procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Митко Пенџуклиски

Митко Николов Пенџуклиски ( во — во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.''За средното училиште во Кратово, посетете ја статијата ДСУ „Митко Пенџуклиски“ - Кратово''
1 Животопис
Тој бил помладиот син на вдовицата Риса Пенџуклиска. Пораснал без татко заедно со својот постар брат Ампе и уште двете нивни сестри и животот уште од мал го сфатил многу сериозно. Добро учел и добро свирел на гитара, па бил миленик во семејството и меќу неговите врсници. Основно училиште завршил во Кратово, а гимназија учел и завршил во Велика Градишка и Крагуевац. Како одличен ученик и напреден младинец бил прифатен во напредните кругови во гимназијата, каде почнал да се интересира за настаните во земјата и светот. Откако ја завршил гимназијата продолжил да студира економија во Белград. Активно учествувал во сите активности на напредната студентска младина, бил учесник и во студентските демонстрации поради што му била укината државната стипендија. За да биде материјално обезбеден и да ги заврши започнатите студии, неговиот брат Ампе Пенџуклиски дошол во Белград да работи на шивачкиот занает. Времето што го поминал учејќи во Крагуевац и Белград било од голема важност за оформувањето на личноста на Митко, бидејќи напредните кругови во кои се движел придонеле да израсне во борец за ново општество. Повремено доаѓал во Кратово или за време на летните одмори. Секогаш носел нешто ново со него: брошури, искуство за организирана работа па и револуционерни песни.
1.1 Втора светска војна
Капитулацијата на Кралството Југославија во 1941 година, ја дочекал како војник, кој бил заробен крај Цер и извесно време бил заробеник во Германија. По враќањето од заробеништво стапил на работа во Свети Николе, но поради неговата комунистичка активност, бугарскиот окупатор го интернирала во Сливен - Бугарија. По враќањето од интернација работел во Куманово, а потоа ѝ во Скопје, каде имал широки можности за делување. Посебна преокупација му било да ги шири марксистичките идеи меѓу младината. На 22 април 1944 година се вклучил во Агитпроп на Главниот штаб на НОВ и ПОМ. На 17 јули 1944 година, кога штабот се наоѓал во близината на селото Сурлица-Врањско, загинал од непријателска авионска бомба.
Средното училиште во неговиот град го носи токму негово име.
2 Наводи
Триптих на планините и замоците

Триптих на планините и замоците (|Le Triptyque des Monts et Châteaux) — друмска велосипедска трка во Белгија, за првпат одржана во 1996 г. Од 2005 г. се приредува како етапна трка (2.2) во рамките на Европската турнеја на UCI.
Спомен-музеј на Гоце Делчев

Спомен-музеј на Гоце Делчев — спомен-куќа посветена на великанот на Македонската револуционерна организација, Гоце Делчев, која се наоѓа на ул. Стево Патако бр. 11.
1 Отворање на музејот
Отворањето на овој музеј е иницирано по повод престојот на Гоце Делчев во Битола во 1901 година во овој објект. Главната негова цел при овој престој му беше да се сретне со неговиот сакан другар и соработник Даме Груев, основоположникот на ТМОРО, кој во овој период се наоѓал во Битолскиот централен затвор.
Во 1987/88, по извршената темелна реконструкција на објектот и изработениот елаборат, по повод 85 годишнината од загинувањето на Гоце Делчев, на 4 мај 1988 година свечено била промовирана постојаната музејска поставка.
2 Музејска поставка
Поставката содржи две изложбени простории со вкупна површина од околу 37 м<sup>2</sup> , од кои во првата просторија е сместена содржина „За животот и револуционерната дејност, на првоапостолот на македонското ослободително дело“. Во оваа просторија како континуитет на Гоцевата револуционерна дејност со бројни документи и фотографии прикажана е состојбата и настаните во Битолскиот револуционерен округ. Од бројните поместени експонати во оваа поставка значајно место зазема револверот подарен од Гоце Делчев на Михаил Ракиџиев, сопственик на куќата и член на Окружниот комитет на Битолскиот револуционерен округ.
Во оваа поставка изложен е и оригинален експонат од 1905 година, (вез од ситни мониста во разни бои со претстава на еленче што пие вода), кое е посветено и подарено на Михаил Ракиџиев од затворениците кои за иста цел се наоѓаа со него во Централниот битолски затвор.
Во составот на поставката, во соодветна просторија, поставена е витрина со симболите на револуционерната заклетва на Организацијата како и оружје од Илинденскиот период.
Како составен дел на оваа музејска поставка, во собата во која престојувал Гоце Делчев и во која се одржувале состаноците, задржан е ентериерот со амбиентот во оригинална состојба. Исто така во оваа соба, за да се наслика автентичноста на времето, поместени се материјали од тие години.
3 Денешна состојба
Во 2015 година, куќата музеј на Гоце Делчев била ограбена. Биле украдени редица експонати: пушкапушки, сабјасабји и турски јатагани од илинденскиот период.
Во 2016 година спомен-куќата била затворена кога е повлечена и дотогашната музејска поставка заради нејзино обновување и осовременување, но најмногу заради лошата состојба на самиот објект.
Уште една тура (филм)

„Уште една тура“ (дански: ''Druk'') — данско-шведски филм од 2020 година, во режија на Томас Винтерберг. Главните улоги ги играат: Мадс Микелсен, Томас Бо Ларсен и Магнус Миланг. Филмот е добитник на наградата на БАФТА, како и на „Оскар“ за најдобар странски филм (покрај тоа, бил номиниран и во категоријата „најдобра режија“). Микелсен, пак, ја освоил Европската филмска награда за најдобар глумец.
1 Синопсис
Филмот е необична приказна за група професори зафатени од кризата на средните години, кои ја испитуваат теоријата дека животот може да се унапреди со постојано одржување на нивото на алкохол во крвта. Нивното постојнао опивање ги доведува во различни ситуации, од забавни и смешни, до опасни. Притоа, секој од нив на свој начин се носи со годините, проблемите на работното место и во семејството, но најпосле, секој од нив мора да сфати дали алкохолот е помош или само уште еден од проблемите.
Криста Волф

Криста Волф (германски: ''Christa Wolf''; Ландсберг, 18 март 1929 — 1 декември 2011) — германска писателка и есеистка.
1 Животопис
Криста Волф е родена на 18 март 1929 година, како Криста Иленфелд (''Christa Ihlenfeld''), во Ландсберг (денес во Полска), а живеела и работела во Берлин. Таа студирала германска книжевност и историја на Универзитетот во Јена, а потоа станала книжевен советник во Сојузот на германските писатели во Берлин. Некое време работела како уредничка во една издавачка куќа. Била омажена за Герхард Волф.
2 Творештво
За своите дела, Волф била повеќепати наградувана, а во 1980 година ја добила и познатата Бихнерова награда. Нејзини најважни дела се:* „Размислувања за Криста Т.“
* „Под липите“
* „Урнек за детство“
* „Собрани раскази“
* „Читање и пишување“
* „Тил Ојленшпигел“(заедно со Герхард Волф)
* „Претпоставки на една новела“
* „Касандра“
* „Поделено небо“
* „На патот кон табуто“
* „Медеја“
Искушување на ѓаволот (филм)

„Искушување на ѓаволот“ (српски: ''Искушавање ђавола'') — југословенски филм од 1989 година, во режија на Живко Николиќ, кој е автор и на сценариото, заедно со Драган М. Николиќ. Главните улоги ги играат: Алан Нури, Драгана Мркиќ, Љубиша Самарџиќ, Бранко Видаковиќ, Оливера Викторовиќ, Ева Рас и Рада Ѓуричин. Филмот обработува две поврзани теми: љубовта и човековата вечна покорност на традиционалните симболи, а во двете се развива митската идеја на искушувањето. Притоа, таа идеја се покажува низ општите меѓучовечки односи: од најинтимните до семејните односи, кои преку традиционалните симболи настојуваат да ги достигнат самоосознавањето и смислата на својот и туѓиот живот.
1 Синопсис
Двете семејства, Змајевиќ и Крстовиќ, се соседи во едно осамено место, но меѓусебно скарани. Притоа, иако кулата му припаѓа на семејството Змајевиќ, сепак семејството Крстовиќ е посилно и ја присвојуваат. Семејството Змајевиќ го чека синот да се врати од САД, надевајќи се дека тој ќе ги спаси кулата, честа и историјата. Меѓутоа, него не го интересира урнатата кула, зашто таа не носи никаква заработка, а во родниот крај се вратил за да си најде чесна жена, која претходно ќе ја искушува за да провери дали е добра за брак...
Кралска градина во Оденсе

Кралската градина во Оденсе е голем, свечен парк на палатата во центарот на Оденсе, Данска. Сместено директно спроти станицата Оденсе пред Палатата Оденсе. Станицата Оденсе е главнaта железничка станица што служи за градот Оденсе, Данска.
Оригиналната барокна градина била изградена околу 1720 година по француски дизајн на Јохан Корнелус Кригер, со централна оска и симетрични линии. Околу 100 години подоцна, таа била сменета во градина во англиски стил со заоблени линии. Со големина на приближно 2 хектари во големина, паркот содржи дрвја со старост од над 100 години, вклучувајќи бакарна бука, лале и магнолија. Има две статуи, меѓу кои едната на Ханс Кристијан Андерсен, поставена од децата во Данска.
1 Наводи
Стара Раума

Стара Раума (|Vanha Rauma, |Gamla Raumo) ― дрвениот градски центар на паланката (гратчето) Раума, Финска. Таа е наведена како светско наследство на УНЕСКО.
Областа на Стара Раума е околу 0,3 км<sup>2</sup>, со приближно шестотини градби (сметајќи ги вистинските куќи и помалите градби како бараки) и околу 800 луѓе кои живеат во таа област. Градот Раума се проширил надвор од Старата Раума, само во почетокот на 19 век. Најстарите градби датираат од 18 век, бидејќи два пожари од 1640 и 1682 година го уништиле градот. Повеќето згради во моментов се населени и во сопственост на приватни лица, иако долж двете главни улици и околу градскиот плоштад тие се главно надвор во деловна употреба.
Местата од посебен интерес ја вклучуваат куќата Кирсти, која е куќа на морнар од 18 и 19 век, и куќата Марела, која е куќа на гемиџии која датира од 18 век, но со фасада од 19 век, и двете во моментов се музеи. Други знаменитости се ретките камени градби во Стара Раума: Црквата на Светиот крст, стара францисканска манастирска црква од 15 век со средновековни слики и Старата градска сала од 1776 година. Друга црква во Раума, црквата Св. Троица, исто така од 15 век, изгорела во пожарот во 1640 година.
Основен суд Велес

Основен суд Велес — суд со основна надлежност сместен во градот Велес и го опфаќа подрачјето на општините Велес, Градско и Чашка. Воедно, овој суд има и проширена надлежност за подрачјето на судот во Велес, а до 2020 година бил надлежен и за судовите во Гевгелија, Кавадарци и Неготино.
Судот во Велес ја извршува судската власт во прв степен во рамките на гореспоменатите општини. Основниот суд во Велес одлучува за сите дела во прв степен по кривични дела и прекршоци извршени на подрачјето на општините.
1 Историја
Основниот суд во Велес, како и останатите судови во Македонија, бил основан со Повелбата на Президиумот на АСНОМ за устројство на првите судови во Македонија на 31 март 1945 година.
Судот во Велес започнал со работа во 1945 година како Околиски суд за Титоввелешката околија. Како таков работел до 1963 година, кога бил преименуван во Општински суд Велес, а во 1995 година бил повторно преименуван во Основен суд Велес.
2 Внатрешна организација
Основниот суд во Велес е поделен на пет одделенија: приемно, граѓанско, прекршочно, кривично и извршно одделение.
3 Поврзано
* Основни судови со основна надлежност во Македонија
Основен суд Битола

Основен суд Битола — суд со проширена надлежност сместен во градот Битола и го опфаќа подрачјето на општините Битола, Могила, Новаци и Демир Хисар, со судско одделение во градот Демир Хисар. Воедно, овој суд има и проширена надлежност за подрачјето на судовите во: Битола и Ресен.
Судот во Битола ја извршува судската власт во прв степен во рамките на гореспоменатите општини. Основниот суд во Битола одлучува за сите дела во прв степен по кривични дела и прекршоци извршени на подрачјето на општините.
1 Историја
Основниот суд во Битола, како и останатите судови во Македонија, бил основан со Повелбата на Президиумот на АСНОМ за устројство на првите судови во Македонија на 31 март 1945 година.
Судот во Битола започнал со работа во 1945 година како Околиски суд за Битолската околија. Како таков работел до 1963 година, кога бил преименуван во Општински суд Битола, а во 1995 година бил повторно преименуван во Основен суд Битола.
2 Внатрешна организација
Основниот суд во Битола е поделен на пет одделенија: приемно, граѓанско, прекршочно, кривично и извршно одделение. Судот е сместен во новоизградена зграда од 1972 година во Битола, која била надградена во 2006 година со уште еден кат.
2.1 Претседатели на судот
Од неговото основање во 1945 година, претседатели на ОС Битола биле следниве:
* Киро Пашоски
* Томе Ивановски-Маку
* Диоген Хаџи-Коста
* Ацо Талевски (прв мандат)
* Јорго Хаџи-Стерју
* Ацо Талевски (втор мандат)
* Георгина Мицковска
* Душко Јанкуловски
* Олга Бошевска
* Александар Прчевски
* Стефан Караманди
* Јордан Врбовски
* Дејан Крстанов
* Миле Димовски
3 Поврзано
* Основни судови со основна надлежност во Македонија
Енгелсбершка железарница

Енгелсбершката железарница (|Engelsbergs bruk) ― железарница во Енгелсберг, село во општината Фагерста во Вестманланд, Шведска. Изградена била во 1681 година од Пер Ларсон Гиленхок (1645-1706) и била развиена во една од најсовремените железничарници во светот во периодот до 1700-1800 година. Таа е наведена како светско наследство на УНЕСКО од 1993 година.
1 Име
Железарницата Енгелсберг го носи името според селото Енгелсберг кое па го носи името по Енглика. Енглика, роден во Германија, започнал да произведува железо во Енгелсберг во 14 век.
2 Историја
Историјата на производство на железо во регионот датира од најмалку 13 век. Месните селани ја ископувале рудата и го произведувале железото користејќи примитивни печки.
На крајот на 16 век, во Енгелсберг биле воведени посовремени методи на производство и обемот на производство значително се зголемил во следните децении.
3 Опис
Зачуваните згради вклучуваат главна куќа, испекторската куќа и куќа за топење со висока печка.
4 Светско наследство на УНЕСКО
Енгелсбершката железарница е светско наследство наУНЕСКО. Додадено е на списокот во 1993 година.
5 Галерија
Стар град (Вилнус)

Стариот град во Вилнус (|Vilniaus senamiestis, |Stare Miasto w Wilnie, |Стары горад у Вільнюсе, |Старый город в Вильнюсe), еден од најголемите преживеани средновековни стари градови во Северна Европа, има површина од 3,59 квадратни километри. Опфаќа 74 четврти, со 70 улици и сокаци со 1487 згради со вкупна површина од 1.497.000 квадратни метри. Најстариот дел од литванската престолнина Вилнус, бил развиен во текот на многу векови и бил обликуван од историјата на градот и постојано менување на културното влијание. Тоа е место каде што некои од најголемите европски архитектонски стилови готски, ренесансни, барокни и неокласични стојат рамо до рамо и се надополнуваат.
Улицата Пилиес е главната артерија на Стариот град и собиралиште за кафеанскиот и улично-пазарниот живот. Главната улица во Вилнус, авенијата Гедиминас, делумно се наоѓа во Стариот град. Централните плоштади во Стариот град се Катедралниот плоштад и Пооштадот кај Градското собрание.
Еден од најразвиените архитектонски комплекси е Архитектонскиот ансамбл на Универзитетот Вилнус, кој зафаќа голем дел од Стариот град и има 13 дворови. Избран е да ја претставува Литванија во паркот Мини-Европа во Брисел.
Во 1994 година, Стариот град Вилнус бил вклучен во списокот на светско наследство на УНЕСКО (бр. 541) како признание за неговата универзална вредност и оригиналност. Тој е признат како еден од најубавите градови на Стариот континент кој исто така го има најголемиот барокен стар град во цела Источна и Средна Европа. Самата дефиниција за „историски центар“ има пошироко значење од Стариот град, порано опкружен со одбранбени ѕидови. Ги опфаќа вредните историски предградија на Вилнус, како што е Ужупис, кои историски порано биле надвор од градските граници. Затоа, Ужупис често се смета за дел од Стариот град Вилнус.
352 хектарскиот Стар град (Сенамиестис на литвански) како светско наследство на УНЕСКО не треба да се меша со едно од 21 старешинства (градски околии) на Вилнус - Сенамиестис (она со малку поголема територија - 440 хектари).
1 Знаменитости
Има повеќе споменици од интерес во Стариот град отколку во кој било друг дел на Вилнус; тие се:
* Претседателски дворец
* Слушков дворец
* Раѕивилов дворец
* Тизенхаусов дворец
* Комплекс на замоци во Вилнус со Гедиминасовата кула и Големовојводскиот дворец
1.1 Верски споменици
* Црква „Св. Ана“
* Вилнушка катедрала во Катедралниот плоштад
* Црква „Св. Никола“
* Црквата „Сите Светци“
* Порта на зората
* Три крстови
* Катедрала на Богородица
1.2 Други интересни места
* Куќа на потписниците
* Национален музеј на Литванија
* Литвански национален драмски театар
* Остатоци од вилнушкиот градски ѕид
* Вилнушки зандани
Службена верзија (филм од 1985)

„Службена верзија“ или „Официјална верзија“(шпански: ''La historia oficial'') - аргентински филм од 1985 година, во режија на Луис Пуенцо (Luis Puenzo), кој е автор и на сценариото, заедно со Аида Бортник. Главните улоги ги толкуваат: Норма Алеандро (Norma Aleandro), Ектор Алтерио (Héctor Alterio) и Чунчуна Виљафање (Chunchuna Villafañe). Филмот освоил вкупно 25 награди, меѓу кои и „Оскар“ и „Златен глобус“ за најдобар странски филм, како и две награди на Канскиот филмски фестивал (наградата на Екуменското жири и наградата за најдобра глумица).
1 Синопсис
Дејствието на филмот се одвива во 1983 година, за време на последните месеци од владеењето на воената хунта во Аргентина. Алисија (ја игра Алеандро), средношколска учителка по историја, нејзиниот сопруг Роберто (го игра Алтерио), државен службеник и нивната петгодишна посвоена ќерка Габи живеат во Буенос Аирес. Додека низ градот се случуваат демонстрации против власта која е одговорна за смртта на многу невини луѓе, Алисија не е свесна за државниот терор и затоа реагира бесно кога нејзините ученици ја критикуваат власта и официјалната историја напишана во учебниците. Меѓутоа, Алисија се среќава со старата пријателка Ана (ја игра Виљафање), која долго време живеела во Европа и која ѝ кажува дека била уапсена и измачувана од власта и дека во затворот видела жени на кои им биле одземени децата и дадени на богати семејства. Тогаш, Алисија почнува да истражува со цел да ја пронајде биолошката мајка на својата посвоена ќерка. Притоа, таа се поврзува со организацијата која ги бара одземените деца и се запознава со Сара, чија ќерка родила бебе кое ѝ било одземено. Сара верува дека Габи е нејзината внука, а кога Алисија ја кани во својот дом, Роберто избувнува и бара Сара да ја напушти куќата. Еден ден, Алисија и Роберто се расправаат во врска со потеклото на Габи при штој ја удира, а тогаш се јавува Габи, која се наоѓа кај дедо ѝ. Додека Роберто зборува со Габи, Алисија ја напушта куќата.
Шортенс

Шортенс (|Schortens) — град во округот Фризија, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Шортенс станал град во 2005 година и сега е втор најголем град по Фарел во округот.
1 Географија
Шортенс се наоѓа во областа Јеферланд на Источнофризискиот Полуостров, на раб на мочуриште.
1.1 Соседни општини
Шортенс на северозапад се граничи со Јефер, на север со општината Вангерланд, на исток со слободниот град Вилхелмсхафен, на југ со општината Занде и на југозапад со општината Фридебург, која припаѓа на округот Витмунд.
1.2 Градски единици
Градот се состои од дванаесет градски единици: Шортенс, Хајдмиле, Графшафт, Акум, Зиленштеде, Шост, Рофхаузен, Миделсфер, Адернхаузен, Естрингфелде, Остим и Упјефер.
Местата Шортенс, Хајдмиле, Естрингфелде и Остим го образуваат градското јадро од околу 13.000 жители.
1.3 Клима
Шортенс е под влијание на Северното Море.
2 Историја
Гробови откриени при ископувања во 1970-тите години означуваат постоење на рани човечки населби во областа на Шортенс уште во век.
Во 1158 година, Шортенс бил првпат споменат како „Скротин“ во документ од папата Адријан IV. Подоцна, името било променето во „Скротинге“. Во 1400 година, местото било наречено „Шортензе“.
Црквата „Св. Стефан“ во Шортенс била изградена по 1153 година како последица на победата на Естрингер.
Во средниот век, манастирот Естрингфелде бил познат по одгледување на коњи.
Во текот на втората половина на 1900-тите, поморската база Вилхелмсхафен придонела силно кон развој на градот. Многу работници се населиле во идниот град Шортенс, а железничката линија до Јефер, воспоставена во 1871 година, исто така придонела за развој на градот. По крајот на Втората светска војна, производството на воени бродови престанала и скокнала стапката на невработеност. Од 1946 година, бран на бегалци од поранешните германски територии го зголемиле населението.
Во 1936 година била отворена воздухопловната база Упјефер, која и денес се користи.
Шортенс добил градски права на 21 јануари 2005 година.
3 Политика
3.1 Градски совет
Градскиот совет се состои од 32 избрани членови, што одговара за градови со број на жители помеѓу 15.001 и 20.000 жители. Членовите се избираат на општи избори на секои пет години.
На последните општински избори на 11 септември 2016 година биле добиени следниве резултати:
Партија, Удел, Места, Разлика (гласови), Разлика (места)
SPD, 36,56 %, 12, - 2,52 %, - 1
CDU, 28,18 %, 10, + 2,04 %, + 1
Grüne, 11,02 %, 4, - 1,14 %, 0
FDP, 6,15 %, 2, + 2,35 %, + 1
UWG, 5,15 %, 2, + 3,86 %, + 1
WFF, 12,91 %, 2, + 12,91 %, + 2
3.2 Градоначалник
Моментален градоначалник на Шортенс е независниот Герхард Белинг.
3.3 Збратимени градови
Шортенс е збратимен со следниве градови:
* Наѓбајом, Унгарија (од 1993 г.)
* Пјешице, Полска (од 2004 г.)
4 Галерија
Неферкаре (9-та династија)

Неферкаре VII — трет фараон од Деветтата египетска династија околу 2140 година п.н.е. (за време на Првиот среден период), според Кралскиот список од Торинскиот крал, каде што неговото име Неферкаре е запишано во регистарот 4.20.
Неферкаре не е вклучен на Кралскиот список од Абидос ниту на Кралскиот список од Сакара, ниту може да се потврди постоењето на неговото владеење преку археолошки наоди.
Името „Неферкаре“ сугерира дека тој се сметал себеси за легитимен наследник на Пепи II Неферкаре од Шестата династија, слично како многубројните истоимени кралеви на Мемфитите од осмата династија. Во некои книги тој е наречен „Неферкаре VII“ затоа што тој најверојатно бил седмиот крал што го носел ова име, иако многу од неговите претходници сега се нарекуваат со комбинација на нивните имиња (на пример, Неферкаре Неби или Неферкаре Пеписенеб).
Овој недокажан владетел е контроверзно идентификуван од страна на некои научници со фараонот по име ''Ка-nefer-ре,'' кој се споменува во еден мрачен и изолиран натпис на гробот на Анктифи.
Арморски Брегови

Арморски Брегови (|Côtes-d'Armor; |Aodoù-an-Arvor), порано познат како Северни Брегови (Côtes-du-Nord; |Aodoù-an-Hanternoz), е департман на север од Бретања, во северозападна Франција.
1 Историја
Северните Брегови бил еден од првичните 83 департмани создадени на 4 март 1790 година по Француската револуција. Составен е од речиси целата древна Пеи де Сен Брие, повеќето од историскиот Трегор, источната половина на Корнуај и северозападниот дел на поранешната епархија Сен-Мало.
Во 1990 година името беше сменето во Арморски Брегови (Côtes-d'Armor): францускиот збор ''côtes'' значи „брегови“, а ''ar mor'' е „море“ на бретонски. Името потсетува и на римската провинција Арморика („крајбрежен регион“).
2 Географија
Армориски Брегови се дел од сегашниот административен регион Бретања и се граничи со департманите Ил-е-Вилен на исток, Морбијан на југ, Финистер на запад и со Ламанш на север.
3 Демоним
Жителите на департманот на француски се познати како Костармориканци (Costarmoricains).
4 Политика
Долгата традиција на антиклерикализмот на Арморските Брегови, особено во внатрешноста околу Генган (поранешно комунистичко упориште), честопати водело до тоа департманот да се гледа како област на левичарска исклучителност во инаку силно клерикалната и десничарска Бретања. Актуелниот претседател на департманскиот совет, Ален Кадек, сепак е член на десноцентристичката партија, Републиканци.
Партиски групи, седишта
Центар и деснорепубликанци, 32
Социјалисти и републиканци, 15
Комунисти и републиканци, 5
''непартиски'', 2
4.1 Тековни претставници во Националното собрание
Изборна единица, Член
Прва изборна единица на Арморските Брегови, Бруно Жонкур, Модем
Втора изборна единица на Арморските Брегови, Ерве Бервил, Републиката напред!
Трета изборна единица на Арморските Брегови, Марк Ле Фир, Републиканци
Четврта изборна единица на Арморските Брегови, Јаник Керлого, Републиката напред!
Петта изборна единица на Арморските Брегови, Ерик Боторел, Републиката напред!
5 Култура
Западниот дел на ''департманот'' е дел од „Долна Бретања“ (бретонски: ''Breizh-Izel''). Границата тече од Плуа до Мир-де-Бретањ. Бретонскиот јазик станал битно прашање во многу делови на Бретања, и многу бретонски говорници се залагаат за двојазични училишта. Јазикот гало се зборува на исток на департманот и се нуди како јазик во училиштата и на матурските испити.
6 Галерија
7 Поврзано
*Кантони во департманот Арморски Брегови
*Општини во департманот Арморски Брегови
*Арондисмани во департманот Арморски Брегови
Pegasus Airlines

Pegasus Airlines ( IATA код : PC ; OACI код : PGT ) е турска нискобуџетна авиокомпанија со седиште во Истанбул. Основана во 1990 година како заедничко вложување со Аер Лингус за извршување чартер -летови, стана нискобуџетна авиокомпанија во 2005 година по преземањето од страна на ЕСАС Холдинг.
1 Развој
На 11 декември 1989 година, две компании, Нет и Силкар, создаваат чартер компанија по име Пегасус ерлајнс во партнерство со ирската компанија Аер Лингус. Таа започнува со своите летови на 15 април 1990 година со два Боинг 737-400. Во 1993 година, компанијата додаде трет боинг 737-400 на својата флота и изнајми два Ербас А320 во текот на летната сезона.
Во јануари 2005 година, ESAS Holding ја презема контролата над Pegasus Airlines и нарачува 12 Боинг 737 за 800 милиони долари.
На крајот од 2012 година, компанијата нарача 100 авиони Ербас А320 НЕО (вклучувајќи 25 опции) со каталошка вредност од 12 милијарди долари, со испорака закажана помеѓу 2015 и 2022 година . Компанијата која е втора по големина во земјата, станува првиот клиент на новата верзија на А320 во Турција. Ова е исто втора нарачка во Турција по Туркиш ерлајнс по големина. Исто така, компанија лансираше моторот CFM LEAP-1A на новиот тип на Ербас А320нео. Овој налог означува промена во возниот парк на компанијата, која дотогаш управуваше само со Боинг 737-800.
Во 2013 година, компанијата продаде 34,5% од своите акции. Собраните пари и овозможија да го финансира својот возен парк.
2 Договор за споделување кодови
* Алиталиа
* Азербејџан Ерлаjнс * KLM
3 Флота
Флотата на „Пегасус ерлајнс“ во август 2021 :
Тип, Во употреба, Нарачки, Патници, Забелешки
Ербас А320, 12, -, 180
Ербас А320нео, 44, 18, ''186''
Ербас А321нео, 7, 41, tba
Боинг 737-800, 27, -, 186
Вкупно, 90, 59
Господинот Смит оди во Вашингтон

„Господинот Смит оди во Вашингтон“ (англиски: ''Mr. Smith Goes to Washington'') — американски филм од 1939 година, во режија на Френк Капра. Главните улоги ги толкуваат: Џејмс Стјуарт, Џин Артур и Клод Рејнс. Филмот е добитник на „Оскар“ за најдобро оригинално сценарио.
1 Синопсис
Џеферсон Смит (го игра Стјуарт) е наивен идеалист, инструктор на млади извидници. Во една прилика, сосема случајно, корумпираниот гувернер го предлага за сенатор при што го испраќа во Вашингтон. Таму, Смит го среќава Џозеф Пејн (го игра Рејнс), јунакот од неговото детство, кој сега е потенцијален кандидат за претседател на САД. Во Вашингтон, Смит ја открива мрачната страна на политиката и недостатоците на политичкиот процес поради што влегува во судир со својто шеф, Џим Тејлор. Тејлор најпрвин се обидува да го поткупи Смит, а откако не успева, настојува да го уништи така што го вовлекува во скандал.
Витмунд (округ)

Витмунд (|Wittmund) — округ (''Landkreis'') во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Административното окружно седиште е во истоимениот град.
Округот се наоѓа во Источна Фризија, на брегот на Северното Море. Се граничи со (од исток надесно) окрузите Фризија, Лер и Аурих.
1 Географија
Округот содржи дел од Ваденското Море, кое е дел од националниот парк Долносаксонско Ваденско Море. Крајбрежјето на копното е познато како Харлингер Ланд. Островите Лангеог и Шпикерог, обата припаѓаат на Источнофризиските Острови, се дел од овој округ.
2 Историја
Округот бил создаден од Кралството Прусија во 1885 година од Амт Витмунд, Амт Езенс и градот Езенс. Сите претходно биле дел од округот Аурих. Во 1977 година, округот бил споен со округот Фризија; меѓутоа, спојувањето било прогласено за неуставно во 1979 година поради нарушување на правата на поранешната Држава Олденбург на која Фризија припаѓал и поради тоа двата округа биле повторно основани во старите граници.
3 Грб
Бродот на грбот го претставува крајбрежјето на округот. Трите едра ги покажуваат хералдичките симболи за округот - предниот ја покажува мечката како симбол на семејството Атена од Езенс, кои владееле во и век. Главното едро покжува две копја за турнири како симбол на херојот Омкен, преземени од грбот на градот Витмунд. Орелот на задното едро е за замокот и Амт Фридебург.
4 Градови и општини
Градови, Слободни општини, Општински заедници
<sup>1</sup>седиште на општинската заедница; <sup>2</sup>град
Илин - Диме Димовски

Илин — Диме Димовски е македонски музичар кој свири на контрабас.
1 Образование
Димовски ги започнал музичките студии во Скопје, во класата на проф. Благој Маротов, а потоа продолжил во Британија, во средното музичко училиште „Wells Cathedral School“ под менторство на Давид Хејес, како и во престижното музичко училиште „Guildhall School of Music and Drama“ во класата на проф. Ринат Ибрагимов. Најпосле, специјализацијата ја завршил на конзерваториумот „Г. Тартини“ во Трст, во класата на проф. Стефано Скјакја. Во текот на своето образование, тој учел и со професорите Мстислав Ростропович, Давиде Амодио, Енрико Касаза, Давид Долан, Давид Такено, Сергеј Крилов, Фабио Нидер итн.
2 Музичка кариера
Димовски е вработен во Филхармонискиот оркестар на градот Загреб, а исто така, тој е постојан соработник на Радио симфонсикиот оркестар на ХРТ, како и постојан гостин на: Хрвтаскиот барокен ансамбл, Загребските солисти, Ансамблот за современа музика „Кантус“ и Хрватскиот камерен оркестар. Покрај тоа, тој соработува и со меѓународниот оркестар „No Borders Orchestra“ и со италијанскиот симфониски оркестар „Сан Марко“ од Порденоне во кој свири како прв контрабасист. Во својата кариера, Димовски настапувал со голем број оркестри, како: „Mozart Orchestra di Bologna“ под водство на Клаудио Абадо, со „La Nuova Orchestra da Camera Ferruccio Busoni“ од Трст, „I Solisti Veneti“, „La Serenissima“, „National Jeugdt Orchester of the Netherlands“, Камерниот оркестар на МММ итн. Најпосле, тој е добитник на неколку национални и меѓународни музички награди.
Запознајте го Џон Доу

„Запознајтe го Џoн Доу“ (англиски: ''Meet John Doe'') — американски филм од 1941 година, во режија на Раул Волш. Главните улоги ги толкуваат: Гари Купер, Барбара Стенвик и Едвард Арнолд.
1 Синопсис
Новинарката Ен Мичел (ја игра Стенвик) добива отказ, а за да ја задржи работата, таа добива идеја да го фалсификува писмото на измислениот лик, невработениот Џона Доу, кој се заканува дека ќе изврши самоубиство во знак на протест против општествената неправда. Откако писмото предизвикува голем одек, новинската куќа е принудена пак да ја вработи Ен, но исто така и Џон Вилоуби (го игра Купер), кој треба да се претставува како Џон Доу. Ен и нејзините шефови немилосрдно ја искористуваат приказната за Џон Доу која им носи голема заработка. Популарноста на Џон Доу расте уште повеќе, откако тој држи говор кој се пренесува на радио. Постепено, философијата на т.н. Џон Доу започнува да се шири низ целата држава и луѓето почнуваат спонтано да формираат клубови кои се наречени по него. Тогаш, богатиот издавач Нортон (го игра Арнолд) го сфаќа големиот потенцијал на тие клубови и сака да ги искористи за своите политички амбиции. Тој сака да основа политичка партија со чија помош ќе стане претседател, а во тоа му помага и Ен, која е поткупена од него. Меѓутоа, Џон дознава за тајниот план и на стадионот, каде се собрани илјадници негови поддржувачи, ја разоткрива измамата, но Нортон успева не само да ја спречи неговата намера, туку и да го претстави како измамник пред присутните луѓе, кои разочарано го напуштаат собирот. На Бадник, Вилобу сака да изврши самоубиство така што ќе скокне од една зграда, а таму пристигнуваат Ен, Нортон и неговите луѓе, но и неколку приврзаници на Џон Доу. Ен го моли Џон да не се убива, а приврзаниците го охрабруваат, велејќи дека повторно ќе ги организираат клубовите.
Каумара

Каумара — хиндуистичка деноминација која се задржува на божеството на љубовта и војната Кумара, исто така познато како ''Муруган'' (во Јужна Индија), ''Кандан'', или ''Кадамбан'', или ''Картикеја''. Повеќето приврзаници на Кумара, исто така, ги почитуваат членовите на неговото семејство: Парвати, Шива и Ганеша. Важните теолошки текстови поврзани со Кумара се дел од канонот Шаива агама. Оваа под-традиција се нашла меѓу Тамилците, Каннада, Веда во Јужна Индија, Шри Ланка, и помеѓу дијаспората Тамилците во светот. Љубовната приказна за Кумара/Муруган и неговата сопруга Вали, девојка од локалното племе, е неизмерно популарна во сојузната држава Тамил Наду, каде Кумара го добил статусот на национален Бог. [note 1]
Тирупугаж е едно од важните тамилски книжевни дела за Каумарам.
Роговите на Амон

Роговите на Амон се свиткани рогови од овен, користени како симбол на египетското божество Амон (исто така напишано Амун или Амон). Поради визуелната сличност, тие исто така се поврзани со фосилни лушпи од антички полжави и главонози, вторите сега познати како амонит поради таа историска врска.
Амон, на крајот Амон-Ра, беше божество во египетскиот пантеон чија популарност растеше со текот на годините, сè додека не стана монотеистичка религија на начин сличен на предлогот дека јудео-христијанското божество еволуирало од античкиот семитски пантеон . Египетските фараони почнаа да ја следат оваа религија некое време, Аменхотеп и Тутанкамон ги зедоа имињата од нивното божество. Овој тренд се зафати, а другите египетски богови, исто така, понекогаш се опишуваат како аспекти на Амун.
Амон честопати бил прикажуван со рогови на овен, така што кога ова божество станало симбол на превласт, кралевите и императорите се прикажувале со рогови од Амон на страните на главата во профилот, како и божествата не само на Египет, туку и други области, така што Јупитер понекогаш беше прикажан како „Јупитер Амон“, со Рогови од Амон, откако Рим го освои Египет, како и грчкото врховно божество Зевс . Оваа традиција продолжи со векови, Александар Велики во Куранот се нарекува „Човекот со два рога“, упатување на неговиот приказ на блискоисточните монети и статуата како рогови од Амон. Неговото обожение како освојувач вклучуваше прогласување за „Син на Амон“ од страна на Ораклот во Сива.
Владимир Костов (музичар)

Владимир Костов (1975, Битола) — македонски виолинист.
1 Животопис
Костов го започнал своето музичко образование во Битола, а студиите по виолина ги завршил на Факултетот за музичка уметност во Скопје, во класата на проф. Михајло Куфујонакис, а кај него и магистрирал. Исто така, стручно се усовршувал и кај други познати педагози, како: Сихана Бадивуку, Благоја Димчевски, Корнелија Бронзети, Ирина Бочкова, Наталија Пришепенко итн. Во периодот 2000-2004 бил професор по виолина во Оркестарот на ЦЕИ, а е вработен како концерт-мајстор во Македонската филхрмонија и како доцент на Факултетот за музичка уметност во Скопје.
2 Творештво
Костов е член на „Македонскиот кларинет квинтет“ во кој свири прва виолина и водач на неколку камерни оркестри и ансамбли, како: камерниот оркестар за современа музика „Алеа“, камерното студио за барокна музика „Бахус“ и квартетот „Бревис“, клавирското трио „ВАМ“. Тој е редовен член на Камерниот оркестар на Македонската филхармонија и на Младинскиот оркестар на Музичката младина на Македонија. Покрај тоа, тој е единствениот македонски музичар кој повеќепати членувал во угледниот Светски оркестар на музичката младина со кој остварил голем број настапи ширум светот. Исто така, тој настапува и со оркестарот „Исток-Запад“ во Алтенбург. Како солист, Костов настапувал со Македонската филхармонија и со нејзиниот камерен оркестар, а настапувал и самостојно на повеќе музички манифестации во Македонија, Украина, Германија, Бугарија, Србија, Британија, Хрватска и Полска.
Езекил

Езекил (|יְחֶזְקֵאל) — според христијанското учење, еден од четирите старозаветни „големи пророци“. Роден е во Јудеја околу 622 година п.н.е. Тој бил и свештеник. Почнал да пророкува на триесетгодишна возраст додека бил во заробеништво во Вавилон (во јули 592 година п.н.е.). По должината на реката Ховар, Бог му се јавил на пророкот Езекил во неколку визии. По еден од нив (592 г. п.н.е.) ја започнал својата пророчка мисија. Тој е автор на книгата од Стариот завет, именувана по него, Книгата на Езекил. Неговиот спомен во Православната црква се слави на 3 август (според јулијанскиот календар), а во Католичката и Лутеранската црква на 21 јули (според грегоријанскиот).
1 Животопис
Роден е во градот Сарира (Јудеја) околу 622 година п.н.е. во семејството на свештеникот Бузиј (татко му). Тој е наречен современик на пророците Еремија и Даниил. На 25-годишна возраст, со првата група затвореници во 597 година п.н.е., Езекил бил однесен во Вавилонија (поточно Вавилон) и живеел во селото Тел Авив покрај реката Ховар во близина на Нипур — еден од верските центри на Вавилонија. Тука, покрај реката Ховар, тој имал визија, од која во 5-та година од заробувањето на царот Јоаким (според други извори, зборуваме за Ехонија). Во 592 г. п.н.е. ја започнал својата пророчка служба (5-ти ден од 4-тиот месец).
Во тоа време, Езекил имал околу триесет години. Потоа, по Божја насока, (види , итн.), тој претрпел серија тестови. Бог привремено го правел нем и давал задача да ја прикаже опсадата на Ерусалим за да им го покаже на Израилците неговото незадоволство од нивните постапки. Така, тој спиел 390 дена од левата страна и уште 40 — од десната страна. Потоа јадел колачи печени во измет од крава. Потоа ја бричел главата. Во 587 година п.н.е. неговата жена умрела од чума. Куќата на пророкот во Тел Авив (во Месопатамија), како и куќите на многу свештеници во заробеништво, станала место каде што се собирале прогонетите Евреи (токму од таквите куќи за состаноци се родила синагогата во ерата на заробеништво). Пророкот ги упатил своите силни проповеди до луѓето што дошле кај него. Климент Александриски му го припишал неговото познанство со Питагора.
Околу 570 година п.н.е., пророкот починал. Според легендата, тој бил убиен (врзан за коњи и искинат на парчиња) од еврејскиот принц бидејќи бил обвинет за идолопоклонство. Според друга верзија, тој бил каменуван од страна на Племето на Гад (едно од Дванаесетте Израилеви племиња). Езекил бил погребан во Ирак кај Ел Кифл. Според други извори, пророкот бил погребан на островот Арал-Пајгамбар, кај реката Аму Дарја, во близина на градот Термез (Узбекистан).
Симон Поповски

Симон Поповски (1991, Битола) — македонски виолинист.
1 Животопис
Поповски го започнал музичкото образование во основното музичко училиште во Битола, во класата на проф. Ванчо Стоилков. Потоа се запишал во средното музичко училиште во Битола каде повторно учел во класата на проф. Стоилков. Во 2009 година се запишал на Факултетот за музичка уметност во Скопје, во класата на проф. Олег Кондратенко. Во текот на своето образование, тој посетувал и семинари кај повеќе професори, како: Џошуа Бел, Павел Верников, Сихана Бадиваку, Сузан Гилмор во летната школа „Интерлохен“ итн.
2 Музичка кариера
Поповски учествувал на повеќе музички натпревари на кои освоил бројни награди. Како солист, настапувал со Македонската филхармонија и со камерниот оркестар на Музичката младина на Македонија, симфонискиот и камерниот оркестар на Факултетот за музичка уметност итн. Тој е член на „Македонскиот кларинет квинтет“ (во кој свири втора виолина), на оркестарот на Македонската филхармонија, во проектите на оркестарот на Македонското радио (''Macedonian Radio Symphony Orchestra - Fames'') и на гудачкиот квартет „Аксиос“.
Езенс (општинска заедница)

Езенс (|Esens) — општинска заедница во округот Витмунд, во Долна Саксонија, Германија. Нејзиното седиште е во градот Езенс.
Општинската заедница Езенс се состои од следниве општини:
# Дунум
# Езенс
# Холтгаст
# Морвег
# Нојхарлингерзил
# Штедесдорф
# Вердум
Игор Иванов (музичар)

Игор Иванов (1984, Велес) — македонски кларинетист.
1 Биографија
Игор Иванов го започнал своето музичко образование на осумгодишна возраст, во основното музичко училиште „Киро Димов“ во Велес, во класата на проф. Златко Андреев. Потоа се запишал во средното музичко училиште во Штип, во класата на проф. Раде Стојчев. Во 2003 година се запишал на Универзитетот за музичка и драмска уметност во Грац, во класата на проф. Штефан Шилинг. Студиите ги завршил во 2009 година, а потоа продолжил на магистерските студии повторно под менторство на проф. Шилинг. Исто така, посетувал и бројни курсеви кај повеќе светски кларинетисти: Карл Лајстер, Венцел Фухс, Стенли Дракер, Џонатан Колер, Роберт Спринг и Мартин Шпанберг.
2 Творештво
Иванов ја започнал музичката кариера уште во текот на студирањето во Грац, кога одреден период работел со камерниот ансамбл „Стравински октет“ со кој во октомври 2005 година снимил компакт диск, спонзориран од Австриската радио телевизија. Исто така, во текот на студиите учествувал во повеќе проекти за камерна музика, а имал и повеќе настапи како солист. Подоцна работел со повеќе оркестри, настапувајќи во Австрија, Швајцарија, Белгија, Кина, Хрватска, Луксембург итн. Покрај стандардниот, класичен репертоар, Иванов свири и т.н. „нова музика“, соработувајќи со камерниот ансамбл „Klang Forum Wien“ од Виена. Најпосле, тој е член на „Македонскиот кларинет квинтет“.
Холтрим

Холтрим (|Holtriem) — општинска заедница во округот Витмунд, во Долна Саксонија, Германија. Нејзиното седиште е во општината Вестерхолт.
Општинската заедница Холтрим се состои од следниве општини:
# Бломберг
# Еверсмер
# Нендорф
# Нојшо
# Охтерзум
# Швајндорф
# Утарп
# Вестерхолт
Дунум

Дунум (|Dunum) — општина во округот Витмунд, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
1 Географија
1.1 Местоположба
Општината на исток се граничи со градот Витмунд, а на југ со градот Аурих.
Одалан

Одалан ― селски храмовен фестивал во Бали, Индонезија. Тоа е прилика кога хиндуската селската заедница се собира, ги повикува боговите да ги посетат три или повеќе дена, заедно извршуваат верски служби нудејќи освежување и забава. Тоа е периодичен настан, кој го слави балиското хиндуистичко наследство и изведувачки уметности. Прославите во Одалан се општествен настан меѓу индонезиските хиндуси и историски придонеле за богатата традиција на театарски и балиски танцови облици.
Одалан го означува основањето на одреден хиндуистички храм и се слави на неговиот роденден според Павукон - балискиот календар од 210 дена. Бидејќи Бали има илјадници хиндуистички храмови, со најмалку три во секое село, неколку Одалани се слават во некој дел од Бали речиси секојдневно од Грегоријанскиот календар. Обредите на прославата се нарекуваат Дева Јадња (санскритски: Дева Јаџна), вклучува поворки, украси на селскиот храм, забава и танцување во дворот на храмот, селската заедница ги собира своите ресурси и ги набудува заедно.
Одалан во неколку големи храмови, како што е Пура Бесаки - најголемиот хиндуистички храм на Бали, има голема културна важност надвор од неговата местоположба. Тоа е настан ширум островот и затоа се слави со големи подготовки еднаш на 100 балиски години.
1 Поврзано
* Галунган
* Гамелан
* Нјепи
Холтгаст

Холтгаст (|Holtgast) — општина во округот Витмунд, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
1 Географија
1.1 Местоположба
Општината се наоѓа на крајбрежјето на источнофризискиот брег на Северното Море. Холтгаст се наоѓа помеѓу Езенс и Дорнум. Во близина на Холтгаст се наоѓа шумата Шафхаузер и градот Езенс. Холтгаст поседува станица на железничката линија Источна Фризија.
1.2 Општински единици
Кон општината Холтгаст покрај главното место Холтгаст припаѓаат и местата Дамзум, Фулкум и Утгаст.
Морвег

Морвег (|Moorweg) — општина во округот Витмунд, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
1 Географија
1.1 Местоположба
Општинското подрачје е во голем пошумено. Во слабо населената област се наоѓаат повеќе заштитени подрачја.
1.2 Општински единици
Општината настанала во 1972 година, кога денешниве места Алтгауде, Клостер Шо, Нојгауде, Вагнерсфен и Вестершо се споиле..
Штедесдорф

Штедесдорф (|Stedesdorf) — општина во округот Витмунд, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
1 Географија
1.1 Местоположба
Општината се наоѓа помеѓу градовите Езенс (околу четири километри северозападно) и Витмунд (околу девет километри југоисточно).
1.2 Општински единици
Кон општината покрај главното место Штедесдорф припаѓаат и местата Мамбург, Остеракум и Тунум.
Високи надежи (филм од 1988)

„Високи надежи“ (англиски: ''High hopes'') — британско-француски филм од 1988 година, во режија на Мајк Ли (Mike Leigh), кој е автор и на сценариото. Главните улоги ги толкуваат: Фил Дејвис, Рут Шин, Една Доре, Филип Џексон, Хедер Тобијас.
1 Синопсис
Сирил (го игра Дејвис) и Ширли (ја игра Шин) живеат скромно во Лондон, но сепак се полни со оптимизам. Одвреме-навреме, тие ја посетуваат мајка му на Сирил, г-ѓа Бендер (ја игра Доре) која живее сама во социјален стан, а нејзини први соседи се богати маж и жена. Еднаш, г-ѓа Бендер го заборава клучот од станот дома и бара помош кај соседите, кои кон неа се однесуваат грубо. Ќерката на г-ѓа Бендер, Валери (ја игра Тобијас) организира роденденска прослава за мајка си, која се претвора во катастрофа. По прославата, Сирил и Ширли ја земаат г-ѓа Бендер со себе.
Меша (месец)

Меша (मेष) ― месец во индискиот сончев календар. Тој одговара на хороскопскиот знак овен и се преклопува со околу втората половина на април и околу првата половина на мај во Грегоријанскиот календар. Општо земено, месецот меша започнува на 13 или 14 април, наречен меша санкранти.
Во ведските текстови, месецот меша е наречен маду, но во овие древни текстови, нема зодијачни поврзувања. Сончевиот месец меша се преклопува со неговиот месечев месец ваисаха, во хиндуските месечево-сончеви календари. На меша претходник му е сончевиот месец мина, а потоа следува сончевиот месец врсаба.
Месецот меша е наречен читирај во тамилскиот календар и е негов прв месец. Санскритските текстови во Индија од античката и средновековната ера се разликуваат во нивните пресметки за времетраењето на меша, исто како и со другите месеци. На пример, делото „''Сурја Сиданта''“ го пресметува времетраењето на меша да биде 30 дена, 22 часа, 26 минути и 48 секунди. Спротивно на тоа, делото „''Арја Сиданта''“ го пресметува времетраењето на меша да биде 30 дена 22 часа 12 минути.
Меша е исто така астролошки знак во индиските хороскопски системи, што одговара на овен.
Меша е исто така десеттиот месец во Дарискиот календар за планетата Марс, кога Сонцето го преминува средишниот дел на соѕвездието Овен гледано од Марс.
Макара (месец)

Макара ― месец во индискиот сончев календар. Тој одговара на хороскопскиот знак јарец и се преклопува со околу крајот на јануари и приближно почетокот на февруари во Грегоријанскиот календар.
Во ведските текстови, месецот Макара е нарекуван сахасија, но во овие древни текстови нема зодијачни поврзувања. Сончевиот месец Макара се преклопува со неговиот месечев месец мага, во хиндуските месечево-сончеви календари. Макара го означува месецот со продолжување на должината на денот на индискиот потконтинент. Претходик му бил сончевиот месец Дану, а потоа следувал сончевиот месец Кумба. Почетокот на овој месец е скоро секогаш 14 јануари, денот на фестивалот Макара Санкранти и периодично Кумб Мела.
Месецот макара се нарекува таи во тамилскиот хиндуски календар. Санскритските текстови во Индија од античката и средновековната ера се разликуваат во нивните пресметки за времетраењето на макара, исто како и со другите месеци. На пример, делото „''Сурја Сиданта''“ го пресметува времетраењето на Врсчика да биде 29 дена, 10 часа, 45 минути и 12 секунди. Спротивно на тоа, делото „''Арја Сиданта''“ го пресметува времетраењето на месецот Врсчика да биде 29 дена, 10 часа, 57 минути и 35 секунди.
Макара (крокодил или суштество половина (копнено) животно-половина риба) е исто така астролошки знак во индиските хороскопски системи, што одговара на јарец (астрологија).
Макара е исто така четвртиот месец во Дарискиот календар за Марс, кога Сонцето Сонцето го поминува источниот дел од соѕвездието Јарец гледано од Марс.