procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Спилио

Спилио или Спиљо (|Σπήλαιο, ''Спилео'') — село во Гребенско, Егејска Македонија, денес во општината Гребен на Гребенскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 187 жители (2011).
1 Географија и местоположба
Селото е оддалечено околу 25 км југозападно од градот Гребен, на источните падини на планината Пинд, во близина на реката Венетик, на нејзината лева страна, на надморска височина од 900 м. Во непосредна близина на селото е сместен Портички мост.
2 Историја
2.1 Во Отоманското Царство
Во XIX век Спилио било грчко село во Гребенската каза на Серфиџенскиот Санџак.
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900, во Спилио живееле 409 Грци.
На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. ''Спилеон'' се води како чисто грчко село во Гребенската каза на Серфиџенскиот санџак со 79 куќи.
Според статистиката на грчкиот конзулат во Еласона, во 1904 г. во Спилио живееле 600 Грци христијани.
2.2 Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор, кога броело 717 жители. Нивниот број во 1920 г. се намалил на 657.
3 Стопанство
Населението произведува жито, компири и други земјоделски производи. Населението делумно се занимава и со сточарството.
4 Самоуправа и политика
Во 1918 година, селото станало самостојна општина, а атарот на општината опфаќал површина од 33 квадратни километри. Општината Спилио била приклучена во општината Теодорос Зјакас во 1997 година, која била укината во 2011 година и станала дел од поголемата општина Гребен.
Селото припаѓа на општинската единица Теодорос Зјакас со седиште во селото Мавран, која припаѓа на поголемата општина Гребен, во округот Гребен. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Спилио, во кој е единствено село.
5 Културни и природни знаменитости
Археолошки наоѓалишта
* Спилиска тврдина — крепост од античко и византиско време
Мостови
* Љатички мост — стар мост кај селото, прогласен за споменик на културата
* Портички мост — стар мост кај селото, прогласен за споменик на културата
Цркви
* Црква „Св. Атанасиј“ — главна селска црква, изградена во 1804 година;
* Црква „Успение на Пресвета Богородица“ — изградена во 1633 година, поранешна манастирска црква.
6 Личности
Родени во Спилио
* Адамантос Манос (1862 - 1908) — грчки андартски капетан
7 Наводи
Чурхли

Чурхли — гребенско село во Егејска Македонија, Република Грција. Според пописот од 2011 година во селото има 452 жители
1 Географија
Селото се наоѓа на околу 15 километри северно од градот Гребен. На север се граничи со селото Фуркач.
2 Историја
2.1 Под Османлиското Царство
Кон крајот на XIX век Чурхли е големо мешано гркојазично муслиманско-христијанско во Гребенската каза на Османлсикото царство. Според статистиката на Васил К’нчов во 1900 година во ''Чурхли (Зурхли, Џурхли)'' живеат 400 Валахади (гркојазични муслимани), 200 Грци христијани и 40 Роми.
На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. ''Џуруфли (Зуркли)'' се води како чисто грчко село во Гребенската каза на Серфиџенскиот санџак со 175 куќи.
Според статистика на грчкиот конзулат во Еласона од 1904 година во ''Τσούρχλι'' има 600 валахади и 400 Грци-христијани.
2.2 Грчка окупација
За времен на Првата балканска војна во 1912 година во селото влегуваат грчки војски и по Втората балканска војна во 1913 година Чурхли останува во Грција.
Во средината на 20-те години на минатиот век муслиманското население е иселено во Турција според Лозанскиот договор и на негово место се доселени Грци кои пребегнале од Турција. Во 1928 година селото е целосно христијанско со месни жители и новодојденци бегалци броејќи 124 семејства со вкупно 413 жители.
Во 1927 година името на селото е сменето во ''Агиос Георгиос''.
3 Личности
Познати личности родени во ова село се:
* Бекир Фикри-паша (1882 - 1914), турски војсководец
* Ѓорѓи Јанински (1810 - 1838), новомaченик
* Георгиос Зервас (1820 - 1860), ајдук
* Николаос Канутас (Νικόλαος Κανούτας),андарт, кој како млад се преселил во Цариград, се приклучил на Македонскиот комитет како четник на Павлос Гипарис во Костурско, и областите на Корешта, Невеска и Лехово (Леринско), а во 1912 година работи во коњоодгледувачница
Самарина

Самарина (|Σαμαρίνα, |Samarina) — село во Гребенско, Егејска Македонија, денес во општината Гребен на Гребенскиот округ во Западна Македонија, Грција. Населението брои 378 жители (2011), сите Власи.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа 50 км западно од градот Гребен, во источното подножје на планината Смолика во северен Пинд. Иако административно е дел од македонскиот Гребенски округ, Самарина лежи во долината на реката Војуша и географски припаѓа на Епир, а не на Македонија. Најблиски населени места се Фурка во општината Коница (Епир) на северозапад, Жужел во општината Нестрам (Костурско) на север преку планината Куркури и Филипишта (Гребенско).
Со надморска височина од 1.450 м, Самарина е највисокото населено место во Егејска Македонија и цела Грција.
2 Историја
2.1 Османлиско време
Самарина заедно со Мечово и Авдела се традиционално меѓу најголемите влашки населби во денешна Грција.
За големината и значењето на селото сведочи фактот што жителите зеле големо учество во Грчката војна за независност. Познато е дека 120 самаринци учестуввале во пробивот при Опсада на Месолонги под команда на Михос Флорос.
Во црквата „Св. Илија“ стои натпис од 1828 г., а во црквата „Успение на Пресвета Богородица“ од 1829 г. се споменува митрополитот Антим II Гребенски.
Во XIX век Самарина била на удар на грчката пропаганда, но во селото работела и романската пропаганда, иако во помал степен отколку во Авдела. Во 1880 г. во Самарина е отворено романско училиште по залагање на Т. Шому.. Според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Самарина имала 2.600 жители, сите Власи. Познато е дека бројката на К’нчов е премала, бидејќи грчката статистика за 1904 г. наведува 3.059 жители, кои ги нарекува ''влахофони'', од кои 52 ''пороманчени''. без притоа да им ја признае етничката припадност.
На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. Самарина се води како чисто влашко село во Гребенската каза на Серфиџенскиот санџак со 902 куќи.
Со Букурешки договор во 1913 г. Самарина е припоена кон грчката држава, кога имала дури 4.198 жители. Како последица од Првата светска војна населението почнало силно да опаѓа. Во 1928 г. населението броело само 603 жители, но во 1940 г. успеало да се врати на 1.142 жители.
2.2 Втора светска и Граѓанска војна
Самарина за кратко била окупирана од Италијанците за време на Грчко-италијанската војна, но местото вистински настрадало по Втората светска и Граѓанската војна кога е наполно напуштена и останала речиси празна сè до 1970-тите.
3 Население
По Граѓанската војна селото практично се испразнило и не почнало да се населува во поголема мера сè до 1970-тите. Оттогаш наваму, бројноста на жителите бележи пораст и повторен пад.
Жителите на Самарина денес ги има во разни краишта на светот, како и поголемите градски центри во Грција, каде водат организиран живот во здруженија и друштва.
4 Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Самарина со седиште во истоименото село, која припаѓа на поголемата општина Гребен, во округот Гребен. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Самарина, каде е единствено населено место.
Борен (Чеч)

Борен или Бураџик (грчки: Βραχοχώρι, ''Врахохори'') — село во Драмско, Егејска Македонија, денес во Грција. Влегува во состав на општината Неврокоп Ова е најсеверното населено место во Егејска Македонија и се наоѓа во етнографската област Чеч.
Хамидие

Хамидие (|Λειβαδίτης, ''Ливадитис'') — село во Скечанско, Западна Тракија, денес во општината Скеча на истоимениот округ во областа Источна Македонија и Тракија, Грција. Населението брои 6 жители (2021).
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа северозападно од Крстополе и Скеча, високо на планината Кушлар, во југоисточните падини на Западните Родопи, на надморска височина од 1.200 м.
2 Историја
2.1 Во Отоманското Царство
Во XIX век Хамидие било турско село во Драмската Каза на Драмскиот Санџак. Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г., во селото Хамидие имало 338 жители, сите Турци.
2.2 Во Грција
Во Првата балканска војна во 1912 г. селото е окупирано од бугарска војска. По Втората балканска војна во 1913 г. истото е припоено кон Грција. Таа година селото броело 120 жители, кои во 1920 г. се зголемиле на 248 лица.
Во 1923 г. сите жители се иселени во Турција по сила на Лозанскиот договор. На нивно место се населиле 51 бегалско семејство (вкупно 208 бегалци), така што селото станало чиста бегалска населба. Во 1926 г. селото е преименувано во ''Ливадитис'' (Λειβαδίτης).
Хамидие настрадало за време на Граѓанската војна во Грција (1946–1949) и неговите жители се иселиле, а не било обновено дури до 1970-тите.
3 Стопанство
Населението се занимава исклучиво со сточарството.
4 Наводи
;Забелешки
Тухал

Тухал или Туфал (|Αετός, ''Аетос''; до 1927 г. ''Τουφάλ'', ''Туфал'') — поранешно село во Драмско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Драма во областа Источна Македонија и Тракија, Грција.
1 Географија
Селото се наоѓало на планината Боздаг, североисточно од Мокрош и градот Драма, на десниот брег на реката Места, на надморска височина од 745 м.
2 Историја
2.1 Во Отоманското Царство
Во ХІХ век Тухал било турско село во Драмската каза на Серскиот Санџак.
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900, во Тухал живееле 157 Турци.
2.2 Во Грција
За време на Првата балканска војна селото е окупирано од Бугарија, но по Втората балканска војна во 1913 г. е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Таа година селото броело 340 жители, кои поради војните во 1920 г. се намалиле на 194 лица.
Во 1924 г. сите жители се иселени во Турција по сила на Лозанскиот договор, а во 1927 година, името на селото било променето во Аетос (''Αετός''). Иако името на селото било променето, во него не биле сместени бегалци и не било обновено, со што подоцна е избришано од евиденција.
3 Наводи
Загуш

Загуш (|Ζάγγους, ''Зангус'') — поранешно село во Зихненско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Просечен во областа Источна Македонија и Тракија, Грција.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓало во јужните падини на планината Штудер, југоисточно од Калапот и северозападно од селото Кобалишта, под чија општина спаѓало, на надморска височина од 315 м.
Во минатото, тоа се сметало за едно од шестте маала на Чали Баши, заедно со соседните села Буџак, Доспат, Мезе, Пашина и Џами Маала.
2 Историја
Во XIX век Загуш било турско село во Драмската каза на Драмскиот санџак. Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г., во селото Загуш имало 440 жители Турци.
За време на Првата балканска војна селото е окупирано од Бугарија, но по Втората балканска војна во 1913 г. е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Бидејќи настрадало за време на војните, селото се води како напуштено во пописот од 1913 година, додека во 1920 г. броело 317 жители. Во 1924 г. сите жители се иселени во Турција по сила на Лозанскиот договор. Селото не било обновено и во 1928 г. било избришано од евиденција.
3 Наводи
Калово (Драмско)

Калово (|Καλύβα, ''Калива''; до 1926 г. ''Κάλοβο'') — село во Скечанско, Западна Тракија, денес во општината Скеча на истоимениот округ во областа Источна Македонија и Тракија, Грција. Населението брои 3 жители (2021). Сè до 1923 г. било населено со Македонци-муслимани.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Драмски Чеч, северозападно од Крстополе, под врвовите Китик (1.263,8 м) и Кавалаџик (1.297,5 м) во Западните Родопи, на надморска височина од 800 м. Поделено е на две маала: Горно и Долно Калово, сместени во долината на Каловска Река.
Непосредно до селото се наоѓала сега напуштената населба Каловаџик.
2 Историја
2.1 Антика
На ридот Кале, на 4 км југоисточно од селото, се наоѓаат остатоците на древномакедонска тврдина, подигната во времето Филип II Македонски околу 340 година п.н.е., на местото на постара тракиска населба од раното железно време (IX-VIII век п.н.е.).
2.2 Во Отоманското Царство
Во подробен регистар на санџакот Паша од 1569-70 г. даночно обврзаното население на Калово се наведува вака: муслимани - 38 семејства и 27 неженети, како и 3 јуручки семејства.
Во XIX век Калово било македонско-муслиманско село во Драмската Каза на Драмскиот Санџак. Тодор Симовски погрешно го смета македонското население за турско. Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г., во селото Калово имало 194 Македонци-муслимани кои живееле во 40 куќи.
2.3 Во Грција
Во Првата балканска војна во 1912 г. селото е окупирано од бугарска војска. По Втората балканска војна во 1913 г. истото е припоено кон Грција. Таа година селото броело 196 жители, кои во 1920 г. се намалиле на 172 лица.
Во 1923 г. сите жители се иселени во Турција по сила на Лозанскиот договор. На нивно место се населиле 34 бегалски семејства (вкупно 123 бегалци) од Понд, Тракија и Мала Азија, така што селото станало чиста бегалска населба. Во 1926 г. селото е преименувано во ''Калива'' (Καλύβα).''''
3 Културни и природни знаменитости
Археолошки наоѓалишта
* Каловска тврдина — древномакедонско утврдување крај селото.
4 Наводи
;Забелешки
Кобалишта

Кобалиште (|Κοκκινόγεια, ''Кокиногија'', до 1927 ''Κουμπάλιστα'', ''Кубалиста'') — село во околината на градот Драма во Егејска Македонија, Република Грција.
1 Географија и местоположба
Селото Кобалиште се наоѓа западно од градот Драма и само пет километри западно од Просечен, сместено на надморска височина од 140 метри. Всушност, селото Кобалишта се состоело од четири маала, и тоа од Дервен, Патилјам, Каљко и Таксијахре. Низ селото минува суводолицата Сушица (Куручај), која доаѓа од Руждене.
2 Историја
Во минатото, селото Кобалиште било населено со мешовито македонско, турско и ромско население, при што во статистиките на К’нчов од 1910 се споменува со 350 Македонци, 360 Турци и 20 Роми, додека Бранков го искачува бројот на Македонците на 440 жители. По принудното иселување на Турците во 1923 година во Турција по сила на Лозанската конвенција тука биле сместени 219 бегалски семејства со вкупно 879 жители, така што селото повторно станало мешано, овој пат и со грчко население.
2.1 Потекло и значење на името
Името на селото Кобалиште најверојатно доаѓа од македонскиот збор ''кобел'' на местниот говор ''кобал'' со значење 'дрвен сад со долгнавесто дно за чување вода, млеко, кајмак и др. што може да се поврзе со изгледот на местоположбата каде што е сместено селото. Според Јордан Н. Иванов името веројатно е патронимично име од личното име *''Кобил'', од *''ковил'', од *''копил(е)''. Но може да се претпостави дека доаѓа и од ''кобила'' (заради обликот ''Кобилица'', сличен со местното име ''Кобилица'' на Шар Планина), а на тукашното место поради крстосување с грчкото ''καβάλλης'', ''работен коњ'' од латинското ''caballus''.
3 Стопанство
Во селото се произведува тутун, жито и други земјоделски производи, а населението делумно се занимава и со сточарство.
4 Население
Во пописот од 1913 година селото е евидентирано само со 887 жители, додека во 1920 година Кобалиште имало 805 жители. По населувањето на бегалските семејства во 1928 се води со 1341 жител, во 1940 имало 1786, во 1951 со 1335, во 1961 со 1308, за да опадне во 1971 на 812, во 1981 на 712, а во 1991 се намалило на 684 жители. Осетното намалување на бројот на населението по шеесеттие години се должи на масонвото иселување во поголемите градови.
години, население
1928, 1341
1940, 1786
1951, 1335
1961, 1308
1971, 812
1981, 712
1991, 684
2001, 600
5 Културни и природни знаменитости
* Црква „Св. Архангели“ од 1820 г., прогласено за споменик на културата
6 Иселеништво
Најголемиот дел од македонското население се иселило во Бугарија, а муслиманското во Турција, додека осетното намалување на бројот на населението по шеесеттите години се должи на масонвото иселување во поголемите градови.
Дамјан (Ениџевардарско)

:''За други значења на поимот Дамјан видете на појаснителната страница''
Дамјан (|Δαμιανό, ''Дамјано''; 1926 г. ''Δάμιανη'', ''Дамјани''), на турски Сулукли или Сулуклу — село во Ениџевардарско, Егејска Македонија, денес во општината Постол на истоимениот округ во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 396 жители (2011). Сè до 1924 г. било населено исклучиво со Македонци.
1 Географија
Селото е сместено во северозападниот крај на Солунското Поле (Пазарско Поле), 5 км североисточно од градот Пазар (Ениџе Вардар), по патот за Гуменџе.
2 Историја
2.1 Во Отоманското Царство
Во XIX век Дамјан било мало, чисто македонско село во Ениџевардарска каза. Во 1848 г. рускиот славист Виктор Григорович („Очерк путешествия по Европейской Турции“) го опишал ''Дамија'' како македонско село.
Во 1889 г. хрватскиот етнограф Стефан Верковиќ („Топографическо-этнографическій очеркъ Македоніи“) напишал за Дамјан:
На почетокот на 1870-тите жителите на Дамјан биле меѓу ретките села во Ениџевардарско кои биле под врховенството на Бугарската егзархија. Во овој период се обратиле кај нејзината управа да издејствува ферман за изградба на црква во селото.
Според Николаос Схинас, во средината на 1880-тите Дамјан (''Δαμνιανή'') било село со 8 христијански семејства.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. селото броело 90 жители, сите Македонци христијани.
Целото село било под врховенството на Бугарската егзархија. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 г. во Дамјан (Damian) имало 112 Македонци, сите под егзархијата. Во селото работела и бугарската пропаганда.
Училишниот инспектор Никола Хрлев во 1909 г. напишал за селото:
Во 1910 г. Халкиопулос напишал дека во селото (''Δαμιανή'') имало 130 егзархисти.
Според српскиот географ Боривое Милоевиќ, во периодот пред Балканските војни селото се состоело од 12 македонски куќи.
2.2 Во Грција
Во 1912 г. Дамјан е заведен како село со христијанска и муслиманска вероисповед и македонски јазик. По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата 1913 г. селото броело 115 жители (60 мажи и 55 жени), кои во 1920 г. биле 114. Во 1924 г. грчките власти го протерале сето население во Бугарија (115 лица), а малкуте тогаш присутни муслимани се иселени во Турција. На нивно место се доселени грчки колонисти од Понд и Мала Азија. Во 1926 г. е преименувано во Дамјано. Во 1928 година селото е претставено како чисто дојденско, со 373 жители од 100 семејства.
Во 1940 г. селото веќе нараснало на 642 жители. Оттогаш населението постепено почнало да опаѓа, и ова трае до денес.
3 Стопанство
Селото е полупланинско и релативно пасивно. Се одгледува пченица, тутун и грозје, а делумно е застапено и сточарството.
4 Личности
* Ѓорѓи Иванов Пешев – Гончо (1885 – 1973) — четник на Христо Зинов и Иван Јанев-Брло; починал во Свети Влас, Несебарско* Ѓорѓи Костадинов Гинев (Гошо Дамјански) — раководител на месниот комитет на ВМРО* Димитар Ајгаров (1866 – 1947) — револуционер на ВМРО
5 Поврзано
* Пазар (град)
Гропино

Гропино (|Δάφνη, ''Дафни''; до 1926 година: ''Γρόπινο'', ''Гропино''; книжевно: ''Γρόπινον'', ''Гропинон''; до 1957 година: ''Βαλτολίβαδο'', ''Валтоливадо''; книжевно: ''Βαλτολίβαδον'', ''Валоливадон'') — село во Пазарско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Вртикоп, во Централна Македонија, Грција.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа западно од градот Пазар, во непосредна близина на селата Свети Ѓорѓи, Карамзино и Колибите, на надморска височина од 15 метри.
Сместено е на 22 километри југоисточно од градот Воден и на 6 километри источно од општинското средиште Вртикоп.
2 Историја
До 1924 година, селото Гропино било населено со македонско население.
Појавата на маларија и четничката активност пред Балканските војни биле причина за намалувањето на бројот на неговите жители. По 1924 година, грчките власти населиле 133 бегалци.
Во 1926 година, селото било преименувано во Валтоливадо (''Βαλτολίβαδο'').
Во 1928 година, Гропино претставувало чиста бегалска населба со 28 бегалски семејства и 120 жители. По исушувањето на Ениџевардарското Блато во 1935 година, новосоздадените земјишта им биле поделени на нови бегалски семејства од Понд и Мала Азија, поради што бројот на жители во селото уште повеќе се зголемил.
Во 1957 година, селото било повторно преименувано, овој пат во Дафни (''Δάφνη'').
3 Стопанство
Селото е многу богато, земјиштето се наводнува, главни производи се овошје (праски и јаболка), памук и жито. Се одгледуваат и млечни крави.
4 Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година, ''Групиново (Гропино)'' имало 224 жители Македонци. По податоци на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во ''Гропино (Gropino)'' имало 208 Македонци.
Со појавата на маларијата и четничката активност, населението во селото се намалило и во пописот од 1913 година броело само 79, а во 1920 година само 15 жители. Во 1924 година, грчките власти тука населиле 133 бегалски жители, така што во 1928 година селото имало 143 жители. По исушувањето на Ениџевардарското Блато (1935 година), тука биле населени поголем број на бегалски семејства од Понд и Мала Азија, кои добиле ново земјиште од исушеното блато. Така, селото во 1940 година се зголемило на 475 жители, во 1951 година имало 562, во 1961 година 588, во 1971 година 519, во 1981 година 663, а во 1991 година 700 жители.
Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 667 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 679 жители.
5 Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Вртикоп со седиште во истоимениот град, која припаѓа на поголемата општина Вртикоп, во округот Постол. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Гропино , во кој е единствено село.
6 Наводи
Карамзино

Карамзино или Кара Хамза (|Καλλίπολη, ''Калиполи''; книжевно: ''Καλλίπολις'', ''Калиполис''; до 1926 година: ''Καράμζα'', ''Карамза'') — село во Пазарско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Вртикоп, во Централна Македонија, Грција.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа 17 километри западно од градот Пазар, крај самиот пат за Воден, во самото поле, на надморска височина од 15 метри.
Сместено е во Солунското Поле, на 25 километри источно од Воден.
2 Историја
До 1924 година, селото било населено со македонско и турско население.
Македонското население го напуштило селото пред 1920-тите години.
По Грчко-турската војна во 1922 година, турското население се иселило во Турција, а на негово место биле населени грчки бегалци од гратчето Галиполе и неговата околина. Џамијата на сретселото била претворена во црква. Во 1928 година, селото претставувала чиста бегалска населба со 74 бегалски семејства со вкупно 279 жители.
Во 1926 година, името на селото било променето во Калиполи (''Καλλίπολη''), грчки облик на името Галиполе.
3 Стопанство
Населението произведува пченица, памук, овошје и други производи, а делумно е развиено и сточарството, особено краварството.
4 Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година во ''Кара Амзин (Карамзино)'' живееле 40 Македонци и 250 Турци. По податоци на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во ''Карамджино'' (Karamdjino) имало 48 Македонци.
Во 1920 година, Карамзино било посочено како чиста турска населба со 75 куќи.
Кара Хамза во 1913 година било забележано со 274, а во 1920 година со 293 жители. По иселувањето на Турците во 1924 година, тука се населиле бегалски семејства од Источна Тракија. Бројот на жителите во 1928 година изнесувал 274, во 1940 година 484, во 1951 година 411, во 1961 година 430, во 1971 година 478, во 1981 година 518, а во 1991 година 556 жители, сите бегалци.
Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 484 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 456 жители.
5 Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Мениида со седиште во селото Калиница, која припаѓа на поголемата општина Вртикоп, во округот Постол. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Карамзино, во кој покрај Карамзино влегува и селото Сенделчево.
6 Наводи
Калиница

Калиница или Јач Ќој (|Καλή, ''Кали''; до 1927 година: ''Καλλίνιτσα'', ''Калиница'') — село во Пазарско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Вртикоп, во Централна Македонија, Грција.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа 5 километри северно од главниот пат Пазар-Воден, а северозападно од Пазар, на надморска височина од 40 метри. Вкупната површина на селскиот атар изнесува 24 квадратни километри.
Сместено е во Солунското Поле, на 12 километри источнот од Воден.
2 Историја
До 1924 година, селото било населено со македонско и турско население.
Турското население се иселило во Турција пред август 1922 година во согласност со размената на населението предвидена со Лозанскиот договор, а на негово место биле населени грчки бегалци од истанбулскиот четврт Мармара, Источна Тракија и галиполското село Ангелохори. Во 1928 година, Калиница било претставено како чиста бегалска населба со 200 бегалски семејства со вкупно 814 жители.
Во 1927 година, името на селото било променето во Кали (''Καλή'').
3 Стопанство
Калиница е богато село, а главни производи на населението се жито, памук, сусам, овошје, а делумно е развиено и краварството.
4 Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година во ''Калиница (Јач Ќој)'' живееле 140 Македонци и 700 Турци. По податоци на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Калиница Јачќој (''Kalinitza Yatch-Keuy'') имало 176 Македонци.
Во пописот од 1913 година било забележано со 1.073 жители, а во 1920 година со 1.207 жители. Во согласност со Лозанскиот договор во 1924 година, турското население се иселило во Турција, а на негово место, грчките власти населиле 843 бегалци од Источна Тракија. Така, селото станало мешана населба, која во 1928 година имала 1.017 жители, а во 1940 година 1.206, од кои мнозинството бегалци. По војната, населението на селото, исто така, покажувало извесно зголемување. Така, во 1951 година биле попишани 1.206 жители, во 1961 година 1.319, во 1971 година 1.454, во 1981 година 1.510, а во 1991 година 1.463 жители.
Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 1.684 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 1.378 жители.
5 Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Мениида со седиште во селото Калиница, која припаѓа на поголемата општина Вртикоп, во округот Постол. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Калиница, во кој е единствено село.
6 Културни и природни знаменитости
;Цркви
* Црква „Св. Атанасиј“ — најстара црква во селото, изградена во 1780 година, изгорела во 1952 година;
* Црква „Свет Крст“ — на средишниот плоштад
* Црква „Св. Ѓорѓи“ — надвор од селото
7 Наводи
Колибите (Ениџевардарско)

Колибите или Колибалар (|Καλύβια) — село во Ениџевардарско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Вртикоп, во Централна Македонија, Грција.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа западно од градот Пазар и јужно од главниот пат што води од Пазар за градот Воден, на надморска височина од 15 метри. Селскиот атар зафаќа површина од 10 квадратни километри.
Сместено е на 22 километри југоисточно од градот Воден и на 6 километри источно од општинското средиште Вртикоп.
2 Историја
Како што покажува и самото име, во минатото била мала колибарска чифлигарска населба, но денес е прерасната во современо изградено село.
По 1924 година, во селото биле населени грчки бегалски семејства. Во 1928 година, селото претставувало мешана бегалска населба со 41 бегалско семејство со вкупно 167 жители.
3 Стопанство
Бидејќи се наоѓа во поле, а речиси сите обработливи површини се наводнуваат и даваат високи приноси, селото е доста богато, што може да се забележи и од порастот на населението во последните децении. Главни производи се овошје, памук, пченица, пченка и други земјоделски производи. Дел од населението се занимава и со краварство.
4 Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 30 жители Македонци и 40 Черкези, кои изгледа подоцна го напуштиле селото.
Милоевиќ го забележал селото Колибите како македонско село со 10 куќи и со две куќи на Роми-муслимани.
Во пописот од 1913 година било забележано со 212, а во 1920 година со 287 жители, колку што броеле Македонците, бидејќи покрај Черкезите и двете семејства на Ромите го напуштиле селото порано. Грчките власти тука во 1924 година населиле повеќе бегалски семејства (вкупно 166 бегалци). Во Колибите заедно со помалобројните бегалски семејства во 1928 година биле забележани 456 жители, во 1940 година нивниот број се искачил на 751 жител, во 1951 година на 895, во 1961 година на 1.027, во 1971 година на 1.045, во 1981 година на 1.119, а во 1991 година на 1.344 жители.
Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 1.186 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 1.095 жители.
5 Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Вртикоп со седиште во истоимениот град, која припаѓа на поголемата општина Вртикоп, во округот Постол. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Колибите, во кој е единствено село.
6 Наводи
Недирчево

Недирчево или Над’р (|Άνυδρο, ''Анидро''; книжевно: ''Ἄνυδρον'', ''Анидрон''; до 1926 година: ''Νιδήρ'' или ''Νεδήρ'', ''Нидир'' или ''Недир'') — село во Пазарско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Вртикоп, во Централна Македонија, Грција.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 27 километри западно од градот Пазар и на 8 километри североисточно од градот Вртикоп, на надморска височина од 35 метри. Вкупната површина на селскиот атар изнесува 10 квадратни километри.
Сместено е во Солунското Поле, на 18 километри источно од градот Воден.
2 Историја
Недирчево до 1924 година било населено исклучително со турско население.
Турското население се иселило во Турција во 1923 година по завршувањето на Грчко-турската војна во согласност со размената на населението предвидена со Лозанскиот договор, а на негово место биле населени 350 грчки бегалски семејства, бегалци од селото Баирќој. Во 1928 година, Недирчево било претставено како чиста бегалска населба со 128 бегалски семејства со вкупно 463 жители.
Во 1926 година, името на селото било променето во Анидро (''Άνυδρο'').
3 Стопанство
Населението главно се занимава со земјоделство, а како главни производи се житото, тутунот, овошјето и градинарските култури.
4 Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година во ''Калиница (Јач Ќој)'' живееле 290 Турци.
На пописот во 1913 година селото било забележано со 403, а во 1920 година со 498 жители. Во согласност со Лозанскиот договор, Турците биле иселени во 1924 година во Турција, а на нивно место биле населени бегалски семејства од Источна Тракија, а подоцна и неколку влашки семејства. Во 1928 година биле попишани 500 жители, во 1940 година 720, во 1951 година 711, во 1961 година 557, во 1971 година 488, во 1981 година 490, а во 1991 година повторно 490. Последиците за намалувањето на бројот на жителите се должело на релативно пасивното земјиште, поради што жителите се преселувале во поголемите градски центри и во странство..
Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 534 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 382 жители.
5 Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Мениида со седиште во селото Калиница, која припаѓа на поголемата општина Вртикоп, во округот Постол. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Недирчево, во кој е единствено село.
6 Културни и природни знаменитости
;Цркви
* Црква „Св. Никола“ — главна селска црква;
* Црква „Св. Харалампие“ — параклис.
7 Наводи
Ново Село (Пајак)

Ново Село или Ени Ќој (|Λιθαριά, ''Литарија''; до 1926 година: ''Γενήκιοϊ'', ''Ениќој'') — село во Воденско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Вртикоп, во Централна Македонија, Грција.
1 Географија и местоположба
Селото е сместено во подножјето на југозападниот дел на планината Пајак, на надморска височина од 230 метри.
2 Историја
До 1924 година селото било населено со чисто македонско население.
По завршувањето на Грчко-турската војна во 1922 година, во него биле населени грчки бегалци. Во 1928 година, селото претставувало мешана населба со 19 бегалски семејства со вкупно 72 жители.
Во 1926 година, името на селото било променето во Литарија (''Λιθαριά'').
Селото настрадало за време на Граѓанската војна, кога во зимата 1947 година неговото население (според статистиката на НОФ, 26 Македонци и 126 бегалци) било присилно преселено од грчките монархистички власти во селото Мандалево. Откако се смирила состојбата, населението се вратило назад и го обновило селото.
3 Стопанство
Бидејќи е планинско, селото е доста пасивно, со тоа што основно занимање на населението е сточарството, а делумно земјоделството.
4 Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година во ''Ново Село (Ени Ќој)'' живееле 65 Македонци. По податоци на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во ''Ново Село (Novo-Selo)'' имало 80 Македонци.
Во пописот од 1913 година било забележано со 25, а во 1920 година со 26 жители. Грчките власти во 1924 година тука сместиле и неколку бегалски семејства, така што Ново Село станало мешана населба, која во 1928 година била забележана со зголемен број жители, односно 114, од кои 70 бегалци, а во 1940 година биле попишани 156 жители. За време на Граѓанската војна, населението присилно било иселено од селото, а по завршувањето на истата, повторно било обновено. Во 1951 година биле забележани 153 жители. Во 1961 година имало 224, во 1971 година 115, во 1981 година само 24, а во 1991 година 10 жители. Намалувањето на бројот на населението се должело на преселувањето на дел од бегалските семејства во поголемите градски центри во земјата.
Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 6 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 1 жител.
5 Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Мениида со седиште во селото Калиница, која припаѓа на поголемата општина Вртикоп, во округот Постол. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Дреново, во кој покрај Ново Село, влегува и селото Дреново.
6 Наводи
Текри Вермишли

Текри Вермишли или Ксиропотамос (|Αρέθουσα) — село во Општина Бешик во Солунски округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.. Пред реформата на локалната власт во 2011 година Ксиропотамос бил дел од општина Маслар.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 29 километри северно од Ставрос и 64 километри источно од Солун, во подножјето на Богданска Планина (Кердилија) во близина на Мавровско Езеро. Селото се наоѓа на надморска височина од 380 метри.
2 Историја
2.1 Отоманско Царство
Во XIX век селото било турско село кое се наоѓало во Лагадинската каза во рамките на Отоманското Царство.
2.2 Грција
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. Во 1913 година во селото живееле 81 жител. По потпишувањето на Лозанскиот договор во 1923 година помеѓу Турција и Грција, муслиманското население било принудено да го напушти селото, додека на негово место биле населени грчки бегалци од Анадолија.
Во 1926 година селото било преименувано во Скепасто.
3 Демографија
Во 1928 година селото било чисто бегалско со 11 семејства и со население од 44 луѓе, додека во 1940 година селото броело 86 жители. Селото во пописот од 1951 година броело 85 жители, на пописот од 1961 година во селото живееле 80 жители. Според Тодор Симовски, селото во следната деценија не се споменува на пописите бидејќи било напуштено. Сепак, според последните два пописи може да се заклучи дека во селото има човечки живот. Така, според пописот од 2001 година во селото живеат 356 луѓе, додека пак според пописот од 2011 година во селото живеат 350 луѓе.
4 Знаменитости
* Црква „Св. Ѓорѓи“ од 1932 г.
Маврејново

Маврејново (|Μαύρο, ''Мавро''; книжевно: ''Μαύρον'', ''Маврон''; до 1926 година: ''Μαύριανη'', ''Маврјани'') — поранешно село во Пазарско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Вртикоп, во Централна Македонија, Грција.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓало северозападно од градот Пазар, во непосредна близина на селото Мандалево, на надморска височина од 80 метри.
Сместено е во Солунското Поле.
2 Историја
Според Христо Силјанов по Илинденското востание во 1904 година, целото село потпаѓа под водство на Бугарската егзархија.
До 1924 година било населено исклучително со македонско население.
Во 1924 година, дел од населението (30 Македонци) принудно биле иселени во Бугарија, а на нивно место се населиле неколку бегалски семејства (вкупно 95 бегалци), така што селото станало мешана населба.
Во 1926 година, името на селото било променето во Мавро (''Μαύρο''), што во превоз означува „црно“.
3 Стопанство
Главни производи на населението биле овошје, пченица, памук и друго, а делумно било развиено и сточарството.
4 Население
Според Николаос Схинас („Οδοιπορικαί σημειώσεις Μακεδονίας, Ηπείρου, Νέας οροθετικής γραμμής και Θεσσαλίας“) во средината на 1880-тите години во Маврејново (''Μαβρένοβον'') имало 5 семејства христијани.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година во ''Маврејново'' живееле 56 Македонци. По податоци на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во ''Мавреново (Mavrenovo)'' имало 80 Македонци.
Во 1910 година во селото (''Μαυρένοβον'') имало 55 жители.
Во 1920 година, Маврејново е посочено со 11 македонски куќи.
Во 1913 година било попишано со 72 (од нив 41 маж и 31 жена), а во 1920 година со 85 жители, сите Македонци. Во 1924 година принудно биле иселени во Бугарија 30 Македонци, а на нивно место се населиле неколку бегалски семејства (вкупно 95 бегалци), така што селото станало мешана населба, која во 1928 година броела 182 жители, во 1940 година 216, во 1951 година 192, во 1961 година 206, во 1971 година 180, во 1981 година 199, а во 1991 година 202 жители, меѓу кои преовладуваат бегалците.
5 Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на општината Вртикоп, во округот Постол.
6 Наводи
Сенделчево

Сенделчево (|Σανδάλι, ''Сандали''; книжевно: ''Σανδάλιον'', ''Сандалион''; до 1926 година: ''Σίνδελ'', ''Синдел'') — село во Пазарско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Вртикоп, во Централна Македонија, Грција.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 23 километри западно од градот Пазар, крај самиот главен пат од Пазар за Воден, на надморска височина од 30 метри.
Сместено е во Солунското Поле, на 24 километри источно од градот Воден.
2 Историја
До 1924 година било населено со македонско и со ромско население.
По Грчко-турската војна во 1922 година, во него биле населени грчки бегалци. Во 1928 година, селото претставувало мешана населба со 24 бегалски семејства со вкупно 78 жители.
Во 1926 година, името на селото било променето во Сандали (''Σανδάλι'').
3 Стопанство
Бидејќи лежи сред самото поле и обработливото земјиште се наводнува, селото е доста богато. Главни производи на населението се овошје (јаболка и праски), жито и памук, а делумно е развиено и краварството.
4 Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година во ''Сенделчево'' живееле 80 Македонци и со 60 Роми.
Во пописот од 1913 година било забележано со 76, а во 1920 година со 86 жители, но изгледа дека тие малку подоцна биле раселени, бидејќи во селото во 1924 година биле сместени бегалски семејства од Источна Тракија и од Мала Азија, така што Сенделчево станало чиста бегалска населба. Сенделчево во 1928 година било забележано со 130 жители, во 1940 година со 199, во 1951 година со 215, во 1961 година со 230, во 1971 година со 214, во 1981 година со 186, а во 1991 година со 152 жители, сите бегалци.
Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 212 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 169 жители.
5 Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Мениида со седиште во селото Калиница, која припаѓа на поголемата општина Вртикоп, во округот Постол. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Карамзино, во кој покрај Сенделчево, влегува и селото Карамзино.
6 Наводи
Лембет

Лембет или Лембед (|Ευκαρπία, ''Евкарпија'') — град во солунско село во Егејска Македонија, денес предградие на Солун. Населението се состоело исклучиво од Македонци сè до 1920-тите, кога било заменето со Грци дојдени од Мала Азија.
1 Културни и природни знаменитости
;Верски објекти
* Црква „Св. Ѓорѓи и Св. Јован Златоуст“ од 1996 г.
* Црква „Св. Јоаким и Ана“, градена 2005-2019 г.
* Лембетски манастир („Св. Троица“) од 1926 г.
Градобор

Градобор или Грдобор (|Πεντάλοφος, ''Пендалофос''; до 1953 г. ''Γραδεμπόρι'', ''Градембори'') — село во Солунско, Егејска Македонија, денес во општината Даутбал на Солунскиот округ во Централна Македонија, Грција. Населението брои 2.022 жители (2011), сите Македонци.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Вардарија во Солунското Поле, 10 км северозападно од Солун. Лежи крај левиот брег на реката Галик, на надморска височина од 120 м.
2 Историја
Во 1848 г. рускиот славист Виктор Григорович го опишал Градобор како македонско село. Меѓу 1896 и 1900 г. селото потпаднало под врховенството на Бугарската егзархија. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ де вели дека во 1873 г. ''Јирдо-Боре'' (Yirdo-Bore) е село со 90 домаќинства сочинети од 480 жители Македонци. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г. селото брои 800 жители, сите Македонци христијани.
По податоците на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година селото (''Gradobor'') имал 1.040 жители, сите Македонци. Од нив 780 биле под врховенството на Бугарската егзархија и 260 под Цариградската патријаршија. Во селото работеле две пропаганди — бугарската и грчката, и секоја имала свое училиште.
Боривое Милоевиќ вели дека пред Балканските војни Градобор се состоел од 125 македонски куќи. Истражувајќи ги доселеничките При неговата посета во 1917-1918 г. Милоевиќ евидентирал дека една од куќите му припаѓала на семејство чиј основоположник ''Коритенец'' се доселил од селото Коритен околу 1888 г. како домазет.
За време на Првата балканска војна селото е окупирано од Бугарите. Меѓутоа, напоредно на нив, месната милиција ја раководел кукушкиот војвода Гоце Междуречки, поставен од Тодор Александров. Поради зачестените напади од грчката војска, бугарските единици морале да се повлечат. Со Букурешкиот договор во 1913 г. Градобор е припоен кон грчката држава, кога имал 822 жители.
Во 1920 г. во селото се евидентирани 740 жители, а во 1928 г. населението се накачило на 907 жители.
+ Месности во Градобор преименувани со службен указ 21 октомври 1969 г., Име, Грчки, Ново име, Грчки, Опис
Врбалак, Βαρμακίστικα, Плаја, Πλαγια, месност на СЗ од Градобор и на СИ од Бугариево по десниот брег на Галик
Свети Илија, Προφήτης Ήλίας Μπάλτζας, Профитис Илијас, Προφήτης Ήλιας, возвишение на С од Градобор и на З од Балџа (407,5 м)
Бујук Тепе, Μπουγιούκ Όρος, Корифи, Κορυφή, возвишение на СИ од Градобор и на З од Балџа
3 Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Калитеја со седиште во Градобор, која припаѓа на поголемата општина Даутбал, во округот Солун. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Градобор, каде тоа е еднственото населено место.
4 Стопанство
Населението се занимава со одгледување на тутун, жито и други земјоделски култури. Делумно е развиено и сточарството, особено краварството.
5 Културни и природни знаменитости
* Црква „Св. Ѓорѓи“
* Црква „Успение на пресв. Богородица“ од XX век
6 Личности
* Атанас Градоборлијата (1860-1903) — револуционер ВМОРО и војвода
* Димитар Златанов Градоборски († 1820) — духовен композитор
Ингилизово

Ингилизово (Ингилиз или Инглиш; |Αγχίαλος, ''Анхиалос''; до 1927 г. ''Ίγγλις'', ''Инглис'') — село во Солунско, Егејска Македонија, денес во општината Илиџиево на Солунскиот округ во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 738 жители (2011). Сè до Балканските војни, ова било чисто македонско село.
1 Географија
Селото е сместено во областа Вардарија на Солунското Поле. Лежи крај главниот пат од Солун за Скопје, 14 км северозападно од Солун и 5 км источно од Каваклиево.
2 Историја
2.1 Во Отоманското Царство
Во XIX век Ингилизово било македонско чифлигарско село во Солунската каза. Името го добило по неговиот некогашен сопственик, кој бил Англичанец, подоцна убиен од Турци. До крајот на отоманското владеење, чифликот бил сопственост на Хаџи-бег Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. ''Ингилиз'' (Ingiliz) е село со 20 домаќинства од 110 жители Македонци.
Во 1900 г. според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во ''Ингилизъ'' живееле 95 Македонци христијани. Според охридскиот деец Христо Силјанов, по Илинденското востание во 1904 г. целото село (''Ингилиз чифлик'') потпаднало под врховенството на Бугарската егзархија. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. ''Инглиз чифлик'' (Inglis-Tchiflik) се состоел од 88 Македонци, сите под егзархијата.
2.2 Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. Ингилизово е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Во 1912 г. чифликот Ингилизово имал 12 куќи и се распаднал во Првата светска војна (1912). Затоа, тоа не се води во пописот од 1913 година. Обновено е во 1922/23 г. кога во него се сместени 450 грчки доселени од приморското гратче Анхијало (денес Поморие) во Бугарија, запалено во антигрчки бунт на 30 јули 1906 г. Во 1927 г. Ингилизово е преименувано во Анхијалос, по тој град. Подоцна во селото се доведени и доселеници од други грчки места во Бугарија како Станимака (денес Асеновград), Бургас и Созопол. Во 1928 г. Ингилизово е попишано како село кое се состои од 849 доселеници (236 семејства). Доселениците од Анхијал со себе го донеле и своето занимање — винарството.
Во следниот период бројноста на жителите опаднала, така што во 1940 г. Ингилизово имало 661 жител. Во 1951 г. се попишани 666 жители, а во 1961 г. — 613. Подоцна населението доживеало повторен пад, со 568 жители во 1971 и 593 во 1981 г. Следните десетлетија бележат значаен пораст, со 852 лица во 1991 и 1.062 во 2001 г. На пописот од 2011 г. селото се смалило на 738 жители.
3 Настани
Во селото празнуваат две слави: Свети Јован и Свети Трипун.
4 Стопанство
Селото произведува памук, овошје, жито и други земјоделски производи.
5 Поврзано
* Вардарија
Палихор (Солунско)

Палихор (познато и како Мало Палихор или Палеохор; |Παλαιόχωρα или ''Παλαιοχώρα'') — село во Солунско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Гида, во Централна Македонија, Грција.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа на пет километри југоисточно од градот Гида, на помалку од два километри северно од реката Бистрица, на надморска височина од 10 метри.
Сместено е во областа Урумлак.
2 Историја
Палихор уште од постаро време било населено со грчко население.
По Првата светска војна, во 1922 година, во селото биле населени грчки бегалци. Во 1928 година, Палихор била мешана населба со 16 бегалски семејства со вкупно 51 жител.
3 Стопанство
Населението се занимава со земјоделство, а основни производи се памукот и шеќерната репка.
4 Население
Во пописот од 1913 година, селото било запишано со 103 жители, а во 1920 година со 173 жители, од кои 16 бегалски семејства со 51 жител, сместени тука од грчките власти непосредно по Балканските војни. Селото во 1928 година било попишано со 181, а во 1940 година со 188 жители. Според последните пописи, бројот на жителите се движел вака: во 1951 година 254, во 1961 година 243, во 1971 година 289, во 1981 година 274, а во 1991 година 282.
Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 463 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 393 жители.
5 Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Плати со седиште во истоименото село, која припаѓа на поголемата општина Гида, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Корифи, во кој покрај Палихор влегува и селото Корифи.