Буржоазија

Буржоазија (|bourgeoisie) — израз што во минатото и денес, во зависност од историскиот период и идеолошката основа, означувал различни општествени групи, т.е. класи.
Во најширока и најстара смисла, поимот буржоазија го опишува граѓанството, односно граѓанската класа во феудалните и подоцнежните капиталистички општества. Во оваа група биле вклучени сите жители на средновековните градови кои не припаѓале на феудалното благородништво, но уживале слобода и други привилегии од кои биле лишени кметовите.
Подоцна, со развојот на урбанизацијата, индустриската револуција и капитализмот, граѓанството почнало да се подвојува во свои класи со различен материјален статус, а со самото тоа и различни политички и други интереси. Изразот буржоазија добил потесно значење, односно почнал да се однесува на побогатите и повлијателни претставници на граѓанството, главно трговци, крупни занаетчии и сопственици на првите индустриски мануфактури.
Во феудалните општества, буржоазијата се сметала за средна класа, но со текот на времето нејзината економска положба зајакнала на сметка на земјопоседничкото благородништво, така што со текот на времето формалноправно го заменило, односно се споила со него како нова владејачка класа. Тогаш поимот буржоазија го презел марксизмот, кој на буржоазијата ѝ ја спротивставил работничката класа, односно пролетаријатот како нова угнетена класа.
Марксизмот ја гледал буржоазијата како владејачка класа на капитализмот како извор на сите општествени проблеми и си поставил за цел да ја отстрани преку класна борба и воведување на диктатура на пролетаријатот во социјализмот. Поради сето ова, поимот буржоазија и буржуј во многу земји добил пејоративно значење, а и по исчезнувањето на комунизмот во секојдневниот говор станал синоним за себичност, бездушност и суров материјал.
Во некои други земји, буржоазијата исто така добила пејоративно значење, но повеќе поврзано со поранешниот статус на буржоазијата како средна класа. Изразот буржоазија таму значи луѓе на кои им недостига софистицираноста на богатите, но и автентичноста на сиромашните слоеви, односно наликува на поимот малограѓанство.
1 Историја
1.1 Потекло и подем
Буржоазијата како историска и политичка појава се појавува во 11 век, кога градовите во Средна и Западна Европа се развиле во градови посветени на трговијата и занаетчиството. Ова урбано ширење било возможно благодарение на економската концентрација поради појавата на заштитната самоорганизација во цехови. Еснафите настанале кога поединечните бизнисмени (како занаетчии, мајстори и трговци) се судриле со нивните феудални земјопоседници кои барале кирии повисоки кирии од претходно договорените.
До крајот на средниот век (околу 1500 г.), под режимите на раните национални монархии на Западна Европа, буржоазијата дејствувала во свој интерес и политички го поддржувала кралот или кралицата против правниот и финансискиот неред предизвикан од алчноста. на феудалците. Кон крајот на 16 и почетокот на 17 век, буржоазијата на Англија и Холандија станала финансиска - значи политичка - сила што го соборила феудалниот поредок. Економската моќ ја поразила воената моќ во областа на политиката.
1.2 Од напредок до реакција (марксистички поглед)
Според марксистичкиот поглед на историјата, во текот на 17 и 18 век, буржоазијата била политички напредна општествена класа што ги поддржувала начелата на уставното владеење и природното право, спротивно на Законот за привилегии и тврдењата за владеење со божествено право што благородниците и прелатите ги користеле автономно за време на феудалниот поредок.
Англиската граѓанска војна (1642–1651), Американската револуционерна војна (1775–1783) и Француската револуција (1789–1799) биле делумно мотивирани од желбата на буржоазијата да се ослободи од феудалните и кралските ограничувања на нејзините лични слободи, комерцијални перспективи и сопственост на имотот. Во 19 век, буржоазијата се залагала за либерализам и се здобила со политички права, верски права и граѓански слободи за себе и за пониските општествени класи. Затоа, буржоазијата била напредна филозофска и политичка сила во западните општества.
По Индустриската револуција (1750–1850), во средината на XIX век, општествената класа на буржоазијата многу се проширила што предизвикало нејзино раслојување - по деловна активност и по економска функција - во ''висока буржоазија'' (банкари и индустријалци) и ''ситна буржоазија'' (трговци и работници). Покрај тоа, до крајот на 19 век, капиталистите (првобитната буржоазија) се издигнала во високата класа, додека развојот на технологијата и техничките занимања овозможиле подем на мажите и жените од работничката класа до пониските слоеви на буржоазијата.
2 Денотации
2.1 Марксистичка теорија
Според Карл Маркс, буржоазијата во средниот век обично се состоела од самовработени деловни лица - како трговец, банкар или претприемач - чија економска улога во општеството била да дејствува како финансиски посредник на феудалниот земјопоседник и селанецот кој работел на феудот, земјата на господарот. Меѓутоа, до 18 век, до Индустриската револуција (1750–1850) и индустрискиот капитализам, буржоазијата станала економска владејачка класа која ги поседувала средствата за производство (капитал и земја) и ги контролирала средствата за принуда (вооружените сили и правниот систем, полициските сили и затворскиот систем).
Во такво општество, сопственоста на буржоазијата врз средствата за производство им овозможило да ја вработат и експлоатираат наемничката работничка класа (градска и селска), луѓе чие единственото економско средство им е работата, а буржоаската контрола на средствата за принуда ги потиснала социополитичките предизвици на пониските класи и на тој начин го зачувала економскиот статус кво. Работниците останале работници, а работодавачите останаа работодавци.
Во 19 век, Маркс разликувал два вида буржоаски капиталисти: (i) функционални капиталисти, деловните администратори на средствата за производство; и (ii) рентиер-капиталисти чии средства за живот потекнуваат или од изнајмување на имот или од приходите од камати произведени од финансискиот капитал, или и од двете. Во текот на економските односи, работничката класа и буржоазијата непрекинато се во класна борба, при што капиталистите ги експлоатираат работниците, додека работниците се спротивставуваат на нивната економска експлоатација, која настанува затоа што работникот не ги поседува средствата за производство и за да заработи за живот, бара вработување кај буржоаските капиталисти. Работникот произведува стоки и услуги кои се сопственост на работодавачот, што тој најчесто ги продава.
Покрај тоа што ја опишува општествената класа што ги поседува средствата за производство, марксистичката употреба на изразот „буржоазија“ го опишува и потрошувачкиот начин на живот што произлегува од сопственоста на капиталот и недвижностите. Маркс ја признал буржоаската трудољубивост што го создала богатството, но го критикувал моралното лицемерие на буржоазијата кога го пренебрегнува потеклото на нејзиното богатство: експлоатацијата на пролетаријатот, градските и селските работници. Понатамошното значење на изразот „буржоазија“ ги опишува идеолошките концепти како што е „буржоаската слобода“, која се смета дека е спротивна на суштинските облици на слобода; „буржоаска независност“; „буржоаска поединечност“; „буржоаско семејство“; и така натаму, сето тоа произлегува од поседувањето капитал и имот (види ''Комунистички манифест'', 1848).
2.2 Франција и земјите од француско говорно подрачје
На англиски, изразот ''буржоазија'' често се користи за означување на средната класа. Всушност, францускиот израз ги опфаќа високите и средните економски класи, недоразбирање што се случило и на други јазици. Буржоазијата во Франција и многу земји од француско говорно подрачје се дели на пет социјални слоеви што еволуираат: ''ситна буржоазија'', ''средна буржоазија'', ''голема буржоазија'', ''висока буржоазија'' и ''стара буржоазија''.
2.2.1 Ситна буржоазија
''Ситната буржоазија'' е еквивалент на современата средна класа, а може да се однесува и на „општествената класа помеѓу средната класа и пониската класа - долната средна класа“.