Анатомски термини на микроанатомија

Анатомската терминологија се користи за опишување на микроанатомски (или хистолошки) структури. Ова помага прецизно да се опише структурата, распоредот и положбата на објектот и се минимизира двосмисленоста. Меѓународно прифатена лексика е „Terminologia Histologica“.
.
0.1 Епителија и ендотелија
''Епителните'' клетки ги ''обложуваат'' површините на телото и се опишани според нивната форма, со три главни форми: сквамозен, колонообразен и кубоидален.
* Сквамозниот епител има клетки кои се пошироки од нивната висина (рамни и слични на размери).
* Кубоидалниот епител има клетки чија висина и ширина се приближно исти (во облика на коцка).
* Колоноовиот епител има клетки повисоки отколку што се широки (во облик на колона).
''Ендотелот се'' однесува на клетките кои ја обложуваат внатрешната површина на крвните садови и лимфните садови, формирајќи интерфејс помеѓу циркулирачката крв или лимфата во луменот и остатокот од theидот на крвниот сад. Тоа е тенок слој од едноставни или еднослојни сквамозни клетки наречени ендотелијални клетки . Ендотелијалните клетки во директен контакт со крвта се нарекуваат васкуларни ендотелијални клетки, додека оние кои се во директен контакт со лимфата се познати како лимфни ендотелијални клетки.
Епителот може да се распореди во еден слој на клетки опишан како „едноставен“, или повеќе од еден слој, опишан како „раслоен“. Според слојот, епителот е класифициран како едноставен епител, со дебелина на само една клетка (едностран) или раслоен епител како стратификуван сквамозен епител, раслоен кубоидален епител и слоевит колоноозен епител со дебелина од две или повеќе клетки (повеќеслоен), и двата типа на слоеви може да бидат составени од која било форма на ќелија. Меѓутоа, кога на повисоките едноставни колоноозни епителни клетки се гледа пресек, покажувајќи неколку јадра кои се појавуваат на различни висини, тие можат да се мешаат со раслотена епителија. Овој вид на епител е опишан како псевдостратификуван колоноозен епител .
Преодниот епител има клетки кои можат да преминат од сквамозен во кубоидален, во зависност од количината на напнатост на епителот.
0.2 Мукоза
Мукозната мембрана или мукозата е мембрана што поставува разни шуплини во телото и ја покрива површината на внатрешните органи. Се состои од еден или повеќе слоеви на епителни клетки кои прекриваат слој на лабаво сврзно ткиво . Претежно е од ендодермално потекло и е континуирано со кожата на разни отвори на телото како што се очите, ушите, внатре во носот, внатре во устата, усната, отворот на уретрата и анусот . Некои мукозни мембрани лачат слуз, густа заштитна течност. Функцијата на мембраната е да запре влегување на патогени и нечистотии во телото и да спречи дехидрирање на телесните ткива.
0.3 Субмукозни и мускулни слоеви
Субмукозата се состои од густ и неправилен слој на сврзно ткиво со крвни садови, лимфатици и нерви кои се разгрануваат во мукозата и мускулниот слој. Содржи субмукозен плексус и ентеричен нервен плексус, сместен на внатрешната површина на мускулниот слој.
Мускулниот слој (познат и како ''muscularis propria'') се состои од два слоја на мускул, внатрешниот и надворешниот слој. Мускулот на внатрешниот слој е распореден во кружни прстени околу трактот, додека мускулот на надворешниот слој е распореден надолжно. Стомакот има дополнителен слој, внатрешен коси мускулен слој. Помеѓу двата мускулни слоја се наоѓаат миентеричниот или пликсот на Ауербах. Ова ја контролира перисталтиката. Активноста е иницирана од клетките на пејсмејкерот ( интерстицијални клетки на Кајал ). Цревото има внатрешна перисталтичка активност ( базален електричен ритам ) поради неговиот самостоен ентеричен нервен систем. Стапката секако може да биде модулирана од остатокот на автономниот нервен систем.
Слоевите не се навистина надолжни или кружни, туку слоевите на мускулите се спирални со различни точки. Внатрешниот кружен е спирален со стрмен чекор и надворешниот надолжен е спирален со многу поплиток наклон.
0.4 Сероза и адвентиција
* Сероза (ако ткивото е интраперитонеално)/Адвентиција (ако ткивото е ретроперитонеално ) - овие последниве два типа на ткиво се разликуваат малку по формата и функционираат според делот на гастроинтестиналниот тракт на кој припаѓаат.
1 Позиција на клеточната мембрана
Шупливиот внатрешен дел на органот на телото (како што е гастроинтестиналниот тракт ) или цевката (како артерија ) се нарекува ''лумен'' . Страната на ќелијата свртена кон луменот се нарекува ''apical'' површина; спротивната страна, свртена настрана од луменот е ''базолатералната'' површина, која се свртува наместо кон ''интерстициумот'' и е далеку од луменот.