procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Женевиев Елизабет Дисдери

Женевиев Елизабет Дисдери (родено Франкарт, околу 1817 – 1878) била ран француски фотограф. Во 1843 година, таа се омажи за пионерскиот фотограф Андре-Адолф-Ежен Дисдери, соработувајќи со него во нивното студио за дагеротип во Брест од доцните 1840-ти. Откако нејзиниот сопруг заминал за Париз во 1852 година, Женевиев продолжила сама да го води ателјето. Таа е запаметена по нејзините 28 погледи на Брест, главно архитектонски, кои беа објавени како ''Brest et ses Environs'' во 1856 година. Во 1872 година, таа се преселила во Париз, отворајќи студио во Rue du Bac каде што веројатно и помогнал нејзиниот син Жил. Трговските огласи покажуваат дека таа продолжила да работи со своето студио до нејзината смрт во болница во Париз во 1878 година. Таа беше една од првите женски професионални фотографи во светот, активна само веднаш по Берта Бекман и Брита Софија Хеселиус.
1 Живот
Женевиев-Елизабет Дисдери е родена како Женевиев Елизабет Франкарт во Франција во 1817 година. Таа беше ќерка на индустријалец Николас Франкарт и Женевиев Жозефин Терноа, нејзиниот татко работеше во градот наречен Брест, исто така, во Франција. Нејзиниот татко починал во април 1832 година. Подоцна, таа го запознала Адолф Диздери, француски фотограф кој ја започнал својата кариера како дагеротипист. Подоцна тој создаде свој тип на carte de visite, кој се состоеше од мала слика прицврстена на картичка. Тој го патентирал тој тип и станало популарно меѓу луѓето да се собираат и разменуваат во доцните 1850-ти.
1.1 Кариера
Женевиев-Елизабет Дисдери, која веќе имала одредено искуство како професионален фотограф, се омажила за Андре-Адолф-Ежен Дисдери во 1843 година и заедно имале шест деца, од кои преживеал само еден син. Во 1848 година, тие се преселиле во Брест и отвориле студио за дагеротип. Братот на Елизабет беше заменик комесар во Брест и финансиски им помагаше. Во 1852 година, нејзиниот сопруг го напуштил Брест за да отвори студио во Париз поради политички и финансиски тешкотии. Сепак, Елизабет остана во Брест и продолжи да работи во студиото до доцните 1860-ти. 
Додека сама создавала и совладала многу техники. Таа го одржуваше своето студио да работи со правење на carte de visite фотографии. Во тоа време фотографите најчесто правеле портрети. Фотографиите на отворено беа многу ретки, времето на експозиција беше предолго, а материјалите потребни за да се произведе беа премногу за работа. Сепак, Елизабет се прослави со фотографирањето на двете најпопуларни надворешни фотографии. Сликите подоцна ги набавил Џорџ Кромер, американски колекционер. Нејзините две фотографии беа наречени „Урнатините на опатијата на Поен Сент Матие до Брест“ и „Cimetière de Plougastel“ (Група на гробиштата Плугастел-Даулас). Двете фотографии датираат од 1856 година, но само првата е потпишана. Се чинеше дека и двете слики ја прифатија новата техника на колодион, за која многу луѓе веруваат дека ја научила со својот сопруг кога била во Париз. Нејзините слики прикажуваа архитектонски и животни (луѓе) аспекти. 
Таа се преселила во Париз во 1872 година и отворила свое студио. Таа почина на 18 декември 1878 година во болница, на 61-годишна возраст. 
2 Галерија
Џудит Блук

Џудит Блук (1936–2011) била британска вајарка позната по нејзините големи јавни дела во различни материјали, но најмногу во бронза и тули.
1 Биографија
Блук е родена во Лондон и првично се фокусирала на фотографија, сликарство и гравирање, но на крајот се концентрираше на големи вајарски налози, често работејќи со пресувани тули. Блук беше избран за член на Кралското друштво на британски вајари во 1978 година, беше член на Друштвото на вајари на портрети и на Здружението на уметнички работници. Нејзиниот релјеф од тули долг 24 метри, ''Легендата за железните порти'' за супермаркетот Сенсбери во Вилмслоу беше награден со медалот Ото Бејт од Кралското друштво на британски вајари во 1989 година. Блук освои и бронзени и сребрени медали од Societe des Artistes Francais во Париз. Покрај Британија и Франција, делата на Блук се изложени и во САД и во Нов Зеланд.
2 Избрани јавни работи
* Шест релјефни панели во бронза и смола за животот на ''Свети Фрањо од Асишки'', 1974 година, Бристол. Делата беа уништени во септември 2008 година, кога повторно беше развиена канцеларијата каде што беа сместени.*''Фонтана Crucible'', 1979 година, Шефилд.*''Small Workhorse'', 1985, Илинг Бродвеј.*''Легенда за железните порти'', 1989 година, Вилмслоу.*''Овци'', Милтон Кејнс.* Фонтана на ''Otter Group'', The Lanes, Carlise.* Безбедносни врати, Крунскиот суд, Портсмут. Блук, исто така, создаде пет дизајни на обележја за Крунскиот суд и затворите.*''Природна сила II'', влезна сала на здружението за градење Јоркшир, Бредфорд.*''Џими Даер'', Карлиз.*''Момче на капитен, Вајтхејвен.''
Ана Марија Вајани

Ана Марија Вајани (или Ана Марија Вајана) (починала околу 1655 година) била италијански гравер.
1 Живот и работа
Ана Марија Вајани е родена во Фиренца во 1604 година. Нејзиниот татко Алесандро Вајани бил уметник. Живеела и работела во Рим. Во 1647 година се омажила за Жак Куртоа, друг уметник, но тоа не било успешно.
Вајани специјализирала за ботанички гравури, иако нејзиното прво снимено дело било завршувањето на сликите на нејзиниот татко во Капела Сегрета на папата во Рим.
Вајани разменувала писма со Галилео Галилеј од 1630 до 1638 година. Таа го добила кардиналот Франческо Барберини како свој покровител преку влијанието на Галилео. Таа била една од уметниците кои придонеле со бакарни плочи во 1633 година да ја илустрираат ''Де флорум културата'' на Џовани Батиста Ферари, која се базирала на ботаничката градина на Барберини.
Неса Коен

Неса Коен, родена Хелен Неса Коен, (11 декември 1885 - декември 1976 година) била американска вајарка, родена во Њујорк.<ref>American Jewish Committee; Jewish Publication Society of America. ''''. American Jewish Committee; 1922. p. 129. Таа своите дела ги изложувала на Меѓународната изложба на модерна уметност во 1913 година.
1 Ран живот
Коен е родена на 11 декември 1884 година во Њујорк. Нејзините родители биле Полин и Адолф Коен, кои и двајцата биле од германско и руско наследство. Нејзиниот татко бил адвокат роден во Германија. Таа имала постара сестра по име Сејди.
2 Образование
Дипломирала на колеџот Барнард, Коен студирала скулптура со Џејмс Ерл Фрејзер во Уметничката студентска лига и во Унијата Купер. Студирала и со Деспио и Чарлс Малфреј во Париз.
3 Кариера
Пред 1913 година, Американскиот музеј за природна историја обезбеди пари за Коен за таа и другите уметници да можат да патуваат на југозапад за да проучуваат поединци од шест индијански племиња за да ги долови нивната облека и одлики. Добиените дела го вклучија ''изгрејсонцето.'' Скиците што таа ги презентираше во музејот за да можат да ги проценат нејзините вештини пред да ја испратат на југозапад резултираа со ''тркач на Хопи.''
Коен покажа три дела на Меѓународната изложба на модерна уметност во 1913 година во Њујорк, две гипсени дела ''Age'' and ''Portrait'' и бронзеното ''изгрејсонце''.
''Изгрејсонце'' исто така беше изложено на Годишната американска изложба во Чикаго во 1916 година, како и бронзената ''кадифена капа'', послужавник ''Joy'' and ''Card: Hospitality''.
Таа беше член на Националното здружение за скулптури и изложи парче, ''Moment Musicale'' во шоуто на друштвото во 1923 година. Коен исто така беше член на Националната асоцијација на жени сликари и вајари, Архитектонската лига на Њујорк и Друштвото на независни уметници. Нејзиното дело исто така беше дел од настанот за скулптура на ликовниот натпревар на Летните олимписки игри во 1928 година.
Таа отпатувала во Италија и Франција.
4 Смрт
Коен починала во декември 1976 година. Таа донираше средства на Уметничката студентска лига на Њујорк за Меморијалниот фонд на Неса Коен за сместување, образование и патни трошоци на студентите по уметност.
Татјана Данилјанц

Татјана Сергеевна Данилјанц (родена 1971) е руски филмски режисер, фотограф и поет.
Таа има ерменско потекло. Студирала во Москва, потоа во колекцијата Пеги Гугенхајм во Венеција, Италија. Во 1997 година посетувала курсеви кај Анджеј Вајда.
Нејзините филмови вклучуваат ''Фрески од соништата'', ''Скриената градина'' и други, и нејзините поетски книги ''Венецијански'' [''Песни''], 2005) и ''Бели'' [''Песни'']“, 2006 година. Таа била наградена со италијанската награда за поезија Носајд во 2008 година. Во 2011 година, го изложи својот проект ''Руска душа'', составен од фотографии и стаклени скулптури, во галерија за современа уметност на Венис Проџектс, во Венеција.
Рајан Сантјаго

Рајан Сантјаго (родена на 25 мај 1994 година), професионално позната како Ројал енд д Серпент, е американска пејачка и текстописец.
1 Ран живот
Родена во Њу Џерси, Рајан Сантјаго е родена на 25 мај 1994 година. Сантјаго се занимавала со натпреварувачки танц како дете, сè додека не ги „скршила двете нејзини петици“ откако скокнала од сцената при настап на 14 години. Таа потоа навлегла во музичкиот театар. Во нејзините тинејџерски години, Сантјаго научила да свири гитара и почнала да пишува песни.
2 Кариера
На 18-годишна возраст, Сантјаго се преселила во Лос Анџелес, каде што работела како шанкер во ресторан. Поради охрабрувањето од колешката, која подоцна станала нејзиниот прв менаџер, била мотивирана да продолжи со професионална кариера како музичар.
Во 2017 година, Сантјаго независно ја издала ''Умереност (Temperance)'', нејзината песна под уметничкото име Ројал енд д Серпент. На нејзиниот назив, таа објаснила дека името во превод значи „Јас + моето его“. Во 2018 година, таа ја издала својата втора песна, ''Заедно (Together)'', и била вклучена во песната ''Лоша (Wicked)'' од музичкиот продуцент Томи Профит. До крајот на 2019 година, таа потпишала со Атлантик рекордс.''Презаситен (Overwhelmed)'', првата песна на Ројал енд д Серпент на Атлантик, била објавена во јуни 2020 година, а нејзиниот албум ''Среди се'' (''Get a Grip)'' бил објавен во октомври. Таа година, таа се приклучила на виртуелната турнеја на англиската пејачка Јангблад како споредна работа. Вториот албум на Ројал енд д Серпент ''Барајќи Нирвана (Searching for Nirvana)'' бил објавен во јуни 2021 година Нејзиниот трет албум ''Ако умрам дали некому ќе му биде гајле'' (''IF I DIED WOULD ANYONE CARE)'' бил објавен во јануари 2022 година.
3 Дискографија
3.1 ЕП
+Список на ЕП, Наслов, Детали
''Среди се'' (''Get a Grip)''''Барајќи Нирвана (Searching for Nirvana)''''Ако умрам дали некому ќе му биде гајле'' (''IF I DIED WOULD ANYONE CARE)''
Ана Дабис

Ана Дабис (1847-13 март 1927) била германска вајарка која поминала голем дел од својата кариера во Британија.
1 Биографија
Дабис е родена на островот Риген во Германија, каде што нејзиниот татко бил свештеник. Откако нејзините родители починале на рана возраст, Дабис била воспитана од роднини пред да се преселила во Англија околу 1881 година за да преземела учителска позиција. Таа се запишала на Националното уметничко училиште за обука во Јужен Кенсингтон каде ѝ предавала скулптура од Едуард Лантери и освоила сребрен медал на Националниот натпревар во 1885 година.
Дабис почнала да произведува медали, бисти, глави и статуетки, често во бронза и помеѓу 1888 и 1895 година изложила десет дела на Кралската академија во Лондон. Таа го поддржувала движењето на суфражетите и во 1889 година ја потпишала Декларацијата во корист на правото на глас на жените. По долги години живеење во Лондон, Дабис се преселила во Саутфлит во Кент. Кралскиот колеџ во Лондон ја држи нејзината бронзена гипс биста на Фрида Монд.
Марија Борди

Марија Борди (|Мария Борди, 15 август 1916 – околу 1966 г.) била советски фотограф за вести и офицер за односи со јавноста во Обединетите нации.
1 Живот и кариера
Марија Борди е родена во Торопец, Гувернерот Псков, Русија, 400 км западно од Москва во 1918 година, а дипломирала на Колеџот за странски јазици во Москва.
Борди работела како фотограф на вести во Виена, Париз и Њујорк, каде што студирала на Факултетот за модемска фотографија, основана во 1939 година во Њујорк.
Течно зборувала руски, англиски, француски, германски и шпански, таа била една од четворицата фотографи за печат вработени во Њујорк во Секцијата за филмови и визуелни информации на Секретаријатот на Обединетите нации во нејзиниот Оддел за информации од јавен карактер (DPI), основан во 1946. Нејзините фотографии биле широко дистрибуирани во различни медиуми во форма на соопштенија за печатот, постери и брошури и како едукативни филмски ленти (мултимедијален формат од средината на векот).
2 Забележлива работа
Мурален отпечаток од нејзината фотографија од Генералното собрание на Обединетите нации се појавил како најголема слика на светската турнеја на изложбата „Семејството на човекот “ на Едвард Стајхен. Копија се чува во колекцијата Медисон Дигитална база на податоци за слики (MDID) на Универзитетот Џејмс Медисон и на 1141 слики од неа може да се пристапи во архивата за вести и медиуми на Обединетите нации.
Маргарет Меј Гилс

Маргарет Меј Гилс (20 мај 1868 - 31 март 1949) била британска сликарка, вајарка и медалист. Таа била член на Друштвото на медалисти и изложувала на нивната прва изложба во 1898 година која се одржала во Холандската галерија во Лондон, каде што нејзиното дело „Два медали“ било позитивно критикувано.
1 Биографија
Гилс била родена во Клифтон, Бристол, ќерка на Ричард Вилијам Гилс, адвокат и Френсис Елизабет Гилс. Нејзината постара сестра била сликарката Френсис Гилс. Маргарет се школувала во средното училиште Кенсингтон и во Брисел и Хајделберг. Таа поминала осум години во Националното уметничко училиште за обука во Лондон. Меѓу нејзините современици таму биле и голем број други женски вајари, вклучувајќи ги Руби Левик, Естер Мур, Флоренс Стил, Лилијан Симпсон и Луси Гвендолен Вилијамс. Во текот на 1890-ти години, Гилс освоила голем број национални награди за уметност со нејзиниот модел ''Херо'', кој победил на натпреварот за статуетки во Лондон на Уметнички сојуз во 1895 година. Гилс била редовен излагач на Кралската академија во Лондон, со Изложбеното друштво за уметности и занаети и со Кралската академија на Западна Англија во Бристол, чиј член била и таа. На Кралската академија таа покажала голем број скулптури, релјефи и медали, вклучително и еден за болнички медицински сестри и друг за Кралското хортикултурно друштво. Помеѓу 1884 и 1912 година, Гилс изложувала дела и во Кралскиот институт за ликовни уметности во Глазгов, Кралската шкотска академија и во уметничкиот клуб Ридли. Таа се омажила за инженерот Бернард Максвел Џенкин во 1898 година.
Беси Даунс

Беси (Елизабет) Даунс (1860–1920) била ботаничка уметничка,особено на растенијата пронајдени околу Саутпорт на брегот Сефтон во Ланкашир, ОК.
Таа е родена во 1860 година од Томас Ралф и Мери Колинсон во Лидс, најмалото од нивните шест деца. Таа живеела независно од семејното наследство, преселувајќи се во Хал, а потоа во Саутпорт до 1899 година. Во 1907 година се омажила за Џејмс Чарлс Даунс, пензиониран вдовец со четири возрасни деца. Таа починала на 21 мај 1920 година.
Таа се приклучила на Природното научно здружение Саутпорт во 1902 година и продолжила како член по нејзиниот брак. Друштвото вклучувало дел од ботанички посебен интерес. Нејзината вештина како уметник е прикажана во нејзините преживеани слики. Има 314 акварели, кои првично се чуваат во Музејот на ботаничката градина во Саутпорт, но сега во Аткинсон во Саутпорт. Овие се главно цвеќиња, но вклучуваат и морски школки, птичји јајца и пеперутки. Во колекцијата има и листови од хербариум кои одговараат на некои од сликите. Сликите се датирани помеѓу 1890 и 1917 година. Тие се претежно од растенија од брегот на Саутпорт, но исто така вклучуваат и некои култивирани растенија и оние од места што таа или ги посетила или од кои добила примероци. Тие вклучуваат Венслидејл, Доведејл, Бескар, Моркомб, Барнли, Ашовер и Бридлингтон во ОК и планините Пилатус и Риги во Швајцарија.
Како и уметничкиот квалитет на нејзината работа, акварелот е значаен како доказ за флората на брегот Сефтон, систем на песочни дини пред промените предизвикани од земјоделството и урбаниот раст во текот на дваесеттиот век.
1 Наследство
Во 2016 и 2017 година, изложбите во Аткинсон биле финансирани од Кралското друштво, како еден од нивните проекти за локални херои. Имало изложба на нејзината работа во Аткинсон од јуни до септември 2019 година.
Селин Емилијан

Селин Емилијан (1898–1983) била романска вајарка со француско потекло, позната по нејзината работа со портрет.
1 Биографија
Емилијан е родена во Париз од Романски родители и се школувала како вајар во париското студио на Антоан Бурдел во раните 1920-ти. Работела како асистент на Бурдел некое време пред да се пресели во Романија. Емилијан секоја година се враќала во Париз за да работи, но исто така основала студио во Рим и редовно изложувала во Salon des Artistes Francais од 1930 година па наваму.
Емилијан ја претставувала Романија на Биеналето во Венеција во 1934 и 1936 година и создала релјефни скулптури за романскиот павилјон на меѓународната изложба во Париз во 1937 година. Ретроспективите на нејзината работа биле одржани во паркот Сталин во Букурешт во текот на 1957 година и во Сала Далес во 1979 година. Последната изложба содржела околу 132 скулптури, вклучувајќи ги и нејзините портретни бисти на Лујџи Пирандело, Алфред Корто, Николае Чаушеску и статуа на Елена Чаушеску. За време на нејзината кариера, Емилијан, исто така, создала портрети на Бурдел, Винсент д'Инди, направила барелефи за Еглизе Свети Реми во Ремс и и било нарачано да изработи 20 статуи на поранешни романски кралици за паркот во Букурешт. Нејзиното бронзено дело од 1930 година, ''Анџела'' е во колекцијата на Тејт во Лондон.
Ала Ал-Ерјани

Ала Ал-Ерјани (родена 1990 година) е филмограф, фотограф, писателка и феминистичка активистка од Јемен.
1 Живот
Родена во Египет, Ал-Ерјани израснала во Сана. По дипломирањето за дигитален филм и телевизија на Универзитетот Лимкоквинг, таа се вратила во Јемен во 2012 година. Во април 2013 година Ал-Ерјани го основалаЈеменското феминистичко движење, проект на Фејсбук и Твитер, и последователно се соочила со закани за нејзиното промовирање на правата на жените.
Во 2013 година Ал-Ерјани била една од првите што пишувале за случајот на Нада ал-Ахдал, десетгодишното девојче кое постави кратко видео на YouTube во кое се жали дека ја принудуваат да склучи брачен договор. Таа ја нагласи разликата во ставовите меѓу руралните и урбаните средини: „Ако одите во мало село, ќе ви кажат дека е луда што бега од родителите, ако одите во овие села, се мажат осумгодишници... Овде во градот, каде луѓето се генерално пообразовани и свесни, би ти кажале дека тоа не треба да се случи.“
2 Филмографија
Ал-Ерјани има режирано два кратки филма, ''Увид'' (2011) и ''Скршен'' (2016).
Карин Џусти

Карин Џусти била италијанско-американска вајарка и уметник за инсталација.
1 Список на дела
*''Уметност во Енкориџ'' (1995)*''Бела куќа/Зелена куќа'' (1995–1996)*''Безбедносна мрежа'' (1998–2000)*''Три сезони на фармата Блек Форест'' (2014–2016) Оваа инсталација е создадена за да им оддаде почит на 9/11 First Responders и, особено, на нејзиниот партнер Стивен Шварц кој почина од болести поврзани со неговите напори во обидите за спасување.
2 Награди и почести
Стипендија на Меморијалната фондација Џон Симон Гугенхајм за инсталација на скулптури (1997)
Грант за индивидуален уметник од Фондацијата Полок-Краснер(1999)
Соработник на NYFA во архитектура/еколошки структури(2002)
Грант за вајари од фондацијата Вирџинија А. Грот(2002)
Bogliasco Fellowship in Visual Art (2007)
3 Образование
Џусти го добила своето МНР од Јеил во 1989 година, а дипломирањето на Универзитетот во Масачусетс во Амхерст во 1987 година. Од 1994 година, Џусти е професор по уметност и раководител на одделот за скулптура на колеџот Бруклин.
Маријам Сахинјан

Мерјам Шахинјан (1911 година во Сивас &ndash; 1996 година во Истанбул, Турција) била позната фотографка која се смета за прва жена студио фотографка во Турција. Таа била од ерменско потекло.
1 Живот
Марјам Шахинјан е родена во Шахинјан Конаги, сега познат како Камли Кошк во центарот на градот Сивас, Турција. Нејзиниот дедо, Паша, бил претставник на Сивас во првиот отомански парламент основан во 1877 година. Семејството на Мерјам Шахинјан се преселило во Истанбул преку Самсун оставајќи зад себе имот како што е Шахинјан Конак, 5 мелници за брашно и големи количини недвижен имот. Семејството се населило во областа Харбије во Истанбул и набрзо се прилагодило на новиот начин на живот под републиканската ера на Турската Република. Таа присуствуваше во локалното ерменско училиште Есајан.
Таткото на Мерјам Шахинјан, Михран, беше страшно заинтересиран за фотографија. Во 1933 година започнал да работи во фотографското студио Галатасарај во областа Бејоглу во Истанбул. Во 1936 година, мајката на Мерјам Дикранухи умрела ненадејна и го оставила семејството финансиски затегнато. Поради овие околности, Мерјам била принудена да го напушти француското училиште Сен-Пулшери во кое посетувала за да му помогне на својот татко да излезе во студиото. До 1937 година, со цел да го помогне финансискиот товар на семејството, таа започна самостојно да управува со студиото. Марјам Шахинјан раководеше со студиото до 1985 година. Таа почина во нејзиниот дом на Ханимефенди Сокак во Шишли во 1996 година и е погребана на ерменските гробишта Шишли. Шахинјан зад себе оставил фотографска архива составена од приближно 200.000 слики. Мерјам Сахинјан се смета за првата жена фотограф во Турција. Знаела француски, италијански, ерменски и турски јазик.
Фани Бајс

Фани Бајс роденото Ли (родена 1849 година) била британска вајарка специјализирана за создавање глави и бисти.
1 Биографија
Бајс е родена во Лондон во 1849 година, но почнала да се занимава со скулптура сè до 1893 година, кога отишла во Женева, каде што ја предавал Жил Салмсон, директор на тамошното училиште за индустриски уметности. Потоа студирала во Рим, Фиренца и Париз. Бајс изработила бројни бисти и фигури на глава, кои главно ги изложувала во Париз со Салонот на уметниците Французи, но исто така и во Кралската академија во Лондон во текот на 1902 година. Нејзината бронзена биста на Александар Винет е во колекцијата Wellcome во Лондон.
Дивна Лулиќ Јовчиќ

Дивна Лулиќ Јовчиќ — лирска поетеса, сатиричарка, автор на афоризми, раскази, сликарка и текстописец за деца од Суботица. По професија е графички дизајнер.
Родена била во Врање. Во третата година од животот се преселила во Суботица, каде живее и ден-денес. Завршила Средно училиште за применети уметности Богдан Шупут, отсек графички дизајн, во Нови Сад во 1983 година.
Член е на поетскиот клуб ''Орфеј од Суботица.'' Своите дела ги објавува во списанија, зборници и антологии. Во 2010 година ја објавила својата прва збирка љубовна поезија ''Како тоа да се случило.''
Со сликање се занимава од 2002 година, а од 2007 година член е на Уметничкото одделение на Хрватскиот културен центар ''Буњевачко коло.''
Техниката што ја користи е пастел. Слика коњи, мртва природа и жени. Изложувала на групни изложби и учествувала на ликовни колонии во земјата и соседните земји.
Досега имала четири самостојни изложби. Се занимава со уметничка фотографија, илустрација на книги и работи како применет уметник - дизајнер.
1 Наводи
Миру Ким

Миру Ким е уметник, фотограф, илустратор и координатор на уметнички настани, која истражувала, документирала и фотографирала различни урбани поставки како напуштени станици на метрото, тунели, аквадукт Кротон, париски катакомби, фабрики, болници и бродоградилишта.
Таа е ќерка на корејскиот јавен филозоф До-ол.
1 Ран живот и образование
Ким е ќерка на современиот јужнокорејски филозоф Јанг-Оук Ким (познато како До-ол). Таа е родена во Стоунхем, Масачусетс во 1981 година, но пораснала во Сеул, Кореја. Таа се вратила во Масачусетс во 1995 година за да присуствува на академијата Филипс во Андовер, а подоцна се преселила во Њујорк во 1999 година за да присуствува на Универзитетот Колумбија. Во 2006 година, добила МР за сликарство од Институтот Прат.
2 Кариера
Серијата фотографии на Кимовата ''Нејкед Сити Сплин'' вклучува слики на кои е гола во овие поставки. За серијата ''Прасето што затоа сум'', таа ги посетила индустриските фарми за свињи и се потопи меѓу свињите.
Таа била вклучена во изданието на ''Ескуајр'' во 2007 година'', Најдобро и најсветло''.''Фајненшл тајмс'' ја вклучиле Ким во написот со наслов „Ќе се искачиме на тој мост кога ќе стигнеме до него“ за урбаните истражувачи.
Хариет Гулдсмит

Хариет Гулдсмит (1787 г. – 6 јануари 1863 година) била англиски сликар за пределно сликарство.
1 Биографија
Гулдсмит била ученичка на Вилијам Малриди, со кого била романтично поврзана, а преку него го запознала Џон Линел, кој имал влијание врз нејзината работа. Таа сликала и со масла и со акварел, прво изложувајќи ја својата работа во 1807 година на Академијата и продолжила да се прикажува таму до 1859 година (создавајчи го ''Пејзаж со колиби на дрвосечачи во Кент'' ). Таа, исто така, изложувала во Друштвото за бои на вода (до 1820 година), за чиј член била избрана во 1813 година, во Британската институција и, повремено, во Галеријата на улицата Сафолк.
Освен пејзажи, насликала и неколку портрети и една тематска слика на тема „Дон Кихот“. Во 1819 година, таа објавила четири пејзажни офорции на Клермонт, и во 1824 година, четири пејзажни литографии. За неа се вели дека е експерт за офорт и „цртала на камен за литографот Хулмандел“.
Во 1839 година, таа се омажила за капетанот Арнолд, Р.Н., и оттогаш натаму изложувала под нејзиното брачно име. Во таа година таа објавила, анонимно, книга илустрирана од неа, „''Глас од слика“''.
Хариет Арнолд починала на 6 јануари 1863 година, на 76-годишна возраст.
:
Хелен Мери Котон

Хелен Мери Котон (1911–2005) ― британска уметница, позната по нејзините скулптури и од дрво и од камен.
1 Биографија
Коатон е роден во Лестер и се школувал во училиштето за девојчиња Вигестон во тој град пред да студира за историја на Универзитетот во Бристол. По дипломирањето се запишала на Уметничкиот колеџ во Лестер каде Перси Браун ѝ предавал скулптура од 1937 до 1942 година. Во 1942 година, Коатон ја добила наградата Хинтон од страна на Друштвото на уметници на Лестер, чие што таа била активен член. Таа исто така беше член на Меѓународната асоцијација на уметници и често изложуваше скулптури од дрво, камен и бронза со двете тела. Извесно време Коатон живеела во Челмсфорд во Есекс пред да се пресели во Сари, каде што починала во 2005 година. Музејот New Walk во Лестер има примери од нејзината работа.
Сара Фишер Амес

Сара Фишер Ејмс (1817-1901) била американска вајарка.
1 Биографија
Ејмс, запишана при раѓање како Клампит, била родена во 1817 година во Луис, Делавер . Ејмс студирала уметност во Бостон и во Рим. Таа се омажила за Џозеф Александар Ејмс, сликар на портрети.
Таа изработила најмалку пет бисти на Абрахам Линколн. За време на американската граѓанска војна, Ејмс ја водела болницата сместена во американскиот Капитол. Таа била добра пријателка на Линколн, или преку нејзината позиција во болницата или преку движењето против ропството. Руфус Вилсон, автор на Линколн во портрет, тврди дека Ејмс го познавала Линколн „на интимен и пријателски начин“ преку нејзината работа во болницата. Фишер била еден од првите вајари на Линколн, создавајќи мермерна биста на Линколн за американскиот Сенат во 1866 година. Таа скулптура се наоѓала во зградата на Капитол на САД . Нејзините бисти на Линколн се наоѓале и во Државната куќа на Масачусетс, Музејот за уметност на колеџот Вилијамс, историското друштво Лин и музејот за уметност Вудмер.
Ејмс ги изложила своите дела во Зградата на жената на светската колумбиска изложба во 1893 година во Чикаго, Илиноис.
Починала во Вашингтон, во 1901 година.
Ема Сојер

Елизабет Ема Сојер, родено име Џонс (5 септември 1813 - 30 август 1842 година) била англиска сликар во Маслено сликарство, позната како Ема Џонс или Ема Сојер.
Елизабет Ема Џонс е родена во Лондон во 1813 година, и учела француски, италијански и музика. На многу рана возраст таа станала ученичка на белгискиот сликар Франсоа Симонао (1783–1859), кој во 1820 година се оженил за нејзината мајка, г. Џонс. Откривајќи дека Ема има таленти за цртање, Симонео го посветил целото свое време на нејзините инструкции и пред да наполни дванаесет години „со голема верност нацртала повеќе од сто портрети од животот“. Таа исто така станала талентирана пијанистка под менторство на Жан Анко.
На 12 април 1837 година се омажила за Алексис Сојер, првиот висок готвач во Реформскиот клуб. Таа потоа го свртела вниманието кон портретите во масло и, со Симонео, патувала низ провинциите, работејќи во Кентербери, Рамсгејт и Шрузбери и стекнала голема популарност. По враќањето во Лондон, таа ги продуцирала „Слепото момче“, „Митачот на премин“, „Баварците“, „Таљони“ и „Кентска Церера“. Во 1842 година го завршила своето последно дело „Двете органи момчиња“. Таа, исто така, покажала две слики во парискиот салон од 1842 година („L'aveugle de la tour de Londres“ и „Портрет на М. Сојер“ - бр. 1729–30). Нејзиниот портрет на Сојер бил изгравиран од Хенри Брајан Хол.
На 29-30 август 1842 година, таа имала компликации со нејзината бременост, поради страв предизвикан од бура со грмотевици, и таа починала истата ноќ во нејзината резиденција во близина на Чаринг Крос, Лондон. Таа била погребана на гробиштата Кенсал Грин, Лондон на 8 септември, каде што нејзиниот сопруг подигнал голем споменик на нејзиниот спомен. Во нејзиниот некролог, ''списанието Gentleman's ја'' опишало како „Исечена кога нејзината репутација требало да се збогати и кога, и покрај сите пречки, нејзините заслуги им станале познати на нејзините сонародници“.
Помеѓу 1823 и 1843 година, четиринаесет нејзини слики биле изложени во Кралската академија, триесет и осум во Британската институција и четиринаесет во галеријата на улицата Сафолк (Грејвс, Речник на уметници, стр. 130, 221).
Во јуни 1848 година сто и четириесет нејзини дела биле изложени на чаршијата на Принцот од Велс, под името на Сојеровата филантропска галерија, во име на народната кујна Спиталфилдс, и бил отпечатен каталог. Меѓу овие слики било и „Младите Савојари кои се одмараат“, дело кое за Мадам Сојер го добила името „англиски Мурило“. Две нејзини дела, „Евреите со лимони“ и „Англиската церера“, биле изгравирани од Жерар. Во Париз, каде што биле изложени многу нејзини слики, нејзината репутација била повисока отколку во нејзината родна земја.
1 Наследство
Во септември 2018 година, сликата на Сојер на две црни девојчиња, во тропски пејзаж, насликана за кауза за укинувањето на ропството во Британија, била прикажана на телевизиската програма на Би-Би-Си One ''Fake or Fortune?''.
Нејзиниот портрет на Алексис Сојер се уште е во колекцијата на клубот „Реформи“.
2 Наводи
Беатрис Орчард Картер

Беатрис Орчард Картер (родена во 1889 година, градот на кралот Вилијам - ноември 1939 година), Кејптаун, била јужноафрикански ботанички илустратор.
Се школувала во Кинг Вилијам Таун и Источен Лондон, таа се обучила за уметност во Квинстаун, а подоцна и во Уметничката школа во Кејптаун. За време и по нејзините студии, изработила офталмолошки цртежи за окулистот, Д. Џ. Вуд. Била назначена за уметник во Болус Хербариум во Кејптаун во 1926 година, останувајќи таму сè до нејзината смрт. Поради нејзината рана смрт останале голем број недовршени дела од уметничката работа што таа ја започнала.
Таа илустрирала различни книги и проекти, особено Mesembryanthemaceae за Луиза Болус и Ханс Хере.
Клод Бато

Клод Луиз Бато (родено Бодие; 1 јуни 1935 - септември 1981 година) е француски фотограф. Таа е запаметена по деталните слики од нејзиниот дом и по нејзината серија во градината на Клод Моне во Живерни.
1 Биографија
Родена е во Шамалиер во Пуј-де-Дом. Бато дипломирала фотографија на Апликациите на École des arts во 1956 година. Таа продолжила да работи во архивите во Националната библиотека на Франција каде го запознала нејзиниот сопруг Џон Бато, исто така фотограф. Нејзините црно-бели фотографии, објавени во ''Le Moment des Choses'', документираат детали од внатрешноста на нејзиниот дом: метла потпрена на ѕид, згаснат куп цвеќиња, нејзината мала ќерка спие на каучот, сето тоа претставено со изненадувачки интензитет., предизвикувајќи чувство на носталгија и тага. Нејзините слики од градината на Клод Моне во Живерни, направени во октомври 1980 година, непосредно пред да умре, исто така вклучуваат погледи на нејзиното семејство, речиси како случајно да се вклучени нивните минливи фигури. Отпечатоците во форма на квадрат остро се контрастни со форматите на самите дела на Моне.
2 Работи
**
3 Изложби
* 1977: Галерија Агате Гајард, Париз
* 1982: Ретроспектива во Музејот за модерна уметност де ла Вил де Париз
Примери од фотографиите на Клод Бато може да се видат на во Центарот Помпиду .
Марија Илиќ Агапова

Марија Илиќ Агапова (Паѓене кај Книн, 14 август 1895 - Белград, 13 март 1984 година) била српска адвокатка, преведувачка, библиотекарка и прв управител на Библиотеката и музејот на град Белград.
1 Биографија
Марија Илиќ Агапова била родена во селото Паѓене кај Книн во 1895 година. Во семејството имало тринаесет деца. Нејзиниот татко Лазар Илиќ бил еден од побогатите луѓе во тоа време и можел да ги испрати сите свои деца на дополнително образование. Основното училиште Марија го завршила во родното село. Таа била една од првите образовани Срби во нејзиниот регион. На руски јазик го посетувала „Институтот на царицата Марија“ на црногорскиот двор во Цетиње. Општа гимназија завршила во Сплит и се запишала на Правниот факултет во Загреб во 1923. Таа добила докторат од Централна Европа, сличен на оној што го имале Иво Андриќ и други интелектуалци од тоа време, образовани во Австро-Унгарија, Германија и Италија. Почнала да се занимава со адвокатура во 1926 година.
Ангажирањето во библиотекарството и музеологијата започнала во 1929 година како службеник во Општинската библиотека во Белград и работела на подготовка на формирање музеј со галерија на слики и архиви и организирала конкурси за новиот грб на Белград. По повод 125-годишнината од ослободувањето на Белград од Турците, напишала збирка детски приказни за историјата на градот, па така била создадена илустрираната историја на Белград.
Со библиотеката раководела од 1932 година, а од 1941 година и Градскиот музеј. Материјалот што таа го собрала бил основа за формирање на Историскиот архив на град Белград. Веднаш по ослободувањето на Белград била отпуштена од работа, бидејќи за време на германската окупација (1941 - 1944) продолжила да работи и да раководи со градските културни институции, а од 1947 била во пензија.
По пензионирањето, таа преведувала и предавала руски и италијански јазик, а хонорарно предавала странски јазици на Дипломатската школа за новинарство и на курсеви за архивирање. Била член на Здружението на литературни преведувачи на Србија и активистка на женското движење. Имала напишано голем број трудови за правата на жените.
Била наградена со плакета на Градскиот музеј во Белград (1965).
Таа починала во 1984 година во Белград.
2 Дела (библиографија)
* Илустрирана историја на Белград, Белград 1933;
* Народни библиотеки, Белград 1934;
* Син на бранителот на Белград, Белград 1939 година;
2.1 Важни преводи од италијански:
* А. Моравија, Роман, Суботица 1956;
* И. Уголини, Роман за Ханибал, Суботица 1962;
* Д. Буцати, Една љубов, Суботица 1965
3 Награда Марија Илиќ Агапова
Наградата Марија Илиќ Агапова била основана во 2001 година и го добила името по првиот управител на Библиотеката на град Белград Марија Илиќ Агапова. Марија Илиќ Агапова е награда што ја доделува Градската библиотека на Белград на најдобриот белградски библиотекар. Наградата се доделува секоја година 11. јануари на денот на Библиотеката на град Белград.
4 Поврзано
* Награда Марија Илиќ Агапова
5 Наводи
*
Елиза-Онорин Шампин

Елиза-Онорин Шампин (Париз - 1871 Ско, От-де-Сен) била француска акварел и литограф, специјализирана за сликање цвеќиња, овошје и зеленчук. Студирала кај Мле. Рише изложувала во салонот под нејзиното моминско презиме Питет, од 1833 до 1836 година. Откако се омажила за францускиот сликар Жан-Жак Шампен (1796-1860) во 1837 година, таа изложувала под нејзиното брачно име. Таа придонела со серија постери од зеленчук за ''Le Jardin Potager'' (1850-1884) - тие била испечатени од Lemercier & Cie за употреба како реклами од фирмата Vilmorin-Andrieux, водечка веледрогерија на семиња.
Ауриол Батен

Ауриол Урсула Лујт Батен (родена Тејлор, 2 март 1918 година, во Питермарицбург - 2 јуни 2015 година, во Источен Лондон) била јужноафрикански ботанички илустратор.
Ауриол Батен се стекнала со дипл по ботаника на Универзитетот во Натал во Питермарицбург, а студирал уметност на Техничкиот колеџ Дурбан. По бракот се населила во источен Лондон и почнала да слика диви цвеќиња.
Таа била ко-илустратор со нејзината братучетка, Херта Бокелман, на „Диви цвеќиња на провинцијата Источен Кејп“ (1966) и „Диви цвеќиња на Цицикама“ (1967). Таа ги наслика сите илустрации за сопствената книга „Цвеќиња на Јужна Африка“ (1986), а оригиналите и ги подари на нацијата, за да се чуваат во Националниот ботанички институт во Преторија.
Ауриол Батен добила златен медал од Кралското хортикултурно друштво за нејзините илустрации во „Цвеќето на Јужна Африка“ и почесен докторат од Универзитетот Родос. Во нејзина чест биле именувани растенијата ''Lachenalia aurioliae'', ''Albuca batteniana'', ''Polycarena batteniana'' и ''Diascia batteniana''.
Ен Хенслоу Барнард

Ен Хенслоу Барнард (1833–1899) била ботанички илистратор од 19 век.
1 Биографија
Ен Хенслоу е родена во 1833 година. Таа била најмладата ќерка на ботаничарот и професор на Универзитетот во Кембриџ, Џон Стивенс Хенслоу и Хариет Џенинс, која била ќерка на свештеникот Џорџ Леонард Џенинс и сестра на натуралистот Леонард Џенинс. Нејзината постара сестра Френсис Хариет се омажила за ботаничарот Џозеф Далтон Хукер, а еден од нејзините браќа, Џорџ, станал професор по ботаника.
Во 1859 година се омажила за воениот офицер Роберт Кери Барнард, кој бил син на стар пријател на нејзиниот татко. Имале осум деца.
Таткото на Барнард бил еден од првите професори на Универзитетот Кембриџ кој одржал илустрирани предавања, за кои користел илустрации во големина на постер. Некои од нив биле засновани на груби скици од Барнард кои потоа биле завршени од ботаничкиот уметник Волтер Худ Фич.
Таа придонела со табли ''во Ботаничкото списание на Кертис'' во годините 1879–1894 година. Таа, исто така, ги илустрирала ''лекциите за елементарна биологија'' на Даниел Оливер од 1864 година, која била изградена на ракопис оставен од нејзиниот татко. Се печатела неколку децении. Иако нејзиниот резултат не бил голем, таа се сметала за многу добар ботанички уметник.
Таа починала на 19 јануари 1899 година.
2 Галерија
Гертруд Бартуш

Гертруд Бартуш (починала во Минхен, јануари 1917 година) била германска ботаничка илустраторка.позната по нејзините табли во „Fragmenta Phytographiae Australiae Occidentalis“ (1904) од FLEDiels & E.Pritzel, „Flora der deutschen Schutzgebiete“. (1901) од Шуман, К.М. и Лаутербах, К. и „Флора на Јужна Африка“ на Рудолф Марлот. Таа понекогаш била мешана со Гертруд Фукс-Хенел, сопругата на Карл Адолф Георг Лаутербах. Работела во Ботаничкиот музеј во Берлин.
Лена Херцог

Лена Херцог (родена Елена Писецкаја во р. 1970 година) — руско-американски ликовен уметник и фотограф.
1 Биографија
Елена Писецкаја е родена во Екатеринбург, во тогашната руска СФСР, Советски Сојуз, во 1970 година. Таа се преселила во Санкт Петербург во 1987 година за да присуствувала на Филолошкиот факултет на Санктпетербуршки државен универзитет, каде студирала јазици (англиски и шпански) и литература. Во 1990 година емигрирала во САД и дипломирала филозофија на колеџот Милс, специјализирана за историја и филозофија на науката. Херцог била и истражувачки консултант на Универзитетот Стенфорд. Почнала да фотографира во 1997 година и студирала техники на фотографско печатење кај италијанскиот печатач Иван Дала Тана во Милано, а подоцна и кај францускиот печатач Марк Васела. Херцог комбинирала некои од многу раните процеси на фотографска темна соба со современи и нејзини техники за да ги постигнела саканите ефекти.
Работата на Херцог се движела од класичен документарен до експериментален и концептуален и е објавен и рецензиран во ''The New Yorker'',''The New York Times'',''The Los Angeles Times'', ''The Paris Review'',''Harper's Magazine'',''El País'', ''El Mundo'', ''The Believer'',''The British Journal of Photography'', и ''Cabinet'', меѓу другите. Нејзината работа била изложена во Музејот на уметноста на округот Лос Анџелес, Музејот за уметност во Калифорнија во Пасадена, Центарот за уметност Јерба Буена (Сан Франциско), Меѓународниот центар за фотографија (Њујорк), и Британскиот музеј, меѓу другите.
Херцог била американски државјанин, натурализиран во 1999 година. Од 1995 година, таа живеела во Калифорнија со нејзиниот сопруг, германскиот режисер Вернер Херцог. Тие соработувале на неколку проекти, вклучително и книга со фотографии од филмот ''Лош Поручник'' кој бил објавен од Рицоли во 2009 година. Вернер Херцог го напишал воведот во книгата на Лена ''Аџии'', која била објавена во 2002 година.
Нејзината книга ''Страндбист: Машините за сништа на Тео Џансен'' била објавена во 2014 година. Херцог била авторка на шест книги/монографии за фотографија.
Во 2016 година, сложената видео/аудио инсталација на Херцог, ''Последни шепотења: Ораторио за гласови што исчезнуваат, Универзуми што се уриваат и дрво што паѓа'', во која таа соработувала со композиторот и режисер Марко Капалбо и дизајнерот на звук Марк Мангини, била премиерно прикажана во Британскиот музеј во живите и умирањето Галерија во непосредна близина на Каменот од Розета. Филмско искуство и опкружувачки звук што вклучува архивски снимки на загрозени јазици, ''Последни шепоти'' започнало светска турнеја во 2019 година.
Магдалена Фурстин

Магдалена Фурстин (1652–1717) била германска уметничка и рачна бојаџија. Таа била од Нирнберг, и била ученичка на Џон Фишер и Марија Сибила Мериан.
Нејзиното име се појавило како илуминирач на чинии во познатиот кодекс на растителните примероци на Базилиус Беслер во градината на Ајхштат, ''на создавањето на истоимените студии на гравура и копијата на Андреа Вендрамин)'' Работела на книгата пет години, а копијата на која работела моментално се наоѓа во Австриската национална библиотека во Виена.
Стефани Брукс

Стефани Брукс (родена 1970 година) е американска уметничка позната по нејзините концептуални и текстуални уметнички дела.
Нејзината работа е вклучена во колекцијата на Музејот на американската уметност Витни и Музејот на современа уметност, Чикаго.
Лејла Слимани

Лејла Слимани ( |Leïla Slimani, Рабат, 3 октомври 1981 година ), француско-марокански писател, новинар и застапник за правата на жените и човековите права, кој моментално живее и работи во Париз.
1 Биографија
1.1 Личен живот
Лејла Слимани е родена во 1981 година. во Рабат, од татко Мароканец и мајка со француско-алжирско потекло. Таа дошла во Париз по завршувањето на средното училиште во 1999 година. Дипломирала на Парискиот институт за политички студии. Во 2008 година, по глумата, се одлучила за новинарство и пишувала за списанието „Млада Африка“ (''Jeune Afrique'').
1.2 Книжевна кариера
Слимани го објавила својот прв роман „ ''Во градината'' на канибалите“ во 2014 година. После тоа, 2016 г. го објавила романот ''Спиј ме'' . Во 2020 година . таа го објавила романот „''Земјата на другите“'', кој е прв од трите планирани романи базирани на историјата на нејзиното семејство. Покрај романот, таа има објавено и неколку книги есеи. Книга со есеи „''Секс и лаги“ ,„Сексуален живот во Мароко“'' (Sexe et Mensonges: La Vie Sexuelle au Moroc), објавен во 2017 година . и ги содржи исповедите на жените со кои разговарала додека била на книжевна турнеја низ Мароко.
1.3 Романи
*''Во градината на канибалите'' (2014) )
*''Успиј ме'' (2016 г. )
*''Земјата на другите'' (2020. )
1.4 Есеи
*''Секс и лаги: Сексуален живот во Мароко'' (2017) )
2 Награди и признанија
Романот „ ''Во градината'' на канибалите“ влегол во потесниот избор за наградата Флор за 2014 година
Романот„Успиј ме“ја освоил Гонкуровата награда.
Претседателот на Франција, Емануел Макрон, ја прогласил и за амбасадор на франкофонијата.
3 Наводи
***
Ева Кох

Ева Изабел Кох (родена на 17 јуни 1953 година) е данска вајарка која се стекнала со слава со нејзините видео инсталации. Во 2011 година, таа била наградена со медалот Торвалдсен.
1 Биографија
Родена во областа Фредериксберг во Копенхаген, Кох била ќерка на Јенс Кох, службеник во Министерството за правда, а подоцна и судија, и на декоратерката Крис Хаслунк Гледич. Студирала на Кралската данска академија за ликовни уметности под Фреди А. Лерче, Могенс Молер, Хајн Хајнсен и Бјорн Норгард од 1985 до 1992 година. Од 1989 до 1990 година, таа исто така поминала една година на Факултет за ликовни уметности во Барселона.
Од 1980-тите, таа експериментирала со вајање на блокови направени од различни композитни материјали, како и дела изработени од олово и фосфор. Во 1988 година, таа почнала да создава инсталации, понекогаш со клаустрофобични ефекти, како на нејзината изложба во Софиенхолм во 1989 година. Во 1991 година, таа ја создала својата видео скулптура во Барселона, додека нејзините понови дела вклучуваат инсталации кои изразуваат структури и рамки.
Тамар Абакелија

Тамар Абакелија |Тама́ра Абаке́лия; 19 август 1905 – 14 мај 1953) била грузиски вајар, театарски дизајнер и илустратор. Таа ја добила титулата почесен уметник на Грузиската ССР во 1942 година.
1 Семејство
Таткото на Абакелија, Григол Абакелија, главен обвинител за Грузиската ССР, и вујко, Јосеб Абакелија, водечки специјалист за туберкулоза во Грузија, биле застрелани за време на Големата чистка на Јосиф Сталин во 1938 година. Таа била мажена за социјалистичкиот поет и драматург Карло Каладзе (1907–1988). Таа имала едно дете со Каладзе, вајарката Гулда Каладзе.
2 Биографија
Родена во Хони, Имерети (тогаш дел од гувернерот Кутаис, Руската империја ), Тамар Абакелија дипломирала на Државната академија за уметности во Тбилиси во 1929 година и предавала таму почнувајќи од 1938 година. Меѓу делата на Абакелија имало графички илустрации за Николај Тихонов, Шота Руставели, ''Давид од Сасун'', Важа-Пшавела '','' како и сценски украси за театрите Руставели и Марјанишвили и костими за филмовите ''Арсена'' (1937), ''Џорџи Сакад'' (1942), ''Гурамишвили'' (1945). Многу од нејзините достигнувања биле во областа на скулптурата. Забележана по динамиката на композицијата и уметнички заоблените форми, Абакелија била одговорна за голем дел од напредокот на советската грузиска скулптура. Таа извајала фризови на Музејот на марксизам-ленинизмот во Тбилиси, прикажувајќи ги различните фази на социјалистичката конструкција во Грузија (1936–37). Абакелија починала во Тбилиси во 1953 година и била погребана таму, во пантеонот Дидубе.