Роберт Бриџис

Роберт Сејмур Бриџис (роден на 23 октомври 1844 — починал на 21 април 1930) — британски поет кој бил поет лауреат од 1913 до 1930 година. Како доктор по образование, тој постигнал книжевна слава дури доцна во животот. Неговите песни одразуваат длабока христијанска вера и тој е автор на многу познати химни. Преку напорите на Бриџис, поетот Џерард Менли Хопкинс постигнал постхумна слава.
Бриџис бил внук на Сер Роберт Афлек, 4-ти баронет, и посинок на викарот Џон Едвард Насау Молсворт. Бриџис учел медицина во болницата „Свети Вартоломеј“, а потоа работел како лекар за итни случаи во неговата наставна болница. Служел како лекар по ред во Големата северна централна болница од 1876 до 1885 година Се пензионирал како лекар во 1885 година, поради заболување на белите дробови. За време на Првата светска војна, Бриџис бил еден од писателите кои служеле во британското Биро за воена пропаганда во Велингтон Хаус.
1 Личен и професионален живот
Бриџис е роден во Валмер, Кент, во Англија, како син на Џон Томас Бриџис (починал во 1853 година) и неговата сопруга Хариет Елизабет, ќерка на преподобниот Сер Роберт Афлек, 4-ти баронет. Тој бил четвртиот син и осмо дете. По смртта на неговиот татко, неговата мајка повторно се омажила, во 1854 година, за Џон Едвард Насау Молсворт, викар од Рочдејл, и семејството се преселило да живее кај очувот.
Бриџис се школувал на Итон и Корпус Кристи во Оксфорд. Откако го напуштил Оксфорд во 1867 година со диплома од втора класа по ''Literis Humanioribus'' во 1867 година, тој продолжил да студира медицина во Лондон во болницата „Свети Вартоломеј“, со намера да работи до четириесетгодишна возраст, а потоа да се пензионира со цел да пишува поезија. Работел како лекар за итни случаи во неговата наставна болница (каде што дал низа многу критички забелешки за викторијанскиот медицински општествен слој), а потоа како лекар по редовен работен однос во Големата Северна Централна болница (1876–85) (подоцна Кралска Северна болница). Тој бил и лекар во болница за деца.
Белодробната болест го принудила да се пензионира од своето лекарско место во 1885 година, и од тој момент па натаму се посветил на пишување и литературно истражување. Сепак, книжевното дело на Бриџис започнало долго пред неговото пензионирање, неговата прва збирка песни била објавена во 1873 година. Во 1884 година се оженил со Мери Моника Вотерхаус, ќерка на архитектот Алфред Вотерхаус , и го поминал остатокот од својот живот во селска изолација, прво во Манор Хаус Јатендон во Беркшир, а потоа (од 1905 година) на гребенот Боарс Хил над Оксфорд, каде што починал.
Тој бил избран за Стипендијата на Кралскиот колеџ на лекари во Лондон во 1900 година. Бил назначен за поет лауреат во 1913 година, единствениот дипломиран по медицина кој ја имал оваа функција.
Тој бил татко на поетесата Елизабет Дарјуш и на секретарот на кабинетот Едвард Бриџис. .
2 Книжевно дело
Како поет, Бриџис се издвоил од струјата на современата англиска поезија, но неговото дело имало големо влијание во одреден круг, со својата воздржаност, чистота, прецизност и нежност, но сепак сила на изразување. Тоа отелотворува посебна теорија на метрика. Верата на Бриџис била основа на голем дел од неговото дело.
Во книгата ''„Милтонова прозодија“'' (1889), тој усвоил емпириски пристап кон испитување на употребата на празен стих од страна на Милтон и ја развил контроверзната теорија дека практиката на Милтон била во суштина слоговна. Тој сметал дека слободниот стих е премногу ограничувачки и го објаснил својот став во есејот „Монотонен и Харум-Скарум“. Неговите сопствени напори да го „ослободи“ стихот резултирале со песните што ги нарекол „Нео-милтонски слоговни“, кои биле собрани во ''„Нов стих“'' (1925). Метрологијата на овие песни се базирала на слогови, а не на акценти, и тој повторно го користел употребил во долгата филозофска поема ''„Заветот на убавината“'' (1929), за која бил назначен за Орден за заслуги таа година. Сепак, неговите најпознати песни се наоѓаат во двата претходни тома на ''„Пократки песни“'' (1890, 1894). Тој исто така пишувал стихотворби, со ограничен успех, и книжевна критика, вклучително и студија за делото на Џон Китс.
Поезијата на Бриџис првично била приватно печатена за да подоцна бавно се пробива низ релативно малиот круг на негови обожаватели. Неговите најдобри дела може да се најдат во неговите ''„Пократки песни“'' (1890), а целосно издание (до денес) на неговите ''„Поетски дела“'' (6 тома) било објавено во периодот 1898–1905 година.
И покрај тоа што бил прогласен за поет лауреат во 1913 година, Бриџис никогаш не сатнал многу познат поет и својата популарност ја постигнал дури непосредно пред неговата смрт со ''„Заветот на убавината“'' . Сепак, неговите стихови предизвикале одѕив кај многу големи британски композитори од тоа време. Меѓу оние што ги додале неговите песни во музика биле Хуберт Пари, Густав Холст, а подоцна и Џералд Финци.
За време на Првата светска војна, Бриџис се придружил на групата писатели собрана од Чарлс Мастерман како дел од британското Биро за воена пропаганда во Велингтон Хаус.
Во Оксфорд, Бриџис се спријателил со Џерард Менли Хопкинс, кој денес се смета за врвен поет, но кој својата денешна слава ја должи на напорите на Бриџис во организирањето на постхумното објавување (1918) на неговите стихови.
2.1 Химнодија
Бриџис дал важен придонес во химнодијата со објавувањето во 1899 година на неговиот ''„Yattendon Hymnal“'', кој го создал специјално за музички причини. Оваа збирка химни, иако не постигнала финансиски успех, станала мост помеѓу викторијанската химнодија од втората половина на 19 век и модерната химнодија од почетокот на 20 век.
Бриџис пишувал, а исто така преведувал и историски химни, а многу од нив биле вклучени во ''„Песни од Сион“'' (1904) и подоцнежниот ''„Англиски химни“'' (1906). Неколку од химните и преводите на Бриџис сè уште се користат денес:
* „Ах, свети Исусе, како се навреди“ („ Херцлибстер Исус “, Јохан Херман, 1630 година)
* „ Сета моја надеж во Бога е заснована “ (Јоаким Неандер, околу 1680)
* „Среќни се оние што го љубат Бога“
* „ Исусе, радост на човечките желби “ (Мартин Јан, 1661)
* „Љубовта кон Отецот, љубовта кон Бога Синот“ („Amor Patris et Filii“, 12 век)
* „О радосна светлина, о благодат“ (Фос Хиларон)
* „О света глава, болно повредена“ („ O Haupt voll Blut und Wunden “, Паул Герхард, 1656 година)
* „О, сјај на Божјата слава, светла“ (Амвросиј, 4 век)
* „Радувај се, земјо, во Бога, на силата Твоја!“
** Книгата за баптистички химни, Универзитетски печат, Оксфорд 1962
* „Почитливиот ден сега се приближува“ („Nun ruhen alle Wälder“, Паул Герхарт, 1647)
* „Ќе те сакам, Боже мој и Цару“
* „Кога утрото ќе го позлати небото“ (строфа 3; Katholisches Gesangbuch, 1744)
3 Фонетска азбука
Роберт Бриџис ја развил својата фонетска азбука за англискиот јазик, со помош на фонетичарот Дејвид Аберкромби, иако буквите биле дизајнирани од истакнатиот типограф Стенли Морисон, од Monotype Corporation. Издавачката куќа на Универзитетот Оксфорд отпечатила седум тома од неговите ''собрани есеи, трудови'' на азбуката. Бриџис бил и еден од основачите на Друштвото за чист англиски јазик.
4 Големи дела
Дадените датуми се од првото објавување и значајните ревизии.
4.1 Збирки поезија
* Растот на љубовта (1876; 1889; 1898), низа од (24; 79; 69) сонети
* Прометеј Огнодавачот: Маска на грчки начин (1883)
* Ерос и Психа: Наративна поема во дванаесет мерки (1885; 1894), приказна од латинскиот јазик на Апулеј
* Пократки песни, книги I–IV (1890)
* Пократки песни, книги I–V (1894)
* Нови песни (1899)
* Деметра: Маска (1905), изведена во 1904 година на отворањето на библиотеката на колеџот Сомервил
* Ибант Обскури: Експеримент во класичниот хексаметар (1916), со препечатување на резимето на Стоуновата прозодија, придружено со „подоцнежни набљудувања и модификации“
* Октомври и други песни (1920)
* Гобленот: Поеми (1925), во неомилтонски слоговни азбуки
* Нов стих (1926), вклучува стих од ''Гобленот''* Тестамент на љубовта (1929)
4.2 Стиховна драма
* Нерон (1885), историска трагедија; наречена ''„Првиот дел од Нерон“'' по објавувањето на ''„Нерон: Втор дел“''* „Гоздбата на Бахус“ (1889); делумно преведено од ''„Хевтон-Тиморумен“'' на Терентиј
* Ахил во Скирос (1890), драма во мешан стил
* Палицио (1890), романтична драма во пет чина во елизабетански стил
* Враќањето на Одисеј (1890), драма во пет чина во мешан манир
* „Христијанските заробеници“ (1890), трагедија во пет чина во мешан манир; на истата тема како ''„Ел Принципе Константе“'' од Калдерон
* Смеа на судот (1893), комедија во три чина; основана на ''El secreto á voces'' на Калдерон и на ''El Perro del hortelano'' на Лопе де Вега
* Нерон, дел II (1894)
4.3 Проза
* Милтонова прозодија, со поглавје за акцентни стихови (1893; 1901; 1921), заснована на есеи објавени во 1887 и 1889 година
* Китс (1895)
* Химни од Јатендонскиот химнал (1899)
* Духот на човекот (1916)
* Поеми на Џерард Менли Хопкинс (1918), уредено со белешки од Р.Б.
* Потребата од поезијата (1918)
* Собрани есеи, трудови итн. (1927–36)