procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Сапа Инка

Сапа Инка, во превод ''„единствениот Инка“'' или познат и како апу (''божество'') или сапа (''единствениот'') бил владетелот на Кралството Куско, а подоцна и император на Империјата на Инките. Потеклото на оваа функција се митски и е поврзано со основањето на градот Куско, но историски се верува дека оваа функциија се создала во 1200 година. Оваа функција или титула била наследна, синот го наследува таткото. Имало две познати династии, едната предводена од Ханан, а другата од страна на Хурин. Последниот официјален Сапа Инка бил Атахуалпа, кој бил погубен од страна на Шпанците во 1533.
1 Династии
1.1 Династија Хурин
Во историјата малку се знае за првата династија Сапа Инки. Нивното владеење започнало со Хурин и опсегот на владеење не се проширил надвор од границите на Кралството Куско. Нивното потекло е тесно сврзано со митското основање на Куско. Династијата била основана од Манко Капак, кој се сметал за син на богот на сонцето и негови наследници се: Синчи Рока, Локе Јупанки, Мајта Капак и Капак Јупанки. Како репутација на Сапа Инките, наредните владетели се именувале како „капак“ или ''воен водач'' и „синчи“ или ''водач''. Како почеток на династијата се смета 1200 година.
1.2 Династија Ханан
Втората династија била основана од Инка Рока, син на Капак Јупанки. По смртта на Капак Јупанки, полубратот на Инка Рока Киспе Јупанки требало да го наследи престолот. Ханан се побунил и наместо него како Сапа Инка бил назначен Инка Рока. Наследници на Инка Рока во рамките на Кралството Куско се: Јахуар Хуакак, Виракоча и Пачакути. Пачакути (1438-1471) бил првиот Сапа Инка кој бил владетел на транзициониот период кога од Кралството Куско се создала Империјата на Инките. Тој бил наследен од: Тупак Инка Јупанки (1471-1493), Хуајна Капак (1493-1527), Нинан Кујочи (?-1527), Хуаскар (1527-1532) и како последен бил Атахуалпа (1532-1533).
Пачакути ја реорганизирал државата на четири покраини, секоја владеена од Апо со неколку слоеви администрација. Нинан Кујочи бил Инка за неколку денови и поради тоа некогаш не се смета за Сапа Инка.
1.3 Марионети Сапа Инки
По освојувањето на Империјата на Инките од страна на Шпанија, имало уште неколку Инки до комплетниот распад на Империјата, тие се сметаат за марионети на шпанските колонисти и тие се: Тупак Хуалпа (1533), Манко Инка Јупанки (1533–1545), Сајри Тупак (1545–1560), Титу Куси (1560–1571) и Тупак Амару.
2 Поврзано
* Список на Сапа Инки
* Империја на Инките
* Кралство Куско
Економија на Истанбул

Економијата на Истанбул опфаќа прашања кои се поврзани со економијата на градот Истанбул, во Турција.
Истанбул отсекогаш бил центар на економскиот живот во Турција, поради неговата локација, како спој на меѓународните земјишта и морските трговски правци. Истанбул е исто така во Турција најголем индустриски центар. Градот зазема околу 20% од турскиот индустриски труд и придонесува за 38% од вкупниот процент на работнас сила. Истанбул и околината се познати по производство на памук, овошје, маслиново масло, свила, и тутун. Преработка на храна, производство на текстилни производи, нафтени деривати, гума, метал, кожа, хемикалии, фармацевтската индустрија, електроника, стакло, машини, автомобили, превозни средства, хартија и производи од хартија, и алкохолни пијалаци се меѓу главните индустриски производи. Според списание Форбс, во Истанбул живеат вкупно 35 милијардери, според податоци од март 2008 година, и според оваа категорија, градот се наоѓа на четвртото место во светот.
Првично основана како ''Отоманска берза'' (турски: ''Dersaadet Tahvilat Borsası''), во 1866 година, и реорганизирана на почетокот на 1986 година, Истанбулската берза (''ISE'') е единствената која тргува со хартии од вредност на пазарот на Турција.. Во текот на 19 век и почетокот на XX век, улицата Банкалар Кадеси која се наоѓа во Галата, станала голем финансиски центар на Отоманското Царство, каде што се наоѓало и седиштето на Отоманската Централна банка (се одржа како ''Банка-и Османи'' во 1856 година, а подоцна и реорганизирана како ''Банка-и Османи-и Шахане'' во 1863 година и Отоманската берза од 1866 година.. Банкалар Кадеси продолжува да биде и денеска главната финансиска област во градот. Во почетокот на 1990-тите години, со развивањето на банкарските услуги, турските банки започнале свои филијали да отвораат и во други места на градот како Левент или Маслак In 1995, the Istanbul Stock Exchange moved to its current building in the Istinye quarter..
Денес, градот генерира 55% од турската трговија и 45% од трговијата на големопродажба, 21,2% од турскиот бруто-национален производ. Истанбул придонесува 40% од вкупните даноци собрани во Турција и произведува 27,5% од турските национални производи. Во 2005 година, градот Истанбул, имал БДП од $ 133 милијарди долари. Во 2005 година, вкупниот извоз на компаниите со седиште во Истанбул бил $41,397,000,000, а увозот бил во вредност од $69,883,000,000; и самите проценти на ниво на целата република зазимаат до 56,6% и 60,2%.
Истанбул е еден од најважните туристички места во Турција и светот. Постојат илјадници хотели и други туристички ориентирани индустрии во градот, проследени со големиот број на објекти што се од културен карактер. Во 2006 година вкупно 23.148.669 туристи ја посетиле Турција, од кои повеќето од нив во земјата влегле преку морските пристаништа или преку аеродромите на Истанбул и Анталија. Вкупниот број на туристи коишто влегле низ аеродромот Истанбул Ататурк и Сабиха Ѓукчен во Истанбул достигнал 5.346.658.. Истанбул е исто така е град на светските големи конференциски одредишта и е сè попопуларен избор за водечките светски меѓународни асоцијации.
1 Поврзано
* Економија на Турција
Синчи Рока

Синчи Рока (кечуански: ''Sinchi Roq'a Inka'' - ''„храбриот љубезен инка“'') бил вториот Сапа Инка на Кралството Куско и член на динстијата Хурин. Тој бил син на Манко Капак и татко на Локе Јупанки и функцијата ја презел во 1230 година, додека некои тврдат дека на престолот бил уште од 1105 година.
Кралството Куско подоцна се преобразило во Тавантинсују под водство на Пачакути. Во една од митовите на Инките, Синчи Рока го предводел народот до градот Куско.
Хроничарот Педро Чеза де Леон вели дека Синчи Рока изградил тераси и во терасите донел плодна земја за потребите на земјоделството. Синчи Рока е познат по приказната за Теуотихи. Теуотихи бил дипломат на Инките и бил испратен до соседното кралство да испрати порака. Сепак, тој бил вратен назад кај Синчи Рока, но обезглавен. Ова било почеток на војна, се одвивала битката на Мауедипи која резултирала со победа на Инките.
1 Поврзано
* Сапа Инка
* Список на Сапа Инки
* Империја на Инките
* Кралство Куско
Мајта Капак

Мајта Капак (кечуански: ''Mayta Qhapaq Inka'') бил четвртиот Сапа Инка на Кралството Куско и член од династијата Хурин кој владеел од 1290 година. Како син на Локе Јупанки, тој бил негов наследник и татко на Капак Јупанки. Името на неговата жена била Мама Танкарити Јачију или ''Мама Кука''.
Хрониките го опишуваат него како голем војник кој освоил територии сè до езерото Титикака, Ареквипа и Потоси. Всушност неговото кралство сè уште било околу долината на Куско.
1 Поврзано
* Сапа Инка
* Список на Сапа Инки
* Империја на Инките
* Кралство Куско
Капак Јупанки

Капак Јупанки (кечуански: ''Qhapaq Yupanki Inka'') бил петтитот Сапа Инка на Кралството Куско и последен крал од династијата Хурин кој владеел од 1320 година. Тој бил син и наследник на Мајта Капак. Неговата жена Мама Куси Хилпај или ''Корихилпај'' била ќерка на Анта, претходно голем непријател на Инките. Неговиот син, основач на династијата Ханан, бил Инка Рока.
Според легендите, тој бил голем освојувач, хроничарот Хуан де Бетанзос вели дека тој бил првиот Инка кој освоил територија надвор од долината Куско. Тој, исто така, го модернизирал градот Куско.
1 Поврзано
* Сапа Инка
* Список на Сапа Инки
* Империја на Инките
* Кралство Куско
Манко Капак

Манко Капак (кечуански: ''Manqo Qhapaq'' или ''Manku Qhapaq'' — ''„раскошно основање“'') — легендарен прв Сапа Инка на Кралството Куско и еден од божествата на митологијата на Инките. Постојат неколку верзии за неговата поврзаност со основањето на Куско.
1 Легендата Инти
Според овој мит, Мако Капак бил син на богот на сонцето Инти и Мама Квила и брат на Пача Камак. Мако Капак бил прославуван како оган и бог на сонцето. Исто така, Манко Капак и негови пријатели биле испратени на земјата од страна на богот на сонцето и излегле од пештерата во Пакаритамбо носејќи златен предмет наречен ''тапак-јаури''. Тие требале да изградат храм на богот на сонцето на местото каде ќе се зарил самиот златен предмет. Местото било во Куско.
2 Легендата Виракоча
Според легендата Виракоча, Манко Капак бил син на Виракоча. Тој и неговите браќа Ајар Анка, Ајар Качи и Ајар Учу и неговите сестри Мама Окљо, Мама Хуака и Мама Кура живееле во близина на Куско и тие го обединиле народот со околните народи за да ја освојат долината на Куско. Исто така, во оваа легенда има златен предмет, но за разлика од останатите, во оваа легенда Манко Капак ги убил своите браќа и станал прв Сапа Инка.
3 Живот
Манко Капак владеел со Кралството Куско околу 40 години, создавајќи закони и се верува дека го укинал човековото жртвување. Законот забранил женење со своите сестри, но овие закони не биле имплементирани за благородничките семејства и тој се оженил со својата сестра Мама Окљо. Со неа, Манко Капак имал дете по име Синча Рока кој станал нареден Сапа Инка. Манко владеел во периодот кога титулата се нарекувала „капак“ што значи водач на војна, а подоцна се сменила со титулата „Сапа Инка“. Манко Капа владеел до 1230, додека некои тврдат дека тој владеел до 1107.
4 Галерија
5 Поврзано
* Сапа Инка
* Список на Сапа Инки
* Митологија на Инките
* Империја на Инките
* Кралство Куско
Виракоча (Сапа Инка)

Виракоча (кечуански: ''Wiraqocha'') бил осмиот Сапа Инка на Кралството Куско и трет владетел од династијата Ханан, кој владеел од 1410 година. Неговиот татко бил Јахуар Хуакак, додека негов син и наследник бил Пачакути. Неговото вистинско име било Хатун Тупак или Рипак, но бил именуван по богот Виракоча после тврдењата дека имал визии. Името на неговата жена било Мама Руну.
Виракоча бил инволвиран во конечната борба на Инките со Чанкасите. Различни хриники даваат различни податоци за тоа дали бил херој на војната или кукавица. Според едни, таткото на Виракоча го напуштил главниот град Куско кога нападнале Чанкасите, но Виракоча го одбранил градот. Други пак, тврдат дека Виракоча го напуштил градот и неговиот син Пачакути го спасил Куско.
1 Поврзано
* Сапа Инка
* Список на Сапа Инки
* Кралство Куско
* Империја на Инките
Јавар Вакак

Јахуар Хуакак (кечуански: ''Yawar Waqaq Inka'') бил седмиот Сапа Инка на Кралството Куско и втор владетел на династијата Ханан кој владеел од 1380 година.. Името на неговата жена било Мама Чикја или Чу-Ја. Неговиот татко бил Инка Рока, додека негов син бил Виракоча.
Неговото име се поврзува со приказна каде се вели дека тој бил киднапиран од страна на Ајармака. Таму бил задржан некое време, но побегнал со помош на месен жител.
За време на неговото владеење, Инките ги вршеле последните напори против Чанкасите. Тој направил малку згради во Куско, дури не направил ни своја палата. Според една хроника, Јахуар Хуакак го напуштил Куско за време на нападот на Чанкасите, но неговиот син Виракоча го спасил градот и го одбранил.
1 Поврзано
* Сапа Инка
* Список на Сапа Инки
* Империја на Инките
* Кралство Куско
Универзитет Мармара

Универзитетот Мармара (турски ''Marmara Üniversitesi'') е државен универзитет кој се наоѓа во Истанбул, Турција. Овој универзитет моментално е втората најголема образовна институција во Турција.
Универзитетот бил основан во 1883 година. Под денешното име е од 1982 година. На него се изучува медицина, стоматологија, право, и ликовната уметност. Универзитетот Мармара во моментов има 52.000 студенти, од кои 44.661 се студенти и 7.406 постдипломски студенти. Вкупно 1.354 странски студенти од 73 земји во моментов студираат на оваа институција.
1 Поврзано
* Список на универзитети во Турција
Вајна Капак

Хуајна Капак (кечуански: ''Wayna Qhapaq'') бил единаесеттиот Сапа Инка на Империјата на Инките и шести владетел од династијата Ханан. Тој бил наследник на Тупак Инка Јупанки. Неговата жена и сестра била Која Кусиримај. Со неа немал машко дете, но тој имал над 50 деца со други жени, меѓу кои Нинан Кујочи, Хуаскар, Атахуалпа, Тупак Хуалпа, Манко Инка Јупанки, генералот Аток, Павлу Инка и Киспе Сиса. Скоро сите негови деца од овие наведениве, биле наследници или видни личности.
Тој ја проширил Империјата на денешни Чиле и Аргентина, и се борел за територии во Еквадор и Колумбија. Хуајна Капак умрел во 1527 година за време на битките во Кито. Заедно со него умрел и неговиот син Нинан Кујочи.
Пред неговата смрт, тој ја поделил империјата на неговиот омилен син Атахуалпа и на неговиот лигитимен наследник Хуаскар. Оваа поделба значела и ослабување на Империјата и подоцна тотален колапс.
1 Поврзано
* Сапа Инка
* Список на Сапа Инки
* Империја на Инките
Уаскар

Хуаскар Инка (кечуански: ''Waskar Inka'') бил дванаесетти Сапа Инка на Империјата на Инките кој владеел од 1527 до 1532 година, наследувајќи го неговиот брат Нинан Кујочи и неговиот татко Хуајна Капак. Двајцата, и неговиот татко и неговиот брат, умреле пред Хуаскар да го наследи престолот. Иако Нинан Кујочи требало да биде Сапа Инка, бидејќи умрел прерано не се смета за Сапа Инка.
По смртта на брат му и татко му, не се знаело кој е наследникот, Хуаскар или неговиот друг брат Атахуалпа и тогаш започнала војна помеѓу нив. По долги крвави војни, Атахуалпа го убил неговиот брат станувајќи наследник на престолот, но овој пат се соочил со друга опасност - шпанската окупација на Јужна Америка.
1 Поврзано
* Сапа Инка
* Список на Сапа Инки
* Империја на Инките
Тупак Инка Јупанки

Тупак Инка Јупанки (|Tupaq Inka Yupanki) бил десеттиот Сапа Инка на Империјата на Инките и петтиот владетел на династијата Ханан. Негов татко бил Пачакути и негов син бил Хуајна Капак, негов наследник.
1 Опис
Неговиот син го назначил него како командант на армијата во 1463 година. Тој го проширил кралството во денешен Еквадор и го развил градот Кито со архитекти од Куско. За време на тој периот, неговиот татко ја реорганизирал Империјата. По смртта на неговиот татко, тој станал Сапа Инка во 1471 година и владеел сè до неговата смрт во 1493 година. Тој ја освоил територијата Чимор, најголем непријател на Инките.
2 Тихоокеанска експедиција
2.1 Легенда
Според преданијата, Тупак Јупанки имал десетмесечно патување низ Тихиот Океан во 1480 година, кога ги посетил островите, според тогашните имиња, „Нина Чумпи“ или ''Огнени Острови'' и „Нахуа Чумпи“ или ''Надворешни Острови''. Патувањето е споменато во книгата „Историја на Инките“ од Педро Сармиенто де Гамбоа во 1572 година.
2.2 Анализи
Голем број на истражувачи веруваат дека патувањето не се случило. Според нив, споменатите острови се Галапагоските Острови, но и Велигденскиот Остров.
3 Поврзано
* Сапа Инка
* Список на Сапа Инки
* Империја на Инките
Партија за европска иднина

Партијата за европска иднина (ПЕИ) — македонска политичка партија на политичкиот центар, формирана во Скопје на 16 април 2006 година. На парламентарните избори одржани во 2006 година освоила едно пратеничко место во Собранието на Македонија. Учествува во составот на Владата на Македонија, заедно со ВМРО - ДПМНЕ, ДПА, ЛП, СПМ, НСДП и ДОМ. Водач на ПЕИ е Фијат Цановски.
Радмила Пашиќ

Радмила Пашиќ — македонски археолог.
1 Животопис
Пашиќ е родена на 27 ноември 1931 година во струшкото село Подгорци. Дипломирала археологија на Филозофскиот факултет во Белград во 1956, додека магистрирала во 1981 година. Од 1956 година, таа почнала да работи во Народниот музеј во Охрид, а потоа како кустос во Музејот на Македонија од 1963 до 1996 година. Вршела археолошки истражувања во: Демир Капија, Сува Река, Милци, Дедели, Марвинци, Сопот, Виница, Нерези, Студеничани.
2 Библиографија
*''Археолошка испитивања на локалитету „Орлова Чука“ код села Стар Караорман'', „Старинар“, XXI, Белград, 1972, 129–134;
*''Праисторијска ископавања у Демир Капији'', „Старинар“, XXVI, Белград, 1976, 155–158;
*''Железно време, Археолошка карта на Република Македонија'', 1, Скопје, 1994, 62–79.
Универзитет за ликовни уметности Мимар Синан

Универзитетот за ликовни уметности Мимар Синан (турски: ''Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi'') е турски државен универзитет посветен на високото образование за ликовна уметност. Тој се наоѓа во населбата Финдикли, во Истанбул, Турција.
Универзитетот бил отворен на 1 јануари 1882 година како "''школа за ликовна уметност''" ( "Mekteb-Sanayi з-з-Nefise i Şâhâne" или едноставно "Sanayi-i Nefise Mektebi") од страна на познатиот турски сликар Осман Хамди Бег. Во 1928 година името на училиштето било преименувано во "''Академија за ликовни уметности''" (Güzel Sanatlar Akademis), како и во 1982 година, кога го добило денешното име, кое е посветено на големиот османлиски архитект Мимар Синан.
На универзитетот се изучува:
* Факултет за природни науки и книжевност (археологија, педагогија, физика, статистика, математика, историја на уметност, социологија, историја, турски филологија и литература)
* Факултет за ликовни уметности (фотографија, традиционален турски ракотворби, графички дизајн, скулптурата, сликарството, дизајн на сцена и сценска облека, уметничка керамика и стаклена уметност, филм и телевизија, дизајн на текстил и моден дизајн, книговезка, калиграфија)
* Факултет за архитектура (индустриски дизајн, внатрешна декорација, архитектура, урбанизам и регионално планирање)
* Државен конзерваториум (музика, музикологија, изведувачки уметности)
* Стручни предмети (текстилен дизајн, архитектурна реставрација)
* Институт за природни науки
* Институт за општествени науки
* Школа за информатика
1 Поврзано
* Список на универзитети во Турција
Нинан Кујочи

Нинан Кујочи, роден 1490? и умрел во 1527 бил настариот син на Сапа Инка Хуајна Капак. Тој бил легитимен наследник на престолот, но поради болест тој и неговиот татко умреле и по тој настан се случила граѓанската војна. Бидејќи бил легитимен наследник понекогаш се смета за Сапа Инка, но поради тоа што предвреме умрел голем број извори на го вклучуваат во таа категорија.
1 Поврзано
* Сапа Инка
* Список на Сапа Инки
* Империја на Инките
Сценографија

Сценографија е уметничка дисциплина за создавање амбиенти наменети за претстави .
Сценографијата подразбира употреба на светлина, звук, костим, изведба, конструкции и просторно уредување.
Претставува заедничка, усогласена замисла и на режисерот и на визуелниот уметник во врска со одредена сценска претстава или филм.
Под поимот театарска сценографија се подразбира обликување и создавање на сценскиот простор во кој се игра драмската/ балетската/ оперската претстава.
1 Етимологија и толкувања
Терминот сценографија е со грчко потекло (''skēnē'', што значи „сцена или објект - зграда“; ''graphos'', што значи ("да се опише").
Во Европа, терминот е тесно усогласен со професионалната практика на scénographie и е синоним со терминот англиски јазик 'Theatre design'.'театарски дизајн ”.
Работата на сценографот е поврзана со поимот простор во кој ќе се одвива дејството, тој мора да го дизајнира (изгради), да го промени (доколку е потребно) и да ги постави протагонистите на делото во него.
Улогата на сценографот е на многу начини слична, а понекогаш и аналогна на улогата на драматургот.
Сценографијата денес не е термин што е неопходно поврзан само со театар, филм или телевизија, денес се однесува на кој било дизајн на просторот наменет за јавна претстави, од изложби до политички настани.
Сценографијата исто така се движи во виртуелниот свет на компјутерски игри и програми.
2 Сценографија во Македонија
Почетоците на професионалната театарска сценографија во Македонија се напоредно со развојот на современата ликовна уметност во времето на Никола Мартиноски, Димитар Пандилов, Лазар Личеноски.
Меѓу првите сценографи во тој период бил Василие Поповиќ - Цицо.
Сценографијата се применувала покрај во театрите и во Македонски опера и балет а нешто подоцна започнал и филмската сценографија.
Со развојот на технологијата и појавата на телевизијата се појавиле и првите телевизиски сценографи кои работеле според одликите и нормите на европските и светските телевизиски обликувања на просторот.
Сепак почетокот на првата професионална театарска сценографија започнала во Битола, со дејствувањето на рускиот уметник, емигрант Иван Мелников кој што во битолскиот театар работел театарска сценографија пред Втората светска војна.
Во Македонија во поново време со сценографија се занимавале: Томо Владимирски, Бранко.Костовски, Димитар Кондовски, Владимир Георгиевски, П. Минов, Менде Ивановски, Васко Ташковски, Крсте Џидров, Владо Ѓорески, Валентин Светозарев
..
.
3 Библиографија
*''Słownik terminologiczny Sztuk Pięknych'', PWN, Warszawa, 1969 s. 84
* Howard, P. (2002) "What is Scenography?". Routledge.
Технички универзитет (Истанбул)

Техничкиот универзитет во Истанбул (ITU, турски: ''İstanbul Teknik Üniversitesi'') е меѓународен технички универзитет кој се наоѓа во Истанбул, Турција. Тој е третиот најстар технички универзитет на светот посветен на инженерските и општествените науки. Во Турција е една од најзначајните образовни институции. Унинверзитетот бил основан во 1773 година, во времето на султанот Мустафа III, како ''"Mühendishane-i Bahr-i Hümayun''. Во 1795 година, училиштето било проширено.
1 Поврзано
* Список на универзитети во Истанбул
* ITUpSAT1
1.1 Official links
** , турски
** , турски
***** , турски
******** , прво универзитетско радио во Турција
****
1.2 Карти
* ,
*
Истанбулски универзитет

Истанбулскиот универзитет (турски: ''İstanbul Üniversitesi'') се наоѓа во населбата Еминону, во истоимениот град во Турција, во близина на плоштадот Бајазит. Како институција за високо образование под името ''Дарулфунун'' (Darülfünûn, кое во превод значи ''Дом на повеќе науки'') била основана на 23 јули 1846 година. Како претходник на универзитетот се смета дека е медресата која била основана веднаш откако османлискиот султан Мехмед II го зазел Цариград во 1453 година. Во 2003 година, универзитетот прославил 550 години од основањето.
1 Историја
Германскиот историчар Ричард Хониг верува дека историјата на медресата која прво еволуирирала како Дарулфунун, а подоцна како Истанбулски универзитет, всушност започнала на 1 март 1321, за време на владеењето на Осман I во Витнија, т.н. ''лулка на османлиската држава''.
Првите модерни курсеви по физика биле воведени на 31 декември 1863 година, а на 20 февруари 1870 година, училиштето било преименувано како ''Дарулфунун Османи'' ( Отомански Дом на повеќе науки). Во 1900 година, училиштето било преименувано како ''Darülfünûn-u Şahane'' (Империски дом на повеќе науки), на кој веќе се изучувале курсеви по математика, литература и теологија. На 20 април, името повторно било преименувано како ''İstanbul Darülfünûnu'' (Истанбулски дом на повеќе науки), каде по тој период бројот на предметите се зголемиле. Така, се изучувале и медицина, право, применети науки (физика, хемија, математика), литература и теологија.
На 1 август 1933 година, İstanbul Darülfünûnu, по реформите на Ататурк, бил преименуван под денешното име.
2 Универзитетски кампус
Универзитетот има седумнаесет факултети на пет кампуси, од кој главните се наоѓаат на плоштадот Бајазит, односно на негогашниот Форум на Теодосиј. Универзитетот има персонал од 2.000 професори, и околу 4.000 асистенти и соработници во административната управа. На него студираат околу 60.000 студенти и околу 8.000 постдипломци.
Во неговиот двор се наоѓа Бајазитската кула. Во периодот од 1971-1984 година, универзитетот бил насликан на банкнотата од 500 турски лири.
3 Поврзано
* Список на универзитети и колеџи во Истанбул
Универзитет Бахчешехир

Универзитетот Бакчешехир (турски: ''Bahçeşehir Üniversitesi'') е приватна образовна институција која се наоѓа во Истанбул, Турција. Универзитетот бил основан во 1998 година. Истата година бил потпишан и договор за соработка со Државниот универзитет во Сан Диего во Калифорнија, САД.
Универзитетот поседува два кампуси кои се наоѓаат во Бешикташ и Меџидијеќој. Бешикташкиот кампус вклучува факултет за инженирство, уметност и наука, право, менаџмент, архитектура, природни науки и социјални науки, додека пак на меџидијеќојскиот се изучуваат странските јазици, пред сè англискиот.
Моментален ректор на универзитетот е Проф. Д-р Дениз Улке Арибожан.
1 Поврзано
* Список на универзитети во Турција
Анѓел Пеев

Анѓел Тодоров Пеев (Стојаково, Гевгелиско, ) — македонски дигестивен хирург, редовен професор на Медицинскиот факултет во Скопје, директор на Клиниката за дигестивна хирургија.
1 Животопис
Пеев е роден во гевгелиското село Стојаково на 16 јули 1930 година. Завршил Медицински факултет и специјализација по општа хирургија во 1964 година во Скопје и супспецијализација по дигестивна хирургија во Лондон, Англија во 1973 година. Докторирал на темата „''ПГВ во лекувањето на дуоденалниот улкус''“. Вовел ваготомија кај дуоденалниот улкус, сопствена модификација кај најтешкиот облик пилорна стеноза, шантови операции кај портална хипертензија, радикална панкреато-дуоденална ресекција и ресекции на панкреасот. Ја вовел неагресивната лапароскопска хирургија во 1992 година.
2 Библиографија
Автор е на 83 научни трудови.
*''Лапароскопска билијарна хирургија'', Скопје, 1995.
Железничка станица Хајдарпаша

Железничката станица Хајдарпаша (турски: ''Haydarpaşa Garı'') е почетна и главна железничка станица на азискиот дел од градот Истанбул, Турција. Првата станица била изградена во 1872 година.
Таа служи за железничко поврзување на градот со престолнината Анкара, и поретки други одредишта во Анадолија, како и со Багдад и Медина. Железничката мрежа на европските и азиските земји во моментов се поврзани со Босфорски ферибот и низ подводниот тунел „Мармарај“ пуштен во употреба на 29 октомври 2013 г.
1 Поврзано
* Железничка станица Сиркечи,
* Јавен транспорт во Истанбул
Железничка станица Сиркеџи

Железничката станица Сиркечи (турски: ''Sirkeci Garı'') претставува главната железничка станица која се наоѓа на евртопскиот дел од градот Истанбул, Турција. Таа била последна станица од возот Ориент Експрес.
По крајот на Киримската војна, Османлиите се заложиле да изградат пруга која ќе го поврзи градот со Европа. Првиот договор бил потпишан со Англија во јануари 1857 година, но истиот бил поништен. Дури во четвртиот обид бил постигнат резултат, и тоа со пруската компанија Барон Морис де Хиршом. Маршутата била позната како "''Ориент експрес''", опишана во делата на Агата Кристи и Грејм Грин.
Денес, железничката станица Сиркечи (''TCDD''), која првично била отворена во 1890 година како Отомански железници, ја претставувала главната врска на турската железничката мрежа со остатокот на Европа. Во моментов, меѓународни врски се обезбедени од страна на линија помеѓу Истанбул и Солун, Грција, а Босфор Експрес служи за врска со Букурешт, Романија. Исто така има и линии за Софија, Белград, Будимпешта итн.
1 Поврзано
* Железничка станица Хајдарпаша,
* Јавен транспорт во Истанбул
* Ориент Експрес
2 Надворешни всрки
* Trains of Turkey - Stations,
Технички универзитет Јилдиз

Техничкиот универзитет Јулдиз (турски: ''Yıldız Teknik Üniversitesi'') е технички универзитет на кој се изучуваат инженерските науки и е еден од најзначајните образовни институции во Истанбул, Турција. Централното седиште на универзитетот се наоѓа во Бешикташ.
1 Историја
Овој универзитет бил основан во 1911 година. Во 1922 година, името на училиштето било преименувано во ''Nafia Fen Mektebi / Училиште за јавни работи'', каде времетраењето на образованието била зголемена на 2,5 години, а од 1931 година на 3 години. Денешното име универзитетот го добило во 1992 година. Универзитетот се состои од четири факултети, на кои се изучува електротехника, електроника, факултет за градежништво, Машински факултет-хемиски и металуршки. На универзитетот студираат околу 17.000 студенти.
2 Галерија
3 Поврзано
* Технички универзитет
* Список на универзитети во Турција
4 Наводи
*
Ајри Демировски

Ајри Демировски (турски: ''Hayri Önder''; , — , Турција, ) — македонски музичар од турско потекло. Најпознат е како автор на песната „Битола, мој роден крај“.
1 Животопис
Демировски е роден во 1927 година во Битола. Како млад го изучувал берберскиот занает кај Вангел Тодоровски - Мајорот, подоцнежен народен херој. По ослободувањето бил првиот ученик од Битола испратен во Загреб во графичкото училиште да го изучува печатарскиот занает. Но, во Битола тој никогаш не работел како печатар. Се вработил како чувар во Радио Битола. Работејќи во радиото имал несекојдневна прилика редовно да ги слуша во живо најпопуларните битолски и македонски пејачи. Тоа го поттикнало да почне да размислува во насока на создавање на нова македонска музика.
Демировски има компонирано над педесетина песни. Негови се популарните: „Мариче ле лично девојче“, „Таму ле мајко близу Битола“, „Само ти се чудам Цвето“, „Сношти те Маре сонував“, „За кого ти цути Дано лицето“, „Денот ми наближа на гурбет да заминам" и многу други, за кои се смета дека се народни, бидејќи се општоприфатени и пејани.
Најпопуларната меѓу нив е неговата антологиска песна „Битола, мој роден крај“, песна во која ја опеал својата огромна љубов кон родната Битола, песна која претставува неповторлив музички симбол и по која Битола ја препознаваат и распознаваат. Битолчани оваа песна ја прогласиле за песна на векот, а Демировски за почесен граѓанин на Битола во 2006 година.
За Турција заминал во 1955 година. Продукциската куќа ISR од Истанбул за Демировски подготвувала документарен филм во кој во финалната фаза се снимала во Битола кога екипата била затекната од тажната вест за смртта на Демировски. Починал во Измир, Турција на 21 октомври 2009 каде што живеел 25 години.
„''Каде и да заврши мојот живот, срцето секогаш ќе ми остане во Битола.''“
2 Песни
* Битола мој роден крај
* Таму ле мајко близу Битола
* Мариче ле, лично, девојче
* Само ти се чудам Цвето
* Сношти те Маре сонував
* За кого ти цути Дано лицето
* Денот ми наближа на гурбет да заминам
* Збогум мајко
* Сношти поминав заминав
* Чујте ме мили земјаци
* Доста, доста лична ле Стојне
* Саноќ ле Наде
* За кого ти цути Дано лицето
* Болен лежи млад Стојан
* Магдо мори Магдалено
* Не се фаќај Доне Донке
* Саноќ седам Трено
* Џема Џемила
* Мори моме малој моме
* Каде си тргнала Јано
* Гугутка гуга
3 Почести
* 2006 - почесен граѓанин на Битола
Универзитет Догуш

Универзитетот Догуш (турски: ''Doğuş Üniversitesi'') е приватен универзитет кој се наоѓа во Кадиќој, Истанбул, Турција. Универзитетот бил основан од страна на истоимената фондација на 9 јули 1997 година, со акт на парламентот.
На универзитетот се изучува економија, уметност и дизајн, општествени науки, наука и техологија. Универзитетот соработува и има склучено договор со повеќе европски универзитети за размена на студенти.
1 Поврзано
* Список на универзитети во Турција
Актиномицети

Редот ''Actinomycetales'' припаѓа на класата на актинобактерии. Опфаќа грампозитивни бактерии кои имаат висока содржина на GC. Овој поим (GC) се однесува на соодносот на ДНК базите гванин и цитозин во самата молекула на ДНК и се користи за класификација на бактериите, при што ги дели грампозитивните бактерии на две класи: актинобактерии и фирмикути. Фирмикутите, за разлика од актинобактериите, имаат ниска содржина на GC.
Некои фамилии од овој ред се богати со видови и играат важна улога во природата, додека други се патогени за луѓето и животните.
1 Одлики
Најпознатите претставници се аеробни и често образуваат спори. Важна одлика на ''Actinomycetales'' е формирањето на филаменти. Овие издолжени и разгранети клетки образуваат плексуси, кои се познати и како мицелии. Името на актиномицетите (зрачни "габи") доаѓа од надворешната сличност на овие клеточни структури со мицелиите на габите. Меѓутоа, не сите видови даваат мицелии, како на пример ''Mycobacterium bovis'', чија морфологија е стапчеста, потоа кокоидниот род ''Arthrobacter'' и некои други. Некои плексуси се среќаваат само во одредени стадиуми од растот.
Редот ''Actinomycetales'' е поделен на различни групи. Една можност за поделба е таа која ги дели на облигатни аеробни (оксидативни актиномицети) и видови кои се спсобни да вршат ферментација (анаероби). Последните се наоѓаат главно во фамилијата ''Actinomycetaceae'', на пример родовите ''Actinomyces'' и ''Arcanobacterium''. Факултативните анаероби обично ги населуваат мукозните мембрани на животните и луѓето, додека облигатните аероби најчесто се среќаваат во човековата животна средина.
XXL

XXL — македонска женска поп група од Скопје.
1 Историја
Групата XXL била оформена од 4 девојки: Марија Николова, Ивона Џамтовска, Росица Николовска и Верица Каранфиловска, во 1999 година кога за првпат го имаа настапот на „Старс фестивал“ со песната „Чекор по чекор“. Во февруари 2000 година дебитираа на „Скопски фестивал“ со песната „100% те љубам“ и ја освоија првата награда од публиката и „Гран-при“ наградата, со што се здобија со право да ја претставуваат земјата на фестивалот за избор на песна на „Евровизија“ кој таа година се одржуваше во Стокхолм, Шведска. Во 2001 година Верица ја напушта групата, а останатите членки ја продолжуваат својата музичка кариера како трио. Истата година на „Макфест“ со песната „Навики и тајни“ се пласираат на петтото место. Во летото 2002 година учествуваат на „Канео-фест“ со песната „Не можам, не“ и ја добиваат Гран-при наградата како и првата награда од публиката. Истата година повторно настапуваат на „Макфест“ со песната „За само еден момент“. Соработувале со многу, а се испробале и во водителските води во емисијата „Зоо чуда“. Во 2003 година пристапуваат во продуцентската куќа „Центурион“ која понатаму ќе се грижи за нивната музичка кариера.
2 Дискографија
* Чекор по чекор
* 100% те љубам
* Навики и тајни
* Не можам, не
* Заборави
* Икчазан (Назачки)
* Недопирлива
* До крај
* За само еден момент
3 Наводи
Универзитет Бајкент

Универзитетот Бајкент (турски: ''Beykent Üniversitesi'') е приватен универзитет кој се наоѓа во Истанбул, Турција. Наставата на универзитетот се одржува на англиски јазик, а студираат околу 7.500 студенти.
Универзитетот Бајкент бил основан во 1997 година. На овој универзитет се изучува градежништво, архитектура, ликовна уметност, наука, економија, странски јазици, општествени науки. Универзитетот нуди обука и за постдипломски студии. Освен тоа, тој има склучено договор со некои европски универзитети за размена на студенти.
1 Поврзано
* Список на универзитети во Турција
Ескимско куче

Ескимското куче е раса ловечко и запрежно куче, кое се среќава во близина на Северниот Поларник. Некои сметаат дека е чиста раса , која е стара 25.000-50.000 г., а други мислат дека потекнува од волкот. Се одликува со цврста градба и големи коски со висина од 51 до 64 см и тежина од 30 до 39 кг. Под долгото водоотпорно надворешно крзно, кое може да биде во различни бои, се наоѓа и дебел волнест слој.
Универзитет Коч

Универзитетот Коч (турски: ''Koç Üniversitesi'') е приватен непрофитен универзитет, кој бил основан во 1993 година во Истанбул, Турција. Универзитетот е основан од страна на фондација Вехби Коч, чијшто основач е еден од најголлемите турски стопанственици. Во 2000 година седиштето на универзитетот било преместено во Саријер. Денеска, објектот располага со голем број на згради во кои се сместени разни лаборатории, библиотеки, администрации, спортски и општествени објекти итн.
Започнувајќи од 2009 година, универзитетот има 3.945 студенти и 451 постдипломци. Половина од студентите живеат во училишниот комплекс. Универзитетот има персонал од 364 професори, од кои скоро сите се со полно работно време. 95% од персоналот, својот факултет го имаат завршено на европските или американските универзитети. Од вкупно 80 членови на Турската академија на науките и уметностите, 10 предаваат на универзитетот Коч. голем дел од професорите се наградувани за научни и технички истржувања. Многу истражувачки проекти на Универзитетот Коч се поддржани од Европскиот истражувачки совет.
Овој универзитет е еден од водечките образовни и истражувачки институции во Турција. Во последните пет години, универзитетот е меѓу првите три во земјата по бројот на статии објавени на факултетниот совет.
1 Наводи
Запро Запров

Запро Запров (Пиперево, ) — македонски диригент, сликар, композитор и универзитетски професор.
Проф. Запро Запров е истакнат хорски диригент кој постојано настапувал во Македонија и во светот. Резултат од неговата севкупна музичка дејност се вкупно 109 (53 меѓународни и 56 државни) врвни награди и признанија, меѓу кои и Наградата „11 Октомври“, за особен придонес во културата и уметноста. Зад себе има над 2500 концерти и настапи, над 1000 минути трајни аудио и видеозаписи, околу 20 радио и ТВ емисии, околу 700 изведени вокални, инструментални и вокално-инструментални дела од врвната светска музичка книжевност.
1 Животопис
Запров е роден во 1947 година, во село Пиперево, Струмичко. Основно училиште завршил во просениковското училиште „Герас Цунев“, а средно музичко училиште во Штип. Факултет за музичка уметност завршил во Скопје, додека магистрирал на Музичката академија во Белград. Тој бил основач на Детскиот хор „Изворче”, Женскиот хор „Рустико” и Хорското Студио „Рустико”, во чиј состав се Детскиот хор „Развигорче” и Женскиот Младински Хор. Предавал по преметот Основи на музичкото воспитание со методика на педагошкиот факултет во Скопје. Компонирал и аранжирал хорска, детска и друг вид на музика.
Шомпени

Шомпените или Шом Пен се домородни луѓе населени во внатрешноста на островот Голем Никобар, дел од Индиската унионистичка територија - Андамански и Никобарски острови.
1 Етимологија и аутоним
"Шомпен" најверојатно е погрешен англиски изговор на "Шамхеп", никобарското име за племето. Шомпените што живеат на западната страна од островот самите себеси се нарекуваат ''Калаи'', а оние на источната страна ''Кејет'', секоја група ја нарекува другата како ''Буавела''.
Наводот од 1886 дека шомпените се нарекуваат себеси како ''Шаб Дова'' не е потврден од страна на современите истражувачи.
2 Историја
Адмиралот Стин Бајл бил првиот кој контактирал со шомпените во 1846 година. Британски офицер Фредерик Адолф д Репсторф, 1876 година ги проучувал јазиците на Никобар и Андаман,
при што собрал етнографски и лингвистички податоци. Од тогаш има многу малку информации за шомпените, бидејќи пристапот до Никобарските острови бил ограничен за странските истражувачи после стекнувањето со независност на Индија.
3 Општество
Според индискиот попис од 2001 година, бројот на шомпенската популација инзесувал околу 300 луѓе.
Во доцните 1980-ти шомпените живееле во десетина групи, групите броеле од 2 до 22 лица, распространети низ внатрешноста на островот.
Поради нивниот изолиран начин на живот во внатрешноста на островот, шомпените поминале со помали штети за време на Големиот земјотрес на Суматра и цунами катастрофата од 26 декември 2004 година кој ги опустоши крајбрежните региони населени со Никобари и Индијци.
4 Јазик
Постојат најмалку два шомпенски јазици. Шомпенските јазици се малку познати, најверојатно не се во никаква релација со никобарските јазици, и најверојатно не се во релација ниту меѓу себе, овој вид на јазици се нарекуваат изолатни јазици.
5 Генетика
Проучувањето на митохондра DNA покажало дека генетскиот материјал на шомпените е најблизок до индонезијците. Варијациите на DNA сегменти на Y хромозомот исто така наведува на траги од Аустро-Азијатски народи вклучувајќи ги и Никобарите и Виетнамците, но не и континенталните индијци.
6 Поврзано
* Никобарски острови
* Хаплогрупа O2a (Y-DNA)
Согукчешме Сокаги

Согукчешме Сокаги (турски: ''Soğukçeşme Sokağı''; буквално: Улица на Студената Чешма) претставува една мала улица со историски куќи во Султанахмед, помеѓу музејот Аја Софија и Топкапи-сарај, во Истанбул, Турција. Слободна зонска улица била именувана по фонтаната која се наоѓа во паркот Ѓулхан.
Улицата е составена од неколку дрвени, на два или три спрата куќи, кои датираат од османлискиот период на градот, односно кон крајот на 19 век и почетокот на XX век. Областа уште се нарекува и "''Ayasofya Konakları''" или Палатите кај Света Софија. Вкупно девет од овие куќи работат како хотели.
Како најпознат гост којшто престојувал во овој хотел била шпанската кралица Софија во пролетта на 2000 година, која престојувала четири ноќи.
Овде е и родното место на шестиот претседател на Турција, Фахри Корутурк (1903-1987). Во една од куќите се наоѓа и библиотеката Китаплиџи, која поседува повеќе од 10.000 книги.l
Хламидии

:''За заболувањето предизвикано од хламидиите, видете хламидиоза.''
Хламидиите се неподвижни облигатни внатреклеточно-паразитски грамнегативни бактерии. По својата форма, тие се кокоидни и достигнуваат од 0,2 до 0,4 µm во својот пречник. Се размножуваат само во цитоплазматичните везикули на живите клетки од нивните домаќини — ‘рбетниците. Големината им се движи од 0,2 - 1,5 µm, додека големината на нивниот геном е 4 x 108 далтони, еден од најмалите прокариотски геноми. Содржината на GC во нивниот геном изнесува 41 - 44 %.
1 Животен циклус
Растот, размножувањто и созревањето на хламидиите се обавува обично за време од 48 часа. Во нивниот животен циклус се среќаваат две форми: ''елементарно тело'' (ЕТ), кое претставува мало тело со ригиден клеточен ѕид и кое има инфективна природа; тоа преживува во надворешноста откако ќе излезе од клетката-домаќин и ''ретикулатно'' или ''првично тело'' (РТ), кое е поголемо од претходното и со тенок клеточен ѕид. Претставува неинфективна форма која се дели со цепење. Кога елементарното тело (наречено и хламидоспора) ќе се доближи до одредена клетка и ќе навлезе во неа, тоа се зголемува и ја губи својата ригидност и сега се нарекува ретикулатно тело. Тоа продолжува да расте во големина и започнува да се дели со бинарна делба 10-15 часа по инфекцијата. 20-30 часа по инфекцијата, ретикулатното тело се намалува и од него настануваат повеќе елементарни тела. Инфицираната клетка се разложува (лизира) 40-60 часа по инфекцијата и ги ослободува елементарните тела кои се способни да инфицираат нови клетки од домаќинскиот организам.
2 Особености
Микробиолозите ги нарекуваат хламидиите "енергетски паразити", бидејќи сметаат дека тие ја добиваат својата енергија (ATP) од домаќинската клетка, затоа што не се способни сами да ја создаваат (кај нив отсуствува ATP-создавачки систем). Меѓутоа, од неодамна стана познато дека хламидиите поседуваат гени кои кодираат синтеза на ензими одговорни за синтеза на мал дел ATP.
Овие бактерии содржат ензими за синтеза на пептидогликан. Хламидијалните клеточни ѕидови не содржат пептидогликан, но антибиотскиот пеницилин кој ја блокира синтезата на пептидогликан, може да го забави хламидијалниот раст. Никој досега не ја знае причината за постоење на ензими кои учествуваат во синтеза на пептидогликан кај овие бактерии.
Кај хламидиите отсуствува Ftsz генот. Се смета дека тој е неопходен за сите бактерии и археи бидејќи служи за образување на септумот (преградата) која се создава за време на клеточната делба. Затоа, неговото отсуство е причина за непознавањето на начинот на кој се делат хламидиите.
3 Медицински аспект
Постојат три опишани видови на хламидии кои можат да ги заразат луѓето:
*''Chlamydia trachomatis'', која ја предизвикува очната болест трахома и полово преносливата инфекција хламидија;
*''Chlamydophila pneumoniae'', која предизвикува една форма на пневмонија;
*''Chlamydophila psittaci'', која предизвикува пситакоза.
Хотел Султанахмед

Хотелот Султанахмед (турски: ''Sultanahmet Cezaevi''), е поранешен затвор којшто се наоѓа во населбата Султанахмед, во Еминоину, Истанбул, Турција.
Објектот бил изграден во периодот помеѓу 1918/1919 година, и претставувал првиот затвор во Османлиското Царство кој бил изграден во современа конепција. Објектот е изграден во стил на неокласика, и се наоѓа веднаш до тогашниот суд, кој пак датира од 1845 година. На главната порта од затворот постои натпис кој гласи: ''Dersaadet Cinayet Tevkifhanesi''. Освен постојаните машки затвореници, овде биле притварани и малолетници и жени. На 25 јануари објектот бил напуштен по изградбата на затворот Сагмалцилар.
Објектот долго време бил празен. Во 1992 година се донело одлука истиот да биде претворен во хотел. Така, денеска овој хотел е еден од најпознатите во градот. Се наоѓа во близина на најголемите туристички атракции на градот: Аја Софија, Султан Ахмедова Џамија, Цариградски хиподром и Топкапи-сарај. Хотелот има 65 соби и 11 апартмани, со капацитет од 130 гости. Осве хотелот, во објектот има отворено и ресторан со капацитет од 55 гости во зима и 95 во лето.
1 Поврзано
* Хотели во Истанбул
Универзитет Богазичи

Универзитет Богазичи (турски: ''Boğaziçi Üniversitesi'') — голем истражувачки универзитет во Истанбул, Турција. Неговиот главен кампус се наоѓа на европската страна на теснецот Босфор. Има четири факултети и две училишта кои нудат додипломски студии, и шест институти кои нудат постдипломски студии. Јазикот на кој се изведува наставата е англиски.
Бил снован во 1863 година, и заедно со Роберт колеџ, Богазичи е прва американска високообразовна институција основана надвор од САД. Иако денес е под целосно турска администрација, универзитетот сè уште одржува силни врски со американскиот образовен систем.
Универзитетот Богазичи постојано е рангиран највисоко во Турција, имајќи најголем број апликанти преку приемните испити на турскиот универзитет ''TYT-AYT''. Универзитетот нуди учење на познатите програми се електротехника и електроника computer engineering,, компјутерско инженерствО и индустриско инженерство. Само првите 800 од приближно 1,8 милиони учесници на годишниот приемен испит на турскиот универзитет (TYT-AYT) се примаат за образование. За да се примени во други програми за дипломи, обично треба да се биде во првите 1% од универзитетскиот приемен испит. Ова му овозможува на универзитетот да привлече многу студенти со највисоки оценки; како и да ги има најпосакуваните програми за применета наука, образование, инженерство и социјални науки во Турција.
Џонатан Барнс

Џонатан Барнс (англ. ''Jonathan Barnes''), (р. 1942) е британски филозоф, преведувач и историчар на античката филозофија. Предавал на Оксфордскиот универзитет 25 години, а потоа се преместил во Женевскиот универзитет. Предавал и на Сорбона во Париз, и во 2006 станал емеритус. Барнс е брат на романописецот Џулијан Барнс.
1 Дела
*''Truth etc.'' („Вистина итн.“), 2007
*''The Toils of Scepticism'' („Маките на скептицизмот“), 1990
*''The Complete Works of Aristotle'' („Собрани дела на Аристотел“), 2 тома, 1984; препечатено со исправки, 1995.
*''The Ten Modes of Scepticism'' („Десетте начини на скептицизам“), 1985
*''The Presocratic Philosophers'' („Претсократовските филозофи“), 2 тома., 1979; 1 том. преработено издание, 1982.
*''Posterior Analytics'' („Аналитика Втора“), (превод и осврт на Аристотел), 1975
*''Aristotle'' „Аристотел“, 1982
*''The Ontological Argument'' („Онтолошкиот аргумент“), 1972
Филмски режисер

Филмски режисер — личност што го раководи снимањето и производството на филмот. Голем број луѓе ги сметаат продуцентите, снимателите, монтажерите како и експертите за посебни ефекти за режисери.
Филмскиот режисер ја оформува неговата замисла на сцената, ги управува уметничките и драмски движења на глумците, заедно со целата авторска екипа што работи според неговата идеја. Во некои случаи, режисерите немаат целосно управување врз филмот. Филмскиот режисер, исто така, може да биде избран и од страна на продуцентот на самото дело. Во овој случај, продуцентот има право на вето врз она што не му се допаѓа при режирањето на филмот, бидејќи е работен според неговото сценарио.
При режирање на поединечни епизоди за некое телевизиско шоу, одговорноста на режисерот е некако намалена, поради причината дека видливиот изглед на ТВ-сериите веќе е поставен, најчесто преку творецот на шоуто, извршниот продуцент, или само продуцентот.
Во однос на половата еднаквост, слободно може да се каже дека филмската режија претставува машка професија. Првата жена режисер што ја освоила наградата „Оскар“ за режија била Кетрин Бигелоу, во 2010 година. Според анкетата на Центарот за истражување на работата на жените во телевизиската и во филмската индустрија, само 7 % од 250-те најисплатливи филмови во 2014 година биле режирани од жени.