Импресионизам

Импресионизам — уметнички правец кој се развил во француското сликарство помеѓу 1860 и 1870 година како реакција на реализмот. Неговата појава ја најавиле Англичаните Џон Констебл и Џ. М. В. Тарнер заедно со францускиот сликар Гистав Курбе. Најзначајни претставници, а воедно и основоположници на импресионизмот се француските сликари, Клод Моне, Едуар Мане, Камиј Писаро, Алфред Сисли, Едгар Дега и Огист Реноар. Германскиот импресионизам го претставуваат Трибнер, Либерман, Коринт и Злевогт.
1 Историја
Движењето предизвикано шеесеттите години на XIX век, кога Едуард Мане изложени две ремек-дела: „Појадок на трева“ (1863) во Салон отфрли "Олимпија" (1865) на официјалната салон. Двете слики се предизвикале остра реакција од државните вкус, кој се заснова на делата на големиот академици како што беа Kabanel и Delaroš. Сепак, освен revoltiranog државјанство, за Мане се собрале група на млади уметници, кои во тоа време предавал во Академијата suis и ателје gler. Во овој круг, кој од 1866. Gerbua се собраа во паб, имаше речиси сите на иднината импресионистите: Клод Моне, Камил Писаро , Ф. Василиј, Огист Реноар, Едгар Дега, Пол Сезан. Покрај нив, Емил Зола и писатели и критичари Astrik Duranti и алармантна. Почнала да се формира идеи за нов правец. Групата која се нарекува "Anonymous друштво на сликари, вајари и резбари". По Француско-пруската војна, млади се одвоени од Мане, за првпат како група изложени 1874. во студиото на фотографот Надар Феликс, на булеварот капуцин. Тогаш Моне покаже својата слика „Импресија, изгрејсонце“. Критичари и овој пат беше остра. Поимот "импресионизам" беше употребуван од страна на Луј Лерој, кога весникот "Шарицари", напиша една статија за оваа изложба. Овој термин се користи во смисла потсмева, но подоцна означува, исто така, со уметникот. 1877. Здружението ги претставува ново име.
Импресионизмот е предизвикана од неколку фактори. Ренесансната уметност е исцрпена што тој имаше да им понуди и од тој концепт што не можеше да стори ништо повеќе. Вториот елемент е појавата на фотографијата 1839. Луис Daguerre е дагеротип на неговата применува да се развие многу брзо и во 20 век е веќе добро познати фотографии во боја. Уметничкото дело престана да се применува ниту еден соперник и почнува да се сврти кон одделување и ова одделување можат да се следат krpz подоцна, "помеѓу". И на крај, факт е дека lense е дефинирана различни бои на светлината и изведена спектрална анализа, црвено портокалова, жолта, зелена, сина и виолетова светлина на различни бранови должини. Користење на принципот на користење на познавање на спектар на бои уметници дошле до заклучок дека би можеле да бидат подобро изразени во однос на бојата, наместо користење Neboja бела и црна. Овие шест бои може да се сведе на три основни бои. Импресионистите беа составени на принципот на комплементарност боја бои, сè, од појавата на еден сликар кој го сторил со соседите боја. Принцип komplemantarnih Боите кои се користат не само inpresionisti но fovisti. За импресионистите нема сенка, без светлина и црна не е во платно, сенката се дефинира чисти бои. Импресионизам е заснован на фазите што бара дизајни, кои се богати со светлосни ефекти (почетокот на Мане, Моне). Но, откако француските импресионисти користена техника virgilizma дека во завршна фаза се движат кон светлината на допир на четката и pointillism. Импресионистите не се заинтересирани за темата сама по себе, но светлината и светлината независно од основните бои на објекти и е независен од ткиво материјали и текстури. Импресионизмот се занимава со светлина што го опкружува подлежи и форма е поврзан со атмосферата и елиминирање на цртежот на сликата и на тој начин остри контури детали. Кога реализам е светлина и сенка тоа е случај, сепак, на импресионистите се сметаат за светло и сенка. Се случува и на првиот и енти план да им даде ист интензитет и го задржува чистотата на форма и симетрија.
Импресионизмот е Смалувањето цртеж-цртеж е изгубена и потрага по поздравниот на очи импресионизмот е - ја загуби главата. Некои уметници се качил низ фаза на импресионизмот. На сликар Жорж Seurat се обиде да се врати во обемот сликата со усвојување на техниката на импресионизмот. Тоа беше постигнато преку примена на недоволна осветленост и долгите сенки. Неговото создавање се нарекува neoimpresionizam или postimpresionizam тој моб што тој го нарекува divizionizam.
Едгар Дега пастелни бои што следат ритмички движења на играчите и нивното внимание е прикачен на затворен простор и затоа е различен од типот на импресионистички Клод Моне. Во Неговата светлина ја дефинира формата. Импресионистите лево од кој се формира стапки. Од една страна, јазот помеѓу импресионистите и akademista забележува постепено сенка konpromisa-akademisti отворање на својот асортиман со примена на луминозноста на бојата и на методите на импресионизмот, кој доведе до дислокација и цврсти форми на чиста оптичка експерименти компензира со технички методи на конструирање слика со бројни мали честички од цврста бои и назад Слика обем како во сера е. Дега зголемувањето на земјата и на тој начин ја намалува длабочината на сцената за подигање на линија хоризонтот. Тој ја пресече сликата вертикално. Под влијание на Мане беше Анри де Тулуз-Лотрек дека чистата боја поставени relatovno кратки потези. Е насочена во затворен простор. Лотрек е страстен сликар со моќ да го долови моментот и го зеде облик, тој konturira само форми на површината анимираат графика. Том е помалку изразени со него. Тој ritmizira боја. Тој отиде и против конвенционални слика за составот, така што ја сече сликата во места што не очекуваат. Случува да го изразат на вистината, тој го даде сликарство друг карактер "Се грижеше да ги изразат вистинската, а не директорот." Неговата личност се поистоветува со светлина. Тој отиде за некоја форма на деформација да даде слика на своите искуства. Тој беше најголемиот мајстор на постери и се смета за татко на плакати.
Пол Сезан усвои импресионистички палета, но копнееше да се врати на слика солидна структура и форма-архитектура. Кратки потези насочени кон одредени насоки да се дојде до трајност на сликите и површини. За процентот не е многу заинтересиран, а честопати правам личности, како Ел Греко. Во реалноста тоа е илузија на длабочина. Спротивно на оптички аналитички методи за синтеза на импресионистички тежок облик и доаѓа до сознание дека "е формирана што е во природата со геометриски облици топки, купи и ролери. Во оваа теза ја почнува својата кубизмот. Од раните фази на импресионистички следната Едуард Мане и Клод Моне може да се споменат, и Огист Реноар дека стравува женски актови и детски главата и спаѓа во кругот на зографите во која тој со задоволство примени Cezan иако една чувствителна, чувствителна и пензионирање по природа одделени од другите импресионистите. Групата, која се занимаваше со проблемот на синтеза може да биде поврзан и Пол Гоген и Винсент ван Гог. Ван Гог помина низ неколку фази, првата фаза е холандскиот-Првиот чекор при обид мисионер. Пристигнување во Париз започнува неговата трансформација. Иако целиот свој живот се чуваат надвор од бои боја импресионист тој постепено ја напушти елементи на импресионизмот. Го задржа на кратки потези во системот на криви и композиција во систем на комплементарни бои ", сакаше јас да се црвени и зелени бои да ги изразат човечките страдања и човечка страст." Цртежот е извонредна. За него се огномет трескавично rasplamsalih бои. Гоген е инспириран од обоено стакло. Тој го избрал големи обоени површини и им се спротивстави rastočenoj импресионист сликарство. Во цел за кое ќе ви овозможи на повеќе директни природата otočije оди на Тихиот Океан. Кога Ван Гог очекува настап ekspresionizna Гоген навести на појавата на Fauvism.
Импресионистите напушти студио да се сликам под "отворено небо". На бреговите на Сена и на канал заедно со шума Fonteneblo (Barbizon), беа главните мотиви на оваа нова слика која е претставена од страна на впечатоците од субјективна природа. 1839. Јуџин Ševrel напиша книгата "Законот на истовремени контраст, боја", кој беше ентузијастички прочитате импресионистите. Неговото истражување покажа дека светлината се состои од основни бои: црвена, жолта и сина боја, и на нивните општи партнери: портокал, виолетова и зелена боја. Затоа, сенки насликани ладно, и осветлена површина од топли бои, создавање на радикален прекин со класичен сликарство. Импресионистите објавен материјал тежина и сила, и да се трансформира енергијата на чиста светлина во радосна забава и сензуална движења на боја. Суштински критериум на уметничкиот правец се состои во презентирање на случајот и на природата на боја, преку анализа на светлината. Форма се менува од светлината, се раствора, така што сликата на Моне дојде до точка на апстракција. Значи имаме цела серија на слики насликани со истиот мотив во различни фази на денот: "Ruanska катедрала", "Водовод лилјани", "Плаштот", "Свети Лазар станица".
Импресионистички техника сугерираше е Жан-Батист-Симеон Шарден во XVIII век, ставањето на потезите различни нијанси на иста боја, или комплементарни едни на други, така што на тонот на "мешање" во окото на очевидец. Тим поделби третман добија илузијата treperanja светлина трепет на вода, рефлексии. Како да се поправи сегашната сцени во природата им е потребна брза техника, слични на црти. Премести станува краток, zapetast, брза, слична со разработката на Диего Веласкес, Ел Греко, Халс, Гоја, Фрагонара. Приливот на шиноазеријата, првенствено на јапонски отпечатоци на свила и хартија, ја промени рамнотежата на составот што станува природно, како дел од животот.
Во прилог на светлината, на импресионистите беа истражувани и движење, особено Реноар и Дега. Опсегот на мотиви од пејзажите се проширува на бројките, градскиот живот, танци, трки на коњи, сцени од кафулиња, театри. Дега од други импресионисти се разликуваше по предмет, форма, што останува силна, но тоа не го занемари и анализа на светлината.
Почнувајќи од таков третман, на боја, која од почетокот се применува догматски, neoimpresionisti, означени главно од Жорж Seurat и Павле Signac, одеа преку научни анализи на боја за да стигнат до поинтиизам техника (или дивизионизам). Како реакција на импресионизмот (кој дојде до фаза кога почна да се топи на внатрешната структура на сликата), постојат промени во делата на Пол Сезан, Винсент Ван Гог и Пол Гоген, идните постинпресионисти и претходници на модерната.
Целта е да се создаде илузија перфекциони импресионистички поглед на природата, каде што сè, дури и минлив ефект на светлината може да се игра. Прикажани атмосферата и презентација на субјективни впечатоци преку духовно охрабрување, се утврди карактерот на овој стилски правец.