procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Земја на Принцезата Елизабета

Земја на Принцезата Елизабета (|Princess Elizabeth Land) — отсечок на Антарктикот помеѓу 73° ИГД и ’ртот Пенк (87°43' ИГД). На овој дел полага право Австралија како дел од нејзината Австралиска Антарктичка Територија, иако не ужива голема признаеност.
1 Географија
Земјата е сместена помеѓу 64°56' ЈГШ и 90°00' ЈГШ и помеѓу 73°35' ИГД и 87°43' ИГД. Поделена е на два дела:
* Брег на Ингрид Кристенсен, 73°35' ИГД to 81°24' ИГД
* Брег на Леополд и Астрид, 81°24' ИГД to 87°43' ИГД
На запад се граничи со Ејмериевата Ледена Плоча, Мак. Робертсоновата Земја, а на исток со Земјата на Вилхелм II.
2 Истражување
Земјата на Принцезата Елизабета е откриена на 9 февруари 1931 г. од Британската австралиска и новозеландска антарктичка истражувачка експедиција (BANZARE) (1929–31) под водство на Даглас Мосон. Мосон ја нарекол во чест на принцезата Елизабета, внука на тогашниот крал Џорџ V и подоцна кралица Елизабета II. Ова е една од двете области наречени по неа. Другата е Земјата на Кралицата Елизабета сместена од другата страна на континентот, во Британската Антарктичка Територија и именувана во 2012 г. по повод дијамантскиот јубилеј на кралицата.
Иако Австралија полага право на целата Земја на Принцезата Елизабета, тука се сместени руски поларни станици како „Восток“ (најстуденото место на Земјата) и „Мирни“.
3 Поврзано
* Земја на Кралицата Елизабета
* Кралица Елизабета (архипелаг)
Крваво едноставно

„Крваво едноставно“ (англиски: ''Blood simple'') — филм на режисерот Џоел Коен (Joel Coen) од 1984 година, кој е автор и на сценариото, заедно со брат му Етан Коен (Ethan Coen). Главните улоги ги играат: Џон Гец (John Getz), Франсес Мекдорманд (Frances McDormand), Ден Хедаја (Dan Hedaya) и М. Емет Волш (M. Emmet Walsh).
1 Синопсис
Џулиен Марти (го игра Хедаја) е богат сопственик на бар во провинциско место во САД. Тој е убеден дека сопругата Еби (ја игра Мекдорманд) го изневерува. И навистина, таа одржува љубовна врска со келнерот Реј (го игра Гец) и сака по секоја цена да го напушти сопругот. Марти го изнајмува расипаниот приватен детектив Лорен Висер (го игра Емет Волш), кој му покажува не Марти компромитирачки фотографии на неговата сопруга. Тогаш, Марти му дава задача на Висер да ги убие Еби и Реј...
Палмерова Земја

Палмерова Земја (|Palmer Land) — делот од Антарктичкиот Полуостров јужно од линијата која ги поврзува ’ртовите Џереми и Агасиз.
1 Граници
На крајниот југ, Антарктичкиот Полуостров се протега на запад, при што Палмеровата Земја на крајот се граничи со Елсвортовата Земја долж меридијанот 80° ЗГД. Палмеровата Земја на југ се граничи со замрзнатиот Краслонов Ракав, изданок на Филхнер-Ронеовата Ледена Плоча која ја преминува линијата 80° ЗГД. Ова е подножјето на ридот Кетус.
Земјата е наречена по американскиот фоколовец Натаниел Палмер кој го истражувал Антарктичкиот Полуостров јужно од островот Дисепшен на пловилото „Херој“ во ноември 1820 г.
2 Земјишни облици
2.1 Планински венци и изолирани врвови
* врв Бризмајстер
* венец Кери
* Колумбиски Планини
* Данини Планини
* Енгелови Врвови
* пл. Питерсон
* пл. Питман
* пл. Постер
* пл. Садерн
* пл. Стронг
* пл. Саливан
* планини Пегасус
* ридови Мандолин
* врв О’Саливан
* врв Ренер
* Вејтови Врвови
2.2 Нунатаци
* карпа Алдебаран — особено истакнат нунатак со силна црвена боја, сместен близу челото на Бертрамовиот Ледник и 8 км североисточно од планинскиот венец Пегасус во западниот дел на Палмеровата Земја. Наречен е по Алдебаран, најсјајната ѕвезда од соѕвездието Бик.
2.3 Други
* ’рт Римил
* карпа Носорог
* Скотово Средногорје
3 Поврзано
* Антарктички Полуостров
Швабенланд (брод)

''Швабенланд'' (германски: ''Schwabenland'') — германски брод со катапулт за авиони во сопственост на Германска Луфтханза. Учествувал во Третата германска антарктичка експедиција од 1938-1939 година.
1 Одлики
''Швабенланд'' бил брод Ханза од 8.500 бруто регистерски тони (БРТ), изграден во 1925 година. Тој бил претворен во брод за катапулт на авиони во 1934 година; катапулт К-9 од Хајнкел бил инсталиран на крмата на бродот, заедно со кран за подигнување на авиони. К-9 можел да забрза авион тежок 15 тони до 94 милји на час (151 км/ч). Двојните дизел завртки на ''Швабенланд'' му давале брзина од 12 јазли (22 км/ч).
2 Воздушна пошта на Луфтханза
Луфтханза се обидела да се вклучи во воздушната пошта до Америка со помош на хидроавиони лансирани од бродови со катапулт, при што ''Швабенланд'' бил вториот од тие бродови. Леталото летало со носивост од 500 кг. преку 5.000 километри; секој лет пренесувал 100.000 воздушни поштенски писма.
Два хидроавиони Дорние До 18 на Луфтханза крстени Зефир и Еолус се користеле за летови со воздушна пошта од Азорите до САД и од Фернандо де Нороња до Натал.
3 Трета германска експедиција на Антарктикот
''Швабенланд'' бил позајмен од Луфтханза за Третата германска антарктичка експедиција 1938-1939 година. Бродот отпловил тајно од Хамбург на 17 декември 1938 година, превезувајќи тим од 82 мажи и два хидроавиони Дорние До. Бродот контактирал со германската флота на китови кај островот Буве, а потоа се закотвил во близина на работ на мразот на 69°14′ ЈГШ, 4°30′ ЗГД. Откако експедицијата ја завршила својата работа, Швабенланд се упатил кон север на 6 февруари 1939 година, стигнувајќи повторно во Германија на 11 април.
4 Втора светска војна
Во октомври 1939 година, ''Швабенланд'' влегол во служба на Луфтвафе и користел хидроавиони. По падот на Франција, тој бил стациониран во близина на брегот на окупирана Франција, со седиште од пристаништата Авр и Булоњ.
Во август 1942 година бил префрлен во Тромсо, Норвешка.
Бродот бил оштетен и принуден на плажа од британската подморница Терапин во 1944 година, која напаѓаше конвој кај Флеккефјорд, Норвешка. ''Швабенланд'' потоа бил насукан во Силденесет во пристаништето Абелнес, а подоцна повторно пловел. Кога завршила војната, бродот бил преземен од Британците, а на 31 декември 1946 година бил натоварен со муниција со отровен гас и потон во Скагерак.
5 Наводи
Борка Антулески

Борка Антулески-Лопачо ( во — во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
1 Животопис
Бил член на КПЈ и како таков сестрано ја помагал народноослободителната борба. По формирањето на Првиот прилепски партизански одред, тој прво вршел курирска должност. Кон крајот на 1941 година се приклучил во истиот. Во нерамната борба со бугарските фашисти на планината Мукос, во 1942 година. Борка бил убиен на подмолен начин.
Живко Божиноски

Живко Божиноски ( во — во близина на ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
1 Животопис
По занимање бил монополски работник. Во текот на окупацијата ја помагал Народноослободителната борба. Во неговата куќа се одржувале илегални состаноци. На 9 септември 1944 година, стапил во редовите на ослободителната војска и припаѓал на Петтата македонска ударна бригада. Загинал во близина на Прилеп.
2 Наводи
Ванде Велјаноски

Ванде Велјаноски ( во — во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОБ.
1 Животопис
По занимање бил работник. Кон револуционерното движење, тој пристапил пред војната. По окупацијата продолжил сесрдно да работи за Народноослободителната борба. Меѓутоа бугарските фашисти успеале да го фатат на илегална работа. Потоа го одвеле во Скопје и таму бил обесен од страна на полицијата.
2 Поврзано
* Ордана Велјанова
* Цена Велјанова
Киро Бајрамоски

Киро Бајрамоски ( во — во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
1 Животопис
По занимање бил работник. Веднаш по окупацијата зактивно работел за народноослободителната борба. Во 1942 година, се приклучил кон партизанските одреди на Македонија. Учествувал во бројни судрувања со бугарската полиција. По ранувањето на еден негов другар, Киро истиот го однел во Прилеп да се лекува. Меѓутоа бугарската полиција ги открила и нападнала . Во борбата бил тешко ранет и заробен. Окупаторот го префрлил во болница, каде по неколку дни се самоубил за да го избегне престојното мачење. Неговите последни зборови биле: ''„Еве како гине партизан!“''
Една улица во неговиот роден град Прилеп, е именувана по него.
Сотир Сотироски

Сотир Ѓорев Сотироски-Џигиџик некаде се сретнува како Сотир Георгиески - Џигиџик ( во — во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
1 Животопис
По занимање бил работник. Како активен помагач на Народноослободитлената борба, бил откриен и фатен од бугарската фашистичка полиција. По садистичкото мачење на 19 септември 1942 година, истиот бил стрелан кај месноста ''Завој'', недалеку од селото Дабница, Прилепско.
2 Поврзано
* Масакр кај Дабница
Стеван Забрчанец

Стеван Забрчанец ( во — во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
1 Животопис
По знаимање бил работник. Во Народноослободителната војска на Македонија се вклучил на 9 август 1944 година. Припаѓал на Десеттата македонска ударна бригада.
Една улица во неговиот роден град Прилеп, е именувана по него.
2 Поврзано
* Леца Забрчанец
* Марјан Забрчанец
Иван Јованоски

Иван Јованоски ( во — во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
1 Животопис
По занимање бил земјоделец. Кон Народноослободителната војска на Македонија, тој се приклучил на 20 август 1944 година. Бил борец во состав на Втората македонска ударна бригада.
Стојан Миливоески

Стојан Миливоески - Мргето ( во — во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
1 Животопис
Бил ученик во гимназијата. За член на СКОЈ бил примен во 1943 година. Како активист бил фатен и затворен од бугарската полиција. По излегувањето од затвор, на 3 февруари 1944 година се приклучил кон Народноослободителната војска на Македонија. Бил борец во состав на Првата Македонско-косовска бригада.
Ѓоре Најдоски

Ѓоре Најдоски ( во — во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
1 Животопис
По занимање бил земјоделец. Како активен помагач на Народноослободителната борба, бил откриен и фатен од полицијата, а потоа осуден на 15 години робија. Од затвор успеал да избега и да се приклучи кон ослободителната војска на Македонија, на 9 септември 1944 година. Учествувал во борбите што ги водела Четиринаесеттата македонска ударна бригада.
Борка Петрески

Борка Ѓоре Петрески - Уто ( во — во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
1 Животопис
По занимање бил тутунски работник. Како активен помагач на Народноослободителната борба двапати бил затворан. Кон крајот на август се приклучил кон Петтата прилепска бригада. Загинал во борбите против непријателот на Песиобрдци, кај Институтот за тутун во Прилеп.
Орде Паноски

Орде Димков Паноски - Кабацо некаде се сретнува како Кабецо ( во — во близина на ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
1 Животопис
По занимање бил кондураџија. Бил опфатен во напредното работничко движење уште пред војната. Поради неговото активно помагање на Народноослободителната борба бил фатен и стрелан кај ''Завојот'' недалеку од селото Дабница, Прилепско. Една улица во неговиот роден град, Прилеп, е именувана по него.
2 Поврзано
* Масакр кај Дабница
Илија Попадинец

Ѓоре Најдоски ( во — во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
1 Животопис
По занимање бил работник. Во 1941 година станал член на КПЈ. Поради неговата револуционерна работа бил затворан од бугарските фашисти. Во текот на окупацијата, поточно сè до неговото приклучување кон Народноослободителната војска на Македонија во 1944 година, бил главна врска меѓу позадината и партизанските одреди. Загинал 1944 година во близина на селото Дупјачани, во несреќен случај.
Македонска повест

Македонска повест – прв македонски балет чиј автор е композиторот Глигор Смокварски. Делото било завршено во втората половина на 1952 година. Фабулата на балетот била по познатата драма „Печалбари“ на Антон Панов
1 Премиера
Премиерата на „Македонска повест“ се одржала на 21 јуни 1953 година заедно со „Балетска импресија“ од Амилкаре Понкиели. Диригент бил Кирил Спировски, кореографијата била на Димитрие Парлиќ, а сценографијата на Василие Поповиќ-Цицо. Ликот на печалбарската жена го играла Натка Пенушлиска, а на момчето Константин Лашков.
2 Критики
Критика за балетот „Македонска повест“ дал Кирил Македонски веќе на 23 јуни 1953 година во „Нова Македонија“. Критиката како општа констатација заклучува дека балетот „Македонска повест“ земен во целост дава импресија на нешто уште неоформено, без широчина и замав. Од музичка страна пак, делото е стилски неурамнотежено – проблесоци на убави македонски народни мелодии по кои доаѓа музика со чисто европски мелос, со што се намалуваат убавите штимунзи.
Сепак, и покрај наведените слабости, авторот Глигор Смокварски, успеал со цитирање на македонски народни мелодии да створи македонска музичка атмосфера.
Борка Спиркоски

Борка Спиркоски ( во — во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
1 Животопис
По занимање бил земјоделец. Кон Народноослободителната борба се приклучил на 9 септември 1944 година. Бил борец во состав на Петтата македонска ударна бригада. Загинал во борбите против непријателот во близина на Прилеп, кај Тутунскиот Комбинат во есента 1944 година. Една улица во неговиот роден град Прилеп, е именувана по него.
Цена Ристеска

Цена Ристеска - Џинорозо (? во — во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
1 Животопис
По занимање била монополска работничка. Како активен помагач на Народноослободителната борба, на 6 јуни 1944 година, нивната куќа поради била провалена, а таа заедно со сестра и Верка биле фатени од бугарската фашистичка полиција. Тука бил откриен еден илеrалец, најдено оружје и материјали за потребите на партизанскиот одред. Вера и сестра и Цена Џинорозо биле затворени. Верка била ослободена по 7 дена, а Џинорозо по ужасно мачење била жива закопана во дворот на прилепскиот затвор. Според друг извор, таа после шест дни од затворањето, била обесена од бугарските агенти во Прилеп.
2 Поврзано
* Верка Јованова
Ладе Стеваноски

Ладе Стеваноски - Лапецо или попознат како Ладо Лапецо (? во — во ?) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
1 Животопис
По знаимање бил општ работник. За Народноослободителната борба работел веднаш по окупацијата. Се приклучил во редовите на НОВ на 3 јули 1942 година и припаѓал на Партизанскиот одред „Ѓорче Петров“. Во повеќекратни борби со бугарската војска и полиција пројавил голема храброст. Загинал како илегалец. Една улица во неговиот роден град Прилеп, е именувана по него.
Рампо Стојаноски

Рампо Стојаноски - Џивџанот ( во — во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
1 Животопис
По занимање бил трговски работник. Како член на КПЈ на двапати бил фаќан и интерниран во Ивањица (Србија) и во Бугарија. Кон Народноослободителната војска на Македонија се приклуил во август 1944 година. Припаѓал на Четиринаесеттата македонска ударна бригада. Една улица во неговиот роден град Прилеп, е именувана по него.
Митко Цветаноски

Митко Цветаноски - Ганчо ( во — во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
1 Животопис
По занимање бил работник. Бил активен помагач на Народноослободителното движење од првиот период на окупацијата. Кон партизанските одреди на Македонија се приклучил во март 1943 година. Подоцна бил борец во Петтата македонска ударна бригада. Загинал во борба против Германците, кај Тутунскиот комбинат во Прилеп. Една улица во неговиот роден град Прилеп, е именувана по него.
Ролери

Ролери или ролшуи — посебни обувки на тркала што се употребуваат како превозно средство, за рекреација или за спорт.
1 Видови спортски дисциплини
Во возењето ролери постојат повеќе спортски дисциплини:* брзинско возење во кое се постигнува голема брзина благодарение на специјалните ролери кои се високи до скочниот зглоб.
* хокеј на ролери е дисциплина со слични правила како хокејот на мраз.
* акробатското возење ролери опфаќа изведување скокови преку пречки, скали, греди и на полукружен терен.
* ументичкото возење ролери е слично на уметничкото лизгање.
Прва германска антарктичка експедиција

Германска антарктичка експедиција или Експедиција на „Гаус“ — првата германска експедиција на Антарктикот, предводена од ветеран на експедиции на Гренланд , професор по геологија и геофизика на Универзитетот во Берлин, Ерих фон Дригалски .
1 Експедиција
Од 1865 година, Георг фон Нојмаер се обидел да организира германска експедиција на Антарктикот, но тоа се случило само неколку децении подоцна . Дригалски бил избран за водач на експедицијата од останатите нејзини членови и му било дозволено да изгради брод специјално за оваа експедиција . Бродот го добил името Гаус по Карл Фридрих Гаус. Експедицијата била финансирана од Вилхелм II, кој за неа издвоил 1.200.000 златни марки. Научните податоци собрани за време на експедицијата ја поставиле основата за дискреција во пристапот кон научните теории и за разбирање на новиот концепт на Александар Хумболт .
Задачата на експедицијата била да ја истражи непознатата територија на Антарктикот, која се наоѓа јужно од Кергеленскиот архипелаг. Експедицијата започнала од Кил на 11 август 1901 година, со триесет и двајца мажи, вклучувајќи пет офицери, пет научници и само двајца членови на Царската морнарица, и покрај изворот на финансирање за експедицијата . На 22 ноември 1901 година, бродот пристигнал во Кејптаун, каде што останал до 7 декември, надополнувајќи го горивото и резервите.
Мал дел од тимот останал на Кергеленовите Острови, каде што пристигнале на 2 јануари 1902 година, додека најголемиот дел од тимот заминал понатаму на југ . Ерих фон Драгалски бил во кратка посета на островот Херд и ги дал првите сеопфатни научни информации за геологијата, флората и фауната на островот. Дригалски го истражувал тогаш непознатиот регион на Антарктикот јужно од Кергеленскиот архипелаг. Изборот на оваа област помеѓу Веделовото Море и Ендербиевата Земја произлегува од иницијативата и распределбата на напорите на меѓународната заедница за проучување на Антарктикот, одобрена од претседателот на Кралското географско друштво, Клемент Маркам . За време на експедицијата имало одредена соработка со Британската Антарктичка експедиција, која работела во исто време на друг дел од континентот .
И покрај фактот што бродот бил заклучен во мраз скоро 14 месеци на растојание од околу 70 километри од крајбрежјето, до февруари 1903 година, експедицијата открила нови територии на Антарктикот - на 21 февруари 1902 година, Земјатата на Вилхелм II со вулканот Гаусберг. . На 16 март, бродот повторно пристигна во Кејптаун за да ги надополни резервите на гориво, но германската влада, преку својата амбасада, одбила дополнително да ја финансира експедицијата, наредувајќи му на Дригалски да се врати во Германија.
Драгалски бил првиот истражувач кој користел гасен балон на Антарктикот .
Експедицијата пристигнала назад во Кил на 23 ноември 1903 година . Последователно, Драгалски напишал хроника на експедицијата и уредувал обемни научни податоци: од 1905 до 1931 година објавил 20 тома и 2 атласи кои ја опишуваат експедицијата.
Кореографија

Кореографија (|χορογραφία буквален превод — пишување на танц) — посебна уметничка дисциплина во создавањето на сценско-музички танцови дела. Компонирање, аранжирање на сложени танцови елементи во единствена формално содржинска единица усогласена со музичката основа. Во таканаречениот класичен балет, оваа композиција мора да следи многу канони, додека во модерниот танц ''кореографите'' користат послободни форми. Кореограф е музичко-сценски уметник кој создава танцови аранжмани (чекори, движења, фигури итн.) за театарска претстава (балет, драма, опера). Најкомплексни поставки се целовечерните балетски претстави. Најчесто, балетаните со богато танцово искуство и особен талент за овој вид креативна работа, кон крајот на својата активна играчка кариера се одлучуваат за кореографска работа.
1 Етимологија
Зборот ''кореографија'' (|χορογραφία) буквално значи „пишување танц“ и е формиран од грчките зборови „χορο“ што значи „кружен танц“, или буквално „играм во круг“ и „γραφία“ што значи „пишувам, бележам“. За прв пат се појавил во американско-англискиот речник во 1950-тите, и зборот ''кореограф'' (|χορογραφ) за прв пат го користел Џорџ Баланчин во мјузиклот на Бродвеј „''На твоите прсти'' “ во 1936 година. Пред тоа, за сценските или филмските заслуги користеле фрази како „составите спремени од“, „танцовите спремени од“, или едноставно „танцови“ за означување на кореографот.
2 Поврзано
* Кореодрама
Арванити

Арванити (арванитика: aat; грчки: el) се двојазично население на Грција со албанско потекло. Традиционално зборувале на арванитика, дијалект на албански јазик, заедно со грчки. Забележано е дека нивните предци започнале да се населуваат во денешна јужна Грција на крајот на 13ти и почетокот на 14ти век. Тие биле доминантно население во делови на Пелопонез, Атика и Беотија до 19ти век. Тие се нарекувале себеси Арванити (на грчки) и Арберор (на нивниот јазик). Арванитите денес се самоидентификуваат како Грци како резултат на процесот на културна асимилација, и не се сметаат себеси за Албанци. Арванитика е во процес на исчезнување поради негова замена со грчкиот и големата внатрешна миграција во градовите и последователното мешање на населението во 20ти век.
1 Поврзано
* Сулиоти
Лазарев (поларна станица)

Лазарев (станица на Антарктикот) — поранешна СССР Антарктичка станица. Работел од 1959 до 1961 година.
1 Историја
Научната станица Лазарев беше отворена од четвртатата САЕ 10 март 1959 на ледникот на Принцезата Коуст Астрид и го добила името по еден од откривачите на Антарктик Михаил Лазарев.
Станицата извршила научни набљудувања во областите на метеорологија, аерологија, актинометрија, глациологија, геоморфологија и Океанологија.
Една од главните оперативни тешкотии биле снежни виулици; за кратко време објектите биле покриени неколку метри со снег . Друго прашање било загриженоста за можноста за кршење на ледената плоча.
По завршувањето на работата на Петтиот САЕ, 26 февруари 1961 и станицата Лазарев била затворена, бидејќи претходно, 80 километарах до југ од станицата, станица Новолазаревскаја, сместена на попогодно и побезбедно место на Антарктикот Оаза Ширмахер.
53. сезонска руска антарктичка експедиција

53-та сезонска руска антарктичка експедиција била Руска антарктичка експедиција.
Експедицијата траела од 6 ноември 2007 година до 2 јуни 2008 година (210 дена).
Основата на експедицијата била истражувачки брод „Академик Федоров“.
Прелетани биле над 47.000 наутички милји, од кои 21.500 милји се летале во Антарктик континент.
1 Програма
Во согласност со програмата за експедиција, екипажот ја извршила следната работа:
* Една од главните задачи беше да се спроведат научни истражувања од бродот. Според научниците, највредните податоци се добиени како резултат на микробиолошките студии за антропогеното оптоварување на поларните станици врз животната средина, вклучително и оние што беа уништени во раните 1990-ти. станиците „Русскаја“ и „Ленинградскаја“, кои беа повторно активирани за време на експедицијата.
* Посети неколку руски станици,
* Ги презеде поларните научници од презимување,
* Инсталирана специјална опрема за следење на климатските промени.
* Спроведено истражување на замрзнатите почви на оазите на Антарктикот,
* Инсталирани автоматски метеоролошки и геодетски станици на три теренски бази. Овие станици ги снимаат измерените информации и навремено ги пренесуваат до Санкт Петербург преку сателит.
* Продолжена работа на проучување на одликите на подледничкото езеро Восток и голем број други студии.
Експедицијата на Антарктикот ја спроведе меѓународен тим: покрај Русите, во екипажот на истражувачкиот брод беа и специјалисти од Австралија и Јужна Кореја.
Во работата на експедицијата учествуваа и научници од Австрија, Германија, Белорусија, Полска, САД и Франција, кои работеа на поларните станици.
Буромски (остров)

Островот Буромски е мал остров кој се наоѓа јужно од Островот Хасвел во Хасвелските Острови на Антарктикот. Околу 200 м должина и 100 м ширина,откриен и мапиран од Австралазиска антарктичка експедиција под Даглас Мосон, 1911–14. Фотографирана е од советската експедиција од 1958 година и именувана по Н.И. Буромски, хидрограф на експедиција кој го загуби животот на Антарктикот во 1957 година. Се наоѓа на 2,7 км северно од Точка Мабус, местото на руската станица Мирни.
1 Историски локалитети и споменици
1.1 Гробишта на островот Буромски
Островот има гробишта за неколку граѓани на Советскиот Сојуз, Чехословачка, Германска Демократска Република и Швајцарија кои загинаа при извршување на нивните должности додека служејќи како членови на советските и руските експедиции на Антарктикот. Назначен е за Историско место или споменик (HSM 9) по предлогот на Русија до консултативен состанок на Антарктичкиот договор.<ref name=ats/ >
1.2 Каменот на Иван Кмара
Камен со впишана плоча го одбележува Иван Кмара, возач- механичар од прва советска антарктичка експедиција, кој почина додека ги извршуваше своите должности на 21 јануари 1956 година.
Каменот првично бил подигнат во блиската точка Мабус, но бил преместен во Буромскиот Остров во 1974 година поради градежната активност во Мирни. Каменот на Иван Кмара е означен како Историско место или споменик (HSM 7) по предлогот на Русија до консултативен состанок на Антарктичкиот договор.
2 Поврзано
* Список на антарктички и подантарктички острови
Оникс (река)

Оникс — поток на топена вода на Антарктикот кој тече на запад низ Долината Рајт од Ледникот Долен Рајт и езерото Браунворт од подножјето на ледникот до езерото Ванда, во текот на неколкуте месеци од летото на Антарктикот. Со должина од 32 километри, таа е најдолгата река на Антарктикот.
1 Географија
Реката Оникс тече подалеку од океанот, пример за непроточен слив, бидејќи ледникот Долен Рајт го блокира устието на долината Рајт. Има неколку притоки, а долж текот на реката има повеќе метеоролошки станици. Нивоата на протокот се многу променливи, и во текот на денот и помеѓу летата, при што некои години не успева да стигне до езерото. Спротивно на тоа, може да предизвика значителна ерозија во годините со поплави. Во 1984 година била исплаварена од истражувачи од Нов Зеланд. Еднаш, истекот на реката достигнал 20 кубни метри во секунда.
2 Животна средина
Нема риби во Оникс, но има микроскопски живот, а цветањето на алгите може да биде доста обемно. Животната средина се состои главно од цијанобактерии и други алги. Во реката живеат неколку микроживотни (нематоди, тардигради и ротифери). Повремено во подрачјето се јавуваат поморници.
3 Мониторинг
Реката Оникс е едно од многуте места што ги проучува Антарктичката програма на Соединетите Држави од Националната научна фондација. Податоците за истек се собираат од низводниот мерач во близина на езерото Ванда од 1969 година и на спротиводниот мерач во близина на ледникот Долен Рајт од 1972 година. Програмата на Антарктикот Нов Зеланд некогаш одржувала полупостојан камп на езерото Ванда, кој бил отстранет. Има мало истражувачко засолниште на езерото Ванда на неговиот источен крај. Во близина е сеизмичката станица со договор за сеопфатна забрана за тестирање во Бул Пас.
Откако се водат записи, сезоната на проток на реката Оникс почнува с порано и станала подолга.
4 Поврзано
* Река Алф
* Список на реки на Антарктикот
Рускаја (поларна станица)

Рускаја (|Русская) била поранешна советска и руска антарктичка истражувачка станица која се наоѓла на Рупертовиот Брег, во Земјата на Мери Берд во Западен Антарктик. Станицата била предложена во 1973 година и одобрена во 1978 година. Изградбата започнала следната година и била отворена на 9 март 1980 година и официјално била напуштена во 1990 година.
Станицата била mothballed на почетокот на 1990 година. Во февруари 2006 година, Валериј Лукин, шефот на руската антарктичка експедиција (РАЕ), изјави дека „Постојат планови за отворање на станиците Молодиожнаја, Ленинградскаја и Рускаја во сезоната 2007-2008. Сепак, до 2012 година била објавено дека плановите за повторно активирање, иако одложени, не започнале.
1 Клима
За брегот на Антарктикот, ветровите се сметаат за прилично силни. Просечниот број на денови годишно со брзина на ветер 15 м. сек во областа околу станицата е 264, а на 136 од нив брзината на ветерот е над 30 м. сек. Просечната температура во најстудените месеци јули-август е ; во најтоплите месеци декември-јануари е - 2 ф. Најниската температура некогаш забележана на станицата била во 1985 година, а најтоплата била во 1983 година. Просечната вкупна температура во текот на една година е , а просечната количина на снежни врнежи е околу .
2 Поврзано
* Список на истражувачки станици на Антарктикот
* Список на теренски кампови на Антарктикот
* Советска антарктичка експедиција
*Злосторство на Антарктикот
Некоја друга жена

„Некоја друга жена“ (српски: ''Нека друга жена'') — југословенски филм од 1981 година во режија на Миомир Стаменковиќ. Главните улоги ги играат: Драган Николиќ, Мерима Исаковиќ, Љубиша Самарџиќ и Петар Краљ.
1 Синопсис
Еден познат гинеколог е убиен под необични околности: вратата на неговиот стан е најдена отворена, а во работната соба инспекторите наоѓаат инјекција и скршено шишенце со морфиум, меѓутоа пиштолот со кој е убиен гинекологот не е пронајден. Убиството се совпаѓа со доаѓањето на неговата сопруга од странство, но и со откритието дека тој имал љубовница, студентка која е наркоманка...
Симоне Фонтекио

Симоне Фонтекио (роден на 9 декември 1995 година) е италијански кошаркар, крило на Јута Џез во НБА и на италијанската репрезентација.
1 Биографија
Тој е син на Даниеле Фонтекио и Амалија Помилио, внук на Виторио и помлад брат на Лука.
2 Клупска кариера
Откако ги минал сите младински категории со Виртус Болоња, тој дебитирал во Серија А во сезоната 2012-2013 против Анџелико Бјела. Првата сезона ја затворил со просеци од 2,7 поени и 1,4 скока во 12 натпревари. Следната сезона тој го потврдил своето место во првиот тим и одиграл 25 натпревари со просек од 2,7 поени по натпревар.
Во сезоната 2014-2015 направил серија исклучителни натпревари што му овозможило да ја освои наградата за Најдобар играч под 22 години во Серија А. Истата сезона учествувал во плејофот, забележувајќи 10,3 поени и 3,3 скока по натпревар во поразот со 4-0 од Олимпија Милано.
Во сезоната 2015-2016, тој ги одиграл сите 30 натпревари во регуларниот дел од сезоната со просек од 9,2 поени по натпревар.
По испаѓањето на Виртус Болоња во Серија А2 тој бил ослободен од тимот. Играјќи за Виртус Болоња, тој двапати бил избран да учествува на Ол-стар натпреварите во 2014 и 2015 година.
Фонтекио се пријави за НБА драфтот 2015 на 25 април како ран учесник, две години пред автоматски да се квалификува во 2017 година. Присуствувал на драфт тренингот со Бостон Селтикс во јуни 2015 година, додека тие размислувале за избор во вториот круг, тој ја повлекол својата кандидатура на 16 јуни 2015 година.
На 8 јули 2016 година, тој потпишал договор со Олимпија Милано. Во првата сезона, како играч од клупата имал просеци од 5,5 поени и 1,6 скокови во 21 натпревар во Серија А и 3,3 поени и 1,5 скокови во 10 натпревари во Евролигата.
На 5 декември 2017 година, отишол на позајмица до крајот на сезоната во Ваноли Кремона, каде сезоната ја завршил со за него највисоки дотогаш во кариерата во просек 10,6 поени по натпревар.
По незадоволителната сезона 2018-2019 со Олимпија Милано, каде Фонтекио играл во просек само 0:48 минути во Евролигата и 2,8 минути во Серија А, Фонтекио требало да се приклучи на неговиот поранешен тим Виртус Болоња, чиј тренер бил Александар Ѓорѓевиќ, но договорот не бил финализиран.
На 18 јули 2019, Фонтекио потпишал за Реџо Емилија.
На 7 јули 2020, тој потпишал тригодишен договор со германската екипа Алба Берлин. Своето прво искуство во странство, Фонтекио го завршил после само една сезона во Германија, во која придонел за освојување на германското првенство со просеци од 11,2 поени, 2,8 скокови и 1,8 асистенции по натпревар.
На 9 јули 2021, тој потпишал тригодишен договор со шпанската екипа Саски Басконија, откако платиле откуп од 250.000 € на германскиот клуб..
На 17 јули 2022 година, Фонтекио го потпишал својот прв НБА договор со екипата на Јута Џез, кој му понудила 6,25 милиони долари за две години.
3 Репрезентативна кариера
Дебитирал за италијанската репрезентација во 2014 година, за време на Ол-стар натпреварот.
4 Титули
4.0.1 Олимпија Милано
* Куп на Италија : 1
: 2017
* Суперкуп на Италија : 1
: 2016, 2017, 2018
4.0.2 Алба Берлин
* Германско првенство : 1
: 2020-2021
Нобу Ширасе

Нобу Ширасе (јапонски: 白瀬 矗, ''Ширасе Нобу'') (20 јули 1861 – 4 септември 1946 година) — јапонски армиски офицер и истражувач. Тој ја водел првата јапонска експедиција на Антарктикот, 1910–1212, која достигнала јужна географска широчина од 80°5′, и го направила првото слетување на брегот на Земјата на Кралот Едвард VII.
Ширасе имал поларни амбиции уште од детството. Како подготовка, за време на воената служба учествувал во експедиција на северните Курилски Острови. Овој потфат бил лошо организиран и завршил лошо, но сепак му обезбедило корисна обука за идните поларни истражувања. Неговата долгогодишна намера била да води експедиција на Северниот Пол, но кога оваа ознака ја добил Роберт Пири во 1909 година, Ширасе го насочил своето внимание на југ.
Не можејќи да привлече владина поддршка за неговиот потфат на Антарктикот, Ширасе ги подигнал финансиите приватно. Во својата прва сезона, 1910-1911 година, експедицијата не успеала да слета на копното и била принудена да презимува во Австралија. Нејзиниот втор обид, во 1911-1912 година, бил поуспешен. Иако достигнувањата на експедицијата биле скромни, тие покажале дека Јапонците биле компетентни патници на Антарктикот, а Ширасе се вратил во Јапонија во јуни 1912 година со многу локално признание, иако остатокот од светот покажал мал интерес за неговите подвизи. Дури и во Јапонија, неговата слава била краткотрајна, а Ширасе набрзо се соочил со товарот на долгот од експедицијата што му одзела поголем дел од остатокот од животот да го откупи. Починал во релативна сиромаштија во 1946 година.
Долго време по смртта на Ширасе, во Јапонија имало задоцнето признавање на неговите пионерски потфати. Неколку географски одлики на Антарктикот биле именувани по него или неговата експедиција; оживеаната јапонска експедиција за истражување на Антарктикот ги именувале својот трет и четврт мразокршач ''Ширасе''; неговиот роден град Никахо подигнал статуа во 1981 година, а во 1990 година отворил музеј посветен на неговото сеќавање и работата на неговата експедиција.
Земја на Едит Роне

Земја на Едит Роне (|Edith Ronne Land) — неофицијално име на област на Антарктикот која се граничи со Палмеровата и Елсвортовата Земја на запад, Коутсовата Земја на исток и Филхнер-Ронеовата Ледена Плоча на север. Во декември 2012 г. оваа област е официјално именувана Земја на Кралицата Елизабета од британската влада, која ја смета за дел од Британската Антарктичка Територија.
Името „Земја на Едит Роне“ е дадено од владата на Чиле во чест на Едит Роне, првата жена полноправен член на антарктичка екипа. Таа била сопруга на американскиот офицер Фин Роне, водач на антарктичката експедиција RARE во 1947–48 г.
1 Поранешно име и употреба
Името првично е дадено во 1947 г. од Фин Роне како назив на пределот јужно од големата ледена плоча кој го открил на брегот на Веделовото Море (чие земјиште се совпаѓа со најголем дел од денешната Земја на Кралицата Елизабета). Меѓутоа, во 1957–58 г. е утврдено дека ледената плоча е поголема одошто се мислело, заземајќи ја речиси сета „Земја на Едит Роне“, па така Советодавниот комитет за антарктички имиња на САД во 1968 г. наместо тоа официјално го одобрила името „Ронеова Ледена Плоча“ за тој дел (освен Филхнеровата Ледена Плоча сместен меѓу островот Беркнер и Коутсовата Земја).
2 Поврзано
* Земја на Кралицата Елизабета
Мирни (поларна станица)

Мирни (|Мирный — руска, порано советска, прва научна станица на Антарктикот сместена во Земја на Кралицата Марија, Антарктик, на брегот на Антарктикот на Дејвис Море.
Станицата е управувана од Институт за истражување на Арктикот и Антарктикот и го добила името по бродот за поддршка ''Мирни'', капетан од Михаил Лазарев за време на Прва руска антарктичка експедиција, предводена од Фабијан Готлиб фон Белингсхаузен на ''Восток''.
Станицата Мирни била оштетена од пожар во неделата, на 21 јуни 2020 година.
1 Намена и капацитети
Станицата била отворена на 13 февруари 1956 година од 1-та советска антарктичка експедиција. Првично се користела како главна база за станицата Восток сместена од брегот, оваа функција сега ја опслужува станицата Прогрес. Во лето, во неа престојуваат 169-200 луѓе во 30 згради, во зима околу 40-50 научници и техничари. Просечната температура на локацијата е , а повеќе од 200 дена годишно ветерот е посилен од , со повремен циклон
Главни области на истражување се глациологија, сеизмологија, метеорологија, набљудување на поларна светлина, космичко зрачење и морска биологија.
2 Историски споменици
Некои јужно од станицата стои метална стела со испишана плоча. Таа била подигната помеѓу крајбрежниот Мирни и внатрешноста на станица Восток. Во него се слави споменот на Анатолиј Шчеглов, возач-механичар кој загинал додека ги извршувал своите должности. Назначен е за Историско место или споменик (ХСМ 8) по предлогот на Русија до Состојба за консултации на Антарктичкиот договор. Други слично назначени историски локалитети во близина на Мирни се Каменот на Иван Кмара (HSM 7) и гробиштата на островот Буромски (HSM 9), и двете на Буромскиот остров северно од станицата.
3 Клима
Станицата Мирни има клима на ледена покривка, бидејќи сите месеци се под . Иако е под силно влијание на глацијалната природа на внатрешноста на Антарктикот, тој задржува силно поморско влијание, што резултира со високи годишни снежни врнежи. Сепак, летата се сончеви и суви, како одраз на средоземна шема на врнежи, и покрај неговата географска ширина кон полот и ниските температури. Во текот на летото, во просек се приближуваат високите вредности на , додека зимите се стабилни веднаш под значи за неколку месеци..
4 Поврзано
* Список на истражувачки станици на Антарктикот
* Список на теренски кампови на Антарктикот
Белингсхаузен (поларна станица)

Белингсхаузен (|станция Беллинсгаузен) — руска, поранешна Советски Сојуз Истражувачки станици на Антарктикот во Пристаниште Колинс, на Островот Кинг Џорџ од Јужни Шетландски Острови.
Таа била една од првите истражувачки станици основани од Советската антарктичка експедиција во 1968 година. Тоа е исто така локацијата на Црквата Св. Троица, единствената со постојан персонал Источна православна црква во Антарктик.
Станицата е именувана по рускиот истражувач на Антарктикот од 19 век Фабијан фон Белингсхаузен.
Станицата е поврзана со неподобрени патишта со блиските станици: чилеанската база „Претседател Едуардо Фреј Монталва“, кинеската станица „Антарктички Голем Ѕид“ и уругвајска база „Артигас“.
Тоа е антиподално до локација на руски Сибир, ~400 км западно од Јакутск.
1 Клима
Се смета дека Антарктичкиот Полуостров и неговите блиски острови имаат најблаги услови за живот на Антарктикот. Климата на станицата Белингсхаузен е под силно влијание на околниот океан. Според Кепен систем, таа е една од ретките локации на Антарктикот класифицирана како клима на тундра наместо како клима на ледена капа. Со само 591,2 часа сончева светлина годишно, времето е често нестабилно и облачно во текот на годината со врнежи во форма на снег, дожд и дожд кои често се случуваат. Во просек, врнежи паѓа годишно.
2 Галерија
3 Во популарната култура
На 21 јануари 2014 година, американскиот уметник за тетоважи Лајл Татл постави импровизирана станица за тетоважи во гостилница на еден научник, каде што ја истетовира својата тетоважа со потпис - неговиот автограм - на асистентката на проектот / историчарот за тетоважи д-р Ана Фелисити Фридман, со што стана прва личност што тетовирала на сите седум континенти.
4 Поврзано
* Список на теренски кампови на Антарктикот
* Список на истражувачки станици на Антарктикот
Марко Бочвар

Марко Бочвар или Бочар (|Μάρκος Μπότσαρης, c. 1788 – 21 август 1823) — херој во Грчката војна за независност и водач на Сулиотите.
1 Ран живот
Боцарис е роден во еден од водечките кланови на Сулиотите, во регионот Сули, Епир. Тој бил втор син на капетанот Крсте Бочвар (Кицос Боцарис), кој бил убиен во Арта во 1813 по наредба на Али-паша.
2 Служба во Француската армија
Во 1803, по заземањето на Сули од страна на Али-паша, Боцарис со голем број на Сулиоти се префрлиле на Јонските Острови, каде 11 години служел во Албанскиот полк на Француската армија и станал еден од офицерите на полкот. Во 1815 се врарил во Епир.
3 Епир (1820-1821)
Во 1820, заедно со други Сулиоти и неговиот вујко Нотис Боцарис, се вратил во Епир и се борел против Али-паша заедно со османлиската војска при опсадата на Јанина, но набрзо Сулиотите промениле страна и се бореле против Османлиите, во замена ветување од страна на Али-паша дека ќе им дозволи да се вратат во Сули.
Боцарис, заедно со 300-350 соборци заминале на планината Сатовеца каде ја нападнале османлиската војска во декември 1820. Сулиотите предводени од Боцарис ја зазеле тврдината Вариадес каде се утврдиле.
4 Грчка војна за независност
Во 1821, Боцарис се вклучил во револуцијата против Османлиското Царство. Тој и другите сулиотски водачи, како Крсте Цавелас, Нотис Боцарис, Лампрос Вејкос, и Јотис Данглис вклучувале само Сулиоти во своите чети. На почетокот на Грчката војна за независност, тој се истакнал со својата храброст, истрајност и вештина како водач во борбите во западна Грција, и особено во одбраната на Месолонги за време на првата опсада на градот (1822–1823).
Ноќта на 21 август 1823 тој ги предводел 350 Сулиоти при нападот на Карпениси, против 4,000 албански војници кои ја предводеле авангардата во војската на Мустафа-паша, паша на Скадар (во денешна Албанија). Војниците на Боцарис од заседа го нападнале непријателот и му нанеле сериозна жртви, но Боцарис бил ранет и починал.
Боцарис бил погребан со почести во Месолонги.
5 Речник
Боцарис е автор на еден грчко–албански лексикон напишан на Крф во 1809, на инсистирање на Франсоа Пуквил, генералниот конзул на Наполеон Бонапарт во дворот на Али-паша во Јанина. Речникот е од голема важност за проучување на изумрениот сулиотски дијалект на албанскиот јазик.
Жена парк (Тетово)

Жена парк ― градски парк сместен на западот на Тетово.
1 Историја
На 10 април 2017 година, бил пуштен во употреба обновениот парк. Зафатот бил во вредност од 10 милиони денари, пари потрошени од Општина Тетово.
2 Особености и содржина
Паркот е со вкупна површина од 8,150 м<sup>2</sup>, уреден со урбана и детска опрема, дрвеста и тревна вегетација.
Антарктик: Битка за седмиот континент

'' Антарктик: Битка за седмиот континент '' е книга од 2016 година од Доа Абдел-Мотал во која се раскажува за иднината на Антарктикот, тврдејќи дека континентот што се одмрзнува нуди простор за живеење, минерални и морски ресурси кои претходно биле недостапни. Ја повикува меѓународната заедница повторно да го разгледа Системот на договори на Антарктикот и превентивно да го подели континентот за да го поштеди светскиот сериозен конфликт. Книгата истражува различни алтернативи за мирно решавање на проблемите што ги носи уникатната ситуација на Антарктикот.
Антарктикот (роман)

'' Антарктикот '' (1997) е научна фантастика роман на американскиот писател Ким Стенли Робинсон. Се занимава со различни ликови кои живеат или посетуваат истражувачка станица Антарктик. Вклучува многу заеднички теми на Робинсон, вклучувајќи научен процес и важноста на заштита на животната средина.
1 Преглед
Поголемиот дел од приказната е центриран на Станица Мекмердо, најголемата населба на Антарктикот, која ја водат како научно истражувачка станица од Соединетите Држави. Карактеристичниот повеќекратен протагонистички стил на Робинсон е употребен овде за да покаже многу аспекти од поларниот живот; меѓу презентираните гледишта се оние на Х, млад човек кој работи како генерален теренски асистент во Мекмердо; Вал, сè поогорчен водич за патување; и Вејд Нортон, кој работи за Калифорнија сенаторот Фил Чејс (Вејд и Фил се појавуваат и во трилогијата „Наука во главниот град“). Како и Мекмердо, приказната ги вклучува станицата Амундсен-Скот, Ледникот Шеклтон, Сува долини Мекмердо и јужноамериканска платформа за дупчење во близина на масивот Робертс.
2 Теми
„Антарктикот“ вклучува многу од идеите што Робинсон ги користи на друго место; како и во трилогијата на Марс, голем акцент е ставен на важноста на одржливо живеење и на прашањата за постоење во непријателска средина. Значењето на Антарктикот како „континент за наука“ е во контраст со потребата да се обезбеди пристојна средина, исто така, за персоналот за помош кој е суштински во место толку маргинално. Други повторливи теми вклучуваат качување по карпи, физички атлетизам, процес и идеологија на науката, експлоатација на природните ресурси и формирање на кооперативни и анархични општествени системи.
Романот беше под големо влијание од престојот на Робинсон во 1995 година на Антарктикот како дел од Националната научна фондација Програма за уметници и писатели на Антарктикот, и беше номиниран за наградата Локус во 1998 година.
Иако беше детално истражувана и генерално точна, некои критики забележаа дека книгата во делови е забавена од големи количини технички и историски детали.
Освојување на Антарктикот: приказна за експедицијата на Рон 1946-1948 година

'' Освојување на Антарктикот: приказна за експедицијата на Рон 1946-1948 година '' е научна книга од Норвешко-Американскиот антарктички истражувач Фин Роне и писателот на научна фантастика писател Л. Спраг де Камп, објавена во тврд повез од Г. П. Путнамовите синови. Улогата на де Камп, кој беше познат како писател за духови да го преработи ракописот на Роне во форма која може да се објави, не е означена. Работниот наслов на Роне наводно бил „Освојување на Антарктикот“.
1 Резиме
Книгата ја раскажува приказната за Роне Антарктичка истражувачка експедиција, која ја истражувала областа околу Веделовото Море на Антарктикот од 1947-1948 година.
2 Поврзаност со други дела
Работата на Де Камп со Роне се рефлектира во две негови современи ''Меѓупланетарни патувања'' научнофанатастични приказни сместени на измислената планета Кришна. Едната, расказот „Калории, го доловува амбиентот на Антарктикот што не е користен во ниту една од другите приказни од серијата; во другиот, романот ''Раката на Зеи'', главниот лик го носи псевдонимот на жител на Антарктикот на планетата и како Де Камп, е вработен како писател на духови кај својот шеф.
Одење на југ (книга)

'' Одење на југ (книга) '' е мемоарска и фото-книга од 2021 година од новозеландскиот пејач и текстописец Лорд. Тоа го документира нејзиното искуство во посета на континентот Антарктик во јануари 2019 година со фотографии направени од новозеландската фотографка Хариет Вере. Сите приходи од книгата ќе бидат искористени за финансирање на стипендија за постдипломски студии создадена од Антарктик Нов Зеланд, владина агенција.
1 Заднина
Лорд изрази интерес да го истражува регионот на Антарктик.
Во јануари 2019 година, таа ги посети Скот база и Станица Мекмердо, на Антарктикот, патувајќи како амбасадор на Антарктикот.
За време на нејзината посета, таа набљудувала микроскопски видови во еколошки лаборатории и разговарала со научници.
Лорд ја опиша книгата како „некако совршен претходник“ на нејзиниот трет студиски албум, ''Сончева енергија''.
Има преку 100 страници со слики направени од новозеландската фотографка Хариет Вере и списи од Лорде. Сите приходи ќе бидат искористени за финансирање на стипендија за постдипломски студии создадена од Антарктик Нов Зеланд, владина агенција.