Средоземна кујна

Средоземна кујна (наречена и медитеранска кујна) — храна и методи на подготовка од страна на луѓето од регионот на Средоземното корито. Идејата за средоземна кујна потекнува од книгата на писателката за готвење Елизабет Дејвид, ''Книга на средоземна храна'' (1950), иако таа главно пишувала за француската кујна. Таа и другите писатели, вклучително и тунискиот историчар Мохамед Јасин Есид, ги дефинираат трите основни елементи на кујната како маслинки, пченица и грозје, од кои се добиваат маслиново масло, леб и тестенини и вино; други писатели ја истакнуваат различноста на храната во регионот и негираат дека тоа е корисен концепт. Опфатената географска област општо ја следи дистрибуцијата на маслиновото дрво, како што забележале Давид и Есид.
Регионот опфаќа широк спектар на култури со посебни кујни, особено (одејќи нанадвор од регионот) магреби, египетска, левантин, османлиска (турска), грчка, италијанска, провансалска (француска) и шпанска кујна. Сепак, историските врски на регионот, како и влијанието на Средоземното Море врз климата и економијата на регионот, значат дека овие кујни делат јадења над основното трио од масло, леб и вино, како што е печено јагне или овчо, чорби од месо со зеленчук и домат (на пример, шпански andrajos и италијански ciambotta ), како и солена риба, што ја има низ целиот регион. .
Готвењето на подрачјето не треба да се меша со средоземната исхрна, да се направи популарно заради очигледните здравствени придобивки од исхраната богата со маслиново масло, пченица и други зрна, овошје, зеленчук и одредено количество морска храна, но со малку месо и млечни производи . Средоземната кујна ги опфаќа начините со кои се решаваат овие и други состојки, вклучително и месото, во кујната, без оглед дали се здравствени или не.
1 Географија
1.1 По град и земја
Писателката за готвење Елизабет Дејвид во ''Книгата на средоземна храна'' (1950) го дефинира нејзиниот обем како „готвење на средоземните брегови“.
1.2 Од клучна кулинарска фабрика
Давид го дефинира регионот како кохезивен со опсегот на маслиновото дрво : „тие блажени земји од сонце и море и маслинови дрвја“. Природната дистрибуција на маслинката е ограничена со мраз и со достапноста на вода. Затоа е ограничено на повеќе или помалку тесна зона околу Средоземното Море, освен во Магреб и Шпанија, каде што се дистрибуира пошироко, и на островите на Средоземјето, каде е распространето.
Тунискиот историчар Мохамед Јасин Есид на сличен начин го дефинира регионот со присуството на маслинката, заедно со лебот, пченицата и грозјето како „основни производи на средоземната народна кујна“:
2 Клучни состојки
Есид, како што веќе споменавме, ја идентификува „тројката“ на основните состојки на традиционалната средоземна кујна како маслиново масло, пченица и грозје, давајќи масло, леб и вино, соодветно. Археологот Колин Ренфру го нарекува ова „средоземна традиција“.
2.1 Маслинка
Маслиновото потекло доаѓа од регионот Персија и Месопотамија, пред најмалку 6.000 години. Се шири од таму до околните области, а се одгледува уште од раното бронзено време (до 3.150 п.н.е.) во јужна Турција, Левант и Крит. Десетте земји со најголема берба (во 2011 година) се близу Средоземјето (Португалија е десетта по големина): заедно, тие произведуваат 95% од маслинките во светот.
Маслинката дава горчливо овошје, може да се јаде со ферментација и како маслиново масло. Околу 90% од производството на овошје (1996) оди во маслиново масло. Средоземниот регион е најголем потрошувач на маслиново масло во светот: во 2014 година, земја со најголема потрошувачка, Грција искористи 17 кг по човек; Италија, 12 кг, Шпанија, 13 килограми; САД за споредба користеле само 1 кг по човек.
3 Наводи