procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Вила Катер

Вила Сиберт Катер (|Willa Sibert Cather; — ) — американска авторка која постигнала слава со нејзините романи, најпознати од кои се ''O Пионери!'', ''Моја Антонија'' и ''Песната на чучулигата''. Во 1923 година таа ја добила Пулицеровата награда за ''Еден од нашите'' (1922), роман за Првата светска војна.
Катер израснала во Вирџинија и Небраска, и дипломирала на Универзитетот во Небраска. Таа живеела и работела во Питсбург десет години. На возраст од 33 година се преселила во Њујорк, нејзиниот примарен дом за остатокот од нејзиниот живот, таа исто така патувала и поминала доста време во нејзината летна резиденција во Њу Бранзвик, Канада.
Во текот на првата година во Питсбург, Катер исто така напишала голем број на раскази, вклучувајќи ја и ''Томи, Несентиментално'', за девојка од Небраска со име на момче, која изгледа како момче и го спасува банкарскиот бизнис на нејзиниот татко. Џенис П. Стаут ја смета оваа приказна за една од неколкуте Катерски дела кои ги "демонстрираат измамничките крути родови улоги и даваат поволен третман на ликови кои ги поткопуваат конвенциите".
Левијатан (филм)

Левијатан (руски: ''Левиафан'') — руски филм од 2014 година, во режија на Андреј Звјагинцев, кој е автор и на сценариото, заедно со Олег Негин. Главните улоги ги толкуваат: Елена Лјадова, Владимир Вдовиченков, Роман Мадјанов, Алексеј Серебрјаков и Сергеј Походаев. Филмот бил снимен во продукција на: A Non-Stop Production и RuArts Foundation for Contemporary Art, а продуцент е Александар Родњански. Кинематографијата е дело на Михаил Кричман, а монтажата ја извршила Ана Мас.
Филмот трае 140 минути, а премиерно бил прикажан на 23 мај 2014 година на Канскиот филмски фестивал, каде ја добил наградата за најдобро сценарио. Вкупно, филмот добил четири награди на филмските фестивали и имал осум номинации.
1 Содржина
Дејството на филмот се случува во мало гратче на брегот на Баренцовото Море, на северот од Русија. Во една куќа, што се наоѓа на убава локација на самиот брег, живее Николај (го игра Серебрјаков), заедно со младата сопруга Лилја (ја игра Лјадова) и синот од неговиот претходен брак, Роман, кој не ја сака својата маќеа. Корумпираниот градоначалник (го игра Мадјанов) сака да им го земе местото на кое се наоѓа куќата и затоа, Николај го повикува својот другар од армијата, Дмитриј, кој живее во Москва, каде што работи како адвокат (го игра Вдовиченков). Адвокатот со себе носи документи што ја докажуваат корумпираноста на градоначалникот и затоа му се заканува дека материјалите ќе ги објави во медиумите, ако не се согласи да му плати голема сума пари на Николај.
На почетокот, градоначалникот е преплашен, но потоа се созема и ги ангажира своите луѓе, кои го апсат Николај и го киднапираат Дмитриј, вперувајќи му пиштол во главата. Иако на почетокот се чини дека градоначалникот е притиснат, пресвртот настапува кога Дмитриј се впушта во сексуални односи со Лилја, а Николај ги фаќа на дело и го претепува својот војнички другар. По прељубата и заканата од градоначалникот, Дмитриј си заминува во Москва, а Лилја му се враќа на Николај, кој ѝ го простува неверството. Меѓутоа, неговиот син не сака да ѝ прости на Лилја, така што таа се фрла во морето. Корумпираната локална власт ја користи таа можност и го осудува Николај затворска казна од 15 години за наводното убиство на неговата жена. Така, градоначалникот слободно може да ја оствари својата цел и тој ја урива куќата на Николај, а детето Роман треба да избира меѓу живот во домот за сираци или да биде посвоен од пријателите на татко му.
Црн јаглен, тенок мраз

Црн јаглен, тенок мраз (мандарински: ''Bai ri, yan huo'') е кинески филм од 2014 година, во режија на Јинан Диао (Yi’nan Diao), кој е автор и на сценариото. Главните улоги ги толкуваат: Лијао Фан (Liao Fan), Гвеј Лун Меј (Gwei Lun Mei), Ванг Џингчун (Wang Jingchun) и Ванг Сјуебинг (Wang Xuebing). Филмот бил снимен во продукција на Omnijoi Media, Boneyard Entertainment China и China Film Co., а продуцент е Вивијан Ку (Vivian Qu). Кинематографијата е дело на Донг Џинсонг (Dong Jinsong), а монтажата ја извршил Хонгју Јанг (Hongyu Yang).
Филмот трае 106 минути и снимен е во колор техника. Филмот бил премиерно прикажан на 12 февруари 2014 година на Берлинскиот филмски фестивал, каде ги добил наградите „Златна мечка“ и „Сребрена мечка“ за најдобар глумец. Вкупно, филмот освоил три награди и имал 14 номинации за разни награди.
1 Содржина
Дејството на филмот се случува во Северна Кина, каде во едно мало гратче, во 1999 година се појавуваат исечени остатоци од неколку тела, расфрлани на различни локации. Полицијата спроведува истрага и погрешно заклучува дека една од жртвите е работник во локалната фабрика. Потрагата по неговите убијци завршува со крвава пресметка, во која се убиени двајца полициски инспектори. Преживеаниот полицаец, Жанг Зили (го игра Фан Лијао) е суспендиран од работата и тој се вработува како чувар во една фабрика при што се предава на алкохолот.
Пет години подоцна, повторно се случуваат мистериозни убиства. Жеден за одмазда за убиените колеги, Жанг е решен на своја рака да ги открие убијците и започнува сопствена истрага, а во тоа е помогнат од еден полициски инспектор, кој, исто така, неуморно трага по убијците. Жанг открива дека сите убиени некако се поврзани со младата жена Ву Жужен (ја игра Гвеј Лун Меј), која работи во мал дуќан за хемиско чистење. Преправајќи се дека е муштерија во дуќанот, Жанг започнува да ја следи Ву, која го открива, а постепено, Жанг се вљубува во неа.
Испитувајќи ја Ву, Жанг открива дека таинствениот убиец е нејзиниот маж, кој жртвите ги убива со помош на лизгалки за мраз, а потоа, за да ги скрие трагите, ги сече нивните тела на парчиња и ги фрла во товарните возови што пренесуваат јаглен во различни фабрики ширум Кина. Ву се согласува да го предаде мажот, така што полицијата го открива и го убива. Штотуку сите помислуваат дека убиствата се решени, врз основа на една јакна што со годии стои заборавена во дуќанот за хемиско чистење, Жанг открива дека мажот на Ву не е единствениот убиец. Оттука, тој ја притиснува Ву со доказите и таа ја признава својата вмешаност.
Зимски сон (филм)

Зимски сон (турски: ''Kiṣ uykusu'') е турски филм од 2014 година, во режија на Нури Билге Џејлан (Nuri Bilge Ceylan), кој е автор и на сценариото, заедно со Ебру Џејлан (Ebru Ceylan). Главните улоги ги толкуваат: Халук Билгинер (Haluk Bilginer), Мелиса Сезен (Melisa Sözen), Демет Акбаг (Demet Akbag) и Ајберк Пекџан (Ayberk Pekcan). Филмот бил снимен во продукција на Zeynofilm, Bredok Filmproduction и Memento Film productions, а продуцент е Зејнеп Езбатур Атакан (Zeynep Özbatur Atakan). Кинематографијата е дело на Гекан Тирјаки (Gökhan Tiryaki), а монтажата ја извршиле Нури Џејлан (Nuri Bilge Ceylan) и Бора Гексингол (Bora Göksingöl). При снимањето на филмот, режисерот бил инспириран од кратките раскази на Чехов, како и делата на Толстој, Достоевски и Волтер.
Филмот трае 196 минути и снимен е во колор техника. Филмот бил премиерно прикажан на 16 мај 2014 година на Канскиот филмски фестивал, каде ги добил наградите „Златна палма“ и „FIPRESCI“. Вкупно, филмот освоил две награди и имал пет номинации на разни фестивали.
1 Содржина
Дејството на филмот се случува во познатата област Кападокија, во Турција, каде во едно мало гратче, Ајдин (го глуми Билгинер), поранешен театарски глумец, води мал семеен хотел. Тој живее заедно со неговата млада сопруга Нихал (ја игра Сезен) и со сестрата Неџла (ја игра Акбаг), која пати поради неодамнешниот развод. Ајдин има голем имот наследен од татко му, така што издава една куќа под кирија, но сиромашните луѓе кои живеат во неа не можат да ја платат киријата. Нихал, пак, собира донации за уредување на селските училишта.
Навидум сложниот зеднички живот меѓу Ајдин, Нихал и Неџла не е толку идиличен како што изгледа. Во еден разговор, Неџла ѝ кажува на Нихал дека не може да ја поднесе, а потоа, таа се расправа и со Ајдин, обвинувајќи го дека е себичен. Всушност, нивниот живот е празен, без чувства и без рабирање за луѓето. Кога Нихал организира забава со дарителите, настапува судир меѓу неа и Ајдин. Поради тоа, тој сака да замине во Истанбул, но наместо таму, оди на имотот на својот најдобар пријател, каде што тие цела вечер се опиваат и разговараат, а утредента, одат на лов. Во меѓувреме, Нихал ги посетува кираџиите на Ајдин и им дава голема сума пари за да ги платат долговите, но едниот од нив ги фрла парите в оган, кажувајќи ѝ дека не може да ја купи нивната гордост. Кога Ајдин се враќа дома, сфаќа дека премногу ја сака Нихал и дека не може да живее без неа, иако знае дека таа не го сака повеќе.
Помаци

Помаци — етнички Македонци со исламска вероисповед, чиј мајчин јазик е помачкиот, кој се смета за македонски или бугарски дијалект, зависно од гледиштето. Помаците во текот на Отоманското Царство се преобратиле во Ислам. Денес ги сметаат за верска група на Бугари, која претежно живее во Пиринска Македонија, североисточна Егејска Македонија, Западна Тракија и европскиот дел на Турција (Источна Тракија).
Етимолошкото значење на зборот „помак“ најверојатно доаѓа од словенскиот збор ''помагачи''. Овој назив најверојатно потекнува од времето на Османлиите, каде Помаците биле означени како колаборативна група.
Во XX век Помаците доживеале повеќе етапи на асимилација и бугаризација од страна на бугарската државна управа. Од 1905 година во Бугарија, е користен називот „Помаци“. Во текот на Балканските војни (1912 и 1913) голем дел од Помаците се принудени да се преобратат во христијани, со што дел после Букурешкиот договор во 1913 бил поништен. Помеѓу 1938 и 1944 година се принудувани да прифатат бугарски имиња, што се повторувало и во 1950-тите и 1970-тите години.
Бугарската статистика не ги прикажува посебно. Мнозинството Помаци на пописот во Бугарија се изјаснуваат како „Бугари со исламска вероисповед“. На пописот 2001 година 130.000 жители се изјасниле како такви, со што во Смољанската област биле мнозинство.
1 Поврзано
* Помачки јазик
* Чечки Помаци
* Македонци-муслимани
* Горанци
* Торбеши
* Бошњаци
2 Наводи
Мизогинија

Мизогинија или женомразие — омраза или предрасуда кон жени или девојки. Мизогинијата може да се манифестира на повеќе начини, вклучувајќи ја и половата дискриминација, оцрнувањето на жените, насилството врз жените и сексуалната објектификација на жените.
1 Дефиниции
Според социологот Алан Г. Џонсон, "мизогинија е културен став на омраза кон жените бидејќи се жени." Џонсон вели:
Мизогинија... е централен дел на сексистичките предрасуди и идеологија и како таква е важна основа за угнетување на жените во машко-доминираните општества. Мизогинијата се манифестира на многу различни начини, од шеги на сметка на жените до порнографија до насилство до само-презирот кои жените се научени да го чувствуваат кон своите тела.
Социологот Мајкл Флуд, од Волонгонгскиот Универзитет, мизогинијата ја дефинира како омраза кон жените, и бележи:
Иако најчеста кај мажите, мизогинијата исто така, постои и се практикува од страна на жените во однос на другите жени, па дури и кон самите себе. Мизогинијата функционира како идеологија или верски систем кој ги придружува патријархалните/машко-доминираните општества со илјадници години и продолжува да ги поставува жените во подредени позиции со ограничен пристап до моќ и донесувањето на одлуки. Оттогаш, жените ја внедриле нивната улога како општествени жртвени јагниња, во 21 век под влијание од мултимедијалната објектификација на жените со својата културно санкционирана само-омраза и фиксации на пластична хирургија, анорексија и булимија.
2 Феминистичка теорија
Според некои, мизогинијата е резултат на Мадона-курва комплексот, кој е неможноста да се видат жените како ништо друго освен "мајки" или "курви"; луѓето со овој комплекс секоја жена ја ставаат во една од овие категории.
Феминистичкиот теоретичар Мерилин Фрај тврди дека мизогинијата на мажите е, во својата основа, фалогоцентрична и хомоеротична, бидејќи ги претпочитаат и сметат за подобри мажите.
Во доцниот 20 век, според теоретичарите од вториот феминистички бран мизогинијата е и причина и резултат на патријархалните општествени структури.
Според социологот Мајкл Флуд: "омразата кон мажите нема системска, трансисторична, институционализирана и законска антипатија како мизогинијата".
Лариса Рејснер

Лариса Михајловна Рејснер (1 мај 1895 - девруари 9, 1926) била руска писателка. Таа е најдобро позната по нејзините водачки улоги на страната на болшевиците во Руската граѓанска војна која ја проследи Октомвриската револуција.
Таа стана член на болшевичката партија во 1918 година. За време на Граѓанската војна, таа беше војник и политички комесар на Црвената армија.
Елизабет Флин

Елизабет Герли Флин (Август 7, 1890 - 5 септември 1964 година) беше активист и феминистка која одиграла водечка улога во организацијата Индустриски работници од светот. Флин била основачки член на Американската Унија за Граѓански Слободи и поборник за правата на жените. Таа се приклучила на Комунистичката партија на САД во 1936 година и подоцна во животот, во 1961 година, станала нејзин претседавач. Таа почина за време на посетата на Советскиот Сојуз, каде што ѝи бил даден државен погреб.
1 Активистичка кариера
Нејзините родители ја вовеле во социјализмот. Кога таа беше само 16 години таа го одржа својот прв јавен говор, "Што социјализмот ќе стори за жените".
Во 1907 година, Флин стана организаторот за Индустриските работници од светот. Во текот на следните неколку години таа организирала кампањи за работници во Пенсилванија, Њу Џерси, Њујорк, Минесота, Мисула, Монтана, Вашингтон и Масачусетс. Во овој период, авторот Теодор Дрејсер ја опиша како "Ист Сајд Јованка Орлеанка".
Во 1909 година, Флин учествувала во протест за слободен говор. Таа подоцна ја обвини полицијата за користење на затворот како бордел, обвинение што ги поттикна да ги конфискуваат сите копии на ''Индустриски Работник'' што го содржиле обвинението.
Флин посебно внимание посветила на правата на жените, го поджрувала користењето на контрацепција и правото на глас на жените. Флин, исто така, го критикуваше раководството на синдикатите за тоа што биле доминирани од мажи, кои не ги одразувале потребите на жените.
По нејзиното ослободување од затвор, Флин ги продолжи своите активности за левичарски и комунистички каузи. Таа стана национален претседателка на Комунистичката партија на САД во 1961 година. Таа го посети Советскиот Сојуз повеќепати и умрела таму на 5 септември 1964 година, на 74 години. Советската влада ѝ даде државен погреб на Црвениот плоштад и повеќе од 25.000 луѓе присуствувале.
Вера Фигнер

Вера Николаевна Фигнер (момиско: Филипова; Казахстан 7 јули 1852 — Москва, 15 јуни 1942 година) — руски револуционер и народник родена во Казанската провинција, во Руската Империја.
Под влијание на нејзиниот либерален чичко, таа почна да се стреми да им помогне на сиромашните. Таа одлучи да студира медицина, што не им беше дозволено на жените во Русија во тоа време, затоа планирала да отиде во Швајцарија. Татко ѝ не ѝ дозволил, затоа се омажила за Алексеј Филипов, зачувала доволно пари и го продала својот мираз, и отпатува за Цирих.
Во 1873 година, Фигнер се приклучила на организација составена од 13 млади руски радикални жени, од кои некои подоцна станале важни членови на Руската Социјална Револуционерна Организација.
Таа учествувала во планирањето на атентатот на Александар II во 1880 година во Одеса, и во 1881 година во Санкт Петербург - што беше успешно.
По Октомвриската револуција (таа никогаш не го прифати начинот на кој тоа се случило), Фигнер ја објави својата книга наречена ''Мемоари на Револуционер'' ("Запечатлённый труд"), која сè уште се смета за една од најдобрите примери на Рускиот мемоарски жанр. Книгата ја направи позната во целиот свет и е преведена на многу јазици. Фигнер беше и член на ''Здружението на поранешни политички затвореници и прогонети'' (Обществo бывших политкаторжан и ссыльнопоселенцев). Таа зеде активно учество во магазинот наречен ''Робија и егзил'' ("Каторга и ссылка"). Фигнер е автор на голем број на биографии на неколку народници и статии за историјата на Руското револуционерно движење од 1870/1880-тите.
Валентина Гризодубова

Валентина Степановна Гризодубова (10 мај 1909 година во Харков - 28 април 1993 година во Москва) била една од првите жени пилоти во Советскиот Сојуз и ѝ биле доделени ордените Херој на Советскиот Сојуз и Херој на Социјалистичкиот труд.
Црква „Св. Илија“ - Патрик

Свети Илија — главна селска црква историското штипско село Патрик, Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа на местото на некогашното село Патрик и е единствен остаток од него. До нејзе може да се стигне преку земјен пат кој започнува од превојот помеѓу Неготино и Штип на регионалниот пат 1103. Бидејќи црквата се наоѓа во рамки на самото ловиште „Конечко“, пристапот до црквата е ограничен.
Во 2020 година била издадена „Процена на загрозеноста од елементарни непогоди кај православните верски храмови во општина Штип“ од страна на Центарот за управување на кризи и Универзитетот „Гоце Делчев“ во која се вели дека црквата врз основа на својата градба, местоположба и околина е загрозена од појава на пожари.
2 Историја
Првобитниот храм бил разрушен за време на Втората балканска војна, кога било разорано и самото село. Но, видливите остатоци од објектот и од фрескоживописот, довело до повторна обнова. Со благослов на Митрополитот Брегалнички г. Стефан, реставрацијата била отпочната во 1988 година.
3 Архитектура
3.1 Фрескоживопис
Црквата поседува живопис.
3.2 Икони и иконостас
Во нејзе се наоѓа мал иконостас.
4 Галерија
5 Поврзано
* Штипско архијерејско намесништво
* Осма приградска парохија
* Патрик (Штипско)
Лесото на Олимписките игри

Лесото првпат настапила на Олимписките игри во 1972 година и оттогаш испраќала спортисти на сите Летни олимписки игри, освен кога ги бојкотирале Летните олимписки игри 1976 заедно со другите африкански земји. Лесото никогаш не учествувал на Зимските олимписки игри.
До денес, ниеден спортист од Лесото никогаш не освоил олимписки медал.
Националниот олимписки комитет за Лесото бил создаден во 1971 година и бил признат од Меѓународниот олимписки комитет во 1972 година.
1 Наводи
*
Контракултура

Контракултурата е култура чии вредности и норми на однесување значително се разликуваат од оние на мејнстрим општеството, а понекогаш се и дијаметрално спротивни од мејнстрим културните обичаи.
Контракултурално движење изразува етос и аспирации на одредена популација во добро дефинирана ера. Кога опозициските сили ќе постигнат критична маса, контракултурите можат да предизвикаат драматични културни промени.
Познати примери на контракултури во Европа и Северна Америка се Романтизмот (1790-1840), Бохемството (1850-1910), Бит генерацијата (1944-1964), контракултурата на 1960-тите (1964 -1974), обично поврзана со хипи субкултурата.
Флоренс Дикси

Лејди Флоренс Каролина Дикси (25 мај 1855 година - 7 ноември 1905 година) била британски патник, воен коресподент, писател и феминистка.
Дикси беше ентузијастички писател на писма до весниците за прогресивни прашања.
Дикси одржувала цврсти ставови за еманципацијата на жените, предлагајќи половите да бидат еднакви во бракот и разводот, дека Круната треба да биде наследена од страна на најстарото дете на монархот без разлика на полот, и дека мажите и жените треба да носат иста облека.
Во 1890 година, Дикси објавила утописки роман, ''Глоријана'', или ''Револуцијата од 1900 година'', која е опишана како феминистка фантазија. Во неа, жените го добиле правото на глас, како резултат на главниот лик, Глоријана, која маскирана како маж, Хектор Л’Естрејнџ, била избрана за Комората на општините на Велика Британија. Ликот на Л’Естрејнџ е очигледно инспириран од Оскар Вајлд. Книгата завршува во 1999 година, со опис на просперитетна и мирна Британија регулирана од жени. Во предговорот на романот, Дикси не предлага само право на глас, но и двата пола да бидат образувани заедно и сите професии и работни места да бидат отворени и за двете. Во овој предговор, таа оди уште подалеку и вели:
Природата непогрешливо им ја даде на жените поголемата мозочна моќ. Ова е очигледно во детството. Сепак, мажот намерно се поставува да ги спречи раните докази за менталниот капацитет, со поставување на закон според кој образованието на жената треба да биде на ниво пониско од она на мажот. Оваа постапка е произволна и сурова, и лажна според природата. Тоа било средство за испраќање до своите гробови непознати и анонимни, илјадници жени чиишто интелекти биле потрошени, и чии можности за правење добро биле парализирани и неразвиени.
Џоан Баез

Џоан Баез е американска фолк пејачка, текстописец, музичар и активист, чија современа народна музика често вклучувала песни за протести или социјална правда. Баез перформирала јавно повеќе од 55 години, и направила повеќе од 30 албуми. Зборува шпански јазик, како и англиски јазик, а исто така и снимила песни на најмалку шест други јазици. Таа се смета за народна пејачка, иако нејзината музика станала подиверзна од контракултурните денови од 1960-тите години и сега опфаќа се од фолк рок и поп до госпел музика.
Таа ја започна својата кариера во 1960 година, и постигна непосреден успех. Таа помогна песните на Боб Дилан да станат национално проминентни, и има прикажано доживотна посветеност на политички и социјален активизам во областа на ненасилството, граѓанските права, човековите права и животната средина.
Бурек

Бурек — фамилија на печени исполнети колачи направени од тенко ронливо тесто, познат како јуфка, измислено во кујните на поранешна Отоманско Царство. Бурекот може да биде исполнет со сирење, често фета, мелено месо или зеленчук. Се подготвува во голем сад и се сече на делови по печењето, или како поединечен колач. На врвот бурекот често се попрскува со сусам.
1 Потекло и име
Moже да се речи дека бурекот е измислен во она што денес е модерна Турција, во провинцијата Анадолија во тогашна Отоманско Царство во раната ера, за да стане популарен елемент на отоманската кујна, или може да датира од кујната на Стариот Рим.
Бурекот може да имаат свои корени во турската кујна и може да биде еден од своите најзначајни, но и древни елементи на турската кујна, откако беше развиена од страна на Турците на Средна Азија пред нивната миграција кон запад во Анадолија. Конкурентната теорија е дека тоа е исто како и локалното византиско јадење ''plakountas tetyromenous'', потомок на плацентата, печени слоеви на тесто и сирење, јадење од староримско време.
Бурек на турски јазик се однесува на секое јадење направено со јуфка. Името доаѓа од турски корен ''bur'' - "да завиткува", (слично на српскиот збор ''savijača'' (од savijati / saviti - да завиткува), кој исто така го опишува садот со слоевито тесто).
2 Дистрибуција и варијанти
Бурекот е многу популарен во кујните на поранешното Отоманско Царство, особено во Северна Африка и на целиот Балкан. Во јужнословенските кујни, исто така имаат варијанти на бурек. Бурекот е, исто така, дел од еврејските традиции. Тие биле ентузијастички прифатени од страна на Отоманско-еврејските заедници, и се опишани, заедно со ''boyoѕ'' и ''bulemas'', дека го формираат на „триото на престижните Отоманско-еврејски колачи“.
3 Бурекот како тема во уметноста и во популарната култура
* „Бурек од лице“ – кус расказ на македонскиот писател Дејан Мирчески од 2012 година.
4 Галерија
5 Поврзано
*Гибаница
*Баклава
*Пирошки
Зоја Космодемјанскаја

Зоја Антолјевна Космодемјанскаја (|link=no|Зо́я Анато́льевна Космодемья́нская, 13 септември 1923 - 29 ноември 1941) — советска партизанка и херој на Советскиот Сојуз (доделено посмртно). Таа беше една од најпознатите хероини на Советскиот Сојуз.
На Зоја омилен предмет во училиште и беше литературата. Нејзините наставници ги истакнаа нејзините есеи поради длабокото разбирање на предметот и за сликовитоста. Списокот на автори кои таа ги читала ги вклучуваат Лав Толстој, Пушкин, Михаил Лермонтов, Николај Карамзин, Василиј Жуковски, Бајрон, Молиер, Мигел де Сервантес, Чарлс Дикенс, Волфганг фон Гете и Вилијам Шекспир.
Космодемјанскаја се приклучи на Комсомол во 1938 година. Во октомври 1941 година, сè уште средношколка во Москва, таа волонтираше за партизанска единица. На својата мајка, која се обидела да ја одврати, таа ѝ одговори: "Што можам да направам кога непријателот е толку блиску? Ако тие дојдат тука јас не би била во можност да продолжам да живеам". Од илјада луѓе кои се приклучија на единицата во октомври 1941 година само половина ја преживеале војната. Космодемјанскаја и другите партизани ја преминале линијата на фронтот и влегле во територијата окупирана од страна на Германците. На 27 ноември, 1941 година Зоја доби задача да го запали селото Петришчево, каде што германски регимент беше стациониран.
Во Петришчево, Зоја успеа да запали штали и неколку куќи. Сепак, еден селанец ја забележа и ги информирал Германците. Тие ја фатиле Зоја, таа беше мачена и испрашувана во текот на ноќта, но одби да се откаже од каква било информација. Утредента таа беше упатена кон центарот на градот и беше обесена на 18 годишна возраст.
Нејзините последни зборови биле "Другари! Зошто сте толку тажни? Јас не се плашам да умрам. Среќна сум да умрам за мојот народ!" и на Германците им рекла "Ќе ме обесите сега, но јас не сум сама. Постојат 200 милиони од нас. Вие не можете сите да не обесите."
Приказната за Зоја Космодемјанскаја стана популарна откако ''Правда'' објави една статија напишана од Петар Лидов на 27 јануари 1942 година. Новинарот слушнал за Зоја од еден постар селанец, и беше импресиониран од храброста на младата жена. Сведокот раскажал: "Тие ја обесувале а таа давала говор. Тие ја обесувале а таа им се заканувала." Во февруари, беше идентификувана и веднаш ѝ бил доделен Орден на Херој на Советскиот Сојуз.
Гвајана на Олимписките игри

Гвајана учествувала на вкупно 16 Летни олимписки игри. Никогаш не учествувале на Зимските игри. На првите пет Олимпијади, тие учествуваа како Британска Гвајана. Оваа земја има освоено една медала, бронза во бокс, од страна на Мајкл Ентони на Летните олимписки игри во 1980 година.
Олимпискиот сојуз на Гвајана е формиран во 1935 година и признат од Меѓународниот олимписки комитет во 1948 година.
1 Список на медали
1.1 Летни олимпијади
Медал, Име, Олимпијада, Спорт, Дисциплина
Мајкл Ентони, 1980 Москва, Бокс, Бантам
Париз-Ница 2011

Париз-Ница 2011 — 69. издание на велосипедската етапна трка Париз-Ница, често нарекувана како ''Трка на Сонцето''. Започнала на 6 март во Удан и завршила на 13 март во Ница и се состоела од осум етапи, вклучувајќи хронометар. Била втора трка во сезоната на Светската турнеја.
Трката била освоена од возачот на Тони Мартин, откако ја носел водечката жолта маичка по хронометарот на шестата етапа. Победничката разлика на Мартин пред второпласираниот сонародник Андреас Кледен — победник на петтата етапа на трката — била 36 секунди, додека возачот на Бредли Вигинс го заокружил подиумот, 41 секунда зад Мартин.
Во другите пласмани на трката, Реин Тарамае од ја освоил белата маичка за највисоко пласиран возач под 25 години, а возачот на Хајнрих Хауслер ја освоил зелената маичка за највисок број освоени бодови на етапите и средни спринтови. Возачот на Реми Пориол го освоил планинскиот пласман, додека завршил на чело на екипниот пласман.
1 Екипи
22 екипи биле повикани на Париз-Ница 2011. Екипите биле:**********************
2 Етапи
2.1 Етапа 1
;6 март 2011 – Удан до Удан, 154,5 км
2.2 Етапа 2
;7 март 2011 – Монфор л’Амори до Амији, 198,5 км
2.3 Етапа 3
;8 март 2011 – Кон Кур сир Лоара до Нуи Сен Жорж, 202,5 км
2.4 Етапа 4
;9 март 2011 – Креш сир Саон до Белвил, 191 км
2.5 Етапа 5
;10 март 2011 – Сен Симфорјан сир Коаз до Верну ан Виваре, 194 км
2.6 Етапа 6
;11 март 2011 – Роњ до Екс ан Прованс, 27 км, поединечен хронометар (ITT)
2.7 Етапа 7
;12 март 2011 – Брињол до Биот, 215,5 км
2.8 Етапа 8
;13 март 2011 – Ница до Ница, 124 км
3 Поредок
Етапа, Победник, Генерален пласман, Бодовен пласман, Планински пласман, Пласман за млад возач, Екипен пласман
1, Томас де Гент, Томас де Гент, Томас де Гент, Дамјен Годен, Томас де Гент
2, Грег Хендерсон, Грег Хендерсон
3, Метју Гос, Метју Гос, Хајнрих Хауслер, Јуси Веиканен, Метју Гос
4, Тома Веклер, Томас де Гент, Реми Пориол, Томас де Гент
5, Андреас Кледен, Андреас Кледен, Роберт Кишерловски
6, Тони Мартин, Тони Мартин, Реин Тарамае
7, Реми ди Грегорио
8, Тома Веклер
На крај, Тони Мартин, Хајнрих Хауслер, Реми Пориол, Реин Тарамае,
Mount & Blade: Warband

''Mount & Blade: Warband'' (се чита: ''Маунт & Блејд: Ворбенд'') — првиот дел од акционата видео игра ''Mount & Blade''. За првпат е објавена во јануари 2009 година, а играта е создадена од турската компанија TaleWorlds Entertainment и е објавена од Paradox Interactive 30 март 2010 година. Играта е достапна со директно симнување од нивното мрежно место или преку Steam, или како ДВД со онлајн активирање. Верзиите Mac OSX и Linux беа пуштени на 10 јули 2014 година, преку Стим.
Warband ја прошири оригиналната игра со додавање на шести дел, Султанатот на Саранидите, зголемувајќи ја политиката, дозволувајки на играчите да започнат свој дел, и додавајќи игра за повеќе играчи. Оценките на играта се генерално добри, со додавањето на игра со повеќе играчи најдобриот дел. Оваа игра освои многу награди, како номинација за „Best Multiplayer Indie Game of the Year“. Играта е фокусирана на јавање на коњ (како играчот) и давање наредби на своите војници на бојното поле, како на пример на стрелците да им кажеш да седат на позиција или да им кажеш на пешаците да употребуваат тапо оружје (оружје што нема да убие).
1 За играта
Најважната промена на играта е додавањето на можност за повеќе играчи, воведување на шестиот дел, Султанатот на Саранидите, и реорганизација на мапата. Воведувањето на политика им овозможува на играчите да влијаат врз господарите и да се женат, а играчот кој не е во сојуз со никого може да освои град или замок и да започне свое кралство. Играта содржи подобрена графика, и нова и изменета анимација при борба.
1.1 Со повеќе играчи
Во новата игра со повеќе играчи ги нема елементите за мапата и улогите, а наместо тоа, се фокусира на борбите. Играта со повеќе играчи може да има максимум до 250 играчи, поделени во два тима од две спротивставени сили. Сите играчи се со умерено балансиран карактер (што може да се смени за секој опслужувач) врз основа на три типови на војници од пред модерно време: стрелци, коњаница и пешаци. Карактерите може да го сменат оружјето и заштитата дозволена за нивното кралство, може да се купат подобра заштита и оружје откако ќе заработат денари (парите во играта). Нема поврзаност меѓу карактерите во игра со повеќе ирачи или играње сам, и не постои никаков начин да се сменат одликите на ликот, (освен што може да се смени опремата).
Нигер на Олимписките игри

Нигер испраќала спортисти на сите Летни олимписки игри од 1694 година освен на 1976 година и 1980 година. Само еднаш освоила олимписки медал: Исака Даборг, кој освоил бронзен медал во бокс на Летните олимписки игри 1972 година. Ниеден спортист од Нигер никогаш не настапил на некои Зимски олимписки игри.
1 Медалисти
1.1 Летни олимписки игри
Медал, Име, Игри, Спорт, Дисциплина
Минхен 1972, Бокс, Лесна полусредна категорија
2 Наводи
* .
Мавританија на Олимписките игри

Мавританија испраќала спортисти на сите Летни олимписки игри од 1984 година, иако државата никогаш не освоила олимписки игри. Ниеден спортист од Мавританија никогаш не учествувал на некои Зимски олимписки игри.
Националниот олимписки комитет бил создаден во 1962 година и признаен од Меѓународниот олимписки комитет во 1979 година. Првата жена спортист била Фату Дјенг настапила во Сиднеј 2000 година.
1 Табела на медали
Игри, Спортисти, Спортисти по медал, Медали
, , Злато, Сребро, Бронзен медал, Вкупно, Место
Лос Анџелес 1984, 2, 2, 0, 0, 0, 0, —
Сеул 1988, 6, 2, 4, 0, 0, 0, 0, —
Барселона 1992, 6, 6, 0, 0, 0, 0, —
Атланта 1996, 4, 4, 0, 0, 0, 0, —
Сиднеј 2000, 2, 2, 0, 0, 0, 0, —
Атина 2004, 2, 2, 0, 0, 0, 0, —
Пекинг 2008, 2, 2, 0, 0, 0, 0, —
Лондон 2012, 2, 2, 0, 0, 0, 0, —
Вкупно, 0, 0, 0, 0, —
Ана Ахматова

Ана Андрејевна Горенко (23 јуни 1889 - 5 март 1966), подобро позната како Ана Ахматова била руски модернистички поет и една од најценетите Руски писатели.
Работата на Ахматова опфаќа се од кратки лирски песни до комплексно структурирани циклуси, како ''Реквием'' (1935-1940), нејзиното трагично ремек-дело за сталинистичкиот терор. Нејзиниот стил беше неверојатно оригинален и препознатлив за нејзините современици. Силниот и јасен водечки женски глас погоди нов акорд во руската поезија. Нејзиното пишување се дели на два периоди - раните дела (1912-1925) и нејзината подоцнежна работа (од околу 1936 до нејзината смрт), одделени со една деценија на намален број литератури дела. Нејзината работа била осудена и цензурирана од сталинистичката власт и таа е позната по изборот да не емигрира и да остане во Русија, како сведок на злосторствата околу неа. Нејзините теми вклучуваат медитации за време и меморија, како и тешкотиите во животот и пишувањето во сенка на сталинизмот.
Примарни извори на информации во врска со животот на Ахматова се релативно ретки, бидејќи војните, револуцијата и тоталитарниот режим предизвикале многу од писмената евиденција да биде уништена.
Источен Тимор на Олимписките игри

Источен Тимор (Тимор Лесте) првпат учествувал во олимпијадата во 2004 г. Во 2007 г. е основан и нивниот националниот олимписки комитет. Земјата се вратила на ЛОИ 2008 и ЛОИ во 2012 г.
1 Медали (ЛОИ)
Олимпијада, Спортисти, Спортисти по спортови, Медали
, , ,
Атина 2004, 2, 2, 0, 0, 0
Пекинг 2008, 2, 2, 0, 0, 0
Лондон 2012, 2, 2, 0, 0, 0
2 Поврзано
* Источен Тимор на Параолимписките игри
Либерија на Олимписките игри

Либерија испраќала спортисти на сите Летни олимписки игри од 1956 година со исклучок на 1968 година, 1976 година и 1992 година, иако земјата никогаш не освоила олимписки медал. Ниеден спортист од Либерија не настапил на некои Зимски олимписки игри.
Националниот олимписки комитет за Либерија бил создаден во 1954 година и признат од Меѓународниот олимписки комитет во 1955 година.
1 Преглед
Игри, Спортисти, Спортисти по спорт, Медали
, , ,
Мелбурн 1956, 1, 4, 0, 0, 0
Рим 1960, 1, 4, 0, 0, 0
Токио 1964, 1, 4, 0, 0, 0
Мексико 1968, ''не учествувала''
Минхен 1972, 1, 4, 0, 0, 0
Монтреал 1976, ''не учествувала''
Москва 1980, 1, 7, 0, 0, 0
Лос Анџелес 1984, 1, 4, 0, 0, 0
Сеул 1988, 1, 5, 0, 0, 0
Барселона 1992, ''не учествувала''
Атланта 1996, 1, 5, 0, 0, 0
Сиднеј 2000, 1, 7, 0, 0, 0
Атина 2004, 1, 2, 0, 0, 0
Пекинг 2008, 1, 3, 0, 0, 0
Фабијан Шер

Фабијан Лукас Шер (роден на 20 декември 1991) — швајцарски фудбалер, играч од одбраната на и на швајцарската репрезентација.
1 Клупска кариера
1.1 Вил
Шер ја започнал својата играчка кариера во екипата на Вил. Тој ги минал сите младинските категории и за брзо време станал редовен стартер во резервниот тим на Вил. Своето деби за првиот тим го направил лига на 29 ноември 2009 година во првенствен натпревар против екипата на Стад Нион, влегувајќи како доцна замена. Тој го постигнал својот прв погодок во Челенџ лигата во гостинската победа над Ивердон на 30 октомври 2010 година.
1.2 Базел
На 4 јули 2012 година, Шер направил трансфер во Базел. Тој потпишал тригодишен договор со опција за продолжување за уште една година. Шер го направил своето деби во Швајцарската Супер лига на 29 септември 2012 во ремито 1-1 на гостувањето кај Лозана. Првиот гол за својот нов клуб го постигнал на Сент Јакоб Парк во домашната победа со 3-2 над Сервет. Голот го постигнал со глава по изведениот корнер од страна на Фабијан Фрај за моментален резултат 1-1. Во вториот дел од сезоната Шер бил стандарден првотимец на позицијата централен одбранбен играч и формирал одлично партнерство со Австриецот Александар Драговиќ. На крајот од сезоната 2012-13, Шер ја освоил првенствената титула и бил финалист во Купот на Швајцарија со Базел. Истата сезона Базел стигнал до полуфиналето на Лига Европа, каде биле елиминирани од подоцнежниот шампион екипата на Челзи, со вкупен резултат 2-5.
Сезоната 2013-14, Шер ја освоил својата втора шампионска титула со Базел. Тој го постигнал својот прв гол во сезоната во рамките на второто коло од Супер лигата во дербито против Грасхопер на 21 јули 2013, што завршило 1-1. Веќе следната недела Шер одново бил стрелец во победата над Лозана со 2-0 на Сент Јакоб Парк. Својот трет и четврт првенствен гол ги постигнал во натпреварите против Луцерн на домашен терен; ремито 1-1 на 14 декември 2013 и победата со 3-1 на 7 мај 2014. Сезоната ја завршил со 22 настапи во Супер лигата, еден во Купот на Швајцарија, 10 во Лигата на шампионите и 2 во Лига Европа.
Својата трета сезона во клубот, Шер ја започнал со победа над Луцерн од 3-0 во првото коло од Швајцарската Супер лига. Во второто коло од првенството, го постигнал својот прв гол во сезоната во 88-мата минута на гостувањето кај Тун и тој се покажал победнички за Базел при успехот со 3-2.
1.3 Хофенхајм
На 4 јуни 2015,потпишал четиригодишен договор со Хофенхајм. Својата прва сезона во Бундеслигата ја завршил со 24 настапи и еден постигнат гол во лигата и еден настап во купот.
2 Репрезентативна кариера
Шер дебитирал за сениорската репрезентација на Швајцарија на 14 август 2013, при победата со 1-0 над Бразил во пријателски натпревар игран во Базел; тој се појавил во игра како замена на полувремето.
Бил повикан во 23-цата играчи за Светското првенство 2014.
3 Титули
3.1 Базел
* Швајцарска Супер лига (2) : 2012–13, 2013–14
Блед

Блед (|Bled, |Veldes/Feldes) — град во Општина Блед во северозападна Словенија и познато алпско место на брегот на ледничкото Бледско Езеро. Блед е најпознато туристичко место во регионот Горењска, а воедно и во Словенија. Привлекува огромен број на туристи од целиот свет. Населението брои 4.969 жители (2020). Градот е седиште на општината Блед. Населбата сега е вклучена во Горењскиот статистички регион.
1 Име
Градот првпат беше споменат во пишаните извори како ''Ueldes'' во 1004 (и како ''Veldes'' во 1011). Етимологијата на името е непозната и се смета дека има словенско потекло. Германското име на градот, Veldes, е позајмено од старословенскиот збор ''Beлдъ'' пред 800 или е изведенo од истиот старословенски извор како словенечко име.
2 Историја
Подрачјето е населено од мезолитско време, a првпат се споменува како Ueldes (Veldes) за време на Kрањската Краина на 10 април 1004 година, кога беше награден од царот Хајнрих II. Замокот за првпат се споменува на 22 мај 1011 кога Хајнрих II го подари на наследникот на Албуин, епископот Адалберон од Бриксен. Заедно со Горењска, Блед беше отстапен на Рудолф од Хабсбурговци, откако го победи кралот Отокар II од Бохемија во Битката за Маршфелд во 1278. Од 1364 до 1919 година, Блед беше дел од Војводство Горењска, со исклучок на периодот од 1809 и 1816 година, како еден од Наполеоновите Илирски провинции.
По распаѓањето на Австроунгарија во 1918 година, Блед дојде под власт на Кралството Југославија и стана летно одморалиште на владејачкото семејство Караѓорѓевиќ, традиција која југословенскиот водач Јосип Броз Тито ја продолжи кога тој ја изградил неговата резиденција тука во 1947 година.
3 Туризам
Блед е познат по ледничкото езеро со исто име, што ја прави една голема туристичка атракција. Качен на карпа со поглед на езерото е живописниот Бледски замок. Градот Блед е исто така познат во Словенија по своето тесто од ванила и крем (словенечки: kremšnita, kremna rezina).
Авантуристот Арнолд Рикли (1823-1906) од Швајцарија значително придонесе за развој на Блед како лекувалиште во втората половина на XIX век. Поради својата блага клима, Блед беше посетуван од страна на аристократски гости од целиот свет. Денес, тоа е важен центар за конвенции и туристички центар, нудејќи широк спектар на спортски активности (голф, риболов и јавање). Тоа е почетна точка за планински патеки и искачувања, особено во близина на Националниот парк Триглав.
Мал остров во средината на езерото е дом на црквата Успение на Богородица; посетителите често одѕвонуваат со камбаната за добра среќа. Човечки траги од праисторијата се пронајдени на островот. Пред да биде изградена црквата, имаше храм посветен на Жива, словенска божица на љубовта и плодноста. Може да се стигне на островот во традиционален дрвен чун (словенечки: pletna). На островот на езерото Блед има 99 скали. Локалната традиција за свадби е тоа што мажот ја носи в раце неговата невеста по овие скали, а таа мора да молчи за време на тоа.
4 Поврзано
* Бледско Езеро
* Триглав
Марија Спиридонова

Марија Александровна Спиридонова (16 октомври 1884 - 11 септември 1941) била руски социјалистички револуционер. Нејзиниот атентат на официјален претставник на полицијата во 1905 година е најпознат чин од страна на една жена во Русија и поради нејзината последователна злоупотреба од страна на полицијата била славена како маченичка. Спиридонова била испратена во Сибир со пет други истакнати социјалистички револуционерни жени. Групата понекогаш била нарекувана ''Шестерка''. По 11 години во Сибир, таа ќе се врати како хероина на револуцијата. Таа го предводи создавањето на сојузот меѓу Левите социјалистички револуционери со Ленин и болшевиците, но била затворена во ментален санитариум кога Левите социјалистички револуционери се одделиле од болшевиците во 1918 година.
Гнилане

Гнилане (албански: ''Gjilan''; српски: ''Гњилане'') — град во источно Косово, и административно седиште на истоимената општина и округ. Познат е по тоа што овде е забележана најниската температура во Косово со -32,5 °C на 25 јануари 1963 година.
1 Историја
Во 1915 година, во и околу градот, српската војска се спротивстави на Првата армија на Бугарија, за време на Првата светска војна во Битката на Косово. Таа битка резултираше со пораз на српската војска, и окупација од страна на силите сојузници со тогашната Германско Царство.
Во Втората светска војна имаше значителен износ на активности во и околу Гнилане од страна на партизаните кои се бореа против нацистичка Германија и нејзините сојузници. Споменици на овие акции сè уште може да се најдат денес, од кои еден се наоѓа во средината на селото Коретиште.
Во 1999 година, кампот Монтит беше основан надвор од градот, како база на операциите на КФОР за време на операцијата ''Придружете се на Гардијан'', на местото на урнатата Српска воена база која е предадена на Косовскиот заштитен корпус во 2007 година, откако американскиот корпус го намали бројот на војниците. Гнилане, исто така, служи како регионално седиште на УНМИК од 1999 година.
2 Население
Во март 2011 година, општината Гнилане има 90.015 жители, од кои околу 54.239 живеат во градот. Најголемиот дел од населението се Албанци, проследено со Срби, и мал број на малцинствата.
Етнички состав
Година/Население, Албанци, %, Срби, %, Роми, %, Други, %, Вкупно
1953, 24,797, 50.87, 19,196, 39.32, 48,748
1961, 29,942, 57.12, 18,297, 34.91, 735, 1.50, 52,415
1971, 43,754, 64.45, 20,237, 29.81, 1,824, 2.69, 67,893
1981, 59,764, 71.08, 19,212, 22.85, 3,347, 3.98, 1,762, 2.1, 84,085
1991, 79,357, 76.54, 19,370, 18.68, 3,477, 3.4, 1,471, 1.4, 103,675
1998, 94,218, 79.4, 19,481, 16.4, 3,568, 3, 1,387, 1.2, 118,654
2011, 87,814, 97,45, 624, 0,7, 361, 0,4, 1,379, 1,52, 90,178
Извор: Попис на СФРЈ 1991 и Попис на Косово 2011.
3 Стопанство
Постојат 3.700 регистрирани приватни бизниси во општината кои вработуваат на 7.900 луѓе. Пред 1999 година, Гнилане беше важен индустриски центар во Косово. Уште работат фабриката за радијатори и фабриката за тутун, кои неодамна беа приватизирани. Новиот бизнис инкубатор во градот, поддржан од ''Европската агенција за реконструкција'', започна со работа во летото 2007 година.
4 Поврзано
*Градови во Косово
Бохињ

Бохињ (германски: ''Wochein'', словенечки: ''Bohinjska kotlina'') — басен долг 20 и широк 5 километри во рамките на Јулиски Алпи, во Горна Горењска, Северозападна Словенија. Тука поминува реката Сава Бохињка. Нејзината главна одлика е малото ледничко езеро со исто име (словенечки: Bohinjsko jezero). Бохињ е дел од Општина Бохињ, а седиштето на општината е гратчето Бохињска Бистрица.
1 Географија
Басенот се состои од четири региони: Долна Долина (словенечки: Spodnja dolina), Горна Долина (Zgornja dolina), Уканшка Котлина (Ukanška kotlina) и Номењска Котлина (Nomenjska kotlina). Се граничи со Комарча на едниот крај и кањонот Сотеска на другата. Планината Долен Бохињ претставува нејзина јужна граница. Реката Сава направи сопствен кањон меѓу висорамнините Јеловица и Покљука на исток. На север, планината Триглав, највисоката планина во Словенија, исто така е дел од општината.
Сава Бохињка (која заедно со Сава Долинка се влева во Сава) започнува кога две реки, Језерница и Мостница се спојуваат. Мостница доаѓа од долината Воје, а Језерница е многу кратка река што доаѓа од Бохињско езеро. Многу помали реки се влеваат во езерото. Најголемата од нив, Савица, се јавува во Комарча како голем водопад. Водопадите Савица ја добиваат својата вода од Црното Езеро, која е најголема во Долината на Триглавски езера.
2 Име
Името Бохињ првично го користи селото Средња Вас и беше потврдено како такво, а во пишаните извори во 1065 како ''Бохингун''. Како регионално име, се појавува во пишаните извори во 1250 како ''Вохина''. Името е изведено од ''Boxyn'ь'', што е од нејасно потекло. Една можност е дека тоа е изведен од хипокоризмот *Boxъ. Предлози дека е од келтско потекло, најверојатно, нема. А популарната псевдо-етимологија на името е следнава приказна: ''Господ им дал земјиште на луѓето и, кога заврши, тој сфатил дека заборавил да им даде земја на една мала група на луѓе, кои беа тивки и не барале како и другите. Поради нивната скромност и трпение, се сожалил кон нив. Тоа е причината зошто тој одлучи да им ја даде најубавата земја, и ги издвои за себе. Таа земја се нарекува Бохињ, затоа што Бог на словенечки е Boh''.
3 Историја
Географски околности придонесоа за изолација на Бохињ во минатото. Од 5.000 жители, повеќето се потомци на локалните луѓе на Бохињ. Постојат историски наоди кои се докажува долината била населена уште во бронзено време.
Франце Прешерн, најпознатиот поет во Словенија, напиша поема ''Крштевањето на Савица'', која во голема мера е измислена, но го прикажува времето на насилното крштевање на паганите и борбите меѓу христијаните и безбожниците. Поголемиот дел од приказната се одвива во Бохињ и Блед.
4 Поврзано
*Бохињско Езеро
*Триглав
Лутеница

Лутенка или лутеница е зачинета салата од зеленчук што е застапена најмногу во бугарската, македонската и српската кујна.
Состојките вклучуваат: пиперки, моркови, модар патлиџан, кромид, лук, црн бибер, растително масло, шеќер, сол, и може, но и не мора да се додадат домати. Moже да се види во многу варијанти. Ситна, покрупна; со домати или без, пиперки и модар патлиџан; и зачинета или блага.
Лутенката може да биде малку лута (позачинета) од другото популарно мезе, ајвар. Сепак, во различни региони и земји имаат значително различни толкувања на овие апетисани. Традиционалната бугарска лутенка е поблага од ајварот.
Во Македонија, лутенката доаѓа во тегла и често се користи за мачкање на тост и леб. Исто така, се јаде со многу месо, ќофтиња и ќебапи. Повеќето домаќинства го имаат ова во нивната куќа во текот на годината и е омилено јадење на многумина.
Во последниве години, индустриското производство на лутенка, како и ајвар, е во подем. Голем обем на производствени капацитети ги пробија овие производи надвор од Балканот.
1 Поврзано
*Ајвар
*Пинџур
Пинџур

Пинџур е зачинета мезе салата и најчесто се користи како летна храна. Најчесто се произведува во Македонија, Босна и Херцеговина и Србија.
Традиционалните состојки вклучуваат: модар патлиџан, домат, пиперка, кромид, лук, црн бибер, растително масло, шеќер и сол. Пинџурот е сличен на ајварот и лутеницата, но обично се додаваат модри патлиџани.
Создавањето на овој традиционален апетисан е прилично долг процес кој вклучува печење и пржење на состојките со часови, како и печење и лупење пиперки.
1 Поврзано
*Ајвар
*Лутеница
Бангладеш на Олимписките игри

Бангладеш — земја учесничка на седум Летни олимписки игри. Никогаш не се натпреварувале на Зимските олимписки игри.
Ниту еден натпреварувач од Бангладеш се нема квалификувано за учество на Олимписките игри, земјата своите улчесници ги испраќа благодарение на специјалната покана. Бангладеш е најнаселената земја цо светот која не освоила медал.
Водачот на Бангладешкото олимписко здружение Вали Ула изјавил дека за слабите резултати, причина е слабата економска моќ на Бангладеш.
1 Табела на освоени медали на Олимписките игри
1.1 Освоени медали на Летните олимписки игри
Игри, Спортисти, Злато, Сребро, Бронза, Вкупно, Место
Лос Анџелес 1984, 1, 0, 0, 0, 0, –
Сеул 1988, 6, 0, 0, 0, 0, –
Барселона 1992, 6, 0, 0, 0, 0, –
Атланта 1996, 4, 0, 0, 0, 0, –
Сиднеј 2000, 5, 0, 0, 0, 0, –
Атина 2004, 4, 0, 0, 0, 0, –
Пекинг 2008, 5, 0, 0, 0, 0, -
Лондон 2012, 5, 0, 0, 0, 0, -
Рио де Жанеиро 2016
Токио 2020
Вкупно, 0, 0, 0, 0 0
2 Поврзано
* Бангладеш на Параолимписките игри