procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Ринкон де ла Вјеха

Ринкон де ла Вјеха (|Rincón de la Vieja) — активен андезитски сложен вулкан кој се наоѓа во северозападна Костарика, околу 23 километри од Либерија, во покраината Гванакасте.
Ринкон де ла Вјеха се наоѓа на 1.916 метри надморска височина, а нејзиниот врв е највисока точка во Националниот парк Ринкон де ла Вјеха. Неодамна избувнал во септември 2011 година. Вулканот има голем број на фумароли и топли извори на своите падини. Тој бил формиран од фелсична лава.
Ринкон де ла Вјеха е еден од шесте активни вулкани во Костарика: другите се Поас, Ирасу, Мираваљес, Аренал и Туриалба.
Од 2017 година, единствено Ринкон де ла Вјеха и Поас се сметаат за активни.
1 Геотермална енергија
Постојат голем број на топли базени и области на меурчиња во две области на падините на вулканот, што укажува на значителни резерви на геотермална енергија. Според истражувањата кои се спроведени на овие резерви, вулканот се проценува дека има генерирачки потенцијал од 140 мегавати. Сепак, со оглед на тоа што областа е заштитена во национален парк, дупчењето било ограничено само за тестирање на бунарите до 2001 година.
Во 2013 година, започнала изградбата на геотермална централа Лас Пајлас до 55 мегавати, финансирана делумно со кредит од Европската инвестициона банка.
2 Туризам
Вулканот Ринкон де ла Вјеха се наоѓа во Националниот парк Ринкон де ла Вјеха, кој опфаќа 12,759 хектари и помага да се заштитат двете планински шуми и џуџестите шуми. Патеките се протегаат од станицата Санта Марија, поминувајќи ги топлите извори и водопадите на патот. Цицачи во рамките на паркот вклучуваат мрзливци , тапири, пума, јагуар, говеда и мајмуни-пајаци.
Од 22 септември 2011 година, пристапот до кратерот веќе не е достапен поради ерупцијата на 16 септември, кога вулканскиот пепел и калта се зголемиле над 120 метри од редовната кратерска лагуна.
Неколку домови, одморалишта и хотели во областа нудат пешачење, јавање, сплаварење, возење со теренски возила и качување по ѕидови.
3 Активност
На 23 мај 2017 година и 11 јуни 2017 година се случиле ерупции и лахари протелке низ блиските реки.
Тата Сабаја

Тата Сабаја — стратовулкан кој се наоѓа во Боливија, на северниот крај на езерото Којпаса, Алтиплано. Исто така тој на лежи на источниот крај од линијата на вулкани, почнувајќи од Ислуга на запад, и продолжува со Кабарај. Нејзиниот последен датум на ерупција е непознат, но истиот најверојатно се случил во холоценот поради младешкиот изглед на планината.
Терзилија

Терзилија — историско село во Штипско, во југоисточниот дел на денешна Општина Карбинци, источна Македонија.
1 Географија
Селото се наоѓало на планината Плачковица, на атарската граница на селата Јунузлија и Ебеплија.
2 Историја
Во XIX век Терзилија било село во Штипската каза.
3 Население
Според Димтар Гаџанов во 1916 г. во селото живееле 67 Турци.
Еленоводица

Еленоводица или Елено Водица — историско село во Повардарието, денес во северниот дел на Општина Велес.
1 Географија
Селото се наоѓало на десниот брег на реката Вардар, во областа Гроот, источно од ’Рлевци и северозападно од Раштани.
2 Историја
На етничката карта од 1927 г. Леонард Шулце Јена ја покажува ''Еленоводица'' (Elenovodica) како македонско христијанско село.
3 Поврзано
* Гроот
Болован

Болован — историско село во Гевгелиско, денес на територијата на Општина Богданци.
1 Географија
Селото се наоѓало во областа Трнова (во Бојмија), на неколку километри североисточно од градот Богданци во правец на Фурка, над денешното езеро Паљурци.
2 Историја
Во XIX век Болован било село во Гевгелиската каза. Според Димитар Гаџанов во 1916 г. во селото ''Ворован'' живееле 458 Турци.
Според германска карта издадена во 1941 година, а заснована на пописот на Кралството Југославија од 1931 година, селото имало 100 Грци.
3 Поврзано
* Бојмија
Мал градски парк (Струмица)

Малиот парк е урбан парк сместен во строгиот градски центар во Струмица, веднаш до зградата на Собранието на Општина Струмица. Неговата површина изнесува 3,250 квадратни метри. Во паркот се откриени споменици за Петте струмички студенти, македонскиот фолклорен пејач Гоце Арнаудов и споменик посветен на националниот празник 11 октомври.
Северна Холандија

Северна Холандија (|Noord-Holland , западно Фризиски: ''Noard-Холандија'') е покраина во северозападниот дел на Холандија. Таа се наоѓа на Северното Море, северно од Јужна Холандија и Утрехт, и западно од Фрисланд и Флеволанд. Во 2015 година, покраината имала население од 2,762,163 и вкупна површина од 2670 квадрадни километри.
Од 9-ти до 16 век, областа била составен дел на Округот на Холандија. Во текот на овој период Западен Фрисланд бил усвоен. Во 17ти и 18 век, областа била дел од прокраината на Холандија. Во тоа време, разликата помеѓу ''Noorderkwartier'' (Северна Квартал) и ''Zuiderkwartier'' (Јужна Квартал) станала честа појава. Во 1840 година, прокраината Холандија била поделена на две покраини на Северна Холандија и Јужна Холандија. Во 1855 година, Харлемермер била исцедена и претворена во земја.
Главниот град и седиштето на покраинската влада е во Харлем, но Амстердам, Холандскиот' главен град, е во покраината најголемиот град. Кралскиот комесар на Северна Холандија е Јохан Ремкес. Покраината соодржи 51 општина и три (делови на) вода во покраината.
1 Историја
Во 1212 година, Северна Холандија настрадала од големи поплави во кои загинале 60.000 луѓе.
Тристан (книга на Томас Ман)

„Тристан“ — збирка со новели на германскиот писател Томас Ман од 1903 година.
1 Содржина
Дејството во насловната новела „Тристан“ се одвива во истата средина (санаториум) во која две децении подоцна Ман ќе го смести дејството на романот „Волшебниот брег“. Писателот Детлеф Шпинел живее во санаториум не затоа што е болен, туку „поради стилот“. Судирот меѓу уметноста и животот е прикажан низ односот меѓу извештачениот писател и сопругот на нежната и болна жена Габриела Клетерјан која го привлекува Шпинел не како жена, туку како естетски предмет. Тој ја заведува со помош на зборовите и на музиката од „Тристан и Изолда“ на Вагнер и со тоа ја турка во смртта, додека на нејзиниот маж му пишува писмо во кое му вели дека го мрази „како самиот живот, вулгарниот и глупав живот“. Со бегството на Шпинел од здравата галама на детето на Клетерјан, новелата завршува на сатиричен начин, иако таа има и трагичен крај претставен преку несреќната судбина на Габриела.
2 Осврт кон книгата
„Тристан“ е втората збирка со новели на Томас Ман, а во неа се наоѓа и новелата „Тонио Крегер“ која, според признанието на самиот автор, од сè што напишал, му била „најблиска до неговото срце“. Во оваа збирка, Ман ја обработил темата на антагонизмот меѓу уметноста и животот, којашто ќе остане централна тема во целокупното творештво на Ман. Притоа, во насловната новела, под влијание на Вагнер и на Шопенхауер, Ман ги поврзал музиката и смртта, убавината и уништувањето - постапка што ја применил претходно во „Буденброкови“.
Близнаци (филм од 1988)

Близнаци (англиски: ''Twins'') - американски филм од 1988 година, во режија на Иван Рејтман. Во главните улоги настапуваат: Арнолд Шварценегер, Дени Девито, Кели Престон, Клои Веб, Бони Бартет, Треј Вилсон, Маршал Бел, Дејвид Карусо и Хедер Греам. Насловната песна од филмот, изведена од Филип Бејли и Литл Ричард, била номинирана за наградата „Златен глобус“.
1 Содржина
Пред 35 години, американската влада спровела таен проект за раѓање дете кое ќе биде генетски совршено. Притоа, биле избрани шестмина натпросечни мажи, а за мајка била предвидена младата убавица Мери Ен Бенедикт (ја игра Греам). Меѓутоа, таа родила две машки близнаци при што совршеното дете било однесено на еден тропски остров каде тоа израснало во генијалниот и атлетски граден човек Џулиус Бенедикт (го игра Шварценегер). Другиот близнак, Винсент (го игра Девито) одраснал во дом за сираци, а потоа продолжил да се занимава со криминал, постојано бегајќи од полицијата и од наплатувачите на долгови. Кога Џулиус ќе ја дознае вистината за своето потекло, тој одлучува да го побара својот брат и, заедно со него, да открие дали навистина нивната мајка умрела при породувањето...
Свештеникот (филм од 1923)

Свештеникот (англиски: ''The Pilgrim'') - американски филм од 1923 година, во режија на Чарли Чаплин, кој е автор и на сценариото и ја игра главната улога, заедно со Една Пурвианс, Хенри Бергман, Сид Чаплин, Меј Велс, Том Мареј, Мек Свејн, Лојал Андервуд и Чарлс Рејснер.
1 Содржина
Еден затвореник (го игра Чаплин) успева да побегне од затворот и се преоблекува во свештеник. Тој оди во едно мало место во Тексас, каде очекуваат да пристигне новиот свештеник. Таму, верниците мислат дека затвореникот е свештеникот и љубезно го дочекуваат, а него го сместуваат во домот на една убава девојка (ја игра Пурвианс). Меѓутоа, „свештеникот“ го препознава еден крадец (го игра Рејснер), кој заедно со него ја делел затворската ќелија. Девојката го кани во куќата, а тој ги краде парите наменети за отплата на хипотеката за куќата. Потоа, крадецот оди во казиното, но „свештеникот“ успева да му ги земе парите и да ѝ ги врати на девојката. Сепак, шерифот (го игра Мареј) го открива вистинскиот идентитет на „свештеникот“ и мора да го уапси. Меѓутоа, бидејќи тој ги вратил парите, шерифот го носи до границата со Мексико и го пушта да побегне.
Безработната класа (филм од 1921)

Безработната класа (англиски: ''The Idle Class'') - американски филм од 1921 година, во режија на Чарли Чаплин, кој е автор и на сценариото и ја игра главната улога, заедно со Една Пурвианс, Хенри Бергман, Ал Ернест Гарсија, Хари Мејнард, Џон Ранд, Мек Свејн и Лојал Андервуд.
1 Содржина
Една (ја игра Пурвианс) пристигнува на железничката станица во луксузно туристичко место, но нејзиниот заборавен сопруг (го игра Чаплин) не ја пречекува. Истовремено, на станицата пристигнува и едне скитник (го игра Чаплин). Една му е лута на сопругот и заминува на јавање, а тој продолжува да пие. Во меѓувреме, скитникот оди да игра голф при што им создава неволји на богатите луѓе од хотелот, кои го користат теренот за голф. Притоа, тој ја здогледува Една и се вљубува во неа. Вечерта, една го кани сопругот на маскенбал, но тој заглавува во рицарскиот оклоп. Скитникот, пак, е неправедно обвинет за кражба и, гонет од полицијата, тој влегува во салата каде што се одржува маскенбалот. Една, мислејќи дека е нејзиниот сопруг, го кани крај себе и му искажува нежност, но тогаш пристигнува сопругот (тој е сè уште во оклопот, така што не може да се види неговиот лик) и тој го напаѓа скитникот. На балот пристигнува и таткото на Една, пред кого скитникот изјавува дека тој не е нејзиниот сопруг, а тоа го налутува таткото, кој почнува да го тепа скитникот. Најпосле, таткото на Една и скитникот го ослободуваат нејзиниот сопруг од оклопот и тогаш се разјаснува збрката. Сепак, Една го замолува татко ѝ да му се извини на скитникот, но тој му удира клоца и побегнува.
Јужна Холандија

Јужна Холандија (|Zuid-Holland ) е покраина во средно западниот регионот на Холандија. Таа има население од нешто повеќе од 3.6 милиони жители (од 2015 година) и густината на население од околу 1300,00 на км<sup>2</sup>, што ја прави во државата најнаселената покраина и една од најгусто населените области во светот. Се наоѓа на Северното Море во западниот дел на Холандија, и зафаќа површина од 3403,00 км<sup>2</sup> од кои 585 км<sup>2</sup> е вода. Таа се граничи со Северна Холандија на север, Утрехт и Гелдерланд на исток и Северен Брабант и Зеланд на југ. Главниот град на покраината е Хаг, додека неговиот најголем град е Ротердам.
Црква „Св. Атанасиј“ - Конопиште

Свети Атанасиј — гробјанска црква во селото Конопиште.
Црквата е сместена на возвишение на излез од селото, а околу нејзе се наоѓаат самите селски гробишта.
1 Историја
Според поставената табла на влезот од црквата, била обновена во 2004 година.
2 Галерија
3 Поврзано
* Конопиште
* Повардарска епархија
* Кавадаречко архијерејско намесништво
* Ваташка парохија
Каталуња (патека)

Патеката де Барселона-Каталуња е мото - трка во Монтмело, Барселона, Каталонија, Шпанија. Со долги правци и разновидни агли, маршрутата Барселона-Каталуња се смета за сеопфатно коло. Патеката има штандови со сместивост од 140,700 места . Трката има ФИА 1 лиценца.
До 2013 година патеката била позната само како ''Спој де Каталуња'', пред да го склучи спонзорскиот договор со Советот на Градот Барселона која го додадла името Барселона на патеката .
Марко Арнаутовиќ

Марко Арнаутовиќ (роден на 19 април 1989) — австриски фудбалер, напаѓач на Црвена Ѕвезда, и на австриската репрезентација.
1 Биографија
Арнаутовиќ е роден во Флоридсдорф, област во северниот дел на Виена од татко србин и мајка австријка. Тој има брат по име Даниел, кој исто така е негов агент.
Оженет е со Сара Лизаковски со која имаат две ќерки Емилија и Алисија.
2 Титули
2.1 Клупски
2.1.1 Интер
* Серија А : 2
: 2009-2010, 2023-2024
* Куп на Италија : 1
: 2009-2010
* Суперкуп на Италија : 1
: 2023
* УЕФА Лига на шампиони : 1
: 2009-2010
2.2 Поединечни
*Австриски фудбалер на годината : 2018
Вулкански избув

Вулкански избув или вулканска ерупција – исфрлање на лава, пирокластичен материјал, пепел, лапили, вулкански бомби, вулкански блокови и разни гасови од вулкан. Според класификацијата на вулканолозите постојат неколку вида вулкански избуви. Често истите се именувани според познати вулкани, односно според настаните кои дале пример за класификацијата. Некои од вулканите за време на својата активност покажуваат само еден карактеристичен вид избув, додека други можат при една избувна случка да покажат одлики од повеќе вида.
1 Поделба на вулканските избуви
Постојат три главни поделби на вулканските избуви.
*Според местото на вулканскиот избув се делат на:
**подводни – излевањето на лавата е директно во водата или површинските лави стигнуваат во водата. При овие избуви преовладува ефузивна активност, додека експлозивни се можни на длабочини под 2.160 метри, во случај на слатка, или 3.150 метри, во случај на солена вода. Карактеристична е неексплозивна фрагментација и нејзините производи како што се перничести лави и хијалокластити. Составот на магмата е претежно базично-интермедијарен, поретки се кисели продукти;
**субаерски – широк распон на видови активности и производи. Ефузивната и експлозивната активност зависат од составот на лавата и другите фактори. Кај ефузивната активност присутна е и неексплозивна фрагментација заради нееднаквото ладење на лавата;
**подземни избуви – дајкови, неправилни пробиви, криптодоми и сл. застапена е хидраулична фрагментација и хидротермална активност.
*Според обликот на вулканскиот центар, избувите се делат на:
**централни – класични вулкани. Често поединечните центри се линеарно распоредени. Нема правилности спрема составот на магмата. Различен е волуменот на излеаната лава, односно големината на структурата;
**линеарни – волуменот на магмата е главно голем, а голема е и снагата на избувот. Преовладува базичен состав на магмата;
**ареални – голем волумен и голема снага на избувот. Преовладува базичниот состав на магмата.
*Спрема видот, вулканските избуви се делат на:
**изливни – кохерентни производи и вулканокластити настанати со неексплозивна фрагментација. Магмите содржат малку волатили. По составот на производите, преовладуваат магми со базичен состав. Различна е литологијата на производите и волуменот на лавата, односно облиците и големината на структурата;
**експлозивни – магмите се со многу волатили. Присутна е експлозивна фрагментација и пирокластични производи. Спрема потеклото на водата, сите експлозивни вулкански избуви се делат на: магматски (кои содржата само магматска вода), фреатомагматски (содржат мешавина од магматска и атмосферска вода) и фреатски избуви (кои содржат само атмосферска вода). Спрема експлозивноста, експлозивните вулкански избуви се дела на (од најслабите кон најјаките): хавајски, стромболски, вулканолошки, потплиниски, суртсејски, фреатоплиниски, Плинискии и ултраплинискии избуви
Кратерско езеро

Кратерско езеро — езеро кое се формира во вулкански кратер, купа или маар. Понекогаш езерата кои се формираат во купите се нарекуваат купански езера, но често оваа разлика не се прави. Кратерските езера што ги покриваат активните (фумаролошки) вулкански отвори понекогаш се познати како вулкански езера, а водата во нив често е кисела, заситена со вулкански гасови и со силна зеленикава боја. На пример, кратерското езеро Иџен во Индонезија има pH од 0,5. Езерата сместени во замрзнати или исчезнати вулкани имаат тенденција да содржат свежа вода, а чистотата на вода во таквите езера може да биде исклучителна поради недостатокот на влезни струи и седименти.
1 Формирање
Кратерските езера се формираат најчесто со акумулација на вода во кратерот поради силни врнежи од дожд. Вулканските езера се формираат на кратерот на активен вулкан. Водата во нив се одликува со висока киселост и висока содржина на вулкански гас. Поретко може да се формираат кратерски езера во кратерите на метеорити.
Добро познато кратерско езеро, кое го носи истото име како геолошка одлика, е Кратерско Езеро во Орегон. Се наоѓа во купата на планината Мазама. Тоа е најдлабокото езеро во САД со длабочина од 594 метри. Кратерското Езеро се храни само со паѓање дожд и снег, без прилив или одлив на површината, а со тоа е едно од најасните езера во светот.
Највисокиот вулкан во светот, Охос дел Саладо во Чиле од 6.893 метри, има постојано кратерско езеро со пречник од околу 100 метри на надморска височина од 6,390 метри на неговата источна страна. Ова е најверојатно највисокото езеро од секаков вид во светот.
Поради нивната нестабилна околина, некои кратерски езера постојат само повремено. Тие може да бидат доста големи и долготрајни. На пример, езерото Тоба (Индонезија) формирано по ерупцијата пред околу 75.000 години. Со големина од околу 100 км и длабочина од 505 метри во најдлабоката точка, езерото Тоба е најголемо кратерско езеро во светот. Додека многу кратерски езера се живописни, тие исто така можат да бидат смртоносни. Испуштањата на гас од езерото Ниос (Камерун) во 1986 година задушило 1.800 луѓе, а кратерските езера како што е планината Руапеху (Нов Зеланд) честопати придонесува за создавање на деструктивни лахари.
Црква „Лазарево Воскресение“ - Охрид

Лазарево Воскресение — македонски православен храм во градот Охрид. Црквата се наоѓа на охридските градски гробишта. Во 2007 година бил формирам иницијативен одбор за изградба на црквата и веќе истата година била започната изградбата. На 21 октомври 2017 црквата веќе била осветена.
Хилдесхајм (округ)

Хилдесхајм (|Hildesheim) — округ (''Landkreis'') во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се граничи со (од север надесно) окрузите Хановер, Пајне, Волфенбител, Гослар, Нортхајм, Холцминден и Хамелн-Пирмонт.
1 Историја
Во 1885 година, пруската влада основала окрузи во рамките на покраината Хановер. Денешната територија на округот била поделена на четири тогашни окрузи: Хилдесхајм, Алфелд, Гронау и Мариенбург. ВО 1932 година, округот Гронау се приклучил на Алфелд, а бројот на окрузи бил намален на три.
Кога била основана покраината Долна Саксонија во 1946 година имало реорганизација на окрузите: Хилдесхајм станал слободен град, додека останатите окрузи Хилдесхајм и Мариенбург биле споени во новиот округ Хилдесхајм-Мариенбург. Округот Алфелд останал во поранешните граници.
Во 1974 година, градот Хилдесхајм го изгубил статусот на слободен град и станал дел од округот, кој бил преименуван во Хилдесхајм. Окрузите Хилдесхајм и Алфелд се споиле во 1977 година.
2 Географија
Округот се наоѓа југоисточно од Хановер и северните делови се граничат со Хановерската метрополитенска област. Северната половина на округот е високоурбанизирана, додека југот е покриен со шуми. Реката Лајне влегува во округот од југ, тече низ градовите Алфелд и Гронау и излегува северозападно кон Хановер; помала притока, Инерсте, се влева во Лајне од исток откако тече низ градот Хилдесхајм. Помеѓу Лајне и Инерсте има пошумена области наречени Хилдесхајмска шума (''Hildesheimer Wald'') и Зибен Берге („Седум ридови“).
3 Грб
Грбот прикажува:
* орел од грбот на градот Хилдесхајм
* еленските рогови преземени од поранешниот округ Алфелд ги претставуваат германското племе Херусци
* розата е за хилдесхајмската илјадагодишна роза во Хилдесхајмската катедрала
4 Градови и општини
Градови, Слободни општини, Општински заедници
<sup>1</sup>седиште на општинската заедница;<sup>2</sup>град
5 Поврзано
* Хановер-Брауншвајг-Гетинген-Волфсбург
Црква „Св. Никола“ - Чекоштина

Свети Никола — македонски православен храм во градот Охрид. Црквата се наоѓа во населбата Чекоштина, на самиот влез во Охрид, на местото викано Карпа, каде во минатото имало црква. Камен-темелникот на црквата бил удрен на 20 декември 2015 година. Црквата сѐ уште е во изградба (сос. 2017). Камбанаријата треба да биде висока 17 метри.
Хунгароринг

Хунгароринг е автодром во Унгарија, каде што се одржува трката на Формула Еден за големата награда на унгарското Гран при. Во 1986 година, автодромот стана локација на првата Формула Еден голема награда зад Железната Завеса. Берни Еклстоун сакал да се одржува трка во СССР, но негов унгарски пријател ја препорачал Будимпешта. Тие сакале улична трка налик на Трката на Монако која требала да биде изградена во Неплигет, кој е најголемиот парк во Будимпешта, но владата одлучила да изгради нова патека веднаш надвор од градот во близина на главниот автопат. Изградбата започнала на 1 октомври 1985 година. Таа била изградена за осум месеци, за помалку време отколку било која друга патека на Формула Еден. Првата трка се одржала на 24 март 1986 година, во спомен на Џон Драпал, првиот Унгарец кој ја освоил мото гп трки. Според анкетата спроведена од националната туристичка статистика на Унгарија, Монгорјод се рангирал на третото место кај унгарските одредишта посетени од страна на туристите, зад крајбрежната област на Дунав и езерото Балатон, но пред Будимпешта. Патеката има ФИА лиценца од прв степен.
Црква „Св. Благовештение“ - Рача

Свето Благовештение — манастирска црква во Охрид. Црквата се наоѓа во туристичката населба Рача, во подножјето на Галичица.
Црквата е најпосетена на Благовец, и затоа овој манастир е погоден за исихастички (молитвен) живот каде секоја година на полноќ се осветува вода. Оваа традиција датира од 1947 година после поплавата која го зафатила манастирот и оттогаш потекува водата на полноќ.
Црква „Св. Троица“ - Охрид

Света Троица — македонски православен храм во градот Охрид. Црквата се наоѓа во северниот дел на градот, односно во населбата Радојца Новичиќ во местото викано Дебело Поле. Таа е парохиска црква на Осмата охридска парохија.
Осветена била на 15 јули 1990 година. Најактивен и најзаслужен човек за изградбата на оваа црква бил Јордан Петрески, работник од Охрид, по потекло од село Црвена Вода. Осветувањето и светата Лигургија ги водел Митрополитот Г. Г Тимотеј, заедно со Митрополитите Петар и Стефан. Околу црвата има конаци.
Народен војник (весник)

„Народен војник“ бил месечен комунистички весник пишуван на македонски јазик. Истиот бил орган на Првата македонска ударна бригада. Весникот започнува да се издава во јуни 1944 година. Главни уредници биле Владо Малески и Илија Топаловски. Работата на весникот прекинала во март 1945 година. Вкупно од весникот се издадени вкупно 23 броја.
Тајната на подморницата К-19 (филм од 2002)

„Тајната на подморницата К-19“ (англиски: ''K-19: The Widowmaker'') - филм од 2002 година, во режија на Кетрин Бигелоу по сценариото на Кристофер Кајл. Главните улоги ги толкуваат: Харисон Форд, Лијам Нисон, Питер Сарсгард, Џон Шрапнел, Јос Акланд, Питер Стебингс, Кристијан Камарго итн. Филмот претставува екранизација на вистински настани до 1961 година за кои се дознало дури 28 години подоцна.
1 Содржина
Дејството во филмот се случува во 1961 година, за време на трката во вооружување меѓу СССР и САД. САД располагаат со јадрени подморници, кои имаат ракети способни да стигнат до Москва и до Ленинград. За да воспостават рамнотежа, советскиот воено-политички врз забрзано ги подготвува подморниците К-19 кои уште не се технички подготвени, а на тоа предупредува заповедникот на подморницата, капетанот Михаил Поленин (го игра Нисон). Сепак, маршалот Зеленцов (го игра Акланд) го назначува капетанот Алексеј Востриков (го игра Форд) за нов заповедник на подморницата К-19, а Поленин го поставува за заменик. На почетокот се чини дека грижите на Поленин биле претерани, но набргу се случува дефект на јадрениот реактор, со опасност ракетите самостојно да се лансираат и така да се загрози светскиот мир. Во критичната состојба, во подморницата се случува бунт, но победуваат присебноста на Поленин и Востриков.
Самсон и Далила (филм од 1949)

Самсон и Далила (англиски: ''Samson and Delilah'') — американски филм од 1949 година, во режија на Сесил Б. Демил по сценариото на Џеси Ласки и Фредрик М. Френк, во соработка со Владимир Јаботински (засновано врз неговиот роман). Главните улоги ги толкуваат: Виктор Матјур, Хеди Ламар, Џорџ Сандерс, Анџела Ленсбери, Хенри Вилкоксон, Олив Диринг, Рас Темблин, Феј Холден, Џулија Феј, Вилијам Фарнам, Лејн Чендлер, Морони Олсен и Френсис Мекдоналд. Филмот, којшто се смета за еден од најголемите историски спектакли на сите времиња, освоил две награди „Оскар“ (за сценографија и за костимографија), а бил номиниран и во категориите за најдобра фотографија, за специјални ефекти и за музика. Интересно е тоа што, за потребите на костумите на Ламар, режисерот порачал вистинско перје од паун.
1 Содржина
Дејството се одвива во 1000 година п.н.е., кога еврејските племиња го трпат ужасот на владетелите Филистејци, кои со помош на строгите закони и моќната војска веќе четири децении го тормозат населението. Во селото Зора израснува момчето Самсон за кого сите, па дури и неговата пријателка Миријам, знаат дека еден ден ќе стане воин и водач. Дваесет години подоцна, Самсон (го игра Матјур) е веќе силен маж кој, наспроти волјата на мајка му, наместо мирната и добродушна Мирјам (ја игра Диринг) срцето ѝ го подарува на убавата Филистејка Семадар (ја игра Лемсбери) во која е вљубен и филистејскиот принц Ахтур (го игра Вилкоксон). Сепак, неговата љубовна среќа со Семадар нема да трае долго, зашто во него се вљубува Далила (ја игра Ламар), помладата сестра на Семадар. На почетокот, се чини дека никој не може да застане на патот меѓу Самсон и Семадар, но на денот на свадбата, Далила успева да ја поттикне борбата меѓу Самсон и Ахтур и Филистејците. Во борбата гине Семадар, а Самсон се колне дека ќе ја одмазди. Тој успева да избега и се крие кај родителите на Миријам, но го откриваат филистејските војници. Сепак, Самсон ги заробува и ги става во синџири. Во меѓувреме, Далила се подготвува да му се одмазди на Самсон, а за таа цел се здружува со кралот Саран од Газа (го игра Сандерс)...
Заложувалница (филм од 1916)

Заложувалница (англиски: ''The Pawnshop'') - американски филм од 1916 година, во режија на Чарли Чаплин, кој е автор и на сценариото и ја игра главната улога, заедно со Една Пурвианс (''Edna Purviance''), Ерик Кембел (''Eric Cambell''), Алберт Остин (''Albert Austin''), Џон Ранд (''John Rand'') и Хенри Бергман (''Henry Bergman'').
1 Содржина
Во филмот, Чарли Чаплин го игра човекот кој штотуку се вработува во заложувалница. Уште од првиот ден, тој задоцнува, а потоа, додека ја чисти продавницата, прави голем неред и се тепа со другиот продавач (го игра Ранд). Поради тоа, сопственикот (го игра Бергман) веднаш го отпушта новиот работник, но веднаш потоа му дава втора шанса. Истовремено, новиот работник го привлекува вниманието на сопственикот на продавницата (ја игра Пурвианс). Во продавницата доаѓа еден измамник (го игра Кембел), кој сака да го украде накитот, а за тоа време, новиот работник оди да работи на касата, но тој нема никаква смисла за работа: најпрвин, наседнува на тажната приказна на еден човек и му исплатува пари без да му го земе прстенот; потоа, со доаѓа друг човек (го игра Остин) кој сака да продаде часовник, а работникот целосно го уништува; најпосле, доаѓа жена со сад со риби, а тој сака да стави киселина во водата. Меѓутоа, на крајот, благодарение на својата неспретност, тој успева да го онесвести измамникот, а потоа ја освојува ќерката на сопственикот.
Шангај (патека)

Патека Шангај – мото-спорт тркалиште кое се наоѓа во реонот Ѓадинг, Шангај, Народна Република Кина. Тркалиштето е најпознато по одржувањето на годишната трка на Големата награда на Кина во Формула 1, која првпат се одржала во 2004 година.
Патеката Шангај коштала околу 2,6 милијарди јуани (370 милиони евра), и нејзината изградба била финансиранa од компанијата Шангај Ѓуши груп. Архитектите и дизајнерите го отпочнале планирањето и посетата на локацијата меѓу април и мај 2003 година, и за 18 месеци истата биле подготвена за трки со деноноќна работа на тим од 3.000 инженери.
1 Галерија
Монца (патека)

Патеката Аутодромо Национале Ди Монца — патека која се наоѓа во Монца, Италија. Таа е една од најпознатите патеки во Формула 1 во светот, и е домаќин на Големата награда на Италија од 1950 година.
Во својата 85-годишна историја, патеката била сведок на речиси сè што се случило во меѓународниот мотоспорт. Изградена во 1922 година, нејзината стара конфигурација за последен пат била користена во 1961 година. Таа се наоѓа во Кралскиот парк недалеку од Милано.
Езеро на шампањското

Езеро на шампањското (''Champagne Pool'') — кратерско езеро кое се наоѓа на Северниот Остров во Нов Зеланд. На местото каде што денес се наоѓа езерото имало неверојатно убави бели и розови карпести тераси, но откако еруптирал вулканот Мауна Тарауера, на местото на терасите се појавило блескаво смарагдно-зелено езеро. Топлиот извор од кој денес се затоплува езерото се формирал пред околу 900 години преку хидротермална ерупција, што го прави во геолошка смисла релативно млад систем.
Езерото се наоѓа на 30 километри југоисточно од Роторуа и околу 50 километри североисточно од Таупо. Името Езеро на шампањското е изведено од изобилството на јаглерод диоксид (СО<sup>2</sup>). Нејзиниот кратер е околу 65 метри во пречник со максимална длабочина од околу 62 метри и се полни со проценета количина од 50.000 метри<sup>3</sup> од геотермалната течност. На дното, водата достигнува температура и до 260 °C, додека на површината на езерото се движи меѓу 73 и 75 °C.
Силверстоун (патека)

Патека Силверстоун – мото-спорт тркалиште во Англија во близина нортхемптонширските села Силверстоун и Витлбари. Тркалиштето се простира на подрачјата на Нортхемптоншир и Бакингемшир, со главен влез од бакингемширската страна. Најблиски градови се нортхемптонширските Тоустер (8 километри) и Брекли (11 километри) и бакингемширскиот Бакингем (10 километри), а поголеми градови во близина се Нортхемптон и Милтон Кејнс.
Силверстоун е тековен домаќин на Големата награда на Британија, која првпат била одржана на ова тркалиште во 1948 година. Големата награда на Британија 1950 во Силверстоун била првата трка во новоформираниот Светско првенство на возачи. Трката ротирала меѓу Силверстоун, Ејнтри и Брендс Хеч од 1955 до 1986 година, и од 1987 година постојано се одржува во Силверстоун.
Автодром Сочи

Автодром Сочи (|Сочи Автодром), претходно познат како Меѓународна улична патека Сочи и Патека на Олимпискиот парк Сочи – мото-спорт тркалиште, долго 5,848 км во црноморскиот град Сочи во Краснодарскиот Крај, Русија.
Патеката е слична со Пекиншката олимписка зелена патека и Патеката на Сиднејскиот олимписки парк. Првата трка за Големата награда на Русија се одржала во 2014 година.
1 Поврзано
*Зимски олимписки игри 2014
Килотоа

Килотоа — купа исполнета со вода и најзападен вулкан во Еквадорските Андите. Купата од 3 километри била формирана по распадот на овој дацитен вулкан по катастрофалната ерупција со показател на вулканска избувност од 6, пред околу 800 години, кој произвел пирокластични текови и лахари кои стигнале до Тихиот Океан. Оваа последна ерупција следела по период на латентност од 14.000 години и е позната како ерупција од 1280 година. Четвртата еруптивна фаза била фреатомагнатска, што укажува на тоа дека езерото веќе постоело во тоа време. Купата оттогаш акумулирала длабоко кратерско езеро од 250 метри, кое има зеленикава боја како резултат на растворени минерали. Фумаролите се наоѓаат на дното на езерото и на источниот дел на вулканот се појавуваат топли извори.
Килотоа е туристичка локација со зголемена популарност. Патот кон врвот обично започнува со камион или автобус од градот Зумбахуа, 17 километри на југ, или почесто со автобус од Латакунга. Посетителите веќе не треба да плаќаат два долари за да ја разгледаат купата. Постојат голем број на едноставни хостели во непосредна област кои ги нудат своите услуги. Активностите вклучуваат пешачење од четири до пет часа околу купата (чиј пречник е нешто над 3 км). Купестиот раб е мошне нерегуларен и достигнува максимални височини (3810 метри до севвер, 3894 метри до северозапад и 3915 метри до југоисток) во три лавини куполи. Искачувањето од 10 километри е стрмно на некои места и може да биде доста тешко, особено ако има магла.
Површината на езерото се наоѓа на 3.500 метри над морето. Вкупниот волумен на вода што се чува во езерото Килотоа е 0,35 км<sup>3</sup>. Според месните жители, нивото на езеро полека се намалува во текот на последните 10 години. Травертинските депозити се случуваат долж брегот до 10 метри над нивото на езерото (во 2000 година).
Пирокластичен материјал

Пирокластичните карпи или пирокластите (изведени од грчкиот збор: ''πῦρ'', што значи оган и ''κλαστός'', што значи скршени) — видови на карпи составени само или главно од вулкански материјали. Кога вулканскиот материјал е пренесен и преработен преку механичко дејство, како на пример со ветер или вода, овие карпи се нарекуваат вулкански слоеви. Пирокластичните депозити најчесто се формираат од пепел од воздухот, лапили и бомби или блокови исфрлени од самиот вулкан.
Пирокластите од различни големини се класифицирани како вулкански бомби, лапили и вулканска пепел. Пепелта се смета за пирокластична, бидејќи е направена од вулканска карпа. Една од најспектакуларните форми на пирокластичен депозит се игнимбритите, депозити формирани од високотемпературната гасна и пепелна мешавина на пирокластични текови.
Може да се разликуваат три начини на пренесување: пирокластичен проток, пирокластичен бран и пирокластичен пад. За време на плинските ерупции, пемза и пепел се формираат кога силициската магма е фрагментирана во вулкански канал, поради декомпресија и раст на меури.
Ампато

Ампато (од кечуански: ''hamp'atu'' или од ајмарски: ''jamp'atu'', што значи „''жаба''“) — активен стратовулкан кој се наоѓа на Андите од јужниот дел на Перу, на околу 100 километри северозападно од Арекипа, со висина од 6,288 метри.
Ампато е дел од синџирот на север-југ кој има должина од околу 20 километри, заедно со трите главни стратовулакани, меѓу кои и исчезнатиот и еродиран Хуалка Хуалка со висина од 6,025 метри на северниот крај и Сабанкаја со висина од 5,976 метри кој се наоѓа во средина.
Во септември 1995 година, по брзото повлекување на еден ледник во близина на врвот на Ампато, било откриено замрзнато мумифицирано тело на една девојка, убиена со удар на главата пред околу 500 години. Мумијата, подоцна наречена „''Ice Maiden''“ била обновена од експедицијата предводена од американскиот археолог д-р Јохан Рајнхард. Во октомври 1995 и декември 1997 година, Рајнхард и перуанскиот археолог Хосе Антонио Чавес ги насочиле експедициите што довеле до пронаоѓање на уште три мумии над 5.800 метри.
Неред и рана болка

„Неред и рана болка“ (германски: ''Unordnung und frühes Leid'') - новела на германскиот писател Томас Ман од 1925 година.
1 Содржина
Во новелата се зборува за меланхоличната љубов на професорот по историја Корнелиус кон минатото и кон она што животот го осудил на пропаст. Притоа, за време на една домашна забава, четиригодишно девојче се „вљубува“ во убав студент, таја одразувајќи го кошмарот во кое се наоѓало граѓанското општество по Првата светска војна.
2 Осврт кон романот
„Неред и рана болка“ е автобиографска приказна чие дејство се одвива во времето на револуцијата од 1918 година и инфлацијата. Во професорот Корнелиус лесно може да се препознае самиот автор. Заснована врз психоанализата и напишана со многу хумор и со блага иронија, која не ја нарушува топлата симпатија за човекот и за неговата болка, оваа новела ги содржи сите одлики на раскажувачката постапка на Ман.
Убинас

Убинас — стратовулкан кој се наоѓа на Андите од јужниот дел на Перу, околу 70 километри северозападно од Арекипа. Вулканот не бил активен повеќе од 40 години, кога се активирал во 2006 година.
Убинас се наоѓа во јужниот дел на Перу. Вулканот претставува сложен конус изграден на високото плато кое било формирано од олигоцено-миоценски игнимбрити и интрузивни карпи. Убинас се состои од два објекти кои делат два главни периоди на своето еруптивно однесување. Првиот е долниот вулкан под 600 метри, познат како Убинас 1 (период на ерупција> 376 ка), кој се распаднал и формирал остатоци од лавини текови до 12 километри од Рио Убинас. Овој колапс бил проследен со ерупција на игмнибрити. Убинас се наоѓа на 230 километери источно од Перуанско-чилеанскиот Ров и околу 150 км Вадати-Бениоф зона, каде што Насканската Плоча е подложена на натопи во опсег од 20 - 30˚.
На 22 април 2006 година, вулканот ја прекинал својата 40-годишна пауза и избувнал, произведувајќи фумароли и пепел. На 23 април 2006 година, властите на Перу прогласиле вонредна состојба во градовите во близина на вулканот.
На 28 април 2014 година, и покрај неодамнешниот пад на земјотресите, од вулканот Убинас избувнал пепел.
Марио и магионичарот

Марио и магионичарот (германски: ''Mario und der Zauberer'') - новела на германскиот писател Томас Ман од 1929 година.
1 Содржина
Хипнотизерот со сатанска моќ Чиполи им ја одзема слободната волја на неговите гледачи и ги тера пред него да играат степ. Притоа, дури и гледачите со силна волја, како еден господин од Рим, не можат да се спротивстават на моќта на магионичарот. Единствено, младиот келнер Марио се буди од хипнозата и го убива магионичарот.
2 Осврт кон романот
Ман го опишал ова дело како новела за еден „трагичен настан за време на патувањето“, зашто во него е обработен еден вистинит настан за време на патувањето на семејството Ман во фашистичка Италија при што семејната анегдота добила симболично значење, но политичко-социјалната позадина е очигледна, иако по својата фабула новелата не е политичка. Всушност, дури и кога дејството не би се случувало во тогашна Италија, одвратниот хипнотизер Чиполи претставува персонификација на фашизмот. Ман го гледа решението во борбениот став, велејќи дека „од несакање не може душевно да се живее; нешто да не се сака да се направи, тоа, на крајот на краиштата, не е никаква животна содржина.“ Оттука, единственото решение е на силата да ѝ се спротивстави некој позитивен идеал за кој вреди да се бориме. Со тоа, новелата може да се сфати и како предупредување на опасноста од несреќите коишто се неизбежни ако човечката волја се откаже од својата моќ, ако човекот не е во состојба свесно и сам да одлучува.
Сара Сара

Сара Сара — вулкан од кој се издига на 5,505 метри надморска височина и кој се наоѓа помеѓу езерото Паринацочас и реката Окоња во Перу и во провинцијата Паринацочас.
Шпанскиот свештеник Кристобал де Алборноз во 1583 година забележал дека Сара Сара е едно од најважните свети места во јужниот дел на Перу, со 2.000 колонисти што царот ги испратил во служба. Американскиот археолог Јохан Рајнхард ја истражувал локацијата на врвот во 1983 година, а тој и перуанскиот археолог Хосе Антонио Чавес воделе тим кои откриле повеќе од десетина статуи на врвот во 1996 година. Нивната експедиција била пренесува преку интернет. Наодите направени за Сара Сара моментално се чуваат во музејот во Арекипа.
Археолошката група Сара Сара била препорачана да биде прогласена за Национално културно наследство во 2003 година.
Вулканот Сара Сара е најсеверниот од вулканите во Централната Вулканска Зона на Андите. Сара Сара е заспан вулкан, сепак во последниот геолошки период покажа значителна вулканска активност и занесени ерупции, присуството на топли извори околу вулканот.
Модришка Река

Модришка Река — десна притока што реката Треска ја прима спротиводно на 62,2 км од својот влив. Извира од падините на Даутица, на надморска височина од 1.600 м, а се влева на 515 м кај селото Модриште. Вкупната должина од изворот до вливот и изнесува 11,5 км, минималната должина 9,2 км а коефициентот на развиеност е 1,25. Вкупниот пад помеѓу изворот и вливот изнесува 1.085 м, а просечниот и изнесува 94,3‰.
Вкупната должина на водоразделната линија на Модришка Река изнесува 33,5 км а сливот и зафаќа или 2,5% од вкупната површина на сливот на реката Треска.
1 Течение
Реката извира како Зли Дол од западните падини на Датутица и тече во североападен правец. Во селото Вир од левата страна го прима потокот Стрелов Дол и продолжува на северозапад низ тесната долина Лака, каде од десната страна ги прима Божин Дол и Текински Дол, а потоа, од левата, и Жешки Дол. Продолжува во ист правец, одминувајќи го возвишението Куклаица од левата страна и навлегува во селото Модриште, каде се влева во Треска како нејзина десна притока. По десетина километри, самата Треска навелегува во езерото Козјак.
2 Поврзано
* Куклаица
* Даутица
* Порече
Зајаска Река

Зајаска Река или Кичевска Река — река во западна Македонија, лева притока на Треска во Кичевскиот крај.
1 Течение и особености
Извира на источните падини на Бистра, над селото Тајмиште, недалеку од истоимениот рудник, на надморска височина од 1.480 м. Се влева во Треска околу еден километар северозападно од с. Бигор Доленци, на висина 590 м. Вкупната должина од изворот до вливот и изнесува 25,9 км, минималната должина 21,4 км, а коефициентот на развиеност е 1,21. Вкупниот пад помеѓу изворот и вливот изнесува 890 м, а просечниот изнесува 34,49‰.
Водоразделот е јасен по целата должина на реката и линијата има вкупна должина од 87 км. Сливот на Зајаска Река е најголем од сите притоки на Треска и зафаќа или 16,1% од нејзиниот вкупен слив.
Во горниот тек е позната како „Тајмишка Река“ сè до селото Мидинци, и на овој потег е изразено планинска. Пред да навлезе во пределот на Кичево, минува низ с. Зајас, по кое е наречена.
2 Долина
Зајаска Река има сложена долина. Првото речно ерозионо проширување се јавува кај селото Колари. Низ кратката сатеска навлегува во Зајаската Котлина низ која тече во должина од 8 км. Потоа долината е всечена во епигенетска сатеска составена од кварцити каде ја прима од десната страна Бачишка Река. Оттука сè до вливот во Треска има карактер на рамничарска река. На овој потег од својата лева страна северно од градот Кичево ја прима реката Темница.
3 Притоки
* Жива Вода (Л)
* Кутуров Дол (Л)
* Горноселска Река (Л)
* Лескова Вода (Л)
* Мала Река (Д)
* Свински Дол (Л)
* Качи Дол (Д)
* Зли Дол (Л)
* Бачишка Река (Д)
* Темница (Л)
* Самосила (Л)
* Сушица (Д)
4 Поврзано
* Зајаска Планина
* Кичевија
Белешница

Белешница — река на планината Стогово источно од Дебар, лева притока на Мала Река (Мијачка).
1 Течение и хидрографски одлики
Извира високо на северната падина на планината Стогово на надморска височина од 2.070 - 2.080 метри во циркот Маруша во близина на истоименото ледничко езеро со кое не е поврзана. Настанува од два поголеми извори кои како речни ракавци се спојуваат на надморска височина од 1.970 метри. Тече во правец север-југ со мало отклонување кон североисток во најдолното течение, низ многу шумовита долина помеѓу селата Могорче и Осој и се влева во Мала Река од нејзината лева страна под патот Дебар - Бошков Мост - Гари - Кичево, недалеку од познатиот мост Елен Скок на надморска височина од 733 метри. Нејзината должина изнесува околу 6 километри. Реката Белешница се одликува со изразити и особени одлики на планинска река поради многу високиот пад, за што изобилува со брзаци, слапови и помали водопади, а поради стрмнината на нејзиното корито и големата силина на водата таа има силни ерозивни дејства при што во нејзината долина има големи одрони и свлечишта, а поради тоа реката има и големи наноси од големи камења и дрвја. Бистрата вода со брзиот тек и каменестото и песокливо дно на водата на реката и даваат изглед на бела боја, поради што таа најверојатно го добила и името ''Белешница''.
2 Галерија
3 Поврзано
* Стогово
* Реки во Македонија
Милка Такева-Григоријевиќ

Милка Такева - Григоријевиќ (, - , ) — македонски политиколог, една од најмаркатните женски личности во повоениот период на македонската политичка сцена и заслужен лик за развојот на Делчево во урбана општина.
1 Животопис
Такева - Григоријевиќ е родена во 1935 година во Делчево и од млади години била активна на политичката сцена. Во Делчево завршила основно училиште, учителска школа во Штип, а дипломирала политички науки на Универзитетот во Белград. Била една од првите жени политиколози во поранешна Југославија.
Такева-Григоријевиќ била член на градското собрание на Град Скопје, како и на општинските собранија на Центар и Гази Баба. Исто така, била и пратеник на Републичкиот собор на Собранието на Македонија, каде што ги водела Одборот за здравство и социјална политика и Одборот за труд.
Од 1981 година до своето пензионирање во 1992 година била делегат на Сојузниот собор на Собранието на Југославија, а од 1986 до 1988 година била и претседател на Сојузниот собор на Собранието на Југославија, при што во два мандата била координатор на делегатите од Македонија, потпретседател на Одборот за здравство и социјална политика и член на Уставната комисија.
Активно била вклучена и во сферата на женските права, како претседател на Конференцијата за општествена активност на жените на Македонија, член на претседателството на Сојузната конференција за општествена активност на жените на Југославија, како и како потпретседател на Националниот совет на жените на Македонија (СОЖМ).
За својата активност има добиено бројни признанија и одликувања, меѓу кои: Орден на Републиката со сребрен венец, Орден заслуги за народ, Орден за труд со златен венец, како и Плакета за безбедност и Плакета за цивилна заштита на Владата на Југославија.
Била мажена за Душан Григоријевиќ и има еден син, Иван.
Починала во Скопје на 24 декември 2017 година.
Црква „Св. Наум“ - Орман

Свети Наум Охридски — македонски православен храм во Охридското село Орман. Таа е еднокорабна, градена од кршен камен со полукружна апсида на источната страна.
Црквата се наоѓа над селото, односно на ридот Чекоштина и е од поново време, однисно од 50<sup>тите</sup> години на XX век. Изградена од самите селани на некогашниот имот на манастирот Св. Наум. Орманци во минатото верувале дека духот на Св. Наум е присутен на овој простор и рано наутро кога одле на орање забелжувале како се издига сноп светлина и патува над езерото кон Св. Наум. Патронот на црквата се прославува на 3 јули секоја година.
1 Галерија