procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Девојката од село

Девојката од село (тур: Hanım Köylü) е турска телевизиска серија, која се снимаше во 2016 година. Главните улоги ги играат: Јусуф Чим, Ѓулсим Али, Мехмет Озгур, Тојган Аваноглу и Али Ипин.
Серијата во Македонија се емитуваше на Сител Телевизија. Натсихронизација вршеле нашите познати глумци: Мартин Минговски, Елизабета Клинчаревска Младеновска, Крсте Јовановски, Дарко Велиќ, Катерина Шехтанска, Тони Денковски, Гоце Тодоровски, Душица Стојановска, Зорица Панчиќ, Ѓокица Лукаревски, Љупчо Ангеловски, Ива Милчова и Андреј Серафимовски.
1 Улоги
Глумец, Улога
Јусуф Чим, Ферит Сабит
Гулсим Али
Мехмет Озгур, Мазно
Али Ипин
Тојган Аваноглу, Коптагел
Ајлин Кабасакал, Дијамант
Угур Демирпехливан, Емине
Селим Ердоган, Ресат Донер
Угур Бичер, Исмаил
Керим Јагчи, Краткиот Исмаил
Ахмет Кајакесен, Исмаил
Мерт Туркоглу, Лаз Исмаил
Фејза Ципа
Туран Џихан Шимшек, Џунејт Сабит
Мухарем Бајрак, Муезин
Мурат Макар, Имам
Емел Четин, Донер Донер
Кан Киран, Ерол
Хазал Адијаман, Гулгун
Бесте Канар, Лист Донер
Ханде Асмаз
Озлем Гезгин
Ајтен Унџуоглу
Руска сина мачка

Руската сина мачка (|Русская голубая кошка) — раса на мачки со педигре со еднобојни сини бои кои варираат од светло блескаво сребрена до потемна сива. Краткото, густо крзно, кое се издвојува од телото, е белег на расата повеќе од еден век.
1 Потекло
Руската сина мачка е природна раса што најверојатно потекнува од пристаништето Архангелск во Русија. Понекогаш се нарекуваат и Архангелски сини мачки. Се верува дека морнарите ги однеле од Архангелските острови во Велика Британија и Северна Европа во 1860-тите години. Првото споменување на Архангелска мачка се појавува во британски печат во 1862 година. Првото забележано појавување на една руска сина мачка на изложба било во 1872 година во Кристалната палата во Англија. Сепак, Харисон Вир, пишувајќи во 1895 година, известил дека раните изложбени мачки под името Руска сина мачка биле сиви мачки одгледани во Велика Британија, а имало посебни сиви мачки што пристигнале од Архангел во Британија во 1800-тите години со карактеристики што се во согласност со модерната раса. Руската сина мачка се натпреварувала во класа што ги вклучувала сите други сини мачки до 1912 година, кога ѝ била дадена сопствена класа. Расата била развиена главно во Англија и Скандинавија до периодот по Втората светска војна.
Веднаш по војната, недостатокот на руски сини мачки довело до вкрстување со сијамските мачки. Иако руските сини мачки постоеле во Соединетите Американски Држави и пред војната, дури во повоениот период американските одгледувачи ја создале модерната руска сина мачка што се гледа во САД денес. Американските одгледувачи ги комбинирале крвните линии и на скандинавската и на британската руска сина мачка. Денес сијамските особини се во голема мера отстранети. Кратката коса и потемната сиво-сива/сина боја често се забележуваат кај мачки од мешана раса, што може да доведе до погрешно означување на мачката како руска сина мачка.
2 Раст и зрелост
Руските сини мачки се со мала до средна големина и со просечна тежина од 3.6 to 6.8 кг кога се целосно пораснати. Мажјаците обично се поголеми од женките. Нивниот период на бременост изнесува приближно 64 дена.
Чирпан

Чирпан — град во Јужна Бугарија, административен центар на истоименета општина во Старозагорската Област. Има население од околу 14.991 жители (2022).
1 Географија
Чирпан е расположен во јужното подножје на Чирпанските Возвишенија (651 м). Се наоѓа на 39 км југозападно од Стара Загора и околу 50 км од Пловдив. Располага со железничка станица на линијата Софија – Бургас. Покрај градот минуваат АМ Тракија, со која има изградена удобна врска и АМ Марица. Климата во реонот е преодно-континентална со слабо изразено средоземноморско влијание.
2 Историја
Современиот град е основан околу XV век како наследник на античката римска населба Шерампол. Во 344 година, Свети Атанасиј наводно го основал првиот христијански манастир во Европа во близина на денешен Чирпан. Под турско владеење, градот бил познат по нејзиното земјоделство и занаетчии. Градот страдал од земјотресот на 18 април 1928 година. Чирпан е родниот град на Пејо Јаворов.
Парабола за двата сина

Парабола за двата сина — една од познатите Исусови параболи, запишана во новозаветното Евангелие според Матеј (21:28–32).
Параболата раскажува за два сина, од кои едниот му е непослушен на татко му на зборови, но послушен на дела, додека другиот е послушен на зборови, но непослушен на дела.
Во оваа парабола, Исус зборува за „верниците“ кои не го прифаќаат повикот на Јован Крстител за покајание, за разлика од даночниците и проститутките кои го прифаќаат.
1 Толкувања
Во оваа алегориска парабола, Исус зборува за оние „верници“ кои мислеле дека се без грев и не ја прифатиле пораката за покајание на Јован Крстител. „Неверниците“, даночниците и проститутките, го прифатиле повикот и се покајале. Поуката од приказната е дека самоправедните религиозни луѓе се покажале полоши од грешниците.
Исус на друго место во Евангелието според Матеј вели: „Не секој што ми вели: „Господи, Господи“, ќе влезе во царството небесно, туку само оној што ја исполнува волјата на мојот Отец, кој е на небесата.“
Параболота за фарисејот и цариникот има слична тема.
Азиз

Азиз (тур: Aziz) е турска телевизиска серија, која се снимаше во период од 2021 до 2022 година. Главните улоги ги играат: Мурат Јилдирим, Дамла Сонмез, Симај Барлас, Ахмет Мумтаз Тајлан и Мерал Четинкаја. Серијата во Македонија се емитуваше на Сител Телевизија.
1 Улоги
Глумец, Улога
Мурат Јилдирим, Азиз Пајидар
Дамла Сонмез, Дилруба
Симај Барлас, Ефнан
Ахмет Мумтаз Тајлан, Галип Пајидар
Мерал Четинкаја, Хатиџе
Гувен Мурат Акпинар, Адем
Ерен Хацисалиоглу, Кенан
Ајтен Сојкок, Хандан
Фусун Демирел, Нигар
Сузан Кардеш, Азиме
Атанас Ников

Атанас Георгиев Ников — македонски револуционер и книжар, учесник во македонското револуционерно движење, член и војвода на Македонската револуционерна организација.
1 Животопис
Ников е роден во 1858 г. во селото Горно Броди, Серско, тогаш во Отоманското Царство, денешна Грција. Потекнувал од многудетното семејство. Неговиот татко бил рудар. Учел во месното егзархиско училиште, кај учителите Георги Зимбилев и Никола Падарев. Во 1880 г. работел во магацин за железо на свој роднина во Сер, каде бил чирак шест години. Во 1886 г. отворил сопствен дуќан-бакалница. Во 1888 година, дуќанот станал првата книжарница во Сер. Книжарницата била важно средиште на Серчани.
Во 1894 г. Ников стапил во ВМОРО, каде бил постојан член на Серскиот окружен комитет. Во 1902 г. неговата револуционерна дејност била откриена од турските власти, по што тој емигрирал во Бугарија. За време на Илинденското востание, Ников бил касиер на Задграничното претставништво. По својата амнестија од 1904 г. тој се вратил во Сер и продолжил со работа во книжарницата.
Во 1906 г. преживеал два атентати. Во третиот атентат, кој бил извршен во Сер на 17 октомври 1906 година бил убиен. Со него загинал и негов роднина Христо Ников. Убиецот бил гркоманот Атанас Хаџи Пантазиев. Сопругата на Атанас ја продолжил неговата дејност, поради што добивала закани од гркоманското население на градот.
2 Наводи
2.0.1 Забелешки
Соборна црква „Св. Јован Богослов“ - Никозија

Соборна црква „Св. Јован Богослов“ (|Καθεδρικός Ναός Αγίου Ιωάννη Αγίου Ιωάννη) — главна црква на Кипарската православна црква. Се наоѓа во Никозија, главниот град на Кипар.
Црквата била изградена во четиринаесеттиот век на местото на бенедиктинската опатија на Свети Јован Богослов, која била основана од династијата Лизињани. Првите споменувања за црквата се појавуваат во историски извори почнувајќи од единаесеттиот век. Поради честите мамелучки инвазии, бенедиктинците го напуштиле островот во 1426 година, а манастирот бил предаден на православните. Сепак, манастирот ја задржал својата посветеност на Свети Јован Богослов.
Архиепископот Никифор ја обновил црквата во седумнаесеттиот век. За реконструкцијата користел дел од преостанатите темели. Мермерна плоча била поставена над западниот влез во црквата. Плочата има датум, 30 април 1662 година, што укажува кога започнала обновата на црквата. Иако точниот датум на завршување на реконструкцијата е нејасен, се претпоставува дека била завршена помеѓу 1662 и 1674 година. По обновата, црквата станала резиденција на кипарскиот архиепископ во 1720 година и во неа се одржуваат устоличувањата на кипарските архиепископи.
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Владиловци

Свети Ѓорѓи — главна манастирска црква на Јасеновскиот манастир во селото Владиловци, Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа во близина на врвот Јасенова Глава и до нејзе води земјен пат, кој започнува на половина пат од асфалтниот пат помеѓу Јасеново и Владиловци.
2 Историја
За црквата нема податоци кога била изградена.
3 Галерија
4 Поврзано
* Велешко архијерејско намесништво
* Изворска парохија
* Владиловци
Емендинген

Емендинген (; |label=Low Alemannic|Emmedinge) е град во сојузната покраина Баден-Виртемберг, Германија, и е административен центар на истоимениот округ. Се наоѓа на реката Елц, околу 14 км северно од Фрајбург, во регионот Горна Рајна. Според процените од 2010 година, градот имал околу 26.511 жители, додека во 2016 година населението достигнало 27.511.
Јасеновски манастир

Јасеновски манастир — манастир во велешкото село Владиловци, сместен над селото. Името доаѓа од месноста во која се наоѓа, како и поради постоењето на некогашното село Јасеново.
1 Местоположба
Манастирот се наоѓа под врвот Јасенова Глава и до него води земјен пат, кој се двои од локалниот асфалтен пат помеѓу селата Јасеново и Владиловци.
2 Историја
За манастирот нема податоци кога е изграден.
3 Градби во манастирот
Манастирскиот комплекс е составен од: манастирската црква, параклис, трпезарија, како и други помошни објекти.
3.1 Црква „Св. Ѓорѓи“
Главната манастирска црква е посветена на Свети Ѓорѓи, по која е и наречен целиот манастир. Зад црквата се наоѓа и мал истоимен параклис.
4 Галерија
Платформа (вагон)

Платформа — товарен вагон од отворен тип, наменет за превоз на долги, парчести товари, контејнери и опрема што не бараат заштита од атмосферски влијанија.
1 Видови платформи
Платформите се поделуваат на универзални (за превоз на разновидни товари со широка номенклатура) и специјализирани (за превоз на одреден вид товар).
''Универзалните'' платформи имаат моќна челична заварена рамка со дрвен или дрвено-метален под и метални преклопни странични и челни страници (плочи). Подната покривка на платформата е зајакната со дополнителни греди на рамката. Челните страници во отворена положба служат како преодни мостови за самостојно товарење на возила со тркала. На платформата е дозволен превоз како на рамномерно распоредени, така и на концентрирани товари во средишниот дел (45 тона на платформа долга 3 м, и 60 тона на платформа долга 4,3 м).
''Специјализираните'' платформи немаат страници, а некои немаат ниту подна покривка. Тие се опремени со приспособувања за лесно прицврстување на товарот при превоз и за олеснување на операциите на товарење и растоварување. Во специјализирани спаѓаат платформите за превоз на тешки контејнери, дрвени материјали и патнички автомобили (на две нивоа).
Размери на подот за стандардна платформа: 2870 × 13 300 мм, површина — 36,8 м². Корисна носивост: 60–75 тона. Максимална висина на товарот — 2600 мм (висина заедно со платформата до 4 м), а при негабаритен товар — до 3900 мм (до 5,3 м).
Отворен товарен вагон

Отворен товарен вагон — железнички товарен вагон што е затворен од сите страни, но нема покрив, а во зависност од конструкцијата може да има странични врати. Отворените товарни вагони претставуваат голема група товарни вагони наменети за пренос на стоки што не се осетливи на временски услови, најчесто како парчиња товар или насипен товар.
1 Унифицирани товарни вагони на Меѓународниот железнички сојуз (UIC)
Во 1950-тите години, Меѓународниот железнички сојуз (UIC) развил стандардизирани отворени товарни вагони. Изработените нацрти биле расправани на редовни состаноци до нивното одобрување. Овој развој довел до унификација на главните размери на идните унифицирани отворени товарни вагони. Резултатите биле запишани во последователните UIC-упатства, кои членките на UIC можеле да ги применуваат задолжително или доброволно.
Насоките за изградба на отворени товарни вагони можат да се најдат во следните упатства:
* UIC 571-1 — Унифицирани товарни вагони — Товарни вагони од стандарден тип со две оски
* UIC 571-2 — Унифицирани товарни вагони — Товарни вагони со талиги од стандарден тип
* UIC 571-3 — Унифицирани товарни вагони — Товарни вагони од посебен тип
Од крајот на 1977 г., товарните вагони (платформи) што делумно ги исполнуваат овие упатства се означуваат со натпис „UIC“. Оние пак што целосно одговараат на упатствата и се соодветно UIC-стандардни вагони, го добиваат натписот „UIS St“.
Ароматаза инхибитор

Ароматаза инхибиторите (АИ) се класа на лекови кои главно се користат во третманот на хормонски зависен рак на дојка и други состојби поврзани со хормонската рамнотежа. Тие делуваат со инхибирање на ензимот ароматаза, кој е одговорен за конверзија на андрогените (машки хормони, како тестостерон) во естрогени (женски хормони). Со намалување на нивото на естроген во телото, овие лекови се особено ефикасни кај постменопаузални жени, каде што производството на естроген главно се одвива под дејство на ароматаза во периферните ткива, како што се масното ткиво.
ЈЗУ Специјална болница за белодробни заболувања и туберкулоза „Јасеново“

ЈЗУ Специјална болница за белодробни заболувања и туберкулоза „Јасеново“ (позната и како: Специјална болница „Јасеново“ или само Болница „Јасеново“) ― здравствена установа сместена на падините на планината Бабуна, во близина на некогашното село Јасеново.
1 Историја
Болницата е основана во 1948 година, откако за само три месеци (март-јуни) била изградена од германски заробеници и првично била наменета за лекување на ранетите борци на Демократската армија на Грција (Македонци и Грци) во текот на Граѓанската војна во Грција.
Во првите три години од основањето (до 1951 година), болницата работела како хируршка, а подоцна започнала да работи како специјална болница за туберкулоза и тогаш имала и над 350 пациенти од цела Македонија и дел од Србија.
Во 1954 година била преименувана во Специјална болница за туберкулоза, а во 1984 година во Специјална болница за белодробни заболувања и туберкулоза, со што ѝ се проширува дејноста.
Во периодот 2012-2014 била реновирана со 130 милиони денари.
2 Особености
Болницата поседува 76 легла во три павилјони, како и две посебни соби за пациенти со туберкулоза.
Во болницата функционира менза.
2.1 Кадар
Во 2019 година, болницата имала пет доктори специјалисти и дваесетина вработени како медицински сестри, болничари и технички кадар.
3 Галерија
Самотна планета

Самотна планета (други можни називи се: планета скитник, планета патник, меѓуѕвездена планета, слободно лебдечка планета, слободнолетечка планета, квазипланета или талкачка планета) — меѓуѕвезден објект што има маса споредлива со планетарниот и сферичен облик, и кој е во суштина планета, но не е гравитациски врзан за ниту една ѕвезда, кафеаво џуџе или друга планета (иако може да има сателити).
Доколку таква планета се наоѓа во галаксија, таа обиколува непосредно околу галактичкото јадро (периодот на обиколување обично е многу голем). Во спротивно, станува збор за меѓугалактичка планета, и планетата не обиколува околу ништо.
Такви планети можат да се појават со откачување од орбитата околу ѕвезда, како последица на некаков катаклизам. Во можноста за образување на такви планети без врска со ѕвезди, мнозинството специјалисти не веруваат.
Доколку сепак сличен објект се образувал без матична ѕвезда, тој, според некои астрономи, не треба да се нарекува планета: според оваа положба, како планети треба да се сметаат само оние објекти што се образувале во гасно-прашински диск околу ѕвезда. На пример, гасовит џин со маса помала од кафеаво џуџе, кој нема ѕвезда околу која се врти, треба да се определи не како планета, туку како кафеаво подџуџе (тоа е класа на ѕвезди, а не планети, иако во кафеавите подџуџиња не се одвиваат термојадрени реакции), бидејќи механизмот на образување на такви објекти е аналоген на образувањето на ѕвезди.
Меѓународниот астрономски сојуз предложил овие планети да се класифицираат како кафеави подџуџиња. Други астрономи сметаат дека таквите планети требаат да се вбројат во класата планетари како подвид на планета.
АТП Умаг 2025 – поединечно

АТП Умаг 2025 – поединечно - бил тениски турнир во поединечна конкуренција од АТП серијата 250 кој се одиграл во Умаг, Хрватска, како дел од тениската сезона 2025.
Турниот се одиграл од 20 до 26 јули 2024 година.
Победник во ова издание на турнирот, бил Лучано Дардери кој го победил Карлос Табернер во финалето со 6–3, 6–3, со што ја освоил неговата четврта АТП титула во кариерата, втора едноподруго откако претходната недела го освоил турнирот во Бостад, Шведска.
1 Носители
Првите четири носители биле слободни во првото коло.
# Франсиско Серундоло ''(второ коло)''# Лучано Дардери (победник)
# Камило Уго Карабели ''(полуфинале)''# Дамир Џумхур ''(полуфинале)''# Маријано Навоне ''(второ коло)''# Роберто Карбаљес Баена ''(прво коло)''# Камил Мајхшак ''(прво коло)''# Вит Копржива ''(второ коло)''
2 Жреб
Григор Џинџифилов

Григор Џинџифилов или Џинџифилев — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, воденски војвода на Македонската револуционерна организација и МОО.
1 Животопис
Џинџифилов е роден во 1877 г. во градот Воден, тогаш во Отоманското Царство, денешна Грција. Завршил ІІІ клас во Воден. Стапил во ВМОРО и станал комита во четата на Димитар Занешев, а подоцна двајцата биле заменици војводи на Лука Иванов.
За време на Првата балканска војна во 1912 година, тој бил доброволец во МОО и бил војвода на чета со 12 луѓе, а подоцна на воденската чета. Навлегол во Македонија со четата на Евстатиј Шкорнов и воделе борба на врвот Чавките. Ги ослободиле селата Зборско (14 октомври), Кронцелево (18 октомври), Почеп (24 октомври) и други, а до 28 октомври го ослободиле цело Мегленско.
Чета бр. 28 на МОО со командир Григор Џинџифилов
Номер, Име, Години, Околия, Селище, Бележка
Александар Саракинов, 25 (26), Лагадинско, Сухо
Атанас Николов, 41, Воденско, Тушин, убиен во 1913 година
Георги Илиев, –, Берско, Вештица
Григор Николов, 34, Воденско, Острово
Дељо Петров, 35, Воденско, Тушин
Димитар Г. Тоцев, 28, Воденско, Воден
Димитар Колев, 25 (30), Воденско, Долно Родиво
Иван Георгиев, 42, Берско, Вештица, убиен во 1913 година
Иван Пецов, 20, Воденско, С'ботско
Јане Димов, 22 (23), Воденско, Тресино
Јордан Лазаров, 29, Софиско, Ихтиман
Кољо Станов, 24, Воденско, Треболец
Лазар Тонков, 24, Воденско, Воден
Михаил Ив. Занешев, 28 (23), Воденско, Воден
Никола Стоев, 24, Воденско, Треболец
Самуил Зрнев, 21, Воденско, Воден, носител на орден „За храброст“ IV степен
Таше Китков, 23, Воденско, Воден
Таше Христов, 22, Воденско, Каменик
Тома Николов, 20, Воденско, Воден
По крајот на војните, Џинџифилов бил гонет од новите грчки власти, но успеал да избега. Подоцна служел во XIV воденска дружина. По Првата светска војна се преселил во Бугарија. По обновувањето на ВМРО бил војвода на чета во Гевгелиско. Во 1924 г. учествувал како делегат на Солунскиот окружен конгрес на ВМРО и бил избран за член на окружното раководство. Живеел во Несебар заедно со братучед му Димитар Занешев, каде и починал од туберкулоза.
Енканто: Нашиот волшебен свет

''Енканто: Нашиот волшебен свет'' (|Encanto — „волшебност“) — американски компјутерски-анимиран музички фантастичен филм од 2021 г., снимен од студијата Walt Disney Pictures и Walt Disney Animation Studios. Ова е 60-тиот анимиран филм на студиото Disney, режиран од Бајрон Хауард и Џаред Буш, заедно со сценаристката Чариз Кастро Смит. Продуценти на филмот се Кларк Спенсер и Ивет Мерино, додека автор на песните и соавтор на приказната е Лин-Мануел Миранда. Во озвучувањето на филмот учествувале Стефани Беатрис, Џон Легвизамо, Марија Сесилија Ботеро, Дајан Гереро, Џесика Дероу, Енџи Сепеда и Вилмер Валдерама.
По неговото објавување, ''Енканто: Нашиот волшебен свет'' добил признание од критичарите за разработката на ликовите, музиката, анимацијата, гласовната глума, емоционалната длабочина и културната автентичност. Критичарите се согласиле дека волшебниот реализам и меѓугенерациските проблеми го сочинуваат срцето на филмот. Во разни објави, анимираниот филм бил наречен „културен феномен“. Во 2022 г., на 94. церемонија на доделување на наградите „Оскар“, филмот ја добил наградата во категоријата „Најдобар анимиран филм“.
Премиерата на филмот во САД била на 24 ноември 2021 г., а во Македонија на 25 ноември истата година.
1 Содржина
Анимирана приказна за необичното семејство Мадригал, кое живее скриено во една волшебна куќа во планините на Колумбија, на прекрасно и шармантно место наречено Енканто. Волшепството на Енканто го благословило секое дете во семејството со единствен дар, од суперсила до моќ за исцелување, секое дете освен едно — Мирабел. Но кога открива дека волшепството што го опкружува Енканто е во опасност, Мирабел сфаќа дека таа, единствената „нормална“ Мадригал, би можела да биде последната надеж на своето извонредно семејство.
Мирабел е симпатична, смешна, малку несмасна петнаесетгодишна девојка што носи очила и не се одвојува од својата хармоника. Таа е единствената во семејството чие секојдневие не е обоено со волшепство, бидејќи, како што велат нејзините пријатели и семејството — можеби дарот малку ја избегнува.
2 Озвучување
Стефани Беатрис, Мирабел
Марија Сесилија Ботеро (говор), Абуела Алма
Џон Легвизамо, Бруно
Мауро Кастиљо, Феликс
Џесика Дероу, Лујза
Енџи Сепеда, Џулиета
Каролина Гаитан, Пепа
Дионисијат

Манастирот Дионисијат, познат и како манастир Свети Дионисиј — еден од дваесетте светогорски манастири на Света Гора во Грција. Се наоѓа на југозападната страна на Атонскиот Полуостров, сместен на стрмна карпа околу 80 метри над морето, меѓу манастирите Свети Павле и Григоријат. Во хиерархијата на светогорските манастири, тој е на петтото место по хиерархија.
1 Историја
Манастирот го основал преподобниот Дионисиј Светогорски во втората половина на XIV век (околу 1375 година), по кого и го добил името. Дионисиј, со посредство на неговиот брат Теодосиј, тогашен трапезундски митрополит, добил средства за изградба од царот Алексиј III Комнин. Хрисовулата (царската повелба) од Алексиј III од 1374 година, долга 2,98 метри и украсена со минијатура на царот со неговата сопруга Теодора и Свети Јован Крстител, се чува во манастирската ризница и претставува една од најголемите драгоцености. Манастирот низ историјата претрпел пљачкања и пожар, но бил обновен, а од 1805 година функционира како општожителен манастир.
Млади бунтовници (телевизиски серии)

Млади бунтовници (''Rebelde Way'') е аргентинска тинејџерска теленовела создадена од Крис Морена и продуцирана од продукциската куќа Крис Морена Груп во соработка со Дори Медиа Груп. Серијата првично се емитувала на аргентинскиот телевизиски канал Канал 9 од 27 мај 2002 година до 12 декември 2003 година, во тек на две сезони и вкупно 318 епизоди. Снимана била во Буенос Аирес, Аргентина и набрзо станала еден од најуспешните тинејџерски проекти во Латинска Америка, Европа, Израел и други земји.
Заплетот ја следи приказната на група ученици во елитното интернатско училиште „Елит Веј“ каде што, покрај академските предизвици, се соочуваат со љубовни врски, семејни проблеми и лични конфликти. Од серијата произлегла музичката група Еревеј, која постигна огромен комерцијален успех и издала три студиски албуми. „Ребелде Веј“ инспирирала повеќе адаптации, вклучувајќи го и мексиканскиот римејк ''Ребелде''.
1 Еревеј
Еревеј е аргентинска поп-рок музичка група формирана во 2002 година, составена од актерите Камила Бордонаба, Луисана Лопилато, Фелипе Коломбо и Бенџамин Рохас. Групата била создадена и продуцирана од Крис Морена.
Музиката на „Еревеј“ комбинирала поп, рок и тинејџерска романтика, со текстови што ја одразуваа младинската култура на почетокот на 2000-тите. Првиот студиски албум, ''Знаци'' (шпа: ''Señales)'' (2002), постигнал огромен успех во Аргентина, Латинска Америка, Шпанија и Израел, со повеќе од 500.000 продадени примероци. Следувале албумите ''Време'' (шпа: ''Tiempo)'' (2003) и ''Сеќавања'' (шпа: ''Memoria)'' (2004). Групата одржала повеќе турнеи настапувајќи пред десетици илјади фанови.
Иако активноста на групата значително се намалила по завршувањето на ''Млади бунтовници'' во 2003 година, музиката на „Еревеј“ останала култна меѓу фановите, а групата се смета за еден од најголемите тинејџерски феномени во аргентинската поп култура.
Воловарска Празнина

Воловарска Празнина (|Boötes void), се нарекува и Големата Празнина — приближно сферична област од вселената во близина на соѕвездието Воловар. Таа содржи само 60 галаксии, што е значително помалку од приближно 2.000 галаксии што би се очекувале за област со споредлива големина. Со полупречник од 62 мегапарсеци (скоро 330 милиони светлосни години), таа е една од најголемите познати празнини во видливата вселена и често се нарекува „суперпразнина“.
Откриена е во 1981 г. од астрономот Роберт Киршнер како дел од истражувањето на галактичкото црвено поместување. Нејзиниот центар се наоѓа на 700 милиони светлосни години од Земјата, на десно искачување 14<sup>ч</sup> 50<sup>м</sup> и деклинација 46°. Херкуловите суперјата се дел од блискиот раб на празнината.
1 Опис
Пречникот на празнината е проценет на 330 милиони светлосни години (приближно 0,27 % од пречникот на видливата вселена), а неговиот обем изнесува 236.000 Мрс<sup>3</sup>. Притоа, Воловарската Празнина е една од најголемите празнини и понекогаш се нарекува суперпразнина. За откритието на празнината известиле Роберт Киршнер и неговите колеги во 1981 г., во рамките на прегледот на црвените поместувања. Центарот на Воловарската Празнина е сместен на растојание од околу 700 милиони светлосни години од Сонцето.
Други астрономи набргу откриле дека празнината содржи неколку галаксии. Во 1987 г., Р. Киршнер и колегите објавиле резултати од истражувањето на осум галаксии во празнината. М. Штраус и Ј. Хахра најавиле откритие на уште неколку галаксии во 1988 г., а Г. Алдеринг, Г. Ботун, Р. Киршнер и Р. Марцке во 1989 г. изјавиле за откривање на 15 галаксии. До 1997 г., станалo познатo за 60 галаксии во празнината.
Според Грегори Алдеринг, размерите на празнината се такви што „ако Млечниот Пат се наоѓал во неговиот центар, немало да знаеме за постоењето на други галаксии до 1960-тите години.“
Херкуловите суперјата образуваат дел од блискиот раб на празнината.
На тој начин, во празнината биле откриени само 60 галаксии. Ако се искористи груба проценка на концентрацијата — 1 галаксија на 10 милиони светлосни години — тогаш во празнината треба да се наоѓаат околу 2000 галаксии.
2 Потекло
Не се забележуваат видливи несогласувања помеѓу постоењето на Воловарската Празнина и моделот Ламбда-CDM.
Постои теорија за образувањето на Воловарската Празнина како последица на спојување на помали празнини; ова го објаснува малиот број галаксии што ја населуваат издолжената област во близина на средината на празнината.
АТП Бостад 2025 – поединечно

АТП Бостад 2025 – поединечно – бил тениски турнир во поединечна конкуренција од АТП серијата 250 кој се одиграл во Бостад, Шведска, како дел од тениската сезона 2025.
Турнирот се одиграл од 14 до 20 јули 2025.
Нуно Боржеш бил бранител на титулата, но овојпат загубил во второто коло од Филип Мишолиќ.
Победник на ова издание на турнирот, бил Лучано Дардери кој го победил Јеспер де Јонг во финалето со 6–4, 3–6, 6–3, со што ја освоил својата прва титула во Бостад и трета АТП титула во кариерата.
1 Носители
Првите четири носители биле слободни во првото коло.
# Франсиско Серундоло ''(полуфинале)''# Талон Грикспор ''(четвртфинале)''# Нуно Боржеш ''(второ коло)''# Себастијан Баес ''(четвртфинале)''# Камило Уго Карабели ''(полуфинале)''# Лучано Дардери (победник)
# Дамир Џумхур ''(четвртфинале)''# Вит Копржива ''(второ коло)''
2 Жреб
Горна Битиња

Горна Битиња (|Biti e Epërme) — населено место во општината Штрпце, Урошевачкиот Округ, Косово. Според пописот од 2024 година имало 385 жители. Словенското население во селото зборува торлачки и се смета за српско. Селото е претежно српско.
1 Население
1.1 Родови
Според истражувања од 1938 година, родови во селото се:
* Српски родови:
** Доселеници: ''Симоновци'' (6 к.) доселени се од Гусиње во Црна Гора во средината на XVIII век; ''Поповиќи'' (18 к.), доселеници од Куч (Црна Гора). Прво се населиле во Мушутиште, а подоцна во соседното село Беревце кон крајот на XIX век, каде имаат истоимени роднини.
* Албански родови:
** Доселеници: ''Качикт'' (18 к.) потекнуваат од фисот Сопа во северна Албанија во втората половина на XIX век. ''Матош'' (8 к.) доселени се од Коштањево во 1830 година, подалечно потекло од северна Албанија. Имаат истоимени роднини во Долна Битиња.
2 Поврзано
* Штрпце
* Урошевац (округ)
* Косовски Срби
Земјотрес на Камчатка (2025)

Земјотрес со магнитуда од 8,8 степени се случил на 30 јули 2025 г. во 11:24:50 часот по камчатско време, на територијата на Камчатскиот Крај и Сахалинската Област во Русија. Ова е најсилниот земјотрес од 1952 г. (кога имало земјотрес со магнитуда од 9,0) на оваа територија. Тоа е најсилниот земјотрес забележан по земјотресот во Јапонија во 2011 г. и стои на исто ниво со земјотресите во Еквадор и Колумбија од 1906 г., како и со чилеанскиот земјотрес од 2010 г., со што е шести по јачина земјотрес некогаш регистриран. Земјотресот и последователното цунами низ Тихиот Океан нанеле умерена штета и предизвикале бројни повреди на Хокаидо, во Камчатскиот Крај и Сахалинската Област.
1 Штета
Пријавени се четири повредени лица. Во Петропавловск Камчатски имало прекини на електрична енергија и проблеми со мобилната мрежа, се урнала и фасадата на детска градинка, а била нанесена штета на инфраструктурата на аеродромот Елизово, но штетата на другите згради се покажала релативно мала.
Најмногу настрадал градот Северо-Курилск: тој бил погоден од четири бранови цунами, како резултат на што биле поплавени пристаништето и рибната фабрика, дел од бродовите биле исфрлени на брегот, а во градот имало и прекин на електрична енергија и била прогласена вонредна состојба, при што поголем дел од жителите биле евакуирани.
Во Јапонија, 15 лица добиле повреди или настрадале од болести поврзани со топлотен удар за време на евакуацијата, вклучително 14 на Хокаидо и 1 во префектурата Мијазаки. Во Кумано, префектура Мие, 58-годишна жена загинала откако случајно се спуштила од карпа за време на евакуацијата од цунамито.
На островот Шумшу (Курилски Острови) биле однесени шаторите на научниците од Руското географско друштво.
Долна Битиња

Долна Битиња (|Biti e Poshtme) — населено место во општината Штрпце, Урошевачкиот Округ, Косово. Според пописот од 2024 година имало 491 жител. Словенското население во селото зборува торлачки и се смета за српско. Селото е претежно српско.
1 Население
1.1 Родови
Според истражувања од 1938 година, родови во селото се:
* Српски родови:
** Староседелци: ''Лазароќи'' (5 к.); ''Крстиќи'' (2 к.); ''Јаниќови'' (2 к.).
** Доселеници: ''Бошковиќи'' (2 к.) доселени се од Вича, подалечно потекло непознато; ''Стојкови'' (2 к.), гранка на родот ''Костинци'' од Врбештица. И нивното подалечно потекло не е познато. ''Симоновци'' (1 к.) доселени се од Гусиње во Црна Гора во средината на XVIII век во Горна Битиња, а оттаму околу 1820 г. еден нивен предок дошол тука како домазет. ''Ивановиќи'' или ''Влајиниќи'' (15 к.), за нив се мисли дека потекнуваат од предок Влав од Романија, кој се доселил и се оженил во селото.
* Албански родови:
** Доселеници: ''Матош'' (11 к.) потекнуваат од фисот Сопа во северна Албанија. Прво се населиле во Скопско, а подоцна се иселиле во Елез Хан кај Качаник. Подоцна се преселиле во селото Коштањево на почетокот на XIX век, а овде се населиле околу 1830 г.
2 Поврзано
* Штрпце
* Урошевац (округ)
* Косовски Срби
Кирка (роман)

''„Кирка“'' — митски фантастичен роман од 2018 година од американската писателка Мадлин Милер. Сместен во грчкото херојско доба, тој е адаптација на разни грчки митови, особено „''Одисеја''“, раскажана од перспектива на вештерката Кирка. Романот ја истражува приказната за потеклото на Кирка и ги раскажува средбите на Кирка со митолошки фигури како што се Хермес, Минотаур, Јасон и Медеја и на крајот, нејзината романса со Одисеј и неговиот син Телемах.
1 Критички прием
Во рецензија за ''„Њујорк тајмс“'', Клер Месуд ја опишала ''„Кирка“'' на Милер како „пријатна“, одобрувајќи ги нејзините феминистички теми и нејзиниот „високо психологизиран, искупителен и на крај ослободувачки приказ“ на познатата приказна на Кирка. Рецензија објавена преку ''„Вашингтон пост“'' од Рон Чарлс го контекстуализирал романот на Милер во рамките на движењето MeToo и го пофалил нејзиното преосмислување на приказната на Кирка како „страшно и неочекувано“, фрлајќи „феминистичка светлина“ врз безвременските приказни кои „осветлуваат детали што не сме ги забележале претходно“. Аида Едемаријам од „''Гардијан"'' исто така ја пофалила Милер и изјавила дека пронашла новина и „наративен погон“ со тоа што го вкотвила нејзиното прераскажување околу „емоционалниот живот на жената“.
2 Адаптации
Во 2019 година, HBO Max најавил адаптација на романот од осум епизоди, напишана и продуцирана од Рик Џафа и Аманда Силвер.
3 Поврзано
* Кирка
*''Ахиловата песна''
Озма од Оз

''Озма од Оз'' — третата книга од серијалот „Земјата Оз“ од Лиман Френк Баум објавена на 29 јули 1907 година.
Ова е првиот роман во кој Баум јасно ја покажува својата намера да направи серијал книги за Оз. Исто така, тој е првиот во кој поголемиот дел од дејството се одвива надвор од земјата Оз. Само последните две поглавја се одвиваат во Оз. Во него се појавуваат Дороти Гејл, принцезата Озма, Тик-Ток, Страшилото, Лимениот човек, Кукавичкиот лав и Глинда. Книгата е илустрирана во боја од уметникот Џон Р. Нил.
Тајната на ангелот

Тајната на ангелот (|Yürek Çıkmazı) — турска телевизиска серија, која се снимаше во период од 2022 до 2023 година. Серијата е во продукција на ТРТ 1. Главните улоги ги играат Алп Навруз и Ајча Бингол, Месут Акуста и Ирем Хелвачиоглу. Серијата во Македонија се емитуваше на Сител Телевизија.
Натсихронизација вршеле нашите познати глумци: Рубенс Муратовски, Јелена Жугиќ, Ева Скендеровска, Филип Трајковиќ, Дејан Лилиќ, Роберт Вељановски, Јана Вељановска и Венеса Тримчевска.
1 Улоги
Глумец, Улога
Алп Навруз, Халил Текин
Ирем Хелваџиоглу, Адвокат Зејнеп Ондер
Месут Акуста, Јилмаз Текин
Ајџа Бингол, Џенет Текин
Дилара Аксујек, Фериде Текин/Бујукдере
Бихтер Динсел, Бирсен Текин/Караташ
Селен Озтурк, Кадер Турали/Текин
Џемал Токташ, Адвокат Киванч Бујукдере
Ерхан Алпај, Адвокат Џанер Кирим
Ертугрул Постоглу, Џем Ондер
Алп Акар, Јусуф Караташ
Хасан Сахинтурк, Тургут
Ајдан Сенер, Армаган Ондер
Ирем Јуксел
Илајда Илдир, Хедер
Розета Хубеш, Перихан
Тимур Олкебаш, Мехмет Караташ
Гулер Октен, Макбуле Караташ
Озлем Улукан, Неше Караташ
Мехмет Аслантуг, Али Фуат Горели
Озан Даггез, Илкер
Кемал Денизчи, Омар
Тугче Арал, Гулбахар
Еџем Ајдин, Саба Горели
Предавство

Предавство (|Zümrüdüanka) — турска телевизиска серија, која се снимаше во период од 2020 до 2021 година. Главните улоги ги играат Алп Навруз и Џерен Јилмаз. Серијата во Македонија се емитуваше на Сител Телевизија.
На македонски јазик, натсихронизација вршеле: Дарко Велиќ, Зорица Панчиќ, Викторија Анѓушева, Марко Богдановски, Тони Денковски, Душица Стојановска, Катерина Шехтанска, Гоце Тодоровски, Елизабета Клинчаревска Младеновска и Крсте Јовановски.
1 Улоги
Глумец, Улога
Алп Навруз, Серхат Демиркан
Џерен Јилмаз, Зумрут Кулоглу Демиркан
Селим Бајрактар, Абас Демиркан
Хатиџе Аслан, Улфет Кулоглу
Ајтен Унџуоглу, Азимет Демиркан
Серхат Озџан, Рустем Кулоглу
Елиф Чакман, Невчихан Демиркан
Пелин Абај, Сухандан Демиркан
Бариш Кучукгулер, Латиф Демиркан
Асије Динчсој
Гокан келнери, Омер Љутфи Бакирџи
Мине Килич, Фитнат Ѓулсевен
Ѓокче Ејубоглу, Дениз Акбаш
Мендерес Саманџилар, Бехрам Озгуч
Мирај Акај, Мелиха Кулоглу
Исмаил Хаџиоглу, Џихан Гуртун
Догукан Гунгор, Хамит Озгуч
Мелих Чардак, Фокс Хасан
Себахат Кумаш, Саније Арсој
Ебрар Баба, Сонѓул Кулоглу
Итир Есен, Ниса Озгуч
Умут Карадаг, Адил Демиркан
Драјковце

Драјковце (|Drekoc) — населено место во општината Штрпце, Урошевачкиот Округ, Косово. Според пописот од 2024 година имало 194 жители. Словенското население во селото зборува торлачки и се смета за српско. Селото е претежно српско.
1 Население
1.1 Родови
Според истражувања од 1938 година, родови во селото се:
* Српски родови:
** Староседелци: ''Радиќи'' (3 к.), се делат на ''Дреќови'' (1 к.), Макини (1 к.) и ''Гуѓини'' (1 к.); ''Саитовиќи'' (4 к.), исламизирани и поалбанчени староседелци. Нивниот предок Петар го примил исламот и го сменил името во Саит. Го знаат следното родословие: Елмаз (жив на 45 г. во 1938 година)–Селим–Мета–Петар (Саит).
** Доселеници: ''Дурлевиќи'' (9 к.) доселени се кон крајот на XVIII век од Фираја; ''Дрангини'' или ''Михајловиќи'' (3 к.), се делат на ''Грбини'' (2 к.), и ''Будалин'' или ''Рачкови'' (2 к.) доселени се околу 1830 г. од селото Севце.
2 Поврзано
* Штрпце
* Урошевац (округ)
* Косовски Срби
Портер

Портер (|porter — „носач“) — вид пиво, кое се појавило во Лондон и неговата околина на почетокот на XVIII век. Портерот бил добро охмељен и имал темна боја благодарение на употребата на кафеав слад. Името потекнува од неговата популарност кај уличните и речните носачи.
Се произведува од најмалку два вида слад (вклучувајќи темен — за обојување на пивото во боја од темнокафеава до црна), жолт шеќер од трска, големо количество хмељ (во споредба со другите видови пиво) и квасец од горниот слој. Јакиот портер често се сфаќа како синоним за темно пиво, иако, за разлика од портерот, при производството на темно пиво мора да се користи печен слад.
Популарноста на портерот била значителна и тој станал првиот стил на пиво што почнал да се произведува низ целиот свет. До крајот на XVIII век, портер се произведувал во Ирска, Северна Америка, Шведска и Русија.
1 Ирска
Портерот првпат почнал да се произведува во Ирска во 1776 г., и иако Артур Гинис не почнал со произведување пиво до 1787 г., тој ги исфрлил сите други видови пива од неговата пиварница Гинис до 1799 г. Beamish and Crawford и Murphy's Brewery, и двете во Корк, го следеле примерот и ги напуштиле ејловите во корист на портерот. Роџер Проц тврди дека преминот од портер кон стаут е направен кога Артур Гинис сфатил дека ќе плаќа помал данок ако користи несладен и печен јачмен во неговото пиво, но историчарот на пиварството Мартин Корнел ја оспорува историската точност на ова тврдење.
Во Ирска, особено во Даблин, портерот бил познат како „обичен портер“ (''plain porter'') или само „обичен“ (''plain''). Тоа е пијалакот спомнат во поемата на Флан О'Брајан, „Пријателот на работникот“: „Една кригла обично е твојот единствен човек“ (''A pint of plain is your only man''). За разлика од ова, екстра јакиот портер бил наречен „јак портер“ (''stout porter''). Последниот ирски портер на Гинис е произведен во 1974 г., иако компанијата пуштило „оживување“ засновано на рецепт од 1796 г. во 2014 г.
По изумот на црн печен јачменов слад за да му се даде потемна боја и посебен вкус на изгорено на пивото во 1817 г., ирските пиварии ја напуштиле употребата на кафеав слад, користејќи само патентиран слад и светол слад, додека англиските пиварии продолжиле да користат дел од кафеавиот слад, создавајќи разлика во стилот меѓу англискиот и ирскиот портер.
Денес, портерот останува важен стил во подемот на ирската сцена на домашно пиво. Голем број значајни ирски пиварии за домашно пиво, како што е Trouble Brewing во Килдер, произведуваат високо ценети толкувања на овој стил. Како и кај стаутот на Гинис, многу портери од ирските пиварии за домашно пиво се газираат со мешавина од азот/јаглерод диоксид кога се служат од точено пиво. Меѓутоа, газирањето само со јаглерод диоксид останува повообичаено за разнообразијата во лименки и шишиња.
2 Поврзано
* Темно пиво
Сукобин

Сукобин (|Sukobin) e населено место во општината Улцињ, Црна Гора. Според пописот од 2023 година имало 359 жители. Селото е албанско. Од Сукобин потекнува косовски политичар и премиер Албин Курти.
1 Поврзано
* Улцињ
Врбештица

Врбештица (|Vërbeshticë) — населено место во општината Штрпце, Урошевачкиот Округ, Косово. Според пописот од 2024 година имало 320 жители. Словенското население во селото зборува торлачки и се смета за српско. Селото е населено со Срби.
1 Население
1.1 Родови
Според истражувања од 1938 година, родови во селото се:
* Староседелци: ''Будурини'' (2 к.).
* Доселеници: ''Бонтини'' (4 к.) и ''Костини'' (4 к.), доселени се, но не знаат од каде; ''Борзанови'' (9 к.) доселени се од Долен Полог во почетокот на XIX век. Овде дошол предокот Борзан, чиј имот бил одземен од муслиманите. Го знаат следното родословие: Стаја (жив на 60 г. во 1938 година)–Станисав–Ѓорѓија–Борзан. ''Радуњоќи'' (15 к.), постари доселеници од Скопско; ''Орлоќеви'' (32 к.), потекнуваат од Гусиње во Црна Гора, од каде избегале во с. Букош во Подрима (Метохија). Нивниот предок се доселил во селото кон крајот на XVIII век поради крвна одмазда. ''Станислављеви'' (19 к.) доселени се од „другата страна на Дрим (Албанија)“ околу средината на XVIII век; ''Павлеви'' (10 к.) и ''Ивкови'' (11 к.), доселени заедно со претходниот род како „три браќа“; ''Бандулиќи'' (3 к.), гранка на родот ''Станислављеви''.
2 Поврзано
* Штрпце
* Урошевац (округ)
* Косовски Срби
Сушиќе

Сушиќе (|Sushicë) — населено место во општината Штрпце, Урошевачкиот Округ, Косово. Според пописот од 2024 година имало 147 жители. Словенското население во селото зборува торлачки и се смета за српско. Селото е претежно српско.
1 Население
1.1 Родови
Според истражувања од 1938 година, родови во селото се:
* Српски родови:
** Исламизирани и албанизирани родови: ''Асановиќи'' (5 к.), староседелци. Нивниот предок Рака го примил исламот околу 1830 г. и го сменил името во Асан. Го знаат следното родословие: Бајрам (жив на 60 г. во 1938 година)–Селим–Селман–Асан.
** Доселеници: ''Ракиќи'' (11 к.), ''Коцинци'' (9 к.) и ''Марковци'' (11 к.) доселени се од Гусиње во Црна Гора кон крајот на XVIII век.
* Албански родови:
** Доселеници: ''Паљој'' (4 к.) потекнуваат од фисот Круе Зи во северна Албанија. Прво се населиле во селото Никодим, а овде живеат од крајот на XVIII век.
2 Поврзано
* Штрпце
* Урошевац (округ)
* Косовски Срби
Гаокао

Гаокао (高考) — кинески државни приемни испити за високо образование, кои се одржуваат низ цела Кина (скратено од: ''中华人民共和国普通高等学校招生全国统一考试''). Се спроведуваат само во копнена Кина (не ги вклучува Хонгконг, Макао и Тајван). Од 2003 г., се одржуваат на 7 и 8 јуни, додека во 2020 г., поради Пандемијата на КОВИД-19, испитите „Гаокао“ се одржале на 7 и 8 јули.
1 Историја
За првпат е воведен во 1952 г. Од 1966 до 1976 г. (за време на Културната револуција во Кина), бил укинат. Првиот испит по Културната револуција се одржал на крајот на 1977 г. Таа година, за учество на испитот немало сериозни ограничувања за возраста и потеклото, а биле дозволени граѓани на возраст од 14 до 30 години. Вкупниот број на кандидати изнесувал повеќе од 5,7 милиони луѓе. Успешни биле само 4,8 % — 272.971 кандидат низ целата земја, што бил најнизок резултат во целата историја на НР Кина. Во 1978 г., сите матуранти низ земјата полагале сосема ист испит. Формата и содржината на испитот постојано се менувале, а за одредени високообразовни установи биле дозволени и други облици на полагање.
Испитот се одржува во текот на 2-3 дена. Три предмети се задолжителни за полагање секаде: кинески јазик, математика и странски јазик — обично англиски, но може да биде и јапонски, руски или француски. Другите седум можни предмети се: физика, хемија, биологија, технологија (информатичка технологија или општа технологија) и три хуманитарни предмети: историја, географија и политички науки. Поради големиот притисок и последователниот стрес при полагањето на „Гаокао“, многу кинески ученици денес се откажуваат од него во корист на платени месни или странски универзитети.
Од 2014 г., во некои региони на Кина експериментално се пробува систем во кој задолжителните три предмети се исти како во претходниот систем, а покрај тоа треба да се изберат три предмети за полагање од следниве: историја, географија, политика, физика, хемија, биологија.
Во 2020 г., бројот на лица што го полагале „Гаокао“ достигнал рекордни 10,71 милиони луѓе.
2 Организација
За време на испитите, во градовите каде што се наоѓаат испитните центри, се воведува вонредна состојба за да им се обезбеди мир на испитаниците пред завршните испити. Градежните работи се прекинуваат навечер за да можат мирно да спијат. Во текот на денот, на улиците има многу полицајци што им помагаат на студентите, кои и онака се заглавени во сообраќаен метеж, да стигнат до испитните центри.
Интервју со вампирот

''„Интервју со вампирот“'' — готски хорор и вампирски роман од американската авторка Ен Рајс, објавен во 1976 година. Тој бил нејзиниот дебитантски роман. Романот бил напишан врз основа на кратка приказна што Рајс ја напишала околу 1968 година и се фокусира на вампирот Луј де Поант ди Лак, кој ја раскажува приказната за својот живот на еден новинар. Рајс го напишала романот кратко по смртта на нејзината мала ќерка Мишел, која послужила како инспирација за ликот на детето-вампир Клаудија. Иако првично била предмет на мешан критички прием, книгата била проследена со многу широко популарни продолженија, колективно познати како ''„Вампирските хроники“''. Филмска адаптација излегла во 1994 година, со Том Круз и Бред Пит во главните улоги, а телевизиска серија премиерно била прикажана во 2022 година.
1 Адаптации
1.1 Филм
Филмските права за ''„Интервју со вампирот“'' првично биле контролирани од „Парамаунт пикчерс“, „Лоримар“ и „Ворнер Брос“ - дистрибутерот на филмот, пред „Гефен филм компани“ да ги добие правата. Режисерот Нил Џордан го преработил првиот нацрт на сценариото на Рајс, иако таа добила единствен кредит. Бред Пит ја играл улогата на Луис, Том Круз ја играл улогата на Лестат, Антонио Бандерас на Арманд, а младата Кирстен Данст на детето вампир Клаудија. Поголемиот дел од снимањето на филмот бил завршен до октомври 1993 година, и опстанале само неколкуте сцени во кои се појавува интервјуерот, кои потоа биле вметнати во различни точки низ филмот. Продукцијата на тие сцени била одложена за неколку недели додека Ривер Финикс, која бил избран за интервјуерот, заврши со снимањето на филмот „''Темна крв''“. Финикс починал подоцна истиот месец, а Кристијан Слејтер потоа бил избран за улогата на интервјуерот Молој. Слејтер ја донирал целата своја плата на „Earth Save“ и „Earth Trust“, две од омилените добротворни организации на Финикс.
1.2 Телевизиска серија
Во мај 2020 година, AMC ги стекна правата за ''„Вампирските хроники“'' и ''„Животот на вештерките од Мејфер“'' за развој на филмски и телевизиски проекти. AMC ѝ нарачал на продукцијата серија за првата сезона од ''„Интервју со вампирот“'' со седум епизоди. Извршни продуценти на серијата биле Ролин Џонс и Марк Џонсон.''Во „Интервју со вампирот“'' глумат Џејкоб Андерсон како Луис, Сем Рид како Лестат, Бејли Бас/Делејни Хејлс како Клаудија, и Асад Заман како Рашид/Арманд. Премиерата на серијата се одржала на 2 октомври 2022 година. Романот бил адаптиран во првите две сезони, со елементи од ''„Вампирот Лестат“'' во втората сезона, а и како основа за третата сезона.
Меморијален музеј на ОЗНА

Меморијален музеј на ОЗНА или Спомен-куќа на ОЗНА — музеј и спомен-куќа во селото Горно Врановци, Македонија.
Музејот бил посветен за работата на контраразузнавачката служба ОЗНА во периодот на Демократска Федерална Македонија. Истиот повеќе не работи и куќата е во лоша состојба.
1 Историја
Куќата заедно со останатите спомен-куќи во Горно Врановци била реновирана и на 11 октомври 1984 година биле отворени како музеи од страна на тогашниот член на претседателството на СФРЈ, Лазар Мојсов.
Куќата е во сопственост на Министерството за внатрешни работи и најмалку од 2010 година е затворена за јавноста.
2 Архитектура
Спомен-куќата има еден кат, оградена е со висок ѕид.
3 Галерија