procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Ниси (Берско)

Ниси (|Νησί, книжевно: ''Νησίον'', ''Нисион'') — село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Гида, во Централна Македонија, Грција.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа на околу шест километри западно од градот Гида и на 22 километри североисточно од градот Бер, на надморска височина од 12 метри. Површината на селскиот атар изнесува 34 квадратни километри.
Сместено е во самото Солунско Поле.
2 Историја
Порано, селото претставувало чифлигарска населба населена со Македонци, на самата македонско-грчка јазична граница.
За време на борбата за Македонија, Ниси станало база на андартските напади кон селата во околните области Вардарија, Сланица и Бојмија и затоа во март 1906 година било опожарено од четите на Апостол Петков и Лука Иванов.
По Првата светска војна во 1922 година, во селото биле населени грчки бегалци. Во 1928 година, во селото имало 43 бегалско семејства со вкупно 173 жители..
3 Стопанство
Селото е многу богато, бидејќи располага со плодни обработливи површини, а основни производи на населението се памукот и шеќерната репка.
4 Население
Во пописот од 1913 година во селото се забележани 396, а во 1920 година 380 жители. По 1923 година во селото биле населени 43 бегалски семејства со вкупно 175 жители. На тој начин, селото станало мешано и како такво во 1928 година било забележано со 574 жители. Поради извршените мелиорации и добивањето на нови обработливи површини, по 1933 година тука се населиле и други бегалски семејства и жители од селата Драчкуп, Чорново, Гуменџе и други, така што селото во 1940 година пораснало на 1.127 жители. Во 1951 година Ниси имало 1.289, во 1961 година 1.477, во 1971 година 1.450, во 1981 година 1.644, а во 1991 година 1.648 жители.
Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 1.519 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 1.379 жители.
5 Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Гида со седиште во истоимениот град, која припаѓа на поголемата општина Гида, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Ниси, во кој покрај Ниси влегува и малото село Санда.
6 Културни и природни знаменитости
;Цркви
* Црква „Св. Бессребреници“ — главна селска црква, изградена во 1813 година, прогласена за споменик на културата во 1986 година.
7 Личности
;Починати во Ниси
* Гоно Јотов (1880 - 1911) — гркомански андартски капитан
Киркасии

Киркасии (|Αγία Τριάδα, ''Агија Тријада''; книжевно: ''Αγία Τριάς'', ''Агија Тријас'', до 1953 година: ''Κιρκάσιοι'', ''Киркасии'') — новосоздадено село во Солунско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Гида, во Централна Македонија, Грција.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа на дваесетина километри источно од градот Бер, меѓу селата Продром и Трихлево, на надморска височина од 15 метри.
Сместено е во областа Урумлак, на три километри источно од реката Бистрица.
2 Историја
Киркасии претставува нова бегалска населба, која била создадена во атарот на селото Продром по 1923 година.
По завршувањето на Втората светска војна и Граѓанската војна во Грција, во 1953 година, името на селото било преименувано во Агија Тријада (''Αγία Τριάδα'').
2.1 Потекло и значење на името
Бидејќи бегалското население во селото кое и ја создало населбата му припаѓало на племето Киргизи, веројатно е дека селото го добило името од овој етноним.
3 Стопанство
Земјата е многу плодна и се наводнува. Населението се занимава со земјоделство, произведува многу памук, шеќерна репка, пченица и други земјоделски производи. Дел од населението се занимава и со краварство.
4 Население
Населбата првпат е спомената во пописот од 1928 година, кога биле попишани 165 жители, а во 1940 година поради добрите услови (плодната земја) се зголемило на 322 жители. Во 1951 година имало 392, во 1961 година 465, во 1971 година 447, во 1981 година 436, во 1991 година 387 жители.
Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 332 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 279 жители.
5 Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Мелик со седиште во истоименото село, која припаѓа на поголемата општина Гида, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Продром, во кој покрај Киркасии влегуваат и селата Продром и Ново Продром.
6 Културни и природни знаменитости
* Црква „Св. Троица“
Нов Чеган

Нов Чеган (|Νέος Άγιος Αθανάσιος, ''Неос Агиос Атанасиос'') — новоизградено село во Воденско, Егејска Македонија, денес во општината Воден на Постолскиот округ во Централна Македонија, Грција. Населението е македонско, преселено од старото село Чеган.
1 Географија и местоположба
Селото е сместено 4 км источно од Чеган и 8 км северозападно од Острово. Лежи на надморска височина од 706 м.
2 Историја
Населбата е подигната во 1980-тите, според властите, поради наводната „геолошката нестабилност“ на старото село и населението на Чеган во голема мера е преселено во него.
Старото село Чеган значително настрадало Втората светска и Граѓанската војна, во кои многу жители загинале како активни борци во борбата против постоечкиот режим. Бројни семејства биле принудени да се иселат во Р Македонија и источноевропските земји, а самото село останало напуштено. Жителите биле преселени нешто пониско, во новосоздадениот Нов Чеган. По нормализацијата на состојбите, дел од жителите се вратиле и го обновиле Чеган, но населението веќе било значајно намалено и понатаму опаѓало, за што сведочи фактот што денес тоа има само 67 жители. Присилното иселување на селаните се смета за политичко-стратешка одлука, со цел да се олесни нивната асимилација поради блискоста на новото место со сообраќајниците, наместо понуденото официјално образложение.
3 Население
Како нова населба, Нов Чеган за првпат се јавува во пописот од 1991 г.
Година, 1991, 2001, 2011
Население, 342, 460, 451
4 Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Островско Езеро со седиште во Острово, која припаѓа на поголемата општина Воден, во округот Постол. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Чеган, каде спаѓа и селото Чеган.
5 Поврзано
* Чеган
* Бегна — поранешно село на дел од чеганското население
* Чеганска офанзива
* Чеган Планина
Карс

Карс е град во североисточна Турција и седиште на покраината Карс.
Со население од 73,826 жители (во 2010), претставува најголем град на турската страна на границата со Ерменија. Неговото значење нараснало во 19 век, кога Карс бил освојуван од Османлиската и Руската Империја, при што во војната од 1877-1878 потпаднал под Руската Империја. За време на Првата светска војна, Османлиите ја презеле контролата врз градот во 1918 година, но примирјето од Мудрос биле принудени да се откажат од него во корист на Првата ерменска република. За време на Турско-ерменската војна од 1920, турските револуционери го освоиле градот за последен пат.
Нов Кавказ

Нов Кавказ (|Νέος Καύκασος, ''Неос Кавкасос'') — новоосновано доселеничко село во Леринско, Егејска Македонија, денес во општината Лерин на Леринскиот округ во Западна Македонија, Грција. Населението брои 229 жители (2011).
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа 14 км североисточно од градот Лерин, на северниот крај на Леринското Поле, близу до границата со Р Македонија. Лежи на надморска височина од 605 м, а атарот му зафаќа Неколку стотини метри источно од селото минува Јелашка Река (Сакулева).
2 Историја
Населбата е создадена во 1920-тите и населена со Грци доведени од Кавказ, како бегалци од градот Карс, денес во североисточна Турција. Се смета дека поставувањето на населбата толку блиску до границата било направено од чисто политички побуди, особено што сите околни села се населени исклучиво со Македонци.
Во 1928 г. селото имало 604, а во 1940 г. населението се накачило на 856 жители. Како последица на Граѓанската војна бројот на жителите опаднал и продолжил да опаѓа со иселувањето на жителите во поголемите градски центри поради тешките услови за живеење и немањето на вода за пиење.
3 Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Долно Клештино со седиште во истоименото село, која припаѓа на поголемата општина Лерин, во округот Лерин. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Нов Кавказ, каде тоа е единствено населено место.
Демирхисарска парохија

Демирхисарска парохија — македонска православна парохија, дел од Крушевско-демирхисарското архијерејско намесништво на Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА. Парохијата го опфаќа градот Демир Хисар (парохиско седиште) и селата Стругово, Загориче, Утово, Обедник, Свиниште, Метимир и Смилево. Старешина на парохијата е Тони Смуткоски (сос. 2016).
1 Цркви
Ова е список на црквите во парохијата. Можно е списокот да е нецелосен.
име, населено место, изградена, слика
Црква „Св. Никола“(парохиска црква), Демир Хисар (Мургашево)
Црква „Св. Кирил и Методиј“, Демир Хисар
Црква „Св. Атанасиј“, Стругово
Црква „Св. Антониј“, Стругово
Црква „Св. Никола“, Загориче/Утово
Црква „Св. Пресвета Богородица“, Обедник, 1956
Црква „Св. Никола“, Метимир, 1885
Црква „Св. Ѓорѓи“, Свиниште, 1864
Црква „Св. Ѓорѓи“, Смилево
Црква „Св. Ѓорѓи“, Смилево
Црква „Св. Димитриј“, Смилево
Црква „Св. Петар и Павле“, Смилево
Црква „Св. Петка“, Смилево, 2013
2 Поврзано
* Крушевско-демирхисарско архијерејско намесништво
Ѓорѓи Скопјанчето

Ѓорѓе Ристиќ (Пеќ, 6 август 1881 — Ниш, 27 јануари 1911), наречен ''Скопјанчето'', бил српски четнички војвода, кој делувал во Стара Србија и Македонија
1 Животопис
Завршил гимназија во Скопје, а потоа се запишал во Подофицерска школа во Белград во 1904. Откако се стекнал со чин наредник, ја преминал српско-турската граница, и започнал со четникување. Поради покажана храброст, во 1905 година стекнал звање војвода. Учествувал во битките на Гуглин, Петралица и Челопек во 1905 година. Негов реон била кумановската околина, каде често се судирал со бугарскиот војвода Крста Коњушки.
Умрел од последица на долготрајното четникување, и нарушено здравје поради долго живеење на отворено при лоши временски услови.
Закопан е во Ниш, каде му е подигнат споменик во 1913 година.
Кипсели

Кипсели (|Κυψέλη) — новосоздадено село во Солунско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Гида, во Централна Македонија, Грција.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа на единаесет километри источно од градот Гида, на надморска височина од 14 метри. Селскиот атар зафаќа површина од 12 квадратни километри.
Сместено е во областа Урумлак, во непосредна близина на десниот брег на реката Бистрица.
2 Историја
Селото е наполно ново, создадено е по 1923 година кога во него биле сместени исклучително бегалски семејства.
3 Стопанство
Кипсели е исклучително богато село, бидејќи располага со богати обработливи површини, кои се наводнуваат. Основни производи во селото се памукот, овошјето, шеќерната репка и пченицата.
4 Население
Населбата првпат е спомената во пописот од 1928 година, кога биле попишани 205 жители, а во 1940 година двојно повеќе, односно 564 жители. Во 1951 година имало 453, во 1961 година 621, во 1971 година 535, во 1981 година 534, во 1991 година 520 жители.
Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 437 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 376 жители.
5 Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Мелик со седиште во истоименото село, која припаѓа на поголемата општина Гида, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Кипсел, во кој покрај Кипсели влегува и Свиничкиот манастир.
Време без војна (филм)

Време без војна — македонски игран филм од 1969 година според сценариото на Симон Дракул, во режија на Бранко Гапо. Филмот дава драматична слика за распаѓањето на македонското село. Модерно конципираната режија, документаристичката фактура на фотографијата и метафоричката монтажа го поставуваат во кругот на еден од естетички најсмелите, најквалитетни и најоригинални македонски филмови.
1 Содржина
Фидан е млад човек кој живее и работи во градот. Неговиот татко Дичо, селанец и борец во војната и во револуцијата, по војната ја застапува идејата за колективизација и индустријализација на селото. Искрено верувајќи и работејќи на тоа, Дичо се судрува со повеќето од селаните, но најжестоко се конфронтира со својот добар пријател, соборец и побратим Лазар. По пропаѓањето на задругарството, Дичо заминува од селото. По неговата смрт Фидан, исполнувајќи ја татковата желба, го погребува во родното село. Престојувајќи таму, Фидан се обидува да се пронајде себеси во новата средина, во новиот ангажман со сточарството, кој за него значи голем предизвик, како и во контактите со нови лица. Тука доживува и нова љубов со девојката Благуна, ќерка на Лазар, која наскоро станува негова жена. Иако изложен на недовербата на соселаните, Фидан со сиот елан се занимава со одгледувањето на овците. Но, законите на пазарот се немилосрдни и во тие услови не е можна реализација на неговата замисла. Враќањето на Фидан на татковото огниште не му го донесува бараниот мир ниту, пак, нова содржина во животот.
2 Награди
*1969 ФЈИФ, Пула, Специјална диплома за режија на Бранко Гапо
*1969 ФФ, Ниш, Награда за млад артист за Неда Арнериќ
*1969 13 Ноемвриска награда за Бранко Гапо за режија на филмот „Време без војна“
*1972 МФФ, Авелино, Сребрен медал „Тарга д'Аргенто“
Мирна улица (филм од 1917)

Мирна улица (англиски: ''Easy Street'') - американски филм од 1917 година, во режија на Чарли Чаплин, кој е автор и на сценариото и ја игра главната улога, заедно со Една Пурвианс (''Edna Purviance'') и Ерик Кембел (''Eric Cambell'').
1 Содржина
Еден скитник (го игра Чаплин) влегува во просторија во која е во тек богослужба, каде запознава убава девојка (ја игра Пурвианс). По завршувањето на мисата, свештеникот му одржува лична проповед на скитникот, кој се засрамува и ја враќа кутијата со парични прилози којашто во меѓувреме ја украл. Потоа, скитајќи низ улиците, тој здогледува оглас за прием на нови полицајци и се пријавува за работата. Така, тој е распореден на дежурство во т.н. Мирна улица во која постојано има тепачки и каде што полицијата не смее ниту да стапне. На улицата господари еден голем и неверојатно силен насилник кого, со помош на итрина, новопечениот полицаец успева да го победи. Поради тоа, сите насилници од улицата имаат голем страв од него, меѓутоа во полициската станица, насилникот се ослободува и се враќа во улицата, бркајќи го малиот полицаец. Другите насилници успеваат да ги заробат девојката од црквата и полицаецот и ги затвораат во една подземна просторија. Таму, полицаецот случајно зема хероин и добива голема храброст и сила, така што успева да ги совлада главниот насилник и сите други силеџии од улицата. Потоа, улицата навистина се претвора во мирно место за живеење во кое нема криминал, а поранешните силеџии се добри и пристојни луѓе.
Шангаиран (филм од 1915)

Шангаиран (англиски: ''Shanghaied'') - американски филм од 1915 година, во режија на Чарли Чаплин, кој е автор и на сценариото и ја игра главната улога, заедно со Една Пурвианс (''Edna Purviance'').
1 Содржина
Еден скитник (го игра Чаплин) е вљубен во убавата ќерка (ја игра Пурвианс) на еден сопственик на брод, кој се договара со капетанот да го потопат бродот за да извлече пари од осигурувањето. Бидејќи капетанот не може да најде морнари, тој го ангажира скитникот со чија помош успеваат насилно да регрутираат тројца морнари, меѓутоа во стапицата е вовлечен и скитникот. За време на пловидбата, тој прави безброј проблеми: во ручекот става детергент, ги крши чиниите, го истура јадењето итн. Кога бродот е далеку од брегот, капетанот и неговиот помошник го палат експлозивот и бегаат со еден чамец. Меѓутоа, во бродот е скриена и ќерката на сопственикот. Скитникот го фрла бурето со експлозив во чамецот на капетанот, а малку подоцна во морето го турка и сопственикот на бродот кој, читајќи го писмото на својата ќерка, допловува со чамец до бродот. Така, скитникот и девојката остануваат сами во чамецот.
2 Забелешка
Насловот на филмот произлегува од глаголот „Shanghai“ што означува „некој насилно да се качи на брод“ или „да се натера некој да направи нешто со помош на сила или со итрина“.
Нов Продром

Нов Продром (|Νέος Πρόδρομος, ''Неос Продромос'') — новосоздадено село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Гида, во Централна Македонија, Грција.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 20 километри источно од градот Бер, на надморска височина од 30 метри. Сместено е околу 4 километри источно од старата населба Продром и исто толку североисточно од Мелик.
Сместено е во областа Урумлак, во непосредна близина на десниот брег на реката Красопулис, пред нејзиното влевање во Бистрица.
2 Историја
Селото е наполно ново, создадено е по 1924 година кога во него биле сместени исклучително грчки доселенички семејства. Населбата била изградена во близина на селото Продром. Во неа биле сместени 49 грчки доселенички семејства од Понд и Кавказ, со вкупно 160 жители.
3 Стопанство
Основни производи на селото, како и на целата област, се памукот, шеќерната репка и пченицата.
4 Население
Првично, во селото биле сместени 49 грчки доселенички семејства со вкупно 160 жители, колку што броело селото во 1928 година. Благодарение на убавата местоположба и плодните обработливи површини, Нов Продром покажувал постојан пораст. Во 1940 година било забележано со 202, во 1951 година со 270, во 1961 година со 269, во 1971 година со 268, во 1981 година со 235, а во 1991 година со 222 жители.
Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 203 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 181 жител.
5 Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Мелик со седиште во истоименото село, која припаѓа на поголемата општина Гида, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Продром, во кој покрај Нов Продром, влегуваат и селата Киркасии и Продром.
Арахос

Арахос (|Άραχος) — новосоздадено село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Гида, во Централна Македонија, Грција.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа на околу еден километар северно од главниот пат што води од градот Солун за градот Бер, 4 километри северозападно од селото Плати, на надморска височина од 10 метри. Вкупната површина на селскиот атар изнесува 6 квадратни километри.
Сместено е во областа Урумлак, источно од Бер. Во минатото се наоѓало на југоисточниот брег на пресушеното Ениџевардарско Езеро. На север се наоѓаат селата Плугар и Зорбатово, од кои е одделено со реката Колудеј.
2 Историја
Селото Арахос е целосно нова населба, изградена по извршените мелиорации, односно по исушувањето на Ениџевардарското Блато и по регулацијата на новите корита на реките Вардар и Колудеј. Првично, тука биле сместени главно бегалски семејства од позагрозени села.
3 Стопанство
Селото е опколено со обработливи површини, бидејќи се наоѓа сред пространо плодно поле, а тие се наводнуваат од системот за наводнување од водите на реката Колудеј. Населението се занимава со земјоделство, произведувајќи многу пченица, пченка, памук, бостан и други земјоделски производи.
4 Население
Населбата првпат е спомената во пописот од 1940 година со 354 жители, во 1951 година биле попишани 634, во 1961 година 635, во 1971 година 467, во 1981 година 430, а во 1991 година 415 жители.
Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 487 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 393 жители.
5 Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Плати со седиште во истоименото село, која припаѓа на поголемата општина Гида, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Арахос, во кој е единствено село.
ГП Западна Франција 2015

ГП Западна Франција 2015 — еднодневна класична велосипедска трка, која се одржала во Плуе на 30 август 2015 година. Трката била 79. издание на ГП Западна Франција и била дваесет и четврта трка во сезоната на Светската турнеја.
Трката завршила во масовен спринт од 69 возачи. Победник бил Александер Кристоф, кој ја освоил својата дваесетта трка во сезоната. Симоне Понци завршил втор, додека Рамунас Навардаускас трет, со што го заокружил подиумот.
Пи (буква)

Пи (голема Π, мала π) е шеснаеста буква во грчката азбука. Во грчкиот броен систем пи има вредност 80. Пи потекнува од феникиската буква пе .
1 Како симбол
Големата буква П се користи
Малата буква π се користи како симбол за:
* Во математиката како периметар на кружница со полупречник од 1 cm. π ≈ 3.1415926535897932384626433832795028841971…
Атлантски ѕид

Атлантски ѕид — широк систем на крајбрежната одбрана и утврдувања изградени од Нацистичка Германија помеѓу 1942 и 1944 година. Се протегал по должина на брегот на континентална Европа од Шпанија до Скандинавија, односно Норвешка, во улога на одбрана од очекуваната Сојузничка инвазија на окупираната Европа, за време на Втората светска војна.
Во 1942 година Хитлер наредил изградба на утврдувањата, и речиси милион Француски работници биле регрутирани за неговата изградба. Утврдувањата биле составени од колосални крајбрежни оружја, батерии, минофрлачи, лесна и тешка артилерија, подводни мини, бодликави жици, мински полиња на плажите, тенковски препреки, противтенковски оружја, топови и друго. Со доаѓањето на Ромел во Франција, тој ги зајакнувал деловите од „Ѕидот ” каде не биле доволно заштитени. Онаму каде што сметал дека ќе се случи истоварувањето на Сојузничките трупи, тој тројно го зголемил бројот на мините на крајбрежјето, ги зголемил препреките на плажите и во водата. Камени блокови биле поставувани повисоко, бидејќи се сметало дека Сојузниците ќе нападнат за време на висока плима. Ромел создал мински колци познати како Ромеловиот Аспарагус, кои биле поставувани во мочуришта и полиња, со цел да спречат сојузнички авионски слетувања во Нормандија.
Хатиџе султан

Хатиџе Султан (1496, Одрин - 1538, Цариград) — отоманска принцеза, ќерка на султанот Селим I и Ајше Хафса Султан, и сестра на Сулејман I.
Таа била позната по нејзиниот брак со Ибрахим Паша - десна рака на султанот Сулејман. Султанот на Хетиџе и Ибрахим им подарил една огромна раскошна палата.
1 Животопис
Хатиџе султан е родена во 1496 година. Првично била мажена за Искендер Беј кој подоцна починал. Потоа била венчана за Паргали Ибрахим-паша, кој бил назначен за Голем Везир во 1523 и со оваа функција работел 13 години. Била влијателна во Царскиот Харем, а по смртта на нејзиниот маж во 1536 година, таа наследила големо богатство кое го оставила на своите две деца.
Во 1536 година, Паргали Ибрахим-паша бил погубен по наредба на братот на Хатиџе (Султан Сулејман I).
Постојат шпекулации дека Хатиџе извршила самоубиство после жалењето по мажот ѝ. Починала само после две години од смртта на својот сопруг, кога имала четириесет и две години.
Нејзината смрт е прашање на контроверзност, таа умрела или во 1538 или 1582.
2 Појава во литературата и популарната култура
Во ТВ серијата ,,Величествениот", Хатиџе Султан ја глуми турската глумица Селма Ергеч.
Двејн Де Росарио

Двејн Де Росарио (роден во Скарборо, на 15 мај 1978) е канадски поранешен фудбалер, играч од средниот ред или напаѓач.
Де Росарио променил повеќе клубови и речиси целата кариера ја поминал играјќи во американската МЛС лига, настапувајќи за екипите на Сан Хосе Ертквејкс, Хјустон Дајнамо, ФК Торонто, Њујорк Ред Булс и Ди Си Јунајтед.
За репрезентацијата на Канада одиграл 81 натпшревар и постигнал 22 гола.
По завршувањето на кариерата ја презел функцијата на амбасадор во организацијата Мејпл Лиф Спортс и Ентертејнмент.
1 Титули
1.1 Клупски
1.1.1 Сан Хосе Ертквејкс
*МЛС (2) : 2001, 2003
*MLS Supporters' Shield (1) : 2005
1.1.2 Хјустон Дајнамо
*МЛС (2) : 2006, 2007
1.1.3 Торонто
*Канадско првенство (2) : 2009, 2010
1.2 Репрезентација
*Голд куп (1) : 2000
Јасика (пропаст)

Јасика — пропаст на Сува Планина, на територијата на заштитеното подрачје Јасен во истоимената месност. До влезот се стигнува преку макадамски пат кој води од превојот Кула до пропаста. Влезот е на надморска височина од 1128 м. Влезот е со вертикален канал со длабочина од 9 м. Од овде до точка 6, во југоисточен правец, се протега поголемо пештерско проширување чии димензии се: должина околу 50 м, широчина од 15-30 м и височина околу 5-6 м. Пештерските украси се претставени со сталактити, сталагмити, маркантни пештерски столбови, драперии, пештерски сливови и каскадно поставени травертински басени исполнети со вода. Бојата на украсите е жолтеникава, бела, сива и црна.
Горгопик

Горгопик или Горгоп (|Γοργόπη, ''Горгопи'') — село во областа Бојмија, Гевгелиско, а денес во општината Пајонија на Кукушкиот округ во Егејска Македонија, Грција. Населението брои 726 жители (2021).
1 Географија и местоположба
Селото Горгопик е сместено на четири километри југозападно од Бојмица и шест километри источно од Гуменџе, на самиот пад од Бојмица за Гуменџе во етнографска област Бојмија. Горгопик е расположено на надморска височина од 80 метри. Тоа претставувало самостојна општина со површина од 25 килокилометри квадратни во чиј состав влегувало и селото Тушилово.
2 Историја
До 1864 година, селото било чифлиг на Салих беј од Цариград, а потоа - на солунскиот трговец Ибрахим бин Катуда. Ибрахим гради голем конак во Горгоп. Синот на Ибрахим, Тахсин беј, пишува во своите мемоари дека чифлигот е познат по своите „убави води, глетките шго пленуваа, со своето овошје и посебно со виното и свилата".
Во минатото, селото Горгопик било населено исклучително со македонско население, при што во статистиките на К’нчов од 1910 се споменува со 760, а Бранков го запишал со 920 македонски жители, додека Егзархиската статистика од 1910 го води со 127 македонски семејства со 640 жители. Според Тахсин беј, еден од сопствениците на чифлигот, во почетокот на XX век населениего кое имало 100 домаќинства, повеќето било македонско. Тахсин забележува во своите мемоари за неговата посета на селото околу 1900 година дека „соработниците“ на чифлигот биле Македонци и дека добил важни информации за активностите на разбојници.
Во 1923 - 1925 година, под притисок на грчките власти во Бугарија биле иселени 106 македонски семејства си вкупно 484 жители, а на нивно место властите населиле 123 бегалски семејства од Источна Тракија, Понд и Мала Азија со вкупно 499 бегалци. Според статистиките на НОФ во 1940 година од 1072 жители, 500 биле Македонци меѓутоа изгледа дека оваа бројка била претерана, бидејќи бројот на Македонците бил нешто помал.
3 Стопанство
Селото е прилично богато, бидејќи лежи во самото поле, а дел од земјиштето се наводнува. Населението произведува многу тутун, десертно грозје, пченица, овошје и одгледува многу градинарски култури.
4 Население
Во пописот од 1913 година селото е евидентирано само со 677 жители, додека во 1920 година Горгопик имало 635 жители. Со населувањето на бегалски семејства во Кавказ и Понд, бројот на жителите во 1928 нараснува на 778, во 1940 се искачува на 1072, во 1951 благо опаднал на 1049, во 1961 повторно пораснал на 1143, за да опадне во 1971 на 1044, во 1981 на 955, а во 1991 повторно да порасне на 1189 жители.
5 Културни и природни знаменитости
* Црква „Св. Никола“ од 1862 г.
* Црква „Св. Петар и Павле“ од XIX век
* Етнолошки музеј
6 Иселеништво
Под притисок на грчките власти во Бугарија биле иселени 106 македонски семејства со вкупно 484 жители.
Ратеш

Ратеш (|Ηλιόφωτο, ''Илиофито'', до 1927 ''Ράτες'', ''Ратес'') — село во Општина Кукуш во Кукушкиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 17 километри северно од градот Кукуш, на неколку километри од грчко-македонската граница, во близина на североисточниот брег на Дојранското Езеро. Селото се наоѓа на надморска височина од 144 метри.
Маврангели

Маврангели (|Μαυραγγέλι, книжевно: ''Μαυραγγέλιον'', ''Маврангелион'') — поранешно село во Солунско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Гида, во Централна Македонија, Грција.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓало на три километри северозападно од селото Мелик.
Сместено е во областа Урумлак, на десниот брег на реката Бистрица.
2 Историја
Веројатно се работело за мала чифлигарска или сточарска населба, во близина на Мелик.
Селото во 1918 година станало дел од општината Мелик. Во 1928 година, селото се распаднало.
3 Население
Во пописот од 1913 година било забележано со 8, а во 1920 година со 10 жители. Оваа населба во подоцнежните пописи не се спомнува, што значи дека се распаднала.
Катафиги (Солунско)

Катафиги (|Καταφύγι, книжевно: ''Καταφύγιον'', ''Катафигион'') — поранешно село во Солунско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Гида, во Централна Македонија, Грција.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓало на јужниот брег на некогашното Ениџевардарско Езеро, два километри североисточно од селото Ниси, во чиј атар и влегувало, на надморска височина од 3 метри.
Сместено е во областа Урумлак.
2 Историја
Селото не било споменато од К’нчов и од Бранков, но најверојатно се работело за населба со грчко население.
Во 1912 година, Катафиги било гркојазично христијанско село. Било напуштено во 1920-тите години. Неговите жители го напуштиле и се преселиле во соседното село Ниси.
3 Население
На пописот од 1913 година било забележано со 48, а во 1920 година само со 9 жители. Малку подоцна, селото целосно се распаднало, а неговите жители се преселиле во Ниси.
Железниот свеќник

Железниот свеќник — историски роман и првата книга од тетралогијата на Димитар Талев (''"Железниот свеќник"'', ''"Илинден"'', ''"Преспанските камбани"'', и ''"Ви ги слушам гласовите"'').
Романот е објавен во 1952 година. Во него се зборува за бугарските борби за политчка и црковна независност. Талев пишува романот, во време кога неговото семејство и тој самиот се иселени во Луковит.
1 Композиција
"Железниот свеќник" се сосоти од 4 дела:
* "Хаџи Серафимовата внука"
* "Во темни времиња"
* "Народ се буди"
* "Корени и гранки"
2 Содржина
Романот е заснован во измислениот град Преспа (крстен на областа Преспа, но всушност родниот град на Талев е Прилеп) и ја следи судбината на едно типично бугарско преродбенско семејство. Се концентрира претежно врз фигурата на Лазар Глаушев (за негов прототип е користен познатиот бугарски духовник Методиј Кусев) и неговата улога во борбата против фанариотите и напорите повеќето преспанци за воспоставување на бугарска црква.
Во романот Талев опишува реална случка на црковен бунт на Кусев против грчки свештеници уште во младоста во Прилеп.
3 Наводи
MLS Supporters' Shield

MLS Supporters' Shield е годишна награда која се доделува на екипата која ќе има најдобар учинок во регуларниот дел од сезоната во Мејџор сокер лигата.
Досега најусепешни се екипите на Ди Си Јунајтед и Лос Анџелес Галакси со по 4 освоени Supporters' Shield трофеи. Моментален освојувач е екипата на Њујорк Ред Булс.
Нихор (Урумлак)

Нихор (|Νεοχωρόπουλο, ''Неохоропуло''; книжевно: ''Νεοχωρόπουλον'', ''Неохоропулон'') — поранешно село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Гида, во Централна Македонија, Грција.
Во минатото претставувало одделно село, но денес се смета за маало од селото Корифи.
1 Географија и местоположба
Сместено е во областа Урумлак, југоисточно од градот Гида, на половина километар западно од Корифи.
2 Историја
По Првата светска војна, во 1922 година во селото биле населени грчки бегалци. Во 1928 година, Нихор била мешана населба со 21 бегалско семејство со вкупно 87 бегалци.
3 Население
Според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година ''Нихор'' е село во Берската каза и во него живееле 100 Македонци. По податоци на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во ''Нихор'' (Nihor) живееле 100 Македонци.
4 Самоуправа и политика
Денес, претставува дел од селото Корифи.
5 Наводи
Тим ТоталЕнержи

Тим ТоталЕнержи (|Team TotalEnergies), порано: Директ Енержи (|Direct Énergie; кратенка според UCI: TEN) — француска професионална велосипедска друмска екипа која настапува на континенталните трки и на трките од Светската турнеја, кога е поканета со специјална покана. Во претходните години, екипата била била позната како Бриош ла Буланжер, Бонжур, Бјуик Телеком, Ббокс Бјуик Телеком и Јуропкар. Сезоната 2015 била последна за спонзорството на Јуропкар, а во 2016 година екипата била спонзорирана од Директ Енержи.
1 Состав на екипата
Ореовица

Ореовица или Ореховица (|Πευκοδάσος, ''Певкодасос'', до 1927 година ''Ορέβιστα'', ''Оревиста'') — село во областа Бојмија, Гевгелиско, а денес во општината Пајонија на Кукушкиот округ во Егејска Македонија, Грција. Населението брои 448 жители (2021).
1 Географија и местоположба
Селото е сместено на пет километри северно од Ругуновец и околу 61 километар северозападно од Солун, крај самиот лев брег на реката Вардар. Ореовица е расположена на надморска височина од 150 метри. Тоа претставувало самостојна општина со вкупна површина на општинскиот атар од 14 км<sup>2</sup>.
2 Историја
Кон крајот на XIX век, во селото во 1895 - 1896 година е основан комитет на ВМОРО. Во минатото, селото Ореовица било мешана населба во која живеело македонско и турско население, при што во статистиките на К’нчов од 1910 се споменува со 230 Македонци и 490 Турци, Бранков бројот на Македонците го качува на 256, додека Милоевиќ ја регистрира со 35 македонски и 30 турски куќи. Како последица на настаните од Првата светска војна во 1914 голем број Македонци се иселиле во Бугарија, а преостанатите жители Турци во 1924 година, по сила на Лозанската конвенција се иселиле во Турција, а на нивно место властите населиле бегалски семејства од Понд.
3 Стопанство
Основните производи на селото се памукот и пченицата, додека сточарството е слабо развиено.
4 Население
Во пописот од 1913 година селото е евидентирано со 502 жители, додека во 1920 година само со 45 жители. Со населувањето на бегалски семејства од Понд, бројот на жителите во 1928 нараснува на 354, во 1940 се искачува на 790, во 1951 благо опаднал на 711, во 1961 повторно пораснал на 782, за да опадне во 1971 на 475, во 1981 на 609, а во 1991 да опадне на 569 жители.
5 Иселеништво
Под притисок на грчките власти во Бугарија биле иселени македонските семејства, а во турските во Турција.
6 Знаменитости
* Црква „Св. Ѓорѓи“ — дело на истакнатиот мајстор Андон Китанов
Туризам во Косово

Туризмот во Косово се одликува со косовската кујна, архитектура, религијата, традицијата и природните богатства. Без разлика што туризмот беше флен во сенка поради воениот конфликт на Косово и прогласување на независноста во 2008 година, престижниот американски весник ''New York Times'' неодамна го вклучи Косово на списокот на 41 место што треба да се посети во 2011. Истата година, Косово скокна за 40 места на ''Skyscanner'', истражување кое го прикажува туристичкиот раст. Спротивно на генералната ситуација, безбедноста и криминалот се подобрени од 2000 година па навака благодарение на учеството на силите за безбедност на Европската Унија - ЕУЛЕКС, силите на НАТО - КФОР, а подоцна и новоформираната полиција на Косово.
Туризмот е безбеден и согледувајќи го фактот дека Косово има прекрасни планини, насекаде низ земјата, може да се одвиваат различни активности како планинарење, пешачење, искачување, логорување итн. Има многу езера и реки каде постојат голем број на фарми. Интересни се и старите камени тврдини каде луѓето живееле во минатото, а кои денес се одлични туристички локации.
1 Статистика
Бирото за статистика на Република Косово објави квартални податоци почнувајќи од 2008 година.
Следнава табела го покажува бројот на странски посетители според државата од која доаѓаат за 2011 година.
Држава, Јануари, Февруари, Mарт, Април, Mај, јуни, јули, август, Септември, Октомври, Ноември, Декември, Вкупно
Австрија, 31, 22, 47, 51, 50, 57, 19, 33, 35, 72, 42, 41, 500
Белгија, 0, 5, 1, 7, 0, 0, 6, 12, 6, 2, 0, 4, 43
САД, 148, 177, 231, 97, 170, 145, 98, 58, 49, 176, 164, 115, 1628
Велика Британија, 52, 73, 109, 144, 214, 149, 74, 45, 54, 121, 144, 72, 1251
Франција, 22, 19, 49, 33, 26, 26, 18, 24, 17, 26, 16, 16, 301
Германија, 287, 256, 336, 222, 334, 255, 175, 142, 218, 231, 154, 140, 2750
Грција, 2, 5, 0, 3, 7, 7, 5, 3, 2, 1, 0, 2, 37
Холандија, 9, 8, 14, 52, 43, 32, 17, 25, 7, 17, 45, 9, 278
Италија, 56, 56, 62, 157, 159, 257, 390, 376, 156, 167, 51, 51, 1938
Хрватска, 96, 116, 129, 89, 80, 96, 28, 41, 57, 59, 48, 32, 871
2 Поврзано
* Географија на Косово
* Архитектура на Косово
* Општини на Косово
Фес (град)

Фес или Фез (арапски: فـاس [Фāс], француски: Fès) е
третиот најголем град во Мароко, по Казабланка и Рабат, со население од 946 815 жители (според попис од 2004). Тој е главен град на регионот Фес-Булман.
Фес е еден од четирите т.н. "империјални градови" (другите се Маракеш, Мекнес и Рабат). Градот е поделен на три дела: Фес-ал-Бали (стариот, заѕидан град), Фес-Џедид (новиот Фес, домот на Мелах) и Вил Нувеј, односно Ville Nouvelle (најновиот, создаден од французите дел на градот).
Фес бил основан од Идрис I во 789 година. Во 810, каироујинската џамија, една од најстарите и најголемите во Африка, била изградена од Идрис II, а споениот со неа универзитет бил основан во 859. Градот бил населен со муслимани од другите делови на Северна Африка, како и со Евреи кои имале свој четврт или Мелах во градот.
1 Поврзано
* Падот на Фес
Дервиш Хима

Дервиш Хима (|Dervish Hima) — албански политичар од век. Како издавач и револуционер патувал од земја во земја за да ја промовира Албанија во статии и памфлети.
1 Животопис
Роден бил како Ибрахим Мехмет Наџи (|Ibrahim Mehmet Naxhi) во 1872 година во Охрид, тогаш во рамките на Отоманското Царство. Основно образование завршил во Охрид, а средно во Солун. Подоцна се запишал на Вишото воено-медицинско училиште во Константинопол, меѓутоа прекинал да ја следи наставата само после две години. Бил уапсен од османлиските власти заради говор, кој го одржал во Скадар, а се однесувал на независноста на Албанија. Во Букурешт го уредувал периодичното издание од краток век ''Pavarësia e Shqipërisë'' („Независноста на Албанија“), кое се појавило во 1898 година на албански, француски и романски јазик. Во октомври следната година, бил приморан да ја напушти Романија и да замине за Рим, каде заедно со Мехмед-беј Фрашери соработувале на двонеделникот ''Zën’i Shqipënisë'' („Гласот на Албанија“), кој бил објавуван на француски и албански јазик. Во 1903 година, Дервиш Хима го издавал двонеделникот ''L’Albanie'' („Албанија“), во Женева, кој подоцна се печател во Брисел како месечник. Во 1909 година тој се наоѓал во Константинопол, каде го објавува неделникот ''Shqipëtari-Arnavud'' („Албанец“). Во меѓувреме пишувал и објавувал и книги. Тој е еден од потписниците на Декларацијата за независност на Албанија (албански: ''Deklarata e Pavarësisë, Shpallja e Pavarësisë'') во 1912 година.
Имал придонес за зближувањето на македонските и албанските чети против новата српска власт и учествувал во месното Охридско-дебарско востание од 1913 година.
Дервиш Хима умрел во Тирана во 1928 година и бил погребан со високи почести.
2 Наследство
Неговото име носи и улица во Скопје.
Во негова чест, во Струга се наоѓа биста од него. Се наоѓа на кејот „8 Септември“, на десната страна на реката Црн Дрим.
Прва македонска кошаркарска лига 2000/01

Прва македонска кошаркарска лига 2000/01, или Мак Партнер Прва лига мажи поради спонзорски причини ― 9. издание на Првата македонска кошаркарска лига. Во оваа сезона првак бил Работнички.
1 Унапредување и отпаѓање
1 Вардар добил вајлд карта на местото на Кочани Деликатес заради пополнување на Првата лига.
2 Центар добил вајлд карта на местото на Алумина заради пополнување на Првата лига за следната сезона.
3 Вардар повторно добил прволигашки статус заради пополнување на Првата лига за следната сезона.
2 Учесници
2.1 Екипи
Екипа, Град, Сала
Алумина, Скопје, Јане Сандански
Вардар, Скопје, Јане Сандански
Жито Вардар, Велес, Гемиџии
Куманово, Куманово, Куманово
МЗТ Аеродром 2000, Скопје, Јане Сандански
Неметали Огражден, Струмица, Парк
Никол Ферт, Гостивар, Младост
Работнички, Скопје, Градски Парк
2.2 Тренери
Екипа, Главен тренер, Капитен
Алумина
Вардар
Жито Вардар, Ангел Љутков
Куманово, Горан Димитриевиќ
МЗТ Аеродром 2000, Марин Докузовски
Неметали Огражден, Петар Настев
Никол Ферт, Јорданчо Давитков, Милан Сотировски
Работнички, Стерија Андоновски
3 Регуларен дел
Екипи кои продолжиле во Полуфинале
Екипи кои продолжиле во Четвртфинале
Екипа која испаднала во Втората Лига
Место, Екипа, Победи, Порази, КошРазлика, Бодови, Забелешка
1, Работнички
2, Никол Ферт
3, МЗТ Аеродром 2000
4, Куманово
5, Жито Вардар
6, Неметали Огражден
7, Алумина
8, Вардар
Извор:
3.1 Резултати
Никол Ферт - Алумина 109:68
Никол Ферт - МЗТ Аеродром 2000 74:71
Никол Ферт - МЗТ Аеродром 2000 87:76
Работнички - Жито Вардар 92:67
4 Разигрување
width=, width=, width=, width=, width=, width=, width=, width=, width=, width=, width=, width=, width=, width=, width=, width=
<noinclude>
Победник воПрвата лига 2000/01
Работнички 8. титула
5 Македонски клубови во меѓународните натпреварувања
Екипа, Натпреварување, Фаза
МЗТ Аеродром 2000, ФИБА Куп на Кораќ, Рунда на 32-те екипи
Работнички, Прва рунда
Никол Ферт, Прва рунда
Куманово, Прва рунда
6 Признанија
* Најкорисен играч на разигрувањето - Ѓорѓи Чековски
7 Поврзано
* Куп на Македонија 2001
* Суперкуп на Македонија 2000
Црква „Св. Никола Летен“ - Маврово

:''Ова е статија за старата мавровска црква. За други значења видете на појаснителната страница''
Црква „Св. Никола Летен“ — Маврово — поранешна главна селска црква на селото Маврово, а која денес главно е потопена од водите на Мавровското Езеро.
Била изградена во 1850 година. Во 1953 година со изградбата на хидросистемот „Маврово“ и Мавровското Езеро, црквата се нашла под вода. Сепак, во поново време, со периодите на суши, црквата се наоѓа на суво и може да се посети.
Иако главно е потопена во водите не езерото, црквата сè уште го има зачувано својот изглед. Самата градба и камбанаријата уште постојат, иако внатрешноста е главно уништена, а покривот е целосно паднат.
Црквата се нашла на врвот на списокот на напуштени цркви во светот од страна на списанието „Хафингтон пост“.
1 Историја
1.1 Градба
Црквата била изградена од реканските мајстори во 1850 година. Во 1857 година била завршена, а се градела со мермер и гранит, имала мермерен олтар, вреден иконостас и икони од големиот мајстор Дичо Зограф. Самите жители на селото Маврово имаат изјавено дека во изградбата се користел најквалитетниот камен и била изведена посебна техника т.н. „заб на заб“.
Била изградена како трикорабна црква со петстрана апсида, кула камбанарија и иконостас.
1.2 Фрескоживопис
Престолните икони биле насликани во 1855 година од видниот мајстор Дичо Зограф. Подоцна на црквата работел и дебарскиот мајстор Мелетиј Божинов.
1.3 Потопување
Кон крајот на 1952 година, кога започнало да се создава Мавровското Езеро, иконите и другите црковни предмети биле пренесени во малата црква што се наоѓа наспроти потопената. При потопувањето бил заборавен дрвениот иконостас и иконите што ги изработил познатиот мијачки зограф, Дичо Зограф, како и книги и други црковни предмети. Сепак, подоцна биле извадени и конзервирани.
Црквата била потопена од езерото во 1953 година, но денес кога езерото е со намален капацитет (во летниот период), црквата е на суво и може дури и да се посети.
1.4 Нова црква
Во средината на 1990-тите години на век, во Маврово започнала да се гради новата црква „Св. Никола“, завршена во 2006 година.
Пред да се изгради новата црква, имало идеја од страна на митрополитот Кирил, црквата целосно да се демонтира и да се постави над нивото на водата, но сепак се откажал од идејата и наместо тоа била изградена новата црква.
1.5 План
Во изминатиов период повеќепати имало иницијатива за преместување на црквата или да остане на истата и да служи за намената. Бил претставен и проект за обнова и адаптација во современ културен центар од страна на фирмата „Театрикс“. Проектот предвидува околу црквата да се развива камена обвивка во две варијанти. Во првиот предложен модел, камената обвивка е скулптурно обликувана со стаклени продори, кои го задржуваат допирот со водата и отвораат визури кон околината. Во втората варијанта предвидена е камена обвивка, која е обликувана во вид на систем за подвижни ѕидови, кои во зависност од водостојот се регулираат по височина.
2 Галерија
;Внатрешност
;Надворешност
3 Поврзано
* Гостиварско архијерејско намесништво
* Мавровска парохија
* Маврово
Горно Жервохор

Горно Жервохор или Ново Жервохор (|Άνω Ζερβοχώρι, ''Ано Зервохори''; книжевно: ''Άνω Ζερβοχώριον'', ''Ано Зервохорион''; до 1940 година: ''Нео Зервохори'') — село во Негушко, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Негуш, во Централна Македонија, Грција.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 15 километри североисточно од градот Негуш и на речиси исто растојание северно од градот Бер и југоисточно од Вртикоп, на надморска височина од 20 метри.
Сместено е на 1 километар северозападно од старото село Жервохор на земјиште, кое се појавил по исушувањето на Ениџевардарското Езеро во 1932 година.
2 Историја
Селото претставува нова бегалска населба, изградена по 1932 година, во која се населиле бегалски семејства од Понд, кои добиле земја од новоисушеното Ениџевардарско Блато.
Во 1940 година, селото било преименувано во Ано Зервохори (''Άνω Ζερβοχώρι'')..
3 Стопанство
Благодарение на вонредно плодната почва и наводнувањето на обработливите површини (за што постои наводнувачка мрежа), подигнати се плантажи со праски и друго овошје, а се произведува и многу памук и пченица.
4 Население
Првпат било спомнато во пописот од 1940 година со 513 жители. Во 1951 година било забележано со 665, во 1961 година со 838, во 1971 година со 607, во 1981 година со 714, а во 1991 година со 727 жители.
Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 666 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 731 жител.
5 Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Иринуполи со седиште во селото Вештица Берска, која припаѓа на поголемата општина Негуш, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Горно Жервохор, во кој покрај Горно Жервохор влегуваат и селата Жервохор и Ново Село.
6 Наводи