Ана Абергсон

Ана Матилда Аугуста Абергсон (6 јануари 1871 година во Стокхолм–18 април 1937 година во Парохија Оскар, Стокхолм) била водечка фигура во шведското движење за распределба на градината.
1 Личен живот
Ана Абергсон е родена во Стокхолм во 1871 година во семејството на Андреас Виктор Абергсон (26 март 1835 година во Стокхолм–7 август 1897 година во Фурусунд), јавен службеник, правосуден и политичар, и неговата сопруга Аугуста Ресен. Растејќи во богато семејство во областа Остермалм, таа добила сеопфатно образование кое вклучувало јазични студии во Англија и Холандија, како и практична обука во Градинарското училиште Градинско училиште Атвидабергс. Таа потоа се дигнала студии на ''Универзитетот во Стокхолм колеџ'' на Правниот факултет и 1897-1898 работела како помошник сметководител за Музејот на нордиските ''(Nordiska Museet).''
Заинтересирана за прашањата за образованието и правата на жените, Абергсон исто така одржала приватни курсеви за англиски јазик, како и на ''здружение на студенти и работници'', ''Стокхолм Боргарскола'' и ''Бесковска школа'' помеѓу 1896 и 1910 година. Нејзиниот главен извор на приход сепак било банкарското сметководство. Работела како канцелариски службеник за осигурителната институција ''Каматата и Институцијата за осигурување на донации'' во Стокхолм (1989–1908) и како привремен сметководител (од 1909 година финансиски контролор) за рударската компанија ''Луосаваара-Кирунавара АБ'' и транспортната компанија ''Трафик АБ Гренгесберг-Окселосунд'' банкарски службеник во ''Поединечна банка'' во Стокхолм, каде што останала до нејзиното пензионирање во 1926 година. Таа никогаш не се омажила и немала деца; Нејзини главни интереси биле поддршката на правата на жените и промоцијата на распределбата на градинарството во Шведска, за што таа станала ран пионер заедно со нејзината блиска пријателка Ана Линдхаген.
Ана Абергсон починала на 18 април 1937 година и била погребана една недела подоцна на ''Нора бегравнингсплатсен'' во Солна, Стокхолм.
2 Распределба на градинарството и социјалните реформи
Ана Абергсон била запознаена со распределбата на градинарството преку нејзината пријателка, социјалдемократската политичарка и социјален реформатор Ана Линдхаген. Линдхаген првпат се сретнала со градини во Копенхаген во 1903 година и веднаш била зафатена од придобивките поврзани со здравјето што ги нуделе малите градинарски соединенија на урбаните семејства од работничката класа кои во тоа време честопати страдале од лоши услови за живеење, недостаток на свеж воздух и лоша исхрана. Во 1906 година, Абергсон и Линдхаген го иницирале формирањето на првата шведска асоцијација за распределени градини, ''Здружението за распределба на градини'' во Стокхолм (денес Здружението Градините на Голема Стокхолмска Колонија, ФССК); Линдхаген станала директор и Абергсон финансиски сметководител. Кога општината Стокхолм во 1921 година го презело управувањето со градината колонија, Абергсон ја презела позицијата директор од нејзината пријателка. До 1918 година, таа станала и сметководител на ''Национална асоцијација на либерално настроените'', била секретарка на ''Одделот за распределба на градинарството на Јавната комисија за домаќинство'' и заедно со група колеги распределени градинари ја основале ''Регион на Стокхолмско друштво за одгледување'' со градинарската колонија Бергшамра, за која продолжила да работи до нејзината смрт во 1937 година.
Една од првите распределени градини што биле основани во Шведска според социјално-реформистичките идеи што ги промовирал ''Линдаген и Абергсон била Областа на колонијата на Седербрун'' во Нора Ѓургарден, Стокхолм, основана во 1905 година. Како што бројот на заинтересирани лица се зголемил, повеќе колонии биле отворени во Барненген (1905) и Ериксдалслунден (1906). За да било фер кон апликантите, градинарските друштва ги дале распределбите со лотарија, па дури и дистрибуираа овошни дрвја. Во годините што следеле, биле основани распределени градинарски колонии меѓу другите во Содербрун, Стоксунд, Туреберг, Белста во Брома, Солна (Бергшамра, Лила Фросунда и Хагалунд), како и имотите Антуна во Солентуна и Норби во Вестерханинг. Повеќето од нив го следеле „класичниот“ модел со мали Колиби со кујнски и украсни градинарски парцели, но во текот на годините на Првата и Втората светска војна имало дури и градини чисто за одгледување компири.
За финансиски обучениот Абергсон, распределените градини не само што обезбедувале придобивки за здравјето и исхраната на оние кои ги одгледувале, туку имало и економско значење бидејќи им нуделе на семејствата од работничката класа и на самохраните мајки место каде што можеле да одгледуваат сопствен зеленчук и компири и ги инвестирале своите пари долгорочно и со непосредна, опиплива корист, а со тоа ја намалувале јавната потрошувачка за здравствена заштита и лошата помош:„Поминувањето време во градината е секако од извонредно хигиенско значење. Тој нуди свеж воздух. Забавната и здрава разновидност во работата што доаѓа со градинарството–без разлика дали тоа го работи машинст, службеник, шивачка или домаќинка–не може да се прецени. Градините на Алотамент се храбри воини во борбата против двете главни болести на нашето време - туберкулозата и пренапрегнатите нерви.“Бергшамра особено била воспоставена како еден вид на модел на градинарска заедница за распределба. Отворен во 1919 година од страна на Ана Абергсон и нејзиниот помлад брат, адвокатот Свен Ивар Абергсон, се состоела од поделби од 300 до 400 квадратни метри, со строги правила за одгледување на цвекло и со колиби кои не биле дозволени да надминуваат површина од 22 квадрати. метри. Таа еднаш ја опишала како „нејзината најголема креација“ и управувала со заедницата сè додека градинарите-или „колонистите“ како што ги нарекувале на шведски-не основале сопствено здружение, ''Колониференинген Бергшамра УПА'' во 1931 година. Иако таа била почитувана како првичен основач на Бергшамра, односот помеѓу Абергсон и колонистите понекогаш можел да биде напнат, како што сведочеле архивите на здружението:„Но, како што мајка со добра волја ги опоменува своите деца, така и мис. Абергсон ги опоменуваше своите колонисти, но додека го правеше тоа заборави дека има работа со возрасни луѓе, врска во која многу членови не ценеле да се најдат. Кога градинарството во Стокхолм било под притисок во доцните 1920-ти и 1930-тите поради проширувањето на градот и модернизацијата на станбените области и инфраструктурата, Ана Абергсон и Ана Линдхаген биле во првите редови на политичкиот протест против затворањето на колониите што чекале, истакнувајќи ги нивните социјални важност за голем дел од посиромашното урбано население во Стокхолм. На крајот било одлучено да се задржат градините и некои од нив да се преселат малку подалеку од центарот на градот. Состанокот помеѓу двете жени, градоначалникот Карл Линдхаген–кој бил брат на Ана Линдхаген–и директорот и инженерот на одделот за градско планирање Лилиенберг и Далберг, бил опишан во ''Денешни вести'' (17 септември 1928 година) на следниов начин:„И градоначалничката, госпоѓица Ана Линдхаген, госпоѓицата Абергсон и претставниците на колонистите им дадоа на градоначалниците дел од нивниот ум за тоа како се справуваат со нивните мерни ваги. А градоначалникот дури и еден од своите говори го заврши со „да живее народот и долу вагата!“ Ана Абергсон последните години од животот ги поминала во Стокхолм. Кога починала во 1937 година, таа била оплакувана како „koloniträdgårdarnas klockarmor“-„ѕвончарка мајка на распределените градини“.
3 Наследство
Во 1986 година, здружението за распределба на градинарството во ''Eriksdalslundens koloniområde'' именувала една од нивните улици „Ана Абергсон вег“. Друга улица наречена „Абергсонс“ може да се најде во населената градинарска колонија Бергшамра.
Фондацијата за стипендии, ''Фондацијата за стипендии на S и A Абергсонс'', била основана со тестаментна наредба на Ана Абергсон од 3 јули 1934 година за поддршка на студентките по право на Универзитетот во Упсала „кои покажале талент и интерес за правото, со предност на ќерките на членот на Врховен суд“. Фондацијата била управувана од ''Упсала Академик'', Управување со имотите и фондовите на фондациите на Универзитетот во Упсала.
4 Библиографија (избор)
Ана Абергсон објавила повеќе написи за финансиската сигурност на жените, прашањата за правата на жените и градинарството за распределба. За подетален преглед видете Либрис.
* Како се заштитуваат интересите на жените. Предлог на комисијата за старосно осигурување]. ''Права на глас за жените'' 1 (1912):19. стр. 1–2.
* Жени во пензиските комитети. ''Права на глас за жените'' 2 (1913):15. стр. 2.
* Позицијата на жените во предлогот на комисијата за старосно осигурување за општо пензиско осигурување. Предавање. Стокхолм: Еклунд, 1913 година.
* Женска нерамна борба за егзистенција. Новиот пензиски фонд. ''Rösträtt för kvinnor'' 1917 (6): 1 стр. 4–5.
* Поделени градински колонии на шведските градови и можност за нивно вклучување во планот на градот. ''Svenska stadsförbundets tidskrift'' 1926(18):4. стр. 183–192.
5 Дополнителна литература
* Анон. (1914). „Абергсон, Ана“. Во: Хедберг, Волборг; Аросениус, Луиз (ед. ): ''Svenska kvinnor från skilda verksamhetsområden.''''Biografisk uppslagsbok.'' Стокхолм: Алберт Бониерс во светот. стр. 113.
* Кларк, Питер; Ниеми, Марјаана; Нолин, Катарина (2017). ''Зелени пејзажи во европскиот град, 1750–2010 година'' . Лондон и Њујорк: Routledge.
* Лу, Кристина; Жардевал, Ларс-Госта (2019). ''Дагбок од рајот. Остер II 100 години'' . Стокхолм: Книги на барање.