Епифити

Епифити (, |ἐπι + φυτόν - ''на растение'' ) се растенија кои растат врз друго растение без контакт со површината на земјата.
Тие се екстремно добро прилагодени за освојување простор во специфични услови на тропските дождовни шуми. Тие се населуваат на дрвја, гранки, па дури и лисја, достигнувајќи ги највисоките ката на тропските дождовни шуми каде што има и најмногу светлина. За разлика од лианите што ја задржале врската со земјата, епифитите целосно се одвоиле од земјата. Во серија епифити (особено оние во семејството орхидеи ), во коренот постои специјално ткиво - ''веламен'' - кое апсорбира вода како сунѓер и ја пренесува во внатрешноста на растението. Ова ткиво е формирано од мртви и празни клетки кои се меѓусебно поврзани со низа на отвори. Веламен, всушност, е систем на капиларни цевки кои можат да го апсорбираат дождот за време на врнежите. Исто така, постојат типови на епифити кои имаат специјални љустици на органите за асимилација за да апсорбираат вода. Кај некои видови епифити, водата се собира во специјални резервоари чија форма и функционирање се разликуваат од едни до други видови. Наједноставниот случај е кога лисјата на дрвото домаќин формираат вдлабнатина во која се собираат вода и растителни и животински остатоци.
Епифитите се поделени во 4 групи:
* протоепифити - ја претставуваат првата фаза во еволуцијата на епифитите;
* хемиепифити - спроведуваат епифитски начин на живот само за време на 'ртење и во почетокот на онтогенетската фаза, а потоа доаѓаат во контакт со почвата со помош на веќе воспоставен коренски систем;
* вгнездени епифити - специјално прилагодени за собирање вода и хранливи материи;
* епифити цистерни - имаат слабо развиени корења кои се користат само за фиксирање во подлогата, а се хранат исклучиво преку лисјата.
Епифитскиот папрат (гнездо на папрати) од Јава има долги лисја кои во основа формираат инка во која се собираат големи количини вода, инсекти, гранчиња, прашина и други материи што гниат и формираат почва слична на хранливи материи. Внатре во таа инка е кореновиот систем што се заснова на хранливите материи и млади изданоци. Во папратите постои изразен диморфизам на лисјата. Некои од листовите, кои имаат облик на скршена чинија, претставуваат исклучиво асимилациони органи, додека другите лисја формираат ниша во која се собираат хранливи материи и вода и во кои се наоѓа коренскиот систем. Во епифитот, листовите се метаморфозираат во специјални структури слични на бокалот што го содржи стомите и коренскиот систем. Иако во основа епифитите не се месојади, има значителен број на месојадни растенија кои се епифитни. Тоа за нив е адаптација за дополнување на хранливи материи, особено азотни соединенија, во специфични услови на живеење на епифит.
Во некои епифити, постои комплексен однос со инсектите, особено со мравките . Така, во епифитското растение кое расте на Малајските острови, дрвото во долниот дел се развива во форма на кртол што претставува мравјалник со систем на комори и канали. Во бразилските дождовни шуми, мравките ги користат епифитските растенија за да ги градат своите мравјалници на стеблата од дрвјата, честопати на височини од 20 до 30 метри. Од семиепифичните растенија во тропските шуми, распространети се разни видови фикус - особено - чии семиња 'ртат на кората на другите дрвја. Со текот на времето, фикусот ги протега своите корени во почвата и се поврзува со почвата, а растението домаќин е целосно уништено.
Епифитите во тропските дождовни шуми, за време на нивната еволуција, може да се појават првенствено од оние растенија чие семе може да се пренесе, преку ветер или птици, високо до дрвјата.
Во тропските дождовни шуми, има една интересна појава на орхидеите. На отворено, орхидејата расте во форма на грмушка. Меѓутоа, кога соседната грмушка ќе порасне, на нејзиниот горен дел се формираат странични изданоци, врз основа на кои се појавуваат многу воздушни корени, кои се закачуваат на листовите на околните растенија, а со тоа орхидејата го продолжува животот како епифитско растение.