Пацифичка скуша

Пацифичка скуша или јапонска скуша (''Scomber japonicus'') — вид риба од семејството скуша, ''Scombridae''. Овој вид скуша многу наликува на атлантската скуша.
1 Карактеристики
Пацифичката скуша има добро развиен пливачки меур поврзан со хранопроводот, што им недостасува на остананите скуши од родот ''Скомбер'', а карактеристична разлика во бојата се забележува помеѓу неа и атлантската скуша (локарда), при што втората е со сребрени шари под средната линија, додека долниот дел од страните на скушата (инаку обоен донекаде како атлантскиот) е шарен со мали темни дамки, и има поголемо око од атлантскиот. Помалку очигледни разлики се тоа што грбните перки се поблиску еден до друг кај кленот и само 9 или 10 боцки се на првата грбна перка наместо 11 или повеќе, што е вообичаениот број кај атлантската скуша. Кај повеќето видови, познато е дека скушата патува во големи јата. Таа е помала риба од нејзините попознати роднини, растејќи до должина од околу 20 до 36 см.
2 Навики
Пацифичката скуша функционира во јато како атлантската скуша, а нивните навики за исхрана се многу слични, јадејќи ги истите видови пелагични ракови. Примероците од атлантска скуша фатени во Вудс Хоул се хранеле главно со копеподи, а во помала мера со амфиподи, салпи, апендикулари и млади харинги. Пацифичката скуша ја следат фрлената мамка исто толку лесно и касаат исто толку лакомо како атлантската скуша. Нивните навики за размножување не се проучени.
3 Фосилни записи
Фосили од ''Scomber japonicus'' се пронајдени во плиоценот во Италија (возраст: од пред 3 до 2,2 милиони години).
4 Распостранетост
Пацифичката скуша е широко распространета во Индо-Пацификот. Отсуствува од Индискиот Океан, освен во мал опсег во Јужна Африка од Квазулу-Натал до Западен Кејп. Во Атлантикот, тие се заменети со тесно поврзаната атлантска скуша. Пацифичката скуша обично се наоѓа во северозападниот, југоисточниот и североисточниот Пацифик. Во источниот Пацифик, може да се најде од југоисточна Алјаска до централно Мексико. Овој вид генерално се наоѓа во радиус од 30 км од брегот во водите помеѓу 10 и 22 °C. Младите скуши живеат околу песочни плажи или леи со алги, додека возрасните се наоѓаат во подлабоки води во плитки брегови до 300 метри во длабочина. Јато на скуши може да се сретне со други пелагични видови, како што се други видови скуши и сардини. Во 2015 година, во Индискиот Океан бил пронајден нов вид скуша класифициран како ''Scomber indicus''.
5 Исхрана
Како ларви, скушата се храни главно со копеподи и ротифери, а понекогаш дури и со помали ларви од својот вид. Ларвите на скушата можат да консумираат до 87% од нивната сува телесна тежина дневно. Како млади, скушата се храни главно со зоопланктон. Како возрасна, се храни со мизиди и еуфаузиди.
6 Мрестење и созревање
Мрестењето кај скушите обично се случува на температури од 15 до 20°C. Ова, пак, доведува до различни сезони на парење во зависност од тоа на кој дел од хемисферата се наоѓаат. Женките положуваат околу 100.000 до 400.000 јајца за време на сезоната на парење. Скушата постојано се натпреварува со други риби за храна. Иако созревањето на никогаш не е темелно документирано, податоците покажуваат дека мрестењето може да се случи од март до октомври, но најчесто се случува од април до август. Понекогаш кај женките, зрели проѕирни јајца се појавуваат истовремено со незрели јајца во раните фази на развој; ова се забележува и кај атлантската скуша.
7 Одбранбени механизми
Скушата се потпира на камуфлирање за да остане скриена од своите предатори. Има грбна шема многу слична на светлосната шема на брановите и сонцето. Кога се во опасност, рибите се движат блиску до површината на водата за да се спојат со светлина на сонцето, што ги отежнува гледањето одозгора, што ги штити од грабливи птици. Сенчењето на нивните вентрални површини, исто така им отежнува на поголемите грабливи риби како туна и баракуда да ги препознаат од позадината.
8 Рибарство
Познат кај рибарите како тврдоглава скуша, пацифичката скушата редовно се лови и конзервира за човечка конзумација, храна за домашни миленици, мамка или се служи свежа. Од 1980 до 1989 година, просекот на рекреативен улов во Калифорнија изнесувал 1.462 тони. Откако почнале да се ловат, скушата го достигнала својот врв во 1978 година со 3.412.602 тони. Од 1978 година, уловот продолжил да се намалува, но малку се зголемил во 1995 година. Скушата се лови преку целата година, но особено помеѓу јуни и ноември. Може да се лови од двете страни на Северна Америка, но најважните комерцијални риболовови се во Калифорнија и Мексико.
9 Како храна
Според нутриционистите, скушата е здрав оброк, богата со протеини, омега-3 и незаситени масни киселини. Поради високиот внес на енергија и протеини, како и ниската вредност на јаглехидрати, се препорачува во исхраната на деца во развој и бремени жени, иако може да содржи високо ниво на тешки метали. Скушата е популарно јадење во сицилијанската кујна, во кое се служи на различни начини. Во сицилијанската култура, скушата се нарекува со различни имиња, ''strummu ucchiutu'', ''varatulu scrummu'' или ''occhiutu''. Во кујната и на пазарот, рибата е во најдобра состојба ако месото е цврсто, а очите се бистри со светли бои. Најчесто, се јаде свежа, но може да се сретне и конзервирана или замрзната. Во сицилијанската кујна, се служи и филетирана и жива, маринирана во масло, лимон, сол и црн пипер. Јорим е корејско јадење направено со тофу, зеленчук, месо и морски плодови. Скушата е исто така една од најпопуларните јадења кај Корејците како јорим.
10 Дополнителни наводи
***''NOAA FishWatch''. Retrieved 11 November 2012.
* Collette, B., et al. 2011. In: IUCN 2012. IUCN Red List of Threatened Species. Version 2012.2. Downloaded on 7 June 2013.