procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Надворешна каротидна артерија

Надворешната каротидна артерија е гранка на заедничката каротидна артерија, од која се одделува во вратот. Нејзини гранки се: горна штитна артерија, јазична артерија, лицева артерија, нагорна голтникова артерија, потоа во паротидната ложа се одделуваат тилната и задната ушна артерија, а во висина на collum mandibulae се грани на горновилична и површинска слепоочна артерија. Надворешната каротидна артерија со своите гранки учествува во васкуларизацијата на ткивата и органите во главата и вратот: усната празнина, плунковите жлезди, голтникот, гркланот, штитната и паратироидните жлезди.
Кадаиф

Кадаиф (|kadayıf, |κανταΐφι) — левантска тестена пита потопена во сладок шеќерен сируп, наречен шербет, типичен за регионите кои беа во состав на поранешното Отоманско Царство. Тој е специјалитет на левантските земји (Либан, Јордан, Израел, Палестина, Сирија и Северен Египет). Скоро е ист со грчкиот и турскиот кадаиф.
1 Начин на приготвување
Суровиот кадаиф се приготвува на следниов начин: Се прави тесто од бело брашно и јајца и се става во сад кој од долната страна е мрежест, нешто слично на сито. Потоа, од тој сад тестото се става во голема тепсија која е добро загреана на жар претходно нареден под неа. На тој начин се добива танок готов производ во вид на фиде кој се вади од тепсијата и лади. Од овој суров кадаиф се прави кадаифот за јадење така што се става во длабока тепсија, над него се истура одредена количина масло, па се печи во рерна или во пекарница. Откако ќе се испечи, врз него се налива густиот шеќерен сируп, односно шербетот.
2 Варијанти на кадаиф
Најчеста варијанта на овој десерт е подготовка со меко бело сирење, како што е сирењето Набулси, кое се става во средината и се прекрива со тесто. Често на најгорниот слој се додава и црвена прехранбена боја, за да не мора да се пече долго време. Се украсува со искршени фстаци.
3 Поврзано
*Тулумба
*Баклава
*Лапа
*Сутлијач
*Шербет
Мало Пелистерско Езеро

Мало Езеро (Мало Пелистерско Езеро) — постглацијално ледничко езеро кое се наоѓа на планината Баба во рамките на Националниот парк Пелистер. Езерото се наоѓа во изворишниот дел на Црвен Река која е лева притока на реката Сапунчица на североисточната падина на планината Баба. Сместено е во вдлабнатина - цирк на надморска височина од 2.190 метри веднаш североисточно под самиот Партизански Врв висок 2.349 метри надморска височина. Настанокот на езерото датира во времето на после ледничкиот (пост-ледничкиот) период пред околу 10 до 12.000 години. Малото Пелистерско Езеро зафаќа поввршина од 7.440 м<sup>2</sup>, а неговата најголема должина измерена во правец југ - југозапад - исток - североисток изнесува 144 метри, додека најголемата широчина измерена во правец запад - исток изнесува 73 метри. Најголемата длабочина на езерото при висок водостој изнесува 3,35 метри, а при апсолутно најнизок водостој изнесува 2,35 метри, односно просечаната длабочина изнесува 2,85 метри. До езерото се стигнува по добро обелжеана планинарска патека која ги поврзува највисокиот врв Пелистер (1 час) и планинарскиот дом кај Големото Езеро (1,5 часа). Во езерото постои редок и помалуброен жив свет како полноглавци и ракчиња, а неговата вода често ја пијат дивите планински животни како дивите коњи, мечки и елени, но и стадата овци. Поради малата длабочина неговите води брзо се загреваат, поради што езерото е многу често посетено од капачи и планинари за време на летото.
1 Галерија
2 Поврзано
*Пелистерски Очи
Големи Сундски Острови

Големи Сундски Острови или Големи Сунди (|Kepulauan Sunda Besar, |Kapuloan Sunda Gedé) — група големи острови во рамките на Малајскиот Архипелаг. Многу од нив се во денешна Индонезија. Јава е најмал, но најнаселен. Суматра е на запад, веднаш спроти Малезија преку Молучкиот Проток. Борнео е голем остров (чиј индонезиски дел се нарекува Калимантан). На исток е Сулавеси (Целебес). Според некои дефиниции, големите Сундски Острови ги опфаќаат само Јава, Суматра и Борнео.
Заедно со Малите Сундски Острови ја сочинуваат целината наречена Сундски Острови.
1 Управа
Големите Сундски Острови претежно припаѓаат на Индонезија. Островот Брунеј е поделен на Индонезија и Малезија. Го опфаќа цел Брунеј, покраините Централен, Источен, Западен, Северен и Јужен Калимантан во Индонезија и сојузните држави Сабах и Саравак и сојузната територија Лабуан во Малезија.
2 Поврзано
* Мали Сундски Острови
* Сундски Острови
* Сундски Ров
Несреќа на Air Algerie

5017 на „Air Algerie“ — редовен меѓународен патнички лет од Уагадугу, Буркина Фасо до Алжир, кој исчезнал во Северен Мали на 24 јули 2014. Неидентификуван алжирски службеник тврди дека авионот се срушил, додека „Air Algerie“ изјави дека авионот се срушил во близина на Тилемси. Авионот бил директен лет од „Air Algerie“ со цел да обезбеди дополнителен капацитет за време на летната сезона.
На 25 јули 2014 година францускиот претседател Франсоа Оланд изјавил дека нема преживеани.
1 Патници и екипаж
Од вкупно 116 патници на авионот, 50 биле французи. Според портпаролката на СЕПЛА, сојуз на шпански пилоти, шесте членови на екипажот биле шпанци, според Swiftair.
+Луѓе во авионот по националност
Земја data-sort- Број
6
1
27
1
5
1
50
4
8
2
1
1
1
6
1
1
Вкупно, 116
2 Очигледна несреќа
Авионот полетал од аеродромот Уагадугу во 01:07 по месно време (UTC) на 24 јули 2014. Планирано било да слета на аеродромот Хуари Бумедине во Алжир во 05:10. Министерот за транспорт на Франција Фредерик Кувилиер изјавил дека авионот исчезнал некаде над Северен Мали. Во 09:56 на 24 јули, „Air Algerie“ започнале потрага по авионот. Според портпаролот на француската армија, два француски орбени авиони се приклучиле во потрагата по исчезнатиот авион долж веројатната рута.
2.1 Извештаи за остатоците
Француските сили пријавиле дека откриле остатоци од авионот во областа помеѓу Гао и Кидал, во пустинска област која е тешко достапна.
Претседателот на Мали Ибраим Бубакар Кејта изјавил дека остатоци биле пронајдени во северните пустини на земјата помеѓу Агелхок и Кидал. Генералот Гилберт Диндир од армијата на Буркина Фасо изјавил деа остатоци од авионот се наоѓаат во регионот Госи на Мали, 50 километри северно од границата со Буркина Фасо.
Торстен Албиг

Торстен Албиг (|Torsten Albig; р. во ) — германски политичар од Социјалдемократската партија на Германија. На покраинските избори во Шлезвиг-Холштајн во 2012 година, Албиг станал министер-претседател на сојузната покраина Шлезвиг-Холштајн во Северна Германија. Од 2009 до 2012 година бил градоначалник на Кил, покраинскиот главен град на Шлезвиг-Холштајн.
Албиг е оженет и има две деца.
1 Покраински избори 2012
Торстен Албиг бил предложен од неговата партија за министер-претседател во 2011 година по одлука на членството на партијата. На изборите во 2012 година, SPD освоил 30,4% од гласовите, недоволно да ја победи владејачката CDU која освоила 30,8% од гласовите. Обете, SPD и CDU, освоиле по 22 места во покраинскиот парламент, а изборниот резултат му дал право на Албиг да создаде владина коалиција со учество на Зелените и SSW, која е регионална партија и ги претставува данското и фризиското малцинство. Трите партии имаат тесно мнозинство во Ландтагот на Шлезвиг Холштајн со 35 од 69 места. Сепак, на назначувањето во парламентот, добил 37 од 69 можни гласа. Новосоздадената влада на Шлезвиг-Холштајн составена од SPD, Зелените и SSW никогаш претходно не била видена во германската историја.
Албиг го наследил Петер Хари Карстенсен на местото како министер-претседател на Шлезвиг-Холштајн.
Даутбал (општина)

Даутбал (|Δήμος Ωραιοκάστρου, ''Димос Ореокастру'') — општина во Солунскиот округ на Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција. Административен центар е истоимениот град Даутбал.
1 Населени места
Општината Даутбал е создадена на 1 јануари 2011 г. по законот „Каликратис“ со спојување на три стари општини: Даутбал, Мигдонија, Калитеја.
''Напомена: Називите на општинските единици „Мигдонија“ и „Калитеја“ не се однесуваат на ниедно постоечко место. Првата е наречена според горномакедонската област Мигдонија, согласно грчката политика на''''присвојување''''на древната историја на Македонија. Втората има произволен грчки назив.''
1.1 Општинска единица Даутбал
Општинската единица Даутбал го опфаќа само градот Даутбал (Ωραιόκαστρο, Ореокастро) во областа Вардарија.
1.2 Општинска единица Калитеја
Општинската единица Калитеја со седиште во Градобор (Пендалофос) ги опфаќа следниве општински оддели и населени места во областа Вардарија:
:* Општински оддел Градобор
::* село Градобор (Πεντάλοφος, Пендалофос)
:* Општински оддел Џумаја
::* село Џумаја (Μεσαίο, Месео)
::* село Даутли (Μονόλοφο, Монолофо)
::* село Ени Маала (Πετρωτό, Петрото)
:* Општински оддел Нареш
::* село Нареш (Νέα Φιλαδέλφεια, Неја Филаделфија)
:* Општински оддел Ново Село
::* село Ново Село (Νεοχωρούδα, Неохоруда)
1.3 Општинска единица Мигдонија
Општинската единица Мигдонија со седиште во Ајватово (Лити) ги опфаќа следниве општински оддели и населени места:
:* Општински оддел Ајватово
::* село Ајватово (Λητή, Лити)
::* село Антуполи (Ανθούπολη, Антуполи или Ανθόκηποι, Антокипи)
:* Општински оддел Балџа
::* село Балџа (Μελισσοχώρι, Мелисохори)
:* Општински оддел Дремиглава
::* село Дремиглава (или Дремиглав; Δρυμός, Дримос)
2 Поранешни села
На територијата на општината се наоѓаат и четири поранешни села: Камара, Карипци, Прнар и Трите Ана.
3 Поврзано
* Вардарија
* Список на села во Солун
Фридрих Хајнрих Вигерс

Фридрих Ханјрих Вигерс (|Friedrich Heinrich Wiggers или ''Fridrich Hindrich''; 15 март 1746 – 3 март 1811) — германски ботаничар кој ги опишал глуварчињата, автор на флора на Холштајн (1780). Се среќава и под латинизираното име „Фредерикус Хенрикус“ (''Fredericus Henricus'') и алтернативното презиме ''Wichers''.
Бигерс е роден во 1746 г. во Кремпе, Холштајн. Во 1774 г. се запишал на Килскиот универзитет и во 1780 г. ја издал дисертацијата ''Florae Primitiae holsatica''. Во 1784 г. Докторирал медицина. Подоцна се преселил во Апенраде, Шлезвиг, каде се оженил во 1785 г. и имал четири деца. Починал во 1811 г. во Хусум.
Вигерс како ботаничар се означува со стандардната кратенка F.H.Wigg. при наведување на ботаничко име.
Генциј

Генциј (албански: ''Genti'', грчки: Γένθιος) — последниот илирски крал (180-168 п.н.е). Генциј бил син на големиот илирски крал Плеврат II од племето Лабеати. Владеел со Илирија од 180-168 година п.н.е. Главен град во тоа време му бил Скадар.
Генциј имал незгоден карактер, лоши навики и не знаел да се контролира. Често постапувал грубо спрема своите поданици. Се плашел дека би можел да ја изгуби политичката моќ и престолот. Поради тоа отишол толку далеку што наредил да го убијат неговиот брат, принцот Плеврат. Според друга верзија, двајцата имале намера да се оженат со Етута, ќерка на Монуниј, кралот на Дарданците. После убиството на братот, принцезата се омажила за Генциј.
Далматинците во 180 године п.н.е. ја прогласиле својата независност од неговото владеење. Генциј во 171 п.н.е. се здружил со Римјаните против Македонците, но две години подоцна го променил мислењето и склучил сојуз со Персеј Македонски. Дури и наредил да се уапсат двајца римски легати и да се уништат градовите Аполонија и Дирхакиум, кои биле во сојуз со Рим. Тоа му била огромна грешка бидејќи Рим го поразил Персеј и во 168 п.н.е. и ја испратил римската војска од 30.000 војници под водство на Луциј Аниција во Скадар. Генциј доживеал пораз и целата негова фамилија била заробена и одведена во Рим во 167 п.н.е. Не е познат датумот на неговата смрт. Исчезнувањето на Генциј значело и крај на кралството на Илирите и нивната политичка независност. Рим ја анектирал цела Илирија и формирал нова провинција - Илирик.
Константин Асен

Константин Асен — цар на Второто Бугарско Царство од 1257 до 1277 година. Константин бил син на скопскиот благородник и болјарин по име Тихомир, кој живеел во почетокот на XIII век. По мајчина линија Константин бил роднина на великиот жупан на Рашка, Стефан Немања. Во 1257 година Константин бил подигнат од Великиот болјарски совет во Трново да го замени на престолот неуспешниот Мицо Асен. Бугарското болјарство, незадоволно од последните Асеневци, одлучило да се спротивстави на последниот од нив - Мицо Асен. Во земјата избувнала граѓанска војна. Константин од Скопје добил сериозна поддршка и успеал да освои двобојот. По неговото влегување во Трново, Константин склучил брак со Ирина, ќерка на никејскиот цар и внука на Иван Асен II. Со ова Константин се стекнал со правото на презимето Асен и ја обновил врската со познатата Асенева династија. Поради одолговлечени и скапи неуспешни војни, постојаните Монголско-татарски приливи на Златната орда и економска нестабилност, во 1277 година во царството назрела граѓанска војна. Ивајло станал предводник на незадоволните и мизерни селани, остварувајќи контрола над големи области од земјата. Константин Асен се соочил со војска против Ивајло, но претрпел пораз и бил погубен во сопствената кола.
Сојуз 90/Зелени

Сојуз 90/Зелени (|Bündnis 90/Die Grünen) — зелена политичка партија во Германија, создадена со спојување на германската зелена партија (основана во Западна Германија во 1980 г.) и Сојуз 90 (основана во текот на револуцијата 1989-1990 г. во Источна Германија) во 1993 година. Нејзини водачи се Зимоне Петер и Џем Оздемир. На општите избори во Германија во 2013 година, партијата освоила 8,4% од гласовите и 63 од 630 можни места во Бундестагот.
1 Поврзано
* Список на политички партии во Германија
* Глобални зелени
* Зелена младина (Германија)
Ландтаг на Шлезвиг-Холштајн

Ландтаг на Шлезвиг-Холштајн (|Schleswig-Holsteinischer Landtag) — покраински парламент на сојузната покраина Шлезвиг-Холштајн, Германија. Заседава во покраинскиот главен град Кил и моментално се состои од 69 членови од шест политички партии. Негови главни надлежности се во образованието, културата, регионалното планирање и домашната политика. Моментално мнозинство има коалицијата предводена од Социјалдемократската партија на Германија, Зелените и SSW, која ја поддржува владата на министерот-претседател Торстен Албиг.
Ландтагот одржува партнерства со парламентот на Западнопоморското Војводство, обласната дума на Калининградската Oбласт и парламентот на Поморското Војводство.
1 Седиште
Од 1950 година, Ландтагот заседава во Покраинската куќа (''Landeshaus'') во Кил, која била изградена во 1888 година како Кралска поморска академија. До 1950 година, Ландтагот заседавал во Либек, Фленсбург и Екернферде, покрај во Кил. Од неговата обнова во 2003 година, Ландтагот поседува нова плернарна сала во објектот.
2 Моментален состав
По изборите на 6 мај 2012 година, составот на Ландтагот е следен:
Партија, Места
Христијанска демократска унија (CDU), 22
Социјалдемократска партија (SPD), 22
Зелени (Die Grünen), 10
Слободна демократска партија (FDP), 6
Пиратска партија, 6
Изборен сојуз на Јужен Шлезвиг (SSW), 3
Изборите се спроведуваат користејќи го пропорционалниот изборен систем, каде се потребни освојување на минимум од 5% од гласовите за да се добие место во Ландтагот. Ова правило не важи во случајот на Изборниот сојуз на Јужен Шлезвиг, кој ги претставува данското и фризиското малцинство во Шлезвиг-Холштајн и со тоа е исклучок од правилото на 5%.
3 Претседатели на Ландтагот
Досега, претседатели на Ландтагот на Шлезвиг-Холштајн биле:
* 1946 - 1946 Паул Хусфелт (CDU)
* 1946 - 1954 Карл Рац (SPD)
* 1954 - 1959 Валтер Бетхер (CDU)
* 1959 - 1964 Клаус-Јоахим фон Хајдебрек (CDU)
* 1964 - 1971 Паул Ролоф (CDU)
* 1971 - 1983 Хелмут Лемке (CDU)
* 1983 - 1987 Рудолф Тицк (CDU)
* 1987 - 1992 Лијане Паулина-Мирл (SPD)
* 1992 - 1996 Уте Ердзик-Раве (SPD)
* 1996 - 2005 Хајнц-Вернер Аренс (SPD)
* 2005 - 2009 Мартин Кајенбург (CDU)
* 2009 - 2012 Торстен Гертс (CDU)
* од 5 јуни 2012 Клаус Шли (CDU)
Хири моту

Хири моту (наречен и полициски моту, пиџински моту) — еден од службените јазици на Папуа Нова Гвинеја. Претставува упростена варијанта на моту од семејството на австронезиските јазици.
Иако во потесна смисла јазикот не е ниту пиџин ниту креолски, има одлики на двата типа. Говорниците на хири моту не разбираат моту поради фонолошките и граматичките разлики, а истото важи и обратно, и покрај големите лексички сличности.
Дури и во подрачјата каде некогаш бил втемелен како лингва франка, веќе подолг период употребата на хири моту е значително намалена за сметка на ток писин и англискиот.
1 Дијалекти
Хири моту има два дијалекта, наречени „австронезиски“ и „папуански“. Обата се впрочем австронезиски по граматиката и лексиконот бидејќи се изведени од моту. Називите на дијалектите се однесуваат на мајчините јазици на говорниците на оваа лингва франка. „Папуанскиот“ (наречен и „нецентрален“) бил многу позастапен и барем 1964 г. се користел како стандарден и книжевен јазик. „Австронезискиот“ (или „централен“) дијалект е поблизок до моту по граматиката, фонологијата и лексиконот денес е позастапен, па затоа денес важи за престижен и поисправен.
Денес нема јасна разлика помеѓу моту и неговите пиџински говори и претставува контонуум поради улогата на креолските варијанти како контактни јазици со народи од други говорни подрачја.
2 Историја
Хири моту се користел како јазик на трговската размена наречена „хири“ (претежно во саго и грнци) помеѓу Мотуанците и соседните народи на југоисточното крајбрежје на островот Нова Гвинеја уште пред контактите со Европејците. Во раниот колонијален период бил усвоен како службен јазик на полицијата бидејќи кадрите морале да се земаат од разни подрачја во земјата каде се говореле различни јазици. Јазикот го достигнал својот врв во раните 1960-ти како лингва франка на голем дел од територијата на земјата и бил мајчин јазик на многумина од мешани бракови (претежно државни службеници).
Почнувајќи барем од раните 1970-ти, важноста и застапеноста на хири моту почнала да се намалува и за сметка на англискиот и ток писин. Денес говорниците на јазикот се постари лица и претежно живеат во Централната и Заливската покраина на државата. Поради ова, помладите говорници на „матичниот“ јазик (моту) слабо го разбираат и говорат, за разлика од претходните поколенија.
3 Поврзано
* Моту (јазик)
* Јазици во Папуа Нова Гвинеја
4 Наводи
УЕФА Лига на шампиони 1994-1995

УЕФА Лига на шампиони 1993/94 — трета сезона на најсилното натпреварување на европските фудбалски клубови под името УЕФА Лига на шампиони и 40 сезона од основањето на натпреварувањето.
Финалето било одиграно на 24 мај 1995 на стадионот Ернст Хапел во Виена, каде што Ајакс со резултат 1:0 издвоил победа над Милан, бранител на титулата од претходното првенство, со тоа освојувајќи го својот прв трофеј во УЕФА Лигата на шампионите а севкупно 4. трофеј во најсилното европско натпреварување.
1 Формат
Во споредба со претходното натпреварување во Лигата на шампионите, биле направени радикални промени во форматот на натпреварувањето, најмногу поради истекувањето на договорот помеѓу УЕФА и Европскиот радиодифузен сојуз околу пренесувањето на финалето, со тоа овозможувајќи општа измена на форматот кој би привлекол нови и побогати приватни телевизии.
Првата промена била заострување на критериумите за учество во Лигата на шампионите: освојувањето на титлата во државното првенство не давало автоматско право за учество на клубовите од сите држави членки на УЕФА, туку само за клубовите од најдобрите 24 рангирани федерации, додека прваците од останатите држави учесвувале во УЕФА купот.
По квалификациите, во кои 16 клубови се бореле за 8 места во главниот дел од натпреварувањето, почнувала Лигата на шампиони. Во првиот дел одигран наесен Лигата на шампионите се состоела од 16 клубови поделени во четири групи. Двата првопласирани клубови од секоја група продолжувале во елиминационата фаза, која се играла напролет.
2 Квалификации
Првите натпревари се одиграле на 10 август, а реванш натпреварите на 24 август 1994 година.
|}
3 Натпреварување по групи
Натпреварувањето по групи се играло од 14 декември 1994 до 7 декември 1994.
3.1 Група Д
<sup>1</sup> На Милан му биле одземени 2 бодови поради проблеми со навивачите во мечот од второто коло против Салцбург.
4 Четвртфинале
Првите натпревари се одиграни на 1 март, а реванш натпреварите на 15 март 1995.
|}
5 Полуфинале
Првите натпревари се одиграни на 5 април, а реванш натпреварите на 19 април 1995.
|}
6 Најдобри стрелци
:''Без головите од квалификациските натпревари''
Поз., Играч, Клуб, Голови
1, Џорџ Веа, Пари Сен Жермен, 7
2, Јари Литманен, Ајакс, 6
3, Марко Симоне, Милан, 4
4, Хосе Мари Бакеро, Барселона, 3
Ромарио, Барселона, 3
Христо Стоичков, Барселона, 3
Клаудио Каниџа, Бенфика, 3
Магнус Ерлингмарк, Гетеборг, 3
Кристијан Нерлингер, Баерн Минхен, 3
Мехмет Шол, Бајерн Минхен, 3
Виктор Леоненко, Динамо Киев, 3
7 Поврзано
* Куп на победниците на куповите 1994/95
* УЕФА Куп 1994/95
Зачин

Зачин или мирудија — додаток во храната која им се додава како би се подобрил оригиналниот вкус на храната, или истиот да се модифицира по желба. Зачините и адитивите се користат во прехранбената индустрија во текот на технолошкиот процес.
Поради тоа што зачините се додаваат во мали количини, немаат хранлива вредност, па може да се каже дека во храната се додаваат исклучително поради подобрување на вкусот и мирисот.
Според дефиниција, зачините се горните делови или цели билки, претежно од тропските предели, кои поради содржината на етерични масла, алкалоиди, гликоза и други ароматични соединенија, во храната предизвикуваат одреден вкус или мирис. Овие материи имаат и наздразнувачко дејство на дигестивниот систем: поттикнуваат излачување на плунка, односно секретот од жлездите, а со тоа и поголемо лачење на дигестивните ферменти; значи, ја подобруваат дигестијата.
Во зависност од вкусот и мирисот можат да се поделат како лути, горки, слатки, кисели, комбинирани и слично. Зачините се пуштаат во продажба како цели билки или како поединечни нејзини делови, како мешавини, а во најново време и во форма на екстракт на зачинот. Тие можат да бидат еднокомпонентни, како што се на пример: сол, црн пипер, оригано, босилек и слично, или мешавина на различни билни состојки. Многу јадења не можат да се замислат без додавање зачини.
1 Зачинот како тема во уметноста и во популарната култура
* „Шеќер и зачин“ (''Sugar And Spice'') - песна на американскиот рок-музичар Крајан Шејмс (''Cryan Shames'').
ATC код J04

1 J04A Лекови за терапија на туберкулоза
1.1 J04AA Аминосалицилна киселина и деривати
:J04AA01 Аминосалицилна киселина
:J04AA02 Натриум аминосалицилат
:J04AA03 Калциум аминосалицилат
1.2 J04AB Антибиотици
:J04AB01 Циклосерин
:J04AB02 Рифампицин
:J04AB03 Рифамицин
:J04AB04 Рифабутин
:J04AB05 Рифапентин
:J04AB06 Енвиомицин
:J04AB30 Капреомицин
1.3 J04AC Хидразиди
:J04AC01 Изониазид
:J04AC51 Изониазид, комбинации
1.4 J04AD Тиокарбамидни деривати
:J04AD01 Протионамид
:J04AD02 Тиокарлид
:J04AD03 Етионамид
1.5 J04AK Други лекови за терапија на туберкулоза
:J04AK01 Пиразинамид
:J04AK02 Етамбутол
:J04AK03 Теризидон
:J04AK04 Моринамид
:J04AK05 Бедаквилин
:J04AK06 Деламанид
:J04AK07 Амитиозон
:J04AK08 Претоманид
1.6 J04AM Комбинации на лекови за терапија на туберкулоза
:J04AM01 Стрептомицин и изониазид
:J04AM02 Рифампицин и изониазид
:J04AM03 Етамбутол и изониазид
:J04AM04 Тиоацетазон и изониазид
:J04AM05 Рифампицин, пиразинамид и изониазид
:J04AM06 Рифампицин, пиразинамид, етамбутол и изониазид
2 J04B Лекови за терапија на лепра
2.1 J04BA Лекови за терапија на лепра
:J04BA01 Клофазимин
:J04BA02 Дапсон
:J04BA03 Алдесулфон натриум
Ацо Аџи Илов

Александар (Ацо) Аџи Илов ( во — во ) — македонски партизан, учесник во НОБ.
1 Животопис
Димко, најстариот син од петте деца на Илија и Роса од Неготино, го изучил столарскиот занает и со тоа домашната положба на сиромашното земјоделско семејство малку се подобрила.
Другиот син, (третото дете) Александар, го подучиле на истиот занает од брат му Димко. Ацо завршувајќи го основното училиште со одличен успех, изразил желба да го продолжи учењето и во тоа добил поддржка од домашните. На еден конкурс тој бил примен во средното земјоделско училиште во Сремска Каменица. Таму учи само една година, но останува без средства за живеење, па го прекратува учењето и се враќа во Неготино, работејќи на дуќанот кај брата си.
За време на нападот на Германците врз Кралството Југославија, се наоѓал на отслижување на воениот рок во кралската гарда во Белград. Во борбата за одбрана на Белград тој бил заробен од Германците и по два месеци заробеништво преку Романија се вратил во Неготино.
Здобиен со воено знаење и опит и со политичка зрелост, бил свесен дека со доаѓањето на бугарските фашисти, Македонија одново е поробена. Читајќи постојано книги и весници во читалната, движејќи се секогаш со весник во рака, бил добро информиран за настаните по фронтовите, а за тоа ги информирал и своите другари. Бил познат по раскажувањето на сатирични приказни и настани што редовно ги читал во рубрика на весникот Политика под наслов ''Елисие сее и жито жнее''. Така и го добил називот Елисие.
Движејќи се постојано со својот другар и комшија Илија Јанакиев, тој стапил во контакт со Лазар Мојсов. Во април 1943 година активно учествувал во подготовките за организирање партизански одред во Тиквешко, пренесувајќи и друга воена опрема за одредот. Во прошетката со Манчо Малиминов, дненадеж паднал поради болки во стомакот, Ацо го придружувал и го земал писмениот документ што требало Манчо да му го предаде на секретарот на МК во Неготино.
2 Смртта на Александар Аџи Илов
Кон крајот на мај 1943 година, заедно со неколку свои другари, се придружил на партизанскиот одред Добри Даскалов. Со пушка во рака тој е решен да се бори и да го даде својот придонес во борбата против окупаторите. По патот за Фариш, Ацо со уште десетина во темница се движат како претставници на одредот. Одненадеж биле нападнати. Увидувајќи дека навлегле во непријателска заседа, борците отвориле оган и тргнале на јуриш за да се пробијат. Во тој пробив Ацо се загубил од другите и на осамнувањето, веќе бил изморен и гладен слегол во селото Фариш. Бугарите го фатиле најпрвин како сомнителен и почнале да го испитуваат. Откако ништо не сакал да им каже бил однесен во Кавадарци и дури таму разбрале дека тој е всушност партизан. Откако бил измачуван, бил однесен во Дреновска Клисура и во реонот на Фариш бил стрелан заедно со уште неколкумина негови другари од Одредот и со некои родители на партизани.
Термика

Термика или топлински столб — столб од воздух во пониските делови на Земјината атмосфера кој се искачува нагоре. Настанува со нерамномерно загревање на земјата поради сончевото зрачење и претставува пример за струење. Сонцето ја загрева земјата, која пак го загрева воздухот веднаш над неа. Посилни термики настануваат над темна почва, градски подрачја и асфалтирани патишта.
Потоплиот воздух близу земјата се шири и станува поредок од околната воздушна маса. Полесната воздушна маса се изкачува и така се лади поради ширењето на понискиот притисок на поголема височина. Престанува да се крева кога ќе се изедначи во температура со околниот воздух. Околу термиката има и надолен тек на воздух поради постудениот воздуг кој се истиснува во горниот дел на термиката.
Големината и силата на термиките зависат од својствата на нижата амтмосфера (тропосферата). Кога воздухот е студен, земјата го загрева воздухот над неа и се создаваат меури од топол воздух што се издигаат како балони. Во оваа состојба, воздухот е на нестабилен. Ако повисоко има слој од топол воздух, тогаш инверзијата ја спречува термиката да се искачи високо и тогаш се вели дека воздухот е стабилен.
Термиките се препознаваат по присуството на видливи кумулусни облаци врз нив. Ако има постојан (неколеблив) ветер, термиките и нивните кумулусни облаци се подредуваат во редови што се протгаат во насока на дувањето на ветерот. Едриличарите ги нарекуват „улици во облаците“. Кумулусниот облак се создава од воздухот во термиката кој се искачува и така се лади додека водена пареа во воздухот не почне да се кондензира во видливи капкички. При кондензацијата, водата испушта латентна топлинска енергија, овозможувајќи му на зобдухот да се искачи уште повисоко. Многу нестабилниот воздух може да го достигне нивото на слободно струење и така да се искачи на големи височини, кондензирајќи големи количества вода, образувајќи врнежи и грмотевици.
Ваквите воздушни столбови се еден од изворите на подемна сила за птиците, едрилиците, параглајдерите и делтапланите.
1 Поврзано
* Циклон
* Подемна сила
* Атмосферска термодинамика
Солунско Поле

Солунско Поле (|Ο κάμπος της Θεσσαλονίκης, ''О кампос тис Тесалоникис'') — најголемата рамница во Егејска Македонија (и воопшто, цела Македонија) и една од најголемите во Грција.
Сместено е во средиштето на Егејска Македонија и е оградено на југ од Солунскиот Залив, на запад од планината Каракамен (Вермио), на север од планината Пајак (Пајко), а од исток од планините Круша (Крусија) и Хортач (Хортијатис).
Низ Солунското Поле течат неколку важни реки: Бистрица (Алијакмонас), Колудеј (Лудијас), Вардар (Аксиос) и Галик (Галикос).
1 Поврзано
* Солунски округ
* Солунски фронт
* Солунски Залив
Милост (расказ)

Милост е расказ на францускиот писател Марсел Еме. Расказот е објавен на македонски јазик во 2008 година (во состав на збирката раскази под наслов “Париски приказни”), од страна на издавачката куќа “Темплум”, а преводот од француски јазик е направен од Ружа Димишковска.
1 Содржина
Господинот Диперие е најдобриот христијанин во улицата Габриел, како и на целиот Монмартр. Тој е толку набожен и праведен, што Господ му подарува ореол околу главата. Диперие е многу благодарен за божјата милост, но сепак, тој е скромен и не сака да се гордее со својот божји подарок, туку го крие ореолот под шеширот. Меѓутоа, неговата жена е загрижена дека соседите, пријателите и роднините ќе ја озборуваат поради ореолот и затоа му наредува да се ослободи од него.
Тогаш, господинот Диперие започнува да ги практикува сите смртни гревови, со надеж дека така ќе го налути бога и дека тој ќе му го одземе ореолот. Најпрвин, започнува со горделивоста, односно се фали дека тој е поблагороден човек од сите свештеници, дека треба да биде назначен за надбискуп итн. Бидејќи тоа не дава резултати, тој се предава на ненаситноста и започнува да се прејадува со обилни ручеци, но и тој грев не му помага да се ослободи од ореолот. Потоа, Диперие го зафатила лутина и тој дури почнал да ја тепа жена си, но повторно без успех. Исто така, тој станал завидлив, мрзелив и алчен. Најпосле, тој го избира најстрашниот грев - сладострастието и започнува да се плетка со проститутките од плоштадот Пигал. Така, ја запознава проститутката Мари-Јаник која, воодушевена од неговиот ореол, станува зависна од него. На крајот, Диперие се претвора во нејзин сводник, меѓутоа ореолот сè уште останува на неговата глава.
Сланица

Сланица (|Σλάνιτσα) — историско-географска област во Егејска Македонија, денес во Грција. Опфаќа делови од Воденско, Ениџевардарско и Берско, односно на териториите на денешните окрузи Постол и Иматија. Областа традиционално се граничи со Воденската Висорамнина на север, со планината Каракамен (Вермио) на запад и реката Бистрица на југ. На исток се граничи со областа Урумлак (''Румлуки'') и исцеденото Ениџевардарско Езеро, а на североисток со областа Бојмија. Во Сланица се сливаат реките Вода и Мегленица, месно познати под заедничкото име „Колудеј“.
Во XI век Сланица сочинувала епархија на Охридската архиепископија. Се претпоставува дека нејзино средиште бил некогашниот град Сланица кој се наоѓал на местото на денешен Пазар (Ениџе Вардар) или недалеку од него. Подоцна седиштето е преместено во Воден.
Во 1591 г. венецијанскиот дипломат Лоренцо Бернардо минувал низ Македонија на пат за Цариград и во записите сведочи за областа како широко поле со име Сланица, а со турски назив „Вардарова“.
1 Поврзано
* Ениџевардарско
* Берско
* Солунско Поле
Киро Крстески - Платник

:''За Киро Крстев, народниот херој од Кавадарци, видете Киро Атанасовски''
Киро Крстески - Платник (20 јули 1909 – 20 јуни 1965) — македонски комунист, учесник во НОВ.
Бил припадник на работничкото и комунистичкото движење. Во 1940 година бил затворен во Македонски Брод, каде што бил тепан и измачуван од српската полиција.
По окупацијата станал нелегален, во септември 1941 година се приклучил на партизанското движење. Бил командир на Прилепската партизанска чета. Потоа станал борец на Прилепскиот партизански одред „Гоце Делчев“ и учествувал во нападот на Прилеп. Го подготвил формирањето на Битолскиот партизански одред „Пелистер“ во 1942 година и бил командант на Обласниот оперативен штаб. Во 1943 година бил политички комесар на Втората оперативна зона на Македонија и учествувал во борбите кај Дебрца. Бил делегат на Првото заседание на АСНОМ. Крајот на војната го дочекал со чин мајор и началник на економското одделение при Главниот штаб на Македонија.
По војната заземал високи функции. Дошол во судир со некои партиски и државни раководители и предвреме бил пензиониран.
Во негова чест, домот за стари и изнемоштени лица во Прилеп го носи неговото име.
1 Наводи
Низ Париз

Низ Париз е расказ на францускиот писател Марсел Еме. Расказот е објавен на македонски јазик во 2008 година (во состав на збирката раскази под наслов “Париски приказни”), од страна на издавачката куќа “Темплум”, а преводот од француски јазик е направен од Ружа Димишковска.
1 Содржина
За време на германската окупација на Париз, Мартен работи на црната берза, тајно пренесувајќи месо низ продавниците во градот. Саканата жена, Мариета (која има околу 55 години) штотуку го напуштила, а освен тоа, често го мачи сеќавањето на убиството на турскиот војник во Битката за Дарданелите, за време на Првата светска војна. Еден студен ден, во една кафеана, тој го среќава Гранжил, млад човек во искината облека, кој веднаш му станува симпатичен и затоа го повикува да му се придружи во една тајна испорака на месо.
Така, двајцата одат во подрумот на Жамблие, каде треба да го натоварат месото во четири куфери и пешки, под закрилата на ноќта, да го однесат во една месарница на Монмартр. Таму, Гранжил станува агресивен и започнува да го уценува Жамблие, изнудувајќи му многу повеќе пари од договорената наемнина за работата. Поради непристојното однесување, Мартен започнува да го мрази Гранжил и решава да му се одмазди, откако ќе ја завршат работата.
Двајцата, натоварени со куферите одат по улиците на Париз, одвреме-навреме расправајќи се. Кога започнува тревогата за воздушен напад, Гранжил го поканува во неговиот стан и Мартен зачудено дознава дека Гранжил не е никаков крадец (како што се претставува тој), туку дека тој е сликар. Таму, Мартен заспива од умор и Гранжил набрзина црта негов портрет на кој става и датум. На Гранжил му се јавува пријателката Луиза и тој и ги раскажува своите доживувања, направени од забава и љубопитност. Тогаш, Мартен збеснува и започнува да ги уништува сликите на Гранжил, а потоа го убива и него, со два убода со нож. Засрамен од извршеното убиство, Мартен го носи месото до договореното место, а потоа, додека скита низ улиците на Париз, налетува на полициска патрола. Инспекторот го препознава врз основа на нацртаниот портрет, пронајден во станот на Гранжил, и Мартен го водат во полициската станица.
Париски приказни

Париски приказни — збирка раскази на францускиот писател Марсел Еме (''Marcel Aymé''), објавена во 2008 година од издавачката куќа “Темплум”. Преводот од француски јазик е направен од Ружа Димишковска.
1 Технички податоци
Збирката “Париски приказни” е објавена како 67 книга од библиотеката “Магма”. Таа има 188 страници и е испечатена во мек повез и со мал формат (18 сантиметри). Книгата е каталогизирана во Народната и универзитетска библиотека “Св. Климент Охридски” - Скопје, со ознаката ISBN 978-9989-189-24-1. На предната корица е ставена слика од [[Нил Фарбер (Neil Farber), додека на задната корица е даден кус осврт врз делото и куса биографија на авторот.
2 Содржина
Збирката “Париски приказни” содржи избор од расказите на Еме, а на крајот од книгата е дадена белешка за авторот, напишана од Милош Константиновиќ. Во збирката се содржани следниве раскази:* Низ Париз
* Милост
* Дувло на гревовите
* Џуџе
* Улицата Сен-Силпис
* Рамнодушен
Дувло на гревовите

Дувло на гревовите е расказ на францускиот писател Марсел Еме. Расказот е објавен на македонски јазик во 2008 година (во состав на збирката раскази под наслов “Париски приказни”), од страна на издавачката куќа “Темплум”, а преводот од француски јазик е направен од Ружа Димишковска.
1 Содржина
Лудовик Мартен, професор по чистота на душата, е искушуван од ѓаволот на една плажа во Бретања. Иако ѓаволот му нуди министерска моќ, државни почести, згодни жени, американски автомобили, победа на трката Тур д’Франс итн., сепак тој лесно ги одбива сите искушенија. Но, подоцна, тој му ја продава душата на ѓаволот и добива златно теле, а исто така ја продава и душата на еден од своите ученици. Подоцна, професорот и ученикот се качуваат на брод за Кина и набргу успеваат сите членови на посадата и патниците да ги преобратат во поклоници на ѓаволот. Единствено, еден англиски свештеник му останува верен на Господ. Тој му се моли на бога да ги казни неверниците и еден голем бран го потопува бродот, па сите грешници умираат, потонувајќи на дното на морето.
Таму, тие согледуваат дека се наоѓаат во некоја дупка околу која се наоѓаат стрмни карпи во кои има неколку пештери. Нив ги посетува ѓаволот, кој им кажува дека се наоѓаат во пеколот и дека во нив нема повеќе никакви гревови. Тогаш, се појавува англискиот свештеник, кој е испратен од Господ за да ги искупи душите на грешниците. Ѓаволот го прифаќа предизвикот и од пештерите излегуваат различни чудовишта, кои ги претставуваат смртните гревови: горделивоста, зависта, скржавоста, ненаситноста, лутината, мрзата и сладострастието. Свештеникот успева да ги победи сите нив и сите грешници се ослободени од пеколот. Така, професорот Мартен и ученикот се враќаат на плажата и тој им кажува на учениците да ја искинат неговата книга за заштита на душата.
Џуџе (расказ)

Џуџе е расказ на францускиот писател Марсел Еме. Расказот е објавен на македонски јазик во 2008 година (во состав на збирката раскази под наслов „Париски приказни“), од страна на издавачката куќа „Темплум“, а преводот од француски јазик е направен од Ружа Димишковска.
1 Содржина
На возраст од 35 години, џуџето од циркусот „Барнабум“ наеднаш пораснало. Сопственикот на циркусот, господинот Барнабум, им соопштува на членовите на циркуската трупа дека џуџето се разболело и дека се наоѓа во болница. Потоа, тој и џуџето (кое дознава дека се вика Валантен) одат во обиколка низ циркусот и џуџето слуша само најубави зборови за себе. Сепак, Валантен се чуди зошто сега, кога пораснал во убаво момче, никој не се интересира за него. Тој е очаен и сака да остане дел до циркускот. Почнува да учи разни циркуски вештини, но нема посебен успех за ниту една од нив. Еден ден, кога циркусот одржува претстава во Париз, Валантен седнува во публиката и ја гледа претставата. По нејзиното завршување, тој забележува дека веќе нема никаква желба да остане во циркусот.
Улицата Сен-Силпис (расказ)

Улицата Сен-Силпис е расказ на францускиот писател Марсел Еме. Расказот е објавен на македонски јазик во 2008 година (во состав на збирката раскази под наслов “Париски приказни”), од страна на издавачката куќа “Темплум”, а преводот од француски јазик е направен од Ружа Димишковска.
1 Содржина
Господинот Норма има ателје на улицата Сен-Силпис, во кое прави фотографии со религиозна тематика. Незадоволен од продажбата на слики со ликот на Исус Христос, тој го повикува шефот на ателјето, господинот Обинар и му ги соопштува податоците за лошата продажба. Господинот Обинар се жали дека не може да најде погоден лик кој би го претставувал Христос. Токму додека се расправаат, Обинар забележува сиромашен човек пред излогот, кој го има потребниот лик. Тоа е Машелје, пијанист кој тукушто излегол од затвор поради напад на виолинистот од оркестарот во кој свирел.
Радосен поради среќното пронаоѓање на потребниот лик, Обинар веднаш го ангажира Машелје и прават серија фотографии со сцени од Библијата, кои се покажуваат многу успешни, така што ателјето добива бројни порачки. Машелје е горд на себе и постепено почнува да се соживува со улогата на Исус. Тргнува на прошетка низ градот и насекаде ги гледа своите слики, но е разочаран од фактот дека никој не му обрнува внимание. Сакајќи да ги убеди луѓето дека тој е Исус, тој слегува под еден мост, каде што своевремено живеел како скитник. Забележува скитници на другата страна на брегот и им тргнува во пресрет, но потонува во реката.
Рамнодушен (расказ)

Рамнодушен е расказ на францускиот писател Марсел Еме. Расказот е објавен на македонски јазик во 2008 година (во состав на збирката раскази под наслов “Париски приказни”), од страна на издавачката куќа “Темплум”, а преводот од француски јазик е направен од Ружа Димишковска.
1 Содржина
Штотуку излезен од затвор, главниот јунак на расказот оди кај криминалецот Меде, барајќи некоја работа. Меде му вели дека повеќе не се занимава со такви работи и го упатува кај друг криминалец, со име Гистав. Гистав има вооружена група која ги ограбува околните фармери, често извршувајќи брутални убиства. Главниот лик се истакнува со своето ладнокрвно и професионално извршување на убиствата и поради тоа, тој е унапреден, така што добива друга работа. Неговата задача е да носи клиентите до една ливада од каде што божем тие треба со авион да пребегаат во Англија, но наместо тоа, тој треба да ги убие и да им ги земе вредните работи. Сепак, нему не му се допаѓа идејата да убива на таков подмолен начин и затоа му ја кажува вистината на клиентот и не го извршува убиството. Потоа оди кај Големата Бети, која му била љубовница на татко му, а со која и тој самиот имал неколку сексуални односи. Таа му кажува дека Меде и организирал тајно пребегување во Англија, со авион. Така, тој дознава дека, всушност, Меде е неговиот шеф. Утредента, тој ги изненадува Меде и Големата Бети и ги заклучува во подрумот на напуштената куќа во која тој треба да ја убие Бети. Притоа, тој им фрла еден револвер и Меде и Бети се борат за да го земат револверот. Главниот лик на расказот седи на ливадата и слуша истрел, а потоа од подрумот излегува Бети.
Марсел Еме

Марсел Еме (француски: ''Marcel Aymé'') (1902-1967) бил француски писател, кој пишувал романи, раскази, драми, есеи, сценарија итн.
1 Творештво
Творештвото на Еме е богато и разновидно: Тој е автор на 17 романи, седум збирки раскази; единаесет театарски пиеси, два есеи, сценарија и дијалози за филмови (како, на пример, за филмот “Злосторство и казна”, на режисерот Шенал, снимен во 1935 година), голем број новинарски текстови итн. Четири негови романи и два расказа се филмувани, од кои, најпознати се филмот направен според расказот “Низ Париз”, во режија на Клод Отан-Лар, со Жан Габен и Луј де Фин во главните улоги, како и филмот снимен според расказот “Низ ѕидот”, со Бурвил во главната улога. Збирка раскази на Марсел Еме, под насловот Париски приказни, е објавена на македонски јазик во 2008 година од издавачката куќа “Темплум”. Преводот од француски јазик е направен од Ружа Димишковска
Еме е еден од ретките француски писатели од XX век кои целосно го офрлиле наследството на романтизмот, што се гледа во неговата лексика, јасната синтакса и јасните мисли. Неговиот стил се одликува со расиновска сталоженост и декартовска аналитичност која не ја исклучува метафизиката. Неговата фантазија на наследува едноставноста на бајките на Шарл Перо, а во неговите раскази, животните зборуваат со детска наивност и суровост, како кај Ла Фонтен. Самиот Еме, себеси се поврзувал со реализмот, веројатно, под влијание на Флобер. Исто така, како одраз на традицијата на средновековната француска книжевност, во делата на Еме често се среќаваат библиски содржини. Најпосле, Еме бил под влијание и на Достоевски и на Чехов, па туј дури напишал и предговор на избраните раскази на Чехов. Најпосле, иако честопати бил премолчуван и оспоруван, а неговите дела наидувале на недоразбирање, Еме важи за современ класик на француската литература. Во чест на неговото творештво, во 1950-тите, на ѕидот од куќата во која живеел Еме на Монмартр, во Париз е подигната биста со неговиот лик.
Негови поважни дела се:* Зелената кобила (роман, 1937)
* Лисцена и месарот (драма, 1947)
* Птиците на месечината (драма, 1956)
* Интелектуална удобност (есеј)
Милунка Савиќ

Милунка Савиќ (српски: ''Милунка Савић'', 1888 -) била српска воена хероина која се борела во Балканските војни и во Првата светска војна. Таа е призната како најукрасен женски борец во целата историја на војување. Таа била ранета најмалку девет пати за време на нејзиниот мандат.
1 Воена кариера
Савиќ е родена во 1888 година, во селото Копривница, во близина на Рашка, во Србија. Во 1913 година, нејзиниот брат доби повик за мобилизација за Втората балканска војна. Таа избра да оди на негово место - сечејќи си ја косата, облекувајќи машка облека и приклучувајќи се на српската армија. Таа брзо го доби својот прв медал и била унапредена во заповедник во Битката кај Брегалница. Ангажирана во битка, таа била ранета и за време на нејзиното оправување од своитеите повреди во болницата, нејзиниот вистински пол бил откриен, многу на изненадување на присутните лекари.
Магазинот ''Mental Floss'' ги опиша реперкусиите:
"Савиќ била повикана пред управникот. Тие не сакале да ја казнат, бидејќи таа се покажа како вреден и многу компетентен војник. Војското распоредување кое резултираше со нејзиниот пол да биде откриен беше нејзиниот десет. Но, ниту беше погодно една млада жена да биде во борба. Таа добила понудена за трансфер во поделбата за медицински сестри. Савиќ застанала и инсистирала дека таа само сака да се бори за својата земја како борец. Офицерот рече дека ќе размисли и ќе и го даде својот одговор следниот ден. Сè уште стоејќи, Савиќ одговори: "Јас ќе чекам." Се вели дека тој само ја остави да стои еден час пред да се согласи да ја испрати назад во пешадијата."
Во 1914 година, во раните денови на Првата светска војна, Савиќ ја доби својата прва Караѓорѓе ѕвезда по Битката кај Колубара. Таа ја доби својата втора Караѓорѓе ѕвезда по Битката кај Црна Река во 1916 година, кога таа самостојно зароби 23 бугарски војници.
2 Воени почести
На неа и биле доделени Француската Легија на Честа двапати, Рускиот крст на Свети Ѓорѓи, Британскиот медал од Најистакнатиот Ред на Свети Михаил, српскиот Милош Обилиќ медал. Таа била единствениот женски примач на францускиот Крст де Гер 1914-1918 со атрибутот на златна палма за служба во Првата светска војна.
3 Наводи
Она-бугејша

Она-бугејша била вид на женски воин која припаѓала на јапонската висока класа. Многу жени, вдовици, ќерки, и бунтовнички учествувале во битки, најчесто заедно со самурајски мажи. Тие биле членови на класата Буши (самураи) во феудална Јапонија и биле обучени во користењето на оружје за да ги заштитат своите домаќинства, семејството, и честа за време на војна. Тие, исто така, претставувале отстапка од традиционалната улога на "домаќинка" на Јапонската жена. Тие се понекогаш нарекувани женски самураи. Значајни икони, како што се царицата Џингу, Томое Гозен, Накано Такеко и Хоџо Масако се познати примери на Она-бугејша.
Вакениц

Вакениц (|Wakenitz) — река во југозападниот дел на сојузната покраина Шлезвиг-Холштајн, која извира во вид на истек од Рацебуршкото Езеро кај Рацебург.
Вакениц е долга околу 14,5 километри и како десна притока се влева во Траве во Либек. Поголемиот дел од нејзиниот источен брег претставува граница помеѓу Шлезвиг-Холштајн и Мекленбург-Западна Померанија. По крајот на Втората светска војна реката била дел од Железната завеса помеѓу Западна Германија и Источна Германија. Вакениц има слив од околу 445 км².