procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Echium italicum

''Echium italicum'', е вид растение од семејството Boraginaceae, кое расте во Средоземје (особено во Италија, па оттука и името „italicum“) и, како воведен вид во Соединетите Американски Држави во државата Мериленд).
1 Ботанички опис
Двегодишно растение, високо до 100 см. Стеблото е вертикално, неразгрането или речиси разгрането од основата, со влакна кои се половина или целосно испакнати, поставени на брадавични израстоци и со кратки, меки, аднатни влакна. Базалните листови се ланцетни, долги 13–25 см, широки 1–2,5 см, ланцетни, цели во основата, стеснети во петиоли, стеблото е помало, долго 5–9 см, широко 0,5–1 см, ланцетни или тесно елиптични, неподвижни, сите листови од двете страни со анатни долги влакна, по рабовите и по средната линија со кратки филаменти. Цветовите се со кратки дршки или приседнати, собрани во издолжено-шилесто или разгрането пирамидално соцветие, формирано од покуси или подолги срповидни монохазиуми, долните српести монохази се разгранети или од 3 дела. Чашката е долга 4–7 мм, длабоко петделна, со ланцетно или линеарно-ланцетно, речиси нееднакви сегменти на чашката, со долги полуланцетни филаменти свртени надолу. Венчето е долго 10–12 мм, белузлаво-сиво, жолтеникаво или бледо сино, тесно вдлабнато, двојно подолго од чашката. Прашниците излегуваат надвор од венчето. Столпчето изегува надвор од венчето, на врвот со дводелен жиг. Оревчињата долги околу 3 мм, јајцевидни или триаголнојајдни, со брадавични израстоци. Цвета од април до почетокот на јули, до кога повеќето други медитерански диви цвеќиња ќе изумрат.
2 Распространетост и живеалиште
Ова растение воопшто не е пребирливо во врска со своето живеалиште и може да се најде во карпести и тревни живеалишта, како и во напуштени обработливи површини, на пасишта, покрај патишта и на пустелија. Исто така, се среќава во Северна Африка, западна Азија, Кавказ и Европа. Натурализиран е во Австралија. Расте покрај патишта, железници, полиња, реки, на планински пасишта, околу села, до 1200 м. надморска височина. Во Македонија е пронајдено во: Куманово, Галичица, Штип, клисурата на реката Тополка, клисурата на реката Пчиња, Богданци идр. места.
3 Галерија
Fumaria vaillantii

''Fumaria vaillantii'' — вид цветно растение од семејството афиони. Најчесто е распространета во Европа.
1 Опис
''Fumaria vaillantii'' е едногодишно растение. Стеблото е високо 28 cm,. вертикално или повиено разгрането и со надолжни бразди. Листовите се сивкави, 1-2 пати перести, а деловите на листот се пересто насечени. Ливчињата се ланцетни или линејно ланцетни, 4-6 пати подолги отколку широки. Соцветијата се со мал број цветови (6-12), густи и со куси дршки. Брактеите се ципести и нивната должината им изнесува 2/3-3/4 од должината на плодните дршки, поретко еднакви со нив.
Цветовите се долги 5-6 mm. Чашкините ливчиња се долги 0,5-0,7 mm и 0,3-0,5 mm широки, назабени, на врвот зашилени. Венчето е светлорозово а горното венечно ливче во предниот дел има широки криловидно расперени рабови. Долното венечно ливче е со расперени рабови. Вннатрешните ливчиња на врвот се темновиолетови. Оревчињата се околу 2 mm широки, топчести, на врвот зашилени, по површината ситно брадавичести. Плодните дршки се прави и свртени нанапред.
2 Распространетост во Македонија
''Fumaria vaillantii'' е распространето во Македонија, најчесто покрај суви тревести и каменливи места, по меѓи и ниви.
Се среќава во околината на Гази Баба, Куманово и Доброшане, Делисинци и Галичица. Се посочува за Скопска Црна Гора и клисурата на река Треска, Велес, Чичево, Струмица.
Fumaria schrammii

''Fumaria schrammii'' — вид цветно растение од семејството афиони. Најчесто е распространета во Европа.
1 Опис
''Fumaria schrammii'' е едногодишно растение. Стеблата се високи до 40 cm, вертикални или повиени и многу разгранети. Листовите се сивкави, навидум триаглесто јајцевидни по форма, до 2 пати перести, а деловите на перестиот лист пересто насечени; ливчињата ланцетни или линејно ланцетни, 3-4 пати подолги отколку широки, на врвот заострени. Соцветијата се растресити, 2-4 ст долги, со куси дршки или приседнати, со 6-14 цвета. Брактеите се наполу покуси од плодните дршки, ципести, линејни а на врвот зашилени.
Цветовите се долги 4-5,5 mm. Чашкините ливчиња се долги 0,3-0,7 mm, нерамномерно назабени и брзо отпаѓаат. Венечните ливчиња се светлорозови до бледоцрвени а на врвот се темновиолетови. Горното венечно ливче во предниот дел е со свиткани нагоре рабови, шпората е поширока од венчето и е до една третина од должината на цветот. Оревчињата се топчести, со ширина од 1,7-2 mm, на врвот заострени, по површината брадавичесто рапави. Плодните дршки се прави, 2-3 пати подолги од оревчињата.
2 Распространетост во Македонија
''Fumaria schrammii'' е распространето во Македонија, најчесто покрај тревести места, камењари, покрај патишта и железнички пруги, до 750 m.
Се среќава во околината на Штип, Прилеп помеѓу Мелница и Витолиште, и Козјак над Тројаци, Таорска Клисура и клисурата на река Тополка.
Суперхеројски филм

Суперхеројски филм — филмски жанр посветен на авантурите на суперхероите, односно херои што поседуваат натчовечки моќи (или соодветна технологија што ги заменува) и ги користат за борба против злото. Поголемиот дел од суперхеројските филмови се снимени според мотиви од суперхеројските стрипови.
1 Особености на жанрот
Суперхеројскиот филм речиси секогаш припаѓа и на жанровите акција и научна фантастика. Дејството, по правило, се одвива во условно современиот свет, во кој способностите на суперхеројот се уникатни и го разликуваат од обичните луѓе. Првиот филм во серијалот за одреден суперхерој честопати ја раскажува неговата приказна за потеклото, покажувајќи како ги добил своите супермоќи и неговата прва битка со главниот суперзлобник.
Од сето наведено постојат и исклучоци. Така, на пример, постојат суперхеројски филмови што не се засновани на стрипови („Хенкок“, „Робокап“, „Неверојатните“ и др.), не се научнофантастични („Фајтер“, „Казнувачот“, „Супер“) или се без елементи на акција („Нескршлив“). Обично ваквите дела претставуваат деконструкција на жанрот или негова пародија.
2 Историја
Суперхеројските филмови се снимаат главно во САД од крајот на 1930-тите. Отпрвин тие биле наменети за деца и младинци, но со текот на времето станувале сѐ позрели и посериозни. Од 2000-тите, Холивуд доживува бум на суперхеројската кинематографија, при што во овој жанр секоја година излегуваат по неколку филмови. Најголемите кинопроекти во суперхеројскиот жанр се Кинематографската вселена на Marvel, Проширената вселена на DC, филмскиот серијал „Икс-мен“, „Спајдермен“, „Бетмен“ и „Супермен“.
Односот кон суперхеројските филмови како кон несериозна забава за младинци постепено се менува. Некои суперхеројски филмови добиле признание како уметност и престижни награди, не само за специјални ефекти. Така, Хит Леџер посмртно бил награден со „Оскар“ за улогата на злобникот Џокер во филмот „Темниот витез“, а филмот „Логан“ добил номинација за „Оскар“ за најдобро сценарио. Заплетите и ликовите од суперхеројскиот свет послужиле дури и како основа за филмови што не припаѓаат право на овој жанр, како што е оскаровската крими-драма „Џокер“.
Авторите на истражувањето презентирано во 2018 г. на конференцијата на Американската академија за педијатрија, соопштиле дека во суперхеројските филмови објавени во периодот 2015–2016 г., суперхероите вршат повеќе акти на насилство отколку злобниците: во просек, суперхероите вршат 23 акти на насилство на час, а злобниците — 18. Вообичаени акти на насилство за суперхероите се тепачки (1021 случај), употреба на смртоносно оружје (659), уништување имот (199), убиство (168), малтретирање, застрашување и мачење (144), додека за злобниците — употреба на смртоносно оружје (604 случаи), тепачки (599), малтретирање, застрашување и мачење (237), уништување имот (191) и убиство (93).
Campylopus setifolius

''Campylopus setifolius'' — вид мов од семејството ''Leucobryaceae''. Видот се среќава само во Обединетото Кралство и Ирска.''Campylopus setifolius'' е ограничен на хиперокеанската зона на Велика Британија и Ирска, претпочитајќи северно насочени падини каде што ''Calluna vulgaris'' е речиси постојан придружник. Може да се најде и на карпести рабови и клисури.
Павел Бања

Павел Бања (|Павел баня) — гратче во Јужна Бугарија, административен центар на истоименета општина во Старозагорската Област. Градот е познат како балнеолошко одморалиште. Има население од околу 2.604 жители (2024).
1 Георграфија
Градот е распореден во централниот дел на Бугарија, во северозападниот дел на Старозагорската Област и меѓу Стара Планина и Средна Гора во Розовата Долина. Се наоѓа близу до Казанлак (околу 20–25 km), во соседство со акумулацијата „Копринка“.
2 Историја
Павел Бања е релативно нова населба. Основана е по Ослободувањето на Бугарија од османлиската власт, од преселеници од соседното село Турија. Основните родови, кои се населиле во новото село Павел, биле околу десетина. Покрај националното богатство – минералната вода, селото се развивало и се појавиле некои одморалишта. Од 10 ноември 1978 година Павел Бања има добиено статус на град.
3 Балнеолечение
Павел Бања е национален балнеолошки центар. Градот се стекна со известност по своите лековити минерални води. Тие се карактеризираат како слабоминерализирани, хипотермални, радонски, силициумски и флуорни. Од седумте природни сондажни извори бликаат минерални води со температура од 50 до 61 °C. Одморалиштето е профилирано за лекување на дегенеративни и воспалителни ортопедски заболувања на опорно-двигателниот апарат, состојби по трауматски и ортопедски заболувања, дегенеративни, зглобни и перизглобни воспалителни заболувања, заболувања на периферниот нервен систем – дискова болест, моно- и полиневрити, радикулити, заболувања на централниот нервен систем и др. Во градот се распоредени вкупно 11 базени со минерална вода, од кои 7 затворени и 4 отворени.
Минералната вода во Павел Бања содржи флуор и радиоактивниот гас радон, затоа според специјалистите водата треба да се користи изречно и само по лекарска препорака.
Ajuga piskoi

''Ajuga piskoi'' е тревесто, цветно растение од семејството Усноцветни кое потекнува од Грција, Македонија и Албанија. Првпат е опишано во 1896 година. Во Македонија се посочува за западните ограноци на планината Галичица, јужно од селото Пештани.
1 Ботанички опис
Повеќегодишно тревесто растение кое расте до 50 см во височина. Стеблото е вертикално, разгрането, базалните и долните листови јајцевидни, грубо и раздалечено назабани, со ретки четинасти влакна. Листовите се јајцевидни, долги 5-8,5 см, грубо и широко забиени. Цветовите со многу куса дршка собрани во пршлени собрани по 2 во пазувите на прицветните листови. Прашниците се влакнести филаменти и излегуваат надвор од венечната трубичка. Овој вид се наоѓа на сончеви места во листопадни шуми и грмушести предели, обично на тревни чистини или покрај патишта. Цветовите жолтобели со виолетови чашки во јуни и јули. Се смета за вид кој е многу редок поради уништување на шумите.
Ajuga chamaepytis

''Ajuga chamaepitys'' е вид цветно растение, скриеносеменици од семејството Усноцветни. Растението има многу исти карактеристики и својства како ''Ajuga reptans''. ''A. chamaepitys'' може да се најде во Европа, источниот дел на Медитеранот и Северна Африка. Во Македонија регистрирани се неколку поединечни примери од овој вид се посочува во Скопска Црна Гора, Шар Планина, клисурата на реката Раец и Кавадаречко. Расте покрај патишта, по ораници, патишта, угари, брдски пасишта.
1 Ботанички опис
Ajuga chamaepitys е мала тревно едногодишно или повеќегодишно растение кое достигнува 10-40 см во висина. Стеблото не разгрането или силно разгрането од основата, со вертикални или придигнати ливчиња со стрчести или прилегнати долги влакна. Листовите триделни со линејни сегменти и имаат спротивен распоред. Листовите можат да достигнат и до 4 см долги, поделени се на три линеарни лобуси и, кога се згмечуваат, имаат мирис сличен на борови иглички. Цветовите со многу куса дршка или скоро приседнати по 2 до 4 во секој нодиум. Чашката 4 до 6 мм дола, влакнеста и со ретки жлезди, со пет триаголни запци, кои се скоро еднакви со должината на трубичката на чашката. Прашниците се влакнести филаменти и излегуваат надвор од трубичката. Растението ги исфрла своите сјајни црни семиња блиску до матичното растение и семето може да остане живо во почвата до 50 години. Неговата сезона на цветање е генерално кон крајот на пролетта. Растение е значително намалено поради промените во земјоделството во планинските предели. На прв поглед, ''A. chamaepitys'' изгледа како мал бор со црвеникаво-виолетово влакнесто стебло со четири агли.
2 Употреба на билката во народната медицина
''Ajuga chamaepitys'' има стимулативно, диуретично и еменагошко дејство и билкарите ја сметаат за добар лек за гихт и ревматизам, а исто така е корисна и кај женските заболувања. Во Левант, растението традиционално локалното население го користеле како аналгетик. Добро познато растение било на билкарите од времето на Тјудорите кои ги користеле смолите содржани во листовите. Билката порано се сметала речиси како специфична кај гихт и ревматски заболувања. Листовите на растението биле сушени и мелени во прав. Таа била состојка на некогаш познатиот лек за гихт, Портланд во прав. Се состоела од листовите на ''Ajuga chamaepitys,'' кој има малку терпентински мирис и груб вкус, со слични својства опишани како на разреден алкохол.
3 Галерија
Тенколисна чадливка

Тенколисна чадливка (науч. ''Fumaria parviflora'') — вид цветно растение од семејството афиони. Потекнува од Европа, Азија и Африка, но е честа и широко распространета во многу други делови од светот. Понекогаш е плевелна. Малите цветови се матно бели со виолетови врвови. Плодот е заоблен орев со централен гребен.
Утврдено е дека ''Fumaria parviflora'' содржи бројни алкалоидни хемиски состојки. Главните алкалоиди изолирани од ''Fumaria parviflora'' биле протопин и адлумидицеин, додека помалите алкалоиди изолирани биле парфумин, фумарилин, криптопин, (-)-стилопин, 8-оксокоптизин, сангуинарин и оксисангуинарин.
1 Опис
Тенколисната чадливка е едногодишно растение. Стеблото е многу разгрането, со вертикални полегнати или повиени гранки, до 30 cm високо, голо, со надолжни бразди. Листовите се сивкави, обично двојно перести, а деловите на листот обично двојно пересто насечени. Ливчињата се ланцетни до линејно ланцетни, 4-6 пати подолги отколку широки, кон основата образуваат една бразда. Соцветијата се со куси дршки или приседнати, густи, со мал број на цветови (10-20). Брактеите се еднакви со должината на плодните дршки или подолги.
Цветовите имаат должина 5-6 mm и обично се бели. Чашкините ливчиња се долги 0,5-1 mm и 0,3-0,6 mm широки, назабени или целокрајни и брзо отпаѓаат. Венечните ливчиња се бели, горното венечно ливче во предниот дел е со крилесто расперени и свиени нагоре рабови, а двете внатрешни венечни се со ливчиња на врвот со темновиолетова боја. Шпората е поширока од венчето и е 1/3 од должината на венчето. Оревчињата се до 2 mm во пречник, странично малку сплеснати, со заострени рабови, на врвот заострени, а по површината ситно брадавичести. Плодните дршки се покуси од оревчињата.
2 Распространетост во Македонија
Тенколисната чадливка е распространето во Македонија, најчесто покрај тревести и каменливи места. Се среќава во околината на Скопје (Водно и Гази Баба), Жеденска Клисура, клисурата на река Тополка и Илинска Планина.
Се посочува за околината на Скопје (Нерези) и Скопска Црна Гора, Велес, Кавадарци - село Дреново, Нов Дојран с. Николиќ, Штип и Овче Поле кај село Богословец.
Опан

Опан (|Опан) — село во Јужна Бугарија и административен центар на Општина Опан во Старазагорската Област. Има население од околу 347 жители (2022).
1 Географија
Селото се наоѓа во Горнотракиската Низина, на околу 25 км југоисточно од регионалниот центар Стара Загора. Регионот е претежно земјоделски, а населбата е центар на истоимената општина, која опфаќа седум населени места. Поради рамничарскиот терен и плодната почва, главна стопанска гранка во општината е земјоделството (производство на житни култури).
2 Историја
Селото Опан настанало во средината на 17 век. За првпат се споменува во османлиски даночен регистер од јануари 1655 година. Местоположбата на населбата се менувала неколку пати низ историјата, главно поради честите епидемии од чума на почетокот на 19 век.
За време на социјалистичкото управување во селото биле изградени училиште, здравствена служба, аптека, читалиште со богата библиотека, модерна зграда на општината за тоа време, ТКЗС (земјоделска задруга) и пекарница. Во реонот на селото функционирало претпријатие на ЗЗУ (Завод за мемориски уреди) – Стара Загора, кое по 1990 година било приватизирано и во моментов не функционира.
Во современоста, населението на селото е во процес на стареење и бележи брз пад.
Николаево

Николаево (|Николаево) — град во Јужна Бугарија, административен центар на општината Николаево во Старозагорската Област. Градот се наоѓа во Розовата Долина. Има население од околу 3.133 жители (2022).
1 Географија
Николаево се наоѓа во централниот дел на Бугарија, во источниот крај на Розова Долина, сместен помеѓу јужните падини на Стара Планина и северните делови на Средна Гора. Градот лежи на стратешка локација во близина на реката Тунџа, која тече низ регионот. Поради својата местоположба, Николаево претставува важен сообраќаен јазол кој ги поврзува превојот Хаинбоаз („Проход на Републиката“) со Tракиската Рамнина, овозможувајќи лесна комуникација меѓу Северна и Јужна Бугарија.
2 Историја
Историјата на подрачјето на Николаево е обележана со стратешката важност на превојот Хаинбоаз.
2.1 Антички и раносредновековен период
Северно од градот, на ридот Асара, се наоѓаат остатоци од ранновизантиска тврдина. Таа била заштитена со три реда одбранбени ѕидови, што укажува на нејзината важност за контрола на сообраќајот и одбраната на превојот уште во доцната антика. Исто така, постојат и хипотези меѓу локалните истражувачи дека во близина се наоѓала и келтската престолнина Тиле, иако ова прашање сè уште е предмет на научна дебата.
2.2 Османлиски период
За време на османлиското владеење, населбата била позната под името Ешекчии (на турски: Eşekçi), од каде потекнува и постарото месно име Магарево. Името се поврзува со занимањето на тогашните жители, кои биле ангажирани во транспортот на стоки и трговијата преку планинскиот терен, за што магарињата биле главно превозно средство.
2.3 Модерна епоха
Веднаш по Ослободувањето на Бугарија во 1878 година, локалното население иницирало преименување на селото во Николаево. Името било дадено во чест на рускиот голем кнез Николај Николаевич — фелдмаршал и главнокомандващ на руската армија на Балканот за време на Руско-турската војна (1877–1878 г.)
Во текот на 20 век, Николаево се развило како земјоделско средиште и сообраќаен јазол, особено по изградбата на Подбалканската железничка линија. Населеното место било прогласено за град на 26 август 1977 година, по повод 100-годишнината од Ослободувањето на Бугарија од османлиското владеење.
3 Знаменитости
Споменик на Николај Николаевич — лоциран во центарот на градот, овој споменик е подигнат во чест на рускиот голем кнез и фелдмаршал, чие име го носи градот. Тој претставува место за почит кон историската улога на генералот за време на Руско-турската војна (1877–1878 г.) и придонес кон ослободувањето на Бугарија.
Антоново

''Антоново (|Антоново) — гратче во Североисточна Бугарија, административен центар на општината Антоново во Трговишката Област. Гратчето се наоѓа во предпланинскиот дел на Стара Планина. Има население од околу 1.478 жители (2022).
1 Географија
Антоново се наоѓа во североисточниот дел на Бугарија, во рамките на Трговишката област. Градот е сместен во подножјето на Лиса Планина, која што географски припаѓа на Предбалканот (претпланинскиот појас на Стара Планина), што му дава специфична клима и живописни предели. Антоново е важна транзитна точка, бидејќи низ него минува главниот пат Софија – Варна, што го прави клучен сообраќаен јазол во овој дел од државата.
2 Историја
Историјата на подрачјето на Антоново е тесно поврзана со неговата географска положба како крстопат помеѓу Велико Трново и Трговиште.
2.1 Отомански период
За време на отоманското владеење, населбата била позната под името Јајла ќој (на турски: ''Yayla köy''). Селото се развивало како земјоделско средиште, користејќи ги природните поволности на ридскиот терен на Предбалканот.
2.2 Модерна епоха
Во 1934 година, по одлука на тогашната бугарска влада за преименуване на местата со отомански имиња, селото било преименувано во Пољаница. Подоцна дд 8 декември 1949 година комунистичката влада го преименувала во Антоново во чест на комунистичкиот деец Антон Крстев, кој загинал во борба во регионот на 1 јануари 1944 година.
Во текот на 20 век, Антоново се развило како регионален административен и стопански центар. Со развојот на инфраструктурата и изградбата на главниот пат што ги поврзува Софија и Варна, значењето на населбата се зголемило. Антоново официјално добило статус на град на 22 декември 1974 година.
Гурково

Гурково (|Гурково) — град во Јужна Бугарија, административен центар на општината Гурково во Старозагорската Област. Има население од околу 3.010 жители (2022).
1 Географија
Гурково се наоѓа во јужна Бугарија, во централниот дел на Розова Долина, сместено помеѓу јужните падини на Стара Планина и северните делови на Средна Гора. Градот лежи на стратешка локација во близина на големата акумулација „Жребчево“, која е важен хидротехнички објект во регионот. Поради својата местоположба, Гурково претставува клучен сообраќаен јазол кој го поврзува Подбалканскиот пат со превојот Хаинбоаз („Проход на Републиката“), што овозможува брза комуникација меѓу Северна и Јужна Бугарија.
2 Историја
Историјата на Гурково е тесно поврзана со стратешката положба на превојот Хаинбоаз и развојот на Розовата Долина.
2.1 Период пред 1878 година
Пред Ослободувањето, населбата била позната под името Хаин ќој (турски: ''Hainköy''). Името е изведено од „Хаинбоаз“ — превојот што се наоѓа во непосредна близина. Етимолошки, поимот „хаин“ во овој контекст се преведува како „предавничко село, коварно село“, при што се мисли не на карактерот на населението, туку на тешкиот, стрмен и опасен терен на превојот, кој криел ризици за минувачките каравани и трговци.
2.2 Модерна епоха
Веднаш по Ослободувањето на Бугарија во 1878 година, населбата го задржала своето старо име уште неколку децении. Во 1906 година, со цел да се отстрани отоманското наследство во топонимијата, селото било преименувано во Гурково. Името е дадено во чест на рускиот генерал Јосиф Владимирович Гурко, кој командувал со Предниот одред на руската армија и имал клучна улога во ослободувањето на регионот и преминот на Стара Планина за време на Руско-турската војна (1877–1878 г.).
2.3 Развој во 20-от век
Гурково се развило како земјоделски центар со силна традиција во производството на етерично-маслени култури. Важна пресвртница во неговиот развој била изградбата на инфраструктурата поврзана со превојот Хаинбоаз и индустријализацијата во средината на 20-от век. Гурково официјално добило статус на град на 4 септември 1974 година.
Плосово

Плосово — мала населба на јужниот крај од долината Мишја југозападно од Велике Лашче во централна Словенија. Целата општина Велике Лашче е дел од традиционалниот регион Долењска и сега е вклучена во Среднословенечки статистички регион.
Asplenium aethiopicum

''Asplenium aethiopicum'' — литофитски или понекогаш епифитски вид папрат кој се среќава во Јужна и тропска Африка, тропска Америка, Азија и Австралија. Се смета за критично загрозен вид во Викторија, Австралија. Се смета за егзотичен во Нов Зеланд.
1 Таксономија
''Asplenium aethiopicum'' првично бил објавен под името ''Trichomanes aethiopicum'' од Николас Лоренс Бурман во 1768 година. Во 1935 година Алфред Бечерер го преместил овој таксон во родот ''Asplenium'' создавајќи го името ''Asplenium aethiopicum''.
Каиџу бр. 8

''Каиџу бр. 8'' (|怪獣8号, |Kaiju No. 8) — манга напишана и илустрирана од Наоја Мацумото. Се објавувала на цифрената услуга за манга ''Shonen Jump+'' на издавачката куќа Shueisha од јули 2020 до јули 2025 г. и била издадена во шеснаесет тома танкобон. Студиото Production I.G ја адаптирало мангата во формат на аниме-серија, чие прикажување се одвивало од април до јуни 2024 г. Втората сезона се прикажувала од јули до септември 2025 г. Во декември 2025 г. била најавена „последната арка“ на аниме-серијата.
1 Содржина
Во Јапонија, чудовиштата познати како каиџуа, редовно го напаѓаат населението, а на Одбранбените сили на Јапонија им е доверено нивното уништување. Кафка Хибино и Мина Аширо се заколнале дека ќе станат членови на Одбранбените сили откако во детството го изгубиле својот роден град по напад на каиџуа. Мина станала познат командант на Третиот одред на Одбранбените сили, но Кафка многупати паѓал на испитите и на крајот станал член на екипата за чистење Monster Sweeper Inc., чија дејност е расчистување на мртвите тела на каиџуа по битките.
Откако во телото на Кафка продира мало суштество што зборува, тој добива способност да се преобрази во каиџу, на кое Одбранбените сили му го дале кодното име „Каиџу бр. 8“. Кафка, во облик на каиџу, останува во целосна свест и се здобива со натчовечка сила, а истовремено станува и првото каиџу што успеало да им побегне на Одбранбените сили.
2 Ликови
Кафка Хибино (јап. ''日比野 カフカ'') — тој е офицер во Одбранбените сили и поранешен работник во професионалната компанија за чистење каиџуа Monster Sweeper Inc. Бил претворен во хуманоидно утврдено каиџу со способности за менување на обликот, откако во неговото тело влегло мало каиџу.
Подстрмец

Подстрмец — населба од расфрлен тип која се наоѓа југозападно од Велике Лашче во Словенија. Целата општина Велике Лашче е дел од традиционалниот регион, именуван како Долeњска и сега е вклучена во Среднословенечкиот статистички регион.
Подулака

Подулака — мала населба која се наоѓа западно од Велике Лашче, во централна Словенија. Целата општина Велике Лашче е дел од традиционалниот регион именуван како Долењска и сега е вклучена во Среднословенечкиот статистички регион.
Список на највисоки згради во Македонија

Ова е список на највисоките згради во Република Македонија според официјална висина. Моментално, највисоките згради во државата се Џевахир скај сити, со висина 130 м.
1 Список
Број, Име, Местоположба, Висина (метри), Година
1, Телекомуникациска кула, Водно, 155, 2023
2, Џевахир зграда А, Град Скопје, 130, 2015
Џевахир зграда Б, 130
Џевахир зграда В, 130
Џевахир зграда Г, 130
3, Главна зграда на МРТ, Град Скопје, 80, 1984
4, Милениумски крст, Град Скопје, 66, 2002
5, Флатирон Скопје, Град Скопје, 60, 2016
Сити тауер, Карпош, 60, 2014
5, Aerodrom Tower, Аеродром, 60, 1975
6, Прва зграда Карпош IV, Карпош, 1982
Втора зграда Карпош IV
Трета зграда Карпош IV
7, Трговски центар „Сума“, Куманово
8, „Трите убавици“ Кула I, Град Скопје, 50, 1978
„Трите убавици“ Кула II, 50
„Трите убавици“ Кула III, 50
9, Печатница Нова Македонија, Град Скопје
Хотел „Александар Македонски“, Центар, 1979
10, Градски ѕид, Град Скопје, 1971
11, Хотел „Континентална“, Град Скопје
12, Убавици, Битола
13, Соравиа центар, Град Скопје
14, 12 Катница, Кавадарци
15, Холидеј ин, Град Скопје
2 Саат кули
Ранг, Име, Локација, Висина (метри), Година, Белешки
1, Прилепска саат кула, Прилеп, 55, 1825/26
2, Скопска саат кула, Град Скопје, 37, 1572,
3, Битолска саат кула, Битола, 32, 1830
4, Гостиварска саат кула, Гостивар, 20.5, 1728/29,
5, Охридска саат кула, Охрид, 12, 1726,
6, Штипска саат кула, Штип, 11, 1650,
3 Поврзано
* Список на највисоки згради во Балканот
Подлог

Подлог — населба која се наоѓа западно од Рашица, во општина Велике Лашче во централна Словенија. Целата општина е дел од традиционалниот регион Долењска и сега е вклучена во Среднословенечкиот статистичкиот регион.
Подкогељ

Подкогељ — мала населба во општина Велике Лашче во централна Словенија. Таа е дел од традиционалниот регион Долењска и сега е вклучена во Среднословенечкиот статистички регион.
1 Име
Подкогељ е потврден во пишани извори како ''Когол'' во 1436 година и ''Гугалич'' во 1484 година, меѓу другите имиња. Името е споена предлошка фраза која ја изгубила падежната флексија, од ''под'' „долу“ + ''когел'' „заоблен врв“. Во овој случај, се однесува на локацијата на населбата под ридот Когељ (надморска височина 600 метри), кој се издига североисточно од селото.
Омуртаг (град)

Омуртаг (|Омуртаг) — град во Североисточна Бугарија, административен центар на Општина Омуртаг во Трговишката Област. Има население од околу 8.234 жители (2022).
1 Географија
Омуртаг се наоѓа во североисточниот дел на Бугарија, во рамките на Трговишката Област. Градот е сместен во планинскиот дел на Лиса Планина, која географски припаѓа на Предбалканот. Овој регион се карактеризира со значителна надморска височина (околу 525 метри), што условива постудена клима во споредба со низините. Омуртаг е важна поврзувачка точка, бидејќи низ него минува главниот пат Софија — Варна, што го прави клучен сообраќаен јазол во овој дел од државата.
2 Историја
2.1 Средновековие
За време на средниот век, регионот околу денешен Омуртаг се оформил како важен стратешки јазол. Близината до старите бугарски престолнини Плиска и Преслав, како и до ниските превои на Стара Планина — Котленскиот и Врбишкиот, му давале особено значење во одбранбениот систем на Првото и Второто Бугарско Царство.
2.2 Отомански период
Првите пишани сведоштва за денешниот град Омуртаг потекнуваат од XVII век. Во османлиските даночни регистри, населбата била заведена како центар на каза под името Осман Пазар. Во економски поглед, местото се развило како средиште на занаетчиското производство и трговијата, благодарение на добрата поврзаност со околните региони.
2.3 Преродба
Во епохата на бугарската преродба, Омуртаг станал значаен културен и духовен центар. Од тој период се сочувани неколку значајни архитектонски објекти:
*Мензилишката чешма (од 1779 г.).
*Црквата „Свети великомаченик Димитриј“ (изградена во 1860 г., подоцна опожарена за време на Руско-турската војна).
*Шест куќи од преродбениот период, изградени во автентичен национален стил.
2.4 Современа епоха
Сѐ до 1934 г., градот го носел името Осман Пазар, кога бил преименуван во Омуртаг, во чест на бугарскиот хан Омуртаг (814 — 831), кој е познат по својата голема градителска и државничка дејност. Во текот на XX век, Омуртаг се развил како регионален административен, стопански и образовен центар, задржувајќи го својот историски дух и архитектурата од минатото.
Опака

Опака (|Опака) — град во Североисточна Бугарија, административен центар на Општина Опака во Трговишката Област. Има население од околу 2.324 жители (2022).
1 Географија
Градот е сместен во источниот дел на Дунавската ридска рамнина, во долина и врз двата соседни рида – Болец и Ак Тепе. Низ средината на градот тече реката Рјаката, притока на реката Черни Лом. Опака се наоѓа на 15 км северно од градот Попово и на 48 км северозападно од регионалниот центар Трговиште.
2 Историја
2.1 Рана историја
Подрачјето на Опака било населено уште од најстари времиња. Археолошките истражувања во регионот потврдуваат постоење на населби од тракискиот, римскиот и византискиот период.
2.2 Османлиски период
За време на отоманското владеење, населбата за првпат се споменува во официјални турски документи од 1479 година под името Опака. Низ вековите, местото се развило како земјоделско средиште. Карактеристично за овој период е населувањето на месното население по ридовите Болец и Ак Тепе, што е и денешната основа на просторната организација на градот.
2.3 Период на Преродбата
За време на Бугарската преродба, Опака бележи значаен стопански и културен подем. Месните занаетчии и трговци биле активно вклучени во регионалните економски текови. Во 1864 година, во Опака било изградено првото училиште, што претставува клучен момент за развојот на образованието во овој крај.
2.4 Модерна епоха
По Ослободувањето на Бугарија во 1878 година, Опака продолжила да се развива како важно земјоделско средиште. Во текот на 20 век, со изградбата на соодветна инфраструктура и економски објекти, градот го зголемил своето регионално значење. Опака официјално го добила статусот на град на 7 септември2003 година, со што станала еден од најмладите градови во Трговишката област.
Ajuga pyramidalis

''Ajuga pyramidalis'' ― цветно растение од родот ''Ajuga'' во семејството Усноцветни. Тоа е автохтоно растение во Европа.
1 Ботанички опис
Ajuga pyramidalis е повеќегодишно, тревесто растение без долги надземни изданоци, кое расте од околу 5 до 20 см. Во основата има розета од стебленести листови кои се значително поголеми од стеблото. Цврстото исправено влакнесто стебло е квадратно и носи едноставни листови кои растат во спротивни парови. Тие се овални, влакнести горе и долу и имаат малку брановиден раб. Соцветието има листовидни бракти кои се наоѓаат под поединечните цветови. Брактите постепено се смалуваат кон врвот на цветницата, секогаш се подолги од цветовите, а горните често се обоени во виолетова боја. Соцветието формира пирамидален терминален клас и е формирана од аксиларни вртлози. Чашката на секој цвет е со пет лобуси, синкаво-виолетовото венечно ливче има трубичкат ана чашката е споена, со две усни. Горната усна е многу кратка, а долната усна е со три лобуси. Има четири прашници, два долги и два кратки. Толчникот е гол, со темно виолетови прашници, а плодот е со четири комори. Хермафродитните цветови се зигоморфни. Цветовите произведуваат нектар за да привлечат опрашувачи, како бумбари и пеперутки. Времето на цветање се протега од јуни до август.
2 Екологија
Прицветниците во соцветието ги заштитуваат цветовите од дожд, а нивната виолетова боја го засилува сигналниот ефект за опрашувачите. Чашката е влакнеста, заштитувајќи го цветот од инсекти што лазат. Дополнително, нектарот е обезбеден со цврст, превртен прстен од влакна. Плодовите содржат месести, маслени семки.
3 Појава
Ajuga pyramidalis потекнува од северна Европа и Кавказ. Се среќава во планините на централна и јужна Европа, како и во северна и западна Скандинавија. На Британските острови, се шири до нивото на морето, многу ретко во Ирска, а на други места се среќава во Шкотска и Вестморленд во Англија. Расте на речиси неутрални, претежно карпести почви во отворени тревни површини, врисоци и карпести гребени. На Алпите, расте на надморска височина до 2 700 м.
Во Македонија е забележан на планински пасишта на длабока почва од 1600 до 2 200 метри надморска височина. Познат за Попова Шапка, Шар планина, Љуботен, Осогово, Добра Вода, Ливадичко Езеро и др.
4 Употреба
За Ajuga pyramidalis, како и за многу видови ajuga, се тврди дека има лековити својства и се користи за лекување на рани и за метаболички нарушувања.
5 Таксономија
5.1 Подвидови
* Ajuga pyramidalis subsp. meonantha (Hoffmanns. & Link) R.Fern., 1960
* Ajuga pyramidalis L. subsp. pyramidalis
5.2 Синоними
* Ajuga alpina ''Vill''.
* Ajuga nana ''Gilib''.
* Ajuga pyramidalis var. alpina Nyman
* Ajuga rupestris ''Schleich. ex Steud''.
* Ajuga vulgaris subsp. ''schurii Rouy''* Bugula pyramidalis ''Crantz''* Bulga pyramidalis ''Kuntze'' Teucrium pyramidale ''Crantz''
Велике Лашче

Велике Лашче — град во Словенија. Тој е седиште на општина Велике Лашче. Тој е дел од традиционалниот регион Долењска и сега е вклучен во Среднословенечкиот статистички регион.
1 Име
Името ''Велике Лашче'' го разликува градот од соседното село ''Мале Лашче''. Името на населбите за прв пат било потврдено во пишани извори во 1145 година како ''Ласис'' (и како ''Ласиса'' во 1251 година, и ''Ласич'' во 1256 година). Средновековните транскрипции укажуваат дека името првично било ''*Lašiče'', акузативна множинска форма на патронимот ''Лашиќ'', изведено од името ''Лах'' - со што се означува „местото каде што живеат луѓето од Лах“. Името ''Лах'' е изведено од ''влашкиот јазик'' и првично се однесувало на романизираното келтско население, а подоцна и на говорниците на романски јазици, вклучувајќи ги Италијанците и Ускоците. Во минатото, германското име било ''Грослашиц''.
2 Црква
Парохиската црква во населбата е посветена на Рождеството на Пресвета Богородица и припаѓа на Љубљанската надбискупија. Тоа е голема неороманска црква изградена откако оригиналната зграда од 13 век била уништена од пожар во 1856 година. Нејзината двојна камбанарија е доминантна знаменитост. Пред црквата се наоѓа обелиск споменик на Фран Левстик, подигнат во 1889 година.
Мали Осолник

Мали Осолник е село северозападно од Рашица во општина Велике Лашче во централна Словенија. Целата општина е дел од традиционалниот регион Долењска и сега е вклучена во Среднословенечкиот статистичкиот регион.
1 Црква
Локалната црква, изградена надвор од населбата на југозапад, е посветена на Свети Јаков (|sveti Jakob ) и припаѓа на парохијата Шкоцјан при Турјаку. Изградена е околу 1700 година.
Јакичево

Јакичево — мала населба северозападно од Велике Лашче во централна Словенија. Областа е дел од традиционалниот регион Долeњска и сега е вклучена во Среднословенечкиот статистички регион.
Источно од селото има мало светилиште покрај патот посветено на Богородица. Датира од последната четвртина од 18 век.
Попово (град)

Попово — град во Североисточна Бугарија, административен центар на истоименета општина во Трговишката Област. Има население од околу 14.144 жители (2022).
1 Географија
Попово се наоѓа во североисточниот дел на Бугарија, во средишниот дел на Дунавската Рамнина. Градот е сместен во долината на реката Поповска, која е притока на Черни Лом. Теренот околу градот е ридски и се одликува со типични предели за овој дел од државата. Попово е значаен сообраќаен јазол, бидејќи низ него минува важната железничка линија Софија – Варна, што го прави клучна точка за поврзување во североисточниот регион.
2 Историја
Во атарот на градот се наоѓаат три праисториски населби. Според археолошко истражување биле откриени остатоци од средновековна населба во околијата, најверојатно во времето на Првото Бугарско Царство.
Во Отомански дефтер од 1524 година, денешниот град е именуван како Евренос или Кулфал Факих. Повторно било спомнато во 1555 година со истите имиња. Градот го носело името на најголемиот земјопоседник Евренос-бег. Во тоа време било дел од Никополскиот санџак, како населба во Разградската каза. Во 1573 година населбета била наведена под името Поп Алаѓоз. Околу XIX век го добило името Попќој („Попово село“). Исто било познато како Кара Лом.
После основањето на Кнежевството Бугарија, Попово било масовно урбанизирано. Во XIX век градот станал значаен поради нејзината местополжба во железничката пруга Софија-Варна. Во XX век се развиле градските образовни институции.
Дворска Вас

Дворска Вас — село во ридовите јужно од Велике Лашче во централна Словенија. Целата општина е дел од традиционалниот регион Долењска и сега е вклучена во Среднословенечкиот статистичкиот регион.
1 Име
Во редовните записи, името на селото често се појавува без ''в'' како ''Дорска вас'' (или ''Дорскавашс'', ''Дорскаваш'').
2 Црква
Локалната црква која била изграден во 1722 година е посветена на Јован Крстител.
3 Значајни луѓе
Значајни луѓе кои се родени или живееле во Дворска Вас се:
* Јанез Модиќ (1846 – по 1892), пчелар
Ajuga genevensis

''Ajuga genevensis'' е тревесто цветно растение кое потекнува од Европа. Поретко е застапено од неговиот роднина, Ajuga reptans.
1 Ботанички опис
''A. genevensis'' е повеќегодишно растение без ползечки надземни листови, кое расте до висина помеѓу 10 и 50 см. Стеблото вертикално неразгрането, или од основата разгрането, со погусти или поретки влакна. Зимзелено, има долгостеблени, обовасни, базални листови кои се плитко лобусни или запчести. Базалните листови за време на цветањето се исушени. Има исправено стебло со цветови распоредени во густи, терминални, класовидни соцветиja. Цветовите се обично виолетово-сини, иако можат да бидат розови или бели, а најгорните цветови често се обоени во сина боја. Кога е розова, понекогаш е позната како „розова убавица“, а кога е бела, понекогаш е позната како „алба“. Цветовите имаат кратки горни усни со испакнати прашници и толчник. Чашката од 4 до 7 мм со 5 издолжени, скоро еднакви чашкини запци, скоро со еднаква должина со трубичката на чашката, со прости и жлездести влакна. Прашниците со влакнести филаменти, заедно со столпчето на плодникотстрчат видливо надвор од венечната трубичка. Цвета од април до јули. Плодовите на растението се оревчиња долги до 3 мм, влакнести и темно кафеави. Растението понекогаш страда од ''Erysiphe biocellata'', вид на мувла.
2 Роднини
''A. genevensis'' е помалку чест роднина на ''Ajuga reptans'', иако е вообичаено двете растенија да се вкрстуваат, како и со ''Ajuga pyramidalis'', произведувајќи хибридно потомство кое е многу слично.
2.1 Видови
Исто така, постојат неколку варијанти на ''A. genevensis'' како што се ''A. genevensis'' var. ''arida'' (сорта со кратки сиви влакна што се наоѓаат во планинските ливади) и ''A. genevensis'' var. ''elatior'' (планинско растение со случајно влакнести стебла). И двата вида малку се разликуваат по обликот и големината на листовите и прицветниците.
3 Распространетост и живеалиште
''A. genevensis'' се среќава во Европа (од Франција до западна Русија), Турција и Кавказ. Исто така е натурализиран во Северна Америка како резултат на семиња што се разнеле од градините. Се користи како украсно растение во градините ширум светот, каде што се користело на рабовите поради неговото побавно ширење во споредба со ''A. reptans''.''A. genevensis'' е медоносно растение. Расте по суви и влажни места, ливади, брдски пасишта, камењари, клисури по рабови на дабови и букови шуми од 300 до 1700 м надморска висина. Во Македонија широко распространето растение. Познато во околината на Скопје, клисурата на реката Треска, Скопска Црна Гора, Богомила, Лесново, Мариово, Маврово, Бистра, Крива Паланка и др. места.
4 Употреба во традиционалната медицина
''A. genevensis'' има употреба во традиционалната австриска медицина. Се зема интерно како тоник, за третман на нарушувања поврзани со респираторниот тракт.Растението се користи како антиинфламаторно, хемостатско и средство за заздравување на рани. Под експериментални услови, екстрактот и сокот покажуваат изразени хемостатски својства и ја активираат контрактилноста на миометриумот.
5 Галерија
Шчурки

Шчурки (во постари извори ''Шчурке'', |Schurke) — мала населба западно од Турјак во општина Велике Лашче во централна Словенија. Целата општина Велике Лашче е дел од традиционалниот регион Долењска и сега е вклучена во Среднословенечкиот статистички регион.
Печки

Печки (во постарите извори, ''Печке'') е мала населба на северната страна од патот од Роб до Крвава Печ во општина Велике Лашче, во централна Словенија. Целата општина е дел од традиционалниот регион Долењска и сега е вклучена во Среднословенечкиот статистичкиот регион.
Медведјек, Требње

Медведјек (во постарите извори и ''Медвешчек'') е населба источно од Велики Габер во општина Требње во источна Словенија. Целата општина е дел од традиционалниот регион Долењска и сега е вклучена во Среднословенечкиот статистичкиот регион.
1 Историја
На 28 јуни 1991 година, за време на Словенечката војна за независност, тенковска колона на Југословенската народна армија била нападната на барикада од камиони кај Медведјек. Шест возачи на камиони биле убиени во воздушен напад што следел. Во 1993 година, на местото бил откриен споменик во спомен на настаните.
Медведјек бил селце на Велики Габер до 1992 година, кога бил административно одвоен и станал независна населба.
2 Културно наследство
Автопатот А2 поминува низ територијата на населбата. Кога се градела во раните 1980-ти, откриени се и делумно ископани гробишта од железното време и римскиот период.
Адамово (Словенија)

Адамово (словенечки: ''Adamovo'') — населба во Општина Велике Лашче во централна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Долењска. Населбата сега е вклучена во Среднословенечкиот статистички регион.
1 Етимологија
Името Адамово е изведено од име на имот, кое се однесува на изолирана фарма позната како ''Адам'' од која се развило селото.
2 Географија
Селото се наоѓа под ридот Адамово, на источниот раб на долината Миша, покрај потокот Велики грабен, западно од Велике Лашче. До него е пристапно по пат од селото ''Грича'', кое припаѓа на Капланово. Селото се состои од една улица, чие име е исто како и селото, т.е. Адамово. Потокот Адамово, кој тече низ селото, ја добива својата вода од изворите ''При бајти'' и ''В Плазни''. На север се ридовите ''Светинов'' и ''Фирманов'', а на југ е ридот ''Пезовски''. Под него е селото Шкули.
3 Историја
Во периодот меѓу двете војни, локалното население се занимавало со земјоделство, шумарство и овоштарство.
За време на Втората светска војна, загинале 13 мештани.
4 Наводи
Мала Слевица

Мала Слевица (|Kleinsliwitz) — населба јужно од Велике Лашче во централна Словенија. Целата општина е дел од традиционалниот регион Долењска и сега е вклучена во Среднословенечкиот статистичкиот регион.
1 Име
Мала Слевица е потврдена во историските извори како ''Зиловиц'' во 1230 година, ''Силојц'' во 1335 година, ''Силевец'' во 1346 година и ''Чиловец'' во 1436 година, меѓу другите правописи.
2 Историја
Селото порано се наоѓало на поголема надморска височина, на ридот Села (633 метри надморска височина) северозападно од сегашното јадро на селото. Подоцна било преместено на сегашната локација на раскрсница, каде што во 12 век стоела бесилка.
3 Црква
Локалната црква, изградена во селцето Храстињаки во населбата, е посветена на Свети Јаков Зевдеев и припаѓа на парохијата Велике Лашче. Станува збор за барокна градба, која датира од средината на 17 век.
Симеоновград

Симеоновград — град во југоисточниот дел на Бугарија, сместен на двата брега на реката Марица. Тој е административен центар на истоименета општина во Хасковската Област. Населението на градот изнесува околу 7.699 жители (според податоци од 2022 г.).
1 Географија
Симеоновград се наоѓа во југоисточниот дел на Бугарија, на двата брега на реката Марица, во рамките на Горнотракиската Низина. Градот претставува значаен сообраќаен јазол, каде што се вкрстуваат важни патни и железнички правци што го поврзуваат регионот со остатокот од земјата. Климата во овој крај е умерено-континентална, со влијание на медитеранските воздушни маси, што овозможува поволни услови за земјоделство во плодната долина. Околните предели се карактеризираат со рамничарски терен, прошаран со ридски предели кои постепено се издигнуваат кон источните делови на Родопите. Симеоновград е оддалечен околу 30 км североисточно од регионалниот центар Хасково и околу 250 км од главниот град Софија.
2 Историја
Во околина на градот биле откриени археолошки остатоци од неолитска населба. Во IV век, во близина на градот била изградена тврдината „Констанција“. Била спомната во „''Хронографијата''“ на Теофан Исповедник. Подоцна биле откриени ранохристијански цркви во близина од V век.
Во 812 година, Констанција била освоена, и подоцна припоена во Првото Бугарско Царство во 815 година. Според епархиските списоци од 901 година, епископот на Констанција бил потчинет на филипополскиот митрополит. Во 1153 година, арапскиот географ Мухамед ал-Идриси го опишал градот како голема, добро населена и економски развиена населба. Градот бил значајна точка и за време на Третата крстоносна војна (1189–1190), кога во него престојувал императорот Фридрих I Барбароса. Тврдината конечно била освоена од царот Калојан на 24 март 1201 година, по што нејзиното значење постепено опаднало.
Во текот на отоманскиот период, населбата била познато под името Трново-Сејмен. Во XIX век станало значаен центар во железничка мрежа. После основањето на Кнежевство Бугарија, местото продолжило да се развива како значаен трговски и занаетчиски центар во регионот. Во 1934 година населбата била преименувана во Симеоновград, во чест на Симеон I. Во текот на XX век, градот станал логистички центар во Хасковската област. Особено поради нејзината местоположба во железничката линија Софија-Истанбул. Денес нејзината индустрија е тесно поврзана со реката Марица.
Цента (Велике Лашче)

Цента — мала населба во општина Велике Лашче во Словенија. Областа е дел од традиционалниот регион Долењска и сега е вклучена во Среднословенечки статистички регион.
Мало светилиште покрај патот северно од селското јадро е посветено на Свети Антониј од Падова. Изградено било на почетокот на 20 век.