procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Со глава низ ѕид

Со глава низ ѕид е мулти-наградуван игран филм од германско-турскиот режисер Фатих Акин. Филмот ја прикажува љубовната приказна на една млада девојка, родена во Германија но подигната како турчинка, која влегува во фиктивен брак со алкохоличар и зависник од дрога, со цел да избега од моралните вредности на нејзините родители.
Филмот е прв дел од трилогијата„''Љубов, смрт и ѓавол“,'' кој во 2007 година продолжува со „''На работ на рајот“'' и завршува во 2014 со ''„Рана(филм)“''.
1 Дејство
Кахит, 40-годишен Германец-Турчин од Хамбург, во алкохолизирана состојба вози во правец на ѕид. Додека бил во болница, тој се сретнал со Сибел, која исто така, е таму заради обид за самоубиство. Сибел, млада турчинка, се бунтува против нејзиниот традиционален турски семеен дом. Таа сака да живее сопствен живот, велејки: „Сакам да живеам, сакам да танцувам, сакам да ебам. И тоа не само момче.“ За да ја добие оваа независност од нејзиниот строг татко и нејзиниот доминантен брат, таа гледа само на можноста да влезе во фиктивен брак. Кахит, кој го "отфрлил" неговиот мајчин јазик- турскиот, агресивно одговара на секое прашање за неговото мистериозно минато и го заработува џепарлакот со собирање шишиња во алтернативниот клуб „Фабрика“, се согласува на брак после уште еден обид за самоубиство од Сибел. Кога ќе пристигне да ја побара раката на ќерката од нејзините родители, тој се преправа дека е управител во ресторанот во кој работи.
По венчавката, тој не се вклучува во ниту еден дел од безгрижниот и неограничен живот на Сибел откако влегле во брак. Но, малку по малку, сфаќа дека Сибел му се допаѓа, дека тој ја сака. Неговата наклоненост оди до таму што тој за време на претходна љубов за една ноќ убива Сибел во афект. Жртвата претходно за неколку минути го иритирала и му го понудила пари како макро за добиената услуга. Кахит е осуден на неколку години затвор. Сибел, која се заљубила во Кахит, e отфрлена од нејзината фамилија. Таа му ветува на Кахит дека ќе го почека и се преселува во Истанбул, каде што работи во хотел каде нејзината братучеда Селма е вработена како менаџер.
Колберг (филм)

''Колберг'' — германски историски филм од 1945 година во режија на Веит Харлан. Еден од последните филмови на Третиот рајх, бил наменет како нацистичко пропагандно дело кое имало цел да ја зајакне волјата на германското население да се спротивстави на сојузниците.
Филмот е заснован на автобиографијата на Јоахим Неттелбек, градоначалникот на Колберг во Померанија, како и на драмата извлечена од книгата на Пол Хејзе. Тој ја раскажува приказната за одбраната на окружниот град Колберг во окружната тврдина од француските војници помеѓу април и јули 1807 година, за време на Наполеоновите војни. Во реалноста, одбраната на градот, предводена од тогашниот потполковник Август фон Гнајзенау, се одржала додека војната не завршила со Договорот од Тилзит. Во филмот, Французите на крајот ја напуштаат опсадата.
1 Наводи
*
Прашки студент (филм од 1913 година)

''Прашки студент'' (|Der Student von Prag, исто така познат како ''зделка со сатаната'' ) е германски нем хорор филм од 1913 година. Тој е делумно заснован на „Вилијам Вилсон“, расказ на Едгар Алан По, поема напишана од страна на Алфред де Мисе, и ''Фауст''. Филмот бил преработен во 1926 година, под истиот наслов ''Студент од Прага''. Другите преработки биле направени во 1935 и 2004 година. Во филмот игра Пол Вегенер и ова било негово прво појавување на филмската сцена. За овој филм се смета дека е првиот независен филм во филмската историја.
1 Заплет
Филмот се одвива на Прашкиот универзитет во 1820 година, каде што еден сиромашен млад човек по име Балдуин е најдив студент во градот и најдобар мечувалец. Тој се чувствувал поразен од грофицата Маргит Шварценберг откако ја спасил од давење, но знаел дека не можел да продолжи со својата љубов кон неа, бидејќи бил сиромашен. Волшебник наречен Скапинели му понудил на Балдуин 100.000 парчиња злато во замена за каков било предмет кој може да го најде во собата на студентите. Балдуин се согласува, мислејќи дека не поседува ништо, но е зачуден кога Скапинели го изразува одблесокот на Балдуин од огледалото. Балдуин се обидува да ја заведе грофицата Маргит, но е прогонуван од неговата двојна појавата во огледалото. Барон Валдис-Шварценберг, братучед на грофицата и соперник, го предизвикува Балдуин на двобој за нејзината рака. Без знаење на останатите, таткото на грофицата го моли Балдуин да не го убие баронот, бидејќи тој бил последниот преживеан наследник на семејното богатство. Балдуин се согласува, но е спречен откако неговиот двојник се појавува на двобојот на негово место. Балдуин се прикрал во собата на Маргит и таа ги признава вистинските чувства кон него. Сепак, таа е исплашена од појавата на неговиот двојник и останува без свест. Одбиен, Балдуин се враќа во својата соба за да земе пиштол. Тој пука кон неговиот двојник, сакајќи да го убие. Подоцна Скапинели доаѓа во собата го зема договорот потпишан од страна на Балдуин, го искинува, го фрла како конфети и исчезнува од вратата.
2 Позначајни ликови
* Пол Вегнер како Балдуин
* Џон Готовт како Скапинели
* Грете Бергер како грофица Маргит
* Лида Салмонова како Лидушка
* Лотар Корнер како гроф фон Шварценберг
* Фриц Вајдеман како Барон Валдис-Шварценберг
3 Наводи
Победници (филм)

Победници е германски долгометражен игран филм од Доминик Граф од 1994 година. Сценариото го напишал Гинтер Шитер врз основа на идеи и модели на Бернд Швам, Клаус Мас и Питер Холвег.
1 Дејство
Шефот на полицијата Карл Симон и неговите луѓе од специјалната оперативна единица на полицијата во Диселдорф се добро обучен и искусен тим. Една безобѕирна задача ги носи во хотел, каде што се среќаваат неколку членови на гангстерски синдикат. Но, пристапот не оди по планот: од присутните членови на мафијата е уапсен само еден, додека вториот е застрелан, а третиот побегнува.
2 Признанија
Херберт Кнауп и Мерет Бекер ја добиле Баварската филмска награда за нивните улоги и биле номинирани за Германската филмска награда. Номинирани за Германската филмска награда биле и самиот филм, како и режисерот Доминик Граф. Од страна на Германската филмска и медиумска критика, филмот бил оценет како „особено вреден“.
Фатих Акин

Фатих Акин (|Fatih Akın; роден на 25 август 1973 во Хамбург) — германски филмски режисер, сценарист и продуцент.
За својот четврти долгометражен филм „''Со глава низ ѕид“'' со Бирол Унел и Сибел Кекили во главните улоги, Акин бил награден со Златна мечка во 2004 година, Германска филмската награда и Европска филмската награда. Во 2018 година, неговиот игран филм „''Од никаде“'' бил награден со Златен глобус.
1 Книги
*''Soul Kitchen: Drehbuch von Fatih Akin.'' Hrsg. von Mette Hermann und Merete Vonsbaek sowie einem Nachwort von Oliver Möbert. Tyskforlaget, Dänemark, 2012, ISBN 87-90755-75-8; ISBN 978-8790755-751.
*''Im Clinch. Die Geschichte meiner Filme.'' Hrsg. von Volker Behrens und Michael Töteberg. Rowohlt, Reinbek 2011, ISBN 978-3-498-00669-3.
Ум ел Кааб

Ум ел Кааб (или Ум ел Ка'аб, понекогаш Ум ел Га'аб, ) е некропола на владетелите на раните династички периоди во Абидос, Египет. Неговото модерно име значи „Мајка на садови“, бидејќи низ целата област има скршени садови, како понуда за боговите направени во претходните времиња. Култското античко име на областа било ''(w-) pkr'' или ''(rꜣ-) pkr'' „Округот на pkr [-дрво]“ (неидентификуван вид) или „Отворање на pkr [-дрво]“ (коптски : ''upoke''), кои припаѓаат на ''tꜣ-dsr'' „затскриената / расчистена земја“ (некропола) или ''crk-hh'' „Врзување на вечноста" (Коптски: ''Alkhah'').
Областа била место на поклонение и обожување во древниот Египет, и до времето на Средното Кралство, барем една од кралските гробови била ископана и обновена за свештениците на Озирис.
Гробовите од оваа област првпат биле ископани од страна на Емиле Амелино во 1890-ти години и посистематски од страна на Флиндерс Петри помеѓу 1899 и 1901 година. Оттогаш оваа област постојано е ископана од страна на Германскиот археолошки институт од 1970-ти години, со што се овозможи детална реконструкција на оригиналниот распоред и изглед на овие гробови.
+, p-q:r-O49
Пекер во хиероглифи
1 Прединастички гробови
* У-ј &ndash; Непознат владетел, но веројатно Шкорпија I
* B1 / B2 &ndash; Ири-Хор * B7 / B8 / B9 &ndash; Ka
2 Гробови од Првата династија
Позната како ''гробишта Б'', оваа област ги содржи раните династички гробови на фараоните од Првата египетска династија и последните два крала од Втората династија.
*B17 / B18 &ndash; Нармер * B10 / B15 / B19 &ndash; Аха * O &ndash; Џер * Z &ndash; Џет * Y &ndash; Мернејт * Т &ndash; Ден * X &ndash; Анеџиб * U &ndash; Семерхет * Q &ndash; Ка'а
3 Гробови од Втората династија
Последните два фараона од Втората династија биле погребани во близина на нивните предци - тие, исто така, ја обновиле практиката за изградба на погребни куќички од кал-тули во близина.
* P &ndash; Перибсен
Печатот пронајден во оваа гробница ја содржи првата целосна реченица напишана со хиероглифи.* V &ndash; Хасехемви
Овој гроб бил на голем простор, со неколку меѓусебно поврзани комори од кал, а вистинската погребна комора била изградена од обликувани варовнички блокови. Кога Петри го ископал во 1901 година, тој содржел скиптер сплетен со злато, и варовни вазни со златни покривки.
4 Човечки жртви во гробовите од Првата династија
Човечки жртви се практикувале како дел од погребните ритуали поврзани со првата династија. Гробот на Џер е поврзан со погребувањето на 338 лица за кои се верува дека биле жртвувани. Луѓето и животните, како магариња, на пример, се очекувало да му помагаат на фараонот во задгробниот живот. Се чини дека дворјаните на Џер биле заклани и нивните гробови се затворени во исто време. Од непознати причини, оваа практика завршила со крајот на династијата, а наместо вистински луѓе биле оставани фигури „шабти“ да им помогнат на фараоните во работата што се очекува од нив во задгробниот живот.
Банатска Република

Банатска Република — краткотрајна држава, која била прогласена на 31 октомври 1918 година во Темишвар, по колапсот на Австроунгарија.
1 Историја
По прогласувањето на Банатска Република, бил формиран Банатски народен совет, кој се состоел од по пет претставници од следните нации кои живееле на територијата на Банат: Германци, Унгарци, Срби и Романци.
Главниот комесар на новоформираната република станал доктор Ото Рот, додека за воен командант бил избран Алберт Барт. Унгарската влада веднаш ја признала независноста на Банатската република. Поддршката за создавање на Банатската република од страна на Унгарија била со цел да се задржи северниот Банат и да се намали определувањето на тамошното население за припојување кон јужнословенската држава.
Банатскиот народен совет организирал воени одреди и цивилна стража на 4 ноември истата година. Целта за формирање на воените одреди била воспоставување на контрола врз целата територија на Банат. Сепак, Банатска Република траела кратко, по неколку дена, војската на Кралството Србија влегла во Банат и го приклучила како своја територија и тоа било крај на Банатската република. Неколку месеци подоцна, територијата на Банат била поделена меѓу Кралството СХС и Романија, земајќи ги предвид прогласот на Големото народно собрание во Нови Сад и резолуцијата од Алба Јулија.
Во април 1920 година, Германците од Банат поднеле барање до Париската мировна конференција да се обнови републиката, под име ''Република Банатија''. Според ова барање, обновената република, освен Банат, би ја вклучила и соседната Бачка, и би била поделена на кантони слично на Швајцарија, во кои би управувале претставниците на мнозинската етничка група од секој кантонт. Овој предлог бил отфрлен од страна на Париската мировната конфренција.
2 Демографија
Република Банат броела 1.582.133 жители, од кои:
* 592.049 (37,42%) Романци
* 387.545 (24,50%) Германци
* 284.329 (17,97%) Срби
* 242.152 (15,31%) Унгарци
* имало и помал број на помали етнички групи во кои спаѓале Словаци, Хрвати, Русини и други.
Според религија, населението во Република Банат било:
* 855.852 (54,10%) православни христијани
* 591.447 (37,38%) католици
* членови на помали верски заедници како калвинисти, лутеранци, и Евреи.
3 Наводи
4 Поврзано
*Банат
*Српско-унгарска република Барања-Баja
*Република Прекмурје
Роберт Вине

Роберт Вине (роден на 27 Април 1873 година во Вроцлав, починал на 17 Јули 1938 година во Париз) бил германски филмски режисер. Особено, неговиот експресионистички нем филм Кабинетот на докторот Калигари, се смета за пресвртница во историјата на филмот.
Жена на Месечината (филм)

Жена на Месечината - германски нем филм, снимен во 1929 година во режија на Фриц Ланг. Претставува адаптација на истоимениот роман на неговата сопруга Теа Фон Харбу, која заедно со него го напишала сценариото. Заплетот на филмот почнува кога германскиот претприемач Волф Хелиус организира експедиција на месечината со помош на револуционерен ракетен погон, но истовремено мора да се соочи со уцените од страна на американските претприемачки соперници, како и љубовните проблеми поврзани со неговата помошничка Фриде.
За филмот е карактеристично што неговите творци настојувале вселенското патување да го да го прикажат што пореално, односно што е можно повеќе во склоп на тогашните научни и технолошки достигнувања. Поради тоа како советник е ангажиран ракетниот стручњак Херман Оберт, кој пробал да изработи употреблив модел на ракета. Филмот доживеал голем успех и во значајна мера во јавноста го популаризирал концептот за вселенско патување, но и техниката на одбројување пред лансирање на проектил. Жена на Месечината можеби најголемо влијание имал на 17 годишниот Вернер фон Браун кој подоцна тврдел дека филмот го поттикнал да се занимава со развивање на ракетна техонологија, која по 40 години ќе доведе до тоа луѓето да можат да слетаат на месечината.
Нов германски филм

Новиот германски филм (исто така ''младиот германски филм'', герм. ''Junger Deutscher Film'' скратено на германски ''JDF'' ) бил филмски стил во Сојузна Република Германија кој траел од 1962 до 1982 година, во кој се појавила нова генерација режисери кои, работејќи со ниски буџети и под влијание на францускиот нов бран и италијанскиот неореализам, се здобиле со внимание со продуцирање на голем број „мали“ филмови кои го привлекле вниманието на публиката на уметничките куќи. Еминентни режисери од овој период биле Александар Клуге, Хансјирген Поланд, Едгар Рајц, Вим Вендерс, Фолкер Шлендорф, Вернер Херцог, Ханс-Јирген Зиберберг, Вернер Шретер и Рајнер Вернер Фасбиндер. Како резултат на вниманието што го привлекле, тие биле во можност (особено во случајот на Вендерс, Петерсен и Шлендорф) да создадат подобро финансирани продукции кои биле поддржани од големите американски студија. Сепак, повеќето од овие поголеми филмови биле комерцијални неуспеси и движењето било во голема мера зависно од субвенции. До 1977 година, 80% од буџетот за типичен западногермански филм бил обезбеден со субвенции.
Повеќето режисери на движењето Ново германско кино биле членови на нивното сопствено здружение Filmverlag der Autoren основано во 1971 година, кое финансирало и дистрибуирало поголем дел од нивните филмови, а историјата на Новиот германски филм од 1970-тите па наваму бил во голема мера синоним со него.
Мост (филм од 1959)

''Мост'' (|Die Brücke) — западногермански филм од 1959 година во режија на австрискиот режисер Бернхард Вицки. Се заснова на новелата од 1958 година со истото име од новинарот и писател Грегор Дорфмајстер (објавен под псевдонимот ''Манфред Грегор''). Приказната била заснована на вистински настан, по личниот извештај на преживеаниот ветеран кој во својата младост доживеал слична ситуација во Втората светска војна.
Филмот се смета за создаден во Западна Германија, бидејќи Бундесверот неодамна бил создаден во 1955 година со регрутација во Германија, почнувајќи од 1956 година. Добитник е на неколку меѓународни награди, особено наградата Златен глобус за најдобар филм на странски јазик и Националната награда за преглед за најдобар странски филм, номиниран е и за Оскар за најдобар филм на странски јазик.
1 Содржина
Во завршните денови од Втората светска војна, мал германски град доаѓа во фокусот, бидејќи силите на американската армија напредуваат во нејзина насока. Во градското училиште, седум момчиња, на возраст од околу 16 години, се свесни за сериозноста и опасноста од војната, чувствувајќи возбуда околу тоа колку блиску до нив доаѓаат борбите и тие живеат нормално колку што можат, иако тие се засенети со личните проблеми: Карл, кој е вљубен во младата асистентка на својот фризурист, е шокиран откако ќе ги види во интимна ситуација; Клаус не им обрнува внимание на чувствата на неговата соученичка Франциска; и Валтер е длабоко огорчен на неговиот татко, член на локалната нацистичка партија, кој избрал да ја спаси сопствената кожа под изговор за важен состанок на ''Фолксстрем''. Јирген е син на германски офицер кој е убиен во акција, и се надева дека ќе живее до угледот, односно репутацијата на неговиот татко.
Неочекувано, момчињата се регрутираат во единица на локална војска, но по само еден ден во касарната, командантите добиваат вести дека Американците се приближуваат, и гарнизонот е повикан. Како што се подготвуваат да се преселат, ''Компаниеф'', кој бил замолен од страна на наставникот на момчињата да ги задржи надвор од акција, организира младите да бидат поставени во „одбрана“ на локалниот мост (што претставува стратешки неважно место и место кое ќе биде разрушено во секој случај, за да го поштедат градот од директните ефекти од војната), под команда на ветеран ''Унтер-офицер''.
2 DVD изданија
Филмот „Мост“ бил издаден на ДВД во Германија во 1999 година од страна на Kinowelt Home Entertainment. Специјално издание било објавено во 2007 година. Двете се само на германски јазик.
Мост бил објавен на DVD во Обединетото Кралство, на ДВД од Digital Classics, на 19 октомври 2009 година со англиски превод и бил прикажан бонус филм за режисерот Бернхард Вики.
Филмот бил издаден во САД во јуни 2015 година на Blu-ray и DVD од Колекцијата на критериуми.
3 Преработка на филмот
Преработка на филмот за телевизија била направена и прикажана на германската телевизиска станица Pro7 на 29 септември 2008 година. Насловот на улогите во овој филм ги играат Франсоа Гески и Франка Потенте. Тоа не било добро прифатено од критичарите, кои тврделе дека овој, новиот филм, бил далеку од интензитетот на оригиналот.
Фак ју Гете

Фак ју Гете, Fack ju Göhte (намерно погрешно напишано од ''Fuck you, Goethe'') е комедија на Бора Дагтекин. Во Германија, таа имаше најголем број на кино посетители во филмската 2013 година со околу 5,6 милиони посетители и над 7 милиони посетители до јули 2014 година.
Главните улоги ги играат Елијас М'Барек и Каролине Херфурт, споредните улоги ги играат младите глумци Макс фон дер Гробен и Хела Хазе. Факј ју Гете е продуциран од страна на филмската продукција Рат Пак заедно со Константин Филм.
На филмот му следеле уште два дела. Во 2016 година се појави мексиканска преработка со ''No Manches Frida''.
1 Дејство
Банкарски ограбувач Цеки Милер е ослободен од затвор. Тој оди во потрага по пленот на неговиот последен разбојнички поход, за да ги подмири своите насобрани долгови кај макрото Атила. Пријателот на Цеки Чарли ги закопал парите на градилиштето тринаесет месеци претходно, верувајќи дека само таму биле поставени цевки. Цеки го лоцира пленот со помош на GPS под една новоизградена спортска сала на средното училиште во Минхен Гете-Гезамтшуле. За да добие пари, Цеки аплицира за работно место на починатиот чувар, но е ангажиран како заменски професор поради недоразбирање.
2 Список на песни
# „Cheating“ – John Newman
# „Fack Ju Göhte Beat“ – Djorkaeff & Beatzarre
# „Error“ – Madeline Juno
# „Pumpin Blood“ – Nonono
# „Let Her Go“ – Passenger
# „Hands Around The World“ – Djorkaeff
# „Benzin Beat“ – Djorkaeff & Beatzarre
# „Move“ – D/R Period
# „Brother“ – Smashproof
# „Ain’t No Fun“ – Nitro
# „Hey Now“ – Martin Solveig & The Cataracs feat. Kyle
# „Everybody Talks“ – Neon Trees
# „Das Ist Pimkie!“ – Beckmann
# „Dry My Soul“ – Amanda Jenssen
# „Change Is Gonna Come“ – Olly Murs
# „What I Go To School For“ – Busted
# „High Hopes“ – Kodaline
# „Zeitkapsel“ – Beckmann
# „Can’t Help“ – Parachute
# „Deep Diving“ – Thilo Brandt
# „Klassenzimmer Beat“ – Djorkaeff & Beatzarre
# „Laura, Sie Redet Mit Dir!“ – Beckmann
# „Theater Beat“ – Djorkaeff & Beatzarre
# „Balkan Bachata“ – Clea & Kim
# „Touch Me (I Want Your Body)“ – Samantha Fox
# „Cheating“ (Remix) – John Newman
Покрај тоа, употребена е и Трич-трач-полка од Јохан Штраус, но не е вклучена на ЦД-то од музиката од филмот.
3 Наводи
Голем (филм од 1920)

Голем, како дошол на светот (германски: ''Der Golem, wie er in die Welt kam''), познат и само како Голем, е германски експресионистички филм од 1920 година, во режија на Паул Вегенер и Карл Безе. По „Голем“ (1915) и „Голем и танчерката“, тој е трета преработка на Вегенеровиот мотив за Голем и се смета за класичен германски нем филм.
1 Синопсис
Филмот се состои од пет сцени, а дејствието се одвива во Прага, во 16 век.# Рабинот Лев (го игра Штајнрик) ги набљудува ѕвездите и препознава дека на еврејското гето му се заканува голема опасност. И навистина, императорот (го игра Гебир) потпишува декрет со кој Евреите се повикуваат да го напуштат гетото. Декретот го врачува витезот Флоријан (го игра Мител), кој ја здогледува ќерката на рабинот Лев, Мирјам (ја игра Салмонова) при што меѓу нив се раѓа љубов на прв поглед. За да ги спаси Евреите, рабинот Лев одлучува да ја оживее статуата на Голем, која е скриена во неговиот подрум.
# Флоријан повторно доаѓа во домот на рабинот Лев при што отворено ѝ ја искажува својата љубов на Мирјам. Императорот го кани рабинот на Фестивалот на розите. Со помош на магичните зборови, Лев успева да го оживее Голем.
# Голем му е верен слуга на рабинот Лев, а со својата грандиозна појава и со големата сила сее страв кај сите што ќе го видат. Рабинот оди кај императорот, а со себе го поведува и Голем. Во меѓувреме, Флоријан ја посетува Мирјам и заедно ја поминуваат ноќта. Во дворот на императорот, Лев им ја прикажува својата магија, но ги предупредува присутните да не се смеат. Но, кога публиката ќе почне да се смее, дворецот започнува да се урива. Сите присутни се во паника, но Голем успева да ги спаси, благодарение на својата голема сила. Во знак на благодарност, императорот им простува на Евреите.
# Рабинот Лев и Голем се враќаат во гетото и на Евреите им ја соопштуваат убавата вест, а во гетото започнува голема прослава. Тогаш, Голем почнува да му пркоси на рабинот, поради што тој сака да го уништи, но во тој миг го канат во храмот каде треба да му укажат голема чест. Помошникот на рабинот (го игра Дојч) се враќа во куќата за да ја повика Мирјам и открива дека таа е внатре со Флоријан. Воден од љубомората, тој го оживува Голем кој го брка Флоријан и потоа го убива, фрлајќи го од кулата. Потоа, Голем предизвикува пожар во куќата кој набргу се шири низ гетото.
# Додека Евреите се молат, во храмот пристигнува помошникот на рабинот Лев и му кажува за случката. Рабинот успева да го изгасне пожарот и така по вторпат го спасува гетото. За тоа време, Голем ја ја носи Мирјам надвор од гетото. Потоа, тој се враќа назад и зема мало девојче во прегратка. Девојчето го одвртува знакот на неговите гради и Голем пак се претвора во статуа.
2 DVD
* Paul Wegeners Der Golem, Restaurierte Fassung mit neuer Musik, Transit Classics - Deluxe Edition, 2004.
Евреинот Зис (филм)

Евреинот Зис — антисемитски националистички игран филм на Фајт Харлан од 1940 година. Работата која била нарачана од тогашната влада и замислена како пропаганден филм се заснова на историската фигура на Јосиф Зис Опенхајмер (1698-1738), но не се совпаѓа со традиционалните извори, кои укажуваат на тоа дека Зис Опенхајмер бил само жртвено јагне кој што морал да плати за престапите на војводата Карл Александер од Виртемберг (1684-1737).
1 Дејство
Протагонист на филмот е Јозеф Зис Опенхајмер, еврејски даночен службеник, роден во Хајделберг, февруари 1698 година а погубен на 4 февруари 1738 година во Штутгарт. Зис Опенхајмер во 1733 година ќе стане таен финансиски советник под водство на војводата Карл Александер од Виртемберг (1684-1737).
Опенхајмер, кој во филмот јасно носи мефистофелски возови добиени од донации во полза на војводата, го наговара сè повеќе и повеќе за неверство кон својот народ во корист на неговата луксузна судска држава. За да го отплати акумулираниот долг, Опенхајмер првично добива право да ги оданочи улиците. Тој го воведува ова без согласност на претставничкиот дом. Оттука, опозицијата на Војводата се фокусира на Јозеф Зис Опенхајмер, кој е обвинет за кршење на уставот и лично збогатување преку функцијата. Опенхајмер го наговара Војводата да се спротивстави на претставничкиот дом. Тој го советува насилно да ја уништи претстојната револуција.
Опенхајмер постојано се обидува да ја искористи Доротеја, ќерка на пејзажен советник Штурм, и неколкупати го прашува Штурм за нејзината рака. Во исто време Опенхајмер му нуди работа како министер. Откако ја одбива неговата понуда, а Доротеја, наместо Зис се мажи со припадник на војводата, Актуариус Фабер, при што Опенхајмер го апси Штрум. Како одговор и поради тоа што научиле дека војводата сака да оди против службите, претставничкиот дом се решава за востание. Фабер, преправен како курир на војводата, кој во име на претставничкиот дом може да донесе ред во областа е исто така уапсен и мачен под наредба на Опенхајмер. Кога Доротеја дознава за апсењето, таа го прашува Опенхајмер за ослободување на Фабер. Опенхајмер ја присилува да спие со него и ја силува. Таа тогаш се дави во реката, а во меѓувреме Фабер е ослободен. Тој го држи нејзниниот труп. Востанието започнува, а граѓаните на Штутгарт гневни го уништуваат дворецот на Опенхајмер додека тој престојува со Војводата во Лудвигсбург. Востаниците исто така се упатуваат таму. Во Лудвигсбург тие сакаат да побаруваат од Војводата. Кога тие го прават тоа, војводата ненадејно умира. Опенхајмер е уапсен. Тој е обвинет и прогласен за виновен за „ уцена, лихварство, трговска служба, развратништво, додворување и предавство“. Штурм, кој е член на судот, одлучил повикувајќи се на „стариот државен кривичен законик“ дека Опенхајмер треба да биде обесен за сексуални односи со христијанин.
Остров Гемилер

Островот Гемилер (|Gemiler Adası) — остров кој се наоѓа во близина на брегот на Турција во близина на градот Фетхие. На островот се наоѓаат остатоците на неколку цркви, изградени помеѓу четвртиот и шестиот век, а покрај нив има и голем број на поврзани објекти. Археолозите веруваат дека на таа локацијата бил оригиналниот гроб на Свети Никола.
1 Историја
На островот се наоѓаат урнатините на петте грчки цркви од византиски период изградени меѓу четвртиот и шестиот век, и околу 350 метри долга патека наменета за црковна процесија. Другите остатоци од истиот период вклучуваат околу четириесет други црковни објекти и над педесет христијански надгробни споменици. Една од црквите е исклесана директно од каменот на островот, на највисоката точка од островот, и се наоѓа на најзападниот крај од патеката за процесија. Можно е дека островот бил користен од страна христијанските верници како дел од рутата кон Светите Земји.
Археолозите денес веруваат дека островот можеби бил локација на оригинални гроб на Свети Никола. Традиционалното турско име за островот е ''Gemiler Adası'', што значи "Остров на бродчиња", што може да биде повикување на улогата на Свети Никола, како светец заштитник на морнарите. Островот исто така бил познат како остров на Свети Никола, од страна на морнарите во средновековниот период. Археолозите веруваат дека тој бил погребан во црква исклесана од камен по неговата смрт во 326 година. Неговите мошти останале таму сè до 650тите години, кога островот бил напуштен поради загрозеноста од арапската флота. Моштите на Свети Никола биле преселени во градот Мира оддалечен околу 40 км на исток.
2 Економија
Островот денес е многу популарно одредиште за пристанување на големи турска бродчиња наречени гулети (на пример од Олу Денис), кои превезуваат голем број туристи на островот, како и за помалите приватни бродови, бидејќи полумесечестиот заливот може да се искористи како безбедно место за закотвување. Византиските урнатините може да се видат од морето. Мал импровизиран ресторан стои во заливот, за да во летниот период ги пречека морнарите. Сопствениците не живеат на островот, тие се враќаат на копното кога завршува сезоната. За посета на урнатините се наплаќа влезница од 10 турски лири.
3 Галерија
4 Наводи
Рибњик

Рибњик (|Rybnik, |Rybnick, шлески: ''Rybńik'') — град во југозападна Полска, кој се наоѓа во Шлеското Војводство. Градот првично бил развиен како риболовен центар (што може да се види и по неговото име) во средниот век, а подоцна станал и важен центар за ископување на јаглен и седиште на околната општина во 19 век. За време на комунистичката власт од 1945 до 1989 година било предвидено градот да се развие во главен рударски центар во јужна Полска.
Според пописот од декември 2010 година, во градот живеат 141,410 жители и со тоа е единствената градска општина во Горна Шлеска во која има зголемување на населението. Во околината на Рибњик се наоѓаат голем број на рудници на јаглен и електрани и со тоа претставува важна економска област на Полска, а исто така е и истакнат музички центар, дом на државното музичко училиште „Браќа Шафранкови“ и градскиот филхармониски оркестар.
Вацлав Шимановски

Вацлав Шимановски (Wacław Szymanowski ), роден е на 23 август 1859 во Варшава, починал на 22 јули 1930 во Варшава, беше полски вајар и сликар .
Најпознат е по неговата статуа на композиторот Фредерик Шопен, поставена во Варшавскиот парк.
1 Животопис
Вацлав Шимановски е роден во Варшава, Полска, син на Вацлав Шимановски, новинар и писател а таткото на Вацлав, бил познат полски физичар и политичар.
Од 1875 до 1879 година, студирал вајарство во класата на Ципран Годебски, а студирал и сликарство на Академијата за убави уметности во Париз.
Од 1880 до 1882 студирал и во Минхен.
Во 1889 година, ја добил наградата за сликарство на Светскиот саем во Париз.
Од 1895 година се посветил на вајарството.
До 1905 година живеел во Париз.
Починал во Варшава на 70 години.
2 Творештво
Како сликар, познат бил по бројните пејзажи на полските планини.
Во скулптурата остварил бројни дела но и нацрти за проекти, некои подоцна реализирани.
Бил познат по изработката на исклучителни надгробни споменици меѓу кои се вбројува надгробниот споменик на неговиот татко Вацлав.
Во 1984 година во Вроцлав бил подигнат споменикот на Јулиус Словацки врз основа на полуметарската скулптура на Шимановски, создадена во 1905 година.
Еден од најзначајните негови вајарски проекти бил „Походот на Вавел“, којшто требало да биде поставен во близината на вавелската болница. Споменикот се состои од 52 фигури на: полски кралеви и други истакнати личност од полската историја. Проектот, денес се наоѓа во Националниот музеј во Краков.
Неговото вајарство е во духот и стилот на Југендстил и Симболизам .
3 Споменикот на Шопен
Споменикот на Шопен, Шимановски го создал во 1907 година.
Денес е поставен во паркот - Паркот Капалиште, во Варшава.
Статуата првично било планирано да се постави 1910 година, на стогодишнината од раѓањето на Шопен. Нејзиното откривање било одложено поради контроверзноста во врска со нејзиниот дизајн.
Избувнувањето на Првата светска војна била уште една причина за повторно одлагање на неговото поставување.
Конечно, споменикот е подигнат во 1926 година.
4 Библиографија
Ханна Котковска – Бареја – „Вацлав Шимановски 1859 – 1930 ( сликарство и вајарство),Варшава, 1981.
Виктор Кампенертс

Виктор Кампенертс (|Victor Campenaerts; р. ) — белгиски професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата .
1 Кариера
Возел на Светското друмско првенство. Во септември 2015 година било објавено дека ќе се приклучи во екипата од 2016 година. Бил именуван во почетниот состав за Вуелта а Еспања 2016 и за Џиро д’Италија 2017.
На 16 април 2019 година, на велодромот во Акваскалиентес, Мексико, Кампенертс го срушил часовниот рекорд, возејќи 55,089 километри, надминувајќи го рекордот на Бредли Вигинс од 54,526 километри, поставен на 7 јуни 2015 година, рекорд кој Вигинс го држел 3 години, 10 месеци и 9 дена. Со ова станал четврти белгиски велосипедист кој го држел часовниот рекорд, по Оскар ван ден Ајнде (1897–98), Фердинанд Браке (1967–68) и Еди Меркс (1972–2000).
Кампенертс повторно се приклучил со тригодишен договор во 2022 година откако поминал две години во .
2 Достигнувања
;2013
: 1. Европско хронометарско првенство под 23 години
: 1. Национално хронометарско првенство под 23 години
: 4. Краен пласман Вуелта а ла Комунидад де Мадрид под 23 години
: 8. Светско хронометарско првенство под 23 години
: 8. Антверпсе Хавенпејл
;2015
: 1. Дуо Норман (со Јеле Валајс)
: 2. Краен пласман Тур де Валони
::1. Пласман за млад возач
: 4. Краен пласман Стер ЗЛМ Тур
: 5. Национално хронометарско првенство
: 10. Краен пласман Букл де ла Мајен
;2016
: 1. Национално хронометарско првенство
: 2. Европско хронометарско првенство
;2017
: 1. Европско хронометарско првенство
: 1. Етапа 3 (ITT) Вуелта а Андалусија
: 2. Национално хронометарско првенство
: 4. Краен пласман Трка околу Британија
: 5. Хроно де Насионс
: 9. Брабантсе Пејл
: 10. Трка околу Келн
;2018
: 1. Европско хронометарско првенство
: 1. Национално хронометарско првенство
: 3. Светско хронометарско првенство
;2019
: Часовен рекорд: 55,089 км
: 1. Етапа 7 (ITT) Тирено-Адријатико
: 2. Краен пласман Трка околу Белгија
::1. Етапа 4
: 4. Национално хронометарско првенство
;2020
: 2. Национално хронометарско првенство
: 3. Европско хронометарско првенство
: 8. Светско хронометарско првенство
;2021
: 1. Етапа 15 Џиро д’Италија
: 3. Национално хронометарско првенство
: 3. Краен пласман Трка Бенелукс
: 10. Европско друмско првенство
;2022
: 1. ГП Џеф Схеренс
: 1. Планински пласман Тур де Валони
: 3. Национално хронометарско првенство
: 3. Сиркуит Франко-Белж
: 4. Дварс дор Вландерен
: 5. Краен пласман Трка околу Белгија
: 5. Омлоп Хет Ниусблад
: 6. Ле Самин
2.1 Распоред на резултатите на големите трки
Голема трка, 2016, 2017, 2018, 2019, 2020, 2021
Џиро, —, СО, СО, 111, 95, СО
Тур, —, —, —, —, —, СО
Вуелта, 143, —, 102, —, —, —
СО = се откажал; — = не учествувал
Ноќта на крадците

Ноќта на крадците – расказ на австралискиот писател Патрик Вајт.
1 Содржина
Во куќата на Хамфри и Дорис Банистер се случила несреќа: минатата ноќ, некој крадец ја силувал нивната ќерка Фелисити. Полицијата извршила увид на местото, но таа го одбила лекарскиот преглед. Утредента, Фелисити му пишува писмо на својот свршеник, дипломатот Џон Галбрајт, дека ја раскинува свршувачката. По некое време, тој се среќава со Фелисити и таа повторно му соопштува дека ја раскинува свршувачката чувствувајќи дека нејзината љубов кон него не е вистинска. По настанот, Фелисити ја менува работата, почнува да се облекува поинаку и го менува своето однесување. Една ноќ, таа влегува во куќата на Харви Макин и внатре уништува сè. Додека седи во куќата, таа се сеќава на случката во нејзиниот дом: во нејзината соба влегол крадец кого таа го совладала, потоа го натерала да пие ракија и да пуши и му дозволила да си замине, а потоа на родителите им кажала дека била силувана. Во следните ноќи, Фелисити продолжува да влегува во туѓите домови и да ги уништува, а често оди и во паркот, каде се дружи со пијаниците. Еднаш, по еден таков престој во паркот, таа влегува во една напуштена куќа во која среќава гол старец. Таа почнува да го сожалува, соочувајќи се со својата осаменост, и му нуди помош, но тој умира.
2 Осврт кон расказот
И во овој расказ, Вајт ни ги претставува неговите абнормални, ексцентрични аспекти на човечката природа. Така, мирната ќерка на угледни родители ненадејно почнува да се менува по таинтсвената посета на еден крадец. Во борбата со самата себеси таа се труди да ги уништи општествените предрасуди кои ја оковале во нејзината нестварна претстава за себеси. Притоа, нејзината внатрешна борба се претвора во физичко уништување на симболите на граѓанската благосостојба и на поимите на дборото и злото.
Заеднички кревет и маса (филм)

„Заеднички кревет и маса“ (француски: ''Domicile conjugal'') е француско-италијански филм од 1970 година, во режија на Франсоа Трифо (François Truffaut). Трифо е и еден од авторите на сценариото, заедно со Клод де Живре (Claude de Givray) и Бернар Ревон (Bernard Revon). Главните улоги ги играат: Жан-Пјер Лео (Jean-Pierre Léaud), Клод Жад (Claude Jade), Хироко Бергхауер (Hiroko Berghauer), Барбара Лаге (Barbara Laage), Даниел Жирар (Daniele Girard), Клер Диамел (Claire Duhamel), Даниел Булонже (Daniel Boulonger) и Даниел Секалди (Daniel Ceccaldi). Филмот претставува четврто продолжение на серијата за Антоан Дуанел, започната со филмот „400 удари“. Во филмот се прикажува стапувањето во брак на Антоан, првата брачна криза и причините за разводот. Но, и покрај сериозниот заплет кој има полуавтобиографска позадина, сепак филмот го задржува ведриот тон на претходниот дел од серијата за Антоан. Основната разлика во однос на претходниет три филма се состои во настојувањето на Трифо да го претстави својто филмски јунак како млад човек кој се наоѓа на клучната раскрсница меѓу безгрижната малдост и обврските што ги носи зрелата возраст. Режиран во духот на францускиот нов бран, и овој филм наишол на блескави оцени од критиката.
1 Синопсис
Конечно, на возраст од 26 години, Антоан Донаел (го игра Лео) стапува во брак со Кристин (ја игра Жад) и тие почнуваат среќен заеднички живот. Тој работи во цвеќарница, додека таа е професорка по виолина. Тие живеат во нов сопствен стан, а во соседството живеат необични, но симпатични луѓе. Набргу, по една незгода, Антоан ја напушта работата и се вработува во американска фирма која прави макети на бродови со далечинско управување. Еден ден, тој ја запознава убавата Јапонка Кјоко (ја игра Бергхауер) и започнува љубовна врска со неа, независно од тоа што Кристин е бремена.
Какадуи (расказ)

Какадуи – расказ на австралискиот писател Патрик Вајт од истоимената збирка од 1974 година.
1 Содржина
Клајд Гудинаф собира добротворни прилози и доаѓа кај сосетката Олива Даворен, која му кажува дека веќе седум години не зборува со сопругот Мик, поради тоа што, за време на едно нејзино отсуство, тој дозволил да умре нејзиниот папагал. Токму во тоа време, Мик почнал да се гледа со сосетката Базби Ликорн. Пред куќата на семејството Даворен се собираат какадуи и Олива посакува да бидат нејзини. Истовремено, и Мик и Базби почнуваат да се грижат за птиците. Во една прилика, Мик ја посетува Базби и дознава дека таа ги храни какадуите. Еден ден, какадуите исчезнуваат од паркот, а Мик и Олива се загрижени за нивната судбина и почнуваат да разговараат. Подоцна, птиците повторно се враќаат но соседот Фигис ја зема пушката и пука во нив. Тогаш, Мик се обидува да го спречи и во борбата со Фигис, тој паѓа мртов, а Фигис е уапсен поради убиството. По некое време, пред својот деветти роденден, малиот Тим Гудинаф, кој цело време е возбуден од присуството на какадуите, скришно бега од дома и ноќта ја поминува во паркот за да ја провери својата храброст. Утрото, на патот кон дома, тој наоѓа какаду во паркот и го убива, земајќи му го перчето како амајлија. Истовремено, Олива поминува пред куќата на Базби и тие за првпат проговараат меѓу себе. Тим доаѓа дома и почнува да плаче поради својата постапка.
2 Осврт кон расказот
Во расказот „Какадуи“, авторот ни претставува галерија осамени и отуѓени луѓе чиј живот нема никаква смисла. Тие немаат длабоки чувства, ниту возвишени идеали. Во такви околности, животот на луѓето се менува со доаѓањето на птиците. Така, за Олива Даворен, птиците значат нова животна цел при што нејзиниот празен живот добива смисла и доаѓа до повторно зближување со сопругот. По седум години поминати во молчење, брачниот пар се соединува во обожавањето на своите необични пријатели. Исто така, за госпоѓицата Ликорн, птиците се благолсов кој ѝ овозможува за првпат во животот да доживее страст. Семејството Гудинаф е пример на „шупливи“ луѓе, иако нивното презиме кажува дека тие се сосема добри граѓани. Притоа, писателот иронично забележува дека нивниот деветгодишен син, Тим, е многу позрел и попаметен од нив. Ноз целиот расказ како лајтмотив се провлекуваат какадуите кои се злокобни птици: Мик Даворен е убиен поради нив, Фигис е осуден, Олива Даворен и Базби Ликорн повторно ѝ се препуштаат на својата осаменост, а малиот Тим го открива својот страв.
Ата (митологија)

Ата била божица на заслепеноста и душевниот немир во старогрчката митологија, која се споменува во творештвото на Хомер. Таа предизвикувала раздор меѓу луѓето и боговите, па затоа Зевс ја исфрлил од Олимп. На земјата се движела со лесен и тивок чекор при што не ја допирала земјата, туку лебдела над главите на луѓето на кои им носела несреќа.
Драган Радосављевиќ

Драган Радосављевиќ (роден во во ) — поранешен српски кошаркар и член на Младинската југословенската машка репрезентација.
1 Кариера
1.1 Клупска кариера
Радосављевиќ својата професионална кариера ја започнал во Слога од Краљево во 1967 година. Драган, како кошаркар, бил откриен од тогашниот тренер на Слога - Бали Малиќи. Во Слога останал неколку месеци бидејќи, откако поради добрите игри бил забележан од Лазар Лечиќ, се преселил во Работнички, клуб кој се натпреварувал во Првата југословенска кошаркарска лига. Со Работнички во сезоната 1975/76, Радосављевиќ стигнал до полуфиналето на Купот на победниците на куповите. Во тоа полуфинале, за време на гостувањето кај Чинцано Олимпија Милано, Драган заедно со соиграчот Благоја Георгиевски добиле труење од храна, резултирајќи со висок пораз на Работнички поради отсуството на Георгиевски - Буштур и слабиот играчки учинок на заболениот Радосављевиќ.
Потоа Драган се преселил во МЗТ Аеродром со кој успеал да се пласира во Првата југословена лига откако во сезоната 1985/86 МЗТ ја освоил Првата Б југословенска лига - Исток. Следна станица му била австрискиот клуб Валс. Потоа имал играно за Куманово и Гостивар.
1.2 Репрезентативна кариера
Драган Радосављевиќ бил член на младинската југословенска репрезентација на која бил капитен. Со таа репрезентација предводена од Лазар Лечиќ, Драган ја освоил Балканијадата во Риека во 1970 година. Потоа за време на младинското европско првенство одржано во Атина, Драган со Југославија го освоил четвртото место на Континентот.
1.3 Останата кариера
Радосављевиќ извесен период бил ангажиран во Кошаркарската федерација на Македонија.
2 Успеси
2.1 Клупски титули и успеси
2.1.1 Работнички
*Куп на Југославија : вицепрвак 1976
*ФИБА Европски Куп на Победниците на Куповите : полуфинале 1975/76
2.1.2 МЗТ Аеродром
*Прва Б југословенска лига - Исток (1) : 1985/86
2.2 Репрезентативни титули и успеси
2.2.1 Младинска репрезентација на Југославија
*Балканијада (1) : 1970
*Европско првенство под 18 години : четврто место 1970
Анджеј Добжински

Анджеј Добжински, |Andrzej Dobrzyński (1945 во Варшава) — полски дипломат, амбасадор на Република Полска во Република Македонија (2000–2006).
Дипломирал по лингвистика во Универзитет во Варшава Од 1967 работел за Министерство за надворешни работи, меѓу другите во Осло, Вашингтон, Каиро. Од 2000 вршител на должност, а од 20.01.2003 до 20.12.2006 првиот Амбасадор на Република Полска во Македонија.
Петар Богдани

Пјетер Богдани — отомански римокатолички скадарски епископ (1656 — 1671) и Надбискуп скопски (1671 — 1689) од албанска народност. Се занимавал со книжевна работа, а творел на албански, италијански и латински јазик.
Автор е на апологетското дело ''Cuneus Prophetarum'' во два дела од 1685 година, печатено во Падовa на италијански и албански јазик. Тоа е прво познати изворно прозно дело напишано на албански јазик.
Господар на љубовта

Господар на љубовта (Der Herr der Liebe) - германски нем филм од 1919 година во режија на Фриц Ланг. Овој филм е втор филм на Фриц. Важни улоги во филмот играле Карл де Вогт и Гилда Лангер, глумци кои играле и во првиот филм на Ланг, Халбблут. Се вели дека и самиот режисер играл споредна улога во филмот. Филмот е изгубен.
Сценариото во филмот е напишано од Лео Кофлер. Се смета дека е прикажуван од страна на Helios Film. Во јавноста филмот се појавил за првпат во септември 1919 година. Филмот е создаден во Вајмарска Република.
Ванчо Тушевски

Ванчо Тушевски (, - , ) — македонски книжевен историчар, професор на Филолошкиот факултет во Скопје по македонска книжевност во ⅩⅠⅩ век. Автор на повеќе трудови од областа на историјата на македонската книжевност.
1 Творештво
* Јоаким Крчовски и изворите на некои негови дела, Скопје, 1985;* Поетика и реторика на новата македонска книжевност (ⅩⅠⅩ век), Скопје, 1985;* Студии за браќата Андреја и Константин Петкович, Скопје, 2000;* Јордан Хаџи Константинов Џинот. Живот и дело, Скопје, 2003;* Нова македонска книжевност, Скопје, 2008;* Истражувања на македонскиот фолклор, 2009
Улица без радост

''Улица без радост'' e германски филм заснован на новелата на Хуго Беттауер и во режија на Георг Вилхелм Пабст. Овој филм е еден од првите филмови на движењето наречено ''Нова објективност''. Грета Гарбо ја игра својата втора голема улога. Филмот често се опишува како приказна за моралот во која "падната жена" страда за своите гревови, додека доблесната е наградена.
1 Заплет
Во 1921 година во една улица наречена Мелчиоргасе во сиромашниот дел на Виена, Австрија, има само двајца богати луѓе: месарот Јозеф Герингер и г-ѓа Грејфер, која управува со моден бутик и ноќен клуб, водени од богатите луѓе во Виена. Придружен на ноќниот клуб е Мерл Хотел, бордел во кој жените од ноќниот клуб ги носат своите клиенти. Филмот го следи животот на две жени од истото сиромашно соседство, кои се обидуваат да имаат подобар живот во периодот на австриската повоена хиперинфлација. Тие се Марија, која работи како проститутка, и Грете, која во последен момент се спасила од таа судбина.
2 Оцена
Извештај кој датира од јули 2010 година вели дека 83% од шест примероци во кои се собирале критики биле дадени позитивни осврти и дека филмот добил просечен рејтинг од 8 од 10.
Убодна пила

Убодна пила – машина-алатка, опремена со назабено сечило, главно се користи за сечење штици или панели од дрво, но исто така и материјали од пластика и алуминиум. Сечилото е многу мало и тесно, од едната страна се прицврстува за моторот кој го брзо го движи. Кај повеќето денешни модели, водилка ја зајакнува цврстината на сечилото.
1 Историја
Во 1946 година, Алберт Кауфман, инженер на Синтила АГ во Золотурн, Швајцарија, ја заменил иглата на машината за шиење на неговата сопруга со назабено сечило. Во 1947 година, по развојот на Кауфмановиот пронајдок, Синтила започнала со производство на убодни пили под името „Лесто убодни пили“. Во 1954 година Синтила била купена од Бош, а во 1964 година името „Лесто“ било заменето со Бош. Оттогаш Бош отпочнал со иновација на алатката.
2 Употреба
Убодната пила многу се користи во дрводелството бидејќи нејзините мала големина ѝ овозможува да биде многу погодна за ракување и да може да пили заоблени форми или да следи слободно избрана траса, за разлика од циркуларите кои се направени да може да пилат само по права линија. Таа исто така нуди предност да може да се извршат отсекувања во центарот на некое парче на пример.
Нејзината мала големина пак наметнува други ограничувања, па може да се сечат само не толку дебели штици (според моќноста отприлика до 9 см).
Убодните пили може да се користат и за сечење пластични и метални материјали со мала дебелина.
3 Наводи
3.1 Поврзано
* Пила
* Циркулар
Харпократ

Харпократ (грчки: ''Ἁρποκράτης'') бил бог на молкот во старограчката митологија. Според Херодот, тој бил египетско божество, син на Озирис и Изида. На монетите, неговиот лик е прикажан со прстот во устата.
Крум Радонов

Крум Радонов (Банско, 1912 - Софија, 2002), бил партизан и учесник во НОБ во Пиринска Македонија и Бугарија за време на Втората светска војна. Во текот на својот живот се издигнал до највисоките воени одликувања. Пензиониран бил како генерал-лајтнант, т.е. генерал-потполковник.
Учестувал во разговорите со Кирил Миљовски од македонска страна во Вардарска Македонија, за а создадат бригада составена од Македонци од Пиринска Македонија. Оваа бригада требало да се формира под името „Бригада Јане Сандански“, а кога би влегла под команда на Генералштабот на НОБ би се именувала како Дваесет и втора македонска ударна бригада. Овие разговори биле одобрени од страна на бугарското министерство за одбрана. Се планирало да се формира во Горна Џумаја. Сепак оваа идеја наишла на негодување од дел од бугарското раководство и воени лица, особено од Борис Копчев, бугарски генерал, па набрзо идејата била напуштена.