Ганц

''Ганц'' (|Gantz, |ガンツ) — јапонска манга напишана и илустрирана од Хироја Оку. Била објавена во списанието ''Weekly Young Jump'' на Shueisha од јуни 2000 г. до јуни 2013 г. и е собрана во 37 тома танкобон. Приказната ги следи Кеи Куроно и Масару Като, кои умираат во железничка несреќа и се принудени на „игра“ каде што, заедно со другите луѓе што неодамна загинале, мораат да ловат и убиваат вонземјани користејќи напредно оружје и опрема.
Серијата била адаптирана во аниме-серија од 26 епизоди во 2004 г., во режија на Ичиро Итано и анимирана од студиото Gonzo. Два играни филма биле објавени во 2011 г., а CGI-аниме филм, ''Gantz: O'', излегол во 2016 г.
1 Содржина
Приказната започнува со Кеи Куроно и неговиот другар Масару Като, кои умираат додека спасувале бездомник што паднал на шините. Наместо да умрат, тие се будат во заклучен стан во Токио со други неодамна починати луѓе. Во средината на собата е таинствена сјајна топка наречена Ганц. Вратите и прозорците на собата се недопирливи, а топката одеднаш се отвора, свири јапонска мелодија за утрински вежби. Се појавува порака: „Вашите стари животи завршија. Како да го искористите вашиот нов живот зависи од мене. Ова е законот“.
Оттогаш, Кеи, Като и другите се принудени да учествуваат во необична и смртоносна „игра“. Пред секоја мисија, Ганц им дава оружја, одела и упатства за нивната следна вонземјанска цел. Тие потоа се телепортираат во областа каде што се наоѓа вонземјанинот. Преживеаните се враќаат во собата по мисијата и им е дозволено да си одат дома — до следниот круг. Ганц доделува бодови врз основа на изведбата, а заработката од 100 бода нуди три избори:
# Слобода (со избришани спомени);
# Моќно ново оружје;
# Оживување на некој што умрел во играта.
Приказната воведува многу ликови, но повеќето не преживуваат. Оние што преживуваат често се менуваат, за добро или лошо, додека го продолжуваат жестокиот циклус.
2 Ликови
2.1 Главни ликови
Ганц — голема црна топка што создава копии на мртвите и ги управува нивните животи. Општи со учесниците со прикажување информации на површината на предниот панел. Внатре во топката има поврзано лице, кое не реагира на надворешни дразби и служи како батерија за топката. Самата топка е изградена од луѓе според вонземјанските упатства испратени од вселената. Понекогаш се шегува, што укажува на разумноста на операторот/батеријата внатре или присуство на напредна вештачка интелигенција.
Кеи Куроно (јап. ''玄野 計'') — главниот лик. Умерено себичен, умерено ранлив младич, со некаков комплекс на потчинетост. Има волја и може да биде сериозен борец доколку не му се мешаат расположението, околностите и времето. Доста е умен, но не знае како да ги сложи своите мисли со јасни зборови, слаб е во говор и општи со другите во нагли, груби изрази. Постигнал 100 бода и се ослободил од Ганц. Тој бил убиен од вампири на крајот од том 20, но бил оживеан од Като по мисијата во Осака. За време на неговото време како ганцер, неговиот лик претрпува силни промени — Кеи ја наоѓа смислата на животот (во неговата девојка Тае), станува водач на ганцерите и еден од најсилните борци и помалку себичен отколку на почетокот на приказната. На денот на нападот на вонземјаните, тој го убил најмладиот брат на најсилниот вонземјански воин, наречен „Богот на војната“, со што станал непријател број 1 на вонземјаните. Тој ја спасил планетата од самоубиствен вонземјански напад убивајќи го нивниот најсилен воин, „Богот на војната“. Слетувајќи во морето со Като, пливал 3 дена и подоцна бил пронајден и спасен.
Масару Като (јап. ''加藤 勝'') — другар од детството на Кеи. Му се обраќа со „Кеи-чан“. Като е донекаде романтичен, но искрен и мил човек. Тој им помага на оние во неволја, ги штити слабите, ги организира луѓето, ги вдахнува и секогаш вели дека сите треба да се вратат. Като е практично единствениот лик што одбил да убие без да ја разбере причината, дури и за да си го спаси својот живот. Тој има симпатии кон Кеи Кишимото, но нема време да ѝ признае. Девојката умира во неговите раце за време на мисија во храмот Ратеин. Като ја бакнува, иако таа е веќе мртва. Тој самиот бил убиен за време на мисијата во храмот Ратеин, но многу подоцна (околу шест месеци подоцна) бил оживеан од Сузуки како благодарност до Куроно.