Италијански приказни

Италијански приказни (|Fiabe italiane) - литературни и фолклорни прозни дела на италијанската литература. Како и секоја друга национална бајка, тие ги одразуваат особеностите на националната култура, начин на живот и карактерот на Италијанците.
1 Историја на потекло
Особеноста на формирањето на италијанската литература е тоа што, за разлика од повеќето големи европски литератури (литератури на Англија, Германија, Франција, Шпанија, Скандинавија), литературата во Италија се формирала релативно доцна. Ова се случило поради фактот што во средновековна Италија, латинскиот го задржал својот статус на официјален јазик на книгата подолго од каде било. До 13 век, латинскиот јазик ја задржал улогата на литературен „жив јазик во одредена смисла“. Долго време, латинскиот јазик бил пречка за изолирање на италијанскиот јазик како литературен јазик, бидејќи тоа не го сфатиле Италијанците како „туѓ“ јазик; во општеството, латинскиот јазик бил елемент и на деловната и на културната комуникација. Поради ова, втората одлика на италијанската литература било отсуството на сопствена народна епопеја, фолклорните приказни не претходеле на литературните, како во Скандинавија или во Русија, но се појавиле истовремено со книжевните или малку подоцна.
1.1 Книжевна приказна
Една од најраните збирки на италијански раскази, Новелино, се појавила на крајот на 13 век. Прозата на Новелино, собрана од повеќе извори, го демонстрирала влијанието на провансалската, античката и арапската литература, особено литературното обликување следејќи го примерот на бајките од збирката Илјада и една ноќ. И покрај нејаснотијата на авторите на колекцијата, истражувачите ја припишуваат на делата на уметноста на авторот. Мотивите, заплетите и техниките на бајката биле широко користени во неговиот „Декамерон“ (1350-1353) од Џовани Бокачо . Вториот голем италијански романописец во 14 век што ја искористил приказната бил Франко Сакети. Избрани раскази од збирките „Новелино“ и „Триста раскази“ на Франко Сакети се вклучени од современите собирачи во збирки на италијански бајки .
1.1.1 Николо Макијавели
И покрај сите жанровски разлики, секојдневниот италијански расказ и расказната приказна постојат подолго време паралелно, создадени од истите автори и објавени во истите збирки. Околу 1518 година, Николо Макијавели ја создал својата бајка „Ѓаволот што се ожени“. Писателот ја напишал оваа приказна во селото Сант’Андреа додека бил во егзил. Објавено е по смртта на Макијавели во 1549 година. Автограмот на бајката е зачуван во Фиренца. Заплетот за бракот со ѓаволот бил многу популарен во средниот век, тој бил развиен од Ханс Сакс („Како ѓаволот се ожени со стара жена“) и St. Страпарола. Поетскиот превод на приказната на француски јазик го направи Жан де Лафонтен . Во 1690 година, англискиот драмски писател Џон Вилсон го поставил заговорот на Макијавели во основата на неговата трагикомедија „Белфагор, бракот на ѓаволот“ .
1.1.2 Страпарола
Следниот голем италијански романописец кој имал забележително влијание врз развојот на националната бајка бил Џован Франческо Страпарола (околу 1480 година - околу 1557 година). Тој бил автор на збирката Пријатни ноќи од четириесет и осум раскази, од кои некои се навраќаат на расказите на Франко Сакети, Бокачо, Поџо Брачиолини, Сера Џовани, Макијавели, Џироламо Морлини, а неколку раскази се напишани во Бергаман. дијалект. Приказните за поединечни раскази се од бајка . Според литературниот критичар Елеазар Мелетински, делото на Страпарола е многу посебна верзија на новелата :Не ги подобрува трагедијата или сатиричноста, туку ги ослабува заради одредено зајакнување на традиционалната дидактика, ублажување на конфликтите и особено воведувањето на елементот на бајките во романот паралелно со новелистичкиот третман на бајките (во овој поглед, тој е претходникот на Базиле и Перо).Во голем број, романописецот ги земал своите заплети директно од фолклорните извори, додека истражувачот го свртувал вниманието на наклонетоста на Страпарола кон бајката и неговото воведување во приказната за елементот на народната бајка :Страпарола става нова синтеза на хуманизмот или, можеби, дури и постхуманизмот со фолклорниот-народен елемент, ги експлоатира мотивите од бајките и создава нова синтеза на бајките и новелите, предвидувајќи ги Басиле и Перо.Особено, заплетите на бајките на Страпарола „Мачорот во чизми“, „Кралот на свињите“ и „Девојчето во ковчегот“ подоцна ќе се сретнат во заплетите на познатиот француски раскажувач .
Истражувачите забележале дека во XVI век (во класификацијата на италијанската книжевна критика, ерата на Цинкеценто ), покрај Страпарола, Ањоло Фиренцуола има забележително влијание врз развојот на книжевните бајки. Благодарение на него, жанрот на ориенталната приказна влегува во литературна мода. Оддадена му е почит за пишувањето на бајки „универзален генијалец“ на италијанската ренесанса Леонардо да Винчи. Така, приближно од средината на 16 век, можеме да зборуваме за формирање на бајката како независен жанр во италијанската литература.
1.1.3 Василиј
Во подоцнежната ера на Сејченто, најистакнат италијански раскажувач бил Жамбатиста Базиле . Басил ја заснова својата книга „Пентамерон “ врз селскиот фолклор. Истражувачот И. Н. Голенишчев-Кутузов го нарекува „Пентамерон“ „едно од најсветлите дела на европската литература од 17 век“.:Ова е прва книга со народни бајки во историјата на европската литература, буквално обработена во барокен стил, но посебен барок, на многу начини многу поразличен од маринизмот.Книгата е напишана во 1634-1636 година. во Неапол, а на почетокот се викала „Приказна за бајките“. Напишано е на неаполски дијалект, а насловот го дал авторот Џан Алесио Абатутис - псевдоним Базиле.
Базиле, веќе професионален раскажувач, знаел да го поетизира секојдневието. Книгата е напишана на неаполски дијалект на разговорен, намерно груб јазик, кој од време на време е испреплетен со научени латински изреки. Педесет бајки ги обединува рамката од бајките. Тие се одликуваат со смисла за хумор и мерка кога станува збор за прикажување на суштества од бајките: самовили, чудовишта, вештерки, пусти, штурци кои зборуваат, мачки, глувци, волшебници итн. Д .: „Канибалот и неговата сопруга седат на вечера пред отворен прозорец, за да не им биде жешко, и после јадењето, ќе започнат со бескрајни озборувања Василеј има неисцрпна способност да измислува, комбинира и модулира теми, тој ретко се повторуваат, изненадувајќи со богатството на заговори и ситуации. Една од главните одлики на „Пентамерон“ е вешта комбинација на трагичното и стрипот, иронија и чувствителност, потсмев и блискост.Приказните на Базиле подразбирале дидактички цели, исклучувајќи ја каква било наметливост, и затоа биле соодветни за широк спектар на публика, вклучително и деца. Некои од нив се пресекуваат со заплетите на делата на Шарл Перо, на пример, „Трите самовили“ и „Пепелашка“. Во следниот век „Пентамерон“ бил многу корисен за Карло Гоци („Љубовта за три портокали“, „Гавранот“), како и за Јакоб Грим, кој, преиздавајќи ја книгата на Базиле во Германија, го составил својот широк предговор за тоа.
1.1.4 Карло Гоци
По неискажувачките приказни за колекцијата „Посиличеата“ („Патот до Посилипо “) од Помпео Сарнели во 1684 година, се случила долга пауза во историјата на италијанската бајка . Но, во 60-тите години на 18 век, саканиот фолк жанр под пенкалото на Карло Гоци добива нови одлики. Како обожавател на „ commedia dell'arte “, Гоци ги комбинирал бајката, народниот театар и добил фијаб или трагикомична бајка за театарот. Љубовта кон трите портокали (1760), Гавранот (1761), Турандот (1762), Кралот на елени (1762), жената змија (1762), Зобеида (1763), „Среќни просјаци“ (1764), „Зелена птица“ (1765) итн. Театарските маски стануваат ликови на бајките на Гоци: (Панталоне, Труфалдино, Тартаља, Бригела, итн.) Театарските приказни за Карло Гоци веднаш се здобиле со голем успех, кој не е изгубен до ден-денес.
Фиаба Гоци даде силен поттик за развојот на театарот, литературата и музиката. На тема бајка „Љубовта за три портокали“ од Сергеј Прокофиев ја напиша истоимената опера; композиторите Вебер и Пучини пишуваа музика за операта „Турандот“; Бертолт Брехт ја напишал драмата Турандот, или Конгресот за варосуване ; Евгениј Вахтангов ја постави претставата „ Принцезата Турандот “.
1.1.5 Карло Колоди
Во 1881 година, писателот и новинар Карло Лоренцини (псевдоним ''Карло Колоди'') го напишал фељтонскиот роман „Авантурите на Пинокио“. Историја на дрвената кукла “ ''(Le avventure di Pinocchio).''''Storia d'un burattino)''. Приказната, како и фијабата на Гоци, вклучувала елементи од театарот Комедија dell'arte и таа е преведена на 87 јазици. Алексеј Толстој во 1936 година ја напишал својата верзија на оваа приказна „ Златниот клуч или авантурите на Буратино“. Лујџи Гардзоне, пак, ја преведе приказната за Алексеј Толстој на италијански јазик во 1984 година.
1.1.6 Лујџи Капуана
Истовремено со Карло Лоренцини, но со помалку успех, се пробал и славниот италијански писател Лујџи Капуана , основач на литературното движење веризам . Тој ги напишал приказните „Претпазливиот крал“, „Волшебната опашка“, „Дупка во вода“, „Каприц“ и многу други. Тој започнал да ги објавува своите први бајки уште во 1882 година, но главните дела во овој жанр кои биле создадени од него во 1890-тите и 1900-тите. Во 1894 година, приказните на Капуана биле објавени како посебно издание: ''Il Raccontafiabe'' (Приказна за бајките).
1.1.7 Џани Родари
Меѓу останатите раскажувачи се авторот од 19 век Џовани Пирели, современите писатели Марчело Аргили, Марко Москини, Бјанка Пицорно, Иво Росати, Ренато Рејчел, Силвија Ронкаља, Силвио Џили, Жан Лујџи Берти (Приказни за Сан Марино). Но, најголемиот успех во XX век бил кај писателот и учител Џани Родари, во 1950-тите - 1960-тите тој ги напишал приказните „ Авантурите на Чиполино “, „ Џесомино во земјата на лажговците “, „ Патувањето на сината“ Стрела “и некои други. Од повеќе причини, Џани Родари стана најобјавениот италијански писател во Советскиот Сојуз, како и во постсоветска Русија, скоро двапати пред Данте и Бокачо по бројот на публикации . Балетот Чиполино (1976) го постави композиторот Карен Хачатурјан.
1.3 Одлики на конструкцијата на заплетот на италијанската народна приказна
Заплетот за девојче без рачка стана многу популарен во европската литература и постојано беше разновиден во традиционална бајка.
1.2.1 Италијански бајки, обработени од Итало Калвино
Првиот што ја презеде потрагата по народна приказна беше италијанскиот неореалистички писател и новинар Итало Калвино. Тој ја започна својата работа во 1954 година, но тоа не беше колекција на усни приказни од народни раскажувачи, Калвино ја извршуваше својата работа за систематизирање на различни извори од претходно постоечките материјали. Тој успеа да опише многу бајки што постоеле, вклучително и во национални дијалекти. Во 1956 година ја објавил книгата „Fiabe Italiane“, во која беа вклучени 200 собрани од него бајки. 200 - според бројот на бајки собрани истовремено од браќата Грим.
Не биле сите бајки оригинални, многу од нив билепретходно познати во верзии на други јазици. Но, Калвино ја направил вистинската работа, бидејќи дури и позајмените приказни во нивните детали ги носеле уникатните одлики на националниот фолклор. Заслугата на колекционерот лежи во фактот што тој бил во можност да ја прераскаже фијабата на прекрасен народен јазик што ги пренесува особеностите на националниот начин на живот на средновековна Италија. Како што вели експертот за италијанска литература Р. И. Хлодовски , „Логиката на народните приказни е, според Калвино, логиката на луѓето, логиката на наједноставните и истовремено најприродните односи меѓу човекот и човекот, меѓу човекот и природата, меѓу човекот и општеството“.
Во Советскиот Сојуз и подоцна, приказните на Итало Калвино беа објавувани неколку пати, но комплетен превод на руски јазик не постои до денес; од двесте приказни, приближно три четвртини од фијабот не се преведени. Во списокот со бајките на Итало Калвино, непреведените имиња значат, соодветно, бајки кои не се преведени на руски јазик. Во исто време, има неколку бајки од колекцијата „Три портокали“ и од колекцијата на Итало Калвино „Fiabe italiane“, кои имаат различни имиња: „Човекот што бараше бесмртност“ и „Местото каде што никогаш не умираат“ ; „Храбриот Мазино и вештерката“ и „Грофовата брада“; „Подароци од самовилата на езерото Кренское“ и „Влези во торбата!“ итн.
Бајките „ Волшебниот прстен “ и „ Лукавата селанка “ имаат свои колеги на руски јазик на А. Н. Афанасјева (Волшебниот прстен и Мудрата девојка) и Андреј Платонов (Волшебниот прстен и паметната внука). Овие дела, како и приказната „ Безрачните “, која иако не е во збирката на Итало Калвино, но која всушност е исто така италијанска народна приказна што се појавила во средината на 17 век и подоцна била претворена во христијанка легендата објавена на грчки јазик, можеше да заврши во рускиот фолклор преку популарна литература .
Значителен дел од приказните од збирката „Три портокали“ се навраќа на колекцијата на истиот Итало Калвино, но тие генерално претрпеа поголема литературна обработка и се разликуваат по поголема сложеност на заплетот. Истите сплетки постојат во различни, понекогаш значително различни верзии, на пример, бајката ''L'amore delle tre melagrane'' („Љубов кон трите калинки“) од Абруцо има своја сличност - ''Бјанка-дојди-ил-лате-роса-дојди -il -sangue'' ("Бела, како млеко, руменило како крв"); како додаток, има и бајка ''II pastore che non cresceva mai'' („Малиот никулец овчар“) од околината на Женова, каде што три јаболка што пеат делуваат како клучен магичен артефакта што треба да го стекне протагонистот. Бајката „Три портокали“ се чини дека доминира меѓу другите во овој заговор низ целата земја: „Низ Италија, тие раскажуваат приказна за три портокали. Но, изненадувачки, во секој локалитет се раскажува на свој начин. Женовјаните велат едно, Наполитанците нешто друго, Сицилијанците нешто друго. И ги слушавме сите овие приказни и сега знаеме како сè навистина се случи ” .
Бајката ''La contadina furba'' ("Итра селанка") исто така има неколку варијанти, на пример, "Снаодливата девојка". Од друга страна, единствена триделна композиција на „Три папагалски приказни“ може да се распадне во три хетерогени приказни, не врамени со еден наратив .
1.2.2 Италијанската бајка во Русија
Во Русија, интересот за италијанската бајка постоел многу пред работата на Итало Калвино. Перцепцијата на италијанската култура како целина беше во голема мера врзана за нејзината „чудесна“, магична раскош, што е особено забележливо во познатото дело на Павел Муратов „Слики од Италија“ (1912): „Мешање на различни елементи - византиски, арапски, Лонгобард и Норман - со локалната култура, ова пред сè „Италија“ и дава фантастичен, чисто чудесен карактер “. Каде и да патува патникот, чувството за чудесната привлечност на оваа земја не го остава никаде : Се чини дека Мантуан Реџа е олицетворение на некаков сон за кралевите и палатите, за кои сонувавме уште во детството, читајќи бајки. Има нешто фасцинантно за нашата имагинација во секој пакет соби во палатата и сали, во секој лавиринт од пасуси и скали, што е неопходна миза ен сцена за необичности и раскош. Волшебното грне, волшебните шуми, ориенталните чаршии на Шехерезада не се повеќе блажени за нас од живеалиштата на исчезнатите кралеви и живеалиштата на војводите што умираат. Човештвото, толку е ревносно превртувајќи ги троновите, следејќи ги своите чуда за правда, дали е во состојба да се бори со сенките и духовите што ги населуваат местата на уништување, со своите повици, повикувајќи нè во земјата на чудата ...Максим Горки, писател со сосема поинаков темперамент и политички патос од П. П. Муратов, кој е во долга италијанска емиграција во 1906-1913 година, ги нарекува своите есеи, слики од современиот живот во Италија, „ Приказни за Италија “. Коментаторите на пролетерскиот писател го објаснуваат овој парадокс од истите причини како и влијанието на Италија врз Павел Муратов :„Бајки“ од М. Горки - ова се слики од реалниот живот, како што му се чинеше во Италија; овие слики ги нарече бајки само затоа што и природата на Италија, и обичаите на нејзините луѓе, и целиот нивен живот - малку личат на рускиот живот и на рускиот обичен човек навистина можат да изгледаат како бајки.
Можно е авторот донекаде да ги разубавил Италијанците, но - природата на нивната земја е толку добра што нејзините луѓе неволно изгледаат, можеби, подобри отколку што навистина се. Но, генерално - да се украси човек малку не е голем грев; на луѓето премногу често и упорно им се кажува дека се лоши, скоро целосно заборавајќи дека тие - ако сакаат - можат да бидат и подобри.
Интересот на Максим Горки за италијанската бајка не бил ограничен на насловот на неговата книга. Во 1910-1911 г. М.Ф. Андреева, книжевен секретар и обична сопруга на писателот, предложи да се преведат неколку детски италијански бајки на руски јазик. М. Горки ја поддржал оваа идеја, тој не само што го гледал преводот на Андреева, туку и направил стилски промени во неа. Во 1912 година, биле објавени две збирки италијански бајки, во превод на М.Ф. Андреева и во уредување на М. Горки. Сите околности на преводот на овие приказни не се целосно јасни, особено авторството на италијанските приказни и издавачката куќа каде што се објавени. Во писмото до ЕИ Вашков, преведувачот споменувал една од книгите на Лујџи Капуана како извор за преводот на бајките. Таа била заинтересирана и за неаполските приказни, но нејзиното незнаење за неаполскиот дијалект ја натерало да се сврти за помош од писателот Роберто Брако . Горки му напишал на Вашков: „Марија Фјодоровна веќе преведе голем број мали, многу симпатични, според мое мислење, бајки. Погледнав низ нив, ќе разгледам низ нив и повторно “(Архива на А. М. Горки, писмо од 5 јуни 1911 година. )
Вкупно биле објавени дванаесет бајки: „Игла“, „Мачка од гипс“, „Тава“, „Милер“, „Крикет“, „Цвет од бајки“, „Приказна за златниот пердув“, „Баба Јага“, „Кралот гром“, „Господарот што ќе поправи - што ќе се расипе“, „ќерката на канибалот“, „кукла“. Сите приказни беа преведени од колекцијата на Лујџи Капуана од 1894 година „Ил Раконтафијабе“. На инсистирање на Андреева, ова биле исклучиво детски бајки, а во колекцијата на Капуана имало четиринаесет бајки. Некои од овие бајки биле објавени во 1957 година од Државниот издавачки дом за литература за деца, а во 1991 година биле преобјавени во целост во збирката италијански бајки од Н.В. Котрелев . Не е јасно до кој степен приказните на Капуана биле авторски, на пример, приказната „Игла“ го повторува заплетот на добро познатата италијанска бајка за Безручка; на еден или друг начин, овие приказни биле повторно објавени без да се наведе авторството на Капуана .
Епизоден интерес за заплетите на италијанскиот бајка во руската литература постоел уште пред делата на Павел Муратов и Максим Горки. Ова е приказната „Старински совет“ од Никола Рорих (1906) од колекцијата „Приказни“ , расказот „Вистинската приказна за убавата Франческа од Римини и Паоло Малатеста, нивната љубов и смрт“ (1907), „Приказна за тоа како Monna pia di Tolomei, како невина, загинала од волјата на нејзиниот суров сопруг“ (1908) и други од збирката раскази на Татјана Шепкина Куперник. „Приказни за љубовта“ (1910) Циклусот раскази претставувал транспозиција на старите италијански легенди од раната ренесанса и добил почесна рецензија од нив. НО. СО. Пушкин од Академијата на науките .
Во 1923-1924 г. На Алексеј Толстој најпрво му текнало да напише бајка „ Златниот клуч или авантурите на Буратино “. Животните околности не му дозволиле тогаш да го спроведе својот план, само во 1936 година писателот можел да се врати на неговиот план. Во 1924 година, Јуриј Олеша ја создал својата бајка „Тројца дебели луѓе“, која се одвивала во некоја измислена земја, но наспроти позадината на псевдо-италијанската сценографија - „италијански“ имиња на ликови, природа, архитектура, јужен вкус. Таквиот интерес за Италија сега кај советските раскажувачи е целосно оправдан, бидејќи негативците од бајките беа незамисливи во советска земја, авторите мораа да ја пренесат сцената на бајката во конвенционално егзотични земји. Како што забележуваат истражувачите, италијанскиот вкус на овие две дела во никој случај не е случаен, бидејќи феноменот на Италија во раната советска култура е исто така е и феномен на земја на „сиромашни луѓе и постојана револуционерна ситуација што не произлегува толку од сиромаштијата како од темпераментот на населението “ .
Меѓу руските истражувачи кои во различни периоди пишуваа за италијанската бајка, може да се именуваат А. К. Живилегов, А. Г. Габричевски, Н. Б. Томашевски, Р. Јуриј Илин, Е. Козакова, Н.В. Хесе, З.М. Задунајскаја, Н.В. Вишневскаја, З.М. Потапова, И. Скрјагина, В.П. Торпакова исто така работеле на превод и обработка на бајки за деца. Л.М. Капалет, Е.М. Солонович и други. Првите триесет- девет бајки од колекцијата на Итало Калвино биле преведени во Советскиот Сојуз веќе во 1959 година. Следната година излегла збирката италијански народни приказни „Три портокали“, која последователно била препечатена неколку пати .
По објавувањето на збирката „Три портокали“, издавачката куќа „Детска литература“ во 1972 година започнала со објавување на збирка бајки „Во мојата земја“ во обработка на Д. Питре, Д. Прованзал, Н. Томасео, Ф. Флора. Следното издание било објавено во 1981 година, приказните од оваа збирка, преведени од ЛА Вершинин, не ги повторувале претходно објавените приказни, со исклучок на приказните „Лукавиот селанец“ („Снаодливата девојка“) и „Петрушечка“ ( „Преземолина“), кои биле објавени во нов превод .
Во 1991 година, Н. В. Котрелев објавил збирка италијански бајки, комбинирајќи ја збирката Три портокали, италијански бајки обработени од Итало Калвино, италијански бајки објавени од Максим Горки и М. Ф. Андреева, како и бајки во италијански раскази од збирките „Новелино“ и „Триста раскази“ од Франко Сакети (вкупно 23 раскази). Тоа беше најкомплетната колекција на италијански народни приказни, преведена на руски јазик во тоа време. Сепак, во него не беа вклучени сите приказни што беа преведени до тоа време: приказната „Веселиот чевлар“ од колекцијата „Три портокали“ и приказни од колекцијата „Во мојата земја“: „Весел Монакикио“, „Полабав“, „Кикибио и кран“, „Мрзливата Брухолина, Тредичино, pепоне, Во мојата земја, Полдино и судијата, Казнетиот лихвар, Кожата на мечката. Во исто време, Н.В. Котрелев ја надополнил листата на бајките на Итало Калвино со превод на три нови бајки: „Малото овчарче“, „Колбас Сињора“ како прераскажување на Наталија Хесе и Зоја Задунаискаја и сопствен превод на приказната „ Двајца грбави“ .
Во 2011 година, издавачката куќа „Рипол-класик“ ја повториле серијата италијански народни приказни „Во мојата земја“. Овој пат бајките ги раскажуваа Л. Л. Јахнин . В.А. Милашевски, Т. Шишмарева, Л.В. Орлова, В.В. Горин, И. Чернишова, А. Алјошин, Л. Зусман, В. Минаев, Т. Прибиловска, Н. Коваленко, Б. Калаушин, С. Силченко, Г. Ковенчук, О Клопота, Евгениј Монин .
1.3 Одлики на конструкцијата на заплетот на италијанската народна приказна
Постојат неколку вкрстени слики кои се присутни и во книжевните и во народните приказни. Ова се, на пример, приказни за вистински историски ликови, кои со текот на времето станале алегорични, генерализирани слики. Присуството на такви централни ликови било карактеристична црта на средновековните италијански романи. Приказни за папата, за Аристотел Фиораванти, за смешната и инвентивна шеговита Гонела. Во збирката италијански бајки „Три портокали“ има бајка „Како се обложил будалата Гонела“ .
Друга група на такви вкрстувачки слики се ликовите-кукли и ликовите на театарот „Комедија дел Арте“. Бригела, Панталоне, Арлекин - ликови од бајките на Карло Гоци, Колоди и други. Во народната приказна "Тула и восок" можете да ја најдете куклата Пулчинело. Меѓу ликовите од бајките за претставниците на животинскиот свет на таков транспарентен начин се наоѓаше Крикет, италијански лик на литературни и фолклорни приказни популарен уште од 17 век.
Некои од бајките не се ништо повеќе од италијански верзии на дела кои веќе станале класици на литературата за деца: бајки за Убавицата и Beверот (Белинда и зверот), за три прасиња, за Сината брада („Сребрен нос“), за Црвенкапа, за Пепелашка („Росина во рерна“), за Снежана („Мачиња“), за Заспаната убавица, за Момчето палец . Некои приказни се прераскажувања на митови за Данаја и Персеј, Одисеј и Полифем . Така, бајката „Кралот свиња“ го должи своето потекло на митот за Купидон и психа (Страпарола и Шарл Перо исто така го имаат овој заговор), Матео и Мариусија се враќаат на митот за Орфеј и Евридика, мистеријата на Флорио наликува на легендата за Пигмалион и Галатеја .
Сепак, некои бајки, можеби под пенкалото на раскажувачки приказни, детали за слики, описи на урбаната средина се многу блиску до модерната ера, особено херојот на бајката „Весела Монакио“ Марио Коста, градител на патишта, секое утро се качува на стар велосипед за да гради автопат и да оди на работа во планините. На крајот од приказната, Марио станува горд сопственик на нов велосипед. Врз основа на слична заговор, приказната за „Веселиот Монакикио“ може да биде авторско дело на почетокот на XX век, а не дело на фолклорот со условно безвременска нарација, условно историски ликови како шеговит Гонела, папата, кралеви, војводи и други претставници на историските имоти на распарчена Италија што постоеле пред ерата на Обединувањето на Италија.
Можеби целата поента е во подоцнежното потекло на бајките од колекцијата „Во мојата земја“, од каде е земена фијабата „Весели монакикио“. Но, еве еден фрагмент од приказната „Една ноќ во рајот“ од колекцијата на Итало Калвино: „Живиот излезе од гробот и не ги препозна гробиштата: насекаде имаше споменици, статуи, високи дрвја. Тој ги напушти гробиштата и наместо старите куќи направени од груб камен, виде огромни згради, трамваи, автомобили, авиони ... “Во една друга епизода од приказната, Свети Петар свири на контрабас. Во бајката од колекцијата „Три портокали“ „Кола-риба“ раскажува за славниот земјотрес во Месина, кој однел околу 100.000 животи. Најсилниот земјотрес во историјата на Европа се случил во пресрет на 1909 година. Така, времето на создавање на приказната може да се одреди со скоро документарна точност, освен ако споменувањето на земјотресот не било додадено од составувачите на колекцијата на постариот дел од приказната. Сè укажува на тоа дека времето на потеклото на бајките од овие збирки не е исто, некои од нив го должат својот изглед на урбаниот фолклор на Италија во 20 век, што пак укажува на стабилноста на традицијата на создавање бајки низ целата историја на Италија.