Историја на евгениката

Историја на евгениката ― проучување на развојот и застапувањето на идеи поврзани со евгениката низ целиот свет. Раните евгениски идеи биле разговарани во Стара Грција и Рим. Врвот на современото евгеничко движење дошло кон крајот на 19 и почетокот на 20 век.
1 Историја
Изворниот облик на евгениката бил најпознато објаснета од Платон, кој верувал дека човечкото размножување треба да биде надгледувано и контролирано од државата. Сепак, Платон сфатил дека овој облик на на владина контрола нема да биде лесно прифатена и предложил вистината да биде сокриена од јавноста преку фиксна лотарија. Сопружниците, во Платоновата ''Држава'', би биле избрани со „брачен број“ во кој квалитетот на поединецот ќе биде квантитативно анализиран, а на лицата со висок број ќе им биде дозволено да се размножуваат со други лица со висок број. Теоретски, тоа би довело до предвидливи резултати и подобрување на човечкиот род. Сепак, Платон го признал неуспехот на „брачниот број“ бидејќи личностите од „златна душа“ сè уште можеле да раѓаат деца од „бронзена душа“. Идеите на Платон можеби биле еден од најраните обиди за математичка анализа на генетското наследство, кое подоцна било подобрено со развојот на Менделовата генетика и картирањето на човечкиот геном.
Други антички цивилизации (како што се Рим,<ref>Platner (1929). '''', , pp509-510. London. Oxford University Press. Атина, и Спарта) практикувале чедоморство преку изложување и егзекуција како облик на фенотипско одбирање. Според Плутарх, во Спарта, новороденчињата биле прегледувани од старешините на градот кои одлучувале за судбината на новороденчето. Ако детето било сметано за неспособно за живот, тоа обично било изложено во ''Апотетите'' во близина на планината Тајгет. Од 2007 година, фрлањето на доенчиња во близина на планината Тајгете е доведено во прашање поради недостаток на физички докази. Истражувањето на антропологот Теодорос Пициос открил само тела на адолесценти на возраст до приближно 35 години. Наводните испитувања за бебињата вклучувале капење со вино и изложување на надворешните елементи. За Спарта, ова ќе обезбеди само најсилните да преживеат и да се размножуваат. Адолф Хитлер ја сметал Спарта за првата „Држава на народот“, и слично како и Ернст Хекел пред него, ја пофалил Спарта за нејзината одбирачка политика на чедоморство. Недостигот на извори од современите Грци кои ја спомнуваат спартанската евгеника и недостатокот на археолошки докази ја доведе во прашање спартанската евгеника. Додека Старите Грци го практикувале чедоморството, ниту еден од тогашните современи извори не ги поддржува тврдењата на Плутарх за масовно чедоморство мотивирано од евгениката.
Дванаесетте табели на римското право, воспоставени на почетокот на создавањето на Римската Република, наведуваат во четвртата табела дека разобличените деца мора да бидат убивани. Освен тоа, на патријарсите во римското општество им било давано право да ги „отфрлаат“ доенчињата по нивна дискреција. Ова често било правено со давење на несакани новороденчиња во реката Тибар. Коментирајќи ја римската практика на евгеника, филозофот Сенека напишал дека: „Ги спуштаме лудите кучиња; го убиваме дивиот, нескротлив вол; го користиме ножот на болните овци за да го спречиме нивното заразување на стадото; уништуваме ненормални потомци при раѓањето; И децата, ако се родени слаби или деформирани, ги давиме, но тоа не е дело на гневот, туку на разумот – да биде одвоен звукот од безвредниот“. Практиката на отворено чедоморство во Римската Империја не стивнала сè до нејзиното христијанизирање, кое сепак наложило „негативна евгеника“, на пр. Соборот во Агд во 506 година, кој забранил брак меѓу братучеди.
1.1 Галтонова теорија
Сер Франсис Галтон (1822–1911) ги систематизирал овие идеи и практики според новите сознанија за еволуцијата на човекот и животните дадени од теоријата на неговиот полубратучед Чарлс Дарвин во текот на 1860-тите и 1870-тите. По читањето на Дарвиновото „''За потеклото на видовите''“, Галтон се засновал на идеите на Дарвин со кои механизмите на природна селекција биле потенцијално спречени од човечката цивилизација. Тој образложил дека, бидејќи многу човечки општества се обидуваат да ги заштитат непривилегираните и слабите, тие општества се во спротивност со природната селекција одговорна за истребување на најслабите; и само со промена на овие општествени политики, општеството можело да биде спасено од „враќање кон просечност“, фраза што тој прв ја измислил во статистиката и која подоцна била променета во сега вообичаената „ регресија кон средната вредност“. (Патем, Галтон ја измислил и фразата „Природа против негување“).
Галтон најпрво ја скицирал својата теорија во написот „Наследен талент и карактер“ од 1865 година, потоа подетално елабориран во неговата книга ''„Наследен гениј“'' од 1869 година. Тој започнал со проучување на начинот на кој човечките интелектуални, морални и особини на личноста имаат тежнеење да течат низ семејствата. Основниот аргумент на Галтон бил „генијалноста“ и „дарбата“ биле наследни особини кај луѓето (иако ниту тој ниту Дарвин сè уште немале работен модел на овој вид наследност). Тој заклучил бидејќи може да биде користена вештачка селекција за да бидат преувеличувани особините кај други животни, може да бидат очекувани слични резултати кога се применувани такви модели кај луѓето. Како што напиша во воведот на „''Наследен гениј''“:Предлагам да биде покажано во оваа книга дека природните способности на човекот се добиени со наследство, под точно исти ограничувања како што се обликот и физичките особини на целиот органски свет. Следствено, како што е лесно, и покрај тие ограничувања, да биде добиено со внимателна одбирање постојана раса кучиња или коњи надарени со чудни моќи за трчање или за правење што било друго, така што би било сосема практично да биде произведена високо надарена раса мажи со разумни бракови во текот на неколку последователни генерации.Галтон тврдел дека помалку интелигентните се поплодни од поинтелигентните во неговото време. Галтон не предложил методи на одбирање; Наместо тоа, тој се надевал дека ќе се најде решение доколку општествените обичаи се променети на начин што ќе ги охрабри луѓето да ја согледаат важноста на размножувањето. Тој првпат го употребил зборот „евгеника“ во неговите ''Истражувања за човечкото знаење и неговиот развој'' од 1883 година, книга во која тој сакал „да допре различни теми повеќе или помалку поврзани со онаа за одгледување раса или, како што би можеле да го наречеме тоа, со „евгенички“ прашања“. Тој вклучил фуснота на зборот „евгеника“ која гласела:Односно, со прашања кои се однесуваат на она што на грчки е нарекувано, еугенес (eugenes) имено, добро на залиха, наследно обдарено со благородни квалитети. Ова, и здружените зборови, еугенеја (eugeneia), итн., се подеднакво применливи за луѓето, брутите (животните) и растенијата. Многу сакаме краток збор да ја искаже науката за подобрување на залихата, која во никој случај не е ограничена на прашања за разумно парење, но која, особено во случајот со човекот, ги зема предвид сите влијанија кои имаат тежнеење во колку и далечен степен да дадат на посоодветните раси или видови на крв поголема шанса да преовладуваат брзо над помалку погодните отколку што инаку би имале. Зборот евгеника доволно би ја изразил идејата; тоа е барем поуреден збор и поопшт од вирикултурата што некогаш се осмелив да го користам.Во 1908 година, во ''Сеќавањата на мојот живот'', Галтон ја изјавил службената дефиниција за евгениката: „проучување на извршувањето под општествена контрола кои можат да ги подобрат или нарушат расните квалитети на идните генерации, било физички или ментално“. Ова било договорено во советување со комисија во која бил вклучен биометричарот Карл Пирсон. Тоа било малку спротивставено со претпочитаната дефиниција на Галтон, дадена во едно предавање на новоформираното Социолошко друштво на Лондонската школа за економија во 1904 година: „науката која се занимава со сите влијанија кои ги подобруваат вродените квалитети на расата; исто така и со оние кои развијте ги во најголема корист“. Последната дефиниција, која ги опфаќа негувањето и животната средина, како и наследноста, била фаворизирана од широко левичарските, либерални елементи на идеолошката поделеност што следело.
Формулацијата на Галтон за евгеника била заснована на силен статистички пристап, под силно влијание на „општествената физика“ на Адолф Кетеле. Меѓутоа, за разлика од Кетеле, Галтон не го возвишил „просечниот човек“ туку го осудил како просечен. Галтон и неговиот статистички наследник Карл Пирсон го развиле она што е нарекувано биометриски пристап кон евгениката, кој развил нови и сложени статистички модели (подоцна извезени во сосема различни полиња) за да ја опишат наследноста на особините. Меѓутоа, со повторното откривање на наследните закони на Грегор Мендел, биле појавени два посебни табора на застапници на евгениката. Едниот бил составен од статистичари, другиот од биолози. Статистичарите мислеле дека биолозите имаат исклучително груби математички модели, додека биолозите мислеа дека статистичарите знаат малку за биологијата.
Евгениката на крајот се однесувала на човечкото одбрано размножување со намера да создаде деца со посакувани особини, претежно преку пристапот на влијание врз диференцијалната стапка на наталитет. Овие политики биле претежно поделени во две категории: позитивна евгеника, зголемен размножување на оние за кои се гледа дека имаат поволни наследни особини; и негативна евгеника, обесхрабрување на размножувањето од страна на оние со наследни особини кои се сметаат за сиромашни. Негативните евгенски политики во минатото се движеле од плаќање на оние за кои е сметано дека имаат лоши гени за доброволно да се подложат на стерилизација, до обиди за сегрегација до задолжителна стерилизација, па дури и геноцид. Позитивните евгенски политики вообичаено се во облик на награди или бонуси за „погодени“ родители кои имаат друго дете. Релативно безопасните практики како брачното советување имале рани врски со евгенската идеологија. Евгениката е површно поврзана со она што подоцна ќе биде познато како општествен дарвинизам. Додека и обете тврделе дека интелигенцијата е наследна, евгениката тврдела дека се потребни нови политики за активно менување на статус кво кон по „евгенична“ држава, додека општественодарвинистите тврделе дека самото општество природно ќе го „провери“ проблемот со „дизгеничарите“ доколку не постојат политики за благосостојба. (на пример, сиромашните може да се размножуваат повеќе, но би имале повисоки стапки на смртност).
1.2 Чарлс Девенпорт
Чарлс Девенпорт (1866-1944), научник од Соединетите Држави, се истакнува како еден од водечките евгеничари во историјата. Тој ја презел евгениката од научна идеја до светско движење спроведено во многу земји. Девенпорт добил средства од Карнегиевиот институт, за да ја основа Станицата за опитна еволуција на Лабораторијата Колд Спринг во 1904 година и Канцеларијата за евиденција на евгеника во 1910 година, која обезбедила научна основа за подоцнежните евгениски политики како што е присилната стерилизација. Тој станал првиот претседател на Меѓународниот сојуз на евгенички организации во 1925 година, организација што тој бил инструмент во изградбата. Додека Девенпорт се наоѓал во Лабораторијата Колд Спринг и добивал пари од Карнегиевиот институт во Вашингтон, организацијата позната како Канцеларија за евиденција на евгениката почнала да биде срам по добро познатите дебати помеѓу Девенпорт и Франц Боас. Наместо тоа, Девенпорт ја зазел истата канцеларија и истата адреса на Лабораторијата Колд Спринг, но неговата организација сега станала позната како Лаборатории на Колд Спринг Харбор, кои моментално ги чуваат архивите на Канцеларијата за евиденција на евгениката. Сепак, расистичките погледи на Девенпорт не биле поддржани од сите генетичари од Лабораторијата Колд Спринг, вклучувајќи ги Х.Џ. Мулер, Бентли Глас и Естер Ледерберг.
Во 1932 година, Девенпорт го пречекал Ернст Ридин, истакнат швајцарски евгеничар и расен научник, како негов наследник на позицијата претседател на Меѓународниот сојуз на евгенички организации. Рудин, директор на Германскиот истражувачки институт за психијатрија (Deutsche Forschungsgemeinschaft, сместен во Минхен), Институт „Кајзер Вилхелм“, бил соосновач (со неговиот зет Алфред Плоец) на Германското друштво за расна чистота. Полубратот на Рудин, Плоец, препорачал систем за „расна чистота“ во кој панелите на лекари одлучувале дали на поединците да им дадат државјанство или евтаназија. Други истакнати ликови во евгениката кои биле поврзани со Девенпорт сеХари Лафлин (Соединети Држави), Хевелок Елис (Обединето Кралство), Ирвинг Фишер (Соединети Држави), Ојген Фишер (Германија), Медисон Грант (Соединети Држави), Лусиен Хоу (Соединети Држави), и Маргарет Сенгер (Соединетите Држави, основач на здравствена клиника во Њујорк, која подоцна станала организацијата „Планирано родителство“). Подоцна Сенгер ја нарачал првата пилула за контрацепција.
1.3 Обединето Кралство
Во септември 1903 година, владата назначила „Меѓуресорски комитет за физичко влошување“ со кој претседавал Алмерик В. Фицрој кој бил назначен од властите „за да биде направена прелиминарна истрага за наводите во врска со влошувањето на одредени класи на населението како што е прикажано со големиот процент на одбивања поради физички причини за регрути за Армијата“, и го дал својот Извештај до двата дома на парламентот во следната година. Меѓу неговите препораки, кои потекнуваат од професорот Даниел Џон Канингам, биле и антропометриското истражување на британското население. Католичката црква била против евгениката, како што е илустрирано во делата на отец Томас Џон Џерард.
Евгениката била поддржана од многу истакнати личности од различни политички убедувања пред Првата светска војна (и како позитивна евгеника по војната), вклучувајќи ги: либералните економисти Вилијам Бевериџ и Џон Мејнард Кејнс; Фабиовите социјалисти како што се ирскиот автор Џорџ Бернард Шо, Херберт Велс, Хевелок Елис, Беатрис Веб и Сидни Веб и други книжевни личности како Дејвид Лоренс и конзервативците како идниот премиер Винстон Черчил и Артур Балфур. Влијателниот економист Џон Мејнард Кејнс бил истакнат поддржувач на евгениката, служејќи како директор на Британското здружение за евгеника, и пишуваше дека евгениката е „најважната, значајната и, би додал, вистинската гранка на социологијата што постои“.
Франсис Галтон за време на едно предавање во 1901 година, им објаснил на групите што се прикажани на првата слика и укажал на процентот на општеството што спаѓа во секоја група, заедно со нивната генетска вредност. Галтон предложил дека негативната евгеника (т.е. обид да биде спречено да раѓаат потомство) треба да биде применувано само на оние од најниската општествена група („Непожелните“), додека позитивната евгеника е применувана на повисоките класи. Сепак, тој ја ценел вредноста на повисоките работнички класи за општеството и индустријата.
Законот за ментален недостиг од 1913 година предложи масовна сегрегација на „изнемоштените“ од остатокот на општеството. Програмите за стерилизација никогаш не биле легализирани, иако некои биле спроведени приватно врз ментално болните од лекарите кои биле за пораспространет план за евгеника. Законот, сепак, овозможил основање на резиденцијални училишта за „изнемоштените“ од страна на социјалните работници како што е Мери Денди. Навистина, оние кои ја поддржуваат евгениката го префрлиле своето лобирање во Парламентот од присилна на доброволна стерилизација, со надеж дека ќе постигнат повеќе правно признавање. Но, оставањето за членот на Парламентот на Лабуристичката партија, Арчибалд Чрч, да предложил нацрт-закон во 1931 година, со кој би била легализирана операцијата за доброволна стерилизација, бил отфрлен со 167 гласа „за“ и 89 „против“. Ограничената популарност на евгениката во Обединетото Кралство се одразила со фактот што само два универзитети основале курсеви во оваа област (Универзитетскиот колеџ во Лондон и Универзитетот во Ливерпул). Галтоновиот институт, поврзан со Универзитетскиот колеџ, бил предводен од штитеникот на Галтон, Карл Пирсон.
Во 2008 година, британскиот парламент донел закон со кој им забранува на двојките да избираат глуви и хендикепирани ембриони за имплантација.
1.4 Соединети Држави
Еден од најраните современи застапници на евгениката (пред да биде означен како таков) беше Александар Грејам Бел. Во 1881 година, Бел ја истражувал стапката на глувост во Мартас Вињард, Масачусетс. Од ова тој заклучил дека глувоста е наследна по природа и, забележувајќи дека вродените глуви родители имаат поголема веројатност да раѓаат глуви деца, привремено предложил дека двојките каде што и двајцата биле глуви не треба да се венчаат, во неговото предавање ''Мемоари по создавањето на глувата врста на човечката раса'' претставена на Националната академија на науките на 13 ноември 1883 година. Сепак, тоа било неговото хоби за одгледување добиток што доведе до негово назначување во Комитетот за евгеника на биологот Дејвид Стар Џордан, под покровителство на Американското здружение на одгледувачи. Комитетот недвосмислено го проширило начелото и врз луѓето.
Друг научник кој е сметан за „татко на движење за евгениката во Соединетите Држави“ бил Чарлс Бенедикт Девенпорт. Во 1904 година тој обезбедил финансирање за Станицата за опитна еволуција, подоцна преименувана во Карнегиев оддел за генетика. Во тоа време, Девенпорт активно се вклучил во Американското здружение на одгледувачи. Ова довело до првиот текст на Девенпорт за евгеника, „''Науката за човечкото подобрување со подобро одгледување''“, еден од првите трудови што ги поврзувало земјоделството и човечката наследност. Девенпорт подоцна започнал да создава Канцеларија за евиденција на евгениката, собирајќи стотици илјади медицински истории од жителите на Соединетите Држави, за кои многумина сметаа дека имаат расистичка и антидоселеничка агенда. Девенпорт и неговите ставови биле поддржани во Лабораторијата Колд Спринг Харбор дури во 1963 година, кога неговите ставови почнале да бидат отнагласувани.
Како што науката продолжила во 20 век, истражувачите заинтересирани за семејни ментални нарушувања спровеле голем број студии за да ја документираат наследноста на такви болести како шизофренија, биполарно растројство и депресија. Нивните наоди биле користени од движењето за евгеника како доказ за нејзината кауза. Државните закони биле напишани кон крајот на 19 и почетокот на 20 век за да биде забранет бракот и да биде присилена стерилизација на ментално болните со цел да биде спречено „пренесување“ на менталната болест на следната генерација. Овие закони биле потврдени од Врховниот суд на Соединетите Држави во 1927 година и биле укинати дури во средината на 20 век. Сè на сè, 60.000 жители на Соединетите Држави, биле стерилизирани.
Мичиген станала првата сојузна држава што вовела закон за задолжителна стерилизација на 16 мај 1897 година. Сепак, законот не поминал. Предложениот закон, кој предвидувал задолжителна кастрација на дефинирани видови злосторници и „дегенерици“, не успеал да помине во законодавниот дом, но претставува преседан за слични закони. Во 1907 година Индијана станала првата од повеќе од триесет држави што усвоила законодавство насочено кон задолжителна стерилизација на одредени поединци. Иако законот бил поништен од страна на Врховниот суд на Индијана во 1921 година, Врховниот суд на Соединетите Држави ја потврдил уставноста на законот на Вирџинија кој дозволува задолжителна стерилизација на пациентите од државните ментални установи во 1927 година.
Започнувајќи со Конектикат во 1896 година, многу сојузни држави донеле закони за брак со евгениски критериуми, забранувајќи секому што е „епилептичен, немоќен или слабоумен“ да биде венчан. Во 1898 година, Чарлс Девенпорт започнал како директот на биолошката истражувачка станица со Лабораторијата Колд Спринг Харбор каде тој опитувал со еволуцијата на растенијата и животните. Во 1904 година, Девенпорт добил средства од Карнегиевиот институцијата за да ја основа станицата за опитна еволуција. Канцеларијата за записи за евгеника била отворена во 1910 година, додека Девенпорт и Хари Х. Лафлин почнале да ја промовираат евгениката.
Вилијам Ду Бојс го задржал основното начело на евгениката: дека различните личности имаат различни вродени особини што ги прават повеќе или помалку погодни за специфични видови на вработување, и дека со охрабрување на најталентираните членови од сите раси да се размножуваат ќе ги подобри „залихите“ на човештвото.
Сојузот за ограничување на доселеништвото (основана во 1894 година) бил првиот ентитет од Соединетите Држави, кој бил службено поврзан со евгениката. Сојузот се обидел да им забрани на оние што ги сметал за дисгенични членови на одредени раси да влезат во Соединетите Држави и да го разблажи она што го гледал како надмоќен расен фонд преку размножување. Тие лобирале за тест за писменост за доселениците, врз основа на верувањето дека стапките на писменост се ниски кај „инфериорните раси“. Сметките за тест за писменост беа ставени на вето од претседателот Вилијам Макинли во 1897 година и од претседателот Вудро Вилсон во 1913 и 1915 година; на крајот, второто вето на претседателот Вилсон било отфрлено од Конгресот во 1917 година. Членството во Лигата било: А. Лоренс Лоуел, претседател на Универзитетот Харвард, Вилијам Де Вит Хајд, претседател на колеџот Боудоин, Џејмс Т. Јанг, директор на училиштето Вартон и Дејвид Стар Џордан, претседател на Универзитетот Стенфорд. Сојузот се здружил со Американското здружение на одгледувачи за да стекне влијание и да ги унапреди своите цели и во 1909 година основале комитет за евгеника со кој претседавал Дејвид Стар Џордан со членовите Чарлс Девенпорт, Александар Грејам Бел, Вернон Келог, Лутер Бурбенк, Вилијам Ернест Касл, Адолф Мејер, Х.Џ. Вебер и Фридрих Вудс. Законодавниот комитет за доселеништво на Американското здружение на одгледувачи, создаден во 1911 година и предводен од основачот на Лигата, Прескот Ф. Хол, ја официјализирал веќе силната врска на комитетот со Сојузот за ограничување на доселеништвото.
Во годините што доаѓале, Канцеларијата за записи за евгеника собрала голем број семејни педигреа и заклучи дека оние кои не биле способни потекнуваат од економски и општествено сиромашни средини. Евгеничарите како Девенпорт, психологот Хенри Х. Годард и конзерваторката Медисон Грант (сите добро почитувани во своето време) почнаа да лобираат за различни решенија за проблемот на „неподобните“. (Дејвенпорт го сакал ограничувањето на доселеништвото и стерилизацијата како првостепени методи; Годар ја сакал сегрегацијата, нагласувајќи во неговото дело „''Семејството Каликак''“; Грант ги сакал сите горенаведени и повеќе, дури и ја забавувал идејата за истребување.) Иако нивната методологија и методи на истражување сега се сфаќани со многу недостатоци, во тоа време ова било сметано за легитимно научно истражување. Сепак, имало научни клеветници (особено Томас Хант Морган, еден од ретките менделовци кои експлицитно ја критикувале евгениката), иако повеќето од нив се насочувале повеќе на она што тие го сметаа за груба методологија на евгеничарите и карактеризацијата на речиси секоја човечка особина како наследна, наместо самата идеја за евгеника.
Некои сојузни држави ги стерилизирале „имбецилите“ во поголемиот дел од 20 век. Врховниот суд на Соединетите Држави пресудил во случајот „Бак против Бел“ од 1927 година дека државата Вирџинија може да стерилизира поединци според Законот за стерилизација на Вирџинија од 1924 година. Најзначајната ера на евгеничка стерилизација била помеѓу 1907 и 1963 година, кога над 64.000 поединци биле присилно стерилизирани според законодавството за евгеника во Соединетите Држави. Поволен извештај за резултатите од стерилизацијата во Калифорнија, државата со досега најмногу стерилизации, бил објавен во облик на книга од биологот Пол Попено и бил нашироко цитиран од нацистичката влада како доказ дека широките програми за стерилизација се остварливи и хумани.
Таквото законодавство било донесено во Соединетите Држави поради широкото прифаќање на движењето за евгеника од страна на јавноста, предводено од напорите на прогресивните реформатори. Над 19 милиони луѓе присуствувале на Меѓународната изложба Панама-Тихи Океан во Сан Франциско, отворена 10 месеци од 20 февруари до 4 декември 1915 година. Изложбата била саем посветен на издигнување на доблестите на нацијата која брзо напредувала, со нови достигнувања во науката, земјоделството, производството и технологијата. Тема која добила голема количина на време и простор била онаа на развојот во врска со здравјето и болестите, особено областите на тропската медицина и подобрувањето на расите (тропската медицина е комбинирана студија за бактериологија, паразитологија и ентомологија, додека расното подобрување е промовирање на евгенички студии). Имајќи ги овие области толку тесно испреплетени, се чинело дека и двете се категоризирани во главната тема на саемот, унапредувањето на цивилизацијата. Така, во очите на јавноста, навидум спротивставените области на проучување биле претставени под прогресивни знамиња на подобрување и биле направени да изгледаат како веродостојни правци на дејствување за подобро општество во Соединетите Држави.
Државата Калифорнија била авангарда на движењето за евгеника, изведувајќи околу 20.000 стерилизации или една третина од 60.000 на национално ниво од 1909 година до 1960-тите. До 1910 година, постоело голема и динамична мрежа на научници, реформатори и професионалци кои биле ангажирани во националните евгенички проекти и активно промовирале евгеничко законодавство. Американското здружение на одгледувачи било првото евгеничко тело во Соединетите Држави, основано во 1906 година под раководство на биологот Чарлс Б. Девенпорт. Здружението било создадено посевно за да „истражи и известува за наследноста во човечката раса и да ја нагласи вредноста на надмоќната крв и заканата за општеството со инфериорна крв“. Членството било Александар Грејам Бел, претседателот на Стенфорд Дејвид Стар Џордан и Лутер Бурбенк.
Кога нацистичките администратори излегле на судење за воени злосторства во Нирнберг по Втората светска војна, тие се обиделе да ги оправдаат масовните стерилизации (над 450.000 за помалку од една деценија) со наведување на Соединетите Држави како нивно вдахновение. Нацистите тврделе дека американските евгеничари ги вдахнале и ги поддржувале законите за расно прочистување на Хитлер и не успеале да ја разберат врската помеѓу тие политики и евентуалниот геноцид во Холокаустот.
Идејата за „гениј“ и „талент“ ја разгледува и Вилијам Греjам Самнер, основач на Американското социолошко друштво (сега наречено Американско социолошко здружение). Тој тврдел дека ако владата не се меша во општествената политика на „да биде сторено“, класа на гениј ќе се искачи на врвот на системот на општествена стратификација, проследена со класа на таленти. Поголемиот дел од остатокот од општеството би се вклопил во класата на просечност. Оние кои биле сметани за неисправни (ментално заостанати, хендикепирани итн.) имале негативен ефект врз општествениот напредок со трошење на потребните ресурси. Требало да бидат оставани сами да потонат или да пливаат. Но, оние од класата на деликвенти (злосторници, девијанти и сл.) треба да бидат елиминирани од општеството („Фолквејс“, 1907).
Сепак, биле применети методи на евгеника за да бидат преформулирани порестриктивните дефиниции за чистотата на белата раса во постојните државни закони кои забрануваат меѓурасни бракови: таканаречените закони против мешање. Најпознатиот пример за влијанието на евгениката и нејзиниот нагласок на строгата расна сегрегација на таквото законодавство за „антимицегенација“ бил Законот за расен интегритет на Вирџинија од 1924 година. Врховниот суд на Соединетите Држави го отфрлил овој закон во 1967 година во Ловинг против Вирџинија и ги прогласил законите против мешање на законите за неуставни.
Со донесувањето на Законот за доселеништво од 1924 година, евгеничарите за прв пат одиграле важна улога во дебатата во Конгресот како стручни советници за заканата од „инфериорен материјал“ од источна и јужна Европа. Додека евгеничарите навистина го поддржале чинот, тие биле поддржани и од многу синдикати. Новиот закон, вдахнат од евгенското верување во расната надмоќ на „стариот материјал“ на белите жители како членови на „нордиската раса“ (облик на бела надмоќ), ја зајакнал положбата на постоечките закони кои забрануваат мешање на раси. Евгенските размислувања, исто така, стојат зад усвојувањето на законите за инцест во поголемиот дел од Соединетие Држави и биле користени за да бидат оправдани многу закони против мешање.
Стивен Џеј Гулд тврдел дека ограничувањата за доселувањето донесени во Соединетите Држави во текот на 1920-тите (и побиени во 1965 година со Законот за доселување и националност ) биле мотивирани од целите на евгениката. Во текот на почетокот на 20 век, Соединетите Држави и Канада почнале да примаат многу поголем број доселеници од Јужна и Источна Европа. Било тврдено дека тоа ги поттикнало и Канада и Соединетите Држави да донесат закони за создавање хиерархија на националности, оценувајќи ги од најпосакуваните англосаксонски и нордиски народи до кинеските и јапонските доселеници, на кои речиси целосно им бил забранет влезот во земјата. Други, сепак, тврделе дека Конгресот практично не ги земал предвид овие фактори и тврдат дека ограничувањата биле мотивирани првенствено од желбата да се одржи културниот интегритет на земјата против големиот прилив на странци.
Во Соединетите Држави, поддржувачите на евгениката го вклучиле Теодор Рузвелт, Истражувањето било финансирано од истакнати филантропи и спроведено на престижни универзитети. Била изучувана во училниците во факултетите и средните училишта. Маргарет Сенгер го основала Планирано родителство на Америка за да поттикне легализација на контрацепција за сиромашните жени доселенички. Во своето време, евгениката била промовирана од некои како научна и прогресивна, природна примена на знаењето за размножувањето во арената на човечкиот живот. Пред остварувањето на логорите на смртта во Втората светска војна, идејата дека евгениката ќе доведе до геноцид не била сфатена сериозно од просечниот жител на Соединетите Држави.
1.5 Австралија
Политиката за отстранување на абориџинските деца од мешана раса од нивните родители произлегла од мислењето засновано на теоријата на евгениката кон крајот на 19 и почетокот на 20 век во Австралија, дека „полнокрвните“ племенски Абориџини нема да можат да бидат одржани и дека се осудени на неизбежно изумирање, бидејќи во тоа време огромен број Абориџини всушност изумирале, од болести фатени од европските доселеници. Една идеологија во тоа време сметала дека човештвото може да биде поделена на цивилизациска хиерархија. Овој поим претпоставуваше дека северноевропејците се надмоќни во цивилизацијата и дека Абориџините се инфериорни. Според ова гледиште, зголемениот број на деца со мешано потекло во Австралија, означени како „полу-касти“ (или алтернативно „местени раси“, „квадрони“ и „окторони“) требале да бидат развивани во нивните соодветни заедници, бели или абориџини, според нивното доминантно потекло.
Во првата половина на 20 век, ова довело до политики и законодавство што резултирало со отстранување на децата од нивното племе. Наведената цел била културно да бидат асимилирани луѓето со мешано потекло во современото австралиско општество. Во сите држави и територии, во раните години на 20 век било донесено законодавство кое на заштитниците на Абориџините им дало право на старателство над Абориџините до шеснаесет или дваесет и една година. Полицајците или другите службеници на државата (како што се службениците за заштита на абориџините), добиле овластување да наоѓаат и префрлаат бебиња и деца од мешано потекло од нивните заедници во установи. Во овие австралиски држави и територии, во раните децении на 20 век биле основани установи за полукаста (и владини или мисионерски) за прием на овие разделени деца. Филмот од 2002 година <i>Ограда против зајаци (англиски: ''Rabbit-Proof Fence'') прикажува вистинска приказна за овој систем и ужасните последици од обидот да биде надминат.
Во 1922 година, Обер Невил бил назначен за втор главен заштитник на Абориџините во државата Западна Австралија. Во текот на следниот четврт век, тој претседавал со сега озлогласената политика на „асимилација“ за отстранување на децата Абориџини од мешана раса од нивните родители.
Невил верувал дека биолошката претопување е клучот за „подигнување на домашната раса“. Говорејќи пред Кралската комисија на Мозели, која ја истражувала администрацијата на Абориџините во 1934 година, тој ги бранел политиките на присилното населување, отстранување на децата од родителите, надгледување, дисциплина и казнување, тврдејќи дека „тие мора да бидат заштитени од себе без разлика дали им се допаѓа или не. Тие не можат да останат такви какви што се. Болното место бара примена на ножот на хирургот за доброто на пациентот, а веројатно и против волјата на пациентот". Во неговите последни години, Невил продолжил активно да ја промовира својата политика. Кон крајот на својата кариера, Невил го објавил делото ''„Австралиското обоено малцинство“'', текст во кој е опишан неговиот план за биолошко претопување на Абориџините кон белата Австралија.
1.6 Бразил
Идејата за општествениот дарвинизам била широко распространета меѓу водечките бразилски научници, предавачи, општествени мислители, како и многу избрани функционери, во доцните 1800-ти и раните 1900-ти. Ова довел до „Политика на белење“ (Politica de Branqueamento) поставена во практика во Бразил на почетокот на 20 век. Оваа низа закони имала за цел да го зголеми бројот на белата раса во Бразил преку мешање со европските доселеници.
Првото службено организирано движење на евгениката во Јужна Америка била Конференцијата за евгеника во април 1917 година, која била проследена во јануари 1918 година со основањето на Друштвото за евгеника на Саун Пауло. Ова друштво работело со здравствени агенции и психијатриски канцеларии за да ги промовираат своите идеи. Во 1931 година бил основан Централен комитет за евгеника (Comitê Central de Eugenismo) со кој претседавал Ренато Кел. Меѓу неговите предлози биле крај на доселувањето на тие што не се белци во Бразил и ширење на политиките против мешање.
Идеите на Централниот комитет за евгеника се судриле со политиките на белење од почетокот на 20 век. Додека Политиките за белење се залагале за мешање со цел да биде намален бројот на чисти црнци во Бразил во корист на мулатите, од кои било очекувано потоа да произведат бело потомство - политика многу слична на „подигнувањето на домашната раса“ во Австралија - Централниот комитет за евгеника се залагал за никакво мешање и одвојување меѓу белците и небелците во Бразил. Кога станало очигледно дека иднината на Бразил е во индустријализација (исто како што било и за другите земји низ светот), Бразил морал да се соочи дали има работна сила способна да биде претопена од индустриското општество.
Била потребна нова идеологија за да се спротивстави на ваквите расистички тврдења. Оваа идеологија, позната како Лузотропикализам, била поврзана со Жилберто Фрејре и станала популарна низ Португалската Империја: конкретно, Бразил и Ангола. Лузотропикализмот тврдел дека неговото големо население на луѓе од мешана раса го направил Бразил најспособна земја во тропска клима да спроведе програма за индустријализација. Неговото мешано население ги имал културните и интелектуалните способности обезбедени од белата раса, што не може да работи во тропска клима, во комбинација со физичката способност за работа во тропска клима, обезбедена од црната раса. Ова го исклучило фактот дека белите затвореници, кои работеле под казнена службеност во Порторико, изгледале сосема способни да работат во тропска средина.
1.6.1 Фондацијата „Рокфелер“ во Бразил
Во првите децении на дваесеттиот век, работата на Фондацијата „Рокфелер“ била одлучувачка за спроведување на иницијативите за јавно здравје во Бразил, особено во таканареченото движење за јавно здравје. Во тоа време, бразилската евгеника била исто што и јавното здравје, како што е изразено во максимата „да биде санирано е да биде евгенизирано“.
1.7 Канада
Во Канада, движењето за евгеника добил поддршка на почетокот на 20 век бидејќи истакнати лекари повлекле директна врска помеѓу наследноста и јавното здравје. Евгениката била спроведена со закон во две канадски покраини. Во Алберта, Законот за полова стерилизација бил донесен во 1928 година, насочувајќи се на движењето на стерилизација на ментално дефицитарни поединци, како што е утврдено од Одборот за евгеника на Алберта. Кампањата за спроведување на оваа акција била поддржана од групи како што е Обединетата фармерска женска група, вклучително и клучниот член Емили Марфи.
Како и во многу други поранешни колонии на Британската Империја, евгеничките политики биле поврзани со расистички (и расно напоменувачки) агенди спроведени од различни нивоа на власт, како што е присилната стерилизација на домородните народи во Канада и специфичните иницијативи на покраинската влада, како што е програмата за евгеника на Алберта. Како кратка илустрација, во 1928 година, покраината Алберта започнала иницијатива, „...дозволувајќи им на секој затвореник од домашно станбено училиште да биде стерилизиран по одобрение од директорот на училиштето. Најмалку 3.500 Индијанки биле стерилизирани според овој закон“. Почнувајќи од 2011 година, во тек е истражување на постоечките архивски записи за стерилизација и директно убивање на младите од Првите Народи (преку намерно пренесување на болести и други средства) во рамките на резиденцијалната училишна програма.
Поединците биле оценувани со помош на тестови за интелигенција како оној на Стенфорд-Бине. Ова им претставувало проблем на новите доселеници кои пристигнувале во Канада, бидејќи многумина не го совладале англискиот јазик, а честопати нивните резултати ги означуваа дека имаат нарушено интелектуално функционирање. Како резултат на тоа, многу од оние кои биле стерилизирани според Законот за полов стерилизација биле доселеници кои биле неправедно категоризирани. Покраината Британска Колумбија донела свој Закон за полова стерилизација во 1933 година. Како и во Алберта, Одборот за евгеника на Британска Колумбија можел да препорача стерилизација на оние за кои смета дека страдаат од „ментална болест или ментален недостаток“.
Иако не било спроведувано со закони како што било во западните покраини на Канада, судењето за непристојност во Онтарио од ерата на депресија, може да се гледа како пример за влијанието на евгениката во Онтарио. Доротеа Палмер, медицинска сестра која работи за Бирото за информации за родители - приватно финансирана организација за контрола на раѓање со седиште во Киченер, Онтарио - била уапсена во претежно католичката заедница Иствју, Онтарио во 1936 година. Таа била обвинета дека незаконски им давала материјали и знаење за контрола на раѓањето на своите странки, пред се сиромашните жени. Одбраната на нејзиното судење била поставена од индустријалец и влијателен евгеничар од Киченер, Алвин Кауфман. Палмер била ослободена на почетокот на 1937 година. Судењето траело помалку од една година, а подоцна станало познато како Судењето за контрола на раѓањето во Иствју, покажувајќи го влијанието на лобито за евгеника во Онтарио.
Популарноста на движењето за евгеника го достигнала врвот за време на депресијата, кога стерилизацијата нашироко била гледана како начин за ослободување на општеството од финансиските оптоварувања наметнати од неисправни поединци. Иако евгеничките ексцеси на нацистичка Германија ја намалиле популарноста на евгеничкото движење, Законите за полова стерилизација на Алберта и Британска Колумбија биле укинати дури во 1972 година.
1.8 Германија
Германија под Адолф Хитлер била добро позната по програмите за евгеника кои се обиделе да одржат „чиста“ ариевска раса преку низа програми што биле одвивани под знамето на расната чистота. Меѓу другите активности, нацистите вршеле опсежни опити врз живи луѓе за да ги тестираат нивните генетски теории, почнувајќи од едноставно мерење на физичките особини до истражувањето за Отмар фон Вершуер спроведено од Карин Магнусен користејќи „човечки материјал“ собран од Јозеф Менгеле на близнаци и други во логорот на смртта во Аушвиц. Во текот на 1930-тите и 1940-тите, нацистичкиот режим користел присилна стерилизација на стотици илјади луѓе кои ги сметале за ментално болни, околу 400.000 помеѓу 1934 и 1937 година. Обемот на нацистичката програма поттикнал еден застапник за евгеника од Соединетите Држави, да бара проширување на својата програма, при што еден се пожалил дека „Германците не тепаат во нашата сопствена игра“.
Меѓутоа, нацистите отишле подалеку, убивајќи десетици илјади инвалиди сместени во установи, преку задолжителните програми за „евтаназија“, како што е Акција Т4 (германски: Aktion T4). Тие користеле гасни комори и смртоносни вбризгувања за да ги убиваат своите жртви.
Тие, исто така, спровеле голем број „позитивни“ политики за евгеника, давајќи награди на ариевките жени кои имале голем број деца и поттикнувале услуга во која „расно чистите“ самохрани жени можеле да раѓаат вонбрачни деца. Наводите дека таквите жени биле затруднети и од офицери на СС во здружението „Лебенсборн“, не биле докажани на судењата во Нирнберг, но новите докази (и сведочењето на лебенсборновите деца) утврдиле повеќе подробности за практиките на Лебенсборн. Исто така, „расно вредни“ деца од окупираните земји биле насилно отстранети од нивните родители и посвоени од германскиот народ. Многу од нивните грижи за евгениката и расната хигиена биле, исто така, експлицитно присутни во нивното систематско убиство на милиони „непожелни“ луѓе, особено Евреи кои биле издвоени за Конечното решение, оваа политика довела до ужасите видени во Холокаустот.
Обемот и принудата вклучени во германските програми за евгеника заедно со силната употреба на реториката на евгениката и таканаречената „расна наука“ во текот на режимот создале неизбришлива културна поврзаност помеѓу евгениката и Третиот рајх во повоените години.
Идеите за евгеника и раса биле користени, делумно, како оправдување за германското колонијално ширење низ целиот свет. Германија, како и Обединетото Кралство, се обиделе да ги заземат колонијалните територии на другите империи кои „умираат“ кои повеќе не можеа да ги заштитат своите имоти. Примери биле Кина, Португалската Империја, Шпанската Империја, Холандската Империја и Данската Империја.Така, колониите што Германија ги барала за нејзиното растечко население, како пазари за нејзините хиперпродуктивни индустрии и извори на витални суровини и како симболи на нејзината светска моќ, едноставно ќе треба да бидат преземени од послабите нации, така што Пангерманците јавно тврделе, а германската влада верувала тајно.
1.8.1 Германски колонии во Африка
Германските колонии во Африка од 1885 до 1918 година вклучувале Германска Југозападна Африка (денешна Намибија), колонијата Камерун (денешен Камерун), Тоголанд (денешен Того) и Германска Источна Африка (денешна Танзанија, Руанда и Бурунди). Таму бил извршен геноцид, врз народот Хереро од денешна Намибија, а подоцна била спроведена програма за истражување во физичката антропологија со помош на нивните черепи.
Владетелите на Германска Југозападна Африка спровеле програма за геноцид врз абориџинскиот народ Хереро. Еден од службените лица кои ја донеле оваа програма бил Хајнрих Ернст Геринг (таткото на Херман Геринг), како и генералот Адријан Дитрих Лотар фон Трота.
Британската „Сина книга“ од 1918 година го документирал геноцидот што се случил на концентрационите логори на островот Ајкула и Виндхук, вклучувајќи и фотографии. Сината книга била користена како преговарачка алатка од страна на Британците на крајот на Првата светска војна за да биде добиена контрола врз она што била Германска Југозападна Африка, откако Германија била поразена.
Черепите на народот Хереро биле собрани од Рехобот, Намибија околу 1904 година, со цел да биде покаже наводната физичка инфериорност на овие луѓе. Институтот „Кајзер Вилхелм“ ги користел черепите на народот Хереро до 1928 година.
Физичките антрополози користеле мерења на капацитетот на черепот итн., во обид да докажат дека Евреите, Црнците и Италијанците се инхерентно „инфериорни“ од белците. Примери за таква активност се пронајдени од околу 1928 година во Институтот за антропологија, човечка наследност и евгеника „Кајзер Вилхелм“. Ова било во спротивност со многу германска антропологија од 19 век, која претежно била повеќе космополитска.
1.8.2 Германски колонии во Тихиот Океан
Ојген Фишер од Институтот за антропологија, човечка наследност и евгеника „Кајзер Вилхелм“ и неговите студенти спровеле антрополошки „Копилски студии“ на луѓе од мешана раса низ германската колонијална империја, вклучувајќи ги и колониите во Африка и Тихиот Океан. Фишер работел и со американскиот евгеничар Чарлс Девенпорт.
1.8.3 Кариби и Јужна Америка
2.3 Јапонија
Во раниот дел од времето на Шова, јапонските влади спровеле политика на евгеника за да го ограничат раѓањето на деца со „инфериорни“ особини, како и со цел да го заштитат животот и здравјето на мајките. Законот за евгеничка заштита на расата беше поднесен од 1934 до 1938 година до Царската исхрана. По четири амандмани, овој нацрт бил прогласен како Национален евгенички закон во 1940 година од владата на Коное. Според Законот за заштита на евгениката (1948), стерилизацијата може да биде спроведена на злосторници „со генетска предиспозиција да извршат злосторство“, пациенти со генетски болести како што се целосно далтонизам, хемофилија, албинизам и ихтиоза и ментални наклонетости како шизофренија и манично-депресивност и оние со епилепсија. Менталните болести биле додадени во 1952 година.
Законите за спречување на лепра од 1907, 1931 и 1953 година, последниот укинат дури во 1996 година, дозволиле сегрегација на пациентите во санаториуми каде присилните абортуси и стерилизацијата биле вообичаени, дури и ако законите не се однесуваат на тоа, и одобрило казнување на пациентите „вознемирувачки мир“, бидејќи повеќето јапонски лепролози веруваа дека ранливоста на болеста е наследна. Имало неколку јапонски лепролози како Нобуро Огасавара кои се расправале против „политиката на изолација-стерилизација“, но тој бил осуден како предавник на нацијата на 15-тата конференција на Јапонското здружение за лепрологија во 1941 година.
Една од последните евгенски мерки на режимот Шова била преземена од владата на Хигашикуни. На 19 август 1945 година, Министерството за внатрешни работи им наредила на местните владини канцеларии да основаат служба за проституција за сојузничките окупациски војници за да ја зачуваат „чистотата“ на „јапонската раса“. Во службената декларација вели: „Преку жртвата на илјадници „Окичи“ од времето на Шова, ќе изградиме насип за да го запреме лудото бес на окупаторските трупи и да ја негуваме и зачуваме чистотата на нашата раса долго во иднината...“
1.10 Кореја
Во почетокот на јапонската администрација на Кореја, работниот кадар во Јапонското здружение за лепрологија се обиде да го обесхрабри бракот помеѓу Јапонките и Корејците кои биле регрутирани од полуостровот како работници по нивното пропојување од Јапонија во 1910 година. Во 1942 година, еден извештај од истражувањето тврдело дека „корејските работници донесени во Јапонија... се од пониските класи и затоа се со инфериорно устројство... Со тоа што ќе станат татковци на деца со Јапонки, овие мажи би можеле да го намалат калибарот на Јамато минзоку“. Сепак, пионерот на евгениката Уно Котоку од Универзитетот Риукју влијателно тврдел врз основа на хетероза кај растенијата дека ексклузивната јапонска ендогамија може да предизвика „дегенерација“ на јапонската раса. Со оглед на тоа што тој ги сметал за „катастрофални“ мешаните бракови со бели или црни луѓе, тој се залагал за мешан брак со Корејци, чии „инфериорни“ физички особини би биле подложени од „супериорните“ Јапонци, според неговото размислување. Јапонско-корејскиот мешан брак бил промовиран од владата во Кореја користејќи серолошки студии кои тврде,е дека докажуваат дека Јапонците и Корејците имаат исто чисто потекло од предците.
По независноста во доцните 1940-ти, и Северна и Јужна Кореја продолжиле да ја овековечуваат идејата за етнички хомогена корејски народ заснован на божествена единствена крвна линија. Овој „чистокрвенизам“ (순혈주의) е извор на гордост за многу Корејци и го информира корејскиот национализам, политика и надворешни односи. Во Јужна Кореја, етнички национализам обоен со чиста крвна идеологија ги одржа диктатурите на Сингман Ри и Парк Чон Хи и тој сè уште служи како обединувачка идеологија, како што тврди Брајан Рејнолдс Мајерс, во Северна Кореја. Според Комитетот на Обединетите нации за елиминација на расната дискриминација, длабоките културни предрасуди кои потекнуваат од политиките за евгеника резултираат со дискриминација на повеќерасните луѓе во Јужна Кореја.
2.2 Кина
Евгениката била една од многуте идеи и програми за кои било дебатирано во 1920-тите и 1930-тите во Републиканска Кина, како средство за подобрување на општеството и подигање на кинеската положба во светот. Главниот кинески поборник на евгениката бил истакнатиот социолог Пан Гуангдан, а значителен број интелектуалци влегле во дебатата, вклучувајќи ги Гао Шишенг, биологот Жоу Џјанрен, социологот Чен Да и Чен Џјаншан и многу други. Чен Да е познат по врската што ја дава со политиката за планирање на семејството и Политиката за едно дете донесена во Кина по создавањето на Народна Република Кина.
Геномичкиот институт во Пекинг прави секвенционирање на целиот геном на поединци со многу висок коефициент на интелигенција ширум светот. Џефри Милер тврди дека Кинезите може да ги користат овие генетски податоци за да го зголемат коефициентот на интелигенција на секоја наредна генерација за пет до петнаесет поени во интелигенција преку употреба на избор на ембриони пред имплантација.
1.12 Сингапур
Сингапур практикувало ограничен облик на евгеника што вклучувало обесхрабрување на бракот помеѓу дипломираните студенти и недипломираните студенти преку сегрегација во агенциите за сваќање, со надеж дека првите ќе родат подобри деца; и плаќало стимулации за необразованите да се подложат на стерилизација, меѓу другите процедури. Владата ја вовела „Шемата за дипломирани мајки“ во раните 1980-ти за да ги привлече дипломираните жени со стимулации да стапат во брак, што на крајот била укината поради критиките на јавноста и последиците што ги имала врз меритократијата.
1.13 Други земји
Други земји кои усвоиле некој облик на програма за евгеника во еден момент се Данска, Естонија, Финска, Франција, Исланд, Норвешка и Швајцарија со програми за стерилизирање на луѓе за кои владата прогласила дека се ментално дефицитарни. Во Данска, првиот закон за евгеника била донесен во 1926 година, под социјалдемократите, а повеќе закони беа донесени во 1932 година. Иако стерилизацијата првично била доброволна (барем теоретски), законот донесен во 1932 година дозволи неволна стерилизација на некои групи.
1.14 Маргинализација по Втората светска војна и криптоевгеника
Почнувајќи од доцните 1920-ти, поголемото разбирање на тешкотијата да бидат предвидат особините на потомството од нивната наследност, и признавањето на научниците за несоодветноста на едноставните теории на евгениката, ја поткопале секоја научна основа која му била припишана на општественото движење. Како што започнала Големата депресија, критиката за економската вредност како посредник за човечката вредност станала сè попривлечна. По искуството на нацистичка Германија, многу идеи за „расна чистота“ и „неподобни“ членови на општеството биле дискредитирани. Нирнбершкиот процес против поранешните нацистички водачи му откриле на светот многу од геноцидните практики на режимот и резултирало со формализирани политики на медицинската етика и изјавата на УНЕСКО за расата од 1950 година. Многу научни здруженија објавиле свои слични „расни изјави“ со текот на годините, а Универзалната декларација за човекови права, развиена како одговор на злоупотребите за време на Втората светска војна, била усвоена од Обединетите нации во 1948 година и потврдиле: „Мажите и жените од полнолетни, без никакво ограничување поради раса, националност или религија, имаат право да стапат во брак и да основаат семејство“. Во продолжение, декларацијата на УНЕСКО од 1978 година за расите и расните предрасуди наведува дека основната еднаквост на сите луѓе е идеалот кон кој треба да бидат споени етиката и науката.
Како реакција на нацистичките злоупотреби, евгениката станала речиси универзално навредена во многу од нациите каде што некогаш била популарна (сепак, некои програми за евгеника, вклучително и стерилизацијата, продолжија тивко со децении). Многу предвоени евгеничари се вклучија во она што подоцна го нарекле „криптоевгеника“, намерно земајќи ги нивните евгенички верувања „подземни“ и станаа почитувани антрополози, биолози и генетичари во повоениот свет (вклучувајќи ги Роберт Јеркес во Соединетите Држави и Отмар фон Вершуер во Германија). Калифорнискиот евгеничар Пол Попено го основал брачното советување во текот на 1950-тите, промена во кариерата која произлегла од неговите евгенички интереси за промовирање на „здрави бракови“ меѓу „погодени“ парови.
Во 1957 година, на специјален состанок на британското здружение за евгеника се разговарал за начините за запирање на загубите во членството, вклучувајќи го и предлогот „Друштвото треба да ги следи евгеничните цели со помалку очигледни средства, односно со политика на криптоевгеника, која очигледно се покажа успешна со Американското здружение за евгеника“. Во февруари 1960 година, Советот решил да продолжи со „активности во криптоевгениката... енергично“ и „конкретно“ да ги зголеми плаќањата на Здружението за планирање на семејството и Меѓународниот сојуз за планирано родителство. Последователната продажба на клиника за контрола на раѓањето (завештание на д-р Мари Стоупс) на д-р Тим Блек и промената на името на друштвото во Галтоновиот институт (поради тоа што било „помалку евокативна“) се усогласуваат со криптоевгеничката политика на Здружението.
Американската животна лига, противник на абортусот, обвинува дека евгениката била само „преспакувана“ по војната и повторно промовирана под маската на движењата за контрола на населението и за заштита на животната средина. Тие тврдат, на пример, дека Планираното родителство е финансирано и раководени од Евгеничкото друштво поради овие причини. Џулијан Хаксли, првиот генерален директор на УНЕСКО и основач на Светскиот фонд за природа, исто така била претседател на Евгеничкото друштво и силен поддржувач на евгениката.Иако е сосема точно дека секоја радикална евгенска политика ќе биде многу години политички и психолошки невозможна, за УНЕСКО ќе биде важно да види дека евгенскиот проблем се испитува со најголемо внимание и дека јавниот ум е информиран. на прашањата кои се во прашање, така што многу што сега е незамисливо може барем да стане замисливо. --Џулијан ХакслиУчебниците за средни училишта и факултети од 1920-тите до 1940-тите честопати имале поглавја во кои е истакнуван научниот напредок што треба да биде постигнат од примената на евгеничните начела на населението. Многу рани научни списанија посветени на наследноста воопшто биле раководени од евгеничари и прикажуваа статии за евгеника заедно со студиите за наследноста кај нечовечките организми. Дури и имињата на некои списанија биле сменети за да одразуваат нови ставови. На пример, ''Eugenics Quarterly'' стана ''Social Biology'' во 1969 година (списанието сè уште постои денес, иако малку личи на неговиот претходник). Значајни членови на Американското здружение за евгеника (1922-1994) во текот на втората половина на 20 век го вклучиле Џозеф Флечер, основач на Ситуациската етика; Кларенс Гембл од Procter & Gamble ; и Гарет Хардин, застапник за контрола на населението и автор на есејот „''Трагедијата на заедничкото добро''“.
Во Соединетите Држави, движењето за евгеника во голема мера ја загубила најпопуларната и политичката поддршка до крајот на 1930-тите, додека присилните стерилизации главно завршиле во 1960-тите, а последната била извршена во 1981 година. Многу сојузни држави продолжиле да ги забрануваат дворасните бракови со „закони против мешање“, како што е Законот за расен интегритет на Вирџинија од 1924 година, сè додека не биле отфрлени од Врховниот суд во 1967 година во Ловинг против Вирџинија. Законот за ограничување на доселеништвото од 1924 година, кој бил дизајниран да го ограничи доселувањето на „дизгеничните“ Италијанци и Евреите од Источна Европа, бил укинат и заменет со Законот за доселување и националност во 1965 година.
Сепак, некои истакнати академици продолжиле да ја поддржуваат евгениката по војната. Во 1963 година, Фондацијата „Сиба“ свикала конференција во Лондон под наслов „''Човекот и неговата иднина''“, на која тројца угледни биолози и нобеловци (Херман Мулер, Џошуа Ледерберг и Френсис Крик) силно зборувале во корист на евгениката. Неколку држави и други ентитети, особено канадската покраина Алберта, одржувале големи програми за евгеника, вклучително и присилна стерилизација на ментално хендикепираните поединци, како и други практики, до 1970-тите.
2 Современа евгеника, генетско инженерство и етичко преоценување
Почнувајќи од 1880-тите, историјата и концептот на евгениката биле широко разговарани бидејќи знаењето за генетиката значително напредувала, правејќи практично генетско инженерство, која била широко користена за производство на генетски изменети организми, при што генетски изменетата храна била највидлива за пошироката јавност. Напорите како што е Проектот за човечкиот геном направиле ефективно изменување на човечкиот вид повторно да изгледа возможна (како и почетната теорија на еволуција на Дарвин во 1860-тите, заедно со повторното откривање на Менделовите закони на почетокот на 20 век). Членот 23 од Конвенцијата за правата на лицата со попреченост забранува задолжителна стерилизација на лицата со посебни потреби и го гарантира нивното право да посвојуваат деца.
Неколку научни истражувачи како што се психологот Ричард Лин, психологот Рејмонд Кател и научникот Грегори Сток отворено повикале на евгенички политики со користење на современа технологија, но тие претставуваат малцинско мислење во тековните научни и културни кругови. Еден обид за воведување на облик на евгеника бил „генијалната банка на сперма“ (1980–1999) создадена од Роберт Кларк Грејам, од која биле зачнати скоро 230 деца (најпознати дарители биле нобеловците Вилијам Шокли и Џејмс Вотсон). По смртта на Грејам во 1997 година, снемал финансирање и за две години неговата банка за сперма била затворена.
2.1 Кипар
Политика за прегледување (вклучувајќи пренатален преглед и абортус) наменета за намалување на инциденцата на таласемија постои и во двете јурисдикции на островот Кипар. Од воведувањето на програмата во 1970-тите, таа го намалила односот на деца родени со наследна болест на крвта од 1 на секои 158 раѓања на речиси нула. Тестовите за генот биле задолжителни за двајцата партнери, пред свадбата во црква.
2.2 Кина
Евгеничните грижи се истакнати во НР Кина веќе некое време, при што Законот за брак на Народна Република Кина од 1950 година наведува дека „импотенција, венерична болест, ментално растројство и лепра“, како и сите други болести кои медицинската наука ги смета за предизвикување личност несоодветни за брак, биле основа за забрана на брак. Законот од 1980 година ги отфрлил сите специфични услови за забрана на лепра, а законот од 2001 година сега не специфицира никакви услови, едноставно одобрување од лекар.
Различни покраини почнале да донесуваат закони со кои се забранува размножување на одредени класи на луѓе, како што се ментално заостанатите, кон крајот на 1980-тите. Кинескиот Закон за здравствена заштита на мајките и доенчињата (1994), кој на Запад е нарекуван „Евгенички закон“, барал здравствена проверка пред бракот. На носителите на одредени генетски болести им било дозволено да бидат венчани само ако се стерилизирани или се согласат да користат некој друг облик на долготрајна контрацепција. Иако барањето за здравствена проверка е отфрлено на национално ниво, некои покраини продолжуваат да го бараат. Местните лекари одлучуваат за тоа кој е „неспособен“ за брак. Голем дел од коментарите на Западот за законот биле критични, но многу кинески генетичари ја поддржуваат политиката.
Во кинеската покраина Сечуан во 1999 година била отворена т.н. Банка за сперма на поистакнатите, со професорите како единствени дозволени дарители. Банката за сперма била одобрена од органот за планирање на семејството во главниот град на покраината Ченгду.
2.3 Јапонија
Во повоена Јапонија, бил донесен во 1948 година за да го замени Националниот евгенички закон од 1940 година. Главните одредби дозволувале хируршка стерилизација на жените, кога жената, нејзиниот брачен другар или член на семејството во 4-ти степен на сродство имале сериозно генетско нарушување и кога бременоста би го загрозила животот на жената. Операцијата барала согласност од жената, нејзиниот сопружник и одобрение од Префектурниот совет за евгеничка заштита.
Законот, исто така, дозволувал абортус за бременост во случаи на силување, лепра, наследна болест која се пренесува или ако лекарот утврди дека фетусот нема да биде одржлив надвор од матката. Повторно, била неопходна согласност од жената и нејзиниот сопружник. Упатството за контрацепција и спроведувањето било ограничено на лекари, медицински сестри и професионални акушерки акредитирани од владата на префектурата. Законот исто така бил изменет во мај 1949 година за да дозволи абортуси од економски причини по сопствена дискреција на лекарот, што всушност целосно го легализирал абортусот во Јапонија.
Иако формулацијата на законот е недвосмислена, тој бил користен од страна на местните власти како оправдување за мерките за присилна стерилизација и абортуси на лица со одредени генетски нарушувања, како и лепра, како и изговор за легализирана дискриминација на лицата со физички и ментални пречки.
2.4 Русија
Во Русија, еден поддржувач на спречувачката евгеника е претседателот на Независното психијатриско здружение на Русија, Јуриј Савенко, кој ја оправдува присилната стерилизација врз жените, што е практикувана во московските психоневролошки старечки домови. Тој наведува дека „потребна е построго приспособена и отворена контрола за практикувањето на спречувачката евгеника, што, само по себе, е, пак, оправдано“. Во 1993 година, министерот за здравство на Руската Федерација издал наредба со која е определена постапката за принуден абортус и стерилизација на инвалидни жени и потребата од судска одлука за нивно извршување. Наредбата била укината од шефот на Министерството за здравство и општествен развој на Руската Федерација, Татјана Голикова во 2009 година. Затоа, сега жените можат да бидат подложени на задолжителна стерилизација без судска одлука, според народниот правобранител на Пермскиот Крај, Татјана Марголина. Во 2008 година, Татјана Марголина известила дека 14 жени со попреченост биле подложени на задолжителна медицинска стерилизација во психоневролошкиот старечки дом „Озиорски“, чиј директор бил Григори Баников. Стерилизациите биле вршени не врз основа на задолжително судско решение соодветно за нив, туку само врз основа на пријава на старателот Баников. На 2 декември 2010 година, судот не утврдил корпус деликти во задолжителните медицински стерилизации извршени со негова согласност.
2.5 Израел
Дор Јешорим, програма која се стреми да ја намали инциденцата на Тaј-Саксовата болест, цистичната фиброза, Канавановата болест, Фанкониевата анемија, семејната дисавтономија, болеста на складирање на гликоген, Блумовиот синдром, Гошеовата болест, Ниман-Пиковата болест и муколипидозата кај одредени заедници, е уште една програма со прегледување која направила споредби со либералната евгеника. Во Израел, на сметка на државата, на пошироката јавност и е советувано да спроведува генетски тестови за дијагностицирање на овие болести на почетокот на бременоста. Ако на фетусот му е дијагностицирана една од овие болести, меѓу кои најпозната е Тај-Саксовата болест, бременоста може да биде прекината, под услов да биде добиена согласност.
Повеќето други еврејски заедници на Ашкеназите исто така спроведуваат програми за прегледување поради повисоката инциденца на генетски болести. Во некои еврејски заедници, древниот обичај на сватовство (шидух) сè уште е практикувано, а некои стројници бараат тестови на крвта за да можат да избегнат совпаѓање помеѓу поединци кои ги споделуваат истите особини на рецесивната болест. Со цел да биде обидено да ја спречат трагедијата на смртта на доенчињата, која секогаш е резултат на тоа што е хомозиготна за Тaј-Саксовата болест, здруженија како што е силно набљудуваната програма „Дор Јешорим“ (кој ја основал рабинот Џозеф Екстејн, кој изгубил четири деца поради болеста) со цел за спречување на другите да ја претрпат истата трагедија, ги тестираат младите двојки за да проверат дали имаат ризик од пренесување на фатални состојби.
Ако и младиот маж и жена се носители на Тај-Саксова болест, вообичаено е двојката да биде прекината. Јудаизмот, како и многу други религии, го обесхрабрува абортусот освен ако не постои ризик за жената, во кој случај нејзините потреби имаат приоритет. Напорот не е насочен кон искоренување на наследните особини, туку повеќе кон појава на хомозиготност. Вистинското влијание на оваа програма врз алелните честоти е непознато, но би се очекувало мало влијание бидејќи програмата не наметнува генетско одбирање. Наместо тоа, поттикнува несоодветно парење.
2.6 Етичко повторно оценување
Современите истражувања за потенцијалната употреба на генетското инженерство довеле до зголемено повикување на историјата на евгениката во разговорите за биоетиката, најчесто како предупредувачка приказна. Некои предложуваат дека дури и неприсилните програми за евгеника би биле инхерентно неетички. Ова гледиште било оспорено од такви биоетички критичари како Николас Агар.
Во современата биоетичка книжевност, историјата на евгениката поставува многу морални и етички прашања. Поддржувачите на програмите за евгеника забележуваат дека Френсис Галтон не се залагал за принуда кога ги дефинирал начелата на евгениката. Според дефиницијата на Галтон, евгениката е соодветна ознака за биоинженерство на подобри луѓе, без разлика дали се принудни или не.
Пример за такви поединечни мотивации вклучува родителите кои се обидуваат да ја спречат хомосексуалноста кај нивните деца, и покрај недостатокот на докази за единствена генетска причина за хомосексуалноста. Научниот консензус во Соединетите Држави, кој произлегува од истражувањето на Евелин Хукер од 1956 година, е дека хомосексуалноста, во секој случај, не е нарушување. Затоа, не може да биде третирана како неисправна особина која оправдано е проверена како дел од легитимната медицинска пракса.
Даниел Кевлес тврди дека евгениката и зачувувањето на природните ресурси се слични предлози. И двете може да бидат практикувани глупаво за да бидат злоупотребени поединечните права, но и двете може да бидат практикувани мудро. Џејмс Вотсон, првиот директор на Проектот за човечки геном, ја започнал Програмата за етички, правни и општествени последици која финансирала голем број студии за последиците на човечкото генетско инженерство (заедно со истакната мрежна страница за историјата на евгеника), бидејќи:Ставајќи ја етиката толку брзо во агендата на геномот, јас одговарав на мојот личен страв дека прерано критичарите на Проектот за геном ќе укажат дека сум претставник на Лабораторијата Колд Спринг Харбор, во која некогаш се наоѓаше контроверзната Канцеларија за записи за еугеника. Моето неформирање на програма за етика на геном брзо може да биде лажно искористено како доказ дека сум бил затворен евгеничар, имајќи како моја вистинска долгорочна цел недвосмислена идентификација на гените кои водат до општествена и професионална стратификација, како и гени кои ја оправдуваат расната дискриминација.Истакнати генетичари, вклучувајќи го и нобеловецот Џон Сулстон („Мислам дека не треба да биде родено на светот, дете со очигледен хендикеп“) и Вотсон („Откако ќе имате начин на кој можете да ги подобрите нашите деца, не некој може да го спречи“) поддржуваат генетски преглед. Кои идеи треба да бидат опишат како „евгенички“ се сè уште контроверзни и во јавната и во научната сфера. Некои набљудувачи, како што е Филип Кичер, ја опишале употребата на генетскиот преглед од страна на родителите како можен облик на „доброволна“ евгеника.
Во 2006 година, Ричард Докинс изјавич дека е можно да бидат одгледувани луѓе за особини и општеството не треба да се плаши да дебатира за етичките разлики помеѓу одгледувањето дете за способност наспроти принудувањето на детето да стекне способност преку обука. Натаниел Комфорт, професор на Иститутот за историја на медицијата при Универзиетот „Џонс Хопкинс“, објавил во неговата книга од 2012 година, „''Наука за човечкото совршенство: Како гените станаа срцето на американската медицина''“ (''The Science of Human Perfection: How Genes Became the Heart of American Medicine''), „Евгеничкиот импулс нè тера да ја елиминираме болеста, живејте подолго и поздраво, со поголема интелигенција и подобро приспособување на условите во општеството“. Комфорт тврди дека прашањето не е дали овој евгеничи импулс треба да постои или дури и дали современото генетско движење треба да биде наречено евгеника затоа што овие работи „само се“. Дополнително, д-р Натаниел Комфорт тврди дека „здравствените придобивки, интелектуалната возбуда и заработката од генетската биомедицина се преголеми за да можеме поинаку“. Биоетичарот Стивен Вилкинсон од Киловиот универзитет и почесниот научен соработник Ев Гарард од Универзитетот во Манчестер, тврдат дека некои гледишта на современата генетика може да бидат класифицирани како евгеника, но оваа класификација не ја прави инхерентно современата генетика неморална. Во една соавторска публикација од Киловиот универзитет, тие изјавија дека „евгениката не изгледа секогаш како неморална, и затоа фактот дека предимплантационата генетска дијагноза, и другите облици на одбрано размножување, понекогаш технички може да бидат евгеника, не е доволно за да се покаже дека грешат“.
Џефри Милер тврди дека кинеската евгеника од 21 век може да им дозволи на Кинезите да го зголемат коефициентот на интелигенција на секоја наредна генерација за пет до петнаесет поени на коефициентот на интелигенција, а по неколку генерации „ќе биде завршена игра за западната светска конкурентност“. Милер препорачува да ги оставиме настрана нашите „самоправедни“ евро-американски идеолошки предрасуди и да учиме од Кинезите.
Џон Ентин тврди дека новата евгеника не е нешто што треба лесно да биде ограничена затоа што е поттикната од мотивацијата за нас и нашите деца да бидеме „здрави, интелигентни и способни“, а не е водена од „драконски мерки од врвот надолу“. или „желба да биде подобрен видот“.
Постојат над 700 мутации во митохондриската ДНК, а Салваторе ДиМауро се залага дека цитоплазматскиот преност може да биде искористин за да биде спречена „Пандорината кутија на болести, вклучувајќи повторливи мозочни удари, напади, слепило, глувост, дијабетес и болест што го уништува мозокот наречена некротизирачка енцефалопатија“.
Бил Мекибен, на пример, предложува дека новите репрогенетски технологии би биле несразмерно достапни за оние со поголеми финансиски ресурси, а со тоа ќе го влоши јазот меѓу богатите и сиромашните и ќе создаде „генетски јаз“. Ли М. Силвер, биолог и научен писател кој го измислил поимот „репрогенетика“ и ги поддржува неговите примени, сепак изрази загриженост дека овие методи би можеле да создадат двостепено општество на генетски инженерски „за“ и „против“ доколку се општественодемократските реформи заостануваат зад спроведувањето на репрогенетските технологии.
Максвел Џ. Мелман тврдел дека нашето демократско општество може да биде загрозено ако нееднаков пристап до технологијата за генетско подобрување создаде „генородност“ и јазот помеѓу генетски подобреното и незасиленото биде зголемено. Мелман предложува дека владата треба да ги субвенционира трошоците за технологијата за генетско подобрување за да биде осигурано дека таа е подеднакво достапна.
3 Наводи
3.1 Цитирани дела
****