7 Ирида

Ирида (привремена ознака: 7 Ирида) — голем астероид од главниот Астероиден Појас и можеби остаток од планетезимал што кружи околу Сонцето помеѓу Марс и Јупитер. Ирида е четвртиот најсветол објект во Астероидниот Појас. Тој е класифициран како астероид од типот S, што значи дека има каменест состав.
1 Откритие и име
Ирида е откриен на 13 август 1847 година од страна на Џ.Р.Хинд од Лондон, Обединетото Кралство. Тоа било првото откритие на астероид на Хинд и седмиот астероид што е откриен во целост.
Ирида го добил името по божицата на виножитото Ирида во грчката митологија, која била гласник на боговите, особено Хера. Нејзиниот придружник Хера бил особено соодветен на околностите на откритието, бидејќи Ирида била забележана по 3 Јунона за помалку од еден час десно вознесување ( Јунона е римски еквивалент на Хера).
2 Одлики
2.1 Геологија
Ирида е астероид од типот S. Површината е светла и веројатно е мешавина од никел - железо и магнезиум и железо- силикати. Неговиот спектар е сличен на оној на L и LL хондритите со корекции за вселенското атмосферско влијанија, така што може да биде важен придонесувач на овие метеорити. Планетарната динамика исто така укажува дека треба да биде значаен извор на метеорити.
Помеѓу астероидите од типот S, Ирида е на петтото место по геометриски среден пречник по Евномија, Јунона, Амфитрит и Херкулина. Неговата форма е конзистентна со заоблен сфероид со големо екваторско ископување, што сугерира дека е остаток на планетезимал. Ниту едно семејство на судир не може да се поврзе со Ирида, веројатно затоа што ударот се случил на почетокот на историјата на Сончевиот Систем, а остатоците оттогаш се распрснале.
2.2 Осветленост
Светлата површина на Ирида и малата оддалеченост од Сонцето го прават четвртиот најсветол објект во астероидниот појас по Веста, Церера и Палада. Има ''средна'' магнитуда на опозиција од +7,8, споредлива со онаа на Нептун, и лесно може да се види со двоглед во повеќето опозиции. Кај типичните противположби маргинално ја надминува поголемата, но потемна Палада. Но, при ретки спротивставувања во близина на перихел, може да достигне светлинска величина од +6,7 (последен пат на 31 октомври 2017 година достигнувајќи јачина од +6,9), што е исто толку светла како Церера некогаш.
2.3 Одлики на површината
Студија на Ханус и неговите соработници, користејќи податоци од инструментот ''SPHERE'' на VLT именувал осум кратери со пречник од 20 до 40 km и седум повторливи одлики од непозната природа кои остануваат безимени поради недостаток на конзистентност и нивното појавување на работ на Ирида. Имињата се грчки имиња за боја, што одговараат на виножитото како знак на Ирида. Не е познато дали овие имиња се предмет на разгледување од страна на МАС. Останатите 7 одлики се означени со A до G.
+Именувани одлики на Ирида, Одлика, Изговор, грчки, Значење
Хлорос, /K l oʊ r ɒ S /, χλωρός, "зелено"
Хрисос, /K r aɪ s ɒ S /, χρῡσός, 'злато'
Цироза, /Ови ɪr ɒ S /, κιρρός, „портокалова“
Цијанос, /Ови aɪ ə n ɒ S /, κύανος, "сино"
Еритрос, /Ɛr ɪ θ r ɒ S /, ἐρυθρός, "црвено"
Глаукос, /Ɡ l ɔː k ɒ S /, γλαυκός, „сиво“ [б 3]
Порфира, /P ɔːr f ɪ r ə /, πορφυρα, 'виолетова'
Ксантос, /Z æ n θ ɒ S /, ξανθός, 'жолта'
2.4 Ротација
Ирида има вртежен период од 7,14 часа. Северниот пол на Ирида покажува кон еклиптичките координати (λ, β) проценети на (18°, +19°) со 4° неизвесност (Викинкоски и сор. 2017) или (19°, +26°) со 3° неизвесност (Хануш и сор. 2019). Ова дава осен наклон од xx°, што на поголемиот дел од секоја полутопка, Сонцето не заоѓа во текот на летото и не изгрева во текот на зимата. На тело без воздух тоа доведува до многу големи температурни разлики.
3 Набљудувања
Ирида бил забележан како крие ѕвезда на 26 мај 1995 година, а подоцна и на 25 јули 1997 година. Двете набљудувања дале пречник од околу 200 километри.