Марави

Марави било кралство кое се протегало на сегашните граници на Малави, Мозамбик и Замбија, во 16 век. Денешното име ''„Малави“'' се вели дека потекнувало од чеваскиот збор ''malaŵí'', што значел „пламен“. „Марави“ било општо име на народите на Малави, источна Замбија и североисточен Мозамбик. Јазикот чева, кој исто така се нарекувал Њања, Чињања или Чичева, и се зборувал во јужниот и централниот дел на Малави, во Замбија и до одреден степен во Мозамбик, бил главниот јазик што произлегол од оваа империја.
Конфедерацијата Марави била основана од луѓето од Банту кои имигрирале во долината на реката Шире (излевала од езерото Нијаса) околу 1480 година. Просперирал до крајот на 18 век, проширувајќи го за да го достигнел она што сега им припаѓало на Замбија и Мозамбик.
Во својот најголем обем, државата вклучувала територија од областите на народот Тонга и Тумбука на север до Долниот Шире на југ и на запад до долините на реките Луангва и Замбези. Владетелите на Марави припаѓале на матрикланот Мвале и ја носеле титулата Калонга. Тие владееле од Мантимба, секуларниот/административен главен град и биле движечка сила зад естаблишментот на државата. Во меѓувреме, патрилинеалниот клан Банда, кој традиционално обезбедувал исцелители, мудреци и металурзи, се грижел за религиозните работи од нивниот главен град Манхамба во близина на Нтакатака.
1 Историја
Почнувајќи од тринаесеттиот век, првите знаци на голема миграција на сродни кланови влегле во регионот на езерото Малави. Традиционалните извештаи покажувале дека овие луѓе потекнувале од басенот на Конго западно од езерото Мверу, во област што подоцна претставувала дел од Кралството Луба. Движењето продолжило во текот на следните два или три века, но се чини сигурно дека до шеснаесеттиот век главното тело на овие луѓе, познати заедно како Марави, биле населени во долината на реката Шире и на широк простор што се протегала главно на запад и југозапад. На езерото Малави, вклучувајќи делови од денешна Замбија и Мозамбик.
По контактот со Португалецот, трговијата се засилила. Вклучувала предмети како мониста од типот Ками и Кинески порцелан увезен преку португалски посредници. Првиот (колонијален) историски извештај за Марави бил од Гаспар Бокаро, Португалец кој патувал низ нивната територија во 1616 година. Сликата претставена во 1660-тите од отец Мануел Барето, језуитски свештеник, била на силна, економски активна конфедерација која зафатила област од брегот на Мозамбик помеѓу реката Замбези и заливот Келиман на неколку стотици километри во копното. Извештај од следниот век имплицирал дека западните граници што биле на конфедерацијата биле во близина на реката Луангва и дека таа се протегала на север до реката Двангва.
Во 18-тиот и 19-тиот век, државата опаѓала бидејќи многу кланови станале поавтономни Марави бил нападнат од луѓето Нгони кои бегале од Мфекане и често бил нападнат од соседниот народ Јао (Источна Африка), продавајќи го заробениот Марави на пазарите на робови во Килва и Занзибар. Во 1860-тите, исламот бил воведен во регионот преку контакт со свахили трговци со робови. Регионот го посетил Дејвид Ливингстон и станиците биле поставени од Протестантски мисионери во 1873 година. Таму бил испратен и британски конзул во 1883 година. Дејвид Ливингстон го посетил езерото Нјаса во 1859 година, а наскоро следеле и други протестантски мисионери.
2 Наводи