procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Енофилија

Енофилија, доаѓа од грчки е љубов (''филија'') за виното (''оено''). Така, енофил значи љубител на виното.
Во потесна смисла, ''енофилија'' се однесува за дисциплинирана посветеност на виното, со строги традиции за консумирање и оценка. Но во поширока смисла, ''енофилија'' се однесува на уживањето во виното, често од непрофесионалци.
Енофилите се познати и како ''вински обожаватели'' или ''познавачи''. Тие се луѓе кои го ценат и виното и собираат шишиња, особено grape а особено онакви од посебни региони, сорти или методи на производство. Додека највеќето енофили се секојдневни луѓе, некои се и лозари, трговци со вино, или во случаи како Роберт Паркер, професионални пробатори на вино.
1 Поврзано
* Дегустација на вино
* Винарство
* Енологија
* Сомелие
Incesticide

Incestiside (инцестицид) е третиот албум на Nirvana и е издаден во 1994. Албумот ги содржи следните 15 песни:
# Dive
# Sliver
# Stain
# Been A Son
# Turnaround
# Molly's Lips
# Son Of A Gun
# (New Wave) Polly
# Beeswax
# Downer
# Mexican Seafood
# Hairspray Queen
# Aero Zeppelin
# Big Long Now
# Aneurysm
Маламир

Маламир — средновековен бугарски владетел кој владеел со Првото Бугарско Царство од 831 до 836 година.
Тој бил третиот и најмал син на Омуртаг и внук на Крум. На престолот се качил главно поради прераната смрт на постариот брат Звиница и лишувањето од престолот на најголемиот брат Енравота поради пројавени симпатии кон христијанството.
Познато е дека откако неговиот брат Енравота одбил да се откаже од христијанството, Маламир го осудил на смрт. Младиот хан ја продолжил градежната активност на својот татко. Во негово време било завршено водоснабдувањето на Плиска. Во надворешната политика се стремел да одржува добри односи со Франкската империја и со Византија.
Византискиот цар Теофил го нарушил 30-годишниот мировен договор, кој бил потпишан со Омуртаг, и во 836 година презел поход против Бугарија. Бугарите, на чело со кавкан Исбул одговориле на византиските сили при што навлегле во византиските територии и стигнале дури до Одрин. Потоа се упатиле кон Пловдив и по преговорите со неговите жители влегле во градот. Од тој момент градот бил вклучен во пределите на Бугарија. Овој град во тоа време имал важно стратешко значење за освојувањето на Родопската област, како и за прекинување на римскиот пат Виа Милитарис (Виа Диагоналис) на Балканскиот Полуостров, кој ги поврзува Сигиндунум (Белград), Сердика (денес Софија) и Цариград (Истанбул) и копнената врска помеѓу Солун и Цариград. Овие настани се опишани во Камениот натпис, познат како ''Маламирова хроника''.
Маламир неочекувано починал во 836 година и бидејќи не оставил наследници, престолот го зазел неговиот внук Пресијан - син на брат му Звиница. Не е позната точната причина за смртта на бугарскиот владетел.
Тероар

Тероар (|terroir = „поднебје“) — француски израз кој се користи при оценка на вино и кафе, за означување на специфичните географски одлики кои обдариле со особеност еден производ. Оваа смисла за месност е отелотворена во извесни одлики, и збирот на влијанијата на локалната животна средина врз одгледувањето на растението и изработката на производот.
Особено познат и наградуван тероар во Македонија е Барово, Демиркаписко.
1 Дефиниции
Според ''Terroir-France'', „''тероар е група лозја (или дури и лозници) од еден ист регион под заедничко име, кои растат на ист тип почва, временски прилики, исти методи на одгледување на грозјето и правење вино, кои придонесуваат кон специфичните одлики на виното.''“ Некои стручњаци додаваат и историја, традиција, сопствеништво на лозјето и други фактори.
Денешното значење на изразот е пошироко од само географско, но тука почнуваат несогласувањата. Некои велат дека тероарот нема никаква врска со сортата на лозата, гроздоберот и методите на производство (винарство и др.), и претставува на низа локални влијанија кои се пренесуваат врз карактерот на производот.
Исто така се поставува прашањето дали тероарот е измерлив, и улогата која тој ја игра во производството на „добро“ вино - сето тоа е тема на расправа. Работата уште повеќе се усложнува со тоа што некои енофили го користат терминот тероар за вина кои се карактеристични и уникатни за нивното географско потекло. Во овој случај, тероар не се однесува на земјата, туку на виното.
2 Елементи
Компоненти на еден тероар се:
* Мезоклима
* Тип на почва - колку е плодна, дали е главно варовница или глинеста?
* Геологија - Добра или лоша исцедливост, карпестото тло е плитко или длабоко?
* Ориентација - дали растенијата се изложени на доволно сонце заради правецот (јужно на северната полутопка) и нагибот на земјиштето?
* Надморска височина - повисока надм. височина значи иста изложеност на сонце, но пониски температури.
* Организација на лозјето - оддалеченост на стеблата, правец, методи на оплодување, „зелени берби“ методи на кастрење, методи на гроздобер и други фактори.
* Винарски практики - избор за мешање, траење на ферментација, температура на ферментација, пропорција на нови дабови буриња за одлежување, траење на одлежување, одлуки за префинување и филтрирање и многу други фактори.
* Човечка историја на земјата - веќе колку долго земјата е обработувана, кој ја поседувал и многу други фактори.
3 Поврзано
* Винарство
* Географско потекло
* Француско вино
Кетон

Кетоните, заедно со алдехидите, се карбонилни органски соединенија чија функционална група е кето-групата. Таа е всушност карбонилна група во која јаглеродниот атом е поврзан со два радикали, што не е случај кај алдехидите, каде тој е поврзан со еден радикал и еден водороден атом.
1 Поделба и изомерија
Кетоните се класифицирани на следниот начин:
* Според радикалите на ''симетрични кетони'' (со еднакви радикали) и ''несиметрични (мешани) кетони'' (со различни радикали).
* Според бројот на кето групите на монокетони, дикетони итн.
За кетоните е типична положбената изомерија која се јавува поради различната местоположба на кето групата. Меѓутоа, кај првиот кетон од хомолошката низа (пропанон) нема ваква изомерија. Алдехидите и кетоните, пак, од друга страна, меѓу себе покажуваат функционална изомерија.
2 Именување (номенклатура)
Според правилата на МСЧПХ (IUPAC), кетоните се именуваат така што за основа се зема името на јаглеводородот со ист број на јаглеродни атоми како и кетонот, вклучувајќи го и карбонилниот C-атом, и на крај се додава наставката ''-он''. Нумерирањето на C-атомите се врши така што јаглеродот од кето групата да добие помала бројна вредност. За повеќе кетони, во употреба се тривијални имиња. Прифатена е и номенклатура според која името на кетонот се состои од имињата на радикалите и зборот ''кетон'', кои се пишуваат одделно. На пример:
:::<math>\mbox{CH}_3\mbox{COCH}_3</math> — пропанон или диметил кетон (тривијално ацетон)
:::<math>\mbox{CH}_3\mbox{COCH}_2\mbox{CH}_3</math> — бутанон или етил метил кетон.
3 Добивање
Главниот начин за добивање на кетоните е со оксидација на алкохоли. Најчесто таа се изведува со силен оксиданс во присуство на концентрирана сулфурна киселина. Кетоните се добиваат со оксидација на вторични алкохоли.
4 Хемиски реакции
* Адиција:
** Нуклеофилна адиција
** Алдолна адиција
* Редукција
* Оксидација
** Јодоформна реакција.
Заедница на независни држави

Заедницата на независни држави (ЗНД) (руски: Содружество Независимых Государств — СНГ) е меѓународна организација, или алијанса, која се состои од 11 поранешни советски републики: Ерменија, Азербејџан, Белорусија, Грузија, Казахстан, Киргистан, Молдавија, Русија, Таџикистан и Узбекистан. Туркменистан го прекинал трајното членство од 26 август 2005 и сега е земја соработничка.
Создавањето на ЗНД било сигнал за распадот на Советскиот Сојуз и, според водачите на Русија, неговата намера била да „овозможи цивилизиран развод“ на советските републики. Но, многу набљудувачи го гледаат ЗНД како алатка со која Русија би можела да го задржи своето влијание врз пост-советските држави. Од неговото формирање, земјите членки на ЗНД потпишале голем број на документи поврзани со интеграција и соработка во полињата на економијата, одбраната и надворешната политика.
ЗНД не е конфедерација.
Две од пост-советските држави во 1997 го формирале сојузот на Русија и Белорусија, сега конфедерален, со намера да стане федерален (како СССР) во некое идно време.
1 Членки
* Моментални членки:
** (1991)
** (1991)
** (1991)
** (1991)
** (1991)
** (1991)
** (1991)
** (1991)
** (1991)
* Земји соработнички:
** (1991-2005)
* Поранешни членки:
** (1993-2009)
** (1993-2014)
Србиново (Пиринско)

Србиново (од 1934 г. Брежани, |Брежани) — село во Горноџумајско, Пиринска Македонија, денес во општината Симитли на Благоевградската област, Бугарија. Населението брои 681 жител (2024).
1 Географија и местоположба
Селото има површина од околу , а се наоѓа на надморска височина помеѓу 500 и 700 метри.
2 Демографија
На табелата е прикажан бројот на населението во Србиново за периодот 1934-2011:
година, 1934, 1946, 1956, 1965, 1975, 1985, 1992, 2001, 2011
население, 2308, 3283, 3635, 2367, 1665, 1429, 1226, 1031, 790
2.1 Етнички состав
Број и удел на етничките групи според пописот од 2011 година:
националност, број, %
Бугари, 735, 93,04
Роми, 10, 1,27
Турци, -, -
други, -, -
не се самоопределиле, -, -
не одговориле, 43, 5,44
Вкупно, 790, 100
Во селото и околината живеат голем број Македонци, кои од страна на бугарската држава не се признаваат како посебна етничка заедница и голем дел од нив се запишуваат како Бугари.
3 Културни и природни знаменитости
* Областа Красто — руските ослободителни трупи на ова место стигнале во 1878 година.
* Месноста „Света Мина“ — во 1912 на тоа место се водела борба.
4 Поврзано
* Србиновска Котлина
5 Наводи
Горно Осеново

Горно Осеново — село во Горноџумајско, Пиринска Македонија, денес во општината Симитли на Благоевградската област, Бугарија. Населението брои 2 жители (2024).
1 Географија и местоположба
Селото Горно Осеново се наоѓа во југозападниот дел на планината Рила, на 20 километри од Горна Џумаја. Единствениот пат го поврзува со Долно Осеново.
2 Историја
Горно Осеново е признаено за село во 1955 година, а до тогаш се сметало за маало на селото Долно Осеново.
3 Демографија
На табелата е прикажан бројот на населението во Горно Осеново за периодот 1956-2011:
година, 1956, 1965, 1975, 1985, 1992, 2001, 2011
население, 498, 300, 57, 24, 63, 30, 15
3.1 Етнички состав
Број и удел на етничките групи според пописот од 2011 година:
националност, број, %
Бугари, 15, 93,75
Роми, -, -
Турци, -, -
други, -, -
не се самоопределиле, -, -
не одговориле, 1, 6,25
Вкупно, 16, 100
Во селото и околината живеат голем број Македонци, кои од страна на бугарската држава не се признаваат како посебна етничка заедница и голем дел од нив се запишуваат како Бугари.
4 Редовни настани
На христијанскиот празник Духовден и се организира традиционален собор. Секоја година околу црквата „Света Троица“ која е изградена во 1925 година се одржува хуманитарна аукција на која се собираат средства за одржување на црквата. На традиционалниот мајски собир во Горно Осеново доаѓаат и соседите од околните села.
5 Поврзано
* Осеновска Река
6 Наводи
Долна Сушица (Горноџумајско)

Долна Сушица (од 1960 г. офиц. Полена, |Полена) — село во Горноџумајско, Пиринска Македонија, денес во општината Симитли на Благоевградската област, Бугарија. Населението брои 652 жители (2024).
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа во планинска област која е економски добро развиена. Покрај неа минува реката Сушичка, која минува низ селото Сушица западно од Долна Сушица. Соседните села се Крупник и Черниче на исток. Најблискиот град е Симитли.
2 Историја
До 1960 година селото се викало Долна Сушица. Црквата во селото „Света Петка“ била изградена во 1994 година.
3 Демографија
На табелата е прикажан бројот на населението во Долна Сушица за периодот 1965-2011:
година, 1965, 1975, 1985, 1992, 2001, 2011
население, 875, 876, 881, 889, 849, 700
3.1 Етнички состав
Број и удел на етничките групи според пописот од 2011 година:
националност, број, %
Бугари, 442, 63,14
Роми, -, -
Турци, -, -
други, -, -
не се самоопределиле, -, -
не одговориле, 256, 36,57
Вкупно, 700, 100
Во селото и околината живеат голем број Македонци, кои од страна на бугарската држава не се признаваат како посебна етничка заедница и голем дел од нив се запишуваат како Бугари.
Полето (Пиринско)

Полето — село во Горноџумајско, Пиринска Македонија, денес во општината Симитли на Благоевградската област, Бугарија. Населението брои 601 жител (2024).
1 Географија и местоположба
Селото Полето се наоѓа во подножјето на планината Пирин. Селото има 5 маала.
До гробиштата на селото и кон патот кон маалото Галабарци се наоѓа стара тумба.
2 Историја
До декември 1955 година, кога Полето било признаено за село, било дел од Србиново (Брежани). Во 1985 година имало 799 жители.
3 Стопанство
Селото Полето има релативно добро развиена економија. Тој е дом на склад на отпад - Е.Т. Инвикто Христо Миленков, работилница за добиточна храна, кафуле - Македонија, продавница Лазарови, фарма за овци и фарма за кози.
4 Демографија
На табелата е прикажан бројот на населението во Полето за периодот 1956-2011:
година, 1956, 1965, 1975, 1985, 1992, 2001, 2011
население, 579, 805, 772, 798, 816, 757, 677
4.1 Етнички состав
Број и удел на етничките групи според пописот од 2011 година:
националност, број, %
Бугари, 638, 94,24
Роми, -, -
Турци, -, -
други, 10, 1,48
не се самоопределиле, -, -
не одговориле, 27, 3,99
Вкупно, 677, 100
Во селото и околината живеат голем број Македонци, кои од страна на бугарската држава не се признаваат како посебна етничка заедница и голем дел од нив се запишуваат како Бугари.
5 Општествени установи
Во селото има градинка и црквите „Покров Богородичен“ во маалото Нивото и „Св. Кирил и Методиј“ во центарот на селото.
6 Личности
* Методи Стојнев (р. 1973), фудбалер
* Борис Николов, фудбалски тренер
7 Наводи
Долно Осеново

Долно Осеново — село во Горноџумајско, Пиринска Македонија, денес во општината Симитли на Благоевградската област, Бугарија. Населението брои 1.514 жители (2024).
1 Географија и местоположба
Селото Долно Осеново се наоѓа на 16 километри североисточно од градот Симитли. Се наоѓа на јужните падини на планината Рила.
Во селото постои бања и одморалиште за капење од локално значење. Минералните извори имаат температура од 53 до 58,5 степени и вкупен проток од околу 180 литри на минута. Водата е сулфат-хидрокарбонат-натриум, флуор со минерализација од 0,57 грама на литар. Се користи за ревматски заболувања, болести на периферниот нервен систем, гинеколошки заболувања итн.
2 Историја
Во 1891 година во селото имало 245 домаќинства, 1200 Македонцимуслимани (Помаци) и 30 Македонци христијани.
Во 1900 година, според статистиката на Васил К’нчов („''Македонија. Етнографија и статистика''“), населението на Долно Осеново изнесувало 1864 жители, 300 Македонци христијани, 1550 Македонци муслимани и 14 Роми.
Горно и Долно Осеново до 1960 година важеле за едно село, Осеново.
3 Демографија
На табелата е прикажан бројот на населението во Долно Осеново за периодот 1934-2011:
година, 1934, 1946, 1956, 1965, 1975, 1985, 1992, 2001, 2011
население, 1228, 1328, 937, 1055, 992, 1240, 1360, 1496, 1364
3.1 Етнички состав
Број и удел на етничките групи според пописот од 2011 година:
националност, број, %
Бугари, 1.341, 98,31
Роми, -, -
Турци, -, -
други, -, -
не се самоопределиле, 7, 0,51
не одговориле, 15, 1,10
Вкупно, 1.364, 100
Во селото и околината живеат голем број Македонци, кои од страна на бугарската држава не се признаваат како посебна етничка заедница и голем дел од нив се запишуваат како Бугари.
4 Личности
* Георги Митов (1886 – 1922), македонски револуционер.
* Ибрахим Ботуш, македонски револуционер, деец на ВМРО.
* Салих, македонски револуционер, деец на ВМРО.
5 Поврзано
* Осеновска Река
6 Наводи
Мечкул

Мечкул — село во Светиврачко, Пиринска Македонија, денес во општината Симитли на Благоевградската област, Бугарија. Населението брои 26 жители (2024).
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа на северозападните падини на планината Пирин, на околу 700 метри надморска височина.
2 Историја
Црквата „Свети Илија“ била изградена на 3 километри јужно од селото во 1805 година. Во 1836 година било отворено училиште со учител Димитар Паскалев Тоев. Во 1892 година црквата „Св. Петар и Павле“, била прогласена за споменик на културата. Во 1900 година, според статистиката на Васил К’нчов („''Македонија. Етнографија и статистика''“), населението на Докатичево изнесувало 620 жители Македонци, сите христијани.
Митрополитот Емилијан Мелнишки напишал дека на 5 јануари 1908 година, 5-члена чета била опсадена од војска во Мечкул, Мелнишко, но била спасена ноќе со помош на селаните.
3 Демографија
На табелата е прикажан бројот на населението во Мечкул за периодот 1934-2011:
година, 1934, 1946, 1956, 1965, 1975, 1985, 1992, 2001, 2011
население, 241, 221, 211, 153, 46, 37, 60, 52, 28
3.1 Етнички состав
Број и удел на етничките групи според пописот од 2011 година:
националност, број, %
Бугари, 28, 100
Роми, -, -
Турци, -, -
други, -, -
не се самоопределиле, -, -
не одговориле, -, -
Вкупно, 28, 100
Во селото и околината живеат голем број Македонци, кои од страна на бугарската држава не се признаваат како посебна етничка заедница и голем дел од нив се запишуваат како Бугари.
4 Личности
Родени во Мечкул
* Георги Пенков Николов (1890 – 1925), македонски револуционер и член на Македонската револуционерна организација.
* Тома Пенков Николов (? – 1918), македонски револуционер и член на Македонската револуционерна организација.
Починати во Мечкул
* Христо Апостолов (1860 – 1912), македонски револуционер, горноџумајски војвода и член на Македонската револуционерна организација.
5 Поврзано
* Мечкулска Река
6 Наводи
Черниче

Черниче — село во Горноџумајско, Пиринска Македонија, денес во општината Симитли на Благоевградската област, Бугарија. Населението брои 1.001 жител (2024).
1 Географија и местоположба
Убавото мало село Черниче е опколено од планини. Се наоѓа во котлината на реката Струма. Веднаш до селото се наоѓа планината Пирин. Други села,што се во близина на селото се Крупник, Полето , Полена и гр.Симитли.
2 Историја
Во близина на селото, во атарот на Костово Орниште, во 1978-1979 и во 1982 година биле вршени ископувања на некропола од 9-11 век, изградена со антички тули. Биле откриени 31 гроб, а се верува дека друг дел бил уништен пред ископувањето.
Селото е формирано во 1955 година од населено место Черниче, одвоено од селото Крупник.
3 Стопанство
Селото Черниче има релативно добро развиена економија. Тоа е дом центар за рециклирање на старо железо - Е.Т. „Инвито - Христо Миленков“. Во селото има самопослуги, мини-маркети, кафулиња и други продавници.
4 Демографија
На табелата е прикажан бројот на населението во Черниче за периодот 1956-2011:
година, 1956, 1965, 1975, 1985, 1992, 2001, 2011
население, 760, 940, 1012, 1169, 1228, 1156, 1083
4.1 Етнички состав
Број и удел на етничките групи според пописот од 2011 година:
националност, број, %
Бугари, 995, 94,76
Роми, 46, 4,38
Турци, -, -
други, -, -
не се самоопределиле, -, -
не одговориле, 9, 0,86
Вкупно, 1050, 100
Во селото и околината живеат голем број Македонци, кои од страна на бугарската држава не се признаваат како посебна етничка заедница и голем дел од нив се запишуваат како Бугари.
5 Општествени установи
Во селото има црква „Св Георги“, градинка и училиште „Св. Кирил и Методиј“.
6 Редовни настани
Секоја година на христијанскиот празник Духовден се организира средба во селото. На храмовиот празник „Св. Георги“, се организира гозба и фестивал.
Секоја година на 1 јануари селото го изведува ритуалот „Сурва“. Луѓе маскирани во кукери и секакви ликови го обиколуваат целото село за да ги избркаат злите духови и да посакаат мирна и плодна година. На овој ден не се пропушта ниту една куќа, бидејќи жителите и гостите на селото стануваат едно. Прославата продолжува на селскиот плоштад со музика до доцните вечерни часови.
7 Галерија
8 Наводи
Градево

Градево — село во Горноџумајско, Пиринска Македонија, денес во општината Симитли на Благоевградската област, Бугарија. Населението брои 177 жители (2024).
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа во планинско подрачје, во седлото Предел, на надморска височина од 470 м. Низ селото тече Градевска Река. Градево има разбиен тип и се дели на повеќе маала - некои од маалата се Баба Цвета, Марево, Срандашка, Реката и др.
2 Историја
Градево настанало како село со колиби. Се споменува во турските документи од 1576 г. Во 19 век овде се одгледувале кози, овци, овес, пченка, јачмен и компир.
Во 1891 година во селото имало 280 домаќинства, две цркви и едно црковно училиште.
Во 1900 година, според статистиката на Васил К’нчов („''Македонија. Етнографија и статистика''“), населението на Градево изнесувало 1650 жители Македонци, сите христијани.
На 13 и 14 јули, 1925 година, од страна на четници на ВМРО (Автономистичка), а по наредба на Иван Ванчо Михајлов, бил извршен масакр врз македонското население.
Во текот на учебната 1926-1927 година, во Градево функционирала гимназија со една паралелка, во која учеле 28 ученици (25 момчиња и 3 девојчиња), а предавал еден самостоен наставник.
3 Демографија
На табелата е прикажан бројот на населението во Градево за периодот 1934-2011:
година, 1934, 1946, 1956, 1965, 1975, 1985, 1992, 2001, 2011
население, 2564, 2449, 2113, 1137, 724, 405, 293, 278, 181
3.1 Етнички состав
Број и удел на етничките групи според пописот од 2011 година:
националност, број, %
Бугари, 179, 98,90
Роми, -, -
Турци, -, -
други, -, -
не се самоопределиле, -, -
не одговориле, 2, 1,10
Вкупно, 181, 100
Во селото и околината живеат голем број Македонци, кои од страна на бугарската држава не се признаваат како посебна етничка заедница и голем дел од нив се запишуваат како Бугари.
4 Културни и природни знаменитости
* Црквата „Св. Илија“ е објект од национално значење. Изградена во 1847 година во маалото Реката. Станува збор за камена, трикорабна псевдобазилика со предворие и балкон. Во 2011 година била извршена голема реновација и замена на покривот.
* Црквата „Св. Никола“ била изградена во 1861 година во Овнарската маала.* Параклисот „Св. 40 Маченици“ бил осветен во август 2016 година.
5 Личности
Родени во Градево
* Ангел Иванов Кацарски, македонски револуционер.
* Ангел Мазнеов (1863 – 1902), македонски револуционер.
* Апостол Данчов (1876 - по 1943), македонски револуционер.
* Јордан Биров, македонски револуционер.
* Јордан Цицков (1865 – 1925), македонски револуционер.
* Мирчо Јуруков (1907 – 1963), македонски револуционер, публицист и историчар.
* Никола Младенов (1879/1880 –?), македонски револуционер.
* Петар (Кара Петар), војвода на ВМОРО.
* Спас Димитров (1877 - по 1918), македонски револуционер.
* Тодор Иванов Кацарски (1871 – ?), македонски револуционер, уапсен и мачен во врска со киднапирањето на Мис Стон, војвода на една чета за време на Горноџумајското востание во 1902 година.
* Александар Попаврамов Младенов (19. IV 1892 - ?), македонски револуционер, член на михајловистичкото крило на ВМРО.
* Христо Градевец, македонски револуционер.
6 Поврзано
* Градевска Река
* Масакр кај Градево
7 Наводи
Сенокос (Пиринско)

Сенокос — село во Светиврачко, Пиринска Македонија, денес во општината Симитли на Благоевградската област, Бугарија. Населението брои 25 жители (2024).
1 Географија и местоположба
Селото Сенокос се наоѓа во северен Пирин и е најблиску до Националниот парк од сите села на општината. Селото е погодна почетна точка за искачување на планината Пирин - најсеверниот алпски врв на планината.
2 Историја
Во „''Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника''“, објавена во Константинопол во 1878 година и која ја одразува статистиката на населението од 1873 година, Сенокос е наведен како село со 95 домаќинства и 330 Македонци. Во 1900 година, според статистиката на Васил К’нчов („''Македонија. Етнографија и статистика''“), населението на Сенокос (Клисе) изнесувало 800 жители Македонци, сите христијани.
Во 1901 година Јане Сандански основал комитет на ВМОРО во селото со претседател, благајник и еден или двајца советници. Јануш Чакаров од село Сенокос бил во домашен притвор од Михајловистите бидејќи бил санданист. Во куќата имало дежурен чувар од ВМРО, еднаш Јануш го поканил чуварот на маса да ручаат заедно, но тој бил одбиен, па Чакаров ја грабнал триножната столица и го претепал чуварот, а потоа ам се предадел. Организацијата го уапсила и го испратила во Горна Џумаја кај околискиот гувернер на ВМРО, кој приватно го прашал: „Зошто го сторил тоа Чакаров: „''Тој ми доаѓа дома со пушка, тоа го претрпив, но јас го поканив на маса, а тој ме одби и навреди, тоа не го трпев и преболев.''“ ВМРО не го убил Јануш и тој се вратил жив и здрав во селото.
3 Демографија
На табелата е прикажан бројот на населението во Сенокос за периодот 1934-2011:
година, 1934, 1946, 1956, 1965, 1975, 1985, 1992, 2001, 2011
население, 511, 528, 465, 300, 121, 76, 72, 74, 40
3.1 Етнички состав
Број и удел на етничките групи според пописот од 2011 година:
националност, број, %
Бугари, 35, 87,50
Роми, -, -
Турци, -, -
други, -, -
не се самоопределиле, -, -
не одговориле, 5, 12,50
Вкупно, 40, 100
Во селото и околината живеат голем број Македонци, кои од страна на бугарската држава не се признаваат како посебна етничка заедница и голем дел од нив се запишуваат како Бугари.
4 Личности
4.0.1 Родени во Сенокос
* Поп Илија, припадник на Воената разузнавачка служба, командант на чета во Горноџумајското востание, се борел кај Србиново на 23 септември 1902 година.* Сотир Ѓаков — македонски револуционер.
* Милан Ѓаков (1893 – 1960), македонски револуционер, син на Сотир Ѓаков, војвода на ВМРО.
* Јануш Чакаров, македонски револуционер и деец на ВМОРО, четник на Јане Сандански.
4.0.2 Починати во Сенокос
* Андреј Казепов (1878 – 1904), македонски револуционер, Кресненски војвода.
* Петар Грков (1912 – 1948), македонски револуционер, жртва на комунистичкиот режим во Бугарија.
5 Поврзано
* Мечкулска Река (Сенокоска Река)
6 Наводи
Драката

Драката (|Драката — село во Горноџумајско, Пиринска Македонија, во состав на денешната Општина Струмјани на Благоевградската област, југозападна Бугарија.
1 Историја
Се претпоставува дека името доаѓа од обичните грмушки во областа, наречени драки.
Првите населби датираат од 1912 година од блиското село Палат.
2 Географија
Селото Драката се наоѓа на околу 45 километри југо-југоисточно од регионалниот центар Благоевград, на околу 3 километри јужно од општинскиот центар Струмјани и на околу 8 километри северозападно од градот Сандански. Се наоѓа во југоисточното подножје на Малешевските Планини, во близина на десниот (западен) брег на реката Струма. Климата е преодна медитеранска.
Висината се издигнува од околу 125 m на источниот дел на селото до околу 155 m на неговиот западен дел, а во центарот е околу 137 m.
Низ селото Драката минува третокласниот Републички пат III-1082, кој води север до село Микрево, врска во него со магистралниот пат Струма, поврзувајќи го Микрево со Струма преку првокласниот Републички пат I-1 (дел од Европскиот пат Е79) и село Струмјани, а на југ - преку селата В’лково, Струма, Лебница и Рибник се поврзува со магистрален пат III-108 од трета класа.
Атарот на селото Драката се граничи со: село Микрево на запад и север; селото Илинденци на североисток; селото Плоски на исток; селото Палат на југ и југозапад.
3 Население
+Население на Вељуштец по попис
Година, 1934, 1946, 1956, 1965, 1975, 1985, 1992, 2001, 2011
Жители, 205, 210, 216, 229, 218, 191, 177, 184, 165
+Население по возраст од 2011 година:
Според пописот на населението од 2011 година, етничкиот состав на селото е следниот:
Број на население
Вкупно, 165
Бугари, 163
Турци, -
Роми, -
Останати, -
Не се определиле, -
Без одговор, 2
Садово (Пиринско)

Садово — село во Општина Хаџидимово.
1 Географија и местоположба
Селото Садово се наоѓа на крајните југоисточни падини на Пирин планина, на крајниот јужен дел од Неврокопската котлина, на надморска височина од 559 метри. Од градот Неврокоп е оддалечено 11 километри југоисточно, додека пак од општинскиот центар Долна Сингартија е оддалечено само 3 километри западно.
2 Стопанство
Атарот на селото зафаќа површина од 11.7км². Северниот порамен дел на атарот е коритен во полјоделството, додека на јужниот поридест дел преовладуваат пасиштата.
3 Демографија
Според пописот од 2021 година, селото имало 340 жители, со густина на населеност од 29 луѓе на километар квадратен.
Во пописот од 2011 година имало 419 жители, што значи дека во текот на една деценија имало стапка на пад на население од -1.9%.
4 Општествени установи
На југоисточната страна на селото се наоѓа црквата „Света Петка“.
5 Самоуправа и политика
Поштенски број на селото е 2922.
Гољово

Гољово (од 1982 г. офиц. Гал’бово, |Гълъбово) — село во Општина Белица, Пиринска Македонија.
1 Географија и местоположба
Гољово е планиско село од разбиен тип, коешто се наоѓа на западните падини на Родопите, на надморска височниа од 1,359 метри. Од својот општински центар Белица, е оддалечен 8.3 километри источно, од градот Јакоруда 5 километри јужно, додека пак од Разлог 18.3 километри.
2 Историја
Селото било некогаш во составен дел - маало на Бабјак.
3 Стопанство
Околу селото има тревна вегетација, додека на остатокот од атарот преовладуваат шумите.
4 Демографија
Според пописот од 2021 година, селото имало 27 жители. Во пописот од 2011 година имало 58 жители.
Теплен

Теплен — село во Општина Хаџидимово.
1 Географија и местоположба
Селото Теплен се наоѓа на северните падини на планината Боз Даг, односно на нејзиниот северен разгранок именуван како Бесленски рид. Во непосредна близина поминува реката Места (од нејзината десна страна), на надморска височина од 792 метри.
Од градот Неврокоп е оддалечено 20 километри југоисточно, додека од општинскиот центар Долна Сингартија е оддалечено 8 километри југоисточно. На само 1 километар над селото поминува граничната линија помеѓу Грција и Бугарија.
2 Стопанство
Атарот на селото зафаќа површина од 13.1км². Во понискиот дел од атарот се застапени тренвите вегетации, додека повисоките делови главно се покриени со шуми.
3 Демографија
Според пописот од 2021 година, селото имало 424 жители, со густина на населеност од 32 луѓе на километар квадратен.
Во пописот од 2011 година имало 466 жители, што значи дека во текот на една деценија имало стапка на пад на население од -0.9%.
4 Општествени установи
На десната страна од тепленскиот поток се наоѓа селската џамија, додека пак на левата страна се наоѓа детската градинка „Теплен“.
5 Самоуправа и политика
Поштенски број на селото е 2935.
Петралик

Петралик (од 1966 г. офиц. Петрелик, |Петрелик) — село во Општина Хаџидимово, Пиринска Македонија.
1 Географија и местоположба
Селото Петрелик се наоѓа на северните падини на планината Боз Даг, одностно нејзиниот разгранок Бесленски Рид, на надморска височина од 626 метри, во непосредна близина на грчко-бугарската граница. Покрај селото поминува реката Мaтница, која пак извира западно од селото, на планината Стргач и е десна приотка на реката Места.
Од градот Неврокоп е оддалечено 15 километри југоисточно, а од општинскиот центар Долна Сингартија 3 километри јужно.
2 Стопанство
Атарот на селото зафаќа површина од 26.2км². Северниот дел е под тревна вегетација, додека пак јужниот повисок дел е под шуми.
3 Демографија
Според пописот од 2021 година, селото имало 152 жители, со густина на населеност од 5.8 луѓе на километар квадратен.
Во пописот од 2011 година имало 181 жители, што значи дека во текот на една деценија имало стапка на пад на население од -1.6%.
4 Општествени установи
Во селото постои црквата „Вознесение Христово“.
5 Самоуправа и политика
Поштенски број на селото е 2936.
6 Поврзано
* Петрелик — остров во Палмеровиот Архипелаг на Антарктикот, наречен по селото
Струмјани (село)

Струмјани (|Струмяни) — село во Горноџумајско, Пиринска Македонија, во состав на денешната Општина Струмјани на Благоевградската област, југозападна Бугарија.
1 Историја
Струмјани е основано како железничка станица на линијата Софија-Кулата по име Гара Огражден („''Станица Огражден''“). Била признаена како стационарна населба со декрет 161, објавен на 8 април 1931 година. Таа била преименувана во Гара Огражден со министерска наредба 9159, објавена на 5 јануари 1946 година. Со декрет 1840 од 24 ноември 1970 година, населбата на станицата била споена со Микрево во ново село под името Струмјани. Во 1991 година, Микревската околија повторно била одвоена како самостојна населба.
Селото има музејска збирка, чии најрани експонати датираат од доцниот миоценски период - пред 5-2 милиони години. Изложени се и орнаменти од железното време, како и култна керамика и мермерни скулптури.
По падот на атеистичкиот комунистички режим во 1989 година, жителите на Струмјани почнале да работат на идејата за изградба на црква во селото. Камен-темелникот бил поставен во 1993 година, а храмот е посветен на светите Константин и Елена. Храмот бил осветен во 2003 година од страна на митрополитот Натанаил Неврокопски.
2 Географија
Селото е административен центар на Општина Струмјани. Се наоѓа на околу 44 km јужно од центарот на градот Благоевград
3 Население
+Население на Струмјани по попис
Година, 1934, 1946, 1956, 1965, 1975, 1985, 1992, 2001, 2011
Жители, 906, 1441, 1799, 2839, 3068, 3178, 1096, 1026, 960
+Население по возраст од 2011 година:
Според пописот на населението од 2011 година, етничкиот состав на селото е следниот:
Број на население
Вкупно, 960
Бугари, 843
Турци, 4
Роми, 11
Останати, 6
Не се определиле, -
Без одговор, 96
Нова Ловча

Нова Ловча (|Нова Ловча) — село во Неврокопско, Пиринска Македонија, во состав на денешната Општина Хаџидимово на Благоевградската област, југозападна Бугарија.
1 Историја
Според Јордан Н. Иванов, името на селото доаѓа од Ловча (шума, ливада), старословенски ''ловьць'', ''ловьчь''. Месното име е ловчанин, ловчанка, ловчане.
Селото било основано по Балканските војни, каде селото Ловча во Неврокопско останало на територијата на Грција, на 100 метри од новата граница. Во 1926 - 1927 година, според договорот Молов - Кафандарис, некои од жителите на Ловча мигрирале 1-2 километри во Бугарија и го основале новото село, додека некои се населиле во Неврокопско и Плевенско.
1/3 од Ловчанското поле останало на територијата на Бугарија и 2/3 во границите на денешна Грција. Од старото село е зачувана само црквата „Св. Архангел Михаил“, а остатокот е во урнатини. На 8 ноември се чествува празникот посветен на Свети Архангел Михаил секоја година во црквата. Интересни се бројните траги од промена на натписите на фасадните фрески.
На Ивановден или Атанасовден има куклен карневал, а селскиот панаѓур е на 20 јули, на празникот Илинден.
Во селото има две цркви - гробишната црква „Свети пророк Илија“ и „Свети Архангел Михаил“, именувана по преостанатата црква во Грција и изградена со личен труд на голем дел од жителите на селото.
2 Географија и местоположба
Нова Ловча се наоѓа во подножјето на планината Славјанка, веднаш до бугарско-грчката граница. Површината на селото е 12.938 . Селото се наоѓа на надморска височина од 700-999 метри.
Релјефот е претежно ридски и рамен на исток. Почвите се кафеави. Во близина на селото има река која се суши, која извира кај селото Парил и се храни главно од дожд. На 1-2 км источно од селото се наоѓа мало вештачко езеро кое исто така се храни од дожд и се користи за стопански активности.
Климата е континентално-медитеранска. Се карактеризира со топли и суви лета и студени зими. Просечната температура во лето е 24-25 °C. Зимата е студена и блага со ниски температури. Максималната температура во зима е 1-2 °C. Врнежите се околу 600-700 мм годишно. Во лето дува слаб до умерен ветер. Снежната покривка во зима достигнува и до 1 метар.
Една од најпознатите билки, Планински чај (''Sideritis scardica''), познат и како Мурсалски, расте на планините Славјанка, заедно со многу други заштитени видови и животни. Видот е заштитен со Зелената книга за растителни видови.
3 Население
Според пописот на населението од 2011 година, етничкиот состав на селото е следниот:
Број на население
Вкупно, 68
Бугари, 68
Турци, -
Роми, -
Останати, -
Не се определиле, -
Без одговор, -
4 Културни и природни знаменитости
* Црква „Св. Архангел Михаил“ од 1848 г.
* Црква „Св. Илија“
5 Личности
;Родени
* Запро Икономов (1929 – 2015), бугарски фолклорист
;Починати
* Алекса Костов (1865 - по 1943), македонски револуционер
* Ѓорѓи Борунсузов (1881 - след 1943), македонски револуционер
* Димитар Иванов Великов (1873 - по 1943), македонски револуционер
Горна Сушица

Горна Сушица — село во Општина Свети Врач, во Пиринска Македонија, денешна југозападна Бугарија.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа во Благоевградската област, на надморска височина од 554 метри. Оддалечено е 37 километри источно од општинскиот центар Свети Врач.
2 Историја
Според старо предание, жителите на селото потекнуваат од Неврокопско. По освојувањето на тој регион од страна на османлиска власт, дел од населението било принудено да ги напуштат своите родни краишта и да се населат во некое побезбедно место. Така успеваат да си ја зачуваат и својата христијанска вера.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) кон краjот на ХІХ век, во селото имало 515 жители, од кои Македонци и 15 Власи.
Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 2.240 година во Горна Сушица имало 560 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Во 1912 година изградена е црквата „Свети Димитриј“.
3 Демографија
Горна Сушица е мало село. Според пописот од 2011 година, во селото живееле 28 жители, запишани како Бугари.
На табелата е прикажан бројот на населението во Горна Сушица за периодот 1965-2011:
година, 1934, 1946, 1956, 1965, 1975, 1985, 1992, 2001, 2011
население, 545, 685, 720, 415, 192, 120, 80, 58, 27
4 Редовни настани
Слава на селото е празникот Петровден и на тој ден традиционално се одржува голем собир.
5 Наводи
Калиманци (Пиринско)

Калиманци — село во Општина Свети Врач, во околината на градот Свети Врач (Сандански), Пиринска Македонија, југозападна Бугарија.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа во јужниот дел на Благоевградската област, во близина на бугарско-грчката граница (17 км). Оддалечено е 30 километри источно од Петрич и 32 километри југоисточно од општинскиот центар Свети Врач.
2 Историја
Во XIX век селото се наоѓа во Мелничката каза во Отоманското Царство.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Калиманци живееле 610 жители, сите Македонци.
Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Калиманци имало 480 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Црквата „Свети Никола“ е изградена во 1845 година.
3 Демографија
Според пописот од 2011 година, во селото живееле 212 жители, од кои 209 се запишани како Бугари и 3 останати.
На табелата е прикажан бројот на населението во Калиманци за периодот 1934-2011:
година, 1934, 1946, 1956, 1965, 1975, 1985, 1992, 2001, 2011
население, 515, 670, 787, 644, 546, 450, 371, 294, 212
4 Личности
* Георги Казепов (21 февруари 1880 - 23 септември 1923, Пиперица, Светиврачко) - македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, член и мелнички воjвода на Македонската револуционерна организација
5 Наводи
Лехово (Пиринско)

Лехово — село во Светиврачко, Пиринска Македонија, денес во општината Свети Врач на Благоевградската област, југозападна Бугарија.
1 Географија и местоположба
Селото Лехово се наоѓа на 40 километри југоисточно од Свети Врач, планинска област. Селото се наоѓа во северозападните делови на планината Славјанка. Селото се наоѓа на надморска висина од 489 метри. Атарот на селото зафаќа површина од 11.871 км<sup>2</sup>. Климата е преодно-средоземна со летен минимум и зимски максимум на врнежи од дожд. Просечните годишни врнежи од дожд се околу 600 мм.
2 Историја
Според историчарот од почетокот на дваесеттиот век Васил Миков, селото било основано од полски доселеници. Денешното село се појавило во 1913 година од бегалци од старото село Лехово, кое по крајот на Балканските војни било приклучено кон територијата на Грција, додека ова село кон територијата на Бугарија.
Во октомври 1925 година, за време на грчко-бугарскиот граничен конфликт познат како Петрички инцидент, селото било окупирано од грчката армија.
3 Население
+Население на Лехово по попис
Година, 1934, 1946, 1956, 1965, 1975, 1985, 1992, 2001, 2011, 2015
Жители, 307, 456, 378, 205, 62, 36, 21, 18, 9, 5
+Население по возраст од 2011 година:
Ново Делчево

Ново Делчево — село во Светиврачко, Пиринска Македонија, денес во општината Свети Врач на Благоевградската област, југозападна Бугарија.
1 Географија и местоположба
Селото Ново Делчево се наоѓа на 8 километри југоисточно од Свети Врач, 13 километри од Мелник, 15 километри од Петрич. Селото се наоѓа на надморска висина од 141 метри. Атарот на селото зафаќа површина од 267 км<sup>2</sup> и е расположено во Светиврачко-петричката Котлина. Ги граничи селата Дамјаница, околу 1 км на север, Склаве, 2 км на исток и Левуново на 2 км на југ. Од предградието на селото може да се види областа „''Скалата''“, што отвора панорама кон Рупите. Од крајните куќи на селото има прекрасен поглед на Северен Пирин.
2 Историја
Селото било основано како населено место околу железничката станица Левуново, населено со бегалци кои потекнувале од Кукушко - селата Алексово, Мутулово и Морарци. Некои од луѓето кои биле протерани од родните места во 1913 година биле сместени во напуштени турски села во Струмичко. Кон крајот на 1919 година, откако Струмица била дадена на Кралството на Србите, Хрватите и Словенците, неколку семејства - Ташеви, Кирови, Балеви, Арабаџиеви, Тушеви и други - ги напуштиле струмичките села и се сместиле во близина на станицата Левуново во касарна напуштена од Германците. Така се создало селото Делчево. Во 1929 година започнала изградбата на т.н. Шаронска куќа за бегалци.
Во 1931 година, станицата Левуново била преименувана во станица Делчево и во 1966 година името на селото станало Ново Делчево. По 1960 година, според партиските директиви, започнала преселбата на семејствата од планинските села Пирин, Иголиште, Горна Сушица, Долене и други, чии имиња се однесуваат на населбите на селото. Централниот дел на селото е населен со мигранти од Егејска и Вардарска Македонија.
Денеска, во селото постои кметство, локалната пошта, стоматолошката ординација, докторската канцеларија и селската библиотека. Селото има комплетно реновирана градинка со дневна настава, неколку продавници и ресторани. Учениците одат во основното училиште во село Дамјаница. Регионот се одликува со доминантно земјоделско производство, а повеќето од селаните работат во блискиот хипермаркет, индустриска база за производство на метали и неколку работилници за шиење.
Селото се служи од јавните сообраќајни линии на Свети Врач. На еден километар од селото поминува железничката пруга Софија - Кулата.
3 Население
+Население на Ново Делчево по попис
Година, 1934, 1946, 1956, 1965, 1975, 1985, 1992, 2001, 2011, 2015
Жители, 183, 229, 402, 1054, 1214, 1346, 1360, 1246, 1171, 1085
+Етнички состав на населението од 2011 година:
Националност, Население, Процент
Бугари, 1154, 99,31%
Останати, 6, 0,52%
Вкупно, 1162
+Население по возраст од 2011 година:
4 Културни знаменитости
Селскиот стадион е добро одржуван и нуди добри услови за спорт за младите. Во селото постои фудбалскиот тим „Борец“ кој се натпреварува во аматерските лиги на Бугарија.
Во Ново Делчево има и два храма - еден православен „Св. Троица“ и еден католички „Успение на Пресвета Богородица“. Во центарот на селото е изграден споменик во чест на легендарниот војвода Гоце Делчев.
Санитет во Стариот Рим

1 Ѓубре
Во Стариот Рим во посиромашните населби ѓубрето се фрлало меѓу зградите каде формирало алеи, а понекогаш било толку густо што морало да се користат камења за газење.
Рим немал ѓубреџии и затоа ѓубрето се фрлало на разни места без некој посебен критериум, па дури и директно преку прозорец.
Како резултат на ова, нивото на улицита се накачувало како што се граделе нови згради врз втапканиот шут и ѓубре.
2 Канализација
Римскиот водовод и канализација биле многу софистицирани. Јавните терми (бањи) можел да ги користи секој. Преку систем на аквадукти се доведувале огромни количества вода. Одводот работел преку т.н. Клоака Максима.
3 Наводи
* Casson, Lionel. ''Everyday Life in Ancient Rome'', revised and expanded edition. Baltimore: The Johns Hopkins University Press, 1998. стр. 40.
4 Поврзано
* Римски аквадукт
Флејта

Флејта или флаута е дувачки музички инструмент. Во поширока смисла на зборот, флејтата е цела серија на дувачки инструменти кои постоеле и постојат низ целиот свет. Музичарот што свири на флејта се вика ''флејтист''. Звукот на флејтата настанува како резултат на струењето на воздухот низ отворите.
По држењето, разликуваме два основни вида на флејти: ''вертикална флејта'' (''блок флејта)'', и ''хоризонтална флејта''. Кај хоризонталните флејти, влезниот отвор не се наоѓа на врвот на цевката, туку нешто пониско, на странична страна, и во него се дува откосо за да се образува писка, бидејќи овој тип ја нема (за разлика од вертикалните флејти), и се дува во т.н. ''прозорче''. Изведувачката техника е многу развиена и ова е еден од најфлексибилните и највиртуозните инструмент. Исто така, флејтата и експресивен инструмент, со благ и светол, идиличен звук.
Флејтите се изработуваат од најразлични материјали: коска, дрво, камен, метал, пластика, итн.
Потеклото на флејтата може да се бара во праисторијата.
1 Флејтата како мотив во уметноста
* „Флејта ’рбет“ (''Флейта-позвоночник'') - поема на рускиот поет Владимир Мајаковски од 1915 година.* „Волшебната флејта“ - опера на австрискиот композитор Волфганг Амадеус Моцарт.
Николај Римски-Корсаков

Николај Андреевич Римски-Корсаков (|Никола́й Андре́евич Ри́мский-Ко́рсаков) (6 март (стар стил)/18 март (нов стил) 1844 – 8 јуни (стар стил)/21 јуни (нов стил) 1908) бил руски композитор, еден од петте руски композитори познати како руската петорка, кој подоцна бил учител по хармонија и инструментација. Тој е најпознат по своето дело насловено Бумбаров лет.
Плоски

Плоски — село во Општина Свети Врач, Пиринска Македонија, во југозападниот дел на Бугарија.
1 Географија и местоположба
Селото Плоски се наоѓа во западните падини на Пирин Планина, оддалечено 6 километри од главниот пат E79 и на 16 километри од општинскиот центар Свети Врач, на 62 километри од Горна Џумаја и на 155 километри од главниот град Софија. Сместено е на надморска височина од 544 метри.
2 Историја
Во близина на селото пронајдени се остатоци од тракиско и римско време, но и од средновековниот период. Подоцна за време на Отоманското Царство селото станува турски чифлик.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 1.340 жители, од кои 750 Турци, 400 Македонци, 190 Роми.
По Балканските војни во Плоски се населуваат Македонци - бежанци од Егенсја Македонија и од областа Каршијак во Пиринска Македонија - главно од селата Игралиште, Махалата, Палат.
Во 1914 година на највисоката точка во селото е изградена црквата „Успение на Пресвета Богородица“.
3 Демографија
Според пописот од 2011 година, во селото живееле 631 жител.
На табелата е прикажан националниот состав на населението во селото:
националност, број, %
Бугари, 601, 95,2
Роми, /, 0
Турци, /, 0
други, /, 0
не се самоопределиле, /, 0
не одговориле, 30, 0
Вкупно, 631, 100
На табелата е прикажан бројот на населението во Плоски за периодот 1934-2011:
година, 1934, 1946, 1956, 1965, 1975, 1985, 1992, 2001, 2011
население, 1.385, 1.686, 1.886, 1.864, 1.449, 1.287, 997, 819, 631
4 Личности
* Иван Катарџиев (6 јануари 1926 - Скопје, Македонија, 1 декември 2018) — македонски историчар, еден од основоположниците на македонската историска наука и академик
5 Наводи
Крал на Азија

Крал на Азија — титула која Александар Македонски ја презел по Битката кај Гавгамела во 331 г. п.н.е.. Титулата ја наследиле неговите следбеници, но никој од нив ја немал фактичката власт, во Азија или во друг дел од империјата; моќта им припаѓала на бројни регенти и бунтовнички сатрапи. Со измуирањето на оваа династија и доаѓањето на Дијадосите, титулата престанала да се употребува.
Список на кралеви на Азија:
* Александар I (Александар III Македонски): 331 г. п.н.е. — 323 г. п.н.е.
* Филип I (Филип III Аридеј): 323 г. п.н.е. — 317 г. п.н.е.
* Александар II (Александар IV): 317 г. п.н.е. — 309 г. п.н.е.