procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Myosotis sicula

''Myosotis sicula'' — вид растение дел од семејството Boraginaceae.
1 Опис
''Myosotis sicula'' е едногодишно или двегодишно растение, без столони, високо до 30 см. Стебленцето му е вертикално или се издигнува, кусо и малку разгрането, или доколку е повисоко е поразгрането, со прилегнати нагоре свртени четинести влакна. Базалните листови ланцетни, линејни до елиптични, 10 до 30 мм долги, 2 до 6 мм широки, во основата стеснети, со прилегнати влакна. Стеблените листови се издолжено-јајцевидни до ланцетни, затапени, приседнати, нивната големина се намалува кон горниот дел на стеблото, со слична влакнавост како и базалните листови. Цветовите се собрани во кусо срповидно соцветие кое при образување на плодот се издолжува. Цветните дршки се куси, при образување на плодот стрчести или слабо свртени нагоре, не се подолги од чашката со исклучок на поединечни средишни или најдолни цветови во соцветието. Чашката е yвончевидна, при цветањето 2–3 мм долга, при образување на плодот се издолжува од 4 до 6 мм, всечена од 1/3 до 1/2 на 5 триаголни запци, со прилегнати четинести влакна, не отпаѓа или може да отпадне. Проширениот дел од венчето со пречник од 2 до 3 мм, светлосино. Оревчињата се јајцевидни или елиптични, 1 мм долги, кафеави.
2 Распространетост
''Myosotis sicula'' е ендемски вид за медитеранското подрачје, поточно за Италија и Сицилија. Се среќава главно на ливадите, чистините и шумските области на ова подрачје.
3 Биологија
Овој вид обично цвета во пролет и лето. Цветовите на ''Myosotis sicula'' се опрашуваат од инсекти, особено пчели и пеперутки. Семето се шири од ветерот или од животни кои се очешуваат од растението. Растението брзо расте и може брзо да се шири во погодни области.
4 Таксономија
''Myosotis sicula'' е познат и под научното име Myosotis siculus. Првпат го опишал италијанскиот ботаничар Луиџи Парлаторе во 1848 година. Постојат и синоними за овој вид, како што се Myosotis italica и ''Myosotis sicula'' subsp. sicula.
5 Зачувување
''Myosotis sicula'' се смета за ранлив вид поради уништувањето на неговата природна средина. Човековите активности како што се урбанизацијата, интензивното земјоделство и расчистувањето на земјиштето предизвикале намалување на неговата популација. Неопходни се мерки за зачувување и заштита на ова растение и зачувување на неговата биоразновидност.
Национален парк Валдајски

Националниот парк Валдајски (|Валдайский национальный парк|Valdayskiy natsional'nyy park) е национален парк кој се наоѓа на север од Русија во окрузите Валдајски, Окуловски и Демјански во Новгородската област.
Основан е на 17 мај 1990, а веќе од 2004 година е биосферен резерват на УНЕСКО. Паркот, кој ги вклучува градот Валдај, езерото Валдајское и северниот дел на езерото Селигер е несомнено една од најпопуларните туристички дестинации во Централна Русија и има добро развиена туристичка инфраструктура.
1 Историја
Подрачјето на паркот во средниот век припаѓало на таканаречената Новгородската Република, односно според една од верзиите ја става локацијата на Игначкиот крст, место споменато во хрониките каде што Монголците кои напредувале кон Новгород во 1238 година се вратиле назад, во границите на паркот, но точната локација е непозната.
Валдеј за прв пат се споменува во хроника од 1495 година. Растот на Валдеј бил олеснет со изградбата на пат што го поврзува Новгород со Централна Русија и со основањето на манастирот Валдеј Иверски во 1653 година, кој станал голем културен центар. Сите земјоделски површини веќе биле во употреба до почетокот на 20 век, а областа понатаму се развила како рекреативен регион. Во 1990 година, националниот парк бил отворен.
2 Локација и географија
Паркот се наоѓа во северниот и највисок дел од Валдајските ридови. Неговата површина е поделена меѓу три области на Новгородската област, при што 62% се наоѓаат Валдајскиот округ, 26% во Демјанскиот округ и само 12% се наоѓаат во Окуловскиот округ.
Пејзажите на паркот се формирани за време на леденото доба и се карактеристични за глацијалните форми на пејзажи. Поточно, паркот содржи 76 езера со различно потекло. Најголемите езера се Езерото Селигер (само мал дел од него се наоѓа во границите на паркот), Езерото Валдајское, Езерото Вељо, Езерото Ужин и Езерото Боровно. Паркот припаѓа на речните сливови на Пола, Мста и Волга. Реката Валдајка, притока на реката Березајка, извира од езерото Ужин, а реката Поломет, притока на реката Пола, исто така извира во паркот.
2.1 Флора
Површината од 1,362км или 85,9% од вкупната површина на паркот која е окупирана од шума. Водата (претежно езера) зафаќа 9,2% од површината, мочуриштата — 2,9%. Најчестите видови дрвја се бреза ( Betula pubescens, Betula pendula), евла (Alnus incana), смрека (Picea abies) и бор (Pinus sylvestris). Посебен вид се дабовата шума (околу 0,1% од вкупната пошумена површина), кои се наоѓаат во паркот во нивниот северен опсег.
2.2 Фауна
Во паркот има педесет видови цицачи, 180 видови птици и околу 40 видови риби. Црвена лисица, визон, куна, лос, дива свиња, кафеава мечка, рис и сив волк се вообичаени во паркот.
3 Туризам
Паркот опфаќа историски значајна област, вклучувајќи го градот Валдај, манастирот Валдај Иверски и голем број имоти од 19 век. Областа привлекувала уметници и автори уште од 19 век и моментално е една од најпопуларните туристички дестинации во Централна Русија . Областа на паркот е доволно покриена со патишта. Постојат многу рекреативни објекти, претежно лоцирани на и околу езерата Валдајское и езерото Селигер.
Silene dichotoma

''Silene dichotoma'' — вид цветно растение од семејството Caryophyllaceae. Потекнува од Евроазија и е познато и во други делови од умерениот свет, како што се делови од Северна Америка, каде што е плевел што расте во нарушени живеалишта.
Во Македонија расте по брдски пасишта, каменливи места, покрај селски патишта на надморска височина до 700 метри.
Познато е за Таорска Клисура, Демир Капија, Овче Поле, Исар, Струмица, Гевгелија, Миравци.
Поради големиот број на варијатни и подвидови, сè уште е отворено прашањето кој подвид се среќава на територијата на Македонија.
1 Опис
Тоа е годишна билка што расте до 80 см во висина. Листовите се во облик на копје и се долги до 8 см на долното стебло и се помали, а погоре на стеблото се поголеми. Секој цвет е обвиен во надуена чашка од чашкини ливчиња обложени со 10 жили. Отворен е на врвот, откривајќи 5 бели до црвени ливчиња, секое со 2 лобуси, а понекогаш имаат и свиткана форма.
Silene vallesia

''Silene vallesia'' — вид цветно растение од семејството ''Caryophyllaceae''.
1 Опис
''Silene vallesia'' може да достигне висина од 5 до 15 см. Тоа е повеќегодишно лепливо растение со растечки цветни стебла. Листовите се издолжено-ланцетни, спротивни, постепено помали, 1-3 сантиметри долги. Гроздот е со само 1-3 цветови, 2 до 2,5 мм долги. Ливчињата се бледо розови, со длабоки овални лобуси. Неговите цветовите цветаат од јуни до август.
2 Живеалиште
Овој вид е широко распространет низ западните Алпи до Апенините.
Ова растение расте во карпести предели, карпести пасишта и падини на надморска височина од 900 до 2500 метри надморска височина.
Во Македонија расте единствено на планината Галичица.
Silene conica

''Silene conica'' — вид цветно растение од семејството Caryophyllaceae.
1 Опис
Расте на дини и песокливи почви, и е широко распространето во Европа и западна Азија. Ова е едногодишно растение и произведува самокомпатибилни хермафродитни цветови и повремени машки-стерилни цветови. Како и другите членови на ''Conoimorpha'' од родот ''Silene'', ''Silene conica'' е лесно препознатлив врз основа на неговите светло розови ливчиња и истакнатите, паралелни вени на неговата чашка. За разлика од повеќето цветни растенија, ''Silene conica'' се чини дека има многу брза стапка на митохондријална мутација и има најголем митохондријален геном досега идентификуван.
Во Македонија е широко распространето речиси низ целата земја, по брдски пасишта, напуштени ниви, меѓи, покрај грмушки на надморска височина до 1300 метри.
Национален парк Југид Ва

Националниот парк Југид Ва (Коми, |Югыд ва) е национален парк во Република Коми, република на Русија. Тој се смета за најголемиот национален парк во Европа (пред Националниот парк Ватнајекидл во Исланд) и бил најголемиот национален парк во Русија сè до создавањето на Националниот парк Берингија во 2013 година.
1 Историја
Паркот е создаден од руската влада на 23 април 1994 година, со цел заштита и рекреативно користење на тајга шумите на Северен Урал.
Во 1995 година, шумската област, вклучувајќи го Националниот парк Југид Ва и блискиот природен резерват Печора-Илич, беше признаена од УНЕСКО како место на светското наследство, Девствени шуми Коми.
2 Географија
Националниот парк Југид Ва се наоѓа на западните падини на Поларниот и Северен Урал, на границата помеѓу Европа и Азија. Реките што течат од западната падина на Уралските Планини, како што е Болшаја Сиња ја снабдуваат со вода реката Печора која е една од најголемите реки во Европа што се влева во Баренцовото Море.
Природната граница на паркот на исток е главниот гребен на Уралските Планини, на север е реката Кожим, на запад се реките Сиња, Вангир и Косја, а на југ е природниот резерват Печорско-Илич.
Територијата на паркот е дел од преполарно-уралското физичко-географско подрачје и се наоѓа во три зони - планинска, подножји и низинска, кои се формирале пред повеќе од 200 милиони години. Тука, во централниот дел на Националниот парк Југид Ва, се наоѓаат највисоките врвови на Уралските Планини: планината Народнаја (1894,5 м), како и планината Карпински (1878 м), камбаната (1724 м), Манарага (1662 м), Ниороика (1645 м).
3 Див свет
Повеќе од половина од паркот е покриен со тајга бореална шума ; остатокот е претежно тундра, која се наоѓа на повисоки надморски височини. Исто така, има и околу 20км <sup>2</sup> ливади од кои не само алпски но и оние во речните долини.
Во паркот живеат околу 180 видови птици, од кои некои се доста ретки. Познато е дека дваесет видови риби ги населуваат реките и езерата во паркот. Исто така, во паркот има пет видови водоземци и еден вид влекачи.
Меѓу цицачите вообичаени во паркот се алпски зајак, летачката верверица, ирвасот, хермелинот, видрата, волк, лисица, лакомец, мечка, борова куна, ласица и златна куна и поларна лисица.
4 Туризам
Рекреативните намени на паркот вклучуваат рафтинг, пловење и планинарење во лето, нордиско скијање во зима. Дозволен е и ограничен лов, но дозволите треба да се аплицираат неколку месеци однапред.
Поради оддалечената локација на паркот, бројот на туристи таму е сè уште доста низок, а според раководството на паркот моментално го посетуваат само околу 4.000 туристи секоја година, што е многу помалку од потенцијалниот рекреативен капацитет на паркот.
Раководството било загрижено поради фактот што надоместоците за корисници (околу 2,4 милиони рубљи (100.000 американски долари) годишно) не ги покриваат трошоците на паркот (околу 5 милиони рубли (200.000 американски долари) годишно).
5 Наводи
Југословенски каранфил

Југословенски каранфил ''(науч. Dianthus jugoslavicus)'' — вид каранфил опишан од К. Мицевски. ''Dianthus jugoslavicus'' припаѓа на родот Carnation и семејството Caryophyllaceae. Природно се среќава во Македонија.
1 Опис и распространетост
Повеќегодишно растение. Стеблото е високо 40-60 см, четириаглесто, зелено и голо. Листовите се голи и зелени; базалните се линејни, долги до 17 см, широки 1-1,5 мм, со три жили, плоснати или здиплени, остри, рабовите груби. Стеблените листови се плоснати, линејни, пошироки (до 2 мм), со три жилки, рабовите груби, долги колку интернодиумите или покуси. Лисните ракавци се долги 15-20 мм. Цветовите се во главичести соцветија; инволукралните лушпи се издолжено елиптични, долги колку чашката, кожести, 'рѓести, набрчкани и груби, со кратки влакненца, нагло стеснети во долг осил од 10-12 мм. Чашкините лушпи се четири, покуси од чашката, кожести, елиптични или обратно јајцевидни, 'рѓести, груби, набрчкани, рабовите ципести, нагло стеснети во осил долг 5,5-7 мм. Чашката е долга 12-14 мм, широка 3 мм, пурпурна и груба; запците долги 4-6 мм, широки 1,2 мм во основата, најчесто груби, рабовите со цилии. Венчето е розово, 6 мм долго и широко, при основата влакнесто, рабовите неправилно назабени.
Расте покрај патишта и крај дабови шуми, до 1000 м надморска височина.
Забележан единствено во Кичево, меѓу селата Извор и Малковец.
2 Галерија
3 Наводи
Национален парк Калеваљски

Националниот парк Калеваљски (|Калевальский) опфаќа една од последните шуми со стар бореален бор во Европа. Се наоѓа на границата помеѓу Русија и Финска, приближно на средната точка од југ кон север. Паркот се наоѓа во руската Република Карелија, односно 30км северно од градот Костомукша. Интересно е да се напомене дека Калевала, епска поема од финскиот и карелискиот усен фолклор, е извлечена баш од овој регион. Традиционалните луѓе во областа ги вклучуваат Лапонците и Карелијците.
1 Топографија
Територијата на паркот се наоѓа на југоистокот од Балтичкиот штит, кој ги содржи најстарите карпи во Европа (3 милијарди години стари прекамбриски кристални гранити, гнајсеви и слични), покриени со многу млад слој (20-30 метри) од глацијални наслаги. За време на неодамнешната плеистоценска глацијација, тешки континентални ледени плочи го пробивале и го стеснувале регионот, оставајќи додека се топеле рамен предел од езера и реки. Западниот дел од паркот е претежно рамна (и генерално натопена) шума, додека источниот дел има повеќе ридови и гребени; надморската височина во паркот се движи помеѓу 105-278 метри. Поради вредниот минерален профил, рударството е главна индустрија во областа, а сечата е исто така важна област.
Во паркот се евидентирани 250 потоци и 400 езера. Само околу 100 од езерата имаат површина поголема од 10 хектари. Покривката на паркот е 85% шума, 9% мочуриште и 6% езера и реки. Мочуришните системи се сложени, а тресетот е под поголемиот дел од територијата, а во делови достигнува длабочина од 6 метри во некои мочуришта. Шумата е претежно составена од бор, со околу 10% смрека и некои мали насади од бреза и јасика на местата на поранешните фарми.
2 Клима
Климата на Калеваљски е ''субарктичка клима, без сува сезона'' (Кепенова класификација на климата Субарктичка клима (Dfc)). Оваа клима се карактеризира со благи лета (само 1-3 месеци над 10 °C) и студени, снежни зими (најстуден месец под -3 °C). Бројот на денови со снежна покривка е 170-180; бројот на денови без мраз е 80–95 дена.
3 Екорегион
Копнениот екорегион на Калевански е скандинавска и руска тајга (WWF ID#608), регион карактеризиран со зимзелени шуми. Слатководниот екорегион е класифициран како „Дренажи на Баренцовото Море“ (FEOW ID#407), карактеризиран со миграциски видови, ниски нивоа на ендемизам и голем број видови донесени од луѓето. FEOW забележува дека „Рибната фауна е формирана од имигранти од атлантско и сибирско потекло со само слаб збир на примарни слатководни европски видови; затоа, „мешаната“ природа на рибната фауна е нејзина главна карактеристична црта“.
4 Поврзано
* Република Карелија
Страјкер

Страјкер е семејство на осумточкасти (8×8) оклопни борбени возила на Американската армија, кои се користат главно како хибрид меѓу транспортер за пешадија (APC) и возило за пешадиска поддршка (IFV). Тоа е основата на Средните бригади за борба (Stryker Brigade Combat Teams – SBCT) во САД, кои претставуваат „средна тежина“ помеѓу тешките тенкови (како Abrams) и лесната пешадија. Возилото е развиено врз основа на канадскиот LAV III, кој пак е базиран на швајцарскиот Mowag Piranha. Производител е ''General Dynamics Land Systems-Canada'' во Онтарио, Канада.
Silene gallica

''Silene gallica'' — вид цветно растение од семејството ''Caryophyllaceae'', познато и како розова ветерница. Потекнува од Евроазија и Северна Африка, но може да се најде низ поголемиот дел од умерениот свет како вообичаен плевел покрај патот.
1 Опис
''Silene gallica'' е исправена или полуисправена едногодишна билка која во височина расте до 50 см, неговото разгрането стебло е обложено со долги ,виткани влакна и пократки жлездести влакна. Спротивните, цели ,листови во облик на копје имаат остри врвови, се до 3.5 см долги на долните делови од растението, а помали на горните делови. Цветовите растат во терминална инфлоресценција на врвот од стеблото, а некои се појавуваат во лисните оски. Секој цвет има цевчеста чашка од споени чашки обложени со десет зелени или виолетово-црвени вени. Чашката е обложена со долги, понекогаш жлездести, влакна и се надувува со плодови. Постојат пет бели, розови или двобојни, шпатуласти ливчиња, секое со мал додаток во основата. Постојат десет прашници и три стила. Плодот е кафеава, овална капсула со шест апикални заби.
2 Распространетост и живеалиште
Овој вид, по потекло од Европа, има субмедитеранска/субатлантска дистрибуција. На Британските острови најчесто се јавува во близина на брегот на Англија, Велс, Шкотска и Ирска, но исто така и спорадично во внатрешноста. Се среќава во песокливи или чакалести, често кисели почви во обработливи полиња, на пустелии и на ѕидови, како и на сиромашни суви пасишта на брегот и на песочни дини во Каналските Острови.
Во Македонија расте на тревести и каменливи места, и се посочува само за два локалитета, и тоа: село Николиќ кај Нов Дојран и Градско.
3 Статус
Ова растение е во долгорочен пад, особено во посеверните делови на Европа, и повеќе не е присутно во многу внатрешни места во Велика Британија и Ирска, со намалување на популацијата од 80% во последните десет години, според пријавеното во 2006 година. Ова може да се должи на промени во земјоделските практики. Наведено е како приоритетен вид во Велика Британија, а Црвената листа на податоци на Велика Британија го рангира како загрозен вид.
Dianthus haematocalyx

''Dianthus haematocalyx'' — тревесто повеќегодишно растение кое припаѓа на родот Carnation и семејството ''Caryophyllaceae''. Природно се среќава во Македонија, Албанија и Грција.
1 Опис и распространетост
Растението е високо до 30 см. Стеблото е голо или со мали влакненца, при основата силно разгрането, со многу високи цветни гранчиња и кратки стерилни гранчиња во подножјето. Листовите се тесни или ланцетни, кожести, голи, зелени или сивкави, рабовите груби, врвот остар, срповидно свиткани. Цветовите се собрани по 1-5 на врвовите на гранчињата; обвивните лушпи најчесто зелени и налик на листови. Чашкините лушпи се 4-6, често пурпурни, јајцевидно-ланцетни, стеснети постепено или нагло во осил кој допира до средината, основата или врвот на запците; осилот е подолг од самата лушпа.
Чашката е долга 16-25 мм, широка 4-7 мм, најширока во средината, пурпурна и гола; запците триаглести, со шилест врв долг околу 7 мм, рабовите со цилии. Венчето е пурпурно, одоздола жолтеникаво, при основата влакнесто, а рабовите назабени.
Расте на каменити места и карпи од варовник, серпентин и лапор, до 1500 м надморска височина. Прилично често растение.
Забележан е во Скопје (Скопска Црна Гора, Водно, Матка, Катлановска Бања), Тетово (с. Рогачево), Жеденска Клисура (с. Радуша), Куманово (Краста кај с. Пчиња, с. Орашац), Таорска Клисура, Градско (с. Ногаевци, Солен Дол), Неготино (с. Криволак, Орлово Брдо), клисурата на р. Раец, Прилеп (Сивец, Плет-Богословец, с. Делисинци), Вар, Козјак (с. Дебреште), Овче Поле, Кичево (Буковиќ), Дебар (с. Баниште, Косоврашка Бања), Галичица и Мариово.
2 Варијабилност
Видот е поделен на следниве подвидови:
D. h. haematocalyx
D. h. phitosianus
D. h. pindicola
D. h. pruinosus
D. h. ventricosus
3 Галерија
Spergularia media

''Spergularia media'' (син. ''S. maritima'') — вид цветно растение од семејството ''Caryophyllaceae''. Потекнува од Евроазија и Медитеранот, каде што расте во многу видови живеалишта, вклучувајќи нарушени области, вклучувајќи места со солени супстрати, како што се солени мочуришта и плажи. Познато е во многу други делови од светот како доведен вид и вообичаен плевел покрај патот. Во Северна Америка е „автопатен халофит“, кој често никнува на рабовите на патиштата кои се многу солени во зима.
1 Опис
Тоа е едногодишна или повеќегодишна билка која има тесно стебло обложено со месести линеарни листови. Малите цветови се од 8 до 12 мм широки со 5 ливчиња кои обично се малку подолги од чашкините ливчиња. Петте ливчиња се овални ,бели или розови. Малите семки имаат крилести рабови. Има 10 прашници.
2 Во Македонија
Во Македонија ја има само во засолените почви на Овче Поле, помеѓу железничката станица Овче Поле и селото Ерџелија.
Во 1939 и 1940 година, ботаничарот Славниќ ја посочувал за Скопско Поле.
Cerastium alpinum

''Cerastium alpinum'' — нискорастечко повеќегодишно растение. Видот првпат го опишал Карл Линеј во 1753 година. Потекнува од Гренланд, Канада и северна Европа. Се одгледува во делови на карпести градини поради неговите многубројни мали бели цветови и сребрено влакнести стебла и лисја. Постојат три подвида.
1 Опис
Ова е повеќегодишно тревесто сивозелено растение, расте во висина од 15-20 см, со разгранет ризом и со прилегнати гранчиња. Цветните стебленца се вертикални, во основата разгранети, со долги, тенки, повеќеклеточни влакна до 1,5 мм должина, а горниот дел е со жлездести влакна. Цветовите се поединечни, или п одва цвета, обично групирани во 4 или 5 цветни дихазиуми. Цветните дршки се долги 10-15 мм. Чашкините ливчиња се јајцевидни, заострени, долги 7-9 мм, венечните ливчиња се бели, двојно поголеми од чашкините ливчиња.
2 Распространетост
Во Македонија расте по високопланински пасишта, на надморска височина од 1800 до 2650 метри.
Во Македонија се среќава само на Шар Планина, на врвовите: Љуботен, Титов Врв, Церипашина и Рудока.
Dianthus barbatus

''Dianthus barbatus'' или турски каранфил, — вид цветно растение од семејството Caryophyllaceae, по потекло од јужна Европа и делови од Азија. Претставува популарно украсно градинарско растение. Тоа е тревесто двегодишно или краткотрајно повеќегодишно растение, високо 13–92 см, со цветови собрани во густо соцветие до 30 на врвот од стеблата. Секој цвет е со дијаметар од 2–3 cm и има пет листови со назабени рабови. Дивите растенија имаат црвени цветови со бела основа, а кај култивираните сорти боите варираат од бели, розови, црвени и виолетови до шарени комбинации.
1 Опис и распространетост
Dianthus barbatus расте во планините на јужна Европа, од Пиринеите источно до Карпатите и Балканот, со разновидност изолирана во североисточна Кина, Кореја и најјугоисточна Русија. Расте до висина од 13–92 cm (во зависност од сортата). Има зелени до синкаво-сивкави листови, издолжени, долги 4–10 см и широки 1–2 см. Цветовите се собрани во густо соцветие до 30 на врвот од стеблата (познато како чадор) и имаат зачинет мирис налик на каранфилче. Секој цвет е со дијаметар од 2–3 см и има пет листови со назабени рабови. Кај дивите растенија листовите на венчето се црвени со бела основа.
Во Македонија расте по тревести места и шуми во планините.
Многу ретко растение. Познато само за Мавровско: Горна Радика - Торбешки Мост и Состав.
Постојат два вида:
*''Dianthus barbatus'' var. ''barbatus''. Јужна Европа. Листовите се пошироки, до 2 см.
*''Dianthus barbatus'' var. ''asiaticus Nakai.'' Североисточна Азија. Листовите се потенки, не повеќе од 1 см широки.
2 Одгледување и употреба
Турскиот каранфил е популарно украсно растение во градините. Има многубројни сорти и хибриди избрани по различна боја на цветови, кои варираат од бели, розови, црвени и виолетови до шарени комбинации.
Растението било воведено во северна Европа во 16 век. Подоцна било пренесено во Северна Америка и на други места. И станало локално, а понекогаш и широко натурализирано во овие области.
3 Галерија
Spergularia rubra

''Spergularia rubra'' — растителен вид од семејството ''Caryophyllaceae''. Потекнува од Европа, Азија и Северна Африка, а е присутна и на други континенти, вклучувајќи ги Северна и Јужна Америка и Австралија, како доведен вид, а во многу области се смета како чест плевел. Расте во широк спектар на типови живеалишта.
1 Опис
Станува збор за едногодишна или повеќегодишна билка која има тенко, жлездесто стебло долго до околу 25 сантиметри. Обложена е со малку месести линеарни или кончести листови, секој со помала должина од 2 сантиметри. Листовите може да бидат на врвот со тврди врвови или боцки, а се придружени со сјајни бели стипули во копјест облик. Цветовите се наоѓаат во лисните оски и на врвовите на стеблата. Имаат влакнести, жлездести чашки и пет кружно-овални розови ливчиња.
2 Во Македонија
Широко распространето растение по брдските и планинските пасишта, по песокливи места, покрај патишта, на надморска височина од низините до 2200 метри.
Вирее на Шар Планина, Бистра, Огражден, Пелистер, околината на Скопје, Жеденска Клисура, Маврови Анови, селото Врбен, Демир Хисар, Преспа, Отешево, Кочани, Радовиш, Колешино и на други места.
Центаршут (фудбал)

Центаршут — додавање повисоко од фудбалерите од една од аут-линиите во противничкиот шеснаесетник.
Топката обично се удира со внатрешниот дел од стапалото. Овој начин на удирање на топката ѝ дава вртење, што влијае на нејзината траекторија (видете го ефектот на Магнус). Топката на тој начин во воздухот може да се извие кон или од голот. Навалувањето наназад на играчот што го изведува центаршутот и силата на шутот ја одредуваат висината на центаршутот. Ефето што го добива топката од изведувањето на центаршутот му отежнува на голманот да ја процени неговата насока.
Посебен облик на центаршутот е изведувањето корнер, но само ако не е изведен со „кратко“ додавање.
Во најширока смисла, и високо додавање на играч од средниот ред во шеснаесетникот може да се нарече центаршут.
Слично на тоа, ниските додавања по земја или веднаш над неа во противничкиот шеснаесетник се нарекуваат ниски центаршутеви.
Silene vulgaris

''Silene vulgaris'' — растителен вид од родот ''Silene'' во рамките на семејството Caryophyllaceae. По потекло од Стариот Свет, растението е распространето и на други места, вклучувајќи ја и Северна Америка. Младите изданоци и листови се јадат.
1 Опис
Повеќегодишно тревесто растение, може да достигне висина од 60 см, со белоцветни ливчиња до 1,8 см широки. Стеблото е обично вертикално, листовите јајцевидни, цветовите поединечни или во цимозни соцветија. Плодната кутијка 6-10 мм во должина, потполно обвиена со чашката. Семките во пречник се околу 1 мм.
Слични видови вклучуваат ''S. noctiflora'' и ''S. latifolia''.
2 Распространетост и живеалиште
Потекнуваат од Европа, умерена Азија и Северна Африка, а е распространето и во други делови од светот, особено во Северна Америка, каде што сега е широко распространето и е чест див цвет во ливади, отворени шуми и полиња.
Во Македонија се среќава речиси насекаде: расте по варовнички камењари, покрај карпи, ливади, меѓи и по рабови на шумите.
3 Употреба
Младите изданоци и нежните листови понекогаш се користат како храна во некои земји од Медитеранскиот регион. Тие се сметаат за јадливи пред растението да цвета и може да се користат во салати.
На Крит неговите листови и нежни изданоци се јадат запечени во маслиново масло.
На Кипар е многу распространето за јадење, толку многу што во последниве години повторно се одгледува и се продава во продавници во гроздови.
Во Италија, листовите од ова растение некогаш се користат како состојка во ризото.
Во регионот Ла Манча во Шпанија, каде што листовите од ''S. vulgaris'' се вреднуваат како лиснат зеленчук, порано имало луѓе кои ги береле и продавале овие растенија. Листовите се мали и тесни, па затоа се потребни многу растенија за да се добие значително количество.
Во Ла Манча, листовите главно се користеле за подготовка на еден локален вид на гаспачо, кој се состои од рамен леб и манџа подготвена со „листови“.
Hack and slash

Hack and slash (од англиски: ''hack'' — сече/удира и ''slash'' — расекува; попознат по скратеницата слешер) — израз што го опишува играчкиот процес кај видеоигрите што е фокусиран на употреба на оружје за блиска борба и уништување на голем број противници со негова помош. Играчкиот процес е изграден врз доминација на спектакуларноста и анимациите на масовни борби над самата приказна. Hack and slash не се издвојува како посебен жанр со строги одлики, туку овој израз често се користи за означување на игри од жанровите beat 'em up, боречки игри и акциони игри со улоги. Се среќаваат и скратените варијанти: Hack'n'slash, H&S или HnS.
Слешерите главно се развиваат првенствено за конзоли (иако голем дел од нив се портуваат и на други платформи), бидејќи џојстикот многу подобро одговара за овој вид игри поради големиот број копчиња со кои многу полесно се изведуваат бројните комбо-удари и обично е поудобен за рацете. Контролите на компјутер се многу полошо прилагодени за ова — тастатурите се кабасти, а можностите на глувците со две или три копчиња се недоволни. Поголемиот дел од игрите за PC се потпираат на монотоно користење на само неколку копчиња, што е и причина за релативно ниската популарност на овој жанр меѓу корисниците на таа платформа. За подобро искуство при играње слешери на компјутер, поудобно е да се користат „гејмерски“ глувци со повеќе копчиња или дополнителен џојстик, чија поддршка е стандардна за денешните оперативни системи.
Cerastium glomeratum

''Cerastium glomeratum'' — вид цветно растение од семејството ''Caryophyllaceae''. Потекнува од Европа, Макаронезија до Асам, но е познато на повеќето континенти како доведен вид. Расте во многу видови живеалишта. Периодот на цветање е февруари, март, април и мај.
1 Опис
Ова е едногодишна билка која расте од тенок корен. Таа дава разгрането стебло високо до 5-40 см, со изобилство жлездести и нежлездести влакна. Листовите се спротивни, влакнести, долги до 2 см, а базалните обично умираат пред цветањето. Брактовите се зелени, влакнести и генерално слични на листовите.
Соцветието има само 3 или 50 мали, дводомни цветови распоредени во група и поставени на многу кратки цветни дршки. Секој цвет има 5 влакнести зелени чашки кои повремено имаат црвен врв и 5 бели дводелни ливчиња кои се долги неколку милиметри и генерално се со иста должина како чашките. Плодот е капсула помала од еден сантиметар, која има десет ситни заби на врвот.
2 Идентификација
Ова растение обично има изобилство жлездести влакна кон врвот на стеблото и на чашките. Бидејќи е едногодишно растение, лесно се корни и секое стебло развива цветови. Цветовите се исто така поставени на многу кратки стебла (цветни дршки), па затоа имаат тенденција да се појавуваат во густи гроздови.
3 Таксономија
Именуван е од Жан Луи Тије во неговото дело „Цвет на околината на Париз“ (1800). Низ годините се измислени многу синоними, кои се наведени во . Именувани се и многу форми, сорти и подвидови, но сега ниту еден не е широко прифатен. Не е познато дека се хибридизира со други видови.
Неговиот број на хромозоми е 2n=72.
4 Живеалиште
Често ја има на пусти места, ѕидови, брегови и обработливо земјиште.
4.1 Во Македонија
Расте по тревести места, напуштени ниви и брдски пасишта.
Познат за Скопје, го има во градскиот парк, Таорска Клисура, околу реката Пчиња, клисурата на реката Тополка, во Кочани, село Оризари, Гевгелија, Битола, Охрид, Шар Планина, Валандово, село Раброво, Прилеп, Скопска Црна Гора и Водно.
5 Употреба
Листовите и изданоците се користеле како дива храна во древна Кина. Во Непал, сокот од ова растение се нанесувало на челото за ублажување на главоболките. Сокот можел да се капне и во ноздрите за лекување на крварење од носот.
Листовите можат да се варат и да се јадат.
Saponaria bellidifolia

''Saponaria bellidifolia'' — вид растение опишан од Џејмс Едвард Смит. вклучена во родот Saponaria и семејствоto Каранфили.
1 Опис и живеалиште
Ова е многугодишно растение со силно разгранет и збиен подземен здрвенет дел. Цветните стебленца се високи 20-40 см, голи или со ретки влакнасо еден до два пара листови на нив и со главичесто соцветие на врвот. Листовите се голи и собрани се во основата на стеблото. Цветовите се собрани во главичести соцветија. Чашката е долга околу 7 мм. Венечните ливчиња се жолти или жолтеникаво бели. Прашниците се 10, плодникот е со две столпчиња, плодната кутијка е цилиндрична, а семките бубреговидни.
Расте по варовнички камења и пасишта на плитка почва, на надморска височина до 2000 метри.
Во Македонија го има на Шар Планина, Јакупица, Караџица, Бистра, Меденица, Маврово, Македонски Брод, Козјак, Кичево, Цер, Кораб, Галичица, Скопје, Гостивар, Жеден.
2 Галерија
Scleranthus annuus

''Scleranthus annuus'' — вид цветно растение од семејството ''Caryophyllaceae''. Потекнува од Европа, Азија и Северна Африка, а низ остатокот од умерениот свет е познат како доведен вид и обичен плевел. Расте во многу видови живеалишта, често во нарушени области.
1 Опис
Ова е едногодишна или двегодишна билка со ниски, многу разгранети раширени стебла до должина од 15 см што растат од коренот. Листовите се иглести или линеарни по форма со остри, крути врвови. Тие се спротивно распоредени во парови околу стеблото и се споени заедно во основите. Цветовите се јавуваат во парови или мали групи до пет. Цветовите немаат ливчиња, но имаат ѕвончести чашки од зелени ливчиња во облик на чашкини ливчиња.
2 Распространетост и живеалиште
Расте во почвени џебови меѓу карпи, на голи места, на нарушена песоклива почва на вресишта, во обработливи полиња, во песочни јами, во каменоломи и повремено на ќерамиди на брегот или покрај реки.
Во Македонија е многу распространето растение, расте по брдските пасишта, и тоа особено во плитки каменливи почви, покрај пасишта, куќи и ниви, на надморска височина до 2000 метри.
Во Македонија се појавува во три варијабили:
*''subsp. annuuss, -'' чашката кај зрелиот плод е долга 3,2-4,5 мм, а чашкините ливчиња странично расперени. Многу често растение, го има на Скопска Црна Гора, Петровец, Куманово, Крива Паланка, Кратово, Пробиштип, Кочани, Делчево, Македонска Каменица, Кавадарци, Валандово, Гевгелија, Богданци, Шар Планина.
''*subsp. polycarpos'' - чашката кај зрелиот плод е долга 2,2-3 мм, а чашкините ливчиња еднакво долги. Се среќава на Шар Планина, Јакупица, Бистра, Кожуф, потоа Овче Поле - Богословец, Кочани, Пробиштип, Цапари, Демир Капија, Валандово.
''*subsp. verticillatus''''-'' чашката кај зрелиот плод е долга 1,5-2,2 мм, а чашкините ливчиња со забележливо различна големина. Ова е често растение во Македонија, познато за Скопска Црна Гора, Арачиново, Велес, Отовица, Башино Село, Раштани, Чашка, Маркови Кули, Загорани, Црновршка Река, Кукуречани, Штип, Радовиш, Делчево, Македонска Каменица, Овче Поле, Валандово, Гевгелија, Нов Дојран, Жеденска Клисура, клисурата на река Тополка.
3 Животен циклус
Се чини дека растението има три различни животни циклуси некои семиња 'ртат на есен и презимуваат како мали садници; други презимуваат како семиња и 'ртат напролет, цветајќи истата година; а некои 'ртат напролет, но не цветаат сè до следната година. Периодот на цветање за сите три групи се протега од крајот на мај до крајот на август. Цветовите вложуваат малку напор за привлекување инсекти за опрашување (нема впечатливи ливчиња, малку нектар), а повеќето се самоопрашуваат.
4 Статус
Ова растение е во опаѓање во многу од неговите претходни живеалишта и повеќе не е присутно во многу внатрешни места во Велика Британија и Ирска. Ова може да се должи на промени во земјоделските практики. Наведено е на Црвениот список на податоци за васкуларни растенија на Велика Британија како загрозено и е наведено како приоритетен вид во Северна Ирска.
4.1 Бази на податоци
****
Spergularia

''Spergularia'' — род во семејството ''Caryophyllaceae'', кој содржи растенија отпорни на сол.
1 Опис
Едногодишни и повеќегодишни тревести растенија, кои имаат линејни листови, со една жила, на врвот зашилени и со прилисници. Прилисниците секогаш по две на еден листен пар, ципесто кожести, бели, во долниот дел сраснати меѓу себе. Цветовите се со дршки, чашката со пет слободни чашкини ливчиња, внатрешните ливчиња со широк ципест бел раб, а надворешните со тесен раб. Прашниците се на број пет или десет, ретко се помалку, столпчињата се три, а семките кај некои видови се широко кружно крило.
Постојат околу 60 видови.
Во Македонија виреат два вида, ''Spergularia media'' и ''Spergularia rubra.''
Ботаничарот Славниќ го наведува видот ''Spergularia marina'' за Скопската Котлина, но овој податок никогаш не бил потврден на терен, и се смета дека тој вид го нема во Македонија.
2 Избрани видови
*''Spergularia atrosperma''*''Spergularia bocconei'' (Scheele) Graebn.
*''Spergularia canadensis''*''Spergularia catalaunica'' Monnier
*''Spergularia diandra'' (Guss.) Boiss.
*''Spergularia echinosperma'' (Celak.) Asch. & Graebn.
*''Spergularia heldreichii'' Foucaud
*''Spergularia macrorrhiza'' (Loisel.) Heynh.
*''Spergularia macrotheca''*''Spergularia marina'' (L.) Besser
*''Spergularia media'' (L.) C.Presl
*''Spergularia nicaeensis'' Sarato ex Burnat
*''Spergularia platensis''*''Spergularia rubra'' (L.) J.Presl & C.Presl
*''Spergularia rupicola'' Lebel ex Le Jol.
*''Spergularia salina'' J.Presl & C.Presl
*''Spergularia segetalis'' (L.) G.Don
*''Spergularia tasmanica''*''Spergularia tangerina'' P.Monnier
*''Spergularia villosa''
Охридски лудории

Охридски лудории — македонски филм од 2026 година, по идеја и сценарио на Александар Тасевски. Филмот е снимен во Охрид, каде играат фо филмот познати македонски пејачи како: Благојче Стојановски-Туше, Марјан Коцев, Зорица Дончев, Ташко Каранфиловски, Дани Атанасова, како и познатите македонски актери Марија Новак, Бобан Алексоски и Александар Димитровски.
1 Улоги
Глумец, Улога
Благојче Стојановски-Туше, Мистер Бил
Зорица Дончев, Лејла
Марјан Коцев, Капетанот
Ташко Каранфиловски, Возач
Бобан Алексоски, Сашко
Дани Атанасова, Сузи
Жанко Голабоски, Докторот
Ангела Влинтовска, Продавачка
Александар Димитровски, Рибарот
Валентина Козовска, Полицајка
Марија Новак, Мајката на Сузи
Даниела Ѓоргиева Донческа, Мадам
Гордана Костоска, Медицинска сестра
Ивона Георгиева, Медицинска сестра 2
Етнографски реализам

Етнографски реализам — облик на истражување којшто се потпира на низа извори на податоци, но обично има тежнеење да се потпира главно на набљудување од страна на учесникот. Сепак, поимот се однесува и на производот од овој вид истражување, кое секако нормално има текстуален облик. Како резултат на тоа, етнографијата понекогаш е сметана и за „жанр на пишување“, која е користена за опишување на обрасци на човеково општествено заемодејствие во одредени контексти.
Во контекст на етнографијата, поимот „реализам“ често е користен за да бидат означени претпоставките што ги прават некои видови етнографски дела за појавите што треба да бидат истражени и како тие треба да бидат разбрани. Сепак, поимот „етнографски реализам“ е користен и за да биде означен стил на пишување што ги раскажува искуствата и набљудувањата на авторот како читателот да е сведок или да ги доживува настаните од прва рака. Дело напишано со употреба на етнографски реализам може да биде наречено „реалистичка етнографија“ и да биде класифицирано како поджанр на етнографијата.
1 Стилови на етнографски реализам
Џорџ Маркус и Дик Кушман ги опишале и категоризирале реалистичките етнографии според одредени особини.* Збирлив опис
* Сезнаечка нарација
* Нативно толкување
* Генерализации
* Жаргон
Saponaria glutinosa

''Saponaria glutinosa'' — вид на растение опишано од Фридрих Август Маршал фон Биберштајн. ''Saponaria glutinosa'' е член на родот Сапунче и семејството Каранфили.
1 Опис и живеалиште
Едногодишно или двегодишно растение, целосно или делумно жлездесто влакнесто. Стеблото вертикално, 25-50 см во висина, во горниот дел разгрането. Листовите се голи или жлездесто влакнести, со три жили. Чашката е долга 20-25 мм, тесно цилиндрична, со пет бели линејни полиња, зелена или црвеникава, со жлездести влакна. Венечните ливчиња црвени до пурпурни, прашниците голи, плодникот со две столпчиња. Плодот е цилиндрична кутијка, семките до 2 мм во должина.
Расте по варовнички карпи и камењари, тревести места и грмушки, на надморска височина до 1400 метри.
Во Македонија позната за Скопска Црна Гора, Гостивар, Македонски Брод, покрај реката Треска, Демир Хисар, Галичица, Стење, Коњско, Кожуф, потоа Демир Капија, Гевгелија, Валандово, околината на Струмица, Охрид, Струга, Жеденска Клисура, Катлановска Бања и Водно.
Dianthus quadrangulus

''Dianthus quadrangulus'' — вид каранфил опишан од Јозеф Веленовски. Припаѓа на родот ''Carnation'' и семејството ''Caryophyllaceae''.
1 Опис и распространетост
Повеќегодишно растение, високо до 40 см. Стеблото е исправено, четириаглесто, сивозелено и голо, со бројни ситни брадавички на површината. Листовите при основата на стерилните гранчиња се до 1 мм широки, преклопени, сивозелени, со заострен врв и голи; стеблените листови се пошироки, 0,5-1(-2) мм, плоснати, по рабовите и жилите на долната страна груби поради ситни бодлести израстоци; лисните ракавци се 8-10 пати подолги од нивната ширина. Цветовите се собрани по 3-6 во ретки главичести соцветија. Брактеите и чашкините лушпи се кожести, најчесто белузлави или светлокафеави, елиптични или обратно овални, на врвот нагло стеснети во подолг шилест осил; кај брактеите осилот е подолг од нив, а кај чашкините лушпи покус. Чашкините лушпи се четири, по рабовите малку набрчкани и со обоен тесен ципест раб, со осил што стигнува до средината на чашкините запци. Чашката е долга 11-14 мм, пурпурна и цилиндрична; чашкините запци се 3-3,5 мм долги, широко триаглести, со широк ципест раб и кусо заострени на врвот; ламината на венечните ливчиња е 4 мм долга, неправилно назабена, пурпурна и со влакна во основата.
Се среќава на брдски и планински пасишта со силикатна подлога, до 1700 м надморска височина. Ова е ретко растение, распространето во источните делови на Македонија, познато за Пехчево, планината Кадиица и Делчево.
2 Галерија
3 Наводи
Џејмс Андерсон (ботаничар)

Џејмс Андерсон (17 јануари 1738 &#x2013; 6 август 1809) — шкотски лекар и ботаничар кој работел во Индија како вработен во Источноиндиската компанија. За време на неговата кариера во Индија, тој бил вклучен во основањето на ботаничка градина во Мамбалам, Мадрас, каде што се обидел да воведе одгледување на кохинеални инсекти. Потоа се обидел да воведе разни други економски вредни растенија и го испитувал производството на свила и лак. Тој одржувал постојана комуникација со својот пријател од младоста, Џејмс Андерсон (1739–1808), кој објавил некои од неговите белешки во ''„Пчелата или Литературниот неделен разузнавач“'', што довело до употребата на карактеристичната форма д-р Џејмс Андерсон или Џејмс Андерсон од Мадрас.
1 Други извори
* Реј Дезмонд (1994). ''Речник на британски и ирски ботаничари и хортикултуристи, вклучувајќи собирачи на растенија, сликари на цвеќиња и градинарски дизајнери.'' Тејлор и Франсис и Природонаучниот музеј (Лондон). ISBN 0-85066-843-3
Dianthus leucophoeniceus

''Dianthus leucophoeniceus'' — вид каранфил опишан од Дерфлер и Август фон Хајек. ''Dianthus leucophoeniceus'' е во родот ''Carnation'' и семејството ''Caryophyllaceae''.
1 Опис и распространетост
Повеќегодишно растение, високо до 70 см. Стеблото е сивкаво зелено, исправено, долу округло, горе четириаглесто. Листовите при основата се речиси четинести, најчесто преклопени, широки 0,5-2(3) мм, со ситни четинки по рабовите и по жилите на долната страна. Листовите на стеблото се плоснати, покуси од интернодиумите, четинести или тесно линејни, широки 0,7-2 мм, со четинки по рабовите и трите жили на долната страна. Лисните ракавци се долги 4-5 пати повеќе од нивната ширина. Цветовите се бројни, собрани во компактни главички; брактеите се ланцетни, кожести, со тесен ципест раб, белузлави или светлоокер горе, завршуваат со темнокафеав или црвеникав осил долг 3-5 мм. Чашкините лушпи се четири, белузлави или светлоокер, кожести, со широк ципест раб, преминуваат во кратко кафеаво осилче до 1 мм; долги се до една третина од чашката. Чашката е долга 10-15 мм, широка 3-4 мм, силно пурпурна; запците долги 1 мм, рабовите со кратки влакненца, долниот дел пурпурен, врвот светлокафеав. Венчето е долго 4-8 мм, назабено, при основата влакнесто, темнопурпурно.
Расте на варовнички камењари и пасишта во субмонтански и монтански појас до 1600 м. Не многу често растение.
Се среќава во Скопје (с. Јаболци, с. Петровец, Катлановска Бања, Жеден, Радуша), Жеденска Клисура, Таорска Клисура, Маврово (Маврови Анови, с. Врбен), Кораб (с. Жужње) и Стогово (с. Гари).
2 Галерија
3 Наводи
Cynoglossum officinale

''Cynoglossum officinale'' — зелјесто растение од семејството Boraginaceae.
1 Опис
Може да биде едногодишно или двегодишно. Листовите се сивкасти и меко влакнести, ланцетни до издолжени. Темноцрвени или темно виолетови цветови цветаат помеѓу мај и септември.
Стеблото е вертикално, разгрането, со прилегнати или полустрчести влакна. Базалните листови се собрани во розета. Цветовите се собрани во почетокот на главичести соцветија, кои при формирање на плодот се издолжуваат.
2 Распространетост и живеалиште
Се среќава во поголемиот дел од Европа, а исто така и во Северна Америка, каде што е случајно внесен, вклучително и во Британска Колумбија, каде што е означен како штетен плевел според Законот за контрола на плевелите на Британска Колумбија. Живее на влажни места, песочни дини, пустелии и жива ограда.
Во Македонија го има покрај патишта, огради, по меѓи на нивите, на шумски чистини, на надморска височина до 1800 метри.
Познат е за Скопје, Водно, Јакупица, Кадина Река, Скопска Црна Гора, Жеденска Клисура, Рашче, Куманово, Свети Николе, Шар Планина, Маврово, Бистра, Папрадиште, Кичево, Демир Хисар, Слепче, Крушево, Прилеп, Галичица, Пелистер, Алшар, Струмица, и други места.
3 Екологија
''Cynoglossum officinale'' може да биде опрашуван од пчели, а може и да се самоопрашува.
4 Билкарство
Во 1725 година, зборот „кучешки заб“ бил претставен во семејниот речник, ''Dictionaire oeconomique'', како дел од лек за лудило. Во таа книга, лудилото се сметало за „немир, не само на разбирањето, туку и на разумот и меморијата, што произлегува од настинка, која суши сè што ќе сретне, а е влажно во мозокот“.
Во 1830-тите, во Франција ''Cynoglossum officinale'' бил познат како диуретик за секојдневна употреба кај воспалителни заболувања, особено на уринарните органи. За да се подготви како диуретик, листовите од растението се пасирале, а потоа се вареле во вода за да се извлечат масла, испарливи органски соединенија и други хемиски супстанции. Смесата можела да се заслади со сладок корен. Потоа се вршел декокт, по што билниот чај се пиел по една шолја. До крајот на 1830-ти години, лекарите во Англија го користеле растението како антиафродизијак за борба против проблеми со либидо.
Билкарите го користат растението за хемороиди, белодробни заболувања, постојана кашлица, ќелавост, рани и чиреви, но ефикасноста на сите овие употреби не е поткрепена со никакви научни докази.
5 Како плевел
Во 1891 година, американската држава Мичиген го идентификувала ова растение, како еден од најлошите плевели во државата.
6 Токсичност
''Cynoglossum officinale'' содржи туморогени пиролизидински алкалоиди. Отровен е за кравите и е особено опасен за сопствениците на пасишта.