procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Довје

Довје (|Dovje) — село во Општина Крањска Гора во историскиот регион Горењска во Словенија, сместено на јужните падини на Караванки на надморска височина од 703 м. Има богата историја и рурална традиција и е познато како едно од најсончевите села во Словенија. Неговата местоположба е идеална за земјоделство и ова е главнoто занимање на жителите многу векови. Населбата сега е вклучена во Горењскиот статистички регион.
1 Име
Довје бил потврден во историските извори во 1029 година како ''Ленгинвуелт'', во 1065 година како ''Ленгинвелт'' и во 1318 година како ''Лангенуелт'' . Словенското име се заснова на превод на германското име (буквално, „долго поле“), веројатно преку развој на дијалект од * ''долг (полје)'' „долго поле“, што се однесува на конфигурацијата на територијата на селото.
2 Културно наследство
Селото има зачувано голем број елементи карактеристични за алпската архитектура . Најинтересните од нив се заоблените влезни врати на старите куќи. Погледот кон Јулијските Алпи од селото ги направило гробиштата покрај црквата Свети Михаил, соодветно последно место за одмор за многу планинари кои ги загубиле своите животи на планината Триглав и околните планини.
3 Значајни луѓе
Познати луѓе кои се родени или живееле во Довје се:
* Јакоб Аљаж (1847-1927), поет, композитор и планински ентузијаст
* Фрањо Јеглиќ (1856-1935), пчелар
4 Наводи
Гуски-лебеди

Гуски-лебеди — руска народна бајка.
1 Заплет
Мажот и сопругата отишле на работа (опција: на пазар ) и го оставиле својот мал син дома. Постарата сестра, на која и било кажано да внимава на својот брат („не излегувај од дворот, биди паметна - ќе ти купиме марамче“), излегла и си играла и го оставила само. Бебето било однесено од гуски - лебеди.
Девојчето тргнало да ги бара и на крајот го наоѓа својот брат во колибата на Баба Јага.
2 Ликови
*''Брат'' - во некои верзии го носи името Ивашечка, но обично нема име.
*''Сестрата'' е храбра девојка, не се плаши од Баба Јага и нејзините гуски; во некои верзии се нарекува Алјонушка или Маша, но почесто е исто така неименувана.
*''Шпоретот, реката и јаболкницата'' се прекрасни помагачи, но само на враќање (девојчето ги исполнува нивните барања), тие и помагаат да се сокријат од гуските на лебедот.
*''Глушец'' - достапен само кај А.Н. Толстој (му помага на девојчето да избега од Јага).
*''Баба Јага''*''Гуски-лебеди'' се помошници на Баба Јага.
3 Разлики во заплетот во различни верзии
* Во прераскажувањето на Александар Афанасиев сестрата немало да го најде својот брат ако не ѝ помогнел мудриот еж. Во толкувањето на Алексеј Толстој, таа самата го нашла.
* Во делото на Александар Афанасиев, главниот лик едноставно се прикрал до колибата и го зела својот брат, додека во третманот на Алексеј Толстој, таа влегла во колибата, разговарала со Баба Јага итн. Хероината, искористувајќи го моментот кога таа не ги гледа, бега со момчето.
Во популарната верзија, Јага едноставно го киднапира братот без никаква посебна цел (никаде не е кажано зошто, и после тоа тој е заробен). Опцијата на А.Н. Толстој, таа е злобна вештерка, голтач на деца.
Василиј Голицин (1643)

Принцот Василиј Васиљeвич Голицин (|Василий Васильевич Голицын; 1643–1714) бил руски аристократ и државник од 17 век. Тој припаѓал на Голицин, како и на Ромодановски московски благороднички семејства, а главен политички противник му бил неговиот братучед принцот Борис Алексевич Голицин.
1 Живот
Голицин ги поминал раните денови во дворот на царот Алексеј Михаилович (владеел 1645-1676), каде постепено се искачил на рангот на болјар. Во 1676 година бил испратен во Украина да ги воздржи Кримските Татари и учествувал во походот на Чигирин во Руско-турската војна од 1676-1681 година. Личното искуството на непријатностите и опасностите од преовладувачкиот систем на претпочитање - т.н. ''месниченство'', или приоритет на ранг, што ги парализирал руските војски со векови - го натерале да предложи негово укинување, што царот Феодор III го изврши во 1678 година.
Мајската револуција во 1682 година го поставила Василиј Голицин на чело на Посолскиот приказ, или Министерството за надворешни работи, и за време на регентноста (1682-1689) на Софија (полусестра на Петар Велики) чиј интимен пријател станал тој, тој служел како главен државен министер (1682–1689) и како чувар на големиот печат, титула што ја добиле само двајца Руси пред него, Афанаси Ордин-Нашчокин (1605-1680) и Артамон Матвејев (1625-1682). Во внатрешните работи неговото влијание било незначително, но неговата надворешна политика се одликувала со Договорот од Нерчинск (1689), кој ја постави руско-кинеската граница северно од реката Амур и со Вечниот мировен договор од 1686 година со Полска, според кој Русија на последниот конечно закрепна Киев . Според условите на истиот договор, Русија пристапи во големата лига против Портата, но двете експедиции на Голицин против Крим (Кримските походи од 1687 и 1689 година) се покажаа неуспешни и го направија крајно непопуларен.
Само со најголема тешкотија Софија можела да го натера младиот цар Петар да го украси поразениот врховен командант како да му вратил на победникот. На политичкиот натпревар помеѓу Софија и Петар од август – септември 1689 година, Голицин со половина срце ја поддржал својата љубовница и ја споделил нејзината руина. Петар го поштедил неговиот живот - заради молењето на неговиот братучед Борис - но го лишел од детството, му ги одзел имотите и го протерал последователно во Каргопол, во Мезењ и во Колмогори, каде што починал на 21 април 1714 година.
Голицин бил невообичаено добро образован. Тој бил голем пријател на странците, кои генерално алудирале на него како „големиот Голицин“. Тој им објасни некои драстични реформски мерки, како што се укинување на кметството, промовирање на верска толеранција и развој на индустриски претпријатија. Бидејќи Голицин бил желен да ги избегне сите форми на насилство и репресија, неговата програма била повнимателна и „пореална“ од онаа на Петар Велики. Политичките пресврти го спречиле да изврши некој од овие планови.
Вероника

Вероника — женско руско лично име со грчко потекло.
1 Етимологија
Веројатно се навраќа на името ''Береника'' или ''Вероника'' (|Βερονίκη, Βερενίκη) - така се викала сопругата на владетелот на хеленистичкиот Египет Птоломеј I Сотер. Φερενίκη може да се преведе како „носење победа“ (φέρω-да донесе и νίκη-победа). Името ''Ференик'' станало широко распространето во антиката во својата дијалектна форма-''Береника,'' ова име станало династичко меѓу Птоломеите и е познато меѓу неколку кралици и принцези на античкиот свет.
Името ''Береника (Вереника)'' се наоѓа во Библијата - негова носителка била ќерка на еврејскиот крал Ирод Агрипа Прва. Во ерата на формирањето на христијанството, името ''Береника'' започнало да се идентификува со две безимени жени споменати во Евангелието. Првата, кој страдала од крварење, според легендата, била излечена со допирање на облеката на Исус Христос. Втората го избришала лицето на Исус со нејзиното марамче за време на неговиот Пат на крстот до Голгота, по што, според легендата, на шамијата и се појавил ликот на Христос не направен од раце. Во западноевропската христијанска традиција, циклусот апокрифни легенди за шал со чудесна слика станал широко распространет. И латинизираната форма на името е |Veronica - почнало да се сфаќа како анаграм на фразата |icona vera („вистинска слика“).
Во Италија,името било преиспитано и почнало да се толкува како „жител на Верона“.
''Познато'' е машкото спарено име ''Вероник,'' Речникот на руски лични имиња на Петровски го означува како редок. За разлика од повеќето други парови на имиња, во кои женското име обично се формирало од машки, овде се случил обратниот процес.
2 Именден
* Православни денови на имиња ( ''датумите се дадени според Грегоријанскиот календар'' ) : 25 јули, 30 јули , 17 октомври
* Католик: 9 јули, 12 јули
Вахтанг Убирија

Вахтанг (Вахтанги) Шалвович Убирија (|Вахтангi Шалвович Убірiя; роден на 22 август 1950 година) е украински спортист, стопанственик, политичар и државник со потекло од Абхазија. Тој имал врска со криминалниот свет.
1 Биографија
Роден на 22 август 1950 година во градот Охамчира на Абхазискиот АССР, сега Абхазија.
Младоста ја поминал во Киев. Од училиште бил љубител на кревање тегови. Завршил техничко училиште за градежништво во Киев. Веќе како ветеран, тој учествувал на првенствата на Украина, Европа и во светот во кревање тегови; Претседател на Клубот на ветерани во кревање тегови. Обучен од славниот кревач на тегови Цезар Весловутски.
Откако служел во Советската армија, работел како надзорник и постар надзорник во Киевското моторното сообраќајно претпријатие број 09104. Од 1989 година, тој се занимавал со претприемничка активност, отворил и раководел со неколку задруги во Киев. Во 1992 година, со помош на криминалниот авторитет Семјон Могиљович, тој бил назначен во државната управа за железнички превоз на Украина - „Укрзализажни“, каде што бил задолжен за набавки на гориво. Тој бил ополномоштен претставник на Укрзализиција во Чехословачка, по што извршувал раководни позиции во системот Укрзализиција.
Во 1993 година, Убирија станал заменик-претседател на Одборот на акционери на , создаден за управување со финансиските текови на Укрзализиција. Потоа се зафатил со партиски активности и како еден од партиските лидери во 1994 година бил поканет во Соединетите Држави, каде поминал неколку години и можел да стане почесен граѓанин на градот Далас и Висконсин. Враќајќи се во Украина, во 1998 година се кандидирал за Врховниот ред, не бил избран. Тој работел како директор на плажата во фабриката во Киев. Во декември истата година, тој присуствувал на погребот на стопанственикот Михаил Токар, кој бил застрелан во Ужгород.
Во 2002 година, Вахтанг Шалвович влегол во лични и деловни односи со шефот на NJSC Нафтогас од Украина, Јуриј Бојко. Тие станале главни носители на интригата на Могиљович да ја исфрли „Итера“ од бизнисот, кој ја снабдувал со природен гас Украина, исто така бил и оператор за транзит на рускиот гас кон Европа преку Украина. Тој повторно се кандидирал за Врховниот ред и повторно не бил избран. Во април 2005 година, тој бил назначен за заменик-градоначалник на Одеса.
Најновите информации за В.Ш.Убирија датираат од јуни 2010 година, кога им се заканил на новинарите со пиштол, пукајќи во воздух. Бил приведен од полицијата; против него е покрената кривична постапка врз основа на (хулиганство). Убирија веднаш заминал во болница со дијагноза на срцева слабост и висок крвен притисок. На 21 јуни медиумите ја објавиле неговата смрт, што се покажало како лажна. Судот го прогласил Вахтанг Убирија за виновен, но службеникот од Одеса добил амнестија. После тоа, нема веродостојни информации за Убирија; според некои извештаи, тој побегнал во Израел.
Тој бил одликуван со грузиски орден на честа.
Тодраж

Тодраж (се изговара [ˈToːdɾaʃ] ) е мала населба југоисточно од Горења Вас во општина Горења Вас-Пољане во регионот Горна Крањска во Словенија.
1 Име
Името Тодраж за прв пат беше потврдено во пишаните извори како ''Витодрас'' во 1291 и 1381 година (и ''Витодраси'' во 1501 година). Овие транскрипции означуваат дека потекнува од ''*Витодраж'', засновано врз словенското лично име ''Витодраг''.
2 Рудник за ураниум
Седиштето на рудникот за ураниум „Жировски врх“ се наоѓа во населбата. Рудникот беше трајно затворен во 90-тите години од минатиот век, а местото беше исчистено од компанијата задолжена за затворање на рудникот, Рудник Жировски Врх, со седиште во Тодраж.
Николај Кољада

Николај Владимирович Кољада (|Николай Владимирович Коляда; - ) — руски глумец, прозаист, драматург, сценарист и режисер. Тој се смета за еден од најважните творци на современата руска драма.
1 Образование и наставна работа
Николај Кољада е роден во селото Пресногорковка, во денешен Казахстан, во семејство на земјоделски работници. Студирал драма во Свердловск (денешен Екатеринбург) и работел како глумец во Академскиот драмски театар во тој град. Тој исто така посетувал курс во Лортурскиот институт Горки во Москва. По некое време живеење и работа во Москва, тој се вратил во Екатеринбург, каде што е од 1992 година. Предавал драма на Уралскиот институт и Државниот драмски институт во Екатеринбург.
2 Дела
Своите први драми ги напишал во 80-тите. Оттогаш па сè до денес, тој има напишано над 120 дела што се играат од Америка до Австралија. Тој се залагал за ставот дека театарот не треба да се сфаќа како образовна институција, туку како место што треба да ја забавува публиката и да го одвлекува вниманието од животните проблеми. Тој го основа „Театарот Којада“ во Екатеринбург, кој е самофинансиран. Некои од драмите на Којада се достапни во антологијата ж''елезно време'', подготвена од Новица Антиќ, и предговорот е напишан од Јован Цирилов.
3 Кољада во Белград
Николај Кољада неколку пати бил гостин во Белград, а неговите претстави биле прикажани како дел од Фестивалот на современата руска драма, организиран од Велика Британија „Вук Караџиќ“. Идејата за создавање на овој проект потекнал од Меѓународниот фестивал на современа руска драматургија „Кољада-драми“, кој со десетгодишна традиција во Екатеринбург обединува десетици најдобри претстави засновани на текстови на современи руски драматурзи. Меѓу нив се и драмите „''Бајка за ќерката на мртвиот цар“ ,'' „''за тебе“'' , „''Шуплив камен'' и ''Собата за отрезнување“''.
4 Драми
* Кокошката
* Прачка
* Полонеза Огински
* Мурлин Мурло
* Бајка за мртвата ќерка на царот
* Клучевите на Лера
* Советска енциклопедија
* Виолина, дајре и пегла
Јоханисберг (Високи Таури)

Јоханисберг (порано познат како ''Keeserkopf'' и ''Herzoghut'') е 3,453 м висока планина во групата Глокнер на Високите Таури, планински венец на Централните Источни Алпи во Австрија.
Врвот се наоѓа во централниот дел на главниот грб на Тауерн, веднаш на границата меѓу австриските покраини Салцбург и Корушка, во близина на тројната точка со Источен Тирол. Неговото сегашно име го доби во чест на надвојводата Јован Австриски од Регенсбуршкиот ботаничар Дејвид Хајнрих Хоп во 1832 година, по повод неуспешниот обид за напредување во областа надвор од ''Рифлтор'' (3.094 м). Планината е популарно одредиште за пешаци и алпинисти поради нејзината лесна пристапност.
Трата (Горења Вас-Пољане)

Трата (се изговара [ˈTɾaːta]) е поранешно село во општина Горења Вас-Пољане, северозападна Словенија. Денес е дел од паланката Горења Вас. Тој е дел од традиционалниот регион Горна Крањска и сега е вклучен во Статистичкиот регион Горна Крањска .
1 Географија
Трата се наоѓа над десниот брег на реката Пољанска Сора југозападно од поранешното село Сестранска Вас. Селото Лајче на југоисток исто така беше дел од Трата, додека беше посебно село.
2 Име
Локално, Трата е позната како ''Трате'' (т.е. множина од името). Името ''Трата се'' среќава неколку пати во Словенија. Тоа е изведено од словенечката именка ''трата'' „мала ливада без дрвја“, кое пак е позајмено од средногорногерманскиот ''трат'' „ливада“.
3 Историја
Трата била припоена од паланката Горења Вас во 1953 година, завршувајќи го своето постоење како независна населба.
4 Црква
Парохиската црква во Горења Вас стои во Трата и е посветена на Свети Јован Крстител.
5 Значајни луѓе
Познати луѓе кои се родени или живееле во Трата вклучуваат:
* Антон Долинар (сл.) (1894–1953), музичар* Иван Реген (1868–1947), биолог, роден во Лајче
Гурк (река)

Гуркот (|Krka) е река во австриската покраина Корушка, лева притока на Драва. Со должина од 156 километри (97 милји) таа е најдолгата река која тече целосно во рамките на Корушка. Речниот слив опфаќа околу 27% од територијата на државата.
Гурк се издига во опсегот на планините Нок (Гуркталски Алпи) на Централните источни Алпи, во близина на границата со австриската држава Штаерска. Неговите извори се две мали езера, Гуркзи и Торесе во близина на Албек и преминот Турахер Хохе, заштитено подрачје од 1981 година. Гуркзи има надморска височина од , површина од , и е длабоко; Торесе лежи на надморска височина, има површина од , и е длабоко. Бидејќи двете езера се целосно замрзнати во зима, тие не содржат риба.
Гурк тече југозападно кон Ебене Рајкенау, а потоа се свртува кон исток минувајќи низ Гнесау и долината Гурктал до пазарниот град Гурк. Во близина на Стразбур повторно се свртува кон југ, влегува во сливот на Клагенфурт и се влева во Драва западно од Волкермарк.
Во нејзините притоки спаѓаат , Метниц (лево) и Глан (десно).
1 Наводи
* Информациите во оваа статија се засноваат на превод на неговиот германски еквивалент.
* W. Honsig-Erlenburg, G. Wieser: ''Die Gurk und ihre Seitengewässer'' . Verlag des Naturwissenschaftlichen Vereins für Kärnten, Клагенфурт 1997,
Андреј Богољубски

Андреј I Јуриевич, попознат и како Андреј Богољубски (|Андрей Боголюбский) (околу 1111 година &ndash; 28 јуни 1174 година), бил кнез на Владимирско-суздаљското Кнежевство од 1157 година до неговата смрт. Неговото владеење забележува целосен пад на владеењето на Киев над североисточниот дел на Русија и подемот на Владимир како нов главен град. Андреј бил познат на Западот како ''Скитски Цезар'', и е канонизиран за светец во Руската православна црква.
1 Живот
Тој бил син на Јуриј Долгорукиот, кој го прогласи Андреј за кнез во Вишгород (во близина на Киев). Неговата мајка била кнезеза од Половци (Куман), ќерка на хан Аепа/Ајепа.
Андреј го напуштил Вишгород во 1155 година и се пресели во Владимир. По смртта на неговиот татко (1157), тој станал Кнез (кнез) од Владимир, Ростов и Суздал.
Андреј Богољубски се обидел да ги обедини земјите на Рус под негов надлежност. Од 1159 година упорно се борел за потчинување на Новгород до неговиот авторитет и водел комплексна воена и дипломатска игра во Јужен Рус. Во 1162 година, Андреј Богољубски испратил мисија во Цариград, лобирајќи за посебна митрополитска престолнина во Владимир. Во 1169 година неговите трупи го разрешиле Киев, уништувајќи го како никогаш порано. Откако го ограбиле градот, украле многу религиозни уметнички дела, во кои била и византиската икона ''„Богородица''“. Андреј го назначил својот брат Глеб за кнез на Киев, во обид да ги обедини своите земји со Киев. По смртта на неговиот брат во 1171 година, Андреј се вмешал во двегодишна војна да ја задржи контролата над Киев, што завршила со неговиот пораз.
Андреј го се стекнал со почит од населението на копното на Северна Двина. Станувајќи „владетел на целата земја Суздал“, Андреј Богољубски ја пренел својата престолнина во Владимир, ја зајакна и ја изгради прекрасната катедрала Успение, Црквата за застапништво на Нерл, и други цркви и манастири. Под негово водство Владимир бил многу зголемен и биле градени ѕидини околу градот.
Во исто време, замокот Богољубово бил изграден веднаш до Владимир и бил омилена негова резиденција. Всушност, тој го доби својот прекар „Богољубски“ во чест на ова место. Токму тој ја донел Богородица Владимирска во градот чие име сега го носи. За време на владеењето на Андреј Богољубски, Владимирскотот-Суздаљско Кнежевство достигнало значителна моќ и било најсилно меѓу кнежевствата на Русите.
Засилувањето на кнежевската власт и конфликтот со извонредните болјари била причина за заговор против Андреј Богољубски, како резултат на што тој бил убиен ноќта помеѓу 28 јуни и 29 јуни 1174 година. Дваесет негови незадоволни поддржувачи влегле во неговите соби и го убиле Андреј во неговиот кревет. Неговата воена секира со сребрена вметнатост сега може да се види во Државниот историски музеј во Москва.
Неговиот син, Јуриј Богољубски, бил првиот сопруг на грузиската кралица Тамара.
Природен резерват Пуинаваи

Природен резерват Пуинаваи (|Reserva Nacional Natural Puinawai) е втор по големина национален парк во Колумбија. Ова заштитено подрачје зафаќа 10,925км од регионот Амазон во Колумбија, приближно 15% од департманот Гваенија. Резерватот е создаден во септември 1989 година и се совпаѓа со три важни автохтони територии кои исто така биле формирани во тоа време. Неколку реки кои минуваат преку природниот резерват припаѓаат на сливот на реката Амазон: реката Кујари, Исана и Рио Негро. И припаѓајќи на сливот на реката Ориноко, реката Инирида . Природниот резерват лежи помеѓу надморска височина од 200 до 380м надморска височина и неговата клима е топла и влажна со мали сезонски промени во текот на целата година.
1 Екосистем
Областа на природниот резерват Пуинаваи главно се состои од влажна тропска дождовна шума. Сепак, постојат и тропски отворени савани и преодни зони. Притисокот од уништувањето на шумите досега остана релативно мал, поради неговата непристапност и малата густина на население. Според службите на националниот парк на Колумбија, 1% од шумите во Пуинаваи е уништен.
Во природниот резерват има 419 ендемски растителни видови, од кои 176 се ендемски во целиот Гвајански штит. Резерватот е исто така богат со фауна со многу локални видови кои беа зачувани и поради локалните автохтони племиња кои практикуваат одржлив соживот со локалното опкружување. Природниот резерват Пуинаваи не е отворен за посетители.
Аргентинско-бразилска граница

Аргентинско-бразилска граница — линијата што ги ограничува териториите на Аргентина и Бразил. Таа е приближно 1,224 километри долга.
Почнувајќи од сливот на реките Парана и Игуасу, таа поминува низ водопадите Игуасу и го следи протокот на таа река до устието на реката Санто Антонио, а потоа го следи течението на оваа река до нејзиниот извор. Од таму, границата се протега 25.1 километри по копно сè додека не стигне до изворот на реката Пепери-Гуасу и оттаму по каналот на таа река до сливот со реката Уругвај, потоа го следи течението на Уругвај до устието на реката Куараи.
Границата била дефинирана со Договорот од 1898 година (кој се заснова на Арбитражна одлука 1895 година), упатен од претседателот на Соединетите држави Гровер Кливленд и е совршено разграничена.
Нејзината вкупна должина е 1,224 километри по реки и само 24 километри по копно.
Голи Врх (Горења Вас-Пољане)

Голи Врх е село од разбиен тип во Општина Горења Вас-Пољане во регионот Горна Крањска во Словенија. Вклучува дел од селото Сухи Дол во источниот дел на населбата.
1 Рупничка линија
Голи Врх лежи по трасата на Рупничка линија, систем за утврдување кој датира од 1930-тите. Бункерот Голи Врх е еден од најголемите сочувани бункери во западниот дел на линијата.
Меѓународен балкански универзитет

Меѓународен балкански универзитет (скр. IBU) — приватен, непрофитабилен универзитет во сопственост на фондации со седиште во Скопје, Македонија. Основан е во 2006 година од Фондацијата за образование и култура „ÜSKÜP“.
1 Програми за дипломски и магистерски студии
Универзитетот нуди додипломски и мастер програми на своите седум факултети:
* Инженерски факултет
* Економски факултет и административни науки
* Факултет за комуникации
* Факултет за арт и дизајн
* Факултет за хуманистички и општествени науки
* Факултет за образование
* Правен факултет
Универзитет Американ Колеџ Скопје

Универзитет Американ Колеџ Скопје (скр. UACS) — приватен универзитет основан во 2005 година. Седиштето е во Скопје, Македонија. Просториите на UACS опфаќаат 4.000 м2.
1 Факултети
* Факултет за бизнис администрација
* Факултет за политички науки
* Факултет за правни науки
* Факултет за компјутерски науки и информатичка технологија
* Факултет за архитектура и дизајн
* Факултет за странски јазици
2 Библиотека
Библиотеката на UACS има 1500 наслови или 6500 книги.
Од 2008 година, библиотеката на УАКС започнала со издаваштво. Првата книга што е издадена е ''Основи на статистика'' од Евица Делова, а после тоа библиотеката на УАКС продолжила со издавање на други книги: ''Макроекономија'' од Томе Неновски, ''Децентрализација на власта во Република Македонија'' од Зоран Шапуриќ, ''Кон универзиите од третата генерација'' од Ханс Визема, ''Животна средина и одржлив развој'' од Зоран Шапуриќ и други. Покрај овие книги, библиотеката има објавено голем број скрипти (23) и осум книги во електронска форма, според правилата утврдени од домашната библиотека (НУБ) во Македонија, кои исто така се содржани во Правилата за објавување на UACS.
3 Студентски совет
Студентскиот совет помага да се споделат идеите, интересите и грижите на студентите со професорите и ректорот. Исто така им помага на студентите да соберат средства за училишни проекти.
Сакарија (река)

Сакарија (|Sakarya Irmağı; |Σαγγάριος; Латински: ''Sangarius'') ― третата најдолга река во Турција. Поминува низ регионот познат во античко време како Фригија. Се сметала за една од главните реки на Мала Азија (Анадолија) во класичната антика, и се споменува во ''Илијада'' и во ''Теогонија'' . Нејзиното име се појавува во различни облици како Саграфос, Сангарис, или Сагарис.
Во „Географика“, Страбон пишува дека во текот на класичната антика, реката имала извори на планината Адореус, во близина на градот Сангија во Фригија, не на далеку од границата на Галатија, и течела во многу вртежен тек, прво во источниот, потоа во северен, потоа во северозападен, и на крај повторно во северен правец преку Витинија кон Евксин (Црното Море). Во еден дел од својот тек ја обликувала границата помеѓу Фригија и Витинија; а во раните времиња Витинија била ограничена на исток со реката. Битинскиот дел на реката бил пловен и се славел поради изобилството риби што се наоѓале во неа. Нејзини главни притоки биле Аландер, Батис, Тимбрес и Галус.
Изворот на реката е Бајатската Висорамнина која се наоѓа североисточно од Афион. Придружено од Порсучкиот Поток близу до градот Полатли, реката поминува низ Адапазарската Рамнина пред да стигне до Црното Море. Сакарија некогаш била преминувана преку Сангарискиот мост, изграден од римскиот цар Јустинијан I (вл. 527–565).
Лесковица (Горења Вас-Пољане)

Лесковица (се изговара [lɛˈskɔːʋitsa] или [lɛˈskoːʋitsa]; |Leskouza) е село во Општина Горења Вас-Пољане во регионот Горна Крањска во Словенија. Тоа е околу 35 километри северозападно од Љубљана.
1 Име
Како и слични имиња на места (на пр. ''Лесковец'', ''Лежевје'' и ''Леше''), името ''Лесковица'' потекнува од словенечката заедничка именка ''леска'' „леска“, што се однесува на локалната вегетација.
2 Црква
Локалната црква е посветена на Свети Улрих (|sveti Urh). Оригиналната доцноготска црква ја посветил епископот во Аквилеја во 1517 година. Сегашната црква е со иста големина, но датира од крајот на 17 век. Има правоаголен засводен кораб со аголна апсида. Главниот олтар датира од крајот на 19 век. Олтарната слика на Свети Улрих е рано дело на словенечкиот импресионистички сликар Иван Грохар.
Харис Моубреј

Харрис Моубреј е американски лингвист и програмер. Познат е со своите предлози за создавање на верзии на Брајовото писмо за запишување на малцинските јазици од целиот свет, меѓу кои гагаускиот јазик и лужичките јазици. Неговите предлози за Брајови азбуки биле прифатени за ливонскиот јазик, фуланскиот јазик и јазикот лакота. Тој исто така создал знаковна азбука (азбука за знаковен јазик) за фуланскиот јазик, врз основа на адламското писмо.
1 Наводи
Татјана Николаевна Романова

Татјана Николаевна Романова (|Великая Княжна Татьяна Николаевна, 29 мај 1897– 17 јули 1918) била втора ќерка на царот Николај Втори, последниот монарх на Русија и на царицата Александра. Родена е во Петерхоф, Санкт Петербург.
1 Биографија
Татјана била помала сестра на Големата војвотка Олга и постара сестра на Големата војвотката Марија, Големата војвотката Анастасија и принцот Алексеј. Таа била позната меѓу нејзините браќа и сестри како „гувернантата“ по нејзиниот доминантен, но и мајчински однос. Татјана била најблиска од сите деца со нејзината мајка царицата Александра, често минувајќи многу часови читајќи ѝ. За неа се смета дека е најубава од сите нејзини сестри и дека имала аристократски изглед. За време на Првата светска војна, таа тренирала да стане медицинска сестра (заедно со нејзината постара сестра војвотката Олга). Периодот во кој таа била медицинска сестра завршил со апсењето на неа и на нејзиното семејство во 1917 година по февруарската револуција. Нејзиниот живот како и животите на сите членови на семејството Романов завршиле на 17 јули 1918 година, кога биле убиени од страна на комунистчките револуционери.
Чарг-Штраусов синдром

Чарг-Штраусов синдром (''Churg- Strauss   syndrome'')  (МКB  М M30.1- Преваленца (распространетост) 1-9 / 100 000) е многу ретка болест од која заболуваат околу 5-7 луѓе на еден милион луѓе во светот. Спаѓа во групата на васкулити и претставува заболување на крвните садови, вени, артерии.
1 Опис
Чарг-Штраусовиот синдром е ретка болест на малите и средни крвни садови. Можe да го зафати секој орган од телото нанесувајќи му сериозни оштетувањa кои за жал можат да завршат фатално. Оваа болест е автоимуна и како последица се јавува пореметување на имунолошкиот систем кој работи спротивно на нашиот одбранбен систем. Никаков специфичен тест не може да го потврди овој синдром затоа што знаците и симтомите се слични на други болести, па со оглед на тоа може да биде специфичен за дијагностицирање. Раните знаци и симтоми како астма и синузитис можат да бидат прилично вообичаени, па не може да се постави дијагноза сè додека воспалението не предизвика сериозни оштетувања на органите и нервите. Симптомите се зависни од тоа кој орган е зафатен, какво е оштетувањето и слично. Дијагностичките маркери вклучуваат еозонофилни гранулоцити и грануломи во засегнатото ткиво.
2 Критериуми
Американскиот колеџ за ревматологија во 1990 година,  за дијагностицирање на Чарг-Штраусовиот синдром ги наведува овие критериуми:
*астма;
*еозинофилија;
*присуство на мононеуропатија или полиневропатија;
*нефиксирани белодробни инфилтрати;
*присуство на параназални синусни абнормалности;
*хистолошки докази за екстра васкуларни еозинофили.
Дијагнозата се поставува ако има 4 од овие 6 критериуми.
3 Опис
Еозинофилната грануломатоза со полиангитис првпат ја опишале патолозите Јасејкоб Чург (1910-2005) и Лоте Строс (1213-1985) во болницата Монт Синај во Њујорк, во 1951 година. Обично се манифестира во 3 фази:
*Раната (продромална) фаза се одликува со воспаление на дишните патишта. Скоро сите пациенти имаат астма или алергиски ринитис.
*Втората фаза се одликува со абнормално голем број еозинофили (хипереозинофилија) што предизвикува оштетување на ткивата, најчесто на белите дробови и  дигестивниот систем.
*Третата фаза се состои од васкулитис кој на крајот може да доведе до смрт на клетките и може да биде опасен по живот.
4 Лек
За жал не постои лек за оваа болест. Кортикостероидната, цитостатската и биолошката терапија имаат за цел да ја стават болеста во ремисија (мирување).
Сончаница (филм)

''Сончаница'' (рус. ''Солнечный удар'') е руска историска филмска драма во режија на Никита Михалков од 2014 година. Сценариото е делумно засновано на расказот „''Сончаница“'' и дневникот „''Проклети денови“'' на рускиот нобеловец Иван Бунин. Дејството се одвива во воен камп во 1920 година за време на Црвениот терор на Крим, каде што биле заробени белогардисти, вклучувајќи и неименуван поручник. Поручникот, обидувајќи се да одговори на сопственото прашање за тоа како настанал таков хаос, се сеќава на летото 1907 година, кога страсно се заљубил во една непозната жена на речен пароброд. Во позадината на настаните на сончевиот брод, тој е прикажан преку расипани, мрзливи, суетни и злобни личности, со предлог сите историски трагедии, вклучително и трагедијата на руската историја на дваесеттиот век, да започнат многу порано во мали нешта на кои не се обрнува внимание.
Овие два акциони плана се спротивставуваат и на формално ниво. Спомените од 1907 година ги предизвикуваат живописни бои, сончеви предели, динамични кадри и елементи на магичен реализам, додека сцените во кампот се насликани со палета на потемни бои и мрачни пејзажи. Исто така, сцената во кампот содржи голем број референци за пропагандата на советските филмови, вклучително и упатување на сцената со колички за бебиња од филмските ''ремек-дела „Бродски бор“'', од Михалков, снимена на истите скали во Одеса, каде Сергеј Ејзенштајн во 1925 година ја снимил неговата позната сцена. Главните улоги биле доделени на непознати глумци, додека една од споредните улоги била доделена на српскиот глумец Милош Биковиќ.
Бидејќи завршил веднаш по избувнувањето на Кримската криза, филмот за руската историја на Крим не им се допаднал на селекторите на филмскиот фестивал во Венеција и тие одбиле да го вклучат во натпреварувачката програма. По ова одбивање, Михалков одлучил да ја одржи светската премиера во Белград, како своевидна комеморација на Србија, која по Октомвриската револуција примила бројни белогардисти и руски бегалци. Филмот во голема мерка бил игнориран и критикуван на Запад како пропаганда на Путин, додека во Русија предизвикал спротивставени мислења и предизвикал разни полемики во општеството.
1 Музика
Во фоајето на паробродот, непознат човек ја пее аријата на Далила „Mon coeur s'ouvre à ta voix“ од операта „Самсон и Далила“ од Камиј Сен-Санс на пијано. Поручникот ја свирка истата мелодија на патот од пристаништето до хотелот.
Песната „Не за мене“ ја извел самиот Михалков со државниот академски хор „Козачки Кубан“ под режија на Анатолиј Арефиев.
2 Филмот во кината
Филмот не го вратил својот буџет од 25 милиони долари, заработувајќи во првиот месец од дистрибуцијата само 1,5 милиони долари. Филмот продолжил да се прикажува во кино-салите дури и по ТВ-премиерата. Според истражувачката група ТНС, процентот на Русите кои го гледале „Сончаница“ на 4 ноември надминал 15%, со што тој се искачи на второт место според вкупниот рејтинг. За споредба, најпопуларната емисија на Канал Еден, „Гласот“, собрала нешто повеќе од 20% на истиот ден.
Чалан Паго-Ордот

Чалан Паго-Ордот е општина на територијата Гуам во Соединетите држави, која ги содржи селата Чалан-Паго и Ордот. Сместено е во источно-централниот дел на островот и е дел од областа Катан (Источна). Населението во селото е малку зголемено по пописот на островот во 2000 година.
1 Етимологија
''Pågu'' е Чаморски збор за дивото дрво ''Хибисцус тилиацеус'', додека „''чалан''“ значи „пат“. Името ''Чалан Паго'' е именувано по патеката од Хагатања до шпанското село кај заливот Паго. Ордот потекнува од зборот ''отот'', или мравка.
Во Втората светска војна, Јапонците ја користеле областа како складиште за снабдување за време на окупацијата на островот. Ордот е исто така место на контроверзната депонија Ордот, прво изградена од американската морнарица, но сега е полна и ги крши прописите на Агенцијата за заштита на животната средина на САД (ЕПА).
2 Демографија
Бирото за попис на САД ја има општината во повеќе назначени места за попис : Чалан-Паго, и Ордот.
3 Образование
Системот на јавното училиште Гуам му служи на островот.
Основното училиште Ордот/Чалан Паго и средното училиште Агуеда Џонстон се наоѓаат во Чалан-Паго-Ордот. Џонстон се наоѓа во Ордот; првично беше именувано како средно училиште Џорџ Вашингтон Јуниор. Средното училиште Џорџ Вашингтон во Мангилао му служи на селото како средно училиште.
Меморијалното училиште на Фатхер Дуејас е во областа.
Католичкото средно училиште Свети Тома Аквински било отворено 2008-2015 година
Каршијака (Адана)

Каршијака (|Karşıyaka), порано Вера-ји Џиср — кварт во округот Јурешир во градот Адана. Подрачјето е на брегот на реката Сејхан, веднаш преку стариот град.
Каршијака е населена во почетокот на 19 век, Каршијака е првото проширување на Адана на источниот брег на реката Сејхан. За време на египетското владеење со Адана (1833-1840), основан е квартот на Алавитите кои мигрирале од Сирија. Се граничи со државниот пат D400 на север, реката Сејхан на запад и каналот Јурешир на исток. Окружниот салон Јурешир, Државната болница во Адана и гробиштата Асри се наоѓаат во оваа зона.
1 Етимологија
Името Каршијака што значи „другата страна“ е именувано по основањето на републиката, бидејќи подрачјето стоело од другата страна на стариот град. Оригиналното име на маалото, ''Вера-ји Џиср'', е на отомански турски јазик што значи „преку мостот“.
2 Управување
Квартот Каршијака е област на градот, а не ниво на власт. Квартот е составен од 14 маала и секое маало е управувано од страна на мухтар и Советот на стари лица. Населбите во Каршијака се: Џумхуриет, Јамачли, Сејхан, Хајдароглу, Бахчелиевлер, Акдениз, Гунешли, Анадолу, Деде Коркут, Јунус Емре, 19 Мајис, Јешилбаглар, Коза и Башак.
3 Демографија
Населението во Каршијака заклучно со декември 2014 година било 104.040. Традиционално арапско подрачје, Каршијака забележала масовна миграција на Курдите во текот на 90-тите години на минатиот век.
Маало, Популација
Акдениз, 5.251
Анадолу, 8.406
Бахчелиевлер, 6.494
Башак, 6.651
Џумхуријет, 7.704
Деде Коркут, 5.789
Ѓунешли, 3.908
Хајдароглу, 5.288
Коза, 7.006
Ондокуз Мајис, 20.618
Сејхан, 5.258
Јамачли, 6.011
Јешилбаглар, 8.553
Јунус Емре, 7.103
Вкупно, 104.040
4 Култура
Центарот за култура Рамазаноглу е културен комплекс на Каршијака, основан од Министерството за култура и туризам. Центарот има театарска сала, библиотека и две изложбени сали. Театарот во градот Адана редовно настапува во центарот.
5 Спорт
Адана Каршијака СК е фудбалски клуб на Каршијака, кој настапува во Првата дивизија во Аматерската лига во Адана. Местото на одржување на клубот е ''стадионот Акдениз''.
''Стадионот Пејами Сафа Марачи'', сместен на брегот на реката Сејхан, е другиот стадион сместен во четвртото место.
6 Транспорт
Метро-станицата на Каршијака е ''станицата'' Џумхуриет, на раскрсницата од патот Караташ и мостот Регулатор.
Одделот за автобуси на општината Адана има автобуски линии од центарот на Адана до маалата во Каршијака. Од Каршијака заминуваат минибуси за Караташ.
7 Наводи
Иљја Муромец и разбојникот Славеј (цртан филм, 1978)

„Иљја Муромец и разбојникот Славеј“ - советски цртан филм од 1978 година, за битката на славниот јунак Иљја Муромец со злобниот арамија Славеј. Создадена од режисерот Иван Аксенчук заснована врз руски епови за херојот Иљја Муромец и арамијата Славеј.
Ова е продолжение на цртаниот филм „Иљја Муромец. Пролог“ од 1975 г.
1 Креатори
* Сценарист: Михаил Волпин
* Режисер: Иван Аксенчук
* Дизајнери на сцена: Александар Винокуров, Марија Рудаченко
* Аниматори: Владимир Шевченко, Алексеј Букин, Олег Сафронов, Николај Федоров , Елена Малашенкова, Владимир Арбеков, Јосиф Куројан
* Композитор: Владимир Комаров
* Оператор: Борис Котов
* Инженер за звук: Владимир Кутузов
* Уредник: Питер Фролов
* Асистенти: Галина Чикина, Олга Павлова, Маја Попова
* Декоратер: Петар Коробаев
* Уредници: Љубов Георгиева, Маргарита Михаева
* Режисер на сликата: Константин Антонов
2 Улогите ги толкувале
* Алексеј Консовски - ''Иљја Муромец''* Јуриј Волинцев - ''Чурила Пленкович''* Михаил Лавов - ''Арамијата Славеј''
3 Издание на видео
* Во Русија во средината на 1990-ти години, цртаниот филм бил објавен на VHS од Studio PRO Video и Soјuz Video.
4 Осврти од критичари
Критичарите ја карактеризираат епската тема што ја започнал овој цртан филм во делото на Аксенчук, режисер-аниматор познат пред сè по своите анимирани бајки („смешен, љубезен и наивен“) како посебно поглавје, жанровска гранка во негово наследство.
Цртаниот филм ја продолжил традицијата на безусловно хероизирање на сликите на хероите, започната, на пример, од филмот на А. Птушко „Иљја Муромец“ во 1956 година. За тоа сведочи и отворената стилизација на епскиот текст што се чита и надвор од екранот. Сликата на непријателот кој дошол на руската земја е визуелно решена во овој цртан филм, намерно лишен од антропоморфизам: тој е претставен со силуетна слика со фиксација на „проширено“ движење, кое формира слика на ураган, зооморфен елемент
Нечкински национален парк

Нечкинскиот национален парк ( |Нечкинский национальный парк) е еден од Националните паркови во Русија и важен биолошко-културен резерват на Република Удмуртија. Сместен е во централниот дел на долината на реката Кама, нејзините притоки реката Сива и крајбрежниот дел на Воткинското вештачко езеро. Нечкискиот национален парк се наоѓа на западната страна на Урал. Територијата на националниот парк е претежно пошумена, со голем број плавни земјишта и голем број археолошки места. Паркот се наоѓа во близина на градовите Ижевск и Воткинск, зафаќа површина од 207,52 км<sup>2</sup>, а основан е на 16 октомври 1997 година.
1 Топографија
Паркот ја покрива пошумената долина на сливот на реката Сива, притока на Кама. Долината е длабока околу 110-160 метри и ширина 3-20 км. Асиметрична е, бидејќи левиот брег е рамен, а десниот брег е стрмен, каде што се протегаат ридовите.
2 Клима и екологија
Во Нечкинскиот националниот парк преовладува умереноконтинентална клима, а постои голема разлика помеѓу зимските и летните температури. Зимите се долги и студени, а летата кратки и врнежливи. Просечните температури се движат од -12 °C во јануари до 18 °C во јули. Годишните врнежи во просек се 508 мм.
Екорегијата на националниот парк ги вклучува Сарматичките мешани шуми, а има и голем број езера и мочуришта од Балтичкото Море, источно од Урал. Шумската област вклучува и иглолисни и листопадни дрвја, со големо подрачје на земјоделско земјиште.
3 Флора и фауна
Шумските подрачја вклучуваат бореални четиринарски шуми, мешани и степски шуми. Олиготрофните и мезотрофните ридови се наоѓаат на помала надморска височина. Сибирската смрча расте околу езерото и мртвиците. На левиот и десниот брег на реката Сива растат борови шуми, ''Abies pindrow'' и ''Larix sibirica''. Даб, јасика и бреза растат во долните делови на националниот парк. Во рамките на националниот парк има 712 видови васкуларни растенија, што претставува 70% од сите видови на Република Удмуртија.
Со пописот на животински видови во паркот во 2002 година евидентирани се 50 видови цицачи, 191 вид птици, 5 видови влекачи, 8 видови водоземци и 37 видови риби. Извршени се специјални студии и пописи на мекотели од кои има 33 видови, пајаци (120 видови), тврдокрилци (600 видови) и 500 видови пеперутки. Ретки видови вклучуваат сибирски воден крт, кој е исто така загрозен вид.
4 Историја
Во паркот се пронајдени остатоци од рани населби на стари ловци и рибари од 3—2 милениум п.н.е. Најраните археолошки наоѓалишта што можат да се идентификуваат се остатоци од утврдени населби од железно време од првиот милениум п.н.е., кои се поврзани со Ананинската култура.
5 Туризам
Во рамките на Нечкинскиот националниот парк, постојат неколку образовни програми кои се занимаваат со еколошки теми поврзани со паркот. Вработените во паркот се исто така достапни како водичи низ паркот. Најдолгата патека наречена Драги предци во паркот е долга 25 km и има четири одморалишта долж рутата, две палуби за набудување и премини по старите патеки што ги кориселе месното население. Во рамките на паркот има две плажи за пливање на реката Кама и две скијачки патеки.
6 Галерија
Снежната кралица 3: Оган и мраз

Снежната кралица 3: Оган и мраз е третиот дел од анимацијата франшизи за Снежната кралица, заедничка руско-кинеска продукција на Визарт Анимација (Русија) и Флејм Нод Ентертејмент (Кина). Ко-сценарист на проектот и консултант на сценариото бил Роберт Ленс, кој учествувал во пишувањето на сценариото за голем број цртани филмови на Дизни.
Цртаниот филм имал многу голема премиерна дистрибуција на филмот и бил објавен во многу европски земји, како и низ цела Латинска Америка.
1 Заплет
Пиратите командувани од Атаманша ограбиле банка во мал приморски град. На нив им се спротивставило само едно момче кое го нарекувале Роланд -легенда. Разоружувајќи го, Атаманша му ја дал книгата „Легендите на троловите“. Кај и Герда биле уморни од талкањето и заминале да го посетат Орм. Таму се сретнале со Роланд и ја слушнале легенда за себе. Како резултат, Кај и Герда испаднале.
Кај, заедно со Алфида (ќерка на Атаманши), отишле да патуваат. Роланд и ја соопштил на Герда легендата за каменот кој исполнувал желби и тие отишле во Забранетите пештери на Троловите. Само кога стигнале таму, дознале дека Каменот се состои од два волшебни дела: Оган и мраз. Со ослободување на овие сили тие станале виновници за глобалната катастрофа.
За разлика од претходните два дела, во овој сите стари ликови биле толкувани од други глумци.
2 Фестивали и награди
* 2017 година - Фестивал „Интернационален култен филмски фестивал во Калкута“ во Индија на 10 јануари 2017 година.* 2018 година - 23-ти Отворен руски фестивал за анимиран филм во Суздал - Диплома во категоријата „најдобар целосен филм“ со текст „за високи професионални стандарди на анимација и успех на меѓународната сцена“ се доделува на филмот „Снежната кралица 3: Оган и мраз “(режија. И. Цицилин).
3 Продолжување
Филмското студио „Сојузмултфилм“, филмската компанија „Визарт анимација“ и Централното партнерство најавиле создавање на четвртиот дел - „Снежната кралица: низ прозорецот што гледа“, премиерата била во 2018 година.
4 Поврзано
* Снежната кралица (цртан филм, 2012)
* Снежната кралица 2: Повторно замрзнување
Буерак

Буерак (|Буерак) — пост-панк бенд од Новосибирск, Русија. Основан е во 2014 година од Артјом Черепанов и Александар Макејев. Според списанието „Афиша “, „Буерак“ е една од главните групи на „новиот руски бран“.
1 Историја
Групата е основана во Новосибирск во 2014 година.
Во 2017 година, музичарите на групата го обвинија својот поранешен тур-менаџер Степан Казаријан за измама.
2 Дискографија
2.1 Студио албуми
* 2016 година - Танцы По Расчёту
* 2017 година - Скромные Апартман
* 2018 година - Репост Модерн
* 2019 година - Шоу-бизнес
* 2020 година - Компактные откровения
2.2 Extended Plays (EP)
* 2014 година - Преступность / Крестьянство
* 2015 година - Пролетариат
* 2016 година - Корни
* 2019 година - Готика
* 2019 година - Китайский Квартал
* 2019 - ИСПРАТИ ГУЛИ
* 2020 година - Среди них ты
* 2020 година - Не Станет Хитом
2.3 Синглови
* 2014 година - Портреты
* 2014 година - Полны любви
* 2015 година - Двошник
* 2015 година - Формы
* 2015 година - Зимние песни
* 2016 година - Страсть к курению
* 2016 година - Влюбленный Альфонс
* 2017 година - Усталость од безделья
* 2017 година - Летние дворы
* 2018 - Друг
* 2018 година - Собутыльник
* 2018 година - Бесплатни приходи
* 2018 - Неважно
* 2019 година - Дурачок
* 2019 година - Сотка (В кармане зимней куртки)
* 2019 - Боль
* 2020 година - Лузер блюз
3 Музички видеа
* 2016 година - Шаги
* 2017 година - Усталость од безделья
* 2017 година - Упал
* 2017 година - Страсть к курению
* 2017 година - Летние дворы
* 2017 година - Твоя фигура
* 2018 година - Тупой
* 2018 година - Нет любви
* 2019 година - На старых сидениях кинотеатра
4 Поврзано
* Плохо
Црква „Св. Петка“ - Аргулица

Света Петка — манастирска црква на Аргуличкиот манастир „Св. Петка“ во штипското село Аргулица, Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа надвор од селото, на самиот локален асфалтен пат Аргулица-Бурилчево.
2 Поврзано
* Штипско архијерејско намесништво
* Карбинска парохија
* Аргулица
Плохо

Плохо ― руска пост-панк група од Новосибирск, создаден во 2013 година.
Групата е основана во Новосибирск во 2013 година.
Во 2018 година, албумот на групата ''Where the birds fly away to die'' влегол во топ 25 најдобри албуми на годината на радиорејтингот XRAY.fm.
1 Студио албуми
Година, Изворен наслов, Англиски наслов
2014, ''Смирение и отрицание'', ''Humility and denial''
2014, ''Добрая песня'', ''Kind song''
2016, ''Культура доминирования'', ''Dominance culture''
2016, ''Тот, кто гасит свет'', ''One who puts out the light''
2016, ''Болевые места'', ''Pain spots''
2016, ''Хотеть тепла'', ''To want warmth''
2017, ''Бумажные бомбы'', ''Paper bombs''
2017, ''Молодость'', ''Youth''
2018, ''Куда птицы улетајт умирать'', ''Where the birds fly away to die''
2019, ''Пыль'', ''Dust''
2 Камео улога во „Изаокас“
Групата имаа камео улога во филмот „Изаокас“ од литванскиот режисер Јургис Матулевичиус. Тие дошле како бенд за време на една сцена и ги свират своите песни „Crosses“ и „Down“.
3 Поврзано
* Буерак