procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Јован Бошковски

Јован Бошковски (Скопје, - Ерџелија, ) — македонски писател, книжевен и филмски критичар, преведувач и сценарист.
1 Животопис
Бошковски бил роден во Скопје, во печалбарско семејство. Уште како дете бил принуден да работи, школувајќи се во вечерните училишта.
Бил член на Сојузот на комунистите на Македонија од 1945 година. Работел како уредник во „''Нова Македонија''“, во списанијата „''Нов ден''“, „''Современост''“ и „''Разгледи''“ и во издавачката куќа „Македонска книга“, а кратко време работел и во Радио Скопје и во Македонскиот народен театар.
2 Творештво
Неговата збирка „''Растрел''“ (1947) е прва македонска книга раскази. Други негови познати дела се: „''Бегалци''“ (раскази, 1949), „''Блокада''“, „''Луѓе и птици''“ (раскази, 1955) и „''Солунските атентатори''“ (роман, 1962). Темите за своите раскази најчесто ги црпел од поновото македонско минато и од современиот живот, залагајќи се за психолошки третман на ликовите. Некои од неговите дела се преведени на повеќе јазици, како: словенечки, српскохрватски, албански, унгарски, полски, украински, руски и горнолужички.
Пишувал и сценарија за играни и за документарни филмови. Неговото прво филмско сценарио е за документарниот филм „''Жито за народот''“ (1947). Автор е на сценаријата за филмовите „''Солунските атентатори''“ и „''Под исто небо''“, а се појавил и како соработник на сценаријата за филмовите „''Мементо''“ и „''Републиката во пламен''“.
Сапунска опера

Сапунска опера или сапуница е заеднички наслов за радио и телевизиска серија од драмски тип во која се одликува непостојан класичен расплет, односно неограничено траење на број на епизоди.
Сапуниците на почетокот обично имаат главни заплети и ликови, но во текот на развивањето на приказната, се додаваат нови ликови како и нови содржини, кои, после што главниот заплет на овој или оној начин завршува, стануваат главни заплети. Со тоа би требало да се гарантира контуирано траење на приказната, односно на серијата.
Изразот сапунска опера за првпат почнал да се користи во САД во 1930те години за жанр кој тогаш се појавил на сѐ уште ново медиумско радио. Во 1940те сапуниците почнале да се произведуваат на телевизијата, и станале еден од неговите најпопуларни жанрови.
Во Латинска Америка почнал да се развива посебен облик на сапуница кој се нарекува теленовела. Тој од крајот на 1980те стекнал голема популарност во светот и истиснал класичен формат на сапунска кога користи американската ТВ мрежа.
1 Видови на сапуница
Често како сапуница во смисла се подразбира таканаречена дневна сапуница (daytime soap), која се емитира претпладне или попладне во добата кога во куќите претежно се домаќинките. Епизодите обично траат од 30 мин. до 60 мин, и се емитуваат по една секој работен ден.
Почнувајќи со Градот Пејтон за американската телевизија почнале да се прават сапуници кои се емитувале во вечерниот елитен термин и тоа по една епизода неделно. Таа форма - вечерна сапуница - подоцна стекнала голема популарност околу сериите како што се Далас и Династија.
Од крајот на 1980те на американската телевизија исто така почнале да се прават и тинејџерски сапуници, чии најпознат претставник е Беверли Хилс 90210.
Морис Равел

Морис Равел или Жозеф-Морис Равел (француски: ''Joseph-Maurice Ravel'', Цибург, - Париз, ), бил француски композитор.
1 Животопис
Морис Равел е роден во Цибург, Франција на 7 март 1875 година. Тој е еден од најпознатите претставници на францускиот импресионизам, творец на многу оригинален израз. На 14 години стапнал во конзерваториумот. На париската изложба се запознал со делата на руските композитори. Сакал да стане пијанист но подоцна станал композитор.Четири пати бил одбиен на натпреварот за римската награда,и ова јавноста во Франција го прифатила со чудење. Најпознати дела му се оркестарската композиција „Болеро“, операта „Шпански часовник“ и балетот „Дафнис и Клое“.
Ромен Ролан

Ромен Ролан (француски: ''Romain Rolland'') (Клаиси, – Везле, ) — француски раскажувач, романописец, драматург, музиколог и борец за мир и демократија.
Познати се неговите дела „Жан Кристоф“, „Кола Брењон“, „Маѓепсана душа“, „Дантон“, потоа делата за животот на Бетовен, на Микеланџело и на Толстој.
Во 1915 година ја доби Нобеловата награда за литература.
Со заострувањето на политичките прилики во Европа сè повеќе се приближува кон левицата и се декларира како припадник на комунизмот.
Оставил огромна коресподенција со Толстој, Ганди, Рилке и други истакнати негови современици.
Вили Брант

Вили Брант (|Willy Brandt; роден како Херберт Ернст Карл Фрам; — ) — германски државник и политичар, претседател на Социјалдемократската партија на Германија (SPD) од 1964 до 1987 година и канцелар на Сојузна Република Германија од 1969 до 1974 година. Добитник е на Нобеловата награда за мир во 1971 година за неговите напори за постигнување помирување помеѓу Западна Германија и државите на источниот блок, а како канцелар се поклонил на жртвите на фашизмот во Варшава во 1970 година. Бил првиот социјалдемократски канцелар од 1930 година.
Иако контроверзна во Западна Германија, „источната политика“ на Брант може да биде сметана за негово најзначајно наследство и имала за цел подобрување на односите со Источна Германија, Полска и Советскиот Сојуз. Од слично значење, извештајот „Брант“, пишуван од независни стручњаци, станал признаена мерка за опишување на општата поделеност на светот на Север-Југ.
Брант дал отказ како канцелар во 1974 година, откако Гинтер Гијом, еден од неговите блиски соработници, бил откриен како агент на Штази, источногерманската тајна полиција.
1 Биографии
* Lars Brandt, ''Andenken'' (ISBN 3-446-20710-4)
* Helga Grebing, ''Willy Brandt. Der andere Deutsche.'' (ISBN 978-3-7705-4710-4) –
* Peter Merseburger, ''Willy Brandt'' (ISBN 3-421-05328-6)
* Barbara Marshall, ''Willy Brandt, A Political Biography'' (ISBN 0-312-16438-6)
* Nestore di Meola, ''Willy Brandt raccontato da Klaus Lindenberg'' (ISBN 88-7284-712-5)
Александар Алехин

Александар Александрович Алехин (рус. ''Александр Александрович Алехин'') - — руски шаховски велемајстор, еден од најголемите мајстори во историјата на шахот. Бил светски првак од 1927 до 1935 година и од 1937 до 1946 година.
1 Цитати
* "''Шахот нè учи пред сè да бидеме објективни.''"
* "''Фактот дека играчот има малку време за размислување, по мое мислење, тешко може да се смета за оправдан изговор, тоа е исто како кога некој прекршител на законот би се правдал со изговорот дека за време на кршењето на законот бил пијан.''" – За проблемот на „цајтнот“.
* "''Со неговата смрт изгубивме шаховски гениј кој тешко дека повторно ќе се роди.''" – за својот соперник Капабланка.
Архангел Салатил

Салатил (арам. צלתיאל „Богомолител“, хебр. שאלתיאל) е еден од Седумте архангели во православието. Во иконографијата, сам или со поединечни одлики, прикажан е како понизно се моли, со симнат поглед и прекрстени раце на градите. Негов особен атрибут е молитвата, и православците бараат помош од него ако нивната молитва е пореметена, невнимателна, или ладна. Во католицизмот прикажан е како носи две риби закачени на жица и стап со лејка врзана на него.
1 Наводи
2 Поврзано
*
Архангел Јегудил

Јегудил (хебр. יהודיאל „слава на Бога“) е еден од Седумте архангели во православието. Често е прикажан во иконографијата како држи круна и тријазичен камшик. Јегудил е заштитник на сите оние кои работат настојно, и круната која ја држи ја симболизира наградата за духовниот труд. Заедно со подредените ангели тој е советник и бранител на сите оние кои работат на одговорни функции за Божја слава, и како таков нему му се обраќаат кралеви, судии и други на власт.
1 Наводи
2 Поврзано
*
Архангел Варахил

Варахил (хебр. ברכיאל „благослов Божји“), е еден од Седумте архангели во православието.
Во Третата книга на Енох опишан е како еден од ангелските кнезови, со 496,000 миријади ангели со него. Се вбројува меѓу четирите владеачки серафими, и кнезот на второто небо и на редот на исповедниците. Во Лемегетонот опишан е како еден од главните ангели на првиот и четвртиот хор. Се смета и за ангел на молнјата.
Некаде се смета дека е иста личност што и Варакјал, кој понекогаш се спомнува како паднат ангел.
1 Иконографија
Во иконографијата понекогаш прикажан е како држи бела роза наспроти градите, или ливчиња од роза расфрлени по неговата облека, особено по наметката. Во католицизмот, Варахил е прикажан како држи кошница за леб.
2 Покровителство
Неговите должности се разновидни колку и благословите во кои се споменува, но тој е и главниот ангел-чувар и на него му се моли за секое нешто кое може да се добие од ангел-чувар ако не се молиме диреткно на некој таков ангел.
Во римокатолицизмот негов ден е сабота. Негов месец е февруари, а хороскопскиот знак е Риби. Понекогаш е даден и како владетелот на планетата Јупитер и хороскопскиот знак Скорпија.
3 Наводи
***
Ё (кирилица)

Ё — седмата буква од руската и белоруската азбука. Буквата го означува звукот (Йо)-(Јо).
Во современиот руски јазик ретко се користи, од следниве причини:
* Во текстот може да се пишува обично Е, наместо Ё, тоа не е грешка, на пример "все"(сѐ), наместо "всё".
* При транслитерацијата, не се користи дека секогаш како и во македонскиот јазик, за звукот „Йо„(Јо) се користи „Йо„
Примери:
* Johannesburg - "Ёханнесбург" е грешка, правилно е "Йоханнесбург".
* Johannes - "Ёхан" е грешка, правилно е "Йохан".
Во белорускиот јазик да се пишува „е„ наместо „ё„ во текстот е голема грешка.
Бугарско-турска спогодба од 1904

Бугарско-турската спогодба од 1904 година е спогодба меѓу Бугарија и Отоманското Царство, со која биле амнестирани учесниците во Илинденското востание и други политички затвореници од Македонија и Одринска Тракија. Спогодбата е потпишана на 26 март 1904 година во Цариград.
Со спогодбата се предвидува нормализирање и подобрување на односите меѓу двете држави. Бугарија била задолжена да не дозволува формирање на чети на нејзина територија, функционирање на револуционерни комитети и внесување на оружје во Отоманското Царство, а Отоманското Царство да дозволи враќање на бегалците од Македонија и Одринско. За ослободителното движење во Македонија и Одринско најважна е пропишаната амнестија за учесниците во борбите со исклучок на гемиџиите.
Архангел Рафаил

Рафаил (хебр. רפאל, „Бог исцели“, „Бог исцелува“, „Боже исцели“, арап. Исрафил, اسرافيل) е архангел во јудaизмот, христијанството и исламот, кој врши најразлични исцелувања (лечења). Хебрејскиот збор за доктор по медицина е ''Рофе'' и влече ист корен што и ''Рафаил''.
Ангелите споменати во постарите книги на Хебрејската Библија немат имиња. Така рабинот Шимон бен Лакиш (230-270 г.), вели дека имињата на ангелите ги имаат донесено евреите од Вавилон.
Од седумте архангели во ангелологијата на јудaизмот, само Михаил, е споменат како архангел (Даниел 12:1) и Гаврил е споменат по име во писанијата кои станале канонски за христијаните. Рафаил се споменува по име во Книгата на Тобиј, која е канонска во православието и католицизмот. Во ''Книгата на Енох'' се дадени уште четири (глава xxi): Урил, Рагуил, Сарил и Јерамел.
1 Рафаил во Христијанството
Името на архангелот Рафаил се јавува само во девтероканонската ''Книга на Тобиј''. Оваа се смета за канонска од православците, католиците и некои протестанти. Рафаил за првпат се појавува преправен како човек кој гопридружува Тобија по пат, и се нарекува себеси „Азариј син на големиот Ананиј“. За време на авантуристичкото патување, заштитното влијание на ангелот се гледа на повеќе наврати, меѓу кои врзувањето на демонот во пустината во горен Египет. По повратокот и излечувањето на слепилото на постариот Тобиј, Азариј се открива дека е „ангелот Рафаил, еден од седумте кои стојат пред престолот Божји“ (''Тобиј'', xii, 15).
За исцелителните моќи на Рафаил знаеме само од неговиот исказ на Тобиј (''Тобиј'', 12) дека него го пратил Господ да го излечи оид слепило и да ја спаси Сара, неговата снаа, од ѓаволот (Асмодеј) кој бил сериски убиец на нејзините сопрузи. Меѓу католиците се смета за светец заштитник на медицинските работници и стројниците, и нему може да му се обратат тие или оние на кои им требаат нивните услуги.
Цркви на Рафаил наоѓаме ретко. Познати се помалку од десет.
Во Новиот завет, само архангелите Гаврил и Михаил се споменати по име (''Лука'', i, 19, 26; ''Послание на апостол Јуда'', 9). ''Јован'' 5:1-4, се споменува бањата Витезда, каде лежеле мнозина болни кои чекале да се раздвижи водата, за "Зашто, ангел, одвреме на време, слегуваше во бањата и ја раздвижуваше водата, а кој прв ќе влезеше - откако ќе се разбрануваше водата - оздравуваше од каква и да било болест да страдаше". Заради исцелителската улога на Рафаил, овој конкретен ангел се поврзува со архангелот.
Рафаил понекогаш е прикажан (главно на медалјони) како стои врз голема ''риба'' или како држи фатена риба на јадица. Ова е заради ''Книгата на Тобиј'', Каде му вели на Тобиј да фати риба, па потоа го користи меурот за да му ги излечи очите, и да го истера Асмодеј со тоа што ќе ги изгори срцето и џигерот.
2 Рафаил во исламот
Според Хадисот, Исрафил (Рафаил на арапски) е ангелот одговорен за означување на доаѓањето на Судниот Ден со дување во труба и пуштање на „Здив на Вистината“. За разлика од Џибрил (Фаврил) и Михаил, овој архангел не е даден по име во Коранот.
3 Поврзано
* Ангел
* Архангел
* Ангели во исламот
* Седум архангели
І (кирилица)

I (старословенска кирилица: ; сп. глаголичното: ) — буква во повеќе кирилични азбуки, вклучувајќи ја старословенската, украинската и белоруската азбука, а претходно била и во руската азбука сè до реформата од 1917-1918 г. (заменета со ‹и›). Таа води потекло од старословенската буква ‹›, а уште поназад од грчката јота чијашто прототип е феникиската буква ‹› („јод“) што ја означува согласката /j/. Во глаголицата, како и во кирилицата, за звукот /i/ имало две букви: ‹› и ‹›. За првата од нив обично се смета дека ѝ соодветствувала на кириличnото ‹›, а втората на кириличното ‹›, но постои и спротивен став.
Бројчената вредност на оваа буква во старословенската и црковнословенската азбука е 10.
Во некои текстови на македонски јазик напишани пред јазичните комисии (1944 г.), како на пример зборникот на браќата Миладиновци, оваа буква се употребувала еднакво како во рускиот јазик до 1917-1918 г. (в. подолу). Други текстови, пак, ја употребуваат каде што буквата ‹ј› се употребува денеска.
1 Руска азбука
Во руската азбука до 1917-1918 г., буквата ‹і› се употребува за бележењето на звукот /i/ пред сите самогласки и пред буквата ‹й› (Великій, Кіев итн.), пред сите јотирани самогласки (‹я›, ‹ю›, ‹е›, ‹ё›, ‹и›, на пр.: Македонія, Англія итн.) како и во зборот „мір“ кога тој значи „свет“ (сп. за ''мир'' во всем ''міре'', „за мир во сиот свет“).
2 Поврзано
* Развој на македонската азбука
* Кирилица
Иван Влашки

Доцент д-р Иван Влашки (1930 - Скопје, ), шеф на Уролошката клиника на медицинскиот факултет во Скопје.
Д-р Иван Влашки е основоположник на современата урологија и пресадувањата на бубрег во Македонија. Со своите стручни способности како хирург и педагог се стекна со голем углед во земјата и во странство.
Владетели на Киевската Рус

1 Кнезови на Киев
* Олег (882—912)
* Игор Стари (912—945)
* Ољга (945—964)
* Свјатослав I (бил кнез од 945, сам 964 до 972)
* Јарополк Свјатославич (972—980)
* Владимир Велики (980—1015)
* Свјатополк Владимирович (1015—1019)
* Јарослав Мудриот (1019—1054)
* Изјаслав Јарославович, (1054—1068), (1069—1073), (1077—1078)
* Свјатослав II (1073—1076)
* Всеволод I (1078—1093)
* Свјатополк II (1093—1113)
* Владимир Мономах (1113—1125)
* Мстислав Владимирович (Велики) (1125—1132)
* Јарополк ІІ 1132—1139
* Вјачеслав 1139
* Всеволод II Олегович 1139—1146
* Игор ІІ 1146
* Изјаслав ІІ 1146—1154
* Юриј Долгоруки 1154—1157
* Ростислав І 1158—1167
* Мстислав ІІ 1167—1170
* Свјатослав ІІІ 1175—1194
* Рјурик ІІ 1194—1215
Драгомановка

Драгомановка (укр. ''Драгоманівка'') — едно писмо со кое се пишувало на украинскиот јазик од крајот на 19-от век, многу сличен на вуковицата.
# Наместо «й» се пишува «ј»
# Наместо я, ю, є, ї — ја (ьа), ју (ьу), је (ье), јі.
# Наместо «ться» — «тцьа»
# Наместо «щ» (шч) — «шч»
Примери:
* шчука (щука)
* јаблуко (яблуко)
* свьатиј (святий)
* сподівајетцьа (сподівається)
Химната на Украина напишана со драгомановка.
: Ще не вмерла України і слава, і воля,
:''Шче не вмерла Украjіни і слава, і вольа.'': Ще нам, браття молодії, усміхнеться доля.
:''Шче нам, браттьа молодіjі, усміхнетцьа дольа.'': Згинуть наші вороженьки, як роса на сонці.
:''Згинуть наші вороженьки, јак роса на сонці,'': Запануєм і ми, браття, у своїй сторонці.
:''Запанујем і ми, браттьа, у своjіj сторонці.''
Во денешно време драгомановката го има своето второ раѓање и е многу популарна посебно во содржините на украински достапни на интернет мрежата.
Со драгомановката пишувал и познатиот украински поет Иван Франко, дел од неговата поема «Велелка», може да се види и на украинската банкнота од 20 гривни.
:''Земле, моја всеплодьучаја мати!'':''Сили, шчо в твоjij движель глубинi,'':''Краплоу, шчоб в боју смiлijше стојати,'':''даj i мiнi!''
Радјард Киплинг

Радјард Киплинг (Бомбај, 30 декември 1865 - Лондон, 18 јануари 1936), англиски писател. Извонредно ја познаваше таинствена Индија и пишуваше книги за деца со тематика од живописниот свет и природата воопшто.
Негови најпознати дела се „Вистински приказни“, „Книга за џунглата“, „Ким“ и „Храбрите капетани“.
Во 1907 година ја доби Нобеловата награда за литература.
Пјер Ронсар

Пјер Ронсар ( - ) - француски писател од времето на ренесансата, водач на поетската школа „Плејада“, љубител и добар познавач на грчката и на латинската книжевност. Француската поезија ја обнови со богатството на инспирации и со разновидност на поетските облици.
Тој бил наречен "Принц на Поетите" во својата генерација.
Иван Франко

Иван Франко (|Іван Якович Франко; 27 август 1856, с. Нагуевичи, Дрогобички повјат, Галиција — 28 мај 1916, Лавов) — е познат претставник на украинската литература во XIX—XX, писател, поет, публицист и член на револуционерното социјалистичко движење во западна Украина. Еден од членовите на руско-украинската партија во Австрија. На украински јазик, Франко пишувал со драгомановка.
1 Творештво
* «Літературна мова і діалекти» (1907 р.),
* «Причинки до української ономастики» (1906 р.)
* «Дещо про Борислав» (1882 р.)
* «Жіноча неволя в руських піснях народних» (1883 р.)
* „Jak powstają pieśni ludowe?" (1887 р.) (полски јазик)
* «Вояцька пісня» (1888 р.)
* «Наші коляди» (1889 р.)
* «Із уст народу» (1894 1895)
* „Eine ethnologische Expedition in das Bojkenland" (1905 р.) (германски јазик)
* «Огляд праць над етнографією Галичини во XIX ст.» (1928)
* „Nauka і jej stanowisko wobec klas pracujących" (1878 р.) (полски јазик)
* «Мислі о еволюції в історії людськости» (1881—1882 рр.)
* «Найновіші напрямки в народознавстві» (1895 р.)
* «Соціалізм і соціал-демократизм» (1897 р.)
* «Що таке поступ?» (1903 р.)
* «Промислові робітники в східної Галичині й їх плата 1870 р.» (1881 р.)
* «Про працю» (1881 р.)
* «Земельна власність у Галичині» (1887 і 1914 рр.)
* «Еміґрація гал. селян» (1892 р.)
* «Селянський рух у Галичині» (1895 р.)
* «Гримайлівський ключ в 1800 р.» (1900 р.)
* «Селянський страйк в Східній Галичині» (1902 р.)
* «Громадські шпихлірі і шпихлірський фонд у Галичині 1784—1840 рр.» (1907 р.).
Ликот на Иван Франко се наоѓа на украинската банкнота од 20 грн.
Пазар (град)

Пазар или Ениџе Вардар (грчки: ''Γιαννιτσά'', ''Јаница''; турски: ''Yenice Vardar'') — град во средишниот дел на Егејска Македонија, во западниот дел на Солунското Поле, западно од реката Вардар. Претставува седиште на општината Постол во Постолскиот округ во областа Централна Македонија. Градот се наоѓа северозападно од Солун, на патот помеѓу Солун и Воден. Населението брои 29.789 жители (2011).
1 Географија
Градот е сместен на северозападниот крај на Солунското Поле, наречено Пазарско Пооле, создадено со пресушувањето на Ениџевардарското Езеро (Пазарско Езеро или Ѓолот), во јужното подножје на планината Пајак.
2 Демографија
Во XVII век било забележено дека во Ениџе Вардар мнозинството биле Македонци, а имало и голем број Турци. Во 1903 година, во градот Пазар биле забележани 9.599 жители, во најголемото мнозинство Македонци и Турци и помал број на Грци, Власи и Роми. По поделбата на Македонија од 1913 па сѐ до 1922, од градот и целата негова околина биле целосно насилно иселени Македонците и Турците, а на нивно место биле доселени Грци од Мала Азија. Денес градот брои 33.775 жители, во најголемо мнозинство Грци. Не е познат податок дали во градот сѐ уште живеат Македонци. Поради самата местоположба во плодната алувијална рамнина на Солунското Поле, главна стопанска гранка на градот и околината е земјоделството, посебно житните култури. Исто така застапени се индустријата и малостопанството.
Во средината на XIX век Јохан фон Хан напишал:
Бргу пристигнавме во гратчено Вардар Јениџе. Таму се живо беше раздвижено, затоа што сите беа во подготвување за панаѓурот, кој се одржува секоја година и трае осум дена...
Турскиот град во внатрешноста е следбеник на нему блискиот старомакедонски главен град и од него тој ја наследил градската сила и годишниот панаѓур. Со тоа Јениџе не е ништо друго, туку поместена Пела
3 Културни и природни знаменитости
;Цркви
* „Св. Петка“ од XV век
* „Успение на Пресвета Богородица“ од 1860 г.
* „Св. Петар и Павле“ — католичка црква од 1862 г.
* „Св. Константин и Елена“ од 1908/1953 г.
* „Св. Ѓорѓи“ од 1948 – 1957 г.
* „Св. Петар и Павле“ од 1962 - 1972 г.
* „Св. Катерина“ од 1972 г.
4 Галерија
5 Поврзано
* Ениџевардарско Езеро
Томазо Кампанела

Томазо Кампанела (Стињано, - , ) бил италијански филозоф, доминиканец. Во своето најпознато дело „Државата на Сонцето“, напишано во 1602 година по примерот на Платон и на Томас Мор, го изложи своето сфаќање за идеално општествено уредување како еден вид комунистичка република.
Хари Труман

Хари Труман ( - ),
на 12 април во 1945 година станува триесет и третиот претседател
на САД, додека пред да стане американски претседател ја вршел
функцијата на потпретседател.
1 Животопис
Роден е во Ламар во Мисури. Кога станал претседател изјавил во моментна импресија:
„Се чувствувам како да сум на месечината, на ѕвездите,и како сите планети да паднале врз мене.“
На 12 години бил фармер во Мисури бидејќи живеел на село.Хари Труман кога
бил на помала возраст се семтало дека бил многу талентиран.Знаел да свири на неколку
инструменти,учел историја па сакал да оди на факулет но немал доволно пари па останал да
работи на неговата фарма.
За време на првата светска војна заминува за Франција каде што е капетан на
Филдската Артилерија.По враќањето од Франција се жени со Елизабет
Вирџинија Волис со која има ќерка.Активен член е на демократската партија, а
по некое време избран е за судија во Џексоновиот окружен суд а во 1922 добива
административна позиција.Станува сенатор во 1934 а за време на вторатаљ
светска војна е на чело на инвестигационата комисија во сенатот каде ја средува
корупцијата и заштедува околу 15 милјарди долари.
2 Труман како претседател
Како претседател, Труман прави една од најкруцијалните одлуки во
историјата.Наскоро по денот на неговиот избор војната помеѓу САД и Јапонија
доаѓа до крајна фаза.Бидејќи Јапонија не сакала да се предаде, Хари Труман
донесува одлука да се испуштат атомски бомби во Хирошима и Нагасаки на 6 и
9 август 1945.По исфрлањето на бомбите Јапонците набргу се предале.Хари
Труман не бил свесен во целост за злото што го предизвикал.Со активирањето
на атомските бомби уште веднаш усмртил 100 000 жители а бројот двојно се
зголемувал со текот на зрачењето која ја имале атомските бомби.Тие
нанесиле огромна материјална штета и за генерациите коишто престојат.Со тоа
завршила и втората светска војна со околу 30 милиони жртви.Тој прави
програма од 21 точка за социјална безбедност но најпознат му е Маршаловиот
план што претставува економска поткрепа за западна Европа односно за
финансирање на овие западни земји и да се издигнат по војната.
Александар Лазаров

Д-р Александар Лазаров ( во — во Скопје) ― Гинеколог-акушер, редовен професор на Медицинскиот факултет во Скопје, долгогодишен директор на Гинеколошката клиника во Скопје и еден од првите стручњаци на гинекологијата во Македонија. Учесник во НОБ.
1 Животопис
Медицински факултет завршил во Белград (1948), а специјализирал гинекологија и акушерство (1953) во Белград и Скопје. Се усовршувал во повеќе центри, особено во Германија. Основоположник е на оперативната гинекологија во РМ и образовал повеќе генерации лекари-гинеколози. Бил директор на Гинеколошко-акушерската клиника (1975-1983). Објавил над 250 научни и стручни трудови.
2 Наводи
Христо Меловски

Христо Меловски (, - , ) ― македонски историчар, професор на Филозофскиот факултет во Скопје.
1 Животопис
Христо Меловски бил роден на 23 август 1932 година во Лерин, беломорскиот дел на Македонија. Граѓанската војна го одведла неговото семејство во Нови Сад, каде дипломирал на тамошниот Филозофски факултет. Во 1968 година, тој станал асистент при Катедрата за историја на Филозофскиот факултет во Скопје. Во 1975 година, на Универзитетот „Мартин Лутер“ во Хале (ГРД), тој ја одбранил докторската теза по што бил избран за доцент по предметот Историја на народите на Југославија – Среден век. Подоцна, тој го стекнал звањето вонреден професор по истиот предмет. Подоцна, согласно неговиот наставен план, тој го предавал предметот Историја на балканските народи – Среден век. По заминувањето на академикот Стјепан Антољак, Меловски го предавал и предметот Помошни историски науки. Воедно активно бил вклучен и во наставно-образовната постапка на последипломските студии од областа на историјата на македонскиот народ – Среден век. Тој бил одличен предавач на грчкиот и германскиот јазик. Зад себе оставил вредни остварувања од областа на македонската медиевалистика, меѓу кои најдрагоцена е неговата докторска дисертација. Тој бил раковоодител на ННСГ за историја и раководител на последипломските студии. Воедно, тој бил и продекан на Филозофскиот факултет во Скопје. Меловски починал во 1996 година.
Ѕоле Стојчев

Ѕоле Стојчев Гергев познат и како ''Ѕоле-војвода'', ''Атеш-паша'' (1867, с. Баница, Леринско - 31 декември 1909, Лерин), — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, член и војвода на Македонската револуционерна организација.
1 Животопис
Ѕоле Стојчев е роден в Баница, Леринско, тогаш во Османлиското Царство. По влегувањето во Македонската револуционерна организација најпрво бил курир и терорист. Станал четник при војводата Тане Стојчев, а од 1903 година бил лерински војвода, во востаничкиот пункт на планината Кајмакчалан. Учествувал во повеќе борби: кај Беловодица, кај Осои, Попадија, Чеганските Планини и на други места. Во летото 1903 година учествувал во Илинденското востание. По востанието станал околиски војвода. На 11 март 1905 година, здружените чети на Тане Стојчев и Sоле Стојчев имале судир со османлиските сили кај селото Жерви, при што Турците имале големи загуби. По Младотурската револуција, Ѕоле Стојчев се вработил во локалната полиција. Потоа, најпрво учествувал во Сојузот на бугарски уставни клубови, а потоа во Народната федеративна партија. Ha еден митинг во Лерин, на 31 декември 1909 год. Ѕоле рекол:
Убиен е во Лерин во 1909 година од страна на некој Турчин, по една грчка провокација.
Во спомен на неговите херојства, Ѕоле војвода е опеан во народната песна „Брале се собрале“.''Брале се собрале''
Брале се собрале, сите ми селани,
сите селани, сите баничани,
За да ми оде во града Лерина,
во града Лерина, во ладна меана,
Во ладна меана, турска кафеана,
турска кафеана кафе да ми пие.
Оздола иде црната кочија,
ју кочија иде Ѕоле отепан,
Ѕоле отепан, Ѕоле војводата.
2 Галерија
Дона Рид

Дона Рид (|Donna Reed) ( – ) била американска филмска и телевизиска артистка. Во 1958 година ја доби наградата „Оскар“ за улогата на девојката за забава во познатиот воен филм „Од овде до вечноста“.
Едмонд Халеј

Едмонд Халеј (|Edmond Halley; 8 ноември 1656 – 14 јануари 1742) — англиски астроном, геофизичар, математичар и физичар. Меѓу другото, прв открил дека ѕвездите се движат. Најмногу набљудувана и најпозната е според него наречената Халеева Комета.
1 Поврзано
* Халеј — британска антарктичка станица наречена по научникот
Христо Стамболиев

Христо Стамболиев (, – ) — македонски хемичар и универзитетски професор. Тој е еден од основачите на Технолошко-металуршкиот факултет во Скопје и прв декан на факултетот. Студирал на Техничкиот факултет во Белград, а дипломирал на Физико-математичкиот факултет во Софија во 1944 година. Работел во Институтот за геолошки истражувања, во Бирото за унапредување на производството и во Институтот за научни истражувања во индустријата во Скопје. На Техничкиот факултет во Скопје е асистент од 1949 година, а доцент од 1953 година, додека од 1959 година е на Технолошкиот оддел, а редовен професор е од 1966 година. Бил на повеќе студиски престои во Европа и во САД. На Технолошко-металуршкиот факултет во Скопје ја основа Катедрата за неорганска хемија. Директор е на Институтот за научни истражувања во индустријата на СР Македонија. Во 1984 година се пензионира. Работел во областа на неорганската хемија, хемијата и технологијата на силикатните материјали. Автор е на повеќе научни трудови, студии и проекти.
Анатолиј Ефрос

Анатолиј Ефрос (Анато́лий Васи́льевич Э́фрос, 1925 - Москва, ), познат советски режисер. Неговите режии повеќе од три децении го свртуваа вниманието на публиката како во Советскиот Сојуз, така и во земјите во кои гостуваа претставите од БИТЕФ. Во 1985 година во Скопје настапи и ансамблот на театарот „Таганка“ од Москва со три претстави во режија на Ефрос: „На дното“ од Горки, „Вишновата градина“ од Чехов и „Војната нема женско лице“,.
Асен Тодоров

Асен Тодоров (, - , ) бил еден од доајените на македонското новинарство.
Роден е во Скопје каде завршил средно образование. Апсолвирал на Математичкиот факултет во Белград 1937. Бил во раководството на македонските народни студенти; претставник во централното раководство на Универзитетот во Белград, потпретседател на друштвото на напредни македонски студенти „Вардар“, учесник во МАНАПО (Охрид, август 1936), ччлен на КПЈ од 1937. За време на војната учествувал во заднинската дејност, потоа е приклучен во НОВ и ПОЈ. 1936 година „Тихиот“ (негов прекар) ја напишал тогаш меѓу студентите популарната песна „''Афион''“ (Луч). По војната работел во Поверенството за просвета на владата на Македонија; од 1945 во дописништвото на Танјуг за Македонија е пом. директор и директор; во Радио Скопје-уредник и главен уредник, 1948-1952; во „Нова Македонија“ - уредник и заменик на главниот и одговорен уредник од 1953 до 1963; секретар на Секретаријатот за информаци во Собранието на СРМ, 1964-1970 и до пензионирањето во 1975 година помошник главен и одговорен уредник во „Нова Македонија“. Добитник е на одликувања и наградата за животно дело „Крсте Мисирков“.
Во 1946 година, при основањето на Здружението на новинари на НР Македонија, Тодоров е избран за еден од двајцата потпретседатели на здружението.
Томас Хант Морган

Томас Хант Морган (|Thomas Hunt Morgan) (25 септември 1866 – 4 декември 1945) — американски биолог, основач на генетиката, наука за наследните особини. Во 1933 година ја доби Нобеловата награда за физиологија или медицина за откритието во врска со функцијата на хормозомите во пренесувањето на наследните особини.
Агостињо Нето

Антонио Агостињо Нето ( - , ) — анголски политичар, поет и публицист, еден од најистакнатите водачи на анголскиот народ во борбата против португалските колонизатори.
Од 1962 година Агостињо Нето е претседател на Народното движење за ослободување на Ангола, а од прогласувањето на независноста во 1975 година претседател на Народна Република Ангола и врховен командант на вооружените сили.
Антон Рубинштајн

Антон Григорјевич Рубинштајн ( - ), руски клавирски виртуоз и композитор, основач на конзерваториумот во Петроград. Компонираше опери, клавирски композиции, соло песни и друго. Како композитор му припаѓаше на таканаречениот космополитански правец наспроти „Руските петмина“,.
Ангел Динев

Ангел Динев (, — , ) — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, деец на ВМРО (Обединета), општественик, новинар, публицист, историчар и политички работник.
1 Животопис
Во Солун работел како фурнаџиски работник (1909-1911), кога се јавил како организатор на Привремениот Околиски комитет на ВМРО за селата од десната страна на Гевгелиска околија. Во 1922 година, тој се доселил во Софија.
Соработник на весникот „''Илинден''“, уредуван од Арсениј Јовков (1922), каде објавил повеќе уводни статии. Раководител на Гевгелиското братство (1927-1947). Како сопственик и уредник на „''Македонски вести''“ (1935-1936), значи блескотен период во конструирањето и афирмирањето на македонската национална мисла.
2 Втора светска војна
По капитулацијата на Бугарија во септември 1944 година, потписник е на ''Апелот до Македонците во Бугарија'' заедно со други видни револуционери и дејци како: Павел Шатев, Туше Делииванов, Петар Шанданов, Михаил Герџиков и др.
Уредник и на весникот „''Доброволец''“ (1944). Во своите дела „''Македонските Словени''“, „''Илинденската епопеја''“ и „''Политичките убиства во Бугарија''“, смело го истакнува постоењето на македонскиот народ. Учесник е во македонското националноослободително движење.
3 Творештво
* „Движењето“ (1924)
* „Заборавените“ (1925)
* (1925)
* „Кресненското востание“ (1926)
* „Хуриетот и постхуриетските борби во Гевгелиско“ (1934)
* , (1935)
* , Софија, (1938).
* , Софија, 1944.
* , Софија, 1945. - дел II, Скопје , 1949.
* Скопје, 1951.
Објавени се и неговите Одбрани дела во три книги со уредник д-р Владимир Картов, Скопје, 1983.
Тодор Ангелевски

Тодор Ангеловски (, - , ), меѓу народот познат како Тошо Даскалот ''(псведоним Строгов)'', бил македонски комунист, учител, борец против фашистичкиот окупатор и еден од првите учесници во НОВ во Македонија. Загинал, односно се самоубил, во борба против бугарскиот окупатор кај селото Лавци, на 23 јуни 1943 година. Според други извори тој е роден на 16 јули 1908 година.
1 Животопис
Потекнува од селско занаетчиско семејство. Основното четиригодишно училиште го завршил во Лавци. Потоа се запишал во Државната мешовита реална гимназија во Битола, а во учебната 1925/26 година, во Учителската школа во Прилеп. Уште како ученик во Учителската школа, веќе се оформил како напреден младинец. По завршувањето на образованието учителствувал во Гњиланска околија (Србија), а потоа во Македонија во селата: Карбинци, Ѓавато (1936/37 година), Ротино и Цапари (1940/41 година). Член на КПЈ бил од 1939 година.
Во Народноослободителната борба се вклучил уште во 1941 година. Бил организатор и активен учесник во сите значајни настани од HOB во Битола и битолско од 1941 до јуни 1943 година. Имал голема заслуга за создавањето на битолските партизански одреди „Пелистер“, „Даме Груев“, „Јане Сандански“ и „Гоце Делчев“. Бил командант на здружениот одред „Даме Груев“ во 1943 година, командант на здружените одреди „Даме Груев“ и „Вичо“, член на Окружниот оперативен штаб и командант на Штабот на Втората оперативна зона. За антифашистичката активност, Ангеловски од фашистичкиот окупаторски суд бил осуден на смрт во отсуство. Неговата глава била уценета со тогашни 200.000 лева.
Загинал на 23 јуни 1943 година. Опколен од бугарската војска и полиција, која ја запалила плевната во која се криел, за да не падне жив во рацете на окупаторите, се самоубил.
Тодор Ангеловски е главен лик во филмот „Македонски дел од пеколот“, а неговата смрт и смртта на Панде Јовчевски - Кајзеро е опеана во песната „Над село Лавци Битолско“.
2 Поврзано
* ЦОУ „Тодор Ангелевски“ - Битола
* ПОУ „Тодор Ангелевски“ - Горно Оризари
* Веца Ангеловска - Гудова
Васил Ќортошев

Васил Ќортошев ( - , ) — македонски оперски пејач и режисер.
Ќортошев пеење студирал во Софија и Скопје. Во Операта при Македонскиот народен театар во Скопје, тој работел од 1947 до 1980 година. За тоа време остварил повеќе значајни улоги и режии во оперската уметност.
Томас Мор

Томас Мор (7 февруари 1478 - 6 јули 1535) бил англиски хуманист, државник, писател на социјални, историски и теолошки списи, родоначалник на утопискиот социјализам. Негово најпознато дело е политичко-филозофскиот роман „Утопија“.
Последните шест години од животот Томас Мор ја врши функцијата лорд канцелар.
Бил жесток противник на реформацијата на Мартин Лутер. Погубен е поради одбивањето да се согласи со одлуката на кралот Хенри VIII да ја одвои Англиканската Црква од Римокатоличката црква и себеси да се прогласи за нејзин поглавар. Католичката црква го беатификува во 1886 година и го канонизира на 19 мај 1936 година.
Миа Фароу

Миа Фароу (Лос Анџелес, ), американската глумица.
Во 1964 година ја глуми главната улога во телевизиската серија „Гратчето Пејтон“, при што стекнува голема популарност. По две години, таа ја напушти серијата и добива голем публицитет, откако стапи во брак со 30-години постариот американски пејач Френк Синатра. Во 1968 година, филмот „Бебето на Розмари“ на режисерот Роман Полански во кој Фароу настапува, добива номинација за Оскар.
Европско првенство во фудбал 2012

Евро 2012 или Европското првенство во фудбал во 2012 во Украина и Полска, (полски: ''Mistrzostwa Europy w Piłce Nożnej 2012'', украински: ''Чемпіонат Європи з футболу 2012'') — 14. Европско првенство во фудбал, кое се одржа во Полска и Украина од 8 јуни до 1 јули 2012. Цермонијата на отвoрањето се одржа во Варшава, а финалето на првенството ќе се одигра во Киев.
На првенството учествуваа 16 европски фудбалски репрезенатции.
1 Стадиони
Варшава, Познањ, Вроцлав, Гдањск
Национален стадионКапацитет: 58 145, Градски стадионКапацитет: 43 098, Градски стадионКапацитет: 42 771, Балтик АренаКапацитет: 40,818
Церемонија на свечено отворање, 2 натпревари (1/4 и 1/2), 3 натпревари, 3 натпревари, 3 натпревари и 1/4
Киев, Донецк, Лавов, Харков
НСК ОлимпискиКапацитет: 70 050, Донбас АренаКапацитет: 51 504, Нов стадионКапацитет: 34 915, Стадион МеталистКапацитет: 38 633
3 натпревари, 1/4 и Финале, 3 натпревари, 1/4 и 1/2, 3 натпревари, 3 натпревари
2 Квалификации
Извлекувањето на квалификациските групи се одржа во Полска на 7 февруари 2010
3 Натпревари по групи
Сите натпревари во Полска се играат според Средноевропско летно време (''Central European Summer Time'') (UTC+2), а во Украина според Источноевропско летно време (''Eastern European Summer Time'') (UTC+3).
3.1 Група A
, ,
8 јуни 2012
1 – 1
'', 4 – 1
12 јуни 2012
1 – 2
1 – 1
16 јуни 2012
1 – 0
1 – 0
3.2 Група B
, ,
9 јуни 2012
0 – 1
1 – 0
13 јуни 2012
2 – 3
1 – 2
17 јуни 2012
2 – 1
1 – 2
3.3 Група C
, ,
10 јуни 2012
1 – 1
1 – 3
14 јуни 2012
1 – 1
4 – 0
18 јуни 2012
0 – 1
2 – 0
3.4 Група D
, ,
11 јуни 2012
1 – 1
2 – 1
15 јуни 2012
0 – 2
2 – 3
19 јуни 2012
1 – 0
2 – 0
4 Фаза на елиминации
4.1 Четвртфинале
------------
4.2 Полуфинале
----
4.3 Финале
Шампион на Евро 2012
Шпанија3. титула
5 Дисциплина
Суспендирани играчи како резултат на добиен црвен картон или како последица на акумулација на два жолти:
Играч, Прекршок, Суспензија, Белешки
име на играч, на натпревар со ?, Група ? - ?Група ? - ?, Суспензија поради добиен црвен картон
име на играч, во Група ? - ?, Група ? - ?
Шарл Монтескје

Шарл Монтескје (Бордо, - Париз, ), еден од најголемите француски филозофско - политички писатели. Со Волтер, Русо и Дидро, е претходник на француската револуција. Тој ги анализирал различните облици на власт и заклучил дека најправеден систем е оној во кој власта е поделена на законодавна, извршна и судска. Со ваков систем на функционирање, се спречувала злоупотребата на законот и се одржувала рамнотежа. Оваа идеја станала една од темелите на современите правни држави.
Во главното дело „Духот на законот“ ја изнесува теоријата за поделба на законодавна, на извршна и на судска власт, која и денес е темел на западната парламентарна демократија.
Рихард Штраус

Рихард Штраус ( - ), германски композитор и диригент. Компонираше опери, оперети, балети, соло-песни, камерна музика и друго. Автор е на оперите „Салома“, „Електра“, „Кавалер со ружа“, на поемата „Дон Жуан“ и на други дела. Татко му бил хорнист од најмали нозе компонирал симфонии поеми соло песни...тој го зголемува оркестарот неговите дела имаат одлики на доцниот романтизам. Во последните децении од својот живот станува претставник на романтизмот,.
1 Наводи
James Hepokoski notes a shift in Strauss's technique in the tone poems, occurring between 1892 and 1893. It was after this point that Strauss rejected the philosophy of Schopenhauer and began more forcefully critiquing the institution of the symphony and the symphonic poem, thereby differentiating the second cycle of tone poems from the first.
Сергеј Иљјушин

Сергеј Владимирович Иљјушин (Дилалево, - Москва, ), бил руски генерал и и водечки советски конструктор на авиони. Во текот на три децении конструира повеќе од 50 видови авиони. Посебно познат по оклопниот јуришен авион "Ил-2" констриран за потребите на советското воено воздухопловство во Втората светска војна.
Станал пилот 1917 година, а 1932 година започнува да работи на конструкција на авиони. Во 1936 година го конструирал двомоторниот авион ЦКБ-30, кој постигнува неколку рекорди, 1939 година го има конструирано јуришниот авион Ил-2, лесниот бомбардер Ил-4 и јуришниот авион Ил-10. После втората светска војна го има конструирано авионот Ил-12 кој наоѓа примена во цивилната авијација, потоа Ил-14, Ил-18 и турбомоторниот авион Ил-28.
Жорж Сименон

Жорж Сименон (1903 - ), белгиски писател, „татко“ на познатиот инспектор Мегре. Напиша повеќе од 500 книги, вклучувајќи ги и романите и автобиографските дела. Главен јунак во осумдесеттина негови книги е инспекторот Мегре за кој се снимени повеќе од 60 филмови.
Отон Жупанчич

Отон Жупанчич (Виница, Словенија, - , ) — еден од најголемите современи словенечки поети. Во своето творештво, уметнички ги одрази националните и социјалните проблеми на својот народ. Словенечката поезија ја збогати со слободен ритам и со динамичен стил. Познати негови збирки се „Чаша на опојноста“, „Цицибан“ и „Преку полињата“.,
Владимир Хоровиц

Владимир Самојлович Хоровиц (|Владимир Самойлович Горовиц) (1 октомври 1903 &ndash; 6 ноември 1989) бил руско-американски класичен пијанист-виртуоз и композитор со еврејско потекло. Се смета за еден од најголемите пијанисти на 20 век.
Стефан Русјаков

Стефан Русјаков (Скопје, - Скопје, ) — македонски оперски певец, баритон, еден од основоположниците на македонската опера и учесник во првата опера изведена на македонски јазик - „Кавалерија рустикана“ од Пјетро Маскањи на 9 мај 1947 год. Во МНТ работел од 1947 до 1954 г. Тој е носител на баритонскиот фах во почетните години на Операта. Позначајни улоги: Гроф Луна (Трубадур), Алберт (Вертер), Млинар Симо (Еро од оној свет). Како дипломиран правник, по напуштањето на Операта се посветува на правничката професија.
Јохан Хајнрих Песталоци

Јохан Хајнрих Песталоци (|Johann Heinrich Pestalozzi; - ) — швајцарски педагог и реформатор, духовен творец на современото основно училиште.
Познати се неговите дела „Како Гертруда ги учи своите деца“, „Линхард и Гертруда“, „Лебедова песна“.
Во негова чест е наречено основното училиште „Јохан Хајнрих Песталоци“ во Скопје.
Шишман Ангеловски

Шишман Ангеловски (роден на во Софија - починал на во ) — македонски театарски, филмски и телевизиски глумец.
Професионалната кариера Шишман Ангеловски ја започнал во Куклениот театар во Скопје во 1957 година. Истата година почна да настапува и на сцената на Македонскиот народен театар. Тој станал член на Драмскиот театар во 1959 година, каде што има одиграно преку 80 улоги. Добитник е на Наградата на Здружението на драмските уметници на Македонија, како и на неколку други признанија добиени за остварувања на филмот. Бил прогласен за „Најпопуларно ТВ лице“ во Македонија.
1 Филмографија
Година, Филм, Улога
1969, Време без војна ТВ-филм, Макре
1969, Враќање од рајот ТВ-филм
1970, Мртва стража ТВ-филм
1971, Македонски дел од пеколот ТВ-филм, Полицаец
1972, Настан можеби последен ТВ-филм
1972, Истрел ТВ-филм
1973, Колнати сме, Ирина ТВ-филм
1973, Залез над езерска земја ТВ-серија, Елемар
1973, Љуѓе и птици ТВ-филм
1976, Последниот ден на Мистер Порфириј ТВ-филм
1976, Најдолгиот пат ТВ-филм, Поп
1977, Итар Пејо ТВ-серија, Рамбо
1977, Сакате ли уште едно парче торта ТВ-филм
1978, Среќна приказна ТВ-филм
1979, Курирот на Гоце ТВ-серија
1980, Време, води ТВ-филм
1981, Самотија ТВ-филм, Клисар
1981, Црвениот коњ ТВ-филм
1982, Илинден ТВ-серија, Јаја
1982, Слана во цутот на бадемите ТВ-филм
1982, Едно лето ТВ-серија
1984, Диво месо ТВ-филм, Поп
1986, Климент Охридски ТВ-филм
1987-1988, Трст виа Скопје ТВ-серија, Трговецот
1990, Алф од Ново Лисиче ТВ-филм, Попот
1990-1991, Еурека ТВ-серија
1991, Тетовирање ТВ-филм, Бербер
1992, Тврдокорни ТВ-серија
1992, Кражба ТВ-филм
1992, Заминување од Пасквелија ТВ-филм
1993, Македонска сага ТВ-филм, Суљо
Икавски изговор

Икавски изговор (исто така ''икавица'') — еден од изговорите на босанскиот, хрватскиот и српскиот јазик и единствениот кој не е прифатен во книжевниот јазик.
1 Поврзано
* Екавски изговор
* Ијекавски изговор
* Српски јазик
Халид бин Абдулазиз

Халид бин Абдулазиз ел- Сауд (|خالد بن عبد العزيز آل سعود, ''''; 13 февруари 1913 – 13 јуни 1982) — крал на Саудиска Арабија од 1975 до 1982 г. и четврти владетел на земјата. Периодот на неговото владеење сее одликува со стопански развој на земјата поради зголемените приходи од нафтата и значајните настани на Блискиот Исток.
1 Поврзано
* Сауд
Иекавски изговор

Иекавскиот изговор (исто така јекавски изговор) е еден од изговорите коишто ги има во неколку словенски јазици или нивните дијалекти. Јазици во коишто има иекавски изговор се: српски, хрватски, босански и црногорски.
Иекавскиот изговор на српскиот јазик е првиот кој е прифатен во книжевниот јазик и ја има најдолгата традиција во српскиот јазик. Со овој изговор е напишана голем дел од српската народна книжевност.
Карактеристично за овој изговор е тоа што старословенското "јат" преминало во ''ије'' или ''је''.
1 Поврзано
* Екавски изговор
* Икавски изговор
* Српски јазик
* Хрватски јазик
* Босански јазик
* Црногорски јазик
Ефрем Чучков

Ефрем Чучков ( во — во ) — македонски револуционер, член и војвода на Македонската револуционерна организација.
1 Животопис
Ефрем Чучков е роден на 21 ноември 1870 година во Кратово, тогаш во Отоманското Царство. Се школувал во Солунската егзархиска гимназија (V клас гимназија), во Софија (две години воено училиште), а го завршил Педагошкото училиште во Казанлак во 1896 година.
По завршувањето на средното образование, работел како учител во штипското Ново Село, а потоа заедно со Гоце Делчев студирал во военото училиште во Софија. Потоа заедно со него и го напуштил училиштето. Учителствувал неколку години во Пехчево и Мелник, каде што започнал да ја развива организациската дејност на Организацијата.
Од крајот на 1897 година, Чучков бил во илегала. Тој бил меѓу организаторите на револуционерната мрежа во Штипско, заедно со Тодор Лазаров и Мише Развигоров. Кратко време во текот на 1902 година бил пунктовен началник во Ќустендил при што бил јавно физички нападнат од врховистите.
На 2 јануари 1905 година учествува на Скопскиот конгрес на Скопскиот револуционерен реон. За членови на окружното раководство биле избрани Даме Груев, Ефрем Чучков, Крсто, Мише Развигоров и Атанас Бабата.
По смртта на Мише Развигоров во април 1907 година, Ефрем Чучков, заедно со Тодор Александров бил окружен војвода на Скопскиот револуционерен округ.
2 Подоцнежна дејност
На Ќустендилскиот конгрес од 1908 година, Ефрем Чучков бил избран за дополнителен член на ЦК, заедно со Петко Пенчев, Павел Христов, Петар Ацев, Аргир Манасиев и Стамат Икономов.
За време на Балканските војни, Чучков ја командувал единицата бр. 35, која учествувала во борбите за Кочани.
По Првата светска војна, тој учествувал активно во обновата на ВМРО, а во тоа време негов четник бил и Дончо Христов.
Чучков бил втората по важност личност во обновената организација, по нејзиниот водач Тодор Александров. Тешко болен, Чучков умрел во Софија на 1 октомври 1923 година.
Негов внук е македонскиот револуционер и политичар Емануел Чучков.
3 Галерија
4 Наводи