procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Каменити Брег

Каменити Брег — врв и гребен на планината Караџица, односно почетна огранка на Салакова Планина на планинскиот масив Мокра во централниот дел на Македонија. Всушност, со името Каменити Брег се именува помал гребен кој како огранка се испушта во правец запад-исток/североисток, започнувајќи со највисоките коти 2318 и 2310 метри веднаш над изворите на Кадина Река во месноста Јурукова Карпа под јужната падина на самиот врв (гребен) и наспроти врвот на гребенот и долот Убава и продолжувајќи со котите 2011 и 1991 метри надморска височина, по што започнува густиот шумовит предел на билото на Салакова Планина. Веднаш во непосредно на северната падина под врвот Каменити Брег малку во северозападен правец е месноста Езериња во која се наоѓаат двете Салаковски Езера.
Храна, а не оружје

Храна, а не оружје (|Food not Bombs) — движење на луѓе кои спремаат и бесплатно делат вегетаријанска и веганска храна на гладните и се противат на војните.
1 Настанување
Прва ваква група се оформила во Кембриџ, Масачусетс, во 1980 година од страна на активисти на анти-јадрени движења. Храна, а не оружје е потполно волонтерска организација која е посветена на ненасилството. Нема водач и настојува секој да може да се вклучи во процесот на донесување одлуки. Секоја група набавува храна која инаку би била фрлена и спрема свежи, готвени, вегетаријански оброци кои се послужуваат во градските паркови, на секого, без ограничување. Исто така се послужуваат бесплатни вегетаријански оброци на протести и останати случувања.
2 Филозофија
Сржта на нивната филозофија е да се нахранат гладните, а постојат четири столбови на кои се заснова:
*ненасилство;
*вегетаријанство;
*рециклирање храна;
*одлучување со консензус.
Поборниците на оваа филозофија исто така веруваат и во:
*ако сите влади и корпорации ширум светот би потрошиле подеднакво пари и енергија да ги прехранат луѓето како што трошат на војна, никој не би бил гладен.
*на светот има доволно храна за сите, но многу од тоа се фрла, како директна последица на капитализмот и милитаризмот.
*вегетаријанската храна е воедно здрава и ненасилна.
Сестри (Даблинци)

''Dubliners'', Erstausgabe 1914
"Сестри" — краток расказ напишан од Џејмс Џојс. Тој е првиот расказ од книгата Даблинци. Првично, расказот бил објавен во Ајриш Хоумстед (''Irish Homestead''), на 13 август 1904 година. Ова е првото испечатено дело-фикција на Џојс, Подоцна, Џејмс Џојс го препишал расказот, заедно со остатокот од делото и ја објавил целата книга во 1914 година.
1 Ликови
*Момчето (раскажувач)
*Џејмс Флин (свештеник)
*Елиза Флин (сестрата на свештеникот)
*Нени Флин (сеста на свештеникот)
*Стариот Котер
*тетка на момчето
*тетин на момчето
2 Прием
Расказот е предмет на книжевни дебати, претежно поврзани со болеста на свештеникот. Една од дебатите кои се развила е дека намерно Џојс имплицирал дека свештеникот е ментално болен.
3 Текст
*The Sisters (1904) &ndash; текст од 13 август 1904.
*The Sisters (1914) &ndash; Даблинци''.
4 Наводи
5 Поврзано
* Даблинци (книга)
* Џејмс Џојс
6 Надворешни врски
* '''' на Проект Гутенберг
* , аудио и текст
Пепелјак

Пепелјак — врв и гребен на планината Караџица на планинскиот масив Мокра во централниот дел на Македонија. Всушност, со името Пепелјак се именува еден голем гребен кој како огранка се испушта во меридијански правец север-југ, разделувајќи ги длабоките долини на Патишка Река на запад и долината во изворишниот дел на Маркова Река и селото Црн Врв на исток. Поради големата разгранетост целиот планински гребен се дели на два дела наречени ''Горни Пепелјак'' и ''Долни Пепелјак''. Гребенот започува на југ веднаш над месноста Езериња каде се наоѓаат двете Салаковски Езера и висорамнината Убава, наспроти Остри Врв, каде се наоѓаат и неговите највисоки точки, котите 2.347 и 2.342 метри, по што се испушта кон север каде што на котата 2.155 метри се испуштаат Драчевски Рид кон исток и Влашко Поило на запад. Продолжува да се протега во северен правец каде под котата висока 2.002 метри се испуштаат Равша Парве кон исток и Етемов Рид со Ахметово Ѓубре на запад по што кај котата со височина од 1.717 метри започнува пределот на Долни Пепелјак кој се издигнува до 1.787 и 1.801 метар и потоа се спупшта на котата висока 1.691 метар над долот на потокот Рамна Река над селото Држилово. Целиот предел, а особено највисоките делови на гребенот, претставуваат карпи и раздробени камења од сипар со изразито сива боја како пепел, поради што најверојатно потекнува името на овој гребен и врв.
Хостел

Хостел — вид сместување каде гостите на располагање имаат помал комфор (поголем број кревети на кат во една спална соба, заеднички бањи и евентуално кујни), за пониски цени.
Честопати хостелите се поевтини и за изнајмувачот и за корисниците. Доста хостели имаат корисници кои престојуваат на подолг рок кои ги вработуваат како рецепционери или друг персонал во хостелот, а за возврат добиваат некои погодности како намалена цена за престојот.
Во неколку земји, како Обединетото Кралство, Ирска, Индија и Австралија, зборот хостел се однесува исто така на установи кои обезбедуваат подолг престој. Во Индија, Пакистан и Јужна Африка, „хостел“ исто така се однесува на студентски домови на колеџи и универзитети кои нудат престој за студентите. Во други делови на светот, зборот хостел може да се однесува на сместувачки капацитети кои им се нудат на „туристите со ранци“.
1 Историја
Во 1912 година во замокот Алтена во Германија, Рихард Ширман го формирал првиот постојан „југендхерберге“ односно „младински хостел. Првите младински хостели биле израз на визијата на Германското младинско движење за да им се обезбеди на сиромашните градски младинци да дишат свеж воздух. Младите требало, колку што е можно, сами да го организираат и одржуваат хостелот за да ги држат трошоците ниски, да градат карактер и да бидат физички активни.
2 Потекло на поимот
Зборовите „хотел“ и „хостел“ се етимолошки поврзани, во македонскиот јазик дошле преку англискиот, каде се влезени преку старофранцускиот збор „hostel“, кој од своја страна доаѓа од доцнолатинскиот „hospitale“ што означува место за одмор. Денес тие се однесуваат на различен вид на сместување.
3 Разлики од хотелите
Постојат повеќе разлики меѓу хостелите и хотелите:
* Хостелите се буџетски ориентирани, цените се значително пониски и многу хостели имаат програми за споделување книги, ДВД и други слични работи.
* За оние кои претпочитаат неформална околина, хостелите вообичаено го немаат истото ниво на формалност како хотелите.
* Социјализацијата во хостелите е поголема.
* Во хостелите услугите се поограничени и вообичаено е самопослужување.
4 Хостели во Македонија
Според Златна книга во Македонија има 25 хостели од кои 21 се во Скопје и по 2 во Битола и Охрид.
Во Законот за угостителство не е наброен хостелот како вид на угостителски објект за сместување
5 Поврзано
* Хотел
* Хотелски менаџмент
* Туризам
* Мотел
Транупара

Транупара (латински: ''Tranupara'') — доцноантички римски утврден град кој се наоѓал на просторите на денешна североисточна Македонија. Градот се среќава обележан на Поинтингеровата карта (''Tabula Peutingeriana'') на Римското Царство изработена од римскиот картограф Касториус (340-350 г.) во Цариград за потребите на римската држава. Според мапата на Поинтингер се претпоставува дека градот Транупара се наоѓал на трасата од некогашниот антички и римски пат Стобис (Стоби) — Астибо (Штип) — Пауталија (Ќустендил) — Сердика (Софија). Подоцна во 1918 година германскиот картограф Конрад Милер проучувајќи ги нелогичностите за растојанието помеѓу обележаните градови направил измена според која претпоставил дека античкиот град Транупара се наоѓал во околината на Кратово.
Сепак точната местоположба (убикација) на градот Транупара сè уште не е утврдена и е предмет на бројни претпоставки. Во Кратовско се претпоставува дека Транупара се наоѓала на местата на градот Кратово, селото Горно Кратово или археолошкото наоѓалиште Големо Градиште кај селото Коњух.
Марјан Јованов во едно свое излагање во „Културно наследство“ бр. 20 дава втора варијанта во врска со името на градот, според која тргнувајќи од изворната варијанта на Појтингеровата Карта, од бројните недоследности искажани по прашањето на трасата на античкиот пат кој ги поврзувал Стоби и Пауталија, како и дел од поновите археолошки откритија во регионот на Делчево, тој смета дека под бројните ранохристијански остатоци треба да се бара античката Транупара, а во наоѓалиштето Виничко Кале - античкиот град Астибо.
Сепак според местоположбата веднаш крај брегот во долината на Крива Река која отсекогаш па до денес е природна траса за сообраќај кон областа на Ќустендил и Софија како и од бројните и многу значајни и знаменити остатоци како големи утврдени објекти, базилика, кружна-црква ротонда, акропола, ранохристијанска црква, пронајдени на наоѓалиштето Големо Градиште, може да се претпостави дека најверојатно таму се наоѓал античкиот римски град Транупара. Дополнителен показател е и фактот што со своите 17 хектари површина, Големо Градиште кај с.Коњух е најголемиот и досега најдобро истражен град од 6 век во североисточниот дел на Македонија, што би одговарало на еден вака голем и значаен град обележан на римската карта. Дополнителен доказ во прилог на одредувањето на градот Транупара кај наоѓалиштето Големо Градиште во Коњух е фактот што во народната традиција и преданија ова големо (коњушко) Градиште е познато под името ''Коњух-град''. Во традицијата меѓу народот се смета дека ова било голем и важен град кој се наоѓал на крстосницата помеѓу старите и некогаш важни (особено до 1878 година како кираџиски) патишта: еден од Кратово за Скопје наречен Долни Пат во правец исток-запад и друг од Крива Паланка и Страцин за Овче Поле и Велес во правец север-југ што одговара на правецот кон Астибо и Стоби спорет Појтингровата карта, а исто така тука се наоѓа(л) и важниот камен мост со два свода кој бил главен премин преку Крива Река
1 Галерија
Џамија (Наколец)

Џамија (Наколец) — главна и единствена џамија во селото Наколец, во Општина Ресен, Македонија.
Џамијата, која нема име, се наоѓа во западниот дел на селото, кон брегот на Преспанското Езеро. Се пренесува дека е стара, но нема податок за нејзината изградба. Се претпоставува дека е подигната во првата половина на век, а била обновена во 1995 година. Во нејзиниот двор постојат гробишта со арапско писмо.
Црква „Св. Илија“ - Бунеш

Свети Илија — главна селска црква во селото Бунеш. Црквата се наоѓа на влезот од селото, на левата страна од патот.
1 Историја
Според натписот над влезната порта, може да се заклучи дека црквата била изградена некаде околу 1885 година.
2 Архитектура
Градбата на црквата има правоаголна основа, со полукружна апсида во задниот дел. Изградена е од камен и тули, а целата градба е покриена со кров од ќерамиди. Над дрвената влезна врата има стар натпис на камен во кој се споменува името на ктиторот и годината на изградба. Од левата страна на црквата е прилепена пониска градба, во којашто е сместена трпезаријата. Дворот на црквата е ограден со камена ограда, при што од аголот веднаш од десната страна на влезната порта се издига камбанаријата. Нејзината основа е квадратна, од страните е отворена, додека од предната и задната страна е оградена со каемената ограда на црквата односно камен бедем изграден во дворот на црквата. Камбанаријата е покриена со пирамидален кров од ќерамиди.
3 Галерија
4 Поврзано
* Штипско архијерејско намесништво
* Злетовска парохија
* Бунеш
Кучај

Кучај е планина во источна Србија меѓу реката Ресава, Злотска Река и Црн Тимок. Припаѓа на групата Карпатско-балкански планини. Има правец на пружање на североисток-југозапад на должина од 40 км. Планината е претежно изградена од шкрилци и варовник.На кучај се наоѓа пространа брезовачка површина на броини карстни полиња (Игриште, Торовиште, Велика и Мала Брезовица). Најголем врв на Кучај е Велика Треста - 1.284м. Кучај се состои од следниве височини Копривно брдо,Јавориште и Малинки.
Винарска визба „Картал“

Картал — винарска визба од Скопје, Македонија.
1 Историјат
Винарската визба КАРТАЛ е основана како резултат на семејна традиција, почит кон виното и виновата лоза.
Нашата мисија се заснова на одржување на врската меѓу човекот и природата, а нејзините производи преточени во нектар на боговите.
2 Производство
Сместена во главниот град на Македонија, Скопје, со својот мал капацитет од 100.000 литри на годишно ниво, најсовремена опрема за преработка и зреење на виното и грижливо одбраното сортно грозје од скопското виногорје, нашата винарска визба Ви овозможува висок квалитет и уживање во секоја капка вино. Спојот на традицијата и науката е идеална комбинација која нашите енолози ја претвораат во совршенство. Одлично избалансираните вина, сортните одлики, овошните тонови и љубовта која им е дадена го заслужуваат вашето внимание.
Од својата производна линија, винаријата „Картал“ има 5 свои вина, од кои 3 црвени и 2 бели вина, за кои грозјето се обезбедува од Тиквешкото вингорје. Целото производство обезбедува пласман во повеќе супермаркети во Македонија, а еден дел се извезува во странство и тоа во САД, Канада, Јапонија и во договори со винарски продавници во Западна Европа
3 Галерија
3.1 Вина
Црква „Св. Стефан“ - 13 Ноември

Свети Стефан — црква во скопската населба 13 Ноември во Општина Аеродром.
Црквата била осветена на 22 март 2014 година. Се наоѓа во дворот на Мајчин Дом; Во април 2014 година, црквата била ограбена.
Парапротеинемија

Парапротеинемија, исто така позната како моноклонална гамопатија претставува присуство на големо количество на парапротеини во крвта. Често се појавува поради имунопролиферативно нарушување или хематолошки неоплазми, особено мултипла миелома.
1 Можни причинители
* Леукемија и лимфом
* Идиопатска (без познат причинител)
Црква „Св. Никола“ - Наколец

Свети Никола — главна селска црква во селото Наколец, Општина Ресен, Македонија. Се наоѓа во средиштето на селото. Во кругот на црквата се наоѓаат и селските гробишта.
Црквата била изградена во 1884 година, која е исклесана во камен над влезот од јужната страна.
1 Градба
Црквата „Св. Никола“ се наоѓа во средишниот дел на самото село. Сместена е во оградениот простор, заедно со селските гробишта. Според својата архитектонска градба се вбројува во типот на мали трикорабни псевдобазилики, со петтострана апсида на исток и доградени помошни простории крај западната фасада.
Црквата била изградена во 1884 година, што можеме да го дознаеме од натписот исклесан во камен над јужниот влез во црквата. Во внатрешноста на црквата се влегува од јужната страна и тоа низ еден влез кој води во наосот и еден, кон олтарскиот простор. Јужната фасада во поново време е измалтерисана, така што автентичниот опус на ѕидаријата може да се види само на источниот и северниот ѕид. Кровот е со едноставно решение на две води.
1.1 Фрескоживопис
Врз ѕидните површини на наосот и олтарскиот простор не се сочувале траги од постаро сликарство.
Можеби постоечкото сликарство од поново време со лош квалитет е нанесено токму врз постарите насликани партии, со што е нарушена автентичната содржина на црквата.
1.2 Иконостас
Наосот е издвоен од нартексот со ниска преграда, додека пред олтарскиот дел е иконостасот со три реда на икони. На иконостасот се икони работени од повеќемина анонимни мајстори.
2 Галерија
3 Поврзано
* Ресенско архијерејско намесништво
* Подмочанско-љубојнска парохија
* Наколец
Мокра Гора

Мокра Гора е планина која се наоѓа во југозападниот дел на Србија, на административната граница со покраината Косово и Метохија, меѓу Ибра и Бел Дрим. Највисокиот врв на планината се вика Поглед (2154 м). По должината на планината се наоѓа езерото Газивода кое било формирано со преградување на реката Ибар. Мокра Гора се одликува со речиси недопрена природа. Сепак од доаѓањето на меѓународните сили, не постои контрола на шумите, така што има големи области со целосно голи поради бесправната сеча.
Животински свет: волк, лисица, дива свиња, мечка, елен, зајак и дива мачка. На надморска височина од над 1500m живее тетребот. Тој може да се види само од 20 април до 10 мај.
Растителен свет: бука, јавор, јасика, бреза, ела, смрека, бор, и други.
Јован Стерија Поповиќ

Јован Стерија Поповиќ (Вршац, 13 јануари 1806 - Вршац, 10 март 1856) бил српски писател и еден од водечките интелектуалци на своето време. Се смета за основач на српската драма. Како министер за образование, на 10 мај 1844 година донел указ со кој е основан Музејот на Србија во Белград, со што се смета за основач на оваа установа.
1 Значење и влијание
Јован Стерија Поповиќ е најпознат по драмското творештво, но пишувал и поезија. Во својата „Антологија на српската поезија“, Зоран Мишиќ истакнува дека, како поет, Поповиќ е неправедно запоставен, зашто неговите песни, иако страдаат од псевдокласичарски шематизам во мотивите, обработката и задолжителниот поучен карактер, претставуваат редок пример на мисловни и етички преокупации во српската поезија. Во тој поглед, дидактичкиот дух на неговата рефлексивна поезија одамна е застарен, но нејзините уметнички квалитети не треба да се потценуваат, зашто стилските и метричките својства на неговата версификација кријат некои јазични одлики кои можат да послужат како пример и ден-денес. Имено, таква перфекција на јазикот и таква блескава реторика ретко се среќава кај останатите српски романтичарски поети, така што дури и Војислав Илиќ делува неуко во споредба со Поповиќ.
Јован Стерија Поповиќ е лик во песната „Стихотворение за покојниот роб Јован Стерија Поповиќ, граѓанин вршачки“ (српски: ''Stihotvorenije za usopšeg raba Jovana Steriju Popovića, graždanina vršačkog'') — песна на српскиот писател Жарко Васиљевиќ.
Тимок

Тимок или Голем Тимок (|Велики Тимок) — река во источна Србија. Претставува е збир на реки со исти имиња и со придавки пред нив (Црн Тимок, Бел Тимок, Сврљишки Тимок, Трговишки Тимок, Голем Тимок). Од изворот на Сврљишки Тимок до устието на Велики Тимок во Дунав има должина од 202 км. Реката тече низ Србија ,а последните 15 км ја претставува границата на Србија и Бугарија.уште се наоѓа и на надморска висина од 28 м,што претставува и најниска точка во Србија. Тимок е дел од Црноморскиот слив со протек од 24 м<sup>3</sup>/с, а може да достигне и 40 м<sup>3</sup>/с.Тимок е десна и последна притока на Дунав во Србија.
Тимок е широк 35 м, а длабок 0,5 - 1,5 м. Негова најголема лева притока е Вражогрначка река (45 км), а по тоа влегува во епигенетска Вражогрначка клисура длабока околу 150-240 м, која се простира во должина 4,5 км. Каде што поминувс низ ерозивно проширување кај селото Трнавца и влегува во големата клисура или Соколовица со многу меандри. Некои од нив се : Стражевац, кои се наоѓа од десната страна на Тимок. Тој тече по алувијалната рамнина широка 300 - 1000 м, до селото Вељково и во долина на 18 км по алувијалната рамнина Дунав.
Должината на Тимок е 88 км, а сливното подрачје 1.222 км<sup>2</sup>. Заедно со Белиот и Трговишкиот Тимок е долг 201,7 и има има сливно подрачје 4.636 км<sup>2</sup>. Неговиот тек е најголем во близина на вливот и изнесува 300 м<sup>3</sup>/с, а најмалиот од сите околу 3 м<sup>3</sup>/с, што покажува дека реката има обилни одлики. На Тимок е хидроелектраната Соколовица ( 3,84 MW ) која годишно произведува цамо 17 милиони kWh електрична енергија. Електраната е пуштена во функција во 1949 година, таа хидроелектрана работи на проточна вода.
1 Поврзано
* Тимочани — старо словенско племе во поречието на Тимок
Миноксидил

Миноксидил е антихипертензивен вазодилататорен лек. Исто така го забавува губитокот на коса и го стимулира нејзиниот раст кај некои луѓе. Препаратите најчесто се со концентрации од 5% за употреба кај мажи и 2% за употреба кај жени.
Бик

Bик — возрасен ''непроменет'' (односно, не кастриран) машки вид на говедо. Бикот е силен, мускулест и поагресивен од женскиот вид, кравата. Низ времето бикот бил важен симбол во многу култури. Неговата улога освен за тегнење и помош во аграрна работа е посебно значајна во прехранбената индустрија (месо и млечни производи), како и во разни други активности.
Биковите се многу помускулести од кравите, со подебели коски, поголеми стапала, многу мускули на вратот. Овие одлики им помагаат  на биковите во борбата за доминација над стадо, давајќи победникот да стигне до пристап до крави за репродукција. косата обично е пократок дел од телото, но на вратот и на главата често постои "грива". Биковите се обично во иста висина како кравите или малку повисоки.
Кастрирани машки говеда се физички слични на жените во изградбите и рог форма, иако ако е дозволено да достигне зрелост тие можат да бидат значително повисоки отколку бикови или крави, со силно мускулен во рамената рамената.
0.1 Поведение
Честа, широко распространета заблуда е дека црвената боја ги иритира биковите. Всушност, како и повеќето цицачи, добиток е слеп за црвено-зелената боја. Во бикоборство, бикот го предизвикуваат движењата на матадор, а не бојата на кожата со која тој го предизвикува.
1 Значење во човечката култура
Биковите биле важна карика во развиток на човештвото и имале големо значење во човечката култура, се исползувале уште пред почетокот на пишаната историја. Тие се појавуваат во пештерските цртежи и се претпоставува дека се постари од 17.000 години. Важноста на биковите се рефлектира во неговата поставеност во астрологија зодијакот како Бик, како и бројните записи за неговите моќи во митологија, каде што често се поврзува со плодноста. Во Хиндуизмот, се сретнува како Nandi, обично прикажан како седи, и славен како возило на бог Шива и прикажан на многу сликите заедно со него. Симболично, бикот се појавува најчесто во хералдиката, и, во модерните времиња, како маскота за двете аматерски и професионални спортски тимови.
Рафаел ван дер Варт

Рафаел ван дер Варт (Хемскерк, 11 февруари 1983) е поранешен холандски фудбалски репрезентативец, кој моментално настапува за данскиот прволигаш Митјиланд.
1 Најзначителни успеси
1.1 Ајакс
* Првенството на Холандија (2) : 2001/02, 2003/04.
* Куп на Холандија (1) : 2001/02.
* Супер куп на Холандија (1) : 2002.
1.2 Хамбургер
* Интертото куп (2) : 2005, 2007.
1.3 Реал Мадрид
* Суперкуп на Шпанија (1) : 2008.
1.4 Тотенхем
* Со премиерлигашот Тотенхем од Лондон, Ван дер Варт играше во Лигата на Шампионите во сезоната 2010/2011 г. За Тотенхем во периодот од 2010 до 2012 одигра 63 натпревари и постигна 24 голови.
1.5 Репрезентација на Холандија
* Европско првенство во фудбал 2004
* Светско првенство во фудбал 2006
* Европско првенство во фудбал 2008
* Светско првенство во Јужна Африка : финале 2010
* Европско првенство во фудбал 2012
* Светско првенство во фудбал 2014
* За репрезентацијата на Холандија има настапено 109 пати и постагнати 29 голови.
Адам Мицкевич

Адам Бернард Мицкјевич (|Adam Bernard Mickiewicz; 24 декември 1798 — 26 ноември 1855) — полски книжевник и поет, претставник на полскиот романтизам и истакнат борец за слободата на Полска. Адам Мицкјевич е, според мислењата на многумина, не само најголем полски поет и еден од големите европски поети и интелектуалец, туку и најголем духовен авторитет.
1 Животопис
За разлика од многу романтичарски поети, неговиот живот бил релативно лесен и без потреси. Живеел во емиграции во Русија, Италија, Франција и Швајцарија. Во Германија го запознал Гете. Тој се оженил во 1834 година со Селина Шимновска, која подоцна ментално се разболела, а тоа влијаело врз Мицкјевич да изврши самоубиство. Од 1840 предавал словенски јазик и книжевност на францускиот колеџ во Париз. Во своите предавања за словенската книжевност во Париз, Мицкевич користел примери од српската народна книжевност и од трагедијата „Обилиќ“ од Симо Милутиновиќ Сарајлија. Местото го напуштил во 1844 година, понесен со идеите на религиозниот мистицизам. Тогаш паднал во семејна, психолошка и здравствена криза. Забележано е дека во зимата 1948-1949 година, го посетил Фредерик Шопен, и самиот многу болен, којшто му свирел музика за да го смири.
Некое време живеел во Русија во Одеса, каде што е преместен по налог на руската полиција, по поделбата на Полска во 1795 година. Полјаците биле распространети низ целата Русија. Во Одеса бил во врска со Полјакината Каролина Собански. Подоцна се докажало дека Собанска била руски шпион, која што во Одеса барала полски револуционери. Сопругата Селина на Адам Мицкевич умрела во 1855 година. Кога избувнала Кримската војна, тој ги напуштил своите малолетни деца во Париз и отишол во Цариград за да ги организира полските и еврејските единици за борба против Русија. Додека на азиската страна на Босфор, Флоренс Најтингејл ги спасувала ранетите од Кримската војна од колера, на западната страна од Босфорот од колера заболел и Мицкјевич. Умрел на 26 ноември 1855 година како жртва од епидемијата на колера. Неговите посмртни останки со првиот брод биле префрлени во Париз, за да 1890 година бидат пренесени во Полска и погребани во Краков во познатата катедрала Вавел, покрај останатите великани на полската историја.
2 Творештво
Неговото книжевно дело создадено е за само 15 години. Инспирацијата отсекогаш му била полската традиција и католицизмот. Баладите и романсите од 1822 година се обоени со фолклорни детали. Циклусот на драмата „Задушница“ се занимава со латинската историја, додека „Конрад Валенрод“ е историско и патриотско дело, каде е прикажана борбата на полјаците против германската војска.
3 Значење и влијание
Денес по Мицкевич името го носат: Универзитетот во Познањ, како и Институтот на полската култура, кој служи за негова меѓународна промоција.
Мицкјевич е опеан во песната на полскиот поет Тадеуш Ружевич, „Лут сум на таткото Адам“.
4 Дела
* „Балада и романса" (1822)
* Поема „Гразина" (1823)
* Циклусот на драмата „Задушница" (1823)
* „Кримски сонети" (1826)
* „Конрад Валенрод“ (1828)
* „Книга за полскиот народ“ (1832)
* Епопеја „Пан Тадеуш“ (1834)
* Драма „Конференција од Бара“ (1836)
* Лозанска лирика (1839-1840)
Цетина

Цетина — река во јужна Хрватска, во централна Далмација. Вкупна должина на реката е околу 105 км, површината на сливот е 1463 км<sup>2</sup>. Извира од планината Динара, на надморска висина од 385 м, а се влева во Јадранското Море. Реката е пловна во должина од 7 км. Крајот околу реката Цетина често се нарекува Цетинска крајина, а самата река во раниот среден век ја правела границата помеѓу Србите и Хрватите според пишувањето на византискиот цар Константин Порфирогенит (913—959)
1 Течение
Цетина извира на северозападните падини на планината Динара, во близината на селото Цетина, кое е оддалечено 7 км од населбата Врлика. На околу 15 км од изворот, во Цетина преку водопадот се влева мала река Драговиќ. Во близина на населбата Врлика почнува Перуќкото езеро, кое настанало со изградбата на браната на околу 25 км низводно. Потоа реката протекува низ Сињско Поле, а потоа продолжува да се движи во правец на исток, па повторно завртува на запад околу планината Мосор, пред да дојде до влвиот во Јадранското Море кај градот Омиш. Цетина е најдолга река во областа Далмација. Реката е богата со водопади од кои најголем е водопадот Велика Губавица кој со своите 49 м висинска разлика, спаѓа меѓу најголемите водопади во Хрватска. Во текот на летото просечниот проток на вода низ реката изнесува 4-6 м<sup>3</sup>/с, а во текот на сезоната на врнежи, протокот значително расте.
На реката се изградени неколку помали хидроелектрани.
2 Наводи
Гејб Њуел

Гејб Логан Њуел (англиски: ''Gabe Logan Newell''), често наречен Гејбен (''Gaben'') — американски соосновач и извршен директор на компанијата за видеоигри и дигитална дистрибуција Валв (''Valve'').
1 Работа
Откако го напуштил Универзитетот Харвард, Њуел поминал тринаесет години работејќи за Мајкрософт на развивање на Windows верзиите 1.01, 1.02, и 1.03,за на крајот да стане „Мајкроспфт Милионер". Њуел се опишал себеси како „производител на првите три изданија на Windows“. Инспириран од Мајкл Абраш, кој го напуштил Мајкрософт за да работи за играта Квејк (Quake), Њуел и Мајкл Харингтон го напуштиле Мајкрософт и го основале Валв во 1996 година.
Во март 2013 година, Њуел ја примил наградата БАФТА (BAFTA Fellowship) за неговите извонредни и исклучително креативни придонеси за видео игри.
2 Личен живот
Гејб Логан Њуел е роден на 3 ноември 1962 година во Сиетл, Вашингтон. Њуел израснал во Дејвис, Калифорнија и дипломирал во Средното училиште Дејвис во 1980 година. Тој студирал на Универзитетот Харвард, од 1980 до 1983 година, но на крајот го напуштил. Тој се оженил со Лиза Менет Њуел во 1996 година.
Иван Дејанов

Иван Дејанов (Ќустендил, Бугарија, 6.1 1932 - Скопје, 10. VII 2001) - трансфузиологија, имунолог, академик. Тој е основач на модерната трансфузиологија во РМ, а како прв специјалист трансфузиолог успешно ја насочувал трансфузиологијата како научна и клиничка дисциплина, создавајќи бројни кадри и високо реноме на РЗТ на просторите на поранешна Југославија и пошироко. Дипломирал на Медицинскиот факултет во Скопје (1958). Од 1960 година е вработен во РЗТ во Скопје и станува прв специјалист по трансфузиологија во РМ (1965). За виш универзитетски предавач на Медицинскиот факултет е избран во 1983 година, а за редовен член на МАНУ на 26. VI 1997 година. По усовршувањето во лабораториите за хемостаза и тромбоза на познатиот Медицински факултет на Северна Каролина (САД) кај К. М. Бринхаус и Г. Д. Пенинг (1964-1965 и 1966-1968), во Скопје го формирал Одделение за хемостаза и тромбоза со биохемиска, хематолошка и имунолошка лабораторија. Неговата стручно- научна работа се однесува на растројствата на хемостазата (вродени и придобиени), рационална и оптимална употреба на крвта и крвните деривати, на проблемите на сигурна крв, докажување на вирусите на хепатитот, воведување методи за имунолошка дијагностика. како и на методи за пречистување и производство на дијагностички и тераписки материјали. Неговите трудови за постоење дефицит на антитромбин III, на постоењето на деградационите производи на прототромбинот во циркулацијата, за соработката на имуногенезата и тромбогенезата се високо вреднувани кај нас и во светот. Изучувањето на хепатитот Б, а особено на хепатитот Ц кај болните на дијализа беа меѓу првите во Европа (1991-1993). Своите научно-стручни истражувања и искуства ги отпечатил и соопштил во над 350 публикации и соопштенија. Напишал (со соработниците) 3 книги. Своето знаење го разменуваше и го збогатуваше со колеги од Европа и од светот при посета на познати центри за хемостаза и учество на конгреси: Осло (1971), Виена (1973, 1979), Хелсинки (1975). Атина (1976), Париз (1978), Прага и П’лзен (1977, 1978), Будимпешта (1982), Москва (1969, 1981, 1985), Минхен 1978), Франкфурт (1982), Упсала 1991), Хајделберг (1991). Од 1997 г. ги раководел проектите на МАНУ „Антимикробната и антитромботичната активност на антибиотиците“ и „Антропогени ефекти врз животната средина во Охридско-преспанскиот регион". Бил пратеник во Собранието на СРМ, претседател на Секцијата за хематологија и трансфузиологија при МЛД. член на повеќе работни тела на Медицинскиот факултет, делегат на СИЗ за здравство, претседател на Југословенската секција за хемостаза и тромбоза. Тој е основач и бил прв претседател на Македонско-израелското друштво за пријателство и соработка. Починал на 10 јули 2001 година.
Македонци во Република Српска

Македонците во Република Српска се граѓани од македонско потекло, кои живеат и работат на територијата на Република Српска. Точниот број на Македонците во Република Српска, не е познат, бидејќи последниот попис е спроведен во 1991 г. Македонците се еден од дванаесетте официјални национални малцинства во Република Српска, а и нивните интереси ги застапуваат претставници и пратеници во Советот на националните малцинства и Унијата на националните малцинства.
1 Историја
Македонците оваа област почна да се населат во почетокот на XX век. Иако повеќето од нив дошле деловни причини, македонските доселеници останале трајно. Долго време немале културни и уметнички друштва околу кои ќе се соберат, но сепак успеале да го зачуваат својот јазик и обичаи.
По Втората светска војна на територијата на денешна Република Српска дошол нов бран од македонски доселеници. Македонците се населени претежно по поголемите градови како Бања Лука, Требиње, Добој, Бијељина, Приедор, Дервента и Зворник, но денес на активноста на Македонците се забележува само во Бања Лука.
2 Религијa
Македонците во Република Српска, како и поголемиот дел од нивните сонародници, во матичната земја, како и низ целиот свет имаат православната вера. Како и највеќето Срби во земјата, Македонците во Република Српска припаѓаат Српската православна црква, особено поради фактот што Европската епархија на МПЦ-ОА не ја покрива Босна и Херцеговина..
3 Здружение
Во Република Српска постои само едно здружение кое ги собира членовите на македонскиот народ и љубителите на македонската историја и култура, наречено „Здружение на Македонците“, основано во 2002 г. и брои преку 170 члена. Претходникот на ова здружение е Здружението на граѓани на српско-македонско пријателство, основано во 200 г. од неколку љубители на Македонија. Целта на основање на здружението била да се зајакне пријателство врски меѓу Република Македонија и Република Српска.
4 Познати личности
* Весна Темелкоски Вуковиќ — претседател Советот за национални малцинства на Република Српска.
Харисон Форд

Харисон Форд (англиски: ''Harrison Ford'') (13 јули 1942, Чикаго, САД) - американски глумец, најпознат по улогата на Хан Соло во филмовите „Војни на ѕвездите“ (''Star Wars'') и улогата на Индијана Џонс во истоимената серија филмови.
1 Животопис
Форд е роден во Чикаго, САД. Татко му, Кристофер Форд, имал ирско-германско потекло, а мајка му, Доре Ниделман, била Еврејка. Матурирал на ''Maine East High School'' во Парк Риџ (''Park Ridge''), а подоцна студирла глума на ''Ripon College''. Во 1964 година се венчал со Мери Маркарт и со неа се преселил во Лос Анџелес. Бракот со неа траел до 1979 година, а со неа Форд има два сина (Бенџамин и Вилард. Од 1983 до 2001 година, Форд бил во брак со Мелисом Матерсон, со која има син и ќерка (Малком Карсвел и Џорџија). Најпосле, во 2010 година, Форд стапил во брак со глумицата Калистом Флокхарт.
2 Филмска кариера
Својата прва голема улога Форд ја остварил во 1973 година, во филмот „Американски графити“. По оваа улога, тој глумел во уште неколку помали филмови, а подоцна добил улоги во неколку големи филмски хитови, како што се: „Војна на ѕвездите — епизода IV: Нова надеж“, „Војна на ѕвездите — епизода V: Империјата возвраќа“, „Грабнувачите на изгубениот ковчег“, „Индијана Џонс и храмот на пропаста“, „Индијана Џонс и последната крстоносна војна“, „Патриотски игри“, „Непосредна опасност“, „Ангел со две лица“, „Избезумен“ (''Frantic''), итн. Во 1985 година бил номиниран за наградата „Оскар“ за улогата во филмот „Сведок“.
2.1 Филмографија
* „Тајната на подморницата К-19“ (2002)
Република на пиратите

Република на пиратите е номенклатура за базата или тврдината раководена од пиратите во Насау на островот Њу Провиденс, на Бахамите, во текот на околу единаесет години од 1706 до 1718 г. Иако не е република во формална смисла, таа била регулирана со свој неформален 'Правилник на однесување'. Активностите на пиратите предизвикале хаос со трговијата и превозот во Западните Инди, додека управникот Вудес Роџерс стигна во Насау во 1718 г. и ја обнови Британската контрола.
1 Историја
Ерата на пиратите на Бахамите започнала во 1696, кога пиратот Хенри Евери го донел неговиот брод ''Фенси'' во Насау харбор натоварен со плен опљачкан од трговски бродови на Индиската Империја. Евери го подмитил управникот Николас Трот со злато и сребро, и со самиот брод ''Фенси'', сè уште полн со 50 тони слонова коска и 100 барели барут. Со ова, Насау е претворен во база каде што пиратите можеле да работат безбедно, иако некои управници се обидувале да се спротивстават на пиратите. Управниците биле главни според законот, сепак пиратите станале помоќни.
Ерата на вистинската пиратска контрола се случила кога француско-шпанска флота го нападнала Насау во 1703 и повторно во 1706 година. Островот го напуштиле голем број од жителите, а англиските власти си заминале. Тогаш Насау го презеле англиските пирати. Пиратите нападнале француски и шпански бродови, додека француските и шпанските сили го изгореле Насау неколкупати. Пиратите во Насау ја оформиле својата република и воспоставиле своја власт. До 1713 била завршена Шпанската војна, но многу од британските гусари или не чуле за тоа, или нејќеле да го прифатат тоа.
Commander Keen

''Commander Keen'' е серија на видео игри направена од ид Софтвер. Серијата се состои од шест главни епизоди, "изгубена" епизода, и финалната игра; сите, освен финалната игра првобитно биле објавени за МС-ДОС во 1990 и 1991 година, додека во 2001 година ''Commander Keen'' беше објавена за Гејм Бој Колор. Серијата го следи насловниот Commander Keen, таен идентитет на осум-годишниот генијал Били Блеиз, како што тој ја брани Земјата и галаксијата од вонземјани со неговиот вселенски брод, зрачен пиштол, и пого. како shareware титулата ''Commander Keen и инвазијата на Вортиконите''; "изгубената" епизода 3.5 ''Соништата на Commander Keen'' беше објавена како мала игра од Софтдиск; епизоди четири и пет беа објавени од Apogee истовремено била направена епизода шест објавена за продавање. Десет години подоцна, во чест и продолжение на серијата е направена Commander Keen од Дејвид А. Палмер Продукции и објавени од Activision.
Данчо Зографски

Данчо Зографски (, - , ) — македонски научен работник, истражувач на поширокото подрачје на поновата историја на македонскиот народ и посебно на полето на стопанската историја на Македонија, редовен професор на Економскиот факултет во Скопје, општествен деец и педагог, академик.
1 Животопис
Зографски е роден во Велес на 23 април 1920 година како најмал син на Ѓорѓи Јаковов Зографски. Основно образование и гимназија завршил во родниот град (1939), право студирал во Белград, а дипломирал во двегодишни студии на Институтот за општествени науки (1950- 1952). Својот работен век го започнал како главен уредник на весникот „Нова Македонија“. По основањето на Економскиот факултет во Скопје бил избран за наставник по предметот Стопанска историја (1950). Докторирал на Економскиот факултет во Белград (1962). Бил декан на Економскиот факултет во Скопје, во два мандата ја вршел функцијата директор на Институтот за национална историја во Скопје, повеќе години бил републички и сојузен пратеник и вршел други одговорни општествени функции. За дописен член на МАНУ е избран во 1981 г., а за редовен во 1986. Бил член на Претседателството на Меѓународната комисија за славистички проучувања, член на Комисијата за историја на СКЈ, претседател на Комисијата за историја на СКМ, член на потесните редакции на Историјата на македонскиот народ, на историите на СКЈ и на СКМ, уредник на списанието „Гласник“ на Институтот за национална историја, член на редакционите одбори на списанијата „Историја“, „Погледи“, „Acta historico-economica Jugoslaviae “ и др. Неговиот научен опус го сочинуваат преку 200 монографии, статии, збирки на документи и други прилози. Неговите одбрани дела беа публикувани во шест книги (1986). Покрај опстојните истражувања во соодветните фондови во архивите во земјата, исцрпни истражувања вршел и во архивите во Бел- град, Загреб, Сараево, Сремски Карловци, Виена, Бон, Потсдам, Кобленц, Фрајбург, Берн, Прага, Амстердам и Лондон. Учествувал на бројни домашни и меѓународни конгреси и научни собири. Тој е истражувач на зародувањето на капиталистичките елементи во Македонија и на македонското социјалистичко и работничко движење. Неговите истражувања од областа на стопанската историја на Македонија, а посебно оние што се однесуваат на периодот на османско-турското владеење претставуваат базични трудови од оваа област. Починал на 9 јануари 1997 година.
Црква „Св. Никола“ - Велес

Свети Никола — црква на југ од градот Велес, веднаш од десната страна на патот за Градско и реката Вардар.
По својата архитектонска градба црквата е еднокорабна, мала по димензии, со тристрана апсида на исток и влез на западната страна. Истата е изградена од кршен камен и со наизменични хоризонтални и вертикални редови на делкан бигор и тула. Според начинот на градба оваа црква припаѓа на храмовите кои се карактеристични за нашата средновековна уметност главно до крајот на XIV век. Во поново време кон западната страна е додаден трем, а исто така и дел од апсидата е обновен. Од првобитниот фреско - живопис подобро се сочувани две композиции кои се наоѓаат во самата апсида и тоа: “Св. Богородица Ширшаја - Небес” и “Причестувањето на Апостолите”.
Имајќи ги предвид изразените тенденции за оплеменување на фасадите, стилските и ликовни одлики карактеристични за живописот од XIV век, оваа црква е изградена и живописана во XIV век. Во периодот меѓу двете светски војни, во нишите на јужната и северната страна од наосот, се насликани ликовите на Св. Никола и Св. Архангел Михаил на вратата од иконостасот во 1939 година.
Црквата е доста оштетена. Најмногу придонело тоа, што во времето кога се градела пругата Солун — Скопје — Приштина, во нејзина близина бил отворен мајдан на камен за потребите на пругата, а црквата била приспособена како магацин на железничката секција, во кој се чувале алатите на работниците.
Последното нејзино поголемо реновирање и живопис настанал во 1921 година. Додека, пак во 1939 и 1940 година извршени се уште некои дополнителни зогравдисувања. Изгледа со овој последен живопис се премачкани и последните траги на претходниот од српското време. Од еден заостанат, испрекинат и деформиран текст може да се заклучи, оти тој се однесува на посветата на црквата на Св. Никола, но од него не може да се насети името на добротворот. Денес црквата служи како параклис слично на Маркова Меана.
Туна

Туна (''Thunnus'') — род риби од семејството на скуши (Scombridae), кои живеат во солена вода. Живее во Атлантски Океан, Тихи Океан, Индиски Океан и Средоземно Море. Туната е многу брза риба, некои видови на туна постигнуваат брзина и до 70 км на час. За разлика од поголем број бели риби, бојата на мускулното ткиво на туната се движи од розова кон темноцрвена. Црвената боја се појавува заради присуство на миоглобин, молекула која се врзува за кислородот; што туната го содржи во многу поголемо количество за разлика од останатите риби. Некои поголеми видови на туна, како што е Синоопашеста туна,имаат способност со молекуларна активност да си ја поткренат телесната температура над температурата на водата. Ова им овозможува да преживеат во постудени води и да живеат во најразлични делови на океаните.
Бајрак (планински врв)

Бајрак — планински врв на планината Караџица на планинскиот масив Мокра во Република Македонија. Всушност, Бајрак претставува планински гребен кој се издигнува над преслапот Празни Торба воедно претставува и вододелница помеѓу долините на Маркова и Кадина Река, при што со својата поставеност од запад кон исток прави течението на Кадина Река одеднаш од правец југ-север остро под прав агол да го промени правецот кон исток. Највисоката точка изнесува 1.527 метри надморска височина, додека кон малото разгранување на север се котите 1.512 и 1.398 по што се поврзува со врвот Крст (1.402) i 1.422 метри кон исток. Самиот гребен и врв Бајрак е всушност највисокиот врв на огранката Темна Бука која ги поврзува Караџица на запад и Китка на исток. Врвот и гребенот Бајрак се наоѓа во права линија на југ од селото Цветово и веднаш наспроти Планинарски дом „Караџица“.
Домашен канаринец

Домашен канаринец (Serinus canaria forma domestica) е припитомен облик од дивиот канаринец, мала птица што пее во семејството finch потекнува од Макаронезиските Острови (Азори, Мадејра и Канарски Острови).
Канаринците се одгледуваат во заробеништво (во кафез) во 17 век. Нив ги донеле шпански морнари во Европа. Оваа птица била многу скапа, и модерна што се однесува за одгледунањето во шпанските и британските монархии. Монасите ги одгледувале мажјаците (поради пеењето), поради тоа дошло до смалување на бројот на птиците, а со тоа и цената на птиците била повисока. На крајот Италијанците населиле женки и биле во состојба да ги размножаваат. Што довело до популаризација и правење многу нови раси, кои данеска се одгледуваат низ цела Европа.
Слично се случило и во Англија . Прво птиците биле само во сопственост на богатите, ама на крајот почнале и граѓаните да ги одгледуваат , и канаринците станале многу популарни. Многу раси настанале со селектирање , и се многе популарни и денес.
1 Потекло на поимот
Птиците го добиле име по шпанските  канартски остров , нивното име  произлегува од зборот Latin Insula Canaria (еден од поголемите острови, Гран Канарија), што значи "острво на кучињата",поради "големи раси кучиња, со долеми димензии".
2 Видови
Канаринците се поделении во три групи:
* Обоени канаринци (голема помешаност на бои - бронзени, феникс, мозаик, кафејави и црвени , итн.)
* Типови на канаринци (одгледаување за нивниот изглед и усогласување - Австралиски, Бернер, границе, Фифе, Гибер Италикус, Глостер, Раза Еспањол, Јоркширски, итн.)
* Пеењето на канаринците (се одликуваат со својот единствен и специфичен шарм- Шпански Тимбрадом, германсли Ваљаком (исто така познат како Харз Ролер), Ватер-шлагер (исто така познат како "овчар"), американска пејачка, руски пејач, персиски пејач).
Дивите канаринци се жолто-зелени, домашните канаринци се одгледуваат селективно со широк спектар на бои, како што е жолта, портокалова, сива, црна, бела и црвена. (Црвената боја е воведена и кај питомите канаринаци со мешање со црвен Шишкин, тип на Јужно-американска зеба.)
Загинал во бој

Загинал во бој (англиски: ''Killed in Action''; ''KIA'') — претставува класификација која обично се користи од страна на војските да се опише смртта на своите борци кои загинуваат во борба против непријателски сили.
Според министерството за одбрана на САД, на пример, велат дека оние кои се прогласени за загинати во борба (КИА) не треба да истрелале куршум за да бидат прогласени како такви. Некој кој е убиен во акција на одреден настан е означен со (Типографски крст) покрај неговото име за да се означи нивната смрт во тој случај или настан.
Голем Диомид

Голем Диомид или Ратмановов Остров (|о́стров Ратма́нова, |Ратманов Остров); Инупијатски: ''Imaqłiq'') или „Утрешен Остров“ (поради Меѓународната датумска граница) — остров во склоп на Диомидовите острови во централниот дел на Беринговиот Проток. Островот е дел од чукотскиот регион дел од чукотскиот автономен округ во Русија.
1 Географија
Островот Голем Диомид е сместен на 45 километри од југоисточно од ’ртот Дежњов на Чукотскиот полуостров и е најисточната точка на Русија. Островот има површина од околу 29 км<sup>2</sup> Меѓународната датумска граница се наоѓа на 1,3 километри источно од островот.
2 Поврзано
* Берингов Проток
* Мал Диомид
* Острови во Русија
Единбург на Седумте Мориња

Единбург на Седумте Мориња (|Edinburgh of the Seven Seas) — главна населба на островот Тристан да Куња, дел од британските прекуморски територии Света Елена, Вознесение и Тристан да Куња во јужниот дел на Атлантикот. Локално, често се именува како ''„Населбата“'' или ''„Селото“''.
Единбург на Седумте Мориња се смета за најизолираното населено место на земјата, наогајќи се на 2,173 километри оддалеченост од најблиското населено мессто, на островот Света Елена.
Јапонски змејови

Јапонски змејови (日本の竜 Nihon no ryū) — различни митски суштества во Јапонската митологија и фолклор. Јапонските митови за змејовите се амалгам од домородски легенди и увезени приказни од Кина, Кореја и Индија. Ликот на кинескиот змеј бил земен како пример за да се направи ликот на јапонскиот. Како и другите азиски змејови, повеќето јапонски змејови се водени божества, и најчесто се прикажани како големи, змијовидни суштества без крилја и со канџи.
1 Кинескo-јапонски змејови
Јапонските митови за змејови се главно засновани врз кинеските митови. Јапонските зборови за змеј се напишани со ''kanji'' (кинески знаци). Многу јапонски имиња за змеј се позајмени зборови од кинескиот јазик.
Некои автори прават разлика помеѓу Јапонскиот „''ryū змеј''“ и кинескиот „''долг змеј''“ според бројот канџи на нивните нозе.
За време на втората Светска Војна, јапонската војска именувала многу оружја по кинески змејови.
2 Индо-јапонски змејови
Кога Будистичките калуѓери од другите делови на Азија ја донеле својата вера во Јапонија, тие донеле легенди за змејови и змии од будистичката и од хинду митологија. Најзначајните примери се „''nāga ナーガ''“ или „''龍 "Nāga''“; божеството на дождот и заштитник на будизмот; и ''nāgarāja ナーガラージャ'' или ''龍王 ”Nāgaraja'' (Нагаража); кралот на змиите и на змејовите.
3 Храмови на змејови
Преданијата за змејовите се традиционално поврзани со будистичките храмови. Митовите за тоа дека, змејовите живеат во езера и реки блиску до храмови се на широко чуени. Имињата на храмовите се често поврзани со змејови.
4 Светилишта на змејови
Јапонските змејови се поврзани и со Шинто светилиштата, како и со Будистичките храмови.
Се верувало дека, Ицукошима светилиштето (''Itsukushima'') на островот Мијаџима (Miyajima) во јапонското внатрешно море било дом на ќерката на морскиот бог Ryūjin.
5 Галерија