procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Катедокус

Катедокус — род на диплодоциден диносаурус познат од средната доцна Јура (фаза на Кимерџ) чиј фосил бил откриен во северен Вајоминг, САД. Катедокусот е познат од добро сочуваните черепни и вратни пршлени кои биле собрани во долниот дел од формацијата Морисон. Типскиот вид е и единствениот вид познат како ''Kaatedocus siberi'', опишан во 2012 година од Емануел Цоп и Октавио Матеус.
1 Историја
Во 1934 година, тим на Американскиот музеј за природна историја (АМПИ) предводен од Барнум Браун, финансиран од корпорацијата Синклер, открила околу три илјади коски од сауропод на земјата на сточарот Баркер Хау во близина на Шел, во округот Биг Хорн. Плановите за понатамошни ископувања во 1935 година морале да бидат откажани откако Хоу, убеден во големиот публицитет околу откритието дека остатоците се многу вредни, побарал поголема исплата. Коските не биле опишани и повеќето од нив биле изгубени во пожар во АМПИ во текот на 40-тите години; други биле фрлени во 60-тите години на минатиот век. Преживеале само околу 10% од фосилите, меѓу нив и черепот. Тие генерално се толкувале како припадници на Баросаурус. Во 1989 година, страницата била повторно отворена од Ханс-Јакоб Сибер, основач на швајцарскиот музеј Атал. Неговиот тим веднаш во непосредна близина на стариот каменолом открил уште 450 коски кои станале дел од колекцијата на швајцарскиот музеј.
Наодите вклучуваат исклучително комплетен врат. Во Швајцарија, овој модел станал предмет на неколку редови научна истрага. Во 2005 година Даниела Шварц ја проучувала пневматизацијата на пршлените со томографија скенирајќи ги со неутронски и рендгенски зраци. Во 2010 година, Андреас Кристијан ги искористил добро сочуваните пршлени за да ја поддржи својата хипотеза дека вратовите на сауроподот се држат во прилично исправена положба, што било потврдено од страна на Армин Шмит, проучувајќи го вестибуларниот систем на ''Катедокусот''. Во 2012 година Цоп користел скенирање за да создаде реплика на вратот со помош на 3Д-печатач.
За време на интензивното проучување на фосилите станало јасно дека тие не претставуваат ''Баросаурус,'' туку нов вид за науката. Во 2012 година моделот го добил името ''Kaatedocus siberi'', од швајцарскиот палеонтолог Емануел Цоп, кој како момче ги посетил ископувањата и неговиот португалски колега Октавио Матеус. Генеричко име значи „''мал зрак''“
2 Класификација
Калдограм (2015).
Васил Добрев

Васил Добрев е француски египтолог од бугарско потекло, кој работи од 1995 г. во Францускиот археолошки институт (IFАО) во Каиро.
1 Биографија
Роден е на 30 јули 1961 г. во Пловдив. Во текот на 1992 г. ја одбранил докторската дисертација по египтологија на Сорбона под раководството на академик Жан Локлен. Во 2004 г. предлага нова револуционерна теорија за потеклото на Големата Сфинга во Гиза, според која, сфингата не е поставена од фараонот Кефрен (како што се смета во класичната египтологија), туку од фараонот Џедефре во чест на татко му Куфу.
Од 2000 г. екипата на Васил Добрев спроведува истражувања на платото во Сакара на 30 км од Каиро, во потрага по гробницата на фараонот Усеркаре од 6-та династија, кој е познат и како „Исчезнатиот фараон“.
2 Наводи
Фасалелеага

Фасалелеага (самоански: Faasaleleaga) е округ во Самоа. Округот се наоѓа на островот Саваи.
1 Географија
Округот се наоѓа во источниот дел на Саваи. Традиционален центар на округот е Сафотулафаи, а најголемо место е гратчето Салелолога, кое е единственото гратче на островот. Според пописот од 2016 година округот има население од 13.566 жители. Сафотулафаи е избран за центар на округот бидејќи на тоа место било збирното место на кланот во регионот во минатото. Исто така, местото е родно место на движењето Мау а Пуле, движење против колонијалното управување. Ова движење прераснало во национално Мау движење, кое се изборило за независност на Самоа во 1962 година. Салелопога е главниот трговски и транспортен центар на округот и островот. Има траектен пункт кој го поврзува Сува со Уполу. На 10 минути јужно од гратчето е аеродромот Маота.
2 Наводи
3 Поврзано
* Саваи
* Окрузи во Самоа
Палаули

Палаули (самоански: ''Palauli'') е округ во Самоа. Округот се наоѓа на островот Саваи.
1 Географија
Палаули е округ кој се наоѓа во југоисточниот дел Саваи. Географски и административно е составен од два дела кои се оддлеени од источниот дел на округот Сатупаитеја. Административниот центар на округот е Ваилоа.
Според пописот од 2016 година, округот имал население од 9.300 жители. Кланската титула на округот е ''Лиломаиава''.
Крајбрежјето на округот е интересен за туристи поради вулканското потекло и поради природната појава на исфрлање на вода од дупки во Алофага, во близина на селото Тага.
Значајна туристичја атракција е и праисториската населба во Пулемелеи.
2 Галерија
3 Наводи
4 Поврзано
* Саваи
* Окрузи во Самоа
Мадона на животните

„''Мадона на животните“'' — цртеж на карта од 1503 година на уметникот Албрехт Дирер, со димензии 32 × 24 см. Некои полиња на цртежот исто така имаат акварел. Сега се чува во збирката на отпечатоци и цртежи во музејот Албертина во Виена.
1 Библиографија
* Костантино Порку (ур), ''Dürer'', Rizzoli, Милано 2004 година.
Гагаемауга

Гагаемауга (самоански: Gagaemauga, „блиска страна на планина“) е округ во Самоа. Округот се наоѓа на островот Саваи.
1 Географија
Округот се наоѓа во северниот дел на островот. Традиционален центар на округот е Салеаула каде се сретнувале окружните поглавици и оратори. Како и останатите села во Самоа, така и тука селата се распоредени покрај крајбрежјето, со исклучок на некои.
За Самоа е значаен податокот дека Џорџ Прат, англиски мисионер, живеел во Матауту. Тој ја напишал првата граматика и речник за самоанскиот јазик.
Гагаемауга има и две ексклави на островот Уполу. Двете ексклави се наоѓаат на другиот остров поради ерупцијата на вулканот Матавану во 1900-те. Вулканот ги погодил тогашните села Леаува и Саламуму и населението било преселено на Уполу. Поради тоа што населението било по потекло од Саваи, овие села биле приклучени на Гагаемауга.
2 Поврзано
* Саваи
* Окрузи во Самоа
3 Наводи
Алберт Гартман

Алберт Гартман (|Albert Gartmann; 1 мај 1876 – 11 април 1946) бил германски сликар.
Бил роден на 1 мај 1876 година во Гранзе во близина на Нојрупин. Пред да почне да студира сликарство во 1900 година на уметничката академија Диселдорф работел како декоративен сликар. Во Диселдорф студирал декоративно сликарство на Ликовната академија во класата на професор Петер Јансен. Во 1902 година заминува на Ликовната Академија во Берлин во класата на Георг Лудвиг Мејн и Артур Кампф. На 2 март 1908 година се оженил со Елисе Елена Онемулер, со која имал двајца синови. Во Берлин изработува портрети на познати личности и илустрации за списанија. Во 1908 година на Гартман му била доделена Големата државна награда на Берлинската академија за студиско патување во Италија и престој во студиото во римската вила Строл-Ферн, која во тоа време претставувала своевидна ликовна колонија. Тој престојувал во Рим од декември 1908 година до крајот на јуни 1909 година.
Во периодот помеѓу 1914-1918, Алберт Гартман е официјален воен сликар на Германската армија во Русија и Македонија. Насликува голем број на македонски пејсажи, градски сцени и воени сцени, претежно следејќи го движењето на германската и бугарската армија. Голем број на негови слики се публицирани во Германските воени списанија. По војната живеел во Вимпфен кај Некар од 1918 до 1923 година, по што се сели во Чикаго, Лима, Сатиаго де Чиле, Рио де Жанеиро и Буенос Аирес. Починал на 11 април 1946 година во Буенос Аирес, Аргентина.
Гагаифомауга

Гагаифомауга (самоански: Gagaifomauga) е округ во Самоа. Округот се наоѓа на островот Саваи.
1 Географија
Округот се наоѓа во северниот дел на островот Саваи. Според податоците од пописот од 2016 година, островот има население од 4.878 жители. Округот ги вклучува селата: Аопо, Лефагаоали, Манасе, Сафуне, Сафоту, Самауга и Сасина. Административен центар на округот е Аопо. Манасе, Сафоту, Сасина и Сафуне се крајбрежни села, Самауга е на брдо покрај брегот а во внатрешноста е Аопо. Особено е познато селото Манасе поради тоа што голем број туристи доаѓаат поради традиционалните колиби (фале) на самата плажа.Сите села се поврзани со добар пат.
Околу селото Аопо има шумски резерват. Во селото може да се изнајмат и локални водичи за посета до планината Силисили.
2 Изборни единици
Округот е поделен на три изборни единиц:.*Гагаифомауга Бр. 1:
**Сафоту
**Манасе
*Гагаифомауга Бр. 2
**Самауга
**Лефагаоали
**Фалетагалоа (Сафуне)
**и селата Паиа, Салетеле, Лолуа, Сиуфага и Матаваи
*Гагаифомауга Бр. 3
**Аопо
**Сасина
**и селата Фагае и Летуи
3 Наводи
4 Поврзано
* Саваи
* Окрузи во Самоа
Источнофризиско говедо

Источнофризиско говедо е раса на млечни говеда што потекнува од крајбрежните региони на Северното Море на северна Германија и Холандија .
До 18 век во овие региони се одгледувал добиток со разновидни бои. После 1750 година, доминантен бил типично обоениот добиток со црна боја, но имало и еднобојни говеда со црвена и црвена боја.
Во 1878 година во Источна Фризија (Германија) е основана првата компанија за размножување на говеда. Источна Фризија и Источна Прусија (денес Русија, Литванија и Полска ) биле најважните региони за размножување на расата. Подоцна се проширло низ цела северна и централна Германија. Од 1958 година во Западна Германија, расата била прекрстена Холштајн-фризиско говедо. Од 60-тите години на 20 век, овие вкрстени животни се доминантни и така се родила германската црно-бела раса на говеда.
Во Источна Германија, расата била прекрстена со Џејзерски говеда и Холштајнско-фризиски говеда за да се создаде германска раса на добиток од црна млечка .
Оригиналниот вид на размножување бил зачуван во Источна Германија како генетски резерват. Поединечни одгледувачи во Западна Германија и во Холандија исто така биле во можност да го зачуваат оригиналниот тип.
Единките на источнофризиското говедо се помали од Холштајн-фризиски говеда и имаат помал волумен на млеко, но тие се поплодни и долготрајни од нив. Направена е споредба помеѓу стапките на раст на мускулите и искористеноста на енергијата на биковите Флеквие, во споредба со бикови на Холштајн-фризиски говеда. Откриено е дека биковите Флеквие имале побрзи стапки на раст, на труповите имале помал дел на маснотии, особено во делот на абдоминалните масти, а животните можеле да бидат заклани на претходен датум кога се хранат со слични диети.
1 Користена литература
*
Терoподи

Тероподи (Theropoda, „ѕвероноги“) — група двоножни диносауруси, припадници на Saurischia. Иако повеќето биле месојади, бројни групи станале сештојади, инсектојади и тревопасни. Тероподите првпат се појавиле во текот на доцниот тријас, пред околу 230 милиони години и во нив спаѓале сите големи копненини грабливци од раната јура до крајот на креда, пред околу 65 милиони години. Денес нивни претставници се 9900 вида птици кои настанале во текот на јура од мали специјализирани диносауруси.
Меѓу особоните кои ги поврзуваат тероподите и птиците се стапалата со три прста, коски исполнети со воздух и (во некои случаи) пердуви и квачење на јајцата.
Автопортрет на 13 години

''Автопортрет на 13 години'' – цртеж со сребренка од Албрехт Дирер од 1484 година кој сега се наоѓа во музејот Албертина, Виена. Тој е првиот познат автопортрет на уметникот и еден од најраните автопортрети во европската уметност. Бил завршен две години пред Албрехт да го напушти учењето во ателјето на неговиот татко за да учи кај Михаел Волгемут, за кого брзо сфатил дека е вреден ментор, но ја немал неговата способност.
Во текот на својот живот Дирер бил решително самоуверен и бил склон да се слави себеси, евидентен факт во неговите уметнички дела и записи. Неговите три преживеани автопортрети биле завршени пред тој да наполни 30 години и му претходат на неговиот зрел период. Како и со другите автопортрети кои биле насликани, ова деле може да се толкува како израз на неговата свест и увереност во неговите уметнички способности, тон кој е посебно евидентен во неговиот ранозрел израз на лицето. Дирер се претставува до половина, во профил, во поза тесно моделирана според портрет кој му се припишува на татко му, златар по професија.
Левата рака на уметникот е крената, додека показалецот, горделив и како Христос, покажува на неопределено место вон рамката на сликата. Себеси се претставува во ласкаво свето, со долга коса, убав изглед, и (во тоа време модерно и индикативно за цртачите) елегантен и со издолжени прсти. Осврнувајќи се на неговите релативно несофистицирани младешки цртежи, Дирер во 1528 година напишал дека дури и едноставните скици може да ја изразат „духовната суштина на уметниковиот креативен импулс“, дека надарен уметник може повеќе да изрази во обичен цртеж отколку просечен уметник за година дена сликање.
Се верува дека Албрехт Постариот цртањето на автопортретот му го поставил предизвикувачка задача на син му. Бил потпишан подоцна, на непознат датум, со зборовите „Ова го нацртав од огледало во 1484 година, кога сè уште бев дете. Албрехт Дирер. Иако автопортретот е општо познат под насловот „На 13 години“, се знае дека бил завршен во 1484 година. Имајќи предвид дека е роден во мај 1471 година и дека не му дал име на делото, веројатно имал 12 години.
1 Библиографија
* Bieler, Stacey. ''Albrecht Durer: Artist in the Midst of Two Storms''. Cascade Books, 2017.
* Brion, Marcel. ''Dürer''. London: Thames and Hudson, 1960
* Hall, James. ''The Self-portrait: A Cultural History''. London: Thames & Hudson, 2014.
* Porcu, Costantino (ed). ''Dürer''. Rizzoli, Milano 2004
* Chipps Smith, Jeffrey; Silver, Larry (eds). ''The Essential Durer''. University of Pennsylvania, 2011.
Зајак (Дирер)

''Зајак'' (|Feldhase) - слика во акварел и гваш на германскиот уметник Албрехт Дирер од 1502 година. Насликана во 1502 година во неговата работилница, таа била призната како ремек-дело на набљудувачката уметност заедно со неговото „''Големо парче трева''“ од следната година. Предметот е пренесен со скоро фотографска точност, и иако на парчето вообичаено му е даден насловот „''Млад зајак''“, портретот е доволно детален за зајакот да се идентификува како зрел примерок - германскиот наслов се преведува како „Полски зајак“, а делото е честопати на англиски јазик се нарекуваат „''Див зајак''“.
Предметот бил особено предизвикувачки: крзното на зајакот лежело во различни насоки, а животното било прошарено со полесни и потемни полиња на целото тело, Дирер морал да ги прилагоди стандардните конвенции на засенчување за да го означи прегледот на предметот до падот на светлината низ фигурата. И покрај техничките предизвици претставени при прикажување на изгледот на светлината со повеќебоен, повеќетекстурален предмет, Дирер не само што успеал да создаде детална, скоро научна студија за животното, туку и да ја внесе сликата со топло златно светло што удира зајакот од лево, истакнувајќи ги ушите и течењето на косата по телото, давајќи искра живот на окото и фрлајќи чудна сенка надесно.
Дирер лесно ја скицирал сликата и ја насликал со миење кафеава акварел. Потоа, тој трпеливо ја градел текстурата на крзното со различни темни и светли потези со четки и во акварел и во гваш. Постепено, сликата била завршена со додавање на неколку префинети детали како што се мустаќите и прецизниот одраз на прозорецот во окото на суштеството.
Постои одредена дебата за тоа како Дирер точно ја доловил сликата на зајакот: тој можеби скицирал зајак во дивината и пополнувал поединечни детали од мртво животно, или фатил едно и го држел жив во своето студио додека работел на сликање. Одраз на рамката на прозорецот во окото на зајакот честопати се наведува како доказ за теоријата дека Дирер го копирал зајакот од животот во неговата работилница, но овој вкрстен одраз е техника што Дирер често ја користел за да додаде живост на очите на неговите предмети.
Дирер ги користел студиите за акварел и гваш како изворен материјал за неговите отпечатоци, но во ''„Свето семејство со три зајаци''“, зајаците се скромно изнесени, и во единствениот од другите негови отпечатоци има зајак, бакарна плоча од 1504 година, на кои се гравирани ''Адам и Ева'', зајакот се свртува, полускриен зад нозете на Ева. Истакнатиот датум и монограмот на Дирер за „''Зајак“'' укажуваат на тоа дека Дирер сметал дека тоа е дело само по себе, отколку само за подготвителна скица. Сликата предизвика бројни копии: познати се најмалку дванаесетмина од современиците.
1 Библиографија
* Elisabeth M. Trux: ''Überlegungen zum Feldhasen und anderen Tierstudien Dürers mit einer Datierungsdiskussion''. In: K.A. Schröder, M.L. Sternath: ''Albrecht Dürer''. Hatje Cantz, Ostfildern-Ruit 2003, S. 45–55.
* Heinz Widauer: ''Feldhase''. In: K. A. Schröder, M. L. Sternath: ''Albrecht Dürer''. Hatje Cantz Verlag, Ostfildern-Ruit 2003, S. 268. ISBN 3-7757-1330-1
Светото семејство со три зајаци

''Светото семејство со три зајаци'' — дрворез околу 1496 година, на германскиот уметник Албрехт Дирер (1471-1528). На него е прикажано христијанското свето семејство на Марија, Јосиф и новороденчето Исус, во затворена градина, што ја симболизира невиноста на Марија. Детето Исус чита од она што е најверојатно книга со списи, што ја претставува неговата тесна врска со Словото Божјо, не само затоа што во христијанството го исполнува старозаветното пророштво за месија, туку и затоа што во некои христијански традиции Исус бил опишан како Божји збор.
Луга (река)

Луга (|Луга) — река во Новгородскиот и Батетскиот регион во Новгородска област и Лужскиот, Волосовскиот, Сланцевскиот и Кингисепскиот регион во Ленинградската област во Русија.
1 Опис
Реката се влева во заливот Луга на Финскиот Залив. Замрзнува на почетокот на декември и останува под мразот до почетокот на април. Должината на Лугата е 353 километри, а површината на нејзиниот слив е 13,200 км<sup>2</sup>. Нејзината главна притока е Оредеж (десно). Градовите Луга и Кингисеп, како и населбата Толмачијово од урбан тип се наоѓаат на бреговите на Луга. Усието на Луга е местото на терминалот за контејнери во Уст-Луга.
Изворот на Луга се наоѓа во област за производство на тресет на северозапад од Новгородска област, неколку десетици километри северозападно од градот Велики Новгород. Реката тече на југ, преминува во Батетскиот регион и постепено се врти на запад. Дел од Луга служи на границата помеѓу Новгородската и Ленинградска област. Таму, Луга тече северозападно, во градот Луга се свртува кон север, го прифаќа Оредеж од десно и тече низ населбата Толмачиово од урбан тип. Таму, се врти северозападно и достигнува до границата на Лужскиот регион. Дел од Луга ги формира границите помеѓу Гачински и Волосовск, Сланцевски и Волосовски и Кингисепската и Волосовската област. Во градот Кингисеп, Луга свртува на север и последователно североисточно. Устието на реката Луга се наоѓа во населбата Уст-Луга.
Одводниот слив на Луга вклучува големи области на северот на Новгородската област (Новгородски и Батетски регион), како и на југозапад на Ленинградска област (Гачински, Лужски, Волосовски, Сланцевски и Кингиепски регион). Особено, тој содржи Шум-гора, археолошки локалитет во близина на бреговите на реката во Новгородска област и Мшинское болото Заказник во Ленинградска област, поделени меѓу сливовите на Оредеж и Јашкера.
Лугата под градот Кингисеп е пловна; сепак, нема навигација за патници.
Лесогорски

Лесогорски ( |Лесогорский), до 1948 година Јаски ( рус |Яски; |Jääski; |Jäskis) е населено место со административен статус на мало гратче ( |посёлок городского типа) на северозапад на европскиот дел на Руската Федерација. Сместено е на крајниот северозапад на Ленинградската област и административно припаѓа на Виборшкиот реон .
Според проценките на Националната статистичка служба за 2015 година во градот живееле 3 302 жители.
Има статус на населба од урбан тип, односно за мало гратче носи од 1940 година.
1 Географија
Градот Лесогорски се наоѓа на северозапад на Карелијска превлака, на левиот брег на реката Вуокса, недалеку од меѓународната граница меѓу Русија и Финска. Гратчето се наоѓа на околу 185 километри северозападно од Санкт Петербург .
2 Историја
Во пишани извори, населбата прво се споменува во текстот на Ореховскиот мир од 1323 година и според чии одредби некои територии во Новгородската територија биле предадени под управа на Швеѓаните (меѓу нив и месноста Јаски). Останала во границите на шведската држава сè до Руско-шведската војна од 1741-1743 година кога станала дел од Руската Империја. Во периодот од 1918 година до 1940 година населбата се наоѓала во границите на Финска .
По враќањето во Советскиот Сојуз во 1940 година, поранешното село Јаски доби административен статус на урбана населба во ранг на мало гратче, сè до 1960 година има функција на регионален центар. Откако Лесогорскиот регион беше распуштен во 1960 година, градот Лесогорск административно потпаѓа под администрација на Виборшкиот реон. Сегашното име го носи од 1948 година.
3 Демографија
Според податоците од пописот во 2010 година во градот живееле 3 273 жители, додека според проценките на Националната статистичка служба за 2015 година градот имал 3 302 жители.
+Движење на бројот на жителите, 1939 година, 1959 година, 1970 година, 1979 година, 1989 година, 2002 година, 2010 година, 2015 година
---, 5 330, 4 938, 4 798, 3 744, 3 004, 3 273, 3 302
4 Економија
4.1 Индустрија
Во Лесогорски постои фабрика за производство на пластика и влакна. Има електроцентрала на Вуокса.
4.2 Транспорт
Лесогорски е поврзан железнички со Каменогорск, каде што има врска со старата пруга Виборг - Јоенсу. Има сообраќај во приградската област до Виборг. Продолжувањето на железничката пруга преку Светогорск до државната граница е неупотребено.
Лесогорски е поврзан со патишта со Каменогорск и Виборг, како и со Иматра преку границата преку Светогорск
5 Поврзано
* Ленинградски регион
* Виборшки реон
* Карелијанска превлака
* Вуокса
Посета (Дирер)

''Посета'' — дрворез од 1503 година, од страна на германскиот ренесансен уметник Албрехт Дирер, од неговата низа за животот на Богородица. Ја отсликува Посетата, епизода во Евангелието според Лука, Лука 1:39–56 кога Марија, во длабока бременост, патува да ја види својата многу постара братучетка Елисавета, која во моментот е во години без дете.
Жените се прегрнуваат во куќата на сопругот на Елисавета, Захарија, кој е прикажан како стои пред вратата лево од дрворезот. И Захарија и неговата сопруга се стари; и тој е зачуден во тишина од фактот дека неговата долгогодишна неплодна сопруга конечно зачнала дете.
Многу деталниот пејзаж прикажан во позадина е вдахновен од двете патувања на уметникот низ Алпите во текот на 1494–95 година.
*
Валери Воронин

Валери Иванович Воронин (|Валерий Иванович Воронин; 17 јули 1939 година - 22 мај 1984 година) бил советски фудбалер кој настапувал за Торпедо Москва и советската репрезентација . Тој бил разноврсен дефанзивен играч за врска, чии импресивни технички способности и стартови го направиле еден од најкомплетните играчи за врска во 60-тите години на минатиот век. Тој исто така бил способен да игра како централен дефанзивец.
1 Наводи
*
Красногорск

Красногорск ( |Красногорск) е град во Русија во Московската област, сместен на реката Москва во близина на северозападната граница на Москва. Според пописот во 2010 година, во градот живееле 116 738 жители.
1 Историја
Населба од урбан тип е создадена овде во 1932 година и доби статус на град во 1940 година.
Во 40-тите години на 20 век, Антифашистичкото централно училиште, каде што учеле и предавале многу странски комунисти, се наоѓало во Красногорск.
По војната, германските научници за ракети B2 заробени од Советската армија ги започнале своите животи во овој град со своите семејства.
2 Економија
Градот е познат по компанијата Красногорски Завод, која произведуваше камери Зорки, Зенит и Красногорск до раните 90-ти. Грбот дава значење на тоа што има призма и светлосни зраци.
Красногорск е еден од ретките градови што е поврзан со Москва преку Московското метро. Се користи од метро-станицата Мјакинино (именувана по блиско село).
Крокус Експо, најголемиот руски изложбен центар, се наоѓа во Красногорск.
3 Спорт
Градот е домаќин на тим од Зорки Красногорск кои играат спортски бенди, кои се поранешни национални шампиони за мажи (три титули, по една за Советскиот Сојуз, Заедницата на независни држави) (единствената сезона за која се играше титулата) и Русија ). По финансиските проблеми, тимот не играше во Суперлигата 2016-2017, но ќе се врати во највисоката дивизија за сезоната 2017-18. Клубот стана и национален шампион за жени. Нивната домашна арена, стадионот Зорки има капацитет од 8 000 луѓе. Од 7 до 9 декември 2017 година, се одржа турнир со четири нации.
4 Значајни луѓе
Красногорск е родното место на рускиот хокеаш Владимир Петров .
5 Население
Според прелиминарните податоци од пописот, градот имал население од 116 738 жители во 2010 година, 24 193 (26,14%) повеќе отколку во 2002 година.
+, 1939 година, 1959 година, 1970 година, 1979 година, 1989 година, 2002 година, 2010 година
18 385, 35 183, 62 690, 77 370, 90 477, 92 545, 116 738
6 Збратимени градови
Красногорск има неколку збратимени градови:
7 Поврзано
* Список на градови во Русија
Даниел Прен

Даниел Прен (7 септември 1904 - 3 септември 1991) бил германски, полски и британски тенисер роден во Русија, кој бил Евреин.
1 Биографија
Бил рангиран на светскиот број 6 во 1932 година од страна на А.Валис Мајерс, а европски број 1 од списанието „Американски тенис на тревник“ Тој бил рангиран на светскиот број 8 во 1929 година (Бил Тилден), светски број 7 во 1934 година (американски тенис на тревник) и бил рангиран број 1 во Германија во период од четири години од 1928 до 1932 година. Тој бил вицешампион за титулата во мешани двојки на Вимблдон во 1930 година. Тој емигрирал од Германија во Англија, а подоцна станал успешен стопанственик.
Мста

Мста (|Мста) е река во Вишневолоцкиот, Удомелскиот и Бологовскиот регион во Тверската област и во Боровскиот, Окуловскиот, Љубитинскиот, Маловишерскиот, Крестескиот и Новгородскиот регион, како и во градот Боровичи од Новгородска област на Русија. Таа е притока на езерото Иљмењ. Таа е долга 445 километри, а површината на нејзиниот слив 23,300 км<sup>2</sup>. Главните притоки на Мста се Березајка (лево), Увер (десно), Перетна (лево) и Колова (лево). Градот Боровичи и населбата од градски тип Љубитино се наоѓаат на бреговите на Мста.
1 Опис
Изворот на Мста е во езерото Мстино на ридовите Валдаи веднаш северно од градот Вишни Волочиок. Реката тече на север, ја прифаќа Березајка од лево и влегува во Новгородска област. Таму, тој го прифаќа Уверот од десно и се врти северозападно. Низводно од градот Боровичи, ја формира границата помеѓу Боровичкиот и Окуловскиот регион, а сè уште низводно помеѓу Окуловскиот и Љубитинскиот регион. Заминува од границата кон север, а низводно од населбата Љубитино нагло се врти југозападно. Прави уште една кривина на границата со Крестетскиот регион и нејзиното устие е низводно од населбата Пролетариј.
Речниот слив на Мста е огромен и го опфаќа источниот дел на Новгородска област и областите во северниот дел на Тверска област. Градовите Боровичи, Бологоје, Удомља, Окуловка и Валдај лежат во сливот на реката Мста.
До средината на 19 век, Мста, која припаѓа на речниот слив на Нева, била дел од важна трговска водна рута што ги поврзува Балтичкото и Каспиското море поради многу краткото растојание помеѓу Цна, тогаш притока на езерото Мстино и Тверца, лева притока на реката Волга. Портата помеѓу овие езера постоела од средниот век. Во почетокот на 18 век, бил изграден воден пат Вишни Волочиок, поврзувајќи ги Мста и Тверца. До средината на 19 век, по отворањето на водниот пат Волга-Балтик и железничката пруга Москва-Санкт Петербург, значењето на Мста како транспортна рута е намалено.
Исто така е значајно за брзаците на 30 километри помеѓу Опеченски Посад и Боровичи, и е популарна патека за сплаварење.
Најниските 134 километри на Мста, низводно од село на Мстински Мост, се наведени како пловни во Државниот регистар за води на Русија.
Конаково

Конаково ( |Конаково) е град на северозапад на европскиот дел на Руската Федерација. Сместен е во југоисточниот дел на Тверската област и е административен центар на Конаковскиот реон.
Според проценките на Националната статистичка служба, во градот во 2014 година живееле 41 434 жители или 42 113 жители во поширокото градско подрачје.
1 Географија
Градот Конаково се наоѓа во југоисточниот дел на Тверската област во строгиот центар на Конаковскиот реон, на ниско и релативно рамно низинско подрачје познато како Горноволшка низина. Лежи на десниот брег на Волга, односно на вештачката Ивањковска акумулација, на местото каде што реката Донховка се влева во езерото, на надморска височина од 124 метри. Тоа е околу 82 километри југоисточно од административниот центар на градот Твер .
2 Историја
Претходник на модерната населба Конаково бил имотот, а потоа и селото ''Кузнецово,'' основано во 1806 година. Поинтензивниот развој и напредок на селото се случил по отворањето на фабриката за производство на керамички фајанс во 1826 година. Фабриката која 1809 година основана од Фридрих Бринер, првично била лоцираан во селото Домкино, на околу 20 километри источно, била преместена во Кузнецово поради поголема потреба од работници. За кратко време, фабриката стана една од најпознатите производствени погони за производство на уметничка керамика во тој дел на Русија.
Населбата во 1929 година го сменила своето име во Конаково, во чест на револуционерот Порфириј Конаков (1878–1906), учесник во револуцијата во 1905 година кој живеел во таа населба некое време.
Селото во 1925 година е административно уредено како мало гратче, а административниот статус на град го носи од 1937 година.
По изградбата на Конаковската термоелектрана во источниот дел на градот во 1965 година, Конаково стана еден од најважните електроенергетски центри во Терската област.
Во април 2007 година беа усвоени официјалните градски симболи - грбот и знамето.
3 Демографија
Според податоците од пописот во 2010 година во градот живееле 41 291 жител, додека според проценките за 2014 година градот имал 41 234 жители во поширокото градско подрачје, што зафаќа површина од 39,03 км², имало вкупно 42 113 жители во исто време.
+, 1939 година, 1959 година, 1970 година, 1979 година, 1989 година, 2002 година, 2010 година, 2014 година
11 949, 13 705, 29 545, 36 828, 42 522, 42 335, 41 291, 41 234
Белешка: * според проценката на Националната статистичка служба на Русија.
4 Поврзано
* Тверска област
* Конаковски реон
* Список на градови во Русија
* Ивањковско Езеро
* Термоцентрала Конаково
Профил

Профил – во ликовната уметност еден од начини на портретирање, сликата на главата прикажан од страна, под аголд од 90 степени. Профилот може да биде лев или десен, во зависност на која страна е свртена главата. Ако аголот на главата е меѓу анфас и профил, станува збор за „полупрофил“. Понекогаш се користи и поимот „три четвртини профил“ за полупрофил со агол на главата од 45°. Ако аголот на главата е поголем од 90°, таквиот профил се нарекува изгубен профил (profil perdu). Профилот може, како и за портретот, да се однесува на сликата на главата, но исто така и за градите, како и целата фигура на лицето.
1 Етимологија
Зборот профил доаѓа од италијанскиот збор ''profilo'' = основни црти (од ''profilare'' - оцртува). Во македонскиот јазик дошол од францускиот ''profil''.
2 Историја
Во уметноста на старите цивилизации на Близок ИстокБлискиот Исток, а особено во египетската до 14 век пр.н.е. до фараонот Екнатон, портретите били стилизирани, а на сличностите не им се придавало големо значење.
Во средниот век, кон крајот на 14 век, во Бургундија и Франција почнале да се изработуваат портрети насликани на мали дрвени плочи, прво во профил, а потоа и во останатите погледи.
Во ренесансата, меѓу 1450 и 1500 година били популарини портрети во профил вдахновени од античките медалјони. Медалјоните со своите двострани слики инспирирале краткотрајна „мода“ на двострано сликање. Релативно рано северноевропските сликари го напуштаат профилот и почнуваат сликање на портрети со реалистичен волумен и пропорции.
Андома

Андома (|Андома) е река во Витегорскиот регион во Вологодската област во Русија. Истекува од езерото Гроптозеро и е притока на езерото Онега. Таа е дола 156 километри, а површината на нејзиниот слив е 2,570 км<sup>2</sup>. Главната притока на Андома е Самина (десно).
1 Опис
Речниот слив на Андома зафаќа голем дел од северниот дел на Витегорската област. Реката тече низ ридовите Андома, а сливот содржи многу езера од глацијално потекло. Најголемото езеро во сливот на Андома е езерото Ајнозеро .
Изворот на Андома е во системот на езера во северниот дел на областа Витегорски. Реката тече во општа насока на југ, се врти кон запад и на крајот северозападна. Долниот тек на Андома е населен. Во селото Сорокопоље, Андома ја прифаќа Самина од десно, а низводно од ова место формира делта додека се влева во езерото Онега.
Кратка патека на автопатот што ги поврзува Вологда и Медвежјегорск преку Витегра и Пудож поминува покрај Андома, преминувајќи преку мост во селото Сорокопоље.
Помеѓу 1927 и 1957 година, Андомски регион со центар во селото на Андомски Погост постоел, најпрво во Ленинградска област, од 1937 година наваму, во Вологсдоската област. Во 1957 година, регионот е укината и споен во Витегорската област. И село, сместено низводно од Сорокопоље, и областа биле именувани по Андома.
Свир

Свир (|Свирь, вепски: vep, карелски/финскиот: krl) е река во Подпорожскиот, Лодејнополскиот и Волховскиот регион на североисток од Ленинградска област, Русија.
1 Опис
Тече западно од езерото Онега до езерото Ладога, со што се поврзуваат двете најголеми езера во Европа. Таа е најголемата река која се влева во езерото Ладога. Должината на Свир е 224 километри, додека површината на нејзината слив е 84,400 км<sup>2</sup>. Градовите Подпорожје и Лодееное Поле, како и населбите од урбан тип Вознесение, Николски, Важини и Свирстрој се наоѓаат на бреговите на Свир.
Откако Петар Велики го поврза Свир со Нева од каналот Ладога во 18 век, реката беше дел од Водоводот Мариински, во моментов воден пат Волга-Балтик. Каналот Онега е бајпас на езерото Онега од југ, што го поврзува Свир со Витегра. Свир многу се користи за навигација, и со товарен сообраќај и со крстаречки бродови. Постојат две брани со хидроелектрични централи на реката. Хидроелектричната станица Долен Свир, во Свирстрој, се наоѓа на 81 километар од устата на реката, додека хидроелектричната станица Горниот Свир, сместена во Подпорожје, е на 128 километри далеку. Над хидроелектричната станица Горниот Свир, Свир е изграден како резервоар Ивински Разлив.
Бидејќи Свир излегува од езерото Онега, неговиот слив зафаќа огромна површина, опфаќајќи се јужно од Република Карелија, северно и источно од Ленинградска област, северозападно од Вологодската област, а исто така вклучува и помали региони во Архангелска област (сливот на Илекса). Главните притоки на Свир се Важинка (десно), Ојат (лево) и Паша (лево). Главните реки во сливот на Свир се Суна (најдолгата во сливот на Свир), Шуја, Водла и Витегра. Басенот на Свир исто така вклучува огромна количина слатководни езера, од кои најголеми, зад езерото Онега, се езерото Водлозеро, езерото Сиамозеро, езерото Гимолское, езерото Лижмозеро и езерото Шотозеро. Градот Петрозаводск и градовите Суојаври, Кондопога, Медвежегорск, Пудож, Вјтегра, Подпорожје и Лодејноје Поле, како и голем број на урбанистички-тип населби, кои се наоѓаат во рамките на сливното подрачје на Свир.
Реката тече покрај манастирот Александар-Свирски, во кој се наоѓаше Свирлаг (еден од најславните гулаги). Областа околу реката доживеа тешки борби за време на продолжената војна 1941–1944 година.
Десниот брег на долниот дел од Свир е окупиран од природниот резерват Нижесвирски, основан во 1980 година.
Момчето и вештерката

Момчето и вештерката (''Ивас, Ивасик Телесик, Ивашко и вештерката, Ивашко, Терешечка, Телпушок, Жихарко, Баба Јага и Жихар, Лутонјушка'') е заплет на источнословенските народни приказни.
Во индексот на бајки, тој е означен со бројот 327С, Ф "Момче (Ивас, Жихарко, Лутонјушка) и вештерка": вештерката го мами момчето кај неа, имитирајќи го мајчиниот глас; ја испраќа својата ќерка да го ипржи момчето.Таа самата му покажува како да седне на лопатата; момчето ја става ќерката на вештерката и вештерката во рерна; се искачува на едно дрво; Лебедите гуски го носат дома: во приказната 327F, рибарче си лови риба во брод; вештерката го фалсификува нејзиниот груб глас во тенок и се преправа дека е мајка му што носи храна. Руски верзии на приказната - 52, украински - 23, белоруски - 13..
Според истражувачите, овој заплет е прекриен приказ на иницијативни обреди; во него, како и во заплетот на бајката "Гуски-лебеди", се рефлектира идејата за птици - психофори.
Руските и украинските бајки за момчето и вештерката во повеќе наврати биле обработени од писателите А. Н. Толстој, Г. П. Данилевски, П. Г. Тичина и други.
1 Заплет
Старецот и старицата немаат деца. Старецот носи дома парче дрво за „жената да се забавува“. Mомчето Терешечка е родено од едно парче дрво (Пинокио е мотив).
Имитирајќи го гласот на мајката на Терешечка, вештерката (Баба Јага) го мами Терешечка на брегот додека ловел риба и го киднапира. Ја упатува својата ќерка (Алјонка, или Оленка) да го испече Терешечка, но тој итро ја принудува Алјонка да седне во рерната наместо него ''(„Јас сум сè уште мал и глупав, не знам како да седнам на лопатата“)''.
Вештерката ја јаде својата ќерка и се тркала на коските, повторувајќи: ''„Се тркалам, лежам наоколу, јадев месо од месото на Терешечкин“'' ; гледајќи го ова, Терешечка и се смеел. Таа почнала да го гриза дрвото на кое што седел Терешечка; тој побарал помош од птиците (гуски), и тие го спасиле, носејќи го дома кај неговите родители.
Куќата на мачката (цртан филм, 1958 година)

„Куќата на мачката“ е советски уметнички цртан цртан филм од 1958 година, создаден од режисерот Леонид Амалрик, заснован на бајката на Самуил Маршак.
1 Заплет
Си живеела мачка. Таа имала голема куќа со скап мебел. Често нејзините сиромашни внуци-мачиња доаѓале пред прагот на оваа куќа, барајќи од неа храна и сместување, но таа ги бркала преку нејзиниот слуга, чуварот на мачки, Василиј. Дошле нејзините соседи да ја посетат: Петелот, Кокошката, Јарецот, Козата и Свињата. Мачката срдечно ги пречекала гостите и им го покажала својот дом. Додека гостите се забавувале, мачињата повторно дошле да побараат засолниште, но мачката повторно ги избркала. Кога гостите си заминале дома, парче дрво паднало од шпоретот и во куќата започнал пожар. Мачката и нејзиниот вратар, мачката Василиј, се обиделе да ги извадат остатоците од намештајот и домаќинството, пожарникарите: дабарите и јарците се обиделе да го изгаснат огнот, но куќата не можела да се спаси, сè изгорело. Мачката и мачорот отишле во куќите на своите гости, барајќи од нив засолниште, но од сите им било одбиено под различни изговори а децата на Петелот и Пилето скоро ќе ги истепале Мачката и Мачорот, и Јарецот и Козата со јарињата, како и Свињата, ги исмејувале. После тоа, Мачката се срамела од фактот дека таа, пак, одбила да ги нахрани мачињата и да им дозволи да останат преку ноќ. Конечно, Мачката и мачорот Василиј стигнале до урнатините на колибата, каде што живееле внуците на мачката, кои ги прифатиле. Мачката побарала прошка од мачињата. Мачката, мачорот Василиј и мачињата ја живееле зимата заедно.Со почетокот на пролетта тие изградиле нова голема куќа и ги поканиле сите соседи на забава за вселувањето во куќата.
2 Филмска екипа
Писатели на сценарија:, Николај Ердман, Самуел Маршак
Продуцент, Леонид Амалрик
Скици на уметници, Јуриј Васнецов
Производители:, Надежда Привалова, Татјана Сазонова
Композитор, Никита Богословски
Оператор, Михаил Друјан
Инженер за звук, Николај Прилутски
Асистенти на директорот:, Галина Андреева, Сергеј Бендерски, Борис Корнеев, Александра Фирсова
Асистент на операторот, Екатерина Ризо
Аниматори:, Дмитриј Белов ,Михаил Ботов , Борис Дежкин , Вадим Долгих ,Вјачеслав Котијочкин , Рената Миренкова , Марија Мотрук , Лидија Реццова , Владимир Пекар , Татјана Таранович , Татјана Федорова , Фјодор Хитрук , Елена Хлудова , Борис Чани
Декоратери:, Олга Гемерлинг, Ирина Кускова, Константин Малишев, Валерија Рожеро
Улогите ги толкувале:, Вера Орлова - ''мачка'', Леонид Пирогов - ''мачка Василиј'' , Викторија Иванова - ''Кити'' , Ирина Потоцкаја - ''маче'' , Георги Витсин - ''Коза /'' Руж , Анастасија Георгиевска - ''коза'' , Сергеј Мартинсон - ''петел'' , Елена Понсова - ''пилешко'' , Григориј Шпигел - ''прасе'' , Борис Толмазов - ''раскажувач''
3 Награди
1958 година - 10. меѓународен филмски фестивал во Венеција за деца и младинци: Прва сребрена Георгиј награда за филмови за деца под 7 години.
4 Видео изданија
Цртаниот филм постојано се издава на ДВД во колекции на цртаните филмови: „Мачка и друштво“ (дистрибутер „Крупен план“), „Куќата на мачката“ (дистрибутер „Крупен план“), „Мачор и мачка“ („Сојузмултфилм“).
Карен Хачанов

Карен Хачанов ( |Карен Абгарович Хачанов; роден на 21 мај 1996 година, Москва ) е руски тенисер.
1 Кариера
Тој освои четири АТП- титули во поединечна конкуренција. Хачанов во моментов е седумнаесетти тенисер во светот.
Некое време негов тренер беше Игор Бисенко во Москва и Ведран Мартиќ од Сплит. Во 2014 година беше под водство на Гало Бланко. Од 2017 година тренира со неговиот претходен тренер Ведран Мартиќ.
На АТП мастерс турнирите, тој го постигна најдобриот резултат во Париз 2018 година кога го освои турнирот победувајќи во финалето на Новак Ѓоковиќ .
2 Семејството
Од април 2016 година е во брак со Вероника Шклијаева.
3 Финале на АТП мастерс 1000 серија
3.1 Синглови: 1 (1: 0)
Исход, Бр., Година, Турнир, Подлога, Противник, Резултат
Победник, 1, 2018 година, Париз, Тврда (с), Новак Ѓоковиќ, 7: 5, 6: 4
4.2 Парови: 2 (0: 2)
Исход, Бр., Година, Турнир, Подлога, Партнер, Противници, Резултат
Финалист, 1, 2018 година, Мајами, Тврда, Андреј Рубљов, Боб БрајанМајк Брајан, 6: 4, 6: 7 <sup>(5: 7)</sup>, [4:10]
Финалист, 2, 2019 година, Париз, Тврда (с), Андреј Рубљов, Пјер-Иг ЕрберНикола Маи, 4: 6, 1: 6
4 АТП финале
4.1 Синглови: 4 (4: 0)
Исход, Бр., датум, Турнир, Подлога, Противник, Резултат
Победник, 1, 2 октомври 2016 година, Ченгду, Кина, Тврда, Алберт Рамос-Вињолас, 6: 7 <sup>(4: 7)</sup>, 7: 6 <sup>(7: 3)</sup>, 6: 3
Победник, 2, 25 февруари 2018 година, Марсеј, Франција, Тврда (с), Лука Пуј, 7: 5, 3: 6, 7: 5
Победник, 3, 21 октомври 2018 година, Москва, Русија, Тврда (с), Адријан Манарино, 6: 2, 6: 2
Победник, 4, 4 ноември 2018 година, Париз, Франција, Тврда (с), Новак Ѓоковиќ, 7: 5, 6: 4
4.2 Парови: 2 (0: 2)
Исход, Бр., датум, Турнир, Подлога, Партнер, Противници, Резултат
Финалист, 1, 31 март 2018 година, Мајами, САД, Тврда, Андреј Рубљов, Боб БрајанМајк Брајан, 6: 4, 6: 7 <sup>(5: 7)</sup>, [4:10]
Финалист, 2, 3 ноември 2019 година, Париз, Франција, Тврда (с), Андреј Рубљов, Пјер-Иг ЕрберНикола Маи, 4: 6, 1: 6
Ладен лем

Ладен лем – еден од најчестите дефекти кој се јавува во електронските уреди. Калајот како основен врзувачки материјал-метал, во растопена состојба, при температура од околу 270 °С, се нанесува на печатена плоча за да се оствари електроспроводен спој меѓу компонентите и печатената плоча.
Ладен лем е недоволно растопен и загреан калај кој се кристализира и се создава врска која има преоден отпор бидејќи контактот меѓу металите не остварен во целосна смисла. Со текот на времето доаѓа до оксидација на спојот, па преодниот отпор се зголемува додека не дојде до постојан или повремени прекини. Притоа тој прекин главно е невидлив со голо око.
Откако на печатената плоча ќе се постават компонентите, за да се оствари одредена електрична шема, истите се спојуваат со печатената плоча или рачно, со лемила, или машински во калајни бањи.
Во моментот на нанесување на растопениот калај потребно е самата операција на лемење да трае колку што треба – пар секунди, бидејќи подолгиот временски период може да ги оштети компонентите (прегорување) и печатената плоча (кривење), а многу краток период за последица има појава на ладен лем.
Повремените прекини се особено тешки за воочување бидејќи се јавуваат како прекин дури откако уредот ќе се загрее.
Ладните лемови може да се избегнат со подгревање на компонентите кои се лемат, со користење на квалитетен калај специјално предвиден за овие намени, со стручно лемење и соодветен квалитетен алат.
Бајага и инструктори

Бајага и инструктори (српски, латиница: Bajaga i instruktori) е српски и поранешен југославенски рок бенд, основан во Белград во 1984. година (Момчило Бајагиќ). Групата поседува богата дискографија и плејада на хитови што ги сместија на врвот на поранешната југославенска рок сцена, заедно со другите бендови као на пр. Бијело дугме и Рибља чорба.
Волшебно стапче

Волшебно стапче (исто така волшебен жезол) е тенок прав стап или прачка, понекогаш во форма на копје или жезол и со скапоцен камен или некаков украс на крајот . Во современиот вокабулар, зборот „волшебно стапче“ и „волшебен жезол“ обично се поврзувале со магија .
Според В. Ј. Проп, стапчето „е создадено како резултат на човечката комуникација со земјата и растенијата“. Се верувало дека ако се пресече стап од живо дрво, тогаш неговата магична моќ на плодност се пренесувал на делот од дрвото. Овие квалитети се пренесувале на сè што го допира стапот (гранчето) .
1 Приказна
Сама по себе оваа слика е позната уште од античко време - археолозите пронашле антички карпести слики, на кои се прикажани фигури кои држат стапови, а последователно многу индоевропски народи ги прикажувале своите богови со разни предмети во рацете (честопати како стапови), симболизирајќи ја нивната моќ и има легенди за сите видови магични стапчиња. Свештениците од голем број народи користеле стапчиња за да извршуваат разни ритуали . Постојат различни хипотези за потеклото на сликата - поврзана со култот на фалусот или првичната употреба на тапан од страна на шаманите .
Во голем број современи нео-пагански религии (на пример, во Вика ), магичните стапчиња се користат за време на разни ритуали . Сликата на волшебно стапче била широко рефлектирана најпрво во народните приказни и легенди, честопати играјќи прилично важна заговорна улога во нив, а потоа и во популарната култура - така, многу циркуски илузионисти (обично стапот на магионичарот го „користат“ како атрибут во нивните перформанси,тој не е подолг од 30 см и со пречник од околу 5-10 мм), и во многу современи дела од научна фантастика и фантазијата, волшебното стапче е составено со елементи на слика на волшебниот лик, со кој тој создава магија и извршува други волшебни дејства. Релјефот на вратите на базиликата во Санта Сабина во Рим го прикажува Христос со „волшебно стапче“ како прави чуда: воскресението на Лазар, чудото со леб и трансформацијата на водата во вино.
2 Во литературата
* Во книгата „ Лавот, вештерката и гардеробата“ Белата вештерка користи волшебно стапче со кристал за да ги претвори живите суштества во камен.
* Во серијалот романи „Хари Потер“, волшебниците се спојуваат со дрвени стапчиња без кристали.