Троилит

Троилит — минерал од железен сулфид со едноставна формула FeS. Тој е крајниот член богат со железо од групата пиротит. Пиротитот има формула Fe<sub>(1−x)</sub>S(x=0 до 0,2) што е дефицитарно со железо. Бидејќи на троилитот му недостасува недостаток на железо, што му дава на пиротитот карактеристичен магнетизам, троилитот е немагнетен.
Троилитот може да се најде како природен минерал на Земјата, но е позастапен во метеоритите, особено оние што потекнуваат од Месечината и Марс. Тој е помеѓу минералите кои биле пронајдени во примероците од метеоритот што ја погодил Русија во Чељабинск на 15 февруари 2013 година. Униформното присуство на троилит на Месечината, а можеби и на Марс, е потврдено од вселенските сонди Аполо, Викинг и Фобос. Релативните интензитети на изотопите на сулфур се прилично постојани кај метеоритите во споредба со минералите на Земјата, и затоа троилитот од метеоритот Кањон Диабло е избран како меѓународен стандард за однос на изотопи на сулфур, троилит Кањон Диабло (CDT).
1 Структура
Троилитот има шестоаголна структура (Пирсонов симбол hP24, вселенска група P-62c бр. 190). Неговата единична ќелија е приближно комбинација од две вертикално наредени основни клетки од пиротит од типот NiAs, каде што горната ќелија е дијагонално поместена. . Поради оваа причина, троилитот понекогаш се нарекува пиротит-2C.
2 Откритие
Пад на метеорит бил забележан во 1766 година во Албарето, Модена, Италија. Примероците биле собрани и проучени од Доменико Троили, кој ги опишал опфатите на железен сулфид во метеоритот. Овие железни сулфиди долго време се сметале за пирит (''т.е.'' ). Во 1862 година, германскиот минералог Густав Роуз го анализирал материјалот и го препознал како стехиометриски 1:1 FeS и му го дал името ''троилит'' во знак на признание за работата на Доменико Троили.
3 Појава
Троилитот бил забележан од различни метеорити кои се јавуваат со даубрелит, хромит, сфалерит, графит и различни фосфатни и силикатни минерали. Исто така, е забележан од серпентинит во рудникот Алта, округ Дел Норте, Калифорнија, и во слоевити магматски опфати во Западна Австралија, интрузијата Илимаусак во јужен Гренланд, комплексот Бушвелд во Јужна Африка и во Нордфјелмарк, Норвешка. Во јужноафриканската и австралиската појава, тој е поврзан со наоѓалишта на бакар, никел, платина и железна руда кои се јавуваат со пиротит, пентандит, макинавит, кубанит, валерит, халкопирит и пирит.
Троилитот се среќава исклучително ретко во Земјината кора (дури и пиротитот е релативно редок во споредба со пиритот и минералите железо(II) сулфат). Поголемиот дел од троилитот на Земјата е од метеоритско потекло. Еден железен метеорит, Мундрабила, содржи 25 до 35 волуменски проценти троилит. Најпознатиот метеорит кој содржи троилит е Кањон Диабло. Троилитот Кањон Диабло (CDT) се употребува како стандард за релативна концентрација на различни изотопи на сулфур. Метеоритскиот стандард е избран поради постојаноста на изотопскиот однос на сулфурот кај метеоритите, додека изотопскиот состав на сулфурот во материјалите на Земјата варира поради бактериската активност. Особено, одредени бактерии што редуцираат сулфати (SRB) можат да редуцираат 1,07 пати побрзо од , што може да го зголеми / Сооднос во преостанатиот сулфат до 10 % додека овој сооднос истовремено се намалува кај редуцираните сулфиди. Значи, / Односот е корисен индикатор за намалување на микробните сулфати.
Троилитот е најчестиот сулфиден минерал на површината на Месечината. Тој формира околу еден процент од лунарната кора и е присутен во секоја карпа или метеорит што потекнува од Месечината. Особено, сите базалти донесени од мисиите Аполо 11, 12, 15 и 16 содржат околу 1% троилит.
Троилитот редовно се наоѓа во марсовските метеорити (т.е. оние што потекнуваат од Марс). Слично на површината на Месечината и метеоритите, уделот на троилит во марсовските метеорити е околу 1%.
Врз основа на набљудувањата од вселенското летало Војаџер во 1979 година и Галилео во 1996 година, троилитот може да биде присутен и во карпите на сателитите на Јупитер, Ганимед и Калисто. Додека експерименталните податоци за месечините на Јупитер се сè уште многу ограничени, теоретското моделирање претпоставува голем процент на троилит (~22,5%) во јадрото на тие месечини.