procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Светигеоргиев Проток

Светигеоргиев Проток или Светигеоргиев Канал (|St George's Channel, |Sianel San Siôr, |Muir Bhreatan) — проток меѓу Британските Острови кој го поврзува Ирското на север со Келтското на југозапад.
Во минатото, поимот „Светигеоргиев Проток“ се користел како истоветен на поимите „Ирско Море“ и „Ирски Проток“, опфаќајќи ги сите водни површини помеѓу Ирска на запад и Велика Британија на исток. Некои географи подоцна почнале така да го нарекуваат делот кој ги дели Велс и Ленстер во Ирска, понекогаш подразбирајќи ги и водите на југ помеѓу Западниот Крај во Англија и источен Манстер во Ирска; ова подрачје денес е познато како Келтско Море. Во Република Ирска, под Светигеоргиевиот Проток обично се подразбира само најтесниот дел, помеѓу ’ртот Карнсор во Вексфорд и ’ртот Св. Давид во Пембрукшир, иако пошироката смисла е задржана во секојдневна употреба.
Според тековната дефиниција на Меѓународната хидрографска организација, јужната граница на „Ирското Море и Светигеоргиевиот Проток“ како „Линија која го поврзува ’ртот Св. Давид со ’ртот Карнсор“ и не ги разграничува тие две водни површини. Нацрт-верзијата на IV издание од 2002 г. го изоставува протокот.
Името „Светигеоргиев Проток“ е посведочено во 1578 г. во дневникот на морепловецот Мартин Форбишер. Се смета дека доаѓа од легендата за патувањето на Свети Георги, кој дошол во Британија од Византија приоѓајќи преку протокот кој денес е наречен по него. Името добило на популарност со англиската колонизација на Ирска во XVI и XVIII век.
1 Поврзано
* Северен Проток
* Ирско Море
Скитањата на Осијан и други песни

Скитањата на Осијан и други песни (англиски: ''The Wanderings of Oisin and Other Poems'') е првата поетска збирка на ирскиот поет Вилијам Батлер Јејтс, објавена во 1889 година. Печатењето на книгата го помогнал ирскиот национален деец Џон О'Лири кој го организирал собирањето на претплатата, а преводот на англиски јазик го направил Семјуел Фергусон.
1 Содржина
Збирката ги содржи следниве песни:
* Скитањата на Осијан (The Wanderings of Oisin)
* Песната на среќниот овчар (The Song of the Happy Shepherd)
* Тажниот овчар (The Sad Shepherd)
* Наметката, чамецот и чевлите (The Cloak, the Boat, and the Shoes)
* Анашуја и Виџаја (Anashuya and Vijaya)
* Индиецот врз бог (The Indian upon God)
* Индиецот на неговата сакана (The Indian to His Love)
* Паѓањето на лисјето (The Falling of the Leaves)
* Ефемера (Ephemera)
* Лудилото на кралот Гол (The Madness of King Goll)
* Украденото дете (The Stolen Child)
* На островот во водата (To an Isle in the Water)
* Во градината Сали (Down by the Salley Gardens)
* Медитацијата на стариот рибар (The Meditation of the Old Fisherman)
* Баладата за отецот О'Харт (The Ballad of Father O'Hart)
* Баладата за Моли Меги (The Ballad of Moll Magee)
* Баладата за ловецот на лисици (The Ballad of the Foxhunter)
2 Осврт кон делото
Централно место во збирката зазема долгата наративна песна „Скитањата на Осијан“ или „Скитањата на Оишин“ која Јејтс ја започнал во 1886, ја завршил во 1888, а ја објавил во 1889 година. Темата за песната Јејтс ја зел од познатата ирска легенда за Осијан. Во „Скитањата на Осијан“, трите патувања ги симболизираат трите фази во животот на Јејтс: среќното детство во Слајгоу (првата книга), напорното момчештво во Лондон (втората книга) и младоста во Хаут (третата книга). Исто така, таа е поврзана и со ирското национално ослободително движење, зашто госпоѓата која ја спасува Осијан е Ирска. Според критичарот Еллман, поемата е ирска по името и по пејзажите, по стилот е предрафаелитска, а по методот симболистичка. Поемата е значајна како прв пристап на Јејтс кон митологијата и историјата кои се посмислено и посилно присутни во подоцнежното негово творештво. Во едно свое писмо од времето на објавувањето на песната, самиот Јејтс ги воочува нејзините слабости, пишувајќи: „Немам преголеми надежи во врска со книгата. Се плашам дека бев малку неразбирлив. А, навистина, имав нешто да кажам. Не знам дали го реков тоа. Сето тоа сега изгледа збркано, неповрзано, нејасно.“
ФК Енерги Котбус

ФК Енерги Котбус е фудбалски клуб од Котбус, Германија. Моментално се натпреаврува во Регионалната лига Североисток, четвртото ниво на германскиот фудбал.
Клубот бил основан во 1963 година и досега има одиграно шест сезони во Првата Бундеслига.
Дејана Николовска

Дејана Николовска (1981, Скопје, СР Македонија, СФРЈ) - македонска режисерка.
1 Животопис
Дејана Николовска е родена во Скопје, во 1981 година. Во 2000 година се запишала на Руската академија за театарска уметност (ГИТИС), во класата на професорот Леонид Хејфец. Таа е втората личност од Македонија (по Иван Поповски) која дипломирала театарска режија на оваа академија. Од 2005 до 2009 година работела како асистент-педагог на катедрата за режија при ГИТИС, во класите на професорите Олег Кудрјашов и Леонид Хејфец.
2 Творештво
Дејана Николовска работи како слободен уметник, а освен со режија, таа се занимава и со филм. Во 2003 година, уште додека била студентка, Николовска ја поставила претставата „Семејни приказни“ на Биљана Србљановиќ со која ја добила наградата за најдобра режија меѓу студентските претстави во Русија. Нејзиниот најважен филмски проект е серијата „Именденот на Татјана“ (220 епизоди) за првиот канал на Руската национална телевизија. Исто така, таа работела проекти и во шоу-бизнисот, како режисерка во московската „RosArt group production“.
Источна Прусија

Источна Прусија (|Ostpreußen) — покраина во поранешната германска држава Прусија. Во 1937 година покривала површина од 36 993,9 км<sup>2</sup> и броела преку два милиони, претежно германски жители.
Главен град на Источна Прусија е Кенигсберг, денешен Калининград, со околу 372.000 германски жители (1939) одн. денешни 425.000 Руси.
Источна Прусија до 1945 година била северoисточен крај на Германија, низ одлуките на Сојузниците во Втората светска војна покраината е поделена помеѓу Полска и Советскиот Сојуз. Германските жители тогаш биле иселени, а населена била со луѓе од Советскиот Сојуз и протераните Полјаци и Украинци од областите кои по 1945 година припаднале на Советскиот Сојуз.
Денес покраината е поделена меѓу Калиниградската Oбласт која припаѓа на Русија и делови од Вармиско-мазурското Војводство во Полска.
1 Поврзано
* Западна Прусија
71 Лебед

71 Лебед — ѕвезда во северното соѕвездие Лебед, на растојание од 212 светлосни години од Сонцето.''71 Лебед'' е Флемстидовата ознака; а пак Бајеровата ознака е g Cygni. Може да се види со човековото око како, портокалова ѕвезда со привидна величина од 5,22. Ѕвездата се приближува кон Земјата со околусончева радијална брзина од −21.5 км/с.
Со проценета старост од една милијарда години, станува збор за развиена џиновска ѕвезда од спектрален тип K0− III, што пак значи дека оваа ѕвезда го согорелаводородот во јадрото и со тоа нараснала. Станува збор за црвеногрутчест џин, што пак укажува дека ѕвездата е на хоризонталната гранка на Херцшпрунг-Раселовиот дијаграм и создава енергија преку хелиумово соединување во јадрото. Оваа ѕвезда е двојно поголема маса од онаа на Сонцето и со полупречник 8 пати поголем од Сончевиот. Нејзината сјајност е 45 пати поголема од сјајноста на Сонцето од нараснатата фотосфера при делотворна температура од 4.983 K.
Ботом

Ботом (|The Bottom), изворно: Боте (|Botte) — главно и најголемо населено место на островот Саба, во Карипска Холандија. Во 2001 г. гратчето имало 462 жители или околу една четвртина од населението на островот. Се претпоставува дека во 2012 г. овој број се накачил на 537 трајни жители.
1 Историја
Населбата е основана во 1632 г од доселеници од холандскиот крај Зеланд, кои ја нарекле „Боте“ (''De Botte''), што на тогашен холандски значи „вангла“, поради котлинскиот карактер на местото, обиколено со планини. Денешното англиско име ''The Bottom'' е звучно прилагодено од изворното холандско.
2 Географија
Боттом е сместен во југозападниот дел на островот, во подножјето на вулканската планина Маунт Синери, која со своите 877 м е највисокото место во Кралство Холандија. На 2 км на запад од Ботом се наоѓа единствената плажа на островот, во заливот Велс. На 1,5 км источно од гратчето е пристаништето на островот.
3 Установи
Гратчето има управни служби, болница, старечки дом, спортско игралиште, три цркви, библиотека, разни продавници и медицински факултет.
4 Настани
Во Ботом има разни настани во текот на годината. Лете се одржува неколкудневен карневал наречен „Карневал на Саба“, чии шаренолики поворки се придружени од музика со челични тапани и настапи на месни изведувачи.
Друг поважен настан е Денот на Саба кога се затворени сите јавни установи и дуќани, а низ улиците има паради и други активности. На спортското игралиште се одржува концерт на кој настапуваат домашни музичари и групи од пошироките Кариби. За возрасните се приредува натпревар во риболов, а децата учествуваат во конкурс за најдобар цртеж.
5 Поврзано
* Маунт Синери
* Саба
Метларка

Метларка – машина за метење на големи отворени површини, улици и сл. Метларката е многу поефикасна и побрза во чистењето на јавните и други површини во однос на рачното метење кое се практикувало претходно. Истата ја отстранува нечистотијата како од природно потекло (лисја), така и од човечко потекло (амбалажа).
1 Функционирање
Вообичаено современата метларка е опремена со две ротирачки четки на предната страна кои ги зафаќаат повеќето отпадоци (лименки, хартија, догорчиња, итн.). Овие отпадоци се вшмукуваат преку цевка во сад во задниот дел на машината.
2 Галерија
Орањестад (Свети Евстахиј)

Орањестад (|Oranjestad) — главно и најголемо населено место на островот Свети Евстахиј во Карипска Холандија. Населението брои околку 1.000 жители.
1 Географија и опис
Ова е пристанишно гратче, поделено на два дела: Долен и Горен (''Lower Town'' и ''Upper Town''). Долниот Град излегува на пристаништето и се состои од појасот крај самото море, со продавници за нуркачка опрема и разни рушевини од колонијално време. Во Горниот Град се наоѓа обновениот центар на стариот град и претставува средиште на стопанските дејности на островот.
Во гратчето има бакалници, ресторани и барови, библиотека, неколку училишта, една клиника и зградите на управата. Има доста посетители од соседниот остров Свети Кристофер, кои доаѓаат да пазаруваат увозна стока по поевтини цени.
2 Историски места
Најголемата знаменитост на Орањестад е тврдината Орање од XVII век во строгиот центар на градот, која е добро одржана и гледа кон морето. Изградена е на карпи кои се издигаат над брегот и има топови, целосно зачувани бастиони и воен двор. Во близина се наоѓа музејот, а недалку се и остатоците на една од најстарите синагоги на западната полутопка заедно со нејзините гробишта.
Други забележителни градби се делумно срушената холандска реформистичка црква од 1755 г. како и разни обновени куќи на трговците и онаа на управникот (''Gezaghebber''), која важи за најстара. Тука има и обновени домови во карипски стил со дрвена градба. Дел од градбите од XVIII век со време биле проголтани од морето и истите можат да се видат само со нуркање.
3 Поврзано
* Вилемстад
* Свети Кристофер
* Карипска Холандија
Хипербола

:''За стилската фигура, погледајте ја Хипербола (лингвистика)''
Хипербола (|ύπερβολή, претерување) – во математиката алгебарска крива од втор ред во рамнина, дадена со следната равенка: <math>\frac{x^2}{a^2} - \frac{y^2}{b^2}=1</math>. Се состои од два симетрични дела, има жаришта и две асимптоти дадени со равенката <math>ay \pm bx = 0</math>. Пресекот на асимптотите претставува центар на симетрија на хиперболата.
Хиперболата, заедно со параболата и елипсата, претставуваат три вида конусни пресеци. Конусните пресеци се добиваат во пресекот на рамнина со
конусна површина (конусната површина се протега во двете насоки).
1 Равенки на хиперболата
Параметарските равенки на хиперболата се: <math> \begin{cases} x = a \sec \alpha \\ y = b \tan \alpha \end{cases} </math>
Во Декартовиот координатен систем, хиперболата се опишува со равенката:
:<math>\frac{x^2}{a^2\frac{y^2}{b^2}=1. </math>
2 Особини
Постојат две важни особини на фокусите на хиперболата <math>F_1, F_2</math>:
# За секоја точка на хиперболата Р, важи (''d'' е растојанието): <math>\qquad \mid d(P,F_1) - d(P,F_2) \mid = 2a \qquad a \in\mathbb{R}</math> Ова својство ја овозможува и следната дефиниција на хиперболата: ''Геометриско место точки во рамнина, за кои апсолутната вредност на разликата на растојанието од која било точка до две фиксни точки во истата рамнина (двата фокуса), е константна.''# Тангентата на секоја точка на хиперболата Р претставува бисектриса <math>\angle F_1PF_2</math>.
3 Поврзано
*Конусен пресек
*Елипса
*Парабола
ФК Дуизбург

МСВ Дисбург (германски изговор: [ʔɛm ʔɛs faʊ ˈdyːsbʊɐ̯k]), е германски асоцијациски фудбалски клуб со седиште во Дисбург, Северна Рајна-Вестфалија. Прекарот Дие Зебрас за нивните традиционални дресови дресови, клубот беше еден од оригиналните членови на Бундеслигата, кога беше формиран во 1963 година.
Историја
Додека Дисбург отсекогаш бил конкурентска страна, вистинскиот успех досега ги избегнуваше. Во раната историја, тие зафатија голем број локални првенства, па дури и уживаа во еден пар непоразени сезони (1913–1413), кога постигнаа 113 голови, додека само се откажуваа од 12. Во 1929 година, тие го освоија првото првенство на Долна Рајна и се квалификуваа за првпат за националните првенства, повторувајќи го подвигот во 1931 година.
Како и да е, клубот потоа влезе во задниот дел од кој тие навистина не закрепнаа до 1950-тите, кога уште еднаш започнаа да настапуваат на конкурентни страни. За време на Втората светска војна, клубот се приближи до преклопување, но се врати да игра по војната што се појави како градски шампион во 1946 година. Во 1951 година, Дисбург заработи промоција на највисокиот лет Оберлига Вест со својата прва позиција во 2. Оберлига Запад Оберлига Запад беше најконкурентната поделба на германскиот фудбал во тоа време, и освен сезоната 1954–55, Дисбург ќе играше прволигашки фудбал таму точно до времето на формирање на Бундеслигата.
Istorija
ФК Кадино (Кадино)

ФК Кадино — македонски фудбалски клуб од Кадино, скопско. Клубот моментално се натпреварува во Втората македонска фудбалска лига - Запад.
1 Историја
Клубот бил основан во 1969 година.
2 Титули
* Трета македонска фудбалска лига - Север (1): 2018/19
ФК Плачковица

ФК Плачковица — македонски фудбалски клуб од Радовиш. Во сезона 2020/2021 Плачковица заврши на деветото место на табелата во Втората македонска фудбалска лига - Исток и со тоа испадна во Трета лига - Исток. Плачковица не настапи во сезона 2021-2022 во Трета лига - Исток. Клубот моментално не се натпреварува во сениорска конкуренција.
1 Историја
Клубот бил основан во 1942 година.
2 Титули
* Трета македонска фудбалска лига - Исток (1): 1993/94
ФК Пехчево

ФК Пехчево — македонски фудбалски клуб од Пехчево. Клубот моментално настапува во Втората фудбалска лига на Македонија - Исток.
1 Историја
Клубот бил формиран во 2015 година.
2 Состав
од 20 август 2019
Андрејаш

Андрејаш бил втор син на кралот Волкашин, брат на кралот Марко и млад крал. По смртта на татка си во 1371 година, кога брат му Марко ја презел кралската титула, Андрејаш станал млад крал.
Ја управувал областа југозападно од Скопје, по долината на реката Треска, во Порече и Кичевско. Водел одвоени финансии од неговиот брат Марко, ковал сопствени монети и издавал повелби. Во 1388/1389 година го подигнал манастирот „Свети Андреја“ на реката Треска, во близина на Скопје и го дарувал со богати имоти. Пред турската опасност, летото 1394 година, заедно со неговиот брат Димитар, ја напуштил Македонија и преку Дубровник, заминал во Унгарија во служба на унгарскиот крал Сигизмунд во 1393/4 година. Починал пред 1399 година.
1 Наводи
ФК Саса

ФК Каменица Саса — македонски фудбалски клуб од Македонска Каменица. Клубот моментално се натпреварува во Втората македонска фудбалска лига - Исток.
1 Историја
Клубот бил основан во 1968 година. Во сезоната 1991/92, клубот ја освоил Републичката лига на Македонија.
Во сезоната 2018/2019, Каменица Саса отпаднала од Втората лига - Исток. Но поради пополнување на едно изпразнето место во Лигата, клубот бил вратен во второлигашкото друштво.
2 Титули
* Македонска републичка фудбалска лига (1): 1991/92
Добрушевско-дедебалска парохија

Добрушевско-дедебалска парохија — православна парохија на Македонската православна црква - Охридска архиепископија, дел од Битолското архијерејско намесништво на Преспанско-пелагониската епархија. Нејзиното седиште е во црквата „Вознесение Христово“ во селото Добрушево. Парохиски свештеник е протоереј Злате Стефановски.
Парохијата ги опфаќа селата: Алинци, Будаково, Горно Агларци, Далбеговци, Дедебалци, Добрушево, Долно Агларци, Мојно, Мусинци, Путурус, Трап и Црничани.
1 Цркви
Ова е список на црквите во парохијата. Можно е списокот да е нецелосен.
име, населено место, изградена, слика
Црква „Св. Петар и Павле“, Горно и Долно Агларци
Црква „Воскресение Христово“, Далбеговци, 2005
Црква „Воскресение Христово“, Дедебалци
Црква „Вознесение Христово“, Добрушево, 1860
Црква „Св. Атанасиј“, Мојно, 1871
Црква „Рождество на Пресвета Богородица“, Мусинци
Црква „Св. Петка“, Мусинци, 2017
Црква „Св. Димитриј“, Путурус, 1880
Црква „Св. Петка“, Путурус, 2017
Црква „Св. Петка“, Трап, 1830
Црква „Рождество на Пресвета Богородица“, Црничани, век
Црква „Св. Петка“, Црничани
2 Поврзано
* Битолско архијерејско намесништво
Вали

Вали (|The Valley - „Долина“) — гратче на островот Анвгила, негово управно седиште и еден од четиринаесетте окрузи. Населението брои 1.067 жители (2011).
1 Географија
1.1 Местоположба
Гратчето е сместено во средишниот дел на островот, крај заливот Крокус и соседниот рид со исто име, кој со своите 73 м е највисока точка на островот. Во околина се селата Норт Сајд, Квортер, Норт Хил и Џорџ Хил.
1.2 Клима
Вали има со тропска саванска клима (Aw) според Кепеновата класификација. Има кратка сува сезона од февруари до април, проследена од дождовна сезона остатокот од годината. Сепак, иако е долготрајна, дождовната сезона се одликува со толку обилни врнежи како што е својствено за другите карипски градови како Санто Доминго и Сан Хуан. Просечната температура е прилично рамномерна преку целата година, движејќи се помеѓу 26 и .
2 Историски знаменитости
Гратчето има само малку историски градби од колонијално време, што се должи на фактот што управното седиште на Ангвила е преместено во Свети Кристофер уште во 1825 г. Најзначајна стара градба е Волблејковиот дом (XVIII в.) која опстојува до денес како свештенички дом при соседната црква. Продавниците обично се сместени во понови градби, со искчлучок на извесен број обновени куќи во народен карипски стил.
На ридот Крокус можат да се видат остатоците од Стариот суд, поставен на повисок терен. Од него денес останале само разрушени ѕидови и неколку подрумски зандани. Во западниот крај на Вали се наоѓа Волблејковиот дом, изграден во 1787 г. како плантажерска куќа — денес живелиште на католичкиот свештеник. До неа е црквата „Св. Герард“ со својата интересна фасада од камчиња, поголеми камења, цемент, дрво и плочки.
3 Сообраќај
Гратчето го опслужува Меѓународниот аеродром „Клејтон Џ. Лојд“ (IATA: AXA, ICAO: TQPF) со извесен број на прекуокеански летови.
4 Образование
Во Вали има две државни училишта — едно основно и едно средно. Покрај нив, работи и приватното основно училиште „Омолулу“ со нижи и виши паралелки.
5 Поврзано
* Заветрени Острови
Марко Јуниј Брут

Марко Јуниј Брут - римски државник, оратор и философ.
1 Животопис
Брут бил посинет син на Гај Јулиј Цезар, внук на Катон Помладиот и пријател на Цицерон. Тој е познат како едне од убијците на Цезар. Подоцна, кога видел дека пропаднала Републиката, извршил самоубиство во 42. п.н.е.
Катон Помладиот

Катон Помладиот, наречен ''Uticensis'' (латински: ''Marcus Porcius Uticensis Cato'', 95 п.н.е. - 46 п.н.е.) бил римски државник.
1 Животопис
Катон Помладиот бил правнук на Катон Постариот. Тој бил голем борец за Републиката и за Сенатот, а кога пропаднала Републиката, тој не можел да го поднесе тоа и извршил самоубиство.
Густавија

Густавија (|Gustavia) — гратче и управно седиште на францускиот остров Свети Вартоломеј во Карибите. Населението брои 2.300 жители, а наречено е по шведскиот крал Густав III.
1 Историја
Свети Вартоломеј први го зазеле Французите во 1648 г. Островот е предаден на Шведска во 1784 г. во замена за трговски права во градот Гетеборг, кога воедно е основана Шведската западноиндиска компанија. Prospering during the Наполеоновите војни, assets were low thereafter, and the island was sold back to France in 1878.
Местото на денешното гратче првично го носело француското име Ле Каренаж (''Le Carénage'' - „кобиличница“) по засолништето за поправка на оштетени бродови. Според архивските материјали, ''Gustavia'' за првпат се среќава кон крајот на 1786 и почетокот на 1787 година. Денес името е оставнина времето на шведското владеење.
Од средината до крајот на XVII век се изградени три тврдини како заштита за заливот и пристаништето: Оскарова (порано Густав Адолфова), Карлова и Густавова. Крај брегот се наоѓа англиканската црква „Св. Вартоломеј“, изградена во 1855 г.
2 Збратимени градови
Густавија е збратимена со градот Питео во покраината Норботен, Шведска
3 Знаменитости
Популарни знаменитости во и околу гратчето се крајбрежната Карлова тврдина јужно од градот и Густавовата тврдина на север со нејзиниот светилник. На крајот од Густавискиот Полуостров е Оскаровата тврдина, во која е сместена жандармеријата, а понатаму е и музејот. Шведска има свој конзулат.
4 Клима
Островот има тропска саванска клима (Aw) според Кепеновата класификација, со мали температурни разлики низ годината. Поради неговата мала површина, низ островот струјат благи и пријатни пасати. Водата има просечна температура од , а годината е поделена на две сезони: сува и дождовна. Дождовната настапува од мај до ноември и се одликува со постојана сончевина и кратки врнежнии со траење од 10-15 минути.
5 Стопанство
Во Густавија има неколку ресторани со американска, италијанска, француска и други кујни. Покрај тоа, во гратчето има бројни ексклузивни бутици и луксузен хотел кои ги носат неопходните приходи за островот. Матична валута е еврото.
6 Образование
Гратчето има претшколска установа и основно училиште, обете во надлежност на Академијата на Гваделуп.
7 Поврзано
* Прекуморска заедница
* Прекуморска Франција
* Густавија (Риген)
Кај Грах

Гај Грах (латински: ''Gaius Sempronius Gracchus'') - римски државник и оратор.
1 Животопис
Заедно со неговиот брат Тибериј, Гај ја спроведол аграрната реформа која предизвикала големи немири. Погинал во 121 п.н.е.
Гај Касиј Лонгин

Гај Касиј Лонгин (латински: ''Gaius Cassius Longinus'') — римски државник и војсководец.
1 Животопис
Касиј е познат како еден од убијците на Гај Јулиј Цезар. Кога пропаднала Римската Република, тој извршил самоубиство (42 п.н.е.). Брут го нарекол „Последниот Римјанин“.
Тимон Атињанинот

Тимон Атињанинот - грчки философ од 5 век п.н.е.
1 Животопис
Разочаран од своите пријатели, Тимон ги презирал луѓето и се повлекол во осаменост, а дури и гробот му бил одвоен со морските бранови. Аристофан го исмеал во своето дело „Птици“, Лукијан напишал дијалог за него (преведен на латински од Еразмо), а Шекспир го претставил во драмата „Тимон од Атина“.
Рафаел Леао

Рафаел Леао (роден на во , Португалија) — португалски професионален фудбалер кој настапува за ФК Милан, во италијанската Серија А, на позиција напад.
Леао својата фудбалска кариера ја започнал во екипата на Амора од Португалија, а првиот професионален договор го потпишал со ФК Спортинг Лисабон. Настапувал и за ФК Лил од Франција, од каде во 2019 година бил продаден на ФК Милан. На репрезентативно ниво, настапувал за младата репрезентација на Португалија во сите категории.
1 Статистика
+ Appearances and goals by club, season and competition
Клуб, Сезона, Лига, Куп, Континентален, Останато, Вкупно
Лига, Натпревари, Голови, Натпревари, Голови, Натпревари, Голови, Натпревари, Голови, Натпревари, Голови
Спортинг Б, 2016-17, ЛигаПро, 1, 1, —, —, —, 1, 1
2017-18, ЛигаПро, 11, 6, —, —, —, 11, 6
Вкупно, 12, 7, —, —, —, 12, 7
Спортинг, 2017–18, Примеира лига, 3, 1, 0, 0, 2, 1, —, 5, 2
Лил, 2018–19, Лига 1, 24, 8, 2, 0, —, —, 26, 8
Милан, 2019–20, Серија А, 31, 6, 2, 0, —, —, 33, 6
2020–21, Серија А, 30, 6, 2, 0, 8, 1, —, 40, 7
2021–22, Серија А, 34, 11, 4, 2, 4, 1, —, 42, 14
2022–23, Серија А, 35, 15, 1, 0, 11, 1, 1, 0, 48, 16
2023–24, Серија А, 0, 0, 0, 0, 0, 0, 0, 0, 0, 0
Вкупно, 130, 38, 9, 2, 23, 3, 1, 0, 163, 43
Вкупно, 169, 54, 11, 2, 24, 3, 1, 0, 205, 59
Ломбочки Проток

Ломбочки Проток (|Selat Lombok) — проток кој ги поврзува Јаванското Море и Индискиот Океан, сместен помеѓу островите Бали и Ломбок во Индонезија. Во североисточниот дел на протокот се наоѓа островската група Гили, недалеку од брегот на Ломбок.
Протокот е долг 60 км. Најтесен дел е јужиот пристап, со ширина од 20 км помеѓу островите Ломбок и Пенида; на северниот крај се проширува до 40 км. Поради неговата длабочина од 250 м поголемите бродови минуваат низ него место низ Малачкиот Проток, кој е десеткратно поплиток.
Забележително е тоа што низ овој проток минува Индонезиската струја која ги меша водаите на Индискиот и Тихиот Океан.
1 Биогеографија
Ломбочкиот Проток ја образува биогеографската граница помеѓу фауната на Индомалајската екозона и онаа на Австралазија, која е мошне различна. Оваа граница се нарекува Волесова Линија, по британскиот природонаучник Алфред Расел Волес кој прв ја забележал оваа нагла промена на биомите.
Биолозите сметаат дека појавата се должи на самиот Ломбочки Проток, чија длабочина го спречила мешањето на видовите. Со спуштањето на морското ниво за време на плеистоценското ледено време, островите Бали, Јава и Суматра образувале копнена целина поврзана со континентална Азија, па затоа ја наследиле азиската фауна. Меѓутоа, поради длабочината на Ломбочкиот Проток, островот Ломбок и архипелагот Мали Сундски Острови останале одделни, и настапила нивна колонизација од австралазиската фауна.
2 Поврзано
* Аласки Проток
* Сундски Проток
* Макасарски Проток
* Волесова Линија
Лукајски Архипелаг

Лукајски Архипелаг или Бахамски Архипелаг — островска група која ги опфаќа Бахамите и британската прекуморската територија Туркс и Кајкос. Сместен е во регионот Западни Инди на Атлантскиот Океан, северно од Куба и другите Антили, а источно од полуостровот Флорида.
Архипелагот е наречен по домородниот народ Лукајци кој изворно го населувал архипелагот. Иако политички се состои од две групи острови, Лукајскиот Архгипелаг претставува природна целина геолошка, еколошка и културна смисла. Важи за дел од Карибите иако физички не излегува Карипското Море.
1 Предложена федерација
Во 2010 г. водачите на Бахамите и Туркс и Кајкос изразиле интерес за можноста да создадат федерација.
2 Земји и територии
** (Обединето Кралство)
На југоисток архипелагот продолжува под вода во облик на потопените плитаци Марамче, Сребрен и Божиќен (Мушоар, Плата и Навидад), а истото важи и за островите Туркс и Кајкос над вода. Во управна смисла, плитакот Марамче е дел од Туркс и Кајкос, а Сребрениот и Божиќниот Плитак се во состав на Доминиканската Република.
3 Поврзано
* Западни Инди
* Големи Антили
* Мали Антили
Амфион (митологија)

Амфион (старогрчки: Ἀμφίων) - крал на Теба, поет и свирач, брат-близнак на Зет. Според преданието, тој бил син на Зевс и Антиопа. Бил познат по својата волшебна умешност за свирење од кое се создавале камења кои сами по себе ги изградиле ѕидовите околу Теба.
Коприва

Коприва (науч. Urtica) е род на цветни растенија од семејството Urticaceae. Многу видови имаат бодливи влакна и може да се нарекуваат коприви или бодливи коприви, иако последното име се однесува особено на ''Urtica dioica''.
Видовите ''Urtica'' се храна за гасеници на бројни пеперуги и молци.
1 Опис
Овие видови растат како едногодишни или повеќегодишни тревни растенија, ретко како грмушки. Тие можат да достигнат, во зависност од видот, локацијата и состојбата на хранливата почва, висина од 10 - 300 сантиметри. Повеќегодишните видови имаат подземни ризоми. Зелените делови се влакнести. Нивните стебла се често четириаголни.
Во 1874 година, за време на престојот во јужна Франција, францускиот ботаничар Чарлс Наудин открил дека силните ветрови во текот на 24 часа ги правеле боцкавите влакна на ''копривата'' безопасни за цела една недела.
2 Видови
Голем број на видови вклучени во родот во постарата литература сега се препознаваат како синоними на ''Urtica dioica''. Некои од овие таксони сè уште се признати како подвидови.
3 Екологија
Поради боцкавите влакна, видовите ''Уртика'' ретко ги јадат тревопасните животни, туку повеќе служат како засолниште за инсекти, како што селисна вошка, ларви од пеперуги и молци.
4 Употреба
Ткаенина направена од коприва била пронајдена на местата за погребување кои датираат од бронзеното време. Се користела за облека, мрежи за риболов и хартија од неразвиените заедници. Во Нов Зеланд, ''U. ferox'' е класифициран меѓу отровните растенија, најчесто при контакт со кожа.
Копривата традиционално се користи како состојка во супи, омлети, баница, пире и други јадења. Во Мазендаран, северен Иран, се прави супа (аш) со употреба на ова растение. Копривата се користи и за чај, сок и вид на пиво (ел), како и да се зачува сирењето.
5 Копривата како тема во уметноста
* „Коприва“ - песна на полскиот поет Јежи Харасимович.
Темистокле

Темистокле (525 п.н.е. – 460 п.н.е.) – старогрчки државник и војсководец од Атина. Тој бил познат по големата мудрост. Во една прилика, кога главниот заповедник, инаку негов противник во собранието, му се заканил со заповедничката палка, Темистокле му одговорил смирено: „Удри, но слушај.“ По Маратонската битка, кога го прашале, зошто е замислен и тажен, тој одговорил: „Зашто Милтијадовиот ловоров венец не ми дава да спијам.“
1 Темистокле како мотив во уметноста
* „Темистокле“ — песна на македонскиот поет Анте Поповски.
Прекуморски департмани и региони на Франција

Прекуморски департмани и региони на Франција (|département et régions d’outre-mer или ''DROM'') — департмани сместени вон европскиот дел на државата наречен континентална или метрополитенска Франција. Носат речиси ист политички статус како континенталните департмани, но имаат нешто поголем степен на автономија и не се вбројуваат во некои домашни статистики, како што е стапката на невработеност.
Како составен дел од Франција и Европската Унија, прекуморските департмани се застапени во Националното собрание, Сенатот и Економско-социјалниот совет, гласаат за претставници во Европскиот парламент и го користат еврото како своја валута.
Овие единици се разликуваат од прекуморските заедници, кои уживаат полуавтономија.
Секој прекуморски департман е единствен во свој сопствен прекуморски регион (''fr'') чии надлежности се истовени на регионите во Метрополска Франција. Поради ова целосно совпаѓање, овие две единици не се разликуваат во неслужбена употреба, па така француските медиуми речиси без исклучок го користат поимот „прекуморски департмани“ (''fr'' или ''DOM'').
Почнувајќи од март 2011 г. петте прекуморски департмани и региони на Франција се следниве:
* Француска Гвајана во Јужна Америка;
* Гваделуп и Мартиник во Карибите;
* Мајот и Реинион во Индискиот Океан, во водите околу Африка
Гваделуп и Реинион имаат посебни департмански и регионални совети, додека пак Мајот, Гвајана и Мартиник истите се споени во еден совет. Прекуморските департмани се стекнале со овие права со децентрализацијата од 1982 г. според која ним им следуваат регионални совети избрани со гласање, како и други регионални надлежности; меѓутоа, поимот „прекуморски регион“ влегол во службена употреба дури со уставниот амандман од 28 март 2003 г.
1 Историја
Првиот (и краткотраен) обид за воспоставување на прекуморски департмани дошло со Наполеоновото заземање на Република Венеција во 1797 г. која владеела со Јонските Острови. Како и самата Венеција, островите потпаднале под власта на Францускиот директориум и биле поделени на три департмани: Егејско Море (''Mer-Égée''), Итака (''Ithaque'') и Крф (''Corcyre''). Во 1798 г. рускиот адмирал Фјодор Ушаков ги истерал Французите од овие острови; иако Франција успеала да ги поврати во 1807 г. идејата за департманите била напуштена.
Согласно уставот на Четвртата Република од 1947 г. француските колонии Алжир во Северна Африка, Гваделуп и Мартиник во Карибите, Француска Гвајана во Јужна Америка и Реинион во Индискиот Океан биле прогласени за прекуморски департмани. Алжир се осамостоил во 1962 г. а останатите и денес се департмани на Франција.
Прекуморската заедница Свети Петар и Микелон била прекуморски департман од 1976 до 1985 г. Секој од петте прекуморски департмани има помеѓу 200.000 и милион жители; само Свети Петар и Микелон има 6.000, поради што му е доделен статус на заедница.
Мајот првично бил прекумроска заедница, а станал департман на 31 март 2011 г. согласно изјаснувањето на граѓаните на референдум одржан две години претходно.
2 Поврзано
* Прекуморска заедница
* Прекуморска Франција
* Административна поделба на Франција
Ликург (Спарта)

Ликург – спартански законодавец од 9 век п.н.е. Според Плутарх, за да им покаже на своите сограѓани како на младината делуваат навиките, исхраната, начинот на живеење и учењето, Ликург зел две кучиња од иста кучка и едното го дресирал за забава, а другото за лов. Потоа, пред нив поставил сад со храна и жив зајак. Разгаленото куче пристапило кон храната, додека ловечкото куче веднаш почнало да го брка зајакот.
Зузана Чапутова

Зузана Чапутова (|Zuzana Čaputová; р. во ) — словачка политичарка, правничка и активистка.
По победата во вториот круг на 30 март 2019 година на словачките претседателски избори во 2019, против Марош Шефович таа станала петтиот претседател на Словачка на 15 април 2019 година. Таа е првата жена претседател на Словачка.
Квинт Серториј

Квинт Серториј (латински: ''Quintus Sertorius'', (121 п.н.е. – 73 п.н.е.) – римски војсководач. Се борел против Сула при што пребегал во Шпанија. Според Плутарх, некој жител на Шпанија му подарил срна, а Серториј ја припитомил и ја научил постојано да оди со него и ги убедувал варварите дека таа му кажува многу тајни, со што нив ги држел во покорност. Според една легенда, Серториј на следниов начин им покажал на Лузитанците дека римската армија не може да се победи наеднаш: На некој старец му наредил од опашката на некој силен коњ да кубе влакно по влакно, а старецот го направил тоа без мака. Истовремено, на едно момче му наредил да му ја откорне целата опашка на некој слаб коњ, но обидите на момчето биле безуспешни. Така, Серториј заклучил: „Римската војска е како коњска опашка: лесно може да се уништи со поединечни напади; но, ако некој се обиде да ја уништи целата војска, сигурно ќе ја изгуби битката.“
Коста Алковиќ

Костантин Коста Алковиќ бил физичар, професор по физика и механика од 1863 до 1892 година на белградската Велика школа, државен советник и министер за градежништво.
1 Животопис
Константин Коста Алковиќ е роден во Белград во 1834 година. Бил професор по физика и механика во Лицеј и Велика школа (од 1862 бил суплепент, а бил професор од 26 септември 1863 до 1893), декан на Техничкиот одсек на Велика школа (1868), ректор на Великата школа (1885/1886;1891/92), редовен член на Српското учено друштво, почасeн члeн на Српската Кралска академија (1892), министер за градежништвото на Србија (од 9 август 1891 до 8 март 1893), застапник на Министерот за просвета и црковни работи (од 26 декември 1892 до 4 јануари 1893). Добил државна стипендија по завршениот Лицеј на Политехничкиот институт во Виена. Дипломирал во 1859 година математика, физика, механика и практична геометрија на виенската политехника. По враќањето во Србија во 1862 година поставен е за суплент за испразнетата катедра по физика на Лицеј, а во 1863 година е поставен за еден од десетте професори по физика на Великата школа. Покрај физика предавал и механика, а од истата година предавал и елементи на метеорологија и физичка географија на Воената академија. Во текот на својата работа бил и директор на физичкиот кабинет.
2 Кариера
Коста Алковиќ не пишувал учбеници, ниту научни трудови, но сепак ги следел научните и техничките достигнувања и настојувал физичкиот кабинет да го унапреди со корисна литература. Од 1863 до 1892 година бил професор по физика на белградската Велика Школа. Од 1893 година неговата работа ја продолжиле неговите ученици и колеги Ѓорѓе Станојевиќ и Милан Недељковиќ. Како министер за градежништвото од 21 август 1892 година до 20 март 1893 година во владата на Јован Авакумовиќ бил одликуван со Орденот на Свети Сава од прв ред. Подоцна бил и советник во српската влада. Одликуван е за учевство во Српско-турските војни 1876—1878. Од 25 јануари/7 февруари 1870 бил редовен член на Српското учено друштво и ја извршувал функцијата секретар на Одборот за науките природни и математички 1879/1880 година. Од 15/27 ноември 1892 година бил почесен член на Српската кралска академија.
3 Наводи
***
Прекуморска заедница

Прекуморска заедница (|collectivité d'outre-mer или ''COM'') — првостепена административна единица на Франција налик на регионот, но со изевсен степен на втономија. Овој статус го имаат некои поранешни колонии и други прекуморски владенија, стекнат со уставната реформа од 2003 г. Ваквата единица се разликува од прекуморските департмани и региони, кои имаат исти права како оние во Метрополска Франција.
Како составен дел од Франција, прекуморските заедници имаат свои претставници во Националното собрание, Сенатот и Економско-социјалниот совет. Од нив, само Свети Мартин е во Европската Унија и гласа на европските парламентарни избори. Во паричен поглед, прекуморски заедници во Тихиот Океан го употребуваат тихоокеанскиот франк (XPF), кој е курсно врзан за еврото, додека пак атлантските заедници го користат самото евро.
Денес постојат пет прекуморски заедници на Франција:
* Француска Полинезија — тихоокеанска територија на Франција сочинета од голем број острови. Станала прекуморска заедница во 2003 г. По законот од 2004 г. се нарекува „прекуморска земја во состав на Републиката“ (''fr'' или ''POM''), но правно останува со тој статус. Француска Полинезија има голем степен на автономија, со свој симболичен претседател и свое собрание.
* Валис и Футуна — три мали острови во Тихиот Океан. Имаат виш управник и територијално собрание.
* Свети Мартин — северната половина на истоимениот остров во архипелагот Мали Антили. Го стекнал овој статус со неговото отцепување од прекуморскиот департман Гваделуп во 2007 г. Има територијален и извршен совет. Останал дел од Европската Унија и по отцепувањето.
* Свети Вартоломеј — остров во Малите Антили. Се отцепил од прекуморскиот департман Гваделуп во 2007 г. Има територијален и извршен совет. Со отцепувањето ја напуштил Европската Унија.
* Свети Петар и Микелон — група острови во Атлантскиот Океан недалеку од Њуфаундленд, Канада. Има територијален совет. Претставува последен остаток од некогашното колонијално поткралство Нова Франција.
1 Поранешни прекуморски заедници и територии
* Мајот бил прекуморска заедница од 1976 до 2011 г., кога станал прекуморски департман.* Нова Каледонија од 1946 г. имала статус на прекуморска територија, но во 1999 г. добила посебен статус согласно Нумејската спогодба од претходната година. Со неа е воведено новокаледонско државјанство и постепено отстапување на надлежностите од француската држава.
2 Поврзано
* Прекуморски департмани и региони на Франција
* Прекуморска Франција
* Административна поделба на Франција
Водоча (некропола)

Некрополата Водоча се наоѓа во атарот на истоимената населба, односно 4 кмсеверозападно од градот Струмица. Некрполата се простира на Водочките цркви, Св. Леонтиј.
1 Истражувања
Првите археолошки изкопувања на некрополата биле извршени од Васил Лахтов во 1961 и 1962 г., подоцна имало истражувања од Петар Миљковиќ-Пепек во 1973 и 1974 г. а нај крупниот број на пронајдоци се од 1979 до 2003 г. кои биле извршени од археологот Јован Ананиев. Од сите 1081 гробови, пронајдени се стотици примероци накит (прстени, ѓердани, белегзии, наушници, пречелници, и др), копчиња, монети (од кои повеќето биле украсен додаток за облека), а исто и појасни токи и пафти. Исто биле пронајдени железни шајки од дрвени сандали, налчиња од обувки, ножеви и оружје и керамички, стаклени, метални, коскени и порцелански предмети со украсни и утилитарни намени. Карактеристично за некрополата Водоча е тоа дека се идентификувале текстилни остатоци од ткаенини, плетива и везови остатоци од конци, памук, лен, волна, свила и срма, како и делови од крзно, кожа, дрво ѓон и други органски материјали кои не се забележани во никоја друга археолошка локација на Македонија. Една од пронајдоците била женска личност со висина од 1.8 м која се сметала за имотна жена и била во една од побогатите гробови, била закопана со 5 прстени и наушници.
1. ФК Унион Берлин

1. ФК Унион Берлин (|1. FC Union Berlin; или само Унион Берлин) — германски фудбалски клуб од Кепеник, Берлин. Во моментов се натпреварува во Првата Бундеслига, највисокото ниво на германскиот фудбал.
Клубот е основан под сегашното име во 1966 година, но неговото постоење може да се проследи уште од 1906 година, кога била основана екипата ''ФК Олимпија Обершеневајде'' претходникот на денешниот Унион Берлин. Најголемиот дел од својата историја Унион Берлин ја поминал играјќи во регионалните лиги, сè до 2001 година кога за првпат избориле промоција во 2. Бундеслига. Сепак, таму се задржале само три сезони по што дошло до стрмоглав пад на клубот и две испаѓања по ред по што се нашле во Оберлигата во сезоната 2005-2006, во која избориле промоција и повторно се вратиле во регионалните лиги. Од 2008 година клубот учествувал во новоформираната третата лига и станал првиот нејзин победник во сезоната 2008-2009, со што избориле промоција и враќање во 2. Бунделига по пет сезони. Во следните 10 години Унион Берлин бил редовен учесник на 2. Бундеслига, сè до нивната прва историска промоција во 1. Бундеслига во сезоната 2018-2019 под водството на сегашниот тренер швајцарецот Урс Фишер.
Својте домашни натпревари Унион Берлин ги игра на стадионот Ан дер Алтен Форстереи, кој е најголемиот еднонаменски фудбалски стадион во главниот град на Германија.
1 Играчи
Плоштад Свети Марко

Плоштад Свети Марко (колоквијално ''Марков плоштад'' ), е централниот плоштад на Горниот град во Загреб, некогаш познат како ''Радиќев трг''. Освен црквата Св. Марко, на плоштадот Свети Марко е седиштето на највисоките државни институции: хрватскиот Сабор, Владата на Република Хрватска и Уставниот суд . Плоштадот Свети Марко во преносна смисла може да се означи и како хрватската политика, односно политиката на хрватската влада или парламент.
Во 1740 година градскиот сенатор Иван Хјакинта наредил пред јужниот портал на парохиската црква Св. Марко да подигнат столб (вотивен споменик ), дело на Клаудиј Кауц, на чиј врв имало позлатен приказ на Пресвета Богородица, а во основата статуи на св. Јосиф, Св. Јован Непомук, св. Јован Евангелист и Св. Јован Крстител и приказ на грбовите на Хрватска, Славонија, Далмација и Загреб. Статуата во 1869 година била урната за изградба на чешма по повод посетата на царот Франц Јосип. Исто така, поради дотраеноста на статуата, донесена е одлука да се направи нова, за која бил задолжен Антон Доминик Фернкорн. Поради својата големина, новата статуа не била поставена на плоштадот, туку била поставена и вградена во фонтаната пред загрепската катедрала, а украсена е со претстави на четири ангели кои ги симболизираат четирите доблести: вера, надеж, чистота и смирението.
Плоштадот е реновиран во 2006 година и поплочен со гранитни блокови.
Од август 2005 г Владата на Република Хрватска ги забранила сите јавни собири на плоштадот Свети Марко, но ја укинала забраната за собири во јули 2012 година, новото свикување на Собранието.
Низ историјата, плоштадот само еднаш го сменил името. По атентатот во белградското собрание, го добил името во чест на Стјепан Радиќ, а историското името му било вратено во 1990 година.
На плоштадот од 1992 година до 2015 година сите претседатели на Републиката дале заклетва: Фрањо Туѓман (1992 и 1997), Стјепан Месиќ (2000 и 2005 година), Иво Јосиповиќ (2010) и Колинда Грабар-Китаровиќ (2015).
1 Поврзано
* Горен град
Фјориле (филм од 1993)

Фјориле (италијански: ''Fiorile'') - италијански филм од 1993 година, во режија на браќата Паоло Тавијани и Виторио Тавијани, кои се автори и на сценариото. Филмот е заснован врз два расказа на Луиѓи Пирандело. Главните улоги ги толкуваат: Антонио Албанезе (Antonio Albanese), Сабрина Ферили (Sabrina Ferilli) и Тури Феро (Turi Ferro). И во овој филм, браќата Тавијани покажале извонредна смисла за оживување на светот на големиот писател Пирандело, за неговото чувство за т.е. обични луѓе и за трагичните димензии на секојдневниот живот. Иако приказните во филмот се разликуваат, нив ги поврзува истата нишка - прашањата на совеста и на латентната насилност.
1 Синопсис
Едно семејство патува од Франција во Тоскана. Патем, таткото им ја раскажува на децата приказната за нивните предци. Приказната започнува на почетокот на 19 век, кога армијата на Наполеон пристигнува во едно село во Тоскана. Девојката Елизабета Бенедети (ја игра Ранци) случајно го запознава убавиот француски војник Жан (го игра Вартан), кој е задолжен да го чува сандакот со златници. Додека тие водат љубов, нејзиниот брат Корадо (го игра Бигалји) го краде сандакот. Поради тоа, Жан е осуден и стрелан, а Елизабета (која раѓа дете од односот со Жан) фрла клетва на своето семејство. По заминувањето на француската војска, семејството Бенедети ги купува сите имоти во околината и почнува да живее на висока нога. Сто години подоцна, Елиса (ја игра Ранци) е вљубена во еден селанец, но нејзиниот брат Алесандро (го игра Бигалји), кој се подготвува да замине во Рим како политичар, се противи на таа врска и го принудува семејството на момчето да се исели во САД. Кога го дознава тоа, Елиса ги труе своите двајца браќа, а во меѓувреме раѓа дете од сексуалниот однос со селанецот. Најпосле, дејството на филмот ја прикажува приказната на Масимо (го игра Вартан), кого за време на Втората светска војна девојката го вовлекува во илегалното движење на отпорот. Меѓутоа, акцијата што треба тој да ја изврши пропаѓа, фашистите ги стрелаат неговите другари, но него го помилуваат поради познатото презиме. Неговат девојка погинува кон крајот на војната, но претходно раѓа син - таткото кој на децата им ја раскажува семејната приказна. Кога семејството пристигнува во Тосана, таму ги пречекува дедото (остарениот Масимо), кого го сметаат за луд, зашто сè уште има привиденија на францускиот војник Жан. Ненадејно, Масимо умира, а семејството се враќа назад во Франција.
Скокалче

Скокалче, џамлија или зуска — мало камено, стаклено или железно топче со кое си играат децата. Ги има во повеќе различни бои и шари и најчесто се направени од стакло, глина, ахат или кристал. Стаклените скокалчиња се изработуваат од проѕирно стакло, а во внатрешноста на стаклото, близу до средината, се вметнуваат разни листови и други фигури во живи бои. Вообичаената големина им е 1,25 cm, но големината може да им варира од 0,635 cm до 7,75 cm. Некои уметнички скокалчиња може да бидат големи и до 30 cm. Скокалчињата се предмет на колекционерство, а поедини примероци на семрежјето се продаваат по цена од 1.000 до 1.500 €.
1 Игра
Постојат повеќе начини на играње, како и повеќе видови правила. Игрите може да се играат само заради игра, а може и да се играат за освојување на скокалчињата на противничкиот играч.
За игрите со скокалчиња потребни се минимум 2 играчи (деца), се игра на тврда, рамна земја без трева. Во земјата се длаби дупка која се нарекува „шлајка“ (најчесто се прави со кружно вртење со петицата од чевелот) се црта основна линија и се обележува просторот до каде се игра.
Редоследот на играчите се одредува така што играчите се редат кај шлајката и го фрлаат своето скокалче „коњак“ (омиленото скокалче кое има и фетиш во себе). Оној што ќе биде најблиску до основната црта - ја започнува прв играта и така редоследно.
Целта на секој играч е да влезе во шлајката со скокалчето, а потоа со него да го погоди скокалчето на противничкиот играч. Најдобро е скокалчето да се уфрли во шлајката од првото фрлање или да се доближи што поблиску до неа. Откога играчот завршил со својот потез, играат останатите играчи по утврдениот редослед. Играчот кој го уфрлил скокалчето во шлајката има право да ги годи скокалчињата на противничките играчи. Доколку погоди скокалче на некој противнички играч, тој е исфрлен од игра или освојува негово скокалче доколку е така договорено.
2 Дијалектни називи
* Билија — во Битолско.* Бајче* Газоза — во Кривопаланечко* Топче — во Струмичко.