База „Марамбио“

База „Марамбио“ (|Estación Marambio) — постојана, целогодишна аргентинска станица на Антарктикот именувана по вице-комодорот Густаво Аргентино Марамбио, пионер на антарктичката авијација. Сместена е на островот Марамбио, Греамова Земја, Антарктички Полуостров, околу 100 километри од крајбрежното цивилно село Есперанца.
Во времето на неговата изградба, базата претставувала првиот аеродром на Антарктикот и сèуште е една од најчесто користените поради неговата соодветност за слетување, поради што се нарекува „Влезна врата на Антарктикот“ (|Puerta de Entrada a la Antártida). Базата е исто така најважната станица на Аргентина на континентот.
Од 2014 година е една од 13-те истражувачки станици на Антарктикот со кои управува Аргентина.
1 Историја
Зголемената активност на Антарктикот што Аргентина ја развила од 1940 година ја создало потребата за воздухопловна писта што ќе може да функционира во текот на целата година. Летот на вице-комодорот Марио Луис Олеза до Јужниот Пол, новоизградената станица Мекмердо во САД и честите операции започнати од станицата Матиенцо ја покажале потребата да се обезбеди подобар транспорт и комуникации во секторот.
Аргентинските воздухопловни сили се обиделе да најдат соодветно место за изградба на аеродром. На 25 ноември 1968 година, два хеликоптери кои оперираат од мразокршачот АРА ''„Генерал Сан Мартин“'' се спуштиле на островот Марамбио како дел од таквото истражување. Нивниот извештај за фаворизирање на местото бил одлучувачки: немало големи пречки што може да го нарушат маневрирањето на авионот, а неговото долго плато било практично без мраз.
На 30 август 1969 година, тим на воздухопловните сили предводен од вице-комодор Олеза го окупирал островот, носејќи ги со себе елементите потребни за изградба на проектираната патека за слетување. Кога првично била отворена, пистата ориентирана кон ''05/23'' имала должина од 300 метри. Таа била првата на континентот. Задачата траела три месеци работа и кулминирала кога De Havilland Canada DHC-2 Beaver, поставен со конвенционални тркала, полетал од станицата Матиенцо и слетал на новиот аеродром. Пред крајот на октомври пистата веќе достигнала 800 метри.
Станицата е основана на 29 октомври 1969 година. Тој ден Fokker F-27 Friendship на аргентинските воздухопловни сили управуван од вице-комодорот Ервин Роберто Керн, го напуштил Рио Галегос и слетал директно на аеродромот Марамбио, со цивилни и воени власти. Тоа бил првиот авион кој полетал на друг континент и слетал на Антарктикот користејќи конвенционална опрема за слетување: Антарктикот повеќе не претставувал изолирано место; Од тој ден па наваму, сите домашни и странски станици на Антарктикот се поврзувале со остатокот од светот во текот на целата година. Тоа бил најважниот настан на Антарктикот во деценијата.
До април 1970 година, пистата достигнала 1.200 метри должина. На 11 април 1970 година, аргентинските воздухопловни сили почнале да го слетуваат својот Ц-130 Херкулес на Антарктикот кога ТЦ-61 командуван од комодорот Артуро Атос Гандолфи слетал во Марамбио, започнувајќи долгогодишна и непрекината традиција на снабдување со воздух на антарктичките аргентински станици од копното. Претседателскиот авион на ''Fokker F28 Fellowship Т-01'' станал првиот авион што слетал на Антарктикот кога паднал во Марамбио на 28 јули 1973 година, во 13:28 часот.
Комерцијалниот патнички сообраќај од Ушуаја бил најавен за 2018 година
2 Опис
Од 2014 година, базата има 27 згради со вкупна покриена површина што надминува 20.000 квадратни метри (220.000 sq ft; 2.0 ha). Може да биде домаќин на постојан екипаж од 45 луѓе и голем број научен персонал, со вкупно околу 200 луѓе, иако во просек е населен со 55 членови во зима и 150 во лето. Некои од капацитетите се: главни, трпезариски и рекреативни сали; итна куќа со капацитет од 28 кревети; згради за сместување на персоналот; платформа за паркирање на авиони; лет на палубата; патнички терминал; опрема за поддршка на летање на земјата; библиотека; канцеларија за пошта; теретана; католичка капела; перална; кујна; две комори за замрзнување; топење на снег; сателитска антена за телевизија и интернет; радио комуникациска станица; возила за влечење и превоз на персонал (вклучувајќи трактори, камиони и виљушкари); алати и возила за одржување на патиштата, машински, столарски, ковачки, водоводни и електроенергетски работилници; лабораторија со трафостаници за APT (Автоматски пренос на слика) приемник на сателитски снимки, мерење на озон и UV светлина, поставување и лансирање на балон и радиосонда, Меѓународен метеоролошки центар МБИ и други; неколку магацини и депозити; место за складирање гориво; мрежа за вода за пиење и канализација; модул за согорување и депонирање на отпад и противпожарен систем.
Станицата има и CATV и јавна и внатрешна услуга за мобилни телефони.. Медицинскиот апартман го посетуваат еден лекар и тројца болничари, а има три кревети и рендген, стоматологија, коронарна нега и телемедицина. Над 492.000 литри бензин на Антарктикот се користи секоја година за транспорт и за исхрана на 1.000 kW главна електрана со трите генератори на Caterpillar. Станицата има и пречистителна станица за отпадни води. Повеќето згради се поврзани заедно со издигнати метални патеки за да ги изолираат од снег и мраз.
Во 2010 година, аргентинската компанија CITEDEF дизајнирала и инсталирала ветерна турбина на станицата.
2.1 Аеродром
Станицата е поддржана од аеродромот Марамбио .
2.2 Комуникации
Станицата е поврзана со аргентинското копно и светот преку сателитска станица за надополнување со телефон, факс, телевизија и интернет. Тие, исто така, имаат DirecTV антена која ја обезбедува нивната услуга на целата станица. Аргентинската компанија за мобилни телефони ''Claro'' и шпанската ''Movistar'' имаат антена за локално покривање. Во рамките на станицата и помеѓу станиците, радиото е најкористеното средство за комуникација, главно преку HF, Vox /Data, аеронаутички VHF - AM и UHF - FM.
Пристапот до Интернет го обезбедува Speedy Argentina, овозможувајќи им на персоналот во станицата да биде трајно поврзан со мрежни услуги. Безжична локална мрежа и Вај-фај го покриваат целиот комплекс, станувајќи едно од најјужните места во светот со безжична мрежа. Телефонската услуга ја обезбедува ''Telefónica de Argentina'' по ниски национални тарифи.
Во септември 2006 година, на станицата била додадена и ГСМ мобилна телефонска мрежа, обезбедена од аргентинскиот мобилен оператор ''CTI Móvil'' (денес Кларо).
2.3 Научни активности
Научните истражувања се планираат и извршуваат од специјализирани одделенија, обично за време на летните кампањи:
* Earth Sciences врши палеонтологија, стратиграфија, седиментологија, петрографија, криологија, глациологија и геодезија .* Истражувањата на атмосферските науки вклучуваат набљудувања на космичките зраци и јоносферата, и мониторинг на стратосферскиот озон. Озонската лабораторија LAMBI, управувана од станицата Atmospheric Sciences, започнала во 1994 година да добива записи за озон со апсорпција. Тоа е заедничка програма со INTA (Шпански национален институт за воздушна технологија )
* Геофизиката го анализира составот, структурата и мобилноста на литосферата на Антарктикот со сеизмички, магнетни, магнетотелурични и гравиметриски истражувања. Истражува за тектонската динамика со цел да ја дефинира нејзината конфигурација од креда до денес. Исто така, спроведува палеоклиматски и палеоеколошки студии за да се утврдат релевантните трендови во текот на доцниот кенозоик .
* Dynamics and Chemistry of Ice ги истражува промените во текот на последната деценија во избраните ледници на островите Рос и Вега. Исто така, ги испитува значајните промени во Ларсеновата Ледена Плоча и обезбедува суштински информации за дистрибуцијата на санта мраз на Антарктикот долж патеките на бродовите кои работат на Антарктикот.
* Human Impact ги истражува процесите на животната средина во врска со можните пореметувања предизвикани од човечки активности над динамиката на копнениот екосистем во областа Марамбио. Програмата развива упатства за управување и мониторинг на животната средина.
Покрај тоа, базата е дом на различни тековни научни проекти:
* Програмата за историска археологија Музеоантар се подложува на обновување, зачувување и реставрација на засолништата изградени од шведската антарктичка експедиција 1901–04 на островот Сноу Хил.
* Во 2011 година, за време на мисијата „Марс во Марамбио“, научниците на НАСА пристигнале на станицата за да тестираат нов вселенски костум дизајниран за идно истражување на Марс.* Во 2013 година Финскиот метеоролошки институт во соработка со Servicio Meteorológico Nacional и со аргентинските воздухопловни сили започнале нова континуирана програма за мерење на атмосферата во Марамбио. Набљудувањата опфаќаат стакленички гасови (најчесто CH<sub>4</sub> и CO<sub>2</sub>) додека ги истражуваат физичките, хемиските и оптичките својства на честичките од аеросол и влезното и излезното УВ зрачење. Овој научен проект го направил Марамбио најсеопфатна станица за мерење на атмосферата на континентот Антарктик.* Станицата е избрана за место на лансирање балони на францускиот проект ''Estrateole'' за проучување на озонската обвивка.
3 Клима
И покрај релативно ниската географска широчина, станицата Марамбио се наоѓа во клима со ледена капа, иако многу помалку тешка отколку во внатрешноста на Антарктикот.
Сепак, климата е тешка со просечни температури кои ретко се искачуваат над и присуството на силни ветрови. Силните ветрови создаваат студ на ветерот што прави температурите да се поладни. Особено, налетите до 220 км/ч може да се појави во текот на зимските месеци. Поради делумното топење на снегот во лето поради високите дневни температури, животните, како и ограничениот растителен свет (мов, лишаи и кантарион) можат да напредуваат во потоплите месеци декември, јануари и февруари.
Просечните месечни температури се движат од во јуни до во декември. Во текот на летото, просечното високо ниво е над нулата додека просечното ниско е . Сепак, температурите можат да достигнат и до или да паднат под во текот на летото. Во зима, просечната висока е додека просечната ниска е . Повремено, температурите можат да достигнат и над нулата во текот на зимата. Ова се случува кога топол воздух од североисток (се одликува со висока облачност и магла) или од северозапад се движи кон полуостровот. Додека топлиот воздух ги преминува планините на полуостровот, тој се загрева додека се спушта, што доведува до топли и суви услови на начин сличен на ветерот Зонда. Неговата највисока забележана температура била на 23 март 2015 година. Ова било надминато на 9 февруари 2020 година кога температура од била забележана на станицата.
Во станицата често има магла. Декември и јануари се најмагливи месеци, во просек од 16 до 19 дена со магла, додека јуни до септември се најмалку, во просек од 9 до 11 дена. Станицата се одликува со висока облачност во текот на целата година во форма на стратус облаци. Летото е најоблачното време, просечно 24 облачни денови, додека зимите се најмалку најоблачни, во просек од 10 до 11 облачни денови.