Миклош Боршош

Миклош Боршош (13 август, 1906 - 27 јануари 1990) бил унгарски вајар и медалист . Неговиот стил на интегрирани елементи на архаична уметност и класицизам со современи елементи.
1 Животопис
Роден во Нагисебен , Трансилванија (денешен Сибиу , Романија ), тој и неговото семејство се населиле во Ѓир во 1922 година; Бордос и неговата сопруга живееле во истата куќа во Ѓир до крајот на Втората светска војна .
Тој се заинтересирал за уметноста, а особено за скулптурата кон крајот на 1920-тите. Првично почнал како сликар, го посветил својот интерес за скулптурата во текот на 1930-тите години, а во таа уметност до 1940 година се остварил. Во 1928 и 1929 година тој поминал од Венеција до Марсеј. Во 1929 година, тој кратко се обучил на Унгарскиот универзитет за ликовни уметности под Оскар Глац , кој бил негова единствена формална обука.
До крајот на 1940-тите, уметноста на Боршош била цврсто поврзана со современата унгарска пластична уметност претставена од Фулоп О. Бек , Бени Ференци и Ференц Медџиси . Од околу 1950 година, тој развил повеќе интелектуални , апстрактни и експериментални пристапи. Формата на изразување на Боршош и предметите на неговата уметност биле поврзани со интензитетот на неговите искуства и ставови.
Боршош го имал своето прво јавно прикажување во 1941 година во Будимпешта во Тамаш Галерија. Подоцна имал шоуа низ Европа, вклучувајќи ги и Линц, Австрија (1964), Венеција (1966) и Рим (1967), Цирих , Грац и Локарно во 1967 година.
Боршош ги користел сите вајарски жанрови и ги збогатил со неколку нови решенија. Тој развил втиснување на бакарни плочи (што била ретка техника во тој момент во историјата) и создал голем број скулптури за јавни места и споменички споменици кои се фокусираа на современата еколошка култура која честопати имала длабока лична порака и ја одразувала одличната интимност (комбинирање симболички мотиви на природниот живот, како и културни вредности). Човечките и животинските фигури биле вообичаен предмет, а неговата тврдина не била во детали, но во создавањето на целокупните ремек-дела.
Боршош, исто така, се фокусирал на портретната уметност во текот на доцните 50-ти и 1960-ти години, кога неговата работа ги интегрираше аспектите на природата, атмосферата, како и културните и духовните традиции во нов жанр на вајарската уметност. Делата на овој период вклучуваат ''Портрет на Јозеф Егри'' (1952), ''Сибила Паноничка'' (1963), ''Лигеја'' (1968), ''Младата Парка'' (1964) и ''Кантикус Канчикорум'' (1977).
Во 1979 година, Боршош ја отворил ''Уметничката галерија Микло Бордос'' во Џјор, порано судница на епископот Џор . Се наоѓа во најстарата населба во градот, во близина на капелата Свети Михаил, и сега е градски музеј Микло Боршош.
2 Награди
Миклос бил награден со титулата Артист за заслуги на Унгарската народна република во 1967 година. Неговите други почести вклучуваат:
* Награда за Munkácsy во 1954 година
* 1957 Косутска награда
* 1959 Премио Карара
* 1969 Национална биенале за мала скулптура, Печ Пот
* 1972 Најдобро уметник
* 1977 Прв национален медал на уметноста, награда Бени Ференци .
* 1950 година Атила Јозеф , 1950 година
* 1961 Рипп-Ронаи награда, 1961 година
* 1963 Сегеди Нјари Тарлат награда, 1963 година
* 1964 година награда Јозеф Егри , 1964 година