procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Франко Негри

Франко Негри (роден на 20 февруари 1995, во Сан Мартин) е аргентински фудбалер, или од средниот ред на Сан Диего.
1 Технички карактеристики
Неговата примарна позиција е лев бек, но исто така, може да игра и како лево крило.
2 Клупска кариера
Негри ја започнал својата кариера во Сан Лоренцо, на кој му се приклучил во 2012 година од клубот од неговиот роден град Сан Мартин Мендоса. На 22 август 2016 година, Килмес, клубот од аргентинската Примера Дивисион го завршил потпишувањето на Негри на позајмица. Таму тој го направил неговото деби во професионалната кариера, појавувајќи се на теренот на 22 октомври кога Килмес го победиле Ланус со 1–0 на Стадион Сентенарио Сиудад де Килмес. Потоа следеле уште 12 други настапи во сите натпреварувања во текот на сезоната 2016–2017, што завршила со испаѓање за Килмес. Во септември 2017 година, Негри повторно заминал на позајмица за да игра за Индепендиенте Ривадавија од Примера Б Насионал. Во сезона 2017–2018 настапил на 18 натпревари.
Индепендиенте Ривадавија потпишала со Негри трајен договор на 30 јуни 2018 година. Тој го постигнал својот прв гол во кариерата на 2 септември против Сентрал Кордоба. Следните голови кој ги постигнал биле во натпреварите против Химнасија Хухуј, Депортиво Морон, поранешниот клуб Килмес и Платенсе за време на сезоните 2018–2019 и 2019–2020. Во октомври 2020, Негри потпишал за друг клуб од Примера Б, Белграно. Тој играл само четири пати за нив во скратената сезона 2020, пропуштајќи ги другите три натпревари делумно поради суспензија. На 24 февруари 2021 година, Негри се приклучил на тимот од Примера Дивисион, Њуелс Олд Бојс со слободен трансфер.
На 10 февруари 2022, Негри потпишал за Годој Крус, за кој настапувал една сезона. На 11 јануари 2023, Негри за првпат ја напуштил Аргентина и ја продолжил својата кариера во странство, потпишувајќи за американскиот клуб од МЛС лигата, Интер Мајами. во кој подоцна му се приклучил и неговиот многу попознат сонародник и осумкратен добитник на ''Златната топка'', Лионел Меси. Своето деби во МЛС го направил на 26 февруари 2023, во победата со 2-0 на домашен терен против . Својот прв гол го постигнал на 26 март 2023, во поразот на домашен терен од со 2-3, во кој покрај голот забележал и асистенција за вториот гол на Интер Мајами кој го постигнал сонародникот Николас Стефанели. На 25 јуни 2023, тој ги скинал лигаментите на коленото, повреда поради која морал да ја заврши сезоната и не можел да даде свој придонес во освојувањето на Купот на лигите, што бил неговиот прв освоен трофеј во кариерата.
Негри се вратил во акција на 7 април 2024 година, започнувајќи го натпреварот против (2-2), во кој забележал и асистенција за голот што го постигнал Меси. Во втората сезона со Интер Мајами, тој одиграл само 11 натпревари, без постигнат гол, придонесувајќи за освојувањето на Supporters' Shield трофејот. По завршувањето на сезоната 2024, тој бил отпуштен од клубот.
На 19 декември 2024 година, Негри потпишал едногодишен договор со новиот клуб во МЛС, Сан Диего.
3 Статистика
4 Титули
4.0.1 Интер Мајами
*Supporters' Shield : 1
: 2024*Куп на лигите : 1
: 2023
Kabaneri of the Iron Fortress

Kabaneri of the Iron Fortress (буквално: ''Кабанери на Железната тврдина'', |甲鉄城のカバネリi) — јапонска аниме-серија од Wit Studio. Се прикажувала во 12 епизоди на програмскиот блок Noitamina на Fuji TV од април до јуни 2016 г. Серијата била прикажана на услугата Amazon Prime Instant Video. Два компилациски филма биле премиерно прикажани во јапонските кина во декември 2016 г. и јануари 2017 г. Crunchyroll и Funimation заедно го објавиле анимето на Blu-ray и DVD во САД; Crunchyroll, исто така, ги стекнала правата на стоката.
Аниме-филм, кој е сместен шест месеци по аниме-серијата, насловен ''Kabaneri of the Iron Fortress: The Battle of Unato'' (''Кабанери на железната тврдина: Битката кај Унато''), премиерно бил прикажан во мај 2019 г. Верзијата на Netflix била објавена како серија од три дела во 2019 г.
1 Содржина
Индустриската револуција победнички се движи низ светот, новите технологии сѐ повеќе навлегуваат во животот, а човештвото одеднаш се соочува со нов проблем што може да ја уништи секоја војска и да ја уништи современата цивилизација веднаш по нејзиното создавање. Чудовишта, кои можат да бидат убиени само со удар во срцето, заштитени со слој железо, касаат луѓе и ги заразуваат со чуден вирус што живите ги претвора во кабане — агресивни немртовци, многу слични на зомбија.
Некаде на исток, островот Мори Хиромото станал прибежиште за луѓето што очајно се обидуваат да избегаат од кабането зад ѕидовите на засолништата. Тука ќе се расплетува заплетот на серијата. Луѓето постојано се проверуваат за зараза, а создадени се и железници за превоз на бегалците и се градат парни локомотиви наречени хајаџиро. На една од железничките постојки низ која минува оваа траса и каде што се водат градежни работи, живее нашиот главен лик Икома, кој создал свое оружје за борба со кабане. Еден ден во неговиот живот, веќе полн со грижи, сѐ се превртува наопаку: хајаџирото излегува од контрола по новиот наплив на зараза. Меѓутоа, овој вознемирувачки настан може да му даде можност на Икоми целосно да се изрази. Откако се обидува да го запре вирусот, тој станува кабанери — хибрид на кабане и човек и почнува да се бори против кабането.
Брештја

Брештја или Брешкја (|Breștea) е населено место во округот Тимиш, Романија. Според пописот од 2021 година имало 430 жители. Припаѓа на општината Дента. Во селото население претежно е банатско бугарско.
1 Поврзано
* Стар Бешенов
* Иваново (Србија)
* Банатски Бугари
Александар Ѓокиќ (архитект)

Александар Ѓокиќ (, – , ) — познат српски бруталист, неоромантички и постмодернистички архитект, еден од најзначајните претставници на неговата генерација.
Студирал на Архитектонскиот факултет во Белград од 1955 до 1960 година. Меѓу најпознатите дела на Ѓокиќ се Спомен-комплексот на Кадињача во Ужице (1979) и Куќата на југословенско-норвешкото пријателство (денес Куќа на српско-норвешкото пријателство, разговорно „Норвешка куќа“, во Горњи Милановац (1987).
Делата на Ѓокиќ се одликуваат со забрзан симболизам, рационализам и експресионизам. За своите дела добил повеќе награди. Водел независно студио наречено „Романтична архитектура“. Животот го завршил скокајќи од надвозник.
1 Животопис
Дипломирал на Архитектонскиот факултет во Белград во 1960 година. Се вработил во дизајнерското студио „Генерал план“, а потоа во Младеновац „Инвестпроект“, а во 1963 година преминал во Заводот за подобрување на комуналните дејности на СР Србија. Во текот на 1968 и 1969 година работел и се усовршувал во Јордан. По враќањето, ја продолжил својата самостојна проектантска работа во Дирекцијата за градежништво и обнова на Белград. Работел во компаниите „Наш стан“, „Беоплан“, „Београд-инвест“ и други дизајнерски студија каде ја презел одговорноста на водечки проектант. Работел и како стручен советник на Институтот за архитектура и урбанизам на Србија (1987-91). Во раните деведесетти (1992) основал сопствено архитектонско-урбанистичко проектантско биро наречено „Романтична архитектура“.
За неговата исклучително плодна професионална дејност сведочат дури 280 архитектонско-урбанистички планови, од кои приближно сто се изведени.
Добитник е на голем број награди, општествени признанија и дипломи, меѓу кои и Мајската салонска награда на ЗЛУПУДС (1973), годишната награда ЗЛУПУДС во 1986 година, републичката награда на весникот „Борба“ за 1987 година, наградата „4-ти Јули“ за 1988 година и други. За неговиот севкупен творечки придонес, тој е награден со Големата награда за архитектура на Сојузот на архитекти на Србија за 1986 година. Во текот на речиси четиридецениската работа во оваа професија, самостојно или тимски, учествувал на околу 70 конкурси од областа на архитектурата и урбанизмот, а своите дела ги изложил на седум самостојни и неколку групни изложби. Бил член на Академија на архитектурата на Србија од нејзиното основање во 1995 година.
Лупак

Лупак (|Lupac) е населено место и седиштето на истоимената општина во округот Караш-Северин, Романија. Според пописот од 2021 година имало 828 жители, а во општината 2.423 жители. Општината Карашево ги опфаќа и населените места Клокотич, Равник и Водник. Селото е претежно населено со Хрвати (Карашевци), кои зборуваат торлачки.
1 Население
;Етнички состав во населба (884 жители)
;Етнички состав во општината
2 Поврзано
* Карашево
* Свиница (Романија)
* Караш-Северин (округ)
Млада Естонија

Млада Естонија (естонски: ''Noor-Eesti'') — неоромантичка книжевна група основана околу 1905 година и предводена од поетот Густав Суитс и раскажувачот Фридеберт Туглас. Суитс ја артикулирал идеологијата на групата со следното:"Она што го поттикнува и воздигнува човештвото е образованието. Нашиот слоган е: Повеќе култура! Повеќе европска култура! Да останеме Естонци, но да станеме и Европејци. Сакаме од една страна да ги откриеме идеите и формите кон кои сме поттикнати од нашиот национален дух, карактер и потреби, но и од европската култура од друга страна."Естетската програма на групата ги следела трендовите на финската, француската, германската, скандинавската и италијанската литература од тоа време, со елементи на импресионизам, симболизам и експресионизам. Руската револуција од 1917 година ги растерала членовите на движењето, а некои побегнале во егзил. Групата функционирала и како издавачка куќа и објавила пет антологии од Младата Естонија помеѓу 1905 и 1915 година.
Иваново (Србија)

Иваново е населено место во градот Панчево, Војводина, Србија. Според пописот од 2022 година имало 974 жители. Населението е нехомогено (српско, унгарско и банатско бугарско). Основано е во 1868 година од Банатски Бугари, доселени од Стар Бешенов во романскиот дел на Банат.
1 Поврзано
* Банатски Бугари
* Бугари во Србија
* Панчево
* Стар Бешенов
* Брештја
Одуништа (општинска единица)

Општинска единица Одуништа ― општинска единица во Општина Поградец, Област Горица, Албанија.
Општинската единица во 2015 година, ја заменила Општина Одуништа која престанала да постои и нејзината територија била припоена кон Општина Поградец.
1 Населени места
*Бучица
*Лин
*Мамулишта
*Одуништа
*Пискупат
*Червенака
Шиштавец (општинска единица)

Општинска единица Шиштавец ― општинска единица во Општина Кукуш, Област Кукуш, Албанија.
1 Историја
Општинската единица е претходник на Општина Шиштавец основана во 1992 година. Општинската единица во 2015 година, ја заменила Општина Шиштавец која престанала да постои и нејзината територија била припоена кон Општина Кукуш.
2 Населени места
* Борје
* Коловоз
* Ново Село
* Орешек
* Стрезово
* Црнолево
* Шиштавец
3 Демографија
Во општинската единица има три села со албански состав и 4 други се со Горани/Македонци.
* Има 5,800 жители (2700 мажи, 3100 жени).
* 65 % од населението е под 30 години.
Хилат

Хилат (старогрчки: Ὑλάτης) — бог кој бил обожаван на островот Кипар и кој подоцна бил споредуван со грчкиот бог Аполон. Неговото име веројатно потекнува од ὑλακτέω („лаење“) или ὕλη („шума“).
Во Курион се наоѓало важно светилиште посветено на Хилат.
1 Светилиштето на Аполон Хилат
Светилиштето на Хилат се наоѓало на околу 2.5 километри западно од античкиот град Курион, покрај патот што води до Пафос. Тоа било едно од главните религиозни центри на антички Кипар, каде што Аполон бил обожаван како бог на шумите. Најверојатно обожавањето на Аполон на ова место започнало уште во осмиот век пред нашата ера и продолжило до четвртиот век од нашата ера. Локалитетот претрпел многу проширувања и измени во различни периоди. Поголемиот дел од спомениците коишто можат да се видат денес припаѓаат на реставрации на локалитетот од првиот век од нашата ера. Ѕидот од каде може да се влезе во локалитетот преку Курионската порта и Пафоската порта го опкружува светилиштето.
Првично локалитетот се состоел од храм, чии траги опстојуваат во темелите на денешниот храм; кружен споменик, кој веројатно бил наменет за поворки или ора околу шумичката со свети дрвја; и формализиран архаичен олтар и предел. За време на римскиот период локацијата била проширена со доградување на јужните и северните згради, кои веројатно биле користени за прикажување на свети објекти или сместување на посетители. Теракотните фигурини и керамиката кои биле акумулирани во храмот од петтиот век п.н.е до римскиот период биле закопани во вотивната јама. Долга улица што се протега од југ кон север води до храмот на Аполон Хилат, кој бил изграден во доцниот класичен или раниот хеленистички период на урнатините на архаичниот храм. Во првиот век од нашата ера, храмот бил обновен со поинаков архитектонски стил, со набатејски столбови. Една мала зграда јужно од областа веројатно била куќа на свештеник. По должината на надворешната источна страна на ѕидовите се палестрата каде спортистите некогаш вежбале и играле игри, како и бањите.
2 Користена литература
* Buitron, Diana; Birge, Darice. "Sanctuary of Apollo Hylates, Kourion, 1980. Excavations; the Cult". In: ''American Journal of Archaeology'', vol 85.2, Boston 1981. pp. 187–188.
* Buitron-Oliver, Diana et al., ''The sanctuary of Apollo Hylates at Kourion. Excavations in the Archaic precinct''. Studies in Mediterranean Archaeology 109, 1996. .
* Glover, Stephen C. "Sanctuaries of Apollo Hylates at Dhrymou and Chytroi". In: ''American Journal of Archaeology'', Band 86.2, Boston: 1982. pp. 265–266.
* Hollinshead, Mary B. "Review: "The Sanctuary of Apollo Hylates at Kourion, edited by David Soren"". In: ''American Journal of Archaeology'' Band 93.4, Boston: 1989. pp. 623–624.
*** Senff, Reinhard. "Kurion". In: Hubert Cancik, Helmuth Schneider u. Manfred Landfester (Hrsgg.). ''Der Neue Pauly'' Vol. 6 Iul–Lee, Stuttgart 1999.
* Sinos, S. ''The Temple of Apollo Hylates at Kourion and the Restoration of its south-west corner''. Athens: 1990.
* Soren, D. ''The Sanctuary of Apollo Hylates at Kourion''. Tucson: 1987.
Ситовски натпис

Ситовски натпис — натпис во Бугарија кој сѐ уште не бил задоволително преведен. Натписот бил издлабен на место во карпата каде што немало ерозија и затоа бил зачуван до денес.
1 Откритие
Натписот бил откриен во 1928 година, на ѕидот на карпесто засолниште во близина на селото Ситово, близу Пловдив, Бугарија. За прв пат бил документиран од аматерскиот археолог Александар Пеев. Натписот е во два реда кои се 3.40 метри долги. Пишаните знаци се на височина од 40 сантиметри. Натписот е датиран помеѓу 300 и 100 година п.н.е.
Во 1943 година, Пеев бил погубен од бугарските власти поради сомневање дека испратил шифрирана порака до Советскиот Сојуз. Тој испратил примерок од текстот до советските археолози, со надеж дека ќе можат да го дешифрираат неговото значење. Натписот бил објавен во 1950 година од З.Р. Морфова. Пеев бил постхумно одликуван со Орден на Ленин за неговите напори и отпор против бугарската влада.
2 Можни преводи
Разни аматери и професионалци се обидувале да го преведат натписот. Тој наизменично бил идентификуван како локален антички јазик, тракиски, готски, келтски, словенски и фригиски.
Според тракиските хипотези, натписот ги користи или рунските знаци на Тракијците или бесиското писмо, создадено од епископот Никита Ремесијански. Готската хипотеза, како и повеќето други претпоставки, го поврзува натписот со руни, а не со готската азбука создадена од епископот Вулфила.
3 За понатамошно читање
* LS Bayun / VE Orel, "The Inscription from Sitovo", Orpheus, Journal of Indo-European and Thracian Studies 1, стр.
Гау

Гау (фиџиски и англиски: ''Gau'') познат и како Нгау (''Ngau'') е остров кој е дел од групата на Ломавитиски Острови во Фиџи. Островот зафаќа површина од 136,1 километри квадратни со вкупна должина на брег од 66,3 километр, што го прави петти по големина остров во Фиџи. Неговата максимална надморска висина е 738 метри . На северозапад е Батики, а на североисток е Најрај .
1 Географија
На островот има 16 села: Јадуа, Вадра Вадра, Лову, Левука-и-Гау, Нукулоа, Наваикама, Сомосомо, Саваике (главното село), Навукаилаги, Карани, Вионе, Леканаи, Вануасо, Накаванади, Малаваи и Ламити. Повеќето жители на островот живеат во близина на брегот, а мал број живеат во внатрешноста на островот. Патувањето помеѓу селата е главно по морски пат или по крајбрежен пат. Има една писта Лову, на јужниот крај на островот, која ја користат авиони од меѓународниот аеродром Наусори . На островот има едно средно училиште во Наваикама.
2 Екологија
Околу 55% од површината на островот е покриен со густи дождовни шуми. Источниот брег и северните и јужните врвови на островот се покриени со пасишта или трска, со некои насади од донесениот карипски бор (''Pinus caribaea'' ).
Значајната област за птици на Висорамнините Гау е област што ја покрива целата пошумена внатрешност (нешто повеќе од 50% од целиот остров) и има површина од 5200 хектари. Содржи популации на критично загрозениот фиџиски петрел и ранливиот срамежлив гулаб.
3 Значајни жители
Првиот крал на Фиџи Серу Епениса Чакобау пораснал на островот, и покрај фактот дека е роден на блискиот остров Најрај .
Принцеза

Принцеза — титула што ја користи женски член на семејството на монархот или жена владетелка. Машкиот еквивалент е принц (од латински ''Princeps'', што значи „главен граѓанин“). Најчесто, поимот се користел за да се однесува на сопруга на принц или ќерка на монарх. Принцезата може да биде престолонаследничка или сопруга на наследникот.
Во монархиите, принцезите често имаат важна церемонијална улога и понекогаш учествуваат во државни или добротворни настани. Некои принцези имаат и политичко влијание или вршат одредени должности поврзани со владеењето.
Титулата и нејзиното значење може да се разликуваат во зависност од земјата и традицијата. На пример, во некои кралства, титулата се пренесува само преку машка линија, додека во други може да ја носи секое дете на монархот.
1 Историја
Поимот „принцеза“ традиционално се користи за ќерка на крал или кралица, или за сопруга на принц. Историјата на принцезите е тесно поврзана со историјата на монархиите и аристократијата во различни култури низ светот.
1.1 Древни времиња
Во древните цивилизации, како Египет, Месопотамија, Кина и Индија, кралските ќерки имале важна улога во династиските бракови. Често биле користени за политички сојузи и зачувување на крвните линии. Иако не секогаш имале службена моќ, некои принцези станувале влијателни личности — како на пример Клеопатра, која била принцеза пред да стане владетелка на Египет.
1.2 Среден век
Во Средновековна Европа, титулата принцеза била поврзана со благороднички статус и династиски брак. Принцезите често биле дел од договорени бракови меѓу кралски семејства за да се создадат политички или воени сојузи. Малкумина имале право на наследување на престолот, освен ако немало машки наследници.
2 Поврзано
* Принц
* Монарх
Најрај

Наираи (фиџиски и англиски: ''Nairai'') е остров во Фиџи.
1 Опис
Островот е дел од групата на Ломаивитиски Острови . Островот е од вулканско потекло и има површина од околу 30 квадратни километри. На запад од островот се наоѓа Батики, а на југозапад е Гау .
Населението на островот е околу 600 жители, кои живеат во крајбрежните села. Економската активност е егзистенцијално земјоделство и риболов, а главен извор на приход е одгледувањето копра . На островот нема аеродром. Превозот се врши со локални товарни бродови или мали чамци, бидејќи нема патишта за возила.
На островот има пет села: Натаулоа (главно село и седиште на ''Турага на Туи Наираи'', а исто така и високиот поглавар на островот), Товулаилаи, Вутуна, Лаваки и Ваитога. Има три основни училишта, и нема средно училиште .
Батики

Батики (фиџиски и англиски: ''Batiki'') е остров во Фиџи кој е дел од групата на Ломаивитиски Острови . Островот е од вулканско потекло, со површина од околу 12 квадратни километри. На североисток е островот Вакаја, на исток е Најрај, а на југоисток е Гау .
Населението на Батики брои околу 300 жители кои живеат во крајбрежните села. / Економската активност на островот се состои од земјоделство и риболов.
На островот има четири села: Мануку, Муа, Наигани и Јаву. Селото Муа е местото каде се наоѓа резиденцијата на поглаварот, островскиот свештеник, здравствениот клинички центар, едно основно училиште со интернат и игралиште.
 
1 Историја
Островот беше опустошен од циклонот Винстон во 2016 година, а најмногу било погодено селото Најгани. Високиот шеф на Батики од јануари 2012 година, ''Торау Ни Бау'' Рату Иноке Туиделаибатики Виривирилау, починал на 4 февруари 2017 година.
2 Демографија
Батики имало население од 324 луѓе според пописот од 1966 година, и 483 според пописот од 2007 година.
3 Економија
Главниот извор на приход е од копра, панданус, ситно земјоделство и риболов, со продажба на риби на пазарите во Сува . Постои риболов на морски краставици, кој главно вклучува млади мажи. Во 1987 година била основана комерцијална фарма за морски алги на Батики. Од 2009 година на Батики имало 42 фарми, со вкупна површина од 13 хектари.
Друг важен извор на приход за локалното население е фирмата за кокосово масло Була Батики, чии производи се направени од обилните кокосови палми на островот.
4 Инфраструктура
На островот има основно училиште, Окружното училиште Мануку имало 71 ученик во 2016 година и 4 наставници. Критичните случаи се упатуваат или во Здравствениот дом Карани или во болницата Левука .
Островот нема аеродром или патишта, така што најголемиот дел од транспортот се врши со локални товарни бродови, мали чамци од фиберглас или преку франшиза за испорака што го опслужува архипелагот Ломаивити на месечна основа.
5 Значајни луѓе
* Тауфа Вакатале (1938–2023), политичар и просветител.
Викторија Петровска

Викторија Петровска (р. во Градско) – македонска телевизиска новинарка и водителка.
1 Животопис
Викторија Петровска дипломирала на Правниот факултет „Јустинијан I“ во Скопје, на отсекот за новинари.
Во 2018 година, таа се вработила во Телевизија Сонце како новинар и водител на вести. Во 2019 година, ја започнува нејзината емисија „''Од своја страна''“, каде е автор и водител на истата до 2025 година. Од 2023 до 2024 година, е водителка на емисијата „''Мој став''“ на ЕМ Телевизија. Одреден период, таа пишувала за порталот Платформа.мк. Од 2024 година, таа е водителка на емисијата „''Скопје ми е дома''“ на Вистинска телевизија.
Таа пишува за порталот Национал.мк од 2025 година. Таа беше дел од дебатната емисија „''Прес центар''“ на ЕМ Телевизија, заедно со новинарот Саше Ивановски.
Од 2026 година, работи во Телевизија Алфа, каде е дел од утринска емисија.
Врапча

Врапча (|Врабча) — поделено населено место помеѓу Бугарија и Србија. Во Бугарија се наоѓа во општината Трн, Перничка Област, а во Србија во општината Димитровград. Според пописот од 2021 година имало 22 жители, во српскиот попис од 2022 година имало 3 жители. Населението во селото зборува торлачки.
1 Поврзано
* Трн (град)
* Перник (област)
* Димитровград (Србија)
* Јужна Србија
Природен парк на езеро Енгур

Природниот парк на Езерото Енгур — заштитен парк во Латвија кој опфаќа 197.62 км2, именуван по езерото Енгур. Бил назначен за природно место во 1998 година.
Природниот парк е дел од мрежата на здружението Натура 2000 која ги обединува природните живеалишта или полуприродните живеалишта на Европската унија со голема вредност на наследството. Текстот со кој се воспоставува создавањето на мрежата Натура 2000, европските „живеалишта, фауна и флора“ зборува за природни локалитети од „интерес на заедницата“, повикувајќи се на „вредноста на наследството“ на живеалиштата. Во областа на зачувувањето на природата, може да ги разликуваме живеалиштата, фауната и флората според нивната реткост: живеалиштата „од регионален интерес“ се ретки во еден регион, но може да ги има во изобилство на друго место. Според тоа, мрежата Натура 2000 се применува за заштита на ретките еколошки локалитети на европско ниво и претставници на природното наследство на земјите-членки на Европската унија, по фауна и флора исклучителна што ја содржат. Поточно, директивата за живеалишта од која произлезе мрежата Натура 2000 има за цел да ги заштити „природните живеалишта“, „фауната“ и „флората“. Иако овие три концепти се неразделни (заштитата на природното живеалиште ги штити флората и фауната кои се наоѓаат таму), би било бескорисно да се заштити природното живеалиште без да се грижиме за видовите што живеат таму, и ''обратно'', да се обезбеди одржливост на одреден вид без да се грижиме за состојбата на природното живеалиште што ги засолнува.
Расина (река)

Расина е река во јужна централна Србија. 92 км долгата река, која тече низ српската област Расина, припаѓа на современиот Расински округ во Србија и се влева во Западна Морава во близина на градот Крушевац.
Нејзиното историско име е Арсен.
Расина извира од јужните падини на планината Гоч, во близина на селото Рашовка, се наоѓа југозападно од најпознатата српска бања, Врњачка Бања. Реката првично тече на југоисток, околу планините Жељин и Копаоник, веднаш до селата Митрово Поље, Бженица, Плеш, Јабланица, Грчак, Тоскиќи, Будиловина и Милентија. Кога Расина стига до малиот град Брус, таа навлегува во регионот на Горна Расина и продолжува до селата Тршановци, Лепенац и Разбојна.
Во овој дел реката достигнува до западната страна на планината Јастребац и прави широко, свртување кон север. На овој дел од патеката реката Расина истовремено прави југоисточна граница на регионот Александровачка Жупа. По селата Богише и Златари, Расина е брана кај селото Ќелије, со вештачкото езеро Ќелије.
Долниот дел на Расина е густо населен (села Суваја, Мајдево, Штитаре, Гркљане, Шогољ, Шавране, Горњи Степош, Буковица, Доњи Степош, Липовац, Мало Головоде, Доње Головоде), со административен центар на Расина Дистрикт, Рушевац. По нејзиниот долен тек, после Расина следи паралелен тек на реката Пепељуша, која се влева во Западна Морава. Седум километри по Крушевац, Расина се влева во Западна Морава кај селото Макрешане.
Расина одводнува површина од 990 км<sup>2</sup> ,припаѓа на речниот слив на Црното Море и не е пловен.
1 Езеро Ќелије
Резерварот се формирал во 1980 година, откако била изградена 52 м висока брана. Езерото било создадено како дел од регулационата програма на реката Голема Морава, односно како дел од проектот за намалување на количеството на седименти кои на крајот би стигнале до хидроелектраната Ѓердап I и нејзиното езеро Ѓердап. Користењето на езерската вода за водоводот во Крушевац не бил дел од првичниот проект. Во 1984 година била изградена пречистителна станица во селото Мајдево. Фабриката била реконструирана во 2012 година и поради зголемениот капацитет, на мрежата биле приклучени водоводите во општините Чиќевац и Варварин.
Езерото било дизајнирано да служи за водоснабдување до 2030 година поради неговото намалување на употребливиот волумен, но ерозијата на почвата во сливотв е помала од предвидената и животниот век на езерото ќе биде значително подолг.
Во мај 2019 година, прелиминарното испитување на Институтот за зачувување на природата на Србија констатирал дека постои основа за правна заштита на езерото како споменик на природата.
Невозможна мисија: Финална одмазда

''Невозможна мисија: Финална одмазда'' (|Mission: Impossible – The Final Reckoning) — американски акционен шпионски филм во режија на Кристофер Маквори. Тоа е продолжение на филмот ''Невозможна мисија: Одмазда — Прв дел'' (2023) и осмиот дел од серијалот ''Невозможна мисија''. Глумат Том Круз, Сајмон Пег, Хејли Атвел, Ванеса Кирби.
Премиерата на филмот во САД била на 23 мај 2025 г., а во Македонија на 22 мај истата година.
1 Содржина
Дејството на филмот се одвива по настаните на ''Невозможна мисија: Одмазда — Прв дел''. Итан мора да уништи вештачка интелигенција што може да ја ослаби светската стабилност и да го спречи својот стар непријател Гејбриел.
2 Улоги
Глумец, Улога
Том Круз, Итан Хант
Хејли Атвел, Грејс
Винг Рејмс, Лутер Стикел
Хенри Черни, Јуџин Китриџ
Сајмон Пег, Бенџи Дан
Ванеса Кирби, Алана Мицополис / Белата Вдовица
Есаи Моралес, Гејбриел
Шеј Вигам, Џаспер Бригс
Холт Макалани, Бернстајн
Ник Оферман, Сидни
Пом Клементиф, Парис
Марк Гатис, Индира Варма
Грег Тарзан Дејвис, Дега
Фредерик Шмит, Зола Мицополис
Бинг (леб)

''Бинг'' е кинески леб на база на пченично брашно со сплескана или во форма на круг. Оваа храна може да личи на палачинки, пити и храна од бесквасно тесто од не-кинеската кујна. Голем дел се слични на индиското роти, француските крепи, салвадорската пупуса или мексиканската тортиља, додека други се повеќе слични на колачи и колачиња.
Терминот е кинески, но може да се однесува и на колачи од други култури. Палачинката и пицата, на пример, се нарекуваат ''кели бинг'' и ''пиза бинг'', соодветно, врз основа на звукот на нивните латински имиња, а тортиљата со брашно е позната како ''мексикански тенок бинг'', поради земјата на потекло.
1 Видови
''Бинг'' е секојдневна храна и се јаде за ручек, но може да се вклучи и во формални оброци. И пекиншката патка и свинското му шу се виткаат во тенко пченично брашно ''бао бинг'' со млад кромид и сос од сладок грав или сос од хоисин. ''Бинг'' може да биде полнет со фил како мелено месо. Обично се готви на тава, иако може и да се пече.
Некои вообичаени типови вклучуваат:
*''Конг ти бинг'' (млад кромид и масло)
*''Фа миан бинг'' (со квасец ''бинг'')
*''Лаобинг'' (пржен ''бинг'' во тава)
*''Чун бинг'' (пролетна палачинка), тенок северен бинг кој традиционално се јаде за да се прослави почетокот на пролетта. Обично се јаде со различни филови.
*''Шаобинг'' (печен ''бинг'') * Плескавици од магаре, вид на ''шаобинг'' полнети со месо
*''Џианбинг'' (палачинка со пржени јајца, слична на палачинки), популарна улична храна за појадок во Кина.
* Бо бинг (буквално „тенки палачинки), што обвиткува разни филови. Ова понекогаш се нарекува „мандаринска палачинка“ или „му шу палачинка“ во контекст на американската кинеска храна.
* Луобо си бинг (рендана ротквица бинг), вид на пржено бинг кој се состои од кора од пченично тесто исполнето со рендана ротквица
* Роу ја бинг се однесува на ''бинг'' што се сече на парчиња и се полни со месо, обично задушено свинско или јагнешко месо. Некои варијанти, како што е ''ниу ру џиа бинг'' користат леб од сусам и се полнат со говедско месо и кисели моркови и даикон, слично на бан ми .
* Хе је бинг
*''Џин бинг'' е слоевит ''бинг'' кој се прави со високоглутенско брашно (''џин'') што значи глутен) популарно во Северна Кина. Познат е и како ''жуа бинг'' бидејќи неговите слоеви може да се фатат со раце.
*''Гуокуи'', од Шенси
*''Хуџиао бинг,'' направен со црн пипер
Јуебинг (месечеви колачи), иако го споделува името бинг, е навистина печено слатко пециво кое обично се произведува и јаде на фестивалот во средината на есента.
''Бинг'' се јаде и во други источноазиски култури, а најчест е корејскиот ''Џеон'' кој често содржи морска храна.
Астрафобија

Астрафобијата, позната и како астрапофобија, бронтофобија, кераунофобија или тонитрофобија, е абнормален страв од гром и молња или неоправдан страв од расфрлани и/или изолирани грмотевици, еден вид специфична фобија. Тоа претставува фобија која може да се лекува, а можат да ја развијат и луѓето и животните. Терминот астрафобија е составен од грчките зборови ἀστραπή (astrape; молња) и φόβος (phobos; страв).
1 Третман
Најшироко користен и можеби најефективниот третман за астрафобија е изложувањето на молња и на крај градење на имунитет. Некои други методи на лекување вклучуваат когнитивна бихејвиорална терапија (CBT) и дијалектичка бихејвиорална терапија (DBT). Пациентот во многу случаи ќе добие инструкции да повторува одредени фрази за смирување за време на бура. Вежбите за длабоко дишење можат да го зајакнат овој напор.
2 Кај животни
Кучињата можат да покажат силна вознемиреност за време на молња; се засегнати помеѓу 15 и 30 проценти од кучињата. Истражувањата потврдуваат дека високите нивоа на кортизол - хормон поврзан со стресот - влијае на кучињата за време на и по грмотевици. Третманите вклучуваат бихејвиорални терапии, како што се контратренирање и десензибилизација, лекови против анксиозност и феромон за смирување на кучињата, синтетички аналог на хормонот кој се лачи од доилките на кучињата после породување.
Истражувањата покажуваат дека и мачките можат да ја имаат оваа фобија. Иако е поретко, некои мачки се кријат под маса или зад кауч за време на невреме со молња.
3 Поврзано
* Лилапсофобија
* Список на фобии
Принц

Принц (|princeps) — монарх или машки член на кралско семејство. Принцезата е ќерка на крал или на висок владетел што му е потчинет на кралот, сопруга на принц или друг женски член на кралското семејство или самата таа монарх. Во словенските земји, овие монархиски титули одговараат на титулите кнез и кнегиња, соодветно.
Како дел од хиерархијата на титули во германските и латинските држави на Западна Европа, принцот стои веднаш по кралот и над војводата. За време на најславниот период на Светото Римско Царство, владетелите на малите германски држави ја носеле титулата принц (''fürst'') како почесна титула. Денес, владетелите на Монако се исто така принцови.
1 Опис
Принц е кралска титула доделена на син на крал или кралица, или на машки владетел на мала или независна држава. Во монархиите, принцот може да биде и наследник на престолот — што значи дека е следен по ред да стане крал.
Постојат различни видови принцови во зависност од културата или земјата:
* Престолонаследник — оној што е прв во редот за крал.
* Кралски принц — син на владејачкиот монарх.
* Странски принц — принц од друго кралство или империја.
2 Поврзано
* Принцеза
* Монарх
Таксим (политика)

''Таксим'' (турски: ''taksim'', во превод: „''Поделба''“) — турско националистичко и сецесионистичко движење на кипарските Турци кои се залагаат за независност и признавање на Турската Република Северен Кипар според решението за две држави. Тоа било примарна идеологија на поддржувачите на инвазијата во 1974 година, при што концептот бил изведен уште во 1957 година од страна на потпретседателот Фазил Ќучук.
Национализмот на кипарските Турци се развил главно како одговор на грчкиот национализам и желбата за ''енозис'', обединување на целиот остров со Грција. Првично, кипарските Турци се залагале за продолжување на британското владеење. Сепак, тие станале вознемирени од повиците на кипарските Грци за ''еносис'', бидејќи виделе дека соединувањето на Крит со Грција довело до егзодус на Критските Турци, што претставувало преседан кој требало да се избегне, и тие зазеле став за поделба како одговор на милитантната активност на ЕОКА. Кипарските Турци, исто така, се сметале себеси за посебна етничка група на островот и верувале во нивното посебно право на самоопределување од кипарските Грци. Во меѓувреме, во 1950-тите, турскиот лидер Аднан Мендерес го сметал Кипар за „''продолжение на Анадолија''“, ја отфрлил поделбата на Кипар по етничка линија и го поддржал припојувањето на целиот остров кон Турција. Националистичките слогани се фокусирале на идејата дека „''Кипар е турски''“, а владејачката партија го прогласила Кипар за дел од турската татковина и витален за нејзината безбедност. Откако сфатиле дека кипарските Турци се само 20% од островјаните, анексијата останала неостварлива, а националната политика била променета за да се фаворизира поделба. Слоганот „''Поделба или смрт''“ често се користела во протестите на кипарските Турци и Турците во доцните 1950-ти и во текот на 1960-тите. Иако по Конференциите во Цирих и Лондон, Турција изгледала како да го прифатила постоењето на кипарската држава и да се огради од нејзината политика на фаворизирање на поделба на островот, целта на лидерите на турските и кипарските Турци останала да се создаде независна турска држава во северниот дел на островот.
1 Поврзано
* Република Кипар
* Кипарско прашање
* Голема идеја
Благој Маротов

Благој Маротов (р. во ) — македонски музичар, бас гитарист и пејач.
1 Животопис
Благој-Блаж Маротов веќе половина век е присутен на македонската музичка сцена. Тој учествуваше на „Златно славејче“, а потоа следеше школувањето и првите настапи во оркестрите на МРТВ. Завршил Музичка академија во Скопје, а долги години работи како професор во средното музичко училиште „Илија Николовски-Луј“, каде што предава Контрабас. Повеќе од 15 години свирел со Македонската филхармонија, а како член на разни оркестри, чест гостин е на програмите на националните телевизии. Бил дел од оркестарот на музичките емисиите на Телевизија Алфа "Еден бакнеш", каде оркестарот бил под негово водство и "Зајди зајди". Настапува и како соло пејач, но и во „Дуо Маротов“, со сопругата Јуле Маротова.
Во 2015 година, учествуваше на Балканското музичкото шоу "Никогаш не е доцна".
Во 2025 година, одржа свој солистички концерт во Македонската Филхармонија. На концертот гости му биле доајенот на македонската музика Перо Христов, Иван Кукиќ, Војче Петрушев и Илија Филиповски од Група Маестро, како и неговата сопруга Јуле Маротова и "Дуо Маротови". Концертот бил сниман и емитуван на ТВ Сонце.
Сокол Таневски

Сокол Таневски, исто така познат како Сокол Танев (Велес, 1912 — ?) — македонски политичар, економист и деец на Комунистичката партија на Македонија и Југославија. Вториот градоначалник на Велес после ослободувањето на градот на 9 ноември 1944 година. Таневски го наследил Дончо Мирчев кој бил отстранет од неговата функција поради тоа што се противставувал со тогашните одлуки на комунистичката власт. За време на неговиот мандат тој ја вметнал програмата за илинденска пензија во градот. Учествувал во народноослободителната борба.
1 Животопис
Таневски е роден во 1912 година во градот Велес, во населбата Дворови. Според една псевдоисториска проценка од Стоилко Андреевски, Таневски бил таткото на Живко Фирфов. Други истакнати личности со потекло од населбата биле Љубе Зафиров — градоначалник на Велес после Таневски и Љубе Манушев — познат велешки фотограф. Во 1927 година неговиот постар брат Димко Танев(ски) го формирал велешкиот футбалски клуб „Балкан“ со членовите Васил Зафирчев, Бојчо Органџиев, Милан Јанев и Анѓелче Салџиев. Фудбалери на тој клуб биле Ордан Каникот, Димче Богданов, Пенчо Органџиев, Тодор Андов, Тодор Кирков, Киро Хаџиристов, Ангел Дончев, Андо Пљакот, Милан Ичитрајков, Трајко Листата, Ганчо Вишин, Димче Бугарчето и Боро Варошлија.
Покрај 1930-тите Таневски се приклучил во Комунистичката партија на Југославија и комунистичкото движење. Кога се проширила Втората светска војна во југословенскиот терен Таневски зедол учество во народноослободителната борба. Се приклучил во велешкиот оддел на Акционен народноослободителен комитет (АНОК) како курир заедно со тројца други, Орце Вилар — бакал во поволна економска состојба, Благој Васков — подгрбавен доктор со висок авторитет и Богдан Гигов — македонски партизан кој воопшто не бил активен. Во еден извештај од КПЈ, Таневски бил обележан како „страшлив“. При војната Таневски бил заробен од страна на бугарските фашистички окупатори и префрлен во Софија. Таму тој успеал да избегне од неговиот затвор и престојувал кај домот на истакнатиот македонски поет и револуционер Коле Неделковски. Заедно со него го прославиле ден на трудот, неколку месеци пред да почине Неделковски.
За време на завршните фази на ослободувањето на Македонија Сокол Таневски повторно се вратил во Македонија. После војната тој политички учествувал во новата комунистичка власт. Дончо Мирчев бил отстранет од неговата функција како градоначалник на Велес поради неговите противставени ставови. Во 1946 година Сокол Таневски бил назначен за градоначалник. Нема многу податоци за неговите придонеси врз градот за време на неговиот мандат, освен тоа што го вметнал програмата за Илинденска пензија во градот. Во 5 април 1951 година бил формиран велешкиот оддел на архивскиот центар и Сокол Таневски бил назначен за претседател. Во 26 јуни 1953 година Таневски го формирал околиското лозарско претпријатие „Лозар“ со седиште во Велес, тогаш Титов Велес. Успешно ја регистрирал фирмата на 30 јули истата година. Таневски бил сопственик и претседател на претпријатието сѐ до 18 февруари 1966 година кога бил разрешен од неговата функција и преместен со Трајан Николовски. Починал после 1985 година.
2 Наводи
Залмоксијанизам

Залмоксијанизам или замолксијанизам (романски: Zalmoxianism или Zamolxianism) — неопаганско движење во Романија кое промовира обнова на етничката религија и духовноста на Романците преку процес на повторно поврзување со нивните антички дакиски и тракиски корени. Религијата своето име го добила од Залмоксис или Замолкс, во исто време името на исконскиот бог и архетипот на просветениот човек во палеобалканската митологија. Научниците Бако и Хабс (2011) го дефинираат залмоксизмот, како и другите етнички религиозни преродби во Европа, како реконструкционистички етно-паганизам.
1 Потекло
Реконструкцијата на античката дакиска и тракиска религија и митологија е строго поврзана со областа на дакологијата. Меѓу современите поддржувачи на залмоксизмот, емигрантскиот даколог Октавијан Сарбатоаре дури предложил да се направи официјална религија на Романија.
2 Организации
2.1 Друштвото Гебелеизис
„Друштвото Гебелејзис“ (романски: ''Societatea Gebeleizis''), иако далеку од тоа да биде единствената залмоксиска група во Романија, била најпроучуваната формација. Има 500 членови поделени во 15 филијали. Основните вредности на организацијата се изразени преку нејзиното мото „Едно семејство, една нација, една територија“ (романски: ''O Familie, Un Neam, Un Teritoriu''); поради промовираните идеи, Друштвото Гебелеизис било предмет на медиумски скандал и обвинето за екстремизам.
2.2 Замолкс група
Друга група е ''Замолкс'', со седиште во Букурешт, чиј првосвештеник е Александру Михаил. Тие го обожаваат стариот трако-дакиски пантеон на богови и тврдат дека името „Залмоксис“ доаѓа од ''mis'', што значи „земја“.
2.3 Источен пагански фронт
Источниот пагански фронт (романски: ''Frontul Păgân de Răsărit'') е друга залмоксијанска група која се истакнала. Целта на оваа група се состои во истражување, проучување и обновување на старите традиции, на автентичните тракиско-дакиски вредности и нивното знаење и подигање на нови генерации на етнички Романци во духот на залмоксијанизмот.
Групата главно работи на Телеграм. Тие понекогаш се препознаваат како национал-социјалистичка група, позната по својот профолкистички поглед на паганизмот.
3 Поврзано
* Словенски неопаганизам
* Протохронизам
4 Библиографија
* Ласло-Атила Хабс. ''Романски етно-паганизам: дискурси на националистичката религија во виртуелен простор''. Во ''мајчината вера и неопаганските движења во Централна и Источна Европа''. Каарина Ајтамурто, Скот Симпсон. Acumen Publishing, 2013 година. ISBN 1844656624
* Розалија Клара Бако, Ласло-Атила Хабс. ''Веб-реторика на верските малцинства: романски и унгарски етно-пагански организации''. ''Списание за проучување на религиите и идеологиите'', кн. 10, број 30, зима 2011: 127–158.
Марија Жабевска

Марија Бошкова Жабевска ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија и носител на Партизанска споменица од 1941 година.
1 Животопис
Учествувала во заднината на НОД од 1941 година. Од септември истата година, станала член на СКОЈ и работела на опфаќањето на женската младина. Собирала народна помош и растурала илегален материјал. Била курир меѓу илегалците во Скопје и Месниот Комитет на КПЈ-Скопје. Во август 1942 година била затворена, а потоа интернирана во Бугарија. Во
јуни 1943 година се вратила во Скопје и одржувала врски со политичките затвореници. Во април 1944 година повторно била интернирана на 6 месеци во Горна Џумаја, Бугарија. Со калитулацијата на Бугарија се вратила во Македонија. Отпрвин била санитет во партизанската болница во селото Горно Врановци, Велешко, а потоа во Дванаесеттата македонска ударна бригада. Носител е на Партизанска споменица 1941 и
повеќе одликувања.
Вида Жежова

Вида Донева Жежова ( во — во ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Како ученичка, била избрана за член на СКОЈ 1942 година, а во 1943 година и за член на Средношколскиот актив на СКОЈ. Учествувала во сите акции што ги организирала скоевската организација во градот.
2 Поврзано
* Никола Жежов
Добрила Жереска

Добрила Балент Жереска (во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Учествувала во НОД од 1942 година како член на скоевска група и член на пододборот за народна помош. Повремено била ползувана како курир и служела за пренесување на собраната народна помош до определените пунктови.
Елица Живкова

Елица Живкова ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Таа била монополска работничка. Во текот на 1943 година во нејзиниот дом се одржувале состаноци на Месниот Комитет на КПМ - Куманово, а исто така престојувале и илегалци. Како монополска работничка вршела саботажи, растурала летоци и слично. Во летото 1944 година заминала на слободната територија на Козјак, со задача од АФЖ да работи на организирање на жените. Организирала месни селски одбори на АФЖ. Ја организирала селската младина за плетење на топла облека и
прибирање на други потреби за НОВ. Прифаќала илегалци.
Евица Живковиќ

Евица Живковиќ ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Таа била наемна работничка. Учествувала во заднината на НОД на селото Ерџелија, како член на воспитна група, наскоро била примена за член на СКОЈ. Собирала народна помош и органиизирала младинки за преработка на памук и плетење на топла облека.
Пауна Жерновска

Пауна Јакова Жерновска ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
За времето на окупацијата живеела во Скопје. Станала член на СКОЈ од мај 1941 година. Работела на проширувањето на скоевската организација и раководела со читачки групи. Собирала храна за политичките затвореници и нивните семејства. Во јуни 1943 година станала член на Месниот Комитет на СКОЈ. Наскоро била уапсена, но по еден месец била ослободена.
2 Поврзано
* Кирил Жерновски
* Андреј Жерновски
Леца Забрчанец

Леца Забрчанец ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Делувала во селото. Активно учествувала во НОД од летото 1941 година. Од март 1942 станала член на СКОЈ, а есента 1944 година станала член на КПМ. Собирала народна помош и плетела топла облека за борците во НОД.
2 Поврзано
* Стеван Забрчанец
* Марјан Забрчанец
Павлина Завојчева

Павлина Завојчева ( во —) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Учествувала во НОД од јануари 1943 година како курир на Месниот Комитет на КПМ - Кавадарци и партизанските одреди што се наоѓале на теренот на Тиквешката околија. Собирала храна облека и народна помош за потребите на партизанските одреди. Кратко време била во затвор (од 1 до 30 септември 1943 година). По пуштањето од затвор била уште поактивна поради што на 1 мај 1944 година била повторно уапсена и одведена во Скопскиот затвор, а оттаму интернирана во Карнобатско, Бугарија, каде останала до капитулацијата на Бугарија.
Тумстоун (филм од 1993)

„Тумстоун“ (англиски: ''Tombstone'') – филм на режисерот Џорџ П. Косматос од 1993 година. Главните улоги ги играат: Курт Расел, Вал Килмер, Сем Елиот и Бил Пакстон.
1 Синопсис
Откако успешно го исчистува Доџ Сити од злосторниците, Вајат Ерп се сели во Тумстон во Аризона, со намера да се збогати. Таму се среќава со своите браќа, како и со стариот пријател, Док Холидеј. Една банда одметници, наречена „Каубои“ прави проблеми во областа. Така доаѓа до легендарната борба кај Океј корал меѓу бандата од една страна и браќата Ерп и Док Холидеј на другата страна.
Херби Хенкок

Херберт Џефри „Херби“ Хенкок |Herbert Jeffrey „Herbie“ Hancock; роден 12 април 1940 година, Чикаго, САД) е американски џез пијанист и композитор.
На седумгодишна возраст започнал со класично музичко образование, а на 11 години, како млад талент, свирел во Чикашката филхармонија. Почнал да учи техника, но набрзо станал професионален музичар и на 22-годишна возраст го снимил својот прв албум со свои композиции.
Кон средината на 1960-ти години, тој свирел во една од најважните џез групи на сите времиња - квинтет на трубачот Мајлс Дејвис, со саксофонистот Вејн Шортер, басистот Рон Картер и тапанарот Тони Вилијамс.
Кон крајот на 1960-ти години, тој почнал да експериментира со електрично пијано и се вклучил во движењето џез фузија. Тој основал свои групи со кои изведувал џез фузија, и покомерцијални форми на фанк џез. Овој пресврт не бил добро прифатен од критичарите, но Хенкок во исто време свирел сериозен џез, на пример во групата В. С. О. П. во која биле вклучени сите членови на гореспоменатиот квинтет Мајлс Дејвис, освен самиот Дејвис, кој бил заменет од Фреди Хабард.
Подоцна, Хенкок барал рамнотежа помеѓу електричното и акустичното пијано и помеѓу џезот и комерцијалните форми на фанк, поп и слично. Свирел во различни состави и има издадено голем број албуми и ЦД-а.
Тој се смета за еден од најголемите џез пијанисти во последните децении. Иако бил склон кон експериментирање, тој успеал да ја задржи мелодичноста на своите композиции. Добил десет Греми награди, како и Оскар за неговата музика во џез филмот Околу полноќ од 1986 година.