procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Меѓуврсје (езеро)

Меѓуврсје е најголемото вештачко езеро на Западна Морава, сместено на излезот од Овчарско-Кабларската Клисура.
1 Создавање
Создадено е со изградба на бетонска брана за потребите на МХЕЦ Меѓуврсје, во Меѓуврсје, кај железничкиот мост, на трасата на поранешната пруга со тесен колосек Ужице - Чачак. Вкупниот волумен на акумулацијата е 18,5 милиони, додека обемот на употреблив простор е околу 5,6 милиони. Висината на езерото е 273 м, а најголемата длабочина е веднаш до фундаменталниот пропуст и е околу 20 м. При високи водостои, должината на езерото достигнува 11 и вкупен пад од 21,3 м. Областа на езерото е претежно ридска и пошумена, ретко населена, а самата акумулација, формирајќи меандри меѓу планините Овчар и Каблар, ја заокружува прекрасната слика и пејзаж покрај Морава. На десниот брег на езерото е изградена спортска риболовна патека долга 800 метри. Во непосредна близина се Овчар Бања и Овчарско-кабларското Езеро. Испитувањето на тињата од дното на езерото Меѓуврсје покажа дека содржи многу манган (1000), бариум (0,285) и циркониум (0,250), а најмалку бариум (0,003), скандиум (0,010) и галиум (0,013).
2 Фауна
Во езерото Меѓуврсје се идентификувани 96 видови планктонски организми. Повеќето укажуваат на умерено органско загадување на водата и може да се смета за бетамезосапробно. Бројот на видови риби е 19. Доминираат ''крапови'' (14 видови), кои можат да живеат во позагадена вода, во споредба со пастрмки, кои бараат чисти езера. Езерото е населено со амур чебачок, уклија, карас и американски сом. На брегот има мочуришни птици (штрк, гребен, голем корморан).
3 Туристички вредности во областа
Во ерозивната експанзија на устието на Бањски поток, во највозводниот дел на езерото Меѓуврсје, уредена е кампинг населба. Недалеку од него се наоѓа мотел со бензинска пумпа. Малку подалеку се туристичко-угостителските објекти и бањите на Овчар Бања, кој е познат по своите термоминерални извори и долгата традиција на бањско лекување. Овчар Бања е центар на здравствениот и туристичкиот туризам. Неколку десетици викендици беа изградени покрај езерото. На езерото е развиен викенд туризмот и спортскиот риболов. Планините и пештерите се места за средба на планинарите и спелеолозите. Третата недела од јули од 2005 година се организира еднодневна Овчарско-Кабларска регата од туристичко-забавен карактер со која се заокружуваат туристичките содржини на овој дел од Србија.
На брегот на езерото Меѓуврсје, од двете негови страни, се наоѓаат познати, добро обновени и законски заштитени манастири. Тоа се: Воведение, Вознесение, Преображение, Сретенње, Света Троица, Благовештение, Илиња, Јовања, Свети Никола и Успение. Тие се скромни по димензии, архитектонски градби, фрески, икони, ризници, иконостаси, имоти и конаци, но претставуваат единствена целина, која се нарекува српска Света Гора.
Туристите можат да се релаксираат во некои од рестораните за рафтинг покрај брегот или да се прошетаат со брод по езерото. Покрај брегот на ова езеро, а во близина на главниот пат Чачак-Овчар Бања, туристите имаат на располагање ресторани.
4 Галерија
5 Поврзано
* Список на езера во Србија
Цанг (префектура)

Префектурата Цанг или Цангчоу (zh) ― чоу (префектура) во императорска Кина, со средиште на современиот округ Цанг, Хебеј, НР Кина. Постоела (наизменично) од 517 до 1913 година.
Современиот град на префектурално ниво Цангчоу, создаден во 1961 година, го задржува своето име.
1 Географија
Административниот регион на префектурата Цанг во династијата Танг е во современиот источен Хебеј, областа сместена меѓу Тјанчин и северниот дел на Шандонг. Веројатно вклучува делови од денешните:
* Под управа на Цангчоу, Хебеј:
** Цангчоу
** Округ Цанг
** Ботоу
** Округ Ќинг
** Хуангуа
** Округ Хајшинг
** Автономен округ Менгцун Хуј
** Округ Јаншан
** Округ Нанпи
* Под управа на Тјанчин:
** Тјанчин
* Под управа на Бинчоу, Шандонг:
** Округ Вуди
* Под управа на Дечоу, Шандонг:
** Лелинг
** Округ Нинџин
** Округ Ќингјун
2 Наводи
*
Скај 1

Скај 1 (јазик англиски|Sky One) беше британски телевизиски канал.
1 Програма
*Светската Кечерска Федерација (1986-1995) (јазик англиски|WWF Wrestling Challenge)
*Светската Кечерска Федерација (1989-1993) (јазик англиски|WWF Superstars of Wrestling)
*Светската Кечерска Федерација 1990-1993) (јазик англиски|WWF Prime Time Wrestling)
*Симпсонови (1990-2002)
*Ѕвездени патеки (1990-1995)
Бранислав Велешки

Георги Атанасов Левков, познат по псевдонимот Бранислав Велешки (Карабуниште, 1834 — Пловдив, 17 мај 1919) — македонски револуционер и војник, активист и член на пловдивската македонска дружина во Бугарија. Член на македонскиот комитет. добротворен член на Бугарското книжевно друштво (1869).
1 Животопис
Левков е роден во 1834 година во велешкото село Карабуниште, тогаш во Отоманската Империја. Како дете бил кај браќата Миладиновци во Кукуш. Во 1862 година се приклучил во Првата бугарска легија, легија составена претежно од србофили како Васил Левски. Во тоа време тој исто така почнал да соработува со хеленофилскиот револуционер Сава Стефанидис, или познат во русофилската бугарска историографија како Георги Раковски. Раковски му го дадол псевдонимот Бранислав Велешки.
По 1867 година се преселил во Букурешт, истовремено се приклучил во Бугарскиот револуционерен централен комитет и ја поддржувал издавачката дејност на познатиот русофилски поет Љубен Каравелов. Од 1869 до 1870 година и повторно во 1875 година учествувал во редакцијата на весникот „Тапан“, бугарски сатирично-хумористичен весник издаван во Букурешт, а во 1869 година е негов формален главен уредник. Се занимава и со самостојно издаваштво, соработува со кругот на револуционерот и писател Христо Ботев.
Во 1876 година е доброволец во Српско-турската војна. Во 1877 година се приклучува на Четвртата дружина на Бугарското ополчение во Руско-турската војна, учествувајќи во ослободувањето на Бугарија. Во борбите кај Шипка е ранет од куршум, но закрепнува. Куршумот му останува во градите до крајот на животот.
По 1878 година живее во Пловдив, тогаш главен град на новосоздадената Источна Румелија, автономна област на Отоманската Империја, каде што работи како поштар. Учествува во подготовката и спроведувањето на соединувањето на Кнежевство Бугарија и Источна Румелија во 1885 година. Член е на Пловдивското поборничко-ополченско друштво, кое има за цел да го зачува споменот на загинатите за слободата на Бугарија и да организира морална и материјална поддршка за живите ополченци и поборници. Активист е на пловдивското македонско-одринско друштво. Левков умира на 17 мај 1919 година во Пловдив.
Денг (држава)

Државата Денг (упростено кинеско писмо: 邓国; традиционално кинеско писмо: 鄧國; пинјин: Dèng) ― кинеска вазална држава за време на династиите Шанг и Чоу и Пролетниот и есенски период (околу 1200 – 475 п.н.е.) управувана од семејството Ман (曼).
1 Територија
Изворите се во судир околу тоа дали државата Денг се наоѓала во Денгчоу (鄧州/邓州), покраина Хенан или Шијангфан (襄樊), покраина Хубеј.
2 Историја
Кралот Ву Динг (武丁) од династијата Шанг (武丁) (владеел 1250–1192 п.н.е.) и ги доделил земјите на државата Денг на неговиот помлад брат Зи Ман (子曼) кој им го пренел на подоцнежните поколенија. За време на владеењето на Ву Ли (吾离), Денг некое време станал богат и моќен, но неговото влијание се намалило со подемот на хегемониите во текот на Пролетниот и есенскиот период.
Во 688 п.н.е., кралот Вен од Чу морал да помине низ државата Денг за да ја нападне државата Шен. Иако Денг била родната област на Денг Ман (邓曼), една од сопругите на таткото на кралот Вен, кралот Ву од Чу (楚武王), државата Денг лежела на границите на државата Чу така што нејзиното соборување би се покажало погодно за проширување на Чу. Тројца будни канцелари на државата Денг, Чујшенг (騅甥/骓甥), Даншенг (聃甥) и Јангшенг (養甥/养甥) го повикале својот господар да го убие кралот Вен Господарот на Денг не послушал. Кралот Вен од Чу помина низ државата Денг и ја нападнал државата Шен. По враќањето, кралот го нападнал Денг. Со припојувањето на државите Шен и Денг, државата Чу ја проширила својата територија во Нанјагскиот слив.
Во 678 п.н.е. кралот Вен од Чу ја соборил државата Денг. Потоа, неговиот народ го усвоил презимето Денг (鄧/邓) кое е вообичаено и денес.
Баба (леб)

Баба (粑粑) ― вид на густ, тркалезен, тежок леб што го подготвуваат обичен или со разни филови од страна на Нашиците од северозападниот дел на Јунан, НР Кина. Може да биде сладок или солен.
Понекогаш им се продава на туристите како „кинеска пица“, се вели дека е измислена за време на династијата Ќинг и може многу да варира од еден до друг дел на Јунан. Поради својата разновидност, баба може да биде јаден обичен, исечен на парчиња и да биде претворен во зачинета закуска или како народна улична храна, особено за појадок.
1 Поврзано
* Список на лебови
Гелор Канга

Гелор Канга (р. , во Ојем) — габонски фудбалер, на и на габонската репрезентација.
1 Кариера
Канга е роден во Ојем, Габон. Во својата татковина тој играл за екипите на Мангаспорт (2007-2010), Мисил (2010-2012) и Мунана од Либрвил со која во сезоната 2012-2013 го освоил Купот на Габон.
На 9 февруари 2013 година, потпишал три и пол годишен договор со рускиот Ростов, со што ја започнал својата кариера на европскиот континент. Своето деби во Премиер лигата на Русија го направил на 9 март 2013, против екипата на Аланија. Во сезоната 2013-2014, под водството на тренерот Миодраг Божовиќ, Канга со Ростов го освоил Купот на Русија; во финалето против Краснодар кое Ростов го добил по изведување пенали, Канга го започнал натпреварот како стартер но поради повреда излегол уште во 18-тата минута и бил заменет од некогашниот фудбалер на Ливерпул, Флоран Синама Понгол. Канга бил играч на Ростов до летото 2016 година, а вкупно за клубот одиграл 82 натпревари и постигнал 8 голови.
На 1 јули 2016 година, Канга потпишал двегодишен договор со Црвена ѕвезда, во која стигнал на барање на тренерот Божовиќ кој го тренирал и претходно во Ростов.
На 2 февруари 2018 година, Спарта Прага го купила Канга за необјавена сума.
На 31 јули 2020 година, Канга се вратил во Црвена ѕвезда, потпишувајќи тригодишен договор со клубот. Во сезоната 2020-2021, со ''црвено-белите'' ги освоил првенството и купот на Србија.
2 Репрезентативна кариера
За репрезентацијата на Габон дебитирал во 2012 година, во пријателски натпревар против . Од тогаш тој бил редовен репрезентативец на својата земја и настапил за Габон на три изданија на Африканскиот куп на нации во 2015, на домашен терен во 2017 и во 2021 година.
3 Титули
3.0.1 Мангаспорт
*Габонско првенство : 1
: 2007-2008
3.0.2 Мисил
*Габонско првенство : 1
: 2010-2011
3.0.3 Мунана
*Куп на Габон : 1
: 2013
3.0.4 Ростов
*Куп на Русија : 1
: 2013-2014
3.0.5 Спарта Прага
*Куп на Чешка : 1
: 2019-2020
3.0.6 Црвена ѕвезда
*Суперлига на Србија : 1
: 2020-2021
*Куп на Србија : 1
: 2020-2021
Требник

Требник, обредник, молитвеник или евхологиј (грчки: ''εὐχολόγιον'') — православна богослужбена книга што содржи излагање на свештенички дела и молитви кои се извршуваат за потреба и по барање на едно или повеќе лица, во одредени околности. Ваквите свештенички дејности ги вклучуваат, пред сè, делата на сите Свети тајни, потоа чинот на погребување на покојникот, осветувањето на водата, монашење, осветувањето на храмовите и многу други кои се однесуваат за различни случаи од христијанскиот живот. Постојат голем, мал и дополнителен требник.
1 Голем требник
Големиот требник се состои од два дела: првиот дел го содржи поредокот на Светите тајни и другите свештенички активности кои го придружуваат човекот од раѓање до смрт и после тоа. Вториот дел содржи кратки молитви за различни цели. Како додаток во требникот се вклучени и месецослов и „Список на христијански имиња по азбучен ред“.
2 Мал требник
Малиот требник е извадок од Големиот требник направен за потребите на молитвата вон храмот.
3 Дополнителен требник
Дополнителниот требник содржи чинови на осветување на храмот и работи кои му припаѓаат на храмот, како што се разни црковни предмети, одежди, икони и слично. Овој дополнителен требник често се комбинира во една книга со Малиот требник.
Железно јајце

Железно јајце (кинески: 鐵蛋; пинјин: tiědàn) ― посебна верзија на сојно јајце, закуска од Република Кина. Тие се сметани за деликатес и потекнуваат од областа Тамсуј во градот Нов Тајпеј.
Јадењето се состои од мали јајца кои постојано се динстани во мешавина од зачини и се сушат на воздух. Добиените јајца се темно кафеави однадвор, збрчкани по текстура и многу вкусни во споредба со стандардните варени јајца. Се вели дека има вкус „слатко, зачинето и малку солено со концентриран вкус на јајца - одлична закуска со пијалаци“.
Јајцата биле претпоставувани дека ги создал ресторанот Чанг-нијан Хуанг (黃張哖) кој служел закуски на луѓето на пристаништето во градот покрај морето. Во еден дождлив ден со помалку работа од вообичаено, Хуанг Чангнијан морал постојано да ги готви јајцата од соја (滷蛋) за да ги загрее откако ќе ги извади од супата од соиниот сос. Постапката на повторно готвење и сушење на крајот резултирало со смалени јајца кои биле темни, вкусни и збрчкани, што било исклучително познато кај месното население. Хуанг на крајот основал нов бизнис заснован на нејзиниот рецепт за железни јајца, продавајќи ги под брендот апотиедан (阿婆鐵蛋; „железните јајца на бабата“). Тие можат да се создадат само со употреба на „јајца од кокошка, гулаб или препелица“, но не и од јајца од патки. Јајцата од препелица се многу познати. Познатоста на железните јајца е зголемена и може да се најдат и во други региони покрај Тајван, како на пример во Африка и Блискиот Исток.
1 Поврзано
* А-геј – храна од Нов Тајпеј
* Чадено јајце – храна која вклучува чадење јајца
* Тајванска кујна – кулинарни традиции на Тајван
* Чајно јајце – јајце варено во чај како солена закуска
Октоих

Октоих (|Ὀκτώηχος) или осумгласник — православна богослужбена книга, збирка песни посветени на Христовото воскресение. Сите песни во осумгласникот се подредени според осум црковни гласови - од I до VIII според словенското обележување. Песните од еден глас се пеат во текот на една седмица, а низата од осум недели, кога ќе се изредат сите гласови на осумгласникот, се нарекува ''столп''. Циклусот започнува во првата недела по Педесетница со првиот глас и се обновува сѐ до Лазарова сабота.
Редоследот на променливите богослужби претставени во октоихот е следниов: неделна служба на првиот глас, понеделничка служба на првиот глас, во вторник, во среда, во четврток, во петок и во сабота, потоа неделна служба на вториот глас, понеделничка служба на вториот глас, вторничка и така натаму до сабота, потоа неделна служба на трет глас, понеделничка служба на трет глас . . . и така натаму, по ист редослед за сите седмични служби за сите осум гласови. Пеењето на сите осум гласови во текот на осумте недели во црквениот типик се нарекува „столп“ (столб).
Во текот на богослужбената година се пеат шест такви столпови. Пеењето на осумгласници во работните денови започнува на неделата на Сите светци по Педесетница, а завршува пред сабота на Месопусната недела. Во периодот на Велигденските пости, потоа за време на Сирната седмица што му претходи, и Страсната седмица на нејзиниот крај, како и во периодот од Велигден до Духовден, во работните денови не се пее според октоих. Во недела, не се пее осумгласник од Цветници, завршувајќи со неделата на Сите светци. Покрај тоа, ако еден од дванаесетте Господови празници паѓа во недела или работен ден, октоихот исто така не се користи. Осумгласникот не се користи дури и кога некој Богородичен празник или празникот на светител падне во работен ден.
Поради обемноста на содржината, осумгласниците честопати биле поделени во две книги: Октоих првогласник (I-IV глас) и октоих петтогласник (V-VIII глас).
1 Поврзано
* Кичевски октоих
* Струмички октоих
* Поречки октоих петтогласник
Ракова Бара

Ракова Бара е едно од селата во општина Кучево, Србија . Според пописот кој што се одржал во 2002 година, населението во селото брои 464 жители.
Селото е релативно мнозински влашко (дел од Власите се изјасниле како Романци).
;Етнички состав на населението (280 жители)
Ана Буквиќ Ивковиќ

Ана Буквиќ Ивковиќ (Суботица, 22 јуни 1947 - Суботица, 13 јануари 2016) била српска сликарка која животот и работниот век го поминала во родниот град Суботица.
1 Биографија
Ана Буквиќ Ивковиќ била најмалото дете на таткото Андрија и мајката Катица. Основно училиште и гимназија завршила во Суботица, а во 1966 г., заминала во Белград каде се запишала истовремено на Филолошкиот факултет и Академијата за ликовни уметности. По зимскиот семестар ја напуштила Катедрата за југословенска книжевност, трајно се определила за сликарство.
Дипломирала на Академијата за ликовни уметности и постдипломски студии во 1973 година во Белград во класата на проф. Младен Србиновиќ. Истата година ја добила студентската награда за сликарство и мозаик од фондот Бета и Риста Вукановиќ.
Во 1974 година ги имал првите самостојни изложби во Суботица, Бачка Топола и Сомбор, а потоа во Зрењанин во 1975 година.
Кон крајот на јуни 1975 година се омажила за Божидар Ивковиќ, професор по историја во Нови Сад. Самостојно изложувала во Нови Сад во 1978 година.
Есента 1980 година со семејството се вратило во Суботица. Во 1983 година, во организација на нејзината сестра Жиц Марица, таа одржала една од нејзините најуспешни самостојни изложби на Бихаќ.
По тешко и кратко боледување, на 69 годишна возраст починала во родниот град каде што била погребана.
2 Признанија
* 1973 година Студентски награди за сликарство и мозаик од фондот на Бета и Риста Вукановиќ,
* 1986 година Награди на градот Суботица „Др. Ференц Бодрогвари“
* 1998 година Наградата „Про Урбе“ на градот Суботица,
* 2000 година Награди на градот Суботица „Др. Ференц Бодрогвари“
Божевац

Божевац (|Божевац) претставува селска населба недалеку од Пожаревац и од реката Млава . Оваа селска населба припаѓа на општина Мало Црниќе .
1 Опис
На почетокот на дваесеттиот век ова село, на работ на Стишката рамнина, е еден од најзначајните трговски, занаетчиски и крстосници во регионот. Првите податоци за селото Божевац потекнуваат од турски сметководствен книг од 1542 година, кој го објави Унгарската академија на науките . Во книшките на Божевац има 9 домови. Во 1718 г. Австрија ги окупира овие области и прави регистар на население и населби што открива дека областа е ненаселена.
Коста Бунушевац

Коста Бунушевац (20. јануари 1948г. Сплит — 8. септември 2021г. Белград) бил српски академски сликар.
1 Живот и кариера
Коста Бунушевац бил роден во 1948 година. Дипломирал на Факултетот за ликовни уметности во Белград, отсек сликарство, во 1971 година во класата на проф. Стојан Челиќ.
Имал реализирано бројни самостојни и групни изложби во земјата и странство. Бил мултимедијално ориентиран преку театарот, дизајнот, маркетингот, изумите, музиката, архитектурата, глумата во филмот, театарот и телевизијата.
Бунушевац бил професор на Академијата за ликовни уметности од 1999-2007 година и идеен творец на наградените ТВ емисии „Белград ноќе“ и „Оливер Мандиќ шоу“. Омилен лик: „Супер Риџа“ во филмот „Како пропадна рокенролот“.
Починал на 8 септември 2021 година во Белград.
2 Поврзано
* Список на српски сликари
Отворено првенство во тенис Белград 2021 година

Отвореноо тениско првенство на Белград 2021 година е натпреварување кое се планирало да се одржи само еднаш, и за толку добиле лиценца. Поместувањето на Ролан Гарос за една недела е причината за одржување на овој турнир. Отвореното првенство на Белград добило статус на АТП 250. Се играло на земјена подлога на тенискиот терен Новак од 23 до 29 мај 2021 година.
1 Шампиони
1.1 Поединечно
* Новак Ѓоковиќ def. Алекс Молчан, 6–4, 6–3
1.2 Парови
* Јонатан Ерлих / Андреј Василевски победиле Андреј Герансон / Рафаел Матос, 6–4, 6–1
2 Поени и парична награда
2.1 Распределба на поени
категорија, П, Ф, ПФ, ЧФ, 16. тркало, 32. тркало, К, К2, К1
поединечно, 250, 150, 90, 45, 20, 0, 12, 6, 0
парови, 0
2.2 Парични награди
категорија, П, Ф, ПФ, ЧФ, 16. тркало, 32. тркало, К2, К1
поединечно, 78.795 евра, 46.290 евра, 27.290 евра, 15.595 евра, 9.025 евра, 5.275 евра, 2.580 евра, 1.340 евра
парови *, 27.140 евра, 14.620 евра, 8.300 евра, 4.740 евра, 2.790 евра
<sub>* по тим</sub>
3 Ждрепка поединечно
4.1 Носители
земја, играч, ранг <sup>1</sup>, носител
Новак Ѓоковиќ, 1, 1
Гаел Монфис, 14, 2
Николоз Басилашвили, 31, 3
Адријан Манарино, 37, 4
<, Душан Лајовиќ, 40, 5
, Филип Крајиновиќ, 41, 6
Момир Кечмановиќ, 47, 7
Федерико Делбонис, 50, 8
*<sup>1</sup> Ранг на 17 мај 2021 година.
3.2 Други учесници
Следниве тенисери добиле вајлд-карти за главната ждрепка:
* Пеѓа Крстин
* Хамад Меџедовиќ
* Марко Торо
Овој играч добил специјална покана:
* Артур Риндеркнех
Овој играч добил покана како замена:
* Фредерико Корија
Следниве играчи се квалификувале:
* Роберто Карбаљес Баена
* Андреј Мартин
* Алекс Молчан
* Кристофер О'Конел
Следниве играчи добиле влез како среќни губитници:
* Лукаш Клајн
* Матс Моранг
3.3 Се откажале
* Пабло Андухар → го заменил Федерико Корија
* Ласло Ђере → го заменил Матс Моранг
* Филип Крајиновић → го заменил Лукаш Клајн
;* Роберто Карбаљес Баена
4 Извлекување на парови
4.1 Носители
земја, играч, земја, играч, позиција <sup>1</sup>, носители
Рохан Бопана, Франко Шкугор, 76, 1
Фабрис Мартин, Хуго Ниш, 88, 2
Ариел Бехар, Гонсало Ескобар, 97, 3
Марсело Демолин, Сантјаго Гонсалес, 105, 4
* Рангирањето е на 18 мај 2021 година
4.2 Други влезови
Следниве парови добија вајлд-карти за главната ждрепка:
* Хамад Меџедовиќ / Марко Тепавац
* Иван Сабанов / Матеј Сабанов
4.3 Повлекувања
; Пред почетокот на турнирот
* Сандер Арендс / Дејвид Пел → заменет со Сандер Арендс / Луис Давид Мартинес
* Раџив Рами / Џо Салсбери → заменет со Роберто Карбаљес Баена / Федерико Корија
Маоцај

Маоцај (кинески: 冒菜; пинјин: màocài) ― кинеско јадење слично на чорба кое потекнува од кинескиот град Ченгду, во Сичуан, НР Кина. Составен е од разновиден зеленчук, како и месо и/или риба во залиха направена од мала сос. Иако е сличен на стиловите на жешкото тенџере вообичаено во овој регион, неговата главна разлика лежи во фактот што состојките се веќе сварени кога се служат, па оттука не се крчка на масата.
1 Општи состојки
Иако има големи варијации во состојките што се користат во маоцајите, обично се вклучени кој било од следниве зеленчуци: корен од лотос, парчиња компир, кинеска зелка, краставица, зимска диња, карфиол, дрво уво, еноки, буковка, алги, никулци од бамбус, тофу, јуба, зеле од грав, како и фиде од ориз и целофан тестенини направени од штирак од сладок компир.
Месата што најчесто се среќаваат се говедско, свинско и јагнешко месо, иако може да се користат и други меса и поспецифични парчиња.
2 Подготовка
Името маоцај е изведено од глаголот мао (кинески: ; ченгдунски дијалект: ) што на сечуанско мандарински се однесува на бланширање на состојките во цедалка во топла вода со постојано движење на цедалката нагоре и надолу. Ова претходно варење на состојките пред потопување во густинот го издвојува од повеќето видови топло тенџере.
Диме Толовски

Диме Толовски (, – , ) – дипломиран градежен инженер, лексикограф, преведувач и новинар-радиоспикер.
1 Животопис
Толовски е роден во Кавадарци на 17 декември 1925 година. Како гимназијалец, од 1942 година се вклучува во Народноослободителното движење, првин како илегален активист, а потоа во состав на 41. дивизија на НОВМ.
По ослободувањето, од 1944 до 1946 година, предавал математика и физика во гимназијата во Кавадарци и учествувал во општествено-политичките организации во градот. На предлог на владата на ФНРЈ, во 1946 година бил испратен на студии во СССР. Дипломирал и ги завршил постдипломските студии по градежништво, но по Резолуцијата на Информбирото во 1948 година, останал во Москва и се определил за водител на дневната емисија на македонски јазик на Радио Москва.
Преведувал поезија и проза од македонски јазик на руски и обратно, а со помош на рускиот филолог Владислав Илич-Свитич, го составил првиот Македонско-руски речник (30.000 зборови со кратка граматика) под редакција на Н.И. Толстој.
Починал во Москва, а посмртните останки, по негово завештание, биле погребани во неговиот роден град на 2 октомври 1993 година.
2 Библиографија
* Д. Толовски и В.М. Иллич-Свитыч. Македонско-русский словарь. 30000 слов. Под ред. Н.И.Толстого. С приложением краткого грамматического справочника, составленного В.М.Илличем-Свитычем. Государственное издательство иностранных и национальных словарей, Москва, 1963; 576 с.
Сонг гао

''Сонг гао'' (鬆糕, букв.: лабава торта; шангајски: [soŋ ɡɔ]) ― шангајска закуска составена од оризово брашно, шеќер и вода, со зрна од црвен грав (азуки). Џиновски зрна од црвен грав со розова боја со пречник од околу 2,5 см се ставани на врвот на тортата; зрната од црвен грав со конвенционална големина се ставани во тортата. Колачот има и фил од паста од црвен грав. Овој десерт се вари на пареа како голема тркалезна торта и потоа се дели на делови за јадење. Мадам Чијанг Кај-шек, која сакала да јаде сонг гао, го наложила Гранд Хотелот во Тајпеј да ја вклучи нејзината верзија на тортата на менито на хотелот, што хотелот продолжува да го нуди до ден-денес.
1 Поврзано
* Список на торти
Раде Верговиќ

Радомир Раде Верговиќ (1939 - 2025) бил српски сликар и глумец.
1 Животопис
Роден е во Ужице во 1939 година. Во младоста бил одличен гимнастичар, а потоа и талентиран глумец. Како животна определба го избрал сликарството. Дипломирал на Вишата педагошка школа, а потоа и на Академијата за применета уметност во Белград.
Работел во Ужице „Вести“ како уметнички и технички уредник, бил директор на печатницата „Рујно“. Добитник е на најважната еснафска награда УЛУПУДС за животно дело. Публиката се запозна со делата на Верговиќ во 40 самостојни и околу 200 колективни изложби.
Српската и југословенската публика го паметат од филмот „Вратата останува отворена“ од 1958 година, во режија на Франтишек Чап. Ја играше главната улога со Милена Дравиќ, на која тоа и бил прв филм во кариерата. Имаше уште една епизодна улога во филмот Наш автомобил, по што целосно се посветил на сликарството. Во јуни 2018 година одржал ретроспективна изложба на која беа опфатени околу 300 експонати, масла на платно, цртежи, графики, карикатури, графички решенија за книги и весници, создадени од 1960 до 2018 година.
2 Поврзано
* Список на српски сликари
Шеширот на професорот Коста Вујиќ (филм од 2012)

''Шеширот на професорот Коста Вујиќ е'' српски филм од 2012 година. Го режирал Здравко Шотра според романот „Шеширот на професорот Коста Вујиќ “ од Милован Витезовиќ, со Александар Берчек во улогата на професорот Коста Вујиќ .
Филмот е римејк на истоимената ТВ драма од 1971 година, во режија на Владимир Андриќ, додека улогата на професор Вујиќ мајсторски ја одиграл Павле Вуисиќ, а во улога на ученици се појавуваат цела плејада млади глумци, денес доајен на српската глума.
Својата улога во овој филм Александар Берчек му ја посветил на Павле Вуисиќ.
Филмот ја имал својата премиера во Белград на 1 февруари 2012 година.
1 Синопсис
Ова е приказна за неверојатниот професор по германски јазик Коста Вујиќ и матурантите на Првата машка гимназија, учебна 1885/1886 година во Белград, на кој присуствуваат Михаило Петровиќ Мика Алас, Јован Цвијиќ, Павле Поповиќ, Јаша Продановиќ и многу други познати личности кои одбележаа цела ера како академици, професори, министри, политичари... Ликот на Коста Вујиќ, кој го игра Александар Беречек, бил ексцентричен професор, добронамерен поединец и хедонист, педагог од посебен вид на уште поексцентрични ученици, ученици на Првата белградска гимназија, а настаните од тоа време се значајно опишани.
Омилената реченица на професорот Вујиќ „све мангуп до мангупа“ е онаа што ја изговорал кога со љубов ги прекорувал. Тоа е клас за гордоста на Србија што ја изградил српската тогашна историја, а и нивната основа. Тоа е голема заслуга на професорот Коста Вујиќ, кој за разлика од директорот на училиштето и другите професори сфатил дека на последниот час што го води нема безгрижна мангупарија, туку голема надеж и идна среќа на Србија, надеж претставена од неговите ученици кои веќе биле засадени костени на Теразије и јаболкници во Кнез Милошева, бидејќи нивниот одделенски раководител бил голем поддржувач на таквото разубавување на Белград. Бил ексцентрик и гурман од една страна, но од друга знаел дека има добри ученици и потенцијално вистински и добри луѓе, што му било поважно од исфрлање на спартанската дисциплина на тамошните училишта.
2 Улоги
+, Глумец, Улога
Александар Берчек, Професорот Коста Вујиќ
Милош Биковиќ, Михаило Петровиќ-Алас
Александар Радојичиќ, Милорад Митровиќ
Љубомир Булајиќ, Јован Цвијиќ
Андрија Даничиќ, Јаков Јаша Продановиќ
Матеја Поповиќ, Павле Поповиќ
Бранимир Брстина, Професор Зечевиќ
Драган Јовановиќ, Професор по војна обука Станиќ
Војин Четковиќ, Директор Ѓура Козарац
Иван Босиљчиќ, Професор Мокрањац
Предраг Ејдус, Професор по француски јазик
Зоран Цвијановиќ, Професор по математика Стојковиќ
Тамара Алексиќ, Ќерка на министерот Мирјана Маринковиќ
Весна Чипчиќ, Сопруга на министерот
Марко Бачовиќ, Министер Маринковиќ
Драгомир Чумиќ, Господин Милосављевиќ
Младен Совиљ, Василије Симиќ
Урош Јаковљевиќ, Бранислав Рајиќ
Никола Ранѓеловиќ, Љубомир Стојановиќ
Давор Перуновиќ, Велимир Стојановиќ
Стеван Пиале, Васиќ
Миодраг Радовановиќ, Сопственикот Ивковиќ
Игор Ѓорѓевиќ, Капетан Мишиќ
Бранко Јериниќ, каменорезач Крунослав
Градашница (пештера)

Градашница — пештера која се наоѓа во изворниот дел на реката Велика Градашница на северозападните падини на Големиот Гребен, на 375 м.н.в.
Пештерата е долга 529 метри, со денивелација од 18 метри, а била образувана при допир на варовниците од периодот јура со песокот и глината од периодот креда. Од пештерата извира река која по 100 м се влева во Велика Градашница. Дното на главниот канал е покриено со механички речни седименти - песок и чакал, во кои на повеќе места се всечени тераси во насобраниот материјал. Речниот тек се формирал преку травертинските кади во западниот активен канал. Од селото Мироч е оддалечена 3,5 км, а од Ѓердапска магистрала е оддалечена околу 15 км.
Радавачка пештера

Радавачката пештера е праисториски археолошки локалитет и природен споменик кој се наоѓа на изворот на Бел Дрим, во Радавац, општина Пеќ . Локалитетот е повеќекатна пештера, украсена со пештерски накит, со голем број галерии, сали и ходници. Во пештерата се пронајдени остатоци од коски на животни од времето на палеолит и дел од вилиците на пештерска мечка, па се претпоставува дека таа била населена во текот на палеолитот.
1 Поврзано
* Список на археолошки наоѓалишта во Србија
Раде Ѓерговиќ

Раде Ѓерговиќ (роден во Лозница, 1948) — српски хуморист, сатиричар и афорист.
1 Биографија
Основно, средно и високо образование завршил во Шабац. Работел како учител во Раѓевина (Бела Црква, Врбиќ, Доње Брезовице) и во Груж, општина Книќ (Топоница, Баре, Забојница). Во 1996 година се вратил во Шабац, каде се вработува како библиотекар во Народната библиотека „Жика Поповиќ“ . Се пензионирал во 2009 година.
Почнал да пишува хумор и сатира во 1968 година во емисијата „Минимакс“ која се емитувала на брановите на „Радио Белград“. Застапен бил во повеќе антологии на афоризми и наградуван за неговите дела во поранешна Југославија. Преведен е на руски, полски и македонски јазик.
Член е на Друштвото на писателите на Србија и на невладината организација „Ризница на српската духовност“.
2 Книги
*''Скокања''*''Јовановиќи''*''Современи басни''*''Носталгични приказни''*''Коската е фрлена''*''Слушање од засолништето''*''Запрете ја земјата''*''Небесни луѓе и земни чуда''*''Бруте брате''*''Хумор и лектира''*''Во демократија до гуша''*''Предавници на еволуцијата''
3 Награди и признанија (избор)
* Златна значка од Културно-просветното друштво на Србија
* Прва награда за афоризам, „Цивијада 2012“
* Награда Радоје Домановиќ, 2016 година
* Награда Драгиша Кашиковиќ
* Награда Јован Хаџи Костиќ, 2020 година
Игор Васиљев

Игор Васиљев (Роден во Белград, 17 мај 1928г. - починал во Ќуприја, 10 април 1954) бил српски сликар
1 Биографија
Игор Васиљев бил роден во 1928 година во семејството на руските емигранти Валентина Коваљскаја Јустинова и Алексеј Алексејевиќ Васиљев кои се запознале во Белград, на училиштето за сликарство. Живеејќи во семејство на сликари, Игор почнал да слика уште како дете. Во средно ги заразил другарите со сликање, па сликале во студио, кое сами го направиле на брегот на Сава од украдени трупци. По дипломирањето се запишал на Академијата за ликовни уметности во Белград во 1948 година години. Бил палав, со авантуристички дух и бурен темперамент, сакал да биде изложен на разни опасности. За него животот бил постојано возбудливо искуство. Живеел бурен, брз живот, брзајќи да направи сè на овој свет што е можно поскоро, па уште пред матурата се оженил со училишна другарка. Наскоро станал татко на девојчето Светлана. На Академијата за ликовни уметности, неговиот слободоумен и невоздржан дух бил во постојан судир со социјалистичко-реалистичките ставови на професорите, па често доаѓал во конфликти, кои кулминирале кога добил, невообичаено, најниска оценка на Академијата.
,,Непријателски активности насочени кон вршење терор и разни диверзии, нелегално поседување оружје, читање и дистрибуирање антикомунистичка литература, членство во илегалната организација наречена Демократска младина на Југославија“, било обвинението според кое Игор и неговите пријатели биле осудени на една година затвор, но Врховниот суд во Белград, ја сменило пресудата и ја зголемило на три години затвор. Единаесет месеци подоцна бил амнестиран. Кога бил ослободен, се запишал на Историја на уметноста на Филозофскиот факултет во 1952 година и постојано сликал. Наскоро организирал самостојна изложба на слики и цртежи и бил примен во Друштвото на ликовни уметници како негов најмлад член. Тој трагично го загубил животот, под неразјаснети околности, паѓајќи од воз на екскурзија, на пат кон манастирот Раваница на 10 април 1954 година, во близина на Ќуприја. Некрологот на Васиљев го објавил М. Милошевиќ во „Видици“ број 9 за 1954 година, особено нагласувајќи ја неговата слика „Автопортрет“, која била изложена на пролетната изложба на УЛУС таа година.
Зад себе оставил 120 слики и голем број цртежи. Над стотина негови цртежи останале во затворот Забела, на кои им се загубила секаква трага.
Документарниот филм за неговиот живот со наслов „Лавиринтите на Игор Васиљев“ е снимен во 2019 година.
2 Изложби
2.1 Независни:
* УЛУС, Белград, 1953 г.
* Салон ЛИКУМ, Загреб, 1953 г.
2.2 Групни:
* УЛУС, Белград, 1953 г.
* Салон „Охридско лето“, Охрид, 1965 г.
2.3 Спомен:
* УЛУС, Белград, 1955 г.
* УЛУС, Белград, 1964 г.
* Галерија 73, Белград, 1976 г.
* Модерна галерија, Ваљево, 1988 година,
* Галерија РТС, Белград, 2008 г.
* Галерија Хексалаб - ''Сина'' фондација, Белград, 2014 година,
Милан Бутозан

Милан Бутожан (Роден во Панчево, 28 ноември 1905г. - починал во Загреб, 30 март 1943г.) бил српски сликар, вајар, графичар, писател, ликовен критичар и педагог, кој бил убиен од усташите за време на Втората светска војна.
1 Биографија
Милан Бутозан, бил академски сликар, вајар, графичар, писател, ликовен критичар и педагог, и бил роден во Панчево во 1905 година. Основното и средното образование го стекнал во родното Панчево, а сериозното уметничко образование го започнал на Кралската академија на уметностите во Загреб, во класата на тогаш познатиот професор Јозо Кљаковиќ, специјализирајќи за изработка на фрески, а завршил во Белград, на Уметничката школа, 1931 година.
Уметничкиот опус на Бутозан опфаќал 2000 дела: бројни портрети, 2 циклуси фрески, околу 1000 графики и најмалку 15 скулптури, изложени на бројни самостојни и групни изложби во Панчево, (1933, 1934, 1939) (1931, 1939), Белград (1939, 1939), Загреб (1932,1934, 1936 и 1940) и во странство. Денес, неговите дела се наоѓаат во неколку музејски и приватни збирки низ поранешна Југославија, Швајцарија и Австрија, додека неговото лично наследство, дневник и документација од околу 6.000 страници се чуваат во Архивот за ликовни уметности на Хрватската академија на науките и уметностите во Загреб. Во меѓувреме, во Панчево се одржани неговите две ретроспективни изложби, во 1959 и 2004 година. години.
Умрел во Загреб во 1943 година, под се уште неразјаснети околности официјално, за време на едно полициско сослушување. И денеска не се знае каде е погребан.
2 Галерија
3 Библиографија
# Национална и универзитетска библиотека, ''Хрватска библиографија: Книги 1-2'', Библиотека, Загреб, (2002 г. )
Сибничка пештера

Сибничка пештера - се наоѓа на „Големиот град“ (815), на доминантниот врв на планината Гледиќ, кој се состои од бел варовник од долна креда. На споменатиот врв се наоѓаат остатоците од темелите на римскиот град кој потекнувал од првиот век од нашата ера., а можеби и порано, по што го добил името. Пештерата се наоѓа во близина на селото Сибница.
Отворот на пештерата Сибница е висок 3 метри, а широк само 50 метри. Од отворот, во малата комора на пештерата, најпрво води канал, со благо искачување со должина 6 и ширина 1м. На четвртиот метар од комората, од десната страна кон височината, има страничен канал долг 2,5 цм и широк 60 цм, кој на врвот се намалува и изнесува 20см. На почетокот на страничниот канал, на висина од 2м, се наоѓа единствениот накит на пештерата во вид на драпер со три набори. На шестиот метар, главниот пештерски канал се стеснува и со благо свиткување ја дели првата од втората комора. Главниот канал на втората комора е долг 3м и просечен широк 2м. Комората постепено се стеснува во висина, што ја прави куполоста. Од споменатата комора, главниот канал се дели на два странични хоризонтални канали, 2м во должина и еден во вертикалната 4м, со што се завршува јазот. Пештерата Шибница е највисоката и најстара пештера во Шумадија и Поморавље.
1 Јама
Сибничка јама - се наоѓа во близина на пештерата, на јужната страна на Големиот град. Во јамата се влегува преку отвор широк 40 цм. Кон внатрешноста води стрмен канал широк 3–4 м, кој нагло се стеснува на дванаесеттиот метар и го спречува понатамошното истражување на најдлабоката јама во Шумадија. Недалеку од јамата се наоѓа изворот Говор вода, кој најверојатно е поврзан со јамата.
Рудник „Радуша“

Радуша — поранешен рудник на хромова руда, кој се наоѓа на 18 километри северозападно од градот Скопје. Околу рудникот била создадена рудничка колонија, која и денес се води како посебна административна единица со името Рудник Радуша. Рудникот влегувал во рамки на ХЕК „Југохром“.
На местото на депонијата на рудникот се создало езеро Радуша (акумулација „Такбол“), откако рудникот престанал да работи.
1 Опис
Радушкиот масив е најголем (околу 70 километри) и се смета за најрудоносен. Во неговиот подински дел преовладуваат дунити и харцбургити, каде што се и најзначајните рудни тела. Средната зона на масивот е изградена од харцбургити и лерзолити, каде што хромната минерализација е незначајна. Во кровинскиот дел дунитите се позастапени и минерализацијата е поприсутна. Хромните рудни тела се поврзани за дунитите со едноставна минерализација. Вкупните рудни резерви се 649.905 тони.
2 Историја
Рудникот не бил оштетен за време на Скопскиот земјотрес, но сите негови инженери освен еден настрадале во земјотресот.
Рудникот Радуша заминал во банкрот во 1974 година.
3 Галерија
4 Поврзано
* Хром
* ХЕК „Југохром“
* Рудник Радуша
* Радуша
Јанпи

Јанпи (кинески: 燕皮; пинјин: ''yànpí''; букв. „ластовица кожа“) ― вид на вонтонска кожа што се користи во кинеската кујна. Свинско месо ,одвоено од коската, се меша со леплив ориз додода не стане паста, а потоа се посипува со скроб. Месото му дава на вкус на јанпито и текстура слична на онаа на сурими. Тенките јанписки кожи се користат за завиткување на бијанроујан (扁肉燕; пинјин: biǎnròuyàn; букв. „рамно месо“), вид на месест вонтон кој често се користи во тајпинг јан, супа што се јаде во посебни прилики во Фучијан. Јанпи е специјалитет на северната фучијанска кујна, особено путијанската кујна. Ванг Шитонг (王世統) го опознатил јанпито во првите децении на 20 век со сушење, дозволувајќи му да се чува долги периоди наместо да се користи на денот кога е направен.
1 Наводи
Љубовта е многу возвишено нешто (филм)

„Љубовта е многу возвишено нешто“ (англиски: ''Love Is a Many-Splendored Thing'') — американски филм од 1955 година во режија на Хенри Кинг (Henry King), по сценариото на Џон Патрик (John Patrick) и Хан Сујин (Han Suyin). Главните улоги ги играат: Вилијам Холден (William Holden) и Џенифер Џоунс (Jennifer Jones). Филмот е снимен по автобиографскиот роман на Хан Сујин, „Многу возвишена работа“ (''A Many-Splendoured Thing'') од 1952 година.
1 Синопсис
Дејствието на филмот се одвива во Хонгконг, во 1949 година. Марк Елиот (го игра Холден) е американски новинар кој известува за граѓанската војна во Кина. Привремено разделен од сопругата, тој ја запознава убавта лекарка д-р Хан Сујин (ја игра Џоунс), вдовица од Кина. Набргу, тие се вљубуваат еден во друг, но нејзините роднини и неговите пријатели не ја одобруваат нивната романса.
Полициска приказна (филм)

„Полициска приказна“ (кинески: 警察故事) — хонгконшки филм од 1985 година во режија на Џеки Чен, кој е автор и на сценариото. Главните улоги ги играат: Џеки Чен (Jackie Chan), Бриџит Лин (Brigitte Lin) и Меги Чеунг (Maggie Cheung). Ова е првиот филм од серијалот „Полициска приказна“ во кој Џеки Чен го глуми полицискиот детектив Кевин. Во 1986 година, на доделувањето на Хонгконшките филмски награди, филмот ја освоил наградата за најдобар филм.
1 Синопсис
Чан Ка-Куи, наречен Кевин (го игра Чен), е бескомпромисен полицаец од Хонгконг. Тој мора да направи сè за да го избрише срамот од своето име поради обвинението за убиството на еден корумпиран полицаец, кое му го наместил трговецот со дрога кого го гони подолго време...
Бобан Васов

Бобан Васов (роден на 9 јануари 1986 година во Димитровград) е српски фудбалер кој моментално настапува во австрискиот клуб ФК Гросклајн.
1 Клупска кариера
1.1 Србија
Во 2001 година, младинската екипа на Раднички од Пирот имала пријателски натпревар против младинскиот тим на составот на Левски од Софија, на кој Бобан Васов бил забележан од скаутите (стручни лица кои ги следат евентуалните квалитети на играчите) на софиската екипа и по краток пробен период во Софија, клубот решил да го префрлат во нивната фудбалска академија.
1.2 Бугарија
Сезоната 2001–02 Бобан Васов ја започнал со екипата на Левски од Софија, играјќи на позицијата на централен дефанзивец. Подоцна во сезоната, благодарение на добрите игри, тој бил избран да игра во младинските тимови и тоа од 1985 до 1986 година. Младинската екипа на Левски во 2002 година ја освоила двојната круна и во првенството, но и во националниот куп. Две години подоцна, неговиот тим завршил на третото место во првенството и го освоиле националниот куп. Откако го одиграл последниот натпревар за младинската екипа, тој започнал да тренира со сениорскиот тим на екипата на Левски од Софија, но од клубот решиле да го испратат како позајмен играч во екипата на Марек од Дупница.
1.3 Враќање во Србија
Во месец јануари 2008 година Бобан Васов се вратил во родниот град Димитровград за да помине година и половина во екипата на Балкански. Тука тој настапил на вкупно 40 натпревари, постигнувајќи притоа и 5 гола. Оставил добар впечаток на тренерот на неговиот поранешен клуб Раднички од Пирот во меѓусебните натпревари во лигата. Во летото 2009 година се вратил во екипата на Раднички од Пирот. За 3 сезони поминати во новиот клуб, тој одиграл 88 натпревари и постигнал 14 гола. Бил еден од најважните играчи за тимот. Покажувајќи одлични перформанси и доследност во игрите, тој го привлекол вниманието на тренерите и набргу по завршувањето на сезоната во 2012 година преминал во Бахреинскиот клуб на Ист Рифа.
1.4 Бахреин
Во септември 2012 година, Бобан Васов потпишал за екипата на Ист Рифа Клуб од Бахреин. Со Клубот Ист Рифа дошол до второто место во Втората лига и настап во Плеј-офот за промоција во Првата лига. Тие го загубиле плеј-офот со тоа што го загубиле првиот натпревар на гостински терен со резултат од 1:0 од екипата на Малкија клуб и сепак успеале да извлечат нерешен резултат од 1:1 на домашен терен, но тоа не било доволно.
1.5 Цеље
Бобан Васов на 31 јануари 2014 година потпишал договор со екипата на НК Цеље.
1.6 ФК Гросклин
Васиќ му се приклучил на австрискиот клуб ФК Гросклин во летото 2017 година.
Драган Марјанац

Драган Марјанац (26 февруари 1985) е српски ракометар на швајцарскиот клуб ХСЦ Сур Арау.
1 Клупска кариера
Откако играл за Војводина и Партизан, Марјанац заминал во странство и помина три сезони со Пик Сегед (2007–2010). Потоа накратко играл за Толедо и Босна Сараево. Во 2011 година, Марјанац се преселил во Швајцарија и се приклучил на БСВ Берн. Тој поминал седум сезони со клубот пред да се префрли во ХСЦ Сур Арау.
2 Репрезентативна кариера
На младинско ниво, Марјанац ја претставувал Србија и Црна Гора на Светското првенство до 21 година во 2005 година, а тимот завршил како второпласиран.
Како полн српски репрезентативец од нејзиното основање, Марјанац ја претставувал нацијата на пет големи турнири, освојувајќи го сребрениот медал на Европското првенство 2012 година.
3 Трофеи
; Пик Сегед
* Унгарски Куп: 2007–08
Немања Антонов

Немања Антонов (6 мај 1995) е српски професионален фудбалер кој игра за унгарскиот тим Ујпешт како лев бек.
1 Клупска кариера
Роден во Панчево, Антонов е со потекло од локалното маало Качарево, каде што пораснал. Започнал во ОФК Белград, дебитирајќи за сениорите во сезоната 2012-13. Тој останал во клубот уште две сезони, пред да премине во швајцарскиот клуб Грасхоперс во јули 2015 година.
На 30 август 2017 година, Антонов бил префрлен во Партизан на едносезонска позајмица.
На 25 септември 2020 година, тој се приклучил на унгарскиот тим Ујпешт.
2 Репрезентативна кариера
Антонов бил член на тимот на Европското првенство за играчи до 21 година на УЕФА 2017 година .
3 Трофеи
3.1 Клуб
; Партизан
* Куп на Србија : 2017–18
3.2 Репрезентација
; Србија
* Светско првенство на ФИФА до 20 години : 2015 година
Марко Дмитровиќ

Марко Дмитровиќ (24 јануари 1992) е српски професионален фудбалер кој игра за шпанскиот клуб Севиља како голман.
1 Клупска кариера
1.1 Црвена Звезда
Роден во Суботица, Дмитровиќ бил дипломиран младински фудбалер на Црвена Звезда од Белград, а бил промовиран во главниот тим во 2010 година.
1.2 Ујпешт
На 3 септември 2013 година, откако немал сениорски настапи за тимот, тој се преселил во унгарскиот клуб Немзети Бајноксаг I, Ујпешт ФК . Тој го направил своето професионално деби на 1 март 2014 година, започнувајќи во поразот со 2–3 на гости против Будимпешта Хонвед ФК . Тој ја завршил сезоната со 12 настапи, а неговиот тим за влакно избегнал испаѓање.
1.3 Чарлтон Атлетик
На 6 јануари 2015 година, Дмитровиќ потпишал 18-месечен договор со Чарлтон Атлетик, за необјавена сума. Тој го направил своето деби за клубот на 24 јануари, започнувајќи во ремито 0-0 на гости против Вулверхемптон Вондерерс.
1.4 Алкоркон
На 27 јули 2015 година, Дмитровиќ бил позајмен на шпанската Сегунда Дивизион АД Алкоркон, на една година. На 7 јули следната година, откако бил неприкосновен стартер, тој потпишал постојан тригодишен договор со страната на Заедницата на Мадрид .
1.5 Севиља
На 4 јули 2021 година тој бил најавен како нов потпис на договор за слободен агент од Севиља ФК, со договор кој трае до 2025 година
2 Репрезентативна кариера
Во август 2016 година, Дмитровиќ бил именуван во тимот на Србија за квалификацискиот натпревар за Светското првенство во ФИФА 2018 против Република Ирска. Тој го имаше своето деби на 14 ноември 2017 година на пријателски натпревар против Јужна Кореја .
3 Трофеи
; Ујпешт
* Куп на Унгарија : 2013–14
Момир Рниќ

Момир Рниќ (3 февруари 1955) е српски ракометен тренер и поранешен играч кој се натпреварувал за Југославија на Летните олимписки игри 1980, на Летните олимписки игри 1984 и на Летните олимписки игри 1988 година .
1 Клупска кариера
Откако започнал во Херцеговина Сечањ, Рниќ накратко играл за Пролетер Зрењанин, пред да се пресели во Црвенка. Подоцна се вратил кај Пролетер Зрењанин. Во 1986 година, Рниќ се преселил во странство во ТВ Нидервурцбах.
2 Репрезентативна кариера
На меѓународно ниво, Рниќ ја претставувал Југославија и се натпреварувал на три Олимписки игри, освојувајќи го златниот медал во 1984 година и бронзениот медал во 1988 година. Тој, исто така, учествувал на две светски првенства, освојувајќи го изданието во 1986 година.
3 Тренерска кариера
Во 1990 година, Рниќ станал главен тренер на неговиот поранешен клуб Пролетер Зрењанин, носејќи го во финалето на Европскиот куп во 1991 година и освојувајќи го Југословенското првенство во 1992 година.
Помеѓу 2001 и 2003 година, Рниќ бил главен тренер на ТВА Сарбрикен во 2. Ракомет-Бундеслига . Во јануари 2004 година ја презеде Војводина
4 Приватен живот
Рниќ е татко на сегашниот ракометар Момир Рниќ.
5 Трофеи
5.1 Играч
; ТВ Нидервурцбах
* 2. Ракомет-Бундеслига : 1988–89
5.2 Тренер
; Пролетер Зрењанин
* Ракометно првенство на Југославија : 1991–92