Париско метро

Париското метро (француски: ''Métro de Paris'') — патнички железнички систем од затворен вид што ја опслужува париското метрополитенско подрачје (Париз и неговата поширока околина). За време на повеќе од еден век работа, ова метро станало едно од знаменитостите на Париз; најмногу поради оригиналната и посебна украсување на станиците во стилот арт нуво. Поголемиот дел, или 197 од 214 километри од системот, се под земја. Париското метро има 16 линии, а тие се нумерирани од 1 до 14, како и 3бис и 7бис (кои, всушност, се одграноци на линиите 3 и 7 кои се бројат како посебни линии). Линиите опслужуваат 303 станици, додека на 62 можно е префрлање на други линии.
Париското метро е втор најпосетуван метро систем во Европа (по Московското метро) и десетти најпосетуван во светот. Во 2015 година превезол 1,52 милијарди патници или 4,16 милиони дневно. Станицата Шателе - Ле Зал (Châtelet - Les Halles), со 5 метро линии и 3 линии РЕМ (Регионална експресна мрежа на Ил де Франс), е најголемата метро станица во светот. Во 2016 година Парискиот метро систем е рангиран како најдобар транспортен систем во светот според ITDP.
1 Историја
Првата линија била отворена на 19 јули 1900 година за време на Светската изложба. Целиот систем брзо се ширел до Првата светска војна, така што железничките пруги во самиот град биле завршени до 1920-тите. Проширувањата кон предградијата и кон пошироката околина се изградени после 1930-тите.
По Втората светска војна, метрото претрпе модернизација и подобрување. Беа воведени понови композиции на возови за да се задоволи побарувачката за зголемен сообраќај. Се воведува и нов подземно-надземен железнички систем - RER, развиен од 1960-тите. Со своите пет линии (A, B, C, D и E), тој претставува дополнителна железничка мрежа за регионот на Париз.
2 Линии
Ла Дефанс - Шато де Венсен
* отворена: 1900
* бр. на станици: 25
* должина: 16,6 км
Порт Дофин - Насион
* отворена: 1900
* бр. на станици: 25
* должина: 12,3 км
Пон де Левалоа - Галиен
* отворена: 1904
* бр. на станици: 25
* должина: 11,7 км
Порт де Лила - Гамбета
* отворена: 1971
* бр. на станици: 4
* должина: 1,3 км
Порт де Клињанкур - Мери де Монруж
* отворена: 1908
* бр. на станици: 27
* должина: 12,1 км
Бобињи - Плоштад Италија
* отворена: 1906
* бр. на станици: 22
* должина: 14,6 км
Шарл де Гол - Етоал Насион
* отворена: 1909
* бр. на станици: 28
* должина: 13,6 км
Ла Курнев - Вилжуиф, Мери д'Иври
* отворена: 1910
* бр. на станици: 38
* должина: 22,4 км
Луј Блан - Пре Сен Жерве
* отворена: 1967 година
* бр. на станици: 8
* должина: 3,1 км
Балар - Поант ди Лак
* отворена: 1913 година
* бр. на станици: 38
* должина: 23,4 км
Пон де Севр - Мери де Монреј
* отворена: 1922
* бр. на станици: 37
* должина: 19,6 км
Булоњ - Гар д'Остерлиц
* отворена: 1923
* бр. на станици: 23
* должина: 11,7 км
Шателе - Мери де Лила
* отворена: 1935
* бр. на станици: 13
* должина: 6,3 км
Фрон попилер - Мери д'Иси
* отворена: 1910
* бр. на станици: 29
* должина: 13,9 к
Шатијон-Монтруж - Сен Дени, Ле Куртиј
* отворена: 1911
* бр. на станици: 32
* должина: 24,3 км
Сен Лазар - Олимпијади
* отворена: 1998
* бр. на станици: 9
* должина: 9 км
3 Возен парк
Возниот парк на париското метро се состои од возила со челични тркала (означени со „MF“, French ''matériel fer'') и возила со гумени тркала (ознака „MP“, француски ''matériel pneu''). Различни верзии од ист тип, покрај ознаката на типот, имаат и двоцифрена ознака на годината на дизајнирање (на пр. MF88, возило со челични тркала дизајнирано во 1988 година).
4 Иднина
Во моментов се прошируваат три линии: 4, 8 и 12. Има и други барања за продолжување на уште неколку линии.