите мрежи.
Договорот стапил на сила од 1 јули 2019 година, со намалени тарифи. Од 1 јули 2021 година, сите тарифи треба да се отстранат. Во просек, цените на појдовните повици опаднаа за 65%, а цените на преносот на податоци паднаа за 78%.
1 Историја
Претставници на економиите од Западен Балкан се собрале во Брисел на 14 декември 2018 година за да разговараат за новиот регионален договор за роаминг, на состанокот за политиката за роаминг на Западен Балкан, организиран од Советот за регионална соработка.
На 4 април 2019 година, на 2. дигитален самит на Западен Балкан во Белград, министрите за телекомуникации потпишале договор за постепено отстранување на сите трошоци за роаминг во регионот. Договорот стапил на сила од 1 јули 2019 година, со намалени тарифи, а од 1 јули 2021 година, сите тарифи треба да се отстранат, според концептот „Роаминг како дома“.
2 Територијален обем
Договорот за намалување на цената на роаминг услугите во јавните мобилни комуникациски мрежи во регионот на Западен Балкан се однесува на земјите од Западен Балкан:
******
Мајлинда Брегу, генералниот секретар на Советот за регионална соработка и Европскиот комесар за дигитална економија и општество, Марија Габриел разговарал за новиот регионален договор за роаминг (RRA2) за Западен Балкан во Скопје на 18 февруари 2019 година. Комесарот Габриел потврдил дека откако Западен Балкан ќе постигне нов договор за цените на роамингот меѓу своите економии, ЕУ е подготвена за намалување на тарифите, почнувајќи од јули 2019 година.
3 Цени
+Роми за роаминг (сите цени се во денари), , 1 јули 2019, 1 јули 2021
Појдовни повици, 11,5, според тарифата на домашната мрежа
Појдовна текстуална порака, 3,5, според тарифата на домашната мрежа
Пренос на податоци, 0,15/kB, според тарифата на домашната мрежа
4 Поврзано
* Роаминг
* Телекомуникации во Европа
* Прописи за роаминг на Европската унија
Блажо Нешков

Блажо Панушков Нешков ( ― во ) — македонски партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
1 Животопис
Завршил основно училиште. Уште како младинец им помагал на своите домашни во полската работа, чувал добиток и носел дрва на скопскиот пазар. Имал голема омраза кон бугарските фашистички окупатори, бидејќи извршиле многу злосторства во неговото село. Затоа, кога бил повикан да отслужи воен рок во бугарската окупаторска војска, при запирањето на возот во Лесковац, тој избегал. Веднаш потоа побарал врска со партизаните, па така се приклучил во Пусторечкиот партизански одред. Неговите соборци му го дале прекарот ''Војкан''. Учествувал во многу борби на одредот. Во борбата против бугарските фашисти на 12 март 1942 година, бил заробен. Без судење и сослушување го стрелале кај Магашил, близу Лесковац. Таму бил и закопан.
2 Поврзано
* Тодор Нешков
3 Наводи
Северна жирафа

:''Погледнете ја Жирафа за поединости за тоа како оваа предложена таксономија се вклопува со моментално прифатената таксономија на жирафи.''
Северната жирафа (''Giraffa camelopardalis''), позната и како трирогата жирафа, ― вид на жирафа, домородна во Северна Африка.
Во сегашната шема на МСЗП за таксономија, има само еден вид жирафа со името ''G. camelopardalis'' и девет подвидови, но алтернативните таксономски хипотези предложиле два до единаесет видови.
Некогаш во изобилство низ цела Африка уште од 19 век, имала опсег од Сенегал, Мали и Нигерија од Западна Африка до север во Египет. Западноафриканските жирафи некогаш живееле во Алжир и Мароко во античките периоди сè до нивното изумирање, поради сушната клима во Сахара. Живее изолирано во Јужен Судан, Кенија, Чад и Нигер.
Сите жирафи се сметаат ранливи кон истребување од страна на МСЗП. Во 2016 година, околу 97 000 поединци од сите подвидови биле присутни во дивината. Во моментов има 5.195 северни жирафи.
1 Таксономија и еволуција
Во сегашната таксономска шема на МСЗП има само еден вид жирафа со името ''G. camelopardalis'' и девет подвидови.
2 Опис
Северната жирафа на челата има две испакнатини налик на рог познати како осикони. Северната жирафа е подолга и поголема од онаа на јужната жирафа, иако машките северни жирафи имаат трет цилиндричен осикон во средината на главата веднаш над очите долги од 7,5 до 13 см.
3 Раширеност и живеалиште
Северните жирафи живеат во саваните, грмушките и шумите. По месното истребување на разни места, северните жирафи се најмалку бројни видови и најзагрозени. Во Источна Африка, тие најчесто се наоѓаат во Кенија и југозападна Етиопија, иако ретко во североисточна Демократска Република Конго и Јужен Судан. Има околу 2.000 во Централноафриканската Република, Чад и Камерун во Централноафриканската Република. Некогаш широко распространета во Западна Африка, неколку стотици северни жирафи се наоѓаат во резерватот Досовоа Куре, Нигер. Тие се вообичаени и во и надвор од заштитените подрачја
Најраните опсези на северните жирафи биле во Чад за време на доцниот плиоцен, а некогаш биле во изобилство во Северна Африка. Тие живееле во Алжир уште од раниот плеистоцен за време на квартарниот период. Живееле во Мароко до нивното истребување околу 600 година н.е., бидејќи сувата клима на Сахара ги оневозможувала условите за жирафите. Исчезнати се и во Либија и Египет.
Тодор Нешков

Тодор Стојанов Нешков (, ― во ) — македонски партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
1 Животопис
Произлегува од многу бедно семејство. Се занимавал исклучиво со земјоделство. Окупацијата го затекнала во редовите на бившата Југословенска војска, каде го служел редовниот воен рок. По капитулацијата на бивша Југославија се вратил во родното село. Во почетокот на 1942 година бил мобилизиран во бугарската фашистичка армија. Меѓутоа, бргу фатил врска и избегал во партизани. Во февруари 1942 година стапил во јужно-моравските ослободителни единици. Учествувал во борбите против бугарските окупаторски единици. Во јуни 1944 година бил заробен со уште неколку партизани по една борба кај Црна Трава. По заробувањето, бугарските фашисти постапиле многу брутално и нехумано, без да им се суди ги ликвидирале. Ги полиле со бензин и живи ги запалиле. Изгорените останки биле закопани на местото каде што бил запален, заедно со другите соборци.
2 Поврзано
* Блажо Нешков
*Трајко Белински
3 Наводи
Томислав Николиќ (партизан)

Томислав Арсо Николиќ ( ― во ) — српски партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
1 Животопис
Произлегува од земјоделско семејство. Завршил основно училиште и се занимавал со земјоделство. Од средината на 1942 година, работел за Народноослободителното движење. Извршувал разни задачи покажувајќи упорност и верност кон ослободителното движење. Бил ангажиран во собирањето на храна, облека и други материјали потребни за партизанските одреди. Со група другари, во мај 1943 година заминал во Јужно-моравскиот партизански одред. Истиот месец со група партизани добил задача да се пробие во Скопска Црна Гора со цел да воспостави врска со тамошните партизански одреди. Извршувајќи ја оваа задача бил заробен од балистите и стрелан кај селото Островици. Бил закопан на местото каде што загинал.
2 Наводи
Игнат Николиќ

Игнат Јанко Николиќ ( ― во ) — македонски партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
1 Животопис
Произлегува од сиромашно семејство. Основно училиште завршил во селото, а потоа се занимавал со земјоделство. Бил регрутиран во буrарската фашистичка армија. Пред самата капитулација на Кобуршка Бугарија, на 8 септември 1944 година стапил во Бригадата „Гоце Делчев“. Со неа, цел месец, тој учествувал во борбите против германските единици. Загинал на 2 октомври 1944 година во борбите против Германците за ослободување на Берово. Бил закопан на борбената местоположба.
2 Наводи
Божин Николов

Божин Николов - Силни ( ― во ) — македонски партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОБ.
1 Животопис
Произлегува од сиромашно селско семејство. Многу рано останал без татко, поради што бил присилен да работи како момок кај побогатите селани. По создавањето на Првиот скопски партизански одред, тој воспоставил врска со борците и оттогаш активно работел во Народноослободителната борба. Во април 1942 година, кога Вториот скопски партизански одред дошол во селото Бродец, организирал младинци за одредот да собираат храна, да вршат курирски задачи и слични активности. Се покажал како бестрашен и способен да изврши и најделикатни задачи. Дане Крапчев го нарекол „Силни“. Партизаните и илегалците во Скопје добро го познавале и можеле да му доверат секаква задача. Во 1943 година во Бродец дошле партизани од Шарпланинскиот одред. Оваа единица како и Кумановскиот одред редовно ги снабдувал со храна, ги информирал за новостите, одел во Скопје со доверлива пошта и слично. Во летото 1944 година, на една нова група партизани во Бродец им се придружил и самиот тој и со нив заминал на кумановскиот терен во Втората македонска ударна бригада. Загинал несреќно кон крајот на август 1944 rодина, кога Бригадата навечер го преминувала надојдениот Вардар, во близината на Велес.
Една улица во скопската населба Горно Лисиче го носи неговото име.
2 Наводи
Киро Николовски

Киро Николовски ( ― во ) — македонски партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
1 Животопис
Изучил берберски занает и работел во својата берберница каде ги дознавал најновите вести за Црвената Армија и партизаните. Затоа, веќе во 1942 година бил затворен од бугарската фашистичка полиција. Во септември 1944 година стапил во Третата македонска ударна бригада со која учествувал во завршните борби за ослободување на Македонија. Потоа заминал за Срем како искусен борец и командир на чета. Учествувал во сите борби на Бригадата од пробивот на фронтот, па сè до Врпоље. Во таа борба се пробил меѓу првите во градот, каде храбро загинал на 16 април 1945 година.
2 Наводи
Драган Ниниќ

Драган Ѓорѓе Ниниќ ( ― во ) — македонски партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
1 Животопис
Завршил основно училиште во селото. Се занимавал со чување на добиток. Многу рано се запознал со целите на Народноослободителното движење, но без оглед на тоа бил принуден да замине на отслужување на воениот рок во бугарската фашистичка армија. Во тоа време во неговиот крај, уште немало партизански одреди. Во една од битките против Германците, храбро загинал кон крајот на октомври 1944 година, во битките за ослободување на Струмица. Бил закопан во Ново Село, Струмичко, каде што загинал.
2 Наводи
Никола Николовски

Никола Божинов Николовски (, ― , ) — македонски партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
1 Животопис
Произлегува од селско семејство. Завpшил основно училиште во родното село. Уште пред војната се преселил во населбата Маџари во Скопје. Татко му работел како млекар. Изучил фотографски занает, а подоцна и шивачки. По завршувањето на занаетот се вработил кај приватен мајстор во Скопје. Тука останал на работа до 1941 година. На 9 септември 1944 година стапил во Шеснаесеттата македонска ударна бригада, со која учествувал во сите борби за ослободување на Македонија, особено на падините на Скопска Црна Гора, каде се воделе огорчени борби против балистичките банди. Со Бригадата што била вклучена во Петнаесетти македонски корпус, учествувал во борбите за ослободување на преостанатите делови на татковината. Учествувал во пробивот на Сремскиот фронт, во тешките и крвави борби кај Банова Јаруга. Во една од овие борби тој исчезнал. Со сигурност се претпоставува дека бил заробен и ликвидиран од германските фашисти.
Милош Павчев

Милош Димчев Павчев ( ― во ) — македонски партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
1 Животопис
Израснат бил во сиромашно семејство. Се занимавал со земјоделство и чување на добиток. Кога бил повикан во бугарската фашистичка војска на отслужување на воениот рок настојувал да избега, но не можел да добие врска со партизаните. Во почетокот на 1944 година избегал од војската и заминал во Врањскиот партизански одред. Подоцна преминал во Третата македоноска ударна бригада, со која учествувал во повеќе борби. На 19 јули 1944 година во борбите против бугарските окупаторски единици кај Глог, во близина на Врање, бил ранет во двете нозе и заробен, а потоа од еден бугарски војник, бил убиен со бајонет. Бил закопан на местото каде што бил убиен.
2 Наводи
Србин Паровски

Србин Јованчев Паровски ( ― во ) — македонски партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
1 Животопис
Произлегува од сиромашно семејство. Завршил основно училиште, а потоа се занимавал со земјоделство и чување на добиток. На 7 септември 1944 година стапил во Шеснаесеттата македонска ударна бригада. Со неа учествувал во сите борби против балистите и Германците на падините на Скопска Црна Гора. По ослободувањето на Скопје во состав на Бригадата ја продолжил борбата на Косово. Таму биле разоружани и дефинитивно уништени заостанатите балистички банди. По извршувањето на овие борбени задачи заминал за Срем, каде учествувал во завршните операции. На 16 април 1945 година во борбата кај Будровци во Хрватска, загинал. Неговите посмртни останки биле пренесени и погребани во неговото родно село Булачани.
2 Поврзано
* Благоја Паровски
* Борис Паровски
3 Наводи
Анастасија Головина

Анастасија Головина (|Анастасия Головина, позната и како Анастасија Николау Берладски-Головина, и Атанасија Головина, 1850-1933) — првата бугарска докторка.
1 Биографија
Родена е во Кишинев. Дипломирала на Сорбона во 1878 година каде што ја бранела својата докторска теза „Хистолошки преглед на ѕидовите на артериите“, што предизвикало воодушевување од научникот Џеан Шарко. Таа била првата Бугарка што завршила универзитет.
Работела во болници и училишта и била специјалист по внатрешни заболувања, како и психијатар. Имала контакти со прогресивните, револуционерни кругови во Бугарија и Русија во средината на 1870-тите.
2 Дополнителна литература
* Калчев, К. (1996): „Д-р Анастасија Головина. Една забравена балгарка “[Д-р Анастасија Головина. Заборавена Бугарка]. Велико Трново.
Данска филозофија

Данската филозофија има долга традиција како дел од западната филозофија.
Можеби највлијателниот дански филозоф бил Серен Кјеркегор, творец на христијанскиот егзистенцијализам, кој го инспирирал филозофското движење на егзистенцијализмот. Кјеркегор имал неколку дански следбеници, вклучувајќи го и Харалд Хефдинг, кој подоцна во својот живот се приклучил кон движењето на позитивизмот. Меѓу другите следбеници на Кјеркегор биле Жан Пол Сартр кој бил импресиониран од гледиштата на Кјеркегор за поединецот и Роло Меј, кој помогнал да се создаде хуманистичка психологија. Данската филозофија исто така била под силно влијание на францускиот херменевтички филозоф Пол Рикер.
Бошко Пејковски

Бошко Пејковски ( ― во ) — македонски партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
1 Животопис
Израснал во сиромашно семејство. Завршил основно училиште, а потоа се занимавал со земјоделство. На 10 септември 1944 година стапил во Шеснаесеттата македонска ударна бригада, со која учествувал во сите борби против Германците и балистите на падините на Скопска Црна Гора. По ослободувањето на Македонија, неговата Бригада ја продолжила борбата, за дефинитивното ликвидирање на балистичките банди на Косово. Потоа со Петнаесеттиот македонски корпус заминал за Срем, каде посетувал тримесечна воено-политичка настава. По пробивот на фронтот и разбивањето на германските сили, со својата единица ја продолжил борбата за конечното уништување на непријателот. Во една битка за ослободувањето на Банова Јаруга, храбро загинал во април 1945 година. Бил закопан на борбената позиција.
2 Поврзано
*Пеце Пејковски
*Јован Пејковски
*Александар П. Пејковски
*Стојко С. Пејковски
*Блаже В. Пејковски
*Неделко С. Пејковски
3 Наводи
Офеља Хамбарѕумјан

Офеља Карпети Хамбарѕумјан (|Օֆելյա Կարապետի Համբարձումյան; 9 јануари 1925 - 13 јуни 2016) — ерменска пејачка на народна музика.
1 Животопис
Родена е во Ереван, Ерменска ССР на 9 јануари 1925 година. Уште од мали нозе била препознатлива по нејзиниот прекрасен глас. Поминала вокална обука на музичкиот колеџ „Романос Меликјан“. Во 1944 година, таа станала соло-пејачка на Ансамблот за народни инструменти на Радио Ерменија, каде што своите напори ги посвети на ансамблот предводен од Арам Мерангуљан.
Нејзиниот репертоар вклучувал класична ерменска музика, ''ашугаканска'' музика и народни песни. Таа била особено призната за нејзините интерпретации на песните на ашуг Сајат-Нова, како што се „Յարէն էրուած իմ ''Јарен ервац им''“, „Յիս կանչում եմ լալանին ''Јис канчум ем лаланин''“ и други. Таа исто така ја изведувала музиката на Фахрад, Џивани, Шерам. Покрај тоа, таа ги изведе песните на нејзините современи ашули, Гусан Шахен, Хаваси, и Гусан Ашот.
Офелја Хамбарџумјан починала на 13 јуни 2016 година во Ереван.
2 Награди
* Народен уметник на Ерменската ССР (1959)
* Медал Месроп Маштоц за значаен придонес во уметноста на ерменската песна
Екатерина Лвовна Аталик

Екатерина Лвовна Аталик (родена на 14 ноември 1982 година) етурска (поранешна руска) шахистка, меѓународен мајстор (2007 година). Европски шампион (2006).
Во 1997 година, во Талин го освоила Европското првенство во категорија девојчиња под 16 години.
Во 2005 година се омажила со турскиот шахист Суат Аталик и го зела турското државјанство.
Во 2006 година, во Кушадаси, на 7-то Европско првенство за жени, го зазела 1-то место.
Аталик е шампион на Турција во 2008 и 2016 година.
Хидроелектрана Јаруга

Хидроелектрана Јаргуа — хидроелектричната централа на реката Крка, кој се наоѓа во Шибенско-книнската жупанија, во централна Далмација, Хрватска.
Јаруга е една од најстарите погони за производство на електрична енергија во светот. Неговата сегашна локација датира од 1903 година, кога е преселена од блиската оригинална централа Јаруга изградена во 1895 година.
1 Историја
Најстарата електрана Јаруга бил првииот електроенергетски систем со наизменична струја (AC) во Хрватска. Таа била дизајнирана да ги напојува уличните светла во Шибеник, што го прави првиот град во светот со улични светла напојувани од повеќефазен систем на наизменична струја (AC).
Во 1893 година, градоначалникот на Шибеник Анте Шупук и Вјекослав Мајхснер започнале бизнис и добиле лиценца за користење на водите на реката Крка, а во 1894 година добиле дозвола за поставување електрични водови на општинскиот имот со цел да започнат со осветлување на улиците со електрична енергија. Изградбата на Јаруга започнала во 1894 година и траела 16 месеци.
Двата генератори (42 Hz, 550 kW) и трансформаторите биле произведени и инсталирани од унгарската компанија Ганц. Далноводот од електраната до градот Шибеник бил 11 км долг на дрвени кули, а општинската дистрибутивна мрежа 3000V/110 V вклучувала шест трансформаторски станици. Оригиналниот систем Јаруга обезбедувал 340 улични светла и некои електрифицирани куќи во Шибеник.
Хрватска пошта отпечатила поштенски марки во чест на оваа електрана во 1995 година.
Три години откако била изградена првата Јаруга, започнала изградбата на втората хидроцентрала Јаруга на сегашната локација. Завршена е во 1903 година кога нејзиниот капацитет бил 6MW.
Од нејзината изградба, сегашната Јаруга е обновена во 1916, 1937, 1970, 1995 и 2008 година, но основниот концепт на централата е задржан. Во 1936 година бил инсталиран втор генератор кој го зголеми капацитетот на 5,6 MW.
2 Фаќање и капацитет
Реката Крка се издигнува под травертинската бариера на водопадот Тополје во близина на градот Книн. Вкупната должина на реката Крка, од изворот до крајот на Јадранското Море кај Скрадин е 56 км. Вкупната сливна област Крка е 2427 км<sup>2</sup>, од кои 142 км<sup>2</sup> се вклучени во националниот парк Крка.
По својот тек, Крка прима голем број важни притоки. Некои големи меѓу нив се Крчиќ, Косовачица, Орашница, Бутишница, Миљацка, Чикола, Гпдуча и Ривна. Хидроелектраната Јаруга е последната од петте хидроцентрали во сливот Крка, од нејзиниот извор до морето. Висовачко Езеро е низводно од водопадот, а езерата Крка и Прокљанско се под влијание на морските задни води.
Ова е типична проточна постројка, без можност за регулирање на водата. Вкупниот инсталиран капацитет е 5,4 MW и просечното годишно производство 35 GWh. Тоа е мала централа што се однесува и на капацитетот и на годишното производство. Исто така, најважната употреба е напојување или давање енергија на паркот.
3 Хидроцентрали сливни на реката Крка
* Хидроелектрана Голубиќ
* Мала хидроелектрана Крчиќ
* Хидроелектрана Миљацка
* Хидроелектрана Рошки Слап
* Хидроелектрана Јаруга
4 Поврзано
* Крка
* Национален парк Крка
Фарух Амонатов

Фарух Хукуматович Амонатов ( |Фаррух Ҳукуматович Амонатов; 13 април 1978 година-таџикистански шахист и тренер, моментално единствениот меѓународен велемајстор во Таџикистан (2002 година).Шампион на Москва (2004 година - во поединечна конкуренција, 2003 година - меѓу клубовите во тимот на АД „Вертикал“ - МТУЦИ).Како дел од тимот Томск-400 во 2009 година, тој стана победник на рускиот тимски шампион.Шампион на Таџикистан 2006 година.
1 Биографија
Од шестгодишна возраст игра шах, прв тренер беше Вјачеслав Ким. Во 1995 година дипломира на средното училиште број 20 во Душанбе, во 2000 година - на МТУЦИ.
Беше шампион на Азија меѓу јуниори (1992). Како дел од репрезентацијата на Таџикистан, тој учествуваше на Олимпијадите девет пати: во 1996, 1998, 2002, 2006, 2010, 2012, 2014, 2016 и 2018 година. Во 2004 година стана шампион на Москва. Победник на турнирите „Москва- Опен“, „Владимир- Опен“,Меморијал на Циолковски. Во 2007 година го освои десеттото место во Суперфиналето на Руското првенство.
Во 2015 година тој стана носител на сребрен медал на Руското првенство во брза фаза, губејќи во дополнителни индикатори од Павел Понкратов.
Ивее во Санкт Петербург. Вклучено во стручниот штаб на руската јуниорска шаховска репрезентација.
Стамен Григоров

Стамен Гигов Григоров (|Стамен Гигов Григоров; 27 октомври 1878 - 27 октомври 1945) — истакнат бугарски лекар и микробиолог. Тој го открил бакцилот ''Lactobacillus bulgaricus'', користен при правењето јогурт.
1 Живот
Стамен Григоров е роден во селото Студен Извор во областа Перник, Бугарија. Средното образование по природни науки го завршил во Монпелје, Франција, а медицинска наука во Женева, Швајцарија. Во 1905 година, на 27-годишна возраст, Григоров го направил откритието по кое е најпознат. Во микробиолошката лабораторија на професорот Леон Масол во Женева открил дека одреден вид на бацил е основа на јогуртот. Како признание, видот бил именуван од научната заедница како ''Lactobacillus bulgaricus''.
Во 1950те државната компанија за јогурт патентирала и промовирала специфична мешавина на соеви на бактерии за да се создаде „официјален бугарски јогурт“. Оваа мешавина продолжува да се извезува кај производителите на јогурт во многу земји.
Освен откривањето на ''Lactobacillus bulgaricus'', Григоров придонел за создавање на третман за туберкулоза во 1906 година, заедно со Алберт Калмет. Овој третман користел пеницилински габи. Преку неговите научни експерименти ''инвитро'' и ''инвиво'' на лабораториски животни, а подоцна и на човечки пациенти, Григоров го покажал лекувањето на пеницилинските габи во третманот на туберкулоза.
Григоров починал на 27 октомври 1945 година, на 67от роденден.
2 Наследство
Ледник Григоров на островот Брабант во Палмеровиот Архипелаг наАнтарктикот го носи името на Стамен Григоров.
На 27 октомври 2020 година, Стамен бил почестен од Google како ''Google Doodle'' на денот.
Данска национална уметничка библиотека

Данската национална уметничка библиотека - национална истражувачка библиотека за архитектура, историја на уметност, визуелни уметности и музеологија во Данска. Основана била во 1754 година, како дел од Кралската данска академија за ликовни уметности и се наоѓа во хиванското крило во Шарлотенборг во Копенхаген. Станала независна, самостојна установа во 1996 година. Библиотеката е член на Данското здружение на библиотеки за истражување.
1 Збирки
Данската национална уметничка библиотека има најголема нордиска збирка на уметничко-историска книжевност (над 300.000 тома). Продолжува да расте како што е уште од 1754 година. Збирката опфаќа квалитативен избор на книги за архитектура, визуелни уметности, историја на уметност и теорија, заедно со меѓудисциплинарна музеологија.
1.1 Архитектонско пополнување
Збирката архитектонски цртежи се состои од приближно 300.000 предмети кои датираат од периодот од средината на 16 век до денес. Досега се дигитализирани приближно 14.000 цртежи. Библиотеката собира пополнувања од дански архитекти, реализирани и нереализирани, мерења на национална и странска архитектура, цртежи од архитектонското училиште и патувачки скици.
2 Простории
Библиотеката има читална во нејзиното главно одделение на Нихавн 2 во центарот на Копенхаген. Тара и кревки материјали, како што се ретки книги и архитектонски цртежи, можат да се изучуваат во посебна просторија за учење во Себорг.
Меморијален центар Степанакерт

Меморијален комплекс во Степанакерт (|Ստեփանակերտի հուշարձան; |Qələbə abidəsi; што значи „Споменик на победата“) — меморијален центар сместен во Степанакерт, ''де факто'' главен град на самопрогласената Република Арцах, ''де јуре'' во Азербејџан.
1 Историја
Меморијалниот комплекс, изграден во чест на 22.000 жители на Автономната област Нагорно-Карабах во Азербејџанската ССР, кои загинале за време на Втората светска војна, и гравитира околу 21 метар висок обелиск во центарот. Оние што починале биле затрупани во заедничкиот гроб формиран на спротивниот рид. Друг дел од комплексот е каскаден базен со фонтана и седум „плачливи“ извори изградени во стилот на традиционалните ерменски споменици и класичната украсна уметност. На поставите од гранит се наоѓаат портрети на ерменски - советски војници на Црвената армија кои биле почестени како херои на Советскиот Сојуз. Најновиот дел од комплексот е гробишта каде се погребани ерменските воени жртви од Првата војна во Нагорно-Карабах. Од 1945 до 1990 година, со споменикот управувал Регионалниот комитет на Нагорно-Карабах на Комунистичката партија на Азербејџан. Од 1991 година оваа задача ја извршува владата на Република Арцах.
2 Комплексни споменици и споменици
Следните структури се во комплексот:* Споменик на победата (познат и како Споменик на непознатиот војник)
* Ѕид на триумфот
* Споменик на жртвите на ерменскиот геноцид
* Споменик на жртвите од масакрот во Сумгаит (подигнат во 1988 година)
* Меморијал на жртвите од ерменскиот земјотрес во 1988 година
* Меморијал на претседателот на Врховниот совет на НКР Артур Мкртчијан
* Масовен гроб на ерменски војници
3 Галерија
Хелена Котлер Вурник

Хелена Вурник, моминско Котлер (1882-1962) — словенечка уметничка родена во Австрија, позната по декоративни слики на фасадата на Кооперативна деловна банка и нејзиниот ентериер.
1 Живот
Родена е во Виена од татко Мориц Котлер, адвокат од поштата и мајка Бронислава, која потекнувала од Полска. Таа се школувала најпрво на „''Graphische Lehr und Versuchsanstalt''“, потоа „''Kunstschule für Frauen und Mädchen''“ и завршила на Виенска школа за уметност и занаетчиство.
2 Работа
По студирањето во 1910 година, таа добила стипендија за студирање уметност во околината на Модена во Италија за пет месеци. Продавала слики што ги насликала во Италија по враќањето во Виена и изнајмила уметничко студио. Во 1913 година го запознала својот иден сопруг Иван Вурник, додека двајцата цртале саламандери за биологот Франк Мегуњар во неговиот дом. Таа ја напуштила својата работа како илустратор за весникот "''Illustrirtes Wiener Extrablatt''", и се преселила со Иван Вурник да работат со него прво да Трст, а потоа Љубљана, и на крајот да се Радовљица.
3 Во медиумите и книгите
Сценарио за документарниот филм „Искалка“ во режија на Алма Лапајн и прикажано на РТВ Словенија и книга за неа и нејзиниот сопруг било напишано од Борис Лесковец.
4 Наводи
Егрикаш-ефенди џамија

Егрикаш-ефенди џамија или Ајше Хатун џамија (tr, ''Ayşe Hatun Cami'') – поранешен муслимански храм во Битола.
1 Местоположба
Џамијата се наоѓала во источниот дел на горниот Дрвен пазар, во близина на дервишкиот гроб на Тез Верен Баба и Јени амам.
2 Историја
Храмот бил изграден во XVI – XVII век. Старото име на џамијата било Егрикаш-ефенди, што во превод значи „Господин со крива веѓа“, веројатно поврзано со основачот. Второто име на џамијата е Ајше Хатун според жената која ја реновирала и на џамијата ѝ ги дарила приходите од еден дуќан. Џамијата е регистрирана во катастарските документи од 1203 од хиџра (1788 н.е.).
3 Архитектура
Џамијата била пример за провинциска архитектура, мал квадратен простор, покриен со покрив со теракотни ќерамиди. Фасадата била изработена од камен и тули. Џамијата имала особено високо многуаголно камено минаре со шерефе и конусен кров, покриен со олово. Обликот на минарето и шерефето биле карактеристични за бројни градби од доцниот шеснаесетти и седумнаесетти век. Слични градби имало во Битола, особено Коџа-кади џамија.
Гентофтско Езеро

Гентофтското Езеро (дански: Gentofte Sø) - езеро во Гентофте во северните предградија на Копенхаген, Данска. Има површина од 36,73 хектари. Мочуриштето Бробек Мосе се спојува со езерото на северозапад.
1 Историја
Првичниот Гентофте се наоѓал на езерото. Александар Мичел, шкотски доселеник, основал фабрика за трикотажа кај езерото во 1795 година. Езерото се користело во водоснабдувањето на Копенхаген до 1959 година.
2 Наоѓалиште
Маалото кај Мичелстреде се остатоци од таканаречениот Бондеби. Најстарата од куќите е од 1728 година. Жолтите згради сместени најблиску до езерото се остатоци од фабриката за чорапи на Мичел.
Тиролска капа

Тиролска капа (|Tirolerhut; |cappello alpino; исто така, баварска капа или алпска капа) — вид на капа што првично потекнува од Тирол на Алпите, во денешниот дел од Австрија, Германија, Италија и Швајцарија.
Типична тиролска шапка првично имала круна изострен на една точка и е направен од зелена чувствува со гребенот околу ширината на рака, нешто што е особено честа појава во Зилертал.
Постојат различни форми на тиролска капа. Честопати, шапките се украсени со обоена лента и спреј од цвеќиња, пердуви или „четка“ на страната на круната. Традиционалната "четка" е направена од брада на коза од дивокоза. Зафаќа различни форми, и често може да се комбинира со пердуви.
Тиролската капа станала уште попозната благодарение на Едвард VIII, кој по абдикацијата, честопати престојувал во Австриска Штаерска и честопати носел капа во тиролски стил, иако не потекнувал оттаму.
Во 19 и 20 век, тиролските носии развиле одреден степен на униформност во нивниот изглед. Во локалните селски носии на Тирол, различните стилови на тиролска капа преживеале од 1830те/1840те, иако слични на оние на современата мода. Овие оригинални форми варираат од високите, релативно тесни капи на Северен Тирол, кои биле забиени одозгора до малите широки капи на винската земја од Јужен Тирол.
Подоцна тиролската капа станала носител на имиџот на „тиролската култура“ како туристички симбол, под влијание и на народни музички групи кои носеле локални носии. Музичарот Били Мо во 1962 година напишал песна наречена „Претпочитам да купам тиролска капа“ со што ја засили врската помеѓу шеширот и традиционалната алпска музика. Во 1965 година комедија мјузикл се појавила под истиот наслов.
1 Галерија
Качагакаберд

Качагакаберд (|Կաչաղակաբերդ; |Qaxaç qalası) — тврдина на врвот на планината ''де јуре'' во областа Хоџали цо Азербејџан, ''де факто'' во провинцијата Аскеран на самопрогласената Република Арцах.
Патеката Јанапар се протега многу близу до тврдината. Кратка странична патека се одвива до врвот на тврдината.
1 Етимологија
''Качагакаберд'' е преведен од ерменски како ''тврдина на страчка'', комбинација на зборовите կաչաղաք (''качагак'', означувајќи ја страчката страчка) и բերд (''берд'', што значи тврдина).
2 Архитектура
Тврдината било важно утврдување на средновековното ерменско кнежевство Качен, кое напредуваше во средниот век и се наоѓа на висина поголема од 1700 метри, опкружено со вертикални варовнички карпи со висина од 50–60 метри, има тешко достапен влез од јужната страна на тврдината. За време на нејзината историја никој никогаш не можел да упадне во тврдината. Делови од одбранбените ѕидови остануваат стоечки.
Територијата на тврдината зафаќа голема површина, иако се чини мала. Многу простории, тајни премини исечени на карпи и специјални дупки за фрлање камења кон непријателите се наоѓаат на нејзината територија. Проблемот со водоснабдувањето бил решен со уникатен метод: два резервоари со исечени карпи за складирање дожд и топена вода се наоѓаат во центарот на тврдината. Свежа вода била донесена од извор во подножјето на планината.
3 Галерија
4 Поврзано
* Култура на Азербејџан
* Култура на Арацах
* Кнежевството Хачен
* Кралство Арцах
Јакуп Сатар

Јакуп Сатар (отомански турски: يعقوب ﺳﺘﺎﺮ; роден на 11 март 1898 година - починал на 2 април 2008 година, на 110 години) се верува дека бил последниот турски ветеран од Првата светска војна. Починал на 110 години.
Роден на Крим, Сатар се приклучил на армијата на Отоманското Царство во 1915 година. На 23 февруари 1917 година, тој бил заробен од страна на Британците во Втората битка на Кут во кампањата во Багдад. Тој бил ослободен по завршувањето на војната, Сатар тогаш служел во силите на Мустафа Кемал Ататурк во Турската војна за независност, која траела од 1919 до 1923 година.
Непосредно пред неговиот 110-ти роденден, тој бил лекуван од мала инфекција во воената болница пред да биде пуштен дома, каде што живеел со својата ќерка во областа Сеитгази во Ескишехир. Тој починал наскоро откако наполнил 110 години.
Неговите спомени од војната за независност и неговиот секојдневен живот заедно со оние на уште двајца ветерани, Омер Ќујук и Вејсел Туран, се прикажани во документарниот филм „''Son Buluşma“'' (2007) (|The Last Meeting) од Несли Чилгечен.
Беспокој (Мунк)

'' Беспокој '' (|Angst) е слика од норвешкиот сликар Едвард Мунк.
Сликата е масло на платно создадена во експресионистички стил во 1894 година. Сега е во Музејот Мунк во Осло, Норвешка.
Многу уметнички критичари сметаат дека ''Беспокој'' е тесно поврзана со попознатото слика на Мунк, ''Крик'' (1893).
Лицата покажуваат очај, а темните бои покажуваат депресивна состојба.
Многу критичари исто така веруваат дека ги покажува емоциите на скршено срце и тага.
Карикатурен портрет на Тула Ларсен

'' Карикатурен портрет на Тула Ларсен '' — слика од Едвард Мунк.
Сликата е од 1905 година, на која се претставени Мунк и Тула Ларсен, била пресечена на половина од Мунк, откако бил застрелан во левата рака по кавга во спалната соба..
Сликата е портрет на самиот уметник и неговата свршеница Тула Ларсен. Кога нивната врска завршила со горчина, Мунк го исекол нивниот портрет во два дела. Во каталогот на Герд Вол од 2008 година, таа е каталогизирана како две слики со броеви 645, односно 646.
Мунк и Тула Ларсен се запознале во Берлин во 1899 година и започнале бурна врска. Либералната дама од повисоката класа Ларсен сакала да се омажи за Мунк, но тој се двоумел, истовремено со влошувањето на неговата здравствена состојба и алкохолизмот. За време на кавга во 1902 година, Мунк бил застрелан во левата рака. На крајот, Ларсен решила да го напушти Мунк. Кога потоа се омажила за друг човек, Мунк огорчен ја пресекол нивната портретска слика.
Автопортрет. Меѓу часовникот и креветот

''Автопортрет. Меѓу часовникот и креветот'' — слика автопортрет од 1940-1943 година на Едвард Мунк и е едно од последните негови големи дела.
Тој се прикажува себеси како несреќен, постар човек. Зад него е светла просторија полна со светлосни и матни слики, тој е помеѓу часовник и кревет, симболизирајќи го неизбежното поминување на времето и каде на крајот ќе легне за последен пат..
Викентиј Хвојка

Викентиј Виачеславович Хвојка (|Вікентій В'ячеславович Хвойка; |Викентий Вячеславович Хвойка; |Vincenc Častoslav Chvojka; роден Ченек Чвојка; 1850–1914) — украинско-руски археолог роден во Чешка, кој ја открил неолитската Трипилиска култура во Украина. Тој исто така ги истражувал Скитите, Зарубинтски, Черњаков и раноссловенските археолошки култури.
1 Биографија
Хвојка е родена на 21 февруари 1850 година во селото Семин во Кралството Бохемија (тогаш дел од Австриската империја). По дипломирањето на Академијата за трговија во Хрудим, тој живеел во Прага некое време пред да емигрира во Руската империја. Од 1876 година живеел во Киев и работел како учител. Тој се заинтересирал во археологијата во 1890те и истражувал околу Киев и регионот Днепар. Тој бил еден од основачите на музејот за антиквитети и уметност во Киев, сега Национален историски музеј и прв кустос за неговата археолошка колекција.
Хвојка ја откри културата Трипилија во Украина. Точната година на неговото откритие е неизвесна: пријавени се 1983 1896 и 1887 Тој ги презентирал своите откритија на 11. Конгрес на археолозите во 1897 година. Истата култура била откриена во Романија некаде во исто време, каде што беше наречена Кукутенска култура.
Хвојка починал во Киев на 20 октомври 1914 година. Погребан е на Бајковските гробишта.
2 Наследство
Во 1962 година, во негова чест била преименувана улицата Новокириловскаја во Киев, каде што живеел Хвојка од 1898 година до неговата смрт во 1914 година, и таму била поставена спомен-плоча.
Во 2000 година, Народната банка на Украина издала комеморативна монета од 2 гривн во чест на 150-годишнината од раѓањето на Хвојка.
Танц на животот (Мунк)

'' Танц на животот'' е слика од норвешкиот сликар Едвард Мунк.
Сега е во Националниот музеј на уметност во Норвешка. Лакот на животот се протега од бела млада девица во бело над парот со црвена сопруга до стара вдовица во црно.
Во своето дело, Мунк често користел три женски фигури за да ги симболизира различните фази од животот.
Моника Грен посочува дека тоа е суштинската тема кај Мунк. На изложбата во Лајпциг, Мунк ја заменил жената во три етапи со „Танцот на животот“, давајќи им на трите симболични женски фигури поставени во наративна рамка.
Исто така, на оваа слика, според Бишоф, „сите три жени остануваат привлечени од мажот, неговите желби, искуства и разочарувања“. Посечната жена упатена до гледачот веќе не е гола, туку е облечена во светло-црвена боја. Првобитно подеднакво нејасна темна фигура на десниот раб на сликата е портрет на Мунк.
Константин Кинчев

Константин Евгениевич Кинчев (Панфилов) (|Константи́н Евге́ньевич Ки́нчев (Панфи́лов); роден на 25 декември 1958) — руски рок пејач, музичар, фронтмен и главен текстописец на руската рок/хард-рок група Алиса.
1 Биографија
Роден како Константин Евгениевич Панфилов во Москва, Советски Сојуз, тој го зел презимето на неговиот дедо за неговото уметничко име ''Костја Кинчев''. Кога Кинчев имал 15 години, за прв пат ја слушнал хеви метал групата Блек Сабат. После тоа тој одлучил да собере музички албуми на хард рок бендови од тоа време. Во средината на 70те години на минатиот век, пред да се приклучи на Алиса, тој свирешел во некои локални бендови од Москва. Во 1984 година, Кинчев донел одлука да ја напушти Москва и да се пресели во Ленинград, каде што му било понудено да стане вокал на Алиса.
Составот на бендот конечно бил завршен во декември 1984 година, кога се придружиле новиот вокал Костја Кинчев и гитаристот Петр Самојлов. Нивниот деби албум „Енергија“ бил издаден од државното издаваштво „Мелодија“ и се продал во повеќе од милион примероци.
Во 1987 година, весникот Смена го обвинил водачот на Алиса, Кинчев, за нацистичка пропаганда и за славење на Хитлер. Кинчев поднесол тужба за клевета и оштета за морална загуба. По едногодишниот судски процес, списанието објавило демант. Следниот албум на Алиса бил насловен член 206 дел 2, поглавје („Хулиганство“) од Процедуралниот законик на Советскиот Сојуз, алудирајќи на овој процес.
Кинчев бил крстен во 1992 година по серија концерти во Ерусалим, и оттогаш христијанството главно влијание врз неговото усогласување и неговите текстови. Од крајот на 90те, неговите текстови главно се занимаваат со христијанството, рускиот патриотизам и словенското единство. Кинчев има добри односи со свештениците на Руската православна црква. Прилично конзервативната религиозно-патриотска промена на Кинчев била неповолно гледана од некои стари обожаватели кои ја сакале Алиса заради нивната оригинална „рок“ порака. Сепак, другите се оттрганити од неговиот антисемитизам - меѓу другото. Тој се повика на Протоколите на старешините на Сион како веродостоен извор.
Францишак Бахушевич

Францишак Бахушевич (|Францішак Багушэвіч, |Franciszek Bohuszewicz, - ( ) — белоруски поет, писател и адвокат, за кој се сметашал дека е еден од иницијаторите на модерната белоруска литература.
1 Биографија
Бахушевич е роден во Амбари Манор во Вилскиот уежд во Вилниската губернија (денес во Вилнус, Литванија). Бахушевич учествувал во јануарското востание од 1863-1864 година. По ова, Бахушевич ја напушти Белорусија да живее во Украина, каде што студирал на правниот факултет во Нежин. Работел како адвокат во одбрана на правата на селаните. Откако била најавена амнестија за сите учесници на бунтот, датум за искачување на престолот на Александар III, тој се преселил со своето семејство назад во Вилнус. Таму работел во адвокатска канцеларија и му пишувал клаузули за списанието ''Крај'' на полски јазик. По попуштање на вените во Кушлјани, тој починал. Тој е погребан во селото Жупранњ во Ашмијаниската област .
2 Работи
Бахушевич бил иницијатор на критичкиот реализам во белоруската литература. Неговите дела се тесно поврзани со белорускиот фолклор. Објавил две стихозбирки ''Дудка биезарускаја'' и ''Смик биежаруски'' во Австроунгарија. Бахушевич ги објавувал своите дела под псевдонимите ''Мацеј Бурадок'', ''Симон Решка з-пад Барисава'' .
Северозападниот дијалект на белоруски јазик е во основата на јазикот на неговите дела.
Љубомора (Мунк)

'' Љубомора '' (|Sjalusi) е слика од норвешкиот сликар Едвард Мунк.
Сликата е создадена за време на европскиот период во експресионистички стил.
Сликата е од 1895 година масло на платно, можеби најпознатата верзија, сега е сместена во Колекцијата Расмус Мејер, Берген и има димензии 67 на 100 сантиметри.
Покрај тоа, осум насликани верзии ги поседува Мунк музеј во Осло и една верзија се наоѓа во Музеј Штедел во Франкфурт на Мајна (на заем од приватна колекција).
Другата верзија, создадена помеѓу 1898 и 1900 година, се вика „Љубомора во бањата“ и била продадена во Сотби во 1982 година, но моменталната локација останува непозната.
1 Галерија