Географија на Велс

Велс е земја што е дел од Обединетото Кралство и е дел од островот Велика Британија и офшорските острови. На исток граничи со Англија, со Ирското Море на север и запад, и Бристолскиот Залив на југ. Има вкупна површина од 2064100 хектари. Има голем број на офшорски острови, од кои најголем е Англесеј. На копното крајбрежје, вклучувајќи го и Англесеј, опфаќа површина од 1680км. Од 2014 година, Велс имал население од околу 3.092.000, Кардиф е главен град и најголем град и се наоѓа во урбанизираната област на Југоисточен Велс.
Велс има сложена геолошка историја. Крајбрежната рамнина е тесна во северниот и западниот дел на земјата, но поширока на југ, каде што Вале од Гламорган има некои од најдобрите земјоделски земјишта. Експлоатацијата на Јужен Велс за време на Индустриската револуција резултираше со развој на урбаната економија во долините на Јужен Велс и проширувањето на пристанишните градови на Њупорт, Кардиф и Свонси за извоз на јаглен. Во тоа време, исто така, бил развиен и северниот дел на Велс. Економијата во голема мера зависи од земјоделството и туризмот. Климата е под влијание на близината на земјата кон Атлантскиот Океан и преовладувачките западни ветришта, така што има тенденција да биде блага, облачна, влажна и ветровита.
1 Физичка географија
Велс се наоѓа на западната страна на јужна Велика Британија. На север и запад е Ирското Море, а на југ е Бристолскиот Залив. Англиските земји од Чешир, Шропшир, Херефордшир и Глостершир лежат на исток. Поголемиот дел од границата со Англија приближно ја следи линијата на античкиот земјотрес познат како Оффас дике. Големиот остров на Англесеј лежи на северозападниот брег, одделен од копното на Велс.
Поголемиот дел од Велс е планински. Сноудонија на северозапад има највисоки планини, со Сноудон, кој е воедно и највисок врв (1085). На југ од главниот опсег се наоѓаат Аренигс, Кадаир Идрис и Бервинските планини.
Кембриските планини се протегаат од североисток до југозапад и го заземаат најголемиот дел од централниот дел на земјата. Овие планини се повеќе заоблени и повлажни. Во јужниот дел на земјата се наоѓаат Брекон Бикенс во централниот дел на Повис и Црните планини.
Велшката низинската зона се состои од северната крајбрежна рамнина, островот Англси, дел од островот Лин, голем дел од Пембрукшир и јужниот дел на Кармартеншир. Главните реки се Реката Ди, која ја формира границата меѓу Велс и Англија, реката Клив и Реката Конви, кои сите се движат кон север во Ливерпул Беј и Ирското Море. Понатаму, крајбрежјето, Агон Мауддах, Реката Дови, Афон Реидол, Реката Иствит, овие реки течат јужно во Бристол. Делови од Северната река ја формираат границата помеѓу Велс и Англија.
Должината на брегот на копното Велс опфаќа околу 1370км и додавајќи го ова на бреговите на островот Англси и Светиот остров, Англеј, вкупниот е околу 1680км. Кардиганскиот Залив е најголемиот залив во земјата, а езерото Бала е најголемото езеро.
2 Геологија
Геологијата на Велс е сложена и разновидна. Најраните карпести карпи се од Прекембриската ера, и се наоѓаат во Англезе, полуостровот Лин, југозападниот дел на Пембрукшир и во места близу англиската граница.
За време на раниот и средниот ордовик период (485-460), вулканската активност се зголемила. Еден голем вулкански систем, кој беше центриран околу она што сега е Сноудон, емитирал процент на остатоци. Друг вулкан го формирал Робвел Фар во близина на Долгелау. Во овој период, големи акумулации на песок, чакал и кал биле депонирани во јужниот дел на Велс, и тие постепено се консолидирале. Некои од вулканските пепели паднале во морето и формирале големи банки, каде што нестабилните маси понекогаш се лизгале во подлабоката вода, создавајќи подморска лавина. Ова предизвикало голема заматеност во морето, по што честичките почнале да се распаѓаат. Така формираните слоеви се нарекуваат турбидите, и тие се вообичаени во централниот дел на Велс, што е особено очигледно во морските карпи околу Абериствит.
До почетокот на периодот девон (400) морето се повлекувало од Велшкиот басен, бидејќи земјата била задушена од судирот на копнените маси, формирајќи нова палета на планини, велшки каледониди. Стратите биле компресирани и деформирани, а на места, минералите од глина се рекристализираат, развивајќи зрно што овозможува паралелно расцепување, што го олеснува разделувањето на карпите во тенки рамни листови од камен познат под името слате. Во периодот Каробиферус (360-300), ерозијата на планините резултирала со формирање на песочни и мучни камења. Повторното затоплување на јужните и североисточните делови на Велс покрај морето резултирало со депонии на варовник, а екстензивните мочуришта во Јужен Велс довеле до зголемување на депозитите од тресет и евентуалното формирање на јаглен.
За време на пермот, тијасот и јурата (300-150), се случиле уште неколку епизоди на опустинување, слегнување и подигнување, а Велс наизменично бил преплавен од морето кое било издигнато над него. Планините што ги гледаме денес во голема мера ја претпоставуваа нивната сегашна форма во последното ледено доба.
Во средината на 19 век, двајцата истакнати геолози, Родерик Мурчисон и Адам Седгвик ги користеле своите студии за геологијата на Велс да воспостават одредени принципи на стратиграфија и палеонтологија. Од латинското име за Велс, Камбри (изведено од '' Cymru ''), било изведено името на најраниот геолошки период на палеозојската ера, камбриумот. По многу спорови, следните два периода од палеозојската ера, ордовик и силурскиот, биле именувани по пред-римските келтски племиња од Велс, Ордовис и Силурс.
3 Клима
Велс има океанска клима, доминантните ветришта се во јужниот дел на југозападните и западните региони од Атлантскиот Океан. Ова значи дека времето во Велс е генерално благо, облачно, влажно и ветровито. Широките географски варијации во земјата предизвикуваат локализирани разлики во количеството на сонце, врнежи и температура. Врнежите во Велс варираат во голема мера, со највисока просечна годишна сума во Сноудонија и Брекон Бикон, а најниска, во близина на англиската граница. Во Велс, зимските месеци се значително повлажни од летото. Снегот е релативно редок во близина на нивото на морето во Велс, но многу поретко е над ридовите, а височините доживуваат посилни услови во зима отколку послабите делови.
Средните годишни температури во Велс се околу 11 °C на брегот и 9.5 °C во ниско поставените внатрешни области. Станува поладно на поголемите надморски височини, со средно намалување на годишните температури од приближно 0.5 за секоја зголемена надморска височина. Како резултат на тоа, повисоките делови од Сноудонија, имаат годишна температура од 5 °C . Во вечерните часови, најстудените услови се случуваат кога има мал ветер и нема облачно покритие, особено кога земјата е покриена со снег, најниската температура забележана во Велс била во такви услови на Рајдер на Нова Година, 1940, кога температурата паднала до -23,3 °C. Повремено, крајбрежниот дел на Северен Велс доживува некои од најтоплите зимски услови во Обединетото Кралство, со температури до 18 °C, ова е резултат на ветерот Фоен, југозападниот воздух се затоплува додека се спушта од планините на Сноудонија.
Врнежите во Велс се најчесто резултат на доаѓањето на Атлантската клима и се најчести помеfу октомври и јануари низ целата земја. Најсушните месеци обично се април, мај и јуни, а Велс има помалку летни грмотевици од Англија. Врнежите варираат во земјата со највисоки рекорди од најголемите височини. Сноудонија искусува вкупни годишни врнежи над 3000мм, додека крајбрежните региони на Велс и англиската граница може да имаат помалку од 1000м. Комбинацијата на планинските области и атлантските падови може да предизвика големи дождови и понекогаш резултира со поплави. Износот на снежни врнежи варира со надморска височина и енормно од година на година. Во низините, бројот на денови со лежиште на снег може да варира од нула до триесет или повеќе, со просек од околу дваесет во Сноудонија.
Велс е еден од најтоплите делови на Обединетото Кралство. Најсилните ветрови обично се поврзани со атлантските депресии. На југозапад од Пембрукшир се среќаваат едни од најзвучните ветрови. Највисоката брзина на ветерот што некогаш била забележана во Велс на низинско место е 108 км во Роза, на 28 октомври 1989.
4 Користење на земјиштето
Вкупната терестријална површина од Велс опфаќа 2064100 хектари. Земјиштето за употреба во Земјоделството и шумарството во земјата во 2013 година опфаќало 1712845 хектари. 79461 хектари се користат за обработливо земјиште и лоза, за хортикултура, а 1405156 хектари биле искористени за пасење.
Заради засадената површина, земјоделските култури одгледувани во Велс биле за исхрана, јачмен, пченица, пченка, зимски јачмен, други житни култури за комбинирање, маслодајна репка, компир и други култури. Пасиштата претежно биле трајни пасишта, при што само 10% од пасиштата биле под пет години. Во споредба со другите делови на Обединетото Кралство, Велс има најмал процент на обработливо земјиште (6%) и значително помала површина на ридско земјиште од Шкотска (27% против 62%).
5 Природни ресурси
Јужниот дел на Велс сè до Пембрукшир и Кармартеншир на запад, до Блаенау Гвент и Торфаен на исток, а на север лежи во деловите од Флинтшир и Денбигшир. Големи количини на јаглен биле ископувани во Велс за време на Индустриската револуција и порано од дваесеттиот век, по што се намалиле резервите на јаглен, а останатите јами станале неекономични бидејќи странскиот јаглен станал достапен по ниски цени. Последната длабочина во Велс е затворена во 2008 година.
Каменот е ископан во различни делови на Велс, а челикот за варовник е главна индустрија во Северен Велс. Килгвин каменоломот работел во 12-от век, но подоцна Блаенау Фестиниог станал центар на производството.
Велс има потенцијал за производство на нафта и гас на брегот. Гас од шкрилци може да се добие со Хидраулично фрактурирање и постои метан во нерамни јагленови рабови што може да се извлечат. Друг потенцијален извор на гас е подземното контролирано согорување на јагленови споеви за производство на сингас, мешавина од водород, метан и јаглерод моноксид.
Со својот планински терен и обилните дождови, водата е една од најзастапните ресурси на Велс. Земјата има многу вештачки акумулации и Англија ја снабдува со вода, исто така генерира и енергија преку хидроелектрични шеми. Најголемите резервоари, како што се Клаервен, се наоѓаат во Еланската долина, а други значајни текови на вода го вклучуваат езерото Вирви, Талибонт Резервоир и Лин Бријан. Некои од нив се популарни одморалишта за активности на отворено како едрење, кајак, велосипедизам, риболов и лов на птици.
6 Политичка географија
6.1 Границата помеѓу Велс и Англија
Модерната граница меѓу Велс и Англија во голема мера била дефинирана од Законите во Велс Дела 1535 и 1542.
Така била создадена границата помеѓу Велс и Англија, граница која преживеала до денес. Не ја следеше старата линија на Дика Оф, ниту источната граница на велшките епархии, таа ги исклучила областите како што се Озвезри и Евијас, каде велшкиот јазик ќе продолжи да се зборува со векови, области кои не би биле сосема фантастични да се сметаат како "Камбрија иредента". Сепак, со оглед на тоа што целта на статутот била да се вклучи Велс во Англија, локацијата на велшката граница била нерелевантна за целите на нејзините рамки.
Границата никогаш не била потврдена со референдум или ревидирана од Комисијата за граници.
6.2 Локална самоуправа
Велс е поделен на 22 унитарни власти, кои се одговорни за обезбедување на сите услуги на локалната власт, вклучувајќи образование, социјална работа, еколошки и патни услуги. Областите на унитарните власти се познати како "[[Локална влада во Велс.
Во Канцеларијата за национална статистика, локалните власти се групирани со шест главни димензии (демографски, составот на домаќинството, домување, социо-економски, вработување и индустриски сектор). Повеќето локални власти во средишниот и западниот дел на Велс се класифицирани како дел од супергрупата "Крајбрежни и селски". Поголемиот дел од властите во Јужен Велс, [(Флинтшир)] и Рексхам се во супергрупата "Рударство и производство", Кардиф е дел од супергрупата "Градови и услуги", а Вале на Гламорган е дел од "Просперитетна Велика Британија".
7 Демографија
Населението во Велс во 2014 година изнесувало околу 3.092.000, што претставува пораст од 9.600 (0,31%) за разлика од претходната година, што е најспорото зголемување на стапката за секоја земја во Обединетото Кралство. Главната популација и индустриските области во Велс се во Јужен Велс, особено Кардиф, Свонси и Њупорт и соседните долини. Кардиф е главен град и има население од околу 346.000 на пописот во 2011 година. Потоа следеа унитарните власти на Свонси (239.000), Рондда Синон Таф (234.400), Кармартеншир (183.800), Карифили (178.800), Флинтшир (152.500), Њупорт (145.700), Нит Порт Талбот (139.800), Бриџенд (139.200 ) и Рексам (134.800).
Голем дел од велшките жители живеат во помали населби, речиси 20% живеат во села, во споредба со 10% во Англија. Велс, исто така, има релативно мал дел од населението во големите населби, само 26% живеат во урбаните средини со население над 100.000, за споредба, речиси 40% од англиското население живее во урбани средини поголеми од најголемите во Велс. Друга одлика на моделот на населеност во Велс е учеството на населението што живее во најретки рурални области, 15% во споредба со само 1,5% во Англија.
8 Комуникации
Комуникациите во Велс се под влијание на топографијата и планинската природа на земјата, главните железнички и патни правци меѓу Југ и Северен Велс се протегаат на исток и минуваат главно преку Англија. Единствениот автопат во Велс е М4 од Лондон до Јужен Велс, влегувајќи во земјата преку Втората Северна Преселба, минувајќи близу до Њупорт, Кардиф и Свонси и продолжувајќи сè до западот како Понт Авраам пред да продолжи кон северозапад со патот A48 до Кармартен. Патот A40 е главен магистрален пат кој го поврзува Лондон со Бреон и Кармартен.
Кардифскиот аеродром е единствениот аеродром во Велс кој нуди меѓународни редовни летови. Достапни одредишта вклучуваат други делови од Обединетото Кралство, Ирска и делови од континентална Европа. Аеродромот исто така се користи за чартер-летови на сезонска основа. Во 2015 година, околу 1.2 милиони патници го користеа аеродромот.
9 Заштитени обласи
Велс има три назначени национални паркови. Национален парк Сноудонија во северозападниот дел на Велс бил основан во 1951 година како трет национален парк во Велика Британија, по Планинскиот Крај и Езерскиот Крај. Следната година, Националниот парк Пембрукшир бил формиран за заштита на спектакуларните крајбрежни предели на Западен Велс. Националниот парк Брекон Бикенс бил основан пет години подоцна и се протега низ јужниот дел на Ровис, северозападниот дел на Монмутшире и делови од источниот дел на Кармартеншире.
Велс има многу водопади, вклучувајќи и некои од највпечатливите во Обединетото Кралство. Еден таков е Пистил Раер. Тој е формиран како планински поток, паѓа над карпа и го менува карактерот на реката Раход.