Хасан Ахмед Алмреи

Хасан Ахмед Алмреи (роден во Сирија на 1 јануари 1974 година), сириски државјанин, пристигнал во Канада во 1999 година барајќи статус на бегалец. Оттогаш тој е притворен и обвинет за терористички врски и идеологија, поради неговата „репутација... за добивање лажни документи“ и неговата врска со Ибн ал-Катаб по заеднички поминат период за време на Граѓанската војна во Таџикистан. Тој „не го поддржувал Катаб финансиски или на друг начин“, но „се восхитуваше на Катаб... имал слики од Катаб на својот компјутер; и ги посетуваше веб-страниците на чеченските екстремисти“.
Канадската безбедносна разузнавачка служба (КБРС), исто така, тврди дека Алмреј покажал „посветеност на Осама бин Ладен и неговите идеали борејќи се во Авганистан“, иако тој се борел против трупите поддржани од комунистите и ривалските сили во Авганистан помеѓу 1990-1994 година. додека Бин Ладен сè уште живеел во Судан. Тој тврди дека е „грубо стереотипизиран“ да се сугерира дека секоја личност што се борела против Советите во Авганистан мора да го поддржи Осама бин Ладен. Тој тврди дека верува дека Ал-Каеда е „спротивна на учењата на исламот“ и ги нарекува терористичка организација која учествува во неоправдано насилство. Од КБРС пак велат дека неговата улога како војник и во Авганистан и во Таџикистан докажува дека тој сепак верува во „пиштоли и насилство“.
Откако бил изграден специјален затвор за петте долгогодишни затвореници чувани со безбедносни сертификати, четворица биле ослободени со кауција и домашен притвор, оставајќи го Алмреи како единствениот станар на затворот кој продолжи да работи по цена од 2,6 милиони долари годишно за да се смести Алмреј сам. Судијата на Федералниот суд на 2 јануари 2009 година му наредил да биде пуштен во домашен притвор. На 14 декември 2009 година, тој бил дополнително ослободен и повеќе не се сметал за осомничен. Доказите против него се засновале на сведочења на доушниците, прислушување и неговото признавање дека патувал во места како Авганистан и Пакистан. Случајот против него се заснова на застарени и несигурни знаења за Ал-Каеда и други екстремистички исламски групи, и преполн со информации кои „може да се толкуваат само како неповолни за Алмреи без никаков сериозен обид да се вклучат информации за спротивното“.
1 Живот
Иако е роден во Сирија, семејството на Алмреи се преселило во Дамам, Саудиска Арабија кога тој имал 7 години, бидејќи неговиот чичко бил осуден на десет години затвор за неговата улога во Муслиманското братство - неговиот татко бил осуден на смрт во отсуство во Сирија, бидејќи тој работел како учител во Саудиска Арабија. Има осум браќа и сестри во Саудиска Арабија и една сестра која се преселила во Либан со нејзиниот сопруг. Тој го научил Куранот напамет додека бил млад.
Тврди дека бил самовработен од февруари 1990 година, кога завршил средно училиште, иако подоцна изјавил дека поминал неколку месеци работејќи канцелариска работа за добротворната Муслиманска африканска агенција по матурирањето.
Подоцна објаснил дека отпатувал кон Авганистан, откако ги искористил контактите на неговиот татко во Муслиманското братство за да купи фалсификуван сириски пасош, за да присуствува на кампот во Џалалабад, управуван од Абдул Расул Сајаф, командант во Северната алијанса. Сепак, тој се заразил со маларија и останал во гостинската куќа наречена ''Баит ал-Ансар'' во Пешавар една година пред да присуствува во кампот на Сајаф, каде што тренирал на АК-47 со групата по име ''Итихад-и-Ислами''. Направил три последователни патувања во Авганистан за да остане во камповите под водство на Сајаф, користејќи ги своите заштеди за финансирање на третото патување.
Во 1994 година ја напуштил компанијата на Сајаф и отпатувал за Кундуз за да го следи Ибн ал-Катаб наместо тоа, и се сретнал со Набил ал-Мараб.
Алмреи тврдел дека отпатувал во Пакистан за да ги истражи деловните можности за продажба на мед и парфеми. Тој бил во Пакистан од ноември 1994 година до март 1995 година, а заминал во Јемен во март 1995 година. Тој, исто така, тврдел дека патувал двапати во Таџикистан во текот на годината, каде што ги извидувал советските позиции за Ибн ал-Катаб, и иако бил подготвен да се бори во борба, тој тврдел дека служел главно како имам на групата и никогаш не бил вклучен во која било голема борба, иако видел неколку престрелки. Кога Катаб продолжил да се бори во Првата чеченска војна, тој сè уште му телефонирал и испраќал факс на Алмреј со ажурирања за борбата.
Алмреи изјавил дека го затворил својот бизнис уште од 1996 година до крајот на јануари 1998 година, а оттогаш бил невработен.
Иако репортерката ''на Њујорк Тајмс'', Џудит Милер, тврдела дека го користел својот бизнис со мед за да шверцува пари за милитантите, аналитичарите велат дека нема докази кои го поткрепуваат тоа и Алмреи ја предочил историјата на контроверзии на Милер. Откако била објавена нејзината приказна, тој тврдел дека продавал главно парфем и уд, но подоцна изјавил дека продавал главно мед, увезувајќи 500 килограми од Пакистан.
Тој неуспешно се обидел да емигрира во Канада со својот сириски пасош #3286630 на 19 април 1998 година, наведувајќи дека сакал да го посети Хишам Ал Таха во Ричмонд, Британска Колумбија. Подоцна тврдел дека никогаш не разговарал со Ал Таха и дека само го напишал своето име по совет на пријател кој му рекол дека тоа ќе му ги подобри шансите да биде примен за виза.
За Тајланд отпатувал во август 1998 година, каде се сретнал со палестински шверцер на луѓе по име Галед со кого се спријателил со оглед на неговата сопствена репутација за набавка на лажни пасоши.
2 Во Канада
На 2 јануари 1999 година, тој полетал од Јордан до меѓународниот аеродром во Торонто Пирсон. При слетувањето тврдел дека користел фалсификуван пасош од Обединетите Арапски Емирати и дека го уништил. На аеродромот го презел неговиот „добар пријател“ Ахмед Ал Кајси, кого го сретнал додека бил во Авганистан.
Во септември 1999 година, Алмреи и уште пет други мажи биле во ограничен дел од аеродромот Пирсон, бидејќи „изгледало дека имаат пристапни картички и шифри“. Понудено било образложение дека овие шест мажи работеле на аеродромот на привремени работни места, а нивните ингеренции биле легитимни. Одржувал контакт и со тајландскиот шверцер. Присуствувајќи во Џами џамијата, Алмреи се сретнал со Ибрахим Ишак, кој се претставил како босански консултант за имиграција. Алмреи подоцна упатил две лица кои барале помош за добивање на возачки дозволи од Г-класа до Ишак, кој му платил за упатувањето.
За неколку месеци по пристигнувањето, тој станал близок пријател со Хасан Ахмед и му помогнал со неговиот овоштарник, каде што на почетокот имал проблеми да зборува со женските клиенти поради неговото религиозно воспитување; но подоцна почнал отворено да флертува со нив бидејќи неговиот религиозен став се релаксирал. Тој сугерирал дека е заинтересиран да најде идна сопруга. Ахмед подоцна ќе му регистрира мобилен телефон на Алмреи на негово име.
Алмреи тврдел дека бил контактиран од Ал-Мараб, од гостинската куќа Кундуз, додека вториот сè уште живеел во Соединетите Држави, и од него било побарано да му помогне да добие лажен пасош за 2.000 канадски долари. Тој вели дека откако Ал-Мараб се претставил како „Абу Аднан“, веднаш не препознал дека тоа е тој. За време на трансакцијата Алмреи го користел своето детско име „Абу ал-Харет“. Двајцата се запознале во продавницата за копирање во Торонто, сопственост на вујкото на Ал-Мараб, Ахмед Шехаб, каде подоцна биле пронајдени голем број истакнати фалсификувани лични карти - и Алмреи му го продал лажниот пасош. Алмреи вели дека подоцна му било побарано да му најде втор пасош, но одбил.
Откако Ал-Мараб бил уапсен во обид илегално да влезе во Соединетите држави криејќи се во приколка за трактор, Алмреи го посетил во затворот Торолд и собрал пари од колегите за да му позајми 2.500 канадски долари за кауција. Кралската канадска коњичка полиција ја истражувала набавката на лажниот пасош од Алмреи, но одлучила да не подигне обвинение.
Тој добил статус на бегалец во јуни 2000 година, наведувајќи дека се плаши од прогон во Сирија поради наводното членство на неговиот татко во Муслиманското братство.
Во јануари 2000 година, Алмреи купил блискоисточен ресторан по име ''Ит а Пита'' за 22.000 канадски долари. Една од неговите вработени, која работела непријавена поради нејзините визни ограничувања, го прашала Алмреј дали познава маж кои би можел да влезе во брак од интерес ако таа му понуди 4.000 канадски долари за да и дозволи да остане во земјата. Знаејќи дека на Исхак, кого го запознала една година порано во џамијата, му требаат пари, Алмреи го известил за предлогот, а парот склучил граѓански брак во градското собрание, како и формален исламски брак во џамијата, а Алмреј служел како сведок на двата брака. Алмреи, исто така, подготвил лажно упатно писмо од неговиот ресторан за да укаже дека Ишак е вработен, за да помогне во поддршката на неговиот случај за спонзорирање на неговата нова сопруга да стане Канаѓанка. На 13 септември 2000 година била претресена резиденцијата на Алмреи и бил откриен фалсификуваниот пасош. Ишак бил запрен во Детроит додека летал назад во Канада на 14 јануари 2001 година и бил обвинет за носење снопови со лажна идентификација и машина за стегање. Ишак се вратил во Босна, повлекувајќи го спонзорството на поранешната касиерка на Алмреи. Чувствувајќи лична одговорност, Алмреи и ги вратил 4.000 канадски долари што Ишак ги зел од својот џеб во октомври 2001 година, кога дознал дека Ишак бил осуден за измама со потенцијални емигранти во Босна.
Пријателите зборувале за Алмреј дека има лоша финансиска смисла и честопати морал да позајмува пари. Во август 2000 година, Алмреи го продал ресторанот за 18.500 долари. Тој пријавил дека станал депресивен и дека бил невработен некое време, додека еден пријател не морал да патува во странство поради смртта на неговиот татко, и го прашал Алмреи дали ќе го води својот бизнис неколку месеци. Тој бил платен со половно комбе и го користел за да најде работа за испорака на ресторани низ градот, заработувајќи 800–1000 долари месечно. Мобилниот телефон му бил исклучен поради застарени плаќања, а понекогаш возел неосигурен затоа што не можел да си ги дозволи плаќањата.
3 Апсење
На 19 октомври 2001 година, Алмреи бел донесен во канцеларијата на неговиот адвокат на интервју за КБРС; каде што тој повторно ги повторил своите патувања и негирал дека некогаш бил во Судан, Авганистан, Таџикистан, Узбекистан, Азербејџан, Дагестан или Чеченија. Тој, исто така, се соочил со фактот дека фотографиите на Ибн Катаб, Осама бин Ладен и Мохамед Ата биле пронајдени на неговиот компјутер, иако тој протестирал што агентите ги вадле од контекст и едноставно биле фотографии од новински агенции како Би-Би-Си кои биле вклучени во онлајн приказните што ги прочитал и биле зачувани во неговата веб-кеш. Сепак, тој бил уапсен со безбедносен сертификат, а следниот месец судијата Даниел Трембле-Ламер пресудил дека сертификатот „разумен“. На 10 ноември 2002 година отповикал дел од својата изјава и рекол дека работел како имам во Авганистан, но се загрижил дека по терористичките напади вистината ќе биде инкриминирачка. Тој, исто така, рекол дека Ал Харамин добил задача да води училиште за девојки во Таџикистан.
Додека бил во Западниот притвор во Торонто, тој организирал два штрајка со глад - 39-дневен пост со кој успеал да обезбеди зимска облека и обувки во својата ќелија во текот на зимата и 73-дневен пост кој повикувал на еден час вежбање дневно. За време на првиот штрајк, чуварите во затворот понудиле да му подметнат неколку чевли спротивно на правилата, но тој одбил и рекол дека ќе почека додека судот не одлучи дека законски има право на нив.
Во 2003 година, Алмреи, кој доброволно се пријавил како чувар во затворот, бил сведок на напад на затворски чувар од затвореник и интервенирал, помагајќи да го извлече напаѓачот од полицаецот, а потоа притиснал на копчето за итни случаи за да ги повика другите чувари да помогнат. Последователно, тој носел стигма и побарал да му биде дозволено да остане во самица наместо да биде пуштен во општата затворска популација, бидејќи тврдел дека чуварите му биле „пријатели“.
Во 2005 година спомнал дека ја изгубил почитта кон својот пријател Ал Кајси, кој му останал пријател до денот на апсењето на Алмреи, и оттогаш не ги ни прашал заедничките пријатели како е, ниту го посетил во затвор. Поголемиот дел од своето време во затвор го поминал гледајќи го парламентарниот канал на КПАК и рекол дека не чува лутина кон Канада поради неговиот третман, бидејќи дошол од Саудиска Арабија и Сирија, кои имаат уште помалку човекови права.
Во април 2006 година, бил преместен во нова установа за притвор во институцијата Милхавен, специјално наменета за сместување на оние што се чуваат под безбедносни сертификати.
3.1 Апликации за ослободување
На неговото прво барање за ослободување со кауција, во јуни 2003 година, било предложено Алмреи, кој нема семејство во Канада, да може да живее со д-р Дијана Ралф и нејзиниот партнер Жан Хансон, кои потрошиле 38.000 канадски долари за реновирање на нивниот подрумски стан за да ги сместат Алмреи и понудиле 10.000 канадски долари во готовина за износот на кауцијата. Како доказ дека Алмреј не бил екстремист, Ралф истакнал дека ја прифатил, еврејска лезбејка, за блиска пријателка и рекол дека само Бог може да им суди на луѓето.
На второто барање за ослободување на Алмреи, во 2005 година, тој го привлекол вниманието на Александар Трудо, кој понудил да објави 5000 канадски долари откако се сретнал со него додека снимал документарен филм за прашањето на безбедносниот сертификат. Тој повторно барал да биде ослободен кај Ралф и Хансон кои доброволно се пријавиле да го тренираат да студира на Универзитетот во Торонто. Покрај тоа, неговиот близок пријател Хасан Ахмед понудил да плати 3000 канадски долари како кауција. Елизабет и Френсис Барнингем поднеле 10.000 канадски долари како и Френк Лојд Шолер, пензиониран активист за човекови права. Имамот Али Хинди понудил 28.000 канадски долари, Метју Баренц понудил 2.500 канадски долари, професорката Шерон Ајкен понуди 1.000 канадски долари и уште пет лица исто така донирале 100 канадски долари или помалку, вклучувајќи ја и пратеникот Алекса Мекдона.
На неговото трето барање за ослободување во 2007 година, Алмреј бил поддржан од двајца нови членови на парламентот кои понудиле да дејствуваат како гаранции и да платат кауција за него, Бил Сиксеј (10.000 канадски долари) и Ендру Телегди (500 канадски долари), додека Мекдона повторно ја повториле симболичната поддршка. (250 долари) и Трудо повторно понудиле 5.000 канадски долари, додека Ралф и Хансон ја зголемиле понудата за кауција на 60.000 канадски долари. Ерма Волф, исто така, понудила 3.000 канадски долари и предложила на Алмреи да живее во подрумскиот стан во близина на нејзината куќа. И Хинди, локалниот имам, собрал 15.000 канадски долари од локалната муслиманска заедница за да придонесе. На 5 октомври, судијата Лемие го отфрлил барањето, истакнувајќи дека предложените услови за кауција се „целосно несоодветни“.
Во пресудата на Каролин Лејден-Стивенсон со која се отфрла втората апликација, таа цитирала доверлив агент на КБРС именуван само како ''П.Г.'' дека сведочел за смртта на Ахмед Кадр во 2004 година, кога тој всушност починал во 2003 година. Тој, исто така, изјавил дека „не бил свесен“ за какви било затвореници во Гвантанамо или на друго место кои ''не'' „преземале терористички активности“ откако биле ослободени, иако 279 затвореници биле ослободени само од Гвантанамо, од кои меѓу 3- 30 биле обвинети дека презеле милитантни активности по нивното ослободување. Друг агент на КБРС идентификуван само како ''Ј.П.'', заменик-началник за контратероризам и контрапролиферација во регионалната канцеларија во Отава од 2005 година, сведочел против петициите за ослободување на Алмреи, Џабалах и Чаркауи.''ЈП'', исто така, сведочел дека гостинската куќа во Пешавар била „поврзана со Ал Каеда ... од 1984 година“, иако дури и најлибералните проценки сугерирале дека групата не постоела до 1988-1990 година.
Судијата на Федералниот суд Ричард Мозли на 2 јануари 2009 година наредил Алмреј да биде пуштен во домашен притвор, под строги услови за следење, вклучително и електронска нараквица за следење. Овој судија бил федерален помошник заменик-министер за правда кој помогнал во подготовката на канадските антитерористички закони по 11 септември, пред да биде назначен во 2003 година.
3.2 Ослободување
На 14 декември 2009 година, повеќе од осум години по неговото апсење, истиот судија кој му одредил куќен притвор го отфрлил безбедносниот сертификат против него. Судијата заклучил дека доказите - и тајни и јавни - против него не се повеќе издржани. Иако постоеле ''„разумни основи да се верува дека Хасан Алмреи бил опасност за безбедноста на Канада кога бил приведен во 2001 година“'', тој заклучил дека ''„повеќе нема разумни основи да се верува дека тој е безбедносен ризик денес“'' . Во коментар ова било парафразирано: она што било разумно во 2001 година, бидејќи многу било непознато, веќе не било разумно во 2009 година.
Судот бил критичен кон КБРС и федералните министри за јавна безбедност и имиграција, кои потпишале нов сертификат во 2008 година против Алмреи и четворица други. Мозли рекол дека КБРС и министрите ''„ги прекршиле своите должности со најголема добра волја и искреност кон судот со тоа што не ги прегледале темелно информациите што ги поседуваат, пред издавањето на сертификатот од февруари 2008 година“.''
Претходно во 2009 година, друг судија отфрлил безбедносен сертификат против Адил Чаркауи, откако Канадската безбедносна разузнавачка служба ги повлекла тајните докази, стравувајќи дека нивното откривање ќе ги загрози нејзините извори.
4 Наводи