Ficus benghalensis

''Ficus benghalensis'', или ''Ficus indica'' попознат како банјан, банјанска смоква и индиски банјан, е дрво нативно од Индискиот потконтинент.Единки во Индија се меѓу најголемите дрвја во светот по големината на крошната. Позната е и како „ давечка смоква “ бидејќи како и многу други дрвја од родот ''Ficus'' започнува како епифит, односно се потпира на друго дрво кое на крајот го „задушува“.
1 Опис
''Ficus benghalensis'' е зимзелено, еднодомно брзорастечко дрво кое се наоѓа главно во монсунските и дождовните шуми, каде може да достигне висина и до 30 метри. Отпорен е на суша и благ мраз. Создава адвентивни корени кои растат надолу како воздушни корени на гранките што растат надолу како лијани. Штом овие корени ќе стигнат до земјата, тие се вкоренуваат и стануваат дрвенести стебла и потпора.
Смоквите произведени од дрвото ги јадат птици како што е ''Acridotheres tristis''. Семките од смокви кои минуваат низ дигестивниот систем на птиците имаат поголема веројатност да 'ртат и да никнат порано.
2 Репродукција
Банјаните лесно се размножуваат со семе или со резница, и често се шират од првобитното место преку воздушни корени кои се закотвуваат во земјата и почнуваат да растат и да се згуснуваат до точката каде што „стануваат независни“ од првобитното стебло, со што успеваат да „мигрираат“ понекогаш на големи растојанија. Смоквите ги јадат сите видови птици кои се хранат со плодови, како што се ''бакарниот ковач'' и ''обичната мајна''. Семињата што поминале низ дигестивниот систем на птиците имаат поголема веројатност да 'ртат и да растат побрзо.
Семињата од банјан можат да паднат и да растат во близина на дрво, понекогаш од истото дрво од кое потекнуваат, а исто така обично 'ртат во шуплина во стебло или во ѕид или карпа. Постепено почнуваат да растат бидејќи имаат доволно потпора како епифити на кој било предмет што можат да го користат за да се искачат во потрага по сончева светлина. Под нормални услови, дрвото расте додека не достигне ниво каде што добива најмногу сончева светлина, така што неговата висина може значително да варира. Поради оваа причина, каде што ова дрво преовладува на некое место, наместо да расте во висина, тие се шират на површината, барајќи ги празнините што остануваат без вегетација. Во принцип, крошната на ова дрво се протега на дијаметар многу над неговата висина.
3 Културно значење
''Ficus benghalensis'' е национално дрво на Индија. Дрвото се смета за свето во Индија, и често во близина се градат храмови. Поради големината на крошната на дрвото, дава корисна сенка во топла клима. Во теравада будизмот, за ова дрво се вели дека било користено како дрво за постигнување просветлување, или Бодхи, од страна на дваесет и четвртиот будист наречен „Касапа - කස්සප“. Светото растение е познато како „Нуга - නුග“ или „Маха нуга - මහ නුග“ во Шри Ланка. Тоа е дрвото под кое Адинат првиот Џаин Тиртанкара го достигна Кевал Гијан или духовно просветлување.
4 Познати единки
Џиновските банјани на Индија се најголемите дрвја во светот по површина на покривање на крошна. Значајни дрвја се:
* Thimmamma Marrimanu (Тимама Мариману)
* Kabirvad (Кабирвад)
* The Great Banyan (Големиот банјан)
Најголемиот познат примерок на дрво во светот во однос на дводимензионалната површина покриена со неговата крошна е Thimmamma Marrimanu во Андра Прадеш, Индија, која зафаќа 19,107 м<sup>2</sup>. Ова дрво е исто така најголемиот познат примерок на дрво во светот во однос на неговиот периметар, кој изнесува 846 метри .
Неарх, адмиралот на Александар Македонски, опишал голем примерок на бреговите на реката Нармада во современиот Барух, Гуџарат, Индија; тој можеби го опишал примерокот во моментов наречен „ Кабирвад “. Надстрешницата на примерокот што ја опишал Неарх била толку обемна што можела да засолни 7.000 мажи. Џејмс Форбс подоцна го опишал во неговите ''Ориентални мемоари'' (1813-5) како дрво со обем 610 метри и со повеќе од 3.000 стебла. Во моментов површината на нејзината крошна е 17,520 м<sup>2</sup> со периметар од 641м.
Други значајни индиски примероци го вклучуваат Големиот Банјан во ботаничката градина Јагадиш Чандра Босе во Шибпур, Хаура, кој има крошна површина од 18,918 м<sup>2</sup> и е стар околу 250 години, и Дода Алада Мара во Кетохали, Карнатака, кој има крошна површина од 12,000 м<sup>2</sup> и е стар околу 400 години.