Фридрих Еберт

Фридрих Еберт (германски изговор: ; 4 февруари 1871 година 28 февруари 1925) бил германски политичар на Социјалдемократската партија на Германија (СПД) и прв претседател на Германија од 1919 до неговата смрт на функцијата во 1925 година.
Еберт бил избран за водач на СПД, по смртта на Август Бебел во 1913 година. Во 1914 година, кратко време откако го предзел водството, партијата станала длабоко поделена околу поддршката на Еберт за воени заеми за финансирање на германските воени напори во Првата светска војна. Умерен социјален демократ, Еберт бил во корист на политиката на ''Бургфриден'', политичка политика која се обидела да ги потисне расправиите околу домашните прашања меѓу политичките партии за време на војната, со цел да ги концентрира сите сили во општеството за успешното завршување на воените напори. Тој се обидел да ги изолира оние во партијата што се спротивставувале на војната, но не можел да спречи поделба.
Еберт бил клучна фигура во Ноемвриската револуција од 1918-1919. Кога Германија станала република на крајот на Првата светска војна, тој станал прв канцелар. Неговата политика во тоа време првенствено била насочена кон враќање на мирот и редот во Германија и содржејќи ги поекстремните елементи на револуционерната левица. Со цел да ги оствари овие цели, тој се здружи со конзервативни и националистички политички сили, особено со раководството на војската под генералот Вилхелм Гроенер и десничарскиот ''Фрикорпс''. Со нивна помош, владата на Еберт ги уништила бројните социјалистички и комунистички востанија, како и оние од десницата, вклучувајќи го и Кап Пуч. Ова го направила контроверзната историска фигура.
1 Раниот живот
Еберт е роден во Хајделберг, Баден, Германско Царство на 4 февруари 1871 година како седмо од девет деца на кројачот Карл Еберт (1834-92) и неговата сопруга Катарина (née Hinkel, 1834-1897). Тројца негови браќа и сестри умреле на рана возраст. Иако сакаше да присуствува на универзитет, тоа се покажа како невозможно поради недостатокот на средства од неговото семејство. Наместо тоа, обучувал како седлост од 1885 до 1888 година. Откако станал навивач во 1889 година, според германскиот обичај, патувал од место до место во Германија, гледајќи ја земјата и учејќи нови детали за неговата трговија. Во Манхајм, тој беше воведен од вујко со Социјалдемократската партија, приклучувајќи се во 1889 година. И покрај тоа што Еберт ги проучувал делата на Карл Маркс и Фридрих Енгелс, тој помалку се интересирал за идеологијата отколку за практичните и организациските прашања што би ги подобриле многуте работници тогаш и таму. Еберт бил на "црната листа" на полицијата поради неговите политички активности, па затоа продолжил да го менува местото на живеење. Помеѓу 1889 и 1891 година живеел во Касел, Брауншвајг, Елберфелд-Бармен, Ремчејд, Квакенбрюк и Бремен, каде што ги основал и претседавал со локалните поглавја на ''Сатлервербанд'' (Здружение на седлаџии).
2 Претседател на Германија
На првите германски претседателски избори, што се одржале на 11 февруари 1919 година, пет дена по состанокот на ''Националното'' собрание во Веймар, Еберт бил избран за привремен претседател на германската република. Тој останал на таа позиција по стапувањето во сила на новиот устав и положил свечена заклетва како ''Рајхспредиц'' на 21 август 1919 година. Тој бил првиот демократски избран шеф на државата Германија, а исто така бил и првиот обичен човек, првиот социјалист, првиот цивил и првото лице од пролетерска позадина што ја држел таа позиција. За цело време на унифицираното постоење на германскиот рајх од 1871 до 1945 година, тој исто така бил единствениот шеф на држава кој била недвосмислено посветен на демократијата.
Борбата на владата против комунистичките сили, како и непослушните социјалисти, продолжи откако Еберт станал претседател. Од јануари до мај 1919 година, во некои области низ летото, продолжила граѓанската војна во Германија. Од 19 јануари изборите вратиле солидно мнозинство за демократските партии (СПД, Центрум и ДДП), Еберт сметал дека револуционерните сили немаат легитимитет. Тој и Носке ги користелеа истите сили што претходно ги вработиле во Берлин на национално ниво за да ги распушти работнички совети и да го реорганизираат законот и редот.
Во март 1920 година, за време на десничарскиот Кап Пуч на некои елементи на Фрикорпс, владата, вклучувајќи го и Еберт, морала да побегне од Берлин. Сепак, одбивањето на државните службеници да ја прифатат самопрогласената влада и генералниот штрајк наречен легитимен кабинет, довело до колапс на пучот. Откако завршиле, штрајкувачите во рурскиот регион одбиле да се вратат на работа и, предводени од членовите на USPD и КПД, претставиле вооружен предизвик за власта на владата. Потоа ги испратиле војниците на Рајхсвех и ''Фрикорпс'' да го уриваат Рурското востание со сила.
За да избегне изборна кампања во критично време, Рајхстагот го продолжи својот мандат на 24 октомври 1922 година до 25 јуни 1925 година, со квалификувано мнозинство гласови со што го сменил уставот.
Како претседател, Еберт ги назначил централно-десничарските личности како Вилхелм Куно и Ханс Лутер како канцелар и направил ригорозно користење на неговите широки овластувања според членот 48 од Вајмарскиот устав, на пример, со цел да се справи со Кап-Пуч и Хитлер-Путш. Преку 1924 година тој користел итни надлежности на претседателството вкупно 134 пати.
По граѓанската војна, тој ја сменил својата политика на "политика на рамнотежа" помеѓу левицата и десницата, помеѓу работниците и сопствениците на деловните претпријатија. Во тој напор, тој следел политика на кршливи коалиции. Ова резултирало со некои проблеми, како што е прифаќањето, за време на кризата од 1923 година, од страна на СПД на подолги работни часови без дополнителна компензација, додека конзервативните партии на крајот го отфрлиле другиот елемент на компромис, воведувањето на специјални даноци за богатите.
3 Смрт
Еберт страдал од жолчни камења и чести напади на холециститис. Огромните напади на десничарските противници на Еберт, вклучувајќи и клевета и потсмев, честопати биле подбивани или дури и поддржани од судството кога претседателот се свртел кон судовите. Постојаната потреба да се брани од овие напади, исто така, го поткопало неговото здравје. Во декември 1924 година, судот во Магдебург казнил новинар кој го нарекол Еберт "предавник на неговата земја" за неговата улога во штрајкот од јануари 1918 година, но исто така рекол дека, законски, Еберт, всушност, извршил предавство. Овој судски случај го спречил да побара лекарска помош за некое време, бидејќи сакал да биде достапен за да даде докази. Тој се разболел во средината на февруари 1925 година од она за кое се верувало дека е грип. Неговата состојба се влошила во текот на следните две недели, а во тоа време се сметало дека страда од друга епизода на болест на жолчното кесе. Тој станало акутно септички во ноќта на 23 февруари и бил подложен на итна апендектомија (која беше изведена од август Биер) во раните утрински часови следниот ден за она што се покажа како апендицитис. Тој почина од септичен шок четири дена подоцна, на возраст од 54 години. Бил погребан во Хајделберг. Неколку високи политичари и претседател на синдикатот одржале говори на неговиот погреб, како и протестантскиот министер Херман Маас, пастир во црквата на Светиот Дух во Хајделберг ; Со тоа, Маас предизвикал скандал во неговата црква и во конзервативните простории, бидејќи Еберт бил отворен атеист (иако се крстил римокатолик, одамна официјално ја напуштил црквата).
4 Фондацијата Фридрих Еберт
Политиката на Еберт за балансирање на политичките фракции за време на Вајмарската Република се смета за важен архетип во СПД. Денес, фондацијата Фридрих Еберт, која е поврзана со СПД, најголемата и најстарата фондација поврзана со партијата, која, меѓу другото, ги промовира учениците со извонредни интелектуални способности и личност, е именувана по Еберт.
5 Види ппвеќе
* Пакт Еберт-Гренер
* Меморијален претседател Фридрих Еберт