procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Куе Кинг

Куе Кинг (роден како Роналд Сунга Рејес на 17 јануари 1981) — американски вајар со филипинско потекло. Повлијаен од американската вајарка со јапонско потекло Рут Асава, Куе има развиено сопствени процеси и техники на вајање со жица, едновремено продолжувајќи ја и персонализирајќи ја оваа ретка уметничка традиција.
1 Животопис
Куе Кинг е роден како Роналд Сунга Рејес на 17 јануари 1981 година во Олонгапо на Филипинските острови. Најмлад од шест деца од првогенерациско азиско-американско семејство, Рејес живее во Олонгапо до седум години, кога неговите родители (Марија Тереза Сунга Рејес и Камило Рејес) се преселуваат на Флорида каде ги поминува наредните седумнаесет години од својот живот. И покрај тоа што студира фотографија на уметничката академија „Даглас Андерсон“, токму тука за првпат изразува интерес за вајање; голем дел од времето во текот на овој период го минува патувајќи, на тој начин создавајќи персона на современ lebenskünstler. На 24 години, се преселува од Флорида на Хаваите, каде добива награди (за најдобро шоу, второ и прво место за уметничко дело) три последователни години од страна на Источнохавајскиот културен центар. На 29 години се преселува во Сан Франциско; оттогаш постојано патува.
2 Дела
Инспириран од природата и танцот, Кинг создава уметнички дела за кои се вели дека се "спокојни во сопствената навидна едноставност." Претежно самоук, тој употребува жица цврсто врзана за природни објекти за да создава органски форми и фигури. Исто така работи и со накит.
2.1 Биоморфи
Она што започнува како мал проект на изработка на скулптури на гранки и цветови - за во текот на првите години од Војната против тероризмот да бидат бесплатно раздавани низ САД како пораки за мир - Кинг ќе го претвори во оригинален уметнички жанр, кој ќе му овозможи преку комбинација на алуминиум, не’рѓосувачки челични влакна, месингова жица и пердуви, да ја допре "грандиозната смисла на органското". Самонаречени биоморфи, скулптурите се наводно инспирирани од медитирањето на Кинг меѓу гранките на едно дрво згрчено на работ од еден рид и расползено надолу по рабовите на клисурата.
2.2 Апстракти
Првично инспирирани од скулптурите на Рут Асава, Кинговите апстракти се споредувани со танц и геометрија.
2.3 Нослива уметност
И покрај тоа што се дистанцира од посериозен ангажман во областа на модното творештво, интересот на Кинг во древното занаетчиство и улого-разликувачката општествена функција на накитот резултира со создавање на нешто што тој го нарекува нослива уметност и што, во основа, се состои во раскошно украсени каиши.
3 Поставки
* Спрингфилдова 9 и главна галерија* Волвано центар на уметности
* Галерија трета димензија* Gumps, Сан Франциско* Ку де Тејт, Сан Франциско
* Кабана, Калифорнија
* Lucky Street галерија, Флорида * Spring Open Studio (април 2011) * Sausalito Arts Festival, Калифорнија (2011, 2012)
Рене Гаспар Ернест Тајандје

Рене Гаспар Ернест Тајандје (француски: ''René Gaspard Ernest Taillandier'', роден на во - починал на во ) — француски писател и критичар.
1 Биографија
Рене Гаспар Ернест Тајандје е роден на во , Франција. Ги завршил студиите во Хајделберг, а потоа станал професор по литература во Стразбур, Монпелје и на Сорбона, каде бил номиниран за претседател на Француската елоквентност во 1868 година. Поголемиот дел од неговото творештво е вклучено во делото „''Revue des deux mondes''“.
Во јануари 1870 година тој станал генерален секретар на Министерството за образование, а продолжил со оваа функција и по падот на империјата. Тој станал офицер на Легијата на честа во 1870 година, и бил избран за член на Француската академија во 1873 година. Починал во Париз во 1879 година.
2 Дела
*''Allemagne et Russie, études historiques et litteraires'' (1856)
*''Le Poète du Caucase''*''Michel Lermontoff'' (1856)
*''Maurice de Saxe'' (1865)
*''Tchèques et Magyars'' (1869)
*''Le Général Philippe de Ségur'' (1875)
Висајско Море

Висајско Море — море на територијата на Филипините, обиколено со регионите Источни и Западните Висаи од исток и запад, и Централни Висаи од југ. Околу морето се сместени островите Масбате на север, Лејте на исток, Себу и Негрос на југ, и Панај на запад.
Морето е поврзано со Сибујанското Море на северозапад преку протокот Хинтотоло, со Самарското Море на североисток, Камотското Море на југоисток, Бохолското Море на југ преку протокот Тањон и Сулското Море преку Гимарашкиот Проток и Панајскиот Залив. Најголем остров во Висајското Море е Бантајан.
Мисли (Паскал)

''Мисли'' (|Les Pensées) — збирка на фрагменти од Блез Паскал, составена после неговата смрт. Ова дело е пред сѐ апологија, односно одбрана на христијанството од скептиците и слободните мислители.
Паскал се обидува да покаже дека човекот, поради гордоста и сладострастието, единствен начин да постигне внатрешен мир и вистинска среќа е преку Бог. Според него, расипаниот однос помеѓу човекот и Бог го причинува чувството на постојано незадоволство, кое го води човекот да посакува да заборави, преку „разонода“ и забава, дека е смртен и дека има непресушна потреба од божја милост. Паскал вели дека човекот е истовремено кутар и велик, ништо и сѐ, ограничен но устремен кон бесконечноста. Способноста да мисли, копнежот по бесконечното и незапирливата потрага по среќа се траги на Бог врежани во духот на човекот, создаден за да го запознае и љуби Бог.
Повеќе преведувачи и филозофи се обиделе да го реконструираат целото дело врз основа на достапните фрагменти. Во секој случај сите фрагменти се водени од длабока религиозност, но истовремено во себе носат оригинална филозофска мисла, па оттаму се релевантни и денес. Со зборовите на македонскиот филозоф, Ана Димишковска, автор на поговор на изданието на македонски:
Сепак, дури и луѓето чие религиозно искуство и воопшто, животен свет, е сосем различен од Паскаловиот, го споделуваат фундаменталниот човечки хоризнот кој тој толку страсно и драматично го открива. Ако е некаква утеха: животната празнина сите подеднакво нѐ ужаснува, иако се различни начините на кои се обидуваме да ја совладаме, како што се, можеби, различни и небата на кои секој од нас, низ ретките проблесоци, со исконска радост се сеќава.
Милан Недиќ

Милан Недиќ — југословенски генерал, српски политичар и претседател на квислиншката марионетска влада во Србија за време на окупацијата од страна на нацистичка Германија во Втората светска војна позната по името „Влада на национален спас”.
Недиќ се борел во Балканските војни и во Првата светска војна. Во меѓувреме бил началник на генерал-штаб и министер на војската и морнарицата. Сменет е и пензиониран поради своите прогермански ставови и блискоста со движењето на Димитрија Љотиќ. Вратен е во службата пред Априлската војна, во која ја командувал третата група на армијата која имала задача да го брани најважниот дел од фронтот на границата со Бугарија, ама не пружила никаков отпор. Германската окупација го поставила за претседател на марионетската влада на народниот спас со цел полесно да го задуши востанието во Србија. Недиќ бил загрижен за опстанокот на српскиот народ во Хитлеровиот нов пласман. Сакал да обезбеди рај за Србите кои биле прогонувани во други делови на окупирана Југославија, како и да ја спречи победата на комунистите во војната.
Неговата влада е задолжна за многу активности во врска со холукаисти и прогонети антифашисти, како што се регистрација и апсење на слободните евреи и заедничка контрола над логорот Баница. Неговиот режим верно ги извршувал германските барања. Недиќ бил фасциниран од германскиот национален социјализам и пробал да ја уреди Србија по угледот на Третиот Рајх.
Колонија Гренланд

Колонија Гренланд била поранешна колонија на Данска. Колонијата го заземала целиот остров Гренланд. Оваа колонија била краткотрајна бидејќи траела од 1950 до 1953 година, кога статусот на колонија бил укинат. Колонијата во својата историја имала само еден гувернер поставен од Данска.
1 Историја
Колонијата Гренланд настанала со обединувањето на двете поранешни дански колонии Северен Гренланд и Јужен Гренланд. Двете колонии со години опстојувале одделно, но во 1950 година Данска ги споила во една. Седиште на новата колонија бил градот Нук. Овој статус на колонија бил зачуван до 1953 година, кога Гренланд станал рамноправна членка на Кралството Данска.
2 Поврзано
* Гренланд
* Данска
* Историја на Гренланд
Лудвик Данек

Лудвик Данек (6 јануари 1937 во Бланско – 15 ноември 1998 во Хутиско-Соланец близу Всетин) — чехословачки фрлач на диск, кој освоил златен медал на Летните олимписки игри 1972 со резултат од 64,40 метри.
Данек се натпреварувал на четири Летни олимпијади за Чехословачка, освојувајќи сребрен медал во 1964, бронзен медал во 1968 и златен медал во 1972. Тој поставил три светски рекорди во фрлање диск, од 64.55 метри во 1964 година, 65.22 метри во 1965 година и од 66.07 метри во 1966 година. Тој исто така освоил два медали на европските првенства, златен во Хелсинки во 1971 година и сребрен во Рим во 1974 година.
1 Големи натпреварувања
Год., Првенство, Место, Дисциплина, Позиција, Резултат
1962, Европско, Белград, Фрлање диск, 9º, 52,12 метри
1964, Олимпијада, Токио, Фрлање диск, Втор, 60,52 метри
1966, Европско, Будимпешта, Фрлање диск, 5º, 56,24 метри
1968, Олимпијада, Град Мексико, Фрлање диск, Трет, 62,92 метри
1969, Европско, Атина, Фрлање диск, 4º, 59,30 метри
1971, Европско, Хелсинки, Фрлање диск, Прв, 63,90 метри
1972, Олимпијада, Минхен, Фрлање диск, Прв, 64,40 метри
1974, Европско, Рим, Фрлање диск, Втор, 62,76 метри
1976, Олимпијада, Монтреал, Фрлање диск, 9º, 61,28 метри
Бернар ле Бовие де Фонтенел

Бернар ле Бовие де Фонтенел (француски: ''Bernar le Bovier de Fontenelle'', роден на во - починал на во ) — француски писател.
1 Биографија
1.1 Рани години
Бернар ле Бовие де Фонтенел е роден на во , Франција (тогаш главен град на Нормандија) и починал во Париз само еден месец пред својот 100-ти роденден. Неговиот татко Франсоа работел во обласниот суд на Руан и потекнувал од семејство на адвокати од Алансон, додека неговата мајка била сестра на големите француски драмски писатели Тома Корнеј и Пјер Корнеј.
Тој посетувал језуитски колеџ во Руан во периодот од 1664 до 1672 година, но истиот го напуштил и се посветел на пишувањето песни и трагедии. Започнал со пишување на песни на латински јазик на возраст од тринаесет години и повеќе од еднаш се натпреварувал за наградите на Француската Академија, но тој никогаш не добил ништо. Своите први стихови ги објавил во списокот кои ги уредувал неговиот вујко Тома Корнеј.
1.2 Творештво
Неговата прва трагедија „''Aspar''“ доживеала голем неуспех. Подоцна тој јавно го изгорел своето дело. Најинтензивен период од неговото творење е периодот од 1683 до 1689 година, кој бил одбележан со пишување на книжевно-филозофски и научни расправи, каде дал свој придонес околу полемиката помеѓу старите и новите писатели. Фонтанел застанал на страната на модернистите. Неговата опера „Thétis et Pélée“ од 1689 година и „''Poésies pastorales''“ од 1688 година исто така доживеале просечен успех.
Делото „''Lettres galantes du chevalier d'Her ...''“, кое било објавено анонимно во 1685 година, е збирка на писма кое го опишува општеството во тоа време. Ова дело веднаш било забележано. Во 1686 година ја објавил „''Relation de l'île de Bornéo''“. Фонтенел пишувсл и џс самата природа на универзумот.
Во 1687 година се преселил во Париз и во истата година ја објавил својата приказна „''Histoire des oracles''“, книга која направила значителна вознемиреност во теолошките и филозофските кругови. Делото се состои од два есеи, од кои првиот е направен за да докаже дека гатачките ја немале натприродната сила на демоните, а вториот дел се расправа за раѓањето на Исус. Тој останал влијателен во неговите постари години. Во 1742 година се запознал со тогаш непознатиот Жан-Жак Русо.
Како секретар на Француската академија од 1697 година, тој одржувал постојани контакти со голем број на домашни и странски научници и често ги пишувал говорите на академците. До крајот на својот живот останал активен член на учените кругови.
2 Дела
*''La Comète'' (1681)
*''Nouveaux dialogues des morts'' (1683)
*''De l'origine des fables'' (1684)
*''Lettres galantes du chevalier d’Her***'' (1685)
*''Relation de l’île de Bornéo'' (1686)
*''Entretiens sur la pluralité des mondes'' (1686)
*''Histoire des oracles'' (1687)
*''Digression sur les anciens et les modernes'' (1588)
*''Le Comte de Gabalis, comédie en un acte'' (1689)*''Idalie'', (1710)
*''Œuvres diverses''*''Œuvres complètes''*''Textes choisis''
Симон Бенмуса

Симон Бенмуса (француски: ''Simone Benmussa '', родена на во Тунис - починала на во ) — француска режисерка, писателка и драматург.
1 Биографија
Симон Бенмуса е родена на во Тунис. Таа студирала во Париз.
Учествувала на многу фестивали и конференции, вклучувајќи го и театарскиот фестивал во Латинска Америка (Куба, 1966 година), каде таа била член на жирито, Симпозиумот на Венеција (Фестивал од септември 1967); Фестивал на Универзитетот во Парма (март 1968); Конференција во Стразбур (Универзитет на Стразбур, 1972); Симпозиумот во Фиренца (Универзитетот на Фиренца, 1973); Италијанскиот театарски фестивал во 1974 г .; Конференција во Будимпешта за францускиот институт (мисијата на Министерството за надворешни работи); Колоквиум на Универзитетот во Медисон (Висконсин, САД); Симпозиумот на Салерно (Италија).
Симон Бенмуса починала на во .
Андре Лоне

Андре Лоне (француски: ''André Joseph Launay'', роден на во ) — француски драматург, сценарист и писател на дела во жанрот сатира, хорор, трилер и патопис. Пишува на англиски јазик и под псевдонимот Ендрју Лоренс, Дру Лоне и Дру Ленмарк (англиски: Drew Lamark).
1 Биографија
Андре Лоне е роден на во , Франција. Учел во Англија и ги завршил студиите во Франција.
Првото дело „''I Married a Model''“ било објавено во 1960 година.
Автор е на над 50 книги со теми кои се движат од семејно насилство, психички и еротски трилери, сатира, документарни книги за луксузни храни, антиквитети и историја, пстеписи, како и на драми и сценарија за филмови и телевизија.
Теофил Ханзен

Теофил Едвард Ханзен, бил данско-австриски архитект, значаен како претставник на европскиот класицизам и ренесанса 19 век. Неговиот брат Ханс Кристијан Ханзен исто така бил архитект. Двајцата биле голем модел на архитект. понатаму модел бил дански архитект Густаф Фридрих Хетш, професор на академија кај кого Ханзен ги почнал своите студии.
По студиите кај Карла Фридрих Шинкел на градежна академија во Берлин и студиско патување во Виена Ханзен во Атина каде освен што студирал класична грчка архитектура и византиска архитектура работел за банкарот Георгија Синас и така 1842 година го изградил својот прв проект на црква. На овој начин стекнал доверба во банкарот кој го донел во Виена за да него и другите инвеститори направил проект во грчки стил.
Неговиот талент го приметил Лудвиг Форстер кои го примил како свои асистент. Во тоа атеље работел од 1846 до 1852.
Закопан е на чесно место на бечките гробишта на 1894. По него е наречена улицата во центарот на Виена. Градел и други градови во Венеција и на други места. Негово најзначајно дело е зградата на парламентот во Виена која била негова последна реализација. И заради тоа таму е поставен негов споменик.
Црква „Св. Јован Богослов“ - Чифлик

Свети Јован Богослов — главна селска црква во малешевското село Чифлик. Сместена е во источниот дел од селото, на десната страна од патот којшто води кон Пехчево.
1 Архитектура
Градбата на црквата има правоаголна основа, со полукружна апсида во западниот дел. На јужната страна има пет монофори. Камбанаријата се издига од западната страна, непосредно пред главниот влез од црквата. Таа има квадратна основа и се состои од четири дела. Секој дел од основата кон врвот има помала основа. На секоја страна од првите три дела има по една монофора, додека последниот дел е поотворен од страните. Камбанаријата е покриена со пирамидален кров со ќерамиди над кој има крст. Градбата на црквата и камбанаријата во целост се обоени во бела боја. Во дворот на црквата впечатлива е и пространата трпезарија, која го оградува дворот од западната, јужната и источната страна.
2 Галерија
3 Поврзано
* Струмичка епархија
* Чифлик (Пехчевско)
Либиско Море

Либиско Море (|Λιβυκόν πέλαγος, |Libycum Mare, |البحر_الليبي) — дел од Средоземното Море северно од африканскиот брег на ''Libya'', i.e. Киренајка и Мармарика
(крајбрежјето на денешна источна Либија и западен Египет, меѓу Тобрук и Александрија). Поимот се среќава кај географите во стариот век, кои така го нарекувале јужното Средоземје, но и меѓу денешните патописци и картографи. Јужниот брег на Крит кој излегува на Либиското Море ги опфаќа венецот Астерузија и низината Месара; на ова подрачје се среќаваат многу населби од бронзено време како што се градовите Комос, Агија Тријада и Фест.
Освен Крит во Либиското Море се наоѓаат и островите Гавдос, Гавдопула, Куфониси и Хриси.
На исток од Либиското Море се наоѓа Левантското Море, на север Јонското Море, и на запад Сицилискиот Проток.
1 Поврзано
* Сидра
Франсоа Бегодо

Франсоа Бегодо (француски: ''François Bégaudeau'', роден на во ) — француски писател, музичар и глумец.
1 Биографија
Франсоа Бегодо е роден на во , Франција. Во текот на 90-тите години бил член на панк групата Zabriskie Point. Се запишал и дипломирал француски јазик и литература. Работел како наставник во средно училиште Дре и во Париз.
Својот прв роман „''Jouer juste''“ (''Само игра'')го објавил 2003 година. Во 2005 година ги објавил романите „''Dans la diagonale''“ (''Дијагонално'') и „''Un démocrate : Mick Jagger 1960-1969''“ (''Демократот; Мик Џегер 1960-1969''). Франсоа Бегодо е најпознат по својот трет роман „''Entre les murs''“ (''Помеѓу ѕидовите''), по кое дело бил снимен и филм, каде Франсоа ја играл главната улога.
2 Дела
*''Jouer juste'', 2003
*''Dans la diagonale'', 2005
*''Un démocrate : Mick Jagger 1960-1969'', 2005
*''Entre les murs'', 2006
*''Débuter dans l'enseignement : Témoignages d'enseignants, conseils d'experts'', 2006
*''Devenirs du roman'', 2007
*''Une année en France : Réferendum/banlieues/CPE'', 2007
*''Fin de l'histoire'', 2007
*''Vers la Douceur'', 2009
Адријан Бертран

Адријан Бертран ( – ) — француски писател, кој во кратката писателска кариера создал низа надреални антивоени романи, кои ги напишал на смртната постела од повреди кои ги здобил за време на Првата светска војна служејќи во француската армија. Во 1916 ја добил Гонкуровата награда за романот ''L'Appel du sol'', во кој зборувал за војниците водени од слеп патриотизам и неговата деструктивна природа. Делото ''L'Orage sur le jardin de Candide'' е составено од четири раскази кои ги напишал неколку седмици пред да почине. Освен проза, напишал неколку поеми кои биле посмртно објавени.
1 Животопис
Бертран е роден 1888 во Нион, каде по завршување на училиштето заминал за Париз да работи како новинар во повеќе весници, меѓу кои ''Paris-Midi'' и ''L'Homme libre''. Во тој период започнал со книжевното списание ''Les Chiméres'', каде ги објавувал неговите социјалистички идеи и надреалната поезија, а објавувал и текстови од истомисленици. Иако Бертран бил пацифист, кога наполнил 26 години се приклучил на француската војска за време на Првата светска војна. Бил дел од коњаницата, а се истакнал за време на тримесечната Битка за границите, каде Французите војувале против германската армија.
Во октомври 1914, претрпел оштетување на белите дробови откако германска граната го погодила неговиот полк, а шрапнел завршил во неговите гради. Бертран ја преживеал повредата, но бил даден на палијативна нега, која пружала ниска медицинска грижа. Лекарите му кажале дека дробовите му се трајно оштетени и не ќе можат правилно да работат, тој нема да може да се движи и дека набрзо би починал. Соочен со принудното лежење во кревет, Бертран се вратил на писателската дејност и напишал два романи пред да подлегне на раните по три години.
2 Дела
*1908: ''Catulle Mendès''*1910: ''E. Brieux''*1915: ''Les jardins de Priape''*1916: ''L'Appel du Sol''*1917: ''L'Orage sur le jardin de Candide''*1917: ''Le Verger de Cypris''
Хиподром (населба)

Хиподром — високоурбанизирана населба во источниот дел на градот Скопје во рамките на Општина Гази Баба населбата се граничи со населбите: Маџари, Инџиково, Трубарево, Илинден
1 Географија
Населбата се наоѓа на север од реката Вардар во крајниот исток на градот. Се граничи со населбите Маџари на запад, Инџиково на север и Трубарево на исток
2 Историја
Подрачјето околу населбата е населено уште од далечното минато, почнувајќи од доцнобронзеното време, за што сведочи некрополата кај сообраќајната клучка. На ова место во средниот век постоела и населба.
3 Густина
Населбата е густо населена и во последните години се доселуваат се повеќе нови жители.
4 Поврзано
* Клучка - Хиподром — некропола од доцнобронзено време и населба од средниот век
Пјер Беноа

Пјер Беноа ( – ) — француски романописец и член на француската академија. Беноа е роден во Алби, јужна Франција, и бил дете на француски војник. Беноа служел воен рок во северна Африка, а потоа станал државен службеник. Неговиот прв роман ''Koenigsmark'' бил објавен 1918, а вториот роман ''Атлантида'' издаден следната година ја освоил „Големата награда за роман“ на француската академија. Беноа станал член на академијата во 1931.
Имал десни политички ставови, а бил поддржувач на францускиот фашист Шарл Морас. За време на нацистичката окупација на Франција, Беноа се приклучил на „групата колаборационисти“, про-нацистичка уметничка група во која членувале Абел Бонар, Жорж Клод, и Пјер Дрие ла Рошељ. Поради тоа бил уапсен во септември 1944, но бил ослободен по шест месеци. Останал на црниот список од француски нацисти уште многу години. Пред крајот на животот дал серија интревјуа на францускиот писател Пол Гимар. Починал во март 1962 во Сибур.
1 Творештво
*''Koenigsmark'' (1918)
*''L'Atlantide'' (1919)
*''La Chaussée des Géants'' (1922)
*''L'Oublié'' (1922)
*''La Châtelaine du Liban (1924)
* ''Le Puits de Jacob'' (1925)
* ''Le Roi Lépreux'' (1927)
* ''Axelle'' (1928)
* ''Le Soleil de Minuit'' (1930)
* ''L'Homme qui était trop grand'' (1936)
* ''Bethsabée'' (1938)
* ''Lunegarde'' (1942)
* ''L'Oiseau des Ruines'' (1947)
* ''Aïno'' (1948)
* ''Les Agriates'' (1950)
* ''La Sainte Vehme'' (1954)
* ''Villeperdue'' (1954)
* ''Montsalvat'' (1957)
Карпош (населба во Битола)

Населбата Карпош се наоѓа во источниот дел на Битола, во близина на градското поле. На југ е споена со населбата Боримечка, а на исток излегува на железничата пруга Битола - Лерин, а додека на север се граничи со населбата Кланица. Населбата се состои од 11 згради. Зградите во Карпош се: Првата зграда, Третата зграда, Четвртата зграда, Петтата зграда, Шестата зграда, Седмата зграда, Осмата зграда, Деветтата зграда, Десеттата зграда, Единаесеттата зграда, и Дванаесетта зграда. Втората зграда не постои.
Адресите во Карпош (во зависност на зградата) се или во формат каде што се кажува број на зграда, па број на влез, па број на стан (пр. 2/2-2), или се кажува во формат број на зграда па број на стан (пр. 2/22). Зградите имаат или три или шест влезови во зависност од зградата. Сите згради имаат шест спратови. Во влезовите има три или четири станови на спрат во зависност од зградата. Тоа знаци дека има осумнаесет или дваесет и четири станови во секој влез.
Во Карпош има еднособни станови (кои ретко се среќаваат), двособни станови и трособни станови. Еднособните станови имаат ходник, тоалет, дневна соба и кујна (во една соба), и спална соба. Двособните станови имаат ходник, тоалет, дневна соба, кујна, и спална соба. Трособните станови ги имаат истите соби од двособните, со плус детска соба.
Во Карпош има централна вентилација која во последните години има предизвикано повеќе пожари.
Има училиште (ОУ "Коле Канински" - Битола), градинка (м-р Вангел Мајорот), повеќе продавници (Маркет Св. Тома и Сан Груп), и повеќе други потребни бизниси, како вулканизер, пошта итн.
Населението брои околу 1000 жители.
Љубичица

Љубичица (''Viola'') е род од истоимената фамилија Violaceae. Опфаќа околу 525 и 600 видови, кои главно се распопедени во северните умерени области на Земјата (северната Земјина полултопка). Могже да се најде и на оддалечени места, како што се Хаваи, Австралија и Андите во Јужна Америка. Љубичиците се повеќегодишни зелјести билки, со цветови со интересна градба и боја, поради што многу видови се одгледуваат како украсни. Името на родот укажува на тоа дека најчеста боја на листовите на цветот е виолетова.
1 Опис
Видовите на љубичиците обично имаат лисја во форма на срце, а постојат и видови со сложени, или со лисја со друга форма. Повеќе видови на љубичици се зелјести билки. Лисјето се наизменични.
Цветовите се зигоморфни. Чашките се петолисни, по цветањето не паѓаат. Нивните лисја се издолжено зашилени. Двата долни лисја се подолги од останатите. Круната е со пет слободни лисја. Врвовите на лисјата се нешто поголеми од средните со иста боја, но, нешто потемни без влакненца во основата. Средните ги покриваат врвовите и при долниот дел имаат влакненца. Долниот дел обично е со друга боја од останатите. Има пет прашници, толчник синкарпан од три ливчиња.
Цветањето на љубичицата најчесто е во пролет и привлекува многу инсекти, главно мравки.
Боите на цветовите се разликуваат од виолетова, до разни нијанси на сини, жолти, а ги има и во бела боја.
Жорж де Порто-Риш

Жорж де Порто-Риш ( — ) — француски драматург и романописец. Кога имал 20 години, дел од неговите пиеси биле поставени на париските театри, а неговите рани романи добиле позитивни оценки од критиката. В0 1898 јс објавил збирката ''Théâtre d'amour'', која ги содржи четирите негови најпознати пиеси: ''La Chance de Françoise'', ''L'Infidèle'', ''Amoureuse'', и ''Le Passé''.
Насловот на збирката укажува дека делата на Порто-Риш се фокусирале на човечките емоции и психолошка драма, за разлика од делата на неговите современици биле со политичка и социјална конотација. И во драмата ''Les Malefilâtres'', каде што ликовите се од работничката класа, главна тема е љубовта.
Во 1923 бил избран за член на француската академија, но не бил официјално примен поради тоа што на комитетот не му се допаднала посмртницата што Порто-Риш ја напишал за својот претходник и која одбил да ја поправи. Бил одликуван и со орденот „Легија на честа“. Починал во 1930 и бил закопан во дворот на црквата св. Валери во Варанживил, Нормандија.
1 Дела
*1872: ''Primo Verba''*1873: ''Le Vertige''*1874: ''Pommes d'Ève''*1875: ''Un drame sous Philippe II''*1877: ''Tout n'est pas rose''*1878: ''Les Deux Fautes''*1878: ''Vanina''*1888: ''La Chance de Françoise''*1889: ''Bonheur manqué, carnet d'un amoureux''*1890: ''L'Infidèle''*1891: ''Amoureuse''*1897: ''Le Passé''*1904: ''Les Malefilâtre''*1911: ''Le Vieil homme''*1912: ''Zubiri''*1915: ''Quelques vers d'autrefois''*1918: ''Le Marchand d'estampes''*1920: ''Anatomie sentimentale, pages préférées''*1923: ''Veux-tu que je sois ta femme ?''*1927: ''Sous mes yeux''*1929: ''Les Vrais Dieux''
2 Библиографија
* Henry Marx : Georges de Porto-Riche, son œuvre, La Nouvelle Revue Critique, Paris, 1924
* Wolfgang Asholt: ''Gesellschaftskritisches Theater im Frankreich der Belle epoque (1887-1914)'' (Studia Romanica; 59). Verlag, Winter, Heidelberg 1984. ISBN 3-533-03548-4 (zugl. Habilitationsschrift, Universität Münster 1983).
* Hermann Bahr: ''Glossen zum Wiener Thewater (1903–1906)''. S. Fischer, Berlin 1907.
* Hendrik Brugmans: ''Georges de Porto-Riche. Sa vie, son oeuvre''. Droz, Paris 1934.
* Arthur Eloesser: ''Literarische Portraits aus dem modernen Frankreich''. S. Fischer, Berlin 1904.
* W. Müller: ''Georges de Porto-Riche''. Vrin Paris 1934.
Лоренс Оливие

Сер Лоренс Кер Оливие (22 мај 1907 - 11 јули 1989) — англиски театарски, филмски и телевизиски глумец, режисер и продуцент. Во кариерата долга над шеесет години играл најразлични улоги - од ликови од грчки и Шекспирови трагедии, ексцентрични и гротескни негативци, до јунаци на романтични комедии. Се смета за најдобар глумец на ликови од Шекспировите драми. Најпознат е по улогите во филмовите Оркански височини (1939), Ребека (1940), Бани Лејк исчезна (1965), Принц и танчерка (1957), Отело (1965), Маратонец (1976) и Момчињата од Бразил (1978). Добил два почесни Оскари за животно дело и голем придонес кон филмската уметност, како и Оскар за најдобар главен глумец за улогата во Хамлет.
Оливие бил номиниран за тринаесет Оскари. Добитник е на сребрена мечка на Берлински филмски фестивал на Златниот лав на фестивалот во Венеција, а добил и ѕвезда на Холивудската патека на славните. Тој е прв глумец во историјата на филмот кој добил благодарна титула. Американскиот филмски институт го вклучил меѓу дваесетте најголеми глумци на сите времиња. Се смета за најдобар британски глумец на дваесеттиот век.
Лоренс Кер Оливие е роден 1907 во Доркинг. Неговиот татко, Џерард Оливие, бил свештеник, па Лоренс израснал во смирена и религиозна фамилија. Бегајки од строгоста и религиозноста на својот татко, Лоренс многу се зближил со мајка му, Агнес Луиз. Меѓутоа, Агнес починала многу рано, на четириесет години и нејзината смрт многу го потресла дванаесетто годишниот Лоренс. Останал со својот брат Ричард и сестра му Сибил во Олд Ректориј ( дел од училиштето Свети Кристофер ), а неговиот тако се преселил во Хрдфордшир. Во текот на шеестогодишната кариера, Лоренс Оливие играл во околу 130 претстави, 63 фимови и во 26 ТВ серијали. Првите глумечки чекори Оливие ги стекнал 1930 година во Англија. Десет години подоцна, благодарение на холивудските хитови Оркански височини и Ребека, неговото име станало познато во светот на филмовите. Значајни улоги на телевизија имал во осумдесеттите години на 20 век.
Фаина Мељник

Фаина Григориевна Мељник (9 јуни 1945 – 16 декември 2016) — советска атлетичарка која се натпреварувала во дисциплините фрлање диск и фрлање ѓуле, освојувач на златен медал Летните олимписки игри 1972 во дисциплината фрлање диск. Во текот на својата кариера, таа поставила 11 светски рекорди.
1 Кариера
Мељник била еврејка, и е родена во Бакота, Хмелничка област, Украина. На Летните олимписки игри 1972 во Минхен, таа трипати го соборувала олимпискиот рекорд во дисципината фрлање диск, и поставила светски рекорд од 66.62 метри. Во 1976 таа го остварила својот најдобар личен резултат од 70.50 метри, но завршила на четвртото место на Летните олимписки игри 1976. На истите Олимписки игри таа се натпреварувала и во дисциплината фрлање ѓуле и завршила на десеттото место. Таа не успеала да се квалификува во финалето во фрлањето диск на игрите во 1980 година.
Мељник дипломирала на Московскиот медицинско-стоматолошки универзитет и подоцна работела како стоматолог и како атлетски тренер во Москва. Таа била тренер на Наталија Лисовскаја и Светлана Кривелјова. Мељник била венчана со Велко Велев, бугарски фрлач на диск кој исто така се натпреварувал на Летните олимписки игри во 1976 и 1980 година.
Административна поделба на Гренланд

Административната поделба на Гренланд ја опфаќа политичката поделеност на државата поради статистичко-административни причини. Државата е поделена на општини како првостепена административна поделба. Вкупно, Гренланд има 4 големи по територија општини. Покрај тоа, често во оваа група се вклучува и најголемиот во свет Гренландски национален парк. Важно е да се напомене дека Воздухопловството на САД има своја енклава (Воздухопловна база Туле) во Касуитсуп.
1 Општини
Актуелната административна поделба на Гренланд стапила на сила на 1 јануари 2018 година:
име, гренландски, адм. центар, грб, ISO, население, површина (км²)
Аваната, Avannaata Kommunia, Илулисат, 10,651
Кујалек, Kommune Kujalleq, Какорток, GL-KU, 7,589, 32,000
Кекерталик, Kommune Qeqertalik, Асијат, 6,504
Кеката, Qeqqata Kommunia, Сисимиут, GL-QE, 9,677, 115,500
Сермерсок, Kommuneqarfik Sermersooq, Нук, GL-SM, 21,232, 531,900
2 Административна поделба до 2018
име, гренландски, седиште, грб, ISO, население, површина (км²)
Кујалек, Kommune Kujalleq, Какорток, GL-KU, 7,589, 32,000
Касуитсуп, Qaasuitsup Kommunia, Илулисат, GL-QA, 17,749, 660,000
Кеката, Qeqqata Kommunia, Сисимиут, GL-QE, 9,677, 115,500
Сермерсок, Kommuneqarfik Sermersooq, Нук, GL-SM, 21,232, 531,900
3 Историја
Првата поделба на островот била меѓу данските колонии Северен Гренланд со седиште во Кекертарсуак и Јужен Гренланд со седиште во Нук. Ваквата поделба траела до 1940-те кога островот бил обединет и добил централна административна управа.
По доделувањето на статусот на рамноправна сојузна држава во рамките на Кралството Данска, државата била поделена на „поделби“ во 1951 година. Тие биле Источен Гренланд, Западен Гренланд и Северен Гренланд. Североисточниот национален парк бил создаден во 1974 година. По доделувањето на статусот на самостојна управа во 1979 година имињата на општините добиле гренландски имиња: Кита, Туну и Авана. Поделбата Кита имала 15 општини, Туну 2 и Авана 1 општина
3.1 Поранешни општини
;Округ Авана
Округот имал 1 општина, општина Канак. Покрај општината, на територијата се наоѓала Воената база Туле и Гренландскиот национален парк.
;Округ Туну
На територијата на округот се наоѓале: општина Амасалик, општина Итокортормит и дел од сегашниот национален парк.
;Округ Кита
На територијата на округот се наоѓале општините:
Јужен дел:
*Општина Нанорталик
*Општина Какорток
*Општина Нарсак
*Општина Ивитут
*Општина Памиут
Средиштен дел:
*Општина Нук
*Општина Манитсок
*Општина Сисимиут
*Општина Кангатсијак
*Општина Асијат
*Општина Касигијангуит
*Општина Илулисат
*Општина Кекертарсуак
Северен дел:
*Општина Уманак
*Општина Упернавик
4 Поврзано
*Гренланд
5 Наводи
no:Grønlands amt
Лоран Гунел

Лоран Гунел (француски: ''Laurent Gounelle'', роден на ) — француски специјалист за развој на личноста и писател на бестселери за самообразование.
1 Биографија
Лоран Гунел е роден на , во семејство на научни работници. Сакал да студира психијатрија, но се откажал. Студирал на Универзитетот Пари Дофин во Париз и завршил економија во 1988 година. Потоа се запишал и завршил постдипломски студии во Сорбона. Започнал работа како сметководител во голема корпорација, но работата не го задоволувала. Недостатокот на контакти го натерало да оди на часови по глума и параглајдерство.
По напуштањето на работа и по краткото занимавање со увоз и извоз, кое завршило неуспешно, се насочил кон психологијата, филозофијата и личниот развој. Студирал социологија и филозофија на Универзитетот во Калифорнија, Калифорнија. Потоа направил неколку патувања во САД, Финска и Бали, за дополнителни испитувања на неврологијата и психологијата, на шаманизмот, и мудроста на источните учења. Станал консултант за човечки односи и ја усовршувал професијата во текот на повеќе од 15 години. Предавал на Универзитетот во Клермон Феран.
Тој го напишал својот прв роман во 2006 година, по смртта на неговиот татко и пред раѓањето на неговото прво дете. Романот „''Човекот кој сакаше да биде среќен''“ бил објавен во 2008 година и станал бестселер, издаден на 25 јазици ширум светот.
Вториот роман „''Бог секогаш патува инкогнито''“ од 2010 година, исто така станал меѓународен бестселер, и е особено популарен во Јужна Америка. Лоран Гунел е награден со наградата за „''Корпоративен роман''“.
2 Дела
*''L'Homme qui voulait être heureux'' (2008)
*''Dieu voyage toujours incognito'' (2010)
*''Le philosophe qui n'était pas sage'' (2012)
*''Le jour où j'ai appris à vivre'' (2014)
*''Et tu trouveras le trésor qui dort en toi'' (2016)
Халина Конопацка

Халина Конопацка (26 февруари 1900 – 28 јануари 1989) — полска атлетичарка.
Таа победила во дисциплината фрлање диск на Летните олимписки игри 1928, соборувајќи го сопствениот светски рекорд со што станала првата полска олимписка шампионка. По повлекувањето од атлетиката таа станала писател и поет. Таа имигрирала во САД по втората светска војна и таму починала.
1 Наводи
Гренландски национален парк

Гренландски национален парк (|Kalaallit Nunaanni nuna eqqissisimatitaq, |Grønlands Nationalpark) — најголемиот национален парк во Гренланд и целиот свет, како и најсеверен национален парк. Националниот парк е најголема заштитена област во светот. Паркот е основан во 1974 година, а својата сегашна територија е од 1988 година, и покрива . Паркот се наоѓа во средишниот и североисточниот дел на Гренланд и е поголем од 29 држави во светот. Тој е единствен парк во Гренланд.
1 Географија
Националниот парк на југ се граничи со општината Сермерсок, а на запад со општината Касуитсуп. Средишниот дел на националниот парк е всушност Гренландската ледена покривка, а покрај брегот има поголеми делови без мраз. Регионот е погоден од загуба на мраз од поголеми размери одошто очекуваното.
2 Население
Националниот парк нема постојано население. Во 1986 година бројот на постојани жители на паркот бил 40, кои живееле во Местерсвиг. Покрај тоа имало уште 400 локации каде имало население за време на летниот период. Овие 40 жители биле екипаж кои биле задолжени за чистење и одржување при операционите рударски ископи но набрзо го напуштиле местото. Од тогаш до денес целиот регион нема население. Во скоро време забележани се само 31 човек и 110 кучиња за време на зимата (и летото) во североисточен Гренланд, распоредени низ станиците:* Данеборг (12), седиште на Сириус Петрол (раководен орган на паркот)
* Данмарксхавен (8), вработени во метеоролошка станица
* Станица Норд (5), воена база
* Местерсвиг (2)
* Закенберг (0) летна станица
* Самит Кемп (4) станица за истражување на Гренландската снежна покривка
Преку лето на овој персонал се придружуваат и научници.
3 Поврзано
* Гренланд
* Општини во Гренланд
Жил Ромен

Жил Ромен (француски: ''Jules Romains'', роден на во - починал на во ) — француски писател и поет, основач на литературно движење унанимизам. Негови најпознати дела „''Knock ou le Triomphe de la médecine''“ и „''Les Hommes de bonne volonté''“.
1 Биографија
Жил Ромен е роден на во , Франција. Во Париз завршил средно образование а потоа на престижниот ''École normale supérieure''. Тој бил близок со групата „''Абатство''“, утописка група основана во 1906 година од страна на Шарл Вилдрак, а таму членувале и писателот Жорж Дијамел, сликарот Алберт Gleizes и музичар Алберт Глез.
Во 1927 година, тој ја потпишал петицијата во спротивност со Законот за општата организација на нацијата во време на војна, укинување на цела интелектуална независност и сите слободи на изразување. Неговиот роман ''Другаритњ во задната соба'' („''Les Copains''“) се појавил на англиски јазик во 1937 година.
Во текот на Втората светска војна, заминал во егзил во САД каде тој зборувал на радио преку Гласот на Америка, а потоа, со почетокот во 1941 година во Мексико учествувал во основањето на Францускиот институт за Латинска Америка.
Жил Ромен пишувал на многу различни теми. Тој бил избран за член на Француската академија на 4 април 1946 година. Тој служел како претседател на Меѓународната организација „''ПЕН''“, и светската организација на писатели од 1936 до 1941 година. Во 1964 година Жил бил именуван за член на орденот на Свети Авертин. По неговата смрт во Париз во 1972 година неговото место во Француската академија било заземено од страна на Жан де Ормесон.
2 Унанимизам
Ромен првично се смета за основач на литературно движење унанимизам. Движењето започнало кон почетокот на 1900 година. Движењето се заснова на идеите на колективната свест и колективната емоција, како и на однесувањето на толпата, каде членовите на групата прават или мислат нешто истовремено. Движењето опофаќа творечко спојување со таков групен феномен, кој го надминува нивото на свеста на поединецот писател.
3 Дела
*''Les hommes de Bonne Volonté'', 1932-1946
*''Psyche'', 1933
*''Violation de Frontières'', 1951
*''Mort de quelqu'un'', 1911
Црква „Св. Константин и Елена“ - Негрево

Свети Константин и Елена — главна селска црква во малешевското село Негрево. Црквата се наоѓа во јужниот дел од селото.
1 Историја
Според натписот над влезната врата, црквата била изградена во 1858 година.
2 Архитектура
Градбата на црквата има правоаголна основа, со полукружна апсида во западниот дел. Од западната и јужната страна е доградена припрата, којашто е пониска од црквата и е придржувана од дрвени столбови. Влезот на црквата е од западната страна, а спореден влез има и од јужната страна. Над главниот влез има натпис на којшто се испишани 1858 година и имињата на мајсторите. На јужната страна има пет прозорци коишто се во висина над припратата. Прозорец има и на источниот ѕид, во висина над апсидата. Фасадата на црквата е обоена во целост е обоена во светло-кафеникава боја. Внатрешноста на црквата е несредена.
Камбанаријата има квадратна основа и е прилепена до западниот ѕид, непосредно од левата страна на главниот влез од цркварта. Таа е изградена од тули и е покриена со пирамидален лимен кров над кој има крст. На секоја страна во нејзиниот горен дел има по еден отворен прозорец. Црквата е оградена со камена ограда.
3 Галерија
4 Поврзано
* Струмичка епархија
* Негрево
Драги Ивановски

Драги Ивановски (, - , ) — македонски новинар.
1 Животопис
Ивановски е роден е во Битола во 1948 година. Се школувал во Горната гимназија, а по образование бил филолог, со изучен арапски и англиски јазик, завршил и факултет за политички науки во Белград во 1967 година. Во својот работен новинарски век, најголемо достигнување му било коментатор во надворешно политичката редакција на Македонската телевизија. Драги Ивановски долги години бил соработник на ТВ Орбис. Бил и главен уредник во ТВ Сонце. Долг период живее и работел во Либија. Бил истакнат партиски активист и функционер на ВМРО-ДПМНЕ. Починал во јануари 2017 година во Битола и е погребан на Влашките гробишта во истиот град.
Милкшејк

Милкшејк е сладок, ладен пијалак што се прави од млеко, сладолед или ладно млеко и вкусови или слатки како путер, прелив од карамела, прелив од чоколадо, сируп од овошје. Надвор од САД, за правење на милкшејк користат сладолед или ладно млеко и понекогаш го викат дебел милкшејк или дебел шејк. Во нова Англија,поимот фрапе може да се користи за да се разликува од другите форми од млеко со вкус.
Лео Таксил

Лео Таксил (француски: ''Léo Taxil'', роден на во - починал на во ) — француски писател и новинар, познат антиутопист и автор на бројни антирелигиозни пародии. Лео Таксил вусшност е псевдоним за Мари Жозе Габриел Антоан Жоган Пажес.
1 Биографија
1.1 Рани години
Лео Таксил е роден на во , Франција. Кога наполнил пет години бил испратен во Језуитско училиште. Откако своето детство го поминал таму, тој останал разочаран од католичката вера и започнал да ја гледа религиозната идеологија како општествено штетна.
1.2 Смешна Библија
Лео Таксил ја стекнал својата слава со своите антиверски и антикатолички дела во периодот 1879 - 1884 година, во кои го исмева јудаизмот и заснованото на него христијанство, станувајќи и автор на „''La Bible amusante''“ („''Смешна Библија''“), која претставува пародија на Стариот завет, како и на „''La Vie de Jesus''“ („Животот на Исус“, која претставува пародија на Новиот завет. Во овие дела Таксил укажува на неконзистентноста, на грешките и лажните верувања презентирани во овие религиозни дела. Во своите други дела, како ''Les Debauches d'un confesseur'' (со Шарл Мило), ''Les Pornographes sacrés: la confession et les confesseurs'', и ''Les Maîtresses du Pape'', Таксил ги опишува водачите на Католичката црква како хедонистички суштества. Во 1879 година тој бил обвинет за неговиот памфлет „''A Bas la Calotte''“ од страна на државата за навреда на религијата , но тој бил ослободен.
1.3 Измама на Таксил
Во 1885 година се одрекол од претходните дела бидејќи го прифатил католицизмот. Во следниот период започнал да пишува против масоните и скриените приврзаници на сатанизмот меѓу следбениците на темпларите во Франција. Неговите дела доживеале неверојатен успех кај читателите. Во 1896 година станал еден од организаторите на Антимасонскиот црковен конгрес во Тренто, но набргу потоа (на 19 април 1897 година) изјавил за Париското географско друштво дека ја изиграл црквата со својата побожност заедно со двајца свои пријатели во текот на 12 години.
2 Дела
*''La Vie de Jesus ''*''La Bible amusante''*''Les Débauches d'un confesseur''*''Les Pornographes sacrés: la confession et les confesseurs''*''Les Maîtresses du Pape''
Анри Бордо

Анри Бордо ( – ) — француски писател и правник. Потекнува од семејство правници од Савоја, а роден е 1870 во Тонон Ле Бен. Како млад често патувал на релација Савоја–Париз и разликите помеѓу градскиот и провинцискиот живот значително влијаеле врз неговото творештво. Во професионалниот живот го набљудувал распадот на повеќе семејства и ги анализирал причините и последиците од тоа. Кога наполнил 17 години започнал со правни студии во Париз, а по три години се вратил на пракса во Савоја. Во Париз дошол за да ја објави својата прва книга во 1894, а по смртта на татко си во 1896 се вратил во Савоја.
Творештвото на Бордо ги прикажува вредностите на традиционалните католички заедници во провинцијална Франција. Честа тема е лојалноста кон семејството, земјата, Господ, итн. Оваа тема е забележлива во романите ''La Peur de vivre'' и ''Les Roquevillard''. Бордо бил избран за член на француската академија на 22 мај 1919. Бил член на елитната група писатели познати како „бесмртните“ кои се залагале за воспоставување и одржување на граматичките правила во француската книжевност, како и за внесување на нови зборови во речникот. Бил еден од авторите на ''Le Visage de l'Italie'', книга издадена 1929 за Италија според визијата на Бенито Мусолини. Бордо починал 1963 во Париз.
1 Дела
*''Le Pays natal'' (1900)
*''La Peur de vivre'' (1902)
*''La Petite mademoiselle'' (1905)
*''Les Roquevillard'' (1906)
*''Les Yeux qui s’ouvrent'' (1908)
*''La Croisée des chemins'' (1909)
*''La Robe de laine'' (1910)
*''La Neige sur les pas'' (1911)
*''La Maison'' (1913)
*''La Résurrection de la chair'' (1920)
*''Yamilé sous les cèdres'' (1923)
*''La Chartreuse du Reposoir'' (1924)
*''Le Cœur et le sang'' (1925)
*''Le Bouquet Rouge '' (1926)
*''La Revenante'' (1932)
Џузепе Креспи

Џузепе Марија Креспи (италијански Giuseppe Maria Crespi) (14 март 1665 &ndash; 16 јули 1747), со прекар ''Шпанецот'' (''Lo Spagnuolo'') е италијански сликар од доцниот барок на Болоњската школа. Сликал религиозни сцени и портрети, а познат е по своите тематски слики.
Џузепе Креспи, заедно со Џамбатиста Питони, Џован Батиста Тјеполо, Џован Батиста Пијацета, Каналето и Франческо Гуарди е дел од групата стари мајстори од тој период.
1 Животопис
Џузепе Креспи е роден во Болоња, во семејството на Џироламо и Изабела Креспи. Мајка му била далечна роднина со благородното семејство Коспи, а кои пак биле поврзани со семејството Медичи. Го добил прекарот „Шпанецот“ затоа што носел тесна облека карактеристична за шпанската мода од тоа време.
На свои 12 години, бил чирак кај Анџело Микеле Тони (1640–1708). Од 15 до 18 годишна возраст, работел кај Доменико Марија Канути. Сликарот Карло Сињани го поканил Креспи во 1681–1682 да се приклучи кон ''Академија дел Нудо'' и да учи цртање. Креспи останал таму до 1686 година, кога станал независен сликар.
Неговиот биограф, Џампјетро Заноти, рекол за Креспи: „Тој никогаш повторно не работел за пари, туку сликал според каприците на својата фантазија. Често сликал обични нешта, сиромашни луѓе кои служат на богатите.“ Ова се однесувало и на самиот Креспи, кој на почеток на својата кариера сликал уметнички дела по порачка на богатите.
Електичен уметник, Креспи сликал портрети и карикатури, а познат бил и по својот бакропис по Рембрант и Салватор Роза. За него се вели дека насликал неколку ремек-дела во различни стилови. Насликал и неколку фрески. Не бил многу ценет во свое време. Креспи доживува длабока старост, доживеал сликите да му бидат ценети и откупувани и надвор од Болоња. Добил признание од папата и кавалерски орден.