procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Марко Мириќ

Марко Мириќ (Крагуевац, 26 март 1987) е српски фудбалер. Моментално настапувал за Раднички 1923.
1 Клупска кариера
Мириќ израснал во Крагуевачка Застава. Своето сениорско деби го имал во Водојажа од Грошница, со која се натпреварувал во зонскиот ранг на натпреварувањето. Оттаму се преселил во Металац од Горњи Милановац, со кој успеал да стигне до Суперлигата од Српската лига. Првиот настап во највисокиот ранг на натпреварувањето не го забележал во Металац, туку во Спартак Суботица, на кој му се приклучил во 2009 година.
На 1 февруари 2012 година, Мириќ потпишал тригодишен договор со Црвена ѕвезда. Тој поминал нешто помалку од две години во Црвена Ѕвезда, за кое време не успеал да го освои првотимскиот статус. Бил и на шестмесечна позајмица во Раднички 1923, по што се вратил во клубот, но сепак имал статус на резервист. Во декември 2013 година поднел барање за раскинување на договорот, поради неподмирени долгови.
По добивањето на раскинувањето на договорот со Ѕвезда на Арбитражната комисија, Мириќ во јануари 2014 година потпишал договор со белоруски Минск. Во август истата година, потпишал за хрватскиот прволигаш Славен Белупо од Копривница, каде бил најдобар стрелец на клубот во сезоната 2014/15 со 10 постигнати голови. По една сезона во Славен, Мириќ поминал четири години во Локерен, Белгија. Сезона 2019/20 поминал во Бањалучки Борец. Од август 2020 година, по втор пат во кариерата играл за Раднички 1923. Во сезоната 2020/2021 година, со Раднички влегол во српската Суперлига.
2 Репрезентација
Со своите игри во Спартак заслужил покана за репрезентацијата на Србија, за која дебитирал на 17 ноември 2010 година на пријателскиот натпревар против Бугарија (1:0) во Софија. Репрезентативниот дрес го носел на уште два натпревари - против Јужна Кореја (1:2) во Сеул и Австралија (0:0) во Мелбурн, во јуни 2011 година.
3 Трофеи
3.1 Црвена Ѕвезда
* Куп на Србија (1): 2011/12 .
Исландско Море

Исландско Море е мала водна површина ограничено со Јан Мајен зона на фрактура на север, Гренланд на запад, Данскиот теснец на југ и Гребенот Јан Мајен на исток.
Длабочините обично се движат од 500 до 2.000 метри, но може да бидат поплитки на Континенталниот праг на Источен Гренланд. Колбеинсеј Риџ го минува Исландското Море, делејќи го на источен и западен дел.
Според Меѓународната хидрографска организација, во нејзиното издание од 1953 година на стандардот „Граници на океаните и морињата“, кој од 2021 година сè уште е во сила, Гренландското Море ја опфаќа областа на Исланд Море.
1 Морски живот
Многу видови фоки и китови живеат во студените води на северниот брег на Исланд.Овој регион е богат со морски свет и носи долга културна историја со силна поврзаност со морето.
SeaIceland има за цел да ви ги отвори очите за опсегот на можности за лично искуство со овој природен свет на Арктикот и културата што беше клучна за опстанокот на Исланд во последните 1100 години.
Се трудиме да претставиме информативен, концизен текст за да ги опишеме прекрасните фотографии, повеќето направени под површината, од различните морски животни и растенија со кои можете да комуницирате.
Полн со живот, Море Исланд ги претставува морските чуда на северниот брег на Исланд. Ве молиме истражете!
Оваа локација е во изградба и секогаш ќе биде. Нема да се фосилизира, туку редовно ќе се ажурира.
Уралски Океан

Уралски Океан (исто така наречен „„Уралскик океан“) бил мал, древен океан кој се наоѓал помеѓу Сибир и Балтика.
Океанот се формирал во епохата Доцен Ордовик, кога големи острови од Сибир се судриле со Балтика, која тогаш била дел од копното Еврамерика.
Островите, исто така, предизвикаа затворање на претходникот на Уралскиот Океан, Канти Океан. Меѓутоа, до Девонскиот период, Уралскиот океан почнува да се намалува бидејќи сибирскиот континент и микроконтинентот Казахстанија се приближувале кон Балтика.
Во последните периоди од Девон до Мисисипија, Уралскиот Океан станал поморски пат. Сè додека трите не се судрија во Јаглерод, таа ги создаде Планините Урал, целосно затворајќи го океанот и формирајќи го Пангеја суперконтинентот.
Уралско-монголскиот појас (UMB), помеѓу Сибир, Балтика и Тарим, беше местото на растот на Азија за време на палеозоикот, но неговата еволуција останува многу контроверзна како што е потврдено од различните палиспастични модели. Мобилниот појас на Урал е западниот дел на UMB. Се граничи со Балтика на запад и со сибирскиот басен и со Казахстан на исток. Сите истражувачи се согласуваат дека океанот постоел на Урал во поголемиот дел од палеозојското време, но остро не се согласуваат за првичните позиции и последователната кинематика на граничните тектонски единици. Во западните и јужните делови на Казахстан се препознаваат неколку блокови со преткамбриска подина. Во доцниот Ордовичанец, овие блокови се соединија за да формираат соседен, иако не нужно крут домен, доменот Кочетау-Север Тиен Шан (KNTD). Палеомагнетното истражување на густиот куп базалт-андезит на горниот девон (француски) во Северен Тиен Шан открила карактеристична компонента со двоен поларитет (D = 280 °, I = 55 °, k = 20, a95 = 9 °, N = 14 сајтови). Неговото примарно потекло е потврдено со позитивен конгломерат тест на интраформациски конгломерат. Го комбинираме овој резултат со други палеозојски податоци од KNTD и го зацртуваме палеолатитудиналното движење на оваа единица од доцниот ордовициан до крајот на палеозојкот. Утврдено е дека набљудуваните палеолатини на KTND добро се согласуваат со референтните вредности за Балтика за целиот интервал; оттука заедничкото движење на KNTD и Baltica како дел од една плоча е силно индицирано за поголемиот дел од палеозоикот. Ова откритие е во спротивност со повеќето објавени модели, кои ги поставуваат KNTD и Baltica на спротивните страни на Уралскиот Океан. Исклучок е моделот на Sengor и Natal'in [1996] во кој се очекува кохерентно палеолатитудинално движење на овие две единици. Предлагаме друг модел на Уралскиот океан кој се потпира на помал број на претпоставки и е подобро поддржан од геолошки и палеомагнетни податоци; за време на средниот палеозоик, овој океан постоел главно помеѓу комбинираната тектонска единица KTND-Балтика и Сибир.
Тихи Океан (картографија)

Тихиот Океан (картографија), попрецизно наречена ''Descriptio Maris Pacifici'' („Опис на Тихиот Океан“), беше првата посветена карта на Тихиот Океан што беше испечатена. Се смета за важен напредок во картографија.
Оваа карта е нацртана од Абрахам Ортелиус во 1589 година, врз основа на карта на Америка од истата година што ја нацртал Франс Хогенберг]. Некои детали од картата можеби биле под влијание на описот на Јапонија од 1568 година во ракопис на Фернао Ваз Дурадо Ваз Дурадо, наместо карта, па оттука и нејзината чудна форма.
Копнената маса илустрирана на југ од целиот Тихи Океан и Јужна Америка е претстава на Terra Australis.
Во потрага по овој остров, холандската источноиндиска компанија ќе испрати во 1639 и 1643 година. две експедиции, како резултат на кои ќе бидат откриени бреговите на земјиштето во морето северно од Јапонија, карта на овие откритија ќе биде објавена од Јохан Јансон во Амстердам во 1650 година. На оваа карта, пронајдените земји, на кои имало дури ни знак од сребро, носеа холандски имиња: t' Landt van Eso, Staten Eylant и Kompagnies Land - сега ги носат имињата на околу. Хокаидо, ох Итуруп и околу. Уруп.
Дури и еден век по откривањето на овие земји, европските географи правеле различни претпоставки за овие земји, понекогаш сметајќи ги како дел од Азија и Америка, понекогаш дел од Камчатка. Во исто време, Втората експедиција на Камчатка на капетанот Беринг, која беше прекината во 1743 година, исто така не можеше да даде јасен одговор за овие земји.
1 Поврзано
*Карта на светот
*Раните светски мапи
Огњен Јарамаз

Огњен Јарамаз (Крушевац, 1 септември 1995) е српски кошаркар. Игра како плејмејкер и бек, а моментално игра за Баерн Минхен. Неговиот постар брат Немања исто така игра кошарка.
1 Биографија
Како ученик во основното училиште „Јован Поповиќ“, Јарамаз почнал да се занимава со кошарка на седумгодишна возраст во ''ОКК Јуниор'', каде што го тренирал наставникот по физичко образование, Бошко Вранеш. Во 2006 година се приклучил на помладите категории на Партизан. Почетокот на неговата сениорска кариера била означен со доаѓањето на Мега Визура во сезоната 2012/13, но тој немал некоја значајна минутажа во текот на истата. Следувала позајмица на Смедерево во 1953 година за време на првиот дел од кошаркарската лига на Србија 2013/14. каде имал забележителна улога и бил најдобар стрелец во таа фаза од натпреварувањето, а пред почетокот на српската Суперлига во 2014 година се вратил во Мега Визура. Во сезоната 2014/15 постигнувал по околу 5 поени по натпревар во АБА лигата од 2015/16 година сезона, просекот се искачил на 11 поени по натпревар во истото натпреварување, а сличен ефект имал и во сезоната 2016/17. Тој учествувал во најголемиот клупски успех на Мега кога го освоил Купот Радивоје Корач во 2016 година.
Во летото 2017 година, тој се пријавил и на НБА драфтот, каде што бил избран за 58-ми пик од Њујорк Никс, за кои играл во Летната лига. Сепак, тогаш почнале големи здравствени проблеми. Њујорк го испратил во болница, каде му била дијагностицирана белодробна емболија, поради што бил надвор од кошарката неколку месеци. Штом повторно заиграл за Мега на почетокот на 2018 година и почнал да се враќа во форма, му пукнала шаката и морал да направи нова пауза. Се вратил дури на крајот од домашната Суперлига, по што го напуштил Мег. Во јуни 2018 година, тој потпишал двегодишен договор со шпанскиот Сан Пабло Бургос. Таму, на 18 првенствени натпревари, просечно постигнувал 6,4 поени за 14 минути на паркетот. На 12 февруари 2019 година Јарамаз дошол во Партизан како позајмен играч до крајот на натпреварувачката сезона 2018/19. Во јули 2019 година, тој го раскинал договорот со Бургос, и следниот месец се приклучил на подготовките на Партизан за новата 2019/20 сезона. Со Партизан освоил еден Суперкуп на Јадранскиот куп (2019) и два Купа на Радивоје Корач (2019, 2020). По истекот на договорот, на крајот од сезоната 2020/21, Јарамаз го напуштил Партизан. На почетокот на јули 2021 година потпишал тригодишен договор со Баерн Минхен.
Со репрезентацијата на Србија освоил бронзен медал на Европското првенство за играчи до 20 години во 2014 година.
2 Успех
2.1 Клупски
* Мега Лекс:
** Куп Радивоје Корач (1): 2016 година
* Партизан:
** Суперкуп на Јадранска лига (1): 2019 година
** Куп Радивоје Корач (2): 2019, 2020 година
2.2 Поединечни
* Најкорисен играч во финалето на Купот Радивоје Корач: 2020 година.
2.3 Репрезентативни
* Европско првенство за играчи до 20 години:2014 година
* Европско првенство до 20 години:2015 година
Страхиња Гавриловиќ

Страхиња Гавриловиќ (5 април 1993) е српски професионален кошаркар на Младост Земун од Јадранската лига и Кошаркарската лига на Србија (КЛС).
1 Професионална кариера
Откако останал недрафтуван на НБА драфтот во 2016 година, Гавриловиќ потпишал договор со српскиот клуб Динамик Белград. Тој поминал една сезона со нив и имал просек од 9,9 поени по натпревар во кошаркарската лига на Србија.
На 15 август 2017 година, Гавриловиќ потпишал договор со Партизан. Во сезоната 2017-18, тој играл 18 натпревари во АБА лигата и имаше просек од 5,7 поени и 2,6 скока, додека шутираше 58,2% од полето.
На 25 декември 2018 година се разделил со Партизан. Два дена подоцна потпишал договор со Борац Чачак.
Гавриловиќ ја испрати сезоната 2020-21 со Реал Мурсија од шпанскиот ЛЕБ Оро. Тој имал просек од 9,0 поени и 3,6 скока по натпревар. На 30 август 2021 година, Гавриловиќ потпишал со Младост Земун од Јадранската лига и Кошаркарската лига на Србија.
2 Достигнувања и награди во кариерата
* Победник на Купот на Србија : 1 (со Партизан НИС : 2017–18 )
Барбара Харди (еколог)

Барбара Харди или Барбара Розмари Харди (родена на 31 март 1927 година) е австралиски екологист и научник. Таа е покровител на институтот Барбара Харди, поврзан со Универзитетот во СА. Институтот Барбара Харди истражува нискојаглеродно живеење и одржлива енергија. Нејзините истражувачки интереси вклучуваат и обновлива енергија, зачувување на биолошката разновидност и еколошки одржлив развој.
1 Биографија
Харди била родена во заливот Ларгс, Јужна Австралија. Таа го завршила своето средно образование во женското училиште Вудлендс на 16-годишна возраст и се запишала на факултет за наука на Универзитетот во Аделаида. Подоцна студирала на Универзитетот Флиндерс. Харди волонтирала во областа на животната средина од 1970-тите.
Харди волонтирала во Советот за заштита на природата, почнувајќи од 1972 година, а потоа се запишала на дипломски по науки за земјата на Универзитетот Флиндерс, во 1972 година. Харди работела со министерот за животна средина, Дејвид Вотон, во 1970-тите и 1980-тите. Таа има работено за Австралиската комисија за наследство, Лендкер, Фондацијата за национални паркови и Центарот за наука и технологија. Харди е исто така покровител на Фондацијата за природа во Јужна Австралија.
Нејзиниот фокус е еколошки одржлив развој, производство на обновлива енергија и биолошка разновидност. На Универзитетот во Јужна Австралија, Харди била основачки член на одборот на Састејнабл Системс енд Технолоџи. Таа потоа станала покровител на Институтот Барбара Харди, на Универзитетот во Јужна Австралија. Застапник е и на граѓанската наука, каде научните проекти имаат учество од членови на заедницата, во соработка помеѓу членовите на јавноста и научниците. Таа верува дека кога на членовите на заедницата им се слуша гласот, тоа може да влијае на нивното однесување и ставови. Таа е соработник на Австралискиот институт за енергија.
Харди била еден од првите 50 највлијателни екологисти на СА и исто така се вклучила во натпревар за етикети за вино Барбара Харди, за дизајнирање етикета за шишиња шираз.
2 Награди
* 2011 - Фестивалот на идеи во Аделаида бил посветен на Харди
* 2011 година - Државната библиотека на СА содржел приказ на работата на Харди
* 2010 – Почесен степен на Универзитетот во Аделаида* 1993 – Почесен степен на Универзитетот Флиндерс
* 1992 – Медал на Институција на инженери* 1994 – Награда Еурека за унапредување на науката* 1996 – СА Сениор Австралиец на годината* 1987 – Службеник на Орденот на Австралија за „услуга за зачувување и заедницата“
3 Наводи
Марко Јагодиќ Куриџа

Марко Јагодиќ Куриџа (Задар, 15 мај 1987) е српски кошаркар. Тој играл на позицијата крилен напаѓач, а моментално настапува за Будуќност.
1 Биографија
Јагодиќ Куриџа е роден во Задар и таму живеел до 1995 година, кога со семејството побегнал во Пожега поради војната во Хрватска. Започнал да се занимава со кошарка во Пожега, а по завршувањето на основното училиште заминал во Суботица каде ја поминал целата школа на Спартак. По Спартак, преминал во КК Нови Сад, со кој настапувал во Српската кошаркарска лига. Подоцна играл и за Борец од Бања Лука, а најдобрите партии ги одиграл во екипата на Чапљина Ласта, каде бил прогласен за најкорисен играч во првенството на БиХ во сезоната 2011/12.
Во јули 2012 година, тој потпишал договор со Цибона, со што станал првиот Србин кој играл во овој загрепски клуб по војната. Во првата сезона со Цибона, ја освоил двојната круна, првенството и Купот на Хрватска. Во следната сезона со загрепскиот клуб ја освоил Јадранската лига, прва во историјата на клубот, откако Црвена Ѕвезда и Цедевита биле поразени во Белградска арена. На почетокот на јануари 2016 година, по три и пол сезони во клубот, тој ја напуштил Цибона. Набргу потоа се преселил во Нимбурк, со кого останал до крајот на сезоната и го освоил чешкото првенство. После тоа, тој поминал две сезони во тимот на Остенде, каде што освоил две шампионски титули и Купот на Белгија.
Во јуни 2018 година потпишал договор со тимот на Приморска. Бил еден од клучните играчи на Приморска во сезоната 2018/19 во кој биле освоени дури четири трофеи (првенство на Словенија, АБА 2 лига, Куп на Словенија и Суперкуп на Словенија). Од поединечни признанија освоил награди за најкорисен играч на словенечкиот Суперкуп, како и на плејофот од втората Јадранска лига. Во јуни 2019 година, потпишал нов договор со Приморска, но во декември истата година го напуштил клубот и потпишал за Црвена Ѕвезда до крајот на сезоната 2020/21. Тој со Црвена ѕвезда во сезоната 2020/21 го освоил Купот Радивоје Корач (добил награда за најкорисен играч во финалниот натпревар), Јадранската лига, а потоа и титулата српски шампион.
За сезоната 2021/22 потпишал договор со екипата на подгорички Будуќност.
2 Репрезентација
Своето деби за српската репрезентација го имал на 25 ноември 2021 година, против Латвија во квалификациите за Светското првенство 2023 година.
3 Успех
3.1 Клупски
* Цибона:
** Јадранска лига (1): 2013/14.
** Хрватско првенство (1): 2012/13.
** Куп на Хрватска (1): 2013 година
* Нимбурк:
** Чешко првенство (1): 2015/16.
* Остенде:
** Белгиско првенство (2): 2016/17, 2017/18.
** Белгиски куп (2): 2017, 2018 година
* Приморска:
** Втора Јадранска лига (1): 2018/19 .
** Словенечко првенство (1): 2018/19.
** Куп на Словенија (1): 2019 година
** Словенечки Суперкуп (2): 2018, 2019 година.
* Црвена Ѕвезда:
** Српско првенство (1): 2020/21.
** Јадранска лига (1): 2020/21.
** Куп Радивоје Корач (1): 2021 година.
3.2 Поединечни
* Најкорисен играч на словенечкиот Суперкуп (1): 2018 година.
* Најкорисен играч во плеј-офот од Втората Јадранска лига (1): 2018/19 година.
* Најкорисен играч во финалето на Купот Радивоје Корач (1): 2021 година.
Реички Океан

Реичкиот океан бил океан кој разделувал два главни палеоконтиненти, Гондвана и Лаурусија (Лауренција-Балтика-Авалонија). Еден од главните океани на Палеозоикот, неговите шиење денес се протегаат од Мексико до Турција и неговото затворање резултираше со склопување на суперконтинентот Пангеја и формирањето на Варискан–Алегенска-Уачита орогении.
1 Етимологија
Океанот сместен помеѓу Гондвана и Лауренција во раниот камбријан бил именуван по Јапетус, во грчката митологија таткото на Атлас (од кој извор Атлантскиот Океан на крајот го добива своето име).
2 Геодинамичка еволуција
На почетокот на палеозојската ера, пред околу 540 милиони години, поголемиот дел од континенталната маса на Земјата беше групиран околу јужниот пол како палеоконтинент Гондвана. Исклучок беше формиран од голем број помали континенти, како што се Лауренција и Балтика. Палеозојскиот океан помеѓу Гондвана, Лауренција и Балтика се нарекува Океан Јапетус. На северниот раб на Гондвана доминирала Кадомската орогенеза за време на периодот Едијакаран. Оваа орогенеза формираше вулкански лак од типот cordillera каде што океанската кора се спушти под Гондвана. Кога средноокеански гребен подвлечен под кос агол, екстензивни басени се разви долж северната маргина на Гондвана. Во текот на доцниот Кембриски до Рано ордовициско овие екстензивни басени еволуирале расцеп што се протега по северниот раб на Гондвана. Расцепот, пак, еволуираше во средноокеански гребен кој одвои мали континентални фрагменти како што се Авалонија и Каролина од главната копнена маса Гондвана.
Како што Авалонија-Каролина се оддалечила на север од Гондвана, океанот Реик растел и ја достигнал својата максимална ширина во Силурија. Во овој процес, океанот Јапетус се затворил кога Авалонија-Каролина се судрила со Лауренција и се формирала Апалашката орогенеза.
Затворањето на Реик започнала во раниот Девон и беше завршено во Мисисипи кога Гондвана и Лауренција се судрија и формираа Пангеја. Ова затворање резултираше со најголемиот судир на орогенот на Палеозоикот: Варискан и Алегхански орогени помеѓу западноафриканската маргина на Гондвана и јужниот дел на Балтика и источна Лауренција и [орогени] Оуачи. помеѓу амазонската граница на Гондвана и јужна Лауренција.
3 Биографија
****
Светозар Милетиќ (село)

Светозар Милетиќ е село сместено во општина Сомбор во Западна Бачка област Војводина, Србија. Се наоѓа во бачката географска област. Селото е етнички мешано и неговото население брои 2.746 жители.
1 Име
Селото го добило името по Светозар Милетиќ, политички водач на Србите во Војводина од втората половина на 19 век.
На српски, селото е познато како ''Светозар Милетиќ'' (Светозар Милетић), на хрватски како ''Лемеш'' (од 2009) или ''Светозар Милетиќ'' (пред 2009), во Буњевац како ''Светозар Милетиќ'' или ''Лемеш'', на германски како ''Милитиќ'' и на унгарски како ''Немес''. Пред 1925 година, на српски, хрватски и буњевац, за селото се користело името ''Лемеш'' (Лемеш).
Потеклото на името на селото на унгарски потекнува од унгарскиот збор hu (''благородник''), додека за зборот hu се верува дека потекнува од латинскиот la (''војник''). Локалните буњевци го скратија и го преобразија името ''Немешмилитици'' во ''Лемеш''. За време на управата на Кралството на Србите, Хрватите и Словенците името на селото било сменето во ''Светозар Милетиќ'' (во 1925 година).
2 Демографија
Според последниот официјален попис направен во 2011 година, селото Светозар Милетиќ има 2.746 жители.
2.1 Етнички групи
Според пописот од 2002 година, етничките групи во селото вклучувале:
* Унгарци = 1.455 (45,91%)
* Хрвати = 581 (18,33%) (*)
* Срби = 549 (17,32%) (*)
* Буњевци = 217 (6,85%) (*)
* Југословени = 149 (4,70%) (*)
* други.
(*) Вкупниот број на Јужни Словени (Хрвати, Срби, Буњевци, Југословени) кои живеат во селото е 1.496 (47,21%).
3 Познати личности
* Гаја Алага (1924–1988), теоретски физичар
* Стеван Хорват (1932), борач во грчко-римски стил, сребрен медал на Олимпијадата во 1968 година
* Ѓуро Кањурски (1853–1920), професор по арамејски и арапски јазик на Кралскиот универзитет во Будимпешта
* Грго Кнези (1892–1944), свештеник, биолог
* Петар Кнези (1859–1929), свештеник и писател
* Тереза Кочиш (1932), гимнастичарка која учествувала на повеќе Олимписки игри
* Мирко Видаковиќ (1924–2002), ботаничар
* д-р Пајо Видаковиќ (1879–1942), свештеник, етнолог, автор на учебници, писател
4 Наводи
* Слободан Ќурчиќ, Број становика Војводине, Нови Сад, 1996 г.
* Антонија Чота: „ ''Лемеш - у осиму племенитог равничарског драча'' “
НК Алуминиј

Фудбалски клуб Алуминиј (словенечки: ''Nogometni klub Aluminij''), вообичаено познат како НК Алуминиј или едноставно Алуминиј — словенечки фудбалски клуб од Кидричево, кој игра во словенечката Прва лига. Клубот е основан во 1946 година.
ФК Јавор Ивањица

ФК Јавор Ивањица е професионален фудбалски клуб со седиште во Ивањица, Србија. Тие се натпреваруваат во српската прва лига, второто ниво на системот на националната лига.
1 Историја
Во 1912 година, студент по име Милан Радојевиќ ја донесе првата фудбалска топка на Ивањица, што доведе до формирање на клубот. Тимот најмногу играше пријателски натпревари пред завршувањето на Втората светска војна поради недостаток на организирани фудбалски натпревари. Помеѓу 1958 и 1962 година, тие беа блиску до промоција во Втората југословенска лига. Сепак, клубот никогаш не стигнал повисоко од третото ниво до 1990-тите.
Во 1994 година, предводен од менаџерот Славенко Кузељевиќ, клубот заработи промоција во Втората лига на СР Југославија откако ги елиминира Звездара и Топличанин во плеј-офот. Тие ги поминаа следните осум години во второто ниво, имајќи ја својата најдобра сезона во 1997-98, кога се пласираа на четвртото место во групата Запад.
Во 2002 година, клубот ја освои Втората лига (Група Запад) и се промовираше во Првата лига на СР Југославија за прв пат во историјата. Тие останаа само една сезона во елитната дивизија, завршувајќи на дното на табелата. Во тоа време, клубот стана препознатлив по тоа што играше голем број млади африкански фудбалери, главно од Нигерија и Зимбабве. Тие заработија уште една промоција во првата лига во 2005 година, но повторно претрпеа испаѓање во истата сезона.
По слабите перформанси во инаугуративната сезона на српската Прва лига, второто ниво на реструктуираниот систем на национална лига, клубот успеа убедливо да го освои првото место во 2007-08. Покрај тоа, менаџерот Радован Ќурчиќ го предводеше својот тим до непобедлив рекорд и промоција во српската Суперлига. Тие потоа се пласираа на четвртото место во највисоката лига, нивната највисока позиција во лигата досега. Во 2012 година, клубот ја прослави својата 100-годишнина.
По вкупно шест последователни сезони во Суперлигата, клубот доживеа испаѓање во 2014 година. Сепак, тие веднаш добија промоција во следната сезона. Клубот подоцна го постигна својот најголем успех стигнувајќи до финалето на Купот на Србија 2015-16, губејќи со 2-0 од Партизан на стадионот Металац.
2 Трофеи
Втора лига на СР Југославија / Српска прва лига (Ниво 2)
* 2001–02 (Група Запад) / 2007–08
Повеќе од игра

„Повеќе од игра“ (српски: ''Више од игре'') – југословенски филм од 1976 година, во режија на Здравко Шотра, снимен по истоимената ТВ-серија.. Главните улоги ги толкуваат: Петар Божовиќ, Никола Симиќ, Љиљана Драгутиновиќ и Павле Вуисиќ.
1 Синопсис
Дејствието се одвива во Градина, измислено место во Србија во периодот од 1931. до 1941. година при што е прикажано влијанието на неколку значајни настани: економската криза од 1931 година, препородот и судирот со фашизмот во 11937 година и почетокот на народноослободителната војна во 1941 година. За сето тоа време се одвива ривалството меѓу двата фудбалски клуба — „Граѓански“ и „Раднички“ во кое фудбалската игра е само повод за другите работи.
Страхиња Павловиќ

Страхиња Павловиќ (24 мај 2001) е српски професионален фудбалер кој игра како централен бек за клубот од Лига 1 Монако. Тој ја претставувал и репрезентацијата на Србија.
1 Клупска кариера
1.1 Партизан
1.1.1 2015–2018: Младински години
Роден во Шабац, Павловиќ започнал во локалниот клуб Савациум. Тој официјално се приклучил на младинскиот систем на Партизан во летото 2015 година. Во септември 2018 година, Павловиќ го потпишал својот прв професионален договор со клубот, согласувајќи се на тригодишен договор. Тој бил промовиран во првиот тим од менаџерот Зоран Мирковиќ во пресрет на зимските подготовки за вториот дел од сезоната.
1.1.2 2018–19: Пробив во првиот тим
На 23 февруари 2019 година, Павловиќ го направил своето натпреварувачко сениорско деби за клубот во победата со 3-0 на домашната лига над Пролетер Нови Сад, играјќи ги цели 90 минути и добил жолт картон во процесот. Тој брзо се наметнал во стартната постава на тимот, собра 15 официјални настапи и помагајќи му на Партизан да го освои Купот на Србија 2018-19.
1.1.3 2019–20: Нов договор и прв гол
На почетокот на сезоната 2019-2020, Павловиќ се потврдил како редовен првотимец, формирајќи централно дефанзивно партнерство со искусниот Бојан Остојиќ. Тој наводно бил блиску до потпис со италијанскиот клуб Лацио при крајот на летниот преоден рок. Сепак, преговорите пропаднале и Павловиќ потпишал нов петгодишен договор со Партизан. Тој го постигнал својот прв гол во кариерата во контроверзниот пораз од Вождовац со 2-1 на домашен терен од Вождовац на 6 октомври.
1.2 Монако
1.2.1 2019–20: Трансфер и позајмица од Партизан
На 18 декември 2019 година, официјално бил објавено дека Партизан и Монако ги договориле условите за трансферот на Павловиќ во претстојниот зимски преоден рок. Павловиќ останал на позајмица во Партизан до јуни 2020 година.
1.2.2 2020–21: Позајмица во Серкл Бриж
Дебито на Павловиќ за Монако се случило на 20 декември 2020 година, бидејќи влегол како замена во доцниот натпревар во победата со 1–0 на гостински терен над Дижон. На 21 јануари 2021 година, тој му се приклучил на Серкл Бриж на позајмица до крајот на сезоната, откако забележа ограничена минутажа во Монако поради тоа што бил петти избор на централен бек во тимот на Нико Ковач.
2 Репрезентативна кариера
Павловиќ имал натпревар за Србија на нивоа до 17 и до 19 години. Тој го направил своето деби за државната репрезентација до 21 година на 6 септември 2019 година, играјќи цели 90 минути во поразот со 1–0 на гости против Русија во нивниот натпревар од квалификациите за Европското првенство на УЕФА до 21 година во 2021 година.
Тој го направил своето деби во сениорскиот тим на 3 септември 2020 година, кога стартувал на гостински натпревар од Лигата на нации на УЕФА против Русија 2020–21.
3 Стил на игра
Павловиќ е левоног централен бек, познат по физичката моќ и агресивниот стил на одбрана. Тој е пофален за неговиот силен менталитет, но и критикуван поради лошата положбена свест. Еден од неговите заштитни знаци на напад е трчањето со топката низ средината.
4 Признанија
; Партизан
* Куп на Србија : 2018–19 ; второпласирана: 2019–20
Миќа Поповиќ

Миодраг „Миќа“ Поповиќ (23 јуни 1923 &ndash; 23 декември 1996) бил српски сликар, експериментален режисер и една од главните фигури на југословенскиот црн бран.
1 Животот и работата
Миќа Поповиќ е роден на 12 јуни 1923 година во Лозница. Завршил гимназија во Белград. По Втората светска војна, од која поголемиот дел ја поминал во Белград работејќи на чудни работи, се запишува на Академијата за ликовни уметности во Белград во 1946 година. Студирал кај Иван Табаковиќ. Заедно со Бата Михајловиќ, Петар Омчикус, Милета Андрејевиќ, Љубинка Јовановиќ, Косара Бокшан и Вера Божичковиќ, во 1947 година отишол во Задар и ја формирал познатата „ Задарска група“. По враќањето во Белград, им беше забрането да се вратат на универзитетските студии, бидејќи властите ја сметаа работата на задарската група како субверзивна, но подоцна, на сите им беше дозволено да се вратат, освен на Поповиќ, кој продолжи да студира на својата.
Како сликар, Поповиќ е најпознат по неговиот ''неформален'' период (1958–1968) и неговото „Сликарство со сцени“ (од 1968 година). Меѓу сликите од сцените, една од позабележителните беше „1 мај 1985 година“, која ги спомена настаните околу наводниот напад на фармер во Косово по име Ѓорѓе Мартиновиќ.
Тој, исто така, снимил неколку филмови во 1960-тите, од кои два („Човек и право шуме“ и „Делије“) беа забранети од владата поради нивната антисоцијалистичка содржина.
Миќа Поповиќ бил избран за редовен член на Српската академија на науките и уметностите во 1986 година.
2 Пишани дела
*''Судари и хармонија,'' (1954)
*''Во атеље пред ноќта,'' (1962)
*''Исходиште,'' (1983)
*''Велика Љубав Анис Хубер,'' (1999)
*''Путописни дневници'' (2006)
3 Филмови
* „Човек и правошуме“, филм Авала, 1963 г
* „Рој“, филм Авала, 1966 г
* „Камени деспот“, Филмска Радна Заедница, 1967 г
* „Делии“, Кино клуб, Белград, 1969 г
* „Бурдуш“, филм Авала, 1970 г
4 Книги
*
НК Радомље

Фудбалски клуб Радомље (словенечки: ''Nogometni klub Radomlje''), вообичаено познат како НК Радомље или едноставно Радомље — словенечки професионален фудбалски клуб со седиште во Радомље, Словенија, кој моментално се натпреварува во словенечката Прва лига.
Милорад Бата Михаиловиќ

Милорад Бата Михаиловиќ (8 февруари 1923 – 23 април 2011 година) бил српски сликар.
1 Биографија
Михаиловиќ е роден во Панчево, белградска област. Од 1946 година студирал во класата на професорот Иван Табаковиќ на Факултетот за ликовни уметности на Универзитетот за уметности во Белград. Една година подоцна, Михаловиќ отишол во Задар и бил еден од младите српски сликари кои ја основале уметничката комуна ''Задарска група''. Групата ја сочинуваа и млади и надарени сликари како Миќа Поповиќ, Љубинка Јовановиќ, Петар Омчикус, Коса Бокшан и Вера Божичковиќ. Работел и живеел во Задар од март до август 1947 година. Во 1951 година, тој е еден од основачите на уметничката група ''Единаесет'' (Jedanaestorica grupa) во Белград. Михаиловиќ ја напушти Југославија и замина во Париз со сопругата Љубинка Јовановиќ во мај 1952 година. Следните децении живеел и работел наизменично во Париз и Белград. Во 1985 година, Михаиловиќ беше избран за член на Српската академија на науките и уметностите. Починал во Париз.
2 Работни и самостојни изложби (избор)
Михаиловиќ бил еден од првите претставници на српската постмодерна уметност. Сликал пејзажи, мртви природи, портрети, автопортрети и ентериери. Неговото сликарство било под влијание на експресионизмот и апстрактната уметност. Од 1947 година, кога првпат изложувал во Белград, Михаиловиќ имал околу сто групни изложби на сите континенти. Во 1951 година, неговата прва самостојна изложба била организирана во Белград и ретроспектива на уметничкиот павилјонот Цвијета Зузориќ во 1981 година.
* Galerie Rive Gauche Paris во 1957, 1958, 1959 и 1968 година * Галеријата Jeanne Bucher Париз во 1958 година.* Галеријата Ариел Париз во 1961, 1966, 1970, 1974, 1980 и 1985 година * Галерија Нова Спектра Хаг во 1962 година.
* Galerie Le Zodiaque Брисел во 1963 година.
* Galerie Birch Копенхаген во 1964 година.* Салон Музеј Савремене Уметности Белград во 1965 година.* Galerie Nord Лил во 1967 и 1970 година.* Галери Хакен Осло во 1969 година.* Galleri Eklund Умео (Шведска) во 1975 година.
* Galerie Médicis Остенде (Белгија), Kunsthandel ML de Boer Амстердам и Galleri Galax Гетеборг во 1976 година.
* Галеријата Надар Казабланка во 1978 и 1983 година.* Galerija likovnih umetnosti poklon zbirka Rajka Mamuzića Нови Сад во 1979 година
3 Наводи
Алеутска струја

Алеутска струја се нарекува и „Субарктичка струја“. Океанска струја што тече кон исток која лежи северно од Северна Тихоокеанска струја; тоа е северната гранка на Курошио струја која се движи североисточно, па на исток помеѓу 40° север и 50° северно. тече кон југ Калифорниска струја .
1 Поврзано
* Океанска струја
* Океански вртежи
* Физичка океанографија
Немања Миќевиќ

Немања Миќевиќ (Ужице, 28 јануари 1999) е српски фудбалер кој моментално настапува за Младост од Лучани.
Тој бил повикан во помладите репрезентации на Србија. Во јануари 2021 година бил вклучен во списокот на играчи за учество на турнејата на српската репрезентација, составена главно од фудбалери од домашната Суперлига, од тогашниот вршител на должноста тренерот Илија Столица. Своето деби го имал истиот месец на пријателски натпревар со Доминиканската Република во Санто Доминго.
1 Статистика
1.1 Клупска
+Натпревари и голови прикажани по клуб, сезона и натпревари, Клуб, Сезона, лига, Националниот куп, Европа, Друго, Вкупно
Натпревари, ', , ', , ', , ', , ,
ЛФК Младост, 2017/18 година , зона Морава, -, -, -, -, -
ЛФК Младост ''(позајмица)'', 2018/19 година., Западноморавска зона, 1, 0, -, -, 1, 0
Вкупно, -, 1, 0, -, -, 1, 0
Младост Лучани, 2018/19 година., Српската Суперлига, 1, 0, -, -, -, 1, 0
2019/20., 14, 0, 3, 0, -, -, 17, 0
2020/21., 27, 1, 1, 0, -, -, 28, 1
2021/22., 21, 1, 1, 0, -, -, 22, 1
Вкупно, 63, 2, 5, 0, -, -, 68, 2
Кариера, 63, 2, 6, 0, -, -, 69, 2
1.2 Репрезентатација
''Обновено 19 јануари 2022''
Србија
Година, Натпревари, Гол
2021 година, 1, 0
Вкупно, 1, 0
Истурање вода за среќа (обичај)

Истурање вода за среќа е народен обичај во Бугарија, Македонија, Србија, Турција и други околни земји. Според народното верување, истурањето вода зад тој што оди на пат, или да заврши некоја работа, ќе донесе среќа и се прави така што патувањето или работата ќе заврши среќно. Се практикува и при одење на училиште, на испит, на интервју за работа, одење во војска и слично.
Во етнологијата на земјите од Балканскиот Полуостров се сметало дека истурената или проточната вода симболизира подвижност и леснотија на движење, бидејќи не застанувала или заглавувала, па истурањето вода се прави така што работата што некој ја започнал би оди глатко како истурената вода. На самиот чин на истурање вода во некои области се вели: „Нека оди чист и чист како вода“.
Народен театар во Ниш

Народниот театар во Ниш е театар сместен на плоштадот Синѓелиќ, Ниш, Србија. Основан бил во 1887 година како театар „Синѓелиќ“, а реорганизиран во 1906 година како Народен театар, по завршувањето на новата театарска зграда.
Стериино позорје

Стеријино позорје е годишен театарски фестивал кој се одржува од 1956 година во Српскиот народен театар во Нови Сад, на кој настапуваат националните театри на Србија и претходно Југославија. Тоа е најпрестижниот театарски фестивал во земјата.
Фестивалот го добил името на драматургот Јован Стерија Поповиќ. Обично се одржува кон крајот на мај и трае 3-5 дена, со десетина претстави во натпреварувачката програма и неколку претстави во помошната програма ''Кругови'' („Кругови“). ''Наградите на Стерија'' се доделуваат за најдобра претстава; оригинален текст; главни и споредни улоги во женска и машка категорија; режија; сценографија; костим; музика; како и специјална награда.
Камчатска струја

Камчатска струја е струја на ладна вода што тече југозападно од Беринговиот Проток, по должината на брегот на Сибирн Тихи Океан и Полуостровот Камчатка. Дел од оваа струја потоа станува Ојашио струја додека остатокот се приклучува на потоплата Северна тихоокеанска струја.
Видливите слики од сателитите на Националната океанска и атмосферска администрација (NOAA) покажуваат интензивни витли, за кои се верува дека се океански витли, во струјата Камчатка во зима. Инфрацрвените снимки од истите сателити покажуваат витли во струјата Камчатка и возови од вител што покриваат голем дел од западното Берингово Море наесен. Ваквите топлински одлики, кои не беа експлицитно земени предвид во претходните океанографски студии на овој регион, може да предизвикаат исклучително висока просторна и временска варијабилност во пресметаните геострофични транспорти и да укажат на потреба од нов пристап во обидите да се разјасни природата на нето циркулацијата. и неговата сезонска и од година во година варијабилност.
1 Поврзано
***
Ломоносова струја

Ломоносова струја (исто така и Ломоносова подземна струја или Екваторска потструја) е длабока струја во Атлантскиот Океан.
Ломоносовата струјата била откриена во 1959 година за време на 5-тото крстарење на истражувачкиот брод ''Михаил Ломоносов'' од страна на експедиција на Морскиот хидрофизички институт на Академијата на науките Украинска ССР, со седиште во Севастопол.
Истражувачите на бродот поставија четири станици со плови кои содржат струја снимач на графикони на 30°W. Еден од нив, кој беше поставен на пресекот на овој меридијан со екваторот под тенкиот слој на Јужна екваторска струја ја забележа силната струја кон исток. Неговата просечна брзина на проток беше 96 cm во секунда, а максималната брзина — 119 cm во секунда. Името го носи по Михаил Ломоносов.
Струјата Ломоносов е широка 200 километри, дебела 150 метри и тече на исток. Започнува во близина на брегот на Бразил на околу 5°С, го преминува екваторот и завршува на околу 5°С во Гвинејанскиот Залив. Неговата брзина се движи од 60 до 130 cm во секунда, а максималната брзина се постигнува на длабочини помеѓу 50 и 125 метри.
Ломоносовата струјата е широка 200 км, дебела 150 метри и тече на исток. Започнува во близина на брегот на Бразил на околу 5°СИ, го преминува екваторот и завршува на некои 5°С во Гвинејскиот Залив. Неговата брзина се движи од 60 до 130 cm во секунда, максималната брзина се постигнува на длабочини помеѓу 50 m и 125 m. Транспортот на струјата Ломоносов се движи од 22,5 до 28,3.
1 Поврзано
* Струја на Кромвел, длабока струја во Тихиот Океан
* Океанска струја
* Океански жици
* Физичка океанографија
Португалска струја

Португалска струја е слаба океанска струја која тече на југ долж брегот на Португалија и на Пиринејскиот Полуостров.
Системот за струја на Португалија се снабдува главно од зоната меѓу во Атлантикот, регион со слаба циркулација помеѓу Северноатлантската струја на север и Азорската струја до југ. Се проценува, во просек, да се протега на околу 300 километри подалеку од полицата.
Таа е, исто така, под влијание на подоминантните соседни струи Канарски и Азорски струи, што го означуваат северниот дел на канарската струја. Други значајни влијанија вклучуваат сезонски ветрови, слатководно истекување од Пиринејскиот Полуостров, долната топографија пронајдена долж прекинот и наклонот на континенталниот праг и трите главни основни водни маси кои се наоѓаат под сезонски променливиот површински слој.
Општите температури на водата се помеѓу , во зависност од тоа дали доминира upwelling (поладна вода) или downwelling (потопли води), иако температурите на морската површина на Забележано е дека полицата достигнува до во лето и останува помеѓу во зима.
Медиумите (eddies составени од Средоземна вода) се исто така присутни, особено во регионот на Абисалната рамнина Тагус (околу 11-13°W; 37-39°N) и по должината на паузата на полицата и исто така се појавуваат во некои португалски ртови: Кањонот Портимао, Кејп Сент Винсент, Естремадура и Кејп Финистер, иако некои се чини дека доаѓаат од падината Еспињо.
Условите за надополнување се поволни од почетокот на април до крајот на септември (со максимум во јули и во просек 188 дена) и опаѓање од почетокот на октомври до крајот на март (во просек 177 дена), особено јануари и февруари, поради доминантниот ветер. напрегање по должината на ибериската маргина, иако повремено може да се појави нагорна линија во месеци поволни за надолнини и обратно, главно поради варијабилноста на ветерот.
1 Загриженост за климатските промени
Од 1941 година па наваму, забележано е дека температурата на површината на морето на морето крај брегот на Португалија расте > годишно. Овој тренд доведе до некои видови алги, како што е ''Laminaria hyperborea'', алги со афинитет за поладна вода, со нејзината дистрибуција поместена на север. Ја имаше својата јужна граница на дистрибуција на Peniche во 1970-тите Izquierdo et al. (1993) но сега е ограничена само на водите крај северна Португалија, обезбедувајќи дополнителна поддршка на идејата за намалување на шумата од алги долж Пиринејскиот Полуостров. Ова зголемување на температурата е во корелација со намалувањето на интензитетот на настаните од 1941 година наваму, намалувајќи го внесувањето на водите збогатени со хранливи материи во брегот. Видовите со топла вода колонизираат нови области кон север, додека видовите со ладна вода се поместуваат на половите, како рустикалниот ливче (''Patella rustica'').
НК Браво

Фудбалски клуб Браво (словенечки: ''Nogometni klub Bravo''), вообичаено познат како НК Браво или едноставно Браво — словенечки професионален фудбалски клуб со седиште во Љубљана, Словенија, кој моментално се натпреварува во словенечката Прва лига. Клубот е основан во 2006 година.
НК Табор Сежана

Фудбалски клуб Табор Сежана (словенечки: ''Nogometni klub Domžale''), вообичаено познат како НК Табор Сежана или едноставно Табор — словенечки професионален фудбалски клуб со седиште во Сежана, Словенија, кој моментално се натпреварува во словенечката Прва лига. Клубот е основан во 1923 година.
Брежѓе

Брежѓе е село во општина Мионица, округ Колубара во Србија.
1 Пештерата Шалитрена
Пештерата Шалитрена се наоѓа во селото, во клисурата на реката Рибница. Името на српски значи „Шелерска пештера“.
Тоа е најбогатото палеолитско откритие на централниот и западниот Балкански Полуостров, вреден извор за материјалната култура и духовниот живот на палеолитските луѓе. Пештерата е, исто така, единственото граветско откритие на западниот Балкан и едно од најбогатите и најважните наоди од горниот палеолит во Југоисточна Европа. Технолошката и типолошката анализа на откриените материјали, бројните камени артефакти и остатоци од фауна, како и последователниот метод на масена спектрометрија со забрзување, утврдил дека пештерата била веќе населена во средниот палеолит, пред 38.000 години. Материјалите откриени во хронолошки помладите слоеви припаѓаат на главните горнопалеолитски култури во Европа, аурињациските (пред 31.000 години) и граветиските (пред 25.000 години).
Пештерата сè уште била користена за живеење на месното население во IV век, а потоа повторно од 12 до 15 век.
Нушиќијада

Нушиќијада (|Нушићијада) — годишен фестивал на комедијата што се одржува во градот Ивањица, во регионот Моравица во југозападна Србија.
1 Историја
; 1967–1972 година
Фестивалот е основан во 1967 година под името „Септември во Ивањица“. Тој бил организиран на иницијатива на Радован Васовиќ, а бил замислен како фестивал на афирмација на големите социјалистички компании кои дејствуваа во Ивањица.
Следната година, фестивалот го сменил името во „Нушијада“ и се одржувал како прослава на филмската комедија од 1968 до 1972 година, која ја привлекла културната елита на тогашна Југославија. Фестивалот имаше ''Тркалезна сцена со катче''. Фестивалот го носи името на познатиот српски комичен драматург Бранислав Нушиќ, кој ја употреби реченицата „Ти си врзан за Ивањица!“ како удар во неговите комедии, што укажува на заканата од егзил во овој град од 19 век. Подоцна тоа стана слоган на фестивалот и покана за Ивањица. Во 1972 година, фестивалот заврши.; 2010–2018 година
Во 2008 година, граѓанска петиција за заживување на фестивалот била потпишана од над 10% од населението. Формирана е граѓанска организација по име КудеС (Културна децентрализација на Србија) која го водела процесот на организирање на новиот фестивал. Откако локалното Собрание го усвоило предлогот, општината Ивањица, Културниот центар Ивањица и Туристичката организација Ивањица се приклучија на партнерството, а овие четири организации ја организираа Нушиќијадата почнувајќи од 2010 година.
Според организаторите, Нушијадата во 2015 година привлекла повеќе од 55.000 посетители, што е најголема бројка од нејзиното основање. Нушијадата во 2016 година повторно привлекла 55.000 посетители.; 2018 – денес
Во март 2018 година, претседателот на општината и локалниот водач на владејачката Српска напредна партија донеле одлука да го исфрлат КудеС (водачот на преродбата на фестивалот и неговиот главен организатор) од списокот на организатори на настанот. Овој потег нашироко се сметал за политички мотивиран, бидејќи поранешните учесници на настанот сатирично го исмеваа претседателот на Србија и лидер на Српската напредна партија Александар Вучиќ.
Задруга (ТВ-серија)

''Задруга'' — српска ТВ-серија што се прикажува на ТВ Пинк, како наследник на ТВ-серијалот ''Фарма''. Првата сезона започнала на 6 септември 2017 година.
1 Производство
Во производството на ова шоу работат околу 1.500 луѓе. За сценографија биле ангажирани консултанти и техничари од Холивуд. Натпреварувачите се покриени со 140 камери и гледачите можат да го следат дејството од различни агли. Комплексот Задруга има и единица за контрола на климата, која може да создаде различни временски услови, односно снег во мај, дожд во август итн.
2 Синопсис
Во шоуто, натпреварувачите наречени „задругари“ (''соработници'') живеат заедно во специјално изградена заедница која е изолирана од надворешниот свет. Насловот на емисијата се однесува на терминот ''задруга'', еден вид рурална заедница во која институцијата задруга ги држела заеднички имотите на луѓето, стадата и парите, при што обично најстариот (патријарх) член владеел и донесува одлуки за семејството. Натпреварувачите се изгласани (обично на неделно ниво) додека не остане само еден и не ја освои паричната награда. За време на нивниот престој во куќата, тие се постојано следени од телевизиски камери во живо како и со лични аудио микрофони.
3 Концепт
Секоја недела нов лидер се избира, кој има обврски кон целата заедница и посебни бенефиции. Тој или таа, исто така, треба да даде буџети, кои се наменети за секојдневна употреба. Тогаш водачот треба да избере двајца помошници и омилена личност. На крајот на неделата двајца натпреварувачи ќе се соочат со иселување. Еден од нив е помошник со најмногу гласови добиени од другите натпреварувачи, а другиот натпреварувач со најмалку гласови од јавноста во текот на таа недела. Во недела навечер двајца од нив повторно ќе се соочат со јавно гласање, но ќе играат и игра, која доколку победи може да го удвои процентот на гласовите на натпреварувачот и евентуално да го спаси од иселување.
Комплексот вклучува „Бела куќа“, каде што живеат натпреварувачите, хотел, во кој лидерот живее омилена личност, „Рајската градина“, каде што е поставено „Мудото дрво“, супермаркет, паб, казино, салон за убавина. и фарма. Преку езерото се наоѓаат ресторанот за брза храна, заложништвото, затворот итн.
4 Популарност
Задруга важи за „најпопуларната ТВ реалност на Балканот“. Нејзиниот претходник, „Фарма“ ''бил најгледан во Србија во текот на 2010-тите.'' Сега, меѓу луѓето е популарно дека Задруга е многу контроверзна, со куп инциденти или тепачки кои не се засновани на реалност, кои се случуваат за време на снимањето на „епизодата“. Иако ќе видите дека повеќето луѓе го мразат ова шоу, во реалноста има над 3+ милиони луѓе кои секојдневно ја гледаат Задруга.
Селото Воазен

''Село Воазен'' ― слика од 1874 година на Алфред Сисли, сега во Музејот Орсе откако грофот Исак де Камондо ѝ го оставил на француската држава во 1911 година. Селото прикажано во делото сега е градскиот округ во гратчето Лувесјен, каде Сисли живеел од 1870 до 1874 година.