Руди Фелер

Рудолф Руди Фелер (роден на 13 април 1960 година, со прекарот „''Танте Кате''“) — германски поранешен професионален фудбалер и поранешен менаџер на германската репрезентација, кој како играч настапуал на позиција напад. Тој со Германија го освоил Светското првенство во ФИФА во 1990 година. Тој исто така постигнал израмнувачки гол во 81-вата минута од финалето на Светското првенство во ФИФА против Аргентина од 1986 година, но натпреварот завршил со победа од 3-2 за Аргентина. Заедно со Марио Загало, Франц Бекенбауер и Дидје Дешам, Фелер стигнал до финале на Светскиот куп како играч (1986 и 1990) и како менаџер (2002).
1 Клупска кариера
Волер ја започнал со својата кариера со 1860 Ханау пред да се приклучи на клубот од Бундеслигата, Вердер Бремен во 1982 година, освојувајќи ја својата прва ''капа'' за Западна Германија истата година. По успешната сезона во која тој бил најдобриот стрелец на Бундеслигата, странските клубови се заинтересирале за напаѓачот, а во 1987 година тој потпишал за Рома, каде што станал познат како „il tedesco volante“ („''летечкиот Германец''“). Тој го освоил Купот Италија во 1991 година и бил најдобар стрелец во неколку наврати.
Во 1992 година, Рома одлучила да го продаде во Марсеј, каде што бил наменет како замена за напаѓачот на Жан-Пјер Папен. Тоа, исто така, и овозможило на Рома да го доведат и Клаудио Канигија како трет странец во тимот, па двете страни биле среќни да му дозволат на договорот да помине. Таму ја освоил својата најголема чест на клубот во многу успешна прва сезона, благодарение на УЕФА Лигата на шампионите со Марсеј кој победил во 1993 година. Волер започнал како титулар во натпреварот, играјќи 78 минути. Сепак, Марсеј бил фатен во скандал со поткуп и на екипата и била одземена титулата во лигата од 1993 година и клубот бил исфрлен и покрај второто место во 1994 година. Волер постигнал 24 гола за клубот, но заминал по испаѓањето. Враќајќи се во Германија, тој се приклучил на Бајер Леверкузен во 1994 година, каде што ја завршил својата кариера како играч во 1996 година и започнал кариера во менаџментот на клубот.
2 Меѓународна кариера
Волер има настапувано 90 пати за репрезентацијата на Германија, постигнувајќи 47 голови.
Волер, исто така, настапил на три европски првенства, почнувајќи од Евро 1984, каде што двапати го постигнал групниот меч против Романија, што Германците го освоиле со 2-1.
На Светското првенство во 1986 година, Волер го постигнал изедначувањето на Западна Германија со 2:1 над Шкотска во групната фаза. Тој постигнал гол во последната минута против Франција во полуфиналето за да ја запечатил победата од 2-0, а во самиот финален натпревар неговиот гол во 80 минута довел до изедначување на резултатот од 2-2 против Аргентина. Германија сепак го изгубила натпреварот 3-2. Волер станал трет играч кој постигна во финалето на Светскиот куп, по Дик Нанинга во 1978 година и Алесандро Алтобели во 1982 година.
Западна Германија била домаќин на Евро 1988, а Волер постигнал двапати во победата од 2: 0 над Шпанија, но домаќините загубиле од Холандија во полуфиналето, која подоцна станала шампион.
Волер беше член на тимот кој го освои Светското првенство во 1990 година во Италија. Тој постигнал трипати на турнирот, вклучувајќи и еден гол во победата од 4:1 над Југославија, двапати против Обединетите Арапски Емирати во победата од 5-1. За време на вториот натпревар против Холандија, Волер и холандскиот играч Франк Рајкард биле испратени надвор од теренот откако Холанѓанецот двапати плукнал на Волер. Волер се вратил во полуфиналето против Англија и финалето против Аргентина, што Германија го освоила со 1-0, за да ја добие својата титула од Светското првенство.
Несреќниот инцидент што се случил за време на вториот натпревар со Холандија започна кога Ријкард беше резервиран за лош однос на Волер. Додека Ријкард заземал позиција за слободен удар, тој плукнал во косата на Волер. Völler се пожали на судијата и беше резервиран, како и. Од добиениот слободен удар, бесен Велер потоа скокна и ја удри топката со раката (иако изгледаше како да ја употреби главата), а потоа се нурна за да избегне судир со холандскиот голман Ханс ван Бреукелен, иако тоа исто така изгледаше како ако тој се нурна за казна. Ван Брекелен бил лут на ова, но Ријкард повторно му се спротивставил на Волер со извртување на увото и печење на ногата. На темпераментен и тежок аргентински судија Хуан Карлос Лустау конечно имаше доволно на Veller и Rijkaard's antics и тој ги испрати двата играчи исклучени. Ријкард потоа повторно плукна во косата на Волер додека го напуштија теренот и се шпекулираше дека го повтори ова на рамката. Рајкард подоцна изјавил дека е виновен: „''Тој ден не сум бил во право, немав навреда, секогаш имав многу почит кон Руди Волер, но јас отидов во знак на чудење кога го видов црвениот картон, разговарав со него по натпреварот и му се извинив, јас сум многу среќен што прифати, а сега немам лошо чувство, дури и по многу смешни реклами, години подоцна''“. (Рајкард имал проблеми во семејството во тоа време).
Волер повторно беше избран за Евро 1992, но беше испратен дома кога претрпе повреда во првиот натпревар со ЗНД.
На Светското првенство во 1994 година, Волер беше задржан од почетната линија за сите три групни игри на Јирген Клинсман и Карл-Хајнц Ридел, кои постигнаа пет меѓу нив. Тој направил само едно појавување во групните фази. Тој го започнал вториот круг со Белгија и постигна двапати во победата од 3-2.
3 Тренерска кариера
По разочарувачкиот Евро 2000 за Германија под управата на Ерих Рибек, Германското фудбалско здружение (DFB) го назначил Фолер за нов менаџер, прифаќајќи го својот недостаток на тренинг квалификации во тоа време. Првично тој планирал само една година да преземе интердивистичка одговорност, по одлуката на Баер 04 Леверкузен и Волер (како директор на клубот) да не го напуштат Кристоф Даум од репрезентацијата пред 2001 година. Сепак, Волер го продолжил договорот поради добри резултати, откако Даум се вмешал во контроверзниот скандал со дрога. И покрај тоа што загубил од Англија со 5-1 дома и два разочарувачки нерешени против Финска за време на квалификациите, тој успеал да го предводи тимот на изненадувачки изглед во финалето на Светското првенство во 2002 година против Бразил.
По првото коло од Евро 2004, тој поднел оставка.
По неговата оставка од германската национална работа, Волер накратко се вратил во Рома во 2004 година како менаџер, на крајот од август како назначување во последен момент по шок-оставката на Чезаре Прандели , но тој го напуштил клубот само еден месец подоцна, по серијата лоши резултати и несогласувања со висок профил со играчите, особено Антонио Касано. Тој потпишал само еденгодишен договор за да му овозможи враќање на Прандели на следната година, но претседавал со само еден нерешен резултат и два порази во лигата
По враќањето во редовите на Баер Леверкузен, тој бил назначен за менаџер на Леверкузен на 16 септември 2005 година, откако клубот го отпуштил тренерот Клаус Аугенталер. Волер служел во таа улога, додека Мајкл Скибе бил назначен за нов постојан тренер на клубот во октомври. По пристигнувањето на Скибе, Велер бил промовиран во втор спортски спортски директор во Леверкузен.
Волер бил (и сè уште е) многу популарен во Германија. Дури и кога репрезентацијата постигна само скромни резултати, Фолер никогаш не ја изгубил популарноста бидејќи германската јавност знаела дека постигнува колку што е можно со релативно ограничен состав. Спротивно на тоа, неговиот претходник Берти Вогтс беше широко "заостанат" од сите дури и за време на периоди на успех со многу повеќе талентиран германски состав. Јавноста дури и простила на Волер кога - за време на телевизиско интервју по извлекувањето од 0-0 против Исланд во септември 2003 година - го изгубил својот темперамент и викна на презентерот Валдемар Хартман за да го одбрани својот тим против, како што мислеше, неправедни изјави за медиуми.
3.1 Статистика за кариера во кариерата
Клуб, Лига, Куп, Лига Куп, Континентален, Вкупно
Сезона, Клуб, Лига, Нат., Гол., Нат., Гол., Нат., Гол., Нат., Гол., Нат., Гол.
Германија, Лига, Куп, Останато, Европа, Вкупно
1977–78, Кикерс Офенбах, Бундеслига 2, 6, 1, —, —, —, 6, 1
1978–79, 29, 11, —, —, —, 29, 11
1979–80, 38, 7, 5, 2, —, —, 43, 9
1980–81, 1860 Минхен, Бундеслига, 33, 9, 1, 0, —, —, 34, 9
1981–82, 2. Bundesliga, 37, 37, 2, 2, —, —, 39, 39
1982–83, Вердер Бремен, Бундеслига, 31, 23, 1, 2, —, 8, 11, 40, 36
1983–84, 31, 18, 4, 1, —, 9, 2, 44, 21
1984–85, 32, 25, 4, 1, —, 2, 0, 38, 26
1985–86, 13, 9, 1, 1, —, 6, 4, 20, 14
1986–87, 30, 22, 1, 0, —, 1, 0, 32, 22
Италија, Лига, Куп, Лига Куп, Европа, Вкупно
1987–88, Рома, Серија А, 21, 3, 7, 2, —, —, 28, 5
1988–89, 29, 10, 7, 3, —, 4, 1, 41*<sup>1</sup>, 14
1989–90, 32, 14, 6, 2, —, —, 38, 16
1990–91, 30, 11, 10, 4, —, 12, 10, 52, 25
1991–92, 30, 7, 2, 0, —, 3, 0, 36*<sup>2</sup>, 7
Франција, Лига, Куп, Лига Куп, Европа, Вкупно
1992–93, Марсеј, Дивизија 1, 33, 18, 3, 2, —, 8, 2, 44, 22
1993–94, 25, 6, —, —, —, 25, 6
Германија, Лига, Куп, Останато, Европа, Вкупно
1994–95, Бајер Леверкузен, Бундеслига, 30, 16, 1, 0, —, 3, 0, 34, 16
1995–96, 32, 10, 5, 2, —, 2, 2, 39, 14
Вкупно, Германија, 342, 188, , , , , , , ,
Италија, 142, 45, , , , , , , ,
Франција, 58, 24, , , , , , , ,
Вкупно, 542, 257, , , , , , , ,