procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Волфов број

Волфов број — мерка што го мери бројот на сончевите дамки или групи на дамки присутни на површината на Сонцето.
Идејата за пресметување на бројот на сончеви дамки потекнува од Рудолф Волф во 1848 година во Цирих, Швајцарија, и на тој начин постапката која тој ја воведува го носи неговото име.
Со комбинирање на поединечни дамки и групи од дамки се надополнува променливоста во набљудувањата поради ситните сончеви дамки.
Вредностите за овој број се собирани и табелирани од научниците повеќе од 150 години. Од овие податоци тие заклучиле дека активноста на Сонцето т.е. бројот на сончевите дамки е цикличен и го додтигнува својот максимум на секои 9,5 до 11 години (забелешка: со употреба на податоците од за последните 300 години 300 и со употреба на ДФТ функција на податоците се добива просечен максимум од 10,4883 години/циклус). Овој циклус првпат е забележан од Хајнрих Швабе во 1843 година.
Релативниот број на сончеви дамки <math>R</math> се пресметува со користење на равенството (изразен како дневен показател за сончевата активност):
:<math>R = k(10g + s) \, </math>
каде:
*<math>s</math> е бројот на поединечни дамки,
*<math>g</math> е бројот на групи од дамки,
*<math>k</math> е фактор кој се менува со местоположбата и инструментите кој се во употреба (ито така познат под името ''набљудувачки фактор'' или пак како ''сопствен коефициент на редукција''<math>K</math>).
1 Поврзано
* Сончева активност
* Џоев закон (астрономија)
Артур Томас Дудсон

Артур Томас Дудсон (|Arthur Thomas Doodson; - ) — британски океанограф.
1 Животопис
Местото на раѓање на Артур е Бутстаун, Салфорд, неговиот татко Томас Дудсон е раководител во текстилна фабрика. Средно образование го завршил во училиштето Рочдејл па потоа во 1908 година се запишал на Универзитет во Ливерпул, дипломирајки на катедрата за хемија во 1911 г. и математика во 1912 г.. Тој бил изразито наглув и му било тешко да најде работа но започнал да работи во Феранти во Манчестер како тестирач на мерни уреди.
Во 1919 г. се преселил во Лондон за да работи на анализата на плимите и осеките и во 1929 станал помошник директор на Ливерпулската опсерваторија за анализа на плими и осеки. Од тој момент тој целосно се посветува на анализата на плимните движења претежно во океаните но исто така и во езерата, и бил прв кој создал методи за плитки води како што се естуарите.
Висината на плимата и табелите за водените струења се од голема важност за наведувањето, но овие детални движења се доста сложени.
Дудсон објавил обемен труд за неговата работа на анализата на плими во 1921 г.. Со ова се овозможил начин за создавање на плимни потенцијали кои можат да се запишат во хармониски облик.
Дудсон разликувал 388 плимни честоти. Анализите на Дудсон од 1921 г. биле засновани на тогашните месечеви теории на Е.В. Браун. Тој исто така измислил практичен систем за одредување на различни хармонични компоненти на плимно-генерирачкиот потенцијал.(Погледај Дудсонови броеви)
Дудсон исто така се вклучил во осмислувањето на уредите за предвидување на плимите, од кои најупотребувана била на пример „Doodson-Légé TPM“.
Меѓу другите работи, Дудсон исто така бил и соавтор на „Admiralty Manual of Tides“, ХМСО Лонодн 1941, (Дудсон А.Т., и Варбург Х.Д.), со второ издание во 1973 г.
Дудсон починал во Беркенхед на 10 јануари 1968 година. Бил оженет двапати.
Тематско-аперцептивен тест

Тематско-аперцептивниот тест (ТАТ), е проективен психолошки тест. Застапниците на оваа техника тврдат дека одговорите на лицето ги откриваат основните мотиви, грижи и начинот на кој тие го гледаат општествениот свет преку приказните што тие ги сочинуваат за двосмислени слики на луѓе. Историски, тој е меѓу најшироко истражуваните, подучувани и користени тестови.
Проективен тест

Во психологијата, проективен тест е тест на личноста дезајнирана да дозволи една личност да одговори на двосмислени стимули, веројатно откривајќи скриени емоции и внатрешни конфликти. Ова понекогаш е во контраст со т.н. "објективен тест", во кој одговорите се анализирани според универзален стандард (на пример, испит со повеќе избори). Одговорите на проективните тестови се содржина анализирана за значењето наместо да се заснова на претпоставки за значењето, како што е случајот со објективните тестови. Проективните тестови се темелат врз психоаналитичката психологија, која тврди дека луѓето имаат свесни и несвесни ставови и мотиви кои се надвор или скриени од свеста.
Патофизиологија

Патофизиологија или физиопатологија е наука која ги поврзува патологијата со физиологијата. Ако физиологијата ги проучува биолошките процеси во здрав организам, патофизиологијата ги проучува процесите во состојба на болест. За разлика од патологијата која ги проучува морфолошките промени при одредена болест, патофизиологијата ги проучува функционалните промени на ткивата, органите и целиот организам кои настануваат при појава на болест.
Кеплер-22b

Кеплер-22b — вонсончева планета која кружи околу ѕвездата од спектрална класа G Kepler-22. Сместена е на околу 600 светлосни години од земјата во соѕвездието Лебед. Била откриена од страна на вселенскиот телескоп Кеплер на Наса во 2011 година и е првата позната планета која преминува преку површината на ѕвездата.
1 Откривање и набљудување
Првиот премин на планетата пред сопствената ѕвезда бил набљудуван на третиот ден на научните операции на Кеплер на 12 мај 2009.
Третиот премин бил забележан на 15 декември 2010 година. Дополнителни податоци за потврда биле обезбедени од вселенскиот телескоп Спитцер и копнените набљудувања.
Потврдата за постоењето на Кеплер-22b била објавена на 5 декември 2011 година.
Руди Молар

Руди Молар (|Rudy Molard; р. ) — француски професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата .
1 Кариера
Молар поминал пет години со пред да се пресели во во 2017 година. Во текот на пет години со , Молар освоил етапа на Тур ди Лимузен 2015. Исто така, настапил на Тур де Франс 2013, каде завршил на 73 место и на 51. место во 2014 година.
1.1 ФДЖ (2017–денес)
1.1.1 2017
Молар завршил на 16. место на Париз-Ница и на 24. место на Трката околу Баскија во неговата прва сезона со . Имал одлична форма на пролетните класици, завршувајќи осми на Флеш Валон и на 17. место на Лиеж-Бастоњ-Лиеж. Бил вклучен во почетниот состав на на 100. издание на Џиро д’Италија и на Тур де Франс.
1.1.2 2018
Молар ја отворил сезоната 2018 со трето место на Тур Ла Прованс и на Тур ди О Вар. Негова следна трка била Париз-Ница, на која успеал да ја освои шестата етапа. Нападнал во завршниот километар и успеал да се одвои од групата. Молар завршил на 15. место на крајот на трката. Возел на пролетните класици и ја продолжил својата форма; завршил 15. на Амстел Голд Рејс, 13. на Флеш Валон и 26. на Лиеж-Бастоњ-Лиеж.
Како подготовка за Тур де Франс, возел на Критериум ди Дофине и на националното друмско првенство, каде завршил на шестото место. Негов најдобар резултат на Тур било 14. место на етапата 16. Една недела по Тур де Франс, завршил на 11. место на Класика де Сан Себастијан. На крајот на август започнал на Вуелта а Еспња и успеал да ја преземе водечката маичка на петтата етапа, откако бил во бегство цел дел. Ја носел маичката четири дена пред да ја изгуби на деветтата етапа.
2 Достигнувања
;2011
: 3. Национално хронометарско првенство под 23 години
: Европски првенства под 23 години
::6. Друмска трка
::9. Хронометар
: 10. Светско хронометарско првенство под 23 години
;2012
: 1. Планински пласман Тур де л’Ен
: 3. Краен пласман Тур ду Геводан
;2013
: 9. ГП де ла Вил де Лил
: 10. Краен пласман Тур ду Геводан
;2014
: 4. Краен пласман Трка околу Луксембург
::1. Пласман за млад возач
: 9. Париз-Троа
;2015
: 3. Краен пласман Тур ди Лимузен
::1. Етапа 3
: 3. Тур ди Ду
: 5. Краен пласман Трка околу Луксембург
: 6. Класик Ла Дром
: 9. Гран при де ла Сом
: 9. Гран при де Валони
;2017
: 8. Флеш Валон
;2018
: 1. Етапа 6 Париз-Ница
: 3. Краен пласман Тур Ла Прованс
: 3. Краен пласман Тур ди О Вар
;2019
: 5. Краен пласман Тур Ла Прованс
: 7. Краен пласман Париз-Ница
: 9. Краен пласман Тур ди О Вар
: 10. Џиро ди Ломбардија
;2020
: 7. Краен пласман Париз-Ница
2.1 Распоред на резултатите на големите трки
Голема трка, 2012, 2013, 2014, 2015, 2016, 2017, 2018, 2019
Џиро, —, —, —, —, —, 44, —, —
Тур, —, 73, 51, —, —, 36, 38, 33
Вуелта, 113, —, —, —, 30, —, 14, —
СО = се откажал; — = не учествувал
УЕФА Лига на шампиони 1995-1996

Кампањата 1995-96 во УЕФА Лигата на шампионите била 41 сезона од главниот европски, фудбалски турнир организиран од УЕФА и четвртата од неговото ребрендирање како Лигата на шампионите.
Победник на турнирот бил Јувентус, кој го совладал во финалето бранителот на трофејот од претходната сезона холандскиот Ајакс, по подоброто изведување на пенали. За Јуве ова бил прв наслов во ова натпреварување по 1985 година, или втор севкупно. Интересно е тоа што за нив ова бил единствениот наслов за нив во Лигата на шампионите во текот на 1990-тите и покрај тоа што клубот стигнал до финалето и во следните две сезони. Со пласманот во овие три финалиња, Јувентус придонел за тоа седум последователни години поред во финалето да игра една италијанска екипа, од сезоната 1991-1992 до 1997-1998.
Ова исто така бил првиот турнир во кој за секоја победа се доделуваат по три бода, наместо досегашните два.
1 Квалификациско коло
Динамо Киев го добил двомечот со Олборг, но, во натпреварот од првата група против Панатинаикос, тие биле обвинети за неуспешен обид за поткуп на судијата Антонио Лопес Нието кој требало да суди во нивна полза. И покрај жалбата, тие биле исфрлени од конкуренција од страна на УЕФА и им била доделена забрана за учество во следните две години. Олборг ги заменил нив во групната фаза. Забраната на Динамо на крајот била сведена само на една (тековната) сезона.
|}
2 Групна фаза
Дури 11 екипи од 16-те кој учествувале го направиле своето деби во групната фаза: Олборг, Блекбурн Роверс, Борусија Дортмунд, Ференцварош, Грасхопер, Јувентус, Легија Варшава, Нант, Панатинаикос, Реал Мадрид и Розенборг.
3 Нокаут фаза
3.1 Четвртфинале
|}
3.2 Полуфинале
|}
4 Екипа победник
Победник на Лигата на шампионите 1995/96.
Јувентус 2. титула
5 Список на стрелци
Врвот на списокот на стрелци од сезоната 1995-1996 во Лигата на шампионите (со исклучок на квалификацискиот круг) следува:
Ранг, Име, Тим, Голови
1, Јари Литманен, Ајакс, 9
2, Алесандро Дел Пјеро, Јувентус, 6
Раул Гонсалес, Реал Мадрид, 6
Криштоф Варжича, Панантинаикос, 6
5, Патрик Клајверт, Ајакс, 5
Јури Никифоров, Спартак Москва, 5
Никола Удек, Нант, 5
Фабрицио Раванели, Јувентус, 5
9, Мајк Њувел, Блекбурн Роверс, 4
Иван Заморано, Реал Мадрид, 4
Ден Роудс

Ден Роудс (англиски: ''Dan Rhodes'') (1972, Кент, Велика Британија) е британски писател, кој пишува раскази и романи.
1 Животопис
Роудс е роден во 1972 година, во Кент, Велика Британија.
2 Творештво
Роудс ги објавил збирките раскази “Антропологија и сто други раскази” и “Не ми ја кажувај вистината за љубовта”, како и романот “Тимолеон Виета, врати се дома”. Неговата збирка е објавена на македонски јазик во 2005 година, од издавачката куќа “Темплум”, а во превод на Владимир Јанковски.
Медал на честа (Македонија)

Медал на честа — медал на Македонија за чест.
1 Особености
Изгледот на ликовно-графичкото решение на медалот на честа сè уште не е дефиниран и покрај спроведени два конкурса за избор на ликовно-графичко решение.
2 Критериуми
Медал на честа се доделува на припадниците на безбедносните сили на Република Македонија за достигнувања во раководењето и командувањето со безбедносните сили при што дале придонес во развојот, угледот и унапредувањето во извршувањето на обврските и задачите кои произлегуваат од службата.
Заедничка каротидна артерија

Во анатомијата на човекот, левата и десната заедничка каротидна артерија се артерии кои ги снабдуваат главата и вратот со оксидирана крв. Левата заедничка каротидна артерија поаѓа од аортниот лак, а десната од брахиоцефаличната артерија. Во вратот, овие артерии се делат на надворешна и внатрешна каротидна артерија.
Аспасија

Аспасија (Aspasia; |Ἀσπασία; околу 470 пр.н.е. во Милет; † 400 пр.н.е. во Атина) — влијателен имигрант во Атина која била придружник на државникот Перикле.
1 Животопис
Аспасија и Перикле имале син со име Перикле Младиот, но сите детали за нивниот брачен статус не се познати. Според Плутарх, нејзината куќа станала интелектуален центар во Атина, привлекувајќи ги најистакнатите писатели и мислители, вклучувајќи го и филозофот Сократ. Исто така, се сугерира дека учењата на Аспасија влијаеле врз Сократ. Така, од неа Сократ ја изучувал поезијата, Платон философијата, а Перикле говорништвото. Аспасија била спомената во пишувањето на филозофите Платон, Аристофан, Ксенофонт и други автори од тоа време. Иако таа го поминала поголемиот дел од својот живот во Грција, само неколку детали од нејзиниот живот се целосно познати. Улогата на Аспасија во историјата обезбедува клучен увид за разбирањето на жените на Стара Грција. Многу малку се знае за жените од нејзиниот временски период. Всушност, еден научник изјавил дека, да се поставуваат прашања за Аспасија, е да се поставуваат прашања за половина од човештвото.
2 Наводи
[[Категорија:Јован Зонара
Едноминутни новели

Едноминутни новели (унгарски: ''Egyperces Novellák'') е збирка куси раскази од унгарскиот писател Иштван Еркењ (''Örkány István''). Збирката е објавена во 2005 година од издавачката куќа “Темплум”. Преводот од унгарски јазик е направен од Анамарија Цинеге Панзова.
1 Технички податоци
Збирката “Едноминутни новели” е објавена како 31 книга на библиотеката “Магма”. Книгата е отпечатена во мал формат (18 сантиметри), во мек повез и има 154 страници. Каталогизацијата е извршена во Националната и универзитетска библиотека “Св. Климент Охридски” - Скопје и ја носи ознаката ISBN 9989-902-64-Х. Графичкото уредување и дизајнот на книгата е дело на фирмата “Точка”, а на предната корица е ставена слика на “Трегер и Трегер” (Träger & Träger). На задната корица се наоѓа мал осврт врз делото. Печатењето на книгата било овозможено со финансиска поддршка од Унгарската книжевна фондација.
2 Содржина
Збирката “Едноминутни новели” содржи две воведни објаснувања (“Упатство за употреба” и “Што е тоа гротеска?”), како и 60 куси раскази, собрани во неколку циклуси. На крајот на книгата се наоѓа белешка за авторот, како и хронологија на животот на Еркењ, подготвена од Златко Панзов. Исто така, збирката содржи и цртежи, кои се дело на Еркењ. Во збирката се поместени следниве раскази:* Циклус “Претходници”, со расказите: Во лудница, Сатаната во Фиред.
* Циклус “Состојби”, со расказите: Нема ништо ново, Што е ова? Што е ова?, Смртта на глумецот, Престиж, Смртта на гледачот, Старееме, Феномен, Упорна печатна грешка (поправка на грешката), Информација, Климакс, Сифонска смрт, IN MEMORIAM, д-р К. Х. Г.
* Циклус “Портрети”, со расказите: Машки портрет, Еден совесен читател.
* Циклус “Сликите на едно време”, со расказите: Перпетуум мобиле, Зад линијата на фронтот, Посветите на еден унгарски писател, Испитување на карактерот, Слика на едно време.
* Циклус “Опачини”, со расказите: Лош сон, Италија, Секогаш има надеж.
* Циклус “Варијации”, со расказите: Избавителот; Мал оглас; Вест; Често многу добро се согласуваме во најсложените работи, но се случува за наједноставни прашања да не можеме да најдеме заеднички јазик.
* Циклус “Стеснетост”, со расказите: Нашите чеда, Ќофтиња, апел, Професионална гордост, Ahasver, Судбината на уметникот.
* Циклус “Соопштенија”, со расказите: Соопштение на Друштвото за заштита на животни, Инвентар, Најди ја грешката!, Како се чувствуам, Испитување на јавното мислење, Уште и праша.
* Циклус “Можности”, со расказите: Празна страница; Изјава; Информации, ограничувања на сообраќајот во врска со настаните на први февруари; Контемплации во визбата; Скромност; Време на насилство; Семејни вести; Наслови во весници; Залудно ни успева да разјасниме некое прашање, веднаш се појавува следната загатка; Оптичка измама; Дом.
* Циклус “Параболи”, со расказите: Возачот, Што сè треба да се знае, Нововенчани на меден месец на лепливата хартија (се мисли на муволовка), Трилер, Смислата на животот, Мемоарите на една баричка, Говор во парламентот, Надворешна конјугација.
Јохан Лудвиг Емил Дрејер

Јохан Лудвиг Емил Дрејер (|Johan Ludvig Emil Dreyer) или Џон Луис Емил Дрејер (|John Louis Emil Dreyer); 13 февруари 1852 - 14 септември 1926) — истакнат данско-ирски астроном.
1 Живот
Роден е во Копенхаген, Данска. Татко му бил генерал-потполковник Јохан Кристофер Дрејер — министер за војна и морнарица на Данска. На возраст од 14 години почнал да се интересира за астрономијата и редовно го посетувал Ханс Шјелеруп во Копенхашката оперваторија. Се образувал во Копенхаген, но во 1874 г. се преселил во Парсонстаун, Ирска. Таму работел како помошник на лордот Роуз (син и наследник на лордот што го изградил телескопот „Парсонстаунски левијатан“).
Во 1878 г. се преселил во Дансинк, на местото на опсерваторијата на колеџот „Тринити“ при Даблинскиот универзитет и се вработил кај Роберт Ставел Бол. Во 1882 г. повторно се преселил, овојапат кај опсерваторијата во Арма и бил нејзин директор сè до пензионирањето во 1916 г. Во 1885 г. станал британски државјанин. Во 1916 г. со сопругата се преселиле во Оксфорд, каде Дрејер работел на неговото 15-томно издание на делата на Тихо Брахе.
Во 1916 г. бил награден со Златниот медал на Кралското астрономско друштво и претседателствувал со друштвотро од 1923 до 1925 г. Починал во 1926 г. во Оксфорд.
Во негова чест е наречен кратерот „Дрејер“ на темната страна на Месечината.
2 Дела
Неговиот најголем придонес за астрономијата е монументалниот „Нов општ каталог“ (NGC) на маглини и ѕвездени јата (заснован на Каталог на маглини на В. Хершел), чии бројчени ознаки се користат до денес, како и дополнителните „Индекс-каталози“.
Дрејер се занимавал и со историјата на астрономијата. Во 1890 г. објавил биографија на познатиот дански астроном Тихо Брахе, а подоцна работел како уредник на неговите дела и необјавени дописки. Друго позначајно негово дело е „Историја на планетарните системи од Талес до Кеплер“ (''History of the Planetary Systems from Thales to Kepler'', 1905).
Заедно со Херберт Хол Тарнер работел на делото „Историја на Кралското астрономско друштво 1820-1920“ (''History of the Royal Astronomical Society 1820–1920).
3 Поврзано
* Список на NGC објекти
* Астрономски каталог
* Кралско астрономско друштво
4 Наводи
* Alexander, A. F. O'D., "Dreyer, Johann Louis Emil," ''Dictionary of Scientific Biography'' 4:185-186.
* J. L. E. Dreyer, ''A History of Astronomy from Thales to Kepler'', 2nd edition, Dover Publications, 1953.
Антропологија (книга)

Антропологија и сто други раскази (англиски: ''Anthropology and a hundred other stories'') е збирка куси раскази од британскиот писател Ден Роудс (''Dan Rhodes''). Збирката е објавена во 2005 година од издавачката куќа „Темплум“. Преводот од англиски јазик е направен од Владимир Јанковски.
1 Технички податоци
Збирката „Антропологија и сто други раскази“ е објавена како 27 книга на библиотеката „Магма“. Книгата е отпечатена во мал формат (18 сантиметри), во мек повез и има 110 страници. Каталогизацијата е извршена во Националната и универзитетска библиотека „Св. Климент Охридски“ - Скопје и ја носи ознаката ISBN 9989-902-53-4. Графичкото уредување и дизајнот на книгата е дело на фирмата „Точка“, а на предната корица е ставена слика на Тифани Тарт (''Tiphanie Tart''). На задната корица се наоѓа мал осврт врз делото.
2 Содржина
Збирката „Антропологија и сто други раскази“ содржи 101 кус расказ, а на крајот на книгата се наоѓа белешка за авторот. Оваа збрика е прво дело на Роудс и таа претставува еден вид прозен експеримент, бидејќи секој расказ содржи 101 збор. Во расказите, со употреба на многу хумор, најчесто се опишуваат необични ликови и необични ситуации. Во збирката се поместени следниве раскази:
Антропологија, Бакнеж, Бакнување, Бебе, Бесконечно, Билтен, Боја, Борба, Бродолом, Верен, Видео, Виолини, Врисоци, Вулкан, Гола, Добро, Дух, Етикетирана, Забава, Загуба, Заедништво, Заминување, Зборови, Звуци, Змии, Игри, Искрена, Искреност, Историја, Истражување, Јајца, Јас, Јоргован, Калап, Кармин, Кенгур, Клуб, Лезбијка, Лице, Мадрид, Мармалад, Музеј, Наплаќање, Невиност, Нож, Нормално, Обична, Отвореност, Очекувано, Палка, Паметен, Пари, Парчиња, Патување, Патокази, Пепел, Пиење, Пилот, Пипкање, Пловење, Плоча, Пневмонија, Прав, Преврзување, Пријатели, Приколка, Природа, Проба, Проблем, Продавачка, Пруст, План, Плачење, Поддршка, Рамнодушност, Реално, Себе, Сеќавања, Скапоценост, Слепец, Смеење, Специјален, Спиење, Справување, Стакло, Ствари, Суши, Таксидермија, Треперења, Тикви, Трактор, Трик, Убавина, Фуџи, Хемиклија, Хобија, Цвеќиња, Цртеж, Црти, Шнауцер, Штедење.
Жан ле Рон д'Аламбер

Жан ле Рон д'Аламбер (|Jean le Rond D'Alembert; - ) — француски математичар, физичар и филозоф. Заедно со Дени Дидро, се едни од најпознатите енциклопедисти. Познат е по своите математички истражувања (диференцијални равенки, парцијални изводи).
1 Рани години
Д'Аламбер е роден на 16 ноември 1717 година во Париз, како вонбрачно дете на љубовта помеѓу писателка и офицер. Неколку дена потоа мајка му го оставила на скалите на црквата Сен Жан ле Рон во Париз. Според обичаите, тој бил крстен според светецот на црквата. Д'Аламбербил сместен во сиропиталиште, но неговиот татко го пронашол и живееле заедно со жена на стаклар, Мадам Русо, со која живееле речиси 50 години. Детуш тајно платил за образованието на Жан Ле Рон, но не сакал неговото татковство да биде официјално признато.
2 Студии и подоцнежни години
Д'Аламбер прво посетувал приватно училиште. Витезот Детуш му оставил на д'Аламбер годишна издршка од 1200 ливри по неговата смрт во 1726. Под влијание на фамилијата Детуш, на 12 годишна возраст се запишал на Јансенитскиот колеџ „Четири нации“ (познат и под името колеџ „Мазарен“). Тука студирал филозофија, право и уметност и се стекнал со диплома по уметност во 1735 година.
3 Кариера
Во јули 1739 за првпат придонесува во полето на математиката со укажување на грешките кои постоеле во делото „L'analyse demontree“ (објавено во 1708 г. од страна на Шарл Рене Рено) во допис до Академијата на науките
Во 1741 година, после неколку неуспешни обиди, д'Аламбер бил избран за член на Академија на науките. Подоцна во 1746 година тој бил избран како член на Берлинската академија и како член на кралското друштво во 1748 година.
Во 1743 година го објавил неговот најголем труд, „Traité de dynamique“, во кој тој ги изнесува резултатите на своите истражувања за законите на движење.
Во 1754 година д'Аламбер бил избран за член на Француската академија (|Académie Française) со работна задача секретар и останал на таа позиција сè до 9 април 1772 година. Бројот на членовите на оваа академија бил ограничен на 40, а тој го заземал 25 место во периодот од 1754 до 1783 година.
Негов голем соперник во областа на математиката и физиката во Академијата на Науки бил Алекси Клеро. Сè до својата смрт, 1783 година продолжил да се занимава со научна работа.
4 Личен живот
Ја напуштил семејната куќа во 1765 година за да може да ужива во платонската љубов со писателката Жили де Лепинас. Д'Аламбер бил редовен посетител во париските салони, посебно во оние на госпоѓицата Жоврен и госпоѓицата Де Лепинас. Таму ја запознал Дидроа.
5 Смрт
Д'Аламбер починал од болест на мочниот меур. Поради своето изразено противење на црквата и атеизам бил погребан во необележен гроб.
Антифашистички фронт на жените

Антифашистичкиот фронт на жените (АФЖ) — движење на жените за време на Втората светска војна во Македонија и претходник на неколку денешни феминистички организации во Република Македонија. Тоа движење било формирано од доброволци во 1942 година на Првата земска конференција на АФЖ во Босански Петровац (6-8 декември 1942 година), заедно со други Антифашистички фронтови на жените во Југославија и било едно од само четири исто така да стане организирано движење на отпорот.
1 Почетоци
Првите никулци на АФЖ се сретнуваат во комисиите за работа со жените, формирани пред почетокот на Втората светска војна, како дел од месните комитети на КПЈ во Македонија, чија дејност била многу слична со дејноста на одборите на АФЖ (кои се фомрирале подоцна).
Во пролетта 1943 година, бил оформен првиот одбор на АФЖ во Кавадарци. До одржувањето на првата конститутивна конференција на АФЖ на Македонија (15 декември 1944 година во Скопје), скоро целата земја била покриена со мрежата на АФЖ.
На конститутивната седница биле избрани: ''Главен одбор на АФЖ'', ''Извршен одбор'' и ''Пленум''. Орган на АФЖ станало списанието ''Македонка'', чиј прв број се појавил во ноември 1944 година и тоа е првото женско списание на македонски јазик.
Најистакнатата фигура во движењето била Веселинка Малинска, одликуван ветеран на НОБ на Македонија и учесник на АСНОМ чиј татко бил дел од Илинденското востание во 1903 година.
Движењето било тесно поврзано со организацијата на Грчката граѓанска војна, Народноослободителниот фронт во која имало значителен број жени партизанки. Организацијата, како и нивните сојузници, Народноослободителниот фронт и Ослободителната народна Младинска Асоцијација на грчка Македонија, биле етикетирани како "бандити" од страна на грчката влада по Втората светска војна.
2 Повоена активност на АФЖ
Доминантна цел на АФЖ било да го подобри образованието на жените и зголемување на нивната стапка на писменост, бидејќи мнозинството на неписмени во тоа време биле жени.
Како посебна општествено-политичка организација, АФЖ дејствувала до 1953 година, кога се трансформирала во ''Сојуз на женските друштва на Македонија''. Во 1961 година Сојузот се преименувал во ''Конференција за општествена активност на жената - КОАЖ'', а набрзо потоа во името ја внел и додавката положба, односно ''Конференција за општествена активност и положба на жената - КОПАЖ.''
Во 1991 година Организацијата престанала да постои, а за нејзина наследничка се прогласила ''Организацијата на жените на Македонија (ОЖМ)''.
Прислушкувач

„Прислушкувач“ (германски: ''Der Ohrenzeuge'') — збирка куси раскази од германскиот писател Елијас Канети. Првобитно, збирката е објавена во 1974 година, а македонскиот превод е објавен во 2010 година, од издавачката куќа „Темплум“. Преводот од германски јазик е направен од Бисера Анастасова.
1 Технички податоци
Збирката е објавена како 84 книга на библиотеката „Магма“. Книгата е отпечатена во мал формат (17 сантиметри), во мек повез и има 121 страница. Каталогизацијата е извршена во Националната и универзитетска библиотека „Св. Климент Охридски“ - Скопје и ја носи ознаката ISBN 978-9989-189-76-0. Графичкото уредување и дизајнот на книгата е дело на фирмата „Кома“. На предната корица е ставена слика на Никол Ајзенман (''Nicole Eisenman''). На задната корица се наоѓа мал осврт врз делото и куса биографија на авторот.
2 Содржина
Збирката „Прислушкувач“ содржи 50 куси раскази, кои претставуваат литерарно-психолошки опис на 50 различни карактери. На крајот на книгата се наоѓа белешка за авторот. Во збирката се поместени следниве раскази: Најавувачката на кралеви, Подлизуркото, Поднесителот, Самодарителката, Дојавувачот, Љубителот на топли солзи, Слепецот, Големецот, Чувствителната на мириси, Имотот, Гласникот на смртта, Сомничавиот, Дождовникот на убавината, Заводничката, Злобникот, Вечно виновната, Збунувачкиот соговорник, Лудата по чаршафи, Колекционерот на вода, Брзоплетиот, Правоговорителката, Прислушкувачот, Губителот, Намотувачката на зловолие, Авантуристот, Месечевата братучетка, Крадливецот, Завештаниот, Ловецот на пакости, Оштетената, Археократката, Спокојната меѓу коњи, Книжниот молец, Прогонуваната, Изморената, Влечкото, Покорниот, Желната за султанот, Срамежливата соговорничка, Боговозвишувачот, Негувателката на гранит, Истражувачот на величини, Ѕвездено јасната, Сквернавителот на херои, Маестрозото, Освоената, Алчниот за мажи, Паталецот, Измислената, Неприсилениот.
Морис Кантен де Латур

Морис Кантен де Латур (|Maurice Quentin de La Tour; 5 септември 1704 — 17 февруари 1788) — француски портретист кој работел во стилот рококо, претежно во пастелна техника. Сликал многу познати личности, меѓу кои Волтер, Жан Жак Русо, Луј XV и Мадам де Помпадур.
1 Животопис
Роден е во Сен Кантен како син на музичар кој не му одобрувал стане сликар. На 15-годишна возраст се преселил во Париз, каде учел сликарство кај фламанскиот сликар Жак Спуд. Во 1724 г. отишол во Ремс, а во 1725 г. во Англија. Во 1727 г. се вратил во Париз и го продолжил ликовното образование. По враќањето во Париз почнал да работи со пастели.
Во 1737 г. ја направил првата изложба од вкупно 150 портрети кои станале гордост за Парискиот салон во следните 37 години. Латур се истакнал како врвен потртетист, обдарувајќи ги личностите со посебна драж и интелигенција.
Во 1746 г. е примен во Кралската академија на сликарството и вајарството, а во 1751 г. станува нејзин советник. Во 1750 г. бил назначен за портретист на кралот и останал во служба до 1773 г, кога доживеал нервен слом. Подоцна Латур основал ликовна школа и почнал да се занимава со одбротворни алтивност пред да се повлече во домашен кревет поради душевна болест. На возраст од 80 години се повлекол од работата, враќајќи се во Сен Кантен, каде починал по три години.
2 Галерија
3 Наводи
* "Maurice Quentin de La Tour." (1994) ''Encyclopædia Britannica'', 15th ed. London: Cambridge University Press.
**
Одбрани трудови

„Одбрани трудови“ — збирка раскази на македонскиот писател Горан Петревски. Збирката е објавена во 2014 година од издавачката куќа „Темплум“.
1 Технички податоци
Збирката „Одбрани трудови“ е објавена како 112 книга на библиотеката „Магма“. Книгата е отпечатена во мал формат (17 сантиметри), во мек повез и има 128 страници. Каталогизацијата е извршена во Националната и универзитетска библиотека „Св. Климент Охридски“ - Скопје и ја носи ознаката ISBN 978-608-4658-33-7. Графичкото уредување и дизајнот на книгата е дело на фирмата „Кома“, а сликата на предната корица е преземена од ''The Royal Art Lodge''. На задната корица се наоѓа куса биографија на авторот, како и мал осврт врз делото.
2 Содржина
Збирката содржи предговор, напишан од авторот (насловен како: „Ова не важи“) и 14 раскази:* Крај
* Мајка
* Понекогаш
* Последното царство
* Враќање
* Премиера
* Средба
* Солзи
* Прашање и одговор
* Љубов: преиспитување
* Последниот сон
* Смрт
* За што размислувам
* За што не размислувам
Роман со кокаин

„Роман со кокаин“ (руски: ''Роман с кокаином'') е роман од рускиот писател Михаил Агеев. Романот за првпат бил објавен во 1934 година, излегувајќи во повеќе продолженија во „Илустриран живот“ (''Иллюстрованная жизнь''), а потоа, првиот дел бил објавен во списанието „Броеви“ (''Числа''), додека две години подоцна, романот било бјавен како посебно издание. Во 1980-тите, се појавил францускиот превод на романот, а потоа следувал и англискиот превод. Македонскиот превод е објавен во 2007 година, од издавачката куќа Темплум.
1 Технички податоци
Романот е објавен како 52 книга на библиотеката „Магма“. Преводот од руски јазик е направен од Павел Попов. Книгата е отпечатена во мал формат (18 сантиметри), во мек повез и има 224 страници. Каталогизацијата е извршена во Националната и универзитетска библиотека „Св. Климент Охридски“, Скопје и ја носи ознаката ISBN 978-9989-189-02-9. Графичкото уредување и дизајнот на книгата е дело на фирмата „Точка“. На крајот од книгата се наоѓа белешка за авторот и делото, додека на задната корица е даден кус осврт врз делото.
2 Содржина
Романот содржи неколку поглавја: * Гимназијата
* Соња
* Кокаинот
* Мисли
Дејството на романот се одвива во Москва, за време на Првата светска војна и го прикажува животот на главниот јунак Вадим Маслеников, од неговите гимназијалски денови (на шеснаесеттина години) па натаму. За време на средношколските денови, Вадим е еден од главните лица во неговиот клас. Станува збор за правдољубиво, сиромашно момче кое е опседнато со сексуалноста. Истовремено, тој се однесува многу лошо кон мајка му, срамејќи се од нејзината сиромаштија. По завршувањето на гимназијата, Вадим ја запознава Соња во која неизмерно се вљубува. Поради неговата огромна љубов, тој не е во состојба да има сексуален однос со неа и дури подоцна, кога таа го кани во својот дом и го запознава со сопругот, воден од љубомората, тој започнува механички да одржува сексуални односи со неа. Гледајќи дека нивната љубов полека се гаси, Соња му пишува писмо на Вадим, со кое ја прекинува врската. Разочаран, Вадим случајно пробува кокаин, а потоа станува целосно зависен од дрогата. Најпосле, како последица на постојаното шмркање на кокаинот, Вадим е физички исцрпен и постојано доживува халуцинации. Еден ден, во зимата 1919 година, по неколку неуспешни обиди да се одвикне од дрогата, тој се појавува во една воена болница. Таму му кажуваат дека за неговото лечење би било посоодветно да го префрлат во психијатриската клиника, но за тоа е потребно одобрение од раководителот Буркевиц, кој е пријател на Вадим од гимназиските денови. Вадим одбива да преноќи во болницата за да го почека одобрението и се враќа дома, каде испива чаша со голема доза на кокаин и умира. Утредента, неговото мртво тело го носат во болницата, а во џебот од палтото наоѓаат ситни парички и тетратка со белешки, на која е напишано: “Буркевиц одби”.
Роберт Валзер

Роберт Валзер (германски: ''Robert Valser'') (1878, Бил, Германија - 1956, Швајцарија) бил германски писател, кој пишувал поезија, раскази и романи.
1 Животопис
Валзер е роден во 1878 година, во Бил, Германија. По завршувањето на училиштето се вработил како помошник-службеник во една банка, а подоцна работел и во фабрика за машини за шиење и во електродистрибуција, како слуга.
Од 1905-1906 година, Валзер живеел во Берлин, кој го напуштил во 1913 година, враќајќи се во родниот град. Таму изнајмил соба во одделот за слугите во хотелот “Син крст”, каде живеел повлечен и сиромашен живот. Во 1920-тите, Валзер се преселил во Берн, каде повторно живеел повлечен живот во едно поткровје. На почетокот на 1929 година, поради психичка криза, против својата волја, Валзер бил однесен во психијатриската клиника “Херизау”, каде останал затворен до крајот на животот. Умрел на Божиќ, во 1956 година, за време на една осамена прошетка по снегот.
2 Творештво
Валзер започнал како поет. Неговите први песни, објавени во 1898 година, му овозможиле да навлезе во литературните кругови на Минхен и на Берлин. Во 1907 година го објавил првиот роман “Децата на Танер”, следната година излегол неговиот втор роман “Калфа”, а во 1909 година и третиот роман “Јакоб фон Гунтен”. Иако трите романи биле забележани од критиката, сепак, Валзер не успеал да се наметне на литературната сцена во Берлин и затоа, разочаран, се вратил во родниот град.
Во 1917 и 1918 година ги објавил кратките прозни дела “Мала проза” и “Животот на поетот”. Неговот најзначајно дело од овој период е долгиот расказ “Прошетка” од 1917 година. Истата година го напишал романот “Тоболд”, кој останал неотпечатен и денес се смета за исчезнат. Истата судбина го затекнала и романот “Теодор” од 1921 година. Во овој период, Валзер објавувал во дневните весници и во книжевните списанија, но успеал да објави само една книга - “Роза”, во 1925 година. Од овој период потекнуваат и бројни раскази, како и романот од 1925 година, “Разбојници - роман”. Овие скици, ссочувани на 526 листови, напишани со молив, со ситен ракопис долго време биле сметани за тајни ракописи, но почнувајќи од 1980-тите, во текот на цели 20 години, ракописите на Валзер биле одгатнати и објавени во текот на 1985-2000, во шест тома, под насловот “Од областа на моливот”. Во 1933 година, останувајќи засекогаш затворен во психијатриската клиника “Херизау”, Валзер се откажал од пишувањето.
За време на животот, Валзер останал непознат, иако некои негови современици (Франц Кафка, Херман Хесе, Курт Тухолски, Роберт Музил и Валтер Бенјамин) многу го ценеле неговото дело. Денес, тој се смета за водечки германски писател од првата половина на XX век.
Конзервирани импресии

„Конзервирани импресии“ — збирка куси раскази од македонскиот писател Горан Стефановски. Збирката е објавена во 2004 година од издавачката куќа „Темплум“.
1 Технички податоци
Книгата е објавена како 13 книга на библиотеката „Магма“. Книгата е отпечатена во мал формат (18 сантиметри), во мек повез и има 107 страници. Каталогизацијата е извршена во Националната и универзитетска библиотека „Св. Климент Охридски“ - Скопје и ја носи ознаката ISBN 9989-902-38-0. Графичкото уредување и дизајнот на книгата е дело на фирмата „Точка“, а книгата е испечатена во печатницата „Винсент графика“. На предната корица се ставени објекти од Жерар Брасел. На задната корица се наоѓа мал осврт врз делото.
2 Содржина
Збирката „Конзервирани импресии“ содржи 101 кус расказ. Од нив, расказите под реден број 1-20 претходно биле објавени во списанието „Разгледи“, во 1974 година; оние под реден број 21-45 биле објавени во „Разгледи“, број 5, од 1979 година; оние под реден број 46-72 биле првобитнообјавени во „Разгледи“, број 10, од 1980 година; додека расказите под реден број 73-101, напишани во периодот 1980-1983, за првпат се објавени во оваа збирка.
Другата во мене (филм)

„Другата во мене“ — филм во режија на Нил Џордан. Главните улоги ги играат: Џоди Фостер, Теренс Хауард, Нивен Ендрјуз и Ники Кат.
1 Содржина
Ерика Бејн е радиоводителка од Њујорк. Нејзиниот живот во потполност се менува по еден вооружен напад, кога таа е тешко ранета, а нејзиниот свршеник е убиен. Таа не е способна да ја надмине трагедијата и почнува навечер да талка по улиците со намера да ги пронајде злосторниците. Нејзината потрага по правдата го привлекува вниманието на јавноста и наскоро, целиот град постанува опседнат со нејзините акции.
Необични приказни

Необични приказни (српски: ''Необичне приче'') е збирка куси раскази од српскиот писател Давид Албахари. Збирката е објавена во 2004 година од издавачката куќа „Темплум“. Преводот од српски јазик е направен од Виткор Шиков.
1 Технички податоци
Збирката „Необични приказни“ е објавена како 16 книга на библиотеката „Магма“. Книгата е отпечатена во мал формат (18 сантиметри), во мек повез и има 79 страници. Каталогизацијата е извршена во Националната и универзитетска библиотека „Св. Климент Охридски“ - Скопје и ја носи ознаката ISBN 9989-902-44-5. Графичкото уредување и дизајнот на книгата е дело на фирмата „Точка“, а книгата е испечатена во печатницата „Винсент графика“. На предната корица е ставена слика на Пол Дроан (''Paul Drohan''). На задната корица се наоѓа мал осврт врз делото.
2 Содржина
Збирката „Необични приказни“ содржи 60 куси раскази, а на крајот на книгата се наоѓа кус осврт на расказите на Албахари, под наслов „Проѕирност на нештата“, напишан од Виктор Шиков. Во збирката се поместени следниве раскази:
Снег; Читател; Звук; Погодување; Пет, не повеќе; Лист; Мачка; Жубор; Маса; Тишина; Рид; Кондуктер; Брод; Купола; Валзер; Обвинет; Небо; Внатре; Надзорник; Внимателност; Ненапишана приказна; Последица; Истражувач; Болничарка; Совршенство; Слушалка; Ноќ; Среќа; Круг; Судба; Точност; Татко ми во базен; Пријателство; Сенка; Вечер; Реченица; Професор Петровиќ; Пакет; Разлика; Моќта на песната; Во шума; Само ова; Момче; Слугинка; Ден во животот на еден рачен часовник; Разгледници; Временски прилики; Освојување на просторот; Скок; Исчезнување; Збрка; Одлука; Совладување на ужасот; Меѓународен натпревар; Лизарче; Повторување; Сосетка; Убавина; Глас; Не може од ова да се направи приказна.
Дорс (филм)

Дорс (англиски: ''The Doors'') е американски филм, во режија на Оливер Стоун. Главните улоги ги играат: Вал Килмер и Мег Рајан.
1 Содржина
Филмот го прикажува животот на пејачот на легендарната група Дорс (''The Doors''), Џим Морисон (го глуми Вал Килмер), почнувајќи од студентските денови на Филмската академија во Лос Анџелес до неговата смрт во Париз, во 1971 година.
Мама Рома (филм)

Мама Рома е италијански филм од 1962 година, во режија на Пјер Паоло Пазолини, кој е автор и на сценариото. Главните улоги ги играат: Ана Мањани и Еторе Гарофоло. Филмот е снимен во црно-бела техника, со моно звук.
1 Содржина
Во филмот се прикажува тешкиот живот на една римска проститутка (ја игра Мањани), која на сите начини се обидува да му обезбеди пристоен живот на својот син....
Пепелта на Ангела (филм)

„Пепелта на Ангела“ (англиски: ''Angela's Ashes'') е филм од 1999 година, во режија на Алан Паркер. Главните улоги ги играат: Емили Вотсон и Роберт Карлајл. Филмот е заснован врз автобиографската книга на Френк Мекорт.
1 Содржина
Филмот го прикажува животот на младиот Френки и неговото семејство, кои се трудат да ја избегнат сиромаштијата во Ирска. Поради тоа што татко му потекнувал од Северна Ирска, Френки има проблеми да најде работа, иако се борел против ИРА. Сепак, кога ќе дојде до некаква заработувачка, Френки ги троши парите на пиење.
Сите се добро (филм)

„Сите се добро“ (англиски: ''Everybody's Fine'') — американски филм од 2009 година, во режија на Кирк Џоунс (Kirk Jones). Главните улоги ги играат: Роберт Де Ниро (Robert De Niro), Дру Баримор (Drew Barrymore), Сем Роквел (Sam Rockwell) и Кејт Бекинсејл (Kate Beckinsale). Филмот претставува преработка на истоимениот италијански филм на режисерот Џузепе Торнаторе (Giuseppe Tornatore). Откако го видел филмот на претпремиерната претстава, Пол Макартни ја напишал песната „Сакам да се вратам дома“ (I want to come home) која била номинирана за наградата „Златен глобус“ за најдобра оригинална песна.
1 Содржина
Френк Гуд (го игра Де Ниро) го поминал целиот живот во локалната фабрика за кабли, напорно работејќи за да го прехрани своето семејство. Кога заминува во пензија, осум месеци по смртта на сопругата, тој сфаќа дека во изминатите години поминувал малку време со своите четири деца и решава повторно да се зближи со нив. Додека ги посетува едно по едно, Френк открива дека нивните животи не се совршени како што тие ги прикажуваат...
Случаи

Случаи е збирка куси раскази од рускиот писател Данил Хармс. Збирката е објавена во 2004 година, од издавачката куќа “Темплум”.
1 Технички податоци
Збирката “Случаи” е објавена како 11 книга на библиотеката “Магма”. Книгата е отпечатена во мал формат (18 сантиметри), во мек повез и има 128 страници. Преводот од руски јазик е дело на Павел Попов. Каталогизацијата е извршена во Националната и универзитетска библиотека “Св. Климент Охридски” - Скопје и ја носи ознаката ISBN 9989-902-36-4. Графичкото уредување и дизајнот на книгата е дело на фирмата “Точка”, а книгата е испечатена во печатницата “Боро графика”. На предната корица е ставена фотографија од доцните дваесетти години на XX век, на која се прикажани маж и жена со повреди на главата, здобиени во сообраќајна несреќа. На крајот од книгата е дадена хронологија на животот на Хармс, напишана од Анатолиј Алекандров, по што следуваат три страници со фотографии на Хармс. На задната корица се наоѓа мал осврт врз делото.
2 Содржина
Збирката ги содржи следниве раскази:* Случки
* Паѓаат старици
* Сон
* Столарот Кушаков
* Загуби
* Што се продава сега во продавниците
* Борци
* Линчување
* Средба
* Случка
* Случајот со Петраков
* Федја Давидович
* Сандак
* Машкин го убил Кошкин
* Почеток на мошне убав летен ден
* Рехабилитација
* Ме нарекуваат мајмун
* Сега ќе раскажам...
* Симфонија
* Сликарот и часовникот
* Сонет
* Паѓање
* Судбината на жената на професорот
* Неочекувана пијанка
* Пречка
* Младичот кој го зачуди чуварот
* Иван Јаковлевич Бобов се разбудил...
* Спомените на еден мудар старец
* Историска епизода
* Витез
* Пет недовршени приказни
* Оптичка измама
* Сказна
* Таинствена случка
* Натпреварување
* Врска
* Неуспешна претстава
* Четири илустрации
* Прво и второ
* Мојот метод
* Настан
* Метален поглед
* Ток!
* Литерарни анегдоти
* Анегдоти од животот на Пушкин
* За Пушкин
* Пушкин и Гогољ
Александер Скарсгорд

Александер Скарсгорд — шведски филмски и телевизиски глумец.
1 Животопис
Александер Скарсгорд е најстариот син на познатиот шведски глумец Стелан Скарсгорд. Пред камерите се појавил уште на 13-годишна возраст. Кога наполнил 19 години се пријавил во шведската армија, каде отслужил 18 месеци во единицата за антисаботажа и антитероризам. Александер, кој е висок 194 сантиметри, своевремено бил во врска со глумицата Кејт Босворт, но се разделиле во 2011 година.
2 Творештво
Својата прва улога, Александер Скарсгорд ја имал уште на 13-годишна возраст, во серијата „Кучето што се смее“, со која станал славен во Шведска. Поради притисокот на популарноста, Александер се откажал од глумата и направил пауза од седум години. Подоцна, тој стекнал светска слава со улогата на вампирот Ерик Нортман, во телевизиската серија „Вистинска крв“ (''True blood''), која се прикажувала на каналот „HBO“. Исто така, тој играл и во мини-серијата “Генерација на убијци”, каде го толкувал ликот на Бред „Ајсмен“ Колберт. Во 2009 година, тој се појавил во видео спотот за песната „Папараци“ (''Paparazzi'') на Лејди Гага (''Lady Gaga'').
Покрај улогите во телевизиските серии, Александер Скарсгорд глумел и во повеќе филмови, како што се: “Меланхолија”, „Неповрзан“, „Исток“ и „Што знаеше Мејси“.
Баклава

Баклава (|baklava) — вид многу сладок десерт. Баклавата всушност претставува слатка пита што може да има и до 70 тенки кори. Таа потекнува од просторите на поранешното Отоманско Царство и денес се приготвува во земјите наследнички. Оттука, десертот се среќава во македонската, црногорската, босанската, српската, бугарската, грчката и турската кујна. Баклавата во минатото се приготвувала исклучиво во домаќинствата или слаткарниците, но денес може да се најде и во продавници и самопослуги како полуиндустриски производ.
1 Потекло на поимот
Историчарот Паул Д. Буел тврди дека поимот „баклава“ најверојатно потекнува од монголскиот збор „бајла-“ со значење „врзува, обвиткува“ и туркискиот глаголски завршеток „-в“;. всушност, зборот „бајла-“ се среќава во туркиските јазици како позајмен збор. Ерменскиот јазичар Севан Нишанјан смета дека најстарите називи на десертот биле „баклаги“ и „баклагу“ потекнувааат од времето пред 1500 година и имаат пратурско потекло. Друг облик на поимот исто така се среќава и во персискиот јазик како „баклаба“ (fa). Иако наставката „-ва“ укажува на можно персиско потекло, делот „бакла-“ не е персиски и неговото потекло останува неразјаснето.
Арапскиот назив „баклава“ (ar) веројатно потекнува од турскиот јазик.
2 Историја
Историјата на баклавата не е доволно документирана, но нејзиниот денешен облик се претпоставува дека се појавил во царските кујни на Топкапи-сарај во Истанбул. Султанот ги послужувал јаничарите со баклава секој 15. ден од рамазанскиот пост на свеченост наречена „баклавска поворка“ (ota-Latn).
Постојат три предлози за предотоманско потекло на баклавата: римската плацентна торта којашто била застапена во византиската кујна, средноазиската турска традиција на приготвување повеќеслоести лебови и персиското јадење „лаузаинак“.
3 Подготовка
Баклавата обично се приготвува во големи плехови. Во плехот се поставуваат повеќе слоеви на кори кои се раздвоени со растопен путер и растително масло. Слој од ситно сецкани ореви (понекогаш и лешници или ф'стаци) се поставува на врвот, а потоа истиот се покрива со повеќе слоеви на кори. Најголемиот број рецепти се состојат од повеќе слоеви на кори и ореви, иако кај некои се среќава само по еден слој ореви меѓу два дела од кори.
Пред печење на температура од 180 °C во времетраење од 30 минути, тестото се расекува на повеќе парчиња, кои најчесто се во облик на паралелограм, триаголник, делтоид, правоаголник или квадрат. По печењето, баклавата се посипува со сируп од мед, розова или портокалова вода и се остава течноста да ја впие.
Баклавата обично се послужува на собна температура со парчиња јаткасти плодови.
4 Галерија
5 Поврзано
* Кори
* Тулумба
* Кадаиф
Народен театар „Јордан Хаџи Константинов – Џинот“

Народен театар „Јордан Хаџи Константинов – Џинот“ — македонски театар, сместен во Велес, Македонија.
1 Историја
Народниот театар „Јордан Хаџи Константинов – Џинот“ е основан во 1949 година. Театарот е наречен по македонскиот просветител Јордан Хаџи Константинов-Џинот, кој потекнува од Велес.
На 26 јуни 2014 година била пуштена во употреба новата зграда на Народниот театар „Јордан Хаџи Константинов – Џинот“. Изградбата на зградата, која зафаќа површина од 4.200 квадратни метри, траела шест години, а таа чинела 12 милиони евра.
2 Организација и управа
Директор на театарот е глумецот Јордан Витанов, а уметнички директор е Васил Зафирчев.
3 Претстави
* „Шестиот кат“ (според раскази на Драги Михајловски) - режија: Дејан Дамјановски; сценографија: Кирил Василев; костимографија: Елена Дончева; музика: Сашко Костов, 2015.
4 Поврзано
* Велес