procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Милица Кацин Вохинц

Милица Кацин Вохинц (родена Брезигар; 12 октомври 1930 – 29 декември 2021) била словенечка историчарка најпозната по нејзиното основно истражување за историјата на насилната италијанизација на словенечкото малцинство во Италија (1920–1947), која се одвивала помеѓу 1918 и 1943 година.
1 Живот
Вохинц била родена во Приморска, која била анектирана од Кралството Италија по Првата светска војна. На возраст од дванаесет години, била исфрлена од училиште од страна на италијанскиот фашистички режим како казна за отпорот на нејзиниот татко кон италијанизацијата. За време на Втората светска војна, се приклучила на Народноослободителниот фронт на словенечкиот народ, помагајќи им на словенечките партизани. По Втората светска војна и анектирањето на Приморска кон Југославија во 1947 година, таа учела во словенечките гимназии во Постојна и Љубљана.
Во 1952 година, се запишала на Универзитетот во Љубљана, каде што студирала историја. Докторската титула ја добила во 1970 година под менторство на Василиј Мелик. Од 1959 година па натаму, работела во Институтот за современа историја во Љубљана. Помеѓу 1979 и 1983 година, била раководител на институтот.
1.1 Марксистички притисоци врз нејзината работа
Поради тоа што нејзината истражувачка тема била историјата на едно етничко малцинство, а не историјата на работничката класа, нејзината работа била подложена на марксистички критики од страна на Душан Кермавнер за време на социјалистичкиот период во Словенија.
2 Дела
Нејзините дела за словенечкото и хрватското антифашистичко отпорност против италијанизацијата се сметаат за пионерски. Таа била една од првите историчарки кои се посветија на темелно истражување на борбената антифашистичка организација ТИГР.
Била член на заедничката Словенечко-Италијанска културно-историска комисија, основана од владите на Словенија и Италија, со цел заеднички да ја објават пресметката на историската врска помеѓу двата народа од 1880 до 1954 година, базирана на историографско испитување на изворите.
Универзитетски клинички центар Љубљана

Универзитетски клинички центар Љубљана (словенечки: Univerzitetni klinični center Ljubljana) е најголемиот болнички центар во Словенија, кој се наоѓа во Љубљана. Официјално е отворен на 29 ноември 1975 година, а од декември 2019 година има повеќе од 2.100 кревети и над 8.300 вработени, што го прави еден од најголемите болнички центри во Централна Европа.
Изградбата на централната зграда започнала во 1966 година и била завршена во 1975 година. Дизајнот е дело на група архитекти предводени од Станко Кристл (дијагностички, терапевтски и услужни установи – ДТС) и архитектот Јанез Тренц (стационарни одделенија). Во 2005 година, компанија предводена од архитектот Урош В. Бирса дизајнирал нов центар за итни случаи.
1 Историја
* 2010: Првата операција со помош на роботи на феморалната васкулатура е изведена на Одделот за кардиоваскуларна хирургија.* 2016: Откривање на првиот научен доказ дека вирусот Зика го инфицира мозокот на фетусот преку заразената мајка и може да предизвика трајно оштетување на мозокот и микроцефалија.* 2018: Тотална реконструкција на носот во две фази користејќи само ткиво на пациентот; носот е реконструиран на подлактицата со помош на 3Д модел, по што носот е поставен на лицето.* 2018: Двете бели дробови на пациент за прв пат се трансплантирани истовремено.* 2018: Прв аудитивен имплант на мозочното стебло.
* 2019: Прва операција на тумор со отстранување на два комплетни лумбални пршлени. * 2020: Справување со епидемијата КОВИД-19
* 2020: Иновативен метод на пристап за коронарна ангиографија и замена на аортната валвула преку асцендентна аорта* 2020: Прва трансплантација на бели дробови кај дете со истовремена трансплантација на срце кај друго дете* 2022: Откривање на ген за дилатациона кардиомиопатија, тешка болест на срцевиот мускул и ген поврзан со тешки невро-развојни абнормалности кај децата
Темиста од Лампсак

Темиста (|Θεμίστη) од Лампсак, сопруга на Леонтеј, била ученичка на Епикур, на почетокот на 3 век п.н.е. Училиштето на Епикур било невообичаено во 3 век по тоа што им дозволувало на жените да присуствуваат, во исто време слушаме и за Леонтион која ја посетувала Епикурејската школа. Цицерон го исмева Епикур затоа што напишал „безбројни томови во пофалба на Темиста“, наместо за мажи за кои тој сметал дека се подостојни, како што се Милтијад, Темистокле или Епаминондс. И Темиста и Леонтеј го именувале својот син Епикур..
1 Наводи
* Диоген Лаерциј, 10. 5, 25, 26
* Лактантиј, ''Божествени институти'', 3. 25. 15
* Климент Александриски, ''Стромата'' , 4. 121. 4
* Цицерон, ''Во Писонем'', 26. 63; ''Де Финибус'', 2. 21. 68
Историски архив на Љубљана

Историски архив во Љубљана ― главната установа задолжена за зачувување на архивските материјали во Љубљана, главниот град на Словенија. Установата била основана во 1898 година како Општински архив на Љубљана, а современата установа била основана во 1951 година, е сметана за директен наследник на општинските архиви. Покрај седиштето во Љубљана, установата управува и со месните ограноци во Крањ, Ново Место, Шкофја Лока и Идрија. Архивот поседува околу 16.000 линерни метри архивски материјал. Поголемиот дел од материјалите се однесуваат на регионите што ги опслужува архивот и обично се постари од 30 години, при што најстарите предмети датираат од 14-тиот век.
Аригнота

Аригнота (околу 500 г. п.н.е.) била питагорејски филозоф од Кротон, голема Грција или од Самос. Таа била позната како ученичка на Питагора и Теано и, според некои традиции, и нивната ќерка.
Според византиската енциклопедија, Суда, Аригнота ги напишала следните дела:
*''Бакика'' („Од Бахус“)
*''Мистериите на Деметра''*''Свет говор''*''Мистериите на Дионис''
Литературата што се смета дека таа ја напишала, сè уште постоела во времето на римскиот филозоф, Порфириј.
Помеѓу Питагорејските ''свети говори'' постои дел што се припишува на Аригнота:Вечната суштина на бројот е причина за целото небо, земјата и регионот меѓу нив. Исто така, таа е коренот на континуираното постоење на боговите и демоните, како и на божествените луѓе.
Беталова пештера

Беталова пештера (словенечки: Betalov spodmol), карстна пештера лоцирана на југозападниот раб на долината на реката Долна Пивка, на падина непосредно над патот од Постојна до Буковје, е место каде што се пронајдени богати културни седиментни слоеви со остатоци од камени алатки, артефакти и бројни фосилизирани коски од современи животни. Неговиот влез е формиран со колапс на таванот на пештерата, кој е долг 174 метри, издлабен од водите на реката Пивка.
Првите ископувања биле изведени од Франко Ањели од 1933 до 1939 година. Тој ископувал како во пештерата, така и пред неа, и пронашол многу палеиолитички артефакти и бројни фаунистички остатоци, иако овој труд останал претежно непубликуван. Систематското запишување на археолошката секвенца било започнато повторно од Среќко Бродар од 1947 до 1953 година. Во повеќе од 10 метри длабок профил на осум културни хоризонти, пет одделни слоја откриле коски од повеќе од 2.400 животни и камени алатки. Сепак, голем дел од материјалот во доцниот плеистоцен и раниот холоцен што го пронашол Ањели има ограничена вредност за научни истражувања и не може да биде ставен во неговиот исправен стратиграфски контекст бидејќи записите за овие слоеви биле изгубени.
Најстарите слоеви се припишуваат на топлиот Миндел-Рис интерглацијален период, по кој следувал Рис ледничкиот период, што се состои од карпест отпад помешан со глина и парчиња на сите. Во него се пронајдени прото-Мустеријански камени алатки и фосилизирани коски од Денињерова мечка, датирани на возраст од 300.000 години. Следните слоеви на црвена глина и отпад содржат фосили од животински коски од пештерска мечка (Урсус спелаеус), волк, алпска мармота, Мерков носорог, пештерска хиена, див свињи и елен. Составот на камените алатки откриен во овој слој е доделен на Мустеријанската култура на Хомо неандерталец. Следните слоеви исто така содржат плеистоценски фаунистички остатоци, особено од алпска мармота, ирвас и пештерска мечка. Присуството на овие фосили укажува на депонирање за време на последниот леднички период, Вурм ледник, кој траел од 110.000 до 11.700 години пред нашата ера. Овој слој вклучува бројни парчиња алатки направени преку парчиња кремен од Неандерталци и современи луѓе, кои се одговорни за неколкуте алатки на Граветијанската култура. Горниот слој вклучува неолитски алатки и фосилизирани коски од див свињи, волк и бобер, чие присуство сугерира воспоставување на најновата холоценска клима. Горниот слој од овој слој носи алатки од бронзеното и железното време, артефакти, парчиња керамика и скелетни остатоци од домашни животни.
Беталовата пештера е прогласена за споменик на локално значење на Словенија и е додаден во националниот Регистар на неподвижно културно наследство под број 859 на 22 декември 1984 година.
1 Галерија
2 Поврзано
* Постојнска Јама
Ринжа

Реката Ринжа (германски: Ринсе, Ринсе) е река во Словенија. Таа е долга 14 километри и тече низ Кочевје. Таа е главниот водоток на Кочевското поле и е река што се губи. Неколку километри подолу од Кочевје, реката влегува подземно. Таа повторно излегува како Билпа, притока на реката Купа.
Шкабријел

Шкабријел (италијански: Monte San Gabriele) е рид висок 646 метри над градот Нова Горица во Словенија. Ридот е именуван по Архангел Гаврил.
1 Историја
За време на Првата светска војна, Шкабријел бил тврдина на Австроунгарската војска. Ридот бил место на жестоки борби, и врвот на ридот Шкабријел бил изгубен и повторно освоен девет пати од страна на Австроунгарците. Еден офицер ја опишал борбата, велејќи: "Околу 6 часот наутро, Италијанците нападнаа за прв пат, и тоа траеше цел ден. Но, ние секогаш ги одбијувавме со рачни бомби, митралези се обидуваа да ги заземат траншеите. Јас бев на левото крило со уште шест други мажи, силни и храбри. Тие продолжија кога нападнаа, дури и вториот пат упорни, иако беа ранети и еден мртов. Издржавме и ги одбивме со рачни бомби." Поради артилерискиот бомбардер од страна на Италијанската војска за време на Првиот светски војна, ридот—кој сега е густо пораснат со шума—бил речиси целосно оголен.
2 Географија
Ридот се наоѓа североисточно од Нова Горица. Јулските Алпи и Карничките Алпи се издигнуваат на север. Карстните Црни Ридови, ридот Трстељ и Јадранското Море се на југ. На исток се наоѓа Трновското шумско плато.
Мирна (Сава)

Мирна е река во југоисточна Словенија. Реката е десен приток на реката Сава во провинцијата Долењска. Таа е 44 километри долга, започнува под настанувањето на Велика Преска, тече низ Мирнината долина и се спојува со Савата во Долни Боштањ, спроти Севница.
Најголемото насеље на реката е градот Мирна. Реката ја пресекува железничката пруга Севница–Требње. Реката првпат е спомената во 1028 година во врска со документ од 1016 година издаден од Хенри II, Свети Римски Цар.
Мирна е реката во која маратонскиот пливач Мартин Стрел првпат научил да плива.
1 Име
Името Мирна потекнува преку дисимилација од глаголот *nyrati, што значи 'да се подигне од земјата'.
Горниот дел од реката понекогаш се нарекува Мирншчица или Миреншчица. Стручњакот за словенечки јазик Иван Грегорчиќ и географката Маја Тополе ја карактеризирале втората форма како погрешна.
Драгоња

Драгоња е река долга 30 километри во северниот дел на Истра. Тоа е меандрирачка река со многу разгранет слив и мало количество вода. Често пресушува во лето. Природната средина на реката е многу разнолика и дом е на бројни видови животни и растенија. Драгоња била предмет на територијален спор меѓу Хрватска и Словенија, при што нејзиниот најнизок дел де факто претставува граница меѓу двете земји.
1 Курс
Реката е трета по должина река во Истра, по реките Раша и Мирна. Тоа е најголемата река на словенечката обала што се влева во Јадранското Море. Таа е исто така единствената словенечка река што не поминува низ населени места.
Реката Драгоња извира од неколку извори во Шавринските Ридови и тече кон запад до Пиранскиот Залив, дел од северниот Јадран. Таа прима две поголеми притоки од десната страна (Рокава и Дрница) и една поголема притока од левата страна (Поганска Река).
Паркот на природата Сечовљанска солана се наоѓа на устието на реката. Најнискиот дел од Драгоња во општина Пиран е заштитен како природен споменик од 1990 година.
2 Име
Реката Драгоња првично била спомената во писмените извори како Аргао, и во подоцнежни извори како Аргаоне (670 година), пер Аргаонем (1035 година), Драгугне (1100 година), и супер флумини Драгоне (1389 година). Современите словенечки и италијански називи (со почетно Д-) потекнуваат од словенскиот збор *Доргон’a.
3 Територијален спор
Во долниот тек на реката Драгоња постои територијален спор меѓу Словенија и Хрватска: додека хрватските власти тврдат дека Драгоња е река-граничник, Словенија тврди дека има територија на јужната страна на реката. Како што било наведено во 2012 година, последните 7 километри од текот на Драгоња се де факто граница меѓу Хрватска и Словенија. Спорната територија содржи четири маала и граничниот премин Плованија на Хрватска. Реката Драгоња станала гранична река помеѓу округот по Втората светска војна, кога била поделена зоната Б од Слободната територија на Трст на југословенскиот управуван дел во округот Копер и Буже. По распадот на Слободната територија на Трст во 1954 година и преносот на поранешната зона Б во Југославија, округот Копер станал дел од Словенија, додека округот Буже бил припоен на Хрватска.
Леонтион

Леонтион (|Leontium, |Λεόντιον; fl. 300 год. п.н.е.) била старогрчки епикурејски филозоф.
1 Животопис
Леонтион била ученичка на Епикур и ја студирала неговата филозофија. Таа била придружничка на Метродор Лампсакиски. Информациите што ги имаме за неа се малку, а според некои таа била хетера.
Диоген Лаертиј зачувал ред од писмото што Епикур очигледно ѝ го напишал нејзе, во кое Епикур ја фали за нејзините добро напишани аргументи против одредени филозофски ставови (кои не се споменати во цитатот на Диоген). Според Плиниј, таа била насликана од Аристид од Теба во делото под наслов „ ''Леонтион размислувајќи за Епикур''“.
Според Цицерон, Леонтион објавила аргументи кои го критикувале познатиот филозоф Теофраст:Леонтиум, таа обична куртизана, која имала жестокост да му напише одговор на Теофраст - имајте предвид, таа пишува елегантно на добар атички, но сепак, ова беше дозволата што преовладувала во градината на Епикур. Оваа анегдота подоцна била усвоена од Плиниј, во предговорот на неговата ''Историја на природата''.
Список на езера во Словенија

Ова е список на езера во Словенија. Во Словенија има 321 водни тела класифицирани како езера, што вклучува и привремени езера и вештачки акумулации. Повеќето од езерата во земјата имаат глацијално потекло, а многу од нив се привремени поради карстната површина. Најголемите глацијални езера се Бледско Езеро (147 хектари) и Бохињско Eзеро (318 хектари), а најголемо привремено езеро е Церкничко Езеро (2500 хектари кога е целосно наполнето). Најдлабокото езеро е Дивје Езеро, кое има длабочина од повеќе од 160 метри, а потоа следи Дружмирско Езеро со максимална длабочина од 87 метри.
1 Б
* Црно Езеро (''Črno jezero'')
* Благушко Езеро (''Blaguško jezero'')
* Бледско Езеро (''Blejsko jezero'')
* Бохињско Eзеро (''Bohinjsko jezero'')
* Буковничко Езеро (''Bukovniško jezero'')
11 В
* Церкничко Езеро ( sl )
3 Д
* Дивје Езеро (sl)
* Двојно Езеро (sl)
* Дружмирско Езеро (sl)
* Градишко Езеро (sl)
4 Ј
* Јасна
5 К
* Комарнишко Езеро (sl)
* Креда (sl)
* Крнско Езеро (sl)
6 Л
* Ледавско Езеро (sl)
* Ловреншки Езера (sl)
7 М
* Мариборско Езеро (sl)
8 П
* Палшко Езеро (sl)
* Петелињско Езеро (sl)
* Планшарско Езеро (sl)
* Птујско Езеро (sl)
9 Р
* Рибничко Езеро (sl)
10 Ш
* Шалечко Езеро (sl)
* Шмартинско Езеро (sl)
11 В
* Вогрско Езеро (sl)
12 З
* Збиљско Езеро (sl)
13 Ж
* Жовнешко Езеро (sl)
Ластенеја Мантинејска

Ластенеја (или Ластенија) од Мантинеја (|Λασθένεια Μαντινική) била една од ученичките на Платон.
Таа била родена во Мантинеја, антички град во Аркадија, Пелопонез. Студирала во Академијата на Платон облечена како маж. По смртта на Платон, таа ги продолжила студиите кај Спеусип, внукот на Платон. Според некои извори таа имала врска со Спеусип.
Фрагмент од папирус од Оксиринх споменува неидентификувана жена која студирала под Платон, Спеусип, а потоа и Менедем од Еретрија. Фрагментот објаснува дека „во тинејџерските години била прекрасна и полна со непроучена благодат“. Оваа жена е веројатно Ластенеја или Аксиотеја Флиуска.
Аксиотеја Флиуска

Аксиотеја од Флиус (|Ἀξιοθέα Φλειασία ) била студентка на Платон и Спеусип. Таа била родена во Флиус, кој бил под спартанска власт кога Платон ја основал својата Академија. Според Темистиј, Аксиотеја ја прочитала Платоновата ''Република'', а потоа отпатувала во Атина да постане негов ученик. Според Дикеарх, Аксиотеја се облекувала како маж за време на нејзиното време во Академијата на Платон. По смртта на Платон, таа ги продолжила студиите кај Спеусип, внукот на Платон.
Темистоклеја

Темистоклеја (; |Θεμιστόκλεια; исто така Аристоклеја (; Ἀριστοκλεία), Теоклеја ( ; Θεοκλεία ); fl. 6 век п.н.е.), според разни извори, била учителката на Питагора додека била свештеничка во Делфи.
1 Животопис
Во биографијата на Питагора во неговиот ''Животи и мислења на еминентни филозофи'', Диоген Лаертиј (3 век н.е.) ја цитира изјавата на Аристоксен (4 век пр.н.е.) дека Темистоклеја го подучила Питагора на моралните доктрини:Аристоксен вели дека Питагора ги добил повеќето од своите морални доктрини од делфиската свештеничка Темистоклеја.Порфириј (233–305 н.е.) ја нарекува Аристоклеја, иако нема сомневање дека тој пишува за истата личност. Порфириј го повторува тврдењето дека таа била учителка на Питагора:Тој (Питагора) поучувал многу, за што тврдел дека го научил од Аристоклеја во Делфи. Енциклопедијата ''Суда'' од 10 век ја споменува Теоклеја и наведува дека била сестра на Питагора, но оваа информација веројатно произлегува од недоразбирање на пасусот на Диоген Лаертиј.
Комна

Комна е планинска карстна висорамнина на Јулиските Алпи во северозападна Словенија. Висината се движи од 1.300 метри до 1.750 метри. Има триаголна форма и се издигнува над Бохињско Езеро. На исток продолжува во долината на Триглавските Езера. На Комна се измерени најниските температури во Словенија, кои во јануари 2009 година достигнале −49 °C.
1 Име
Името Комна етимолошки значи „планинско плато“.
2 Планинарски дом
На Комна постои планинарски дом, кој е на висина од 1.520 метри, во сопственост на Алпскиот клуб Љубљанска Матика.
Блоке

Блоке платото е плато во јужна Словенија, дел од традиционалната област Нотрањска.
1 Географија
Блоке има должина од околу 15 километри и ширина од 10 километри, а височината варира од 700 метри до 800 метри. Заедно со тектоничкиот блок Ракитна, платото е обележано со две различни динарски раседи. Според географот Антон Мелик, Блоке е остатоци од плиоценски пенеплејн во средината на обновениот терен. Лошо пропустливите карстни кречњаци и триасниот доломит (во северниот дел на плато) ја условуваат формирањето на типични водни текови (потоците Блошка и Блатница), кои се ограничени од влажни ливади и минератрофни мочуришта. Блошкото Езеро, акумулациско езеро, се наоѓа блиску до населбата Волчје. Водата тече под земја од Блоке во Езерото Церкница. Многуте ридови на платото ја делат на Блошка долина и Лоцица долина (или Фаровшицка долина), кои се спојуваат во Блошко-Фаровшко карстно поле. На платото има 45 населби, кои административно припаѓаат на Општината Блока.
Блоке е достапно од неколку правци, особено од правците на Љубљана и Приморје преку автопатот А1 и од градот Унец преку Церкница, како и од пониската Крањска преку Рибница и Соџарица. Места од интерес во оваа област вклучуваат: Печерата Крст (5 километри), Езерото Церкница (12 километри), Замокот Снежник (16 километри) и Паркот Рак-Шкоцјан (заштитено подрачје; 20 километри). Географски, Блоке се протега и до Регионалниот парк Снежник.
2 Историја
Блоке првпат бил спомнат во писмени документи во 1260 година, а нејзиното централно населено место, Нова Вас, во 1341 година. Територијата била населенa во првото милениум пред нашата ера од страна на Јапидите (Илирско племе). За време на Римската ера, пат водел преку Блоке од Аквилеја и Кварнерскиот залив кон Панонската низина. Остатоци од одбранбен ѕид и римска кула близу селото Бенете сведочат за оваа историја.
3 Културно наследство
Културно, Блоке е позната како место каде што започнало скијањето во Словенија, и таму секоја година се одржува натпревар во скијање на скијачки патеки. Блоке долго време била пресечена од трговски патишта што ги поврзувале Крањска, особено Долењска и Нотрањска, со Хрватска.
Маргарета Цељска

Маргарета од Цеље (герм. ''Margareta'', пол. ''Małgorzata''; 1411 – ) — благородна членка на словенечкиот дом на Цеље и по брак кнегиња на половина од Глогув и Шчинава.
Таа била единственото дете на Херман III Цељски (роден околу 1380 г. – починал откако паднал од коњ, 30 јули 1426 година), и неговата прва сопруга Елизабета (родена околу 1377 г. – починала пред 1423 г.), ќерка на баронот Јохан II од Абенсберг и вдовица на Улрих II од Шауенбург. Од првиот брак на нејзината мајка, Маргарета имала двајца постари полубраќа, Јохан I (умрел 16 ноември 1453 година) и Џорџ I од Шауенбург (умрел млад, 1404 година).
Од страната на нејзиниот татко, таа била внука на Барбара Цељска, втора и последна сопруга на Сигизмунд, светиот римски император, крал на Унгарија и Бохемија.
1 Биографија
На 15 март 1430 година, Маргарета првпат се омажила за Херман I, гроф од Монфорт-Пфанберг-Брегенц. Тие заедно имале четири деца: три сина—Херман II (роден во 1431), Џорџ I (роден во 1433) и Јохан III (роден во 1434) — и една ќерка — Барбара (родена во 1435). Грофот Херман I починал на 24 јули 1435 година.
Во декември 1444 година, Маргарета вторпат се омажила со Владислав, кнез на двете половини на Глогув и Шчинава, член на Ќешинскиот огранок од Пјастовиот дом. Тие немале деца.
Владислав починал на 14 февруари 1460 година. Во својот тестамент, тој ги оставил сите свои поседи на Маргарета (како нејзин вдовички имот) и на неговиот брат Пшемислав II, сепак наскоро Пшемислав II ја превзел ефективната власт над сите поседи на неговиот покоен брат.
Маргарета, ослободена од владеењето со нејзините земји, останала во Глогув, дури и откако нејзиниот зет Пшемислав II го изгубил суверенитетот над половината Глогув и Шчинава во 1476 година, кога кралот Матија Корвин ги припоил овие земји кон боемската круна.
Казимир II, кој бил внук на Владислав и Пшемислав II, ги побарал своите права над половина Глогув и Шчинова како единствениот машки наследник на целата Ќешинова линија. Наскоро градскиот совет на Глогув го заколнал како владетел на градот и старател на Маргарета; сепак, брзо потоа тој бил поразен од силите на Јан II. На крајот, Казимир II се откажал од сите свои барања за наследството на Владислав во замена за парична компензација од кралот Матија Корвин во 1479 година.
Потоа Маргарета била принудена сама да го брани градот од Јан II. Таа ја одржувала одбраната во Глогув сè до 1 мај 1480 година, кога по седумнеделна опсада, Јан II конечно го освоил градот, а Војводството Глогув било конечно обединето по речиси 150 години поделба. Маргарета починала после два месеци.
Миро Родоска

Миро од Родос (el) била филозофка спомната во ''Судата''. Не се знае со сигурност во која ера живеела, но најверојатно била хеленистичката.
Таа била позната во античкиот свет по нејзината книга во која собирала женски изреки, но не останале примероци од ова дело.
Целосниот текст на нејзиниот дел ''во Судата'' гласи:grc
Родоска жена, филозофка. [Пишувала] изреки на жени кои биле кралици, и приказни.
Да ја исчистиме Словенија за еден ден!

''Да ја исчистиме Словенија за еден ден!'' (словенечки: ''Očistimo Slovenijo v enem dnevu!'') — словенечки еколошки волонтерски проект организиран од еколошката организација Еколози без граници на 17 април 2010 година. Целта била да се спроведе најголемата еколошка акција во историјата на Словенија, во која учествувале 200.000 волонтери и отстраниле најмалку 20.000 тони отпад од незаконските депонии во земјата. Организирано било и чистење на расфрланиот отпад во урбаните средини. Проектот бил инспириран од естонската кампања ''Ајде да го направиме 2008''.
Во месеците пред настанот, настанот бил промовиран преку различни промотивни и организациски активности со цел да го зголемат бројот на волонтери. Била извршена голема инвентаризација на незаконските депонии со помош на словенечката мрежна картографска служба ''Геопедија''. Регистрирани биле 115.000 такви депонии, кои содржеле околу 100.000 кубни метри отпад. Во оваа фаза, на напорот му се придружиле неколку други организации, како што се Управата за граѓанска заштита и помош при катастрофи, Одделот за географија на Факултетот за уметности (Универзитет во Љубљана) и други. Околу 300 припадници на Словенечките вооружени сили учествувале во експерименталното чистење една недела пред главниот настан за да ги решат логистичките проблеми.
Според официјалните податоци, околу 105.000 луѓе од сите словенечки општини се пријавиле до последниот ден на регистарција 10-ти април, подоцна бил продолжен последниот ден на регистрација до денот на настанот. Планирано било да се отстранат 80.000 кубни метри отпад; преостанатиот содржински дел од инвентаризираните депонии бил опасен отпад или отпад од уривање. Таквиот отпад не требало да се чисти, туку само да се забележи, па потоа да се информираат службените лица.
На денот на настанот, околу 270.000 волонтери, или повеќе од 13% од словенечкото население учествувало, што ја направила акцијата „Да ја исчистиме Словенија за еден ден!“ најголемата граѓанска иницијатива во историјата на независна Словенија и поставила светски рекорд. Тие отстраниле 60.000 кубни метри, или 12.000 тони отпад од 7000 депонии. За ова достигнување, Еколози без граници добиле Орден за заслуги на Словенија од претседателот Данило Тирк.
1 Поврзано
*''Да ја исчистиме Словенија 2012 година''
Руше

Руше — мал град сместен во североисточна Словенија. Тој е седиште на општината Руше и се наоѓа на десниот брег на реката Драва, западно од Марибор. Областа е дел од трациционалниот регион Штаерска. Сега е вклучен во Подравскиот статистички регион.
1 Црква
Парохиската црква во населеното место е посветена на Света Марија Магдалена и припаѓа на Римокатоличката Мариборска архиепископија. Првпат била спомната во писмени документи од 1387 година, но била уништена во отомански напад во 1532 година. Брзо била обновена и потоа проширена во 17-тиот век. Црквата била оштетена од пожар во 1779 година.
Бањшице (плато)

Бањшице Плато е карстно плато во западна Словенија, во традиционалната област Горишка. Тоа е широко населена област, разликувајќи се по својата историја и биодиверзитет. Географски, припаѓа на Динарските Алпи.
1 Географија
Платото се наоѓа околу 5 километри северно од градот Нова Горицa, над реката Соца на запад, реката Идрица на север и тесната и длабока долина Чепован на исток и југ. Платото покрива околу 100 км², се издига од запад кон исток и има висина од околу 700 метри во неговиот централниот дел. Климата е претежно континентална, но со многу врнежи и долготрајна снежна покривка, освен на јужните падини кои се подложени на медитерански влијанија. Камењата се претежно доломит и креченак, со некои флишови во северните и јужните области. Површината е обликувана од низа тектонски раседи, со најголемиот, Авчекиот расед, кој го дели платото на северната и јужната половина.
2 Историја
За време на Првата светска војна, италијанската и австро-унгарската армија се борат во Единадесеттата битка на Исона на платото од август до септември 1917 година.
3 Населби
Платото било именувано по селото Бањшице, кое најверојатно е најстарото населено место на платото. Другите населби, кои се состојат од неколку заселени места, се: Бате, Гргарске Равне, Кал над Каналом и Локовец. Традиционално, селата на платото гравитирале кон Канал об Соќи и делумно кон Гргар и Солкан. Денес, тие се вклучени во општините Нова Горица и Канал.
4 Демографија
Популацијата на платото постојано опаѓа. Луѓето се претежно постари и со лошо образование.
5 Економија
Поголемиот дел од платото е обработуван, со ливади, пасишта и стари овоштарници со високи дрвја. Сепак, единственото значајно земјоделство е сточарството. Некои помали фабрики се отворени на платото во 1970-тите, но подоцна биле затворени и денес, исто така поради подобрите патишта, многу локални жители работат во блиските долини.
6 Биодиверзитет
Превладувачките растителни видови се ''Danthonia alpina'' и ''Scorzonera villosa'', кои формираат тревници, во кои цветаат загрозени и ендемски видови, како што се ''Iris sibirica subsp. erirrhiza'', ''Asphodelus albus'', ''Muscari botryoides'', ''Saxifraga tenella'', ''Scopolia carniolica'', и ''Medicago pironae''. Има и некои шуми на ''Fagus sylvatica'' and ''Sesleria autumnalis'' на југозапад, и ''Carpinus betulus'' во пониските делови на платото.
На платото биле забележани бројни видови птици и повеќе од 80 видови на пеперутки (47% од сите видови во земјата). Меѓу птиците, најважни видови се европска ноќна ластовица, сиво свраче, осојад. Значајните видови пеперутки се мочуриштен шаренец, ''јужно велигденче,'' и други.
Медводе

Медводе — град во Словенија. Тоа е седиште на општината Медводе. Реките Сава и Сора се спојуваат во Медводе, од каде што потекнува името на градот (што значи „меѓу водите“).
1 Историја
По анексијата на Карантанија од Баварците, областа преминала под контрола на германските благородници и феудалци. Тие забележале дека блискиот Медански рид нудел добар поглед над Медводе и Љубљанската котлина.
Медводе стекнало поголемо значење во 15-тиот век, кога императорот им дал право на Крањ, Радовљица и Тржин да изградат мост и собираат пари за премин на истиот. Во 19-тиот век, градот започнал да собира и пари за премин на патиштата (денешни патарини).
Во тој период, Медводе добило и железничка станица и штедилница. Поради тоа, индустријата започнала да се развива во градот, заедно со постојната фабрика за хартија во Горичане. Фабрика за растително масло била основана во Медводе пред Првата светски војна. За време на меѓувоениот период, основани биле и текстилни и столарски индустрии, многу од кои постојат и до денес (на пример фабриката Донит).
По Втората светска војна, во Медводе функционирал југословенски работен логор за политички затвореници.
2 Индустрија
Две големи фабрики, Колор и Донит, се сместени во Медводе. Реката Сава во Медводе е исто така локацијата на Хидроелектричната централа Медводе. Хидроелектричната централа била изградена делумно со користење на присилна работна сила од страна на католички свештеници кои биле држени како политички затвореници по Втората светска војна. Во Медводе се регистрирани вкупно 1570 компании кои остваруваат приход од вкупно 454.714.000€ годишно.
Претходно, имало рудник за олово и живa во долината Лочница, јужно од Медводе. Во 19 век, градот станувал сè попознат како туристичко место, дури за жителите во Виена. Реката Сора некогаш привлекувала многу капачи. Во текот на летото, специјален воз за одмор го поврзувала градот со Крањ и Љубљана. Во 2018 година во Медводе ноќевале вкупно 35.802 туристи, од кои 33.966 странски и 1.836 словенечки.
Манифеста

Манифеста, исто така познат како Европско номадско биенале, е европско пан-регионално современо културно биенале.
1 Историја
Манифеста била основана во 1994 година од холандската историчарка на уметноста Хедвиг Фијен. Првото издание се одржа во Ротердам, а еден од координаторите во Ротердам бил Томас Мајер цу Шлохтерн од ''Фондацијата за уметност Ротердам''. Меѓу локалните уметници кои биле воведени на меѓународната сцена се Жан ван Хесвик, Бик ван дер Пол и Јуп ван Лисхаут.
Изданието на Манифеста во 2006 година требало да се одржи во Никозија, Кипар, под водство на Флоријан Валдвогел, Мај Абу ЕлДахаб и Антон Видокле. Меѓутоа, во јуни 2006 година, ''Никзија за уметност'', непрофитната организација управувана од градот и спонзор на изложбата, го откажа настанот поради политички превирања околу Зелената линија во Никозија.
Претходните изданија на Манифеста се одржале во Ротердам (1996), Луксембург (1998), Љубљана (2000), Франкфурт (2002), Сан Себастијан (2004), Никозија (2006 – откажано), Трентино-Алто Адиџе/Јужен Тирол (2008), Мурсија во дијалог со Северна Африка (2010), Лимбург (2012), Санкт Петербург (2014), Цирих (2016), Палермо (2018) и Марсеј (2020 – познато како Манифеста 13, се одржала и покрај пандемијата на КОВИД-19). Во 2022 година, домаќин на Манифеста била Приштина, по што следат Барселона во 2024 и Рур во 2026 година.
Десеттото издание на Манифестата во Санкт Петербург во Русија создало тензии бидејќи владата штотуку ја забрани „ геј пропагандата “.
Дванаесеттото издание на Манифеста се одржало во Палермо, Италија, на тема „Планетарната градина. Негување на соживот“. Изложбата предложила интерпретација на историјата на градот како израз на синкретизам на култури низ Медитеранот. Кустосите ја искористиле идејата за градината како метафора за тоа како е можно да се збират разликите и да се состави живот без движење и миграција.
По откажувањето на Манифестот 13 (планиран да се одржи во Марсеј) поради Ковид19, Манифестот 14 се одржа во Приштина, Косово, во 2022 година .
2 Образование
Образовната и медијациската програма на Манифеста е составен дел од секое издание на Биеналето. Образовниот тим е меѓу првите што започнуваат со развивање на програми во градовите-домаќини на Манифеста. Програмите што ги создава тимот произлегуваат од разговори, детални теренски истражувања и социокултурно и образовно мапирање.
Програмата се развива во соработка со уметници и здруженија од градот-домаќин и вклучува проекти со образовен, кураторски, уметнички и истражувачки карактер, достапни за сите. Образовниот тим е одговорен за развивање на дискурзивна медијација и критичка перспектива кон кураторскиот проект. Дополнително, тимот создава поврзани програми базирани на истражување и практика, фокусирани на локалното знаење и практики.
3 Сопственост
Биеналето Манифеста е во сопственост и организирано од Меѓународната фондација Манифеста (IFM) со седиште во Амстердам.
Света Гера

Света Гера (хрватски: „''Sveta Gera''“) или Трдинов Врв (|Trdinov vrh) — највисокиот врв на планините Жумберак, на височина од 1,178 м. Се наоѓа по должина на границата меѓу југоисточна Словенија и Хрватска, а самитот е предмет на граничен спор меѓу двете нации.
1 Име
Врвот првично бил наречен Свeта Гера на хрватски и Свeта Јера на словенечки (Планина Света Геритруда) по црквата на Гертруда Велика од 15 век, која се наоѓа неколку стотини метри од највисоката точка на врвот. Меѓутоа, во јуни 1921 година, претседателот на Планинарскиот клуб во Ново Место, Фердинанд Сајдл, предложил врвот да се преименува во чест на Јанез Трдина, страствен опишувач на регионот. Предлогот бил поднесен до централната југословенска влада, која на 1 јули 1922 година објавила указ за новото име. На 15 август 1923 година, врвот свечено бил преименуван од словенечко девојче, додека придружните црковни ритуали биле извршени од хрватски свештеник.
2 Граничен спор
На врвот на Свeта Гера, на надморска височина од 1178 метри, се наоѓаат телекомуникациска кула и воена касарна, чија местоположба е стратешки важна за Хрватска. Касарната била користена од Југословенската народна армија (ЈНА) сè до почетокот на 1991 година, кога нејзините војници се повлекле од местото по распадот на Југославија. Во јуни истата година, словенечки војници влегле во касарната врз основа на усмен договор меѓу претседателите на Словенија и Хрватска, Милан Кучан и Фрањо Туѓман. Хрватскиот претседател Туѓман сметал дека за Хрватска би било подобро да избегне судири со пријателската словенечка војска на запад, бидејќи земјата била загрозена од непријателската ЈНА на исток.
Иако словенечката војска повеќепати најавувала дека нејзините војници ќе ја напуштат касарната, особено во 1998 и 2000 година, тоа не се случило. Во 2004 година, претседателот Кучан во интервју за ''Вечерњи лист'' изјавил дека е време словенечките војници да ја напуштат касарната, додавајќи дека не постоела доволна волја кај словенечките власти да го сторат тоа. На 29 јуни 2017 година, Арбитражниот трибунал на Постојаниот арбитражен суд, кој одлучувал за друг граничен спор меѓу Хрватска и Словенија, во својата пресуда споменал дека Свeта Гера навистина припаѓа на Хрватска, но дека нема надлежност да одлучува по ова прашање, ниту да нареди повлекување на словенечките војници.
Дебели ’Ртич

Дебели ’Ртич (|Debeli rtič, |Punta Grossa) — ’рт во северното Јадранско Море на границата меѓу Словенија и Италија. Се наоѓа северозападно од словенечкиот град Анкаран и западно од италијанскиот град Муџа. Името (и на словенечки и на италијански) буквално значи „Дебел мал рт“.
1 Местоположба и геологија
Дебели Ртич се наоѓа на западниот крај на полуостровот Мугја, насочен кон северозапад. Широкиот гребен на ртот се искачува кон исток во Јурјев хрип (Георгиев рид) и достигнува висина од 70 метри надморска височина. Неговата врвна точка на западниот крај се одликува со флишни карпи кои имаат висина од 12 до 21 метар, а под нив се наоѓа тесна абразивна тераса. Постепеното еродирање на карпите еродира околу 1-2 цм секоја година.
2 Демографија и економија
Поради релативно плитката вода околу ртото и разни природни пречки во морето, било невозможно да се изгради пристаниште на било кое место на ртото, така што многу малку луѓе одлучиле да живеат таму. Меѓутоа, местото подоцна било користено како полиња за производство на храна, што и денес постои.
Внатрешноста на ртото е доминирана од винариите во сопственост на ''Винакопер''. Компанијата ''Винакопер'' одржува традицијата на одгледување каберне од 1955 година. Паркот се покажал како погоден за вински лозарство, бидејќи количината на производи е значително поголема од онаа во другите близински региони.
3 Споменик на природата
Од 1991 година, дел од ртот е заштитен како природен споменик, кој е исто така дом на единственото солено пасиште на бреговите на Средоземното Море. Забрането е да се гради било што таму. Подрачјето на природниот споменик се протега на 23.8 хектари. Тоа опфаќа околу 800 метри крајбрежје околу западниот раб, вклучувајќи ги карпите и абразивната тераса. Подрачјето вклучува и морското подрачје на појас од 200 метри долж крајбрежјето, како и мал шумски појас од околу 50 дрвја.
Електрична турнеја

Електрик турнеја била светска турнеја на синтпоп дуото Pet Shop Boys 2013–15 во поддршка на нивните два албума ''Елисиум'' и ''Електрик''. Првиот дел започнал на 22 март и завршил во октомври во Мексико. Вториот дел од турнејата бил најавен во јануари 2014 година, со почеток на фестивалот Коачела во Калифорнија во април. Третиот дел од турнејата бил најавен во февруари 2015 година, со почеток на фестивалот Контемпопранеа во Бадахоз, Шпанија. Имено, турнејата била најавена на 5 декември 2012 година уште пред објавувањето на ''Електрик'', албумот кој го носи истото име со турнејата.
1 Концепт
Шоуто го сочинуваат бендот заедно со двајца танчери кои настапуваат пред огромен екран.
Екранот често проектира силуети на членовите на бендот, Нил Тенант и Крис Лоу, кои се трансформираат во различни бои или облици според секоја песна, но исто така проектира и други типови на видеа, како што е посетата на места низ светот преку Google Earth за време на песната „Самвер“.
Шоуто започнува со „ Аксис“ и завршува, на повеќето датуми, со „ Вокал “, кои се соодветно почетните и завршните нумери на нивниот албум ''Електрик''.
Сет листата има некои кратки интерлюдиум или продолжени инструментални делови кои ѝ овозможуваат на бендот да излезе од сцената, да се преоблече и да се врати. Тие моменти исто така може да се сметаат за поврзувачи меѓу едниот и другиот дел на шоуто.
Танчерите секогаш имаат покриени лица на некој начин. Тие се појавуваат првпат за време на интерлудиумот што претходи на "Ај вуднт нормали до дис кајнд оф тинг" и го завршуваат настапот со "Вокал", при што и двата пати носат големи маски на минотаур.
2 Осврти
Алекс Нидем од ''Гардијан'' го опишал настапот во Сиднеј со зборовите: "Како и во поголемиот дел од нивната долга кариера, шоуто оди по тенка жица меѓу попот и уметноста, глупавоста и длабочината. Голем дел од шоуто ги прикажува Пет Шоп Боис во екстравагантни облеки (флуоросцентно портокалови јакни; диско топка која целосно го покрива Лоу со главата) пред специјално направени филмови кои се движат од слики од Google Earth за 'Самвер' до еднаквости за 'Опортунитис'."
Роберт Колинс од ЦТВ Бритиш Колумбија рече за шоуто во Ванкувер: „... тие сеопфатно докажаа како идеите се во срцето на поп-ѕвездата“.
Арета Киренска

Арета Киренска (; |Ἀρήτη; ) била киринејска филозофка која живеела во Кирена, Либија. Таа била ќерка на Аристип Киренски.
1 Живот и учења
Арета ја научила филозофијата од нејзиниот татко, Аристип, кој и самиот научил филозофија од Сократ. Арета, пак, му предавала филозофија на нејзиниот син - Аристип Помладиот - а нејзиниот син го добил прекарот „Мајкоучен“ (|μητροδίδακτος).
Арета, наводно, го презела раководството на Киренската школа по смртта на нејзиниот татко. Ја споменуваат Диоген Лаертиј, Страбон, Алиј, Климент Александриски, Теодорит Кирски, Аристокле и била спомената во Судата. Според Диоген, меѓу нејзините ученици биле Теодор Атеистот и Аникерида. Иако ниеден веродостоен историски извор не преживеал од учењата на Арета, начелата на Киренската школа што ја основал нејзиниот татко се познати. Таа била една од првите која го унапредила систематско гледиште за улогата на задоволството и болката во човечкиот живот. Киренаците тврделе дека дисциплината, знаењето и доблесните постапки имаат поголема веројатност да резултираат со задоволство. Додека негативните емоции, како што се гневот и стравот, ја умножуваат болката. Кон крајот на Платоновото дело ''Протагора'' се тврди дека „спасението на нашиот живот“ зависи од примената на „науката за мерење“ на задоволствата и болките. Од Киренската школа потекнува еден од првите пристапи кон хедонизмот, кој повторно се појавил во Европа во 18 и 19 век и бил промовиран од мислители како Џереми Бентам.
2 Историски извори
Меѓу лажните сократски посланија (кои датираат можеби од 1 век) има и фиктивно писмо од Аристип упатено до Арета.
Џон Августин Зам (пишувајќи под псевдонимот Мозанс), тврдел дека научникот од 14 век Џовани Бокачо имал пристап до некои „рани грчки писатели“, што му овозможило на Бокачо да ѝ даде посебна пофалба на Арета „за широчината и разновидноста на нејзините достигнувања“:Се вели дека таа јавно предавала природна и морална филозофија во училиштата и академиите на Атика триесет и пет години, напишала четириесет книги и дека меѓу нејзините ученици броела сто и десет филозофи. Таа била толку многу ценета од нејзините сонародници што на нејзиниот гроб напишале епитаф кој тврди дека таа е сјајот на Грција и ја поседува убавината на Елена, доблеста на Тирма, перото на Аристип, душата на Сократ и јазикот на Хомер.
Конрад I Жовнешки

Конрад I Жовнешки (словенечки: Konrad Žovneški; ~1200 – пред 1255 година) бил благородник од Савињската грофовија, која во тоа време била дел од Светото Римско Царство, на територијата на денешна Словенија.
Како господар на Жовнек тој имал значајна улога во регионот. Неговиот внук Фредерик го основал моќниот благороднички род познат како Цељски грофови, кои подоцна станале едни од највлијателните династии во средновековна Словенија и пошироко.
Малку се знае за неговата младост. Меѓу 1220 и 1241 година неговото име било присутно во различни извори, што покажува дека бил сопственик на голем имот во долината на Савиња. Во 1237 година, патријархот Бертолд му предал неколку феуди во Крањска. Изворите покажуваат дека Конрад имал релативно голем број вазали.
Конрад прв го употребил традиционалниот Жовнешки грб, две црвени ленти на сребрен штит.
Птолемаида Киренска

Птолемаида Киренска (|Πτολεμαῒς ἡ Κυρηναία) била музички теоретичар, автор на ''Питагорејските принципи на музиката'' (Πυθαγορικὴ τῆς μουσικῆς στοιχείωσις). Таа живеела можеби во 3 век п.н.е., а „сигурно не по првиот век од нашата ера“. Таа е единствениот познат женски музички теоретичар од антиката.
1 Животопис
Речиси ништо не се знае за нејзиниот живот; нејзините дела се познати поради референците во на Порфириј за Птоломејовите ''Хармоники''. Таа има исто место на потекло (Кирена, Либија) како и Арета Киренска (филозофка од киренејската школа, чии доктрини вклучувале питагорејски елементи) и Ератостен (чии многу интереси вклучувале и музичка теорија). Таа е една од неколкуте писателки поврзани со питагорејството.
2 Творештво
Во своето дело, напишано во форма на катехизам, таа коментирала за музичко-теориската дебата за правилните улоги на разумот и сетилно искуство во проучувањето на музиката. И покрај нејзината очигледна приврзаност кон питагорејството, школа чии теоретичари (''канониците'') ја ставале музиката на рационална и математичка основа, нема видливо непријателство во нејзините цитати на емпиристите следбеници на Аристоксен (''музиките''); можеби методолошката поделба не била толку апсолутна за време на нејзиниот период или од нејзина гледна точка. Птолемаида исто така се повикува на музиколозите кои им давале подеднакво значење на перцепцијата и разумот, претпочитајќи да го гледа самиот Аристоксен (наспроти неговите следбеници) во оваа светлина, па дури и нагласувајќи ја компатибилната улога на перцепцијата во Питагорејската теорија.
3 Наводи
** Eleonora Rocconi, "Un manuale al femminile: LIntroduzione pitagorica alla musica'' di Tolemaide di Cirene," in ''Ars/Techne'', ed. Maria Silvana Celentano, Alessandria: Edizioni dell'Orso, 2003, pp. 99–114
4 За понатамошно читање
* Ендрју Баркер, ''Грчки музички записи'', кн. 2, ''Хармонична и акустична теорија'', Cambridge University Press, 1989, стр. 239–242
* Флора Левин, ''Грчки размислувања за природата на музиката'', Cambridge University Press, 2009, Поглавје 7: "''Aisthēsis" и "Logos": A Single Continent''"
Рудолф Тенис

Рудолф Тенис — австроунгарски и југословенски архитект и политичар (советник на Дравска бановина), исто така бил син на познатиот шведски индустријалист Густав Тенис. Заедно со Чехот Јосип Поспишил и Австриецот Ернст Лихтблау, кои заедно студирале на Уметничката академија во Виена кај Карл фон Хазенауер и Ото Вагнер, Тенис се смета за еден од застапниците на „босанскиот стил“ како чекор кон архитектонскиот модернизам во Босна и Херцеговина.
1 Живот
Рудолф Тенис студирал градежништво и цивилно инженерство и работел за хрватската влада во Загреб, а потоа како главен архитект за Владата на Босна и Херцеговина во Сараево, каде што оставил некои од најзначајните станбени и мешовити згради во стилот на виенската сецесија. Во 1918 година се вратил во Љубљана, каде што добил трговска концесија (градежен мајстор) и се приклучил на своите браќа. Во Љубљана, околу 1923 година, ја изградил Кредитната банка (денешното седиште на Народната банка) и во исто време го подигнал Љубљанскиот двор (штаб на Железничката транспортна компанија).
Во 1898 година се оженил со Паула Фалер (Иванец, Вараждин, 22 август 1864 година); тие имале една ќерка која ѝ го дале името Фрига.
Тенис исто така придонел за босанскиот стил во архитектурата, кој може да биде спореден со скандинавскиот национален романтизам. Босанскиот стил бил поддржан од помладата генерација архитекти, како што се чешкиот архитект Јосип Поспишил, словенечкиот архитект Рудолф Тенис и австрискиот архитект Ернст Лихтблау, кои сите студирале на Уметничката академија во Виена кај Карл фон Хазенауер и Ото Вагнер.
Сепак, стилот бил именуван од страна на постариот сараевски архитект Јосип Ванцаш, за кого работеле многу од овие помлади архитекти.
2 Поврзано
* Франтишек Блажек
* Карел Паржик
* Јосип Ванцаш
3 Библиографија
*''Словенски биографски лексикон'' 1925-1991. ''(2009).''''Електронска издаја.''''Љубљана: САЗУ''* Enciklopedija Slovenije; књига 13, Младинска књига, Љубљана, 1999 г.