Голем потковичар

Greater horseshoe bat
Conservation status
Least Concern (IUCN 3.1)
Scientific classification
Kingdom:, Animalia
Phylum:, Chordata
Class:, Mammalia
Order:, Chiroptera
Family:, Rhinolophidae
Genus:, ''Rhinolophus''
Species:, ''R. ferrumequinum''
Binomial name
''Rhinolophus ferrumequinum''(Schreber, 1774)
Greater horseshoe bat range
Голем потковичар ( ''Rhinolophus ferrumequinum'' ) бил инсективојаден лилјак од родот ''Rhinolophus'' . Неговата дистрибуција опфаќала Европа, Северна Африка, Средна Азија и Источна Азија. Тој бил најголемиот од лилјаците потковичари во Европа и затоа лесно се разликувал од другите видови. Видот бил седентарен, обично патувал до помеѓу зимските и летните живеалишта, со најдолго забележано движење е 180 км (110 ми) . Честотите што ги користел овој вид лилјаци за ехолокација биле помеѓу 69 &ndash; 83 kHz, имале најмногу енергија на 81 kHz и имале просечно времетраење од 37,4 Госпоѓица.
1 Опис
Лилјакот Голем потковичар бил најголемиот лилјак од потковичари во Европа. Имал карактеристичен нос, кој имал зашилен горен дел и долен дел во облик на потковица. Неговиот нос од потковица помагал да се фокусира ултразвукот што го користел за да „види“. Поголемиот лилјак од потковица имал и забни и коскени структури кои се разликувале од оние на другите ринолофиди. Неговиот прв преткатник на горната вилица излегувал од редот на забите. За другите лилјаци потковичари, овој преткатник бил многу мал или не постоиел. Исто така, во споредба со неговите роднини, лилјакот потковичар имал релативно кратки трета и четврта метакарпална коска во своите крилја. Му недостигал и трагус. Големата потковица лилјак била, во просек, помеѓу долго, со 35–43 mm опашка (1,4-1,7 во) и 350–400 мм распон на крилјата (14–16 во) ; Крзното на видот било меко, со основата на влакната светло сива, дорзалната страна на косата сива кафена и вентралната страна сиво-бела, при што малолетните лилјаци имале повеќе пепел-сива нијанса на нивното крзно. Мембраните на крилата и ушите биле светло сиво-кафеави. Големиот потковичар тежел до и можел да живее до 30 години.
2 Распространетост
Големиот потковичар се движел од Северна Африка и јужна Европа преку југозападна Азија, Кавказ, Иран, Авганистан, Пакистан и Хималаите до југоисточна Кина, Кореја и Јапонија. Најсеверната појава била во Велс. Достигнувал до јужните делови на Холандија, Германија, Полска и Украина. Општо земено, лилјаците живееле под 800 м.н.в.. (над морското ниво), но исто така живееле, во зависност од достапноста на живеалиштето и влажноста, на 3.000 м.н.в.. во Кавказ.
3 Екологија и однесување
3.1 Живеалиште
Пасиштата, листопадните умерени шуми, средоземните и субсредоземните грмушки и шумите биле вообичаени живеалишта за потрага по храна за овој вид. Во северните делови од својот опсег, потковичарот користел топли подземни места, природни и вештачки, како летни живеалишта, како и поткровје. Онаму каде што видот зафаќал згради, важно е близината до добри области за потрага по храна и подземни места за труење во различни периоди од годината и за зимска хибернација, како и сопствените одлики на зградата.
Големиот потковичар хибернира на ладни подземни места во текот на зимата. На лилјаците им била потребна одредена граница на температура и влажност, но тоа можело да варира во зависност од возраста, полот и состојбата. Единките на Големиот потковичар биле активни во текот на целата година во јужните делови од нивниот опсег. Потковите лилјаци најчесто патувале на растојанија од 20-30 км помеѓу зимските и летните живеалишта, со најдолго регистрирано растојание од 180 км. Потковичарите живееле и во планинските шуми меѓу планините и долините на Хималаите во Јужна Азија и биле сместени во пештери, стари храмови, стари и уништени згради во тесни групи.
3.2 Исхрана
Видот преференцијално се хранел со лепидоптерани (молци), кои сочинувале околу 41% од исхраната особено ноктуидните видови. На пример, видот плен на помалиот восочен молец со тоа што го идентификувал високочестотниот повик за парење на молецот. Колеоптераните (бубачки) сочинувале околу 33% од исхраната, од кои често се земале бубачки од измет и бубачки . ''Aphodius rufipes'' била една таква изметна буба која претставувала особено важен дел од неговата исхрана. (Кравите тапкања биле дел од неговиот животен циклус, делувајќи како извор на храна и живеалиште за ларвите . Во една крава можело да се најдат до 100 ларви; додека возрасната буба била најзастапена во август кога младите лилјаци ги започнувале своите први летови за хранење. ) Остатокот од исхраната се состоел од видови Hymenoptera и Diptera, како и пештерски пајаци.
Областа за хранење била типично со полупречник 4 км, бидејќи ниту женките или младите кои дојат не можеле да патуваат далеку. Кон крајот на август и септември, лилјаците се хранеле со крафли, за да се здебелат пред хибернација. Женките кои се размножувале зависат од бубачки од април до јуни, а молците од јуни до август.
Поголемиот лилјак по потковица го напуштал своето место во самрак. Неговото летање се состоело од бавно, летечко патување со кратки лизгања, нормално помеѓу 0,3 и 6 метри над земјата. Малку лов се правел за време на влажно и ветровито време. Лови на терен со лоша покривка од дрвја, како што биле ридови и карпи, и во градини каде лоцирале инсекти од место за одмор и потоа ги пресретнувале. Видот имал способност да ја подигне храната од земјата додека е во лет, а навистина пиел за време на лет на ниско ниво или додека лебди. Опсегот на хранење на колониите во Англија бил помеѓу 8 и 16 километри.
3.3 Парење и размножување
Женските лилјаци станувале сексуално зрели на возраст од три години, додека мажјаците биле сексуално зрели на две години. Некои женки можеби немало да се размножуваат до нивната петта година. Повеќето спарување се случувале во есен, но некои се случуваат во пролет. Репродуктивното однесување на овој вид било детално проучено. За време на периодот на парење, женките ги посетувале мажјаците кои се кревале во мали пештери. Системот за парење најдобро се опишувал како полигинозен, со повеќе женки кои ги посетувале мажјаците. Сепак, генетските докази покажале дека некои женски лилјаци од потковица ќе посетувале и ќе се пареле со истиот машки партнер во текот на следните години, што укажувал на моногамија или верност на партнерот. Интересно, откриено е дека и сродните жени споделувале сексуални партнери, што можело да послужи за зголемување на поврзаноста и социјалната кохезивност во колонијата. Мажјаците се разликувале во нивниот репродуктивен успех, но немале тенденција да покажувале репродуктивно искривување во рок од една година. Меѓутоа, во текот на неколку години, искривувањето станувало силно поради повторливиот успех на одредени мажи.
По парењето, семената течност се коагулирала во вулвата на женката за да формирала приклучок, кој веројатно функционирал или за да спречи последователно парење од други мажјаци, или да ги зголеми шансите спермата да се задржи за успешно оплодување. Постојат некои докази дека женките можеле да ги исфрлат овие приклучоци, што сугерирал дека тие можеби ќе можеле да вршат одредена контрола врз оплодувањата што се случувале. Женките ги одгледувале своите младенчиња во заеднички породилишта и покажувале силна верност на местата каде што биле родени (т.н. натална филопатија ). Секоја сезона, една женка раѓала по едно потомство. Повеќето млади биле родени во јуни или јули. Кога ќе наполнеле седум дена, младите можеле да ги отворат очите, а во третата или четвртата недела можеле да летаат. Младите можеле да го напуштат живеалиштето седмата или осмата недела.
4 Статус и конзервација
Генерално, лилјакот потковица бил наведен како најмала загриженост од страна на IUCN бидејќи: „Овој вид имал голем опсег. Иако имал забележителни и добро документирани падови во некои области, видот останувал широко распространет, изобилен и очигледно стабилен во други области. Оценето како најмала загриженост“. Сепак, вкупната поголема популација на лилјаци потковица се намалувала. Тие биле во голема мера невообичаени во голем дел од нивниот опсег. И покрај ова, тие се чинело дека се во изобилство и широко распространети барем во делови од југозападна Азија и Кавказ. Исто така, во некои северозападни европски земји, се чини дека имал одредена стабилизација и/или закрепнување. Помалку се знаело за трендовите на лилјаците во другите делови на Европа. Изумрен бил во Малта. Фрагментација/изолација на живеалиштата, промена на режимот на управување со листопадни шуми и земјоделски површини, губење на инсекти предизвикани од пестициди и нарушување и губење на подземните живеалишта и тавани биле главните закани за лилјакот потковица. Уништувањето на шумите, главно предизвикано од операциите на сеча и пренамена на земјиштето за земјоделски и други намени, го загрозувал видот во Јужна Азија.
4.1 Статус во Британија
Видот бил редок во Британија, ограничен на само мал број локации. Неговата дистрибуција можело да се најде на веб-страницата за Национална биолошка разновидност . Нејзините места за размножување ги вклучувале шталите на Брокли Хол во близина на Бристол, Ајфорд Манор во близина на Бат и Литлдин Хол во шумата Дин . Нејзините места за зимска хибернација ги вклучувале пештерите Банвел и рудникот за окер Комптон Мартин во Мендип Хилс, Каменоломите Чилмарк во Вилтшир и рудниците Комб Даун и Батамптон Даун во близина на Бат. Во Дорсет, видот се наоѓал во Брајанстон, Крич Гранџ и во каменоломот ''Belle Vue'' . Видот се среќавал и во Бери Хед во Девон и имал надгледувано место во замокот Вудчестер во Строуд. Се јавувал во Велс, вклучително и во Фелин Лвингваир, SSSI .
Видот исчезнал од повеќе од половина од својот поранешен опсег во Обединетото Кралство, при што преживеал околу 1% од популацијата. Како и сите лилјаци од потковица, тој бил чувствителен на вознемирување и бил загрозен од употребата на инсектициди и елиминацијата на бубачки со променливите земјоделски практики.
Постоеле седумнаесет евидентирани видови лилјаци во Британија според неодамнешните резултати од истражувањето. Поголемиот лилјак за потковица бил еден од најретките. Во моментов имало 35 признати породилни и целогодишни живеалишта и 369 места за хибернација. Тековните проценки се движеле помеѓу 4000 и 6600 поединци. Големите потковици се намалиле поради бројни причини, почнувајќи од употребата на агрохемикалии (особено Ивермектин ) до губење на живеалиштето и вишок на методи на земјоделство. Авермектинот ги убивал ларвите на инсектите и со тоа го намалувал изобилството на храна за потковиците, предизвикувајќи ги да патуваат подалеку и да се соочат со зголемени опасности.
Загубата на живеалиштата првенствено се должела на недостатокот на воспоставени жива ограда и листопадни шумски-пасишни екотони. Современите методи на земјоделство довеле до намалување на пасењето на добитокот и тоа влијаело на потковиците кои претходно откриле дека изметот привлекувал инсекти и одржувал ентомогени популации, давајќи им на нивниот плен стабилна популација.
5 Наведена литература
* Кордес, Н., Енгквист, Л., Шмол Т., Рајнхолд, К. 2014 година. Сексуално сигнализирање под грабеж: атрактивните молци преземаат поголеми ризици. ''Бихејвиорална екологија'' . 25 (2): 409-414.
* Csorba GP, Ujhelyi P., Thomas, N. 2003 година. ''Потковица Лилјаци на светот'' . Алана Букс, Шропшир, Англија.
* Де Паз, О., Фернандес, Р., Бензал, Ј. 1986 година. ''Boletín de la Estación Central de Ecología'' . 30:113–138
* Џонс, Г. 1990 година. Избор на плен од лилјакот потковица ( ''Rhinolophus ferrumequinum'' ): Оптимално барање храна со ехолокација? ''Весник за животинска екологија'' . 59:587-602.
* Koopman, K. 1994 година. ''Chiroptera: Систематика'' . Њујорк: Валтер де Грујтер.
* Obrist, MK, Boesch, R., Flückiger, PF 2004 година. Варијабилност во дизајнот на повикот за ехолокација на 26 швајцарски видови лилјаци: Последици, граници и опции за автоматска идентификација на теренот со пристап за синергично препознавање на шаблони. ''Цицач'' . 68 (4) 307-32
* Hutson AM, Mickleburgh SP, Racey PA 2001 година. IUCN/SSC Chiroptera Specialist Group, Gland, Швајцарија и Кембриџ, ОК
* Парсонс, С. и Џонс, Г. 2000 година. ''Списание за експериментална биологија'' . 2000 203: 2641-2656.
* Molur, S., Marimuthu, G., Srinivasulu, C., Mistry, S. Hutson, AM, Bates, PJJ, Walker, S., Padmapriya, K. и Binupriya, AR 2002 година. Статус на јужноазиската хироптера: Извештај од работилницата за проценка и план за управување со зачувување (CAMP). Организација за теренска зоолошка градина/CBSG-Јужна Азија, Коимбатор, Индија.
* Природа англиски јазик, 1998 година. ''Управување со пејзажи за Големиот лилјак по потковица'' . Ruddocks (Линколн) Ltd.
* Новак, Р. 1994 година. ''Вокеровите лилјаци на светот'' . Балтимор, Мериленд: Универзитетот Џон Хопкинс прес.
* Рејси, П. 1982 година. Екологија на репродукција на лилјаци. Пп. 57-93 во Т. Круз, ед. ''Екологија на лилјаци'' . Њујорк: Пленум Прес.
* Ransome, RD 1995 година. Претходното одгледување го скратува животот кај женските лилјаци потковица. ''Филозофски трансакции на Кралското друштво Б.'' 350:153-161.
* Rossiter, S., Jones, J., Ransome, R., Barratt, E. 2000 година. Генетска варијација и структура на населението кај загрозениот лилјак од потковица ''Rhinolophus ferrmequinum'' . ''Молекуларна екологија'' . 9:1131–1135
* Rossiter S., Ransome, RD, Faulkes, CG, Le Comber, SL, Jones, G. 2005 година. Мате-верност и полигинија меѓу лозата кај поголемите лилјаци по потковица. ''Природа'' 437:408–411
* Rossiter, S., Ransome, RD, Faulkes, CG, Dawson, DA, Jones, G. 2006 година. Долгорочно репродуктивно искривување кај машките лилјаци со потковица. ''Molecular Ecology'' 15:3035-3043
* Шобер, В., Е. Гримбергер. 1997 година. ''Лилјаците од Европа и Северна Америка: Знаејќи ги, Идентификувајќи ги, Заштитувајќи ги'' . Њу Џерси: TFH Publications Inc.