procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Том Крофт

Том Крофт ( |Tom Croft ; 7 ноември 1985 година ) е професионален англиски рагби играч, моментално игра за Лестер . Висок е 198 см, тежок 110 кг, е познат по својата добра игра во автомобилот и е многу брз, иако не тркач, туку скрамаш. Поранешниот репрезентативец на Нов Зеланд, Ерон Маугер, му рече на Крофт дека е најбрзиот третелинијаш на кој некогаш играл, а Мартин Кори, поранешен играч на репрезентацијата на Англија, тврди дека Крофт е еден од најталентираните рагбисти на 21-от век во светот. Крофт одиграл 135 натпревари за Лестер и постигнал130 бода и освоил 2 англиски првенства со овој тим (2007, 2009 година). Тој го направи своето деби во Англија во 2008 година на натпреварот во Купот Шест нации против Франција . Тој го постигнал дури два есеи за британски и ирски Лавови во меч против Springboks 2009. Истата година тој бил во конкуренција за најдобар фудбалер во светот, но наградата ја добил Ричи Макоу. Во април 2013 година, тој се нашол на списокот на играчи што треба да играат за Лавовите на турнејата во Австралија. Тој одиграл 5 натпревари за Лавовите и постигнал 2 есеи, а за репрезентацијата на Англија одиграл 41 натпревар и постигнал 30 бода. Тој исто така играл за Англиската репрезентација рагби 7.
Лихов-Даненберг

Лихов-Даненберг (|Lüchow-Dannenberg) — округ (''Landkreis'') во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија, кој обично се нарекува и како Хановерски Вендланд (''Hannoversches Wendland'') или Вендланд. Се граничи со (од запад надесно) окрузите Илцен и Линебург и со сојузните покраини Мекленбург-Западна Померанија (округот Лудвигслуст-Пархим), со Бранденбург (округот Пригниц) и со Саксонија-Анхалт (окрузите Штендал и Алтмаркрајс Залцведел).
1 Географија
Округот е именуван по двата поголеми града. Познат е и под името Вендланд, што доаѓа од германизираното име на Западните Словени, Венди, кои живееле тука до век — последниот говорник на локалниот дијалект на полапскиот јазик починал во 1752 година. Пејзажот е карактеризиран од речните шуми долж реката Елба и ниските ридови.
Дополнително, Вендланд е познат по малото село Горлебен, каде е планирано да се складира радиоактивен отпад. Моментално, во селото постојат објекти за привремено складирање на овој тип на отпад.
2 Историја
Во средниот век, грофовиите Лихов и Даненберг се протегале во оваа област (од раниот век). Овие грофовии првично биле словенски држави, кои ја изгубиле својата независност од Војводството Брауншвајг-Линебург на почетокот на век.
Областа била владеена од Линебург до 1705 година, а потоа била дел од Изборното кнежевство Хановер. Кога Кралството Хановер било припоено од Прусија (1866), окрузите Лихов и Даненберг биле основани во рамки на новата покраина Хановер.
Во областа се користел полапскиот јазик до век.
Во 1932 година, двата округа Лихов и Даненберг биле споени во моменталниот округ со Даненберг како главен град. Во 1951 година, административното седиште било преместено во Лихов.
2.1 Моментални проблеми
Од крајот на 1990-тите години, финансиските проблеми на општините во округот станувале поголеми. За заштеда на пари за администрација биле предложени неколку решенија. Првата варијанта била претворање на округот во урбан округ, во кој 27. општини ќе станат окрузи на еден град. Друга опција била спојување на две општински заедници. Распуштање на округот и спојување на двете преостанати општински заедници во окрузите Линебург и Илцен, исто така, се разгледуваат.
3 Грб
Грбот прикажување:
* ела, кој бил хералдички симбол на грофовите на Даненберг
* три жолти ромбови од грбот на грофовите на Лихов
4 Градови и општини
Слободни области, Општински заедници
<sup>1</sup>седиште на општинската заедница; <sup>2</sup>град
Гусборн

Гусборн (|Gusborn) — општина во округот Лихов-Даненберг, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
1 Географија
1.1 Местоположба
Гусборн со мала енклава се граничи со реката Елба во северниот дел.
1.2 Општински единици
Општината Гусборн се состои од шест места. Дополнително постојат имотите Шумска куќа Зојбрух и Хоф Вулфзал.
* Грос Гусборн (околу 340 жители)
* Клајн Гусборн (околу 350 жители)
* Квикборн (околу 400 жители)
* Зимен (околу 120 жители)
* Зипниц (околу 20 жители)
* Цадрау (околу 120 жители)
:* Шумска куќа Зојбрух
:* Хоф Вулфзал
Административното седиште на општината се наоѓа во Квикборн.
Дамнац

Дамнац (|Damnatz) — општина во округот Лихов-Даненберг, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
1 Географија
1.1 Местоположба
Дамнац се наоѓа во Биосферниот резерват Долносаксонска Елбталауе, непосредно на реката Елба.
1.2 Општински единици
Општината Дамнац се состои од следниве пет места:
* Барниц
* Дамнац
* Јазебек
* Камерун
* Ландзац
Исто така, постојат имотите Населба Јазебек и Уленхорст.
2 Галерија
Керемидли

Керемидли или Кереметли (|Κεραμωτή, ''Керамоти'') — гратче во Саришабанско, Егејска Македонија, денес во општината Места на Кавалскиот округ во областа Источна Македонија и Тракија, Грција. Населението брои 1.438 жители (2011).
1 Географија
Гратчето е сместено брегот на Тракиското Море (северниот Егеј) во рамничарски предел, јужно од градот Саришабан. Целото подрачје е полуостров настанат од наносите на реката Места која се влева во морето недалеку од гратчето. Керемидли е најблиското населено место на копното до островот Тасос и располага со пристаниште од кое редовно сообраќа траект до островот.
2 Историја
2.1 Во Отоманското Царство
Керемидли во минатото не било ненаселено, туку имало складови за стоки кои се превезувале на Тасос и други острови. Подоцна станало чифлигарска населба и рибарско селце.
2.2 Во Грција
При припојувањето кон Грција согласно Букурешкиот договор во 1913 г. селото е заведено како напуштено, а во 1920 г. имало само 10 жители. По сила на Лозанскиот договор во 1923 г. овде се доселени грчки колонисти од Ексастеро кај Лулебургаз, Источна Тракија. Во 1928 г. селото било наполно дојденско, со 207 жители од 29 семејства. Во прво време селото било доста неразвиено, бидејќи во него владеела маларијата. Состојбата се сменила, кога Каремидли почнало да се развива во 1970-тите благодарение на плажите и пристаништето, па со време станало гратче.
Во 1940 г. селото имало 586 жители. За време на Втората светска војна местото е окупирано од Бугарија, чија управа се повлекла по војната.
Во 2009 г. пристаништето на Керемидли опслужило вкупно 1,4 милиони патници.
3 Стопанство
Населението традиционално се занимавало со земјоделство, риболов, занаетчиство и ситна трговија. Денес најголема улога игра туризмот. Има неколку хотелчиња и мноштво приватни сместувалишта.
4 Поврзано
* Кавалски Залив
* Делта на Места
* Тракиско Море
Ларс Ерик Лундвал

Ларс Ерик Лундвал (|Lars-Eric Lundvall; Карлскога, 3 април 1934 година) — поранешен шведски хокеј играч на мраз и тренер за хокеј, кој играл како напаѓач на левото крило за време на неговата кариера.
Тој најголемиот дел од играчката кариера го поминал играјќи за екипите на Седертелје и Фрелунде, каде минал вкупно 13 сезони играјќи во шведската лига. Со двата тима тој освоил по една национална титула (во сезоните 1955/56 и 1964/65), а во текот на сите осум сезони поминати во Френунд бил и капитен на тимот. На крајот од својата играчка кариера, тој ја продолжил тренерската кариера и го водел тимот на Френунд за десет сезони. Поради големиот кредит за клубот, неговиот дрес со број 13 бил повлечен од употреба во Френунда. Во два наврати бил избран во идеалниот состав на шведското првенство, во сезоните во 1958/59 година и 1959/60 година, и бил прогласен за најдобар шведски играч во 1964 година.
Тој бил стандарден репрезентативец за Шведска, помеѓу 1956 година и 1965 година и одиграл 195 официјални натпревари со 79 постигнати голови. Во тој период, тој освоил 5 медали со репрезентацијата на светските првенства, вклучувајќи две титули на светски шампиони ( СП 1957 и СП 1962 ). Тој бил дел од шведскиот олимписки тим на три последователни Зимски олимписки игри, а остварил најголем успех на Зимските олимписки игри во 1964 година во Инсбрук каде шведскиот тим освоил сребрен медал.
1 Поврзано
* Репрезентацијата на Шведска во хокеј на мраз
* Хокеј на мраз на Зимските олимписки игри во 1964 година.
* ХК Фрелунда
Јамелн

Јамелн (|Jameln) — општина во округот Лихов-Даненберг, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
1 Географија
1.1 Општински единици
Општината Јамелн се состои од следниве десет места:
* Брезе им Брухе
* Брезеленц
* Бројстијан
* Јамелн
* Лангенхорст
* Мелфин
* Платенлазе
* Тајхлозен
* Фолкфин
* Вибезе
** Хоелуфт
** Јамелнер Миле
** Крамиле
Исто така, постојат имотите Хоелуфт, Јамелнер Миле и Крамиле.
Административното седиште на општината е во Брезеленц со околу 450 жители.
2 Познати луѓе
Математичарот Бернхард Риман (1826–1866) — роден во Брезеленц.
Кори Хигинс

Кори Хигинс (|Cory Higgins; роден на 14 јуни 1989, во Данвил, Калифорнија) е американски кошаркар, бек или крило на Барселона.
1 Кариера
Хигинс ја започнал својата кариера на колеџ играјќи кошарка за Колорадо Бафалос на универзитет Колорадо, во периодот 2007-2011. Со 2,001 бод за Бафалос тој е изедначен со Ричард Роби како двајца најдобри стрелци на сите времиња на оваа екипа. Во 2011 година, Хигинс се пријавил на НБА драфтот, но не бил избран од ниту една екипа.
Потоа, истата година тој бил избран како 7-ми пик на драфтот на Развојната лига на НБА од Ири Бејхокс. Таму тој ја започнал својата професионална кариера, а многу брзо потоа тој сепак успеал да потпише НБА договор со екипата на Шарлот Бобкетс. Тој одиграл две сезони за Бобкетс, во кој забележал 44 натпревари со просек од 3,7 бода по натпревар. Откако Шарлот го отпуштил Хигинс повторно заиграл за Ири Бејхокс.
Првото европско искуство го имал во 2013 година кога потпишал за екипата на Триумф Љуберци. Со нив во сезоната 2013-2014 бил најдобар стрелец во ВТБ лигата. Во сезоната 2014-2015, настапувал за турскиот Газиантеп.
Во јули 2015, потпишал договор со екипата на ЦСКА Москва. По успешната сезона, ЦСКА ја искористила опцијата да го задржи Хигинс во клубот за уште една сезона. Вкупно за ЦСКА одиграл 4 сезони во периодот 2015-2019, и во тој период освоил две титули во Евролигата и четири во ВТБ Јунајтед лигата.
Во јули 2019, Хигинс потпишал тригодишен договор со шпанската Барселона.
2 Титули
2.0.1 ЦСКА Москва
* Евролига : 2
: 2015-2016, 2018-2019
* ВТБ Јунајтед лига : 4
: 2015-2016, 2016-2017, 2017-2018, 2018-2019
Герде (Лихов-Даненберг)

Герде (|Göhrde) — општина во округот Лихов-Даненберг, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
1 Географија
1.1 Природен парк
Општината е едел од Природниот парк Елбхеен-Вендланд.
Општината се граничи со Државната шума Герде, која претставува најголема мешана шумска област во Северна Германија.
1.2 Општински единици
Општината Герде се состои од дванаесет места. Дополнително постои Хоф Камерун и четири шумски куќи. Седиштето на општината е во Мецинген.
* Бреденбок
* Дибеколд
* Герде
* Гофелин
* Колазе
* Мецинген
* Плумбом
* Зарензек
* Шмардау
* Шмесау
* Толендорф
* Ведерин
:* Шумска куќа Мајлаге
:* Шумска куќа Надлиц
:* Шумска куќа Шнадлиц
:* Шумска куќа Циниц
:* Хоф Камерун
2 Историја
Местото е познато по Битката кај Герде, која се случила на 16 септември 1813 година во текот на Војната на шестата коалиција, во која сојузничките сили под водство на Валмоден ги поразиле француските сили предводени од Пешо.
Методика

Методика (од грчките зборови μεϑοδική (τέχνη) ''methodikḗ (téchnē)'' „Уметност на планираната постапка“) — во филозофијата на науката е севкупноста од сите научни „патишта“ со кои се стигнува до одредена цел; според ова, методиката е наука за постапките на една наука. Како составна дисциплина на една наука, методиката исто така претставува учење за методите на поучување и настава кои се користат во оваа наука.
Воопштено, поимот “методика” го опишува утврдениот начин на постапување. Поимот “методика” се користи во литературата (особено педагошка) во германското јазично подрачје, а се употребува и во македонското јазично подрачје, особено на наставничките факултети, каде методиката се изучува како еден од предметите кои ги подготвува идните наставници за одржување настава по предметот кој го студираат.
1 Поврзано
* Наставни методи
* Метод
* Методика (педагогија)
* Методика на игра
* Алгоритам — јасна постапка за решавање на проблем или класа на проблеми.
Мадемско

Мадемско (од |maden - „рудник“; |Μαντεμοχώρια, ''Мадемохорија''; поново: ''Σιδηροκαύσια'', Сидерокавсија) — историско-географска област на Халкидичкиот Полуостров во Егејска Македонија, денес во Грција. Главно населено место во областа е гратчето Леригово. Традиционалното занимање на мадемските села е рударството — рудниците за сребро во планината Пијавица (Стратоник).
Областа опфаќа 12 села од денешните општини Аристотел и Полигеро: Галачишта, Вавдос, Казанџи Маала, Стано, Варвара, Леригово, Ново Село, Извор, Ревеник, Ерисово, Долна Равна и денес напуштеното Хоруда. Како што може да се види од нивните имиња, ова во минатото биле македонски села.
Древномакедонските рудници на ова место се споменуваат кај античките автори. Рударската дејност продолжила и во римскиот период, но подоцна замрела со проработувањето на богатите рудици на злато и сребро во Шпанија. Дејноста е возобновена во византискиот период. Од IX век областа за Византијците била позната како ''Сидерокавсија'' или ''Сидерокапса''. Со доаѓањето на Османлиите во почетокот на XV век, халкидичките рудници доживеале повторен расцут. Имало околу 500-600 печки во кои се произедувале цинк и олово, а рударите плаќале данок од по една на секои 12 унци сребро. Во XVI и XVII век областа наизменично доживувала периоди на подем и пад. Во Мадемско имало и државна монетковница.
Францускиот патописец и природонаучник Пјер Белон го посетил Мадемско во 1549 г. и напишал за неговото бугарско население:
Дваесетината мадемски села уживаат особени привилегии и имале статус на ''слободни''. На чело стоел управник наречен ''Мадем-ага''. Како обезбедување на рудници на сребро е создаден корпус од 10.000 лица собран од месните села. Оваа слобода им овозможила да земат активно учество во Халкидичкото востание во 1821 г. за време на Грчката војна за независност, и при неговото задушување биле разорени. Во XIX век жителите на областа продолжиле да се занимаваат со рударство. Месното рударство претрпело силен удар со основањето на француско-отоманското претпријатие „Касандриски рудници“ во 1893 г.
Според грчкиот публицист Атанасиос Стагиритис, кој предавал грчки во Виена на почетокот на XIX век, на Халкидичкиот Полуостров се среќаваат паланки, села, планини и други места со македонски имиња: Извор, Стан, Ново Село итн. Зачувани се кажувања и песни на грчки во кои има македонски поими и имиња на староседелските Македонци. Според него, тоа подрачје веќе нема Македонци, како што ги има околу Солун и на други места.
Меѓутоа, според податоците на хилендарски калуѓери во средината на XIX век во Ново Село и соседното Извор сè уште се зборува македонски, а во 1900 г. имало извесни стари лица кои го помнеле македонскиот јазик. Патувајќи од Солун за Света Гора во 1850-те, охридскиот општественик Васил Дијамандиев слушал како по селата се пеат македонски жетварски песни, иако населението веќе ја разбирало смислата на зборовите.
1 Личности
* Константин Марониски (? – 1821) — духовник и учесник во Грчката војна за независност
2 Поврзано
* Пијавица
* Лариговско
Карвиц

Карвиц (|Karwitz) — општина во округот Лихов-Даненберг, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
1 Географија
1.1 Местоположба
Карвиц се наоѓа западно од градот Даненберг.
1.2 Општински единици
Општината Карвиц се состои од седум места. Дополнително постојат пет имоти Алт-Пудрип, Банхоф Карвиц, Хоф Лебин, Миле Тунпадел и Цилајц. Поранешната шумска населба Парпар е напуштена во 1970-тите години.* Драган
* Гамелен
* Карвиц
* Ленцен
* Наузен
* Тунпадел
* Пудрип
Имоти:
* Алт-Пудрип
* Банхоф Карвиц
* Лебин
* Миле Тунпадел
* Цилајц
Лангендорф (Долна Саксонија)

Лангендорф (|Langendorf) — општина во округот Лихов-Даненберг, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
1 Географија
1.1 Местоположба
Лангендорф се наоѓа во Природниот парк Елбхеен-Вендланд, како и во Биосферниот резерват Долносаксонска Елбталауе непосредна на реката Елба.
1.2 Општински единици
Општината Лангендорф се состои од седум места:
* Брандлебен
* Грипел
* Кахерин
* Калтенхоф (до 1945 г., составен дел на Мекленбург)
* Лазе
* Лангендорф
* Прецеце
Административното седиште на општината се наоѓа во местото Лангендорф.
2 Историја
На 1 јули 1972 година биле споени општините Калтенхоф и Лазе.
Дроб-сарма

Дроб-сарма – вид јадење со ориз и јагнешки дропчиња. Традиционално, најмногу се спрема за велигденските празници.
1 Рецепт
Се варат 2-3 лажици ориз и се остава истиот да се излади. 2-3 главици кромид ситно се сечкаат и се пропржуваат заедно со 1 кг јагнешки дроб десетина минути. Се додава сол, црн пипер и магдонос. Се трга настрана да се излади и се меша со сварениот ориз и едно јајце. Со овој материјал се полнат јагнешките кошулки и се замотуваат во сарми. Сармите се редат во огноотпорна тава за печење која се полни со вода до половина од висината на сармите. Се пече на 200<sup>о</sup>С додека испари водата. Две јајца се мешаат со една чаша јогурт и со смесата се потураат сармите. Се пече уште десетина минути.
Ној Дархау

Ној Дархау (|Neu Darchau) — општина во округот Лихов-Даненберг, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
1 Географија
1.1 Местоположба
Ној Дархау се наоѓа на левиот брег на реката Елба, околу 15 километри низводно од Хицакер и 12 километри низводно од Блекеде. Местото се наоѓа околу 35 километри источно од градот Линебург. Директно спроти Ној Дархау, на десниот брег на реката Елба, се наоѓа селото Дархау (во општината Амт Нојхаус, округ Линебург).
Општината се наоѓа во Природниот парк Елбхеен-Вендланд и делумно во Биосферниот резерват Долносаксонска Елбталауе. Низ општината тече Миленбах, кој се влева во Елба.
1.2 Општински единици
Општината Ној Дархау се состои од следниве девет места:
* Дарцау
* Дретем
* Глиниц
* Катемин
* Клајн Кирен
* Ној Дархау
* Кварштет
* Замац
* Шуцшур
Исто така, постои имотот Дарцауер Миле.
Дурендал

Дурендал или Дурандал — меч на Роланд, легендарен паладин во француската херојска литература. Се верува дека мечот исто така му припаѓал на Карло Велики во неговата младост, а преку рацете на Сарацените подоцна му припаднал на Роланд.
Постојат различни толкувања за потеклото на мечот. Некои дела од Каролиншкиот циклус укажуваат дека мечот бил искован од страна на Велунд, кој обично се наведува како изработувач на оружје во витешките романи.
1 Потекло на поимот
Името на мечот потекнува или од француската придавка ''dur'' со значење „тврд“ или од глаголот ''durer'' со значење „да се биде издржлив, отпорен“.
2 Својства
Со мечот можеле да се пресечат џиновски парчиња камен со еден замав и истиот се смета дека бил неуништлив.
3 Локална традиција
Традицијата вели дека, кога Роланд направил огромен рез во карпите со еден замав, со тоа бил создаден Роландовиот премин на Пиринеите.
Според легенда во Рокамадур, вистинскиот меч Дурендал бил оставен во тамошната црквата посветена на Богородица Марија, но бил украден од страна на англискиот крал Хенри IIво 1183 година.
Согласно локалниот фолклор се смета дека Дурендал сè уште постои и истиот е вметнат во карпест ѕид во Рокамадур. Според оваа верзија, монаси од Рокамадур од XII век тврделе дека Роланд го фрлил мечот наместо да го крие под себе и со тоа создал пукнатина во ѕидот. Меѓутоа, локалната туристичка служба за овој меч вели дека претставува верна копија на Дурендал.
4 Поврзано
* Жоајез
Вели Поле (Долно Оризари)

Вели Поле — населба од римското време. На 4 километри над некогашното село Оризари (денес современата населба Ѓорче Петров), во непосредната близина на каменоломот помеѓу селата Свиларе и Ново Село се среќаваат фрагменти од керамички садови, тегули, имбрекси и друг градежен материјал.
Не менувај го сопругот

Не менувај го сопругот (|Don't change your husband) — американски филм од 1919 година, во режија на Сесил Б. Демил по сценариото на Џини Мекферсон. Во главните улоги настапуваат: Елиот Декстер, Глорија Свансон, Лу Коди, Силвија Ештон, Теодор Робертс и Џулија Феј.
1 Синопсис
Лејла (ја игра Свансон) и Џим Портер (го игра Декстер) се маж и жена. Тој е посветен на работата, а таа е незадоволна од бракот. Џим доцни на свечената вечера по повод годишнината од бракот, а кога најпосле се појавува, на сопругата ѝ го подарува поклон што го носи бискупот, еден од гостите (го игра Робертс). На вечерата е присутен и плејбојот Шујлер ван Сатфен (го игра Коди), кој почнува да ѝ се додворува на Лејла. Благодарение на него, Лејла ја открива измамата на сопругот, а потоа ја прифаќа понудата на Шујлер и одлучува да го помине викендот во куќата на неговата тетка, госпоѓата Хакни (ја игра Ештон). Таму, Шујлер продолжува да ѝ се додворува, се однесува убаво кон неа и ѝ ветува задоволства, удобност и љубов. Сепак, таму пристигнува и Џим. За време на маскенбалот, Шујлер конечно ја освојува Лејла и таа му соопштува на Џим дека е несреќна со него и дека сака да биде слободна. Така, Лејла му станува сопруга на Шујлер, а Џим останува сам, копнеејќи по неа. Набрзо, Лејла го дознава вистинското лице на Шујлер, кој има исто толку лоши навики како и Џим. Истовремено, тој запаѓа во финансиски проблеми и Лејла му го дава дијамантскиот прстен што ѝ го купил Џим. Меѓутоа, таа открива дека Шујлер има љубовница. Ден пред Божиќ, Лејла случајно го среќава Џим, кој во меѓувреме ги променил изгледот и навиките, претворајќи се во згоден и пристоен маж. Таа го кани на вечера, а за тоа време Шујлер е со неговата љубовница Тудлс (ја игра Феј). Во клубот каде игра комар, Шујлер останува без пари и тогаш Тудлс сака да го заложи прстенот. Меѓутоа, во клубот е присутен и Џим кој го купува прстенот и го присилува Шујлер парите да ѝ ги однесе на Лејла. Таму се појавува Тудлс, која бара дел од парите, заканувајќи му се на Шујлер со скандал во весниците. Џим ја кани Лејла да му се врати и додека го чека нејзиниот одговор, Шујлер пука во него, но без последици. Филмот завршува така што Џим и Лејла повторно се во брак, а Шујлер и се додворува на друга девојка, ветувајќи и задоволство, удобност и љубов.
Селиште (Долно Свиларе)

Селиште — населба од римското време. На 500 метри западно од селото Долно Свиларе, на простор од околу 300 × 300 метри, по површината на нивите се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси и градежен материјал.
Азербејџански национален музеј за уметност

Азербејџански национален музеј за уметност (|Azərbaycan Milli İncəsənət Muzeyi) — најголем ликовен музеј во Азербејџан. Основан е во 1936 година во Баку и во 1943 година бил именуван според Рустам Мустафајев, истакнат азербејџански сценарист и театарски уметник. Музејот се состои од две згради една до друга. Музејската колекција вклучува 15.000 уметнички дела. Изложени се како постојана постановка повеќе од 3.000 експонати во 60 соби. Околу 12.000 експонати се чуваат складирани. Музејот ги менува изложбите периодично, на начин што е можно поголем број на експонати да бидат изложени. Моментално, музејот е со местоположба во две згради кои се изградени во век.
= Збирка на стара и средновековна уметност во Азербејџан =
Во оваа колекција се вклучени дела од стариот и среден век, вклучувајќи и фигури на птиците од Мана, женски фигури од III-I век п.н.е., различни садови од различни наоѓалишта во Азербејџан ископани за време на истражувањата, надгробна плоча во облик на кољ итн.. = Збирка теписи =
Музејска изложба на стари теписи од Ганџа, Карабах, Казак, Куба итн..;Работно време
Музејот работи од 10 наутро до 18.00 часот. Во понеделник музејот не работи.
;Адреса
Музејот е со адреса на улица Нијази бр. 11-13, Баку 1001 (во близина на метростаницата Ихери Шерер).
1 Галерија
2 Поврзано
* Дебурска палата
* Список на музеи во Азербејџан
* Бакушки музеј за современа уметност
Чешма (Долно Соње)

Чешма — осамен наод од римското време. Во селската чешма е вѕидана надгробна стела со релјеф и латински натпис, оштетена во горниот дел. Нејзините димензии се 62 × 47 см.
1 Поврзано
* Поткарпа — осамен наод од римското време; и
* Св. Спас — осамен наод од римското време.
Чифлик (Раштак)

Чифлик — населба од доцноантичкото време. На околу 300 метри јужно од селото Раштак, во нивите на С. Георгиевски, кои зафаќаат простор од 3 хектара, се среќава изобилство од градежен материјал (камен, тули, покривни ќерамиди), но и многубројни фрагменти од керамички садови, питоси и други наоди од кои голем дел има собрано сопственикот на нивата. За одбележување се неколкуте римски царски монети.
Поткарпа (Долно Соње)

Поткарпа — осамен наод од римското време. Над современиот пат за селото Долно Соње, на една падина се наоѓа надгробна стела, веројатно ископана при обработувањето на нивата. Стелата е од варовник, со релјефна претстава на задушна гозба и латински натпис, а нејзините димензии се 233 × 63 × 20 см. Споменикот се наоѓа на местото каде што е пронајден.
1 Поврзано
* Чешма — осамен наод од римското време; и
* Св. Спас — осамен наод од римското време.
Кале (Долно Добрино)

Кале — градиште-викус од доцноантичкото време. На 1 километар североисточно од селото Добрино и на 2,5 км јужно од Кадина Река, на врвот од високиот рид се наоѓа зарамнето плато со површина од околу 2 хектара каде се гледаат остатоци од градби за живеење, а по површина се среќаваат фрагменти од керамички садови, тегули и покривни ќерамиди.
Приклучување на Косово кон ЕУ

Приклучувањето на Косово кон Европската Унија е цел на односите меѓу двата ентитети. Единствената пречка засега за присоединувањето на Косово во ЕУ е нејзината успешна декларација за независност од 2008 година. Независноста на земјата не е признаена едниствено од Шпанија, Словачка, Кипар, Романија и Грција, како членки на ЕУ. Високиот претставник на Европската Унија за надворешна политика, Кетрин Ештон, изјавила дека иако сите земји членки на унијата не го признале Косово, сепак постооела согласност дека Косово и регионот имаат европска перспектива. Покрај Црна Гора, и Косово како своја официјална валута го користи еврото.
Европската комисија во својот годишен доклад за напредокот на земјите кандидати и потенцијални кандидати изјавила дека Косово се наоѓа пред голем предизвик. Според комисијата, земјата треба многу бргу да се справи со корупцијата и организираниот криминал, заштита на српското малцинство, изгласување на европски закони и друго.
1 Поврзано
* Приштина
* Косово
* Европската Унија
* Приклучување на Македонија кон ЕУ
Св. Спас (Долно Соње)

Св. Спас — осамен наод од римското време. При реновирањето на истоимената црква, во 1973 година, на јужниот внатрешен ѕид е откриен фрагмент од надгробна плоча со латински натпис и димензии од 84 × 40 см. Споменикот се наоѓа на местото каде што е пронајден.
1 Поврзано
* Поткарпа — осамен наод од римското време; и
* Чешма — осамен наод од римското време.
Ораовица (Прешево)

Ораовица — населено место во општината Прешево, Србија, во Пчињскиот Округ.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа во подножјето на планината Црна Гора, на надморска висина од 445 метри и е од збиен тип. Низ него портекува Ораовичка Река, при што го разделува селото на два дела. Има четири маала: ''Хаџиско, Муртеско, Чатачиско'' и ''Сејдијеско''.
2 Историја
Селото е старо. Тоа се гледа по сочуваните домородни фамилии и цркви. Селото порано се наоѓало малце посеверно од денешното, кај месноста ''киша.'' Таму имало и манастир посветен на ''Свети Петар.'' Сочувана е црквата ''Свети Никола'', која била вкопана 2 метри во земја, а исто така имало и црква во ''Чатачиското''''маало'', за која нема траг денес.
Во XIX век, селото е дел од Прешевската Каза на Приштинскиот Санџак.
По Првата балканска војна, станува дел од Кралството Србија, т.е. Јужна Србија. По Втората светска војна, званично останува во рамките на Србија.
3 Население
Според пописот од 1913 година селото има 1.259 жители и било дел од општина Прешево.
Според германска карта издадена во 1941 година, а заснована на пописот на Кралство Југославија во 1931 година, селото имало 1.350 Албанци, 100 Роми и 100 Срби.* Православни родови: ''Станковци, Миленковци, Тасини'', сите староседелци. ''Стојилковци, Љубини, Стаменкови'' и ''Стошини'' доселени од Пчиња, ''Ивковци'' доселени од Врање, ''Стојановци'' од Коќура, ''Илинци'' од Шапранце.
* Исламизирани родови: ''Потурај'' и ''Читакај'', двата се домородни.
* Муслимански родови: од фисот Соп: ''Абдулај''; за ''Блута и Дошљакај'' не се знае од кој фис се; ''Кишај, Трстен'' се од фисот Тсач; ''Бељуљај, Аљиљај, Салијај, Фетај, Абдиљај, Аметај, Сабединај, Бељуљај, Хускај, Мочај, Чотај, Корбај, Ибишај, Јакупови'' се од фишот Гаш; ''Крумај'' се од фисот Бериш; ''Дукај'' се од Красниќ; ''Маличови, Маљокај'', ''Фејзулови'' се мухаџири од Масурице; ''Јусуфови'' дошле од село Господинце; ''Исенови'' дошле од селото Лошо Букуровце; ''Беќирови и Качик'' дошле од Горна Морава; ''Абдулови'' се огранок на родот ''Абазови''.
* По 1912 година 10 муслимански семејства се иселиле во Куманово, две во Турција, едно во Жуинце и едно во кумановско Черкези.
+, Година, 1913, 1931, 1948, 1953, 1961, 1971, 1981, 1991, 2002, 2011, 2022
Население, 1259, 1550, 2189, 2388, 2698, 3284, 3776, 4113, 3774, …, 4181
Според пописот од 2022 година, селото имало 4.181 жители, со густина на населеност од 17.35/км<sup>2</sup>. 50.3% биле мажи, 49.7% биле жени.
Зајкино (Побожје)

Зајкино — осамен наод од римското време во селото Побожје. Како дел од конструкцијата на еден доцноантички гроб се пронајдени две надгробни плочи со латински натписи. Спомениците се чуваат во Музејот на Македонија во Скопје.
1 Поврзано
* Врбиче — некропола од доцноантичко време; и
* Гробишта — некропола од доцноантичко време.
Нова Мудања

Нова Мудања или само Мудања (|Νέα Μουδανιά, ''Неја Мудања'') — гратче во Касандриско, Егејска Македонија, денес седиште на општината Нова Пропонтида на Халкидичкиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 9.342 жители (2011). Основано е од грчки дојденци во 1920-тите.
1 Географија
Нова Мудања е сместена на источниот брег од Солунскиот Залив, југозападно од Полигеро, на влезот од полуостровот Касандра.
1.1 Историја
Ова неселено место за првпат е забележано во пописот од 1920 г. како ''Карги Лимани'' (''Чавкино Пристаниште'') со 168 жители, од кои 100 мажи, што значи дека се работело за место на пристанишни работници и рибари. Официјално е прогласено за село во 1922 г. кога почнале да се носат грчки доселеници од Мудања во Мала Азија. Во 1928 г. местото веќе имало 1.238 жители. Селото било уредено, заменувајќи ги поранешните неуредни пристанишни постројки со уредено пристаниште и туристички капацитети, поради што доживеало поголем раст од сите други крајбрежни населби во околината. Во 1940 г. во Нова Мудања се попишани 2.296 жители. Во 1980-тите веќе станало гратче, надминувајќи 4.000 жители и продолжило да се развива. Во 2000-тите надминало 6.000 жители, а во 2011 населението пораснало на 9.342 лица.
2 Стопанство
Население се занимава со риболов, трговија, земјоделство и свиларство — занает кој бегалците го довеле со себе од Мала Азија. Денес Нова Мудања е најдинамичниот град во западниот дел на полуостровот и е важно одморалиште со бројни туристи. Во средината на јули се одржува Фестивал на сардината.
3 Поврзано
* Халкидик
Нова Каликратија

Нова Каликратија (|Νέα Καλλικράτεια, ''Неја Каликратија'') — гратче во Касандриско, Егејска Македонија, денес во општината Нова Пропонтида на Халкидичкиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 7.238 жители (2011). Основано е од грчки дојденци во 1920-тите.
0.1 Географија
Гратчето е сместено во западниот дел на Халкидичкиот Полуостров, на брегот на Солунскиот Залив
0.2 Историја
Во подрачјето на гратчето е откриена населба од праисториско време. Местото уживало просперитет во македонската држава, за што сведочи Новокаликратиската надгробна стела. Стелата датира од 440 г. п.н.е. и денес е изложена во Солунскиот археолошки музеј како најстариот и најважниот древномакедонски релјеф.
Во византиско време на местото на Нова Каликратија било подрачје со земјоделски поседи под името Стомио кои му припаѓале на манастирот Ксенофонт.
На 1 км северозападно е византиската црква „Св. Трифун“.
Нова Каликратија е основана во 1922 г. од грчки дојденци од источнотракиското гратче Каликратија, кое денес го носи името Мимарсинан и е предградие на Истанбул.
1 Поврзано
* Халкидик
Даутли (Солунско)

Даутли (|Μονόλοφο, ''Монолофо''; до 1926 г. ''Δαουτλή'', ''Даутли'')— село во Солунско, Егејска Македонија, денес во општината истоимената општина во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 370 жители (2011).
1 Географија
Селото е сместено во областа Вардарија на Солунското Поле, на левиот брег на реката Галик. Се наоѓа на помалку од 3 км североисточно од Џумаја, северно од Солун, а јужно од Кукуш.
2 Историја
Сè до 1920-тите селото Даутли било населено со Турци.
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор, кога населението броело 86 жители, сите Турци. Во овој период, во својот патописен попис Боривое Милоевиќ го завел како село со 10 турски куќи, а во 1920 г. се попишани само 26 жители, што укажува на тоа дека пострадало во Првата светска војна. Во 1924 г. населението е иселено во Турција согласно Лозанскиот договор, а на негово место се доведени грчки колонисти, и тоа 29 семејства од Понд и 4 семејства од Источна Тракија. Во 1928 г. Даутли било наполно дојденско село со 123 жители од 35 семејства. Во 1926 г. селото е преименувано во Монолофо.
Населението на Даутли доживеало нагол пораст почнувајќи од пописот во 1961 г. бидејќи кон него почнало да се брои населението на селото Прнар, кое потоа е напуштено.
3 Стопанство
Во селото претежно се произведуваат тутун и жито.
4 Поврзано
* Вардарија
Слатина (Зелениково)

Слатина — населба од неолитско време. Се наоѓа на 200-300 метри пред влезот во селото Зелениково, лево од патот и железничката пруга, на пространа тераса што се издига над старото корито на Вардар, на десната страна. Поголем дел од теренот е обработлив и е сопственост на ЗИК „Светлост“. Со длабокото орање и садењето на овошки површинските слоеви се оштетени и развлечени. Наоѓалиштето е откриено уште во 1950 година, кога е извршено и првото пробно ископување. Подоцна, со ископувањата во 1954 и 1955 година, а особено во 1974 и 1975 година се откриени остатоци од куќи (лепеж) и разни предмети од материјалното производство, особено од керамика. Се работи за поголема населба од средниот неолит, со подолга интерна еволуција, истовремена со населбите од културната група Анзабегово-Вршник II-IV. Посебно значајни се наодите од последниот слој на населбата, од времето на доцниот неолит, според кои е воведена нова културна група наречена Зелениково II. Наодите се чуваат во Музејот на Град Скопје.
1 Поврзано
* Црквиште — кастел од доцноантичко време.
Црквиште (Зелениково)

Црквиште — кастел од доцноантичкото време. Се наоѓа на 1 километар југозападно од селото Зелениково и 2 километри северозападно од железничката станица „Зелениково“, на височинка што се издига над составот на Зелениковска Река и реката Дартошама. На простор од околу 110 × 55 метри се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси и градежен материјал, а околу него остатоци од ѕидови од одбранбен бедем и кули. На неколку места се забележуваат темели од помали градби, а има и темели од голема трикорабна базилика.
1 Поврзано
* Слатина — населба од неолитско време.
Славутич

Славутич (|Славу́тич) — град во северна Украина, намерно изграден за евакуираниот персонал од атомската централа Чернобил, по катастрофата од 1986 година која се случила во близина на градот Припјат. Градот географски се наоѓа во Репкинскиот реон, Черниговска област, но административно е дел од Киевската област. Во 2014, во градот живееле 25,112 жители.
Вахид Халилхоџиќ

Вахид Халилхоџиќ (роден на во ) — поранешен фудбалер на Југославија и репрезентативец од Босна и Херцеговина, кој играл на позицијата центарфор, и денешен фудбалски тренер . Настапувал за Вележ од Мостар и француските клубови Нант и Пари Сен Жермен.
1 Фудбалска кариера
Халилхоџиќ започнал да игра фудбал во ФК Турбина, во неговиот роден град, а потоа се преселил во Мостар и започнал да игра во младинската екипа на Вележ во 1969 година. Во Вележ станал првотимец во сезоната 1972/73 и се развил во ефикасен водач на нападот, и во неговиот дрес постигнал 106 голови на 206 прволигашки натпревари. Како член на Вележ, тој го освоил Фудбалскиот куп на Југославија во 1981 година . За Вележ одиграл вкупно 376 натпревари и постигнал 253 голови.
Од есента 1981 година играл за францускиот прволигаш ФК Нант, со кого во сезоната 1982/83 го освоил Француското првенство и бил најдобар стрелец на лигата со 27 голови.
2 Репрезентација
Покрај 12 одиграни натпревари и исто толку голови постигнати за младата репрезентација на Југославија (1975-1978), тој исто така одиграл 15 натпревари и постигнал 8 гола за најдобрата селекција на Југославија. Дебито го имал на 19 јуни 1976 година во натпревар против Холандија (2: 3) на завршниот турнир на Купот на нации во Загреб, а последен пат играл на 3 април 1985 година против Франција (0: 0) во Сараево, квалификувајќи се за Светскиот куп во 1986 година .
2.1 Тренер
* ФК Вележ Мостар (Југославија - БиХ)
* ФК Бове-Оаз (Франција)
* Раџа Казабланка (Мароко)
* Лил ОСЦ (ФРА)
* ФК Рен (ФРА)
* ПСЖ (ФРА)
* Трабзонспор, Истанбул, Турција
* Ал Итихад ( С. Арабија )
* Брегот на Слоновата Коска * Динамо Загреб
* Алжир
3 Успеси и признанија
3.1 Како играч
* 1981 година - победник на Југословенскиот куп (Вележ)
* 1983 година - Шампион на Франција (Нант)
* 1983 и 1985 година - најдобар стрелец на Франција (Нант)
3.2 Како тренер
* 1997 година - бил победник во африканската Лига на шампиони.
* 1998 - Шампион на Мароко (Раџа Казабланка)
* 2004 година - Победник на францускиот куп (ПСЖ)
Три бои: Сино

Три бои: Сина (француски: ''Trois couleurs: Bleu'') — филм на Кшиштоф Кишловски (Krzysztof Kieślowski) од 1993 година. Исто така, Кишловски е автор и на сценариото, заедно со Кшиштоф Пјешевич, Агњешка Холанд и Славомир Иџиак. Музиката ја компонирал Збигњев Преснер. Главните улоги ги толкуваат: Жилиет Бинош (Juliette Binoche), Беноа Режан (Benoît Régent), Флоранс Пернел (Florence Pernel), Шарлот Вери (Charlotte Véry). „Три бои: Сина“ е првиот дел од трилогијата „Три бои“ кои ги симболизираат боите на француското знаме и паролите за слобода (сино), еднаквост (бело) и братство (црвено). Филмот ја освоил наградата „Златен лав“ и уште шест други награди на Филмскиот фестивал во Венеција, три награди „Цезар“ и бил номиниран за „Златен глобус“.
1 Синопсис
Жули (ја игра Бинош) е во среќен брак со познатиот композитор Патрис. Додека семејството се вози во автомобил, Патрис ја губи контролата над воланот и удира во дрво. Во несреќата гинат Патрис и ќерката, а Жули е тешко повредена. Уште додека заздравува во болницата, Жули размислува за самоубиство, но сепак се решава да ја победи болката по изгубеното семејство на тој начин што ќе ги прекине сите врски од нејзиниот дотогашен живот. Таа ја сместува мајка си во дом за старци, ги пали партитурите на неизведениот „Концерт за Европа“ на нејзиниот сопруг, ја испразнува куќата и дава налог за нејзина продажба и си го враќа моминското презиме. Откако води љубов со најблискиот соработник на Патрис (кој одамна е вљубен во неа), таа веднаш го напушта и се сели во Париз. На тој начин, таа сака да побегне од сè што ја врзува за спомените на семејството и болните емоции. Во Париз, Жули се спријателува со сосетката Лусил, а потоа дознава дека соработникот на Патрис сочувал копија од партитурите на концертот и дека планира да го доврши. Исто така, таа дознава и дека Патрис имал љубовница која е бремена и очекува негово дете. Жули се запознава со љубовницата на Патрис, ѝ ја поклонува семејната куќа, започнува љубовна врска со соработникот на Патрис и го довршува неговиот концерт.
Братоубиство

Братоубиство или фратрицид (од латински: ''frater'' „брат“ и ''cida'' „убиец“ или ''cidum'' „убиство“, двете изведени од ''caedere'' „да убиеш, да пресечеш“) — чин на убиство на сопствениот брат.
1 Религија и митологија
Во абрахамските религии најпозната е библиската приказна за убиството на Авел од страна на брат му Каин. Во римската митологија, градот Рим е основан како резултат на братоубиство, при што близнаците Ромул и Рем се скарале околу тоа кој е миленик на боговите и околу плановите за изградба на Рим, по што Ромул го убил Рем и се прогласил за прв крал на Рим.
2 Римско Царство
Најпознатото братоубиство во Римското Царство е убиството на Публиј Септимиј Гета по наредба на неговиот брат Каракала во 211 година. По смртта на нивниот татко Септимиј Север во февруари 211 година, браќата го наследиле како коимператори. Нивното заедничко владеење се покажало како неуспешно, а секој од нив ковал заговор да го убие другиот. Во декември истата година, Каракала се преправал дека ќе одржи помирување во домот на нивната мајка Јулија Домна, а Гета бил намамен да дојде невооружен и без стража. По пристигнувањето на Гета, група центуриони лојални на Каракала го убиле, при што тој умрел во рацете на својата мајка.
3 Персиско Царство
Најпознатото братоубиство во Персиското Царство е убиството на Бардија, синот на Кир Велики, од страна на неговиот брат Камбиз Втори.
4 Отоманско Царство
Во Отоманското Царство постоела политика на судско, кралско братоубиство, воведена од султанот Мехмед Втори, чиј дедо Мехмед Први морал да води макотрпна и тешка граѓанска војна против своите браќа (што ја довело империјата близу до пропаст) за да го преземе престолот. Кога нов султан доаѓал на престолот, и откако ќе му се родел првиот машки престолонаследник, тој ги затворал сите свои браќа и наредувал да се задават со свилена марама. Најголемото братоубиство се случило кога султанот Мехмед III дошол на престолот, при што тој го наредил убиството на 19 негови браќа, кои потоа биле погребани заедно со нивниот татко. Целта на овој масакр била да се спречи граѓанска војна. Поради јавното несогласување, неговиот наследник Ахмед Први ја прекинал оваа практика, заменувајќи ја со доживотна затворска казна во Кафез, кој бил дел од Отоманската палата.
5 Могулско Царство
Во Могулското Царство, братоубиствата честопати се случувале како резултат на војните за наследување. Во 1622 година, шахот Јахан го убил својот најстар брат Кусрау Мизра. Во 1628 година, тој го убил и својот брат Шахријар. Синот на шахот Јахан, Дара Шикох, бил убиен од страна на својот брат Аурангзеб на 30 август 1659, а убиството го сведочел неговиот преплашен син.
6 Поврзано
*''Фратрицид'' - расказ од Франц Кафка
* Каин и Авел
* Ромул и Рем
7 Наводи
Три бои: Црвена

Три бои: Црвена (француски: ''Trois couleurs: Rouge'') — полско-француски филм во режија на Кшиштоф Кишловски (Krzysztof Kieślowski) од 1994 година. Исто така, Кишловски е автор и на сценариото, заедно со Кшиштоф Пјешевич (Krzystof Piesiewicz). Главните улоги ги толкуваат: Ирен Жакоб (Irene Jacob), Жан-Луј Третињан (Jean-Louis Trintignant), Фредерик Федар (Frédérique Feder) и Жан-Луј Лори (Jean-Pierre Lorit). „Три бои: Сина“ е третиот дел од трилогијата „Три бои“, која ги симболизира боите на француското знаме и паролите за слобода (сино), еднаквост (бело) и братство (црвено). Во него, низ приказната за необичниот однос меѓу стариот, циничен судија и младата студентка, Кишловски ги прикажува тешкотиите во зближувањето на луѓето и неможноста од потполно разбирање. Филмот имал номинации за „Оскар“, за „Златен глобус“, за БАФТА и за Европските филмски награди. Кишловски изјавил дека „Три бои: Црвена“ ќе биде негов последен филм, сакајќи остатокот од животот да го помине изолиран од светот, но две години по премиерата на филмот тој починал.
1 Синопсис
Младата и убава Валентина (ја игра Жакоб) студира во Женева и работи како манекенка и фото-модел. Заради бројните обврски и честите патувања, таа сè поретко се гледа со нејзиното момче, Англичанец. Еден ден, таа со автомобилот удира куче и додека му помога на животинчето го запознава неговиот сопственик, стариот Жозеф Керн (го игра Трентињан), поранешен судија. Неговото студено и загадочно однесување ја интригира Валентина. Керн е циничен и осамен човек чие омилено хоби му е прислушкување на телефонските разговори на соседите. По почетните несогласувања, Валентина постепено почнува да гради пријателски односи со Керн, сфаќајќи дека се сродни души. Од судијата ќе дознае дека тој некогаш бил лудо вљубен во девојка што го изневерила со друг маж, па отишла со него во Англија, но загинала во сообраќајна несреќа. Истовремено, во соседството на Валентина живее младиот студент Аугуст, чија судбина на необичен начин ќе се спои со нејзината судбина.
Балџа (планина)

Балџа или Сиври Тепе (|Σιβρί, ''el''; од |Sivri Tepe - „остар рид“; ''el'', ''Балѕа'', ''Γούργουρας'', ''Гургурас'') — низок планински венец во Солунско, Егејска Македонија, со најголема висина од 561 м. Претставува северен продолжеток на планината Хортач.
Во османлиско време планината се нарекувала и ''Карадакли'', наспроти ''Карадаг'' (планината Круша), која се смета за нејзин продолжеток.
1 Топографија и хидрографија
Овој низок венец има правец на протегање југоисток-северозапад, во должина од 12 км. На југоисточниот крај продолжува во Хортач преку превојот Дервент, додека пак на северозападниот завршува кај Горчливото Езеро, на границата со Кукушко. Покрај истоимениот највисок врв, се издвојува и Висок Врв (Ипсили) со надморска височина од 465 м. Највисокиот врв нуди одличен поглед на Солун и Солунскиот Залив.
По Балџа течат бројни потоци, од кои највеќето завршуваат како притоки на реката Галик. На еден од овие потоци има добро зачувана воденица од византиско време.
2 Врвови
+ Врвови, Име, Грчки, Висина, Местоположба
Балџа, Κορυφή, Μπάλτζα, Γούργουρας, 561 м, ИЈИ над Балџа
Ендик, 493 м, ЈИ над Балџа
Бујуктепе, И над Балџа
Странки, 362 м, С над Даутбал
Џумаја, 390,3 м, ЈЈИ над Џумаја
Сивритепе, 485,8 м, И над Ново Село и З над Даутбал
Ќусташ, С над Даутбал
Арапи, 281 м, И над Даутбал
Чиљак, С над Антуполи
Јасла, С над Антуполи
3 Населени места
Во подножјето на Балџа лежат следниве населени места:
* југ: Стар Даутбал (Палеокастро), Нов Даутбал (Ореокастро), Антуполи (Антокипи)
* запад: Ново Село (Неохоруда), Градобор (Пендалофос)
* север: Нареш (Неја Филаделфија), Џумаја (Месео), Даутли (Монолофо)
* исток: Балџа (Мелисохори), Ајватово (Лити)
4 Поврзано
* Хортач
* Круша
Нада Стефановска

Нада Стефановска (Битола, – , ) – македонска глумица.
1 Животопис
Нада била родена во 1927 година во Битола.
Својата глумечка кариера ја започнала многу рано во Народниот театар во Крагуевац, а ја продолжила во Народниот театар во Битола каде останала до 1955 година и каде во 1952 година го добила синот Горан.
Од 1955 до 1961 година работи во Народниот театар во Прилеп каде забележала многу плоден период. Во 1957 година, таа го добила синот Влатко.
По преселувањето во Скопје, извесно работела како член на Драмското студио на Радио Скопје.
Ненад Нацев

Ненад Нацев — македонски глумец.
1 Филмографија
2000-ти&#9650;
2005, Контакт, Телохранител 1
2010-ти&#9650;
2013, Between, Јоцо
2014, Аудиција, Јури
2014, До балчак, Пере
2014, Среќна Нова 1903 ТВ-филм, Васил Чакаларов
2015, Последниот Македонец, Германос Каравангелис
2015, Карма, Такси возачот
2018, Преспав, Ристе
2019, Врба, Бранко
2020-ти&#9650;
2022-2023, Бистра вода, Шабан
2024, Убиј ги прво децата ТВ-филм, Борис
2024, Преспав ТВ-серија, Новинар
Каца

Каца – голем, валчест, дрвен сад, стегнат со обрачи, на дното проширен, а на горната страна отворен. Каците се користат за чување расол, туршија, сирење, месо и други производи. Од бочвата се разликува по тоа што горната страна на садот е отворена или се покриван со посебен дрвен капак. Каца со мала зафатнина се нарекува каче.
Како и бочвите, така и каците се изработуваат од дрвени летви стегнати со железни обрачи. Најчесто се користи даб, поретко се користи багрем и костен. Кацата има еден отвор – горната основа на садот.
1 Поврзано
* Бочва
* Кофа
* Качарски занает
Бочва

Бочва или фучија – голем дрвен сад со два газера стегнат со обрачи во кој се чуваат течности, најчесто вино; големо буре. Бочвите се користат за производство и чување вино и пиво и концентрирани алкохолни пијалаци – ракија, саке, текила, бренди, виски, рум и др. Кога пијалаците одлежуваат во бочви, тие добиваат дел од супстанците кои се содржат во дрвото како ванилин и танин.
Бочвите се изработуваат до дрвени летви, стегнати со железни обрачи. Најчесто се користи даб, поретко се користи костеново дрво, а за јапонското саке – понекогаш и кедрово. Бочвата има 2 отвора:
* горен, низ кој се налева течноста, и
* долен (со чеп), низ кој се точи течноста.
1 Поврзано
* Каца
* Кофа
* Бочварски занает