procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Против темнината

''Против темнината'' (|Against the Dark) — американски акционен филм на ужасите од 2009 г., со Стивен Сигал во главната улога, а во режија на Ричард Крудо. Филмот бил издаден право на ДВД во Соединетите Американски Држави на 10 февруари 2009 г.
Дејството се одвива во постапокалиптичен свет, уништен од болест што ги претвора заразените луѓе во суштества што многу потсетуваат на вампири. Сигал го толкува ликот на Тао, водач на одред составен од поранешни воени лица што се обидуваат да пронајдат и спасат група преживеаници заробени во една болница. Ова е првиот американски филм на ужасите на Стивен Сигал.
1 Содржина
Епидемија го преплавила човештвото, претворајќи речиси секого во крвожеден заразен што наликува на вампир или зомби. Не постои познат лек, а преостанати се само мал број преживеаници што се борат „против темнината“.
Тао (Сигал) предводи група ловци на вампири и зомбија. Преживеаниците во болницата се прикажани како исплашени, изолирани и полни со недоверба. Додека ликовите се пробиваат низ зградата, тие постојано се раздвојуваат, често се губат и се изложени на напади. За ситуацијата да биде уште полоша, една огромна воена база планира да ја бомбардира областа во зори.
Преживеаниците мораат да стигнат до единствениот функционален излез од болницата пред да се потроши електричната енергија од агрегатите за итни случаи, што би ги оставило заробени внатре. Дополнително, многу од скалилата и лифтовите се блокирани, што ги принудува да се пробиваат кат по кат.
Во меѓувреме, Крос (Линден Ешби) се обидува да го спречи поручникот Вотерс (Кит Дејвид) да започне воздушен напад врз болницата. Додека се обидуваат да излезат, неколкумина преживеаници и еден ловец го губат животот, а друг ловец е заразен. Еден од преживеаниците е заробен од човек што сака со него да ја нахрани својата заразена ќерка, но Тао успева да го спаси. Додека луѓето се повлекуваат, орда заразени ги гони. Тие излегуваат од болницата во последен миг пред да снема струја, по што вампирите остануваат заробени внатре. Преживеаните луѓе бегаат додека авионите ја бомбардираат напуштената болница.
2 Улоги
Стивен Сигал, Тао
Таноај Рид, Тагарт
Џена Харисон, Дороти
Дени Мидвинтер, Морган
Ема Катевуд, Амелија
Стивен Хејган, Рики
Даниел Персивал, Дилан
Скај Бенет, Шарлот
Линден Ешби, Крос
Кит Дејвид, потполковник Вотерс
Расимбегов мост

Расимбегов мост или Расинбегов мост — патен мост на регионалниот пат 1107, кој ја поминува Црна Река.
Мостот е важна врска за Прилепско Мариово, поврзувајќи ги мариовските села со градот Прилеп.
1 Местоположба
Мостот се наоѓа на регионалниот пат 1107 помеѓу селата Дуње и Манастир.
2 Историја
Мостот бил изграден од Расим-бег за да може полесно да собира арач од Мариовците.
Според легендата, непосредно до мостот биле закопани 16 товари злато што биле украдени од тогашната битолска банка. Според друга верзија, златото не било од отоманскиот период, туку него го закопале Германците во Втората светска војна кога се повлекувале. Поради ова, диви копачи, но и самите државни органи во 1990-тите, постојано се обидувале да го најдат златото.
За време на изградбата во отоманскиот период, мостот бил направен од камен, но во 1973 година во силно невреме реката го однела мостот, а со него и чуварот.
Подоцна, војската изградила бетонски мост со железна ограда.
3 Градба
Моменталниот мост е направен од бетон.
3.1 Параклис „Св. Петка“
Во непосредна близина на мостот се наоѓа параклисот „Св. Петка“, како и етно-ресторанот Мариово.
Портрет на Џејмс Стенхоуп

''Портрет на Џејмс Стенхоуп'' — портретна слика од 1710 година, нацртана од уметникот Годфри Кнелер, на која е прикажан британскиот армиски офицер и политичар Џејмс Стенхоуп.
1 Биографија
Стенхоуп бил пратеник во парламентот и генерал од редовите на Виговците. Служел во Војната за шпанското наследство и го предводел британското освојување на Минорка во 1708 година. Во 1710 година, бил истакнат во победата на сојузниците во битката кај Сарагоса и освојувањето на Мадрид, но по повлекувањето на сојузниците на крајот на истата година, бил изолиран и принуден да се предаде во битката кај Брихуега.
Стенхоуп подоцна станал водечки британски државник по Хановерското наследство. Бил именуван за јужен секретар, тој презел водечка улога во надворешните работи поради неговата блискост со Џорџ I. По поделбата на Виговците во 1717 година, станал ефективен лидер на владата. Починал во 1720 година додека го бранел своето однесување во врска со Јужниот Морски Балон и бил наследен од Роберт Волпол.
2 Портрет
Делото било завршено околу 1710 година. Тоа било еден од серијата портрети на Кит Кет на кои се прикажани членови на лондонскиот клуб Кит Кет. Стенхоуп е прикажан во модерната перика од тоа време. Денес е во колекцијата на Националната галерија на портрети во Лондон.
3 Библиографија
* Халм, Џефри (ур.) ''Национална галерија на портрети: Архитектонска историја''. Национална галерија на портрети, 2000.
* Магил, Френк Н. ''17-ти и 18-ти век: Речник на светски биографии, том 4.'' Routledge, 2013.
Портрет на Џон Смит

''Портрет на Џон Смит'' — портрет од 1708 година, дело на германско-британскиот уметник Годфри Кнелер, на кој е прикажан англискиот политичар Џон Смит.
Смит бил виговец, кој двапати служел како канцелар на државната благајна за време на владеењето на кралицата Ана. Тој бил претседател на Долниот дом од 1705 до 1708 година, кога седел на местото на Кнелер. На делото е прикажан во цел раст во неговата службена облека како претседател и е прикажан како држи копија од Законот за унија со кој е создадено Кралството Велика Британија. Церемонијалниот боздоган што го симболизира авторитетот на Парламентот е прикажан на масата зад него.
Кнелер бил водечкиот британски портретист од таа ера и прикажал многу од истакнатите личности од доцната Стјуартова и раната Џорџијанска ера. Сликата денес се наоѓа во колекцијата на Тејт Британија, а е стекната во 1985 година.
1 Библиографија
* Кален, Финтан. ''Ирското лице: Редефинирање на ирскиот портрет''. Национална галерија на портрети, 2004
* Смит, Џим. ''Револуција, контрареволуција и Унија: Ирска во 1790-тите''. Cambridge University Press, 2000.
Пандросион

Пандросион Александриска (|Πανδροσίων) — математичарка во Александрија од четвртиот век од н.е., дискутирана во ''Математичката збирка'' на Пап Александриски и позната по тоа што развила приближен метод за удвојување на коцката. Таа е веројатно најраната позната жена математичарка.
1 Придонеси
Пап посветил дел од својата ''Збирка'' на исправување на она што го сметал за грешки кај студентите на Пандросион. Иако Пап не навел директно дека методот бил на Пандросион, тој во овој дел вклучил метод за пресметување на нумерички точни, но приближни решенија за проблемот на удвојување на коцката, или поопшто за пресметување на кубни корени. Тоа е „рекурзивно геометриско“ решение, но тридимензионално. Пап го критикувал ова решение бидејќи немало соодветен математички доказ. Друг метод вклучен во истиот дел, и потенцијално индиректно припишан на Пандросион, е точен и екзактен метод за конструирање на геометриската средина, поедноставен од методот што го користел Пап.
2 Име и пол
Името Пандросион е деминутив од Пандроса, името на ќерка на првиот крал на Атина; значи „целосно росно“. Како такво, „не е веројатно дека е машко име“.
Кога Фридрих Хулч го подготвил својот превод од 1878 година на Паповиот ''Зборник'' од грчки на латински, ракописот на ''Зборникот'' што го користел ја споменувал Пандросион користејќи женски облик на обраќање. Хулч одлучил дека ова морало да биде грешка и ја споменал Пандросион како маж во својот превод. Сепак, англискиот превод на Пап од 1988 година од Александар Рејмонд Џонс „убедливо тврди“ дека оригиналната женска форма не е грешка, а поновите научни трудови го следат Џонс во заземањето на ставот дека Пандросион била жена.
Хипатија често се нарекува првата жена што придонела за математиката, но Пап починал пред најраниот предложен датум на раѓање на Хипатија. Затоа, Пандросион е веројатна кандидатка за поран женски придонесувач во математиката од Хипатија. Пандросион била опишана од Пап како наставничка по математика, и иако Пап запишал само мажи меѓу нејзините ученици, Едвард Џ. Вотс сугерира дека Хипатија веројатно знаела за, или дури и ја познавала Пандросион.
3 Наводи
Портрет на Спенсер Комптон

''Портрет на Спенсер Комптон'' — портрет на англискиот политичар Спенсер Комптон, нацртан од британскиот уметник роден во Германија, Годфри Кнелер, околу 1710 година.
Комптон бил виговец кој го поддржувал Роберт Волпол, широко признат како прв формален британски премиер. Од 1715 до 1727 година бил претседател на Долниот дом. Во 1730 година бил назначен за лорд-претседател на Советот и издигнат во гроф на Вилмингтон. Го наследил Волпол како премиер во 1742 година, но неговата администрација траела помалку од седумнаесет месеци пред неговата смрт во 1743 година; бил заменет од Хенри Пелам.
Делото било едно од серијата портрети на кит-кет од Кнелер, на кои биле прикажани членови на Клубот Кит-кет, друштво за јадење во кое биле вклучени многу водечки Вигови. Денес се наоѓа во колекцијата на Националната галерија на портрети во Лондон. Галеријата го стекнала делото во 1945 година со поддршка на Фондот за уметност.
1 Библиографија
* Блек, Џереми (2001). Волпол во моќ. Сатон. ISBN 978-0-7509-2523-5.
* Пајпер, Дејвид, изд. (1963). Каталог на портрети од седумнаесеттиот век во Националната галерија на портрети 1625–1714. Издавачка куќа на Универзитетот Кембриџ.
Мухамед Хоџа

Мухамед Хоџа (р. 18 мај 1977 година во Скопје) — македонски политичар и актуелен министер за животна средина и просторно планирање. Тој пред тоа ја извршувал функцијата портпарол на владата помеѓу 2018-2022 година. Тој е од редовите на ВРЕДИ.
1 Животопис
Хоџа е роден на 18 мај 1977 година во Скопје, СР Македонија. Дипломирал на Правниот факултет при Универзитетот „Гоце Делчев“ – Штип, на насоката медиумски студии и односи со јавноста. Тој студирал во генерацијата 2019/2020 година, што укажува дека завршил високо образование со фокус на медиумска комуникација и односи со јавност.
По завршувањето на студиите, Хоџа работел во владината администрација. Тој служеше како портпарол на Македонија, каде што ги презентираше владините политики и одлуки пред јавноста. На таа функција доаѓал од искуство во комуникација и медиуми стекнато за време на студиите.
Албанскиот весник ''„Bota Sot"'' (2010) го опишува Хоџа како „дипломиран правник“ кој од 2000 до 2008 г. работел како новинар во албански медиуми, а потоа бил раководител на Секторот за односи со јавност во Секретаријатот за имплементација на Охридскиот рамковен договор.
На 24 декември 2025 година тој ја презеде функцијата министер за животна средина и просторно планирање од Изет Меџити, откако Меџити бил избран за градоначалник на Чаир.
Битка кај Заливот Виго (слика)

''Битка кај Заливот Виго'' — слика од 1702 година, масло на платно, нацртано од холандскиот уметник Лудолф Бакхајзен. Сликата ја прикажува Битката кај Заливот Виго, во која учествувале англо-холандските и француско-шпанските сили.
Болниот син на кралот

''Болниот син на кралот'' или ''Антиох и Стратоника'' — слика од околу 1700 година на италијанскиот сликар Антонио Белучи, која денес се наоѓа во галеријата „Алте Мајстер“ во Касел. Исто така, насликана од Давид и Енгр, ликот на Антиох е смртно болен откако тајно се заљубува во новата сопруга на својот татко, Стратоника од Сирија.
Гете ја видел сликата како млад човек и ја опишал неколку пати во ''„Годините на патувањата на Вилхелм Мајстер''.
Портрет на Сер Кристофер Рен

''Портрет на Сер Кристофер Рен'' — слика со масло на платно од британскиот уметник роден во Германија, Годфри Кнелер, на англискиот архитект Кристофер Рен, од 1711 година. Рен, полимат, бил најпознат по својот дизајн на катедралата „Свети Павле“, заедно со повеќе други згради во англиски барокен стил. Портретот е насликан за време на владеењето на кралицата Ана, кога катедралата што Рен ја дизајнирал многу години претходно била при крај. Тој е прикажан како ветеран, етаблирана личност, на возраст од седумдесет и девет години. Неговата десна рака држи компас и се потпира на план од црквата „Свети Павле“.
Кнелер бил водечкиот портретист во Британија кон крајот на седумнаесеттиот и почетокот на осумнаесеттиот век. Делото било стекнато од Националната галерија на портрети во Лондон во 1860 година. Денес, копии на делото постојат во „Ол Соулс“ во Оксфорд, болницата Челзи и деканатот на катедралата „Свети Павле“.
1 Наводи
2 Библиографија
* Холис, Лео. ''Феникс: Катедралата Свети Павле и луѓето кои го создадоа модерен Лондон''. Хашет, Велика Британија, 2011.
* Ингамелс, Џон. ''Национална галерија на портрети, Подоцнежни портрети на Стјуарт, 1685-1714''. Национална галерија на портрети, 2009.
* Џардин, Лиза. ''На поголем обем: Извонредната кариера на Сер Кристофер Рен''. ХарперКолинс, 2003.
* Пајпер, Дејвид. ''Каталог на портрети од седумнаесеттиот век во Националната галерија на портрети 1625-1714''. 1963
* Тинисвуд, Адријан. ''Неговиот изум толку плоден''. Рендом Хаус, 2010.
Пронаоѓањето на Мојсеј (слика)

''Пронаоѓањето на Мојсеј'' — слика од Шарл де Ла Фос, изработена со масло на платно од 1701 година. Нарачана е за билијардската сала во Версајската палата, а денес се наоѓа во собата 36 од крилото Сули во музејот Лувр.
1 Наводи
Фау Пас

''Фау Пас'' — слика на масло на платно од Антоан Вато од 1716-1718 година, која денес се наоѓа во Лувр, која ја оставил д-р Ла Трухиљо во 1869 година. Се потпира на северноевропски дела како што е ''„Селската прослава“'' од Рубенс, која денес исто така се наоѓа во Лувр.
Брачен договор и селски танц

''Брачен договор и селски танц'' — слика од францускиот уметник Антоан Вато, изработена на масло на платно од околу 1711 година. Влегла во шпанската кралска збирка како дел од колекцијата на Изабела Фарнезе и била запишана во палатата Ла Гранџа де Сан Илдефонсо во Сеговија. Денес се наоѓа во музејот Прадо, во Мадрид. На неа е прикажано потпишување на брачен договор во рурален пејзаж.
1 Наводи
Тајура

Тајура (|Таюра) е река во Иркутската област, Русија. Таа е притока на Лена со должина од 216 километри и со површина на слив од 5,720 квадратни километри. Реката ја преминуваат главната железница Бајкал-Амур и меѓурегионалниот автопат 25К-258 Уст-Кут - Северобајкалск.
Басенот Тајура е една од областите во Русија традиционално населена со Евенки. Напуштената евенчка населба Ајткан се наоѓала покрај реката, 22 километри источно од селото Омолој на Лена.
1 Курс
Тајура е десна притока на Лена што тече северно од Иркутск. Извира во северниот дел на висорамнината Лена-Ангара, на устието на левата Тајура и десната Тајура, западно од долината на реката Канда (Киренга). Тече кон север низ планинска територија и во својот долен тек приближно паралелно со Лена. Конечно, Тајура се среќава со десниот брег на Лена низводно од Уст-Кут, административниот центар на округот Уст-Куцки, 3,384 километри од неговата уста.
Најголемата притока на реката Тајура е Нија од десно, која е долга 98 километри. Реката замрзнува помеѓу октомври и мај. Летните поплави се честа појава.
2 Флора и фауна
Вегетацијата на сливот на реката Тајура се карактеризира со типична планинска тајга од висорамнината Лена-Ангара. Вечен мраз е распространет во сливот на реката.
3 Поврзано
* Список на реки во Русија
Црква „Св. Илија“ - Пештани

Свети Илија — главна манастирска црква на Пештанскиот манастир „Св. Илија“ во мариовското село Пештани, Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа западно од селото, вгнездена во една голема карпа.
2 Историја
Околу просторот на црквата се наоѓаат две археолошки наоѓалишта Пештера и Св. Илија, каде се претпоставува дека се наоѓа античкиот град Достонеи.
Црквата била подигната во 1950 година од страна на Стојанка Вршкоска, како што е запишано на нишата над главниот влез.
3 Архитектура
3.1 Фрескоживопис
Црквата не е живописана.
3.2 Икони и иконостас
Во црквата се наоѓаат бројни икони и поседува мал дрвен импровизиран иконостас.
4 Галерија
5 Поврзано
* Прилепско архијерејско намесништво
* Прилепечко-витолишка парохија
* Пештани
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Пештани

Свети Ѓорѓи — главна селска црква во мариовското село Пештани, Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа северно од селото, зад последните куќи. Околу црквата се наоѓаат селските гробишта.
2 Историја
Во црквата и во дворот околу нејзе се наоѓаат повеќе осамени наоди од римското време.
Во ѕидовите на црквата има вградени повеќе мермерни сполии, и тоа: во јужниот ѕид плоча со грчки натпис, плоча со профилирано поле и грчки натпис и ара со релјефна претстава на коњаник и жена; во југоисточниот и југозападниот агол има база за столб и профилиран блок со грчки натпис. Пред западниот влез стои мермерна база и на неа мала ара, а пред југозападното ќоше испраен столб. Во ѕитчето што се потпира на црквата има две фрагментирани мермерни стели кои се доста излижани. На едната се претставени маж и жена, а на другата двајца мажи.
3 Галерија
4 Поврзано
* Прилепско архијерејско намесништво
* Прилепечко-витолишка парохија
* Пештани
Пол Лемерл

Пол Лемерл (Paul Lemerle) е роден на 22 април 1903 година во Париз и се смета за еден од најголемите француски византолози на 20 век. Тој го поминал животот посветен на проучувањето на византиската историја, култура и цивилизазација.
По завршувањето на престижното образование во Франција, во периодот од 1931 до 1941 година работел како член и предавач во Француската школа во Атина. Подоцна станал професор на Универзитетот во Дижон, а потоа на Екол Практик де От Етјуд во Париз и на Сорбона. Од 1967 до 1973 година бил професор на престижниот Колеж де Франс, на катедрата за историја и цивилизација на Византија.
Лемерл оставил огромно научно наследство. Напишал повеќе фундаментални дела, меѓу кои се издвојува неговата позната „''Историја на Византија''“, која долго време била една од најчитаните општи книги за Византија на француски јазик. Неговото дело „''Првиот византиски хуманизам''“ од 1971 година се смета за класично истражување за образованието и културниот живот во раната и средна Византија. Тој исто така објавил многу студии за 11 век, уредувал и коментирал важни византиски текстови и долги години бил главен уредник на угледното списание „''Travaux et Mémoires''“.
Пол Лемерл го обновил критичкото издавање на византиските извори, ги вовел современите методи во проучувањето на византиската економска и општествена историја и оставил длабока трага врз цели генерации византолози, особено во Франција. Неговите ученици, меѓу кои се Жил Дагрон, Ален Дуро и Жан-Клод Шене, ја сочинувале така наречената „париска школа“ на византологијата.
Починал на 17 јули 1989 година во Париз, во 86-та година од животот. Денес името Пол Лемерл се споменува со огромно почит кај сите кои сериозно се занимаваат со византиската историја.
Убавата Стразбуржанка

''„La Belle Strasbourgeoise"'' (''Убавата Стразбуржанка'') — слика од 1703 година на францускиот сликар Никола де Ларжилиер. Денес таа се наоѓа во Музејот на убави уметности во Стразбур, Франција. Нејзиниот инвентарски број е 2146.
1 Опис и историја
''„Убавата Стразбуржанка“'' е најпознатиот од околу 1.500 портрети на Ларжилиер и веројатно најзначајното дело во музејот во Стразбур. Идентитетот на прикажаната жена е непознат: таа веројатно била член на стразбуршката ''буржоазија'', или млада Парижанка (Стразбур станал дел од Франција само 22 години претходно, во 1681 година), или пак сестрата на сликарот, Мари Елизабет де Ларжилиер. Костимот што го носела бил модерен во стразбуршката патријаршија помеѓу 1688 и 1730 година.
Сликата отсекогаш уживала највисока почит. Списокот на нејзините поранешни сопственици е престижен: таа му припаѓала на Анж Лоран Лалив де Жили, потоа на Сезар Габриел де Шоазел, а подоцна и на Франсоа Коти; во меѓувреме, таа била изложена и во замокот на Буси-Рабутен. Музеите во Стразбур се обиделе да ја стекнат во 1936 година, но не успеале; вториот обид во 1963 година, потпомогнат од Сесил де Ротшилд (1913–1995) и јавна претплата, бил успешен.
2 Втора верзија
Втора и речиси идентична верзија на сликата, веројатно насликана во исто време, била продадена на 15 септември 2020 година во Кристи во Париз за 1.570.000 евра, што било далеку над проценетата цена. Платното му припаѓало на Пол-Луј Вајлер, кој го купил во Лондон во 1967 година. Се верува дека новиот приватен сопственик е „од Азија“.
Црква „Св. Петка“ - Пештани

Света Петка — главна манастирска црква на Пештанскиот манастир „Св. Петка“ во мариовското село Пештани, Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа северно од селото.
2 Историја
Изградбата на црквата започнала во 1985 година и завршила во 1988 година.
Црквата се наоѓа на место каде некогаш постоел стар храм, па затоа околу него се наоѓаат десетина камени споменици, меѓу кои и два со натписи. Поголемиот број споменици се од бел мермер, но има и камени блокови од домашен камен. Пред влезот во црквата се наоѓа еден столб од мермер со квадратен пресек, два постаменти од кои едниот со полош облик, како и 3-4 камени блокови од домашен камен. Еден блок од домашен камен се наоѓа во манастирскиот двор.
Особено се интересни неколку мермерни елементи во просторот на апсидата на црквата. Најпрво како света маса (жртвеник) се поставени еден столбест блок со квадратен пресек и еден постамент со профилирани страни, поставен на столбот. На вертикалниот блок, кој служи како постамент за светата маса на една од страните има и натпис во, која за жал, тешко се чита поради оштетување на површината на блокот. Во близина е и еден фрагмент од мермерен столб со кружен пресек, а во десниот дел од олтарот се наоѓа уште еден мермерен блок со добро оформени страни, на кои се забележува, исто така, подолг натпис, но повторно оштетен и тежок за расчитување.
Сите овие мермерни споменици се вградени во подот на просторот од апсидата на црквата и упатуваат на стара градба од перидот на римското владеење, кога градот Достонеј претставувал своевиден центар на областа.
3 Архитектура
3.1 Фрескоживопис
Црквата не е живописана.
3.2 Икони и иконостас
Во црквата се наоѓа мал дрвен иконостас.
4 Галерија
5 Поврзано
* Прилепско архијерејско намесништво
* Прилепечко-витолишка парохија
* Пештани
Шипад

Шипад — планински превој на надморска височина од 954 метри, во јужниот дел на Македонија, во близина на градот Прилеп. Ги спојува рамницата на котлината Пелагонија и областа Мариово. Преминот е отворен за сообраќај преку целата година.
1 Местоположба
Планинскиот премин Шипад се наоѓа на Селечка Планина на регионалниот пат Р1107. Во негова близина се наоѓа попознатиот превој Слива.
2 Галерија
Под опсада

''Под опсада'' (|Under Siege) — американски акционен филм од 1992 г., во режија на Ендру Дејвис, со Стивен Сигал во главната улога. Филмот ја раскажува приказната за обидот на терористите да го заземат борбениот брод „Мисури“, кој носи јадрено оружје.
Филмот имал две номинации за наградата „Оскар“.
1 Содржина
Борбениот брод „Мисури“ е пред повлекување од воена служба. Кејси Рајбек е личен готвач на капетанот Адамс. Рајбек постојано е во судир со извршниот офицер на бродот, командантот Крил, но капетанот секогаш посредува за да ги смири страстите. Еден ден, по посетата на претседателот на „Мисури“, што се совпаѓа со роденденот на капетанот, капетанот дознава дека командантот Крил дозволил вртолет да слета на бродот без негово знаење. Кога е испрашуван, Крил му вели на капетанот дека тоа е изненадување за неговиот роденден, по што капетанот дозволува слетување. Потоа, по уште една нивна меѓусебна расправија, Крил го заклучува Рајбек во комората за замрзнување.
За време на забавата, рок-групата открива дека всушност се платеници предводени од Вилијам Страникс, оперативец на ЦРА, кој е во дослух со Крил за да ги украдат сите јадрени боеви глави од бродот. Тие го затвораат целиот екипаж и прават подготовки за отстранување на боевите глави. Кога Крил ќе се сети на Рајбек, Страникс праќа двајца свои луѓе за да го „средат“, но Рајбек ги совладува нив. По откривањето на нивните тела, Страникс заклучува дека Рајбек е многу повеќе од обичен готвач. Тој го праќа Крил да провери, а Крил открива дека Рајбек е всушност член на елитната единица на Американската морнарица, ''Морнарички фоки'', чиј чин бил деградиран до готвач по една случка во Панама. Додека Рајбек продолжува да им прави проблеми, Страникс се обидува да го улови. По патот, Рајбек ја запознава Џордан, поранешна манекенка на „Плејбој“, која требало да ги забавува гостите на забавата, но била заборавена.
2 Улоги
Стивен Сигал, Кејси Рајбек
Ерика Еленијак, Џордан Тејт
Гари Бјуси, командант Крил
Томи Ли Џонс, Вилијам Страникс
Енди Романо, адмирал Бејтс
Колм Мини, Даумер
Патрик О’Нил, капетан Адамс
Дејл Дај, капетан Ник Гарза
Ник Манкусо, Том Брејкер
Дејмијан Чапа, Такман
Томас Милс Вуд, редов Неш
Трој Еванс, Грејнџер
Денис Липскомб, Трентон
Берни Кејси, командант Харис
Глен Моршауер, заставник Тејлор
Рејмонд Круз, Рамирес
Ричард Џонс, д-р Пит
Џорџ Чунг, командос
Кејн Ходер, командос
Анаконда (филм од 2025)

''Анаконда'' (|Anaconda) — американски комичен акционен филм на ужасите од 2025 г. во режија на Том Гормикан, кој исто така го напишал сценариото заедно со Кевин Етен. Ова е современа обнова на франшизата „Анаконда“, преработка на истоимениот филм од 1997 г., како и шестиот главен дел од филмскиот серијал. Во главните улоги се појавуваат Џек Блек, Пол Рад, Стив Зан, Тендиве Њутон, Даниела Мелшиор и Селтон Мело.
Премиерата на филмот се одржала во театарот „United Theater“ на Бродвеј во Лос Анџелес, Калифорнија, на 13 декември 2025 г. ''Анаконда'' бил пуштен во кината на 25 декември 2025 г. од страна на компанијата Sony Pictures Releasing. Ова е првиот филм од серијалот по 2004 г. што првенствено добил широка кинораспределба. Филмот добил мешани одзиви од страна на критичарите и заработил 90,3 милиони долари во светските кина.
1 Содржина
Четворица другари од детството минуваат низ криза на средните години, па одлучуваат да ја снимат преработката на нивниот омилен филм на ужасите од 1990-тите во амазонската прашума. Кога ќе се појави вистинска џиновска анаконда, тие добиваат многу повеќе од она што го очекувале, па нивното комично и хаотично снимање филм се претвора во борба за живот или смрт. Филмот што толку силно сакаат да го снимат? Би можел буквално да ги убие.
2 Улоги
Џек Блек, Даг Макалистер
Пол Рад, Роналд Грифин Помладиот
Селтон Мело, Сантјаго Брага
Даниела Мелшиор, Ана Алмеида
Тендиве Њутон, Клер Сајмонс
Стив Зан, Кени Трент
Џек Вотерс, Даг во младоста
Ајони Скај, Мали Макалистер
Подводен хокеј

Подводен хокеј (|Underwater Hockey (UWH), во Англија познат и како ''Octopush'') — вид хокеј каде екипите се натпреваруваат под вода. Овој спорт е дел од Светската конфедерација за подводни активности.
Подводниот хокеј настанал во Англија во 1954 г., кога Алан Блејк, сопственик на новоформираниот клуб во приморското одморалиште Саутси, ја измислил играта и ја нарекол ''Octopush''. Целта била да се задржат членовите на клубот активни во текот на зимските месеци, кога нуркањето во отворено море не е привлечно. Денес овој спорт се игра низ целиот свет, а првото Светско првенство во подводен хокеј се одржало во Канада во 1980 г. Во 1984 г. било одржано и првото Светско првенство за жени.
За време на играта, која се одвива во базен, се натпреваруваат две екипи од по десет играчи, опремени со перки, маски, дишалки и палки. Шест играчи учествуваат во играта, а четворица се замени. Целта на играта е да се постигне гол со придвижување на пакот (англ. ''Puck'') со помош на палката по дното на базенот кон противничкиот гол. Играта трае сѐ додека не се постигне гол или додека судијата не ја прекине (поради прекршок, тајмаут или крај на периодот). Натпреварот се состои од две полувремиња со траење од по 10 до 15 минути (на светските првенства по 15 минути) и краток интервал за одмор помеѓу нив, обично три минути. Судењето го вршат двајца судии во вода (со нуркачка опрема) и еден главен судија покрај базенот.
Опремата на играчите вклучува: дишалка, капа за ватерполо, маска за нуркање, перки, палка, пак и ракавици.
Головите се со ширина од 3,36 метри, изработени од алуминиум или нерѓосувачки челик и се поставени на дното на базенот на спротивните страни на теренот. Тие имаат вдлабнатина во која треба да се внесе пакот. Зад гол-линијата има ѕид; ако пакот удри во него и се одбие без да падне во вдлабнатината, голот сепак се признава.
Интересно е што постои и варијација на подводниот хокеј — подмрзнат хокеј, каде што натпреварот се одвива под површината на замрзнато езеро или базен.
Полчишка Река

Полчишка Река — река во Македонија, сместена во Мариово.
1 Тек
Извира на планината Мариовски Козјак, поминува низ селото Полчиште и се влева во Црна Река преку Бутурица.
2 Галерија
3 Поврзано
* Црна Река
* Полчиште
Црква „Св. Пантелејмон“ - Полчиште (стара)

Свети Пантелејмон — главна манастирска црква на Полчишкиот манастир во мариовското село Полчиште, Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа на врвот Панделе, до кој води земјен пат, кој се двои од локалниот земјен пат за селото Полчиште.
2 Историја
Црквата била изградена околу 1830 година од извесен Коле Папаров од дрвена граѓа. Така останал до изградбата на црквата од тврда градба.
Околу 1938 година на Тодија Рошков му се претскажало да изгради црква на истото место од тврда градба. Сепак, црквата била подигната на друго место за да не се сруши постојната црква, иако била од дрвена граѓа. Новата локација била утврдена на гребен од кој може да се гледа на сите страни. Во изградбата помогнале и луѓе од околните села, не само од Полчиште.
Новата црква била поголема, но сепак со скромни димензии и архитектура.
Црквата била осветена е од митрополитот Преспанско-пелагониски г. Петар на 11 октомври 1985 година.
3 Архитектура
Црквата има правоаголна форма, долга 7 метри, а широка 6 метри. Ѕидовите се од камен, со бел малтер. Покривот е со две косини, со мала купола. Направен е од понови материјали, со замена на стариот покрив, кој бил од камени плочи, со какви се покриени и најголемиот број куќи во Мариово. Има две врати, од западната и јужната страна.
4 Галерија
5 Поврзано
* Прилепско архијерејско намесништво
* Прилепечко-витолишка парохија
* Полчиште
Борба

Борба или бој — вооружен судир меѓу воени единици. Таа е основната форма на тактички дејствија на војските и се определува како организиран вооружен судир на формациите, единиците, поддивизиите, бродовите и лебдилките на завојуваните страни. Борбата е секогаш усогласена според целта, местото и времето на ударите, огнот и маневрите.
Главната цел на борбата е уништување (разбивање) на противникот и извршување на други задачи во ограничен реон за кратко време. За успешно водење на борбата, војските заземаат конкретен борбен распоред.
1 Ракопашна борба
Ракопашна борба е непосредна пресметка на многу мало растојание, каде што противникот се напаѓа со сопственото тело (удари, клоци, давење и сл.) и/или со ладно оружје (ножеви, мечеви, палки), за разлика од борбата со огнено оружје или оружје со голем дострел.
2 Воена борба
Воената борба вклучува две или повеќе противнички воени сили што се судираат во војна. Ситуациите на воена борба можат да вклучуваат повеќе групи, како што се герилски групи, бунтовници, домашни и/или странски влади.
Воената ситуација може да биде наречена дејствие, инцидент, престрелка, судир, борба, битка или војна, во зависност од обемот на војувањето и географската област во која се одвива. Борбата меѓу две армии што ја одлучува судбината на војната или на посебна операција со големина на театар или кампања се нарекува одлучувачка битка. Средниот бој (ненадеен судир) не влијае на исходот на ист начин како претходниот случај. Борбата меѓу две армии што има помалку одлучни исходи од главната битка, но води до позначајна промена на ситуацијата на боиштето, едноставно се нарекува битка. Судирот меѓу независни делови на две армии, односно корпуси или дивизии, се нарекува борба или борбено дејствие. Судирите на уште помали сили се нарекуваат инцидент, престрелка или исто така борбено дејствие. Меѓутоа, сиве овие поими можат да се користат на различни начини во зависност од контекстот.
Борбената способност отсекогаш барала кадарот да одржува стратешка подготвеност преку соодветна обука, вооружување, опременост и финансирање за извршување на борбени операции во единицата во која се распоредени. Војувањето потпаѓа под военото право, кое ги регулира неговите цели и спроведување, и ги штити правата на борците и неборците (граѓаните).
Црква „Св. Пантелејмон“ - Полчиште (нова)

Свети Пантелејмон — помала манастирска црква на Полчишкиот манастир во мариовското село Полчиште, Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа на врвот Панделе, до кој води земјен пат, кој се двои од локалниот земјен пат за селото Полчиште.
2 Историја
Првата манастирска црква се наоѓала на ова место и била од дрвена граѓа. Со изградбата на новата црква од тврда градба во 1938 година, старата била оставена на забот на времето и се урнала. Останало само обележје каде се наоѓала.
По претскажување на Карафила Гогова од Полчиште, на нејзина иницијатива и сесрдно залагање во 1985 година, почната е и изградена нова, мала црква на старата локација, односно на избраното место.
И оваа црква ќе биде заменета со нова градба во 2020 година.
3 Архитектура
Новата црквичка е правоаголна, со скромни димензии, должина од 4 метри, ширина од 3 метри и височина од 2,5 метри. Црквичката е посветена исто така на Свети Пантелејмон.
3.1 Фрескоживопис
Внатрешноста на црквата не е зографисана.
3.2 Икони и иконостас
Црквата поседува скромен иконостас, направен од дрво.
4 Галерија
5 Поврзано
* Прилепско архијерејско намесништво
* Прилепечко-витолишка парохија
* Полчиште
Дијана и Ендимион (Солимена)

''„Дијана и Ендимион“'' — слика од Франческо Солимена, насликана од 1705 до 1710 година. Сликата ја прикажува римската божица Дијана, една од дванаесетте богови и божици на Олимп, како се вљубува во Ендимион, симбол на безвременска убавина. Приказната раскажува за љубовта на Дијана кон убавиот млад Ендимион. Сликата денес се чува во Националниот музеј во Ливерпул, кој ја купил сликата во 1966 година.
1 Сликар
Сликарот Франческо Солимена потекнувал од уметничко семејство, а неговиот татко бил поетот и сликар Анџело Солимена. Франческо бил многу талентиран во уметноста уште од рана возраст, но неговиот татко, и покрај тоа што самиот бил уметник, го принудил својот син да студира за да стане адвокат. Кардиналот Винченцо Орсини, кој подоцна станал папа Бенедикт XIII, бил тој којшто го открил талентот на Франческо Солимена и го поддржал да стане уметник.
2 Дијана и Ендимион
Во старогрчката митологија, божицата на месечината, Селена, ја возела својата месечева кочија низ небото, иако таа се сметала и за персонификација на самата Месечина. Селена е најпозна по нејзината афера со прекрасниот смртник Ендимион, младиот овчар кој спиел на планина и со кого имала педесет ќерки. Поетесата Сафо од почетокот на 6 век п.н.е. очигледно веќе ја знаела историјата на Селена и Ендимион. Во римската митологија, Дијана ги имала атрибутите на Селена и се споменува како божица која се вљубува во Ендимион. Двете божици се сметале за месечеви божици, освен фактот што во римската митологија, Дијана била и девица божица.
Според легендата, Дијана доаѓала и го бакнувала Ендимион секоја вечер кога тој спиел на врвот на планината. Лесниот допир на Дијана делумно го разбудил Ендимион од неговиот сон и тој кратко ја погледнал. Не можејќи да верува во нејзината убавина, тој ја припишал на сон и почнал да ја претпочита својата состојба како сон пред секојдневните рутини, но никогаш не бил буден кога таа била присутна. Преку нејзината љубов, на Ендимион му била дадена вечна младост и безвременска убавина.
Опасен лет (филм од 1997)

''Опасен лет'' (|Con Air) — американски акционен трилер што излегол на екраните во 1997 г. Филмот бил номиниран за две награди „Оскар“: за најдобар звук и за најдобра оригинална песна („How Do I Live“), но изгубил во двете номинации од „Титаник“ на Џејмс Камерон.
Во Северна Америка филмот заработил 101.117.573 долари, а во другите земји 122.894.661 долари (вкупната заработка во светот изнесувала 224.012.234 долари).''Con Air'' е прекарот на службата на Федералната влада на САД (официјално позната како JPATS), која се занимава со превоз на лица што се наоѓаат во притвор или на издржување затворска казна помеѓу затворите, центрите за притвор, судовите и другите институции.
1 Содржина
Камерон По, високо одликуван припадник на армиските ренџери, се враќа дома во Алабама кај својата сопруга Триша. Набргу по враќањето, тој влегува во судир со неколку пијани месни насилници во барот каде што работи таа. За време на тепачката, Камерон ненамерно убива еден од напаѓачите, по што е осуден на седум години во федерален затвор за убиство од небрежност. По издржувањето на казната, добива условно ослободување и конечно може да се врати дома кај својата сопруга и ќерката што никогаш не ја запознал.
За жал, Камерон мора да го дели затворскиот авион со некои од најопасните злосторници во земјата, кои успеваат да преземат контрола врз леталото со план да побегнат од државата. Камерон мора да најде начин да ги запре, додека истовремено се преправа дека соработува со нив. Во меѓувреме, сојузниот шериф Винс Ларкин се обидува да му помогне на Камерон да се ослободи и да ги совлада злосторниците предводени од озлогласениот Сајрус „Вирусот“ Грисом.
2 Улоги
Николас Кејџ, Камерон По
Џон Кјузак, Винсент (Винс) Ларкин
Џон Малкович, Сајрус „Вирусот“ Грисом
Винг Рејмс, Натаниел „Дијамантското Куче“ Џонс
Мајкелти Вилијамсон, Мајкл „Бејби-О“ О’Дел
Рејчел Тикотин, Сали Бишоп
Ник Чинлунд, Вилијам „Били Бедлам“ Бедфорд
Стив Бушеми, Гарланд Грин
Колм Мини, Данкан Малој
Дани Трехо, Џони „Џони-23“ Бака
Дејв Шапел, Џо „Билјард“ Паркер
Моника Потер, Триша По
Реноли Сантијаго, Рамон Мартинес
Стив Истин, Фалзон
М. К. Гејни, Ерл Вилијамс
Ландри Олбрајт, Кејси По
Џеси Борего, Франсиско Синдино
Хосе Зунига, Вилијам Симс
Фредрик Лене, капетанот на авионот
Марти Максорли, вториот пилот на авионот
Анџела Федерстон, Џини
Кевин Гејџ, Били Џо
Џон Дил, адвокатот на Камерон
Фолаут (ТВ-серија)

''Фолаут'' (|Fallout) — американска постапокалиптична телевизиска серија, заснована на истоимената франшиза видеоигри создадена од Тим Кејн и Леонард Бојарски. Главните улоги ги толкуваат Ела Пернел, Арон Мотен, Кајл Маклахлан, Мојзес Аријас, Кселија Мендес-Џонс и Волтон Гогинс. Премиерата на првата сезона се одржала на преносната платформа Prime Video на 10 април 2024 г. Истиот месец, серијата била обновена за втора сезона, чија премиера се одржала на 16 декември 2025 г.
Компанијата Amazon ги купила правата за производство на серија заснована на серијалот видеоигри ''Fallout'' во 2020 г. Творци на серијата се Џенива Робертсон-Дуорет и Греам Вагнер. Првата сезона добила високи оценки од критичарите, кои ги пофалиле глумечката игра, сценариото, визуелните ефекти, сценографијата и верноста кон изворниот материјал.
1 Содржина
Настаните во серијата се случуваат на територијата на Западното Крајбрежје на САД, приближно 219 години по светскиот јадрен судир во 2077 г. Иако ги користи средината, визуелниот дизајн и митологијата на серијалот компјутерски игри, дејството на серијата е целосно оригинално. Таа раскажува за патешествијата и судбините на тројца главни јунаци: искушеникот на Братството на челикот, Максимус; жителката на Засолништето 33, Луси Маклин; и гулот Купер Хауард, кој некогаш бил познат глумец. Нивните судбини се испреплетени како со настаните во сегашноста, каде што владее хаосот на пустошот, така и со длабоките корени на случувањата што потекнуваат од светот на алтернативната Америка пред јадрената пропаст. Причините за настаните му се откриваат на гледачот преку навраќања во минатото на ликовите (од кои некои се постари од 200 години), како и преку многубројните наводи кон играчката франшиза.
2 Улоги
Ела Пернел, Луси Маклин
Арон Мотен, Максимус
Кајл Маклахлан, Хенк Маклин
Мојзес Аријас, Норм Маклин
Кселија Мендес-Џонс, Дејн
Волтон Гогинс, Гул / Купер Хауард
Филмографија на Брижит Бардо

Брижит Бардо (28 септември 1934 - 28 декември 2025) била француска актерка, пејачка и модел, која подоцна станала активистка за права на животните.
1 Филмографија
Година, Наслов, Улога, Белешки
1952, ''Луди за љубов'', Жавот Лемоан
''Манина, девојката во бикини'', Манина
''Долгите заби'', Деверуша
1953, ''Портрет на неговиот татко'', Домино
''Чин на љубовта'', Мими
1954, ''Кралски работи во Версај'', Госпоѓица де Розил
''Концерт на интриги'', Ана, Исто така познат како ''Традита и ноќ на љубовта''
1955, ''Каролин и бунтовниците'', Пилар д'Аранда
''Училиште за љубов'', Софи
''Доктор на море'', Хелен Колберт
''Големиот маневар'', Луси
''Светло преку улицата'', Оливија Марсо
1956, Елена од Троја, Андрасте
''Палава девојка'', Брижит Латур
''Љубовниците на Нерон'', Попеја Сабина
''Кубење на маргаритка'', Ањес Думон, Исто така познат како ''Мамсел Стриптиз''''И Бог ја создаде жената'', Жулиет Харди
''Невестата е премногу убава'', Чучу
1957, ''Парижанецот'', Брижит Лориер
1958, ''Ноќта кога падна небото'', Урсула
''Во случај на неволја'', Ивет Моде
1959, ''Жената'', Ева Маршанд, Исто така познат како ''Жената и куклата''''Бабет оди во војна'', Бабет
''Дали сте за танц со мене'', Вирџини Дандие
1960, ''Тестаментот на Орфеј'', себе, Камео
''Се случуваше цела ноќ'', Посетител на ресторан, Ненаведена камео епизода
''Вистината'', Доминик Марсо, Награда Давид ди Донатело за најдобра странска актерка
1961, ''Ве молам, не сега!'', Софи
''Познати љубовни врски'', Агнес Бернауер
1962, ''Многу приватна афера'', Џил
''Љубов на перница'', Женевјев Ле Теил
1963, ''Презир'', Камил Џавал
1964, ''Шармантен идиот'', Пенелопе Лајтфер
1965, ''Драга Брижит'', себе
''Вива Марија'', Марија II, Номиниран: Награда БАФТА за најдобра странска актерка
1966, ''Сончевата Мари'', себе, Камео
''Маж Жена: 15 специфични настани''
1967, ''Две недели во септември'', Сесил
1968, ''Духовите на мртвите'', Џозефина
''Шалако'', Грофицата Ирина Лазар
1969, ''Жените'', Клара, Исто така познат како ''Лисицата''
1970, ''Мечката и куклата'', Фелисија
''Почетникот'', Агнес
1971, ''Рум Булевар'', Линда Лару
''Легендата за францускиот крал'', Луис
1973, ''Дон Жуан, или ако Дон Жуан беше жена'', Жана
''Поучната и радосна приказна за Колинот'', Арабел
2 Наводи
**
Селскиот танц

''„Селскиот танц“'' — слика со масло од францускиот уметник Жан-Антоан Вато, која денес се наоѓа во Индијанаполискиот музеј на уметност, во Индијанаполис, Индијана. Веројатно една од најраните слики на Вато, создадена околу 1706-1710 година, таа прикажува група дворски селани кои танцуваат меѓу дрвјата.
1 Опис
Меѓу дрвјата, група селани свират музика додека двојка танцува. Едно мало дете ги копира движењата на жената, забавувајќи го друштвото. Наместо да ја има вообичаената современа асоцијација со развратот, музиката овде алудира на општествена хармонија и ред. Музичарите срамежливо го погледнуваат гледачот, а актерите се многу свесни за своите гледачи. Овој вид интеракција бил еден од белезите на Вато.
Ова било слика на визуелни екстреми: темната шумска позадина ги доведува светлата облека на селаните во остар контраст. Рустичниот амбиент и формалната облека на танчерите ги пренесуваат празникот галант и формалната дворска прослава во еден шармантен дел од руралната природа.
2 Историски информации
Ова претставува најраната позната слика на Вато, но тој во тоа време веќе го развил својот стил. Насликана кратко откако се преселил од Валенсиен во Париз, Вато бил инспириран од веселите рустични сцени кои биле омилени и на неговите фламански претходници како Питер Бројгел и Петер Паул Рубенс, но им дал невидена грациозност, благородност и стил. Иако сликал стандардна северноевропска тема, тој многу се потпирал на венецијанските пејзажи, особено во однос на атмосферските ефекти. Всушност, ова било декларација во корист на рококо движењето со кое Вато се поврзал толку силно.
2.1 Аквизиција
''Селскиот танц'' бил купен од IMA во 1974 година, подарок од г-ѓа Херман Ц. Кранерт. Сликата е прикажана во галеријата Чарлс О. Мекгоги и има пристапен број 74.98.
3 За понатамошно читање
********** . Published in French as
**
Сигисмунд

''Сигисмондо'' — оперска „драма“ во два чина од Џоакино Росини до италијанско либрето од Џузепе Марија Фопа.
Операта не била успешна и Росини подоцна повторно употребил дел од нејзината музика во ''„Елизабета, кралицата на Англија“'', ''„Севилскиот бербер“'' и ''„Адина“''.
1 Историја на настапи
''„Сигисмунд“'' за прв пат била изведена во Театро Ла Фениче, Венеција, на 26 декември 1814 година, со обновени претстави во Кремона, Реџо Емилија, Падова и Сенигалија (сите во 1819 година), Фиренца и Сиена (обете во 1820 година) и конечно во Болоња (1827 година).
Неговото модерно оживување се случило во Ровиго во 1992 година.
2 Синопсис
: Време: 16 век
: Место: Полска
3 Улоги
Улога, Гласовен тип, Премиерна екипа, 26 декември 1814 година
Сигисмунд, ''крал на Полска'', контралто, Мариета Марколини
Ладислао, ''премиер на Полска'', тенор, Клаудио Бонолди
Анагилда, ''сестра на Ладислао'', сопран, Маријана Роси
Радоски, ''доверлив човек на Ладислао'', тенор, Доменико Бартоли
Улдерико, ''крал на Бохемија'', бас, Лучијано Бианчи
Алдимира, ''ќерка на Улдерико и сопруга на Сигисмунд'', сопран, Елизабета Манфредини-Гвармани
Зеновито, ''полски благородник'', бас, Лучијано Бианчи
Среќна измама

''Среќна измама'' (италијански: ''L'inganno felice'') — опера во еден чин на Џоакино Росини со либрето на Џузепе Марија Фопа.
Росини ја нарекол својата опера ''фарса'', иако како што објаснува Ричард Осборн: „Нејзиното означување како ''фарса'' е погрешно во светлината на нејзиниот полусериски статус како романтична мелодрама со елементи на буфо.“ Делото има многу заедничко со оперите од француската револуција, како што е ''„Двете патници“'' од Керубини.
Првпат била изведена во театарот Сан Моазе, во Венеција, на 8 јануари 1812 година и доживеала моментален успех.
1 Историја на изведби
До крајот на 1810-тите години, таа била слушана во театрите низ цела Италија, како и во Париз и Лондон. По овој триумф, менаџерот на театарот Сан Моазе го ангажирал Росини да напише уште три опери.
''Среќна измама'' била изведена во Ла Фениче во Венеција во септември 2014 година.
2 Улоги
Улога, Тип на глас, Премиерна екипа
Изабела, сопран, Тереза Белок-Џорџи
Дука Бертрандо, тенор, Рафаеле Монели
Батоне, бас (или баритон), Филипо Гали
Таработо, бас, Луиџи Рафанели
Ормондо, бас (или баритон), Винченцо Вентури
3 Синопсис
Пред да започне дејството, злобниот Ормондо бил вљубен во Изабела, која била среќно мажена за војводата Бертрандо, но кога таа ги отфрлила неговите додворувања, Ормондо раширил злобни гласини за нејзиниот углед и го поткупил Батоне да ја фрли на море во чамец. Сепак, таа била спасена од локалниот рудар, Таработо, кој потоа ја преправил во својата внука, Ниса.
: Време: Далечното минато
: Место: Крајбрежно рударско село во Италија
Операта започнува десет години по нејзиното спасување. Војводата Бертрандо требало да ги посети рудниците. Изабела, која сè уште била вљубена во својот сопруг, конечно му го открива својот вистински идентитет на Таработо, кој ѝ ветува дека ќе ѝ помогне. Војводата пристигнал со Ормондо и Батоне. Тој сè уште бил вљубен во својата сопруга иако верува во гласините дека таа му била неверна. Батоне ја здогледува „Ниса“ и сфаќа дека таа е всушност Изабела. Тој кова заговор со Ормондо да ја киднапираат таа ноќ, но Таработо го слуша нивниот план. Пред да можат да ја киднапираат Изабела, двајцата негативци се разоткриваат и вистинската приказна на „Ниса“ се открива кога таа им ги покажува на сите своите алишта на војводката и портрет од војводата што го чувала кај себе. Бертрандо и Изабела се повторно заедно.