procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Филинде

Филинде (сардински: ''su filindeu'', „Божја нишка“) е ретка тестенина од регионот Барбагија на Сардинија. Се прави со влечење и превиткување на тестото од гриз во многу тенки нишки, кои се ставаат во три слоја на плех наречен ''фундус'' и се сушат за да се формираат листови слични на текстил. Исушените листови се кршат на парчиња и се сервираат со овчо месо и со пекорино сирење.
1 Историја
Со векови, во текот на ноќите на 1-ви мај и 4-ти октомври, селското светилиште на Франциско Асизи од Лула, во 17 век, еден нуорски бандит изградил мала црква откако бил ослободен од обвиненијата, дошле верниците кои тргнале пеш од црквата Росарио во Нуоро. По пристигнувањето, по неколку километри пешачење, приорите им понудиле на аџиите обилно јадење супа.
Подготовката на тестенините за супата, направени исклучиво рачно, ја пренесувале жените од колено на колено, а во денешно време ги има малкумина, вкупно десет дами кои ја чуваат некогаш пораспространетата традиција.
2 Наводи
Курхаус, Мерано

Курхаусот од Мерано, Јужен Тирол е позната градба во градот и нејзин симбол.
Украсната структура била изградена во време кога Меран станал популарно спа - одморалиште поради честите посети на царицата Елизабета од Австрија и аристократијата. Првичната структура на градбата, која денес е западно крило, била изградена во 1874 година, а новото крило било додадено во 1912 и 1914 година од виенскиот архитект ''Југендстил'', Фридрих Оман. Надворешноста има голем трем со столбови и е украсен со алегориски статуи. Ротондата е видлива од голема далечина.
Внатрешноста е украсена со слики од Рудолф Џетмар, Орацио Гајгер и Александар Ротауг и има различни конференциски и изложбени простории кои се користат за настани и концерти. Големиот ''Курсал'' е најспектакуларната сала во зградата. Спа просторот има различни простории за рекреација, салони, читална и просторија за пушачи.
Од страна на џентлменското друштво било организирано коцкање во Курсал додека не станало официјално по Втората светска војна.
Зупа тоскана

Зупа тоскана е термин што буквално значи „тосканска супа“, но во Италија се нарекува „Минестра ди пане“ што значи „Супа од леб“. Класичната зупа тоскана обично е супа направена од кељ, тиквички, грав канелини, компири, целер, моркови, кромид, пулпа од домати, ладно цедено маслиново масло, сол, чили во прав, препечен тоскански леб и ригатино (италијанска сланина).
Кромидот, морковите и целерот се сечкаат на коцки и се ставаат во врело масло и сол. Другиот зеленчук потоа се додава со чилито и се вари околу 15 минути. Се додава вода и смесата се динста околу 30 минути. Супата се служи на препечен тоскански леб, со малку попрскано ладно цедено маслиново масло.
Северноамериканската верзија, популаризирана од Олив Гарден и направена со италијански колбас, мелени црвени пиперки, бел кромид исечкан на коцки, сланина, пире од лук, пилешки бујон, дебела павлака, компири и кељ е побогата од оригиналот.
1 Поврзано
* Риболита
2 Наводи
Никола Чиоти

Никола Чиоти (роден на 5 октомври 1976 година во Римини) е италијански скокач во височина. Тој е брат близнак на Џулио Чиоти.
1 Биографија
Завршил петти на Светското првенство во 2005 година и шесто на Европското првенство во 2006 година. Исто така, се натпреварувал на Европското првенство во сала во 2002, 2005, 2007 и 2009 година, на Светските првенства во 2003, 2005 и 2007 година, како и на Олимписките игри во 2004 година и на Светските првенства во сала во 2006 година без да стигне до финалето.
Чиоти станал италијански шампион во скок во височина во 2005 година, триумфирајќи над Џулио Чиоти, Андреа Бетинели и Алесандро Талоти во тие напори. Исто така станал шампион во сала во 2002, 2005 и 2006 година.
Неговиот личен најдобар скок е 2,30 метри, постигнат во јули 2003 година во Виерсен, а оттогаш двапати израмнил. Имал 2,31 метри на затворена патека, постигнати во јануари 2006 година во Хустопеце, на истото натпреварување кога неговиот брат скокнал на иста висина за личен рекорд. На 9 февруари 2011 година, речиси 35, скокајќи 2,28 на средбата во Банска Бистрица, го добил минимумот за учество на Европското првенство во атлетика во сала 2011 во Париз.
2 Национални титули
6 пати го има освоено поединечното национално првенство.* 2 победи во скок во височина (2005, 2009)
* 4 победи во скок во височина во затворен простор (2002, 2005, 2006, 2011)
3 Наводи
Италијански протести 2019 година

Протестите во Италија во 2019 година биле бран масовни демонстрации и бран масовни протестни собири и економски маршеви предводени од синдикати, студенти и вработени кои барале пад на владата на Матео Салвини и подобри економски услови и укинување на економските политики. Антивладиното движење започнало во февруари, во Милано и Торино, протестирајќи против економските услови и почнало да ги следи повиците за масовни демонстрации. Демонстрантите марширале и скандирале користејќи плакати и дизајни, писма, собири, состаноци и говори како тактика за собир и марш. Собирите и митинзите повикани како поддржувачи се одржувал неделно во периодот од февруари до март. Протестирале стотици илјади облечени во жолти елеци, а работниците користеле елеци во различни бои против владините политики и за поддршка на вицепремиерот Лујџи Ди Мајо. Демонстрантите ја повикале владата да поднесе оставка и продолжиле да го зголемуваат притисокот врз владините претставници. Народни протести се соединиле со карневали, паради и скандирање, ракоплескање и слогани предводени од Унијата кои ја прикажуваат владата. Во движењето имало насилство во анархистички стил, особено за време на штрајковите во Торино, кога анархистичките демонстранти фрлале проектили врз полицијата. Опозицијата и уличните протести против Матео Салвини продолжиле во Милано, каде демонстрантите ја осудиле десничарската влада. Големи толпи барале демократски реформи и популистичката влада да поднесе оставка, а користеле балони, светилки за телефони, свеќи, знамиња и панделки. Митинзи предводени од синдикатите и милиони обични цивили се одржале во мај-јуни и септември-октомври, барајќи акција, пад на владата и осудување на екстремно десничарските политики. Демонстрантите користеле човечки синџири за да се заврзат на плоштадите, а стотици илјади протестирале со правење сигнали и симболи со рацете. Десетици илјади учествувале во Генералните штрајкови во Верона и Рим, на годишнината од италијанскиот генерален штрајк во 1922 година и воделе кампања за да го осудат насилството врз жените. Во некои случаи, избувнувал хаос кога полицијата употребувала солзавец врз демонстрантите во градовите, додека десетици учествувале на митинзи, а демонстрантите биле удирани со палки.
1 Наводи
Домус Северијана

Домус Северијана е модерното име дадено на последното продолжение на царските палати на ридот Палатин во Рим, изградени југоисточно од стадионот Палатинум во Домус Августана на Септимиј Север. Ги вклучувал бањите на Септимиј Север (латински: ''Balneum Palatii'').
Од зградата останале само импозантните тули подградби на аголот на ридот, кои создале вештачка платформа на исто ниво како палатата на Домицијан, продолжувајќи ја, бидејќи на царевите им снемало простор на ридот. Има многу малку остатоци од самиот објект, кој потоа бил изграден на терасата под подградбите. Имал поглед кон Рим од циркусот Максимус и ридот Авентин до ридот Келијан и бањите на Каракала. Тие биле дел од комплекс на царски бањи или терми, сега видливи во остатоците под ексдрата на стадионот Палатинум, кој можеби бил изграден под Домицијан и кој бил повторно изграден од Максенциј. Се хранеле од гранка на Аква Клаудија, која се простирала низ долината помеѓу ридот Палатин и Келијанскиот рид и чии сводови сè уште се видливи.
На страната свртена кон Вија Апија, Септимиус Северус нарачал импресивна фасада на три нивоа слична на ''сканените фронси'' во театарот, со фонтани и колонади. Таа станала позната како Септизодиум. Се вели дека императорот ја монументализирал оваа страна на зградата за да ги импресионира своите сограѓани Африканци, кои требало да пристигнат во Рим по патот на Апија. Остатоците на Септизодиумот биле урнати во 16 век и тоа е познато само од ренесансните цртежи.
1 Библиографија
* Филипо Коарели, ''Guida archeologica di Roma'', Arnoldo Mondadori Editore, Верона 1984 година.
Родриго де Херес

Родриго де Херес (|Rodrigo de Jerez) — шпанските член на екипажот кој отпловил кон Америка на бродот „Санта Марија“ како дел од првото патување на Кристофер Колумбо преку Атлантскиот Океан во 1492 година. Бил роден на во Ајамонте, мал град на југозападот на Шпанија. Се смета дека тој бил зпрвиот европски пушач.
На 12 октомври 1492 година, екипажот првпат наишол на тутун на островот Сан Салвадор на Бахамите, познат кај домородците како Гуанахани. Домородците им подариле вредни „суви лисја кои шират необичен мирис“. Екипажот подоцна ги фрлил листовите.
Во ноември 1492 година, Херес и Луис де Торес првпат забележале домородци како пушат. Тие го барале царот на Кина, императорот Хонгџи, во Куба. Очигледно, домородците правеле ролни од лисја од палма и маис „на начин на мускета од хартија“ со тутун одвнатре. Едниот ќе ја запалел едната страна и ќе го „испиел“ чадот од другата.
Херес ја започнал навиката за пушење тутун. Кога се вратил во Европа во Ниња, ја вовел оваа навика во неговиот роден град Ајамонте. Чадот што го опкружувал ги исплашил неговите соседи: шпанската инквизиција го затворила поради неговите „ грешни и пеколни “ навики, затоа што „само Ѓаволот можел да му даде на човек моќ да издишува чад од устата“. Кога бил ослободен седум години подоцна, пушењето тутун станало популарно.
1 Наводи
Демонстрации во Рим во 2011 година

На 15 октомври 2011 година околу 200.000 луѓе се собрале во Рим, Италија за да протестираат против економската нееднаквост и влијанието на Европската комисија, Европската централна банка, Меѓународниот монетарен фонд врз политиката, а исто така и против владата на Силвио Берлускони. Протестите започнале во знак на солидарност со шпанските протести. Многу други протести се случиле во други италијански градови истиот ден.
1 Вклучени движења
Демонстрациите биле поддржани од неколку политички партии, синдикати и граѓански движења, меѓу кои: Кобас, Италијански анархиска федерација, Младинска федерација на италијански комунисти, млади комунисти, виолетови луѓе, Работничка комунистичка партија, партија на италијанските комунисти, Комунистичка партија за обнова, левица Слобода на екологијата, критичката левица, левото крило на италијанската Генерална конфедерација на трудот и многу други.
2 Немири
Попладнето, протестите во Рим станале насилни, бидејќи стотици демонстранти со качулки пристигнале на местото на настанот и се одвоиле од инаку мирните демонстрации, запалиле автомобили и полициско комбе, кршејќи ги прозорците на банката и се судриле со полицијата. Католичка црква била ограбена, а статуата на Мадона била фрлена на улицата каде што била згазена од еден од демонстрантите. Нападнати биле и две новинарски екипи од Скај Италија. Полицијата постојано употребувала солзавец и водени топови кон демонстрантите. Повредени биле најмалку 135 лица, меѓу кои 105 полицајци. Дванаесет лица биле уапсени истиот ден, и уште едно на 17 октомври.
Подоцна било утврдено дека штетата од немирите изнесува 1,815 милиони евра, а 1 милион евра се поврзани за Секторот за јавни работи.
3 Наводи
Луис де Торес

Луис де Торес (починал во 1493 година) бил преведувач на Кристофер Колумбо на неговото прво патување во Америка.
Де Торес бил конверсо, роден како Јосеф бен Халеви ХаИври бил избран од Колумбо поради неговото познавање на хебрејскиот, халдајскиот и арапскиот јазик. По пристигнувањето во Куба, за која мислеле дека е азискиот брег, Колумбо ги испратил Де Торес и морнарот Родриго де Херез на експедиција во внатрешноста на 2 ноември 1492 година. Нивната задача била да ја истражат земјата, да стапат во контакт со нејзиниот владетел и да соберат информации за азискиот император опишан од Марко Поло како „Големиот Кан“. Двајцата луѓе биле примени со големи почести во едно село, а се вратиле четири дена подоцна. Тие известиле за родниот обичај на сушење лисја, нивно вметнување во цевки од трска, нивно палење и вдишување на чадот: упатувајќи на употребата на тутун.
Кога Колумбо тргнал за Шпанија на 4 јануари 1493 година, Луис де Торес бил меѓу 39-те мажи што останале во населбата Ла Навидад основана на островот Хиспаниола. Враќајќи се до крајот на таа година, Колумбо дознал дека целиот гарнизон бил убиен од внатрешни судири и од индиски напад.
1 Поврзано
* 2.
2 Наводи
Алмабтриб

Алмабтриб (во Швајцарија: Alpabzug, Alpabfahrt) е годишен настан во алпските региони во Европа, кој се однесува на водење говеда што се одржува кон крајот на септември. или почетокот на октомври.
Во текот на летото, низ сите алпски региони стадата добиток се хранат на алпски пасишта (''Алмен'' во Австрија или Германија, ''Алпен'' во Швајцарија) високо на планините, практика позната како трансхуманс. Во бројки, тие изнесуваат околу 500.000 во Австрија, 380.000 во Швајцарија и 50.000 во Германија.
Иако често има одредено движење на говеда помеѓу ''Алмен'' (пее.: ''Alm''), или ''Алпен'' (пее.: ''Alp'') соодветно, во текот на летото, обично има едно усогласено водење говеда на есен за да се доведе добитокот до нивните амбари. во долината. Ако во текот на летото немало несреќи на ''Алм'', во многу области добитокот е детално украсен, а сточарството се слави со музика, гозби и игри со настани во градовите и селата. По пристигнувањето во долината, заедничките стада од повеќе фармери се сортираат во ''Viehscheid'', и секое животно му се враќа на неговиот сопственик.
На неколку места овој алпски обичај на ''Алмабтриб'' денес еволуирал во голема туристичка атракција, со јавен фестивал и штандови поставени долж патеката за продажба на земјоделски, како и занаетчиски, производи заедно со алкохолни пијалаци.
Во пролетта, обратното водење на говеда се движи од амбарите во долината кон ''Алпите'' (во Швајцарија: ''Алпаузуг'', ''Алпфарт'', ''Алпауфарт''; во Германија/Австрија: ''Алмауфтриб''). Се слави во Швајцарија. Еден од првите филмови произведен во Швајцарија во 1896 година го прикажува Алпауфзуг. Сепак, настанот не се слави во Германија и Австрија.
1 Наводи
*
Квота 90

Квотата 90 (|Quota novanta) била контроверзна ревалоризација на лирата преземена од Мусолини, објавена на 18 август 1926 година, на говорот во Пезаро, врзувајќи го девизниот курс на Лит. 92,46 до 1 фунти (19 лири во однос на американскиот долар) до декември 1927 година, што била преовладувачката пазарна стапка кога Мусолини ја презел власта во 1922 година.
Квотата е опишана како „најконтроверзната мерка преземена од владата на [Мусолини] пред 1929 година“, и покрај општиот консензус дека е неопходна одредена ревалоризација меѓу италијанските банкари и индустријалци. Министерот за финансии Џузепе Волпи - кој претпочитал стапка од 120 или 125 во однос на фунтата - ја сметал квотата за драстично превреднување. Многу историчари сметаат дека Квотата е мотивирана од желбата на Мусолини да ја „искористи својата волја“ наместо економската рационалност., како „политичка одлука“, или како „доказ за сила“ против индустријалците. Како одговор на барањата на Волпи и индустријалците да ја преиспитаат квотата, Мусолини се заканил со уште пониски стапки.
Во писмото од 8 август 1926 година, Мусолини до Волпи се тврди дека „судбината на режимот е врзана за лирата“.
Ревалоризацијата довела до масовно зголемување на спојувањата во 1928 и 1929 година, започнувајќи процес на индустриска консолидација кој кулминирал во 1932 година со 0,88% од корпорациите (144) кои контролирале 51,7% од корпоративниот капитал.
Квотата била придружена со намалување на платите во индустријата и земјоделството во 1927 година, што го прекомпензирало намалувањето на цените, намалувајќи ја реалната плата, а со тоа и куповната моќ на повеќето Италијанци; невработеноста исто така се зголемил, особено во земјоделскиот југ.
1 Наводи
Монферина

Монферина е жив италијански народен танц во пат именуван по местото на неговото потекло, Монферат, во италијанскиот регион Пиемонт. Се шири од Пиемонт низ Северна Италија, во Ломбардија, Емилија-Ромања, Фриули-Венеција Џулија, па дури и во Швајцарија. Станал популарен и во Англија од крајот на 18 век како селски танц, под имињата монфрина, монфреда и манфредина, вклучени во ''кантри танците на Витстоун за 1810 година''. Во Пиемонт обично е придружен со пеење и танцуваат по неколку парови.
Танцот се среќава под неколку различни имиња: it, egl, egl, ''џардиниера'' (или fr) и ''барагазина''.
1 Извршување и позадина
Танцот започнува со две кружни шеталишта од парови рака-в-рака користејќи жив марширачкичекор. Поединечните парови потоа ги спојуваат двете раце за вкрстен чекор со свиткани колена. Танцот често содржи поклонување и мимирано задевање и убедување.
Сакс ја зема двојната структура на орото, процесија проследена со двојна фигура, како показател за неговата антика заедно со други италијански народни танци од овој тип како ''тресконе'', ''гига'' и ''бергамеско''.
Валентина (стрип)

''Валентина'' е италијанска стрип серија, создадена во 1965 година од италијанскиот уметник Гвидо Крепакс.
Првично како помал лик кој работел за комичниот херој ''Неутрон'', Валентина станала единствениот протагонист на серијата во 1967 година. Првата епизода се однесува на кривината на италијанската Формула 1 Гран При Монца.
1 Карактер
Валентина Росели, чиј изглед е инспириран од глумицата од немиот филм Луиз Брукс, е миланска фоторепортерка. Нејзиното момче, Филип Рембрант, супер-херојот ''Неутрон'', има способност да парализира луѓе, животни или машини што ги видел во живо или на слики. Подоцна им се родило дете на Филип и Валентина, Матија.
Ликот Валентина е роден на 25 декември 1942 година во Милано и пораснала за време на серијата, чија последна епизода била објавена во 1995 година.
Како што минувало времето, во расказите на Валентина, Крепакс ги напуштил фантастичко-научната фантастика или пак детективските теми кои ги имал на почетокот, воведувајќи сложена, чудна мешавина на еротизам, халуцинации и соништа. Стриповите се занимавале и со бисексуалноста, автоеротската екстаза, супер-сензуалното напуштање и садо-мазохизмот.
2 Валентина во други медиуми
Во 1973 година играниот филм наречен ''Баба Јага'' бил заснован на стрипот. Валентина ја играла француската глумица Изабел Де Фунес. Филмот го режирал Корадо Фарина, кој претходно снимил документарен филм за стриповите на Гвидо Крепакс.
Италијанската ТВ серија базирана на стрипот била објавена во 1989 година. Валентина ја играла американската глумица Деметра Хемптон и Филип Рембрант од Расел Кејс. Биле снимени 13 епизоди, со јазични нумери и на италијански и на англиски, секоја долга 30 минути. Избраните епизоди биле уредени заедно во долгометражен филм и прикажани на американската кабловска телевизија доцна во ноќта.
3 Приказни
*''Кривата Лесмо'' (1965)
*''Подземните'' (1965)
*''Слегувањето'' (1966)
*''Ун Поко Локо'' (1966)
*''Чао, Валентина'' (1966)
*''Силата на гравитација'' (1967)
*''Смешен Валентин'' (1967)
*''Валентина во Советска земја'' (1968)
*''Валентина во чизми'' (1968)
*''Маријана во село'' (1968)
*''Бестрашна хартиена кукла Валентина'' (1968)
*''Филипо и Валентина'' (1969)
*''Бебето на Валентина'' (1969)
*''Ракописот пронајден во количка'' (1970)
*''Баба Јага'' (1971)
*''Сина брада'' (1971)
*''Кој се плаши од Баба Јага?'' (1971)
*''Валентина Бестрашната'' (1971)
*''Анет'' (1972)
*''Малиот крал'' (1972)
*''Пјетро Џакомо Роџери'' (1972)
*''Јадачот на времето'' (1973)
*''Паднати ангели'' (1973)
*''Новата облека на царицата'' (1973)
*''Рефлексија'' (1974)
*''Приватен живот'' (1975)
*''Потсвеста Валентина'' (1976)
*''Валентина Пират'' (1976)
*''Рембрант и вештерки'' (1977)
*''Антропологија'' (1977)
*''Ле Затере, Венеција'' (1980)
4 Наводи
Усил

1Усил е етрурски бог на сонцето, подоцна наречен ''Апулу'' (Аполон). Неговиот иконски приказ го прикажува Усил како се издигнува од морето, со огнена топка во двете испружени раце, на врежано етрурско бронзено огледало во доцниот архајски стил, порано на пазарот за римски антиквитети. На етрурските огледала во класичен стил, Усил се појавува со ореол.
Тој е идентификуван со Апулу; всушност, тој се појавува на етрурско огледало од Ватикан кое датира од 4 век п.н.е., на кое се гледа Усил како го држи лакот на Апулу.
Усил е синкретизиран со римскиот Сол и грчкиот Хелиос. Иако Усил е прикажан како маж во некои уметнички дела, има и женски прикази. Можно е да постои и поврзаност со друга домородна етрурска божица, Ката, која често се толкува дека има сончев карактер. Во уметничките дела Усил е прикажан во тесна поврзаност со Тезан, божицата на зората, нешто што речиси никогаш не е видено кај Хелиос и Еос.
1 Сопружник
Бидејќи неговото име се појавува на бронзениот црн дроб на Пјаченца, веднаш до ''Тиур'', што значи и „месечина“ и „месец“, оттогаш Тиур е идентификуван како име на месечева божица (најверојатно неговата сопруга), но тоа бил најверојатно датум. Натписите на таблите Пирги потврдуваат дека „тиур“ бил означен како „месец“ за датира, додека сопругата на Усил всушност била Ката.
2 Наводи
2.1 Библиографија
*******
Бјанко и Неро

''Бјанко и Неро'' (италијански за „Црно и бело“) е италијански филмски журнал. Тоа е најстарата филмска публикација во Италија.
1 Историја и профил
''Бјанко е Неро'' е основан во 1937 година од Лујџи Кјарини како официјален орган на драмската школа Centro Sperimentale di Cinematografia. Започнало како месечно списание, а неговата содржина вклучувала критики и есеи за филмска педагогија и теорија. Нејзиниот прв директор бил Лујџи Фреди. Од 1939 година, списанието објавило и серија специјални монографски книги за историјата, формата и техниката на кинематографијата. Привремено престанал да се објавува помеѓу 1944 и 1946 година поради Втората светска војна и продолжил во 1947 година. Во 1999 година, списанието го променило правописот на ''Бјанко и Неро'' и станал двомесечно.
Списанието го издава Универзитетот во Рим.
Шпанското филмско списание Објективо било по моделот на ''Бјанка е Неро''.
Мадона Ориенте

Мадона Ориенте или Сињора Ориенте (Дамата на Истокот), позната и како Ла Сињора дел Гиоко (Дамата на играта), се имињата на наводна религиозна личност, како што е опишано од две италијанки кои биле погубени од инквизицијата во 1390 година како вештерки.
Приказната која се наведува дека ја раскажале е разработена, фантастична приказна за окултни религиозни ритуали кои се практикуваат во куќите на богатите поединци во Милано, Италија, каде што една жена позната како Мадона Ориент, која нејзините следбеници веројатно ја сметаат за божица, изведувала магични дела како воскреснувањето на заклани животни.
Двете жени, Сибила Зани и Пјерина де Бугатис, прво биле изведени пред инквизицијата во 1384 година, а со нивната приказна која очигледно била отфрлена како фантазија, биле осудени само на мало покајание. Меѓутоа, кога повторно биле под истрага во 1390 година, биле обвинети за здружување со Ѓаволот, биле осудени и погубени.
Иако нема докази дека организираната група опишана од жените навистина постоела, нивните сведоштва биле неверојатно слични со оние на неколку други групи во Италија и поширока Европа, како што биле следбениците на Рикела и „мудрата Сибилија“ во 15 век во Северна Италија, Бенанданите од 16 и 17 век Северна Италија, ''Војниците'' на Пиринеите, романските Калушари, Ливонските врколаци, далматинските ''кресничи'', унгарските ''талтоси'' и кавкаските ''буркуџаута''. Овие широко распространети повторени теми биле идентификувани од историчарот Карло Гинзбург како дел од антички митолошки комплекс кој веројатно потекнувал од централна Евроазија. Митологијата на овие групи станала популарна тема меѓу приврзаниците на модерното вештерство и неопаганството.
Гинзбург заклучил дека името Мадона Ориенте потекнува од латинскиот ''Домина Ориенс'', термин за Месечината како божица.
1 Поврзано
* вештерство
* лов на вештерки
2 Наводи
* Ричард Кикхефер, ''Забранети обреди: Прирачник за некроманцер на петнаесеттиот век (магија во историјата)'', страница 155. Прес на Државниот универзитет на Пенсилванија, 1 февруари 1998 година.ISBN 0-271-01751-1
* Карло Гинзбург, Рејмонд Розентал (преведувач), ''Екстази : Дешифрирање на вештерската сабота'' . Прес на Универзитетот во Чикаго, 14 јуни 2004 година.ISBN 0-226-29693-8
* Јан Петер и Јури Винтерберг, ''Хексен - Меги, Митен и умре Вархајт'' (Вештерките - магија, митови и вистината). Документарен филм. - на германски, ДВД е издадено на 6 април 2004 година
* Луиза Мураро, ''Ла синора дел Џоко'', Фелтринели, Милано, 1976 година - на италијански
* Марио Грацијано Пари, ''La signora del gioco'', Ф. Чезати, 1984 година.ISBN 88-7667-027-0, на италијански
* Масимо Центини, ''Ле schiave di Diana: Stregoneria e sciamanismo tra superstizione e demonizzazione (Nuova atlantide).'' ECIG, 1994 година.ISBN 88-7545-588-0
Ханс Поторст

Ханс Поторст ( 1440 – 1490) бил гусар, од германскиот град Хилдесхајм.
Во 1925 година, истражувачот Софус Ларсен предложил дека Потхорст можеби дошол во Северна Америка, заедно со Дидрик Пининг, во 1470-тите, речиси дваесет години пред патувањата на Кристофер Колумбо. Научниците сега сметаат дека ова е малку веројатно.
1 Биографија
Според она што малку се знае за Поторст, тој често е поврзуван со Дидрик Пининг. Како и Пининг, и Поторст најверојатно бил од Хилдесхајм. Веројатно службата на Поторст на воениот брод ''Бастијан'' во Хамбург била официјално прекината на 1 јули 1473 година. Некаде во 1470-тите, Пининг, Поторст и Жоао Ваз Кортереал биле испратени од данскиот крал Кристијан I на поморска експедиција на Северно-Атлантикот. За време на подоцнежните години на владеењето на Кристијан I, се вели дека Поторст и Пининг се истакнале „не помалку способни морнари отколку бесплатни бутери без конкуренција“.
Се претпоставува дека домот на Поторст во Данска бил Хелсингер, каде биле насликани неговиот грб и едноставниот портрет (најверојатно набрзо по неговата смрт) меѓу осумте тавански фрески во локалната црква Света Марија. Таванскиот ансамбл останува едно од најславните дански уметнички дела од 15 век, и ако Поторст го финансирал неговото создавање како што се претпоставувало, историчарите веруваат дека тој мора да бил прилично богат.
Подоцна, тој се споменува како приватен човек, а во Скиби Хроникл Поторст и Пининг се споменуваат меѓу многуте пирати кои „наидоа на бедна смрт, или беа убиени од нивните пријатели или обесени на бесилка или удавени во брановите на морето."
2 Поврзано
* Жоао Ваз Кортереал
Лучано Барбера

Лучано Барбера е компанија за врвна машка облека со седиште во Биела, Италија, град и комуна во северниот италијански регион Пиемонт.
1 Историја
Пред да создаде компанија за облека, семејството Барбера поседувало и управувало со мелницата Карло Барбера, исто така сместена во Биела, Италија.
Во 1962 година, Лучано Барбера (синот на Карло Барбера) бил фотографиран од ''Vogue'' во костум направен од ткаенини на неговото семејство. Години подоцна, сопственикот на американската продавница за машка облека Луис Бостон му понудил на Лучано да ја продаде својата линија облека, што го натерало да го создаде својот бренд за облека. Во 1971 година, бил создаден брендот за машка облека Лучиано Барбера, користејќи ткаенини Карло Барбера за изработка на облеката.
Во 2010 година, пријавената просечна цена на ткаенината од фабриката Карло Барбера била 41 евро за метар. Истата година, компанијата имала долг од 5,8 милиони долари и немала наредба да го подмири, а мелничката ткаенина била купена од наполитанската компанија Китон. Брендот почнал да се дистрибуира онлајн преку MyHabit на Амазон.
Во 2014 година, американскиот капитален фонд Тенграм Капитал Партнерс го стекнал мнозинскиот удел во Лучано Барбера и го именувал Тод Барато за извршен директор. Во 2019 година, Тенграм Капитал Партнерс го продал својот мнозински удел во Лучано Барбера на Филип Камперио, кој претходната година ја купил италијанската компанија за капи Борсалино.
2 Опис
Првичната фабрика за ткаенини во Биела, Италија, била основана од Карло Барбера (1911–2013). По средувањето, предивото отстојувало шест месеци додека да ја поврати влажноста пред ткаењето, за да се добијат најдобри резултати.
Има продавница и изложбен салон Лучиано Барбера во Милано на Виа Гесу, популарната улица за машка облека. Вториот изложбен салон се наоѓа на Петтата авенија во Њујорк.
3 Во популарната култура
Во филмот ''Сол'', Анџелина Џоли носи облека на Лучано Барбера.
4 Наводи
Лујџи Фери

Лујџи Фери (15 јуни 1826 - 1895) бил италијански филозоф роден во Болоња.
Тој своето образование го стекнал главно во Виша нормална школа во Париз, каде неговиот татко, кој бил сликар и архитект, бил ангажиран во изградбата на театарот Италиен. Од својата дваесет и петта година почнал да предава на колеџите во Евр, Дипе, Блоа и Тулуза. Подоцна, станал предавач во Анси и Казал-Монферат, и станал шеф на одделот за образование под Мамиани во 1860 година.
Три години подоцна бил назначен на катедрата за филозофија во Фиренца, а во 1871 година бил назначен за професор по филозофија на Универзитетот во Рим Ла Сапиенца. По смртта на Мамиани во 1885 година, станал уредник на ''Философија делле скуоле италијански'', чија титула ја променил во ''Ривиста италијанска ди философија''. Пишувал за психологија и метафизика, но особено бил познат како историчар на филозофијата.
Неговото оригинално дело било еклектично, и ја комбинирало ја психологијата на неговите учители Жил Симон, Саисет и Мамијани со идеализмот на Розмини и Џоберти. Меѓу неговите дела може да се споменат:
*''Студија на свеста''*''Феноменот во неговите односи со сензацијата''*''Дела идеја дел вера''*''За филозофијата на правото кај Аристотел'' (1885)
*''Генијот на Аристотел''*''Псикологија на Пјетро Помпонаци'' (1877)
*''Есеј за историјата на филозофијата во Италија во 19 век'' (Париз, 1869)
*''Психологијата на асоцијација од Хобс до денес''
Мис Сиксти

Мис Сиксти (стилизирана како MISS SIXTY или MISS 60) е италијански моден бренд специјализиран за готови тексас и модни додатоци.
1 Историја
Вики Хасан ја основал Мис Сиксти во 1991 година.
Во 2000 година, лансирале сопствена линија на обувки, проследени со очила во 2002 година и детска облека во 2004 година.
Во 2010 година, Мис Сиксти затворил половина од нивните 20 преостанати продавници во САД по затворањето на две продавници претходната година.
Во 2012 година била купена од кинеска компанија Тренди Интернационал Груп.
Франческо Бонатели

Франческо Бонатели (1830-1911) бил италијански филозоф од 19 век од римокатоличката спиритуалистичка традиција.
Франческо Бонатели бил роден во Исео, Бреша, Италија на 25 април 1830 година. Прво студирал филозофија на Универзитетот во Виена, а подоцна ја предавал таа тема на универзитетите во Болоња (1861–1867) и во Падова (1867–1911). Поднел оставка во 1874 година кога платонистот Џовани Марија Бертини објавил критики за католицизмот кои Бонатали ги сметал за премногу смели. Бил одговорен за воведувањето на аналитичкиот метод на германските психолози Јохан Фридрих Хербарт и Рудолф Херман Лоце во Италија.
Бонатели теоретизирал за природата на свеста, обидувајќи се да го објасни капацитетот на свеста за слободно дејствување, додека бил вклучен во механички и логички потреби. Тој го ставил човекот во центарот на неговата филозофска мисла и го бранел идеализмот од филозофиите на позитивизмот и материјализмот кои растеле во популарност во 19 век.
Внукот на Бонатели бил познатиот италијански филозоф Бернардино Вариско.
Бонатели починал во Падова, Италија на 13 мај 1911 година.
1 Дела
Меѓу неговите дела се:
*''Pensiero e conoscenza'' (1864)
*''Coscienza e meccanismo interiore'' (1872)
*''Discussioni gnoseologiche e note review'' (1885)
*''Elementi di psicologia e logica per i licei'' (1892)
*''Percezione e pensiero'' (том 1: 1892; том. 2: 1894; том. 3: 1895)
*''Intorno alla conoscibilità dell'io'' (1902)
*''Studi d'epistemologia'' (1905)
2 Наводи
* Гарин, Е., Бонатели, „Франческо“ во Брошерт, ДМ (ед.), ''Енциклопедија на филозофијата'', второ издание, кн. 1 (Томсон Гејл, 2006), стр. 649.
* Гарин, Е., '''', кн. 2 (Родопи, 2008), стр. 947–951.
* Dizionario Biografico degli Italiani - Том 11 (1969)
Формаџо ди Фоса

Формаџо ди Фоса (''сирење од јама'' на италијански) е сирење од Сољано ал Рубиконе во регионот Емилија-Ромања во Италија. Името на сирењето, што буквално значи „сирење од јамата“, е изведено од процесот на зреење на сирењето во специјални јами ископани во карпа од туф. Сирењето моментално се произведува во областите помеѓу долините на реката Рубикон и Марекија. Во 2009 година, на формаџио ди фоса му бил доделен статус на италијански еквивалент на заштитена ознака на потекло.
1 Процес на производство
Сирењето Фоса се прави со овчо, кравјо млеко или мешавина од двете. Сирењето обично созрева околу 30 дена пред да се стави во „фоса“, јама ископана во земјата и обложена со слама. Јамата се подготвува со согорување на слама внатре за да се отстрани влагата и да се стерилизира просторот. Сирењето се завиткува во платнени кеси и се става во јамата, која потоа целосно се затвора додека сирењето созрева дополнителни 80 до 100 дена. Запечатувањето на јамата го ограничува кислородот достапен за сирењето, овозможувајќи процес на анаеробна ферментација. Откако ќе се извади од јамата, сирењето се остава да созрее уште три месеци. Техниката на правење формаџио ди фоса датира од 15 век.*
2 Наводи
Торе дела Габија

Кулата Дела Габија е средновековна кула која е сместена на Виа Кавур во Мантова, регион на Ломбардија, Италија.
1 Историја
Кулата била изградена во 1281 година од страна на семејството Ачерби, но денешното име го добива од правоаголниот метален кафез, кој бил подигнат во 1576 година под управувањето на војводата Гуглиелмо Гонзага. Кафезот бил долг два метри, длабок и висок еден метар, на околу една третина од висината. Кафезот се употребувал за јавно разоткривање на криминалците. Некои документи укажуваат дека се употребувал и за погубување на некои затвореници. Во 1500 година, еден доминикански престапник бил уапсен во куќа со лош углед, откако држел миса и покрај тоа што бил неписмен, како и други злосторства, вклучително и убиство. Во 1798 година, на сопственикот му било наложено да го уништи кафезот како симбол на тиранијата, но тој бил задржан, очигледно како куриозитет. Некои извори велат дека кулата била изградена во 1302 година од архитектот Ботичела Бонаколси.
Кино Нуово

Кино Нуово било левичарско италијанско филмско списание кое постоело помеѓу 1952 и 1996 година. Неговото седиште било во Милано, Италија.
1 Историја и профил
''Кино Нуово'' било основано од филмскиот критичар Гвидо Аристарко во 1952 година. Првиот број бил објавен во Милано на 15 декември 1952 година. Гвидо Аристарко, исто така, го водел списанието, кое прво излегувало на две недели, а од изданието јули-август 1958 година станало двомесечно. Списанието имало канцеларии во Рим, Париз, Њујорк, Град Мексико и Прага.
''Кино Нуово'' имало марксистички став и било една од целите на италијанската влада како и другите левичарски публикации. Гвидо Аристарко го поддржал неореалистичкото кино на Италија преку неговите написи објавени во списанието. Џозеф Грико бил меѓу главните уредници и Руди Бергер бил еден од соработниците. Од 1954 до 1956 година Чезаре Заватини објавувал фото-есеи во ''Кино Нуово''.
Абаримон

Абаримон или антипод во митологијата биле луѓе чии стапала биле свртени наназад, но и покрај овој хендикеп можеле да трчаат со голема брзина.
Во Европа, ова племе првпат го опишал Плиниј Постариот, во неговата книга ''Природна историја'' (VII 11), кој сметал декаа биле родени во Индија. Слична приказна раскажал и Аулус Гелиус во ''Ноќите на таванот''.
Тие живееле рамо до рамо со дивите животни и обидите да ги фатат не успеале бидејќи биле многу диви. Плиниј посочува на информации кои потекнуваат од Бајтон, кој бил геодет на земјиштето на Александар Македонски. Бајтон велел дека ''абаримоните'' можеле да го дишат воздухот само во нивните домашни долини. Поради посебниот квалитет на воздухот, што значело дека доколку дишат подолго време, би било невозможно да дишат друг вид воздух. Поради тоа, жителите не можеле да ја напуштат долината и да живеат на друго место. И така било невозможно да се фатат и да се изведат во дворовите на некој далечен владетел, или на големото македонско освојување.
Можно е ова да е премногу дизајниран етнографски опис на древниот вид диви животни во областите во близина на Хималаите.
Според друга легенда, Абаримон се споменува како пејзаж во Скитија, долина на планината Имаус, (која може да биде истата со Хиндукуш или Хималајските Планини).
Подоцна, Абаримон бил накратко опишан како племе во земјата ''Татарија''. Во средниот век, некои цртачи на карти, по познатиот хелиоцентричен поглед, направиле чудовишта во форма на луѓе Абаримон и ги поставиле на надворешната граница на светот.
1 Наводи
*''Природна историја на Плиниј'' . Џон Босток, Хенри Томас Рајли, преведувачи. Џорџ Бел и синовите, 1890 година.
Адил Газафер

Адил Газафер (|Adil Gazafer), — офицер, македонски генерал-потполковник од албанско потекло.
1 Животопис
Роден е на 5 декември 1947 година во Струга од татко Беџет и и мајка Фатиме. Основно и средно образование (гимназија) завршил во родниот град. Во периодот 1968-1972 година студирал на Воената академија на копнените сили на ЈНА. Од 1972 до 1974 година бил командир на вод во Ниш. После тоа до 1980 година бил командант на чета во истиот град. Помеѓу 1980 и 1981 година бил заменик командант и помошник командант за планирање во Ниш. Од 1981 до 1984 година бил предавач во Центарот за обука за територијална одбрана на Автономната Социјалистичка Покраина Косово. Помеѓу 1984 и 1986 година бил командант на баталјон во Приштина. Од 1986 до 1989 година бил командант на полк. Во периодот 1989 - 1992 година бил инспектор за одбранбена обука за Народната одбрана на Автономната Социјалистичка Покраина Косово. Во 1992 година влегува во новосоздадената армија на Република Македонија како командант на 16-та пешадиска бригада од Третиот армиски корпус. Од 1994 до 1996 година бил заменик командант задолжен за гарнизони и сместување во Скопје. Во 1996 година дипломирал на Школата за национална одбрана во Турција. Во периодот 1996-2000 година бил командир на Центарот за обука на граничната полиција во Велес. Од 2000 до 2001 година бил командант на 16. пешадиска бригада во Штип. Помеѓу 2001 и 2002 година бил заменик командант на командата за обука, а од 2002 до 2003 година бил нејзин командант. Во периодот 2003-2008 година бил заменик на началникот на Генералштабот на Армијата на Република Македонија. Се пензионирал во септември 2008 година.
2 Воени чинови
* Потпоручник (1972)
* Поручник (1974)
* Капетан (1977)
* Капетан 1 класа (1979)
* Мајор (1983)
* Потполковник (1988)
* Полковник (1994)
* Бригаден генерал (18 август 2000 година) (Уредба бр. 14) * Генерал-мајор (2003)
* Генерал-полковник (2007)
3 Награди
* Орден за воени заслуги со сребрени мечеви 1975 година;
* Орден на Народната армија со сребрена ѕвезда 1981 година;
* Орден за воени заслуги со златни мечеви 1986 година;
4 Трудови
* „Тактиката како оперативна вештина, тактички знаци и симболи“.
* „Зајакната пешадиска бригада во напад“, (дипломски труд за Командноштабна академија)
* „Македонија во рамките на Балканот, 1. Актуелна политичко-економска состојба и армиска состојба, 2. Во контекст на геостратешката положба и опкружување, во која насока ќе се развива државата и каква организациона структура ќе има армијата во иднина“ (Теза за Школата за национална одбрана).
Панела

''Панела'' (или ''panelle di ceci'') се сицилијанскио пржено јадење направени од брашно од наут и други состојки, обично вода, сол, бибер, маслиново масло и ситно сецкан магдонос. Тие се популарна храна која се продава на улиците во Палермо и често се става помеѓу кришки леб или во ролна од сусам, како сендвич. Овие сендвичи, наречени ''пане е панела'', обично се служат со парче лимон што треба да се исцеди над панелата.
Панелите се прават така што брашното од леблебија се меша со вода, сол, бибер и маслиново масло, а потоа се меша на топлина додека не се формира густо тесто. Магдоносот се меша во тестото и смесата или се премачкува на плех подмачкан со масло или се става во сад со масло да се излади и да се стегне. Откако ќе се излади, тестото се сече на парчиња и се пржи. Панелот може да се јаде свеж и топол, или да се олади на собна температура.
Некои извори тврдат дека ова пржено јадење потекнува од арапските владетели на Сицилија помеѓу 9 и 11 век, иако се чини дека тоа не е поткрепено со историска документација.
Панелите се многу слични на панисот на Ница.
Овие сендвичи станале многу популарни меѓу сицилијанските Американци во Бруклин, Њујорк, поточно во Гравеснд, Бруклин и Бенсонхерст, Бруклин. Во Бруклин, панелите најчесто се користат во сендвичи со рикота додадена на нив на вастеда. Тие се исто така популарни меѓу сицилијанската американска заедница во северозападните предградија на Чикаго, особено околу Нилс и Дес Плејнс.
Тие понекогаш се нарекуваат ''панеди'' на сицилијански. Италијанската еднина на ''панела'' е ''панела'', единечно пржење.
1 Поврзано
* Фалафел
2 Наводи
Чета (воена единица)

Чета — основна тактичка единица на некои родови на копнената војска и заднинските служби. Обично брои од 50 до 500 војници. Опремена е за различни операции во најразлични услови. Се состои од команден вод и уште неколку (обично два до четири) водови кои ја одредуваат неговата припадност кон родот или службата. Може да содржи и еден или повеќе независни одделенија. Една чета може да биде дел од баталјон, здружени тактички, самостојни родовски единици на копнената војска и самостојна. Во зависност од составот, намената и вооружувањето може да биде пешадиска, тенковска, извидувачка, инженерска, падобранска, чета за врски, поморско-пешадиска и сл. Големината на четата се движи до неколку стотици војници, а со неа командува офицер, најчесто со чин капетан.
Во артилеријата, единицата аналогна на четата се нарекува батерија, а во коњаницата ескадрон.
Ванда Ферагамо

Ванда Ферагамо (родена Милети; 18 декември 1921 - 18 октомври 2018 година) била италијанска модна дизајнерка и бизнисменка. Била главен дизајнер на Ферагамо.
Растела без мајка, а била родена е во Бонито, Авелино, Италија, ќерка на Фулвио Милети, градоначалник и општински лекар на градот, лекар на семејството Ферагамо и нивниот клиент. Во текот на летото 1940 година, на 18-годишна возраст, се запознала, а потоа се омажила за Салваторе Ферагамо, во црквата Санта Лусија во Неапол. Од нивниот брак се родиле шест деца: Фиама, Феручио, Џована, Фулвија, Леонардо и Масимо.
По венчавката, се преселиле во Фиренца во вила во близина на Фиезоле.
По смртта на нејзиниот сопруг во 1960 година, Ванда го презела семејниот производител, со што станала извршен директор повеќе од 20 години. Таа пораснала во богато семејство, па одела на училиште како и нејзината мајка, но немала специфична професионална обука: како резултат на тоа, научила како да управува со компанијата гледајќи и слушајќи го нејзиниот сопруг. Оттогаш, компанијата се претворила од компанија за обувки во готови и модни облеки со проширени производни линии, благодарение и на помошта на нејзините деца.
Починала во Фиренца на 18 октомври 2018 година на 96-годишна возраст.
1 Наводи
Гуглиелмо да Варињана

Гулиелмо да Варињана, познат и како Гулиелмус Варињана (1270-1339) бил професор по медицина и филозоф од Болоња. Тој е најпознат по неговиот медицински трактат ''Возвишени тајни на медицината за лекување на разни болести'', кој го напишал на дворот на Младен II Шубиќ од Брибир во 1319 година.
1 Биографија
Тој бил син на Бартоломео да Варињана, лекар по потекло од Болоња и ученик на Тадео Алдероти (починал во 1295 година); Бартоломео се здобил со слава како лекар на Марчеецот Алдобрандино д'Есте и на императорот Хенри VII. Бартоломео починал во 1318 година во Џенова.
Гуглиелмо бил роден во 1270 година и исто така бил именуван како ученик на Тадео Алдероти. Гуглиелмо најпрво бил запишан како професор по медицина, но бил принуден да ја напушти својата родна Болоња како Гибелин во 1318 година, а потоа станал личен лекар и советник на Бан на Хрватска, Младен II Шубиќ. Во исто време, придонел за излекување на жителите на Задар. Таму го напишал своето прво дело ,,Возвишени тајни на медицината за лекување разни болести'' во 1319 година, под наредба на Младен. Во 1320 година, бил испратен како дипломат во Венеција за да преговара за условите за градот Шибеник. По падот на Младен во Битката кај Блиска во 1322 година, ги понудил своите услуги на Република Рагуза, потпишувајќи двегодишен договор, кој се покажал неплоден. Откако неговите политички противници биле поразени во Болоња, тој се вратил таму, останувајќи таму до својата смрт во 1339 година.
2 Работи
Ги напишал следните лековити дела:* Два трактати за управување со трески.
* Практика Каноника Јоанис Михаилис Савонаро; Јоханес Мајкл.
* Секрет сублими за различни курандости морбос
* Старателство на лекови за сите болести на внатрешните и надворешните делови
Во 1519 година, неговата ''Secreta sublimia'' била објавена во печатена форма за прв пат и постигнала голема популарност.
3 Наводи
Витербо

Витербо (|Viterbo) е град во централна Италија, најголем и центар на истоимената област Витербо во италијанската провинција Лацио.
1 Природни одлики
Витербо се наоѓа во централниот дел на Италија, 120 километри северозападно од Рим, седиштето на покраината. Градот се наоѓа во лацискиот дел од областа Марема (поголемиот дел е во соседна Тоскана), која е позната како ридска област во Италија . Овој регион е познат по лозарството, маслинарството и производството на вино. Поради својата убавина има индиции за „културен пејсаж“.
2 Популација
Според резултатите од пописот на населението во 2011 година, во општината живееле 63.209 жители.
+Демографија, 1931, 1936, 1951, 1961, 1971, 1981, 1991, 2001, 2011
35.969, 37.130, 44.132, 50.047, 54.461, 57.632, 58.380, 59.308, 63.209
Градот Витербо денес има околу 63.000 жители, главно Италијанци. Во текот на изминатите децении, градот доживеа пораст на населението.
3 Градови партнери
* Спрингфилд
* Губио
* Палми
* Нола
* Сасари
* Кампобасо
* Олбани
4 Галерија
Андреа Биглија

Андреа Биглија (околу 1395 – 1435) бил италијански хуманист од Августин, познат како морален филозоф и историчар.
1 Биографија
Бил роден во Милано и станал Августински пустиник во 1412 година. Откако студирал во Падова, дошол во Санто Спирито, Фиренца во 1418 година.
Во 1423 година се преселил во Болоња, а до крајот на 1420-тите, по еден период во Павија. Предавал на Универзитетот во Сиена, откако ја напуштил Болоња поради антипапско чувство во 1428 година. Таму умрел од чума во 1435 година.
2 Здруженија
Рано влијание имал Гаспарино Барзица во Падова и Сико Поленто и уште еден друг ученик, кој му станал пријател. Биглиа во Фиренца се сретнал со хуманистичкиот круг вклучувајќи го и Амброџо Траверсари: како и со Џовани Ауриспа, Леонардо Бруни и Николо Николи Во Болоња се поврзал со Николо Албергати. Таму повторно се сретнал со Ауриспа, и со другите хуманисти Леон Батиста Алберти, Џовани Ламола, Антонио Панормита и Џовани Тосканела. Неговиот интерес за исламската историја бил поттикнат од посетата на Сиена од Сигизмунд од Унгарија во 1432 година.
3 Дела
Биглија напишал трактат против популистичкиот проповедник Бернардино од Сиена. Во врска со овој спор, Биглија пишувал за Светото Име на Исус, и овие теолошки списи се покажале влијателни. Некои од проповедите на Биглија преживеале.
Како историчар пишувал за источниот христијански свет и исламот, вклучувајќи ја и историјата на Монголите. Неговото најпознато дело историја на Милано во периодот 1402–1431 година во стилот на Ливиј. Во него бил апологет за преземањето на Форли во 1424 година од страна на Висконти.
Како преведувач работел на ''Вита Тимолеонтис'' на Плутарх од грчки јазик, што некогаш го научил, а некои на Аристотел.