Унбихексиум

Унбихексиум, познат и како елемент 126 или ека-плутониум — хипотетички хемиски елемент; има атомски број 126 и симбол Ubh. ''Унбихексиум'' и ''Ubh'' е соодветно привремено систематско име и симбол на Меѓународниот сојуз за чиста и применета хемија, кој се користи додека елементот не биде откриен, потврден и не се одлучи за постојано име. Во периодниот систем, унбихексиумот се очекува да биде суперактиноид од g-блокот и осми елемент во осмата периода. Унбихексиумот го привлекол вниманието помеѓу јадрените физичари, особено во раните предвидувања насочени кон својствата на супертешките елементи, бидејќи 126 може да биде волшебен број на протони во близина на средината на островот на стабилност, што доведува до подолг полураспад, особено за <sup>310</sup>Ubh или <sup>354</sup>Ubh, кои исто така може да имаат волшебен број на неутрони.
Раниот интерес за можна зголемена стабилност довела до првиот обид за синтеза на унбихексиум во 1971 година и негово пребарување во природата во следните години. И покрај неколку пријавени набљудувања, поновите истражувања сметаат дека овие експерименти биле недоволно чувствителни; оттука, не е пронајден унибихексиум природно или вештачки. Предвидувањата за стабилноста на унбихексиумот варираат во голема мера меѓу различните модели; некои сметаат дека островот на стабилноста наместо тоа може да лежи се наоѓа помал атомски број, поблиску до копернициум и флеровиум.
Се предвидува дека унибихексиумот е хемиски активен суперактиноид, кој покажува различни состојби на оксидација од +1 до +8, а можеби и дека е потежок конгенер на плутониум. Се очекува и преклопување на енергетските нивоа на орбиталите 5g, 6f, 7d и 8p, што ги отежнува предвидувањата за хемиските својства на овој елемент.
1 Вовед
1.1 Синтеза на супертешки јадра
Претешкото атомско јадро се создава во јадрена реакција која комбинира две други јадра со нееднаква големина во едно; колку понееднакви се двете јадра во однос на масата, толку е поголема можноста двете да реагираат. Материјалот направен од потешките јадра се прави цел, која потоа е бомбардирана од снопот на полесни јадра. Две јадра можат да се спојат во едно само доколку се приближат доволно блиску едно до друго; нормално, јадрата (сите позитивно наелектризирани) се одбиваат меѓусебно поради електростатско одбивање. Силното заемнодејство може да ја надмине оваа одбивност, но само на многу кратко растојание од јадрото; јадрата на зракот на тој начин се многу забрзани со цел таквото одбивање да биде незначително во споредба со брзината на јадрото на зракот. Енергијата што се применува на јадрата на зракот за да ги забрза може да предизвика тие да достигнат брзина до една десетина од брзината на светлината. Меѓутоа, доколку се примени премногу енергија, јадрото на зракот може да се распадне.
Самото приближување не е доволно за две јадра да се спојат: кога две јадра се приближуваат едно до друго, тие обично остануваат заедно околу 10 секунди и потоа се разделуваат (не мора да бидат во истиот состав како пред реакцијата) наместо да формираат едно јадро. Ова се случува затоа што при обидот за формирање на едно јадро, електростатското одбивање го раскинува јадрото што се формира. Секој пар на цел и зрак се карактеризира со неговиот пресек - веројатноста дека ќе дојде до јадрено соединување доколку две јадра се приближат едно кон друго изразено во однос на попречната област што треба да ја погоди упадната честичка за да дојде до соединувањето. Оваа соединување може да настане како резултат на квантниот ефект во кој јадрата можат да тунелираат преку електростатско одбивање. Доколку двете јадра можат да останат блиску покрај таа фаза, повеќекратните јадрени заемни дејства резултираат со прераспределба на енергијата и енергетска рамнотежа.
Добиеното спојување претставува возбудена состојба - наречена сложено јадро - и затоа е многу нестабилно. За да се постигне постабилна состојба, привременото спојување може да се расцепи без да се формира постабилно јадро. Алтернативно, сложеното јадро може да исфрли неколку неутрони, кои би ја однеле енергијата на возбудувањето; доколку второто не е доволно за исфрлање на неутрони, спојувањето би создало гама-зрак. Ова се случува околу 10 секунди по првичниот јадрен судир и резултира со создавање на постабилно јадро. Дефиницијата на Заедничката работна група на МСЧПХ и МСЧПФ вели дека хемискиот елемент може да се препознае како откриен само доколку неговото јадро не се распадне во рок од 10 секунди. Оваа вредност била избрана како проценка за тоа колку време му е потребно на јадрото да стекне електрони и на тој начин да ги прикаже неговите хемиски својства.
1.2 Распаѓање и откривање
Зракот поминува низ целта и стигнува до следната комора, сепараторот; доколку се произведе ново јадро, тоа се носи со овој зрак. Во сепараторот, новопроизведеното јадро е одвоено од другите нуклиди (оној на оригиналниот зрак и сите други продукти на реакцијата)