procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Скарлетниот цвет (филм)

„Скарлетниот цвет“ — игран филм, бајка, снимен во 1977 година од режисерката Ирина Поволоцкаја во Филмското студио. М. Горки. Филмот се заснова на истоимената бајка од Аксакова.
1 Заплет
Трговец заминал во далечните земји и, пред да замине, ги прашал своите три ќерки какви подароци да им донесе. Постарите побарале скапи облеки и накит, а најмладата Алјонушка — црвен цвет, кој е најубав на овој свет. Во потрага по цветот, саканиот татко завршил на слабо населен (само три живи души) остров, каде го нашол потребниот подарок, кој го скинал и со тоа го навлекол гневот на неговиот сопственик — шумското чудовиште. Но кога слушнал за причината, се смилувал и му рекол на трговецот повторно да дојде кај него. Тој сакал да се збогува со своите ќерки, а кога веќе требало да се врати назад, Алјонушка итро му го земала чудесниот прстен на нејзиниот татко и самата заминала на островот.
На островот имало само шума, езеро и огромна палата, каде што со години живеела чудна и таинствена жена како пустиник, а со неа и неразумниот и искрен стар собар. И двајцата сè уште го паметеле својот убав живот „со маскенбали и огномети“, а собарот честопати ја потсетувал девојката дека токму таа го маѓепсала нивниот млад принц. Трагедијата и таинственоста на мудрата жена пустиник и грижата на добродушниот старец ја допираат Алјонушка, и таа останува во палатата, исто така подобро запознавајќи се со сопственикот на островот — чудовиште обраснато со мов со љубезно срце и чувствителна душа. Тие се заљубуваат едни во други. И покрај барањата на нејзината постара пријателка да побегне оттаму, девојчето не се согласува и одлучува да замине само во посета на нејзиниот татко и сестрите. Таткото сакал таа да остане дома, но таа сепак се вратила на островот и го ослободила својот љубовник од проклетството. Тој, всушност, излегол дека е принц — владетел на месната држава. Таинствената жена, сепак, си заминува со нејзините омилени — паунот и желката; собарот заминува со неа, велејќи дека овде и без него ќе се снајдат и тој нема да ја остави неа сè додека „не и се врати љубезното срце“.
2 Улоги
* Марина Иличева-Рижакова - ''Алена, најмладата ќерка на Ерофеич''* Александар Абдулов - ''чудовиште / принц''* Лев Дуров - ''Ерофеич, татко на Арина, Акулина и Алена, трговец''* Олга Токарева - ''Арина, најстарата ќерка на Ерофеич'' (во заслугите Олга Коритковскаја)
* Елена Водолазова - ''Акулина, средната ќерка на Ерофеич''* Ала Демидова - ''волшебничка''* Алексеј Чернов - ''старец''* Валентин Гнеушев - ''Егорка''* Дмитриј Покровски - ''чувар / човек во селото'' (не е наведено во најавите)
* Валери Гаркалин - ''момче во селото'' (не е во најавите)
* Вадим Уриупин - ''епизода'' (не е наведен)
3 Филмска екипа
* Сценарист: Наталија Рјазанцева
* Режисер: Ирина Поволоцкаја
* Оператор: Александар Антипенко
* Уметник: Константин Загорски
* Композитор: Едисон Денисов
* Диригент: Јуриј Николаевски
4 Музика
Во филмот учествува Ансамблот за народна музика под раководство на Д. Покровски.
Висок рид

„Висок рид“ е цртан филм од Советскиот Сојуз, создаден во 1951 г. од режисерите за анимации Леонид Амалрик и Владимир Полковиков. Обединети од слични креативни аспирации, режисерите нашле свој стил.
1 Заплет
Цртаниот филм е заснован на бајката „Црвена Гора“ од познатиот руски писател Виталиј Бјанки. За разлика од прозата во книгата, во цртаниот филм - сè е во стихови.
Главните ликови се здодевниот и горд врабец Чик и неговата сопруга Чирика. Бидејќи Чик не се дружел повеќе со неговите другари, тој и неговата сопруга немале помош од никого и самите требало да сторат сè. Чирика го убедувала Чик да се сместат на Висок рид, но Чик, дознал дека сите таму живеат како „еден за сите, и сите за еден“, и одбил.
Двојката изградила гнездо на покривот на една селска куќа и само што го изградиле гнездото им го уништила локалната мачка, Чик сфатил дека е невозможно да се живее без другари и се согласил да се смести на Висок Рид.
На следниот обид на истата мачка да се гости со јајцата, пријателското стадо птици што живееле на Висок Рид силно и се спротивставило на мачката.
2 На филмот работеле
2.1 Креатори
* Сценарист - Григориј Колтунов
* Поетски текст - Михаил Волпин
* Во режија на Леонид Амалрик, Владимир Полковиков
* Уметник - Александар Трусов
* Композитор - Виктор Орански
* Оператор - Михаил Друјан
* Инженер за звук - Николај Прилутски
* Аниматори: Фјодор Китрук, Рената Миренкова, Вјачеслав Котионочкин, Борис Савков, Владимир Данилевич, Надежда Привалова, Татјана Таранович, Михаил Ботов, Лев Попов, Мстислав Купрач
* Декоратери: Вера Рогеро, Дмитриј Анпилов, Ирина Светлица, Константин Малишев, Елена Таненберг
* Технички асистент - И. Кулнева
* Асистент за инсталација - А. Фирсова.
2.2 Улоги
* Анастасија Зуева - ''врабица''* Ирина Гошева
* Георги Витсин - ''врабец''* Клементина Ростовцева .
2.3 Озвучување 2001 година
* Александар Котов - ''брабец''* Ирина Маликова
* Hanана Балашова
* Борис Токарев
3 Синхронизација
Во 2000-2001 година , цртаниот филм бил обновен и преозвучен од ДОО Студио АС и ДОО Детска Сесија 1. Во новата верзија, фонограмот бил целосно заменет, современи глумци биле вклучени во преозвучувањето, податоците за инженерот за звук биле заменети во најавите (инженер за звук на новата верзија бил А. Поњавин ) и гласовните глумци. Сихронизацијата била исклучително негативно сфатена и од мнозинството гледачи на телевизија и од членовите на професионалната заедница.
4 Видео изданија
Цртаниот филм постојано бил објавуван на ДВД во колекции на цртани филмови:
* „Шумски приказни“ од студиото „Сојузмултфилм“ од видео студио „Сојуз“ на ДВД. ,
* „Патници во шумата“ од студиото „Сојузмултфилм“ на ДВД.
Крило на модроврана

''Крило на модроврана'' ― природонаучен акварел за од Албрехт Дирер. Дирер го насликал од мртов примерок во 1500 или 1512 година.
1 Опис
Димензиите на акварелот се 19,6 x 20 сантиметри. Го има во збирката на Музејот Албертина, Виена. Во 2013 година, „''Крилото на модроврана''“ било позајмено со други дела на Дирер, во Националната галерија за уметност, Вашингтон.
2 Наводи
Dissident (песна од Pearl Jam)

„Dissident“ — песна на американскиот рок бенд Pearl Jam, објавена во 1993 година како четврти сингл од вториот студиски албум на групата ''Vs.'' (1993). За нејзиното објавување се заслужни сите членови на групата, Еди Ведер, Џеф Амент, Стоун Госард, Мајк Мекриди и Дејв Абруцезе. Според Ведер, „''Dissident''“ е за жена која тајно засолнува бегалец, но на крајот го претвора во власт бидејќи повеќе не може да го поддржува, што ја тера да се чувствува виновна за својата одлука.
Песната се искачила на 3 место на американскиот Билборд магазин. Достигнала број 2 во Норвешка и број 7 во Финска и Ирска. „Dissident (Дел 2)“ исто така била објавена како сингл, достигнувајќи број 2 во Холандија и број 19 во Франција, а две верзии во живо забележале успех во Данска и Норвешка.
Песната била вклучена во албумот на најголемите хитови на Pearl Jam во 2004 година, „''Rearviewmirror (Greatest Hits 1991–2003)''“.
Daughter (песна од Pearl Jam)

„Daughter“ — песна на американскиот рок бенд Pearl Jam, објавена во 1993 година како втор сингл од вториот студиски албум на групата ''Vs.'' (1993). Иако за нејзиното објавување се заслужни сите членови на групата, сепак текстот е напишан од вокалистот Еди Ведер и музика која првенствено ја напишал Стоун Госард.
Песната се нашла на првото место на американскиот Билборд магазин, минувајќи вкупно осум недели на првото место. „''Daughter''“ на крајот се искачила на 33-тото место на ''Hot 100 Airplay'', со што станала првиот сингл на групата од топ 40. Надвор од САД, песната достигнала на место број 16 во Канада и како сингл кој се искачил на највисоките места во Ирска. „''Daughter''“ достигнала и место број 11 во Нов Зеланд и број 18 во Австралија и Велика Британија.
Песната била вклучена во албумот на најголемите хитови на Pearl Jam во 2004 година, „''Rearviewmirror (Greatest Hits 1991–2003)''“.
1 Потекло и снимање
Гитаристот Стоун Госард користел акустична гитара произведена од компанијата Гилд, при компонирањето на музиката. Басистот Џеф Амент свири исправен бас во песната. Гитаристот Мајк Мекриди изјавил: „Тоа е едно од ретките сола што навистина морав да седнам и да вежбам“. Тапанарот Дејв Абруцезе за песната изјавил:
Кога првично работевме на „Daughter“, направив многу работи. Но, кога влеговме да го снимиме, Брендан [О’Брајан] предложи да се обиде нешто поразлично, само да се искористи ударот и замката. Тоа беше патување, бидејќи веќе половина година ја свиревме таа песна и јас бев некако навикнат на она што го работев претходно. Отпрвин бев како: „Па ... добро ...“, па поставив удар од 26 ”, стапица и том од 18” за подот, а ние едноставно ги искористивме микрофонот на собата и тргнавме по него. Тоа всушност ми донесе сосема нова димензија на песната, и ми беше навистина свежо да ја свирам така. Во живо, јас некако ги мешам двата пристапа заедно.
2 Текст
Еди Ведер за песната „Daughter“ изјавил:
Детето во таа песна очигледно има потешкотии во учењето, и само во последните неколку години тие навистина можеа да ги дијагностицираат овие тешкотии во учењето, на кои претходно се гледаше како лошо однесување; што беше тоа. Овие деца, бидејќи се чинеа дека не можат или не сакаат да научат, ќе завршат со... Песната завршува, знаете, со оваа идеја за засенчување на нијансите - за да можат соседите да видат што ќе се случи понатаму. Она што боли кај срањата е тоа што на крајот се дефинираат животите на луѓето. Тие мораат да живеат со таа злоупотреба до крајот на животот. Добрите, креативни луѓе едноставно се уништуваат
Animal (песна од Pearl Jam)

„Animal“ — песна на американскиот рок бенд Pearl Jam, објавена во 1993 година како трет сингл од вториот студиски албум на групата ''Vs.'' (1993). Иако за нејзиното објавување се заслужни сите членови на групата, сепак текстот е напишан од вокалистот Еди Ведер и музика која првенствено ја напишал Стоун Госард.
Песната се искачила на 21 место на американскиот Билборд магазин. Песната била вклучена во албумот на најголемите хитови на Pearl Jam во 2004 година, „''Rearviewmirror (Greatest Hits 1991–2003)''“.
1 Потекло и снимање
''„Animal“'' потекнува како инструментално демо наречено „''Weird A''“, напишано од гитаристот Стоун Госард во 1990 година. Гитаристот Мајк Мекриди за песната изјавил:
Ми се допаѓа водството на песната. Џорџ Веб, момче кое се грижи за сите наши гитари и засилувачи, седеше таму и му реков дека ќе направам соло за него. На крајот беше оној што го користевме на записот. И јас го направив тоа на „Гибсон 335“. Тоа е забавна песна за свирење.
2 Текст
Вистинското значење за „Animal“ е двосмислено. Едни критичари сметаат дека станува збор за омразата на бендот кон медиумите, а други сметаат дека станува збор за групно силување. Во интервју за ''Melody Maker'' во 1993 година, вокалистот Еди Ведер изјавил:
Не сакам да зборувам за тоа [кон кого е насочен гневот]. Не е толку лично, туку едноставно, некое лице во дискографската куќа пред некој ден рече дека сака да се појават вокалите. Тој сакаше луѓето да разберат што точно пеам. Затоа, му реков за што станува збор и тој ми рече: „Во право си. Да ги оставиме вокалите такви какви што се. Можеби навистина не сакаме луѓето да го разберат тоа што се пее“
Првично, Vs. бил насловен како „''Five Against One''“ („Пет наспроти еден“), кој бил преземен од стиховите: „''One, two, three, four, five against one'' ...“(„Еден, два, три, четири, пет против еден ...“) од „Animal“. Во врска со оригиналниот наслов на албумот, Госард изјавил:
За мене, таа титула претставуваше многу борби низ кои се обидуваш да направиш запис ... Вашата сопствена независност - сопствената душа - наспроти сите други. Во овој бенд, и мислам дека во рокот воопшто, уметноста на компромис е скоро исто толку важна како и уметноста на поединечно изразување. Можеби имате пет одлични уметници во бендот, но ако тие не можат да направат компромис и да работат заедно, немате одличен бенд. Тоа може да значи нешто сосема друго за Еди. Но, кога ја слушнав таа лирика, ми донесе многу смисла.
Водлозерски национален парк

Национален парк Водлозерски (|Водлозерский национальный парк) — национален парк во Северна Русија, кој се протега во Онешкиот реон на Архангелската Област и Пудошката Област во автономната република Карелија. Основан е на 20 април 1991, од 2001 година националниот парк има статус на резерват на биосферата на УНЕСКО. Националниот парк е создаден за да ги заштити иглолисните шуми (тајга) во Северна Русија.
Паркот има површина од , дополнителни се користат од паркот, но им припаѓа на трети лица. Националниот парк Водлозерски е втор по големина парк во Европа по Националниот парк Југид-ва, а трет во Русија. Во зоната на паркот се вбројуваат и Водлозеро, сливот на реката Илекса, главните притоки на езерото и горниот тек на реката Водла, островите на езерото.
1 Историја
Првите луѓе се населиле во подрачјето на езерото Водлозеро во праисториското време, околу 6-8 илјади години п.н.е. Русите ( Новгороданците ) го колонизирале подрачјето околу езерото кога барале трговски патишта кон Белото Море. Езерото Водлозеро била една од точките на рутата што води понатаму кон реката Онега, а ја колонизирале во 14 и 15 век. Во паркот има неколку десетици споменици на дрвена архитектура (18-19 век). Најистакнат е Иљински Погост, ансамбл на дрвена црква опкружен со ѕид. На почетокот на 20 век, околу езерото Водлозеро имало околу 40 села, од кои повеќето во моментов се напуштени.
Националниот парк е основан во 1991 година и стана еден од првите национални паркови во Русија. Во 1996 година се сметаше дека паркот се приклучува на Светското Наследство, но беше одбиен. Причината за одбивањето беше тоа што не беше „природно“ место. Во моментов е изложен под критериумот „културен пејзаж“.
2 Локација и географија
Два дела на националниот парк - јужниот дел, околу езерото Водлозеро и северниот дел, речната долина на реката Илекса - се одликуваат со различна клима. Северниот дел има клима типична за северната тајга, со долги и студени зими (најниската температура забележана во паркот е -45 °C). Климата во јужниот дел е многу поблага.
Северниот дел е ридски, со ридови високи и до 20 метри. Во северниот дел има Ветровит појас ( |Кряж Ветряный Пояс). Јужниот дел е скоро рамен.
Во паркот има неколку езера. Убедливо најголемото езеро е Водлозеро, сепак има и езера во сливот на реката Илекса, вклучувајќи ги езерото Монастирскоје, езерото Нелмозеро и езерото Лузскоје. Мочуриштата зафаќаат околу 40% од површината на паркот.
Скоро целиот останат дел е покриен со шума. Од нив, 53,5 % смрекова шума, 44,1 % борова шума, а останатите 2% се под бреза ( ''Маjаљава бреза'' и ''Бела бреза'' ) и јасика.
3 Туризам и инфраструктура
Во рамките на паркот има само една населба, селото Куганаволок.Поврзано е со пат со градот Пудож. Во селото има центар за посетители. Исто така има и рекреативни објекти, како и места за кампување на други локации во паркот.
Сите посетители на паркот мора да набават дозвола во центарот за посетители (во паркот или во Петрозаводск).
Реките Илекса и Водла се популарни за сплаварење. Постојат посебни делови за набљудување на птици и риболов .
Испробување во црна кутија

Black-box тестирање е метод за тестирање на софтвер кој ја испитува функционалноста на апликацијата без да гледа во нејзините внатрешни структури или работење. Овој метод на тестирање може да се примени буквално на секое ниво на софтверско тестирање: unit, integration, system и acceptance. Понекогаш се нарекува тестирање засновано врз спецификации.
1 Процедури за тестирање
Специфично познавање на кодот на апликацијата, внатрешната структура и знаењето за програмирање воопшто не е потребно. Тестерот е свесен за тоа ''што'' треба да прави софтверот, но не е свесен ''како'' го прави тоа. На пример, тестерот е свесен дека одреден влез враќа одреден, непроменлив излез, но не е свесен за ''тоа како'' софтверот произведува излез пред се.
1.1 Тест случаи
Тест случаите се изградени околу спецификациите и барањата, т.е. она што апликацијата треба да го стори. Тест случаите генерално произлегуваат од надворешни описи на софтверот, вклучувајќи ги спецификациите, барањата и параметрите за дизајн. Иако користените тестови се примарно ''функционални'' по природа, може да се користат ''и нефункционални'' тестови. Дизајнерот на тестот избира и валидни и невалидни влезови и го одредува точниот излез, често со помош на test oracle или претходен резултат за кој се знае дека е добар, без никакво знаење за внатрешната структура на тест-објектот.
1.2 Техники за дизајн на тест
Типични техники за black-box тестирање вклучуваат:* Тестирање на одлуката
* Тестирање на сите парови
* Поделба на еквивалентност
* Анализа на гранична вредност
* График на причини-последици
* Грешка во проценка
* Тестирање на трнзиција на состојба
* Use case тестирање
* Тестирање на приказната за корисникот
* Анализа на домен
* Тестирање на синтаксата
* Комбинирање на техника
2 Хакирање
При тестирање на пенетрација, black-box тестирањето се однесува на метод каде етички хакер нема знаење за системот кој е нападнат. Целта на тестот за пенетрација во black-box е да симулира надворешен напад со хакерство или сајбер војна.
3 Поврзано
* ABX тест
* Тестирање на прифатливост
* Слепи експерименти
* Тестирање на граници
* Gray box тестирање
* Проект Metasploit
* Тестирање на разумност
* Тестирање на чад
* Тестирање на перформансите на софтверот
* Испробување на програмска опрема
* Стрес тст
* Тест автоматизација
* Unit тестирање
* Безбедносен скенер за семрежни прилози
* Хакер со бела капа
* White-box тестирање
4 Наводи
Црква „Вознесение Христово“ - Црвулево

Вознесение Христово (или позната како Свети Спас) — главна селска црква во штипското село Црвулево, Македонија.
Црквата е сместена надвор од самото село, а околу нејзе се наоѓаат селските гробишта.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа надвор од селото во насока кон селото Козјак.
2 Поврзано
* Штипско архијерејско намесништво
* Карбинска парохија
* Црвулево
Катетосаурус

''Катетосаурус'' (што значи „''исправен гуштер''“, повикувајќи се на можна способност да се ''врати'' на задните нозе ) — род на сауроподски диносаурус, именуван од остатоци пронајдени во САД. Содржи еден вид: ''Cathetosaurus lewisi'' кој некогаш се сметал дека припаѓа на родот Камарасаурус. Примерокот за холотипот првично бил опишан од Џејмс Јенсен и сега е во колекцијата на Универзитетот Бригам Јанг .
Мекото ткиво од регионот на устата SMA 0002 ги натерало истражувачите да предложат во 2016 година забните круни да бидат покриени со гингивално ткиво, а можеби и со кератинозен клун.
1 Класификација
Холотипниот примерок на ''Cathetosaurus lewisi'' е современ со средината на возрасниот опсег на ''C. grandis'' . Овој вид подоцна бил синонимиран со ''Камарасаурус'' . Поновите истражувања повторно ги поделиле двата рода, засновани врз препознавање на втор примерок.
Сандово

Сандово (|Сандово) е населено место со административен статус на мало гратче во европскиот дел на Руската Федерација и административниот центар на Сандовскиот реон сместен на крајниот североисток на Тверската област.
Според проценките на националната статистичка служба, во градот во 2014 година живееле 3.382 жители.
1 Географија
Гратчето Сандово се наоѓа во североисточниот дел на Тверска област, местото каде што реката Ратиња се влева во нејзинатапритока Орудовка (двете реки припаѓаат на сливот на реката Волга). Населбата се наоѓа на околу 248 километри североисточно од административниот центар на градот Твер.
Низ малото гратче поминува важна железничка пруга на релација Москва - Каљазин - Сонково - Санкт Петербург.
2 Историја
Местото за првпат се споменува во пишани извори околу 1500 година под името ''Орудово'' (веројатно од името на реката што тече таму), а познато е дека до 1764 година постоел како монашки имот на блискиот Краснохолмски Николаевски.
Првите детални мапи на населбата се направени во 1745 година и 1792 година. Во 1775 година населбата, заедно со соседните населби, е приклучена на Весјегонската парохија. На почетокот на 19 век, во 32 домаќинства живееле 225 луѓе во населбата.
Во втората половина на 19 век, во населбата е отворено првото училиште, кое работело при локалната црква, додека во 1889 година е отворена првата амбуланта.
Сандовскиот округ е формиран во мај 1924 година, а по 1929 година откако е основан е Сандовскиот реон неговиот административен центар станало тогашно село Орудово, кое го сменило името во Сандово. Реонот првично бил дел од Безецкиот округ во Московската област, а бил во границите на Тверската област од 1935 година.
Сегашниот административен статус на гратчето Сандово постои од 1967 година.
3 Демографија
Според податоците од пописот во 2010 година во гратчето живееле 3.507 жители, додека според проценките за 2014 година живееле 3.797 жители.
+Движење на бројот на жителите, 1897 година, 1959 година, 1970 година, 1979 година, 1989 година, 2002 година, 2010 година, 2014 година
---, 1.895, 2.875, 3.807, 4.605, 3.933, 3.507, 3.797
4 Поврзано
* Тверската област
* Список на градови во Русија
Хаитски рок

Хаитскиот рок, или рок креол, започнал како рокенрол на Хаити во раните 1960-ти. Тој бил свирен од рок бендови наречени јеје бендови. Името јеје потекнува од лирскиот стих на Битлси, „yeah, yeah, yeah“, кој започнал во САД и бил слушан од хаитските семејства од повисоката класа кои имале пристап до радио. Младите Хаитјани создавале мали бендови засновани на електрична гитара. Овие јеје рок-бендови биле краткотрајни, бидејќи додавањето на жанрот компас на нивните репертоари резултирало со звук наречен мини-џез или мини-џа''з'' на хаитски креолски јазик.
Денес, рок креол е алтернативна рок музика со мешавина од вкус на Карибите што за првпат била воведена во Хаити од Јохан Доре. Иако имало рок влијание во модерниот хаитски жанр мизик расин, кој ги спојува елементите на ''Воду'' со традиционалниот рокенрол, роккреолот го одржува рок обликот со суптилни природни елементи од Хаити.
1 Поврзано
* Компас
* Мини џез
* Мизик расин
Кувшиново

Кувшиново ( |Кувшиново) е град на северозапад на европскиот дел на Руската Федерација. Сместен е во централниот дел на Тверската област и е административен центар на Кувшиновскиот реон.
Според пописот од 2010 година во градот живееле 10 007 жители, додека според проценките на Националната статистичка служба на Русија во 2014 година градот имал околу 9 574 жители.
1 Географија
Градот Кувшиново се наоѓа во централниот дел на Тверската област во подрачјето на Валдајските ридови, околу 120 километри западно од административниот центар на градот Твер. Лежи на бреговите на реката Осуга (притока на Тверца и дел од басенот на реката Волга), на местото каде што во неа се влева реката Негоч, на надморска височина од околу 230 метри.
Патот Торжок - Осташков поминува низ градот.
Во северниот дел на градот на реката Нагоч, била изградена мала брана, која го формирала вештачкото Нижнегочко езеро.
2 Историја
На сливот на реката Негоч во Осуг се наоѓало селото Каменоје ( |Каменное; или Каменскоје, |Каменское) кое се споменува во некои летописи од 1624 година. Во селото во 1799 година грофот В. П. Мусин-Пушкин основал фабрика за производство на целулоза и хартија . Фабриката во 1869 година е купена од извесен московски трговец М. Г. Кувшинов.
На иницијатива на Кувшинов во 1910 година се отворила железничка станица во селото, односно пругата што го поврзувало селото со Торжок. Новоотворената железничка станица го добила името ''Кувшиново'' по негово име. Во 1916 година, пругата била проширена до Селижарово. Селото Каменоје и станицата Кувшиновово 1938 година се обединети во единствена населба Кувшиново која истата година добила статус на град.
Интересно е што во Кувшиново (односно во Каменеј) живеел и славниот руски писател Максим Горки, кој од октомври 1897 година, до јануари 1898 година живеел во просторијата на Николај Васиљев, работник во фабрика за хартија, кој го водел илегалното револуционерно движење во населбата.
Сегашниот градски грб беше усвоен во 1996 година.
3 Население
Според податоците од пописот во 2010 година во градот живееле 10 007 луѓе, додека според проценките на Националната статистичка служба за 2014 година градот имал 9 574 жители.
+, 1939 година, 1959 година, 1970 година, 1979 година, 1989 година, 2002 година, 2010 година, 2014 година
7 909, 13 549, 12 963, 13 471, 12 435, 11 276, 10 007, 9 574
4 Поврзано
* Тверска област
* Список на градови во Русија
* Кувшиновски реон
Недербит

Недербит (изворно: Nederbeat; исто така: Nederbiet) - поранешен холандски рок-бум од средината на 1960-тите под влијание на британскита бит- групи, предводени од Битлси и Ролинг Стоунс, и слично како британскиот фрикбит, во суштина е холандски пандан на гаражниот рок од Соединетите Држави.
Со појавата на пиратската станица „Радио Вероника“, исто така работело на стимулирање на холандската музичка заедница да произведе голема количина на „Недербит“. Хаг бил главен град на земјата, заедно со соседниот крајбрежен град Схевенинген. Клубовите на неговиот булевар, од каде што постојано се гледало седиштето на Вероника, се покажале како клучни за холандскиот талент.
Познати групи биле the Outsiders, Q65, the Golden Earrings (претходникот на Golden Earring), the Motions (со Роби ван Лејуе кој подоцна го створил Shocking Blue), Ro-d-ys, Bumble Bees, the Shoes, и Cuby & the Blizzards.
1 Поврзано
* Список на гаражни рок групи
* Недерпоп
Босанскохерцеговски динар

Босанскохерцеговскиот динар - поранешна независна валута на Република Босна и Херцеговина помеѓу 1992 и 1998 година.
1 Историја
Босна и Херцеговина прогласија независност од Југославија во март 1992 година. Првиот босанскохерцеговски динар бил издаден во јули 1992 година, заменувајќи ја верзијата од 1990 година на југословенскиот динар по стапка 1 босанскохерцеговски динар = 10 југословенски динари. Последователно, босанскохерцеговскиот динар бил во вредност со верзијата од 1992 година на југословенскиот динар кога бил воведен.
Првите изданија биле препечатоци на југословенските банкноти. Откако страдал од висока инфлација, воведен бил втор динар во 1994 година, заменувајќи го првиот со стапка од 1 „нов“ динар = 10 000 „стари“ динари. Двата динари биле ограничени во нивниот оптек во областите под бошњачка контрола. Хрватските области користеле хрватски динари и куни, додека српските области го користеле динарот на Република Српска.
Конвертибилната марка го заменила динарот во 1998 година. Како што било наведено во името, марката била конвертибилна (претворена) во германската марка сè додека последната не била заменета со еврото.
2 Поврзано
* Динар
* Југословенски динар
* Хрватски динар
* Динар на Република Српска
Уха

Уха — чиста руска супа, направена од разни видови риба, како што се лубин, сом, штука, па дури и гргеч.
1 Опис
Обично содржи коренест зеленчук, корен од магдонос, праз, компир, ловоров лист, копра, естрагон и зелен магдонос и се зачинува со црн пипер, шафран, морско оревче и семе од анасон. Риби како што се костреш, линар, сом и слатководен бакалар понекогаш се користат за да се додаде вкус на супата. Супата потекнува од културата на руските Козаци - коњаниците од степите, а супата најмногу се поврзува во Русија со регионот Дон.
Иако уха е јадење од риба што се прави со супа, нема да биде сосема точно ако се нарече „рибја чорба“. „Уха“ почна да се користи како термин за рибја чорба во руската кујна кон крајот на 17-ти до почетокот на 18-от век. Во претходните времиња, овој израз се однесуваше на густи чорби од месо, а подоцна и на чорби од пилешко месо. Од 15 век, рибата почнала сѐ почесто да се користи за подготовка на уха, со што се создаде супа со карактеристичен вкус. Во 19 век, многу патници кои ја посетиле Русија тврделе дека ухата е едно од најдобрите јадења во руската кујна.
При подготовката на уха се користело малку зеленчук, а всушност, во класичната белоруска кујна, ухата едноставно била богата чорба од риба која се служела со рибји пити (пирошки, растегаи, кулебјака и други пироги). Овие денови ухата најчесто е рибја чорба, варена со компири и друг зеленчук. Може да се користат различни видови слатководни риби, а некои страсни љубители на јадењето сметаат дека не може да се направи добра уха од видови морска риба. Слатководната риба дава најдобар вкус на јадењето и затоа, ако се користи замрзната риба, подобро е да не се одмрзнува. Предност се дава на помалите, помлади риби, при што не се користат опашките на поголемите риби.
2 Наводи
Кулебјака

Кулебјака (|кулебя́ка) е вид руски пирог кој обично се полни со лосос или есетра, ориз или хелда, тврдо варени јајца, печурки, кромид и копар. Питата се пече во калап од тесто, кој обично е бриош или лиснато тесто.
На почетокот на 20 век, Огист Ескофие, славниот француски готвач, го донесе ова јадење во Франција и ги вклучи рецептите за кулебјака во неговото ремек-дело ''„Целосен водич за уметноста на модерното готвење“''.
Класичната голема кулебјака се состои од неколку различни полнења кои честопати претставуваат комбинација од бела риба и ориз за горните и долните слоеви со филети од есетра или лосос помеѓу нив. Најневообичаената состојка што вообичаено е вклучена во големата верзија на јадењето е весига, коскената срж од есетрата.
Кулебјаката се прави и со поедноставни вегетаријански полнења како на пример зелка или компир.
Diazepunk

Diazepunk (понекогаш формулирано како dIAZEPUNK) - панк-рок бенд од Перу.
Diazepunk бил создаден во 1996 година со Карлос Гарсија како вокал, Густаво Макино на гитари, Јан Ледерхаузен на бас, Фелипе Салмон на тапани и Алберто Атин на синтисајзер.
1 Дискографија
*''En Pepas'' (демо-лента)
*''Viernes''*''Bajo en Serotonina''*''Rock en el Parque'' (во живо)
*''Ciudad Indifferente''
2 Компилации
*''Ataque Punk''*''Grita Sudamérica''*''Compilatorio 23punk''*''DVD Rock en el Parque VII''
3 Наводи
Melon Diesel

Melon Diesel - поранешен гибралтарски поп-рок состав првично создаден во Гибралтар во 1995 година, потпишан од Sony Music, кој постигнаl популарност во Шпанија.
1 Историја
Melon Diesel започнал да игра под името Treehouse во раните 90-ти. Името било променето во 1995 година, врз основа на алкохолинот пијалак послужен во еден бар во Гибралтар, „Адмирал Колингвуд“, каде што бендот редовно настапувал. Групата се преселила во Лондон да работи со продуцентот Бери Сејџ, снимајќи ја „''La Cuesta de Mr. Bond“''. Групата се разделила во 2003 година создавајќи два нови бенда, Area 52 и Taxi.
Додека Areaa 52 останала во месната местоположба во Гибралтар, Taxi го задржал фронтменот Дилан Феро и објавиле два албума со одреден комерцијален успех во Шпанија, наследувајќи дел од фанбазата на Melon Diesel.
2 Дискографија
* 1999 година: ''La Cuesta de Mister Bond''* 2001 година: ''Hombre en el Espejo''* 2003 година: ''Real''
Сирники

Сирники (|сырнікі ; |сырники; украински: сирник [и]) се пржени источнословенски палачинки со младо сирење (кварк). Во Русија, тие се познати и како творожники (творо́жники). Тие се дел од белоруската, руската, украинската, латвиската (''сирџики'') и српската кујна. Нивната едноставност и извонреден вкус ги направиле многу популарни во источна Европа.
1 Етимологија
Името ''сирники'' потекнува од зборот ''syr'' (сыр), што сега генерално значи „(тврдо) сирење“ на руски јазик, но некогаш значело мека урда. Украинскиот јазик ја задржал старата словенска смисла на зборот, како и во ''domashnii syr'' (домашній сир, буквален превод "домашно сирење"), додека на руски јазик, се користи уште еден стар словенски збор за урда - зборот ''tvorog'' (творог).
2 Подготовка
Сирники или творожники се направени од кремасто младо сирење (кварк), измешано со брашно, јајца и шеќер, а понекогаш се додава и екстракт од ванила. Младото незреено сирење или домашното сирење се предлагаат како замена за ''творог''. Меката смеса се обликува во мали пити, кои се пржат во тава во растително масло или во врел путер. Конзистентноста на смесата треба да остане малку кремаста, а треба малку да заруменат од двете страни. Тие се традиционално слатки и се служат за појадок или десерт но може да се направат и солени. Суво грозје, сецкани суви кајсии, свежи јаболка или круши понекогаш се додаваат во тестото. Обично се служат со џем (мармалад), џем, павлака и/или стопен путер.
Англо-руска болница

Англо-руската болница била болница која се наоѓала во Петроград.Болницата била основана за време на Првата светска војна . Таа била наречена како „Подарокот на (британската) империја на нашите руски сојузници“ . Била основана во 1915 година и затворена во 1918 година.
Лејди Муриел Пагет и Лејди Сибил Греј се лицата кои помогнале да се соберат средства за да продолжи да работи болницата. Таа била сместена во денешната палата Белоселски-Белозерски биле поставени неколку теренски болници долж Источниот фронт . Пионерскиот неврохирург Џефри Џеферсон работел во оваа болница околу 18 месеци помеѓу 1916-1918 година. Болницата ја посетиле Царина Александра и нејзините ќерки, а на принцот Феликс Јусупов,во оваа болница му била извадена коска од риба од грлото неколку часа по убиството на Распутин . Болницата се затворила по Октомвриската револуција и персоналот бил пренесен во Англија .
Мачето по име Вуф

„Мачето по име Вуф“ е збир на советски анимирани филмови на Лев Атаманов. Последната епизода била направена по смртта на Лев Атаманов.
Сценаријата се напишани според истоимените приказни на Григориј Остер. Цртаниот филм раскажува за авантурите на едно маче со невообичаено име Вуф и неговиот пријател, кучето Шарик. Мачето постојано го има во смешни ситуации и влегува во авантура веднаш штом ќе ја напушти куќата. Тоа исто така знае како правилно да дели колбаси, зошто е потребен тајниот јазик и зошто треба да се плашите од грмотевици.
Цртаниот филм го акцентира вистинското пријателство, ја илустрира грижата на возрасните за помалите и послабите.
Во јули 2017 година, компанијата Сојузмултфилм објавила дека ќе има продолжение на цртаниот филм. Од тогаш поминале три години, но не добиле други известувања.
1 Историја на создавањето
Нјапрво мачето Вуф требалo да биде црвено и да не биде расно, но подоцна карикатуристот Леонид Швартсман одлучил да го направи мачето чистокрвно од сијамска раса .
2 Објавена серија
* Маче по име Вуф (број 1) (1976)
* Маче по име Вуф (број 2) (1977)
* Маче по име Вуф (број 3) (1979)
* Маче по име Вуф (број 4) (1980)
* Маче по име Вуф (број 5) (1982)
Хрватски динар

Динарот - поранешна валута на Хрватска помеѓу 23 декември 1991 година и 30 мај 1994 година. ИСО 4217 кодот бил ''HRD''.
1 Историја
Хрватскиот динар ја заменил верзијата на југословенскиот динар од 1990 година на исто ниво. Тоа било преодна валута воведена по прогласувањето на независност на Хрватска. За време на своето постоење, динарот опаднал во вредност од фактор околу 70. Динарот бил заменет со куна со стапка од 1 куна = 1000 динари. Валутата не се користела во заземените територии кои ја сочинувале таканаречената Српска Краина.
2 Банкноти
Деноминација, Датум на издавање
1 динар, 8 октомври 1991
5 динари
10 динари
25 динари
100 динари
500 динари
1.000 динари
2.000 динари, 15 јануари 1992
5000 динари
10.000 динари
50 000 динари, 30 мај 1993
100 000 динари
Аверсот на сите банкноти бил ист, со слика на хрватскиот научник од Дубровник, Руѓер Бошковиќ. Банкнотите до 1000 динари ја имале на реверсот Загрепската катедрала На повисоките апоени била претставена скулптурата „''Историја на Хрватите''“ на Иван Мештровиќ на задната страна.
3 Поврзано
* Динар
* Југословенски динар
* Краински динар
* Хрватска куна
Осташков

Осташков ( |Осташков) е град на северозапад на европскиот дел на Руската Федерација и административен центар на Осташковскиот реон сместен во северозападниот дел на Тверската област.
Според проценките на Националната статистичка служба, во градот во 2014 година живееле 17 109 жители.
1 Географија
Градот Осташков се наоѓа на северозапад на Тверската област, односно во централниот дел на Осташковскиот реон, на кој е исто така и административен центар. Се наоѓа на тесен полуостров на јужниот брег на езерото Селигер и е оддалечен на околу 200 километри северозападно од административниот центар на областа на градот Твер.
На околу еден километар и половина источно од градот, од езерото тече реката Селижаровка, првата значајна притока на реката Волга, додека на околу 7 километри јужно од градот се наоѓа моренскиот езерото Сиг.
2 Историја
Населбата Осташково за првпат се споменува во пишани извори во 1371 година во писмо од литванскиот кнез Алгирдас упатено до Цариградскиот патријарх Филотеј. Во тоа писмо, Осташков се споменува како погранична населба Кличен на границата со Московското Кнежевство, сместено на истоимениот остров на езерото Селигер. Населбата во 1393 година ја освоиле и целосно разрушиле новгородските војници. Според легендата, единствениот преживеан од уништувањето бил локалниот рибар Јевгениј Осташко, кој подоцна основал нова населба наречена по него, Осташков.
Во периодот од XV до XVIII век, Кличен-Осташков бил центар на истоимената парохија, која прво била дел од Ржевското кнежевство, а потоа и од Ржевскиот округ. Потоа во периодот од 1772 година до 1775 година станал центар на Осташковскиот округ во Тверската провинција, а потоа и Тверската губернерија. Во 1770 година Осташков добил статус на слободен град.
3 Демографија
Според податоците од пописот во 2010 година во градот живееле 18 088 жители, додека според проценките за 2014 година градот имал 17 109 жители.
+, 1939 година, 1959 година, 1970 година, 1979 година, 1989 година, 2002 година, 2010 година, 2014 година
19 003, 19 542, 23 419, 24 380, 27 401, 20 660, 18 088, 17 109
4 Збратимени градови
* Марду (Естонија)
5 Поврзано
* Тверска област
* Осташковски реон
* Селигер
* Список на градови во Русија
Јар (ресторан)

Јар бил ресторан и театар во 19 век во Москва кој го посетувале Пушкин, Толстој, Чехов и Максим Горки. Бил познат по својот цигански хор „Соколовски“. Јар постоел од 1826 до 1925 година на улицата позната како Кузнецки мост.
Вториот ресторан Јар бил отворен на плоштадот во Санкт Петербург. Ресторанот станал доста популарен меѓу руската елита. Го посетиле Леонид Андреев, Константин Балмонт, Антон Чехов, Максим Горки, Александар Куприн, Сава Морозов, Григориј Распутин и Фјодор Шаљапин.
Сегашниот ресторан Јар се наоѓа во хотелот Советски.
Селижарово

Селижарово ( |Селижарово) е населено место со административен статус на мало гратче ( |посёлок городского типа) на северозапад на европскиот дел на Руската Федерација. Сместено е во западниот дел на Тверската област и административно припаѓа на Селижаровскиот реон, кој е воедно и административен центар.
Според проценките на Националната статистичка служба, во 2014 година во градот живееле 6 259 жители.
1 Географија
Гратчето Селижарово се наоѓа во централниот дел на Валдајските ридови, во центарот на западниот дел на Тверската област. Лежи на двата брега на реката Волга, на местото каде Селижаровка се влева во неа од лева страна и Песочња од десна страна. Се наоѓа на околу 190 километри западно од административниот центар на областа градот Твер.
Патот што ги поврзува градовите Ржев и Осташков поминува низ градтчето.
2 Историја
Во пишани извори, населбата Селижарово за првпат се споменува во 1504 година и сè до 1764 година го поседувал Трицкиот манастир. Во средината на 19 век, Селижарово бил важен трговски центар, а трговијата со дрво и дрвна градба била особено важна. Првата железничка линија поминала низ тогашното село во 1916 година.
Во 1937 година административно е уреден како град. Населбата претрпела големо уништување за време на фашистичката окупација во Втората светска војна (окупацијата траела од 20 октомври 1941 година до 15 јануари 1942 година).
Недалеку од населбата во 1971 година е изградена радио и телевизиска кула висока 350 метри.
3 Демографија
Според податоците од пописот во 2010 година во градот живееле 6 725 жители, додека според проценките за 2014 година таму живееле 6 259 жители.
+Движење на бројот на жителите, 1939 година, 1959 година, 1970 година, 1979 година, 1989 година, 2002 година, 2010 година, 2014 година
---, 4 527, 6 453, 7 228, 7 668, 7 330, 6 725, 6 259*
Белешка: * според проценките на Националната статистичка служба.
4 Економија
4.1 Индустрија
Во селото имало фабрики за производство на новогодишни украси, фабрика за стакло, претпријатие за дрвна индустрија, фабрика за лен, дрво, конзервирање и фабрики за тули (неактивни), фабрика за млечни производи и пекарница. Во моментов, само дрвната индустрија преживеала во селото, пекарницата и конзервната работилница продолжуваат да работат, но економските проблеми довеле до криза на претпријатијата.
Селото има развиена мрежа на приватни малопродажни места од разни видови (храна, авто делови, предмети за домаќинството, добра за домаќинство и градинарство). Секој петок и среда, пазарот е отворен во специјално изградените згради на новиот трговски центар.
5 Поврзано
* Тверска област
* Фировски реон
* Список на градови во Русија
Работнички клуб „Зуев“

Работнички клуб „Зуев“ (|Клуб имени Зуева) во Москва е истакнато дело на конструктивистичката архитектура. Зградата ја дизајнирал Иљја Голосов. Започнал во1927 година и завршил во 1929 година. Зградата е создадена за да сместува разни објекти за московските работници и користи иновативен третман за застаклување на неговиот агол, што се покажал како многу фотогеничен.
Голосов повеќе бил за експресивна, динамична форма отколку за логиката на конструктивистичките методи на дизајнирање. Фасадата на зградата е создадена од цилиндрични застаклени скали кои се пресекуваат со наредени правоаголни подни рамнини за да се создаде драматичен состав.
Седмо небо (ресторан)

„Седмо небо“ e ресторан кој се наоѓа во ТВ кулата Останкино во Москва, Русија. Тој бил највисокиот ресторан во светот од 1967 до 1975 година. Сега е трет највисок ресторан, по Кантоновата кула и кулата ЦН, и осми највисок ресторан во светот.
Рестора
нот се состои од три сали: „Бронзена“, „Сребрена“ и „Златна“ и зафаќа три одделни ката на надморска височина од 328–334 м над земјата. Вкупната површина на салите е 600м, а ширината на секоја од трите сали е 2.5 метри.
Ресторанот бил и сè уште е многу популарна туристичка атракција во Москва. Максималниот капацитет на секоја од салите е до 80 лица. Задолжително треба да се резервира за посета. Во периодот од 1967 и 1997 година, ресторанот го посетиле над 10 милиони луѓе.
Франческа Иствуд

Франческа Иствуд (родена на 9 февруари 1993, во Рединг, Калифорнија, САД) — американска глумица.
Таа е ќерка на популарните глумци Клинт Иствуд и Франсес Фишер.
1 Филмографија
+ Film and television roles
Година, Наслов, Улога, Забелешка
1995, '''', Мери Деј
1999, ''True Crime'', Кејт Еверет
2012, ''Mrs. Eastwood & Company'', себеси, ТВ серија (7 епизоди)
2014, ''Jersey Boys'', келнерка
''Perception'', модел халуцинации, ТВ серија (1 епизода)
2015, ''Wuthering High School'', Елен, TV movie
''Final Girl'', Гвен
''Mother of All Lies'', Сара Каски, TV movie
''Girl Missing'', Џејн Смит, TV movie
''Kids vs Monsters'', Кенди
''Heroes Reborn'', Моли Вокер, ТВ Серија (3 епизоди)
2016, ''Outlaws and Angels'', Флоренс Тилдон
2017, ''MDMA'', Џанин
''M.F.A.'', Ноел
''The Vault'', Леа Дилон
''Fargo'', Вивијан Форд, ТВ серија (1 епизода)
''Twin Peaks'', Texas Waitress Kristi, TV series (1 episode)
2019, ''A Violent Separation'', Ел Камино
''Awake'', Дајана
„Пуин“ (бренд)

„Пуин“ е бренд на конзервирана храна од зеленчук и печурки која ја произведува „фабриката за конзервирана храна Астрахањ“ и нејзината матична компанија „Руска фабрика за конзервирана храна“ (Russkiy Konservniy Kombinat). Официјалното име на марката е „Пуин“, но логото го разделува мечот во форма на Т (симбол на КГБ) и остава впечаток дека марката е ПуТин, слично на името на рускиот претседател Владимир Путин. Логото е ставено на позадина на двоглав орел многу сличен, но не е ист со грбот на Русија. Официјалното лого е направено во 2007 година за да се натпреварува со украинскиот бренд Верес, кој во моментов зема приближно 70% удел од целата конзервирана храна која се продава во руските супермаркети. Според сопствениците на трговската марка логото ја зголемило нивната продажба за 35-40%.
Редкино

Редкино (|Редкино) е населено место со административен статус на мало гратче (|посёлок городского типа) на северозапад на европскиот дел на Руската Федерација. Сместено е во југоисточниот дел на Тверската област и административно припаѓа на Конаковскиот реон.
Според проценките на Националната статистичка служба, во 2014 година во градот живееле 11 507 жители.
1 Географија
Гратчето Редкино се наоѓа во југоисточниот дел на Тверската област во ниска и рамна површина на Горноволшката низина, околу 5 километри северно од Шошинскиот Залив на Ивањковско езеро на реката Волга. Гратчето се наоѓа на околу 39 километри југоисточно од обласниот центар на градот Твер, односно околу 130 километри северозападно од главниот град Москва .
Важна е железничката станица на железничката линија Москва-Санкт Петербург.
2 Историја
Иако првото писмено споменување на селото Редкино датира од XVI век, населбата не се развила значително дури во 1843 година година кога низ тоа подрачје поминувала Николаевската железничката пруга, која ја поврзува Москва со Санкт Петербург. За време на 1890-ти години, во населбата почнало да се експлоатира тресет од блиското тресетиште Галицки Мох и наскоро била отворена фабрика за кокс.
По изградбата на Ивањковската акумулација во 1936 година, еден дел од жителите на поплавените соседни населби се преселиле во Редкино, чиј број на население со тоа се зголемил на 4 000. Населбата во 1939 година добила статус на мало граче и во тоа време била дел од Завидовскиот реон во тогашната Калининска област.
3 Демографија
Според податоците од пописот во 2010 година во гратчето живееле 11.286 жители, додека според проценките за 2014 година таму живееле 11.507 жители. Тоа е втора по големина населба во подрачјето на Конаковскиот реон, веднаш по градот Конаково.
+, 1939 година, 1959 година, 1970 година, 1979 година, 1989 година, 2002 година, 2010 година, 2014 година
---, 8.418, 12.233, 14.864, 13.448, 11.887, 11.286, 11.507*
Белешка: * според проценките на Националната статистичка служба.
4 Економија
4.1 Индустрија
Населбата е забележлива како локација на голема хемиска експериментална фабрика. Новите хемиски процеси се тестираат најпрво на мали инсталации пред да бидат префрлени во големи постројки. Постои производство на кислород (со метод на компресија на воздух), водород (со електролиза на вода), меркаптан, итн. Една инсталација е производство на авијациски бензин од тресет мов. Ова е обид да се удвојат германските експерименти на крајот од Втората светска војна. Фабриката има голем асортиман на опрема за реактори од Јапонија кои се реактори со висок притисок за различни хемиски процеси.
5 Поврзано
* Тверска област
* Конаковскиот реон
* Список на градови во Русија
* Ивањковско Езеро