procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Плоче Литотелми

Плоче Литотелми или само Плочи — природен резерват сместен во Североисточна Македонија на југозападните падини на планината Герман, во областа Средорек, на западниот раб на Славишко Поле, на надморска височина од 400 до 1.000 метри. Од село Страцин, Кратовско е оддалечен два километра. Станува збор за значајно природно наследство оставено од природата. Владата на Македонија ја почнала постапката ова наоѓалиште да биде прогласено за строг природен резерват. Наоѓалиштето било заштитено и со стариот Закон за заштита на природните реткости, а во процедура е постапка за повторно прогласување.
Наоѓалиштето Плочи името го добило поради карпестите блокови во вид на зарамнети плочи и грамади од мек туф. Под дејство на атмосферските промени настанале повеќе природни вдлабнатини со специфични форми и големини, кои во науката се познати под името литотелми. Во поголемите вдлабнатини водата се задржува подолг период што овозможува во нив да се развива посебен жив свет. Основниот белег на ваквите литотелми го даваат посебните минијатурни водени екосистеми од безрбетници од класата ракообразни. Најпознат од нив е ендемското вилинско ракче (Tanymastix stagnalis), кое поред Европската црвена список на инвертебратни претставители за слатководни екосистеми, сместено е во категоријата на загрозени видови.
Источна полутопка

Источната полутопка (или источна хемисфера) — географски поим за една половина од Земјата која лежи источно од нултиот меридијан (што минува низ Гринич, Англија) и западно од 180° геог. должина. Поимот се употребува и како одредница за Европа, Азија, Африка и Австралазија, наспроти западната полутопка, во која спаѓаат Северна, Средна и Јужна Америка. Покрај ова, некаде се користи и во културен и геополитчки контекст, како синоним за „Стариот Свет“.
Линијата што ги дели источната и западната полутопка е произволна, за разлика од екваторот (замислена линија што ја обиколува Земјата, подеднакво оддалечена од половите), што ја сече Земјата на северна и јужна полутопка. Нултиот меридијан со 0° географска должина и меѓународна датумска граница на 180° геог. долж. се општоприфатени граници, бидејќи тие ги одделуваат источните од западните меридијани. Со овој начин на разграничување, делови од западна Европа, Африка и источна Русија влегуваат во западната полутопка, и со тоа значително се намалува нејзината употребна вредност во картографијата и геополитичките целини, бидејќи во источната полутопка најчесто се вклучува сета Евроазија и Африка. Затоа, за оваа цел честопати се користат меридијаните 20° ЗГД и дијаметрално спротивниот 160° ИГД, и така тука влегува сето европско и африканско копнено пространство, но во него влегува и мал дел од Североисточен Гренланд (што инаку се смета за Северна Америка) и исклучува поголем дел од источна Русија и Океанија (на пр. Нов Зеланд).
Копното на источната полутопка е поголемо од копното на западната (Америка) и содржи многу разновидни екосистеми.
1 Наводи
he:המיספירה#חצי הכדור המזרחי
Црква „Вознесение Христово“ - Евла

Свети Спас односно Црква на Вознесението Христово — пештерна црква западно од преспанското село Евла. Црквата претставува главна манастирска црква на истоимениот манастир. Таа се наоѓа на шест километри патување од селото , до кој може да се стигне само пеш или со теренско возило. На празникот Св. Спас кој секоја година се прославува на различен датум доаѓаат луѓе од целата Преспа, а доаѓаат луѓе од околните села. Таа е единствена пештерска црква во преспанско-пелагониската епархија.
1 Легенда
Вистинското место на црквата "Спаса" било подалеку од селото, сега викано (стара Спаса), но кога Турците го испоганиле според преданијата, иконата што била таму жителите ја нашле на неколку километри од селото Евла, каде што била подигната црквичка, веднаш до пештерата до која само лежечки се приоѓа за да се наполни лековита вода од изворот што го има под планината.
Кај црквата постои Свет Камен и луѓето се провираат низ него. Тие излегуваат низ едната дупка, а влегуваат низ другата. Најмладите за закрепнување и здравје, другите за добивање на пород. Над стените каде што се наоѓа пештерата е изграден крст во комплексот на црквата, како и конаци и прифатилишта за многубројни посетители. А такви доаѓаат од разни страни, со желби и надежи да им се остварат соништата и советите дека не треба да бидат малодушни и без верба за среќа и здравје.
2 Галерија
3 Поврзано
* Трета ресенска парохија
* Ресенско архијерејско намесништво
* Црква „Воведение на Пресвета Богородица“
* Црква „Св. Никола“
Тирен

Според етрурската митологија, Тирен (или Тирсен, од грч. ''Τυρρηνός'') етрурски кнез, еден од основачите на т.н. „Сојуз на дванаесет града“, заедно со брат му Тархон. Херодот пишува за него како спасител на Етрурците, кој ги избавил од Лидија и ги довел во Етрурија.
Црква „Св. Петар и Павле“ - Коњско

Свети Петар и Павле претставува пештерна црква во преспанското село Коњско. Пештерниот храм се наоѓа во пазувите на Пречна Планина, 1,5 км јужно од селото и претставува еден природен пештерен отвор, кој денес со повлекување на нивото на Преспанското Езеро, на околу 20 m високо во карпите, е со многу тежок пристап. Пештерата се состои од два дела, пред комора, или место за молитва и внатрешен дел, т.е. монашко живеалиште. Сочувани се ликовите на „Исус Христос”, Свети Петар и Павле”, како и ликови на непознати маченици. Името на зографот е непознат, но се заклучува дека се работело за сликар кој добро ја познавал не само ликовната туку и теолошката содржина на насликаното, и истиот датира од кон крајот на XIV век. Се смета исто така дека зографот ги следел во потполност сикарските постапки на работилницата која ги сликала црквата „Св. Богородица Заумска“ (1361), како и Свети Ѓорѓи во Костур, Егејска Македонија.
Полјоделство

Полјоделство или поледелство — една од основните дејности во рамки на земјоделството, која го опфаќа делот на обработката на земјиштето за одгледување на разновидни растенија од кои се добива храна за човекот и добитокот, суровини за понатамошна индустриска обработка и производство итн. Тоа зафаќа најголем дел од обработливите површини, ангажира бројна работна сила и голем дел од агротехничките средства и обезбедува издршка (егзистенција) на најголем дел од селското население. Според вкупниот обем на производството, поледелството претставува најважна земјоделска област. Во рамки на поледелството најмногу се одлегува и произведува: жито, градинарски култури односно зеленчук, индустриски култури, овошје и фуражни култури за сточна храна, поради што тоа во својот состав ги вклучува градинарството, овоштарството и лозарството. Поледелското производство може да биде интензивно и екстензивно, како и оранжериско под стакленици и пластеници каде со подобрување на условите во однос на топлината и светлината од сончево зрачење се забрзуваат процесите на растење и зреење на посевите најчесто кај раниот зеленчук. Поради овие одлики често поледелството се именува и смета за синоним за земјоделството, кое истовремено го вклучува и сточарството.
Црква „Воведение на Пресвета Богородица“ - Охрид

Воведение на Пресвета Богородица во Храм — пештерна црква во Охридската населба Канео и се наоѓа јужно од главниот храм посветен на Св. Јован Богослов - Канео. Црквата се наоѓа во природен карпест амбиент, засолнет од сите три страни со високо издигнати карпи, а само со мал тесен приод од езерото, помеѓу две карпи. Иако се видливи големите оштетувања на фреските, може да се разпознае композицијата ''„Воведение на Пресвета Богородица во Храм“'', а според зачуваните остатоци од лицата на младите девојки, драпериите на некои фигури, орнаментиката на облеката од првосвештеникот Захариј и дел од архитектурната декорација во заднината, покажува дека зографот работел во духот на класисистичките ликовни разбирања во стилот на Палеолозите, и затоа се заклучува дека овој пештерен храм бил создаден за монашките потреби при самиот крај на 14 век или почетокот на 15 век.
180. меридијан

180. меридијан (наречен и „антимеридијан“) — меридијанот кој лежи 180° источно или западно од нултиот меридијан што минува низ Гринич, Англија. Тој е заеднички за источната и западната географска ширина. Се користи како основа за меѓународната датумска граница бидејќи минува главно низ отворените водни пространства на Тихиот Океан. Но линијата минува и копнено, и тоа низ Русија, Фиџи и Антарктикот.
Започнувајќи од Северниот Пол, па јужно сè до Јужниот Пол, 180. меридијан минува низ:
:
Координати(прибл.), Земја, територија, море, Белешки
Северноледен Океан
Врангелов Остров
Чукотско Море
Чукотски автономен округ
Берингово Море
проток Амчитка, Минува веднаш источно од островот Семисопочни, Алјаска,
Тихи Океан, Минува веднаш источно од атолот Нукулаелае,<br/
Островите Вануа Леву, Раби и Тавеуни
Тихи Океан, Минува веднаш источно од островот Моала,<br/
Јужен Океан
Антарктик, Росова Зависност, под управа на
Овој меридијан исто така минува помеѓу (но не особено блиску до):
*Гилбертовите Острови и островите Феникс, ;
*помеѓу Северниот Остров и островите Кермадек, ;
*помеѓу островите Баунти и Четемските Острови, .
1 Поврзано
*179. источен меридијан
*179. западен меридијан
Ѓорѓи Јанковски

Ѓорѓи Јанковски - Гога Лордот (1922 Прилеп - 2003 Скопје) — македонски првоборец и носител на Партизанска Споменица од 1941 година.
1 Животопис
Роден е во четворо члено сиромашно семејство од мајка Евгенија - Гена и Татко Ристо Јанкуловски. Уште од своето рано детство останува без својот татко. Па неговата мајка морала да се грижи за него и неговиот постар брат Благој. Прилепската чаршија била неговото свртилиште од неговоата седма година па сè до раната младост кога се вклучува во напредното младинско движење и отпорот против окупаторот.
По завршување на II Светска Војна, живее и работи во Скопје, како службеник во Југословенски Железници - кондуктор и возовоѓа, управник во домот во школата за отправници на возови, секретар на дирекција на железницата во Скопје. Во 1949 година паѓа во немилост на тогашниот режим и од 28.08.1949 до 20.01.1952 година поминува на Голи Оток на општествено корисна работа.
После општествено корисната работа на Голи оток, повторно се вработува во Југословенски железнииц, но сега како скретничар на железничката станица Пчиња. На железничката станица Пчиња за кусо време успева многу добро да се снајде во работата и да го организира приватниот семеен живот на неговото трочлено семејство.
2 Поврзано
* НОБ
* Историја на Македонија
Тиренско Море

Тиренското Море (|Mari Tirrenu, |Mer Tyrrhénienne, |Mar Tirreno, |Mar Tirreno, |Mare Tirrenu, |Mari Tirrenu) водна површина која претставува дел од Средоземното Море, т.е. делот западно од копното на Италија.
1 Географија
Морето се граничи со Корзика и Сардинија на запад, Тоскана, Лацио, Кампанија, Базликата и Калабрија на исток и Сицилија на југ.
Најголемата длабочина на морето изнесува 3785 m.
Тиренското Море се наоѓа близу местото каде што се среќаваат Африканската и Европската Плоча, па затоа во неговите длабочини има цели планински вериги и активни вулкани. Во јужниот дел од морето се наоѓаат осумте Липарски Острови, северно од Сицилија.
1.1 Граници
Според Меѓународната хидрографска организација, границите на Тиренското Море се следниве:
Во Месинскиот Проток. Линија што го поврзува северниот крај на ’ртот Пачи (15°42' ИГД) со источниот крај на островот Сицилија, ’ртот Пелоро (38°16' СГШ).
На југозапад. линија што се протега од ’ртот Лилибео (најзападно во Сицилија) до јужниот крај на ’ртот Теулада (8°38' ИГД) во Сардинија.
Во протокот Бонифачо. Линија од западниот крај на ’ртот Теста (41°14' СГШ) во сардинија, па до југозападниот крај ’ртот Фено (41°23' СГШ) во Корзика.
На север. Линијата што ги поврзува ’ртот Корс (или Корзо, 9°23' ИГД) во Корзика, со островот Тинето и оттаму, низ островите Тино и Палмарија, па до ’ртот Сан Пјетро на крајбрежјето на Италија.
1.2 Излези
Тиренското Море има пет излеза (од север кон југ):
* Корзиканскиот Канал помеѓу Тоскана и Корзика, широк околу 80 км.
* Протокот Бонифачо помеѓу Корзика и Сардинија, широк околу 11 км.
* Сардинскиот Канал помеѓу Сардинија и Тунис, широк околу 200 км .
* Сицилијанскиот Проток помеѓу Тунис и Сицилија, широк околу 160 км.
* Месинскиот Проток помеѓу Сицилија и Калабрија на врвот на „чизмата“ на Италија, широк околу 3 км.
2 Име
Името на морето доаѓа од грчкиот поим за Етрурците, кои се сметале за доселеници од Лидија, предводени од кнезот Тирен. Етрурците се населиле долж крајбрежјето на денешна Тоскана, и затоа морето се нарекувало уште и „Етрурско Море“.
3 Поврзано
* Лигурско Море
* Јонско Море
* Салернски Залив
Либечки Залив

Либечкиот Залив (герм. ''Lübecker Bucht'') — водна површина во југозападниот дел од Балтичкото Море, околу германските покраини Мекленбург-Западна Померанија и Шлезвиг-Холштајн. Го образува југозападниот дел на Мекленбуршкиот Залив.
Главно пристаниште е градот Либек со одморалишниот реон Травеминде, крај устието на реката Траве. Каналот Елба-Либек го поврзува Балтичкото Море со реката Елба.
1 Поврзано
* Привал (полуостров) со музејот-брод „Пасат“
Јохан Штраус (син)

Јохан Штраус Помладиот (|Johann Strauß , - , ) — австриски композитор, виолинист и диригент. Тој е создавач на класичната виенска оперета во која доминира валцерот. Најважни негови дела се оперетите: „Лилјакот“, „Циганскиот барон“ и валцерите „На убавиот син Дунав“. Тој бил наречен „Крал на валцерите“ бидејќи има искомпонирано 400 валцери.
1 Биографија
Неговиот татко не сакал тој да стане музичар, туку банкар. Сепак, Јохан учел тајно да свири виолина како дете со првиот виолинист на оркестарот на неговиот татко, Франц Амон. Кога татко му го открил неговиот син дека тајно вежба виолина, еден ден тој го натепал со колан, велејќи дека тоа треба да му ја истера желбата за музика. Тоа се случува во периодот кога таткото се откажува од неговото семејство заради својата љубовница. Тогаш доаѓа период кога синот има можност да се сконцентрира целосно на кариерата како композитор со поддршка на неговата мајка.Штраус студирал контрапункт и хармонија со професорот по теорија Јоаким Хофман, кој поседувал приватно музичко училиште. Неговиот талент бил признат од страна на композиторот Јозеф Дреслер, кој го научил вежби по хармонија. Неговиот друг учител по виолина, Антон Колман од Виенската опера, исто така, пишува одлични препораки за него. Наоружансо овие, тој се приближил до виенските власти за да аплицира за дозвола за изведување. Тој првично формира негов мал оркестар каде што регрутира членови од една таверна, каде што музичарите кои бараат работа можеле лесно да се најдат.Тој го направил своето деби во 1844 година со неговиот оркестар вовиенското предградие Heitzingu. Од 1847 година изведувал концертнитурнеи низ европските земји, а 1872 година и во САД.И покрај првичните фанфари, Штраус наиде на потешкотии во неговите рани години како композитор. Но, откако прифати да изведува надвор од земјата, тој ја освои публиката.
2 Поврзано
* Валцер (музика)
* Јохан Штраус (татко)
Вакцина

Вакцина или цепиво — биолошки препарат кој го зголемува имунитетот кон некоја болест.
1 Видови
1.1 Онеспособени вакцини
Вакцини добиени од цели микроорганизми кои се онеспособени по хемиски, топлински или на друг начин. Овие вакцини не можат да ја повратат својата вирулентност, но обезбедуваат послаб имун одговор, поради што е потребно ревакцинирање. Во оваа група спаѓаат вакцината за детска парализа, беснило, колера, инфлуенца.
1.2 Атенуирани вакцини
Вакцини добиени од живи микроорганизми, кои се ослабени, најчесто со култивација во субоптимални услови (процес наречен атенуација) со што се намалува нивната способност да ја предизвикаат болеста. Несаканите ефекти се јавуваат кога ќе дојде до неконтролирано размножување на бактеријата од вакцината поради имунодефициенција.
1.3 Токсоид вакцини
Токсоид вакцините се добиени од онеспособени токсини од бактериите кои произведуваат токсини. Примери за вакви вакцини се вакцините за тетанус и дифтерија.
1.4 Вакцини со подединици
Овие вакцини се добиени од подединици на микроорганизмот кој ја предизвикува болеста, како што се специфични белковини и полисахариди.
2 Историја
Првата откриена вакцина е вакцината против големи сипаници од страна на Едвард Џенер во 1796 година. Втората генерација на вакцини била воведена во 1880-тите од страна на Луј Пастер, кој ги развил вакцините за птичја колера и антракс.
3 Вакцината како тема во уметноста
* „Вакцина“ - краток расказ на рускиот писател Данил Хармс.
Знаме на Општина Кочани

Знамето на Општина Кочани е официјалното знаме на оваа општина кое било усвоено на 29 јануари 2010 година.
1 Опис
Знамето има хоризонтална ориентација, со црвена основа на која се аплицирани две жолти ленти. Во средината се наоѓа апликацијата од главата на грбот на Општината, односно симболично е претставен извор на геотермална вода и оризово класје.
2 Наводи
3 Поврзано
* Општина Кочани
* Грб на Општина Кочани
* Знамиња на општините во Македонија
Иронија (стилистика)

Иронијата е изразно средство во кое со замена на два поима се изразува потсмев кон некого или нешто. На пример во стиховите на една народна песна, во која девојката се преправала дека не го сака момчето и го замолила да ја пушти да си оди, на тргнување иронично му рекла:
'' „Срети волкот рудо јагне-
не умеит да го давит.
Срети сокол еребица
па не знаит да ја јадит.“''
Кога иронијата е навредлива тогаш преминува во сарказам. Сарказам се среќава во зборовите на Неда, Кузмановата мајка, кога со груби зборови им се обраќа на Османлиите, убијците на нејзиниот син:
''„Зар повтор со злосторни ужасни мисли сте полни,
скитници, грабливи страчки?!
Зар пак, о разбојници, кроите некакви волни
убиства, кражби и пљачки.“''
Други форми на иронија се: гротеска, карикатура и виц. Во гротеската тоа што се сака да се исмее е премногу нагласено, дури и искарикирано, со цел да се нагласи негативното. Карикатурата може да биде графичка и литературна. Во литературната карикатура негативното што се исмева е хиперболизирано, што значи преувеличено. Вицот е стегнат, многу краток расказ со нагласена остроумност и шеговитост.
Леохар

Леохар (грч. Λεοχάρης) бил грчки вајар од Атина, кој живеел и работел во IV век п.н.е. во Македонија и Грција.
1 Дела
Леохар работел на изградбата на Мавзолејот во Халикарнас, едно од „Седумте светски чуда“. Други негови дела се Дијана Версајска (денешната е римска копија на оригиналот од 325 п.н.е.). Се смета и за автор на прочуената статуа Аполон Белведерски (денешната е римска копија во Ватикан).
Од неговите портретистички вајарски дела најпознати се статуите на македонските кралеви Филип II Македонски, Александар III Македонски, Аминта III и кралиците Олимпијада и Евридика II, изведени во слонова коска и злато, и сместени во Филипионот, кружно меморијално здание во Алтис, светилиштето во Олимпија, подигнато во чест на Филиповата победа во Битката кај Херонеја.
Знаме на Чад

Знамето на Чад (|Drapeau du Tchad, |علم تشاد) — официјалното и национално знаме на оваа африканска држава. Знамето е составено до три еднакви вертикални ленти во сина, жолта и црвена боја. Знамето на Чад е исто со знамето на Романија, а слично е со знамето на Андора и знамето на Молдавија.
Сината боја ги симболизира надежта, небото и водата. Жолтата боја го симболизира сонцето и пустината во северниот дел од земјата. Црвената боја симболизира прогрес, обединетост и жртвување, но и се поврзува со крвта пролеана за независноста на државата.
Оливер Белопета

Оливер Белопета — македонски музички работник, поранешен радио водител и директор на Скопскиот џез фестивал. Во Македонија важи за човек кој најмногу го афирмирал џезот. Од 2008 година, тој станал член на одборот на Европскиот форум на фестивали на музика на светот (EFWMF).
1 Животопис
Белопета е роден е во Скопје, во 1952 година, во семејство на татко, лекар-гинеколог и мајка, професор по француски јазик. Дипломирал на Електро-техничкиот факултет во Скопје - насока телекомуникации, а во август 1978 година се вработил во МРТ, во секторот „Предаватели и врски". Паралелно со формалното образование, тој покажувал голем интерес за музиката: со текот на времето собрал голема колекција на грамофонски плочи и ги посетувал фестивалите низ Европа, каде што црпел драгоцени искуства.
Долги години, Белопета бил музички рецензент во саботното издание на „Нова Македонија“, а честопати се појавувал и како водител на емисии во радио-станиците: „Македонско радио“ и во „Нома". Клучен момент во неговиот живот се смета оној кога, со група ентузијасти, дошол до идејата за организирање на „Скопскиот џез-фестивал“, кој бил основан во 1982 година, а Белопета станал уметнички директор на фестивалот. До јануари 1996 година, Белопета бил вработен во МРТВ, а потоа станал професионелен директор на „Скопскиот џез фестивал“.
Црква „Св. Петар“ - Голем Град

Свети Петар — една од седумте, но единствена целосно сочувана црква на островот Голем Град во Преспанското Езеро. Таа е изградена околу 1360 година, за време на владеењето на царот Волкашин. До нејзе може да се пристапи единствено преку воден пат. Во црквата се влегува преку два влеза од западниот и јужниот ѕид. Нејзината архитектура е добро сочувана, а нејзина реконструкција последно е извршена во 1934 година. Црквата претставува нагласено висока градба без купола изградена од тули и кршен камен. Фреските во црквата се слабо зачувани и тоа на источниот, западниот и јужниот ѕид и делумно на јужната фасада. На источниот ѕид е претставена Богородица од Благовести. На јужниот ѕид веднаш до олтарниот простор насликани се светители во цел раст како и остатоци од претстави на два светители кои не можат да се идентификуваат, но видливи се делови од нивните ликови со ореоли, а потоа насликани се монаси. На западниот дел од јужниот ѕид видливи се остатоците од композициите средба на Јоаким и Ана, Раѓањето на Богородица, Првите чекори на Богородица и Благословот на тројцата Свештеници. На западниот ѕид претставени се Св. Теодосиј Киновијарх и Св. Ефрем Сирин. На овој ѕид видливи се и остатоци од претставите Св. Елена и Св. Костантин како и остатоци од Воведението. Поради насликаните сцени на циклусот на Богородица се сметало дека црквата била посветена на св. Богородица. На јужната фасада постојат илустрации на настанот поврзан со настанувањето на Акатистот Богородичен. Поради долгите изложувања на надворешни влијанија зачуваниот живопис е во лоша состојба. Сепак некои делови можат добро да се забележат како што е ликот на Св. Роман Мелод.
До црквата се наоѓа единствениот конак кој е изграден во XIX век е што се ползувал за живеење на црковните служители, но и чувари на илегалните македонски револуционери од предилинденскиот и за време на востанието во 1903 година кога на островот биле засолнувани голем број преспански востаници.
1 Занимливост
Тука е претставена една композиција со извонредно тематско значење. Станува збор за фреската каде првпат е претставена Опсадата на Цариград од страна на Персијанците и Аварите во 626 година. Оваа тема подоцна ќе стане една од најчестите во фрескописот во црквите во Молдавија. Меѓу композициите вредно е да се спомене и композицијата „''Бегство во Египет''”, која ретко се среќава во македонските средновековни цркви.
Траве

Траве (|Trave) — река во сојузната покраина Шлезвиг-Холштајн, Германија. Долга е околу 124 километри и тече од изворот близу селото Аренсбек во Источен Холштајн, па сè до Травеминде, кајшто се влева во Балтичкото Море (Либечки Залив). Тече низ местата Бад Зегеберг, Бад Олдесло и градот Либек, каде се поврзува со Каналот Елба-Либек. Реката е пловна за морски бродови од Балтикот до пристаништата на Либек.
Покрај разните мостови што ја сечат, под реката минува тунелот Херен, а по неа оди траект што го поврзува Травеминде со полуостровот Привал.
Притоки на Траве се реките Вакениц и Штепениц.
Џогоски јазици

Џогоските јазици се група на мандески јазици. Во оваа група на јазици спаѓаат два јазика, од кои еден е исчезнат. Јазиците кои се дел од оваа група се: лигбиски јазик, кој се зборува во Гана и тонџонски јазик кој се зборувал во Брегот на Слоновата Коска.
1 Поврзано
* Мандески јазици
* Нигер-конгоански јазици
Знаме на Либија

Знаме на Либија (|علم ليبيا) — [[де факто] знамето користено од Преодниот национален совет усвоено на 27 февруари 2011 година. Ова знаме е прогласено за национално знаме со уставна декларација на Преодниот совет од 3 август 2011година, како резултат на падот на Триполи. Знамето е идентично со знамето на Кралството Либија. Зеленото знаме воведено во 1977 година сè уште го користат лојалистите на Гадафи.
1 Поранеши знамиња
2 Поврзано
* Либија
* Грб на Либија
3 Надвореши врски
*
Вампирските дневници: Борбата

Вампирските дневници: Борбата (англиски оригинал: ''The Vampire Diaries: The Struggle'') е вториот дел од серијалот ''Вампирските дневници'' од американската авторка Л. Џ. Смит, за првпат објавен во 1991 година.
1 Приказната
Втората книга продолжува каде што завршува Будењето, и раскажува понатаму за обидите на Дејмон да ја добие наклонетоста на Елена и борбата на Стефан да преживее. Кога Стефан исчезнува, Елена го наоѓа Дејмон и се соочува со него на гробиштата, знаејќи дека тоа ќе биде опасно. Дејмон тврди дека го убил Стефан претходната ноќ. Елена ја тера Бони да се поврза со мислите на Стефан и со помош на Мет Ханикат, тие го наоѓаат Стефан во бунар, блиску до смртта. Елена го спасува Стефан давајќи му од нејзината крв.
Елена исто така разменува крв со Дејмон, правеќи таен договор со него што го чува скриен од Стефан, знаејќи дека овој нема да се согласи, обидувајќи се да го направи со двата брата истото што Кетрин се обидела да го направи пред многу векови.
Додека го чека Стефан една вечер, Елена чувствуа како присуство во бурата да доаѓа по неа, и френетично се обидува да избега поминувајќи го мостот преку реката. Колата, што таа ја има позајмено од Мет, излетува од мостот во реката, и таа почнува да се дави.
Александра Херасименија

Александра Херасименија (белоруски: Аляксандра Герасіменя) (родена на 31 декември 1985 во Минск, Белорусија) е пливачка од Белорусија. Таа е специјализирана за спринтерските дисциплини во краул и за грбните дисциплини.
Таа е светска шампионка од Светското првенство 2011 во дисциплината 100м краул, како и вицешампионка од Летните олимписки игри 2012 во дисциплините 50м и 100м краул.
Црква „Св. Богородица“ - Велгошти

Света Богородица — пештерна црква во охридското село Велгошти.
Во минатото црквата го носела името Света Петка.
1 Местоположба
Црквата е сместена на околу 2 километри југоисточно од Велгошкиот манастир „Св. Петка“, некаде во средината од јужната падина на гребенот Клучка. Таа е сместена во една природна пештера и вклопена во карпестиот предел на планината Петрино.
Пристапот кон овој храм е многу тежок, скоро невозможен.
2 Историја
Црквата била изградена во 1983 година и истата година била осветена од страна на митрополитот Дебарско-кичевски г. Тимотеј.
2.1 Легенда
Првобитно оваа црква била посветена на Света Петка. Во оваа пештерна црква има отвор и истиот се наоѓа во северниот дел на пештерата, канал што излегува кај манастирот Света Петка. Кога го граделе манастирот Света Петка, иконата што била посветена на неа секое утро од манастирот „бегала“ и тие ја наоѓале во пештерната црква. За да се уверат мештаните пуштиле една коза внатре и таа навистина излегла кај манастирот.
3 Архитектура
3.1 Фрескоживопис
Од некогашниот фрескоживопис сочувани се остатоци во олтарниот простор и тоа претставата на „Св. Богородица со малиот Христос“ и по еден ангел од страната. Овој сочуван фрескоживопис се смета дека е од кон крајот на 14 век, но сепак поради тоа што овие фрески во подоцнежниот период се премачкувани и пресликувани е тешко да се тврди, а посебно кога овој пештерен храм во 1991 година целосно настрадал од пожар. Единствено точни резултати можат да се добијат само преку фризичко-хемиски анализи на подлогата на боениот слој.
4 Галерија
5 Поврзано
* Велгошти
* Дебарско-кичевска епархија
* Охридско архијерејско намесништво
* Велгошка парохија
Вампирските дневници: Враќањето: Квечерина

Вампирските дневници: Враќањето: Квечерина (англиски оригинал: ''The Vampire Diaries: The Return: Nightfall'') е петтиот дел од серијалот ''Вампирските дневници'' од американската авторка Л. Џ. Смит, за првпат објавен на 10 февруари 2009 година.
1 Приказната
Петтата книга започнува со враќањето на Елена од мртвите. Таа се враќа од загробниот живот со натприродни моќи што ја прават нејзината крв неодолива за вампирите. Стефан е решен да ја држи Елена на безбедно и сака да замине од Фелс Черч, иако на крајот не го прави тоа. Дејмон, вампир жеден за моќи каков што е тој, сака Елена да остане со него и да владее како негова принцеза на мракот.
en:The Vampire Diaries (novel series)#The Return: Nightfall
Заповеден начин во македонскиот јазик

Заповедниот начин во македонскиот јазик се посебни глаголски форми со кои се искажува одредена заповед и се дел од групата на прости глаголски форми. Карактеристично за заповедниот начин е тоа што заповеден начин има само за трето лице еднина и множина. Оваа ситуација е така бидејќи заповед се искажува во директен дијалог со соговорникот и при тоа соговорникот го претставува второто лице. Покрај оваа одлика, заповедниот начин може да се сретне во две форми и тоа во ''директна'' и ''индиректна'' форма.
1 Директни и индиректни форми
Директната и индиректната заповед се разликуваат по тоа за кому и како наредбата е упатена. Ако наредбата е искажана во директен дијалог со соговорникот тогаш говорникот претставува второ граматичко лице. Кога заповедта е искажана во второ лице еднина или множина тогаш станува збор за директна заповед.:пр: ''Оди и среди ја собата!''
Од другата страна пак е индиректната форма која се распознава по користењето на честиците ''да'' или ''нека'' или формите на сегашното време како на пример ''да оди, нека оди, нека одат''. Со индиректната заповед се дава наредба на некое трето лице или лица или повик на заедничка наредба. Иако на прв поглед овие форми наликуваат на заповедни, сепак не се.:пр: ''Нека купи светилки во продавницата!''
Сложени форми со заповедно значење можат да се искажат и во второ лице, како на пример:
:''Да одиш на факултет од следната година!''
2 Образување
Заповедните форми за второто лице еднина и множина во македонскиот јазик се образуваат преку:
* користење на наставките ''- ј'' за еднина и ''- те'' за множина за глаголите од ''е'' и ''и'' групата. Кај а групат наставките се додаваат на основната самогласка, додека од е и и групата на општиот дел од глаголот.
:пр: ''гледа - гледај, пие - пијте, стои - стој''* користење на наставките ''-и'' во еднина и ''-те'' во множина кај глаголите од ''е'' и ''и'' групата. Наставката ''-и'' се додава на општиот дел од глаголот, додека наставката -те на основната самогласка.
:пр: ''каже - кажи, молчи - молчете''
При искажување на заповеден начин со негативно значење, тогаш се употребуваат зборовите не, немој, немојте и да конструкцијата пред глаголот. Во негативните форми најчесто се користат несвршените глаголи.
:пр: ''не оди, немој да одиш''
Овие негативни форми имаат значење на забрана, ако се користат свршени глаголи тогаш значењето е во вид на закана или забрана.
:пр: ''Не појди, па ќе видиш!''
Од некои глаголи не може да се образи заповеден начин како што е на пример глаголот ''може'' и други слични на него.
3 Значење
Основна функција на заповедните форми се давање заповед, наредба или забрана. Покрај овие првостепени значења, заповедните форми можат да искажат и :
*повторливост во минатото
*севременост, пр. ''Двапати мери, еднаш сечи.''*услов, пр. ''Покажи му малку страв и веднаш ќе те нападне.''*личен став, пр. ''Види го ти него, знае и да навредува!''
4 Поврзано
* Граматика на македонскиот јазик
* Глаголи во македонскиот јазик
* Македонски јазик
Вампирските дневници: Враќањето: Сенковити души

Вампирските дневници: Враќањето: Сенковити души (англиски оригинал: ''The Vampire Diaries: The Return: Shadow Souls'') е шестиот дел од серијалот ''Вампирските дневници'' од американската авторка Л. Џ. Смит, за првпат објавен на 6 мај, 2010 година.
en:The Vampire Diaries (novel series)#The Return: Shadow Souls
Вампирските дневници: Мрачно соединување

Вампирските дневници: Мрачно соединување (англиски оригинал: ''The Vampire Diaries: Dark Reunion'') е четвртиот дел од серијалот ''Вампирските дневници'' од американската авторка Л. Џ. Смит, за првпат објавен во 1992 година.
1 Приказната
Четвртата книга почнува шест месеци по смртта на Елена. Оваа книга е раскажана главно од точка на гледање на Бони. На изненадна роденденска забава за Мередит Сулез од Бони Мекалоу, Керолајн Форбс, Су Карсон и Вики Бенет, тие ја контактираат Елена користејќи Уиџи-табла откако Бони признава дека Елена ја контактирала во сон. Елена ги предупредува дека има зло во градот со нив, и дека сите се во опасност. Таа им кажува дека мораат да повикаат некој, но е прекината, веројатн од зол дух, пред тоа кажувајќи им на девојките да биегаат. Пред да успеат сите девојки да избегаат од куќата, Су е фрлена од балконот на вториот спрат и умира. Вики полудува по случката. Со помош на Мет, Бони и Мередит изведуваат магија да го повикаат Стефан, кој престигнува во градот со Дејмон. Тајлер Смалвуд се открива дека е врколак во сојуз со оваа мрачна сила и Стефан се соочува со неа откако не успева да ја спаси Вики. И по битката со злото, Елена се враќа. Ангел, како што изгледа, чија крв е неодолива за сите вампири.
''Вампирските деневници: Мрачно соединување'' е воедно и последниот дел од оригиналниот серијал. Л. Џ. Смит му се врати на серијалот дури во 2009 година.
en:The Vampire Diaries (novel series)#Dark Reunion
ru:Дневники вампира#«Тёмный альянс»
Гленорхи (Нов Зеланд)

Гленорхи (|Glenorchy) — мало населено место во живописниот северен крај на езерото Вакатипу, на Јужниот Остров на Нов Зеланд. Местото е оддалечено 45 km со возило или чамец од Квинстаун, најблискиот град.
Гленорхи е популарно туристичко место и во околината има разни интересни патеки за планинарење. Сместено е близу границите на националните паркови Маунт Аспајринг и Фјордленд. Локалните предели се познати во светот по тоа што е една од местата во првиот филм на трилогијата „Господарот на прстените“ од режисерот Питер Џексон. Покрај ова, таму се снимани и сцени од филмовите „Вертикална граница“, „Почетоците на Икс-луѓето: Вулверин“ и „Хрониките на Нарнија: Принцот Каспијан“.
Гленорхи го носи името на гленот Глен Орхи во Аргајл, Шкотска.
1 Поврзано
*Квинстаун
2 Наводи
*
Мелодија

Мелодија е низа од тонови со различна висина и трање меѓусебно поврзани во една целина. Обично сите тонови припаѓаат на една скала. Мелодијата обично се повторува повеќепати во текот на целиот состав или песна.
* „Моите пијани мелодии“ - песна на тунискиот поет Абул Касим Аш-Шаби.
Микронезиски јазици

Микронезиските јазици се дел од подгрупата на океански јазици од групата на австронезиски јазици. Оваа јазична група се зборува во Микронезија и содржи 20 јазика. Овие јазици познати се во лингвистиката по тоа што немаат чисто уснени согласки, и наместо нив има палатизирани и уснено-веларни гласови.
1 Јазици
Во групата на микронезиски јазици спаѓаат:*наурски јазик
*Основни микронезиски јазици
**кирибатски јазик
**микронезиски
***кошрајски јазик
***понапејски јазици
***маршалски јазик
***тручки јазици
Целосниот список на јазиците според Етнолог се:
:микронезиски (20)
::основни микронезиски (19)
:::кирибатски (1)
::::кирибатски јазик
:::кошрајски (1)
::::кошрајски јазик
:::маршалски (1)
::::маршалски јазик
:::понпејско-тручки (16)
::::понпејски (3)
:::::мокилски јазик
:::::пингелапски јазик
:::::понпејски јазик
::::тручки (13)
:::::каролински јазик
:::::чучки јазик
:::::маписки јазик
:::::мортлочки јазик
:::::намонуитски јазик
:::::пафаншки јазик
:::::пулуватски јазик
:::::сатавалски јазик
:::::сонсоролски јазик
:::::танапашки јазик
:::::тобиски јазик
:::::улитски јазик
:::::волеајски јазик
::наурски (1)
:::наурски јазик
2 Поврзано
* Океански јазици
* Австронезиски јазици
* Микронезија
Црква „Св. Димитрија“ - Голем Град

Свети Димитрија — една од некогашните седум цркви на преспанскиот остров Голем Град и се наоѓна на неговиот јужен дел. Црквата се наоѓа во урнатини и покрај фрагментите од фреските, тука е пронајдена стара римска цистерна од доцната антика. Кога во средниот век таа веќе немала никаква употреба затоа што античката населба веќе не постоела, монасите ја забележале оваа градба која била доста добро сочувана ја преградиле, ја преуредиле и ѝ додале олтарен простор со што ги добила сите елементи на црква. Потоа ја живописале.
Архангелска катедрала

Архангелската катедрала (руски: ''Архангельский собор'') е катедрала која се наоѓа во Московскиот Кремљ во Русија. Христијанскиот храм бил изграден во периодот од 1505 до 1508 година. Како главен архитект на проектот бил избра италијанецот Алевиз Фријазин Нови.
Катедралата била изградена на местото на друг христијански објект, кој датирал од 1333 година. Црквата содржи фрески кои датираат од 16 век и 17 век. Дел од овие икони се насликани од страна на Јаков Казански, Јосиф Владимиров во периодот од 1652-1666 година. Ѕидовите во катедралата биле под големо влијание на италијанската ренесанса.
Во овој храм биле погребени неколку руски цареви и кнезови, до 17 век. Овде биле погребени Иван I Московски, Дмитриј Донски, Иван III Василевич, Иван Грозни, Петар II Руски итн.
Башчанска плоча

Башчанската плоча е еден од најзначајните старословенски споменици. Напишана е во глаголица и датира околу 1100 г. Пронајдена е во црквата Св. Луција на островот Крк, Хрватска.
1 Содржина
Оригиналниот текст, при што деловите кои не може да се прочитаат се означени со сиво:
Благовештенска црква (Москва)

Благовештенската црква (руски: ''Благовещенский собор'') е христијански храм кој се наоѓа во Московскиот Кремљ во Русија. Црквата е посветена на христијанскиот празник Благовештение на Пресвета Богородица.
Оваа црква била дом на московските цареви. Црквата била изградена на Катедралниот плоштад од страна на архитектот Псков, во периодот од 1484 до 1489 година. Катедралата била изградена на местото на друг поранешен христијански храм, кој исто така го носел истото име, и кој датирал од 1416 година.
Во почетокот, храмот имал три куполи. Две од нив биле изградени во околу 1572 година. Во 1562 година црквата настрадала од пожар. Во периодот од 1562-1564 година била додадена четвртата купола. Самиот под на катедралата бил направен од јаспис, кој пак бил донесен од катедралата во Ростов од 16 век. Ѕидовите на катедралата содржат фрагменти од живопис, насликани од страна на Теодосиј (1508). Иконостасот содржи икони кои датираат од 14 век до 17 век, вклучувајќи ги и оние кои биле насликани од страна на Андреј Рубљов, Теофан Грек итн.
42. северен напоредник

42. северен напоредник (42° СГШ) — напоредник кој лежи 42 степени северно од Екваторот. Минува низ Европа, Средоземното Море, Азија, Тихиот Океан, Северна Америка и Атлантскиот Океан.
1 Места
Започнувајќи од нултиот меридијан, па на исток, напоредникот 42° СГШ минува низ:
:
Координати, Земја, територија, море, Белешки
Минува веднаш северно од Жирона
Средоземно Море
островот Корзика
Средоземно Море, Тиренско Море
Јадранско Море
делумно признаена како независна држава — полага право
Минува низ Скопје
само 3 км
Црно Море
Црно Море
Црно Море
Дагестан — само 2 км
само 3 км
Дагестан
Касписко Море
Јапонско Море (Источно Море), Минува веднаш северно од островот Окушири,
островот Хокаидо
Тихи Океан
островот Хокаидо
Тихи Океан
границата на Орегон со Калифорнија<br/
езерото Мичиген
Мичиген
езерото Ири
Онтарио
езерото Ири
Пенсилванија — округот Ири<br/
заливот Кејп Код
Масачусетс — областа Кејп Код
Атлантски Океан
2 Поврзано
*41. северен напоредник
*43. северен напоредник
*42. јужен напоредник
Градиште (Беловиште)

Градиште — археолошко наоѓалиште т.е. утврдена населба од доцноантичкото време во тетовското село Беловиште. На северозападниот раб на селото се издига висок рид со стрмни падини што доминира над околниот терен. На врвот има остатоци од тврдина со кули и подградие.Според начинот на ѕидањето на бедемот, најнапред била заштитена северната страна, а подоцна јужната. Тврдината има неправилна триаголна основа со димензии од 120 м во правецот север-југ 50 м во правецот исток-запад. Во подградието се распознаваат темели од објекти, а во цитаделата има фрагменти од керамички садови, питоси, тегули, а биле најдени монети од IV и V век.
1 Поврзано
*Наоѓалиште „Поле“
Кума Бабакар

Кума Ел Хаџи Бабакар (|Khouma Babacar) — сенегалски фудбалер, напаѓач на Сасуоло, на заем од Фјорентина.
1 Клупска кариера
1.1 Почетоци
Бабакар ја започнал својата кариера во младинската екипа на УС Раил во својот роден град. Во летото 2007, дошол во Италија на проби во екипата на Пескара. По успешно завршените проби тој потпиша договор со клубот и кариерата ја продолжи во младинскиот тим на Пескара, во Серија Б.
1.2 Фјорентина
По само една година помината во Пескара во јули 2008, Бабакар се преселил во Фјорентина. Во текот на сезоната 2009-2010 тој бил префрлен во првиот тим кој тогаш бил под водство на Чезаре Прандели. На 14 јануари 2010, го направил своето деби за првиот тим на Фјорентина на возраст од само 16 години, играјќи како стартер против Кјево во натпревар од осминафиналето на Купот на Италија; во 75-тата минута Бабакар го постигнал својот прв сениорски погодок во кариерата за да израмни на моментални 2-2, а на крајот ''виолетовите'' победиле со 3-2. На 27 февруари дебитирал во Серија А, влегувајќи како замена во второто полувреме од натпреварот Лацио-Фјорентина (1-1). Својот прв гол во Серија А го постигнал против екипата на Џенова на 20 март истата година, последниот на натпреварот во победата со 3-0.
Пред почетокот на сезоната 2010-2011 тој потпишал нов 5 годишен договор со Фјорентина.
Во јануари 2018, Бабакар заминал во Сасуоло на заем до 30 јуни 2018, додека Диего Фалчинели како дел од трансферот заминал на заем во спротивната насока.
Камбанарија на Иван Велики

Камбанаријата посветена на Иван Велики (руски: ''Колокольня Ивана Великого'') е највисоката градба која се наоѓа во Московскиот Кемљ во Русија. Нејзината висина изнесува 81 метар, или 266 стапки.
Во 1329 година на местото на денешната црква била изградена црква која била посветена на Свети Јован Лествичник. Денешниот објект бил изграден по смртта на Иван III Василевич во 1505 година. Тогаш, неговиот син Василиј III Московски наредил да се изгради нова кула, која ќе биде посветена на својот татко. Во периодот од 1505-1508 година била изградена новата кула, каде била сместена и камбанаријата. Како главен архитект бил избран италијанецот Бон Фријазин.
Долги години, оваа црква била највисоката во градот Москва, сè до изградбата на црквата Исус Христос Спасителот. Освен ова, во текот на времето по нејзната изградба било забрането да се изгради повисока градба од црквата.
Заветрени Острови

Заветрените Острови се островска група во северниот дел на Малите Антили, источно од Порторико. Се протегаат јужно до Доминика, каде се дел од Западните Инди. Сместени се во североисточниот дел на Карипското Море, кајшто морето се спојува со западниот дел на Атлантскиот Океан. Јужниот дел од архипелагот Мали Антили се нарекува Приветрени Острови. Овие острови се под управа на разни држави, зависно од нивната територијална надлежност.
1 Име
Островите се нарекуваат „заветрени“ бидејќи воздушните струења продираат главно од исток (пасати) и со тоа се во заветрина.
2 Историја
Во дамнешни времиња, домордни жители на островите биле Карибјаните (по кои се наречени и самите Кариби), како и народот Таинци. Некои од нивните потомци и денес сживеат на островите.
Овие острови биле меѓу првите територии што потпаднале под власта на Шпанската империја. Првите контакти со мештаните ги остварил Кристофер Колумбо за време на неговото второто патување, и токму од ова време датираат многу од топонимите на островите.
3 Острови
Од северопазад кон југоисток:
*Порторикански Девствени Острови: Вјекес, Кулебра
*Американски Девствени Острови: Сент Томас, Сент Џон, Сент Крои, Вотер (САД)
*Британски Девствени Острови: Јост Ван Дајк, Тортола, Вирџин Горда, Анегада (Обединето Кралство)
*Ангвила (Обединето Кралство)
*Свети Мартин (Франција/Холандија)
*Свети Вартоломеј (Франција)
*Саба (Холандија.)
*Свети Евстахиј (Холандија)
*Свети Кристофер
*Невис
*Барбуда
*Антигва
*Редонда
*Монтсерат (Обединето Кралство)
*Гваделуп (Франција)
*Доминика (понекогаш се вбројува)
Тука може да се вклучи и малиот оддалечен остров Авес.
4 Поврзано
*Мали Антили
*Приветрени Острови
Успенска соборна црква (Москва)

Катедралата на Успението (руски:''Успенский собор'') е црква која се наоѓа на поранешниот истоимен плоштад во Московскиот Кремљ, во Русија. Црквата била изградена во периодот од 1475 до 1479 година, а главен архитект бил италијанецот Аристотел Фјораванти.
1 Изградба
Во текот на 14 век, митрополитот Петар Киевски успеал да го убеди рускиот цар ''Иван I Московски'' да изгради соборен храм кој ќе биде посветен на Пресвета Богородица, и чија конструкција би била слична како на Катедралата на Успението во градот Владимир. Изградба на соборниот храм започнала на 4 август 1326 година, а катедрала била завршена и осветена на 4 август 1327 година. Во тоа време градот Москва станал главен град на Владимирско-суздаљското Кнежевство, а подоцна и на Киевска Русија.
Во текот на 15 век, се довело до заклучок дека црквата мора да биде реконструирана, бидејќи била во фаза на распаѓање. Така, истата започнала во 1472 година, а како главни архитекти биле избрани Кривцов и Мишкин. По две години од нејзината работа, црквата била скоро целосно изградена, но пред да биде официјално осветена, во градот се случил земјотрес кој придонел црквата да се сруши делумно. По ова, Иван III Руски го поканил големиот италијански архитект Аристотел Фиораванти да дојде во Русија и во руски стил да ја изгради црквата. Соборниот храм во Владимир уште еднаш бил земен како модел за изградба на црквата. Италијанскиот архитект на неколкупати одел во Владимир за да ги проучи руските методи за изградба. Така црквата била целосно завршена во 1479 година.
2 Историја
Во 1547 година, во оваа црква се одржало крунисувањето на првиот руски цар Иван Грозни. Оваа катедрала станала место каде биле крунисувани повеќе цареви и императори. Овде биле одржувани и голем број на народни собири, а црквата станала и дом на патријарсите и митрополитите. Околу нејзиниот двор се наоѓаат неколку гробови од нив.
По заземањето на власта во Русија од страна на Болшевиците, одржувањето на црквите било забрането. Со специјална дозвола од страна на Ленин, во катедралата за последен пат се одржала литургија на Великден во 1918 година. Во следните години, објектот бил затворен, за да од 1955 година биде претворен во музеј.
Според една легенда, во зимата 1941 година, во времето кога Нацистичка Германија била скоро пред портите на Москва, самиот Сталин наредил тајно да се одржи во катедралата литургија, за спас на земјата од германската инвазија. Во 1960 година, овде било префрлено министерството за култура.
По пропаѓањето на комунизмот, објектот повторно бил претворен во патријаршка црква, но продолжил да функционира и како музеј.
3 Галерија
Црква Свети Апостоли (Москва)

Црквата на Дванаесетте апостоли (руски: ''Церковь Двенадцати Апостолов'') е мала црква која се наоѓа во Московскиот кремљ во Русија. Храмот бил изграден на местото на поранешен храм кој датирал од времето на Борис Годунов.
Црквата била изградена во периодот од 1635 до 1656 година во традиционална руска архитектура. Објектот има пет куполи и богато украсен ентериер. Во 1680 година црквата го добила денешниот изглед, како и денешното си име. Во времето на комуниостичкото владеење на градот, црквата била затворена и се користела како музеј на уметноста.
Црква „Положување на ризата“

Црквата Положување на ризата на Пресвета Богородица во Влахерна (руски: ''Церковь Ризоположения'') е црква која се наоѓа на Катедралниот плоштад во Московскиот кремљ во Русија.
Изградбата на црквата започнала во 1484 година од страна на Псков, најверојатно ахитектот кој ја проектирал ѝ Благовештенската катедрала. Црквата била изградена на местото на поранешна црква, која пак била изградена во 1451 година. Името на црквата било посветено на Пресвета Богородица, по повод преместувањето на нејзината облека од Палестина во Цариград, каде станала заштитничка на градот. Според некои легенди, во времето на руско-византиската војна од 860 година, градот не паднал во рацете на Русите поради појавувањето на Пресвета Богородица на бојното поле, каде голем број од руските бродови потониле во морето.