Балангероит

Балангероит — минерал кој се наоѓа во еден од најважните рудници за хризотил во Европа, Балангеро „Амијантифера“. Оттука, обично се меша со азбестен облик во збир на други минерални фази како што се хризотил, магнетит и легури на Fe-Ni. Сепак, балангероитот не доведува до сериозни здравствени проблеми предизвикани од азбестни влакна.
1 Вовед
Балангероитот е класифициран како иносиликат со 4-периодични единечни синџири, Si<sub>4</sub>O<sub>12.</sub> Тој е сосема одделен минерал од вистинскиот азбест. Економски е важен за обезбедување градежни материјали, особено за топлинска изолација, противпожарна заштита итн. Неодамнешните публикации од Турчи извлекоа некои заклучоци дека балангероитот не е азбест и има слаба екоперзистентност и биоперзистентност. Оваа студија, исто така, истакна дека очигледните изложености на хрисотил таму, а не балангероитот, се причина за појава на мезотелиоми.
2 Композиција
Хемиската формула за балангероит е (Mg, Fe<sup>2+</sup>, Fe<sup>3+</sup>, Mn<sup>2+</sup>)<sub>42</sub>Si<sub>16</sub>O<sub>54</sub>(OH)<sub>40</sub> и е пресметана како што е прикажано на дијаграмот подолу од страна на Компањони на следниов начин:
Табела 1а. Хемиска анализа на балангероит
SiO<sub>2</sub>, 28.37
TiO<sub>2</sub>, 0.03
Al<sub>2</sub>O<sub>3</sub>, 0.27
Fe<sub>2</sub>O<sub>3</sub>, 8.89
Cr<sub>2</sub>O<sub>3</sub>, 0.03
FeO, 16.95
MnO, 3.59
MgO, 31.81
CaO, 0.13
H<sub>2</sub>O, 9.93
Вкупно, 100.00
За да се одреди составот на балангероитот, беа користени влажни хемиски анализи, рендгенски флуоресцентни анализи и електронски микросондни анализи. Вообичаениот меѓурасток со хризотил се покажа како вреден во обезбедувањето подобра хемиска резолуција, како што е прикажано во Табела 1. Резултатите варираа поради субмикроскопски меѓурастоци или зонирање. Од влажната хемиска анализа, имаше просечно губење на тежина од 9,5% по калцинација на 1000 °C, поради присуството на вода. Ова било пресметано како разлика од 100% од резултатите од микросондата, со претпоставка дека големи количини на материјал обично содржат некои нечистотии, како и можна оксидација на Fe2 <sup>+</sup> при загревање. Добиен е однос Fe2 <sup>+</sup> /Fe3 <sup>+</sup> = 2,12, и врз основа на познатиот волумен и густина, е изведена емпириската формула за единичната ќелија (Mg <sub>25.70</sub> Fe<sup>2+</sup><sub>7.69</sub> Fe<sup>3+</sup><sub>3.63</sub> Mn<sup>2+</sup><sub>1.65</sub> Al<sub>0.17</sub> Ca<sub>0.07</sub> Cr<sub>0.01</sub> Ti<sub>0.01</sub>) вкупно = 38.93 Si<sub>15.38</sub>O<sub>53.66</sub>(OH)<sub>35.92</sub>.
3 Структура
Балангероитот е базиран на октаедарска градба која се состои од канали исполнети со синџири од силикатни тетраедри групирани во три и 4 реда што се протегаат по должината на оската на влакната. Балангероитот е изоструктурен на гагеитот.
За разлика од хрисотилот, балангероитот има повеќе метални јони отколку силициумски јони и во некои случаи може да се смета за комплексен железен оксид што содржи некаков вид силикатна структура во својата рамка. Околната течност апсорбира голем број катјони кои се октаедарски координирани, кои за разлика од амфиболите, можат лесно да се отстранат. Како последица на тоа, Mg и Fe се ослободуваат, принудувајќи ја силикатната структура да стане лабаво врзана и затоа да помине во раствор. Понатамошни тестови се спроведени на екоперзистентноста на балангероитот и тој покажа прилично ниска екоперзистентност при неутрална pH вредност. Понатамошни студии се спроведени со имитирање на атмосферско дејство во експеримент за да се предвиди дали истрошените влакна го задржуваат токсичниот потенцијал присутен во свежо екстрахираните влакна. Тестовите докажаа дека балангероитот покажал отстранување на Mg и Si, што покажува континуирано структурно сечење што се протега далеку над површината.
4 Физички својства
Балангероитот може да се развие како лабави влакна или да биде компактен кога е во големи волумени, кои можат да бидат призматични. Антигоритните снегулки се вклучени во реликтниот призматичен балангероит, додека набљудувањето со трансмисиона електронска микроскопија покажува дека фиброзниот балангероит е делумно заменет со хризотил. Влакната се протегаат неколку сантиметри во [001].
5 Геолошки појави
Зоната Пиемонт, остаток од Пиемонтскиот Океан од доцната Јура, е дом на поголемиот дел од серпентините на Западните Алпи. Рудникот Балангеро се наоѓа во ултрамафичниот масив Ланцо, кој се наоѓа во внатрешниот дел од пиемонтската зона. Се верува дека ултрамафичниот масив Ланцо бил вклучен во процесите на субдукција кои биле поврзани со затворањето на Пиемонтскиот Океан во доцната Јура. Најраната генерација на метаморфни вени, а особено вените од тип 1, кои го сочинуваат реликтниот призматичен балангероит (често вклучува антигоритни снегулки), биле формирани за време на прогресивен метаморфизам под висок притисок. Фиброзниот балангероит е ограничен на рабовите на северниот ултрамафичен масив Ланцо, исполнет со серпентина, со неговото изобилство во неактивниот рудник за азбест Балангеро, каде што бил откриен.
Балангероит е именуван по локацијата каде што е откриен. Рударските работници во рудникот Балангеро први го откриле и го именувале, врз основа на неговата целокупна боја и фиброзната природа на другите минерали присутни во рудникот, ксилотол или метаксит. Овој нов минерал, балангероит, бил тестиран и се покажало дека е сосема различен од ксилотолотилот и метакситот по состав, како и по оптички својства. Балангероит веќе бил откриен, а донекаде чист примерок се наоѓал во музејот на Институтот за минералогија на Универзитетот во Торино од 1925 година, инвентар бр. 14873, означен како „фиброзен серпентин (азбест) - Сан Виторе, Балангеро“.