procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Каја идентитет

Каја идентитет бил математички идентитет кој наведувал дека вкупното ниво на емисија на јаглеродниот диоксид на стакленички гасови може да се изрази како производ на четири фактори: човечка популација, БДП по глава на жител, енергетски интензитет (по единица БДП) и интензитет на јаглерод (емисии по единица потрошена енергија). Иако термините во идентитетот на Каја теоретски би се поништиле, во пракса било корисно да се пресметаат емисиите во однос на полесно достапни податоци, имено население, БДП по глава на жител, енергија по единица БДП и емисии по единица енергија. Понатаму ги истакнувала елементите на глобалната економија врз кои можело да се дејствува за да се намалат емисиите, особено енергетскиот интензитет по единица БДП и емисиите по единица енергија.
1 Преглед
Каја Идентитетот бил развиен од јапонскиот енергетски економист Јоичи Каја. Тоа било тема на неговата книга ''Животна средина, енергија и економија: стратегии за одржливост'' во коавторство со Кеичи Јокобори како резултат на ''Конференцијата за глобална животна средина, енергија и економски развој (1993 г. : Токио, Јапонија).'' Тоа била математички поконзистентна варијација на формулата I=PAT на Paul R. Ehrlich & John Holdren која ги опишувала факторите на влијанието врз животната средина.
Идентитетот на Каја се изразува во форма:
:<math>F = P \cdot \frac{G}{P} \cdot \frac{E}{G} \cdot \frac{F}{E}</math>
Каде:
*''F'' е глобална емисија на CO од човечки извори
*''P'' е глобално население
*''G'' е светски БДП
*''Е'' е глобална потрошувачка на енергија
И:
*''G/P'' е БДП по глава на жител
*''Е/Г'' е енергетскиот интензитет на БДП
*''F/E'' е интензитетот на емисијата на енергијата
2 Користен во извештаите на IPCC
Идентитетот на Каја играл основна улога во развојот на идните сценарија за емисии во Специјалниот извештај на IPCC за сценаријата за емисии . Сценаријата поставиле низа претпоставени услови за иден развој на секој од четирите влезни податоци. Проекциите за раст на населението биле достапни независно од демографските истражувања; Трендовите на БДП по глава на жител биле достапни од економската статистика и економетријата; слично за енергетскиот интензитет и нивоата на емисија. Проектираните емисии на јаглерод можело да го поттикнат циклусот на јаглерод и климатските модели за предвидување на идната концентрација на CO<sub>2</sub> и глобалното затоплување .
3 Други употреби
* Бил Гејтс користел форма на идентитет, без атрибуција, на ТЕД говорот наречен „Иновирање на нула!“. Пишувајќи во ''ThinkProgress'', Џозеф Џ.
4 Поврзано
* Еко-економско раздвојување
* Еко-ефикасност
* Еко-доволност
* Глобална награда за јаглерод
* Индустриска екологија
* I = PAT
* Анализа на животниот циклус
Герасим Матаков

Герасим Матаков ( во — во ) — македонски партизан, учесник во Народноослободителната војска на Македонија. Едно од стреланите деца во Масакрот во Ваташа.
1 Животопис
По занимање бил слаткар, а неговите родители имале дуќан на сред село. Тоа овозможувало нивниот дуќан да биде собиралиште на ваташките младинци. Станува член на скоевската организација во октомври 1941 година. Пројавува голема активност во времето кога се вршеле подготовките за исфрлање на тиквешкиот партизански одред „Добри Даскалов”.
Во почетокот на мај 1943 година тој со своите другари ги прифаќаат и префрлуваат борците од неготинско до Моклишкиот манастир од каде заминале за Вишешница. На 15 јуни 1943 година Герасим Матаков заедно со: Илчо Димов, Пане Џунов, Блаже Ицев, Данко Дафков, Ванчо Гурев и Ристо Ѓондев биле во близина на колибата на Блажо Чекоров, каде што имало една група партизани од одредот „Добри Даскалов”. Младинците од раководството на одредот побарале да заминат во партизани, но тоа нивно барање било одбиено.
2 Масакрот на ваташките деца
Таквата нивна активност не останала незабележана од страна на бугарските фашисти. Поради неговата револуционерна дејност на 16 јуни 1943 година (на 6-тиот роденденот на Симеон II - син на Царот Борис III) Герасим е приведен во кафаната на Васил Хаџи Јорданов заедно со уште 15 мина младинци и младинки од Ваташа. Истиот ден во месноста "Моклиште" тој е стрелан заедно со единаесетмината свои другари.
3 Поврзано
* Масакрот во Ваташа
* Лена Матакова Јованова
4 Наводи
Мојот среќен брак

''Мојот среќен брак'' (|わたしの幸せな結婚, |My Happy Marriage) — јапонска серија лесни романи напишана од Акуми Агитоги и илустрирана од Цукихо Цукиока. Првично се појавила на новата платформа создадена од корисниците, Shosetsuka ni Naro, пред да биде преземена од Fujimi Shobo. Серијата е објавена под ''Fujimi L Bunko'' од јануари 2019 г.
Адаптација на манга, илустрирана од Рито Кохсака, започнала со серијализација на услугата ''Gangan Online'' на Square Enix во декември 2018 г. Долгометражен филм заснован на серијата бил премиерно прикажан во Јапонија во март 2023 г. Освен тоа, аниме-серија произведена од Kinema Citrus се прикажувала од јули до септември 2023 г., со втора сезона во разработка.
1 Содржина
Во алтернативна верзија на епохата таишо, каде духовите и волшепството постојат, но исчезнуваат, Мијо Саимори, на која ѝ недостасуваат натприродни способности, живее под управување на нејзината насилна маќеа. Кога Мијо ќе достигне брачна возраст, нејзините соништа за подобар живот се рушат откако ќе ја дознае вистинската самоличност на нејзиниот свршеник: Кијока Кудо, заповедник за кој се претпоставува дека е толку ладнокрвен што сите негови претходни свршеници побегнале во рок од три дена. Без други можности, Мијо си ја прифаќа сопствената судбина и се подготвува да се омажи за него. Меѓутоа, таа наскоро открива дека Кијока не е застрашувачката личност што ја замислувала. Како што постепено се отвораат еден кон друг, сфаќаат дека можат заедно да си ја најдат вистинската љубов и среќа.
A Plague Tale: Innocence

A Plague Tale: Innocence (буквално: ''Приказна за чумата: Невиност'') — компјутерска игра во жанрот авантуристичка потајна акција со елементи на ужасите, развиена од Asobo Studio и објавена од Focus Home Interactive. Играта била објавена на 14 мај 2019 г. за платформите Windows, PlayStation 4 и Xbox One. Играта имала трговски успех, откако била продадена во повеќе од 1 милион примероци до јули 2020 г., нејзиното продолжение, ''A Plague Tale: Requiem'', било објавено на играчките платформи од новото поколение на 18 октомври 2022 г.
1 Играчки процес
Во ''A Plague Tale: Innocence'', играчите ја преземаат улогата на Амисија де Рун, доживувајќи ја играта од гледна точка на трето лице. Во поголемиот дел од играта, потајноста е од клучно значење за избегнување на непријателски средби, бидејќи непријателите веднаш ќе ја убијат Амисија по откривањето. Амисија има чатал способен за различни дејства: кршење ланци, одвлекување на вниманието или да ги зашемети стражарите за да им дозволи на стаорците да ги нападнат. Дополнително, таа може да нанесе смртоносни удари во главата на незаштитените непријатели.
Играта содржи серија загатки за преживување каде играчите мораат да користат особени тактики за да одвратат или пренасочат роеви гладни стаорци, овозможувајќи пристап до нови области или насочувајќи ги кон враговите. Основното средство за одбивање на стаорците е огнот, бидејќи ја избегнуваат средината на запалени факели и мангали. Амисија може да изработи специјализирани алатки и ресурси, како што се сулфурни камења за да ги запали мангалите, смрдливи бомби за намамување стаорци или средства за сузбивање оган за гаснење на непријателски факели.
Помладиот брат на Амисија, Иго, може да биде насочен да извршува задачи додека Амисија е зафатена и може да пристапи до областите недостапни за неа. Меѓутоа, оставањето на Иго сам ризикува тој да испаничи и да привлече несакано внимание. Подоцна во играта, играчите можат да го управуваат Иго, кој нема занаетчиски способности, но може да манипулира со стаорци и да се движи скришум низ тесни премини.
Бегонија остролисна

''Бегонија остролисна'', или бегонија со зеленило, е вид на цветно растение од фамилијата Begoniaceae, родено во Куба и Јамајка и донесено на островот Света Елена. Отпорна е на сенка, се чува како домашно растение или надвор во зони каде нема опасност да измрзнат или во потопли услови.
Мала Фермаова теорема

Мала Фермаова теорема (не е иста со Последната Фермаова теорема) — теорема што тврди дека ако ''p'' е прост број, тогаш секој цел број ''a'', <math>(a^p - a)</math> ќе биде делив со ''p''. Ова може да се изрази во нотација на модуларната аритметика на следниот начин:
:<math>a^p \equiv a \pmod{p}\,\!</math>
Постои и варијанта на оваа теорема искажана на следниов начин: ако ''p'' е прост и ''a'' е цел број заемно прост со ''p'', тогаш <math>(a^{p-1} - 1)</math> ќе биде делив со ''p''. Запишано во модуларна аритметика:
:<math>a^{p-1} \equiv 1 \pmod{p}\,\!</math>
Друг начин да се изрази ова е дека ако ''p'' е прост број, и ''a е'' кој било цел број што не е делив со ''p'', тогаш на ''a на'' степен ''p-1'' дава остаток од 1 кога ќе се подели со ''p''.
Малата Фермаова теорема е основа на Фермаовиот тест за прости броеви.
1 Примери
* 4 <sup>3</sup>&#x2212; 4 = 60 е делив со 3.
* 7 <sup>2</sup>&#x2212; 7 = 42 е делив со 2.
* ( &#x2212; 3) <sup>7</sup>&#x2212; ( &#x2212; 3) = &#x2212; (2 184) е делив со 7.
* 2 <sup>97</sup>&#x2212; 2 = 158 456 325 028 528 675 187 087 900 670 е делив со 97.
2 Доказ
Ферма ја објаснил оваа теорема без доказ. Прв што дал доказ бил Готфрид Лајбниц, во ракопис без датум, каде што напишал дека го знаел доказот пред 1683 година.
3 Обопштувања
Едноставно обопштување на оваа теорема што непосредно произлегува од неа е: ако ''p'' е прост број и ако ''m'' и ''n'' се ''позитивни'' цели броеви, и <math>m\equiv n\pmod{p-1}\,</math>, тогаш <math>a^m\equiv a^n\pmod{p} \quad\forall a\in\mathbb{Z}</math> . Во овој облик, теоремата се користи за да се оправда методот на шифрирање RSA со јавен клуч.
Малата Фермаова теорема може да се обопшти со помош на Ојлеровата теорема: за секој по модул ''n'' и секој цел број ''a'' заемно прост со ''n'', важи:
:<math>a^{\varphi (n)} \equiv 1 \pmod{n}</math>
каде &#x3C6; (''n'') ја означува Ојлеровата &#x3C6; функција што го дава бројот на цели броеви помеѓу 1 и ''n'' кои се меѓусебно прости со ''n''. Ова е навистина обопштување, бидејќи ако ''n'' = ''p'' е прост, тогаш φ(''p'') = ''p'' − 1.
Ова може дополнително да се обопшти во Кармајкловата теорема.
Малата Фермаова теорема исто така има обопштување во конечните полиња.
Од малата Фермаова теорема следи Ханамовата лема, каде е кој било прост број.
4 Поврзано
* Последна Фермаова теорема
Дифенбахија

Дифенбахија,(|Dieffenbachia seguine) е јужноамериканско тревно растение, вид од родот Dieffenbachia од фамилијата козлеци или аруми(araceae). Популарно собно растение кое се одгледува низ целиот свет.
Растение со големо стебло и ситови до 40−50 см должина и 10−16 см ширина, издолжена или ланцетна форма со зашилени краеви. На површината на листот може да се видат до 15 странични жили. Постојат неколку варијанти на овој вид, кои се разликуваат по бојата на листовите. Ова е еден од најголемите видови на Дифенбахија.
Стефанида Битолска

Стефанида Битолска (род. Стевка Ѓурчевиќ, 1887. Врака - 4. мај 1945. Битола) е православна светителка.
1 Житие
Стефанида е родена во Врака кај Скадар во 1887 година како Стевка Ѓурчевиќ. По протерувањето на Србите од тие краеви, во 1933, од родното место во Албанија нејзиното семејство се сели во Метохија во Клин, кај Дреновци. Од раната младост се посветува на живата љубов према Христа, приносувајќи молитви во манастирот Високи Дечани. Сочувани се нејзините писма кон духовникот Епископот скадарски Виктор од тој период. На покана на епископот Николај Велимировиќ, дошла во Битола и живеела како монахиња при домот за сираци Богдај. После претрпеното насилство од страна на Германците, маченички пострадала во Битола на 4 мај 1945 година.
На Велика сабота ја погребаа во крстоарскиот манастир Свети Христифор, над селото Крстоар, над Битола. Во октомври 2019 година, со благослов на Високопреосветениот митрополит преспанско-пелагониски г. Петар, моштите на Светата преподобномаченичка Стефанида биле пренесени во Слепченскиот женски манастир посветен на Свети Јован Претеча, каде што свечено биле положени во кивот и до денес изливаат телесни и душевни исцеленија на сите оние што со вера ѝ пристапуваат.
Јадро (река)

Јадро е река во Далмација, Хрватска, што се влева во Јадранското Море. Горното течение на реката Јадро, како и нејзиниот извор, изворот Јадро, се заштитени како ихтиолошки природен резерват, делумно поради присуството на ендемичен вид мекоусна пастрмка. Изворите на реката Јадро биле главниот водовод за античкиот град составен од Диоклецијановата палата (сега област во рамките на денешниот град Сплит). Современите студии укажуваат на поволни нивоа на квалитетот на водата на реката во близина на изворот на изворот Јадро.
Јадро тече низ градот Солин и има должина од приближно четири километри. Покрај тоа, реката обезбедува вода за градовите Сплит, Каштела и Трогир, како и на општините Подстрана, Клис, Сегет и Округ. Неусогласеност со прописите за потрошувачка на водата повремено се појавуваат поради заматеност која е предизвикана од обилните врнежи.
Солинчани ја нарекуваат и Солинска Река.
''Salmo obtusirostris salonitana'' е ендемичен вид на пастрмка кој живее во оваа река, кој моментално е загрозен од калифорниската пастрмка.
Магнолија коко

''Магнолија коко'', кокосова магнолија (на лат. Magnolia coco) — вид на цветни растенија од фамилијата Magnoliaceae, домородно во јужна Кина, Тајван и северен Виетнам. Мало дрво што расте од 2 до 4 метри во градината, отпорно е на зона 9 температури, а може да се чува и како домашно растение. Во некои извори погрешно се нарекува ''Magnolia pumila''.
Тауно Кангро

Тауно Кангро (роден на 25 мај 1966 година во Талин) е естонски скулптор.
Живее во Лајце и работи во стариот град Талин.
Кангро наоѓа инспирација во скандинавската митологија, животните, луѓето и религијата. Како материјали, Кангро користи камен и бронза. Неговите скулптури станале симболи на неколку места во Естонија. Делата на Кант може да се најдат на градските плоштади и колекции во Германија, Данска, Франција, Шведска и Финска.
Беше член на Центарот од 2006 до 2012 година.
Во 1993 година дипломирал на Естонската академија за уметности.
Неговите дела се изложени на повеќе од 70 лични изложби низ светот. Меѓу другите скулптури има создадено и монументални скулптури.
Во 1984 година, Тауно Кангро завршил средно училиште бр. 20 во Талин.
Со цел да избегне да биде назначен во армијата и веројатно да влезе во авганистанската војна, Тауно влегол во Техничкото училиште во Талин како грнчар-почетник. Институтот за уметност можел да го спаси од воена должност, но неговиот недостаток на способност за цртање го спречил да влезе во него: во студиото за скулптури на Талиновата куќа на пионери (сега Кулино хоби центарот во паркот Левенру во Талин), каде што како тинејџер сакал да научи да црта. Но, токму во тоа време била донесена одлука за ликвидација на техничките училишта, поистоветувајќи ги со стручните училишта. Ова значело дека младите мажи кои студирале во техничките училишта, вклучително и Тауно, биле меѓу потенцијалните регрути на воениот комесаријат. На лекарската комисија, последниот лекар кој го прегледал Тауно бил психијатар, доктор Палвар, кој веднаш прашал дали сака да оди во војска или не. Тауно искрено одговорил дека не сака, а на прашањето: „Што сакаш тогаш?“ му кажал на докторот за неговиот сон да влезе во уметнички институт и да создава големи скулптури од бронза и гранит. По ваквата приказна докторот го прогласил психички неподобен за воен рок, тврдејќи дека ако на човек како Тауно му дадат оружје, тој ќе пука во некој негов колега. Подоцна се покажало дека д-р Палвар ги понудил своите услуги на воениот комесаријат токму за да ги спаси момчињата со креативни склоности од воена служба.
1 Монументални скулптури
* 2002: „Во катран“
* 2002: „Сур Тол и Пирет добија добар улов на риба“
* 2006: „Синот на Калеви ора“
* 2010: „Среќен оџачар“
* „Човек замислен“
* „Добра куќна самовила“
* „Споменик на бакнеж“
* 1995ː „Турист“, во паркот Шнел Понд
2 Галерија
Замија

Замија (|Zamiocúlcas) е монотипичен род на растенија фамилијата Araceae (претставена со еден вид со потекло од тропска Африка.
Името го добила поради сличноста на листовите со другите замии.
Синоними:
* — Каладиум замифолија
* — Zamioculcas Loddiges
* — Zamioculcas lanceolata
1 Историја
Првпат е опишана во 1828 година од собирачот на тропски растенија Конрад Лодиџес како Caladium Caladium zamiifolium Лод.) потоа во 1856 година од Хајнрих Вилхелм Шот како loddigesii ) и во 1908 година Адолф Енглер, директор на Берлинската ботаничка градина, ѝ го дал своето модерно име .
Во 1929 година, германскиот ботаничар Густав Алберт Петер ја опишал Zamioculcas ), пронајдена главно во Мозамбик, со повеќе ланцетни сечила на листовите, но денес ретко се препознава како посебен вид.
Замијата Буавена, опишана во 1870 година подоцна била доделена на друг род - .
2 Опис
Зелјетсо растение со густи кртолни ризоми.
Листовите се сјајни, темно зелени, сложени шилести, долги до 1 м, задебелени во основата. Растението е зимзелено, но може да ги исфрли лисјата во случај на суша. Растението живее од 5 до 10 години.
3 Значење и примена
До крајот на 20 век, Замијата практично не била познат како растение во затворен простор. Но, со почетокот на масовната продажба на холандските аукции на цвеќиња во 1996 година, таа добила широка популарност и кај аматерите и кај професионалците од цвеќарството во затворени простории и специјалистите за градинарство во затворени простории и сè уште е популарна и денес.
Во август 2007 година била претставена првата сорта Zamioculcas - минијатурна, по изглед не се разликува од вообичаената, само грмушката е покомпактна (расте до 60 см), а листовите се соодветно помали.
Замијата (понекогаш се нарекува дрво на парите) е непретенциозно растение кое толерира ниска влажност на воздухот и делумна темнина, но за нормален развој препорачливо е растението да се чува на светло место, без директна сончева светлина. Лошо реагира на прекумерна влажност на почвата и застоена вода, па по наводнување мора да ја исцедите водата. Замијата нема посебни барања за почва, лесна почва и песок во сооднос 1:1:1 се одлични.
Растението се размножува со делење на клубенот или со искоренување на дел од лисјата или поединечни листови.
Цветот на Замијата е незабележлив, не е особено убав и има нежна кремаста боја и се формира на краток дебел израсток. Светло зелената обвивка што го опкружува соцветието совршено го камуфлира меѓу зелените лисја, па затоа не е лесно да се забележи.
4 Токсични својства
Како и повеќето членови на фамилијата araceae, сокот на растението содржи супстанции кои можат да предизвикаат иритација на кожата и мукозните мембрани, па затоа се препорачува растението повторно да се засади со ракавици и да се внимава кога се работи со него, особено при повторно засадување на клубените. Ниту еден дел од растението не треба да се јаде или да се користи како крем. Сепак, не се зборува за токсичност или токсичност на недопрено растение, допирањето на лисја, цвеќиња или други делови од растението не предизвикува труење или алергиски реакции, а неговото чување дома не доведува до влошување на здравјето.
5 Наводи
Пеперомија збрчкана

Пеперомија збрчкана ( |Peperomia caperata ) - вид на растенија од родот Пеперомија (од семејството Piperaceae), пронајдена во Југоисточен Бразил.
1 Име
Името на родот потекнува од грчките зборови ''пепери'', што значи бибер и ''хомоиос'', што значи „потсетува“. Растенијата од овој род наликуваат и се тесно поврзани со црниот пипер(''nigrum'').
Специфичниот епитет доаѓа од латинскиот збор ''caperatus'', што значи „збрчкан“, во однос на текстурата на листот.
Растението е познато и како „смарагдно бранување“ (|emerald ripple).
2 Опис
Пеперомија збрчкана е епифит. Тоа е густо тропско повеќегодишно растение, кое обично достигнува висина од околу 20 см и слична ширина. Има розети од долги стебла со збрчкани, длабоко брановидни, во облик на срце, темнозелени листови со димензии до 3,80 см. Жилите се темно зелени, до скоро црна боја. Во лето и рана есен, ситни белузлаво-зелени цветови цветаат на тенки црвеникави изданоци на украсните растенија кои се издигнуваат зелени се и собрани во класја долги 5-7,5 см.
3 Таксономија
Peperomia caperata Yunck., прво спомнување во Kew Bull. 12: 421 (1957 publ. 1958).
3.1 Синоними
Хетеротипно (врз основа на различни типови номенклатура):
* Peperomia argentea Sallier (1883)
4 Растење
Пеперомија збрчкана е зимско отпорно растение. Се препорачува да се избегнува директно пладневно сонце. Најдоброто место да го поставите во затворен простор е северниот или источниот прозорец. Растението може да расте и кога се користи флуоресцентно осветлување.
Во текот на сезоната на растење (од пролет до есен), растението треба да се наводнува умерено, но редовно. Неопходно е да се дозволи горниот слој на почвата да се исуши речиси целосно пред следното наводнување. Се препорачува да се наводнува растението еднаш месечно. Наесен, наводнувањето треба да се намали и да се прекине ѓубрењето во текот на зимата. Во текот на летото, Пеперомија збрчкана ̈(Peperomia corrugata) претпочита висока влажност, па затоа треба да размислите за поставување на растението на влажни камчиња во просторија со висока влажност. Се препорачува и редовно прскање на зеленилото на растението. Лисјето треба да се исече колку што е потребно за да се одржи посакуваната форма на растението.
Минималната препорачана зимска температура за Пеперомија збрчканаa е 22 °C до 30 °C степени целзиусови. Во пролетта размножувањето може да се врши преку резници на стеблото или листовите.
5 Апликација
Пеперомија збрчкана е популарно собно растение кое не бара посебна нега и лесно се одржува и успева во светли области со индиректна светлина. Во пејзажот на градината, тие можат да се користат и како покривка за земја во области без мраз.
6 Наводи
Litsea cubeba

''Litsea cubeba'' — зимзелено дрво или грмушка висока од 5 до 12 метри од фамилијата Lauraceae. Домородно е во јужните кинески региони, вклучувајќи ги Сичуан, Гуиџоу, Јунан и Фуџијан, како и Тајван и други земји од Југоисточна Азија како Индонезија, Малезија и Камбоџа. Се нарекува „планински пипер“ (山胡椒; пинјин: shānhújiāo), „муџиангзи“ (木姜子; пинјин: mùjiāngzǐ) или „дучиџијанг“ (豆豉姜; ''пинјин'': dòuchǐjiqaw) на Мандарински и „макау“ (馬告) од Атајалот од Тајван. Создава овошје кое се преработува поради неговото етерично масло од лимон. Маслото може да се извади и од листот, но се смета дека е со понизок квалитет. Дрвото понекогаш се користи за изработка на мебел. Растителните делови се користат и во медицината.
1 Екстракција на масло
Приносите на есенцијалното масло од овошјето се 3-5%. Главната компонента на маслото е цитрал (70–85% од маслото). Главно се произведува на плантажи во Кина и се рекламира како ''„Litsea cubeba“'', со проценки за производство помеѓу 500 и 1.500 тони масло годишно. Маслото се користи како арома (особено во сапун). Исто така се користи како суровина од хемиската индустрија за синтеза на витамин А и мириси слични на виолетовата боја.
2 Како зачин
Широко се користи како зачин од абориџините народи на Тајван, се смета за карактеристично обележје на абориџинската кујна.
Градина во шише

Градина во шише е тип на затворен терариум во кој се одгледуваат растенија. Тие обично се садат во пластично или стаклено шише со тесен врат и со мал отвор. Растенијата се одгледуваат во шишето со мала или никаква изложеност на надворешната средина и може да се држат на неодредено време во шишето доколку се соодветно осветлени со сончево зрачење. Најстарата постоечка градина во шише се тврди дека била засадена во 1960 година и дека останала затворена од 1972 година до најмалку 2013 година.
1 Употреба
Градините во шише најчесто се користат како форма на декорација или како замена за градина во области со мал простор, како што се мали апартмани или високи станови. Бидејќи се лесни за создавање и одржување, градините во шишиња се користат и во училиштата како економичен начин за проучување на минијатурни еко-системи во рамките на училницата. Тие исто така може да се користат како контролен механизам, овозможувајќи ефикасно да се контролира внатрешната средина на шишето и да се изолира од надворешните дразби. Градините со шишиња се користеле и за производство на зеленчук во суви области и области со недостиг на вода, што овозможувало да се зачува водата за други намени.
2 Функција
Градината во шише ги има основните барања како и другите градини од земја, вода и светлина за опстанок на растенијата и другите организми кои се сместени во неа, како и резервоар со вода, бидејќи водата е заробена во шишето и не може да испари. Јаглерод диоксидот во заробениот воздух се користи за фотосинтеза, а кислородот произведен од фотосинтезата се користи за дишење и исфрлање. Аеробните организми како ракчиња, полжави или бактерии го земаат овој вишок кислород за сопствено дишење и го враќаат јаглерод диоксидот во воздухот. Како такви градините во шише речиси не бараат никакво одржување.
3 Поврзано
* Биосфера
* Затворен еколошки систем
* Случај Вардијан
* Биотоп
4 Наводи
Градината на пеперутките во Дубаи

Градината на пеперутките во Дубаи ( ) е градина со пеперутки која се наоѓа во областа Дубаиленд, Ал Барша Јужно 3 , Дубаи, Обединети Арапски Емирати. Ова е најголемата во светски рамки и првата затворена градина на пеперутки во регионот.
Градината е отворена во 2015 година и има над 15.000 пеперутки од 50 видови. Вклучува музеј на пеперутки, десет климатски контролирани куполи на температура од 24 степени°C, езерце со риби - јапонски крап во куполата 2 и едукативна област. Градината зафаќа површина од 2.600 m <sup>2</sup>. Се наоѓа веднаш во непосредна близина на североистокот на Чудесната градина во Дубаи, која има посебен влез.
Илија Мешков

Д-р Илија Мешков ( во — ) — македонски доктор (Примариус).
1 Животопис
Бил роден во имотно трговско семејство. Се образувал во Ваташа, Кавадарци и Скопје, а Медицински факултет завршил во Загреб во 1947 година. До 1953 година работел во поголем број градови во Македонија, а од 1953 година се вратил во Кавадарци и работел во Здравствената станица, каде што бил ѝ управник на ова здравствена институција. Специјализирал гинекологија и акушерство во Белград. По специјализацијата работел во Гнилање, Приштина и Скопје. Во Скопје работел во Градската болница во одделот за гинекологија и акушерство, каде бил и началник на одделението.
Има објавено повеќе од 40 стручни и научни трудови, а обучувал и голем број на кадри за гинеколози, акушери и бабици. Во 1966 година во Белград го добил звањето ''Примариус'' од Сојузниот комитет за здравство.
2 Поврзано
* Пане Мешков
* Наќо Мешков
* д-р Диме Мешков
Диме Мешков

Д-р Диме Мешков ( во — ) — македонски доктор и наставник.
1 Животопис
Бил роден во имотно трговско семејство. Основно образование и гимназија завршил во Кавадарци, а по матурирањето работи како учител во Драдња и Мрзен Ораовец. Студирал медицина на Медицинскиот факултет во Загреб, а по завршувањето работел како лекар во Свети Николе и Штип. Во Здравствената станица во Кавадарци бил вработен од 1 март 1953 година.
Специјализирал педијатрија на Детската клиника во Скопје, а истата ја завршил во 1959 година. Кога во 1961 година било отворено Детското одделение во Кавадарци, тој станал неговиот прв раководител. Со формирањето на Медицинскиот центар во Кавадарци бил неговиот прв директор, а на таа функција останал до 1966 година. Во 1968 година ја добил титулата ''Примариус''. Во 1984 година бил повторно избран на функцијата директор, на која останал до 1986 година. Д-р Мешков во пензија заминал во 1987 година.
1.1 Награди и признанија
За својата работа има добиено бројни награди и признанија, меѓу кои:
* наградата 7 септември во 1976 година,
* Орден заслуги за народ со сребрен венец,
* признанија од МЛД и од Заедницата на здравствени установи на СР Македонија.
Бил претседател на Комисијата за полагање на стручен испит на медицински сестри и акушерки, претседател на комисијата за здравствена заштита на жените и децата во Велешка околија, претседател на лекарскиот актив во Кавадарци, пратеник во Здравствениот собор во Собранието на Македонија итн.
2 Поврзано
* Пане Мешков
* Наќо Мешков
* д-р Илија Мешков
Наќо Мешков

Наќо Мешков - Кочо ( во — во ) — македонски партизан, учесник во Народноослободителната војска на Македонија и носител на Партизанка споменица 1941.
1 Животопис
Завршил образование во Ваташа, нижа гимназија во Кавадарци, а гимназија во Велес. Во напредното движење се вклучил уште во 1937 година. Во 1941 година е уапсен од полицијата во Кавадарци поради учество во штрајкот на монополските работници во Кавадарци, поради лошите услови за работа и ниските плати.
Во 1942 година се приклучил во партизани со борците од одредот „Димитар Влахов” од Велес. По разбивањето на ова единица кај Фојничката пештера тој заедно со 18 борци како илегалци престојувале во атарот на Ваташа. Бугарските власти во негово отсуство го осудиле на 5 години затвор заради тоа што не отишол на отслужување на воениот рок во бугарската армија. Во мај 1943 година тој е еден од првите борци на тиквешкиот партизански одред „Добри Даскалов”, со кого учествувал во многу борби. Во март 1944 година бил определен за заменик командант на Базата со седиште во селото Зборско, која се грижела за болните и ранети борци од Февруарскиот поход. Ова раководство било задолжено за нега на болните и нивно снабдување со храна и лекови. Во втората половина на 1944 година бил избран за член на Околискиот комитет.
1.1 По ослободувањето
По ослободувањето на нашата земја работел во УДБА, а потоа и како управник на затворот во Идризово. Бил директор на едно од најголемите трговски претпријатија во Македонија „Агроснабдител”. Бил дел од комисијат за утврдувањето на причините и штетите од тектонската несреќа настаната во Моклиште, 1956 година. Тој е носител на Партизанска споменица 1941 година. Починал во Скопје во 2003 година.
2 Поврзано
* Пане Мешков
* д-р Диме Мешков
* д-р Илија Мешков
Борис Минчев

Борис Минчев ( во — ) — македонски учител и подржувач на Македонската револуционерна организација.
1 Животопис
Бил роден во имотно трговско семејство. Завршил прогимназија во Кавадарци и егзархиска машка гимназија во Солун. Активно ја помагал револуционерната Организација заедно со постариот брат Иванче и сестра му Тима. Пред Илинденското востание бил уапсен од турските власти и осуден на 9 години затвор. Бил ослободен со амнестијата дадена за време на Младотурската револуција во 1908 година.
Бил учител во прогимназијата во Струмица каде предавал француски и турски јазик. Се оженил во Струмица и се преселил во Кавадарци, каде работи како наставник по француски јазик во кавадаречката нижа гимназија. За време на Тиквешкото востание бил испратен на курс за учители во селото Борча, близу Белград. Каде требало добро да го совлада српскиот јазик и историја за да може да предава во Кавадарци. По Првата светска војна останал без работа. Поради големите малтретирања од страна на српските власти по формирањето на Кралството Југославија, емигрирал во Бугарија.
2 Поврзано
* Иван Минчев
* Кирил Минчев
Напад на титаните

''Напад на титаните'' (|進撃の巨人) — јапонска постапокалиптична манга напишана и илустрирана од Хаџиме Исајама. Била објавена во месечното списание ''Bessatsu Shonen Magazine'' на јапонската издавачка куќа Kodansha од октомври 2009 до април 2021 г. Мангата се одвива во измислена вселена што потсетува на Европа од XIX век, каде што човештвото живее на територии опкружени со три огромни ѕида што ги штитат од гигантски човекојадски суштества наречени титани.
Од 2023 г., Kodansha објавува серија лесни романи засновани на мангата на Рио Сузуказе, како и неколку одделни манги од главната серија. Од 2013 до 2023 г. била објавена адаптација на аниме со повеќе епизоди, создадена од Wit Studio (сезони 1–3) и MAPPA (сезона 4) — биле објавени четири сезони од серијата. Компанијата Nitroplus објавила четири визуелни романи засновани на мангата. Во август-септември 2015 г., бил објавен долгометражен филм, „Напад на титаните“, заснован на мангата, во режија на Шинџи Хигучи; На киноблагајните, филмот бил поделен на два дела со поднаслови „Суровиот свет“ и „Крајот на светот“.
1 Содржина
1.1 Опкружување
Приказната на „Напад на титаните“ е за едно општество што живее опкружено од три огромни ѕида — Сина, Росе и Марија. Луѓето таму веруваат дека тоа е последното место каде што луѓето сè уште постојат. Им било кажано дека човештвото речиси изумрело пред еден век поради човекојадските гиганти наречени титани. За да останат безбедни, сите живеат во овие ѕидини и избегнуваат да излегуваат надвор. Војската користи особена опрема со куки за фаќање и гас за да се бори против титаните. Тие исто така користат силни мечеви и подоцна развиваат оружја како громовни копја (англ. ''Thunder Spears'').
Кирил Минчев

Д-р Кирил Минчев Методиев ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија и продекан на Медицинскиот факултет во Скопје.
1 Животопис
Основно училиште завршил во Неготин Краина, второ во Белград, а до четврто одделение во Скопје. Гимназија завршил во Скопје, а во 1941 година се запишал на Медицинскиот факултет во Софија. Студиите ги прекинал поради војната, а истиот го завршил во Белград во 1950 година. Од 1944 година стапил во НОВ во Четириесет и втората македонска бригада, со која учествува и на Сремскиот фронт. Заземал одговорно место во санитетот на бригадата.
На Институтот за белодробни заболувања во Скопје е од 1950 година. Специјализирал физиологија во Скопје. Бил директор на Институтот за белодробни заболувања во Скопје, а бил и продекан на Медицинскиот факултет на Универзитетот „Св. Кирил и Методиј” во Скопје.
2 Поврзано
* Иван Минчев
* Борис Минчев
Стратор

''Стратор'' (|στράτωρ) — положба во римската и византиската војска приближно еднаква на коњар. Зборот е изведен од латинскиот ''sternere'' („да се фрла“, т.е. сено, слама).
''Страторот'' (во грчките наративни извори често се заменува со грчкиот еквивалент на ''хипокомос'') типично бил војник, понекогаш дури и центурион, кој бил избран од редовите да дејствува како коњар на висок офицер или државен службеник. Неговите задачи вклучувале грижа, па дури и набавка на коњи, како и надзор над шталата. Во Римското Царство, ''страторите'' на царскиот двор образувале посебен корпус, ''schola stratorum'', на чело со грофот на шталата (''comes stabuli''), а подоцна, во средниот византиски период, ''протостраторот'' (πρωτοστράτωρ, „прв ''стратор'' “). Во покраинската администрација, постарите ''стратори'' избрани меѓу центурионите итн. обично биле членови на персоналот на римските гувернери и управувале со други, помлади ''стратори''.
Во Византиското Царство, звањето поопшто се користело како почесно достоинство за граѓански и воени функционери од средно ниво од 8 век наваму, што довело до тоа вистинските коњари на царскиот двор да се разликуваат како „''стратори'' на царскиот ''страторикион'' “. Достоинството на ''страторот'' им припаѓало на оние наменети за „брадести мажи“ (т.е. неевнуси), а се доделувало со доделување на знак (''dia brabeiou axia''), во овој случај златен камшик со скапоцен камен. Се рангирало релативно ниско во царската хиерархија: во ''Клеторологијата'' од 899 година, се рангирало на шестото место од дното, над ''кандидатите'' и под ''хипатосот''.
Звањето се појавува во Западна Европа од средината на 8 век наваму, веројатно под византиско влијание. Варијантата на обликот ''старатор'' се јавува во Кипарското Кралство во 1402 година.
Автогол

Автогол е ситуација во екипните спортови кога некој играч ќе постигне гол кој се бележи против неговата екипа. Ова обично се случува случајно и може да биде резултат на неуспешен обид на одбраната да го сопре противникот.
1 Фудбал
Во фудбалот, за автогол се смета постигант гол од еден играч кога тој ќе ја смести топката во голот кој го брани неговата екипа. Тоа вообичаено се случува кога еден играч се обидува да ја рачисти топката при што лошо ќе ја погоди и таа ќе заврши во голот кој го брани неговата екипа или во некоја друга ситуација во која играчот ќе го смени правецот. Во тој случај голот му се препишува на играчот кој го постигнал како автогол. Ако топката се одбие од играч кој го брани својот гол после удар на противничкиот играч и така го измами неговиот голмана и заврши во мрежата, тогаш голот може да се припише на двајцата играчи, во зависност од следново:
* голот се препишува на играчот кој шутирал, ако топката и без контактот со одбранбениот играч би одела во рамките на голот, дури и ако голманот лесно би ја одбранил.
* или голот ќе се карактеризира како автогол, ако одбранбениот играч целосно го промени правецот на топката, и наместо на друга страна таа ќе заврши во голот.
Историски гледано, во фудбалот, присуството на автоголот било пораспространето во 20 век, бидејќи прописите од тоа време ја идентификувале и неговата улога со минимални или незначителни отстапувања. Од 1998 година, благодарение на директивите на ФИФА ​​и УЕФА - применети за прв пат на Светското првенство 1998 во Франција, каде е нагласено дека за автоголови се сметаат само такви ситуации кога интервенцијата на одбранбениот играч е одлучувачка при упатување на топката во гол, која инаку била предодредена да излезе во аут.
Калиумов момирок

Калиумов момирок или калиумов фелдспат — разни минерали во групата на момирокот кои содржат калиум:
*Ортоклас (завршночленска формула KAlSi<sub>3</sub>O<sub>8</sub>) — важен тектосиликатен минерал кој образува магматска карпа
*Микроклин — хемиски ист како ортоклас, но со поинаква кристална структура
*Сандин — високотемпературен облик на калиумов момирок
*Адулар — подобро устроена нискотемпературна разновидност на ортокласот или делумно растроен микроклин
*Амазонит — зелена радновидност на микроклин
Европско првенство во фудбал 2024 - група Е

Европско првенство во фудбал 2024 - група Е била една од шестте групи на Европското првенство 2024 и во неа се натпреварувале репрезентациите на Белгија, Словачка, Романија и Украина.
Натпреварите се одиграле од 17 до 26 јуни 2024 година.
Од оваа група понатаму минале Романија, Белгија и Словачка, последната како една од четирите најдобри третопласирани репрезентации. Интересно е тоа што на крајот од групната фаза сите репрезентации во оваа група завршиле со еднаков број на бодови (4), што се случило за првпат на едно големо натпреварување уште од Светското првенство 1994 кога сите четири репрезентации во групата Е завршиле со идентични 4 бода. Украина станала првата селекција што завршила на последното место во групата на Европското првенство, а освоила дури четири бода.
1 Репрезентации
Поз. во жребот, Екипа, Шешир, Број на учества наЕП, Последноучество, Најдобарпласман, УЕФА ранкингноември 2023, Ранг список на ФИФАјуни 2024
Е1, 1, 2020, (1980), 4
Е2, 3, 2020, (2016), 16
Е3, 2, 2000, (2000), 8
Е4, 4, 2020, (2020), -
2 Табела
, Репрезентација, , , , , , , ,
1., 4, 3, 1, 1, 1, 4, 3, +1
2., 4, 3, 1, 1, 1, 2, 1, +1
3., 4, 3, 1, 1, 1, 3, 3, 0
4., 4, 3, 1, 1, 1, 2, 4, -2
3 Натпревари
3.1 Белгија - Романија
Играч на натпреварот:Кевин Де Бројне (Белгија)
Смртна казна во Ангола

Смртната казна во Ангола била укината со устав во 1992 година. Во 1977 година, земјата ги извршила своите последни егзекуции, кои се извршиле врз Нито Алвес и многуте негови поддржувачи, кои биле осудени за предавство. Методот на егзекуција во Ангола бил со стрелачки вод. Ангола го потпишала вториот факултативен протокол кон Меѓународниот пакт за граѓански и политички права на 24 септември 2013 година и го ратификувала на 2 октомври 2019 година. Ангола гласала за сите осум Мораториуми на ООН за укинување на смртната казна во 2007, 2008, 2010, 2012, 2014, 2016, 2018 година и неодамна во 2020 година.
Смртна казна во Алжир

Смртната казна во Алжир е законска казна. И покрај неговата законитост, последните егзекуции во земјата биле извршени за време на Граѓанската војна во Алжир во 1993 година, на седум неименувани исламски терористи. Поради долготрајниот мораториум на егзекуциите, Алжир се смета за „аболиционист во пракса“.
Алжирските методи на егзекуција се стрелање од стрелачки вод и пукање. Смртната казна останува во правилникот како законска казна за различни прекршоци, вклучително и предавство; шпионажа; тешко убиство; кастрација што резултира со смрт; подметнување пожар (или уништување со употреба на експлозивни направи) на згради, возила или жетви што резултира со смрт; намерно уништување на воена опрема што резултира со смрт; обиди за промена на режимот или активности насочени кон поттикнување на бунт; уништување на територија; саботажа на јавни и економски комунални претпријатија; масакри и колежи; учество во вооружени чети или во востанички движења; фалсификување; тероризам; акти на тортура или суровост; киднапирање; тешка кражба; некои воени прекршоци; труење; обид за прекршок подобен за смрт; и во некои случаи на рецидивизам и лажно сведочење довеле до изречена смртна казна.
Алжир гласал за сите осум Мораториуми на ООН за укинување на смртната казна, во 2007, 2008, 2010, 2012, 2014, 2016, 2018 и 2020 година. Алжир исто така е ко-спонзор на резолуцијата уште од 2012 година.
Смртна казна во Андора

Смртната казна во Андора била укината во 1990 година, а последен пат била употребена во 1943 година.
Пере Арени бил последниот човек што бил погубен во Андора. Првично бил осуден на погубување со гарота, но наместо тоа, тој бил застрелан од стрелачки вод за убиството на неговиот брат, Антони Арени, на 18 октомври 1943 година. Смртната казна била укината во Андора во 1990 година и на Европската конвенција за човекови права стапила на сила на 1 февруари 1996 година.
Смртна казна во Аруба

Смртната казна во Аруба е забранета со член I.4 од Уставот на Аруба од 1 јануари 1986 година, денот кога Аруба станала конститутивна земја на Кралството Холандија сама по себе. Вклучувањето на забраната за смртната казна во уставот го следел примерот предвиден со уставот на Холандија од 1983 година, но наместо да се стави во делот на судството како во примерот, била ставена во основните права, следејќи го поврзаниот член I. 3 за неповредливоста на телото, за да се осигури дека забраната нема да се смета дека се однесува исклучиво на судиите.
1 Наводи
Смртна казна во Азербејџан

Смртната казна во Азербејџан била укината во 1998 година. Последната егзекуција била извршена во 1993 година со метод на еден истрел од огнено оружје. на ЕКЧП стапил на сила во оваа земја на 25 јануари 2001 година и смртната казна била заменета со доживотен затвор.
Смртна казна во Австрија

Смртната казна во Австрија била првично укината во 1787 година, иако била обновена во 1795 година. За разлика од другите земји со минимална возраст од 18 години, Хабсбуршкиот закон донесен во 1919 година ја одредил минималната возраст за егзекуција во Австрија на 20 години.
Методот на егзекуција во Австрија бил бесење се до анексијата од нацистичка Германија (1938-1945), кога бил заменет со гилотина. По Втората светска војна, бесењето било повторно воведено од Британците. Последниот човек што бил погубен во Австрија бил Јохан Трнка. Бил обесен на 24 март 1950 година за кривичното дело убиство. Смртна казна за убиство била укината на 30 јуни 1950 година. Сепак, егзекуциите продолжиле во 1950-тите според военото право на сојузниците во советската окупациска зона, а последните егзекуции биле извршени најдоцна до 1955 година, кога завршила окупацијата. Смртната казна била целосно укината во февруари 1968 година. Австрија е држава-членка на Вториот факултативен протокол кон МПГПП (ратификуван 1993), кон ЕКЧП (1984) и кон ЕКЧП (2004).
1 Наводи
* to ICCPR; and to ECHR - text of the treaties, dates of signature and ratification
* - report by Amnesty International
Смртна казна во Белгија

Смртната казна во Белгија била формално укината на 1 август 1996 година, за сите злосторства, и во мирно и во воено време. Последната егзекуција за злосторства извршени во мир се случила во јули 1863 година, кога во Ипрес еден земјоделец бил погубен поради извршено убиство. Последната егзекуција за обично злосторство се случила на 26 март 1918 година во затворот Веурн, кога воениот офицер Емил Ферфај, бил прогласен за виновен за убиството на својата бремена девојка, егзекуцијата била извршена со гилотина. Ова била прва егзекуција извршена од 1863 година. Гилотината што се користела морала да биде увезена од Франција.
Помеѓу ноември 1944 година и август 1950 година, 242 лица биле погубени со стрелачки вод за злосторства извршени за време на Втората светска војна. Од нив 241 биле осудени како соработници. Вкупно 2.940 лица биле осудени на смрт во тој период, но биле извршени само 242 егзекуции. Последниот човек што некогаш бил погубен во Белгија бил германскиот воен злосторник Филип Шмит на 8 август 1950 година, командант на концентрациониот логор Форт Брендонк. Иако белгискиот Кривичен законик предвидувал смртната казна да се изврши со обезглавување, на 242-те погубени по Втората светска војна им судел воен суд и затоа биле погубени со стрелачки вод.
На 1 јануари 1999 година, кон ЕКЧП, кој забранува смртна казна во сите околности, стапил на сила и Белгија, исто така, го потпишал Вториот факултативен протокол кон МПГПП. На 2 февруари 2005 година, забраната за смртна казна била вклучена и во Уставот на Белгија со внесување на член 14bis.
Свлечиште

Свлечиште или свлак — геолошка појава каде што земна маса, карпи или отпадоци се движат надолу (се свлекуваат, лизгаат) по падината под влијание на гравитацијата. Ова движење може да биде поттикнато од различни чинители како што се обилни врнежи, земјотреси, вулкански изливи или човечки дејности како градежништво. Свлечиштата можат да се појават во различни облици, вклучително и одрони, отпадоци и падови, и можат да предизвикаат значителна штета на инфраструктурата, имотите, а понекогаш и да доведат до загуба на животи. Ефективното набљудување, системите за рано предупредување и планирањето на користењето на земјиштето се важни мерки за ублажување на ризиците поврзани со свлечиштата.
1 Причини
Свлечиштата се случуваат кога природната стабилност на падината е нарушена, предизвикувајќи земна маса, карпи или отпадоци да се лизгаат надолу. Честопати, свлечиштата се предизвикани од комбинација на настани, а не од една причина. На пример, обилните врнежи можат да ја заситат почвата, намалувајќи ја нејзината стабилност, додека земјотрес може да додаде ненадеен стрес што води до свлечиште.
Смртна казна во Бенин

Смртната казна во Бенин е укината. Таа била укината во 2016 година, како резултат на пресудата на Уставниот суд на Бенин.
Последната егзекуција во Бенин била извршена во 1987 година. Пред судската одлука, Бенин бил класифициран како „Аболиционист во пракса“.
Николас Зајвалд

Николас Зајвалд (роден на во Кухл) — австриски фудбалер, играч од средниот ред на РБ Лајпциг и на австриската репрезентација.
3 Клупска кариера
Зајвалд ја започнал својата кариера во 2009 година во Ред Бул Салцбург. Израснувајќи во младинската академија на клубот, во 2019 година тој бил додаден во афилијаторскиот клуб Лиферинг со кој го имал своето професионално деби на 24 мај, за време на натпреварот од Ерсте лигата во кој неговиот тим загубил со 2-1 од ВШГ Тирол. Во 2020 година, тој трајно бил промовиран во првиот тим. Своето деби за Салцбург го имал на 9 септември 2020, влегувајќи како замена на местото на Енок Мвепу, во победата со 10-0 над Брегенц во Купот на Австрија. На 21 октомври 2020, го направил своето првенствено деби во натпреварот против Штурм Грац. На 11 октомври 2022 година, Зајвалд го постигнал својот прв гол во Лигата на шампиони во ремито 1–1 на гости против Динамо Загреб.
На 26 февруари 2023 година, Зајвалд потпишал петгодишен договор со германскиот клуб РБ Лајпциг, приклучувајќи му се на клубот за сезоната сезоната 2023–2024. Своето деби за Лајпциг, го направил во Суперкупот на Германија 2023, во кое тој и неговата екипа го совладале Бајерн Минхен со 3-0.
2 Репрезентативна кариера
Првично ја претставувал Австрија на различни младински нивоа, а своето деби за сениорите го направил на 12 ноември 2021 во натпревар од квалификациите за Светското првенство 2024.
3 Клупска кариера
3.0.1 Ред Бул Салцбург
*Бундеслига на Австрија : 3
: 2020-2021, 2021-2022, 2022-2023
*Куп на Австрија : 1
: 2020-2021, 2021-2022
3.0.2 РБ Лајпциг
*Суперкуп на Германија : 1
: 2023
Смртна казна во Боливија

Смртната казна во Боливија е укината и повеќе не е законска казна во земјата. За обичните кривични дела била укината во 1997 година, а за сите кривични дела во 2009 година. Последната егзекуција во Боливија била на Мелкиадес Суксо на 30 август 1973 година.
Боливија гласала за сите осум Мораториуми на ООН за укинување на смртната казна, во 2007, 2008, 2010, 2012, 2014, 2016, 2018 и 2020 година. Боливија е држава-членка на Вториот факултативен протокол кон МПГПП. Таа пристапила кон договорот на 12 јули 2013 година.