Социјална средина

Социјалното опкружување, социјалниот контекст, социокултурниот контекст или средина се однесува на непосредната физичка и социјална средина во која живеат луѓето или во која нешто се случува или се развива. Ја вклучува културата во која поединецот се образувал или живее, како и луѓето и институциите со кои комуницираат. Интеракцијата може да биде лично или преку комуникациски медиуми, дури и анонимни или еднонасочни, и може да не имплицира еднаквост на социјалниот статус. Општественото опкружување е поширок концепт од оној на социјалната класа или општествениот круг .
Физичката и социјалната средина е одлучувачки фактор за активно и здраво стареење, што е централен фактор во проучувањето на геронтологијата на животната средина.
1 Солидарност
Луѓето со иста социјална средина често развиваат чувство на социјална солидарност. Луѓето често имаат тенденција да си веруваат и да си помагаат еден на друг и да се собираат во општествени групи. Тие често размислуваат во слични ставови и обрасци, иако заклучоците до кои доаѓаат, може да се разликуваат.
2 Природна/вештачка средина
Со цел да го збогатат својот живот, луѓето ги користеа природните ресурси и во тој процес и пртоа донесоа многу промени во природната средина . Тоа се: Човечки населби, патишта, обработливи површини, брани и многу други елементи, кои се развиле низ процесот. Сите овие вештачки компоненти се вклучени во човековата културна средина, Ервинг Гофман особено ја нагласува длабоко социјалната природа на поединечната средина.
3 Милије/општествена структура
C. Рајт Милс го спротивстави непосредното опкружување на работните места, семејството, соседството со пошироките формации на социјалната структура, особено истакнувајќи ја разликата помеѓу „личните невољи на околината“ и „јавните кризи на социјалната структура“.
Емил Диркем имаше поширок поглед на социјалното опкружување ( ''milieu social'' ), тврдејќи дека тоа содржи внедрени очекувања и претстави на општествените сили/социјални факти: „Целата наша социјална средина се чини дека е исполнета со сили кои навистина постојат само во нашите сопствени умови“ – колективни претстави.
4 Феноменологија
Феноменолозите спротивставуваат две алтернативни визии за општеството, како детерминистичко ограничување (''милје'') и како негувачка обвивка (''амбиент'').
Макс Шелер прави разлика помеѓу милјето како искусен вредносен свет и објективното социјално опкружување од кое се потпираме за да го создадеме првото, забележувајќи дека социјалната средина може или да го поттикне или да го ограничи нашето создавање на лично милје.
5 Социјална хирургија
Пјер Жанет ја гледал неврозата, делумно како производ на социјалната средина на идентификуваниот пациент – семејство, социјална мрежа, работа итн. – и сметал дека во некои случаи она што тој го нарекол „социјална хирургија“ за создавање поздрава средина може да биде корисна мерка.
Оттогаш, слични идеи се прифатени во психијатријата во заедницата и семејната терапија.
6 Поврзано
* Алфред Шут - Четирите поделби на животниот свет
* Комунитаризмот
* Заедница на пракса
* Семејна врска
* Врамување (социјални науки)
* Генерализирано друго
* Микрокултура
* Контрола на миље
* Терапија на Mиље
* Пиларизација
7 Дополнителна литература
* Лео Спицер, „ ''Милие'' и ''амбиент'' : есеј во историската семантика“, во ''Филозофија и феноменолошки истражувања'' III (1942-3)
* Џејмс Мороу, ''Каде започнува секојдневието.''''Студија за животната средина и секојдневниот живот'' . препис, Билефелд 2017 година, .