Маријана Вебер

Маријана Вебер (родена како Маријана Шнитгер, 2 август 1870 - 12 март 1954) била германски социолог, активистка за женски права и сопруга на Макс Вебер.
1 Живот
1.1 Детство, 1870–1893
Маријана Шнитгер е родена на 2 август 1870 година во Орлингхаузен од медицински лекар Едуард Шнитгер и неговата сопруга Ана Вебер, ќерка на познат стопанственик од Оерлингхаузен Карл Вебер. По смртта на нејзината мајка во 1873 година, таа се преселила во Лемго и била воспитувана во следните четиринаесет години од нејзината баба и тетка. За тоа време, и нејзиниот татко и неговите двајца браќа полуделе и биле институционализирани. Кога Маријана наполнила 16 години, Карл Вебер ја испратил во модерни завршни училишта во Лемго и Хановер, од каде што дипломирала кога имала 19 години. По смртта на нејзината баба во 1889 година, таа живеела неколку години со сестрата на нејзината мајка, Алвин, во Оерлингхаузен.
Во 1891 година, Маријана започнала да го поминува времето со Шарлотенбург Веберс, Макс јуниор и неговата мајка, Елена, особено. Станала многу блиска со Елена, за која би се осврнала дека е „несвесна за сопствената внатрешна убавина“. Во 1893 година, таа и Макс Вебер се венчале во Оерлингхаузен и се преселиле во нивниот стан во Берлин.
1.2 Брак, 1893–1920 година
Во текот на првите неколку години од нивниот брак, Макс предавал во Берлин, а потоа, во 1894 година, на Универзитетот во Хајделберг. За тоа време, Маријана продолжила со своите студии. Откако се преселила во Фрајбург во 1894 година, таа учела кај водечкиот неокантиски филозоф, Хајнрих Рикерт. Таа исто така започнала да се вклучува во движењето на жените откако ги слушнала истакнатите феминистички говорници на политички конгрес во 1895 година. Во 1896 година, во Хајделберг, таа ко-основаше општество за циркулација на феминистичката мисла. Таа исто така работела со Макс за да го подигне нивото на жени студенти кои посетуваат универзитет.
Во 1898 година, Макс претрпел психолошки колапс, веројатно по смртта на неговиот татко, што се случило кратко откако Макс се соочил со него во врска со злоупотребата на Елена. Помеѓу 1898 и 1904 година, Макс се повлекол од јавниот живот, преселувајќи се во и надвор од менталните институции, патувајќи принудно и поднесувајќи оставка од својата истакната позиција на Универзитетот во Хајделберг. За тоа време, нивните улоги се промениле некако; како Макс работел кон обновување и одморал дома, Маријана присуствувала на политички средби, а понекогаш и до доцна во ноќта, и ја објави својата прва книга во 1900 година: ''Fichtes Sozialismus und sein Verhältnis zur Marxschen Doktrin'' ( "социјализам на Фихте и неговата поврзаност со марксистичката доктрина").
Во 1904 година, Веберците ја обиколиле Америка. Во Америка, Маријана ги запознала и Џејн Адамс и Флоренс Кели, и двете жестоки феминистки и активни политички реформатори Исто така, во текот на таа година, Макс повторно влегол во јавната сфера, објавувајќи, меѓу другото, ''Протестантската етика и Духот на капитализмот''. Маријана исто така продолжила со сопствената стипендија, објавувајќи го во 1907 година нејзиното значајно дело ''Ehefrau und Mutter in der Rechtsentwicklung'' („ Ж''ена'' и мајка во развојот на правото“).
Во 1907 година, Карл Вебер починал, и оставил доволно пари на својата внука Маријана за Веберови да живеат удобно. За тоа време, Маријана најпрво го основала својот интелектуален салон. Помеѓу 1907 година и почетокот на Првата светска војна, Маријана уживала пораст на нејзиниот статус на интелектуалец и научник кога ги објавила „Прашањето за разводот“ (1909), „Авторитет и автономија во бракот“ (1912) и „За Вреднување на домашната работа “(1912) и„ Жената и објективната култура “(1913). Додека Веберс претставувале обединет фронт во јавниот живот, бидејќи Макс ја бранел својата сопруга од нејзините научни омаловажувачи, Макс водел афера со Елзе Жафе, заеднички пријател.
Во 1914 година започнала Првата светска војна. Додека Макс се занимавал со објавување на својата повеќе-томна студија за религија, предавања, организирање воени болници, служејќи како советник во мировни преговори и кандидирајќи се за функции во новата Република Вајмар, Маријана објавила многу дела, меѓу кои: „Новата жена“ (1914), „Идеалот за брак“ (1914), „Војната како етички проблем“ (1916), „Промена на видовите на универзитетски жени“ (1917), „Силите што го обликуваат сексуалниот живот“ (1919) и „Специјални жени Културни задачи “(1919).
Во 1918 година, Маријана Вебер станала членка на Германската демократска партија и, кратко потоа, првата жена избрана за делегат во сојузниот државен парламент на Баден. Исто така, во 1919 година, таа ја презела улогата на претседател на Бунд Дојчер Фраунверајне (Лига на германски здруженија на жени), функција што ќе ја извршува до 1923 година. Исто така, во 1920 година, сестрата на Макс, Лили, одеднаш се самоубива, а Макс и Маријана ги посвоиле нејзините четири деца. Набргу потоа, Макс Вебер заболел од пневмонија и ненадејно починал на 14 јуни 1920 година, оставајќи ја Маријана вдовица со четири деца да ги одгледа.
1.3 Вдовица, 1920–1954 година
По неочекуваната смрт на Макс, Маријана се повлекла од јавниот и социјалниот живот, насочувајќи ги своите физички и психолошки ресурси во подготовка на десет тома од пишувањето на нејзиниот сопруг за објавување. Во 1924 година, таа добила почесна докторска диплома од Универзитетот во Хајделберг, и за нејзината работа во уредување и објавување на работата на Макс, како и за сопствената стипендија. Помеѓу 1923 и 1926 година, Вебер работела на ''Макс Вебер: Ајн Лебенсбилд'' („Макс Вебер: Биографија“), објавен во 1926 година. Исто така, во 1926 година, таа го воспоставила својот неделен салон и влегла во фаза на јавно говорење во која зборувала на публика до 5.000 посетители. Во текот на оваа фаза, таа продолжила да ги воспитува децата на Лили со помош на тесен круг на пријатели.
1.3.1 Маријана Вебер во нацистичка Германија
Кариерата на Вебер како феминистички јавен говорник завршила ненадејно во 1935 година кога Хитлер ја распуштил Лигата на германски здруженија на жени. За време на нацистичкиот режим до сојузничката окупација на Германија во 1945 година, таа одржувала неделен салон. Додека критиките за нацистичките злосторства понекогаш биле подразбирани суптилно, таа му рекла на интервјуерот Хауард Бекер во 1945 година дека „ние се ограничивме на филозофски, религиозни и естетски теми, правејќи ја нашата критика за нацистичкиот систем меѓу редови, како што беше. Никој од нас не беше материјалот за кој беа направени маченици “. Сепак, Вебер тврдела дека познава луѓе што биле вклучени во заговорот во јули.
Сепак, Вебер продолжила да пишува за тоа време и ги објавила ''Фрауен и Либе'' („ Ж''ените'' и ''Љубовта'' “) во 1935 година и ''Ерфултес Лебен'' („Исполнетиот живот“) во 1942 година.
1.3.2 Подоцнежен живот
На 12 март 1954 година, Вебер починала во Хајделберг, во тогашна Западна Германија.
2 Работа
2.1 Теми
Основата на социологијата на Вебер била онаа на жената во патријархалното општество. Таа напишала за искуствата на германските жени од нејзиното време, од кои многумина влегувале во работната сила за прв пат. Оваа нова изложеност на жените во надворешниот свет довела до поместување на динамиката на моќ заснована на родот во домаќинството. Машки создадени и доминирани од мажи институции на правото, религијата, историјата и економијата обезбедуваат рамка за животот на жените, чијашто автономија страда како резултат. Вебер исто така сметала дека рамката и структурите на бракот може да се користат како студија на случај за поширокото општество, бидејќи бракот и судбината на жените да бидат во брак, се од централно значење за животот на жените и може да се видат низ целиот спектар. на правото, религијата, историјата и економијата. Таа признала дека иако бракот може да го ограничи животот на жените, тој може да послужи и како облик на заштита на жените, служејќи ја поткопувањето на „бруталната моќ на мажите со договор“. Работата на Вебер, особено ''сопругата и мајката во развојот на правото'' од 1907 година, била посветена на анализата на институцијата брак. Нејзиниот заклучок бил дека бракот е „сложен и тековен преговор за моќ и блискост, во кој парите, работата на жените и сексуалноста се клучни прашања“.
Друга тема во нејзината работа била дека женската работа може да се искористи за „мапирање и објаснување на конструкцијата и репродукцијата на социјалното лице и социјалниот свет“. Човечката работа создава културни производи кои се движат од мали, дневни вредности како што се чистота и искреност до поголеми, поапстрактни појави како филозофијата и јазикот. Помеѓу двете крајности лежи огромна, неистражена средна територија наречена „средина на непосредниот секојдневен живот“, во која голем дел имаат жените, кои се чувари, одгледувачи на деца и секојдневни економски чинители на семејството. Оваа средина е местото каде што се создава тоа јас, во најголем дел, тврди Вебер, и тоа јас потоа влијае на другите луѓе во своите секојдневни активности во светот. Таа исто така сметала дека постојаната борба помеѓу духовното и животното е она што ги прави луѓето луѓе и дека конфликтот помеѓу природното и моралното, наместо да биде криза што треба да се реши, претставува основа на човечкото достоинство. Оваа „милениумска борба на човечките суштества за потчинување на инстинктивниот живот под власта на морално слободната човечка волја“ е културен производ, за чие производство во најголем дел се одговорни жените. Конечно, Вебер исто така сметала дека разликите како класа, образование, возраст и основни идеологии, имаат огромно влијание врз секојдневните егзистенции на жените. Таа видела дека има длабоки разлики не само помеѓу руралните и урбаните жени, туку и меѓу различните типови на рурални жени и различните типови на урбани жени. Урбаните жени, од кои била и Вебер, се одликувале не само по занимањата на нивните сопрузи, туку и по своите. Во рамките на класата на работни жени, занимањата на жените (традиционална работа на жените наспроти елитата: академици, уметници, писатели, итн.) Имале секојдневно влијание врз моделот на секојдневниот живот и доведувалет до разлики во потребите, начинот на живот и целокупните идеологии.
2.2 Георг Симел и Маријана Вебер
Се дискутирале за научната врска на Макс Вебер со Георг Симел, особено во однос на нивното влијание врз Франкфуртската школа, но и Маријана Вебер била колешка на Симел. Покрај повеќе од 20-годишно пријателство, во кое Макс и Симел разговарале и пишувале писма често, Вебер напишала критички одговор на есејот на Симел од 1911 година „Роднината и апсолутот во проблемот на половите“, во кој таа го критикувала неговиот концепт на „родовите односи“. Двајцата социолози се занимавале со „женското прашање“ и, пошироко, со „меѓусебната врска помеѓу половите начини на индивидуализација, социјалната диференцијација и родовата разлика“.
2.3 Публикации
* „Професија и брак“ (1906)
* „Жената и мајката во развојот на правото“ (1907) * „Авторитет и автономија“ (1912)
* „За проценка на домашната работа“ (1912) * „Жените и објективната култура“ (1913) * „Жените, мажите и човечката природа: Критиката на Маријана Вебер“
* „Посебни културни задачи на жените“ (1919)
3 Избрани публикации
* Fichtes Sozialismus und sein Verhältnis zur Marschen Doktrin („Социјализмот на Фихте и неговата врска со марксистичката доктрина“, 1900)
* Беруф унд Ехе („Окупација и брак“, 1906)
* Ehefrau und Mutter in der Rechtsentwicklung („Жената и мајката во развојот на правото“, 1907)
* Die Frage nach der Scheidung („Прашањето за разводот“, 1909)
* Autorität und Autonomie in der Ehe („Авторитет и автономија во бракот“, 1912)
* Über die Bewertung der Hausarbeit („За проценката на домашната работа“, 1912)
* Frauen und Kultur („Жените и објективната култура“, 1913)
* Макс Вебер. Ајн Лебенсбилд („Макс Вебер: Биографија“, 1926)
* Die Frauen und die Liebe („Жените и Љубовта“, 1935)
* Ерфултес Лебен („Исполнетиот живот“, 1942 година - објавено во 1946 година)
* Лебенсеринерунген („Мемоари“, 1948)
4 Поврзано
* Историја на феминизмот
* Феминизмот во Германија
5 Цитирани дела
* „Маријана Вебер (1870- 1954): Социологија насочена кон жена“, Патриша М. Ленгерман и illил Нибруж-Брантли. ''Foundените основачи: социологија и социјална теорија, 1830-1930 : a Текст / читач''. Бостон: МекГрау-Хил, 1998 година.
* Вебер, Маријана. 1975 година Макс Вебер: биографија. Њујорк: Вајли.
* Скеф, Лоренс А. 1998 г. „Кул објективност на општеството“: Макс Вебер и Маријана Вебер во Америка. Историја на хуманите науки 11, бр. 2: 61. Академско пребарување Премиер, EBSCOhost (пристапено на 11 ноември 2011 година)
* „Историја на движењето на германските жени“. Во превод на Роберт Буркхард, асистиран од членови на Работилницата за превод организирана од Гете-институт. Бостон, јануари - март 1998 година.
** Воб, Тереза, 2004 година. „Изборни афинитети: Георг Симел и Маријана Вебер за полот и модерноста“. ''Создавање на социјалното: Феминистички средби со социолошка теорија.'' ед. Барбара Л. Маршал и Ана Виц. Мејденхед, Англија: Отворен универзитетски печат. стр 54–68.
* Вебер, Маријана, 1913 година. „Авторитет и автономија во бракот“. транс. Крег Р. Бермингам. ''Социолошка теорија'', том. 21, број 2 (јуни. 2003 година), стр. 85–102.
** Лундсков, ГН (2008). „Социологијата на религијата: суштински и трансдисциплинарен пристап“. Лос Анџелес: SAGE.