procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Грб на Болоња

Грбот на италијанскиот град Болоња се состоел од овален штит кој е поделен на четири дела, два со црвен крст на бела позадина, надграден со „Capo d'Angiò“ и два со „Libertas“ (слобода) со златни букви на сина позадина. Целиот грб е со глава на лав.
1 Блазон
Грбот, кој бил одобрен со декрет од 6 ноември 1937 година, го имал следниот знак:
''Scudo ovato inquartato: il primo e il quarto d'argento alla croce piana rossa, capo d'Angiò; il secondo e il terzo d'azzurro alla parola LIBERTAS d'oro posta in banda''.
2 Историја
Грбот на Болоња е составен од 3 елементи:
* Крстот Гулеш на поле Аргент, ''Краци на комуната''* Зборот Либертас на поле Азур, ''Рацете на народот''* Чувар на главата на лавот
Првиот што се појавил како симбол на комуната е црвениот крст, неговата прва сметка е цртеж што може да се види на маргината на документот, датира од 1259 година, а се однесува на знамето на Болоња, додека првиот обоен приказ е пронајден во кодексот од 1311 година од Статути на уметноста на драпериите. Според Херубино Гирардачи во неговата книга Historia di Bologna, црвениот крст потекнувал за време на првата крстоносна војна кога Лодовико Бјанчети му дал транспарент на кој е прикажан крстот, знак што го користеле болоњските крстоносци, на Тартаро Тенкаари, за да може да му го даде на магистратот од Болоња, кој потоа решил да го усвои како симбол на градот.
Иако легендата вели дека началникот на Анжу бил додаден за да ја претставува легендарната донација на Орифлам, направена од Чарлс VI од Франција на градот во 1389 година, поглаварот всушност бил додаден за време на војната меѓу Папството и Империјата.
Според Гирардачи, вториот симбол на градот, синиот штит со златен збор Либертас, се појавил околу истиот период во 1376 година, годината во која Болоњскиот народ се побунил против владеењето на кардиналот Гуглиелмо ди Ноелет во војната.
Модерниот грб почнал да се појавува на монетите на Болоње за време на владеењето на Санте Бентивољо, по што ознаката била променета од другите владејачки семејства за да го вклучи нивниот грб.
Последниот симбол, почнал да се појавува во 15 век, веројатно како знак на амблемот усвоен од поддржувачите на бунтот во 1376 година, кој бил лав кој држи крстоносно знаменце, но модерниот грб само ја прикажува главата како симбол кој бил усвоен откако градот ја изгубил својата независност од Папските држави.
Аматрицијана сос

Аматрацијана сос е традиционален италијански сос за тестенини. Потекнува од градот Аматриче, ''Аматрицијана'' е еден од најпознатите сосови за тестенини во денешната римска и италијанска кујна. Италијанската влада го нарекла традиционален хранлив производ на Лацио и ''Аматрицијана традиционале'' е регистрирана како традиционален специјалитет загарантиран во Европа и Обединетото Кралство.
1 Развој
Аматрицијана потекнува од рецептот наречен ''тестенини ала гриција''. Во Папска Држава, ''гриците'' биле продавачи на обична храна за јадење, кои го добиле ова име бидејќи многу од нив потекнувале од Валтелина, во тоа време сопственост на швајцарскиот кантон Гриџиони. Според друга хипотеза, името потекнува од селото Гришано, во комуната Акумоли, во близина на Аматриче. Сосот - кој денес се нарекува и ''Аматрицијана бјанка'' - бил, и сè уште се подготвува со гуансијале и рендано пекорино романо. Во одреден момент, во рецептот било додадено малку маслиново масло.
Пронајдокот на првите сосови од домати датира од крајот на 18 век. Првиот пишан запис за тестенини со сос од домати може да се најде во книгата за готвење од 1790 година од римскиот готвач Франческо Леонарди.
Рецептот Аматрицијана станал сè попознат во Рим во текот на 19 и почетокот на 20 век, поради вековната врска помеѓу Рим и Аматриче. Рецептот бил исклучително добро прифатен и брзо станал класика на римската кујна, иако потекнува од друго место. Името на јадењето во дијалектот романеско на крајот станало ''матрицијана'' поради аферезата типична за овој дијалект.
Додека сè уште се подготвува гриција без ''домат'', ''аматрицијана'' збогатена со домати е попозната низ цела Италија и се извезува насекаде. Додека во Аматриче јадењето се подготвува со шпагети, употребата на букатини станала исклучително честа појава во Рим и сега е распространета. Се користат и други видови суви тестенини, додека свежите тестенини генерално се избегнуваат.
2 Варијанти
Рецептот е познат во неколку варијанти во зависност, меѓу другото, и од локалната достапност на одредени состојки. Во Аматриче, употребата на гуансијале и домат, кромид не е фаворизирана, но е прикажана во класичните прирачници на римската кујна. За пржење, најчесто се користи маслиново масло. Во Аматриче, локалното пекорино понекогаш се користи како сирење.
За сирење може да се користи или пекорино романо или пекорино на Аматриче. Вообичаено е додавањето на црн пипер или чили пиперка.
Енотека Пинчиори

Енотека Пинчиори е италијански ресторан во Фиренца, Италија. Сопствениците се Џорџо Пинчиори и Ени Феолде, која е родена во Франција. Готвачите се Ени Феолде, Итало Баси и Рикардо Монко. Во 2008 година, ресторанот бил прогласен за 32 најдобар во светот од страна на списанието British ''Restaurant.'' Од 1984 година, ресторанот е добитник и на Големата награда ''Wine Spectator.'' Наградуван е со три ѕвезди од Водичот Мишелин во 1993 и 1994 година и постојано од 2004 година.
1 Ени Феолд
Ени Феолд била првата жена надвор од Франција на која и беа доделени три ѕвездички за нејзиниот ресторан. Феолде е од Ница, Франција. Покрај работата како готвачка, Феолде служела и како бирократ во Париз, сопственик-оператор и инструктор на нејзините помошници. Како млад готвач, Франк Серути работел под Феолде седум години. Ени Феолд била прикажана во ''Големите жени готвачи на Европа'', напишана од почитуваниот новинар и критичар на храна, Жил Пудловски .
2 Алумни
Масахико Коби, готвач Италијанец на ''Железниот готвач'' на Фуџи ТВ од 1997 година до последната епизода на серијата во 1999 година, каде тренира во Енотека Пинчиори од 1993 до 1997 година.
Рострална вентролатерална медула

Ростралната вентролатерална медула (RVLM), позната и како пресорна област на медулата, е мозочен регион кој е одговорен за базалната и рефлексната контрола на симпатичката активност поврзана со кардиоваскуларната функција. Абнормално покачената симпатична активност во RVLM е поврзана со различни кардиоваскуларни заболувања, како што се срцева слабост и хипертензија. RVLM е особено вклучен во барорецепторниот рефлекс (барорефлексот).
Добива инхибиторен ГАБА-ергичен влез од каудалната вентролатерална медула (CVLM). RVLM е примарен регулатор на симпатичкиот нервен систем ; тој испраќа катехоламинергични проекции до симпатичните преганглионски неврони во интермедиолатералното јадро (лат. Ncl. intermediolateralis) на ’рбетниот мозок преку ретикулоспиналниот тракт.
Физостигмин, инхибитор на холин-естераза, ги зголемува ендогените нивоа на ацетилхолин и предизвикува зголемување на крвниот притисок со стимулација на RVLM. Орексинергични неврони од латералниот хипоталамусот проецираат во RVLM.
1 Поврзано
* Вазомоторен центар
Остерија Франческана

Остерија Франческана е ресторан кој е во сопственост и управуван од готвачот Масимо Ботура во Модена, Италија.
Во 2018 година, Вилијам Рид Бизнис Медиа го прогласил ресторанот за најдобар ресторан во светот. Таа година во нивните годишни 50 најдобри ресторани во светот.
1 Награди
Во 2016 и 2018 година, тој бил оценет како најдобар ресторан во светот во 50-те најдобри ресторани во светот. Тоа бил првиот италијански ресторан кој ја добил наградата. Исто така бил вториот најдобар во 2015 година и трет најдобар во 2013 и 2014 година.
Osteria Francescana е оценета со три ѕвезди од Мишелин Водич и кој ја држел првата позиција на италијанскиот водич за храна ''l'Espresso - Ristoranti d'Italia'' со оценка 20/20.
2 Осврти
Кетрин ЛаГрејв го пофалила „недостатокот на преправање“ на Остерија Франческана и рекол дека нејзините класици остануваат изненадување, и покрај вниманието на медиумите. Тања Голд, пишувајќи во „Гардијан“ во 2016 година, рекол дека и „некои од нив се вкусни“, но не и нејзиниот „вид на храна“. Ричард Вајнс, пишувајќи во 2014 година, рекол дека ручекот е „три часа задоволство“.
3 Во популарните медиуми
Osteria Francescana е прикажана како локацијата во ТВ серијата ''Master of None'', сезона 2, епизода 2.
Ресторанот е исто така прикажан и во Сезона 1, епизода 1 од ''Chef's Table'' и сезона 2, епизода 1 од ''Somebody Feed Phil'', двете оригинални серии се на Нетфликс.
Салтимбока

Салтимбока, исто така е напишана салтинбока е италијанско јадење (исто така е популарно и во јужна Швајцарија). Се состои и од телешко месо кое е завиткано („обложено“) со пршута и жалфија, а потоа маринирано во вино, масло или солена вода.
Оригиналната верзија на ова јадење е ''салтимбока ала Романа'' која се состои од телешко месо, пршута и жалфија, кои се свиткани и варени во суво бело вино и путер. Се користи и за Марсала . Исто така, понекогаш телешкото месо и пршутата не се виткаат, туку само се оставаат рамни. Американска варијација го заменува и телешкото месо со пилешко или свинско месо.
1 Галерија
2 Наводи
Анелети ал Форно

Анелети ал форно (печени анелети) се вид печени тестенини наречени тестенини ал форно типични за Палермо и неговата провинција, но исто така широко распространети во остатокот од Сицилија.
1 Одлики
Анелетите може да се најдат во комерцијални објекти, ресторани, ресторани, фритези, барови со сувомесни производи, но се консумираат и како семејно јадење особено на празници поради долгата подготовка.
Тестенините што се користат за приготвување на печени јадења со тестенини се анелети (тестенини во облик на прстен) од околу еден сантиметар и со дебелина слична на букатините. Во основа на ова јадење има посебен рагу сличен на оној од Болоња, кој во областа Палермо речиси секогаш се прави со додаток од грашок. Меѓу многуте варијанти на овој начин на подготовка, некои од нив вклучуваат употреба на шунка, тврдо варено јајце во внатрешниот фил, други користат сирење моцарела, или сирење пекорино. Во некои гастрономии може да се најде и во поединечни порции, локално наречени „тимбалети“, кои се подготвуваат во алуминиумски садови со облик на скратен конус.
2 Наводи
3 Поврзано
* Тестенини ал форно
* Палермо
* Сицилијанска кујна
4 Други проекти
* ги опфаќаат сликите или алтри-датотеките во
Калегаро

Калегаро е италијанска компанија за сребро и накит основана во Падова, Италија во 1921 година.
1 Историја
Лујџи Калегаро отворил лабораторија во 1921 година во Виа дел Санто, во центарот на Падова, и бил еден од први изработувачи на накит и сребро со белег 4PD. Бизнисот брзо се развил и во 1968 година била избрана нова локација за производство во Теоло, областа Коли Еуганеи во околината на Падова. Токму под водство на синот на Лујџи, Франческо Калегаро, компанијата постојано растела пробивајќи го своето име на пазарот. Во моментов, објектот располага со производствен комплекс од 12.000 м<sup>2</sup> на вкупна површина од 40.000 м<sup>2</sup>. Освен неговата широка колекција од сребро и злато, Калегаро е партнер како продавач на луксузни големи брендови кои ги произведуваат нивните ексклузивни дизајни.
Во 2010 година, некои од овие продукции биле прикажани во Британскиот музеј во Лондон.
2 Проширување
Во 2012 година Калегаро го отворил својот втор бутик во Техеран, Иран.
Во 2016 година била претставена првата колекција за внатрешен дизајн со мебел од најфино дрво и сребро.
3 Наводи
Џуфа

Џуфа, или Џиука, како што се нарекува во некои области на земјата, е лик на италијанскиот фолклор. Неговите лудории се прераскажувани и меморирани низ вековната усна традиција. Иако анегдотите од неговиот живот главно се вртат околу јужниот италијански и сицилијански начин на живот, неговите карактерни црти се видливи во народните ликови на многу медитерански култури. Всушност, научниците сугерираат дека ликот Џуфа се развил од приказните за Насрудин, турски народен лик. Се верува дека за време на исламското владеење на островот Сицилија, приказните за овој човек (на арапски познат како Јуха) биле собрани со сицилијанската усна традиција, трансформирани за да бидат пример за културните норми и на крајот биле пренесени низ јужна Италија. Иако Џуфа најчесто се препознава како „селска будала“, неговите постапки и зборови обично служат за давање морална порака. На крајот од секоја приказна се оценуваат реакциите на неговите врсници, а не срамотното однесување на Џуфа.
1 Наводи
Брасиола

Брасиола може да се однесува на неколку различни јадења во италијанската кујна.
1 Сечење на месото
Брасиола може да се однесува на италијанско јадење, кое се состои од парчиња месо кои се пржат на тава или на скара, често во сопствен сок или во мала количина на лесно маслиново масло. Тие се разликуваат од пофино исечениот ''фетин'' („мали/тенки парчиња“), кој никогаш нема коска и генерално е потенок.
2 Инволтини
Во сицилијанската кујна, италијанско-американската кујна и италијанската австралиска кујна, ''брасиола'' се тенки парчиња месо (обично свинско, пилешко, говедско или сабјарка) кои се виткаат како рулада (оваа категорија ролована храна е позната како ''инволтини'' на италијански) со сирење и лебни трошки и пржено. На сицилијански ова јадење се нарекува и ''брусиулуни''.
Брасиола може да се готви заедно со ќофтиња и италијански колбас во неаполски рагу или сос од домати, што некои го нарекуваат ''сарса'' или ''суку'' (сицилијански), или „неделен сос“ во некои области на североисточниот дел на САД. Може да се подготват и без сос од домати. Постојат многу варијации на рецептот, вклучувајќи варијации на сирење и додавање зеленчук, како што е модар патлиџан.
Брасиола не се јаде исклучиво како главно јадење, туку и како прилог за време на вечерата или во сендвич за време на ручекот.
Откако ќе се наполнат и свиткаат, брасиолите често се врзуваат со конец или се закачуваат со дрвени чепкалки за да се држат во филот. Откако ќе се запржат во тавче до добивање кафеава боја, ролованото месо се става во сосот за да се заврши готвењето, сè уште прицврстени со конец или чепкалки за заби.
3 Поврзано
* Рулад
4 Наводи
Карлучио

Карлучио е италијански ланец ресторани основан во Лондон во 1999 година.
Во 1991 година, Антонио Карлучио и неговата тогашна сопруга отвориле продавница за италијанска храна, наречена Карлучио.
Во 1999 година, првото кафуле Карлучио било отворено во Маркет Плејс, Лондон. Синџирот се проширил, првично низ југоисточна Англија, а потоа и низ Обединетото Кралство. Во 2005 година, Кралучио бил наведен на пазарот за алтернативни инвестиции како ПЛЦ. Во 2010 година компанијата добила понуда за преземање од Ландмарк Груп, претпријатие со седиште во Дубаи, проценувајќи го Карлучио на 90 милиони фунти. Трансакцијата била одобрена од акционерите и завршена во октомври 2010 година.
На 20 март 2020 година, по насоките од Владата на Обединетото Кралство за справување со пандемијата КОВИД-19, Карлучио, заедно со сите други барови и ресторани во земјата привремено ги затвориле своите продавници. На 22 мај 2020 година било објавено дека Бопаран ресторан груп го презел брендот на Карлучио и презел 30 од 71 продажни места, а останатите биле затворени.
Поска

Поска бил антички римски пијалак направен со мешање на вински оцет и вода. Цврсто, но помалку хранливо и вкусно од виното, бил типичен пијалак за војниците, пониските класи и робовите.
1 Етимологија и подоцнежни елаборати
Зборот ''поска'' е изведен или од латинскиот ''potor'' („да се пие“) или од грчкиот ''epoxos'' („многу остар“). Бидејќи на Грците им недостигал збор за ''поска'', изворите напишани на грчки, како што се Плутарх и евангелијата, го користат зборот οξος (''oxos'', „оцет“) на негово место (преведен како ''acetum'' во Библијата Вулгата). Зборот на крајот мигрирал на грчки од околу шестиот век од нашата ера наваму, бидејќи византиската војска ја продолжила римската традиција, пиејќи го она што тие го нарекле ''phouska''. Овој збор (понекогаш преведен ''phoukas'') во некои контексти може да значи пиво.Она што секако значеше првично, како латинскиот ''поска'', беше оцет и вода, редовниот пијалак на класичната римска војска во лошите денови. Така, Аетиј дава, а Павле од Егина повторува, рецепт за „вкусна и лаксативна ''фушка''“ која вклучува ким, семе од анасон, пениројал, семе од целер, анасон, мајчина душица, скамони и сол што треба да се додаде во основната течност, што е експлицитно наречен ''оксикратон'' „оцет разреден со вода“.
2 Употреба
Широката употреба на поската е потврдена со бројни спомнувања во античките извори, почнувајќи од ''Природната историја'' на Плиниј Постариот до комедиите на Плавт. Кога биле на кампања, генералите и императорите можеле да ја покажат својата солидарност со обичните војници пиејќи поска, како што тоа го правел Катон Постариот (како што е забележан од Плутарх) и императорот Адријан, кој според ''Historia Augusta'' „всушност водел војнички живот […], по примерот на Сципион Емилијан, Метелус и неговиот сопствен посвоител татко Трајан, јаделе на отворено сланина, сирење и оцет“. Декретот од 360 н.е. наредил пониските армиски чинови да пијат поска и вино наизменични денови.
Џироламо Кардано, во својот ''Encomium Neronis'' од 1562 година, ја припишува супериорноста на римските војски на само три фактори: големите количини на давачки, нивната цврстина и способност да носат големи тежини поради обуката и добрата храна, како што биле солено свинско месо, сирење, и употребата на поска како пијалак.
3 Поврзано
* Комбуха
Карапели

Карапели (Карапели Фиренце СпА) е италијанска прехранбена компанија, моментално во сопственост на Деолео, со седиште во Таварнел Вал ди Песа, Фиренца, најпознат по своето ладно цедено маслиново масло. Компанијата е започната како домашен бизнис во 1893 година од страна на Цезира и Костантино Карапели. Другите членови на семејството Карапели му се приклучиле на бизнисот и компанијата брзо се зголемила во големина и популарност, за да стане најмодернизираната компанија за храна во Италија до 1940-тите. Денес, Карапели Фиренце СпА е водечка италијанска компанија за ладно цедено маслиново масло (со брендови како што се ''Карапели, Сасо, Маја'') каде што 30% од неговото производство се извезува во Европа и Америка.
1 Историја
На 23 септември 1893 година, на денот на нивната венчавка, Цезира и Константино Карапели го основале семејниот бизнис со нејзиниот мираз. Со 300 лири брачниот пар купил магацин во Монтеварчи за да тргува со жито, масло и други земјоделски производи.
Во предвечерието на војната, семејството Карапели ја поставило најмодерната мелница за пченица во тоа време веднаш надвор од Фиренца, во Понте а Ема. Веднаш до неа ја изградиле и првата фабрика за пресување масло. Војната и бомбардирањата што уништиле сè, не направиле малку за да ги ограничат нивните напори и нивната волја да успеат. Реконструкцијата започнала во Новоли, која тогаш била отворена село и со текот на годините била формирана фабрика.
Во 1995 година, Карапели го преместиле производството во Таварнеле Вал ди Песа во регионот Кианти.
2 Контроверзност
Во 2009 година, Карапели поднеле тужба против германскиот новинар поради објавување доказ за лош квалитет и лажно означување на маслиновото масло Карапели.
Во 2010 година, студијата на истражувачите од Универзитетот во Калифорнија, Дејвис, покажала дека ладно цеденото маслиново масло на Карапели не ги исполнило стандардите за „ладно цедено“.
Во 2015 година, Карапели уште еднаш биле под истрага од италијанските власти и прогласени за виновни за предавање на масло со послаб квалитет како ладно цедено маслиново масло.
Во 2017 година, Карапели одговориле на обвинувањата со изјава дека вестите за лажното маслиново масло, кои биле засновани на студија направена во 2010 година од Центарот за маслинки Дејвис на Универзитетот во Калифорнија, не се точни и дека студијата е целосно дискредитирана од International Olive Council (IOC) преку неколку изјави (види изјави овде, бидејќи користената методологија не била во согласност со стандардите на IOC.
Алстом Феровиарија

Алстом Феровиарија С.п. А., поранешен Фиат Фероварија С.п. А., е италијанската дивизија на Алстом. Фиат Фероварија С.п А. било железничко одделение на автомобилскиот производител Фиат. Основана е во 1880 година. Фиат Феровиарија започнала со изградба на локомотиви во 1930-тите. Станала дел од Фиат во 1970 година. Фиат Феровиарија го купил железничкиот бизнис на SIG од Швајцарија во 1995 година, формирајќи ја подружницата Фиат-Сиг. Компанијата претходно ја поседувала аргентинската компанија Матерфер до 1998 година, која сега работи како независна компанија.
Во јуни 2000 година Алстом купил 51% од акциите.
1 Преглед
Во текот на 1960-тите и 1970-тите, Фиат Феровиарија развил технологија на навалување за возови и бил првиот (и единствениот веќе неколку децении) што произведува активни навалувачки возови со заштитен знак на Пендолино.
Во Италија биле усвоени неколку класи на Пендолино почнувајќи од 1976 година (ETR 401, ETR 450, ETR 460 -65, ETR 480 -85 и Алстом направил ETR600.
По успехот на серијата ETR 450 воведена во Италија во 1988 година (серијата 401 воведена во 1976 година се состоела од само 2 гарнитури и никогаш не работела со редовен комерцијален сервис, работејќи повеќе како „лабораторија на тркала“), системи за навалување, вклучително и багажници, влечење, електричната и електронската опрема беше нарачана од неколку земји:
* Германија (ICE T)
* Финска (VR Class Sm3 и VR Class Sm6)
* Швајцарија (Цисалпино)
* Шпанија (Аларис)
* Португалија (Алфа Пендулар)
* Словенија (SŽ серија 310)
* Чешка (ЧД класа 680)
Во февруари 1999 година, Вирџин Трејнс западниот брег наредил флота од класа 390 од Алстом која ја инкорпорирала технологијата за навалување на Фиат Феровијарија.
Директно или индиректно, 18 земји ширум светот ја примениле италијанската технологија за навалување на Фиат Феровиарија на нивните возови, вклучувајќи ги САД и Кина.
2 Наводи
* ↑ ↑ ↑ ↑
* ↑ Virgin Group signs deal for 53 tilting trains for WCML ''Rail Express'' issue 35 April 1999 page 7
Бадалиск

Бадалиск (исто така Бадалиск) е митско суштество на Вал Камоника, Италија, во јужните централни Алпи. Бадалиск денес е претставен како суштество со голема глава покриена со кожа од коза, два мали рога, огромна уста и блескави очи.
1 Прославата
Според легендата, Бадалиск живее во шумата околу селото Андриста (комуна Цево) и треба да ја изнервира заедницата: секоја година се фаќа во периодот на Богојавление (5 и 6 јануари) и се води на јаже во село од музичари и маскирани ликови, меѓу кои и ''il giovane'' (младиот човек), ''il vecchio'' (старецот), ''la vecchia'' (старата жена) и младата ''signorina'', која е „мамка“ за животинската страст. Има и некои стари вештерки, кои удираат на тапани и брадести овчари и грбавец (''un torvo gobetto'') кој има „рустикален дуел“ со животното. Традиционално само мажи учествуваат, иако некои се облечени како жени. Во средниот век на жените им било забрането да учествуваат на изложбата, па дури и да го гледаат или слушаат говорот на Бадалиск; ако го сторат тоа, ќе им биде одбиена Светата Причест следниот ден.
На селскиот плоштад (поранешен во штала) се чита ''говорот на Бадалиш'' (''la 'ntifunada''), во кој митолошките животни озборуваат за заедницата. Самиот бадалиск е немо суштество, па говорот, во денешно време напишан со рима, го чита „толкувач“. Некогаш импровизиран, а сега однапред напишан, говорот ги открива сите наводни гревови и шаренило на заедницата. За време на говорот, грбавецот во интервали ритмички удира со стапот.
Говорот е проследен со пеење, играње и гозба. Вечерта заедницата јаде „Бадалиск палента“ (комерцијална верзија на оваа традиционална храна била лансирана во 2010 година). До неодамна, селските деца оделе од куќа до куќа за време на прославите на Бадалиск и барале пченкарно брашно за да ја направат палентата; специјално за нив била направена и салама Бадалиск. Бадалиск има почесно место на гозбите.
На вториот ден, на крајот на изложбата, Бадалиск е ослободен и му се дозволува да се врати во шумата.
2 Поврзани обичаи
Ритуалот има силни сличности со ''Босинада'', ''Босинада'' или ''Бусинада'', сатирични изведби на проза, поезија или песна, во кои раскажувачот (''Босин'') ги осудувал злоделата на заедницата. Познати од 16 век, тие некогаш биле широко распространети низ северна Италија и потекнуваат од ритуалите за прочистување на новогодишната ноќ.
Секоја врска помеѓу бадалиск од Андришта и митскиот базилиск (пола гуштер, половина змија, со глава како мачка, но по квадрат, како крастава жаба) кој спалува сè на што го потпира погледот (добро познат во Цево и на други места на северот Италија) е нејасно.
3 Галерија
4 Поврзано
* Крампус
5 Библиографија
Luca Giarelli, ''Il Badalisc di Andrista: maschera di Cevo во Valle Camonica'', во ''Carnevali e folcore delle Alpi.''''Riti, suoni e tradizioni popolari delle vallate Europe'', 2012,.
6 Наводи
Гулабот (бајка)

Гулабот е италијанска книжевна бајка напишана од Џамбатиста Базиле во неговото дело од 1634 година, ''Пентамерон''.
Иако нема докази за директно влијание, оваа приказна комбинира многу мотиви на начин сличен на ''Децата на двајцата кралеви'' на Гримс.
1 Резиме
Една сиромашна старица морала напорно да моли за да добие тенџере полно со грав. Принцот и неговите пријатели поминале и го скршиле тенџерето во игра. Го проколнала да се заљуби во ќерката на огар. За неколку часа, тој се изгубил во шумата и ги изгубил своите придружници, но нашол девојка која се потсмева на полжави. Тој се заљубил на прв поглед, а и девојката, Филадоро, се заљубила во него. Јазикот му се врзал кога сакал да и се додворува, а ќерката на огарот го фатила. Се обидел да ја удри, но не можел да се движи. Таа му наредила да ископа многу хектари земја и да ја посее до вечер. Филадоро го тешела. Кога слушнала дека има магија, прашала зошто не можат да заминат; побарала ѕвездите да го спречат тоа, но дека ќе оди. Кога ќерката на огарот се вратила вечерта, ја повикала Филадоро да ја пушти косата за да може да се искачи на неа, бидејќи земјата била подготвена. Следниот ден, таа го натерала да исече седум купишта дрва, а Филадоро повторно го направила тоа повторно.
Третиот ден, ќерката на огарот се посомневала во Филадоро и му рекла на принцот да испразни цистерна. Филадоро рекла дека мора да побегнат и да ископаат дупка до подземниот премин и да побегнат. Принцот не сакал да ја носи во својата палата пешки и облечен така, па отишол да земе соодветна облека и кочија. Ќерката на огарот го проколнала да ја заборави веднаш штом ќе се бакнат, а кога стигнал до замокот, мајка му го бакнала. Тој веќе не можел да објасни што му се случило и се согласил да се ожени како што сака мајка му.
Кога Филадоро слушнала за венчавката, се преправила во маж и отишла во замокот каде што била ангажирана како кујнско момче. Кога се издлабила питата што ја направила Филадоро, излетал гулаб кој го потсетува принцот за сè што Филадоро направила за него. Откако гулабот одлетал, принцот побарал да го донесат момчето од кујната што ја направило питата. Филадоро паднала пред нозете на принцот, тој веднаш ја препознал и изјавил на неговите дека таа ќе биде онаа со која ќе се ожени. Неговата мајка го сакала само она што го посакува принцот, додека избраната невеста признала дека не сака да се венча, туку да се врати во Фландрија. Потоа, Филадоро и принцот се венчале.
2 Поврзано
* Џејсон и Медеја
3 Наводи
Стрена

Стрена или Стрена ди Натале — подарок што вообичаено се прави или добива во Италија за време на Божиќ.
Овој обичај потекнува од римската традиција која вклучувала размена на подароци за добри желби за време на Сатурналија, серија свечености што се одржувале секоја година помеѓу 17 и 23 декември, во чест на богот Сатурн и пред денот на ''Наталис''. ''Солис Инвикти''. Терминот потекнува од латинскиот ''Стрена'', збор веројатно од сабинско потекло, со значење „подарок за среќа“.
Според Варо, употребата била усвоена уште во првото основање на Градот, основан од Тит Татиј, кој прв го фатил, како добар аугур за новата година, гранчето од растение (''арбор Феликс'') сместено во шумата света на божицата Стренија; од ова произлегува терминот ''стренае'' за подароци од различни видови, вклучително и монети, кои треба да се разменуваат на празникот Сатурналија.
Во издавачката област, во деветнаесеттиот век, ''стрена'' била и стихозбирка во проза и поезија која била ставена на продажба во Новата година. Оваа употреба во денешно време е намалена, но не и изгубена. Главна цел е да послужат како традиционален подарок за Божиќните веселби.
Ристрето

Ристрето е „краток пијалак“ (30 мм од двоен дозер) на поконцентрирано еспресо кафе. Се прави со иста количина мелено кафе, но се екстрахира со пофино мелење (исто така од 20 до 30 секунди) со половина вода. Обичниот краток пијалак може да ''изгледа'' како ристрето, но во реалност би бил само послаб, поразреден пијалак. Спротивно на ''ристрето'' (што на италијански значи „скратено, тесно“) е лунго („долго“), е двоен пијалак.
Без оглед на тоа дали се користи апарат за рачно автоматско мелење, обично се смета дека обичен двоен пијалак е околу 14-18 грама мелено кафе ставено во 60 мм чаша. Така, „двојното рисрето“ користи исто количество зрна кафе, но во само една чаша.
Кафето содржи над илјада ароматични соединенија. Хемискиот состав и вкусот на ристрето се разликуваат од оние на екстракција на целата доза поради три причини:
# Поконцентрирано: Првиот дел од која било екстракција е најконцентриран, неговата боја обично е помеѓу темно чоколадо и килибарна боја, додека крајот на пијалакот е многу полесен, варирајќи ја бојата од на темна пита од тиква до различни нијанси (види слика, горе десно). Ова е важен фактор кога пиете еспресо.
# Различна рамнотежа: Различни хемиски соединенија во меленото кафе се раствораат во топла вода со различна брзина. Ристретто содржи поголем релативен дел од соединенија кои побрзо се извлекуваат, пропорционално помалку од соединенијата карактеристични за прекумерна екстракција, а со тоа имаат и различна рамнотежа.
# Помалку вкупни екстракти: настрана релативните пропорции, помалку соединенија на кафе, од кои кофеинот е само еден од нив - се извлекуваат во ристрето наспроти долгите пијалаци. Ова е важен фактор при разредување на пијалаците во вода или млеко.
Стрејт ристрето - пијалакот кој традиционално се пие од демитас и не се разредува во поголема чаша што содржи млеко или вода - може да се опише како похрабро, пополно, со повеќе тело и помалку горчина. Овие одлики обично му се припишуваат на еспресото, но се поизразени во ристрето. Разредено во чаша вода (на пр Американо или долго црно) или млеко (на пр. лате или капучино), ристрето е помалку горчливо и покажува поинтензивен „еспресо“ карактер.
1 Поврзано
* Еспресо
2 Наводи
Торта Сетевели

Торта сетевели е торта со седум слоеви. Традиционално се служи на родендени, вклучува чоколадо и лешници.
Оваа торта е составена од база на пандишпан (без брашно) од апулиски бадеми, мус од лешник од Пиемонт, чоколадо од Мадагаскар и крцкава база џиндуја со житарки.
Сетвели била смислена од мајсторите слаткари Лујџи Биасетто (Падова), Кристијан Бедуши (Белуно) и Џанлука Манори (Прато), кои заедно го сочинуваат италијанскиот тим кој со оваа торта ја освоил меѓународната награда во Лион во 1997 година.
Десертот е составен од база на меко савојарско чоколадо и џиндуја со житарици, мус од темно чоколадо „од потекло“, баварски пралински лешник и чоколадни листови.
Некои дупликати се формулирале во други регионални контексти, вклучително и Сицилија, каде што имало широк тираж, иако оригиналниот рецепт е заштитен со законски заштитена тајна на компанијата. Во овие контексти името исто така се разликува, бидејќи брендот Сетевели е уредно регистриран од креаторите на рецептот.
1 Наводи
Месеците

Месеците е италијанска книжевна бајка напишана од Џамбатиста Базиле во неговото дело од 1634 година, ''Пентамерон''.
1 Синопсис
Сиан и Лиза биле браќа, Сиан бил богат и Лизе сиромашен. Лиза тргнал да талка низ светот. Тој се сретнал со дванаесет млади луѓе, кои го пречекале и го прашале за месеците. Лиза рекол дека секој од нив има свое место и цел, и дека е арогантно луѓето да сакаат да ги преуредат. Еден му рекол дека март, кој бил месец, бил многу тежок; тој одговорил дека надоаѓа пролет; младиот човек, која бил месец март, му подарил ковчег што исполнува желби. Со тоа, тој имал лесно патување до дома.
Брат му бил љубоморен на него, а Лиза му кажал за гостилницата и за дванаесетте млади луѓе, но не и што разговарале. Сиан отишол таму и добил камшик. Кога се обидел да го искористи, го камшикувал додека не дошол брат му и го употребил ковчегот за да го спречи. Потоа Лиза го споделил своето богатство со Сиан.
2 Коментар
Приказната следи заедничка шема, за еден брат/сестра е љубезен кон моќното суштество и прима подароци, за вториот брат/сестра е груб и добива казна, но во повеќето такви приказни – „Дијаманти и жаби“, „Мајка Хулда“, „Тројцата“, „Главите во бунарот“, „Татко Фрост“ или „Двете ковчези“ - браќата и сестрите се сестри или полусестри во Аарне-Томпсон тип 480, Љубезните и нељубезните девојки.
Подвижен празник

Подвижен празник — празник во христијанството што се слави на различни датуми во различни години. Најважните од овие празници се случуваат на определен број денови пред или по Велигден, чиј датум варира во период од 40 дена во текот на годините. Во православието, овие подвижни празници го сочинуваат велигденското време.
Повеќето од другите верски празници, особено оние на светците, се фиксни празници кои се слават на ист датум секоја година. Меѓутоа, некои ритуали се изведуваат во одредени денови од седмицата и на тој начин се случуваат на подвижна основа иако не се поврзани со датумот на Велигден. На пример, задушниците секогаш се во сабота. Дополнително, некои фиксни празнични денови може да се поместат за неколку дена ако се во спротивност со датумот на поголем подвижен празник.
1 Поврзано
* Подвижни празници кај православците
Лујџи Фирпо

Лујџи Фирпо (4 јануари 1915 година во Торино &ndash; 2 март 1989 година во градот Торино) бил италијански историчар и политичар.
Предавал историја на политичка мисла на Универзитетот во Торино . Тој е заслужен како „одличен уредник и среќен пронаоѓач на текстови“ кои биле особено влијателни во проучувањето на Томазо Кампанела. Во 1943 година, времето на големите пресврти за Италија, Фирпо го открил во Граѓанската библиотека на Тренто ракописот на ''Градот на сонцето'' на Кампанела од 1602 година (ознака на полицата BCT1-1538), кој се смета за најстариот ракопис кој преживеал до денешно време.
Фирпо бил член на Италијанската Републиканска партија и на италијанскиот парламент каде работел од 9 јули 1987 до 2 март 1989 година.
1 Библиографија
*''Ricerche campanelliane'', Фиренца, Сансони, 1947 година.
*''Il processo di Giordano Bruno'', Наполи, Edizioni Scientific Italiane, 1949 година.
*''Lo stato ideale della Controriforma'', Бари, Латерца, 1957 година.
*''Gli scritti giovanili di Giovanni Botero: bibliografia ragionata'', Фиренца, Sansoni antiquariato, 1960 година.
*''Appunti e testi per la storia dell'antimachiavellismo : Corso di storia delle dottrine politiche'', Торино, Cooperativa libraria universitaria torinese, 1961 година.
*''Русо во Италија'', Торино, Edizioni di "Filosofia", 1963 година.
*''Иконографија на Томазо Кампанела'', Фиренца, антикварито на Сансони, 1964 година.
*''Мост : il sistema "Torino" : dichiarazioni, giocata, percentuali'', Торино, Асоцијација ди Торино Дела Федерација на италијански мост, 1965 година.
*''Покани на мостот : storia, regole, dichiarazione, giocata'', Милано, Мурсија, 1967 година.
*''Џироламо Анџериано'', Наполи, Либрерија научна редакција, 1973 година.
*''Вита ди Џузепе Помба да Торино : libraio, tipografo, editore'', Торино, UTET Unione tipografico-editrice torinese, 1975 година.
*''Il concetto del lavoro ieri, oggi, domani'', Торино, фондација Џовани Ањели, 1977 година.
*''Cattivi pensieri'', Милано, А. Мондадори, 1983 година.
*''Gente di Piemonte'', Милано, Мурсија, 1983 година.
*''Ил снабдување на Томазо Кампанела : narrazioni, documenti, verbali delle torture'', Roma - Salerno, stampa 1985 година. .
*''Questioni di sociologia del lavoro'', ''(L. Firpo et al.'''')'', Торино, Cooperativa di cultura Lorenzo Milani, 1989 година.
*''Ritratti di antenati'', Торино, La stampa, 1989 година.ISBN 88-7783-033-6 .
*''L'utopismo del Rinascimento e l'età nuova'', Tre edizion in tiratura limitata, Алпињано, Талоне, 1990 година.
*''Скрити сула Риформа во Италија'', Наполи, Присми, 1996 година.ISBN 88-706-5015-4 .
*''Scritti sul pensiero politico del Rinascimento e della Controriforma'', Торино, UTET Libreria, 2005 година.ISBN 88-7750-981-3 .
Зизи

Зизи е синџир на ресторани инспирирани од Италија во Обединетото Кралство и Ирска. Во февруари 2015 година, Бриџпоинт Капитал го завршил купувањето на Аск Италиан и ''Зизи'' во вредност од 250 милиони фунти, и последователно го купил од ТаурБрук Капитал Партнерс во 2020 година.
1 Локации
''Зизи'' го отворил својот прв ресторан во Чисвик во 1999 година.
Од март 2022 година, портфолиото ''Зизи'' вклучува околу дваесет и пет ресторани во Лондон. Други локации во големите градови вклучуваат: Бирмингем, Бристол, Лидс, Ливерпул, Манчестер, Нотингем и Шефилд.
Нивниот имот на ресторани исто така ги вклучува: Абердин, Кардиф, Даблин, Единбург и Глазгов.
На 17 јули 2020 година, за време на пандемијата COVID-19, Азури Груп, сопственик на ''италијанските'' синџири ''Зизи'' и ASK, најавил затворање на 75 ресторани со губење до 1.200 работни места.
2 Забележителни инциденти
2.1 Инцидент со самоповредување на Странд
На 22 април 2007 година, 35-годишен Полјак влегол во ресторанот ''Зизи'' на Странд и влегол во кујната, каде зел нож кој потоа го користел за да си го пресече пенисот пред гостите. Иако првично се верувало дека обидите за повторно прикачување на додатокот биле неуспешни, ''„Гардијан“'' подоцна истата недела објавил дека хирурзите всушност можеле да го сторат тоа „во првата операција од ваков вид во земјата“, процедура која била спроведена во болницата Сент Томас откако полицијата го зела пенисот од подот во ресторанот.
2.2 Труење со нервен агенс во Солсбери
''Зизи'' во Солсбери бил поврзан со труењето на Сергеј и Јулија Скрипал, бидејќи парот вечерал таму. Се советувале оние оние кои јаделе во ресторанот и блискиот паб Мил во неделата на 4 и понеделник на 5 март 2018 година да преземат мерки како миење или бришење на своите лични предмети, иако било пријавено дека ризикот на другите ресторани е „низок“.
3 Филантропија
Во летото 2011 година, ''Зизи'' почнал да ја користи услугата ''Пенис'' во сите нивни ресторани за да им даде на своите клиенти можност да ја надополнат сметката и да донираат во добротворни цели.
До март 2012 година, биле собрани над 50.000 фунти за добротворни цели, при што мнозинството одело на долгогодишниот добротворен партнер, ''Довербата на принцот''. ''Пенис со Зизи'' бил крунисан за „Проект на годината“ од ''Real IT Awards'' во 2012 година, земајќи ја и наградата за корпоративна, социјална и еколошка одговорност. Во 2020 година, ''Зизи'' ја освоил Наградата Индекс на Лозана - Нов производ на годината.
4 Наводи
Лунго

Лунго (италијански значи „долго“) е пијалак од кафе направен со помош на машина за еспресо за правење кафе во италијански стил – кратко црно (една шолја еспресо) со повеќе вода (обично двојно повеќе), што резултира со поголемо кафе ''лунго''.
За нормална порција еспресо потребни се од 18 до 30 секунди за да се извлече и наполни од 25 до 60 милилитри, додека на лунго потребна е до една минута за да се извлече и наполни 130 до 170 милилитри. Времето на екстракција на дозата се одредува според разновидноста на зрната кафе (обично мешавина од Арабика и Робуста), нивното мелење и притисокот на машината. Обично се приготвува со помош на машина за еспресо, но со два или три пати поголема количина на вода до иста тежина на кафе за да се направи многу подолг пијалак.
1 Сродни пијалаци
''Кафето лунго'' не треба да се помеша со ''кафе американо'' (еспресо на кое му е додадена топла вода) или долгото црно кафе (топла вода со кратко црно кафе додадено на него, што е обратен редослед на американо и се прави за да се зачува кремот).
Во лунго, целата вода се вари, а лунгото е генерално пократко од американото или долгото црно.
За споредба, кафе крема е значително подолг пијалак, во споредба на големина со Американо или долгото црно кафе. (Овој пијалак е редок во светот каде се зборува англиски.) Како и лунгото, тоа е сварена вода, но е околу двапати подолга од лунгото.
2 Вкус
Како што количината на вода се зголемува или намалува во однос на нормалната доза, составот на пијалакот се менува поради фактот што компонентите на вкусот на кафето се раствораат со различни стапки. Поради оваа причина, долгата или кратката доза нема да го содржи истиот сооднос на компоненти што го содржи нормалната доза. Затоа, ристрето не е едноставно двојно по „силно“ од обичната доза, ниту пак лунгото е само со половина јачина. Освен тоа, бидејќи еспресото се приготвува под притисок, лунго го нема истиот вкус или состав како кафето произведено со други методи, дури и кога се прави со ист сооднос на вода и мелено кафе.
3 Подготвување
Ристрето, нормале и лунго се релативни поими без точни мерења. Како и да е, груб водич е соодносот на подготовка на основата и течноста од 1:1 за ристрето, 1:2 за нормале и 1:3-1:4 за лунго. Претпоставувајќи дека доза од 30 г мелено кафе, соло ристрето е 30 мл (1 ф oz) (пенестата крема малку го зголемува овој волумен), нормалата е 60 мл (2 ф oz), а лунго е 90-120 мл (3-4 ф oz). Спротивно на тоа, една кафе крема ќе биде приближно 180 мл..
4 Наводи
Кристина Бауерман

Кристина Бауерман е италијанска готвачка, која има Мишелин ѕвезда во Глас Хостарија во Рим. Првично студирала странски јазици и право, а работела+-- и како графички дизајнер. Сепак, се обучувала во Ле Кордон Блу и почнала да работи како готвач кога се вратила во Италија.
1 Биографија
Кристина Бауерман е родена во Апулија, во јужна Италија. Најпрво се обучила за странски јазици и студирала право, а потоа продолжила да работи како графички дизајнер во Остин, Тексас. Потоа, Бауерман студирала кулинарски уметности две години на Универзитетот во Тексас во Остин и Ле Кордон Блу. Таа подоцна изјавила дека готвачот Егил Валентин бил нејзиниот најзначаен учител и го пофалила искуството што го стекнала во ресторанот на Дејвид Бул, 5 дијаманти.
Кога се вратила во Италија во 2006 година, Бауерман почнала да работи во ресторанот Глас Хостарија во Рим. Во првите три години, ресторанот имал потешкотии, бидејќи иако Бауерман внесувала нови јадења, локалното население не го посетувало ресторанот во текот на неделата, а потоа нарачувало само традиционални јадења кога тоа го правеле за време на викендот. Во 2010 година, ресторанот бил награден со Мишелин ѕвезда, а Бауерман била единствената жена што освоила таа година. Откако освоила Мишелин ѕвезда, таа го отворила Ромео Готвач & Пекар во поранешен магацин во Тестачо, а потоа ја отворила пицеријата Џулиета веднаш до неа.
Таа продолжила да престојува и во Рим и Остин. Во 2017 година, била една од 20-те готвачи што готвеле на 32-та почит на готвачот за Citymeals. Бауерман била еден од судиите за финалето на натпреварот за млади италијански готвачи С.Пелегрино 2018 година.
2 Наводи
Подвижни празници кај православците

Подвижни празници кај православците — дваесетина празници кои се во црковниот календар на Православната црква. Тие се менуваат од година во година и предизвикуваат доста забуна во однос на редоследот на празниците кај оние кои не ги знаат правилата за одредување кога се слави некој празник.
1 Велигденски празници
Велигден се празнува во првата недела по пролетната рамноденица и полна месечина. Датумот на Велигден се одредува со пресметки врз основа на астрономски податоци, а репер за таа пресметка се астрономските податоци за меридијанот што минува низ куполата на Храмот Христов во Ерусалим. Токму затоа астрономската полна месечина може значително да отстапи.
Друг услов е православниот Велигден да не може да се празнува во ист ден или пред Пасха. Пасхалните табели се користеле за пресметување на датумот на православниот Велигден во средниот век, во тоа време имало многу малку луѓе вешти во нивното толкување.
Во зависност од датумот на Велигден за тековната година, се менуваат и датумите на другите велигденски празници:
* Лазарова сабота - 7 дена пред Велика сабота
* Влегување на Господ Исус Христос во Ерусалим - Цветници - 7 дена пред Велигден
* Велики четврток - Велико бдение
* Велики петок
* Велика сабота - крај на Велигденскиот пост
* Воскресение на Господ Исус Христос - Велигден
* Велики понеделник
* Велики вторник
* Вознесение Христово - Спасовден - 40. ден по Велигден
* Слегување на Светиот дух врз апостолите - Педесетница - 7 недели по Велигден
* Духовденски понеделник
* Духовденски вторник
Исто така, од точниот датум на Велигден зависат и:
* Почеток на Велигденскиот пост - 7 недели пред Велигден (паѓа во понеделник)
* Прво бдение - 11 дена пред Цветници (паѓа во среда)
* Второ бдение - 9 дена пред Цветници (паѓа во петок)
* Свети Теодор Тирон - Тодорова сабота - прва сабота по почетокот на Велигденскиот пост
* Почеток на Великиот пост - првиот понеделник по Прочка.
2 Останати
Поклади:
* Месопусни поклади - 8 дена пред почетокот на Велигденскиот пост (паѓа во недела)
* Поклади - 1 ден пред почетокот на Велигденскиот пост (паѓа во недела)
* Петровденски поклади - првата недела по Духовден
Задушници:
* Задушница - сабота пред Прочка
* Духовденска задушница - сабота Духовден
* Митровденска задушница - сабота пред Митровден
3 Поврзано
* Список на православни празници
Монти Сибилини (национален парк)

Националниот парк Монти Сибилини (|Parco Nazionale dei Monti Sibillini) е италијански национален парк кој е сместен низ регионите Марке и Умбрија, кој што ги опфаќа провинциите Мачерата, Фермо, Асколи Пичено и Перуџа .
Основана е во 1993 година, а сега содржи и повеќе од 70.000 хектари.
1 Наводи
*
Биба Каџано

Биба Каџано (18 октомври 1936 - 29 август 2019 година) била италијанско-американска авторка на книги за готвење, телевизиски готвач и сопственик на ресторан.
1 Биографија
Родена била во Болоња. Нејзиното прво изложување на професионално готвење било преку нејзината мајка, која поседувала и управувала со траторија во Болоња. Се омажила за њујорчанец по име Винсент. Таа израснала готвејќи ја храната од нејзиниот роден регион Емилија-Ромања. Во 1960 година се преселила во Њујорк, родниот град на нејзиниот сопруг. Во 1969 година, семејството се преселило во Сакраменто, кој во тоа време немал познат италијански ресторан. Во 1986 година, отворила свој ресторан Биба, кој станал еден од најпознатите италијански ресторани во Калифорнија.
И Каџано и нејзиниот ресторан освоиле многу престижни награди. Шоуто за готвење на Каџано, ''Италијанската кујна на Биба'', се емитувало на TLC и Discovery Channel и имало повеќе од 100 епизоди.
Каџано преживеала рак. Починала на 82-годишна возраст, по двегодишна битка со Алцхајмерова и Паркинсонова болест.
2 Книги
Како автор, Каџано напишала осум книги за готвење со широка продажба, кои наводно се продадени во повеќе од 600.000 примероци. Тие го вклучуваат следново:
*''Готвење траторија''*''Вкусот на Италија на Биба''*''Од италијанската кујна на Биба''*''Италија ал денте''*''Италија на Биба''*''Северноиталијанско готвење''*''Сосови за шпагети''
3 Наводи
Тома сирење

Тома е меко или полутврдо италијанско сирење од кравјо млеко, познато е по одличните квалитети на топење. Се прави од првенствено во долината Аоста (тоа е еден од специјалитетите на регионот) и регионите Пиемонт во северозападна Италија. Тома варира во зависност од регионите и местата на производство. Името е тесно поврзана со францускиот томе.
Тома не е многу позната во Централна и Јужна Италија, со Basilicata како единствен главен производител. Тома Лукана е исто така признато како ПАТ.
Може и да има содржина на маснотии од 45%-52%.