Анри Бекерел

Антоан Анри Бекерел (|Antoine Henri Becquerel – ) — француски физичар, добитник на Нобелова награда за физика, и откривач на радиоактивностa, на ова поле работел заедно со Марија Склодовска-Кири и Пјер Кири, со кои во 1903 година ја поделил Нобеловата награда за физика. Единицата бекерел (Bq) во SI системот за радиоактивност е именувана во негова чест.
1 Животопис
1.1 Детство
Бекерел е роден во Париз во семејство од кое произлегле четири генерации на научници: Дедо му (Антоан Бекерел), татко му (Едмон Бекерел), син му (Жан Бекерел). Тој учел инженерство на Политехничката школа и Националната школа за мостови и патишта. Во 1890 се оженил со Лујза Дезире Лорије.
1.2 Кариера
Во 1892,тој бил третиот од неговото семејство што бил назначен за директор во одделот за физика во Националниот музеј на природните науки. Во 1894 година ,тој бил шеф на инженерите во Одделот за мостови и автопатишта.
Најраните истражувања на Бекерел претежно се фокусирани на предметот на неговите докторски тези: рамнинската поларизација на светлината,со феноменот на фосфоросенцијата и апсорпцијата на светлината од кристалите.
Бекереловото откритие на спонтаната радиоактивност е познат пример за среќна случајност, односно за тоа како предност имаат оние со умствена припрема. Бекерел веќе долг период бил заинтересиран во фосфоросенцијата, оддавање на светлина на една боја при изложеност на едно тело на друга боја. На почетокот на 1896 година, по бранот на успеси Вилхелм Конрад Рентген ги открива рендгенските зраци на 5 јануари истата година, Бекерел мислел дека фосфоросцентните материјали, како ураниумовите соли, можат да ги оддадат рендгенските зраци како зрачење кое имало продорна моќ кога тие биле осветлени од сончевата светлина. Неговите експерименти токму тоа го докажале.
Објаснувајќи го пред Француската академија на науките на 24 февруари 1896 година тој кажал:
Една обвивка од Лумијевите фотографски плочи со емулзија од бромид меѓу два слоја на црна хартија, на таков начин што истата не се замаглува откако ќе биде изложена на Сонце во текот на денот. На една страна од листовите од хартијата, однодно на надворешната страна се поставува фосфоросцентна супстанција, додека пак другата страна е изложена на сончева светлина во период од неколку часа. Кога ќе се развие фотографската плоча, се распознава силуетата на фосфоросцентната супстанција која се појавува како црна дамка на негативот. Ако на едно место помеѓу фосфорoсцентната супстанција и фотографската плоча се постави метална монета или метален лист издупчен со дупки, ќе се забележат токму таквите облици на монетата или пак издупчениот лим ... Оттука секој може да заклучи дека овие експерименти укажуваат дека фосфоросцентната супстанција оддава зраци кои поминуваат низ непроѕирната хартија и ги редуцираат сребрените соли.
Но, подоцнежните експерименти него го довеле до сомнеж и со тоа да не се придржува кон оваа теза.На 2 март ,1896 година тој изјавил:
Јас ќе инсистирам особено на следниот факт, кој ми изгледа на мене прилично важен и покрај појавите кои можат да се очекуваат и да се истражуваат: Истите кристални обвивки на [калиум уранил сулфат], групирани во истиот редослед пред фотографските плочи, како на сликата и низ исти екрани, но заштитени од ненадејните упадни зраци и истите се чувани во темница, сепак ќе ги образуваат истите фотографии. Еве како јас стигнав до следниве резултсти: пред спроведувањето на експериментите, некои беа припремени во средата на 26-ти и четврток 27 февруари, и бидејќи беше делумно сончево тие денови, јас ги чував апаратите спремни и по одреден период ги вратив во фиоката на бирото, оставајќи ги на место во близина на кристалите од ураниумови соли. Бидејќи Сонцето не се појави во следните денови, јас ги развив фотографиите на 1-и март, очекувајќи дека сликите се многу слаби, но јачината на силуетите беше со одличен квалитети... Една хипотеза која може да се пртпостави е дека е доволно да се претпостаи дека овие зраци, чиј ефект има голема сличност со ефектите произведени од зраците проучувани од г-дин Ленард и г-дин Рентген, се невидливи зраци кои емитуваат фосфоросенција и истите траат подолго од времетрањето на светлинските зраци оддадени од тие тела. Сепак, сегашните експерименти, кои не се во спротивност на оваа хипотеза, не го гарантираат овој заклучок. Се надевам дека експериментите кои јас ги изведувам во моментов, ќе придонесат за појаснување на оваа нова класа на појави.
Во мај 1896 година, по останатите експерименти употребувајќи не-фосфоросцентни ураниумови соли, тој дошол до точното објаснение, имено дека продорното зрачење доаѓа од ураниумот, без да има некаква потреба од енергетски извор од надворешната средина.
.
Следи период на интензивно истражување на радиактивноста, вклучувајќи го тука и откривањето на радиоактивноста на ториумот кој е исто така радиоактивен и откритивањето на новите радиоактивни елементи полониум и радиум од страна на Марија Склодовска-Кири и нејзиниот сопруг Пјер Кири.
Во 1903 година, Бекерел ја поделил Нобеловата награда за физика со Пјер и Марија Склодовска-Кири „признание за извондредните услуги кои ги извршувал со неговото откривање на спонтаното зрачење“.
Како што честопати се случува во науката, радиактивноста можела да биде откриена четири декади порано во 1857, кога Абел Ниепс де Сен Виктор, кој ја изучувал фотографијата под водство на Мишел Ежен Шеврел, и открил дека ураниумовите солите емитуваат зрачење кое можело да ги затемни фотографските плочи. Во 1861 година, Сен Виктор воочил дека ураниумовите соли оддаваат „зрачење кое е невидливо за нашите очи“. Сен Виктор се познавал со Едмон Бекерел, таткото на Анри Бекерел. Во 1868 година, Едмон Бекерел објавил книга, „Светлината: Нејзините последици и ефекти“ ''La lumière: ses causes et ses effets''. На страица 50 од вториот том, Едмон напоменал дека Сен Виктор забележал некои тела кои биле изложени на сончева светлина може да ги осветлат фотографските плочи иако истите се поставени во темнина. Сен Виктор понатаму напоменал дека од една страна ефектот бил намален од пречките кои биле поставувани меѓу фотографската плоча и телото кое било изложено на Сонце, но „ … ''d'un autre côté, l'augmentation d'effet quand la surface insolée est couverte de substances facilement altérables à la lumière, comme le nitrate d'urane'' …“ (прикриени со супстанци кои се лесно менливи, како ураниум нитрат ... ).
2 Награди и признанија
Во 1908 година кога тој починал, Бекерел бил назначен за доживотен секретар на Академијата на науките. Тој починал на 55 годишна возраст во Ле Кроазик.
Единицата за радиоактивност во SI системот бекерел (Bq), е именувана по него. Еден кратер на Месечината е именуван во негова чест Бекерел и друг кратер на марс Бекерел.
Исто така покрај Нобеловата награда за физика тој ги добил и следниве награди:
*Румфордов медал (1900)
*Хелмхолцов медал (1901)
*Бернардов медал (1905)
* Тофиев медал (1908)
3 Поврзано
* Антоан Бекерел (неговиот дедо)
* Едмон Бекерел (неговиот татко)
* Жан Бекерел (неговиот син)