Сонгкок

Сонгкок или печи, копиа е капа што се носи во Брунеи, Индонезија, Малезија, Сингапур, јужен Филипин и јужен Тајланд, најчесто кај муслиманските мажи. Има облик на скратен конус, обично направен од црн или извезен филц, памук или кадифе. Ја носат и мажи во формални пригоди како што се свадби и погреби или празнични пригоди како што се празниците Бајрам и Куран Бајрам. Во Индонезија, сонгкок е поврзан и со националистичкото движење.
1 Имиња
На Суматра и на Малајскиот Полуостров се нарекува „сонгкок“. Додека се наоѓа на Јава,с е нарекува „копиа“ или „копеа“. Во Индонезија е познат и како „печи“, иако печи има поелиптична форма и понекогаш е украсен.
2 Потекло
копиае снимен во италијанско-малајскиот вокабулар на Пигафета од 1521 г. објавен во 1524 год) како ''кофиа'', додека копиа се појавува во ''Хикајат Искандар Зулкарнаин'' еп кој оригиналниот текст бил напишан пред 1600 година од нашата ера:Така,кога се грижеше за својот син,му нареди да носи накит како машка облека и да стави на главата златна бројаница копиа.копиа е исто така опишана како да ја користеле елитните трупи на Маџапахит (''Бхајангкара'' ), запишана во ''Хикајат Банџар'', напишана во или не долго по 1663 год.
Други извори наведуваат дека се смета дека потеклото на сонгкокот доаѓа од исламските традиции и дека бил донесен во Југоисточна Азија од арапски или муслимански трговци. Сонгкокот е тесно поврзан со фесот, традиционална арапска покривка за глава. Фесот е цилиндрична шапка со заоблен врв и обично е црвен по боја, често со црна внатрешност. Историски гледано, фесот станал популарен во Отоманската Империја во 19 век како симбол на модернизација, заменувајќи го турбанот, кој се сметал за непрактичен. Како што исламските културни влијанија се ширеле во Југоисточна Азија преку трговски патишта, концептот на фесот бил воведен и на крајот адаптиран од малајската заедница.Сепак поради разликите во локалната средина и култура, формата на фесот подоцна била модифицирана во сонгкок, кој има поедноставна форма со рамен врв и без грб. Културно, сонгкокот има слично значење на фесот како симбол на исламскиот идентитет и се користи во религиозни и формални настани. Еден весник од Брунеј погрешно наведува дека сонгкокот станал норма во Југоисточниот азиски архипелаг во 13 век со доаѓањето на исламот во регионот.
Најраното пишано споменување на зборот ''сонгкок'' е во ''„Сијаир Сити Зубаида'' “(1840год.) Додека традиционалната триаголна малајска покривка за глава ''Тенгколок'' или ''дестар'' е поврзана со традиционалните малајски благородници и кралски семејства, сонгкокот, од друга страна, станал дел од традиционалната малајска машка носија поврзана со исламот, традиционално носена од локалните улеми.
Кралскиот малајски полк на малезиската армија го користи сонгкокот како дел од својата униформа уште од времето на британската власт.
3 Тековна употреба
3.1 Индонезија
Традиционално, сонгкок обично се поврзува со капа што ја носат муслиманските мажи, за време на религиозни, формални или државни пригоди. Сепак, во Индонезија, сонгкок станал национален украс за глава, со секуларни националистички конотации што ги направи популарно Сукарно. Голем број активисти на индонезиското националистичко движење на почетокот на ХХ век носеле вакви капи, како што се Сукарно, Мохамед Хата и Агус Салим. Сепак, како прв претседател на Индонезија, Сукарно го популаризирал сонгкокот како национална машка капа на Индонезија, а индонезиските машки претседатели оттогаш носат печи како дел од нивната официјална претседателска облека. Индонезиските официјални стражари на дворот, исто така, носеле печи како дел од нивната униформа. Паскибрака или одредот за кревање знаме на церемонијата на Денот на независноста на Индонезија, исто така носат печи, а постои дури и женска верзија на печи со закривен грб. Народот Бетави го носи сонгкок како нивна традиционална украс за глава, обично обоена во темноцрвена боја. Католичките и протестантските Бетави од Кампунг Сава редовно носат печи како дел од традиционалната облека за време на црковните служби. Христијанскиот народ Тораџан исто така носи печи на традиционалните настани во нивните села.
3.2 Малезија
Во Малезија, традиционалната машка малајска облека се состои од сонгкок, кошула, соодветни панталони и превртување на половината што се нарекува ''сонгкет.'' Во Деван Унданган Негери или во Деван Ракјат сите членови (без оглед на раса или религија) во рамките на законодавното собрание се должни да носат сонгкок (со златна средна лента) како формален обичај, на секое државно вообичаено отворање на Парламентот (или соодветните државни законодавни собранија), што се одржува еднаш годишно, со цел да се усогласи со кодексот на облекување на секое отворање на законодавното собрание. Ова се прави за да се обезбеди пристојност секогаш кога соодветниот шеф на државата (Јанг ди-Пертуан Агонг за Парламентот на Малезија, соодветните султани или Јанг диПертуа Негери за секое државно законодавно собрание) е присутен за да ги отвори постапките на законодавното собрание за годината.Слично на тоа, сите приматели на почесни ордени доделени од Јанг ди-Пертуан Агонг или од султанот (за соодветни државни почесни ордени), се должни да носат златен пругаст сонгкок заедно со официјалната вообичаена облека во Малезија,з а лично да ги примат своите почесни ордени.
Самиот претседател на Деван Рајат носи сонгкок наместо колонијална перика, како и судиите во нивната судска облека. Вториот бил пионер од идниот главен судија на Малаја Хашим Сани Јеоп за време на неговото тогашно претседателствување со Високиот суд во Ипох во 1978 год; неговиот избор бил сметан за многу контроверзен и прекршочен меѓу повисоко рангираните судии во тоа време кои сакале да се придржуваат до англиската судска традиција.
3.3 Сингапур
Во Сингапур, сонгкокот не е дозволено да се носи во државните училишта, како дел од училишната униформа, бидејќи Сингапур е официјално секуларна држава и не е дозволено да се носат никакви религиозни капи. Тоа е дел од стандардната униформа во ''медресите''.
3.4 Филипини
На Филипините, сонгкокот, познат како копиа или ''купја'', игра улога во хералдиката на Султанатот Сулу и е дел од традиционалната облека на мажите од Бангсаморо.Тој е дел од традиционалната формална облека на муслиманските филипински мажи воопшто, заедно со локалната минданаонска варијација на Баџу Мелају и домородниот малонг. Некои немуслимански Лумадски филипински дату исто така носат копија, како резултат на тоа што се историски под влијание на модата и обичаите на муслиманските Филипинци. Копијата ја носат муслиманските филипински мажи низ целиот архипелаг како формална капа за молитви и за религиозни и социјални функции. Копиа со вез од златни врвки или кроеви од инаул или ткаенина со дизајни на окир добиваат на популарност заедно со конзервативната верзија од црн кадифе. Црвено-бела карирана гутра во саудиски стил што се носи префрлена врз копиа е традиционален показател во јужните Филипини за хаџи или машки аџија кој бил во Мека како дел од хаџот.
4 Галерија
5 Поврзано
* Капа на Ганди
* Малезиски културни облеки
* Култура на Малезија
* Народна носија на Индонезија