Ана Достоевска

Ана Григориевна Достоевска (née Snitkina; |link=no|Анна Григорьевна Достоевская; 30 август 1846 – 9 јуни 1918) била руска мемоаристка, стенографка и асистентка, како и втора сопруга (од 1867 година) на писателот Фјодор Достоевски.
Таа била и една од првите жени филателисти во Русија. Достоевска напишала две биографски книги за својот сопруг, Фјодор Достоевска: „Дневникот на Ана Достоевска во 1867 година“, кој бил објавен во 1923 година по нејзината смрт, и „Мемоарите на Ана Достоевска“ (исто така познати како „Сеќавања на Ана Достоевска“, објавени во 1925 година.
1 Ран живот
Ана Григориевна Сниткина е родена од Марија Ана и Григориј Иванович Сниткин.
Дипломирала на академско средно училиште ''summa cum laude'', а потоа се обучила за стенограф.
2 Брак
На 4 октомври 1866 година, Ана Сниткина започнала да работи како стенограф на романот на Фјодор Достоевски ''Коцкар''.
Во „Мемоарите“, Ана опишува како Достоевски ја започнал својата понуда за брак со скицирање на заплетот на еден имагинарен нов роман, како да му требал нејзиниот совет за женската психологија. Во приказната, еден стар сликар ѝ предлага брак на една млада девојка чие име е Ања. Достоевски, прашал дали е можно девојка толку млада и различна по личност да се заљуби во сликарот. Ана одговорила дека тоа е сосема можно. Потоа ѝ рекол на Ана: „Стави се на нејзино место за момент. Замисли дека јас сум сликарот, ти признав и те замолив да ми бидеш жена. Што би одговорила?“ Ана рекла: „Би одговорила дека те сакам и ќе те сакам засекогаш“
На 15 февруари 1867 година, двојката се венчала. Два месеци подоцна тие заминале во странство, каде што останале повеќе од четири години (до јули 1871 година).
Речиси една година живееле во Женева. Достоевски работел многу напорно. На се родила нивната прва ќерка Софија, но таа починала на 24 мај на тримесечна возраст. Во 1869 година, во Дрезден, се роди нивната втора ќерка, по име Љубов Достоевска (почина во 1926 година). Назад во Санкт Петербург, Ана роди два сина, Фјодор (16 јули 1871 - 4 јануари 1922) и Алексеј (10 август 1875 - 16 мај 1878). Ана ги презеде сите финансиски прашања, вклучувајќи објавување деловни работи и преговори, и наскоро го ослободи својот сопруг од долгови. Во 1871 година,
3 Подоцнежен живот
thumb|Достоевска во 1880-тите
Во годината на смртта на Достоевска (1881) Ана наполни 35 години. Никогаш повеќе не се омажи. По смртта на нејзиниот сопруг, таа ги собра неговите ракописи, писма, документи и фотографии. Во 1906 година таа создала соба посветена на Фјодор Достоевски во Државниот историски музеј.
4 Кариера
Ана Достоевскаја, моминско презиме Сниткина, се школувала за стенограф и планирала сама да заработува за живот. Нејзиниот професор му ја препорачал на Фјодор Достоевски да му помогне да го заврши својот роман „Коцкар“. Достоевски се согласил на договор со издавачот Ф. Т. Стеловски, со кој ќе ги изгубил авторските права за овој роман и идните романи речиси 10 години доколку не го исполни рокот. Семејството на Ана било големо почитување на Достоевски, особено нејзиниот татко, кој ги прочитал сите негови книги. Немале многу време, но Ана била решена. Првично Достоевски диктирал премногу брзо, но откако воспоставиле темпо, го завршиле проектот токму на време. Тие исто така се заљубиле.
Ана немала кариера каква што планирала, но била од суштинско значење за делото на Достоевски. Таа ја презеде продажбата на неговите романи, особено „Демони“, од нивниот стан во Санкт Петербург и почна да ги управува неговите деловни работи.
5 Филателија
Нејзината колекција марки е основана во 1867 година во Дрезден. Се започна, како што е објаснето во „Мемоарите на Ана Достоевска“, со расправија помеѓу Ана и Фјодор Достоевски, кој даде неколку критички коментари за женската непостојаност. Ана беше вознемирена што нејзиниот сопруг не ги сметаше жените од нејзината генерација за способни за упорност или посветеност на што било. Таа му рече на својот сопруг дека ќе му докаже дека греши и ќе му покаже дека жената може да се стреми кон една цел со години. Таа одлучи да собира марки и ја надополнуваше својата колекција во текот на целиот свој живот. Според „Мемоарите“, таа не купи ниту една марка. Сите беа или нејзини сопствени откритија или донации од пријатели. Судбината на оваа збирка е непозната.