Ошински манастир

Ошински манастир „Св. Архангел Михаил“ (|Ιερά Μονή Αρχαγγέλου Μιχαήλ) — манастир кај селото Ошин, Мегленско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Воденско-постолско-мегленската епархија на Цариградската патријаршија. Посветен е на Чудото на Архангел Михаил во Хона (''του εν Χώναις θαύματος'').
1 Местоположба
Манастирот се наоѓа на мал рид над селото Ошин, во северните пазуви на планината Пајак во областа Меглен. Обиколен е од шума со костени, ореви, јаболкници и цреши со езерца и мали водопади. Забележителен е малиот мост преку манастирскиот поток.
2 Историја
Манастирот првобитно е изграден во XI век на местото на старо паганско светилиште на Артемида Агротера, судејќи по откирениот олтар. Го носел името на Свети Јован Претеча и бил под непосредна јурисдикција на Великата Лавра на Света Гора. Околу 1790 г. Власите-муслимани од соседното село Ноти го запалиле и изгореле. Обновен е во 1843 г. и посветен на Архангел Михаил. Во 1888 г. е живописана од крушевскиот зограф Анастас Зограф и синовите Вангел и Никола.
Се наоѓа во областа Влахомеглен населена со Мегленовласи и така станал центар на романската пропаганда во регионот. Затоа во 1905 г. бил нападнат од грчки андарти и тие го убиле игуменот. Игумен станал грчкиот офицер Михаил Анагностакос под името отец Христос, а манастирот станал центар на грчката вооружена пропаганда. Бил користен како база на андартите Георгиос Какулидис (Михалис Драгас), Николаос Влахос и Емануил Скундрис. Според грчки извори, манастирот е изгорен во 1903 г. од Власи-муслимани од Ноти.
Од 1940 до 1989 г. манастирот бил запустен. Востановен е во 1989 г. од Воденската митрополија.
Црквата е прогласена за историски споменик на 30 јуни 1986 г.
3 Опис
Манастирската црква од 1843 г. е трикорабна базилика со поткренато окно, нартекс, женска црква и трем од три страни. Внатре трите кораба се одделени со две редици од по шест насликани столбови, меѓусебно повразни со дрвени рамки покриени со кал, глина и слама. Средишниот кораб е засводен, а страничните имаат рамни дрвени тавани, заманети во 1996 г. Однадвор на северозападниот агол има камеен релјеф со глава на овен, на североисточниот агол има траги од уништен релјеф, на западната страна има релјефен крст, а на источната има птица, веројатно орел. Во тремот има малку зачувани фрески од 1858 г. и некои од 1896 г.
Впечатлив е резбаниот дрвен иконостас од 1860 г. Тој е богато насликан во четири последователни подрачја. Во првото се дванаесетте царски икони – Света Злата Мегленска, Свети Козма Етолски, Архангел Михаил, Свети Иларион Мъгленски, Чудото во Хона на Архангел Михаил, Света Богородица, Исус Христос, Свети Димитрија, Архангел Михаил, Свети Ѓорѓи Нов Кападокиски и Свети Ѓорѓи Нов Јанински. Во двете средни подрачја на иконостасот има четириесет и шест помали икони, а во последното има девет. Најастарата икона е од 1762 г.
Воедно впечатливи се и фреските на крушевските зографи од 1888 г., а оние на јужниот ѕид се уникатни. Двете најзабележителни сцени се вдахновени од Стариот завет. Првата е уништувањето на Ерусалим и колежот на Евреите. Претставен е Авдемелех како спие под едно дрво, а над него виси кошница полна смокви. Истата сцена е присутна и во црквата „Св. Петка“ во Бериславци. Втората сцена го претставува мачеништвото на пророкот Исаија по заповед на царот Седекија. Пророкот е насликан со главата надолу, како го сечат двајца џелати. Сцената се среќава во многу цркви од средината на XIX век. На северниот ѕид на наосот се сцени од житието на Исус Христос, страстите и множество светци, главно во третото долно подрачје. На западиот ѕид е мачеништвото на Света Злата Мегленска. Во внатрешноста импресионира огромната сцена на Успението на Пресвета Богородица и Акатистот.
4 Поврзано
* Воденско-постолско-мегленска епархија