procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Carpe diem

''Carpe diem'' (се чита: карпе дием) е фраза од латинска поема од Хорациј/Хоратиј (''Odes'' 1.11). Таа вообичаено се преведува како „зграпчи/зграби го денот“.
Една интерпретација на фразата ја гледа како предупредување: „јади, пиј и биди среќен, бидејќи кратко живееме, скоро умираме“. Животот е краток и времето тече; треба да се искористи наполно.Tu ne quaesieris, scire nefas, quem mihi, quem tibi
finem di dederint, Leuconoe, nec Babylonios
temptaris numeros. ut melius, quidquid erit, pati.
seu pluris hiemes seu tribuit Iuppiter ultimam,
quae nunc oppositis debilitat pumicibus mare
Tyrrhenum: sapias, vina liques et spatio brevi
spem longam reseces. dum loquimur, fugerit invida
aetas: carpe diem quam minimum credula postero.
.
Не распрашувај се ти, безбожнички е, Левконо́ја,
колкав боговите крај ни доделиле мене и тебе,
симни си о́д небо вид. Да се поднесе што и да прати
Јупитер подобро е, дали безбројни зими ил’ задна,
која ги удира карпите сега на морево наше.
Послушај совет, точи си вино, скастри си надеж
долга. Дур’ си зборуваме ние, животот летнал.
Зграби го денот: во идниот немај преголема верба!
''(препев: Методија Тасевски)''''Carpe diem'' има некои значења покрај вообичаеното „зграпчи/зграби го денот“. Глаголот ''carpo'' значи ''„чапам, извлекувам, собирам, грабам''“ дури и во некои контексти ''„патувам“''. Тука значењето му се доближува до ''уживам''.
Оваа фраза е поврзана со другата латинска фраза: Memento mori „Запомни/Сети се дека ќе умреш“.
Географија на Ватикан

1 Местоположба
Јужна Европа, енклава на Рим, (Италија) со 764 жители
2 Површина
Ватикан зафаќа вкупна површина од 0.44 км<sup>2</sup>). Сета територија е сувоземна.
2.1 Копнени граници
Ватикан е опколен со копнени граници од 3.2 км со Италија.
3 Клима
Ватикан има умерени, благи и врнежливи зими, а времето е слично и од септември до средината на мај. Летата се врели и суви (мај до септември)
4 Терен
Ватикан е сместен на низок рид наречен Ватикански Рид (лат. ''Mons Vaticanus'') долго пред христијанството. Името веројатно потекнува од етрурскиот јазик.
4.1 Висински екстреми
Најниската точка се наоѓа на безимена локација со 19 m. Највисоката точка е исто така на безимена локација со 75 m.
5 Природни ресурси
Оваа минијатурна држава нема никакви природни ресурси.
6 Искористеност на земјиштето
Поради фактот што Ватикан е град-држава, 100% од земјиштето е урбано.
7 Природни опасности
Нема.
8 Животна средина - тековни проблеми
Нема.
8.1 Животна средина - меѓународни спогодби
''Учесничка во:''
ниедна од овие спогодби
''потпишана, но нератификувана:''
Загадување на воздухот, Модификација на животната средина
9 Географија - белешка
Урбана; обиколена со копно; енклава на Рим, Италија; најмала држава на светот; вон Ватикан, 13 згради во Рим Замок Гандолфо (летна резиденција на Папата) уживаат екстратериторијални права.
:''Поврзано:'' Ватикан
10 Наводи
*
Северна Италија

Северна Италија се состои од осум од 20-те региони во Италија. Партијата Северна лига (''Lega Nord''), под водство на Умберто Боси, име предложено независност на северна Италија под името Паданија.
* Емилија-Ромања
* Фурланија-Јулиска Краина
* Лигурија
* Ломбардија
* Пиемонт
* Трентино-Јужен Тирол
* Аостинска Долина
* Венето
Фурланија-Јулиска Краина, Трентино-Јужен Тирол и Аостинската Долина имаат ''специјален статут''.
1 Поврзано
* Централна Италија
* Јужна Италија
* Островска Италија
* Северноисточна Италија
Пол Сезан

Пол Сезан (|Paul Cézanne; 19 јануари 1839 – 22 октомври 1906) — француски постимпресионистички уметник чие творештво претставуваат фондација на преодот од уметничкиот стил користен во XIX век во радикално поинаквиот стил на XX век. Може да се каже дека Сезан прави мост помеѓу импресионизмот на доцниот XIX век и кубизмот на раниот XX век. Фактот дека и Матис и Пикасо рекле дека Сезан „...ни е татко на сите нас...“ не може лесно да се потцени.
Творештвото на Сезан демонстрира одлично чувство за дизајн, боја, композиција и цртање. Неговите удари со четка се повторувачки, чувствителни, истражувачки и лесно се препознаваат како негови. Сезан користел рамнини со боја и мали удари за да оформи сложени полиња кои понекогаш биле одраз на сензацијата која што ја добиваме во нашите очи, а друг пат биле одраз на апстрактна верзија од она што го гледаме во природата. Сликите на Сезан покажуваат дека Сезан длабоко ги студирал своите предмети и дека се измачувал со комплексноста на човековото ликовно восприемање.
1 Живот и творештво
1.1 Животопис
Сезан е роден на 19 јануари 1839 г. во Екс ан Прованс, еден од најјужните региони во Франција. Прованса е географски разновиден регион и се состои од неколку седиментни висорамнини и планински венци на исток од долината на реката Рона. Климата е жешка и сува во лето, а студена во зима. Регионот има делови со ниска надморска височина па сè до мошне високи планински врвови. Планинските делови се покриени со борови шуми. Овие одлики на природата можат да се видат во делата на Сезан. Низ неговиот живот, Сезан развил силна љубов кон природата на Прованс и таа станала еден од главните предмети во подоцната фаза на неговото сликање.
Од 1859 до 1861 година Сезан студирал право во Екс а истовремено земал часови по сликање. И покрај противењата на татко му, тој се посветил на уметностата и од Екс со неговиот близок пријател Емил Зола се упатил кон Париз во 1861 година. По некое време, татко му се смирил со Сезан и го поддржал неговиот избор за кариера. По смртта на неговиот татко, Сезан добил поголемо наследство кое му овозможило да живее комфортен живот.
Места (село)

Места — село во долината на реката Места во Пиринска Македонија, денес во Општина Банско, Благоевградската област, Република Бугарија. Според проценка од 2024 година, селото има 175 жители.
1 Историја
Пред да добие статус на село, Места била позната како Обидимски ханови.
Места е релативно ново село од 1965 година, сместено на десниот брег на реката Места, на падините на планините Пирин и Родопи.
Се претпоставува дека на оваа територија постоела населба во античкиот период, за што сведочат многубројните фрагменти од цигли и керамика пронајдени при обработката на земјиштето во селото, најразлични садови пронајдени при изградбата на куќите и гробовите и коските откриени во подрачјето на сегашната постоечка здравствена установа.
Во 1957 година било изградено сегашното училиште „Св. Кирил и Методиј“, за што голема заслуга за тоа имал тогашниот кмет на селото Борис Петков. Во него се школуваат ученици од селата Гостун, Филипово и Осеново. Во 1961 година за директор бил назначен Цоло Цолов, кој го проширил училиштето со изградба на ново крило, вклучувајќи студентска работилница и спортска сала.
Во периодот од 1974 до 1978 година селото Места започнало со доградба на селото, со изградба и асфалтирање на главниот пат Добриништа - Неврокоп, а реконструирано било уличното осветлување. По 1979 година се асфалтирале внатрешните улици на селото, се изградила канализација, се изградиле работни станици, водоводна цевка до самото село, како и нов студентски дом, каде во моментов се издаваат општински станови и се наоѓа Градинката Места, отворена во 1992 година.
Во 2014 година бил реализиран нов проект за реконструкција на тротоари и улично осветлување.
Во селото постои и пошта која ги опслужува останатите села во општината.
2 Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 660 метри надморска височина на десниот брег на реката Места, на патот Банско - Неврокоп. Места е оддалечена приближно 18 километри југоисточно Банско, административниот центар на општината и приближно 70 километри југоисточно од центарот на Благоевград. На 9 километри од Места се наоѓа селото Обидим.
3 Демографија
Според пописот од 2011 година, во Места живееле 242 жители.
На табелата е прикажан националниот состав на населението во селото, според пописот од 2011 година:
Националност, Број, %
Бугари, 239, 98,76
Роми, /, 0
Турци, /, 0
Други, /, 0
Не се самоопределиле, /, 0
Не одговориле, 3, 1,24
Вкупно, 242, 100,00
На табелата е прикажан бројот на населението во Места за периодот 1965-2011:
Година, 1965, 1975, 1985, 1992, 2001, 2011
Население, 345, 326, 293, 300, 293, 242
Во селото и околината живеат голем број Македонци, кои од страна на бугарската држава не се признаваат како посебна етничка заедница и голем дел од нив се запишуваат како Бугари.
Според Националниот статистички институт на Бугарија, по проценките од 31 декември 2024 година, во Места имало 175 жители.
4 Културни и природни знаменитости
Најголемата знаменитост на Места е црквата „Свети Ѓорѓи“. Изградбата на храмот започнала во 1996 година, а била завршена во 2008 година. Во близина се наоѓа и манастирот „Свети Панталејмон“.
Ќорово

Ќорово (од 1982 г. офиц. Врхари, |Върхари — поранешно село во Општина Белица.
1 Географија и местоположба
Врхари е раселено село во југозападна Бугарија, сместено во општина Белица, област Благоевград. Селото се наоѓало на 1482 метри надморска височина. Во 1982 година било преименувано во Вархари.
2 Стопанство
Околу селото има тревна вегетација, додека на остатокот од атарот преовладуваат шумите.
3 Демографија
Во 2001 година е забележано со 7 жители и потоа на следните пописи се води како напуштено.
Ќорово
година, 1956, 1965, 1975, 1985, 1992, 2001
население, 161, 242, 215, 67, 0, 7
Национален статистички институт
4 Самоуправа и политика
Во 2001 година било споено, со земјиштето на селото Черешово.
Гостун

Гостун — село во долината на реката Места во Пиринска Македонија, денес во Општина Банско, Благоевградската област, Република Бугарија. Според проценка од 2024 година, селото има 29 жители. До 1934 година селото се викало Густун.
1 Историја
Црквата „Свети Илија“ потекнува од 18 век.
Во „''Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника''“, објавена во Константинопол во 1878 година и која ја одразува статистиката на населението од 1873 година, Гостоун е посочено како село со 110 домаќинства и 380 Македонци.
Во 1889 година, Стефан Верковиќ („Топографско-етнографска скица на Македонија“) го забележал Гостун како село со 100 македонски куќи.
Георги Стрезов во 1891 го опишал Гостун дека се наоѓа 6 часа јужно од Неврокоп до левиот брег на Места, како планинско и карпесто место. Во селото имало овчари, како и неколку ѕидари, една егзархиска црква и околу 80 куќи, населени со Македонци.
При избувнувањето на Првата балканска војна во 1912 година, еден човек од Густун доброволно се пријавил во Македонско-одринските доброволни чети.
2 Географија и местоположба
Селото Гостун се наоѓа во планинско подрачје на падините на Пирин планина, на четири до пет километри од реката Места, од главниот пат за Неврокоп.
3 Население
Според пописот од 2011 година, во Гостун живееле 46 жители.
На табелата е прикажан националниот состав на населението во селото, според пописот од 2011 година:
Националност, Број, %
Бугари, 46, 100,00
Роми, /, 0
Турци, /, 0
Други, /, 0
Не се самоопределиле, /, 0
Не одговориле, /, 0
Вкупно, 46, 100,00
На табелата е прикажан бројот на населението во Гостун за периодот 1934-2011:
Година, 1934, 1946, 1956, 1965, 1975, 1985, 1992, 2001, 2011
Население, 621, 585, 563, 500, 350, 230, 143, 92, 46
Во селото и околината живеат голем број Македонци, кои од страна на бугарската држава не се признаваат како посебна етничка заедница и голем дел од нив се запишуваат како Бугари.
Според Националниот статистички институт на Бугарија, по проценките од 31 декември 2024 година, во Гостун имало 29 жители.
4 Друго
'Рт Гостун на островот Сноу на Антарктикот е именуван по селото Гостун.
5 Личности
Меѓу значајните личности што се родени или живееле во Гостун се:
* Георги Ангелов, македонски револуционер.
* Иван Лебанов (р. 1957), бугарски скијач и политичар, градоначалник на Велинград.
6 Наводи
Џон Петручи

Џон Питер Петручи (англиски: ''John Peter Petrucci''), роден на 12 јули 1967, е виртуоз на гитара и е најпознат како основачки член на прогресивната метал група Dream Theater. Тој (заедно со Мајк Портној) е продуцент на последните четири албуми на Dream Theater, започнувајќи од ''Scenes From a Memory''.
Тој е виртуоз во жанрот на прогресивниот метал и комбинира голем број на музички стилови во неговото свирење. Тој е познат по неговата извонредна техника на наизменично трзање и неговата разновидност.
1 Дискографија
Година, Наслов, Издавачка куќа, Забелешки
1989, ''Guitar Battle'', Непозната, Разни изведувачи
1989, ''When Dream and Day Unite'', MCA/Mechanic, Прв студиски албум на Dream Theater.
1992, ''Images and Words'', Atlantic/ATCO, Повторно со Dream Theater, со новиот пејач Џејмс ЛаБри.
1993, ''Live at the Marquee'', WEA International, Прв албум во живо на Dream Theater.
1994, ''Awake'', EastWest, Последен албум на Dream Theater со Кевин Мур како клавијатурист.
1995, ''A Change of Seasons'' (EP), EastWest, Dream Theater EP, со Дерек Шерениан како клавијатурист.
1996, Working Man, Magna Carta, Во чест на Rush.
1997, ''Falling into Infinity'', Elektra, Последен албум на Dream Theater со Дерек Шерениан.
1997, Dragon Attack, CNR Music, Во чест на Queen
1998, Liquid Tension Experiment, Magna Carta, Проект со Мајк Портној, Џордан Рудес и Тони Левин
1998, ''Once in a LIVEtime'', Elektra, 2 дискови, снимени во Париз, Франција.
1998, Age Of Impact, Magna Carta, —
1998, Wicked, Непозната, —
1999, Liquid Tension Experiment 2, Magna Carta, Втор албум со Liquid Tension Experiment
1999, ''Metropolis Pt 2: Scenes from a Memory'', Elektra, Џордан Рудес како нов клавијатурист за Dream Theater, првиот концептуален албум на групата.
2000, An Evening with John Petrucci and Jordan Rudess, Sound Mind Music, Албум во живо со клавијатуристот Џордан Рудес
2001, Feeding the Wheel, Magna Carta, Соло албум на Џордан Рудес на којшто Петручи свири на гитара.
2001, ''Live Scenes From New York'', Elektra, 3 дискови снимени во Њујорк, САД.
2002, ''Six Degrees of Inner Turbulence'', Elektra, Првиот студиски двоен албум на Dream Theater.
2003, ''Train of Thought'', Elektra, Најтешкиот албум на Dream Theater издаден до денес.
2004, ''Live at Budokan'', Atlantic, Комбинација од 3CD/2DVD на Dream Theater снимена во Токио, Јапонија.
2005, Suspended Animation, Sound Mind Music, Прв соло албум.
2005, G3: Live in Tokyo, Sony, Свири на G3, со гитаристите Стив Ваи и Џо Сатриани
2005, ''Octavarium'', Atlantic, Најскорешниот студиски албум на Dream Theater.
2006, ''SCORE'', Rhino Entertainment, 3CD/2DVD снимени во Radio City Music Hall на 1 април 2006 во Њујорк, САД.
2006, ''Blood of the Snake'', Inside Out Music, Соло албум на Дерек Шерениан на којшто Петручи свирел на гитара на првата песна „Czar Of Steel“.
2 Поврзано
* Dream Theater
* G3
Филипово

Филипово — село во долината на реката Места во Пиринска Македонија, денес во Општина Банско, Благоевградската област, Република Бугарија. Според проценка од 2024 година, селото има 567 жители.
1 Историја
Во список на населени места и број на немуслимански домаќинства во дел од Неврокопскиот вилает од 16 ноември 1636 година, селото ''Долен Филип'' е посочено како село во кое живееле 24 немуслимански семејства, а во селото ''Горен Филип'' - 36 немуслимански домаќинства.
Во списокот на населени места и бројот на немуслиманските домаќинства во Неврокопскиот вилает од 13 март 1660 година, селото ''Долен Филип'' било наведено како село во кое живеат 6 немуслимански семејства.
Во 19 век Филипово било мешано муслиманско и христијанско село во Неврокопската каза на Отоманското Царство. Црквата „Успение на Богородица“ датира од 1867 година.
Во „''Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника''“, објавена во Константинопол во 1878 година и која ја одразува статистиката на населението од 1873 година, Филипово е наведено како село со 50 домаќинства, 80 Помаци и 70 жители христијани и 560 Македонци.
Во 1889 година Стефан Верковиќ во неговата книга „Топографско-етнографски опис, Македонија“ го споменува селото Филипово како село со 20 македонски и 30 турски куќи.
Георги Стрезов во 1891 го опишал Филипово како село во агол формирано на левиот брег на Места и една од нејзините притоки, која поминува во Осеново. Почвата е песоклива и слаба. Егзархиска црква. Бројот на куќи е 40, половина Македонци, а половина Помаци. Преовладува екстремна сиромаштија. Од ден на ден жителите се иселуваат.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година, селото било мешана муслиманска и христијанска населба. Во него живееле 280 Македонци-муслимани и 120 Македонци-христијани во 35 и 15 куќи, соодветно.
2 Географија и местоположба
Селото Филипово се наоѓа во планинско подрачје на падините на Пирин планина, на околу 1 километар од патот што го поврзува малиот град Добриништа со градот Неврокоп, со кривината кај селото Места. Целиот пат помеѓу Филипово и Осеново (5-6 километри) е проследен со интересни карпести формации.
3 Население
Според пописот од 2011 година, во Филипово живееле 615 жители.
На табелата е прикажан националниот состав на населението во селото, според пописот од 2011 година:
Националност, Број, %
Бугари, 553, 89,91
Роми, /, 0
Турци, 10, 1,62
Други, /, 0
Не се самоопределиле, 4, 0,65
Не одговориле, 48, 7,80
Вкупно, 615, 100,00
Во селото и околината живеат голем број Македонци, кои од страна на бугарската држава не се признаваат како посебна етничка заедница и голем дел од нив се запишуваат како Бугари.
Според Националниот статистички институт на Бугарија, по проценките од 31 декември 2024 година, во Филипово имало 567 жители.
4 Личности
Меѓу значајните личности што се родени или живееле во Филипово се:
* Ариф Мустакли, агроном, некогашен пратеник од ДПС и заменик-регионален гувернер на Благоевградската област од СДС.
5 Наводи
Крџево

Крџево (од 1934 г.: Б’лгарчево, |Българчево) е село во Општина Горна Џумаја, Пиринска Македонија, денес во Бугарија.
1 Географија и местоположба
Селото се простира на десниот брег на реката Струма, 4.5км западно од градот Горна Џумаја. Се наоѓа на надморска височина од 350м.
2 Историја
Првпат се спомнува во османски дефтери од 1576 со името „''Курди јавузча''“. До 1934 година се викало Крџево, кога му е променето името.
3 Стопанство
Атарот на селото зафаќа површина од 12.07км².
4 Демографија
Според пописот од 2021 година, селото имало 368 жители, со густина на населеност од 30.48км².
Во пописот од 2011 година имало 320 жители, што значи дека во текот на една деценија има стапка на раст на население од 1.3%.
5 Самоуправа и политика
Поштенски број на селото е 2746.
Хасарлак

Хасарлак (од 1934 г. офиц. Рилци) е село во Општина Горна Џумаја.
1 Географија и местоположба
Селото Хасарлак се наоѓа северно од градот Горна Џумаја, на надморска височина од 300 метри. Од општинскиот центар е оддалечено 3.5 километри. Тоа е претежно рамничарско.
2 Стопанство
Атарот на селото зафаќа површина од 4.8км². Голем дел од таа површина е изградена поради непосредната близина на градот Горна Џумаја, додека пак на останатиот дел преовладува обработливата површина.
3 Демографија
Според пописот од 2021 година, селото имало 923 жители, со густина на населеност од 190.2/км².
Во пописот од 2011 година имало 915 жители, што значи дека во текот на една деценија имало стапка на раст на население од 0.08%.
4 Самоуправа и политика
Поштенски број на селото е 2710.
Бучино

Бучино — село во Горноџумајско, Пиринска Македонија, денес во Општина Горна Џумаја на Благоевградската област, Бугарија.
1 Географија и местоположба
Бучино е првото село во Пиринска Македонија од десната страна на реката Струма, гледајќи го нејзиното течение. Оддалечено е 6.6км од Горна Џумаја, на надморска височина од 577 метри.
2 Историја
Георги Стрезов во 1891 година напишал за селото:
„Бучино, се наоѓа на 3 часа до јужниот дел на Џумаја, во близина на самата граница, тој е опкружен со густеж од грмушки и шума, кој е добро чуван, бидејќи (велат старите) умрел секој што се осмелил да исече макар и гранка од таа шума.
При избувнувањето на Балканската војна во 1912 година, двајца жители од Бучино доброволно се пријавиле во Македонско-одринската милиција.
3 Стопанство
Атарот на селото зафаќа површина од 15.93км². Претежно преовладуваат пасишта и во одредена мера обработлива површина.
4 Демографија
Според пописот од 2021 година, селото имало 58 жители, со густина на населеност од 3.641/км².
Во пописот од 2011 година имало 88 жители, што значи дека во текот на една деценија имало стапка на пад на население од -3.9%.
До 1900 година, според познатата статистика на Васил К'нчов („Македонија. Етнографија и статистика“), населението на Бучино (Баир Кјои) броело 517 луѓе, од кои 442 биле христијани и 75 турци.
Големината на населението според пописите низ годините:
5 Самоуправа и политика
Поштенски број на селото е 2742.
6 Личности
* Арсо Пандурски (1915 – 1944), партизан
* Никола Чаргата, револуционер, војвода на селскиот одред Бучино во 1904 година.* Михаил Бучински, македонско-одирински милиционер, 30 години, кафеанџија, трговец, 3-та класа, Струмичка чета, четврта чета од 13-та чета.* Станимир Атанасов, македонско-одрински милиционер, 3 чета од 5-от одрински полк* Стојан Божков Бучински (18.09.1887 – ?), револуционер, деец на ВМРО (Иван Михајлов)
* Андон Георгиев Христов (20.03.1895 – ?), револуционер, деец на ВМРО (Иван Михајлов)
* Стојан Николов Миленков (11.02.1904 – ?), револуционер, член на ВМРО (Иван Михајлов)
* Спас Јотов Георгиев (5.04.1894 – ?), револуционер, член на ВМРО (Иван Михајлов)
7 Наводи
Габрово (Пиринско)

Габрово — село во Горноџумајско, Пиринска Македонија, денес во Општина Горна Џумаја на Благоевградската област, Бугарија.
1 Географија и местоположба
Габрово се наоѓа во источните падини на планината Влаина, во близина на границата со Македонија. Оддалечено е 21 километар југозападно од Горна Џумаја. Сместено е на надморска височина од 836 метри.
2 Историја
Во 1891 година, Георги Стрезов пишува за селото:Габрово, село на југ од Падеш; оддалечено околу 4 часа пат од Горна Џумаја. Црква и училиште нема; 80 куќи, Бугари.Во XIX век селото било муслиманско село. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 480 жители, сите Македонци-муслимани.
3 Демографија
Според пописот од 2011 година, во Габрово имало 36 жители, запишани како Бугари.
На табелата и графиконот е прикажан бројот на населението во селото низ сите пописни години за периодот 1934-2011:
4 Религија
Во селото има средновековна црква „Свети Ѓорѓија“, којашто се наоѓа на десниот брег на Габровска Река, во маалото Чандревица. Во Самарџиското Маало во 1905 година е изграден храмот „Свети Јован Рилски“.
5 Личности
5.0.1 Починати
* Софрониј Стојанов (Цер, Кичевско, 1871 – 1903) — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, член на Македонскиот комитет и бугарски офицер.
6 Наводи
Боржоза

Боржоза (од 1934 г. Драгостин; |Драгостин) — поранешно село во Неврокопско, Пиринска Македонија, во денешната Општина Неврокоп (Гоце Делчев), Благоевградска област, Бугарија.
1 Личности
Личности родени во Боржоза, односно Драгостин:
* Антон Великов - Беломорски (1913-1975) — македонски револуционер, новинар, публицист, член на Македонскиот литературен кружок и член на ВМРО (Обединета)
Л’жница

Л’жница или Лозница — село во Општина Неврокоп.
1 Географија и местоположба
Селото Л`жница се наоѓа на источните падини на Пирин планина, на надморска височина од 692 метри. Од градот Неврокоп е оддалечено 7 километри северо.
2 Стопанство
Атарот на селото зафаќа површина од 25.9км². Претежно преовладуваат шумите.
3 Демографија
Според пописот од 2021 година, селото имало 1,603 жители, со густина на населеност од 39.4 луѓе на километар квадратен.
Во пописот од 2011 година имало 1,602 жители, што значи дека во текот на една деценија имало неутрална стапка на раст на население од 0.01%, односно немало промена.
4 Самоуправа и политика
Поштенски број на селото е 2971.
5 Културни и природни знаменитости
Во рамките на самиот атар на селото, се наоѓа Природниот резерват „Орелјак“, кој се простира на 850 хектари. Како заштитено подрачје е прогласено во 1985 година, поради буковата шума и карактеристичниот пирински чај, којшто вирее на таа површина.
Балдево

Балдево — село во Неврокопско, Пиринска Македонија, денес во општината Грмен на Благоевградската област, југозападна Бугарија.
1 Географија и местоположба
Селото Балдево се наоѓа на надморска висина од 598 метри, на левата страна од реката Места. Од градот Неврокоп е оддалечено 7.1 километр североисточно, додека пак од општинскиот центар Грмен, е оддалечено 4.8 километри северно.
2 Стопанство
Атарот на селото зафаќа површина од 8.1км². Делот што е покрај реката Места се обработува, додека на остатокот од атарот преовладуваат пасиштата.
На северниот дел од селото изграден е комплексот „Боже Име“.
3 Демографија
Според пописот од 2021 година, селото имало 163 жители, со густина на населеност од 20.3 луѓе на километар квадратен.
Во пописот од 2011 година имало 188 жители, што значи дека во текот на една деценија имало стапка на пад на население од -1.3%.
4 Самоуправа и политика
Поштенски број на селото е 2948.
Делијазмино

Делијазмино (од 1934 г. офиц. Зелендол) — село во Горноџумајско, денес во Општина Горна Џумаја на Благоевградската област, Бугарија.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа во историско-географската област Пиринска Македонија, на меѓународниот пат кон Македонија. Оддалечен е само 4 километри од Горна Џумаја, 26 километри од македонско-бугарскиот граничен премин Станке Лисичково и 97 километри од главниот град Софија. Низ селото поминува мала река, а на околу 1,5 километар во правец кон Горна Џумаја тече реката Струма. Сместено е на надморска височина од 480 метри.
2 Историја
Во 1891 година Георги Стрезов пишува за селото: Делијазмино, чифлик на два часа пат растојание. Произведува многу убава пченица. Има 35 куќи.Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 200 жители, сите Македонци.
Во ноември 1944 година во Делијазмино е создаден првиот концентрационен логор на комунистичкиот режим во Бугарија, во кои биле приведени 203 цивилни граѓани на Германија и нејзините сојузници.
3 Стопанство
Атарот на селото зафаќа површина од 7км². Претежно преовладува обработливата површина, а на остатокот од атарот има пасишта и изграден дел, поради непосредната близина на градот Горна Џумаја.
4 Демографија
Според пописот од 2011 година, во селото живееле 220 жители, од кои 218 биле запишани како Бугари.
На табелата е прикажан бројот на населението низ сите пописни години за периодот 1934 - 2011:
година, 1934, 1946, 1956, 1965, 1975, 1985, 1992, 2001, 2011
жители, 324, 340, 361, 299, 278, 254, 236, 223, 220
5 Самоуправа и политика
Поштенски број на селото е 2745.
6 Редовни настани
На 8 септември во црквата „Пресвета Богородица“ во селото секоја година се одржува традиционален собир.
7 Наводи
Мусомишта

Мусомишта (службено од 2016 година: Мосомиште, |Мосомище) ― село во Општина Неврокоп.
1 Географија и местоположба
Селото Мусомишта се наоѓа на источното подножје на Пирин планина, на надморска височина од 513 метри. Од градот Неврокоп е оддалечено 2.8 километри јужно.
На источната страна од селото се наоѓа канал којшто оди северно од Градската река во Неврокоп, која потоа се влева во реката Места.
2 Историја
Во 1889 година Стефан Верковиќ го опишал Мусомиште како село со 75 бугарски и 18 турски куќи.
3 Стопанство
Атарот на селото зафаќа површина од 32.9км². Целата источна страна од него е обработливо земјиште, додека повисоките предели се под пасишта и шуми.
4 Демографија
Во Мусомишта во 2013 година 2 258 жители. Голем дел од жителите се Македонци, кои потекнуваат од Егејска Македонија, некои се доселиле во 1912 година, а други биле донесени тука по познатата размена на населенија меѓу Бугарија и Грција во 1925 година.
Според пописот од 2021 година, селото имало 1,962 жители, со густина на населеност од 59.7 луѓе на километар квадратен.
Во пописот од 2011 година имало 2,107 жители, што значи дека во текот на една деценија имало стапка на пад на население од -0.67%.
5 Општествени установи
На 800 метри над селото се наоѓа црквата Света Троица. Во центарот работи и основно училиште, именувано како ОУ„Христо Ботев“.
6 Самоуправа и политика
Поштенски број на селото е 2920.
7 Редовни настани
Македонците во селото го прославуваат Илинден.
Ајдарово

Ајдарово (од 1987 г. офиц. Изгрев) — село во Горноџумајско, Пиринска Македонија, денес во Општина Горна Џумаја на Благоевградската област, Бугарија.
1 Географија и местоположба
Селото Ајдарово се наоѓа во непосредна близина на градот Горна Џумаја. Од него е оддалечен 3.2 километри југоисточно, на надморска височина од 561 метар.
2 Историја
Во 1963 година, населената област Ајдарово била прогласена за село. Во 1987 година селото било преименувано во Изгрев.
3 Стопанство
Атарот на селото зафаќа површина од 6.3км². Претежно преовладува изградената површина, па потоа пасиштата и остатокот се шуми.
4 Население
Според пописот од 2021 година, селото имало 745 жители, со густина на населеност од 118.1/км².
Во пописот од 2011 година имало 576 жители, што значи дека во текот на една деценија имало стапка на раст на население од 2.5%.
+Население на Ајдарово по попис, Година, 1965, 1975, 1985, 1992, 2001, 2011
Жители, 388, 424, 388, 435, 509, 576
+Население по возраст од 2011 година:
5 Самоуправа и политика
Поштенски број на селото е 2711.
Број на население
Вкупно, 576
Бугари, 375
Турци, -
Роми, -
Останати, -
Не се определиле, -
Без одговор, 200
Марчево

Марчево — село во Општина Грмен.
1 Географија и местоположба
Селото Марчево се наоѓа во непосредна близина на неговиот општински центар Грмен, на надморска височина од 560 метри. Од градот Неврокоп е оддалечено 7 километри североисточно.
На неговата западна страна поминува реката Конина.
2 Стопанство
Атарот на селото зафаќа површина од 5.9км². Делот што е покрај реката Места се користи за полјоделство, додека на повисоките предели преовладуваат шуми.
3 Демографија
Според пописот од 2021 година, селото имало 147 жители, со густина на населеност од 24.8 луѓе на километар квадратен.
Во пописот од 2011 година имало 149 жители, што значи дека во текот на една деценија имало стапка на пад на население од -0.13%.
4 Општествени установи
На источниот крај од селото се наоѓа црквата „Рождество на Пресвета Богородица“, како и селските гробишта во близина.
5 Културни и природни знаменитости
Во центарот на селото се наоѓа споменик на Иван Марчев.
Осиково

Осиково — село во Општина Грмен.
1 Географија и местоположба
Селото Осиково се наоѓа на западните падини на Родопите, на надморска височина од илјада метри. Од градот Неврокоп е оддалечено 14 километри североисточно, додека пак од општинскиот центар Грмен е оддалечено 11 километри северно.
2 Стопанство
Атарот на селото зафаќа површина од 57.4км². Во него најголем дел заземаат шумите, а во помала мера се застапени пасиштата.
3 Демографија
Според пописот од 2021 година, селото имало 482 жители, со густина на населеност од 8 луѓе на километар квадратен.
Во пописот од 2011 година имало 524 жители, што значи дека во текот на една деценија имало стапка на пад на население од -0.8%.
4 Општествени установи
Во селото функционира подрачното средно училиште „Јордан Јовков“ од селото Рибново.
Исто така постои една џамија и една црква, посветена на „Свети Димитрија“.
Во селото се наоѓа и бензиска станица.
5 Самоуправа и политика
Поштенски број на селото е 2965.
6 Културни и природни знаменитости
Над селото се наоѓа видиковец и чешма со панорамски поглед на цело неврокопско.
Фустане

Фустане (или ''Фустања''; од 1934 г. офиц. Хвостјане, |Хвостяне) — село во Општина Грмен.
1 Географија и местоположба
Селото Фустане се наоѓа на десната страна од реката Места, на надморска височина од 506 метри. Од градот Неврокоп е оддалечено 10.5 километри југоисточно, додека пак од општинскиот центар Грмен, е оддалечено 6.5 километри јужно.
2 Стопанство
Атарот на селото зафаќа површина од 7.6км². Делот што е покрај реката Места се обработува, додека на остатокот од атарот преовладуваат пасиштата.
3 Демографија
Според пописот од 2021 година, селото имало 769 жители, со густина на населеност од 100 луѓе на километар квадратен.
Во пописот од 2011 година имало 710 жители, што значи дека во текот на една деценија имало стапка на раст на население од 0.8%.
4 Општествени установи
Во селото функционира основно училиште именувано како „Димитар Талев“ и селска џамија.
5 Самоуправа и политика
Поштенски број на селото е 2942.
Петробарок

Петробарок е стилот на барокна архитектура и декорација развиена во Русија времето Петар Велики и употребена за конструкција и декорација на згради во новосоздадената руска престолнина, Санкт Петербург, под овој монарх и неговите непосредни наследници.
За разлика од истовремениот Наришкински барок, кој се претпочитал во Москва, петробарокот претставувал драстичен прекин на византиските традиции, доминантни во руската архитектура речиси цел милениум. Главните архитекти на овој стил, Доменико Трецини, Андреас Шлитер и Михаил Земцов, влечеле инспирација од скромната холандска, данска и шведска архитектура во тоа време.
Постоечки примери за овој стил во Санкт Петербург се Петропавловската катедрала (Трецини), Кунсткамерата (Земцов), Кикиновиот дворец (Шлитер), Меншиковата кула и Меншиковиот дворец (Џовани Фонтана)
Петробарокните градби вон Санкт Петербург се оскудни; тие се Меншиковата кула во Москва и Кадрирошкиот дворец во Талинин.
1 Поврзано
* Наришкински барок
* Руска архитектура
* Барокна архитектура
2 Надворешна врска
*
Буково (Пиринско)

Буково — село во Општина Неврокоп, Пиринска Македонија, во југоисточниот дел на Бугарија.
1 Географија и местоположба
Буково е планинско село, оддалечено 21 километар северно од Неврокоп и 33 километри југоисточно од Банско. Селото се наоѓа на левата страна од реката Места.
2 Историја
Покрај селото се наоѓа доцноантичката и средновековна тврдина Момина Кула.
Во XIX век, Буково е муслиманско село во Неврокопската каза на Османлиското Царство.
В 1891 година Георги Стрезов пишува за селото:Буково, три часа оддалечено од Неврокоп, час од Места. Дрводелци; прават катран, продаваат борина; 40 куќи, Помаци.Според Стефан Верковиќ кон крајот на XIX век во Буково имало машко население од 170 души, кои живеат во 50 куќи.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 255 жители, сите Македонци-муслимани во 40 куќи.
3 Стопанство
Атарот на селото зафаќа површина од 16.5км². Пониските делови од атарот се покриени со тревна вегетација, додека на повиските делови преовладуваат шумите.
4 Демографија
Според пописот од 2011 година во селото имало 917 жители.
На табелата е прикажан националниот состав на населението во Буково:
народ, жители, %
Бугари, 81, 9,24%
Турци, 788, 89,85%
Роми, 0, 0%
други, 0, 0%
не се определиле, 7, 0,8%
Вкупно, 877, 100
На табелата е прикажан бројот на населението низ сите пописни години за периодот 1934-2011:
година, 1934, 1946, 1956, 1965, 1975, 1985, 1992, 2001, 2011
жители, 285, 339, 448, 530, 645, 734, 837, 878, 917
5 Религија
Жителите на селото се Помаци - со муслиманска вероисповед. Во селото има две џамии, а поновата џамија го има највисокото минаре во Бугарија.
6 Самоуправа и политика
Поштенски број на селото е 2915.
7 Наводи
Воено одликување

Воено одликување — одликување кое се доделува на воен персонал или единици за херојство во битка или одлична служба. Дизајнирани се да се носат на воена униформа.
Граѓанските одликувања кои им се доделуваат на воени лица не треба да се сметаат за воени одликувања, иако витешките ордени може да се делат на граѓански и воени. Одликувањата за полиција и противпожарна служба можат понекогаш да се сметаат за придружни на воените одликувања на кои тие се засноваат, иако тие строго не се воени одликувања.
Одликувањата се практикувале уште од древни времиња. Келтите и римјаните носеле гривни, дајаците носеле и сѐ уште ноаст тетоважи итн. За време на раниот среден век се давале ѓердани и белегзии, кои еволуирале во големи ѓердани богати со драги камења, често со прикачени со приврзок (најчесто медал).
Денес воените одликувања можат да бидат:
* Витешки ордени;
* Одликувања за храброст во вид на крст, ѕвезда или медал на лента;
* Одликувања за одлична служба, во вид на крст, ѕвезда или медал на лента;
* Походни медали на лента;
* Медали за служба на лента;
* Одликувања на цели единици.
По секојдневни прилики се носат само ленти.
1 Поврзано
* Список на воени ордени
* Граѓанско одликување
* Државно одликување
* Орден
* Орден-околувратник
Нијагарски Водопади

Нијагарски Водопади (|Niagara Falls) — низа водопади кои се наоѓаат на реката Нијагара во источниот дел на Северна Америка, на границата помеѓу САД и Канада. Водопадите (француски јазик: „les Chutes du Niagara“) се состојат од три различни водопади: Потковичести Водопади (познати исто како и Канадски Водопади), Американски Водопади и помалите Водопади на невестинскиот превез. Нијагарските Водопади не се многу високи, но, се мошне широки. Низ нив просечно течат околу 110.000 м<sup>3</sup> вода секоја минута па сè до максимум од 165.000 м<sup>3</sup> во минута. Тоа ги прави најмоќните водопади во Северна Америка и најверојатно најпознатите во светот.
Географски гледано, Нијагарските Водопади се наоѓаат на дваесет-минутно возење од американскиот град Бафало во државата Њујорк и на час и половина возење од канадскиот град Торонто.
Некои извори погрешно тврдат дека низ водопадите течат просечно 330.000 кубни метри на минута или дури и повеќе. Таа бројка е точна кога станува за просечниот тек на самата река, но, голем дел од тоа се пренасочува за хидроелектрични потреби пред да стигне до водопадите.
Нијагарските Водопади се прославени заради нивната убавина, но, исто претставуваат важен извор на хидроелектрична струја. Водопадите претставуваат популарна туристчка атракција скоро еден век и ова природно чудо го делат збратимените градови Нијагарски Водопади (Онтарио) и Нијагарски Водопади (Њујорк).
1 Нијагарските водопади како мотив во уметноста
* „Вода во бокалот, Нијагара и автоиронија“ - песна на полскиот поет Тадеуш Ружевич од 1993 година.
2 Поврзано
* Игуасу Водопади
Лешко

Лешко — село во Горноџумајско, Пиринска Македонија, денес во Општина Горна Џумаја на Благоевградската област, Бугарија.
1 Географија и местоположба
Лешко е планинско село, сместено на надморска височина од 591 метар, во близина на македонско-бугарската граница. Оддалечено е 16 километри југозападно од Горна Џумаја.
2 Историја
Според Рилската грамота на Иван Шишман од 1378 година, селото е во сопственост на Рилскиот манастир.
Во XIX век Лешко е големо македонско село во рамките на Горноџумајската каза на Серскиот санџак. Во 1816 година во селото е изградена црквата „Свети Архангел Михаил“. Според месното население, ктитор на црквата е извесен Стојан - лешковец, којшто се јавувал како ктитор на новата црква, откакот старата „Света Богородица“ била срушена.
Во 1891 година Георги Стрезов пишува за селото:Лешко, големо село на три часа од Горна Џумаја. Почвата тука е плодородна и богато ги наградува работниците. Има бугарска црква и училиште, со 1 учител и 30 ученици; 300 куќи.Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 1.300 жители, сите Македонци.
Во Лешко функционира комитет на ВМОРО и селото во организацијата е познато како „Републиката на Чернопеев“. Кон крајор на 1909 година комитетот на Лешко бил обновен од Христо Чернопеев, Михаил Думбалаков, Константин Самарџиев и Кочо Хаџиманов.
Учители и ученици во прогимназијата во учебната 1926-1927 година
Класови, Ученици, Учители, Учителки
момчиња, девојчиња, вкупно, редовни, хонорарни, вкупно, редовни, хонорарни, вкупно
прв, 20, 8, 28, 1, 0, 1, 2, 1, 3
втор, 15, 4, 19
трет, 8, 0, 8
3 Демографија
Според последниот попис од 2011 година, во селото имало 197 жители, запишани како Бугари.
На табелата е прикажан бројот на населението во Лешко за периодот 1946-2011:
1946, 1956, 1965, 1975, 1985, 1992, 2001, 2011
1.359, 1.102, 740, 571, 454, 380, 303, 197
4 Личности
* Александар Китанов, познат Санде ( 1881 - 23 декември 1906, Русиново, Беровско) — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење и деец на Македонската револуционерна организација
5 Наводи
Оклендски универзитет

Оклендскиот универзитет (англиски: ''The University of Auckland'', маорски: ''Te Whare Wānanga o Tāmaki Makaurau'') е најголемиот и најуспешниот универзитет во Нов Зеланд. Основан е во 1883 како составен колеџ на Универзитетот на Нов Зеланд. Денес има осум факултети на преку 6 кампуси, и повеќе од 39,000 студенти (април 2006).
Универзитетот нуди разни програми за струки како Хуманитарни науки, Бизнис, Образование, Музика, Педагогија и образование за посебни потреби, Архитектура, Планирање, Медицинска нега, Креативни и репродуктивни уметности, Теолофија, Наука, Информациски менаџмент, Инженерство, Медицина, Оптометрија, Домаќинство и винска наука, Недвижнини, Право, Фина и ликовна уметност и Фармација.
Исто така универзитетот нуди двојни струки, со преку 35 комбинации. Овие им овозможуваат на студентите да се стекнат со две струки во пократко време.
Во 2004 на Оклендскиот Универзитет се запишале над 1300 кандидати за докторски студии.
1 Локации
Градскиот кампус, во центарот на Окленд, го содржи најдолемиот број на. Зафаќа површина од 160,000 м<sup>2</sup>.
Кампусот во Тамаки, основан во 1991 зафаќа површина од 320,000 м<sup>2</sup> во населбата Глен Инес, 12 км од градскиот кампус. Тука се нудат струки од здравството, спорт, животната околина, енологијата и информатиката, како и комуникации и елестроника, материјали и изработка, храна и биотехнологија и иформациски менаџмент.
Кампусот за медицина и здравство е основан во 1968 и се наоѓа близу градскиот кампус во населбата Графтон, спроти Оклендската болница. Тука се факултетите за Медицински и здравствени науки, Фармацевската школа и Одделот за оптометрија.
Кампусот на Цеверниот Брег, основан во 2001, се наоѓа во населбата Такапуна. Нуди дипломи за Бизнис и Информациски менаџмент.
На 1 септември 2004, Окелднскиот Образовен Колеџ се припоил кон универзитетот формирајќи го најновиот факултет. Тој се наоѓа во населбата Епсом со додатен кампус во градот Фангареи.
2 Факултети
* Хуманитарни науки
* Бизнис и економика
* Креативни уметности и индустрии
* Образование
* Инженерство
* Право
* Медицински и здравствени науки
* Наука
2.1 Школи вон факултети
* Теологија
3 Здружение на студенти на Оклендскиот универзитет
Здружението на студентите на Оклендскиот универзитет (''Auckland University Students' Association'' или ''AUSA'') ги претставува студентите на универзитетот. Тоа е гласник за прашањата и проблемите на студентите, администратор на студентските места, и организира универзитетски клубови и друштва. Ова здружение исто така го издава студентскиот весинк ''Кракум'' и ја држи радио станицата ''bFM''.
4 Околни градски знаменитости
* Албертов парк
* Небесна Кула
5 Наводи
Јуруково

Јуруково — село во Општина Јакоруда.
1 Географија и местоположба
Јуруково е село коешто се наоѓа на левата страна од реката Места, на надморска височина од 1,137 метри. Од градот Јакоруда е оддалечено 6.2 километри југозападно. Историски, селото припаѓа на разлошкиот регион.
Покрај него поминуваат главниот пат и железничката пруга од Банско до Велинград.
2 Стопанство
Атарот на селото зафаќа површина од 16.7км². Долж реката Места преовладува тревната вегетација, додека на повиоските предели на атарот има претежно шума.
3 Демографија
Според пописот од 2021 година, селото имало 1,156 жители, со густина на населеност од 69 луѓе на километар квадратен.
Во пописот од 2011 година имало 1,187 жители, што значи дека во текот на една деценија имало стапка на пад на население од -0.25%.
4 Општествени установи
На спротивната страна од селото се наоѓа железничката станица „Јуруково“, додека во средината на селото има џамија.
5 Самоуправа и политика
Поштенски број на селото е 2796.
Список на латински изрази

Оваа страница ги список на непосредните македонски преводи на секојдневни латински изрази, како ''veni vidi vici'' и ''et cetera''. Некои од изразите се всушност преводи на старогрчки изрази, поради тоа што старогрчката реторика и литература ги достигнала своите врвни векови пред стариот РИм.
Треба да се има на ум дека латинската буква ''i'' може да се користи било како самогласка или согласка. Кога се користи како согласка, често се заменува со буквата ''j'' според средновековна согласност, особено во судската терминологија — така изразикако ''de iure'' често се пишуваат ''de jure''. На овој список, почестите облици на изразите ќе бидат оние под кои ќе бидат наведени: така, ''de jure'' се користи наместо ''de iure'', и ''alea iacta est'' наместо ''alea jacta est''.
За да ги видите сите три страници со изрази во еден и долг документ, видете „Список на латински изрази (целосен)“.
Овој список е поделена и на три страници по азбучен ред:
* Список на латински изрази (A–E)
* Список на латински изрази (F–O)
* Список на латински изрази (P–Z)
1 Поврзано
* Список на латински скратеници
* Список на латински судски термини
* Список на француски изрази
* Список на старогрчки изрази
Аврамово (Пиринско)

Аврамово — село во Разлошко, Пиринска Македонија, денес во општината Јакоруда на Благоевградската област, Бугарија. Населението брои 636 жители (2024).
1 Географија и местоположба
Селото Аврамово се наоѓа во планинско подрачје. Се наоѓа во Аврамското седло кое ги дели планините Рила и Родопи. Од општинскиот центар - Јакоруда е на 18 километри.
2 Историја
Селото е основано во 1955 година. од населбите Аврамови колиби, Планковци, Тиберова и Харлиова села и селото Бабјак.
3 Демографија
На табелата е прикажан бројот на населението во Аврамово за периодот 1956-2011:
година, 1956, 1965, 1975, 1985, 1992, 2001, 2011
население, 545, 646, 604, 660, 706, 698, 723
3.1 Етнички состав
Број и удел на етничките групи според пописот од 2011 година:
националност, број, %
Бугари, 96, 13,28
Роми, -, -
Турци, 582, 80,50
други, -, -
не се самоопределиле, -, -
не одговориле, 45, 6,22
Вкупно, 723, 100
Во селото и околината живеат голем број Македонци, кои од страна на бугарската држава не се признаваат како посебна етничка заедница и голем дел од нив се запишуваат како Бугари.
4 Културни и природни знаменитости
Тука се наоѓа највисоката железничка станица на Балканот, со надморска височина од 1267 метри. Железничката станица Аврамово е станица на единствената железничка линија со тесен колосек во Бугарија, со колосек од 760 мм, што ги поврзува градовите Септември, Велинград, Јакоруда, Мехомија, Банско и Добриништа. Линијата е една од најживописните во цела Европа и во исто време важна за локалното население кое во зима нема друг превоз до поголемите градови како Мехомија и Велинград.
5 Галерија
6 Наводи
Бел Камен (Пиринско)

Бел Камен — село во Разлошко, Пиринска Македонија, денес во општината Јакоруда на Благоевградската област, Бугарија. Населението брои 509 жители (2024), а се состои од Помаци кои практикуваат ислам.
1 Географија и местоположба
Селото Бел Камен се наоѓа во североисточниот дел на Благоевградската област, 18 километри југоисточно од општинскиот центар - градот Јакоруда. Ги зафаќа северозападните делови на Велиско-Виденишката поделба на Западните Родопи. Југозападно од селото се издига највисокиот врв во овој дел на Родопите - Велиица, кој е висок 1712 метри. Геолошката структура во атарот на селото е направена од гранит.
Климата е преодно-континентална со значително планинско влијание. Просечните годишни врнежи изнесуваат околу 800 мм. Висината на снежната покривка е значајна поради природата на релјефот. Речната мрежа во атарот на селото е дел од сливот на реката Дрештенец, притока на реката Места. Доминираат кафеави шумски почви, секундарни треви и иглолисни шуми од бор и норвешка смрека. Во атарот на селото има неколку вековни дрвја, кои се заштитени од 30 јануари 2004 година.
2 Историја
Бел Камен до 1954 година било населено место во близина на селото Бабјак. Населението особено се намалило во периодот од 1962 до 1982 година, поради иселувањето во селата во североисточна Бугарија, Маломир, Нова Бјала Река, Гороцвет и други. Основното (од 1968 година), училиште „Неофит Рилски“ било отворено во 1935 година како прво.
3 Демографија
На табелата е прикажан бројот на населението во Бел Камен за периодот 1956-2011:
година, 1956, 1965, 1975, 1985, 1992, 2001, 2011
население, 561, 677, 735, 610, 598, 608, 563
3.1 Етнички состав
Број и удел на етничките групи според пописот од 2011 година:
националност, број, %
Бугари, 70, 12,92
Роми, -, -
Турци, 331, 61,07
други, -, -
не се самоопределиле, -, -
не одговориле, 125, 23,06
Вкупно, 542, 100
Во селото и околината живеат голем број Македонци, кои од страна на бугарската држава не се признаваат како посебна етничка заедница и голем дел од нив се запишуваат како Бугари.
4 Општествени установи
Во селото има градинка и училиште „Неофит Рилски“.
5 Наводи