procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Седмица на современата уметност

Недела на модерната уметност (португалски: ''Semana de Arte Moderna'') — уметнички фестивал во Саун Пауло, Бразил, кој се одржал во периодот од 11 февруари до 18 февруари 1922 година. Историски гледано, фестивалот го означил почетокот на Бразилскиот модернизам; иако голем број на поединечни бразилски уметници вршеле модернистичка работа пред фестивалот, го здружиле и го дефинираале движењето, претставувајќи го бразилското општество во целост. За Бразил, тоа било толку важно како и Меѓународната изложба на современа уметност, што се одржала во Њујорк во 1913 година, што претставува легендарна пресвртница во историјата на американската уметност.
Неделата се одржала во Општинскиот театар во Саун Пауло, и вклучувала изложби на пластични уметности, предавања, концерти и читање на поеми. Во својата широчина се разликувала значително од оној во Њујорк, со кое често се споредувал, но со само ликовна уметност. Таа била организирана главно од сликарот Емилијано Ди Кавалканти и поетот Марио де Андраде, во обид да се доведе до долготраен конфликт помеѓу младите модернисти и културниот естаблишмент, предводен од Бразилската академија на литературата, која строго се придржувала кон академизмот . Настанот бил доста контроверзен кога се одржил.
Тоска (опера)

Тоска — опера во три чина од италијанскиот композитор Џакомо Пучини, според либретото на Лујџи Илика и Џузепе Џакоза засновано врз драмата „Тоска“ на Викториен Сарду. Светската премиера на операта била одржана на 14 јануари 1900 година, во Рим.
1 Синопсис
Сликарот Каварадоси му помага на избеганиот затвореник Анџелоти да се засолни, но шефот на полицијата Скарпија и неговите агенти ја насетуваат трагата. Служејќи се со вешти ветувања и закани, Скарпија успева да изнуди признание од Тоска, љубовницата на сликарот, по што Каварадоси е уапсен и осуден на смрт. Тоска го моли шефот на полицијата да го помилува сликарот, а тој се согласува под услов таа да биде негова. За да го спаси Каварадоси, Тоска се согласува, но бара Скарпија да му издаде документи на сликарот со кои тој безбедно ќе го напушти Рим. Притоа, Скарпија ѝ кажува дека ќе организира фиктивно стрелање на Каварадоси. Скарпија ги подготвува документите, но кога се обидува да ја обљуби Тоска, таа го убива со нож и веднаш му јавува на Каварадоси дека стрелањето ќе биде фиктивно. Меѓутоа, претходно Скарпија наредил вистински да го стрелаат сликарот и наредбата е извршена. Тогаш, Тоска сфаќа дека е измамена и, пред да биде фатена од агентите на Скарпија, таа се фрла од затворската тврдина во бездната.
Луис Гонзага

Луис Гонзага ду Насименту (роден на – починал на ) — бразилски пејач, текстописец, музичар и поет и една од највлијателните фигури на бразилската популарна музика во XX век. Тој е заслужен за тоа што го претставил богатиот универзум од североисточни музички жанрови на Бразил. Освен тоа е основач и на музичкиот жанр ''Baião''.. Според Каетано Велосо, тој бил првиот значаен културен настан со масовна привлечност во Бразил.. Луиз Гонзага ја добил наградата „''Шел''“ за бразилска популарна музика во 1984 година и бил четвртиот уметник кој ја добил оваа награда.
Синот на Гонзага, Луиз Гонзага исто така бил бразилски пејач и композитор. Освен тоа бил и припадник на бразилските масони. Браната Луиз Гонзага го носи неговото име..
Суели Карнејро

Апаресида Суели Карнејро Жакоел (|Aparecida Sueli Carneiro Jacoel; р. во ) — бразилски филозоф, писател и активист против расизмот кон црните Бразилци. Суели Карнејро е основач и моментален директор на „Институтот на црните жени Геледес“ и се смета за еден од главните автори за црниот феминизам во Бразил. Има завршени докторски студии по филозофија на Универзитетот Саун Пауло.
1 Дела
*''Racismo, Sexismo e Desigualdade no Brasil'' (2011)
*''Mulher negra: Política governamental e a mulher'' (1985), com Thereza Santos e Albertina de Oliveira Costa
Марта (фудбалерка)

Марта Виејра да Силва, попозната како Марта (родена на 19 февруари 1986) — бразилска фудбалерка која игра за Орландо Гордост во Националната женска Фудбалска Лига на САД и на Бразил на репрезентацијата како напаѓач. Со 15 гола, таа го држи рекордот за најмногу постигнати голови во ФИФА на Жените на Светскиот Куп за турнири, надминувањето на Биргит Prinz's претходниот рекорд од 14 со гол против Јужна Кореја во Бразил првиот натпревар од 2015 издание во Канада.
Марта е често се смета како најдобар женски играч на сите времиња, coveting прекарот ''Пеле со здолништа'' со Пеле себе. Таа беше именуван ФИФА Светски Играч на Годината пет последователни времиња помеѓу 2006 и 2010 година. Таа е член на Бразилската државни репрезентации кои го освои сребрениот медал во 2004 и 2008 година Летната Олимпијада. Таа исто така беше награден со Златната Топка (МВП) во 2004 година ФИФА У-19 Жени на Светското Првенство, и освои и двата Златна Топка награда како најдобар играч и Златна Подигање награда како најдобар стрелец во 2007 година на Жените на Светското Првенство , откако водечките Бразил во финалето на турнирот.
Во јануари 2013 година таа беше именуван како еден од шесте Амбасадори на 2014 година ФИФА Светското Првенство во Бразил, заедно со Amarildo, Bebeto, Карлос Алберто Торес, Роналдо и Марио Zagallo. Таа, исто така, се појави во Sveriges Телевизија телевизија документарен серија ''На Други Спортски'' од 2013 година.
Во август 2016 година, Марта беше еден од 8 до носат Олимписки Знаме на Олимписките игри во Рио.
Како на 14 март 2017, Марта стана еден шведски државјанин. Таа е наведено дека таа ќе ја задржи Бразилецот државјанство.
Алексеј Навални

Алексеј Анатолиевич Навални ( - ) — руски опозициски активист, адвокат, активист против корупција и политичар.
1 Животопис
Од 2009 година станал познат по критиките за корупција на рускиот претседател Владимир Путин. Бил организатор на големите протести против политичката корупција, Путин и неговите коалициони партнери. На 27 април, 2017 година Навални бил нападнат од група непознати лица во близина на канцеларијата на неговата Анти-корупциска фондација. Нападот бил извршен со мешавина од Брилијантно зелена боја. Тој наводно изгубил 80% од видот на десното око.
На 7 јули, бил ослободен од затворот каде што бил 25 дена.
Пред тоа тој бил уапсен во Москва за учество на протести и бил затворен 30 дена за организирање нелегални протести.
2 Смрт
На 16 февруари 2024 година, Федералната казнено-поправна служба објави дека Навални починал во затворот во Јамало-ненец, по прошетка се почувствувал лошо. Во изјавата на затворот се тврди дека „Сите неопходни мерки за реанимација беа извршени, но не дадоа позитивни резултати... Болничарите ја потврдија смртта на осуденикот“. Портпаролката на Навални на директен пренос рече дека неговиот тим не може да ја потврди неговата смрт додека неговиот адвокат не го посети затворот, но веруваат дека Навални е мртов.
Леонард Коен — Јас сум твојот човек (филм)

Леонард Коен — Јас сум твојот човек (англиски: ''I’m Your Man: The Life of Leonard Cohen'') — американски документарен филм од 2005 година, во режија на Лиjан Лунсон.
1 Содржина
Филмот е посветен на животот и работата на Леонард Коен. Заснован е на концертот посветен на музиката на Леонард Коен, наречен „Дотуркав дотука за убавината“, а одржан во 2005 година во „Сиднејската опера“. На концертот настапуваат Ник Кејв, Џарвис Кукер, „Хендсам фемили“, Бет Ортон, Руфус Веjнрајт, Марта Веjнрајт, Теди Томпсон, Линда Томпсон, Ентони, Кејт и Ен Мекгригл. Крајот на филмот вклучува настап на Леонард Коен и „Ју ту,“ што не е снимен во живо, туку е снимен специјално за филмот во Њујорк. Филмот бил премиерно прикажан на Филмскиот фестивал во Торонто.
Приказната за Пинк Флојд: Кој од вас е пинк?

Приказната за Пинк Флојд: Кој од вас е пинк? (англиски: ''The Pink Floyd Story: Which One is Pink?'') – британски документарен филм од 2007 година, во режија на Крис Родли.
1 Содржина
Филмот е снимен по повод 40-годишнината од објавувањето на „Фрулаџијата пред портите на зората“, првиот албум на водечката британска „андерграунд“ група „Пинк Флојд“. Ова е одличен документарец од едноставна причина: раскажан е од самите „Пинк Флојд“..
Роберт Плант: Јас самиот

Роберт Плант: Јас самиот (англиски: ''Robert Plant: By Myself'') – британски документарен филм од 2010 година, во режија на Крис Родли.
1 Содржина
Во филмот, Роберт Плант зборува за своето музичко искуство, од Сторбриџ, преку британскиот блуз, ѕвездените моменти со „Лед Цепелин“ во 1970-тите, па сè до „Бенд оф џој“. Исто така, тој фрла поглед на својата работа со „Ханидриперс“ како и со северноафриканските музичари, неговото повторно здружување со Џими Пејџ како и неговата соработка со кантри-пејачката Алисон Краус. Како еден од најголемите вокали на рокенролот, Плант објаснува како му било да го скрши клишето на рок-божество и да го најде својот звук во 1980-тите и 1990-тите. Филмот вклучува музички инсерти и ретки снимки и фотографии.
Пермски јазици

Пермски јазици — подгрупа на уралските јазици. Јазиците се зборуваат во неколку региони во западниот дел на Урал во Русија. Вкупниот број на говорници на овие јазици е околу 950.000 жители, од кои 550.000 жители зборуваат удмуртски. Како и останатите уралски јазици, така и пермските се претежно аглутинативни и имаат богат систем на падежи. Сепак, за разлика од останатите уралски, овие јазици немаат самогласна хармонија. Најстариот пишан пермски јазик е старопермскиот јазик, чии документи датираат од 14 век.
1 Јазици
Во оваа група на јазици спаѓаат удмуртскиот и комискиот заедно со своите дијалекти, односно:
* комиски јазик
** коми-пермјачки јазик
** коми-јазвински јазик
** коми-зиријански јазик
* удмуртски јазик
Традиционално, јазиците биле класифицирани како фино-пермски јазици, заедно со финскиот, мордвинскиот и марискиот јазик. Сепак оваа класификација во скоро време била оспорена и така класификацијата на пермските јазици во рамките на уралските јазици останува неодредена.
Доктор Живаго (филм од 1965)

Доктор Живаго (англиски: ''Doctor Zhivago'') – американски филм од 1965 година, во режија на Дејвид Лин, по сценариото на Роберт Болт, засновано врз истоимениот роман на Борис Пастернак. Главните улоги ги играат: Џералдин Чаплин, Џули Кристи, Омар Шариф, Алек Гинис, Ралф Ричардсон, Род Стејгер, итн. Филмот ја освоил наградата „Оскар“ во категориите за најдобро сценарио, за камера, за сценографија, за костимографија и за музика.
1 Содржина
Во 1936 година, генералот на Црвената армија Евграф Живаго (го игра Гинис) среќава млада работничка за која мисли дека можеби е ќерката на неговиот полубрат Јуриј Живаго (го игра Шариф) и неговата голема љубов Лара (ја игра Кристи). Затоа, тој почнува да ѝ го раскажува животот на Јуриј со цел таа да се сети на некој детаљ и така да потврди дека навистина е нивната ќерка: Кон крајот на 19 век, Јуриј останал сираче и бил одгледан од богатото московско семејство на Александар Громико (го игра Ричардсон). Тој дипломирал медицина, а за време не студирањето се афирмирал и како надарен поет и наскоро се оженил за убавата девојка Тоња (ја игра Чаплин), ќерката на Громико. Истовремено, пред Првата светска војна, во Москва живеела и седумнаесетгодишната Лара чија мајка имала богат љубовник (го игра Стејгер). Иако Лара веќе била свршена за фанатичниот левичар Паша, неа ја заведол љубовникот на нејзината мајка. Кога мајка ѝ на Лара се обидела да изврши самоубиство, д-р Живаго ја запознал и сфатил дека таа му е љубовница на богатиот Комаровски. Кога Комаровски ја нарекол курва, мајка и на Лара се обидела да го застрела пред очите на московската аристократија и тогаш д-р Живаго му пружил прва помош на Комаровски. Во Првата светска војна, д-р Живаго учествувал како лекар, а Лара била болничарка и тие страсно се вљубиле еден во друг. Подоцна, драматичните историски настани ги разделиле, но нивната љубов останала...
Фактори рекордс: Од Џој дивижн до Њу ордер и Хепи мандејс

Фактори рекордс: од Џој дивижн до Њу ордер и Хепи мандејс (англиски: ''The Factory Records: From Joy Division to New Order and Happy Mondays'') – британски документарен филм од 2007 година, во режија на Крис Родли.
1 Содржина
Во еден темен, северен град во доцните 1970-ти, петмина сонувачи создадоа дискографска куќа - „Фактори рекордс“. Создадоа и три класични музички групи - „Џој дивижн“ „Њу ордер“ и „Хепи мандејс“, како и првиот британски суперклуб - „Хациенда“. Водени од Тони Вилсон, тие создадоа оригинална конфронтација помеѓу концептуалната уметност и уличната музика. Ова е приказна за тоа како еден ТВ-водител (Вилсон), невработен глумец (Алан Еразмус), студент на сликарство (Питер Савил), диџеј (Роб Гретон) и надежен музички продуцент (Мартин Ханет) станаа пионери на британската независна поп-култура, за тоа како осмислија нов Манчестер и потрошија купишта пари.
Грав Тропеиро

Грав тропеиро — традиционален специјалитет во бразилските сојузни држави Саун Пауло, Минас Жераис и Гојас. Овој специјалитет се состои од грав измешан со маниока, бисквити, колбаси, јајца, лук, кромид и зачини.
1 Потекло на поимот
Името на специјалитетот потекнува од трговските активности во 17 век, кои имале за цел интегрирање на населбите главно во југоисточниот и среднозападниот дел на Бразил. Во тој период, превезувањето на различни видови стока било вршено со помош на коњи и магариња, а чуварите на овие животни биле познати под поимот „тропеироси“.
2 Историја
Тропеиросите воделе животни низ сојузната држава Минас Жераис сè до средината на 20 век. Нивната исхрана главно вклучувала сланина, грав, брашно, црн пипер, кафе, пченкарно брашно и коате (оцет со кисело овошје). Во пристанишните делови, тие се хранеле со грав со парчиња месо и сланина, кој обични бил без сос и бил послужуван со фарофи и сецкана зелка. Вака приготвениот грав станал основен специјалитет на менито на овие луѓе, па оттаму и потеклото на гравчето Тропеиро. Од друга страна, пиењето алкохолни пијалаци било дозволено само во посебни прилики. Така на пример, во студените денови обично се пиел алкохолниот пијалак кашаса заради избегнување на запек, а особено бил користен и како лек за убоди од инсекти.
3 Културно наследство
Иако специјалитетот не е широко познат меѓу населението, истиот е предложен да стане дел од нематеријалното наследство на Националниот институт за историско и уметничко наследство, како и дел од светското културно наследство на УНЕСКО. За таа цел, планирано е создавање на основа на податоци со информации за влијанието на гравчето Тропеиро, којашто треба да биде сместена во Музејот на ТропеироЗа во округот Ипоема во сојузната држава Минас Жераис.
4 Поврзано
* Грав
* Тропеиро
* Бразилска кујна
Двајца стануваат еден (филм)

Двајца стануваат еден - кинески филм од 2006 година, во режија на Винг-чеонг Лоу, според сценариото на Ајви Хо и Чи Кенг Фунг. Главните улоги ги играат: Миријам Чин Вах Јеунг, Ричие Џен и Јо Кук.
1 Содржина
Обична чиновничка по име Бинг, води безгрижен градски живот составен од грижа за растението во нејзината канцеларија, состаноци и озборувања со трите пријателки. Сепак, нејзиниот безгрижен живот наскоро се превртува наопаку кога ќе пронајде грутка во градата. Сè почнува да се распаѓа, додека таа се обидува да се справи со Битката за женственоста, преку серија на горчливо-слатки настани. Со помош на доктор В и срамежливиот, но талентиран тинејџер Синг, Бинг наоѓа нови предизвици во животот и волја да се соочи со сопствените демони.
Мобилен телефон (филм од 2003)

Мобилен телефон - кинески филм од 2003 година, во режија на Сјаоганг Фенг, по сценариото на Џенјин Лиу. Главните улоги ги играат: Ју Ге, Бингбинг Фан и Тонгшенг Хан. Филмот доживеал огромен успех на киноблагајните.
1 Содржина
Филмот се врти околу двајца успешни мажи чии бракови ќе бидат уништени кога нивните жени ќе ги откријат нивните вонбрачни афери, преку трагите што останале на мобилните телефони. Генерално, филмот ја истражува улогата на мобилните телефони во интерперсоналниот комплекс на односите помеѓу мажите и жените во современа Кина, каде брзиот развој на информатичката технологија има огромно влијание врз начините на кои луѓето комуницираат. Јан е ТВ-водител и има афера со Ву, млада привлечна жена. Јан постојано ги брише трагите на мобилниот за неговата жена Ју да не го открие. Една вечер, Јан ѝ кажува на Ју дека оди на состанок со Феи, а наместо тоа оди на рандеву со Ву и го исклучува мобилниот. Неговата жена го бара и откако не може да го добие, се јавува кај Феи...
Список на темни маглини

Ова е список на темни маглини (наречени и „темни облаци“).
1 Темни маглини со име
*Вреќа Јаглен
*Змија (вид. и Темен Коњ)
*Е (Барнард 142)
*Коњска Глава (Барнард 33)
*Луле (вид. и Коњска Глава; ги опфаќа Барнард 59, 77 и 78)
*Темен Коњ
*Темна Направија
*Фишек
2 Поврзано
* Списоци на маглини
Список на расеани маглини

Ова е список на расеани маглини, кој опфаќа оддавни и отсјајни маглини.
1 Список
Маглина, Соѕвездие, Слика
Барнардова Јамка
Бумеранг
Вештерска Глава
Гамова Маглина
Двојна Завојница
Духова Глава
Душа
Јужна Круна
Калифорнија
Кобилица
Лагуна
Меур
Меур во Барнардовата Галаксија
Молив
Омега
Орел
Орион
Пештера
Пиштол
Пламен
Полумесечина
Растрчана Кокошка
Розета
Северна Америка
Срце
Сурла
Тарантула
Триделна Маглина
Фишек
Месје 43
Месје 78
NGC 248
NGC 249
NGC 256
NGC 261
NGC 267
NGC 281 (Пакмен)
NGC 299
NGC 306
NGC 346
NGC 371
NGC 395
NGC 595
NGC 604
NGC 1435 во
NGC 1491
NGC 1579
NGC 1714, NGC 1715
NGC 1788
NGC 1931
NGC 1973, NGC 1975 и NGC 1977
NGC 1999
NGC 2014
NGC 2023
NGC 2174
NGC 2261
NGC 3576
NGC 3603
NGC 6188
NGC 6193
NGC 6334
NGC 6357
NGC 6559
NGC 6589
NGC 6590
NGC 6914
NGC 7129
2 Поврзано
* Список на маглини
Ропство во Бразил

Ропство во Бразил (|Escravidão no Brasil) — основен модел на искористување на човечките ресурси во Вицекралството Бразил под власт на Португалија, а исто така и во Бразилското Царство. Ропството станало значаен облик на сопственичко-економските односи во земјата, а засиленото превезување на робови од африканското крајбрежје во Бразил се одвивало неколку векови. Робовскиот труд нашироко се искористувал на монокултурните плантажи за потребите на домаќинствата, а исто така и при заземањето на наоѓалиштата со корисни ископини.
Ропството официјално започнало скоро по португалското освојување на Јужна Америка во 16 век и официјално постоело до 13 мај 1888 година. Бразил станал последна земја во Јужна Америка којашто го укинала ропството. Сепак, во заткриен облик, ропството и принудната работа се сочувани во Бразил и до денес.
1 Галерија
2 Поврзано
* Ропство
* Историја на Бразил
Пред сегашноста

Пред сегашноста, скратено п.с. (|Before present, BP) — израз кој се користи во археологијата, геологијата и други научни дисциплини за да се наведе кога нешто се случило во минатото. Бидејќи значењето на „сегашноста“ со текот на времето, вообичаена пракса е за сегашност да се земе 1 јануари 1950 година, заради тоа што радиојаглеродното датирање станало пракса од 1950 година. На пример, 2000 години п.с. означува 1950 - 2000, односно 50 години пред новата ера.
1 Поврзано
* п.н.е.
* н.е.
Сланска Река

Сланска Река (во горниот тек позната како Дреновска Река) — река која извира на северните падини на Бушева Планина, на надморска височина од 1.300 метри. Поминува низ селото Дреново, каде што е позната и како Дреновска Река, а потоа и покрај селото Сланско, за на крајот да се влие во реката Треска, на надморска височина од 650 метри.
Реката е долга 10,2 километри и претставува десна притока на Треска.
1 Галерија
2 Поврзано
* Дреново
* Сланско
* Треска
Симоне Консони

Симоне Консони (|Simone Consonni; р. ) — италијански професионален велодромски и друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата .
Во август 2018 година бил именуван во почетниот состав на екипата за Вуелта а Еспања 2018. Во мај 2019 година бил вклучен во почетниот состав за Џиро д’Италија 2019.
1 Достигнувања
;2013
: 1. Национално велодромско првенство - омниум
;2014
: 2. Гран Премио дела Либерационе
;2015
: 1. Ла Кот Пикард
: 2. Светско друмско првенство под 23 години
: 2. Европско велодромско првенство - елиминациска трка
: 6. Меморијал Денис Ѕанете е Даниеле дел Бен
;2016
: 1. Национално друмско првенство под 23 години
: 1. Национално велодромско првенство - омниум
: 1. Трофео Чита ди Сан Вендемијано
: 1. ГП Индустрија е Комерчо Артиџанато Карнагезе
: 2. Европско велодромско првенство - екипна потера
: 3. Сиркуито дел Порто
: 5. ГП Бруно Бегели
;2017
: 1. Светски велодромски куп - екипна потера (со Лијам Бертацо, Франческо Ламон и Филипо Гана)
: 2. Европско велодромско првенство - екипна потера
: 3. Светско велодромско првенство - екипна потера
: 5. Гран при де Фурмје
: 9. Класик Бретања
: 9. ГП Бруно Бегели
;2018
: Трка околу Словенија
::1. Бодовен пласман
::1. Етапа 1
: Светско велодромско првенство
::3. Омниум
::3. Екипна потера
: 5. Класик Лондон-Сари
;2019
: 8. Класик Бредене-Коксејде
Маринс

Маринс (|Pico dos Marins) — планински врв во Бразил, помеѓу градовите Пикети и Крузеиро, во државата Саун Пауло . Врвот стои само на јужно од државната граница Минас Гераис, но се наоѓа целосно на територијата на Саун Пауло. Таа е дел од краткото движење на југозападниот дел од планините Мантикеира, и има издигнување на 2420 метри.
1 Највисоката лажна точка
Долги години, Пико дос Маринс погрешно се сметала за највисока точка во државата Саун Пауло. Оваа информација можела да се најде во многу официјални публикации и учебници. Подоцна било откриено дека неколку врвови на исток Сера Фина под-опсег на планините Мантикеира биле многу повисоки. Највисокиот врв на Серра Фина, Педра да Мина, на границата Минас Жераис, сега е признат како највисока точка на државата, на 2798 метри. Пико дос Трес Естадос ("Трите-Гранични Врвови"), на граничните три точки на Саун Пауло, Минас Жераи и Рио де Жанеиро држави, и исто така е многу повисок од 2665 метри.
Пико дос Маринс сè уште честопати погрешно се споменува како највисока планина целосно во рамките на државата Саун Пауло (т.е. не се дели со Минас Жераис или Рио де Жанеиро), но најмалку две планини Сера Фина се повисоки и се наоѓаат целосно во Саун Пауло : Пико де Кабека де Туро, југозападно од Пико дос Трс Есдадос и веројатен вистински носител на титулата, токму 2600 метри и Моро до Тартаругао, југозападно од Педра да Мина , на 2595 метри. Опсегот на Сера Финаe сèуштe слабо испитан и не може да се најдат други високи врвови.
Сепак, Пико дос Маринс е највисока точка на нејзиниот дел од опсегот и важен агол, бидејќи нејзиниот оддел од главниот гребен на гребенот Мантикера овозможува лесно да се види и препознае од огромното проширување на густо населената и високо индустријализирана долината на реката Париба до Сул на југ.
2 Искачување
Планината била за првпат искачена во 1911 година.
3 Топографија
Главната основа на Маринскиот Масив се состои од три остри карпести врвови, над 2.000 метри надморска височина и се состои од стотици метри карпести карпи. И покрај тоа што е највисок од трите, Пико дос Маринс е најмногу достапен за планинарите, благодарение на неговото помалку вертикално северно лице. Длабоките долини, пресечени со кањони и тесна вегетација, предизвикуваат сосема да биде потешко да се искачи. Север на југ, врвовите се викаат Марини, Марија и Маријана.
Арсо Поп Тодоров

Арсо Василев Поп Тодоров (на |Арсо Василев Поптодоров) — деец на Внатрешната македонска револуционерна организација (Обединета) и Бугарската комунистичка партија.
1 Животопис
Арсо Поп Тодоров е роден на 3 февруари 1900 година во Струмица. Емигрирал во Бугарија по Првата светска војна и живеел во Горна Џумаја (денес Благоевград), каде што во 1921 година станал член на Бугарската комунистичка партија. Поради дејноста како член на Окружното партиско раководство е осуден на затвор во 1924 година. Во тој период се приклучува на Внатрешната македонска револуционерна организација (Обединета). Во јули 1936 година е осуден заедно со уште 19 дејци на ВМРО (Обединета) откако бугарската полиција ја провали структурата. Од 1937 година до 1939 година лежи во затвор во Сливен, Бугарија.
Тој станува нелегален во јули 1941, месец дена откако партијата одлучува да започне вооружена борба против режимот во Бугарија. Поради тоа првично е осуден на смрт но излегува од затвор во 1944 година. Починал на 28 февруари 1946 година на 46-годишна возраст како член на Областен комитет на БКП.
Мелбурн (филм од 2014)

Мелбурн - ирански филм од 2014 година, во режија на Нима Џавиди, кој е автор и на сценариото. Улогите ги толкуваат: Пајман Мади, Негар Џавахеријан и Мани Аџиџи. „Мелбурн“ е први филм на Нима Џавиди, со кој победил на филмскиот фестивал во Каиро, а филмот бил успешно прикажан на многу фестивали.
1 Содржина
Амир и Сара се млад пар што оди во Мелбурн за да продолжи со студиите. Сепак, само неколку часа пред да пристигне нивниот авион, тие се сосема случајно инволвирани во еден трагичен настан!
Ојампи

Ојампи — староседелци сместени на југоисточната граница на Француска Гвајана на вливот на реките Камопи и Ојапок и сливовите на реките Амапари и Карапанатуба во средишниот дел на државите Амапа и Пара во Бразил. Бројот на Ојампи се проценува на 1.615 поединци раштркани во единаесет села. Околу 710 живеат во Француска Гвајана во три села, а 905 живеат во осум села во Бразил.
1 Имиња
Ојампи се познати и како Вајапи, Барнаре, Ојампик, Валапи, Гвајапи, Ојампипуку, Ојанпик, Вајампи, Вајапае и Вајапуку.
2 Јазик
Ојампи го говорат истоимениот јазик, кој припаѓа на подгрупата VIII од туписко-гварански јазици. Ојампи има три дијалекти: амапари ојампи, жари и ојапоке ојампи. Јазикот се пишува на латиница; меѓутоа нивото на писменост е ниско.
Риба и мачка (филм од 2013)

Риба и мачка - ирански филм од 2013 година, во режија на Шарам Мокри, кој е автор и на сценариото. Улогите ги толкуваат: Бабак Карими, Саид Ебрахимифар, Абед Абест и Ајназ Азархуш. Според режисерот Шарам Мокри, во филмот „се работи за тоа како да создадеш гледиште во времето и да го поместиш времето. Она што ме мотивираше во правењето на овој филм е неговиот стил во реализацијата: инсистирање на наративна фикција во границите на еден единствен кадар и обидот да се создаде пукнатина во времето за време на тој еден кадар. Избрав да раскажам вистинска приказна, што сепак потсетува на кошмар“.
1 Содржина
Студенти патуваат во една оддалечена област, каде што планираат да кампуваат и да учествуваат во настан, во кој се пуштаат летала. Крај пустиот езерски брег, има ресторан каде тројца готвачи се однесуваат многу сомнително со студентите. Односот помеѓу студентите и готвачите со време станува сè почуден, додека, се чини, дека студентите се соочуваат со извесни проблеми од кои нема бегање.
Елза Суарес

Елза да Консејсао Суарес (|Elza da Conceição Soares; родена на 23 јуни 1937 во Рио де Жанеиро) — бразилска пејачка на самба, понекогаш нарекуана „кралица на самбата“..
1 Животопис
1.1 Кариера
Елза Суарес се родила во фавела во Рио де Жанеиро. На 16-годишна возраст победила на музички натпревар на радио, кој бил организиран од страна на познатиот композитор Ари Барозу. Неколку години настапувала како пејачка на оркестарот под раководство на Хоаким Нељи, а потоа гостувала и во настапите на други музичари. Нејзиниот прв хит станале песната „Se Acaso Você Chegasse“ (1959), а по една година бил издаден нејзиниот прв албум со истото име..
Врвот на својата кариера, Суарес ја достигнала кон крајот на 1960-тите, кога објавила неколку хитови и успешни албуми. Во периодот на воена диктатура во Бразил, таа ја снимила антивладината песна „Opiniao“ (македонски: ''Мислење''), којашто скоро довела до апсење и принудено бегство во Италија. Во 1972 година, Суарес се вратила во Бразил, но по неколку години повторно ја напуштила земјата и се преселила во Њујорк.
Во 1980-тите, Суарес настапувала со групата Титас и го снимила хитот „language“ заедно со Каетано Велозу. Големо враќање на сцената направила во 1997 година со албумот „Trajetória“, за кој ја добила наградата Премио Шарп како најдобра изведувачка на самба. Во 2000-тите, Суарес редовно настапувала и снимала албуми, при што албумот „Do Coccix Ate O Pescoco“ был номиниран на Латинските награди Греми 2003 како најдобар албум во стилот на популарна бразилска музика..
1.2 Личен живот
Во 1962 година, Елза Суарес заминала во Чиле за да ја поддржи фудбалската репрезентација на Бразил на светското првенство. Една вечер таа имала бурна романса со напаѓачот Гаринча. Откако Гаринча го завршил разводниот процес со сопругата, двојката стапила во брак. Во бракот се родил синот Мануел Гаринча дос Сантос Жуниор., в десятилетнем возрасте погибший в автокатастрофе Во 1977 година, една година по раѓањето на синот, Елза и Гаринча се развеле.
Однеси ме дома (филм)

Однеси ме дома - ирански документарен филм од 2016 година, во режија на Абас Кијаростами, кој е автор и на сценариото. Улогите ги толкуваат: Пајман Мади, Негар Џавахеријан и Мани Аџиџи. „Филмот ја имал премиерата на фестивалот во Венеција.
1 Содржина
Филмот е снимен во Јужна Италија и прикажува прекрасно и разиграно видео од тамошните дворови и скалила. Сниман во црно-бела техника, филмот го покрива внимателно конструираниот наратив, што ги подвлекува „измамничката“ природа на филмскиот стил на Кијаростами и неговата вешта манипулација со времето и просторот.
Црква „Вознесение Христово“ - Звечан

Вознесение Христово (нарекувана и како Свети Спас) — главна селска црква, во поречкото село Звечан.
Црквата е сместена на самиот асфалтен пат кој води до селото Звечан. Во самиот двор на црквата се наоѓаат и селските гробишта.
1 Галерија
2 Поврзано
* Звечан
* Дебарско-кичевска епархија
* Бродско архијерејско намесништво
* Манастиречка парохија
Црква „Св. Никола“ - Зркле

Свети Никола — главна селска црква во поречкото село Зркле.
Црквата е сместена на самиот крај на селото и отскокнува со својата бела боја во шумското подрачје.
1 Галерија
2 Поврзано
* Зркле
* Дебарско-кичевска епархија
* Бродско архијерејско намесништво
* Манастиречка парохија
Ќорсокак (филм од 2015)

Ќорсокак – ерменски документарен филм од 2015 година, во режија на Харутјан Хачатријан.
1 Содржина
Откако добива зелена карта, Левон заминува во САД. За жал, Америка не е она за што се издава преку рекламите и поп-културата. Филмот е болно размислување за бегството и за разочарувањето, а исто така е и политичка истрага за она што значи живот во капиталистичка земја.
Денес (филм од 2014)

Денес - ирански документарен филм од 2014 година, во режија на Реза Миркарими, кој е автор и на сценариото. Улогите ги толкуваат: Парвиз Парастуи, Сохеила Голестани и Шабнам Могадами. „Денес“ е третиот игран филм на Миркарими и тој бил ирански кандидат за „Оскар“ во категоријата за најдобар филм од неанглиско говорно подрачје.
1 Содржина
Реза Миркарими ги испитува социјалните прашања преку една воздржана, цврсто фокусирана карактерна драма. Следејќи таксист кој сретнува една млада вознемирена жена за време на еден негов работен ден, филмот претставува одличен приказ на пристојноста и пожртвуваноста. Јонуз, таксистот, е принципиелен и молчалив карактер. Тоа е јасно од самиот почеток кога од таксито ќе исфрли стопанственик што се заканува некому по телефон. Во неговото такси влегува трудна жена која бара да ја однесе во болница, но не ја знае адресата на болницата.
Враќање на поетот (филм од 2005)

Враќање на поетот – ерменски документарен филм од 2005 година, во режија на Харутјан Хачатријан.
1 Содржина
Харутјан Хачатријан го избира Ашуг Џивани, поет од 19. век, за централна фигура на својот нов филм. Силата на овој поет лежи во неговата чиста мисла, филозофската перспектива, желбата беспрекорно да го завети следниот ден на генерациите и во идејата човекот да биде ослободен од сложеноста и формалноста. Авторот во исто време се спротивставува на културата, но и на самиот себе, со огромна доза на хумор и сарказам. Филмот претставува документарна студија за создавањето на споменикот на Џивани и транспортот на споменикот од Ереван, главниот град на Ерменија, до Џавак, родниот град на поетот. Оттаму, главен херој на филмот не е човекот, туку споменикот што патува. Патувањето како најсакана и најприродна средина на филмот и непредвидливоста на развивањето на филмскиот заплет се основните принципи на режисерскиот концепт што го прави филмот свеж и низ сето тоа се раѓа драмската композиција.
Граница (филм од 2009)

Граница – ерменски филм од 2009 година, во режија на Харутјан Хачатријан, кој е автор и на сценариото, заедно со Михаил Стамболтсјан. Главните улоги ги играат: Липарит Липаритијан, Манвел Микитарјан и Давит Гаспарјан.
1 Содржина
Раскажана од перспектива на еден спасен бизон, ова е приказна на еден мал град што се бара себеси по ерменско-азербејџанскиот конфликт. Прифаќањето на бизонот од страна на другите животни во фармата полна со животни, фармери и бегалци, го отсликува раширеното сомневање во земјите од постсоветскиот свет.
Мангбит

Мангбит – културно движење создадено околу 1991 година во градот Ресифе во Североисточен Бразил како реакција на културната и економска стагнација на градот. Движењето во голема мера се фокусира на музиката, мешајќи ги регионалните ритми на бразилскиот североисток, како што се маракуту, фрево, коко и форо, со рокот, хип-хопот, фанкот и електронската музика.
Движењето има свој манифест, „Caranguejos com Cérebro“ (Краби со мозоци на македонски), напишан во 1992 година од пејачот Фред 04 и диџеј ''Ренато Л''. Неговиот наслов се однесува на жителите на Ресифе кои како краби живеат во мангрова средина на Ресифе. Главниот симбол поврзан со мангбитот е оној на антена заглавена во кал за прием на сигнали од целиот свет.
Мангбитот може да се подели на два различни бранови: првите во раните 1990-ти години предводени од музичките групи Чико сајанс (Chico Science) и Насао зумби (Nação Zumbi) , а втората во раните 2000-ти години предводена од Ре: Комбо (Re: Combo) (копилефт движење коешто испраќа половина избрана музика за преземање) и Кордел до Фого Енкантадо (музичка група која започнала како умешна театарска дружина со корени во форма на литература позната како "верижна литература" (literatura de cordel).
Оригиналното движење самото се нарекло „мангбит“, според мангровите гори на Ресифе и бит од компјутерите, заради тоа што тие имаат централно влијание на електронската музика.
Црква „Св. Атанасиј“ - Сенокос

Свети Атанасиј — главна и единствена селска црква во селото Сенокос. Сместена е во крајниот западен дел од селото.
1 Историја
Според натписот во нишата над влезот на северната страна, црквата била обновена на 12 јули 1874 година врз темелите на постара градба.
2 Архитектура
Градбата на црквата е еднокорабна и засводена, со правоаголна основа и полукружна апсида на источната страна украсена со седум слепи ниши. Кон западната страна е доградена припрата и помошен објект со правец на протегање север-југ. Храмот има влез на северната страна над кој има ниша со натпис од кој се дознаваат податоци за црквата. Од десната страна на нишата е закачена мермерна плоча со основни податоци. Во црквата се наоѓа истоименото археолошко наоѓалиште. Имено, кон надворешната страна на храмот е вѕидана надгробна плоча од мермер со грчки натпис. Во внатрешноста се чува мермерна плоча во облик на медалјон со релјефна претстава на три бисти, а во припратата има две стебла од столбови и дел од архитравна греда од мермер. Објектот е изграден од камен и е покриен со кров од ќерамиди.
Во дворот на црквата се сместени камбанаријата и селските гробишта. Камбанаријата се издига непосредно од левата страна на влезната порта од дворот на црквата. Таа е со квадратна основа и се состои од два дела. Долниот дел е изграден од камен и на јужната страна се наоѓа влезот на камбанаријата, а горниот дел е изграден од тули и на секоја негова страна има по една монофора.
3 Галерија
4 Поврзано
* Црква Св. Атанас — археолошко наоѓалиште
* Сенокос
* Преспанско-пелагониска епархија
* Прилепско архијерејско намесништво
* Варошка парохија
Конд (филм од 1987)

Конд – ерменски документарен филм од 1987 година, во режија на Харутјан Хачатријан, кој е автор и на сценариото.
1 Содржина
Филмот ги прикажува секојдневниот живот и сериозните социјални проблеми во Конд, едно од најстарите маала во Ереван. Конд и неговите жители стануваат објекти на долгорочно набљудување. Утро, ден, квечерина, ноќ, будење, дневни обврски, работа, јадење, спиење. Но, и свадби и погреби, пожари и раѓање на деца - целиот циклус на човековото постоење. А оваа шема е пополнета со фрагменти од вистинскиот живот што се покажува пред гледачот од најразлични аспекти.
Документарист (филм од 2003)

Документарист – ерменски документарен филм од 2003 година, во режија на Харутјан Хачатријан, кој е автор и на сценариото, заедно со Михаил Стамболтсјан и Валери Гаспарјан.
1 Содржина
Главен протагонист на филмот е режисер на документарни филмови што со својата екипа снима различни субјекти. Навидум неповрзаните теми се ставени една до друга за да го создадат мозаикот на Ерменија во 1990-тите: деца питачи, осакатени деца напуштени од своите родители, новороденчиња, бегалци, бездомни кучиња, виновни и невини затвореници... Трагедијата на општеството во транзиција... И надежта, родена од екстремниот очај.
Бел град (филм од 1988)

Бел град – ерменски документарен филм од 1988 година, во режија на Харутјан Хачатријан, кој е автор и на сценариото, заедно со Михаил Стамболтсјан.
1 Содржина
Акалкалаки, град во Грузија населен со Ерменци, е прикажан како бурлеска и во исто време трагичен модел на советски град. Филмот е снимен неколку години пред распадот на СССР и како да ги предвидува, од една страна, националните конфликти што следуваат, а од друга страна, растот на националните движења.
Враќање во ветената земја (филм од 1991)

Враќање во ветената земја – ерменски документарен филм од 1991 година, во режија на Харутјан Хачатријан, кој е автор и на сценариото, заедно со Михаил Стамболтсјан. Главните улоги ги играат: Размик Асатријан, Маријам Бозојан и Сурик Зурнахјан.
1 Содржина
Филмот следи едно младо ерменско семејство што се враќа во нивниот уништен дом и фарма по големиот земјотрес, деструктивната сила што може да се види насекаде и по распадот на СССР, еден далечен настан невидлив во реалноста. Семејството е вистинско, снимено е од почетокот на зимата до крајот на пролетта, но режисерот го структурира филмот како приказна на нем филм. Многу години ерменската нација, бидејќи немала држава, ги концентрира националните вредности во семејството како центар на националниот дух. Главните ликови во приказната доаѓаат во Северна Ерменија. Тие се бегалци кои избегале од насилство. Жената е бремена. Тие создаваат свет околу себе и така се создаваат себеси.
Бескрајно бегство, вечно враќање

Бескрајно бегство, вечно враќање – ерменски документарен филм од 2014 година, во режија на Харутјан Хачатријан, кој е автор и на сценариото, заедно со Михаил Стамболтсјан. Главните улоги ги играат: Хајук Хачатријан, Рубен Хаквердијан и Георг Агекијан.
1 Содржина
Помеѓу 1988 година и 1990-тите, три настани ја шокираат Ерменија: страшен земјотрес, војната во Нагорно-Карабах и распадот на СССР. Како резултат на тоа, некои луѓе избираат бегство. Режисерот ја следи смелата судбина на оние што решиле да ја напуштат својата татковина и создава епски, трогателен портрет на неуморен раскажувач. Во 1988 година, Хачатријан го започнува болното истражување на отуѓувањето и бездомништвото помеѓу ерменските бегалци. Ова е првиот дел од петте дела, што треба да ги прикажат приказните на неколку ерменски уметници. „Луѓе, нација, бегство, враќање. Зошто луѓето бегаат од нивните корени?“ - се прашува Хачатријан.
Стрејт Еџ

Стрејт Еџ (на |Straight Edge, скратено sXe, некогаш се користи и XXX и X) — поткултура на хардкор панкот чии приврзаници се воздржуваат од употреба на алкохол, цигари и дрога. За некои, културата може да се прошири и кон воздржување од промискуитет, следење на веганска или вегетеријанска диета или избегнување на кофеин. Самиот термин за првпат е употребен во 1981 година од американскиот хардкор панк бенд Мајнор Трет во истоимената песна ''Стрејт Еџ''.
Јазично документирање

Јазично документирање — процес преку кој еден јазик се документира од јазична гледна точка. Целта на документирањето е да даде разбирлив запис на јазичните пракси кои се карактеристични за една зададена говорна заедница. Јазичното документирање се стреми да создаде детален преглед на една говорна заедница, како за целите на понатамошно изучување на јазикот така и за можно јазично оживување. Документирањето исто така дава цврсти основи за јазична анализа бидејќи преку овој процес се создаваат материјали кои може да бидат цитирани.
1 Методологија
Јазичното документирање се врши со помош на различни алатки и методи. Најчести алатки за документирање на еден јазик се снимањето аудио-записи, транскрипција на говорот, анотација и анализа, превод на јазикот кој е во подоминантна употреба, архивирање и дисеминација. Клучно во овој процес е создавањето на квалитетни снимки при јазичниот опис. Материјалите може да бидат архивирани, но не сите материјали се подеднакво практични за раководење и не сите се подеднакво достапни за корисниците.
Јазичното документирање е проследено со јазичен опис, чија главна задача е да се опише јазикот и нековиот систем на структури и правила во вид на издадена граматика и речник. При самото документирање на јазикот јазичарот се служи со записи и транскрипти зададени од страна на говорници чиј мајчин јазик е јазикот кој треба да се документира. Денес постојат и дигитални архиви за ваквите документи, како на пример AILLA or PARADISEC.
2 Видови на документирање
Јазичниот опис може да се одвива на повеќе дела, во зависност од видов на материјалот. Така на пример има опис врз основа на:
* фонетика
* фонологија
* морфологија
* синтакса
* семантика
* историска лингвистика
* прагматика
* стилистика
* паремиографија
3 Поврзани области
Сродни јазични области на документирањето се:
* описна лингвистика
* правопис
* лексикографија
* етимологија
* антрополошка лингвистика
Буковска парохија

Буковска парохија — православна парохија на Македонската православна црква - Охридска архиепископија, дел од Битолското архијерејско намесништво на Преспанско-пелагониската епархија. Нејзиното седиште е во црквата „Св. Троица“ во битолската населба Буковски Ливади. Парохиски свештеник е протоереј Цветко Тасески.
Парохијата ги опфаќа населбата Буковски Ливади и селата Буково и Орехово.
1 Цркви
Ова е список на црквите во парохијата. Можно е списокот да е нецелосен.
име, населено место, изградена, слика
Црква „Св. Троица“, Буковски Ливади
Црква „Св. Петка“, Орехово, 1861
Црква „Св. Димитриј“, Буково, XIX век
Црква „Св. Преображение“, Буково
Црква „Воведение на Пресвета Богородица“, Буково
Црква „Св. Атанасиј“, Буково
Црква „Вознесение Христово“, Буково
Црква „Св. Архангел Михаил“, Буково
2 Поврзано
* Битолско архијерејско намесништво
Црква „Св. Никола“ - Ижиште

Свети Никола — главна селска црква во бродското село Ижиште.
Црквата е сместена надвор од селото во североисточна насока, а околу нејзе се наоѓаат самите селски гробишта.
1 Архитектура
Црквата претставува средновековна или поствизантиска градба.
Таа е еднокорабна гробишна црква.
Целосно е живописана. Насликаното и стилските одлики (суво и речиси линеарно сликарство и сиромашната палета) се својствени на т.н. поствизантиска уметност застапена главно во периферните селски црквички на Балканот.
Внимание предизвикува допојасјето на „Св. Ѓорѓи Нови (Кратовски)“ во фризот на мачениците.
2 Историја
Најпрвин била изградена во век, а подоцна била обновена и живописана во век, или пак целосно изградена во 1692 година.
3 Поврзано
* Ижиште
* Дебарско-кичевска епархија
* Бродско архијерејско намесништво
* Русјачка парохија
Гласно! (албум)

Гласно! е првиот албум на македонскиот рок бенд Визија, издаден во декември 2016 година.
1 Македонски албум
1.1 Композиции
:1. Гласно!
:2. Убиј ја тишината
:3. Замисли свет...
:4. Паѓа мрак
:5. Психопат
:6. Крик
:7. Илузија
:8. Живеј
:9. Гласот на мојата душа
* Издавач:
:"Rock & Roll studio
Фамилијата Марковски (телевизиска серија)

Фамилијата Марковски — играна ТВ серија од 2 сезони, чие дејствие е инспирирано од секојдневието на македонските граѓани. Главните улоги во серијата се: Бојан, Јана, Виктор, Иван и Лиле. Режисер на серијата е Даријан Пејовски, во продукција на „Арт Проект Лаб Скопје“. Главен сценарист е Огнен Георгиевски, а сценариото за одделни епизоди го напишале Елеонора Венинова, Бојан Трифуновски и Ева Камчевска (како соработник на сценариото). Главните улоги ги толкуваат: Александар Микиќ, Силвија Стојановска, Тамара Ристоска и Петар Петковски. Покрај нив, во серијата се појавуваат и: Сабина Ајрула, Сашко Коцев, Горан Трифуновски, Драган Спасов-Дац, Јовица Михајловски, Петар Мирчевски, Нино Леви, Зоран Љутков, Сара Климоска и други.
1 Глумечки состав
Глумец, Улога
Петар Петковски, Бојан
Тамара Ристоска, Јана
Владимир Петровиќ, Виктор
Александар Микиќ, Иван
Силвија Стојановска, Лиле
Сабина Ајрула-Тозија, Милица
Сашко Коцев, Александар
Предраг Павловски, Дуле
Борче Начев, Наставникот Никола
Горан Илиќ, Милан
Нино Леви, Миленко
Јаков Спасов, Мартин
Марија Кондовска, Мајката на Александар
Благоја Чоревски, Ѓорѓи
Драган Спасов - Дац, проф. Горан Томовски
Марина Поп Панкова, Психолог Валентина
Зоран Љутков, Директор Младен
Маја Вељковиќ-Пановска, Вера
Ивица Димитријевиќ, Михајло Игнатиев
Лазе Манасковски, Мирче
Јасмина Василева, Валентина
Јелена Јованова, Ели
Нина Деан, Елена
Јовица Михајловски, Драган
Ѓорѓи Нешкоски, Додворувач
Катина Иванова, Комшивка
Анастас Тановски, др. Дервишев
Симона Димковска, Маријана
Александар Степанулески, Љубе
Владимир Тулиев, Зубац
Јордан Симонов, др. Воислав
Маја Љутков, Патничка во такси
Горан Стојановски, др. Бранко
Сергеј Димовски, Саше
Драган Довлев, Владо
Мартин Минговски, Петар
Ѓорѓи Јолевски, Доктор
Емилија Мицевска, Девојка во казино
Димитрија Доксевски, Патник во такси
Филип Трајковиќ, Трајче
Милан Тоциновски, Мики
Оливер Митковски, Исцелител Емил
Ангела Димитрова, Дениција
Сенко Велинов, Зоран Мишевски
Катерина Илиевски, др. Неделковска
Игор Стојчевски, Јане
Игор Ангелов, Полицаец
Горан Ников, Полицаец
Антонио Ташковски, Игор
Црвениот балон (филм од 1956)

Црвениот балон (француски: ''Le ballon rouge'') - француски филм од 1956 година, во режија на Албер Ламорис, кој е автор и на сценариото. Главните улоги ги играат: Паскал Ламорис, Сабине Ламорис, Жорж Селие, Владимир Попов, итн. Во 1956 година, филмот ја добил „Златната палма“ за најдобар краток филм на Филмскиот фестивал во Кан, а во 1957 година ги добил наградата „Оскар“ за најдобро сценарио, како и специјална награда на БАФТА.
1 Содржина
Детето Паскал (го игра Паскал Ламорис) наоѓа црвен балон на улица и го зема со себе. Кога пристигнува дома, тој го остава балонот надвор, но балонот наместо да полета во воздухот, останува на истото место и стрпливо го чека детето. Утредента, балонот упорно го следи Паскал, а потоа влегува и во училиштето. За казна, Паскал е затворен во една просторија, но тогаш балонот го следи професорот и го вознемирува сè додека тој не се врати назад и не го ослободи детето. Меѓутоа, Паскал влегува во слаткарница и тогаш група деца му го крадат балонот. Сепак, Паскал не се предава и ги наоѓа децата, по што си го зема балонот назад. Тогаш, децата го бркаат по улиците и на крајот го стигнуваат и го уништуваат балонот. Во тој миг, сите балони во Париз излегуваат од продавниците, им бегаат на сопствениците и се собираат кај Паскал, а тој качен на нив лета над градот.