procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Воени гробишта во Фиренца

Воените гробишта Фиренца се гробници на Комисија за воени гробови на Комонвелтот за мртвите од Втората светска војна сместени во Италија во близина на Фиренца во локалитетот Жироне-Компиоби, близу реката Арно.
1 Историја
Во ноември 1944 година, локацијата била избрана и првично била наменета за војниците кои починале во болниците во и околу Фиренца. Поголемиот дел од гробовите се на војници кои ги загубиле своите животи борејќи се во областа Фиренца, откако таа била заземена од сојузничките сили во август 1944 г. Тука се погребани телата на војниците убиени за време на борбите од јули до септември 1944 година. 83 гробови од блиските гробишта Ероу Рут биле преместени овде по војната.
2 Поврзано
* Еврејски гробишта, Фиренца
Бела пица

Бела пица (италијански: pizza bianca) ― врста пица во кој не се користи сос од домати. Пицата претежно се состои од тесто за пица, маслиново масло, лук, сирење, сол и понекогаш додатоци од зеленчук како спанаќ, домат и билки. Рикота е вообичаен вид сирење што е користено врз белата пица во Соединетите Држави. Понекогаш се користени бели сосови како бешамел.
1 Галерија
Црква „Св. Петка“ - Дуф

Света Петка — селска црква во гостиварското село Дуф, Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа во маалото Брезовец. Околу црквата се наоѓаат маалските гробишта.
2 Историја
Јован Трифуноски има запишано дека црквата потекнува од 1842 година.
3 Галерија
4 Поврзано
* Гостиварско архијерејско намесништво
* Мавровска парохија
* Дуф
Писареи е фасо

Писареи е фасо е типично јадење со тестенини во италијанската провинција Пјаченца, меѓу најпознатите во кујната на Пјаченца. Станува збор за мали њоки од брашно и презла послужени со сос од грав, маст, кромид и домат. Антички селски рецепт, сиромашен, но и денес многу популарен меѓу луѓето и во рестораните на Пјаченца.
Јадењето е подобрено и регулирано од општинската администрација на Пјаченца.
1 Историја
Сигурна традиција кажува дека рецептот во основата на писареи е фасо бил развиен во средниот век во манастирите на Пјаченца благодарение на монасите, кои служеле рецепти од сиромашни, но хранливи состојки за да ги нахранат аџиите кои оделе во Рим, во транзит на Виа Франсигена. Некогаш наместо грав борлоти се користеле зрна доличос, а рецептот не вклучувал доматно пире, бидејќи гравот и доматите борлоти биле воведени во Европа дури по откривањето на Америка.
2 Подготовка
Писареите се добиваат од мешавина од брашно, презла и вода, која се витка во роловање за да се формираат долги цилиндри, кои се сечат на парчиња со големина на грав. Парчињата се дробат и малку се виткаат, за да ја добијат карактеристичната форма.
3 Признанија
На предлог на регионот Емилија-Ромања, писареи се вклучени од Министерството за земјоделство, како еден од традиционалните италијански прехранбени производи типични за провинцијата Пјаченца.
4 Библиографија
***'', poderecasale.com''
Серџо Палмјери

Серџо Палмјери (роден на 28 ноември 1945 година) е италијански поранешен професионален тенисер. Тој подоцна бил агент на Џон Мекинро.
1 Биографија
Роден е во Рим, Палмјери учествувал на професионалната турнеја во 1960-тите и 1970-тите.
Палмиери двапати го поминал второто коло на Ролан Гарос, кое вклучувало победа и во 1965 година над поранешниот шампион на турнирот Јарослав Дробни. Неговиот најдобар настап на патеката Гран При бил настапот во четвртфиналето на Сенигалија Опен во 1971 година.
Кампос (музичка група)

Кампос е италијанска електронско-фолк рок музичка група од Пиза, која била формирана во 2011 година.
1 Историја
Бендот е основан во Пиза во 2011 година од страна на Симоне Бетин, поранешен гитарист на ''Motta 's Criminal Jokers'' и музичкиот продуцент Давиде Барбафиера. Подоцна истата година, Бетин се пресели во Берлин, каде што го запозна австралискиот басист Дари Виј, кој му се придружи на бендот во 2014 година. Триото почна да ги изведува своите први песни во клубовите во Берлин и го сними својот деби студиски албум на англиски јазик, ''Viva'', во 2015 година. Албумот бил мастериран од диск џокејот Јан Драјвер, а издаден на 3 Март 2017 година од етикетата ''Aloch Dichi''.
Подоцна во 2017 година, Дари Виј беше заменет со Томазо Танзини и бендот потпишал договор со ''Woodworm''.
Во 2018 година, Давиде Барбафиера глумел во филм од Гипи, претставен на 75. Меѓународен филмски фестивал во Венеција, а самиот бенд се појави во камео улога, некои од нумерите од ''Вива'' беа вклучени и во саундтракот на филмот.
Тие го извеле својот прв студиски албум на италијански јазик, Umani, vento e piante, на 9 ноември 2018 година.
На 27 ноември 2020 година, Кампос го издале својот трет студиски албум, ''Латлонг.''
2 Членови
* Симон Бетин (р. 1987) – водечки вокал и гитара
* Давиде Барбафиера (р. 1985) – тастатури, примероци и ефекти
* Томазо Танзини (р. 1986) – бас (од 2017 година)
2.1 Поранешни членови
* Дари Виј – бас (2014–2017)
3 Дискографија
3.1 Студиски албуми
*''Вива'' (2017)
*''Umani, vento e piante'' (2018)
*''Латлонг'' (2020)
3.2 Слободни
* „Qualcosa cambierà“ (2018)
* „Соно“ (2020)
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Дуф

Успение на Пресвета Богородица (позната и како Света Богородица) — манастирска црква во гостиварското село Дуф, Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа во маалото Јарчевиш, непосредна од десната страна на селскиот пат.
2 Историја
Јован Трифуноски има запишано дека црквата потекнува од 1852 година.
3 Галерија
4 Поврзано
* Гостиварско архијерејско намесништво
* Мавровска парохија
* Дуф
Сенарика

Сенарика е село кое е во регионот Абруцо во централна Италија. Со население од помалку од 300 луѓе, тоа е ''дел'' од ''општината'' Кроњалето.
1 Географија
Се наоѓа западно и од градот Терамо, во провинцијата Терамо .
2 Поврзано
* Република Коспаја
Балу тунду

Балу тунду или балу сарду е традиционален сардински народен танц кој обично се танцува во затворен или отворен круг.
1 Опис
Танцот бил опишан уште во 1805 година од Мамели и од Ла Мармора во 1825 година. Во северна и централна Сардинија, танцот е жив и анимиран со скокови и агилни движења и обично придружен е од хор од три или повеќе пејачи, кои се центарот на кругот. Во други области, танцот се игра на ''лаунеда'' и овчарски ''сулиту'', но хармониката исто така се појавила до 19 век.
Барем во минатото начинот на држење за рака бил многу важен и следувале строги правила. Брачните или свршените парови можеле да се држат за раце дланка до дланка со испреплетени прсти, но мажот не би можел да го направи тоа со млада девојка или жена на друг маж. Ако некој странец влезе во кругот, тој мора да го направи тоа десно од жената за да не дојде помеѓу неа и нејзиниот сопруг.
Сила (национален парк)

Националниот парк Сила (италијански: ''Parco Nazionale della Sila'') е италијански национален парк во Калабрија. Основан е во 1997 година и се тој простира на околу 74.000 хектари. Неговите највисоки планини се планината Боте Дотато (1.928 метри), во Сила Гранде и планината Гариљоне (1.764 метри) во Сила Пикола. Оваа парковска област ги вклучува териториите порано како дел од „Историскиот“ национален парк Калабрија (1968), кој ги заштитува областите со голем еколошки интерес во Сила Пикола, Сила Гранде и Сила Грека.
Во центарот на Калабрија каде се наоѓа Националниот парк Сила, на посетителите им понудува фасцинантно место, кое е полно со прекрасни патеки и возбудливи пејзажи, планини и волшебни долини. Постојат спектакуларни растенија и широк спектар на животни кои живеат слободни таму. Паркот е едно од најзначајните живописни природни чуда, што навистина заслужува максимална заштита. Симболот на паркот е волкот кој е ловен вид со векови и кој го издржал својот опстанок до 1970 година, кога бил воспоставен закон за да се заштити. Националниот парк Сила нуди прекрасни предели кои се менуваат со годишните времиња.
Сан Лоренцо, Контиљано

Сан Лоренцо во Контиљано е мала римокатоличка црква во романескен стил, сместена на врвот на ридот веднаш надвор од градот Контиљано, во провинцијата Риети, регионот Лацио, Италија.
1 Историја
Камената црква била изградена во 12 век, на местото на претходната античка римска вила. Црквата набрзо пропаднала со основањето на поголемата црква Сан Микеле Арканџело. Изработена од делкани камења, фасадата има ѕвоно во тимпан од типот на едро. Реставрацијата на локацијата започна во 2014 година, заменувајќи ги олтарот и крштевањето во првобитната положба.
Во јуни 1944 година, жителите на градовите земени како заложници биле убиени од германската армија на ова место.
Божиќен подарок (филм)

Божиќен подарок е италијански филм, комедија-драма, од 1986 година во режија на Пупи Авати. Тој влезе на 43° Венецискиот филмски фестивал, во кој Карло Деле Пиан го освоил ''Купот Вопи'' за најдобар актер. За неговата изведба во овој филм, Диего Абатантуоно ја добил наградата ''Настро дАргенто'' за најдобра споредна машка улога. Филмот има продолжение, Божиќен реванш.
1 Содржина
Ден пред Божиќ: група пријатели, како традиција, во куќата на еден од нив, се собираат за да играат покер. Секој од четворицата мажи, вклучително и еден мистериозен адвокат, има проблеми во семејствата и се обидува да направи божиќна добивка, па игра во значителна сума за да живее подобро. Но, судбината има посебен план за секој ден на играчите.
2 Улоги
* Диего Абатантуоно како Франко Матиоли
* Џани Кавина како Уго Кавара
* Алесандро Хабер како Габриеле Бањоли
* Карло Деле Пиане како Антонио Сант'Елија
* Џорџ Истман како Стефано Бертони
* Кристина Севиери како Мартина
* Росела Комо
Пиета (Косме Тура)

''Пиета'' е слика темпера на панел од Косме Тура со димензии 47,7 см на 33,5 см. Сега се наоѓа во Museo Correr во Венеција, на кој му бил оставен остатокот од колекцијата на Теодоро Корер на 1 јануари 1830 година Му се припишувала на Лука д'Оланда до 1859 година, кога Винченцо Лазари го препознал како дело на Тура. Во споредба со на истиот уметник и неговиот олтар на Роверела, таа е објавена околу 1460 година.
1 Опис и стил
Делото претставува прилично класична иконографија, онаа на Веспербилд, а ако детално се разгледа, димензијата на болката е сублимирана. Марија се гледа како седи на работ на сводот, во центарот на композицијата, држејќи го телото на нејзиниот мртов син. Голгота е во позадина. Сликовниот квалитет е многу повисок, во некои точки е видлив основниот цртеж кој е направен директно на слојот од гипс, гледачот може да се восхитува на мудрата употреба на лакови и маслено застаклување. Делото е богато со симболи и значења, меѓу нив најинтересно е лево од гледачот. Во аголот, во близина на разорниот пад на бојата, може да се види мајмун кој е на врвот на дрвото што потсетува на инферното.
2 Наводи
Чоча

Чоча е термин на современ римски дијалект кој што означува обувки на неколку планински области на Јужна и Југоисточна Европа, особено во Централната и Јужната Италија, како и на Балканот (''opanci'').
1 Потекло и историја
Името веројатно доаѓа од доцниот латински ''soccus'' , што значи влечка.
Сиромашните селани и овчари од централна и јужна Италија носеле ''чоча'' и тие биле претставени и во 19 век на слики и поезија за нивните типични чевли и за нивната обоена облека. Постојат слични обувки на Косово и Северна Македонија.
Во традиционалната форма, ''чоча'' биле направени од многу големи ѓонови во кожа и ремени со кои се врзувала и ногата од глуждот до коленото. Пред да се облече ''чоча'', стапалата, глуждовите и мускулите биле покриени со голема платка наместо чорапи.
Гиглио (компанија)

Гиглио е моден бренд кој продава преку интернет и во продавници сместени во Палермо, Италија. Компанијата го има своето потекло во 1960-тите, работи со 80 мулти-бренд продавници и води е-трговија. Гиглио продава луксузни и модни производи и додатоци при што поголемиот дел од продажбата се случува преку неговата интернет страница.
Гиглио била основана од Микеле Џиљо во 1960-тите. Микеле го започнал бизнисот како мала продавница за ткаенини со знаење научено од семејната продавница за текстил и галантерија. Тој ја претворил продавницата за ткаенини во модна продавница. Тој почнал да ги преместува дизајните во изложбени простори.
Институт за глуви Антонио Проволо

Институтот за глуви „Антонио Проволо“ е католичко училиште за глуви деца во Верона, Италија. Училиштето било основано во 1830 година од свештеникот Антонио Проволо.
1 Скандал на католичка сексуална злоупотреба
Ова училиште е едно од многуте, каде поранешните ученици неодамна тврделе дека со години биле малтретирани од училишните свештеници. Двајца свештеници, Никола Коради и Хорасио Корбачо, и уште тројца вработени биле уапсени во Аргентина во 2016 година за злоупотреба на деца во едно од училиштата на институтот во Мендоса, Аргентина. Коради првпат се соочи со обвиненија за сексуална злоупотреба во кампусот во Верона во 2009 година и бил означен од Епархијата на Верона во 2011 година по неколкумесечни сослушувања. На 6 Мај 2017 година, аргентинските власти ја обвинија јапонската калуѓерка Сениор Косако Кумико за злоупотреба на деца во истото аргентинско училиште, и за прикривање сексуална злоупотреба извршена од другите двајца свештеници. На 15 Јуни 2019 година беше објавено дека на двајцата свештеници ќе им се суди на 5 Август 2019 година. Сепак, судењето се одржа во Аргентина, каде што беа затворени откако беа обвинети за сексуално злоставување на 22 деца во аргентинското училиште.
На 25 Ноември 2019 година и Коради и Карбачо беа осудени. Исто така, осуден е едно од училиштата поранешни градинари. И Коради и Карбачо добија затворски казни од повеќе од 40 години, при што Коради доби 42 години, а Карбачо 45 години. Градинарот Армандо Гомес беше осуден на 18 години затвор. Освен Гомес, неколку други вработени во училиштето, вклучително и Кумико, се затворени поради соучесништво откако се појавија наводите за злоупотреба во 2016 година. Во времето на пресудата, Кумико сè уште беше во затвор, но допрва требаше да започне судењето.
2 Наводи
Валкана сода

Валканата сода е пијалак кој се состои од сода со крем и ароматизирани сирупи или овошни сокови.
Валканата сода стана популарна во регионот на планинските држави на Соединетите држави во 2010-2020 години, почна да се шири во национална база на потрошувачи..
Две компании од Јута, едната со седиште во долината на Солт Лејк, а другата со седиште во Сент Џорџ, се вклучија во судски спор околу тоа кој го поседува концептот „валкана сода“.
1 Наводи
Падовска катедрала

Катедралата во Падова, или базиличната катедрала на Света Богородица Успение, е католичка црква и мала базилика сместена на источниот крај на Пјаца Дуомо, во непосредна близина на бискупската палата во Падова, Венето, Италија.
Катедралата, посветена на Успение на Богородица, е седиште на епископот од Падова. Зградата на црквата, која првпат била подигната како катедрала во IV век, била подложена на големи реконструкции низ вековите.
Кортезе ди Гави

Кортезе ди Гави, или едноставно Гави, е италијанско суво бело вино кое е произведено во областа на провинцијата Алесандрија, Пиемонт, која е блиску до границата со Лигурија. Виното било доделено DOC статус во 1974 година и издигнато во DOCG во 1998 година.
Името потекнува од Гави, ''комуната'' во центарот на нејзината производствена зона, и Кортезе, локалната сорта на грозје. Сегашниот стил на производство датира од 1876 година. Кортезе ди Гави кој е направен од винова лоза во ''комуната'' Гави може да се означи како Гави ди Гави. Иако правилата на DOCG дозволуваат и пенливи стилови ''spumante'' и ''metodo classico'', повеќето Gavi се произведуваат како непенливо вино.
1 Производна зона
Регулативите кои се на DOCG го ограничуваат производството на Кортезе ди Гави во областа формирана од следниве градови: Босио, Каприата д'Орба, Каросио, Франкавила Бисио, Гави, Нови Лигуре, Пароди Лигуре, Пастурана, Сан Кристофоро, Серавале Тасарола.
Лемонсода

Лемонсода е бренд на италијански газирани безалкохолни пијалаци кои се создадени во 1940-тите од страна на миланската компанија Сага и моментално во сопственост е на ''Royal Unibrew''.
1 Историја
Оригиналниот вкус на Лемонсода бил лимон. Орансода и Пелмосода, газирани сокови со вкус на портокал и грејпфрут, биле воведени во следните години. Во 1980 година, брендот бил продаден на Кродо, кој станал дел од Кампри груп во 1999 година. Во текот на сезоната 2003/2004 Лемонсода била официјален спонзор на фудбалскиот клуб Лече. Во 2005 година, тоник-вода со име Тониксода бил првиот производ Лемонсода роден под брендот Кампри. Во 2010 година, биле создадени две нови верзии на традиционалната лемонсода: Лемонсода Зеко без шеќер и Мохитосода, безалкохолен коктел кој е направен со сок од лимон и вкус на нане, со вкус на мохито коктел. Во октомври 2017 година, брендот Лемонсода бил продаден на ''Royal Unibrew'' за 80 милиони евра.
Изабел Гарсија (облека)

Изабел Гарсија е моден бренд кој бил основан во 2009 година, во Болоња, Италија.
1 Историја
Колекцијата Златна етикета дебитираше на модната недела во Лондон во Септември 2014 година, што се одржа во салата на масоновите. Колекција во 2017-2018 презентираше фустани направени од меки кадифени светки, ткаенини со еластична текстура, графички орнаменти и блокови во боја се претставени во оваа колекција.
2 Бои
Смарагдно зелени и синкаво-иглолисни нијанси, арктичко-сина, теракота, виолетова, сребрена, нијанси на праска и розова се главните бои на колекцијата.
3 Опис
Изабел Гарсија развива две модни линии во облека и додатоци:
* Златна етикета: Облека направена од скапи ткаенини
* Изабел Гарсија: Елегантни облеки за истакнати настани
Заклучно во ноември 2014 година, компанијата имала приближно 200 вработени.
Мескио (мост)

Железничкиот мост Мескио е железнички мост изграден во 1918 година. Се наоѓа на железничката пруга Венеција-Удине, на североистокот на Италија . Структурата и е од 1918 година била тргната од употреба во 2006 година, а потоа демонтирана. Главните греди биле однесени во структурната лабораторија на Универзитетот во Падова за инженерски студии.
1 Технички детали
Главната хоризонтална структура има 12.40 метри. Има отворена структура направена од блиско заковани композитни носачи, 865 милиметри широк и 838 милиметри во висина. Железничката пруга над мостот била составена од дрвени греди вдлабнати помеѓу споени носачи, при што секој близок носач ги потпираше дрвените елементи што држат една иста шина.
Пепероната

Пепероната е Италијанска зеленчукова чорба која обично се состои од црвени пиперки, домати и лук. Може да се користи како сос за тестенини или да се служи како гарнир за јадења со месо и риба. Може да биде вклучен и како дел од рагу.
Карневал во Италија

Карневалот во Италија е карневалска забава за јадење, пиење и забава пред ограничувањата и свеченоста на Великиот пост. Потеклото на овој настан може да се проследи во Стара Грција и Рим. Некои мислат дека датираат од архаични церемонии од зима до пролет. И покрај неговото паганско потекло, настанот бил толку широко прославен и традицијата толку моќна што брзо била изменета за да се вклопи во католичките ритуали. Карневалот традиционално се слави на мрсен вторник, но претходниот викенд има и активности. Најпознатите карневали во Италија се оние што се одржуваат во Венеција, Виареџо, Ивреа, Апулија и Ациреале.
1 Венеција
Карневалот во Венеција за прв пат бил документиран во 1296 година, со прогласување на венецијанскиот сенат кој објавил јавен фестивал ден пред почетокот на Великиот пост. Несомнено една од најпознатите карневалски свечености во светот, тој е полн со мистерија, авантури и заговори. Денот служел за рушење на бариерите меѓу луѓето од различна економска положба и верски убедувања. За време на ренесансата, маскирани стрип изведувачи настапувале на плоштадите во Венеција. Во 1979 година, празникот повторно се појави за да ја прослави историјата и културата на Венеција. Денес, околу 3 милиони луѓе патуваат во Венеција за да учествуваат на познатата Феста Венезијана.
2 Виареџо
Карневалот на Виареџо е втор најпопуларен во Италија. Трае еден месец со ноќни и дневни прослави, паради, обласни прослави, маскирани танци и други емисии. Првиот маскенбал бил одржан во 1873 година, како одговор на незадоволството на повисоките класи што морале да плаќаат големи даноци. Многу луѓе одат во Италија на паради, карневали, концерти и музика.
3 Ивреа
Историскиот карневал на Ивреа е претежно познат по битката на портокалите. Тој е ценет како еден од најстарите карневали во светот. Борбата е комеморација на бунтот на Ивреа против наполеонските трупи во 1194 година. Ќерката на мелничарот, „ла Мугнаја“, наводно го убила диктаторот на градот откако тој се обидел да ја киднапира, предизвикувајќи востание што им дало на жителите поголема слобода. Прославата на карневалот на Ивреа сега вклучува паради во средновековни носии, фолклорни ансамбли и музички изведби од Италија и Европа.
4 Апулија
Не само што е најдолгата карневалска прослава во Европа, туку е и една од најстарите. Карневалот на Путињано датира од 1394 година, кога моштите на Свети Стефан биле преместени во внатрешноста на Путињано за да се заштитат од инвазија. Селаните ги напуштија своите лозја за да се приклучат на парадата, пеејќи песни, играјќи и кажуваа импровизирани рими и поезија што ги сатиризираше политичарите, вестите, обичаите и актуелните настани на локалниот народен јазик.
5 Историја
Иако потеклото на карневалот може да се проследи до античките грчки и римски прослави, тој е поврзан со католичкиот свет. Всушност, се слави на Светите денови, последниот ден пред Великиот пост кога е дозволено гозбата. Затоа, тој нема фиксен датум, туку напротив се потпира на денот на Велигден. На различни места, прославите прераснаа во забава и парада за различни причини. Без разлика дали повисоките класи го изложуваа своето богатство со елегантно украсени кочии.
Палацо Скендербег

Палацо Скендербег или Палацето Скендербег е римска палата, сместена на плоштадот Скендербег (бр. 117) во близината на Фонтаната Треви. Името го зема и од неговиот домаќин од петнаесеттиот век, албанскиот национален херој Скендербег. Палацо бил домаќин на Националниот музеј на храна за тестенини (''Museo Nazionale delle Paste Alimentari''). Неодамна повторно е отворен.
Италијански колбас

Италијански колбас во Северна Америка најчесто се однесува на вид свински колбас. Колбасот често е карактеристичен по тоа што е зачинет со анасон како примарен зачин. Во Италија, пак, се прават широк спектар на колбаси, од кои многу се сосема различни од гореспоменатиот производ.
Најчестите сорти што се продаваат како „италијански колбас“ во супермаркетите се лути, слатки и благи. Главната разлика помеѓу лут и благ е додавањето на дробена лута црвена пиперка во мешавината на зачини од првата. Разликата помеѓу благ и сладок е додавањето на сладок босилек во вториот.
Во Австралија, колбас ​​зачинет првенствено со анасон се продава како „италијански колбас“.
1 Историја
Првично познат како „луканица“, првиот доказ за колбасот датира од 1 век п.н.е., кога римскиот историчар Маркус Терентиус Варо го опишал полнењето зачинето и солено месо во свински црева, на следниов начин: „Луканица го нарекуваат мелено месо полнето во свинско црево, а нашите војници научија како да го подготвуваат“. Списите на Цицерон и Марсијал, исто така, ја споменуваат Луканија како родно место на колбасот, потврдувајќи го неговото потекло во Базиликата.
Корс Водка

Корс Водка е бренд на вотка основана од Митја Кржисник. Водката Корс се произведува со вода од италијанските Алпи и житарки од 12 европски земји, а се дестилира со техники на дестилација на злато и дијамант. Рецептот за оваа водка доаѓа од серија вотка пронајдена во Финска, за која се верувало дека била изгубена повеќе од еден век. Оваа серија била пратка испратена од последниот цар на Русија Николај II до Џорџ V од Обединетото Кралство.
Цените на шишињата се движат од 12.500 до 24.500 долари, а Корс се смета за една од најскапите водки на пазарот.
1 Производство
Корс Водка произведува само неколку илјади шишиња секоја година. Шишињата се направени од кристал со украси од сребро, злато и платина. Водката се дестилира со помош на техника на филтрирање на дијаманти и злато, вода од Алпите и е претставена во полиран орев кутија со внатрешност од кадифе и свила.
Панада

Панада е разновидна супа од леб што се подготвува во некои западноевропски и јужноевропски кујни и се состои од бајат леб сварен до каша во вода или други течности.
Во британската кујна, може да биде зачинет со шеќер, рибизли, морско оревче и така натаму. Верзијата на панада била омиленото јадење на авторот Перси Биш Шели, кој бил вегетаријанец. Се сметало за лесно јадење погодно за инвалиди или жени кои штотуку родиле.
Во француската кујна често се збогатува со путер, млеко, павлака или жолчка од јајце.
Во североисточна Италија, служи како евтин оброк во сиромашните области на селата. Може да се збогати со јајца, говедска супа и рендано сирење. Традиционално, често се подготвуваше како оброк за постари или болни луѓе.
Во шпанската кујна се прави така што лебот се вари во вода или млеко и се додава арома.
1 Поврзано
*Риболита
Катакомба деи капучини

Капучинските катакомби од Палермо се погребни катакомбус во Палермо, Сицилија, јужна Италија. Денес тие се туристичка атракција, со извонреден историски рекорд.
1 Историска позадина
Капучинскиот мансатир во Палермо ги надминува своите оригинални гробишта во 16 век и монасите почнале да ископуваат крипти под него. Во 1599 година тие мумифицирале еден од нивните бројни луѓе, неодамна починатиот брат Силвестро од Губио, и го сместиле во катакомбите.
Шпагети але вонголе

Шпагети але вонголе - „шпагети со школки“, е јадење што е многу популарно низ цела Италија, особено во Кампанија (каде што е дел од традиционалната неаполска кујна).
1 Видови школки
Се користат Палурде, или малата, медитеранска школка (Donax trunculus), позната и како телина. И двата вида се нарекуваат и арсел во Лигурија и Тоскана.
2 Подготовка
Италијанците го подготвуваат ова јадење на два начина: со масло, лук, магдонос, а понекогаш и со прскање бело вино, како и со домати и свеж босилек, при што додавањето домати е почесто на југ. Традиционално, школките се готват кратко во врело маслиново масло во кое е додаден многу лук. Живите школки се отвораат за време на готвењето, ослободувајќи течност што служи како примарен арома. Потоа, школките се додаваат во цврстите тестенини, заедно со сол, црн пипер и грст ситно сечкан магдонос.
3 Регионални варијации
Во регионот Лигурија во Италија, источно од Џенова, Шпагети але вонголе значи шпагети со ситни бебешки школки во лушпата, не повеќе од големината на сликичката, со сос од бело вино/лук. Лингвин може да се користи и за тестенини пред шпагети.
Италијанско-американските рецепти понекогаш користат крем во ова јадење, но во областа на потеклото тоа би се сметало за најнеортодоксно. Џилијан Рајли смета дека кремот е туѓ на духот на италијанското готвење, забележувајќи дека „начинот на кој кремот го намалува вкусот и текстурата не е соодветен на суптилниот вкус и конзистентноста на тестенините“.
Во Америка понекогаш се додава сирење во ова јадење, иако Италијанците веруваат дека така се расипуваат едноставните вкусови на школките и квалитетното маслиново масло.
Рустико (печиво)

Рустико ― закуска во јужниот италијански регион Саленто направена со лиснато тесто и полнење кое се разликува според стилот. Вообичаена подготовка користи лиснато тесто, домат и моцарела. Тој е дел од традицијата на салентинска улична храна и може да се најде во секој апулиски бар и пекарница.
Се произведува со две кори лиснато тесто, долната кора е со дијаметар од околу 10 цм, а горната од 12 цм, на кој се додава сирење и домат. Потоа се премачка со јајце и се пече во рерна. Треба да се јаде топло за најдобро да се цени вкусот и стопената моцарела.
Во Саленто обично се јаде како ужина во средината на утринските или вечерните часови, и во лето и во зима.
Карпачо

Карпачо е јадење од месо или риба (како говедско, телешко, лосос или туна), обично како предјадење. Било измислено во 1963 година од Џузепе Кипријани во Венеција, Италија и популаризиран во втората половина на дваесеттиот век. Говедското месо било послужено со лимон, маслиново масло и бел тартуф или пармезан. Подоцна, терминот бил проширен на јадења што содржат друго сирово месо или риба, тенко исечени и сервирани со лимон или оцет, маслиново масло, сол и мелен бибер и овошје како што се манго или ананас.
1 Историја
Јадењето, базирано на пиемонтскиот специјалитет carne cruda all'albese, е измислен во 1963 година од Џузепе Ципријани, основач на барот Хари во Венеција. Тој првично го подготвил јадењето за грофицата Амалија Нани Мочениго кога дознал дека нејзините лекари и препорачале да јаде сурово месо. Јадењето го доби името карпачо по Виторе Карпачо, венецијанскиот сликар познат по карактеристичните црвено-бели тонови на неговата работа.
2 Дополнителна литература
****
Премин Дуран

Преминот Дуран е висок планински премин во Доломитите во провинцијата Белуно во Италија.
Се наоѓа помеѓу општината Ла Вале Агордина и Золдо Алто; ги поврзува Агордо во долината Кордеволе и Пралонго во долината Золдо. На врвот има два ресторани и мала црква.
Маринара (сос)

Маринара е сос од домати обично направен со домати, лук, билки и кромид. Варијациите вклучуваат капари, маслинки, зачини и малку вино. Широко користен во италијанско-американската кујна, познат е како ала маринара во Италија, каде што обично се прави со домати, босилек и оригано, но понекогаш и маслинки, капари и солени аншоа. Се користи за шпагети и фиде, но и со месо или риба.
Поимите не треба да се мешаат со ''шпагети маринара'', популарно јадење во Австралија, Нов Зеланд, Шпанија и Јужна Африка, во кое сос од домати се меша со свежа морска храна. Во Италија, сосот за тестенини, вклучувајќи морска храна, почесто се нарекува ала пескатора.
1 Потекло
Постојат неколку народни теории за потеклото на овој сос. Една верзија вели дека готвачите на неаполските бродови кои се враќале од Америка го измислиле сосот маринар во средината на 16 век откако Шпанците го вовеле доматот во Европа. Друга теорија вели дека ова бил сос подготвен од сопругите на неаполските морнари по нивното враќање од морето.
Историски, сепак, првиот италијански готвач кој вклучува сос од домати, Lo Scalco alla Moderna, бил напишан од италијанскиот готвач Антонио Латини и бил објавен во два тома во 1692 и 1694 година. Латини служел како управител на Прв министер на шпанскиот вицекрал од Неапол. Овој ран сос од домати повеќе личеше на модерна салса од домати.
Сос сличен на италијанско-американскиот сос од маринара е познат во некои области на Централна Италија како суго финто, буквално „лажен сос“.
Лардо

Лардо е еден вид ''салама'' кој се прави со саламурење ленти од маснотии со рузмарин и други билки и зачини.
Најпознатото лардо е од тосканското село Колоната, каде што лардото се прави уште од римско време. Колоната е дел од поголемиот град Карара, кој е познат по својот мермер. Самата Колоната е локација каде што се ископува мермер од Карара, а традиционално, лардото се прави со месеци во базени направени од овој мермер. Lardo di Colonnata сега е вклучен и во каталогот на „Art of Taste“ на храна од наследство, како и во статусот IGP (Заштитена географска ознака) од 2004 година.
1 Во популарната култура
Во фантастичниот роман ''Верата на паднатите'', Тери Гудкинд кој го вклучуваат и лардото, како и речиси целосен опис на неговото правење и подготовката во стилот на Колоната.
Стол (седиште)

Стол — подигнато седиште вообичаено поставено на три или четири ногарки, но без потпирачи за раце ниту потпирач за грб (кај раните столови) и обично е направено за да седи едно лице. Преклопните столови може да се склопат во рамен, компактен облик обично со завртување на седиштето паралелно со преклопените ногарки.
1 Историја
Потеклото на столовите е нејасно, но познато е дека тие се еден од најраните облици на дрвен мебел. Дифросот бил стол со четири ногарки во Стара Грција, кој моело да биде во фиксна и во преклопена верзија.
Во средновековното раздобје, седиштата се состоеле од клупи, столчиња и многу ретки примери на столици слични на престол како показател за статусот.
Артефакти од триножни столчиња се сочувани од 17 век. Една од употребите на триножно столче било за молзење крави.
Подоцнежните случувања во 17 век го дале жлебениот стол, при што се користеле техниките на тогашниот столарски занает за да се произведе поголем стол сличен на кутија со минимум дрво, со ужлебување на долги тенки вретена и шини заедно под прави агли.
2 Кралски столови
Неколку кралства и поглавари во Африка имале и сè уште имаат обичаи за користење на столови на местото на столици како престоли. Еден од најпознатите од нив, Златниот стол на Асантехените во Гана, бил причина за еден од најпознатите настани во историјата на колонизирана Африка, таканаречената војна на златниот стол меѓу Британците и Ашантите.
3 Галерија
Марко Риси

Марко Риси (роден на 4 јуни 1951 година) е италијански филмски режисер, сценарист, филмски продуцент и кинематографер.
Роден во Милано, тој е син на режисерот Дино Риси. По дипломирањето на Лицео Сциентифицо, Риси отишол на филозофскиот факултет, но по две години ги напуштил студиите. Ја започнал својата кариера како асистент на неговиот вујко, Нело Риси, за ''Сезона во пеколот'' (1971), а потоа за режисери како Дучио Тесари, Стено, Алберто Сорди. Соработувал и со некои сценарија за филмови во режија на неговиот татко. Своето режисерско деби го имал во 1977 година, со телевизискиот документарец RAI ''Белешки за Холивуд''. По три прилично успешни комични филмови, од 1987 година киното на Риси се фокусирало на посложени општествени и политички прашања, како воената служба која се гледа како трауматично искуство (''Soldati - 365 all'alba''), малолетничката деликвенција во и надвор од затвор (''Mery per семпер'' („ Засекогаш Мери “) и ''Рагаци фуори''), падот на летот 870 на Итавија (''Ил муро ди Гома''), феноменот на групно силување (''Ил Бранко'') и убиството на новинарот Џанкарло Сиани (''Тврдина Апачи Наполи)''.
Во 1989 година, Риси Мери пер семпер ја освоила Специјалната голема награда на жирито на Светскиот филмски фестивал во Монтреал. За неговиот филм од 1990 година, ''Рагаци фуори'' Риси, ја добил наградата Давид ди Донатело за најдобар режисер и Сребрена Осела за најдобра кинематографија на 47. Меѓународен филмски фестивал во Венеција.
Во 1991 година, Риси, заедно со Маурицио Тедеско, компанијата за филмска продукција, го започнле „Сорпасо филм“. Во 1998 година го освоил Nastro d'Argento за најдобар продуцент за ''Хамам'' на Ферзан Озпетек.
1 Филмографија
*''Одам да живеам сам'' (1982)
*''Момче и девојка'' (1984)
*''Љубов на прв поглед'' (1985)
*''Солдати - 365 ал'алба'' (1987)
*''Засекогаш Мери'' (1989)
*''Момци однадвор'' (1990)
*''Гумениот ѕид'' (1991)
*''Нел континент нерон'' (1993)
*''Ил Бранко'' (1994)
*''Капут Мунди'' (1998)
*''Тре могли'' (2001)
*''Марадона, Божјата рака'' (2007)
*''Форт Апачи Наполи'' (2009)
*''Ча ча ча'' (2013)
*''Три допири'' (2014)
2 Наводи
Мис Т Свет

+ Мис Т Свет, Формирање, 2017 година
Тип, Натпревар за убавина
Седиште, Дезенцано дел Гарда, провинција Бреша, Ломбардија , Италија
Мис Т Свет е натпревар за убавина за трансоводни жени. Првиот настан се одржа на 23 септември, во театарот Алберти, во село Десенцано Дел Зград, во близина на Градот Бреша, во регионот Ломбардија, Италија.
Герундо (езеро)

Герундо било езеро помеѓу провинцијата Бергамо, провинцијата Милано, провинцијата Лоди и провинцијата Кремона, во Ломбардија, Италија. Римјаните првично изградиле дренажни канали низ него за земјоделски цели. До 13 век, ништо не останало од езерото освен само големи плодни рамнини. Имало големина приближно 50 на 25 километри и сега е целосно исушено.
1 Легенда
Се шпекулирало дека Герундо е дом и на Тарантасио, голем змеј кој владеел и со езерото.
Кантелмо (замок)

Cantelmo Castle
''Кантелмо''
Петорано сул Гизио
Кантелмо.
Cantelmo Castle
Coordinates,
Вид, Замок
Податоци
Состојба, видлива
Историја
Изграден, 11 век
Кантелмо е средновековен замок во Петорано сул Гизио, провинција Аквила, Абруцо, јужно централна Италија.
Замокот бил изграден околу 11 век, има поглед кон на долината на реката Гизио и на долината Пелиња. Има неправилен план со цилиндрични, масивни кули на северозападниот и југозападниот агол, додека на југоисточниот дел се остатоците од четириаголната кула. Во средината се наоѓа петаголна кула, која е најстариот дел од замокот.
Томазо Барбиери

Томазо Барбиери (роден на 26 август 2002 година) е италијански професионален фудбалер кој игра како десен бек за клубот од Серија А, Јувентус.
1 Клупска кариера
На 11 септември 2020 година, Барбиери му се приклучи на тимот од Серија Ц, Јувентус У23, резервниот тим на Јувентус, на петгодишен договор. На 28 септември, Барбиери го направил своето деби за Јувентус У23 во победата од 2–1 против Про Сесто.
Зелтен

Зелтен е традиционален италијански овошен колач кој се подготвува за време на Божиќ. Се прави со 'ржано брашно, пченично брашно, сушено и зашеќерено овошје, кора од портокал и разни зачини. Неговото име потекнува од зборот ''selten'' што значи „ретко“, бидејќи обично се подготвува само еднаш годишно.
1 Галерија
Клацкалка

Клацкалка — едноставна направа наменета за детска игра која работи на принцип на лост. Во основа, тоа е греда што на средината (во точката на тежиштето) е прицвртена на основата и подигната над земја за неколку десетици сантиметри. На краевите на гредата има седишта или само место за седење, со каква било рачка за која децата можат да се држат. Децата седат на седиштата, ја допираат земјата со нозете и наизменично се оттуркуваат од неа, така што тие наизменично се или високо во воздухот или ниско до земјата.
Алтернативното движење се нарекува „клацкање“ и ги забавува учесниците во играта. Кога играта се прекинува, учесниците мора да застанат и да ја исправат гредата, за без проблеми да се симнат од седиштето. Во спротивно, ненадејното напуштање на седиштето, поради нарушена рамнотежа, доведува до пад на играчот кој останува на клацкалката. Затоа, клацкалките често се поставуваат над мека површина, како трева или струготини.
Клацкалката е омилена кај децата и заради тоа што може лесно да се импровизира. Со едноставно поставување на подолга даска на основата, може да се направи едноставна клацкалка.
Палата Бартолини Салимбени

Палатата Бартолини Салимбени е палата во стил на висока ренесанса која се наоѓа на Виа де Торнабуони на плоштадот Тринита во централна Фиренца, Тоскана, Италија.
1 Историја
Палатата настанала на местото каде што некогаш била резиденцијата на семејствата Солданиери, а подоцна и Дати, која била купена од Бартоломео Бартолини-Салимбени.
Сегашната градба била подигната од архитектот Бачо д'Агноло помеѓу 27 февруари 1520 и мај 1523 година, како што сведочи дневникот што го водел Бартолини. Архитектот добивал по два флорина месечно. Структурата претставува една од најраните градби во Фиренца која го изразува стилот на високата ренесанса на Рим, каде Бачо поминал неколку години на формирање. Друга палата делумно дизајнирана од Бачо е Палацо Антинори.
Бартолини-Салимбени живееле во палатата до почетокот на 19 век. Во 1839 година станал хотел ду Норд, каде што престојувале личности како што е американскиот писател Херман Мелвил. Во 1863 година бил купен од принцовите на Пио ди Савоја и поделен помеѓу различни сопственици.
Палатата била обновена во 1961 година и сега е приватна сопственост.
2 Опис
Палатата Бартолини Салимбени е првата палата во Фиренца изградена според „римскиот“ стил на ренесансата: новите детали за градот го вклучуваат порталот со колони на страните, употребата на пиластри, квадратните прозорци со триаголен фронтон и аглите со рустикација.
Единствениот нов стил, според ренесансниот историчар на уметност Џорџо Вазари, предизвикал многу критики.
Палатата има централен двор во чист класичен стил. Има трем од три страни, со колони и тркалезни сводови во традиционална ''пиетра серена''. Приземјето и првите катови се со гротескни монохроматски украси. Првиот кат има чардак со таван со каса. Ова е надминато со уште еден помал чардак.
''Сликите на битката во Сан Романо'', насликани од Паоло Учело, биле нарачани од член на семејството Бартолини Салимбени; тие се дисперзирани и сега се изложени во музеите Уфици, Националната галерија и Лувр:
Давор Здравковски

Давор Здравковски (роден на 20 март 1998 г.) — македонски фудбалер кој игра во Мадервел како играч од средниот ред.
1 Клупска кариера
Роден во Скопје, Здравковски бил дел од младинската екипа на Македонија Ѓорче Петров, а во летото 2015 година го забележал својот прв настап за првиот тим на клубот во Втората македонска фудбалска лига. На крајот на сезоната, Македонија Ѓорче Петров изборила пласман во Првата македонска фудбалска лига. Во својата премиерна сезона во Првата македонска фудбалска лига, Здравковски се изборил за местото во почетниот состав и одиграл вкупно 33 натпревари за својот клуб.
Во август 2017 година тој потпишал тригодишен договор со кипарскиот прволигаш АЕЛ Лимасол. Два месеци подоцна, на 26 октомври 2017 година, тој го забележал својот прв настап за клубот, влегувајќи од клупата на натпреварот од првата кипарска лига против Олимпијакос Никозија. На 5 февруари 2021 година, Здравковски го постигнал својот прв гол за својот клуб во победата од 1–0 над Пафос.
Здравковски се приклучил на шкотскиот премиерлигаш Мадервел во јули 2023 година.
2 Репрезентативна кариера
Здравковски ги поминал сите возрасни категории во националниот дрес и бил регуларен член на репрезентацијата под 19 години за која постигнал пет гола на седум настапи, како и на репрезентацијата под 21 година за која забележал 27 настапи и постигнал два гола.
Здравковски за прв пат добил репрезентативен повик за сениорскиот тим на Македонија од страна на селекторот Благоја Милевски во март 2023 година, за квалификацискиот натпревар за Европското првенство 2024 против репрезентацијата на Малта.
Томазо Мочениго

Томазо Мочениго (1343–1423) — дужд на Република Венеција од 1414 година до неговата смрт.
1 Биографија
Тој командувал со крстоносната флота во експедицијата во Никополис во 1396 година и, исто така, победил во битките против Џеновјаните за време на војната кај Кјоџа од 1378-1381 година.
Додека бил венецијански амбасадор во Кремона, бил избран за дуж (1414) и избегал во тајност, плашејќи се дека може да биде затворен од Габрино Фондоло, тиранинот на тој град. Тој склучил мир со турскиот султан, но кога почнале повторно непријателствата, неговата флота ја поразила флотата на Турците во Битката кај Галиполе.
За време на неговото владеење, патријархот на Аквилеја, Луј од Тек, формирал антивенецијански сојуз со императорот Сигизмунд . Венеција, под двостран напад, можело да започне офанзива која, во 1419-1420 година, ги освоил Удине, Цивидале, Фелтре, Белуно и поголемиот дел од Фриули од Аквилејската патријаршија. Кадоре, исто така, спонтан се предал. Договорот што следел доведе до мир со Унгарија и припојување на земјите на патријаршијата кон Република Венеција.
Мочениго во голема мера ја поттикнал трговијата, ја реконструирал војводската палата и ја започнал библиотеката. Умрел по долго боледување во 1423 година. Тој бил погребан во базиликата Сан Џовани е Паоло, традиционално погребно место на дуждовите.
2 Поврзано
* Семејство Мочениго
Филмски фестивал во Салерно

Филмскиот фестивал во Салерно или Салернио филмскиот фестивал (на италијански јазик, Festival del cinema di Salerno) функционира од 1946 година во италијанскиот град Салерно.
1 Историја
Филмскиот фестивал во Салерно го имал својот прв настан во 1946 година.
На тоа издание, меѓу другите, присуствувале и Виторио де Сика, Росано Браци, Адријана Бенети, Марија Меркадер, Мариела Лоти. По тој повод, проекциите се одржале не само во Салерно, туку и во Кава де Тирени, Позитано и Амалфи.
Од неговото прво издание, фестивалот се одржува секоја година (со исклучок на изданијата од 1953, 1957, 1959 и 1960 година). Локацијата е во киното театар Аугустео, сместено во приземјето на северниот дел на ''Палацо ди Чита'' (Градското собрание на Салерно), па дури понекогаш и во Театро Верди.
Пилешко Везувио

Пилешко Везувио, специјалитет во Чикаго, е италијанско-американско јадење направено од пилешкото месо и парчиња компир пржени со лук, оригано, бело вино и маслиново масло, а потоа се пече додека кожата на пилешкото месо не се потпече. Тепсијата често се украсува со неколку зелени грашок за боја, иако некои помодерни варијации може да испуштат некои од нив.
Во Чикаго, техниката е често најдена применета и на друга храна, како што е „бифтек Везувио“, „свински котлети Везувио“.
Потеклото на јадењето не е познато, но некои сугерираат дека можеби бил популаризиран од ресторанот Везувио, кој работел во Чикаго, во 1930-тите. Други историчари на храна сугерираат дека варијанти на пилешко везувио може да се најдат меѓу пилешките јадења од традиционалните кујни во јужна Италија.
Обердан

''Обердан'' е книга на италијанскиот автор и историчар Франческо Салата, објавена во 1932 година од Мондадори.
1 Преглед
Книгата е биографски есеј за Гуглиелмо Обердан и содржи досега необјавени документи за италијанскиот патриот, со документи од судењето кои ги обновил Салата. Изданието од 1924 година ги содржи сите документи на кои се заснова студијата, како и белешките на Салата, додека изданието од 1932 година е повеќе „популарно“ и го содржи само литературниот текст на делото. Понатаму, изданието од 1932 година било продадено по намалена цена четири пати пониска од онаа на оригиналното издание, за да ја направи книгата подостапна за јавноста.
Во книгата, Салата тврди „со аргументи кои не се многу убедливи“ дека Обердан (чија мајка била Словенка, а татко Италијанец) бил полнокрвен Италијанец, бидејќи дури и семејството на неговата мајка било италијанско многу генерации и дека не се знаело дали неговите предци биле Словенци или Германци. Книгата е обемна и добро документирана, и се смета за фундаментална меѓу оние напишани за Обердан. Книгата од 606 страници објавена со Заничели во 1924 година била пофалена по нејзиното објавување, а, како што било споменато, во 1932 година била повторно објавена во „послабо“ издание од Мондадори. Забележано како есеј, делото има многу биографска природа.
Класичен италијански готвач

''Класичен италијански готвач: Уметноста на италијанското готвење и италијанската уметност на јадење'' е американски готвач од италијанската кујна на Марсела Хазан за прв пат објавен во 1973 година.
1 Минато
Марсела Хазан станала видлива како инструктор по италијанска кујна во Њујорк по интервјуто со Крег Клејборн од ''Њујорк Тајмс'' во 1970 година. По посетата на нејзиниот стан, уредникот на Харпер и Роу, Питер Молман, ѝ потпишал договор да го напише ''Класичниот италијански готвач'' „на лице место“.
Книгата била наменета како достапен ресурс за американските домашни готвачи да научат за италијанската кујна.
2 Прием
''Класичниот италијански готвач'' добил главно позитивни критики за пристапниот формат и висококвалитетните рецепти. Дејвид Сипрес од ''„Њујоркер“'' сметал дека книгата го научила како да готви, додека Фергус Хендерсон од ''„Гардијан“'' ја пофалил Хазан велејќи дека таа „само ја сменила храната што ја знаев дома“. Марк Битман од ''Њујорк Тајмс'' ја нарекол книгата „врата на чудата на италијанското регионално готвење“ и ја споредува сеприсутноста на Хазан во дискурсот за храна по објавувањето на ''Класичниот италијански готвач'' на Јулија Чајлд, но истакнувајќи дека „Хазан била поважниот автор".
Готвачот Алекс Гварнашели љубезно ја промовирал книгата, забележувајќи дека „[''Класичниот италијански готвач''] е ОГ на љубителите на италијанската кујна и има причина“.
3 Подоцнежните изданија
''Класичниот италијански готвач'' и подоцнежната книга на Хазан ''„Повеќе класично италијанско готвење“'' биле ревидирани и комбинирани во ''„Основи на класичното италијанско готвење“'', првпат објавена во 1992 година. Рецептите биле уредени за да бидат појасни и за да се земат предвид промените во вкусот од објавувањето на ''Класичниот италијански готвач''. ''Essentials'' вклучува и нови рецепти и дел „Основи“ кои не се присутни во ниту еден од оригиналните тома. Хазан се надевала дека ќе вклучи готвење во микробранова печка во ''Essentials'', но не можела да најде место за тоа во италијанската кујна.
4 Наводи