Пангерманизам

Пангерманизам ( |Pangermanismus или ''de'' ), исто така повремено познат како Пангерманство, е паннационалистичка политичка идеја . Пангерманистите првично се обиделе да ги обединат сите германски a, можеби, и народи кои говорат германски во една национална држава позната како ''Гросдеушленд'' .
Пангерманизмот бил многу влијателен во германската политика во 19 век за време на обединувањето на Германија кога Германското Царство била прогласена за национална држава во 1871 година, но без Австрија (Kleindeutsche Lösung / Lesser Germany), и првата половина на 20 век во Австроунгарското Царство и Германското Царство. Од крајот на 19 век, многу пангерманистички мислители, од 1891 година, организирани во Пангерманската лига, усвоиле отворено етноцентрични и расистички идеологии и на крајот довеле до надворешна политика ''Хеим инс Рајх,'' спроведена од нацистичка Германија под австрискиот Адолф Хитлер од 1938 година, еден од главните фактори што доведоа до појава на Втората светска војна . Како резултат на катастрофата од Втората светска војна, пангерманизмот главно се сметал за табу-идеологија во повоениот период во Западна и Источна Германија . Денес, пангерманството е главно ограничено на некои националистички групи во Германија и Австрија.
1 Потекло на поимот
Зборот ''пан'' е грчки збор што значи "сите, секој, целина, сеопфатен". Зборот "германски" во овој контекст произлегува од латинскиот "германски" кој првично го користел Јулиј Цезар, кој се однесувал на племиња или на едно племе во североисточна Галија . Во доцниот среден век, се здобила со лабаво значење што се однесувало на говорителите на германските јазици (заедно со " Алмејн " и " Теутон "), од кои повеќето зборувале дијалекти предците на модерниот германски јазик . На англиски јазик, "пангерманската" била за првпат потврдена во 1892 година. Во германскиот, постои синоним " ''Alldeutsche Bewegung'' ", кој е калкулатор кој користи германски, наместо латински и грчки корени.
2 Историја
2.1 Потекло (пред 1860)
Потеклото на пангерманизмот започнало со раѓањето на романтичниот национализам за време на Наполеоновите војни, при што Фридрих Лудвиг Јан и Ернст Мориц Арндт биле . иГерманците, во најголем дел, биле лабави и разединети луѓе од реформацијата, кога Светото Римско Царство било разрушено во крпеница на држави по крајот на Триесетгодишната војна со Вестфалскиот мир .
Застапниците на решението на ''Гросдеусленд'' (Голема Германија) се обиделе да ги обединат сите луѓе што зборуваат германски во Европа, под раководство на германските Австријци од Австриската империја . Пангерманството било широко распространето меѓу револуционерите од 1848 година, особено меѓу Рихард Вагнер и Браќата Грим . Писателите, како што се Фридрих Лист и Пол Антон Лагард, се залагале за германска хегемонија во Средна и Источна Европа, каде што германската доминација во некои области започнала уште во 9 век од н.е., со Остијдлунг, германската експанзија во словенските и балтичките земји. За Пан-Германистите, ова движење се сметало за Дранг нач Остен, во кое Германците би биле природно наклонети да бараат Лебенсраум со движење кон исток за повторно обединување со германското малцинство таму.
На ''Deutschlandlied'' ("Песна на Германија"), која била напишана во 1841 година од Хофман фон Фенерслебен, во својата прва форма ја дефинира ''Германија'' како да стигне „Од меса до мемелот / од Адиџе до Белт“, односно како што се Источна Прусија и Јужен Тирол .
Размислувајќи за Првата Шлезвиг-војна во 1848 година, Карл Маркс во 1853 година забележал дека "со расправии меѓу себе, наместо конфедерација, Германци и Скандинавци, кои и двајцата припаѓаат на истата голема раса, само го подготвуваат патот за својот наследен непријател, Словените."