procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Стефан Станковиќ

Стефан Станковиќ (Сремски Карловци, Австриско Царство, 24 јуни 1788 - Сремски Карловци, Австриско Царство, 31 јули 1841) бил српски православен епископ од Будинската епархија и митрополит Карловци од 1836 до 1841 година, наследувајќи го Стефан Стратимировиќ. Него го наследил митрополитот Јосиф Рајачиќ.
1 Биографија
Роден е во Сремски Карловци од родителите Стојко и Пелагија. Гимназиското образование го завршил во Сремски Карловци и Филозофскиот факултет при Универзитетот во Пешта. Во 1807 година митрополитот Стефан Стратимировиќ го именува за професор во Карловци. Бил ракоположен за ѓакон на 25 декември 1808 година од епископот Јосиф Путник од Пакрачката епархија. Владиката Јосиф (Путник) беше сочувствителен со Станковиќ и му помогна да продолжи напред. Јосиф го однел со себе во Хрватска, во Пакрац каде што го примил епископскиот престол. Во чинот протоѓакон бил унапреден на 15 август 1809 година во манастирот Лепавина. Тој отишол во манастирот Раковац каде што бил инициран во чинот на малата схима. Го уверил поглаварот на манастирот архимандрит Прокопије Болиќ. Во чин архимандрит Ораховачки бил унапреден на 13 јули 1819 година.
Бил избран за епископ Будим на свеченото осветување во Сремски Карловци на 20 јануари 1829 година, на чие чело бил митрополитот Стефан Стратимировиќ со епископите од Темишвар Јосиф и Гедеон Бачки. Во негова чест, Адам Драгосављевиќ напишал ода во 1829 година, која била втората книга објавена на реформираниот јазик на Вук Караџиќ. Прота Стаматовиќ му го посветил својот алманах ''Србска пчела'' („Српската пчела“) на митрополитот Стефан (Станковиќ), инициран во 1830 година. Назначен е за епископ бачки на 30 септември 1834 година. Сакаше да свири гајда.
По смртта на Стефан Стратимировиќ бил избран за митрополит Карловачки на 23 ноември 1837 година. За време на неговото владеење како митрополит, тој обезбеди стипендија за 12 млади луѓе, меѓу кои и зографот Димитрија Аврамовиќ. Починал во Сремски Карловци во 1841 година, каде што бил погребан во Соборниот храм.
Магнолија (Битола)

„Магнолија“ — архитектонско обележје на Битола. Објектот е прогласен за значајно културно наследство на Македонија.
1 Местоположба
Се наоѓа на плоштадот Магнолија, со адреса на главната улица Широк Сокак бр.37.
2 Историја
Градбата била изградена во втората половина на 19 век како сопственост на битолскиот рентиер Икономов. Тој објектот му го дал под закуп на Австрискиот конзулат во градот. Од 1912 година, кога Битола влегла во составот на Србија, објектот почнал да се користи како станбен објект. Во 80-тите станува трговски објект и ресторан под името „Магнолија“, заради магнолијата која се наоѓала пред влезот.
3 Архитектура
Архитектонскиот концепт на објектот е монументален и потсетува на средоземната архитектура. Јужната фасада има изразена пропорционалност, постигната со симетрично распоредени прозорски отвори, врамени со мермерни рамки и заоблени отвори на чардаците.
Ешборн-Франкфурт 2021

Ешборн-Франкфурт 2021 (позната и како: Трка околу Франкфурт 2021) — 60. издание на велосипедската еднодневна трка Трка околу Франкфурт, која се одржала на 19 септември како дваесетти и седми настан во сезоната на Светската турнеја. Трката се вратила во календарот на Светската турнеја откако изданието во 2020 година било откажано поради пандемијата на КОВИД-19 во Германија. Традиционално, трката се одржува на 1 мај, Ден на трудот, но била одложена поради пандемијата на КОВИД-19.
Трката се одржала на растојание од 187,5 километри и била искачена висина од околу 3.200 метри. Започнала во Ешборн, во предградијата на Франкфурт. Потоа, се влегува во Франкфурт се вози поголемиот дел од завршниот круг, за да се продолжи северозападно низ Оберузел на ридскиот масив Таунус. Фелдберг, првиот од овие ридови, бил најдолг со должина од 11 километри и просечен наклон од 4,8%. Потоа, возачите поминале двапати од поголемиот круг и скоро четирипати од помалиот круг околу Кронберг во Таунус, искачувајќи го Рупертсхајн двапати и Мамолсхајн четирипати. Од тука, трката поминала повторно низ почетокот во Ешборн, пред да заврши со три цели круга од 5,5 километри во Франкфурт. Покрај генералниот пласман, имало и планински пласман со бодови на секој од осумте качувања и три спринта, секој со парична награда за првиот возач низ линијата на спринтот.
1 Екипи
Како нов настан на Светската турнеја, сите UCI World Tour екипи биле поканети на трката, но не биле обврзани да учествуваат. Со тоа, тринаесет од деветнаесетте екипи избрале да учествуваат. Дополнително биле поканети и седум професионални континентални екипи, со што на трката настапиле вкупно 20 екипи. , со шест возачи, била единствената екипа која не настапила со максималните дозволени седум возачи. Вкупно 139 возачи ја започнале трката, од кои 91 завршил.
2 Поредок
2.1 Завршен пласман
Ловро Кос

Ловро Кос (роден на 23 јули 1999 година) ― словенечки скијачки скокач.
Кос го имал своето деби во Светскиот куп во скијачко скокање на ФИС во јануари 2021 година во Вилинген. Неговиот најдобар резултат во Светскиот куп досега е третото место, постигнато во Гармиш-Партенкирхен на 1 јануари 2022 година на турнирот четири ридови 2021/22. Тој се натпреварувал на Зимските олимписки игри 2022 во Пекинг и освоил сребрен медал во дисциплината машки екипен голем рид.
Мануел Фетнер

Мануел Фетнер (германски: Manuel Fettner; роден на 17 јуни 1985 година) ― австриски скијачки скокач. Тој освоил сребрен медал во дисциплината нормален рид на Зимските олимписки игри 2022 и златен медал со тимот на Светските скијачки првенства 2013.
Ејлин Гу

Ејлин Гу (родена на 3 септември 2003 г.), исто позната по нејзиното кинеско име Гу Ајлинг — скијачка во слободен стил, двократна олимписка златна медалистка и модел. Таа се натпреварува за Кина во дисциплините халфпајп, слоупстил и биг ер од 2019 година. Гу претходно се натпреварувала под знамето на САД во Светскиот куп во слободно скијање во сезоната 2018–19.
На 18-годишна возраст, Гу станала најмладиот олимписки шампион во слободно скијање, освојувајќи златни медали во дисциплините биг ер и халфпајп на Зимските олимписки игри 2022 во Пекинг. Таа е првата скијачка во слободен стил која освоила три медали на едни Олимписки игри.
Бранислав Ѓекиќ

Бранислав Ѓекиќ (Ќуприја, 12 август 1991) е српски кошаркар. Игра на крилната централна позиција за тимот на Еуро Никел 2005.
1 Клупска кариера
Ѓекиќ израснал во кошаркарскиот клуб Ќуприја, од каде во 2004 година преминал во ФМП. Следните пет години ги поминал во клубот од Железник и во тој период освоиле две јуниорски Евролиги (2008, 2009). По полнолетството во август 2009 година, Ѓекиќ одбил да потпише професионален договор со ФМП и преминал во Партизан.
Тој во Партизан во сезоната 2009/10, заедно со својот тим, ги освоиле сите три домашни трофеи и учествувале на фајналфорот на Евролигата во Париз. Ја започнал и следната 2010/11 година сезона во Партизан, освоиле уште еден куп Радивоје Корач, но потоа во март 2011 година бил испратен на позајмица во Мега Визура до крајот на сезоната. Сезоните 2011/12. и 2012/13 година. целото свое време го поминал во Партизан, а на листата на трофеи додале уште две титули на српски првак, како и уште една Јадранска лига и Купот Радивоје Корач.
За сезоната 2013/14. потпишал договор со македонскиот прволигаш Струмица, и следната сезона ја минал во Македонија, настапувајќи само за кумановскиот тим. Сезоната 2015/16. ја троши играјќи за Златорог Лашко во словенечката прва лига. Сезона 2016/17 ја започнал во екипата на ОКК Београд со која настапувал во кошаркарската лига на Србија. Сепак, веќе во ноември 2016 г. го напуштил белградскиот клуб и се вратил во Македонија каде потпишал за Фени индустри.
Сезона 2017/18 ја стартувал без клуб, но на почетокот на 2018 година потпишал за екипата на Рогашка. Тој поминал околу еден месец во овој клуб, по што спогодбено го раскинал договорот. После тоа, кон средината на февруари 2018 година повторно потпишал за Куманово. Тој останал во Куманово до крајот на сезоната 2018/19. Во август 2019 година, тој потпишал за Сараевски Спарси, и со нив го освоил Купот на Босна и Херцеговина во февруари следната година. Во јули 2020 г. тој го продолжил договорот со Спарси за уште една година, но го напуштил клубот во декември истата година.
2 Репрезентација
Ѓекиќ ги минал сите помлади селекции на Србија. Со репрезентацијата до 16 години го освоиле првиот бронзен медал на ЕП во 2006 година, а следната година го освоиле златото со истата возрасна категорија. Со репрезентацијата до 18 години освоиле злато на ЕП 2009. Со репрезентацијата до 20 години настапувале на ЕП во 2010 и 2011 година. каде репрезентацијата не освоила медали.
3 Успех
3.1 Клуб
* Партизан:
** Српско првенство (3): 2009/10, 2011/12, 2012/13.
** Јадранска лига (2): 2009/10, 2012/13.
** Куп Радивоје Корач (2): 2010, 2012 година.
* Спарс Сараево:
** Куп на Босна и Херцеговина (1): 2020 година
=
2 Репрезентација
=* Европско првенство до 16 години: 2006 година 2007 година
* Европско првенство до 18 години 2009 година.
Тајкун (ТВ-серија)

''Тајкун'' — српски трилер, телевизиска серија, создадена од Ѓорѓе Милосављевиќ. Се прикажувала од 15 март 2020 година на Суперстар ТВ и од 16 март истата година на РТС 1.
1 Содржина
Во центарот на приказната е Владан Симоновиќ, омразен во Србија поради богатството што го стекнал за време на распадот на Југославија во 1990-тите. Ако порано можеше да ја води својата компанија од сенка, а донекаде и економијата на целата земја, политичарите на власт сега го ставија на еден вид столб на срамот, користејќи го за зајакнување на нивниот политички авторитет.
Истовремено, истите политичари соработуваат со конкуренцијата на Симоновиќ и планираат себеси или луѓето од нивното најблиско окружување да се претворат во нова класа на тајкуни безусловно лојални на нив, со навидум чисто минато. Затоа, обидот за атентат врз Симоновиќ нема да го направи жртва во очите на политичарите и медиумите под нивна контрола.
Тој напад само ќе го направи уште поизолиран и поранлив, па ќе мора самиот да ја води истрагата за атентатот. Тој е прогонет човек принуден да преземе драстични мерки за да се зачува себеси и својата компанија. Покрај јавните и тајните непријатели, тој е во конфликт и со синот, но и со остатокот од семејството, што всушност го одржува неговото богатство.
2 Улоги
+, Глумец, Улога
Драган Бјелогрлиќ, Владан Симоновиќ
Тихана Лазовиќ, Ксенија
Вук Јовановиќ, Бојан Симоновиќ
Бранислав Трифуновиќ, Никола Божовиќ
Марко Бачовиќ, Балша
Хана Селимовиќ, Јована Несторовиќ
Невен Бујиќ, Петар
Вања Ненадиќ, Сара
Дубравка Ковјаниќ, Лидија Божовиќ
Иван Ѓорѓевиќ, Зоро Витез за правда
Милош Петровиќ, Цига
Раде Марковиќ, колега на Никола
Миња Пековиќ, Стефана
Олга Одановиќ, мајка на Лидија
Првослав Заковски, татко на Лидија
Тони Михајловски, Бора Керкез
Анита Манчиќ, Вера
Клара Цветковиќ, Милена
Даница Радуловиќ, Јелена
Јелена Ѓокиќ, Рада Естрада
Светозар Цветковиќ, Душан Мирчев
Гордана Гаџиќ, Невена
Миодраг Кривокапиќ, Стојан
Воја Брајовиќ, Небојша Илиќ
Јово Максиќ, Портир
Феѓа Стојановиќ, судија Недиќ
Ненад Ќириќ, Јовиќ
Богдан Диклиќ, Кашанин
Владимир Милошевиќ, млад Владан
Ршум Суботиќ, млад Бојан
Радоје Чупиќ, Жижиќ
Владан Дујовиќ, Кенда
Бојан Жировиќ, доктор Павиќ
Јанко Поповиќ Волариќ, Горан Дор
Предраг Бјелац, грабнувач Остојиќ
Драган Ѓорѓевиќ, адвокат на Владан
Александар Ѓурица, Мишиќ
Миа Цветановиќ, млада Невена
Никола Глишиќ, Лека
Младен Совиљ, Гордан
Вјера Мујовиќ, колешка на Јована
Дамјан Кецојевиќ, сопственик на сплавот
Алекса Раичевиќ, Мишо
Чарни Ѓериќ, млад Стојан
Рада Ѓуриќ, ТВ водителка
Драгана Шариќ, Марина
3 Епизоди
+, Сезона, Епизоди, Оригинално емитување
Премиера, Финале
1, 10, 15 март 2020, 17 мај 2020
Надја Делаго

Надја Делаго (родена на 12 ноември 1997 година) ― италијанска тркачка во алпско скијање во Светскиот куп.
Таа е сестра на Никол Делаго.
1 Делаго, семејство на скијачи
Четворица алпски скијачи од семејството Делаго учествувале на натпревари од Светскиот куп и Светските првенства. Братот и сестрата Оскар (роден 1963) и Карла Делаго (родена 1965 година), специјалисти за брзински настани во 1980-тите и нивните две внуки, Никол (родена 1996 година) и Надја (родена 1997 година), активни во 2010-тите.
2 Резултати од Светското првенство
година, Возраст, Слалом, Велеслалом, Супер-Г, Удолница, Комбинирано
2021, ''23'', –, 15, незавршен настап
3 Олимписки резултати
година
Возраст, Слалом, Велеслалом, Супер-Г, Удолница, Комбинирано
2022, ''24'', -, -, -, 3, -
Антон Смолски

Антон Андрејевич Смолски (|Антон Андрэевіч Смольскі; роден на 16 декември 1996 година) ― белоруски биатлонец. Тој се натпреварувал на Зимските олимписки игри 2018 и 2022.
1 Резултати од биатлон
Сите резултати се добиени од Меѓународниот биатлонски сојуз.
1.1 Олимписки игри
''1 медал (1 сребрен)''
Настан, Поединечно, Спринт, Потера, Збирно тргнување, Штафета, Мешовита штафета
Пекинг 2022, Сребро, 10-ти, 14-ти, ''во дочек'', ''во дочек'', 6-ти
1.2 Светски првенства
''0 медали''
Настан, Поединечно, Спринт, Потера, Збирно тргнување, Штафета, Мешовита штафета, Единечна мешовите штафета
Покљука 2021, 29-ти, 33-ти, 34-ти, -, 9-ти, 14-ти, -
:''*За време на олимписките сезони, натпреварите се одржуваат само за оние настани кои не се вклучени во олимписката програма.'':''**Единствената мешовита штафета била додадена како настан во 2019 година.''
Автопатишта во Словенија

Автопатишта во Словенија — централните државни патишта во Република Словенија, поделени на автопати (словенечки: ''avtocesta'', ''AC'') и експресни патишта (''hitra cesta'', ''HC''). Автопатите се составени од двојни коловози со ограничување на брзината од 130 км/ч, знаците се со зелена позадина, како во Италија, Хрватска и другите земји во близина, а хоризонталната сигнализација е со бели линии. Експресните патишта се споредни патишта, исто така двојни коловози, обично без помошна лента. Тие имаат ограничување на брзината од 110 км/ч и имаат сообраќајни знаци сина позадина.
Со автопатиштата и придружните објекти во Словенија управува државната компанија за автопати во Република Словенија (''Družba za avtoceste v Republiki Sloveniji'', acronym ''DARS'') основана во 1994 година. Од јануари 2011 година, ДАРС управува и одржува 544,3 километри автопати, 73,3 километри експресни патишта, 161 километри пристапни патишта и 27 километри места за одмор. Од 1 јуни 2008 година, корисниците на автопатиштата во Словенија се обврзани да купат вињета: достапни се 7-дневни, 1-месечни и годишни пропусници.
1 Автопатишта
Бр., Од, До, км, Европски пат
Шентиљ, Копер
Тунел Караванкс, Обрежје
Дивача, Сежана
Хоче-Сливница, Подлехник
Песница, Лендава
2 Експресни патишта
Бр., Од, До, км
Задоброва, Косезе, 10.2
Раздрто, Вртојба, 42.1
Сподње Шкофије, Копер, 7.8
Копер, Изола, 5.2
Долга Вас (делница), Долга Вас (граничен премин), 3.5
Буковица (Ренче-Вогрско)

Буковица (словенечки: ''Bukovica'') — населба во Општина Ренче-Вогрско во западна Словенија. Населбата е центар на општината Ренче-Вогрско. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Боројевиќ

Боројевиќ е српско и хрватско презиме. Потекнува од личното име ''Бороје'' (Бороје), изведено од зборот ''бор'' што значи „бор“, со присвојна наставка ''-ев'' (''Бороје''). Наставката ''иќ'' е деминутивна ознака, или ознака за потомок. Така, презимето може да се преведе како ''син на Бороје''. Луѓе со презиме Боројевиќ:
* Светозар Боројевиќ фон Бојна, австроунгарски фелдмаршал опишан како еден од најдобрите одбранбени стратези на Првата светска војна
* Игор Боројевиќ, српски музичар
* Петар Боројевиќ (1916—1982), народен херој на Југославија
* Никола Боројевиќ (1795-1872), српски поет
* Славко Боројевиќ (1919-1999), југословенски академик и растителен генетичар
1 Поврзано
* Бор, Србија
Земјотрес во Србија (2010)

Земјотресот во Србија во 2010 година (исто така познат како земјотрес во Краљево) се случи на 3 ноември во централна Србија на само неколку километри од Краљево. Земјотресот бил со магнитута од 5,5 степени и максимален интензитет на Меркали од VI (''силен''). Потресот се почувствувал низ целата земја, вклучително и главниот град Белград, и во соседните земји. Две лица загинаа, а над 100 се здобија со полесни повреди. Имаше 5.967 објекти кои претрпеа одредени оштетувања, 1.551 биле прогласени за небезбедни за употреба и бараат поправка, а 138 биле оштетени до крај. Имало повеќе од 350 последователни потреси, вклучувајќи ја и магнитудата од 4,3 на 4 ноември.
1 Заднина
Земјотресот бил со јачина од 5,3 степени и се случил во 01:56 часот по месно време (00:56 UTC). Епицентарот на земјотресот бил сместен на десет километри северно од Краљево кај селото Витановац. По земјотресот во Краљево прекинала струјата, телефонските линии и водоснабдувањето. Во регионот била прогласена вонредна состојба. Училиштата како и неколку десетици други објекти се запечатени додека инспекцијата не ги потврди како безбедни за употреба. Најголема штета е направена во близина на епицентарот, каде што се оштетени околу 70 отсто од зградите во селото Витановац. Владата на Србија издадала итна помош за храна и залихи и најави дека помошта за реконструкција ќе биде дадена од буџетската резерва бидејќи буџетот за итната помош веќе бил потрошен за опоравување од поплавите во текот на летото. Најголем дел од штетите биле на постарите објекти.
На северната фасада на манастирот Жича од 13 век се појави пукнатина. Српската влада барала помош од УНЕСКО за закрепнувањето.
Две лица загинале во селото Грдица кај Краљево. Жртвите, брачен пар на возраст од 67 години, починале во нивниот дом кога покривот и бетонска плоча паднале врз нивниот кревет.
Земјотресот бил силно почувствуван низ целата земја, вклучувајќи го и главниот град Белград, како и во Бугарија (причинета е штета во Белоградчик и Романија. Интензитетот бил ММ VI во Краљево и ММ IV во Белград.
Зграда на Универзитетската библиотека „Св. Климент Охридски“ – Битола

Зграда на Универзитетската библиотека „Св. Климент Охридски“ - Битола — архитектонско обележје на Битола, една од двете библиотечни згради на Универзитетката библиотека „Св. Климент Охридски“.
1 Местоположба
Се наоѓа во стариот дел на градот, на улицата Пеце Матичевски (поранешна Ленинова).
2 Историја
На 30 март 1978 година Заводот за заштита на спомениците на културата, природните реткости и Музејот Битола ја прогласиле зградата за заштитен објект во зоната А на заштитениот центар на градот.
Власотинце

Власотинце или Власотинци — град и седиштето на истоимената општина, сместен во Јабланичкиот Управен Округ во јужна Србија. Заклучно со 2022 година, општината има 25.695 жители, додека самиот град има население од 14.924 жители.
1 Историја
Според турските записи, градот постоел во 15 век како турски административен центар. Откако Турците биле принудени да ја напуштат Србија, локалните жители почнале да одгледуваат винско грозје како еден вид комплементарен бизнис на нивните градежни активности. Тие го направиле Власотинце вински регион број еден во поранешна Југославија и понатаму најголем извозник на вино на Балканот. Занаетчиството и градежната вештина на работниците и градежниците од овој регион биле ценети во поранешна Југославија и нејзините околни соседи до југословенските војни.
2 Населби
Освен градот Власотинце, општината ги опфаќа следните населени места: Алексине, Батуловце, Бољаре, Борин До, Брезовица, Гложане, Горна Ломница, Горна Лопушња, Горни Дејан, Горни Орах, Горни Присјан, Градиште, Гуњетина, Дадинце, Добровиш, Долна Ломница, Долна Лопушња, Долно Гаре, Долни Дејан, Долни Присјан, Златиќево, Јаворје, Јаковљево, Јастребац, Козило, Комарица, Конопница, Крушевица, Кукавица, Ладовица, Липовица, Орашје, Острц, Пржојне, Прилепац, Равна Гора, Равни Дел, Самарница, Своѓе, Скрапеж, Средор, Стајковце, Страњево, Тегошница, Црна Бара, Црнатово, Шишава
3 Демографија
Според резултатите од пописот од 2022 година, општина Власотинце има население од 25.695 жители.
4 Економија
Следната табела дава преглед на вкупниот број на регистрирани лица вработени во правни субјекти по нивната основна дејност (од 2018 година):
Активност, Вкупно
Земјоделство, шумарство и риболов, 46
Рударство и вадење камен, 34
Производство, 2.446
Снабдување со електрична енергија, гас, пареа и климатизација, 23
Снабдување со вода; канализација, управување со отпад и активности за санација, 131
Градба, 780
Трговија на големо и мало, поправка на моторни возила и мотоцикли, 810
Транспорт и складирање, 119
Услуги за сместување и храна, 194
Информации и комуникација, 19
Финансиски и осигурителни активности, 33
Активности со недвижен имот, 2
Стручни, научни и технички дејности, 152
Административни и помошни услужни дејности, 48
Јавна администрација и одбрана; задолжително социјално осигурување, 272
Образование, 452
Активности за човековото здравје и социјална работа, 351
Уметност, забава и рекреација, 87
Други услужни активности, 95
Поединечни земјоделски работници, 334
Вкупно, 6.429
5 Галерија
6 Познати личности
* Христифор Црниловиќ, српски сликар, истражувач на традиционалната култура и колекционер
* Љубиша Стаменковиќ, српски фудбалски тренер и поранешен фудбалер
7 Поврзано
* Јабланички Управен Округ
* Јужна Србија
Црква „Св. Архангел Михаил“ - Нова Хребља

Црквата Свети Архангел Михаил - православна црква во Украина, во селото Нова Хребља, општина Калиновка, Виничка област, архитектонски споменик од национално значење.
Црквата била изградена во стилот на доцниот класицизам во 1701 година, на чии ѕидови се зачувани слики од деветнаесеттиот век. Оригиналниот изглед на храмот не преживеал до наше време, поради големите поправки во 1860 година. Црквата е изградена на сметка на свештеникот Лука, кој инвестирал во изградбата на сопствените 500 рубли злато, и членовите на неговото семејство.
Ова е архитектонски споменик, кој се споменува во директориумот на најголемите архитектонски споменици на Украина, објавен во Балтимор, САД.
1 Галерија
Платон Атанацковиќ

Платон Атанацковиќ (Сомбор, Војводина, Хабсбуршка монархија, 10 јули 1788 - Нови Сад, Хабсбуршка монархија, 21 април 1867 год.) бил писател, лингвист, покровител на српската култура, епископ на Бачкашката епархија и претседател на ''Матица српска''.
Роден во тогашната австроунгарска окупирана Војводина, станал епископ на Бачка и го промовирал образованието меѓу својот народ во дијаспората и матичната земја. Со помош на германскиот превод на делата на Фредерик Ајхоф, тој го демонстрирал спознанието на санскрит и српски (''Srodstvo slavenoserbskog jezika sa sanskritam'' или Афинитет на словенско-српските јазици и санскрит, ''Letopis Matice srpske'').
Секуларното име на Платон било Павле. Се занимавал со литература, политика и хуманитарна работа. 70 години предавал како професор во Сентендре, Унгарија. Во 1829 година се замонашил во Крушедолскиот манастир, по смртта на неговата сопруга. Набргу бил издигнат во црковен чин игумен, а потоа и архимандрит . Станал во 1839 година епископ на Будим. Тогш бил преместен во државната управа во Бачката епархија.
Тој направи многу за образованието и за промоција на културата во нацијата. Финансиски помогнал да се основа Српската правна академија во Нови Сад, и основал фондација во Сомбор за образование на сиромашни студенти и му помагал на Српскиот народен театар.
1 Работи
За време на неговиот живот тој напиша повеќе од 40 литературни и училишни дела, вклучувајќи неколку преводи од германски:
*''Буквар'' (српски буквар)*''Принос родољубивих мислеј на жертвеник народна напретка'',*''Dijetalne besede'' ,
*''Povjest rezidencije episkopa budimskago“,''*''Апостоли и Еванѓеље во Празничани и Неџелни дана преко цијеле године'',*''Педагошка'' ,
*''Методика'' ,
*''Сродство Славеносербског Језика со Санскритам''*''Starozavetni Proroci svi sedamnajst,'' превод од германски Платон Атанацковиќ, епископ бачки, Нови Сад, 1861 година*''Radost' u isceleiu negovoga kralevskoga erchercoga Iosifa, ungarie Palatine,'' 1864*''Тобијас, Јудит, Естер, Јоб,'' превод од германски: Платон Атанацковиќ, бискуп од Буда, Нови Сад, 1858 година*''Socinenija Solomonova i Sirachova,'' превод од германски ''Die Werke Solomons und Sirachs'' од Платон Атанацковиќ, епископ бачки, Виена, 1857 година*''Slovce Presvjascennejseg Gospodina Platona Atanackovica, Episkop Budimskog,'' Novi Sad, 1839
Бранко Станковиќ

Бранислав „Бранко“ Станковиќ (31 октомври 1921 – 20 февруари 2002 година) бил фудбалер и менаџер на босанските Срби, од Сараево.
1 Играчка кариера
1.1 Клуб
Кариерата ја започнал во СК Славија Сараево, како младински играч во 1936 година. Во 1941 година избегал од Сараево и се приклучил на најуспешниот предвоен клуб на Југославија, БСК Белград и играл во Српската лига за време на војната. Во 1946 година дошол во Црвена Ѕвезда, каде што се етаблирал како еден од најдобрите дефанзивци во Првата југословенска лига. Станковиќ одиграл 195 натпревари, со 14 постигнати голови.
1.2 Репрезентација
Станковиќ главно играл за Црвена Ѕвезда и имал 61 натпревар за Југославија. Учествувал на два Светски купови и освоил сребрен медал на секоја од Олимписките игри во 1948 година и на Олимписките игри во 1952 година. Неговиот последен интернационален натпревар беше пријателскиот натпревар во ноември 1956 година на гости против Англија.
Станковиќ е еден од најелегантните одбранбени играчи во своето време. Поради неговиот стил на игра, тој го доби прекарот Амбасадор. Неговиот стил на игра го копираат играчи како Бруно Белин, Милован Ѓориќ, Фахрудин Јусуфи, Петар Кривокуќа. Тој беше силен, брз и многу храбар играч, исто така добар удар со глава.
Тој се пензионираше во 1958 година пред неговиот 37-ми роденден.
2 Менаџерска кариера
Својата менаџерска кариера Станковиќ ја започнал во Сараево во 1960 година, како менаџер на Железничар. Подоцна, тој раководи со Црвена звезда Белград и со нив стигна до финалето на Купот на УЕФА во 1979 година. Покрај Црвена звезда, тој раководеше и со голем број тимови во различни земји, како што се Фенербахче СК и Бешикташ ЈК во Турција, ФК Порто во Португалија, АЕК Атина, Арис Солун и ПАОК Солун во Грција. Тој исто така беше тренер на Железничар Сараево, Олимпија Љубљана и ФК Војводина во магиите. Во текот на 1966 година, тој беше и ко-менаџер на репрезентацијата на Југославија заедно со Александар Тирнаниќ, Миљан Миљаниќ, Рајко Митиќ и Вујадин Бошков.
Тој е познат и по инцидентот со еден од најпопуларните југословенски играчи во тоа време, Драган Стојковиќ Пикси. Станковиќ се повлече од раководството во 1989 година.
3 Приватен живот
Имал диплома по физичко образование. Беше оженет и имаше два сина Драган и Ратко.
4 Признанија
4.1 Играч
БСК Белград
* Српска фудбалска лига : 1942–43, 1943–44
Црвена звезда Белград
* Југословенска прва лига : 1951, 1952–53, 1955–56, 1955–57
* Куп на Југославија : 1948, 1949, 1950 година
4.2 Менаџер
Војводина
* Југословенска прва лига : 1965–66
АЕК Атина
* Суперлига Грција : 1970–71
Црвена звезда Белград
* Југословенска прва лига : 1979–80, 1980–81
Фенербахче
* Турска Супер лига : 1982–83
* Турски куп : 1982–83
Бешикташ
* Турска Супер лига : 1985–86
Димитрије Милаковиќ

Димитрије Милаковиќ (6 октомври 1805 – 27 август 1858) бил српски филолог и историчар.
Бил личен секретар на кнезот-епископ Петар II Петровиќ-Његош од 1831 година до смртта на кнезот-епископ во 1851 година. Активно работел на реализацијата на Његошовата програма за културен и просветен развој на земјата и бил уредник на првото црногорско списание „''Грлица''“ (1835–1839).
Во однос на неговиот литературно-јазичен концепт, Милаковиќ може да се опише како умерен поддржувач на реформите на Вук Караџиќ. Сепак, неговото инсистирање на повеќе архаичен правопис и морфолошки елементи (архаичен суперлатив и партицип) во голема мера го турнале во опскурност.
1 Биографија
Димитрије Милаковиќ е роден во селото Јасеница кај Мостар на 6 ноември 1805 година. Како дете се преселил во Мостар со својот татко, кој починал кога Димитрије бил мало дете.
На околу десет години се преселил во Дубровник со мајка му и постариот брат Јован, бегајќи од епидемија на чума. Јован станал трговец, а Димитриј, куци на едната нога, студирал науки. Основно училиште завршил во Дубровник, а гимназија во Нови Сад кај професорот Георгије Магарашевиќ. Дипломирал филозофија во Пешта и право во Виена.
Милаковиќ се преселил во Цетиње во 1831 година и станал државен секретар во Црногорската кнез-епископија. Две години подоцна, тој отпатува со архимандритот Петар II Петровиќ-Његош во Руската империја, каде отишол да прими ракополагање. Милаковиќ бил и личен пријател на Његош, а го придружувал и во различни дипломатски активности, како што се воспоставување на границата меѓу Австриската империја и Црна Гора и воспоставување мир во Дубровник меѓу кнезот-епископ и Али-паша Ризванбеговиќ.
Во 1836 година, тој повторно отпатува во Руската империја, каде што останал околу една година. По ова, тој станал личен секретар на кнезот-епископ Његош. За време на престојот во Русија го добил Орденот на Свети Владимир. Станал дописен член на новооснованото Друштво на српското писмо во 1842 година
По смртта на кнезот-епископ Петар II, тој отпатува со кнезот-епископ Данило во Санкт Петербург, каде што стана секуларен принц на Црна Гора. По враќањето, Димитрије поминал извесно време во Трст, каде што барал информации за црногорската историја. После тоа, тој поминал две и пол години во Белград, од каде што се преселил во домот на неговиот брат во Дубровник. Во Дубровник бил три години, каде што се занимавал со литературна работа.
Откако австриската полиција запленила дел од неговите документи како дел од истрагата, Димитрије решил да замине во Санкт Петербург во февруари 1858 година. Сега во лоша здравствена состојба, тој се разболел во Варшава. Откако малку закрепнал, тој се преселил во Дрезден каде што имал намера да го продолжи лекувањето и оттаму да продолжи во Париз каде што ќе остане краток временски период. Сепак, тој починал во Дрезден на 27 август 1858 година. Неговиот брат наредил неговото тело да се пренесе од Дрезден во Липско, каде што бил погребан на православните гробишта.
ФК Кидерминстер Хериерс

ФК Кидерминстер Хеиерс е англиски фудбалски клуб од Кидерминстер, Вустершир. Моментално се натпреварува во Националната лига север, шесттото ниво на англиската лигашка пирамида.
Клубот е основан 1886 година. Меѓу најголемите успеси им е освојувањето на Трофејот на фудбалската лига во 1987 година, а во сезоната 1993-1994 ја освоиле титулата во Конференција лигата, но на клубот тогаш воден од Греам Алнер не му било дозволено да се натпреварува во Фудбалската лига на Англија поради состојбата на нивниот стадион Агборо. Сепак, клубот го поправил стадионот и во сезоната 1999-2000 под водството на Јан Мелби ја освоил титулата во Конференција уште еднаш и изборил промоција во Фудбалската лига, која се смета за професионално фудбалско ниво. Сепак, после пет сезони поминати таму, клубот одново испаднал во аматерските фудбалски лиги на Англија.
Својте домашни натпревари, во текот на целата своја историја Кидерминстер ги игра на стадионот Агборо. Најчесто играат во опрема која се состои од дресови и шорцеви во црвена боја.
1 Историја
Во сезоната 2021-2022, клубот имал забележителна кампања во ФА Купот. Откако ги исфрлиле клубовите од Националната лига Премиер, Гримсби Таун и Халифакс Таун, во првите две рунди, Кидерминстер направил огромно изненадување во третото коло каде и покрај негативата од 0-1 на полувремето со два гола во вториот дел успеале да го елиминираат членот на Чемпионшип, Рединг, со 2-1 на Агборо.
Така, само вторпат во својата историја Кидерминстер стигнал до четвртото коло на ФА Купот, каде одново бил домаќин, пречекувајќи го премиерлигашот Вест Хем Јунајтед. Хериерс одлично го отвориле натпреварот и повеле со 1-0 уште во првото полувреме со голот на Алекс Пени. Таа предност ја одржувале сè до самиот крај, кога сепак премиерлигашот во судиското продолжение успеал да изедначи и да го однесе натпреварот во продолженија, за во самата завршница на второто продолжение Вест Хем да постигне уште еден гол и да победи со 1-2.
2 Ривали
Навивачите на Хариерс ги сметаат локалните клубови Стурбриџ, Херефорд (продолжува ривалството со сега веќе непостоечкиот Херефорд Јунајтед) Бромсгроув и Вустер Сити за главни ривали на клубот. Тие, исто така, делат помалку значајно ривалство со блиските соседи Телфорд Јунајтед. Исто така, имале ривалство и со повеќе непостоечкиот Рашден енд Дајмондс кое произлегло од кампањата во која Кидерминстер ја освоиле титулата во Конференција во сезоната 1999-2000. За време на престојот на клубот во фудбалската лига, тие развиле ривалство со Челтенам Таун.
3 Титули
*Национална лига на Англија : 2
:1993-1994, 1999-2000
*Трофеј на фудбалската лига : 1
:1986-1987
*Лига куп Конференција: 1
:1996-1997
*Лига куп на Јужната лига: 1
:1979-1980
Лоран Дибреј

Лоран Дибреј — канадски натпреварувач во брзо лизгање. Тој се натпреварува првенствено на кратки патеки од 500 m и 1000 м. Дибреј својот прв медал во Светскиот куп го освоил во сезоната 2014-15 кога се пласирал на третото место на Светскиот куп во Сеул. Освоил бронзен медал на Светското првенство во брзо лизгање на единечна дистанца во 2015 година и сребрен медал на 1000 метри на Зимските олимписки игри во Пекинг 2022 година.
1 Кариера
1.1 Светски куп
За време на Светскиот куп во брзо лизгање на ISU 2021–2022 во Калгари, Дибреј го соборил канадскиот рекорд во дисциплината 500 метри, трчајќи до време од 33,778 секунди. Дибреј освоил медал на првите осум трки од Светскиот куп.
1.2 Зимски олимписки игри
1.2.1 2018 година
Дубреј се квалификувал да се натпреварува за Канада на Зимските олимписки игри во 2018 година.
1.3 2022 година
Дибреј се квалификувал да се натпреварува за Канада на Зимските олимписки игри во 2022 година.
Се натпреварувал во дисциплината 500 метри и завршил на четвртото место. За време на неговата трка, тој бил обвинет за лажен старт. Ова било доведено во прашање од Барт Велдкамп, кој го нарекол „многу сомнително“. Меѓутоа, Дибреј рекол дека лажниот старт не бил изговор за него да не победил на трка и рече „тоа е нешто што е сосема можно да се надмине. Тоа е само мала непријатност. Тоа не беше разликата.“
На трката на 1000 метри завршил на второ место, освојувајќи го сребрениот медал, што е негов прв пласман на олимписки подиум.
Зета-

''Зета-'' (симбол: З, меѓун. ''Z'') — претставка во метричкиот систем кој означува фактор од 10<sup>21</sup> или . Претставката била додадена како SI претставка на Меѓународниот систем на единици (SI) во 1991 година.
''Зета'' е изведена од латинскиот број la „седум“, и претставува 1000<sup>7</sup>.
Претставка со иста вредност, ''хепта'', изведена од старогрчкиот grc „седум“, неформално била воведена неколку години пред објавувањето на ''зета'', но никогаш не била официјализирана и се смета за застарена. 
Примери:
* Масата на Земјината атмосфера е приближно пет зетаграма (Zg).* Волуменот на морската вода во океаните на Земјата е приближно 1,369 зеталитри (ZL).* Авогадровата константата е 602,2 Zmol <sup>−1</sup>.* Пречникот на галаксијата Млечен Пат се проценува дека е помеѓу 0,9 и 1,7 зетаметри (Zm).
* Од 2009 година, се проценува дека World Wide Web содржи податоци во износ од речиси половина зетабајт (ZB). Зебибајтот (ZiB), поврзана единица која користи бинарна претставка, изнесува 1024<sup>7</sup> бајти.
1 Поврзано
* Метричка претставка
Алекса Ненадовиќ

Алекса Ненадовиќ (1749 Бранковина, Ваљево, Србија — 4 февруари 1804 година, Ваљево, Србија) бил обер књаз од Тамнава — Посавина област на Ваљевската нахија на Смедеревски Санџак.
1 Семејство
Алекса Ненадовиќ бил член на семејството Ненадовиќ од Ваљево. Неговиот помлад брат бил Јаков Ненадовиќ, првиот српски министер за внатрешни работи и војвода (воен командант) во Првото српско востание . Негови синови биле Сима Ненадовиќ кој бил српски војвода во Второто српско востание и Матеј Ненадовиќ српски протоереј, писател и значаен водач на Првото српско востание.
2 Биографија
Алекса Ненадовиќ имал деловни односи со Хаџи Мустафа Паша, кој бил везир на белградскиот пашалук. Соработувал и со Петар Ичко кој еднаш му го спасил животот. Во летото 1797 година, султанот го назначил Мустафа-паша на функцијата беглербег на Румелија Ејалет и тој заминал од Србија за Пловдив да се бори против Пазвантоглу. За време на отсуството на Мустафа Паша, силите на Пазвантоглу заедно со јаничарите го зазеле Пожаревац и ја опседнале белградската тврдина. На крајот на ноември 1797 година, Алекса Ненадовиќ заедно со другите оберки од Ваљево, Илија Бирчанин и Никола Грбовиќ ги донеле своите сили во Белград и ги принудиле опсадните јаничарски сили да се повлечат во Смедерево.
3 Смрт
Тој беше убиен, обезглавен, од силите на четворицата Дахија за време на настанот познат како Колење на Кнезите. Настанот предизвика раширен бунт кој на крајот еволуираше во Првото српско востание. Според современите извори од Ваљево, отсечените глави на Алекса Ненадовиќ и Илија Бирчанин биле ставени на некој вид јавен приказ на централниот плоштад за да послужат како пример за оние кои би можеле да заговорат против владеењето на Дахиите.
Манастир Покајница

Манастирот Покајница е манастирски комплекс во Велика Плана, Србија.
1 Историја
Манастирот служел како парохиска црква до 1954 година, кога бил претворен во манастир. Оригиналниот иконостас е насликан од Константин Зограф кој работел во Србија во втората и третата деценија на 19 век. Во дворот на црквата има дрвена камбанарија како и станбени простории, веројатно од времето на изградбата на црквата, со дрвени решетки на прозорците. Конзерваторските работи на црквата се извршени во 1951 година, а на иконостасот во 1987–88 година.
Во 1979 година Србија ја прогласила Покајница за споменик на културата од исклучително значење и како таков е заштитен со закон.
2 Поврзано
* Караѓорѓе Петровиќ
* Туризам во Србија
14. октомври (компанија)

14. Октомври е српски производител на тешки машини и опрема, со седиште во Крушевац, Србија.
1 Историја
14 Октомври е основана од австриски и унгарски инвеститори во 1923 година како ''компанија специјализирана за поправка и производство на вагони''. Во првите години на компанијата, примарната дејност била поврзана со ремонт и поправка на возила и товарни вагони, навреме се зголемува искористувањето на квалитетот во производствената технологија со истовремено проширување на палетата на производи, што резултирало со почеток на производство на челик. градежништво, метални производи за широка потрошувачка и производи за употреба во воената индустрија.
По Втората светска војна, компанијата била национализирана и поправена од воени штети. Името го добило во спомен на датумот кога Крушевац бил ослободен од нацистичката окупација во 1944 година. Компанијата е ориентирана кон производство на градежништво, рударство, земјоделство и транспорт, машини и опрема за производство на опрема и машински делови. Била еден од најголемите производители на тешка механизација во поранешна Југославија. За време на своите златни времиња, таа вработувала околу 8.000 луѓе.
Во август 2015 година, по години акумулирани деловни загуби, компанијата го прекинала своето производство. Од декември 2014 година до август 2015 година, речиси сите 1.500 вработени ја напуштиле компанијата користејќи ги социјалните програми. Во јануари 2016 година, компанијата прогласила стечај. Во март 2016 година била регистрирана нова компанија под име „14. октобар“. Ги земала на закуп производствени капацитети на поранешната компанија.
Во ноември 2017 година компанијата ја купила белградска фирма во име на чешката компанија „Чехословак груп“. По купувањето, Обвинителството на Република Македонија покрена истрага против поранешниот македонски шеф на Управата за безбедност и контраразузнавање Сашо Мијалков, поради сомнение за перење пари и сомнителни врски со чехословачката групација.
Манастир Придворица

Манастирот Придворица е манастир на Српската православна црква, изграден во 12 век, во исто време со блиската Студеница. Има статус на споменик на културата од големо значење. Се наоѓа во село Придворица, Ивањица.
Според архитектонските одлики е типичен пример на средновековната Рашка школа. Црквата Преображение е еднокорабна, еднокупола градба со полукружна апсида на исток. Надворешната фасада е украсена со фриз од слепи аркади.
Изграден бил од слуга кој работел на дворот на Немањиќи околу 1195 година. Оттука и името Придворица. Сведоштво за тоа се мали, но вредни остатоци од фрески во горниот тек на храмот. Во почетокот ова бил женски манастир, што е потврдено со повелбата на Немања кон манастирот Студеница. Монахињите се занимавале со ткаење и ги пренесувале вештините на месното население, за што сведочи и целосно автентичен стил на ткаење во овој регион; тогаш со векови била локална црква, а од 2007 година повторно била прогласена за манастир, но за машки. Игумен на манастирот, а во манастирот живеат двајца искушеници. Придворица е на 28-ми километар од патот Ивањица-Студеница.
Самата зграда двапати била обновена, што на многу начини ја променило нејзината надворешност: првпат по 1557 година, а втор пат во средината на деветнаесеттиот век. При второто обновување, на портите бил насликан иконостас, потпишан од Сретен Протиќ Молеровиќ 1835 година. Манастирската црква Придворица е посветена на Преображение. Манастирот е еден од ретките во Србија кои имаат свој грб.
1 Галерија
Манастир Ковиље

Манастирот Ковиље е посветен на архангел Гаврил, и е манастир на Српската православна црква, кој се наоѓа во селото Ковиље, во општина Ивањица, во југозападна Србија и припаѓа на Жичата епархија. Се наоѓа помеѓу планините Голија и Јавор, во долината на реката Ношница. Манастирот има две цркви, едната делумно изградена во пештера и посветена на архангелот Гаврил, другата, подоцна додадена, посветена на Свети Никола.
Манастирот е основан во 12 век. Првата писмена референца за него е од 1606 година. Обновен е во 1644 година од архиепископот Гаврило (Рашковиќ). Записите од 1733 година го спомнуваат како образовна институција.
Игумен на манастирот е младиот српски православен јеромонах Амвросие. Таму живеел сам со своите припитомени животни од два волци, лисица, орел, змија, гавран, зајак и був. Српско-американската заедница на Либертивил му подари мотоцикл и погон на 4 тркала на манастирот. Животот на манастирот е документиран во српскиот документарен филм „Монах и вук“.
1 Архитектура
Манастирот се состои од два храма: првиот е посветен на архангел Гаврил, а другиот, кој подоцна бил изграден, е посветен на Свети Никола. Од фреските од XIII век, кои се сочувани само во фрагменти, сè уште се добро сочувани ликовите на светците.
2 Реставрација
Во текот на 1644 година, манастирот го посетил Рашкиот митрополит Гаврило (Рашковиќ), кој го нашол крајно запуштен, во тешка состојба. Потоа го обновил и престојувал во него извесно време, а во 1651 година го обдарил манастирот со оковано и украсено Свето Евангелие за литургиските потреби на возобновената црква Свети Никола и го ослободил манастирското земјиште кое било вратено во манастир.
Од записите од 1733 година, во манастирот живеел духовник Филип, кој ги поучувал оние што сакале да станат свештеници. Од сето ова, манастирот бил високо рангиран како значајно место како во духовниот, така и во националниот и политичкиот живот на луѓето од овој крај. Едно од најстарите училишта во Србија било отворено овде во 1867 година. Имаше и училиште за идните свештеници. Од 1813 година, манастирот извршувал активна функција на редовно парохиско училиште.
Манастирот бил обновен во 2005 година, а манастирската трпезарија е изградена во текот на 2007-2009 година.
3 Галерија
Ѓуро Даничиќ

Ѓуро Даничиќ (4 април 1825 – 17 ноември 1882 година), роден како Ѓорѓе Поповиќ, бил српски филолог, преведувач, лингвистички историчар и лексикограф. Тој бил плоден научник во Белградскиот лицеј.
1 Биографија
Роден е во Нови Сад, во семејството на православниот свештеник Јован Поповиќ. Посетувал училишта во Нови Сад и Братислава, а студирал право на Универзитетот во Виена. Своите први трудови ги објавил под името Ѓуро Даничиќ во 1845 година, по херојскиот Сењ Ускок од народна песна и име што продолжил да го користи до крајот на својот живот. Под влијание на Вук Караџиќ и Франц Миклошич, започнал да студира словенска филологија, на која потоа ја посветил целата своја кариера. Во 1856 година станал библиотекар на Народната библиотека во Белград и секретар на Друштвото за српска писменост, а во 1859 година професор на белградскиот лицеј (''Велика школа''). Во 1866 година бил поканет во Загреб да работи како генерален секретар на Југословенската академија на науките и уметностите (ЈАЗУ). Тој служеше како генерален секретар во два наврати помеѓу 1866-1873 и 1877-1882 година. Од 1873 година предавал како професор на белградските Grandes écoles (поранешен белградски ликеј и идниот универзитет во Белград), а во 1877 година се вратил во Загреб каде одиграл клучна улога во подготвувањето на Речник на Академијата, „Хрватски или српски речник на ЈАЗУ“.
Тој бил уредник на првиот том (A–Češula) кој бил објавен од 1880 до 1882 година Неговата смрт во 1882 година, во Загреб, го прекинала тоа дело и бил погребан на Марковите гробишта во Белград.
2 Наследство
Вклучен е во 100-те најистакнати Срби.
3 Библиографија
**''Синтакса српског језика'' (1858)
*''Облици српског језика'' (1863)
****''Приповијетке из Старога и Новог завјета'' (1865)
Непријател пред портата

„Непријател пред портата“ (англиски: ''Enemy at the Gates'') — американско-британско-француско-германско-ирски филм од 2001 година, режиран од Жан-Жак Ано (Jean-Jacques Annaud), кој е автор и на сценариото, заедно со Ален Годар (Alain Godard). Главните улоги ги играат: Џуд Ло (Jude Law), Џозеф Фајнс (Joseph Fiennes), Ед Харис (Ed Harris), Рејчел Вајс (Rachel Weisz) и Боб Хоскинс (Bob Hoskins).
1 Синпосис
Василиј Зајцев (го игра Ло), најпознатиот советски снајперист, доаѓа во Сталинград за да земе учество во големата битка портив непријателот. Тој брзо ја покажува својата исклучителна стрелачка вештина во уличните броби и, со помош на комесарот за пропаганда Данилов, стануав легенда на Црвената армија, поткревајќи го борбениот морал кај соборците и сеејќи страв кај непријателот. Порди тоа, германската војска го ангажира мајорот Кениг (го игра Харис) кој, исто така, е врвен снајперист. Така меѓу нив започнува долготрајна борба во која секој сака да го уништи противникот. Во меѓувреме, Сталинградската битка стануав посурова, а двајцата снајперисти мора да ја задржат присебноста и да се служат со лукавства, зашто во такви услови секоја грешка може да биде кобна...