Орион (митологија)

Во грчката митологија, Орион (старогрчки: ''Ὠρίων'' или grc; латински: ''Orion'') — гигантски ловџија кого Зевс (или можеби Артемида) го сместил меѓу ѕвездите како соѕвездието Орион.
Античките извори раскажуваат неколку различни приказни за Орион; постојат две главни верзии за неговото раѓање и неколку верзии за неговата смрт. Најважните запишани епизоди се неговото раѓање во Беотија, неговата посета на Хиос каде што ја запознал Меропа и ја силувал, ослепувањето од нејзиниот татко, враќањето на видот на островот Лемнос, неговиот лов со Артемида на Крит, неговата смрт од лакот на Артемида или убодот од гигантската скорпија која станала соѕвездие и неговото воздигнување на небото. Поголемиот дел од античките извори изоставуваат некои од овие епизоди, а неколку раскажуваат само една. Овие различни инциденти можеби првично биле независни, неповрзани приказни и невозможно е да се каже дали изоставувањата се едноставна краткост или претставуваат вистинско несогласување.
Во старогрчката книжевност, тој првпат се појавува како голем ловец во хомеровиот еп „''Одисеја“'', каде што Одисеј ја гледа својата сенка во подземјето. Основните делови од приказната за Орион се раскажани од хеленистичките и римските собирачи на митови, но не постои постоечка книжевна верзија на неговите авантури споредлива, на пример, со онаа на Јасон во „''Аргонаутика“'' од Аполониј од Родос или „''Медеја''“ од Еврипид; записот во ''„Фасти“'' од Овидиј за 11 мај е поема за раѓањето на Орион, но тоа е една верзија од една приказна. Преживеаните фрагменти од легендата обезбедиле плодно поле за шпекулации за грчката праисторија и мит.
Орион имал неколку улоги во античката грчка култура. Приказната неговите авантури како ловец, е онаа за која има најмногу докази; тој е исто така персонификација на соѕвездието со исто име; бил почитуван како јунак, во грчка смисла, во регионот Беотија; и постои еден етиолошки пасус кој вели дека Орион бил одговорен за сегашниот облик на Сицилискиот Проток.
1 Легенди
1.1 Хомер и Хесиод
Орион се споменува во најстарите зачувани дела од старогрчката книжевност, кои веројатно датираат од 7-ми или 8-ми век п.н.е., но кои се производ на усна традиција со потекло неколку векови порано. Во хомеровата ''Илијада,'' Орион е опишан како соѕвездие, а ѕвездата Сириус се споменува како негово куче. Во ''Одисеја'', Орион е во суштина врвот на човековата извонредност во ловот: Одисеј го гледа како лови во подземјето со бронзена палка како голем убиец на животни. Во некои легенди, Орион тврди дека може да го улови секое животно што постои. Тој е исто така споменат како соѕвездие, како љубовник на божицата Еос, како убиен од Артемида и како најубавиот од родените на Земјата. Во ''Дела и денови'' на Хесиод, Орион е исто така соѕвездие, чие изгрејсонце и зајдисонце со сонцето се употребува за пресметување на годината.
Легендата за Орион веројатно е раскажана во поемата „''Астрономија''“, изгубено дело кое му се припишува на Хесиод. Оваа верзија е позната преку резимето на изгубеното дело на Ератостен, „''Катастеризми''“, за соѕвездијата. Според ова резиме, Орион бил син на морскиот бог Посејдон и Евријала, ќерка на Минос, кралот на Крит. Орион можел да оди по брановите поради својот татко; тој пешачел до островот Хиос каде што се напил и ја силувал Меропа, ќерка на Енопион, владетелот таму. Во знак на одмазда, Енопион го ослепил Орион и го избркал. Орион се сопнал на Лемнос каде што Хефест - богот на ковачката вештина - имал ковачница. Хефест му кажал на својот слуга, Кедалион, да го води Орион до крајниот Исток каде што Хелиј, Сонцето, го излекувал; Орион го носел Кедалион на своите рамена. Орион се вратил на Хиос за да го казни Енопион, но кралот се скрил под земја и побегнал од гневот на Орион. Следното патување на Орион го однело на Крит каде што ловел со божицата Артемида и нејзината мајка Лето, и во текот на ловот, се заканил дека ќе ги убие сите ѕверови на Земјата. Геја (Аполон во некои верзии, не одобрувајќи ја врската на неговата сестра со маж) се спротивставила и испратила гигантска скорпија да го убие Орион. Суштеството успеало, и по неговата смрт, божиците го замолиле на Зевс да го постави Орион помеѓу соѕвездијата. Зевс се согласил и, како спомен на смртта на Орион, ја додал и Скорпијата на небото како соѕвездие.
1.2 Други извори
Иако Орион има неколку стихови и во Хомеровите поеми и во „''Дела и денови“'', поголемиот дел од приказните за него се запишани во случајни алузии и во прилично нејасни подоцнежни списи. Ниеден голем поет не ја стандардизирал легендата. Античките извори за легендата за Орион се претежно белешки на маргините на античките поети (сколии) или компилации од подоцнежни научници, еквиваленти на современи наводни дела или енциклопедии; дури и легендата од хесиодската ''Астрономија'' преживеала единствено во една таква компилација.
На маргината од копијата на „''Илијада“'' од царицата Евдокија постои белешка во која се зборува еден хеленистички поет кој раскажува поинаква приказна за раѓањето на Орион. Овде боговите Зевс, Хермес и Посејдон доаѓаат да го посетат Хиријеј од Танагра, кој им готвел цел бик. Кога му нудат услуга, тој бара раѓање синови. Боговите ја земаат кожата на бикот и уринираат во неа и ја закопуваат во земјата, а потоа му велат да ја ископа десет месеци подоцна. Кога го прави тоа, го наоѓа Орион; ова објаснува зошто Орион е роден на земјата.
Второ целосно раскажување (дури и пократко од резимето на „''Астрономија''“) е во збирка митови од римскиот период; приказната за Орион е во голема мера заснована на митологот и поет Ферекид Атински. Овде Орион е опишан како земјен човек и огромен по раст. Оваа верзија ги споменува и Посејдон и Евријал како негови родители. Додава и прв брак со Сиде пред неговиот брак со Меропа. Сè што е познато за Сиде е дека Хера ја фрлила во подземјето затоа што била многу убава. Исто така, дава поинаква верзија за смртта на Орион од ''Илијада'': Еос, Зората, се заљубила во Орион и го однела во Делос каде што Артемида го убила.
Друг наратив за соѕвездијата, долг три пасуси, е од латински писател чии кратки белешки се достапни под името Хигин. Започнува со приказната за раѓањето на Орион од кожа од вол, која овој извор му ја припишува на Калимах и Аристомах, и ја поставува местоположбата во Теба или Хиос. Хигин има две верзии. Во едната од нив го изоставува Посејдон; еден современ критичар сугерира дека ова е оригиналната верзија.
Истиот извор раскажува две приказни за смртта на Орион. Првата вели дека поради неговото „''животно поврзано со премногу големо пријателство''“ со Енопион, тој им се фалел на Артемида и Лето дека може да убие сè што доаѓа од Земјата. Геја (персонификација на Земјата во грчката митологија) се спротивставила и го создала Скорпионот. Во втората приказна, Аполон, љубоморен на љубовта на Орион кон Артемида, договорил Артемида да го убие. Гледајќи го Орион како плива во океанот, далеку, тој забележал дека Артемида не може да го погоди тоа црно нешто во водата. Чувствувајќи се предизвикана, таа фрлила стрела право низ неа и го убила Орион; кога неговото тело било исфрлено на брегот, таа обилно плачела и решила да го постави Орион меѓу ѕвездите. Тој го поврзува Орион со неколку соѕвездија, не само со Скорпија. Орион ја бркала Плејона, мајката на Плејадите, седум години, сè додека Зевс не интервенирал и не ги подигнал сите до ѕвездите. Во ''„Дела и денови“'', Орион ги брка самите Плејади. Неговите кучиња се Мало и Големо Куче, а она што е напред се нарекува Прокион. Тие го бркаат зајакот Лепус, иако Хигин вели дека некои критичари сметале дека и ова е плен за благородниот Орион и наместо тоа го наведуваат да го брка Бикот. Ренесансен митограф додава и други имиња за кучињата на Орион: Леукомелаена, Маера, Дромис, Цисета, Лампур, Ликоктон, Птофаг, Арктофон.
1.3 Варијанти
Постојат голем број на варијанти кај други автори. Поголемиот дел од нив се случајни наводи во песни и схолијасти. Римскиот поет Вергилиј го прикажува Орион како џин како гази низ Егејското Море со брановите кои се кршат од неговите рамена; наместо, како што велат митографите, да оди по водата. Постојат неколку наводи за Хириј како татко на Орион што го поврзуваат со различни места во Беотија, вклучувајќи ја и Хирија; ова можеби е оригиналната приказна (иако не е првата потврдена), бидејќи Хириј е веројатно епоним на Хирија. Тој е исто така наречен Онеј, иако не е калидонскиот Енеј. Други антички схолии велат, како што прави Хесиод, дека Орион бил син на Посејдон, а неговата мајка била ќерка на Минос; но тие ја нарекуваат ќерката Брил или Хиел. Постојат две верзии каде што Артемида го убила Орион, или со своите стрели или со создавање на Скорпијата. Во втората варијанта, Орион умрел од убодот на Скорпијата како што е и кај Хесиод. Иако Орион не ја победува Скорпијата во ниедна верзија, неколку варијанти велат дека починал од добиените рани. На Артемида ѝ биле дадени различни мотиви. Еден е дека Орион се фалел со своето убивање ѕверови и ја предизвикал на натпревар со фрлање диск. Друг е дека тој ја нападнал или самата Артемида или Упис /Опис, хиперборејска девојка во нејзината група ловџики. Краткиот опис на Арат, во неговата ''„Астрономија“'', ги спојува елементите на митот: според Арат, Орион ја напаѓа Артемида додека лови на ''Хиос'', а Скорпијата го убива таму. Никандер, во неговата ''„Теријака“'', ја прикажува скорпијата со обична големина како се крие под мал камен. Поголемиот број на верзии на приказната што продолжуваат по смртта на Орион раскажуваат за боговите кои ги воздигнале Орион и Скорпијата во ѕвездите, но дури и таму постои варијанта: Античките поети многу се разликувале во мислењето за тоа кого Асклепиј го вратил од мртвите; аргискиот епски поет Телесарх е цитиран како вели дека Асклепиј го воскреснал Орион. Други антички авторитети се анонимно цитирани дека Асклепиј го излечил Орион откако бил ослепен од Енопион.
Приказната за Орион и Енопион исто така варира. Еден извор ја споменува Меропа како жена на Енопион, а не како негова ќерка. Друг ја споменува Меропа како ќерка на Минос, а не на Енопион. Најдолгата верзија (од Лоеб) е од збирка мелодраматични заплети составени од еден александриски поет за римскиот Корнелиј Гал за да ги претвори во латински стихови. Го опишува Орион како ги убива дивите ѕверови од Хиос и ги ограбува останатите жители со цел да добие цена за невестата за ќерката на Енопион, која се вика Еро или Леиро. Енопион не сака да ја омажи за некој како Орион, и на крајот тој, незадоволен, провалува во нејзината спална соба и ја силува. Текстот имплицира дека Енопион го ослепува на лице место.
Лукијан вклучува слика со Орион во реторички опис на идеална градба, на која Орион заминува кон изгрејсонцето со Лемнос во близина, Кедалион на неговото рамо. Тој го враќа видот таму, а Хефест сè уште гледа во позадина. Следната слика се занимава со древната приказна за Орион. Тој е слеп, а на рамо го носи Кедалион, кој ги насочува очите без вид кон Исток. Изгрејсонцето ја лекува неговата болест; и таму стои Хефест на Лемнос, гледајќи го лекот 
Латинските извори додаваат дека Енопион бил син на Дионис. Дионис испратил сатири да го заспијат Орион во длабок сон за да може да биде заслепен. Еден извор ја раскажува истата приказна, но го претвора Енопион во Минос од Крит. Додава дека едно пророштво му кажало на Орион дека неговиот вид може да се врати со одење кон исток и дека тој го пронашол патот слушајќи го чеканот на киклопите, ставајќи киклоп како водич на неговото рамо; не го споменува Лемнос - оваа е најверојатно преработена приказна. Се вели дека и за Хефест и за киклопите правеле громови; тие се комбинирани во други извори. Во една латинска поема се објаснува дека Хефест му дал на Орион коњ.
Џовани Бокачо наведува еден изгубен латински писател за приказната дека Орион и Кандиопа биле син и ќерка на Енопион, кралот на Сицилија. Додека Орион спиел во пештера, Венера го завела; кога ја напуштил пештерата, ја видел својата сестра како свети додека поминувала пред неа и ја силувал; кога неговиот татко слушнал за ова, го протерал Орион. Орион се консултирал со пророштво, кое му рекло дека доколку оди на исток, ќе ја врати славата на кралството. Орион, Кандиопа и нивниот син Хипол отпловиле кон Тракија, „''провинција источно од Сицилија''“. Таму ги освоил жителите и станал познат како син на Нептун. Неговиот син го родил Дријант споменат кај Стациј.
2 Култ и популарно почитување
Во Античка Грција, Орион имал култ на јунак во регионот на Беотија. Бројот на места поврзани со неговото раѓање укажува дека бил широко познат. Хирија, најчесто споменуваната, била на територијата на Танагра. Празникот во негова чест се одржувал во Танагра дури и за време на Римското Царство. Тие имале гробница на Орион најверојатно во подножјето на планината Керициј (денес планина Танагра). Морис Боура тврди дека Орион бил национален јунак на Беотците, исто како што Кастор и Полукс биле за Дорците. Тој го базира ова тврдење на атинскиот епиграм за Битката кај Коронеја во која еден јунак ѝ дал на беотската војска пророштво, а потоа се борел на нивна страна и ги победил Атињаните.
Беотската школа за епска поезија главно се занимавала со генеалогиите на боговите и јунаците; подоцнежните писатели ја разработиле оваа мрежа. Неколку други митови се поврзани со Орион на следниов начин: Папирусен фрагмент од беотската поетеса Корина му дава на Орион педесет синови (традиционален број). Ова го вклучува и пророчкиот јунак Акраефен, кој, пеејќи, му дал одговор на Асоп во врска со ќерките на Асоп кои биле киднапирани од боговите. Корина пеела за Орион како ја освојува и именува целата земја на зората. Боура тврди дека се верувало дека Орион и давал пророштва, веројатно во друго светилиште. Хигин вели дека мајката на Хилас била Менодика, ќерка на Орион. Друг митограф, Либералис, раскажува за Менипа и Метиоха, ќерки на Орион, кои се жртвувале за доброто на својата земја и биле преобразени во комети.
Орион, исто така, има етиолошка врска со градот Месина на Сицилија. Диодор Сицилиски напишал историја на светот до своето време (почетокот на владеењето на Октавијан Август). Тој започнува со боговите и јунаците. На крајот од овој дел од делото, тој ја раскажува приказната за Орион и две чудесни приказни за неговите моќни земјени дела на Сицилија. Едната раскажува како му помогнал на Занкле, основачот на Занкле (поранешното име за Месина), со изградбата на 'ртот што го формира пристаништето. Другата, која Диодор му ја припишува на Хесиод, раскажува дека некогаш постоело големо море помеѓу Сицилија и копното. Орион го изградил целиот Пелорис, Пунта дел Фаро и храмот на Посејдон на врвот, по што се населил во Евбеја. Потоа бил „''вброен меѓу ѕвездите на небото и така си стекнал бесмртно сеќавање''“. Ренесансниот историчар и математичар Франческо Мавролико, кој потекнувал од Месина, ги распознал остатоците од храмот на Орион во близина на денешната катедрала во Месина. Мавролико, исто така, дизајнирал украсна фонтана, изградена од скулпторот Џовани Анџело Монторсоли во 1547 година, во која Орион е средишна фигура, симболизирајќи го царот Карло V, исто така господар на морето и реставратор на Месина; Орион е сè уште популарен симбол на градот.
Сликите на Орион во класичната уметност се тешки за препознавање, а јасните примери се ретки. Постојат неколку антички грчки слики на ловци кои носат палки кои би можеле да го претставуваат Орион, но таквите создадени примери би можеле подеднакво да претставуваат архетипски „ловец“, или всушност Херакле. Некои тврдења се дека друга грчка уметност претставува специфични аспекти на митот за Орион. Традиција од овој тип е забележана во старогрчката грнчарија од 5 век п.н.е. - Џон Бизли распознал сцена на Аполон, со делска палма во рака, како му се одмаздува на Орион за обидот за силување на Артемида, додека друг научник распознал сцена на Орион како ја напаѓа Артемида додека таа е одмаздена од змија (пандан на скорпијата) во погребна група - наводно симболизирајќи ја надежта дека дури и злосторникот Орион би можел да стане бесмртен, како и астрономска сцена во која се смета дека Кефал го застапува Орион и неговото соѕвездие, кое исто така го одразува овој систем на иконографија. Исто така, фриз на гроб во Таранто може да го прикаже Орион како го напаѓа Опис. Но, најраниот зачуван јасен приказ на Орион во класичната уметност е римски, од приказите на сцените од Подземјето од „Одисеја“ откриени на ридот Есквилин (50–40 п.н.е.). Орион се гледа и на барелјеф од 4 век, кој моментално е прицврстен на ѕид во населбата Порто во Неапол. Соѕвездието Орион изгрева во ноември, на крајот од сезоната на едрење, и се поврзувало со бурно време, а оваа карактеризација се проширила и на митскиот Орион - барелефот може да се поврзе со морнарите од градот.
3 Толкувања
3.1 Ренесанса
Митографите дебатирале за Орион барем уште од ренесансата на класичното учење; ренесансните толкувања биле алегорични. Во текот на 14 век, Бокачо ја протолкувал приказната за волската кожа како претставник на човечката концепција; кожата е утробата, Нептун влагата на спермата, Јупитер нејзината топлина, а Меркур женската студенило; тој исто така ја објаснил смртта на Орион од рацете на божицата на месечината како Месечината што предизвикува зимски бури. Италијанскиот митограф од 16 век, Наталис Комес, ја протолкувал целата приказна за Орион како алегорија за развојот на голем облак: Создаден од воздух (Зевс), вода (Посејдон) и сонце (Аполон), бурен облак се шири (Хиос, што Комес потекнува од χέω, „излевање“), се издига низ горниот воздух (Аеропа, како што Комес ја пишува Меропа), се лади (се ослепува) и се претвора во дожд од месечината (Артемида). Тој исто така објаснува како Орион одел по морето: „''Бидејќи посуптилниот дел од водата што е разреден лежи на површината, се вели дека Орион научил од својот татко како да оди по вода''.“ Слично на тоа, зачнувањето на Орион го направило симбол на филозофско дете, алегорија на филозофијата што произлегува од повеќе извори, во ренесансата како и во алхемиските дела, со некои варијации. Германскиот алхемичар од 16 век, Михаел Мајер, ги наведува татковците како Аполон, Вулкан и Меркур, а францускиот алхемичар од 18 век, Антоан-Жозеф Пернети, ги навел како Јупитер, Нептун и Меркур. <ref> Pernety, Antoine-Joseph (1737). ''''. .
3.2 Современ период
Современите митографи ја разбираат приказната за Орион како начин за директно пристапување до местните народни приказни и култни практики без мешање на античката висока култура; неколку од нив го објасниле Орион, секој преку свое толкување на грчката праисторија и на тоа како старогрчката митологија ја претставува. Постојат некои точки на општа согласност помеѓу нив: на пример, дека нападот врз Опис е напад врз Артемида, бидејќи Опис е едно од имињата на Артемида.
Кон крајот на 19 век се појавило движење за толкување на сите беотски јунаци како само персонификации на соѕвездијата; оттогаш постои широка согласност дека митот за Орион постоел пред да се појави соѕвездие именувано според него. Хомер, на пример, ги споменува Орион, Ловецот, и соѕвездието Орион, но никогаш не ги помешува двата поими. Откако Орион бил препознаен како соѕвездие, астрономијата, пак, влијаела врз самиот мит. Приказната за Сида можеби е дел од астрономската митологија. Грчкиот збор ''сида'' значи калинка, која раѓа плод, додека Орион, соѕвездието, може да се види на ноќното небо. Роза сугерира дека е поврзана со Сида во Беотија, и дека калинката, како знак на Подземјето, е поврзана со нејзиното спуштање таму.
Германскиот класичен научник од 19 век, Ервин Роде, го сметал Орион за пример за тоа како Грците ја бришат линијата помеѓу боговите и човештвото. Тоа значи дека доколку Орион бил на небесата, и другите смртници можеле да се надеваат каде ќе бидат.
Унгарскиот митограф Карл Керењи, еден од основачите на современото проучување на старогрчката митологија, пишувал за Орион во ''„Богови на Грците'' “ (1951). Керењи го прикажува Орион како гигант со титанска енергија, роден надвор од неговата мајка, како што биле Титиј или Дионис. Керењи става голем акцент на варијантата во која Меропа е сопруга на Енопион. Тој го гледа ова како остаток од изгубена форма на митот во кој Меропа била мајка на Орион (претворена од подоцнежните генерации во негова маќеа, а потоа во денешните форми). Затоа, ослепувањето на Орион е паралелно со она на Егип и Едип.
Во ''„Дионис“'' (1976), Керењи го прикажува Орион како шамански ловечки јунак, кој преживеал од минојското време (оттука и неговата поврзаност со Крит). Тој го изведува името Хириј (и Хирија) од зборот на критскиот дијалект grc grc-Latn, што значи „кошница“, што преживува единствено во античките речници. Од оваа поврзување, тој го претвора Орион во претставник на старите култури на пиење медовина, надминати од мајсторите на виното Онопион и Онеј. (Грчкиот збор за „вино“ е ''оинос''.) Фонтенроуз наведува извор во кој се кажува дека Онопион ги научил Хијците како да прават вино пред некој друг да знае како.
Џозеф Фонтенроуз го напишал ''„Орион: Митот за ловецот и ловџијата'' “ (1981) за да го прикаже Орион како типичен примерок на еден вид гротескен јунак. Фонтенроуз го смета за сличен на Кухулин, односно за посилен, поголем и помоќен од обичните луѓе и за насилен љубовник на Божествената ловџија; други јунаци од ист тип се Актеон, Левкип (син на Еномај), Кефал, Тересеј и Зевс како љубовник на Калисто. Фонтенроуз, исто така, гледа источни паралели во ликовите на Акхат, Атис, Думузи, Гилгамеш, Душјанта и Праџапати (како гонител на Ушас).
Во ''„Грчките митови'' “ (1955), Роберт Грејвс го смета Енопион за свој повеќегодишен Цар-Бог, во фазата каде што кралот се преправа дека умира на крајот од својот мандат и назначува замена, во овој случај Орион, кој всушност умира на негово место. Неговото слепило е иконотропија од сликата на Одисеј како ги заслепува киклопите, измешана со чисто хеленска сончева легенда: херојот на сонцето е заробен и заслепен од неговите непријатели во самрак, но успева да побегне и го враќа видот во зори, кога сите ѕверови бегаат од него. Грејвс го гледа остатокот од митот како синкретизам од разновидни приказни. Тие ги вклучуваат Гилгамеш и луѓето-скорпии, Сет како станува скорпија за да го убие Хор и приказната за Акхат и Јатпан од Рас Шамра, како и претпоставка за тоа како свештеничките на Артемида Опис убиле посетител на нивниот остров Ортигија. Тој го споредува раѓањето на Орион од кожата на бикот со западноафриканска амајлија која предизвикува дожд и тврди дека синот на Посејдон треба да биде предизвикувач на дожд.
4 Културни наводи
Старогрчките и римските извори кои кажуваат повеќе за Орион отколку за тоа како гигантски ловец се претежно суви и нејасни, но поетите пишуваат за него: Кратките пасуси кај Арат и Вергилиј се споменати погоре. Пиндар го слави панкратионот Мелис од Теба „''на кого не му била дадена градбата на Орион''“, но чија сила сè уште била голема.
Цицерон го превел Арат во својата младост; ја направил епизодата со Орион половина подолга отколку што била во старогрчката верзија, додавајќи го традиционалниот латински топос на лудило во текстот на Арат. Цицероновата „''Аратеја“'' е една од најстарите латински поеми која ни стигнала како нешто повеќе од изолирани стихови; оваа епизода можеби ја воспоставила техниката на вклучување епска поезија во неепските поеми.
Орион го употребува Хорациј, кој раскажува за неговата смрт од рацете на Дијана / Артемида, и Овидиј, во неговите Фасти за 11 мај, средниот ден од Лемурија, кога (во времето на Овидиј) соѕвездието Орион заоѓало со сонцето. Епизодата на Овидиј ја раскажува приказната за Хириј и два бога, Јупитер и Нептун, иако Овидиј е срамежлив во врска со кулминацијата; Овидиј го прави Хириј сиромашен човек, кое означува дека жртвувањето на цел вол е повеликодушно. Исто така, постои едно споменување на Орион во неговата ''„Уметност на љубовта“'', како страдалник од невозвратена љубов: „''Бледиот Орион талкаше во шумата за Сида''“.
Статиј го споменува Орион четири пати во својата ''Тебаида''; двапати како соѕвездие, персонификација на бура, но двапати како предок на Дријас од Танагра, еден од бранителите на Теба. Многу доцниот грчки епски поет Нон накратко ја споменува приказната за волската кожа, додека ги наведува Хиријанците во својот Каталог на беотската војска на Дионисиј.
Наводите од антиката се прилично ретки. На почетокот на 17 век, францускиот скулптор Бартелеми Пријер излил бронзена статуа ''„Орион и Кедалион“'', некаде помеѓу 1600 и 1611 година. На неа е прикажан Орион со Кедалион на рамо, во приказ на древната легенда за враќањето на видот на Орион; скулптурата денес е изложена во Лувр.
Никола Пусен ја насликал ''„Paysage avec Orion aveugle cherchant le soleil“'' (1658) („Пејзаж со слепиот Орион кој го бара сонцето“), откако дознал за описот на грчкиот автор од 2 век Лукијан, за слика на Орион кој го враќа видот; Пусен вклучил облак од бура, што укажува на минливата природа на слепилото на Орион, кое наскоро ќе биде отстрането како облак што го разоткрива сонцето, и ја вклучува езотерската интерпретација на Орион од Наталис Комес ''како'' облак од бура. Пусен не морал директно да се консултира со Лукијан; пасусот се наоѓа на илустрираниот француски превод на „''Imagines''“ на Филострат, за кој се знае дека Пусен се консултирал. Австриецот Даниел Зајтер (активен во Торино, Италија), ја насликал ''„Diane auprès du cadavre d'Orion“'' (околу 1685) („Дијана до трупот на Орион“), прикажана погоре.
Во „Ендимион “ (1818), Џон Китс го вклучува стихот „''Или слеп Орион гладен за утрото''“, за кој се смета дека е инспириран од Пусен. Вилијам Хазлит можеби го запознал Китс со сликата - подоцна го напишал есејот „''За пејзажот на Никола Пусен''“, објавен во ''„Тејбл Талк“, „Есеи за луѓето и манирите'' “ (1821–2). Ричард Хенри Хорн, пишувајќи во генерацијата по Китс и Хазлит, ја напишал епската поема ''„Орион“'' во три тома во 1843 година. Таа имала најмалку десет изданија и била препечатена од „Шолартис Прес“ во 1928 година.
Авторот на научна фантастика Бен Бова го преосмислил Орион како слуга на разни богови кој патува низ времето во серија од пет романи. Во ''„Крвта на Олимп“'', последниот том од серијата, Рик Риордан го прикажува Орион како еден од гигантските синови на божицата на земјата Геја.
Италијанскиот композитор Франческо Кавали ја напишал операта „''Орион“'' во 1653 година. Приказната се одвива на грчкиот остров Делос и се фокусира на љубовта на Дијана кон Орион, како и кон нејзината соперничка, Аурора. Дијана го застрелува Орион дури откако е измамена од Аполон дека го смета за морско чудовиште - потоа таа ја оплакува неговата смрт и го бара Орион во подземјето сè додека не се воздигне на небото. Францускиот композитор Луј де ла Кост ја компонирал во 1728 година лирската трагедија „<i>Орион“. Овој пат, Дијана е вљубена во Орион и е отфрлена од него. Јохан Кристијан Бах („англискиот Бах“) напишал опера „''Орион или Дијана се одмазди“'', првпат претставена во лондонскиот театар Хејмаркет во 1763 година. „Орион“, испеана од кастрат, е вљубен во Кандиопа, ќерката на Енопион, кралот на Аркадија, но неговата ароганција ја навредила Дијана. Пророчиштето на Дијана му забранува да се ожени со Кандиопа и му ја претскажува неговата слава и смрт. Тој се збогува со Кандиопа на трогателен начин и маршира кон својата судбина. Дијана му ја дозволува победата, а потоа го убива, надвор од сцената, со својата стрела. Во друга арија, неговата мајка Ретреа (кралица на Теба) ја оплакува неговата смрт, но на крајот го гледа неговото воздигнување на небесата. Операта од 2002 година ''„Галилео Галилеј“'' од американскиот композитор Филип Глас вклучува опера во рамките на оперско дело помеѓу Орион и Меропа. Сончевата светлина, која го лекува слепилото на Орион, претставува алегорија на современата наука. Филип Глас, исто така, напишал пократко дело за Орион, како и Тору Такемицу, Каиџа Саариахо, и Џон Каскен. Делата на Дејвид Бедфорд од крајот на дваесеттиот век се за соѕвездието, а не за митската фигура; тој е аматерски астроном.
Францускиот поет од дваесеттиот век, Рене Шар, го сметал слепиот, похотлив ловец, и гонител, за средишен симбол, како што Џејмс Лолер објаснил накратко во своето дело од 1978 година ''„Рене Шар: Митот и поемата“.'' Францускиот романописец Клод Симон исто така го сметал Орион за соодветен симбол, во овој случај на писателот, како што објаснил во својата ''книга „Орион“'' од 1970 година. Марион Перет тврдела дека Орион е тивка врска во ''„Пустата земја'' “ (1922) од Т.С. Елиот, поврзувајќи го похотливиот Актеон /Свини со слепиот Тересиј и, преку Сириус, со Кучето „''кое е пријател на луѓето''“.
5 Белешки
6 Наводи
*Giovanni Boccaccio; ''Genealogie Deorum Gentilium Libri''. ed. Vincenzo Romano. Vol. X and XI of ''Opere'', Bari 1951. The section about Orion is Vol XI, p. 557–560: Book IX §19 is a long chapter about Orion himself; §20–21 are single paragraphs about his son and grandson (and the genealogy continues through §25 about Phyllis daughter of Lycurgus).
*Natalis Comes: ''Mythologiae siue explicationis fabularum libri decem''; translated as Natale Conti's ''Mythologiae'', translated and annotated by John Mulryan and Steven Brown; Arizona Center for Medieval and Renaissance Studies, 2006. This is cited by the page number in the 1616 printing, followed by the page in Mulryan and Brown. The chapter on Orion is VIII, 13, which is pp. 457–9 Tritonius; II 751–5 Mulryan and Brown.
*Joseph Fontenrose ''Orion: The Myth of the Hunter and the Huntress'' Berkeley : University of California Press (1981)
* Gantz, Timothy, ''Early Greek Myth: A Guide to Literary and Artistic Sources'', Johns Hopkins University Press, 1996, Two volumes: (Vol. 1), (Vol. 2).
*E. H. Gombrich: "" ''The Burlington Magazine'', Vol. 84, No. 491. (Feb., 1944), pp. 37–41
*Robert Graves, ''The Greek Myths'' Penguin 1955; is the 1988 reprint by a different publisher.
* Hard, Robin (2015), ''Eratosthenes and Hyginus: Constellation Myths, With Aratus's Phaenomena'', Oxford University Press, 2015. .
*Karl Kerényi, ''Gods of the Greeks'', tr. Norman Cameron. Thames and Hudson 1951. is a reprint, by the same publisher.
*Karl Kerényi, ''Dionysus: Archetypal Image of Indestructible Life''. Princeton University Press, 1976.
*David Kubiak: "" ''The Classical Journal'', Vol. 77, No. 1. (October–November, 1981), pp. 12–22.
* Most, G.W. (2018a), ''Hesiod, Theogony, Works and Days, Testimonia,'' Edited and translated by Glenn W. Most, Loeb Classical Library No. 57, Cambridge, Massachusetts, Harvard University Press, 2018. . .
*Roger Pack, ""; '' Transactions and Proceedings of the American Philological Association'', Vol. 83. (1952), pp. 198–204. JSTOR link. A practicing classicist retells Orion in passing.
*H. J. Rose (1928). ''A Handbook of Greek Mythology'', pp. 115–117. London and New York: Routledge, 1991. .
7 Надворешни врски
* Excerpts from translations from Greek and Roman texts.
*
* Constellation mythology.
* Everything You Need To Know About Orion.
*Natalis Comes '''' Scan of 1616 Padua edition, ed M. Antonius Tritonius, pr. Petropaulus Tozzius.
* (145 KB) of Boccaccio's ''Genealogiae''; apparently scan of edition cited.