База „Оркадас“

База „Оркадас“ — аргентинска научна станица на Антарктикот и најстарата од станиците на Антарктикот која сèуште работи. Се наоѓа на островот Лори, еден од Јужните Оркниски Острови (|Islas Orcadas del Sur ), на 4 метри надморска височина и 170 метри од крајбрежјето. Основана од Шкотската национална антарктичка експедиција во 1903 година и пренесена на аргентинската влада во 1904 година, оттогаш базата е трајно населена, што е една од шесте аргентински постојани бази на Аргентинтински Антарктикот и првата постојано населена база на Антарктикот.
Најблиското аргентинско пристаниште е Ушуаја, кое е 1.502 километри од базата. Базата има 11 згради и четири главни теми за истражување: континентална глациологија, сеизмологија, глациологија на морска-ледена зона (од 1985 година) и метеоролошки набљудувања (од 1903 година).
Оркадас била единствената станица на островите 40 години додека Британците не воспоставиле мала летна база, станицата Кејп Гедес на островот Лори во 1946 година, заменета со истражувачката станица Сигни на островот Сигни во 1947 година. Го имала и првиот радиотелеграф на континентот во 1927 година. Во 11 згради на станицата се сместени до 45 луѓе во текот на летото, а во просек 14 во текот на зимата. Научните активности се спроведуваат во ''Laboratorio Antártico Mutidisciplinario en Base Orcadas'' (LABORC), „Мултидисциплинарна лабораторија на Антарктикот во базата Оркадес“.
1 Историја
Во 1903 година, Шкотската национална антарктичка експедиција на д-р Вилијам С. Брус ја основал т.н. ''Омондова Куќа'', метеоролошка станица на островот Лори. Меѓутоа, за време на експедицијата, екипажот се заглавил во мразот и, не можејќи да отплови, останал заробен во станицата за време на зимата.
Брус ја напуштил станицата во декември истата година за Буенос Аирес за да го поправи бродот и да набави материјали, оставајќи го метеорологот Роберт Ц. Мосман задолжен за базата да продолжи со набљудувањата.
Брус и понудил на Владата на претседателот Хулио Аргентино Рока трансфер на станицата и инструментите за сума од 5.000 пезоси, под услов владата да се обврзе на продолжување на научната мисија. Тој, исто така, понудил да го пренесе назначениот персонал во неговиот брод назад до станицата.
Брус го известил британскиот офицер Вилијам Хагард за неговите намери во декември 1903 година. На 29 декември, Хагард испратил нота до аргентинскиот министер за надворешни работи, Хосе Тери, ратификувајќи ги условите на предлогот на Брус. Рока го поднел прашањето до ''Oficina Meteorológica Nacional'' (Национална канцеларија за метеорологија) која го советувала да ја прифати понудата. На 2 јануари 1904 година, инсталациите биле прифатени со претседателски декрет.
Бродот ''Шкотска'' отпловил за островот Лори на 14 јануари 1904 година, носејќи ги Лучано Х. Валет, од Канцеларијата за зоологија на Министерството за земјоделство, Едгард С. Шмула, вработен во Националната метеоролошка служба и Хуго Акуња, од Министерството за стоќарство, кој исто така бил назначен за поштенски шеф на Јужни Оркниски Острови од страна на генералниот директор на Националната поштенска и телеграфска канцеларија, Мануел Гарсија Фернандес. Мосман бил оставен на чело на експедицијата, заедно со Вилијам Смит како готвач.
Во 1906 година, Аргентина и соопштила на меѓународната заедница за воспоставување постојана база на Јужните Оркниски Острови. На 26 август, Хагард испратил писмо до министерот за надворешни работи Мануел Монтес де Ока во кое го потсетил дека Јужните Оркниски Острови се британски. Британскиот став бил дека аргентинскиот персонал добил дозвола само за период од една година. Аргентинската влада ја игнорирал забелешката, „''сметајќи ја надвор од времето''“.
На 30 март 1927 година, поморскиот подофицер Емилио Балдони ја воспоставил првата радиотелеграфска врска со Ушуаја. До тој момент, базата Оркадас останала изолирана од остатокот од светот додека не дошло годишното олеснување. Радио станицата (кодирана ЛРТ во Аргентина) дозволила постојана врска за комуникација.
Станицата зависела од Министерството за земјоделство додека аргентинската морнарица не го ослободила екипажот со морнарички персонал на 3 март 1951 година. Официјалниот пренос се случил на 23 декември 1952 година, кога со претседателски декрет базата била ставена под службата за поморска хидрографија како ''Destacamento Naval Orcadas'' („Поморски одред Orcadas“).
2 Клима
Според системот за Кепеновата класификација на климата, станицата се наоѓа под клима на тундра (''ET'' ), многу блиску до климата со ледена капа (''EF''). Основата е под влијание на студената антарктичка кружна струја што минува покрај Веделовото Море и силните западни ветрови, создавајќи постудена клима од крајбрежните области во северозападните делови на Антарктичкиот Полуостров. Временските услови може да варираат многу од година во година и од ден на ден, бидејќи системите со низок притисок често минуваат низ островите, што влијае на климата.
Просечните месечни температури се движат од во јуни до во февруари. Во лето, просечната висока е додека просечната ниска е . Во зима, просечното високо ниво е додека просечната ниска е . Температурите повремено може да се искачат над нулата во текот на зимата. Кога системите со низок притисок минуваат на југ од основата, тие може да резултираат со исклучително благи температури, при што највисоката забележана температура е во 1987 година. Меѓутоа, кога тоа ќе се случи, времето е бурно и облачно со намалена видливост. Спротивно на тоа, кога системите со низок притисок минуваат на север, тоа резултира со студени и суви услови со добра видливост, што предизвикува пад на температурите на .
Маглата е честа појава во основата, во просек 110 дена. Ова може да варира од година во година, бидејќи 1987 година била најмагливата година кога имало 252 дена со магла до само 30 дена со магла во 1963 година. Со оглед на тоа што се наоѓа на патеката на системите со низок притисок во текот на целата година, базата доживува висока облачност, особено во лето. Декември и јануари се најоблачните месеци, во просек по 29 облачни денови секој месец. Зимите се помалку облачни, просечно 20 облачни денови во јуни и јули. Ведрите денови се исклучително ретки и се случуваат само помеѓу мај до октомври, во просек 1-3 дена. Како резултат на тоа, базата просечно годишно има само 483,0 сончеви часови или 13,5% од можното сонце (можеби најниско на земјата), кое се движи од најниско ниво од 9,3% во јануари до највисоко ниво од 22,5% во август.
Декември и јануари се најмалку ветровити месеци, во просек од 19 до 21 километри на час, додека август и септември се најветровит месеци, во просек повеќе од 25 километри на час. Основата е подложена на силни ветрови во текот на годината, при што секој месец во просек е 20 дена со силни ветрови (брзини на ветер над 46 километри на час). Повремено, може да доживее налети над 150 км на час.
Просечните годишни врнежи се 398.4 мм, што е прилично рамномерно распоредено во текот на годината. Март е највлажниот месец, додека јуни е најсув месец. Поради студената клима и високата влажност, снежните врнежи често се случуваат во текот на целата година. Врз основа на периодот 1961–1990 година, основата е во просек 227 дена со снег, при што февруари има најмалку денови со снег (во просек 14 дена со снег) и мај има најмногу денови со снег (во просек 22 дена).
3 Светилник
Покрај базата се наоѓа светилникот Дестакаменто, навигациско светло поставено на комуникациска кула. Ја одржува Аргентинската морнарица.