Право на пасење

Право на пасење ― право на корисникот да дозволи својот добиток да го паси на некоја површина.
1 Соединети Држави
Правата на пасење никогаш не биле кодифицирани во законодавството на Соединетите Држави, бидејќи таквите обичајни права произлегуваат од англискиот концепт на заеднички, парче земја над кое луѓето, честопати соседни сопственици на земјиште, би можеле да остварат едно од низата такви традиционални права, вклучително и напасување на добитокот. Пред 19 век, традиционалната практика на пасење на отворениот терен во Соединетите Држави ретко била оспорувана поради огромната количина на ненаселено отворено земјиште. Меѓутоа, како што населението во западниот дел на Соединетите Држави се зголемило во средината на до крајот на 19 век, често избувнувале војни во областа поради перцепираните права на сточарите да го напасуваат својот добиток, бидејќи западниот опсег се влошувал со прекумерна употреба.
Во 1934 година, Тејлоровиот законот за пасење на Тејлор формално ги утврдил овластувањата и политиката на сојузната влада за пасење на сојузните земји во Западните Соединети Држави преку воспоставување на Одделот за пасење и постапки за издавање дозволи за пасење на сојузните земји за одреден временски период. Одделот за пасење бил преименуван во Служба за пасење на Соединетите Држави во 1939 година, а потоа се споила во 1946 година со Генералната канцеларија за земјиште за да стане Биро за управување со земјиштето, кое заедно со Шумската служба на Соединетите Држави ги надгледува јавните површини кои пасат во 16 западни држави денес. Сепак, пасењето никогаш не било воспоставено како законско право во Соединетите Држави, и Тејлоровиот закон за пасење го одобрил само дозволеното користење на земјиштата означени како достапни за пасење добиток, додека посочувал дека дозволите за пасење „не пренесуваат право, титула или интерес“. на такви земји. Иако прописите пропишани со Тејлоровиот закон за пасење се применуваат само за пасење на земјиштето на Бирото за управување со земјиштето, началникот на шумската служба е овластен да дозволи или суспендира пасење на имотот што го администрира Шумската служба, а многу прописи за пасење на шумската служба наликуваат на оние на Тејлоровиот закон за пасење.
2 Далмација
Во Далмација, пресудите за правата на пасење се основен дел од јуриспруденцијата. Најстарата судска пресуда во Далмација за судски спор за правата на пасење датира од 14 век. Тоа е плодоуживање на имот, кој му припаѓа на некој друг, или е користење на имот. Користењето на туѓ имот бара договор (напишан или не) за плодоуживањето. Судот може да прогласи делови од договорот за незаконски.
Ако нема договор, се применува обичајното право (исто така наречено судска пракса). Одлуките за тоа кому му било дозволено да суди за случаите на правата на пасење биле различни во средниот век, што образложувало во традицијата и во природните ресурси во секоја област, како што се водата, ливадите, тревниците и други. Некои селани напишале свој статут, како Пољичката Република во 1440 година. Исто така, некои војводи заедно со некои селани напишале свој статут, како што е Винодолскиот законик од 1288 година.
3 Поврзано
* Заградување на имот
* Лејтонски Мочуришта
* Трагедија на обичните
* Селско зеленило
* Право на вода