procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Златокртови

Златокртовите (|Chrysochloridae) образуваат семејство на цицачи од редот тенрековидни каде припаѓаат мали ријачки животни кои се среќаваат во Јужна Африка.
1 Надворешен изглед
По својот изглед овие животинки потсетуваат не толку на кртовите колку на подземните глодачи (слепи кучиња и сл.). Притоа златокртовите се филогенетски поблиски до тенреките и ровчиците. Иако припаѓаат на различни систематски групи, златокртовите се исто така многу слични на австралиските торбарски кртови (''Notoryctes'').
Златокртовите се мали до средно големи животни: должината на телото изнесува 8–24 cm, а опашката е рудиментирана. Телото е заоблено и прекриено со кратко и густо крзно кое може да биде црвено, жолто, маслинесто или кафеавкасто со прекрасен метален отсјај. Главата е нешто зарамнета на врвот. Носниот дел не е заострен; крајот на муцката е заострен во вид на рог, што му помага на златокртот при риењето на земјата. Ноздрите при раскопувањето се прекриваат со капачиња. Рудиментираните очи се затскриени под кожата. Ушните школки се незабележливи. Предните шепи се четирипрсни (го нема V прст), а задните се петпрсни. Меѓу прстите на задните шепи има препони. III прст на предните екстремитети е наоружан со голема копачка канџа. Забите се од 36 до 40 на број. Поседуваат 2 пара на млечни жлезди (градни и слабински). Кај мажјаците и женките урогениталниот тракт се отвора во заеднички отвор — клоака.
2 Начин на живеење и исхрана
Златокртовите може да се најдат во Јужна Африка, од ’Ртот на добрата надеж до Камерун, Заир, Уганда, Кенија и Танзанија. Се среќаваат во разни предели: шумски, рамнински, планински и мочуришни, како и во култивирани. Претполагаат станишта со меки почви, меѓу кои и песочни пустини. Начинот на живеење е подземен и ријачки. Златокртовите, како и обичните кртови, градат сложени системи од подземни ходници распоредени во неколку катови: површински, кујнски и гнездов кат. При движењето, златокртовите ја ријат почвата со помош на својата муцка и моќните предни шепи, кои за разлика од оние на кртовите, се сместени под телото, а не по страните. Често, особено во дождовната сезона, тие излегуваат на површината за да ги бараат роевите од дождовни црви. Освен црви, почвени инсекти и други безрбет, се исхрануваат и со безноги гуштери, кои ги убиваат со замав со канџите. Во сушната сезона и при заладување попаѓаат во лесен сон. Благодарение на делотворната размена на материите, многуте видови воопшто немаат потреба од вода, која ја добиваат од храната. Женките од сите видови обично донесуваат на свет по 2 младенчиња. Кога не се во сезона на парење, златокртовите живеат поединечно и се територијални.
3 Систематика
Семејството се состои од 9 родови кои обединуваат околу 21 вид, од кои не помалку од 11 се изумрени.
* Потсемејство Chrysochlorinae:
**''Carpitalpa arendsi''**''Chlorotalpa''** Џиновски златокрт (''Chrysospalax'')
** Обичен златокрт (''Chrysochloris'')
** Златокртна винтона (''Cryptochloris'')
** Пустински златокрт (''Eremitalpa granti'')
* Потсемејство Amblysominae:
** Африкански златокрт (''Amblysomus'')
** Жолт златокрт (''Calcochloris'')
**''Neamblysomus julianae''
Фосилите на златокртовите датираат од миоцен.
4 Наводи
Елејска школа

Во Елеја, напреден град на западната страна од Јужна Италија, се формирал уште еден значаен филозофски центар. Нејзините претставници се антички рационалисти, кои ја сфатиле улогата на дедуктивното изведување и важноста на логичките закони и логичките средства во градењето на научните системи, особено на законите на идентитетот и противречноста.
Претставници на елејската школа се: Ксенофан, Парменид и Зенон.
Ксенофан

Ксенофан (околу 570-478 г.) се смета за основач на Елејската школа. Потекнува од Колофон, напреден малоазиски град. Тој бил против предрасудите и заблудите на народната религија. Според него луѓето ги создале боговите по своја лика и прилика. Според него, ако воловите, коњите и лавовите беа способни да сликаат, секој од нив би ги претставил боговите во својот лик - воловоте како волови, коњите како коњи, итн. Тој ги напаѓал Олимписките игри и славењето на физичката сила, додека силата на умот се потценувала. Бог, кој е еден, не наликува на луѓето. Тој е еден, вечен и непроменлив, еднороден. Всушност, под бог тој ја подразбирал целината на светот која има форма на најсовршено геометриско тело - топката.
Старогрчка филозофија

Старогрчка наука и филозофија не се имаат јавено без какво и да е влијание однадвор. Тие се надоврзале на достигнувањата на источните народи, главно на Египет и Вавилон, со кои одржувале постојани трговски и други врски. Таму биле развиени науките, пред сè математиката и астрономијата. Таму било издигнато на завидна висина земјоделството и градењето на огромни мрежи од канали за користење на водите од Нил, Тигар и Еуфрат. Во Египет и Вавилон на високо ниво се развиле занаетите за изработка на разни предмети на метал, глина и ткаенини. Таму, исто така, доста се развиле уметностите, особено градежничката, ликовната и литературната.
Старите Грци од 8 век п.н.е. до 2 век од н.е. и понатаму до пропаста на Рим до 5-иот век од н.е. се појавиле на историската сцена. Грците живееле на скудна почва, па за својот помин биле упатувани на морето и морепловството, за чиј развиток разгранетото грчко копно давало речиси идеални можности. Се граделе бродови се развивале разни занаети, а земјоделството давало производи со кои се тргувало внатре во Грција, а уште повеќе со други земји. Патувајќи од едниот крај на тогаш познатиот свет, во друг тие се среќавале со разни народи, се запознавале со нивните верувања, обичаи и сфаќања поинакви од своите, ги споредувале и сè повеќе се убедувале во нивното релативно значење, во тоа дека тие се човекова творба. Оттука е разбирливо што Грците развиле поинакви форми на општествено-политички односи. Наместо пространите деспотии се зацврстиле градовите - држави наречени полис. Највисок степен на развиток грчката култура достигнала во Атина, во времето на Перикле (средината на 5-иот век п.н.е.), кога робовладетелската демократија достигнала најпотполн развиток. Тоа бил златниот век на класичната уметност и филозофија, како своевиден израз на античката демократија, кога слободните граѓани располагале со политички права и моќ дотогаш невидени. Демократијата тогаш условувала воспитание и образование за постојан остар натпревар во сите области од јавниот живот, конкуренција на сили и способности.
1 Наводи
* Учебник по филозофија за четврта година гимназиско образование.
Кооперативен мат

Кооперативниот мат претставува шаховска композиција, во која целта е да се матира противничкиот крал, а притоа фигурите на двете страни да соработуваат за да се оствари целта. Во ваквите композиции, на потег секогаш е оној, чијшто крал треба да биде матиран, освен ако не е наведено поинаку. Иако, обете страни соработуваат, при решавање на овие задачи, важат стандардните шаховски правила.
Со цел да се зголеми популарноста во решавањето на ваквите шаховски композиции, денес постојат композиции, во кои можно е да се објави кооперативен мат на повеќе начини, односно задачите имаат повеќе решенија. Исто така, голем е бројот и на т.н. шаховски близнаци, односно композиции во кои се можни повеќе решенија, но доколку настанат мали промени на позицијата на таблата; и на т.н. дуплекс композиции, во кои обете страни се во можност со меѓусебна соработка во ист број на потези да го матираат белиот или црниот крал.
fa:همدست (فیلم)
Јануарска средба

Јануарската средба се одржала на 5 јануари 1894 година, пред Богојавление, за божиќните празници. Тогаш дошло до конкретно основање на Македонската револуционерна организација. На оваа средба била дефинирана целта, а било донесено и името на Организацијата и ЦК.
1 Дневен ред
На дневен ред биле: целта, името и поставеноста на организацијата. Појдовна точка за дискусија бил ''членот 23'' од Берлинскиот конгрес. Поради недостаток на изворна протокуларна документација, која во почетокот не се создавала, меѓу историчарите постојат несогласувања околу целта на организацијата.
Од друга страна и во самите сведоштва на основачите на организацијата постојат извесни контарадикторности.
Меѓутоа според Татарчев, откако чл. 23 од Берлинскиот конгрес им се видел:
Татарчев исто така истакнува:
2 Решенија
За време на јануарската средба бил конституиран ''Централниот комитет'' во него влегле 6-мината основоположници. За претседател бил избран Христо Татарчев, за секретар и касиер бил избран Даме Груев, а Иван Хаџи Николов во отсуство на Татарчев ја заземал неговата позиција.
Централниот комитет го задолжил Петар Поп Арсов да го создаде ''нацртуставот'' и да ја напише брошурата Стамболовштината во Македонија и нејзините претставници .
Во врска со зачленувањето во организацијата бил прифатен предлогот на Иван Х. Николов, дека во организацијата можат да членуваат сите кои имале јасни децентрализирачки ставови во однос на црковно-просветното дело во Македонија, тие да се сметаат за погодни, а оние кои биле приврзаници на егзархиската централистичка политика да се сметаат за непогодни.
Одринско првобитно не влегувало во програмата на организацијата бидејќи основачите биле насочени кон Македонија. Одрин подоцна влегол во програмата поради тоа што:
Унија на независни и автономни синдикати на Македонија

Унијата на независни и автономни синдикати на Македонија (УНАСМ) е синдикална федерација формирана во 1991 година. Создадена е од три независни синдикати: Независен синдикат на ЕМО од Охрид, Автономен синдикат при Рудници и Железарница од Скопје и Независен струков синдикат на машинскиот персонал при Македонски железници. По шест месеци кон нив се приклучи и Самостојниот синдикат на поединечните земјоделски производители на Македонија со седиште во Кочани. УНАСМ во своите редови има 170 Независни базични синдикати и 16 Општински Независни синдикати кои се распоредени во 6 гранкови федерации. Претседател на УНАСМ е Слободан Антовски.
Од 1999 година УНАСМ е член на Светската конфедерација на трудот (WCL), а од 2006 - на Меѓународната синдикална конфедерација (ITUC).
Во 2011 година УНАСМ броеше 5.300 членови.
Ресенско советување

Ресенското советување се одржало на 15 август 1894 година (стар стил), на празникот Голема Богородица.
1 Заседание
Како повод за советувањето било искористено осветувањето на ново изградената црква ''Св. Кирил и Методиj''. Советувањето започнало во куќата на Татарчеви и траело три дена.
1.1 Делегати
На него присуствувале претседателот на МРО, Христо Татарчев, секретарот Дамјан Груев, Атанас Лозанчев, Георги Пешков, Григор Попев, Трајко Доревски, Александар Хаџи Панов, Славејко Стрезов, Александар Чакаров, Атанас Мурџев и Тодор Станков .
2 Влијание
Оваа советување требало да има регионален карактер и одлуките донесени требало да се однесуваат замо за Битолскиот револуционерен округ меѓутоа тие се однесувале во целина на Организацијата.
2.1 Одлуки
Според Татарчев на ова советување биле донесени следните одлуки:
Советувањето претставувало силен импулс за понатамошната дејност, биле потврдени старите принципи, односно Организацијата ја продолжила борбата за контрола на црковно - училишните општини.
Новина претставувала поделбата на Македонија на револуционерни реони меѓутоа поради недостаток на изворна документација не се знае како оваа одлука е спроведена во пракса но по советувањето како револуционерни центри се одвоиле Солун, Битола и Штип.
Велигденска мисија од 1895 година

Велигденската мисија од 1895 година претставува поголема обиколка на Македонија во име на Македонската револуционерна организација од страна на Гоце Делчев и Туше Делииванов.
Нивната задача е зацврстување и проширување на организациската мрежа, формирање на нови револуционерни комитети низ Македонија, зачленување на нови дејци и собирање на пари во името на Централниот комитет за потребите на организацијата. Во текот на оваа обиколка, Гоце Делчев и Туше Делииванов ги посетиле Велес, Солун, Кукуш, Дојран, Гевгелија, Струмица и Радовиш.
Во Солун на првиот ден од Велигден имале средба со Христо Татарчев од оваа средба тие си заминале разочарани и со впечаток дека работите во Солун подзаспале.
Од Солун тие заминале за Кукуш каде што во организацијата покрстиле 15 члена. Меѓу нив биле: Кољо Бучков, Христо Хаџи Дељов, Христо Влахов, Ицо Волчов, Гоце Икономов, Гоце Бојаџиев, Туше Гугушев и други . Тогаш во организацијата била примена и сестрата на Делчев, Руша Делчева и таа се вброила меѓу првите жени членови на организацијата. За време на престојот во Кукуш, тие собрале 300 лири за ЦК на Организацијата.
За време на оваа мисијата Делчев се запознал со Аргир Манасиев. Манасиев во учебната 1894/1895 и учебната 1895/1896 бил учител во селата Негован и Ново Село, Солунско и тој бил зачленет во организацијата со што дополнително на кадровски план организацијата била засилена во солунско.
Од Кукуш, Делчев заминал во Дојран. Во врска со посетата на овој град постојат полемики дали тогаш бил формираан комитетот или тој од порано егзистираал. Имено Христо Андонов Полјански смета дека комитетот во Дојран постоел уште од крајот на 1894 година , а негов раководител бил Андон Костов. Како и да е со доаѓањето на Делчев во Дојран бил даден дополнителен импулс за зацврстување на организацијата во дојранско .
Отаму Делчев се нашол во Гевгелија каде останал 4 дена и притоа го формирал револуционерниот комитет . Први членови на комитетот во Гевгелија биле: Илија Докторов, Хаџи Нако, Андон Динков, Томе Бајалциев и велешанецот Никола Бојаџиев кои воедно станал и раководител на овој комитет.
За време на оваа мисија Делчев ги поставил и темелите на организацијата во Струмица. Меѓу првите членови на организацијата бил Стојан Ѓорѓиев од Дабиље . Со оваа мисија Делчев и Туше Делииванов успеале да ја зацврстаат организацијата во овој дел на Македонија.
Шлески дијалект

Долношлескиот јазик (наречен и само шлески) (долношлески: ''Schläsch'', германски: ''Schlesisch'') е германски дијалект/јазик кој се зборува во Долна Шлеска. Овој регион денес ѝ припаѓа претежно на југозападна Полска, но зазема дел и од североисточниот дел на Чешка и источна Германија.
Оваа група дијалекти е речиси исчезната.
Германскиот шлески дијалект дел од јазичната област источните средногермански јазици со извесни западнословенски влијанија. Веднаш по Втората светска војна Шлеска ѝ припаднала на Полска и веднаш започнало протерувањето на Германците источно од границата Одра-Ниса. Како резултат на ова германската шлеска култура и јазик речиси исчезнале. Полските власти им забраниле на преостанатите прогонувани Германци да говорат на мајчиниот јазик. Ова до денес останува нерешено прашање и за Полјаците и Германците - главно заради постапките на фашистичка Германија кон Полјаците, и заради присилното истерување и етничко чистење на германскиот народ од поранешните германски територии, кои со Потсдамската спогодба ѝ биле дадени на Полска.
Шлескиот германски дијалект не е воопшто признаен од полската влада, и покрај тоа што статусот на германското малцинство во Полска е прилично подобрен со падот на комунистичкиот режим во 1991 г. и влегувањето на Полска во Европската Унија. Оваа поголема група дијалекти може да се подели на неколку помали групи на говори: планински шлески, југоисточноошлески, средношлезски, западноплески и холандски. североисточнобемската група исто така му припаѓа на шлеското говорно подрачје.
1 Поврзано
* Шлески — западнословенски јазик
* Герхарт Хауптман
* Западногермански јазици
Основање на Македонската револуционерна организација

Основањето на Македонската револуционерна организација се случило на 23 октомври 1893 година во Солун, Македонија од страна на Христо Татарчев, Даме Груев, Петар Поп Арсов, Иван Хаџи Николов, Антон Димитров и Христо Батанџиев.
1 Хронологија
Солун како културен, економски и политички центар на Македонија, во последната деценија на 19 век привлекол голем дел од македонската револуционерно настроена интелигенција. Во 1892 година во Солун се нашол Иван Х. Николов и на 11.09.1892 година (по стар стил) ја отворил својата книжарница . Во јули 1893 година Дамјан Груев се вработил во печатницата на Коне Самарџиев како коректор. Во есента 1893 година Петар Поп Арсов се вработил како професор во машката егзархиска гиманазија .
Д. Груев и П. П. Арсов се познавале уште од училишните денови, од друга страна Иван Х. Николов со Арсов се знаеле преку Младата македонска книжевна друшжина, и затоа Арсов бил во комбинациите на Хаџи Николов за организација во 1892 година. Блиски до идеите на Хаџи Николов биле и Татарчев, Христо Батанџиев и Антон Димитров, а во учебната 1893-94 година, Димитар Цонев не бил во Солун. Д. Груев преку П. П. Арсов се запознал со политичките стремежи, цели и нереализирани планови на И. Х. Николов. Во август 1893 година Д. Груев се запознал и со Татарчев, барајќи од него лекарска помош.
На третата средба тие двајца отворено разговарале за положбата на населението во Македонија. Од друга страна Д. Груев се запозанал и со Антон Димитров. На 21.10/2.11. 1893 година покрај солунскиот брег се сретнале Даме Груев, Иван Хаџи Николов и Антон (Андон) Димитров, притоа тие разговарале за ослободување на Македонија. Паднал предлогот тие тројца да формираат револуционерна организација. И. Х. Николов понудил во основањето да учествуваат и Петар Поп Арсов, Христо Татарчев и Христо Батанџиев. Се договориле за два дена да имаат нова средба. Всушност била договорена средбата на која била формирана:
На овој состанок присуствувале Д-р Христо Татарчев – лекар, родум од Ресен, Даме Груев – учител, родум од с. Смилево - Битолско, Петар Поп Арсов – учител, родум од с. Богомила - Велешко, Иван Хаџи Николов – книжар во Солун, родум од Кукуш, Антон Димитров – учител, родум од с. Ајватово - Солунско и секако домаќинот Христо Батанџиев – учител, родум од с. Гуменџе, Ениџе Вардарско. Основоположниците се разделиле со мислата дека им престои тешка и сериозна акција, секои од нив требало да размисли за ''лозунгот'', ''формата'' и ''дејноста'' на организацијата. По неколку дена имале уште една средба, но конкретни предлози за организацијата немало. Татарчев истакнал дека на следната средба треба да се донесат конкретни решенија .
2 Државен празник на Република Македонија
Денот на основањето на Организацијата, 23 октомври, од 2007 година се слави како државен празник на Република Македонија под името Ден на Македонската револуционерна борба.
Неделно училиште во Солун

Неделното училиште во Солун e воспитно - образовна институција на Македонската револуционерна организација, меѓутоа таа претставувала параван за затскриено агитирање од страна на организацијата меѓу солунското македонско население. Дамјан Груев истакнува дека ''Неделното училиште'' е прво дело на ТМОРО .
Не се знае кога точно е отворено ''Неделното училиште'', Иван Хаџи Николов истакнува дека одлука за формирање на ''Неделното училиште'' е донесена за време на некоја од средбите од страна на основоположниците на организацијата.
Меѓутоа факт е дека ова училиште егзистирало во февруари 1894 година и тоа било сместено во покривот на зградата која била сметена до црквата Св. Димитрија.
Раководители на училиштето биле Дамјан Груев и Лазар Димитров додека пак училишните предавања ги изведуваал Иван Ачков .
Покрај основото сметање и читање се говорело за Француската револуција, обединувањето на Италија, Џузепе Гарибалди, вопошто за револуцијата.
Целата на отворањето на училиштето е да се покрене духот на населението и да се провери дали има погодна почва за делување меѓу населението во Солун, откако било потвредено дека почвата е погодна по два месеци училиштето било затворено.
Училиштен кружок во Солун

Училиштниот кружок во Солун е асоцијација на македонските ученици од Солунската машка гимназија Св. Кирил и Методиј.
Овој кружок бил создаден од страна на Дамјан Груев во првата половина на 1894 година, целата на Груев е преку овој кружок да се агитира меѓу повисоките класови на машката егзархиска гимназија и ширење на револуционерните идеи меѓу македонската младина .
Податоци за создавањето и организацијата на кружокот дава Тодор Станков. Овој кружок со Дамјан Груев одржувал врска преку ученикот Александар Хаџи Панов од Прилеп, притоа членовите на кружокот одржувале редовни состаноци со Груев, а на овие средби тој им давал револуционерна литература која тие требале да ја прочитаат до следната средба, а тогаш требало да се продискутира за прочитаното, по што Дамјан Груев го поставуваал прашањето:
Со ваквото делување учениците револуционизирале, а кружокот се ширел. Седмокласниците од гимназијата се подотвувале за идна агитација во името на организацијата низ Македонија, додека пак шестокласниците требало да го заземаат нивното место во кружокот.
Од друга страна Груев се стремел седмокласниците по завршувањето на гимназијата да останаат во Македонија, и да не заминуваат во Бугарија, бидејќи според мислењето на Груев, да се одадат на кариеризам, наука и расипништво .
Една недела пред завршувањето на учебаната година членовите на кружокот во станот на Петар Поп Арсов формално дале заклетва пред евангелие кама и револвер со што влегле во Македонската револуционерна организација.
Кружокот и понатаму останал активен во текот на целот егзистирање на организацијата. Треба да се истакне дека членовите на кружокот собирале пари за организацијата во зависност од имотната положба на учениците, дури имало и случаи кога некој од учениците насилно собирале пари од побогатите деца.
Дополнително на тоа некој од учениците се снабдиле со револвери, а треба да се истакне дека кукушани биле оделно организиарани во кружокот и тие за потребите на организацијата внесувале по 1 грош неделно .
Кружокот дополнително ќе ги револуционизира учениците во гимзазијата, така што под нејзино влијание ќе дојде до училишни бунтови во есента 1894 година и зимата 1896 година.
Постепено кружокот ќе стане извор на нов организациски кадар, и во учебната 1896/97 година ќе бидаат примени нови 22 ученика во организацијата, а меѓу нив ќе се најде идниот раководител Христо Куслев.
Тесноносни мајмуни

Тесноносни мајмуни — парвoред на примати. Заедно со широконосните мајмуни влегуваат во инфраредот на вистински мајмуни, а заедно со аветите го образуваат подредот на сувоносни мајмуни.
Тесноносните мајмуни може да се поделат на три главни групи:
* парапитекуси (''Parapithecoidea'') — целосно изумрена група на тесноносни мајмуни;
* кучелики мајмуни (''Cercopithecoidea'') — голема група на тесноносни примати кои живеат во Африка, Азија и Европа (Гибралтар);
* хоминоиди (''Hominoidea'') — виши мајмуни, во кои систематски припаѓа и модерниот човек.
Сите тесноносни мајмуни се дневни животни. За сите е карактеристична сложена социјална организација. Речиси сите тесноносни, освен толстотелите, имаат тесна носна преграда, а ноздрите се насочени надолу. Големината на телото се движи од 35 cm (''Callibella humilis'') до 175 cm (горила). Мозокот е добро развиен. Забите се 32 на број. Приматите се исхрануваат најмногу со мешана храна од која преовладува растителната, поретко се инсектојадни. Поради мешаната исхрана, желудникот кај нив е едноставен. Забите се од четири типа — секачи, песјаци, преткатници и катници; катниците се со 3-5 запци. Кај приматите постои целосна смена на забите — од млечни во трајни. Имаат грлени торбички. Опашката кај повеќето е долга, но таа никогаш не се користи за фаќање на гранките или други објекти (т. е. таа не е прехензивна). Кај некои претставници (лапундер, мандрил) опашката е кратка или отсуствува (магот, човеколик мајмун).
Приматите поседуваат добро развиени петпрсни фаќачки екстремитети кои се приспособени за движење по гранките на дрвјата. За сите примати е карактеристична сличноста на клучната коска и целосното раздвојување на лакотната и палечната коска, што ја овозможува подвижноста и разновидноста на движењата кои може да се изведат со предните екстремитети. Палецот е подвижен и кај многу видови може да биде поставен спротивно на останатите прсти. Краевите од фалангите на прстите се снабдени со нокти. Кај тие форми на примати кои имаат канџовидни нокти или поседуваат канџи на прстите, палецот секогаш има зарамнет нокт. Влакнестиот покров на телото и некои региони од кожата понекогаш се светло обоени. Кај нижите тесноносни мајмуни постојат лицеви торбички и седални перничиња. Тие се распространети во Африка и Азија на Арапскиот Полуостров, во Јужна и Југоисточна Азија, Кина и Јапонија. Еден вид на тесноносен мајмун, магот, се среќава дури и во Европа (Гибралтар). Живеат во стада или семејни групи.
Сувоносни мајмуни

Сувоносни мајмуни (|Haplorhini) — подред на примати. Порано овој подред, со исклучок на аветите, се нарекувал вистински мајмуни, со што се потенцирала разликата од т. н. полумајмуни. Денес ваквата поделба се смета за застарена.
Сувоносните мајмуни, кон кои припаѓа и човекот, се одликуваат со низа одлики кои ги разликуваат од другиот подред на примати — влажноносни мајмуни. Според името, кај хаплоринските примати носот е сув и со помалку развиен осет за мирис. Сувоносните најчесто раѓаат по едно младенче. Во целост, овој подред се смета за поразвиен во еволутивна смисла.
Сувоносните мајмуни се среќаваат во тропските и суптропските региони на Америка, Африка (со исклучок на Мадагаскар), кај Гибралтар, како и во Јужна и Југоисточна Азија до Јапонија. Човекот ги населува сите континенти, со исклучок на Антарктикот.
Сувоносните мајмуни се поделени на два инфраредови:
* авети (''Tarsiiformes'')
* вистински мајмуни (''Simiiformes'')
** широконосни мајмуни или мајмуни од Новиот Свет (''Platyrrhina'')
** тесноносни мајмуни или мајмуни од Стариот Свет (''Catarhina'')
Најстарите фосилни претставници на овој подред се тејардина и антрасимија, стари околу 55 милиони години.
Црква „Св. Петка“ - Гостивар

Света Петка е црква во Гостивар. Овој храм бил повеќепати разрушуван, но како се создавале услови бил и возобновуван.
Богослужба во црквата се одржува секој петок, со почеток во утринските часови. За време на богослужвите се пее божествената литургија од Св. Јован Златоуст.
За Источен Петок - Балаклија во црквата се одржува света литургија и се осветува вода која верниците ја пијат.
1 Поврзано
* Цркви во Гостивар
Црква „Св. Богородица“ - Гостивар

Пресвета Богородица — главна и катедрална црква во Гостивар, сместена на самиот плоштад. Изградбата на црквата е започната во 1924 година, а нејзиното осветување е извршено во 1929 година. Во 2003 година на црквата извршен е поголем реставраторски зафат.
1 Велигденски обичаи
Во црквата, за време на првите пет недели од Велигденскиот пост, се извршувала мала повечерна богослужба во петоците во кои се читал Акатист кон Пресвета Богородица и се пее петолебие во чест на Христовото чудо со кое прехранил 5000 луѓе со 5 леба. Целата процесија е со цел да се оддаде почит и благодарност на добрите дела кои Христос ги направил во животите на верниците.
На Велики Петок, во црквата се положува Светата Плаштеница и се изнесува Чесниот Крст на кој е распнат Исус Христос. Верниците одат во црква, носат јајца, палат свеќи и по обичај три пати поминуваат под Плаштеницата со цел да го симболизираат поминувањето низ Господовиот гроб, односно преку распетие, страдање и погребение да стигнат до воскресение. Малите деца се тие кои најмногу го почитуваат протнувањето под Плаштеницата.
На Велика Сабота, во утринските часови во црквата се служи Света Василева Литургија.
Во недела, пред полноќ, верниците се собираат пред црквата со црвени јајца и свеќи и се крчкаат по полноќ. Пред 12 часот, богослужителите и верниците прават трикратен опход околу црквата со пеење на Воскресение Христе Твое Спасе“. По опходот, во црквата се служи утрена и литургија на Свети Јован Златоуст.
2 Поврзано
* Цркви во Гостивар
Зајаковидни

Зајаковидните цицачи (|Lagomorpha) образуваат ред на вистински цицачи.
1 Општи одлики
Зајаковидните цицачи се мали животни, со кратка опашка, која може да отсуствува. Нивните заби имаат неколку сличности со забите на глодачите. До неодамна групата на зајаковидни цицачи (во која покрај зајаците припаѓаат и пиките) ги вклучувала и глодачите како подред. Но уште во 1912 година Џејмс Вилијам Гидли ги воочил многуте специфични одлики во градбата и еволутивната историја на зајаковидните и предложил тие да се сместат во самостоен ред, бидејќи неколкуте сличности со глодачите имаат само надворешен (конвергентен) карактер. Ова гледиште денес се смета за општоприфатено. Филогенетски, зајаковидните се блиски со примитивните копитари од терциерот.
Од глодачите зајаковидните цицачи принципиелно се разликуваат по тоа што на горната вилица кај нив нема еден, туку два пара на секачи. Вториот пар на секачи кај зајаковидните е послабо развиен и се наоѓа зад основниот пар; нивните врвови не достигнуваат до врвовите на основните (предни) секачи. Исто така, тврдото непце кај зајаковидните е изградено на многу посебен начин. Тоа има вид на тесен напречен мост меѓу левиот и десниот ред на катници. За разлика од зајаковидните, кај глодачите тврдото непце претставува цврста платформа која достигнува напред до секачите. Постојат основни разлики во градбата на желудникот. Кај зајаковидните тој се состои (физиолошки, но не и морфолошки) од два оддела, од кои во едниот се одвива бактериско разградување на храната, а во другиот, близу до влезот во цревото, храната се дигерира со ензимот пепсин. Основната сличност меѓу зајаковидните и глодачите се состои во тоа што кај нив отсуствуваат песјаци, а секачите и катниците се разделени со широк беззабен простор — дијастема. Забите кај зајаковидните немаат прекриени корени и постојано растат, што е поврзано со брзото обновување на нивните коронки.
2 Систематика
* РЕД LAGOMORPHA** Семејство Ochotonidae: пики
*** Род ''Ochotona''** Семејство †Prolagidae: сардиниска пика и други сродни изумрени пики.
*** Род †''Prolagus''** Семејство Leporidae
*** Род ''Brachylagus''*** Род ''Bunolagus''*** Род ''Caprolagus''*** Род ''Lepus''*** Род ''Nesolagus''*** Род ''Oryctolagus''*** Род †''Palaeolagus''*** Род †''Aztlanolagus''*** Род †''Ordolagus''*** Род †''Hypolagus''*** Род ''Pentalagus''*** Род ''Poelagus''*** Род ''Pronolagus
*** Род ''Romerolagus''
*** Род ''Sylvilagus''
3 Наводи
Широконосни мајмуни

Широконосни мајмуни или новосветски мајмуни — парворед на примати. Заедно со тесноносните мајмуни (старосветски мајмуни) го образуваат инфраредот на вистински мајмуни, а со аветите го образуваат подредот на сувоносни мајмуни.
Широконосните мајмуни, со исклучок на човекот, се единствените примати кои живеат на американскиот континент. Нивниот ареал на живеење се протега од јужно Мексико до северна Аргентина. На островите од Карипското Море порано постоеле неколку (денес изумрени) видови кои припаѓале во групата на антилски мајмуни (''Xenotrochini'').
За разлика од старосветските мајмуни, кај широконосните мајмуни ноздрите се насочени нанапред, а носот во целост е покрупен и поширок. Големината и тежината на широконосните мајмуни е различна. Најмал претставник од овој инфраред воопшто е џуџестиот мармозет, кој тежи само 100 г, а најголеми се дрекавците и неколку видови на пајаковидни мајмуни, чија тежина надминува 10 кг. Сите новосветски мајмуни живеат на дрвјата и, со исклучок на ноќните мајмуни, активни се во текот на денот.
Најстарите фосили од широконосни мајмуни и припаѓаат на олигоценската епоха. Во однос на двата други инфраредови на сувоносни мајмуни, поблсико сродство имаат со старосветските мајмуни отколку со аветите. Многу е веројатно дека предците на овој таксон го преминале Атлантскиот Океан на пловечки дрвја во епохата кога растојанието меѓу континентите не било толку големо.
1 Систематика
Широконосните мајмуни се распределени во пет семејства:
* Семејство Callitrichidae: мармозети и тамарини
* Семејство Cebidae: капучини и верверични мајмуни
* Семејство Aotidae: ноќни или бувски мајмуни (дурукулис)
* Семејство Pitheciidae: титии, сакии и уакарии
* Семејство Atelidae: дрекавци, пајаковидни и волнени мајмуни
Централен комитет на МРО

Централниот комитет бил раководното тело на Внатрешната Македонска Револуционерна Организација. Револуционерната мрежа на ВМРО била изградена од селски, окружни и околиски комитети а целосната дејност и важните решенија на организацијата зависеле од Централниот комитет (ЦК). За прв претседател на комитетот бил избран Христо Татарчев во 1894 година. Паралелно со Централниот комитет во 1896 година со работа започнува и Задграничното претставништво кое било прекинато во 1928 година. Централниот комитет прекинува со работа по Деветнаесетомајскиот преврат во 1934 година во Бугарија кога биле преземени мерки за ликвидирање на ВМРО и тогашниот раководител Иван Михајлов.
1 Членови на Централниот комитет
Име, Години науправување
Христо Татарчев, 1894-1901
Даме Груев, 1894-1901
Иван Хаџи Николов, 1894-1901
Христо Матов, 1896-1902
Христо Поп Коцев, 1896-1897
Григор Попев, 1896-1901
Димитар Стефанов, 1901-1902
Пере Тошев, 1905-1908
Туше Делииванов, 1901-1902
Христо Матов, 1902-1905
Христо Татарчев, 1902-1905
Иван Гарванов, 1903
Спас Мартинов, 1903
Димитар Мирчев, 1903
Христо Поп Коцев, 1903-1904
Даме Груев, 1905-1906
Петар Поп Арсов, 1905-1906
Димитар Стефанов, 1905-1906
Ѓорче Петров, 1905-1907
Пере Тошев, 1905-1908
Тодор Поп Антов, 1905-1908
Борис Сарафов, 1906-1907
Иван Гарванов, 1906-1907
Христо Матов, 1906-1907
Тодор Александров, 1907-1908
Павел Христов, 1908
Ефрем Чучков, 1908
Петко Пенчев, 1908
Хуангпу

Хуангпу (кин. 黃浦江, пинјин: ''Huángpǔ Jiāng'' = „жолтобрежна река“) е река во Кина долга 97 км која тече низ градот Шангај.
Хуангпу е најголемата река во Шангај, а нејзина најзначајна притока е Суџоу.
Има просечна ширина од 400 метри, и просечна длабочина од 9 метри. Хуангпу е извор на речиси целото водоснабдување на Шангај. Таа го дели градот на два поголеми региона: Пудунг (исток) и Пусји (запад).
„Бундот“ во Шангај се наоѓа на кејот на реката.
Долж реката се протега и градот Џиасјинг.
1 Мостови
* Сунгпу
* Сјипу
* Лупу
* Нанпу
* Јангпу
2 Тунели
Под реката поминуваат многу линии на Шангајското метро.
3 Поврзано
* Географија на Кина
* Список на реки во Кина
Вистински мајмуни

Вистински мајмуни, симии или виши примати — инфраред на широконосни мајмуни (''Haplorhini'') кои имаат слична градба на телото со човекот. Според последните антрополошки и генетски податоци, сите мајмуни од инфраредот на вистинските мајмуни се делат на два парвредови: широконосни („новосветски мајмуни“) и тесноносни („старосветски мајмуни“). Најстарите фосили на вистински мајмуни се пронајдени во Индија во 2008 година и се од видот гуџаратска антрасимија (''Anthrasimias gujaratensis''). Тие датираат од пред 54,5 милиони години. Од еоценските депозити во Кина е познат родот еосимија, стар околу 45 милиони години. Во застарената систематика овој таксон се сметал за подред на антропоидите — вишите примати (''Anthropoidae''). Денес, заедно со аветите, вистинските мајмуни се вклучени во поткласата на шуроконисни мајмуни. Времето на разделување на сувоносните мајмуни на вистински мајмуни и авети, според генетиката, се проценува на 77-80 милиони години, а претходните проценки биле 63 милиони години. Разделувањето на тесноносни и широконосни било пред 43 милиони години.
1 Систематика
Следната систематика ги дава различните семејства на вистински мајмуни, како и нивното место во рамките на редот ''Primates'':* РЕД PRIMATES
** подред Strepsirrhini
** подред Haplorrhini: авети, кучелики и човеколики мајмуни
*** инфраред Tarsiiformes
*** инфраред Simiiformes
**** парвред Platyrrhini: широконосни мајмуни
***** семејство Cebidae: мармозети, тамарини, капучини и верверични мајмуни
***** семејство Aotidae: ноќни мајмуни
***** семејство Pitheciidae: титии, сакии и уакарии
***** семејство Atelidae: пајаковидни мајмуни
**** парвред Catarrhini
***** натсемејство Cercopithecoidea (старосветски мајмуни)
****** семејство Cercopithecidae: старосветски мајмуни
***** натсемејство Hominoidea
****** семејство Hylobatidae: гибони
****** семејство Hominidae: големи човеколики мајмуни (и луѓе)
Терористички напади во Могадишу (2010)

Терористичкот напад во Могадишу се случил на 1 мај 2010 година во близина на пазарот Бакара во Могадишу, главниот град на Сомалија. Во нападот загинале најмалку 39 луѓе и околу 70 биле повредени.
Вајтхолска палата

Вајтхолската палата (англиски: ''Palace of Whitehall'') била главната резиденција на англиските кралеви во Лондон во периодот од 1530 до 1698 година. Целиот комплекс бил целосно изгорен од пожар освен Банкетниот дом. Главен архитект на објектот бил Иниго Џонс. Во времето на неговото постоење, палатата била најголема во Европа, која се состоела со околу 1.500 соби.
Црква „Св. Тома“ - Зубовце

Свети Апостол Тома е главна манастирска црква во гостиварското село Зубовце. Карактеристично за оваа црква е тоа што нејзиниот иконостас и иконите се изработени од бронза, лично од ктиторот, македонскиот академски сликар и вајар Томе Серафимовски. Оваа црква е една од ретките цркви во Македонија која го носат името на Апостол Тома.
Црква „Св. Петка“ - Стенче

Света Петка — помала селска црква во тетовското село Стенче, Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа североисточно од селото, на возвишението Црвенка, на падините на Сува Гора, на патот кој води кон соседното село Блаце, каде припаѓа и катастарски.
До црквата води земјен пат кој се двои од локалниот асфалтен пат помеѓу Стенче и Гургурница.
2 Историја
Селаните подигнале црквичка во 1923 година на местото на руини од некогашен истоимен храм. Дотогаш, на тоа место постоел крст.
Сегашната црква е од темел изградена во 1993 година. Била осветена на 1 јуни 1997 година.
Црквата била цел на кражби, меѓу која и таа во ноќта помеѓу 8 и 9 февруари 2013 година, при што биле украдени пари.
3 Архитектура
Сегашната градба на црквата е трикорабна со камбанарија од западната страна.
3.1 Фрескоживопис
Црквата е целосно живописана во периодот 2006-2009. Истото било извршено од Војо Михајловски.
4 Галерија
5 Поврзано
* Тетовско архијерејско намесништво
* Милетинска парохија
* Стенче
Црква „Св. Марена“ - Зубовце

Света Марена - Огнена Марија позната и како Света Марина — една од трите цркви во гостиварското село Зубовце. Се наоѓа во западниот дел на селото и е изградена во 1845 година, врз темели на многу постара црква.
Во 1859 година познатиот Дичо Зограф, со својата тајфа ги има насликано живописот на црквата и 50-тина икони, а се потпишал и на престолната икона на св. Марина. во црквата има една икона (''„Симнување од крстот“'') која е насликана од Љубе Бошковски. Патрониот празник на црквата е денот на Св. Марена кој се празнува на 30 јули, кој всушност е празник и на целото село. Брдото пред црквата e склоно на ерозија и се спушта по неколку сантиметри и постои опасност да ја свлече црквата. Местото е посетено од професори од Градежниот факултет од Скопје за кој е изработен проект за спречување на понатамошно лизгање на земјата и санирање на целиот простор.
Црква „Св. Илија“ - Стенче

Свети Илија — главна селска црква во тетовското село Стенче, Македонија.
Според извршен мониторинг на ИКОМОС Македонија во 2023 година, состојбата во внатрешноста на црквата е лоша, особено нејзиниот живопис.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа во горниот дел на селото Стенче, зад последните куќи на селото, на локалниот асфалтен пат кој води кон селото Гургурница.
На ридот спроти црквата се наоѓаат селските гробишта.
2 Историја
Денешната црква била изградена во 1867 година, на местото на помала трошна црква.
И во средниот век е спомената црква „Св. Илија“, која се наоѓала на истото место, бидејќи е опишано дека е сместена на падините на Сува Гора. Црквата била приложена на тетовскиот манастир „Св. Богородица“.
Црквата била и цел на кражби.
3 Архитектура
Градбата на црквата е трикорабна базилика, со полукружна апсида на источната страна и пространа галерија од северозападната страна. Централниот кораб е одделен од страничните со колонада од по три столбови со капители поврзани меѓу себе со полукружни аркади. Над трите кораби се поставени дрвени таваници, при што централната е декорирана со резба и е нешто повисока од страничните.
Црквата од западната и делумно од северната страна првобитно имала отворен трем, кој во 1960-тите година бил затворен. Во поново време, пред влезот во тремот е изградена камбанарија.
3.1 Фрескоживопис
Во црквата постои фрескоживопис, кој бил насликан во периодот 1867-1882 година од страна на Петар Новев и Аврам Дичов.
3.2 Икони и иконостас
Црквата поседува дрвен иконостас.
Во црквата се наоѓаат 4 оригинални икони на Дичо Зограф („Исус Христос Вседржател“, „Богородица Одигитрија“, „Св. Јован Претеча“ и „Вознесение на Св. Илија“) насликани во 1866 година. Иконите во 2001 година биле дадени на конзервирање во Заводот за заштита на споменици на културата, но кога иконите биле вратени, селаните го обвиниле тогашниот генерален секретар на ВМРО-ДПМНЕ Војо Михајловски за кражба на истите, кои наводно биле заменети со копии. После овој настан вратени се уште други 4 икони („Св. Петар и Павле“, „Св. Маченици Меркурие и Екатерина“, „Три ерарха (Св. Григориј Богослов, Св. Јован Златоуст и Св. Василиј Велики“) и „Св. Петка и Св. Недела“, но биле дело на Аврам, синот на Дичо Зограф.
4 Галерија
5 Поврзано
* Тетовско архијерејско намесништво
* Милетинска парохија
* Стенче
Водич по планинарските домови во Македонија

Основна цел на водичот е да се претстават планинарските домови и објектите низ Македонија, да се олесни пристапот и доаѓањето до нив, презентирајќи ги условите под коишто може да се престојува во нив.
Покрај тоа во книгата се дадени и кратки генералии за Македонија, список на планини во Македонија, краток историјат за развојот на планинарството во Македонија, елементи од давање прва помош во планина и заштита на планините од загадување.
Рецензенти: Киро Никовски, Киро Димитровски - Бихач.
Лектура: Лејла Салиева
Печатењето на книгата е целосно платено од страна на Интересната заедница за култура и физичка култура на СРМ.
Планинарски дом „Чеплез“

Планинарскиот дом „Чеплес“ се наоѓа на 1435м надморска височина во месноста Чеплес на планината Даутица, на планинскиот масив Јакупица. Домот се наоѓа во шума од високи букови дрва. Околу домот има широко отворен простор, тревнат и обраснат со папрат. Има извонреден планински амбиент и поглед кон врвовите на Јакупица. Домот е изложен на исток и има долг сончев период преку денот.
1 Изградба
Домот е изграден во 1952 година.
Граден е од тврд камен и кал. Катот е граден од плот (плитар) малтерисан со кал. Кровната конструкција е од дрво покриен со поцинкуван лим. Има подрумска просторија, приземје и кат. Покрај домот е изградена помошна просторија, градена од цврст материјал (камен и малтер) во која е сместена трпезарија, кујна, бања и тоалет.
Домот има пет соби за спиење од кои две поголеми со групни легла. Има 56 кревети, но со групното сместување може да се сместат околу 100 планинари. Домот редовно се одржува, има електрично осветлување, довод на вода од сопствен извор - Нортонов бунар (пумпа). Надвор од домот има чешма со природна вода, исправна за пиење. Изградена е нова зграда со соби за сместување како продолжение на градбата каде што се наоѓа кујната.
Домот е постојано отворен и има постојан домар.
2 Пристап до домот
2.1 Со автомобил
Со автомобил може да се пристигне од Богомила (50 км југозападно од Велес), преку селото Нежилово или преку селото Папрадиште. Со возило по патот до домот се стигнува за околу 1 час од Богомила. Патот од Богомила до селата Папрадиште и Нежилово е асфалтиран и се наоѓа во прилично лоша состојба, на некои места асфалтот е значително оштетен поради што потребно е внимателно возење. Патот е тесен и во горниот дел кон горните села практично е невозможно разминување на две возила поради што во денови на значителна посетеност на ова подрачје се создаваат подолги колони поради застои заради разминување.
2.2 Со воз и пеш
Со воз може да се стигне ако се користи железничката линија Велес - Прилеп - Битола, со симнување на железничката постојка кај селото Ореше, потоа пеш се оди по трасата Петле - Папрадиште - Чеплеска Река во траење од околу 3-4 часа. Или преку Нежилово со речиси исто времетраење. Патеките се обележани и главно добро одржувани од страна на Планинарското друштво „Солунска Глава".
3 Можни излети
* Излет до изворите на реката Бабуна, во месноста Бабина Дупка, пешачење 2 часа од домот.
* Искачување на врвот Солунска Глава, со височина од 2.539 м, околу 2 часа печашење во добри временски услови во летниот период. Можни се брзи промени на временските услови од кои причини искачувањето до врвот се препорачува на искусни планинари или во организирани групи во кои има искусни планинари.
* Траса Чеплес - Солунска Глава - Убава - Патишка река - Скопје. Околу 8 часа пешачење
* Траса Чеплес - Солунска Глава - Планинарски дом Караџица - Планинарски дом Китка. Околу 4 часа пешачење.
Црква „Св. Петка и Св. Недела“ - Тетово

„Света Петка и Света Недела“ — црква во стариот дел на Тетово, во населбата Колтук. Црквата се наоѓа во дворот на храмот „Св. Никола“ веднаш до Споменикот на стреланите тетовци од 1944 година. Изградена е со средства на православни верници, пред сè, од стариот дел на Тетово, но и од целиот град. На 26 ноември 2000 година се положил и осветил камен темелник на празникот "Свети Јован Златоуст". При ископот на темелите биле пронајдени остатоци со димензии 3х2 на постара црква која потекнувала од 14 век. Точниот податок за постоењето и градбата на таа капела се сврзува со изградбата на помала црква посветена на Света Богородица, која се наоѓала преку реката Пена. Црква е посветена на две светици, бидејќи во Тетово немало црква посветена на св. Недела, а стариот храм бил посветен на св. Петка. Поради воените дејства во Тетово во 2001, изградбата била стопирана, но во 2007 година комплетно е завршена и осветена.
1 Галерија
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Волковија

Свети Ѓорѓи — главна манастирска црква на Волковскиот манастир во тетовското село Волковија, Македонија.
1 Местоположба
Манастирската црква се наоѓа јужно од селото Волковија, сместена на возвишението Чука.
2 Историја
Црквата потекнува од 14 век, која за време на владеењето на Турците била срушена од страна на Синан-паша, кој го разрушил манастирот, а според некои извори со материјалот ја изградил познатата Синан-пашина џамија во Скопје.
Растурените книги од ограбениот и разрушениот волковиски манастир по доаѓањето во Лешок почнал да ги бара и собира отец Кирил Пејчиновиќ. Тој пронашол пет ракописи (минеи), а на една од нив ќе запише дека ги пренел книгите во Лешочкиот манастир во 1825 година.
По рушењето на црквата останале само два камени крста, каде мештаните подигнале параклис во 1927 година. Во параклисот биле ставени и двата камени крста, остатоци од некогашната манастирска црква.
Во 1999 година, мештаните покренале иницијатива за возобновување на манастирската црква. Тогаш бил срушен дотраениот параклис и на 23 мај со благослов на митрополитот Полошко-Кумановски г. Кирил се извршило осветување и полагање на камен-темелник од страна на архијерејскиот намесник протојереј-ставрофор Мирко Станковски за нова црква.
Сегашниот објект е изграден и осветен во 2006 година од страна на митрополитот г. Кирил. Црквата неколкупати била цел на кражби.
Во минатото тука се одржувале Волковиски средби со гостувања на многу македонски пејачи.
3 Архитектура
Црквата е еднокорабна градба со централна купола, која се издига на висок тамбур. Од западната страна врз отворениот трем се издига камбанарија на два ката со пристап преку дрвени скапи од наосот.
3.1 Фрескоживопис
Црквата има делумен живопис со слаби уметнички квалитети. Тој е од понов период (2003-2005) и е дело на тројца автори: Тони и Васе Ќурковски и Елизабета Наумчевска.
Во црквата постои мозаик наречен „Чудото на Св. Ѓорѓи" со димензии од 1,7 х 0,9 метар, кој е дело на македонскиот академски сликар од Вевчани, Никола Угриновски.
4 Галерија
5 Поврзано
* Тетовско архијерејско намесништво
* Милетинска парохија
* Волковија
Неомодернизам

Неомодернизам е нов стил во архитектурата, кој се оформува кон крајот на 20 и почетокот на 21 век. Неомодернизмот е се појавува како резултат на растечкиот отпор и протест кон формите на постмодернистичката архитектура.
Неомодернизмот како архитектонски стил, своите форми ги влече од модернизмот, се разликува од модернистичкиот стил, по своите урбанистички идеи. Многу често, обнеојектите од овој стил се одликуваат само со неомодернистичка фасада - спротивно од принципите на модерната архитектура, кои го третираат објектот како целина.
1 Поврзано
* Модернизам
* Модерна архитектура