procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Дијамантски нож

Дијамантскиот нож е многу остар нож чиј раб е направен од дијамант. Тој бил измислен од Хумберто Фернандез-Моран во 1955 година. Дијамантските ножеви се користат за медицински и научни апликации каде што е од суштинско значење екстремно остриот и долготраен раб. Овие ножеви се многу скапи за купување, во зависност од квалитетот и големината на ножот; исто така, ножевите мора да бидат професионално наострени бидејќи рабовите се отапуваат.
1 Очна хирургија
Дијамантските ножеви се користат во очната хирургија, конкретно во рефрактивната хирургија.
Тие се главната алатка, заедно со микроскопот, при радијалната кератотомија измислена од Свјатослав Фјодоров за корекција на миопија, како и при мини асиметрична радијална кератотомија (МАРК), измислена од Марко Абонданца за корекција на астигматизам и за лекување на првата и втората фаза на кератоконусот.
2 Ултрамикротомија
Металните микротомски ножеви и сечила за бричење се премногу меки и тапи за да можат да исечат ултратенки делови. Во 1950 година, Лата и Хартман откриле дека работ на скршеното стакло може да се користи за сечење на тенки делови од примероци за преносна електронска микроскопија. Стаклените ножеви се користат во ултрамикротомијата за отсекување блокови на примероци и за сечење на тенки и ултратенки делови. Вештиот оператор може да пресече мал број ултратенки делови со стаклен нож, додека истиот оператор може со дијамантски нож да пресече илјадници делови со една област од ножот. Некои тврди примероци, како што се тие од коските, растенијата, спорите со дебели ѕидови, металите и керамиката, тешко се сечат, дури и со добар стаклен нож, бидејќи работ пребрзо отапува.
Умберто Фернандез-Моран открил дека дијамантот од квалитетен скапоцен камен, најтврдиот познат материјал, може да се користи за производство на поиздржлив нож за употреба во ултрамикротомијата. Дијамантските ножеви се и деликатни и скапи, обично чинат неколку илјади долари. Природните скапоцени камења што се користат за производство на дијамантските ножеви обично се бледо жолти, со правилна кристална структура и со најголема можна чистота. Процесот на мелење обично ги намалува камењата до 50% од нивната првобитна тежина. Дијамантското сечило потоа се монтира во мека метална осовина (Вудски метал) и на крајот се полира до многу остар раб. Ивицата на ножот е исклучително остра и без недостатоци, што помага да се создадат ултратенки делови со многу редовна дебелина за да се добијат погледи на примероците со големи зголемувања со преносниот електронски микроскоп (TEM). Оската што го содржи последниот раб потоа се монтира во метално корито или „чамец“ и се зацементира, обично со епоксидна пластика. Дијамантските ножеви се користат и за подготовка на примероци во микроскопијата со атомска сила.
3 Видови
Постојат многу стилови и видови на дијамантски ножеви. Во најголем дел, тие можат да се направат за употреба суви или влажни. Аглите на сечилата на дијамантските ножеви варираат од 35 до 60 степени. Ножевите со помал агол се користат за пофино сечење, но овие ножеви се склони на оштетување. Широкоаголните ножеви имаат подобар животен век.
Изотопи на кириумот

Кириумот (Cm) е вештачки елемент со атомски број 96. Бидејќи е вештачки елемент, не може да се даде стандардна атомска тежина и нема стабилни изотопи. Во 1944 година бил синтетизиран првиот изотоп, Cm, кој има 146 неутрони.
Познати се 19 радиоизотопи кои се движат од Cm до Cm. Исто така, постојат десет познати јадрени изомери. Најдолговечниот изотоп е Cm, со време на полураспад од 15,6 милиони години - ред на големина подолг од оној на кој било познат изотоп надвор од кириумот, и доволно долг за да се проучи како можен изумрен радиоизотоп што би се произвел со r-процес. Најдолговечниот познат изомер е Cm со време на полураспад од 1,12 секунди.
1 Список на изотопи
Cm, 96, 137, 233,050771(87), 27(10) с, β (80%), Am, 3/2+#
α (20%), Pu
Cm, 96, 138, 234,050159(18), 52(9) с, β (71%), Am, 0+
α (27%), Pu
SF (2%), (various)
Cm, 96, 139, 235,05155(11)#, 7(3) мин, β (96%), Am, 5/2+#
α (4%), Pu
Cm, 96, 140, 236,051372(19), 6,8(8) мин, β (82%), Am, 0+
α (18%), Pu
Cm, 96, 141, 237,052869(80), >10# мин, α (?%), Pu, 5/2+#
Cm, 96, 142, 238,053082(13), 2,2(4) ч, EC (96,11%), Am, 0+
α (3,84%), Pu
SF (0,048%), (various)
Cm, 96, 143, 239,05491(16), 2,5(4) ч, β, Am, 7/2−#
α (6,2x10%), Pu
Cm, 96, 144, 240,0555282(20), 30,4(37) д, α, Pu, 0+
SF (3,9×10%), (various)
Cm, 96, 145, 241,0576512(17), 32,8(2) д, EC (99,0%), Am, 1/2+
α (1,0%), Pu
Cm, 96, 146, 242,0588342(12), 162,8(2) д, α, Pu, 0+
SF (6,2×10%), (various)
CD (1,1×10%), PbSi
Cm, 2800(100) keV, 180(70) нс
Cm, 96, 147, 243,0613873(16), 29,1(1) г, α (99,71%), Pu, 5/2+
EC (0,29%), Am
SF (5,3×10%), (various)
Cm, 87,4(1) keV, 1,08(3) μс, IT, Cm, 1/2+
Cm, 96, 148, 244,0627506(12), 18,11(3) г, α, Pu, 0+
SF (1,37×10%), (various)
Cm, 1040,181(11) keV, 34(2) мс, IT, Cm, 6+
Cm, 1100(900)# keV, >500 нс, SF, (various)
Cm, 96, 149, 245,0654910(12), 8250(70) г, α, Pu, 7/2+
SF (6,1×10%), (various)
Cm, 355,92(10) keV, 290(20) нс, IT, Cm, 1/2+
Cm, 96, 150, 246,0672220(16), 4706(40) г, α (99,97%), Pu, 0+
SF (0,02615%), (various
Cm, 1179,66(13) keV, 1,12(24) с, IT, Cm, 8−
Cm, 96, 151, 247,0703527(41), 1,56(5)×10 г, α, Pu, 9/2−
Cm, 227,38(19) keV, 26,3(3) μс, IT, Cm, 5/2+
Cm, 404,90(3) keV, 100,6(6) нс, IT, Cm, 1/2+
Cm, 96, 152, 248,0723491(25), 3,48(6)×10 г, α (91,61%)<ref способен за ββ распад до Cf, Pu, 0+
SF (8,39%), (various)
Cm, 1458,1(10) keV, 146(18) μс, IT, Cm, 8−#
Cm, 96, 153, 249,0759540(25), 64,15(3) мин, β, Bk, 1/2+
Cm, 48,76(4) keV, 23 μс, α, Pu, 7/2+
Cm, 96, 154, 250,078358(11), 8300# г, SF (74%), (разни), 0+
α (?%), Pu
β (?%), Bk
Cm, 96, 155, 251,082285(24), 16,8(2) мин, β, Bk, (3/2+)
2 Наводи
* Isotope masses from:
*** Half-life, spin, and isomer data selected from the following sources.
******
Плоштад Европа

Плоштад Европа (|Trg Evrope |Piazza della Transalpina) — плоштад поделен помеѓу градовите Горица, североисточна Италија и Нова Горица, југозападна Словенија. Железничката станица Нова Горица се наоѓа на источниот крај на плоштадот, на словенечката страна.
1 Историја
1.1 Преглед
Од 1947 година (со Парискиот договор), меѓународната граница помеѓу Италија и Југославија (Словенија од 1991 година) ја пресекува плоштадот. До 2004 година, плоштадот бил поделен со граничен ѕид; движењето на плоштадот сега е слободно бидејќи и Италија и Словенија се членки на ЕУ и дел од Шенгенската зона. Пред 21 декември 2007 година, слободното движење било дозволено само во рамките на плоштадот, под услов да лицето кое влегло од една земја се врати во таа земја. Однапред одобреното преминување на границата било лоцирано на 100 метри од плоштадот. Тоа веќе не е потребно и не е во употреба од 2007 година.
1.2 Именување
Плоштадот, во кој се наоѓа станицата Нова Горица, до 1947 година Горица Монтесанто бил именуван по Трансалпската железница, Јесенице - Трст. Името на плоштадот е донекаде контроверзно бидејќи Словенија предложила „Плоштад Европа“, но Италија претпочитала да го користи старото историско име ''Пјаца дела Трансалпина'' .
2 Местоположба
На словенечката страна, плоштадот го пресекува, паралелно со зградата на станицата, патот наречен "Колодворска пот". Делумно паралелниот италијански пат е "Виа Уго Фосколо", кој продолжува како "Виа Катерина Перкото". Уште на италијанската страна, "Виа Џузепе Каприн", кој започнува од "Виа Монтесанто", завршува пред станицата.
3 Настани
Во лето, плоштадот редовно се користи за концерти, јавни состаноци и јавни демонстрации или протести против локалната политика или актуелните настани.
4 Галерија
Црква Свети Михаил (Чрна Вас)

Црква Свети Михаил (|Cerkev sv. Mihaela na Barju) — парохиска црква на Римокатоличката црква во Римокатоличката надбискупија Љубљана која се наоѓа во Черна Вас. Посветен на Свети Михаил, тој е едно од истакнатите дела на словенечкиот архитект од 20 век, Јоже Плечник, и е наведен како споменик од национално значење на Словенија. Црквата, заедно со неколку други дела во Љубљана, исто така е ставена на листата на светско наследство на УНЕСКО.
1 Историја
Црквата била нарачана во име на парохијата Трново, со поддршка од парохискиот свештеник и писател Фран Салешки Финжгар. Во 1922 година, Финжгар му побарал од неговиот сосед, архитект Јоже Плечник, да подготви неколку планови за црквата. Задачата се покажала како предизвик поради мекото тло на Љубљанската мочвара. Првичните планови биле отфрлени поради големи поплави и економска рецесија во 1920-тите години, но Плечник подготвил нови планови во 1935 година. Финжгар се пензионирал во 1936 година, а организациските задачи ги презел Карел Маткович, внук на Плечник. По неколку првични несогласувања со локалните земјопоседници, изградбата започнала во 1937 година.
Специфичностите на градилиштето барале иновативни решенија од Плечник. Мекото тло на кое се градела црквата ја направило потребна изградба на црквата на поддржувачи што се потопени во калта. Покрај тоа, камбанаријата била изградена одделно од главната зграда и нејзината тежина била намалена преку аркирани отвори. Самиот црквен брод е подигнат, со скали што водат кон неа. Подрумот бил зафатен од училници и живеалишта за свештеникот. Поради финансиските ограничувања, Плечник користел локални материјали, како камен од близу Лесновскиот каменолом и дрво донирано од локалните жители. Плечник користел камен само за централниот дел и за четирите агли, додека празнините биле пополнети со бетонски канализациони цевки и дрво. Тој исто така користел бетонски кровни плочки. Црквата била завршена во 1939 година и осветена во 1940 година од страна на љубљанскиот бискуп Грегориј Рожман.
Светилиштето има необична ориентација: олтарот е поставен на подолгиот крај од навестите, што го намалува растојанието помеѓу свештеникот и верниците. Ова е пристапот што Плечник го применил и во црквата Свети Франциск во Љубљана. Со главниот олтар поставен речиси во центарот, Плечник ги претходил принципите поставени од Вториот ватикански собор за неколку децении, донесувајќи нов дизајн на светилиштето.
ФК Шоштањ

Фудбалски клуб Шоштањ — словенечки фудбалски клуб од градот Шоштањ. Основан е во 1920 година и моментално се натпреварува во Меѓуопштинската лига на МНЗ Цеље.
1 Почести
* Словенечка трета лига
:: 2003–04
* Словенечка четврта дивизија
:: 1995–96, 1996–97
* Куп на МНЗ Цеље
:: 1997–98
ФК Славија Вевче

Фудбалскиот клуб Славија Вевче е словенечки фудбалски клуб од Вевче, основан во 1921 година. Клубот играл во словенечката Прва лига во сезоната 1994-95, заменувајќи го Свобода. Често бил спонзоризиран од локалната печатница СЕТ, па тимот бил познат како СЕТ Вевче. Во 1996 година се споиле со Слован и се преселиле во Кодељево, каде играле како ФД Слован-Славија три сезони. По испаѓањето, клубот продолжил да функционира само под името Слован, а името Славија исчезнало.
1 Почести
* Втора словенечка лига
** Победници: 1996–97
ФК Толмин

Фудбалски клуб Толмин — основан во 1921 година и се наоѓа во Толмин, Словенија. Клубот учествува во Втора лига, второто ниво на словенечкиот фудбал, и игра домашни натпревари на спортскиот парк Брајда, кој има капацитет од 500 гледачи.
1 Почести
* Словенечка трета лига
:: Победници: 2013–14, 2022–23
* Литорална лига ''(четврто ниво)'':: Победници: 2001–02, 2006–07
* Куп на МНЗ Нова Горица
:: Победници: 2003–04, 2004–05, 2008–09
ФК Крка

Фудбалски клуб Крка, основан во 1922 година во Ново Место, е фудбалски клуб кој се натпреварува во словенечката Втора лига. Домашните натпревари ги играат на стадионот Портовал. Во минатото, клубот бил познат како ФК Елан. Својата историја започнал како локален клуб и со тек на време се развивал во значајна фудбалска сила во регионот. Клубот продолжува да има важна улога во словенечкиот фудбал.
1 Поддржувачи
Поддржувачите на Крка се нарекуваат Тротери Ново место. Тие се основани во 1988 година.
ФК Триглав Крањ

Фудбалски клуб Триглав Крањ е словенечки фудбалски клуб од градот Крањ. Основан е во 1920 година и моментално се натпреварува во Втората словенечка фудбалска лига, која е второто највисоко ниво на фудбалот во Словенија. Во средината на 1990-тите, клубот се споил со НК Накло, по што повторно бил воспоставен под сегашното име Триглав Крањ.
1 Името
* 1920: Основана како ''СК Коротан''* 1937: Преименуван во ''СК Крањ''* 1945: Преименуван во ''Сторжич''* 1947: Преименуван во ''Ударник''* 1949: Преименуван во ''Коротан''* 1955: Преименуван во ''Триглав''* 1994: Преименуван во ''Триглав Креина''* 1997: Повторно воспоставен како ''Триглав Крањ''
2 Почести
* Словенечка републичка лига
** Победници: 1950, 1951 година
* Втора словенечка лига
** Победници: 1997–98, 2000–01, 2016–17
* Куп на Република Словенија
** Победници: 1983–84
* Куп на МНЗГ-Крањ
** Победници: 1991–92, 1996–97, 1999–2000, 2000–01, 2003–04, 2006–07, 2008–09, 2009–10, 2014–15, 2015–16, 2015–16,
Железничка станица Мурска Собота

Железничката станица Мурска Собота опслужува градот Мурска Собота во Словенија. Таа е отворена во 1924 година и претставува важен железнички центар во регионот, овозможувајќи транспортни услуги за локалните жители и посетителите.
На 29 јануари 2010 година, во станицата бил откриен првиот споменик на Холокаустот во Словенија. Посветен е на споменот на некогаш значајната еврејска заедница од регионот Прекмурје. Членовите на заедницата беа уапсени од унгарските власти во 1944 година и транспортирани во Унгарија и Хрватска, од каде потоа беа депортирани во концентрациониот логор Аушвиц во нацистичка Германија.
Салонит Анхово

Салонит Анхово е водечка словенечка фабрика за цемент, лоцирана во селото Анхово, северно од Нова Горица. Компанијата до 1996 година произведувала и азбест, но сега е фокусирана на цементната индустрија, каде што е најголемиот производител во Словенија.
1 Историја
Фабриката Салонит Анхово има корени од почетокот на 20 век, кога градежниот работник Иван Нибрант започнал да подготвува варовник и открил сива прашина со одлични врзувачки својства. Во 1919 година, Емилио Сток, еврејско-италијански претприемач од Сплит, сфатил дека материјалот е одличен за производство на цемент. Тој започнал со изградба на фабрика со 16 вертикални печки Диче, со капацитет од 160 тони клинкер на ден. Фабриката го произвела својот прв цемент на 2 мај 1921 година.
Првата голема модернизација на Салонит Анхово се случила во 1961 година, кога старите печки биле заменети со нова ротациска печкасо капацитет од 350 тони клинкер дневно. Цементот од Анхово станал познат како најквалитетен во Југославија. Во 1977 година, нова фабрика со капацитет од 2.000 тони клинкер дневно била изградена, но тек во 1986 година компанијата започнала да произведува повеќе од 1 милион тони цемент годишно.
Компанијата вовела нови технологиисо цел да го намали еколошкиот отпечаток. Во 1996 година производството на азбест било затворено и компанијата започнала со процес на чистење.
Компанијата се реорганизирала и инвестирала во нов разменувач на топлина, кој е една од највисоките згради во Словенија. Клинкерската линија се зголемила на капацитет од 3500 тони, што значи над 4000 тони цемент дневно.
Денес компанијата е во австриска сопственост.
2 Загадување и влијание врз животната средина и здравјето
Од 2020 година Салонит бил главниот загадувач на централниот регион Сава. До законската забрана на азбестот во 1996 година, компанијата произведувала материјали меѓу кои и азбест, и била најголемиот потрошувач на азбест во поширокиот регион. Помеѓу 1996 и 2016 година, жителите во областа околу фабриката заболувале од азбестоза, плеврален излив, мезотелиом, а се зголемила и стапката на рак на белите дробови. Во 2020 година, компанијата произведува цемент согорувајќи тони ѓубре за производство на енергија. Лекарите и активистите за заштита на животната средина го критикувале фактот дека на фабриките за цемент како Салонит им е дозволено да загадуваат. Извршниот директор на Салонит Анхово, Јулијан Фортунат, изјавил дека тие се усогласени со владините и регулативите на ЕУ. Словенечкото Министерство за животна средина изјавило дека еколошките перформанси на Салонит Анхово биле „подобри од оние на повеќето европски фабрики за цемент“ и Салонит Анхово побарал од словенечката влада дозвола да согорува четвртина повеќе отпад во иднина, предизвикувајќи локални протести.
Во март 2024 година, словенечкиот парламент донел одлука за построги стандарди за емисија за согорување.
3 Спонзорства
Салонит Анхово е главен спонзор на одбојкарскиот клуб ОК Салонит Анхово.
ФК Рудар Трбовље

Фудбалски клуб Рудар Трбовље познат и како ФК Рудар Трбовље, е словенечки фудбалски клуб од Трбовље кој игра во Третата лига на Словенија, третото ниво на фудбалскиот систем. Клубот има долга традиција и локално ривалство со ФК Загорје, познато како Засавје дерби.
1 Историја
Историјата на фудбалот во Трбовље датира од 1922 година, кога е основан Спортскиот клуб Зора. Во истата година, клубот предизвика голем интерес за овој спорт кај младинската работничка класа. Во 1924 година, клубот бил забранет по политички судир со Орјуна. Некои поранешни членови потоа ја основале ДСК Свобода, која се преименувала во СК Аматер во 1927 година.
Во 1972 година, на 50-годишнината на клубот, за првпат ја освоиле Словенечката републичка лига. Успешниот период траел до 1980 година, бидејќи Рудар ги освоил титулите на Републиката уште два пати помеѓу 1974 и 1979 година.
Со распадот на Југославија и независноста на Словенија, сите словенечки екипи се вратиле од сојузните лиги. Некои од клучните играчи го напуштиле клубот и Рудар испаднал од новоформираната словенечка Прва лига во воведната сезона 1991-92 . Никогаш не се вратил во првата лига.
2 Почести
* Словенечка републичка лига ''(трета лига во Југославија)''::Победници: 1971–72, 1973–74, 1978–79
* Регионална лига Љубљана ''(четврта лига во Словенија)''::Победници: 2011–12, 2023–24
* Куп на Република Словенија
::Победници: 1952 година * Куп на МНЗ Љубљана
::Победници: 1993 година
Јоже Прившек

Јоже Прившек (19 март 1937 - 11 јуни 1998) познат и по псевдонимите Џеф Конвеј и Сајмон Гејл, бил еден од најпознатите словенечки џез и поп музичари. Бил пијанист, вибрафонист, композитор и диригент.
1 Живот
Прившек бил роден во Љубљана. Студирал музика во средното музичко училиште во Љубљана до 1955 година, а потоа три години во истиот град кај композиторот Луцијан Марија Шкерјанц. Студиите ги продолжил на Музичкиот колеџ Беркли во Бостон во САД кај професорот Херб Померој. Кариерата ја започнал како пијанист и вибрафонист. Во 1961 година ја презел функцијата водач на биг бендот на РТВ Словенија, што му донело најшироко признание и го задржало до 1995 година и како композитор на бројни музички дела и аранжмани на популарна и џез музика. Прившек починал во Љубљана на 61-годишна возраст.
Весна (филм)

''Весна'' — словенечка романтична комедија од 1953 година во режија на Франтишек Чап. Се смета за еден најгледаните словенечки филмови. Во 1957 година искочило продолжението насловено ''Не чекај на мај.''
1 Содржина
Тројца браќа, Само, Санди и Криштоф смислуваат заговор за да ги добијат годишните тестови по математика од нивниот професор во средно училиште преку додворување на девојка за која претпоставуваат дека е неговата ќерка. Не знаејќи го нејзиното вистинско име, ја нарекуваат Весна, по словенската божица на пролетта. Вистинската ќерка на професорот, атрактивната Јања излегува на средба со Само и тие се заљубуваат. Кога Весна / Јања ја дознава вистинската првична причина за интересот на Само за неа, таа не сака повторно да го види, но на крајот го менува мислењето.
Вилко Укмар

Вилко Укмар (10 февруари 1905, во Постојна – 24 октомври 1991 година, во Љубљана) бил словенечки композитор.
Студирал музика на Љубљанскиот музички конзерваториум, Музичката академија во Загреб и Виенскиот конзерваториум. Од 1932 до 1939 година работел како музички критичар и издавач. Помеѓу 1939 и 1945 година, тој бил директор на Љубљанската опера. Од 1948 до 1974 година предавал на Музичката академија во Љубљана, а од 1962 до 1979 година предавал и на Факултетот за уметности во Љубљана .
Во 1967 година ја добил Прешерновата награда за балетската композиција ''Годец'' (''музичар''). Бил почестен и со Прешерновата награда за животно дело во 1985 година. Неговата музика првично се потпирала на романтична музика, но подоцна тој преминал кон експресионистичка музика и техника на дванаесет тонови.
Неговиот син, Кристијан Укмар, е диригент и професор по музика.
1 Музички опус
*''Кинески славеј'' , танцова пантомима, 1953 година
*''Убавата Вида'', балет, 1957 година
*''Музичар'', балет, 1963 година
Цирил Цветко

Цирил Цветко (8 јануари 1920 – 18 јануари 1999 година) бил словенечки композитор и диригент, брат на музикологот Драготин Цветко.
Цветко бил роден во Вучја Вас близу Љутомер во североисточна Словенија во 1920 година. Студирал музика на Академијата за музика во Љубљана и дипломирал во 1948 година. Завршил и постдипломски студии во Прага и Париз. Работел во Триглав филм, Словенечкиот народен театар за опера и балет и во Словенечката филхармонија. Починал во Љубљана во 1999 година.
Во 1963 година ја добил наградата Левстик за неговата книга ''„''Операта и нејзините мајстори“.
Вистински штетници

''Вистински штетници'' (словенечки: ''To so gadi'') — словенечка комедија од 1977 година на писателот и режисерот Јоже Бевц, со Берт Сотлар, Даре Валич и Мајда Потокар кои се главните улоги во филмот. Филмот бил еден од најуспешните филмови во Словенија, држејќи го домашниот рекорд за најголема заработка речиси 15 години.
1 Содржина
''Вистински штетници'' е комичен филм за вдовецот Штебе (Берт Сотлар), кој работи како возач на автобус и живее со своите пет адолесцентни синови и една постара слугинка Рози (Мајда Потокар) во Љубљана. Момчињата се диви, постојано се шегуваат со соседите и со Рози, на која и е преку глава од нивното однесување поради кое го добија прекарот „гадови“ („штетници“, или буквално „ отровници“). Еден ден, таа ја исполнува својата закана и заминува од дома на село и покрај тоа што е исклучително мила на семејството. Токму тогаш, младата внука на Рози, Мери (Милада Калезич) се населува во градот и ѝ е понудено место да остане од Штебе додека не најде работа. Атрактивната Мери не може да се натпреварува со Рози во домаќинството, но веднаш ги обвиткува сите момчиња околу прстот, привлекувајќи внимание и од колегата на Штебе, Тони (Борис Каваца) со кој подоцна станува пар. Сепак, се чини дека никој не знае каде оди таа секое попладне. Конечно, Штебе, кој многу добро ја познава Рози, ја убедува да се врати. Во исто време, тајната за Мери е исто така решена: таа учела да вози автобус и тогаш го има положено возачкиот испит, станувајќи возач во градската транспортна компанија Сите се качуваат во нејзиниот автобус и си заминуваат.
2 Улоги
* Берт Сотлар - татко Штебе
* Даре Валич - Бине
* Мајда Потокар - Рози
* Јоже Хорват - Бране
* Милада Калезич - Мери
* Борис Каваца - Тони
* Радко Полич - Борис
* Андреј Превц - Јанез
* Богдан Сајовиц - Муки
* Макс Бајц - Мерклин
Слатки магнолии

''Слатки магнолии'' е американска романтична драмска телевизиска серија, развиена од Шерил Џ. Андерсон и базирана на романите ''Слатки магнолии'' од Шерил Вудс. Серијата била премиерно прикажана на Нетфликс на 19 мај 2020 година. Во јули 2020 година, серијата била обновена за втора сезона. Втората сезона од 10 епизоди била премиерно прикажана на 4 февруари 2022 година. Во мај 2022 година, серијата била обновена за трета сезона, чија премиера била на 20 јули 2023 година. Во октомври 2023 година, серијата била обновена за четврта сезона, чија премиера била на 6 февруари 2025 година.
''Слатки магнолии'' следи „три жени од Јужна Каролина, најдобри пријателки уште од детството, додека меѓусебно се чуваат низ сложеноста на романтиката, кариерата и семејството“.
0.1 Главна
* Џоана Гарсија Свишер како Меди Таунсенд, неодамна разделена жена со три деца во Серенити, Јужна Каролина, која се обидува да се врати на работа додека поминува низ развод од нејзиниот сопруг, Бил. Таа е дел од пријателска група која себеси се нарекува Слатки магнолии.
* Брук Елиот како Дејна Сју Саливан, готвачка и сопственичка на ресторан наречен Саливан. Таа е најдобра пријателка на Хелен и Меди и дел од Слатките магнолии.
* Хедер Хедли како Хелен Декатур, успешен адвокат. Таа е најдобрата пријателка на Дејна Сју и Меди и една од слатките магнолии. Таа купила имот кој го претворила во Корнер Спа со Меди и Дејна Сју.
* Логан Ален како Кајл Таунсенд, помладиот син на Меди и Бил кој е бруцош во средното училиште Серенити со талент за глума. Тој беше љубител на Ени, но подоцна покажува интерес за Нели Луис.
* Аналис Џаџ како Ени Саливан, ќерката на Дејна Сју. Таа е пријателка со браќата Таунсенд и страствен фотограф. Таа и Тајлер се најдобри пријатели од детството и кои се бакнале откако испила премногу на забава, а притоа била несвесна за чувствата на Кајл. Ени е прогонувана од Џексон, со кого таа подоцна завршува во врска. Тие двајца раскинуваат подоцна во серијата.
* Карсон Роланд како Тајлер „Тај“ Таунсенд, најстариот син на Меди и Бил, кој е помлад во средното училиште „Серенити“ и ѕвездест фрлач во неговиот средношколски бејзбол тим
* Џастин Брунинг како Кал Медокс, бејзбол тренер на Тај и новиот љубовен интерес на Меди. Тој е поранешен професионален бејзбол играч.
* Крис Клајн како Бил Таунсенд (сезони 1-3), поранешен сопруг на Меди и матичен лекар во Серинити семејни лекари
* Џејми Лин Спирс како Норин Фицгибонс, бремената свршеница на Бил, медицинска сестра во неговата канцеларија која стана негова љубовница
* Дион Џонстон како Ерик Витли (сезони 2-сега; периодична сезона 1), помошник готвач кај Саливан и ментор на Исак
* Брендон Квин како Рони Саливан (сезони 2-сега; гостинска сезона 1), отуѓениот сопруг на Дејна Сју и таткото на Ени
* Крис Медлин како Исак Дауни (сезона 3–сегашна; повторливи сезони 1–2), член на персоналот во кујната во Саливан. Неодамна се преселил во Серенити за да ги најде родените татко и мајка. Подоцна беше откриено дека неговите биолошки родители се Пеги и Бил.
Игор Штухец

Игор Штухец ( - септември 2024) — современ словенечки композитор, кој живеел во Љубљана и Марибор. Студирал композиција на Љубљанската Академијата за музика кај Луцијан Марија Шкерјанц и Матија Бравничар. Студиите ги продолжил на Виенската академија за музичка и драмска уметност кај професорот Ханс Јелинек, а исто така и на Дармштатовиот летен курс по класична музика. По неокласичните оркестарски дела кои го покажувале неговото мајсторство на традиционалните техники, Штухец постепено се движел кон усвојување на нови техники во раните 1960-ти години. Иако во 1955 година ја продуцирал музичката композиција во ''Биолошка трансформација'', радикалната промена се забележува со камерните дела ''Ситуација'' (1963), ''Силуета'' (1964) и оркестарските ''Диференцијации'' (1964) од кои сите ја прикажуваат неговата асимилација на 12-процедурална нота. Умешноста на Штухец е особено очигледна во минијатурите како што е ''Миниконцертот'', каде што неговото пишување е најнежно, а текстурите се речиси секогаш кристално јасни. Подоцнежна група на оркестарски дела кои ги прошируваат неговите текстурални техники, особено концертите и трите дела ''на Ентузијазми'', прикажуваат жива имагинација и силен ритмички моментум. Меѓу неговите дела се и две опери, ''Жупанова Мицка'' (1948) и ''Месечева зора'' (1973). Добитник бил на Прешереновата награда.
Нина Донели

Нина Водушек (родена на година),позната како Нина Донели е словенечка пејачка.
1 Музичка кариера
На почетокот на 2014 година, Донели потпишала договор за издавање со српскиот текстописец Душан Бачиќ и го издала својот прв сингл на хрватски јазик, со наслов ''„Зошто девојките имаат главоболки''“ (хрв. ''„Zašto cure boli glava“''). Нејзиниот прв албум ''Музика, љубов, живот'' (хрв. ''Music, Love, Life'') бил објавен на 17 јануари 2017 година преку издавачката куќа ''Кроатиа рекордс''.
Ристо Савин

Ристо Савин (Жалец, 11 јули 1859 – Загреб, 15 декември 1948), роден Фридрих Ширца, — словенечки композитор. Тој бил еден од композиторите заслужни за создавањето на словенечката национална оперска традиција.
Ристо Савин бил псевдоним усвоен од Фридрих Ширца, генерал во армијата. Студирал композиција кај композиторот Роберт Фукс во Виена и станал познат како еден од композиторите на операта на словенечки јазик. Неговата опера ''Лепа Вида'' (Убава Вида, 1907) е една од словенечките опери што го прикажува влијанието на Вагнер. Куќата во која бил роден во Жалец, сега е музеј.
1 Дела
Опери
*''Последна стража'' (1898)
*''Лепа Вида'' (Убава Вида, 1907)
*''Госпосветски сен'' (1921)
*''Матија Губец'' (1923)
Балети
*''Плесна легенда'' (1918)
*''Чајна пунчка'' (1922)
Песни
* „Писмо“ (Отон Жупанчич )
* „Тоа е така“ (Отон Жупанчич)
* „Светла ноќ“ (Отон Жупанчич)
* „Марица“ (Отон Жупанчич)
* „Љубица, сега е денот" (Антон Ашкерц)
2 Избрани снимки
Музика за виолончело и пијано ''Григ, Савин, Мартину, Пучихар'' Николај Сајко и пијанистот Миха Хас.
Миа Жнидарич

Миа (Мирјана) Жнидарич Клинк (родена на 9 декември 1962 година) — словенечка џез пејачка.
1 Историја
Џез кариерата на Миа започнала кога Миа го запознала словенечкиот композитор и актер Нино де Глерија на 27-годишна возраст. Миа се преселила од Марибор во Љубљана со него и почнала да пее џез по барови. Таа земала часови по соло пеење со Нада Жгур и Јасна Шпилер. Таа го запознала Винчи Вог Анжловар, кој ја замолил да пее во неговиот филм ''Бабица гре на југ'', што ја направила Миа препознатлива за пошироката публика. Таа порано одржувала концерти во популарната дискотека ''Турист'' во центарот на Љубљана. Во 1996 година, таа била наградена за нејзините албуми ''Држи ми ја раката'' (''Hold My Hand)'', а година потоа за нејзиниот втор албум ''Би сакала да знаев како'' (''I wish I Know How)''. Миа го запознала својот сопруг американскиот пијанист Стив Клинк кога имала 32 години. Успехот на нивната врска резултира со нивните албуми ''Држи ми ја ракат'' и неколку години по ''Побарванка''. Во моментов Миа има концерти со триото Стив Клинк во Словенија и во странство.
2 Дискографија
*''Држи ми ја раката (Hold My Hand)'' (1995)
*''Би сакал да знаев како (I Wish I Knew How)'' (1996)
*''Побарванка (Pobarvanka)'' (1997)
*''Искре (Iskre)'' (2000)
*''Кај ти е девојка (Kaj ti je deklica)'' (2000)
*''Моите омилени работи / А си ти ал ниси ти мој љуби (My Favorite Things / A si ti al nisi ti moj ljubi)'' (2003)
*''Преблизу предалеч (Preblizu predaleč)'' (2004)
*''Невидни оркестер (Nevidni orkester)'' (2008)
*''Те сакам лудо (Love you madly)'' (2011)
3 Наводи
Јонас Жнидаршич

Јонас Жнидаршич (роден на година во Ново Место) — словенечка телевизиска личност и новинар. Тој е најпознат по тоа што ја води словенечката верзија на ''Кој сака да биде милионер''. Тој се појавил на британската телевизиска серија ''Лејт Најт Покер'' во Велика Британија.
Словенечко национално друмско првенство

Словенечкото национално друмско првенство се одржува од независноста во 1991 година до денес.
Блаж Јарц поставил апсолутно најдобро време на шампионатите во 2009 година и ги победил сите врвни возачи, а истото се случило и на Националниот хронометар (2006, 2007, 2009). После тоа, Словенечката велосипедска федерација (КЗС) одлучила да ги промени правилата и да ги направи појасни за јавноста.
1 Статистика
1.1 Повеќекратни шампиони
Возачи кои успеале да победат на Елитната трка повеќе од еднаш.
Победи, Мажи, Години
2, Горазд Штангељ, 1995, 2010 година
Тадеј Ваљавец, 2003, 2007 година
Митја Махорич, 2005, 2009 година
Борут Божич, 2008, 2012 година
Лука Пиберник, 2013, 2015 година
Матеј Мохорич, 2018, 2021 година
Домен Новак, 2019, 2024 година
Победи, Жени, Години
9, Полона Батагељ, 2010, 2011, 2012, 2013, 2014, 2015, 2016, 2017, 2018 година
3, Минка Логондер, 1992, 1993, 1995 година
Еугениа Бујак, 2019, 2021, 2022 година
2, Вида Уршич, 1994, 1996 година
Урша Пинтар, 2020, 2023 година
2 Елита
На првото првенство што се одржало во Словенске Коњице (1991), Словенија веќе била повеќе од еден месец независна (широко призната на почетокот на следната година), но велосипедистите сè уште биле под Југословенската велосипедска федерација (БСЈ). Претседателот на БСЈ и забранил на Словенија да организира национални првенства, но тие сепак го направиле тоа. Еден ден подоцна БСЈ го поништил според нивното мислење „нелегитимниот“ настан. Но, Словенечката велосипедска федерација го признала како официјално.
Мојмир Сепе

Мојмир „Мојзес“ Сепе ( – година) — словенечки композитор, диригент, аранжер и трубач.
1 Кариера
Синот на оперскиот пејач Франк Шифрер, Сепе дипломирал на Првата гимназија во Цеље во 1949 година. Подоцна студирал пијано и труба на Љубљанската академија за музика.
Во 1950 година ја започнал својата професионална музичка кариера како перспективен трубач во Танцовиот оркестар на Радио Љубљана.Тој исто така го формирал џез бендот Мојмир Сепе (словенечки: sl), каде што ја објавил едната од првите џез винилни плочи во социјалистичка Југославија. Неговата кариера како трубач завршила по кавгата на фестивалот во Опатија '65 кога четворица момци го нападнале и му скршиле неколку предни заби додека тој ја бранел неговата чанта за да не ја украдат. Тој се посветил на компонирање и диригирање, главно под влијание на џезот и свинг музиката.
Соработувал со неколку словенечки поети кои пишувале текстови за неговите аранжмани. Меѓу нив биле Фране Милчински Јежек, Грегор Стрниша, Бранко Шомен, Мирослав Кошута и Иван Минати.
2 Евровизија
Сепе двапати како композитор ја претставувал Југославија.
Година, Песна, Уметник, Текстописец, Место
1966, „''Без зборови''“, Берта Амброж, Елза Будау, 7
1970, „''Дојди, ќе ти дадам цвет''“ (сл. ''Pridi, dala ti bom cvet''), Ева Сршен, Душан Велкаверх, 11
Сепе ги диригирал двете свои композиции на Евровизија. Дополнително,тој бил диригент на словенечките песни за Евровизија во 1997 и 1998 година. Тој бил и член на словенечкото жири на предизборот на Евровизија во 1993 година.
3 Личен живот и смрт
Од 1956 година, Сепе бил во брак со Мајда Сепе, позната словенечка пејачка, за која и пишувал музика. Нивна ќерка е словенечката филмска режисерка Полона Сепе.
Сепе починал на 24 декември 2020 година, на 90-годишна возраст.
Антон Стрле

Антон Стрле ( &#x2013; ) — словенечки професор по догматска теологија и католички свештеник. Бил роден во селото Осредек во парохијата Свети Вид над Церкница.Тој бил ракоположен за свештеник во 1941 година, а дипломата за теологија ја добил во 1944 година на Универзитетот во Љубљана.
По Втората светска војна тој поминал многу години во затвор и на принудна работа, лажно обвинет како и многу други свештеници во комунистичка Југославија. Подоцна работел како парохиски администратор во Планина при Ракеку. Четириесет години држел предавања за догматика и патристика на Богословскиот факултет во Љубљана.
Постојано бил активен и во пастирска работа, на пример во парохијата Света Троица во Љубљана. Објавил 45 книги и репродуцирал белешки за предавања за различни области на теологијата. Тој исто така превел неколку значајни дела, на пример ''Вера Церкве'' (Дензингеровиот Enchiridion Symbolorum et Definitionum) и сите документи од Вториот ватикански собор. Долги години бил член на доктринарната комисија на Југословенската бискупска конференција и член на Меѓународната теолошка комисија на Светата Столица во Рим. Во 1977 година, тој бил назначен за домашен папски прелат од страна на папата Павле VI.
Во март 2015 година, неговата кауза била официјално отворена од Римокатоличката Љубљанска надбискупија. Тој е почитуван како Божји слуга.
Алja (пејачка)

Алја (целосно име: Алја Омладич; родена на , во Мозирје, СФР Југославија) — словенечка поп пејачка.
1 Музичка кариера
Врските на Алја со музиката одат далеку во нејзиното детство. Почнала да пее доста рано, а како мало девојче свирела и на клавир. Подоцна, таа поканила четири момчиња за да основаат свој бенд. Еден од нејзините први настапи бил на фестивалот Радио Хит во 2001 година и го освоила второто место. После тоа, таа се прославила на различни радио музички топ листи, особено со нејзината следна песна „''Игра''“, која првпат ја испеала на Словенечкото шоу на супермодели во 2002 година. Цело време имала многу концерти во клубови и настани. Таа, исто така, учествувала на словенечките натпревари за песна за Евровизија и го достигнала врвот на словенечките топ листи. Нејзиниот прв ЦД-албум наречен „''Алја''“ бил објавен од издавачката куќа ''Менарт Рекордс Лејбл'' и бил издаден во април 2004 година. Албумот бил објавен во златно и платино издание. Нејзината песна „''Флуид''“ ја освоила наградата за најдобра рок песна во Словенија за 2004 година на СРФ (Словенечки радиски фестивал). Во 2004 година ја добила титулата словенечки музичар со најдобар стил (Статуата на Модна Јана). Читателите на магазинот FHM (For Him Magazine) ја одбележале Алја како една од најсексапилните жени во светот. Покрај ова, истражувањето на еден од најголемите словенечки интернет пребарувачи (Najdi.si) покажало дека таа е една од најбараните словенечки уметници на интернет во тоа време. Словенечките новинари ја избрале за пејачка на годината за 2005 година. Таа била рекламно лице на годината за прехранбената компанија ''Вригли'', а во 2006 година направила и промоција за најголемиот словенечки мобилен оператор Мобител.
Иво Данеу

Иво Данеу (роден на 6 октомври 1937 година) — пензиониран словенечки професионален кошаркар и тренер. За време на неговата кариера, висок 1,84 м, играл на позициите разигрувач и бек. Тој ја претставувал кошаркарската репрезентација на Југославија на меѓународно ниво.
Тој бил избран за најдобар спортист на годината во Југославија, во 1967 година, и за спортист на годината во Словенија, во 1969 година. Тој бил прогласен за еден од 50-те најдобри играчи на ФИБА во 1991 година, а потоа бил впишан во Куќата на славните на ФИБА, во 2007 година. Тој бил примен во Словенечката куќа на славните спортисти, во 2012 година.
1 Играчка кариера
1.1 Клупска кариера
За време на неговата клупска кариера, Данеу играл со Браник Марибор (1949–1956) на јуниорско ниво и со АШК Олимпија (1956–1970), на сениорско ниво. Со АШК Олимпија шест пати го освоиле првенството на Југословенската прва сојузна кошаркарска лига (1957, 1959, 1961, 1962, 1966 и 1970 година). Тој бил европски избор на ФИБА во 1967 година. По неговата играчка кариера, неговиот дрес со број 13 бил пензиониран од Олимпија.
1.2 Репрезентативна кариера
Данеу одиграл 209 натпревари со сениорската репрезентација на Југославија, од 1956 до 1970 година. Со сениорскиот тим на Југославија, тој ги освоил следните медали: златен медал на Светското првенство на ФИБА во 1970 година, сребрен медал на Летните олимписки игри 1968 година, сребрени медали на Светското првенство на ФИБА во 1963 година и на Светското првенство на ФИБА во 1967 година (каде што бил изгласан за Најкорисен играч на Светското првенство во кошарка на ФИБА), сребрен медал на Евробаскет 1961, Евробаскет 1965 и Евробаскет 1969 година и бронзен медал на Евробаскет 1963 година .
2 Тренерска кариера
Данеу бил главен тренер на АШК Олимпија (1970–71) и Рудар Трбовље (1976).
3 Личен живот
Неговиот син е поранешниот кошаркар Јака Данеу, а неговиот внук Жига е исто така кошаркар.
Прешернова награда

Прешенова награда исто така наречена Голема Прешенова награда — највисокото одликување во областа на уметничкото, а во минатото и на научното творештво во Словенија. Се доделува секоја година од Прешеновиот Фонд на двајца еминенти Словенечки уметници со одредба нивните дела да бидат претставени на јавноста пред најмалку две години. Општо, можело да се даде на уметник само еднаш и исто така можело да биде дадено на група уметници. Се доделува во пресрет на Прешерновиот ден, словенечкиот културен празник, кој се слави на годишнината на смртта на Франце Прешерен, словенечкиот национален поет. На истата прилика, наградите наречени Мали Прешеренови награди се доделуваат на шест уметници. Наградените добиваат и финансиска награда, при што Прешерновата награда е трипати повисока од малите награди. Во последниве години, наградите се доделуваат за доживотно дело.
1 Историја
Прешерновата награда за првпат била доделена во 1947 година, врз основа на декрет од 1946 година. Првично бил даден на 8 февруари, Прешернов ден, празникот на годишнината од смртта на словенечкиот национален поет Франце Прешерен. Од 1961 година, наградите се доделуваат и за доживотно дело.
2 Избор и прогласување на победниците
На 10 февруари, Прешереновиот фонд објавува јавен тендер кој трае до 15 септември. Секое физичко или правно лице може да номинира автори за наградата, но мора да обезбеди соодветно образложение и референци. Секоја година се поднесуваат околу 100 предлози, повеќето предлози од изведувачките уметности. Изборот се заснова врз уметничката вредност на делата од предложените уметници, како и на други критериуми, како што се еднаквата застапеност на пол, регион, генерација и погледите на светот, во обид да се постигне избалансиран и плурален избор. Наградата може да ја добијат и етаблираните уметници и дебитантите. Потоа, номинираните се избираат од четирите теренски комисии на Прешерновиот фонд, од кои секоја се состои од седум члена именувани од Управниот одбор на Прешерновиот фонд. Секоја комисија предлага две имиња за награда и шест имиња за малите награди на Фондот. Одборот потоа го прави конечниот избор со тајно гласање во ноември по долга дискусија, и ги прогласува наградените откако ќе бидат избрани од две третини од членовите. Доколку е потребно, може да се одржат повеќе кругови на гласање. Иако во минатото имињата на наградените се објавувале веќе на 3 декември, датумот на годишнината од раѓањето на Прешерен, во последните години тие останале во тајност до доделувањето.
3 Преглед на наградените
Од прогласувањето на независноста на Словенија во 1991 година, повеќето добитници на Прешерновата награда биле литературни уметници, меѓу кои единствената жена била Макаровиќ, која ја одбила наградата во 2000 година, но ги прифатила парите. Од областа на изведувачките уметности наградата ја добиле само двајца уметници. Од областа на музиката, наградени биле главно композитори и диригенти, а единствена инструменталистка била флаутистката Ирена Графенауер.
Дигитална библиотека на Словенија

Дигиталната библиотека на Словенија е интернет сервис—од 2006 година дел од Европската библиотека—кој овозможува пристап до дигитализирани материјали од Националната и универзитетска библиотека на Словенија.
1 Колекции
Од 2005 година, нејзиниот веб портал нуди бесплатен пребарувач преку изворите и бесплатен пристап до словенечки весници, периодични публикации, книги, ракописи, мапи, фотографии, музика и упатства, како и други ресурси.
* Статии од постари словенечки весници.
* Повеќе од 10.500 предмети во колекцијата на фотографии, која вклучува фотографии од карикатури нацртани од Максими Гаспари и Хинко Смрека; репродукции на цртежи и ракописи на Иван Цанкар; и разгледници со Јуриј Вега, Франце Прешерен и стара Љубљана.
* Книги од 1830 година до денес, бесплатен пристап до некои од најважните дела на словенечките автори.
* Повеќе од 3.000 научни статии објавени во многу меѓународно признати професионални и научни журнали.
* Колекција од 4.000 постери за реклами, промоции, филмови и воени постери.
* Повеќе од 1.000 предмети на партитури, вклучувајќи еден од првите аранжмани на Прешереновата ''Здравица'' (словенечка национална химна); композиции на семејството Ипаец, Даниел Фајгелј, Ристо Савин, Станко Премрел, Емил Адамич, Славко Остец, Мариј Когој; и аранжмани на словенечките народни песни и песни од пресвртните моменти во словенечката историја.
* Избор на стари мапи, вклучувајќи мапи на Крањска од Валвазор и стари планови на градот Љубљана (од 1820 до 1920 година).
* Записи на солистички пејачи и ансамбли од почетокот на 20-тиот век, вклучувајќи широк опсег на словенечките народни песни.
2 Поврзано
* Национална и универзитетска библиотека на Словенија
* Европската библиотека
Калиум фулминат

Калиум фулминат е калиумова сол на фулминатниот јон. Неговата единствена употреба, настрана од хемиските демонстрации, е во ударните капи за некои рани пушки. Обично се подготвува со реакција на калиумовиот амалгам со жива фулминат, тој е многу помалку чувствителен поради јонската врска помеѓу калиумот и јаглеродот, за разлика од ковалентната врска помеѓу живата и јаглеродот.
1 Поврзано
* Список на експлозиви
* Фулминска киселина
* Фулминат
* Сребрен фулминат
* Меркур (II) фулминат
* Калиум цијанат
Будистичка конгрегација Дармалинг

Будистичката конгрегација Дармалинг - будистичка организација, чија главна канцеларија е регистрирана во Канцеларијата за религиозни заедници на Владата на Словенија. Будистичката конгрегација Дармалинг исто така е потписник на договор со државата Словенија, и како таква е шестата религиозна заедница која потпишала ваков договор во Словенија (по четирите христијански вероисповести и муслиманската заедница).
1 Позадина
Дармалинг сега постои како регистрирана религиозна заедница во Словенија и Унгарија, и како непрофитна организација во Австрија и Русија. Постојат неколку групи, покрај овие главни гранки, повеќе организирани како студиски групи, кои редовно организираат посети на Лама Шенпен Ринпоче, како што се во Романија или Франција.
Била купена просторија во Љубљана, Словенија, која била осветена како будистички храм. Ова исто така станало главно седиште на Будистичката конгрегација Дармалинг.
2 Духовни учители и лоза
Главниот учител и духовен директор на организацијата е Лама Шенпен Ринпоче.
Дармалинг поканува учители од различни линии на будизмот, и веќе имало гости предавачи.
3 Активности
Програмата на Дармалинг се состои од редовни учења на традиционални текстови и пошироки предавања. Во зависност од времето и местото, Ринпоче избира да следи серија учења, понекогаш повеќе месеци на специфичен текст, или да одржи предавање на одредена тема.
Лама Шенпен Ринпоче редовно предава основни традиционални текстови.
Дармалинг учествувал во неколку хуманитарни мисии, преку АМЧИ, непрофитна организација создадена за да ги одвои религиозните активности од хуманитарните.
Аеринит

Аеринит е синкаво-виолетова неосиликатен минерал. Кристализира во моноклински систем и се јавува како влакнести или компактни маси и облоги. Има темен сјај на стаклестото тело, специфична тежина од 2,48 и цврстина на Мосовата скала од 3.
Тоа е нискотемпературна хидротермална циркулација која се јавува кај зеолитните фации на промена на долеритите. Поврзани минерали вклучуваат прехнит, сколецит и мезолит.
Неговото име доаѓа од грчкиот корен „aerinos“, што значи „атмосфера“ или „небесно сино“. За прв пат е опишан од Ласаулкс (1876) од примерок во музејот во Вроцлав кој бил добиен во Арагон, Шпанија. Во 1882 година, геологот Луис Мариано Видал го пронашол минералот на самото место во Касерас дел Кастиљо, локалитет кој моментално припаѓа на општината Естопињан дел Кастиљо, во Уеска (Шпанија).
1 Наоѓалишта и употреба
Аеринитот е редок минерал. Пронајден е во неколку наоѓалишта во шпанските Пиринеи Уеска и Љеида, како во Естопињан дел Кастиљо, Кампорелс, Хузеу и Тартареу. Во Франција, локацијата е важна од Сент Пенделон, во Ланд. Аеринитот се користел како син пигмент во романескните слики во многу цркви во Шпанија, а исто така и во некои француски, вклучувајќи ја и најпознатата од нив, Седржител во црквата Сан Клементе де Тахул.
2 Поврзано
* Список на минерали
Едвард Ковач

Едвард Ковач (роден 1950) е словенечки теолог, филозоф и автор. Тој е член на Ордениот на Мали Браќа и професор на Теолошкиот факултет на Универзитетот во Љубљана и на Католичкиот универзитет во Тулуз.
Ковач е автор на бројни објавени дела и двапати бил награден со францускиот Орден на заслуги. Во 2000 година ја добил наградата Рожанц (најпрестижната словенечка награда за есеи) за својата збирка есеи ''Оддалечена близина''.
Неговото размислување било под влијание на еврејските теолози Емануел Левинас и Мартин Бубер, христијанскиот егзистенцијализам на Габриел Марсел и француската Нова Теологија.
1 Објавени дела
* Трагедијата на Ниче, 1980 година
* Словенечка национална свест, 1992 година (со Франк Роде )
* Мудрост за љубовта, 1992 година
* Далечната близина, 2000 година