procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Кристијан I Дански

Кристијан I Дански бил германски благородник од династијата Олденбург кој станал прв крал од таа куќа на скандинавските престоли. Тој е познат како основач на династијата Олденбург, која владеела со Данска (а подоцна и со други територии) до 1863 година.
1 Ран живот и потекло
Роден е во февруари 1426 година во Олденбург (во северна Германија, дел од Светото Римско Царство) како најстар син на грофот Дитрих (Дитрих Среќниот) од Олденбург и неговата втора сопруга, Хедвиг (Хелвиг) од Холштајн. Имал двајца помали браќа и една сестра. Неговото семејство било германско благородничко, но тој успеал да се издигне до скандинавските престоли преку избор и бракови.
2 Крунисување и владеење
По смртта на кралот Кристофер III во 1448 година, данскиот државен совет го избрал Кристијан за нов крал. Крунисан е во 1449 година. Истата година се оженил со Доротеа од Бранденбург, вдовицата на претходниот крал. Во 1450 година бил избран и за норвешки крал, а од 1457 година кратко владеел и со Шведска во рамките на Калмарската унија.
Од 1460 година станал и војвода на Шлезвиг и гроф (подоцна војвода) на Холштајн, со што значително ги проширил своите територии во северна Германија.
Никола Козлево

Никола Козлево (|Никола Козлево) — село во Североисточна Бугарија и административен центар на Општина Никола Козлево во Шуменската Област. Има население од 1.038 жители (2022).
1 Географија
Селото е сместено во источниот дел на областа Лудогорие. Се наоѓа на околу 55 км североисточно од регионалниот центар Шумен, на 30 км од Нови Пазар и на 25 км од Каолиново.
2 Историја
Старото име на селото до 1934 година било Џивел (турски: ''Civel''). Со државна наредба во 1934 година е преименувано во Никола Козлево во чест на бугарскиот револуционер и поет Никола Козлев, кој извесно време работел како учител во овој регион.
Денес селото е административен центар за североисточниот дел на Шуменската Област. Локалната економија главно се потпира на земјоделството (производство на житарици и сончоглед) и сточарството.
Смјадово

Смјадово (|Смядово) — град во Североисточна Бугарија, административен центар на Општина Смјадово во Шуменската Област. Има население од околу 3.934 жители (2022).
1 Географија
Смјадово е сместен во подножјето на северните падини на Источна Стара Планина, во рамките на Лудогорската физичко-географска област на Дунавската Рамнина. Се наоѓа на 28 км јужно од регионалниот центар Шумен и на 25 км југоисточно од градот Велики Преслав. Низ Смјадово тече реката Гољама Камчија, а во близина на нејзините брегови се расположени неколку населени места од општината.
2 Историја
Подрачјето на денешно Смјадово било населено уште од антиката, за што сведочат откриените остатоци од тракиски и римски населби во околината. Првите пишани податоци за градот под денешното име се среќаваат во османлиските даночни регистри од 16 век.
Во текот на османлиското владеење, Смјадово се развило како значајна пазарна населба. По Ослободувањето на Бугарија, местото го зачувало својот статус на важен земјоделски центар. Градот бил особено познат во историјата на бугарската прехранбена индустрија по производството на „смјадовскиот суџук“ (луканка), чија рецептура потекнува од овој крај и станала заштитен знак на локалните мајстори.
Смјадово официјално било прогласено за град во 1969 година. Денес, градот претставува административен центар на истоимената општина и ги чува традициите преку локалниот етнографски музеј и зачуваната архитектура од периодот на бугарската Преродба.
Ивонка Сурвила

Ивонка Сурвила (|Івонка Сурвілла, родена Ивонка Шиманиец, |Івонка Шыманец, 11 април 1936) — претседател на Радата на Белоруската Демократска Република, белоруската влада во егзил.
1 Ран живот
Ивонка Сурвила била родена како Ивонка Шиманиец во Стовбци, тогашен дел од Втората Полска Република (Западна Белорусија), во семејството на Улаџимиер Шиманиец, инженер, и Евелина Шиманиец (родена Пашкевич).
Во 1940 година, по советската анексија на Западна Белорусија, Улаџимиер Шиманиец бил уапсен од Советите и осуден на пет години затвор во Гулаг. Тој избегал за време на германската инвазија на СССР.
Во 1944 година, семејството избегало на Запад преку Источна Прусија со илјадници други бегалци и на крајот стигнало до Данска, каде што живееле во бегалски камп неколку години. На патот починала помладата сестра на Ивонка.
Во 1948 година нејзиното семејство се преселило во Франција, во Париз. Членовите на семејството на Шиманиец биле активни учесници во локалната белоруска заедница. Шиманиец студирала на Училиштето за ликовни уметности во Париз, а потоа дипломирала на факултетот за хуманистички науки на Сорбона.
Во 1959 година, Ивонка Шиманиец се омажила за Јанка Сурвила, белоруски економист, активист и радио водител. Со него се преселила во Мадрид каде што воделе радио програма на белоруски јазик поддржана од Франкова Шпанија.
2 Во Канада
По затворањето на радио станицата во 1965 година, Јанка и Ивонка Сурвила се преселиле во Канада во 1969 година, каде што Ивонка почнала да работи како преведувачка за федералната влада. На крајот станала раководител на услугите за превод во „Здравство Канада“.
Во Канада, Ивонка Сурвила станала активен член на локалните белоруски организации.
Во 1989 година, Ивонка Сурвила, со помош на нејзиниот сопруг Јанка Сурвила и пријателките Зинаида Гимпелевич и Полин Пашкевич-Смит, го создала Канадскиот фонд за помош на жртвите од Чернобил во Белорусија. Оваа добротворна организација обезбедила медицинска помош во различни форми, реципрочни посети на медицински персонал помеѓу Канада и Белорусија, помош во однос на храната, и исто така обезбедила здравствени услуги за деца на различни локации во Канада.
3 Како претседателка
Ивонка Сурвила била избрана за претседател на Радата на Белоруската Демократска Република во 1997 година. Таа е првата жена претседател на Радата и првиот претседател избран по распадот на Советскиот Сојуз и создавањето на независна Република Белорусија.
Сурвила редовно се обраќала на белоруското општество на 25 март и во други пригоди.
Таа била еден од основачите и потписниците на Прашката декларација за европска совест и комунизам.
Во 2013 година била наградена со Дијамантскиот јубилејен медал на канадската кралица Елизабета II за „нејзината доживотна работа во враќањето на демократијата во Белорусија".
4 Личен живот
Ивонка Сурвила имала две ќерки. Една од нејзините ќерки, Марија Паула Сурвила, (1964–2020) станала професорка по етномузикологија на колеџот Вартбург во Веверли, Ајова. Нејзиниот сопруг Јанка Сурвила починал во Отава во 1997 година.
Сурвила учествувала на повеќе од 30 изложби како сликарка.
Рита Дав

Рита Дав (англиски: ''Rita Dove''; 28 август 1952) — американска поетеса.
1 Животопис
Рита Дав е родена во Ејкрон, Охајо, како едно од четирите деца во семејство од средната класа. Основното и средното образование ги стекнала во родниот град, а потоа студирала на Универзитетот мајами во Охајо, каде дипломирала на 21. годишна возраст со највисоки почести. Како добитничка на Фулбрајтовата стипендија, престојувала на Универзитетот во Тибинген, каде ја изучувала модерната европска книжевност. Магистрирала на Универзитетот во Ајова во 1977 година, а потоа предавала креативно пишување на Државниот универзитет на Аризона. Притоа, таа често патувала и живеела во ирска, Израел, Франција и Германија. Таа живее во Шарлотсвил, Вирџинија и работи како професорка по англиска книжевност на Универзитетот на Вирџинија.
2 Творештво
Творештвото на Дав опфаќа многу творби од личното искуство и од семејната историја, но сепак, таа не е персонално-исповедна поетеса, туку автобиографската и семејната историја се претвораат во лирска фикција и во универзално искуство во кое учествува и читателот. Исто така, во нејзиното творештво ги преминува временските и просторните граници. Таа е добитничка на Пулицеровата награда за поезија во 1987 година, во периодот 1993-1995 била поет-лауреат на САД. Нејзините најважни дела се:* Десет песни (Ten poems, 1977)
* Жолтата куќа на аголот (The yellow house on the corner, 1980)
* Музеј (Museum, 1983)
* Томас и Бјула (Thomas and Beulah, 1986)
* Милостиви записи (Grace notes, 1989)
* избрани песни (Selected poems, 1993)
* Потемното лице на Земјата (The darker face of the Earth, 1994)
* Мајчина љубов (Mother love, 1995)
* Во автобус со Роза Паркс (On the bus with Rosa Parks, 1999)
* Американско мазно (American smooth, 20044)
Артур Бока

Етјен Артур Бока (роден на 2 април 1983, во Абиџан) — брежански поранешен фудбалер, играч од одбраната.
1 Клупска кариера
Тој ја започнал својата кариера во екипата на АСЕК Мимозас од Абиџан, чиј младинскиот систем произвел други познати брежански играчи како Коло Туре, Емануел Ебуе и Аруна Диндан.
Во 2002, по завршувањето на академијата, тој се преселил во белгискиот клуб Беверен, а од таму отишол во Франција, во тогашниот тим од Лига 1, Стразбур, во сезоната 2004-2005.
Тој го напуштил тимот по нивното испаѓање на крајот од сезоната 2005-2006 за да се пресели во германскиот клуб . Во својата прва сезона во клубот, тој ја освоил Бундеслигата, придонесувајќи со 19 настапи и еден постигнат гол. За Штутгарт играл цели осум сезони, забележувајќи 207 настапи и 7 гола, по што се преселил во Шпанија, каде потшишал за Малага. После првата добра сезона во Малага, во втората тој речиси воопшто не играл и завршил на маргините на клубот по што ја напуштил Малага во летото 2016 година.
Во јули 2016, Бока му се приклучил на швајцарскиот клуб Сион, но таму одиграл само една сезона во која забележал 3 настапи, по што се повлекол од фудбалот по завршувањето на истата. Во 2022 година, тој направил кратко враќање на терените откако потпишал за шпанскиот седмолигаш Атлетико Марбеља, но набрзо потоа повторно се пензионирал.
2 Репрезентативна кариера
За репрезентацијата на Брегот на Слоновата Коска, Бока одиграл 88 натпревари и постигнал еден гол. Учествувал на три Светски првенства по ред во 2006, 2010 и 2014. Исто така, настапил и на пет турнири на Африканскиот куп на нации (2006, 2008, 2010, 2012 и 2013), освојувајќи го второто место во 2006 (играл и во финалето загубено од Египет) и 2012.
3 Титули
3.0.1 Стразбур
* Лига куп на Франција : 1
: 2004-2005
3.0.2 Штутгарт
* Бундеслига : 1
: 2006-2007
Американска поезија

Американската поезија го опфаќа поетското творештво создадено во САД.
1 Современата американска поезија
Современата американска поезија обединува различни искуства при што не се ограничува само на чувствата или на личните исповеди. Како централен мотив во неа често се јавуваат непријатените и вознемирувачки теми кои ја прават реалистична и неескапистичка. Ваквата поезија обично настанува од секојдневните искуства и ги одразува хаотичноста и брзиот тек на урбаниот живот. Современата поезија во САД често се фокусира на сликањето на емоционалната состојба предизвикана од заканувачката и град реалност при што повеќето поети ја прифаќаат состојбата на недостиг од ред и аморфноста на современиот живот. Недостигот на ред се сфаќа како културолошки белег, а неправилностите и дисфункционалноста на општеството се прифаќаат како стварност, што резултира во неконвенционалната и неправилна форма на пишување која придонесува за разновидноста на поетскиот јазик во САД. Почнувајќи од 1950-тите, се појавуваат бројни поетски школи и списанија, а издавачите почнуваат да се интересираат за поетите од маргинализираните групи: жените, Афроамериканците, хомосексуалците итн., кои помалку не се фокусираат на индивидуалното, туку на генеративните и митолошките аспекти на заедницата, на колективниот идентитет и на демократизацијата при што поезијата станува политички ангажирана. На пример, поезијата на Едриен Рич ја прикажува еволуцијата на феминистичката свест при што таа се осврнува на политичките и психолошките проблеми на САД, напаѓајќи ги симболите на моќта и привилегиите. И поезијата на Чарлс Симиќ е обележана со политиката, а светот во неговата поезија често е свет на мачењето, суровоста и очајот. Поезијата на Рита Дав, исто така, е обоена со страдање и со агонија заснована врз историските факти. Чарлс Рајт критиката го сместува во визионерската група поети, иако него го привлекува и конкретниот свет, а метафизичкото во неговата поезија се остварува низ сликите на физичкото. Покрај импресивната дескриптива моќ, тој е познат и по наративниот квалитет на песните кои је претставуваат неговата духовна автобиографија, полна со хумор и со дисконтинуитет. И Мајкл С. Харпер се осврнува на колективната историја, гледајќи ја надмоќта на белците како политика која води кон статични категории кои не носат развој. Слично на тоа, самоиспитувањето на Луиз Глик е насочено кон барањето одговор на прашањето за значењето на човештвото. Поезијата на Џој Харџо претставува испитување на американската култура од аспект на староседелците, спојувајќи ги реализмот и филозофијата на духовноста на американските староседелци. Песните на Роберт Блај, пак, често се оценуваат како чисто феноменолошки, а тој тврди дека американската поезија тргнала во погрешна насока и се противи на Елиотовата теорија за „објективниот корелатив“, приклонувајќи се кон Рилке, Лорка и Неруда. Исто така, тој е еден од бројните американски поети кои го кренале гласот против Виетнамската војна. Заедничка одлика на современите американски поети е употребата на слободниот стих, иновативниот распоред на стиховите и повеќестраните гледишта.
Мајкл Донохју

Мајкл Донохју (|Michael Donoghue) — американски еволутивен биолог, моментално професор по екологија и еволутивна биологија на Јејлскиот универзитет, а воедно и објавен автор.
1 Кариера
Донохју се стекнал со диплома за ботаника и патологија на растенијата на Мичигенскиот државен универзитет во 1979 година. Подипломски студии завршил на Универзитетот Харвард, каде што и кторирал во 1984 година. Се вработил на Државниот универзитет во Сан Диего од 1982 до 1985 година, на Аризонскиот универзитет од 1985 до 1992 година, на Универзитетот Харвард од 1992 до 2000 година и конечно на Јејлскиот универзитет од 2000 година.
Донохју претходно бил и истакнат гостин-професор по наградување „Глејзер“ на Меѓународниот универзитет во Флорида . Тој е член на Американското здружение за унапредување на науката и на Американската академија на уметностите и науките.
Бил претседател на Американското ботаничкото друштво.
Карл Џ. Никлас

Карл Џозеф Никлас (роден 1948 година) — американски ботаничар и палеоботаничар кој е емеритус професор во областа на ботаниката на Факултетот за интегративна наука за растенијата на Корнелскиот универзитет. Неговата работа се фокусира на биомеханика на растенијата, алометрија и функционална морфологија. Неговото истражување во еволутивната биологија на растенијата вклучува студии за раните модели на диверзификација на копнените растенија и морфопростори.
1 Образование
Никлас дипломирал на Њујоршкиот градски колеџ. Докторирал по палеобиологија на Универзитетот во Илиноис во 1974 година и го завршил постдокторското истражување на Биркбекскиот колеџ како стипендист на Фулбрајт-Хејс.
2 Кариера
Откако работел како кустос во Њујоршката ботаничка градина, Никлас се приклучил на факултетот на Корнелскиот универзитет во 1978 година. Унапреден бил во редовен професор во 1985 година и назначен за професор Либерти Хајд Бејли во 2000 година. Никлас бил претседател на Ботаничкото друштво на Америка од 2008 до 2009 година и главен уредник на ''Американскиот журнал за ботаника'' од 1995 до 2004 година. Објавил над 480 рецензирани трудови и е автор на пет книги за теми од биологијата на растенијата. Избран бил за член на Американската академија на уметностите и науките во 2015 година.
Нарона

Нарона (|Ναρῶνα) — старогрчки трговски центар на илирскиот брег, а подоцна и римски град и епископија, сместен во долината на Неретва во денешен Вид, Хрватска, кој останала латинско-католичка титуларна столица.
1 Историја
Градот бил основан како грчки емпориум околу 3 или 2 век п.н.е. Првпат се споменува во 24. глава од Периплус на Псевдо-Скилакс. Нарона станала главно римско упориште во 1 век п.н.е., и била дел од римската провинција Далмација. Во 6 век од н.е., потпаднала под византиска власт. Населбата престанала да постои во 7 век по доаѓањето на словенските племиња во регионот.
2 Црковна историја
* Во 530 година била основана епархија на Нарона очигледно суфраган на митрополитската архиепископија во Салона (денешен Сплит).
* Во 533 година изгубила територии за да ги основа Макарската епархија и Сарсентерумската епархија.
* Во 600 година била потисната, градот бил разурнат, а неговата територија припоена кон епархијата Рагуза .
Единствениот запишан епископ бил
* Марсело (530? – 533?), кој присуствувал на епископски собори во Салона во обете наведени години.
3 Археологија
Во 1995 година бил откриен римски храм, кој го осветил гувернерот Долабела, и содржел статуи на царевите Клавдиј и Веспазијан, како и две на Август и неговата сопруга Ливија. Статуите биле вандализирани во 4 век: лежеле на подот, а главите им биле скршени. Главите на Веспазијан и на една статуа на Ливија биле најдени во околното подрачје од страна на британскиот археолог Артур Еванс во 1878 година. Така, главите биле повторно споени со нивните тела. Познатите римски статуи биле на турнеја низ големите европски музеи.
Биле ископани една катедрала и уште најмалку две цркви.
4 Надворешни врски и литература
*** Pius Bonifacius Gams, Series episcoporum Ecclesiae Catholicae, Лајпциг 1931 година, стр. 410
* Nuovo bullettino di archeologia cristiana, 1906, стр. 211
А. С. Хичкок

Алберт Спир Хичкок (4 септември 1865 - 16 декември 1935) — американски ботаничар и агростолог.
1 Биографија
Хичкок дипломирал на Земјоделскиот колеџ во Ајова (сега Државен универзитет во Ајова) со диплома во 1884 година и магистратура во 1886 година. Од 1892 до 1901 година бил професор по ботаника на Земјоделскиот колеџ во Канзас.
Хичкок се приклучил на Министерството за земјоделство на САД во 1901 година како помошник агростолог под раководство на Френк Ламсон-Скрибнер. Во 1905 година бил поставен за одговорен за хербариумот за треви и станал систематски агростолог. По 1928 година, ја имал титулата главен биолог задолжен за систематска агростологија на Министерството за земјоделство и ја задржал таа титула до неговата смрт во 1935 година. Во 1912 година станал чувар на треви, Оддел за растенија, Национален музеј на Соединетите Американски Држави . Хичкок останал чувар без надомест до неговата смрт. Неговите теренски тетратки се архивирани во институцијата Смитсонијан.
Тој бил професор по ботаника на Земјоделскиот колеџ во Канзас, и напишал над 250 дела во текот на својот живот.
2 Дела
Колекцијата Хичкок-Чејс се состои од 2.707 цртежи на треви, претежно со мастило, но и некои со молив, кои претставуваат стотици родови, што биле составени од агростолозите на институцијата Смитсонијан, Алберт Спир Хичкок (1865–1935) и Мери Агнес Чејс (1869–1963). Колекцијата е на неопределено време позајмена на Институтот Хант од Смитсонијан.
Хичкок уредувал и дистрибуирал две егзикати, имено ''„Растенија од Канзас“'' и ''„Американски треви“''.
3 Публикации
* Прирачник за тревите на Западните Инди – Разно издание бр. 243, Министерство за земјоделство на Соединетите Американски Држави, Вашингтон (1936)
* Прирачник за тревите на Соединетите Американски Држави – Разно издание бр. 200, Министерство за земјоделство на Соединетите Американски Држави, Вашингтон (1935)
* Прирачник за земјоделски треви (1921)
*
4 Надворешни врска
*
Свитавско Езеро

Свитавско Езеро (|Svitavsko jezero) — полувештачко езеро во Босна и Херцеговина, помеѓу селото Свитава и реката Неретва. Езерото е дел од комплексот Хутово Блато од мочуришта, езера, подземни карстни извори и реки, кои го формираат природниот парк „Хутово Блато“.
1 Поврзано
* Деранско Езеро
* Крупа (Неретва)
* Десило
Вилијам Чемберс Кокер

Вилијам Чемберс Кокер (24 октомври 1872 - 26 јуни 1953) — американски ботаничар и миколог.
1 Биографија
Роден бил во Хартсвил, Јужна Каролина, на 24 октомври 1872 година. Дипломирал на Јужнокаролинскиот колеџ во 1894 година и посетувал постдипломски студии на Универзитетот Џонс Хопкинс и во Германија. Предавал неколку години на летните школи на Бруклинскиот институт за уметност и науки, во Колд Спринг Харбор, а во 1902 година станал вонреден професор по ботаника на Северокаролнскиот универзитет. Го основал Кокеровиот арборетум во 1903 година. Станал професор во 1907 година, а професор по ботаника во 1920 година. Во 1903 година, бил шеф на ботаничкиот персонал на Бахамската експедиција на Балтиморското географско. Професорот Кокер бил член на многу научни друштва и автор на ''„Растствениот свет на Хартсвил, Јужна Каролина“'' (1912); ''„Дрвјата на Северна Каролина“'' (со Хенри Роланд Тотен) (1916); и ''„Сапролегниите на Соединетите Американски Држави“'' (1921). Освен овие, тој придонел со бројни статии за морфологија и ботаника во научни списанија. Починал на 26 јуни 1953 година, а бил погребан на 29 јуни 1953 година.
Тој е трајно почестен во името на патогената габа ''Cokeromyces.''
2 Семејство
Кокер бил трето од седум деца, на бизнисменот Џејмс Лид Кокер, и брат на земјоделецот Дејвид Роберт Кокер.
3 Опишани видови
*''Lactarius subtorminosus'' Coker (1918)*''Multifurca furcata'' (Coker) Buyck & V. Hofstetter (2008) – како ''Lactarius furcatus''
Езра Џејкоб Краус

Езра Џејкоб Краус ( — ) — американски ботаничар и хортикултурист. Краус бил роден во округот Ингам, Мичиген и дипломирал на Државниот земјоделски колеџ во Мичиген во 1907 година. Предавал хортикултура на Државниот колеџ во Орегон (сега Државен универзитет во Орегон) неколку години пред да докторира по ботаника на Универзитетот во Чикаго во 1917 година. Тој се вратил во Државниот универзитет во Орегон каде што работел како декан на Одделот за основни уметности и науки (1917–1919), а во 1919 година бил вработен на Универзитетот во Висконсин, каде што предавал ботаника до 1927 година. Потоа предавал ботаника пак на Универзитетот во Чикаго, каде што бил претседател на одделот од 1934 до 1947 година и официјално се пензионирал од универзитетот во 1949 година, по што станал гостин-професор на Државниот колеџ во Орегон. Починал во 1960 година во Корвалис.
Кенеса

''Кенеса'' (на карамејски: כְּנִיסָא) — источноевропска или персиска караитна синагога.
Кенесите се слични на рабинските синагоги. Во Источна Европа, тие се распоредени по должината на оската север-југ (свртени кон Ерусалим). Почнувајќи од северниот влез, кенесата содржи:
* Предворје (''азар''), каде што верниците ги соблекуваат чевлите. Чевлите не се дозволени внатре.
*''Мошав Зеќеним'' (he, ''клупи за старци''): дрвени клупи за старите и ожалостените, обично под низок таван. Поткровјето над овој таван е резервирано за жените, кои остануваат невидливи за мажите на главниот кат.
*''Шулхан'' (|שולחן, „маса“): главната сала. Традиционалното караитно богослужение се изведувало на колена. Во минатото, подовите на кенесите биле покриени со теписи; модерните кенеси имаат клупи во главната сала.
*''Хехал'', или олтар (he ): подигната поставка за ритуалниот ковчег и свештеникот.
Некои кенеси имаат и екран за завеси.
1 Етимологија
Зборот потекнува од арапскиот збор كنيسة „црква“ или كنيس „синагога“ (конечно од семитскиот корен ''kns'' во смисла на „собирање“) и за прв пат се среќава во караимските и караитските хебрејски текстови од крајот на деветнаесеттиот век. Пред ова, а и најчесто потоа, караитите ги користеле стандардните еврејски термини בית הכנסת и синагога. Во Галиција, зборот често бил скратуван на ''kensa'' уште во 1903 година.
На руски често се изговара како кенасá со краен акцент. Некои тврдат дека има персиско или арамејско потекло.
2 Преживеани кенеси
Во поранешното Руско Царство имало 20 кенеси, од кои девет биле во Крим (до 1918 година, биле додадени уште две). Сите преживеани кенеси станале спомен-згради, меѓутоа, многу се во дотраена состојба, а други, како Севастополската кенеса, иако во подобра состојба, се управувани од јавни власти или приватни сопственици, а не од караитски заедници. Главното, оперативно место за караитичко богослужение во Украина се наоѓа во Евпаторија, Крим. Всушност, Крим содржи две независни кенеси, повторно отворени за јавноста во 2005 и 1999 година.
Караитски синагоги во Литванија биле изградени во 14 век, во Тракај, Биржај, Кедаињај, Паневежис и Вилнус. Кенеса од почетокот на 20 век сè уште стои во Тракај, Литванија и уште една во Вилнус; обете се во употреба. Ниедна караитна синагога не преживеала во Галиција, каде што караитите биле присутни од 13 век; Последната кенеса во Халич била уништена од Советите во 1985 година. Во Турција, само една караитската синагога преживеала во Истанбул.
3 Галерија
Олга Ковитиди

Олга Фјодоровна Ковитиди (украински: Ольга Федорівна Ковітіді; руски: Ольга Фёдоровна Ковитиди; родена на 7 мај 1962 година) — руска и поранешна украинска политичарка, која моментално е сенатор на Руската Федерација од Крим од 2014 година. Ковитиди претходно била член на Врховната рада на Крим од 2006 до 2014 година, кога била распуштена поради генерално меѓународно непризнаената руска анексија на Крим, која таа ја поддржавала. За време на нејзиниот мандат во Радата, таа кратко била заменик-премиер на нејзиниот полуостров во 2014 година.
Како долгогодишна проруска политичарка, таа предизвикала контроверзии поради изразувањето антиукраински чувства на телевизија.
1 Биографија
Ковитиди била родена на 7 мај 1962 година во Симферопол. Се школувала како кандидатка по право.
Ковитиди предавала право како доцент. Потоа станала претседател на Сојузот на адвокати на Крим и заменик-претседател на Сојузот на адвокати на Украина. Била членка на Светското здружение на адвокати, Светскиот конгрес на адвокати од украинско потекло и Советот на Светската грчка меѓупарламентарна унија.
Во 2010 година, таа се приклучила на тогашната владејачка партија на Украина, Партијата на регионите, која била главната проруска партија во земјата.
Од 2013 до 2014 година, таа била помошник на министерот за правда на Украина.
На почетокот на 2014 година, таа станала заменик-премиер на Автономната Република Крим. Заедно со повеќето други членови на државното законодавно тело, таа одбила да ја признае новата влада што дошла на власт по украинската револуција во 2014 година и наместо тоа го поддржала припојувањето на Крим кон Русија. Овој потег билносуден од Обединетите нации и таа била ставена на списокот со санкции на Обединетото Кралство и Европската Унија, како и на списокот на барани лица на Украина поради велепредавство.
На 26 март 2014 година, Државниот совет на Република Крим ја номинирал Ковитиди да го претставува Крим во Советот на Федерацијата. Таа била потврдена на 15 април 2014 година.
Како сенаторка, таа била членка на Комитетот за одбрана и безбедност.
Во февруари 2015 година, на зимската сесија одржана од 18 до 20 февруари во Виена, Парламентарното собрание на ОБСЕ одбило да ги признае акредитивите на Ковитиди како член на руската делегација. Таа првично била вклучена во неговиот состав како „прв член на Советот на Федерацијата на Федералното собрание на Руската Федерација од извршната власт на Република Крим“. Одлуката со која изјавиле дека не ја признаваат била донесена на 18 февруари на состанок на Комитетот за акредитации, бидејќи „пратеник номиниран да работи во Палестинската самоуправа мора да ја претставува земјата што ја прави презентацијата - а не авторитетот што е воспоставен на странска почва со методи што повеќето земји на ОБСЕ ги признаваат како нелегални“.
Теренско возење

Теренско возење (|off-road — „надвор од пат“) — вид активен одмор и спорт што подразбира совладување на тешкопроодни терени со различни видови возила на сите тркала (автомобили, четирицикли, мотоцикли, теренци и слично).
Теренските настани можат да се поделат во две категории: спорт и активен одмор. Во категоријата активен одмор спаѓаат теренските експедиции, рејдови и фестивали. Во спортските настани спаѓаат различни натпревари што главно се одржуваат на испресечен терен.
1 Спортско теренско возење
За време на натпреварите во теренско возење, екипажот на теренското возило по правило се состои од две лица: возач и сопатник навигатор. Возачот мора да поседува одлични вештини за теренско и екстремно возење. Навигаторот е одговорен за навигацијата, го планира правецот на движење и му помага на возачот за време на совладувањето на патеката.
2 Видови теренско возење
2.1 Пустинско тркање
Трките со голема брзина во пустина вклучуваат брканици и возење со максимална брзина преку нерамен пустински терен исполнет со бројни вдлабнатини и нерамнини. Возачите често користат камионетки со погон на задните или на сите четири тркала, со систем за потпирање (амортизација) со голем од и широк меѓуоскино растојание меѓу предните зголемени гуми, што овозможува оптимална стабилност при голема брзина. Овие видови камионетки често се нарекуваат „трофејни камионети“ или ''PreRunners''.
2.2 Трки на карпи
Трките на карпи вклучуваат возење преку карпест предел, но за разлика од „лазењето по карпи“, тука не се предвидени казнени поени за удирање во конуси, возење наназад или користење на чекрек. Дополнително, трките на карпи вклучуваат ниво на брзинско тркање (како кај возилата од типот ''rock bouncer'') кое не е карактеристично за класичното лазење по карпи.
Артур Хенри Реџиналд Бјулер

Артур Хенри Реџиналд Бјулер ( – ) — британско-канадски миколог и академик. Тој е главно познат како истражувач на габи, особено на габичната болест пченична 'рѓа.
Тој е познат и по пишување хумористична поезија.
1 Академска кариера
Роден во Мозли, Бирмингем, Англија, се школувал на колеџот Квинс во Тонтон. Потоа студирал на колеџот Мејсон, кој подоцна станал дел од Универзитетот во Бирмингем (диплома по природни науки во 1896 година), на Универзитетот во Лајпциг (докторат) и на Универзитетот во Минхен. Добил титула доктор по природни науки од Универзитетот во Бирмингем. Кратко работел за зоолошката станица во Неапол. Од 1901 до 1904 година, бил предавач по ботаника на Универзитетот во Бирмингем. Се преселил во Канада во 1904 година, го основал Одделот за ботаника и бил првиот професор по ботаника и геологија на Универзитетот во Манитоба, а бил и раководител на Одделот за ботаника до неговото пензионирање во 1936 година.
Неговата книга „Есеи за пченицата“ (1919) е за раната историја на одгледувањето пченица во Манитоба, одгледувањето пченица во западна Канада, откривањето и воведувањето на пченицата Маркиз, потеклото на сортите пченица Ред Бобс и Киченер и дивата пченица во Палестина. Тој напишал и илустрирал серија од 7 тома „Истражувања за габите“ објавена во 6 тома од 1909 до 1934 година, а седмиот том е објавен постхумно во 1950 година.
Крупа (Неретва)

Крупа — река, лева притока на реката Неретва и главна водна струја на Хутово Блато, која ги води водите од Горње Блато и Свитавско Езеро во реката Неретва во близина на Драчево. Должината на Крупа е 9 км со просечна длабочина од 5 метри. Крупа е продолжение и истек на Деранското Езеро. Исто така, Крупа е единствена река во Европа, која тече во двата правци. Таа тече нормално од изворот до устието, и од устието до изворот. Ова се случува кога, поради високите нивоа на вода и големите количества вода, Неретва ја турка реката Крупа во спротивна насока. Реката има богат биодиверзитет, со бројни видови риби ендемични за сливот на Неретва што го населуваат Крупа и нејзините езера. Забележано е дека важниот ''Salmo marmoratus'', познат под своето народно име како ''главатица'', е ендемичен за неколкуте реки од Јадранскиот слив, влегува во овие води за мрестење.
1 Поврзано
* Брегава
* Хутово Блато
Авен Нелсон

Авен Нелсон (24 март 1859 – 31 март 1952) — американски ботаничар кој се специјализирал за растенија од Карпестите Планини. Тој бил еден од основачите на Универзитетот во Вајоминг, каде што предавал 55 години како професор и бил претседател (1918-1922). Тој бил претседател на Американското друштво на таксономисти за растенија и на Американското ботаничко друштво.
1 Биографија
Нелсон бил роден во Шугар Крик, во округот Ли, Ајова, од родители кои емигрирале од Норвешка. Неговиот татко е роден како Кристен Нилсен Еспевиг, второто презиме кое означува место во близина на Ставангер во Норвешка, а првото бидејќи е син на Нилс. Неговото име е променето на неговите документи за американско државјанство. Кристен емигрирал во Америка во 1843 година.
Авен бил најмладиот од четири деца во семејство на квакери. Тој посетувал државно училиште Кирксвил во Кирксвил, Мисури, и завршил во 1883 година со диплома за уметности, додека во 1887 година ја добил дипломата за магистер по уметности. Понатаму го продолжил своето образование на колеџот Друри во Спрингфилд, Мисури, каде што магистрирал науки во 1890 година. Потоа се запишал на Универзитетот Харвард, каде што магистрирал на уметности во 1892 година. Во 1893 година, тој бил соосновач на Хербариумот Карпести Планини. Во тоа време, тој почнал да уредува големи дупликати серии на примероци од хербариум со печатени етикети и фиксни наслови, меѓу другите ''„Растенија од Вајоминг“.''
Во 1901 година, бил избран за член на Американското здружение за унапредување на науката. Во 1904 година, Универзитетот во Денвер му ја доделил титулата доктор по филозофија. Во 1917 година, Нелсон бил именуван за вршител на должноста претседател, а потоа претседател (1918) на Универзитетот во Вајоминг, позиција што ја имал до 1922 година. Во 1934 година, бил избран за претседател на Ботаничкото друштво на Америка. Во 1927 година, тој бил со-основач на Академијата за науки Колорадо-Вајоминг. Во 1935 година, тој станал претседател на Американското здружение на таксономисти на растенија.
2 Личен живот
Нелсон се венчал со Селија Алис Калхун во домот на нејзините родители во близина на Килвининг, Мисури, на 1 септември 1885 година. Тие биле родители на две деца.
Во 1931 година, се оженил со колешката ботаничарка Рут Елизабет Ештон (1896-1987) во Санта Фе, Ново Мексико. Починал во Колорадо Спрингс, во 1952 година. Спомен-зградата „Авен Нелсон“ на кампусот на Универзитетот во Вајоминг е именувана во негова чест.
3 Избрани дела
* (1896)
* (1899)
* (1898) *''Флората на Монтана'' (1900)
* (1901)
* (1902)
* (1903)
Подоцна (роман)

''Подоцна'' (|Later) — роман на американскиот писател Стивен Кинг, објавен на 2 март 2021 г.
1 Содржина
Момчето Џејми Конклин поседува натприродни способности да гледа мртви луѓе. Конкретно, тој мора да се бори со убиец што е веќе мртов, но сака да им нанесе нов удар на живите. Паралелно со тоа, Џејми се бори со внатрешните демони и го преживува сопственото созревање.
2 Објавување и оценки
За времето на објавување на новиот роман известил самиот автор, кој на Twitter објавил најава и насловна страница за книгата. „Следната година. Март“, напишал Кинг. Преднарачката на Amazon била отворена летото 2019 г. Книгата била објавена на 2 март 2021 г.
Уредникот на ''Hard Case Crime'' (серија книги на издавачката куќа Titan Books, во која излегла книгата), Чарлс Ардај, го нарекол романот „застрашувачки, чувствителен, потресен и искрен“. За рецензентот на „Светот на фантастиката“, „Подоцна“ претставува „хумана и многу симпатична приказна за созревањето и неизбежната средба со сопствените демони во тој процес“.
Вилијам Луис Калберсон

Вилијам Луис Калберсон (, - , ) — американски ботаничар, специјалист за лишаи.
1 Животопис
Вилијам Луис Калберсон бил син на Луис Хенри Калберсон и Луси (родена Хелман). Дипломирал на Синсинатскиот универзитет, каде што Ема Луси Браун (1889-1971) и Маргарет Хана Фулфорд (1904-1999) го вовеле во проучувањето на лишаите. Магистрирал во Париз и докторирал на Универзитетот во Висконсин во 1954 година под менторство на Џон Вилијам Томпсон (1890-?). Потоа почнал да работи на одделот за ботаника на Универзитетот Дјук во 1955 година и спровел постдокторски истражувања на Универзитетот Харвард.
Тој ја запознал својата идна сопруга, Чичита, на часови по германски јазик на Синсинатскиот универзитет. Ја убедил да го следи во Висконсин и да магистрира хемија. Ова го означило почетокот на плодна врска фокусирана на хемијата и таксономијата на лишаите.
Калберсон станал претседател на Американското ботаничко друштво и на Американското бриолошко и лихенолошко друштво, а исто така ги водел и публикациите на обете друштва.
Меурест козинец

Меурест козинец (|Astragalus physocalyx) — вид на мешункасто растение опишано од Фишер. ''Astragalus physocalyx'' е од родот Astragalus и семејството Fabaceae. Во Каталогот на живиот свет не се наведени подвидови.
1 Опис
Astragalus physocalyx е повеќегодишно растение кое расте во групи, со листови кои образуваат розета, чашкините ливчиња везикуларно надуени, а плодот мешунка. Се опрашува со инсекти, а се репродуцира и вегетативно и преку семето.
2 Живеалиште
Меурестиот козинец се развива на силикатна основа во јужни делови, под силното субмедитеранско климатско влијание, во шумскиот појас на Quercus coccifera, на надморска височина од околу 200-300 м. Популацијата се развива во отворени области, кои претставуваат фаза на деградација на асоцијацијата Querco cocciferae–Carpinetum orientalis. Со деградација на оваа шумска заедница, постепено се развиваат суви тревести заедници типични за ридските пасишта.
3 Распространетост
* Бугарија
* Македонија
* Грција
* Западна Турција
3.1 Македонија
Видот ''Astragalus physocalyx'' има регистрирана единствена популација на едно место во Македонија, во близина на Богданци. Живеалиштето на видот се наоѓа во многу чувствително подрачје, каде се присутни различни шумарски, градежни и други човекови активности.
К’з Буку

К’з Буку или К’з Бјуќој (|Δρυμιά, ''Дримија''; до 1926 г. ''Κιζ Μπουκιού'', ''Киз Буќу'') — село во Скечанско, Западна Тракија, денес во општината Скеча на истоимениот округ во областа Источна Македонија и Тракија, Грција.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа 42 км северозападно од Скеча и 51 км источно од Драма, околу 2 км североисточно од Бајрамли, непосредно до десната страна на Места, во северните падини на Урвил, на надморска височина од 160 м.
Над селото се наоѓаат објектите на Црковниот камп на Скечанската епархија, во чиј состав влегува и храмот „Св. Ѓорѓи“.
2 Историја
Во XIX век К’з Буку било турско село во Саришабанската Каза на Драмскиот Санџак. Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г., во селото ''К’с Богу'' имало 200 жители, сите Турци.
Во Првата балканска војна во 1912 г. селото е окупирано од бугарска војска. По Втората балканска војна во 1913 г. истото е припоено кон Грција. Таа година селото броело 96 жители, кои во 1920 г. се свеле на 88 лица.
Во 1924 г. сите жители се иселени во Турција по сила на Лозанскиот договор. На нивно место се доведени извесен бегалски семејства од Понд (Бафра, Самсун, итн.), чии број во 1928 г. изнесувал 108 бегалци. Во 1926 г. селото е преименувано во ''Дримија'' (Δρυμιά).''''
Во 1941 г. селото е окупирано од бугарски единици, кои во него завеле само 70 жители.
3 Културни и природни знаменитости
Цркви
* Црква „Св. Јован Претеча“ — главна селска црква; и
* Црква „Св. Ѓорѓи“ — црква во рамките на Црковниот камп.
4 Наводи
;Забелешки
Tesla Cybertruck

Tesla Cybertruck — електромобил камионетка во стил киберпанк (индустриска естетика), која ја произведува компанијата Tesla. Наведената носивост е околу 1,6 тони. Во зависност од моделот, со едно полнење камионетката треба да помине до 500 милји (околу 804 км).
Производството на верзиите на Cybertruck со погон на сите тркала со два и три мотори било планирано да започне кон крајот на 2021 г., а на моделот со еден мотор и погон на задните тркала — кон крајот на 2022 г., но почетокот бил одложен за 2022 г., а потоа за почетокот на 2023 г. Во јануари 2022 г., сите спомнувања за почеток на производството на автомобилот во 2022 г. биле отстранети од веб-страницата на Tesla.
Производството на возилото започнало во јули 2023 година, а во ноември истата година започнале првите испораки.
1 Историја
Во 2012 и 2013 г., Илон Маск дискутирал за создавање камионетка со големина слична на Ford F-250. На почетокот на 2014 г., Маск предвидувал дека ќе бидат потребни 4–5 години до почетокот на работата на возилото.
Во 2016 г., Илон Маск најавил создавање камионетка со сосема нови одлики. Тој исто така ја спомнал можноста за создавање шасија и систем за потпирање за изградба на камионетка или помал комби-фургон. Кон крајот на 2017 г., размерите биле определени како приближно слични на Ford F-150. За време на презентацијата на Tesla Semi и Tesla Roadster во ноември 2017 г., била прикажана слика од камионетка способна да превезува друга камионетка. Идеите за овој модел се разработувале најмалку 5 години.
Во 2018 г., Tesla работела на два типа на својата камионетка. Првиот тип бил на платформата на Mercedes-Benz Sprinter со електричен погон, батерија и електроника од Tesla. Вториот тип бил развој на целосно сопствена платформа на Tesla, што барало повеќе време. Прототипот на оваа камионетка бил отфрлен во текот на подготовките за промоцијата во 2019 г.
Во март 2019 г., веднаш по премиерата на Tesla Model Y, Илон Маск покажал слика од камионетката и изјавил дека таа ќе биде изработена во стил киберпанк и дека нема да им се допадне на сите поради нејзините футуристички облици и стилот на лично заштитено возило.
За време на презентацијата што се одржала ноќта меѓу 22 и 23 ноември 2019 г., Илон Маск ги демонстрирал материјалите од кои е направен Tesla Cybertruck. Тоа биле нерѓосувачки челик и особено цврсто стакло. Меѓутоа, стаклото пукнало за време на тестот на презентацијата кога главниот дизајнер на компанијата, Франц фон Холцхаузен, фрлил метално топче во неа за да ја покаже нејзината цврстина. Илон Маск се пошегувал велејќи дека „имаат на што да работат“ и дека тоа ќе биде избришано од снимката.
На крајот од презентацијата, Маск го претставил и Tesla Cyberquad — целосно електричен четирицикл. Тој бил влезен во Tesla Cybertruck преку рампа и можел да се полни непосредно од возилото преку вградениот приклучок од 120 волти.
Производството на возилото започнало во јули 2023 г., а во ноември истата година започнале првите испораки.
Во април 2024 г., компанијата ги повлекла сите 3.878 возила за да поправи критичен дефект на педалата за гас.
Rindera

''Rindera'' — род на цветни растенија што припаѓаат на семејството Boraginaceae.
1 Опис
''Rindera'' се повеќегодишни растенија. Цветовите им се собрани во куси врвни цимозни соцветија, без брактеи, групирани во штитовидни или метличести соцветија. Чашката е всечена до основата на 5 сегменти. Венчето е жолтеникаво или пурпурно, цилиндрично до инковидно, понекогаш со 5 торбести лушпести задебелувања во отворот на венечната трубичка. Прашниците се скриени или еднакви со должината на венчето. Столпчето обично стрчи надвор од венчето со мал, главичест жиг. Оревчињата се јајцевидни до обли, сплескани, мазни, со широки крилца.
2 Распространетост
Неговиот роден опсег е северозападна Африка (Алжир), југоисточна и источна Европа (Грција, Македонија, Источноевропска Русија, Романија, Украина и Југославија) до западна и централна Азија (Авганистан, Алтај, Бугарија, Иран, Ирак, Казахстан, Киргистан, Краснојарск, Крим, Либан-Сирија, Монголија, Северен Кавказ, Јужноевропска Русија, Таџикистан, Закавказ, Турција, Туркменистан, Узбекистан) и Шјинџјианг (Кина).
3 Потекло на името
Името на родот ''Rindera'' е во чест на Франц Андреас Риндер (1714–1772), руски лекар роден во Германија, кој живеел и работел во Оренбург и Москва, и кој го открил ова растение во Уралските Планини. Првпат е опишано и објавено во „Развој на рускиот народ“, том 1 на страница 486 во 1771 година.
4 Познати видови
Познати видови:*Rindera alaica Lazkov
*Rindera albida (Wettst. ex Stapf) Kusn.
*Rindera austroechinata Popov
*Rindera bungei (Boiss.) Gürke
*Rindera caespitosa (DC.) Gürke
*Rindera cetineri Yildirim
*Rindera coechinata Popov
*Rindera cristulata Lipsky
*Rindera dumanii Aytaç & R.R.Mill
*Rindera echinata Regel
*Rindera ferganica Popov
*Rindera fornicata Pazij
*Rindera glabrata Pazij
*Rindera graeca (A.DC.) Boiss. & Heldr.
*Rindera gymnandra (Coss.) Gürke
*Rindera holochiton Popov
*Rindera korshinskyi (Lipsky) O.Fedtsch. & B.Fedtsch.
*Rindera kuhitangica Raenko
*Rindera kuramensis Turak.
*Rindera lanata (Lam.) Bunge
*Rindera media (Turrill) Parsa
*Rindera neubaueri (Rech.f.) Rech.f. & Riedl
*Rindera oblongifolia Popov
*Rindera ochroleuca Kar. & Kir.
*Rindera oschensis Popov
*Rindera regia (S.G.Gmel.) Kusn.
*Rindera schlumbergeri (Boiss.) Gürke
*Rindera tetraspis Pall.
*Rindera tianschanica Popov
*Rindera tschotkalensis Popov
*Rindera umbellata (Waldst. & Kit.) Gürke
Чарлс Џозеф Чемберлен

Чарлс Џозеф Чемберлен, доктор на науки (23 февруари 1863 – 5 февруари 1943) — американски ботаничар, роден во близина на Саливан, Охајо, и школуван на Оберлинскиот колеџ и на Универзитетот во Чикаго, каде што го стекнал првиот докторат на одделот за ботаника на таа институција, и каде што бил долгогодишен вработен, станувајќи вонреден професор во 1911 година. Тој е познат по тоа што бил пионер во употребата на зоолошки техники во проучувањето на растенијата, особено во областа на микроскопските студии на ткива и клетки; негова специјалност била цикадата. Дал придонеси во ''Ботаничарски весник'' и бил автор на ''Методи во хистологијата на растенијата'' (1901) и ''Морфологијата на скриеносемениците'' (1903). Во соработка со Џон М. Култер, тој ја напишал ''Морфологијата на голосемениците'' (1910). 
Чемберлен се оженил со Мери Е. Лајф во 1888 година и имале една ќерка; откако неговата сопруга починала во 1931 година, се оженил со Марта Стенли Латроп во 1938 година. Тој починал во Чикаго, Илиноис 1943 г.
Џејкоб Р. Шрам

Џејкоб Ричард Шрам (6 февруари 1885 година во округот Ханкок, Индијана — 13 јануари 1976 година во Индијанаполис, Индијана) —американски ботаничар. Тој бил професор по ботаника (1937–1955) и директор на Арборетумот Морис (1939–1954) на Универзитетот во Пенсилванија, а претходно предавал на Универзитетот Вашингтон во Сент Луис и Корнел. По пензионирањето од Пенсилванија, тој е назначен за истражувачки научник по ботаника на Универзитетот во Индијана. Тој помогнувал во основањето на списанието за апстракти ''„Ботаникал апстракти“'' и бил главен уредник на него и на неговиот наследник, ''„Биолошки апстракти“''. Тој бил потпретседател и претседател на Ботаничкото друштво на Америка, чиј член и кој му го додели Медалот Франклин во 1958 година.
Лестер В. Шарп

Лестер Вајленд Шарп (21 април 1887 година во Саратога Спрингс, Њујорк — 17 јули 1961 година во Нуево, Калифорнија) — американски ботаничар, пионер во цитогенетиката.
Дипломирал на колеџот Алма во 1908 година. По две години на Универзитетот Џонс Хопкинс, и тој се префрлил на Универзитетот во Чикаго каде што тој докторирал во 1912 година. Неговата постдокторска работа била во соработка со Универзитетот во Лувен, Белгија. Потоа, тој работел на Универзитетот Корнел до неговото пензионирање како емеритус професор по ботаника во 1947 година.
Барбара Мaклинток работела како истражувачки асистент за Лоуел Фиц Рандолф, а потоа за Лестер В. Шарп, за време на нејзините постдипломски студии.
Тој е автор на два класични учебници по цитологија: ''Вовед во цитологијата'' (1921) и ''Основи на цитологијата'' (1943).
Тој бил потпретседател на Американското друштво на натуралисти во 1924 година, потпретседател на Ботаничкото друштво на Америка во 1929 година и претседател во 1930 година. Шарп бил член на уредничките одбори на ''Американскиот журнал за ботаника'', ''Технологијата на боење'' и ''Ботаничката ревија''. Бил награден со почесна титула доктор по науки од колеџот Алма во 1930 година и од Универзитетот во Лувен во Белгија во 1957 година.
Во 1915 година бил избран за член на Американското здружение за унапредување на науката. Во 1958 година ја добил наградата за заслуги на Ботаничкото друштво на Америка. Во номинацијата од Универзитетот Корнел стоело: „Неговите придонеси, како преку лични истражувања, така и преку последователни изданија на внимателно уредени учебници, ја направиле растителната цитологија значајна област на ботаниката.“
1 Професионален хумор
Духовитоста на професорот Шарп била изразена и во хумористичен стил. Најзначајни примери се неговото пензионирање како претседател на Ботаничкото друштво насловен како „Нуклеарен век“, во кое тој живописно ги разгледува студиите за јадрото. Друга е измама презентирана заедно со постдипломецот, Катберт Фрејзер, за најнеобичната птица од пустината Гоби, ''Eoörnis pterovelox gobiensis'', која подоцна бил бројно препечатена во форма на докторска теза.
Вилијам Џејкоб Робинс

Вилијам Џејкоб Робинс (1890 — 1978) — американски ботаничар и физиолог. Студирал на Универзитетот Лихај од 1906 до 1910 година, а докторирал на Универзитетот Корнел во 1915 година. Бил директор на Њујоршката ботаничка градина од 1937 до 1957 година. Бил член на Националната академија на науките и на Американското филозофско друштво, служејќи како претседател на подоцнежното од 1956 до 1959 година. Во 1943 година бил назначаен за претседател на Ботаничкото друштво на Америка и на Ботаничкиот клуб Тори. Тој бил татко на вирологот и добитник на Нобелова награда за психологија Фредерик Чепмен Робинс.