Унбиуниум

Унбиуниум, познат и како ека-актиниум или елемент 121 — хипотетички хемиски елемент; има симбол Ubu и атомски број 121. ''Унбиуниум'' и ''Ubu'' е соодветно привремено систематско име и симбол на Меѓународниот сојуз за чиста и применета хемија, кој се користи додека елементот не биде откриен, потврден и не се одлучи за постојано име. Во периодниот систем на елементите, се очекува да биде првиот од суперактиниодите, и третиот елемент во осмата периода. Привлекол внимание поради некои предвидувања дека можеби е на островот на стабилноста. Исто така, најверојатно ќе биде првиот од новиот g-блок на елементи.
Унбиуниум сè уште не е вештачки направен. Се очекува да биде еден од последните неколку достапни елементи со денешната технологија; границата може да биде некаде помеѓу елементот 120 и 124. Исто така, веројатно ќе биде многу потешко да се синтетизира од елементите досега познати до 118, а сепак потешко од елементите 119 и 120 . Тимовите во РИКЕН во Јапонија и во ЗИЈИ во Дубна, Русија укажале на плановите да се обидат со синтеза на елементот 121 во иднина, откако ќе се обидат со елементите 119 и 120.
Положбата на унбиуниум во периодниот систем сугерира дека тој би имал слични својства на лантан и актиниум; сепак, релативистичките ефекти може да предизвикаат некои од неговите својства да се разликуваат од оние што се очекуваат од директна примена на периодични трендови. На пример, унбиуниумот се очекува да има <sup>2</sup>p валентна електронска конфигурација, наместо s<sup>2</sup>d од лантан и актиниум или s<sup>2</sup>g што се очекува од Маделунговото правило, но се предвидува дека тоа нема многу да влијае на неговата хемија. Од друга страна, значително ќе ја намали својата прва енергија на јонизација над она што би се очекувало од периодичните трендови.
1 Вовед
1.1 Синтеза на супертешки јадра
Претешкото атомско јадро се создава во јадрена реакција која комбинира две други јадра со нееднаква големина во едно; колку понееднакви се двете јадра во однос на масата, толку е поголема можноста двете да реагираат. Материјалот направен од потешките јадра се прави цел, која потоа е бомбардирана од снопот на полесни јадра. Две јадра можат да се спојат во едно само доколку се приближат доволно блиску едно до друго; нормално, јадрата (сите позитивно наелектризирани) се одбиваат меѓусебно поради електростатско одбивање. Силното заемнодејство може да ја надмине оваа одбивност, но само на многу кратко растојание од јадрото; јадрата на зракот на тој начин се многу забрзани со цел таквото одбивање да биде незначително во споредба со брзината на јадрото на зракот. Енергијата што се применува на јадрата на зракот за да ги забрза може да предизвика тие да достигнат брзина до една десетина од брзината на светлината. Меѓутоа, доколку се примени премногу енергија, јадрото на зракот може да се распадне.
Самото приближување не е доволно за две јадра да се спојат: кога две јадра се приближуваат едно до друго, тие обично остануваат заедно околу 10 секунди и потоа се разделуваат (не мора да бидат во истиот состав како пред реакцијата) наместо да формираат едно јадро. Ова се случува затоа што при обидот за формирање на едно јадро, електростатското одбивање го раскинува јадрото што се формира. Секој пар на цел и зрак се карактеризира со неговиот пресек - веројатноста дека ќе дојде до јадрено соединување доколку две јадра се приближат едно кон друго изразено во однос на попречната област што треба да ја погоди упадната честичка за да дојде до соединувањето. Оваа соединување може да настане како резултат на квантниот ефект во кој јадрата можат да тунелираат преку електростатско одбивање. Доколку двете јадра можат да останат блиску покрај таа фаза, повеќекратните јадрени заемни дејства резултираат со прераспределба на енергијата и енергетска рамнотежа.
Добиеното спојување претставува возбудена состојба - наречена сложено јадро - и затоа е многу нестабилно. За да се постигне постабилна состојба, привременото спојување може да се расцепи без да се формира постабилно јадро. Алтернативно, сложеното јадро може да исфрли неколку неутрони, кои би ја однеле енергијата на возбудувањето; доколку второто не е доволно за исфрлање на неутрони, спојувањето би создало гама-зрак. Ова се случува околу 10 секунди по првичниот јадрен судир и резултира со создавање на постабилно јадро. Дефиницијата на Заедничката работна група на МСЧПХ и МСЧПФ вели дека хемискиот елемент може да се препознае како откриен само доколку неговото јадро не се распадне во рок од 10 секунди. Оваа вредност била избрана како проценка за тоа колку време му е потребно на јадрото да стекне електрони и на тој начин да ги прикаже неговите хемиски својства.
1.2 Распаѓање и откривање
Зракот поминува низ целта и стигнува до следната комора, сепараторот; доколку се произведе ново јадро, тоа се носи со овој зрак. Во сепараторот, новопроизведеното јадро е одвоено од другите нуклиди (оној на оригиналниот зрак и сите други продукти на реакцијата)