procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Муртеза Пеза

Муртеза Пеза — македонски писател, драмски писател, раскажувач, романописец, новинар и револуционер од албанско потекло, роден е на 20 јуни 1919 година во Елбасан, Албанија, а починал на 4 декември 1981 година во Ријека, Хрватска.
1 Животопис
Муртеза Пеза завршил учителска школа во Елбасан (Албанија), а потоа заминал во Италија, каде во Фиренца студирал филозофија и музика. Поради свои напредни идеи, бидејќи не сакал да потпише верност кон кралот и не го прифатил предлогот да стане член на Мусолиниевата Фашистичка партија, бил прогнан од Италија. Од таму се преселил во Гостивар во 1941. Веднаш се придружил на комунистичкото движење, занимавајќи се со агитационо-пропагандна дејност и испраќање вести за Народно ослободителна борба до Радио Москва, Радио Лондон и подоцна Радио Слободна Југославија.
Извесно време бил вработен како претседател на Финансовата канцеларија во Кичево на квислиншкото Албанско Кралство на почеток 1942 година, а потоа се вклучил во Народно ослободителна борба, како политички комесар на чета, на баталјон, началник на Агит-проп и уредник на „Билтен“ на Седмата македонска шиптарска НО бригада, од пролетта 1943 година. Подоцна бил заменик началник на Политичкото одделение на Четириесет и втората (македонска) дивизија на НОВЈ.
Автор е на поголем број радио, ТВ и театарски драми и на сценариото за играниот филм „Ука од проклетие“.
Добитник е на наградата Крсте Мисирков.
2 Дела
* Мејтуша, роман, 1960 година;
* Во мојата улица, роман, 1963 година;
* Дали ќе се вратиш, раскази, 1964 година;
* Скалите на Кел, раскази, 1964 година.
Ен Хендерсон-Селерс

Ен Хендерсон-Селерс (родена 1952 година) - декан и професор на Катедрата за животна средина и географија на универзитетот Меквари, Сиднеј. Таа била директор на Заедничкиот штаб за планирање (ЈПС) на Светската програма за истражување на климата во 2006 и 2007 година и била директор на Одделот за животна средина на АНСТО од 1998 до 2005 година. Таа била заменик-заменик-канцелар (истражување и развој) на Кралскиот институт за технологија во Мелбурн од 1996-1998 година. Пред тоа таа била основачка директорка на Центарот за климатски влијанија на Универзитетот Меквари каде што продолжува да биде професорка по физичка географија.
Хендерсон-Селерс претходно го водела Проектот СМО за меѓусебна споредба на шемите за параметризација на копнената површина, кој работи како меѓународна „соработка“ заснована на Интернет. Таа неодамна го предводела тимот за анализа на Конзорциумот за проценка на моделот за проценка на климата (MECCA). Таа исто така делува како консултант на Универзитетот на Обединетите нации за различни аспекти на влијанието на климата. Во текот на 1995 година, таа била водечки автор за ВПКП 2ра проценка (Владин панел за климатски промени).
Професорката Хендерсон-Селерс е научник за Земјини системи цел живот предводувајќи во описот и предвидувањата на влијанието на промената на земјиштето и употребата на земјиштето врз климатските и човечките системи. Таа е магистер по математика, а докторирала во соработка со канцеларијата за метеорологија на Обединетото Кралство и ја заработила титулата д-р во климатската наука во 1999 година. Таа била избрана соработничка на Австралиската академија за технолошки науки и инженерство и била одликувана со стогодишен медал на Австралија за услуга на австралиското друштво за метеорологија во 2003 година.
Ен е „високо цитиран“ автор на над 500 публикации, вклучувајќи 14 книги и избран соработник на Американската геофизичка унија и Американското метеоролошко друштво.
Нејзиниот есеј „''Извештајот на ВПКП: Што навистина мислат водечките автори''“ ги дискутирала ставовите на водечките автори на ВПКП, особено за процесот на Извештајот за 4-та проценка.
1 Публикации
* „''Буквар за моделирање на клима''“ (прв автор Кендал Мекгафи, 4-то издание, Џон Вајли и синови, 2014 година).
Ели Хајвуд

Ели Хајвуд (англ. ''Ellie Highwood'') била професорка по климатска физика на Универзитетот во Рединг, а шеф на тој отсек била од 2012 до 2015 година.
Била член на Саветот и Одборот за образование на Кралското метеоролошко друштво (англ. ''RMetS'') сè до 1 октомври 2016 година кога станала 81 претседателка на оваа здружение.
1 Животопис
Хајвуд е родена во 1972 година во Франција. Студии по физика ги завршила на Универзитетот во Манчестер, а докторските студии ги завршила на Универзитетот во Рединг. Подрачјето на нејзинте истражувања и интересирања се засноваат на атмосферските честички, нивното влијание на климатските промени и симулации на климатски моделии. Особено внимание посветила на влијанието на аеросолите на климатските промени.
Во 2015 година станала Декан за Различитост и Инклузија на Универзитетот во Редингтон. Оваа позиција ја дели со професорот Сајмон Чендлер Вајлд.
За нејзината работа се дискутирало во значајни публикации, како што се британскиот дневен лист ''The Independent'' и Би-Би-Си (англ. ''BBC'').
Хајвуд тврдела дека вештачкото ладење на планетата со „убризгување на ситни рефлективни честички во атмосферата (по предлог на Пол Круцен) може да предизвика суша и климатски хаос“ во сиромашните земји. Исто така наведувала дека би било „разумно да се истражат алтернативи кои би можеле да ни помогнат во наредните децении“.
2 Библиографија
*''Myhre, Gunnar, et al. "New estimates of radiative forcing due to well mixed greenhouse gases." Geophysical research letters 25.14 (1998): 2715-2718.''*''Highwood, E. J., and B. J. Hoskins. "The tropical tropopause." Quarterly Journal of the Royal Meteorological Society 124.549 (1998): 1579-1604.''*''Tanré, D., et al. "Measurement and modeling of the Saharan dust radiative impact: Overview of the Saharan Dust Experiment (SHADE)." Journal of Geophysical Research: Atmospheres (1984–2012) 108.D18 (2003).''*''Highwood, Eleanor J., et al. "Radiative properties and direct effect of Saharan dust measured by the C‐130 aircraft during Saharan Dust Experiment (SHADE): 2. Terrestrial spectrum." Journal of Geophysical Research: Atmospheres (1984–2012) 108.D18 (2003).''*''Abel, Steven J., et al. "Evolution of biomass burning aerosol properties from an agricultural fire in southern Africa." Geophysical Research Letters 30.15 (2003).''
3 Наводи
Мартејн Тусвелд

Мартејн Тусвелд (|Martijn Tusveld; р. ) — холандски професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата .
Возел на Светското друмско првенство 2014. Во август 2018 година бил вклучен во почетниот состав за Вуелта а Еспања. Во октомври 2020 година бил вклучен во почетниот состав за Џиро д’Италија 2020.
1 Достигнувања
;2012
: 10. Краен пласман Трка околу Кина I
;2013
: 1. Пласман за млад возач Рон-Алп Изер Тур
: 3. Национално хронометарско првенство под 23 години
: 4. Лиеж-Бастоњ-Лиеж под 23 години
;2014
: 2. Париз-Тур за млади
;2015
: 2. Национално хронометарско првенство под 23 години
: 2. Париз-Тур за млади
: 3. Пиколо Џиро ди Ломбардија
: 8. Краен пласман Трка Олимпија
: 9. Трофеј Умаг
: 9. Лиеж-Бастоњ-Лиеж под 23 години
: 10. Краен пласман Триптих на планините и замоците
;2016
: 1. Планински пласман Ронде ван Миден-Недерланд
: 2. Краен пласман Истарски пролетен трофеј
::1. Етапа 2
: 4. Краен пласман Тур де Норманди
::1. Пласман за млад возач
: 8. Краен пласман Трка Абу Даби
;2017
: 10. Краен пласман Трка околу Австрија
: 10. Краен пласман Сиркут де ла Сарт
;2019
: 10. Краен пласман Трка околу Гуангси
1.1 Распоред на резултатите на големите трки
Голема трка, 2018, 2019, 2020
Џиро, —, —, 26
Тур, —, —, —
Вуелта, 80, 26, —
СО = се откажал; — = не учествувал
Франсоаз Гасе

Франсоа Гасе (родена 1942 година; починала на 22 април 2014 година) била француски палеобиолог, палеоклиматолог и палеохидролог. Специјализирала феномени во животната средина, поточно проучување на лакустрините седименти од античките езера во Африка и регионот Азија. Франсоа Гасе имала посебно влијание во започнувањето на првите истражувачки проекти кои имале за цел обнова на палеоклиматските варијации и квартерните палеоокружувања во различни региони, поточно: Сахара и Сахел, Источна Африка и Мадагаскар, Западен (Касписки) и Јужен (Тибет) и во Блискиот Исток (Либан). Таа е супер активна на национално и меѓународно ниво. Таа е член на СТРАНИЦИ (минати глобални промени)\Меѓународна програма за геосфера-биосфера.
1 Кариера
Докторирала геологија во 1975 година на Универзитетот во Париз со теза за еволуцијата на езерото Абе. Нејзината работа станала првиот континуиран запис со африкански плиоцен - плеистоцен дијатом. Таа влегла во Францускиот национален центар за научни истражувања (ЦНРС) и се приклучила на лабораторијата за хидрологија и изотоп за геохемија на Универзитетот Париз-Суд во 1986 година, под раководство на професорот Жан-Шарл Фонте. Таа се преселила во Центарот на Рекерше и Дневник на Економијата на опкружувањето (CEREGE) во 1998 година.
Во 2005 година таа станала првата жена што добила медал Вега од Шведското друштво за антропологија и географија.
Во 2010 година, таа била одликувана со медалот Ханс Ошгер, доделен од Европската унија за геолошки науки, за нејзиниот „''придонес во реконструкцијата на климатската варијабилност за време на холоценот од архивите на континенталот и за подобро разбирање на климатските механизми вклучени во овој период''“.
Лучка Кајфеж Богатај

Лучка Кајфеж Богатај е словенечки климатолог, специјалист за земјоделска метеорологија.
1 Ран живот и образование
Дипломирала во 1980 година на Природно-технолошкиот факултет во Љубљана и докторирала на Биотехнолошкиот факултет.
2 Работно искуство
Таа е истражувач и професор на Универзитетот во Љубљана, редовен професор на Факултетот за биотехнологија и претседател на катедрата за агрометеорологија. Таа е исто така член на образовниот комитет на Европското метеоролошко друштво. Во Словенија ја сметаат за една од пионерите во проучувањето на влијанието на климатските промени, особено врз растот и земјоделското производство. Богатај била именувана за член на Меѓувладиниот панел за климатски промени (IPCC) во Женева и, во 2007 година, била заменик-претседател на Работната група II „Влијанија, прилагодување и ранливост“ при подготовката на четвртиот извештај за проценка на IPCC.
3 Признанија
Во 2008 година, тогашниот претседател на Словенија, Данило Турк ѝ доделил Орден за заслуги за нејзината научна работа за климатските промени и неговата посветеност на заштитата на животната средина. Таа била дел од групата IPCC, која во 2007 година, заедно со Алберт Арнолд (Ал) Гор Јуниор, била наградена со Нобелова награда за мир за нивните напори да изградат и шират поголемо знаење за вештачките климатски промени.
Портрет на Стефан Маларме (Мане)

'' Портрет на Стефан Маларме '' е слика на Едуар Мане создадена во 1876 година.
Делото, со својата „извонредна природност и експресивна сила“ е „еден од највисоките и најмодерни резултати во целата кариера на Мане“, таа го претставува Маларме во многу жива, домашна и неконвенционална поза. Човекот со писмата покрај него, всушност, има многу спонтан и опуштен став и удобно лежи на некои перничиња во ателјето што Мане го имал во близина на станицата Сен Лазар.
Покрај познанството со Емил Зола и Шарл Бодлер, Мане преку портретот на поетот Маларме, ја предочил севкупната повеќеслојност на ликовните дела особено на оние кои започнале да ги откриваат импресионистичките ликовни и поетски доблести.
Есен (Мане)

''Есен'' - слика од Едуар Мане во 1882 година, сега во Музејот на ликовните уметности на Нанси. Била на аукција во 1883 година - самата манекенка го купила за 1550 франци и му ја оставила на сегашниот сопственик. 
<sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve- >&#x5B; ''потребно е цитирање'' &#x5D;</sup>
Дендроцелум макулатум

Дендроцелум макулатум (''Dendrocoelum maculatum'') се ендемичен вид сплескани црви (планарии) од класата Турбелариа (''Turbellaria '') во Охридско Езеро. Тоа е пигментирана серија на ендемски дендроцелиди од Охридско Езеро.
1 Опис
Дендроцелум макулатум најпрво бил опишан од Станковиќ и Комарек во 1927 година. Според нив, димензиите на полово-сзрелите единки се движат од 15 до 20 мм во должина и 3-4 мм во ширина. Постојат и такви единки кои достигнуваат до 25-26 мм должина.
Челниот раб кај овој вид, за време на движењето, се диференцира во три дела: широк, средиштен дел и пар на помали, округли странични делови. Зад главата после вратното стеснување, страничните рабови од телото постепено дивергираат, достигнувајќи ја максималната ширина околу средината на телото, а после тоа се насочуваат кон формирање на умерено заострен заден крај на телото. Движењето на животните е со лизгање и ползење. При лизгањето, бочните рабови од телото се мазни, а при ползењето формираат одредени набори. Очите кај Дендроцелум макулатум се сместени во нивото на вратнотот стеснување. Растојанието меѓу нив изнесува околу ½ од ширината на главата во нивото на очите.
Основниот тон на грбната површина го дава темнокафеавиот пигмент. Почнувајќи од нивото на очите па сè до задниот крај на телото, по средишниот дел на грбот, се протега една светложолтеникава трака. Оваа трака пред очите формира едно светло, триаголно поле. Од двете страни на траката, по должината на телото, се наоѓаат 6-8 жолтеникави дамки. Кај животните во движење , дамките се надолжно издолжени и најчесто имаат тенденција на спојување, образувајќи на тој начин мрежа на грбната страна. По должината на бочните рабови од телото темнокафеавиот пигмент избледнува, преоѓајќи во светложолт, односно, со исклучок на бочните рабови од главата, формира една тесна бочна светложолта трака. Стомачната страна е исто така пигментирана , но за разлика од грбот, таа е посветло пигментирана со жолт или ѓолто-кафеав пигмент. вака опишаната грбна пигментација карактеристична е за половозрелите единки од популацијата , додека кај младите единки пигментацијата е поедноставна; бочните дамки се помалку разгранети и често округли.
Усниот отвор кај Дендроцелум макулатум е сместен нешто зад средишниот дел на стомачната страна. Голтката е цилиндрична. Градбата на нејзиниот внатрешен мускулест слој ги покажува сите особини на претставник од потсемејството ''Dendrocoelinae''.
Половиот отвор кај овој вид е сместен постфарингијално во почетокот на втората половина од стомачната страна. Тој е опкружен со висок епител чии клетки се без рабдити и продупчени со многубројни паралелни канали од жлездите сместени во мезенхимот на стомачната страна.
Гениталниот отвор води во општиот атриум кој комуницира со каналот на семеприемникот , машкиот атриум и папилата на аденодактилот. Во машкиот атриум е сместен пенисот.
Чунот на Данте (Мане)

''Чунот на Данте'' – слика до францускиот сликар Едуар Мане, создадена во периодот од 1854 до 1858 година споре „Чунот на Данте“ од Ежен Делакроа. Денес се наоѓа во Музејот на убави уметности во Лион.
Сликата опишува настани од осмото пеење од Пеколот на Данте Алигиери, во кое Данте е придружуван преку реката Стикс од неговиот водич, класичниот поет Вергилиј. Во заднината гори Градот на мртвите.
Втората верзија со истата тема, насликана околу 1853 година, се чува во музејот Метрополитен во Њујорк.
Виртуелна средина

Виртуелна средина е мрежна апликација која му овозможува на корисникот да има интеракција како со компјутерската околина така и со работата на другите корисници. Примери на виртуелни средини се е-пошта, разговор, како и веб-засновани апликации за споделување документи. Едноставно кажано, тоа е вмрежен заеднички оперативен простор. Откако верноста на виртуелното опкружување е таква што „создава психолошка состојба во која поединецот се перципира себеси како да постои во виртуелната средина“ (Блашкович, 2002, стр. 129), тогаш виртуелното опкружување (ВЕ) напредуваше во царство на извонредни виртуелни средини (IVE).
1 Користена литература
* Блашкович, Ј. (2002). . Во Р. Шредер (Ур.), Социјалниот живот на аватарите: присуство и интеракција во споделени виртуелни средини (стр. 127-145). Лондон: Спрингер.
Христос градинарот

''Христос градинарот'' – слика од францускиот сликар Едуар Мане, една од неколкуте дела со религиозна тема. На сликата е прикажан воскреснатиот Христос во епизодата Noli me tangere, но невообичаено не е прикажана Марија Магдалена. Денес се наоѓа во приватна колекција.
Улична пејачка (Мане)

''Улична пејачка'' - слика со масло на платно од Едуар Мане од 1862 година, прикажувајќи улична музичарка во близина на влез на кабаре. Има димензии од 171,1 x 105,8 см и се наоѓа во Музејот за ликовна уметност во Бостон.
Сликата била директно вдахната од средба помеѓу уметникот и улична пејачка една вечер. Мане ја замолил да позира за него, но таа одбила, па Мане побарал од омилената манекенка Викторин Меран да позира за работата. ''Улична пејачка'' е или првата или втората од неколкуте големи слики на Мане за кои позирала Меран. На него е прикажана патувачка пејачка во модерен фустан напуштајќи кабаре ноќе, стискајќи гитара кон неа и јадејќи цреши. Стилот на сликата го покажува влијанието на Франс Халс и шпанските мајстори како Диего Веласкес.
''Улична пејачка'' е една од низата еднофигурни композиции што Мане ги насликал во 1860-тите, во кои тој ги насликал современите „типови“ во природна големина, нарушувајќи ја конвенцијата ваквите скромни жанровски теми да бидат насликани во мал обем. Историчарот на уметност Џорџ Маунер вели дека конфронтираниот поглед на жената и нејзиното незгодно сфаќање на црешите и гитарата, „што се чини дека е преголемо обемно за да може удобно да управува“, произведува самосвесен ефект што не е очекуван во жанровата слика.
Сликата била донирана во Бостонскиот музеј за ликовни уметности во 1966 година.
1 Наводи
Портрет на Клемансо (Мане, Форт Ворт)

:''За помалото истоимено дело на Мане од 1879-1880 година, видете Портрет на Клемансо (Мане, Париз)''''Портрет на Клемансо'' - слика од Едуар Мане од францускиот државник Жорж Клемансо во 1872 година во Музејот на уметноста Кимбел во Форт Ворт, Тексас.
Најмладиот брат на Мане, Гистав бил општински советник во Париз и можеби со негово посредство Мане се сретнал со Клемансо. Алтернативно, двојката можеби се сретнала во домот на Пол Мерис или Емил Зола.
Портретот бил создаден на трибиналот кај Луксембуршката Градина, каде што седел градскиот совет; понекогаш носејќи го насловот „''Портрет на Клемансо на трибуналот“''. Помалку реално од подоцнежното истоимено дело, тој останал во студиото на уметникот подолг период.
1 Наводи
2 Библиографија
* Françoise Cachin, Charles S. Moffett and Juliet Wilson-Bareau, ''Manet 1832–1883'', Paris, Réunion des musées nationaux, 1983, стр. 544 ( )
* Adolphe Tabarant, Manet ''et ses œuvres'', Paris, Gallimard, 1947, стр. 600
* Étienne Moreau-Nélaton, ''Manet raconté par lui-même'', том 2, т. I, Париз, Henri Laurens, 1926 година
Флејтист (Мане)

Флејтист(| Le fifre) — маслена слика на платно од францускиот сликар Едуар Мане создадена во 1966 година. Таа денес е изложена во Музеј Орсе во Париз.
Денес ова дело се вбројува меѓу попознатите на Мане. Воедно според композицијата и севкупната ликовна атмосфера, оваа слика е една од најнежните и најстилизираните по боја.
1 Опис
Претставено е малдо момче што свири на пиколо флејта. Сликата настанала по претојот на мане во Шпанија и посетата на музејот Прадо, каде што се запознал и бил воодушевен од делата на Диего Веласкес.
2 Стил
Сликата ги содржи основните стилски одлики на овој голем импресионистички автор.
Чувство за атмосфера.
Еден вид дводимензионалност и намерно избегнување на студен реализам. Настојување на доминантно и провидно присуство на светлината и особено колоритот.
Во многу елементи ова слика се разликува од другите по едноставноста и чистотата на изразот доловен со стилизирани и минималнаи линии.
3 Техника на сликање
Мане бил еден од пионерите на импресионизмот.
Избегнувајќи го тривијалното, лажно реалистичко и академско сликарство, тој ги надминува стереотипите и тргнува по патот на директното, на снажното и искреното ликовно изразување, подалеку од малограѓанското и декоративно, патетично прифаќање на сликарството.
Мане настојува на провидно, директно скоро плакатско изразување.
4 Влијание
Како и повеќето дела на овој мајстор, сликата била инспирација, патоказ и размисла на низа ликовни творци како и во развојот на самата ликовна уметност.
Поради специфичниот минимализам и директност, оваа слика ќе изврши влијание кај Анри де Тулуз-Лотрек и неговите антологиски плакати како и во елементарноста и лаконскиот израз кај Анри Матис, Пабло Пикасо.
Бар во Фоли-Бержер (Мане)

'' Бар во Фоли-Бержер '' (| Un bar aux Folies Bergère) e слика - масло на платно од францускиот сликар Едуар Мане создадена во 1882 година. Таа денес е изложена во галеријата Корто во Лондон.
Сликата е богата со детали што даваат индиции за социјалната класа и милје. Жената во барот е вистинска личност, позната како Сузон, која работела во Фоли-Бержер во раните 1880-ти. За неговата слика, таа му позирала на Мане во неговото ателје.
Сликата е од подоцнежниот период на неговото творештво.
Композициски, употребува доста инвентивна постапка, со огледалото, одразот во него и мултиплицирањето на стварноста од предниот план на сликата.
Богата колористички, сликата изобилува со светлина и линиски интервенции кои се дел од импреsионизмот.
Иако многумина, моделот - жената, ја сместуваат во проститутките од париското милје, таа носи одредена тага, психологија, замисленост со која Мане внесува своевидна поетика и социјално-хуманистичка соживеаност со женскиот лик.
Сликата е една од неговите тестаментални креативни творби од неговиот зрел период.
Длабока, светла, инспиративна, повеќеслојна низ повеќе аспекти..
Момче со меч

''Момче со меч'' – слика од францускиот сликар Едуар Мане, насликана во 1861 година, а денес е изложена во музејот Метрополитен во Њујорк. На сликата е прикажано мало момче облечено како паж на Шпанскиот двор во седумнаесеттиот век. Момчето држи меч и појас за мечот. Делото подоцна било репродуцирано како бакропис од дижонскиот сликар и бакрописец Алфонс Легро.
Според Емил Зола, сликата е типична за влијанието на шпанските сликари и го прикажува силното влијание на Диего Веласкес и Франс Халс врз Мане во тоа време.
Модел на уметникот му бил Леон Леноф, посинок на уметникот по неговиот брак со Сузан во 1862 година.
Емили Шукбург

Емили Флер Шукбург е климатски научник, математичар и комуникатор на наука. Таа е директор на Кембриџ Нула, иницијатива за климатски промени на Универзитетот во Кембриџ, и е соработник на колеџот Дарвин, Кембриџ. Нејзините истражувачки интереси вклучуваат динамика на атмосфера, океани и клима и наука за податоци за животната средина. Таа е теоретичар, бројчени моделар и научник за набљудување.
1 Образование
Шукбург одела на колеџот Магдалена, Оксфорд, каде заработила диплома по математика во 1994 година. После тоа завршила како доктор на науки по применета математика на Универзитетот во Кембриџ во 1999 година. Шукбург извршила пост-докторски истражувања во École normale supérieure во Париз од 2001 до 2003 година и на МИТ во 2005 година како посетувач-научник, работејќи во областите на атмосферата и океанската динамика.
2 Кариера
Во 2000 година, Шукбург станала научен соработник на колеџот Дарвин, Кембриџ и соработник по математика во 2003 година; година таа има неколку позиции во рамките на Универзитетот во Кембриџ - таа е читател на Одделот за компјутерски науки и технологија, соработник на Центарот за наука и политика и соработник на Институтот за одржливост на Кембриџ. Шукбург го предводела УКРИ, Центарот за докторска обука за примена на АИ, во проучување на еколошки ризици.
Таа се приклучила на британското истражување на Антарктикот во 2006 година, каде што го водела проектот за регулирање на океанот на климата од Советот за истражување на природна средина (NERC) од топлина и одземање на јаглерод и транспорти (ORCHESTRA). Таа станала шеф на истражувањето на Отворени океани во 2009 година, заменик-шеф на тимот на Поларните океани во 2015 година, и соработник во 2019 година. Нејзините истражувачки интереси вклучуваат динамика на атмосфера, океани и клима и наука за податоци за животната средина. Таа е теоретичар, бројчен моделар и научник за набљудување.
Шакбург била соработник на Кралското метеоролошко друштво, каде што била копретседавач на нивната група за комуникации за климатските науки и поранешен претседател на нивниот комитет за научни публикации. Таа дејствувала како советник на Владата на Обединетото Кралство во име на NERC.
2.1 Комуникација за наука
Шакбург пишувала за науката за климата, одржливоста и жените во науката за публикации, вклучувајќи ги „''Financial Times“'', „''New Statesman“'' и ''„Sunday Times“''. Таа исто така имала напишано книги, и била соавтор на серијалот „''Climate Change“'' за „''Ladybird Expert“'' со принцот од Велс и Тони Џунипер. Таа служела во одборот на Кампањата за наука и инженерство.
Во 2016 година таа била наградена со ОБЕ во Новогодишните почести за „услуги во науката и јавната комуникација на науката“.
3 Публикации
*
Стар музикант

''Стар музикант'' - слика масло на платно од францускиот сликар Едуар Мане од 1862 година, создадена во периодот кога уметникот бил под влијание на шпанската уметност. Сликата го издава и влијанието на Гистав Курбе. Ова дело е едно од најголемите слики на Мане и сега е зачувано во Националната уметничка галерија во Вашингтон.
Сликата е составена од седум ликови во пејзаж. Стариот музикант во средината кој се подготвува да свири виолина е Жан Лагрен, водачот на еден локален цигански бенд. Лево е една млада девојка која стои со бебе во рацете, како и две млади момчиња. Во позадина, човекот во горната капа е собирач на партали и железарот Коларде. Десно, ориенталниот човек (делумно прикажан) со турбан и долга наметка, го претставува Герул, „залутаниот Евреин“. Ставовите и облеката на ликовите се чини дека се вдаховени од Диего Веласкес или Луј Ле На.
Сликата содржи низа алузии: човекот со горната капа е истиот лик како ''Пијач на апсинт'', насликан од Мане неколку години порано и кој повторно се појавува на оваа слика без некоја посебна причина. Младото момче со сламена шапка, пак, е експлицитно вдахнат од „''Пјеро“'' на Антоан Вато.
1 Наводи
1.1 Библиографија
**
Портрет на Емил Зола

thumb|''Портрет на Емил Зола'', 1868,
''Портрет на Емил Зола'' - слика на Едуар Мане, прикажувајќи го Емил Зола. Портретот Мане го доставил до Салонската изложба во 1868 година.
Во тоа време, Зола бил познат по својата уметничка критика, а можеби и особено како писател на романот Тереза Ракен. Ова ја раскажало приказната за прељубната афера меѓу Тереза, сопруга на службеник во железничко друштво, и идниот сликар по име Лоран, чие дело, а слично на работата на пријателот на Зола, Пол Сезан, е оцрнето од критичарите. Во единаесеттото поглавје е евоцирано милјето на Мане, „Појадок на трева“, во сцената на убиството, каде што сопругот Камиј излегува на ден со својата сопруга и нејзиниот љубовник кај Сент-Уан.
На ѕидот е репродукција на Маневата „''Олимпија“'', контроверзна слика на Салонот во 1865 година, но која Зола ја сметал за најдобро дело на Мане. „Зад неа е гравура од Веласкезовиот „''Бахус''“ укажувајќи на вкус за шпанската уметност споделена од сликарот и писателот. Јапонски печатен материјал од борач од Утагава Кунијаки II го комплетирал декорот“. Јапонско дело лево од сликата потсетува на улогата што Далечниот Исток ја играл во револуционерните идеи за перспективата и бојата во европското сликарство.
Портрет на Клемансо (Мане, Париз)

:''За поголемото истоимено дело на Мане од 1872 година, видете Портрет на Клемансо (Мане, Форт Ворт)''''Портрет на Клемансо'' - маслена слика на платно од 1879–80 година од Едуар Мане, сега во Музејот Орсе. Делото може да се датира преку две букви од 9 декември 1879 година и 8 јануари 1880 година преку датумите на седење на неговиот насликан предмет. Клемансо не бил задоволен од работата, изјавувајќи „Мојот портрет од Мане? Многу лошо, го немам и не ми пречи тоа. Се наоѓа во Лувр, се прашувам зошто ја ставивме таму“. Но, тој уживал во седењето во домот на Мане, уживајќи во разговорот и наоѓајќи го сликарот многу духовен.
Најмладиот брат на Мане, Гистав бил општински советник во Париз и можеби со негово посредство Мане се сретнал со Клемансо. Алтернативно, двојката можеби се сретнала во домот на Пол Мерис или Емил Зола. По смртта на Мане, неговата ќерка Сузана го дала делото на насликаниот. Кога Мери Касат ја довела својата пријателка од САД, Луизин Хавмајер во домот на Клемансо, Луизин ѝ го продала делото за 10.000 франци во 1905 година. Мадам Хавмаер тогаш го донирала на Музејот Лувр во 1927 година, од каде што подоцна бил доделен на сегашниот дом.
1 Наводи
2 Библиографија
*** Adolphe Tabarant, ''Les Manet de la collection Havemeyer: La Renaissance de l'art français'', Paris, 1930, XIII éd.
* Étienne Moreau-Nélaton, ''Manet raconté par lui-même'', vol. 2, t. I, Paris, Henri Laurens, 1926
Добри Терпешев

Добри Колев Терпешев е деец на БРП(к). Бил учесник во комунистичкото движење на отпорот за време на Втората светска војна. Бил командант на Народноослободителната востаничка армија (НОВА).
1 Животопис
Добри Терпешев е роден на 15 мај 1884 г. во с. Изворово. Завршил основно образование. Бил член на Бугарската работничка социјалдемократска партија од 1903 г. Бил мобилизиран за време на Балканските војни. За антивоена дејност бил осуден на смрт во 1912, но подоцна бил помилуван.
Во 1924 – 1925 г. е политички раководител на Хасковската комунистичка чета „Христо Ботев“. За време на априлските настани во Бугарија во 1925 година бил осуден на смрт. Во затвор лежи до 1937 г. Во 1938 г. станал член на ЦК на БРП(к).
По соборувањето на владата на Иван Багрјанов води преговори со кабинетот на Константин Муравиев за мирно предавање на власта во рацете на Отечествениот фронт. Добри Терпешев е меѓу главните фигури при заземањето на власта на 9 септември 1944 г. Бил член на владината комисија која официјално ја предал административната власт во Егејска Македонија на партизаните од ЕЛАС во октомври 1944 г. Учествувал во делегацијта за потпишување на т.н. Московско примирие истиот месец. Бил учесник во делегацијата која присуствувала на второто заседание на АСНОМ во Скопје во декември. Бил унапреден во чин генерал.
Во 1961 г. му е одземена пензијата, а во 1964 г. бил протеран од Софија во Плевен. Умира во 1967 г. на 83 години.
Клод Моне слика во своето ателје

'Клод Моне слика во своето ателје' или 'Моне на неговиот чамец' (| "Claude Monet peignant dans son atelier") е слика, масло на платно од 1874 година од Едуар Мане. На неа се гледа како неговиот пријател Клод Моне слика во неговиот „чамец - ателје“ како и приказ на неговата сопруга. Ова бил стар чун што го купил Моне околу 1871 или 1872 година, од кој ја набљудувал светлината на Сена.
Сликата претставува највисоко сведоштво за односот на заемно почитување што постоела помеѓу Мане и Клод Моне, е позната и како - „Моне сликарството во лебдечкото ателје“, иронично алудирајќи на важноста што импресионистите ја припишувале на воздухот: практика што вклучува создавање слики на отворено, во контакт со природата, а не во затворените ателјеа, удобни, но анонимни.
Со ова дело, Мане исто така слика на отворено, не сакајќи да го изложува својот пријател на долги и заморни сесии.
Специфичноста на оваа слика е во брзите потезите со четката, при што ги занемарува деталите, за да го пренесат севкупниот впечаток.
Во оваа смисла, оваа слика е најблиска до импресионистичкиоте принципи, вклучително и на нејзината хроматска текстура како играта на сините нијанси.
Особено за потенцирање е прикажувањето на раздвиженоста на водата и безбојните светлосни рефлексии во неа, детаљ што ја приближува до најистакнатите дела на Моне.
Всушност, Мане ја распарчува светлината во мали дамки од жолта, зелена, розова, па дури и црна боја: овој хроматски избор, со оглед на омразата што импресионистите ја имаа кон црната боја, која се сметала за забранета, сепак ја открива суштинска автономија на уметничка концепција во однос на влијанието на младите колеги.
Во време на импресионизмот и постимпресионизмот има повеќе уметнички дела во кои еден автор го слика другиот колега во својата работа, со што, запоставените и потценети во тоа време, сликари на едно значајно стилско движење ја нагласуваат и мултиплицираат идејата за импресионизмот во апсолутна смисла, така познати се портретите што ги изработил Пол Гоген на Винсент ван Гог и Винсент ван Гог на Пол Гоген.
1 Библиографија
* Marcello Venturi: ''De mooiste meesterwerken van Manet''. Het Laatste Nieuws, 2005.
Пасу Сар

Пасу Sar (англиски: Passu Sar, Passu I) е планински врв на планинскиот подмасив Батура Музтаг (дел од планискиот масив Каракорум) во Пакистан, западно од Долината Хунза. Пасу Сар претставува највисок врв на Пасу масивот.
Овој врв прв пат е искачен на 7 август 1994 од Max Wallner, Dirk Naumann, Ralf Lehmann, and Volker Wurnig.
Апалачки Планини

Апалачки Планини или Апалачи (|Appalachian Mountains) се планински венец во источниот дел на Северна Америка. Ланецот претежно се наоѓа во Соединетите Американски Држави, но исто така се протега во југоисточна Канада, формирајќи ланец од 2.400 км од Њуфаундленд кон југозапад до централна Алабама. Планинскиот систем е поделен на низа поединечни планини со просечна височина од 900 метри. Највисокиот врв на овие планини е планината Мичел од 2.037 метри, што е и највисоката точка во САД источно од реката Мисисипи. Планините Апалачи имаат нежни падини и заоблени врвови.
Сува Планина (Србија)

Сува Планина е планина во југоисточна Србија, долга е 45. км, а широка 15 км, која во геолошка и географска смисла припаѓа на карпатско-балканска група на планини, на сама граница е со стара српско македонска маса. Се простира во правец северозапад-југпосток во висонските зони пд 250 - 1.800 метри. Почетпк и ѝ е источно од Нишка Бања и завршува југозападно кај Бабушница во Лужичка котлина, низ која протекува река Лужница.
Од северозападната и севетната страна Сува Планина се граничи со река Нишава, околу која се формирани Белопаланечка, Островачка и Нишка котлина, ос источна Коритничка котлина, од кугоистолна о кужна Лужничкакотлина и река Лужница. Бидекќи котлините и околните планини се пониски, Сува планина е јасно издвоена и се истакнува над другите географски целини, па е водлива од голема далечина.
Сува планина со своите обронци им приоаѓа на следните општини: Нишка бања, Гаџин Хан, Бела Паланка, Бабушница и Власотинце.
1 Одлики
Сува Планина е масив со исклучителни појави и форми со крашки релјеф, преполна со седименти од различна старост, богато со фосилна флора, со единствена фитоценоза и шимски екосистем во кој се застапени 1.261 растителни видови. Се претпоставува дека оваа бројка не е конечна, бидејќи при секое новоо истражување се открива уште по некој не забележан вид.
Мон Агел

Мон Агел е планина на границата меѓу Франција и Монако. Врвот на оваа планина, на 1.148 метри надморска височина, се наоѓа на француска страна, но највисоката точка што се наоѓа од страна на Монако, лежи на патеката по име Чевин де Ревоир, на надморска височина од 161 метри.
1 Историја
На 18 јуни 2011 година, лесен авион се урнал врз Мон Агел, при што загинале двајца Британци. Авионот бил на приватен лет, и патувал од Италија до Троа, Франција. Условите биле магливи.
Мон Агел е местото на голф-клубот Монте Карло, каде порано се одржувал турнирот Монте Карло Опен. Клубот ја прославил својата 100-годишнина во 2011 година.
Рок Агел, купен од Рение III, кнезот на Монако како летна семејна резиденција, е високо на падините на Мон Агел.
2 Поврзано
** Географија на Монако
* Географија на Франција
* Список на земји по највисока точка
Зил (планина)

Зил (англиски: ''Zeil'') е планина во Австралија. Планината се наоѓа во Северна Територија. Зил е дел од Мекдонеловиот планински венец. Зил е највисока планина во Северна Територија.
1 Историја
Се верува дека Зил била именувана за време на или по експедицијата на Ернест Гилс во 1872 година. Најверојатно именувана е по грофот Карл фон Валдбург-Зил, кој тогаш скоро се истакнал себеси како географски истражувач во Свалбард.
2 Староседелско име
Името на планината на западноарернтејски јазик (староседелски австралиски јазик и народ кој живеел околу планината) е Урлатерке.
Дивани

Дивани е калиграфска разновидност на арапско писмо, курзивен стил развиен за време на владеењето на раните отомански Турци (16 век - почетокот на 17 век). Својот врв на популарност ја достигнал во времето на Сулејман I Величествениот (1520–1566). Правилата не биле познати секому, туку само на неколкумина бистри ученици. Со ова писмо се пишувале сите кралски декрети, финансиските документи и резолуциите.
Сатима

Планината Сатима, позната и како Лесатима е трета по височина планина во Кенија и највисока во областа Абердаре. Името на оваа планина на масаи јазикот е Олдоињо Лесатима, кое има различни алтернативни правописи, како што е Ол Доњо Ле Сатима, и значи „планина на телето бик“.
Врвот лежи на северниот крај на Абердаре, кој и самиот е долж источната страна на Големата долина, и е нивната највисока точка. Околу него има голем број остри вулкански конуси наречени „Забите на змејот“. На северозапад од планината има морени меѓу 3.600 и 3.800 метри.
Беленден Кер (планина)

Беленден Кер (англиски: ''Mount Bellenden Ker'') е втората највисока планина во Квинсленд, Австралија. Планината има висина од 1593 метри надморска висина. Именувана е по ботаничарот Џон Беленден Кер Голер. Беленден Кер се наоѓа на 60 км јужно од Кернс, во близина на Бабинда и планината Бартл Фрир. Бартл Фрир и Беленден Кер се дел од планинскиот венец Беленден Кер. Двете планини доминираат кај Џозефините Водопади во Националниот парк Вороноран.
На самиот врв има неколку телевизиски предаватели. Единствениот пристап до телевизиските предаватели и до метеоролошката станица која се наоѓа на врвот е преку приватна жичница.
1 Историја
Во 1873 година, Валтер Хил, првиот колонијален ботаничар во Квинсленд, направил експедиција во северен Квинсленд за да собере домородни растенија и вклучил патување до планината Беленден Кер. Во истата година Роберт Артур Џонстон се искачил на врвот додека ги истражувал крајбрежните земји јужно од Куктаун со Џорџ Елфинстон Далримпл. Друга експедиција на самитот, предводена од Арчибалд Местон (1851-1924), била спроведена на почетокот на февруари до почетокот на март 1889 година.
Јастребац

Јастребац е планина сместена во централниот дел на Србија, во областа помеѓу Ниш, Алексинац, Крушевац, Блаце и Прокупље . Се состои од два масива, Голем и Мал Јастребац. Спаѓа во родопски планините. Од Копаоник е одделена со Јанкова клисура на реката Блаташница. Највисоки врвови се Голема Ѓулица (1491), Поглед (1481), Змајевац (1.313) и Бела стена (1.257), кои ја претставуваат природната граница помеѓу Топлица и Поморавjeе. Патот Прокупље-Крушевац (преку Рибарска Бања ) води низ превојот Гребац помеѓу Голем и Мал Јастребац.
Јастребац се одликува со изобилство на листопадни и иглолисни шуми. Резервата на бели брези се издвојува по својата убавина, како и бројните водотеци, извори и потоци. Во околните реки и поточиња можат да се најдат речни ракови и слободна пастрмка, што е знак на исклучително чиста вода. За оние кои сакаат природна храна, Јастребац е богат со многу диви растенија за јадење: срмуша, коприва, глуварче, диви јагоди, јаболка и круши, разни видови печурки за јадење. . . што, со добра подготовка, е исклучително здрава храна .
1 Туризам и лов
Одмаралиштето „Јастребац“ се наоѓа на 480 надморска височина и располага со добри сместувачки капацитети. Вештачкото езеро дозволува пливање во летните месеци, а во зима на гостите им стои на располагање ски-лифт, со ски-стаса со должина 300. Припаѓа на категоријата лесни патеки и се наоѓа на надморска височина од 560 m.
Во подножјето на Јастребац има бројни лековити минерални извори, Рибарска Бања со модерен центар за рехабилитација, Ломница „кисела вода“, Беловодски Кисељаци и други.
Омилените планински патеки се до „Бела Стена“ (1257), „Страцимир“ (1390), „Мазнице“ (1140), како и излетите до „Мајорова чесма“, чесмата „Две сестри“, старата црква Св. Петка, „Долини на бреза“, средновековна тврдина „Градац“. . .
Ловиштето „Велики Јастребац“ го носи името на планината Велики Јастребац, чијашто територија ја покрива во најголем дел. Од Крушевац е оддалечено 23 км. Ловиштето е основано во 1948 година, а уште во 19 век имало податоци за богатството на оваа планина со многубројни аутохтона дивеч.
Во централниот дел на планината, во долината на реката Ломница, се наоѓа одгледувачница на крупната дивеч со висока вредност на трофејот. Ловците можат да ловат елени, диви свињи и срни . Во рамките на ловиштето „Велики Јастребац“ се наоѓа излетничко место со езеро и угостителски објекти, ловна куќа и други ловџиско-технички објекти, кои ги исполнуваат стандардите на ловечкиот туризам.
Бартл Фрир

Бартл Фрир (англиски: ''Bartle Frere'') или Чоречилум (дијарбалски: ''Choorechillum'') е највисока планина во Квинсленд, Австралија. Планината има надморска висина од 1611 метри. Планината е именувана по ''Хенри Бартл Фрир'', британски колонијален администратор и тогашен претседател на Кралското географско друштво, а подоцна и британски гувернер во Колонијата Кејп (денес ЈАР).
Планината се наоѓа на 51 километар јужно од Кернс во националниот парк Вороноран. Планината е дел од планинскиот венец Беленден Кер. Падножјето на планината е целосно покриено со шуми.
1 Историја
Првиот Европеец што ја искачил планината е Кристи Палмерстон во 1886 година. Тој запалил дрво на самитот „П 26 октомври '86 година“. Нејзиниот непосреден сосед, планината Беленден Кер е втора по височина планина во Квинсленд со 1593 метри.
2 Искачување
Врвот на планината Бартл Фрир, кога не е покриен со облаци, нуди можност да се видат крајбрежните низини и Абертоновите рамнини. Искачувањето може да биде прилично стрмно на места со потреба од алат. Познато е дека во областа се случуваат ненадејни временски промени. Искачувањето на врвот може да биде прилично лошо и многу туристи се губат, некои неколку дена, додека се искачуваа на планината. Главните причини за ова се непредвидливите временски услови, слабата подготовка и повремено нејасни обележувачи на патеката. Како и да е, искусен алпинист не треба да има проблем да се искачи на врвот.
Црнољева

Црнољева (Каралева) е планина во средниот дел на Косово и Метохија, долга 14 км. Кон северозапад се надоврзува на венецот Дреница, а кон југоисток остро е ограничена со долината на Топила.
Највисоките врвови се Градина 1055 м и Топила 1177 м, се наоѓаат на крајните точки на коритестото било. Најнискиот дел (859) е познат како Ќафа Дуље (Дуљски гребен преку кој води најкраткиот пат од Призрен за Урошевац и Приштина .
Изграден е од дијабаз-рожнички карпи и горнокредни флишни слоеви, кои се наборани и по својата тектонска позиција и насока на простирање спаѓаат во Вардарската зоната. Во релјефот преовладуваат денудациски и карстни форми, но ратвијенската и долинската морфологија на Црноњева е шумовита со многу планински рамнини, па населението претежно се занимава со сточарство. Населбите се ретки и од развиен тип.
Јелица (планина)

Планина Јелица претставува природна граница помеѓу Драгачево и чачанската котлина. Припаѓа на динарскиот систем на планини и се протега во правец северозапад-југоисток во должина од 30 km. Највисок врв е Црна стена (929 м), Вериње (874 м), Градина со познати археолошки наоѓалишта (849 м), Рајачки вис (818 м) и Стјеник (789 м).
1 Поврзано
* Спомен-чешма „Русовача”
Видлич

Видлич е планина во Србија и Бугарија, источно од Пирот, помеѓу теченијата на Нишава и Височица, притоката на Темштица (Темске). Највисоки врвови се Басарски камен 1377 м, Велика стена 1329 м, Голем врх 1371 м, Смиловски камен 1348 м. Југоисточниот дел од планинскиот гребен е пресечен со државната граница кон Бугарија. Највисок врв во Бугарија е Вучи баба.
Припаѓа на мезозојската зона на западниот Балканот. Во геолошки и тектонски поглед, Видлич претставува навлака, која е навлечена преку старопланинската зона. По должината на раседаотна јужната страна се развила низа од удолини: димитровградска, пиротска, ѓурѓевополска и белопаланачка. По должината на раседот е и појас од терми, Даг-Бањица во долината на Градашничка река и Бањица кај Пирот.
Видлич делумно е обешумен без површинско отекување на просторот од 141 км<sup>2</sup>, неплоден и освен југосточниот дел ненаселен. Овде се наоѓа Јеловичко врело.
1 Галерија
Вујан (планина)

Вујан е планина јужно од Горњи Милановац. Највисок врв е Велики Вујан (856 m). Планината скоро во целост е покриена со густа листопадна шума, освен на наклонот кон реката Деспотовица кои со наклоните на Илијак (510 м) ја сочинуваат Брѓанската клисура.
Во централниот дел на планината преовладува букова шума, кај Рожањ храстова шума, а помеѓу нив се наоѓаат населби.
На неа се наоѓа манастир Вујан, основан во XIII век и убаво уреденото село Брѓани.
Отоманска поезија

Поезијата во Отоманската Империја, или османлиската ''диванска'' поезија, е не многу препознатлива поезија надвор од рамките на модерна Турција, која го формира јадрото на некогашното Отоманско Царство.Таа е богата,античка,поетска традиција која траела околу 700 години и чие влијание сè уште може да се почувствува во современата турска поетска традиција.
Дури и во модерна Турција, османлиската диванска поезија е високо специјалистичка тема. Голем дел од ова зборува за тоа дека диванската поезија е напишана на османски турски јазик и била пишувана во варијанти земени од арапското писмо.Со што,широко се користат арапски и персиски зборови во ваквиот поетски вокабулар, што го прави јазикот доста различен од современиот турски јазик. Во тоа време, познавањето на оваа форма на литературен турски јазик во голем размер било ограничено на образованите класи.
1 Историја
Османлиската диванска поетска традиција го прифатила влијанието на персиските и, во помала мера, на арапските литератури. Уште во предотоманскиот период на Селџуците, во периодот од крајот на 11 до раниот 14 век н.е., веќе се чувствувало влијание: Селџуците својата деловна, службена активност ја вршеле на персиски јазик, наместо на турски и поезијата на Селџуците била прилично наклонета кон персискиот јазик.
Кога Отоманското Царство почнало да расте во северозападна Анадолија, се продолжила оваа традиција. Најчестите поетски форми на османлискиот суд, на пример, потекнувале или пак директно биле изведени од персиската книжевна традиција (''газел'' ; ''месневи''), или индиректно преку персиски од арапски (''касиде''). Сепак, одлуката за усвојување на овие поетски форми на големо довела до две важни понатамошни последици:* усвојување на поетските метри (поезија -персиски: ''бехер'' (арапски: بَحْر); турски: ''аруз'' (арапски: عَرُوض) од арапската поезија.
* Голем број од зборовите основани од персиски и арапски јазик биле внесени во турскиот јазик, бидејќи турските зборови ретко функционирале добро во системот на арапскиот поетски метар.
Со овој склоп на избори, на делотворен начин се родил отоманскиот турски јазик - јазик кој всушност секогаш бил многу по различен од стандардниот турски јазик. Овој стил на пишување под персиско и арапско влијание станал познат како „диванска литература“ (турски ''divân edebiyatı'' ,од каде ''divân'' е отомански турски збор што се однесувал на собраните дела на еден поет).
Почнувајќи од периодот на танзиматските реформи (1839–1876г.) до распаѓањето на империјата во почетокот на 20 век во Османлиската историја, диванската поетска традиција постепено опаѓа.Со ова, сè повеќе и повеќе влијание врз поезијата и поетската традиција извршува турската народна книжевност и европската литература.
Салих (остров)

Островот Салих или Салих Ада (антички, Тарамптос (|Ταράμπτος), и Каријанда (|Καρύανδα)) - турски остров во Егејското Море, сместен северно од Бодрум. Салих Ада е познато туристичко одредиште и е достапно со чамец од Бодрум. Првичната местоположба на градот Каријанда била на овој остров пред неговото преместување на континентот. Под името Тарамптос, тој бил член на Делскиот сојуз и се споменува во декретот за почит на античка Атина, датиран во 425/4 пр.н.е. Исто така се споменува во натпис пронајден во Халикарнас, датиран во 300 година пр.н.е.
Изчезнувачки остров

Изчезнувачки остров се однесува на секој постојан остров кој е изложен при плима, но е потопен при осека. Изчезнувачките острови се случуваат на светско ниво. Има изчезнувачки острови на Филипините и неколку на Островите Сан Хуан.
Во раните времиња, морнарите биле збунети од овој феномен и измислувале објаснувања за тоа, обично вклучувајќи големо морско чудовиште што ќе му дозволело на екипажот да му застане на грб пред да се потопи, давејќи го екипажот. Значајни примери од овие се: аспидохелонот, фаститокалон, јасконијо, лингбакр, хафгуфа, и разни споменувања на кракен.
Има исчезнувачки остров во крај западниот брег на Островот Самал на Филипините.
1 Поврзано
* Плимско-осечки остров