procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Градска општина Крањ

Градска општина Крањ (словенечки: ''Mestna občina Kranj'') — една од дванаесетте градски општини на Словенија, сместена во западниот дел на земјата. Седиште на општината е градот Крањ. Областа е дел од историскиот регион Горењска. Денес е дел од Горењскиот статистички регион.
1 Населени места
Покрај општинското седиште Крањ, општината ги опфаќа и следните населени места:
* Бабни Врт
* Бобовек
* Брег на Сава
* Бритоф
* Голник
* Гориче
* Жабље
* Жабница
* Забуковје
* Залог
* Згорња Бесница
* Згорње Битње
* Иловка
* Јаворник
* Јама
* Јамник
* Кокрица
* Лавтарски Врх
* Летенице
* Мавчиче
* Меја
* Млака кај Крањ
* Немиље
* Њивица
* Ореховље
* Пангршица
* Планица
* Повље
* Подблица
* Подреча
* Праше
* Предосље
* Пшево
* Раковица
* Свети Јошт над Крањ
* Сподња Бесница
* Сподње Битње
* Сраковље
* Средња Вас-Гориче
* Средње Битње
* Суха кај Предосље
* Татинец
* Тенетише
* Трстеник
* Храстје
* Чадовље
* Чепуље
* Шутна
2 Наводи
Општина Радовљица

Општина Радовљица (словенечки: ''Občina''''Radovljica'') — општина во западна Словенија. Седиште на општината е населбата Радовљица. Областа е дел од историскиот регион Горењска. Денес е дел од Горењскиот статистички регион.
1 Населени места
Покрај општинското седиште Радовљица, општината ги опфаќа и следните населени места:
* Бегуње на Горењска
* Брда
* Брезје
* Брезовица
* Вошче
* Врбње
* Глобоко
* Горица
* Дворска Вас
* Добравица
* Добро Поље
* Задња Вас
* Залоше
* Запуже
* Згорња Добрава
* Згорња Липница
* Згорњи Оток
* Згоша
* Камна Горица
* Кропа
* Ланцово
* Лесце
* Липница
* Љубно
* Мишаче
* Млака
* Мошње
* Нова Вас кај Лесце
* Ноше
* Овсише
* Оточе
* Перачица
* Поднарт
* Пољче
* Пољшица кај Поднарт
* Посавец
* Прапроше
* Презрење
* Равница
* Радовљица
* Ровте
* Слатна
* Сподња Добрава
* Сподња Липница
* Сподњи Оток
* Средња Вас
* Средња Добрава
* Студенчице
* Хлебце
* Храше
* Чешњица кај Кропа
* Чрнивец
2 Наводи
Кули на Радин мост

Кули на Радин мост — историски три средновековни одбранбени кули во градот Кратово.
1 Местоположба
Радиниот мост кој е изграден во 1833 година е поставен на овие 3 кули.
2 Опис
Сите три кули имаат правоаголна основа, а висините им се 6,60, 11,50 и 21,00 метри. Дебелината на ѕидовите на овие кули изнесува 1 метар. Кулите имаат приземје и 2, 3 и 4 ката. За осветлување се користеле амбразури, кои се користеле како набљудувачници, а во турско време како пушкарници. Страничните ѕидови се од поквалитетен, делкан камен, а средишниот дел од полуделкан камен. Влезовите се засводени, некои имаат и по два влеза. Вратите биле изработени од дрво и железо, а прозорците биле заштитени со железни решетки. Покривите на кулите биле изработени од камени плочи исто како и подовите. Сите кули се присојни бидејќи се градени на ориентација североисток-југозапад. На некои од кулите се забележува орнаментика со исламски мотиви.
3 Поврзано
* Кратово
* Архитектура на Кратово
Општина Шкофја Лока

Општина Шкофја Лока (словенечки: ''Občina''''Škofja Loka'') — општина во западна Словенија. Седиште на општината е градот Шкофја Лока. Областа е дел од историскиот регион Горењска. Денес е дел од Горењскиот статистички регион.
1 Населени места
Покрај општинското седиште Шкофја Лока, општината ги опфаќа и следните населени места:
* Бинкељ
* Бодовље
* Брезница под Лубник
* Броде
* Буков Врх над Високо
* Буковица
* Буковшчица
* Валтерски Врх
* Вештер
* Винцарје
* Вирлог
* Вирмаше
* Високо кај Пољане
* Габрк
* Габрово
* Габршка Гора
* Годешич
* Горења Вас-Ретече
* Гостече
* Гренц
* Дорфарје
* Драга
* Згорња Луша
* Зминец
* Кнапе
* Ковски Врх
* Крижна Гора
* Липица
* Лог над Шкофја Лока
* Мошкрин
* На Логу
* Папирница
* Певно
* Подпулфрца
* Позирно
* Прапротно
* Пунгерт
* Пуштал
* Ретече
* Ровте во Селшка Долина
* Света Барбара
* Светега Петра Хриб
* Свети Андреј
* Свети Дух
* Свети Ленарт
* Свети Ожболт
* Свети Томаж
* Свети Флоријан над Шкофја Лока
* Сопотница
* Сподња Луша
* Станише
* Стара Лока
* Стирпник
* Стрмица
* Суха
* Трата
* Трње
* Форме
* Хоста
* Црнгроб
* Шевље
2 Наводи
Деспотова кула

Деспотовата кула или Диздаровата кула е зграда во Белград, Србија, изградена околу 1405 година, кратко откако градот станал главен град на српскиот деспотат под деспотство на Стефан Лазаревиќ.
Денес, кулата е седиште на Астрономското друштво Руѓер Бошковиќ и неговата Национална опсерваторија. Опсерваторијата има два инструмента: рефрактор Zeiss (110 / 2200 мм) и рефлектор Tal 200 K (200 / 2200 мм), и двата се користат главно за ноќни набљудувања. Кулата има и четири панорамски телескопи, кои можат да се користат за набљудување на белградската панорама.
1 Поврзано
* Калемегдан
* Портата на деспотот
Филис Муриел Кауан Арчибалд

Филис Муриел Кауан Арчибалд (1880 - 1947), подоцна Филис Арчибалд Клеј, била британска вајарка. Арчибалд била вонреден член на Кралското друштво на британски вајари од 1923 година и член на Здружението на дами уметници во Глазгов.
1 Биографија
Филис Арчибалд била родена во Танбриџ Велс. Нејзиниот татко, Едмунд Даглас Арчибалд,(1851–1913), бил метеоролог и професор по математика. До 1891 година семејството живеело во родната Шкотска на нејзината мајка. Филис Арчибалд се школувала во училиштето Парк во Глазгов, а потоа студирала на Уметничката школа во Глазгов од 1903 до 1906 година, пред да помине неколку години на студирање скулптура во Париз. Пред почетокот на Првата светска војна, Арчибалд се преселила во Лондон каде што се етаблирала како вајар на животни и портретни фигури, работејќи во дрво, камен и со различни метали. Во 1911 година, се омажила за новинарот Чарлс Клеј, (1856-1941 година), а парот живеел во Хемпстед во Лондон, потоа во Блечингли во Сари. Кога станала вдовица, се преселила во Грасмер каде што живеела сè до нејзината смрт во 1947 година.
2 Награди и изложби
Арчибалд била плоден изложувач на нејзината уметност, особено во Кралската шкотска академија, Кралскиот институт за ликовни уметности во Глазгов и Здружението на дами уметници во Глазгов. Надвор од Шкотска, Арчибалд изложувала дела во Кралската академија и во Меѓународното друштво на вајари, сликари и графичари во Лондон, во Уметничката галерија Вокер во Ливерпул и во Парискиот салон.
Помеѓу 1927 и 1937 година, Арчибалд имала дванаесет дела вклучени во изложбите на Друштвото на жени уметници. Во текот на 1906 и 1907 година, Арчибалд создала сет од четири камени скулптури на алегориски женски фигури за фасадата на зградата на Кралската банка на Шкотска на плоштадот Сент Енох во Глазгов. На друго место во Глазгов, таа извајала фигура што ја претставува ''Науката и индустријата'' за влез во складиште во улицата Западна Кембел. Арчибалд завршила голем број дела за добротворни цели и цркви, особено фигури за хорскиот штанд на Конгрегациската црква во Вичрч во 1910 година. Најмалку едно нејзино дело било вклучено на Изложбата на Британската империја во Лондон во 1924 година.
3 Избрани дела
Наслов, Датум, Средно
„Се сетќаваме на Зион“, 1910 година, Мермер
Веселиот ден стои на прсти на магливите планински врвови, 1916 година, Гипс
„Будалестите девици“, 1917 година, Гипс
„Столбот на солта“, 1915, 1917, 1919 година, Гипс, бронза
"Вини", 1918 година, Гипс
„Месечината“, 1923 година, Скулптура
„Глава на момче“, 1908 година, Камен
„Портрет на покојната дама Арчибалд“, 1903 година, Скулптура
„Модел на „милосрдие“ за реконвалесцентниот дом на црквата Троица“, 1908 година, Бронза
„Адам и Ева“, Скулптура
„Фред“, 1915 година, Бронза, мермер
„Дејвид танцува пред ковчегот Господов“, 1923 година, Бронза, гипс
„Пролет“, 1929 година, Бронза
„Ева“, 1931 година, Дрво (круша).
Кула на Иришки Венец

ТВ-кула на Иришки Венец — кула изградена во 1975 година, висока 170 метри. Се состои од: бетонски столб (120 м), радио-антена (30 м) и антенски столб за ТВ-сигнал (20 м). Кулата била делумно уништена од авионите на НАТО за време на НАТО бомбардирањето на СРЈ, а штетата била проценета на 11,5 милиони долари.
1 Поврзано
* Иришки Венец
* НАТО бомбардирањето на СРЈ
Општина Горења Вас-Пољане

Општина Горења Вас-Пољане (словенечки: ''Občina''''Gorenja Vas–Poljane'') — општина во западна Словенија. Седиште на општината е населбата Горења Вас. Областа е дел од историскиот регион Горењска. Денес е дел од Горењскиот статистички регион.
1 Населени места
Покрај општинското седиште Горења Вас, општината ги опфаќа и следните населени места:
* Бачне
* Бребовница
* Буков Врх
* Винхарје
* Волака
* Волча
* Голи Врх
* Горења Добрава
* Горења Жетина
* Горења Раван
* Горење Брдо
* Дебени
* Делнице
* Добје
* Добравшце
* Долге Њиве
* Доленчице
* Долења Добрава
* Долења Жетина
* Долења Раван
* Долење Брдо
* Жабја Вас
* Жировски Врх Светега Антона
* Жировски Врх Светега Урбана
* Задобје
* Закобиљек
* Запревал
* Јаворје
* Јаворјев Дол
* Јазбине
* Јарчје Брдо
* Јеловица
* Кладје
* Копачница
* Кременик
* Криво Брдо
* Крнице кај Новаки
* Лазе
* Лајше
* Ланише
* Лесковица
* Ловско Брдо
* Лом над Волча
* Лучине
* Маленски Врх
* Млака над Луша
* Мураве
* Нова Оселица
* Подврх
* Подгора
* Подјелово Брдо
* Подобено
* Пољане над Шкофја Лока
* Предмост
* Прелесје
* Робидница
* Смолдно
* Соводењ
* Средња Вас-Пољане
* Средње Брдо
* Стара Оселица
* Студор
* Суша
* Тодраж
* Требија
* Фужине
* Хлавче Њиве
* Хобовше кај Стара Оселица
* Хотавље
* Хотовља
* Чабраче
* Четена Раван
2 Наводи
Жири (Словенија)

Жири (словенечки: ''Žiri'') — град во Општина Жири во западна Словенија. Градот е центар на општината Жири. Областа е дел од историскиот регион Горењска. Населбата сега е вклучена во Горењскиот статистички регион.
Емелин Панкхерст

Емелин Панкхерст (15 јули 1858 година – 14 јуни 1928) била лидер на британското движење ,суфражетки кое им помогнало на жените да го добијат правото на глас.
Во 1999 година ''Тајм'' ја назначил Панкхерст како еден од 100-те најважни луѓе на 20 век, изјавувајќи: „таа ја обликуваше идејата за жените за нашето време; таа го внесе општеството во нов модел од кој нема враќање назад“. Таа беше многу критикувана за нејзината милитантна тактика, но нејзината работа помогна да се постигне правото на глас на жените во Британија.
Откако нејзиниот сопруг починал во 1898 година, Панхерст ја основала Женската социјална и политичка унија (WSPU-Women's Social and Political Union), организација посветена на „дела, а не зборови“. Групата стана озлогласена кога нејзините членови почнале да кршат прозорци и ги нападнале полицајците . Панхерст, нејзините ќерки и други активисти на унијата биле осудени на повторени затворски казни, каде што организирале штрајкови со глад за да обезбедат подобри услови. Како што најстарата ќерка на Панкхерст, Кристабел го презла контролта на унијата, антагонизмот меѓу групата и владата растела. На крајот палењето станало вообичаена тактика меѓу членовите, а други модерни организации зборувале против семејството Панкхерст. Во 1913 година, неколку истакнати поединци го напуштија WSPU, меѓу нив и ќерките на Панкхерст, Адела и Силвија. Семејниот расколоп никогаш не закрепнал.
Со доаѓањето на Првата светска војна, Емелин и Кристабел повикаа на итен прекин на милитантниот активизам за право на глас во поддршка на ставот на британската влада против „германската опасност“. Тие ги повикале жените да го помогнат индустриското производство и ги охрабриле младите мажи да се борат. Во 1918 година, жените над 30 години добиле право на глас и унијата повеќе не била забранета .
Панкхерст ја трансформираше машинеријата на унијата во Женска партија, посветена на промовирање на еднаквоста на жените во јавниот живот. Во нејзините подоцнежни години таа се занимава со „ болшевичката закана“ и – незадоволни од политичките алтернативи – се приклучи на Конзервативната партија . Таа починала во 1928 година, 17 дена пред жените да добијат еднакви права на глас и беше одбележана две години подоцна со статуа во лондонската Викторија Тауер Гарденс.
Конечка кула

Конечка кула или Горна кула — историска средновековна одбранбена и станбена кула во селото Конче.
1 Местоположба
Кулата се наоѓа во склоп на Конечкиот манастир, сместена во непосредната близина на апсидата на манастирската црква „Св. Стефан“.
2 Историја
Кулата е најстарата градба во состав на манастирот од периодот по изградбата на црквата. Според обликот и начинот на кој е изградена, најверојатно потекнува од османлискиот период.
На кулата не се извршени детални археолошки и архитектонски истражувања, но се претпоставува дека е изградеба по нарачка на Катарина Бранковиќ.
3 Архитектура
Разурнатата камена кула имала влез во приземјето и прозорец на првиот кат, што укажува дека кулата се користела за живеење.
Кулата се чини дека особено наликува на добро сочуваните кули во Кратово, ѕидани од кршен камен со обработени камени блокови на аглите и со подземни ходници за евакуација, какви што се верува дека имала и кулата во манастирот.
Турбе на Синан Челеби

Турбе на Синан Челеби — османлиска гробница (турбе) во Охрид. Прогласена е за Значајно културно наследство на Македонија.
1 Архитектонски опис и покојници
Се наоѓа на ридот Плаошник, во близина на познатата црква „Св. Климент и Пантелејмон“. Му припаѓа на типот на отворени турбиња со основа во облик на буквата Г, потпрено на квадратни столбови во секој агол. Во изградбата е користен материјал од наоѓалиштето Плаошник и архитектонски остатоци (сполии) од наоѓалиштата во околината. Турбето е изградено од тули, ѕидано на цокле од обработен камен.
Во левиот помал дел е погребан Хасан Баба, а другиот гроб веројатно е на братот на Синан Челеби или на син му. Во поголемиот дел е гробот на самиот Синан Челеби Охридзаде со изделкана надгробна плоча со натпис, над која има украс од стилизиран лист. Според арапскиот натпис, Синан Челеби починал на 19 април 1493 година. Оваа плоча се чува во Музејот на Охрид.
На 22 март 1968 година турбето е прогласено за споменик на културата.
2 Почит кон Свети Климент
Според драмскиот писател Бранислав Нушиќ, Синан Челеби изградил џамија и имарет (јавна кујна) врз темелите на Светиклиментовата црква за време на султанот Мехмед II. Го забележал зачуваниот обичај на носење масло и палење свеќи во турбето како почит на муслиманските верници кон Свети Климент. Турбето и денес останува култно место за муслиманите, кое го посетуваат за празникот Ѓурѓовден — доказ за непрекинатото христијанско влијание.
3 Поврзано
* Плаошник
* Културно наследство на Македонија во Општина Охрид
Дирлик

Дирлик ― феудален имот, лено, средства за живот егзистенција, апанажа.
Во Османлиското Царство означувал доход што го давала државата, директно или индиректно, на одредени категории службеници и припадници на воените органи за нивно издржување. Иако овој термин се употребувал почесто за војничките приходи, речиси подеднакво се однесувал на платите на сите категории централни и провинциски функционери и управители. Во овие приходи спаѓале: улуфето (платата), салјането (годишниот данок), рентата од тимарите, зеаметите, хасовите и слично.
Ангелина Поповска

Ангелина Поповска — македонска уметница.
1 Биографија
Ангелина Поповска е сликарка од Македонија, родена е во 1967, во Ѓеорги Ѓеоргиу-Деж, во Романија. Завршила Факултет за ликовни уметности во Скопје во 1991 година. Во 2005 година магистрирала на Факултетот за применети уметности во Белград, Србија. Во 2012 година докторирала на Институтот за национална историја во Скопје со ментор др. Димитар Ќорњаков. Од 1993 година таа редовно работи во Ну Национален конзерваторски центар-Скопје во лабораторија за конзервација на икони.
Таа остварила многу групни самостојни изложби во странство и многу први награди.
2 Изложбата Landscapes
''Изложбата Landscapes'' е содржина од 20 делови изработена на плексиглас и комбинирана техника со извонредна технолошка вештина во комбинирањето на врзивата и боите во еден современ сплет, апликации и провидност, кој е одраз на оваа сликарка. Оваа изложба се одвила на 28 септември, 2018 година.
Добромир

Добромир (10-11 век) ― роднина на царот Самоил, управник на градот Бер (Верија).
Во 1001 година за време на византиската офанзива против Самоиловото Царство, им го предал градот на Византијците и преминал на нивна страна. За ваквиот потег од императорот Василиј II ја добил високата почесна титула ''антипат''.
Ратече

Ратече (словенечки: ''Rateče'') — населба во Општина Крањска Гора во северозападниот дел на Словенија, блиску до националната граница со Италија и Австрија. Областа е дел од историскиот регион Горењска. Населбата сега е вклучена во Горењскиот статистички регион.
Договор од Варкиза

Договорот од Варкиза ― Договор склучен на 13 февруари 1945 година, помеѓу владата на Николас Пластирас и КПГ-ЕАМ за прекин на судирот меѓу ЕЛАС и англиските војски во Атина, за расформирање на ЕЛАС и ЕДЕС, за формирање на национална армија, за спроведување избори и друго.
Договорот во Варкиза значел пораз на левицата во Грција (ЕАМ-ЕЛАС) и реставрација на предвоениот режим во Грција.
Фрида Лаут

Фрида Лаут (1879 Лондон - 4 мај 1949 Дурбан ) била јужноафриканска ботаничка уметничка која емигрирала во Натал со нејзините родители во 1882 година. Работела како асистент во Натал Хербариум и била позната по нејзините илустрации за наталните ''растенија'' на Медли Вуд . Таа поднела оставка во 1903 година кога се омажила за Томас Флојд, а подоцна предавала ботаника на Техничкиот колеџ Дурбан.
Елена Пери

Елена Пери (родена на 12 април 1997 година, Велвин Гарден Сити) е англиски рагби играч. Таа ја претставува женската државна репрезентација за рагби на Англија на меѓународно ниво и игра за жените Глостер-Хартпури дома.
1 Меѓународна кариера
Пери го имала своето деби во Англија како реквизит за глава во 2018 година, за време на Quilter Internationals во 2018 година. Таа играла во сите три натпревари.
Во декември 2020 година, таа била повикана во репрезентацијата на Англија да игра против Франција, натпревар што Англија го добила со 25-23. Таа пропуштила неколку натпревари во 2019-2020 година поради повреда.
Во 2021 година, таа добила покана за Англија на првенството на шест нации за жени во 2021 година.
2 Клупска кариера
Пери го имала своето деби за Сараценс Жени во 2015 година, една недела по наполнувањето на 18 години, а сè уште имала 18 години кога играла во финалето на Премиершип во 2016 година за Сараценс. Во 2019 година, Пери се префрлила на жените Глостер-Хартпури, непосредно пред почетокот на сезоната 2019-20 во Премиер 15-тите.
3 Ран и личен живот
Пери е родена во Велвин Гарден Сити во 1997 година. Нејзината мајка Јан и таткото Пол ја носеле да игра во Хартфорд РФЦ од 6-годишна возраст. Пери присуствувала и на Школата Џон Ворнер и победила на Училишните игри во 2015 година со рагби тимот на југоисточниот седмерец.
Таа завршила А-ниво за физичко образование, психологија, бизнис студии и биологија на колеџот Хартпури пред да студира спортски науки на Универзитетот во Ковентри.
Мари Казин

Мари Казин, родено име Мари Кларис Маргерит Гиле (19 септември 1844, Паимбуф – 18 март 1924 година, Екиен-Плаж) била француски пејзажен сликар, украсен уметник и вајар.
1 Биографија
Студирала во Париз со Жулиет Пејрол-Бонер (1830 &ndash; 1891), сестрата на Роза Бонхер, и со Жан-Шарл Казин, со кого се омажила во 1868 година. Почнувајќи од 1876 година, таа изложувала слики во Францускиот салон на уметници, а од 1882 година презентирала и скулптури. Таа исто така изложувала на Кралската академија за уметности во 1874 и 1878 година.
Нејзината најпозната скулптура „Младите дами“ била прикажана во 1886 година и купена од владата во 1899 година. Сега е изложена во Музејот на Луксембург. Таа изложувала на Les XX во Брисел во 1887 година и освоила златен медал на Exposition Universelle (1889).
Во 1891 година, таа станала членка на Националното друштво за убави уметности. Казин ги изложила своите дела во Палатата на ликовните уметности на светската колумбиска изложба во 1893 година во Чикаго, Илиноис. По смртта на нејзиниот сопруг, таа го дизајнирала споменикот за неговиот гроб. Таа исто така дизајнирала споменик на лекарите Хуберт Казин (1724-1795) и Пол Перрошо во Берк.
Истакната тема во нејзините слики се жените на работа. За време на Првата светска војна, таа одржувала студио во Латинскиот кварт. Во прилог на нејзината редовна работа, таа создала неколку фрески на нарачка и направила дизајни за фабриката Gobelins. Неколку години пред нејзината смрт, таа се повлекла во Па де Кале.
Нејзиниот син, Мишел Казин (1869–1917), станал познат гравер.
Казин била вклучена во изложбата ''Жени во Париз 1850-1900'' година во 2018 година.
Дајан Кар

Дајан Кар е уметник вајар позната по нејзините релјефни скулптури кои вклучуваат природни материјали и форми.
1 Биографија
1.1 Ран живот и образование
Родена во Итон Рапидс, Мичиген, Кар добила диплома (1967) од Државниот универзитет во Мичиген и МНР (1976) од Државниот универзитет Вејн.
1.2 Кариера
Поврзани со уметниците од Кас Коридор кои работат во Детроит во 1960-тите до 1980-тите, нејзините дела во 1970-тите и 1980-тите се релјефи во мали размери, во правоаголен формат и изградени од слоеви органски материјали. Подоцнежните дела (1990-тите наваму) се забележливи по нивната зголемена големина и криволинеарни форми. Во 1977 година, таа била гостин-предавач на Академијата за уметност Кранбрук во Блумфилд Хилс, Мичиген. Следната година, Кар работела како координатор за сликање за летната работилница Ox Бов во Согатак, Мичиген. Следната година таа била посетител уметник на Универзитетот Веслијан во Блумингтон, Индијана.
Изложби
1.3 Јавни комисии, збирки
* „Скајстон“, Скулптура на отворено за Центарот за добредојде на Новиот Бафало, МИ
* „Небесни кристали“, 4 ѕидни скулптури високи 15 стапки x 46 ѕид, Карманос центар за рак во Детроит, МИ.
* Детроит Институт за уметности, 2 ѕидни скулптури, Детроит, МИ
* Музејскиот центар Денос, 1 ѕидна скулптура, Траверс Сити, МИ
* Колеџ во Југозападен Мичиген, 1 ѕидна скулптура, Довагиак, МИ
1.4 Награди
* 1974-76 дипломирани професионални стипендии, Државниот универзитет Вејн, Детроит, МИ * 1976 Награда Мери Вудруф, пазар на уметници во Детроит
* 1985 Награда за креативен уметник, Советот за уметност во Мичиген
* 1996 „Регионални уметници од северозападен Мичиген“, музејски центар Денос, Траверс Сити, Мичиген
* 2006 година „Регионални уметници од северозападен Мичиген“, музејски центар Денос, Траверс Сити, Мичиген
Ејнат Ариф-Галанти

Ејнат Ариф-Галанти (родена 1975 година) е израелски визуелeн уметник, главно позната по нејзините фотографски и видео дела.
1 Биографија
Ариф-Галанти е роденa во 1975 година во Ерусалим, Израел. Помеѓу годините 1995 и 1998 година студирала на Катедрата за применета фотографија на Академскиот колеџ Хадаса, Ерусалим. Таа освоила две последователни стипендии за фотографија на културната фондација Америка-Израел, во 1998 и 1999 година. Во 2002 година студирала цртање и сликање во Студиото училиште во Ерусалим, предводена од Израел Хершберг, институција која го следи традиционалниот пристап кон фигуративната уметност. Во 2004 година таа ја коосновала галеријата за соработка Агрипас 12 во Ерусалим, заедно со нејзиниот сопруг Јоси Галанти и други уметници.
Ариф-Галанти е предавач на средното уметничко училиште Пардес во Гиват Вашингтон. Таа изложила на 10 самостојни изложби и учествувала на бројни групни изложби ширум светот, меѓу кои во: Музејот на Израел, Музејот на современа уметност Херцлија, Градскиот музеј на Кољењо, Торино, Музејот на уметност во Хаифа, и Музеј на фотографска уметност Кијосато, Јапонија. Во 2013 година таа го добила грантот на Советот за култура и уметност на лотаријата Паис Израел и во 2018 година наградата на израелското Министерство за култура и спорт за поттикнување на креативноста. Нејзините дела се вклучени во различни приватни и јавни збирки. Таа е и автор на списанието Untitled и дели студио во Art Cube Artists' Studios, Ерусалим. Нејзино дело е и во колекцијата на музејот за фотографска уметност Кијосато, Јапонија.
Флоренс Калкот

Флоренс Калкот родено Њуман (1866 - 21 јануари 1938) била британска вајарка на портрети медалјони и медали.
1 Биографија
Калкот е родена во областа Сент Џејмс во централен Лондон и студирала скулптура на Факултетот за ликовни уметности Слејд. Прво изложувала дело на Кралската академија во 1890 година, а потоа редовно во водечките комерцијални галерии до 1930 година. Калкот работела во бронза, восок и гипс на широк спектар на теми. Специјализирала за создавање портретни медалјони и покажала примери на парискиот салон во 1897 и 1904 година и на Кралската академија во 1906 и 1907 година. Вкупно таа покажала 21 дело на Кралската академија помеѓу 1890 и 1925 година и исто така изложувала во Кралската шкотска академија, Кралскиот институт за ликовни уметности во Глазгов и со Друштвото на жени уметници. Таа се омажила за вајарот Фредерик Томас Калкот во 1912 година и понекогаш работеле заедно на нарачки. Калкот сликала и минијатури, од кои едната е во британската кралска колекција, а била избрана за придружна членка на Кралското друштво на минијатурни сликари.
Висмор

Висмор (|Wiesmoor) — град во округот Аурих, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Се наоѓа на каналот Нордгеоргсфен и е најнов град во областа Источна Фризија, добивајќи ги градските права на 16 март 2006 година, а два дена подоцна ја прославил стогодишнината од основањето на населбата.
Градот го должи својот развој на индустријализацијата на производството на тресет од околните мочуришта.
1 Географија
1.1 Местоположба
Висмор се наоѓа во северозападниот дел на Германија во средиштето на историската област Источна Фризија. Оддалеченоста од Северното Море изнесува околу 30 километри. Поголеми градови во околината се Вилхелмсхафен (околу 30 километри североисточно), Олденбург (околу 45 километри југоисточно), Бремен (околу 80 километри југоисточно), како и Гронинген (околу 80 километри југозападно).
Вкупното градско подрачје на Висмор се протега на површина од 82,99 квадратни километри. Најголемо растојание на градското подрачје во насока север-југ изнесува околу 11 километри, додека во насока запад-исток е околу 7 километри.
Со 161 жител на квадратен километар, Висмор во споредба со многу други градови е слабо населен.
1.2 Соседни општини
Висмор се наоѓа во средишниот дел на Источнофризискиот Полуостров, сместен во крајниот југоисточен дел на округот Аурих. Градот покрај Илов е една од двете општини во округот Аурих, кои се граничат со два округа. На исток се граничи градот со општината Фридебург (округ Витмунд), на југ со општината Упленген (округ Лер). Западно од Висмор се наоѓа општината Гросефен, северно се наоѓа окружниот град Аурих (односно неговата единица Брокцетел), обата во округот Аурих.
1.3 Градски единици
Висмор се состои од градското јадро (Висмор Мите) и други десет градски единици.
Градски единици на Висмор се:* Маркардсмор
* Визедерфен
* Мулберг
* Рамсфен
* Хинрихсфен
* Цвишенберген
* Фосбарг
* Аурихер Висмор II
* Вилхелмсфен II
* Вилхелмсфен I
1.4 Клима
Климата во градот е под директно влијание на Северното Море. Лете дневните температури се пониски, додека зиме често се повисоки отколку внатре во копното.
2 Политика
2.1 Градски совет
Градскиот совет се состои од 30 избрани членови, што одговара за градови со број на жители помеѓу 12.001 и 15.000 жители. Членовите се избираат на општи избори на секои пет години.
На последните општински избори на 12 септември 2021 година биле добиени следниве резултати:
Партија, Удел, Места
SPD, 47,83 %, 14
CDU, 18,18 %, 6
Слободни гласачи Висмор, 13,22 %, 4
FDP, 2,90 %, 1
GRÜNE, 6,07 %, 2
Слободна граѓанска листа Висмор, 6,62 %, 2
Партија за заштита на животните, 3,75 %, 1
2.2 Градоначалник
Градоначалник на градот Висмор е Свен Либерс (независен).
2.3 Збратимени градови
Висмор е збратимен со следниве градови:
* Турек, Полска (од 1991 г.)
3 Цветен фестивал
Цветниот фестивал во Висмор првпат се одржал во 1952 година. Оттогаш се одржува секоја година во првиот викенд во септември (од четврток до понеделник).
4 Галерија
Лена Ловис

Лена Ловис (родена Селина Керолин Шекспир, 3 ноември 1845 година, Индија - 18 ноември 1919 година, Лондон) била писателка, научна и ботаничка илустраторка родена во Индија, позната по нејзината публикација „''''“ од 1878 година, која била рекламирана во ''The Times'' (Лондон) во април 1881 година.
1 Семејство
Лена Ловис била ќерка на Сер Ричмонд Кембел Шекспир (1812–1861), офицер на британската индиска армија роден во Индија, кој се оженил за Маријан Софија Томпсон во Агра, Индија на 5 март 1844 година. Нивните деца беа:
# Ричмонд Шекспир б. 5 декември 1844 г. 12 август 1865 година
# Селина Керолин Шекспир б. 3 ноември 1845 г. 15 ноември 1919 година
# Талбот Пауни Шекспир б. 29 јануари 1847 г. 1896 година
# Едит Шекспир б. 18 март 1849 година
# Софи Шекспир б. 20 јануари 1851 година
# Ени Шекспир б. 10 јануари 1853 г. 22 јули 1898 година
# Емили Шекспир б. в 1856 година
# Џон Шекспир б. 1 септември 1861 година
# Ричард Шекспир г. 12 август 1865 година
# Мина Шекспир
Таа била мажена за потполковник. Нинијан Ловис (1838–1914), син на Џон Ловис, на 30 јули 1868 година во Хорсли, Глостершир и имале семејство составено од:
# Ричмонд Шекспир Ловис б. 25 јули 1869 година
# потполковник. Пентон Шекспир Ловис б. 17 декември 1870 г. 10 октомври 1931 година
# Едит Шекспир Ловис б. 1873 г. 17 јуни 1874 година
# Ада Шекспир Ловис б. 1874 година
# Ниниан Ловис б. 23 август 1878 година
Мери Лоренс

Мери Лоренс (исто така позната како Мери Керс) (1794–1830) била британска ботаничка илустраторка која специјализирала за цвеќиња. Таа предавала и ботаничка илустрација. Најпозната е по создавањето на најраните објавени дела за рози.
Нејзината прва позната изложба била на Кралската академија на уметностите во 1795 година. Помеѓу 1796 и 1799 година таа ја создала и објавила ''Различните видови рози што се одгледуваат во Англија''. Книгата содржи слики од рози кои Лоренс ги цртала од природата. Таа, исто така, ги гравирала и рачно ги обоила кориците на книгата и го презела печатењето и објавувањето на том. Во 1813 година се омажила за Томас Кирс, продолжувајќи да работи под нејзиното брачно име г-ѓа Кирс. Таа изложувала дела до 1830 година. Нејзината работа се чува во колекцијата на Јавната библиотека во Њујорк, Збирката на наследството на библиотеките во Окленд, и Музејот на уметност во Кливленд.
1 Дела на Мери Лоренс
*''Колекција на рози од природата'', 1799 година
*''Скици на цвеќе од природата'', 1801 година
*''Колекција на страсти цветови обоени од природата'', 1802 година
Ела Луиз Нејпер

Ела Луиз Нејпер, (9 февруари 1886 - 1972) била англиски златар, грнчар, дизајнер и сликар.
1 Биографија
Нејпер е родена во Чарлтон, таа е едно од деветте деца на Алфред Шампион, пожарникар и Мери Ен Шампион. Таа ја посетувала Камбервелската школа за уметности и занаети од 1904 до 1906 година. Таму, под менторство на златарот Фредерик Џејмс Партриџ, научила широк спектар на техники за работа во метал, дрво и емајл. Таа била под големо влијание на дизајнот на Југендстил. Во 1906 година таа отишла во Бранскомб, Девон, каде Патриџ изнајмила неколку куќички за своите студенти. Таму го запознала архитектот и сликар Чарлс Нејпер, со кого се омажила во 1910 година. Двојката поминала две години во Лу, Корнвол, пред да го направат својот постојан дом во Тревуф во Ламорна. Двојката станале активни членови на колонијата на уметници позната како Њулин школа.
Ела Нејпер работела од дома и произведувала украсен накит со емајл и рогови. Нејзиниот дизајн на накит вклучува сребрени брошеви, ѓердани и обетки, како и чешли и шноли за коса. Таа вклучувала обрасци засновани на растенија, цвеќиња и инсекти во нејзината работа, често во стилови на Југендстил. Таа продала голем дел од нејзината работа преку настани како што се изложби за ''уметност и занает'', ''Женска уметничка изложба'', Либерти во Лондон и, по 1924 година, изложби на занаети во Њулин уметничката галерија. За време на Првата светска војна, Ела Непер и Лора Најт соработувале на дизајнот на неколку парчиња насликан накит и емајлирани плакети, вклучувајќи ги и ''Двајца танчери'' (1912). Во 1915 година, Нејпер и Најт изложиле неколку од овие дела на заедничка изложба, со Ламорна Бирч, одржана во Лондонското друштво за ликовни уметности. Нејпер добила нарачки за градоначалнички синџири и воени споменици, вклучително и еден во катедралата во Ексетер и исто така го дизајнирала споменикот на уметникот Бенџамин Лидер во црквата Свети Бурјан. Од раните 1920-ти години, Нејпер, заедно со Кејт Веструп и Емили Веструп, ја воделе грнчарство Ламорна, кое продолжило да се произведува до 1935 година.
Нејпер била и талентиран сликар, често работела во акварели. Таа изложувала во уметничката галерија Вокер во најмалку дваесет и еден наврат, а исто така и во Меѓународното друштво на вајари, сликари и гробари и во Кралското друштво на британски уметници. Нејпер била предмет на неколку слики од други уметници кои живеат во Ламорна, вклучувајќи го и нејзиниот сопруг Чарлс Нејпер, Рут Симпсон и Харолд Најт. Таа е една од манекенките во сликата на Харолд Харви „''Критичарите“'' (1922), а исто така била насликана од Глук и направила некои дела со него. Нејпер се појавила и во неколку дела на Лора Најт, вклучувајќи ја ''пролетта'' (1916–1920) и е моделот на Најт како слика во ''Автопортрет со акт'' (1913).
2 Поврзано
*''Ела и Чарлс Нејпер и уметниците'' Ламорна од Џон Бранфилд, (Sansom & Co. )
*''Лаура Најт – Претстави на жените'' од Хелен Хојл, септември 2010 година, блог Жени уметници во Корнвол.
Естела Кампавија

Естела Кампавија (1918–1990) била британска вајарка и керамичарка. Таа е позната по глазирана кeрамика, изложена во музејот Викторија и Алберт.
1 Ран живот
Родена во Истанбул, Кампавија била од шкотско и шпанско потекло. Таа била воспитана во Турција и патувала како ќерка на дипломат. Самоук, Кампавија најпрво се прославила како керамичарка, започнувајќи ја својата кариера во 1955 година, пред да се развие како вајар во 1970-тите.
2 Уметнички дела
Нејзините апстрактни скулптури имаат форма на мазни фигури кои течат, навидум во движење. Нејзините скулптури биле изложени во Италија, Франција и Обединетото Кралство. Некои од нејзините дела: ''Глава'' (околу 1980 година), лежечка ''фигура'' (околу 1980) и ''Ла Џои де Вивр'' (1988) биле претставени на продажба во Каталогот за модерна и современа скулптура на Волсили за ликовни уметности. Во 2013 година, некои од нејзините досега невидени дела биле изложени на фестивалот Глиндебурн заедно со делата на Шон Хенри и Мајкл Крег-Мартин. Рој Опенхајм ја опишал како „еден од највозбудливите вајари на нашето време“. Сликата на Кампавија, направена од Ајда Кар се чува во колекцијата на Националната галерија на портрети (Лондон).
3 Поврзано
*
Татјана Блас

Татјана Блас (родена во Саун Пауло, СП, 1979) е бразилски уметник која конструира сложени апстрактни наративи со нејзините изведби, слики, видеа и инсталации.
Блас ја започнала својата кариера создавајќи апстрактни слики под силно влијание на колажот што ги истакнува различните бои на формите, набрзо преминувајќи во интердисциплинарна практика. Преку манипулација со бројни материјали, Татјана Блас ја истражува тензијата помеѓу конструкцијата и деконструкцијата, формата и функцијата.
Блас редовно изложува во колективни и поединечни изложби низ Бразил и во странство од 1998 година.
1 Кариера
Татјана Блас започнала да развива афинитет кон уметноста како дете со експериментирање со различни медиуми, одење на изложби и посетување часови по уметност, вклучувајќи предмети со Алекс Сервени и Сандра Синто. Во 1998 година, таа била примена во Уметничкиот институт на Universidade Estadual Paulista (UNESP), добивајќи диплома по уметност во 2001 година. За време на колеџот, Блас продолжила да посетува независни уметнички курсеви со познати уметнички критичари и уметници, вклучувајќи ги Родриго Навес, Алберто Тасинари, Родриго Андраде и Пауло Монтеиро.
И нејзината прва колективна изложба и нејзината прва самостојна изложба биле одржани во Институтот за уметност на УНЕСП, во 1998 и 2001 година соодветно. Во тој период таа изложувала во разни ликовни салони во Бразил.
Во 2004 година, Блас ја претставила својата прва инсталација специфична за локацијата во Ateliê397 во Вила Мадалена, Саун Пауло, создавајќи шарени дамки на подот и ѕидовите на галеријата. Нејзината најозлогласена инсталација специфична за локацијата се случила седум години подоцна, во 2011 година, со ''Пенелопе,'' кога ги презела капелата и дворот во капелата Морумби, исто така во Саун Пауло, каде црвено предиво било проткаено низ ѕидовите на зградата и градината, во разбој за да се создаде црвен тепих ''.''
Во ''Као Сего'', нејзината прва самостојна музејска изложба во Музејот на модерна уметност на Баија во 2009 година, таа започнала да експериментира со мешавината на изведба и скулптура, создавајќи восочни скулптури кои се топат и деформираат во текот на траењето на нивната изложба. Таа би ја носела истата техника за ''Luz que cega - Sentado'' (2001), дело што на крајот ќе и ја донесе наградата PIPA во 2011 година. Восок, исто така, се појави во ''Metade de fala no chão'' (2008-2010), дел изведба и дел скулптура, првпат изложен на 29-тото биенале во Саун Пауло, каде што бил истурен на музички инструменти, правејќи ги неми.
Делото на Татјана Блас е дел од збирката на различни јавни и приватни институции во Бразил и САД, вклучувајќи ги Пинакотека до Естадо де Саун Пауло, Музејот на модерната уметност во Рио де Жанеиро и уметничката фондација Сиснерос Фонтаналс.
2 Наводи
Општина Железники

Општина Железники (словенечки: ''Občina Železniki'') — општина во западна Словенија. Седиште на општината е населбата Железники. Областа е дел од историскиот регион Горењска. Денес е дел од Горењскиот статистички регион.
1 Населени места
Покрај општинското седиште Железники, општината ги опфаќа и следните населени места:
* Голица
* Давча
* Долења Вас
* Дражгоше
* Забрдо
* Забрекве
* Зала
* Зали Лог
* Згорња Сорица
* Згорње Дање
* Калише
* Лајше
* Мартињ Врх
* Ојстри Врх
* Осојник
* Подлонк
* Подпорезен
* Поток
* Пртовч
* Равне
* Рудно
* Селца
* Смолева
* Сподња Сорица
* Сподње Дање
* Студено
* Топоље
* Торка
2 Наводи
Барбара Џеп

Барбара Џеп (21 мај 1921 Аџиски одмор, Мпумаланга – 20 јуни 1999 Јоханесбург) била јужноафрикански ботанички уметник. Родена во рударски град, таа била ќерка на Виктор Бреретон, геодет и Гледис Еванс. На рана возраст нејзината мајка ја запознала со светот на дивите цвеќиња.
Таа била во брак со Карл Луис Џепе, психијатар. Двојката имала четири деца: Ли, Мари, Карл и Дејвид. Дваесет години од нејзиниот брак, таа ја илустрирала својата прва книга „''Дрвја и грмушки на Витвотерсранд''“ (Универзитетско издание Витвотерсранд) со која оставила свој белег на полето на ботаничката уметност.
Во период од три години, таа поминала една година во Кејп, илустрирајќи го и пишувајќи го текстот за нејзината книга за светилки на Кејп. Оваа страст за светилки резултирала со објавување на ''пролетните и зимските цветни светилки на Западен Кејп'' (Оксфорд Универзитетски Прес, 1989). Нејзината конечна работа за ''Кокичиња'' била објавена во 2017 година од Кју Публишинг со дополнителни илустрации на нејзината ќерка, Ли Војгт, и текст на Греам Данкан.
Покрај нејзините ботанички слики, Барбара Џепе имала голема љубов кон пеперутките и многу сликала за пријателите и семејството. Таа, исто така, повремено се впуштала во сликање пејзажи.
Таа била наградена со два златни медали во 1990 година, еден од Ботаничкото друштво на Јужна Африка, златниот медал Ситна Лети за придонес во ботаничките илустрации во Јужна Африка и друг од Јужноафриканското здружение за расадници. Хортикултурното друштво Трансвал ѝ доделил сребрен медал во 1991 година.
Таа починала на 78-годишна возраст во Јоханесбург од компликации по заболување од пневмонија.
1 Илустрирани книги
*''Дрвја и грмушки на Витвотерсранд'' ( )
*''Јужноафриканско алое'' (Пурнел, 1974)
*''Натални диви цвеќиња'' (Пурнел, 1975)
*''Ефикасна контрола на плевелот во пченка и шоргум'' ( , 1975)
*''Намакваленд'' (Пурнел, 1976)
*''Багреми, теренски водич за идентификација на видовите на Јужна Африка'' - Линет Дејвидсон (Кентаур, 1981)
*''Јужна Африка е мојата градина'' (Делта Букс, 1984)
*''Кикади од Јужна Африка'' - Синтија Гиди ( , 1984)
*''Плевел на култури и градини во Јужна Африка ( , 1985)''*''Пролетни и зимски цветни светилки на Кејп'' - Греам Данкан ( , Кејптаун, 1989 година)
*''Перуника'' (Umdaus Press, 1999)
*''Amaryllidaceae'' (Kew Publishing, 2017) со дополнителни илустрации од нејзината ќерка, Ли Војгт, и текст на Греам Данкан.
Елен Ранкин Коп

Елен Ранкин Коп (4 август 1853 – 8 август 1901 година), исто така наречена Елен или Хелен Хаусер Ранкин, била американска вајарка. Нејзините дела биле претставени на Светската колумбиска изложба во Чикаго во 1893 година.
1 Ран живот
Хелен или Елен Хаусер Ранкин е родена во Атланта, Илиноис, ќерка на д-р Ендрју Кембел Ранкин и Сузана Руш Хаусер Ранкин. Нејзиниот татко бил лекар кој служел како воен хирург во Американската граѓанска војна. Нејзините баба и дедо Жан Лори Ранкин и Џон Ранкин биле познати аболицирани и домаќини на подземната железница во Охајо. Во 1888 година Елен започнала како студентка на Институтот за уметност во Чикаго во нејзините триесетти години по неколку години предавање. На Институтот за уметност студирала со Лорадо Тафт, како еден од неговите студентски асистенти наречени „Бели зајаци''.
2 Кариера
Во 1890 година, Елен Ранкин Коп го освоила првиот медал за скулптура доделен од Институтот за уметност во Чикаго. Таа го создала „Породилно“ по нарачка за зградата на Илиноис и „Пеле“ по нарачка за зградата на Хаваи, и двете на Светската колумбиска изложба во 1893 година. Статуата на Пеле висока 24 метри била промовирана како „најголемата статуа некогаш направена од жена“. На изложбата биле прикажани уште четири дела од Коп: бронзен релјефен портрет на Хариет Монро, изложен во Палатата на ликовните уметности; бронзен релјефен портрет на Берта Палмер, во библиотеката на женската зграда; и две помали работи во внатрешноста на зградата во Илиноис.
По изложбата, Коп го однела својот син во Европа и продолжила со уметничко образование во Минхен; таму ја изложила својата скулптура „Силата на народите“ во 1895 година.
Коп направила портретни бисти на истакнати жители на Чикаго и еден од нејзиниот дедо, свештеникот Ранкин, за градот Рипли, Охајо. Во 1896 година таа поднела амбициозен предлог за воен споменик во Тексас.
3 Личен живот
Хелен Хаусер Ранкин се омажила за Вилијам Х. Коп во 1874 година Имале пет сина; четворица починале во детството. Елен Ранкин го оставила Вилијам Коп зад себе кога го однела нивниот син во Европа, и почнала да го користи своето невенчано име. Во 1897 година на нејзиниот татко му бил пресечен гркланот, а Коп бил застрелан и за малку ќе загубел прст во средбата, за среќа немало жртви.
Нивниот преживеан син Хју Дирборн Коп (1878-1956), наречен Хју Доак Ранкин откако неговите родители се разделиле, исто така станал уметник, најпознат како илустратор на научна фантастика.
Елен Ранкин Коп починала во 1901 година, на возраст од 48 години.
Снежана Никшиќ

Снежана Никшиќ (Ниш, - ) — српска филмска, театарска и телевизиска глумица .
1 Биографија
Снежана Никшиќ дипломирала глума на Академијата за театар, филм, радио и телевизија во Белград . На неполни 18 години ја играла главната улога во претставата „ ''Кротките'' “ на Фјодор Михајлович Достоевски на сцената на Југословенскиот драмски театар во Белград.
Своето филмско деби го имала во 1965 година. (''Инспекторка'', Мила Ѓукановиќ), а потоа следат ''Среќен умирање двапати'' ( Гојка Шиповац, 1966 ) и ''Пред војната'' (Вук Бабиќ, 1966). Таа ги одиграла и главните споредни улоги во петнаесет филмови, од кои се издвојуваат на расказни ''хартиени рамнини'' (1967) ''Приказни што не'' постојат ( 1967 ) и ''Поздрав до Марија'' ( 1969 ) на Матјаж Клопчиќ . Во познатиот филм на Горан Марковиќ „ Мајстори, мајстори “, чија 40-годишнина била прославена во 2020 година. година, таа ја играла Гордана, професорка по англиски јазик.
Настапувала во повеќе ТВ драми и серии, а глумела и водителка во едукативни емисии на ТВ Белград .
Таа биа сопруга на покојниот глумец Љубо Тадиќ .
Бенита Армстронг

Бенита Елеонора Армстронг, мајка Бенита Јегер подоцна Лејди Штраус (1907 — 2004) — британска вајарка позната по нејзината бронзена фигуративна работа.
1 Биографија
Армстронг е родена во еврејско семејство во Германија и се преселила во Лондон во 1926 година Во Лондон живеела во стан над ресторан во улицата Шарлот и неколку години била во врска со Клајв Бел. По завршувањето на таа врска, таа се запознала и во 1932 година се омажила за британскиот уметник Џон Армстронг. Бенита Армстронг студирала кај виенскиот вајар Георг Ерлих и била чест учесник на групни изложби во Лондон и на други места, како и редовно имала работа вклучена во летните изложби на Кралската академија. Самостојна изложба на нејзините дела била одржана во галериите Дријан во Лондон во 1981 година. Таа и Армстронг се разделиле и на крајот се омажи за политичарот од Лабуристичката партија Џорџ Расел Штраус со кој имала две деца.
Етелвин Бејкер

Етелвин Мери Бејкер (1899–1988) била британски уметник, позната како вајар, сликар и комерцијален уметник.
1 Биографија
Бејкер е родена во Белфаст, а нејзините родители биле Хана и Алфред Ролингс Бејкер, уметник. Студирала уметност во Лондон, прво на Слејд Факултетот за ликовни уметности, а потоа и на школите на Кралската академија од 1924 до 1929 година
Бејкер работела како асистент на вајарот Чарлс Сарџент Џегер во текот на 1920-тите и 1930-тите. Во текот на 1930-тите Бејкер основала студио во Сент Џонс Вуд во Лондон, кое го користела до крајот на 1950-тите кога се преселила во Портман Клоус, покрај плоштадот Портман. Во текот на нејзината кариера, Бејкер произведувала скулптури и статуетки од камен, дрво и глина, а исто така сликала и акварели. Таа дизајнирала и извајала фигури за Royal Worcester кои биле произведени во порцелан. Бејкер дизајнирала и кукли за стоковни куќи. Скулптурите на Бејкер биле прикажани на Кралската академија во текот на 1930-тите, а подоцна и со Кралското друштво на британски вајари, во уметничката галерија Вокер во Ливерпул и во Американскиот институт за архитектура. Таа, исто така, изложувала дела во галериите за ладење, галеријата Beux Arts, со Меѓународното здружение на уметници, на фестивалот во Британија и на Националниот Ајстедфорд од Велс во 1926 година. Бејкер била избрана за член на Друштвото на индустриски уметници. Бејкер се оженила со композиторот Роберт Ф. Кокс во 1943 година.
Евелин Винифред Астон

Евелин Винифред Астон, подоцна Евелин Ли (22 јануари 1891 - 1975) била британска уметница позната по нејзините скулптури, која исто така сликала и работела во различни техники.
1 Биографија
Астон е родена во Бирмингем во Англија, едно од четирите деца на локален градител на куќи и неговата сопруга. По приватно образование, Астон студирала уметност и занаетчиство на Уметничката школа во Бирмингем, каде нејзините учители биле Бернард Флитвуд-Вокер и Вилијам Блојн. Во текот на 1920-тите, Астон предавала моделирање во училиште за слепи деца во Бирмингем, додека продолжила да ја практикува својата уметност. Таа изложувала дела во Парискиот салон, со Кралската шкотска академија во 1934 година, со Друштвото на жени уметници во текот на 1930-тите, а исто така и со Кралското друштво на уметници во Бирмингем. Астон била чест изложувач и избрана за член на уметничкиот круг во Бирмингем. Нејзината изложба во парискиот салон, скулптурата ''Обожување'', била истакната во голем број француски уметнички списанија. Активна како уметник во 1950-тите, Астон продолжила да живее во Бирмингем во текот на нејзиниот живот, главно во областа Ердингтон во градот.
Фелисити Аскју

Фелисити Кетрин Сара Аскју (родена на 19 декември 1899 година) била британска уметница, позната по нејзините слики и скулптури на коњи.
1 Биографија
Аскју е родена во Челзи во Лондон во семејството на Џон Бертрам Аскју и Фредерик Луиза роденото Далас. Студирала под Вилијам Френк Калдерон, Макс Крузе и Ернесто Базаро. Аскју се етаблирала како сликарка и вајар, во бронза, на коњички и спортски предмети и изложбни дела во Лондон, во уметничката галерија Вокер во Ливерпул и во Париз во 1926 година. Таа исто така изложувала дела во Германија, Италија и САД. Нејзиното најпознато дело е ''Companions of Labor'', бронзена група коњи која датира од 1926 година. Многу години Аскју живеела во Њумаркет во Сафолк, а подоцна, во 1920-тите, во Берик на Твид. Од Берик, таа изложувала во голем број галерии во североисточниот дел на Англија и Шкотска, но се чини дека се откажала од својата уметничка кариера за да се занимава со глума во 1950-тите.