Обичен рузмарин

Rosemary
Научна класификација
Царство:, Plantae
''Оддел'':, Tracheophytes
''Оддел'':, Angiosperms
''Оддел'':, Eudicots
''Оддел'':, Asterids
Ред:, Lamiales
Семејство:, Lamiaceae
Род:, ''Salvia''
Вид:, ''S. rosmarinus''
Биномен назив
''Salvia rosmarinus''Spenn.
Синоними
Pузмарин (''Ѕаlvia rosmarinus)'', е грмушка со миризливи, зимзелени лисја како игла и бели, розови, виолетови или сини цветови, родени во средоземниот регион. До 2017 година бил познат по научното име ''Rosmarinus officinalis'', сега синоним.
Тој е член на семејството на мудрец Lamiaceae, кое вклучува многу други лековити и кулинарски билки. Името „рузмарин“ потекнува од латинскиот la ("роса на морето"). Рузмаринот има фиброзен коренски систем.
1 Опис
Рузмаринот е ароматична зимзелена грмушка со лисја слични на иглите од шипки. Потекнува од Медитеранот и Азија, но е прилично отпорен во ладни клими. Специјалните сорти како 'Arp' можат да издржат зимски температури до околу -20 °C. Може да издржи суши, преживувајќи силен недостаток на вода долги периоди. Во некои делови од светот, се смета за потенцијално инвазивен вид. Семето е често тешко да се започне, со ниска стапка на 'ртење и релативно бавен раст, но растението може да живее до 30 години.
Формите се движат од исправени до заостанати; исправените форми можат да достигнат 1,5 метри висок, ретко 2 метри. Листовите се зимзелени,2-4 сантиметри долги и 2–5мм широки, зелена горе и бела долу, со густа, кратка, волнена коса. 
Растението цвета во пролет и лето во умерени клими, но растенијата можат постојано да цветаат во топла клима; Цветовите се бели, розови, виолетови или длабоко сини. Рузмарин, исто така, има тенденција да цвета надвор од неговата нормална сезона на цветање; Познато е дека цвета кон крајот на декември, а веќе во средината на февруари (на северната полутопка).
2 Таксономија
''Salvia rosmarinus'' сега се смета за еден од многуте стотици видови од родот ''Salvia''. Порано бил сместен во многу помал род, ''Rosmarinus'', кој содржел само два до четири видови вклучувајќи го и ''R. officinalis'', кој сега се смета за синоним за ''S. rosmarinus''. Другиот вид најчесто препознаен е тесно сродниот, ''Salvia jordanii'' (поранешен ''Rosmarinus eriocalyx''), од Магреб на Африка и Иберија. 
Името на ''ros marinus'' е античкото име на растението на класичен латински. Елизабет Кент забележала во нејзината ''Флора Доместика'' (1823), „Ботаничкото име на ова растение е составено од два латински збора, што означуваат морска роса; и навистина Розмарин најдобро успева покрај морето“. И оригиналните и сегашните имиња на родот на видот биле применети од натуралистот и основач на таксоном од 18 век Карл Линеј. 
3 Историја
Првото спомнување на рузмаринот се наоѓа на клинесто писмо камени плочи уште во 5000 година п.н.е. После тоа, не се знае многу, освен дека Египќаните го користеле во нивните погребни ритуали. Понатаму нема споменување на рузмарин до античките Грци и Римјани. Плиниј Постариот (23–79 н.е.) пишувал за тоа во ''Природната историја'', како и Педаниј Диоскорид (околу 40 н.е. до околу 90 н.е.), грчки ботаничар (меѓу другото). Тој зборувал за рузмарин во неговото најпознато дело ''De Materia Medica'', една од највлијателните билни книги во историјата.
Билката потоа тргнала на исток до Кина и била натурализирана таму уште во 220 н.е., за време на доцната династија Хан.
Розмари дошол во Англија на непознат датум; Римјаните веројатно го донеле кога нападнале во првиот век, но нема одржливи записи за пристигнувањето на рузмарин во Британија до 8 век н.е. Ова му се припишува на Карло Велики, кој ги промовирал билките воопшто, и наредил рузмаринот да се одгледува во монашките градини и фарми.
Исто така, нема записи дека рузмаринот бил соодветно натурализиран во Британија до 1338 година, кога грофицата од Хено, Жана од Валоа (1294–1342) ги испратила сечињата до кралицата Филипа (1311–1369), сопругата на Едвард III. Содржело писмо во кое се опишани доблестите на рузмаринот и другите билки што го придружуваа подарокот. Оригиналниот ракопис може да се најде во Британскиот музеј. Подарокот потоа бил засаден во градината на старата палата Вестминстер. По ова, рузмаринот се наоѓа во повеќето англиски билни текстови и е широко користен за медицински и кулинарски цели. Водата од Унгарија, која датира од 14 век, бил еден од првите парфеми на база на алкохол во Европа и првенствено бил направен од дестилиран рузмарин.
Розмари конечно пристигнал во Америка со раните европски доселеници на почетокот на 17 век. Наскоро се рашири во Јужна Америка и глобалната дистрибуција.
4 Употреба
По одгледувањето, листовите, гранчињата и цветните врвови се вадат за употреба. Рузмаринот се користи како украсно растение во градините. Листовите се користат за ароматизирање на различни јадења, како што се кутии и печено месо.
4.1 Одгледување
Бидејќи е атрактивен и отпорен на суша, рузмаринот се користи како украсно растение во градините и за уредување на пејзажот, особено во регионите со средоземна клима. Се смета дека е лесен за одгледување и отпорен на штетници. Рузмаринот може да порасне доста голем и да ја задржи привлечноста многу години, може да се исече во формални форми и ниски жива ограда и се користи за топијар. Лесно се одгледува во саксии. Сортите со подлога се шират широко, со густа и издржлива текстура.
Рузмаринот расте на кирпичница со добра дренажа на отворена, сончева положба. Нема да издржи наводнување и некои сорти се подложни на мраз. Најдобро расте во неутрални до алкални услови (pH 7-7,8) со просечна плодност. Може да се размножува од постоечко растение со отсекување ластар (од мек нов израсток) 10-15 сантиметри долго, соголување на неколку листови од дното и засадување директно во почвата. 
4.1.1 Култиви
Бројни сорти се избрани за употреба во градината.
* „Албус“ – бели цветови
* 'Arp' – листови светло зелени, со мирис на лимон и особено ладно отпорни
* „Aureus“ - лисјата се дамкасти жолти
* „Бененден сино“ - листовите се тесни, темно зелени
* „Блу Бои“ – џуџе, мали лисја
* „Син дожд“ – розови цветови
* „Златен дожд“ – лисја зелени, со жолти ленти
* „Златна прашина“ – темнозелени лисја, со златни ленти, но посилни од „Златен дожд“
* „Хаифа“ – ниски и мали, бели цветови
* „Ирина“ – ниски и опуштени, заостанати, интензивно сини цветови
* „Локвуд де Форест“ – проверен избор од „Тосканско сино“
* „Кен Тејлор“ - грмушки
* „Мајорика Пинк“ – розови цветови
* „Мис Џејсопс Апригхт“ – карактеристична висока цврста форма, со пошироки листови.
* „Пинки“ – розови цветови
* „Простратус“ – долен земјен покрив
* „Пирамидалис“ (или „Еректус“) – цврста форма, бледо сини цветови
* „Сеќавање“ (или „Галиполи“) – преземено од полуостровот Галиполи * „Розеус“ - розови цветови
* „Салем“ – бледо сини цветови, отпорни на ладно слично на „Арп“
* 'Северно Море' - распространето, нискорастечки, со заоблени гранки, цветови длабоко виолетови
* „Садбери Блу“ - сини цветови
* „Тосканско сино“ – традиционална робусна исправена форма
* „Злато на Вилма“ - жолти лисја
Следниве сорти ја добиле наградата за заслуги на градината на Кралското хортикултурно друштво:* „Бененден сино“ * Мис Џепсонс Апригхт“ * „Северно море“ * „Сисингхерст Блу“
4.2 Кулинарска употреба
Листовите од рузмарин се користат како арома во храната, како што се полнење и печено јагнешко, свинско, пилешко и мисирка. Во традиционалната средоземна кујна се користат свежи или суви лисја. Имаат горчлив, адстрингентен вкус и карактеристична арома која надополнува многу варени јадења. Билен чај може да се направи од листовите. Кога се печени со месо или зеленчук, листовите даваат арома слична на сенф со дополнителен мирис на јагленисано дрво што одлично оди со храна на скара. 
Во количини кои обично се користат за ароматизирање на храната, како што е една кафена лажичка (1грам), рузмаринот не дава хранлива вредност. Докажано е дека екстрактот од рузмарин го подобрува рокот на траење и стабилноста на топлина на маслата богати со омега 3, кои се склони кон труење. Рузмаринот е исто така ефикасна антимикробна билка.
4.3 Мирис
Маслото од рузмарин се користи за цели на миризливи телесни парфеми или за емитување арома во просторијата. Се пали и како темјан и се користи во шампони и средства за чистење. 
4.4 Фитохемикалии
Рузмаринот содржи голем број на фитохемикалии, вклучително и рузмарин киселина, камфор, кофеинска киселина, урсолна киселина, бетулинска киселина, карнозинска киселина и карносол. Етеричното масло од рузмарин содржи 10-20% камфор.
4.5 Фолклор и обичаи
Растението или неговото масло се користеле во народната медицина со верување дека може да има лековити ефекти. Рузмаринот се сметал за свет за старите Египќани, Римјани и Грци. Во ''Дон Кихот'' (прв дел, поглавје XVII), фиктивниот јунак користи рузмарин во неговиот рецепт за мелем од фиерабри.
Растението се користело како симбол за сеќавање за време на воените комеморации и погреби во Европа и Австралија. Ожалостените го фрлале во гробовите како симбол на сеќавање на мртвите. Во Австралија, гранчиња рузмарин се носат на Денот на АНЗАК, а понекогаш и на Денот на сеќавањето за да означат сеќавање; билката дива расте на полуостровот Галиполи, каде што загинале многу Австралијци за време на Првата светска војна.
Неколку драми на Шекспир се однесуваат на употребата на рузмарин во погребните или меморијалните обреди. Во Шекспировиот ''Хамлет'', Офелија вели: „Има рузмарин, тоа е за сеќавање. Моли се, сакај, запомни.“ Исто така, се појавува и во Шекспировата ''Зимска приказна'' во чин 4, Сцена 4, каде Пердита зборува за „Розмари и Ру“. Во чинот 4, Сцена 5 од ''Ромео и Јулија'', фраерот Лоренс го опоменува домаќинството на Капулети „да го залепат вашиот рузмарин на ова убаво корито и, како што е обичајот, и во нејзината најдобра низа, да ја носат во црква“.
Во шпанската бајка The Sprig of Rosemary, хероината го допира херојот со насловот рузмарин за да му ја врати магично изгубената меморија.
5 Поврзано
* Четири крадци оцет
* Миризлива вода