Домашен видеосистем

Домашен видеосистем или VHS (од |Video Home System) е стандард за аналогно видео снимање на ниво на потрошувачи на касети, измислен во 1976 година од компанијата Виктор од Јапонија и беше конкурент на несреќниот Sony Betamax систем.
Снимањето видео со магнетна лента беше усвоено од телевизиската индустрија во 1950-тите во форма на првите комерцијализирани видео магнетофони (VTR), но уредите беа скапи и се користеа само во професионални средини. Во 1970-тите, технологијата за видео касети стана прифатлива за домашна употреба и почна широко распространето прифаќање на видеокасети (VCR), главно како средство за телевизиските гледачи да гледаат програми во попогодно време или повеќе од еднаш.
0.1 Развој на VHS
Во 1971 година, инженерите на JVC, Јума Шираиши и Шизуо Такано, составија тим за развој на VTR за потрошувачите.
До крајот на 1971 година, тие создадоа внатрешен дијаграм, „ВХС развојна матрица“, кој воспостави дванаесет цели за новиот VTR на JVC:* Системот мора да биде компатибилен со кој било обичен телевизор.
* Квалитетот на сликата мора да биде сличен на вообичаеното емитување.
* Касетата мора да има капацитет за снимање најмалку два часа.
* Лентите мора да бидат заменливи помеѓу машините.
* Целокупниот систем треба да биде разновиден, што значи дека може да се зголеми и прошири, како што е поврзување видеокамера или синхронизирање помеѓу два рекордери.
* Снимачите треба да бидат достапни, лесни за ракување и да имаат ниски трошоци за одржување.
* Снимачите мора да бидат способни да се произведуваат со голема јачина, нивните делови мора да се заменливи и мора да бидат лесни за сервисирање.
0.2 Дизајн на касета и лента
VHS касетата е 187 мм широк, 103 мм длабоко, 25 мм дебелина (7 × 4 × 1 инч) пластична обвивка држена заедно со пет Филипс завртки за глава . Капакот што се превртува, кој им овозможува на играчите и рекордерите да пристапат до лентата, има брава на десната страна, со прекинувач за притискање за да се ослободи (слика со приказ на долниот дел). Касетата има механизам против распаѓање, кој се состои од неколку пластични делови помеѓу калеми, во близина на предниот дел на касетата (бела и црна во горниот приказ). Забраните на макарата се ослободуваат со лост за притискање во рамките на 6,35 mm (дупка инчи на дното на касетата, 19 mm ( инчи) од етикетата на рабовите. Касетите се направени, претходно снимени и вметнати во касетите во чисти простории, за да се обезбеди квалитет и да се спречи правта да се вметне во лентата и да го попречува снимањето (и двете може да предизвикаат испуштање на сигналот)
0.3 Должини на лента
VHS касетите за NTSC и PAL/SECAM системите се физички идентични, иако сигналите снимени на лентата се некомпатибилни. Брзините на лентата се исто така различни, така што времето за репродукција за која било дадена касета ќе се разликува помеѓу системите. За да се избегне забуна, производителите го означуваат времето за репродукција во минути што може да се очекува за пазарот на кој се продава лентата: E-XXX го означува времето за репродукција во минути за PAL или SECAM. T-XXX го означува времето за играње во минути за NTSC или PAL-M.
1 Процес на снимање
Процесот на снимање во VHS се состои од следниве чекори, по овој редослед:
* Лентата се извлекува од намотката за напојување со капа и ролери за штипкање, слични на оние што се користат во аудио касетофоните.
* Лентата поминува низ главата за бришење, што ја брише секоја постоечка снимка од лентата.
* Лентата е обвиткана околу тапанот за глава, користејќи малку повеќе од 180 степени од барабанот.
* Една од главите на барабанот што се врти снима едно поле на видео на лентата, во една дијагонално ориентирана песна.
* Лентата минува преку аудио и контролната глава, која ја снима контролната песна и линеарната аудио песна или траки.
* Лентата се намотува на макарата за вадење поради вртежниот момент што машината го применува на макара.
1.1 Додатоци
Набргу по воведувањето на форматот VHS, беа развиени VHS лентата за премотување . Овие уреди служеа за единствена цел за премотување VHS ленти. Поддржувачите на премотување тврдеа дека употребата на функцијата за премотување на стандардниот VHS плејер ќе доведе до абење и кинење на транспортниот механизам. Премотувачот непречено ги премотува лентите наназад, а исто така вообичаено го прави тоа со поголема брзина од стандардната функција за премотување назад кај VHS плеерите. Сепак, некои брендови за премотување имаа некои чести нагли запирања, што повремено доведуваше до оштетување на лентата.
Се продаваа некои уреди кои му дозволуваа на личниот сметач да користи VHS снимач како уред за резервна копија на податоци . Најзабележителен од нив беше ArVid, широко користен во Русија и земјите од ЗНД . Слични системи беа произведени во САД од Corvus и Alpha Microsystems, и во ОК од ''Backer'' од Danmere Ltd. Системот ''Backer'' може да складира до 4 GB податоци со брзина на пренос од 9 MB во минута.
2 Современа употреба
И покрај падот на VHS плеерите и програмирањето на VHS машините, тие сè уште се во сопственост на некои домаќинства ширум светот. Оние кои сè уште користат или се задржуваат на VHS го прават тоа од повеќе причини, вклучително и носталгична вредност, леснотија на користење при снимање, чување лични видеа или домашни филмови, гледање содржини кои моментално се ексклузивни за VHS и собирање. Некои иселенички заедници во Соединетите Држави, исто така, добиваат видео содржини од нивните родни земји во VHS формат.
Иако VHS е прекинат во Соединетите Држави, VHS снимачи и празни ленти сè уште се продаваа во продавниците во други развиени земји пред транзицијата на дигиталната телевизија. Како потврда за континуираната употреба на VHS, Panasonic го објави првиот во светот VHS-Blu-ray плеер со двојна палета во 2009 година Последната самостојна единица JVC VHS само е произведена на 28 октомври 2008 година. JVC и другите производители продолжија да прават комбинирани DVD+VHS единици дури и по падот на VHS. Земјите како Јужна Кореја објавуваа филмови на VHS до декември 2010 година, а ''Inception'' беше последниот филм што беше објавен на VHS во земјата.