Матиенцо (антарктичка база)

База Матиенцо (Антарктик) (|Base Aérea Teniente Benjamín Matienzo, or more often ''Base Matienzo'' or ''Estación Matienzo'') is an Argentine Antarctic base and scientific research station named after Lieutenant Benjamín Matienzo, an Argentine aviation pioneer. It is located in Larsen Nunatak, one of the Foca Nunataks, in Graham Land, Antarctic Peninsula.
Од 2014 Матиенцо е една од 13-те истражувачки бази на Антарктикот со кои управува Аргентина.
Од 1961 до 1985 година служеше како постојана база; оттогаш е отворен само во текот на летната сезона.
1 Историја
Матиенцо е основан како здружена база „Получник Матиенцо“ (|Base Conjunta Teniente Matienzo) на 15 март 1961 година како заеднички напор помеѓу Аргентинската армија и Аргентинските воздухопловни сили . Под команда на тогашниот Капетан Игнасио Каро, неколку авиони и возило што се следат беа ангажирани за транспорт на повеќе од товар од Есперанца.
На крајот на 1962 година, Матиенцо беше место за лансирање на првата голема операција на воздухопловните сили на Антарктикот. Во она што беше наречено ''Operación Sur'' („Операција Југ“), полета од Даглас Ц-47 (ТА-33) командуван од тогашниот капетан Марио Луис Олеза од базата се обидува да стигне до Јужниот пол и потоа да слета на станицата Мекмердо. Овој прв обид не успеа поради пожар во моторите на авионот. Планот можеше да се реализира дури во 1965 година.
На 15 ноември 1963 година, базата беше префрлена под ексклузивна команда на воздухопловните сили и беше преименувана како ''Detachamento Aeronáutico Teniente Matienzo'' („Получник Matienzo Aeronautical Detachment“), Воздухопловните сили задржаа голем број планови за ексклузивна служба на базата. .
Во текот на 1964 година беше исполнета обемна програма на метеоролошки и климатолошки набљудувања: таа вклучуваше проучување на профилот глациолошки преку рутата Матиенцо-Есперанца и патеката на крајбрежниот канал помеѓу Островот Робертсон и позицијата 72° 30' S. Исто така, беа направени топографски и воздушни фотографски истражувања на Ларсеновата Ледена Плоча.
Во 1965 година, две сондажни ракети разработени од аргентинските воздухопловни сили и два балони на голема височина кои носеа инструменти за мерења на х-зраци беа лансирани од базата, во соработка со Универзитетот во Тукуман и Институт за аеронаутички и вселенски истражувања. Таа година името на основата беше променето во сегашната.
На 29 јули 1968 година Beaver P-05 полета од Матиенцо со мисија да му помогне на критично болен медицински пациент во Британска База „F“ на Аргентинските Острови. Среде многу лоши временски услови, авионот се урна без жртви и евакуацијата мораше да се одложи додека мразокршачот ARA ''General San Martín'' конечно не може да ја преземе мисијата и да успее во мисијата .
Матиенцо остана затворен во текот на кампањата 1972-1973 година и беше повторно отворен на 8 септември 1974 година; таа беше повторно затворена за кампањата 1984-1985 и повторно беше отворена уште еднаш, иако оттогаш е база само за лето.
2 Опис
Matienzo е составена од 6 згради и вклучува објекти како што се: главни и итни куќи, писта, helipad, платформа за гориво, централна централа со два антарктички gas oil генератори, станица за третман на отпад, лабораторија, комора за замрзнување, магацин и неколку наоѓалишта.
Долгата воздушна патека се наоѓа над блискиот ледник оддалечена и е употреблива за сите видови ски- авиони за монтирање.
Хелиодромот покриен со снег е јужно од основата; неколку Bell 212 хеликоптери се користат за распоредување и снабдување со научен персонал.
Матиенцо има и основна амбуланта на која присуствува болничар.
Периодично авион Twin Otter се занимава со трансфер на персонал и товар, како и со евакуација на отпадот. Базата активно управува со зачувување и реставрација на околината животна средина; ѓубрето и отпадот се отстрануваат, концентрираат, класифицираат, пакуваат и компактираат за подоцна да се отстранат во аргентинското копно.
2.1 Научна дејност
Научниците од Матиенцо вршат метеоролошки, јоносферски, океанографски и ниволошки набљудувања; тие вршат воздушни фотографски истражувања и студии за геологија и геофизика кои вклучуваат високи прецизни мерења на гравитацијата и магнетизмот.
Научниот и техничкиот персонал на Аргентинскиот институт за Антарктик користи дел од своите капацитети за зимско-пролетни активности. Основата е точка за лансирање за експедиции до Ларсеновата Ледена Плоча и Полуостровот Џејсон. Персоналот на Националната метеоролошка служба нарачан во Матиенцо ги следи масите на мраз, сончевото зрачење и атмосферските параметри.
Повлекувањето и колапсот на Ларсеновата Ледена Плоча постојано се следат со анализа на сателитски снимки, GPS позиционирање и податоци за теренот за да се истражат интеракциите меѓу мраз-климата во критичните области под климатски промени услови.
3 Клима
Просечната годишна температура во основата е ; највисоката температура некогаш забележана била на 16 март 1965 година, а најниската, на 5 август 1964 година.
До крајот на 1962 година, Матиенцо беше место за лансирање на главната операција број еден на Воздухопловните сили на Антарктикот. Во таканаречената Operación Sur „Операција југ“, Марио Луис Олеза полета од базата обидувајќи се дополнително да го надмине Јужниот пол, а потоа слета на станицата Мекмердо. Овој обид број еден не успеа поради пожар во моторите на авионот. Планот се оствари дури во 1965 година.
На 15 ноември 1963 година, базата беше префрлена под ексклузивна управа на воздухопловните сили и беше преименувана во Destacamento Aeronáutico Teniente Matienzo „Полковник Матиенцо Аеронаутички одред“, Воздухопловните сили задржаа неколку авиони за ексклузивна корист на базата.
Во 1964 година, беше спроведена опсежна скрипта за метеоролошки и климатолошки набљудувања: нареди проучување на глациолошката групација долж маршрутата Матиенцо-Есперанца и патеката на крајбрежниот канал помеѓу островот Робертсон и позицијата 72° 30' S. Исто така, направен е топографско и авионско фотографско истражување на Ларсеновата Ледена Плоча.
Во 1965 година два Gamma Centauro Instituto de Investigaciones Aeronáuticas y Espaciales. Во таа година, основата кон е променета во предложената.
На 29 јули 1968 година, Бивер П-05 полета од Матиенцо со мисија да му помогне на критично болен медицински пациент во британската база „Ф“ на Аргентинските острови. Во екот на многу лоши временски услови, авионот се урна без жртви и евакуацијата мораше да се одложи додека мразокршачот АРА Генерал Сан Мартин конечно не може да работи и да успее во мисијата.
Матиенцо остана затворен во текот на кампањата 1972-1973 година и повторно беше отворен на 8 септември 1974 година; повторно беше затворен за кампањата 1984-1985 година и повторно беше отворен, иако оттогаш е само летна база.
Опис
Во 2008 година хелиодром, платформа за гориво, централна централа со два генератори на антарктичко гасно масло, пречистителна станица за уништување, лабораторија, комора за замрзнување, складиште и некои наоѓалишта. Авионот долг 1.500 m 4.900 стапки се наоѓа на блискиот ледник оддалечен 2 km 1,2 mi, и е достапен за сите видови авиони за скијање. Хелиодромот покриен со снег е на 1.500 m 4.900 стапки јужно од основата; неколку хеликоптери Bell 212 се користат за распоредување и доставување на научен персонал. Матиенцо има и главна амбуланта од 15 м 2 160 квадратни стапки на која присуствува болничар.
Повремено, авион Twin Otter се занимава со трансфер на персонал и товар, живеејќи како депонија. Основата активно го одржува зачувувањето и обновувањето на околината; ѓубрето и отпадот се отстрануваат, концентрираат, сортираат, пакуваат и компактираат за подоцна да се отстранат на копното на Аргентина.
Научниците во Матиенцо спроведуваат метеоролошки, ниволошки набљудувања; тие спроведуваат воздушни фотографски истражувања и геолошки и геофизички студии кои вклучуваат високопрецизни мерења на гравитацијата и магнетизмот.
Научниот и техничкиот персонал на Националното метеоролошко враќање нарачано во Матиенцо продолжува да ги следи ледените маси, сончевото зрачење и атмосферските параметри.
Повлекувањето и колапсот на Ларсеновата Ледена Плоча постојано се следи со анализирање на сателитски снимки, ГПС низи и податоци од теренот за да се истражат интеракциите помеѓу мразот и климата во критичните области во услови на климатски промени.
Климата
Просечната годишна температура во основата е −11,6 °C 11,1 °F; највисоката температура некогаш забележана била 13,1 °C 55,6 °F на 16 март 1965 година, а најниската, -44,4 °C −47,9 °F на 5 август 1964 година.
4 Поврзано
* Список на истражувачки станици на Антарктикот
* Список на теренски кампови на Антарктикот
* Аргентински Антарктик