procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Симеон Радев

Симеон Радев (, — , ) — истакнат македонски новинар и виден публицист, историчар и дипломат во Бугарија. Бил близок до Централниот комитет на Македонската револуционерна организација и Македонскиот комитет на Борис Сарафов, во Женева го издава (француски јазик) весникот “''L’ Effort''” (1900 — 1901), а по дипломирањето во Париз го редактира весникот „''Le Mouvement Macedonien''” (Македонско движење) (1902 — 1903).
1 Биографија
Роден е во 1879 год. во Ресен. Автор е на една од првите истории на Третата бугарска држава — „Градители на современа Бугарија“. Бил бугарски дипломатски претставник во Букурешт, Берн, Хаг, Анкара, Вашингтон, Лондон и Брисел, исто така и прв бугарски претставник во Друштвото на народите во Женева. Бил истакнат член на Македонскиот научен институт.
По Младотурската револуција од 1908 година го поддржува Соjузот на бугарските конституциони клубови.
Симеон Радев е член и на бугарската делегација при потпишувањето на Букурешкиот договор во 1913 година и при потпишувањето на Солунското примирје во 1918 година.
Умира во Софија во 1967.
Во своите дела Радев се нарекува Бугарин од Македонија, а словенското население во Македонија — бугарско.
2 Скулптура во Скопје
Во април 2012 година, Владината служба за заеднички и општи работи соопштила дека ќе ја тргне поставената статуа на Симеон Радев на новата зграда на Министерството за надворешни работи бидејќи била поставена по грешка. Првично било изjaвено дека наместо Радев требало да биде поставена скулптура на Теодор Рузвелт. Неофицијално, подоцна било соопштено дека Радев ќе бил префрлен во Музејот на македонската борба, без разлика на исходот на неговиот политички живот бидејќи во музејот се поставуваат скулптури од секоја политичко-идеолошка ориентација која имала влијание во Македонија. На неговото место на зградата на МНР била поставена скулптура на Жан Моне.
3 Мисли на Симеон Радев
Во врска со животот на Турците во Македонија и нивните односи со месното население, во своите„Рани Спомени“, Радев пишува дека: „Турците беа почнале да се чувствуваат Македонци“. На друго место, кога дознал од каде доаѓа радев и пријателите, некој руски офицер рекол: „Несреќни Македонци! Вие пак останувате во ропство.“
"Јас не сум екстремен, туку бескраен бугарски националист"
4 Објавени книги
* "Градители на современа Бугарија" (1910), и .
* (1918 — , 1927 — )
**
Стојан Михајловски

Стојан Николов Михајловски ― бугарски писател, филозоф, општественик, деец на Македонскиот комитет и учесник во македонското револуционерно движење .
1 Потекло и школување
Стојан Михајловски бил потомок на стар бугарски преродбенички род. Тој е син на Никола Михајловски, внук
на Иларион Макариополски. Учел во Трново (1865-1868), завршил при ''Галата сарај'' во Цариград (1872), а таму бил соученик на Константин Величков. Подоцна бил бугарски учител во Дојран (1872-1874), Во текот на 1875 година заминал за Екс ан Прованс, Франција, каде што го изучувал право.
2 Општествена служба
По Берлинскиот конгрес работел како адвокат и судија, станал член на судскиот совет, главен уредник (1880) на весникот ''„Народен глас“'' во Пловдив и началник на одделение при Министерството за внатрешни работи (1880).
Михајловски завршил право во Франција во текот на 1883, а потоа станал главен секретар при Министерството за правосудсто (1883-1884), член на Русенскиот апелационен сдд (1887), учител по француски јазик во Русенската машка гимназија (1889).
3 Политичка дејност
Стојан Михајловски бил претседател на Македонскиот комитет (1901-1903) и народен пратеник (1886-1887, 1894–1896, 1903-1908).
Поради статијата ''Потајностите на бугарскиот двор'' која била издадена во весникот ''Ден'' и била насочена против Фердинанд I, бил осуден условно. Во текот на 1905 година се повлекол од политичката и општествената дејност.
4 Дела
* Сцени от парламентарния живот в България. 1884
* Бог. Библейски стихотворения. 1889
* Поема на злото. 1889 /1939, 1943/
* Novissima verba. Стихотворения. Т. 1. 1889
* Железни струни. Стихотворения. 1890
* Currente calamo. Краевековни стихотворения. 1890
* Книга без заглавие. Стихотворения. Ч. 1. 1892
* Сатири. Нашите писачи и газетари. 1893
* Философически и сатирически сонети. 1895
* Книга за българския народ. 1897 / 1931, 1938, 1946, 1991/
* По прекия друм. Бележки и размишления. 1901
* Пробуда и възход. 1902
* Книга за оскърбените и онеправданите. 1903
* Източни легенди. 1904
* Днес чук, утре наковалня. 1905
* От развала към провала. Диалогизирани очерки. 1905
* Словоборците станаха богоборци. Поема. 1908
* Позив към българския народ и българската интелигенция. Ч. 1. 1911
* Съчинения. Т. 1. 1918
* Избрани творения. 1931 /1938/
* Съчинения. Т. 1–3. Избр. творения. Книга за българския народ. Поема на злото. 1938–39
* Събрани басни. 1939
* Неиздадени съчинения. Т. 1–2. Увод, бел. и уредба от Ив. Богданов. 1940–41
* Божествен размирник. Под. ред. на Ив. Богданов. 1943
* Избрани съчинения. Т. 1. 1947. Т. 5. 1948
* Избрани стихотворения. Антология. 1948
* Избрани съчинения. В 2 т. 1960
* Басни. Епиграми. Сатири. Лирика. 1967
* Стихотворения. 1967
* Епиграми. 1969
* Избрани творби. 1974
* Избрани творби. 1987 /1986/
* Божествен размирник. Философска поезия и проза. Съст. и предг. Ат. Натев. 1987.
Сливница (Бугарија)

Сливница (|Сливница) е град во Западна Бугарија, административен центар на општината Сливница во Софиската област. Има население околу 7.005 жители (2022).
Познат е по тоа што овде бугарската војска ја има извојувано големата победа против српската во Српско-бугарската воjна од 1885 година.
1 Географија
Градот Сливница се наоѓа во северозападниот дел на Софиската котлина, на 32 километри од Софија и 25 километри од границата со Србија.
2 Галерија
Георги Баласчев

Георги (Ѓорѓи) Баласчев ( во - во ), историчар, еден од водачите на софискиот кружок на македонските студенти од кои ќе никне „Младата македонска книжевна дружина“ во 1891 година. Автор на повеќе прилози на тема Македонија кои ги објавувал под псевдонимот „Езерски“ во сепаратистичкото списание „Лоза“.
Познаник на Мисирков од заедничкиот престој во Белград (1889) и во Софија (1890), кој во времето кога се ставаа основите на Младата македонска книжовна дружина, под псевдонимот Езерски, ја објави првата книга на македонски јазик за лозарското движење: „Неколку кратки летописни белешки за состојбата на западните Македонци...” (Софија, 1890).
Како човек, кој живееше во Бугарија, Баласчев не еднаш го креваше гласот во полза на својата поробена и подоцна раздробена татковина.
Учил во Солунската бугарска машка гимназија „Св. Кирил и Методиј“ и Софискиот универзитет „Св. Климент Охридски“.
Во периодите 1899-1902, 1904-1908 и 1924-1934 бил учител во Софиjа, во 1902-1903 бил уредник во Археолошкиот музеj во Софиjа, во 1919-1923 во Етнографскиот музей во Софиjа, а во 1934-1936 бил инспектор во бугарското Министерство за образование.
1 Дела
Насловите на делата се дадени во оргиналот како што се објавени.
* Биографически и книжовни чертици на Григор С. Пърличев и венчаната му поема през 1860 година на поетическия конкурс в Атина (објавена во Софија, 1897 г.)
* Неколко кратки летописни бележки по състоянието на западните Македонци за първата 45 годишнина на настоящий век (1890)
* Нови известия за черковното ведомство на Видинската и Софийската епархия през първите години на тяхното завладяване от Турците (1901)
* Бележки върху веществената култура на Старобългарското ханство и основанието му в Европа (1902)
* Бележки върху изкуството в българските земи през средните и по-нови векове (1920)
* Най-старата словенска държава на Балканския полуостров през VII и VIII в. и нейният етнически състав (1924)
* Българите през последните десетгодишнини на десетия век и първите от единадесетия в 2 ч. (1927 и 1930) и др.
Ѓорѓи Димзо

Маргарит Ѓорѓи Димица — Димзо (, — , ) — грчки историчар и филолог со македонско потекло. Во грчката наука е познат под името ''Маргаритис Димицас (Μαργαρίτης Δήμιτσας)''.
1 Животопис
Димзо е роден во Охрид во 1830 година во македонско, а според некои во влашко семејство. Тој е првиот учен што напишал дела за античката топографија на Македонија и исцрпно ги регистрирал дотогаш познатите камени, епиграфски споменици. Се залагал за обновување на Охридската архиепископија со автокефален статус.
Неговите потомци Димзови и денес живеат во стариот дел на Охрид – Варош.
Тој бил епиграф и историчар, специјалист за античка топографија и географија. Учел во Охрид и Јанина, а на универзитетот во Атина завршил филологија. Подоцна во Лајпциг и Берлин специјализирал класична филологија, филозофија и археологија. Работел во Битола и Солун. Во сворто училиште во Битола во 1851 година го основал првиот гимназиски клас.
Маргарит Димзо напишал три книги кои за тема ја имаат Македонија. Во една пишувал посебно за Охридската архиепископија, во која се осудува нејзиното неправедно укинување во 1767 година. Бил изразит Гркоман и деец на Грчката пропаганда во Македонија.
Починал во Атина во 1903 година.
Во 2016 година, познатиот охридски историчар на уметноста Гоце Жура издал монографија за него.
2 Поврзано
* Куќа на Димзови — семејната куќа, прогласена за културно наследство на Македонија
Павел Јозеф Шафарик

Павел Јозеф Шафарик ( - ) — истакнат словачки и чешки филолог и етнограф. Негови најзначајни дела се: „Историја на словенскиот јазик и литература на сите наречја”, „Словенски древности”, „Словенска етнографија“ и други.
1 Ран живот и образование
Павел Јозеф Шафарик е роден на 13 мај 1795 година во Кобељарово, мало село во денешна Словачка, тогаш дел од Хабзбуршката монархија. Неговиот татко, Павол Шафарик, бил протестантски свештеник и учител, а неговата мајка, Катарина, потекнувала од скромно семејство. Павел бил најстарото од петте деца во семејството. Неговиот татко го поддржувал неговото образование, па Шафарик уште од мали нозе покажувал интерес за книжевност и наука.
Шафарик го започнал своето образование во родното село, а подоцна учел во евангелистичкото училиште во Кежмарок (1805–1810). Во 1810 година се запишал во лицејот во Кежмарок, каде се изучувале класични јазици, филозофија и теологија. Во 1815 година се преселил во Јена, Германија, каде студирал на Универзитетот во Јена, еден од центрите на германската интелектуална мисла. Таму бил под влијание на романтизмот и идеите на Јохан Готфрид Хердер, кој ги истакнувал значењето на националните култури и јазици. За време на студиите, Шафарик се занимавал со филологија, историја и славистика, а исто така почнал да пишува поезија.
2 Кариера и научна работа
По завршувањето на студиите, Шафарик работел како учител и приватен воспитувач. Во 1817 година се вратил во Словачка и станал учител во гимназијата во Ново Место (денес Нове Место над Вахом). Од 1819 до 1833 година работел како директор на српската гимназија во Нови Сад, во тогашната Војводина, дел од Хабзбуршката монархија. Овој период бил особено значаен за Шафарик, бидејќи таму се запознал со српската култура и книжевност, а соработувал и со Вук Стефановиќ Караџиќ, со кого работел на собирање и проучување на словенски фолклор и јазик.
Во Нови Сад, Шафарик го уредувал списанието ''Српски летопис'' и објавувал научни трудови и поезија. Неговата работа во Србија му овозможила да ги продлабочи своите истражувања за словенските јазици и култури. Во 1833 година се преселил во Прага, каде останал до крајот на животот. Во Прага работел како библиотекар, уредник и професор, а подоцна станал и директор на Универзитетската библиотека во Прага (1848).
Ватрослав Јагиќ

Хрватот Ватрослав Јагиќ ( - ) — еден од најголемите слависти воопшто во XIX и XX век, долгогодишен професор по словенска филологија во Одеса, Берлин, Петербург и Виена, автор на многубројни славистички студии и изданија на стари словенски текстови и основач и издавач на славистичкото списание „Архив за словенска филологија” во Виена, како и на незавршената „Енциклопедија на словенската филологија”.
Јагиќ беше наклонет кон посебноста на македонскиот јазик и тоа и јавно го изрази во една своја статија во виенскиот весник „Die Freie Presse” , којашто предизвика остра реакција на Балканот, особено во Белград. Му беше професор на Крсте Петков Мисирков.
1 Библиографија
1.1 Книги
*''Gramatika jezika hèrvatskoga: osnovana na starobugarskoj slovenštini. Dio pèrvi: Glasovi'' [''Граматика на хрватскиот јазик: Основана на старобугарската словенска. Прв дел: Гласови''] (1864). Zagreb: Brzotiskom Antuna Jakića.
*''Historija književnosti naroda hrvatskoga i srbskoga'' [''Историја на книжевноста на хрватскиот и српскиот народ''] (1867). Zagreb: Štamparija Dragutina Albrechta.
*''Ruska književnost u osamnaestom stoljeću'' [''Руската книжевност во осумнаесеттиот век''] (1895). ''Slike iz svjetske književnosti. Svezak treći''. Zagreb: Matica hrvatska.
* Ягич, Игнатий Викентьевич. ''Исторія славянской филологіи'' [''Историја на словенската филологија''] (1910). ''Энциклопедія славянской филологіи. Выпускъ 1''. Санктпетербургъ: Императорская академія наукъ.
*''Život i rad Jurja Križanića'' [''Животот и делото на Јурај Крижаниќ''] (1917). Zagreb: JAZU.
*''Spomeni mojega života: I deo (1838-1880); II deo (1880-1923)'' [''Спомени од мојот живот''] (1930-1934). Beograd: Srpska kraljevska akademija.
*''Izabrani kraći spisi'' [''Избрани кратки списи''] (1948). Edited and translated by Mihovil Kombol. Zagreb: Matica hrvatska.
*''Djela Vatroslava Jagića IV.: Članci iz „Književnika“ III. (1866). Historija književnosti naroda hrvatskoga ili srbskoga'' [''Делата на Ватрослав Јагиќ IV''] (1953). Edited by Slavko Ježić. Zagreb: Jugoslavenska akademija znanosti i umjetnosti.
*''Rasprave, članci i sjećanja'' [''Расправи, статии и сеќавања''] (1963). Edited by Marin Franičević, translated by Mihovil Kombol. ''Pet stoljeća hrvatske književnosti. Knjiga 43''. Zagreb: Matica hrvatska, Zora.
1.2 Статии
*''Naš pravopis'' [''Нашиот правопис''] (1864). In: Književnik. Godina prva. pp 1–34, 151-180.
*''Trubaduri i najstariji hrvatski lirici'' [''Трубадури и најстарите хрватски лирски поети''] (1869). In: "Rad" Jugoslavenske akademije znanosti i umjetnosti, knjiga IX.
Александар Христов

Александар Стоев Христов — роден на 14 февруари 1929 година во с. Јаново, Пиринска Македонија. Почина на 20 октомври 2005 г. во Лондон, Англија. Неговата желба, да почива во родната македонска земја, му беше исполнета и на 20 декември 2005 година неговите посмртни остатоци беа погребени во родното село Јаново.
Почетното основно образование го добива во соседното село Петрово. По шестиот клас гимназија во Свети Врач (денес Сандански) заминува за Скопје, Народна Република Македонија, каде се запишува во Педагошкото училиште. Во 1948 год., кога се затвора границата помеѓу Македонија и Бугарија, тој се наоѓа во Бугарија, и не можејќи да се врати во Македонија, своето образование го продолжува во Благоевград. Но, бугарската власт не му дава да го заврши училиштето и го зема во воена служба, при што е испратен во рудникот за ураниум во селото Блатешница крај Софија. Таму, заедно со други "неблагонадежни граѓани", Александар работи во крајно неподносливи услови.
Свесен за сите опасности за неговиот живот, Александар Христов избегал од рудникот, и на 18 јуни 1951 год. преминал илегално во Грција. Оттаму својот тежок пат на бегалец го продолжил во Бразил. По неколкумесечен престој во оваа земја, тој пак се сели, сега во Франција.
По многу непријатни доживувања, Александар Христов успеал да се запише на Алианс франсез. Овде тој се запознава со Лидија Терек, со која стапува во брак, и подоцна им се раѓаат синот Мајкл и ќерката Хелен.
Во Париз Александар Христов завршил студии по новинарство и социологија. Овде се дружи со многубројни бегалци од Пиринскиот дел на Македонија. Во 1968 година се сели во Лондон и во следните 20 години работи во ВВС, во програмата на бугарски јазик.
Од Лондон одржува врски со Крсто Енчев, на кого во 1980 год. му гостува во Сиднеј, Австралија. Таму, тие двајцата, заедно со Ангеле Вретовски, Георги Чочков, Митре Мојсоски и други Македонци, ги поставуваат темелите на весникот "Народна волја". Александар Христов ја презема задачата на главен уредник на весникот. Дури во 1992 година целокупната грижа за излегувањето на весникот ја презема неговиот брат Георги Христов.
Александар Христов се занимавал и со пишување поезија. Автор е на пет стихозбирки.
Полуостров

Полуостров е копнена површина, опколена со вода од три страни. Полуостровот е секогаш поврзан со главното копно.
1 Полуостровот како мотив во уметност
* „На речниот полуостров“ - песна на руската поетеса Новела Матвеева од 2000 година.
2 Полуострови во светот
Полуострови во Европа:
* Апенински Полуостров
* Балкански Полуостров
* Пиринејски Полуостров
* Скандинавски Полуостров
* Бретања
* Колски Полуостров
* Канин
* Јиланд
* Фински Полуостров
* Крим
* Котантен
Полуострови во Азија:
* Арапски Полуостров
* Анадолија
* Индокина
* Индиски Полуостров
* Камчатка
* Мангишлак
* Корејски Полуостров
* Јамал
* Гидански Полуостров
* Тајмир
* Чукотски Полуостров
* Малаја
Полуострови во Африка:
* Сомалиски Полуостров
* Киренајка
* Синај
* Туниски Полуостров
Полуострови во Австралија:
* Кобург
* Јорк
* Домпирова Земја
Полуостови во Северна Америка:
* Алјаски Полуостров
* Лабрадор
* Флорида
* Бутија
* Мелвил
* Долна Калифорнија
* Гаспе
Полуострови во Јужна Америка:
* Гоахира
* Парагвана
* Парија
* Валдес
Полуострови на Антарктик:
* Греамова Земја
3 Полуостровот како мотив во уметноста
* „Полуостров“ — песна на северноирскиот поет Шејмас Хини.
4 Поврзано
* Остров
* Провлак
* Теснец
* Средорек
Македонски глас (2004)

:''Оваа статија е за македонски весник во Бугарија. За останати весници со ист наслов, видете ја страницата за појаснување.''
Македонски глас е пирински весник, чиешто прво издание се појавило во јули 2004 година.
Тој излегува како периодичен билтен на борците за правата на Македонците во Бугарија и се печати на бугарски јазик. Весникот објавува податоци за состојбите во бугарското општество, а кои се однесуваат на положбата на Македонците. Весникот има големо значење во понатамошното демократизирање на бугарското општество, особено поради фактот што во него можат да се прочитаат такви работи кои најчесто се премолчувани од другите весници во Бугарија.
На 31 јануари 2011, бугарските власти го заплениле целокупниот тираж на весникот, додека сопственикот на печатницата на весникот и еден тамошен вработен биле преведени во полиција. Официјално немало известување за ваквата акција, а неофицијално ова е како последица на повикот на весникот до сите Македонци во Бугарија да се попишат како Македонци за време на пописот во државата во 2011.
Магдалена Македонска

Магдалена Македонска — родена во село Бачево, Пиринскиот дел на Македонија, на 6 април 1950 година. Ја завршила Академијата за драмски уметности во Софија. Вработена е во болницата во Елин Пелин, Бугарија.
Член е на Друштвото на писателите на Македонија од 1995 година.
1 Книжевна продукција
* Ребро Адамово (поезија, 1993)
* Грофицата вари грав (хумор од Пиринска Македонија, 1995)
Крсто Енчев

Крсто Енчев ( во Лехово, Валовишко — во , Австралија) — книжевен трудбеник, борец за правата и слободите на македонскиот народ.
1 Животопис
Со својата фамилија се населил во селото Јаново, околија на Сандански.
По убедување бил анархист и антикомунист, поради што е прогонуван од бугарскиот комунистички режим. Во 1950 година успева да емигрира во Австралија оставајки ја жената и четирите сина, кој потоа биле преселени во Ловечкиот регион. Таму, тој е еден од водечките организатори на македонската дијаспора. Заедно со уште неколкумина македонски емигранти (Александaр Христов, Ангело Вретовски, Георги Чочков, Митре Моjсовски и други) во 1980 година го основа весникот “Народна Волја“, чие излегување ќе го помага до крајот на животот.
Крсто Енчев е пирински Македонец, кој целиот свој живот го посветил борејки се за праведни идеали и достоинство на македонскиот народ. Врховен идеал во непоколебливата титанска борба која е за независна и самостојна обединета македонска држава. Единствено правилна идеја за секој национално осознаен Македонец. Во мемоарите опишана е борбата на Македонците за независна обединета Македонија.
Својот бурен живот Енчев го има опишано во книгата “Автобиографија - спомени“. Спомените му се пишувани на англиски јазик, а во превод на бугарски јазик се објавени во Бугарија, првиот дел во Софија во 1999 година, а вториот дел посмртно во Благоевград во 2003 година. Починал во Австралија.
2 Книжевност
* Крсто Енчев: „Автобиографија - спомени“, прв дел - Софија, 1999
* Крсто Енчев: „Автобиографија - спомени“, втор дел - Благоевград, 2003
* Весник „Народна волја“, Благоевград, 1999 - 2006
* „ - Скопје, 2009
3 Наводи
Народна волја

„Народна волја“ — македонски весник за теорија, историја, култура и уметност. До скоро време, „Народна волја“ беше единствениот македонски весник во Пиринскиот дел на Македонија, и воопшто, во Република Бугарија.
Весникот излегува еднаш месечно и се печати двојазично, на македонски и бугарски јазик.
1 Историја на весникот
Првиот број на „Народна волја“ излегува на 1 октомври 1980 год. во Сиднеј, Австралија. Како негови основачи се јавуваат повеќемина македонски емигранти, претежно од Пиринскиот дел на Македонија: Александар Христов, Крсто Енчев, Ангел Вретовски, Георги Чочков, Митре Мојсовски и други. Името „Народна волја“ е земено во спомен на истоимениот весник, издаван во почетокот на 20 век од Јане Сандански и неговите приврзаници - санданистите.
За прв главен уредник на новата „Народна волја“ е избран Александар Христов (1929 - 2005). Поради неговото враќање во Лондон, заедно со него се сели и седиштето на редакцијата, па долги години потоа весникот излегува во Англија.
Во 1989 година во Република Бугарија паѓа тоталитарниот режим на комунистичкиот диктатор Тодор Живков со што се создадени неопходните услови за понатамошна демократизација на бугарското општество. Кај пиринските Македонци се раѓа надеж за подобрување на нивната положба, и така паѓа решение весникот да се пресели во родниот крај на неговите основачи. Во април 1992 година во Благоевград излезе првиот број во новото седиште, сега и со новата редакција, чиј главен уредник е Георги Христов, брат на Александар Христов. Оттогаш весникот излегува непрекинато до ден денешен.
Основната идеја на весникот ,,Народна волја,, е да ја каже вистината за Македонија, за историјата на Македонија и сè што е негативно од бугарска страна, сите фалсификати што ги прават тие за Македонија и за нејзината историја, да бидат со факти и аргументи. Георги Христов, познат под псевдонимот Јан Пирински, уредник на весникот Народна Волја
2 „Народна волја“ и бугарската држава
Иако регистриран според важечките бугарски закони, во првите години на излегувањето во Благоевград весникот се соочува со бројни проблеми. Така, без некакво образложување, Бугарската пошта одбива да потпише договор за дистрибуција низ земјата, а бугарските служби за безбедност преземаат разновидни мерки за да го попречат излегувањето на весникот. Таквите мерки, меѓу другото, се изразени и преку притисоци кон членовите на редакцијата или распространувачите на весници кои се осмелуваат да го продаваат весникот. Врв на сето тоа се неколкуте полициски акции, чиј резултат е запленување на одделни текстови, па и конфискување на целиот тираж на весникот.
По бројните протести на меѓународните организации за правата на човекот и слободата на изразување, како и поради приближувањето на Бугарија кон Европската унија, бугарската држава престана да се меша во работата на весникот „Народна Волја“. Сега тој излегува непречено, може да се најде во слободна продажба на киосците, а може да се нарача дури и преку Бугарската пошта.
Ангел Каратанчев

Ангел Каратанчев — писател и енигматичар роден во Асеновград, Бугарија, на 29 декември 1926 година.
Ангел Каратанчев дипломирал книжевност на Софискиот универзитет и работел како просветен работник. Тој е основоположник и раководител на ''Клубот на писателите'' во градот Свети Врач (Сандански); член на Друштвото на писателите на Македонија од 1997 година.
1 Творештво
* Гатанки (1992)
* Ете човек (поезија, 1994)
* Творби (поезија, 1998)
* Епиграми, сентенции, карикатури (2000)
Георги Христов

Георги Стоев Христов (Јан Пирински) — роден на година, во с. Јаново, Пиринскиот дел на Македонија, починал на во Благоевград, Бугарија.
1 Животопис
Работел како работник, управник на одморалиште, службеник во Окружниот народен совет во Благоевград, учител по бугарски јазик и литература, окружен социјален инспектор и др.
Во 1992 година Георги Христов од својот брат Александар ја презема улогата на главен и одговорен уредник на весникот „Народна Волја“. Своите текстови ги потпишувал и со псевдонимот Јан Пирински.
2 Автор
Уште како ученик пишувал стихови, неговите дела се објавувани во тогашниот весник “Пиринско дело“. Ја има објавено и стихозбирката „''Попатен изгрев''“.
Еден од најобемните трудови кој ги има потпишано Јан Пирински, односно Георги Христов е делото „'' '', во кое хронолошки се опишани повеќето настани кои влијаеле на правата на Македонците во Пиринска Македонија како и нивната борба за човекови права.
Славе Македонски

Славе Македонски (, Железница, Пиринско - ) — македонски поет, раскажувач, романописец, драмски автор, публицист и книжевен преведувач. Завршил театарска режија во Москва, а има работено како професионален писател, новинар и режисер.
Во 1995 година, тој станал член на Друштвото на писателите на Македонија.
1 Книжевно творештво
* Здраво другари (поезија, 1959)* Светот е бескраен (драма, 1960)
* Куси раскази (1961)
* Тропою дружбы (1961)* Строители. (Настенька) (1962)* Да го фотокопираме животот (есеи, 1964)
* Поле на мажи (роман, 1967)
* Еден вик растојание (раскази, 1967)
* Да бидеме и утре (роман, 1969)
* Разбуди се за пресуда (роман, 1969)
* Пакетче патрони (раскази, 1973)
* Каде шеташ убав разбојнику (роман, 1981)
* Вртопи (трилогија, 1982)* Фати го бикот за рогови (роман, 1986)
* Штуро племе (раскази, 1986)
* Чевли за дедо Господ (раскази, 1987)* Тасо Македонецот (роман, 1995)
* Македонска голгота (роман, 1996)
* Околиски роман (роман, 1997)
* Двајца во џунглата (трилогија, 2000)
Георги Радулов

Георги Николов Радулов, наречен Георги Радуле (|Георги Николов Радулов, - ) — македонски публицист од Бугарија.
Роден во 1942 година во селото Кремен, Неврокопско, Пиринска Македонија. По завршувањето на основното училиште во родното село, средното образование го продолжил во Банско. Има завршено два технички факултети, на два различни универзитети, и има објавено неколку учебници за техничките училишта. Работи како професор на Рударско-геолошкиот универзитет во Софија.
Независно од неговата професионална ангажираност, Радуле со години ја проучувал историјата на својот македонски народ. Како резултат на неговата истражувачка работа во 1997 година во Софија беше објавена книгата “Историја на Македонија - апологија на македонизмот“.
Оваа книга ја претставува комплетната историја на македонскиот народ, од антиката до средината на XX век, и таа е првата книга од ваков вид објавена во Бугарија и на бугарски јазик. Поради отворено искажаните ставови за одбрана на засебниот македонски национален идентитет, авторот и книгата предизвикаа бурни реакции во Бугарија, и беа цел на бројни критики и притисоци.
Од книгите на историска тема ги има објавено уште: „Кремен - минато и наследство“ и „Кој ја фалсификува историјата?“.
Нова социјалдемократска партија

Нова социјалдемократска партија (НСДП) ― партија со социјалдемократска ориентација. Нејзин основач е Тито Петковски, кој во ноември 2005 се отцепи од СДСМ. Моментален претседател на партијата е Горан Мисовски.
Своето основачко собрание НСДП го одржа на 30 ноември, а основачкиот конгрес на 17 декември 2005.
Според Петковски НСДП ќе посвети посебно внимание на надминувањето на сиромаштијата во Република Македонија и на заштитата на правата на работниците. Како што тој истакна на Основачкиот конгрес: „Не смее да се случи во држава, која по својот Устав е социјална, правата на работниците да бидат во втор план, а на функционерите во прв.“
На парламентарните избори во 2006 година НСДП настапи самостојно, освојувајќи 6% од гласовите и 7 пратенички мандати, но по изборите влезе во владата предводена од ВМРО-ДПМНЕ. Од пратеничкиот состав на НСДП во текот на мандатот две пратенички, Јагнула Куновска и Мирјана Секуловска, преминаа во ВМРО-ДПМНЕ.
На предвремените парламентарни избори во 2008 година, НСДП настапи во коалиција со СДСМ, освојувајќи 3 мандати. Веднаш по изборите, поради незадоволство од напуштањето на коалицијата со ВМРО ДПМНЕ, партијата ја напуштија Лазар Еленовски, Веле Митановски, Вера Рафајловска и Живко Јанкуловски. Првите тројца ја формираа Социјалдемократската унија, а Јанкуловски - Партијата на обединетите демократи на Македонија.
НСДП настапи во коалицијата со СДСМ и на парламентарните избори во 2011 година, кога освои 4 мандати.
И на парламентарните избори во 2014 година настапи во коалиција со СДСМ и освои 3 мандати.
И на парламентарните избори во 2016 година во коалиција со СДСМ и освои 2 мандата.
И на парламентарните избори во 2020 година во коалиција со СДСМ и освои 2 мандата.
И на парламентарните избори во 2024 година, учествувала во коалиција со СДСМ и освои 2 мандата.
Вистинска црква на Исус

Вистинската црква на Исус е независна кинеска протестантска црква основана во Пекинг во текот на 1917 година. Денес таа има приближно 1,5 милиони членови во 39 земји и пет континенти и е најголемата христијанска црква во Кина и Тајван. Седиштето на меѓународното собрание на црквата е во Лос Анџелес, САД. Нејзината цел е да го проповеда Евангелието на сите народи, особено во Израел.
0.1 Главните учења и верувања на оваа црква
# „Примањето на Светиот Дух, потврдено со зборувањето на јазици, е потврда за нашето наследување на Царството Небесно.“
# „Крстењето со вода е верски обред за избавување од гревовите и препородување. Крстењето се врши во природна вода, како река, море или извор. Крстителот, кој веќе е крстен со вода и Светиот Дух, го врши крстењето во името на Бог Исус Христос. Личноста која го прима крстењето треба да е целосно потопена во вода со главата наведната и лицето надолу.“
# „Обредот на миење на стапалата ни овозможува да се соединиме со Господ Исус. Исто така служи и за постојано потсетување дека треба да имаме љубов, светост, човечност, простување и служење. Секоја личност која била покрстена треба да ги измие нозете во името на Исус Христос. Заемно миење на стапалата се практикува секогаш кога е соодветно.“
# „Светата причест е обред за паметење на смртта на Бог Исус Христос. Тоа ни овозможува да ги вкусиме телото и крвта на нашиот Бог и да се причестиме со Него, за да можеме да имаме вечен живот и да воскреснеме на Последниот Ден. Овој обред треба да се извршува што е можно почесто. Потребен е само еден бесквасен леб и гроздов сок.“
# „Сабат, седмиот ден од неделата (сабота), е Свет Ден, благословен од Бога. Се почитува за паметење на создавањето и избавувањето од страна на Господ, со надеж за вечен одмор во идниот живот.“
# "Исус Христос, Зборот кој се претвори во тело, умре на крстот за избавување на грешниците, воскресна на третиот ден и се качи на небото. Тој е единствениот Спасител на човештвото, Создавачот на небото и земјата, и единствениот вистински Бог."
# "Светата Библија, која се состои од Стариот и Новиот завет, и е инспирирана од Бога, е единствената духовна вистина и претставува стандард за Христијанско живеење."
# "Избавувањето е дадено од милоста Божја преку вербата. Верниците треба да се ослонат на Светиот Дух за да трагаат по духовност, да го почитуваат Бога, и да го сакаат човештвото."
# „Црквата, основана од нашиот Бог Исус Христос, преку Светиот Дух за време на „второто пришествие“ е возобновената вистинска црква од апостолското време.“
# "Второто пришествие на Бога ќе се случи на Последниот Ден кога Тој ќе се симне од небото за да му суди на светот: на праведните ќе им биде даден вечен живот, додека на злобните вечен прогон."
Симбиоза

Симбиоза претставува меѓусебна животна зависност помеѓу два или повеќе организми. Има многу видови симбиози во природата, од кои најзастапени се: микориза, лишаи, симбиозата меѓу пеперугоцветните растенија и азотофиксаторските бактерии и други.
Александар Бујнов

Александар Иванов Ненов (|Александър Буйнов), наречен Бујнов (Шумен, 26 септември 1879 — Банско, 27 септември 1924) — револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, член и војвода на Македонската револуционерна организација.
1 Животопис
Александар Ненов е роден во градот Шумен на 26 септември 1879 година. Тој е најстариот син во семејството на богатите занаетчија кој изработувале гајтани и срма за народни носии.. Се школувал во својот роден град, а завршил гимназија во Софија. Во 1896 година запишува право на Софискиот универзитет, а во 1897 година станува глумец во театарот „Солзи и смеа“. При една од турнеите на театарот во Солун во 1898 година се запознава со дејци на ВМОРО и се вклучува во македонското ослободителното движење. Поради бујниот карактер е нарекуван ''"Бујниот"'' и од таму прифаќа името ''Бујнов''.
По Илинденското востание во 1903 година Бујнов го напуштил театарот и се одал целосно на македонското револуционерното движење. До 1905 година е четник во Скопскиот револуционерен округ, а потоа - во Серско, каде што станува еден од блиските на Јане Сандански.
На третиот редовен конгрес на Серско револуционерен округ во 1907 година е избран за член и секретар на окружниот револуционерен комитет. По Младотурската револуција во 1908 година е меѓу основачите на Народната федеративна партија во Солун и е член на Централниот совет. На изборите во 1912 година Бујнов е избран за пратеник во Османлискиот парламент.
Во Балканските војни (1912-1913) Александар Бујнов застанува на чело на чета и го заштитува македонското население во Неврокопско и Демирхисарско од настапувањата на Турците и учествува во ослободувањето на Пиринска Македонија. Со него се војводите Димитар Арнаудов, Икономов, Иван Кјумџиев, Грнев, Тухчев и Бакаров. Во борба во селото Црвишта во Шарлија на 22 октомври 1912 година е тешко повреден.
По Првата светска војна е во групата на противниците на Тодор Александров и генерал Александар Протогеров, предводена од Ѓорче Петров. Во април 1923 година е избран за пратеник во Бугарското народно собрание. По превратот од 9 јуни се утврдува во градот Банско. По убиството на Тодор Александров, Александар Бујнов е убиен по пресудата на ВМРО на 27 септември 1924 година во Банско.
Петрово (Пиринско)

Петрово — село во Општина Свети Врач, Пиринска Македонија, во југозападниот дел на Бугарија.
1 Географија и местоположба
Селото Петрово се наоѓа во планинскиот регион во северното подножје на планината Славјанка, оддалечено само 6 километри од бугарско-грчкиот граничен премин. На речиси исто растојание, на околу 610 метри надморска височина, се наоѓа месноста Извора, од каде што извираат водите на Петровска Река. Петрово припаѓа на историско-географската област Мрвачко, а дел од истата етнографска целина претставуваат и пограничните села на грчка територија.
2 Историја
Петрово е старо село. Нема точни податоци за неговото формирање, но при ископувањата за изградба на ХЕ „Петрово“, пронајдени се остатоци од римска бања. Во 1997 година при реставрација на централната црква „Св. Петар и Павле“ во селото се откриени скелети од ранохристијанска ера во темелите на храмот.
Според османлиските даночни регистри на немуслиманското население од вилаетот Тимур Хисар од 1616 - 1617 година, Петрово било село со вкупно 109 домаќинства изнесувал.
Во XIX век Петрово е големо село со мешано население и припаѓа на Демирхисарската каза на Серскиот санџак.
Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Ковачево е село со 100 домаќинства и 330 жители, Македонци.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 1.350 жители, од кои 950 Македонци, 280 Турци и 120 Роми.
Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 1.224 Македонци егзархисти и 60 Власи.
3 Демографија
Според пописот од 2011 година, во селото живееле 632 житела, од кои најголел дел од населението се запишани како Бугари.
На табелата е прикажан националниот состав на населението во селото:
На табелата е прикажан бројот на населението во Петрово за периодот 1934-2011:
година, 1934, 1946, 1956, 1965, 1975, 1985, 1992, 2001, 2011
население, 1.300, 1.677, 1.911, 1.679, 1.525, 1.325, 1.144, 882, 632
4 Културни и природни знаменитости
На 2 километри северно од селото се наоѓа месноста ''Пештери,'' село од XIV-XVII век со развиена грнчарска и земјоделска култура. Остатоците од старата населба сè
уште се видливи таму и жителите на Петрово делумно го имаат обновено храмот. На 2 километри југоисточно од селото се наоѓа параклисот „Свети Илија“ каде што населението редовно се собира за празникот Илинден.
Во селото има три цркви: „Свети Петар и Павле“, „Свети Атанасиј“ и „Света Дева“. За време на Отоманското Царство во селото постоела голема џамија и конак, но за време на Балканските војни (1912-1913) тие се срушени.
На околу 5 километри источно од селото се наоѓа пештерата ''Рупата'', со длабочина од 45 метри.
5 Личности
5.0.1 Починати
* Ангел Харизанов (Спанчево, 1870 - Арамиска Чешма, Серско, 1902) — македонски револуционер, мелнички војвода и член на Македонската револуционерна организација - загинат е во близина на Петрово.
6 Наводи
Воздух

Воздухот — гасовита материја составена претежно од азот (78%), кислород (21%); останатиот 1% го сочинуваат материи како јаглерод диоксид, водород, хелиум, водена пареа и други. Воздухот е неопходен за опстанок на животот на Земјата. Најважен елемент на воздухот за одржување на животот на Земјата е кислородот. Него го користат и растенијата и животните. Животните и човекот не можат да издржат без воздух повеќе од неколку минути. Растенијата, низ процесот фотосинтеза, се најголеми производители на кислород. Водните алги и фитопланктоните се исто така производители на кислород, но со помал интензитет. Уништувањето на шумите и загадувањето на воздухот и водите се фактори кои ја зголемуваат опасноста од намалување на кислородот.
1 Воздухот како тема во уметноста и во популарната култура
1.1 Воздухот како тема во книжевноста
* „Воздухот на водата“ - поетска збирка на францускиот писател Андре Бретон од 1934 година.* „Пофалба на воздухот“ - песна на српскиот поет Бранко Миљковиќ.
1.2 Воздухот како тема во музиката
* „Од воздухот“ (''From the Air'') - песна на американската музичарка Лори Андерсон од 1982 година.* „Вечерва во воздухот“ (''In the air tonight'') - песна на британскиот пејач „Фил Колинс“ (''Phil Collins'') од 1981 година.* „Воздухот што го дишам“ (''The air that I breathe'') - песна на англиската група The Hollies од 1974 година.* „Воздух“ (''Air'') - песна на американската група „Токинг хедс“ (''Talking Heads'') од 1979 година.* „Тенкиот воздух“ (''The Thin Air'') - песна на британската рок-група „Магазин“ (''Magazine'') од 1979 година.* „Горе во воздухот“ (''Up In The Air'') - песна на американската рок-група „Хускер Ду“ (''Hüsker Dü'') од 1987 година.
Голешово

Голешево — село во Општина Свети Врач, во Пиринска Македонија, денешна југозападна Бугарија.
1 Географија и местоположба
Село Голешово се наоѓа во Благоеврадската област, на северозападното подножје на планина Славјанка (Алиботуш), на надморска височина од 753 метри. Во непосредна близина до него се наоѓа биосферниот резерват "Алиботуш". Голешово е оддалечено 47 километри југоисточно од Свети Врач, на 44 километри источно од Петрич и 39 километри југозападно од Неврокоп. Атарот на селото допира до граничниот појас помеѓу Бугарија и Грција.
2 Историjа
Селото под името Голешово за првпат се среќава во османлиските даночни регистри 1611 – 1617, 1623 – 125 година. Се претпоставува дека името доаѓа од зборот „''голеш''“, којшто означува „голо“ населено место.
Според легендата, основач на селото е некојси дедо Голјо, којшто прв се населил на местото на денешното село, бегајќи од прогонот на Османлиите. Како и во другите села во тој крај и во Голешово во XVII-XVIII век се населуваат Македонци од Западна Македонија, принудени да ги напустат своите родни краишта од нападите на албанските доселеници. Главна стопанска дејност на населението во тоа време било козарството, кираџиството, печалбарството, како и вадење и преработка на железо.
Во XIX век во селото се изградени две цркви и тоа „Свети Димитриј“ - изградена во 1833 година и „Успение на Пресвета Богородица“ - изградена во 1853 година.
Во текот XIX век, селото е дел од Демирхисарската каза на Серскиот санџак.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) кон краjот на ХІХ век, во селото имало 1.250 жители, сите Македонци.
Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 2.240 година во Голешово имало 1.800 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
3 Демографија
Голешово е мало село. Според пописот од 2011 година, во селото живееле само 14 жители, запишани како Бугари.
На табелата е прикажан бројот на населението во Голeшово за периодот 1934-2011:
година, 1934, 1946, 1956, 1965, 1975, 1985, 1992, 2001, 2011
население, 163, 203, 170, 83, 36, 32, 33, 26, 14
4 Културни и природни знаменитости
Во планината близу селото, се наоѓа мала пештера Капе, каде што во 1903 година престојал Гоце Делчев со својата чета.
5 Личности
* Стоју Хаџиев (септември 1880 - 27 септември 1924, Покровник, Горноџумајско) - македонски револуционер, член, раководител и војвода на Македонската револуционерна организација
6 Поврзано
* Голешово — река во Костурско, Егејска Македонија
7 Наводи
Стојан Ристески

Стојан Ристески — македонски научен работник, поет и раскажувач.
Роден е на 2 ноември 1932 година во Лешани, Охридско. Со основно образование се стекнал во Лешани, Белчишта и Охрид. Во Битола, тој завршил учителска школа, а во Скопје, тој завршил Виша педагошка школа и Филозофски факултет (група Историја на книжевностите на народите на Југославија). На 30 јуни 1975 година, тој докторирал на Филозофскиот факултет во Нови Сад, со тезата „''Книжевното дело и живот на Радослав К. Петкоски''“.
Д-р Стојан Ристески работел во основните училишта во селата Оровник, Злести и Требеништа, како и во учителската школа и во Гимназијата во Охрид (1960 - 1978); бил самостоен педагошки советник за македонски јазик (1978 - 1983). Од 1983 до пензионирањето во 1993 година, тој бил професор по македонски јазик на универзитетите во Приштина и Ниш, а на Факултетот за туризам и угостителство во Охрид, тој предавал Културно наследство и Култура на однесувањето.
1 БиблиографијаСтојан Ристески: „Библиографија“, Струга, 2012
* „Методија Патче“ (1974)
* „Дејан Војвода“ (1974)
* „Естреја Овадја Мара“ (повест, 1978; во скратена форма на еврејски јазик во Израел, 1984)
* „Жубори“ (стихозбирка, 1978)
* „Лазар Поп Трајков“ (1980)
* „Коста Абраш“ (1981)
* „Велгошти“ (1982)
* „Литературни испитувања“ (1983)
* „Прилози за писмените задачи и за литературниот јазик“ (1983)
* „Македонски текстови“ (1987)
* „Создавање на современиот македонски литературен јазик“ (1988)
* „Костурчанки“ (1988)
* „Две македонски судбини“ (1988)
* „Григор Прличев - нови страници“ (1989)
* „Оровник и Подмолје“ (1989)
* „Легенди и преданија за Свети Наум“ (1990)
* „Партизанскиот одред “Славеј““ (1990)
* „Народни приказни, преданија и обичаи кај Египќаните (Еѓупците) во Македонија“ (1991)
* „Една голооточка голгота“ (1991)
* „Една необјавена македонска граматика“ (1991)
* „Преспа под Албанија“ (1993)
* „Судени за Македонија“ (1993 / 1995 / книга 2, 1996)
* „Табу темата: Киселинов - Конески“ (1994)
* „Невините жртви Босилка и Стојанчо“ (1994)
* „Волино“ (1995)
* „Непробол“ (стихозбирка, 1995)
* „Голготата на Гоцевата внука Катерина“ (1997)
* „Литературно-фолклорни прилози“ (1999)
* „Навраќања на историски теми“ (2000)
* „Прилози за историјата на македонскиот јазик“ (2000)
* „Лешани“ (2000)
* „Невреме“ (раскази, 2000)
* „Стенографски белешки од Првата јазична комисија (2000)
* „Естреја“ (2001)
* „Моите кодоши“ (2001)
* „Голооточка исповед“ (2003)
* „Охридското Езеро и неговата заштита“ (2003)
* „Златните раце на Вангел Деребан“ (2003)
* „Војводата Аргир Маринче“ (2003)
* „Свештеникот Васил Попангелев“ (2003)
* „Верица“ (2004)
* „Пред карикатурата“ (2004)
* „Записи за Миќуновиќ“ (2005)
* „Охридски митрополиски кодекс“ (2005)
* „Вишенската црква Света Петка“ (2007)
* „Димитар Узунов“ (2007)
* „Манастирот Света Пречиста Кичевска“ (2007)
* „Си Свети (Сите Светии) од село Лешани“ (2007)
* „Белички светости“ (2008)
* „Прогонуван за идеја, Славе Циркоски“ (2008)
* „Воислав И. Илиќ: алка на две литератури, на две култури“ (2010)
* „Сеќавања за генералот Васко Карангелески“ (2011)
* „Библиографија“ (2012)
Атанас Кирјаков

Атанас Кирјаков е роден во декември 1960 година во Горна Џумаја, Пиринска Македонија. Потекнува од бегалско семејство од Егејскиот дел на Македонија. Со основно и средно техничко образование се стекнал во родниот град, денес наречен Благоевград.
Кирјаков во 1991 година ја основа издавачката куќа “Кукуш 1913“, преку која го издаваше весникот “Пиринска камбана“. Атанас Кирјаков е еден од основачите на Обединетата Македонска Организација Илинден (ОМО Илинден). Во Горна Џумаја во 1995 го основа Културно-просветното и спортско друштво “Светилник“. Активно се занимава со проучување на македонската историја преку собирање документи од Пиринскиот дел на Македонија. Врз основа на таквите документи, со Александар Донски во 2005 г. ја објавија книгата “Сведоштва од Илинденскиот период“.
Миле Ангеловски

Миле Ангеловски ( во Горна Бошава — ) — македонски поет и писател за деца. Роден е во село Горна Бошава на 1 мај 1936 година. Завршил Педагошки факултет во Скопје. Бил просветен работник. Член на ДПМ од 1990 година.
Автор е на книгите: Далечни градини (поезија, 1969), Зрачиња со многу бои (поезија за деца, 1972), Повик на долината (публицистика, 1973), Бели ради сред ливади (поезија за деца, 1978), Сребрени ѓерданчиња (поезија за деца, 1980).
Талофит

Поимот талофит доаѓа од поимот талус и подразбира вегетативно тело (растение) на кое не се диференцирани корен, стебло и лист како вегетативни органи на растението. Талофитните растенија (талофити) се на понизок еволутивен степен на организација од кормофитните, виши растенија, и оттаму доаѓа нивното друго име-''нижи растенија''. Во пораните геолошки периоди тие биле единствените претставници на растителниот свет.
Повеќето од талофитите се задржале во првобитната средина (од каде што всушност и потекнува животот), водата, каде што животните услови се поеднородни во однос на копното. Талофитите меѓусебе многу се разликуваат, како по анатомијата на телото, така и по начинот на размножувањето.
Талофитите по градба на телото можат да бидат едноклеточни, колонијални или многуклеточни. Кај некои многуклеточни организми, талусот може да биде диференциран така што потсетува на кормофитно растение.
1 Систематска (таксономска) поделба на талофитите
* Бактерии
* Алги
* Габи
* Лишаи
Душко Аврамов

Душко Аврамов — (Скопје, - Скопје, ) — македонски поет за деца. Завршил Виша Педагошка Школа во Скопје 1963 година и Филолошки факултет во Скопје 1969 година. Работел како наставник до 1964 година новинар во радио Скопје до 1967 година главен уредник на весник Стакларец до 1988 година. Член на ДПМ од 1970 година.
Инспирација во неговото творештво биле идеалите на Гоце Делчев.
1 Дела
* Славејот на одмор (1970)
* Болен зајко (1971)
* Со песни низ оган (1971)
* Ајкулата заби мие (1972)
* Свет без граници (1974)
* Има еден убав збор (1979)
* Венец од ѕвезди (1980)
* Те сакам, ме сакаш (1985)
* Најсветлата ѕвезда (1990)
* Ајде да се дружиме (1994)
* Цвет до цвет (1996)
* Стевче смелче (1996)
Боро Андов

Боро Андов (Велес, - Скопје, ) — македонски писател за деца.
Тој завршил на Правниот факултет при Софискиот универзитет. Работел како адвокат. Тој станал член на ДПМ во 1977 година.
1 Објавени книги
*''Пиши и бриши'' (1976),
*''Каранфили'' (1977),
*''Река на тркала'' (1980).