procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Ванка (расказ)

„''Ванка''“ (|Ванька) ― расказ од Антон Чехов од 1886 година.
1 Публикација
Приказната прво била објавена во „''Петерсбурскаја газета''“ во број 354 (25 декември, нов стил: 7 јануари 1887), издание во 1886 година, во делот за божиќни приказни, потпишан А. Чехонте.
Во малку ревидирана верзија, тој бил вклучен во збирката „''Раскази''“ од 1888 година (Рассказы, Санкт Петербург) и се појавил непроменет во сите свои преизданија од 1888-1899 година. Се нашол во збирките „''Деца''“ (Детвора, 1889) да се препроизведува непроменет во второто и третото издание (1890, 1895). Во 1900 година, со неовластено намалување, се појавил во читателот за деца „''Златни шилци''“ (Золотјие Колосја) . Чехов ја вклучил приказната во Том 4 од неговите собрани дела објавени од Адолф Маркс во 1899–1901 година.
2 Содржина
Деветгодишно момче е во очајна потреба да го убеди својот дедо, неговиот единствен роднина (неповолен лик, кој се чини дека е целосно рамнодушен кон судбината на момчето), да го врати назад во неговата селска куќа. Страшно, тој пишува писмо за да го опише неподносливиот живот што го води во куќата на чевлар Алијахин, за кого служи како чирак, страдајќи од глад, злоупотреба и понижување. Конечно, многу задоволен од неговиот труд, го става во плик, ја впишува адресата: „Селото, на мојот дедо, Константин Макарич“ и го фрла во поштенска кутија, добро свесен дека токму на оваа скапоцена ствар неговиот целиот живот сега целосно зависи.
3 Влијание врз јазикот
Фразата „До селото на дедо“ (руски: ''на деревню дедушке'') од приказната станала идиоматски израз, што се однесува на испраќање нешто на неточна, нецелосна, нејасна, сомнителна или непостоечка адреса, каде што нема да биде доставена или одговори.
Деца и цвеќиња и ѕвезди

„Деца и цвеќиња и ѕвезди“ — збирка поезија за деца на македонскиот поет Јозо Т. Бошковски, објавена во 1981 година.
1 Содржина
Збирката содржи 38 песни распоредени во четири циклуси:* Во најубавиот свет
::* Деца и цвеќиња (прво пеење)
::* Деца и цвеќиња (второ пеење)
::* Деца и пеперуги
::* Деца и божурики
::* Деца и птици
::* Лутичиња
::* Песна без наслов
::* Пешкирот на пчелата
::* Качунка
* Во светот на игрите
::* Децата и игрите
::* Децата и играчките
::* Пролетна игра на дете
::* Деца и ѕвезди
::* Децата и инженерите
::* Деца и морнари
::* Деца и пилоти
::* Деца и космонаути
::* Деца и војници
::* Децата и уметниците
* Детска љубов
::* Детска љубов
::* Ланета
::* Билјана
::* Дојди
::* Мојата девојка
::* Патување со Весна
::* Некогаш
::* Обичен човек
::* Игранка
::* Приказна за детството на игрите
* Во светот на мислите
::* Мојата улица
::* Земја како пеперуга
::* Една река тече на југ
::* Скопје сонува
::* Партизанска укица
::* Празнично утро
::* Духот на борецот
::* Децата и светлината
::* Зима
2 Опис на книгата
Книгата е објавена како издание на „Нов свет“ од Скопје, во 1981 година, а била испечатена во печатницата „Нова Македонија“ во 4 000 примероци. Таа има 48 страници, а покрај песните, ги содржи и следниве цртежи, кои се дело на авторот: „Пеперуга“ (1981), „Дрво“ (1980), „Цветови“ (1980), „Куче“ (1978), „Риба“ (1980) и „Змеови“ (1980). Инаку, поголемиот дел од песните претходно биле објавени во весникот „Нова Македонија“. На задната корица, авторот објаснува дека книгата е наменета за децата од пубертетската возраст и за нивните воспитувачи. Притоа, тој ја примеува сугестивната метода која на децата треба да им влее љубов кон разните занимања и кон работните навики со цел децата да ги остварат своите желби.
Буплеурум (Bupleurum)

Буплеурум (''Bupleurum'') се вид едногодишни и повеќегодишни голи растенија т.е. локални ендемски видови растенија во Националниот парк Галичица.
1 Опис
Листовите им се прости, целокрајни. Брактеите им се присутни, но кај некои отсуствуваат; брактеолите секогаш им се присутни. Чашката отсуствува. Венечните ливчиња се речиси исклучиво ѓолти, поретко бели или црвени, а терминалниот јазиковиден дел е свртен кон внатрешноста на цветот, до средината, па дури, речиси и до основата.
1.1 Плод
Плодот е јајцевиден или долгнавест, со пет не многу јасни ребра и со појасно или послабо изразени многу тесни крилца, што кај некои тие се речиси незабележливи. Површината на плодот е мазна или брадавичеста.
Гудурица

Гудурица е село во Србија. Се наоѓа на територијата на град Вршац, Јужнобанатски округ, Војводина. Селото има српско мнозинство (66.21%) и бројно македонско малцинство (10.49%), а вкупното население изнесува 1,092 жители (попис 2011).
1 Население
*1961: 2,105
*1971: 1,560
*1981: 1,448
*1991: 1,338
*2002: 1,267
*2011: 1,092
Драга (Чехов)

„Драга“ (|Душечка) — расказ на рускиот автор Антон Чехов, првпат објавен во 1899 година, во издание на магазинот ''Семја'' (''Семејство''), на 3 јануари, во Москва. Приказната го следи животот на една жена, која другите ја нарекуваат „''драга''“ за својата дарежливост и покорната природа.
1 Заднина
Антон Чехов започнал да пишува кратки стрип-приказни додека одел на медицинско училиште за да помогне во плаќањето на училиштето и неговото семејство. Конечно станал редовен писател во 1892 година и ги напишал своите познати приказни како „Соседите“, „Вард број шест“, „Црниот монах“ и „Убиството“. Чехов станал познат низ цела Русија, но останал меѓународен непознат сè до Првата светска војна, кога поголемиот дел од неговите дела биле преведени на англиски јазик.
Главниот лик на Оленка може да се базира делумно на мајката на Чехов, која длабоко го сакала сопствениот татко, патувајќи низ цела Русија со него како трговец со ткаенини и која му останала верна на нејзиниот сопруг и покрај неговата злоупотреба, алкохолизам и банкрот.
2 Заплет
Оленка Племјаникова, се вљубува во сопственикот на театарот Кукин. Таткото на Оленка умира и таа се омажува за Кукин, и двајцата живеат среќен брачен живот. Наскоро таа презема некои од неговите улоги во офисот водејќи ги плаќањата; за тоа време таа станува сè повеќе вклучена во бизнисот и се однесува како Кукин. Кукин патува за Москва и умира; На Оленка ѝ се соопштува за неговата смртта и таа жали три месеци. Оленка наскоро наоѓа друг маж за кој се приврзува, Василиј Пустовалов, трговец на дрва; по неколку дена таа станува занесена од него и тие се венчаат.
Оленка не ги почитува сите одговорности на театарот и се концентрира на мислењата и мислите на нејзиниот нов сопруг. Двајцата живеат удобен живот на секојдневен разговор и верски активности сè додека Василиј не се разболува и не умира. Набргу по смртта на Василиј, во животот на Оленка влегува друг човек, Смирнин, ветеринарен хирург. Смирнин се жали дека ги оставил сопругата и синот поради неа. Оленка и Смирнин сакаат нивната врска да ја чуваат во тајност, но тоа не им успева. Смирнин заминува на пат во Москва и ја нема веќе со месеци, за тоа време Оленка не може да смисли ништо независно од нејзиниот сопруг или преовладувачката машка фигура и не е во состојба да создаде мислење. Смирнин конечно се враќа и изјавува дека повторно започнал да работи како ветеринар затоа што неговиот син сега е на возраст да оди на училиште и дека се смирил со сопругата; Семејството на Смирнин се сели во ложата што им ја нуди Оленка. Оленка наскоро станува опседната со синот, Саша; го следи на училиште и признава дека го сака, „никогаш нејзината душа не се предаде на какво било чувство толку спонтано“.
Подвозник

Подвозник — подземен премин за возила или луѓе под јавна сообраќајница (важен пат за сообраќајот). Подвозникот е всушност дел од главниот пат што поминува под: сообраќајни патишта, пруги (железници), пешачки патеки, велосипедски патеки или надвозници (премини). Патеката што поминува над подвозникот се нарекува надвозник. Во случај на подвозници, важни особености се ширините и висините што треба да бидат запишани на сообраќајниот знак пред преминот низ подвозникот. Ова е важно така што возилото со својата ширина или висина може да помине низ подвозникот.
1 Поврзано
* Надвозник
* Сообраќај
Навистина е така

„Навистина е така“ — сказна на Ханс Кристијан Андерсен од 1852 година.
1 Содржина
Во кокошарникот, една кокошка раскажувала за настанот што се случил на другиот крај од градот: Вечерта, кога кокошките летнале на седелата на дрвјата, една кокошка се чистела и ѝ испаднал еден пердув, а таа се пошегувала, велејќи дека така ќе биде поубава. Другите кокошки ја слушнале и ја осудиле нејзината изјава, а истото го слушнале и бувовите што живееле над нив. Тие ја пренесле приказната до гулабите, а тие до лилјаците, кои пак ја пренесле до друг кокошарник. Така, приказната се проширила низ целиот град и повторно стигнала со кокошарникот каде што се појавила приказната. Меѓутоа, при пренесувањето, приказната била изменета и во неа се кажувале дека пет кокошки си ги искубале пердувите и се степале меѓу себе за да му се допаднат на петелот. Кога првата кокошка слушнала за таа вест, и таа ја осудила нивната постапка и дури ја раскажала во еден весник.
Палешка

„Палешка“ (дански: ''Tommelise'') — сказна на Ханс Кристијан Андерсен од 1835 година.
1 Содржина
Некоја жена сакала да добие бебе и затоа се обратила до една вештерка. Вештерката ѝ дала зрно јачмен кое жената го посадила и од него изникнало цвеќе, а во цветот имале девојче. Бидејќи девојчето било малечко колку палецот на раката, жената го нарекла Палешка. Меѓутоа, една ноќ, додека Палешка спиела во својата постела во ореова лушпа, низ скршениот прозорец во собата влегла крастава жаба на која девојчето ѝ се допаднало и таа го грабнала со намера да му стане жена на нејзиниот син. Додека жабата ја подготвувала брачната соба, Палешка ја ставила на еден лист на средината на реката. Тогаш, рибите слушнале за судбината на Палешка и ја ослободиле, па таа запловила на листот по течениеот на реката. Додека пловела, неа ја грабнал бумбар, кој бил привлечен од нејзината убавина. Меѓутоа, другите бумбари изјавиле дека девојчето е многу грдо, па бумбарот се поколебал и ја ослободил Палешка, оставајќи ја во шумата каде таа продолжила да живее некое време. Но, кога стегнал зимскиот студ, Палешка била принудена да влезе во дупката во која живеела една глувчица. Таму, Палешка го запознала богатиот крт, кој веднаш се вљубил во неа. Додека кртот ги водел Палешка и глувчицата низ ходникот до неговиот дом, тие забележале замрзната ластовица. Потоа, Палешка се вратила на местото и ја стоплила птицата, која набргу оживеала. Така, Палешка ја негувала птицата во текот на зимата, а пролетта, таа одлетала на слобода, додека Палешка останала да живее со глувчицата. Во меѓувреме, кртот ја закажал свадбата и во текот на летото Палешка подготвувала дарови. На денот на свадбата, таа била многу тажна и излегла надвор за да се прости од надворешниот свет, а тогаш се појавила ластовицата, Палешка ѝ се качила на грбот и тие одлетале на југ. Кога пристигнале до домот на ластовицата, Палешка отишла да набере цвеќе и тогаш видела малечок човек со крила. Тој бил кралот на свеќињата, кој веднаш ја побарал за жена. Во таа земја живееле и други малечки луѓе, кои на Палешка ѝ ставиле крилја и ја нарекле Маја. Потоа, таа одлетала со нив, а ластовицата повторно заминала во северните краишта.
Царевата нова облека

„Царевата нова облека“ (дански: ''Kejserens nye klæder'') — сказна на Ханс Кристијан Андерсен од 1837 година.
1 Содржина
Еден цар имал голема страст кон модерната облека. Еден ден, во градот пристигнале двајца измамници кои се пофалиле дека можат да направат многу убава облека која е невидлива за оние кои се неспособни или глупави. Царот слушнал за необичната облека и ги ангажирал измамниците, давајќи им многу пари. Тие се преправале дека ткаат на разбојот, иако на него немало никакво платно. За да провери како напредува работата, царот го испратил својот министер, кој не гледал ништо, но се плашел да не се открие неговата неспособност, па ја пофалил убавата облека. По некое време, царот испратил друг дворјанин, кој исто така му рекол дека облеката е неверојатно убава. Најпосле, и царот отишол да ја види облеката. Таму, го затекнал празниот рабој, но плашејќи се да не биде прогласен за неспособен, почнал да се воодушевува на облеката. Најпосле, царот ја облекол новата облека на денот кога се одржувала голема свеченост. Всушност, тој излегол надвор сосема гол, но сите граѓани со восхит зборувале за облеката. Тогаш, едно дете извикало дека царот е гол и дури тогаш луѓето се ослободиле и јавно ја искажале вистината - дека царот е гол.
Ерса (месечина)

Ерса (или Јупитер LXXI, првично: S/2018 J 1) — надворешна месечина на Јупитер. Откриена е од американскиот астроном Скот Шепард и неговата екипа на 11 мај 2018 г. и објавена на 17 јули истата година преку службениот распис на Центарот за мали планети.
Пречникот на телото изнесува околу 3 км, а оној на орбитата е 11.483.000 км; има орбитален наклон од 30,61°. Член е на Хималиината група на тела.
1 Име
Месечината го добила името во 2019 г. според Ерса, старогрчка божица на росата, ќерка на Зевс и Селена; месечината Херса (Јупитер L) е исто така наречена по оваа божица. Името е изгласано на конкурс приреден од Карнегиевиот институт на Твитер, при што добар дел од гласачите биле ученици од разни земји.
left
Спомен-куќа на Татарчеви

Спомен-куќата на Татарчеви или Спомен-куќата на Христо Татарчев — спомен-куќа во Ресен, роден дом на револуционерот Христо Татарчев. Оваа спомен-куќа е прогласена за споменик на културата и е заштитена со закон. Таа е под јурисдикција на Заводот и музеј - Битола. Градбата е со површина од 280 м<sup>2</sup> и во него се наоѓаат изворни предмети од куќата на семејството Татарчеви од крајот на 19 и почеток на 20 век, а исто така е изложена и музејска поставка која содржи предмети, осум восочни фигури и сликарски композиции.
1 Историја
1.1 Како дом на Татарчеви
Христо Татарчев (1869-1952) е роден во куќата, и како лекар по занимање, во неа имал ординација. На 15 август 1984 година (стар стил; 28 август нов стил) бил одржано т.н. Ресенско советување на МРО.
1.2 Како спомен-куќа
Градбата во 2004 година била урната.
Во мај 2014 година, Министерството за култура го најавило градењето на спомен-куќата. Надлежен за изградбата бил Заводот и музеј - Битола. На 4 април 2016 година, била отворена новата градба.
2 Изложбен материјал
Музејот има свилени експонати кои се помал дел од над 70 архивски материјали. Дел од материјалите се оригинали стари повеќе од еден век, а има и фотокопии на хартија. Има факсимили од Татарчев, писма, разгледници, телеграми. Меѓу нив е и првата страница од докторската дисертација на Христо Татарчев и неговиот животопис кој бил објавен на последната страница од трудот. Изложени се и дописни картички што ги праќал до неговото семејство од Торино, Италија. Зачувана е и изворната заклетва на Организацијата. Таму се сместени восочни фигури од осум револуционери: Христо Татарчев, Дамјан Груев, Анастас Лозанчев, Атанас Мурџев, Георги Пешков, Трајко Китанчев, Андреј Љапчев и Симеон Радев.
3 Галерија
Хорватово ѕвонче

Хорватово sвонче (науч.: ''Edraianthus horvatii'') — локален ендемичен вид растение во Националниот парк Галичица.
1 Опис
Ризомот е долг, кос и во горниот дел покриен со остатоци од изумрени листови. Стебленцата издигнати, поретко исправени или полегнати.
1.1 Листови
На розетата 1-3 x 1–2 mm, од долната страна влакнести, а по работ трепчести и со заострен врв. Листовите на стеблото 1-2 x 1-2mm, одоздола влакнести и по работ трепчести.
1.2 Цветови
Брактеите округли, јајцевидни или јајцевидно-ланцетни, надворешните малку подолги, а внатрешните кратко заострени, 5-10 x 2–3 mm, од надворешната страна влакнести. Чашката 3–7 mm,влакнеста. Венчето сино или сино-виолетово, цилиндрично sвончевидно, 1-1,5 mm долго, слабо, влакнесто.
1.3 Плод
Најчесто двограден. Семенките јајцевидни, околу 1 x 0,6 mm.
2 Екологија
Екосистемите на планинските пасишта на карбонатни супстрати од редот Astragalo- Acanthometalia Horv. 60, поретко и во заедниците на пукнатини на варовнички карпи од сојузот Ramondion nathaliae Horv.
3 Распространетост
Алпскиот и субалпскиот појас на варовничките планински масиви во јужна Македонија, северна Грција и источна Албанија.
*Стара Галичица; во околината на „Казанот”, на варовнички карпи. 2080 m (leg. K. Micevski) (MKNH)
*Стара Галичица; во појас на високопланински пасишта, на варовнички камењари и карпи, 1800–290 m (leg. K. Micevski) (MKNH).
Пандија (месечина)

Пандија (или Јупитер LXV, првично: S/2017 J 4) — надворешна месечина на Јупитер со пречник од 3 км.
1 Откривање
Откриена е од американскиот астроном Скот Шепард и неговата екипа во 2017 г. но објавена дури на 17 јули 2018 г. преку службениот распис на Центарот за мали планети.
2 Име
Месечината го добила името во 2019 г. според Пандија, старогрчка божица на полната месечина, ќерка на Зевс и Селена. Името е изгласано на конкурс приреден од Карнегиевиот институт на Твитер, по предлог на основци од селото Ланивет во Корнвол, Англија. Го избрале името „Пандија“ бидејќи пандата е симбол на нивното училиште и бидејќи селото порано испорачувало бамбус за панда во Лондонската зоолошка градина.
Таа е напраден член на надворешниот дел од Хималиината група, кои имаат имиња што завршуваат на ''-а''.
3 Орбита
Месечината кружи по голема полуоска од 11.525.000 км при наклон од 28,15°.
Цвијиќев шафран

Цвијиќев шафран (науч.: ''Crocus cvijicii'') е локален ендемичен вид растение во национален парк Галичица.
1 Опис
Телото на туниката фино кончеста, мрежеста.
1.1 Листови
2-4, 1, 5-3 mm широки, присутни при цветањето.
1.2 Цветови
Единечни, темно кремави до портокалово-жолти; запците влакнести. Предлист отсуствува. Брактеа и брактеола присутни, повеќе или помалку долги колку цевката на перијантот. Цевката на перијантот 1,5-3,5 cm, белузлава или ретко пурпурна; сегментите 1,5 x 0,6-0,9 cm, јајцевидно ланцетни, тапи. Антерите портокалово-жолти. Столпчето портокалово, скоро еднакво на прашниците, нејасно поделено на три стигмални гранки.
1.3 Плод
Елипсовидна кутијка долга 1-1,5 cm; семенките скоро топчести, со јасни строфиоли, црвено-кафеави.
2 Екологија
Околу снежници, на варовничка подлога, во субалпскиот појас.
3 Распространетост
*Галичица: Стара Галичица, по варовнички камењари. 1800-2030 m. (leg. K.Micevski)
*Галичица: на варовнички камењар под точилото. (leg. K.Micevski)
Златко Ѓелески

Златко Ѓелески – македонски писател, филмски, музички и книжевен критичар.
1 Животопис
Ѓелески завршил основно и средно училиште во Кичево, а дипломирал на катедрата за општа и компаративна книжевност при факултетот „Блаже Конески“ во Скопје во 2010 година.
Од 2011 година, Ѓелески е водител на филмската радио-емисија „Danse Macabre“ на „Канал 103“, а од 2020 година ја води специјализираната емисија за ТВ-серии „ТВ 103“. Освен тоа, тој е организатор на ревијата на хорор-филмови „Мрак Фест“, а одговорен е и за музичките изданија на „Мрак“.
Ѓелески бил член на жири-комисиите на филмските фестивали: „Синедејс“, „Македокс“, „Филмај“, „Мобил фестивал“, „Филозофски филмски фестивал“ „Фестивал на планински филм ЕХО“ и „Флипбук филм фестивал“. Од 2017 и 2018 година е водител на емисиите „Видеологија“ и „Ревизија“ (на YouTube), а исто така, организира и мултимедијални забави со „Доминион Евентс“. Член е на жири комисијата на музичкиот фестивал „Лузер фест“ во 2022 година. Селектор е на македонската филмска селекција на фестивалот „Winter Apricots“ во 2022 година.   Модерира проекции во склоп на фестивалите „Синедејс“ и ИФФК „Браќа Манаки“.
Покрај тоа, тој е член на Здружението за филм и филмска едукација „Крацери“, а во 2022 година бил селектор на Филмскиот фестивал на краток жанровски филм „Крацери“, организиран од истоименото здружение.
Во јули 2023 година станал член на Националната секција од Меѓународната федерација на филмски критичари (FIPRESCI).  
2 Творештво
Ѓелески има објавено три збирки раскази: „Морбидизам“ (2013) „Колекционерот на страв“ (2015) и „Понор“ (2019). Неговите раскази се преведени и објавени на српски јазик, во неколку балкански антологии. Расказите му се наградени на неколку натпреварувачки конкурси и објавени во различни списанија и збирки, како што е расказор „Отпушок“, објавен во збирката „Очудувања 1-2“ (2018).
Од 2008 година, Ѓелески се занимава и со филмска критика, како уредник и издавач на списанието „''Кошмар''“.“ Дигиталните филмски рецензии ги објавува на веб-страницата „Мувис.мк“, музичките на „Плагијат“, а неговите филмски рецензии објавени во печатена форма во неколку дневни весници и списанија, како: „Граѓански“, „Кинопис“, „Филм плус“, „Филмски печат“, „Стожер“ итн. Во 2021 година била објавена неговата прва збирка на филмски есеи и рецензии „Видеологија (2019-2020)“.
Исто така, тој е режисер на краткометражните филмови „Од другата страна“ од 2013 година и „Мемоари“ од 2015 година, асистент во пост-продукцијата на краткометражниот филм „Центроид“ во 2022 година. Во 2023 година го напиша сценариото и го режира третиот краток игран филм „Слобода“.
3 Награди
Добитник е на наградата за најдобра филмска критика на 12-тото издание на филмскиот фестивал „Синедејс“ во 2013 година.
4 Библиографија
* Морбидизам, (збирка раскази) 2013 година*Колекционерот на страв, (збирка раскази) 2015 година
*Понор, (збирка раскази) 2019 година
*Видеологија (збирка филмски есеи и рецензии) 2021 година*Мастерклас (збирка разговори со домашни режисери) 2022 година*Видеологија 2 (збирка филмски есеи и рецензии) 2023 година.
Жоао Феликс

Жоао Феликс Секеира ( [ˈɐ̃uˈɐ̃w ˈfɛliks] ; роден на 10 ноември 1999 година) — португалски фудбалер, напаѓач на Барселона, на заем од Атлетико Мадрид и на португалската репрезентација.
Тој е познат по својата брзина, завршна обработка, креативност, акробатски способности, техника и дриблинг, а може да игра и како крилен напаѓач или офанзивен играч за врска.
Славејот (сказна од Х.К. Андерсен)

„Славејот“ (дански: ''Nattergalen'') — сказна на Ханс Кристијан Андерсен од 1843 година.
1 Содржина
Во Кина, царот имал голем дворец со уште поголема градина која се протегал до шумата крај морскиот брег. Во шумата живеел еден славеј кого често го слушал рибарот кој живеел во близината. Постепено, неговата преубава песна го привлекло вниманието на сите луѓе и набргу дури почнале да пишуваат и книги за него. Така, еден ден, читајќи таква книга, царот дознал дека во неговата градина живее славеј кој пее убаво и наредил да му го донесат. Меѓутоа, управникот на дворецот и другите дворјани немале чуено за славејот и не знаеле каде живее тој. Сепек, девојката која работела во кујната ги довела до шумата во која живеел славејот и му кажала дека царот имал желба да го слушне неговото пеење. Славејот се согласил и така го однеле во дворецот. Таму, штом почнал да пее, тој ги воодушевил сите присутни, а царот бил многу задоволен и така славејот останал да живее во дворецот каде кон него се однесувале со големи почести. Меѓутоа, еден ден, царот добил подарок од јапонскиот цар - механички славеј, украсен со скапоцени камења. Царот и дворјаниет биле воодушевени од подарокот. На почетокот, механичкиот и вистинскиот славеј пееле заедно, но нивното пеење не било усогласено така што потоа пеел само вештачкиот славеј. Додека сите му се воодушевувале на механичкиот славеј, кој постојано ја пеел истата песна, вистинскиот славеј побегнал надвор. Поради тоа, тој бил прогонет од царството, додека механичкиот славеј ги уживал сите почести. По една година, механичкиот славеј се расипал. Часовничарот успеал да го поправи, но оттогаш, тој пеел само еднаш годишно. така поминале пет години и царот се разболел. Додека тој лежел тешко болен, сите го прежалиле и веќе избрале друг цар. Еден ден, болниот цар имал привидение: смртта му седела на градите, а пред него се појавувале сите негови добри и лоши дела. Тогаш, под прозорецот се појавил славејот, кој слушнал за болеста на царот и дошол да го утеши со својата песна. Благодарение на неговото пеење, привиденијата исчезнале, смртта ја напуштила собата, а царот оздравел. Славејот му ветил на царот дека одвреме-навреме ќе доаѓа за да му пее при што ќе му кажува што се случува во царството. Утредента, коаг слугите влегле во собата мислејќи дека царот е мртов, тие се вџашиле кога царот ги поздравил со: „Добро утро“.
Јовче будалчето

„Јовче будалчето“ (дански: ''Klods-Hans'') — сказна на Ханс Кристијан Андерсен од 1855 година.
1 Содржина
Во едно село си живеел стар благородник кој три сина - двајцата биле многу учени, додека најмалиот бил будалче. Кога кралската ќерка објавила дека ќе се омажи за оној кој знае паметно да разговара со неа, двајцата синови почнале да се подготвуваат со намера да го прифатат предизвикот. По осумдневни подготовки, тие тргнале кон кралскиот дворец, но тогаш за повикот разбрал и будалестиот Јовче кој, исто така, посакал да добие можност да се покаже пред принцезата. Бидејќи татко му одбил да му даде коњ, Јовче го јавнал јарецот и заминал кон кралскито дворец. Патем, тој нашол мртва чавка и стар, искршен дрвен чевел, па ги зел со себе, а џебовите ги наполнил со брбушките на јарецот. Кога гордо им ги покажал своите работи, неговите браќа го исмеале. Набргу, браќата стигнале пред дворецот каде веќе чекале многу кандидати за женидба со принцезата, но таа ги одбила сите. Кога браќата дошле на ред да разговараат со кралската ќерка, тие се збуниле и не знаеле да кажат ништо паметно, па таа била незадоволна од нив. Тогаш се појавил Јовче, кој ѝ ги покажал на принцезата своите работи и така ја орасположил и таа решила да се омажи со него.
Принцезата на зрно грашок

„Принцезата на зрно грашок“ (дански: ''Prinsessen paa Ærten'') — сказна на Ханс Кристијан Андерсен од 1835 година.
1 Содржина
Еден принц сакал да се ожени, но барал вистинска принцеза. Тој го обиколил целито свет, но никако не можел да најде соодветна невеста, зашто на сите принцези им недостасувало по нешто. Една вечер, додека надвор беснеел пороен дожд, некој почнал да тропа на портата на дворецот. Кралот отворил и здогледал девојка која побарала преноќиште, но тврдела дека е вистинска принцеза. Тогаш, умната кралица ја наместила постелата со 20 душеци и 20 перници, а најдолу ставила едно зрно грашок. Утредента, кога ја прашале принцезата како спиела, таа се пожалила дека не ѝ било удобно, зашто под постелата имало нешто. Така, сите се убедиле дека таа е вистинска принцеза и принцот се оженил со неа, а зрното грашок го однеле во музејот.
Томоросов различник

Томоросов различник (науч.: ''Centaurea tomorosii'') — местен ендемичен вид растение во Националниот парк Галичица.
1 Мониторинг
Томоросовиот различник е строго заштитен вид во Македонија и локален ендемит (стеноендем) со мала популација и исклучително ограничено распространување во паркот (на врвот Томорос и околните падини). Со теренското мерење се регистрирал вкупниот број единки (бусени) кои биле во фаза на цветање или биле прецветани.
Огнилото

„Огнилото (дански: ''Fyrtøjet)'') — сказна на Ханс Кристијан Андерсен од 1835 година.
1 Содржина
Додека се враќал од војната, еден војник сретнал вештерка на патот, која му кажала да влезе во едно шупливо дрво каде се крие големо богатство. Тој влегол во дрвото и видел три соби при што во секоја од нив имало по еден ковчег полн со бакарни, сребрени и златни пари, а пред секок ковчег седело по едно страшно куче. Со помош на шамијата на вештерката, војникот ги скротил кучињата и зел многу пари, како и едно старо огнило кое го барала вештерката. Бидејќи таа не сакала да му каже зошто служи огнилото, тој ја убил, а потоа заминал во еден град. Таму, војникот разбрал за принцезата која била затворена во дворецот, зашто ѝ било претскажано дека ќе се омажи за обичен војник. Војникот живеел раскошен живот и набргу ги потрошил сите пари, па бил принуден да се пресели во мала мансарда. Таму, тој се сетил на огнилото и кога го запалил, пред него се појавило едно од трите кучиња, кое му донело многу пари. Така, војникот сфатил дека огнилото е волшебно, па повторно станал богат. Една ноќ, тој ја посакал принцезата и го испратил кучето да му ја донесе, а тој ја бакнал. Утредента, принцезата им раскажала на родителите дека сонувала чуден сон. Следната ноќ, војникот ја повторил истата работа, но овојпат една дворјанка го следела кучето и открила каде оди принцезата. Таа ставила крст на портата од куќата, но кучето ставило таков знак на сите куќи, па утредента кралот и кралицата не можеле да ја најдат куќата каде преноќила принцезата. Сепак, крлаицата направила кесе и го наполнила со прав, па кога следниот пат кучето ја грабнало принцезата, на патот до куќата се истурала правта и така го откриле војникот. Поради тоа, тој бил затворен и осуден на смртна казна. Додека го чекал извршувањето на пресудата, крај затворот поминал еден чевларски момок, кој на војникот му го донел огнилото. Пред да го обесат, војникот побарал да му ја исполнат последната желба - да испуши една цигара. Кралот се согласил, но тогаш војникот го запалил огнилото и веднаш се појавиле трите кучиња. Тие ги нападнале кралот и војниците така што војникот го поставиле за крал, а тој ја зел принцезата за жена.
Маерова непета

Маерова непета (науч.: ''Nepeta ernesti-mayeri'') — локален ендемичен вид растение во Националниот парк Галичица.
1 Зачувување
Маеровата непета е строго заштитен вид во Македонија и редок вид со исклучително мала популација и ограничено распространување во национален парк Галичица. Маеровата непета во Македонија единствено се среќава тука, а во Националниот парк Галичица е со исклучително мала популација и со ограничено распространување на само три локалитети. Поради ароматичната содржина на изданоците, популацијата на овој вид е под притисок од неовластено собирање. Поради тоа стручниот тим на НП Галичица презел мерки за собирање на семенски материјал кој што подоцна ќе биде искористен за вештачко засејување (размножување).
Охридско каранфилче

Охридско каранфилче (науч.: ''Dianthus ochridanus '') — локален вид ендемско растение во Национален парк Галичица. Тоа е многугодишно растение познато само за планината Галичица.
1 Опис
Од основата на растението вертикално се издигнуваат многубројни цветни гранчиња. Стебленцата се високи 15–20 cm, скоро круглести,сивкаво зелени,со тенки како точка многу ситни брадавички и секогаш со по еден цвет на врвот. Цветните гранчиња со 4-5 пара листови.
1.1 Листови
Листовите сивозелени, рапави:базалните листови линејни, 1-1,2 mm широки, со 3 жили, плоскати или здиплени заострени, по работ ситно напилени; стеблените листови линеjни,со 3 жили,обично наполу покуси од интернодиумите; лисните ракавци 1,2–2 mm долги , 1,5-2 пати подолги од пречникот на стебленцето, црвеникави или со црвеникави точки.
1.2 Цвет
Цветовите поединечни. Чашкините лушпи 6, јаки, кожести, елиптични или обратноовални, голи во основата црвени, одеднаш стеснети во зелен, во основата широк, кус, (2)3–4 mm долг осил. Чашката 17–18 mm долга, 4mm широка, гола, долната половина пурпурна, а горната зелена; чашкините запци триаглести, 6 mm долги, обично пурпурни, по работ со цилии. Ламината на венечните ливчиња 7–8 mm долга, 8 mm широка, црвена, назабена, во основата влакнеста.
2 Екологија
По варовнички камењари во субалпскиот појас.
Ананкина група

Ананкина група — група повратни неправилни месечини на Јупитер кои следат слични орбити како онаа на месечината Ананка и се смета дека имаат заедничко потекло.
Нивните големи полуоски (оддалеченост од Јупитер) се движат помеѓу 19,3 и 22,7 Гм, орбиталните наклони им изнесуваат од 145,7° до 154,8°, а орбиталната занесеност им е од 0,02 до 0,28.
Основни членови на групата се следниве (негативниот период означува повратна орбита):
Име Пречник(км) Период(денови)
Ананка, 28, -623,59
Праксидика, 7, -609,25
Јокаста, 5, -640,97
Харпалика, 4, -634,19
Тиона, 4, -603,58
Еванта, 3, -602,81
Ефимија, 2, -628,06
Меѓународниот астрономски сојуз ги задржува имињата кои завршуваат на ''-e'' (во меѓународен облик) за сите повратни месечини, вклучувајќи ги членовите на оваа група.
1 Потекло
Се смета дека Ананкината група настанала кога еден астероид бил зафатен од Јупитер и потоа распарчен кога се судрил. Овој став се должи на тоа што расејувањето на средната вредност на орбиталните параметри кај основните членови е многу мало и се должи на мал брзински импулс (15 < δV < 80 м/с), што укажува на еднен судар и разбивање.
Според големината на месечините, првобитниот астероид можеби имал пречник од 28 км. Бидејќи вредноста е блиска на приближниот пречник на самата Ананка, веројатно е дека матичното тело не било многу пореметено.
Заклучоците од фотометриските проучувања одат во полза на претпоставката за заедничко потекло: три месечини во семејството (Харпалика, Праксидика и Јокаста) имаат слична сива боја (просечни бојни показатели: B−V = 0,77 и V−R = 0,42), а самата Ананка е на границата помеѓу сива и светлоцрвена боја.<sup>1</sup>Оскулирачките орбитални параметри на неправилните месечини на Јупитер значајно се менуваат за кратки интервали поради големото растројување од Сонцето. На пример, забележани се промени од 1 Гм во големата полуоска за 2 години, 0,5 во занесеност за 12 години и дури до 5° за 24 години.
Средните орбитални елементи се просеци прсметани со бројчено толкување на тековните елементи во долг временски период, кој служи за утврдување на динамичките семејства.
Надвозник

Надвозник — мост над вкрстувањето на две сообраќајници (патнички или железнички) со кој едната сообраќајница, крената над земјата, се преведува над другата, која лежи на нивото на земјата. Со тоа се овозможува непречен сообраќај на двете сообраќајници.
Надвозник е всушност дел од патот што поминува над патишта, пруги, пешачки патеки или велосипедски патеки. Градбата каде поминува патот под надвозникот се нарекува подвозник.
Во случај на надвозници, важна особеност е дозволеното оптоварување или тежина што треба да се напише на сообраќајниот знак пред надвозникот. Дозволеното оптоварување е важно за возилото да не го оштети надвозникот со својата тежина.
1 Поврзано
* Подвозник
Валетудо (месечина)

Валетудо (или Јупитер LXII, првично S/2016 J 2) — месечина на Јупитер. Откриена е од американскиот астроном Скот Шепард и неговата екипа од податоците добиени со Магелан-Бадеов телескоп (6,5 м) во опсерваторијата „Лас Кампанас“ во 2016 г., но објавен дури на 17 јули 2018 г. во службениот распис на Центарот за мали планети, каде биле објавени уште девет новооткриени Јупитерови месечини. Освен податоците од „Лас Кампанас“, во изворната се наведуваат и податоци добиени од телескопот „Џемини Север“ (8,1 м) („Мауна Кеја“), како и рефлекторскито телескоп на Меѓуамериканската опсерваторија „Серо Тололо“ (4 м).
1 Особености
Месечината има пречник од околу 1 км и кружи околу Јупитер на растојание од 19 милиони километри. Има наклон од 34° и занесеност од 0,222. Оди по напредна орбита која ја завршува за година и пол, но ги пресекува патеките на неколку други месечини кои имаат повратни орбити и претставуваат опасност за судири во иднина.
2 Име
Валетудо ја носела првичната ознака сè додека не добила име во 2018 г. Името ѝ е дадено по Валетудо, римската божица на здравјето и чистотата и правнука на Јупитер. Одобрено е од МАС на 3 октомври 2018 г.
Хималиина група

Хималиина група — група напредни неправилни месечини на Јупитер кои следат слични орбити како онаа на месечината Хималија и се смета дека имаат заедничко потекло.
Групата има неколку члена (подредени по близина до Јупитер):
Име Пречник(км) Период(денови)
Леда, 21,5, 241,33
Хималија, 139,6(150&thinsp;×&thinsp;120), 248,47
Ерса, 3, 250,40
Пандија, 3, 251,77
Елара, 79,9, 258,48
Лизитеја, 42,2, 258,58
Дија, 4, 276,00
Американскиот астроном Скот Шепард во 2017 г. открил уште две можни месечини од групата, но тие биле пребледи (>24 св) за да се проследат и потврдат како такви.
Меѓународниот астрономски сојуз ги задршува имињата кои завршуваат на ''-а'' (во меѓународен облик) за месечините од оваа група, што го означува напредното движење на тие тела во однос на Јупитер, кој е нивниот гравитациски стожер.
1 Особености и потекло
Нивните големи полуоски (оддалеченост од Јупитер) се движат помеѓу 11,15 и 11,75 Гм, орбиталните наклони им изнесуваат од 26,6° до 28,3°, а орбиталната занесеност им е од 0,11 до 0,25. Сите кружат напредно.
Групата е мошне еднообразна по физички изглед и сите месечини имаат неутрални бои (бојни показатели B−V = 0,66 и V−R = 0,36), слични на астероидите од типот C. Имајќи ја предвид ограничената расеаност на орбиталните параметри и спектралната еднородност, предложено е дека групата може да биде остаток од распарчување на астероидод главниот астероиден појас. Првобитниот астероид веројатно имал пречник од 89 км, само малку поголем од Хималија, коај задржува околу 87 % од неговата маса. Ова би значело дека астероидот не бил многу пореметен.
Бројчените интеграции упатуваат на голема веројатност за суриди меѓу членовите на групата долж животниот век на Сончевиот Систем (просечно 1,5 судири меѓу Хималија и Елара). Покрај тоа, истите симулации покажуваат прилично голема веројатност за судири на напредните и повратните месечини (на пр. Пасифаја и Хималија имаат судирна веројатност од 27 % во рок од 4,5 милијарди години). Затоа, постои претпоставка дека денешната група може да е последица од понова и побогата историја на судири меѓу овие месечини наспроти едно распарчување како кај Кармината и Ананкината група.
Пасифаина група

Пасифаина група — група повратни неправилни месечини на Јупитер кои следат слични орбити како онаа на месечината Пасифаја и се смета дека имаат заедничко потекло.
Нивните големи полуоски (оддалеченост од Јупитер) се движат помеѓу 22,8 и 24,1 милиони километри (ист опсег како Кармината група), орбиталните наклони им изнесуваат од 144,5° до 158,3°, а орбиталната занесеност им е од 0,25 до 0,43.
Основни членови на групата се следниве (негативниот период означува повратна орбита):
Име Пречник(км) Период(денови) Белешка
Пасифаја, 57,8, −722,34, најголем член и прототип
Синиопа, 35, −777,29, црвена боја
Калироја, 9,6, −787,43, црвеникава боја
Мегаклита, 5, −747,09, црвеникава боја
Автоноја, 4, −719,01
Евридома, 3, −722,59
Спонда, 2, −734,89
Меѓународниот астрономски сојуз ги задржува имињата кои завршуваат на ''-e'' (во меѓународен облик) за сите повратни месечини.
1 Потекло
Се смета дека Пасифаината група настанала кога еден астероид бил зафатен од Јупитер и потоа распарчен кога се судрил. Првичниот астероид не бил многу пореметен: пресметано е дека тоа тело имло пречник од 60 км, што е приближно исто со Пасифаја; таа задржува 99 % од изворната маса. Меѓутоа, доколку во оваа група припаѓа и Синопа, тогаш соодносот би бил доста помал (87 %).
За разлика од Кармината и Ананкината група, теоријата за настанок со еден удар не е прифатена кај сите стручњаци. Ова е бидејќи Псаифаината група, иако слична по голема полуоска, е пошироко распрсната во наклонот. Друга можност е Синопа да не е дел од остатоците на тој судир, туку да била посебно зафатена. Различните бои на телата (сива кај Пасифаја, светлоцрвена кај Калироја и Мегаклита) исто така упатуваат на тоа дека групата има посложено потекло отколку еден удар.
Јанош Хан

Јанош Чаба Хан (роден на 15 март 1995 година) ― унгарски фудбалер, кој моментално игра за ФК Пакши.
1 Меѓународна кариера
На 1 јуни 2021 година, Хан бил вклучен во последниот состав од 26 лица, кој ја претставувал Унгарија на презакажаниот турнир на Европското првенство 2021. Тој дебитирал за Унгарија во пријателскиот натпревар со победа над Кипар со 1-0 на 4 јуни 2021 година.
Ефимија (месечина)

Ефимија {или ''Евфема''; Јупитер LX, првично наречена — надворешна месечина на Јупитер со пречник од 2 км.
1 Откривање
Откриена е од екипа во 2003 г. астрономи на Хавајскиот универзитет под водство на Скот Шепард. Месечината се изгубила по откривањето во 2003 г. и повторно забележана во 2017 г. по што ѝ била дадена трајна ознака.
2 Име
Месечината го добила сегашното име во 2019 г. по битието Ефимија од старогрчката митологија, кое е дух на добрите предзнаци, пофалбата, одобрението, победничките извици и ракоплескањето, ќерка на Хефест и Аглаја, внука на Зевс. Предлогот е даден на Твитер, во конкурс приреден од Карнегиевиот институт, на кој е усвоено и името на месечината Филофросина.
3 Орбита
Ефимија кружи околу Јупитер на просечно растојание од 19.6 Гм и прави едно свртување за 628,06 дена. Има наклон од 146° кон еклиптиката (146° кон Јупитеровиот екватор) и оди во повратна насока со занесеност од 0,2507. Ѝ припаѓа на Ананкината група на повратни неправилни месечини кои кружат околу Јупитер на оддалеченост од 19,3 до 22,7 Гм со наклон од околу 150°.
Зеки Челик

Мехмет Зеки Челик (роден на 17 февруари 1997 година) ― турски професионален фудбалер кој игра на позицијата десен бек за клубот Лил во Лига 1 и националната репрезентација на Турција.
1 Професионална кариера
Роден во Бурса како најмало од 9 деца, Челик поминал низ младинската академија на Бурсаспор и станал професионалец во 2015 година. Тој потпишал на позајмица со Караџабеј Бирлиспор во 2015 година.
Во 2016 година, тој се приклучи на Истанбулспор. Неговиот добар настап со Истанбулспор му донел повик во сениорската фудбалска репрезентација на Турција во 2018 година, и покрај тоа што играл во ТФФ Првата лига (Втора турска лига по ранг).
На 8 јули 2018 година, Челик потпишал со ФК Лил на петгодишен договор. Челик го направил своето професионално деби со Лил во победата од 3:1 во Лига 1 победа над Стад Рен на 11 август 2018 година.
2 Меѓународна кариера
Челик го имал своето професионално деби за фудбалската репрезентација на Турција во пријателски натпревар од 1:1 со фудбалската репрезентација на Русија на 5 јуни 2018 година.
3 Почести
Лил
* Лига 1: 2020/21
Марко Бизот

Марко Бизот (роден на 10 март 1991 година, во Хорн) ― холандски фудбалер, голман на .
1 Кариера
1.1 Ајакс
Роден во Хорн, Холандија, Марко Бизот ја започнал својата кариера во раната младост за СВ Вестфризен во Звааг, Холандија. Ова е местото каде што бил откриен на десетгодишна возраст и донесен во младинската академија на Ајакс во 2000 година, од каде што започнал на Е-младинските нивоа. Тој бил приклучен во резервниот клуб на Ајакс, Јонг Ајакс за сезоната 2010/11, каде што добил големо време на игра под тренерите Питер Хаустра и Фред Грим. По успешната сезона со Јонг Ајакс, Бизот доби продолжување на договорот и бил позајмен во Камбур во холандскиот Ерсте Дифизи за сезоната 2011/12, со цел да стекне искуство и да се докаже како играч.
1.2 Хронинген
На 14 јуни 2012 година, Ајакс и Хронинген се договориле за директен трансфер на Бизот. Бизот бил развиен во солиден голман Ередифизи и одиграл 50 натпревари во две сезони за екипата.
1.3 Генк
На 22 јуни 2014 година било објавено дека Хронинген го продал Бизо на белгиски Генк. Тој потпишал договор на три години.
1.4 АЗ Алкмар
На 10 мај 2017 година, Бизот потпишал договор во АЗ Тој бил избран за замена на Тим Крул, кој се врати во Њукасл Јунајтед после истек на позајмица. Бизот ги одигра сите 40 службени натпревари во следната сезона и заиграл на финалето на Купот на ТОТО КНВБ. По летото, тој останал доследен на повеќето натпревари без примен гол досега во Ередивизие. На февруари 2020 година го продолжи договорот до средината на 2022 година.
2 Меѓународна кариера
Бизот го стекнал првиот целосен меѓународен повик во првиот тим на Холандија на Роналд Куман во март 2018 година. Дебитирал на пријателскиот натпревар против Шпанија на 11-ти ноември 2020 година.
Астероид од типот S

Астероиди од типот S — астероид од спектрален тип кој се одликува со силициум-диоксиден (каменест) минералошки состав. Околу 17 % од астероидите се од овој тип, што ги прави втори по застапеност по јаглеродните (тип C).
1 Особености
Ваквите астероиди обично имаат албедо од 0,20 и се умерено сјајни, сочинети претежно од железни и магнезиумски силикати. Преовладуваат во внатрешниот дел на астероидниот појас во рамките на 2,2 ае, а чести во средиштето на појасот до 3 ае, но понатаму стануваат поретки. Најголем е 15 Евномија (широк 330 км), по што следат 3 Јунона, 29 Амфитрита, 532 Херкулина и 7 Ирида. Најголемите од нив се видливи со двоглед 10×50; насјајниот (7 Ирида) понекогаш надминува +7,0 во сјајност, што му дава најголема величина од сите астероиди освен необично отсјајната 4 Веста.
Нивниот спекатар има умерено стрмна косина на бранови должини помали од 0,7 микрометри (μм), со умерени до слаби впивни особини околу 1 и 2 μм. Впивноста од 1 μм го означува присуството на силикати (каменест минерали). Наретко има широка, но плитка впивна особина сосредоточена околу 0,63 μм. Составот на овие астероиди е сличен на низа каменести метеорити кои делат слични спектрални особености.
2 Класификација
2.1 Класифијација по SMASS
Во класификацијата по SMASS, неколку начелно „каменести“ типови на астероиди се ставаат заедно во поширока група S, опфаќајќи ги следниве типови:
* Тип A
* Тип K
* Тип L
* Тип Q
* Тип R
* „јадрен“ тип S за астероиди со спектри најтипични за групата S
* Типови Sa, Sk, Sl, Sq и S кои опфаќаат преодни тела меѓу јадрениот тип S и типовите A, K, L, Q и R. Целиот склоп на S-астероиди е спектарски посебен од јаглеродната група C и често металната група X.
2.2 Толенова класификација
Во Толеновата класификација, типот S е мошне широка група која ги содржи сите типови од групата по SMASS освен A, Q и R, кои имаат особено изразени „каменести“ впивни особини околу 1 μм.
2.3 Каменести астероидни семејства
Поважни каменести астероидни семејства со нивните типични албеда се:* Евномиино семејство (0,21)
* Еосово семејство (0,14)
* Коронидино семејство (0,24)
* Нисино семејство (0,20)
* Флорино семејство (0,24)
* Фокеино семејство (0,23)
3 Поврзано
* Спектрална класификација на астероидите
* Астероид од типот X
Кармина група

Кармина група група повратни неправилни месечини на Јупитер кои следат слични орбити како онаа на месечината Карма и се смета дека имаат заедничко потекло.
Нивните големи полуоски (оддалеченост од Јупитер) се движат помеѓу 22,9 and 24,1 Гм, орбиталните наклони им изнесуваат од 164,9° до 165,5°, а орбиталната занесеност им е од 0,23 до 0,27 (со еден исклучок).
Основни членови на групата се следниве (негативниот период означува повратна орбита):
Име Пречник(км) Период(денови) Белешки
Карма, 46.7, −693.17, најголем член и прототип
Тајгета, 5, −691.62
Евкелада, 4, −693.02
Ирена, 3, −743.88
Халдена, 4, −759.88
Изоноја, 4, −688.61
Калика, 6.9, −766.61, значително поцрвена од другите
Еринома, 3, −682.80
Етна, 3, −712.04
Кала, 2, −736.55
Паситеја, 2, −711.12
S/2003 J 9 (веројатно), 1, −767.60
Меѓународниот астрономски сојуз ги задржува имињата кои завршуваат на ''-e'' (во меѓународен облик) за сите повратни месечини.
1 Потекло
Многу малата расеаност на средните орбитални елементи меѓу основните членови (групата е одделена за помалку од 700.000 км во големата полуоска и под 0,7° во наклон) упатува на тоа дека Кармината група веројатно некогаш била едно тело кое се разбило во судар. Ова се должи на многу малиот брзински импулс (5 < δV < 50 м/с).
Првобитното тело веројатно било големо колку Карма, со пречник од 46 км; 99 % од масата на групата сè уште е во месечината Карма.
Во прилог на таа теза одат и боите: сите овие месечини се светлоцрвени на изглед, со бојни показатели B-V= 0,76 и V-R= 0,47
и инфрацрвени спектри, слични на астероидите од типот D.
Овие податоци одговараат на изворно тело од хилдското семејство или Јупитеров тројанец.