procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Кир во Вавилон

''Кир во Вавилон'' или ''Падот на Балтазар'' (италијански: ''Ciro in Babilonia'' или ''ossia La caduta di Baldassare'') — опера од типот свето дејство (италијански: ''azione sacra'') во два чина од Џоакино Росини со либрето од Франческо Авенти. Првпат била изведена во театарот Комунале во Ферара за време на Великиот пост, 1812 година. Точниот датум на премиерата е непознат, но се верува дека бил 14 март. За време на Великиот пост, италијанските оперски куќи имале обичај или да затвораат или да поставуваат дела со теми од Библијата. ''„Кир во Вавилон“'' е една од двете опери за време на Велигденскиот пост од Росини (заедно со ''„Мојсеј во Египет''“) и е заснована на библиската приказна за соборувањето на вавилонскиот крал Балтазар од страна на персискиот владетел Кир Велики.
1 Историја на изведби
Во концертна форма, премиерата на делото во Велика Британија се одржала на 30 јануари 1823 година во Кралскиот театар Друри Лејн во Лондон. Квази-операта премиерно се претставила во Соединетите Држави на 7 јули 2012 година во Центарот за музика и уметност „Карамур“ како дел од Фестивалот, со контраалтот Ева Подлеш во главната улога, тенорот Мајкл Спајрс како Балдасар (Балтазар) и сопранот Џесика Прат како Амира, а диригент бил Вил Крачфилд. Изведба со истите главни пејачи, но во посложена постановка, била изведена на 10 август 2012 година на Фестивалот Росини во Пезаро.
2 Улоги
Улога, Тип на глас, Премиерна екипа
Балдасар, ''крал на Асирија'', тенор, Елиодоро Бјанки
Кир, ''крал на Персија'', контралто, Мариета Марколини
Амира, ''сопруга на Чиро, затворена од Балдасаре'', сопран, Елизабета Манфредини-Гвармани
Арген, ''доверлива личност на Амира'', мецосопран, Ана Савинели
Замбри, ''вавилонски принц'', бас, Џовани Лејнер
Арбасе, ''капетан во војската на Балдасаре, вљубен во Аргене'', тенор, Франческо Савинели
Даниело, ''пророк'', бас, Џовани Фраски
3 Синопсис
: Време: 539 п.н.е.
: Место: Вавилон
Заплетот на „Кир во Вавилонија“ се однесува на настаните, извлечени од Библијата, околу инвазијата на Вавилон од страна на Кир, кралот на Персија. За време на борбите, сопругата на Кир, Амира, и нивниот син се заробени од Балдасар (Балтазар), кралот на Вавилон. Според планот смислен од Арбаце, генералот на Кир, Кир се преправа дека е амбасадор кај Вавилонците, со цел да се вгради во дворот на Балдасар и да смисли план за ослободување на неговата сопруга и син. По низа неволји и пресврти во заплетот (вклучувајќи божествена интервенција), Балдасар е поразен, и во триумф, Кир радосно се обединува со својата сопруга и син.
Исклучително недоразбирање

''Исклучително недоразбирање'' (италијански: ''L'equivoco stravagante'') — оперска разиграна драма во два чина од Џоакино Росини според италијанско либрето од Гаетано Гасбари. Тоа бил првиот обид на Росини да напише целосна опера во два чина.
1 Историја на изведби
''Исклучително недоразбирање'' првпат била изведена во театарот дел Корсо, во Болоња, на 26 октомври 1811 година. Изведена била само три пати пред полицијата да ја затвори продукцијата, веројатно затоа што текстот се осврнувал на темата за дезертерство од војска. Музиката на увертирата подоцна била изгубена.
Операта за прв пат била продуцирана во Соединетите Американски Држави од страна на Операта Бронкс во јануари 2004 година.
2 Улоги
Улога, Гласовен тип, Премиерна екипа (26 октомври 1811) Диригент: Џузепе Боскети
Гамберото, ''богат земјоделец'', бас, Доменико Вакани
Ернестина, ''ќерка на Гамберото, љубител на литературата'', контралто, Мариета Марколини
Бураликио, ''богат млад човек, ѝ ветил на Ернестина'', бас, Паоло Росич
Ермано, ''сиромашен млад човек, вљубен во Ернестина'', тенор, Томазо Берти
Розалија, ''слугинката на Ернестина'', сопран, Ангиола Чиес
Фронтино, ''слуга на Гамберото и доверлив човек на Ермано'', тенор, Џузепе Спирито
3 Синопсис
: Место: Италија
: Време: Почеток на 19 век
Ермано ја сака Ернестина, која е привлечена од богатиот, но глупав Бураликио. Интригите на Ермано резултираат со апсење на Ернестина под сомнение дека дезертирала од војската (и всушност дека е маскирана во маж), но тој ја спасува и сè завршува среќно.
4 Изведби
Година, Глумечки улоги:(Гамберото,Ернестина,Бураликио, Ермано), Диригент, Оперска куќа и оркестар
1974, Сесто Брускантини, Маргарита Гуглиелми, Роландо Панераи, Џузепе Барати, Бруно Ригачи,Оркестар на РАИ, Неапол(Снимка од емитувана изведба на 8 јануари 1974 година)
2001, Марко ди Феличе, Петја Петрова, Марко Винко, Вито Мартино, Алберто Зеда, Чешки камерни солисти и хор
2001, Олга Вознесенскаја, Силвија Вахенте, Карло Морини, Лучијано Миото, Вито Мартино, Даниеле Манискалки, Кармин Кариси; Оркестар на Музичкиот конзерваториум Мартини во Болоња
2008, Бруно де Симоне, Марина Пруденскаја, Марко Винко, Дмитриј Корчак, Умберо Бенедети Микеланџели,Оркестар Хајдн ди Болзано и Тренто(Снимено на Фестивалот на операта „Росини “)
Гроф Ори

„''Гроф''''Ори''“ — комична опера напишана од Џоакино Росини во 1828 година. Дел од музиката потекнува од неговата опера ''„Патување во Ремс“'' напишана три години претходно за крунисувањето на Чарлс X. Француското либрето било од Ежен Скриб и Чарлс-Гаспар Делестер-Пуарсон, адаптирано од комедија што тие првпат ја напишале во 1817 година.
Делото е наводно комична опера, бидејќи приказната е хумористична, дури и фарсична. Сепак, таа била осмислена за Опера, а не за Театарот де л'Опера-Комик и постојат структурни недоследности со современиот жанр ''опера комик:'' додека вториот се состои од релативно кратки лирски броеви и говорен дијалог, ''„Грофот Ори“'' се состои од „високо развиени, дури и масивни музички форми поврзани со придружен рецитатив“. Иако операта содржи некои од најшарените оркестарски дела на Росини, необичната, кратка увертира е чудно воздржана и скромна, завршувајќи со шепот на пицикато жичени инструменти.
1 Наводи
Белешки
Извори
**
Внатрешно море

„Внатрешно море“ (српски: ''Унутрашњe море'') — роман на српската писателка Даница Вукиќевиќ од 2022 година. Романот бил награден со НИН-овата награда.
1 Содржина
Книгата нема строго определена структура, туку туку претставува збир на размислувањата и сеќавањата на авторката за родителите, за болеста и смртта на сестра ѝ, за работата, за пријателите, за познатите личности од културната сцена, за писателите и книжевноста, за човечките особини, за секојдневните случки, за политичките настани во Србија, за состојбите на српската книжевна и културна сцена, за односот на државата кон граѓаните итн.
Пепелашка (Росини)

Пепелашка, или Триумф на добрината (it) — оперска комична драма во два чина од Џоакино Росини. Либретото било напишано од Јакопо Ферети, врз основа на либретата напишани од Шарл-Гијом Етјен за операта ''Сендрилон'' со музика од Никола Изуар (за прв пат изведена во Париз, 1810) и од Франческо Фиорини за ''Agatina, o la virtù premiata'' со музика од Стефано Павези (за прв пат изведена во Милано, 1814 година). Сите овие опери се верзии на бајката ''„Пепелашка“'' од Шарл Перо. Операта на Росини за прв пат била изведена во римскиот театар „Театро Вале“ на 25 јануари 1817 година.
Во оваа варијација на бајката, злобната маќеа била заменета со очув, Дон Мањифико. Кумата на самовилите била заменета со Алидоро, филозоф и учител на Принцот. Пепелашка не била идентификувана по стаклена влечка, туку по нејзината сребрена нараквица. Натприродните елементи што традиционално ја карактеризирале приказната за Пепелашка биле отстранети од либретото само за полесно поставување.
Росини ја компонирал Пепелашка кога имал 25 години, по успехот на ''„Севилскиот бербер“'' претходната година. Делото, кое го завршил за период од три недели, се смета за едно од неговите најдобри дела за соло глас и ансамбли.
1 Наводи
Белешки
Извори
*Gossett, Philip; Brauner, Patricia (2001), " ''La Cenerentola'' " in Holden, Amanda (ed.), ''The New Penguin Opera Guide'', New York: Penguin Putnam.
*Osborne, Charles (1994), ''The Bel Canto Operas of Rossini, Donizetti, and Bellini'', London: Methuen; Portland, Oregon: Amadeus Press.
*Osborne, Richard (1990), ''Rossini'', Ithaca, New York: Northeastern University Press.
*Osborne, Richard (1998), "''La Cenerentola''", in Stanley Sadie, (ed.), ''The New Grove Dictionary of Opera'', vol. 1. pp. 799–801. London: Macmillan.
Црква „Св. Никола“ - Чумово

Свети Никола — главна селска црква во прилепското село Чумово, Македонија.
1 Местоположба
Црквата е сместена во западниот дел на селото Чумово. Околу црквата се наоѓаат и селските гробишта.
2 Историја
Црквата била подигната во 1925 година, на место каде порано имало црквичка. До црквата се наоѓа местото Чумини Гробишта, каде до 1925 година имало околу 30 гробови со плочи во насока исток-запад. При изградбата на црквата, тие плочи биле искористени за ѕидовите.
3 Галерија
4 Поврзано
* Прилепско архијерејско намесништво
* Прилепечко-витолишка парохија
* Чумово
Чумовска Река

Чумовска Река — река во Македонија, која извира на Селечка Планина.
1 Тек
Реката извира на западните падини на Селечка Планина, поминува низ селото Чумово и се разводнува во Прилепското Поле.
2 Галерија
3 Поврзано
* Селечка Планина
* Прилепско Поле
* Чумово
Тежок за убивање

''Тежок за убивање'' (|Hard to Kill) — американски акционен трилер од 1990 г., во режија на Брус Малмут, а по сценарио на Стивен Макеј. Главните улоги ги толкуваат Стивен Сигал, Кели Леброк, Вилијам Садлер и Фредерик Кофин. Ова е втор филм на Сигал по неговото деби со ''Над законот''.
Во филмот, Сигал го толкува ликот на Мејсон Сторм, детектив што паѓа во кома откако е застрелан за време на упад во неговиот дом, при што е убиена неговата сопруга. Сторм се буди по седум години и тргнува во одмазднички поход за да ја одмазди смртта на својата сопруга и да ја разоткрие корупцијата на сенаторот Вернон Трент — човекот што го нарачал убиството на неговото семејство.
Филмот бил објавен од страна на Warner Bros. на 9 февруари 1990 г. и остварил заработка од 75 милиони долари ширум светот.
1 Содржина
1983 г. Поседувајќи цврсти докази за политичка корупција, детективот од Лос Анџелес, Мејсон Сторм, го привлекува несаканото внимание на мафијата и нејзините политички поддржувачи. Додека поткупливи полицајци го следат секој негов чекор, Сторм набрзо се наоѓа на нишанот на насилниците во сопствениот дом — најмени убијци го покосуваат неговото семејство, а него го оставаат мислејќи дека е мртов. Но во 1990 г., седум години по овој кобен настан, издржливиот Сторм на чудесен начин се буди од длабока кома. Крвта бара правда, а Сторм има нерасчистени сметки. Продолжувајќи таму каде што застанал, дури ни цела војска злосторници не може да го спречи во неговата намера да ги израмни долговите. На крајот на краиштата, кој се плаши од смртта кога веќе бил мртов?
2 Улоги
Стивен Сигал, Мејсон Сторм
Кели Леброк, Андреа Стјуарт
Фредерик Кофин, Кевин О'Мали
Вилијам Садлер, сенаторот Вернон Трент
Бони Бароуз, Фелиша Сторм
Ендру Блок, капетан Ден Халанд
Бранскомб Ричмонд, Макс Квинтеро
Чарлс Босвел, Џек Аксел
Закари Розенкранц, Сани Сторм
Лу Бејти Млађи, Карл Бекер
Дин Норис, наредник Гудхарт
Роберт Ласардо, силеџија
Ерни Лајвли, капетан на ЛАПД
Јомсборг

Јомсборг — тврдина на јужниот брег на Балтичкото Море (средновековен Вендланд, денешна Померанија), која постоела помеѓу 960-тите и 1043 г. Нејзините жители биле познати како јомсвикинзи — полулегендарно воено братство. Точната местоположба на Јомсборг, па дури и неговото постоење, сѐ уште не се со сигурност утврдени, иако често се тврди дека се наоѓал на источниот ракав на реката Одра. Историчарот Лауриц Вејбул го отфрла Јомсборг како чиста легенда.
1 Местоположба
Постоењето на Јомсборг сѐ уште не е потврдено со научни податоци, но сепак, во светло на откритијата на остатоци од добро утврдени воени логори, научниците не ја исклучуваат таквата можност. Изнесени се претпоставки дека Јомсборг би можело да биде населбата откриена кај устието на Одра, во близина на денешен Волин (Полска), но наодите таму се премногу скромни за да се дозволи такво утврдување (спореди со Винета).„Ако Јомсборг сепак не е чиста измислица“, пишува професорот од Кардифскиот универзитет, Гвин Џонс, „тој веројатно бил сместен на устието на Одра, поточно на нејзиниот источен ракав — Ѕивна, таму каде што денес се наоѓа гратчето Волин, односно Јумне на Адам Бременски“. Наспроти тврдењата на Адам, Волин секако никогаш не бил „најголемиот град во Европа“, а во неговата околина не се пронајдени ниту пристаниште за 360 големи брода, ниту остатоци од тврдина (освен ако за такви не се смета блискиот рид Силберберг). Како и да е, археолошките наоди сведочат дека населението во градот било мешано — скандинавско-словенско.
2 Историја и значење
Според сагите, Јомсборг бил голема тврдина со пространо пристаниште што можело истовремено да прими 360 големи брода. Оттука, викинзите преземале напади врз Норвешка, Шведска, Англија, Данска и други земји.
Откако викинзите од Јомсборг во 986 г. претрпеле пораз од норвешкиот јарл Хокон, кој се стремел да се ослободи од данската превласт, Јомсборг изгубил голем дел од своето влијание. Меѓутоа, тој продолжил да биде независно воено упориште на викинзите сѐ до 40-тите години на XI век, кога бил освоен од норвешкиот конунг Магнус Добриот.
3 За јомсвикинзите
Јомсборг бил главната база на заедницата на јомсвикинзите, во која се одржувала најстрога дисциплина и каде што не бил дозволен пристап за жени. Меѓу викинзите во Јомсборг немало луѓе помлади од 18 ниту постари од 50 години. На воините им било забрането да отсуствуваат од тврдината подолго од три дена. Сите тие му се потчинувале на законот за одмазда за паднатиот соборец. За најголем срам за еден викинг од Јомсборг се сметало покажувањето кукавичлук или непредавањето на запленетиот плен на заедницата, која била должна да го подели добитокот од борбата меѓу сите воини. Меѓу викинзите биле забранети какви било кавги. Прекршителите на обичаите на Јомсборг биле протерани од заедницата.
4 Наводи
Битка кај Редестос

Битка кај Редестос (|Битка при Родосто) — битка која се случила во февруари 1206 година во градот Редестос (денешен Текирдаг, Турција) помеѓу Бугарите предводени од царот Калојан и крстоносците. Резултирала со бугарска победа.
Откако Бугарите ја уништиле латинската војска во битката кај Русион на 31 јануари 1206 година, остатоците од разбиените крстоносни сили се упатиле кон крајбрежниот град Редестос за да побараат засолниште. Градот имал силен венецијански гарнизон и бил дополнително поддржан од полк од 2.000 војници од Цариград. Сепак, стравот од Бугарите бил толку голем што Латините паничиле со самото пристигнување на бугарските војници. Тие не биле во можност да се спротивстават и по кратка битка Венецијанците почнале да бегаат кон своите бродови во пристаништето. Во брзањето да избегаат, многу бродови биле преоптоварени и потонале, а повеќето Венецијанци се удавиле. Градот бил ограбен од Бугарите, кои го продолжиле својот победнички марш низ источна Тракија и освоиле уште многу градови и тврдини.
Битка кај Сер (1196)

Битка кај Сер (|Битка при Сяр, |Μάχη των Σερρών) — битка која се одвивала во 1196 година во близина на градот Сер, денес во егејскиот дел на Македонија, помеѓу војските на Второто Бугарско Царство и Римската Империја. Исходот од битката била бугарска победа.
1 Позадина
По почетокот на противримското востание во 1185 година, а особено по победата кај Травна, Бугарите цврсто ја презеле иницијативата во војната. Како резултат на нивните напори, Бугарите почнале да ги освојуваат регионите на Тракија и Македонија кој биле поседувани од Римјаните; бугарската војска ги користела своите упоришта северно од Стара Планина и реката Дунав како бази за војната.
Помеѓу 1190 и 1195 година биле освоени многу градови на југ и југозапад. За време на неговите подготовки за трет поход против Бугарија, римскиот цар Исак II Ангел бил симнат од престолот од страна на неговиот брат Алексиј III Ангел, кој му понудил мир на бугарскиот цар. Јован Асен I побарал враќање на сите бугарски земји, за што знаел дека било невозможно да биде прифатено од страна на Римјаните, па затоа ја продолжил борбата.
2 Битка
Истата година, бугарската војска напредувала длабоко кон југозапад и стигнала до близина на Сер, освојувајќи многу тврдини на својот пат. Во текот на зимата, Бугарите се повлекле на север, но следната година повторно се појавиле и ја поразиле римската војска под водство на севастократорот Исак во близина на градот. Во текот на битката, римската коњаница била опколена, претрпувајќи големи жртви, а нивниот командант бил заробен.
3 Последици
Наместо триумфално враќање, патот назад кон бугарската престолнина завршил трагично. Малку пред да стигне до Трново, Јован Асен I бил убиен од неговиот братучед Иванко, кој наводно бил поткупен од Римјаните. Сепак, нивните обиди да ги сопрат Бугарите не успеале: Иванко не можел да го заземе престолот и морал да избега во Римската Империја. Бугарите напредувале понатаму за време на владеењето на Калојан (владеел 1197–1207 година).
Битка кај Бероја (1208)

Битка кај Бероја (|Битка при Боруй) — битка која се случила во јуни 1208 година во близина на градот Стара Загора, Бугарија, помеѓу Бугарите и Латинското Царство. Резултирала со бугарска победа.
1 Позадина
Во летото 1208 година, новиот цар на Бугарија, Борил, кој ја продолжил војната на својот претходник Калојан против Латинското Царство, ја нападнал Источна Тракија. Латинскиот цар Хенри собрал војска во Селимбрија (''Силиври'') и се упатил кон Адријанопол (''Одрин'').
2 Битка
По веста за маршот на крстоносците, Бугарите се повлекле на подобри позиции во областа Бероја (Стара Загора). Ноќе, ги испратиле византиските заробеници и пленот северно од Стара Планина и се движеле во борбена формација кон латинскиот логор, кој не бил утврден. Во зори, тие одеднаш нападнале, а војниците на должност се бореле жестоко за да добијат време за останатите да се подготват за битка. Додека Латините сè уште ги формирале своите одреди, тие претрпеле големи жртви, особено од рацете на бројните и добро искусни бугарски стрелци, кои ги стрелале оние што сè уште биле без оклоп. Во меѓувреме, бугарската коњаница успеала да ги заобиколи латинските крила и успеала да ги нападне своите главни сили. Во битката што следела, крстоносците изгубиле многу луѓе, а самиот цар бил повреден, едвај избегал од заробеништво - еден витез успеал да го пресече јажето со својот меч и го заштитил Хенри од бугарските стрели со својот тежок оклоп. На крајот, крстоносците, принудени од бугарската коњаница, се повлекле и се повлекле кон Филипопол (''Пловдив'') во борбена формација.
3 Последици
Повлекувањето продолжило дванаесет дена, во кои Бугарите внимателно ги следеле и напаѓале своите противници, нанесувајќи жртви главно на латинската задна гарда, која неколку пати била спасена од целосен колапс од главните крстоносни сили. Сепак, во близина на Пловдив, крстоносците конечно ја прифатиле битката и Бугарите биле поразени.
4 Наводи
* Јордан Андреев, Милчо Лалков, Българските ханове и царе, Велико Търново, 1996 г.
Битка кај Храстовица (1561)

Битка кај Храстовица (|Bitka kod Hrastovice) — неуспешен османлиски напад во Хрватска предводен од Малкоч-бег, беглербег на Босанскиот пашалак. Битката била дел од Отоманско-хрватските војни и Отоманско-хабсбуршките војни помеѓу Отоманското Царство и Хабсбуршката монархија.
1 Прелудиум
Храстовица (денес село во близина на Петриња) била утврден пазарен град и сопственост на епископот на Загреб во средниот век. Поради отоманските напади, пазарниот град бил утврден со ѕид и два замоци (''Горниот'' и ''Долниот замок''), управувани од двајца кастелани со нивната посада. По првите отомански напади во Банија, во средината на 16 век, Храстовица била зајакната со две стражарски кули на соседните ридови и станала важна позиција на Воената граница и седиште на ''капетанијата Храстовица'' (регионална воена команда).
2 Битка
Според хрониката на Никола Томашиќ, силите на Малкоч-бег, беглербег на Босна, биле поразени во близина на Храстовица во 1561 година. Османлиските напаѓачи биле поразени од локалните кметови и помалиот гарнизон од тврдината.
3 Последици
Беглербегот на Босна, Ферхад-бег Соколовиќ, неуспешно ја нападнал Храстовица во 1576 година со 7.000 луѓе. Во 1577 година, тврдината имала капетан, управник, 20 германски платеници и 100 ушкоци. Откако била изградена тврдината Карловац, Храстовица ја изгубила својата воена важност, па во 1582 година, бил изграден ''Долниот замок,'' а жителите биле преселени во Туропоље во 1583 година. Хасан-паша Предојевиќ ја освоил Храстовица во 1592, во 1594 и во 1595 година. Таа неколку пати менувала раце, но конечно била ослободена од Османлиите заедно со Петриња.
4 Библиографија
*''Vojna enciklopedija'' (1970–76), 10 volumes, Vojno izdavački zavod Beograd, book 3, p. 498, article ''Hrastovica''
Чумовски манастир

Чумовски манастир — манастир во прилепското село Чумово.
1 Местоположба
Манастирот се наоѓа на рид со неименуван врв (790 м.) во непосредна близина на селото Чумово.
2 Историја
Манастирот започнал со изградба во 2023 година.
3 Градби во манастирот
Манастирскиот комплекс е во изградба и моментално постои само параклисот.
3.1 Параклис „Св. Василиј Острошки“
Во манастирот постои параклис посветен на Свети Василиј Острошки, по кого е и наречен целиот манастир.
4 Галерија
Параклис „Св. Василиј Острошки“ - Чумово

Свети Василиј Острошки — параклис во прилепското село Чумово, Македонија.
1 Местоположба
Параклисот е подигнат на рид со неименуван врв (790 м.) во непосредна близина на селото Чумово.
2 Историја
Изградбата на параклисот започнала во 2023 година.
Постои намера параклисот и понатаму да се уредува и доизгради и да прерасне во Чумовски манастир.
3 Поврзано
* Прилепско архијерејско намесништво
* Прилепечко-витолишка парохија
* Витолиште
Кара Буоно

Кара Буоно (родена на 1 март 1971 година) е американска актерка. Своето филмско деби го имала во ''Гладијатор'' (1992) и добила признание за нејзините улоги во разни телевизиски емисии, вклучувајќи ги ''Закон и ред'' (1996–2024), ''Момчињата од медисон Авенија'' (2010), а глумела и како Карен Вилер во серијата на Нетфликс ''„Почудни нешта“'' (2016–2025). Нејзините улоги ѝ донеле номинации и за наградата „Прајмтајм Еми“ за најдобра гостинска актерка во драмска серија и за наградата „Дејтајм Еми“ за најдобра изведувачка во детска програма .
На филм, Буоно има настапено во бројни проекти од нејзиното деби во 1992 година, при што меѓу нејзините најзначајни улоги се вбројуваат ''Хулк'' (2003), во кој ја толкувала улогата на Едит Банер, ''Пушти ме внатре'' (2010), ''Добар брак'' (2014), ''Хартиени градови'' (2015), ''Сите светци'' (2017), ''Чудовишта и луѓе'' (2018) и ''Таа дојде од шумата'' (2022).
1 Ран живот и образование
Буоно бил родена како ќерка на Розмари (родена Десидериошоли; 1930–2023) и Ентони Буоно (1927–2021) и таа е израсната во Бронкс, општина во Њујорк, во работничко семејство со италијанско потекло. Таа има двајца браќа и една сестра.
Таа учела во средното училиште „Фиорело Х. Ла Гвардија“ и дипломирала на Универзитетот Колумбија со двојна насока - англиски јазик и политички науки, кои што ги завршила за три години. Своето актерско деби го имала во претставата ''„Споукхаус“'' на Харви Фирстајн на 12-годишна возраст.
2 Кариера
Буоно продолжила да работи на сцената и на Бродвеј и надвор од Бродвеј, а својата филмска кариера ја започна заедно со Итан Хоук и Џереми Ајронс со улога во ''Водна земја'' (1992). Голем дел од нејзината работа придонесува во инди-филмови како што се ''Чатни попкорн'' (1999), ''Среќни несреќи'' (2000), ''Следна станица на чудата'' (1998) и ''Две нини'' (1999), кои таа ги продуцирала. Во 1999 година, таа имала мала улога како младиот Гери Каминс во ТВ-филмот ''Длабоко во моето срце'' (1999).
Таа глумеше во последната сезона на драмската серија на NBC ''Трета стража'' (1999) како болничарката Грејс Фостер, како и во играниот филм за ''Хулк'' од Марвел Комикс во режија на Анг Ли, од 2003 година каде што ја толкуваше мајката на алтер егото на главниот лик, Брус Банер.
Ја играла Кели, сопругата на Кристофер Молтисанти (Мајкл Империоли), во дводелната последна сезона на драмската серија HBO ''Сопранови'', која се емитуваше во 2006 и 2007 година. Таа се појавила и како д-р Феј Милер во четвртата сезона на драмската серија ''Момците од Медисон Авенија'', за која добила номинација за Еми за најдобра гостинска актерка во драмска серија во 2011 година.
3 Личен живот
Буоно живее во Гринич Вилиџ во Њујорк со својот сопруг Питер Тум, основач на Етос Вотер, и нивната ќерка.
Битка кај Обрешка

Битка кај Обрешка (|Bitka kod Obreške) — битка која се одвила на 10 септември 1565 година меѓу османлиските сили на Соколу Мустафа Паша, санџакбег на Босна, и германските и хрватските сили предводени од хрватскиот бан Петар Ердоди. Битката била дел од хрватско-отоманските војни и отоманско-хабсбуршките војни меѓу Отоманското Царство и Хабсбуршката монархија.
1 Прелудиум
Смртта на унгарскиот и хрватскиот крал Фердинанд I Хабсбуршки во 1564 година го поништила хабсбуршко-османлиското примирје потпишано во 1562 година. Како изговор за нова кампања, Сулејман Величествениот ја искористил граѓанската војна во Унгарија меѓу трансилванскиот принц Јан Запоља (претендент за круната на Унгарија и отомански вазал) и синот на Фердинанд - новиот крал, Максимилијан.
Во летото 1565 година, како претходница на целосна османлиско-хабсбуршка војна, Соколу Мустафа Паша, санџакбег на Босна, ја нападнал хрватската граница и ја опседнал тврдината кај Крупа. Мал гарнизон (од само 28 луѓе), предводен од Матија Бакиќ, храбро се спротивставил 20 дена, но конечно подлегнал на огромните османлиски сили на 23 јуни 1565 година. Понатамошното навлегување во Хрватска од страна на Соколу Мустафа било спречено од хрватскиот бан Петар Ердоди во битката кај Обрешка.
2 Битка
Обрешка е село во близина на Иваниќ-Град, каде што на 10 септември 1565 година, османлиска ограбувачка група од Босна била пречекана од трупите на хрватскиот бан; ова било само уште еден османлиски напад врз Кралството Хрватска.
По ограбувањето на Крупа, османлиски одред предводен од босанскиот санџакбег Соколу Мустафа Паша (од околу 12.000 луѓе) ја преминал реката Сава и почнал да пљачкосува по реките Лоња и Глоговница кон Крижевци. Османлиите биле фатени неподготвени и по кратка борба се распрснале во близина на Обрешка од војската на хрватскиот бан Петар Ердоди (1557-67 г.) - составена од околу 1.000 коњаници и 3.000 пешадијци (лат. insurrectio), кои биле претежно вооружени кметови.
3 Последици
За оваа победа, Петар Ердоди бил награден со титула гроф од страна на кралот Максимилијан од Унгарија и Хрватска.
4 Библиографија
*''Vojna enciklopedija'' (1970–76), 10 volumes, Vojno izdavački zavod Beograd, book 6, p. 226, article ''Obreška''
Филмска црква

Филмска црква — градба налик црква за потребите на филмот „Прашина“ во прилепското село Штавица. Црквата била изградена во 2000 година.
Градбата не претставува вистинска црква, бидејќи архитектонски апсидата се наоѓа на местото на влезот. Денес, градбата се користи како помошен објект на селаните и во нејзе се чува слама.
Црквата во некои извори дури е именувана како Свети Ѓорѓи.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа во средишниот дел на селото, во непосредна близина од асфалтниот пат, на карактеристичните карпи во селото.
2 Историја
Градбата била подигната во 2000 година за време на снимањето на филмот „Прашина“ на македонскиот режисер Милчо Манчевски. Поради потребите на сценографијата, градбата на црквата е свртена со апсидата на западната страна и не претставува вистинска црква.
3 Архитектура
Градбата е еднокорабна црква со покрив на две води, изградена во поствизантиски стил со ѕидови ѕидани со камен, додека на апсидата се јавува и керамичка декорација на венецот.
3.1 Фрескоживопис
Во нишите над влезовите во црквата и на северната страна на црквата се забележуваат фрески од Архангел Гаврил, Свети Ѓорѓи, како и сцени од Страшниот суд.
4 Галерија
Битка кај Новиград

Битка кај Новиград — воен судир меѓу Кралството Хрватска и Отоманското Царство во Новиград, во Задарската жупанија. Хрватите, предводени од Петар Бериславиќ, биле поразени од Османлиите.
1 Позадина
Петар Бериславиќ бил бан на Хрватска кој владеел во времето на османлиската закана. Бериславиќ ја презел задачата да ја брани Хрватска од Османлиите, кои, почнувајќи од 1463 година, речиси секоја година ја напаѓале Хрватска. На 15 јуни 1513 година, папата Лав X му испратил на банот 50.000 дукати за оваа цел. Така, Бериславиќ успеал, за кратко време, да собере значително голема војска. На 16 август, Османлиите претрпеле пораз во близина на Дубица. Оваа победа го направила Бериславиќ познат. Папата му испратил благословен меч и шапка. Сепак, ова не го спречил османлискиот напад.
Во септември 1514 година, османлиска сила од 4.000 војници ја нападнала Хрватска, пустошејќи ги и опустошувајќи ги имотите на благородникот од Крбава, Иван Карловиќ. Тие, исто така, навлегле во соседните области на Венецијанска Далмација, од каде што се вратиле во Босна со 3.000 заробеници и многу добиток. На крајот од 1514 година, Османлиите повторно ја нападнале јужна Хрватска, каде што ги освоиле Карин, Корлат, и замок во близина на Новиград. За време на овие напади, најмногу изгубиле благородниците од стариот хрватски округ Лука.
За да ги заплаши Османлиите, Бериславиќ решил да води офанзивна војна. Тој побарал помош од сите страни. Така, од Дубровник добил 1.500 златни флорини. Папата Лав X му испратил големо количество на жито, барут, сулфур, шалитра и неколку видови топови, а освен тоа, испратил и 2.000 дукати. Покрај ова, папата испратил писма до сите владетели на Европа, молејќи ги да ѝ помогнат на исцрпената Хрватска.
2 Битка
Во мај 1515 година, Бериславиќ го преминал Велебит во Далмација, каде што, со 500 коњаници и 2.000 пешадијци, кампувал во близина на тогашниот венецијански град Шибеник. Таму тој очекувал 5.000 чешки војници, со кои имал намера да ги врати Карин, Корлат и замокот во близина на Новиград од Османлиите. Сепак, оваа кампања против Османлиите завршила со убедлив пораз на банот. Венецијанскиот сенатор Микиели известил на 28 мај 1515 година дека Бериславиќ „кампувал со 10.000 луѓе во близина на одредено турско место кај Новиград, каде што босанскиот паша го нападнал, го разбил и ги зазел неговите топови, додека банот едвај избегал со само 25 коњаници“.
3 Последици
По оваа победа, пашата се свртел против Јајце Бановина. Прво, Османлиите ги освоиле градовите Језеро и Бочац, а потоа го опколиле и градот Јајце. Сепак, Османлиите се повлекле кога се приближила помошна војска. Оттогаш, Бериславиќ го снабдувал Јајце со намирници, оружје и гарнизон. Преку неговите напори, оваа предна позиција на Хрватска била зачувана уште неколку години.
Битка кај Белај

Битка кај Белај — битка помеѓу османлиската војска која се враќала од нивниот напад врз Крањска и Хрватска. Таа се одвила на 4 октомври 1528 година под замокот Белај, во денешното село Бариловиќ во Хрватска.
1 Прелудиум
Во 1528 година, османлискиот губернатор на Босанскиот санџак, Гази Хусрев-бег, одлучил да започне серија на напади врз Крањска и Хрватска. Словенскиот благородник Иван Тахи решил да се одмазди така што започнал свои напади во Босна, за време на кои го запалил Котор Варош на реката Врбања, заедно со нејзините околни села, и ограбил многу луѓе и добиток.
Како одговор, Хусрев-бег во октомври одлучил да изврши уште еден напад врз Хрватска и Крањска. Според извештаите напишани од Петар Кружиќ од Сењ до заменик-капетанот на Риека, големата отоманска војска стигнала до Оточац до 2 октомври и продолжила со својот напад кон Метлика. Во неговото писмо, Кружиќ, исто така, ги замолил луѓето да ја рашират веста за присуството на отоманската војска. Кога хрватското и крањското благородништво станале свесни за ова, тие собрале свои војски и двете армии на крајот се сретнале во близина на замокот Белај.
2 Битка
Според хрватскиот историчар Вјекослав Клаиќ битката се случила попладне. Точните описи на битката се разликуваат во некои детали, но и Вјекослав Клаиќ и Петар Гргец се согласуваат дека битката траела два часа. Според Петар Гргец, османлискиот командант Гази Хусрев Бег ги поставил своите најспособни луѓе во првите редови. Кога започнала битката, се чинело дека Османлиите добивале предност бидејќи Германците во христијанските редови почнале да ја губат својата вера. Гргец изјавил дека биле запрени од страна на хрватскиот бан Иван Карловиќ, кој потоа се вратил кон Османлиите и ги пробил нивните редови, принудувајќи ги да избегаат. Клаиќ изјавил дека Турците биле разбиени кога почнало да се стемнува.
3 Последици
Додека Османлиите бегале од бојното поле, околу 700 мртви и ранети отомански војници лежеле мртви или ранети на полето на Белај. Меѓу нив биле и босанскиот паша и капетанот на Удбина, кои биле тешко ранети. Од христијанска страна, Иван Карловиќ исто така бил тешко ранет. Според писмото напишано на 18 октомври, Карловиќ сè уште се опоравувал од раните и „не се знаело дали ќе остане жив или ќе умре“. Карловиќ на крајот успеал да се опорави.
Црква „Св. Димитриј“ - Мелница

Свети Димитриј (позната и како Свети Димитрија) — главна селска црква во мариовското село Мелница, Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа во непосредна близина на регионалниот пат 1107 и во непосредна близина на некогашното село Мелница. Околу нејзе се наоѓаат и старите селски гробишта.
2 Историја
Црквата е подигната во XIX век.
Во црквата има фрагменти од антички столб, а од надворешната страна на западниот ѕид е вградена плоча од камен со грчки натпис во 7 вертикални редови, која не е моментално видлива.
3 Архитектура
Градбата на црквата е еднокорабна. Црквата е во добра состојба. Се забележува само подземна влага и пукнатини на ѕидовите.
4 Галерија
5 Поврзано
* Прилепско архијерејско намесништво
* Прилепечко-витолишка парохија
* Мелница
Патот на очајот

„Патот на очајот“ (англиски: ''Desperation Road'') – филм на режисерот Нејдин Крокер од 2023 година. Главните улоги ги играат: Гарет Хедланд, Вила Фицџералд и Мел Гибсон.
1 Синопсис
Самохраната мајка Мејбен и нејзината ќерка Анали се бездомници. Иако мајката се труди да им обезбеди основни услови за живот, овсушност, токму нејзините одлуки ги довеле до состојбата во која се наоѓаат. Кога се селат во Мисисипи, Мејбен се среќава со најголемиот проблем во животот. Расел е човек кој штотуку е пуштен од затворот и кој во својот роден град има поддршка од својот татко и од најдобриот пријател. Кога ќе се сретнат Мејбен и Расел, тој чувствува потреба да ѝ помогне...
Битка кај Трапесак (1237)

Битка кај Трапесак — воен судир помеѓу витешкиот ред Темплари и Ајубидите во тврдината Трапесак. Темпларите се обиделе да го освојат замокот; но гарнизонот на Ајубидите се спротивставил на нападот, а помошните сили ги десеткувале Темпларите, нанесувајќи им тежок пораз.
1 Позадина
Тврдината Трапесак била упориште кое му припаѓало на воениот ред на витезите Темплари. Во 1188 година, ајубидскиот султан Саладин го зазел замокот од Темпларите. Во 1237 година, Темпларите од тврдината Баграс нападнале група туркменски племиња кои се населиле источно од езерото Амик. Овој напад го испровоцирал емирот на Алепо, Ал-Муазам Тураншах, да ја нападне и освои тврдината Баграс. Опсадените Темплари останале без залихи и биле на работ на предавање. Сепак, Боемунд V Антиохиски испратил делегати да побараат примирје со него. Емирот го прифатил примирјето и се вратил во Трепасеј. Вилијам Монфератски, учител на Темпларите во Антиохија, го сметал примирјето за понижувачко и решил да го прекрши примирјето и да го нападне Трепасек.
2 Битка
Во јуни истата година, Вилијам, со сила од 120 темплари-витези и 300 самострелци, решил да го нападне Трепасек, надевајќи се дека ќе ја врати гордоста на темпларите. Крстоносците го нападнале долниот град на тврдината (цивилната населба под тврдината). Ајубидските војници стационирани таму, иако изненадени, успеале да им се спротивстават на крстоносците, на кои потоа им се придружил остатокот од гарнизонот. Нивниот силен отпор го оневозможил нападот на тврдината. Ајубидскиот гарнизон, исто така, испратил гласник во Ал-Муазам за помош. Франкските затвореници во тврдината слушнале за нападот и им викнале на Темпларите, барајќи од нив да се повлечат пред пристигнувањето на силите за помош, но тие го игнорирале ова. Ајубидската сили која била повикана за помош брзо пристигнала и ги прегазила Темпларите, масакрирајќи ги. Вилијам бил убиен заедно со знаменосецот, а Рејмон д'Аргентан и неговите команданти биле заробени. Поразот бил целосен; само 20 темплари успеале да избегаат живи, а нивните другари биле или убиени или заробени, додека сите самострелци биле исто така убиени.
3 Последици
Темпларите претрпеле еден од нивните најлоши порази кај Трапесак. Победничките Ајубидите по нивната победа ги однесоле затворениците и главите на мртвите во Алепо. И покрај нивната победа, Ајубидите решиле да го обноват примирјето со Боемунд, со што го спасиле Баграс од паѓање во нивни раце. Ужасниот пораз на Темпларите предизвикал неопходна мобилизација за Темпларите и витезите болничари во Европа. Кога веста за поразот стигнала до Англија, болничарскиот приор собрал голема сума пари за Светата земја. Кралот Хенри III им дал на Темпларите 500 марки за откуп на нивните заробеници. Папството испратило неколку пораки до водачите на Аутрем за да ги охрабри затворениците да се ослободат по поразот.
Битка кај Текоа

Битка кај Текоа — воен судир помеѓу крстоносците и турските напаѓачи од Аскалон во градот Текоа. Турците им нанеле пораз на крстоносците. Тоа била првата запишана битка на витешкиот ред Темплари.
1 Битка
Во 1138 година, турските напаѓачи од Аскалон, кој бил под фатимидска контрола, започнале да ја напаѓаат територијата на Ерусалимското Кралство. Турците го нападнале градот Текоа, кој бил сметан за роден град на пророкот Амос. Поголемиот дел од жителите избегале од градот кога дознале за овој напад. Фатимидските напаѓачи влегле во Текоа и го ограбиле. Веста за нападот стигнала до Ерусалим. Големиот мајстор на витешкиот ред Темплари, Робер де Краон, ги собрал своите темпларски витези и пешадија против мародерите. Фатимидците дознале за помошните сили и се повлекле кон Хеврон. Крстоносците успеале лесно да го вратат градот. Наместо да ги бркаат, крстоносците почнале да ги ограбуваат Турците што останале, оставајќи ги расфрлани.
Фатимидите, гледајќи го своето распаѓање, се вратиле и почнале да ги напаѓаат крстоносците еден по еден. Крстоносците се обиделе да се прегрупираат, но Турците ги совладале. Темпларите се обиделе да го свртат текот со коњски напад, но не успеале. Крстоносците се повлекле низ суровиот предел, оставајќи ги зад себе своите оклопи и мечеви. Турците ги масакрирале со своите стрели. На крајот од денот, рамнината помеѓу Хеврон и Текоа била исполнета со тела. Многу Темплари биле убиени, вклучувајќи го и Ото фон Монфокон.
Охридски чун

Охридски чун – дрвно пловило во Охридското Езеро до средината на 20 век. Врз основа на усните и пишаните преданија се смета дека охридскиот чун бил основно превозно средство во водите на Охридското Езеро од пред повеќе од 300 години. Чунот по својата градба бил многу безбедно средство за пловење.
1 Употреба
Чунот се користел за риболов, за кираџиство – пренесување жито, дрва, грозје, други стоки, пошта и патници на линиите: Охрид – Поградец, Струга, Свети Наум, Лин, Пештани, Трпејца, но и за рекреација – прошетки по езерото, за свадби, панаѓури и верски празници, особено на празникот Водици, кога крстот се фрлал од чун кој бил украсен со зеленило.
2 Видови
Имало три вида чунови:*голем чун - за превоз и трговија,
*среден чун - за ловење риби, и
*мал чун - за шетање и разонода.
3 Градба
Костурот на чунот се состоел од три основни дела:
*предница со закрилци од двете страни,
*душеме со две издлабени кори кои оделе по должината на чунот од двете страни, и
*задница.
Корите, а понекогаш и предницата биле од чам, додека другите делови од бука. Димензиите на чунот биле различни зависно од неговата големина. Должината на чунот се движела од 4-6 или 7 метри, ширината од 1,40-1,60 метри, додека задницата била широка 1,50-1,60 метри. Задницата била висока околу 30 см, а предницата била повисока – околу 70 см. Душемето било од внатрешната страна прицврстено со три букови прагa на растојание од еден метар. На предната половина се поставувале седишта за веслачите и на задницата седиште за примачот или кормиларот. По горниот раб на левата страна од чунот имало отвори за „г’жви“ од јаже за држење на веслата. Деловите биле поврзани – вглавени и со железни клинци зацврстени, а процепите исколчени со памук.
4 Движење
Чунот бил придвижуван со веслање. Веслачи обично биле тројца на предницата свртени кон задницата и еден примач на задницата свртен кон предницата на чунот.
Битка кај Свети Јаков на Зил

Битка кај Свети Јаков на Зил (|Schlacht bei St. Jakob an der Sihl) — битка од Старата Циришка војна што се случила на 22 јули 1443 година, што резултирало со пораз за Цирих.
1 Битка
Битката се одвивала пред портите на Цирих, зад Сил (денешен округ Аусерзил). Циришките трупи, со хабсбуршки засилувања, се сретнале со напаѓачката конфедерација на ''Силфелд'' северно од Свети Јаков на 21 јули. Конфедеративната армија, која броела околу 6.000 луѓе, била пречекана од дезорганизираните трупи на Цирих и околу 500 австриски витези. Следното утро, конфедеративната армија го нападнала фронтот, а потоа и левото крило на армијата. Циришките сили биле потиснати назад и морале да избегаат преку Сил во градот. Конфедерациите немале средства да го опсадат градот и се повлекле. Поразот на Цирих затоа не бил одлучувачки, а војната продолжила до 1446 година.
Командантот на хабсбуршките сили, Албрехт Фрајхер фон Буснанг, бил убиен зад олтарот на капелата „Свети Јаков“. Според циришките хроничари, циришкиот градоначалник Рудолф Штиси загинал во оваа битка меѓу бранителите на мостот преку Зил. Штиси го покривал повлекувањето на своите војници кога бил убиен од страна на конфедеративец кој се криел под мостот.
Овој извештај, кој ја нагласува храброста на градоначалникот, историчарите го сметаат за циришка пропаганда.
Според друга верзија на приказната, Стаси застанува на средина од мостот, мавтајќи со својата широка бојна секира и викал: „Стоп, граѓани, застанете!“ На ова еден човек од Цирих извикал: „Нека те удри Божјата молња! Целото ова зло доаѓа само од тебе“ и го прободел со своето копје.
Дополнителни записи од Циришките хроники наведуваат дека градот бил спасен од сопругата на чуварот на портата, Ана Циглер, која успеала да ја затвори вратата на портата Ренвег токму кога конфедератите што ги гонеле се спремале да влезат во градот.
Битка кај Гринау

Битка кај Гринау — последната битка во војната кај Гринау помеѓу Старата швајцарска конфедерација и нејзиниот царски град Цирих против благородна војска под водство на грофот Јохан I (Хабсбург-Лауфенбург) во 1337 година. Резултатот бил победа на Цирих.
1 Историја
Местото на битката, замокот Гринау, обезбедувал еден од ретките премини преку Линт помеѓу Циришкото Езеро и Валензе и затоа бил стратешки важно место. Во 1311 година, замокот бил ставен под контрола на грофот од Хабсбург-Лауфенбург (1270-1314), но бил посакуван и од грофовите од Тогенбург.
Новиот градоначалник Рудолф Брун протерал 22 благороднички советници и нивните семејства од градот по неговата политичка реорганизација. Тие наишле поддршка во околните благороднички куќи, кои се чувствувале загрозени од подемот на градот Цирих.
Бегалците биле под водство на грофот Јохан I (Хабсбург-Лауфенбург) во Раперсвил, кој исто така ја презел водечката улога во оваа борба поради свои долгови. Тој бил должен и кон градот и кон некои од протераните. Под негова заштита, тие формирале контра-влада на „надворешниот Цирих“ во Раперсвил и почнале да прават упади низ подрачјето на градот Цирих. Целта била да се собори новата влада на Цирих. Грофот Јохан бил платеник во текот на овие години.
Против противниците на новата градска влада на Раперсвилер се покренале неколку постапки, што можело да се заклучи од натпросечниот број на (веројатно политички мотивирани) егзекуции, како и забраната за јавни собири.
Цирих, исто така, барал воздржаност со сојузниците и ја нашол кај грофот Крафт III од Тогенбург, кој се обидел да заземе профитабилна позиција меѓу Старата швајцарска конфедерација и Хабсбурговците и кој бил во конфликт со Јохан I поради Гринау. Уште во 1327 година, Цирих веќе склучил Бургрехт со грофот, кој бил и заштитник на Циришкиот Гросминстер.
Игуменот Конрад I му бил познат на Брун, а тој сочувствувал со каузата на Цириќаните и ги признавал нивните уставни промени.
Градоначалник на Општина Карпош

Градоначалник на Општина Карпош — прв човек на општината и застапник на истата. За својата работа градоначалникот одговара пред граѓаните на Карпош. Сегашен градоначалник на Општина Карпош е Сотир Лукровски.
1 Надлежности
* Управување со општината и претставување пред институции
* Раководење со општинската администрација
* Подготовка и предлагање на буџетот; надзор на неговото извршување
* Организација и надзор над комунални служби
# улично осветлување
# водовод и канализација
# одржување улици, паркови и зеленило
# комунална хигиена
# општински гробишта
* Урбанизам и просторно планирање
# подготовка и измена на ДУП
# издавање дозволи за градба
# контрола на бесправна градба
* Надлежности во основното образование
# основни училишта (буџет, одржување, инвестиции)
# учество во избор на директори
* Детски градинки – финансирање, одржување и кадровски прашања
* Култура, спорт и локални настани
* Заштита на животната средина
# зелени површини
# еко-иницијативи
# контрола на отпад
* Соработка со општинските инспектори
# градежна инспекција
# комунална инспекција
# сообраќајна инспекција
# еколошка инспекција
* Организација на локалната цивилна заштита и соработка со полицијата
* Спроведување на одлуките на Советот на Општината
2 Список на Градоначалници на Општина Карпош (1996-)
Во првиот состав на Општината, Претседател на Собранието на Општина Карпош бил Ристо Попески, а Претседател на Извршниот совет на Собранието на Општина Карпош бил Крсте Сарџовски.
#, Име, Слика, Мандат, Политичка припадност
1, Саша Кузмановски, 1996, 2000, СДСМ
2, Стевчо Јакимовски, 2000, 2003, ЛДП
3, Андреј Петров, 2003, 2008, СДСМ
4, Стевчо Јакимовски, 2009, 2017, СДСМ
5, Стефан Богоев, 2017, 2021, СДСМ
6, Стевчо Јакимовски, 2021, 2025, ГРОМ
7, Сотир Лукровски, 2025, Тековен, ВМРО-ДПМНЕ
Битка кај Нибли Грин

Битка кај Нибли Грин — битка која се водела во близина на Норт Нибли во Глостершир на 20 март 1470 година, помеѓу трупите на Томас Талбот, втор виконт Лисл и Вилијам Беркли, втор барон Беркли. Значајна е по тоа што е последната битка водена во Англија исклучиво помеѓу приватните армии на феудалните магнати.
1 Позадина
Лајл и Беркли долго време биле во спор околу наследството на замокот Беркли и другите земјишта на Беркли, Лајл бил генерален наследник на Томас де Беркли, 5-ти барон Беркли и машки наследник на Беркли. Лајл импулсивно го предизвикал Беркли на битка, а вториот се согласил битката да се води следниот ден кај Нибли Грин. Лајл ја платил својата непромисленост со својот живот.
Во малкуто време што му било на располагање, Лајл можел да собере само сила меѓу своите лошо опремени локални закупци. Сепак, Беркли можел да привлече гарнизон од замокот Беркли, како и од своите локални регрути, а бил засилен од луѓе предводени од неговиот брат Морис Беркли, 3-ти Барон Беркли и рудари од Шумата Дин. Ова му дало значителна бројна предност, околу 1.000 до 300. Филип Мед од Рексал, советник и градоначалник на Бристол во 1459, 1462 и 1469 година, испратил неколку луѓе на страната на Беркли. Морис Беркли, помладиот брат на Вилијам, се оженил со Изабел Мед, ќерката на Филип, поради што бил лишен од наследство од земјите на Беркли од страна на неговиот постар брат, Вилијам.
2 Битка
Лајл ги повел своите луѓе во напад против трупите на Беркли кога тие излегле од шумски насип. Стрелците на Беркли пуштиле стрели и го прекинале нападот. Еден од шумарите на Дин, стрелец по име „Црн Вил“, го застрелал Лајл во левиот слепоочник низ неговиот отворен визир и го симнал од коњ. Неколку удари со кама од стрелците ја осигурало смртта на Лајл, а неговата војска без водач се распаднала и избегала.
3 Последици
Како што војската на Лајл се распрснала, Беркли напредувал кон имотот на Лајл во Вотон-андер-Еџ и го ограбил.
4 Наводи