procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Соколско друштво - Кавадарци

Соколско друштво - Кавадарци — основано на 22 јануари 1928 година.
1 Почетоци
Првите почетоци на појава и активност на Соколскиот спорт како физичка активност датирале од 1919 година со отворањето на нижата реална гимназија. Оваа организација имала пансловенски карактер и во главно била прифатена од словенските земји. Првото училишно соколско друштво во Кавадарци било формирано во 1921 година, а кавадаречките соколи својот прв јавен настап го имале на 4 јули 1923 година на ширината кај денешниот градски парк.
За многу кратко време овој спорт ги заинтересирал младите во градот. Првото градско Соколско друштво било основано на 22 јануари 1928 година, по иницијатива на Гоцо Мазев, Глигор Ресавски, Страшо Тентов, Ило Угуров, Драгослав Николиќ и други.
Во зависност од возраста и постигнатите резултати во овој спорт постоеле категории. Најмладите членови се нарекувале „нараштајци“, а по три години активно занимавање со овој спорт добивале назив „брат“ кај мажите или „сестра“ кај жените. Најталентираните соколи биле испраќани на специјални курсеви по гимнастика во Скопје, каде се стекнувале со титулата „предњак“ или „челник“. Димо Димовски се истакнал како врвен гимнастичар, по што се здобил со звањето ''Предњак''.
Особено голем успех соколите од Кавадарци постигнале во 1931 година кога на поединачното првенство на Вардарската Бановина во лесна атлетика (трчање на 100 метри, фрлање на копје и ѓуле) и гимнастика (вратило и разбој) Диме Поцев го освоил првото место, а Васил Дубров второто место.
Најпознати соколи биле: Васил Дубров, Диме Поцев, Јован (Вано) Костов, Н.Игнатов, Т.Кимов, Т.Јанаќиев, Т.Илиев, Димо Димовски, СтрашоТентов, П.Казанџиев, Д.Чемерски и други, а меѓу жените: Р.Митрева, С.Ралева, М.Сеизова, Р.Минчева, С.Чемерска, Т.Чејкова и други.
Владимир Батагељ

Владимир „Владо“ Батагељ — словенечки математичар и компјутерски програмер.
Батагељ докторирал по теорија на графови во 1986 година на Универзитетот во Љубљана под менторство на Томаж Писански. Како редовен професор, тој предавал на Факултетот за математика и физика во Љубљана и Факултетот за компјутерство и информатика во Љубљана.
Се занимава со анализа на податоци и дискретна математика.
По пензионирањето е назначен за почесен професор на Универзитетот во Љубљана (2015).
Во 2020 година, станал почесен член на Друштво на математичарите, физичарите и астрономите на Словенија.
Во 2011 година ја добил Наградата за животно дело „Доналд Мичи и Алан Тјуринг“.
Соба на загатки

Соба на загатки, соба со загатки или соба за бегство (|Escape room) — умствена игра во која играчите се затворени во соба од која мораат да избегаат во одреден временски рок со наоѓање предмети и решавање загатки. Некои членови на жанрот, исто така, вклучуваат детективски или друг заплет за внесување на играчите во единствена атмосфера.
Собите на загатките се развивале паралелно во Европа и Азија. Собите на загатките постојат во Јапонија, Хонгконг и Кина од 2007 г. Постојат соби на загатки и во Македонија.
Овој вид игра е вдахнат од видео/електронските игри од видот „escape the room“, каде играчот е заклучен во соба и мора да ја истражува околината за да најде начин да избега. Различни криминални и авантуристички филмови и книги, како и други друштвени игри се исто така вдахновение. Поединечните соби на загатки се одликуваат со разновидни теми и можат да се сместат во различни историски епохи и опкружувања.
Васил Дубров

Васил Дубров ( во — во ) — спортски работник, член на Соколското друштво од Кавадарци.
1 Животопис
Потекнувал од имотно и угледно трговско семејство. Основното образование го завршил во Ваташа, а Граѓанска школа во Кавадарци. По нејзиното завршување заминал во Велес каде ги завршл петти и шести клас гимназија. Тој бил еден од основачите на Соколското друштво во Кавадарци и еден од неговите најуспешни спортисти. Во пролетта 1931 година на поединечното првенство на Скопска жупа (Вардарска Бановина), во конкуренција на 11 соколски друштва од Македонија во дисциплината вежби на справи (вратило и разбој) и лесна атлетика ( трчање на 100 м., фрлање на копје и фрлање на ѓуле), Васил Дубров го освоил второто место. Во летото 1932 година како најдобар натпреварувач на соколското друштво од Кавадарци, учествувал на големиот атлетски слет во Прага, каде се стекнал со големо натпреварувачко искуство, како и знаење за уште поголем развој на овој спорт во Кавадарци. Истата година во Гевгелија ги потврдил своите вредности во гимнастичките вештини и знаења.
Од 1936 година Васил е наставник по физичко воспитување, а во исто време и началник на соколското друштво во Кавадарци. Непосредно пред војната во јануари 1941 година Васил Дубров со поголема група кавадарчани е интерниран во логорот Меѓуречие во Ивањица. Во март истата година е ослободен, а непосредно пред војната бил мобилизиран и испратен со својата единица во Штип. Загинал како последица на бомбардирањето на германските авиони во почетокот на април 1941 година.
Една улица во Кавадарци го носи токму неговото име.
2 Поврзано
* Соколско друштво - Кавадарци
3 Наводи
Димо Димовски

Димо Димовски ( во — во ) — учесник во НОБ на Македонија, наставник по физичка култура, основач на многу спортски друштва во Тиквешијата. Носител е на голем број награди и признанија.
1 Животопис
Потекнувал од ситно трговска фамилија. Завршил основно училиште во Ваташа и нижа гимназија во Кавадарци. Бидејќи имал голема дарба за уметност во 1929 година направил обид да се запише на уметничкото училиште во Загреб, но набргу бил повлечен од таму за да може да им помага на родителите во нивната работа. Во Кавадарци се зачленил во Соколското друштво и набргу се истакнал како врвен гимнастичар, по што се здобил со звањето Предњак. Тој бил еден од основачите на Соколското друштво во Кавадарци и еден од неговите најуспешни спортисти. Бил врвен спортист, а играл мошне добро и фудбал во фудбалските екипи на ФК Победа и ФК Тиквеш.
2 Ангажман во издигнувањето на спортот
Учествувал во НОВ, а по ослободувањето од Министерството за народна просвета добива задолжение да се заложи за издигнување на физичката култура во Кавадарци. Во учебната 1945/1946 година тој бил наставник во гимназијата „Добри Даскалов” во Кавадарци. Бил еден од организаторите на фискултурниот слет одржан на Градското фудбалско игралиште (1947-1949). Уште во 1951-1952 година тој заедно со Лазар Лалков, работеле со гимназијалците за оформување ракометна екипа, со која првите успеси ги забележале следната 1953 година. Во Кавадарци првпат почнало да се игра кошарка во далечната 1959 година, кога по иницијатива на наставникот Димо Димовски бил формиран кошаркарскиот клуб „Партизан“. Истата година тој работи со спортското друштво Гимназијалец, кое во 1953 година освоило трето место во гимнастички вишебој. Во неговата долгогодишна учителска кариера работел и во Битола, а во 1960 година присуствува на Олимписките игри во Рим со стручни наставници и ветерани на физичката култура од Југославија.
Со неговото име се поврзани појавата и развојот на многу спортови во Кавадарци како: гимнастиката, ракометот, кошарката, одбојката и други. Носител е на голем број награди и признанија, а во 1970 година ја добил и наградата 7 Септември. Починал во Кавадарци во 1978 година.
3 Поврзано
* Соколско друштво - Кавадарци
4 Наводи
Ерик Јанжа

Ерик Јанжа (роден на година, во Мурска Собота) — словенечки фудбалер, играч од одбраната на Гурник Забже и на словенечката репрезентација.
1 Клупска кариера
Јанжа ја започна својата сениорска кариера со екипата на Мура 05 во 2010 година. Во сезоната 2012-2013, со клубот стигнал до плејоф рундата во Лигата на Европа, каде што Мура била елиминирана од Лацио. Во јануари 2013 година, тој се приклучил на екипата на Домжале, а од таму во Марибор во јануари 2015 година, со кој ги освоил и своите први трофеи во кариерата, во словенечкото првенство и Купот на Словенија.
Во јануари 2017 година, Јанжа се преселил во странство правејќи трансфер во чешкиот клуб Викторија Плзењ, но откако играл многу малку во првиот дел на сезоната, последоватлено бил позајмен на кипарскиот клуб Пафос.
Во јули 2018, потпишал за хрватскиот Осиек, каде одиграл една сезона забележувајќи 19 настапи во хрватското првенство без постигнат гол.
На 28 јуни 2019 година, тој потпишал двегодишен договор со полскиот клуб, Гурник Забже. Дебитирал во полската Екстракласа на 22 јули, во ремито 1-1 на гостувањето кај Висла Плок. На 21 ноември 2021 година, тој го постигнал својот прв гол за клубот во победата со 3–2 над Легија Варшава. Пред почетокот на сезоната 2022-2023, тој бил назначен за капитен на клубот. На 15 јуни 2024 година, Јанжа го продолжил договорот со Гурник Забже до 2026 година.
2 Репрезентативна кариера
Јанжа ја претставувал Словенија во младинските селекции од под 16 години до под 21 година.
Тој го направил своето деби за сениорската репрезентација на 18 ноември 2014 година, во поразот со 1–0 во пријателски натпревар против Колумбија. На 14 октомври 2023 година, тој го постигнал својот прв гол во дресот со државниот грб во победата со 3–0 над Финска во квалификациите за Европското првенство 2024.
Откако Словенија се квалификувала за Европското првенство 2024 во Германија, Јанжа бил повикан во составот од 26 играчи кои ја претставувале земјата на турнирот. Во воведниот натпревар од групата Ц, Јанжа го постигнал израмнувачкиот гол за Словенија во ремито 1-1 против Данска, што бил првиот гол на земјата на Европското првенство уште од нивното последно учество пред 24 години.
3 Титули
3.1 Клупски
3.1.1 Марибор
*Словенечко првенство: 1
:2014-2015
*Куп на Словенија: 1
:2015-2016
Горасанли

Горасанли или Курасанли (|Γκουράντζαλη, ''Гуранѕанли'') — поранешно село во Нигритско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Визалтија во областа Централна Македонија, Грција.
1 Географија
Селото се наоѓало во Серско Поле, помеѓу селата Макеш и Димитрич, северозападно од гратчето Нигрита, на надморска височина од 15 м.
2 Историја
Во XIX век Горасанли било турско село во Серската каза на Серскиот санџак. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. во Горасанли имало 40 домаќинства и 118 жители муслимани.
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г., во селото ''Грозанли'' имало 140 жители Турци.
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Таа година селото броело 178 жители. Бидејќи селото настрадало во Првата светска војна, тоа не се спомнува како населба во наредните пописи. Последен пат се спомнува во 1926 г. при формирањето на општината Орљак (денес дел од Општина Долна Џумаја). Подоцна Горасанли било избришано од евиденција.
3 Наводи
Природен резерват Бен Лавин

Природниот резерват Манавхела Бен Лавин е природен резерват кој се наоѓа блиску до Луис Тришарт, во провинцијата Лимпопо во Јужна Африка. Резерватот е околу 2 500 хектари во областа.
1 Археолошка вредност
Резерватот е од археолошки интерес и содржи низа урнатини кои датираат од 1250 г.
2 Поврзано
* Заштитени области на Јужна Африка
Кастри (Нигритско)

Кастри (|Καστρί) — поранешно село во Нигритско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Визалтија во областа Централна Македонија, Грција.
1 Географија
Селото било сместено во Серско Поле, југоисточно од Нигрита и околу 4 км јужно од селото Кучос, на надморска височина од 65 м. Од селото денес е останата манастирската црква „Св. Архангели“ од 1854 г.
2 Историја
Во XIX век Кастри било грчко село во Серската каза на Серскиот санџак. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. во Кастри ''(Kastri)'' имало 23 домаќинства и 75 жители Грци.
Во 1891 година Георги Стрезов за селото напишал:Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г., во селото Кастри имало 150 жители Грци. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Кастри ''(Kastri)'' имало 150 жители Грци. Во селото работело грчко училиште со 1 учител и 20 ученици.
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Таа година селото броело 114 жители, кои во 1920 г. се намалиле на 102 лица. Во 1928 г. тоа броело 197, а во 1940 г. 211 лица. Селото се распаднало за време на Втората светска војна и не било обновено. Неговите жители се преселиле во соседното село Кучос.
3 Наводи
Ниверо

Ниверо или Ниверос (|Ίβηρα, ''Ивира'') — село во Нигритско, Егејска Македонија, денес во општината Визалтија на Серскиот округ, Грција. Населението брои 468 жители (2021).
1 Географија и местоположба
Селото се ноаѓа во Серско Поле, околу 17 км југоисточно од гратчето Нигрита, крај патот што води од Нигрита до Струмскиот Залив, на надморска височина од 60 м.
2 Историја
2.1 Во Отоманското Царство
За време на османлиско владеење селото било чифлик на светогорскиот манастир Ивирон, поради што било познато и под името Грузиски Метох.
Во XIX век Ниверо било грчко село во Серската каза на Серскиот санџак. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. во ''Ивиро''''(Iviro)'' имало 18 домаќинства со 15 жители муслимани и 40 жители Грци.
Во 1891 година Георги Стрезов за селото напишал:Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г., во селото Ниверо имало 80 жители Грци. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во ''Невирос'' имало 150 Грци.
2.2 Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Таа година селото броело само 4 машки жители, кои во 1920 г. се зголемиле на 50 лица. Во 1923 г. во Ниверо се доведени 187 бегалски семејства (вкупно 790 бегалци).
3 Стопанство
Селото е богато, бидејќи располага со плодни обработливи површини кои даваат и по две реколти годишно. Населението произведува големи количини на памук и други индустриски производи. Внимание му се посветува и на краварството.
4 Самоуправа и политика
Во 1926 година, селото станало самостојна општина, чиј атар зафаќал површина од 21,7 квадратен километар. Општината Ниверо била приклучена во општината Черкезќој во 1997 година, која била укината во 2011 година и станала дел од поголемата општина Визалтија.
Селото припаѓа на општинската единица Черкезќој со седиште во истоименото село, која припаѓа на поголемата општина Визалтија, во округот Сер. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Ниверо, во кој е единствено село.
5 Културни и природни знаменитости
Цркви
* Црква „Св. Никола“ — изградена во 1988 г.
6 Личности
Родени во Ниверо
* Јоргос Гудас (1927-2023) — грчки писател и поет
7 Наводи
Ахемениди

Ахемениди (|Ἀχαιμενίδαι, |) — династија именувана по Ахемен, нејзиниот родоначалник и основач на Ахеменидското Царство — првото Персиско Царство. Царевите од династијата владееле од 559 до 330 пр. н. е. Во својот врв, државата на Ахеменидите опфаќала околу 7,5 милиони квадратни километри и била најголемата држава во антиката. Го вклучувала и најголемиот дел од светското население до која дошла една империја во светската историја.
Ахеменидските владетели на Персија имале територии што денес се под Иран, Ирак, Ерменија, Авганистан, Турција, Бугарија, Грција, Егејска Македонија, Египет, Сирија, Индија/Пакистан, Јордан, Израел/Палестина, Либан, Арабија и Либија. Династијата била соборена од Александар III Македонски во 331 г. пр. н. е., а згаснала во 330 г. пр. н. е. со Дариј III.
1 Потекло
Историјата на династијата Ахемениди е главно позната преку грчките историчари како Херодот, Ктезиј и Ксенофонт и подоцнежните ирански извори, како и Танахот и други еврејски верски текстови.
Табела на народите

Табела на народите — родот на библискиот патријарх Ное. Според од книгата Битие, Ное имал три сина — Сим, Хам и Јафет. Постојат неколку пристапи за оценување на информациите содржани во Стариот завет. Останува прашањето дали „Табелата на народите“ го опфаќа населението на целата татковина на предците или само некои етнички групи што им биле познати на Старите Евреи.
1 Проблемот за првородството
Изворниот текст на Стариот завет, поради особеностите на преводот од староеврејски, може да предизвика двосмисленост во оценувањето на првородството на потомците на Ное. Според еврејската традиција, Сим бил првороден, Хам е роден една година подоцна, а Јафет е роден една година по Хам. Меѓутоа, понекогаш Јафет се става на прво место. Од друга страна, познато е дека првично во Вавилон царскиот род бил родот на Хам.
2 Почетно населување
Според најраспространетата верзија, Ное и неговите деца се симнале на падините на планината Арарат по потопот. Оттаму, тој и неговите потомци се населиле покрај реките Тигар и Еуфрат, исполнувајќи го Древното Меѓуречје. Во исто време, Сим и Хам добиле феуди во Јужен Вавилон, а родот на Јафет во неговиот северен дел.
3 Род и потомци на Ное
3.1 Семити
Родот на Сим е подробно опишан во Библијата и неговото родословие може да се следи до Исус. Семитите првенствено вклучуваат Евреи, Арапи и Асирци. Еламитите (соседите на Вавилонците) потекнуваат од Елам, Асирците од Асур, а Арамејците (Древните Сиријци) од Арам.
* Сим и Семитите:
# Елам
# Асур
# Арам
# Арфаксад
# Луд
3.2 Хамити
Стариот завет ги нарекува Хамитите жители на Северна и Источна Африка (Египќани, Либијци, Нубијци, Кушити, Етиопјани), Јужна Арабија, Левант (Хананци, Феникијци, Филистејци), Кипар и Киликија (Кафторити). Понекогаш и претставниците на негроидната раса се нарекуваат Хамити. Овие групи традиционално се класифицирани како потомци на Хам, еден од синовите на Ное, во библиските родословија. Меѓутоа, современата наука признава дека таквите класификации се засноваат на древни традиции и не се усогласуваат со современото разбирање на етничките и јазични односи. Нимрод, внукот на Хам, е заслужен за господството на Вавилон и изградбата на Вавилонската кула. Етиопјаните и Сомалијците го следат своето сродство со Хуш, Старите Египќани со Мицраим, а Старите Хананци, кои подоцна Евреите ги протерале од нивните предци, со Ханан. Современите потомци на Фут најверојатно се сметаат Берберите и Туарезите во Африка.
* Хам и Хамитите:
# Хуш
# Мицраим
# Фут
# Ханан
3.3 Јафетити
Според Книгата на јубилеите, првобитното место на населување на Јафетитите била Ерменската Висорамнина. По поделбата на јазиците, тие се прошириле на исток, север и запад и на тој начин ја населиле цела Евроазија (со исклучок на Блискиот Исток, каде што се населиле Семитите, потомците на вториот син на Ное — Сим).
Според ерменските и грузиските традиции, Ерменците, Грузијците и другите народи на Кавказ потекнуваат од синовите на внукот на Јафет, Тогарма.
* Јафет и Јафетитите:
# Гомер
# Магог
# Мадај
# Јаван
# Тувал
# Мешех (или Мосох)
# Тирас
Ханглип

Ханглип, Венда е истакнат планински врв во близина на Луис Тричард, Јужна Африка. Се наоѓа во областа Вембе во Лимпопо во централниот опсег на Соутпансберг. Врвот со радарската станица, на 1.719 метри н.в., формира видно обележје видливо од градот и од магистралниот пат N1.
1 Историја
Ханглип се наоѓа во резерватот на шумата Ханглип од 354 хектари во рамките на државната шума Ханглип. Државната шума содржи комерцијални борови насади, заштитени природни шуми и грмушки. Боровите насади се берат во циклуси од 30 до 40 години за градежно дрво.
Геолошки планината се состои од навалени слоеви на сукцесијата Каро, вклучително и наслаги од ледник. Присутни се и наслаги на црвени кварцити и навлегувања на сива андезитна лава.
Тврдината Бота била основана под Ханглип неколку километри југозападно од кралот на Мфефу. Урнатините на тврдината во моментов не се ограничуваат, бидејќи се наоѓаат во близина на гробовите на Сингос и светото место на вхаџанани од другата страна. Градот ЛуисТричард бил основан по конфликтот. Шумскиот резерват Ханглип е заштитено подрачје во зоната на планината.
Планинарите може да организираат ноќевање во колибата на патеката Ханглип источно од врвот, а возачите можат да го посетат местото за пикник на неговата јужна падина.
2 Поврзано
* Список на замоци и утврдувања во Јужна Африка
Кањон на реката Блајд

Кањонот на реката Блајд е кањон долг 26 километри лоциран во Мпумаланга, Јужна Африка. Тој е еден од поголемите кањони на Земјата, но многу помал од оние во Азија, Големиот Кањон и Кањонот на реката Риба. За разлика од Кањонот на реката Гранд и Риба, кањонот на реката Блајд е „зелен кањон“ во кој доминира суптропска вегетација. Кањонот е дел од природниот резерват на кањонот на реката Блајд.
Кањонот на реката Блајд поминува низ карпеста формација позната како „Трите Рондавели“. Така наречена формацијата наликува на три куќи во африкански стил или рондавел. Овој кањон е дел од Панорамска рута. Оваа рута започнува од градот Граскоп и ги вклучува Божјиот прозорец, Врвот и Бурковите дупки за среќа.
1 Име
Кањонот е именуван по реката што минува низ него, реката Блајд, сега наречена река Мотлаце. Блајд значи „радосен“ или „среќен“ на стар холандски, име кое потекнало од експедицијата на вортреккерите. „Среќната река“ така била именувана во 1844 година, кога Хендрик Потгитер и другите безбедно се вратиле од Мапутски залив кај остатокот од нивната група сопатници кои ги сметале за мртви. Додека сè уште биле под ова погрешно мислење, тие ја нарекле блиската река каде што биле влогорени „жална река“.
Во 2005 година, реката Блајд била преименувана во река Мотлаце, а провинциската влада Мпумаланга објавила дека и кањонот ќе биде преименуван.
2 Фауна и флора
Кањонот на реката Блајд поддржува голема разновидност на живот, вклучително и бројни видови риби и антилопи, како и нилски коњи и крокодили, како и секој вид примати што може да се видат во Јужна Африка (вклучувајќи ги и поголемите и помалите грмушки, верветни мајмуни и мајмуните Саманго). Разновидноста на птичјиот свет е исто висока, вклучувајќи го и прекрасниот и многу баран Нарина трогон, како и видовите како што се Кејп мршојадец, црн орел, крунисан орел, африкански рибен орел, гимноген, чакал бубачки, белогрбавен мршојадец, африкански ибис, Knysna lourie, виолетова гребенка, Gurney's sugarbird, малахит сончева птица, циметен гулаб, африкански смарагд кукавица, црвен грб, клукајдрвец со златна опашка, Орлов був, був со бело лице, дрвен був, сив сокол, змиски орел со црни гради, Волберговиот орел, орел со долг гребен, планински сокол, црвеникавоо врапче и други.
3 Кадиши водопад
На 200 м, водопадот Кадиши Туфа е вториот највисок туфа водопад на земјата. Водопадот Туфа се формира кога водата што тече над карпата од доломит апсорбира калциум и ги депонира карпестите формации побрзо отколку што ја еродира околната карпа. Во случајот на падот на Кадиши Туфа, формацијата што е создадена неверојатно наликува на лице кое обилно плаче, и затоа понекогаш е нарекувано како „плачливото лице на природата“.
4 Туризам
Кањонот и околните стрмнини Дракенсберг се многу популарен туристички регион со добро развиена туристичка индустрија поддржана од добра јавна инфраструктура.
Блајд (река)

Блајд е река во североисточниот дел на Јужна Африка во провинциите Мпумаланга и Лимпопо. Улифантс притока на басенот Лимпопо. Тече на север низ стрмните долини и клисури на планините Дракенсберг пред да влезе во ниското поле плато во Јужна Африка во провинцијата Лимпопо. Потекнува на надморска височина од околу 2000 м надморска височина во зачуваната област Хартебиесвлакте, северно од превојот Лонг Том. Блајд минува низ вториот по големина кањон во Африка по кањонот на реката Риба.
1 Етимологија
Блајд, што значи „радосен“ или „среќен“ на африканс, бил наречен така за време на Големата патека. Ова се случило во 1844 година кога Хендрик Потгитер и другите безбедно се вратиле од заливот Делагоа кај останатите патници кои верувале дека се мртви. Сè уште под оваа заблуда, тие ја нарекле реката во близина на нивниот камп „река на жалост“. Се верува дека името Мотлаце е пред името Блајд и значи „река која е секогаш полна“ на сепуланскиот дијалект на северно сото.
2 Опис
2.1 Притоки
Од вкупното сливно подрачје на реката од 2.842 км², 220 км² се посветени на комерцијално шумарство, а околу 1.399 км² се автохтони шуми . Во втората половина на 20 век, овоштарниците и обработливото земјиште биле основани долж долниот дел на Блајд, со 23.521 хектари под наводнување во 1995 година. Хартебиесвлакте, природниот резерват на планината Шеба, природниот резерват на кањонот на реката Блајд и природниот резерват Блајд Слонови заштитуваат различни области од него.
2.2 Одводен слив
Постојат неколку реки или потоци во природниот резерват на кањонот на реката Блајд. Реката Треур се влева во Блајд кај сртовите Бурк Лак во врвовите на кањонот. Низводно, потоците Белведере и Га-ногакголо се влеваат во Блајд.
Поранешната електрана Белведере се наоѓала на спојот на Блајд и Белведере. Од 1911 година до 1992 година ја снабдувала хидроелектричната енергија на Пилгримс Рест и околните заедници. Дневната пешачка рута од приближно 10 километри му овозможува на посетителот да ја истражува областа.
Реката Оригштад се приклучува на реката Блајд на браната Блајдеривирпорт. Во долниот тек реката е поделена на неколку канали за наводнување. Сандспруит, единствената значајна притока на долниот тек, влегува во близина на устието на Блајд.
2.3 Низински реки
Реките Клајн Улифентс, Стилпорт и Блајд се јужните притоки на реката Улифантс, која тече низ Националниот парк Кругер и соседните приватни резервати, на крајот преминувајќи ја границата во Мозамбик, каде што е преградена од браната Масингир. Просечниот годишен придонес на Блајд за Улифантите е 436 милиони м³ вода , поради комбинацијата на релативно високи врнежи и ниско испарување во сливот Блајд.
Киликија

Киликија (|Kilikya, |Κιλικία) — историска област сместена на југоисточното крајбрежје на Мала Азија. На север и запад се граничи со планините Таур, на исток со Антитаур, а на југ гледа кон Средоземното Море. Географски се состои од два многу различни региони: Западен — планински, и Источен — плодна рамнина. Оттука во древноста поминувал единствениот пат од Мала Азија до Сирија.
Главен град на областа бил Тарс (тур. ''Tarsus'').
Во второто илјадалетие пр. н. е., Киликија била дел од Хетитското Царство. Од XII до VI век пр. н. е., во Киликија постоеле независни држави познати како Сирохетски Царства. Почнувајќи од VI век пр. н. е., Киликија станала дел од Персиското Царство на Ахеменидите. Во 333 г. пр. н. е., Александар Македонски ја освоил Киликија. За време на неговото време таму, тој за малку ќе се удавел во реката Киднос, каде подоцна се удавил царот Фридрих I Барбароса за време на Третата крстоносна војна. Од 297 г. пр. н. е. до 190 г. пр. н. е. областа била под власт на Селевкидското Царство.
Пред Римјаните да го преземат управувањето, Киликија била место каде дејствувале пирати. Во 103 г. пр. н. е., Марко Антониј Оратор им помогнал на Римјаните да заземат дел од Киликија. Подоцна, во 67 г. пр. н. е., Помпеј Велики ги поразил пиратите засекогаш. Тие ја уништиле познатата пиратска база наречена Коракесион. После тоа, Тарс станал главен град на римска провинција. Првиот проконзул на Киликија назначен од Рим бил Луциј Корнелиј Сула. Во 51 г. пр. н. е., Цицерон станал проконзул и ја држел должноста околу една година. Неговата задача била да се погрижи царот на блиската Кападокија, Ариобарзан III, да му остане верен на Рим. Успеал без потреба да води никакви битки.
Ауграбис водопади

Водопадите Ауграби е водопад на реката Орање, најголемата река во Јужна Африка . Од 1966 година, водопадот, сместен во пусто и грубо опкружување, е ограден од Националниот парк Ауграбис водопади. Водопадите се на околу 56 м во висина. Некои извори наведуваат поголема висина но тоа е всушност висината од основата на кањонот до врвот на ѕидовите, а не висината на самите водопади.
1 Истражување
Староседелките жители на Хоихои го нарекле водопадот „Анкоеребис“ - „место со голема врева“ - од каде што трек-бурите, кои подоцна се населиле овде, го добиле името „Ауграбис“. Последниот водач на домородните жители на областа бил Клас Пофадер кој живеел на остров спротиводно од водопадот, сега познат како остров Клас. Првиот Европеец што ги видел водопадите бил одметнатиот шведски платеник Хендрик Јакоб Викар. Тој пристигнал на водопадите во октомври 1778 година, по долгогодишно талкање во дивината. Кога друг патник, Џорџ Томпсон, бил одведен до водопадот од неговите водичи Курана во 1826 година, тој го именувал по кралот Џорџ IV.
2 Големина
Водопадите Ауграби забележале 7 800 кубни метри вода секоја секунда при поплави во 1988 година (и 6 800 кубни метри вода во поплавите од 2006 година). Ова е трипати повеќе од просечната висока сезонска стапка на проток на Нијагарините водопади од 2 400 м кубни вода во секунда, повеќе од четири пати повеќе од годишниот просек на Нијагара и поголем од рекордот на Нијагара на сите времиња од 6800 кубни метри во секунда. Клисурата кај водопадите Ауграби е 240 м длабоко и 18 км долго, и е импресивен пример за ерозија на гранит.
3 Опасности
Од 1966 година, повеќе од 20 луѓе паднале и завршиле со смрт во клисурата, а пет луѓе биле збришани од водопадите. Меѓутоа, еден скандинавски турист преживеал пад во клисурата во 1979 година, како и човек кој бил збришан од водопадите во октомври 1981 година. Телата на другите биле заробени во базенот долу и никогаш не биле пронајдени. Слично на тоа, животните, вклучително и говедата и нилските коњи, биле збришани кај водопадите.
4 Фолклор
Фолклорот меѓу јужноафриканските трагачи од почетокот на дваесеттиот век го опишува базенот под катарактата на кралот Џорџ како исполнет со дијаманти, кои ги носат струите по реката Оринџ. Дополнително, се тврди дека базенот е дувло на серпентинско чудовиште наречено Гротсланг.
5 Поврзано
* Список на водопади по проток
Јужноафрикански ранд

Јужноафриканскиот ранд е официјална валута во Јужноафриканската Република, а официјално како секундарна валута се користи во Лесото и Намибија и неофицијално во Есватини и Зимбабве. Кратенка т.е. симболот за ранд е R а меѓународниот код е ZAR. Рандот го издава Јужноафриканската резервна банка. Во 2010 г инфлацијата изнесувала 3,6%. Еден ранд се состои од 100 центи.
Воведен е во 1961 година како замена за јужноафриканската фунта по стапка од 2 ранда за една фунта.
Има банкноти од 10, 20, 50, 100 и 200 ранди и монети од 5, 10, 20 и 50 центи како и од 1, 2 и 5 ранди.
Катедрала Свети Григориј Просветител (Атина)

Катедралата Свети Григориј Просветител (|Καθεδρικός Ναός του Αγίου Γρηγορίου του Φωτιστού) наречена и Ерменска црква Свети Григориј Просветител — ерменска католичка катедрала лоцирана на 2 Рене Пио, Неос Космос во Атина, Грција.
Функционира како седиште на Ерменскиот католички ординаријат на Грција, јурисдикција создадена за католиците од ерменскиот обред, основана во 1925 година од папата Пие XI и директно под управа на Светата столица.
Моментално ординаријатот е празен, така што нема одговорен владика. Апостолски администратор е отецот Ховсеп Безазиан.
1 Поврзано
* Римокатолицизмот во Грција
* Свети Григориј Просветител
Бишо (град)

Бишо е град во Јужноафриканската Република, кој е административен центар на провинцијата Источен Кејп . Законодавната гранка и другите владини оддели на Источниот Кејп се со седиште во градот.
Зборот „бишо“ значи бивол на јазикот коса, а исто така е и име на реката што минува низ самиот град.
На 2 март 2004 година, градот бил официјално преименуван во Бишо.
1 Историја
Под претходното име, Бишо бил главен град на територијата на Бантустан , Чискеи. Во 1981 година, на Бантустан официјално му била доделена целосна независност, иако никогаш не била признаено надвор од Јужна Африка, а територијата била реинкорпорирана во Јужна Африка на 12 август 1994 година.
Како главен град, Чискеи Бишо станал збратимен град со Ариел на Западниот Брег.
На 7 септември 1992 година во овој мал град се случил масакрот Бишо.
Градот е дом на еден од кампусите на Универзитетот во Форт Харе .
Бриде

Брид (|Breërivier) е река во Јужна Африка.
Реката тече во провинцијата Западен Кејп во Јужноафриканска Република. Нејзината должина е 337 километри, а површината на сливот е околу 12.384 км². Се влева во Индискиот Океан. Пристаништето Бофор се наоѓа на устието. Административните граници на окрузите Еден и Оверберг се протегаат по устието реката.
Има голем број притоки. Водите на реката се користат за наводнување на неа се изградени голем број на брани. Се користи и за туристички прошетки, во него нема нилски коњи или крокодили. Долината на реката Бриде е и еден од четирите главни винарски региони во земјата.
Сирес (ЈАР)

Сирес (африканс и |Ceres) — град во југозападниот дел на Јужноафриканската Република, во провинцијата Западен Кејп. Дел од регионот Кејп Вајнлендс. Тој е административен центар на локалната општина Виценберг. Се состои од три дела: самиот Сирес, Бела Виста и Ндули.
1 Историја
Населбата од која подоцна израснал градот е основана во 1854 година. Во 1964 година Сирес добил статус на општина. Името на градот се поврзува со името на античката римска божица на жетвата и плодноста Церера.
2 Географска положба
Градот се наоѓа во западниот дел на покраината, на бреговите на реката Бриде, на растојание од приближно 91 километар (како што лета врана) североисточно од Кејптаун, главниот град на провинцијата. Апсолутната висина е 508 метри надморска височина.
3 Клима
Климата на градот е суптропска медитеранска. Просечните годишни врнежи се 599 мм. Најголемата количина на врнежи има помеѓу април и октомври. Просечната максимална температура на воздухот варира од 15,2 °C (во јули) до 28,2 °C (во февруари). Најстудениот месец во годината е јули. Просечната минимална ноќна температура за овој месец е 3,8 °C.
4 Популација
Според официјалниот попис од 2011 година, во градот живееле 33.224 луѓе, од кои 49,06% биле мажи, а 50,94% жени. Расно, обоените луѓе сочинувале 61,04% од населението во градот; црнци - 28,73%; белци - 8,24%; Азијци (вклучувајќи Индијци ) - 0,39%; претставници на други раси - 1,25%. Најчести јазици меѓу жителите на градот се: африканс (68,56%), коса (22,45%), сото (2,86%) и англиски (2%).
5 Транспорт
Низ градот минуваат регионалните автопати R46 и R303. Има неколку железнички станици.
6 Поврзано
* Де Дурнес
* Принцот Алфред Хамлет
Жан Карничник

Жан Карничник (роден на година, во Словењ Градец) — словенечки фудбалер, играч од одбраната на Цеље и на словенечката репрезентација.
1 Клупска кариера
Карничник израснал во младинските категории селекције на словенечкиот клуб Дравоград, пред во 2013 година да премине во штајерскиот лигаш „Радље об Драви” каде ја започнал сениорската кариера. Пред почетокот на сезоната 2015–2016, потпишал договор со еден од најголмите словенечки клубови, Марибор, но сепак таму бил дел само од нивната резервна екипа, Марибор Б, играјќи во третата лига на земјата. После две сезони во кој бил редовен стартер за Марибор Б, својот прв и единствен настап за првиот тим на Марибор го забележал во мај 2017, започнувајќи во натпреварот против Алуминиј кој завршил со пораз на Марибор од 3-1.
На 26 јули 2017 година, Карничник му се придружил на второлигашот Мура. По завршувањето на неговата прве сезона со Мура, клубот го освоил првенството и така изборил промоција во Првата фудбалска лига на Словенија. Во сезоната 2020–2021, Карничник забележил 34 настапи и ја освоил титулата со Мура, прва шампионска титула во историјата на клубот.
Во јануари 2022, потпишал за бугарскиот шампион Лудогорец Разград. Со Лудогорецем ја освоил титулата во бугарското првенство во сезоната 2021–2022, играјќи 11 првенствени натпревари во вториот дел од сезоната. Во летото 2022, Карничник требало да го напушти Лудогорец поради малата минутажа и бил близу да потпише за норвешкиот Лилестром, но трансферот пропаднал затоа што документацијата била испратена предоцна откако преодниот рок во Норвешка веќе бил затворен. После само пет одиграни натпревари во првиот дел од сезоната 2022–2023, тој се вратил во Словенија приклучувајќи му се на Цеље на едногодишна позајмица, со опција за откуп.
2 Репрезентативна кариера
Карничник дебитирал за репрезентацијата на Словенија на 8 октомври 2021, во натпревар од квалификациите за Светското првенство 2022 против Малта.
3 Титули
3.1 Клупски
3.1.1 Марибор
*Словенечко првенство: 1
:2016-2017
3.1.2 Мура
*Словенечко првенство: 1
:2020-2021
*Втора лига на Словенија: 1
:2017-2018
*Куп на Словенија: 1
:2019-2020
3.1.3 Лудогорец Разград
*Бугарско првенство: 1
:2021-2022
*Суперкуп на Бугарија: 1
:2022
3.1.4 Цеље
*Словенечко првенство: 1
:2023-2024
Луис Тришар

Луис Тришар е административен центар на локалната општина Махадо во областа Вембе во провинцијата Лимпопо (Јужна Африка).
1 Историја
Во 1836 година, две групи на големата преселба стигнале до подножјето на планините Соутпансберг. Групата, предводена од Ханс ван Ренсберг, решиле да продолжат кон Лоренес Маркес и умреле по патот; групата, предводена од Луис Трегард, одлучиле да останат во близина на планините, а нивното населување постепено се зголемило, станувајќи град на Луис Трегард (англиизирана форма) во февруари 1899 година.
По падот на режимот на апартхејдот во 1994 година, локалното црно население одлучило да го смени името на градот од „колонијално“ во „локално“. Одлучено е градот да се именува Махадо по водачот на Венда ''Махадо ва Рамавхоја'', кој владеел со областа во втората половина на 19 век. Сепак, јужноафриканскиот совет за имиња на места го отфрлил предлогот бидејќи веќе постоела населба наречена ''Махадо'' во регионот. Властите на Луј-Тришар не ја напуштиле идејата за промена на името и побарале од жителите на Махадо да ја преименуваат нивната населба во нешто друго. Тие се согласиле и го избрале името ''Џанани'', но Советот повторно го одбил, посочувајќи дека веќе постои населба во провинцијата Џанани, која го носи ова име од 1965 година. Не губејќи верба, властите на Луис-Тришар се обратиле до жителите на Џанани со барање да ја преименуваат нивната населба. Како резултат на тоа, Џанани станал ''Мфефу'' (тоа беше името на синот на Махадо), Махадо станал Џанани, а во 2003 година Луис-Тришар конечно можел да го промени името во Махадо.
Сепак, ова преименување предизвикало бројни протести и обвинувања за племенски: ако за ''Венда'', Махадо бил херој кој го проширил своето кралство, тогаш за ''Цонга'', кој исто така живееле на овие места, тој бил крвав деспот кој ги лишил од нивните родни огништа. За промената на името протестирале и Африканерите и луѓето со азиско потекло. Сите се согласиле дека ако градот треба да се преименува, името треба да биде „географско“, а не „историско“. Во 2005 година, сојузот на 51 организација на заедницата што ги претставувало 80.000 жители на градот започнале борба во Високиот суд во Преторија за промена на името на градот, тврдејќи дека само 1% од населението на градот било консултирано за претходното преименување и дека биле одржани јавни расправи, одржани по тоа прашање биле откажани. Друг аргумент бил дека Луис-Тришард е основан на празно место и не заменил ниту една локална населба. Врховниот суд во Преторија вратил негативна пресуда во ноември 2005 година, но ја оставил отворена можноста за жалба, па случајот отишол до Врховниот апелационен суд во јануари 2006 година. На 29 март 2007 година, јужноафриканскиот Врховен апелационен суд го поништил преименувањето во 2003 година, а градот Махадо му се вратил на името Луис Тришард.
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Црнешево

Успение на Пресвета Богородица или Света Богородица (|Kοιμήσεως της Θεοτόκου) — црква во селото Црнешево, Мегленско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Воденско-постолско-мегленската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е гробиштен храм, сместен во Горното Маало на Црнешево. Изградена е во 1810-1811 г.
Градбата е трикорабна базилика со дрвен покрив, типична за своето време. Во апсидата има вредни фрески од XIX век. Наосот не е живописан.
Храмот има оригинална кулоовидна камнена камбанарија сместен западно од него.
1 Поврзано
* Воденско-постолско-мегленска епархија
Танах

Танах (|תָּנָ״ךְ) — името на Еврејската библија, акроним за имињата на нејзините три дела. Поимот „Танах“ стапил во употреба во средновековието.
Текстовите на Танахот првпат биле напишани главно на еврејски, а некои делови на арамејски. Овие текстови вклучуваат:
*''Тора'' (תּוֹרָה‎) — Закон;
*''Невиим'' (נְבִיאִים‎) — Пророци;
*''Кетувим'' (כְּתוּבִים‎) — Списи, писанија.
Содржината на Танахот се совпаѓа со Стариот завет на христијанската Библија, со исклучок на неканонски (или второканонски) книги, како и додатоци што не се наоѓаат во Танахот, и делумно, редоследот на книгите.
1 Содржина на Танахот
Танахот раскажува за создавањето на светот и човештвото, за Божјиот завет и заповеди и за историјата на еврејскиот народ од нивните почетоци до почетокот на периодот на Вториот храм. Еврејските верници ги сметаат овие книги за свети, дадени од Светиот Дух (Руах ха-Кодеш, רוּחַ הַקֹּדֶשׁ). Танахот и еврејските верувања, исто така, го обликувале развојот на христијанството и исламот.
Каин и Авел

Каин и Авел — библиска старозаветна приказна од 4. поглавје од книгата Битие, кога првиот син на Адам и Ева, земјоделецот Каин, го убил својот помал брат Авел, овчар (Бит. 4:8), бидејќи дарот што го донел Авел се покажал угоден на Бога, за разлика од жртвата на Каин.
По некое време Каин Му принесе на Господ дар од земните плодови; и Авел исто така принесе од први­ната на стадото свое и од нивната маст. И Господ погледна благонаклоно на Авел и на неговите дарови; Бит. 4:3–4
1 Во Библијата
Каин и Авел во Библијата се двајца браќа, синови на Адам и Ева. Според книгата Битие, Каин бил првиот убиец во историјата, Авел бил првата жртва на убиство. Авел бил овчар, Каин бил земјоделец. Каин му донел дар на Бога од плодовите на земјата, додека Авел ги жртвувал животните од своето стадо.
Бог поволно ја прифатил само жртвата на Авел. Каин бил многу вознемирен и потоа го убил Авел (Бит. 4:5–8). Каин се обидел да го скрие фактот за она што го направил пред Бога (Бит. 4:9). За убиството на Авел, Бог го проколнал Каин (Бит. 4:10–12).
2 Толкување
2.1 Во христијанството
Книгата Битие не укажува на причините за Божјото прифаќање на жртвата на Авел и отфрлање на жртвата на Каин, и затоа овој библиски настан има различни толкувања.
Во Посланието до Евреите, поволното прифаќање на жртвата на Авел, која била „подобра“, се објаснува со верата на Авел, со која тој „примил сведоштво дека е праведен“ (Евр. 11:4). Апостол Јован рекол дека Каин го убил својот брат затоа што неговите дела биле зли, а на Авел биле праведни (1. Јованово 3:12). Преподобен Ефрем Сирин (IV век) верувал дека жртвата на Каин не била направена од љубов, туку од небрежност, и затоа била отфрлена. Свети Јован Златоуст нагласил дека жртвата на Авел е „од првите плодови на стадото“, додека Каин принел само „жртва од плодовите на земјата“ без да ги спомене првите плодови.
Во христијанската традиција, Авел се смета за првиот маченик и првиот прогонет праведник.
Џоан Морис

Џоан Алисон Морис (5 октомври 1904 - 24 ноември 1944 година) била првата жена што се квалификувала и практикувала како ветеринарен хирург во Јужна Африка. Дипломирала на ветеринарниот институт Ондерстепорт, Јужна Африка во 1927 година и деветнаесет години подоцна следната жена, Мод Бејлс, се квалификувала како ветеринарен хирург во Јужна Африка. Морис веднаш започнала со приватна ветеринарна ординација која траела до 1935 година. Таа починала на рана возраст од рак во 1944 година.
1 Живот и кариера
Морис е родена во 1904 година во Барбертон, колонија Трансвал, во семејството на Ендрју Морис и Алис Мери Морис (моминско име Робертс). Таа била испратена во Англија за нејзиното рано образование. Во 1922 година се вратила во Јужна Африка и се запишала на курс за ветеринарна хирургија. Морис ги завршила првите две години од степенот на Универзитетот во Витвотерсранд и последната година на Ветеринарниот институт Ондерстепорт на Универзитетскиот колеџ Трансвал.
Во 1927 година, Морис ја добила својата диплома за ветеринарна наука и работела во Ондерстепорт и Лабораторијата Алертон (во она што било порано Натал, сега Квазулу-Натал ) како привремен ветеринарен службеник до декември 1928 година, по што започнала да работи во своја приватна ординација во Јоханесбург.
Во 1930 година се омажила за Морис Конел Робинсон, кој исто така се школувал како ветеринар во 1928 година, и тие заедно ја воделе ординацијата. Тие ја напуштиле приватната практика во 1935 година, но Морис го задржала назначувањето како ветеринарен хирург во клубот за трки во Греихоунд во Јоханесбург и во клубот Ранд Хант. Морис исто така работела добротворна работа за претходникот на NSPCA и Здружението за заштита на животните Банту додека нејзиниот сопруг се приклучил во општинската служба на Јоханесбург.
Морис починала во 1944 година од рак на белите дробови.
2 Поврзано
* Алин Каст - 1922 година, првата жена ветеринарен хирург признаена од Кралскиот колеџ за ветеринарни хирурзи, Лондон.
3 Наводи
Ботавил

Ботавил е земјоделски град за пченка сместен во близина на реката Вал во Лејвелепутсва ДМ во провинцијата Фри Стејт, Јужна Африка. Се наоѓа на 60 км источно од Вал, на брегот на нејзината притока на реката Валс. Ботавил и соседното населено место Кготсонг имаат вкупно околу 46.000 жители.
1 Историја
„Црковен град“, Ботарнија, бил основан во 1891 година на дел од фармата Гладедрифт, од Големиот пат Ј.П. ван Вик, кој ја напуштил Преторија по верски прогон. Градот бил преименуван во Ботавил во 1893 година, по Теунис Луис Бота, првичниот сопственик на фармата.
Битка кај Ботавил која се случила на некое растојание јужно од градот на 6 ноември 1900 година. Споменикот на Битка кај Ботавил е гранитен споменик изграден во чест на Бурите кои загинале овде во ненадејниот напад на британските војници. Некои од војниците Бур биле погребани во заедничка гробница.
Градот добил општински статус во 1914 година. Неодамна бил споен во локалната општина Нала, заедно со Веселсброн и дел од руралниот совет на Ветваал.
1.1 Ѕид на сеќавањето
Во паркот НАМПО се наоѓа Ѕидот на сеќавањето, споменик подигнат во 2007 година, во знак на сеќавање на сите комерцијални фармери и работници на фарма кои загинале во убиства на фарми во Јужна Африка од мај 1961 година. Споменикот се состои од девет столбови, кои ја претставуваат секоја провинција, и статуа на фармер кој држи Библија.
2 Земјоделство
Ботавил се наоѓа во центарот на ''триаголникот на пченката'', опкружен со огромни пченични земјишта, некои од нив се наводнуваат од реките Валс и Вал. Други земјоделски активности се овците, сончогледот, пченицата и кикириките.
2.1 НАМПО Ден на жетвата
Земјоделскиот саем НАМПО, познат како „Ден на жетвата на Нампо“ или „Нампо Оесдаг“, се одржува секоја година во Ботавил од 1974 година. Опишан како еден од најголемите во светот, привлекол околу 70.000 посетители во последните години. Се одржува во средината на мај во паркот Нампо северно од градот. Шоуто, организирано од Жито Јужна Африка (GSA), прикажува голем избор на земјоделски машини и добиток.
Ѓавол (филм од 2010)

''Ѓавол'' (|Devil) — американски мистичен детективски трилер од 2010 г., во режија на Џон Ерик Даудл врз основа на приказната на М. Најт Шјамалан и сценарио на Брајан Нелсон. Премиерата се одржала на 17 септември 2010 г. во САД. Заплетот на филмот раскажува како неколку луѓе што се наоѓаат во заглавен лифт на крајот сфаќаат дека и самиот Ѓавол е меѓу нив.
1 Содржина
Пет странци се заглавени во лифт. Додека се чека да се поправи лифтот, тие таинствено умираат. Излегува дека еден од нив не е човек, туку ѓавол и дека единствениот начин да се спасат е да ги исповедаат своите гревови.
2 Улоги
Глумец, Улога
Крис Месина, детектив Боуден
Логан Маршал-Грин, Ентони „Тони” Џенковски (механичарот / бивш војник)
Бојана Новаковиќ, Сара Каравеј (младата жена)
Џефри Аренд, Винсент „Винс” Макормик (продавачот)
Џени О’Хара, Џејн Ковски (постарата жена)
Боким Вудбајн, Бенџамин „Бен” Ларсон (чуварот)
Мет Крејвен, Ластиг (обезбедувањето на зградата)
Џејкоб Варгас, Рамирес (обезбедувањето на зградата)
Џозеф Кобден, Двајт (мајсторот за лифтови)
Џошуа Пис, детектив Марковиц
Каролин Даверна, Елза Нахај
Сеита Емори

Сеита Емори (родена во 1970 година во Канагава, Јапонија ) била јапонски научник за животна средина, чија најпозната работа се фокусирала на светските ефекти од глобалното затоплување . Таа докторирала на Универзитетот во Токио во 1997 година, а потоа се приклучила на Националниот институт за еколошки студии, каде што подоцна била и началник на истражувачкиот оддел за проценка на климатскиот ризик во Центарот за глобални еколошки истражувања. Емори била автор-придонесувач на четвртиот, петтиот и шестиот извештај за проценка на Меѓувладиниот панел за климатски промени (IPCC) и член на Управниот комитет на IPCC за „Експертскиот состанок за нови сценарија“, за кој IPCC ја доби Нобеловата награда во 2007 година.
Меѓу публикациите на Емори бил и академскиот труд „Карта на чувствителност на LAI на врнежи и варијации на температурата на површината на воздухот во глобална скала“ (коавторство со нејзиниот јапонски колега Хироши Канзава и Џиахуа Џанг и Конгбин Фу од START, Институтот за атмосферска физика во Пекинг, Кина).