procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Харлан Паркер Бенкс

Харлан Паркер Бенкс (1 септември 1913 — 22 ноември 1998) — американски палеоботаничар и професор „Либерти Хајд Бејли“ на факултетот за земјоделство и биолошки науки на Универзитетот Корнел, познат по своите студии за девонските растенија. Бил истражувачки стипендист Фулбрајтов и стипендист на Гугенхајм, тој бил член на Американското здружение за унапредување на науката, член на Националната академија на науките и претседател на Ботаничкото друштво на Америка.
Џорџ Џејмс Пирс

Џорџ Џејмс Пирс (13 март 1868 — 15 октомври 1954) — американски ботаничар познат по својата работа на физиологијата на растенијата. Тој бил активен член на заедницата во Пало Алто, Калифорнија, повеќе од 50 години.
1 Ран живот
Пирс бил роден на 13 март 1868 година, во Манила, Филипини.
2 Кариера
Откако студирал на Харвард, докторирал на Универзитетот во Лајпциг. Работел како доцент по ботаника на Универзитетот во Индијана од 1895 до 1897 година, а потоа се вработил во факултетот на Универзитетот Стенфорд, каде што го поминал остатокот од својата кариера на предавачки и административни позиции. Се пензионирал од Стенфорд во 1933 година, но продолжил да се интересира за својата заедница и за Стенфорд.
Тој објавил три учебници за физиологија на растенијата, бил член на Американската академија на уметностите и науките и бил претседател на Ботаничкото друштво на Америка во 1932 година.
Д-р Гилберт Морган Смит, професор по ботаника на Стенфорд, рекол дека „д-р Пирс бил необичен учител, често ги држел своите часови под дрвја и бил многу ценет од сите негови студенти“.
Пирс изградил куќа во Кармел, Калифорнија, околу 1910 година, на Камино Реал и 7-ма Авенија. Дејвид Стар Џордан, првиот претседател на Универзитетот Стенфорд, го изградил својот дом на истата улица во 1905 година.
3 Смрт
Пирс починал на 15 октомври 1954 година од срцев удар во својот дом, Ембаркадеро Роуд 281, Пало Алто, Калифорнија, на 86-годишна возраст.
Френклин Самнер Ерл

Френклин Самнер Ерл (4 септември 1856 — 31 јануари 1929) —американски миколог кој се специјализирал за габични растителни болести. Тој бил првиот миколог вработен во Њујоршката ботаничка градина и автор на ''Редовите на северноамериканските жабрени габи''.
1 Живот
Френклин Самнер Ерл бил роден во Двајт, Илиноис, на 4 септември 1856 година, бил син на Паркер Ерл и Мелани Трејси. Голем дел од раниот живот го поминал на фармата Ерл. Подоцна, повремено во 1880-тите, студирал на Универзитетот во Илиноис во Урбана-Шампејн, но никогаш не стекнал диплома. Студирал кај микологот Томас Џонатан Барил.
Набргу по завршувањето на колеџот, Ерл работел како надзорник на Експерименталната земјоделска станица во Мисисипи (1892–1895). Набргу потоа Ерл работел како биолог и хортикултурист на Експерименталната земјоделска станица во Алабама (1895–1900).
Помеѓу 1890 и 1899 година, Ерл бил, заедно со Артур Блис Сејмур, уредник на делата за exciccata наречени ''Економски габи''. Заедно со Чарлс Фулер Бејкер и Семјуел Милс Трејси, тој ја дистрибуирал книгата ''Растенија од Јужнао Колорадо“''.
Ерл работел како помошник-куратор задолжен за миколошките колекции во Ботаничката градина во Њујорк во 1901 година.
Неговата сестра ила писателката, Мери Трејси Ерл.
Сотир Пеев

Сотир Пеев (1843, Велес — 1896) — македонски ајдут и револуционер. Дел од четата на Хаџи Димитар.
1 Животопис
Сотир Пеев е роден во 1843 година или 1847 година во градот Велес, тогаш дел од Отоманското Царство. Според Коста Црнушанов, псевдоисторичар од русофилската историографија на Бугарија, Пеев се образувал во Белград. Во 1867 година учествувал во Српско-турската војна на страна на новосоздадено Кнежевство Србија. После војната се преселил во Влашка. Во 1868 година се приклучил во четата на Хаџи Димитар и Стефан Караџа.
Починал во 1868 година во Бузлуџа, Стара Планина или во 1896 година во Отоманското Царство.
Харолд Чарлс Болд

Харолд Чарлс Болд (1909 — 1987) — американски ботаничар.
1 Ран живот
Болд бил роден на 16 јуни 1909 година, во Њујорк, син на Едвард Болд и Луиз (Круси) Болд. Дипломирал на Универзитетот Колумбија во 1929 година, а потоа и на Универзитетот Фи Бета Капа магистрирал на Универзитетот во Вермонт во 1931 година, а докторирал по ботаника во 1933 година на Универзитетот Колумбија. Се оженил со Мери Е. Дутит на 8 јуни 1943 година.
Работел на Универзитетот Вандербилт од 1932 до 1939 година и повторно од 1945 до 1957 година. Од 1939 до 1945 година бил на Универзитетот Колумбија. По 1957 година предавал ботаника на Универзитетот во Тексас во Остин. Во 1955 година бил директор на Ботаничкото друштво на Америка и од 1958 до 1965 година станал директор на Американскиот журнал за ботаника. Неговата работа била со фокус на подвоздушните и почвените алги.
Вилијам Франсис Ганонг

Вилијам Франсис Ганонг (19 февруари 1864 — 7 септември 1941) — канадски ботаничар, историчар и картограф. Неговата ботаничка кариера ја поминал главно како професор на колеџот Смит во Нортхемптон, Масачусетс. Во својот приватен живот тој придонел за историското и географското разбирање на неговиот роден крај Њу Бранзвик.
1 Кариера во ботаниката
По дипломирањето на Харвард, Ганонг бил назначен за помошник инструктор по ботаника на истиот факултет. На Харвард останал неколку години, сè до мај 1894 година, кога прифатил назначување за професор по ботаника на колеџот Смит. На таа позиција бил 36 години. Тој бил и директор на Ботаничката градина во Смит. Ганонг бил одговорен за развојот на градината, која ја основал Фредерик Ло Олмстед во 1893 година. Ганонг ги проширил и ревидирал спецификациите за садење на Олмстед за да го направи целиот кампус арборетум, а ги преработил и тревните леи како „систематска градина“ според системот за класификација Енглер-Прантл. Надворешната средина во Смит на тој начин станала (и останувал) место за учење за студентите по ботаника и хортикултура.
Со пишување на неколку книги, вклучувајќи ги ''„Ботаничарот што учи“'', ''„Лабораториски прирачник за физиологија на растенијата“'', ''„Живо растение'' “ и ''„Учебник по ботаника за колеџи“'', Ганонг успеал да воспостави и одржи меѓународен углед во ботаниката. Под негова администрација, одделот за ботаника на Смит достигнал врв во бројот на запишани студенти, големината на персоналот и бројот на курсеви. Тој се погрижил опсегот и квалитетот на опремата достапна за студентите да бидат високи, а одделот успеал да постигне позитивна академска репутација. Бројот на запишани студенти во воведната изборна класа достигнал врв од 182 во 1926 година. Ганонг се пензионирал од колеџот Смит во 1932 година.
Бил избран за претседател на Американското ботаничко друштво во 1907 година.
Вандалско Кралство

Вандалското Кралство (латински: Regnum Vandalorum et Alanorum – Кралство на Вандалите и Аланите) било едно од најважните „варварски“ кралства што се појавиле по распадот на Западното Римско Царство. Постоело од 435. до 534. година н.е., со главен град во Картагина (денешен Тунис), и владеело со делови од Северна Африка, западниот Медитеран, Сицилија, Сардинија, Корзика и Балеарските Острови.
Вандалите биле источно-германско племе (сродно со Готите), кои првпат се спомнуваат во 1. век н.е. од Плиниј Постариот. Потекнувале веројатно од јужна Скандинавија или Полска (областа на културата Пшеворск). Во 4. век се поделиле на две групи: Асдинги и Силинги. Под притисокот на Хуните, во 406. година заедно со Аланите и Свевите ја преминуваат Рајна и влегуваат во Галија, а потоа во 409. година во Хиспанија (Шпанија). Таму Асдингите стануваат доминантни под кралот Гундерих.
1 Миграција кон Африка и основање на кралството
Во 428/429. година, новиот крал Гајзерих (или Генсерих, владеел 428–477) ги води Вандалите (и дел од Аланите) – околу 80.000 луѓе, од кои 15.000–20.000 војници – преку Гибралтар во Северна Африка. Можеби биле поканети од римскиот генерал Бонифациј (кој се побунил против регентката Гала Плацидија), но подоцна се свртиле против него. Во 430. година го опсадуваат Хипо Региус (каде умира св. Августин), а во 435. Римското Царство им дава мир и им дозволува да се населат во Нумидија и Мавританија.
На 19 октомври 439. година Гајзерих го зазема Картагина со изненадувачки напад и ја прави главен град на независното Вандалско Кралство. Во 442. година Рим го признава независноста. Кралството станува силна поморска сила и контролира голем дел од житото што го храни Рим.
2 Владеењето на Гајзерих – златно доба
Гајзерих бил најспособниот крал: вешт војсководец, дипломат и пират. Неговата флота доминирала во западниот Медитеран. Најпознато е ограбувањето на Рим во 455 година: откако убиениот цар Валентинијан III бил заменет од Петрониј Максим, Гајзерих плови кон Рим. Папата Лав I го моли да не го уништи градот, но Вандалите го пленуваат 14 дена – земаат богатства, уметнички дела (вклучувајќи ја Менората од Ерусалимскиот храм), царицата Евдоксија и нејзините ќерки. Не го запалиле градот (за разлика од Визиготите во 410), но оваа акција го роди модерниот збор „''вандализам''“ (бесмислено уништување).
3 Падот – Вандалската војна (533–534)
Во 530. Гелимер го соборува Хилдерих. Јустинијан I (кој сака да го обнови Римското Царство) испраќа генералот Велизариј со мала, но дисциплинирана армија. Во 533. Византијците слетуваат кај Капут Вада, победуваат кај Ад Децимум и Трикамар, го заземаат Картагина. Гелимер бега на планина Папуа, но се предава во 534. Кралството е уништено, а Вандалите се продадени како робови или се асимилираат.
Neatostema

''Neatostema'' е монотипски род на цветни растенија што припаѓаат на семејството Boraginaceae. Единствениот вид е ''Neatostema apulum'', кој расте и во Македонија.
Неговиот роден опсег се Канарските Острови, Медитеранот до Северниот Арапски Полуостров.
1 Опис
Едногодишни тревести растенија препокриени со тврди четинести влакна. Стеблото вертикално, неразгрането или разгрането. Венчето жолто, во отворот на венечната трубичка присутен е прстен од 5 снопчиња од влакна. Прашниците покуси од венчето, прикрепени речиси во основата на венечната трубичка. Плодот се распаѓа на 4 светлокафеави оревчиња со брадавичести израстоци.
Lithospermum officinale

''Lithospermum officinale'' е цветен вид на растение од семејството ''Boraginaceae'', по потекло од Евроазија. Тоа е растение домаќин на гасениците на монофагичниот молец ''Ethmia dodecea''.
1 Опис
''Lithospermum officinale'' е исправено, пердувесто повеќегодишно растение кое расте до 60-80 см во висина. Листовите без стебло, ланцетни, растат до 10 см во должина и се силно обележани со странични вени во долниот дел.
Зеленикаво-белите цветови во облик на инка, кои се појавуваат од јуни до јули, и со пречник од 3-4 мм, а распоредени се во кратки, густи соцветија во рамките на лисните оски. Кога се во плод, соцветијата формираат издолжена пупка во облик на V. Плодовите се состојат од 4 сјајни бели оревчиња кои се долги 3-4 мм и траат до зима.
2 Живеалиште и распространетост
Растението е многу широко распространето низ Европа и Азија. Локално е честа појава во Велика Британија, каде што е многу поретко на север и запад од земјата. Преферираното живеалиште вклучува тревни површини, грмушести површини и отворени шуми, обично на почви богати со бази и варовнички.
Во Македонија е познат за Мавровско, село Маврово, село Никифорово, Мавровска Река, клисурата на реката Радика, село Сенце, село Јанче, Кораб, Дебарско, клисурата на Црн Дрим, Галичица, Велгошти, Алшар, Кожуф, Битола, Струмица, Крива Паланка, Скопје, Сарај, Скопска Црна Гора.
3 Во културата и човечка употреба
Сите делови од растението традиционално се користат како природен медицински лек за разни заболувања. На пример, во Индија, листовите некогаш се користеле како седатив, додека семето се користело како диуретик, литотритичен, антипиретик, антигихт, антиовуларен и антитоксичен агенс, како и антиинфламаторно средство за заболувања на уринарниот тракт и за поттикнување на варењето на храната. Билен чај направен од коренот и стеблото, или лушпа од корените и гранчињата некогаш се давал во форма на сируп за лекување на сипаници и мали сипаници.
Археолошките наоди од гробишта во Полска откриле гипсена облога што ги содржи оревчињата од ''L. officinale''. Се покажало дека растението е моќно природно антиинфламаторно и ефикасно средство за заздравување на изгореници кога се нанесува локално, што го објаснува присуството на овој вид во откриената облога.
''L. officinale,'' исто така, се чини дека имал важна козметичка и украсна вредност. На пример, корените некогаш се користеле за боење влакна, и за производство на боја за шминкање. Пронајдени се залепени плодови на две дрвени садови во гробниците Јангхаи во Синџијанг, Кина, од пред околу 2.500 години. Овие оревчиња веројатно имале декоративна вредност. Нивниот сјаен, порцелански изглед, како и нивната цврстина, ги направиле погодни и популарни за употреба како монистра во Бугарија и централна Европа уште во неолитскиот период.
Вилијам Ешбрук Келерман

Вилијам Ешбрук Келерман (1 мај 1850 Ешвил, Охајо – 8 март 1908) — американски ботаничар, миколог и фотограф.
1 Биографија
Келерман бил роден во мај 1850 година во Охајо, син на Даниел Кемберлинг Келерман и Ива/Ајви Ешбрук Келерман. Неговиот татко, трговец и земјоделец, по потекло од Пенсилванија, добро се снаоѓал и го запишувал својот син во квалитетни училишта. Дипломирал на Универзитетот Корнел во 1874 година. По дипломирањето, Келерман бил вработен како професор по природни науки во Државното училиште во Висконсин, позиција што ја имал пет години. Во тоа време, во 1876 година, се оженил со Стела Викторија Денис, исто така ботаничарка.
Во 1879 година, Келерманови се преселиле во Германија, каде што студирал на универзитетите во Гетинген и Цирих, каде што докторирал во 1881 година. Тие се вратиле во САД, а тој бил назначен за професор по ботаника и зоологија на Државниот факултет (сега Универзитет) во Кентаки во Лексингтон . Во 1883 година, се вработил во Одделот за ботаника и зоологија на Државниот факултет за земјоделство во Канзас (сега Државен универзитет на Канзас ) на Менхетен . Тој исто така станал државен ботаничар и напишал памфлет за флората на Канзас. Во 1891 година станал професор по ботаника на Државниот универзитет во Охајо. Една од неговите студентки била Лумина Котон Ридл, првата жена што докторирала по ботаника на универзитетот.
Тој ги проучувал габичните заболувања на пченицата и овесот и покажал дека топлата вода е ефикасен фунгицид. Со Бенџамин Матлак Еверхарт и Џоб Бикнел Елис, во 1885 година го основале ''Миколошкиот журнал'', сега ''Микологија''. Во 1904 година започнал да прави годишни ботанички експедиции во Гватемала. Таму во 1908 година добил треска (генерално се верува дека е маларија), починал и бил погребан на „гробиштата оградени со кактуси во Закапа.
Тој уредувал три дела за exsiccata. Тоа со наслов ''Охајо габи'' се наоѓа во главните хербарии. Истото е и со серијата ''Канзас габи'' што ја издал со Волтер Тенисон Свингл.
2 Дела
*''Елементи на ботаниката''*''Анализа на растенијата''*''Пролетна флора на Охајо'' (1895)
*''Каталог на растенија од Охајо'', објавен од Државниот универзитет во Охајо, четвртиот каталог што го издал (1899 година, додаток бил издаден следната година)
*''Недомородна Флора од Охајо'', подготвена со помош на неговата сопруга
Гилберт Морган Смит

Гилберт Морган Смит (, Белоит, Висконсин — ) — ботаничар и фиколог, кој работел првенствено исклучиво за алгите. Тој бил најпознат по своите книги, особено ''Слатководни алги на Соединетите Американски Држави'', ''Морски алги на полуостровот Монтереј'' и двата тома од ''Криптогамска ботаника''.
1 Кариера
Смит бил роден на 6 јануари 1885 година, син на Елизабет Мејхер Смит и Ерастус Г. Смит во Белоит, Висконсин, каде што татко му бил професор по хемија во локалниот колеџ. Неговите родители биле родени во Масачусетс и се школувале таму, на колеџот Маунт Холиок и на колеџот Амхерст. Смит студирал на колеџот Белоит, каде што се концентрирал на полињата на ботаника и хемија, и дипломирал во 1907 година. Предавал наука во средното училиште во Стоутон, Висконсин, во следните две години, пред да започне постдипломски студии на Универзитетот во Висконсин во 1909 година, каде што започнал да работи на алгалниот род ''Oedogonium''. Ги прекинал студиите за едногодишно предавање на колеџот Помона во периодот 1910-1911 година. Во 1913 година го завршил својот докторат и се оженил со Хелен Фудерер. Останал на Одделот за ботаника во Висконсин, каде што продолжил да работи на алги, особено десмиди, на крајот ја достигнал позицијата вонреден професор. Тој бил поканет на Стенфордски универзитет за 1923–1924 година, а во 1925 година станал професор по ботаника таму. Во 1924 година, заедно со своите колеги, напишал учебник по ботаника, ''Учебник по општа ботаника'', кој дава широк вовед во различните елементи и концепти на општата ботаника. Во 1950 година станал заслужен професор, но останал научно активен сè до неговата смрт на 11 јули 1959 година.
2 Епонимија
Неколку видови и родови алги се именувани во чест на Гилберт М. Смит:*''Gilbertsmithia'' M.O.P. Iyengar
*''Smithiella'' B.P. Skvortsov
*''Smithimastix'' B.P. Skvortsov
*''Smithora'' G.J. Hollenberg
*''Hymenena smithii'' Kylin
*''Gymnogongrus smithii'' Taylor
*''Pseudostaurastrum smithii'' Bourrelly
*''Chlamydomonas smithiana'' Pascher
*''Dactylococcopsis smithii'' R. & F. Chodat
*''Tetradesmus smithii'' Prescott
*''Debarya smithii'' Transeau
*''Gloeochloris smithiana'' Pascher
*''Polysiphonia flaccidissima var. smithii'' Hollenberg
3 Поврзано
* Медал „Гилберт Морган Смит“
* Смитов систем — неговиот таксономски систем (објавен во ''Криптогамска Ботаника'')
Аргир Кримински

Аргир или Аргирис (|Αργύρης) — грчки зограф од XIX век.
1 Животопис
Роден е во населичкото село Кримин, Егејска Македонија, денес во Грција. Во 1808 г. ги изработил фреските во новата припрата на манастирот „Св. Преображение“ кај Дреново, Населичко. Негово дело е и дел од живописот во Домовишкиот манастир на Сињак.
Илона Кутни

Илона Кутни (родена на 1 март 1953 година во Будимпешта) — унгарска лингвистка и есперантистка. Работи како професорка во Познањ, Полска. Во 2008 година, списанието ''„La Ondo de Esperanto"'' ја прогласило за „Есперантистка на годината“.
1 Живот
Илона Кутни била родена на 1 март 1953 година во Будимпешта, Унгарија. Таа зборува есперанто, француски, германски, англиски и полски јазик.
Кутни студирала математика, француска филологија и есперантологија на Универзитетот „Етвеш Лоранд“ во Будимпешта, каде што и докторирала. Таму држела часови по јазик и го развила системот „ESPAROL“ за есперантскиот јазик. По смртта на професорот Иштван Сердахели, таа ја презела неговата катедра за есперанто и лингвистика на Универзитетот „Етвеш“ во 1987 година.
По дипломирањето, работела во областа на компјутерските науки во истражувачки институт, како уредник за декомисионирање на „Интеркомпјуто“, а во периодот 1983 - 1985 година како истражувач во Научниот издавачки центар при AEA во Будимпешта. Од 1986 година, учествувала во обработка на говор во соработка со Техничкиот универзитет во Будимпешта, заеднички развивајќи систем за синтеза на есперанто „ESPAROL“ во рамките на повеќејазичен систем за синтеза на говор и работела на програми за говорење на есперанто „PAROLERN“. Соработувала на проектот за машинско преведување „DLT“, и го подготвив модулот Унгар.
По преселбата во Полска, таа се хабилитирала на Универзитетот „Адам Мицкевич“ во Познањ (UAM) во 2009 година. Следната година ја презела катедрата за фино-угристика и станала професорка во 2011 година. Таму предавала унгарски јазик и лингвистика на Лингвистичкиот институт на Универзитетот „Мицкевич“ во Познањ (PL), каде што ја основала постдипломската програма по интерлингвистика.
Кутни е вонреден професор на Меѓународната академија на науките Сан Марино (AIS; есперанто: Akademio Internacia de la Sciencecoj), член на ILEI, CED. Таа била член на Академијата за есперанто од 1998 до 2016 година.
Кутни има напишано неколку речници и е ко-уредник на полското списание ''Јазик. Комуникација. Информација.''
Нејзиниот сопруг Збигњев Галор (1952-2017) бил универзитетски предавач по социологија во Шчеќин, есперантист и претседател на полскиот огранок на AIS.
Видиковец

Видиковец (''италијански: belvedere, belavista'', ''француски: bellevue'' = прекрасен поглед, гледна точка ) — издигнато место кое овозможува добар видик. Во потесна смисла, поимот видиковец се однесува на место кое е посебно уредено за набљудување на околината, иако видиковец може да биде кое било издигнато место, на пример врвот на рид или зграда.
Видиковците се градат покрај или во значајни предели, како што се националните паркови. Нивната примарна цел е да привлечат туристи и да ги запознаат со знаменитостите.
Видиковците се градат или на тло како дел од крајоликот (по патека или пат, или на врвот на зграда) или како дел од структура (висока градба, кула).
1 Видиковци во крајолик
Најчестите и наједноставните видиковци се покрај патот каде што може да се застане накратко. Обично се градат на надворешната кривина од планинските патишта, свртени кон долината, за да се обезбеди подобар поглед. Овие видиковци обично немаат опрема или имаат само клупа и корпа за отпадоци.
Подобро опремените видиковци можат да се наоѓаат веднаш на патот или во непосредна близина. Тие имаат поголем паркинг простор, дурбин и практична табла со подробности од пределот што може да се видат од таа точка. Честопати, ваквите видиковци имаат и дополнителни простори за одмор, како што се ресторан, продавница за сувенири или простор за играње на деца.
Во природни средини, до видиковците може да се пристапи само преку пешачки или велосипедски патеки, скали или туристички возови.
2 Видиковците како градби
Туристичките видиковци обично се градат на врвот од постоечки високи, доминантни градби, како што се осамени облакодери и кули за разни намени. Тие редовно се опремени со дурбини и други погодности. Со оглед на нивната голема висина, тие имаат зголемени безбедносни мерки од паѓања - мрежи за отворени видиковци и заштитно стакло за затворени, кое служи и како изолација од временските влијанија.
Историските кули и градските ѕидини често се уредуваат како видиковци.
Видиковците што се градат како посебни градби обично немаат туристичка намена. Оваа група видиковци може да вклучува и објекти со посебна намена, како што се воени, противпожарни или ловечки посматрачници. Многу историски згради биле изградени како видиковци, но првенствено служеле за уживање на нивните сопственици.
Во многу градови можете да најдете панорамско тркало, кое условно може да се нарече видиковец, бидејќи со кревање на гондолата на висина, се отвора погледот.
3 Видиковци во светот
* Секако најпознатата светска точка за набљудување е Ајфеловата кула.
* Во круната на Статуата на слободата има видиковец. Поради нејзината исклучителна популарност, воведена е посебна постапка за резервација на билети за посета на круната. Балконот околу факелот е исто така видиковец, но бил затворен за јавноста од 1916 година.*''Олимписката кула'' во Минхен има видиковци на три нивоа на 185, 189 и 192 метри, и една на 181 метар, изградена како вртлив ресторан кој завршува еден вртеж околу својата оска за 49 минути.
4 Поврзано
* Посматрачница
* Чардак
* Глориет
Саботер (филм)

„Саботер“ (англиски: ''Saboteur'') – филм на режисерот Алфред Хичкок од 1942 година. Главните улоги ги играат: Роберт Каминс, Присила Лејн и Ото Кругер.
1 Синопсис
Бари Кејн, работник во една фабрика за авиони, мора да бега зашто е неправедно обвинет за саботажа. Следејќи ги трагите, тој патува од Лос Анџелес до Њујорк и открива дека саботажата е дело на група фашисти чиј водач е угледниот Чарлс Тобин.
Дреново (Скечанско)

Дреново или Дренова (|Αερικό, ''Аерико''; до 1928 г. ''Δρένοβα'') — поранешно село во Скечанско, Западна Тракија, на територијата на денешната општина Скеча во областа Источна Македонија и Тракија, Грција.
1 Географија
Селото се наоѓало северозападно од Скеча и Саришабан, југоисточно од селото Бук, во подножјето на планината Урвил, на надморска височина од 470 м.
2 Историја
Во XIX век Дреново било турско село во Саришабанската Каза на Драмскиот Санџак. Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г., во селото ''Дренова'' имало 400 Турци кои живееле во 100 куќи. Во тоа време, Дреново, заедно со уште три околни села, било управувано директно од кајмакамот во Саришабан.
Во Првата балканска војна во 1912 г. селото е окупирано од бугарска војска. По Втората балканска војна во 1913 г. истото е припоено кон Грција. Таа година селото броело 238 жители, кои во 1920 г. се свеле на 201 лице.
Во 1924 г. сите жители се иселени во Турција по сила на Лозанскиот договор, а на нивно место се населиле помал број бегалски семејства. Нивниот број во 1928 г. изнесувал само 22 лица, но и тие малку подоцна се иселиле поради неповолните услови за живот, поради што селото не се споменува во понатамошните пописи.
3 Наводи
;Забелешки
Музеј на Славонија

Музејот на Славонија е една од најстарите и во однос на величината на фондот еден од најзначајните музејски институции во Хрватска. Бил основан во во 1877 година како „Музеј на слободниот и кралски град Осиек“, со донација на богата колекција монети, оружје и медали од осиекчкиот трговец на големо и колекционер на антиквитети, Фрањо Седлаковиќ.
1 Историја
Во своите почетоци, музејот имал претежно археолошка и нумизматичка ориентација (слично на другите музеи во нашиот европски регион во тоа време), а во 1888 година, музејот бил преместен во новоизградената зграда „Кралска голема реалска“ и сместен во две простории.
Музејот на Славонија во Осиек бил основан во 1877 година како Музеј на слободниот и кралски град Осиек и основан на донација од над две илјади предмети изложени во две витрини во салата за седници на Градското собрание кое со текот на времето, со речиси половина милион предмети, станал најголемиот комплексен музеј во Република Хрватска, кој имал национален статус од 1994 година.
Музејот неколку пати ја менувал својата локација, а од 1946 година се наоѓа во Тврдината.
За време на Хрватската војна за независност, зградите на Музејот на Славонија биле сериозно оштетени, но за среќа немало поголеми штети на имотите.
2 Структура и функционирање
Дејноста на музејот била определена од законската регулатива поврзана со музеите и работи на систематско собирање, зачувување, реставрација и зачувување, презентирање, како и трајна заштита на музејските материјали од областа на одговорност на музејот.
Музејскиот фонд е поделен на повеќе од 150 збирки од археолошки, етнографски, културно-историски, нумизматички, природни историски, технички, ликовни и применети уметности, како и музејската библиотека.
Во рамките на музејската библиотека особено се одликува локалната колекција на Есекијана, која вклучува печатени материјали од почетоците на печатењето во Осиек, што ја одразуваат историјата на Осиек, неговиот културен, социјален, образовен и литературен развој, мултиетничноста и повеќејазичноста.
Во музејот има три постојани експонати: „Лапидариум“, „Праисторија“ и „Миграции на народите и средниот век“. Покрај тоа, во музејот се организираат повремени изложби, работилници и концерти. Собирањето, зачувувањето, обработката и презентацијата на фондовите се занимаваат 34 вработени.
Од 1942 година, Музејот на Славонија ја објавува ''Осиечки зборник''.
Масакр во затворот Осиек

Масакрот во затворот Осиек претставувал масакр извршен од членовите на ОЗНА кои кратко по завршувањето на Втората светска војна, на 25 октомври 1945 година убиле 48 хрватски воени затвореници фрлајќи бомби и пукајќи врз нив со огнено оружје.
Затворениците биле сместени во затворот во Осиек без вода и храна во нехигиенски услови. Кога се повикале на Женевската конвенција, членовите на ОЗНА дошле и ги убиле сите.
Седумдесет и една година по злосторството, Драган Вулин, заменик на Осиечко-барањскaта жупанија, хрватски бранители, домобрани и членови на Хрватската армија, откриле спомен-плоча на 25 октомври 2016 година во спомен на ова злосторство.
Хрватската претседателка Колинда Грабар-Китаровиќ испратила писмо во кое го нагласувала значењето на откривањето на масовните партизански и југословенски злосторства против Хрватите и другите луѓе.
Археолошки музеј Осиек

Археолошкиот музеј во Осиек бил музеј кој работел како независна институција од 2005 се до 2012 година.
1 Историја
Музејот бил основан на 28 април 2005 година со Уредба на Владата на Република Хрватска за основање на Археолошкиот музеј во Осиек, а седиштето на музејот се наоѓало во осиечката тврдина и во него биле сместени зградата на поранешната Главна гарда на плоштадот „Свето Тројство“ и таканаречената Брожанова куќа на плоштадот „Јурај Крижаниќ“.
Музејот бил официјално отворен на 16 ноември 2007 година на чие отварање присуствувал министерот за култура на Република Хрватска, Божо Бишкупиќ.
Музејот бил единствениот специјализиран музеј во источна Хрватска за истражување и ископување, а воедно и еден од пореномираните музеи во Република Хрватска.
Во 2012 година, со одлука на Владата на Република Хрватска, Археолошкиот музеј Осиек бил споен со Музејот на Славонија, а Одлуката била донесена на предлог на Министерството за култура на Република Хрватска (тогашниот министер д-р сц. Андреа Златар Виолиќ од Хрватската народна партија).
Со Уредба на Владата на Република Хрватска од 1.12.2017 година, Археолошкиот музеј Осиек бил повторно основан и го презел целото Археолошко одделение на Музејот на Славонија и неговите вработени со целиот придружен археолошки материјал и документација.
2 Структура и функционирање
Музејот има 980 м² изложбен простор, а зградата на Главната стража служи како изложбен простор за посетителите, додека куќата Брожан служи како канцеларии и работилници на музејот.
Музејот има две сали кои се погодни за разни културни настани како што се промоции, концерти, привремени изложби, предавања, конференции, проекции, театарски претстави, презентации и слични настани.
''Атриумот со повеќе намени е покриен со стаклена купола'' со површина од 222,2 м² со 150 седишта и ''мултимедијална конференциска сала'' од 58,7м² со 50 седишта, со дополнителна просторија погодна за забави.
Мешели (Скечанско)

Мешели (|Καλό Νερό, ''Кало Неро''; до 1926 г. ''Μεσελή'', ''Месели'') — поранешно село во Скечанско, Западна Тракија, на територијата на денешната општина Скеча во областа Источна Македонија и Тракија, Грција.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа северозападно од Скеча и Крстополе, југоисточно од Горна Козлуџа, во падините на Западните Родопи, под врвот Амбар Каја (1.441 м), на надморска височина од 570 м.
2 Историја
Во XIX век Мешели било турско село во Скечанската Каза на Ѓумурџинскиот Санџак.
Во Првата балканска војна во 1912 г. селото е окупирано од бугарска војска. По Втората балканска војна во 1913 г. истото е припоено кон Грција. Таа година селото селото броело 120 жители, кои во 1920 г. се свеле на 106 лица.
Во 1923 г. сите жители се иселени во Турција по сила на Лозанскиот договор. На нивно место се доведени 28 бегалски семејства (вкупно 115 бегалци) од Понд, така што селото станало чиста бегалска населба. Во 1926 г. селото е преименувано во ''Кало Неро'' (Καλό Νερό), во превод „добра вода“.''''
Во 1940 г. Мешели е регистрирано со 64 жители. Бидејќи настрадало за време Граѓанската војна (1946–1949) и подоцна не било обновено, селото било избришано од евиденција.
3 Наводи
;Забелешки
В'лчо Андов

В'лчо Добрев Андов, познат по псевдонимот В'лчо Македонецот (Велес — 20 мај 1876, Стара Планина) — македонски ајдут и револуционер. Деец на ајдутското движење во Македонија. Во 1876 година се приклучил во четата на Христо Ботев.
1 Животопис
В'лчо Андов е роден во градот Велес, тогаш дел од Отоманското Царство. Неговиот брат Димитар Андов бил просветител од Егзархијата. В'лчо Андов од млада возраст се преселил во Влашко. Таму се запознал со Хаџи Димитар, Стефан Караџа и Филип Тотју. Заедно со велешанецот Арсени Мартинов работеле како фурнаџии во Галац. Помогнал со снабдување на четата на Хаџи Димитар. Поради тоа во 1868 година бил уапсан од Романската власт. Подоцна бил ослободен и се приклучил во четата на Христо Ботев.
В'лчо воено дејствувал со Ботевата чета низ Северна Бугарија. Поради неговото потекло го добил прекарот Македонецот. Според сведоци: В'лчо бил паметен, храбар и издржлив. Загинал на 20 мај 1876 година при судир со турски аскери на Стара Планина.
М-84

М-84 е југословенски главен борбен тенк (MBT) од трета генерација, развиен врз основа на советскиот тенк Т-72. Произведен е во СФР Југославија меѓу 1984 и 1991 година и претставува еден од најзначајните производи на југословенската воена индустрија. Тенкот е опремен со 125 mm гладок топ, автоматски полнач и напреден (за тоа време) компјутеризиран систем за контрола на огнот. Вкупно се произведени околу 680 примероци, од кои дел се извезени во Кувајт. По распадот на Југославија, тенкот останал во служба кај наследните држави, а подоцна бил модернизиран во неколку варијанти во Србија и Хрватска.
1 Развој и производство
Развојот на М-84 започнал во 1979 година под кодното име „Капела“ во Војнотехничкиот институт во Белград, врз основа на лиценца за Т-72М добиена од Советскиот Сојуз. Првите прототипи биле готови во 1982–1983 година, а сериското производство започнало во 1984 година во фабриката „Ѓуро Ѓаковиќ“ во Славонски Брод (Хрватска), која била главен интегратор. Во производството учествувале над 240 претпријатија од сите шест републики на СФРЈ, вклучувајќи металуршки комбинати од Словенија, мотори од Сараево, топови од Босна и Херцеговина и делови за трансмисија од Скопје (Металски завод „Тито“ во Македонија).
Производството завршило во 1991 година поради распадот на Југославија. Пред тоа, околу 150 тенкови биле извезени во Кувајт. По 1991 година, модернизациите продолжиле во Хрватска (1992–2003) и во Србија (од 2004 година наваму).
Lithodora nitida

''Lithodora nitida'' — вид цветно растение од семејството Boraginaceae. Ендемично е во Шпанија.
Овој вид е познат само од неколку планински венци. Се јавува во грмушки на карпести или песокливи доломитски почви. Поврзан е со видови како што се: ''Convolvulus boissieri'', ''Pterocephalus spathulatus'', ''Helianthemum frigidulum'', ''Hormathophylla lapeyrousiana'', ''Centaurea granatensis'', ''Thymus granatensis'', ''Sideritis incana'', ''Viola cazorlensis'', ''Erinacea anthyllis'', ''Echinospartum boissieri'', ''Genista longipes'' и ''Vella spinosa''.
Видот е загрозен од пасење и пожари.
Луксембурзи

Луксембурзите или Луксембуршката династија била една од највлијателните кралски династии во Европа во доцниот среден век. Таа потекнува од грофовите на Луксембург и во периодот 1308–1437 година дала тројца цареви на Светото Римско Царство, кралеви на Бохемија, Унгарија и Хрватска, како и бројни други титули. Династијата се истакнува со брз подем од регионални грофови до европски императори, но и со брзо исчезнување во машка линија, по што нејзините територии преминале кон Хабзбурзите.
Сефавидско освојување на Ширван

Освојувањето на Ширван — првата кампања на Исмаил, водачот на Сефавидскиот ред. Кон крајот на 1500 година, Исмаил влегол во Ширван ирешително го победил тогашниот Ширваншах Фарух Јасар во жестока битка, во која Јасар и целата негова војска биле убиени. Освојувањето резултирало со соборување на Ширваншаховицте како автономни владетели, кои со векови владееле со големи делови од Кавказ, и со инкорпорирање на нивниот имот.
1 Позадина и војна
Таткото на Исмаил, Шејх Хајдар, и неговиот дедо Шејх Џунаид, биле убиени во битка од страна на владетелите на Ширван, во 1488 и 1460 година, соодветно. Во летото 1500 година, Исмаил собрал сила од 7.000 борци Кизилбаш во Ерзинџан, составена од племињата Устајлу, Шамлу, Румлу, Текелу, Дулкадир, Афшар, Кајар и Варсак. Кратко пред да ја започне својата офанзива, гледајќи ја слабоста на фрагментираните грузиски кралства, тој ја ограбил Самцке. Во исто време, ги наговорил грузиските кралеви Константин II и Александар I, соодветно од Картли и Кахети, да ги нападнат османлиските поседи во близина на Тебриз, со ветување дека ќе го откаже данокот што Константин бил принуден да им го плати на Акојунлу откако Тебриз ќе биде освоен.
Во декември 1500 година, со намера да ги одмазди убиените предци, Исмаил ја преминал реката Кура во Ширван со својата војска од 7.000 војници и решително го победил и убил Фарух Јасар, тогашниот актуелен крал на Ширван и целата негова војска од 27.000 војници во жестока битка кај Џабани, во близина на главниот град на Ширваншах, Шамахи, или кај Гулистан (денешен Ѓулустан, Горанбој, Нагорно-Карабах). Потоа продолжил да марширува за да стигне до каспискиот брег и го освоил Баку.
2 Последици
Со оваа победа, Исмаил ги соборил Ширваншаховците и успешно ги проширил своите територии. По освојувањето, Исмаил го натерал Александар I од Кахетија да го испрати својот син Деметре во Ширван за да преговара за мировен договор. Исмаил му дозволил на семејството Ширваншах да остане на власт во Ширван уште неколку години, под сафавидско владеење. Во 1538 година, за време на владеењето на наследникот и синот на Исмаил, Тахмасп I (владеел 1524-1576), Сефавидите целосно ги отстраниле Ширваншаховите од власт и го претвориле Ширван во целосно функционална покраина управувана од назначени службеници.
Победата на Исмаил го вознемирила владетелот на Акојунлу, Алванд, кој потоа тргнал на север од Тебриз и ја преминал реката Арас за да ги предизвика сафавидските сили; кај Шарур се водела жестока битка во која војската на Исмаил излегла како победник и покрај тоа што била побројна со четири спрема еден. Откако конечно ги освоил Тебриз и Нахчиван, Исмаил го прекршил ветувањето што му го дал на Константин, претворајќи ги кралствата Картли и Кахети во негови вазали. Во Тебриз, тој бил крунисан за крал (шах), означувајќи го почетокот на владеењето на династијата Сефавиди.
Силос (ТВ-серија)

''Силос'' (|Silo) — американска научнофантастична дистописка драмска телевизиска серија создадена од Греам Јост, заснована на трилогијата романи ''Силос'' (''Волна'', ''Промена'' и ''Прашина'') од авторот Хју Хауи. Дејството е сместено во дистописка иднина, каде што заедница живее во огромен подземен силос со 144 нивоа. Во серијата глуми Ребека Фергусон како Џулиет Николс, инженерка што се вплеткува во таинствата на минатото и сегашноста на силосот.
1 Содржина
Во дистописка иднина, каде што заедница живее во огромен силос што се протега 144 нивоа под земја, 10.000 луѓе живеат во општество врзано со правила за кои веруваат дека ги штитат.
2 Улоги
Ребека Фергусон, Џулиет Николс
Амели Чајлд-Вилиерс, младата Џулиет
Рашида Џонс, Алисон Бекер
Дејвид Ојелово, Холстон Бекер
Common, Роберт Симс
Тим Робинс, Бернард Холанд
Иво Бошкоски

''Закосен текст''
Иво Бошкоски — истакнат македонско-италијански гастроентеролог, професор и научен истражувач. Тој е вонреден професор по гастроентерологија на Католичкиот универзитет „Свето срце“ (Università Cattolica del Sacro Cuore) во Рим и специјалист во Универзитетската клиника „Агостино Џемели“. Познат е како пионер во воведувањето на иновативни ендоскопски методи за лекување дебелина, вклучувајќи ја методата „ендослив“ (''Endosleeve'').
1 Животопис
Роден е и израснат во Тетово, каде го завршил основното и средното образование. На Медицинскиот факултет во Скопје се запишал во 1999. На втора година од студирањето, решил да ги продолжи студиите во Перуџа, Италија, каде во 2005 дипломирал. Аплицирал за специјализација во Рим на Кампусот Биомедико и на Католичкиот универзитет во Рим кај професорот Гвидо Костања, и со многу напор и спремање успеал да влезе. Докторирал во областа на ендоскопско лекување на дебелина. Својот професионален пат го гради во болницата „Џемели“, која е позната како „Болница на папите“.
Бошкоски е меѓународно признат по неговата работа во баријатриската ендоскопија. Тој е првиот лекар во светот кој вовел специфична ендоскопска метода која влијае на хормонот на глад, помагајќи им на пациентите да изгубат до една третина од телесната тежина.
Во 2025 година, Бошкоски бил дел од тимот што го освоил престижниот истражувачки грант ERC Synergy Grant од Европскиот истражувачки совет.
2 Изуми и патенти
*''Boškoski-Costamagna ERCP Trainer'': Уред за симулација и обука на лекари за ендоскопска ретроградна холангиопанкреатографија, произведен од Cook Medical.*''Патент за стент за електротермален третман'': Регистриран патент бр. 0001426680.
3 Избрани научни трудови
Иво Бошкоски има објавено над 150 научни трудови со илјадници цитати. Неговиот фокус е на баријатриската ендоскопија и лечењето на дебелината.* Boškoski, I., et al. (2024). "Automatic endoscopic gastroplasty for the treatment of obesity: results from a prospective multicenter study". Објавено во Gastrointestinal Endoscopy.* Boškoski, I., et al. (2023). "Curriculum for bariatric endoscopy and endoscopic treatment of the complications of bariatric surgery: European Society of Gastrointestinal Endoscopy (ESGE) Position Statement". Објавено во Endoscopy.
* Boškoski, I. (2023). "Small intestine is a big player!". Digestive Endoscopy.
* Familiari, P., Boškoski, I., et al. (2011). "Transoral gastroplasty for morbid obesity: a multicenter trial with a 1-year outcome". Gastrointestinal Endoscopy.
* Tringali, A., Boškoski, I., Costamagna, G. (2008). "The role of endoscopy in the therapy of chronic pancreatitis". Best Practice & Research Clinical Gastroenterology.
Abies beshanzuensis

''Abies beshanzuensis'' — вид зимзелено дрво од родот ели (''Abies''), семејството борови (''Pinaceae''), ендемско дрво кое расте на југот од покраината Џеџјианг во Кина.
Овој вид расте на надморска височина над 1850 метри и е откриен во 1963 година на врвот Баишанѕу (1857 м). Наведен е како критично загрозен вид на Црвениот список на МСЗП.
Намалувањето на бројот на овој вид било предизвикано од уништување на шумите заради земјоделие. Во 1963 година, на Баишанѕу имало 7 единки на надморска височина од 1.857 м, од кои три биле преместени во Ботаничката градина во Пекинг каде што овенале. Во 1988 година, само три дрвја останале во дивината.
Расте до 30 метри во висина.
1 Подвидови
*''Abies beshanzuensis var. beshanzuensis''*''Abies beshanzuensis var. ziyuanensis'' (LK Fu & SL Mo) LK Fu & N. Li
Centaurea gymnocarpa

''Centaurea gymnocarpa'' ― вид цветно растение од семејството главоцветни. Тоа е редок вид ендемски во Италија кој се среќава само на Капраја, мал остров сместен во Тосканскиот Архипелаг, а видот е распространет низ осум потпопулации на површината на островот. Неговите природни живеалишта се грмушеста вегетација од медитерански тип и карпести области.
1 Опис
Ова повеќегодишно растение има дрвенеста основа и долго стебло кое достигнува висина помеѓу 80 и 100 см. Растението е покриено со густи кратки влакна, што му дава сиво-бел изглед на растението. Листовите се донекаде месести и изгледаат зелени одозгора и сиво-бели одоздола, со стари лисја што остануваат да стојат во основата. ''C. gymnocarpa'' цвета во мај, произведувајќи ситни розови цветови во компактна цветна глава. Хибрид со сродниот вид ''Centaurea cineraria'' понекогаш се користи во градините како украсно растение.
2 Распространетост и живеалиште
''Centaurea gymnocarpa'' е ендемска билка во Италија, која се среќава само на Капраја, мал остров кој се наоѓа во Тосканскиот Архипелаг, а видот е распространет на површината на островот. Природните живеалишта му се грмушеста вегетација од медитерански тип и карпести области, и се населува во пукнатините на карпите.
3 Заштитен статус
''Centaurea gymnocarpa'' претходно била категоризирана како загрозена според Црвениот список на МСЗП во 2005 година, но неодамна била деградирана на ранлив статус во 2017 година поради зголемување на регистрираните зрели единки (<250 во 2006 година, <1000 од 2017 година). Покрај тоа, во текот на 2013-2014 година во некои делови од островот бил искоренет видот ''Carpobrotus acinaciformis'', инвазивен вид во областа, а исто така и еден од главните конкурентски ризици за ''C. gymnocarpa'', што довело до зголемување на воспоставените садници во некои потпопулации.
3.1 Закани
Иако ''Carpobrotus acinaciformis'' е истребен од некои области на островот, нема достапни неодамнешни податоци за други локации и како такви сè уште може да претставуваат закана за некои потпопулации. Зголемувањето на туризмот на островот може да го зголеми ризикот од оштетување на растенијата.
Coincya monensis subsp. monensis

''Coincya monensis'' subsp. ''monensis'' — вид растение од семејството Brassicaceae кое се наоѓа во крајбрежните живеалишта на западниот дел од островот Велика Британија (од северен Девон до Кинтајр) и околу бреговите на островот Ман.
1 Заштитен статус
Се смета дека подвидот природно се јавува само во 22 месности и е ендемски на Британските Острови. Тој е наведен како национално редок британски вид и е во сериозен ризик од изумирање. Видот некогаш го имало во изобилство на островот Ман, но од непозната причина неговата популација се намалила на само неколку поединечни и изолирани растенија. На островот Ман, Фондот за див свет „Манкс“ започнал со размножување на видот во своите оранжерии во 2006 година. Надежта е дека ова ќе го запре опаѓањето на видот и ќе го спречи неговото истребување. Во 2022 година бил додаден на црвената листа на островот Ман на растенија од интерес за зачувување.
2 Живеалиште
Растението претпочита лесни (песочни), средни (глинести) и тешки (глинести) почви, кои мора да бидат добро дренирани, но влажни. Растението може да расте во кисели, неутрални и алкални почви, во полусенка (лесни шуми) или без сенка. ''Coincya monensis'' subsp. ''monensis'' има потреба од мобилни песочни дини каде што ветерот или друга ерозија спречуваат густа вегетациска покривка и овозможуваат колонизација на области без вегетациска покривка за ''C. m.'' subsp. ''monensis'' . Газењето од страна на пешаци може да помогне во постигнувањето на ова живеалиште, па оттука ''C. m. monensis'' често може да се најде како расте по пешачки патеки низ крајбрежните дини.
3 Опис
''Coincya monensis subsp. monensis'', дикотско растение, е двегодишно растение и расте до висина од 0,3 м. Образува розети кои можат да бидат високи до 1 метар пречник. Цветовите имаат четири листа, се хермафродити и се опрашуваат со инсекти. ''Coincya monensis'' subsp ''monensis'' цвета од април.
4 Таксономија
Други подвидови во родот ''Coincya'' се ''Coincya wrightii'', и ''Coincya monensis'' subsp. ''recurvata''.
Во неговото научно име, специфичниот опис la е латинско назив за ''мански'' (од Ман). На латински, островот Ман се нарекува ''Monapia''.
Abies numidica

''Abies numidica'', ''алжирска елка'' — вид елка што се среќава само во Алжир, каде што е ендемска на Џебел Бабор, втората највисока планина (2.004 м) во алжирскиот Мал Атлас.
1 Опис
''Abies numidica'' е средно до големо зимзелено дрво кое расте до 20-35 метри во висина, со стебло со пречник до 1 м. Листовите се иглести, умерено сплескани, 1,5-2,5 см долги и 2–3 мм широки со дебелина од 1 мм, сјајно темнозелени со дамки од зеленикаво-бели стоми близу врвот погоре, и со две зеленикаво-бели ленти од стоми подолу. Врвот на листот е променлив, обично зашилен, но понекогаш малку засечен на врвот, особено на бавнорастечки изданоци на постари дрвја. Шишарките се сивозелени со розова или виолетова нијанса, кафеави кога се зрели, 10–20 см долги и 4 см широки, со околу 150–200 лушпи, секоја лушпа со кратка прицветна гранка (невидлива на затворена шишарка) и две крилести семиња. Tие се распаѓаат кога ќе созреат за да ги ослободат семето.
2 Распространетост
''Abies numidica'' расте во медитеранска клима голема надморска височина на 1.800–2.004 м (и ретко до 1.220 м) со годишни врнежи од 1.500–2.000 мм, од кои поголемиот дел паѓа како зимски снег. Летата се топли и многу суви. Тесно е поврзан со ''Abies pinsapo'' (шпанска ела), која се јавува подалеку на запад во планините Риф во Мароко и во Јужна Шпанија.
3 Одгледување и употреба
Алжирската елка повремено се одгледува како украсно дрво во паркови и поголеми градини. Меѓу елите е ценета поради нејзината отпорност на суша и атмосферско загадување.
Eucrosia aurantiaca

''Eucrosia aurantiaca'' — еквадорски ендемски вид растение. Нејзините природни живеалишта се суптропски или тропски суви шуми и суптропски или тропски суви грмушести предели. Му се заканува истребување заради уништување на живеалиштата.
Расте од луковици 10 см долги и 7–8 см во дијаметар. Обично има два петиолни листови, синозеленикви по боја, со лопатка (ламина) која е 40 см долга и 20–25 см широка. Листовите не се појавуваат сè до по цветањето. Цветовите се чадорчести во форма, растат на стеблото до 1 метар во должина, жолти, со прашници со истакнати долги филаменти.
При одгледување, растението треба да се чува топло и суво кога листовите венеат, а да се наводнуваат само кога цветовите или листовите повторно ќе почнат да растат, кога е потребна сончева позиција.