procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Теслиќ

Теслиќ — град и општина во северноцентралниот дел на Федерација Босна и Херцеговина, како дел од Република Српска. Според податоците од пописот во 2013 година, Теслиќ има 7.518 жители.
1 Историја
Градот бил основан во текот на 19 век со започнувањето на индустријализација на Босна и Херцеговина. Главни индустрии во градот се производи од дрво и хемиската индустрија. Долго време пред Теслиќ да започне економски да се развива, во регионот постоело село наречено Чечава и се смета дека е едно од најстарите населени места во регионот, од 10 век.
Од 1929 до 1941 година, Теслиќ беше дел од Врбаска бановина на Кралство Југославија.
Денеска индустријата се заснова главно на производство на дрво, млеко, облека, телекомуникации, електроиндустрија, метална индустрија и градежништво.
2 Население
Националност, 1991, 1981, 1971, 1961
Срби, 3.571 (41,25%), 2.465 (37,01%), 1.951 (40,02%)
Југословени, 1.987 (22,95%), 1.557 (23,37%), 69 (1,41%)
Муслимани, 1.889 (21,82%), 1.568 (23,54%), 1.595 (32,72%)
Хрвати, 766 (8,85%), 954 (14,32%), 1.103 (22,63%)
Црногорци, 51, 34
Словенци, 7, 10
Македонци, 1, 1
Унгарци, 3, 3
Албанци, 9
Останати, 442, 54, 99
Укупно, 8.655, 6.660, 4.874
3 Туризам
Теслиќ е исто така познат како туристичко одредиште, главно поради Бања Вручица, лековита бања за лекување на кардио-васкуларни заболувања. Комплексот се состои од пет хотели со капацитет од над 1000 легла.
OneM2M

oneM2M е глобална организација која создава потреби, архитектура, API спецификации, безбедносни решенија и интероперабилност за Машина-до-Машина и IoT технологии.
oneM2M спецификации обезбедува рамка за поддршка на широк спектар на апликации и услуги како што се паметни градови, паметни мрежи, поврзани автомобили, автоматизација во домот, јавна безбедност и здравје.
1 Краток преглед
oneM2M стандардот користи едноставна хоризонтална архитектура на платформа која  вклучува трослоен модел кој се состои од апликации, услуги и мрежи. Во првиот од овие слоеви, апликациони ентитети (Application Entities, AEs) е вграден во рамките на одделни уреди и/или апликации. Тие користат стандардизиран интерфејс за да управуваат и комуницираат со апликациите. Ентитетите за Заеднички Услуги (Common Services Entities, CSEs) играат слична улога во сервисниот слој кој е вграден помеѓу апликацскиот слој и мрежниот слој. Мрежниот слој гарантира дека уредите, сензорите и апликациите се во можност да функционираат независно од типот на мрежа кој се користи.
2 Историја
oneM2M е формирана во јули 2012 година и се состои од осум најистакнати светски организации за развој на стандарди, како што се: ARIB (Јапонија), ATIS (САД), CCSA (Кина), ETSI (Европа), TIA (САД), TSDSI (Индија), TTA (Кореја) и TTC (Јапонија). заедно со шест конзорциуми или стандардизациони тела (Broadband Forum, CEN, CENELEC, GlobalPlatform, Next Generation M2M Consortium, OMA).
2.1 Партнери
one2M2M во моментов има повеќе од 200 партнери и членови. Меѓу попознатите се Алкател-Lucent, AT&T, BT Group, Adobe, Ericsson, Дојче Телеком, IBM, Cisco, Sierra Wireless, InterDigital, Intel, Samsung, LG Uplus и Telefonica.
2.2 Регионален Развој
Јужна Кореја е еден од водечките пазари за решенија врз основа на oneM2M стандардот. Националниот IoT Мастер План на Јужна Кореја реферира на oneM2M како стратешки двигател за IoT апликации и компании што развиваат IoT решенија. Градот Busan имплементира отворена платформа врз основа на oneM2M за поддршка на еко-систем на паметни градови направен од академски и стопански здруженија.
Во Европа, HP Enterprise пријавил комерцијален успех во индустрискиот сектор и во секторот на паметни градови.
Во Велика Британија, постои јавно-приватно партнерство со користење на oneM2MTM IoT платформа развиена од страна InterDigital за поддршка на тестирање на интелигентни системи за транспорт (Intelligent Transport Systems, ITS). Тестот, наречен oneTRANSPORT, е делумно финансиран од InnovateUK и вклучува 11 јавни и приватни организации со оператива која опфаќа четири соседни региони во Англија (Buckinghamshire, Hertfordshire, Northamptonshire и Oxfordshire). Целта на испитувањето е да се демонстрира планирање на патувања и апликации за управување со транспортот при настани и несреќи.
Динкелсбил

Динкелсбил (|Dinkelsbühl) – град во Германија, во Баварија, во округот Ансбах и административното подрачје Средна Франконија.
1 Географија
Динкелсбил е сместен на југозапад на округот Ансбах, на границата со сојузната покраина Баден-Виртемберг (окрузите Швебиш Хал и Осталб) на романтичниот пат. Низ градот тече реката Верниц.
Во седумдесеттите години на 20 век територијата на Динкелсбил е проширена со бројни општини, со што општината петкратно ја зголемила својата површина (од 14,47 км<sup>2</sup> во 1900 година на 75 км<sup>2</sup> денес).
2 Историја
Градот бил утврден од царот Хајнрих V, во 1305 година ги добил истите општински права како Улм и во 1351 година станал слободен царски град каков останал до 1802 година кога бил присоединет кон Баварија. Неговиот општински закон (Dinkelsbühler Recht) издаден во 1536 година и ревидиран во 1738 година, содржел значајна збирка на јавни и приватни закони.
После неговото присоединување кон Кралството Баварија, Динкелсбил станал административен центар на округ кој опстојувал до после Втората светска војна. Во 1910 година, овој округ броел 24.761 жители од кои повеќе од 85% биле лутеранизамлутеранци, во 1933 година броел 23.911 жители (еврејска заедница од 106 лица од кои 61 лице во самиот град Динкелсбил, во 1950 година броел 39.283 жители (за време на војната голем број на бегалци од големите градови се сместиле во округот) и 33.600 жители во 1960 година, од кои 5.500 бегалци.
3 Знаменитости
Динкелсбил е средновековен интересен град со бројни стари куќи, опколен со ѕидини, кули и капии.
*Катедрала Санкт Георг, една од најубавите германски цркви во готски стил, ја чува својата романска кула. Датира од 15 век, а во внатрешноста, во јужниот дел, се наоѓа реликвар кој ги покажува коските на св. Аврелијан и слика на главниот олтар кој прикажува едно посебно распнување (1490), каде симболите на евангелистите го красат крстот.
*Стар кармелитски манастир во барокен стил, секуларизиран и продаден на лутеранската заедница во 1802 година, кој денес е музичко училиште.
*Стар манастир на капучините
*Дојчес хаус, дом на грофовите од Дрехсел-Дојфштетен, типичен за германската ренесанса.
*Споменик на Кристоф фон Шмид (1768-1854), автор на приказни за деца.
*Стара болница Хајлиг-Гајст, основана во 1380 година.
*Старото градско собрание (''Alt Rathaus''), денес музеј.
*Старата градска мелница, денес Музеј на третата димензија.
4 Демографија
Градот Динкелсбил во старите граници:
Градот Динкелсбил во актуелните граници:
5 Збратимени градови
Динкелсбил е збратимен со:
* , Еденкобен, (од 1955 година)
* , Порво (од 1961 година)
* , Геранд (од 1962 година)
* , Сегешвар (од 2001 година)
* , Ѓингѓанг (од 2004 година)
6 Галерија
Ќеле-Кула

Ќеле-Кула (српски: ''Ћеле-Кула'') - историски споменик во Ниш, Србија.
1 Ќеле-Кула како тема во уметноста
* „Ќеле-Кула“ (српски: ''Ћеле-Кула'') — песна на српскиот поет Васко Попа.* „Песната на Ќеле-Кулата“ (српски: ''Песма Ћеле-Куле'') — песна на српскиот поет Васко Попа.* „Судбина соседова“ — песна на македонскиот писател Славко Јаневски од 1966 година.* „Ќеле-Кула“ (српски: ''Ћеле-Кула'') — кантата на српскиот композитор Душан Радиќ од 1957 година.
Неговата нова работа (филм од 1915)

Неговата нова работа (англиски: ''His New Job'') - краток американски филм од 1915 година, во режија на Чарли Чаплин. Главните улоги ги играат: Чарли Чаплин, Били Армстронг, Агнес Ајрес, Роберт Болдер, Глорија Свансон итн.
1 Содржина
Во филмот, Чаплин игра човек кој бара работа во филмско студио. Уште додека чека да биде примен од менаџерот, тој прави серија сплетки. Тој добива работа како помошник на сценскиот работник, но постојано упаѓа за време на снимањето на филмот. Најпосле, откако режисерот ќе влезе во кавга со еден глумец, тој добива улога во филмот, при што по грешка влегува во гардеробата на главната филмска ѕвезда и го облекува неговиот костум. Повторно, тој прави повеќе сплетки: со мечот ги прободува режисерот и еден глумец, го искривува својот меч, на глумицата ѝ кине дел од фустанот итн. Кога доаѓа главниот глумец, открива дека му го зеле костумот и влегува во кавга со Чаплин, која набргу се претвора во тепачка. На крајот, Чаплин успева да ги нокаутира режисерот и главниот глумец.
Ван (Франција)

Ван (|Vannes, |Gwened) – општина во департманот Морбијан во регионот Бретања, на северозапад на Франција. Формиран е пред преку 2000 години.
1 Географија
Ван е сместен во Заливот Морбијан, во устието на двете реки, Марла и Венсен. Се наоѓа на околу 100 км северозападно од Нант и 450 км југозападно од Париз.
2 Историја
Името „Ван“ доаѓа од Венети, поморски келтски народ кој пред римските инвазии живеел југозападно од Арморика во Галија. Се чини дека регионот со илјадници години бил трговска раскрсница при што веројатно се користеле чамци. Дел од оваа трговија била и пченицата која очигледно се одгледувала на Средниот Исток. Евиденцијата (како гало-белгиски монети) на оваа трговија е драматично зголемена околу 150 г.п.н.е.
Венетите биле поразени од флотата на Јулиј Цезар во 56 г.п.н.е. пред Локмаријаке. Многу Венети или биле заклани или биле продадени како робови. Римјаните воспоставиле град кого го нарекле Дариоритум на местото кое претходно им припаѓало на Венетите. Од 5 до 7 век, преостанатите Гали биле преселени или асимилирани од брановите Брити кои бегале пред саксонското освојување на Британија. Ванската диоцеза била основана во 5 век, а Ванскиот совет се одржал во 461 година. Кралството времено го анектирало Корнуај на почетокот на 6 век, но за постојано бил присоединет кон Домнонија околу 635 година.
Во 1342 година, Ван четирипати бил опсаден од силите од двете страни во Бретањската војна за наследство. Командирот на одбраната на градот Оливје де Клисон IV бил заробен од Англичаните, но на крајот бил ослободен. Французите го егзекутирале сомневајќи се дека откупнината е многу ниска, па можно е тој да бил предавникот.
Во 1795 година, за време на Француската револуција, француските трупи стационирани во Ван, успешно ја спречиле планираната британско-ројалистичка инвазија.
3 Население
3.1 Бретонски јазик
Во 2007 година општината донела план за промоција на бретонскиот јазик. Во 2008 година 7,71% од децата во примарните училишта посетувале двојазична настава.
4 Споменици и знаменитости
*Готска катедрала Сен Пјер
*Класична црква Св. Патерн
*Барокна црква Сен Ив
*Замок Гајар (средновековна куќа која денес е археолошки музеј)
*Општинската зграда
*Ѕидините на стариот гради кои ги опфаќаат:
**Капетанската кула (голема средновековна кула)
**Замокот на Ермина (поранешен замок, трансформиран во палата во 17 век)
**Порта Калмон, средновековна градска порта
**Порта Призон, средновековна градска порта
**Порта Потерн, средновековна градска порта
**Порта Сен Жан, средновековна градска порта
*Бројни фахверк-куќи во стариот град
5 Збратимени градови
Ван е збратимен со:
* , Монс, ''(од 1952 година)''* , Куксхафен, ''(од 1963 година)''* Ферхем, ''(од 1967 година)''
6 Галерија
Неговото место за рандеву (филм од 1914)

Неговото место за рандеву (англиски: ''His Trysting Place'') - краток американски филм од 1914 година, во режија на Чарли Чаплин. Главните улоги ги играат: Чарли Чаплин, Мејбел Норманд, Марк Свејн, Филис Ален итн.
1 Содржина
Маж (го игра Чаплин) и жена (ја игра Норманд) се расправаат меѓу себе, зашто таа има премногу работа, а тој не сака да го чува бебето. Најпосле, тој излегува за да купи подарок за бебето. Во меѓувреме, една девојка пишува писмо до своето момче, закажувајќи му средба во паркот. Патем, мажот влегува во ресторан, каде се расправа со човекот (го игра Свејн) кој треба да го испрати писмото. По тепачката, тие си ги заменуваат палтата. Кога мажот се враќа дома, неговата сопруга го открива писмото и избувнува од љубомора. Мажот бега во паркот, каде ја среќава сопругата (ја игра Ален) на човекот со кого се тепаше во ресторанот. Набргу, пристигнува неговата жена, која избувнува мислејќи дека го затекнала со љубовницата. Затоа, таа најпрвин ја тепа жената од паркот, а потоа и својот сопруг. Тогаш пристигнува и другиот човек, кој се тепа со Чаплин. Жената од паркот го открива шишето за млеко во џебот од палтото на својот сопруг (всушност, тоа е палтото на Чаплин) и мисли дека нејзиниот сопруг има вонбрачно бебе, па започнува да го тепа него. Најпосле, збрката се решава, зашто двајцата сфаќаат дека си ги замениле палтата. Сорпужниците се помируваат, но жената од паркот го открива љубовното писмо и продолжува да го тепа својот сопруг.
Црква „Св. Никола“ - Лавци (Битолско)

Свети Никола — главна селска црква во битолското село Лавци, Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа во самото село, во непосредна близина на сретселото.
2 Историја
Според натписот над јужниот влез, денешната црква е подигната во 1939 година, а била осветена дури во 1961 година.
Ова го потврдува и истражувачот Јован Трифуноски, кој забележал дека црквата била подигната во текот на Втората светска војна, на местото на еден трошен храм.
3 Архитектура
Храмот има триконхална или трилисна форма, со купола поставена на осумстран тамбур и со влезови од јужната и западната страна. Внатрешноста на црквата со два реда на 39 столбови, надолжно е поделена на три кораби. Во западниот дел е издвоен нартекс над кој се наоѓа горната галерија.
3.1 Фрескоживопис
Ѕидовите во внатрешноста не се насликани.
3.2 Иконостас
Олтарниот простор е издвоен од наосот со висок иконостас во резба, со три реда на икони, сите датирани во периодот после обновата на црквата.
Низ внатрешноста на храмот може да се забележат неколку постари икони, кои им припаѓале на постарата црква во селото Лавци, која била срушена со бомбардирањата во периодот на Првата светска војна. Тие според својот изглед и датирањето во 1855 г., повеќето им припаѓале на стариот амвон или певницата и еден дел на некогашниот иконостас.
4 Галерија
5 Поврзано
* Битолско архијерејско намесништво
* Седумнаесетта приградска парохија
* Лавци
Ланестер

Ланестер (|Lanester, | Lannarstêr) – општина во департманот Морбијан, на југозапад од регионот Бретања во Франција.
Жителите на Ланестер се нарекуваат ''ланестерци''.
1 Географија
Ланестер се наоѓа на вливот на реките Скорф и Блаве. Покрај тоа низ него минува и реката Плесис. Негови соседни општини се: Лорјан, Кодан, Енебон, Кервињак и Локмикелик.
2 Топонимија
Бретонското име на општината е ''Lannarstêr'' што доаѓа од ''Lann-еr-stеr'' што значи „пустош на реката“.
3 Историја
Општината Ланестер била создадена во 1909 година со отцепување од општината Кодан. Работниците кои работеле во Лорјан, често со селско потекло, во голем број се населиле со нивните семејства. Иако градот сè уште има работничка традиција, развил исто така битни трговски простори. Еден дел од територијата е рурален иако земјоделската активност замира. Исто како и Лорјан, Ланестер беше многу погоден од Втората светска војна.
4 Население
4.1 Бретонски јазик
Во 2007 година општината донела план за промоција на бретонскиот јазик. Во 2008 година 5,67% од децата во примарните училишта посетувале двојазична настава.
Завидовиќи

Завидовиќи — град и општина во централниот дел на Босна и Херцеговина, како дел од Зеничко-добојскиот кантон. Завидовиќи се наоѓа во помеѓу Добој и Зеница Според податоците од пописот во 2013 година, Завидовиќи има 9.217 жители.
1 Историја
Завидовиќи бил развиен од страна на Австријците во текот на 19 век, во времето кога градот бил под контрола на Австроунгарија. Градот се развил благодарение на експлоатацијата на бројните шумски реони околу градот. По Втората светска војна, Криваја, компанија која била основана во 1884 година и именувана по реката Криваја, била проширена. Компанијата се фокусирала на производство на мебел, која започнала да извезува во САД под името „''Krivaja Beechbrook''“. Поради војната во Босна во 1990-тите години, фабриката пропаднала.
Иако некогаш во Завидовиќи живееле повеќе етнички групи, поголемиот дел од српските и хрватските жители биле протерани од нивните домови од страна на муслиманските сили за време на Босанската војна. Малкумина се вратиле во нивните имоти.
2 Население
Националност, 1991, 1981, 1971
34.198 (59,82%), 29.289 (56,47%), 24.803 (56,34%)
[[Срби, 11.640 (20,36%), 11.202 (21,60%), 11.031 (25,06%)
Хрвати, 7.576 (13,25%), 7.451 (14,36%), 7.457 (16,94%)
Југословени, 2.726 (4,76%), 3.088 (5,95%), 353 (0,80%)
Останати, 1.024 (1,79%), 831 (1,60%), 374 (0,84%)
Вкупно, 57.164, 51.861, 44.018
Црква „Св. Злата Мегленска“ - Нежилово

Света Злата Мегленска — црква во кратовското село Нежилово.
Црквата е се наоѓа на самиот планински врв Лисец на 1527 метри надморска висина. На влезната врата стои дека е обновена во 2000 година.
1 Поврзано
* Кумановско-кратовско архијерејско намесништво
* Нежилово
Црква „Св. Атанасиј“ - Волкодери

Свети Атанасиј (позната и како Свети Атанас) — нова црква во селото Волкодери, Општина Ресен, Македонија. Се наоѓа на околу 700 метри северно од денешната местоположба на селото Волкодери.
1 Историја
Црквата била изградена во 1994 година. Во кругот на црквата се наоѓаат денешните селски гробишта.
2 Поврзано
* Ресенско архијерејско намесништво
* Втора ресенска парохија
* Волкодери
Дефтер

Дефтер – катастарски порески попис кој го водело Османлиското Царство скоро од самиот негов настанок. Дефтерите содржеле податоци за селата, домаќинствата и бројот на членови (возрасни мажи и вдовци), како и за етничките групи на просторот на царството.
Сите официјални книги на османлиската администрација и сметководство, сите записници и протоколи, како и сите поединечни акти кои имаат карактер на некој попис, список и пресметка се нарекуваат дефтери.
1 Потекло на поимот
Дефтер во македонскиот јазик, како и во други балкански јазици (бугарски, српски...) дошол преку турскиот збор ‘’defter’’. Во современиот турски јазик дефтер означува секој вид на тетратка, бележник. Во македонскиот јазик ова значење го има турцизмот тефтер.
Зборот потекнува од грчкиот διφθέρα што значи книга (со страници од козји пергамент кој во Стара Грција се користел со папирусот како хартија) кој се пренел во арапскиот دفتر со истото значење.
2 Употреба на зборот
Заради широкото значење на зборот дефтер, разните дефтери во смисла на османлиските пописи се означувале со додавање на други зборови кои поблиску го одредувале нивниот вид и карактер. Османлиските катастарски книги се нарекуваат ''тапу дефтерлари'' (пописни книги). Тие се производ од работата на посебни државни комисии кои на терен ги попишувале изворите на државните приходи заради оданочување на имотите.
Поголемиот дел од сочуваните дефтери се чува во „Архивот на претседателството на владата“ во Истанбул. Османлиските катастарски пописи се вршени сериозно и податоците во нив се земаат со целосна доверба бидејќи првенствено се работени од аспект на феудални приходи и обврски на потчинетото население и нивната распределба во која морало да се почитува точноста. Дефтерите претставуваат еден од најзначајните сегменти на изворна градба за проучување на историјата на османлиската доба на територијата која ја опфаќало Османлиското Царство. Исклучително се значајни за изучување на демографијата, општеството, економијата, топографијата и воопшто на сите делови на османлиското присуство.
Трета ресенска парохија

Трета ресенска парохија — македонска православна парохија, дел од Ресенското архијерејско намесништво на Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА. Парохијата опфаќа дел од градот Ресен со градската црква „Св. Ѓорѓи“ како седиште на парохијата и селата Долна Бела Црква, Сопотско, Златари, Горно Дупени, Евла, Петрино, Болно, Избишта, Лева Река и Крушје. Старешина на парохијата е јереј Михаил Матвеев (сос. 2016).
1 Цркви
Ова е список на црквите во парохијата. Можно е списокот да е нецелосен.
име, населено место, изградена, слика
Црква „Св. Ѓорѓи“ (парохиска црква), Ресен
Црква „Св. Константин и Елена“, Долна Бела Црква, 1888
Црква „Св. Петар“, Долна Бела Црква, 20<sup>ти</sup> години на 20 век
Црква „Св. Петар“, Сопотско, 1862
Црква „Св. Константин и Елена“, Сопотско, 1972
Црква „Св. Димитриј“, Златари, 1852
Црква „Св. Никола“, Златари, 1681
Црква „Св. Атанасиј“, Златари, 1991
Црква „Св. Теодор Тирон“, Горно Дупени, 1849
Црква „Св. Атанасиј“, Горно Дупени, 1991
Црква „Воведение на Пресвета Богородица“, Евла, 1848
Црква „Вознесение Христово“, Евла
Црква „Св. Никола“, Евла
Црква „Св. Јован Крстител“, Петрино, 1995
Црква „Св. Симеон Столпник“, Петрино
Црква „Св. Атанасиј“, Болно, 1846
Црква „Св. Наум Охридски“, Болно, 1965
Црква „Св. Троица“, Болно, 1924
Црква „Св. Никола“, Болно, 14 век
Црква „Св. Никола“, Избишта, 14-16 век
Црква „Св. Никола“, Лева Река, 1859
Црква „Св. Петка“, Лева Река, 1994
Црква „Св. Никола“, Горно Крушје
Црква „Вознесение Христово“, Горно Крушје
Евгени Димитров

Евгени Димитров (, , Бугарија - , ) — македонски професор по уставно право, дипломат, еден од основачите на Правниот факултет во Скопје, член на МАНУ. Основно училиште и гимназија завршил во Велес, а матурирал во Скопје. Две години студирал на Правниот факултет во Белград, а потоа во Скопје, каде што и дипломирал.
По дипломирањето, од 1942 до 1943 година, бил адвокатски приправник во Скопје. Во тоа време учествувал во илегалното Народноослободително движење, а во септември 1944 година стапил во НОВ на Југославија. Од средината на ноември 1944 година бил на работа во Одделението за заштита на народот на Македонија, а во август 1946 година во Министерството за надворешни работи на ФНРЈ. Од октомври 1945 до април 1946 година бил прв секретар на Посланството на ФНРЈ во Атина. Оттогаш до 1951 година бил началник на Правното одделение при Министерството за внатрешни работи на НР Македонија.
Во 1951 година е именуван за член на Матичната комисија за формирање на Правно-економскиот факултет во Скопје и истата година е избран за наставник по уставно право во звањето предавач. Во 1954 година бил избран за доцент на Правниот факултет. Во 1962 година хабилитирал и бил избран за вонреден професор, а од јуни 1967 година за редовен професор на истиот факултет. Во 1957/58 година бил продекан, а во учебната 1963/64 и 1964/65 бил декан на Правниот факултет.
За дописен член на Македонската академија на науките и уметностите е избран на 26 декември 1974 година, а за редовен член на 23 ноември 1981 година.
Евгени Димитров е татко на поранешниот министер за надворешни работи во Владата на Република Македонија од 1998, Александар Димитров. Починал на 13 декември 2010 година.
Сатира

Сатира — книжевна форма во која се критикува исмејува личност, група, држава или власт. Често се користи како средство на политичките борби. Сатирата ги разобличува општествените недостатоци, политичките страсти, човечките себичности, непромислености, мани и глупости, а со потсмев на духовит начин критикува, опоменува и казнува. Додека хуморот забавува, ослободува и растеретува, сатирата со својата горчина придвижува и обврзува. Техниката на комичното преувеличување и употребата на карикатура и хипербола, е најмоќното уметничко средство на сатиричарот.
Директната спротивност и агресивната критична острина (од лат. збор invectivus), смешното дејство и фигура подразбира значења добиени од семантичка двосмисленост, произлегуваат од разликите на говорот и мислењето, а може да го разберат само оние кои се способни да го признаат контекстот на реалноста. За комичните илузии (стриповите) точно е кажано дека се „по својата природа 'транзиција' помеѓу(...) она што е експлицитно кажано и она што се подразбира, она што се кажува гласно и она што се шепоти“ - Владимир Јаковљевич Проп „Проблемите на комичноста и смеата“.
Оттука алузивната смеа произлегува од механизмот на очигледното недоразбирање и наивност, премолчено предвидување и разбирање на пораката. Сатиричката алузија во својата семантична основа содржи желба на дискрететн начин да исмее некој поединец,општествениот феномен и неправилност, а кога тоа е врз основа на непроверени, неточни или дволични мислења, на злонамерните претпоставки, сомневања, исто така се нарекува инсинуација.“
Ослободување на Прилеп

Ослободувањето на Прилеп — воена битка за ослободувањето на градот Прилеп воведувана од страна на Народнатаослободителна армија на Македонија со соработка на Југословенските партизани против Третиот рајх и Бугарската фашистичка окупација. Еден од најистакните битки при Завршните операции за ослободување на Македонија.
1 Распоред на силите
Главниот воен план за ослободувањето на градот беше организиран од страна на командите на 41<sup>та</sup> Македонска дивизија на НОВЈ, според планот 41<sup>та</sup> Македонска дивизија на НОВЈ заедно со нејзината артелерија ќе го завземеле градот, истовремено 10<sup>та</sup> македонска ударна бригаа која што била наместена во северниот дел на Прилеп би го нападнал градот. Заедно со 2<sup>та</sup> македонска ударна бригада којашто била наместен покрај западот.
2 Борбата
Штабот на 15 корпус на 24 октомври издал наредба на 28/29 октомври 41-та и 49 -та девизија да го нападне и ослободи Прилеп. Претходно на 27 октомври единиците на 41-та девизија го ослободиле Кавадарци.
На 29 октомври бил запоседнат Плетвар од страна на 21 бригада. Германците биле опседнати околу селото Плетвар. Наредниот ден првиот баталјон почнал напад. Но, Германските сили ги збиле редовите и го одбиле првиот и вториот јуриш. По 40 часовна борба Германците биле совладани. Наредниот 31 октомври, Германците биле потпомогнати со засилени трупи и вршеле силен притисок да продрат повторно до Плетвар, но сите нивни заложби биле неуспешни, бидејќи бригадата се држела добро и давала силен отпор.
Силни борби се воделе и на Маркови Кули. Таму германските сили биле помогнати од артилериско оружје, а партизанските трупи, иако биле со малку муниција, го напаѓале непријателот, дури и со камења. Ги држел силниот дух и желбата за слобода. Во повлекувањето кон Варош и Прилеп, Германците ги запалиле зградите на Институтот за тутун. Потоа сите сили ги упатиле кон Плетвар, каде успеале да направат продор меѓу позициите на 21-та бригада. Но, обидите биле спречени од страна на Штабот, кој издал наредба 5-тата бригада да нападне од кај касарните и да го пресече патот за Плетвар.Во мугрите на трети ноември почнал последниот напад за ослободување на Прилеп. Последните германски истрели од кај гробиштата и Варош набргу запреле. Најтешката задача ја имал Третиот баталјон кој во огромен јуриш, правејќи жртва, настојувал да зароби што повеќе непријателски војници. Кај седум часот се слушнала и последната германска детонација, кога биле активирани мините под Ленишкиот мост. Тоа е последната акција за Прилеп и во градот влегле ослободителите.
Во последните два дена Прилеп дал 78 жртви, херои на Народноослободителната војска на Македонија. Германците претрпеле 160 жртви и стотици ранети и заробени. Со запленетото оружје, борците се упатиле кон Битола, при што ја ослободиле на 4 - ти ноември.
3 Наводи
Калесија

Калесија — град и општина во северноисточниот дел на Босна и Херцеговина, како дел од Тузланскиот кантон. Според податоците од пописот во 2013 година, Калесија има 2.220 жители.
1 Население
Калесија
#F5DEB3" Година, #C2B280" 1991., #C2B280" 1981., #C2B280" 1971.
Муслимани, 1.111 (50,31%), 2.678 (79,91%), 1.993 (95,63%)
Срби, 617 (27,94%), 439 (13,10%), 81 (3,88%)
Хрвати, 16 (0,72%), 11 (0,32%), 1 (0,04%)
Југословени, 97 (4,39%), 157 (4,68%), 1 (0,04%)
Останати, 367 (16,62%), 66 (1,96%), 8 (0,38%)
#F5DEB3" Вкупно, 2.208, 3.351, 2.084
Златна петорка (филм)

Златна петорка — македонски филм од 2016 година, во режија на Горан Тренчовски, кој е еден од авторите на сценариото, заедно со Елеонора Венинова и Билјана Гарванлиева. Директор на фотографија е Апостол Трпески, монтажата на Андрија Зафрановиќ заедно со Аристид Филактов, автори на музиката се Дарко Спасовски и Горан Керкез; сценографијата е на Кирил Спасески, костимографијата е дело на Нела Тодоровска; а шминката дело на Ирена Сенокозлиоска.
1 Факти за филмот
Пред да започне снимањето на филмот, авторите го развивале сценариото дури две години при што биле напишани шест верзии. Непосредно пред премиерата на филмот починала една од сценаристките, Билјана Гарванлиева. Филмот бил снимен во октомври 2015 година, со финансиска поддршка од Агенцијата за филм, како и од општините Василево, Босилово и Струмица. Филмот конечно бил завршен во август 2016 година, а првата гала-проекција била во рамките на фестивалот „Браќа Манаки“ во Битола. Потоа филмот се прикажувал десет дена во Струмица, каде што го виделе околу 10.000 гледачи. Исто така, филмот имал светска премиера на фестивалот „Реинденс“ (''Raindance'') во Лондон, како и на фестивалите во Сиднеј, Торонто, Њу Џерси, Берлин, Париз, Њу Делхи, Перуџа, Санкт Петербург, Варна, Темишвар, Варшава, Кардиф, Брно, а на фестивалот во Кан продуцентот и режисерот го претставиле филмот пред филмските дистрибутери. Филмот е селектиран на 25 фестивали и добил 10 награди, од кои 5 за најдобар филм. Се смета дека е најгледан македонски филм во последнава деценија и повеќе. Според статистиката, претходно тоа беа „Пред дождот“, “Бал-кан-кан“ и „Викенд на мртовци“. Од филмот произлезе играна серија во 5 епизоди под наслов „Љубов и предавство“.
2 Содржина
Маки, Ката и Џиџи се пријатели кои веруваат во своите младешки идеали. Но откако Маки и Ката ќе ја објават својата свршувачка, кај Џиџи се раѓа љубомора. Во момент на слабост, тој ги клевети Маки и неговите другари. Набргу се случува неразјаснето убиство на петтeмина студенти, меѓу кои е и Маки. „Петорката“ е свирепо убиена од тајните комунистички служби. По 65 години, Алавантие, како сведок и истражувач, се враќа во родниот крај со досието „Златна петорка“. Неговите тајни и сознанија внесуваат дополнителен немир во брачниот живот на Ката и Џиџи. Во филмот провејува вистинитиот мотив за 5-темина струмички студенти мистериозно ликвидирани на 13 август 1951 година. Сценариото е делумно правено врз основа на романот „Расцепен ум“ на Братислав Ташковски.
3 Улоги
* Петар Арсовски / Игор Ангелов (Џиџи)
* Љупка Џундева / Јана Стојановска (Ката)
* Ненад Милосављевиќ / Васил Михаил / Мето Јовановски (Алавантие)
* Александар Ристоски (Маки)
* Билјана Танески (Загариева)
* Дине Дрваров (Дедо Кољо)
* Славко Штимац (Ламариниќ),
* Стојан Велков - Трн (Монах)
Петте студенти ги играт: Александар Ристоски, Влатко Илиевски, Григор Јовановски, Игор Тодоров и Виктор Јакимовски.
Стопански Двор

Стопански Двор — скопска населба, сместена во средишниот дел на територијата на Општина Ѓорче Петров. На југ населбата се граничи со Ново Село, на исток и север со Волково, додека на запад со атарот на селото Кучково. Низ населбата минува автопатот А2 („Мајка Тереза“).
Населбата е во фаза на развој и урбанизација.
1 Општествени установи
*Црква „Рождество на Пресвета Богородица“ — манастирска и единствена црква во населбата;
Порто

Порто (|Porto, Порту) — втор најголем град во Португалија по Лисабон и еден од големите урбани области на Пиринејскиот Полуостров. Урбаната област на Порто, која се претега преку административните граници на градот, има население од 1,4 милиони жители (2011) на површина од 389 км<sup>2</sup>, со што е втора најголема урбана област во Португалија. Метрополитенската област на Порто, пак, вклучува приближно 1,8 милиони жители.
Со местоположба на устието на реката Дуеро на северот на Португалија, Порто е еден од најстарите европски градови, и историскиот центар на градот е прогласен за светско наследство на УНЕСКО од 1996 година. Западниот дел од урбаната област на градот се протега до крајбрежјето на Атлантскиот Океан. Населбата датира од пред многу векови, кога била бастион на Римското Царство. Комбинираното келтско-латинско име, Портус Кале, било наведено како потекло на името „Португалија“, врз основа на транслитерација и усна еволуција од латински јазик. На португалски јазик името на градот се пишува со одрреден член („о Порто“ што означува ''пристаништето'').
1 Наводи
1.1 Библиографија
* Francis, A.D. ''John Methuen and the Anglo-Portuguese Treaties of 1703''. The Historical Journal Vol. 3, No. 2
* Glover, Michael, ''The Peninsular War 1807–1814'' Penguin, 1974.
** Loyrette, Henri. ''Gustave Eiffel''. New York: Rizzoli, 1985 ISBN 0 8478 0631 6
** Redacção Quidnovi, com coordenação de José Hermano Saraiva, ''História de Portugal, Dicionário de Personalidades'', Volume VIII, Ed. QN-Edição e Conteúdos,S.A., 2004
* Smith, Digby, ''The Napoleonic Wars Data Book'' Greenhill, 1998.
Лакташи

Лакташи — град и општина во централниот дел на Федерација Босна и Херцеговина, како дел од Република српска. Според податоците од пописот во 2013 година, Лакташи има 5.879 жители.
1 Историја
Регионот околу Лакташи бил населен уште во камено време. Археолошките наоди од овој период се наоѓаат на ниски ридови во близина на реката. Исто така во регионот биле пронајдени и наоди од младо камено време, бакарно, бронзено и железно време. Римјаните оваа област ја освоиле во 9 година и во рамките на царството Лакташа се наоѓал на границата помеѓу Далмација и Панонија.
За време на отоманскиот период, регионот страдал постојано бидејќи се наоѓал на границата со Хабсбуршката Монархија. Во 1878 година Австроунгарија ја окупирала Босна и во 1908 истата ја анексирала, по кое градот започнал да се гради по западноевропски стил.
Во 1918 година Босна станала дел од Кралството на Србите, Хрватите и Словенците. авници и неколку производствени погони. Од 1929 до 1941 година Лакташи бил дел од Врбаска бановина на Кралство Југославија. По крајот на Втората светска војна бил во составот на СФРЈ, додека по распаѓањето на СФРЈ и крајот на Босанската војна, градот бил вклучен во новоформираната Република Српска.
2 Географија
Лакташи се наоѓа помеѓу општините Градишка и Србац на север, Прњавор на исток, Челинацв на југ, и Бања Лука на запад.
3 Население
Националност, 1991, 1981, 1971
Срби, 2.866 (82,28%), 1.879 (72,07%), 1.229 (86,85%)
Југословени, 345 (9,90%), 538 (20,63%), 11 (0,77%)
Хрвати, 99 (2,84%), 79 (3,03%), 77 (5,44%)
Муслимани, 39 (1,11%), 15 (0,57%), 28 (1,97%)
Останати, 134 (3,84%), 96 (3,68%), 70 (4,94%)
Вкупно, 3.483, 2.607, 1.415
4 Спорт
Во градот се наоѓа и седиштето на фудбалскиот клуб ФК Лакташи кој настапува во Втората фудбалска лига на Република Српска. ФК Лакташи своите домашни натпревари ги игра на Градскиот стадион кој има капацитет од 3.500 гледачи. Клубот бил основан во 1974 година.
Политички систем на Италија

Политичкиот систем на Република Италија го сочинуваат институциите задолжени за донесување на законите и спроведување на јавната политика.
1 Законодавен систем
Со уставот донесен по Втората светска војна, поставен е т.н. симетричен дводомен парламент, со идентични права и должности на двата дома. Притоа, Долниот дом (Собранието) го сочинуваат пратениците избрани на непосредни избори, додека Горниот дом (Сенатот), иако се заснова врз сличен пропорционален изборен модел како и Собранието, има поставено некио ограничувања со кои се постигнува поголема регионална застапеност и политички диверзитет. Дводомниот систем бил поставен со цел да се спречи апсолутна власт на некоја политичка елита и да ги принуди партиите да формираат коалиција која би обезбедила стабилна влада. Како последица на тоа, Италија се одликува со голема политичка нестабилност, бидејќи во периодот од 70 години по Втората светска војна, таа имала дури 64 влади. Всушност, во повоената историја на Италија, ниту едн авлада не го завршила целиот мандат, а многу често владите не успевале да отслужат ни половина од мандатот.
Во 1980-тите започнале обидите за промена на дводомниот политички систем. Така, во 1983 година бил формиран првиот Комитет за уставни реформи на дводомниот парламент, предводен од влијателниот политичар Алдо Боци. иако на почетокот обезбедил сериозна поддршка, сепак обидот на Боци завршил со неуспех. Во 1993 година, по иницијатива на Чирјако де Мита, бил формиран вториот Комитет за уставни реформи, но тој набргу се откажал од раководењето со Комитетот, на чие чело застанала тогашната претседателка на Собранието Леонида Јоти. Во 1997 година се формирал и третиот ваков Комитет, предводен од Масимо д'Алема, кој една година подоцна станал премиер на Италија, но и оваа иницијатива завршила без успех. Во 2005 година, тогашниот премиер Силвио Берлускони успеал да обезбеди мнозинство во парлементот кое му овозможило да иницира реформи кои би ја зацврстиле положбата на премиерот наспроти моќта на претседателот, но неговиот обид пропаднал на референдумот во 2006 година. Во 2011 година, под водство на претседателот Џорџо Наполитано, двете водечки партии постигнале согласност за уставни реформи, но подоцна не успеале да се договорат околу нивната реализација, така што и овој обид пропаднал уште при гласањето во парламентот. Десет годии подоцна, вн почетокот од 2016 година, премиерот Матео Ренци успеал да обезбеди мнозинство во парламентот и да организира референдум за уставни промени.
Но-Уи (роман)

Но-Уи - роман на македонската писателка Лидија Димковска, првобитно објавен во 2016 година од страна на издавачката куќа „Или-или“.
1 Содржина
Приказната во романот се однесува на животот на две жени, бабата и внуката со исто име, Недјељка, а дејството се одвива од почетокот на 1930-тите до почетокот на 21 век. Бабата Недјељка го почнала животот како ќерка на рибар и продавачка на пазарот, а подоцна успеала да се еманципира, носејќи панталони, излегувајќи сама на корзото и помагајќи го движењето против фашистичката окупација на Сплит. Недјељка била инспирирана од француската новинарка Шарлот која се омажила во Сплит, носејќи ја со себе француската мода. Недјељка, која ја викале Неда, се вљубила во фашистичкиот војник Карло, кој претходно го малтретирал братот на Неда, Крсто. И Карло се вљубил во Неда, а потоа се откажал од фашизмот и до крајот на војната служел во италијанската антифашистичка бригада. По Втората светска војна, Карло морал да го напушти Сплит, каде што не бил прифатен, и се вратил во родното место во Сицилија, каде му се придружила и Неда.
2 За романот
Романот настанал како резултат на триесетдневниот престој на Димовска во книжевната резиденција во Сплит, организирана од книжевното здружение „Курс“. Во него, авторката ги спротивставува двете идеологии - фашизмот и антифашизмот, претставени преку Недјељка и еден нејзин внук, кој се одрекува од неа и станува еден од водечките политичари на фашистичката десница. Исто така, во романот се насликани и современите општествени случувања во Хрватска. Јазикот во романот е богат и метафоричен, со бројни лирски пасажи за очите на Карло или за бојата на Јадранското и на Тиренското Море.
Томиславград

Томиславград — град и општина во централниот дел на Босна и Херцеговина, како дел од Херцегбосанскиот кантон. Според податоците од пописот во 2013 година, Томиславград има 5.760 жители.
1 Историја
Регионот околу Томиславград бил населен уште во античкиот период. Кон крајот на бронзеното време регионот бил населен од страна на повеќе индоевропски племиња познати како Илири. Регионот бил населен со илирското племе Далмати.
По римското освојување на оваа област регионот бил вклучен во составот на провинцијата Далмација. Во текот на средниот век градот бил вклучен во составот на Босанско Кралство. На почетокот од 15 век Босна била освоена од Османлиското Царство. Во текот на овој период започнала изградбата на градот. Во 1878 година Томиславград бил окупиран од Австроунгарија. Од 1918 станал дел од Кралството на Србите, Хрватите и Словенците. Во 1929 година кралството било преименувано во Кралство Југославија и поделено во девет бановини.
Од 1941-1945, Томиславград бил дел од Независна Држава Хрватска. По крајот на Втората светска војна, Ливно станал дел од Социјалистичка Република Босна и Херцеговина, како дел од СФРЈ, а по распаѓањето станал дел од Федерација Босна и Херцеговина.
2 Население
Томиславград
#F5DEB3" Година, #C2B280" 1991, #C2B280" 1981, #C2B280" 1971
Хрвати, 3.164 (63,12%), 2.528 (59,74%), 1.809 (55,40%)
Муслимани, 1.472 (29,36%), 1.248 (29,49%), 1.167 (35,74%)
Срби, 219 (4,36%), 214 (5,05%), 241 (7,38%)
Југословени, 95 (1,89%), 201 (4,75%), 16 (0,49%)
Останати, 62 (1,23%), 40 (0,94%), 32 (0,98%)
#F5DEB3" Вкупно, 5012, 4231, 3265
Бугојно

Бугојно — град и општина во централниот дел на Босна и Херцеговина, како дел од Среднобосанскиот кантон. Според податоците од пописот во 2013 година, Бугојно има 17.202 жители.
1 Географија
Бугојно се наоѓа покрај реката Врбас, на 130 километри северозападно од Сараево. На запад се наоѓа регионот Копривица. Оваа огромна шума некогаш била една од омилените места за лов на претседателот Тито.
Бугојно се наоѓа на надморска височина од околу 550 метри и е опкружен со планината Калин.
2 Население
Градот и општината е населен со мнозинство Бошњаци. Градот, пред војната бил со мултиетнички карактер, со речиси идентичен број на Хрвати, Бошњаци и Срби. Денес, само околу 150 Срби живеат во градот, додека околу 200 во општината. Бројот на Хрватите во општината се намалил од 16.500 до околу 4500 (2008).
Националност, 1991, 1981, 1971, 1961
Муслимани, 6.878 (30,37%), 4.719 (28,77%), 3.382 (36,25%)
Хрвати, 6.836 (30,19%), 4.695 (28,62%), 3.447 (36,94%)
Срби, 6.809 (30,07%), 5.280 (32,19%), 2.131 (22,84%)
Југословени, 1.449 (6,39%), 1.511 (9,21%), 173 (1,85%)
Останати, 669 (2,95%), 197 (1,20%), 196 (2,10%)
Вкупно, 22.641, 16.402, 9.329
Втора македонска кошаркарска лига 2016/17

Втората македонска кошаркарска лига 2016/17 било 25. издание на Втората македонска кошаркарска лига. Сезоната започнала на 5 ноември 2016 година, а завршила на 3 мај 2017 година. Во оваа сезона првак бил Гостивар 2015.
1 Екипи
Екипа, Град, Сала
Академија ФМП <sup>1</sup>, Скопје, Универзитетска сала Македонски Херои
Ангели, Скопје, Училишна сала Независна Македонија
Водњански Лисици, Скопје, СРЦ Кале (мала сала)
Гостивар 2015, Гостивар, Младост
Карпош Соколи 2000 (II), Скопје, ВИП Арена (мала сала)<sup>2</sup>
Радовиш<sup>1</sup>, Радовиш, 25 Мај<sup>3</sup>
Тетекс ТТК, Тетово, Училишна сала 8ми Септември
Феникс 2010<sup>1</sup>, Скопје, Училишна сала Методија А. Ченто<sup>4</sup>
Црн Дрим<sup>1</sup>, Струга, Училишна сала Нико Нестор
Шкупи<sup>1</sup>, Скопје, Училишна сала Шабан Трстена
1 Академија ФМП, Радовиш, Феникс 2010, Црн Дрим и Шкупи добиле вајлд карта заради пополнување на Втората лига.
2 Карпош Соколи 2000 (II) еден натпревар одиграл во салата Негорски Бањи во Гевгелија како домашна екипа.
3 Радовиш еден натпревар одиграл во салата Негорски Бањи како домашна екипа.
4 Феникс 2010 еден натпревар одиграл во салата Шабан Трстена како домашна екипа.
2 Табела
Екипи кои напреднале во Првата лига мажи
Екипи кои отпаднале во Третата лига мажи
Место, Екипа, Победи, Порази, ПостигнатиКошеви, ПримениКошеви, КошРазлика, Бодови
1., Гостивар 2015, 16, 2, 1495, 1195, + 300, 34
2., Радовиш, 14, 4, 1530, 1270, + 260, 32
3., Академија ФМП, 13, 5, 1477, 1391, + 86, 31
4., Водњански Лисици, 12, 6, 1472, 1304, + 168, 30
5., Карпош Соколи 2000 (II), 11, 7, 1439, 1275, + 164, 29
6., Црн Дрим, 8, 10, 1187, 1285, - 98, 24
7., Шкупи<sup>1</sup>, 7, 11, 1449, 1489, - 40, 25
8., Тетекс ТТК, 7, 11, 1419, 1505, - 86, 25
9., Ангели, 2, 16, 1151, 1442, - 291, 19<sup>2</sup>
10., Феникс 2010, 0, 18, 1094, 1587, - 493, 17<sup>3</sup>
1 Шкупи добил вајлд карта заради пополнување на Првата лига за следната сезона.
2 Ангели бил казнет со одземање на 1 бод поради неодигрување натпревар против Гостивар 2015.
3 Феникс 2010 бил казнет со одземање на 1 бод поради неодигрување натпревар против Црн Дрим.
Извор:
3 Поврзано
* Прва македонска кошаркарска лига 2016/17
* Куп на Македонија 2017
Смил

Смил (смиљ, смилика, лат. ''Helichrysum''), голем род на едногодишни растенија, повеќегодишни, полугрмушки и грмушки од фамилијата главоцветни (Asteracea). Вклучува повеќе од 560 видови, од кои најпознат е медитеранскиот смил или теснолистниот смил, крајбрежниот смил ( ''Helichrysum italicum'' ) кој расте на сончевиот, карпест Медитеран. Овој вид расте до 60 см, има тесни листови и жолти цветови, а најпознат е по својата делотворност врз стареењето на кожата.
Покрај медитеранскиот смил, во Хрватска расте и крајбрежниот смил ( ''H. litoreum'' ); стоичадесов смил ( ''H. stoechas'' ); песочен смил ( ''Helichrysum arenarium''). Растението е познато и како златноцветна трева, која исто така добро поднесува високи летни температури на карстниот и карпестиот терен, па овие видови се широко распространети во медитеранските земји: Хрватска, Италија, Франција, Шпанија, Кипар, Мароко, Алжир;
Смилот го нарекуваат и „растение кое никогаш не вене“ и кое долго време убаво мириса.
Латинското име на родот доаѓа од грчките зборови ''хелиос'' (сонце) и ''хрисон'' (златно), веројатно поради неговите жолти цветови.
Денес, растението често се одгледува главно поради квалитетното масло што го содржи. Маслото се користи во козметичката индустрија и медицината.
Александар Масевски

Александар Масевски - македонски композитор и музички продуцент, кој живее и работи во Амстердам, Холандија.
Масевски е роден во Скопје, но во 1990 година тој започнал да работи во Амстердам, главниот град на Холандија и освоил неколку издавачки договори со BMG и Sony. Во 1999 година ја основал својата музичка продукција наречена ''Massive Sky Productions'', а во 2004 година во Скопје ја основа ''Massive Sky Music''.
Соработувал со познати пејачи и пејачки во Македонија како Тоше Проески, Мартин Вучиќ, Тамара Тодевска но и со странски како Елен Хелмус, На Јинг и други.
Тој е син на еден од најпознатите македонски композитори Димитар Масевски.
Флуфеназин

Флуфеназин е антипсихотичен лек. Се користи во третманот на хронични психози како шизофренија, и има еднаква ефикасност со нископотентните антипсихотици. Се користи преку уста, како интрамускулна или субкутана инјекција. Постои и инјектибилна форма со долго дејство кое може да трае и до четири недели.
Оливер Харт

Оливер Харт (англиски: ''Oliver Hart''; 9 октомври 1948, Лондон) — британско-американски економист, добитник на Нобеловата награда во 2016 година.
1 Животопис
Харт е роден во Лондон, во 1948 година. Дипломирал во областа математика на Универзитетот Кембриџ (''Cambridge University''), a во 1972 година магистрирал во областа економија на Универзитетот на Ворик (''University of Warwick''). Докторирал на Универзитетот Принстон во САД, во 1974 година. Во 2016 година, Харт ја добил Нобеловата награда, за придонесот во теоријата на договорите. Во моментот на добивањето на Нобеловата награда, Харт работел како професор на Универзитетот Харвард, а претходно бил професор и на МИТ.
2 Научна дејност
Научниот придонес на Харт е во областа на некомплетните договори (''Incomplete contracts'') во кои не можат однапред да се предвидат сите можни околности, ниту отпосле да се измерат прецизно остварувањата на договорните страни.
Понорница

Понорница – река во карстни, карпести предели што понира под земјата, тече под неа и повторно избива на површината.
Понорниците може да бидат целосно природни, што течат низ пештерски системи. Во карстните предели, понорниците може да исчезнат во понори и да продолжат да течат под земја. Во некои случаи се појавуваат, тие повторно се јавуваат на површината. Некои риби и други организми се прилагодиле за живот во понорниците и подземните езера.
Понорниците исто така може да бидат резултат од покривање на река или поместување на речен тек во пропусни канали, вообичаено како дел од урбаниот развој.
1 Понорници во Македонија
На варовничките терени во Македонија присутни сè повеќе понорници:
*Пешница
*Крапска Река
*Јадовска Река
*Тресонечка Река
*Оча
Грофовија

Грофовија или грофовство (|Grafschaft/grāveschaft) — подрачје со кое во средниот век владееле грофови како вазали на монархот.
1 Историја
Корените на грофовијата се наоѓаат уште кон крајот на Римското Царство како comitatus. За време на раниот среден век самостојно се прошириле на просторот на бившата римска провинција Галија. Нивната територија често била иста со римските административни единици цивитас (|civitas). Со развојот на феудализмот Франките го презеле тој облик на управа и го прошириле по цела континентална Европа. Вдолж своите граници, заради одбрана на територијата, Каролинзите спојувале по неколку грофовии во маркгрофовии.
Во Светото Римско Царство, бројни царски грофови (|Reichsgrafen) владееле со своите грофовии скоро потполно суверено сè до Виенскиот конгресво 1815 година. После него настојувале да ги сочуваат своите привилегии, протуркувајќи ги членовите на своите семејства во „диети“ (собранија) и на тој начин осигурувајќи делумен имунитет пред судовите.
Во деловите на Европа каде благородништвото немало големи феуди, грофовите уште долго задржале одредени феудални привилегии над земјата и селата во својата грофовија, како што е правото на селанските услуги, до повремени надоместоци за користење на шумите, мелниците, бунарите и пасиштата.
Тие права со време се смалувале, па во голема мера се прекинати пред или во текот на 19 век.
2 Поврзано
*Гроф