procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Ралф Емерсон (ботаничар)

Ралф Емерсон (1912 — 1979) — американски ботаничар, академичар и професор во Калифорнискиот универзитет, Беркли. Тој дал придонес во областите на ботаниката, биологијата и микологијата преку неговите истражувања и акцент на водните и термофилните габи.
1 Биографија
Ралф Емерсон бил роден во 1912 година во Њујорк и го поминал својот ран живот во Њујорк пред да се запише во Харвардскиот универзитет за да се стекне со диплома, магистратура и докторат последователно. Во тоа време го започнал своето истражување за водните габи, поточно за ''Allomyces'', истражувачка страст што ќе продолжи со него во поголемиот дел од неговата академска кариера. По докторирањето, Емерсон поминал две години како член на Националниот истражувачки совет. Една година подоцна во Харвард како истражувач, а во 1940 година ја започнал својата кариера како професор во Калифорнискиот универзитет во Беркли. Во текот на својот живот, Емерсон многу придонел за научната заедница, како и преку своите посветени и страсни наставни напори пред да почине по едногодишна борба со ракот.
2 Области на студии
Уште од почетокот на неговата академиска кариера, Ралф Емерсон се заинтересирал за водните мувли, почнувајќи со родот ''Allomyces''. Еден од неговите главни придонеси бил труд за цитогенетиката и цитотаксономијата на ''Allomyces''. Освен ''Allomyces'' и другите вообичаени водни мувли, Емерсон дал голем придонес со своето истражување за термофилите, особено во ''Eumycota'', за ферментативните водни мувли и во потрагата по тропски водни мувли со ниска толеранција на кислород за време на неговите сабатички одмори во Костарика.
3 Почести
Емерсон се здобил со многу функции и почести во текот на својата кариера, како во Соединетите Американски Држави, така и на меѓународно ниво. Тој имал Гугенхајмови стипендии за академските години 1948–1949 и 1956–1957. Тој бил избран за член на Националната академија на науките, како и на Академијата на уметностите и науките, и бил претседател на Американското миколошко друштво и Американското ботаничко друштво. Тој имал меѓународни позиции. Бил награден како член на повеќе меѓународни организации. Бил и главен говорник на Првиот меѓународен миколошки конгрес. На Калифорнискиот универзитет во Беркли, Емерсон започнал како инструктор, а потоа се искачил до професор, истражувачки професор и на крајот претседател на одделот за ботаника.
Ритмичка гимнастика

Ритмичка гимнастика е поединечен или тимски спорт, кој комбинира класична гимнастика, балет и танц. Ритмичката гимнастика е спорт во кој поединечни натпреварувачи или групи од пет или повеќе натпреварувачи изведуваат гимнастички точки во траење од 75 до 90 секунди (или 135 до 150 секунди во групните настапи) со музичка придружба, на гимнастички тепих со димензии 13 x 13 метри. Натпреварувачите изведуваат предизвикувачки точки кои бараат физичка координација, флексибилност и рамнотежа, со многу балетски и танцови елементи. Победник е натпреварувачката на која стручното жири ќе ѝ додели најмногу поени.
Во ритмичката гимнастика се користат обрач, топка, лента, чунови или јаже.
Ритмичката гимнастика е целосно женски спорт, само во Јапонија постојат натпревари „Тошу“ за машки ритмички гимнастичари. Овој спорт собира околу 2.000 спортисти во Јапонија, но не е дел од Меѓународната федерација за ритмичка гимнастика и не е застапен на Олимписките игри.
1 Реквизити
Реквизитите со кои се натпреваруваат гимнастичарките мора да ги исполнуваат следниве услови:
* Обрач — треба да биде од дрво или пластика (порано се користеле дрвени обрачи), со дијаметар од 51 до 90 см (димензиите се пропорционални со висината на натпреварувачката). Обрачот треба да тежи најмалку 300 грама. Дозволено е обрачот да се обвитка со изолациона лента за да одговара на костимот на натпреварувачката.
* Топка — треба да биде од гума или пластика, со дијаметар од 18 до 20 см и минимална тежина од 400 г.
* Чунови — можат да бидат изработени од дрво или пластика, со должина од 40 до 50 см, минимална тежина од 150 г и дијаметар на главата од најмалку 3 см.
* Лента — направена е од свила или сатен, широка од 4 до 6 см и долга најмалку 6 м, односно 5 м за јуниори и 4 м за помлади. На врвот може да се зашие зајакнат/тежок дел со должина до 5 см (со навој).
Белославско Езеро

Белославско Езеро (|Белославско езеро) — езеро-лиман на устието на Провадиска Река, западно од Варненското Езеро, со кое е поврзано преку вештачки прокопан канал. Од запад е ограничено со Девненската Низина. До прокопувањето на каналот во 1923 година, езерото било слатководно и богато со риба, а потоа неговото ниво се намалило за 2,2 м и водата станала бочатна. Со проширувањето и продлабочувањето на пловниот канал по 1970 година, соленоста дополнително се зголемила и достигнала околу 10‰.
Површината на езерото изнесува околу 10 км<sup>2</sup>, ширината е од 0,5 до 3,5 км, должината до 8 км, а максималната длабочина е 14 м. Бреговите му се ниски и обраснати со барски раститенија. Во неговиот југозападен дел се влева Провадиска Река.
Езерото има важно транспортно значење. Во западниот дел е изградено пристаништето Варна-Запад, со траектна врска до пристаништето Черноморск во Украина. Покрај неговиот северозападен брег е изграден хемискиот комплекс „Девња“ (Агрополихим). Водите на езерото се загадени од индустриските претпријатија.
1 Поврзано
* Езера во Бугарија
Флипер

Флипер (|pinball) — вид аркадна игра во која играчот собира поени управувајќи со едно или повеќе метални топчиња на играчко поле покриено со стакло (на флипер-апарат), со помош на рачки (флипери). Главната цел на играта е да се соберат што е можно повеќе поени. Втората по важност цел е максимално да се продолжи времетраењето на играта (со помош на дополнителни топчиња) и да се добие бесплатна игра (позната како ''replay'').
1 Историја на флиперот
1.1 Развој на игрите на отворено
Потеклото на флиперот е поврзано со развојот на многу други игри. Суштината на игрите на отворено, која се состоела од тркалање топки или камења на трева (боче, боулз), се преобразила: отсега требало да се удираат топките со стап (или палка) за да се постигне одредена цел (крокет, шафлборд). Овие игри се префрлиле во затворени простории и се играле на маса (билјард, карамбол) или на под (куглање). Верзиите на овие игри на маса станале претходници на флиперот.
1.2 Багател
Историјата на флиперот започнува во времето на владеењето на францускиот крал Луј XIV. Еднаш, некој од неговите современици се досетил да ја намали билјардската маса и на едниот нејзин крај да набоде иглички. Од спротивната страна, играчите требало со помош на так да го испукаат топчето во нивен правец — тоа се одбивало од пречките и паѓало во дупки што имале различна вредност. Со правилно пресметување на аглите на одбивање, мајсторите ги праќале топчињата во саканите отвори, а самиот процес силно потсетувал на карамбол.
Во 1777 г., на една од дворските забави одржани во имотот Шато де Багател, на гостите им била понудена нова забава. Сите останале задоволни, па братот на кралот веднаш ја нарекол играта по неговиот имот. ''Bagatelle'' (од француски: ''безболна работа'' или ''ситница'') им се допаднала не само на благородниците, туку и на обичниот народ, и за кратко време се раширила низ целата земја. Француските војници дури ја земале играта со себе во воените походи кога заминувале во Америка да се борат против Британците за своите колонии. Благодарение на нив, играта се проширила и низ Новиот Свет, станувајќи толку популарна што на нејзина тема почнале да се цртаат дури и политички карикатури.
Saxifraga glabella

''Saxifraga glabella''''—'' Повеќегодишно тревесто растение од родот ''Saxifraga'' во семејството Каменоломки (Saxifragaceae), опишано од Антонио Бертолони.
1 Опис и карактеристики
Saxifraga glabella претставува растение силно разгрането во основата, со бројни долги и куси полегнати гранчиња густо обраснати со листови, на кои се додаваат и старите листови од претходната година. Гранчињата создаваат компактни, густи бусенчиња. Цветните стебленца се високи 5–10 см, едноставни, со малку спирално распоредени листови и ретки жлездести влакна. Листовите при основата се густо збиени во розетоподобни формации, голи или со ретки влакненца, месести, ланцетно-лопатовидни, со заоблен врв и најшироки на врвот, клиновидни во основата, приседнати. Листовите на стеблото се мали, 3–4 мм долги, ланцетни. Соцветието е штитообразно-метличесто, со мал број цветови. Чашката е долга 3–4 мм, со ретки жлездести влакна во пехарестиот дел; чашкините ливчиња се голи, најчесто широко обратно-јајцевидни, со тап врв. Венечните ливчиња се бели, долги 2,5–3 мм, обратно-јајцевидни до округли, со заоблен врв и основа стеснета во краток широк клин. Прашниците се протегаат до врвот на чашкините ливчиња; антерите се жолти. Плодната кутијка е сферична или крушовидна.
Расте на плитки почви по варовнички карпи и камењари во алпскиот и субалпскиот појас. Видот е познат од Шар Планина, Кораб и Јакупица.
2 Галерија
Saxifraga bulbifera

''Saxifraga bulbifera''''—'' тревесто растение од семејството Каменоломки (Saxifragaceae). Видот се среќава во централна, јужна и југоисточна Европа.
1 Опис и карактеристики
''Saxifraga bulbifera'' е повеќегодишно растение високо од 20 до 40 см. Стеблото е единечно, густо покриено со долги повеќеклеточни жлездести влакна. Базалните листови формираат розета; во нивните пазуви и во пазувите на стеблените листови се развиваат булбили (луковичести пупки) што отпаднуваат, се вкоренуваат и создаваат нови растенија. Листовите при основата се речиси округли, крупно назабени со тапи запци, во основата срцевидни или бубрежести, со жлездести влакна на двете страни и по рабовите; дршката е подолга од плочката и густо влакнеста. Листовите на стеблото се јајцевидно-ланцетни, спирално распоредени, значително помали, целокрајни или назабени, со клиновидна основа и булбили во пазувите. Долните стеблени листови имаат кратки дршки, горните се приседнати. Цветовите (3–20) се групирани на врвот во штитообразно соцветие, збиени и со булбили во пазувите на брактеите. Чашката е влакнеста; чашкините ливчиња се 2–3 мм, јајцевидно-ланцетни, тапи на врвот, прилегнати кон венечните. Венечните ливчиња се бели, обратно јајцевидно-ланцетни, со жлездести влакна на горната површина. Прашниците се со должина еднаква на чашкините ливчиња. Плодникот е полупотцветен.
Се среќава на брдски пасишта и варовнички камењари до 1.700 м надморска височина. Широко распространет вид во Македонија до 1.700–1.800 м надморска височина.
2 Галерија
Варненско Езеро

Варненско Езеро (|Варненско езеро) е најголемиот по волумен и најдлабок лиман или езеро долж бугарското приморје. Од морето е одвоено со песочен појас широк 2 км. Има површина од 19 км<sup>2</sup>, максимална длабочина од 19 м и волумен од 166 милиони м<sup>3</sup>.
1 Карактеристики
Езерото има издолжена форма во правец запад-исток, со вкупна должина од околу 15 км и ширина која варира од 0,5 км во најтесните делови до 4,6 км во најшироките. Неговата максимална длабочина изнесува 19 метри, што го прави најдлабокиот лиман на бугарскиот брег.
Главни физички карактеристики:
* Површина: 19 км<sup>2</sup>* Волумен: 166 милиони м<sup>3</sup>* Длабочина: просечна 10 м, максимална 19 м
* Салнитет: Водата е соленкаста поради мешањето на свежата вода од реките и морската вода од каналите. Салнитетот се движи од 8‰ на површината до 12‰ во подлабоките делови.
Јужните брегови на езерото се карактеризираат со стрмни и пошумени падини, додека северниот брег е значително поблаг и поразвиен во однос на индустриската и транспортната инфраструктура. Дното е прекриено со дебел слој тиња, а во најдлабоките делови се забележува присуство на водород сулфид, што е типично за затворените водени басени во црноморскиот регион.
Варненското Езеро било формирано во речна долина со подигнување на нивото на морето при крајот на плеистоценот. Неговото дно е покриено со дебел алувиум од тиња и водород сулфид во најдлабоките делови; постојат големи наоѓалишта на лековита кал (фанго). Во езерото се влеваат неколку реки, вклучувајќи ги Девња и Провадиска, кои се влеваат во близина на западните брегови на Белославско Езеро, кое пак е поврзано со Варненското Езеро.
До 20 век, свежата вода од езерото се влевала во Црно Море преку реката Девња, но по изградбата на модерното Пристаниште Варна-Исток (и последователното пресушување на реката), низ песочниот појас помеѓу морето и езерото бил прокопан канал во периодот од 1906 до 1909 година. Ова довело до паѓање на нивото на езерото за 1,40 м и навлегување на морска вода, со што езерото станало солено.
Во 1976 година, кога започнал со работа новиот канал длабок 12 м преку кој поминува Аспарухов мост, езерото било продлабочено по текот на каналот. Друг пловен канал на запад води низ соседниот Белославски лиман до пристаништето Варна - Запад и железничкиот фериботски терминал. Неколку помали специјализирани пристаништа се наоѓаат на северниот брег на езерото, меѓу кои пристаништето Леспорт и пристаништето на ТЕЦ Варна. Индустријализацијата се случила на сметка на репутацијата на езерото како богато риболовно подрачје кое издржувало човечки населби речиси 100.000 години.
Варненската некропола, каде што е пронајдено најстарото златно богатство во светот, се наоѓа во близина на северниот брег, додека градот Варна е сместен на неговиот источен крај. Исто така, долж северниот брег се наоѓаат селата Казашко и Езерово, а селата Звездица и Константиново го надгледуваат езерото од јужните висорамнини.
Saxifraga exarata

''Saxifraga exarata —'' Многугодишно ароматично тревесто растение од ''родот Saxifraga,'' семејство Каменоломки (Saxifragaceae).
1 Опис и карактеристики
''Saxifraga exarata'' е растение силно разгрането во основата, со густи розети од живи и нераспаднати изумрени листови, создавајќи перничеста форма од која излегуваат бројни столони завршени со погусти листови. Цветното стебло е високо до 8–10 см, густо влакнесто и со 1–3 спирално распоредени листови. Листовите во розетите имаат жлездести влакна од двете страни, рабовите со долги влакна (4–15 мм), врвот насечен на 3–5(7) лентовидни сегменти со тапи врвови, основата клиновидна. Листовите на стеблото се помали, врвот поделен на 3 лентовидни сегменти. Соцветието е ретко, штитообразно, со 1–3 до 8 цветови. Чашката е влакнеста, долга 4–5 мм; чашкините ливчиња ланцетни до елиптични, со тап врв. Венечните ливчиња се подолги и пошироки од чашкините, бели, кремови или розови, ретко жолтеникави, но локално најчесто жолтеникаво-зелени; ланцетни до елиптични, со заоблен врв и малку стеснети кон основата. Прашниците се покуси од венечните ливчиња; антерите бело-кремови. Плодникот е полупотцветен.
Расте на високопланински пасишта во алпскиот појас. Видот е познат за Шар Планина.
2 Галерија
3 Наводи
Pragmata

''Pragmata'' (|プラグマタ, македонски: ''Прагмата'', букв. ''нешта'', ''дела'') — акционо-авантуристичка игра од 2026 г., развиена и објавена од компанијата Capcom. Сместена на лунарна истражувачка станица, играта го следи вселенскиот патник Хју и андроидот Дијана додека работат заедно за да се борат против непријателската вештачка интелигенција позната како IDUS што ја управува станицата, со цел да се вратат на Земјата. Играта била објавена на 17 април 2026 г. за PlayStation 5, Windows, Xbox Series X/S и Nintendo Switch 2.
1 Играчки процес
''Pragmata'' е акционо-авантуристичка игра што се игра од трето лице. Играчот може да ги управува и Хју и Дијана истовремено, додека бараат начин да избегаат од лунарната станица преплавена со непријателски роботи. Хју е опремен со огнено оружје и ракетен ранец, кој му овозможува да ги избегнува нападите и да достигне далечни области. Куршумите не можат да го пробијат оклопот на роботите, но Дијана може да се пробие во нивниот одбранбен систем, онеспособувајќи го и откривајќи ја слабата точка за Хју да може да нападне.
Во секоја загатка за пробивање, играчот мора да го води курсорот низ мрежата за да стигне до целната плочка, избегнувајќи ги пречките и активирајќи незадолжителни бонусни јазли што можат да донесат дополнителни предности во борбата, како што е зголемена штета од оружјето на Хју. Загатките се решаваат во реално време, што значи дека Хју мора да ги избегнува непријателските напади додека трае секој дел од пробивањето.
2 Содржина
На истражувачка станица на Месечината што на прв поглед изгледа безживотно, космонаутот Хју и андроидот Дијана стануваат удар на непријателска вештачка интелигенција што управува со станицата. Тие мораат да ги обединат силите за да ја победат вештачката интелигенција и да се вратат на Земјата.
Neatostema apulum

Neatostema apulum — единствен вид на растение од родот ''Neatostema''.
1 Опис
Ова е едногодишно растение високо од 2,5 до 22 см. Обично е разгрането во горниот дел, поретко во основата, со прилегнати полустрчести влакна, кои се свртени нагоре. Листовите се 7-25 мм во должина и 1-2 мм во ширина, со брадавичести израстоци, базални листови кои се линејни или долгнавесто-лопатовидни, собрани во розета. Цветовите се развиваат во пазувите на прицветните листови, и се собрани во густо збинено соцветие, кое се издолжува за време на формирањето на плодот. Чашката е долга 3,5-4 мм. Венчето е долго 6-7 мм, жолто, тесно инковидно, со тесна венечна трубичка малку подолга од чашката.
2 Живеалиште и распространетост
Расте по брдски пасишта, по суви тревести места, покрај грмушки, камењари, засолени почви, лапор, на варовничка, серпентинска и силикатна подлога до 1100 м.
Расте на Канарски Острови, Мароко, Алжир, Тунис, Португалија, Шпанија, Балеарските Острови, Корзика, Сардинија, Сицилија, Малта, Франција, Италија, Хрватска, Србија, Албанија, Грција, Крит, Кипар, острови во Егејското Море, Турција, Ирак, Бугарија, Молдавија и јужна Украина.
Во Македонија е познат за Скопско, с. Петровец, Скопска Црна Гора, Жеденска Клисура, Рашче, Катланово, Таорска Клисура, Куманово, Слупчане, Велес, Башино Село, клисурата на Тополка, клисурата на реката Бабуна, Кратово, Пробиштип, Штип, Кочани, Македонска Каменица, Делчево, Криволак, Демир Капија, Богданци, Дојран, Струмица, Прилеп, Козјак, Дабничка Планина, Маркови Кули, Битола, Мариово, Кавадарци, клисурата на Раец Река.
Од доселеник до пронаоѓач

''„Од доселеник до пронаоѓач“'' — автобиографија од Михајло Пупин, која ја освоила Пулицеровата награда за биографија во 1924 година.
1 Опис
Книгата на Пупин го прикажува животното патување на едно момче од рурална Србија, кое станало еден од најголемите научници на почетокот на 20 век.
Автобиографијата ги опфаќа детските години на Пупин во Банат, раните доселенички борби во областа на Њујорк, додипломските студии на Универзитетот Колумбија, докторските студии на Кембричкиот универзитет и Универзитетот во Берлин, како и подоцнежниот живот како професор и истражувач на Универзитетот Колумбија, каде што направил важни откритија во областа на физиката на Х-зраци и телекомуникациите. Исто така, се осврнува на неговото искуство во разни научни и технички организации, како што се Американскиот институт на електроинженери, Американското математичко друштво и Американското физичко друштво, меѓу другите.
Книгата за прв пат била објавена во Србија во 1929 година, во превод на М. Јевтиќ, со наслов „Са пашњака до научењака“. Исто така, била преведена на други јазици, вклучувајќи германски, француски, руски и јапонски.
Џон Фредерик Бејли

Џон Фредерик Бејли (роден на година - починал на година) — австралиски ботаничар и хортикултурист активен кон крајот на 19 и почетокот на 20 век.
Бејли бил директор на Ботаничарската градина во Бризбејн во 1905 година. Тој го наследил својот татко, Фредерик Менсон Бејли, како државен ботаничар на Квинсленд, 18 месеци во периодот 1915-1916 година. Потоа станал директор на Ботаничката градина во Аделаида од 1917 до 1932 година, каде што претходен обид за основање ботаничка градина бил направен во 1839 година од неговиот дедо, Џон Бејли, првиот колонијален ботаничар во Јужна Австралија.
1 Членства
*''Кралско друштво на Квинсленд'', секретар од 1893 до 1905 година, претседател во 1909 година
*''Хортикултурно друштво''
2 Публикации
* 1896: ''Извештај за дрвните дрвја во округот Хербертон, Северен Квинсленд''. 15 страници.
* 1906: ''Избор на цветни качувачи''. 15 страници.
* 1910: ''Воведување на економски растенија во Квинсленд''. 102 страници.
Велико Трново (општина)

Општина Велико Трново (|Община Велико Търново) — општина во Северна Бугарија, една од составните општини на Великотрновската Област. Административен центар е градот Велико Трново. Има 86.849 жители (2022).
1 Географија
Општината е сместена во југозападниот дел на Великотрновската Област. Со својата површина од 885,345 km<sup>2</sup> го зазема 1-то место меѓу 10-те општини во областа, што претставува 18,99 % од нејзината територија.
Релјефот на општината е многу разновиден — на југ е планински, во средишните делови е ридски и нископланински, а на север е рамничарски. Територијата на општината условно припаѓа на три физичкогеографски области во Бугарија — Средна Стара Планина, Средниот Предбалкан и Средната Дунавска Рамнина.
2 Самоуправа
Општината се состои од 89 населени места, од кои 3 града и 86 села. Список на населените места, подредени по азбучен ред:
* Арбанаси
* Балван
* Белчевци
* Бељаковец
* Бижовци
* Бојчеви Колиби
* Бојчовци
* Бочковци
* Бојановци
* Бранковци
* Буковец
* В’глевци
* Врлинка
* Велико Трново
* Велчево
* Ветринци
* Виларе
* Водолеј
* Војнежа
* Вонешта Вода
* Габровци
* Гаштевци
* Големаните
* Горановци
* Горен Еневец
* Дебелец
* Деветаците
* Дечковци
* Димитровци
* Димовци
* Дичин
* Дојновци
* Долен Еневец
* Долни Дамјановци
* Дунавци
* Емен
* Ивановци
* Илевци
* Јалово
* Јовчевци
* Килифарево
* Кисјовци
* Кладни Дјал
* Кл’шка Река
* Куцаровци
* К’пиново
* Лагерите
* Леденик
* Малки Чифлик
* Малчовци
* Марговци
* Миндја
* Мишеморков Хан
* Момин Сбор
* Нацовци
* Ниќуп
* Ново Село
* Осенарите
* Пирамидата
* Плаково
* Пожерник
* Поповци
* Присово
* Продановци
* Пушево
* Пчелиште
* П’ровци
* Радковци
* Рајковци
* Рашевци
* Ресен
* Русаља
* Русковци
* Самоводене
* Самсиите
* Сејмените
* Семковци
* Суха Река
* С’рненци
* Терзиите
* Тодоровци
* Ушевци
* Хотница
* Цепераните
* Церова Корија
* Цонковци
* Шемшево
* Шереметја
* Шодековци
3 Поврзано
* Великотрновска Област
* Општини во Бугарија
Џејла Рамовиќ

Џејла Рамовиќ (Горажде, 29 април 2002) е босанско-херцеговачка пејачка. Таа е победничка на првата сезона на натпреварот „Неки нови клинци“ (2015–2016), како и на тринаесеттата сезона на натпреварот „Ѕвезде Гранда“ (2018–2019).
1 Биографија
Родена е на 29 април 2002 година, во бошњачко семејство во Горажде. Има две сестри: Шејла и Лејла. Нејзин братучед е босанскиот професионален фудбалер Синан Рамовиќ.
Во сезоната 2014/15, Џејла, како 12-годишно девојче, се пријавила на натпреварот „Ѕвездите на Гранд“. Стигнала до петтото коло, а потоа жирито — кога била елиминирана — рекло дека сè уште треба да созрее и да се врати за неколку години. Од следната сезона, бил воведен нов музички натпревар за млади таленти наречен „Неки нови клинци“, каде што победила. Како победничка, ѝ било дадено право да изведе две песни, кои обете биле објавени во 2017 година. Првата песна на Рамовиќ се вика ''Ружа'', а автор на песната бил Бане Опачиќ, додека песната ''Потражи ме'' била снимена во соработка со Амил Лоја. Џејла Рамовиќ ја објавила својата трета песна во септември 2018 година — насловена ''Једна као ниједна''. Во сезоната 2018/19, таа повторно се пријави за натпреварот „Ѕвездите на Гранд“ и со својот настап во првото коло остави позитивен впечаток кај жирито, добивајќи ги сите нивни гласови. Таа ја избра Марија Шерифовиќ за свој ментор. Џејла го освои финалето на „Ѕвездите на Гранд“ (со 1.017 поени - 334 од стручното жири и 683 од СМС гласови врз основа на 101.082 гласови од публиката) и доби песна и видео како подарок од Гранд Продукција; песната ''Руине'', чии текстови ги напиша Марина Туцаковиќ (во соработка со нејзиниот син), стана хит (над 20 милиони прегледи на YouTube).
На Фестивалот ''Оскар популарности'' (Бања Лука, 2020), Џејла ја доби наградата „откритие на годината во поп-музиката“. Една година по објавувањето на нејзиниот четврти сингл, „Руине“, во декември 2020 година, видео за преработката на Џејла на популарната песна од групата Магазин — ''Гинем'' беше објавено на YouTube каналот на Радио С (како дел од проектот „Ѕвезди пеат ѕвезди“, со тема „Нов звук на Екс-Ју“); во проектот со истата тема, Екс-Ју, учествуваа уште четири уметници (Ана Бебиќ, Ивана Петерс со Давид Темелков, Игор Симиќ и Тијана Дапчевиќ).
2 Дискографија
;Синглови
*''Ружа'' (2017)
*''Потражи ме'' (2017)
*''Једна као ниједна'' (2018)
*''Руине'' (2019)
*''Спарта'' (2022)
*''Казамат'' (2023)
*''Ризик'' /дует: Henny (Милош Стојковић)/ (2023)
*''Тајна веза'' /дует: Милош Стојковић/ (2024)
*''Зиме'' /дует: Албино (репер) (Стјепан Јелица)/ (2025)
*''Бол'' (2025)
*''1004'' (2026)
Saxifraga hederacea

''Saxifraga hederacea''''—'' припаѓа на родот ''Saxifraga'' во семејството Каменоломки, опишано од Карл Линеј. Покрај номиналната форма постои и подвидот ''Saxifraga hederacea libanotica''.
1 Опис и карактеристики
''Saxifraga hederacea'' е едногодишно или двегодишно нежно мало растение, со исправени и полегнати цветни гранчиња. Цветните стебленца се самостојни; кај некои се разгранети од основата а кај други во соцветието, најчесто имаат еден пар листови. Има малку базални листови (5–8), долги 6–8 мм, широки 10–12 мм, бубреговидни или јајцевидни, плитко 3–5-делни, рамни во основата, со ретки жлездести влакна; дршките се подолги од ламината и имаат жлездести влакна; стеблените листови се слични, но помали. Цветни стебленца се високи 5–8 см. Цветовите се најчесто единечни, понекогаш 2–3, со долги дршки. Чашка има зелена боја, долга е до 2,5 мм, со ретки жлездести влакна; чашкините ливчиња исправени или распрснати, долги 1,5 мм, со ретки жлездести влакна. Венечни ливчиња се бели и малку се подолги од чашкините, долги до 3 мм, широко-елиптични. Плодникот е полупотцветен.
Расте на варовнички карпи. Позната единствено за клисурата Демир Капија.
2 Галерија
Јаков Георг Агард

Јакоб Георг Агард (роден на година во Лунд - починал на година во Лунд) — шведски ботаничар, фиколог и таксоном.
1 Ран живот и кариера
Тој бил син на Карл Адолф Агард, а од 1854 до 1879 година бил професор по ботаника на Универзитетот во Лунд. Агард ги изработил и денешните планови (од 1862 година) за ботаничката градина во Лунд.
Во 1849 година бил избран за член на Кралската академија на науките. Во 1878 година, Агард бил избран и за почесен странски член на Американска академија на уметностите и науките.
Се вели дека природонаучничката Мери Филаделфија Мерифилд научила шведски јазик за да може да се допишува со него.
2 Австралиски колекционерки и Милер
Фердинанд фон Мулер, како владин ботаничар на Викторија од 1853 до 1896 година, имал важна улога во развојот на проучувањето на австралиската флора, вклучувајќи ги и алгите. Тој воспоставил широка мрежа на собирачи низ цела Австралија, од кои многумина биле жени. Мулер активно ги охрабрувал овие собирачки да собираат примероци, кои потоа ги испраќал до специјалисти ширум светот за идентификација и опис.
Во случајот со алгите, Мулер редовно се допишувал со Агард во Шведска, кој бил водечки експерт во областа на фикологија. Тој му испраќал примероци собрани од неговата мрежа на женски ботаничари, заедно со релевантни информации за нив. Агард потоа ги идентификувал примероците и понекогаш опишувал нови видови врз основа на нив.
Агард за време на својата работа на австралиските алги добивал примероци и помош од повеќе женски ботанички собирачки од Австралија. Меѓу нив била Луиза Аткинсон, која собирала примероци во Берима и во Блу маунтинс во Нов Јужен Велс во текот на 1860-тите и 1870-тите години.
Исто така, тука била и госпоѓица Гудвин, која собирала алги во Џорџ таун, Тасманија во доцните 1860-ти години. Џеси Хаси собирала обемни примероци во Јужна Австралија во 1890-тите и дури директно се допишувала со Агард по смртта на Фердинанд фон Мулер.
Понатаму, Џемајма Френсис Ирвин собирала примероци од алги во Западна Австралија во доцните 1880-ти години, додека Мери Лодер собирала алги во Тасманија во истиот период.
Во знак на признание за нивниот придонес, Агард именувал повеќе видови алги според овие собирачки. Така, видовите ''Dasya feredayae'' и ''Nemastoma feredayae'' биле именувани по Сузан Фередеј, ''Kallymenia nitophylloides'' по Нина Хоџкинсон, а ''Lenormandia hypoglossum'' и ''Curdiea irvineae'' по Џемајма Френсис Ирвин.
Во целиот овој процес, Фердинанд фон Мулер често дејствувал како посредник, испраќајќи ги примероците собрани од овие жени до Агард во Шведска, каде што тие биле идентификувани и научно опишувани.
3 Дела и ботаничко колекционирање
Неговото главно дело, ''Вид, родови и редови на алгарум'' (4 тома, Лунд, 1848–63), бил стандарден авторитет. Примероците собрани од Агард се чуваат во Националниот хербариум на Викторија (MEL), Кралски ботанички градини Викторија
Leonorus marrubiastrum

''Leonorus marrubiastrum'' вид на растенија од семејството Lamiaceae, првпат опишан во 1787 година. Родот во кој спаѓа ''Chaiturus'' го содржи само овој вид, кој се нарекува и ''Chaiturus marrubiastrum.'' Живее во централна и јужна Европа (Германија, Полска, Шпанија, Италија, Балкан, Украина, Македонија, итн.), Русија, Турција, Кавказ и Средна Азија (Алтај, Синџијанг, Казахстан, Узбекистан, Киргистан). False motherwort is a common name for this species.
1 Опис
Ова е двогодишно или едногодишно растение кое расте во висина до 100 см. Стеблото му е вертикално, листовите се 2-6 см во дожлина, 1-3 см широки, со густи дршки, од горната страна со ретки влакненца. Цветовите се во голем број и собрани во привидни пршленести соцветија, кои се развиваат во пазувите на листовите. Венчето е бледорозово, во должина е 5-7 мм. Прашниците се долги колку и должината на венчето.
2 Во Македонија
Расте на влажни рудерални места, по рабови на шуми и други места.
Се посочува покрај Вардар од Велес до Гевгелија, Рашче, Бојане, Скопска Црна Гора, Битола, Куманово, Тетово, Теарце.
Leonurus

''Leonurus'' - род на цветни растенија од семејството Lamiaceae. Потекнува од Европа и Азија, а е донесена во Нов Зеланд, Хаваи, Нова Каледонија и поголемиот дел од Северна и Јужна Америка.
Во Македонија растат некои од видовите на овој род.''Leonurus japonicus'' е една од 50-те основни билки што се користат во традиционалната кинеска медицина.
Видовите понекогаш се мешаат со сродниот род ''Leonotis .''
1 Видови
Видови:
*''Leonurus cardiaca'' L. - северна и централна Европа до западен Сибир и Иран, ја има во Македонија
*''Leonurus chaituroides'' C.Y.Wu & H.W.Li - југоисточна Кина
*''Leonurus deminutus'' V.I.Krecz. - Сибир, Монголија
*''Leonurus glaucescens'' Bunge - Турција, Украина, Русија, Сибир, Монголија
*''Leonurus incanus'' V.I.Krecz. & Kuprian. - Казахстан
*''Leonurus japonicus'' Houtt. - Јапонија, Кореја, Кина, Хаваи и други места
*''Leonurus kuprijanoviae'' Krestovsk. - Пакистан
*''Leonurus macranthus'' Maxim. - Јапонија, Манџурија
*''Leonurus mongolicus'' V.I.Krecz. & Kuprian. - Монголија, Сибир
*''Leonorus marrubiastrum'' - ја има во Македонија
*''Leonurus nuristanicus'' Murata - Авганистан
*''Leonurus oblongifolius'' Popov - Узбекистан, Таџикистан, Киргистан
*''Leonurus persicus'' Boiss. - Турција, Иран, Кавказ
*''Leonurus pseudomacranthus'' Kitag. - Јапонија, Кина
*''Leonurus pseudopanzerioides'' Krestovsk. - Монголија
*''Leonurus pubescens'' Benth. - Авганистан. Пакистан. Непал, Хималаи
*''Leonurus quinquelobatus'' Gilib. - Турција, Иран, Кавказ, Крим, Германија, Белгија
*''Leonurus royleanus'' Benth. - Хималаи
*''Leonurus sibiricus'' L. - Монголија, Сибир, Кина
*''Leonurus tataricus'' L. - Сибир
*''Leonurus tibeticus'' Krestovsk. - Тибет
*''Leonurus turkestanicus'' V.I.Krecz. & Kuprian. - Хималаи, Тибет, Киргистан, Казахстан, Таџикистан, Туркменистан, Узбекистан, Иран
*''Leonurus urticifolius'' C.Y.Wu & H.W.Li - Тибет
*''Leonurus villosissimus'' C.Y.Wu & H.W.Li - Кина
*''Leonurus wutaishanicus'' C.Y.Wu & H.W.Li - Кина
Аташе

Аташе е дипломатски службеник кој е дел од амбасадата или дипломатската мисија и има задача да покрива одредена специјализирана област. Зборот потекнува од францускиот ''attacher'' – „да се прикачи“, што укажува дека аташето е „прикачен“ на мисијата како експерт.
Во дипломатската хиерархија аташето е пониска титула од амбасадор или министер, но неговата улога е суштинска. Тој не е општ претставник на државата, туку специјализиран советник. Постојат различни видови аташеи: културен, кој организира културни настани и промоции; прес аташе, кој одржува врски со медиумите; трговски, кој посредува во економски односи; воен, кој е претставник на вооружените сили; и образовен, кој поддржува академска размена и стипендии.
Историски, титулата се појавува во XIX век, кога дипломатските мисии стануваат посложени и бараат експертиза во повеќе области. Денес секоја поголема амбасада има повеќе аташеи, секој со своја специјалност.
Со тоа, аташето може да се дефинира како клучна фигура во дипломатската структура – експерт кој обезбедува знаење и посредување во конкретна сфера, со цел да се олесни меѓународната соработка и да се зајакнат врските меѓу државите.
Хрњаково

Хрњаково (|Herneacova) е населено место во округот Тимиш, Романија. Според пописот од 2021 година имало 381 жител. Припаѓа на гратче Рекаш.
1 Историја
Според „Романската енциклопедија“, најстарото споменување на селото датира од 1349 година. Во времето на Јанко Сибињан (1407-1456), романски благородник, таму живееле Романци и Срби, кои го нарекувале местото Харанаг. Од 1477 година се вика Хрњаковци. На картата на Банат од 1761 година, може да се види ''Хрњаково''. Околу 1850 година, на местото имало околу 360 црногорски домови, а наследен кнез бил од семејството Обрадовиќ.
Австрискиот царски ревизор Ерлер, во својот извештај од 1774 година, навел дека на местото „Херњаково“, кое припаѓа на Барачкиот округ, од Липовскиот дистрикт, Србите и Власите живееле мешано. За време на пописот на православното свештенство спроведен во 1797 година, во местото „Херњекова“ служел само парохискиот свештеник, свештеникот Александар Јовановиќ (поднел оставка во 1795 година), кој зборувал српски и романски јазик.
Во 1866 година, Михаило Пелиќ бил назначен за учител во „мешаното“ српско-романско училиште во Хрњаково. Тој посетувал главно основно училиште и Подготвително училиште во Арад. Бил квалификуван да работи во основни селски училишта. Морал да го положи испитот во Подготвително училиште во Сомбор.
Според извештајот на протопрезвитерот за состојбата по парохии од крајот на 1891 година, местото имало: една црква, еден свештеник, 903 православни Срби со 206 домови и регистрирани 352 Романци. До 1909 година, Хрњаково припаѓало на Српската православна митрополија. Според податоците од таа година, имало 37 Срби.
2 Поврзано
* Банатска Црна Гора
Каспар Марија фон Штернберг

Гроф Каспар Марија фон Штернберг (|Kaspar Maria Graf von Sternberg, |Kašpar Maria hrabě ze Šternberka; 6 јануари 1761 – 20 декември 1838) бил боемски аристократ, теолог, минералог, геогностик, ентомолог и ботаничар. Познат е како „Татко на палеоботаниката“.
1 Ран живот и потекло
Роден во едно од најистакнатите боемски благороднички семејства, тој бил најмладото дете на грофот Јохан Непомук I фон Штернберг (1713-1798) и неговата сопруга, грофицата Марија Ана Јозефа Коловрат-Краковски (1726-1790). Имал две постари сестри: грофицата Јозефа Ана (1748-1787), грофицата Марија Леополдина (1749-1749) и двајца браќа: грофот Јохан Непомук II (1752-1789), полковник убиен во Милбах, Трансилванија, и грофот Јоаким (1755-1808).
2 Биографија
Тој го основал Боемскиот национален музеј во Прага, каде што неговата колекција од минерали, фосили и растителни примероци ја сочинувала основната колекција, и се смета за основач на модерната палеоботаника. Од 1820 година, бил во пријателски односи со Јохан Волфганг фон Гете.
Првично студент по теологија во Рим, од каде што добил пониско ракополагање. Во младоста, тој се стремел да биде војник, но наскоро, под притисок на неговите родители и браќа, решил да продолжи со црковна кариера. На 11-годишна возраст, папата Климент XIV му ја обезбедил позицијата каноник во Фрајзинг, а подоцна и во Регенсбург.
Инспириран од новооснованото Ботаничко друштво на Регенсбург (1790), тој станал страствен натуралист, а подоцна станал истакнат член на друштвото. Дал големи придонеси во ''Ботаничкото друштво'', а исто така основал и ботаничка градина во Регенсбург. Во 1805 година, за време на подолг престој во Париз, тој се сретнал со Александар фон Хумболт, и бил под влијание на голем број француски палеонтолози и ботаничари. Потоа, се преселил во имот во Раднице, Боемија. Тука, тој создал ботаничка градина и спровел важни палеоботанички истражувања во неодамна отворените рудници за јаглен лоцирани во околните области.
Ботаничкиот род ''Sternbergia'' е именуван во негова чест.
3 Публикации
*''Abhandlung über die Pflanzenkunde in Böhmen'' (два тома 1817–1818) - Трактат за ботаниката на Бохемија.
*''Briefwechsel (1820-1832)'' - Преписка со Јохан Волфганг фон Гете.
* (со Август Карл Џозеф Корда, 1820–1825; два тома) - Обид за геогностичко -ботанички опис на исконската флора.
* , 1902 година - Избрани дела на грофот Каспар фон Стернберг.
* , 2010 година - Животот на грофот Каспар фон Стернберг.
Готхелф Фишер фон Валдхајм

Готхелф Фишер фон Валдхајм (|Григо́рий Ива́нович Фи́шер фон Ва́льдгейм; роден на во , Саксонија - починал на во , Руско Царство) — саксонски анатомист, ентомолог и палеонтолог кој го поминал поголемиот дел од својот возрасен живот во Русија.
Фишер бил роден како Готхилф Фишер во Валдхајм, Саксонија, како син на ткајач на лен. Студирал медицина во Лајпциг. Патувал во Виена и Париз со својот пријател Александар фон Хумболт и студирал кај Жорж Кивје. Станал професор во Мајнц, а потоа во 1804 година станал професор по природна историја и директор на Природонаучниот музеј Демидов на Московскиот универзитет. Во август 1805 година, го основал Московското друштво на натуралисти. Фишер бил избран за странски почесен член на Американската академија на уметностите и науките во 1812 година и за член на Американското филозофско друштво во 1818 година.
Фишер главно се занимавал со класификација на безрбетници, чиј резултат била неговата ''„Ентомографија Империи Росици“'' (1820–1851). Тој, исто така, поминал време проучувајќи фосили од областа околу Москва.
Поради неговата работа на проучување на инсектите во Русија, руската влада му доделила благородништво, како и наставката „фон Валдхајм“ на неговото презиме.
Saxifraga marginata

''Saxifraga marginata'' — вид цветно растение од родот Saxifraga во семејството Каменоломки, по потекло од југоисточна Европа''. ''
1 Опис и распространетост
''Saxifraga marginata'' е повеќегодишно тревесто растение со густи мали розети што создаваат перничеста формација. Цветните стебленца се самостојни, високи 3–9 см, со спирално распоредени листови и густи жлездести влакна на површината. Розетните ливчиња се мали, најчесто долги 3–4 мм, понекогаш до 10 мм, широки 1,5–2,5 мм, долгнавести до обратно-јајцевидно-лопатовидни, врвот обично тап, со јасен хиалински раб; во долната половина по работ имаат влакненца, одоздола средишно гребеновидно испакнати, обично со 5–7 хидатоди. Стеблените листови се линејно-ланцетно-лопатовидни, црвенкасти, со жлездести влакна, на врвот зелени и голи. Цветови иа малку, 2–4, распоредени во цимозно штитовидно соцветие. Чашкините ливчиња се ланцетни, долги 3 мм, врвот е црвенкав, со густи жлездести влакна. Венечни ливчиња се бели или розови, понекогаш со розови жили, долги 7–10 мм, обратно-јајцевидни, кон основата клиновидни. Прашниците се долги околу 4 мм; филаментите се најчесто розови; столпчињата во врвниот дел се розови.
Расте на варовнички карпи во алпски и субалпски појас.
2 Варијабилност
*''Saxifraga marginata var. marginata —'' Венечните ливчиња се двапати подолги од ливчињата на чашката (до 8 мм). Листовите на розетата се обратно-јајцевидни, во основата клиновидни, тапи, долги 5-12 мм, широки 3-5 мм. Во Македонија не се среќава оваа варијанта.*''Saxifraga marginata var. coriophylla —'' Венечните ливчиња се двапати подолги од ливчињата на чашката (до 8 мм). Листовите на розетата се линејно-лопатовидни, долги 4-6 мм, широки 0.8-1.5 мм. Во Македонија се среќава на Шар Планина, Бистра, Кораб, Дешат - Крчин.*''Saxifraga marginata var. balcanica'' — Венечните ливчиња се трипати подолги од ливчињата на чашката (до 14 мм). Во Македонија се среќава единствено на клисурите на Мавровска Река и р. Радика.
3 Галерија
Вилијам Aјтон

Вилијам Ајтон (роден во 1731 — починал на година) — шкотски ботаничар.
Ајтон бил роден во близина на Хамилтон. Редовно се обучувал за професијата градинар, па во 1754 година заминал во Лондон каде станал помошник на Филип Милер, тогашен надзорник на Челсиевата физичка градина. Во 1759 година бил назначен за директор на новоформираната ботаничка градина во Кју, каде што останал до својата смрт. Направил многу подобрувања во градините, а во 1789 година го објавил ''„Hortus Kewensis“'', каталог на растенијата што се одгледуваат таму. Погребан бил во блиската црква „Света Ана“, во Кју.
Второто и проширено издание на ''Hortus'' било објавено во 1810–1813 година од неговиот најстар син, Вилијам Таунсенд Ајтон.
Ајтон е одбележан со специфичниот епитет ''aitonis''.
Во 1789 година, тој го класифицирал растението Sampaguita во родот ''Jasminum'', а го нарекол и ''арапски јасмин,'' бидејќи се верувало дека растението потекнува од Арапскиот Полуостров иако растението не потекнува од Арабија.
1 Избрани публикации
*
Скијачки центар „Нижеполе“

Нижеполе — скијачки центар во јужниот дел на Македонија, именуван според истоименото село на Баба Планина.
1 Местоположба
Центарот се наоѓа над селото Нижеполе и до него води регионалниот пат 2331. Од градот Битола е оддалечен 15 километри.
2 Историја
Со центарот управува јавното претпријатие Стрежево.
3 Објекти
Во центарот се наоѓаат три ски-лифтови со вкупна должина од 2.150 метри и капацитет од 3.000 патници на час.
Во скијалиштето нема сместувачки капацитет, туку само кафе-бар (бачило).
4 Галерија
Хампус Вилхелм Арнел

Хампус Вилхелм Арнел ((роден на година во Херносанд - починал во година во Упсала) — шведски бриолог. Тој исто така бил татко на хепатологот Зигфрид Вилхелм Арнел (1895–1970).
Во 1875 година, тој исто така станал приватен доцент по ботаника на Упсалскиот универзитет, а подоцна работел како учител во Умео и Харносанд. А во 1880 година станал вонреден професор по природонаука и хемија во Јеншепинг. Подоцна тој држел часови во Јевле (од 1894 година) и Упсала (од 1901 година).
Неговите ботанички студии вклучувале патувања низ поголемиот дел од Шведска, дури до северна Норвешка (1869, 1870 и 1891) и до долината Енисеј во Сибир (1876). Од 1873 година па наваму, тој исто така вршел фенолошки истражувања во различни делови на Шведска.
Родовите џигерници ''Arnellia'' Lindb. и ''Arnelliella'' C. Massal. се именувани по него.
1 Избрани дела
*''De skandinaviska löfmossornas kalendarium'', 1875 година.
*''Om vegetationes utveckling i Sverige åren 1873-75'', 1878 година.
*''Lebermoosstudien im nordlichen Норвешка'', 1892 година.
*''Die Moose des Sarekgebietes'', 1907 година.
*''Vegetationens årliga utvecklingsgång i Svealand'', 1923 година.
*''Мосор : а. levermossor'', 1928.
Јохан Ерхард Арескуг

Јохан Ерхард Арескуг (роден на година во - починал на година) — шведски алголог и ботаничар.
Тој студирал природни науки на Лундискиот универзитет, каде што во 1838 година добил докторат по филозофија. Во 1859 година го наследил Елијас Магнус Фрис (1794-1878) кој што бил професор по ботаника на Упсалскиот уни9верзитет, тоа била позиција што ја задржал до 1876 година. Во 1851 година, исто така бил избран за член на Кралската шведска академија на науките.
Арескуг извршил обемни теренски испитувања на скандинавските криптогами, запаметен по својата работа во областа на фикологијата. Од 1836 година тој ја уредувал книгата која што била посветена на скандинавските алги, најголемата серија со наслов ''„Algae Scandinavicae exsiccatae quas adjectis Characeis distribuit“ од Џон Ер.''''Арескуг .'' (1861-1879).
Црвените алги од родот ''Areschougia'' од семејството ''Areschougiaceae'' биле именувани во негова чест.
1 Избрани публикации
*''Symbolae Algarum rar. Florae scandinavicae'' (1838).
*''Иконографија фикологија'' (1847).
*''Phyceae scanidnavicae marinae'' (1850).
*''Observationes phycologicae'' (1883).
Вилијам Таунсенд Ајтон

Вилијам Таунсенд Ајтон (роден на година - починал на година) — англиски ботаничар.
1 Ран живот и образование
Ејтон бил роден во Кју на 2 февруари 1766 година, најстарото дете од четирите ќерки и двата сина на Елизабет (родена Таунсенд) и Вилијам Aјтон (1731–1793). Неговиот помлад брат Џон Таунсенд Ајтон (1777–1851) станал кралски градинар во Виндзор, а подоцна и во Фрогмор и Кензингтонската палата.
2 Кариера
Ајтон издал второ и проширено издание на ''Hortus Kewensis'' во 1810–1813 година, каталог на растенијата во Кралските ботанички градини во Кју, чие прво издание го напишал неговиот татко Вилијам Ајтон. Ајтон го наследил својот татко по неговата смрт како надзорник во Кјуевите ботанички градини во 1793 година и бил ангажиран од Џорџ IV да ги уреди градините во Кралскиот павиљон и во дворецот на Бакингемската палата.
Ајтон бил еден од основачите и активен член на Кралското хортикултурно друштво.
3 Подоцнежен живот
Ајтон престанал да биде надзорник во Кју по назначувањето на Вилијам Џексон Хукер за прв официјален директор на Кју во 1841 година, но продолжил да живее во Кју, иако поголемиот дел од времето го поминувал со својот брат во Кенсингтон. Се пензионирал во 1845 година и починал на 9 октомври 1849 година. Бил погребан во црквата „Света Ана“ во Кју. Никогаш не се оженил, но негов наследник бил неговиот вонбрачен син, Вилијам Атвел Смит (''роден'' 1808 година).
Михаел Бах (ентомолог)

Михаел Бах (роден во година во Бопард - починал на година) — германски ентомолог, кој бил специјализиран за тврдокрилци и ботаничар. Тој исто така бил учител во Бопард и член на ентомолошкото друштво на Штетин.
1 Дела
*''Фауна на бубачки за северна и централна Германија, со посебен осврт на пруската Рајнска област''. III. Бенд, 5. Lieferung. Кобленц, 142стр.
*''Дополнувања и подобрувања на фауната на бубачките во северна и централна Германија''. ''Стетин. Ент. Зтг.'', 17, 7/8: 241-247 (1856).
* Бах М.1859.
*''Фауна на бубачки за Северна и Централна Германија, со посебен осврт на Пруската Рајнска област''. III.Бенд,6. Lieferung. Кобленц,143-317 с.(1859)
*''Дополнувања и подобрувања на том 3 од Фауната на бубачките''. Кобленц, стр. 319–364 (1867).
*''Студии и сознанија од книгата на природата: за секоја образована личност, првенствено за постарите млади и нивните наставници. Том''.1-4. Бахем, Келн 1867-1880 на Универзитетот и државната библиотека Дизелдорф
Со Филип Вилхелм Виртген ја издале серијата exsiccata ''Хербариум на ретки или помалку познати растенија од Германија и флората на Среден и Долен Рајн''.
Хубертус Антониус ван дер Аа

Хубертус Антониус ван дер Аа ( — ) — холандски миколог кој опишал неколку родови и видови габи. Студирал на Универзитетот во Утрехт каде што докторирал во 1973 година со дисертацијата ''„Студии за phyllosticta I“''.
1 Публикации
*****************************************
Клејфејс (филм)

''Клејфејс'' (|Clayface) — претстоен американски суперхеројски филм во жанрот телесен хорор, заснован на истоимениот лик од DC Comics. Ова е третиот филм во медиумската франшиза „Вселената на DC“. Производството е на DC Studios и 6th & Idaho Productions, а распределбата на Warner Bros. Pictures. Режисер на филмот е Џејмс Воткинс, сценариото е дело на Мајк Фланаган и Хусеин Амини, а улогата на Мет Хејген / Клејфејс ја толкува Том Рис Харис; во останатите улоги се појавуваат Наоми Еки и Макс Мингела. Според содржината, Хејген, глумец со изобличено лице, бара помош од научничка (Еки), благодарение на која неговото тело станува како глина.
Фланаган разговарал за можноста за создавање филм за Клејфејс со раководителите на DC Studios, Џејмс Ган и Питер Сафран, во март 2023 г., иако и претходно изразил желба да работи на проект во рамките на претходната франшиза „Проширената вселена на DC“. Работата на проектот и учеството на Фланаган биле потврдени во декември 2024 г. Фланаган не можел да го режира филмот поради зафатеност со други проекти, па затоа во февруари 2025 г. бил најмен Воткинс. Во мај, Амини започнал со преработка на сценариото, а во јуни Харис ја добил главната улога. Снимањето започнало во август 2025 г.
Филмот ''Клејфејс'' ќе започне со прикажување во кината во САД на 23 октомври 2026 г. и ќе биде дел од првото поглавје на „Вселената на DC“ насловено „Богови и чудовишта“.
1 Содржина
Филмот претставува телесен хорор за глумец во филмови од Б-категорија, чие лице е изобличено од гангстер. Во очај, тој бара помош од научничка што го претвора неговото тело во глина.
2 Улоги
Том Рис Харис, Мет Хејген / Клејфејс
Наоми Еки, д-р Кејтлин Бејтс
Макс Мингела, полицискиот детектив од Готам
3 Наводи