Тополовград

Тополовград — град во Јужна Бугарија и административен центар на Општина Тополовград во Хасковската Област. Има население од околу 5.436 жители (2022).
1 Географија
Тополовград е сместен на северниот склон на планината Сакар. Се наоѓа на 26 км од Елхово, на 54 км од Јамбол и на 87 км од обласниот центар Хасково.
2 Историја
Најраните податоци за Тополовград се од османлиски даночен регистар од 1492–1493 година, каде што е наведено како населба под името Каваклу со 33 муслимански семејства. Во втората половина на 16 век, Каваклу (или Кавакли, Кавакл’) е забележано како тимарски посед на неколку лица, а на почетокот на 17 век е претворено во вакаф на султанот Бајазит II, при што во него живееле 104 христијански семејства. Во последните децении на 18 и почетокот на 19 век, каваклискиот регион бил подложен на крџалиски напади. Во тоа време таму дејствувал Инџе војвода.
Од средината на 19 век регионот повторно се смирил и започнало интензивно населување на христијанско население. Постепено гратчето се проширило и се оформило како важен занаетчиски и трговски центар, чии жители били познати и како добри винари. Секоја година во Кавакли се одржувало голем есенски саем за земјоделски производи и добиток. Во јануари 1878 година гратчето било ослободено од руските трупи кои напредувале кон југ, а во летото истата година, според Берлинскиот договор, влегувало во составот на автономната област Источна Румелија. Во тоа време градот бил поделен на 3 маала – Горно, Беширско и Бугарија (денес „Свети Георги“). Уште од првите години по Ослободувањето, помеѓу локалните Кариоти, кои биле главниот дел од населението на градот, и Бугарите започнува конфликт, во кој Кавакли ја стекнува славата на еден од бастионите на елинизмот во Бугарија. Во меѓувреме започнува позабележително уредување на градот и негов развој како центар на Сакарскиот регион.
Во 1906 година, а особено во пресрет на Балканската војна (1911), започнало постепеното иселување на кариотското население од градот во Грција, а по завршувањето на Втората балканска војна во градот пристигнале првите македонски и тракиски бегалци. По завршувањето на Првата светска војна (1919) и потпишувањето на Спогодбата Моллов - Кафандарис (1923), етничкиот лик на Кавакли целосно се менувал – сите Кариоти се иселиле од градот, а на нивно место дошле Бугари бегалци, главно од Беломорска и Одринска Тракија, како и неколку десетици семејства од Егејска Македонија. Во градот се населило голем дел од населението на дедеагачкото село Ениќој, кое се занимавало со одгледување камили, од каде што подоцна произлегол и прекарот „камилари“ за жителите на Кавакли, по кој станале познати во регионот. Со Наредба бр. 3008 од 30 август 1934 година, Кавакли бил преименуван во Тополовград.
Во втората половина на 1930-тите години градот започнал постепено да се уредува. Во 1935 година започнала изградбата на градскиот парк, а следната 1936 година завршила изградбата на градските хали и било поставено улично осветлување. На почетокот на 1950-тите години во градот започнала масовна изградба и работа на неговото уредување – во 1952 година била изградена болница и читалиште, во 1953 година започнала изградбата на водовод, а во 1954 година градот бил електрифициран. Поради индустријализацијата на градот, одгледувањето камили замрело. Во 1967 година започнала изградбата на Фабриката за медицински инструменти. И покрај тоа, во 1970-тите и особено во 1980-тите години, многу луѓе од регионот и од градот, особено младите, почнале да се иселуваат во поголемите градови како Стара Загора, Јамбол, Пловдив и Хасково. Овој процес продолжува и денес.