Жозефин Лојхтенбершка

Жозефин од Лехтенберг или Жозефин де Бохарне (14 март 1807 - 7 јуни 1876 година) била кралица на Шведска и Норвешка како сопруга на кралот Оскар I. Таа исто така била принцеза од Болоња од раѓање и војвотка од Галиера од 1813 година. Се сметала за политички активна за време на владеењето на нејзиниот сопружник и дејствувала како негов политички советник, активно учествувајќи во владините работи. Таа е призната дека вовела полиберални закони во врска со религијата.
1 Ран живот
Жозефин е родена на 14 март 1807 година во Милано, Италија. Таа била првото од шесте деца на Ежен де Бохарне, војвода од Лехтенберг (1781 - 1824) и неговата сопруга, принцезата Аугуста од Баварија (1788 - 1851). Нејзината баба и имењак по татко ѝ била Жозефин де Боарне, првата сопруга на Наполеон: таа го добила името „Жозефин“ по барање на Наполеон. Нејзиниот дедо по мајка бил кралот Максимилијан I Јосиф од Баварија.
При раѓањето, од Наполеон ја добила титулата „Принцеза од Болоња“, а подоцна била и војвотката од Галиера. Првите седум години ги поминала во Италија. Семејството ги поминувало деновите во Вила Бонапарт во Милано и во нивната летна резиденција во Монца надвор од Милано. Во 1812 година, ги посетила поранешната царица Жозефин. Во 1813 година, нејзиниот татко Ежен ја одбил понудата од таткото на жена му да се приклучи на силите против Наполеон. Во 1814 година, Аугуста се придружила на нејзиниот татко во неговиот воен штаб во Мантова, каде што ја родила Теодолинд де Бохарне, најмладата сестра на Жозефин. Малку подоцна, Жозефин и нејзините браќа и сестри ѝ се придружиле на мајка им во тврдината во Мантова во поворка од кочии со нивните дворјани. По поразот на Наполеон истата година, нејзините родители заминале кај дедо ѝ по мајка во Баварија, а малку подоцна, Жозефин и нејзините браќа и сестри ги следеле во друштво на баронот Дарнај, претходно секретарот на нејзиниот татко. Наводно, ова и останало сеќавање на Жозефин. Нејзиниот татко ја добил титулата војвода од Лехтенберг и поранешното кнежевство Ајхштат во Баварија како феуд. Нејзиното детство е опишано како среќно. Семејството летувало во Ајхштат, а зимите ги поминувале во Минхен со семејството на Аугуста.
2 Образование
Жозефин знаела да зборува француски, германски и италијански и студирала историја и географија кај професорот Ле Сејџ; ботаника и природни науки со професор Мартинус; математика, физика и астрономија со професорот Зиберс.
3 Брак со престолонаследникот на Шведска и Норвешка
Карло XIV Јохан од Шведска се плашел од легитимистичката политика на Виенскиот конгрес и сакал на Домот на Бернадот да му даде врски преку крв со старите кралски династии на Европа. Бракот на неговиот син и престолонаследникот, престолонаследникот Оскар, бил решение за овој проблем, а во 1822 година, тој конечно го принудил својот син да се согласи да се ожени и да патува во Европа за да ја провери листата на потенцијални кандидати за позицијата на принцезата и кралицата. Во оваа листа, принцезата од Данска била првата алтернатива; Принцезата од Лехтенберг била втората; Принцезата од Хесен била трета, а принцезата од Вајмар била четврта. Карл XIV Јохан ја избрал Жозефин од Лехтенберг за кандидат број два, бидејќи таа имала врски и со старите династии на Европа преку нејзината мајка, и со Домот на Бонапарт преку нејзиниот татко, и на тој начин таа „се приклучи на новите интереси со старите “, како што тој ја изразил работата.
3.1 Свршувачка и свадба
Престолонаследникот Оскар одбил брак со данска принцеза, но го изразил својот интерес за принцезата од Лехтенберг по неговата прва средба со Жозефин на 23 август 1822 година во Ајхштат. Парот наводно развил меѓусебна привлечност и се заљубил кога се виделе, па затоа бракот бил прифатен од двете семејства и уредно договорен. Жозефин земала часови по шведски јазик и се допишувала со Оскар до свадбата. Нејзиниот татко, наводно, не бил против нејзиното преобраќање во лутеранизам, но шведските претставници очигледно сметале дека е неопходно да и понудат опција да ја задржи својата религија. Иако била посветен католик, таа се согласила да ги воспитува своите деца во лутеранската религија. Таа донела католички свештеник и редовно присуствувала на миса и исповед во нејзината приватна католичка капела. Папата дал согласност за тоа. Во Шведска, законот од 1781 година, ''Толеранседиктет'', прогласил слобода на вероисповед за странците и имигрантите, а Жозефин, како и нејзината свекрва Дезире, може да се сметале за такви. Меѓутоа, за Швеѓаните, претворањето од Лутеранска црква во друга религија формално значело конфискација на имотот и протерување од земјата. Слична била ситуацијата и во Норвешка. Лутеранското свештенство било против бракот, но кралот го добил она што го барал.
Принцезата Жозефин се омажила за престолонаследникот со полномошник во Палатата Лехтенберг во Минхен на 22 мај 1823 година. Тие, исто така, спровеле свадбена церемонија лично на 19 јуни 1823 година во Стокхолм, Шведска. Првата свадбена церемонија била католичка, а втората свадбена церемонија била лутеранска. Преку нејзината мајка (нејзината мајчинска линија на Хесен и нагоре преку Ханау и Ансбах, Баден-Дурлах и Клебург), Жозефин била потомок на Густав I од Шведска и Карл IX од Шведска, правејќи ги нејзините деца потомци на Густав Васа. Преку нејзиниот дедо по мајка, Максимилијан I Јосиф од Баварија, таа исто така била една од потомците на Рената од Лорен, внука на Кристијан II од Данска.
Жозефин пристигнала во Шведска во друштво на нејзината свекрва, кралицата Дезире, која отсуствувала единаесет години. Тие пристигнале во Манила надвор од Стокхолм на 13 јуни 1823 година, каде што биле пречекани од кралот Карл XIV Јохан, престолонаследникот Оскар, воени поздрави и голема толпа луѓе и биле придружувани до палатата Ага, каде Жозефин била прегрната од принцезата Софија Албертина, игуманијата на Кведлинбург. Втората свадбена церемонија се одржала шест дена подоцна. Шест дена по нејзиното пристигнување во Шведска, нејзиното средно име „Наполеона“ било отстрането. Тоа било затоа што Шведска се борела против Бонапарт во неодамнешната војна. Таа со себе понела неколку парчиња ексклузивен накит изработен во Париз за нејзината баба по татко, кои сè уште се меѓу поседите на Кралските куќи на Шведска, Данска и Норвешка (преку Луиз и Марта од Шведска ). Во Шведска, таа била позната по шведската верзија на нејзиното име: ''Јозефина''. Во својата свита, таа ги донела со себе Берта Цук, која ја направила свој благајник, и нејзиниот католички исповедник Јакоб Лоренц Студах: до нивната смрт, тие уживале толку блиски односи што ги нарекувале „Триото“. Жозефин била придружувана во Шведска од привремената дама, грофицата Аурора Вилхелмина Брахе, но штом пристигнала, грофицата Елизабет Шарлота Пајпер и, од 1836 година, Шарлота Скјелдебранд служеле како нејзина постара госпоѓа.
4 Престолонаследничка
Жозефин била општествен успех во Шведска од моментот на нејзиното пристигнување, и како приватна личност во круговите на високото општество, како и како јавна личност, и станала попопуларна како кралица од нејзината претходничка и наследничка. Веќе како престолонаследничка, таа можела да ја игра претставителната улога што нејзината свекрва не можела да ја исполни, и одиграла голема улога во правењето на новата династија популарна во Шведска. Во летото 1824 година, престолонаследникот и принцезата ја посетиле Осло во Норвешка, каде што се вклучиле во многу јавни настапи за да ја направат монархијата популарна. Оскар добил задача да биде привремен вицекрал за време на неговата посета, а Жозефин била присутна во кутија кога се појавил пред Стортинг. По ова тие направиле патување низ Шведска за да ја претстават на јавноста. Ја опишувале како шармантна, убава и достоинствена, а ја сметале и за надарена: импресионирала со тоа што можела речиси течно да го зборува шведскиот јазик при нејзиното пристигнување. На еден бал во 1838 година, Фриц фон Дардел ја опишал: „Што се однесува до престолонаследничката, таа беше убава и достоинствена, можеби премногу слаба, но многу интелигентна и прилично пријатна за сите. Никој нема за што да ја прекорува освен за нејзината католичка религија.“
Нејзиниот однос со свекорот бил многу топол. Кралот ја третирала со голема наклонетост и, на пример, криел слатки во неговите џебови, кои таа ги пребарувала и во една прилика нашла скапоцен камен скриен во слатко. На 21 август 1823 година, Карл XIV Јохан изјавил дека овој ден, истиот датум кога бил избран за престолонаследник, треба да биде именден на Жозефин и отсега натаму да се слави како Ден на Жозефин. Првата таква прослава се одржала тој ден во палатата Дротнингхолм, а Денот на Жозефин се славел во Шведска со децении потоа: станал традиција јавноста во Стокхолм да патува во палатата Дротнингхолм на тој ден, каде што биле организирани свечености за нив. и навивале за Жозефин, која ги пречекувала од балкон. Нејзиниот однос со нејзината свекрва, сепак, бил малку напнат во првите години, бидејќи кралицата Дезире наводно се чувствувала запоставена од нејзиниот сопружник и дека нејзиното место како кралица било засенето од популарноста на Жозефин. Меѓутоа, по првите години, односот меѓу Жозефин и Дезире станал попријателски и похармоничен.
Врската помеѓу Жозефин и Оскар првично била опишана како взаемно среќна, а парот ги споделил нивните интереси за култура, сликарство, пишување и пеење. Оскар и Жозефин имале пет деца, од кои две во иднина станале кралеви на Шведска и Норвешка. Сепак, Оскар бил познат по своите вонбрачни врски, факт кој длабоко ја мачел Жозефин, која страдала од љубомора. Оскар го продолжил контактот со Жакет Ловенхилм по венчавката, иако првично се верувало дека Жозефин не знаела за тоа: сепак, во 1826 година, таа ги дала првите знаци дека е свесна за неговите работи во својот дневник, а во 1828 г. напишала за болни сомнежи за прељуба, а исто така и дека ја боли постојаната бременост. Во 1832 година, една година по раѓањето на нејзиното последно дете, таа напишала во својот дневник за современиот став дека од жената се очекува да ги издржи вонбрачните афери на сопругот: ''Жената треба да страда во тишина'' и дека таа современа гледна точка ѝ е неправедна. Во 1835 година, нејзината болка поради однесувањето на Оскар ја натерало да патува во бањата Медеви за да ги смири нејзините нерви. Врската на нејзиниот сопруг со познатата глумица Емили Хогквист била добро позната. Исто така, тоа не била привремена врска, туку сериозна врска, која започнала во 1836 година и резултирала со два сина: Макс во 1839 година и Јалмар во 1840 година. Во 1837 година, Оскар и Емили Хогквист се сретнале во Бад Емс . Жозефин ги опишала годините на врската на Оскар со Емили Хогквист како прошетка „низ оган“. Жозефин и Оскар, сепак, продолжиле да се појавуваат заедно во јавноста, а нејзиното достоинствено однесување ги ставило симпатиите на нејзина страна. Поради тоа Оскар станал непопуларен, а кралот Карл XIV Јохан го прекорил поради сочувство за страдањата на Жозефин. За време на нејзините подоцнежни години како престолонаследник, оваа ситуација, која придонела за конфликт меѓу монархот и престолонаследникот, ја вовеле Жозефин во политиката бидејќи таа станала активна како посредник меѓу нејзиниот сопружник и нејзиниот свекор.
Жозефин била заинтересирана за градинарство и сликарство. Нејзиниот интерес за уметност бил активен и искрен. Таа ја поддржала кариерата на сликарката (и католичка преобратена) Софија Адлерспар, а исто така го поттикна уметничкиот интерес и талентот на нејзината ќерка, принцезата Евгенија, која станала талентирана уметничка аматерка. Во 1836 година, таа ја посетила нејзината мајка и нејзиниот брат и двете сестри. Во 1843 година, таа ја посетила нејзината мајка во Минхен.
Жозефин била многу вклучена во социјалните реформи и филантропијата. По нејзиното пристигнување во Шведска, таа формирала блиска врска со шведската принцеза Софија Албертин, која ја запознала со оваа работа ангажирајќи ја во ''Välgörande Fruntimmerssällskapet'' (Друштвото за добротворни жени) за поддршка на сиромашните жени. По смртта на Софија Албертин, таа ја презела заштитата на оваа организација, како што би направила за добротворните организации на кралицата Дезире и нејзината снаа кралицата Луиз по нивната смрт. Таа, исто така, самата основала неколку добротворни организации. Веќе како престолонаследничка, таа примала петиционери кои барале помош двапати неделно, а нејзината активност се проширила со текот на годините. Нејзиниот главен фокус била поддршката на сиромашните жени и деца. Таа го основала ''Sällskapet de fattigas vänner'' („Пријатели на сиромашното општество“) за сиромашни вдовици во 1826 година; ''Sällskapet för uppmuntran av öm och sedlig modersvård'' („Друштво за нежна и правилна мајчинска грижа“) за поддршка на сиромашните мајки во 1827 година; ''Sällskapet för arbetsamhetens uppmuntran'' („Друштво за работно охрабрување“), агенција за вработување на жени во 1833 година; и ''Kronprinsessans slöjdskola för fattiga flickor'' („Училиште за ракотворби на престолонаследничката за сиромашни девојки“). . Жозефин, иако длабоко религиозна и под влијание на христијанската идеја за милосрдие, не верувала дека тоа е задача на религијата, туку на државата да обезбеди благосостојба, и таа ги држела двете прашања одвоени во нејзината добротворна работа. Во нејзината библиотека имало дела за раниот христијански социјализам, кои се чини дека биле темелно прочитани.
Жозефин имала своја католичка капела во Кралската палата. Приватно, познато е дека таа се обидела да влијае на нејзината свекрва да биде повеќе посветена на католичката вера: во 1844 година, нејзиниот исповедник изјавил дека успеала да ја убеди нејзината свекрва да присуствува на исповед за прв пат во време во педесет години. Оскар секогаш ги поддржувал нејзините верски права, без разлика на нивниот личен однос. Што се однесувало до децата, таа не можела да се меша во нивната религија, но сепак зборувала со нив за религијата: таа и нејзиниот исповедник направиле сè што можеле да најдат заемно во католицизмот и лутеранството, а за овие работи таа се чувствувала слободна да зборува. со нејзините деца без да се меша.
Жозефин покажала голем интерес за католицизмот во Шведска и Норвешка. По нејзиното пристигнување, таа открила дека католичкото собрание во Стокхолм било запоставено. Таа, меѓу другото, немала соодветна црковна зграда, а сметала дека сегашниот католички свештеник Жан Батист Гридејн, кој бил исповедник на нејзината свекрва, поради тоа го нарушил угледот на католиците. По смртта на Гридејн во 1833 година, тој бил заменет од нејзиниот сопствен исповедник Студах. На 16 септември 1837 година, црквата Санкта Евгенија во Стокхолм била основана во нејзино присуство, напорот на нејзината и работата на Студах: ова била првата католичка црква во Скандинавија по реформацијата и станала првиот апостолски викаријат во Сканданвија: Норвешка била инкорпорирана во 1841 година. . Таа самата присуствувала на миса таму во недела.
5 Кралицата на Шведска и Норвешка
Во 1844 година, Жозефин станала кралица на Шведска и Норвешка при приемот на нејзиниот сопруг. Таа била крунисана во Шведска на 28 септември 1844 година. Имало одредено противење: религиозната дебата била пожестока во 1840-тите отколку во 1829 година, кога била крунисана кралицата Дезире, но Оскар го решил проблемот со изјавата дека нема да биде крунисан ако не биде и таа. Во Норвешка имало посериозно противење на крунисувањето на католик. Официјалната причина било тоа што церемонијата била непотребна, бидејќи кралицата немала позиција во норвешкиот устав, но се признавало дека вистинската причина била нејзината религија: кралицата Дезире всушност не била крунисана ниту во Норвешка. Поради ова Оскар одбил да биде крунисан и во Норвешка.
Во времето кога Жозефин станала кралица, Фредрика Бремер напишала за неа дека таа: „... претпочита да дејствува по сопствен пулс и волја. Додуша, ова не сум го слушнал од дворот, но верувам дека е вистина. Од двата кралски сопружници, таа, без сомнение, се верува дека е посилниот лик.“ Откако Оскар се искачил на престолот, тој ги прекинал вонбрачните афери. Врската меѓу Жозефин и Оскар била поправена и продолжила да биде добра за време на неговото владеење и до неговата смрт. Се дебатира за степенот на нејзиното политичко влијание за време на владеењето на Оскар. Било кажано дека дејствувала како негов советник и дека имала влијание во неколку работи. Наводно, Оскар чувствувал притисок од неговата одговорност и се потпирал на нејзината поддршка. Потврдено е дека, кога се случила криза, кралот и кралицата се повлекле насамо за да разговараат за ова прашање пред кралот да донесе одлука. На нивните приватни конференции сведочел љубопитниот двор, кој понекогаш можел да ги набљудува како разговараат за ова прашање во градината на палатата надвор од опсегот на слухот.
Надворешната политика може да се види дека била погодена од нејзините симпатии и ставови. Во нејзината преписка со нејзината тетка, пруската кралица Елизабета Лудовика од Баварија, очигледно е дека таа активно преговарала за мир во Првата Шлезвишка војна од 1848 година. За време на војната, таа ја известила својата тетка дека Шведска одлучила да и помогне на Данска против Прусија за да ја одбрани нејзината независност и дека се надева дека Прусија ќе биде подготвена да се вклучи во мировните преговори. Резултатот бил дека Прусија го испратила баронот Алберт фон Пурталес во Шведска за лично да влезе во мировни преговори со Жозефин. Паралелно, таа ги уверила кралицата и кралот на Прусија за нејзиниот личен однос и им понудила безбедно засолниште доколку некогаш биле принудени да ја напуштат Прусија. Потврдено е дека имала важна улога во тајната дипломатија на Оскар I, каде што го промовирала и нејзиниот помлад син Оскар пред нејзиниот постар син Карл. Нејзините контакти со императорот Наполеон III од Франција и царицата Евгенија се смета дека биле од одредена важност за време на европската криза во 1850-тите. Жозефин била наречена профранцуска и антируска. Таа, меѓу другите, од нејзиниот син, Карл, била одговорна за ноемврискиот договор меѓу Шведска-Норвешка, Франција и Велика Британија против рускиот експанзионизам во 1855 година.
Се смета дека Жозефин била поттикнувач на законите кои обезбедуваат еднакво наследство за мажите и жените во 1845 година, реформите во затворите и социјалната грижа и укинувањето на еснафите во 1846 година. За време на европските револуции од 1848 година, избувнале немири во Стокхолм на 19 март 1848 година, наречени ''Марсоролигетерна'', и продолжиле четири дена. Бунтовниците на улиците барале Република и се обиделе да предизвикаат вооружен бунт. Кралското семејство, според грофот Ловенхилм, било бледо и сериозно загрижено кога тој ги посетил во тоа време. Жозефин наводно го замолила Оскар да не пука во толпата за време на немирите. На крајот, сепак, немирите биле совладани со оган од војската. Меѓутоа, со исклучок на сомнежот во религиозното прашање, се чини дека вмешаноста на Жозефин во политиката не била лошо ценета, туку таа се сметала за добро влијание.
Нејзиниот католицизам бил единственото нешто што донекаде влијаело на нејзината популарност во некои кругови на општеството. Нејзината религија во комбинација со нејзината позната политичка активност предизвикала гласини дека таа извршила несоодветно влијание во однос на религиозните прашања. Во 1844 година, еден Швеѓанец се оженил за католичка жена и се преобратил, а нејзиниот исповедник Студах бил обвинет дека преобратил Швеѓанец во католицизам. Ова било кривично дело според ''Конвентикелплакатетот'' и станало скандал. До 1840-тите, имало интензивна политичка дебата за слободата на религијата, која паралелно предизвикала повеќе антикатолицизам во земја каде ставот претходно бил рамнодушен, а тоа ја разоткрила Жозефин повеќе или помалку директни напади во печатот. Таа всушност го искористила своето влијание во корист на католиците и соработувала со папата во ова прашање. Се верува дека Жозефин стои зад неколку закони во врска со религиозната политика. Од 1851 година, таа го поддржала првиот женски католички ред кој бил активен во Шведска од реформацијата, кога калуѓерките на ''Ќерките на срцето на Марија'' се основале во Стокхолм за да се грижат за школувањето на католичките деца. Во 1853–1854 година, шведските лутерани добиле дозвола да присуствуваат на католичките проповеди.
Во 1853 година, имало случај кога шест Швеѓанки биле пријавени дека се преобратиле во католичката вера. Жозефин, која во тоа време работела на воведување слобода на вероисповед, побарала од Оскар да го убеди министерот за вероисповед да ја одложи истрагата против жените. И ова било направено. Во 1856 година, Оскар се изразил во корист на слободата на религијата. Меѓутоа, во 1857 година, Оскар се разболел и онеспособил, а престолонаследникот Карл станал регент. Карл, кој бил антикатолик, работел против плановите на мајка си и ја користел помошта од луѓе како што е викарот Нилс Јохан Екдал, кој им припаѓал на противниците на кралицата поради нејзината религија и политичко влијание. Екдал проповедал во тоа време, дека немало толеранција за шведската кралица Кристина, која била Швеѓанка и кралица, која се преобратила во католицизам: „...толку помалку би било за странска кралица, која влегла во нацијата по брак“. Шестте преобратеници биле изведени на суд во 1858 година, по што биле протерани и им бил конфискуван имотот. Меѓутоа, во тоа време, тој стар закон се сметал дека го засрамува угледот на Шведска, а протерувањето било скандал, а во 1860 година, Карл се видел себеси обврзан конечно да воведе слобода на вероисповед. Преобратениците, кои емигрирале во Лион во Франција, се вратиле во Шведска по воведувањето на слободата на вероисповед.
Жозефин била и кралица на Норвешка. Таа наводно ја ценела норвешката природа бидејќи ја потсетувала на Баварија. Имала големо влијание врз внатрешноста на Кралската палата во Кристијанија, која била завршена во 1849 година, се интересирала за норвешката уметност и често посетувала уметнички изложби во Кристијанија. Палатата Оскаршал наводно најмногу била инспирирана од неа.
1852 година е опишана како тешка за неа: во друштво на нејзиниот брачен другар, ќерката и синот Густав, ја посетила мајка си на смртната постела во Баварија. На враќање, тие ја посетиле Норвешка, каде Густав починал од пневмонија. Во 1856 година, таа ја имала црквата Свети Олав, првата католичка црква по реформацијата, која се запалила во Кристијанија во Норвешка.
Имала напнати односи со нејзиниот најстар син. Карл бил длабоко вљубен во нејзината почесна слугинка Сигрид Спар. Ова се случило во исто време кога се воделе преговори за брак на Карл со Луиза од Прусија во 1846 година. Жозефин ги разделила Карл и Спар со протерување на Спар од дворот во 1848 година, иако не успеала да го спаси брачниот сојуз со Прусија. Карл никогаш не ѝ простил на Жозефин што го одвоила од Спар, а дополнително, тоа го натерало да биде силно антикатолик, затоа што за одлуката на мајка му го обвинил нејзиниот католички исповедник Џејкоб Лоренц Студах. Жозефин исто така не го сакала Карл затоа што бил импулсивен, економски неодговорен и морално лабав. Во 1852 година, првиот пат кога Карл служел како регент, за време на патувањето на кралската двојка во Германија, било забележано дека таа се збогувала со Карл и неговите советници со забелешката: „Па, сега ќе заминеме, а господата ќе владеат. “, коментар сфатен како ладен и скептичен. Во 1857 година, Оскар I се разболел. Болеста на монархот го направила неопходно за регентство, а престолонаследникот Карл се сметал за очигледен избор. Кралицата Жозефин се спротивставила на Карл да биде назначен за регент за време на неспособноста на кралот. Гласините тврделе дека причината е тоа што таа била свесна за фактот дека Карл никогаш нема да и дозволи никакво влијание врз државните работи. За тоа време е позната прилика, која привлекла внимание. Кралот и кралицата се покажале пред јавноста во главниот град во нивната кочија. Во овој момент, кралот бил премногу слаб за да мавта, но Жозефин всушност ја држела и мавтала со неговата раката. Таа, исто така, го поттикнала да го освести што се случува. Ова предизвикало гласини дека таа се плашела да ја изгуби својата политичка позиција. Матилда д'Орозко го опишала ова гледиште во современото писмо каде што ја бранела кралицата од тоа: „Таа го турка кралот, што се вели, кутриот, да го натера да ги поздравува луѓето кога се надвор. Таа го чува, не како ангел на милосрдието, не како роб на должноста, маченик - не, како вираго, загрижена само за нејзиното владеење. Ова е толку тешко, толку неблагодарно. . . .“ Во есента 1857 година, била принудена да го прифати назначувањето на Карл за регент. Таа му дала благодарност за советниците што ги избрал, но тоа значело и крај на нејзината политичка активност. На кралицата Жозефин и се восхитувале поради несебичното негување на нејзиниот сопруг двете години кога тој бил болен пред неговата смрт.
6 Кралицата вдовица
Во 1859 година, Оскар умрел, со што Жозефин станала кралица вдовица. Забележано е дека таа ја следела француската традиција носејќи ја виолетовата боја како жалосна боја, а не црна: виолетова ѝ била омилена боја во секој случај и ќе ја носи до крајот на животот. Како вдовица кралица, таа го изгубила секое политичко влијание и се посветила на нејзините добротворни активности и нејзиниот интерес за католичкото собрание и нејзините прашања.
Карл XV ја сметал за премногу старомодна и формална и нивните ставови ретко се сложувале. Карл XV се прогласил за декадентен начин на живот: се шпекулирало дека се впуштал во ориентални разврати со Ерменецот Охан Демиргијан, а неговиот живот во летната резиденција Улриксдал Палас бил споредуван со оној во Версај, кој ја омаловажувал круната, нешто што било и стравот на Жозефин. Нејзиниот однос со кралицата Луиз е опишан како многу добар. Во 1866 година, таа ги споделила негативните ставови на кралската двојка за парламентарната реформа. Кралицата Жозефин била позната по тоа што се однесувала како медицинска сестра за време на болеста во семејството, а нејзиниот однос со Карл се подобрил во неговите последни години, кога неговото здравје се влошило и тој станал масон и потоа видел помалку разлики во католицизмот и протестантството.
Жозефин постојано се информирала за политичките настани, иако повеќе не можела да влијае на нив. Таа ја поддржала Австрија против Прусија, чијшто експанзионизам ја плашел. Во 1870 година, Жозефин изразила колку длабоко се чувствува против воведувањето на новата католичка доктрина за непогрешливоста на папата. Таа го сметала ова како доктрина која во висок степен ќе ја одбие Католичката црква во очите на протестантскиот свет. Таа, наводно, страдала кога нејзиниот братучед Наполеон III од Франција бил симнат од престолот во 1870 година. По Битката кај Седан, таа го уверила затворениот Наполеон III дека никогаш нема да заборави дека е член на семејството Бохарне . Таа го поканила синот на Наполеон III во Шведска, иако тој не ја прифатил поканата. Таа, исто така, изразила несакање за анексијата на папските држави и ја нарекла 1870 година ужасна година. Жозефин ја негувала својата снаа кралицата Луиз на нејзината смртна постела во 1871 година.
Во 1872 година, Карл XV умрел, а помладиот син на Жозефин, Оскар II, го наследил престолот. Во времето на смртта на Карл, Жозефин била на патување да ја види својата сестра, Амели од Лехтенберг, во Португалија. На пат, таа го посетила Париз и ги видела кралот и кралицата на Шпанија во Ескоријал. Во Лисабон, нејзината сестра на умирање посакала таа да ги види палатите Синтра и Монсерат пред нејзиното враќање. Таа се вратила во Шведска два дена по смртта на Карл. По смртта на Јакоб Лоренц Студах во 1873 година, Жозефин преговарала со папата за тоа кој ќе биде најсоодветната замена за мисионерскиот епископ на Католичката црква во Скандинавија. Таа сакала да го има бискупот од Шпајер, Бонифатиус фон Ханеберг . Папата сепак го назначил Јохан Георг Хубер.
Жозефин ги поддржала првите постреформациски католички цркви во Гетеборг, Шведска во 1862 година и во Берген, Норвешка во 1866 година. Во 1865 година, таа го поддржала основањето на католичкото училиште на монахињите од редот на Свети Јосиф Шамбери во Осло. Таа го основала Фондацијата на сеќавањето на Оскар I, дом и азил за сиромашните мажени жени во 1873 година и Фондацијата за дом на Жозефин за сиромашните католици во 1873 година: двете овие институции биле раководени од калуѓерките од германскиот ред на Света Елизабета.
На 13 јуни 1873 година, Жозефин ја прославила она што се нарекува втора најголема прослава во нејзиниот живот, кога го примила јавното обожавање за време на прославата на нејзините педесет години во Шведска. Таа, наводно, била многу трогната, а нејзините зборови во писмото често се цитираат: „Ова беше ден од половина век, кој никогаш нема да го заборавам до денот на мојата смрт: моето срце секогаш ќе го чува во драго сеќавање... Конечно, најдраг пријателе, дали со движење бев сведок на тоа како ''протестантска'' Шведска толку едногласно славеше католичка кралица. Му благодарам и го фалам Бога за тоа. . .“
Во 1875 година, таа го посетила папата Пиј IX во Рим, аџилак што долго време сакала да го направи. Патувала инкогнито под името „Грофица од Тулгарн“ и во друштво на само четворица дворјани. На 22 мај 1875 година стигнала во Рим по Берлин, Минхен и Инсбрук и го примила кралот на Италија и била водена од него низ градот. Имала долга историја на контакти со папата во врска со нејзината католичка работа во Скандинавија, а Папата во 1852 година размислувал да и ја додели Златната роза, но се воздржал бидејќи се плашеле дека тоа ќе било лошо сфатено во некоја протестантска земја. На 3 јуни 1875 година, Папата ја причестил Жозефин, проследена со јавна вечера, заедно со нејзината внука принцезата Матилде Виано и нејзината почесна слугинка Розали Муфат, која била првата некралска жена која ги направила и двете. По Рим, таа ги посетила Неапол, Болоња и Милано и ја видела поранешната царица Евгенија од Франција во Салцбург.
7 Смрт
Кралицата Жозефин починала во Стокхолм во 1876 година на шеесет и девет години и добила католички погреб. Нејзините последни зборови биле: „Сега си одам дома. Многу сум среќна.“
8 Наследници
Жозефин имала пет деца со Оскар; четири сина и една ќерка:
# Карл XV од Шведска и IV од Норвешка (1826–1872)
# Принцот Густаф, војводата од Упланд (1827-1852)
# Оскар II од Шведска (1829-1907)
# Принцезата Евгенија од Шведска и Норвешка (1830–1889)
# Принцот Август, војводата од Даларна (1831–1873)
9 Грб и монограм
10 Библиографија
** Ларс Елгклу (1978). Бернадот. Historien – eller historier – om en familj. (Бернадот. Историјата – или историите – на едно семејство) Стокхолм: Askild & Kärnekull Förlag AB. (шведски)
* Гунел Бекер и Кјел Блукерт, црвено (2007). Drottning Josefina av Sverige och Norge. (Кралица Јозефина од Шведска и Норвешка) Стокхолм: Veritas Förlag.ISBN 978-91-89684-44-7 (шведски)
* Роберт Браун (1950). Silvertronen, En bok om drottning Josefine av Sverige-Norge. (Сребрениот престол. Книга за кралицата Јозефина од Шведска-Норвешка) Стокхолм: Norlin Förlag AB. (шведски)
*