Џерард Менли Хопкинс

Џерард Манли Хопкинс (28 јули 1844 – 8 јуни 1889) — англиски поет и језуитски свештеник, чија посмртна слава го сместува помеѓу водечките англиски поети. Неговата прозодија – особено неговиот концепт на пружински ритам – го етаблирала како иноватор, како и неговата пофалба на Бога преку живописна употреба на слики и природа.
Дури по неговата смрт, Роберт Бриџис објавил неколку од зрелите песни на Хопкинс во антологии, надевајќи се дека ќе се подготви за пошироко прифаќање на неговиот стил. До 1930 година, делото на Хопкинс се сметало за едно од најоригиналните книжевни достигнувања на неговиот век. Тоа ги заинтригирало водечките поети од 20 век како што се Томас Стернс Елиот, Дилан Томас, Вистан Хју Оден, Стивен Спендер и Сесил Деј-Луис.
1 Ран живот и семејство
Џерард Менли Хопкинс е роден во Стратфорд, Есекс (денес во Голем Лондон), како најстаро од веројатно деветте деца на Менли и Кетрин Хопкинс, моминско презиме Смит. Тој бил крстен во англиканската црква „Свети Јован“ во Стратфорд. Неговиот татко основал фирма за поморско осигурување и едно време служел како хавајски генерален конзул во Лондон. Тој исто така бил некое време црковен управник во црквата „Свети Јован“ во Хемпстед. Неговиот дедо бил лекарот Џон Сим Смит, универзитетски колега на Џон Китс и близок пријател на ексцентричната филантропка Ен Твејтс. Еден од неговите чичковци бил Чарлс Гордон Хопкинс, политичар од Хавајското кралство, а тој бил прв братучед на писателката и историчарка Изабел Сивекинг.
Како поет, таткото на Хопкинс објавил дела, вклучувајќи ги ''„Филозофски камен и други песни“'' (1843), ''„Пиетас метрика“'' (1849) и ''„Спицилегиум поетикум, собир на стихови“ од Менли Хопкинс'' (1892). Тој пишувал рецензии за поезија за списанието ''„Тајмс“'' и напишал еден роман. Кетрин (Смит) Хопкинс била ќерка на лондонски лекар, особено љубител на музиката и читањето, особено на германската филозофија, книжевност и романите на Дикенс. Двајцата родители биле длабоко религиозни англиканци од високата црква. Сестрата на Кетрин, Марија Смит Гиберн, го научила својот внук Жерар да скицира. Интересот бил поддржан од страна на неговиот чичко, Едвард Смит, неговиот прачичко Ричард Џејмс Лејн, професионален уметник, и други членови на семејството. Првичната амбиција на Хопкинс била да биде сликар - тој продолжил да скицира во текот на целиот свој живот и бил инспириран како возрасен од делото на Џон Раскин и Прерафаелитите.
Хопкинс станал голем цртач. Открил дека неговото рано образование во сликовна уметност ја поткрепило неговата подоцнежна работа како поет. Неговите браќа и сестри црпеле голема инспирација од книжевноста, религијата и уметноста. Во 1878 година, Милисент (1849–1946) се запишала во англиканско сестринство. Кејт (1856–1933) му помогнала на Хопкинс да го објави првото издание на неговата поезија. Најмладата сестра на Хопкинс, Грејс (1857–1945), ги преработила голем дел од неговите песни на музика. Лајонел (1854–1952) станал светски познат експерт за архаичен и разговорлив кинески јазик. Артур (1848–1930) и Еверард (1860–1928) станале многу успешни уметници. Сирил (1846–1932) се приклучил на осигурителната фирма на својот татко.
Менли Хопкинс го преселил своето семејство во Хемпстед во 1852 година, во близина на местото каде што живеел Џон Китс пред 30 години и во близина до зелените површини на Хемпстед Хит. Во времето кога имал десет години, Џерард бил испратен во интернат во училиштето Хајгејт (1854–1863). Додека ја проучувал поезијата на Китс, ја напишал „''Ескоријал''“ (1860), неговата најрана песна. Овде ги вежбал своите рани обиди за аскетизам. Еднаш тврдел дека поголемиот дел од луѓето пијат повеќе течности отколку што навистина им требаат и се обложувал дека може да издржи без пиење една недела. Бил упорен сè додека јазикот не му поцрнел и не се срушил при дупчење. Во друга прилика, се воздржувал од сол една недела. Меѓу неговите учители во Хајгејт бил Ричард Вотсон Диксон, кој станал негов траен пријател и дописник. Од постарите ученици што Хопкинс ги памети во неговиот интернат, поетот Филип Стенхоуп Ворсли ја освоил наградата Њудигејт.
2 Оксфорд и свештенството
Хопкинс е запишал на колеџот Балиол, Оксфорд (1863–1867) и учел класици. Својот престој во Оксфорд го започнал како страствен социјалист и плоден поет, но се смета дека се вознемирил поради промените во неговото однесување што следеле. Таму склучил доживотно пријателство со Роберт Бриџис (подоцна поет лауреат на Обединетото Кралство), што ќе биде важно за неговиот развој како поет и за воспоставување на неговото постхумно признание. Хопкинс бил длабоко импресиониран од делото на Кристина Росети, која станала едно од неговите големи современи влијанија. Двајцата се запознале во 1864 година. Во тоа време студирал кај писателот и критичар Валтер Патер, кој го подучувал во 1866 година и останал пријател сè додека Хопкинс не го напуштил Оксфорд по втор пат во октомври 1879 година.
Во дневнички запис од 6 ноември 1865 година, Хопкинс изјавил аскетска намера за својот живот и работа: „''На овој ден, по Божја милост, решив да се откажам од сета убавина сè додека не добијам Негова дозвола за тоа''.“ На 18 јануари 1866 година, Хопкинс ја компонирал својата најголема аскетска песна, ''„Навика за совршенство“''. На 23 јануари, тој вклучил поезија во список на работи од кои треба да се откажат луѓето за време на Големиот пост. Во јули, тој одлучил да стане римокатолик и отпатувал во Бирмингем во септември за да се консултира со водачот на Оксфордските конвертити, Џон Хенри Њуман. Њуман го преобратил во римокатолицизам на 21 октомври 1866 година.
Одлуката за преобраќање го отуѓило Хопкинс од неговото семејство и од голем број негови познаници. По дипломирањето во 1867 година, Њуман му обезбедил учителско место во Ораторството во Бирмингем. Додека бил таму, започнал да учи виолина. На 5 мај 1868 година, Хопкинс веќе бил цврсто „''решен да биде религиозен''“. Помалку од една недела подоцна, тој запалил логорски оган од својата поезија и речиси целосно се откажал од неа седум години. Исто така, почувствувал повик да влезе во свештенството и одлучил да стане језуит. Прво застанал за да ја посети Швајцарија, која официјално им забранила на језуитите да влезат во земјата.
Во септември 1868 година, Хопкинс го започнал својот језуитски почетник во Манреза Хаус, Рохемптон, на чело соАлфред Велд. Две години подоцна се преселил во црквата „Света Марија“ во Стонихерст, студирајќи филозофија, давајќи завети за сиромаштија, целомудрие и послушност на 8 септември 1870 година. Сметал дека неговиот интерес за поезија го спречил целосно да се посвети на верата. Сепак, откако го прочитал „Дунс Скот“ во 1872 година, сфатил дека овие две работи не треба да се судираат. Продолжил да пишува детален прозен дневник во периодот од 1868 до 1875 година. Не можејќи да ја потисне желбата да го опише природниот свет, тој исто така пишувал музика, скицирал и за црковни пригоди пишувал „стихови“, како што ги нарекувал. Подоцна пишувал проповеди и други религиозни дела.
Во 1874 година, Хопкинс се вратил во Манреза Хаус за да предава класици. Додека студирал во језуитската куќа за теолошки науки, колеџот „Св. Беуно“, во близина на „Св. Асаф“ во Велс, бил замолен од неговиот верски претпоставен да напише песна за да го одбележи потонувањето на германски брод во бура. Така, во 1875 година повторно се зафатил со поезија за да напише долго дело, „ Олупината на Германија “, инспирирано од инцидентот ''со Германија'', поморска катастрофа во која загинале 157 луѓе, вклучувајќи пет францискански калуѓерки кои ја напуштале Германија поради суровите антикатолички закони. Делото ги прикажува и религиозните грижи и некои од необичните метрики и ритми на неговата последователна поезија што не се присутни во неговите неколку преостанати рани дела. Тоа не само што ги прикажува драматичните настани и херојските дела, туку раскажува и за неговото помирување на ужасните настани со повисоката Божја намера. Песната била прифатена, но не била објавена од језуитско издание. Ова отфрлање ја хранело неговата амбивалентност во врска со неговата поезија, од која поголемиот дел останал необјавен сè до неговата смрт.
Хопкинс го избрал строгиот и рестриктивен живот како језуит и понекогаш бил доста мрачен. Неговиот биограф Роберт Бернард Мартин забележал дека „''животниот век на еден човек што станува почетник на дваесет и една година бил дваесет и три години повеќе во споредба со четириесетте години на мажите на иста возраст во општото население''“. Брилијантниот студент кој го напуштил Оксфорд со првокласни почести не го положил последниот испит по теологија. Ова речиси сигурно значело дека и покрај неговото ракополагање во 1877 година, Хопкинс нема да напредува во редот. Во 1877 година тој ја напишал ''„Божјата величина“'', низа сонети меѓу кои и „Ѕвездената ноќ“. Тој го завршил „ Ветерковецот“ само неколку месеци пред неговото ракополагање. Неговиот живот како језуитски приправник, иако ригорозен, изолиран и понекогаш непријатен, барем имал одредена стабилност; несигурната и разновидна работа по ракополагањето била уште потешка за неговите сензибилитети. Во октомври 1877 година, не долго по завршувањето на „''Морето и чучурлигата''“ и само еден месец по неговото ракополагање, Хопкинс ја презел должноста заменик-свештеник и учител во колеџот „Маунт Сент Мери“ во близина на Шефилд. Во јули 1878 година станал свештеник во језуитската црква на улицата „Маунт Сент Мери“ во Лондон, а во декември во црквата „Свети Алојзис“ во Оксфорд, а потоа живеел во Манчестер, Ливерпул и Глазгов. Додека служел во Оксфорд, тој станал еден од основачите на Друштвото Њуман, основано во 1878 година за католички членови на Оксфордскиот универзитет. Предавал грчки и латински јазик на колеџот „Маунт Сент Мери“ во Шефилд и на колеџот „Стонихерст“ во Ланкашир.
Кон крајот на 1880-тите, Хопкинс се запознал со Метју Расел од католичкото списание „ ''Irish Monthly''“, кој го запознал со Кетрин Тајнан и В.Б. Јејтс.
Во 1884 година, Хопкинс станал професор по грчки и латински јазик на Универзитетскиот колеџ во Даблин. Неговите англиски корени и несогласувањето со ирската политика од тоа време, заедно со неговиот низок раст (1,57 метри), непривлечната природа и личните необичности, ја намалиле неговата ефикасност како наставник. Ова и неговата изолација во Ирска ја продлабочиле тагата што се одразила во неговите песни од тоа време, како што е „''Се будам и го чувствувам падот на темнината, а не на денот''“. Тие станале познати како „''страшни сонети''“, не поради нивниот квалитет, туку според пријателот на Хопкинс, Канон Ричард Вотсон Диксон, затоа што го достигнале „''страшниот кристал''“, што значи дека ја кристализирале меланхоличната тага што го мачела вториот дел од животот на Хопкинс.
3 Последни години
Неколку влијанија довеле до меланхолична состојба и ја ограничиле неговата поетска инспирација во последните пет години. Неговиот обем на работа бил голем. Не сакал да живее во Даблин, далеку од Англија и пријателите. Бил разочаран колку Даблин отстапи од својата елеганција од претходниот век. Неговото општо здравје се влошило и видот почнал да му се влошува. Се чувствувал ограничен и очаен. Како побожен језуит, тој се нашол во уметничка дилема. За да го потисне егоизмот за кој сметал дека ќе ја наруши понизноста што ја бара неговата религиозна позиција, тој одлучил никогаш да не ги објавува своите песни, но Хопкинс сфатил дека на секој вистински поет му е потребна публика за критика и охрабрување. Овој судир помеѓу неговите религиозни обврски и неговиот поетски талент го натерало да се чувствува дека не успеал и во двете.
По неколку години лошо здравје и напади на дијареја, Хопкинс починал од тифуидна треска во 1889 година на 44-годишна возраст и бил погребан на гробиштата Гласневин, по изложувањето на неговото тело во црквата „Свети Франциск Ксавиер“ на улицата Гардинер, која се наоѓа во Џорџија, Даблин. Се смета дека во текот на целиот свој живот страдал од она што денес би можело да се нарече биполарно растројство или хронична униполарна депресија и се борел со длабоко чувство на меланхолична мака. Сепак, неговите последни зборови на смртната постела биле: „''Толку сум среќен, толку сум среќен''“.
4 Поезија
4.1 „Сонети на пустошот“
Според писателот Џон Бејли, , Хопкинс целиот свој живот бил прогонуван од чувството на личен банкрот и немоќ, чувство на несоодветност, графички изразено во неговите последни сонети. Кон крајот на својот живот, Хопкинс претрпел неколку долги напади на депресија. Неговите „ужасни сонети“ се борат со проблеми на религиозни сомнежи. Тој му ги опишал на Бриџис како „[''тенки] збиеници од долго заморно време''“.
„''Навистина си праведен, Господи''“ (1889) го повторува ''Еремија'' 12:1 прашувајќи: Зошто е злосторничкиот пат успешен? Зошто подмолниците уживаат мир? Тоа ја одразило раздразливоста на верниот слуга кој чувствува дека е запоставен и е упатен до божествена личност („Господине“) способна да ја чуе жалбата, но навидум не сака да слуша. Хопкинс го употребува зборот „''исушени корени''“ како метафора за очај.
Сликата за отуѓувањето на поетот од Бога се појавува во „''Се будам и го чувствувам падот на темнината, а не на денот''“, во која тој опишува како лежи буден пред зори, споредувајќи ги своите молитви со „''мртви писма испратени до најмилиот оној што живее, за жал! далеку''“. Воведниот стих потсетува на Плач Еремиин 3:2: „Мене ме одведе и ме натера да одам во темнина и без светлина“.
„Нема најлошо, нема никакво“ и „Утеха во мршојадците“ се сметаат и меѓу „страшните сонети“.
4.2 Пролетниот ритам
Голем дел од историската важност на Хопкинс има врска со промените што ги внел во формата на поезијата, кое било спротивно на конвенционалните идеи. Пред Хопкинс, поголемиот дел од средноанглиската и современата англиска поезија се базирала на ритмичка структура наследена од норманската страна на англиското книжевно наследство. Оваа структура се базира на повторување на „стапала“ од два или три слога, при што нагласениот слог паѓа на истото место при секое повторување. Хопкинс ја нарекувал оваа структура „''трчачки ритам''“, и иако некои од своите рани стихови ги напишал во трчачки ритам, тој се фасцинирал од постарата ритмичка структура на англосаксонската традиција, од која ''Беовулф'' е најпознатиот пример.
Хопкинс ја нарекол својата ритмичка структура пружински ритам. Пружинскиот ритам е структуриран околу стапки со променлив број слогови, генерално помеѓу еден и четири слога по стапка, при што акцентот секогаш паѓа на првиот слог во стапката. Сличен е на „тркалачките акценти“ на Робинсон Џеферс, друг поет кој го отфрлил конвенционалниот метар од тоа време. Хопкинс го гледал пружинскиот ритам како начин да се побегне од ограничувањата на трчачкиот ритам, за кој напишал дека неизбежно ја турка поезијата напишана на него да стане „иста и питома“. На овој начин, пружинскиот ритам на Хопкинс може да се смета како антиципирање на голем дел од слободниот стих. Неговото дело нема голем афинитет со ниту една од современите прерафаелитски и неоромантистички школи, иако тој ја дели нивната описна љубов кон природата и често се смета за претходник на модернистичката поезија или како мост помеѓу двете поетски епохи.
4.3 Употреба на јазик
Хопкинс бил поддржувач на лингвистичкиот пуризам во англискиот јазик. Во писмо до Роберт Бриџис од 1882 година, Хопкинс напишал: „''Човек плаче кога ќе помисли каков би можел да биде англискиот; бидејќи и покрај сè што направиле Шекспир и Милтон... никаква убавина во еден јазик не може да го надомести недостатокот на чистота''.“ Тој одвоил време да го научи староанглискиот јазик, кој направил големо влијание врз неговото пишување. Во истото писмо до Бриџис, тој го нарекол староанглискиот јазик „''многу посупериорна работа од она што го имаме денес''“.
Тој употребува голем број на архаични и дијалектни зборови, но исто така измислува и нови зборови. Еден пример за ова е ''twindles'', што од контекстот во ''Inversnaid'' се смета дека значи комбинација од ''twines'' и ''dwindles''. Тој често создавал сложени придавки, понекогаш со цртичка (како што е ''dapple-dawn-drawn falcon''), но често без, како што е ''rolling level under hie steady air''. Оваа употреба на сложени придавки, слична на староанглиската употреба на сложени именки преку кенинг, ги концентрира неговите слики, комуницирајќи им на своите читатели интензивноста на перцепциите на поетот за пејзажот.
Дополнителното богатство доаѓа од широкото користење на алитерација, асонанца, ономатопеја и рима од страна на Хопкинс, и на крајот од стиховите и внатрешно.
 
Хопкинс бил под влијание на велшкиот јазик, кој го научил додека учел теологија во црквата „Св. Беуно“ во близина на „Св. Асаф“. Поетските форми на велшката книжевност, а особено цинганед, со акцент на повторување на звуците, се усогласиле со неговиот стил и станале истакната карактеристика на неговото дело. Ова потпирање на зборови со сличен звук со блиски или различни значења означува дека неговите песни најдобро се разбираат доколку се читаат на глас. Важен елемент во неговото дело е сопствениот концепт на Хопкинс за ''инскејп'', кој делумно е изведен од средновековниот теолог Дунс Скот. Ентони Доместико објаснува:Инсцензијата, за Хопкинс, е наелектризираната суштина, апсолутната единственост што му дава на секое создадено нешто свое битие; инсцензијата е и енергијата што го држи пејзажот заедно и процесот преку кој овој пејзаж го перцепира набљудувачот. Ние го инсценираме пејзажот на лале, би рекол Хопкинс, кога ја цениме посебната нежност на неговите ливчиња, кога сме воодушевени од неговата специфична, неповторлива нијанса на розова.“ „Ветерловецот“ има за цел да ја прикаже не птицата воопшто, туку еден пример и нејзината врска со ветерот. Ова е само едно толкување на најпознатата песна на Хопкинс, онаа за која тој сметал дека е негова најдобра.
За време на неговиот живот, Хопкинс објавил неколку песни. Единствено, благодарение на напорите на Роберт Бриџис, неговите дела доживеале да бидат видени. И покрај тоа што Хопкинс ги изгорел сите негови песни по влегувањето во језуитскиот ред, тој претходно му испратил некои на Бриџис, кој со некои други пријатели бил еден од ретките луѓе кои виделе многу од нив неколку години. По смртта на Хопкинс, тие биле распространети до поширока публика, претежно до колеги поети, а во 1918 година Бриџис, дотогаш поет лауреат, објавил збирка; проширено издание, подготвено од Чарлс Вилијамс, се појавило во 1930 година, а значително проширено издание од Вилијам Хенри Гарднер се појавило во 1948 година (на крајот достигнувајќи четврто издание, 1967 година, со Н.Х. Мекензи).
Значајни колекции од ракописите и публикациите на Хопкинс се наоѓаат во Кемпион Хол, Оксфорд; Бодлијанската библиотека, Оксфорд; и библиотеката Фоли на Универзитетот Гонзага во Спокејн, Вашингтон.
4.4 Влијанија
4.4.1 Еротски
Во 1970 година, Тимоти де Арч Смит, продавач на стари книги, му припишал на Хопкинс потиснати хомоеротски импулси за кои сметал дека добиле одреден степен на специфичност откако Хопкинс го запознал далечниот братучед, пријател и колега на Роберт Бриџис, Дигби Мекворт Долбен, „христијански ураниец“.
Во 1991 година, Роберт Бернард Мартин во својата биографија ''„Џерард Менли Хопкинс: Многу приватен живот“'' напишал дека кога Хопкинс првпат го запознал Долбен, на 17-тиот роденден на Долбен во Оксфорд во февруари 1865 година, тоа „''било, едноставно кажано, најзначајниот емотивен настан во [неговите] додипломски студии, веројатно во целиот негов живот''“. Според Роберт Мартин, „Хопкинс бил целосно воодушевен од Долбен, кој бил речиси четири години помлад од него, а неговиот приватен дневник за исповеди следната година докажал колку бил турнат во несовршено потиснати еротски мисли за него“. Мартин сметал дека е „''веројатно дека [Хопкинс] би бил длабоко шокиран од реалноста на сексуалната интимност со друга личност''“. Хопкинс компонирал две песни за Долбен, „''Каде си пријателе''“ и „''Почетокот на крајот''“. Роберт Бриџис, кој го уредувал првото издание на песните на Долбен, како и на Хопкинс, предупредил дека втората песна „''никогаш не смее да се печати''“, иако самиот Бриџис ја вклучил во првото издание (1918).
Друг показател за природата на неговите чувства кон Долбен е тоа што високиот англикански исповедник на Хопкинс се смета дека му забранил да има каков било контакт со Долбен освен преку писма. Хопкинс никогаш повеќе не го видел Долбен, а секое продолжување на нивната врска било прекинато со давењето на Долбен две години подоцна, во јуни 1867 година. Чувствата на Хопкинс кон Долбен се смета дека се оладиле дотогаш, но сепак бил многу погоден од неговата смрт. „''Иронично, судбината можеби дала повеќе преку смртта на Долбен отколку што можела да даде преку подолг живот... [зашто] многу од најдобрите песни на Хопкинс - проткаени со елегична копнеж по Долбен, неговата изгубена сакана и неговата муза - биле резултат на тоа''.“ Врската на Хопкинс со Долбен била истражена во романот од 2017 година ''„Загатката на Хопкинс“''.
Некои од песните на Хопкинс, како што се ''„Првата причест на трубачот“'' и ''„Епиталамион“'', веројатно отелотворуваат хомоеротски теми, иако втората песна ја аранжирал Роберт Бриџис од постоечки фрагменти. Во 2006 година, М.М. Кејлор, се залагал за вклучување на Хопкинс со Уранските поети, група поети чии дела, во многу погледи, произлегуваат од прозните дела на Валтер Патер, академски тренер на Хопкинс за неговите испити на Грејтс, а подоцна и доживотен пријател.
Некои критичари дискутирале дека хомоеротските читања се или многу тенденциозни или дека можат да се класифицираат под пошироката категорија „ хомосоцијалност“, преку родово-специфичниот термин „хомосексуалец“. Тие тврдат дека дневничките написи на Хопкинс нудат јасно восхитување за феминизираната убавина. Во 2000 година, Џастус Џорџ Лолер ја критикувал биографијата на Роберт Мартин, сугерирајќи дека Мартин „''не може да го види хетеросексуалниот зрак... за хомосексуалната биографска дамка во сопственото око... тоа се сведува на искривена ејсегеза'' “. Песните што предизвикуваат хомоеротски читања можат да се читаат не само како вежби за сублимација, туку и како моќни интерпретации на верско убедување, убедување што предизвикало напнатост во неговото семејство, па дури и го навело да запали некои песни за кои сметал дека се непотребно егоцентрични. Во 2000 година, Џулија Савил ги сметала религиозните слики во песните како начин на Хопкинс за изразување на тензијата со хомосексуалниот идентитет и желба.
Кристофер Рикс забележал дека Хопкинс се занимавал со голем број покајнички практики, „''но сите овие самонавреди не биле самонавреди кон него, и тие се негова работа - или се неговото разбирање за тоа што требало да биде во врска со работата на неговиот татко''“. Рикс се спротивставува на очигледниот недостаток на ценење од страна на Мартин за важноста на улогата на верската посветеност на Хопкинс во неговото пишување и предупредил да не се дава приоритет на влијанието на какви било сексуални инстинкти пред други фактори како што е отуѓувањето на Хопкинс од неговото семејство. Во 2009 година, биографот Пол Маријани во песните на Хопкинс открил „''непомирлива тензија - од една страна, несебичноста што ја бара језуитската дисциплина; од друга страна, навидум самозадоволството на поетското творештво''“.
4.4.2 Изолација
Хопкинс последните пет години од својот живот ги завршил како професор по класични науки на Универзитетскиот колеџ во Даблин. Изолацијата на Хопкинс во 1885 година била повеќекратна: језуит оддалечен од своето англиканско семејство и татковината, Англичанец кој предавал во Даблин во време на политички судири и необјавен поет кој се стреми да ги усогласи своите уметнички и верски позиви. Песната „''Да се изгледа странец''“ е напишана во Ирска помеѓу 1885 и 1886 година и е песна за изолација и осаменост.
5 Влијание
Рикс го нарекол Хопкинс „''најоригиналниот поет од викторијанскиот период''“. Хопкинс се смета за подеднакво влијателен како и Томас Стернс Елиот во иницирањето на современото движење во поезијата. Неговите експерименти со елиптична фраза, двојни значења и необични разговорни ритми се покажале како ослободувачки за поети како Вистан Х. Оден и Дилан Томас. Хопкинс, исто така, имал директно влијание врз ганскиот поет и романописец Коџо Лејнг, чија песна „''Нема игла на небото''“ е наречена интеркултурен превод на „''Windhover''“ од Хопкинс. Американскиот автор Рон Хансен го држел професорското место по англиски јазик „Џерард Менли Хопкинс“, СЈ, на Универзитетот Санта Клара
Зградата „Џерард Менли Хопкинс“ во Универзитетскиот колеџ во Даблин е именувана по него.
6 Избрани песни
Добро познати дела од Хопкинс вклучуваат:
* „ Бинзи Попларс “
* „ Шарена убавица “
* „ Ветерлебарот: До Христос, нашиот Господ “
*''Олупината на Германија''
6.1 Снимки
* Ричард Остин ја чита поезијата на Хопкинс во ''„Назад кон давателот на убавината“''.* Џереми Нортам ја чита поезијата на Хопкинс во ''„Големите поети“''.
* Мортал вклучува стихови од „God's Grandeur“ во песната „Bright Wings“ на нивниот албум ''Fathom'' од 1993 година.* Американската пејачка/текстописец Натали Мерчант ја постави песната на Хопкинс „Пролет и есен: За едно мало дете“ на музика за нејзиниот албум од 2010 година ''„Leave Your Sleep“''.
* Авторот Сајмон Еџ ја чита ''„Олупината на Германија“'' во снимка што го придружува неговиот роман од 2017 година ''„Загатката на Хопкинс“''.* Пол Кели (австралиски музичар) ја пее песната „God's Grandeur“ на својот албум од 2018 година , „Nature“.