procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Магемит

Магемит ( <sub>Fe2O3</sub>, γ- <sub>Fe2O3</sub><sub>)</sub> — член на семејството железни оксиди. Има иста формула како хематитот, но иста шпинелна феритна структура како магнетитот и е исто така феримагнетен. Понекогаш се пишува како „магхемит“.
''Магемитот'' може да се смета за магнетит со недостаток на Fe(II) и со формула <math chem>\left(\ce{Fe^{III}8}\right)_A\left[\ce{Fe^{III}_{40/3}\square_{8/3\right]_B\ce{O32}</math> каде што
<math>\square</math> претставува празно место, A означува тетраедарско, а B октаедарско позиционирање.
1 Појава
Магемитот се формира со атмосферско оксидирање или нискотемпературна оксидација на шпинели што содржат железо(II), како што се магнетит или титаномагнетит. Магемитот може да се формира и преку дехидрација и трансформација на одредени минерали на железо оксихидроксид, како што се лепидокроцит и ферихидрит. Се јавува како широко распространет кафеав или жолт пигмент во копнените седименти и почви. Поврзан е со магнетит, илменит, анатаза, пирит, марказит, лепидокроцит и гетит. Познато е дека се формира и во области кои биле подложени на пожари во грмушки (особено во областа Леонора во Западна Австралија), магнетизирајќи ги минералите на железо.
Магемитот бил именуван во 1927 година кога бил пронајден во рудникот Ајрон Маунтин, северозападно од Рединг, округ Шаста, Калифорнија. Името алудира на донекаде среден карактер помеѓу магнетит и хематит. Може да изгледа син со сива нијанса, бел или кафеав. Има изометриски кристали.[4] Магемитот се формира со топотактична оксидација на магнетит.
==Распределба на катјони
Постојат експериментални и теоретски докази дека катјоните и празнините на Fe(III) имаат тенденција да бидат подредени во октаедарските места, на начин што ја максимизира хомогеноста на дистрибуцијата и затоа ја минимизира електростатската енергија на кристалот.
2 Електронска структура
Магемитот е полупроводник со енергетски јаз од околу 2 eV, иако прецизната вредност на јазот зависи од спинот на електронот.
3 Примени
Магемитот покажува феримагнетно подредување со висока Неелова температура (~950 K), што заедно со неговата ниска цена и хемиска стабилност довеле до негова широка примена како магнетен пигмент во електронските медиуми за снимање од 1940-тите години.
Наночестичките од магемит се користат во биомедицината, бидејќи се биокомпатибилни и нетоксични за луѓето, додека нивниот магнетизам овозможува далечинска манипулација со надворешни полиња.
4 Како загадувач
Во 2022 година било откриено дека во транспортниот систем на лондонското метро се присутни високи нивоа на магемитни честички доволно мали за да влезат во крвотокот доколку се вдишат, некои дури и со големина од пет нанометри. Присуството на честичките укажува дека тие се суспендирани подолг период поради лоша вентилација, особено на пероните. Здравствените импликации што ги претставуваат честичките не биле испитани.
Astrophytum ornatum

''Astrophytum ornatum'' е цветно растение од семејството Cactaceae, ендемично на Централната висорамнина во Мексико. Тоа е најголемиот и највисокиот вид на ''Astrophytum''.
1 Опис
Овој кактус има форма на цилиндер или кула, и може да порасне до 2 метри во висина, како и до 30 сантиметри во ширина. Развива бројни бели волнени снегулки за заштита од сонцето. Цвета во текот на летото, цветовите се долги 7 до 8 сантиметри во канаринско жолта боја.
2 Одгледување
Ова е робусно растение отпорно на гниење на коренот и лесно за одгледување во добро дренирана почва. Има темно зелена боја кога се одгледува на филтрирана светлина или сенка. Растението кое е во развој е отпорно на студ до -4°C.
''Astrophytum ornatum'' ја доби наградата за заслуги на градината на Кралското хортикултурно друштво.
Арбанаси (Задар)

Арбанаси (|Arbanasi) е населба во југоисточниот дел на Задар. Првобитната населба Арбанаси е основана во 1726 година.
1 Историја
Мнозина од жителите на Арбанаси се потомци на католички Албанци од областа Скадар и Бар (Скадарско Езеро), кои се преселиле во 1726, 1727 и 1733 година, по кои населбата е именувана. Нивниот живот во новиот регион го организирал задарскиот надбискуп, Вицко Змајевиќ. Им бил даден најголемиот дел од земјата во областа Земуник, каде што се населиле трајно, како и во Мурвица, Раштевиќ, Полача и други. Од своето основање, населбата била управувана од селски капетан (škôpi или katundit), директно потчинет на окружниот старешина, а од 1749 година на сердарот на средниот задарски округ. Првично селани и овчари, жителите на Арбанаси набрзо станале сопственици или колонисти на најголемиот дел од земјата во областа Задар. Тие беа првите во регионот што посеаа пченка и ставија необработена земја под обработка, и беа истакнати месари, и трговци со добиток. Основно учителско училиште беше отворено во 1866 година, кое беше укинато во 1921 година. До 1944 година, тоа беше посебна населба (италијански Albanesi или Borgo Erizzo), а подоцна дел од Задар. По 1945 година, многу жители на Арбанаси емигрираа поради можноста за италијанско државјанство. Во тој дел од Задар, арбанашкиот дијалект сè уште се користи денес (150 до 300 говорници), локална варијанта на гегскиот дијалект на албанскиот јазик со примеси од хрватски и италијански јазик.
2 Поврзано
* Задар
* Албанци
Малиот шеф

''Малиот шеф'' (The Boss Baby) е американски компјутерски анимиран филм од 2017-та година. Филмот е базиран на истоимената сликовница од 2010-та година од Марла Фрејзи. Продуциран е од ДримВоркс Анимејшн (DreamWorks Animation), режиран од Том Мекграт, а напишан од Мајкл Мекилрој. Во филмот гласовите ги позајмуваат Алек Болдвин и Мајлс Моралес како главни ликови, а Стив Бушеми, Џими Кимел, Лиса Кудроу и Тоби Магваер како главни ликови. Филмот следи бебе кое е таен агент во војна за наклонетост кај возрасните помеѓу бебињата и кученцата.
''Малиот шеф'' премиерно бил прикажан на Меѓународниот филмски фестивал во Мајами на 12 март 2017 година, а бил издаден на 31 март 2017 година По објавувањето, филмот добил мешани критики од критичарите, заработувајќи 528 милиони долари низ целиот свет, а неговиот буџет бил 125 милиони долари. Бил номиниран за најдобар анимиран филм на 90-тото доделување на наградите Оскар, 45-то доделување на наградите Еми и 75-то доделување на наградите Златен глобус, но загубил од ''„Коко“'' на Пиксар.
Продолжението, ''Малиот шеф: Семејниот бизнис'', било објавено на 2 јули 2021 година, додека ТВ серијата на Нетфликс, ''Малиот шеф: Назад на работа'', премиерно била прикажана на 6 април 2018 година.
1 Дејство
Ова е урнебесна семејна комедија, за тоа како доаѓањето на бебето влијае на семејството, раскажана од перспектива на еден прекрасен несигурен наратор - имагинативниот седумгодишен брат, по име Тим. Најнеобичниот мал шеф пристигнува во куќата на Тим со такси, облечен во одело, куфер и зборувајќи со гласот на Алек Болдвин. Ривалството меѓу браќата неволно се става во втор план кога Тим открива дека малиот шеф всушност е шпион на тајна мисија и дека само тој може да му помогне. Започнува смела авантура додека малиот палавко се подготвува да осуети подмолен план што вклучува епска битка помеѓу кучињата и бебињата.
Торијанит

Торијанит — редок минерал од ториум оксид, со формула ThO<sub>2</sub>. Првично бил опишан од Ананда Кумарасвами во 1904 година како уранинит, но бил препознаен како нов вид од Виндам Р. Данстан. Така бил именуван од Данстан поради високиот процент на ториум; исто така содржи оксиди на ураниум, лантан, цериум, празеодиум и неодиум. Хелиум е присутен, а минералот е малку помалку радиоактивен од смолестиот бленд, но е потешко да се заштити поради неговите високоенергетски гама зраци. Чест е во алувијалните скапоцени камења-чакалови на Шри Ланка, каде што се јавува главно како водоотпорни, мали, тешки, црни, кубни кристали. Најголемите кристали обично се близу 1,5 см. Поголеми кристали, до 6 см, биле пронајдени во Мадагаскар.
1 Хемија
Врз основа на бојата, специфичната тежина и составот, се разликуваат три вида на торијанит:* α-торијанит
* β-торијанит
* γ-торијанит
Торијанитот и уранинитот формираат комплетна серија на цврсти раствори во синтетички и природни материјали. Поделбата меѓу двата вида е на Th:U = 1:1, при што ураниумот евентуално сочинува до 46,50%, а ториумот се движи до 87,88%. Ретките земни елементи, главно цериумот, го заменуваат ториумот во количини до 8% по маса. Цериумот е веројатно присутен како Ce<sup>4+.</sup> Позната е и комплетна серија во синтетичките материјали меѓу CeO<sub>2</sub> - PrO<sub>2</sub> - ThO<sub>2</sub> - UO<sub>2</sub>. Мали количини на Fe3<sup>+</sup> и циркониум исто така можат да бидат изоморфни со ториумот. Оловото кое е присутно е веројатно радиогено.
2 Сорти
*''Алданит'' – сорта на торијанит што содржи од 14,9% до 29,0% UO<sub>2</sub> и од 11,2% до 12,5% PbO.*''Ураноторианит''*''Торијанит Церијан''*''Торијанит Ла беринг''
3 Појава
Тој обично се наоѓа во алувијални наслаги, плажен песок, тешки минерални плацери и пегматити, и тоа во:
* Шри Ланка – Во поточни чакали, округ Гале, Јужна покраина; округ Балангода; во близина на Кодругала, покраина Сабарагамува; и од пегматит во областа Бамбаработува.
* Индија – Пронајден во плажниот песок на Траванкор (Керала).* Мадагаскар – Пронајден во алувијалните наслаги на Бетрока и Андолобе. Исто така, како многу големи кристали од Форт Дофин; во Андранондамбо и други локалитети.
* Русија – Во црн песок на златен плацер на реката Бошогоч, Трансбајкалија, Сибир; во масивот Ковдор покрај Ковдор, полуостровот Кола; во планинскиот венец Јенисеј, Сибир.
* САД – пронајден во Истон, Пенсилванија; црн песок во реката Мисури, во близина на Хелена, Монтана; река Скот, округ Сискију, Калифорнија; во црн песок во окрузите Никсон Форк и Вајзман, Алјаска.* Канада – Пронајден со уранинит во пегматит на езерото Шарлбоа, источно од езерото Атабаска; Разновидноста Уранон е пријавена од пегматит и метесоматизирани зони во кристални варовници од многу локации во Квебек и Онтарио.* Јужна Африка – Се јавува со баделејит како додаток во карбонатитот во Фалаборва, Источен Трансвал.* Демократска Република Конго - регион Касаи.
Еканит

Еканит — невообичаен силикатен минерал со хемиска формула , или алтернативно . Тој е член на групата стеацити. Тој е меѓу ретките скапоцени камења кои се природно радиоактивни. Поголемиот дел од еканитот се ископува во Шри Ланка, иако наоѓалиштата се јавуваат и во Русија и Северна Америка. Бистрите и добро обоени камења се ретки бидејќи радиоактивноста има тенденција да ја разгради кристалната матрица со текот на времето во процес познат како метамиктизација.
1 Локации
Типската локација му е Ехелијагода, округ Ратнапура, покраина Сабарагамува, Шри Ланка, каде што првпат бил опишан во 1955 година од Ф. Л. Д. Еканајаке, научник од Шри Ланка, и бил именуван по него.
Во Шри Ланка, минералните примероци се јавуваат како детритални камчиња. Во планините Тумбстоун во Јукон, Канада, минералот се наоѓа во сиенитски глацијален ератичен камен. Во ридовите Албан во Италија се наоѓа во вулкански исфрлања.
Еканитот може да биде датиран со ураниум-олово, што открило еканитот од Окампитија во округот Монарагала во Шри Ланка е стар околу 560 милиони години.
Ганофилит

Ганофилит — филосиликатен минерал со формула (K,Na,Ca)<sub>2</sub>Mn<sub>8</sub>(Si,Al)<sub>12</sub>(O,OH)<sub>32</sub> · 8H<sub>2</sub>O. Бил именуван од Аксел Хамберг во 1890 година и името потекнува од грчките зборови за лист (φυλλον) и сјај (γανωμα) - поради сјајните расцепи. Минералот бил одобрен од IMA во 1959 година и се верува дека неговото име се однесува на претходно постоечки вид. Тамаитот е калциумов аналог, додека еглетонитот е натриумов аналог на овој минерал.
1 Својства
Ганофилитот е член на ганофилитската група, заедно со еглетонитот и тамаитот, и е калиумов вид на еглетонит. Вообичаени нечистотии на минералот вклучуваат олово, железо, калциум, бариум и цинк. Нечистотиите од цинк може да се објаснат со фактот дека минералот обично се формира во рудници за цинк-манган. Формулата на ганофилитот вклучува калиум (K), додека еглетонитот вклучува натриум (Na), а тамаит вклучува калциум (Ca). Има едвај забележлива калиумова радиоактивност и едвај забележливо зрачење од 1,8% мерено со GRapi (единици на Американскиот институт за нафта со гама зраци). Главно се состои од кислород (47,02%), манган (21,77%) и силициум (16,69%), но инаку содржи алуминиум (5,88%), калиум (3,87%), што му ги дава на ганофилитот неговите радиоактивни атрибути, магнезиум (2,41%), водород (1,6%) и натриум (0,76%). Ганофилитот е плеохроичен, што значи дека бојата на минералот изгледа како да се менува во зависност од оската на која се испитува: на X-оската, се гледа во бледо жолто-кафеава боја, а на Y и Z-оската, може да се види како темно жолто-кафеав скапоцен камен. Минералот има лиснат кристален облик - формира плочести, тенки листови што се разделуваат и се наредени еден врз друг.
2 Распространетост
Ганофилитот се јавува во метаморфизирани наслаги од манган, особено во оние од цинк-манган. Неговиот типичен локалитет е рудникот Харстиген во Шведска, иако првиот примерок бил пронајден во рудникот Нант во Велс, но може да се најде и во рудникот Беналт. Други места каде што бил пронајден се рудниците Молинело и Гамбатеса во Италија, наоѓалиштата Мејпл-Хови во Франклин, Њу Џерси и во Мон Сен-Илер во Канада. Азиските рудници ги вклучуваат рудникот Кумахата, рудникот Нода-Тамагава, рудникот Ананаи и рудниците Осу и Јонојама, сите во Јапонија. Ганофилит може да се најде и во Брокен Хил во Австралија.
3 Поврзани минерали
Има многу минерали кои се поврзани со ганофилитот, иако поголемиот дел е специфичен за рудникот. Во секој рудник, минералите поврзани со ганофилитот може да варираат.
Во рудникот Харстиген, поврзаните минерали се следниве: пирофанит, кариопилит, калцит, гранат, родонит, барит, олово и манганоан биотит.
Ганофилитите од рудникот Молинело ги имаат следниве поврзани минерали: кариопилит и парсетензит.
Следниве поврзани минерали можат да се појават со примероци од Франклин: аксинит, родонит, датолит, вилемит, бустамит, чарлезит, клиноедрит и роеблингит.
Echinopsis arboricola

''Echinopsis arboricola'', синоним ''Soehrensia arboricola'' — вид на ''Soehrensia'' кој се наоѓа во северозападна Аргентина и Боливија.
1 Опис
''Echinopsis arboricola'' е грмушесто растение кое почнува исправено, но подоцна станува овенато. Неговите тенки, цилиндрични, темнозелени стебла можат да пораснат над 120 см во должина, со дијаметар од 2,5 до 4 см, и да развијат воздушни корени. Стеблата имаат од девет до единаесет ребра со речиси коцчести или конусни грмушки високи до 3 мм, прекриени со волнени бели ареоли. Од овие ареоли зрачат од девет до 15 иглести трње, од кои едно е подолго, со должина од 0,1 до 2,3 см и жолтеникава до кафеава боја. Белите цветови во облик на ѕвонче цветаат близу до врвот на изданокот, отворајќи се ноќе. Тие се со должина од 12 до 13 см и дијаметар од 13 до 15 см.
2 Таксономија
Првично опишан како ''Trichocereus arboricola'' од Мајрон Вилијам Кимнах во 1990 година, видот е именуван по неговото епифитско живеалиште, при што „arboricola“ е изведено од латинскиот „arbor“ (дрво) и „-cola“ (жител). Во 2012 година, Борис О. Шлумбергер го прекласифицирал видот во родот ''Soehrensia''. , Plants of the World Online го смести во родот ''Echinopsis''.
3 Распространетост
''Echinopsis arboricola'' се наоѓа во јужна Боливија и во покраината Салта во Аргентина, на надморска височина од .
Макото Шинкаи

Макото Шинкаи (|新海 誠) — јапонски режисер и аниматор, роден во префектурата Нагано во 1973 г. Неговото вистинско име е Макото Ницу (јап. ''新津 誠''). За филмовите на Шинкаи карактеристични се љубовните приказни со фантастични или бајковити елементи, како и колоритното и подробно прикажување на светот што ги опкружува ликовите. Неговиот филм ''Твоето име'', објавен во 2016 г., одреден период било аниме со најголема заработка во светот на сите времиња.
Шинкаи студирал јапонска книжевност на универзитет. Уште во средно училиште сакал да создава манга, аниме и лесни романи. Неговото омилено аниме е ''Замок на небото''. Шинкаи често го нарекувале „новиот Мијазаки“, иако самиот тој не се согласува со тоа споредување, изјавувајќи дека неговата работа е преценета. Исто така, истакнал дека сака да создава дела што имаат поразлични допирни точки со публиката од оние на Мијазаки. До почетокот на 2020-тите, споредбите со основачот на Studio Ghibli речиси престанале.
Во чест на режисерот е именуван и еден астероид.
1 Филмографија
1.1 Филмови
Македонски наслов, Англиски наслов, Година, Улога во филмот
Сценарист, Продуцент, Гласовен глумец, Друго
''—'', ''The Place Promised in Our Early Days'', 2004
''Пет сантиметри во секунда'', ''5 Centimeters per Second'', 2007
''—'', ''Children Who Chase Lost Voices'', 2011
''Градина на зборовите'', ''The Garden of Words'', 2013
''Твоето име'', ''Your Name'', 2016
''Дете на времето'', ''Weathering With You'', 2019
''Сузуме'', ''Suzume'', 2022
Myosotis speluncicola

''Myosotis spelunicola'' — вид цветно растение. Видот првпат бил опишан од Пјер Едмон Боасие, а неговото сегашно му го дал Жорж Руи.''Myosotis spelunicola'' му припаѓа на родот Myosotis и семејството Boraginaceae.
Во Каталогот на живиот свет не е наведен ниту еден подвид.
1 Опис
''Myosotis speluncicola'' е едногодишно растение, високо до 15 см. Стебленцето му е нежно, тенко, полегнато или подигнато, разгрането, со стрчести влакна, во долниот дел со кукесто свиткани влакненца. Листовите му се елиптични, широко елиптични до јајцевидни, од долната страна особено по жилите со кукесто свиткани влакна, од горната страна со исправени влакна. Долните листови се со добро изразена дршка и со помали димензии од стеблените листови кои се приседнати, долги 12 до 25 мм, широки 5 до 10 мм. Цветовите се во мал број, собрани во издолжени срповидни соцветија, често со брактеи. Цветните дршки се куси (0,5–1 мм), при образувањето на плодот малку се издолжуваат, косо поставени или понекогаш стрчести по должината на оската на соцветието, која е со стрчести влакна. Чашката е yвончевидна, при цветање долга 1 до 1,5 мм, при образување на плодот се издолжува до 2 мм, всечена до половината на 5 издожено-триаголни запци, со кукесто свиткани влакна, отпаѓа. Венчето мало, проширениот дел од венчето со пречник од околу 2 мм, бело до синкаво. Оревчињаата се јајцевидни, долги околу 1,5 мм, широки 1 мм, во врвниот дел заострени, со надолжна бразда, кафеави.
2 Живеалиште
Живеалишта на ''Myosotis speluncicola'' се варовнички камењари и карпи.
3 Распространетост
''Myosotis speluncicola'' може да се најде во Македонија, Франција, Италија, Турција, Иран.
3.1 Во Македонија
Бистра – над с. Галичник; Ниџе – Добро Поле; Кожуф – Две Уши.
Echinopsis camarguensis

''Echinopsis camarguensis'', синоним ''Soehrensia camarguensis'' — вид на ''Echinopsis'' пронајден во Боливија.
1 Опис
''Echinopsis camarguensis'' расте како грмушка со столбовидни, цилиндрични и светло зелени изданоци, кои често се состојат од неколку закривени, растечки гранки и се долги до 50 сантиметри. Присутни се од единаесет до 15 многу ниски ребра. Иглестите трње што излегуваат од ареолите се жолти до сивкасти. Два до три (ретко до пет) централни боцки имаат должина до 5 сантиметри. Дванаесетте до 13 зрачни радијални боцки се до долго.
Белите цветови во облик на инка се отвораат ноќе и можат да пораснат 18 до 20 сантиметри долги. Сферичните до јајцевидни плодови имаат дијаметар до 2 сантиметри.
2 Таксономија
Растението за прв пат е опишано како ''Trichocereus camarguensis'' од Мартин Карденас во 1953 година. Исто така, е ставено во родот ''Soehrensia''. Од февруари 2026, Растенија на светот онлајн го смести во родот ''Echinopsis''.
3 Распространетост
''Echinopsis camarguensis'' е роден во Боливија. Распространет е во боливиските департмани Чукисака, Потоси и Тарија на надморска височина од 2.700 метри.
Блуз на дивиот човек

„Блуз на дивиот човек“ (англиски: ''Wild Man Blues'') – документарен филм на режисерката Барбара Копл (Barbara Kopple) од 1997 година.
1 Синопсис
Филмот е посветен на Вуди Ален и неговите пријатели и колеги за време на европската турнеја на неговата џез-група во 1996 година...
Echinopsis angelesiae

''Echinopsis angelesiae'', синоним ''Soehrensia angelesiae —'' вид на кактус по потекло од Аргентина.
1 Опис
''Echinopsis angelesiae'' расте како грмушка. Се шири бројно од основата и формира ниски грмушки до 1 метар високи. Растечките, цилиндрични, светло зелени изданоци се непроѕирни и достигнуваат дијаметар од 6 до 6.5 сантиметри. Има околу дванаесет остри рабови, ниски, тапи ребра кои се засечени. Овалните ареоли на него се ретко волнени. Од нив излегуваат цврсти, бодликави трње кои се зголемени во нивната основа. Поединечниот централен 'рбет е до 2 сантиметри долги. Дванаесетте маргинални боцки се распоредени во парови од страните. Најнискиот маргинален боцкав е подолг од другите. Маргиналните боцки се долги до 1.5 сантиметри долго.
Белите, цевчести цветови во облик на ѕвонче се појавуваат близу врвовите на изданоците. Тие растат до 20 сантиметри долги и имаат дијаметар од 14 сантиметри.
2 Таксономија
Првиот опис како ''Trichocereus angelesiae'' од Роберто Кислинг е објавен во 1931 година. Специфичниот епитет ''angelesiae'' му оддава почит на Анхелес Г. Лопез де Кислинг, која била во брак со аргентинскиот ботаничар Роберто Кислинг. Борис О. Шлумбергер го сместил видот во родот ''Soehrensia'' во 2012 година. Од февруари 2026, ''Растенија на светот онлајн'' го смести во родот ''Echinopsis''.
3 Распространетост
''Echinopsis angelesiae'' е по потекло од северозападна Аргентина. Распространет е во аргентинскиот департман Гвачипас на надморска височина од 1.400 метри.
Кучешки свет 2

„Кучешки свет 2“ (италијански: ''Mondo cane 2'') – документарен филм на режисерите Гвалтјеро Џакопети (Gualtiero Jacopetti) и Франко Проспери (Franco Prosperi) од 1963 година. Автор на сценариото и раскажувач во филмот е Стефано Сибалди (Stefano Sibaldi).
1 Синопсис
Филмот прикажува низа бизарни и шокантни сцени од сите страни на светот, вклучувајќи и насилни, сурови дела и необични ритуали.
Евдијалит

Евдијалит — редок циклосиликатен минерал со девет члена и прстени, кој се формира во алкални магматски карпи, како што се нефелинските сиенити. Неговото име произлегува од грчката фраза ''grc, grc'', што значи „добро разградлив“, и алудира на неговата лесна растворливост во киселина.
Евдијалитот првпат бил опишан во 1819 година кога бил откриен во нефелинскиот сиенит од интрузивниот комплекс Илимаусак во југозападен Гренланд.
1 Примена
Евдијалитот се користи како мала руда на циркониум. Друга употреба на евдијалитот е како минорен скапоцен камен, но оваа употреба е ограничена поради неговата реткост, како и неговата слаба кристална структура. Овие фактори го прават евдијалитот од примарен интерес како колекционерски минерал. Евдијалитот обично има значителна содржина на U, Pb, Nb, Ta, Zr, Hf и ретки земјени елементи (REE). Поради ова, геолозите го користат евдијалитот како геохронометар за да го датираат и истражуваат потеклото на карпите кои го содржат.
2 Поврзани минерали
Евдијалитот се наоѓа поврзан со други алкални магматски минерали, покрај некои минерали вообичаени за повеќето магматски материјали воопшто.
Придружни минерали се: микроклин, нефелин, егирин, лампрофилит, лорензенит, катаплеит, мурманит, арфведсонит, содалит, енигматит, ринкит, лавенит, титанит и титаниски магнетит.
3 Алтернативни имиња
Алтернативни имиња на евдијалит вклучуваат: алмандински спар, еудалит, самска крв. Еуколит е име на оптички негативна сорта, поточно член на групата ферокентбруксити.
4 Начин на идентификација
Реткоста на евдијалитот го прави локалитетот од значителна важност за негова идентификација. Истакнати локалитети на евдијалит вклучуваат Мон Сен-Илер во Канада, полуостровот Кола во Русија и Посос де Калдас во Бразил, но се наоѓа и во Гренланд, Норвешка и Арканзас. Отсуството на стабилна кристална структура, поврзано со бојата, е исто така корисно за идентификација, како и поврзаните минерали. Розово-црвен минерал без добри кристали поврзани со друг алкален магматски материјал, особено нефелин и егирин, е добар показател дека примерокот е евдијалит. Железото (Fe<sup>2+</sup>) ја дава бојата.
5 Евдијалитна група
Микрохемиските (со електронска микросонда) и структурните анализи на различни евдијалитни (и сродни) примероци откриле присуство на многу нови минерали слични на евдијалит. Овие минерали се структурно и хемиски поврзани и се споени во евдијалитната група. Групата вклучува Zr−, OH−, Cl−, F−, CO3− и евентуално силикати што содржат SO4 од Na, K, H3O, Ca, Sr, REEs, Mn, Fe, Nb и W. Електронски празнини исто така можат да бидат присутни во нивната структура.
6 За понатамошно читање
*
Astrophytum coahuilense

''Astrophytum coahuilense'' е вид кактус кој припаѓа на родот ''Astrophytum''.
1 Опис
''A. coahuilense'' може да се помеша со ''Astrophytum myriostigma'', бидејќи двата изгледаат слично еден на друг. ''A. coahuilense'' поседува структура со пет ребра, но епидермисот е повеќе покриен со помеки трихоми во споредба со ''A. myriostigma''. Расте до големина од 10 см (повремено се најдени примероци со висина од 20 см). Цветовите се жолти со карактеристично црвено грло, иако можат да изгледаат чисто црвени или многу ретко чисто жолти. Во плодот, кој е црвен до маслинесто-зелена боја и со базален отвор, има до 200 семиња, слични како во случајот на ''A. capricorne''.
2 Распространетост и живеалиште
''A. coahuilense'' потекнува од Мексико, поточно во југозападните региони Коавила и Дуранго. Тие живеат претежно на сончевите јужни и источни падини на варовнички формации, ретко растат на северна или западна позиција помеѓу бели и сиви карпи, во лабава до густа вегетација, која првенствено се состои од сува грмушеста заедница. Почвата се состои главно од варовнички чакал и песок со изолирани хумусни премини.
Astrophytum capricorne

''Astrophytum capricorne'' е вид цветно растение од семејството кактуси ''Cactaceae'', кое е по потекло од регионите Коавила во Северно Мексико. Расте до 50 сантиметри во висина, со 10 сантиметри ширина, во топчеста или овална форма. Има сиво-зелена боја со 7 до 9 истакнати ребра, многу долги извиткани боцки, и жолти цветови со црвен центар во лето.
Вообичаеното име на кактусот е козји рогови, што одговара на идентификаторот на видот ''capricorne'' (''capri'' што значи „коза“ и ''corne'' што значи „рог“) и се однесува на закривените боцки за кои се вели дека личат на козји рогови.
Овој вид е означен како „најмалку загрижувачки“ од страна на IUCN, бидејќи е широко распространет во пустината Чивава.
1 Одгледување
Овој вид се одгледува, обично од семе, како украсно растение, бидејќи произведува големи, привлечни жолти цветови со црвени централни региони. Некои сорти имаат бели дамки на телото на растението, додека други ја немаат оваа карактеристика. Иако овој кактус е толерантен на ниски температури, мора да се одгледува на топло, заштитено место кое не замрзнува во зима. Почвата треба да биде сиромашна, алкална и многу остро дренирана. Алтернативно, може да се одгледува под стакло во саксија со компост за кактуси. За одгледувањето во Велика Британија, ''Astrophytum capricorne'' ја доби наградата за градинарски заслуги на Кралското хортикултурно друштво.
Истакнатите сорти ги вклучуваат:
******
Astrophytum caput-medusae

''Astrophytum caput-medusae'' (синоним ''Digitostigma caput-medusae'') е вид на кактус што потекнува од Мексико.
1 Опис
Овој вид се разликува од конвенционалниот фенотип во форма на ѕвезда поврзан со другите членови на Astrophytum. Има многу редуцирано, кратко цилиндрично стебло на кое му недостасуваат ребра. Јаката и врвот на стеблото се покриени со влакна слични на хартија кои потекнуваат од базалниот остаток на туберкулите. Влакната се кафеаво-обоени со црвеникави тонови. Формиран е корен. Туберкулите се цилиндрични (понекогаш триаголни кога се млади), со 'рскавична конзистенција, мазни. Тие растат до 19 сантиметри во должина и 0,2-0,5 см во ширина. Туберкулите се сиво-зелени по боја, речиси целосно покриени со сиво-бели трихоми. Растат до 4 боцки од 0,1-0,3 см во должина, кои генерално опстојуваат на старите туберкули.
Цветовите растат на деловите што се во развој на туберкулите. Тие се жолти со портокалова основа. Надворешните сегменти се зеленикаво-жолти и покриени со бели влакна, како и со боцки. Плодовите се зелени и месести, сушат додека созреваат. Семето е во форма на капа, темно кафеаво или црно, и има димензии до 0,3 см.
2 Распространетост и живеалиште
''A. caput-medusae'' потекнува од Мексико, поточно во државата Нов Леон. Според извештаите, растението расте диво само на една локација.
Echinopsis cuzcoensis

''Echinopsis cuzcoensis'' — вид на кактус ''Echinopsis'' кој се наоѓа во Перу.
1 Опис
''Echinopsis cuzcoensis'' расте во облик на дрво со бројни, донекаде раширени гранки и достигнува висина од 5 до 6 метри. Цилиндричните изданоци се зелени. Има седум до осум ниски и заоблени ребра. Ареолите на нив се 1 до 1.5 сантиметри одделно. Од нив излегуваат околу дванаесет многу силни, крути трње кои се отечени во нивната основа. Трнцата се до 7 сантиметри долги.
Белите цветови во облик на инка се миризливи. Тие се отворени дење и ноќе. Цветовите се 12 до 14 сантиметри долги.
2 Распространетост
''Echinopsis cuzcoensis'' е широко распространета во регионот Куско во Перу на надморска височина од 3100 до 3600 метри.
3 Таксономија
Првиот опис од Натаниел Лорд Бритон и Џозеф Нелсон Роуз е објавен во 1920 година како ''Trichocereus cuzcoensis''. Специфичниот епитет cuzcoensis се однесува на појавата на видот во близина на перуанскиот град Куско.
Echinopsis backebergii

''Echinopsis backebergii'', синоним ''Lobivia backebergii'' — вид цветно растение од семејството кактуси Cactaceae, по потекло од Боливија и Перу.
1 Опис
Сферичните до кратките цилиндрични, светло зелени изданоци достигнуваат дијаметар од 4 до 5 сентиметри висок и широк, со единечни или групирани сферични стебла 4–5 сентиметри дебелина, со околу 15 ребра кои се засечени, спирално распоредени и покриени со сиво-кафеави боцки. Ареолите на нив првично се волнени и влакнести и се оддалечени од 1 до 1,5 сантиметри. Од нив излегуваат од еден до единаесет трње, кои не можат секогаш да се разликуваат на централни и периферни трње. Тие првично се кафеави и со возраста стануваат сиви. Тенките трње се закривени, речиси кукасти на врвот и долги од 0,5 до 5 сантиметри. Големи, впечатливи, светло до кармин-црвени цветови често имаат синкав сјај и бело грло се раѓаат во лето. Тие се појавуваат на страната близу до врвот на изданокот и се отвораат во текот на денот. Цветовите се долги до 5,5 сантиметри и имаат дијаметар од 4 сантиметри. Нивната цветна цевка е тенка. Малите, сферични плодови се полусуви и се кинат вертикално. Бидејќи минималната температура е , во умерените региони мора да се одгледува под стакло со топлина.
2 Таксономија
Првиот опис како ''Echinopsis backebergii'' од Ерих Вердерман е објавен во 1931 година. Специфичниот епитет ''backebergii'' му оддава почит на германскиот специјалист за кактуси Курт Бакеберг. Курт Бакеберг го сместил видот во родот ''Lobivia'' во 1935 година. Оттогаш е вратен на ''Echinopsis''.
2.1 Подвидови
Од ноември 2025, ''Растенија на светот онлајн'' прифатил два подвида.
Слика, Подвидови, Распространетост
''E. backebergii'' subsp. ''backebergii'', Боливија (Ла Паз), Перу (Ајакучо, Куско и Хуанкавелица)
''E. backebergii'' подвид ''wrightiana'', Перу (Уанкавелика)
3 Распространетост
''Echinopsis backebergii'' е широко распространета во боливиските департмани Ла Паз и Кочабамба и перуанските региони Ајакучо, Куско и Уанкавелика во вегетацијата на пуна на надморска височина од 3200 до 3900 метри.
4 Одгледување
''E. backebergii'' subsp. ''wrightiana'' ја доби наградата за градинарски заслуги на Кралското хортикултурно друштво.
Евксенит

Евксенит или евксенит-(Y) (официјално минералошко име) — кафеаво-црн минерал со метален сјај.
1 Хемиски состав
Содржи калциум, ниобиум, тантал, цериум, титан, итриум и обично ураниум и ториум, со некои други метали. Хемиската формула му е . Најчесто е делумно аморфен поради оштетување од зрачење.
Евксенитот формира континуирана серија со поликразата богата со титаниум-(Y) што ја има формулата .
2 Име и откритие
Првпат бил опишан во 1870 година и името го добил од грчкиот збор ''εὔξενος'' што значи гостопримлив или пријателски настроен кон странци, во алузија на многуте ретки елементи што ги содржи.
3 Појава
Минералот се јавува во гранитни пегматити и црни песоци од детритали.
Тој се наоѓа на многу локации низ целиот свет, особено во неговиот типски локалитет во Јелстер, Сунфјорд, Норвешка. Други локации вклучуваат: Уралски Планини во Русија; Шведска; Минас Жераис, Бразил; Ампангабе, Мадагаскар; Онтарио, Канада; и во Аризона, Вајоминг и Колорадо во САД.
4 Примена
Евксенитот се користи како руда на ретките земни елементи што ги содржи. Ретки големи кристали се користат и во накитот.
5 Наводи
Јингјангит

Јингјангит — минерал именуван по неговиот типски локалитет во округот Јингјанг во 1990 година. Тој е член на групата фосфуранилити и неговата формула е K<sub>2</sub>Ca(UO<sub>2</sub>)<sub>7</sub>(PO4)<sub>4</sub>(OH)<sub>6</sub> · 6H<sub>2</sub>O.
1 Хемија
Минералот е тесно поврзан со групата фосфуранилити, при што некои геолози сугерираат дека двата минерални вида навистина можат да бидат идентични.
2 Својства
Овој минерал има плеохроични атрибути, што е оптички феномен што го прави минералот да изгледа со различна боја во зависност од оската на која се испитува. На x-оската, минералот изгледа речиси безбоен, на y-оската е бледо жолт, а на z-оската може да се види како жолт минерал. Исто така е флуоресцентен, што значи дека емитира светлина кога е изложен на одреден тип светлина (во повеќето случаи ултравиолетово) или кога апсорбира електромагнетно зрачење. Флуоресцентниот атрибут се должи на тоа што минералот е базиран на ураниум. И под кратка и под долга УВ светлина, емитира слаба жолто-зелена светлина. Јингџиангит расте во ацикуларни кристали до милиметар. Формира агрегати, направени од кластери или неколку индивидуални кристали. Има ситнозрнест премаз и жолти кори. Вообичаено место за наоѓање на минералот е во наслагите на ураниум, особено во оксидираните зони, бидејќи е минерал базиран на ураниум и кислород. Тоа е секундарен производ во овие рудници, кои во повеќето случаи содржат уранинит и ураноторит. Јингѓангитот главно се состои од ураниум (63,90%) и кислород (25,77%), но инаку вклучува фосфор (4,75%), калиум (4,50%), водород (0,70%) и калциум (0,38%). Поради високата концентрација на ураниум во минералот, тој има многу силна, радиоактивност од 4.679.034,10, мерена во единици на Американскиот институт за нафта со гама-зраци. Концентрацијата по единица GRapi на минералот е 213,72.
Echinopsis candicans

''Echinopsis candicans'', синоним ''Soehrensia candicans'' — вид кактус од северна Аргентина. Има големи миризливи бели цветови кои се отвораат ноќе.
1 Опис
''Echinopsis candicans'' има грмушест раст, со индивидуални стебла до 60 сантиметри високи. Растението како целина може да биде високо до 3 метри во пречник. Стеблата се светло зелени, со дијаметар до 14 сантиметри и имаат 9–11 ниски ребра. Големите бели ареоли се распоредени на 2 до 3 сантиметри и произведуваат кафеаво-жолти боцки, при што централните боцки се до 10 сантиметри долги, радијалните боцки само до 4 сантиметри.
Миризливите бели цветови се отвораат ноќе. Тие се големи, до 19 сантиметри преку и 18 до 23 сантиметри долги.
2 Таксономија
Видот првпат бил опишан во печатена форма од страна на Јозеф цу Салм-Рајфершајдт-Дајк во 1834 година во неговото дело ''Hortus Dyckensis'', каде што го припишува името ''Cereus candicans'' на Гилес. Во 1920 година, Бритон и Роуз го сместиле видот во Tricocereus. Во публикација од 1987 година, Дејвид Хант го префрлил видот во родот ''Echinopsis'', припишувајќи го ова поставување на Фредерик Вебер. Во 2010 година, широкиот опис на ''Echinopsis'' се сметал за контроверзен; родот бил прифатен како немонофилетичен. Од февруари 2026, Растенија на светот онлајн го смести во родот ''Echinopsis''.
3 Распространетост
''Echinopsis candicans'' е роден во северна Аргентина. Распространет е во аргентинските провинции Мендоза, Сан Хуан, Кордоба, Ла Риоха, Ла Пампа, Буенос Аирес и Сан Луис во подножјето на Андите и Сиерата на Пампасите на надморска височина од 100 до 2000 метри.
4 Фармакологија
''Echinopsis candicans'' содржи 0,5–5,0% хорденин, алкалоид од класата фенетиламини кој понекогаш се продава како состојка на додатоци во исхраната.
Грејит

Грејит — минерал од ториум фосфат од рабдофанската група со формула , првпат откриен во 1957 година од страна на С. Х. У. Бови во Родезија. Има умерена тврдост, која се јавува повремено во агрегати од хексагонални кристали, но почесто во микрогрануларни/криптокристални маси. Поради содржината на ториум, грејитот покажува одредена радиоактивност, иако е само умерена, а минералот покажува прашкасти XRD врвови без никакви метамиктоидни ефекти. Бојата на грејитот најчесто изгледа светло до темно црвеникаво-кафеава, но може да изгледа и како посветла жолта боја со сивкасти нијанси. Има ниска до умерена тврдост со Мосова тврдост од 3–4 и има специфична тежина од 3,7–4,3. Пронајден бил и во интрузивни магматски и во седиментни средини.
1 Појава
Формации што вклучуваат грејит првично биле документирани во Родезија (сега Зимбабве) во 1957 година, а потоа и низ целиот свет. Некои од овие локации се наоѓаат во Вајоминг и Колорадо, како и во Мадагаскар. Грејит често се наоѓа во пегматитични средини меѓу другите минерали на ториум, особено моназит. Неодамнешните истражувања покажале широко распространети појави во пегматитични средини во Висконсин. Други значајни наоѓалишта на пегматитски грејит се наоѓаат во Бугарија. Грејит е пронајден и во седиментни средини со набљудување на високи концентрации во пукнатини, што ја зголемува можноста за минералот како талог од јони мобилизирани од течност. Формирањето на грејит и други минерали на рабдофан во овој контекст е добро документирано во литературата.
2 Како член на рабдофанската група
Грејит е изоструктурен со членови на рабдофанската група како што се брокитот и рабдрофанот. Додека претходните трудови го идентификуваа грејит како псевдохексагонален орторомбичен член на рабдофанската група заедно со нингјоит, посовремените трудови се чини дека одржуваат хексагонална кристална структура.[9] Овие хидрирани фосфатни минерали често вклучуваат радиоактивни елементи како што се ториум, ураниум и цериум. XRD анализата во прав произведува врвови што се совпаѓаат со оние на рабдофанот.
3 Врска со монацитот
При идентификација на нови хидрирани фосфатни минерали поврзани со рабдофан, информациите за врвовите на XRD обично се снимаат преку различни методи за подготовка на примероци. Покрај стандардната XRD анализа во прав, примероците често се загреваат до ~850 °C, така што структурата се менува. Информациите за врвовите се анализираат повторно и по ова, хидрираните ториум фосфатни минерали ќе покажат структура слична на моназит, што укажува на можна врска со промена.
Зелерит

Зелерит — ураниумски минерал, именуван по неговиот откривач, геологот Хауард Дејвис Зелер. Неговата типична локација е рудникот за ураниум Лаки МЦ во Вајоминг, САД. Бил одобрен од IMA во 1965 година, но првпат бил објавен една година по неговото одобрување.
1 Својства
Зелерит е диморф на мејровицитот и е уранил карбонат. Тој е ацикуларен минерал и се јавува во кристали кои личат на иглички. Може да се појави и како фини влакна слични на мали влакненца. Големината на секој кристал е до 2 mm и расте во грубо радијални агрегати, жилички и инкрустации, се можно е и да се издолжат. Има плеохроични атрибути, што е оптички феномен. Во зависност од тоа која оска се испитува примерокот, може да се случи додека ја менува бојата. При испитување на x или y оската, минералот може да изгледа безбоен, но на z оската се гледа во бледо жолта боја. Минералот, исто така, покажува луминисценција. Под кратка и долга ултравиолетова светлина, тој флуоресцира во зелени дамки, што е типично за соединенијата на ураниум. Целосно хидрираната форма на минералот е лимоново жолта, но при пропуштена светлина има многу бледо жолта боја. Дехидрираната верзија на минералот се нарекува метазелерит.
Зелерит е исто така радиоактивен: концентрацијата на минералот по единици е 280,20, бидејќи се состои од 45,76% ураниум. Останатите состојки се кислород (39,98%), калциум (7,70%), јаглерод (4,62%) и водород (1,94%). Овој редок минерал се формира во зоната на атмосферско распаѓање како производ на оксидација на уранинит-кофинит, во присуство на оксидирачки пирит, каде што pH вредноста е поголема од 7, а парцијалниот притисок на јаглерод диоксидот е поголем од атмосферскиот. Поврзан е со метацелерит, гипс, уранофан, мета-автунит, шоепит, железни сулфиди, лимонит и опал.
Јоханит

Јоханит — редок минерал од ураниум сулфат. Кристализира во триклиничкиот кристален систем и има хемиски состав Cu[UO<sub>2</sub>(OH)SO<sub>4</sub>]<sub>2</sub>·8H<sub>2</sub>O. Кристализира во триклиничкиот систем и развива само мали призматични или тенки до дебели табеларни кристали, обично се јавува како лушпести или сфероидни агрегати и ефлоресцентни облоги. Неговата боја е смарагдно-зелена до јаболково-зелена, а неговиот пресек е бледо зелен.
Јоханитот е силно радиоактивен минерал со пресметана активност од 87.501.143 Bq/g (во споредба: природен калиум: 31,2 Bq/g).
1 Етимологија и историја
Јоханитот првпат бил опишан во 1830 година од Вилхелм Карл Ритер фон Хајдингер. Именуван бил по надвојводата Јован од Австрија (1782–1859), основачот на Јоханскиот универзален музеј (Штаерска, Австрија).
2 Појава
Јоханитот се формира како секундарен минерал со оксидација од уранинит, како и од различни други ураниумски минерали.
Некои од локациите на кои може да се пронајде се наоѓаат во: Аргентина, Чешка, Франција, Габон, Германија, Грција, Италија, Швајцарија, Обединетото Кралство и САД. Типичното наоѓалиште му е „Рудникот Елијас“ во Јачимов (Чешка).
3 Кристална структура
Јоханитот кристализира во триклиничкиот кристален систем во просторната група P1 со параметри на решетката a = 8,92 Å, b = 9,59 Å, c = 6,84 Å; α = 110°, β = 111,98°, γ = 100,3° и една формулна единица по единечна клетка.
4 Библиографија
*Palache, P.; Berman H.; Frondel, C. (1960). "''Dana's System of Mineralogy, Volume II: Halides, Nitrates, Borates, Carbonates, Sulfates, Phosphates, Arsenates, Tungstates, Molybdates, Etc. (Seventh Edition)"'' John Wiley and Sons, Inc., New York, pp. 606-607.
Astrophytum

''Astrophytum'' е род од шест вида кактуси, кои потекнуваат од Северна Америка.
Генеричкото име е изведено од грчките зборови άστρον (''astron''), што значи „ѕвезда“ и φυτόν (''phyton''), што значи „растение“.
1 Опис
Видовите од родот ''Astrophytum'' обично растат поединечно со сферични до столбести зелени изданоци, и достигнуваат висина до 1,5 метри. Изданоците често се густо покриени со фини бели прамени од коса, но понекогаш се целосно без влакна. Постојат 4-10 (ретко 3) многу забележливи ребра кои не се поделени на врвови. Големите ареоли стојат блиску една до друга, но не се спојуваат. Шилото е варијабилно. Боцките може да бидат присутни или може целосно да недостасуваат.
Големите цветови во форма на инка се жолти или жолти со црвено грло. Тие се појавуваат на врвот од изданоците и се отвораат во текот на денот. Перикарпелот е покриен со зашилени лушпи. Семето во форма на капа има дијаметар до 2,5 милиметри со кафеаво-црна обвивка на семето која е речиси мазна.
2 Видови
Слика, Научно име, Вообичаено име, Распространетост
''Astrophytum asterias'' (Zucc.) Lem., Кактус „песочен долар“, кактус „морски еж“, ѕвезден пејот, мали делови од Тексас во Соединетите Американски Држави и Мексико.
''Astrophytum capricorne'' (A.Dietr.) Britton & Rose, Кактус „козји рогови“, Регионите Коахуила во Северно Мексико.
''Astrophytum caput-medusae'' D.R.Hunt, Нуево Леон, Мексико
''Astrophytum coahuilense'' (H.Moeller) Kanfer, Коахуила и Дуранго, Мексико
''Astrophytum myriostigma'' Lem., Кактус „Епископска капа“, кактус „Епископска митра“, Североисточен и централен Мексико.
''Astrophytum ornatum'' (DC.) Britton & Rose, Кактус „епископска капа“ или „монашка капа“, Централна висорамнина на Мексико.
3 Синоними
Родот има неколку синоними:
*''Astrophyton'' Lawr., orth. var.
*''Digitostigma'' Velazco & Nevárez
*''Maierocactus'' E.C.Rost
Понекогаш се среќаваат голем број синоними за видови:
Име, Синоним за
''Astrophytum columnare'', ''Astrophytum myriostigma''''Astrophytum crassispinoides'', ''Astrophytum capricorne'' var. ''crassispinoides''''Astrophytum glabrescens'', ''Astrophytum ornatum''''Astrophytum niveum'', ''Astrophytum capricorne'' var. ''niveum''''Astrophytum nuda'', ''Astrophytum myriostigma'' var. ''nudum''''Astrophytum prismaticum'', ''Astrophytum myriostigma''''Astrophytum senile'', ''Astrophytum capricorne''''Astrophytum tulense'', ''Astrophytum myriostigma''
Astrophytum myriostigma

''Astrophytum myriostigma'', кактус „бискупска капа“, или „бискупска митра“, е вид кактус по потекло од висорамнините на североисточно и централно Мексико.
Синонимите вклучуваат ''Echinocactus myriostigma'', ''Astrophytum prismaticum'', ''A. columnare'', ''A. tulense'' и ''A. nuda''.
1 Морфологија
''Astrophytum myriostigma'' е кактус без 'рбет, дефиниран со присуство на три до седум (обично пет) изразени вертикални ребра, кои пак ја дефинираат формата на кактусот кога е млад. Името на родот „astrophytum“, буквално „ѕвездено растение“, е изведено од добиената ѕвездеста форма. Како што кактусот старее, може да се појават повеќе ребра, и тој станува поцилиндричен по форма, растејќи до околу 70-100 сантиметри во висина, и 10-20 сантиметри во дијаметар. Во дивината, сферичното до цилиндрично стебло е покриено со белузлава група на трихоми. Некои градинарски сорти го немаат тоа.
2 Животен циклус
Во дивината, кактусите цветаат рано напролет, така што нивните семиња можат да растат со летните дождови. Во одгледувањето ова е различно и растенијата може да цветаат во лето. Растенијата произведуваат еден или повеќе цветови кои се со дијаметар од 4-6 сантиметри близу врвот. Бројните цветни листови се кремасто жолти, понекогаш со портокалова или црвена основа. Опрашените цветови се развиваат во влакнест црвеникав плод со дијаметар од околу 2-2,5 сантиметри. На растенијата може да им требаат до шест години за да процветаат. ''A. myriostigma'' најчесто се одгледува како украсно растение во колекциите на кактуси.
Ова растение ја доблои наградата за градинарски заслуги на Кралското хортикултурно друштво.
3 Галерија
Виксит

Виксит — природен минерал од ураниум силикат со хемиска формула: K<sub>2</sub>(UO<sub>2</sub>)<sub>2</sub>Si<sub>6</sub>O<sub>15</sub>•4(H<sub>2</sub>O). Тој е калиум уранил силикат и има Мосова тврдост од 1–2. Бил именуван по минералогот на USGS, Алис Мери Даус Викс (1909–1988).
1 Изглед
Викситот е визуелно сличен на други ураниумски минерали како што се карнотитот и ципеитот, и двата се инкрустации што се формираат на други карпи (обично песочници или варовници).
2 Појава
Викситот за прв пат бил опишан во 1960 година кога бил пронајден на планината Топаз, Томас Рејнџ, округ Џуаб, Јута.
Викит се јавува во мали „опални“ вени во риолит и агломерати, и како инкрустации во песочници и варовници. Се јавува поврзан со опал, халцедон, калцит, гипс, флуорит, уранинит, торогумит, уранофан, болтвудит, карнотит и маргаритазит.