procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Црква „Св. Архангел Михаил“ - Вруток

Свети Архангел Михаил — селска црква во гостиварското село Вруток, Македонија.
1 Местоположба
Сместена е на крајот од селото, во неговиот јужен дел. Во непосредна близина на самите извори на реката Вардар. Околу нејзе се наоѓаат гробишта.
2 Историја
Црквата е изградена околу 1924 година на место каде некогаш постоел помал стар храм.
3 Галерија
4 Поврзано
* Гостиварско архијерејско намесништво
* Гостиварска парохија
* Вруток
Ферари СФ-23

Ферари СФ-23 (исто така познат по своето внатрешно име, Проект 675) е тркачки автомобил во Формула 1 кој дизајниран и изграден од страна на италијанскиот тим Скудериа Ферари кој се натпреварува во Светскиот шапионат во Формула 1 во 2023 година.
Автомобилот е управуван од старана на возачите на Ферари, Шарл Леклер и Карлос Саинц Џуниор.
1 Дизајн и развој
Формула 1 тимот, Скудериа Ферари, на 22 декември 2022 година објави дека автомобилот ќе биде публикуван на 14 февруари 2023 година. Имеро на автомобилот е SF-23 кое било објавено на 7 февруари 2023 година, една недела пред официјалното претставување на новата формула.
Лате макијато

Лате макијато е пијалак направен од кафе.
1 Сродни пијалаци
Лате макијато се разликува од кафе лате на неколку начини. Прво, во лате макијато, кафето се додава во млекото, наместо млекото во еспресото како во кафе лате. Друга разлика, лате макијато има поголема пена отколку едноставно топло млеко.
Во кафе лате, акцентот е на кафето, повеќе содржи кафе одколку млеко, додека во лате макијато, акцентот е целосно на млекото.
Магијата е малата „точка“ на кремот што останува врз млекото за јасно да се направи разлика помеѓу лате макијато и кафе лате, каде еспресото според традицијата се додава пред млекото, па оттука нема „белег или дамка“. Спротивно на тоа, макијато, уште еден пијалак со многу слично име, всушност е еспресо „извалкано“ со мало количество млеко.
2 Подготовка
Подготвка на лате макијато е прилично едноставно со пенесто млеко, генерално со многу пена истурена во чаша во која се додава кафе еспресо. Пената генерално преовладува, бидејќи е во поголемо количество и дава значителна лесна, „сува“ пена, со слој од течно млеко одоздола, наместо „влажна“ микропена што се користи во познатата лате уметност.
Може да се подготви како слоевит пијалак, со еспресото ''нежно'' ставено, така што ќе направи слој помеѓу погустото течно млеко одоздола и полесната пена која се наоѓа погоре. Во овој случај, чашата е од суштинско значење за слоевите да бидат повеќе видливи.
Еспресото, исто така, може да се подготви во стандардна шолја за еспресо или може да се приготвува во специјализиран бокал за подготовка на еспресо, што го олеснува ставањето, особено за слоевите.
3 Дополнителна литература
*
Страчино

Страчино, познат и како крешенца, е италијански вид на кравјо сирење, типично за Ломбардија, Пиемонт, Венето и Лигурија. Тоа се јаде кога е доста ново и младо, нема кора и има многу мека, кремаста текстура и обично има благ и нежен вкус. Најмногу се сретнува во форма на квадрат.
Името на сирењето потекнува од ломбардската придавка ''страч'', што значи „уморен“. Се вели дека млекото што го произведуваат уморните крави што се спуштаат од алпските пасишта во есен, е побогато со масти и покисело. Според легендата, овие квалитети биле откриени во кравјото млеко. Кравите сезонски се преселувале, горе-долу по Алпите, на различни пасишта. Млекото на таквите крави му дава на сирењето карактеристични вкусови.
Страчино обично се јаде самостојно, но и како фил на некои видови леб: во Реко, на лигурската ривиера источно од Џенова, ''„focaccia col formaggio“'' („сирење фочачиа“) или „''focaccia di Recco“'' обично се полни со крешенца, додека во Ромања и во делови од некои блиски региони (на пр. северна Марке, Умбрија и источна Тоскана) е класичен фил за ''касионе'' кој се прави од пиадина, тенок рамен леб.
1 Наводи
Палата Спини Ферони

Палатата Спини Ферони е голема готска палата сместена долж Виа де Торнабуони, на аголот на Пјаца Санта Тринита, во централна Фиренца, регионот на Тоскана, Италија. Стои спроти црквата Санта Тринита.
1 Историја
Палатата била нарачана во 1289 година од богатиот трговец со ткаенини и банкар Гери Спини, на парцели кои ги купил по поплавата на Арно во 1288 година, од монасите на Санта Тринита.
Во тоа време, тоа бил најголемиот дворец во приватна сопственост во Фиренца, сличен по големина на современата Палата Векио, седиштето на владата на Републиката. Дизајнот на Палатата Спини Ферони се припишува на списокот на архитекти, вклучувајќи го Арнолфо ди Камбио или таткото на Арнолфо, Лапо Тедеско. Оригиналниот изглед на зградата може да се види на фреските на Гирландајо во капелата Сасети на соседната црква Санта Тринита. Изграден во текот на турбулентниот средновековен век во градот, познат по меѓусебниот конфликт меѓу семејствата, палатата е камен блок налик тврдина, со сводови на ниво на улица во прв кат од висококатница, со испакнат корниз декориран со милони.
Во 14 век, палатата била поделена меѓу двете гранки на Спини; делот свртен кон плоштадот бил продаден во 17 век. Во 1670-тите, маркизот Франческо Антонио Ферони, член на владејачкиот круг на големиот војвода Козимо III, го преуредил со штуко од Џован Батиста Фоџини и Лоренцо Мерлини. За време на ова реновирање, фреските (1609–1612) на Бернардино Покети кои го прикажуваат ''Рајот со хор од ангели музичари'' и ''Обожувањето на овчарите'' биле преместени од нивната оригинална локација.
Во 1846 година, палатата била купена од комуната Фиренца, а подоцна се користела за државни канцеларии во периодот (1865–1871) кога Фиренца била главен град на Италија. Во 1874 година, била делумно реновирана во неосредновековен стил. Во приземјето биле отворени дуќани, а кулата и сводот кои биле свртени кон реката Арно биле урнати, давајќи и го денешниот изглед на палатата. Во 1930-тите ја купил дизајнерот на чевли Салваторе Ферагамо. Од 1995 година во Палацо се наоѓа музејот посветен на Ферагамо.
2 Наводи
** Touring Club Italiano. ''Firenze e dintorni''.
Ролат

Ролат е јадење од полнето роловано месо или печиво. Ролатот може да биде солен или сладок. радиционално се среќава во различни европски кујни, а терминот потекнува од францускиот збор ''rouler'', што значи „да се тркала“.
1 Месо
Ролатот е врз база на месо, обично се состои од парче стек ролован околу фил како сирење, зеленчук или друго месо. Ролатот често се заруменува, потоа се покрива со вино или супа, и се готви. Таквиот ролат најчесто се прицврстува со чепкалка за заби, метален ражен, се сече на кругови и се послужува.
1.1 Инволтини
Во италијанската кујна, ролатите се познати како ''инволтини'' (еднина ''инволтино''). ''Инволтините'' можат да бидат тенки парчиња говедско, свинско или пилешко роловани со фил од рендано сирење (обично пармезан или пекорино романо), понекогаш јајце да се добие конзистентност и некоја комбинација од дополнителни состојки како лебни трошки, други сирења, мелена пршута, шунка или италијански колбас, печурки, кромид, лук, спанаќ, ''пињоли,'' итн. Секое ''инволтино'' е прецврстено со дрвена чепкалка за заби, а јадењето обично се служи (во разни сосови: црвен, бел итн.) како втор оброк. Кога се готви во сос од домати, самиот сос се користи за фрлање на тестенините за првиот оброк, давајќи постојан вкус на целиот оброк.
Во јужните делови на Италија, како Сицилија, каде рибата е почест елемент на кујната, ''инволтините'' понекогаш можат да се направат со риба како што е сабјарката. Овој термин опфаќа јадења како ''брациола'' (ролат кој се состои од говедско, свинско или пилешко обично исполнето со сирење пармезан, лебни трошки и јајца) и салтимбока.
2 Печиво
Некои ролати се состојат од пандишпан печен во рамна тава ролована околу фил. Торта ролована околу џем, чоколаден путер крем, јаткасти плодови или други филови, е пример за сладок ролат како бејгли или швајцарски ролат. Буше де Ноел или „Јуле лог“ е традиционален божиќен француски колач, често украсен со глазура направена да личи на кора.
Друга форма на ролат без месо се состои од смеса од типот на суфле, печена во рамна тава ролована околу фил.
3 Наводи
Ферари Ф1-75

Ферари Ф1-75 ( познат по неговото внатрешно име, Проект 674) е тркачки автомобил во Формула 1 дизајниран и конструиран од Скудерија Ферари која се натпреварувал во Светскиот шампионат во Формула 1 во 2022 година.
Автомобилот бил управуван од возачите на Ферари, Шарл Леклер од Монте Карло, Монако и Карлос Саинц Џуниор од Шпанија. Шасијата е првото едносед на Ферари според Техничките прописи на ФИА (Меѓународната Федерација на Автомобили) од 2022 година. Ф1-75 достигнал четири победи, во Бахреин, Австралија, каде победи Леклер додека во Велика Британија победи Саинц и Австриското ГП повторно освоено од страна на Леклер. Ферари постигна 20 подиуми од 22 трки. Автомобилот го имал своето натпреварувачко деби на Гран При на Бахреин во 2022 година.
Рори Бирн, јужноафриканскиот инженер, иако не е официјално заслужен, бил силно вклучен во дизајнирањето на Ф1-75. Бидејќи автомобилот се покажал успешен во првиот дел од сезоната, неговиот договор бил обновен на три години.
1 Историја на конкуренција и развој
Името: Ф1-75 било во чест на 75-годишнината од првиот сериски автомобил на Ферари кој излегол од фабриката во Маранело.
Ф1-75 бил искористен за тестирање на пневматиците по атрката за Големата награда на Емилија Ромања и исто така, бил испитуван откако мислеле дека се возел со нова спецификација на подот која претходно не била користена. ФИА (Меѓународната Федерација на Автомобили) пресуди дека подот претходно бил користен за време на претсезонските тестирања и затоа е усогласен со правилата.
Во споредба со болидите без победа од 2020 и 2021 година, овој бил уште на почетокот конкурентен; тимот ја освои пол-позицијата и доминантна победа на првата трка во Бахреин. Овој подвиг бил повторен во Австралија, и покрај неподготвеноста на тимот да додаде нови ажурирања на болидот. Спореден со неговиот главен ривал, Ред Бул РБ18, ф1-75 често покажувал супериорни брзини во кривините, но RB18 бил подобар на правците. Леклер освоил четири последователни пол-позиции од Мајами во Баку, но тимот не успеал да претвори ниту еден од овие полови во победи преку комбинација на несигурност и лоши стратегии. На Големата награда на Велика Британија, Саинц ја освоил полската позиција и ја освоил својата прва трка во Формула 1. На следната трка во Австрија, Ф1-75 болидот освои уште една победа со Леклер, кој ја постигна својата 5-та Гран-при победа.
Покрај тоа што бил конкурентен во првата половина од сезоната, Ф1-75 страдал од труење и слаба доверливост на моторот; за да се справи со тоа, Ферари ги намалил моторите на Белгиското ГП во 2022 година. Спорот бил решен со Техничката директива 39 на ФИА (Меѓународната Федерација на Автомобили) која стапила на сила на истата трка. Сепак, се појавија извештаи дека техничката директива предизвикала Ф1-75 да претрпи зголемено трошење на гумите во следните трки.
Во ноември 2022 година, Матија Биното, директорот на тимот Ферари, изјавил дека Ферари не може да си дозволи да го надгради болидот поради тоа што го достигнале ограничувањето на трошоците, што дополнително придонело за падот на конкурентноста на автомобилот во втората половина од сезоната.
Тиела

Тиела е јадење од италијанската кујна што се подготвува со компир, ориз, кромид и школки како основни состојки. Може да се користат и дополнителни состојки. Постојат варијации на ова јадење, а некои од нив можат да се подготват со други видови морска храна. Кружниот земјен сад во кој традиционално се готви тиела го носи истото име, „тиела“. Тиела е дел од кујната на Апулија во јужна Италија. Може да се најде и на крајбрежните области на Калабрија.
Во Гаета, Лацио, Италија, тиела е специјалитет од регионот кој се подготвува како џебен сендвич, со користење морска храна, како октопод, кој е полнет во торта. Некои други италијански јадења, исто така познати како „тиела“ вклучуваат касерола и чорба.
1 Потекло
Во Италија, јадењето било создадено за време на шпанското владеење во јужна Италија, и го опишуваат дека „потсетува на шпанското владеење“. Вејверли Рут ја опишал тиелата како „едно од ретките шпански јадења кои биле внесени во италијанскиот репертоар“ и сметал дека е далечно поврзано со паељата. Компирите влегле во италијанската кујна во текот на 16 век, време на моќното шпанско влијание на полуостровот.
2 Тиела со компир, ориз, кромид и школки
2.1 Состојки и подготовка
Примарни состојки кои се користат во ова јадење се компир, ориз, кромид и школки. Дополнителни состојки кои се користат при неговата подготовка може да бидат домат, артичок, тиквички, лук, бело вино, целер, магдонос, лебни трошки и сирење, како што е Пекорино. Обично се пече во рерна и е опишано како слично по изглед на паеља. Некои верзии ја испуштаат употребата на ориз. Школките „традиционално се служат на половина школка“ и може да се варат на пареа пред да се додадат во садот за печење.
Тиела е опишана како „срдечно јадење“, типично за регионалното готвење во Апулија. Таму може да се користи свеж зеленчук од овој регион за подготовка на тиела. Апулиската тиела обично вклучува значителна количина компири. Тиела исто така е опишана како касерола.
Јадењето може да се готви во глазура на теракота или земјена керамичка тркалезна чинија која се нарекува и „тиела“. Современите препарати може да се готват во метални тави.
2.2 Варијации
Апулските верзии на јадењето може да користат ориз и компир, заедно со бело вино за да ги варат школките на пареа, пекорино сирење, лебни трошки и магдонос.
Некои верзии може да се подготват и со други видови морска храна, како што се сардини.
3 Други видови
Италијанските јадења, исто така познати како тиела, вклучуваат касерола од компири од Абрузан и модар патлиџан и апулиска чорба по име ''Тиела ди Агнело'' која се подготвува со јагнешко месо, компир и кромид. И двете јадења можат да се готват и во земјена чинија тиела. ''Тиела ди Агнело'' обично се подготвува со ставање на сите сурови состојки во садот со тиела во слоеви, што резултира со тоа горниот слој да биде крцкав, додека долниот слој е мек и има течности што се таложат.
Велешки мерак

''„Велешки мерак“'' — македонска народна песна, напишана од непознат автор во Велес.
1 Опис
Песната е посветена на љубовта на Милан кон Стојна. Милан бил млад дурмаџија од Којник кој рано го изучил столарскиот занает и отворил свој дуќан на брегот на реката Вардар, крај Мало мовче, на местото кое некогаш било наречено Врежот. Таму со неговата тајфа која броела оклу 20-тина момчиња изработувале гемии но подоцна се најмувале и како гемиџии и упаравувале со гемиите до Солун каде ги расклопувале гемиите. Дрвото од гемиите го продавале како граѓа.Тоа им овозможувало добра заработка. Милан се оженил со неговата избраничка Стојна, ќерка на богатиот трговец Аџи Трајко. Милан морал да прифати да биде домазет во неговата куќа,ако сакал да се ожени со убавата Стојне. Свадбата била со велешката чалгија и се направила голема веселба. А народот ја опеал нивната љубов во песната. Песната има љубовен карактер.
2 Одлики
Македонските народни песни од секогаш биле поврзани со некој настан или некоја личност. Токму оваа вистинита народна велешка приказна е опеана во песна од народните гении, со цел да се вметне и да остане во колективната свест на народот.
3 Текст
Велешки мерак
Ах, што мерак имам мамо, ах што мерак имам,
ах, што мерак имам мамо женет јас да бидам,
женет јас да бидам мамо, во влашкото маало.
Таму си заљубив мамо, таму си заљубив,
убавото Стојне мамо, љубов ми возврати,
само мене љуби мамо, срцето и пати.
Аџи Трајко дава мамо, пари неброени,
пари неброени мамо, стока немерена,
внуче да му трчка мамо, од ќерка порода.
Свадба ќе направам мамо, свадба ќе направам,
другари ќе канам мамо, сите Којничани,
сите Којничани мамо, сите гемиџии.
Тие ќе донесат мамо,чалгија да свири,
Тончовата тајфа мамо, на чардак да седи,
се` велешки песни пеат, песни за душата.
Ах, што мерак имам мамо, на Којник да шетам.
на Којник да шетам мамо и по Бузаана,
со млада невеста мамо и машка порода.
Кај тебе да дојдам мамо, внуче да си видиш,
внуче да ти седи мамо, в скутот да го држиш,
в скутот да го држиш мамо, старост да си видиш.
Широко (филм)

„Широко“ (''Sirocco'') — филм на режисерот Куртис Бернхарт (Curtis Bernhardt) од 1951 година. Автор и на сценариото се А. И. Безеридес (A.I. Bezzerides) и Ханс Јакоби (Hans Jacoby), а главните улоги ги играат: Хамфри Богарт (Humphrey Bogart), Онслоу Стивенс (Onslow Stevens), Ли Џ. Коб (Lee J. Cobb) и Марта Торен (Märta Torén).
1 Синопсис
Хари Смит (го игра Богарт) му продава оружје на Хасан чии бунтовници се борат во Сирија против француската окупаторска војска. Надевајќи се дека тоа ќе ја прекине борбата, францускиот полковник Феро го замолува Хари да го запознае со Хасан. Истовремено, Хари ѝ се допаѓа на девојката на полковникот, Виолет. Таа бара Хари да ѝ помогне да побегне од таа опасна земја, а тој настојува да заработи тргувајќи и со Хасан и со полковникот...
Џардиниера

Џардиниера е италијанско јадење од кисел зеленчук во оцет или масло.
1 Сорти и употреба
Италијанската џардиниера се нарекува и сотацети („под оцет“), вообичаен термин за кисела храна. Обично се јаде како антипаста или со салати.
Во Соединетите Држави, џардиниерата е вообичаено достапна во традиционални или зачинети јадења, а вторите понекогаш се нарекуваат и „жешка мешавина“. 
Џардиниера е разновиден зачин кој може да се користи за различни видови храна, како што се братвурст, брускети, хамбургери, салата од тестенини, јајца (омлети), виршли, салата од туна, сендвичи и многу повеќе. Во САД не е невообичаено да се користи џардиниера на тестенини. 
Во кујната во Чикаго, џардиниерата на база на масло често се користи како зачини, обично како прелив на италијански сендвичи со говедско месо, тесто и пица.
За салата од маслинки во сендвичот со муфулета се користи поблага варијанта на џардиниера.
2 Состојки
Италијанската верзија вклучува пиперки, целер, моркови, карфиол и корнишони. Киселиот зеленчук се маринира во масло, црвен или бел вински оцет, билки и зачини.
Џардиниерата во стилот на Чикаго најчесто се прави зачинета со пиперки или чили снегулки, заедно со комбинација од разновиден зеленчук, вклучувајќи целер, моркови, карфиол, а понекогаш и корнишони или маслинки, сите маринирани во растително масло, маслиново масло, масло од соја или која било комбинација од трите. Некои комерцијално подготвени варијанти се означени како „џардиниера во стилот на Чикаго“.
3 Наводи
Нишалка

Нишалка, лулашка или крлашка — висечки направа за нишање кој се состои од седиште прикачено на гранка, греда или друга потпора. Најчесто ги има во паркот каде што децата и постарите можат да се лулаат на нив. Седиштето за лулање обично е направено од дрво, но може да биде направено и од други материјали за да се направи поудобно нишањето. Нишалките можат да бидат опасни доколку дојде до паѓање од нив поради премногу наведнување напред или назад или заплеткување на јажето. Затоа, тие може да имаат дополнителна ограда што го спречува паѓањето на лицето што се ниша.
Тие можат да се наоѓаат во внатрешноста на куќата или станот, а нивната намена може да биде иста (нишање) или одлагање на облека, книги, цвеќиња или други работи.
1 Обичаи
За Ѓурѓовден, на плодно дрво се закачувала нишалка и после ручек девојките редум се нишале на неа и пееле ѓурѓовденски песни.
Серџо Галеоти

Серџо Галеоти (26 јули 1945 - 14 август 1985) бил италијански архитект и ко-основач на корпорацијата Џорџо Армани. Галеоти посетувал уметничко средно училиште во Карара и работел во неколку архитектонски фирми во Италија. Џорџо Армани и Галеоти се сретнале во Форте деи Марми. Тоскана, во 1966 година. Галеоти бил непосредната сила зад машинеријата Армани, го водел финансискиот сектор и административните аспекти на компанијата. Тој е заслужен и за охрабрувањето Армани да основа своја моден бренд.
1 Кариера
Со цел да изгради капитал за да го започне брендот Армани, Галеоти го убедил Армани да ја продаде својата Фолксваген Буба за да ангажира персонал и да обезбеди канцелариски простор во Милано. 
2 Личен живот
Галеоти и Армани биле во врска во 1970-тите. Армани се сеќава дека смртта на Галеоти го натерала да ја преиспита својата компанија и живот.
3 Наводи
Палата Антинори

Палатата Антинори е ренесансна палата сместена на северниот крај на Виа де Торнабуони во Фиренца, регионот на Тоскана, Италија.
1 Историја
Палатата била изградена во 1461-1469 година, можеби под дизајнот на Џулијано да Мајано, нарачан од Џовани ди Боно Бони. Незавршената палата била продадена во 1475 година на семејството Мартели; во 1506 година, тие ја продале на Николо Антинори, кој нарачал неколку модификации (задна фасада) и украси (внатрешна градина), можеби на Baccio d'Agnolo. Од 1920-тите до 1965 година (со празен простор за време на војната), во палатата бил сместен Британскиот институт во Фиренца.
Зградата сè уште е сопственост на семејството Антинори, а два најгорни ката сè уште се окупирани од член на семејството.
2 Опис
Палатата Антинори има правоаголен план и делумно била инспирирана од Палацо Медичи. Внатрешноста има ренесансен трем од три страни, со кружни сводови, вкрстени сводови и столбови од песочник (питра серена) со извајани капители. Слични украси имаат и стожерите на сводовите.
На ѕидот има ниша во стилот на 18 век со фонтана со статуа на Венера и карпи кои личат на сунѓер.
До градината се пристапува преку внатрешна порта која е слична на онаа во Палацо Бартолини-Салимбени, што довела до припишување на реновирањето од 16 век на Бачо д'Агноло.
3 Наводи
Китон

Китон е италијанска компанија за луксузна облека основана од Чиро Паоне во 1968 година. Од 2019 година, Китон работи со 54 монобренд продавници ширум светот. Нивниот слоган е „Најдоброто од најдобрите плус еден''.
1 Историја
Китон е основан од Чиро Паоне во Арзано, Неапол во 1968 година. Името Китон потекнува од „хитон“ (грчки: χιτών), форма на туника прицврстена на рамо што ја носеле мажите и жените од Стара Грција и Рим.
Во 1995 година, Китон лансирал линија женска облека. Во 2009 година, Китон купил волнена мелница Карло Барбера, која била основана во 1949 година во Биела. Во 2013 година, Китон ги започнал своите малопродажни делувања во Индија. Во 2015 година, Китон ја лансирал својата колекција на очила, и отворил продавница од 2.500 квадратни метри во Сан Франциско. Во 2018 година, Китон лансирал спортска колекција.
2 Опис
Китон е трговска марка на компанијата Чиро Паоне СпА, компанија основана во 1956 година. Од 2019 година, компанијата вработува околу 800 вработени и управува со 50 продавници ширум светот. Антонио де Матеис, внук на Чиро Паоне, е извршен директор на компанијата. Марија Џована Паоне, ќерката на Чиро Паоне, е потпретседател и креативен директор на женската облека на брендот, Антонио Паоне е претседател на Китон САД.
Китон има пет фабрики во Арзано, Колекио, Фиденца, Маркианисе и Биела.
3 Наводи
Морбиjански Залив

Морбијански Залив (|golfe du Morbihan; |Mor Bihan Gwened) — природен пристан на брегот на департманот Морбијан во јужна Бретања, Франција. Легендата вели дека во заливот има острови колку што има денови во годината. Всушност, заливот има околу 40, во зависност од плимата и осеката. Многу острови се приватна сопственост, освен најголемите два, Ил о Моан (Île-aux-Moines) и Ил Дарз (Île-d'Arz).
Подрачјето околу заливот има извонреден опсег на мегалитски споменици. Меѓу другото има и долмени за премин, скалести пирамиди со подземни долмени комори, камени кругови и џиновски менхири. Најпознато место на туѓинците е Карнак, каде што остатоци од десетина редови огромни стоечки камења се протегаат повеќе од десет километри. Коридорната гробница Гавринис, која се наоѓа на мал остров во заливот, е едно од најважните такви места во Европа. Некои од урнатините се датирани најмалку 3300 пр.н.е. &mdash; 200 години постари од англискиот Стоунхенџ.
1 Географија
1.1 Плими и струи
Заливот е заштитен од Атлантскиот Океан со полуостровот Руис (Rhuys), но 1 км долгиот процеп помеѓу Пор-Навало (во општината Арзон) и Керпанир (општина Локмарјакер) ја пушта водата да влегува и излегува. Бидејќи овој процеп е тесен, плимните струи се силни и брзината на водата може да достигне и до 9,4 јазли.
2 Фестивали
Секоја втора година се одржува фестивал на јахти, познат како „La Semaine du Golfe Du Morbihan“ кој ја слави културата, музиката и пловењето и поморските традиции на Бретања. Во 2017 година, 1.450 чамци влегоа во регатата покрај стотиците пловни објекти. Врвот на фестивалот е „Големата парада на едрата“ во која се прикажани сите чамци на пат од Порт Навало до Ван.
3 Општини
* Локмарјакер
* Оре
* Плугумелен
* Ле Боно
* Баден
* Лармор-Баден
* Арадон
* Ил-о-Моан
* Ил Дарз
* Ван
* Сене
* Теикс
* Нојало
* Ле Езо
* Сен Армел
* Сарзо
* Сен Жилдас-де-Руј
* Арзон
Пане ди Латерца

Пане ди Латерца е традиционален леб на Латерца, мала општина во провинцијата Таранто, во Апулија, во Југоисточна Италија. Се прави со тврдо брашно со вода, сол и кисело тесто. Главно се произведува во Латерца, но може да се најде и во соседните општини. Тој е признат од страна на италијанското Министерство за политики за земјоделство, храна и шумарство како традиционален прехранбен производ од Апулија.
 
1 Потекло
Земјоделството некогаш било фундаментално за економијата на Латерца. Првите докази за употреба на житарки за производство на леб датираат од 5 век п.н.е. Спелот и јачменот биле најкористени, пред сè за она што се нарекувало ''фокача.'' По римскиот период, неколку векови, производството на леб било само за благородните луѓе кои можеле да водат пекара. Во областа денес наречена „ ''Форнаци“'' (печки, на италијански и пекари), пронајдена е древна печка за леб. Била активен до 18 век и припаѓала на феудаторски.
Во 50-тите години со пекарите управувале само четири жени: пекарка и три работнички. Работничките ги подготвувале дрвата за огрев и го земале тестото од куќите на селото. Пекарката го готвела, а потоа работничките го носеле печениот леб по куќите.
2 Одлики
Пане ди Латерца се пече во дрвена печка со маслиново дрво со некои други природни ароматични производи како семки од кајсија и бадеми. Големината на секое парче леб (на локален дијалект наречен ''panelle'' или ''panédd'') може да изнесува еден, два и четири килограми. Кората е кафена, додека мекиот дел во внатрешноста на лебот е слонова коска.
За 100 грама:
+, Вода, Белковини, Масти, Јаглехидрати, Влакна, Енергетска вредност
28, 10, 2,3, 49, 9,8, 257 kcal
3 Конзорциум
Конзорцио за Пане ди Латерца, Латерца (Таранто)
Латерца е исто така член на Националната асоцијација на градовите на лебот (''Associazione nazionale Città del pane''), италијанска организација чија цел е да ги промовира и унапредува традиционалните видови леб.
4 Наводи
Распадура

Распадура е начин на служење грана сирење, претставувајќи го како многу тенки листови, исечени со посебен нож од тркало на Граноне Лодиџано или од „младо“ сирење од семејството грана, кое е старо од четири до шест месеци.
Распадура е типична за гастрономијата на Лоди, но е распространета и на соседните територии на провинциите Павија и Кремона, каде што го има истото име. Распадура обично се служи како предјадење, често придружена со филета, јаткасти плодови или печурки, но може да се користи и за украсување рижото или палента.
Распадура е родена како лоша храна: во минатото се правела од несовршени тркала од сирењето Граноне Лодиџано, додека денес се користат здрави тркала, доволно стари за да се исечат без да се распаднат.
1 Историја
Сирењата произведени во куќиштето на фармите, во текот на шестиот месец биле проверени за дефекти на зачините: тие може да имаат дефекти на збиеност, пукнатини или внатрешни меури, што може да се почувствуваат со чукање на сирењата: потоа производителот на сирење ги фрлил неисправните сирења. кои се преполовувале и понекогаш им се давале на земјоделците на фармата, но најчесто се носеле во Лоди за да се продаваат како распадура. Затоа, распадурата најпрвин била нуспроизвод од преработката на грана сирењето, евтин производ за сиромашните кои не можеле да си дозволат рендано сирење, додека сега е јадење кое го бараат и гурманите.
Во многу градови во провинцијата Лоди, во пазарните денови, сè уште е можно да се виде „распада“, стружење на млади сирења грана (обично стари 4 и 6 месеци), што се прави на лице место на барање на купувачот. .
2 Етимологија
Распадура е термин од западниот ломбардски јазик што на италијански значи „стружење“: тенките листови распадура, всушност, постепено се стругаат од површината на полусирењето со помош на рачен струг кој го врти сирењето, и од специјален флексибилен, рамен и заоблен нож кој во постудените месеци може и да се загрее, за да се добијат меки ленти од грана сирење кои се виткаат.
3 Наводи
*
Земјотресот во Лигурија во 1887 година

Земјотресот во Лигурија во 1887 година го погодил брегот на Империја Италија во раните утрински часови на 23 февруари 1887 година со проценета магнитуда од 6,8-6,9, при што загинале околу 600-3.000 луѓе. Исто така, се создало цунами кое имало висина од 2 метри. Се вели дека штетата била толку голема што градот Бусана Векија бил напуштен од локалното население што живеело во областа.
1 Земјотрес
Потресот бил со јачина меѓу 6,3 и 7,5 степени. Најверојатниот извор на овој земјотрес бил по обратен расед, со удар N55°E. Симулираните модели на дефекти најдобро ги објаснуваат забележаните одлики на цунамито. Биле претставени два различни параметри на грешка; стрмен расед со југ што се пробива при настан од Mw 6,8 или поплиток расед на север кој се пробива при настан од Mw 6,9. Исто така, се претпоставувало дека потресот се должи на пукањето на 80 км долгиот севернолигурски раседен систем што се протега по должината на брегот на Лигурскиот басен.
Апенинскиот Полуостров забележува честа сеизмичка активност поради неговата локација во близина на бројни раседи помеѓу конвергенцијата на Јадранската плоча и Евроазиската Плоча. Сепак, областа каде што се наоѓал епицентарот на потресот не доживува многу честа активност поради тоа што е далеку од големи раседи кои можат да ги предизвикаат овие настани.
2 Влијание
Потресот предизвикал голема штета долж северозападна Италија, особено во градовите Империја и Диано Марина и малите градови во југоисточниот брег на Франција. околу 600-3.000 веројатно биле мртви. Најзабележително било во градот Бусана Векија, Санремо, кој бил целосно напуштен и не бил поправен повеќе од шест децении. Во 1960-тите, група уметници од целиот свет се обиделе да ја оживеат областа и биле успешни. До денес, мала популација на уметници и неколку семејства живеат во областа, каде има и кафулиња и слики за изложување.
Ограничена штета е забележана долж француската ривиера, но уште едно цунами се создало од лизгање на земјиштето со што се зголемил бројот на загинати во градот Ментон. Принцот од Велс, кој во тоа време бил во посета на градот Кан, бил повикан од кралското семејство да се врати, но се соочил со потешкотии да се евакуира поради илјадниците други кои избегале од областа со воз. Некои цивили се смета дека заминале со пижами.
Умберто Смаила

Умберто Смаила (роден на 26 јуни 1950 година) е италијански актер, композитор, комичар, телевизиска личност, претприемач и музичар.
Роден во Верона, во раните 1970-ти Смаила заедно со Џери Кала, Франко Опини и Нини Салерно го основале кабаре-ансамблот („i gatti di Vicolo Miracoli“). Групата, редуцирана на три компоненти од 1982 година по заминувањето на Кала, се појавила на неколку успешни ТВ програми и филмови и издала неколку песни, вклучувајќи ги хит сингловите „Верона Беатt“ и „Сингер Солитуде“. По распуштањето на групата, Смаила бил телевизиски водител на голем број квизови и естрадни емисии, особено на доцното ноќното шоу ''(Colpo grosso)''. Во 1990-тите го основал „УС Бенд“, оркестар со кој настапувал во неколку телевизиски програми.
Смаила има компонирано музички партитури за голем број филмови, вклучително и ''Ѕвер со пиштол'' (1977), ''Момчето од пони експрес'' (1986), ''Слатки од странец'' (1987), ''Злосторства и парфеми'' (1988) и ''Парк за кокошки'' (1994). Главната тема на ''Ѕвер со пиштол'' подоцна била вклучена во саундтракот на ''Џеки Браун'' на Квентин Тарантино.
Смаила, исто така, напишал и режирал филм за музичка комедија, ''Италијански момчиња'', објавен во 1982 година. Во 1990 година направил театарска продукција за животот и музиката на Фред Бускаљоне.
Тој е основач на брендот Smaila's, синџир на ресторани и ноќни клубови специјализирани за музика во живо.
1 Наводи
Надија Сантини

Надија Сантини е италијанска готвачка, најпозната по нејзиниот ресторан Дал Пескаторе, во Кането сул'Оглио, Ломбардија, кој има три Мишелин ѕвезди од 1996 година.
1 Биографија
Сантини на млада возраст била научена да готви од прабабата на нејзиниот иден сопруг, Тереза. Имала кулинарска филозофија околу идејата за мал ресторан, велејќи: „Мислам дека е невозможно една жена да води кујна која опслужува 100 луѓе. Не можам да го дадам своето срце на јадење ако готвам за повеќе од 30 луѓе.“
Нејзиниот ресторан Дал Пескаторе се наоѓа во селото Кането сул'Ољо во Ломбардија, Италија. Ресторанот е проширена траторија, а првично бил отворен од прабабата и дедото на сопругот на Сантини во 1910-тите. Надја го презела управувањето со ресторанот заедно со нејзиниот сопруг во 1974 година. Во 1996 година, ресторанот бил награден со три Мишелин ѕвезди, при што Сантини станала првата жена готвач во Италија која го заслужила тоа ниво на признание.
Во 2010 година, германскиот режисер Луц Хахмајстер создал телевизиски документарец наречен ''Три ѕвезди'', во кој Сантини глумела со други готвачи од рестораните со Мишелинови ѕвезди. Нејзиното појавување во документарецот се издвоило, а критичарите го опишале како „блескава личност и нежен пристап на Стариот свет кон негувањето на рецептите, колегите и клиентела која обезбедува контрапункт на френетичните, конфронтирачките кујни управувани од научници-готвачи“.
Сантини била високо ценета од другите готвачи, вклучувајќи ја и француската готвачка Ен-Софи Пик која ја опишала како „извонредна“ и инспирација, а британската готвачка Ангела Хартнет ја опишала Сантини како еден од нејзините „херои“.
Во 2013 година Надја била именувана за најдобра женска готвачка во светот од 50-те најдобри ресторани во светот.
2 Личен живот
Сантини е мажена за Антонио, кој исто така работи во ресторанот на Сантини, но на рецепција наместо во кујна. Тие се запознале додека биле на Универзитетот во Милано.
3 Наводи
Карло Крако

Карло Крако (роден на 8 октомври 1965 година во Креацо, Венето) е италијански готвач и телевизиска личност.
1 Биографија
Крако присуствувал на институтот за угостителство Пелегрино Артуси во Рекоаро Терме. По дипломирањето, тој работел во ресторанот Да Ремо во Виченца. Во 1986 година започнал да соработува со колегата готвач Гуалтиеро Маркези во Милано. Подоцна, работел во ресторанот во Ла Меридијана, одморалиште во провинцијата Савона. Крако и живеел во Франција три години, каде студирал француски кулинарски уметности.
Подоцна Крако се вратил во Италија, каде бил готвач во Енотека Пинчиори во Фиренца. Ресторанот бил награден со две Мишелин ѕвезди. Наскоро Крачо бил поканет од Гуалтиеро Маркези уште еднаш да соработува, овој пат на отворањето на неговиот нов ресторан Ларберета во регионот на Ломбардија, каде што Крако работел како готвач три години. Потоа отворил ресторан во регионот Пиемонт наречен Ле Кливи, кој добил Мишелин ѕвезда.
Неколку години потоа, Крако ја прифатил поканата од семејството Стопани, сопственици на пазарот Пек во Милано, да отвори нов ресторан наречен Крако Пек. Тој продолжува да работи таму и денес како извршен готвач. Од 2007 година, ресторанот е познат едноставно како „Крако“.
Италијанскиот магазин за храна и вино Гамберо Росо на ресторанот на Крако му дал „три виљушки“ (нивната највисока оцена). Во 2007 година, Ла Република го прогласила за еден од 50-те најдобри ресторани во светот.
Во февруари 2014 година, Крако основал бистро во Милано наречено Carlo e Camilla in segheria („Карло и Камила во пилана“), кое своето име го носи по напуштената пилана во која живее.
Во 2011 година, Крако почнал да го води шоуто ''MasterChef Italia'' со Бруно Барбиери, Џо Бастианич и, од 2015 година, Антонино Канавачуоло. Крако бил претседател на непрофитната организација Маестро Мартино од 2012 година. На 13 февруари 2013 година се појавил на музичкиот фестивал во Санремо, да ја претстави уметничката Аналиса. Крако бил водител во првата и втората сезона на Пеколната кујна на Италија на каналот Скај Уно.
Тој ја добил ''Американската награда'' на Фондацијата Италија-САД во 2019 година.
2 Семејство
Крако има две ќерки од првиот брак, Свева и Ирина. Моментално е во брак со Роза Фанти, со која има два сина, Пјетро и Чезаре.
3 Филмографија
3.1 телевизија
* Главен готвач на Италија, Сиело (2011); Скај Уно (2011–2016)
* Пеколна кујна на Италија (2014–)* Конечната маса (2018, епизода: „Италија“)
4 Наводи
Москони (ресторан)

''Москони'' е италијански ресторан кој се наоѓа во областа Грунд во градот Луксембург, Луксембург, со поглед на реката Алзет. На чело со готвачот Иларио Москони, порано од Ломбардија, Италија, тој е еден од серијата хотели и гурмански ресторани. Менито е комплет мени со осум јадења со тестенини подготвени со состојки повеќето од кои се увезени од Италија. Москони станал првиот италијански ресторан кој добил Мишелин ѕвезда во Бенелукс. Извесно време имал две Мишелин ѕвезди, но повторно била вратен на само една во водичот за 2014 година.
1 Почетоците на Иларио Москони
Иларио Москони се преселил во Луксембург со своите родители кога имал 13 години. Неговото прво искуство во ресторанскиот бизнис му било како келнер во Еш на Алзет. Кога го отворил својот прв ресторан, ''Домус'', исто така во Еш, тој и неговата сопруга Симонета работеле во трпезаријата, а не во кујната. Но, кога имал речиси 30 години, ја реализирал својата амбиција да креира свои јадења. Решил да посетува курсеви и да работи како приправник со Гуалтиеро Маркези во ресторанот Виа Бонвесин де ла Рива во Милано. Таму ја научил уметноста на готвењето и важноста да се одберат најдобрите достапни производи, што го навело да ги увезе 90 отсто од неговите состојки од Италија. Ова довело да добие Мишелин ѕвезда за ''Домус'' во 1997 година, а потоа и првата ѕвезда во ''Москони'' во 2000 година, по што следела втората во 2005 година. Ресторанот се наоѓа во близина на стариот камен мост. Нуди седење на тераса со поглед кон Алзет.
2 Прием
Ресторанот е меѓународно признат и има Мишелин ѕвезда во категоријата „Биб Гурманд“ за 2014 година. Иларио Москони бил еден од првите готвачи кој станал поразличен готвач надвор од Италија. Мишелин ја опишува храната како „италијанска кујна полна со вкус, огномет од вкусови!“. Тим Скелтон забележал дека специјалитетот со сладолед од туна е повкусен отколку што звучи. Симонета Москони, сопругата на Иларио, е во менаџментот на ресторанот. Говедското месо од Тоскана, телешкото месо од Пиемонт, доматите од Сицилија и белите тартуфи од Алба, во комбинација со босилек и рикота, ги прават јадењата со тестенини уникатно искуство.
3 Наводи
Фаро

Фаро се однесува на зрна од три вида пченица, кои се продаваат сушени и варени во вода до омекнување. Се јаде обичен или често се користи како состојка во салати, супи и други јадења.
1 Дефиниција
Фаро е етноботанички термин за три вида излупена пченица: спел (''Triticum spelta''), емер (''Triticum dicoccum'') и еинкорн (''Triticum monococcum''). Лупената пченица е пченица што не може да се млати. Во италијанската кујна, трите видови понекогаш се именуваат како ''фаро гранде,''''фаро медио'' и ''фаро пиколо''.
Емер е најчестата сорта на фаро што се одгледува во Италија, особено во одредени планински региони на Тоскана и Абруцо. Исто така, се смета дека е поквалитетно за готвење од другите две зрна и затоа понекогаш се нарекува „вистинско“ фаро. Спелот многу почесто се одгледува во Германија, Австрија и Швајцарија.
Збунетоста околу терминологијата на овие три сорти пченица е генерирана од тешката историја во таксономијата на пченицата и од разговорните и регионалните употреби на терминот ''фаро''. На пример, емерот одгледуван во регионот Гарфањана во Тоскана ќе биде колоквијално познат како ''фаро''. Исто така, некои англиски говорници претпоставуваат дека ''фаро'' се однесува на пареното или вареното жито претставено како салата и слични јадења, а не на самите три зрна. Фаро понекогаш неточно се нарекува „спелт“ на англиски, занемарувајќи дека терминот се однесува на сите три зрна - емер, еинкорн и спел.
2 Етимологија
Италијанскиот збор ''фаро'' потекнува од претпоставениот латински збор ''farrum'', од стандардниот латински ''far, farris n'' .: еден вид пченица (како во farina). ''Претходна'', пак, потекнува од индоевропскиот корен ''*bʰar-es-'' : (напишано), од кој се појавил и англискиот збор јачмен, албански ''бар'': трева, старословенски брашьно (''brašĭno''): брашно и грчки Φήρον (''phḗron''): растително божество.
3 Наводи
Аљата

Аљата — лут, солен сос од лук и зачини во италијанската кујна кој се користи за ароматизирање и додаток на месо на скара или варено, риба и зеленчук. За првпат е приготвен во Стариот Рим и останал дел од кујната на Лигурија. ''Пората'' е сличен сос подготвен со праз наместо лук.
1 Подготовка
''Аљата'' се подготвува со издробен лук, маслиново масло, лебни трошки, оцет, сол и црн пипер. Лебните трошки се натопуваат во оцет, кој потоа се цеди, по што лукот се мати или се меша во смесата. Неговата подготовка вклучува емулзија на состојките за да се спречи раздвојување, што се изведува со додавање на маслиновото масло со бавно капење додека смесата постојано се меша. Главно се користи како додаток на печено или варено месо, риба и зеленчук.
2 Историја
Потеклото на ''аљата'' датира од Стар Рим. Опишан е како вкрстување на социјалните класи: типична селска храна што ја користат и луѓето од високата класа.''Венецијанскиот'' готвач од 14 век, изјавил дека ''аљата'' може да се сервира „со секаков вид месо“.
Аљата се користи во кујната на Лигурија како додаток на месо и риба, и е опишан како „лигурска класика“.
3 Слична храна
Сосот ''пората'' се подготвува со користење на сите состојки како во аљата, освен лукот, кој е заменет со праз.
Брустерова столица

Брустерова столица ― стил на превртена столица направена во средината на 17 век („аџиски век“) во Нова Англија, денес во Соединетите Држави.
1 Потекло
„Брустеровата столица“ го добило името по Вилијам Брустер, еден од аџиите основачи кои стигнале во Плимут, Масачусетс во 1620 година. Во 1830 година, семејството Брустер од Даксбери го дарувало првичното столче на старецот Брустер на Музејот „Аџиска сала“ во Плимут, каде што е чувана и денес. Неговата столица е создадено во Нова Англија помеѓу 1630 и 1660 година од американски јасен (''Fraxinus americana''). Други слични столици од Нова Англија од 17 век се именувани по ова парче.
Во 1970-тите, вајарот од Род Ајленд, Арманд ЛаМонтањ, направил озлогласена лажна брустерова столица која ги измамила националните стручњаци во Музејот „Хенри Форд“, кои го купиле делото.
Фабио Карпи

Фабио Карпи (19 јануари 1925 – 26 декември 2018 година) бил италијански режисер, сценарист и автор.
1 Живот и кариера
Роден во Милано, во 1940-тите, Карпи ја започнал својата кариера како филмски критичар за весниците ''Либера Стампа'' и ''Л'Унита''. Во 1951 година се преселил во Бразил, каде започнал да соработува за некои сценарија. Се вратил во Италија во 1954 година. До 1971 година бил активен како сценарист на значајни режисери како Антонио Пјетрангели, Дино Риси и Виторио Де Сета. Во 1971 година добил награда за сценариото на ''„Дневникот на шизофрена девојка“ на'' Нело Риси. Почнувајќи од 1957 година, бил и критички признат романописец и есеист. Неговиот роман ја добил наградата Багута во 1998 година. Неговите филмови биле означени како „фигуративно точни, литературни, често метафорични и тешко разбирливи“, „длабоки истражувања на човечката психа“.
2 Избрана филмографија
*''Болва на вага'' (1953, само сценарист)
*''Мирното доба'' (1974)
*''Квартет Базилеус'' (1983)
*''Барбаблу, Барбаблу'' (1987)
*''Неопходна љубов'' (1991)
*''Следниот пат на огнот'' (1993)
Улузијан

{
"type": "ExternalData",
"service": "page",
"title": "ROCEEH/Uluzzian.map"
}
Улузиската култура е преодна археолошка култура помеѓу средниот палеолит и горниот палеолит, пронајдена во Италија и Грција.
Тимот предводен од археолошкиот научник Катерина Дука датирал дека Улузиан трае од кратко пред 45.000 до околу 39.500 години пред сегашноста (БП), на сличен датум или малку порано од ерупцијата на Кампанискиот Игнимбрит.
Географска област: Во Италија: Апулија (Грота дел Кавало и пештерата Улуцо), Базиликата, Кампанија, Калабрија, Тоскана и Фумане (најсеверната точка). Надвор од Италија, само во Арголис, Грција (пештерата Клисура).
1 Откритие
Ископувањата од 1963 година Артуро Палма ди Чеснола од Грота дел Кавало („Пештерата на коњот“) во јужна Италија ги откриле првите остатоци, подоцна наречени „Улузијан“. Пештерата се наоѓа на полуостровот Саленто во Апулија, со поглед на Заливот Таранто. Единствените човечки останки биле два млечни заби (Кавало Б и Кавало Ц) од Улуцискиот депозит Гротта дел Кавало идентификувани како човечки од (Бенази , 2011). Овие заби, кои датирале од 43.000-45.000 БП, се најстарите моментално познати остатоци од современите луѓе во Европа.
2 Транзиција од среден кон горен палеолит
Улуцијанот е еден од неколкуте техно-комплекси кои се сметаат за „преодни склопови“: Улузијан, Шателперонски, Селет и Линкомбијан-Ранисијан-Јерзмановец.
3 Култура
Улузијците правеле и користеле зрна од лушпи од морски мекотели како што се скафоподи, полжави ( Columbella rustica, Cyclope neritea ) и други видови.
4 Наводи
Пекорино

Пекорино сирењата се тврди италијански сирења направени од овчо млеко. Името (it) потекнува од ''пекора'' што на италијански значи овца.
1 Преглед
Од шесте главни сорти на пекорино, од кои сите имаат статус на заштитена ознака за потекло (ПДО) според правото на Европската унија, пекорино романо е веројатно најпознатото надвор од Италија, особено во Соединетите држави, кои биле важен извозен пазар за сирење од 19 век. Повеќето пекорино романо се произведува на островот Сардинија, иако неговата производна зона ги опфаќа и Лацио и тосканските провинции Гросето и Сиена. Старите римски автори пишувале за ова сирење и неговата техника на производство.
Останатите пет зрели PDO сирења се пекорино сардо од Сардинија (''casu berbeghinu'' на сардински јазик); пекорино тоскано, чие производство веќе било потврдено од Плиниј Постариот во неговата ''Природна историја''; пекорино сицилијано (или ''пикурину сицилијано'' на сицилијански) од Сицилија; pecorino di Filiano од Базиликата; и пекорино кротонезе од провинцијата Кротоне во Калабрија. Друго добро познато пекорино е она што се произведувало во Абруцо, пекорино ди Атри.
Сите доаѓаат во различни стилови во зависност од тоа колку долго стареат. Позрелите сирења, наречени ''стагионато'' („зачинети“ или „застарени“), се поцврсти, но сепак ронливи по текстура и имаат путер и јаткасти вкусови. Другите два вида, ''полу-стагионато'' и ''фреско'', имаат помека текстура и поблаг вкус на крем и млеко.
2 Традиција
Варијанта од Јужна Италија е пекорино пепато (буквално, „бибер пекорино“), на кое се додаваат зрна црн пипер. Денес се додаваат многу други додатоци, како ореви или ситни парчиња бел или црн тартуф.
Во Сардинија, ларвите на мушичката се намерно внесени во пекорино сардо за да се добие локален деликатес наречен casu martzu, што значи „гнило сирење“. Бидејќи е нелегално, casu marzu првенствено се продава преку црниот пазар.
Оброците може да се завршат со добро пекорино стагионато, послужено со круши и ореви или прелиено со силен костенов мед. Пекориното, исто така, често се користи како завршен дел на јадења со тестенини и порано бил природен избор за повеќето италијански региони од Умбрија до Сицилија, наместо поскапиот Пармиџано-Реџиано. И денес се претпочита за јадењата со тестенини во Рим и Лацио, на пример тестенини прелиени со суго ал'аматричиана, кацио е пепе и тестенини ала грициа.
3 Наводи