procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Мала преливка

Малата преливка (''Apatura ilia'') е пепруга од видот на пеперутки преливки. Оваа пеперуга живее во ското цела Европа, вклучително и во Македонија, а се наоѓа и во Азија.
1 Опис
Распонот на крилјата на пеперугата е од 55 до 60 кај женките, а кај мажјаците е од 60 до 70 мм. Горната страна на пеперугата е доста шарена, боите се преливаат една во друга од каде и доаѓа името на видот. Предниот дел е во темносина кон црна боја која постепено се прелива во сина за на крај на задниот дел да премине во светлосина. Крилјата се исшарани со бела неправилна линија и бели дамки. Покрај нив, има и црно око со портокалова бордура во предниот и задниот дел. Опашката исто така има портокалова нијанса. Телото е темнисиво. Доланата страна на пеперугата е кафена, со различни нијанси на бојата. Има и бели и црни дамки.Пеперугата лета од мај до септември и има две генерации годишно.
2 Галерија
Музејски примероци
Темна решеткарка

Темната решеткарка (''Kirinia climene'') е пеперутка од видот на шарени пеперутки. Живее во Јужна Европа, вклучително и во Македонија, Мала Азија и Кавказот.
1 Опис
Горната страна на пеперугата е темнокафена, со изразени темни вени. Средишниот дел на крилјата е портокалов, а во долниот дел има портокалови дамки со црни точки. Долната страна на крилјата е слична со горната само во посветли нијанси и со позиразени окца. Пеперугата лета од мај до јуни.
Пеперугата сака отворени шуми, карпести падини, долини на надморска висина од 1500 до 2300 метри. .
2 Подвидови
*''Kirinia climene climene''*''Kirinia climene roxandra'' (Herrich-Schäffer, [1850])
Ѕидна окатка

Ѕидната окатка (''Lasiommata megera'') е пеперутка од семејството на шаренците. Пеперугата може да се најде во цела Евроазија, вклучително и Македонија.
1 Опис
Големината на пеперугата е од 36 до 50мм. Горната страна на пеперугата е портокалова, со изразени црни вени и дебели напречни ленти. Рабовите на крилјата се белкасти, со црна бордура. Во предниот дел има едно окце со бела зеница, а во задниот има три со различна големина. Телото е црно, а антените црно-бели. Долната страна е кафена, со различни нијанси на кафена и сива, со темни брановидни вени и бордури. Наликува на сув лист. Има и 6 или 7 окца. Пеперугата живее во чисти грмушести предели на надморска висина до 3000 метри.
2 Подвидови
*''L. m. megera''*''L. m. vividissima''*''L. m. megerina'' (Herrich-Schäffer, 1856)
*''L. m. transcaspica'' (Staudinger, 1901)
3 Наводи
* at Markku Savela's ''Lepidoptera and Some Other Life Forms''*
Довлатов (филм)

Довлатов е руски биографски филм за писателот Сергеј Довлатов. Филмот, во режија на Алексеј Герман, премиерно бил прикажан на Берлинскиот филмски фестивал во 2018 година, каде ја освоил Сребрената мечка за извонреден уметнички придонес.
1 Заплет
Филмот прикажува неколку дена од животот на писателот Сергеј Довлатов во Ленинград во раните 1970-ти години, пред емиграцијата на неговиот пријател, идниот добитник на Нобеловата награда, Јосиф Бродски. Сергеј Довлатов се бори да ги зачува својот талент и достоинство додека гледа како државата ги уништува уметниците. Погледот на Довлатов кон светот е надвор од границите на тогашниот Советски Сојуз, поради што официјалните медиуми го отфрлаат неговиот ракопис и го означуваат како непожелен. Преку филмот, го запознавме приватниот живот на писателот - неговата врска со поранешната сопруга Елена и ќерката Катја.
2 Продукција
Филмот е создаден како руско-српско-полска копродукција. Филмот е во копродукција на белградската куќа Арт и попкорн и Мирослав Могоровиќ.
3 Улоги
Глумец, Улогата
Милан Мариќ, Сергеј Довлатов
Данила Козловски, Давид
Хелена Сујецка, Елена Довлатова (сопруга)
Ева Хер, Катја Довлатова (ќерка)
Елена Лјадова, млад уредник
Артур Бесчастни, Јосиф Бродски
Антон Шагин, Антон Кузнецов
Игор Митјушкин, Шолом Шварц
Тамара Оганесјан, Нора Довлатов (мајка)
4 Награди
* Награда на независно жири за Берлинер Моргенпост на Берлинскиот филмски фестивал 2018 * „Сребрена мечка“ за извонредни достигнувања во областа на кинематографијата - продуцентка Елена Окопнаја * Награда „Златен орел“ за 2018 година во номинацијата за најдобра глумица во споредна улога * Награда Ник за 2019 година во номинацијата „Најдобро уметничко дело“ * Европска ѕвезда во подем Милан Мариќ за неговата улога во филмот
Јован Дубински

Епископ Јован Дубински (21 јануари 1680 - 21 јануари 1743) - епископ на Руската православна црква за Нижни Новгород и Алатир .
1 Животопис
Тој е роден во 1680 година. Образованието го завршил во Киевската теолошка академија. До својата 30-годишна возраст, учел разновидно образование: ги проучувал сите науки, потоа предавал во теолошки училишта, знаел неколку јазици.
Од 1737 година бил егумен на манастир во Черниговската епархија.
Според описот на негов современик, „него го краселе светост, дарежливост, почит, ангелско живеење, простодушно расположение, голема љубезност, смиреност, мудрост“.
Бил поставен за епископ на Нижни Новгород и Алтир на 25 февруари 1739 година.
Во мај 1740 година имал сериозно заболување и така дошол до целосна неподвижност. Според сведочењето на еден современик, тој го поминал целото време на администрацијата на епархијата „во офкање, со воздишки во солзи, во плачење, во липање, во неиздржлива и неподнослива болест, дури и до последен здив“.
На 1 септември 1742 година бил принуден поради болеста да се го напушти Нижни Новгород Печерски. Препуштајќи го товарот на владата, тој живеел во Епископскиот дом сè до неговата смрт, под заштита на неговиот наследник Димитриј (Сеченов).
Тој починал на 21 јануари 1743 година погребан е во катедралата Нижни Новогорд.
ББИБП-КорВ

ББИБП-КорВ — вакцина на Кинеската Национална Фармацевтска Групација (Синофарм) создадена користејќи умртвен SARS-CoV-2 вирус.
1 Технологија
Оваа вакцина е онеспособена и користи потрадиционална технологија која е слична со онаа на онеспособените полио вакцини. Првично, примерок на SARS-CoV-2 од Кина, способен за брза мултипликација бил искористен за одгледување на големи количини на вирус со употреба на веро клетки. Потоа вирусните честички се онеспособени со бета-пропиолактон преку врзување со нивните гени, што ги остава вирусните честички интактни. На добиените онеспособени вируси е додаден адјуванс на основа на алуминиум.
Пандемија на КОВИД-19 во Србија

Пандемијата на КОВИД-19 се проширила во Србија на 6 март 2020 година. Првиот случај бил потврден од министерот за здравство Златибор Лончар, а станува збор за 43-годишен маж од Бачка Топола кој престојувал во Будимпешта. Од вирусот SARS-COV-2 досега се заразиле 104,097.
На 15 март 2020, прогласено била вонредна состојба на подрачјето на целата држава.
Пациенти заразени со корона вирусот имало во Белград, Панчево, Нови Сад, Кикинда, Ниш, Крагуевац, Чачак и Зрењанин.
Темен шаренец

Темниот шаренец (''Melitaea diamina'') е пеперутка од семејството на шаренците.
1 Подвидови
Подвидовите на пеперугата се:*''Melitaea diamina alpestris'' Fruhstorfer, 1917
*''Melitaea diamina badukensis'' Alberti, 1969
*''Melitaea diamina codinai'' Sagarra, 1932
*''Melitaea diamina diamina'' (Lang, 1789)
*''Melitaea diamina erycina'' (Lederer, 1853)
*''Melitaea diamina erycinides'' Staudinger, 1892
*''Melitaea diamina hebe'' (Borkhausen, 1793)
*''Melitaea diamina vernetensis'' Rondou, 1902
2 Распространетост
Пеперугата е распространета во Средна и Јужна Европа, јужен Сибир па сè до Јапонија. Ја има и во Македонија. Овие пеперуги сакаат цветни и тревни површини, шумски предели на надморска висина до 2200 метри.
3 Опис
Пеперутката има распон на крилја од 36 до 42 мм. Женките се поголеми од мажјаците. Горната страна на крилјата се во темнокафена боја. Рабовите се во бела боја, а покрај рабовите до средината на крилјата има портокалови дамки во различна големина и форма. Телото е кафено, со црно-бели антени. Долната страна крилјата е во светлокафена или портокалова боја со бела боја и црна бордура. Видливи се кафени вени со црни шари. Задниот дел е пошарен со разновини форми на црна, портокалова и бела форма. Видот лета од мај до јули. Во потопли предели има и до две генерации. Гасениците се хранат со растенијата ''Valeriana officinalis'', ''Valeriana sambucifolia'', ''Valeriana dioica'', ''Valeriana wallrothii'', ''Filipendula ulmaria'', ''Veronica chamaedrys'', ''Plantago lanceolata'', ''Melampyrum pratense'', ''Melampyrum nemorosum'', ''Polygonum bistorta'' и ''Patrinia''.
4 Галерија
Наталија Поклонска

Наталија Поклонска (руски: Наталья Владимировна Поклонская) е руска политичарка, правничка, пратеничка на државната дума во Русија од 5 октомври 2016 година.
Поранешна врховна обвинителка на Република Крим во Русија од 25 март 2014 година до 6 октомври 2016 година. Од 11 март 2014 година до 17 март 2014 година, таа била врховен обвинител на Автономна Република Крим во рамките на Украина и независна Република Крим.
1 Животопис
Родена е на 18 март 1980 година во областа Михајловка во близина на Славјаносербск во тогашната Ворошиловградска област (данас Луганска област). Кога имала осум години, таа се преселила со нејзините родители во Евпаторија на Крим.
Поклонска првпат привлекла внимание во самиот Крим во 2011 година, кога како државен обвинител спровелае кривична постапка против Рувим Аронов, поранешен потпретседател на Врховниот совет на Република Крим, обвинет за поврзаност со организиран криминал. Истата година, таа била назначена за обвинител на Симферопол, задолжена за заштита на животната средина. После тоа, таа била пренесена во Киев, во канцеларијата на Врховниот обвинител на Украина.
Таа поднела оставка во Киев на 25 февруари 2014 година, објавувајќи дека „се срами да живее во земја во која разбојниците можат слободно да шетаат по улиците“ (за активисти кои ги окупираат улиците). Оставката не е прифатена. Наместо тоа, Поклонска се вратила во родниот Крим.
Назначена од премиерот Сергеј Аксионов за главен обвинител на Автономна Република Крим на 11 март 2014 година, пред неа оваа работа ја одбиле четворица мажи. Поклонска промената на владата во Киев ја нарекла „антиуставен пуч“. На нејзината прва прес-конференција привлекла големо внимание за нејзиниот невообичаено привлечен изглед и за неколку дена станала интернет феномен, благодарение на новосоздадените обожаватели во Источна Азија кои започнале да ги прават нејзините слики во аниме стил.
На 26 март 2014 година, украинските власти распишале потерница против неа.
2 Приватен живот
Во интервју за Спутник во мај 2018 година, таа изјавила дека има српско потекло и дека тоа го знае многу одамна од нејзината прабаба Катарина Гаврилова. Нејзините предци потекнувале од Војводина и живееле во Славјаносербска.
Федерална архивска агенција на Русија

Федерална архивска агенција на Русија е федерално извршно тело. На чело стои претседателот на Русија и тоа е одговорно за обезбедување јавни услуги, управување со федералниот имот од областа на архивите.
1 Должности
* Обезбедување јавни услуги од областа на архивата.
* Јавни сметководствени архивски колекции на Руската Федерација, на Државниот регистар на уникатни архивски колекции на Руската Федерација.
* Обезбедување на усогласеност со правилата за стекнување, чување, снимање и употреба на архивски документи.
Валентина Мелникова

Валентина Дмитриевна Мелникова (28 февруари 1946, Москва) е руски активист за човековите права и политичар. Исто така е член на граѓанскиот совет на руското Министерство за одбрана и одговорен секретар на Унијата на комитети на мајките на војниците на Русија.
Во 2012 година таа станала член на Бирото на Федералниот политички совет на „Партија на слободата“. Во 2005-2012 година била прогласена за потпретседател на Републиканската партија на Русија. Претходно била лидер на Обединетата национална партија на мајките на војниците.
Во 2011 година таа била 22 по ред на листата во „топ 100 највлијателни жени во Русија“.
1 Биографија
Валентина Дмитриевна Мелникова е родена на 28 февруари 1946 година во Москва. Таа дипломирала на геолошкиот факултет на Државниот универзитет МВ Ломоносов во Москва.
Мелникова работела како инженер во следниве институции: институтот за гео и аналитичка хемија Вернадски, институтот за минерални суровини ширум Унијата, факултетот за гео-хемија, државниот универзитет М.В. Ломоносов во Москва.
Од 1989 година почнала да биде активна во спроведувањето на човековите права и воспитно-образовната работа во Комитетот на мајки на војници ширум Унијата. Подоцна се вработила и во Комитетот на мајките на војниците на Русија, како секретар за печат.
Мелникова во периодот од 1990 година до 1995 година била ко-основач и заменик директор на „Хронос“. „Хронос“ е мало претпријатие за производство на рендген опрема.
Во 1998 година, Мелникова го иницирала основањето на здружението „Сојуз на комитети на мајки на војници на Русија “ низ целата Руска држава и ја избрале за секретар на Унијата.
Во ноември 2004 година ја поставиле за претседател на Обединетата национална партија на мајките на војниците на основачкиот конгрес.
Мелникова на партискиот конгрес во декември 2005 година, била избрана за копретседател откако партијата на мајките и војниците се споила со Републиканската партија на Русија. Оваа нејзина улога траела до 2012 година.
Уште од 2012 година Мелникова е член на Бирото на Федералниот политички совет на „Партија на националната слобода на Русија“.
Кижи (остров)

Кижи ( |Кижи, карел. ) е остров во езерото Онега, во североисточна Русија, во Република Карелија .
Островот Кижи е долг 7 километри и широк 500 метри. Опкружен е со околу 5.000 мали острови, од кои некои не се со пречник поголем од 2 метри. Островот е населен подолго време а денес на него живеат околу сто луѓе во две села.
Киџи е познат во светот по комплексот на две цркви од 18 век и октагона камбанарија направена од дрво. Црквата Преображение датира од 1714 година ,има 22 куполи кои формираат еден вид пирамида. Во црквата има барокен иконостас. Црквата Богородица со 9 куполи е изградена во 1764 година, целосно од дрво.
Островот има и најстара руска ветерница и музеј на архитектура на дрво на отворено.
Овој исклучителен споменик на традиционална архитектура датира од 1990 година. запишан е на списокот на светско наследство на УНЕСКО .
1 Галерија
Централна џамија (Бирмингем)

Бирмингемската Централна џамија, е џамија во областа Хајгејт во Бирмингем, Англија, управувана од Труст на Бирмингемската џамија. Организацијата „Муслимани во Велика Британија“ ја класифицира Бирмингемската централна џамија како Деобанди. Џамијата има капацитет од 6.000, вклучувајќи и жени. Џамијата обезбедува шеријатски собир кој во 2016 година разгледа 400 барања за развод.
Џамијата има 21 наведени доверители, а нејзин претседател е Мухамед Афзал. Нејзин потпретседател е Мохамед Сарвар.
1 Историја
Златна купола била додадена на врвот на минарето во 1981 година. Во 1986 година, џамијата добила дозвола за повикување на молитва во одредени граници. Помеѓу 1988 и 1990 година, училиштето Ал-Хиџра ги едуцирале децата во три изнајмени соби во џамијата пред да се преселат во куќата Мидленд во Смол Хит.
Во 2006 година, противпожарната служба на Западен Мидлендс го изгаснала пожарот во џамијата, кој започнал во една од канцелариите во зградата. Не се проширич далеку, но сепак предизвикал штета на електрониката и исто така ја уништил документацијата.
Во декември 2011 година еден човек бил уапсен откако се заканил на Фејсбук дека ќе ја бомбардира џамијата.
По протестот на Англиската одбранбена лига (ЕДЛ) во април 2017 година, Централната џамија во Бирмингем одржала чајанка со цел да им се спротивстави на овие демонстрации и да го промовира меѓуверскиот дијалог. Забавата на крајот имала повеќе учесници од оригиналниот марш на ЕДЛ.
2 Поврзано
* Исламот во Велика Британија
* Исламски училишта и гранки
* Исламизам
* Исламски шеријатски собор
Дедо и внука

„Дедо и внука“ е цртан филм создаден во 1950 и е еден од најпопуларните мулти-приказни во режија на Александра Иванова.
1 Заплет
Зимата дошла, и сè наоколу било прекриено со снег: Таква убавина за игри, шеги и спорт, а Мишка спиела! Малиот Фокс, Малиот зајак и Верверичката решиле да ја разбудат својата пријателка од зимски сон. Конечно, тие успевале со голем напор и Мишка излегла на лизгалиштето. И покрај тоа што нејзиниот дедо не ги сакал нејзините зимски игри, Мишка сепак се лизгала и брзо се вклучила во училиштето за спорт. И кога дошол денот за настапи на млади уметнички скејтери, дедото сепак станал.
2 Креатори
сценарио, Борис Ласкин
производител, Александар Иванов
уметник, Евгениј Мигунов
композитор, Мојсеј Вајнберг
оператор, Михаил Друјан
инженер за звук, Николај Прилутски
асистенти на директорот, Иван Аксенчук, Ф. Голдстајн
асистент за инсталација, И. Фирсова
втор оператор, Екатерина Ризо
аниматори, Борис Дежкин, Лидија Реццова, Фаина Епифанова, Елисавета Комова, Валентин Лалајанц, Дмитриј Белов, Генадиј Филипов, Вјачеслав Котијочкин, Владимир Данилевич
декоратери, Олга Гемерлинг, Ирина Светлица, В. Завилопуло
Улогите ги толкуваа, Јуриј Хржановски - ''мечка'' (не во кредитите) Георги Милјар - ''куче'' (не во заслугите) Сергеј Троицки - лисица (не е во кредитите) Константин Сорокин - Дедо мечка (не е наведено во кредити)
3 Синхронизација
* Во 2001 година, цртаниот филм бил обновен и пренагласен од Студио АС ДОО и Детски Сесија 1 ДОО. Во новата верзија, фонограмот бил целосно заменет, современи глумци биле вклучени во повторното озвучување, податоците за инженерот за звук и глумците кои ги позајмиле гласовите биле заменети во најавата. Синхронизацијата била исклучително негативно сфатена и од мнозинството гледачи на телевизија и од членовите на професионалната заедница.* Бодување во 2001 година:
* Ирина Маликова - зајак
* Владимир Конкин - ''младенче од лисица / куче-вратар''* Борис Токарев - ''мече''* Јулиен Балмусов - ''дедо мечка''* Александар Котов - ''куче''
4 Видео изданија
Цртаниот филм постојано се емитува на VHS и DVD во колекцијата на цртани филмови:
* „Најдобри советски цртани филмови“ Студио ПРО Видео, VHS, средината на 1990-тите.
* „Сојузмултфилм“, збирка бр.?, видео студио „Сојуз“, ВХС 1995 година.
* „Најомилени цртани филмови 15“, дистрибутер на „Сојузмултфилм“, „Сојуз ВХС“.
* „Михал Потапич“, Сојузмултфилм, дистрибутер „Крупен план“, ДВД.
Жива играчка

„Жива играчка“ е руски цртан филм кој бил создаден во 1982 година направен за деца и ги учи децата внимателно да постапуваат со животните, бидејќи тие се живи.
1 Заплет
Едно мало девојче пронашло зајаче во градината, кое избегало од мајката и го користело зајачето како жива кукла. Зајчето го нарекувала „ќерка Катја“, го завиткувала во алишта, го хранела со каша и слатки. Зајачето не јадело бонбони и цело време сакало да излезе од пелената и да побегне. Девојчето помислило дека е болно и отишло да земе апчиња. Но, тогаш зајачицата дознала каде е нејзиното бебе зајаче, го вратила во полето со помош на нејзините други зајачиња.
2 Креатори
Писатели на скрипти, Михаил Липскеров, Владимир Пекар
Продуцент, Леонид Кајуков
Дизајнери на производство, Марија Рудаченко, Зоја Монетова
Аниматори, Антонина Алешина, Галина Зеброва, Елена Малашенкова, Владимир Крумин, Владимир Шевченко, Андреј Игнатенко, Јури Мешчеријаков
Сликари, Елена Гололобова, Светлана Скребнева, Вера Харитонова
Оператор, Кабул Расулов
Композитор, Игор Ефремов
Инженер за звук, Борис Филчиков
Директор, Николај Евlyухин
Уредник, Татјана Папорова
Уредник, Г. Смирнова
Асистент на директор, ЗА Исакова
Текстописец, Александар Тимофевски
Улогите беа искажани, Клара Румјанова - ''Девојче''
2.1 Песна на девојчето
:''Колку сте уморни од вас играчки!'':''Вие навистина не можете да играте.'':''Поместете ја раката, поместете ја ногата и скокајте барем малку -'':''Сè правиш само за забава.'':''Јас не си играм со вас играчки'':''Ми недостигаш, зајче.'':''Навистина ми треба играчка, дури и кукла, дури и животно,'':''Но, само не заборавајте да живеете!'':''Јас ви ги кажувам моите тајни'':''Ви давам вистински бонбони.'':''Седите неподвижно, гледате во една насока'':''И не ми зборувате за ништо.''
3 Видео публикации
Цртаниот филм се преснимува на ДВД во колекции цртани филмови меѓу кои се: „Бабини приказни. Број 2" ,"Бајки за деца. Број 3" .
Саратовска

Саратовска — населено место од рурален тип (станица) на југозапад од европскиот дел на Руската Федерација. Сместено е на југозапад од Краснодарски Крај и административно припаѓа на нејзиниот градски округ Горјачкоклучки.
Според статистичките податоци на Националната статистичка служба на Русија за 2010 година населбата имала 6.567 жители и е втора по големина населба во општината.
1 Географија
Станицата Саратовска се наоѓа во југозападниот дел на регионот Краснодар, околу 13 км северно од градот Горјачки Клуч, кој е административен центар на областа и околу 35 км јужно од главниот град на провинцијата, градот Краснодар. Лежи во преодната област од алувијалната рамнина Закубан кон северните подножја на Голем Кавказ, на надморска височина од околу 91 метар. Низ селото тече реката Псекупс, лева притока на Кубан .
Делот од националниот автопат М4 „Дон“, што ја поврзува Москва со Новоросијск, поминува низ населбата.
2 Историја
Населбата е основана под името ''Станица Псекупска'' во 1864 година од членови на козачкиот одред кои се населиле во областа, а сегашното име е од 1867 година.
3 Демографија
Според податоците од пописот во 2010 г. Во селото живееле 6.567 жители, а основата на населението било Руси со застапеност од 85%, додека најголемата малцинска заедница во селото биле Ерменците со застапеност од околу 6%.
4 Поврзано
* Краснодарски Крај
* Станица (Козаци)
Наталија Макарова

Наталија Макарова — руска примабалерина и кореограф во пензија.
1 Биографија и образование
Родена е во 1940 година во Санкт Петербург. Образованието за балет во Академијата Ваган го започнала доцна, на 13 годишна возраст. Поради нејзиниот талент, таа била запишана во училиштето, на експерименталниот оддел, каде за шест години успешно ја завршила деветгодишната програма. Веднаш по завршувањето на училиштето, таа станала член на театарот Мариински / Киров, набрзо и солистка, а потоа примабалерина.
2 Иселување на Запад
За време на посетата на Лондон во септември 1970 година таа поднела барање и добила политички азил. Наскоро заминала во Америка и станала примабалерина на Американскиот балетски театар во Њујорк. Две години подоцна, таа започнала да работи и со Кралскиот балет од Лондон. Во текот на следните две децении, таа обиколила многу светски сцени со овие две компании.
За време на нејзината кариера, таа играла голем број на улоги.
По крајот на танцувачката кариера, таа се занимавала со кореографија.
3 Враќање во Русија
Со падот на комунистичкиот режим и Советскиот Сојуз, се создадале услови за враќање на руските уметници кои ја напуштиле својата татковина во текот на претходните децении. Меѓу нив била и Макарова, која никогаш не зборувала лошо за својата земја. Нејзиното враќање во 1989 година е овековечено во документарниот филм „Враќањето на Макарова“. По дваесет години, таа повторно настапила на домашна сцена, во градот каде што е родена.
Саратовска митрополија

Саратовска митрополија (|Саратовская митрополия) — митрополија на Руската православна црква.
Создадена, со одлука на Светиот архијерејски синод на 5/6 октомври 2011 година и се наоѓа во рамките на границите на регионот Саратов. Се состои од три епархии: Балашовска, Покровска и Саратовска.
Семејно стебло на отоманските султани (детално)

Ова е машко семејно стебло за сите османлиски султани и нивните мајки.
1 поврзано
* Отоманска династија
* Историја на Отоманското Царство
* Отоманско Царство
*Список на султани на Османлиското Царство
* Список на Валиде султан
* Валиде султан
* Хасеки султан
Уфа арена

Уфа арена (|Уфа-Арена), е повеќенаменска сала во Уфа, Русија. Отворена е во 2007 година и има сместивост за околу 7.384 лица. Првенствено се користи за хокеј на мраз и е домашен терен за локалниот тим на ХК Салават Јулаев, кој се натпреварува во континенталната хокеарска лига.
Првите настани во арената биле првите два натпревари помеѓу јуниорите на Канада и Русија. Имало проблеми за време на натпреварот бидејќи климатизерите сè уште не работеле и зградата не била целосно завршена во тоа време.
Арената била главен домаќин на Светското јуниорско првенство во хокеј на мраз во 2013 година, во последната недела од декември 2012 година до првата недела од јануари 2013 година.
Фоли фарм

Фоли Фарм е селска куќа во уметнички стил во Сулхамстед, Западен Беркшир, Англија. Изградена околу мала фарма што датира од , куќата била значително проширена во стилот Вилијам и Мери од страна на архитектот Едвин Лаченс , и понатаму проширен од него во народен стил . Тоа е зграда од I степен. Градините, дизајнирани од Лаченс и Гертруд Џекил, се од II степен * наведени во Националниот регистар на историски паркови и градини. Тие се едни од најпознатите градини на партнерството Лаченс / Џекил.
1 Градини
Формалните градини се протегаат на југ и на запад од куќата, со тревници надвор.
Во 1906 година, Лаченс и Џекил ја претвориле областа околу првобитната куќа и нејзината штала во серија заградени ѕидови. На југ од куќата, тие создале заградена зеленчукова градина и патека со рододендрон. Подоцна, патеката што се протега јужно по источната страна на градините, последователно е заменета со патека со липа која води кон Белата градина.
Во 1912 година тие поставија канална градина, со долг правоаголен базен, на југ од претходниот додаток на Вилијам и Мери. Помеѓу новото западно крило и кујнската градина, тие позиционирале партерска градина, а на запад од тоа, потоната градина со рози. Исто така ставиле и базен, по идеја на Лаченс.
Амбар од слама од 18 век, кујна во градината и некои куќи дизајнирани од Лаченс од се наведени сите со II степенна заштита.
Институт на руската реалистична уметност

Институтот за руска реалистичка уметност (ИРРУ) е приватна институција која ги враќа јавните и социјалните традиции на руското уметничко покровителство. Овој ИРРУ музеј и изложбен центар е отворен на 1 декември 2011 година во една од старите згради на поранешната фабрика за печатење памук изградена во областа „Замоскворечие“ во Москва на крајот на 19 век. Уметничката колекција на ИРРУ е од многумина оценета како една од најдобрите колекции на руската школа за реалистично сликарство од 20 век. Има три ката изложбен простор со вкупна површина од над 4.500 квадратни метри во кои се изложени приближно 500 дела од руската и советската уметност.
1 Третиот спрат
Во салите на третиот спрат е изложена една од најважните делови на музејската колекција, советската уметност од првата половина на 20 век, вклучувајќи дела од извонредни личности како што се Аркадиј Пластов, Сергеј Герасимов, Александар Деинека, Јуриј Пименов, Георги Ниски, Исак Бродски и други сликари.
2 Вториот спрат
На вториот кат на Институтот за руска реалистичка уметност е прикажана советската уметничка колекција од втората половина на 20 век. Во нејзиниот центар се изложени дела од најголемите сликари од 60-тите години на минатиот век, вклучително и „Национални уметници“ и полноправни членови на Руската академија на уметностите Гели Коржев, браќата Сергеј и Алексеј Ткачев, Виктор Иванов, Петр Осовски, Дмитриј Жилински и Таир Салакхов. Сликарите од оваа генерација ги продолжија традициите на руската уметничка култура и многу од нив, како Виктор Попков, ги посветија своите дела на драматичните настани во современиот живот на Русија, со сите нејзини проблеми и противречности.
3 Првиот спрат
Салите на првиот кат нé запознаваат со денешниот живот во Русија, и вклучуваат дела од познати членови на московската школа за сликарство како што се Виктор Калинин, Алексеј Суховецки, Владимир Телин, Николај Заицев, Вјачеслав Стеколшчиков, Николај Соломин; делата на извонредните сликари од Ленинград: Андреј Милников, Јевсеи Мојсеенко, Борис Угаров, Вјачеслав Загонек; уметниците од Владимир, вклучувајќи ги Ким Бритов, Владимир Јукин и Михаил Изотов. Изложени се и дела на уметници од Кострома, Јарославл, Вологда, Вјатка, Сергиев Посад, Краснојарск, Нижни Новгород и од други руски градови.
Александра Кублицкаја-Пиотух

Александра Андреевна Кублицкаја-Пиотух, родена Бекетова (, Харков, Руско Царство - 25 февруари 1923, Санкт Петербург, СССР) - руска преведувачка и писателка. Мајка на поетот Александар Блок.
1 Животопис
Родена е во семејството на ботаничарот, организатор и популаризатор на науката, професор Андреј Николаевич Бекетов (1825-1902). Мајка ѝ, Елизавета Григорјевна, родена Карелина, (1834-1902) била преведувачка.
Во јануари 1879 година таа се омажила за Александар Љвович Блок (1852-1909), адвокат и професор на Универзитетот Варшава. Во ноември 1880 година, во семејството се родил синот Александар, иден поет. По раѓањето на нејзиниот син, Александра Андреевна ги раскинала односите со нејзиниот сопруг, поради тешкиот карактер на сопругот.
Во 1889 година, таа успеала да го добие документот на Синодот за развод од нејзиниот прв сопруг и се омажила за еден офицер на гардата, Франц Феликсович Кублитски-Пиотух.
Во есента 1907 година, заедно со нејзиниот сопруг, кој добил ново преместување во службата, заминале во Талин. Тешко ѝ било да се оддели од синот, таа ја доживеала својата нова средина како многу туѓа. Кублитски-Пиотух се вратиле во Санкт Петербург есента во 1911 година.
Во 1896 година ѝ се појавиле знаци на нервно нарушување, вклучително и напади од епилептична природа. Пронајдена ѝ е сериозно развиена срцева маана. Со текот на годините, болните манифестации се интензивирале. Во врска со напредокот на нервната болест со „ментална пристрасност“ во 1910 и 1917 година, таа престојувала неколку месеци во санаториуми.
Во јануари 1920 година, нејзиниот сопруг починал. На 7 август 1921 година починал и синот. На 25 февруари 1923 година починала и самата Александра Андреевна.
Таа била погребана на православните гробишта во Смоленск во Петроград покрај гробот на нејзиниот син. Во 1944 година, нејзината пепел истовремено со пепелта на А. Блок биле погребани кај Книжевниот мост на гробиштата Волковское.
2 Мајка и син
Синот заземал централно место во животот на Александра Андреевна. Во раните години, таа имала огромно влијание врз него. Александра Андреевна му ги препорачала на синот поетите како Полонски и Фет, Шарл Бодлер и Пол Верленн, го заинтересирала за Аполон Григорјев и Владимир Соловјов. Тие заедно ги следеле новите трендови во поезијата и филозофијата, разговарале за политички вести и контроверзии.
3 Книжевна активност
Во својата младост, Александра Андреевна напишала многу песни, но ги сметала за слаби и нерелевантни. Нејзините први публикации биле песни за деца во списанијата „Семејни вечери“ и „Играчка“. Таа започнала со систематски преводи и печатење на барање, по нејзиниот втор брак.
Таа го превела Оноре де Балзак, Алфонс Доде, Емил ЗолаЗола, Ги де Мопасан, М. Превост, Гистав Флобер, Еркман-Шатријан. Таа го превела Шарл Бодлер, Пол Верлен, Виктор Иго, Сили Придом, Ф. Копе Алфред де Мисе,Жил Верн и други. Некои нејзини преводи биле објавени под уредништво и со предговор на А. Блок.
Таа напишала популарна биографија за Михаил Ломоносов. Била ангажирана и во уредничка работа, пишувала рецензии. Преводите направени од Кублицкаја-Пиотух се објавуваат до денес.
Анастасија Абрамова

Анастасија Абрамова (17.06.1902 - 26.06.1985). била руска балерина на Московската балетска школа.
Била сестра на рускиот балетски критичар Александар Абрамов (алијас Трувит).
1 Животопис
Абрамова е родена во 1902 година во Руската Империја, во Москва . Таа започнала да ја посетува балетската школа „Бољшој“ во 1910 година. Во Бољшој, таа била обучувана од Екатерина Гелцер, Екатерина Вазем и Василиј Тихомиров. Абрамова дипломирала во 1917 година..
2 Кариера
По дипломирањето, таа работела во балетот Бољшој. Таа настапила со Валентин Кудријавцев, Љубов Банком и Нина Подгорецкаја (таа била првата невенчана сопруга на Игор Мојсејев) - тие биле четирите ѕвезди на московскиот балет во 1920-тите и нивните животи биле многу слични.
Анастасија Абрамова била професионален партнер на Асаф Месерер. Таа работела со режисерите Александар Алексеевич Горски и Василиј Тихомиров. Нејзиното деби било во 1922 година, се појавила како Лиза во ''Слабо чувана девојка''. Други значајни дела вклучуваат ''Црвениот афион'' (како Тао-Хоа), ''Пепелашка'' и ''Париски пламен'' (како Џејн). Таа исто така настапила во „ ''Малиот грбав коњ“,'' Мали нешта на ''Александар Горски, Кореографија на'' Новер ''(1922),'' Крчко Орашиќ (како Маша), Петрушка (како танчерка), Фудбалер (како чистач на улици), главна улога, 1930).) итн.
Таа се пензионирала во 1948 година.
Во тоа време, во рускиот балет имало две балетски школи - Санкт Петербург (Ленинград) и Москва. Балетското училиште во Санкт Петербург развило високо грациозно танцување, а московското училиште било познато по класичниот балет. Но, во 1930-тите, под наредба на Сталин, група ленинградски танчери пристигнале во Москва за да ги заменат московските танчери. После тоа, московското училиште престанало да постои. Многу московски танчери и кореографи го напуштиле Бољшој театарот . Оние кои не можеле да најдат нова работа, продолжиле да работат во Бољшој театар, но немале улоги. Таква судбина го снашла и Аврам. Четирите ѕвезди на Московскиот балет - Анастасија Абрамова, Валентина Кудријавцева, Љубов Банком и Нина Подгорецкаја - немале учество во претставите.
Во 1947 година, во исто време, тие добиле титула „Почесен уметник“ од РСФСР (ru: Почесен уметник на РСФСР) и веднаш биле отпуштени.
3 Користена литература
**
Арзамас (град)

Арзамас (|Арзама́с) — град во Нижегородската Област, Русија, сместен на реката Тиоша (притока на Ока), на 410 километри источно од Москва. Население: 106,362 (Попис од 2010 година); 109,432 (Попис од 2002 година); 108,951 (Попис од 1989 година).
1 Историја
Арзамас е основан во 1578 година од Иван Грозни во земјите населени во тоа време од Мордвинс. До 1737 година, повеќе од 7.000 луѓе живееле во Арзамас и градот станал главен транзитен центар на патот од Москва кон источните делови на Русија. Бил познат по гуски и кромид, како и кожни занаети.
Кетрин Велика во 1781 година му доделила статус на град на Арзамас и грб заснован на боите на полкот Арзамас. Во почетокот на 19 век, Арзамас имал над дваесет цркви и катедрали, а најважна е катедралата Воскресение. Изграден е во империјален стил во знак на сеќавање на руската победа над Наполеон во 1812 година.
Уметничкото училиште „ Александар Ступин“ се наоѓало во Арзамас помеѓу 1802 и 1862 година и таму учеле многу познати руски уметници, вклучувајќи го и Василиј Перов.
До почетокот на 20 век, тој сè уште бил важен центар на трговијата и имало кожари, масло, брашно, лој, боја, сапун и железо; плетењето било важна домашна индустрија, додека овчата кожа и едрилицата биле трговски производи. Населението од 1897 година било 10.591.
Од 1954 до 1957 година, Арзамас бил центар на Арзамас Областа, краткотрајна административна единица која била поделена од областа Горки и подоцна се споила во неа.
Во 1988 година, градот било место на железничката катастрофа во Арзамас, која предизвикала смрт на деведесет и еден човек.
2 Административен и општински статус
Во рамките на административните поделби, Арзамас служи како административен центар на областа Арзамаски, иако не е дел од него. Како административна поделба, таа е инкорпорирана одделно како град со најзначајно значење на Арзамас - административна единица со статус еднаков на окрузите. Како општинска поделба, градот со големо значење на Арзамас е вграден како Арзамас Урбан Округ.
3 Економија
Локалната индустрија вклучува фабрика за производство на машини „Арзамас“, производител на воени и специјализирани цивилни автомобилски возила (како што се БТР-80, ГАЗ Тигр). Сега е дел од велепоседничкото друштво ГАЗ.
4 Меѓународни односи
4.1 Збратимени градови
Арзамас е збратимен со:
* Попово, Бугарија
* Рума, Србија
* Валожин, Белорусија
5 Значајни луѓе
* Патријарх Сергиј I московски
* Марина Орлова
* Евгениј Наметников
Уфа (аеродром)

14R / 32L бетон2.513-та најчеста
Меѓународен аеродром Уфа Муста Карима ( |Өфө аэропорты, Мостай Кәрим исемендәге Өфө халыҡ-ара аэропортыӨfө аеродроми, Mostai Kərim ismemendəge Өfө haliҡ-ara аеродроми; ( IATA : UFA, ICAO : UWUU) е меѓународен аеродром од федерално значење во Уфа, главниот град на Република Башкортостан. . Аеродромот е рангиран на 10-то место во земјата според патничкиот сообраќај (3,5 милиони патници) и е најголем според патничкиот сообраќај во Сојузната област на Волга . Системот за управување со квалитетот на аеродромот е сертифициран во согласност со ISO 9001: 2008 . Кодот на IATA ( UFA ) целосно одговара на латинската верзија на името на градот. Се наоѓа на 25 километри од центарот на Уфа.
1 Општи информации
„Меѓународниот аеродром Уфа“ е модерен авијациски комплекс, со две писти, кои можат да примаат секаков вид авиони. Аеродромот во Уфа е првиот од регионалните аеродроми во Русија што го добил сертификатот IATA ISAGO, како потврда за неговата работа во согласност со највисоките меѓународни стандарди за безбедност. Тој е еден од десетте водечки аеродроми во Русија, еден од најголемите аеродроми во Сојузната област на Волга на Руската Федерација. Повеќе од 40 авиокомпании се партнери на аеродромот во Уфа, вклучително и претставници на трите главни федерации за авијација: СкиТим, Алијанса на звезди, Оневорлд .
Аеродромот во Уфа е во можност да ги прифати скоро сите видови авиони, вклучувајќи ги и тие со широко тело Боинг 747-400 и Боинг 777, како и хеликоптери од сите видови .
Домашните летови ги опслужува терминалот 1. Површината на терминалот е 12.600 квадратни метри и има капацитет од 600 патници на час. Меѓународниот терминал (Терминал 2) е модерен комплекс со капацитет од 800 луѓе на час. Неговата површина е над 17 илјади квадратни метри. На аеродромот има хотел, ресторан, продавници, кафуле. До аеродромот и градот има автобуска линија.
Во декември 2019 година, аеродромот во Уфа бил првиот аеродром кои некогаш во федералниот округ Волга, достигнал бројка од 3,5 милиони патници . Вкупниот сообраќај на патници во 2019 година изнесувал 3,57 милиони луѓе.
2 Патнички сообраќај (во илјадници) патници)
+Патнички сообраќај , Година, Број на патници, % промена
2010 г., 1.501.000,
2011 година, 1.688.570, 11,6%
2012 година, 1.918.945, 13,6%
2013 година, 2.218.000, 15,6%
2014 година, 2.380.581, 7,3%
2015 година, 2.313.388, 2,8%
2016 година, 2.318.434, 0,2%
2017 година, 2.814.330, 21,4%
2018 година, 3.241.000, 15,1%
2019 година, 3.570.000, 10,0%
3 Пристап до аеродромот
Автобуските линии 101 и 110 сообраќаат помеѓу аеродромот и градот.
4 Галерија
5 Поврзано
* Список на најпрометните аеродроми во Русија
* Список на аеродроми во Русија
Чудесното ѕвонче (цртан филм)

Чудесното ѕвонче е советски цртан филм од 1949 година. Снимен од Валентина и Зинаида Брумберг според руската народна приказна „Ќерка и поќерка“.
1 Заплет
Злобната маќеа ја испратила својата посвоена ќерка далеку од очите и ѝ наредила да седи во шумата сè додека не го испреде целиот товар волна. Маша влегла во дупката на мечката. Ја средила собата, зготвила вечера, го нахранила глувчето до ситост. Сопственикот дошол вечерта. Му се допаднало како девојчето ја завршило целата работа. Во текот на ноќта заедно со глувчето ја испреле целата волна. Утрото тие ја испратиле со богати подароци.
Маќеата ѝ завидувала на неочекуваните подароци и ја испратила својата сопствена ќерка Луша во шумата. Таа сторила сè што е обратно: направила хаос во собата и ги малтретирала мечката и глувчето. Таа побарала да ѝ ја наполнат колата со волна, сребро и злато. Тргнала дома, но по патот коњите, се претвориле во бувови и одлетале, а целото нејзино богатство се претворило во грутки земја.
2 На филмот работеле
* Сценарио:
** Маро Јерзинкјан
** Зинаида Филимонова
* Режисери:
** Валентина Брумберг
** Зинаида Брумберг
* Производители:
** Сузана Биалковскаја
** Анатолиј Сазонов
* Аниматори:
** Александар Беelyаков
** Фјодор Хитрук
** Вадим Долгих
** Владимир Арбеков
** Владимир Данилевич
** Ламис Бредис
** Фаина Епифанова
** Роман Давидов
** Григориј Козлов
** Лев Попов
** Јозеф Старијук
* Оператор: Николај Воинов
* Композитор: Виктор Орански
* Инженер за звук: Николај Прилутски
* Авторот на стиховите: Николај Ердман
* Гласовите ги позајмиле:
** Михаил Јаншин - старец
** Александра Денисова - маќеа
** Галина Новожилова - Маша
** Вера Бендина - Луша
** Владимир Готовцев - мечка
** Татјана Циганок - глушец
* Асистент на уметникот: Израел Шварцман
* Асистент на режисерот: Татјана Федорова
3 Повторно озвучување
Во 2001 година, цртаниот филм бил обновен и преснимен од Студио АС ДОО и Детски Сеанс. Во новата верзија фонограмот бил целосно заменет, современи глумци биле вклучени во повторното озвучување, податоците за инженерот за звук и гласните глумци биле заменети во најавата. Синхронизацијата била исклучително негативно прифатена и од мнозинството гледачи на телевизија и од членови на професионалната заедница.* Озвучување во 2001 година:
* Жана Балашова
* Ирина Маликова
* Александар Котов
* Виталиј Ованесов
* Татјана Канаева
4 Изданија
На почетокот на 1990-ти години, цртаниот филм бил објавен на видео ленти од филмското здружение „Крупен план“. До средината на 1990-ти години, било објавено во колекцијата VHS „Најдобрите советски цртани филмови“ Студио ПРО видео. Во средината на 1990-ти години, тој бил објавен на видео касети од студиото Сојузмултфилм во колекција цртани филмови од студиото Сојузмултфилм. Тие главно биле евидентирани во PAL системот. Цртаниот филм бил повторно објавен на ДВД во колекции на цртани филмови:
* „Приказни за Машенка“, „Сојузмултфилм“, (во 2006, 2007 и 2008 година). ISBN 4600448024314
* „Чудесно ѕвонче“. ISBN 4600448023843
* "Среќен роденден! Број 1". ISBN 4690241136505
* Приказни на Нанушкин, дистрибутер на Твик-Лирек.
Валери Афанасиев

Валери Афанасиев (роден на 8 септември 1947 година) е руски пијанист, писател и диригент.
1 Ивотот
Валери Афанасиев е роден во Москва . Студирал пијано на Академскиот музички колеџ и Московскиот конзерваториум кај Емил Гилелс и Јаков Зак . Тој беше победник на натпреварот Бах во Лајпциг во 1968 година, како и добитник на 1-ва награда на Конкурс Рејн Елизабет во Брисел во 1971 година. Набргу потоа, додека беше на обиколка низ Белгија,тој зема белгиско државјанство.
Афанасиев живее во Версај .
2 Работа и критички прием
Афанасиев стана широко познат во 80-тите години на минатиот век, поради неговото музичко партнерство со Гидон Кремер . Нивните заеднички записи за дела на Моцарт, Шуберт и Брамс беа високо пофалени. Неговите интерпретации на соло-дела на пијано од Франц Шуберт, Лудвиг ван Бетовен и другите предизвикаа полемика поради изборните температури на Афанасиев и идиосинкратичната експресивност. Една рецензија за неговото снимање на последните три сонати за пијано на Шуберт вели: „изопаченоста што се сретна овде толку ме налути што чувствував дека не можам да го достоинстам она што го најдов тука со каква било кохерентна анализа“.
Афанасиев има снимано и за други, како Денон, Дојче Грамофон и Оемс.
Афанасиев има напишано поезија, голем број романи и сценски претстави . Тој е исто така оркестарски диригент .
Фазу Алиева

Фазу Алиева (5 декември 1932 година - 1 јануари 2016 година) била руски поетеса, романописец и новинар. Таа одиграла значајна улога во развојот на Дагестани во руската литература. Таа исто така била активист за човекови права.
Таа била наградена со два ордени „Орден на честа“, два ордени за пријателство на народите и Орден Свети Андреј во 2002 година. Таа била наградена со Златен медал на Советскиот мировен фонд, Јубилеен медал на Светскиот мировен совет, и почесни награди во повеќе странски земји.
Алиева е родена во областа Кунзахски во Дагестан, Русија. Таа починала во Махачкала, Дагестан, Русија, на 1 јануари 2016 година, од срцева слабост на 83-годишна возраст.
Дедовец (Габрово)

Дедовец — археолошко наоѓалиште во околината на гевгелиското село Габрово. Претставува рударска населба од римското време.
На 2 км јужно од селото, лево од патот за Висока Чука, во нивата на Л. Ристов се среќаваат фрагменти од керамички садови, тегули, имбрекси и градежен камен. Наодите од згура на топена руда упатуваат на помала рударска населба.
1 Поврзано
*Аузо — населба од римско време;
*Градиште — градиште од средниот век;
*Кочиње — населба од доцнантичко време;
*Лалово Трло — населба од доцнантичко време;
*Селиште — населба од римско време;
*Стојков Рид — некропола од доцнантичко време;
*Студенка — населба од доцнантичко време;
*Габрово.
Аузо (Габрово)

Аузо — археолошко наоѓалиште во околината на гевгелиското село Габрово. Претставува населба од доцноантичкото време.
На 2,5 км југоисточно од селото, во нивите на двајца жители се гледаат траги од темели на повеќе градби, а по површината има фрагменти од керамички садови, тегули, имбрекси и друг градежен материјал.
1 Поврзано
*Градиште — градиште од средниот век;
*Дедовец — рударска населба од римско време;
*Кочиње — населба од доцнантичко време;
*Лалово Трло — населба од доцнантичко време;
*Селиште — населба од римско време;
*Стојков Рид — некропола од доцнантичко време;
*Студенка — населба од доцнантичко време;
*Габрово.
Студенка (Габрово)

Студенка — археолошко наоѓалиште во околината на гевгелиското село Габрово. Претставува населба од доцната антика.
Се наоѓа на 2,5 км југоисточно од селото. Во нивата на А. Андонов се гледаат ѕидови од повеќе објекти, а по површината има фрагменти од керамички садови, питоси и многу градежен материјал.
1 Поврзано
*Аузо — населба од римско време;
*Градиште — градиште од средниот век;
*Дедовец — рударска населба од римско време;
*Кочиње — населба од доцнантичко време;
*Лалово Трло — населба од доцнантичко време;
*Селиште — населба од римско време;
*Стојков Рид — некропола од доцнантичко време;
*Габрово;
Лалово Трло (Габрово)

Лалово Трло — археолошко наоѓалиште во околината на гевгелиското село Габрово. Претставува населба од доцната антика.
На западната периферија на селото, во нивата на Ѓ. Георгиев има фрагменти од керамички садови и многу градежен материјал (камен, тегули, имбрекси).
1 Поврзано
*Аузо — населба од римско време;
*Градиште — градиште од средниот век;
*Дедовец — рударска населба од римско време;
*Кочиње — населба од доцнантичко време;
*Селиште — населба од римско време;
*Стојков Рид — некропола од доцнантичко време;
*Студенка — населба од доцнантичко време;
*Габрово.
Александра Никитична Аненскаја

Александра Никитична Аненскаја (|Алекса́ндра Ники́тична А́нненская), (11 јули 1840 година - 19 мај 1915 година) била руски преведувач и писателка, која пишувала феминистички романи за млади девојки.
1 Животот
Аненскаја е родена во село во Псковската Губернија, нејзините родители потекнувале од благородничко, но сиромашно семејство. Таа започнала да пишува феминистички романи за млади девојки. Нејзиниот брат бил револуционерниот писател Петар Ткачев кој требало да влијае врз Ленин. Семејството без татко се преселило во Санкт Петербург кога таа имала единаесет години. Таа била одобрена како наставник од Санктпетербуршкиот државен универзитет и создала основно училиште во 1860-тите. Во меѓувреме, нејзиниот брат бил вклучен во студентски немири.
Се омажила за Николај Аненски во 1866 година.
Тој бил уапсен и таа служела со него. Во меѓувреме, нејзиниот прв роман бил „Германски учител“ и бил објавен во „Семејство и училиште“ во 1871 година. Таа ги напишала повеќето статии што биле објавени во списанието до 1886 година. Нејзината најпопуларна приказна била „Еден сопствен начин“, во кој се појавува една млада девојка нејзината сопствена цел откако ќе биде принудена да се грижи за друго помладо дете. Многу од нејзините приказни имаа морални пораки.
Во 1873 година, таа постигнала успех со верзијата на ''Робинзон Крусо'' и преведувала приказни од Марк Твен, Етел Војнич, Мери Вард и Х.Џ. Велс. Во 1890-тите таа се занимавала со биографии описи за животот на луѓе како Чарлс Дикенс, Жорж Санд и Гогољ . Таа исто така ги опишала експлоатациите на истражувачите и моделите на пример како Мајкл Фарадеј, Џорџ Вашингтон и Бенџамин Френклин.
Аненскаја починала во Санкт Петербург во 1915 година.
Кочиње (Габрово)

Кочиње — археолошко наоѓалиште во околината на гевгелиското село Габрово. Претставува населба од доцната антика.
На околу 3 км јужно од селото, на висок рид со доминантна местоположба се среќаваат фрагменти од керамички садови, а наместа се гледаат темели од ѕидови на повеќе објекти.
1 Поврзано
*Аузо — населба од римско време;
*Градиште, Гевгелиско — градиште од средниот век;
*Дедовец — рударска населба од римско време;
*Лалово Трло — населба од доцнантичко време;
*Селиште — населба од римско време;
*Стојков Рид — некропола од доцнантичко време;
*Студенка — населба од доцнантичко време;
*Габрово.