Сиромаштија во Африка

Сиромаштијата во Африка е недостаток на одредби за задоволување на основните човечки потреби на одредени луѓе во Африка. Африканските нации обично паѓаат на дното на секоја листа што ја мери економската активност со мала големина, како што е приходот по глава на жител или БДП по глава на жител, и покрај богатството на природни ресурси. Во 2009 година, 22 од 24 нации биле идентификувани дека имаат „низок човечки развој“ на Индексот за човечки развој на Обединетите нации (ОН) биле во Потсахарска Африка. Од 2019 година, 424 милиони луѓе во Потсахарска Африка наводно живееле во тешка сиромаштија. Во 2022 година, 460 милиони луѓе - се случило зголемување за 36 милиони за само три години - се очекувало да живеат во екстремна сиромаштија како резултат на пандемијата КОВИД-19 и руско-украинската војна.
Во 2006 година, 34 од 50 нации на списокот на ОН за најмалку развиени земји биле во Африка. Во многу нации, БДП по глава на жител е помал од 5200 американски долари годишно, при што огромното мнозинство од населението живее со многу помалку (според податоците на Светска банка, до 2016 година островската држава Сејшели била единствената африканска земја со БДП по глава на жител над 10.000 американски долари годишно). Дополнително, уделот на Африка во приходот постојано опаѓал во текот на изминатиот век по која било мерка. Во 1820 година, просечниот европски работник заработувал околу три пати повеќе од просечниот Африканец. Сега, просечниот Европеец заработува дваесет пати повеќе отколку што заработува просечниот Африканец. Иако БДП по глава на жител во Африка, исто така, постојано расте, мерките се уште се далеку подобри во другите делови на светот.
1 Неправилно управување со земјиштето
И покрај големите количества обработливо земјиште јужно од пустината Сахара, малите, поединечни земјишни поседи се ретки. Во многу народи, земјата е предмет на племенска сопственост. На многу народи им недостасува систем на слободна сопственост на земјиштето. Во други, законите ги спречуваат луѓето од обесправените групи воопшто да поседуваат земја. Иако честопати овие закони се игнорираат и се случува продажба на земјиште на обесправени групи, законската сопственост на земјиштето не е обезбедена. Како такви, руралните Африканци ретко имаат јасна титула на сопствената земја и мора да преживеат како работници на фарма. Неискористеното земјиште е изобилно, но често е приватна сопственост. Повеќето африкански нации имаат многу лоши системи за регистрација на земјиштето, поради што сквотирањето и кражбата на земјиште се вообичаени појави. Ова го отежнувало и добивањето хипотека или сличен заем, бидејќи сопственоста на имотот често не можело да се воспостави на задоволство на финансиерите.
Овој систем често давал предност на една домородна африканска група во однос на друга и не се само Европејците пред Африканците. На пример, се надевале дека земјишните реформи во Зимбабве ќе го пренесат земјиштето од европските земјопоседници на семејните земјоделци. Наместо тоа, тие едноставно ги замениле домородните Африканци со врски со владата за Европејците, оставајќи го голем дел од населението во обесправеност. Поради оваа злоупотреба, била повлечена странската помош наменета за купување земјиште. (Видете земјишни реформи во Зимбабве)
Историски гледано, ваквите програми биле многу малку, а големата странска помош била концентрирана на одгледување на готовински култури и големи плантажи, а не на семејни фарми.
Не постои консензус за тоа која може да биде оптималната стратегија за користење на земјиштето во Африка. Студиите на Националната академија на науките сугерирале големо ветување за потпирање на домашните култури како средство за подобрување на безбедноста на храната во Африка. Извештајот на (Future Harvest) сугерирал дека традиционално користените фуражни растенија го покажуваат истото ветување. Поддршка за различно гледиште е написот објавен во ''AgBioForum'' кој сугерирал дека малите фармери имале значителна корист со садење генетски модифицирана сорта на пченка. На сличен начин е и написот во кој се дискутира за употребата на нетрадиционалните култури за извоз, објавена како дел од зборниците на симпозиумот на Универзитетот Пердју.
2 Злоупотребени пари
Помеѓу 1960 и 1997 година, странските држави испратиле над 500 милијарди долари (САД) на африканските нации во форма на директна помош. Консензусот е дека парите имале мал долгорочен ефект. Институтот Като тврдел дека ова е затоа што, наместо да се зголемува развојот, финансиската помош создава зависност од странски инвестиции. На пример, од 2005 година, буџетите на Гана и Уганда биле повеќе од 50 проценти зависни од помошта. Во 2002 година, тогашниот претседател на Сенегал, економистот Абдулај Вејд, изјавил: „Никогаш не сум видел некоја земја да се развива преку помош или кредит. Земјите кои се развиле - во Европа, Америка, Јапонија, азиските земји како Тајван, Кореја и Сингапур - сите верувале во слободните пазари. Таму нема никаква мистерија. Африка тргна на погрешен пат по независноста.''
Покрај тоа, повеќето африкански нации должат значителни суми на пари. Меѓутоа, голем процент од парите биле или инвестирани во оружје (пари кои биле потрошени назад во развиените нации, и давале мала или никаква корист за домородното население) или биле директно присвоени од корумпираните влади. Како такви, многу новодемократски нации во Африка се оптоварени со долгови управувани од тоталитарните режими. Големите долгови обично резултирале со малку трошење на средства на социјални услуги, како што се образование, пензии или медицинска нега. Дополнително, најголемиот дел од долгот што моментално се должи е (приближно 321 милијарди американски долари (САД) во 1996 година) го претставува само делот од каматата на долгот и далеку ги надминува износите што всушност биле позајмени (иако ова важи за големите долгови во развиените нациите исто така). Авторите Леонче Ндикумана и Џејмс К. Бојс проценуваат дека од 1970 до 2008 година, бегството на капитал од 33 потсахарски земји изнесувало вкупно 700 милијарди долари. Повеќето африкански нации се залагале за олеснување на долгот, бидејќи тие практично не можат да ги одржат плаќањата на долгот без да ја продолжат исплатата на долгот на неодредено време. Сепак, повеќето плановите за простување на долгот и ги засегаат само најмалите нации, а големите нации должници, како Нигерија, често се исклучени од таквите планови.
Колку големите суми на пари што се во Африка често се користат и за развој на мега-проекти кога има потреба од проекти од помал обем. На пример, Гана била најбогатата земја во Африка кога добила независност. Меѓутоа, неколку години подоцна, таа немала никакви девизни резерви. Парите биле потрошени на големи проекти кои се покажале како губење ресурси:
* Браната Акосомбо е изградена за снабдување со електрична енергија за екстракција на алуминиум од боксит. За жал, рудите во Гана се покажале како премногу ниско квалитетни и електричната енергија сега се користи за обработка на руди од други нации.
* Силоси за складирање за складирање на какао биле изградени за да и овозможат на Гана да ги искористи флуктуациите на цените на стоките. За жал, непреработеното какао не реагирало добро дури и на краткорочно складирање и силосите сега биле празни.
Друг пример за погрешно потрошени пари е Асуанската брана. Браната требало веднаш да ги модернизира Египет и Судан. Наместо тоа, блокадата на природниот тек на реката Нил значело дека природното снабдување на Нил со нитратни ѓубрива и органски материјал ќе биде блокирано. Сега, околу една третина од електричното производство на браната оди директно во производството на ѓубрива за она што претходно било најплодната област на планетата. Покрај тоа, браната може да престане да служи за каква било корисна цел во следните неколку векови. Покрај тоа, Средоземното Море полека станува се посолено бидејќи реката Нил претходно му обезбедувала поголем дел од својот нов прилив на свежа вода.
Корупцијата е исто така голем проблем во регионот, иако таа секако не е универзална или ограничена на Африка. Многу домородни групи во Африка им даваат приоритет на семејните односи пред националниот идентитет, така што луѓето кои се на власт честопати користат непотизам и мито во корист на нивната поширока семејна група на сметка на нивните нации. На пример, конгоанскиот претседател Мобуту Сесе Секо станал познат по корупција, непотизам и проневера помеѓу 4 милијарди американски долари и 15 милијарди долари за време на неговото владеење. И покрај ова, корумпираните влади често работат подобро од авторитарните што ги заменуваат. На пример, за време на етиопскиот цар Хајле Селасие, корупцијата била широко распространета, а сиромаштијата енормно се зголемила. По неговото соборување, корупцијата била намалена, но гладот и воената агресивност дошле до израз. Во секој случај, корупцијата ги пренасочувала парите од помошта и странските инвестиции (кои обично се испраќале во офшор банки надвор од Африка) и ставале тежок товар врз домородното население кое било принудено да дава мито за да ги добие основните државни услуги.
На крајот, странската помош можеби нема да биде корисна на долг рок за многу африкански нации. Тоа често ги поттикнува да не ги оданочуваат внатрешните економски активности на мултинационалните корпорации во нивните граници за да привлечат странски инвестиции. Покрај тоа, повеќето африкански нации имаат барем некои богати државјани, а странската помош често им овозможува да избегнат да плаќаат повеќе од занемарливи даноци. Како такви, прераспределбата на богатството и контролата на капиталот често се сметаат за посоодветен начин за африканските нации да го стабилизираат финансирањето на нивните владини буџети и да ги изедначат циклусите на бум и пад што често можат да се појават во економијата во развој. Сепак, овој вид на стратегија често води и до внатрешно политичко несогласување и бегство на капиталот. Државниот долг на потсахарска Африка се зголемил од 28 отсто од бруто домашниот производ во 2012 година на 50 отсто од бруто домашниот производ во 2019 година. Пандемијата COVID-19 предизвикала таа да се зголеми на 57% од бруто домашниот производ во 2021 година.
3 Човечки ресурси
Еден дел од населението на Африка добива ниски плати или немаат стабилно вработување. Реалните плати се зголемиле од 2006 до 2017 година, но просечната реална плата на континентот оттогаш опаѓала. Дури 85% од луѓето во Африка живеат со помалку од 5,50 долари дневно.
Две третини од работната сила се мажи, а една третина се жени.
Меѓународната организација на трудот (МОТ) препорачува законодавство и политики за минимална плата за справување со ниските плати и нееднаквостите во платите во Африка. МОТ, исто така, го охрабрувал унапредувањето на колективното договарање кое покривало голем дел од работничката популација и ги решавало родовите разлики во платите.
Распространетата достапност на евтина работна сила често ги овековечувала политиките кои поттикнувале неефикасни земјоделски и индустриски практики, оставајќи ја Африка дополнително осиромашена. На пример, авторот П.Џ.Мек Карти О'Рурк забележал на своето патување во Танзанија за неговата книга ''„Eat the Rich'' “дека грагорот се произведувал со физичка работа (со удирање карпи со алатки), каде што речиси секаде на друго место во светот машините ја извршувале истата работа многу поевтино и поефикасно. Тој ја искористил Танзанија како пример за нација со извонредни природни ресурси, која сепак била меѓу најсиромашните нации во светот.
4 Образование
Образованието е исто така голем проблем, дури и во побогатите нации. Стапките на неписменост се високи, иако добар дел од Африканците зборуваат најмалку два јазика, а одреден број зборуваат три (генерално нивниот мајчин јазик, соседен или трговски јазик и европски јазик). Високото образование е речиси нечуено, иако одредени универзитети во Египет и Јужна Африка имаат одлична репутација. Сепак, некои африкански нации имаат малку луѓе со универзитетски дипломи, а напредните дипломи се ретки во повеќето области. Како таков, на континентот, во најголем дел, му недостасуваат научници, инженери, па дури и наставници. Навидум пародија на хуманитарните работници кои се обидуваат да ги научат тријазичните луѓе англиски не е целосно невистинита.
5 Болести
Најголемата смртност во Африка произлегува од водените болести, кои ги погодуваат доенчињата и малите деца повеќе од која било друга група. Главната причина за овие болести е регионалната криза со вода, или недостатокот на безбедна свежа вода првенствено произлегува од мешањето на канализацијата и водоводот.
Големо внимание е посветено на распространетоста на СИДА-та во Африка 3.000 Африканци умираат секој ден од СИДА, а дополнителни 11.000 се заразени. Помалку од еден процент се всушност третирани. Сепак, дури и со широката распространетост на СИДА-та (каде што стапката на инфекција може да се приближи до 30% кај сексуално активното население) и фаталните инфекции како што е вирусот ебола, другите болести се многу попроблематични. Всушност, ситуацијата со СИДА-та се подобрува во некои нации бидејќи стапките на зарази се намалуваат, а смртните случаи од ебола се ретки. Од друга страна, болестите некогаш вообичаени, но сега се речиси непознати во поголемиот дел од индустријализираниот свет, како маларијата, туберкулозата, тенијата и дизентеријата честопати земаат многу повеќе жртви, особено кај младите. Полио за детската парализа неодамна се вратил поради дезинформациите што ги шират антиамериканските исламски групи во Нигерија. Болестите произлезени во Африка, како што е болеста на спиење, исто така се спротивставуваат на обидите за елиминација.
6 Лоша инфраструктура
Чистата вода за пиење е ретка во поголемиот дел од Африка (дури и оние делови надвор од пот-сахарскиот регион) и покрај фактот што континентот го поминуваат неколку големи реки и ги содржи некои од најголемите слатководни езера во светот. Сепак, многу од главните центри за население се крајбрежни, а неколку големи градови имаат соодветни системи за обработка на отпадните води. Иако е можно да се користи и зовриена вода, горивото за вриење на водата е исто така малку. Проблемот бил најлош во африканските градови кои брзо се зголемуваат, како што се Каиро, Лагос и Киншаса.
Колонијализмот се концентрирал на поврзување на брегот со внатрешните територии. Како такви, речиси ниту еден од патиштата и железнички пруги во Африка не се поврзуваат едни со други на кој било значаен начин. Поврзувањето на широката железничка мрежа на Африка неодамна станало приоритет за африканските нации надвор од југозападна Африка, која има интегрирана мрежа.
Транспортот помеѓу соседните крајбрежни населби е скоро секогаш по морски пат, без разлика на топографијата на копното меѓу нив. Дури и основните услуги како телекомуникациите често се третираат на ист начин. На пример, телефонските повици меѓу Гана и соседниот Брег на Слоновата Коска некогаш морале да се насочуваат преку Британија и Франција.
Иако Африка имала бројни предевропски копнени трговски патишта, малку од нив се погодни за модерен транспорт, како камиони или железници, особено кога ги преминуваат старите европски колонијални граници. Друг проблем се појавувал што во многу земји патиштата, железничките пруги, железничкиот возен парк, бродовите и пристаништата често биле стари и лошо одржувани, а многу транспортни системи едвај се ажурирани и дополнително развиени од крајот на колонијализмот.
7 Конфликти
И покрај другите жаришта за војна, Африка постојано останува меѓу првите места за тековни конфликти, кои се состојат од долги граѓански војни (на пр. Сомалија, Демократска Република Конго ), етнички конфликти кои дури резултирале со геноциди (на пр. геноцидот во Руанда) и конфликти меѓу земјите.
Долгогодишните граѓански војни делумно се должат на исцртувањето на границите на освојувањето за Африка од крајот на 19 век, која не ги земал предвид различните етнички групи поради недостаток на локално знаење и истражување. По деколонизацијата, европските граници биле прифатени од различни лидери, сепак, остануваат внатрешните и прекуграничните борби и сепаратистички грижи од народното барање до владите додека транзицијата кон демократија, доведува до страв од понатамошна дестабилизација.
Во последниве години, верските конфликти исто така се зголемиле, при што исламистичките паравоени терористички групи како Боко Харам (Нигерија) и Ал-Шебаб (Сомалија) извршиле многу брутални, смртоносни терористички акти кои дополнително ја намалиле безбедноста и изгледите за развој во засегнатите региони. И покрај недостатокот на основни социјални услуги или дури и основни потреби за живот, воените сили честопати се добро финансирани и добро опремени.
Актите на војна и тероризам дополнително им наштетуваат на шансите за развој во засегнатите региони бидејќи тие не само што предизвикуваат економски падови, туку и предизвикуваат сериозна штета на често веќе недоволно развиената инфраструктура, како и затворање на владата, дополнително ја влошуваат често веќе напнатата безбедносна ситуација и предизвикуваат голем број бегалци.
Како резултат на тоа, Африка е полна со бегалци, кои честопати се намерно раселени од воените сили за време на конфликт, наместо само да избегаат од областите зафатени од војна. Иако многу бегалци емигрираат во отворени земји како Германија, Канада и Соединетите Држави, оние што емигрираат често се најобразованите и најквалификуваните. Останатите често стануваат товар за соседните африкански народи кои, иако се мирни, генерално не се способни да се справат со логистичките проблеми што ги поставуваат бегалците бидејќи овие нации честопати веќе едвај се способни да ги исполнат потребите на сопственото население.
Граѓанската војна обично има резултат на целосно затворање на сите владини служби. Сепак, секој конфликт генерално ја нарушува трговијата или економијата. Сиера Леоне, која зависи од дијамантите во голем дел од нејзината економска активност, не само што се соочува со прекин во производството (што ја намалува понудата), туку и просперира црн пазар на крвави дијаманти, што ја намалува цената за производството на дијаманти.
8 Климатски промени
Испитувана е и врската помеѓу климатските промени и сиромаштијата. Климатските промени веројатно ќе ја зголемат големината, зачестеноста и непредвидливоста на природните опасности. Сепак, нема ништо природно во трансформацијата на природните опасности во катастрофи. Тежината на влијанието на катастрофата зависи од постојните нивоа на ранливост, степенот на изложеност на катастрофи и природата на опасноста. Ризикот од катастрофа на заедницата е динамичен и ќе се менува со текот на времето. Тој е под силно влијание на интеракцијата помеѓу економските, социо-културните и демографските фактори, како и искривениот развој, како што е брзата и непланирана урбанизација.
Нивото на сиромаштија е клучна детерминанта за ризикот од катастрофи. Сиромаштијата ја зголемува склоноста и сериозноста на катастрофи и го намалува капацитетот на луѓето да се опорават и реконструираат. Сепак, ранливоста не е обликувана само на сиромаштија, туку е поврзана со пошироки социјални, политички и институционални фактори, кои ги регулираат правата и способностите.
9 Ефекти од сиромаштијата
Економската малаксаност на Африка само се продолжува, бидејќи предизвикува повеќе болести, војни, лошо владеење и корупција што ја создадале на прво место. Другите ефекти од сиромаштијата имаат слични последици. Најдиректна последица од нискиот БДП е нискиот животен стандард и квалитетот на живот во Африка. Освен богатата елита и попросперитетните народи на Јужна Африка и Магреб, Африканците имаат многу малку стоки за широка потрошувачка. Квалитетот на животот не е точно во корелација со богатството на една нација. Ангола, на пример, жнее големи суми годишно од своите рудници за дијаманти, но по години граѓанска војна, условите таму остануваат лоши. Радиата, телевизорите и автомобилите се редок луксуз. Повеќето Африканци се на далечната страна на дигиталниот јаз и се отсечени од комуникациската технологија и интернетот, меѓутоа, употребата на мобилни телефони драстично расте во последниве години со 65% од Африканците кои имаат пристап до мобилен телефон од 2011 година. Квалитетот на животот и човечкиот развој се исто така ниски. Африканските нации доминираат во долниот дел на Индексот за човечки развој на ОН. Смртноста на доенчињата е висока, додека очекуваниот животен век, писменоста и образованието се ниски. ОН, исто така, го намалуваат рангирањето на африканските држави бидејќи во континентот гледа поголема нееднаквост од кој било друг регион. Најдобро образованите често избираат да го напуштат континентот за Запад или Персискиот Залив за да бараат подобар живот.
Катастрофите предизвикуваат смртоносни периоди на голем недостиг. Најштетни се гладот што редовно го погодува континентот, особено Африканскиот Рог . Овие се предизвикани од прекини поради војни, години на суша и чуми на скакулци.
Еден просечен Африканец се соочува со годишна инфлација од над 60% од 1990 до 2002 година во оние неколку земји на кои отпаѓа инфлацијата. На највисоко ниво, Ангола и Демократска Република Конго забележале троцифрена инфлација во текот на целиот период. Повеќето африкански нации забележале инфлација од приближно 10% годишно.
10 Поврзано
* Економија на Африка
* Причини за сиромаштија во Јужна Африка
* Сиромаштија во Нигерија
* Список на земји по процент од населението кое живее во сиромаштија
* Список на африкански земји по индекс на човечки развој