Сеит Таиров

Сеит Меметович Таиров (|Сеит Меметович Таиров; 25 април 1928 – 4 октомври 1989) бил највисоко рангираниот кримско татарски политичар во Советскиот Сојуз по Сургун, откако станал познат како лидер во Аккурган, а потоа и прв секретар на регионалниот комитет Џизах на Комунистичката партија. Како контроверзна личност меѓу Кримските Татари денес, запаметен е по неговото цврсто противење на целосното право за враќање на Крим. Како јавен поддржувач на „фаќањето корен“ во Узбекистан, бил еден од главните потписници на озлогласеното „Писмо на седумнаесеттата“ во март 1968, кое ги минимизирало борбите и дискриминацијата на кримските Татари во егзил и ги повика кримските Татари да избегнат „подлегнување“ на желбите. да се вратат на Крим.
1 Биографија
Таиров бил роден на 25 април 1928 година во Уркушта во кримско-татарско семејство. Неговиот татко починал млад, оставајќи ја неговата мајка, Зера, вдовица. Во 1937 година го напуштил родниот град за да оди во интернат во Симферопол. Како и останатите семејства на Кримските Татари на Крим, тој и неговото семејство биле депортирани од Крим во мај 1944 година по наредба на владата, откако Кримските Татари биле универзално прогласени за предавници. По пристигнувањето како специјален доселеник во Јангиул, му било кажано да работи на државна фарма за грозје. Неколку години подоцна, откако бил унапреден во сметководител, ја запознал својата идна сопруга Ленијар, депортиран кримски Татар, на фарма за јаболка. Нејзиниот татко Нури Османов, секретар на комунистичката партија во Судак, бил застрелан од нацистите за време на војната. Подоцна се венчале и во негова чест го нарекле својот син Нури.
2 Кариера
Кариерата на Таиров во комунистичката партија започнала во раните 1950-ти, откако биле укинати некои од подраконските ограничувања за специјалните доселеници. Недолго по дипломирањето на Земјоделскиот институт во Ташкент, бил примен во партијата во 1957, по што ја започнал својата политичка кариера во Аккурган. Откако започнал како заменик-претседател на окружниот извршен комитет, брзо се издигнал низ редовите на партијата и добил пофалби за округот што ги надминал квотите за производство на памук и рано ги постигнал петгодишните планови; претходно округот бил недоволно развиен и означен како „заостанува“ од своите колеги во републиката. Неговата кариера продолжила да расте откако го потпишал злогласното „Писмо на седумнаесет“, отворено писмо до кримската Татарска заедница објавено во Ленин Бајраги во март 1968 година, во кое ги повикал да останат во Узбекистан и да престанат да ги поддржуваат „провокациите“ на нивните активисти за граѓански права. За неговата улога во развојот на Аккурган, тој бил награден со титулата Херој на социјалистичкиот труд во 1972 година и примен од Леонид Брежњев кога ја посетил Узбекистанската ССР, кој предложил да биде унапреден во прв секретар на регионалниот комитет Џизах, што го започнал во 1973 година. Како резултат на тоа, Џизах станал индустриска област со значителна концентрација на Кримските Татари, но наместо да се рехабилитира јавниот имиџ на кримските Татари и да се помогне правото на враќање, како што многумина се надевале, проектот имал спротивен ефект со дополнително зацврстување на желбите на раководството на Узбекистанската ССР да ги задржи кримските Татари во Средна Азија од економски причини. Во својство на секретар, тој јавно ги поддржал културните иницијативи на кримските Татари, како што е танцовиот ансамбл Хајтарма, но ја опишал групата како „полоша од најсурнатиот аматерски круг“ во приватно писмо до Шароф Рашидов. Покрај неговите регионални позиции, бил и заменик во Врховниот совет на СССР од 1974 до 1979 година и член на Централниот комитет на Комунистичката партија на Узбекистанската ССР.
3 Подоцнежните години и падот
Откако бил разрешен од неговата функција како прв секретар на Џизах за финансиска корупција во 1978, накратко бил назначен за министер за шумарство за Узбекистанската ССР, но бил принуден да ја напушти откако бил исклучен од партијата недолго потоа. Се борел да најде работа, но на крајот бил назначен за раководител на мала овоштарница во областа Орџоникиџе. Откако владата дошла до идејата за зоната Мубарек, сметките се различни за тоа колку тој го поддржувал проектот, но познато е дека тој одбил да се пресели во пуста област, и покрај тоа што бил повикан од Рашидов, кој му ја понудил можноста да се рехабилитира ако одат заедно и се преселат во Мубарек. Тој починал од срцев удар во овоштарникот на 4 октомври 1989 и бил погребан на гробиштата Јангијул.
4 Награди
* Херој на социјалистичкиот труд (14 декември 1972 година)
* Два реда на Ленин (8 април 1971 година и 14 декември 1972 година)
* Орден на Октомвриската револуција (14 февруари 1975 година)
* Орден на Црвеното знаме на трудот (1 март 1965 година)