procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Мајна

Мајна — река во Германија, 524 километри долга (вклучувајќи ја Бела Мајна, 574 километри) и таа е една од позначајните притоки на Рајна. Мајна тече низ германските покраини Баварија, Баден-Виртемберг (формирајќи ја границата со Баварија на одредено растојание) и Хесен. Нејзиниот слив се натпреварува со Дунав за вода; како резултат на тоа, многу од нејзините граници се идентични со оние од Европскиот слив. Мајна започнува во близина на Кулмбах со спојување на двата водотека, Црвена Мајна (''Roter Main'') и Бела Мајна (''Weißer Main''). Црвена Мајна започнува Франкиш Алб, 50 километри долга, и тече низ Кројсен и Бајројт. Бела Мајна тече низ Фихтелските Планини; таа е долга 41 километар. Во горниот и средниот тек тече низ долините на германските висорамнини. Во долниот дел поминува низ низините на Долна Мајна (сливот Ханау-Зелигенштат и северната Горна Рајна рамнина), каде што истекува во Рајна. Главни притоки на Мајна се Регниц, Френкише Зале, Таубер и Нида.
Името потекнува од латинските ''Moenus'' или ''Menus'' и не е поврзано со името на градот Мајнц (латински ''Moguntiacum'').
1 Навигација
Мајна е пловна за бродови од устието со Рајна близу Мајнц до Бамберг (396 километри). Од 1992 година, Мајна е поврзана со Дунав преку Каналот Рајна-Мајна-Дунав и високи регулиран со реката Алтмил. Реката е канализирана со 34 брани (300 × 12 m) да им овозможат на ЦЕМТ класата 5 (110 × 11.45 m) бродови да пловат по целата должина на реката. 16 брани во соседниот Канал Рајна-Мајна-Дунав и самиот Дунав се со исти димензии.
2 Притоки
Притоки од изворите до устието се:
width=50%
Леви
* Регниц
* Таубер
* Мимлинг
Десни
* Иц
* Франконска Зале
* Ашаф
* Кал
* Кинцих
* Нида
3 Пристаништа и општини
Околу Франкфурт се неколку големи внатрешни пристаништа. Бидејќи реката е доста тесна во горните делови, движењето на големи бродови и одредени конвои бара голема вештина.
Најголемите градови по должината на Мајна се Франкфурт на Мајна и Вирцбург. Мајна, исто така, поминува низ следниве градови Бургкунштат, Лихтенфелс, Бад Штафелштајн, Елтман, Хасфурт, Швајнфурт, Фолках, Кицинген, Марктбрајт, Оксенфурт, Карлштат, Геминден, Лор, Марктхајденфелд, Вертхајм, Милтенберг, Обернбург, Ерленбах/Мајна, Ашафенбург, Зелигенштат, Хајнбург, Ханау, Офенбах, Хатерсхајм, Флерсхајм и Риселсхајм.
Реката има стекнато огромна важност како витален дел од европскиот „Коридор 7“, внатрешен пловен пат поврзувајќи го Северното Море со Црното Море.
Каблешкова куќа

Каблешковата куќа е куќа-музеј во бугарскиот град Копривштица.
Каблешковата куќа е изградена во 1845 година од неимарот Генчо Младенов. Карактеристична е со својот симетричен дизајн, елегантната форма и големиот салон на вториот кат со високи прозорци. Нејзините тавани, врати и кабинети се одлично резбани.
Во ова куќа е роден бугарскиот револуционер Тодор Каблешков кој во 1876 година го дигнал Априлското востание со првата пушка на Калачевиот мост во центарот на Копривштица.
1 Поврзано
*Тодор Каблешков
Дебељанова куќа

Дебелјановата куќа — музеј-дом во Копривштица, Бугарија, родно место на поетот Димчо Дебељанов.
Првиот кат на куќата е обоен во сино, а вториот е дрвен. Напред се наоѓа двор со голема цветна градина. Во неа има насади на борови и вишнови дрва.
Елеоосветување

Елеоосветување, елеосвештение или елеопомазание — во христијанската црква претставува Света тајна, во која на христијанинот со осветен му се помазуваат одредени делови од телото и, невидливо му се дава благодат Божја, која ги исцелува не само духовните туку и телесните болки (Јак.5.14-15). И оваа Света Тајна била востановена од Исус Христос. Се извршува над тешко болни верници за излекување од нивните болести.
Копривштица

Копривштица (|Копривщица) — историски град во Софиска Област, Бугарија. Покрај градот тече реката Тополница, а во близина се наоѓа планината Средна Гора. Познат е по тоа што е еден од центрите на Априлското востание од 1876, автентичната бугарска преродбеничка архитектура и фестивалот за народна музика. Копривштица се наоѓа на 111 км источно од главниот град Софија.
1 Забележителности
* Ослекова куќа (1853-1856), денес Етнографски музеј
* Бенковска куќа (1831) - куќата на револуционерот Георги Бенковски
* Каравелова куќа (1810-1835) - куќата на револуционерот Љубен Каравелов
* Каблешкова куќа (1810-1835) - куќата на револуционерот Тодор Каблешков
* Дебељанова куќа (1830) - куќата на поетот Димчо Дебељанов
* Љутова куќа (1854) - куќата на трговецот Петко Љутов
* Герова куќа (1810-1835) - куќата на преродбеникот Најден Геров
* Црква „Успение Богородично“ (1817)
* Црква „Свети Никола“ (1839)
* Мемориал „20 април“ (1926)
* Калачев мост (1813) - познат и како „Мост Прва Пушка“ за тоа што овде е објавено Априлското востание
* Читалиште „Хаџи Ненчо Палавеев“ (1869)
* Училиште „Свети Кирил и Методи“ (1837) - првото класно училиште во бугарските земји
* Улица на занаетите
2 Личности
* Георги Бенковски, револуционер
* Љубен Каравелов, револуционер и писател
* Димчо Дебељанов, поет
* Тодор Каблешков, револуционер
* Најден Геров, преродбеник
* Неофит Рилски, преродбеник
3 Галерија
Батунг (пекиншка метро-линија)

Батунг (八通线, ) површинска железничка линија во источниот дел на Пекинг која претставува дел од мрежата на Пекиншкото метро. Игра улога на продолжеток на линијата 1 источно од Сехуеј до населбите во реонот Тунгџоу.
Линијата во целост е надземна, и се протега 18,9 км од Сехуеј на запад до Тучао на исток. Патниците можат да се префрлат на линијата 1 на станиците Сехуеј и Сехуеј Исток. Означена е со црвена боја, исто како линијата 1.
1 Билети
На линијата се плаќа паушал од 2 јуани (~14 ден.) со неограничени префрлања.
2 Часови на сообраќање
Првиот воз на исток поаѓа од Сехуеј во 06:00 ч. Првиот воз кон запад поаѓа од Тучао во 05:20 ч. Последниот воз кон исток поаѓа од Сехуеј во 22:45 ч. Последниот воз кон запад поаѓа од Тучао во 22:05 ч.
3 Маршрута
Линијата Батунг се протега долж автопатот Пекинг-Тунгџоу источно од Сехуеј кон Гуанџуанг. Помеѓу Гаобејдјен и Гуанџуанг, самата линија и нејзините станици се вградени по средината на автопатот. Во Баличао линијата врти кон југоисток и го следи патот Џингтанг кон Тучао, што се наоѓа кај мостот и излезот на источната VI обиколница.
4 Станици (од запад кон исток)
style Станицабр., Име на станицата, Кинескипинјин, Траењенавозењето, Растојание(км), Префрлања, text-align:left Околни автобуски постојки, Место (Реон)
BT01, Сехуеј, 四惠sìhuì, 0:00, 0, 1 4 57 312 322 363 397 402 405 455 468 475 495 496 506 628 648 649 666 671 725 728 753 808 810 825 847 912 938支2 984 985 989, Чаојанг
BT02, Сехуеј Исток, 四惠东sìhuì dōng, 0:03, 1,72, 312 363 397 455 468 475 506 628 649 666 718 728 938 938支2
BT03, Гаобејдјен, 高碑店gāobēidiàn, 0:05, 3,09, —, 312, 322, 397, 475, 506, 649, 667, 668, 669, 728, 938支2
BT04, Универзитет за комуникации, 传媒大学chuánméi dàxué, 0:08, 5,09, —, 312, 397, 475, 506, 649, 666, 728
BT05, Шуангчао, 双桥shuāngqiáo, 0:11, 6,97, —, 312, 397, 475, 506, 649, 666, 728
BT06, Гуанџуанг, 管庄guǎnzhuāng, 0:14, 8,90, —, 312, 649, 666, 728, 930
BT07, Баличао, 八里桥bālǐqiáo, 0:17, 10,66, —, 312, 342, 649, 667, 668, 669, 728, 855, 938
BT08, Тунгџоу Бејјуен, 通州北苑tōngzhōu běiyuán, 0:20, 12,36, —, 938, 938支1, 5, 9, Тунгџоу
BT09, Гуојуен, 果园guǒyuán, 0:23, 13,83, —, 316, 668, 669, 924, 938, 938支1, 5, 8, 976支
BT10, Џукешу, 九棵树jiǔkēshù, 0:25, 14,82, —, 372, 668, 938, 938支1, 5, 976, 通州12
BT11, Лијуен, 梨园líyuán, 0:28, 16,04, —, 372, 647, 668, 938, 938支1, 2, 3, 5, 6
BT12, Линхели, 临河里línhélǐ, 0:30, 17,30, —, 435, 924, 938, 938支1, 2, 3, 5, 6, 7
BT13, Тучао, 土桥tǔqiáo, 0:32, 18,07, —, 924, 938, 938支1, 2, 3, 5, 6, 7, 8
5 Возен парк
*SFX01 #TQ401-TQ418, #TQ414-TQ424
*SFX02 #TQ409-TQ413
Бенковска куќа

Бенковската куќа е куќа-музеј во бугарскиот град Копривштица.
Во оваа зграда е роден бугарскиот револуционер Георги Бенковски (родно име: ''Гаврил Хл'тев'') кој е познат со својата Хвркова чета што учествувала во Априлското востание.
Градбата е дрвена и се наоѓа на еден од ридовите на Копривштица. Во близина е изграден споменик на Георги Бенковски на коњ, со натпис „Станувајте робови, јас не сакам јарем!“. Споменикот е дело на архитектот П. Тататов и вајарот Х. Танев.
1 Поврзано
*Георги Бенковски
Љутова куќа

Љутовата куќа (|Лютова къща) е куќа-музеј во бугарскиот град Копривштица.
Градбата импресионира со својата архитектура. Изградена е во 1854 година од пловдивски мајстори за чорбаџијата Стефан Топалов и има богато цртани стени и резбани тавани. Во 1906 година куќата е продадена на трговецот Петко Љутов со чије име е позната денес.
Во приземниот кат е поставена постојана изложба на неткани шарени постели од волна, познати како ''плст'' (бугарски: „плъст“). Тие биле користени за постилање на подови и како удобни постели за спиење. Се создаваат во домашни услови со специфични методи како валање и притискање. Се красат со природно обоена волна.
1 Галерија
Калачев мост

Калачевиот мост е мост во центарот на градот Копривштица, Бугарија над реката Тополница.
Калачевиот мост е изграден во 1813 година со средства на чорбаџијата Хаџи Најден Калачев. Тој е познат и како „Мост Прва пушка“ за тоа што на 20 април 1876 година овде Георги Тиханек го убил турскиот мудир Кара Хусеин, со чија кров револуционерот Тодор Каблешков го напишал прочуеното Крваво писмо до револуциониот комитет во Панаѓуриште. Овој акт се смета за почетокот на Априлското востание.
Денес во близина се наоѓа „Споменикот Прва пушка“, посветен на овој подвиг.
Список на урбани окрузи во Германија

Ова е список на урбаните окрузи во Германија. Германските 16 покраини понатаму се поделени во 402 окрузи, од кои 107 се урбани окрузи (''Kreisfreie Städte'' or ''Stadtkreise'') – градови кои претставуваат окрузи на свој начин. Сличен концепт е и ''Statutarstadt'' во Австрија. Овие безокружни градови (''Kreisfreie Städte'') може да се споредат со независни градови во англиското говорно подрачје.
Баден-Виртемберг
Баварија
Берлин
Бранденбург
* Бранденбург
* Котбус
* Франкфурт на Одра
* Потсдам
Бремен
* Бремен
* Бремерхафен
Хамбург
* Хамбург
Хесен
* Дармштат
* Франкфурт на Мајна
* Касел
* Офенбах на Мајна
* Висбаден
Долна Саксонија
¹ ''врз основа на “Законот Гетинген” од 1 јануари 1964, градот Гетинген е припоен кон округот (''Landkreis'') Гетинген, но правилото за урбан округ сè уште важат, додека не постојат други правила.''
² ''врз основа на “Законот за регионот Хановер”, Хановер се брои од 1 ноември 2001 како урбан округ, додека не постојат други правила.''
Мекленбург-Западна Померанија
* Росток
* Шверин
Северна Рајна-Вестфалија
¹ Градот Ахен беше припоен кон Ахенската регионална федерација на 21 октомври 2009 година.
Рајнска област-Пфалц
Сар
Повеќе не постојат урбани окрузи. Градот Сарбрикен беше урбан округ, но беше припоен кон Градската федерација Сарбрикен на 1 јануари 1974 година.
Саксонија
<sup>1</sup>Урбаните окрузи на Герлиц, Хојерсверда, Плауен и Цвикау го изгубија статусот на слободен град на 1 август 2008 во реформата на окрузите во Саксонија.
Саксонија-Анхалт
* Десау-Рослау
* Хале (Зале)
* Магдебург
Шлезвиг-Холштајн
* Фленсбург
* Кил
* Либек
* Нојминстер
Тирингија
1 Поврзано
* Окрузи во Германија
* Список на рурални окрузи во Германија
2 Наводи
no:Kreisfri by
Ѓерова куќа

Геровата куќа е куќа-музеј во бугарскиот град Копривштица.
Во оваа куќа учителот Геро Мушек создава ќелијно училиште. Во 1823 година е роден неговиот син Најден Геров, виден бугарски преродбеник, автор на првата бугарска поема „Стојан и Рада“ и на многутомниот „Речник на блъгарский язик“.
Геровата куќа е опишана во творбата на Љубен Каравелов — „Бугари од старо време“, каде Геро Мушек е прототип на Хаџи Генчо.
Црква „Успение Богородично“ (Копривштица)

Црквата „Успение Богородично“ е црква во градот Копривштица, Бугарија.
Изградена е во 1817 година на местото каде претходно постоел храм, но бил изгорен од крџалиите. Се смета дека градбата била издигната за само 11 дена. Претставува ниска зграда, слабо осветлена, вкопана во земја, екстериорно обоена, налик на обична куќа.
Интересен е иконостасот, кој е дело на еден од големите бугарски мајстори-резбари - Хаџи Георги од Видин, претсавник на Тетевенската школа. Завршен е 4 години по изградбата на црквата и е уккрасен со библиски мотиви, растенија и животни. Иконите исто така се правени од одлични мајстори - Захари Зограф, Иван Николов Образописов, Иван Спасковски и Христо Енчев.
Ангелковци (гарски род)

Ангелковци семеен род со потекло од с. Гари, кои се занимавале со зографство кон крајот на XVIII и почетокот на XIX век.
Најстариот од родот бил Ангелко и имал син Петар, чии пак двајца синови Спас и Доне (Андон) Петрови оставиле потомци кои се занимавале со овој занает во Македонија до 1938 г. Работеле икони во околината на Струмица, Прилеп, Кавадарци и во Мариово. Во групата се познати синовите на Доне (Андон): Димитар Андонов (1856–1934), Ѓорѓи Андонов (1862–1933) и Нестор Андонов (1866–
1926). Од нивните потомци се сликани некои цркви во Кичевско.
Атентат врз Ѓорче Петров

Атентатот врз Ѓорче Петров бил извршен на 28 јуни 1921 година на улицата „Тробарска“ во Софија. Убиството било спроведено од страна на Турчинот Реџеп, член на ВМРО.
На денот на убиството, Ѓорче Петров по излегувањето од работа свратил во кафеаната на Иван Бандев, која се наоѓала на улицата „Егзарх Јосиф''“'' во Софија. Таму тој пиел ракија со Петар Чаулев, член на ЦК на ВМРО. Реџеп влегол во кафеаната и останал да пие пиво. Откако Ѓорче Петров ја напуштил кафеаната околу 7:30 часот, тргнал дома, при што терористот го следел и пред портата на неговата куќа, го убил. Се претпоставува дека Тодор Александров, лично го повикал кај себе терористот Реџеп и му наложил да го убие Ѓорче Петров, на што атентаторот се согласил.
1 Предисторија
По завршувањето на Првата светска војна, атентаторското дејствување во македонското револуционерно движење почнало најмногу да се практикува во директните пресметки помеѓу разните македонски организации, струи и фракции и во борбата што се водела за престиж во позициите на македонското национално ослободително движење.
На таквиот начин на дејствување најдобро се приспособила организацијата ВМРО, која подготвила голем број атентати врз припадници од македонското револуционерно движење, без разлика на нивната идеолошко-политичка ориентација и со терористичките методи на дејствување отворила нова страница во историјата на македонското националноослободително движење, со што одиграла клучно место во периодот меѓу двете светски војни.
2 Причини
Зад атентатот на Ѓорче Петров веројатно стоела ВМРО на Тодор Александров, иако последниот тоа го одрекувал, а мотивите биле личната нетрпеливост меѓу двајцата, како и разликите што помеѓу нив постоеле во однос на начините и методите на борба и патиштата за решавање на македонското прашање.
3 Реакции
Атентатот врз Ѓорче Петров предизвикал големи реакции среде бугарското општествено мислење, како и кај македонската емиграција. По повод неговото убиство реагирале голем број на македонски емигрантски организации, меѓу кој бил и Националниот комитет на македонските братства, кој за убиството коментирал и на страниците на својот печатен орган ''Македонија'', каде со пиетет се пишувало за овој македонски револуционер и за неговата ненадоместлива загуба.
Националниот комитет ги надоместил и трошоците за погребот на Ѓорче Петров, додека братствата, од своја страна, издале голем број на некролози со кои ја повикувале македонската емиграција масовно да присуствува на погребот. Во траурната погребна поворка присуствувала речиси целата македонска емиграција од Софија, а последна почит на македонскиот револуционер и деец дошле да му изразат и многубројни емигрантски делегации и од внатрешноста на Бугарија.
На погребот биле присутни и голем број пријатели на Ѓорче Петров од редовите на бугарскиот општествено-политички и јавен живот. Пред неговиот гроб биле одржани голем број на емотивни говори во кои се величело делото на овој македонски револуционер и се осудувал чинот на неговото убиство .
4 Во медиуми
На оваа тема 1965 г. снимен е филмот Денови на искушение во режија на Бранко Гапо.
Свети тајни

Свети тајни (грчки: ''μυστήρια'') — важни обреди во христијанството, чиј број се разликува според различните деноминации.
Во православието, Светите тајни се: крштевање, миропомазание, евхаристија, покајание, свештенство, брак и елеосвештенство. Самиот пристап на првославниот христијанин во црквата претставува света тајна. Според христојанското верување, светата тајна претставува чин на преобразба. Исус Христос не само што ги спасува луѓето, туку и им ги простува нивните гревови и ги преобразува нивните животи.
Светите Тајни според христијанските верувања претставуваат постојана мистична врска која го соединува човековиот живот со Бог. Тие се плодови на животот и смртта на Исус Христос и низ нив тече скапоцената крв на Спасителот. Светите Тајни, исто како и црквата, можат да бидат видливи и невидливи и во секоја од нив се наоѓа надворешен, видлив знак и внатрешна духовна благодат. Според зборовите на Свети Јован Златоуст, тие се нарекуваат тајни токму поради тоа што она во што веруваат христијаните за нив не е исто со она што го гледаат, односно човекот гледа едно нешто, но верува во друго.
1 Крштевање
Крштевањето во христијанството е темелна тајна на црква. По применото крштевање, лицето може да биде наречен христијанин, станува полноправен член на христијанската црква и стекнува право на сите останати тајни и богослужби на црквата, но и на себе ги прима сите останати одговорности во црквата. Самото крштевање било потенцирано и од страна на Исус Христос:
Така одејќи, направете ги сите народи Мои ученици, крштавајќи ги во името на Таткото и Синот и Светиот Дух! Учејќи ги да пазат сè што Сум ви заповедал!
Може ли некој да им ја забрани водата, да не се крстат овие, кои Го примија Светиот Дух како и ние? И заповеда да ги крстат во името на Исуса Христа
Исто така, преку крштевањето според христијанската традиција, се влегува во црквата и се станува христијанин. Според зборовите на Исус:
Евангелие според Маркион

Маркионовото евангелие според Лука, познато и само како Евангелие според Маркион претставува верзија на Евангелието според Лука и истото датира од 2 век.
Што се однесува до самиот текст, почетокот од евангелеито недостасува до 4:31, како и Исусовото раѓање и детство, влегувањето на Исус во Ерусалим, распнувањето и воскресението.
Авторот на ова евангелие е Маркион Синопски, кој го создал првиот новозаветен канон, заедно со текстот Апостол. Ова евангелие било напишано на основата на онаа на апостол Лука, како единствен ученик на апостол Павле, односно единствениот апостол кој Маркион го познавал. Се смета дека самиот Маркион намерно ги отфрлил страниците од евангелието според Лука каде се опишуваат младите години на Исус.
Манастир „Св. Климент и Наум Охридски“ - Хамзали

Манастирот Свети Климент и Наум Охридски — православен манастир кој се наоѓа во Хамзали, Општина Босилово, во подножјето на планината Огражден, на далечина од Струмица 17 км. Почеток на неговото подигање е изградбата на манастирската црква во 2000 година. Посветена е на најчествуваните духовни светила на македонските простори, Светите Климент и Наум Охридски.
На растојание на околу 500 m од оваа камена црква во византиски стил чиј иконостас ја следи традицијата на ранохристијанските базилики, во 2003 година бил подигнат монашкиот конак со внатрешен параклис посветен на големиот учител и покров на монасите исихасти, Григориј Палама.
Овде во 2004 година во неделата на Св. Григориј Палама започнало изградбата на новата монашка заедница, денес петчлено братство чиј старешина е свештеномонахот Георгиј. Во непосредна близина на конакот има манастирско трло во кое братството одгледува стадо од педесетина овци и кози. Монасите во Хамзали се занимаваат и со земјоделство, со изработка на икони и монашки ракоделија.
1 Галерија
Евангелие според Марија

Евангелието на Марија се смета дека датира од истиот период кога било пишувано и она на Филип. Евангелието било откриено во 1896 година. Од него, недостасуваат шест страници од почетокот и четири од средината на евангелието.
Оригинално било напишано на грчки, веројатно 2 век. Сочуван е во две фрагментарни верзии. Веројатно се состои од два дела кои првично биле различни документи. Во првиот дел се опишува дијалогот на вознесениот Христос и апостолите, се претставува во природата на материјата и гревот (што е космолошки, а не морален). Се објавува потвраток на се на своите корени. Марија Магдалена ги храбри учениците и им го открива тајното учење, врз основа на нејзиното видување и разговор со Исус. Визијата е поврзана со менталната визија на душата со која таа (душата) се воздига над четирите моќи (четирите природни стихии). Апостол Петар и Апостол Андреј, како претставници на главната струја на христијанството, го негираат учењето на Марија. Овој конфликт Марија – Петар (Андреј) е познат мотив на гностичките евангелија.
Името „Марија“ се појавува како „главен лик“ во Евангелието, но спорно е која е всушност Марија. Сепак, општо прифатливо е дека тоа припаѓа на Марија Магдалена. Во евангелието, Марија е претставена како еден од учениците на Исус, која го видела воскресението и го опишува пред останатите ученици.
Петар ѝ рече на Марија, „Сестро, ние знаеме дека Спасителот ве сакаше вас повеќе од останатите жени. Кажи ни ги зборовите на Спасителот кои ти ги зборуваше тебе, а ние не ги знаевме и не ги слушнавме од него“. Марија одговори и рече: „Што било скриено од тебе, јас ќе го прокламирам пред тебе“. И почна да им зборува со овие зборови: „Јас, таа рече, го видов Господ во визија и му реков, Господе те видов тебе денес во визија.“
За жал, понатамошната визија на Марија околу ова во Евангелието не е докажана бидејќи недостасуваат страници од истото. Марија потоа се соочува со Андреј и Петар, кои не ја поддржуваат во тоа што таа им го зборува, бидејќи таа била жена. Марија сепак била одбранета од Матеј со зборовите:
„Но, ако Спасителот ја направила подостојна, кој си ти да ја отфрлаш неа? Навистина Спасителот ја познаваше Марија најдобро. Од таа причина тој ја сакаше повеќе од нас“
Санта Фе (Ново Мексико)

Санта Фе (Изговарање на англиски јазик: /ˌsæntəˈfeɪ/) е главен и четврт по големина град во американската сојузна држава Ново Мексико како и е седиште на округот Ново Мексико. Санта Фе (што значи 'света верба') има 75.764 жители според пописот извршен во 2010 година. Кога градот се основал, неговото цело име било: "La Villa Real de la Santa Fé de San Francisco de Asís" ("Ројалниот град на светата верба во Свети Францис на Асиси").
Тополница (река)

Тополница е река во јужна Бугарија. Реката извира од Средна Гора, во близина на сливот на реките Ширинеј и Крива Река, кај градот Копривштица.
Реката е долга 95 километри и се влева во Марица во близина на Автопатот Тракија и градот Пазарџик. На неа е изградена браната Тополница, која се користи за наводнување на целото Пазарџиско поле.
1 Поврзано
* Бугарија
* Географија на Бугарија
Крваво писмо

Крвавото писмо е емблематско писмо, напишано од бугарскиот револуционер Тодор Каблешков. Според книгата „Белешки по бугарските востанија“ (''Записки по българските въстания'') на Захари Стојанов тоа е потпишано со крвта на мудирот Кара Хусеин кој е убиен од Георги Тиханек на Калачевиот мост во Копривштица на 20 април 1876 година.
Писмото е испратено на војводата Георги Бенковски во Панаѓуриште. Овој акт се смета за почетокот на Априлското востание, које индиректно ја постигнува слободата на Бугарија.
Според Захари Стојанов Крвавото писмо е со следната содржина:
„''Браќа!''''Вчера во село пристигна Неџеб ага од Пловдив кој сака да апси неколку души заедно со мене. Кога бев известен за вашето решение на Оборишткото собрание, повикав неколку души јунаци кај мене и кога се вооруживме, тргнавме кон конакот каде го нападнавме и го убивме мудирот, со неколку заптии... Сега, кога ви го пишувам ова писмо, знамето се вее пред конакот, пушките грмат заедно со екот на црковните ѕвона, и јунаците се бакнуваат еден со друг по улиците!... Ако вие, браќа, сте биле вистински патриоти и апостоли на слободата, следете го нашиот пример и во Панаѓуриште...''''Копривштица, 20 април 1876 г.''''Т. Каблешков.''''Бев очевидец кога се изврши сè што е кажано горе во писмото на Тодора. Тргнувам за Клисура за да го направам истото.''''Н. Караџов.''“
Трајко Бошкоски-Тарцан

Трајко Бошкоски-Тарцан (Голем Радобил, — Сливник, ) — македонски комунист и првоборец во НОБ. Раководел со нападот што прилепските партизани го извршиле во Прилеп на 11 октомври 1941 година.
1 Помеѓу двете светски војни
Бошкоски е роден во прилепското село Голем Радобил на 12 јуни 1918 година. Неговиот татко и мајка наскоро умреле, по што бил посвоен од семејството Бошкоски од Прилеп. Основно училиште и прв клас гимназија завршил во Прилеп, а потоа, од 1932 година, работел како дрводелец.
Во 1935 година, тој станал член на СКОЈ. Учествувал и во Прилепското работничко друштво „Абрашевиќ“, каде раководел со рецитаторската секција. На 1 мај 1936 година, заедно со Мице Козар, поставуваат црвено знаме на Маркови кули, по повод Меѓународниот ден на трудот. Кон крајот на летото 1937 година, тој заминал во Белград. Се вклучил во тамошното работничко движење и на 26 ноември 1938 година, тој станал член на КПЈ. Во 1940 година, тој се вратил во Прилеп и станал член на Месниот комитет на КПЈ во градот и секретар на Месниот комитет на СКОЈ. За време на Илинденските демонстрации истата година, тој одржал два забележителни говора, по што бил уапсен. Во декември 1940 година, тој бил осуден на шест месеци затвор. Тој бил ослободен во пролетта 1941 година.
2 НОВ
По окупацијата на Македонија во Втората светска војна, Тарцан бил еден од водачите на групата што ја нападнала бугарската полициска станица во Прилеп, на 11 октомври 1941, со што е означувано како почеток на востанието за слобода на македонскиот народ. Исто така тој бил еден од седумте први прилепски партизани, кои на 12 септември 1941 година, во месноста Бидимаш на Селечка Планина, ја основале првата партизанска чета. Избран е за политички комесар на четата, а подоцна бил политички комесар и на Првиот прилепски НОПО „Гоце Делчев“. На 8 октомври 1941 година е опколен во една куќа во Прилеп, но успева да се пробие низ непријателскиот обрач, при што убива еден непријателски полицаец.
Кон крајот на 1941, работи активно на теренот на Скопје, каде пропагира и ја јакне организираноста на македонскиот народ за борба против окупаторот. Од скопскиот терен, тој се префрлил во Тетовско-Дебарскиот регион каде исто така успешно работел на оформување на нови партизански одреди. Бил член и инструктор на ПК на КПЈ за Македонија од декември 1941, а потоа бил политички комесар на Покраинскиот оперативен штаб од април 1942. По формирањето на Велешкиот НОПО „Димитар Влахов“ во септември 1942 година бил избран за негов политички комесар. Пет пати бил осудуван на смрт од бугарските судови.
При една организирана потера на окупаторот, Тарцан тешко е ранет на Божик во 1943. Соборците го оставиле во една колиба во селото Сливник, но бил предаден и во нерамна борба со бугарските воени и полициски сили, со последниот куршум се самоубил.
Евангелие според Филип

Евангелието според Филип кое датира од крајот на 2 век или почетокот на 3 век, е неканонизирано евангелие кое било пронајдено во 1945 година во Наг Хамади, односно во неговата библиотека.
Овој текст одразува гностичко влијание, првенствено на валентиновото училиште. Содржи неколку наводи за Исус кои наликуваат на ранохристијански апокрифи. Препознатлив е интересот за тајните и нивната вистинска смисла. Во текстот не се опишуваа поредокот на тајните, но се укажува на крштевањето, миропомазувањето и евхаристијата (лебот и виното помешани со вода). Светотаинскиот интерес придонел за овој документ да се разбере како извадок од христијанската катихеза. Во текстот се забележливи силни елитистички белешки и истакнување на етички дуализам, со силен антисексуален акцент (постои силен антагонизам кон сексуалното општење и бракот), а егзистенцијалната болест на човештвото се определувал како резултат на диференцијацијата на половите. Одредени податоци укажуваат на сириско потекло.
Иако ова евангелие на прв поглед изгледа слично на Евангелието според Тома, тоа не содржи евангелски изреки, туку колекција од гностички учења или тајни, како на пример тајната на бракот, како една од главните теми на текстот. Текстот е најпознат по тоа што цитира дека Исус бил наводно оженет со Марија Магдалена. Иако тоа не е наведено во самиот документ, сепак таа е опишана како љубовница на Исус. На многу сличен начин како според Јован 19:25-26, Евангелието по Филип ја претставува Марија Магдалена како негов придружник:
Имаше три жени кои секогаш одеа со Господарот: Марија, неговата мајка, нејзината сестра и Марија Магдалена која ја сметаше како негов придружник. Сите три се викаа со исто име - Марија.
Друга „иритација“ и наклонетост на љубов била укажана од страна на Исус кон Марија Магдалена (текстот е лошо фрагментиран, се смета дека текстовите во голема заграда биле додадени):
И придружникот на [спасителот беше Мар]ија Ма[гда]лена. [Христа ја сакаше] М[арија] повеќе од [сите] други уче[ници], и [често] ја бакнуваше на [устата]. Останатиот дел од [учениците беа навредени од тоа и тоа не го одобруваа]. Тие му рекоа на него: „Зошто ја сакаш повеќе од сите нас?“ Спасителот одговори и им рече: „Зошто, јас не ве сакам како неа?“
Зуица Лазова

Зуица Лазова (р. во ) — македонска фолк пејачка.
1 Животопис
Лазова е родена во Штип. Нејзините родители, Донка и Ристо починале за време на нејзината младост. Таа работи како професор по хармоника во музичкото училиште „Илија Николовски-Луј“ во Скопје.
Мажена е за познатиот македонски фолк пејач Наум Петрески со кого живеат во Скопје и со кого имаат две деца — Македонка и Стефан. Покрај музиката, таа е позната и како водителка на телевизиската емисија „Зајди зајди“, која се прикажуваше на телевизијата „Алфа“ до 2016 год.
2 Музичка кариера
Единствениот албум со авторски песни го има објавено во 1999 година во издание на МРТ, а притоа, Зуица Лазова има учествувано на речиси сите фестивали во Македонија, како на пример, „Валандово“, „Цветници“, „Охрид фест“, „Низа“, „Прилеп фест“ и „Роса“, а учествувала на фестивали и во Бугарија. Заедно со други македонски исполнители, Лазова е наградувана на фестивалот „Пирин фест“. Најпозната нејзина песна е „Утринска коба“ со која има победено и била избрана за песна на годината на фестивалот Цветници во 2001 година, а на истиот има добиено дури 5 награди. Повторно освојува прва награда на фестивалот Цветници во 2016 год, делејќи ист број гласови со Сузана Спасовска.
Во 2015 година, заедно со Наум Петрески, Лазова го издала албумот со староградски песни „Незаборав“. Истата година учествува и на проектот со народни ревулуционерни песни „Непокор“, со композицијата „Абер си Јане получил“.
Во 2022 година, заедно со Наум Петрески, учествува како специјален гостин на Пирин фолк Сандански во Бугари, изведувајќи ги нејзините најголеми хитови во ревијален дел.
2.1 Спотови
Спот, Година, Режисер
''Утринска коба'', 2002, -
'' Абер си Јане получил'', 2015, МРТ, проект „Непокор“
'' Не се фаќај Доне Донке'', 2016, -
'' Еј Дамјане либе'', 2017, -
'' Малку барам јас'', 2021, Миле Грозданоски
'' Скопје'', 2021, Миле Грозданоски
'' Немој не прашувај'', 2021, Миле Грозданоски
'' Кој ја роди песната'', 2021, Миле Грозданоски
'' Капни солзо'', 2021, Миле Грозданоски
'' Боже прости ми'', 2021, Миле Грозданоски
'' Не ми носи бели рози'', 2021
'' Разболела се Ленка Пингова'', 2021
'' Земјо мила'', 2023, Скендеровски Продукција
Мојата хармоника, 2024, Гарски продукција
Ќе ти купам широк фустан, Зуице, 2024, Гарски продукција
'' Горда Македонка'', 2025, Скендеровски Продукција
Евангелие според Петар

Евангелието според Петар е неканонско евангелие кои Црковните Отци го прогласиле како апокриф. Ова евангелие било едно од првите кое било пронајдено на територијата на Египет. Во 1886 година, во Горен Египет, во една монашка гробница кај селото Акмимин, еден француски археолог открил дел од оваа евангелие, како препис од 8 век, заедно со делови од Откровение на Петар.
Главната теза во евангелието според Петар е одговорноста на Ирод Антипа, наместо на Понтиј Пилат, околу распнувањето на Исус. Евангелието го опишува страдањето на Исус, неговиот погреб и неговото воскресение и тврди дека одлуката за погубување на Исус не била донесена од страна на Понтиј Пилат, туку од еврејскиот крал Ирод. Според евангелието, и самите еврејски свештеници и старешини разбрале какво зло сториле, па ударајќи се по своите гради изговарале: ''Судот и пропаста на Ерусалим се приближува''. И овде, како и кај канонските евангелија, гробот каде било положено телото на Исус припаѓало на Јосиф од Ариматеја. На крај, и самиот Пилат, под притисок на видените чуда, признал дека Исус е Божји Син.
Евангелието го споменува Ориген во своето толкување околу евангелието на Матеј. Јустин филозоф во својата Прва апологија дава извор дека го познава ова евангелие. Евангелието се сметало дека датира од времето кога апостол Петар починал. Научниците генерално се согласуваат дека евангелието било пишувано во втората половина на 2 век. Самиот Серапион го осудил овој текст во околу 190 година.
Евангелие според Евреите

Евангелието според Евреите (грчки: ''τὸ καθ' Ἑβραίους εὐαγγέλιον'', латински: ''Evangelium Hebraeorum'') е изгубено евангелие кое е познато од текстовите на Црковните Отци. Според некои, станува збор за еврејското евангелие според Матеј. Јероним пишува дека голем број на еврејски хртистијани сметале дека оваа евангелие претставувало главен извор за создавањето на евангелието според Матеј.
Во времето кога живеел Јероним Стридонски (348-420) дадениот текст бил изгубен во библиотеката Цезарија Палестинска. Тој исто така пишува дека ова евангелие кои го користеле еврејските христијани, било преведено на грчки и латински. По однос на Евангелијата, евионититет го признавале само Евангелието според Матеј и тоа само еврејската верзија и истото било именувано како Евангелие според Евреите и сметано за додаток на еврејската Библија.
Според Никефор, делото се состоело од 2.200 редови, односно 300 помалку од канонското според Матеј кое денеска го познаваме. Епифантиј докажува дека евионитската верзија не го содржи полниот текст на Матеј.
Денеска, оваа евангелие е познато само во фрагменти.
Оваа евангелие го содржи и проповедот на Исус околу богатите луѓе, кои треба да ја разделат својата храна и богатство со оние кои се бедни. Епифаниј Саламински кажува дека ебионитите го користат ова евангелие напишано на хебрејски јазик, и истото го нарекуваат Евангелие според Евреите. Епифаниј ги цитира зборовите на Исусоколу жртвувањето:
Дојдов за да го отфрлам жртвувањето, и доколку не престанете, гневот Божји никогаш нема да ве напушти
Евангелие според Јуда

Евангелието според Јуда е апокрифно евангелие од гностичко потекло, кое било преведено на коптски јазик најверојатно кон средината на 2 век од грчки оригинал. Како автор на текстот е наведен Јуда Искариотски.
Текстот ја претставува историјата на начин според кој Исус наводно го замолил на Јуда да го предаде. По ова во текстот е претставена гностичката космологија која ја поседувал Јуда, претставувајќи го како дисциплиниран ученик, кој го исполнил барањето на учителот да биде предаден. Документот е поделен во три главни делови. Секој од нив има три потцелини. Главниот проблем е во достигнување восостојба на изгубено спознание. Христос е претставен како учител и просветител оној кој ја открива Божествената мистерија). Последицата на Христовото дело е реинтеграција со примордијален извор, т.е. враќање на Отецот преку таинско познание.
Единствената позната копија на евангелието според Јуда, ракопис од папирус, (познат и како „кодекс“), вели дека за разлика од Библијата, Исус лично побарал од Јуда да им го предаде на римските војници, што длабоко го повредило верниот ученик. Клучниот пасус во евангелието е кога Исус му вели на ЈУда:
„... Ти ќе ги надминеш сите други. Зашто ќе го жртвуваш човекот што ме облекува“.
Текстот упатува на тоа дека Јуда, помагајќи му на Исус да се ослободи од своето физичко постоење, помогнал да се ослободи неговата духовна божественост.
Изгубен во продолжение на 1700 години, текстот бил пронајден во Ел Миља, во Египет во текот на 1978 година. Текстот содржи над 60 страни во кои покрај „Евангелие по Јуда“ се и „Апокалипсата на Јаков“, „Писмото на апостолот Петар до апостолот Филип“ и фрагмент од текст кој научниците го нарекле „Книга на туѓината“.
Првите најави за постоење текст на „Евангелието по Јуда“ биле пронајдени во студијата од Свети Иринеј, епископ од Лион, во 180 година од нашата ера. Студијата го нарекува Евангелието - еретичко. За авторот на текстот денеска не постојат податоци. Според Андреј Курајев, професор на Московската духовна академија, тој документ не можел да биде дело на Јуда Искариотски, затоа што тој се обесил дента кога бил распнат Христос.
Атентат врз Димо Хаџи Димов

Атентатот врз Димо Хаџи Димов бил извршен на 13 септември 1924 година на улицата ''Пиротска'' во Софија.
Хаџи Димов за време на денските часови на 13 септември разбрал за убиството на Славчо Ковачев, негов пријател и сомисленик, за овој акт тој искоментирал дека повторно започнале физичките истребувања во македонското револуционерно движење и изразил жалење за таквата состојба. Димо Хаџи Димов се упатил кон кафеаната ''Галик'' за да се запознае со подробности околу убиството на Ковачев. На улицата ''Пиротска'' тој бил пречекан од Владо Черноземски, кој со неколку револверски истрели го соборил на земја, а за да се осигури во неговата смрт се наведнал над трупот на жртвата и пукал уште двапати. Следниот ден претседателот на Народното собрание на Бугарија дал кратко соопштение дека бил убиен народниот пратеник Димо Хаџи Димов
Објаснувањето за атентатот било наводното учество на комунистите во убиството на Тодор Александров .
Трентон (Њу Џерси)

Трентон (|Trenton) е главен град на американската сојузна држава Њу Џерси. Според пописот извршен во 2010 година во градот живееле 84,913 жители. Градот е дел од надворешниот дел на градот Њујорк
Горна Франконија

Горна Франконија (|Oberfranken) — управен округ во сојузната покраина Баварија, јужна Германија. Таа е дел од историски важниот регион Франконија (''погл. и Средна Франконија и Долна Франконија''), сите денес се дел од сојузната покраина Баварија.
Со повеќе од 200 независни пиварници, кои произведуваат околу 1.000 различни видови на пиво, Горна Франконија ја има светски највисоката густина на пиварници по глава на жител. Посебниот франконски пивски пат (''Fränkische Brauereistraße'') води низ познатите пиварници.
1 Географија
Административното подрачје се гранили со Тирингија на север, Долна Франконија на запад, Средна Франконија на југозапад и Горен Пфалц на југоисток и Саксонија и Чешка на исток.
2 Грб
Грбот прикажува:
3 Административни поделби
Горна Франконија е поделена на голем број на рурални окрузи (''Landkreise'') и слободни градови (''Kreisfreie Städte'').
''Окрузи'':
* Бамберг
* Бајројт
* Кобург
* Форххајм
* Хоф
* Кронах
* Кулмбах
* Лихтенфелс
* Вунзидел
''Слободни градови'':
* Бамберг
* Бајројт
* Кобург
* Хоф
4 Историско население на Горна Франконија
Година Население
1900, 608.116
1910, 661.862
1939, 790.151
1950, 1.088.721
1961, 1.056.087
1970, 1.079.131
1987, 1.036.576
2002, 1.112.655
2005, 1.101.390
2006, 1.094.525
2008, 1.085.770
2010, 1.071.984
5 Поврзано
* Средна Франконија (''Mittelfranken'')
* Долна Франконија (''Unterfranken'')
Подунавски Управен Округ

Подунавски Управен Округ
Основни податоци
Положба, Централна Србија
Центар на округот, Смедерево
Површина, 1.248 км<sup>2</sup>
Население (2002.), 210 290
Густина на населението, 168,5 /км<sup>2</sup>
Карта округа
Подунавскиот Управен Округ се наоѓа во централниот дел на Република Србија. Ги опфаќа градот и општините:
# Град Смедерево градска населба Смедерево
# Општина Смедеревска Паланка градска населба Смедеревска Паланка
# Општина Велика Плана градска населба Велика Плана
Има вкупно 226.589 жители.
Центарот на округот е градот Смедерево. Смедерево беше престолнина на српската држава во XV веку - тука беше сместен дворот на тогашниот српскиот владател Џурад Бранковиќ. Остатоците од Смедеревската тврдина, завршена во 1430. година, денес се наоѓаат во некогашниот двор, капела и зградата за владетелското семејство. На старите смедеревски гробишта се наоѓа и црква од XV век за коју се верува дека е семејна гробница на Ѓураѓ Бранковиќ и за неа има многу легенди.
Во поглед на полјоделството, денес Смедерево е еден од водечките градови во Србија.
Провиденс (Род Ајленд)

Провиденс (|Providence) — главниот град на американската сојузна држава Род Ајленд. Зафаќа површина од 53 км<sup>2</sup> од кои 47,9 км<sup>2</sup> копно и 5,4 км<sup>2</sup> вода. Според пописот извршен во 2010 година, во градот живееле 178.042 жители.
Атентат врз Славчо Ковачев

Атентатот врз Славчо Ковачев бил извршен на 13 септември 1924 година од страна на Мирчо Кикиритков во Софија. Убиството на Ковачев бил дел од општиот план за ликвидација на одреден број на македонски револуциoнери обвинети за убиството на Тодор Александров, наредбата за убиствата, според Кикиритков, била изречена од страна на Ванчо Михајлов .
За извршување на задачата Страхил Развигоров, еден од блиските соработници на Михајлов, требало да му го посочи Ковачев, бидејќи Мирчо Кикиритков не ја познавал посочената мета. Славчо Ковачев живеел на улицата ''Цар Борис'', спроти романската црква. На тој петочен ден, 13 септември, атентаторите се сместиле на масата во една кафеана и го набљудувале патот откаде требало да се појави жртвата. По четиричасовно чекање, околу 12 часот, Развигоров посочил еден човек, којшто доаѓал по улицата ''Пиротска'', но атентаторот се нашол во состојба на двоумење, бидејќи и други луѓе оделе по тротоарот и отежнато било препознавањето на Ковачев. Но состојбата во корист на Кикиритков се подобрила кога од вратата на куќата во која живеел Славчо Ковачев излегле неговите деца и на нивниот повик, кој бил кобен за него, Ковачев се стрчал кон нив со што го издал својот идентитет.
Во тој момент Мирчо Кикиритков му застанал зад грбот и испукал три куршуми, при што уште првиот куршум бил смртоносен за Славчо Ковачев. Кикиритков се наведнал над паднатиот и од непосредна близина пукал уште трипати. Атентаторот се обидел да побегне по улицата ''Егзарх Јосиф'', но тука бил пресретнат од началникот на првиот полициски участок, на кого му се предал.
Само по два дена, во недела, било организирано бегство од страна на ВМРО, при што заедно со Кикиритков побегнале и терористите Владо Черноземски и Стефчо Каркалашев. Мирчо Кикиритков не знаел во што се состоело обвинувањето врз убиениот Ковачев и наполно верувал во исправноста на решенијата издадени од раководството на Организацијата, така што сметал дека треба да ги исполни безусловно. Тој истакнал дека до неговото затворање не знаел дека е убиен Тодор Александров. Во спротивно имал намера да ги убие и децата на Славчо Ковачев .
1 Наводи
Атентат врз Петар Чаулев

Атентатот врз Петар Чаулев бил извршен на 24 декември 1924 година во Милано, Италија од страна на Димитар Стефанов. Атентатот се случил во пивницата и продавница за тутун број 14, на плоштадот ''Верциере'', чијшто сопственик бил извесниот Фермо Гуфанти.
Неколку денови пред атентатот, локалот бил посетуван од едно лице, кое изгледало многу вознемирено и постојано се обѕрнувало околу себе, веројатно од страв да не биде следено. Тој човек започнал постојано да доаѓа во пивницата некаде околу 11 часот, седел на една
маса и пиејќи кафе разгледувал некакви писма и весници. Тоа бил членот на ЦК на ВМРО, Петар Чаулев. Околу 11 и 30 часот, Чаулев вообичаено си порачувал вермут за пиење, при што редовно по извесно време во локалот доаѓал еден негов пријател, кој му давал знак по што двајцата заедно излегувале. Тоа веројатно било личното обезбедување на Петар Чаулев, бидејќи тој не можел да нема никакви сознанија дека врз него се подготвувал атентат, посебно по последните пресметки што се случувале во редовите на ВМРО.
На критичниот ден Чаулев си седел на истото место во пивницата со чашката вермут пред себе, кога внатре влегло едно момче, кое застанало на неколку чекори пред него. Момчето влегло во локалот уште пред 11 часот, но бидејќи тогаш жртвата уште не била дојдена тој се напил кафе и си заминал. Во тој момент Петар Чаулев веројатно се сетил дека опасноста за убиство го демнела, бидејќи инстинктивно ја подигнал главата, но веќе било доцна. Атентаторот во раката имал голем автоматски револвер со кого истрелал пет пати во правецот на Петар Чаулев.
Погоден од револверските истрели тој паднал меѓу масите, а во тој момент присутните во пивницата се обиделе да го нападнат егзекуторот. Атентаторот успеал да се оттргне, ја приближил цевката од револверот до устата и се обидел да се самоубие, но не успеал, бидејќи при пукањето во жртвата ја потрошил целата муниција .
По првобитното изненадување од пукотниците и откако успеал да се ослободи од присутните, атентаторот се наведнал над убиениот Чаулев и на лош италијански јазик кратко објаснил дека и тој и жртвата биле од Македонија. Еден од присутните во кафеаната, фашист по убедување, се обидел да го извлече атентаторот од толпата и на тој начин да го спаси од апсење. Меѓутоа тогаш пристигнала полицијата и убиецот бил приведен.
Атентаторот бил изведен пред суд, меѓутоа по ислушување на аргументите на двете страни, Миланскиот суд донел одлука дека обвинетиот Димитар Стефанов го убил Петар Чаулев во состојба на неопходност и дека врз основа на тоа што Стефанов бил виновен само за прекршок за носење на опасно оружје, тој се ослободувал од обвинението за убиство со предумисла. Врз основа на тоа судот го казнил Димитар Стефанов со парична казна од 203 лири, која била исполнета поради одлежаниот затвор на обвинетиот Стефанов. На тој начин Димитар Стефанов бил пуштен на слобода .
Боро Поцков

Боро (Боривој) Поцков познат и како Мирко Шпанецот (, - , ) бил учесник во Шпанската граѓанска војна, учесник во НОВ и генерал-мајор на ЈНА. Носител е на Партизанска споменица 1941.
1 Животопис
Боро Поцков е роден во Струмица на 18 април 1916 година. Завршил три класа гимназија по што во Белград го учи печатарскиот занает. Станал член на Синдикатот на графичките работници, во 1937 година е примен за член на СКОЈ, а во 1938 година, пред тргнувањето за Шпанија, станал и член на КПЈ.
Во пролетта 1938 година заминал за Шпанија каде од април 1938 бил борец на баталјонот „Дивизионарио“ во составот на 45-та дивизија на Интернационалните бригади. Бил ранет во јули 1938 година во битката на Ебро.
По повлекувањето од Шпанија бил во концентрационите логори во Франција. По капитулацијата на Франција, со група од 50-тина југословенски логораши заминува на работа во Германија, каде е одреден да работи во градот Хале во близина на Лајпциг. Во мај 1941 година, заедно со неколку други југословенски логораши, успева да избега и се враќа во Југославија.
Во септември 1941 година се префрла во Сараево и се вклучува во НОБ на Босна и Херцеговина. Во октомври 1942 година бил заробен и предаден на Германците. Откако поминал два месеци во затвор во Сараево, бил испратен во работните логори во Германија, каде останал девет месеци. Откако добил бугарски пасош, успеал да се врати во Југославија.
Во есента 1943 година се вклучува во НОВ на Македонија и станува командант на Петтата оперативна зона на НОВ и ПОМ. Бил командант на Кумановскиот и на Струмичкиот партизански одред (30 август 1944), командант на баталјон, началник на штаб и командант на дивизија на НОВЈ. Бил делегат на Првото заседание на АСНОМ.
По ослободувањето, работи во УДБА, а потоа во декември 1947 година е испратен на школување во СССР, на Фрунзеовата академија. По донесувањето на Резолуцијата на Информбирото, во јуни 1948 година, заедно со останатите југословенски академци, се вратил во Југославија. Го продолжува школувањето на Вишата воена академија во Белград, која ја завршил во 1955 година. Потоа се наоѓал на разни командни должности во ЈНА. На 1 мај 1965 година е пензиониран со чин генерал-мајор. По пензионирањето бил сојузен пратеник во два мандати и пратеник во Собранието на СРМ. Починал во Струмица на 19 јуни 1981 година.
Тибинген (административен округ)

Тибинген е еден од четирите административни региони (административни окрузи) на Баден-Виртемберг, Германија, кој се наоѓа во југоистокот на покраината. Тој ги опфаќа германските брегови на Боденското Езеро (''Bodensee'') и исто така почетокот на долината на реката Дунав. Тој е поделен на три понатамошни региони (''Regionalverband''): Некар-Алб, Донау-Илер и Бодензе-Обершвабен. Донау-Илер исто така вклучува и три окрузи и еден град од Баварија.
Окрузи ''Kreise'', Слободни градови ''Kreisfreie Städte''
Харисбург (Пенсилванија)

Харисбург (|Harrisburg) е главен град на американската сојузна држава Пенсилванија. Според пописот извршен во 2010 година, во градот живееле 49,528 жители.
1 Збратимени градови
* Ма'алот-Таршија, Израел.* Пачука, Идалго, Мексико.