procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Поткаст

Поткаст (|podcast, погрешно: ''подкаст'') — цифрена што содржи аудио- или аудио-видеоснимка што се распределува преку семрежјето и е наменета да се гледа или слуша на сметач, цифрен преносен плеер (како што е iPod) или на телевизија, како што е пример, Apple TV.
Серијата за поткасти обично содржи еден или повеќе повторувани домаќини вклучени во расправа за одредена тема или тековен настан. Расправата и содржината во рамките на поткастот може да варираат од внимателно напишано до целосно импровизирано. Поткастите сврзуваат промислено уметничко производство на звук со тематски проблеми што се движат од научни истражувања до новинарство во животот. Многу серии на поткасти обезбедуваат поврзана веб-страница со врски и белешки за емисии, животописи на гости, записи, дополнителни ресурси, коментари, па дури и форум во заедницата посветен на дискутирање на содржината на емисијата.
1 Етимологија
Зборот „поткаст“ (''podcast'') доаѓа од сврзување на „ајпод“ (''iPod'') и „прикажување“ (''broadcast''). За првпат бил измислен од Бен Хамерсли, писател за ''The Guardian'' и новинар на Би-би-си, на почетокот на 2004 г. Поимот се здобил со популарност во аудиоблогерската заедница подоцна истата година, воведен од Дени Грегоар во порака до поштенскиот список на iPodder-dev. Поткастерот Адам Кари одиграл улога во популаризирањето на поимот ширум светот. И покрај неговото име, поткастите можат да се слушаат на кој било сметач или уред што може да воспроизведува медиумски датотеки, а не само на iPod. Поимот „поткаст“ се користел пред Apple да додаде функции за поткаст на iPod и iTunes.
На македонски, поради едначење по звучност, „д“ ќе премине во „т“ — поткаст.
Природен резерват Катун

Природен резерват Катун (|Катунский заповедник) (исто така Катунски) е руски заповедник (строг природен резерват) сместен во висорамнините на централните Алтајски Планини на јужен Сибир. Реката Катун се спушта низ долината во резерватот, служејќи како примарен извор на реката Об. Протоците на реката Катун потекнуваат од планината Белуха, највисоката планина во Сибир со 4.506 метри, кој се наоѓа на крајниот источен раб на резерватот. Катун е меѓународно важен центар за биоразновидност, кој претставува дел од светското наследство на УНЕСКО „Златните Алтајски Планини“. Природниот резерват Катун се наоѓа во областа Уст-Коксински во Република Алтај.
1 Топографија
Топографијата на резерватот вклучува ледници, алпска тундра, ливади и шуми. Голем дел од теренот е формиран преку глацијација, а има и мали езера, потоци, водопади и стрмни падини.
2 Екорегија и клима
Катун се наоѓа во ''алгоа алпската ливада и тундра'' екорегија. Овој екорегион прикажува комплетен редослед на висински вегетациони зони во централен Сибир, вклучувајќи степски, лесостепи, мешана шума, суб-алпска вегетација и алпска вегетација. Регионот е исто така важно живеалиште за загрозениот снежен леопард и неговиот плен.
Резерваторот Катун има ''алпска клима'' ( класификација на климата во Копен ''(ЕП)''). Ова укажува на локална клима во која најмалку еден месец има просечна температура доволно висока за да се стопи снегот (0 °C) (32 °F), но нема месец со просечна температура над 10 °C (50 °F).
3 Флора и фауна
Во резерватот се наоѓаат 700 видови растенија, 51 цицач, 140 птици, три вида влекачи и осум видови риби. Загрозените видови вклучуваат: Сибирскиот сладок крин (Erythronium sibericum), божур (Paeonia hybrida), (Asplenium exiguum) и ретко, снежниот леопард (Panthera uncia).
4 Екотуризам
Како строг природен резерват, резерватот Катун е претежно затворен за пошироката јавност, иако научниците и оние со цели на „еколошко образование“ можат да договорат управување со паркот за посети. Меѓутоа, во резерватот има „екотуристички“ рути кои се отворени за јавноста, но бараат одобренијата да се добијат однапред. Главната канцеларија е во градот Уст-Кокс. Резервните ренџери водат екотуристичко планинарење до Горното езеро Мултинскије, со групи што се собираат во 11:00 часот секој ден во сезоната (јули - септември). Постојат и други еколози, кои бараат водичи, до изворите на реката Катун.
5 Поврзано
* Список на руски природни резервати (класа 1а „заповедници“)
Сидеријан

Сидерискиот период, (|σίδηρος, што значи „железо“) ― првиот геолошки период во палеопротерозојската ера и траел од Ma до Ma (пред милиони години). Наместо да се засноваат на стратиграфија, овие датуми се дефинираат хронометриски.
Таложењето на формации на свиткано железо го достигнале својот врв, рано во овој период. Овие формации богати со железо биле создадени како анаеробни цијанобактерии при произведен отпаден кислород кој се комбинирал со железо, формирајќи магнетит (Fe<sub>3</sub>O<sub>4</sub>, железен оксид). Овој процес го отстранил железото од океаните на Земјата, претпоставувајќи дека зелените мориња станале проѕирни. На крајот, без преостанато железо во океаните, да служи како истек на кислород, процесот овозможил создавање атмосфера богата со кислород. Овој втор, последователен настан е познат како кислородна катастрофа, за која, според некои геолози, била активирана хјуронската глацијација.
Од временскиот период од пред 2420 до 2250 милиони години е добро дефиниран од долниот раб на наталожените слоеви со железо, алтернативниот период со име Оксигенијан, заснован на стратиграфија наместо хронометрија, бил предложен во еден преглед во „Геолошката временска скала 2012“.
1 Наводи
** . Dinosaurfact.net. Посетено на 22 април 2021
Ријацијан

Ријацинскиот период (|ῥύαξ, што значи „поток од лава“) ― втор геолошки период во палеопротерозојската ера и траел од пред до милиони години. Наместо да се заснова на стратиграфија, датирањето се дефинира хронометриски.
Бушвелдскиот магматски комплекс и некои други слични излегувања на капри создадени во овој период.
Хјуронската (Макганјенска) светска глацијација започнала во почетокот на ријацинот и траела 100 милиони години.
За временски интервал од 2.250 да 2060 милиони години, алтернативен период врз основа на стратиграфија наместо хронометрија, по име или Јатулијан или Евкаријан, бил предложен во еден преглед во „Геолошката временска скала 2012“, уреден од Градстајн и други, но од март 2020 година, ова сè уште не е службено усвоено од МСГН. Терминот Јатулијан се користи во регионалната стратиграфија на палеопротерозојските карпи на Феноскандија.
Игор Кучук

Игор Кучук (|Igor Cuciuc; роден во село Келинешт, Фалештски реон, 14 септември 1983 година) - молдавски музичар, изведувач во стилот на народна музика.
1 Дискографија
1.1 Видео клипови
*''99 de cumătri'' (2009)
*''Domn Vasile'' (2009)
*''Nea Costică'' (2010)
*''Viața de Haiduc'' (2011)
*''Moldoveni veniți acasă'' (2011)
*''Sărbătoarea-i Mare'' (2012)
*''Moldoveanul cât trăiește'' (2012)
*''Tati vor la sarutat'' (2014)
*''Zeama de găină'' (2015)
*''Toba Moldoveanului'' (2018)
Еоцен

Еоцен (од старогрчките зборови ''ἠώς-ēṓs'' = зора и ''καινός''= нова; нова зора) – геолошка епоха во ерата кенозоик, траел од 56 до 33,9 милиона година. Називот ја симболизира појавата на нова фауна која се развила во оваа епоха.
Епохата еоцен е позната како „мезонумулитик” бидејќи во неа нагло се развиваат нумулитите. Траел околу 20 милиона година. Растителни видови од мезозоикот изумираат, а застапени се семејствата на жбунести тропски растителни заедници: Proteacea, Amentacea, а најзастапени родови се ''Eucalyptus'' и палми (''Cocos'', ''Phoenix''). Заедниците од умерениот појас сè уште се ретки (''Quercus'' и ''Pinus''). Цицачите снажно се развиваат, се јавуваат првите претставници на коњи со висина на волк, први елени, тапири, волови и први торбари и месојади. Во морињата живеат нумулити, полжави, школки од кои некои и денес живеат во тропските мориња.
Еоценот врз основа на седименти од Паратетис бил поделен на долен, среден и горен еоцен. Во еоценот се јавуваат две области на развој: северен (во областа на Северното и Аралско-туркестанското Море) и јужен (преостанатиот дел од Тетида). Во северниот дел седиментите се претставени со песоци, варовници, дуни и лапорци. За време на еоценот, Тетида го покрива поголемиот дел на Европа. Еоценските седименти учествуваат во градбата на Јадранското Приморје. во долниот еоцен таложени се милолски варовници, во средниот алвеолински, а во средниот и горниот нумулитски варовници.
Алпската орогенеза засилено продолжува. Во еоценот се одвива пиринејската фаза, како една од најзначајните во текот на орогензата. Во текот на оваа фаза најзначајни се набирањата во Пиринеите. Тетида ги поплавува просторите на југот на Европа и пошироко на север до Карпатите, Кавказ и преку Провансалскот Залив се поврзува со Северното Море. Магматизмот оживеал како и вулканизмот во Северозападна Европа. Тетида нагло е зголемен кон север. Во Европа и понатаму се одржува Северното Море кое на исток е поврзано со Аралско-туркестанското Море, а со Провелинскиот Залив и со Тетида. Во распоредот на континентите нема поголеми промени. Континетите на јужната полутопка ги вообличуваат своите контури. Со пиринејската фаза некои планини настанати со ларамиската фаза се снижени и расчленети. Денудацијата и ерозијата се намалени. Реките во Европа се насочени кон Северното Море, реките од Северна и Јужна Америка кон Атлантскиот Океан, а реките од Азија кон Аралско-туркестанското Море и Големиот Океан. Климата е азонална и променлива. Растителноста укажува на влажна и топла клима. Од минералните суровини најчести се каустобиолити, нафта и јаглен (Романија, Албанија, Еквадор, Перу, Тексас...)
1 Поделба
Еоценот е епоха од палеогенот и според ICS се дели на четири века: приабониј, бартониј, лутетиј и ипресиј.
+Палеоген
Период, Епоха, Век, Почеток (Ma), Крај (Ma)
Палеоген
Олигоцен, Хатиј, 27,82, 23,03
Рупелиј, 33,9, 27,82
Еоцен, Приабониј, 37,71, 33,9
Бартониј, 41,2, 37,71
Лутетиј, 47,8, 41,2
Ипресиј, 56,0, 47,8
Палеоцен, Танетиј, 59,2, 56
Селандиј, 61,6, 59,2
Даниј, 66,0, 61,6
Список на сатурнопресекувачи

Сатурнопресекувач (или сатурнопресекувачки астероид) — астероид чија орбита ја пресекува онаа на Сатурн. Подолу се наведени познатите сатурнопрсекувачи, според сознанијата од 2005 г. Постои само еден внатрешен допирач (944 Идалго) и нема надворешни пресекувачи или коорбиталци; сите пресекувачи се кентаури. е дамоклоид.
''Напомена'': † внатрешен допирач.
* 944 Идалго †
* 2060 Хирон
* 5145 Фол
* 5335 Дамокло
* 8405 Асбол
** 20461 Диоретса
* 31824 Елат
* 32532 Тереј
* 37117 Нарцис
* 52872 Окироја
* 60558 Ехекле
**
1 Поврзано
* Список на меркуропресекувачи
* Список на венеропресекувачи
* Список на земјопресекувачи
* Список на марсопресекувачи
* Список на јупитеропресекувачи
* Список на уранопресекувачи
* Список на нептунопресекувачи
Список на уранопресекувачи

Уранопресекувач (или уранопресекувачки астероид) — астероид чија орбита ја пресекува онаа на Уран. Подолу се наведени уранопрсекувачите со бројни ознаки, според сознанијата од 2005 г. Сите тие се кентаури.
Напомена: † надворешен допирач; ‡ внатрешен допирач
* 2060 Хирон †
* 5145 Фол
* 5335 Дамокло
* 7066 Нес
* 8405 Асбол
* 10199 Харикло †
* 10370 Хилонома ‡
* 20461 Диоретса
* (29981) 1999 TD<sub>10</sub>* 42355 Тифон
* (44594) 1999 OX<sub>3</sub>* 49036 Пелион
* 52975 Килар
* 54598 Биенор †
* 55576 Амик
* (65407) 2002 RP<sub>120</sub>* 65489 Кето
* (73480) 2002 PN<sub>34</sub>* 83982 Крантор
* (87555) 2000 QB<sub>243</sub>* (88269) 2001 KF<sub>77</sub> ‡
* (95626) 2002 GZ32
1 Поврзано
* Список на меркуропресекувачи
* Список на венеропресекувачи
* Список на земјопресекувачи
* Список на марсопресекувачи
* Список на јупитеропресекувачи
* Список на сатурнопресекувачи
* Список на уранопресекувачи
* Список на нептунопресекувачи
Божин Стојановски

Божин Панков Стојановски ( во — во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
1 Животопис
Произлегува од сиромашно семејство. Завршил основно училиште, а подоцна се занимавал со земјоделство. Во септември 1944 година стапил во Дополнителната бригада, а подоцна преминал во Шеснаесеттата македонска ударна бригада со која заминал на Косово. Таму учествувал во ликвидирањето на одметнатите балистички банди. Потоа се префрлил во Срем, каде се обучил во ракувањето со новоприменото оружје. Цели 15 денови војувал во Сремскиот реон. Биле ослободени многу села и градови, при што биле заробени или убиени илјадиници непријателски војници. Но, во Пакрачките шуми при еден судир со непријателот, тој загинал на 29 април 1945 година и бил закопан на местото каде што загинал.
2 Наводи
Коце Стојановски - Металец

Коце Николовски Стојановски - Металец познат како ''Коце Металец'' ( во — во ) — македонски комунист, учесник во НОВ.
1 Животопис
Произлегува од сиромашно земјоделско семејство. Завршил основно и три години вечерно училиште. Потоа го изучил коларско-ковачкиот занает и како еден од најдобрите работници се вработил во општинската работилница. Кон средината на 1939 година станал член на КПЈ, а кон крајот на 1939 година и член на Месниот комитет на КП за Скопје. Како ковач по занает, бил член на металската подружница и активно работел во УРС-овите синдикати на металската подружница. При избирањето на нов одбор на синдикатите, станал секретар на подружницата. Оттогаш бил наречен ''Коце Металец''. Во средината на 1940 година по затворањето на Орце Николов, станал секретар на Месниот комитет на КПЈ за Скопје. Го октрил соработникот на окупаторот, Мане Мачков дека врши кражба на благајната на синдикатот. Поради тоа Мачков бил исклучен од УРС-овите синдикати, но му се заканил дека ќе дојде ден кога ќе се пресмета со него.
2 Окупација на Македонија
Во почетокот на 1941 година бил предаден на полицијата и одведен во затворот во Прилеп. По капитулацијата на бивша Југославија, заедно со другите затвореници бил ослободен од членовите на партиската организација на Прилеп. Во 1941 година извесно време бил на партиска работа во Битола. По 1941 година бугарските агенти го затвориле и го држеле во истражниот затвор околу шест месеци, а потоа бил одведен во Централниот затвор. По судењето, одржано на 9 мај, бил пуштен како „невин“. За време на престојот во Централниот затвор, заедно со други другари работел на припремањето на другарите за процесот. Ги подучувал како да се држат пред класниот непријателски суд. Изиграл видна улога во животот на политичките затвореници и бил еден од организаторите на културно-просветниот живот во затворот, а специјално во седматта ќелија каде бил затворен.
По ослободувањето од процесот пак бил затворен и интерниран во селото Арда, на бугарско-грчката граница. Taмy престојувал шест месеци, а потоа бил префрлен во Скопје, каде продолжил со работата. Во 1943 година одново бил интерниран во Бугарија. Оттаму кога бил ослободен, како негова сопруга му се придружила и Шина Стојанова, со која заедно се вратиле во Македонија на почетокот на 1944 година. Заедно стапиле во Втората македонска ударна бригада, Коце бил назначен за заменик на политичкиот комесар на Вториот баталјон. Во сите борби неговиот баталјон бил најистурен и успешно ги извршувал борбените задачи. Во една од многуте борби, во јуни 1944 година, храбро загинaл, во борбите против бугарскиот полициски одред ''„Бенковски“'', кај селото Стрмашево - близу Кавадарци.
Едно од поголемите училишта за средно образование во Скопје, го носеше неговото име пред да се преименува во ''„Михајло Пупин“''. По него се именувани и улици во некои градови (Скопје и Крива Паланка).
Ристо Стојановски

Ристо Петрушев Стојановски ( во — во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
1 Животопис
Произлегува од сиромашно семејство. Завршил основно училиште, а подоцна се занимавал со земјоделство. По ослободувањето на Македонија, во ноември 1944 година стапил во Третата македонска ударна бригада. Учествувал во повеќе акции за уништување на балистичките банди. Потоа заминал за Земун, каде завршил тримесечна воено-стручна настава. Бил учесник во пробивот на Сремскиот фронт. На 16 април 1945 година, храбро загинал во битката за ослободување на Врпоље. Бил закопан кај Врпоље, а подоцна посмртните останки му биле пренесени и закопани во родното село Сушица.
2 Наводи
Сара Гранд

Сара Гранд (англиски: ''Sarah Grand'', 10 јуни 1854 — 12 мај 1943) — ирска феминистичка писателка која била активна од 1873 до 1922. Нејзините дела се претежно феминистички.
1 Биографија
Сара Гранд е родена како Франсис Елизабет Беленден Кларк во Роузбанк Хаус, Донагади, округ Даун, Ирска, од англиски родители. Нејзин татко бил Едвард Џон Беленден Кларк (1813–1862), а мајка и била Маргарет Бел Шервуд (1813–1874). Кога нејзиниот татко починал, нејзината мајка ги однела заедно со нејзините браќа и сестри во Бридлингтон, Англија, за да бидат во близина на нејзиното семејство, кое живеело во Ризом Гарт кај Холмптон во Јоркшир.
Образованието на Гранд беше многу спорадично, но сепак успеала со упорност да направи кариера за себе како активист и писател, потпирајќи се на нејзините патувања и животни искуства.
Во 1868 година Гранд била испратен во Кралската поморска школа, Твикенхам, но набргу била протерана поради организирање групи кои ги поддржувале протестите на Џозефин Батлер против Законот за заразни болести, кои прогонувале проститутки како заразени жени, како единствена причина за ширење на сексуално преносливи болести.
Потоа, Гранд била испратена на училиште во Кенсингтон, Лондон. Во август 1870 година, на шеснаесетгодишна возраст, се омажила за Дејвид Чемберс Мекфел, кој беше 23 години постар од неа и имале два сина од претходниот брак.
Од 1873 до 1878 година семејството патувало на Далечниот Исток, обезбедувајќи и на Гранд повеќе материјал за нејзината фантастика. Во 1879 година се преселиле во Норич, а во 1881 година во Ворингтон, Ланкашир каде нејзиниот сопруг се пензионирал.
2 Дела
*''Ideala'', 1888
*''The Heavenly Twins'', 1893
*''Our Manifold Nature'', 1894
*''The Beth Book'', 1897
*''Babs the Impossible'',1901
*''Adnam's Orchard'', 1912
*''The Winged Victory'', 1916
*''Variety'', 1922
Слободан Стојановски

Слободан Трајков Стојановски ( во — во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
1 Животопис
Завршил основно училиште и изучил занает, а потоа работел како шивач. Во декември 1944 година стапил во Третата македонска ударна бригада. Со неа учествувал во борбите за ликвидирање на балистичките банди. Учествувал и во борбите на Сремскиот фронт. Храбро загинал во борбата за ослободување на Славонска Пожега, во април 1945 година.
2 Наводи
Мирко Стошиќ

Мирко Алексе Стошиќ ( во — на ) — српски партизан, борец за слобода на Македонија и Југославија и учесник во НОВ.
1 Животопис
Произлегува од селско семејство. Завршил основно училиште, а потоа се занимавал со земјоделство. Веднаш по окупацијата на нашата земја се приклучил кон народно ослободителното движење. Од 1942 година, организирано работел и се борел против окупаторот. Во овој период му биле доверени разни задачи, кои успешно ги извршувал. Како резултат на неговата активност, во 1943 година бил примен за кандидат на КПЈ. Потоа, уште позасилено учествувал во решавањето и исполнувањето на посложените задачи, кои му ги поставувала Партијата. Како борец на Јужноморавскиот партизански одред добил задача, заедно со уште неколку соборци да дојде во Скопска Црна Гора, со цел да воспостави врска со партизаните. Но патем во борба против балистите во мај 1943 година, бил заробен, ѕверски мачен и веднаш потоа стрелан. Бил погребан на местото каде што бил стрелан.
2 Наводи
Емили Понсонби

Лејди Емили Шарлот Мери Понсонби (англиски: ''Lady Emily Charlotte Mary Ponsonby'', 1817–1877) била англиска писателка.
1 Живот
Лејди Емили Шарлот Мери Понсонби е родена во Лондон во 1817 година. Нејзин татко бил Џон Понсонби, 4-ти гроф од Бесбороу, кој бил министер за внатрешни работи во 1834 година. Нејзина тетка била Лејди Каролин Ламб, чиј сопруг ќе стане премиер.
Ракописот на нејзиниот татко бил лош дури и пред да доживее несреќа со возење што го влошила проблемот. Емили била неговата најстара немажена ќерка и таа служела како негова секретарка.
Понсонби напишала голем број романи кои раскажувале приказни поставени во повисоките класи. Овие романси биле објавени анонимно. Починала на 3 февруари 1877 година во нејзиниот дом во Лондон.
2 Дела
*''The Discipline of Life'' (1848)*''Pride and Irresolution'' - a sequel
*''Mary Gray, and other Tales and Verses'' (1852)
*''Edward Willoughby'' (1854)
*''The Young Lord'' (1856)
*''Sunday Readings, Consisting of Eight Short Sermons Addressed to the Young'' (1857)
*''A Mother's Trial'' (1859),
*''Katherine and her Sisters'' (1861)
*''Sir Owen Fairfax'' (1866)
*''A Story of Two Cousins'' (1868)
*''Olivia Beaumont and Lord Latimer''
Јован Таневски

Јован Евгениев Таневски ( во — во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
1 Животопис
Произлегува од работничко семејство. Завршил основно и вечерно занаетчиско училиште. Повремено го изучил шивачкиот занает. Во летото 1943 година се доселил во Скопје. Поради тоа што бил прогонуван и малтретиран од балистите, на кои успеал да им избега од местото каде го имале доведено на стрелање. По ослободувањето на Скопје стапил во Третата македонска ударна бригада. Со неа заминал за Војводина. Од таму учествувал во пробивот на Врпоље, каде и загинал на 16 април 1945 rодина.
2 Наводи
Јован Таневски (Петрев)

Јован Петрев Таневски ( во — во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
1 Животопис
Роден е во работничко семејство. Откако го завршил основното училиште, изучил плетачки занает. По окупацијата на Македонија, се доселил во Скопје. Работел како општ работник. Во градот се запознал со народно-ослободителното движење. Така станал симпатизер на НОВ. Од 1943 година организирано учествувал во борбата против окупаторот. Собирал народна помош, растурал летоци и слични акции. Во септември 1944 година стапил во Дванаесеттата македонска ударна бригада. Во состав на истата учествувал во борбите против балистите во близината на градот. По ослободувањето на Македонија се префрлил во Четиринаесеттата македонска ударна бригада. Со неа заминал на Сремскиот фронт. Како искусен борец бил поставен за командир на вод. Учествувал во борбите за ослободувањето на Срем и на поголем дел од Хрватска. Во една од битките за ослободувње на Гарешница близу Пакрац, бил тешко ранет. Веднаш потоа бил пренесен на лечење во болница, каде им подлегнал на раните.
2 Наводи
Список на венеропресекувачи

Венеропресекувач (или венеропресекувачки астероид) — астероид чија орбита ја пресекува онаа на Венера. Познати се 2.809 венеропресекувачи и 98 надворешни допирачи. меркуропресекувачите и меркуродопирачите се означени со ‡.
Венера има и едена квазимесечина — (524522) 2002 VE<sub>68</sub>. Овој астероид исто така е меркуропресекувач и земјопресекувач; се чини дека е придружник на Венера само во изминатите 7000 години, и треба да биде исфрлен од овој орбитален состав за околу 500 години.
1 Поврзано
* Список на меркуропресекувачи
* Список на земјопресекувачи
* Список на марсопресекувачи
* Список на јупитеропресекувачи
* Список на сатурнопресекувачи
* Список на уранопресекувачи
* Список на нептунопресекувачи
Едуардо Лаго

Едуардо Лаго (роден на 31 јануари 1954) е шпански романописец, преведувач и книжевен критичар, роден во Мадрид и моментално живее во Менхетен, Њујорк, САД. Во март 2002 година, тој бил добитник на наградата Бартоломе која се доделува за извонредност во книжевната критика, а ја добил за неговата критичка споредба на три шпански преводи на романите на Џејмс Џојс - ''Одисеј'' . Во 2006 година, тој ја освоил најстарата и најпрестижна книжевна награда во Шпанија, Премио Надал, за неговиот прв роман „ ''Лламаме Бруклин“'' ( В''икај ме Бруклин'' ). Долги години, тој интервјуирал северноамерикански писатели за литературниот додаток „ ''Бабелија“'' во шпанскиот весник „ ''Ел Паис“'' . Тој се вратил на предавањата на шпанска литература и европска литература на колеџот „Сара Лоренс“ во Јонкерс во 2011 година, откако заминал во 2005 година на позицијата директор на институтот Сервантес во Њујорк.
Тој е основачки член на Орденот на Финеганс, кој своето име го зел од паб во Далки, Ирска, иако има и такви кои веруваат дека тоа потекнува и од последниот роман на Џејмс Џојс ''„Финеганс се разбуди“'' . Витезите од Орденот на Финеганс мора да го почитуваат романот „ ''Улис“ на Џејмс Џојс'' и, ако е можно, да присуствуваат на Блумсдеј секоја година во Даблин, на шеснаесетти јуни. Ова е долг ден кој кулминира, во самракот, кај кулата Мартело во Сандиков (каде започнува романот) со учесници кои читаат делови од ''Улис,'' а потоа пешачат до пабот Финанегс во соседното село Далки. Другите четири основачки членови се Енрике Вила-Матас, Џорди Солер, Антонио Солер и Малком Отеро Барал.
Опсегот Крокер

Опсегот Крокер (|Banjaran Crocker) е планински венец во западното крајбрежје на Сабах, Малезија, кој ги одделува западниот и источниот брег на Сабах. На просечна висина од 1.800 метри, тоа е највисокиот планински масив во државата со опсегот именуван по британскиот администратор во Северен Борнео, Вилијам Маундер Крокер.
1 Геологија
Опсегот е составен од издигнати и преклопени седиментни карпи кои се состојат од меки песочници и шкрилци. Највисоката точка е планината Алаб со (1.964 метри) сместен надвор од областа на заштитениот парк. Поголемиот дел од границата на паркот лежи над (300 метри) со низините што се користат за земјоделски култури и полско поле. На исток од опсегот се наоѓа долината Тамбунан на (800 метри) кои се главно терасирани полиња и шуми од бамбуси кои се граничат со североисточниот дел на заштитениот парк. Површина на паркот е важно како вода сливно на снабдувањето со вода во различни реки во брегот на запад и внатрешни области на Сабах вклучувајќи реката Папар, реката Киманис, реката Бонгован, реката Мембакут, реката Падас и реката Мелалап што тече од запад кон паркот додека Реките Пегалан, Пампанг, Апин-Апин,Тендулу, Мелалап, Лиаван и реката Тикалод течат во спротивна насока.
2 Историја
Областа околу планината Кинабалу е државен парк од 1964 година и била прво место на светско наследство во земјата. Дел од асортиманот е заштитен како Национален парк опсегот Крокер од 1984 година. Преку Борнеанската програма за зачувување на биолошката разновидност и екосистемите (ББЕЦ), постоела техничка соработка помеѓу владата на Сабах и Јапонската агенција за меѓународна соработка (ЈИЦА) за иновирање на концептот за употреба на зоната на заедницата (ЦУЗ) како опција за управување за решавање на прашањата во врска со домородното заедници што живеат и користат ресурси во рамките на заштитените области. Планината Кинабалу, една од највисоките планини во Југоисточна Азија, е дел од овој опсег. Во 2014 година, планинскиот венец бил признат како Биосферен резерват на УНЕСКО, со што станало второто малезиско место со кое било назначено, по езерото Чини на Малајскиот полуостров Паханг.
3 Биоразновидност
Областа на шумите во опсегот Крокер, има широк спектар на флора и фауна разновидност и има најголема разновидност на ноќни инсекти во сите 20 шумски резервати испитани во областа на Срцето на Борнео во Сабах каде има евидентирани голем број ендемски видови.
Народен театар (Суботица)

Народен театар Суботица (|Народно позориште у Суботици/''sr-Latn''; |Narodno kazalište u Subotici; |Népszínház) — театар во Суботица, Србија.
1 Реконструкција
Оригиналниот објект на театарот, кој бил изграден во 1854 година како прв монументален јавен објект во Суботица, бил срамнет со цел да се реконструира од градските власти во 2007 година, иако бил прогласен за историски споменик под државна заштита во 1983 година, и во 1991 година тој беше додаден во Националниот регистар како споменик со извонредна културна вредност. Бил организиран меѓународна кампања и во Србија и во Унгарија за спасување на оригиналниот објект. ИКОМОС и ИНТБАУ исто така протестирале против одлуката, но без резултат. Според некои мислења, стариот градски центар на Суботица беше сериозно оштетен визуелно од оваа акција. Некои оскудни остатоци од уништената зграда, наводно, ќе бидат вметнати во новиот театар.
Страдањата и подвизите на Персил и Сигисмунда

Страдањата и подвизите на Персил и Сигисмунда (шпански: ''Los trabajos de Persiles y Sigismunda'') е романса или византиски роман на Мигел де Сервантес, неговото последно дело и дело што се спротивставува на познатиот роман ''Дон Кихот''. Додека Сервантес денес е познат првенствено по ''Дон Кихот'', нашироко сметан за еден од најистакнатите класични романи на сите времиња, тој самиот верувал дека ''Персилите'', како што накусо се нарекува ова дело, е негово крунско достигнување. Тој го завршил само три дена пред смртта, и делото било објавено постхумно во 1617 година.
Општо прифатената идеја за православен роман како византиска, неокласична и католичка епска романса, е оспорена во две книги на Мајкл Нерлих (2005) и Мајкл Армстронг-Рош (2009). Во 2016 година, во студии за одбележување на 400-годишнината од објавувањето на романот, уредникот Мерцедес Алкала Галан посочува дека новите толкувања на ''Персилите'' довеле до проширување на неговото значење.
За одбележување на 400-годишнината, Реал Академија на Шпанија издала ново издание во 2017.
Пепе Онето

Хосе Мануел Онето Ревуелта (14 март 1942 - 7 октомври 2019), попознат како Пепе Онето, бил шпански новинар и писател; тој е опишан како еден од најголемите новинари за време на шпанската транзиција кон демократија.
1 Биографија
Онето е роден во андалусискиот град Сан Фернандо, Кадис на 14 март 1942 година. Тој се стекнал со диплома за економија и диплома за новинарство. Неговата професионална кариера започнала во ''Диарио Мадрид'' во 1961 година, анти-франкоистички весник до неговото затворање во 1971 година од страна на режимот.
За време на транзицијата, тој се приклучил на агенциите Франс прес и Колписа. Преку писма, тој ги напишал своите политички летописи, кои биле објавени од петнаесет весници, вклучувајќи ја и ''Ла Вангардија''. Во тоа време, работел со францускиот писател и новинар Жак Кауфман, кој тогаш бил странски дописник во Мадрид, и го направил првото интервју на новопоставениот крал Хуан Карлос I.
Во 1974 година се приклучил на списанието ''Камбио 16'', станал директор во 1976 година. Политичкото списание во тоа време станало еден од бастионите на информативното отворање што се случило за време на транзицијата, достигнувајќи половина милион примероци. Подоцна, бил назначен за генерален директор на публикациите на Група 16.
2 Смрт
Тој починал на 7 октомври 2019 година во болница во Сан Себастијан, во Баскија, на 77-годишна возраст. По неговата смрт премиерот Педро Санчес го опишал како „водечки новинар“.
3 Книги
*''Аријас помеѓу две кризи 1973-1975'', 1975 година
*''Сто дена по смртта на Франциско Франко'', 1975 година
*''Хосе Марија де Ареилза'', 1977 година
*''Последните денови на еден претседател: од оставка до државен удар'', 1981 година
*''Ноќта на Техеро'', 1981 година
*''Каде оди Фелипе?'', 1983 година
*''Команда во Мадрид'', 1984 година
*''Киднапирање на промените'', 1984 година
*''Анатомија на промена на режимот'', 1985 година
*''Вистината за случајот Техеро: процесот на векот'', 1985 година
*''Дваесет години што ја сменија Шпанија'', 1999 година
*''Сто дена што ја сменија Шпанија'', 2005 година
*''23 -F. Нераскажаната приказна'', 2006 година
4 Награди
* Награда Агустин Мерело, 2010 година.
* Национална награда за новинарство во Шпанија.
* Златна антена на телевизија.
* Наградата „Сантјаго Кастело“ за новинарство.
Хуан Рулфо

Хуан Карлос Перес Непомусено Рулфо Вискаино (|Juan Nepomuceno Carlos Pérez Rulfo Vizcaíno;), (, Мексико - , — мексикански писател, сценарист и фотограф. Репутацијата на Рулф лежи на две мали книги;„Рамницата што гори“ (''El Llano en llamas)'', кој се состои од седумнаесет раскази објавени во 1953 година И книгата „''Педро Парамо“'', објавена во 1955 година. Тој е еден од најпрестижните писатели на 20 век. век, иако не се истакнува по бројот на пишани дела. Исто така, Хуан Рулфо и Хорхе Луис Борхес биле прогласени за најистакнати писатели во тој период на шпански јазик.
1 Биографија
Роден е во 1917 година. во Сајула, мал град во државата Халиско, и го поминал своето детство во сиропиталиште во Гвадалахара. Неговиот татко бил убиен во 1923 година, како и многу членови на неговото семејство.
Со објавувањето на збирката раскази, „Рамницата што гори“ (''El Llano en llamas)'' (1953), кој го опишуваат животот на земјоделците во регионот на Халиско во сувите времиња во расположливата природа, станал еден од најпознатите писатели на мексиканскиот модернизам. Во 1955 година го објавил романот ''Педро Парамо'', во кој се опишува конфузијата помеѓу светот на мртвите и живите. Овој роман, кој имал меѓународно влијание и успех, особено ја отсликува фасцинацијата на мексиканскиот народ со смртта.
Од 1946 година тој се посветил на фотографијата, во која создавал и исклучителни дела. Тој работел во компанијата Гудрих-Еускади од 1946 година. до 1952 година како комерцијален патник. Во 1947 година се оженил со Клара Анџелина Апарисио Рејес, со која имал четири деца. Од 1954 година до 1957 година тој бил соработник и уредник на Комисијата Папалоапан во Националниот автохтон институт во Град Мексико. Исто така, има и повеќе од 6.000 негативи на негови фотографии во фондацијата „Хуан Рулфо“.
Хуан Рулфо бил еден од најголемите латиноамерикански писатели на 20 век, кој припаѓал на литературното движење наречено „магичен реализам“. Затоа, во неговите дела постои комбинација на реалност и фантазија, чие дејство се одвива во латиноамерикански амбиент, а ликовите ја претставуваат и ја рефлектираат типичноста на местото, и со своите големи социо-културни прашања се преплетуваат со светот на фантазијата.
Интересно, по две успешни книги, тој постепено се оддалечил од пишувањето и започнал да работи за телевизија. Ја завршил својата кариера како директор на уредничкиот тим на автохтониот институт во Мексико ( |Instituto Indigenista de México) Умрел во Мексико на 8 јануари 1986 година.
2 Библиографија
*''„Парче ноќ “, (pedazo de noche)'', единствениот преостанат фрагмент од романот „Обесхранбен син“ (''El Hijo del desaliento)''* „Животот не е многу сериозен во своите работи “ (''La vida no es muy seria en sus cosas)'', (приказна) (1945)
* „Рамницата што гори“ ''(El llano en llamas)'', (1953).
*''Педро Парамо'', (1955).
* „Златниот петел“ (El gallo de oro ) (1980).
Мануел де Лопе

Хесус Мануел де Лопе Реболљо (, , Шпанија) — шпански романописец. Живее и работи во Мадрид .
1 Дела
* Албертина во земјата на гарамантес (1978)
*''Падот на векот'' (1981)
*''Шекспир на ноќта'' (1992)
*''Октомври на менито'' (1992)
*''Градини на Африка'' (1992)
*''Убавина во мракот'' (1997)
*''Книга од ајкула'' (1997)
*''Мадридски континентал'' (1998)
*''Бисери за аџилак'' (1998)
*''Музика за тигри'' (1999)
*''Ла сангре ајена'' (2000), преведен на англиски јазик од ''Џон Кулен како Погрешна крв''( Друг печат, 2010)
* Иберија. Осветлената врата (2004)
* Иберија. Повеќекратната слика(2005)
*''Други острови'' (2009)
* Сино на сино (2011)
Вилијам Бедвел

Вилијам Бедвел (1561 - 5 мај 1632 во близина на Лондон) бил англиски свештеник и научник, специјализиран за арапски и други „ориентални“ јазици, како и за математика.
Бедвел се школувал на колеџот Сент Џон, Кембриџ. Тој бил ректор на Англиканската црква и викар на Сите свети, Тотенхем (познат во тоа време како ''Тотенхем висок крст'') од 1607 година. Тој бил автор на првата локална историја на областа, ''Кус опис на градот Тотенхем''.
Бедвел исто така измислил линијар за геометриски цели. Тој починал на 72-годишна возраст.
Меморијален парк Шумарице

Меморијален парк Крагуевачки октомври (|Spomen-park „Kragujevački oktobar"), исто така познат како Меморијален парк Шумарице (''Memorijalni park Šumarice'') — локација во близина на Крагуевац, Србија за погубување на околу 2.800 мажи и момчиња од градот од страна на германската окупациски сили на 21 октомври 1941 година, за време на Втората светска војна (масакр во Крагуевац). Меѓу загинатите имало стотици средношколци. Музејот 21 октомври е дизајниран од архитектот Иван Антиќ, се наоѓа на местото на масакрот.
Спомениците во паркот го вклучуваат споменикот на убиените ученици и нивните наставници (споменикот „Прекинат лет“) од вајарот Миодраг Живковиќ; „Споменикот на болката и пркосот“ од вајарот Анте Гржетиќ; споменикот „Сто за еден“ од Нандор Глид; споменикот „Отпор и слобода“ од Грчетиќ; и споменикот „Кристален цвет“ од архитектот Небојша Делја. Комплексот содржи и Споменик на Словаците убиени за време на Првата светска војна и старите воени гробишта од Првата светска војна со Споменик на српски војник.
1 Галерија
Урош Кнежевиќ

Урош Кнежевиќ (|Урош Кнежевић; 2 јануари 1811 - 21 октомври 1876) — српски сликар. Кнежевиќ е најпознат како портретист, има произведено повеќе од 200 портрети, главно од познати луѓе од неговото време.
1 Живот
Роден е во Сремски Карловци од татко Теодор и мајка Јулијана. И покрај тоа што поголемиот дел од животот го поминал во Србија, има многу малку информации за неговиот живот.
За неговите први години на образование, самиот уметник напишал дека уживал да цртал уште како дете и дека се чувствувал посветен на цртањето. Прво учел цртање во гимназијата Карловци. Тој се префрлил од Војводина во Србија во 1834 година, каде што активно се занимава со сликарство до 1844 година. Неговата работа беше од суштинско значење за воведување уметност во Србија и едукација на месното население за уметничка благодарност. За време на неговото време во Србија, тој се издржувал насликајќи портрети на локалното благородништво и истакнати граѓани. Сепак, месното население сè уште не било добро посакувано од оваа уметност, а давачките за портрети често не се плаќаа. Ова му отежнувало на Кнежевиќ да заработи доволно за да се издржува, а камоли да заштеди доволно за своето образование во Виена. Дури и кралското семејство одбило да плати за многу портрети, грбови и други симболи што Кнежевиќ ги направи за нив.
Конечно, тој нашол добро платена работа во сликањето wallsидови и икони за белградските цркви. Ова му овозможило да заштеди доволно за да студира во Виена. За неговиот престој во Виена тој пишува дека тоа било многу среќно време од неговиот живот и дека бил најсреќен кога неговото дело било препознаено со изложување на Виенската ликовна изложба од 1846 година. Сепак, Виенската кралска уметничка академија нема ниту евиденција за неговото име меѓу студентите. Некои извори наведуваат дека Кнежевиќ, освен военото, граѓанското и политичкото раководство, ги сликал и портретите на Вук Караџиќ и на неговото семејство.
Според портретите направени од Кнежевиќ, може да се заклучи дека српските водачи имаат тенденција кон модернизација; оттука и нивните портрети со неверојатно луксузна облека; златно плетенка и богато везена.
Во 1871 година, Кнежевиќ се разболел и започнал помалку да работи.
Тој се смета за еден од најистакнатите српски портретисти на деветнаесеттиот век.
2 Галерија
Тим Паркс

Тимоти Харолд Паркс (роден на 19 декември 1954 година) е британски романописец, преведувач, автор и професор по литература.
1 Кариера
Тој е автор на деветнаесет романи (меѓу кои ''Европа'', која беше во потесниот избор за Букеровата награда во 1997 година). Неговиот прв роман „''Јазици на пламен''“ ги доби и наградата Бети Траск и наградата Сомерсет Могам во 1986 година. Истата година, на Паркс му беше доделена наградата „Пошта во неделата / Џон Левелин Рис“ за ''Љубовта кон Роџер''. Имал и голем број раскази објавени во ''„Њујоркер“''.
2 Личен живот
Паркс се оженил за Рита Балдасар во 1979 година. Парот има три деца. Тие се разведоа во 2017 година.
Антонио Саура

Антонио Саура Атарес (|Antonio Saura Atarés; , Уеска- 22 јули 1998 година, Куенка) - шпански уметник, графички уметник, илустратор на книги, еден од најголемите шпански мајстори на втората половина на XX век.
1 Биографија
Од детството, навикнат од неговиот татко да ги посетува музеите (каде што Веласкес и Гоја му оставиле најдлабок впечаток), тој станал самоук сликар во 1947 година, закрепнувајќи се од сериозно и долго боледување. Најпрво, во неговите дела се забележувало влијанието на Миро и надреализмот воопшто. Во 1953 - 1955 година Саура живеел во Париз, учествувал во групни изложби на надреалистите.
Во 1957 година - 1960 година тој бил на чело на групата Ел Пасо, која го дала - заедно со каталонската група (''Dau al Set)'' и конкретно Антони Тапиес - почетокот на шпанската неформалнoст.
2 Творештво
Делата на Саура биле претставени на Биеналето во Венеција во 1958 година (заедно со дела од Чилида и Тапис), на втората, третата и шестата документи во Касел (1959, 1964, 1977 ). Илустрирал книги од Грацијан и Кеведо.
3 Признанија
Награда Гугенхајм (1960 година, САД), Златен медал на уметностите (1982 година, Шпанија), Голема награда на градот Париз (1995 година). Почесен доктор на Универзитетот во Кастиља-Ла Манча.
Делата на Саура биле изложени на поединечни изложби во најголемите музеи во светот. Изложба на илустрации на Антонио Саура се одржала и во Москва во изложбениот салон на институтот Сервантес во 2003 година.
Тереза Авилска

Света Тереза од Авила (Авила, Шпанија, 28 март 1515 година). - Алба де Тормс, 4 октомври 1582 година), писател, светец и реформатор на кармелитската верска заедница.
1 Биографија
Тереза е родена на 28 март 1515 година во Авила, главниот град на истоимената провинција во Старата Кастиља. Нејзини родители биле Дон Алонсо Санчес де Цепеда и Доња Беатриз де Ахумада, кои покрај неа имале уште единаесет деца. Од трите девојчиња, само Тереза се одлучила за религиозен сталеж. Самата одлука да влезе во кармелитскиот манастир за уплотувањето во Авила не била лесна за неа, ниту за нејзината околина во која била обљубена.
Првата година на монаштво толку одлучно се стремела кон совршенство што скоро нервно и физички пропаднала брзо. Таа паднала во состојба на општа анемија, а потоа четири дена била целосно вкочанета. Изгледало дека ќе умре и тие веќе подготвиле сè за погребот. Сепак, таа одеднаш се разбудила од вкочанетоста и вкочанетоста и сама го отстранила осветениот восок, кој, според обичајот на тоа време, веќе бил нанесен на нејзините очни капаци.
За да се одмори Кармела Тереза крстарела низ цела Шпанија. Немала повеќе тешкотии и пречки да ја запрат. Тогаш започнала да ги пишува своите најголеми литературни дела: „Мојот живот“, „Патот на совршенството“, „Замокот на душата“, „Основи“, како и безброј писма и сведоштва за возвишени мистични стихови.
Таа починала ноќта на 4-ти до 15- ти октомври 1582 година, токму кога стапила во сила грегоријанската реформа на календарот. Папата Павле VI. ја прогласил за прва од жена учителка на Црквата на 27 септември 1970 година. Англискиот историчар Меколеј во еден од своите есеи наречен „Св.Тереза од Авила“ ја нарекол „ срце на католичката реформа“, а Гисберт Кранц сметал дека таа му припаѓа на човештвото, што значи дека таа е заедничка сопственост на целото човештво. Таа била одбележана на 15 октомври и е светец заштитник, меѓу другите, и на Шпанија, на градот Пожега, на болните и на изработувачите на чипка. Нејзиното тело останало нераспаднато.
Ѓорѓе Крстиќ

Ѓорѓе Крстиќ (19 април 1851 - 30 октомври 1907) — српски реалист сликар и академик. Честопати е рангиран заедно со неговите современици, Паја Јовановиќ и Урош Предиќ.
1 Животопис
Крстиќ го завршил своето образование во Минхен, Германија каде ги започнал своите рани дела под влијание на германскиот реализам до 1883 година. Некои значајни дела од овој ран период ги вклучуваат ''„Давичката девојка“'', „''Анатом''“ и ''„Евангелски писател“''. Во Србија, Крстиќ го пресели својот стил на сликање од реалистичен тон во поидиличен, со слики како ''Пејзаж на Косово Поле'', ''Од околината на Чачак'', ''Од Лесковац'', ''Студеница'' и ''Жича''. Во подоцнежните години, Крстиќ започнал да слика голем број иконостаси во Чуруг и Ниш, соработувајќи со архитектот Михаило Валтровиќ, од кои спаѓа и контроверзната ''Смрт на принцот Лазар''.
Крстиќ насликал повеќе од 50 дела засновани на српска народна уметност и традиционална облека.
2 Наследство
Тој е вклучен во списокот на 100 најистакнати Срби.
3 Галерија
4 Поврзано
* Список на сликари од Србија
* Српска уметност
5 Наводи
Руперт Томсон

Руперт Томсон (1955) е англиски писател, првенствено познат по белетристички романи. Роден е во Сасекс, Англија.
1 Биографија
Роден е во семејство, со тројца браќа. Неговата мајка починала кога тој имал 8 години. Кога имал 17 години, му била доделена стипендија на колеџот Сидни Сасекс (Sidney Sussex College) во Кембриџ каде студирал средновековна историја и политичка филозофија. По дипломирањето, патувал во САД и Мексико, по што се преселил и живеел во Атина, каде што работел како приватен наставник по англиски јазик и во таа прилика се обидел да напише роман. Во 1978 година, се преселил во Лондон, каде што работел како автор на рекламни текстови. Потоа, 1982 г. ја напуштил работата и започнал да пишува професионално.
2 Кариера на писател
Неговиот прв роман „Соништа за заминување“ ("Dreams of leaving") го купила Лиз Калдер а го објавиле Блум Сервис (Bloom Serv) во јуни 1987 година. „Кога некој пишува толку добро како Томсон“, вели магазинот „New Statesman,“, „ве тера да се запрашате зошто другите луѓе воопшто се обидуваат“, додека Николас Лезард од дневниот весник „Гардијан“ ("Guardian") го опишал романот како „Една од најнезаборавните, најзвучните и најпаметните“. „параболи за Англија што ќе ја прочитате“.
Томсон напишал 11 романи:
*''Соништа за заминување'' (1987)
*''Петте порти на пеколот'' (1991)
*''Воздух и оган'' (1993), сместен во Баја, Калифорнија. век)
*''Навредата'' (1996), влезе во потесниот избор за наградата „Гардијан фантастика“
*''Мека'' (1998)
*''Книга на Откровението'' (1999), 2006 година. беше снимен во филм на режисерката Ана Кокинос
*''Поделено кралство'' (2005)
*''Смрт на убиецот'' (2007), „Смрт на убиецот“ влегол во потесниот избор за награда за роман „Коста“ (2008), а според Дејвид Боуви треба да биде меѓу 100-те романи што треба да се читаат барем еднаш во животот
*''Тајност'' (2013) *''Кетрин Карлајл'' (2015) *''Никогаш никој друг освен тебе'' (2018)
* автобиографија „Партијата мора да запре“ (2010), нефантастична книга на годината на еснафот на писателите.
Андреа (македонска пејачка)

Андреа Коевска, позната под уметничкото име Андреа (родена на 14 февруари 2000) ― македонска поп-пејачка, родена во Скопје. Андреа свири на два инструменти, гитара и пијано, но за себе вели дека гласот е нејзиниот најсилен инструмент.
1 Ран живот
Љубовта на Андреа кон музиката започнала во раното детство кога на петгодишна возраст заедно со нејзините родители се преселиле во Харлем, Њујорк, Соединетите Држави, каде живееле една година. Нејзините први сеќавања за музика се звуците на госпел, соул, џез и ритам и блуз кои ја претвориле во уметник и огромен љубител на музика. Потекнува од угледно семејство, со татко професор по право и мајка специјалист по физикална медицина, кои очекувале од неа да ги следи нивните стапки и да се стекне со „ценета“ кариера. Андреа сепак решила да се занимава со нешто сосема различно од очекувањата на родителите, следејќи го својот талент и страст, занимавајќи се со музика.
2 Кариера
Нејзината музичка приказна започнала сосема случајно, таа за забава објавувала кратки видеа на нејзиниот инстаграм профил со преработки и препеви на познати поп и рок хитови. Нејзиниот талент и гласовни способности биле забележани и препознаени од страна на познатиот музички продуцент Александар Масевски, кој ја поканил во неговото студио и ѝ предложил соработка. Тој воедно бил и главен мотиватор за таа подоцна да се запише на Факултетот за музичка уметност - Скопје на отсекот соло пеење - популарни жанрови.
Таа и нејзиниот продуцент Александар се одлучиле за почеток текстовите да бидат исклучиво на англиски јазик со цел музиката побрзо да допре до слушателите и полесно да си изгради меѓународна кариера. Нејзината прва песна „I Know“ била издадена на 23 октомври 2020 година. Песната била емитувана во преку 100 радио станици во многу држави вклучувајќи ги Соединетите Држави, Обединетото Кралство, Канада, Швајцарија, Италија, Франција, Германија, Норвешка, Јужна Африка, Грција, Бугарија, Македонија и др. За брзо време, песната изброила стотици илјади прегледи на You Tube и повеќе од 4 милиони прегледи на платформата ТикТок. Андреа гостувала и на неколку подкаст емисии од Мексико и Холандија.
Во февруари 2021 година, како дел од оркестарскиот музички проект „Фејмс“, таа и нејзиниот тим во соработка со музичкиот композитор Бете Илин, диригентот Олег Кондратенко и видео продуцентот Владимир Митревски Ѓуле, направиле оркестарска изведба на нејзините песни.
3 Музичка влијанија
*Лорин Хил – женски пејач и текстописец (соул, ритам и блуз, нео соул, хип-хоп, реге).
*Хејли Вилијамс – водечки вокал на Paramore, нејзиниот омилен бенд од средношколските денови.
*Џеси Џеј – изведувач на поп-музика чии изведби и гласовни особености биле главните насоки кон грaдењето на стилот на Андреа.
4 Дискографија
4.1 Синглови
Песна, Година
''I Know'', 2020
''I Don't Know Your Name'', 2020
''Talk To Me'', 2021
Circles, 2022