Последен глацијален максимум

Последниот глацијален максимум, исто така познат како последниот најстуден период на глацијалот, бил најновиот период во текот на последниот глацијален период каде што ледените плочи биле во најголеми пред 26.000 и 20.000 години. Ледените плочи покривале голем дел од северниот дел на Северна Америка, Северна Европа и Азија и длабоко влијаеле врз климата на Земјата предизвикувајќи големо проширување на пустините, заедно со голем пад на нивото на морето.
Врз основа на промените во положбата на маргините на ледената покривка датирани преку копнените космогени нуклиди и радиојаглеродното датирање, растот на ледените плочи на јужната полутопка започнал пред 33.000 години и се проценува дека максималната покриеност се случила некаде помеѓу 26.500 години и 20 илјади години. пред. По ова, деглацијацијата предизвика нагло покачување на нивото на морето. Падот на ледената покривка на западен Антарктик се случил помеѓу 14.000 и 15.000 години, што е во согласност со доказите за уште едно нагло зголемување на нивото на морето пред околу 14.500 години. Флуктуациите на ледниците околу теснецот Магелан сугерираат дека врвот во областа на глацијалната површина бил ограничен во временскиот период пред 25.200 и 23.100 години.
Не постојат договорени датуми за почеток и крај на последниот глацијален максимум, а истражувачите избираат датуми во зависност од нивните критериуми и податоци. Џенифер Френч, археолог специјализиран за европскиот палеолит, го датира својот почеток пред 27.500 години, со максимум ледени плочи пред околу 26.000 години и деглацијација што започнала пред 20.000 и 19.000 години.
1 Глацијална клима
Просечната глобална температура пред околу 21.000 години била околу 6 °C постудена од денес.
Според Геолошкиот институт на Соединетите Американски Држави (УСГС), постојаниот летен мраз покривал околу 8% од површината на Земјата и 25% од копнената површина за време на последниот глацијален максимум. Се наведува исто така дека нивото на морето било околу 125 метри пониско отколку денес (т.е. во 2012 г.).
Низ целиот свет, климата на последниот глацијален максимум била постудена и речиси насекаде посува. Во екстремни случаи, како Јужна Австралија и Сахел, врнежите би можеле да се намалат до 90% во споредба со сегашните, при што флората била намалена речиси на ист степен како во глацијалните области на Европа и Северна Америка. Дури и во помалку погодените региони, површината што ја заземале дождовните шуми била значително намалена, особено во Западна Африка, каде што неколку делови биле опкружени со тропски пасишта.
Амазонската прашума била поделена на два големи блока со голема савана, а тропските дождовни шуми во Југоисточна Азија веројатно биле слично погодени, со листопадни шуми кои се ширеле на нивно место, освен на источните и западните краеви на Сандаленд. Само во Средна Америка и во регионот Чоко во Колумбија, тропските дождовни шуми останале значително непроменети - веројатно поради невообичаено обилните врнежи од овие региони.
Повеќето од светските пустини се прошириле. Исклучоци биле во денешниот Западен САД, каде што промените во млазниот поток донесле силен дожд во областите кои сега се пустини, и се формирале големи плувијални езера, од кои најпознато е езерото Боневил во Јута. Ова се случи и во Авганистан и Иран, каде што се формирало големо езеро во Дашт-е Кавир.
Се проценува дека за време на последниот глацијален максимум, копнените површини со мала до средна географска ширина на мала надморска височина се ладат во просек за 5,8 °C во однос на нивните денешни температури, врз основа на анализа на благородни гасови растворени во подземните води, наместо испитувања на изобилството на видови што биле користени во минатото.
2 Влијание низ светот
За време на последниот глацијален максимум, поголемиот дел од светот бил студен, сув и негостољубив, со чести бури и атмосфера исполнета со прашина. Прашината на атмосферата е истакната карактеристика во ледените јадра; нивото на прашина било дури 20 до 25 пати поголемо од сегашното. Ова веројатно се должи на голем број фактори: намалена вегетација, посилни глобални ветрови и помалку врнежи за чистење на прашината од атмосферата. Огромните ледени плочи ја заробиле водата, го спуштиле нивото на морето, ги изложиле континенталните прагови, ги споиле копнените маси и создале огромни крајбрежни рамнини. За време на последниот глацијален максимум, пред 21.000 години, нивото на морето било околу 125 метри пониско отколку што е денес. Низ поголемиот дел од светот, хидролошкиот циклус се забавил, со што се објаснува зголемената суша во многу региони во светот.
2.1 Европа
Северна Европа била претежно покриена со мраз, а јужната граница на ледените плочи минувала низ Германија и Полска. Овој мраз се проширил кон север за да ги покрие Свалбард и Земјата на Франц Јозеф и североисточно за да го зафати Баренцовото Море, Карското Море и Нова Земја, завршувајќи на полуостровот Тајмир кај она што сега е северозападен Сибир. Затоплувањето започнало во северните широчини пред околу 20.000 години, но било ограничено, и значително затоплување се случило дури пред околу 14.600 години.
Во северозападна Русија, ледената покривка го достигнала својот последен глацијален максимум пред приближно 17.000 години, околу пет илјади години подоцна отколку во Данска, Германија и Западна Полска.
Вечниот мраз ја покривал Европа јужно од ледената покривка дури на југ до денешен Сегед во Јужна Унгарија. Мразот го покрил цел Исланд. Покрај тоа, мразот ја покрил Ирска заедно со приближно северната половина на Британските Острови со јужната граница на ледената покривка која се протега приближно од југот на Велс до североисточниот дел на Англија, а потоа преку сега потопената земја Догерланд до Данска.
Во Кантабриските Планини на северозападниот агол на Пиринејскиот Полуостров, кои во денешно време немаат постојани ледници, последниот глацијален максимум довел до локална глацијална рецесија како резултат на зголемената сувост предизвикана од растот на други ледени плочи подалеку на исток и север, што драстично ги ограничило годишните снежни врнежи над планините во северозападна Шпанија. Кантабриските алпски ледници претходно се прошириле помеѓу приближно 60.000 и 40.000 години за време на локалниот глацијален максимум во регионот.
Во североисточна Италија, во регионот околу езерото Фимон, полупустините, степите и ливадските степи во кои главно расте ''пелин'' ги замениле отворените бореални шуми на почетокот на последниот глацијален максимум. Целокупната клима во регионот станала посува и постудена.
На Шар Планина, височината на линијата на рамнотежа на ледникот била околу 450 метри пониска отколку во холоценот. Во Грција преовладувала степска вегетација.
Изобилството на големи животни во Европа достигнало врв пред околу 27.000 и 21.000 години, а оваа раскошност се припишува на студената клима.
3 Доцен глацијален период
Доцниот глацијален период следел по последниот глацијален максимум, а му претходел на холоценот, кој започнал пред околу 11.700 години.