procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Далмација (римска провинција)

Далмација била римска провинција. Нејзиното име е изведено од името на илирското племе наречено Далмати, кое живеело во централното подрачје на источниот брег на Јадранското Море. Тоа го опфаќа северниот дел на денешна Албанија, голем дел од Хрватска, Босна и Херцеговина, Црна Гора, Косово и Србија, со што се опфаќа област значително поголема од сегашната хрватска област Далмација. Првично овој регион бил наречен Илирија (на грчки) или Илирик (на латински).
Провинцијата Илирик била распуштена и заменета со две одделни провинции: Далмација и Панонија .
Дакија (римска провинција)

Римска Дакија ( /d eɪ ʃ ə / DAY -shə, исто така позната како Дакија Траиана ", Трајан Дачија", или Дакија Феликс "Плодна / Среќен Дачија") е провинција на Римската Империја од 106 до 271-275 н.е. Нејзината територија се состоела од региони Олтенија, Трансилванија и Банат (денес сите во Романија, освен последната која е поделена помеѓу Романија, Унгарија и Србија ). За време на римското владеење, таа била организирана како империјална провинција на границите на империјата. Се проценува дека населението на Дакија се движело од 650.000 на 1.200.000. Била освоена од страна на Трајан (98–117) во време на дакијските војни, што го уништиле Дакијското кралство на Декебал. Сепак, Римјаните не ја окупирале целокупната територија; Кришнана, Марамуреч и поголемиот дел од Молдавија останале под слободните дацијци.
Аквитанска Галија

Аквитанска Галија (|Gallia Aquitania) била римска провинција.
Провинцијата е основана во 27 година п.н.е.и постоела до 5 век.
Името го добило по келтското племе Аквитании, кое живеело на брегот на Атлантикот помеѓу Пиринеите и реката Лоара.
Освоена била во 56 година п.н.е. од Публиус Личиниус Красус легат на VII легион.
Во почетокот, главниот град бил Медиоланум Сантонум денешен Сент, а подоцна и Бурдигала денешниот Бордо.
Аквитанска Галија добила статус на империјална провинција во која биле вклучени областите помеѓу реката Лоара и Пиринеите. Според административната реформа на Диоклецијан (284-305) била поделена на на 3 провинции.
За време на распадот на Римското Царство, Аквитанска Галија била доделена од императорот Хонориј на Визиготите и откако добила статус на федерацја, го основала во 418 година првото варварско царство на територијата на Западното Римско Царство, кое подоцна прераснало во Царството на Визиготите со центар во Толедо.
Смртта на војводата Пријезда

Смртта на војводата Пријезда (српски: ''Смрт војводе Пријезде'') - српска епска (јуначка) песна.
1 Содржина
Турскиот цар Мехмед често праќа писма до војводата Пријезда од градот Сталаќ, барајќи да му ги даде сабјата, коњот и жената. Војводата храбро го одбива барањето така што царот собира војска која три години безуспешно се обидува да го освои градот. Едно утро, сопругата на војводата ја гледа матната Морава и го предупредува својот маж дека турската војска ќе го освои градот. По црковната служба, војводата Пријезда ги собира соработниците со предлог да извршат јуриш на турската војска. Додека тие се гостат, во подрумите на војводата Пријезда веќе навлегле јаничарите. Тогаш, војводата Пријезда ја напаѓа турската војска при што во борбата гинат 60 војводи и илјадници турски војници. Тогаш, војводата се враќа во градот, го убива коњот и ја крши сабјата, а тој и сопругата скокаат од тврдината во Морава. Така, иако царот успева да го освои градот Сталаќ, тој не добива ништо од посакуваното, а од почетната триилјадна војска се враќа само со 500 преживеани.
2 Осврт кон песната
Песната за војводата Пријезда е најубава химна за човечката слобода и достоинство. Тој умира за да не се посрамоти предавајќи му ги на непријателот коњот, сабјата и жената кои ги сфаќа како составни делови на својата слобода, а истото мислење го дели и неговата сопруга Јелица која со едноставни зборови, како нешто што се подразбира самото по себе, искажува најблагороден хероизам кажувајќи дека посакуав со него чесно да умре, отколку срамно да ги љуби Турците. Главната порака од оваа песна е дека не постои делумна слобода, зашто таа е или цлеосна или не постои.
Павле Игновски

Павле Игновски - Секула ( во — во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија, учесник во работничкото и комунистичкото движење и во НОБ, носител на Партизанска споменица 1941.
1 Животопис
Во 1941 година, тој активно се вклучил во Велес во разни незаконвски активности, особено во активностите за собирање и пренесување оружје, муниција и експлозивни материјали. Од 21 април 1942 година бил борец на Велешкиот народноослободителен партизански одред „Пере Тошев“, а од средината на мај до реорганизацијата на одредот на 22 септември 1942 година, бил негов командант. Потоа бил борец во Велешкиот партизански одред „Димитар Влахов”, Тиквешкиот народно-ослободителен партизански одред „Добри Даскалов“, на баталјонот „Страшо Пинџур” и на Вториот баталјон на Третата Оперативна Зона, а во 1944 година и борец на Втората, Петтата, Осмата и Деветтата македонска ударна бригада, каде што заземал функции од командир на чета до командант на бригада. По војната бил пратеник во Собранието на СРМ во повеќе мандати.
Екатерина Паница

Екатерина (Катерина) Иванова Измирлиева, по мажот ѝ Паница, нарекувана Додата и Ковалевска (родена во година во - починала во година во ) — македонски просветен работник, сопруга на револуционерот Тодор Паница.
1 Животопис
Екатерина Паница завршила Солунската женска егзархиска гимназија во 1900 година, а потоа била учителка во с. Просечен (Драмско), во Солун и во с. Горно Броди (Серско). Подоцна емигрирала во Бугарија и била учителка во Несебар и во други места. Била соработник на ТМОРО. На 17 мај 1907 година се омажила за Тодор Паница.
Тома Измирлиев

Тома Измирлиев, познат под псевдонимите Фома Фомич, Лобичек, Гарабед Бедниј, Голголенко, Драка, Звонарчик, Момче Македонче, Борис Подрумов (роден во година во - починал на година во ) — македонски поет и писател-хуморист, постар брат на Христо Смирненски.
1 Животопис
Татко му бил соработник на Гоце Делчев и член на ТМОРО во Кукуш. Основно училиште завршил во Кукуш, а потоа посетувал гимназија во Битола. По војната семејството се преселило во Софија (1913), каде што извесно време го посетувал Военото училиште. Добил стипендија за да го доврши гимназиското образование во Цариград (1914), а веднаш потоа продолжил на студии по медицина. Неговиот вујко Владимир Попанастасов веќе го имал насочено кон книжевна дејност (1913). Самиот тој, пак, извршил соодветно влијание врз помалиот брат Христо Смирненски. Поради избувнувањето на Првата светска војна се вратил во Софија, кога бил мобилизиран и испратен на фронтот. По демобилизирањето (1918) работел како чиновник и се занимавал со книжевна дејност. Станал член на БКП (1921), бил член на Военотехничката комисија на ЦК на БКП и по партиски задачи патувал во СССР, Турција и Австрија. Поради преследувањето од властите, се преселил во Хасково (по април 1925). Подоцна се вработил во Софиската обласна финансиска палата (1932). Бил соработник на сп. „''Барабан''” (1914&1921), „''Българан''” (1916& 1924) и „''Червен смях''” (1919-1923), в. ''„К’во да е''” (1913) „''Народна армия''” (1920&1923), „''Щурец''” (1932& 1935). Бил уредник на сп. „''Маскарад''” (1922), а по препорака на БКП, заедно со К. Ќулавков, го покренале хумористичното списание. „''Звънар''” (1924). Автор е на повеќе книги хумористични творби, песни, раскази и фељтони. Заедно со Тодор Боров, објавил три тома собрани дела на брата си Христо Смирненски.
Ерлинг Холанд

Ерлинг Браут Холанд ((|Erling Braut Haaland); роден на 21 јули 2000, во Лидс) е норвешки фудбалер, напаѓач на Манчестер Сити и на норвешката репрезентација.
Сметан за еден од најталентираните играчи на својата генерација, препознатлив по неговото темпо, атлетичност, физичка сила и по ладнокрвната завршница, Холанд израснал во младинскиот сектор на Брјуне, за кој го имал своето професионално деби, пред да се пресели во Молде во 2017 година, каде што играл две сезони. Во 2019 година, тој бил купен од Салцбург, со кој ги освоил првенството и купот на Австрија во сезоната 2018-2019. На почетокот на 2020 година, тој се пресели во Борусија Дортмунд, каде го освоил Купот на Германија во сезоната 2020-2021 и се наметнал како еден од најплодните млади напаѓачи во светот. Две години подоцна тој му се приклучил на Манчестер Сити.
На поединечно ниво, тој ја освоил наградата ''Златно момче'' во 2020 година, а потоа бил избран за играч на годината во германското првенство за сезоната 2020-2021. Истата сезона, тој ја освоил титулата најдобар стрелец во Лигата на шампионите, што, исто така, му овозможило да биде вклучен во Тимот на сезоната на Лигата на шампионите.
1 Биографија
Роден е во Лидс, Англија, каде неговиот татко Алф-Инге Холанд, инаку поранешен професионален фудбалер, играл за екипата на Лидс Јунајтед во Премиер лигата на Англија. Во 2004 година, на тригодишна возраст, тој се преселил во Брјуне, родниот град на неговите родители во Норвешка. Неговиот братучед Алберт Тјоланд (роден во 2004 година) е исто така фудбалер.
2 Технички одлики
Тој е напаѓач со добра техника, брзина и физичка сила. Има одличен осет за гол, опасна лева нога, додека неговите 194 см му овозможуваат да биде закана по голот на противниците во играта со глава.
Моќта на неговите удари ги прави тешки за бранење, а покрај тоа тој е добар и во вметнување во просторите што ги оставаат противничките одбранбени играчи. Често знае да се истакне и како асистент за својте соиграчи поради добрата визија за играта. Халанд ги навел Кристијано Роналдо, Мичу, Џејми Варди и Робин ван Перси како инспирација, како и шведскиот напаѓач Златан Ибрахимовиќ со кого често е споредуван поради потеклото (Скандинавија), конституцијата и стилот на игра.
3 Титули
3.1 Клупски
3.1.1 Ред Бул Салцбург
*Австриско првенство : 1
: 2018–2019
*Куп на Австрија : 1
: 2018–2019
3.1.2 Борусија Дортмунд
* Куп на Германија : 1
: 2020–2021
3.1.3 Манчестер Сити
* Премиер лига на Англија : 2
: 2022-2023, 2023-2024
* ФА Куп : 1
: 2022-2023
* Лига на шампиони : 1
: 2022-2023
* Суперкуп на УЕФА : 1
: 2023
* Светско клупско првенство : 1
: 2023
C1 комплекс

C1 комплексот е белковински комплекс кој учествува во системот на комплемент. Тој е прва компонента од класичниот пат на активација на комплементот и е составен од C1q, C1r и C1s.
1 Структура
C1 комплексот е составен од 1 молекула на C1q, 2 молекули на C1r и 2 молекули на C1s, или ''C1qr<sup>2</sup>s<sup>2</sup>''.
2 Функција
Активација на C1 комплексот го иницира класичниот пат на активација на комплементот. Ова се случува кога C1q се врзува за антиген-антитело комплекс. Антитела како IgM или одредени подкласи на IgG комплексирани со антигени имаат способност да го иницираат системот на комплемент: еден пентамерен IgM може да иницира активација, додека кај IgG се потребни неколку мономерни молекули.
Ристо Илковски

Ристо Илковски (роден во година во село ) — редовен професор на Земјоделскиот и Ветеринарниот факултет.
1 Животопис
Ристо Илковски бил основач на ФВМ, каде што бил избиран за продекан и во два мандата за декан. Почнувајќи од 1962 година, тој се вработил на Земјоделскиот факултет, каде што и докторирал (1969). Бил на специјализација во Холандија, на студиски престои во Германија, Финска, Грција, Соединетите Држави и во Мексико. Се залагал и успеал да создаде услови за отворање на Ветеринарната насока (1991/92), а бил и претседател на Матичната комисија за основање на Ветеринарен факултет во Скопје. Работел во Деловниот сојуз за памук и свилена буба во Струмица, бил директор на Земјоделско стопанство „Хамзали“ во Струмица. Објавил 120 научни и стручни труда.
Ристо Иљовски

Ристо Иљовски (роден на година во Бесвина, Леринско) — македонски историчар и научен соработник.
1 Животопис
Како дете бегалец од Граѓанската војна во Грција, во Будимпешта завршил основно училиште, гимназија и Филозофски факултет (историја и руски јазик) на Универзитетот „Етвеш Лоранд” (јули 1967). Извесно време работел како професор во средни школи во Будимпешта (1967–1970), а потоа се преселил во Македонија и работел како стручен соработник, асистент и научен соработник во Одделението за античка и средновековна историја на Институтот за национална историја во Скопје (1. Ⅶ 1970–2003). Ги посетувал постдипломските студии на Филозофскиот факултет (Семинар по византинологија) во Белград (1972& 1974) и магистрирал на тема „''Македонија измеѓу Србије и Византије у доба првих Палеолога'' (1261 –1334)” (1977). Бил избран за научен соработник и раководител на Одделението за античка и средновековна историја (1979), за секретар (1979–1984) и член (1984&1988) на Редакцијата на сп. „''Гласник''”.
2 Дела
* Споменици на средновековната и поновата историја на Македонија, т. Ⅱ, Скопје, 1977 (со соавтори);
* Историографија на Македонија, 1976-1980, Ⅱ, Скопје, 1987 (со соавтори);
* Кој и кога владеел со Македонија, Скопје, 2003.
Иван Ингилизов

Иван Ингилизов (роден на година во - починал на година во Ајдарово, ) — македонски револуционер, член на ВМОРО и учесник во Илинденското востание.
1 Животопис
Завршил педагошко училиште во Скопје, учел историја и филозофија на универзитетите во Софија и Загреб. Бил учител во Струмица, Горна Џумаја, Скопје и Пехчево. Во Илинденското востание предводел чета во Струмичко, Радовишко и во Малешевско. По Првата светска војна бил пратеник во Бугарското народно собрание. По 9 септември 1944 г. бил уапсен и убиен заедно со други припадници на ВМРО.
Општина Мешеишта

Општина Мешеишта — поранешна општина во Југозападна Македонија, создадена во 1996 година, а престанала да постои според законот за територијална поделба на Македонија во 2004 година, кога заедно со поранешната Општина Белчишта и дел од територијата на Општина Охрид ја создале новата Општина Дебрца. Центар на општината било селото Мешеишта.
1 Населени места
Во Општина Мешеишта спаѓале следниве села: Волино, Горенци, Климештани, Мешеишта, Оровник и Требеништа.
2 Демографија
Заедно со Општина Белчишта, Општина Мешеишта според пописот од 2002 година го има следниот состав на население:* жители 5.507
* Македонци 5.323 (96,68%)
* Албанци 153
* Турци 2
* Срби 8
* останати 20
Статистички податоци кои се водат и одделно за Општина Мешеишта и Општина Белчишта според пописот од 2002 година, етничкиот состав е следен:
Националност, Општина Мешеишта, Општина Белчишта
Македонци, 2.403, 2.921
Албанци, 153, 0
Турци, 2, 0
Роми, 0, 0
Власи, 1, 0
Срби, 2, 6
Бошњаци, 0, 0
останати, 6, 13
3 Поврзано
* Општини во Македонија
* Општина Дебрца
* Мешеишта
Ѓунер Исмаил

Ѓунер Исмаил (роден на година во Битола) — македонски политичар, издавач, публицист, општественик од турска народност.
1 Животопис
Завршил Филозофски факултет во Скопје. Со пишување почнал во студентските денови, со театарски рецензии за МОТ и Фестивалот „Војдан Чернодрински” во Прилеп. Првите публицистички трудови ги објавил во весникот „''Комунист''”, а кон крајот на осумдесеттите години соработувал и во „''Млад борец''”. Во наредната деценија е колумнист во „Дневник”. Заедно со Сашо Ордановски е основач и сопственик на магазинот „Форум”, подоцна „Форум плус”, каде што од првиот број (30 декември 1997) е колумнист. Пишува и за списанија од областа на политиката и општествените науки. Бил министер за култура во периодот од 5 септември 1992 до 20 декември 1994 и портпарол на Владата на Македонија.
2 Филмографија
*''Пред дождот'' - 1994
*''Прашина'' - 2001
*''Наше маало'' - 2002
*''Контакт'' - 2005
*''Збогум Румелија'' - 2007
*''Балканска приспивна песна'' - 2022
Сегашност

Сегашност (или овде и сега) е време кое се поврзува со настаните што се перцепираат директно и за прв пат, не како сеќавање (согледано повеќе од еднаш) или шпекулација (предвидено, хипотеза, неизвесно). Тоа е период на време помеѓу минатото и иднината и може да варира во значењето од тоа да биде момент до ден или подолго.
Понекогаш се претставува како хиперпланен во просторот-време, обично се нарекува „сега“, иако современата физика покажува дека таков хиперпламен не може да се дефинира уникатно за набудувачите во релативно движење. Сегашноста, исто така, може да се смета како времетраење (види посебен подарок).
Меланин

Меланин (од |μέλας ''мелас'', „црн, темен“) е широк термин за група на природни пигменти кои се наоѓаат кај повеќето организми. Меланинот се произведува преку повеќестепен хемиски процес познат како меланогенеза, каде што оксидацијата на аминокиселината тирозин е проследена со полимеризација. Меланинските пигменти се создаваат во специјализирана група на клетки познати како меланоцити.
Постојат три основни типа на меланин: еумеланин, феомеланин и невромеланин. Најчестиот вид е еумеланин, од кој постојат два вида - кафеав еумеланин и црн еумеланин. Феомеланин е цистеински дериват кој содржи полибензотиазински делови, кои се главно одговорни за бојата на црвената коса, меѓу другите пигменти. Невромеланинот е присутен во мозокот. Вршени се истражувања за да се испита неговата ефикасност во лекувањето на невродегенеративни нарушувања како што е Паркинсон.
Хајронеја

Хајронеја (/k aɪ r ə n i ə / или / k ɛ r ə n i ə /; |Χαιρώνεια ) - село и поранешна општина во Беотија, Грција, што се наоѓа на околу 80 километри источно од Делфи. По реформата на локалната самоуправа во 2011 година, таа е дел од општината Ливадеја, каде е општинска единица. Се протега на површина од 111.445 км <sup>2</sup> и брои население од 1,382 (2011). Местото се наоѓа покрај планината Турион и во долината на реката Кефис, Теба.
1 Историја
Хајронеја е античкиот град каде што македонската војска предводена од Филип II извојувала победа над здружените сили на хеленските полиси предводени од Атина и Теба (август 338 пр. н.е.), со што тие биле принудени да ја признаат врховната власт на Македонското Кралство. Тука се одиграла и битката помеѓу војските на римскиот војсководец Сула и понтскиот крал Митридад VI (86 пр. н.е.), а Хајронеја е позната и како родно место на хеленскиот филозоф и биограф Плутарх (46-120).
1.1 Битката кај Хајронеја
''Главна страница:'' Битка кај Херонеја
Битката кај Хајронеја (338 г. ) била решавачка битка меѓу македонскиот крал Филип Ⅱ и сојузените војски на хеленските полиси. Битката се водела со приближно иста бројност на војските (македонската околу 30.000 пешаци и 2.000 коњаници) на хајронејската рамнина (Беотија). Триумфот на македонската војска бил целосен; хеленските војски биле разбиени; Филип со почести ги погребал загинатите војници кај Хајронеја (1.000 загинати Атињани), а Александар и Антипатар ги вратиле двете илјади заробени Атињани во Атина. Со оваа битка е завршена војната меѓу македонската држава и хеленските полиси, по што следел мировен договор во Коринт, со кој Филип Ⅱ бил прогласен за хегемон, водач на здружените воени сили.
Други битки кај Хајронеја:
* Откако ја поробиле Хајронеја во 447 година пр.н.е., Атињаните биле нападнати и поразени во истата година од Беотијците во Битката кај Коронеја
* Во 146 пр.н.е. римскиот генерал Мател поразил единица од 1.000 аркадијци.
* Во 86 година пр.н.е., Архелај и Таксилос, генерали на Митридат VI од Понт, стигнале во Беотија. Нив ги пресретнал римскиот генерал Лусиј Корнелиј Сула кај Каеронеја и во наредната битка Митридатијците биле поразени и се повлекле во Халкис.* Битка помеѓу Каталонците и Франките на 15 март 1311 година. Каталонската компанија ги победила Франките и ја преземала контролата врз голем дел од Грција. Турците учествувале на страна на Каталонците. Битката е опишана од Рамон Мунтанер, каталонски војник.
* Битка меѓу Грците и Турците во 1823 и 1825 година за време на грчката револуција (1821–1828).
Наоѓалиштето на масовната гробница во Тебан било ископан во 1879–80 г. од страна на П. Стаматакис, а праисториското место Магула Баламену 23 години подоцна од археологот Г. Сотеријадис.
Триптих

Триптих (|τρίπτυχος трислоен, трикратен) – три уметнички дела што припаѓаат заедно. Во ликовната уметност претставува триделна слика во која на три плочи или платна се изведени три самостојни композиции или фигури кои се тематски или идејно поврзани.
Триптихот како олтарна слика се состои од поголем среден дел и две потесни крила, обично расклопливи. Средната плоча, а понекогаш и крилата, може да бидат и релјефни. Крилата од надворешните страни редовно биле насликани. Рамките биле често богато резбарени. Помалите триптиси од слонова коска, служат како преносливи олтарчиња, составени од три плочки поврзани со шарки и може да се отвораат и затвораат.
Изразот триптих означува и дело од другите уметнички гранки (книжевност, музика) во кои посредно или непосредно се присутни битни делови на триптихот (на пр. оперскиот Триптих (Trittico) од Џакомо Пучини.
1 Триптихот во Македонија
Во Македонија триптихот го има и значењето на најмал иконостас од три сврзани икони што се чува во домот на македонско православно семејство (особено во Галичко, Гостиварско, Тетовско, Дебарско, Кичевско и Битолско), пред кој се пали кандило и свеќа на големите празници и на значајни денови и настани за семејството, а свештеникот пред нив ги извршува свештенодејствијата.
2 Поврзано
* Трилогија
Горна Панонија

Горна Панонија, (на латински Pannonia Superior), била провинција на Римската Империја. Главниот град бил Карнунтум. Таа била едно од пограничните провинции на Дунав. Создадена била во 103 година н.е. од страна на царот Трајан кој ја поделил поранешната провинција Панонија на два дела: Горна Панонија (Супериор) и Долна Панонија (Инфериор). Провинцијата вклучувала делови од денешните држави Австрија, Хрватска, Унгарија, Словачка и Словенија.
1 Историја
Како управник на провинцијата, Септимиј Север тргнал кон римскиот царски престол во април 193 година од н.е.
Во 308 година, царот Диоклецијан претседавал на историската средба со неговите со-императори Максимијан и Галериј во Карнунтум, за да ги реши растечките тензии во тетрархијата. Диоклецијан и Максимијан биле присутни на 11 ноември 308 година, за да го видат Галериј да го назначи Ликиниј да биде август на местото на Валериј Север, кој умрел во рацете на Максенциј. Галериј наредил Максимијан, кој се обидел да се врати на власт по неговото пензионирање, да се повлече трајно. Во Карнтунум луѓето го молеле Диоклецијан да се врати на престолот, да ги реши конфликтите што се појавиле со кревањето на власта на Константин Велики и узурпацијата на Максенциј. Одговорот на Диоклецијан: „Ако можете да ја покажете зелката што ја посадив со свои раце на вашиот император, тој дефинитивно не би се осмелил да предложи да го заменам мирот и среќата на ова место со невремето на никогаш задоволна алчност“.
2 Градови
Некои од поважните градови во Горна Панонија биле:
* Виндобона (денес Виена во Австрија)
* Сискија (денес Сисак во Хрватска)
* Јовија Ботиво (денес Лудбрег во Хрватска)
* Аква Балисае (денес Дарувар во Хрватска)
* Андавтонија (денес Шчитарјево во Хрватска)
* Саварија (денес Сомбатхељ во Унгарија)
* Скарбанција (денес Шопрон во Унгарија)
* Арабона (денес Ѓер во Унгарија)
* Поетовио (денес Птуј во Словенија)
3 Подоцна употреба
Северниот дел од франкската Марка Панонија од 8 век била наречена Горна Панонија. Името може да се најде дури и подоцна во слично, но пошироко, значење. На пр. Ото фон Фризин (Chron. 6, 15) го користи за да се однесува на Австрија (т.е. вистинска Австрија) во 12 век.
4 Список на римски управници
* Публиј Метилиј Непос 106-107/8* Лукиј Миникиј Наталис 113/114-117/118
* Лукиј Корнелиј Латинијан ок. 126* Корнелиј Прокулс 130/131-133/134
* Лукиј Аелиј Каесар 136-137
* Тит Хатериј Непос 137-ок. 141* Марк Понтиј Лаелијан Ларкиј Сабин ок. 145-ок. 150
* Клавдиј Максим ок. 150-ок. 155
* Марк Нониј Макрин ок. 159-ок. 162
* Лукиј Дасумиј Тулиј Туск ок. 162-ок. 166
* Марк Јал Бас Фабиј Валеријан ок. 166-ок. 169
* Гај Јулиј Комод Орфицијан ок. 169-ок. 172
* Секст Kвинтилиј Максим ок. 175-ок. 179
* Септимиј Север ок. 191
5 Поврзано
* Панонија
* Долна Панонија
* Римски провинции
* Римска Империја
Мито Аргировски

Мито Аргировски — македонски јазичар, доктор на науки и етимолог.
Роден е на 2 август 1933 година во село Ошчима, Леринско, во егејскиот дел на Македонија (сегашна Р. Грција).
Со основно образование се стекнува во родното место и тоа на грчки јазик.
Во периодот од 1947 до 1948 година како младинец учествува во Граѓанската војна во Грција. Во месец април 1948 година го напушта родниот крај и пристигнува во Унгарија.
Сместен е, како и многу други деца од Егејска Македонија, во детските домови што специјално се оспособени од унгарската држава.
Веќе на 16 годишна возраст е поставен да биде учител на нашите деца Македонци, како и на група Грчиња. Тој им предава настава на македонски и на грчки јазик.
Д-р Мито Аргировски при привремениот престој во Унгарија, во текот на 1954 година завршува учителска школа во главниот град Будимпешта.
Започнува да ја врши значајната учителска мисија на децата Македонци сместени во домовите, како што се: Чурго, Диг и Хјугис
Во текот на 1955 година се запишува на студии на универзитетот „Ленин Интизет“. Истата година ги прекинува студиите и заминува за Полска, каде што било сместено целото негово семејство. Веднаш се запишува на студии Ополскиот универзитет во градот Ополе, на Групата Славистика. Но, набргу, под притисок врз полските административни структури од страна на некои грчки емигрантски раководители, тој бил исклучен од студиите поради неговата дејност во врска со афримација на македонскиот јазик и култура во Полска.
Периодот од 1955 до 1956 година од биографијата на д-р Мито Аргировски се одликува со една друга дејност - тој работи како новинар во иселеничкиот весник „Демократ“. Овој весник се печати со страници на грчки и македонски јазик.
Новинарот Аргировски на македонските страници пишувал записи од животот на Македонците во Полска, но објавувал свои лични и други патриотски песни, кои биле проткаени со носталгија за својот роден крај. Негова желба, како и желба на негови тамошни истомисленици - сонародници, млади луѓе била да создадат чисто македонски весник под наслов „Егејски Глас“, меѓутоа од притисок на грчките структури кои фигурураат во тој период тоа не се остварува. Воедно тоа е и причината за да биде отпуштен од работа како непожелен и е оптужен како непријателски елемент.
Подоцна се формира литературен кружок, познат под името „Вроцлавски литературен кружок“ во кој, заедно со Ташко Белчев, Петре Наковски и други, станува активен член.
Во 1962 се враќа во Македонија каде се запишува на Филозофскиот факултет во Скопје, каде што во текот на 1968 година дипломира на Групата за славистика.
Во учебната 1967/1968 се вработува како професор по руски јазик во гимназијата „Здравко Чоковски“ во Дебар.
Од 3 февруари 1971 до 17 март 2001 година, работи во Институтот за македонски јазик „Крсте Мисирков“ во Скопје каде што и бил поставен како в. д. директор во периодот од 1995 до 1997 година.
1 Наводи
*****
Епоха (геологија)

Во геохронологијата, епохата е поддел на геолошката временска скала која е подолга од добата, но пократка од еден период. Тековната епоха е холоценската епоха на кватарскиот период. Слоеви на карпи депонирани за време на една епоха се нарекуваат низи. Низите се поддели на стратиграфскиот столб што, како епохите, се поддели на геолошката временска скала. Како и другите геохронолошки поделби, епохите нормално се одделени со значителни промени во карпестите слоеви на кои соодветствуваат.
Епохите најчесто се користени за младата Ценозоична ера, каде е пронајдена поголема збирка на фосили, а палеонтолозите имаат подетално познавање на настаните што се случиле во тие времиња. Тие се поретко споменувани за другите епохи и еони, бидејќи постојат помалку фосилни докази што ни овозможуваат да формираме појасен преглед на тие временски периоди.
1 Наводи
* ; 2004: ''A Geologic Time Scale 2004'', Cambridge University Press
Методи Спиров Тројачанец

Методи Спиров Тројачанец (, – , ) – македонски стоматолог.
1 Животопис
Методи Спиров е роден во Прилеп на 19 февруари 1897 година. Основно училиште завршил во Прилеп,VII клас Трговска академија во Солун (1913) и гимназија во Софија (1914), живеејќи кај чичко му Ѓорче Петров. Откако го завршил и Военото училиште во Софија (1914-1917), бил упатен на фронтот, а по ранувањето кај селото Младо Нагоричане, Кумановско (1919) и лекувањето, заминал на студии во Германија (1921), каде дипломирал на отсекот за забни лекари на Медицинскиот факултет во Берлин (1922-1927) и ја одбранил докторската дисертација „Ueber die Wirkung einiger organischer Säuren auf die Zähne#, (Phusiologischen Institut der Univerzität Berlin, 13. VIII 1927).
По дипломирањето работел како стоматолог во родниот Прилеп (1927-1930), Загреб (1930-1938) и пак во Прилеп (1938-1944). По ослободувањето Президиумот на АСНОМ го ангажирал да ја организира забоздравствената служба на територијата на Демократска Федерална Македонија и се преселил да живее во Скопје. Организирал разни курсеви за забоздравствена заштита. Бил професор во Средното стручно забарско училиште во Скопје (1947-1949), шеф на Школската забна амбуланта и шеф на Превентивната забоздравствена служба, а потоа добил дозвола за приватна пракса со признаено звање „заболекар-специјалист стоматолог“ (1952). Бил претседател на Стоматолошката секција на Македонското лекарско друштво и се занимавал со здравствена публицистика. За неуспешниот обид да биде избран за вонреден професор по Детска стоматологија на новооснованиот Стоматолошки оддел на Медицинскиот факултет го подготвил хабилитациониот труд „Психолошко-педагошки принципи во детското забарство“ (1960). Работната кариера ја завршил како „здравствен советник I врста“ на Заводот за здравствена заштита на мајки и деца (1962) и по два месеци бил пензиониран (1963).
Томислав Џеков

Томислав Џеков (р. во ) — македонски универзитетски професор на Факултетот за електроника и информациски технологии во Скопје.
1 Животопис
Докторирал во 1976 година на Пенсилванскиот универзитет, Филаделфија во САД.
Од 1967 до 1969 година, тој работел во РТВ Скопје како инженер за видеотехника. Од 1969 година, тој работел на Електротехничкиот факултет (сега ФЕИТ) во Скопје. Во 1985 година, тој бил избран за редовен професор. На ЕТФ вршел повеќе функции како раководител на институт, продекан и декан.
Во 1990 година престојувал во Нигерија како стручњак на Меѓународната унија за телекомуникации.
2 Творештво
* Микроелектроника, (учебник) Скопје 1986;
Охридска гомнушка

Охридска гомнушка (Alburnoides ohridanus (Karaman, 1928) - Ohrid spirlin) — ендемска слатководна риба што живее во Охридското Езеро.
1 Опис и градба
Од другите видови од родот Alburnoides во Европа се разликува по: обележана конкавност на тилот, јасно превртена уста, 11½ разгранети анални зраци, 42-44+ 2-3 лушпи по страничната линија, должина на муцката еднаква на пречникот на очите, меѓуорбитално растојание еднакво на пречникот на очите.
Достигнува должина до 90 мм.
2 Живеалиште и распространетост
Охридската гомнушка е распространета во Охридско Езеро, Р Македонија и Р.Албанија. Живеалиштето ѝ е подолжината на езерскиот брег.
3 Размножување
Охридската гомнушка почнува да се мрести од втората половина на мај и завршува во првата половина од август. Во текот на овој период, во плитките литорални делови на езерото, температурата на водата се движи од 18 до 24 Целзиусови степени. За време на периодот на мрестење, некои поединци можат да се окарактеризираат со секундарни сексуални одлики. Така, нивната маслинеста боја на вентралната страна станува бледо-жолта. На главата и на телото им се појавуваат мали тркалезни бели епителни конвекси, кои им се поголеми на главата. Тие исчезнуваат по завршување на репродуктивните активности.
Охридската гомнушка е литофилна риба која се мрести во групи од околу 10-15, а ретко 50-60 единки, од кои само неколку се женки. Женките се поголеми. Рибите се мрестат во близина на големи карпи, т.е. ги ослободуваат своите јајца во празнините близу до површината на водата. Тие минуваат низ празнините и се фаќаат на површината на карпите со нивната вентрална страна. После оплодувањето, јајцата паѓаат во празнините или се лепат на чистите подлоги без алги. Така, јајцата се заштитени и од силните ветришта кои се прилично силни на овие места, како и од други ципринидни риби како грунецот, моранецот, кленот и мрената кои опортунистички можат да ги искористат во исхраната.
Јајцата на оваа риба имаат густа и нетранспарентна надворешна мембрана, покриена однадвор со силно леплив слој. По падот на јајцата во вода, надворешната мембрана се одвојува од јајцето и се формира перивителинскиот простор. После процесот на соголување и гаструлација, со затворање на бластопорот, првите неколку миомери се појавуваат на средина на ембрионот. Во текот на вториот ден, бројот на миомерибрзо се зголемува, приближно 20 или повеќе, а очитe се рамни и се појавуваат во пределот на главата.
Во исто време, преaналните делови на кожата се шират само по должината на медио-вентралната линија на задниот долг дел на витeлусот и се пократки од постаналните делови на кожата. Очите се рамни,скоро заоблени и имаат голем број меланофори. Помеѓу очите и првиот дорзален миомер, отичните капсули почнуваат да се појавуваат со елипсовидна форма. На предниот дел на витилусот се појавува срцето, кое е во ролна. Регионот на опашката е ослободен од вителусот и го придвижува ембрионот во перивителинскиот простор, зголемувајќи ја аерацијата околу него.
Нејзиниот статус на конзервација (зачувување) е VU D2.
Ганчо Пајтонџиев

Ганчо Пајтонџиев (, – , ) – вежбач во спортска гимнастика, наставник по физичко воспитување и етнокореолог. Член и инструктор на соколски организации (1920–1941). По Втората светска војна, тој членувал во бројни фискултурни сојузи и здруженија, како стручно лице и автор на академски состави и слетски вежби. Како соработник на Институтот за фолклор, снимил преку 7.500 народни творби (10 јануари 1952 – 27 декември 1967), а значајни делови од нив се објавени во трите книги „Македонски народни ора“, во соавторство со Живко Фирфов и самостојно.
1 Творештво
*Македонски народни ора со кореографски знаци и терминологија, Кореографското писмо го составиле и оваа збирка ја уредиле Живко Фирфов и Ганчо Пајтонџиев, Скопје, книгоиздателство „Кочо Рацин“, 1953;
*Македонски народни ора од Малешевско, Делчевско, Кочанско, Светиниколско, Штипско, Радовишко, Струмичко и Валандовско, книга
Охридски апостол

Охридски апостол – краток праксапостол од крајот на XII век. Според рускиот истражувач Анатолиј Турилов ракописот датира меѓу 1225 и 1227 година, во времето на архиепископот Димитар Хоматијан.
Бил пронајден е од Виктор Григорович во охридската соборна црква. Има 112 пергаментни листови и е пишуван со уставно кирилско писмо врз основа на глаголска предлошка. На повеќе места во кирилскиот текст се среќаваат одделни зборови или цели редови пишувани со глаголско писмо. Два ракописни листа се напишани на глаголица. Судејќи според јазичните особености, овој значаен македонски книжевен споменик е пишуван во западниот дел на Македонија (најверојатно во Охридско). Притоа, ракописот е интересен како од јазичен, така и од книжевен и уметнички аспект. Илуминиран е со знаменца и иницијали од византиски тип, во кои се наоѓаат траги од тератолошкиот стил на орнаментирање. На крајот од ракописот е приложен краток месецослов, во кој е одбележана паметта на словенските првоучители. Ракописот се чува во Руската државна библиотека во Москва (под сигнатура Григ.13 / Муз. 1695).
Славчо Џеков

Славчо Џеков ( во – во ) – македонски универзитетски професор, специјалист од областа на одгледувањето на шумите и за предметот дендрологија, декан на Шумарскиот факултет од 1982 до 1984 година.
1 Животопис
Славчо Џеков е роден на 21 септември 1924 година во село Раклиш, Радовишко. Гимназиското школување го започнал во Радовиш, а го завршил во Софија. Во учебната 1946/47 година, тој се запишал на Земјоделско-шумарскиот факултет во Земун, а дипломирал на новоотворениот Земјоделско-шумарски факултет во Скопје во 1950 година. Во 1952 година бил избран за асистент на предметот Дендрологија на Земјоделско-шумарскиот факултет во Скопје. Докторирал во 1959 година на Шумарскиот факултет во Загреб на темата под наслов: „''Систематски положај, географске и шумско узгојне особине домаће црне и сиве, као и одомаћене пирамидалне тополе у НР Македонији''”. За доцент по предметот Дендрологија, тој бил избран во 1960 година, за вонреден професор во 1965 година, а во 1971 година за редовен професор по истиот предмет. Во периодот од 1967 до 1978 година ја изведувал и наставата по предметот Одгледување на шумите. Пензиониран бил на 1 октомври 1987 година. Починал во 1999 година.
Се занимавал со проучување на дендрофлората, шумско-вегетациските односи и воведувањето на популикултурата во Македонија. Дал голем придонес во проучувањето на тополите и глоговите, при што открил нови видови. Публикувал бројни трудови во домашни и во странски списанија.
2 Творештво
* Дендрологја, (учебник) Скопје 1987;
Финале на УЕФА Лигата на шампионите во 1998 година

Финале на УЕФА Лигата на шампионите во 1998 година бил финалниот натпревар на УЕФА Лигата на шампоните за сезоната 1997-1998. Натпреварот се одиграл на 20 мај 1998 година, на Амстердам Арена во Амстердам, а во него во борба за трофејот во најсилното европско фудбалско натпреварување влегле екипите на и .
Со пласманот во ова финале, Јувентус стигнал до натпреварот за титулата трета последователна година (победиле во 1996, загубиле во 1997), додека Реал Мадрид стигнал до своето прво финале откако натпреварувањето било преименувано во УЕФА Лига на шампиони.
Реал Мадрид го победил во финалето Јувентус со 1-0, а стрелец на единствениот гол бил Предраг Мијатовиќ. Така, ''кралскиот клуб'' стигнал до својата седма европска титула, прва по 32 години чекање. Голот постигнат од страна на Реал Мадрид подоцна поттикнал бројни контроверзии поради наводен офсајд во кој се нашол Мијатовиќ пред да ја смести топката во мрежата на Јувентус, но сепак истиот бил признат од страна на главниот судија Хелмут Круг од Германија.
1 Екипи
''Во следнава табела, се дадени финалињата во кои играле овие два клуба: сите финалиња до 1992 година се во ерата на Купот на Европските шампиони, додека од 1993 година наваму е ерата на УЕФА Лигата на шампионите.''
Тим, Претходната настапи во финалето (во болд се финалињата кои клубовите ги добиле)
Јувентус, 5 (1973, 1983, 1985, 1996, 1997)
Реал Мадрид, 9 (1956, 1957, 1958, 1959, 1960, 1962, 1964, 1966, 1981)
2 Натпреваарот
Тодор Јакимов

Тодор Јакимов (, — , ) — македонски професор на Електротехничкиот факултет во Скопје.
1 Животопис
Јакимов дипломирал на Електротехничкиот отсек при Техничкиот Факултет во Загреб (1952) и се вработил во фабриката за електрични производи „''Југ''” во Скопје. Во 1953 г. преминал на работа во составот на новоформираната група за изградба на Рудници и железарница „Скопје”, каде што останал до 1969 г. Во 1961 г. бил избран за доцент на Електротехничкиот факултет во Скопје. Во 1966 г. бил избран за виш предавач, 1971 за вонреден професор, а во 1976 г. за редовен професор на Електротехничкиот факултет во Скопје.
Докторирал на Електротехничкиот факултет во Загреб. Бил декан на ЕТФ во Скопје. Во периодот од 1969 до 1973 г. бил ангажиран како советник во Рудници и железарница „Скопје”, од 1973 г. бил технички советник во Индустријата за никел, челик и антимон „ФЕНИ” од Кавадарци, а од 1982 до 1992 г. бил технички советник на Електроиндустријата „ЕМО” – Охрид.
2 Награди
* Награда „11 Октомври“ за животно дело.
Светозар Јаневски

Светозар Јаневски (роден на година во ) — македонски технолог и стопанственик.
1 Животопис
Јаневски по завршувањето на Технолошкиот факултет во Скопје (1976), се вработил во Пивара Скопје (1976) и како директор на Секторот за истражување и развој, технички директор и генерален директор на фирмата ја проширил инвестиционата активност, го стандардизирал производството, го подигнал квалитетот на производите и постигнува најдобри економски и финансиски перформанси во земјата и во регионот. Проширувајќи го бизнисот, ги презел двете најголеми винарии во земјата „Тиквеш” во Кавадарци (2003) и „Винојуг” во Гевгелија (2004). Како член или раководител учествува во повеќе национални и меѓународни професионални органи и тела и добива повеќе признанија.
Ѓорѓи Јанчевски

Ѓорѓи Јанчевски (роден на година во ) — македонски економист и банкар.
1 Животопис
Ѓорѓи Јанчевски завршил на Економскиот факултет во Скопје (1969–1973), а се усовршувал првин преку АИЕСЕЦ во Данска (Есбјерг, 1972), потоа во Велика Британија (Единбург, 1873); бил на студиски престој во САД за усовршување на менаџментот (Њујорк, 1992), на семинар во Дрезднер банка во Германија (1994) и студиски престој во организација на ''Програмата за финансиите и банкарството во Средна и Источна Европа'' во Јапонија (Осака, 1997). Работи во финансиската и банкарската област: во Републичкиот завод за цени (од 1974), во Основната земјоделска банка-Скопје (од 1978), еден од основачите на Тутунска банка АД – Скопје и нејзин заменик директор (од 1985), прв генерален директор на НЛБ Тутунска банка АД – Скопје (од 1. Ⅰ 1998) и претседател на Управниот одбор на НЛБ Тутунска банка АД (од 3. Ⅶ 2008).
Томе Јанакиевски

Томе Јанакиевски (роден на година во - починал на година во ) — македонски археолог и научен советник.
1 Животопис
Томе Јанакиевски основно и средно образование завршил во Битола. Дипломирал на Филозофскиот факултет во Загреб на одделот за археологија во 1963 година. Во 1975 година се стекнал со звање магистер по музеолошки науки. Во 1997 година ја одбранил докторската теза под наслов „''Античките театри и споменици со театарска тематика во РМ''“ и се здобил со звање доктор по археолошки науки. Во 1964 година се вработил во Народниот музеј во Битола како археолог, кој во 1976 година се спои со Завод, музеј и галерија Битола. Од 1968 до 1976 година бил директор на оваа институција. Како истакнат стручњак по археологија раководел и учествувал во многу археолошки ископувања и истражувања и тоа: истражување и реконструкција на Римскиот театар „Хераклеја“, истражувања во РЕК, Кале, во село Стрежево и Цапарско Поле;
Од 1999 г. се вработил во Институтот за старословенска култура во Прилеп. Во 1998 година го објавил трудот „''Антички театри и споменици со театарска тематика во Република Македонија“. Во 2001 г. го издал и научниот труд „''Доцноантичка микростанбена целина над театарот во Хераклеја Линкестис''“ како и книгата „''Убигацијата на средно вековна Битола''“ (од 7 до 14 век) издадена во 2003 година.
Билјарски песни

Билјарски песни – пролетни обредно-календарски песни, поврзани со берењето на билките, со крмењето на добитокот и со започнувањето на објектите.
Овие песни се поврзани со одредени празници од народниот и црковниот календар, најмногу со Ѓурѓовден, но и со Летник, Свети 40 маченици, Благовец, Цветници, Иванден и др. Билките се берат навечер спроти празникот или наутро, пред изгрејсонце, на самиот празник. Притоа се пее: Ајде на билје, бела Билјано,/ билје да бериш, стадо да крмиш,/ стадо да крмиш, стадо братово… итн.
За повеќето песни карактеристичен е рефренот Билјаро! Сл’нце грејет, цвеќе пулит, Билјаро!/ Ветер вејет, шума листит, Билјаро!/ Роса росит, трева растет, Билјаро! Песните имаат свечено-величална смисла. Тие ги опеваат најискрените надежи на луѓето за лична среќа, здравје, љубов и напредок на целото семејство и за здравје и приплод на добитокот. Песните се исполнети со силна симболика, присуство на хиперболи и сл.
Беломорец

Беломорец – дневен политичко-општествен весник кој излегувал од 2 до 7 ноември 1912 година во Солун. Го уредувале Ангел Томов, К. Димитров, Павел Шатев (подоцна заменет со Емануел Лјапчев) и И. Неделков (одговорен уредник). Бил печатен во печатницата на К. Тенчов. Објавени биле вкупно 6 броја. Во првиот број се декларирал како продолжение на весникот „Право“. Се појавил во времето на воспоставувањето на бугарската окупација на Солун и се залагал за „најчистиот демократизам“, со Македонија во границите на Бугарија. Грчката воена цензура го дала на суд (5. XI 1912), по што бил продаден на група еврејски новинари кои продолжиле да го издаваат под истото име, но на француски јазик.
Јордан Јаневски

Јордан Јаневски (роден на година во - починал на година во ) — македонски тонснимател и тонски монтажер.
1 Животопис
Јордан Јаневски основно и средно техничко образование завршил во Скопје. Во 1950 година започнал да работи во „Вардар филм“, каде што останал да работи сè до своето пензионирање во 1991 година. За професијата тон-снимател стручно се оспособил низ работата на филмовите што ги реализирала младата македонска кинематографија, а потврда за својот квалитет добил на Фестивалот на југословенскиот документарен и кусометражен филм, Белград '92, каде за тонска обработка на филмот „Огнена бригада“ е добитник на наградата Златен медал - Белград. Неговата филмографија (127 единици) би била побогата доколку се земе предид неговиот ангажман како асистент тон-снимател во почетокот на македонското филмско производство и работата надвор од матичната институција „Вардар филм“.
Живко Јаневски

Живко Јаневски (роден на година во Градско - починал на година во ) — македонски новински фоторепортер.
1 Животопис
Живко Јаневски бил прогласен за мајстор на фотографија на Југославија во 1974 година, а во наредната година во Берн го добил највисокото меѓународно признание за уметничка фотографија ''ЕФИАП''. Со фотографија почнал како член на белградските фото-клубови „''Електромашинац''” и „''Београд''” (1957 /1968), а професионално по враќањето во Скопје (1968).
Целиот свој работен век го минал во НИП „Нова Македонија” како соработник и уредник на фотографија на „Нова Македонија”, „Вечер”, „Журнал”, „Екран”, „Починка”, „Пулс”. Имал седум самостојни изложби, излагал уште на дваесетина групни изложби во најзначајни фото-салони во светот. Освоил 84 награди. Од 2001 г. е востановена годишна „''Гран при награда Живко Јаневски''” за најуспешни фоторепортерски остварувања.
Тоде Кабровски

Тоде Кабровски (роден на година во Горно Орехово) — македонски просветен и културно-национален деец во Австралија.
1 Животопис
По завршувањето на Учителската школа (1964) и на Вишата педагошка школа (на Групата за историја и географија) во Битола (1967), во 1969 година се иселил во Австралија (Рокдаел, Нов Јужен Велс) и 36 години работел во Telstra Corporation Limited (Телстра корпорејшен лимитед) односно [австралискиот Телеком. Бил еден од иницијаторите за отворање на првото етничко училиште на македонски јазик во Нов Јужен Велс (1975) и учител во разни македонски основни етнички училишта и наставник во гимназијата во Когра (1976-2004). Исто така бил и еден од иницијаторите за основање на Македонскиот просветно-училиштен одбор за НЈВ и негов потпретседател и претседател (1978-2004), член на комисиите за изработка на наставен план и програма за средните училишта и за проверка на испитите, соавтор на неколку учебника за македонските етнички училишта и член или раководител во разни македонски културно-уметнички, добротворни и други друштва и организации.
Тоде Кабровски е добитник на голем број награди и признанија:
* Златна плакета од Матицата на иселеници од Македонија во 1985 година
* Благодарница од Министерството за образование на Република Македонија во 2006 година
* Златно сонце од Македонскиот именик во 1997 година
* Признание од Македонскиот просветно-училиштен одбор за Нов Јужен Велс
* Благодарница и статуетка на заслужните „Мајка Тереза“
* Признание почесен претседател од Македонскиот просветно-училиштен одбор за НЈВ
* Медал „Свети Климент Охридски“ од Министерството за иселеништво на Република Македонија
Освен непосредниот ангажман во изведувањето на наставата по македонски јазик, Кабровски оставил белег и како автор и соавтор на учебници и неколку книги, како што се:
* Светилник 1,2 и 3 и Културата на македонскиот народ“ во соработка со проф. д-р Георги Сталев
* „Тајната на зборот“
Денес Тоде Кабровски е почесен претседател на Македонскиот просветно–училиштен одбор за Нов Јужен Велс и активен член на Македонската православна црква „Света Петка“ во Рокдејл.