procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Ситово

Ситово (|Ситово) — село во Североисточна Бугарија, административен центар на Општина Ситово во Силистренската Област. Има население од околу 604 жители (2024).
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа во Дунавската Рамнина, во историскиот регион Добруџа, на надморска височина од 96 м. Климата е умерено континентална. Ситово се наоѓа на 25,9 км југозападно од регионалниот центар Силистра.
2 Историја
За време на Отоманската империја селото се викало Дојмушлар. При избувнувањето на Балканската војна во 1912 година, 1 жител на Дојмушлар доброволно се пријавил во Македонско-одринското ополчение.
Во периодот 1919-1940 година селото било под романска власт, заедно со цела Јужна Добруџа. Според зачуваните пишани документи, реонот бил место на напади, обиди за самоуправа и тепања на постоечкото население од страна на влашки колонисти од Македонија.
Во 1940 година, со Крајовската спогодба, селото било вратено во границите на Бугарија. Во 1942 година, селото било преименувано во Ситово.
Украдени бакнежи (филм од 1968)

„Украдени бакнежи“ (француски: ''Baisers volés'') е француски филм од 1968 година, во режија на Франсоа Трифо (François Truffaut). Трифо е и еден од авторите на сценариото, заедно со Клод де Живре (Claude de Givray) и Бернар Ревон (Bernard Revon). Главните улоги ги играат: Жан-Пјер Лео (Jean-Pierre Léaud), Делфин Сејриг (Delphine Seyrig), Клод Жад (Claude Jade), Мишел Лондал (Michel Lonsdale), Анри-Макс (Harry-Max), Андре Фалкон (André Falcon), Даниел Секалди (Daniel Ceccaldi), Клер Диамел (Claire Duhamel) и Серж Русо (Serge Rousseau). Филмот претставува трето продолжение на серијата за Антоан Дуанел, започната со филмот „400 удари“, а која продолжува со филмот „Заеднички кревет и маса“. Во однос на првиот дел од серијата за Антоан, овој филм е пријатно и оптимистичко дело кои со режисерските постапки потсетува на класичните холивудски screwball комедии, а покрај симпатичната приказна, духовитите дијалози и умешната режија, за истакнување се и прекрасните снимки од париските локации. Филмот бил одлично примен од публиката во САД и во Франција, а исто така бил номиниран за наградите „Оскар“ и „Златен глобус“ во категоријата за најдобар странски филм. Инаку, насловот на филмот потекнува од еден стих од песната ''Que reste t'il de nos amours'' на Шарл Трене (Charles Trenet).
1 Синопсис
Дејството на филмот се случува во 1968 година. Антоан (го игра Лео) е отпуштен од војската поради кршење на дисциплината и доаѓа во Париз за да најде работа и да започне самостоен живот. Тој се среќава со својата девојка Кристин Дарбон (ја игра Жад) и оди на вечера со неа и со нејзините родители. Таткото на Кристин (го игра Секалди) му помага да се вработи на рецепцијата во еден хотел. Меѓутоа, едно утро, во хотелот пристигнува приватниот детектив Анри (го игра Анри-Макс) во друштво со мажот чија жена го изневерува. Тогаш, мажот прави скандал во хотелската соба, поради што Антоан е отпуштен од работа. Меѓутоа, Анри му помага да се вработи во детективската агенција, каде Антоан е ангажиран во истрагата во врска со еден магионичар. Еден ден, во агенцијата пристигнува Жорж Табар (го игра Лондал) , сопственикот на продавница за чевли, кој сака да открие зошто луѓето го мразат. Поради тоа, Антоан се вработува во продавницата, со цел да дознае што мислат продавачките за Жорж, но притоа се вљубува во неговата жена, Фабиен (ја игра Сејриг), а поради тоа ја раскинува врската со Кристин. При една средба со неа, Антоан по грешка ја нарекува господин и засрамен бега дома. Сепак, Фабиен дознава каде живее и го посетува во станот, каде го заведува. Утредента, Антоан му соопштува на шефот на детективската агенција за својата љубовна врска со Фабиен и поради тоа е отпуштен од работа, по што се вработува како сервисер на телевизори. Кога родителите на Кристин заминуваат на пат, таа намерно го расипува телевизорот и го повикува Антоан. Така, тие ја обновуваат врската, а утредента, во паркот, тој ја бара за жена.
Костадин Костадинов (бугарски политичар)

Костадин Тодоров Костадинов (р. во ) — бугарски политичар, претседател на политичката партија Преродба и општински советник во општина Варна. Тој е доктор по етнографија.
1 Животопис
Костадин Костадинов е роден на 1 април 1979 година во Варна, Народна Република Бугарија. Завршува магистратура по балканизам во 2002 година, и право во 2011 година на Великотрновскиот универзитет „Св. Кирил и Методиј“.
Член на Националниот извршен комитет на ВМРО-БНД од 2007 до 2012 година и регионален координатор на ВМРО за областите Варна, Шумен и Добрич од 2002 до 2009 година.
На вонредниот конгрес на ВМРО-БНД, одржан на 17-18 октомври 2009 година е избран за заменик-претседател на ВМРО-БНД, каков останува до следниот конгрес на 27.10.2012 година. Го напушта ВМРО во почетокот на 2013 година. Од 2012 до 2013 година е автор и водител на емисијата „За бугарската нација“ на телевизија СКАТ. Од 2013 до 2017 година е директор на Регионалниот историски музеј во Добрич. Претставува општински советник во општина Варна од Коалиција „Варна“. Во 2015 година ја водел емисија „Бугарската слава“ на телевизија Алфа. Во 2017 година, предводена од него, политичката партија Преродба стекна малку над 1% од гласовите на изборите за Народно собрание.
Во 2017 година Костадинов го одбранил докторат по етнографија во Бугарската академија на науките.
Нармер

Нармер — египетскиот фараон кој владеел во 32 век п.н.е. Се верува дека Нармер го наследил кралот Шкорпија и станал основач на Првата династија. Многу археолози веруваат дека кралот Шкорпија е иста личност како Нармер.
Некои египтолози тврдат дека Менес и Нармер се иста личност, додека некои тврдат дека Менес е Хор-Аха и дека тој го наследил веќе обединетиот Египет од Нармер. Други тврдат дека Нармер го започнал обединувањето, а дека Менес го завршил.
Друга теорија тврди дека Нармер бил наследник на кралот кој успеал да го обедини Египет (веројатно тоа бил кралот Шкорпија). Треба да се нагласи дека постојат докази дека кралот Нармер постоел, додека Менес се споменува само на списокот на фараоните на Манетон и во легендата за фараонот наречен Менес. Списоците на кралеви кои се наоѓаат во гробниците на Ден и Ка'а го наведуваат Нармер како основач на нивната династија.
Жената на Нармер била најверојатно Неитхотеп, принцеза од северен Египет.
Прочуената палета на Нармер била откриена во 1898 година во Хиераконполис. Од една страна, таа го прикажува Нармер со бела круна, кој е наведнат да удри заробеник, што го држи богот Хор. Од друга страна, кралот и службениците најверојатно ги гледаат телата на мртви непријатели.
1 Поврзано
* Список на старите египетски владетели
Хуман хорионичен гонадотропин

Хуманиот хорионичен гонадотропин (hCG) е хормон кој се создава од плацентата после имплантација. Присуството на hCG може да биде детектирано од некои тестови за бременост. Некои канцерогени тумори го создаваат овој хормон; оттаму, измерени покачени нивоа кај пациентка која не е бремена може да доведат до дијагноза на канцер, а ако е многу покачено, до паранеопластични синдроми, сепак, не е познато дали неговата секреција е причинител, или последица на канцерогенезата. Питуитарниот аналог на hCG, познат како лутеинизирачки хормон (LH), се создава во питуитарната жлезда кај мажите и жените независно од возраста.
Ангеле Иваноски

Ангеле Иваноски (Прилеп, 1913 - Скопје, 1987) бил сликар и сценограф, претставник на неоимпресионизмот.
1 Животопис
Ликовната кариера ја започнал како самоук сликар. Реализирал две самостојни изложби (Прилеп, 1941 и Скопје, 1961) и две изложби заедно со прилепскиот сликар Ѓорѓи Ачески (Битола, 1942 и Скопје, 1943).
Уште во предвоениот период му пристапува на напредното младинско движење во Прилеп и како член на СКОЈ од 1938 година илегално работи во текот на окупациските години (1941-1944). Во пролетта на 1944 оди во партизани и се вклучува во редовите на Првата македонска бригада на Караорман. Во селото Буринец работи во Агитпропот на бригадата. Учествува во работата на партизанската печатница, давјќи свои прилози како илустратор во билтенот на бригадата „Народен војник“, пишува плакати, учествува во декорирањето на театарските претстави што се одржувале на слободната територија. Во есента на 1944 оди во село Горно Врановци, Велешко, каде што се наоѓал Главниот штаб на НОВ на Македонија и каде што работела поголема група културни работници, меѓу нив и неколкумина ликовни уметници.
По Ослободувањето завршил шестмесечен ликовен курс во новоотворената Художествена школа (Скопје, 1946) и работел како сликар-сценограф во Македонскиот народен театар сè до заминувањето во пензија (1946-1967). Имал блиска соработка со сликарите Василие Поповиќ - Цицо и со Томо Владимирски. Бил член на ДЛУМ (1951) и учествувал на неговите колективни изложби. Никогаш немал свое ателје. Сликал на отворен простор и во неговото сликарство доминира секојдневието, посебно социјалната тематика: старата прилепска и скопска чаршија (казанџии, ковачи, самарџии, сарачи), прилепската саат-кула, митинзи, стариот скопски театар, Камениот мост, Скопје во времето на земјотресот и сл. Се занимавал и со графика (1952-1987), посебно со мотиви од старото Скопје (графичка мапа посветена на Скопје). На неговата ретроспективна изложба по повод 50-годишната ликовна дејност (Скопје, 1985) биле изложени 90 слики во маслена техника, темпера и пастел, создавани од 1940 г. дотогаш.
Фауна на Естонија

Естонија е мала, густо пошумена земја која се наоѓа на брегот на Балтичкото Море. Таа е дел од палеарктичката екозона (како преодна зона меѓу западните палеарктички и евросибирските области) и умерениот северноатлантски морски екорегион.
Фитогеографски, Естонија се дели помеѓу средноевропските и источноевропските провинции од бореалното царство. Според WWF, територијата на Естонија припаѓа на екорегионот на сарматските мешани шуми.
Ретката популација на Естонија и големите шумски површини овозможиле да преживеат голем број на европски рисови, диви свињи, кафеави мечки и лосови меѓу другите животни. Се смета дека во Естонија има популација од околу 200 волци, што се смета за малку над оптималниот број од 100 до 200. .
Естонскиот птичји живот се одликува со ретки морски птици како што се штелеровата гавка (Polysticta stelleri), малата белочелна гуска (Anser erythropus) и црноопашната блатарка (Limosa limosa), мочуришни птици како големата шлука (Gallinago media), сувоземни птици како прдавецот (Crex crex) и модровраната (Coracias garrulus) и грабливки како големиот орел кликач (Aquila clanga).
Естонија има пет национални паркови, вклучувајќи го Националниот парк Лахемаа на северниот брег како најголем. Националниот парк Соомаа, помеѓу Пjaрну и Вилјанди, е познат по своите моклишта. Резерватите, како што се резерватот за птици на Кaјна Беј и Националниот парк Матсалу (моклиште од меѓународно значење според Рамсарската конвенција), се исто така популарни кај месното население и туристите и поддржуваат широк спектар од птичјиот свет.
1 ’Рбетници
Најголемата популација на мечки може да се најде во североисточна Естонија во окрузите Ида и Лаане Виру. Бројот на мечки, рисови и волци бил доста намален во советско време бидејќи животните биле многу ловени. Откако биле ставени под заштита бројот на големите месојади својот врв го достигнал во 1990-тите, но потоа малку опаднал заради зголемениот лов. Во2008 година, Естонија била дом на околу 620 кафеави мечки, 760 рисови и 135 волци. На почетокот на 2010 година, големите копитари броеле 48.040 срни (намалување од 63.000 во 2009), 11.741 лосови, 2.831 обични елени I 22.542 диви свињи.
Нејзиниот птичји свет ги има златен орелзлатниот орел и бел штркбелиот штрк. Има десетина национални паркови и заштитени подрачја, од кои најголем е Националниот парк Лахемаа, кој се наоѓа на северниот брег. Националниот парк Соомаа, близу Перну е познат по своите стари моклишта.
2 Поврзано
*Список на цицачи во Естонија
*Список на птици во Естонија
*Список на риби во Естонија
*Список на пеперуги во Естонија
Штефен Фет

Штефен Фат (4 април 1990 во Франкфурт на Мајна) е германски ракометар кој игра за Рејн-Некар Ловен и за германската репрезентација.
1 Кариера
1.1 Клуб
Фат дебитирал во 2008/09 за Рејн-Неккар-Левен во Бундеслигата. За сезоната 2010/11 се пресели во ХСГ Вецлар . Овде станал еден од најдобрите стрелци и германски интернационалец. 2016 година се преселил во лисици од Берлин со кого клубот шампион во 2016 година беше и 2018 година во Купот на ЕХФ победи. Од сезоната 2018/19 тој е под договор со Рајн-Некар Ловен .
1.2 Репрезентација
Стефен Фат одиграл неколку натпревари за германската репрезентација. Во 2009 тој го освоил Светското јуниорско првенство со Германската репрезентација. На Европското првенство 2016 во Полска тој беше со германската екипа со победата над Шпанија од Европа во 24:17. На 2016 Олимписките игри во Рио де Жанеиро, тој го освоил бронзениот медал со репрезентацијата. За Европското првенство 2018 тој бил назначен од тренерот Кристијан Прокоп во 20-члениот тим. Тој има завршено 64 натпревари во кои постигна 133 гола.
2 Сезона
сезона, клуб, лига, игри, Гејтс, 7-метар, поле цели
2008/09, Рајн-Некар-Лајанс, националната лига, 18, 16, 1, 15
2009/10, VfL Gummersbach, националната лига, 29, 14, 0, 14
2010/11, HSG Wetzlar, националната лига, 24, 31, 5, 26
2011/12, HSG Wetzlar, националната лига, 33, 75, 0, 75
2012/13, HSG Wetzlar, националната лига, 29, 113, 10, 103
2013/14, HSG Wetzlar, националната лига, 31, 142, 12, 130
2014/15, HSG Wetzlar, националната лига, 32, 149, 8, 141
2015/16, HSG Wetzlar, националната лига, 30, 136, 0, 136
2016/17, Лисички Берлин, националната лига, 34, 82, 0, 82
2017/18, Лисички Берлин, националната лига, 28, 142, 0, 142
2018/19, Рајн-Некар-Лајанс, националната лига
2008-2018, целокупната, , 288, 900, 36, 864
Извор: Профил на играч во ракометната Бундеслига
3 Успех
* Европски шампион за млади 2008
* Помлад светски шампион 2009
* Победник на Европското првенство во Купот на Купот 2010 со VfL Гуммерсбах
* EHF Cup 2018 со лисиците Берлин
* Европски шампион 2016
* Бронзен медал на Олимписките игри во 2016 година
* Клуб светски шампион 2016
* DHB-Supercup 2018
4 Добитник е на наградите
* МВП на младинското Европско првенство 2008
* IHF ''дебитант на годината'' 2010
5 Социјална посветеност
Од почетокот на сезоната во 2018 година, Штефен Фат е вмешан како амбасадор на националната кампања „Ракометно поле“ за борба против ракот.
6 Наводи
Нур Татар

Нур Татар Аскари (|Nur Tatar Askari; р. во ) — турска женска натпреварувачка во теквондо со курдско потекло.
Го освоила својот прв медал кога имала 15 години. Двапати го освоила европското јуниорско првенство и добила златни медали на турнирите на Европска класа А. Освоила сребрен медал на Европското првенство за теквондо во 2010 година во Санкт Петербург, Русија и златен медал на Европското првенство за теквондо 2012 во Манчестер, Велика Британија.
Хор-Аха

Хор-Аха, Хор-Аха или Аха, Ити — вториот фараон на Првата египетска династија. Тој владеел во 31 век пред новата ера.
Во раниот династички период, фараоните биле назначени според нивното Хорово име, додека небти имињата на кралевите биле користени подоцна во списоците.
1 Владеење
Неговиот татко, Нармер во 32 век п.н.е. ги обединил Горен и Долен Египет. Хор-Аха станал фараон на околу 30 годишна возраст и владеел до својата 62 година.
Натпис од Абидос сведочи за фактот дека фараонот водел војна против Нубијците. Исто така преземал походи во Либан и Палестина. Во југозападниот дел на денешниот Израел, пронајдени се остатоци од предмети од керамика и слонова коска од времето на Првата династија, кои можеби потекнуваат од времето на фараонот Хор-Аха. Во гробницата на Ахин пронајдени се остатоци од садови со декорација типични за Палестина.
2 Смрт и гроб
Постои легенда дека го убил нилски коњ, олицетворение на богот Сет. Ако Хор-Аха е иста личност со легендарниот крал на Менес, тогаш приказната дека умрел од нилски коњ при лов е веродостојна.
Гробот на фараонот Хор-Аха е во некрополата на кралевите од Првата династија во Абидос (B10-15-19). Овие гробови се правоаголни простории во пустината, покриени со глина.
Природен резерват Тејчи

Природен резерват Тејчи (|Teiču dabas rezervāts) — природен резерват што се наоѓа на исток на Латвија, распослан во општините Мадона, Варакљани и Крустпилс.
1 Историја
Природниот резерват бил основан во 1982 година. Неговата намена е да го заштити истоименото тресетиште, едно од најголемите во Латвија и балтичките држави. Природниот резерват опфаќа површина од 19.779 ha, од кои 13.681 ha го сочинуваат тресетиштето Тејчи. Во ова влажно подрачје, се создале вистински мали езера, вкупно 18, но на одредени места издигнатите делови поцврста почва формирале острови од тресет.
Околу 3.729 ha од природниот резерват е под шума. Природниот резерват формира еден од најголемите екосистеми од овој вид во балтичкото подрачје, и самото тресетиште е едно од најголемите во балтичките држави, според информацијата од општината мадона, најголемо.
2 Географија
Областа ужива невообичаено висок степен на заштита како „строг природен резерват“, како што е дефинирано од страна на латвиските власти. Таа е една од само четири природни резервати во Латвија (од вкупно 683 специјално заштитени природни области). ). Ова е ознака резервирана за области со мала или никаква човечка активност и ретки или типични екосистеми. Од 2004 година, резерватот е дел од мрежата Натура 2000 на ЕУ.
Како строг природен резерват, пристапот до областа е регулиран. Областа е поделена на два дела, дел со регулиран пристап и дел со ограничен пристап. Пристапот до областа со ограничен пристап е нормално забранет; можни се само посети за научни цели при што е потребна дозвола од надлежниот орган. Пристапот до регулираниот пристапен простор е возможен во ограничено време од годината (1 јуни до 31 октомври), при што посетителите треба да бидат придружени со водич со соодветни квалификации. Исто така постои и кула за набљудување каде што може да се оди без водич, истата е сместена во делот на природниот резерват кој се наоѓа во општината Крустпилс.
3 Флора и фауна
Резерватот е дом на голем број на ретки или загрозени видови, вклучувајќи 38 заштитени видови на цветни растенија и папрати и 24 заштитени видови мов. Ова е важно живеалиште и за животните, вклучувајќи ги и безрбетниците. Резерватот е меѓународно важно место за птиците, како миграциските, така и оние кои се постојани. Образецот на повеќето птици познати како да живеат во латвиски мочуришта може да се најдат тука, некои во голем број - на пример, жерави и гуски.
На еден од островите од природниот резерват, Сиксала, живее мала група староверници. Етнички Руси, стигнале на островот Сиксала во 17 век, бегајќи од верско прогонство и сè уште опстануваат во нивното село.
Делта Холдинг

Делта Холдинг е српска холдинг-компанија со седиште во Белград, Србија. Делта Холдинг врши различни услуги, како што се агробизнисот, недвижниот имот и големопродажба. Во неа работат околу 3.300 луѓе, што го прави еден од најголемите работодавачи во земјата. Основач и претседател на Делта Холдинг е Мирослав Мишковиќ.
1 Историја
Делта Холдинг е основана на 4 февруари 1991 година во Белград.
Во март 2011 година, Делта Холдинг ја продаде својата најголема подружница и најголемиот српски синџир супервизори Макси, на белгиската Delhaize Group за 932,5 милиони евра . Во мај 2014 година, Assicurazioni Generali ги купи останатите акции на втората најголема српска осигурителна компанија " Делта генерали ".
Во февруари 2016 година трговските центри на " Делта Сити " во Белград и во Подгорица беа продадени на јужноафриканските Hyprop Investments Ltd за 202,5 милиони евра. На 31 декември 2017 година, Делта Холдинг има 55 помошни компании (поделени во четири одделенија), од кои 17 се со седиште надвор од Србија.
2 Поделби
Делта Холдинг има 55 компании во рамките на нејзиното стопанство и вкупно четири одделенија (и фондација), секој од нив служи за поинаква намена. Поделбите се како што следува:* Делта Агрур група - Агробизнис - најголемата поделба на Делта Холдинг. Оваа дејност работи во агробизнис активностите вклучуваат земјоделско производство, преработка, дистрибуција и маркетинг . Од јануари 2016 година, Делта Аграр управува со околу 14.500 хектари земјоделско земјиште (околу 145 квадратни километри) во Србија.* Делта преработка на храна
** Данубиј Нови Сад
** Јухор Јагодина
** Гала Миони Минијац
** Забавувајте се и пополнете Земун
* Делта Недвижни група - Недвижен имот
** Делта недвижности
** Трговски центри
** Хотели и канцеларии - Crowne Plaza Белград, хотел Парк, Белекспоцентар, HolidayInn
* Делта Дистрибуција - Трговија на големо
** Делта DMD
** Делта транспорт системи (ДТС)
** Делта Автомото
** Делта моторс
* Делта Фондацијата
Белпошта

Белпошта (|Белпошта) е националната поштенска служба на Белорусија. Станала член на Светската поштенска унија во 1949 година.
1 Историја
Развојот на поштенските услуги во Белорусија започна во античко време. Значи, за 885 е првото споменување во Хрониката на услугата на гласник на белоруската земја, "Прашана за Олег Раџимичи. . . "
Во Киевска Рус имаше посебна "позиција" - гласник на принцот. Куририте го пренесоа редот на принцот во различни делови на земјата. Понекогаш гласник отиде, и без сертификати, специјални пораки меморирани.
Во 1583 година, првиот во Белорусија пост-пат (Варшава - Белосток - Гродно - Вилнус) воведе систем на тарифи, кој работи денес во сите земји во светот. Превозот одреден според видот и потеклото на неговата тежина.
Во 1793 година, Белорусија стана дел од Руската Империја, а потоа пошта е понатаму развиена како дел од поштенскиот систем на Руската Империја. Постелни области беа формирани, вклучувајќи ги Минск, Витебск и Могиљов.
Првата телеграфска станица во Белорусија била опремена во 1859 година во минска пошта и во Бобруйск. Организирана е првата телеграфска линија.
Редовен превоз на пошта со железница започна во 1871 по трасата Минск - Москва, Минск - Ривнен, Минск - Брест, Минск - Љубава. Пост-моторите имаа специјални рамки за складирање и сортирање пошта. Автомобилите висеа поштенски сандачиња за да примаат пораки на возот.
* Поштенските марки и поштенската историја на Белорусија
Корупција во Србија

Нивоата на корупција се сметаат за високи од анкетираните жители на Србија, а довербата на јавноста во клучните институции останува на ниско ниво.
1 Динамика
Јавните набавки, процесите за регрутирање на јавната администрација, рударските и железничките операции се сектори со сериозен проблем на конфликт на интереси. Европската комисија предизвика загриженост поради српските судски, полициски, здравствени и образовни сектори кои се особено ранливи на корупција. Корупцијата се смета за најпроблематичен фактор за водење бизнис во Србија, проследено со неефикасна владина бирократија.
2 Антикорупциски напори
И покрај тоа што Србија постигна напредок во истрагата за случаите на корупција на високо ниво, спроведувањето на антикорупциските закони е слабо. Според Глобалниот корупциски барометар 2016 година, 22% од српските граѓани кои имале контакт со јавни институции се вклучиле во истражувањето (сообраќајна полиција, јавното здравство, образовниот систем, судовите - граѓански судски постапки, јавни служби кои издаваат официјални документи, оддели одговорни за социјална помош) платиле мито најмалку еднаш во претходната година. Индексот за перцепција на корупцијата во 2017 година на Транспаренси Интернешнал ја рангира земјата на 77 место од вкупно 180 земји. Транспарентност Србија заклучи на презентацијата на ИПК дека систематските мерки за спречување на корупцијата не се имплементирани и дека репресивните активности во борбата против корупцијата, високо експлоатирани од медиумите, немаа судски епилог.
Патрик Грецки

Патрик Грeцки (роден на 4 јули 1989 г. во Пфорцхајм ) — германски ракометар. Тој игра во Рајн-Некар Левен во ракометната Бундеслига.
1 Кариера
1.1 Клуб
Грецки игра на десната страна, и го носи бројот 24. Во 2007 година тој се преселил од родниот град на неговиот клуб град Пфорцхајм во Рајн-Некар Ловен и потпиша тригодишен договор таму. Во меѓувреме, Грецки е рекордер на лавовите во ракометната Бундеслига.
1.2 Репрезентација
Во мај 2009 година, бил поканет од националниот тренер Хајнер Бренд на репрезентација за обука на машкиот национален тим. Во неговиот прв меѓународен натпревар, играл на 17. Јуни 2009 во Порше Арена во Штутгарт против Белорусија. На Олимписките игри во 2016 година во Рио де Жанеиро, го освоил бронзениот медал. За Европското првенство 2018 тој бил назначен од тренерот Кристијан Прокоп во серијата 20. Досега има завршено 130 натпревари во кои постигнал 347 гола.
2 Личен живот
Грецкие тежи 84 кг а е висок 1,89 м. Живее во Пфорцхајм и ја посетувал гимназијата Ото Хан во Карлсруе. Неговата сестра Кетрин, исто така, одигра ракомет и била под договор со ХСГ Бенсхајм / Ауербах.* 2008: Германски А-младински шампион (С.Г. Кронау / Остринген)
* 2008: Помлад европски вице-шампион во Романија ("Најценет играч" на турнирот)
* 2009: Годишен " Дебитант на годината 2009 " на ракометната Бундеслига
* 2009: Помлад светски шампион во Египет
* 2013: Победник на Купот на ЕХФ
* 2016: Германски шампион
* 2016: Бронзен медал на Олимписките игри
* 2016: ДХБ Суперкуп
* 2017: Германски шампион
* 2017: ДХБ Суперкуп
* 2018: Куп на ДХБ
* 2018: ДХБ Суперкуп
3 Сезона
сезона, клуб, лига, игри, Гејтс, 7-метар, поле цели
2007/08, Рајн-Некар-Лајанс, националната лига, 28, 35, 0, 35
2008/09, Рајн-Некар-Лајанс, националната лига, 34, 58, 0, 58
2009/10, Рајн-Некар-Лајанс, националната лига, 34, 97, 0, 97
2010/11, Рајн-Некар-Лајанс, националната лига, 34, 97, 0, 97
2011/12, Рајн-Некар-Лајанс, националната лига, 17, 68, 0, 68
2012/13, Рајн-Некар-Лајанс, националната лига, 29, 101, 2, 99
2013/14, Рајн-Некар-Лајанс, националната лига, 34, 137, 0, 137
2014/15, Рајн-Некар-Лајанс, националната лига, 36, 148, 1, 147
2015/16, Рајн-Некар-Лајанс, националната лига, 30, 71, 2, 69
2016/17, Рајн-Некар-Лајанс, националната лига, 32, 94, 1, 93
2017/18, Рајн-Некар-Лајанс, националната лига, 32, 94, 1, 93
2007-18, Рајн-Некар-Лајанс, целокупната, 340, 997, 7, 990
Извор: Профил на играч во ракометната Бундеслига.
4 Наводи
Српски национален идентитет

Србија е национална држава на Србите, кои се доминантна српска етничка група. Србите се исто така доминантни во Република Српска, ентитет на Босна и Херцеговина . Во XIX век, српскиот национален идентитет се манифестира, со свест за историјата и традицијата, средновековното наследство, културното единство, и покрај Србите кои живеат под различни империи. Три елементи, заедно со наследството на династијата Немањиќ, беа од суштинско значење во фалсификување на идентитетот и зачувувањето за време на странска доминација: Српската православна црква, митот во Косово и српскиот јазик . Идентификацијата со средновековното наследство преку почитување на српските светци, заедно со српската епска поезија, помогнаа да се развие национална свест одвоена од другите православни народи на Балканот . Херојските епски циклуси ги инспирираа Србите да го оживеат своето херојско минато и слобода. Во приказните, хајдуците биле херои: тие ја одиграле улогата на српската елита за време на османлиската власт, ги бранеле Србите против отоманското угнетување и се подготвувале за националното ослободување и придонеле за тоа во српската револуција . Симболичниот косовски мит стана ''митомотор'', означувајќи мачеништво и одбрана на српската чест и христијанството против Турците (муслимани). Кога Кнежевството Србија доби независност од Отоманското Царство, православието стана клучна во дефинирањето на националниот идентитет, наместо на јазикот што го споделуваат другите јужни Словени ( Хрвати и муслимани).
Кирилицата е важен симбол на српскиот идентитет. Според Уставот на Србија од 2006 година, српската кирилица е единствената скрипта во службена употреба; исто така е ко-официјален претставник во Црна Гора и Босна и Херцеговина . Двоглавиот орел и штитот со огнени челици се главните хералдички симболи кои го претставуваат националниот идентитет на српскиот народ низ вековите.
Американското психолошко здружение објави меѓународно истражување за самопочитување спроведено на 16.998 луѓе од 53 нации во 2005 година; прашалникот вклучуваше погледи на поединечната личност, на сопствената нација и на другите народи. Истражувањето покажа дека Србија е ставена на прво место на најчудната нација, пред САД (6-ти) и Јапонија (последно место), а мнозинството нации, како и самите Срби, се согласија за ова. Истражувањето, исто така, истакна дека Србија е меѓу десетте најмногу колективистички нации.
Милано-Санремо 2019

Милано-Санремо 2019 — 110. издание на велосипедската еднодневна трка Милано-Санремо, која се одржала на 23 март како осми настан во сезоната на Светската турнеја.
Трката била освоена во спринт од Жилијан Алафилип, пред Оливер Насен и победникот на трката од 2017 година, Михал Квјатковски.
1 Екипи
Бидејќи Милано-Санремо е настан од Светската турнеја, сите осумнаесет UCI World Tour екипи биле автоматски поканети и се обврзани да учествуваат на трката. Седум професионални континентални екипи биле поканети, со што била заокружена главната група од 25 екипи.
2 Поредок
2.1 Завршен пласман
Џер

Џер — третиот фараон од Првата египетска династија. Тој бил син на фараонот Хор-Аха, и внук на Нармер. Негов наследник бил неговиот син Џет, а имал и ќерка, Мернејт. Според Манетон, тој владеел 57 години, но Тоби Вилкинсон укажува дека неговото владеење било пократко. Бил погребан во Абид, а потоа неговиот гроб се сметал за гроб на Озирис, богот на подземниот свет.
Нестрамкол

Нестрамкол или Нестрамско — историско-географска област во Егејска Македонија, денес во Грција.
На југ се граничи со областа Костенарија на запад преку реката Бистрица со областа Пополе а на север со областа Корешта.
Нестрамкол ги опфаќа следниве села:
;Општина Нестрам
Сите села.
;Општина Костур
Брештени, Галишта, Желегоже, Желин, Изглибе, Псоре, Цакони, Четирок, Горно Папратско, Долно Папратско, Добролишта, Ошени, Света Недела и Тиквени.
Чуфут Кале

Чуфут Кале (руски и украински: Чуфут-Кале; |Çufut Qale; караимски: Къале) – средновековна град-тврдина во Кримските Планини кој сега е руиниран.
1 Потекло на поимот
Името на кримски татарски и турски значи „Еврејска тврдина“ („чуфут/чифут“ – Евреин, „кале“ – тврдина), додека кримските Караими ја именуваат едноставно како „тврдина“ и местото го сметаат за историски центар на кримската караимска заедница. Во средниот век тврдината била позната како „Кирк јер“ (Место на четириесетмината)
2 Историја
Градот најверојатно бил основан во 5-6 век, како утврдена населба на границата на Византиското Царство на Крим. Во тоа време е многу веројатно дека оваа тврдина била наречена Фула. Населението на градот за време на тој прв период главно се состоело од Алани.
Во 1299 година, тврдината под името Кирк-Ер била заробена и ограбена од ордата на Ногаи. Во 13 и 14 век градот бил регионален центар на мало вазалско кнежевство на Кримската Јурта на Златната Орда. Во 14 век, градот бил населен со Караими, ситуација што останала до времето на Кримското Ханство.
Кирк-Ер бил резиденција на првиот хан на независниот Крим, Хаџи I Герај. По пристапувањето на Крим кон Руската Империја ограничувањата за престојот на Караимите тука се отстранети и тие почнуваат да ја напуштаат тврдината и да се селат во други градови на Крим. До крајот на 19 век Чифут Кале бил целосно напуштен од нејзините жители. Во тврдината останало само едно семејство како нејзин чувар.
Во Чифут Кале се наоѓала тарапана, каде што биле ковани кримските монети. Во осумнаесеттиот век, овде живеел познатиот караимски научник Авраам Самуилович Фиркович (1786-1874).
3 Галерија
4 Поврзано
*Караимски Евреи
*Кенеса
*Долина на духовите
Крсте Крстевски-Крцул

Крсте Крстевски - Крцул (̟, - , ) — македонски атлетичар, поранешен фудбалски и ракометен судија, фудбалски делегат и сестран спортист. Спаѓа во редот на сестраните битолски спортисти со освоени бројни државни титули во повеќе спортски дисциплини. Најпосветен на фудбалот на кој му посветил цели 52 години од својот живот, како фудбалски судија од сите рангови и фудбалски делегат.
1 Животопис
Крстевски е роден во Битола во 1940 година. Спортската кариера ја започнал во раната младост, а во 1958 година, иако сосема случајно, го освоил првото место на првата ноќна трка во Прилеп на 1500 м. Потоа учествувал на сите ноќни трки во Битола, Штип, Скопје и Велес и бил меѓу иницијаторите за формирање на Атлетскиот клуб „Олимпија“. Истата година станал член и на Македонската репрезентација, а на Купот на Републиката на 800 м. постигнал време што тогаш било незамисливо - 2, 02 секунди. Во 1963 година со скршено рамо го освоил првото место на Републичкиот натпревар во Сарај - Скопје, на 400 м. со пречки.
Фудбалската кариера ја започнал во фудбалскиот клуб „Пелистер“ - Битола. Со фудбал се занимавал од 1957 до 1964 година, а потоа целиот свој живот го поминал како фудбалски судија и делегат. Во 1958 година станал најмлад фудбалски судија на Југославија, а истовремено го положил и испитот за републички ракометен судија. Судел на над 100 натпревари низ цела Југославија. Под негова контрола судиските испити ги положиле над 400 судии. Паралелно со активностите на теренот извршувал и повеќе функции. Повеќе години бил претседател на Судиската организација на Македонија. За своите активности добитник е на бројни признанија и награди меѓу кои и трофејната златна плакета на ФСЈ и ФСМ, како и признанија од СОФКА Битола и ОФС Битола. Неговата судиска кариера со успех ја продолжил неговиот син Љубомир Крстевски, кој стигнал и до меѓународна листа.
Починал во Битола на 18 април 2019 година.
Џет

Џет (египетски „кобра“) — четврт фараон од Првата египетска династија, син на Џер и Хернејт, татко на фараонот Ден чија мајка е неговата сестра Мернејт. Според Манетон, тој владеел 23 години. Бил погребан во гробницата Z во Абид. Позната е неговата погребна стела, украсени со неговото Хорово име.
1 Наводи
Претходник: Џер, Египетски фараон Прва династија , Наследник:
Фриц Ланг

Фридрих Кристијан Антон „Фриц“ Ланг (роден на 5 декември 1890 - починал на 2 август 1976) - австриски, германски и американски режисер, сценарист и повремен филмски продуцент и глумец.
Едни од неговите најпознати филмови се иновативниот и футуристички Метрополис (1927) и подеднакво влијателниот М (1931), предвесник на филм ноарот кој го снимил пред да се пресели во САД.
Фауст (филм од 1960)

Фауст —- западногермански игран филм снимен во 1960 година во режија на Петар Горски. Овој филм претставува адаптација на истоимената драма од Јохан Волфганг фон Гете, драма напишана во 1829 година. Протагонистот, односно главниот лик, е лекар кој ја продава душата на ѓаволот (ѓаволот го игра Густав Грундгенс). Иако Грундгенс бил еден бил еден од најпознатите глумци во својата ера, и истата улога ја играл дури 600 пати во театарот, секогаш се противел да ја повтори оваа улога во филмот. По подолг период на тоа успеала да го убеди една позната германска продуцентка. На крајот за режисер бил одбран посвоениот син на Грундгенс, Петар Горски.
Густав Учицки

Густав Учицки (6 јули 1898 - 27 април 1961) — австриски филмски режисер, најпознат по низата успешни филмови кои ги снимил во Германија во 1930 и 1940.
1 Биографија
Учицки се родил во Виена како вонбрачно дете на Марија Учицки и сликарот Густав Климт.
Во 1916 година се вработил во австриското филмско студио „Саша-филм“ каде на почетокот работел како камерман, а дебитирал како режисер со филмот „''Ди Пратермици''“ во 1927 година.
Колективен имунитет

Колективен имунитет е форма на индиректна заштита од инфективни болести кој се јавува кога голем процент од населението имаат стекнато имунитет кон одредена инфекција, со што се обезбедува заштита за лицата кои не се имуни. Во популација во која голем дел од луѓето се имуни, се запира или забавува верижното ширење на инфекцијата. Колку е поголем бројот на имунизирани лица, толку е помала веројатноста оние кои не се имунизирани да дојдат во контакт со заразено лице.
Поединечниот имунитет може да биде здобиен преку стекнување на инфекцијата или преку вакцинација. Некои лица не можат да бидат вакцинирани од медицински причини и за оваа група колективниот имунитет е важен метод на заштита. Откако ќе биде достигнат одреден праг на имунизирани лица, колективниот имунитет постепено ја елиминира болеста од популацијата. Оваа елиминација, доколку се постигне на светско ниво, може да резултира со трајно намалување на бројот на заболувања на нула, што се нарекува ерадикација на болеста. Овој метод беше искористен за ерадикација на големи сипаници во 1977 и за регионална елиминација на други болести. Колективниот имунитет не се однесува на сите болести, туку само на оние што се заразни, односно оние кои можат да бидат пренесени од едно лице на друго. Тетанусот, на пример, е инфективен но не е заразен, па колективниот имунитет не се однесува на него.
Терминот колективен имунитет првпат бил користен во 1923. Бил признаен како природна појава во 1930-тите кога се увидело дека откако значителен број на деца биле имунизирани против морбили, бројот на новоинфицирани опаднал, вклучително и меѓу ризичните деца. Оттогаш масовната вакцинација со цел индуцирање на колективен имунитет станала честа и обезбедила успешна превенција од ширење на многу заразни болести. Отпорот кон вакцинацијата претставува предизвик за одржувањето на колективниот имунитет, со што се овозможува болести кои може да се превенираат, да перзистираат или да се вратат во заедници во кои има неадекватни стапки на вакцинација.
Никаде во Африка

Никаде во Африка - германски филм од 2001 година во режија на Каролина Линк. Сценариото се заснова на автобиографска новела напишана во 1995 година година која имало исто име како и филмот и била напишана од Штефани Цвиг. Во филмот се раскажува приказна за животот во Кенија на германско-еврејско семејство кое имигрирало таму во 1938 година, бегајќи од прогонството во Нацистичка Германија. Овој филм добил оскар за најдобар странски филм, како и пет останати германски филмски награди.
1 Кратко за филмот
Во 1938 година, семејството Редлих заминува во Кенија од Шлеска, Нацистичка Германија, за да избега од интензивниот прогон на евреите во тој период. Волтер, поранешен адвокат, наоѓа работа во една фарма. Неговата жена многу тешко се прилагодува на животот во Африка. За разлика од неа, ќерката на Волтер, Реџина, брзо се прилагодува на околината и на животниот стил , така што лесно го научила јазикот кој се зборувал во тоа подрачје и се заинтересирала за локалната култура. Реџина се запознава и се спријателува со готвачот на фармата, кој го спасил животот на Волтер, така што го излечил од маларија. Единствен контакт кој го има жената на Волтер со германец е пријателот на нејзиниот маж, Зускинд, поранешен германец кој живеел со години во Африка. При еден разговор кога тој бил прашан зошто не бил оженет, тој одговорил дека има навика да се вљубува во мажени жени.
2 Позначајни улоги
Куле вампе или: кому му припаѓа светот?

Куле вампе или: кому му припаѓа светот? е филм од времето на Вајмарската Република, која припаѓа на жанрот - пролетерски филм. Тоа е мешавина на игран, документарен и пропаганден филм, збогатен со елементи на мјузикл. Меѓу другото, Бертолт Брехт работел како сценарист. Режисер бил Бугаринот Златан Дудов, кој претходно направил еден вид документарен филм за условите на живеење на работниците во Берлин. Филмот бил создаден под голем притисок и политичка репресија.
1 Дејство
1.1 Извадок од цензурирана одобрена верзија
„Куле вампе“ играл во Берлин во раните 1930-ти. На почетокот на филмот, еден невработен млад човек (братот на Ани) влегува од прозорецот во очај, откако го поминал денот залудно во потрага по работа. Неговото семејство кратко потоа го напушта станот. Тие се преселуваат во куќа со градина наречена „Куле вампе“.
Ани, ќерката во семејството и единствениот член на семејството кој сѐ уште работи, забременува и се вљубува во нејзиниот пријател Фриц, кој истовремено објаснува дека бил присилен поради бременоста на Ани. Ани по ова објаснување го напушта и се преселува кај нејзината пријателка Герда. Таа подоцна учествува на работнички спортски игри, каде повторно се среќава со Фриц, кој претходно ја изгубил работата. Потоа тие двајца повторно ќе се најдат.
Кулминацијата на дејството е враќањето со воз (оваа сцена била напишана од Бертолт Брехт). Во оваа кавга Ани, Фриц, некои работници од средна класа и богати мажи и жени дискутираат за состојбата на светската економска криза. Еден од работниците сфаќа дека богатите во ниту еден случај нема да го променат светот, при што еден од богатите одговорил кој би можел да го промени светот наместо нив. Герда одговорила: „Оние што вие не ги сакате.“
Филмот завршува со пеење на Песната на солидарноста.
Земјоделство во Турција

Земјоделството во Турција — гранка на турската економија. Земјоделството обезбедува приход од 62,7 милијарди долари и вработување на 6,1 милиони луѓе (2011). Земјоделството се врши главно во јужните региони на Турција - Анталија, Мерсин, Мугла, Газиантеп.
Во приморските области на Турција, населението се занимава со риболов. Пчеларството е широко распространето во окрузите Измир, Бурса и Кајсери. Пред Првата светска војна, Турција била главниот добавувач на свила на светскиот пазар.
Земјоделските производи се испраќаат во европски земји, во Русија, во Украина, во Ирак, во арапските земји. Во 2015 година, откако турските сили го собориле рускиот воен авион, Руската Федерација вовела забрана за увоз на турски земјоделски производи, вклучувајќи: модар патлиџан, калинки, портокали, мандарини, трупови и остатоци од домашни кокошки и мисирки, карфиол, брокула, краставици, грозје, јаболка, круши, кајсии, праски итн..
1 Релјеф и климатски услови
Во Турција, околу 26,3 милиони хектари од турската територија се користи за земјоделство. Релјефот на надморска височина е 55,9% од територијата на Турција и има висина од 1000 метри, преовладувачката средоземна клима овозможува да растат термофилни растенија: цитрус, маслинки, ореви, чај, тутун, памук и пченка.
Во Турција преовладуваат планинските, тенки и слабо плодни почви, па така почвите главно се користат како пасишта. На крајбрежните рамнини, во речните долини, се јавуваат плодна почва.
2 Растително производство
Во Турција, земјоделците главно се занимаваат со растително производство (околу 58%). Уделот на сточарски производи е околу 30%, за производи за производство на лен - 6% и риболов - 1%. Околу 85% од земјоделското производство за садење во Турција учествува со житни култури. Житото е засадено на површина од околу 9 милиони хектари. Во западниот дел од земјата се наводнува обработливото земјиште. 10% од садниците е наменето за овошјето, 7,6% за маслодајни растенија, 2,5% - памук.
Околу 90% од пченицата во земјата се конзумира во вид на леб, 1% - за пченицата и 2% - за тестенини.
3 Добиток
Според податоците за 1994 година, во Турција имало 36 милиони овци, околу 12 милиони глави добиток и 10 милиони глави кози. Говеда биле чувани заради млеко, месо и кожи, овци - за производство на волна за ткаење на тепих и месо, кози - за производство на волна и млеко.
4 Статистика
+Земјоделски податоци на Турција за годините 2002-2011<ref 2013, tobb.org.tr
Основни информации, Турција (2002), Земјоделство (2002), Удел на земјоделството (во %) (2002), Турција (2011), Земјоделство (2011), Удел на земјоделството (во %) (2011)
Население (во милиони), 69,3, 23,7, 34,2, 74,7, 17,3, 23,2
Вработени (во милиони), 21,3, 7,4, 34,9, 24,1, 6,1, 25,5
Национален доход (во милијарди $), 230,5, 23,7, 10,3, 772,3, 62,7, 8,1
Приход по глава на жител ($), 3492, 1064, 28,6, 10444, 3653, 35,0
Извоз во (милијарди $), 36,0, 4,0, 11,2, 134,9, 15,3, 11,3
Увоз во (милијарди $), 51,5, 3,9, 7,7, 240,8, 17,6, 7,3
Збогум, Ленин!

Збогум, Ленин! - германски филм од 2003 година, жанровски одреден како трагикомедија. Филмот е во режија на Волфганг Бекер, а главните улоги ги толкуваат Даниел Брил, Катрин Сас, Кулпан Хаматова и Марија Симон. Повеќето сцени биле снимени на булеварот „Карл Маркс“ во Берлин,околу Платенбау и Александарплац.
1 Заплет
Во пролог, Алекс Кернер (Даниел Брил) заедно со неговите сонародници биле горди кога првиот човек од Источна Германија, Сигмунд Јен заминал во вселената.
Остатокот од филмот се одвива во Источен Берлин. Алекс живее со својата сестра Аријан, мајката Кристијане и малата ќерка на Аријан, Пол. Нивниот татко избегал на Запад во 1978 година и го напуштил семејството. Во негово отсуство, Кристијан станува екстремен идеалист и ја поддржува владејачката Партија на социјалистичкото единство на Германија. Алекс учествува во анти-владините демонстрации, каде што случајно се сретнува со девојка, но е разделен од полицијата пред да се запознаат. Кристијана случајно поминува и кога гледа дека нејзиниот син е уапсен доживува срцев удар и паѓа во кома. Полицијата не му дозволува на Александар да и помогне на мајка си и го приведува, но подоцна тој е пуштен и оди во болница за да ја посети.
Додека е во посета на својата мајка, Алекс повторно ја среќава девојката од демонстрациите и дознава дека се вика Лара. Таа е млада медицинска сестра од Советскиот Сојуз, која моментално се грижи за неговата мајка. Алекс е фасциниран од неа. Во кратко време тие почнуваат да се гледаат и стануваат многу блиски. Набрзо после тоа се случува падот на берлинскиот ѕид. Капитализмот навлегува во Источен Берлин и Алекс го губи работното место.
2 Награди
Филмот добил награда од страна на БАФТА, номиниран како најдобар филм во неанглиско говорно подрачје, како и најдобар европски филм од страна на Златен глобус. Исто така се закитил и со наградата за најдобар филм од Европската унија.
Музеј на филмот во Берлин

Музеј на филмот во Берлин (|Filmmuseum Berlin) — еден од седумте филмски музеи во Германија. Бил отворен во 2000 година како оддел на Германската кинотека.
1 Поставки
Со преселување на Германската кинотека во филмската куќа на плоштадот Потсдамер Плац бил воспоставен одделот „Музеј на филмот во Берлин“ во септември 2000 година. Постојаната изложба прикажува експонати од целата германска историја на филмот, вклучувајќи го егзилот во Холивуд во времето на националсоцијализмот: на пример, филмски плакати, фотографии, филмски костуми, скици и други реквизити. Има посветен цел дел за глумицата Марлен Дитрих, која самата ја собрала својата приватна збирка.
Од 1 јуни 2006 година е дополнет музејот со телевизискиот музеј. Името на установата било променето во „Германска кинотека - Музеј на филмот и телевизијата“.
Покрај постојаната изложба се поставуваат посебни изложби. Во текот на Берлиналето во февруари одредени години се прикажуваат одредени специфични изложби.
Музејот поседува библиотека за филмска литература, како и важни списанија.
Музејот е член во Германското филмско здружение.
Харакири (филм)

Харакири — германски црно-бел нем филм снимен во 1919 година во режија на Фриц Ланг. Тој е еден од првите филмови каде е прикажана јапонската култура.
Филмот првично бил издаден во САД и во други земји како „Мадам Батрфлај“, бидејќи изворниот материјал на кои е заснован исто така бил инспирација за истоимената опера на Џакомо Пучини.
Ерих Енгел

Ерих Густав Ото Енгел (роден на 14 февруари 1891 во Хамбург - починал на 10 мај 1966 во Берлин) ''—'' германски филмски и театарски режисер. Исто така, во литературата повремено се споменува и во комедијата на режисерот Ерих Енгелс.
1 Животопис
Енгел бил дел од Школата за применета уметност во Хамбург. По дипломирањето работел кратко како новинар во театарот Талија во Хамбург и се стекнал со глумечко образование. Енгел поминал и неколку години патувајќи. Во 1917 и 1918 година, тој бил драматург во Шаушпилхаус, а подоцна во Хамбуршкиот камерен театар. По краток ангажман во Баварскиот државен театар во Минхен, тој се преселил во Берлин во 1924 година. Меѓу другото, работел и во Германскиот театар во Берлин. Енгел наскоро станал еден од најважните преведувачи на Брехт.
Енгел го направил својот пробив со операта „Три гроша“, чија премиерна изведба била на 31 август 1928 година била изведена во театарот Шифбауердам. Енгел има живеено во уметничката колонија Вилмесдорф.