procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Нашиот клас

Нашиот клас – драма на полскиот писател Тадеуш Слобоѓанек од 2009 година.
1 Содржина
Дејството на драмата започнува во Полска, во 1925 година. Во едно мало место, во училиштето заедно учат децата Евреи и Полјаци, кои ги делат истите желби, грижи и потреби: еден сака да биде пожарникар, друг пилот, трет лекар, а едно девојче сонува да стане филмска ѕвезда. Минуваат години и во земјата се јавува национализмот, така што Полјаците започнуваат да се одвојуваат од Евреите. Подоцна, со германската окупација на Полска започнува погромот на Евреите, кои ги силуваат, убиваат и мачат, а најпосле ги убиваат на градскиот плоштад и ги палат живи во еден амбар. Притоа, во злоделата против Евреите учествуваат и некои од Полјаците, поранешните соученици, а подоцна, целиот град мирно го гледа масовното уништување на Евреите. Само неколку од учениците-Евреи успеваат да преживеат, но по завршувањето на Втората светска војна не престанува насилството против Евреите, сега поттикнато од новата, комунистичка власт. Истоврменео, бавно започнува процесот на преиспитување на совеста на Полјаците, иако некои (како католичкиот свештеник) сè уште настојуваат да побегнат од направениот грев.
2 Осврт кон делото
Драмата „Нашиот клас“ е заснована врз вистински настан што се случил во јуни 1941 година, во местото Једвабне, во Полска, кога се случил погром во кој биле убиени меѓу 340 и 1.600 Евреи (според полските извори и според неофицијалните проценки, соодветно). „Нашиот клас“ била премиерно поставена во 2009 година, во варшавскиот „Театар на Воли“, а во режија на Анджеј Списак. Следната година, таа била номинирана за престижната полска награда „Нике“, а „Европската театарска конвенција“ ја вброила меѓу најдобрите современи европски драмски текстови напишани во 2009 и 2010 година.
Во 2016 година, драмата „Нашиот клас“ била поставена на младинската сцена на Театарот за деца и младинци во Скопје, во режија на Владимир Милчин кој, заедно со Ема Маркоска Милчин, го направил и преводот на македонски јазик, а покрај тоа го направил и изборот на музиката. Сценографијата била дело на Крсте Џидров, Марјан Нечак компинирал две песни за претставата, костимографи биле Љубица Велкова и Керим Етем, а улогите ги играле: Наташа Петровиќ, Симона Спировска, Емра Куртишова, Драган Довлев, Владимир Лазовски, Предраг Павловски, Мики Анчевски, Мартин Јорданоски, Бојан Кирковски и Ненад Митевски.
Погром

Погром — масовно насилство врз малцински етнички, верски или општествени групи, најчесто иницирано или контролирано од власта или пак проследено со нејзина пасивност.
1 Историјат
Изразот „погром“ влегол во поширока употреба по немирите во Русија, во текот на 1881 и 1882 година, кога овој збор станал популарен во земјите од западната полутопка. Според Оксфордскиот речник на англискиот јазик, зборот „погром“ за првпат бил употребен во лондонскиот весник „Тајмс“, во бројот од 17 март 1882 година.
Иако зборот се употребува за насилство против која и да било група, често се користи за да ги означи облиците на насилство насочени кон Евреите, кои во повеќе наврати биле жртва на погроми. На пример, за време на Козачкото востание во Украина од 1648 година, Евреите биле посочени како агенти на полските феудалци; Во текот на 19 и XX век се случиле низа погроми во полските погранични области со Австрија, Германија и со Русија. Во јуни 1941 година, во местото Једвабне, во Полска, се случил погром во кој биле убиени меѓу 340 и 1.600 Евреи (според полските извори и според неофицијалните проценки, соодветно); последниот погром во Полска се случил во Келце, во 1946 година, кога во нападот на Центарот на еврејската заедница, инициран од полските комунистички вооружени сили, а спроведен од месното население, биле убиени меѓу 38 и 42 Евреи.
Тодор Јовчевски

Тодор Јовчевски — роден во Битола на година. Тој е македонски раскажувач, романописец и автор на книги за деца.
1 Животопис
По професија е дипломиран економист, долгогодишен член на Книжевна младина во Битола и долгогодишен член на претседателството на Книжевна младина на Македонија. Бил стечаен управник на Битолската издавачка дејност „Мисирков“ и за две години стечајна постапка објавил повеќе од 15 книги и го обновил периодичното списание „Развиток“. Во периодот од 1999 до 2008 година, беше директор на издавачката дејност „Развиток“ каде се објавени повеќе книги и публикации.
Завршил средно образование во „Јосип Броз Тито – Битола“ и Економски факултет во Прилеп.
2 Дела
* Мудростите на еден фрик (афоризми);
* Тајни патеки низ сонцето (кратки раскази);
* Приказни од Лимбусот (кратки раскази);
* Уморниот воин и осамените маргиналци (роман);
* Мравката Боро (сликовница за деца);
* Во нашата градина (сликовница за деца);
* Во нашата овошна градина (сликовница за деца);
* Доживувањата на Мравката Боро (сликовница за деца);
* Некои песни, некои раскази (приказни и песни за деца).
Автор е на две комерцијални сликовници нарачани од Млекара Битола, во едицијата Битолско Чупе и тоа:
* Битолското Чупе и куќата на витамините (тираж 85.000 примероци);
* Пат околу светот (тираж 45.000 примероци).
3 Други активности
Бројни се текстови каде се јавува како рецензент, автор на предговори, поговори, литературни критики.
Во стрипот Капетан Нитрат , каде како автор на текстот е Борислав Станоевиќ и илустратор Александар Сотировски, кој е преведен и објавен на англиски јазик, автор е на предговорот.
Преведен е фрагментарно на српски, англиски, бугарски, албански и турски јазик.
Соработува со списанието ''Слово Љубве''.
Чуварот на пругата Тил

Чуварот на пругата Тил (германски: ''Bahnwärter Thiel'') – расказ на германскиот писател Герхарт Хауптман.
1 Содржина
Тил е чувар на железничката пруга во близината на малото село Ној-Цитау. По пет години поминати во службата, тој се жени со Мина, која две години подоцна умира на пораѓањето, но детето (Тобија) останува живо. По една година, тој се преженува со Лена која, исто така, му раѓа син. Лена е крупна жена, наклонета кон расправии и со тирански карактер и за кусо време таа успева целосно да завладее во семејството, а Тил мирно се повлекува, вредно вршејќи си ја должноста. По раѓањето на бебето, Лена започнува да го тормози Тобија, но Тил не знае ништо за тоа. Сепак, еден јунски ден, тој заминува на работа, но набргу се враќа за да го земе појадокот што го заборавил дома. Таму, тој со свои очи го гледа насилството на Лена над Тобија, меѓутоа не презема ништо, туку само тажен се враќа на работа.
Кога се враќа на должноста, Тил паѓа во длабока жалост и му се причинува дека ја гледа својата прва жена Мина како бега од него. По некој ден, Тил и Лена заминуваат да садат компири на една нива во близината на железничката пруга, а со себе ги земаат и двете деца. Додека Лена работи на нивата, Тобија го чува бебето, а Тил заминува да ја врши својата работа. Во тој миг поминува брзиот воз и го удира Тобија, кој е тешко ранет. Гледајќи го сето тоа со своите очи, Тил е длабоко потресен. Лена заминува со неколку железничари во блискиот град, носејќи го Тобија во болницата, а Тил останува на своето работно место. Во состојба на длабока загриженост, тој се обидува да го задави бебето, но во тоа го прекинува звукот на возот што поминува по пругата. Подоцна, пристигнува друг воз, носејќи го мртвото тело на Тобија и тогаш Тил се онесвестува, така што на носилка го пренесуваат во неговата куќа. Таму, под дејство на заморот, Лена заспива и кога пристигаат луѓето со мртвото тело на Тобија, тие ја здогледуваат страшната глетка: во меѓувреме, Тил ја искасапил Лена и го заклал бебето, а потоа побегнал. Сепак, подоцна успеваат да го најдат на пругата, во близината на местото на смртта на Тобија. Потоа, полицијата го апси и го затвора во болница за душевно болни луѓе.
2 Осврт кон делото
Расказот „Чуварот на пругата Тил“ се одликува со силно изразена натуралистичка боја. Делото е напишано под големо влијание на Емил Зола и тоа се гледа како во остриот натурализам на сите сцени во кои се појавува жената, така и во симболиката на поетизирањето.
Бановски Ниви (Виница)

Бановски Ниви — археолошко наоѓалиште во Виница. Претставува осамен наод од железното време. Во почетокот на 80<sup>тите</sup> години на XX век жител на Виница купил питос од непознати лица. Питосот бил пронајден при ископ за изградба на пат на место што се наоѓа до дворот на Основното училиште „Славчо Стојменски“ во Виница. Инаку во дворот на училиштето постои исто така археолошко наоѓалиште „Ила“, каде во 70-тите години на XX век била откопана и бронзена фибула од типот на еднојазолни лачни фибули со плочеста нога. Во 2017 година, семејството што го поседувал питосот го подарил на виничкиот музеј.
1 Поврзано
* Виница — средновековна населба;
* Пазариште — населба од римското време;
* Виничко кале — утврдена населба од доцноантичкото време;
* Горица — населба од доцноантичкото време и старохристијанска базилика; и
* Ила — некропола од железното време.
Куќата на улицата Трубној

Куќата на улицата Трубној (руски: ''Дом на Трубной'') - советски филм од 1928 година, во режија на Борис Барнет, според сценариото на Николај Ердман, Анатолиј Мариенгоф, Вадим Шершеневич, Виктор Шкловски и Бела Зорич. Главните улоги ги играат: Вера Марецка, Владимир Фогел, Елена Тјапкина, Петар Бакшеев и Владимир Баталов.
1 Содржина
Младата девојка Параша Питунова пристигнува во Москва од едно провинцисико место и со себе носи една гуска во кошница. Уплашена од големата толпа, таа својата прва ноќ во големиот град ја минува во паркот. Набргу, Параша е соочена со голем предизвик зашто мора да најде работа при што можностите не се поволни: или работа во бордел или медицинска сестра или слугинка кај некој богат човек.
Борис Барнет

Борис Барнет (руски: ''Бори́с Васи́льевич Ба́рнет'', 18 јуни 1902, Москва - 8 јануари 1965, Рига) - советски филмски режисер и глумец.
1 Животопис
Под дејство на алкохолизмот со којшто се борел и разочаран од неуспехот на последните негови филмови, Барнет се обесил на 8 јануари 1965 година. Притоа, тој оставил писмо во кое напишал дека му се чини дека ја изгубил способноста да прави добри филмови, а со тоа ја загубил и желбата за живот.
2 Творештво
Денес, критиката го смета Барнет за еден од заборавените гении на советската кинематографија. Неговиот култен статус го создале припадниците на францускиот нов бран, како Жак Ривет и Жан Лик Годар, кој изјавил: „Ако не ви се допаѓаат неговите филмови, сигурно имате срце од камен.“ Исто така, и Тарковски, Климов, Мита и Михалков биле воодушевени од филмовите на Барнет.
Ден за ден

Ден за ден — македонска и југословенска џез рок група од Скопје. Формирана е во 1978 година, а функционира до 1980 година.
1 Активности
Формирањето на бендот „Ден за ден“ започнало кон крајот на 1977 година, кога Драгиша Солдатовиќ-Лабиш, поранешен член на Леб и сол, решил да направи нов состав. Тој нов состав требало да создава музика под влијание на светски актуелното џез-рок движење. Во оваа нова авантура ги поканил поранешниот тапанар на Леб и сол, Димитар Чочоровски-Чочор, Владимир Јанкуловски-Цане на бас и Синиша Стојановски на гитара.
По интензивните неколкумесечни проби, максимално подготвени за претставување пред јавноста, во јануари 1978 година, во Радио Скопје ги направиле своите први снимки на песните ''Така треба'' и на ''Летна љубов'', со Славе Димитров како продуцент.
Настапиле на неколку фестивали: фестивал „Омладина ’78“, одржан на 11 мај 1978 година, на летната бавча во Сарај, на 03 јуни 1978 година, на концерт како гости на Екрановиот натпревар за најдобар диџеј, а од октомври 1978 година, на „Ден за ден“ се приклучил Ариан Дема-Љани, со кого настапиле на традиционалниот фестивал „BOOM“, кој таа година се одржал во Нови Сад во периодот 11-12 декември 1978 година.
Во февруари 1979 година, групата направила нов сет снимање во Радио Скопје, каде биле снимени песните ''Свадба'', ''Водопад,''''Циганка'' и нова верзија на ''Така треба''. Од снимањето заминале за Загреб, каде што одржале два концерта.
На 16 март 1979 година, групата „Ден за ден“ настапила на фестивалот во Опатија, како претставник на Македонскиот радиодифузен сервис, а имале и настапи во Загреб, како и на фестивалот „Омладина ’79“ во Суботица, и во Илирска Бистрица во рамките на манифестацијата „Денови на македонската култура во Словенија“.
Во ноември 1979 година, групата била во Љубљана за снимањето на својот деби-албум. Албумот во продукција на Иво Умек бил снимен за 100 работни часа, а единаесетте теми – три на Љани, шест на Лабиш, една на Чочор и една на Владимир – ги отсвириле без никакви гости.
По снимањето од Љубљана, групата се вратила во Скопје, а во новогодишната програма што ја понудила Телевизија Скопје, „Ден за ден“ го добиле централното место.
Повторно, за последен пат, биле гости и на „Екран“, повторно на истиот Избор за најдобар македонски диџеј одржан на 14 јуни 1980 во Сарај.
Во јули 1980 година, групата се појавила на Сплитскиот фестивал за да ја промовира својата штотуку излезена плоча. Сликата што ја употребиле за омотот на плочата е дело на архитектот Слободан Живковски.
Бендот уште еднаш се појавил на фестивалот во Опатија, одржан во периодот 22-25 октомври 1980 година, каде што повторно го претставувал Македонското радио, потоа имале концерт во Загреб, а на 22 ноември 1980 година, „Ден за ден“ настапиле на „IV FAMUS“, прочуениот акустичарски фестивал во Сивац, и ова бил и последниот настап на бендот. Членовите на бендот никогаш повеќе не се собрале.
2 Дискографија
+, Наслов, Година
Opatija '79 - Rock Grupe / Ciganka; Vodopad, 1979
JRT - Opatija '80 - Rock Vece / Jutro i noc, 1980
Den za den, 1980
Jazz Fair Sajam Jazza / Den za den, 1981
Момин бунар

Момин бунар е бунар кој се наоѓа во источниот дел на градот Струмица. Бунарот е со длабочина од 11 метри. Порано, кога се патувало за Солун преку Струмица, бунарот бил место за одмор. Изграден е од турчин во спомен на неговата болна ќерка. Таа му оставила аманет, после нејзината смрт, нејзината облека да биде продадена и од парите што ќе се соберат да се изгради бунар. Бунарот бил уреден од месните жители и од еколошкото друштво „Планетум“ во 2004 година.
Фрагмент од една империја

Фрагмент од една империја (руски: ''Обломок империи'') - советски филм од 1929 година, во режија на Фридрих Ермлер, кој е автор и на сценариото, заедно со Екатерина Виноградска. Главните улоги ги играат: Фјодор Никитин, Људмила Семјонова, Сергеј Герасимов и Јаков Гуткин. Според гласањето на 50 руски филмолози и синеасти, овој филм бил рангиран на деветтото место на списокот на 55 најдобри руски и советски филмови во историјата. Исто така, тој е последниот нем филм на Ермлер.
1 Содржина
Дејството на филмот се одвива во едно мало место, за време на Граѓанската војна. Платформата на железничката станица е покриена со тела и чуварот забележува дека едно од нив дава знаци на живот. Тој го носи телото на Филиманов во куќата и се обидува да му помогне. Постепено, црвеноармеецот Филиманов се освестува и пие млеко од штотуку окотената кучка. Тогаш, во собата влегува белоармеец и се слуша истрел. Сепак, тој ја убива кучката, но го остава ранетиот Филиманов да живее. Потоа, дејството на филмот се пренесува во 1928 година: Филиманов е жив, но не се сеќава на ништо и ја почнува потрагата по својот идентитет.
Среќа (филм од 1934)

Среќа (руски: ''Счастье'') - советски филм од 1934 година, во режија на Александар Медветкин, кој е автор и на сценариото. Главните улоги ги играат: Петар Зиновев, Елена Егорова, Николај Черкасов и Лидија Ненашева.
1 Содржина
Дејството на филмот се одвива за време на Руското царство, а потоа и во СССР, за време на колетивизацијата. Во него е прикажан мачниот живот на еден земјоделец (мужик), кој живее во тешка сиромаштија за време на царскиот режим. Потоа доаѓа новата болшевичка власт, која започнува со колективизација, но старите сили (земјопоседниците и свештениците) се обидуваат да ги уништат плодовите на новата власт. Во двата режима, селанецот се соочува со постојани проблеми...
2 Осврт кон филмот
„Среќа“ бил последниот советски нем филм. Првобитно, во филмот била вклучена и една секвенца во боја, но потоа таа била исфрлена поради лошиот квалитет на бојата. Овој филм бил многу популарен кај француските синеасти во 1960-тите, кои го истакнувале како пример за вистински народен филм, наменет за пошироката публика.
Празникот на свети Јурген

Празникот на свети Јурген (руски: ''Праздник святого Йоргена'') - советски филм од 1930 година, во режија на Јаков Протазанов, кој е автор и на сценариото заедно со Иљја Иљф, Евгениј Петров, Сигзимунд Кржижановски и Олег Леонидов. Главните улоги ги играат: Игор Илински и Анатолиј Кторов. Филмот е оригинално снимен како нем филм, а отпосле е додаден звук и претставува еден од првите звучни филмови во советската кинематографија.
1 Содржина
Дејството е засновано врз мотивите од прозата на данскиот писател Харалд Бергстед и се одвива во една неименувана земја. Двајца професионални измамници и арамии сакаат да ги ограбат учесниците на прославата на еден локален светец. Пред прославата, крадецот Коркис бега од затворот и се меша со учесниците собрани на прославата на празникот, каде гледа дека свештениците заработуваат многу пари. Оттука, заедно со својот соработник, тој смислува план како да ги украде парите.
Александар Шапиќ

Александар Шапиќ (роден на 1 јуни 1978 година) е српски политичар и поранешен професионален ватерполист. Во моментот ја извршува функцијата градоначаник на Белград.
Тој официјално беше прогласен за најдобар стрелец во поранешна Југославија и сѐ уште се смета за еден од најдобрите играчи во ватерполо историјата. Од 2012 година, тој е претседател на општината Нов Белград. Во јули 2017 година, тој и официјално бил избран за најдобар играч во историјата на ватерполото, од страна на светската федерација на спортови.
1 Образование
Дипломирал на Факултетот за Менаџмент во 2003 година, магистрирал во 2009 година, додека својата докторска дисертација ја одбранил во 2012 година, во полето на индустрискиот менаџмент.
2 Политичка кариера
Тој бил асистент на градоначалникот од 2009 до 2012 година. Исто така тој бил избран за претседател на општина Нов Белград во 2012 година и повторно бил ре-избран во 2016 година. Тој е сѐ уште претседател на најголемата општина во Белград.
Музеј на дејците на ВМРО од Штип и Штипско

Музејот на дејците на ВМРО од Штип и Штипско, познато и како Андонова куќа, — историски музеј во Ново Село, Штип. Градбата, која е дел од староградската архитектура, е заведена како Културно наследство на Македонија под називот Куќа на ул. „Крсте Мисирков“ бр. 34. Музејот е посветен на дејци на ВМРО и нејзината револуционерна дејност во и околу реонот на градот Штип.
1 Историја
1.1 Како куќа
Преродбенската куќа била во сопственост на семејството Андонови.
1.2 Како музеј
Градбата била реставрирана и откупена од Министерството за култура. Музејот службено бил отворен од тогашниот премиерот Никола Груевски, министерката за култура Елизабета Канческа Милевска и градоначалникот на Општина Штип, Илчо Захариев во 2014 година.
Во музејот се изложени документи, оружје и предмети, како и 11 восочни фигури на учителите во Штип и водачи на македонската револуционерната организација, Гоце Делчев, Даме Груев и Ѓорче Петров како и на многу штипски дејци меѓу кои Мише Развигоров, Тодор Александров и Ванчо Михајлов.
Во музејот е опфатен периодот од основањето на ВМРО во 1893 година до ликвидирањето на ВМРО во 1934 година и е под јурисдикција на Заводот и музеј - Штип.
2 Галерија
Човекот со филмската камера

„Човекот со филмската камера“ (руски: ''Человек с киноаппаратом'') — советски документарен филм од 1929 година, во режија на Ѕига Вертов, кој е автор и на сценариото. Главната улога ја игра: Михаил Кауфман.
1 Синопсис
Филмот започнува со објаснувањето дека претставува експеримент во кој режисерот сака да создаде нов универзален филмски јазик, кој ќе раскрсти со театарскиот јазик и во кој нема сценарио и сценографија. Во продолжение, во филмот се прикажуваат различни сцени од секојдневниот живот, уличниот сообраќај, работата на фабриките и телефонските централи, движење на воз, луѓе на плажа, спортски активности итн. За сето време се прикажува и човек со филмска камера.
2 Осврт кон филмот
Во 1999 година, во гласањето на ''Village Voice'', филмот го зазел петтото место во изборот на најдобрите филмови на XX век. Во 2012 година, списанието „Сајт енд саунд“ (''Sight and Sound'') го рангирало овој филм на осмото место на списокот на најдобрите филмови во историјата, а во изборот на истото списание, филмот бил прогласен за најдобар документарен филм на сите времиња. Тој претставува врвно остварување на филмската теорија на Вертов за „кино-око“ со која се обидел да докаже дека камерата е слична на окото и дека затоа е најдобро да се користи за документирање на вистинскиот живот. Оттука, според неговата теорија, документарниот филм одговара повеќе на тогашните нови комунистички услови на уметноста отколку старата драматуршка кинематографија. Вертов ја развил оваа теорија за време на Граѓанската војна во Русија, кога работел како монтажер во одделот за пропаганда на Црвената армија, каде ги монтирал познатите филмски репортажи „Кинонедела“. Со својот пристап на работа, Вертов сакал да покаже дека монтажерот може да биде главниот автор на филмот.
Кристина Паксон

Кристина Хал Паксон (|Christina Hull Paxson, родена на 6 февруари 1960) е економист, експерт за јавно здравје и деветнаесетти Ректор на Брауновиот Универзитет. Претходно, таа била професор по економија и јавна политика „Хјуз Роџерс“ на Универзитетот Принстон и декан на Принстоновата Школа за Јавни и Меѓународни Работи „Вудроу Вилсон“.
За ректор на Брауновиот Универзитет беше избрана во март 2012. Официјално ја презема функцијата од Рут Симонс на 1 јули 2012, а беше инаугурирана на 27 октомври 2012 година.
Грч

Грч е ненадејна, неволева мускулна контракција; иако обично е привремена и не предизвикува штета, може да предизвика болка, и имобилност на мускулот. Појавата обично е ненадејна, и поминува само по себе за период од неколку секунди, минути или часови. Грчевите може да се појават во скелетните или мазните мускули. Грчевите на скелетните мускули можат да бидат предизвикани од мускулен замор или недостиг на електролити како што се натриум, калиум или магнезиум. Грчевите на мазните мускули може да се должат на менструација или гастроентеритис.
Андреа Конти

Андреа Конти (роден на , во Леко, Италија) — италијански поранешен фудбалер, играч од одбраната.
Во својата кариера настапувал за екипите на , , , , и . Во април 2025 година, објавил дека ја завршил играчката кариера на возраст од 31 година, поради серија на повреди.
За сениорската репрезентација на Италија, одиграл еден натпревар, против во квалификациите за Светското првенство 2018 во септември 2017 година, кој ''„аѕурите“'' го добиле со 1-0.
Жана Моро

Жана Моро (|Jeanne Moreau), (, – , ) – француска филмска и театарска глумица и режисерка.
1 Животопис
Жана Моро е родена во Париз во семејство со француско-англиско-ирско потекло. Мајка ѝ, Англичанка родум од Ланкашир, била танчерка во „Фоли бержер“. Жана Моро во младоста студира на парискиот конзерваториум. Во 1947 година дебитира на театарската цена на Авињонскиот фестивал, и веќе во своите дваесетти години е една од водечките глумици во Комеди франсез. После 1951 година глуми епизодни улоги на филм, и кон крајот на 1950-тите соработува со реномирани режисери, особено со Луј Мал во филмовите „Лифт за на губилиште“ (1958), „Љубовници“ (1959), после што медиумите ја прогласуваат за нова Брижит Бардо. Благодарение на постигнатиот успех, следните години соработува со низа режисери од францускиот нов бран, како Франсоа Трифо во филмот „Жил и Џим“ (1962), кој се смета за еден од нејзините најзначајни улоги.
Исто така се истакнуваат нејзините улоги во филмовите „Ноќ“ (1961) од Микеланџело Антониони, „Фалстаф“ (1965) од Орсон Велс, „Дневникот на една собарка“ (1964) од Луис Буњуел, „Последниот тајкун“ (1976) од Елија Казан, „Кавга“ од Рајнер Вернер Фасбиндер и „До крајот на светот“ (1991) од Вим Вендерс. Освен со глума, се занимава и со филмска режија, продукција и пишување сценарија. Како музичарка објавила неколку албуми, а еднаш настапила со Френк Синатра на сцената на „Карнеџи хол“ во Њујорк.
Жана Моро била пријателка на истакнатите писатели и уметници Жан Кокто, Жан Жене, Хенри Милер и Маргерит Дирас. Била блиска пријателка со Шерон Стоун. Орсон Велс своевремено ја нарекол една од најзначајните глумици на светот.
2 Избрана филмографија
* „Лифт за на губилиште“ (1958)
* „Љубовници“ (1959)
* „Moderato cantabile“ (1960)
* „Ноќ“ (1961)
* „Жил и Џим“ (1962)
* „Дневникот на една собарка“ (1964)
* „Viva Maria!“ (1965)
* „Невестата во црно“ (1968)
* „Последниот тајкун (1976)
* „Кавга“ (1982)
* „До крајот на светот“ (1991)
* „I Love You, I Love You Not“ (1996)
Паричник

Паричник или портфељ (|portefeuille) – моден додаток со џебна големина кој се користи за носење на пари, лични документи (лична карта, возачка дозвола, итн.) како и банкарски картички (кредитни картички, готовински картички), членски картички, визит-карти и сл.
Во почетокот паричникот бил типично машки моден додаток, но сè повеќе и повеќе бил користен и од жените наместо портмоне, затоа што бил позгодни за носење, а и поелегантен од портмонето.
Машкиот паричник вообичаено се носи во задниот десен џеб на панталоните или во џеб од сакото. Во големите градови и во туристичките места, се препорачува да се носи во внатрешен џеб, на гради, како холстер или слично, за да се избегне кражба.
1 Модели
Двата најчести модели на паричници се:
* паричник на преклоп (две крила, се отвора како книга)
* паричник со двоен преклоп (третото крило се надоврзува на едно од двете крила и се преклопува во средината).
Паричниците и од двата модела дополнително може да располагаат со:
*втор голем џеб за банкноти
*портмоне (формирано од џеб со копче за закопчување)
*дополнително проѕирно џепче (на пример за лична карта)
Вообичаено машките паричници се со големина од 10x10 cm или 14x10 cm. Повеќето се црни или кафеави и дозволени се сите тонови.
Женските паричници вообичаено се двапати поголеми од машките модели, понекогаш имаат ремче (стил рачна торба) и многу често се во боја.
Повеќето паричници се изработени од телешка или биволска кожа или кожи од егзотични животни (алигатор, крокодил, ној, питон, анаконда, гуштер, ајкула, итн.), а некогаш и од разни видови кожи.
За широка потрошувачка постои широка палета на паричници од пластика или други синтетички материјали, платнени паричници, алуминиумски или од обична кожа со среден квалитет, вклучувајќи ги и имитациите на егзотични кожи.
Денес, цената на обичните паричници е под 50 €, на оние од егзотични кожи цените почнуваат од 200-400 €, а на оние по нарачка цените почнуваат околу 1800 €.
Во случај на кражба, загубата на пари е најмалата мака споредено со постапките за да се добијат документите. Кражба на паричник во странство каде личните документи се неопходни за враќање дома може да биде драматично.
Вакутејнер

Вакутејнер (|Vacutainer) – стерилна стаклена епрувета со гумена заптивка во боја која створа вакуум во епруветата со што се олеснува вадењето на определеното количество крв или друга течност. Вакутејнерот може да содржи адитиви чија цел е да го стабилизира и зачува примерокот пред аналитичкото тестирање. Епруветите се опремени со безбедносни затворачи (гумени заптивки), со разни опции за етикетирања како и разни волумени на извадената течност.
Вакутејнерот бил измислен од Јозеф Клајнер и Бектон Дикинсон во 1949 година. Вакутејнерот е регистрирана трговска марка на Бектон Дикинсон кој денес ги произведува и продава овие епрувети .
1 Принципи
Вакутејнерската игла е со два краја при што едниот крај, заради заштита, е затворенa во тенка гумена обвивка. Кога иглата ќе се пикне во проѕирниот пластичен држач, гумата е во држачот, и другиот крај од иглата ќе се вметне во вената. Кога вакутејнерот ќе се вметне во држачот, неговото гумено капаче се дупнува со внатрешната игла и вакуумот во епруветата влече крв низ иглата во епруветата. Откога ќе се наполни епруветата се вади и се вметнува друга која се полни на ист начин. Извадената количина на воздух определува колкава количина крв ќе се наполни во епруветата пред крвта да престане да тече.
Секоја епрувета на горниот крај има пластично или гумено капаче во боја која претставува код. Во епруветите често се наоѓаат адитиви кои се мешаат со извадената крв, а бојата на капачето означува кои адитиви ги содржи епруветата.
Вакутејнерите имаат рок на употреба бидејќи со тек на времето се губи вакуумот и не ја повлекува крвта во епруветата кога иглата ќе го дупне капачето.
2 Видови вакутејнери
Вакутејнерите може да содржат дополнителни супстанци за зачувување на крвта за обработка во медицинска лабораторија. Користењето на погрешен вакутејнер може да доведе примерокот на крвта да не биде корисен за предвидената цел.
Адитивите вклучуваат антикоагуланти, (ЕДТА, натриум цитрат, хепарин) или гел со густина меѓу онаа на крвните клетки и крвната плазма. Дополнително, некои вакутејнери содржат адитиви кои зачувуваат одредени компоненти или супстанци во крвта, како на пример гликозата. Кога епруветата се центрифугира, материјалите се раздвојуваат според густината, крвните клетки тонат на дното, а плазмата или серумот оди горе. Епруветите кои содржат гел можат лесно да се транспортираат и ракуваат после центрифугирање без мешање на крвните клетки и серумот.
Значењето на различните бои е стандардизирано
Изразот „редослед на вадење“ го подразбира редот по кој треба да се полнат вакутејнерите. Иглата која ги продупува вакутејнерите може да пренесе адитиви од една епрувета на следната, затоа редоследот е стандардизиран така што какво било пренесување на адитиви нема да
The term ''order of draw'' refers to the sequence in which tubes should be filled. The needle which pierces the tubes can carry additives from one tube into the next, so the sequence is standardized so that any cross-contamination of additives will not affect laboratory results.
Портмоне

Портмоне (|portemonnaie (коригиран правопис од 1990), porte-monnaie (традиционален правопис)) – галицизам кој означува ќесе за ситни пари и монети. Истиот сè повеќе се заменува со паричник кој истовремено има делови за сместување на банкноти и монети, но и разни видови картички како лична карта, возачка дозвола, кредитни картички, готовински картички, картички за лојалност и сл.
1 Портмоне на други јазици
Францускиот збор ''porte-monnaie'' покрај во македонскиот, е прифатен и во повеќе други европски јазици, при што истиот го изгубил своето етимолошко значење.
* германски : ''das Portmonee'' или ''Portemonnaie'' со ист изговор
* холандски : ''de portemonnee''* романски : ''portmoneu''* руски, украински, бугарски и српски : портмоне
* полски : portmonetka
2 Поврзано
* Паричник
Оџак (Босна и Херцеговина)

Оџак (босански, српски, хрватски: ''Odžak'') — град во северниот дел на Босна и Херцеговина, кој се наоѓа во близина на реката Сава, 10 километри од границата со Хрватска. Оџак е во Посавскиот кантон на Федерацијата на Босна и Херцеговина.
Орашје (Босна и Херцеговина)

Орашје (босански, српски, хрватски: ''Orašje'') — град и општина во северниот дел на Босна и Херцеговина, кој се наоѓа на реката Сава на границата со Хрватска. Орашје е центар на Посавскиот Кантон на Федерацијата на Босна и Херцеговина. Се наоѓа покрај реката Сава, наспроти Жупања во Хрватска.
Купа (река)

Купа — десна притока на Сава која оформува природна граница помеѓу северозападна Хрватска и југоисточна Словенија. Реката е долга 297 километри, од кои 118 се на границата помеѓу двете земји, а останатите 179 се наоѓаат во Хрватска.
Купа извира во Хрватска од планинскиот регион Горски Котар, кој е сместен североисточно од Риека, во областа на националниот парк Рисњак. Тече неколку километри на исток, каде се од левата страна ја прима реката Чабранка, а потоа ја достига словенечката граница. Потоа тече помеѓу регионот Бела Краина на север и централна Хрватска на југ. Во Купа се влева реката Лахиња од левата страна во селото Примостек, го поминува Врбовско и се одвојува од словенечката граница кога ќе ја помине Метлика.
Потоа стигнува до Карловац каде ги прима теченијата на реките Добра и Корана. Купа продолжува на исток, каде се спојува со Глина од десно и Одра од лево, тече до градот Сисак каде се влева во реката Сава. На реката Купа е хидроцентралата Озаљ конструирана од страна на српскиот научник Никола Тесла во 1908 година. Горниот тек на Купа е незагаден и се користи за рекреативни спортови и риболов, а реката е пловна во должина од четири километри.
Little Mix

Little Mix порано позната како Rhythmix е британска женска денс-поп група, која победи на британското издание на X-Factor во 2011 година, со што стана првата женска група која победи во конкуренцијата. Се состои од четири члена, кои се во групата - Пери Едвардс, Џејд Тирвол, Ли-Ан Пинок и Џеси Нелсон. Групата има договор со издавачка куќа на Сајмон Колвел.
1 Дискографија
1.1 Студиски албуми
* „DNA“ (2012)
* „Salute“ (2013)
* „Get Weird“ (2015)
* „Glory Days“(2017)
*"LM5" (2019)
1.2 Синглови
* „Cannonball“ (2011)
* „Wings“ (2012)
* „DNA“ (2012)
* „We Are Who We Are“ (2012)
* „Going Nowhere“ (2013)
* „Move“ (2013)
* „Little Me“ (2013)
* „Word Up!“ (2014)
* „Boy“ (2014)
* „Mr. Loverboy“ (2014)
* „Black Magic“ (2015)
* „Love Me Like You“ (2015)
* „Secret Love Song“ (2016)
* „Grown“ (2016)
* „Shout Out to My Ex“ (2016)
* „Touch“ (2017)
* „No More Sad Songs“ (2017)
* „Power“ (2017)
*"Woman Like Me ft. Nicki Minaj (2019)
*"Think About Us" ft. Ty Dolla Signs (2019)
*"Strip" ft. Sharaya J (2019)
*"More Than Words" ft. Kamile (2019)
2 Видео спотови
+
Спот, Година, Режисер
''Cannonball'', 2011, Сара Чатфилд
''Wings'', 2012, Макс,Даниа
''DNA '', 2012, Сара Чатфилд
''Change Your Life '', 2013, Dominic O'Riordan,Warren Smith
''How Ya Doin'?'', 2013, Carly Cussen
''Move'', 2013, Carly Cussen
''Little me'', 2013, Director X
''Word up!'', 2014, Бен Тарнер
'' Salute '', 2014, Колин Тили
''Black Magic'', 2015, Director X
'' Love Me Like You'', 2015, Сара МекКолган
''Secret Love Song'', 2016, Френк Борин
''Hair '', 2016, Director X
''Shout Out to My Ex '', 2016, Сара Чатфилд
'' Touch '', 2017, Director X,Парис Гоебвел
''No More Sad Songs '', 2017, Марк Класфилд
''Power'', 2017, Хана Лукс Дејвис
''Reggaetón Lento (Remix)'', 2017, Марк Класфилд
''Only You'', 2018, Франк Борин
'' Woman Like Me'', 2018, Марк Класфилд
''More Than Words'', 2018, Франк Борин
''Strip '', 2018, Rankin,Little Mix
''Think About Us'', 2019, Бредли,Пабло
''Bounce Back'', 2019, Charlotte Rutherford
''One I've Been Missing'', 2019, Лоренс Вардер
''Wasabi '', 2020, Callum Mills
''Break Up Song'', 2020, Зек Ела
''Holiday '', 2020
3 Турнеи
* „DNA Tour“ (2013)
* „The Salute Tour“ (2014)
* „The Get Weird Tour“ (2016)
* „The Glory Days Tour“ (2017)
Лана Јурчевиќ

Лана Јурчевиќ (|Lana Jurčević, во ), e хрватска пејачка.
1 Животопис
Со пеење се занимава уште од детството, а на хрватската музичка сцена дојде во 2003 година кога го објави својот прв албум Lana. Во 2004 година, таа се појави на хрватскиот Радиски Фестивал со песната "Odlazim."
Таа има објавено четири албуми. Настапувала на танц шоу на ХРТ Танц со ѕвездите во 2007 година и се става на второ место зад соработник пејач Лука Нижетиќ. Лана е студент по новинарство на Факултетот за политички науки во Загреб. На 10-ти хрватскиот радиски фестивал го освои првото место со песната "Prava Ljubav" (дует со Лука Нижетиќ).
2 Дискографија
2.1 Студиски албуми
*''Lana'' (2003.)
*''1 razlog'' (2006.)
*''Volim biti zaljubljena'' (2008.)
*''Pobjede i porazi'' (2012.)
*''Tabu'' (2017.)
2.2 Спотови
Спот, Година, Режисер
''На пола'', 2003, -
''Одлазиш'', 2006, -
''Разлог '', 2006, -
'' Као прах'', 2006, -
''Откад те нема'', 2006, -
''Ово није истина'', 2007, -
''Окови на срцу'', 2008, -
''Волим бити заљубљена'', 2008, -
'' Пронађи ме'', 2008, -
''Зачаран '', 2009, -
'' Миљама далеко '', 2009, -
''Права љубав'', 2009, -
''Копија'', 2010, V.Vascarac
''Убиле усне моје '', 2011, -
''Љубав није грешка'', 2011, -
''Што је моје, што је њено '', 2012, Дарио Радусин
''Зашто волим лоше дечке'', 2012, Дарио Радусин
''Нитко и ништа'', 2013, -
'' La La Land '', 2013, Дарио Радусин
''Ноћ без граница '', 2013, Дарио Радусин
''Мајица '', 2014, La Lux
''Неке се ноћи не спавају '', 2015, Дарио Радусин
''Лудо љето '', 2015, Дарио Радусин
''Од најгорих најбољи '', 2015, Дарио Радусин
'' Врти ми се'', 2016, Дарио Радусин
'' Шећеру'', 2017, www.Squareme.si
''Куда да кренем'', 2017, Филип Колудровиќ
''Сви су луди око мене'', 2017, Inspiring production
'' Kim Kardashian'', 2017, LA LUX produkcija
''Дај да пловимо'', 2017, Joshua Čirjak
'' Дупло слађе'', 2017, Марко Жељковић
''Усне ко милијун вати'', 2018, Дарио Радусин,La Lux
''Упалимо љубав'', 2018, Дарио Радусин
2.3 Компилации
*''Kopija'' (2010.)
3 Приватен живот
Таа беше седум години во врска со Иван Тодориќ. По паузата, живее сама во Загреб, го работи и студира.
Ирска (остров)

Ирска (ирски: Éire; шкотски: Airlann; англиски: Ireland) се наоѓа на Северниот Атлантик западно од Велика Британија. од која е одвоен ос Северниот Проток, поточно Ирското Море и Светигеоргиевиот Проток. Другото е по величини помеѓу Британските Острови. Во Европа е трет, а во светот е двесетти остров по големина.
Ја сочинуваат покраините: Алстер, Манстер, Конот и Ленстер. Вкупно на островот има 32 единици. Политичкни, Ирска е поделена измеѓу Република Ирска, која зафаќа пет-шест острови, и Северна Ирска, делот на Обединетото Кралство, кој го зафаќа останатиот дел на североисточниот дел на островот. Бројот на граѓани изнесува околу 6,4 милиони во Република Ирска додека нешто повеќе од 1,8 милиони коишто живеат во Северна Ирска.
Релјефот на островот го карактеризираат ниски планини кои го опкружуваат центарот, со неколку пловни реки кои се протегаат во внатрешноста. Островот има бујна вегетација, како последица блага но променлива океанска клима, кои не ја карактеризираат екстремната клима. Густите шуми го прекривале островот сè до ова време. Шумите во 2013 година заземале единаесет проценти од островот, додека во европскиот просек се смета приесет и пет проценти. Во Ирска има 36 домородни видови на цицачи.
Луѓето ја продолжиле Ирска околу 8000 години. Келти владеел со овој остров од првиот век во новата ера до 17 век. Христијанството на островот е спроведено од петитот век. После инвазијата на Норман во 12 век, Англија пробувала да го совлада островот, меѓутоа, тоа го успеала тек после Тјудоровиот поход во 16 и 17 век. Овие случувања донеле до доаѓање на колонисти од Британија. Во последната деценија од 17 век, почнала да се спроведува политика таканаречена протестаска надмоќ (англ. Protestant Ascendancy) со цел да се осиромашат повеќето од католиците и протестански десиденти. Таа е продолжена и во XVIII век. Ирска во 1801 година станала дел од Обединетото Кралство, Велика Британија и Ирска. Ирската војна за независност во почетокот на XX век довела до поделување на островот, за да се направи Ирска како слободна држава, и Северна Ирска, која останала дел од Обединетото Кралство. После политичниот спорзум од 1998 година дошло до смирување на тензијата. Годината 1973 двата дела од Ирска станале дел од Европската економска заедница. Ирската култура имала голем впечаток на другите култури, посебно кинжевност, и нешто во мали мерки од науката и образованието.
Црква „Св. Атанасиј“ - Локвени

Свети Атанасиј — главна манастирска црква на средновековниот Житошки манастир помеѓу прилепските села Локвени и Житоше, Македонија.
Црквата се наоѓа во атарот на селото Локвени, сместена над него. Историски, црквата била подигната и припаѓала на некогашното христијанско село Долно Житоше.
Црквата е прогласена за споменик на културата.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа над селото Локвени, а до нејзе се пристапува по лош земјен пат.
Црквата се наоѓа над селото Локвени, на самата граница на атарот со соседното Житоше. Црквата е изградена во месноста Манастириште, кое некогаш припаѓало на селото Долно Житоше (денес дел од Житоше).
2 Историја
За црквата и самиот манастир се верува дека е средновековен. Од ктиторскиот натпис се дознава дека била подигната во 1627 година.
Во 1890-тите години, свештеникот во црквата бил обесен од страна на житошките Арбанаси.
Во 1950-тите години, црквата и манастирот биле без земја, напуштени и полуразрушени. Со текот на времето, црквата целосна се разурнала.
Црквата започнала да се гради повторно во 2012 година и нејзината изградба завршила во 2016 година.
3 Архитектура
3.1 Фрескоживопис
Црквата поседувала фрескоживопис кој бил насликан во 1627 година. Истиот бил пренесен во крушевската црква „Св. Троица“.
Сликарството било суво и без моделација, фигурите биле издолжени, а колоритот бил згаснат.
По возобновувањето на црквата, во 2016 година се вршени и уредување на внатрешноста на црквата.
4 Галерија
5 Поврзано
* Прилепско архијерејско намесништво
* Прва кривогаштанска парохија
* Локвени
* Житоше
Фантастична ноќ

Фантастична ноќ (германски: ''Phantastische nacht'') - новела на австрискиот писател Штефан Цвајг од 1922 година.
1 Содржина
Есента 1914 година е убиен баронот Фридрих Михаел фон Р., резервен офицер во војската на Австроунгарија, а по неговата смрт се пронајдени белешките во кои тој го запишал она што му се случило на 7 јуни 1913 година:
По завршувањето на студиите, додека се подготвувал да избере некое занимање, родителите на баронот умираат оставајќи му големо наследство, кое му овозможува удобен живот без да работи. Младиот барон им се препушта на секојдневните задоволства и материјални убавини на животот: тој е дел од високото општество во Виена, оди на балови, има успех кај жените итн. Сепак, неговиот внатрешен живот е празен и постојано тој се чувствува незадоволен и рамнодушен кон сè. Еден обичен ден, немајќи што да прави, оди во паркот каде се одржуваат трки на коњи. Таму, најпрвин вниманието му го привлекува една госпоѓа, а потоа случајно се судира со нејзиниот сопруг, кому му испаѓаат ливчињата за кладење. Баронот зема едно ливче и заработува пари, кои потоа ги вложува повторно при што заработува уште повеќе. Возбуден од настанот, тој оди во паркот каде гледа како се забавуваат сиромашните луѓе и тогаш сфаќа дека за првпат во него се буди вистинскиот живот. Тој останува во паркот до доцна во ноќта, кога ѝ се придружува на една сиромашна проститутка, која го вовлекува во стапица во која двајца разбојници сакаат да го ограбат. Сепак, баронот воопшто не се исплашува од нив, но сепак им дава пари. Потоа, остатокот од парите им ги поделува на случајните минувачи, а дел од парите фрла на улицата.
Прекар

Прекар — име што се добива покрај крстеното име според некоја особина, потеклото, занаетот итн. на личноста на која се однесува. Прекарот може да биде изведен и од името (Петар — Перо, Кирил — Кире, Методија — Менде).
Од социјален аспект прекарот може да биде поделен на два вида, добронамерен и злонамерен врз основа на неговото добивање и користење.
Добронамерниот го користат пријатели и роднини, за да изразат блискост, интимност и социјална врска.
При малициозно користење, прекарот носи навредливи одлики за лицето, и се користи за да покаже недостаток на почит кон човекот, да го наруши неговото достоинство, или да направи другите да стекнат негативен однос кон именуваниот.
Прекарите може да се даваат не само на лица, туку и на животни, градови, држави и сл.
1 Правопис
Прекарот се пишува со голема буква. Доколку се пишуваат името и прекарот, и двата збора одат со голема буква одделени со белина (на пр. Јордан Пиперката). Доколку се пишува името, презимето и прекарот, прекарот доаѓа по презимето одделено со цртичка.
2 Примери
2.1 Личности од Македонија
*Методија Андонов-Ченто
*Стефан Наумов-Стив
*Петар Георгиев-Калица
*Драган Каранфиловски-Бојс
*Игор Стефановски-Иџе
2.2 Личности од бившојугословенските простори
*Јосип Броз-Тито
*Новак Ѓоковиќ-Ноле
2.3 Градови
*Њујорк — Големото Јаболко
*Париз — Градот на Светлината
*Битола — Градот на Конзулите
*Рим — Вечниот Град
2.4 Држави
*Италија — Чизма
*Јапонија — Земја на Изгрејсонцето
Амок

Амок (германски: ''Der Amokläufer'') - новела на австрискиот писател Штефан Цвајг од 1922 година.
1 Содржина
Во март 1912 година, во пристаништето во Неапол пристигнува прекуокеанскиот брод „Океанија“. Ноќта, за време на истоварувањето на товарот се случува необичен настан: еден ковчег потонува во морето, а истовремено е пронајден и трупот на еден давеник. Читајќи ги весниците, еден патник се присетува дека на бродот сретнал непознат човек, кој го замолил никому да не кажува за неговото присуство на бродот. Истовремено, чудниот човек со очила му ја раскажал својата животна приказна:
Тој бил познат лекар кој поради една жена направил финансиска проневера во болницата, поради што ја загубил работата и заминал во Индија, каде работел во болницата во едно запуштено село. Еднаш, него го посетила една дама, со барање да ја прекине нејзината двомесечна бременост, нудејќи му многу пари за услугата. Привлечен од жената, лекарот се согласил да го изврши абортусот, но во замена за сексуален однос, по што жената веднаш си заминала. Тогаш, лекарот полудел и почнал да трча по неа, а потоа заминал во нејзиниот град, со намера да ѝ помогне. Меѓутоа, налутената жена воопшто не сакала да разговара со него, наспроти сите негови очајни обиди. Неколку дена пред да пристигне нејзиниот сопруг, богатата дама се обидела да изврши абортус во една бедна колиба, при што започнала обилно да крвари. Нејзиниот слуга го повикал лекарот, но тој не можел да ѝ помогне и дамата умрела, молејќи го да не ја открие нејзината тајна. Поради тоа, лекарот направил лажен извештај за нејзината смрт. Тогаш, во куќата на починатата дошол нејзиниот млад љубовник, таткото на нејзиното дете, но лекарот му соопштил лажна верзија за причината на смртта. Подоцна, гонет од полицијата, тој тајно се качил на бродот „Океанија“ и при истоварувањето во Неапол го потопил ковчегот во морето, спречувајќи ја евентуалната аутопсија којашто би ја открила таната на дамата.
Јазол (филм)

Јазол — македонски филм од 1985 година, во режија на Кирил Ценевски, а според сценариото на Славко Јаневски.
Дејството на филмот се одвива во март 1943 година, за време на интернацијата на Евреите од Скопје. Никола е хирург кому му е одземена дозволата и тој ги менува вечерите во кафеана каде германски офицери со бугарскиот офицер Симеонов играат руски рулет со пиштол насочен во главата на затвореник. По самоубиството на еден германски мајор, Никола и затвореникот бегаат.
1 Улоги
Глумец, Улога
Лазар Ристовски, Никола
Костадинка Велковска, Марија
Петре Арсовски, Симеон
Ацо Јовановски, Август Рицман
Кирил Ристоски, Јанко Подгорник
Мустафа Јашар
Павле Вуисиќ, Машиновозач
Александар Шехтански
Марјан Сриенц, Штаjн
Ханс Георг Ненинг, Офицер на Гестапо
Вукан Диневски, Бугарски полковник
Петер Шустер
Александар Чамински, Венов
Марија Вртева, Нора
Љупчо Тодоровски-Упа, Јован
Георги Дампе Бисерков
Моника Риха
Јусуф Гулевски
Страшо Милошевски
Светлана Василевска
Останати улоги ▼
Глумец, Улога
Младен Крстевски
Марин Бабиќ
Џемаил Максут
Илија Милчин, Стариот рабин
Душко Ѓорѓиоски
Симеон Мони Дамевски
Рамиз Секиќ
Кица Ивковска-Велјановска
Благоја Спиркоски Џумерко
Слаѓана Нешиќ
Емил Рубен
Кирил Андоновски
Сабина Ајрула
Еуген Вербер
Ѓокица Лукаревски