procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Женидбата на кралот Волкашин

Женидбата на кралот Волкашин (српски: ''Женидба краља Вукашина'') - српска епска (јуначка) песна. Оваа верзија на песната прв ја запишал Вук Караџиќ, кој ја слушнал од ајдукот Стојан кој бил родум од Херцеговина.
1 Содржина
Од својата престолнина Скадар, кралот Волкашин ѝ праќа писмо на Видосава, сопругата на големиот јунак Момчило од градот Пирлитор, кој се наоѓа под планината Дурмитор. Во писмото, тој ја убедува Видосава да му го предаде Момчило и да дојде во Скадар да се омажи за него, ветувајќи ѝ раскошен живот. Таа му одговара дека е тешко да се оствари планот, зашто за Момчило се грижат сестра му Евросима, неговите девет браќа и дванаесет први братучеди, а покрај тоа, Момчило го има и крилатиот коњ Јабучило. Затоа, Видосава му предлага на Волкашин да собере голема војска и да му постави заседа на Момчило, кој има навика секоја недела да оди на лов. Саботата навечер, Видосава бара од Момчило да му ја каже тајната моќ на коњот Момчило, а тој ѝ кажува дека крилата на коњот му се појавуваат само кога ќе запеат првите петли. Утрото, Видосава му ги пали и му ги врзува крилата на Јабучило, а потоа му ја залепува сабјата на Момчило во ножницата. Пред да замине на лов, Момчило ѝ кажува на сопругата дека сонил лош сон, претчувствувајќи дека ќе му се случи несреќа. Во шумата, него го опколува војската на Волкашин, а Момчило не може да ја извади сабјата. Во борбата погинуваат неговите девет браќа, а тогаш, нажалениот Момчило сака да полета назад во Пирлитор, а Јабучило му кажува за предавството на Видосава. Момчило доаѓа до заклучената порта на својот град и бара Евросима да му пушти платно за да се искачи, но Видосава го сече платното. Така, Момчило паѓа во рацете на војската и него го убива Волкашин. Пред да умре, тој го советува Волкашин да не се жени со неверната Видосава, туку да ја земе Евросима. Видосава го пречекува Волкашин и му ги дава облеката и оружјето на Момчило, а дури тогаш Волкашин сфаќа колкав јунак бил Момчило. Затоа, тој им наредува на слугите да ја убијат Видосава, потоа го разурнува градот Пирлитор, а со зебе ја зема Евросима со која се венчава во Скадар. Со неа, тој ги добива синовите Марко и Андреја при што Марко испаднал голем јунак како вујко му.
2 Осврт кон песната
Највпечатливиот лик во песната е јунакот Момчило, кој се одликува со необична телесна и морална сила. Кога Волкашин ја облекува неговата облека, тој изгледа како џуџе во споредба со џин. Но, иако се одликува со џиновска сила, Момчило е детски наивен и бескрајно ѝ верува на својата жена. Исто така, тој се одликува и со нежни чувства: кога ги среќава деветте коњи без јавачи и сфаќа дека неговите девет браќа се мртви, тогаш му исчезнува силата „од жал за браќата родени“ и повеќе нема сила да се бори. Подоцна, непосредно пред смртта, на својот убиец му упатува човечки зборови, порачувајќи му да не ја зема Видосава зашто таа ќе го предаде, туку да ја земе сестра му Евросима која ќе му биде верна. Овие зборови ја одразуваат човечката потреба и по смртта да се бори за убавината на животот. Инаку, во оваа песна е даден најубавиот и единствениот целосно развиен опис на природата во српската епска поезија.
Алматинско метро

Алматинското метро (|Алматы метрополитені, ''Алмати Метрополитени''; |Алматинский метрополитен) е метро систем во Алмати, Казахстан. Првата линија на системот била отворена на 1 декември 2011 година, по повеќе од 23 години градба. 2,9 километарски продолжеток, со две станици на Метрото до станицата Москва, бил отворен на 18 април 2015 година.
Римско метро

Римското метро (|Metropolitana di Roma) е метро систем кој оперира во Рим, Италија. Тоа започнало со работа во 1955 година, со што станало најстаро во земјата.
Метро се состои од три линии - А (портокалова), Б (сина) и Ц (зелена) - кои работат на 60 km на трасата, опслужувајќи 73 станици. Првичните линии во системот, линиите А и Б, создаваат X облик со линиите што се пресекуваат на станицата ''Термини'', главната железничка станица во Рим. Линијата Б се дели на станицата ''Болоња'' на две гранки. Третата линија е отворена во 2014 година и се поврзува со остатокот од системот преку клучка со линијата А во ''Сан Џовани''.
Локалниот оператор за превоз во Рим, ATAC, работи со метрото и неколку други железнички услуги: линијата Рим-Лидо, линијата Рим-Џардинети и линијата Рим-Норд. Првата од овие, Рим–Лидо, кој го поврзува Рим со Остија, на море, е делотворен дел од метро мрежата. Се работи на слични линии и користи возови слични на оние што служат на Метрото.
Цариградска библиотека

Цариградската библиотека или Царската библиотека на Цариград била библиотека која традиционално се смета за последна голема библиотека на античкиот свет. Основана е во средината на 4 век од тогашниот император Констанциј II (317-361), пред сè воден од религиозни мотиви, т.е. обидот да се пренесат христијанските текстови од папирусот, кој брзо се распаѓал во европската клима, односно да се препише потрајна пергамент.
1 Историјата
Во 372 година, царот Валенс, наследник на Констанциј, ангажирал седум калиграфи со намера да пренесе вредни христијански ракописи од папирус на пергамент. Иако христијанските текстови имале предност, библиотеката пораснала, односно, претхристијанските дела од класичната грчка и римска литература и порани биле меѓу запишаните текстови. 473 година, дел од книгите изгореле во пожар.
Според историчарот Зосима од Цариград, за време на владеењето на императорот Јулијан Отпадник (331-363), библиотеката се наоѓала во царскиот трем, каде биле сместени сите списи што ги поседувал императорот Јулијан Отпадник. Тој неуморно набавувал нови списи и вршел преглед на библиотеката со поголема грижа од другите царски ризници. Големиот антички историчар Амијан Марцелин (325/335 - околу 400) го опишува царот Јулијан Отпадник како библиомен.
Во кодексот на Теодосиј (14.9.2) има забелешка дека 372 година цар Валенс (328-378 г.) наредил вработување на седум писатели (четворица за грчки и тројца за латинскиот текст) и неколку соработници кои се грижеле за библиотеката. Врз основа на овие информации, знаеме дека дворската библиотека поседувала грчки и латински списи, кои веројатно не биле сместени одделно.
Царот Теодосиј II (408-450) е 425 година. Тој издал декрет за основање на Цариградскиот универзитет, во кој биле сместени катедрите за изучување на граматика, реторика, право и философија. Најверојатно, дворската библиотека била вклучена во универзитетот, која полека се стекнала со статусот на централната библиотека во Византиското Царство. Според белешката на византискиот хроничар и теолог Јован Зонара (12 век), во библиотеката имало околу 120.000 тома пред да настрада во пожар 475 година. По пожарот, фондот е обновен.
Фондот за библиотека на дворската библиотека содржел не само христијански списи, туку и списи што припаѓаат на хеленското наследство. Не се знае точно кој го користел фондот за библиотека. Можно е во почетокот, користењето на фондот да било наменето само за членовите на кралското семејство, оние што служеле на дворецот и избрана група научници. Од периодот кога Теодосиј II го основал универзитетот во Цариград, дворската библиотека имала за цел Универзитетска библиотека.
Библиотеката конечно била уништена во 1204 година за време на Четвртата крстоносна војна. Неговите остатоци подоцна ги презел Османлискиот султан Мехмед Втори Освојувач по падот на Цариград во 1453 година.
Јужен Виетнам

Јужен Виетнам, официјално Република Виетнам (|Việt Nam Cộng hòa), била држава во јужниот дел на денешниот Виетнам што постоела до 1975 година. Таа добила меѓународно признание во 1950 година, како „ Држава Виетнам“ (1949-55), а подоцна и како „Република Виетнам“ (1955-75). Главниот град бил Сајгон (денешен град Хо Ши Мин). Термините Јужен Виетнам и Северен Виетнам стапиле во секојдневна употреба во 1954 година за време на Женевската конференција, на која Виетнам 17 со паралела поделен на северниот комунистички и јужен некомунистички дел.
Потеклото и настанокот на Јужен Виетнам може да се проследи до француските колонии Кохинхина, дел од Француската Индокина, која опфаќа јужна третина од денешниот Виетнам. По Втората светска војна, Виетмин, предводен од Хо Ши Мин, прогласил независност на Виетнам во Ханој. Во 1949 година, некомунистичките политичари формирале соперничка влада на Виетнам во Сајгон, предводена од поранешниот император Бао Дај . Бао Даи бил отфрлен од премиерот Нго Дин Зем во 1955 година, кој се прогласи за претседател по лажиран референдум . По соборувањето на Дием во воениот удар во 1963 година, тој бил на чело на Јужен Виетнам преку краткотрајни воени влади. Генералот Нгун Ван Тхиеу ја предводел земјата од 1967 до 1975 година. Војната во Виетнам започнала во 1959 година со востание на комунистичкиот Виетконг, кој добил помош од Северен Виетнам. Војната кулминирала во офанзивата Тет во 1968 година, кога над 1,5 милиони јужно Виетнамски и 500.000 американски војници се бореа на страната на Јужен Виетнам. И покрај мировниот договор склучен во јануари 1973 година, борбите продолжиле до 30 април 1975 година кога северната виетнамска војска го заробила Сајгон.
1 Демографија
Во 1970 година, околу 90% од населението било Кин (Виетнам), а 10% било Хоа (кинески), Монтанард, Француски, Кмер, Чем, Евроазијци и други.
Виетнамски јазик бил примарен службен јазик и се зборувал од страна на поголемиот дел од населението. И покрај крајот на француското колонијално владеење, францускиот јазик сè уште одржува силно присуство во Јужен Виетнам, каде се користел во администрација, образование (особено на средно и повисоко ниво), трговија и дипломатија. Владеачкото елитно население во Јужен Виетнам било познато дека го зборува францускиот јазик како главен јазик. Со вмешаноста на САД во војната во Виетнам, англискиот јазик исто така подоцна се запозна со вооружените сили и стана средно дипломатски јазик. Јазиците што ги зборуваат малцинските групи вклучуваат кинески, кмерски и други јазици што ги зборуваат групите Монтанард.
Китнос

Китнос (|Κύθνος ) е еден од островите во групата Киклади во Грција. Административниот остров припаѓа на округот Кеа-Китнос во рамките на Периферијата Јужен Егеј, каде формира посебна општина.
1 Природни услови
Китнос е еден од островите на Кикладите со средна големина. Нејзината значајна предност е тоа што е близу до копното, а особено главниот град Атина - околу 100 км. Најблиските околни острови се Кеа 10 км на север и Серифос на 10 км на југ. Островот спаѓа во повеќе фрагментираните острови на Кикладите (околу 100 брегови) и во најголем дел е планински. Островот има и околу 70 мали, но убави плажи.
Китнос има сува средоземна клима и постои постојан недостаток на вода, поради што Китнос е претежно сув и карпест. Флората и фауната на островот се исто така посебни за оваа клима. Во култивираните култури доминираат маслинки и винова лоза .
2 Историјата
За Китнос, како и за целиот Киклади, необично е важен периодот на доцната предисторија, т.н. Кикладска цивилизација, зависна и блиска до Критската. Зад Кикладската цивилизација денес се наоѓаат бројни фигурини-идоли, поврзани со задгробниот живот. За време на Стара Грција, Китнос била една од малите полиси во многу важен дел од Грција.
После тоа, на островот управувал Стариот Рим, а потоа и Византија. 1204 година по освојувањето на Цариград од страна на крстоносците, Кикладите паднале под власт на Венецијанците, под кои тие останале долго време, сè до почетокот на 17 век, кога новиот господар станал Отоманското Царство. Населението на Китнос било рано вклучено во грчкото востание во 20-тите години на минатиот век, па островот веднаш припаѓало на новооснованата Грција. Сепак, развојот на новата држава не ја спречила емиграцијата на месното население во XX век. Во последните децении, ова е малку намалено од развојот на туризмот.
3 Популација
Главната популација на Китнос е грчка. Китнос е еден од помалку населените острови меѓу поважните острови на Кикладите, но близината на главниот град Атина и развојот на викендичкиот туризам придонесоа за просперитет на островот во последните две децении. Ова предизвика скок на населението, особено на места долж брегот.
Нема големи населби на островот. Главното место на островот, градот Китнос или Месарија, едноставно Хора („центар“) се наоѓа на ридестичката средина на островот, на врвот на ридот, и подалеку од морето, а причина за тоа се поранешните напади на пирати, кои ги нападнале населбите на брегот. Сличен случај е со втората по големина населба Дриопида. Местата се преполни со стрмни и стрмни улици, што им дава посебна живопис и туристичка атракција.
4 Економија
Економијата на Китнос се заснова на туризам (претежно туристички викенд на Атињаните ) и морска храна, а помалку на традиционалното земјоделство јужно овошје, маслинки).
5 Галерија
ITunes

ITunes е приватен мултимедијален веб- систем на познатата американска компанија Apple. Тоа е импресивно богата страница која содржи десетици милиони дигитални документи. Од песни, преку филмови, до електронски и аудио книги, телевизиски програми, универзитетски предавања и апликации за мобилните удери ipod, IPad и iPhone .
1 Користење
ITunes е хибриден систем кој може да се користи на два начина. Првиот е директно преку веб читачот (|browser) од компјутер или Mеc, додека другиот е преку класична и мобилна апликација која чита само мултимедијална содржина од мрежното место. Домородните апликации нудат подобри и побогати одлики од семрежните прилози, но бараат претходно преземање од интернет и долго инсталирање. Овие апликации постојат за двата популарни оперативни системи на десктопот, MacOS и Windows, како и за мобилниоѕ оперативниот систем на Apple, iOS. Апликациите кои се многу зависни од веб-содржината припаѓаат на специјална група софтвер наречена RIA (Rich Internet Application) .
2 Содржина
Оваа ризница за дигитална содржина нуди комбиниран комерцијален модел. Голем дел е достапен бесплатно, но голема е и понуда на материјали за кои мора да се плати. ITunes е регионализиран. Корисничкиот интерфејс е ист за сите земји, но тој е на различни јазици и секоја земја нуди различни нивоа на материјал. Некои нудат само мобилни апликации, некои само песни, додека најнапредната, американска продавница, ја нуди целата содржина.
Големата количина бесплатна содржина го прави овој систем многу важен катализатор за вниманието на современите корисници на интернет, бидејќи ви овозможува да гледате голем број дигитални документи на многу едноставен начин. Посебен акцент треба да се стави на делот посветен на универзитетите. Најпрестижните универзитети во светот, особено американските, иако има и британски, германски, француски и италијански и други, скоро секогаш нудат бесплатни предавања на нивните популарни курсеви. Харвард, Стенфорд, Оксфорд, Кембриџ се само неколку од неколкуте стотини достапни универзитети. Предавањата се претежно на англиски јазик, иако европските универзитети комбинираат свои и англиски.
3 Поврзано
* Apple
Родопи (округ)

Родопи (|Περιφερειακή ενότητα Ροδόπη) — округ во областа Источна Македонија и Тракија и историската покраина Тракија, денес во североисточна Грција. Административен центар на округот е градот Комотини, а вториот најважен е градот Сапес.
Округот Родопи е основан во 2011 година на местото на поранешната префектура, која имала ист обем и граници.
1 Географија
Округот Родопи се наоѓа на североисток на Грција и северната граница е границата со Бугарија. На југ, округот се протега по северниот брег на Егејското Море. На запад, округот Родопи граничи со округот Ксанти, а на исток со округот Еврос.
Подрачјето на Родопскиот округ има центар во крајбрежната рамнина на северниот брег на Егејското Море. Рамнината е во приморскиот дел мочуришна. Половина од округот на север и исток е планинска и има планини од Родопскиот систем: на север планината Кула и на исток Сапка.
Климата е средоземна по должината на брегот и на пониските терени, додека во внатрешноста и на планините климата е поостра.
2 Историја
За време на старогрчко време, оваа област била во крајниот север од областа на цивилизацијата и со тоа заостанува. За време на римското време, оваа област значително напредувала, пред сè поради неговата добра позиција на патот на Игнација .
На крајот на 14 век, областа на Родопите била окупирана од Османлиите, кои останале тука наредните 5 века. Областа беше изложена на исламизација и трајно населување на муслиманското население во текот на целиот период. Во текот на XX век, се случиле значителни промени во оваа област. 1912 година со првата балканска војна, турската територија станала дел од Тракија под власт на Бугарија, а по Првата светска војна било споено со Грција. После тоа, заради грчко-турската војна од 1922-23 година, имало делумна емиграција на муслиманите ( Турците и Бугарите - Помаци) и имиграцијата на Грците од Мала Азија. Сепак, за разлика од другите на крајот на Грција, муслиманската заедница опстојува тука и до ден-денес.
3 Население
Според најновите проценки од 2005 година, округот Родопи имало над 110.000 жители, од кои повеќе од околу 40% живеат во седиштето на округот, градот Комотини.
Етнички состав: Населението во областа е грчко (1/2) и муслиманско малцинство во Грција (1/2), единственото официјално признаено малцинство во земјата. Најмногу се состои од Турци (50%), но Бугари - Помаци (35%) и Роми (15%). Значителен дел од Грците потекнуваат од бегалци од Мала Азија.
Густината на населението е околу 45 жители на км <sup>2</sup>, што е значително помалку од просекот на Грција (околу 80 жители / км <sup>2</sup> ). Рамничарскиот дел околу градот Комотини е многу подобро населен од планинското подрачје на север и исток.
4 Административна поделба и населени места
Округот Родопи се дели на 4 општини. Тие се следниве (означени со бројки во инфокутијата):* Ѓумурџина (1)
* Јасиќој (3)
* Козлукебир (2)
* Мароња-Шапчи (4)
Комотини е седиште на округот и единствената поголема населба (> 10,000 жители))во округот.
5 Економија
Округот Родопи е една од помалку развиените области во Грција. Главните индустриски гранки се земјоделството, шумарството и лесната индустрија .
6 Поврзано
* Окрузи во Грција
7 Наводи
Хајдекрајс

Хајдекрајс (|Heidekreis; буквално Округ Поле) — округ (''Landkreis'') во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се граничи со (од север надесно) окрузите Харбург, Линебург, Илцен, Целе, Хановер, Нинбург, Ферден и Ротенбург.
1 Географија
Округот се наоѓа во западниот дел Линебуршкото Поле (''Lüneburger Heide''). Бидејќи самиот пејзаж е толку особен за округот, самиот се нарекува „Округ Поле“. Административното седиште на округот се наоѓа во Бад Фалингбостел, иако има само 11.800 жители и е петти град по големина во округот.
2 Историја
Историски областа припаѓала на Војводството Брауншвајг-Линебург и неговите држави-наследници. Самиот округ бил воспоставен во 1977 година со спојување на поранешните окрузи Золтау и Фалингбостел како Золтау-Фалингбостел. На 1 август 2011 година бил преименуван во Хајдекрајс.
3 Грб
Грбот прикажува:
* во горната половина хералдички лав на Војводството Брауншвајг-Линебург
* во долната половина мегалитски гроб
4 Градови и општини
Градови, Слободни општини, Слободни области, Општински заедници
<sup>1</sup>седиште на општинската заедница;<sup>2</sup>град
Врана

Врана — широкораспространет род на птици, од семејството врани (Corvidae). Латинското име на родот во превод значи гавран. Во говорниот јазик, заедничкото име за поголемите видови на родот е гавран, а за помалите видови е врана. Во Европа, поимот „врана“ се користи за означување на црна врана и сива врана, додека во Северна Америка тоа значи американска врана или северозападна врана. Видови од родот врана сочинуваат една третина од вкупниот број видови од семејството на врани (Corvidae). Се покажа дека родот врана еволуирал во Азија во рамките на семејството врани, што се развило во Австралија.
Враните се во опсег на големина од релативно мали чавки со големина на гулаби (евроазиски и дауриски), до обични гаврани од Холарктичкиот регион и дебелоклун гавран од Етиопијските висорамнини. Околу 45 членови на овој род се јавуваат на сите континенти со умерена клима, освен Јужна Америка и неколку острови. Родот врана сочинува една третина од видовите во семејството. За членовите се смета дека еволуирале во Азија од видот „Корвид“, кој се развил во Австралија. Колективното име на групата врана е „стадо“. Името на родот е латинскиот збор за „гавран“.
Неодамнешните истражувања утврдија дека некои видови на врани се способни не само да користат алатки, туку и да градат алатки. Врани се меѓу најинтелигентните животни во светот, со стапка на енцефализација еднаква на онаа на многу примати не сметајќи ги луѓето.
1 Разновидност
Тие се разликуваат во големина од релативно мали чавки (евроазиски и даурски) до обични гаврани од холарктичкиот регион и дебелоклунести гаврани од етиопијските планини. Видови од овој род, кој има 45, ги населуваат сите климатски умерени континенти, освен Јужна Америка, а живеат и на неколку острови.
2 Еволутивна историја и систематика
Членовите на родот се смета дека се развиле во Средна Азија и се ширеле низ Северна Америка, Африка, Европа и Австралија.
Тековните записи за еволуцијата укажуваат на потекло во австралиско семејство. Сепак, гранките што произвела модерни групи како сојка, сварка и други, претежно црни видови, ја напуштиле Австралија и биле концентрирана во Азија сè до времето кога еволуирале видовите, оттогаш повторно влегоа во Австралија (релативно неодамна) и произведоа пет видови со еден признат подвид.
Овој род првично бил опишан од Лине во неговата работа од 18 век со наслов. Името е изведено од латински збор што значи „гавран“.
3 Видови
Видови кои припаѓаат на родот врана:
4 Враната како мотив во уметноста и во популарната култура
* „Учител по пеење“ — басна на Ристо Давчевски.* „Блузот на враната“ (англиски: ''Black Crow Blues'') — песна на американскиот рок-музичар Боб Дилан од 1964 година.* „Црна врана“ (англиски: ''Black Crow'') — песна на канадската музичарка Џони Мичел (''Joni Mitchell'') од 1976 година.
Мултивитамин

Мултивитамин е додаток во исхраната со витамини, прехранбени минерали и други нутритивни елементи. Ваквите препарати се достапни во облик на таблети, капсули, пасти, прашоци, течности и парентерални препарати. Со исклучок на парентералните препарати, кои се достапни само под медицински надзор, мултивитамините се признаени како категорија на храна од страна на Комисијата Codex Alimentarius (Тело за стандарди за храна на Обединетите нации).
Мултивитаминските додатоци често се достапни во комбинација со прехранбени минерали. Мултивитаминските/минералните додатоци се дефинираат како додатоци со три или повеќе витамини и минерали, кои не содржат додатоци од растително потекло, хормони или лекови, во кои секој витамин и минерал е присутен во доза под толерантното горно ниво и не претставува ризик по здравјето. Термините мултивитамини и мултиминерали честопати се синоними.
Постојат докази кои сугерираат дека кај здравите луѓе, мултивитаминските додатоци не спречуваат појава на канцерогени заболувања, срцеви заболувања или други болести. Сепак, постојат одредени групи на луѓе на кои мултивитаминските додатоци им помагаат (на пример, на луѓе со лоша исхрана или на луѓе со висок ризик од макуларна дегенерација). Според тврдењето на Харвардската школа за јавно здравје: „Гледајќи ги сите статистики, потенцијалните здравствени придобивки од користењето на стандардна дневна доза на мултивитамини ги надминуваат потенцијалните ризици за повеќето луѓе.“
Врз основа на десетгодишната двојно слепа студија од 2012 година во која учествувале околу 15.000 луѓе, заклучено е дека луѓето кои секојдневно користеле мултивитамини, имаат 8% помала веројатност да развијат карцином во споредба со луѓето кои користеле плацебо.
1 Наводи
2 Поврзано
* Додаток во исхраната
* Прехранбен минерал
* Неопходна хранлива материја
* Мегавитаминска терапија
Ловец (шах)

Ловец (♗, ♝) — шаховска фигура. И двајцата играчи ја започнуваат играта со двајца ловци, едниот на белите полиња и другиот на црните полиња. Едниот е ставен во позиција помеѓу скокачот на кралот и кралот, а другиот меѓу скокачот на кралицата и кралицата. Во алгебарска нотација, почетните полиња се c1 и f1 за ловците на белиот играч, а c8 и f8 за црните ловци.
Ловецот не е ограничен во опсегот на движење за секој потег, туку е ограничен на дијагонално движење, напред и назад. Ловците не можат да прескокнат преку фигурите. Како и повеќето други фигури, ловецот ја јаде фигура на противникот заземајќи го полето на кое што дотогаш се наоѓала фигурата.
Ловците се разликуваат по страната од која започнуваат, како ''ловец'' на ''кралот и ловец'' на ''кралицата''. Како резултат на дијагоналното движење, секој ловец останува на белите (или) црни полиња, во зависност од полето од кое започнува (не постои начин ловецот да ја промени бојата на полето), а секој играч има по еден ловец за црните и белите полиња.
Бидејќи ловецот може да достигне само триесет и две полиња на таблата, тој е значително послаб од топот што може да се движи на сите шеесет и четири полиња. Покрај тоа, топот на празна табла секогаш напаѓа четиринаесет полиња, додека ловецот напаѓа само седум до тринаесет, во зависност од тоа колку е оддалечен од центарот на таблата. Топовите обично се смета дека се за две пиони посилни од ловците.
За ловците се смета дека се приближно еднакви по сила на коњите (скокачите). Ловците добиваат релативна сила како се приближува крајот на играта, бидејќи се ослободува сè повеќе простор на таблата, што го олеснува движењето на ловците. Кога таблата е празна, ловецот може да дејствува истовремено од двете страни на таблата, додека на скокачот му требаат неколку потези за да се премести од едната до другата страна. Во отворената завршница, еден ловџија се смета за супериорен во однос на скокач и ловец или два скокачи.
Од друга страна, во раниот тек на играта, ловецот може да го затворат пешаци од обете бои, и затоа тој ќе биде инфериорен во однос на скокачот кој може да прескокне преку пречките. Покрај тоа, на зафатена табла, скокачот има многу можности истовремено да нападне две непријателски фигури.
Играч со само еден ловец во принцип треба да ги постави своите пиони на полињата во боја на кои ловецот не може да ги стапи. Ова му овозможува да ги контролира полињата од обете бои, овозможувајќи му на ловецот слободно да се движи меѓу пешаците и на тој начин обично не се овозможува непријателските пешаци да бидат поставени на полињата каде ловецот може да нападне. Ловец кој е затворен од пријателски пиони често се нарекува „висок пешак“, или едноставно „лош ловец“.
На крајот кога и двајцата играчи имаат по еден ловец - и едниот ги контролира белите полиња, додека другиот ги контролира црните, резултатот честопати ќе биде нерешено, дури и ако еден играч има една или повеќе пиони. Сепак, во финалето каде и двајцата ловци ги контролираат истите полиња, дури и мала предност може да доведе до победа.
Псара

Псара ( |Ψαρά ) е грчки остров кој лежи во северниот дел на Егејското Море, околу 22 км западно од многу поголемиот остров Хиос и околу 150 км североисточно од главниот град Атина. Островот има максимална должина од 8 х 7 км, што и дава на својата површина со големина од 43 км<sup>2</sup>. Со околните острови, формира посебна општина во округот Хиос .
Координати: 38 °; 34 ' N 25 °; 35' E
Псара е ридски остров и нема вегетација. Речиси сите постојани жители на Псара, од кои има близу 500, живеат во истоимениот главен град на островот, кој лежи во заштитен залив, на јужната страна на островот. Иако овој остров во текот на 18-ти. век поседувал една од најсилните флоти во Егејското Море, денешните жители претежно преживуваат со риболов и земјоделство. Туризмот на Псара играше само една секундарна улога, а причината за тоа е главно тоа што тој нема аеродром, така што поврзаноста на овој остров со другите делови на Грција е доста проблематична.
1 Историјата
Докажано е дека Псара била населена во античко време, но таа цветала во XVIII век. Псара зеде активно учество во грчката борба за независност што започна во 1821 година, и 21 јуни 1824 година . годината беше најтемниот ден во историјата на овој остров. Имено, Турците успеале да го освојат островот и во исто време убиле или протерале околу 15.000 луѓе, и го уништиле градот. Псара не се опорави од оваа катастрофа до денес. Многу потомци на поранешните жители на Пасра живеат денес во Атина или во прекуокеанските земји ( Америка ).
2 Знаме
Знамето на Псара денес се заснова главно на славното револуционерно знаме на островот, создадено од месното население Псариот во 1824 година. Оригиналното знаме е изработено од бела ткаенина, граничи со црвена; ги носи симболите на Филики Етерија во црвена боја (голем крст на врвот на полумесечина, копја и сидро); завиткан околу сидро е зелена змија. Напишано со црвено големо писмо над крстот и расипано од него е името на островите, ΑΡ – ΡΑ. Од двете страни на симболите на Filiki Eteria, со црвени големи букви, се наоѓаат зборовите ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Η ΘΑΝΑΤΟΣ (Елефтерија и Танатос, „слобода или смрт“) .Содвременото знаме користи многу сличен дизајн, но го отфрла името на островот одозгора и го има додаде жолта птица која лета близу устата на змијата. Знамето го носеа за време на војната за независност од бродовите Псара.
Оригинално знаме на Псара од 1824 година е зачувано во Националниот историски музеј на Грција.
3 Поврзано
* Грчки острови
Прехранбен минерал

Прехранбени минерали (''минерални хранливи материи'') — хемиски елементи неопходни за сите живи организми кои, покрај четирите постојани елементи јаглерод, водород, азот и кислород, се присутни во повеќето органски молекули.
Според редоследот на нивното присуство во човечкото тело има седум главни минерали: калциум, фосфор, калиум, сулфур, натриум, хлор и магнезиум. Важни елементи кои се наоѓаат во траги, а се неопходно потребни за животот на цицачите се: железо, кобалт, бакар, цинк, молибден, јод и селен.
Над дваесет минерали се од суштинско значење за цицачите и уште неколку други кои се потребни за различни форми на живот на Земјата. Вкупниот број минерали што е апсолутно неопходен не е познат за ниту еден организам. Познато е дека се потребни ултра мали количини на некои минерали (на пр. бор, хром), но нивната прецизна биохемиска природа е непозната, додека за други (на пр. арсен, силициум) се претпоставува дека се важни, но за тоа нема докази.
Повеќето минерали што влегуваат во диеталната физиологија на организмите се состојат од едноставни соединенија на хемиски елементи. Поголемите агрегати на минерали мора да се разложат во процесот на апсорпција. Растенијата апсорбираат растворени минерали во почвата, кои потоа ги користат тревопасните животни, а минералите понатаму се пренесуваат преку синџирот на исхрана. Поголемите организми можат исто така да консумираат почва (геофагија) и соли, со што се обезбедуваат минерали недостапни во храната.
Бактериите играат суштинска улога во атмосферското дејство врз карпите што резултира со ослободување на хранливи материи потребни за нивната исхрана, како и за исхрана на други учесници во еколошкиот синџир на исхрана. На пример, минералот кобалт е достапен во исхраната на животните само откако бактериите ќе го вклучат во комплицирани молекули, како што е витамин Б12 .
1 Есенцијални хемиски елементи за цицачите
Според некои извори постојат шеснаесет хемиски елементи кои се неопходни за одржување на човечките биохемиски процеси и кои имаат структурни и функционални улоги, како и се електролити. Според другите извори постојат 26 елементи (вклучувајќи водород, јаглерод, азот и кислород). Многу други елементи немаат сè уште доволно истражена функција. Повеќето диетални елементи имаат релативно мала атомска тежина и се со значителна застапеност:
Периоден систем на елементи со означени есенцијални елементи:
H, , He
Li, Be, , B, C, N, O, F, Ne
Na, Mg, , Al, Si, P, S, Cl, Ar
K, Ca, , Sc, Ti, V, Cr, Mn, Fe, Co, Ni, Cu, Zn, Ga, Ge, As, Se, Br, Kr
Rb, Sr, , Y, Zr, Nb, Mo, Tc, Ru, Rh, Pd, Ag, Cd, In, Sn, Sb, Te, I, Xe
Cs, Ba, *, Lu, Hf, Ta, W, Re, Os, Ir, Pt, Au, Hg, Tl, Pb, Bi, Po, At, Rn
Fr, Ra, **, Lr, Rf, Db, Sg, Bh, Hs, Mt, Ds, Rg, Cn, Uut, Fl, Uup, Lv, Uus, Uuo,
, *, La, Ce, Pr, Nd, Pm, Sm, Eu, Gd, Tb, Dy, Ho, Er, Tm, Yb,
, **, Ac, Th, Pa, U, Np, Pu, Am, Cm, Bk, Cf, Es, Fm, Md, No,
Четири основни органски елементи, Елементи во големи количини, Суштински расеани елементи, Предложена функција заснована на биохемија, но без идентификувана биолошка функција кај луѓето
2 Поврзано
* Неопходна хранлива материја
Ракета

Ракетата е, според најширока дефиниција, секое возило, проектил или авион што се движи како резултат на реакција на исфрлање на брз гас од ракетен мотор.
1 Делови
Ракетата се состои од следниве делови како минимум: ракетен мотор, мешавина на гориво, каросерија и уред за стабилизација и водење на ракетата. Ракетите со ракетни мотори на течно гориво сè уште имаат потреба од минимални резервоари за гориво и оксиданс (наместо мешавина од гориво).
2 Користење
Ракетите се користат во воени и мировни цели.
За воени цели, ракетите се нарекуваат многу проектили со ракетен мотор и бојни глави, со различна големина и опсег, за напади на копнени, морски и воздушни цели. Тие исто така се користат за сигнализација, евакуација на екипажот на авиони, скратување на полетувањето на авионите и друго.
За мировни цели, ракетите се користат за лансирање вештачки сателити, вселенско истражување, анти-град одбрана, сигнализација и други цели.
3 Работа
Ракетата со себе носи кислород или друг оксиданс со врзан кислород во посебен резервоар (ако користи ракетен мотор на течно гориво), затоа што кислородот е неопходен за согорување, а не е во просторот. Ракетата со мотор со цврсто гориво обично има оксиданс веќе измешан со горивото во една маса (наједноставната мешавина е црн барут), така што не треба посебен резервоар со оксиданс.
Согорување на горивото во присуство на оксиданси во комората за согорување, гасовите за согорување излегуваат преку специјално профилиран дел од млазницата (стеснет грло). Откако ќе поминете низ стеснетото грло на млазницата, каде се зголемува притисокот на гасот, се забележува ненадејно проширување на млазницата во форма на „''ѕвонче"'' . Притисокот паѓа нагло, но се зголемува брзината на гасовите, што излегуваат создавајќи корисен потисок.
Ракетните мотори за вселенски мисии мора да бидат доволно моќни за да ја надминат силата на гравитација, а ракетата мора да биде повеќестепена за да ја достигне првата космичка брзина.
4 Ракетна равенка на Цилковски
<math>\Delta v\ </math> е најголемата теоретска промена во брзината на ракетата без влијание на гравитација или отпорност на воздухот. Оваа промена во брзината може да се пресмета од ракетата равенка на Цилковски:
:<math>\Delta v\ = v_e \ln \frac {m_0} {m_1}</math>
каде:
:<math>m_0</math> е вкупната почетна маса, вклучително и горивото во
:<math>m_1</math> е вкупната последна маса, во
:<math>v_e</math> е брзината на исфрлање на гасови од моторот во, каде <math>V_e = I_{sp} \cdot g_0</math>:<math>\Delta v\ </math> е промена во брзината во
5 Ракетни центри и агенции
Најголемите ракетни центри се наоѓаат во САД, Казахстан и Русија. Најпознатите вселенски агенции во светот се: ESA (|European Space Agency), НАСА (|National Aeronautics and Space Administration) и Роскосмос, (|Федеральное космическое агентство России)
6 Ракетата како мотив во популарната култура
* „Ракета кон Русија“ (англиски: ''Rocket to Russia'') — албум на американската панк-рок група Рамоунс (''Ramones'') од 1977 година.* „Сребрена ракета“ (англиски: ''Silver Rocket'') — песна на американската рок-група Соник Јут (''Sonic Youth'') од 1988 година.
Алмерија

Алмерија е пристаништен град во автономните заедници на Андалусијанците и главен град на покраината Алмерија во јужна Шпанија и се наоѓа во широкиот средоземен залив. Алмерија потсетува на северноафриканските градови: има тесни улици, стари бели куќи, градини и алеи на палми. Исто така е и главен град на истоимената покраина.
1 Географија
Градските кварти на овој средоземен град многу се разликуваат. На запад живеат Роми, особено во квартот Ла Чанка, во многу лоши услови, делумно во пештери. Во останатите проблематични кварти на запад на градот изразена е дрога и проституција, а остатокот од градот е релативно мирен со исклучок на мал криминал.
1.1 Клима
Алмерија е град со највеќе сончеви часа во година во Шпанија, скоро околу 3.000. Годишна просечна температура е околу 18ºС, 19ºС, а во зима температурарата на водата е поголема од температурата на ваздухот. Честпати дува силен ветер.
2 Историја
Името на градот е изведено од арапски јазик и значи огледало на море. Алмерија ја основал Абд ар-Рахман III во 955 година како главно пристаниште на своето големо царство. Во 1489 година го освоиле каталонските владетели Фердинанд и Изабела во времето на реконкиста. 16 век за Алмерија бил век на големи природни непогоди. Градот доживеал најмалку четири земјотреси од кои оној во 1522 бил најсилен. Освен тоа, во секој век имало редовни напади од страна на Пиратите кои се задржале сè до XVIII век. Тогаш луѓето кои живееле на брегот претежно биле одведувани во ропство.
3 Население
Според проценките, во градот во 2008 живееле 187.521 жител.
4 Култура
Голем дел од градот е уништен во 16 век, така да Алмерија нема некоја особена културна значајност. Универзитетот на градот со помош на европските донации бил основан во 1993 година со комплет нова опрема. Алмерија има многу студенти (околу 15.000) кои претежно живеат во квартовите на исток и во центрот на градот.
5 Стопанство
Во стопански поглед градот долго заостанувал. Пристаништето на градот Алмерија е значајно за извоз на различни производи од покраината, како и на минералните производи од Сиера де Аламиља.
6 Партнерски градови
* Ел Ајун
* Мелиља
* Оваље
* Cochabamba
* Раштат
* Нојвид
* Оран
* Булоњ Бијанкур
* Caspe
* Хака
Сикинос

Сикинос (|Σίκινος) — остров во групата Киклади во Грција. Административниот остров припаѓа на округот Санторини во рамките на периферијата на Периферијата Јужниот Егеј, каде формира посебна општина со околните острови и карпи.
1 Природни услови
Сикинос е еден од средните Кикладични острови. Главниот град Атина е 180 км на север. Најблиските околни острови се на околу 10 км растојанија: Иос на исток и Фолегандрос на запад. Островот е слабо вовлечен и јасно планински.
Сикинос е еден од цикладните острови што се наоѓаат подалеку од копното, кој поради влажната средоземна клима предизвикува постојан недостаток на вода. Затоа Сифнос е сув и карпест, а флората и фауната се исто така посебни за оваа клима. На култивираните култури доминираат лозите и маслинките.
2 Историја
За Сиконос, како и за целиот Киклади, периодот на доцната предисторија, т.н. Кикладна цивилизација, зависна и блиска на Критската. За време на Стара Грција, Сикинос беше познат по своето вино, по што тогаш беше наречен „Оине“ („Вински“). После тоа со Сикинос управувал Стариот Рим, а потоа Византија. 1204 година г. по освојувањето на Цариград од страна на крстоносците, Кикладите паднале под власта на Венецијанците, под кои тие останале долго време, сè до 16 век, кога новиот господар станал Отоманското Царство . Населението Сикинос не било вклучено во најголемото грчко востание 20-тина години од XIX век, но островот веднаш отиде во новоформираната Грција. Сепак, развојот на новата држава не ја спречило големата емиграција на месното население во XX век. Во последните децении, ова е малку намалено од развојот на туризмот.
Антички, островот содржел град со исто име. Се вели дека првично било наречено Оное од неговото одгледување на лозата, но го добил името Сикинос по син на Тоас и Оное. Веројатно бил колонизиран од Јонците. Како и повеќето други грчки острови, тој се предал на Ксеркс I во Грчко-персиските војни, но потоа бил дел од атинската поморска империја. Постојат остатоци од античкиот град сместен на возвишена и солидна планина.
3 Население
Главната популација на Сикинос е грчка. Денес има само околу 250 постојани жители, но порано имало многу повеќе. Тие живеат во две мали населби на островот.
4 Економија
Денес, економијата на Сикинос се заснова главно на туризам и морска храна, а помалку и помалку на традиционалното земјоделство (винова лоза, маслинки, помалку јужно овошје).
5 Наводи
Савоја

Савоја ( |Savoie , |Savoia ) е регион на Франција. Опфаќа приближно територија на западните Алпи помеѓу Женевското Езеро на север и Дофена на југ.
Историското подрачје на Савоја било создадено како феудална територија на семејството Савоја од 11-ти до 14 век. Денес, оваа историска територија е поделена помеѓу Франција, Италија и Швајцарија.
Официјално е поставена 1003 година од Рудолф III од Бургундија, династијата Савој станала династија со најдолго владеење во Европа. Таа управувала со округот Савој до 1416 година, а потоа во војводството на Савој од 1416 до 1714 година.
Територијата на Савој била споена со Франција во 1792 година за време на Првата Француска Република, пред да биде вратена во Кралството Пиемонт-Сардинија во 1815 година. Савој, заедно со округот Ница, конечно бил споен од Франција на референдум за време на Второто француско царство, како дел од политичкиот договор (договорот од Торино ) помеѓу францускиот император Наполеон III и кралот на Сардинија, Виторио Емануел Втори, кој го започнал процесот на италијанското обединување. Династијата на Виторио Емануел, династијата на Савој, ги задржала своите територии во Пиемонт и Лигурија и станала владејачка династија на Кралството Италија.
Во модерната Франција, Савој е дел од регионот Оверген-Рона-Алпи. По нејзината анексија кон Франција во 1860 година, територијата на Савој беше административно поделена на два одделни оддели, Савои и Хаут-Савои.
Традиционалниот главен град останува Шамбери (Цимбери), на реките Лејс и Албане, домаќин на замокот на Домот на Савој и сенатот Савојард. Државата вклучуваше шест окрузи:
* Савои Праре, понекогаш познат како Дукал Савој (главен град Камбери)
* Чаблај (главен град Тонон-лес-Бејнс)
* Фаучигну(главен град Боневил)
* Тарентасе(главен град Мутиери)
* Моуриен (главен град Сен-Jeanан-де-Мауриен)
* Женевоа (главен град Анси)
Во последниве години, поттикнато од малото сепаратистичко движење Савојард, многу внимание беше насочено кон сомневање на валидноста на анекцијата од 1860 година. На пример, Лига Савоисиене го отфрла Договорот од Торино и последователниот плебисцит како ништовен, тврдејќи дека плебисцитот не ги исполнува стандардите за слободно и фер гласање. Денес, историчарите генерално признаваат дека плебисцитот од 1860 година имал нерегуларности, но потврдуваат и дека инструментот за анексија бил Договорот од Торино, а не плебисцит, чија главна цел била да демонстрира поволно јавно мислење во Савој за анексија по потпишувањето на договорот. Во интервјуто за весникот „Ле Дауфине Либере“, Силваин Милбах, историчар на Универзитетот во Савој, гласањето го квалификува како Наполеон, но исто така тврди дека потполно слободно и фер гласање не би го сменило драматично резултатот, бидејќи мнозинството на Савојјарите посака да стане Французин. Ова е денес официјалниот став на Генералниот совет на Савоја.
BBC Sport

Би-Би-Си спорт (јазик англиски|BBC Sport) е одделение на Би-Би-Си норт огранок кои обезбедуваат национална спортска покриеност за Би-Би-Си телевизија, Би-Би-Си радио и Би-Би-Си онлајн. Би-Би-Си има права на телевизијско и радио емитување во УК за неколку спортови, емитување на спорт во живо напоредно со анализирачките програми, како што е ''Меч на денот'', ''Test Match Special'', ''Ski Sunday'', ''Денес на Вимблдон'' и претходно ''Grandstand''. Резултатите, анализата и покриеносат исто така се додава и на Би-Би-Си спорт мрежно место и кроз Би-Би-Си Red Button, интерактивна телевизиска услуга.
1 Интерактивни услуги
Би-Би-Си спорт исто така ја нуди услугата Би-Би-Си Red Button, интерактивна телевизијска услуга. Услугата нуди спортски сервис на повеќе екрани кои ги покрива спортските вести кои се додаток на пет преноси кои се емитуваат преку црвеното копче. Таа често се користи за непречено гледање на резултати преку коментарите, или алтернативни спортски случувања кои не можат да се прикажат на главната Би-Би-Си ТВ или радио услуга. Главен пример е емитувањето на Тениско првенство во Вимблдон како и натпреварувањата на другите терени можат да бидат прикажани преку црвеното копче, текот на мечот на поголемиот ранг се емитува во рамка на главната ТВ услуга.
2 Награди
Би-Би-Си спорт исто така доделува неколку награди како признание на спортската заедница. Главната поддршка на оваа е наградата на Личност на годината на Би-Би-Си спортот, направена во 1954 година и се доделува на високопрофилната церемонијиа во декември секоја година. Постојат и неколку други награди кои се доделуваат во слично време и кои се фокусирани на различни области во спортската индустрија, на пример перформансите на младите, перформансите на селекторите и тренерите.
Наградите се исто така и Би-Би-Си нација и регија, кои често претставуваат награди на локалните церемонии од слични причини; победниците на овие локални награди се поради тоа пратени подалеку за национална награда, што им овозможува на сите области на замјите да бидат претставувани на националните награди.
Евровизија: На твојата земја и треба Блу

''Евровизија: На вашата земја и треба Блу,'' е документарен филм кој се емитувал на BBC One на 16 април 2011 година. Тоа било раскажано Греам Нортон.
Документарецот се фокусирал на бендот Блу и како тие успеале да го претставуваат Обединетото Кралство на Евровизија во 2011 година. Биле вклучени архивските клипови и придонеси од Евровизија и (меѓу другите): Клиф Ричард, Лулу, Џон Бароуман, Астон Мериголд, Марвин Хјумс, Арлен Филипс, Скот Милс, Робин Гиб, Дејвид Арнолд и Бакс Физ
1 Наводи
**
Хари ван Хоф

Хари ван Хоф (|Harry van Hoof; – ) — холандски диригент, композитор и музички аранжер.
Роден е во Хилверсум. Напишал многу успешни продукции на своето име, тој има своја продуцентска компанија и го имала својот прв успех како аранжер со „Софи“ од Џони Лион . Ван Хоф спроведол холандски учества во 15 наврати на Евровизија: 1972, 1973, 1974, 1975, 1976, 1977, 1978, 1979, 1986, 1988, 1989, 1990, 1992, 1993 и 1994 година.
Ван Хоф бил разведен од пејачката Треја Добс.
1 Наводи
* Целосна англиска биографија:
***
Кеа (остров)

Кеа или Ција (|Κέα ) е еден од островите во групата Киклади во Грција. Административниот остров припаѓа на округот Кеа-Китнос во рамките на периферијата на Јужен Егеј, каде формира посебна општина. Главното место на островот, градот Лулис, е исто така седиште на округот.
1 Природни услови
Кеа е еден од средните Кикладични острови. Неговата особеност (и значајна предност) е онаа на сите острови, Кикладите се најблизу до копното - само околу 15 км источно од јужна Атика. Главниот град Атина е оддалечен само 60 км растојание. Најблискиот околен остров е Китнос 10 км на југ. Островот во најголем дел е умерен и планински.
Кеа е еден од Кикладните острови кои се наоѓаат поблиску до копното, што му дава повеќе подземни води на Кеа и со тоа го компензира недостатокот на вода заради влажната средоземна клима . Покрај тоа, Кеа е претежно сува и карпеста, а флората и фауната се исто така посебни за оваа клима. Во култивираните култури доминираат маслинки и винова лоза .
2 Историја
За Кеа, како и за целите Киклади, многу е важен периодот на доцната праисторија, т.н. Кикладна цивилизација, зависна и блиска до Минојската. Зад Кикладската цивилизација денес се наоѓаат бројни фигурини-идоли, поврзани со задгробниот живот. За време на Стара Грција, Кеа била една од малите полиси во многу важен дел од Грција.
После тоа, со островот управувал Рим, а потоа Византија, кога на островот биле изградени многу цркви, што зборува за цветањето на тогашната островска економија. 1204 година. По освојувањето на Цариград од крстоносците, Кикладите паднале под власта на Венецијанците, под кои тие останале долго време, сè до 1527 година, кога Османлиското Царство станала нов господар. Населението на Ки беше вклучено во грчкото востание во 20-тите години на минатиот век, па островот веднаш припаѓаше на новооснованата Грција . Сепак, развојот на новата држава не ја спречи емиграцијата на месното население во XX век . Во последните децении, ова е малку намалено од развојот на туризмот.
3 Популација
Главната популација на Кејот е грчка. Кеа е еден од помалку населените острови меѓу поважните острови на Кикладите, но близината на главниот град Атина и развојот на викендичкиот туризам придонесоа за брз просперитет на островот во последните две децении. Ова предизвика скок на населението од околу 50%.
Главното место на островот, градот Јоулис или едноставно Хора („центар“) се наоѓа на средина на островот, на врвот на еден рид, и подалеку од морето, а причина за тоа се поранешните напади на пирати, кои ги нападнаа населбите на брегот. Затоа ова место е особено живописно и туристичко-привлечно.
4 Економија
Економијата на Кеа е се заснова на туризам (претежно туристички викенд на Атињаните) и морска храна, а помалку на традиционалното земјоделство (јужно овошје, маслинки).
5 Галерија