procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Џени Хаселквист

Џени Матилда Елизабет Хаселквист(31 јули 1894 — 8 јуни 1978) — шведска примабалерина, филмска глумица и учителка по балет.
1 Биографија
Џени Матилда Елизабет Хаселквист е родена на 31 јули 1894 година во Стокхолм од Јоханес Јохансон Хаселквист и Софија Катарина Хаселквист. Имала двајца постари браќа, Вилхелм (1887–1959) и Герхард (1889–1950).
Таа присуствувала на балетската школа на Шведската опера од 1906 година и настапувала со Кралскиот балет од 1910 година. Во 1913 година, Мишел Фокин ги забележал нејзините таленти и се осигурал дека ќе добие соло улоги во ''Ла Силфид'' и ''Клеопатра''. Таа станала примабалерина во Кралскиот балет во 1915 година.
Во 1920 година, Хаселквист глумела во „Судијата на балетот на Ролф де Маре“ во Париз. Талентираната танчерка, имала талент за модерниот идиом. Сепак, таа го напуштила де Маре по само една сезона. Таа продолжила да игра главни улоги во многу шведски и некои германски неми филмови, меѓу кои ''Јохан'' (1921), ''Вем демер'' (1922), ''Пеколниот брод'' (1923), и ''Последици'' (1927). Таа, исто така, се појавила како танчерка во многу од водечките европски театри, вклучувајќи ги Колосеумот во Лондон, Театарот на Шанзелизе во Париз и Дојчевиот театар во Берлин.
Имала свое училиште во Стокхолм, а од средината на 1930-тите, предавала во балетското училиште во Стокхолмската опера. Таа починала на 8 јуни 1978 година во Таби, Шведска.
2 Избрана филмографија
*''Тајната што гори'' (1923)
*''Перика'' (1925)
*''Наследството на Ингмар'' (1925)
*''Девојката без татковина'' (1927)
*''Виновен'' (1928)
Мари Линдквист

Мари Линдквист (родена на 20 ноември 1970 година) е шведска балетска танчерка. Таа танцувала со Кралскиот шведски балет од 1988 година, станувајќи главна танчерка во 1993 година и дворовничка во 2004 година. Таа се пензионирала како активна танчерка во февруари 2014 година.
1 Биографија
Линдквист се обучувала во Балетската школа на Кралскиот театар и Шведската балетска школа пред да се приклучи на Кралскиот шведски балет во 1988 година. Таа станала солист во 1991 година, главна танчерка во 1993 година и во 2004 година ја добила кралската титула дворски танчерки. Во 2005 година, таа била номинирана за наградата Беноа де ла Данс, настапувајќи во ''сивата област на'' Дејвид Досон.
Репертоарот на Линдквист ги вклучува и водечките улоги во многу класични балети, вклучувајќи Одета / Одил во ''Лебедово езеро'', Аурора во ''Заспаната убавица'' и улоги на титулата во ''Жизел'', ''Пепелашка'' и ''Ромео и Јулија'', како и во неокласичен и современи дела, вклучувајќи Солве во Нојмаер Пеер Гинт и Бјанка во Џон Кранко ''припитомување на итрица.'' Таа, исто така, одиграла водечки улоги во дела во кореографија на Џорџ Баланшин, Јири Килијан, Вилијам Форсајт и други.
Линдквист има настапувано насекаде како гостин уметник низ Европа и во Јапонија, Кина и САД.
2 Проштална изведба
На 28 февруари 2014 година, во нејзиниот многу прославен проштален настап во Кралскиот театар во Стокхолм, Мари Линдквист ја танцувала Татанија во ''Онегин'' на Кранко, една од нејзините омилени улоги. Таа ја продолжила својата работа во Кралскиот шведски балет како тренер.
3 Награди
Покрај нејзиното издигнување на дворецот во 2004 година, Линдквист ги добила и следните награди:* 1990: Касперова награда од Дагенс Нихитер
* 1992: Оперска награда од Шведски дневен весник
* 1994: Награда за балетско цвеќе Филип Морис
* 1997: Медал Карина Ари
Буден

Буден — град и седиште на општина Буден во округот Норботен, Шведска со 16.847 жители во 2018 година. Тој е дел од поголемата област околу крајбрежниот град Лулео околу 36 километри на југоисток. По Кируна, тој е вториот по големина град во внатрешноста на Северна Шведска.
1 Историја
Градот Буден започнал како железничка раскрсница каде Северната линија (отворена 1894 година) се спојувала со Рударската линија од богатите полиња со железна руда во северна Шведска.
Градот доживеал зголемен раст на жители кога била изградена Буденската тврдина во почетокот на 20 век. Целта на тврдината било да ја одбрани Шведска од можен напад од исток, каде што Русија се сметала за најопасна закана.
Првите официјални списи за Буден, биле во даночен документ од 1500 г., каде што се споменува „селото Буден“ со 7 куќи. Буден ја добил титулата град во 1919 година. Буден сега е седиште на општина Буден.
2 Индустрија
Во 2007 година Буден сè уште е воено упориште и го сместува најголемиот гарнизон на шведската армија.
Армијата и општината се двата најголеми работодавачи во Буден. Бидејќи војската постојано се разоружувала, со петте полкови обединети во еден гарнизон, населението се намалило за 2.000 жители во текот на изминатите десет години.
3 Познати личности од Буден
* Петер Енглунд, автор, историчар, постојан секретар на Шведската академија (2009-2015)
* Карл Фабрициус, хокеар на мраз
* Стефан Гунарсон, пејач, пијанист
* Ајвинд Џонсон, автор, добитник на Нобелова награда за литература 1974 година
* Ленарт Клокаре, политичар
* Даниел Ларсон, хокеар на мраз
* Јохана Ларсон, тенисерка
* Елијас Линдхолм, хокеар на мраз
* Џона Лафгрен, тапанар со Глазвегас
* Стиг Стромхолм, професор, ректор
* Оскар Сундквист, хокеар на мраз за Сент Луис Блуз
* Стиг Сундквист, фудбалер
* Стиг Синергрен, поранешен шведски врховен командант
* Свен Утерстром, скијач
* Николас Валин, хокеар на мраз
* Ханс Волмарк, политичар
* Брол, пејач
* Томи Јохансон, пејач, гитарист
* Тејбз, коментатор и стример на видео игри
4 Меѓународни односи
4.1 Градови близнаци и збратимени градови
Буден е збратимен со:
* Алта, Норвешка* Хаќари, Турција.
5 Спортски клубови
Следниве спортски клубови се сместени во Буден:
* Буденс БК
* Хеденс ИФ
* Скогса ИФ
* Витјервс ИФ
* Буденс ХФ
* Буден Хендбол ИФ
Мари Јерансон

Брит-Мари Елизабет Јерансон Малмше (|Britt-Marie Elisabeth Göranzon Malmsjö р. ) — шведска глумица.
Мари Јерансон е од 1967 година дел од ансамблот на Кралскиот драмски театар во Шведска. Се обучувала на Кралската академија за драмска обука од 1964 до 1967 година.
1 Личен живот
Првиот сопруг на Гаранзон бил Ларс Амбле, глумец и режисер. Сопруг на Јерансон е Јан Малмше, глумец. Синот на Јерансон е Џонас Малмше.
2 Филмографија
* 1985 Лажно како вода - Ана
* 2004 Ден и ноќ - Модерн.
* Началникот на полицијата Марагет во Бек 2015-16
Ла Бела Ингеборг

Ла Бела Ингеборг (Валборг Елизабет Грунинг, но честопати нарекувана како Бојан), (Јевле 3 април 1890-24 декември 1970) била шведска циркуска принцеза, претставена како „Чудото дете“.
Ингеборг е родена во сиромаштија и донесена на посвојување на четиригодишна возраст од циркуските уметници Јулија Андерсон и Кнут Линдберг. На 15-годишна возраст, таа се омажила за циркуски кловн, Чарлс Базола. Тие патувале низ целиот свет настапувајќи со циркусот Фортуна и Базола.
Откако Ингеборг родила ќерка, Хелен Базола, парот се преселил назад во Јевле. Ингеборг доставувала весници за живот пред да почине во 1970година. Погребана била на гробиштата во Јевле, во гроб со други уметници од циркусот.
Момчештво (роман)

Момчештво (руски: Отрочество) — втор роман од псевдо-автобиографската трилогија од Лав Толстој, за прв пат објавена во 1854 г во списанието „Современик“. Во книгата се опишуваат настаните што му се случуваат на едно момче за време на младоста: првото разочарување, промена на моралните вредности итн.
Во подоцнежниот живот, Толстој истакнал дека не е задоволен со книгата.
1 Ликови
* Николенка Иртењев - главниот лик, тој е нараторот.
* Влодја - брат на Николенка
* Љубочка - сестра на Николенка.
* Соњечка - симпатијата на Николенка
* Сент Жером - старател на Николенка и Влодја.
* Таткото на Николенка, Љубочка и Влодја
* Карл Иванович - учител на Николенка и Влодја.
* Маша - слугинка
2 Сиже
Во романот се опишува младоста на едно обично руско момче од 19 век „Николенка“ како што нагалено го викаат. Се раскажува за неговата преселба во Москва, како бил привлечен кон книгите и филозофијата, а на крајот и за неговото семејство. Читателот ќе воочи бавна промена на системот на вредности на главниот лик, неговиот карактер, како и продолжение на приказната од првиот дел од трилогијата.
Живиот труп

''Живиот труп'' (|Живой труп ) — руска драма од Лав Толстој. Иако напишана околу 1900 г., објавена е по неговата смрт - Толстој го сметал делото како недовршено. Драмата веднаш доживеала успех, и сè уште се изведува.
1 Содржина
Главниот лик во драмата, Федор Протасов, го мачи мисла дека неговата сопруга Лиза не одлучила дефинитивно кого сака, дали него или Виктор Каренин. Сака да се убие, но нема сила за тоа. Бегајќи од дотогашниот живот, се здружува со Цигани, и има интимна врска со Маша - циганска пејачка. Родителите на Маша не ја одобруваат врската, па тој бега и од овој живот. Повторно пробува да се самоубие, и пак нема сила; неговата пропаст продолжува.
Во меѓувреме, неговата сопруга, мислејќи дека е мртов, се мажи за друг. Кога ќе го пронајдат Протасов, Лиза е обвинета за бигамија, и е обвинета дека го организирала исчезнувањето на нејзиниот сопруг. Тој на суд сведочи дека Лиза немало шанси да знае дека е жив; а кога судијата ќе пресуди дека Лиза мора или да се откаже од новиот сопруг или да биде протерана во Сибир, Протасов се застрелува. Во хистерија, Лиза изјавува дека отсекогаш го сакала Протасов.
2 Премиера и изведби
Претставата е премиерно изведена во Московскиот уметнички театар, на 5 октомври 1911 (23 септември по стар календар), во режија на Владимир Немирович-Данченко, а корежисер бил Константин Станиславски. Веднаш потоа била изведена и во Санкт Петербург. Набрзо преведена на многу јазици, се изведувала и во Берлин, Виена, Париз и Лондон.
Карин Франц Керлоф

Карин Франц Керлоф (родена Франсен Керлоф, 18 април 1986 година) е шведска глумица, драматург и режисер.
1 Биографија
Керлоф е ќерка на Андерс Керлоф и Аника Франсен, и внука на адвокатот Волдмар Керлоф. Таа пораснала во областа Итерби во Кунгелв и дошла во контакт со глума, кога таа имала 14 години, кога таа и добила една од главните улоги во филмот на анти-дрога ''Противпожарни патеки.'' Во 2002–05година учествувала во театарска и филмска продукција во гимназијата Але. Од 2005–07година, таа продолжила со основно образование (ХНЦ) за глума и театарска наука на Данди и Ангус колеџот, во Шкотска, каде што играла во класици како што се Шекспировата како ''Како што ви се допаѓа'' (Розалинд) и Оскар Вајлд Важноста да се биде искрен (како Лејди Бракнел). Таа се појавила и во краткиот филм ''Крај на Патрик Булет'', снимен во Гетеборг. Во 2009–10 година студирала театар на Универзитетот во Стокхолм, а потоа глумела на Стокхолмската академија за драмски уметности во периодот 2012–15.
2 Избрана филмографија
* Накит на круната (2011) како девојка покрај црквата
* Валандер (2013) како Алексиа (1 епизода)
*''Никој не ме поседува'' (2013) како Maja (20 години)
* Сини очи (2014–15) какоСофија Нилсон (10 епизоди)
*''Сериозна игра'' (2016) како Лидија Стил
* Сопругата (2017) како Линеа
*''Нашето време е сега'' (2017) како Лили (10 епизоди)
* Грејсон (2018) како Линда Лаксонен (7 епизоди)
3 Награди
* Берлински меѓународен филмски фестивал: EFP Shooting Star (2017)
Козаци (роман)

''Козаци'' (|Казаки) — роман од Лав Толстој, објавен во 1863 г. во популарното книжевно списание ''Руски весник''. Делото било пофалено од Иван Тургенев и рускиот нобеловец Иван Бунин, а Тургенев го нарекол омилено дело од Толстој. Толстој почнал да работи на романот во август 1853 година. Во август 1857 година, откако ќе ја препрочита ''Илијада'', Толстој почнал комплетно да го преработува ''Козаци''. Во февруари 1862 г., откако на карти изгубил многу пари, го довршил романот за може да си ги отплати долговите. Романот е објавен во јануари 1863 година, а истата година се родило и неговото прво дете.
1 Содржина
Младиот идеалист Дмитри Андрејх Оленин ја напушта Москва, со надеж да започне нов живот на Кавказ. Оди во една станица и полека се заљубува во опкружувањето, презирајќи го своето претходно постоење. Таму се спријателува со стариот Козак Ерошка, со кого одат заедно на лов и во него наоѓа добар другар поради неговата склоност кон пиење. Во меѓувреме, младиот Козак Лука убива некој Чеченец кој сакал да ја премине реката и да дојде во селото за да ги извидува Козаците. Оленин се вљубува во слугинката Марјанка, која требало да се мажи за Лука. Тој сака да го потисне ова чувство и конечно си се убедува дека ги сака и Лука и Марјанка поради едноставноста и заклучува среќен може да биде само оној човек кој постојано дава на другите без да размислува за своите задоволства.
Прво му дава уште еден коњ на Лука, кој го прифаќа подарокот, но не му се јасни мотивите на Оленин. Како што одминувало времето, ја стекнал довербата од мештаните. Но доаѓа Белецки, друг Русин, и делумно ги руши идеалите на Оленин, убедувајќи го да се обиде да ја освои Марјанка. Откако Оленин се обидел неколку пати, од еден Козак за тоа дознава Лука и затоа Оленин не е поканет на веридбата. Оленин една вечер е заедно со Ерошка, но одлучува да не се откажува од девојката и се обидува повторно да ѝ го освои срцето. На крајот, во страствен момент, ја бара за жена, а таа му вели дека ќе добие одговор наскоро.
Лука е тешко ранет во една борба со група чеченци кои сакале да го нападнат селото, меѓу кои и братот на чеченецот што претходно убил. Братот на чеченецот успева да го застрела Лука во стомакот. Лука се чини дека е на смртна постела и за него се грижат селаните. Оленин повторно ја прашува Марјанка дали ќе се омажи за него; таа одбива налутено. Тој сфаќа дека „првиот негов впечаток дека не може да ја има жената бил исправен“. Бара од командантот на четата да си замине и да се приклучи на штабот. Се збогува со Ерошка, кој е единствен селанец што го испраќа. Ерошка е емотивен кон Оленин, но откако Оленин на заминувањето ќе погледне наназад, ќе види дека Ерошка очигледно веќе заборавил на него и му се вратил на нормалниот живот.
2 Филмски адаптации
Од романот се направени две филмски адаптации: нем филм во 1928 година, во продукција на Метро-Голдвин-Мајер и режиран од Џорџ Хил и Кларенс Браун; и друга верзија во 1961 година од советскиот режисер Васили Пронин, која е премиерно прикажана на Канскиот филмски фестивал.
3 Поврзано
Библиографијата на Лав Толстој
Три смрти

Три смрти (|Три Смерти)) — расказ на Лав Николаевич Толстој, кој е напишан во јануари 1858 година и се појавил една година подоцна во списанието „Библиотека за читање“.
1 Историја
Толстој почнал да го пишува расказот (првично насловен „Смрт“) во јануари 1858 година и го завршил неколку дена подоцна. Приказната е објавена во списанието „Библиотека за читање“ (1859, бр. 1).
Завршниот дел од делото, смртта на дрвото, не бил разбран од сите читатели. Тургенев во писмото до Толстој од Санкт Петербург на 11 февруари 1859 година напишал: „Три смрти“ генерално им се допадна овде, но крајот го сметаат за чуден и дури не ја разбираат целосно неговата поврзаност со двaта претходни смртни случаи, а оние што разбираат се несреќни.
2 Содржина
Eсен, пајтон и кочија застануваат на станицата. Во пајтонот има тешко болна госпоѓа и слугинка; во инвалидска количка сопругот на љубовницата и докторот. Госпоѓата сака да оди во Москва, а оттаму во Италија и му вели на сопругот дека ако не ја одврател порано да замине во странство, ќе беше добро. Докторката му кажува на нејзиниот сопруг дека пациентката е безнадежна и дека можеби нема да го издржи овој пат. Сепак, мажот не се осмелува да ја разубеди својата сопруга и да се врати назад.
Нивниот кочијаш Серјожа влегува во колиба, каде на шпоретот долго време лежи болен кочијаш. Серјожа со чизми што пропуштаат го замолува пациентот да ги врати чизмите, бидејќи на пациентот повеќе не му се потребни. Пациентот се согласува, но бара од Серјожа да му стави камен на гробот по смртта. Следното утро возачите откриваат дека пациентот починал.
Пролетта љубовницата умира. Кај неа доаѓаат роднини и исповедник.
Еден месец подоцна, над гробот на госпоѓата се појавува камена капела. Над гробот на кочијашот има само тумба. Готвачот на станицата го потсетува Серјожа на неговото ветување. Наутро оди во шумичката и сече дрво за да стави крст на гробот.
3 Проблематика
Во расказот преку односот кон смртта се афирмира идеалот за едноставен, природен живот на човекот и природата.
Авторот дал детално толкување на неговата работа во писмо до А.А. Толстој:
„Мојата мисла беше: умреа три суштества - дама, маж и дрво. - Госпоѓата е патетична и одвратна, бидејќи цел живот лажела и лаже пред смртта. Христијанството, како што таа го разбира, не ѝ го решава прашањето за животот и смртта. Зошто да умреш кога сакаш да живееш? Таа со својата имагинација и интелигенција верува во ветувањата за иднината на христијанството и целото нејзино битие се издигнува (освен лажниот христијанин). „Таа е гадна и патетична. Селанецот умира мирно, токму затоа што не е христијанин. Неговата религија е различна, иако тој ги извршувал христијанските обреди според обичаите; неговата религија е природата со која живеел. Самиот сечел дрва, сеел 'рж и косел, колел овни, и му се ојагниле јагниња, и се раѓале деца, и умирале старци, и тој цврсто го знае овој закон, од кој никогаш не се оттргнал, како госпоѓата. И директно, само го погледна в очи. ... Дрвото умира мирно, чесно и убаво. Прекрасно е - затоа што не лаже, не се крши, не се плаши, не жали “.
Мудроста на децата

„''Мудроста на децата''“ (преведена и како „''Девојчињата помудри од луѓето''“; руски: ''Девчонки умнее стариков'') ― расказ на рускиот автор Лав Толстој, првпат објавен во 1885 година. Тој има облик на парабола за простувањето.
hochkant|Толстоj1873
1 Синопсис
Приказната започнува на почетокот на Страсната седмица, кога сè уште се топел снегот на земјата. Постарата девојка, Акуља, и помладата девојка, Малаша, излегуваат надвор да играат. И двајцата штотуку добиле нови фустани, но тие инсистираат да се прошетаат низ една од баричките од снегот што се топи. И двете ги соблекуваат чевлите за да останат суви, а Акуља ја предупредува Малаша да не ја прска водата на нејзиниот нов фустан. Малаша ја прска Акуља и покрај нејзиното предупредување, а Акуља бега дома во солзи. Мајка ѝ е бесна на извалканиот фустан, а таа ја плеска Малаша среде улица. Наскоро мајката на Малаша излегува од нејзиниот дом, а мајките почнуваат да се расправаат. Извиците ги довеле селаните на улица, кои исто така почнаа да се расправаат меѓу себе. Селаните почнуваат да се туркаат, а бабата на Акуља ги повикува сите да престанат, но безуспешно.
Во меѓувреме, Акуља го измила својот фустан, а таа и Малаша се вратиле во базенот. Двете девојки прават чамец од кора, а од барата прават поток. Тие заедно трчаат по чамецот, среќни како и секогаш. Бабата на Акуља ги повикува сите да го следат примерот на децата и да го земат нивниот дух на простување во своите срца.
2 Поврзано
* Библиографија на Лав Толстој
* Дваесет и три приказни
3 Наводи
* „The Works of Tolstoi“. Black's Readers Service Company: Roslyn, Њујорк. 1928 година.
Покајување (расказ)

„''Покајување''“ (понекогаш преведен како ''„Покаениот грешник“''; руски: ''Кающийся грешник'') ― расказ на рускиот автор Лав Толстој, првпат објавен во 1886 година. Расказот ги детализира тешкотиите на обидите на покаениот грешник да влезе во рајот .
1 Синопсис
Приказната започнува со претстојната смрт на 70-годишен грешник. Човекот никогаш во животот не направил добро дело, а само со последните зборови му се обратил на Бога и побарал прошка. Кога човекот ќе умре, неговата душа доаѓа пред портите на Рајот, но тие се заклучени. Човекот тропа и тропа на портите, но безуспешно. Конечно, Обвинителот наложува дека таквиот грешник не може да влезе во Рајот и сите гревови на човекот се читаат. Грешникот моли да го пуштат, но апостол Петар објаснува дека таков грешник не може да се дозволи. Грешникот истакнува дека и покрај сета доблест на Петар, тој сепак згрешил со тоа што се одрекол од Христа. Сè уште не е пуштен.
Грешникот продолжува да тропа и повторно го пресретнува неговиот список на гревови од страна на Обвинителот. Сега кралот Давид објаснува дека на таков грешник не може да му се дозволи да влезе. Грешникот истакнува дека и покрај сета доблест на Давид, тој сепак згрешил со тоа што извршил прељуба. Сè уште не е пуштен.
Грешникот продолжува да чука и сега со него зборува апостол Јован. Грешникот го моли Јован, велејќи дека тој од сите луѓе треба да го разбере покајанието. На покајниот грешник конечно му е дозволено да влезе во Рајот.
2 Поврзано
* Библиографија на Лав Толстој
* Дваесет и три приказни
3 Наводи
* „The Works of Tolstoi“. Black's Readers Service Company: Roslyn, Њујорк. 1928 година.
Отец Сергеј

Отец Сергеј (|Отец Сергий) — расказ од Лав Толстој напишан помеѓу 1890 и 1898 година и првпат објавен (постхумно) во 1911 година.
1 Заплет
Приказната започнува со детството и исклучителната и остварена младост на принцот Степан Касацки. Младиот човек е предодреден за големи нешта. Тој открива во пресрет на неговата свадба дека неговата свршеница грофицата Мери Короткова имала афера со неговиот сакан цар Николај I. Ударот врз неговата гордост е огромен, и тој се повлекува во прегратките на руското православие и се замонашува. Следат многу години на понизност и сомнеж. Му е наредено да стане пустиник. И покрај тоа што беше отстранет од светот, тој сè уште е запаметен по тоа што толку неверојатно го променил својот живот. Една зимска ноќ, група веселници одлучуваат да го посетат, а една од нив, разведена жена по име Маковкина, ја минува ноќта во неговата ќелија, со намера да го заведе. Отец Сергеј открива дека е сè уште слаб и за да се заштити самиот си го отсекува прстот. Маковкина е запрепастена од овој чин и заминува следното утро, откако ветила дека ќе го промени својот живот. Една година подоцна таа се закалуѓерила. Угледот на отец Сергеј за неговата светост расте. Тој станува познат како исцелител, а аџии доаѓаат од сите страни. Сепак, отец Сергеј е длабоко свесен за неговата неспособност да постигне вистинска вера. Сè уште е измачуван од досада, гордост и страст. Тој паѓа на нов тест, кога младата ќерка на трговец успешно го легнува. Утрото потоа, тој го напушта манастирот и ја бара Пашенка (Прасковја Михајловна), која со група други момчиња ја мачел пред многу години. Тој ја смета за неа, сега во сите конвенционални сетила за неуспех во животот, а сепак проткаена со чувство за услуга кон нејзиното семејство. Неговиот пат сега е почист. Почнува да талка, додека осум месеци подоцна е уапсен во друштво на слеп просјак кој прави да се чувствува поблизок до Бога. Го праќаат во Сибир, каде што сега работи како наемник на богат селанец, ги подучува малите деца на господинот и работи во градините.
2 Филмски адаптации
*''Отец Сергеј'' (1918)
*''Отец Сергеј'' (1978)
*''Сонцето сјае и ноќе'' (1990)
3 Поврзано
* Библиографија на Лав Толстој
Изгубена можност

„''Изгубена можност''“ (''руски'': ''Упустишь огонь - не потушишь'', букв. Ако го пуштиш огнот, нема да го изгасиш) ― басна на рускиот писател Лав Толстој од 1889 година. Приказната била вклучена во публикацијата од 1889 година, „''Кројцеровата соната и други расказни''“.
1 Резиме
Приказната е вовед на „Параболата за непростувачкиот слуга“, парабола за Исус која ја илустрира важноста на правичноста во примањето и давањето простување (Матеј 18.21-35). Напишана како басна, „''Изгубена можност''“ следи две соседни семејства кои, на почетокот, се сакаат и почитуваат еден кон друг. Тие се однесувале едни со други како што сакале да се однесуваат кон нив. Потоа се смениле главите на семејствата и се смениле односите меѓу семејствата. Иван и Гаврил сега биле мажите задолжени за нивните семејства и малите расправии довеле до целосно обвинување за кражба. Двете семејства почнуваат да се караат меѓу себе за мали нешта. Мудроста понудена од таткото на Иван се игнорира и вербалните напади се претвориле во физички. Физичките напади завршуваат со тоа што Гаврил ја запалува куќата на Иван, а искрите од куќата на Иван ја запалуваат куќата на Гаврил - двете куќи изгоруваат до темел. Приказната завршува со тоа што двете семејства си возвратуваат почитувачки темперамент едни кон други додека ги обновуваат своите куќи.
2 Поврзано
* Библиографија на Лав Толстој
Холстомер

„''Холстомер''“ (|Холстомер|p=xəlstɐˈmʲer|t=„Шетач“, МФЗ: [xəlstɐˈmʲer], букв. „Шетач“) ― дело на Лав Толстој што се нарекува „една од највпечатливите приказни во руската книжевност“. Било започнато во 1863 година и останало недовршено до 1886 година, кога било преработено и објавено како „''Холстомер: Приказната за еден коњ''“. Георги Товстоногов го поставил во својот театар во 1975 година. Коњот бил одглумен од Евгениј Лебедев. Оваа приказна видно ја прикажува техниката на очудување со усвојување на перспективата на коњ за да открие некои од неразумноста на човечките начини.
Алтруистичкиот живот на Холстомер е раскажуван напоредно со оној на неговиот себичен и бескорисен сопственик. На крајот од приказната Холстомер умира, но неговиот труп раѓа нов живот - онаков на волчиња:
1 Поврзано
* Библиографија на Лав Толстој
Алф Шелин

Алф Шелин 28 февруари 1920&ndash;5 април 1988) бил шведски филмски глумец и режисер, кој исто така се појавил во некои телевизиски емисии.
1 Биографија
Шелин бил добро воспоставен како филмски глумец кога повремено преземал улоги во телевизиски емисии. На пример, во 1965 година тој главно глумел како ''Полковник Сталаг Луфт Командант'' Макс Рихтер во дводелната епизода „ПАВА“ (епизоди 30 и 31) од ''Високо дванаесет часот''. Тој, исто така, ги режирал епизодите од ''Колумбо'' во 1974 година Негативна реакција и ум над хаоси епизода од серијата ''Сара'' од 1976 година.
Шелин е роден во Лунд, Шведска, а починал во Лос Анџелес, Калифорнија, од срцев удар.
2 Избрана филмографија
* тој Велики Џон Ериксон (1937) - млад човек во канцеларијата на Деламатер (непознато)
*Мед фолкет за фостерландет (1938) - млад човек кој добива фудбалски резултати (незабележано)
*Радувај се на младоста (1939) - Хенинг
*Кадетски другари (1939) - Греги Шталкранц
*Челик (1940) - Ерик, млад работник
*Јунинатен (1940) - асистент лекар (непознато)
*Завет на Неговата благодат (1940) - Јаков
*Светла перспектива (1941) - Аке Далберг
*Борбата продолжува (1941) - д-р Георг Хамар
*Ноќ во пристаништето (1943) - Арнолд
*Убив (1943) - Харис
*Господин со портфолио (1943) - Ленарт Дален
*Страствен(1944) - Ерик
*Невидливиот ѕид (1944) - Иван Леви
*Тормент (1944) - Јан-Ерик Видгрен
*Принцот Густаф (1944) - Принцот Густаф
*Пешачење со Месечината (1945) - Ден Киландер
*Работи на модел (1946) - Ерик Лунде
*Ирис и поручникот (1946) - Роберт Мотандер
*Сонцето го следи дождот (1946) - Џон
*Девојката од Стормирторпет(1947) - Гудмунд Ерландсон
*Жена без лице (1947) - Мартин Гранде
*Мадам Бовари (1949) - Леон Дипуис
*Сингоала (1949) - Витез Ерланд Манесколд
*Ова не може да се случи овде (1950) - Бјорн Алмквист
*Белата мачка (1950) - Човекот без идентитет
*Берингово Море (1951) - Мартин победник
*Летен интерлуд (1951) - Дејвид Нистром
*Разведен (1951) - д-р Бертил Норделиус
*Моите шест осуденици (1952) - Клем Рандал
*Железната љубовница (1952) - Филип де Кабанал
*Жонглерот (1953) - Даниел
*Ничија жена (1953) - Арне Персон
*Гоингеховдинген (1953) - поручник Хенрик Врде
*Девојка без име (1954) - Ерланд Љунг
*Девојката на дождот (1955) - Мартин Андреасон
*Блокирана патека (1955) - Самиот
*Сопствен влез (1956) - Арвид Стенман
*Странецот од небото (1956) - Стиг Халман
*Топло ми е копнежот (1956) - Микаел
*Гостин во сопствена куќа (1957) - Ејџ Дал
*Се бара летно место (1957) - Арне Форсман, уметник
*Мистериите (1957) - Јамамото (глас)
*Игра на виножитото (1958) - Бјорн Радстром
*Паника во рајот (1960) - Фредерик
*Градината на задоволствата (1961, режисер)
*Карневал (1961) - Рагнар Енарт
*Двајца живи, еден мртов (1961) - Роџерс
*Победниците (1963) - свештеник
*Мила ми е роза (1963) - П.Г. Нилсон
*Брод на будали (1965) - Фрејтаг
*Напад на кралицата (1966) - Ерик Лауфнауер
*Ледена станица Зебра (1968) - полковник Островски
*Мидас Рун (1969 - режија)
*Мекмастерс(1970 - режија)
*Невестата на Занди (1974) - Ејвори (непознато)
Ферицтал

Ферицтал (|Föritztal) — општина во округот Зонеберг, во сојузната покраина Тирингија, Германија.
Била создадена на 6 јули 2018 година со спојување на поранешните општини Фериц, Јуденбах и Нојхаус-Ширшниц. Името го добила од малата река Фериц, притока на Штајнах.
1 Географија
1.1 Соседни општини
Општината се граничела со следниве општини (почнувајќи од север, надесно): Зонеберг, Тетау, Пресиг, Штокхајм, Митвиц и Нојштат кај Кобург.
1.2 Општински единици
Општината Ферицтал се состои од следниве единици:
Машка одбојкарска репрезентација на Шведска

Машката одбојкарска репрезентација на Шведска ја претставува Шведска на меѓународни натпревари во одбојка за мажи и пријателски натпревари. Најголемиот успех на тимот бил во 1989 година, кога Шведска го освоила сребрениот медал на Европското првенство во 1989 година во Еребру и Стокхолм, од 23 септември до 1 октомври.
1 Резултати
1.1 Олимписки игри
* 1988 година &#x2014; 7-мо место
1.2 Светско првенство
* 1990 година &#x2014; 10-то место
* 1994 година &#x2014; 16-то место
1.3 Европско првенство
* 1971 година &#x2014; 17-то место
* 1985 година &#x2014; 9-то место
* 1987 година &#x2014; 4-то место
* 1989 &#x2014; Сребрен медал
* 1991 година &#x2014; 10-то место
* 1993 година &#x2014; 11-то место
1.4 Европската лига
* 2017 &#x2014; Бронзен медал
Ѓуро Митрески

Ѓуро Митрески ( во — во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
1 Животопис
Потекнувал од семејство кое претежно се занимавало со земјоделие. Во летото 1943 година бил прифатен од позадинските работници во селото, а во есента истата година отишол партизан во Групата баталјони. Со заминувањето на Бригадата во егејскиот дел на Македонија, останал во реонска чета, а во 1944 година, тој повторно се приклучил во партизанските единици и бил распореден во Шестата македонска ударна бригада. Со Бригадата, тој учествувал во повеќе борби низ Кичевско и Гостиварско. Загинал во есента 1945 година при расчистувањето на балистичките банди низ Шар Планина.
2 Поврзано
* Кичево и Кичевско во НОВ
3 Наводи
Голем Ледник

Голем Ледник е ледник во долината Тарфала во скандинавските Алпи во општина Кируна, Шведска. Ледникот е класифициран како политермичен со ладни и топли температури на дното. Токму на Големиот Ледник започнала првата програма за истражување на рамнотежата на масата на ледниците (веднаш по Втората светска војна), која продолжува до денес; ова е најдолгата континуирана студија од ваков тип во светот. Големиот ледник има кумулативно негативно салдо на маса од -17 м помеѓу 1946 и 2006 година. Програмата започна со следење на Работс Ледник во 1982 година, Риукоџиетна во 1985 година и Мармаглацијарен во 1988 година. Сите три од овие ледници имаат силен негативен биланс на маса од почетокот на мониторингот.
За целите на студирањето Големиот Ледник и околните ледниците, Универзитетот во Стокхолм работи на истражување станица Тарфала во подрачјето на Кебнекајсе во северна Шведска.
Стојмир Трајаноски (Малкоец)

Стојмир Ристов Трајаноски ( во — во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
1 Животопис
Произлегувал од селско семејство кое претежно се занимавало со земјоделие. Во народноослободителната војска на Македонија, тој стапил во август 1944 година во дополнителниот баталјон, а подоцна бил распореден во Шестата македонска бригада. Со Бригадата, тој учествувал во борбите низ Кичевско. На Сува Гора, тој се разболел, бил однесен во болницата во Гостивар, а потоа пуштен на домашно лекување. Починал во 1945 година.
2 Поврзано
* Кичево и Кичевско во НОВ
3 Наводи
Будизмот во Шведска

Будизмот е релативно мала религија во Шведска. Повеќето од будистите кои практикуваат имаат различно азиско (најчесто кинеско, тајландско или виетнамско) потекло. Во 2015 година, Шведскиот будистички совет за соработка (Sveriges Buddhistiska samarbetsråd, SBS) имал 7.901 членови.
Бил планиран будистички храм за Фредрика, мал град во северниот дел на Шведска. Овој храм во тајландски стил ќе биде најголемиот будистички храм во Европа кога ќе биде завршен.
Статуа на Буда од кашмир од 500-ти години од нашата ера, која била изработена од бронза од Индија, била пронајдена во Хелго во Шведска, која датира од ерата на Викинзите.
1 Користена литература
*Фредрикссон, Труди (2013). . SST :s skriftserie; 2. Брома: Назначен за statligt stöd till trossamfund. Libris länk.ISBN 978-91-980611-2-3
* Планк, Катарина (2010). , Фински весник за етничка припадност и миграција 5 (2), 47-55
* Планк, Катарина (2015). , Scripta Instituti Donneriani Aboensis 26, 201-224
***
Пиво во Шведска

Пивото во Шведска има историја што може да се проследи до доцното железно време.
1 Историја
Пивото има долга историја во Шведска, пред пишаните записи. Познато е, преку стари записи како што е Хавамал, дека нордиската култура користела ферментација за производство на пиво и медовина. Се претпочитала медовината, а најзастапено било пивото. Скандинавците исто така имале пристап до вино и пиво. Познато е дека модерните репродукции на нордиските пијалаци произведуваат елев со јакост од 9 проценти ABV. До 19 век, пивото било главно во производство за потребите на домаќинствата. Пивото обично имало слаба содржина на алкохол и се користело како секојдневен пијалак. За прослави и гозби се варело пожестоко „гозба-пиво“ и потентна медовина. Со доаѓањето на индустријализмот, сето ова се променило. Како што растеле градовите, домашното пиво станало невозможно за повеќето луѓе, и така се појавила шведската индустрија за пиво.
Во средината на 19 век, мноштво мали пивари се појавиле во поголемите градови во Шведска, и секој град имал барем една пиварница. Во почетокот на 20 век, започнал трендот на консолидација со спојувања и откупи, кој кулминирал кон крајот на 1970-тите и почетокот на 1980 година. Ова довело до формирање на три големи конгломерати на пиварници; Припс, Спендропс и Фалкон, и ги турнале помалите пиварници до работ на истребување. Ова довело до стереотип за шведските пива како лесно пивки лагери, без вкус и карактер.
Во доцните 1980-ти и почетокот на 1990-тите, новата генерација на мали пивари предводени од стокхолмската пиварница Нилс Оскар почнала да расте заедно со големите компании. Овие компании им нудат на клиентите повеќе во начинот на избор и многу од пивата кои сега се произведуваат во Шведска се со највисок меѓународен квалитет, произведени со внимателно култивирани квасци за подготовка (често увезени од Германија, Белгија или Британија).
2 Класификација
Шведскиот закон дефинира два прагови за алкохол кои регулираат каде и на кого може да се продава даден вид пиво. ''Lättöl'', т.е. пивото под долниот праг (2,25% по волумен) се смета за ''lättdryck'' (лесен пијалак) и може да се продава насекаде без старосно ограничување.''Starköl'', пиво над горниот праг (3,5% по волумен) може да се продава само во продавниците на Systembolaget на луѓе на возраст од 20 или повеќе години и во пабови на луѓе на возраст од 18 или повеќе години. ''Народно'', пивото помеѓу двете граници може да се продава во маркети и продавници, но само на луѓе на возраст од 18 или повеќе години.
Бидејќи прагот од 3,5% е разумно блиску до содржината на алкохол во меѓународното лагер пиво, многу меѓународни брендови како што се Хајнекер, Карлсберг и Плиснер се продаваат во две верзии во Шведска - меѓународно познатиот производ како ''starköl'' во Systembolaget и малку наводнета верзија како ''фолкол'' во продавниците за храна.
3 Економија
Современиот тренд е кон тоа потрошувачите сè повеќе да избираат посилно пиво од брендовите од 3,5% abv, генерално наречени folköl (народно пиво) што се продаваат во продавниците за храна. Секое посилно пиво се продава исклучиво во владиниот малопродажен монопол Systembolaget.
Јохан Гланс

Џохан Магнус Гланс (роден на 9 април 1974 година во Еслав, Шведска) е шведски стенд ап комичар и глумец. Почнал да се занимава со стенд ап комедија во 1994 година и работел на шведска ТВ со Дејвид Батра. Од 2016 година, Џохан Гланс глуми како Аксел во ''Swedish Dicks'' на поп. Тој имал улога во Божиќниот календар Миракел 2020 година, што се емитува на СВТ.
Во 2021 година, Гланс глумел во ''Home Invasion'' на Нетфликс.
Команчероси (филм од 1961)

„Команчероси“ (англиски: ''The Comancheros'') – американски филм од 1961 година, во режија на Мајкл Куртиз по сценариото на Џејмс Едвард Грант и Клер Хафејкер, засновано на романот на Пол Велман. Автор на музиката е Елмер Бернстајн. Главните улоги ги толкуваат: Џон Вејн, Стјуарт Витман, Ли Марвин, Ина Балин, Мајкл Ансара итн. Ова е последниот филм на легендарниот режисер Куртиз, кој за време на снимањето бил тешко болен.
1 Синопсис
Дејствието на филмот се одвива во 1843 година. Откако убива човек во двобој, коцкарот Пол Регрет (го игра Витман) мора да бега за да се спаси, зашто убиениот е син на месниот судија. На бродот, Пол ја запознава слободоумната и убава девојка Пилар (ја игра Балин) и со неа ја минува ноќта. Утредента, Пилар исчезнува, а Пол е уапсен од тексашкиот ренџер Џејк Катер (го игра Вејн). Додека јаваат низ индијанската територија, Џејк и Пол пристигаат на една фарма каде наоѓаат масакрирано семејство. Тие им копаат гробови на убиените, но притоа, Пол го удира Џејк со лопатата и успева да избега. По некое време, Џејк добива нова задача: да се уфрли меѓу Команчеросите, опасни разбојници кои за своите цели ги злоупотребуваат Индијанците. Тој се претставува како трговецот со оружје Ед Мекбејн при што започнува да работи заедно со Тули Кроу (го игра Марвин). Во една прилика, Џејк и Тули се приклучуваат на една партија карти во која игра и Пол Регрет...
Патување на местото на несреќата (филм)

„Патување на местото на несреќата“ (хрватски: ''Putovanje na mjesto nesreće'') – хрватски филм од 1971 година, во режија на Звонимир Берковиќ. Главните улоги ги толкуваат: Ана Кариќ, Раде Шербеџија, Емил Кутијаро, Наташа Маричиќ, Стево Жигон, Звонимир Рогоз, Вера Орловиќ, Зденка Хершак и Инге Апелт. Ова е вториот игран филм на Берковиќ, кој претставува модерна психолошка анализа на вечната тема на односот на ерос и танатос, а за успехот на филмот придонесуваат и фотографијата на Александар Петковиќ и ефектната музика на Алфи Кабиљо кој дебитирал токму во овој филм.
1 Синопсис
Еден ден, младата Јелена (ја игра Кариќ) дознава од непознатото момче Влатко (го игра Шербеџија) дека нејзиниот сопруг е тешко повреден во сообраќајна несреќа и дека лежи во болницата во Сплит. Според неговите зборови, животот не нејзиниот сопруг не е во опасност, но тој не сака да го посети Јелена, туку неговата љубовница. Всушност, дури тогаш Јелена дознава дека нејзиниот сопруг има љубовница и тоа сознание ја исфрла од рамнотежата, па таа ја бара утехата во својот поранешен сопруг Нино (го игра Жигон), а потоа и кај својто татко Виктор (го игра Кутијаро), кој во минатото бил влијателен политичар, а сега е сместен во старечки дом. Меѓутоа, наместо утеха, разговорите со Нино и Виктор дополнително ја вознемируваат Јелена, па нејзината сосотјба само се влошува. Кога ќе сфати дека Влатко ѝ се додворува и кога тој ќе ѝ признае дека е вљубен во неа, Јелена го прифаќа неговото додворување. Меѓутоа, Влатко е површен и користољубив така што односот со него ја турка Јелена кон уште поголеми проблеми...
Агнета Екемир

Агнета Мари-Ана Екемир на (родена на 2 јули 1950- починала на 28 декември 2018) била шведска глумица, модел и дизајнер на облека.
1 Биографија
Екемир е родена во Карлсборг во округот Вестра Јеталанд. Почнала да се занимава со манекенство на млада возраст, а се преселила во Њујорк во САД кога имала 20 години.
Таа била фотографирана од ''Life Magazine'' кога се појавила спроти петте полуфиналистки глумици за улогата со Џејмс Бонд во „''На тајната служба на нејзиното височество“''. Кратко време по појавувањето во филмската продукција на семејството Дизни ''1974 година, Островот на врвот на светот,'' Екемир се појавила на насловната страница и во изданието на списанието ''Плејбој'' во октомври 1975 година, како Playboy Playmate. Нејзиниот успех во САД довело до понуди на улоги од висок профил во Шведска, а во 1975 година таа се појавила во филмот ''Лавот и Богородица'' со Свен-Бертил Таубе и режиран од Ларс-Магнус Линдгрен.
По пензионирањето од глумата, таа ги свртела своите таленти кон дизајнот на облека. Нејзините последни дизајни биле прикажани на Љубов (шведски за ''Дарлинг''), на авенијата Колумбос, во Менхетен, Њујорк Сити; блок од местото каде што живеела во стан со поглед на Централ Парк. Таа се вратила во Шведска во 2013 година, а починала во Стокхолм во 2018 година.
2 Филмографија
* 1971: Блиндмен – Пилар
* 1974: Островот на врвот на светот - Фреја
* 1975: Лавот и Богородица - Девица
* 1977: ''T''ој Кентаки Фрид Филм – Минг Чоу (сегмент „Тупаница јени“)
* 1978: Флешбек од епизодата на чипови! – Прва жена во автомобил
* 1979: Зимата убива - медицинска сестра
* 1979: Куќата на Кристофер - Хана
* 1980: Ниво на лет 450 - Аино
* 1981: Олсон во секунда или Нема потреба да се грижите - Ингер
*1982: Скршено небо - Марта
Јонас Карлстрем

Јонас Карлстрем е шведски глумец роден на 3 октомври 1978 година во Карлскруна.
1 Живот
Јонас Карлстрем е роден во Карлскруна во Блекинге и студирал глума на Фридемскиот народен универзитет во Свалов. Живее во Малме, каде работи како хонорарен и слободен глумец. Учествувал во неколку театарски претстави и независни филмови. Во 2006 година играл една од главните улоги во ''Смрзнатини'', првиот шведски вампирски филм. Во 2011 година се појавил во воениот филм ''Подалеку од границата''.
2 Филмографија
* 2006 година - ''Смрзнатини''* 2006 година - ''Снафнар''* 2007 година - ''Предикантен''* 2007 година - ''Стенхугарен''* 2007 година - ''Оликсфегелн''* 2011 година - П''одалеку од границата''* 2011 година - ''Ирина Хус - Оној што гледа во темнина''
Ахил Чаловски

Ахил Чаловски (, - ) — македонски фармацевт.
1 Животопис
Роден е во Битола во 1887 година. По завршувањето на локалната битолска машка гимназија, се приклучил на ВМРО. Учествувал во Илинденското востание во летото 1903 година, во кое ја загубил ногата. Подоцна учел фармација на Американскиот универзитет во Бејрут, но дипломирал во Цариград. Во 1910 година отворил аптека во Битола, а во 1916 година кога заминал за Бугарија аптеката ја води неговиот брат Петар. Иако немал квалификации му било дозволено да ја работи заради потребата. По војната во 1920 година на Петар му била одземена лиценцата. Во 1921 година Ахил се вратил и повторно ја отворил аптеката. Во 1926 година ја преселил од спротивната страна на реката, кај рибарниците, каде што работел до своето пензионирање. Чаловски бил член на битолскиот огранок на Бугарските акциони одбори во 1941 година. Во подготовките за повлекувањето на Германците од Битола во есента 1944 година, тој бил вклучен во списокот од 16 заложници. Тие требало да обезбедат непречено повлекување на Германците од градот.
Чаловски бил женет со Невена Мирчева, сестра на Кирил Мирчев. И бил татко на политичарката и поетеса Лилјана Чаловска.
2 Поврзано
* Лилјана Чаловска
Гертруд Фрид

Гертруд Фрид (26 ноември 1921&ndash;11 октомври 1984) била шведска сценска и филмска глумица.
1 Биографија
Роденa во Гетеборг, Фрид подоцна студиралa глума во глумечката школа на Градскиот театар во Гетеборг од 1941 до 1944 година. Работела во 1940-тите и 1950-тите години во градските театри во Гетеборг и Малме. На второто, таа стапила во контакт со режисерот Ингмар Бергман, кој ја режирал на сцената, а подоцна ја играла во силни делови во некои од неговите најнезаборавни филмови, вклучувајќи ги Диви Јагоди(1957), ''Магионичарот/Лицето'' (1958), ''Окото на Ѓаволот'' (1960), ''Сите овие жени'' (1964) и ''Час на волкот'' (1967).
Од 1956 до 1978 година, Гертруд Фрид била дел од ансамблот на шведската национална сцена, Кралскиот драмски театар во Стокхолм. Таму таа извела голем број прославени делови, од Титанија во ''Сон на летната ноќ'' (1956) до Федра во Хиполит на Еврипид (1965) и Мумијата во Сонатата на духот на Стриндберг (1973). Еден од нејзините најфалени делови беше нејзината ''Хеда Габлер'', во легендарната драматен продукција на драмата Ибзен во 1964 година, во режија на Бергман. Успешната продукција дала 89 настапи, а подоцна таа гостувала во Хелсинки, Берлин и Лондон. И покрај фактот дека многу шведски глумици ја преземале улогата на Хеда Габлер со текот на годините, во Шведска, Гертруд Фрид се уште се сметала за дефинитивна Хеда на сите времиња.
2 Награди
*''Талијаприсет'' (1953)
*''Награда Јуџин О'Нил'' (1966)
Ева Ферлинг

Ева Ферлинг, ''Ева Мари Ферлинг'', (родена на 9 август 1952) — шведска глумица и режисерка, родена во Стокхолм. Таа е меѓународно најпозната за нејзините водечки улоги во филмот на Гунел Линдблом (како Сали) и ''Фани и Александар на'' Ингмар Бергман (како Емели).
Студирала на Шведската театарска академија во Малме и од 1977-88 година била глумица на шведската национална сцена Драматен, каде Фрилинг се појавила во претстави како ''Стифтелсен во'' режија на Алф Шеберг, како Јохана во ''Хелига на'' Бертолт Брехт, Јохана фрактен и во класичната сцена на Ингмар Бергман од 1984 година на Шекспировиот ''крал Лир'' (како Реган). Во 1990-тите работела главно во Градски театар во Стокхолм. Ева Ферлинг се вратила на сцената во Драматен; во насловната улога како ''Вера'' во успешната игра на популарната шведска драматург Кристина Лугн, 2005 година.
Фрилинг е во брак со глумецот Ирјан Рамберг со кого има ќерка Тилде. Учествувала на ''Ајде да танцуваме 2016 година'' што се емитувала на ТВ4.
1 Избрана филмографија
* 1979 година - Катици (ТВ серија)
* 1980 година - Добредојдовте дома (ТВ театар)
* 1981 година - Сали и слобода
* 1981 година- Петар без опашка
* 1982 година - Фани и Александар
* 1983 година - Г
* 1983 година - Две момчиња и едно девојче
* 1987 година - Состанок во целосна слика
* 1987 - Џим и Пиратите Блом
* 1988 - С.О.С. - Патување за забава со едрење
* 1993 година - Систа Дансен
* 2000 година - Озборувања
* 2001 година - Бластерот
* 2003 година - Рај
* 2004 година - Неверојатните
* 2005 година - Роботар
* 2009 година - Девојката со тетоважа на змеј (Мажи кои мразат жени)
Стиг Грибе

Стиг Рудолф Грибе (18 јули 1928&ndash;1 февруари 2017) бил шведски глумец, комичар, писател и филмски режисер.
1 Биографија
Дебито на Грибе како филмски глумец бил во филм од 1947 година, во кој глумеле Стиг Џорел и Ула Салерт. Во доцните 1950-ти и раните 1960-ти години, Грибе го играл ликот „Анте Нордлунд“ на радио, во ТВ серија од 1963 година и во филмот „''Дромпојкен“'' од 1964 година. Работел и во некои од ревиите на Кнапуп. Тој го играл негативецот, д-р Дрункелшпил во ''Хотел Куче'' (2000).
Грибе работел првенствено на сцена, во ТВ серии и филмови.
Грибе починал по кратка болест на 1 февруари 2017 година на 88-годишна возраст.
2 Избрана филмографија
2.1 Филмови
*''Сто и еден Далматинец'' (1961)
*''Книга за џунглата'' (1967)
*''Змејот на Пит'' (1977)
*''Штрумфовите'' (1981)
*''Снежана и седумте џуџиња'' (1982)
*''Патки'' (1987)
*''Домашни врски: Неверојатно патување'' (1993)
*''Глупав филм'' (1995)
*''Домашни обврзници II: Изгубени во Сан Франциско'' (1996)
*''Bивотот на бубачка'' (1998)
2.2 Шведски продукции
*''Кале Строп, Гродан Бол и дерас ванер'' (1956)
*''Дандерклумпен!'' (1974)
*''Марија'' (1975)
*''Чарли Страп и Фроги бал летаат високо'' (1991)
*''Хотелот Куче'' (2000)