procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Лејк Луиз (скијачки центар)

Скијачкиот центар Лејк Луиз е одморалиште во западна Канада, сместено во Националниот парк Банф во близина на селото Лејк Луиз, Алберта. Се наоѓа 57 километри западно од Банф, и Лејк Луиз е еден од трите поголеми скијачки центри во Националниот парк Банф.
Одморалиштето се наоѓа на јужните падини од Планините Слејт, опкружено со планински врвови од околу 3000 метри надморска височина.
1 Историја
На Лејк Луиз со скијање се започнало од 1920-тите. Првиот ски лифт бил поставен во 1954 година, а жичницата била додадена во 1960 година
2 Настани
На скијалиштето во Лејк Луиз се одржува првата трка од Светскиот куп во алпско скијање во организација на ФИС и e единственото место во Канада каде што се одржува овој настан. Настанот, познат и како Зимски почеток на Светскиот куп во Лејк Луиз, ги привлекува најдобрите скијачи во спуст од целиот свет - како што е четирикратната Светска Шампионка, Линдзи Вон. Трките почнале да се оджуваат во одморалиштето од 1980 година, а непрекидно се возеле од 1993 до 2020 година. Пандемијата од КОВИД-19 во 2020 година била причина за откажување на трките во 2020 година. Во Лејк Луиз се одржуваат трки и во машка и во женска конкуренцуја од Светскиот куп, и е домаќин на првите трки во спуст и супервелеслалом од Светскиот куп во сезоната.
Во скијачкиот центар Лејк Луиз за прв пат бил домаќин на Светскиот куп во сноуборд во рамките на ФИС во декември 2013 година.
3 Објекти
Во Лејк Луиз има 145 означени скијачки патеки на четири планински падини и од нив 25% се за почетнички, 45% со средна тежина и 30% напредни.
Гондолата за разгледување на езерото Луиз работи во текот на целата година, од која можат да се видат панорами на ледниците, природните извори, дивите цвеќиња и дивите животни (како гризли мечки). Одморалиштето нуди можност и за други активности како: санкање со кучиња, лизгање на мраз и крос кантри скијање.
3.1 Патеки
Лесна, Средна, Напредна, Тешка (Двојно црно) ♦♦
17, 25, 54, 43
Милано-Санремо 2021

Милано-Санремо 2021 (позната како Милано-Санремо претставена од EOLO поради спонзорство) — 112. издание на велосипедската еднодневна трка Милано-Санремо, која се одржала на 20 март во северниот дел на Италија. Првично требало да биде осми настан во Светската турнеја, но сепак бил шести настан по откажување на Тур Даун Андер и Големата океанска друмска трка „Кедел Еванс“.
Откако пандемијата на КОВИД-19 присилила неколку измени на изданието во 2020, трката се вратила на вообичаениот распоред во средината на март и на својата традиционална рута. Трката долга 299 километри започнала во северозападна Италија од главниот град на Ломбардија, Милано. Патеката имала неколку качувања, последното на Поџо ди Санремо на завршните 10 километри, пред рамната завршница на Виа Рома во Санремо на средоземниот брег во Лигурија.
Како главната група се приближувала на врвот на Поџо, неколку напади предизвикале да се создаде избрана група во која биле многу од фаворитите пред трката, вклучувајќи ги главните тројца, бранителот на титулата Ваут ван Ерт, победникот од 2019 година Жилијан Алафилип и Матје ван дер Пул. Во завршните три километри, Јаспер Стејвен отпочнал напад на почетокот на спустот на Поџо и се одржал пред остатокот на фаворитите за негова прва победа на монумент и станал втор последователен белгиски победник на трката. Кејлеб Јуан го освоил масовниот спринт за второто место пред Ван Ерт на третото место.
1 Екипи
Бидејќи Милано-Санремо е настан од Светската турнеја, сите деветнаесет UCI World Tour екипи биле автоматски поканети и се обврзани да учествуваат на трката. Шест професионални континентални екипи биле поканети, со што била заокружена главната група од 25 екипи.
Секоја од екипите настапила со седум возачи, со што имало 175 возачи на почетокот, од кои 169 завршиле.
2 Поредок
2.1 Завршен пласман
Млада жена со куче в скут

''Млада жена со куче в скут'' (|Portret van een vrouw met schoothondje) — слика масло на платно на непозната млада жена од холандскиот уметник Рембрант насликана околу 1665 година. Сега се наоѓа во Уметничката галерија на Онтарио, на која во 1955 година ѝ ја оставил филантропот Френк Питер Вуд. Претходно била идентификувана како снаата на Рембрант, Магдалена ван Лу (1641–1669), но жената денес се смета за непозната.
Рендгенските снимки откриваат значителни промени на долната половина на сликата додека Рембрант ги истражувал осветлувањето и бојата. Според Ернст ван де Ветеринг, овој аспект на делото го открива „доцниот Рембрант“ во неговите најдобри. Сликата не е потпишана, но можеби била пред подоцнежното досликување.
Кицбиел

Кицбиел (|Kitzbühel, |Kitzbichi) — средновековен град сместен на Кицбиелшките Алпи во Тирол, Австрија. Се наоѓа на околу 100 км источно од Инсбрук и е административен центар на областа Кицбиел. Кицбиел е скијачки центар со меѓународно реноме и неговата скијачка сезона трае од средината на октомври до почетокот на мај. Во текот на зимата и раната пролет најчесто е посетуван од клиентела од високата класа од Австрија и од странство.
1 Спорт
Кицбиел е едно од најпознатите европски одморалишта за зимски спортови. На планината Ханенкам секоја година се одржуваат скијачки трки од Светскиот куп, меѓу кои е најпознатиот настан во купот, спустот на познатата патека Штрајф. Направена во 1937 година, ''Штрајф'' е свртена кон североисток е меѓу најтешките патеки на светот, и е озогласена по многуте несреќи. Од 27 февруари до 1 март 1959 година тука се одржало Австриското првенство во алпско скијање.
Секое лето во Кицбиел се одржува АТП тениски турнир на земјена подлога, Отвореното првенство на Австрија.
2 Збратимени градови
Кицбиел е збратимен со:* Гринич во Конектикат, од 1961* Јамагата, Јапонија, од 1963* Сан Вали, Ајдахо, од 1967* Випитено, Италија, од 1971* Ријеј Малмезон, Франција, од 1979* Бад Зоден ам Таунус, Германија, од 1984
3 Галерија
4 Поврзано
* Салцбург
* Салцбург - покраина
Сестриере

Сестриере (|Sestrieras, |Ël Sestrier, |Sestrières) е скијачки центар во Пиемонт, Италија, ''комуна'' (општина) во Торино. Се наоѓа на Вал Суза, на 17 километри од француската граница. Името потекнува од латинскиот: ''ad petram sistrariam'', што значи на шеесет римски милји од Торино.
1 Географија
Во Сестриере живеат 929 постојани жители (по податоците од 1 јануари 2021 година) и се наоѓа на превојот што ги поврзува Вал Шизоне и Вал Суза, на 2035 метри надморска височина. Селото е целосно опкружено со планини, кои биле погодни за изградбата на една од најголемите скијачки центри во Италија. Повисоки планини околу Сестриере се: Монте Фраитеве 2071 метри (на сесевероисток), Монте Сисес 2658 метри, Пунта Роњоза ди Сестриере 3280 метри и Монте Мота 2850 метри (на југоисток). Сестриере е поделен на неколку помали населби: Сестриере Коле, на врвот на превојот, Сестриере Боргата, во Вал Шизоне, Шамплас ду Кол и Шампла Жанвиер, во Вал Суза .
2 Историја
Порано, припаѓал на општината Чезана, но од 18 октомври 1934 година областа била обединета со селото Боргата по што се создала новата општина Сестриере. Скијачките центри во Сестриере биле изградени во 1930-тите од Џовани Ањели и биле доразвиени по Втората светска војна од неговиот внук Џовани Наси.
3 Туризам
3.1 Зимски спортови
Сестриере е популарно скијачко одморалиште; за време на зимскиот одмор таму одат околу 20.000 луѓе. Заедно со селата Прагелато, Клавиер, Саузе д'Оулкс, Чезана Торинезе и Сан Сикарио и Монтжевр во Франција, ја сочинува скијачката област Виа Латеа (Млечен Пат). На Сестриере има 146 патеки за скијање, со вкупна должина од 400 км, од кои 120 се обезбедени со вештачки снег. На Сестриере има и една од ретките опреми каде што е можно да се скија ноќе на патека со подно осветлување.
Сестриере е редовно домаќин на настани од ФИС Светскиот куп во алпско скијање, а бил домаќин на ФИС Светското првенство во 1997 година, и ИПЦ Светското првенство во 2011 година. Сестриере беше главно место на одржување на настаните за време на Зимските олимписки игри во 2006 година и Зимските параолимписки игри во 2006 година, каде што се одржале сите натпревари во алпско скијање за мажи и тука било сместено едно од трите Олимписки села. Двете хотелски кули, од кои едната беше дел од Олимпиското село, биле изградени во 1930-тите од основачот на ФИАТ, Џовани Ањели и станале симбол на селото; тоа биле првите градби во селото.
3.2 Летни спортови
Во лето, може е да се игра голф на највисокиот терен со 18 дупки во Европа.
Тоа е исто така почетна и крајна точка на Тур де Франс и Џиро д'Италија.
На Сестриере во периодот од 1988 до 1996, и повторно во 2004 година бил одржуван годишен атлетски митинг. Предноста на високата надморска височина се обиделе да ја искористат спринтерите и скокачите со надеж дека ќе соборат светски рекорди, а спонзорот Ферари им доделувал автомобил како бонус. Овде бил поставен рекорд во скок со стап за мажи од Сергеј Бубка во 1994 година; машките и женските рекорди во скок во далечина, исто така, биле соборени, но со помош на ветерот.
Предел со замок

''Предел со замок'' — слика од Рембрант, сега во Лувр во Париз. Историчарите на уметност различно го датираат во 1652 (Рејн ван Ејсинга), 1654 (Фредерик Шмит-Дегенер), рана 1640 (Абрахам Бредиус и Хорст Герсон), 1648 (Курт Бауч), 1640-1642 (Жак Фукар), ок.1640 Кристијан Тимпел) и 1643-1646 (Леонард Ј. Слаткес).
За прв пат била забележана во пописот на Гертрујт Брасер во Делфт од 1692 година како „замок од Рембрант“ - таа била вдовица на Јохан фан дер Кејс. Подоцна била заведена во збирката на Јан Питер фан Сухтелен, руски генерал од Холандија. Во 1859 година, наследниците на фан Сухтелен го продале на Павел Строганов во Санкт Петербург. По неговата смрт во 1911 година, Строганов го оставил истото и остатокот од својата уметничка збирка на Владимир и Александра Шчербатов, децата на ќерката на неговиот брат. Владимир и Александра биле убиени од болшевиците во 1920 година, три години откако нивните уметнички дела биле запленети од државата.
Најдоцна до 1925 година, делото било преместено во Музејот Ермитаж, но во 1932 година било тајно продадено од СССР, веројатно преку трговецот со уметнички дела Wildenstein and Company. Во 1933 година најверојатно му била продадена на парискиот собирач Етјен Никола, во чија збирка дефинитивно се појавила во 1935 година. Во 1942 година Никола ја продал и ''Портрет на Титус ван Рајн'' на Адолф Хитлер преку берлинскиот трговец со уметнички дела Карл Хабершток за 60 милиони франци - Хитлер ги наменил за неговиот Фиреров музеј во Линц. По завршувањето на војната, таа била вратена на Никола преку Централниот собирен пункт и во 1948 година ја подарил на Лувр.
Богородица и Младенецот со мачка

''Богородица и Младенецот со мачка'' ― цртеж на холандскиот уметник Рембрант ван Рајн (1606–69). Делото зазема уникатна положба во историјата на отпечатоците како што тоа го прави во историјата на сликарството. Бакрописите како „''Богорица и Младенецот со мачка''“, од 1654 година, го претставуваат самиот врв на графиката како творечки уметнички облик. Токму за Рембрант генерации на бакрописци постојано барале вдахновение. Во својата збирка, Музејот „Викторија и Алберт“ има и еден од најраните впечатоци од овој бакропис и вистинската бакарна плоча од која е направена сликата.
Овој отпечаток покажува домашна сцена на мајчинска наклонетост, но исто така е моќно дело на христијанската симболика. Додека мачката од левата страна си игра со рабовите на облеката на Богородица, може да се види змија која се влече од под нејзиното здолниште. Богородица гази на змијата, симболизирајќи ја нејзината улога на новата Ева, која ќе победи над првобитниот грев. Јосиф гледа надвор од прозорецот, симболизирајќи ја неговата блискост, но и одвојувањето од Богородица и Детето. Моделот на застаклувањето на прозорецот создава впечаток на ореол околу главата на Богородица.
1 Библиографија
*
Хомер ги диктира своите стихови

''Хомер ги диктира своите стихови'' ― слика на масло на платно од 1663 година од Рембрант, потпишана и датирана од уметникот. Сега е во Маурицхаус, во кој ја оставил во 1946 година од страна на Авраам Бредиус, кој ја позајмен на музејот од 1894 година, кога за прв пат ја купил во Лондон.
Со ''Аристотел со бистата на Хомер'' (1653) и изгубениот ''Александар Велики'' (1663), тоа било едно од трите дела нарачани на уметникот од сицилијанскиот благородник Антонио Руфо и остана во збирката на неговото семејство до околу 1750 година. После била забележана на аукцијата на Christie's во Лондон на 16 февруари 1810 година како ''Училител со својот ученик''.
1 Наводи
Портрет на маж (Рембрант, Њујорк)

''Портрет на маж'' ― портретска слика од околу 1657 година, насликана од Рембрант. Се наоѓа во збирката на Музејот на уметноста Метрополитен.
1 Опис
Оваа слика влегла во збирката преку аманетот на Хенри Г. Маркуанд.
Оваа слика била документирана од Хофстеде де Хрот во 1914 година, кој напишал; „753. БЛЕД ЧОВЕК СО ДОЛГА ТЕМНА КОСА. Боде 222; Дутуи. 339; Вурцбах. 209 ; B.-HdG. 495. Околу четириесет. Половина со една рака ; природна големина. Тој стои, виден речиси во целото лице, гледајќи директно пред него. Левата рака е во неговата црна наметка, која ја обвиткува фигурата. Носи голема, мазна, блиска јака со реси и црна шапка со висок широк обод. Има благи мустаќи, делумно е избричен и има темни очи. Светлината паѓа од левата страна на десната страна на лицето и јаката. Заднината е осветлена кон лево. Потпишан во целост и датира од 1664 година; платно, 31 1/2 инчи на 25 инчи. Спомненато од Боде, стр 531, 588; Дутуи, стр. 46 ; Мишел, стр. 442]. Изложено на Хадсоново-Фултоновата прослава, Музејот Метрополитен, Њујорк, 1909 година, бр. 107. Во збирката на Маркизот од Лансдаун, Лондон, 1883 година. Во збирката на Х. Г. Маркуанд, Њујорк; дадена од него во 1890 година на Музејот.“
И покрај опсежното истражување, насликаниот човек и претходните сопственици на оваа слика се непознати. Површинското испитување покажа дека датумот што го видел Хофстеде де Хрот исчезнал до 1950-тите, а целокупната состојба на сликата е прилично изгребана. Засенчувањето на очите под капата е карактеристично за делото на Рембрант во 1650-тите.
2 Наводи
* во ''Dutch Paintings in the Metropolitan Museum of Art'', Том I, од Волтер Литке, Метрополитен музеј на уметноста, 2007 година.
Кросно

Кросно или вратило — делови од разбој за ткаење, кои се направени од дрво или метал во целата ширина на разбојот. Двата ваљаци имаат механизам на краевите со кочница со кој се регулира процесот на намотување на нишките на основата на основинито кросно, нивното затегнување како и постапката на намотување на исткаениот дел од ткаенината на кросното за ткаенина.
Титус како монах

''Титус како монах'' или ''Рембрантовиот син Титус во монашка облека'' ― слика со масло на платно од 1660 година од холандскиот уметник Рембрант, на која е прикажан неговиот син Титус во облека на францискански монах. Сега се наоѓа во збирката на Државниот музеј во Амстердам.
Сновење (ткаење)

Сновење — начин на подготовка на основата за ткаење. Тоа е постапка со која нишките на основата со одредена должина се распоредуваат паралелно, според претходно дизајниран редослед во согласност со ширината на ткаенината. При сновење се користи рамка за сновење (обично со димензии 1 X 1 метар) на која има клинци кои овозможуваат распоредување на нишките на основата во саканата должина.
Еврејска невеста

''Еврејска невеста'' (|Het Joodse bruidje) ― слика од Рембрант, насликана околу 1665-1669 година.
Сликата го добила своето сегашно име на почетокот на 19 век, кога еден собирач на уметнички дела од Амстердам ја идентификувал темата како онаа на татко Евреин кој и подарил ѓердан на својата ќерка на денот на нејзината венчавка. Ова толкување повеќе не е прифатено, а идентитетот на двојката е неизвесен. Двосмисленоста е зголемена поради недостатокот на анегдотски контекст, оставајќи ја само средишната универзална тема, онаа на двојката кој е споен во љубовта. Шпекулативните предлози за идентитетот на двојката се движеле од синот на Рембрант, Титус и неговата невеста, или амстердамскиот поет Мигел де Бариос и неговата сопруга. Исто така, се разгледуваат неколку двојки од Стариот завет, вклучувајќи ги Авраам и Сара, Воз и Рут или Исак и Ревека, што е поддржано со цртеж на уметникот неколку години претходно.
Додека техничките докази предложубваат дека Рембрант првично замислувал поголема и поелаборирана композиција, поставувањето на неговиот потпис долниот лев агол покажува дека неговите сегашни димензии не се значително различни од оние во моментот на неговото завршување. Според животописецот на Рембрант, Кристофер Вајт, завршената композиција е „еден од најголемите изрази на нежното спојување на духовната и физичката љубов во историјата на сликарството“.
Сликата се наоѓа во постојаната збирка на Државниот музеј во Амстердам.
1 Дополнителна литература
*
Претставници на еснафот на трговци со ткаенини

''Проверувачи'' (|De Staalmeesters) или ''Претставници на еснафот на трговци со ткаенини'' (|De waardijns van het Amsterdamse lakenbereidersgilde) — слика масло на платно од 1662 година на Рембрант. Моментално е во сопственост на Ријксмузејот во Амстердам. Сликата е опишана како негов „последен голем колективен портрет“.
Луѓето (со исклучок на Бел кој е придружник, како што е наведено во неговата калота) се трговци со ткаенини кои биле избрани да го проценат квалитетот на ткаенината што ткајачите им ја понудиле на продажба на членовите на нивниот еснаф. Нивниот едногодишен мандат почнувал на Велики петок и се очекувало да вршат проверки трипати неделно. Холандскиот збор ''staal'' значи „примерок“ и се однесува на проценетите примероци од ткаенина. Проверувачите користеле клешти за да ги притиснат пломбите на нивниот град (напред) и еснафот (назад) во олово со големина на пени кои биле специјално залепени за да ги запишуваат резултатите од проверката. Имало четири оценки за квалитет, највисоката била означувана со притискање на четири заптивки, а најниската со притискање само на еден.
Луѓето, кои ја проценуваат должината на ткаенината во персиски стил се (од лево кон десно):
* Јакоб ван Лун (1595-1674)
* Волкерт Јанш (1605 или 1610-1681)
* Вилем ван Дојенбург (околу 1616–1687)
* Франс Хендрикс Бел (1629-1701)
* Ерноут ван дер Мај (околу 1625–1681)
* Јохем де Нев (1629–1681)
Еснафот го порачал овој портрет и бил изложен во нивниот еснафски дом, ''Staalhof'' (nl), сѐ до 1771 година.
Сликата е искористена на амбалажата на пурите на Дач мастерс (Dutch Masters). Сликата била прикажана и на ѕидот во куќата на Х.Џ. Велс во воведната секвенца на ''Временската машина''. Сликата има значаен дел во книгата на Џефри Арчер од 2019 година „Nothing Ventured“.
Рембрант се смее

'' Рембрант се смее '' е дело од масло на бакар од холандски сликар Рембрант ван Рајн. Тоа е детална студија на насмеано лице, tronie и, бидејќи го претставува самиот сликар, еден е од над 40 автопортрети на Рембрант, веројатно најраниот елабориран. Сликата, која неодамна беше откриена, сега се наоѓа во Музејот Пол Гети, Калифорнија.
1 Опис
Сликата прикажува насмеан човек, гологлав, со навалена глава наназад, облечен во длабоко виолетова наметка, опкружен со погруба кафена волнена наметка. Носи и полиран метал горге, парче оклоп што го штити грлото. Лицето на мажот ги има цртите на младиот Рембрант, прикажан како војник што се смее. Рембрант насликал слика на истата тема, со различен модел и различна поза, повторно в. 1630. Неговата коса е долга, светло и темно руса, како и во другите портрети на Рембрант. потезите се е сигурни, чувствителни, спонтани и смели, понекогаш прецизни, понекогаш широки и лабави, а јасно ја открива раката на генијалниот уметник, кој прецизно знаел најдобро да ја долови минливата реакција на смеењето.
2 Историја на сликата
Сликата била претходно позната од доцниот 18-ти, или, поверојатно, од печатењето на почетокот на 19-тиот век од фламанскиот гравер Ламбертус Антониус Клаессенс, кој ја репродуцирал како дело на Франц Халс.
Иако уште на прв поглед е јасно дека оваа слика е ремек дело, сепак требало да се докаже дека е насликана од самиот Рембрант.
За таа цел Ернст ван де Ветеринг, професор почесен на Универзитетот во Амстердам и претседател на Рембрант Истражувачкиот проект презел обемно истражување и ги објави своите резултати во „Kroniek van het Rembrandthuis“ во 2007 година.
Неговиот заклучок дека е вистински Рембрант докажал прекуразни аргументирана и различни докази.
Првиот доказ бил монограмот на Рембрант во аголот на сликата. Монограмот RHL (што значи: Rembrandt Harmenszoon Leidensis, т.е.: Рембрант, син на Хармен од Лајден) е посебен тип на потпис што Рембрант го користел само во 1628 година и веројатно кон крајот на 1627 година или почетокот на 1629 година. Фактот дека буквите од монограмот биле напишани во влажната боја на површината е од големо значење за датирањето на сликата.
Вториот доказ била големината и природата на бакарниот лим на кој е направена сликата, бидејќи Рембрант исто така ја користел оваа стандардна големина за неговите бакрописи обично датирани во 1628 година, како што се „Свети Петар и Свети Јован кај портата на храмот“. ''.
Третиот доказ дојде по анализа на сликата со радиографија. Откриено било дека насмеаната фигура е насликана врз претходната (веројатно недовршена) слика многу слична на историските дела насликани од Рембрант во тоа време, како што е „Давид со главата на Голијат пред Саул“, сега во Базел.
3 Библиографија
*Turner 2000 – Turner, Jane: From Rembrandt to Vermeer / 17th-Century Dutch Artists (Grove Dictionary of Art), New York, 2000
****
Фантастичниот Господин Лисец

„Фантаситчниот Господин Лисец“ (англиски: ''Fantastic Mr Fox'') — роман за деца на британскиот писател Роалд Дал од 1970 година.
1 Содржина
Романот се состои од 18 глави:# Тројцата фармери
# Господинот Лисец
# Пукотници
# Страшните лопати
# Страшните трактори
# Трката
# „Никогаш нема да го пуштиме да си оди“
# Лисиците се прегладнети
# Господинот Лисец има план
# Кокошарникот на Шишко број еден
# Изненадување за Госпоѓата Лиса
# Јазовецот
# Џиновската ризница на Мешко
# Јазовецот се сомнева
# Тајната винска визба на Сучко
# Жената
# Големата гозба
# А тие сè уште чекаат
2 Осврт кон делото
Романот претставува совршена форма на модерна бајка во која Дал е на страната на животните — лисиците, јазовците, кртовите и зајаците, наспроти луѓето кои се злобни. Господинот Лисец, кој е паметен и итар, успева да ги надмудри лошите фармери и ги освојува симпатиите на читателите.
3 Изданија на македонски јазик
Романот бил објавен на македонски јазик во 2005 година од издавачката куќа „Просветно дело“, Редакција „Детска радост“, како дел од библиотеката „Лектирни изданија“. Преводот од англиски јазик го направила Катица Ацевска, илустрациите во книгата се дело на Џил Бенет, автор на дизајнот и ликовно-графичкото уредување е Жарко Туниќ, а лектурата ја извршила Оливера Ќорвезироска. Книгата, со обем од 96 страници и димензии од 20 сантиметри, била отпечатена во печатницата „Напредок“ во Тетово. Таа е каталогизирана во НУБ „Св. Климент Охридски“, Скопје и ја носи меѓународната ознака ISBN 9989-30-451-3.
Катанија

Катанија — втор град по големина во Сицилија, по Палермо, и меѓу десетте најголеми градови во Италија. Сместен е на источниот брег на Сицилија, свртен кон Јонското Море. Тој е главен град во регионот со 58 општини, познат како Метрополитен град Катанија, и е седми град по големина во Италија. Вкупниот број на жители во градот Катанија изнесува 1.107.702.
Катанија е основана во 8 век пр.н.е од страна на Халкидските Грци. Градот претрпел повеќе геолошки катастрофи и бил речиси целосно уништен од катастрофален земјотрес во 1169 година. Во 1669 година градот претрпел сериозно уништување од земјотресот на Сицилија.
Во текот на 14 век и во ренесасниот период, Катанија била еден од најважните културни, уметнички и политички центри во Италија. Токму во Катанија во 1434 година е основан првиот универзитетет на. Катанија е дом на многу познати уметници и писатели.
Катанија денес е индустриски, логистички и комерцијален центар на Сицилија. Нејзиниот аеродром, Катанија е најголем во Јужна Италија. Стариот град на Катанија е со барокна архитектура и е под заштита УНЕСКО Светското Наследство На Унеско.
1 Географија
Како што забележал Страбон, локацијата на Катанија во подножјето на планината Етна била и проклетство и благослов. Од една страна, насилните изливи на вулканот низ историјата уништиле големи делови од градот, додека од друга страна вулканскиот пепел давал плодна почва, особено погодна за растење на винова лоза. (Штраб. vi. стр. 269)
Две понорници течат под градот; Аменано, која се појавува на површина во една единствена точка на југот на Пјаца Дуомо, и Лонгане (или Лоњина).
1.1 Клима
Климата во Катанија е средоземна со претежно топли лета и е една од најжешките точки во цела Италија.
Зимите се благи со ладни ноќи. Повеќето врнежи се концентрирани од октомври до март, со доцна пролет и суви лета (некои години нема дожд по 3-4 месеци). Во градот наврнува околу 500 мм дожд годишно, иако количината може да варира во голема мера од година на година.
Зимските ноќи понекогаш можат да се симнат и под 0 степени Целзиусови.
Снег, поради присуството на Етна кој го штити градот од северните ветрови, е невообичаена појава, но повремени снег наноси се забележани во текот на последниве години, особено во ридските области. Лесни снежни врнежи се случиле на 9 февруари 2015 година, 6 јануари 2017 и 5 јануари 2019, но последниот голем снежен бран датира дури од 17 декември 1988 година.
2 Демографијата
Во јануари 2015 година, вкупниот број на жители во Катанија изнесувал 315.601, од кои 47,2% биле мажи и 52,8% биле жени. Малолетните лица (лица под 18 годишна возраст) бил 20,50 проценти од населението во споредба со пензионерите лица кои биле 18,87 проценти.
Просечната возраст на жителите на Катанија е 41 година во споредба со италијанскиот просек од 42 години. Во петте години помеѓу 2002 и 2007 година, населението на Катанија се намалило за 3,35 проценти, додека Италија како целина се зголемила за 3,85 проценти.
Организација на Договорот за колективна безбедност

Организација на Договорот за колективна безбедност (на |Организация Договора о коллективной безопасности), скратено ОДКБ — регионална меѓународна организација, воен сојуз составен од шест постсоветски држави, Белорусија, Ерменија, Казахстан, Киргистан, Русија и Таџикистан. Србија има статус на набљудувач во организацијата.
Организацијата произлегува од Договорот за колективна безбедност (ДКБ), потпишан во Ташкент, Узбекистан на 15 мај 1992 година, од шест поранешни советски републики кои по распадот на СССР во 1991 година станале независни држави, имено Ерменија, Казахстан, Киргистан, Русија, Таџикистан и Узбекистан. Во 1993 година на договорот се приклучиле и го потпишале уште три поранешни советски републики, Азербејџан, Белорусија и Грузија. По завршувањето на процедурите за ратификација, договорот стапил во сила на 20 април 1994 година, со времетраење од 5 години и со можност за обновување. Договорот за колективна безбедност, меѓу другото, како и Северноатлантскиот договор, во член 4 предвидува колективна одбрана — агресијата против една држава учесничка во договорот се смета за агресија врз сите држави учеснички во договорот. Во 1999 година, претседателите на Белорусија, Ерменија, Казахстан, Киргистан, Русија и Таџикистан потпишале протокол за продолжување на времетраењето на договорот за следниот петгодишен период, но Азербејџан, Грузија и Узбекистан тогаш одбиле да го продолжат договорот.
Организацијата на Договорот за колективна безбедност е основана во 2002 година. На 14 мај, во Москва, Советот за колективна безбедност донел решение за преобразување на Договорот за колективна безбедност во меѓународна регионална организација. Така, на 7 октомври, во Кишинев, Молдавија, се случило и потпишувањето на Уставот на Организацијата на Договорот за колективна безбедност, кој стапил во сила во 2003 година. Во 2003 година Уставот на ОДКБ бил регистриран во Секретаријатот на Организацијата на обединетите нации, а во 2004 година организацијата добила набљудувачки статус во Генералното собрание на ОН.
Војводство Нормандија

Војводството Нормандија било создадено со Договорот од Сен Клер сур Епте од 911 година меѓу кралот Карло III од Западна Франција и викиншкиот водач Роло. Се наоѓала на подрачјето на денешната покраина Нормандија, и со договорот францускиот крал имал намера да ги спречи понатамошните упади на Викинзите на француско тло.
Војводството името го добило по своите жители - Норманите.
Од 1066 до 1204 година, како резултат на норманското освојување на Англија, англиските кралеви биле истовремено и војводи на Нормандија, со исклучок на Роберт Куртоз (1087–1106), најстар син на Вилијам Освојувачот, но не седнал на англискиот престол.; и Џефри Плантагенет (1144–1150), сопруг на Царицата Матилда и татко на Хенри II.
Во 1204 година Филип Втори од Франција ја нападнал и ја зазел Нормандија. Таа останала спорна територија до Парискиот договор од 1259 година, кога англискиот суверен го отстапи своето барање, освен за Каналските Острови; т.е. Гернзи и Џерси, и нивните зависности (меѓу кои и Сарк).
Во Кралството Франција, војводството повремено било издвојувано како апанажа со кое владеел член на кралското семејство. Меѓутоа, по 1469 година, тоа била трајно обединето со кралскиот домен, иако титулата била доделувана како почесна на помладите членови на кралското семејство. Во таква смисла, последниот француски војвода од Нормандија бил Луј Шарл, војвода на Нормандија од 1785 до 1789 година.
1 Поврзано
* Војвода од Нормандија
* Норманска архитектура
Црква „Св. Богородица“ - Дамјан

Света Богородица – црква во селото Дамјан.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа на неколку стотина метри од рударската населба „Дамјан“, непосредно од левата на патот кој води до селото.
2 Архитектура
Градбата на црквата има правоаголна основа со мала полукружна апсида на источната страна. На западната и северната страна од храмот има отворена припрата. Главниот влез се наоѓа на западната страна, а црквата има и спроеден влез на северната страна. Објектот е изграден од цигли и камени тули, а покриен е со кров од ќерамиди.
Во дворот на црквата има помошен објект и трпезарија.
3 Галерија
4 Поврзано
* Дамјан
* Брегалничка епархија
* Радовишко архијерејско намесништво
* Ораовичко-воиславска парохија
Џамија (Бучим)

Џамија (Бучим) — џамија во селото Бучим.
1 Местополоба
Џамијата се наоѓа во непосредна близина на сретселото.
2 Архитектура
Градбата на џамијата има квадратна основа и се состои од приземје и кат. Џамијата има едно минаре со едно шерефе. Објектот на храмот во целост е обоен во бела боја, а катовите се одвоени со зелена линија којашто содржи украсни ромбови. Со зелена боја се обележани и рабовите околу прозорците. Храмот е покриен со пирамидален кров од ќерамиди. Минарето исто така е обоен во бела боја, а неговиот кров е во темнозелена боја.
3 Поврзано
* Бучим
* Штипско муфтиство
Стара џамија (Тополница)

Стара џамија — џамија во селото Тополница.
1 Местополоба
Џамијата се наоѓа во непосредна близина на сретселото.
2 Архитектура
Градбата на џамијата се состои од два дела, од кои долниот е со квадратна основа, а горниот претставува ротонда покриена со купола. Џамијата има едно минаре со едно шерефе. Објектот на храмот во целост е обоен во бела боја. Минарето исто така е обоено во бела боја, а неговиот кров е во зелена боја.
3 Поврзано
* Тополница
* Штипско муфтиство
Априка

Априка ― гратче и седиште на истоимената општина (комуна) во покраината Сондрио, Ломбардија, северна Италија. Се наоѓа на истоимениот премин, најповолниот што ги поврзува Валтелина со Вал Камоника.
Нејзиниот главен извор на приход е туризмот, користејќи ги своите географски области за да понуди можности за скијање (зима) и планински велосипедизам (лето).
1 Збратимени градови
* Борго Вал ди Таро, Италија
* Лењано, Италија
Црква „Св. Никола“ - Мраморец

Св. Никола — црква во охридското село Мраморец, Општина Дебрца, претставник на Македонската преродба. Му припаѓа на Охридското архијерејско намесништво во Дебарско-кичевската епархија на МПЦ - ОА.
Црквата е градена четириесет години, од 1846 до 1886 г. и претставува гробишен храм. Во 1896 г. иконостасот, амвонот и владичкиот престол на храмот се изработени од дебарскиот копаничар Јаким Тодоров. Во него име икони од мијачкиот мајстор Крсте Колоски. Се смета дека црквата била целосно завршена во 1909 г.
Храмот е изграден од кршен и делкан камен, има големи димензии и седумстрана апсида на исток, целата од бигор со слепи аркади.
На два метри југоисточно од апсидниот дел на храмот се наоѓа постарата црква, исто така посветена на Свети Никола, која претставува еднокорабен храм од камен со полукружна апсида. Во црквичката може да се забележат неколку стари, но потполно уништени, икони.
1 Зафати и преосветување
Црквата е реконструирана во 1996 г. според плоча на фасадата. До летото 2011 г. црквата се одликувала со сиромашен фрескопис и иконопис, но тогаш, таа била целосно насликана со фрески. Автор на фреските е битолскиот уметник Стефан Малбашиќ, а црквата биле преосветена на 16 септември 2012 г. Согласно каноните, храмот бил преосветен од митрополитот Тимотеј во сослужение на протојерејот Игор Никовски и свештеникот Душан Јорданоски.
2 Слики
3 Поврзано
* Годивска парохија
* Охридско архијерејско намесништво
Џамија (Прналија, Радовишко)

Џамија (Прналија) — џамија во селото Прналија.
1 Местополоба
Џамијата се наоѓа во непосредна близина на сретселото.
2 Архитектура
Градбата на џамијата е со четириаголна основа. Џамијата има едно минаре со едно шерефе. Објектот на храмот во целост е обоен во бела боја и е покриен со кров од ќерамиди. Минарето во целост е исто така обоено во бела боја.
3 Поврзано
* Прналија
* Штипско муфтиство
Џумали џамија (Али Коч)

Џумали џамија или Петочна џамија — џамија во селото Али Коч.
1 Местополоба
Џамијата се наоѓа на сретселото.
2 Архитектура
Градбата на џамијата се состои од два дела. Џамијата има едно минаре коешто се издига во средишниот дел, непосредно при спојот на двата дела. Минарето е со кружна основа и со едно шерефе. На западниот ѕид од северниот дел на храмот, во непосредна билина на минарето, е прикачена црна мермерна плоча со натпис на турски јазик. Објектот на храмот во целост е обоен во бела боја и е покриен со темнозелен лимен кров. Минарето исто така е обоено во бела боја, а покриено е со сив лимен кров.
3 Галерија
4 Поврзано
* Али Коч
* Штипско муфтиство
Џамија (Супурге)

Џамија (Супурге) — џамија во селото Супурге.
1 Местополоба
Џамијата се наоѓа на влезот во селото, на десната страна од патот.
2 Архитектура
Градбата на џамијата е со четириаголна основа. Џамијата има едно минаре со кружна основа и со едно шерефе. Објектот на храмот е покриен со кров од ќерамиди. Минарето во целост е обоено во бела боја.
3 Поврзано
* Супурге
* Штипско муфтиство
Талибанска офанзива (2021)

Талибанска офанзива во 2021 година, наречена уште и летната офанзива — воена офанзива на талибанската бунтовничка група и други милитанти сојузници против Исламската Република Авганистан, со која паднала републиката со седиште во Кабул и бил означен крајот на речиси 20-годишната војна во Авганистан, која започнала по инвазијата на Авганистан од САД.
Офанзивата започнала на 1 мај, за време на повлекувањето на американските војници и меѓународните сојузници од Авганистан. За три месеци од почетокот на офанзивата, талибанците постигнале значителни територијални придобивки во поруралните места, зголемувајќи го бројот на области под нивна контрола од 73 на 223. На 6 август талибанците лансирале напади врз главните градови на покраините, при што повеќето градови се предале без борба. Овој дел од офанзивата кулминирал на 13 август со победи на талибанците во повеќенеделните битки за големите градови како Херат, Кандахар и Лашкарга. На 15 август претседателот Ашраф Гани го напуштил Авганистан, а талибанците го зазеле главниот град Кабул без отпор. Така, владата на Исламската Република Авганистан паднала, при што де факто власта во земјата била преземена од талибанците и бил возобновен Исламскиот емират Авганистан.
Котантен

Котантен (|Cotentin, |Cotentîn) познат и како Шербуршки Полуостров — полуостров во Нормандија која е дел од северозападниот брег на Франција. Се протега во Ла Манш кон Велика Британија. На запад од него се наоѓаат Каналските Острови, а на југозапад се наоѓа полуостровот Бретања. Полуостровот Котантен е дел од Арморискиот масив  (со исклучок на низинскиот дел кој што лежи во Парискиот Басен) и се наоѓа помеѓу устието на реката Вире и заливот Мон Сен Мишел.
Името го добил по градот Кутанс, кој пак е именуван по императорот Констанциј Хлор. Животот на Котантен од 19 век е тематика на многу романи на Барбе д'Оревили.
1 Население
Најголем град на полуостровот е Шербур на Котантен, најголемо пристаниште на северниот брег на Франција, со население од околу 120.000 жители. На полуостровот живеат вкупно околу 250.000 луѓе
На територијата на полуостровот се наоѓаат и следните населби:
* Сен Ло
* Кутанс
* Гранвил
* Валоњи
* Турлавил
* Картер
* Карантан
* Сен-Ва-ла-Хуг
* Барфлер
Херман Хеблер

Херман Хеблер (23 септември 1911 – 21 август 2007 г.) бил норвешки печатач и графичар кој живеел во Фредерикстад. Делата на Хеблер беа изложени на многу значајни графички биеналиња и триеналиња. Добитник е на голем број награди во Норвешка и во странство.
1 Животопис
Хеблер студирал на Kunsthochschule Есен (град) (1937–39), а подоцна и на Bjarne Engebrets maleskole Осло (1947–48). Тој го имал својот уметнички пробив во 1957 и 1958 година кога неговите дела биле наградена во музејот Риверсајд во Њујорк (град).
Денес херман хеблер е вброен помеѓу најзанчајните светски графичари.
Покрај со творечката дејност и печатарството, тој го организирал прославеното Norske internasjonale grafikk triennale Fredrikstad - Норвешко меѓународно триенале за графика Фредерикстад кое долго време најдиректно соработуваше со Меѓународно графичко триенале Битола. Успеал да организира 12 триеналиња, што е 3 годишен активен негов личен ангажман.
2 Творештво
Сликовниот израз на Херман Хеблер има многу сличности со минимализмот од 1960-тите, а неговите сграфики одсекогаш биле специфична авангарда. Главните мотивски преокупации во графиките се геометризмот како што се кругот, квадратот или триаголникот. Чистите површини и остри линии ги довел до печатарско совршенство во техниката ситопечат, техника која во тоа време почнувала да добива свое истакнато место.Херман Хеблер бил пионер и во развојот на ситопечатот и во неговиот карактеристичен дизајнерски јазик. Подоцнежните дела на Херман Хеблер се одликуваат со величествен ритам и тежина и длабочина во бојата и имаат контемплативен карактер.
Уметничкото дело на Херман Хеблер е определено од идеални цели. Неговото дело мора да се гледа на позадината на повоеното верување во напредок и позитивизам. Неговата уметност се однесува на современите иновации во областа на технологијата, науката и архитектурата.
3 Изложби
Реализирал 103 самостојни изложби во: Норвешка, Германија, Данска, Шведска, Аргентина, Словенија, Италија, Мексико, Чиле, Унгарија, Индија, Исланд, Украина, Канада, Египет, САД, Естонија, Турција, Босна и Македонија - Битола.
Настапувал на речиси сите најважни меѓународните графички манифестации:
негови дела се изложени во:
Nasjonalgalleriet Осло, Музеј на современа уметност Осло, Норвешки културен совет Осло, Министерство за надворешни работи Осло, уметнички збирки на општина Осло, Музеј на современа уметност Осло, збирки на општината Остфолд , Берген галерија на слики, Универзитетот Орегон САД, Универзитет во Павија, Италија, Музеј на модерна уметност Лоѓ, Полска, музеј Фленсбург ,Германија , Kunsthalle Bremen, Германија, меѓународни графички колекции во Љубљана, Словенија , Брадфорд, Англија, Краков ,Полска, Сеговија, Шпанија, Будимпешта, Унгарија, Варна , Бугарија, Каиро, Египет, Лил, Франција, Буенос Аирес, Аргентина.....
4 Награди
*Добитник е на бројни меѓународни награди.
*Меѓу наградите што му беа доделени на Хеблер за време на неговиот живот биле: почесната награда на Фредрикштад,
*Годишнината од норвешките графичари.
*Наградата на честа на Улрик Хенриксен
*Спомен-грантот за Руне Бринштад.
*Тој е почесен граѓанин на Битола.
Не гледај нагоре (филм од 2021)

„Не Гледај Нагоре“ е американски сатиричен филм со научна фантастика. Филмот е снимен во 2021 година, во режија на Адам Mекеј. Главните улоги ги играат Леонардо ди Каприо и Џенифер Лоренс како двајца астрономи кои се обидуваат да го предупредат човештвото за комета која се приближува да ја уништи човековата цивилизација. Останатите улоги во филмот ги играат: Роб Морган, Јона Хил, Марк Риланс, Тајлер Пери, Рон Перлман, Аријана Гранде, Скот Мескади, Химеш Пател, Меланија Линскеј, Кејт Бланчет и Мерил Стрип.
Филмот беше најавен во ноември 2019 и купен од страна на Нетфликс неколку месеци подоцна. Снимањето требало да започне во април 2020 во Америка - Масачусетс но бил одложен поради COVID-19 пандемија; Тој конечно почнал да се снима во ноември 2020 и завршен е во февруари 2021.
„Не Гледај Нагоре“ почнал со ограничени прикажувања во кината сè до започнувањето на стриминг на платформата Нетфликс на 24 декември. Тој доби мешани критики од критичарите, но со големи пофалби за глумците. Филмот доби четири номинации на 79-тото доделување на наградите „Златен глобус“, вклучувајќи и за Најдобар филм – мјузикл или комедија и шест номинации во Наградите на 27-те критичари, вклучувајќи и за најдобра фотографија. На 5 јануари 2022, бил поставен нов рекорд за најмногу гледања во часови за само една недела и го направи третиот најгледан филм на Нетфликс од неговото постоење.
1 Глумечка екипа
* Леонардо ди Каприо како д-р Рандал Минди, професор по астрономија на Државниот универзитет во Мичиген (MSU)
* Џенифер Лоренс како Кејт Дибијаски, доктор на МСУ по астрономија. Лоренс.* Роб Морган како д-р Теди Оглеторп, шеф на Канцеларијата за координација на планетарна одбрана
* Кејт Бланчет како Бри Еванти, ко-водител на ''The Daily Rip''* Мерил Стрип како Џени Орлеан, претседател на САД
* Џона Хил како Џејсон Орлеан, началник на персоналот и син на Џени.
* Марк Рајленс како Питер Ишервел, технолошки милијардер извршен директор на БАШ
* Тајлер Пери како Џек Бремер, уште еден ко-водител на ''The Daily Rip''* Тимоти Шаламе како Јул, млад крадец
* Рон Перлман како полковник Бенедикт Драск, добитник на претседателски медал на слободата
* Аријана Гранде како Рајли Бина, популарна меѓународна музичка ѕвезда и свршеница на диџеј Чело
* Скот Мескади како диџеј Чело, исто така популарна меѓународна музичка ѕвезда и свршеник на Рајли
* Химеш Пател како Филип Кај, новинар во ''Аутопсијата'' и момчето на Кејт
* Мелани Лински како Џун Минди, сопругата на Рандал
* Мајкл Чиклис како Ден Павкети, водител на конзервативната ''Патриот News Network''* Томер Сисли како Адул Грелио, виш уредник во ''Њујорк Хералд''* Пол Гилфојл како генерал-полковник на американските воздухопловни сили Стјуарт Темс, врска на Пентагон со Белата куќа
* Роберт Џој како Конгресмен станар
2 Продукција
MсКај го опишува филмот како "мешавина од комедија" со елементи на катастрофа и хорор филмови.
Џамија Хафиз Салих

Џамија Хафиз Салих — џамија во селото Коџалија.
1 Местополоба
Џамијата се наоѓа во западниот дел на селото.
2 Архитектура
Градбата на џамијата има четириаголна основа. Влезот се наоѓа на северозпадната страна кон којашто е дограден трем и до којшто се стигнува преку краток мост. Објектот е обоен во бела боја, додека тремот и северозападната страна околу влезот е во зелена боја. Покриен е со лимен кров на којшто има една голема купола и три помали шилески куполи поставени над тремот. Џамијата има две минариња, од коишто едното е повисоко. Повисокото минаре се издига веднаш до северниот агол на џамијата. Тоа е со многуаголна основа и има две шерефиња. Во целост е обоено во бела боја. Пониското минаре се издига до јужниот агол на храмот. Тоа е со кружна основа и има едно шерефе. Обоено е во бела боја и е покриено со сив лимен кров.
3 Галерија
4 Поврзано
* Коџалија
* Штипско муфтиство
Џамија (Калаузлија, Радовишко)

Џамија (Калаузлија) — џамија во селото Калаузлија.
1 Местополоба
Џамијата се наоѓа во источниот дел на селото.
2 Архитектура
Градбата на џамијата има четириаголна основа. Влезот се наоѓа на северозпадната страна кон којашто е дограден трем. Објектот е обоен во бела боја, додека цоклето на северозападната страна е во светлосина боја. Покриен е со кров од ќерамиди. Џамијата има едно минаре со кружна основа и со едно шерефе. Минарето под шерефето има светлозелена основа којашто е украсена со бели ленти, додека шерефето и делот над него се во бела боја. Покриено е со црн лимен кров.
3 Поврзано
* Калаузлија
* Штипско муфтиство
ПУ „Крсте Петков Мисирков“ - Али Коч

Основно училиште „Крсте Петков Мисирков“ (официјално: Подрачно основно училиште „Крсте Петков Мисирков“ - Али Коч; скратено: ПОУ „Крсте Петков Мисирков“) — неотворено подрачно основно училиште во селото Али Коч, составен дел на истоименото училиште во Радовиш, Општина Радовиш.
Училиштето е именувано по македонскиот јазичар Крсте Петков Мисирков.
1 Местоположба
Училиштето се наоѓа на влезот од селото, непосредно на десната страна од патот.
2 Историја
Објектот на училиштето бил изграден во 2015 година. Во 2019 година, учениците од селото ја бојкотирале наставата затоа што нивните родители барале училиштето да се отвори за да не мора да ги праќаат во соседното село Коџалија коешто е оддалечено 3 километри.
3 Галерија
ПУ „Крсте Петков Мисирков“ - Коџалија

Основно училиште „Крсте Петков Мисирков“ (официјално: Подрачно основно училиште „Крсте Петков Мисирков“ - Коџалија; скратено: ПОУ „Крсте Петков Мисирков“) — подрачно основно училиште во селото Коџалија, составен дел на истоименото училиште во Радовиш, Општина Радовиш.
Училиштето е именувано по македонскиот јазичар Крсте Петков Мисирков.
1 Местоположба
Училиштето се наоѓа во крајниот јужен дел од селото и до него води исклучување на левата страна од патот непосредно пред влезот во селото.
2 Настава
Во училиштето се изведува настава од прво до петто одделение и наставата се изведува единствено на турски наставен јазик.
3 Галерија
Моника Оспронг

Моника Оспронг ( 7 јануари 1969) е норвешка авторка и преведувач.
1 Животопис
Моника Оспронг е Норвешка поетеса која живее во Стокхолм.
2004-2010 посетувала настава на Forfattstudiet во Бё (коммуна, Телемарк).
2009 настава во Skrivarakademin во Стокхолм .
2004-2007 Лирикваннененс Редаксјонсрад. 2006 Народна гимназија . 2003-04 Фриа Семинариет и Литтерар Критик, кунтерар критик, кунгалв . 2003 Иницијатор и ко-уредник на Луј норденфјелдске литтературтидскрифт. 1999 -2001 Уредник за литература во Моргенбладет.
Оспронг го имала своето деби во 1997 година со романот „Помеѓу Алекс Гобулев и мене“.
2 Творештво
Делото на норвешката поетеса Моника Оспронг се одликува со мноштво теми и експериментални форми, типографски елементи и синтеза со други уметнички форми.
Таа често си игра со звуци, фрагменти од зборови и асоцијации. Зборовите се менуваат на речиси калеидоскопски начин налик на фуга. Понекогаш зборот се распаѓа и се дели на звуци, со што се враќа во најосновната форма. Ова понекогаш предизвикува синџири од издолжени самогласки кои речиси изгледаат како земени од кантаите на Бах.
Исто така во текстуален контекст таа настојува да го открие специфичниот збор , низ книги, инсталации и звучни инсталации. По завршувањето на Магистерски студии на Кралскиот Институт за Уметност во Стокхолм (2012-13) во нејзината поетска пракса ги открива границите на книгите и границите помеѓу визуелните и аудио уметностите.
Таа била учесник и на Струшки вечери на поезијата.
3 Објавени дела
*''помеѓу Алекс Гобулев и мене '' (Tiden, 1997).
*''Пазарот на војници'' (N.W. Damm & Søn, 2006)
*''Поетско дете'' (Cappelen Damm, 2010)
*''Кружна химна (Витлеем / Ерусалим)'', (Cappelen Damm, 2013)
*Мнемозинска номенклатура I-IX (presentert ved utstillingen ‘Avskygninger’, Kristiansand kunsthall i 2018)
*Облиго. За формата и содржината (H/o/F 2019)
4 Преводи и осврти (Избор)
*''Медиленд'', Стридсберг, Сара
*''Факултетот за соништата'', Сара Стридсберг
*''Мила река'', Сара Стридсберг
*''Така'', Томас Бернхард
*''Огист Роден/Писмо за Сезан'', Рајнер Марија Рилке
*''Меланхолични соби'', Карин Јоханисон
*''Големо зло'', Линда Бустрем Кнаусгор
ПУ „Крсте Петков Мисирков“ - Калаузлија

Основно училиште „Крсте Петков Мисирков“ (официјално: Подрачно основно училиште „Крсте Петков Мисирков“ - Калаузлија; скратено: ПОУ „Крсте Петков Мисирков“) — подрачно основно училиште во селото Калаузлија, составен дел на истоименото училиште во Радовиш, Општина Радовиш.
Училиштето е именувано по македонскиот јазичар Крсте Петков Мисирков.
1 Местоположба
Училиштето се наоѓа во крајниот западен дел од селото, на возвишение коешто му дава доминантна положба во однос на остатокот на селото.
2 Историја
Новиот објект на училиштето бил пуштен во употреба во декември 2021 година. Објектот бил изграден со средства обезбедени од страна на ТИКА и со поддршка од Општина Радовиш.
3 Настава
Во училиштето се изведува настава од прво до петто одделение и наставата се изведува единствено на турски наставен јазик.