Шведска хералдика

Шведската хералдика ги опфаќа хералдичките достигнувања во модерната и историска Шведска. Шведскиот хералдички стил е конзистентен со германско-нордиската хералдичка традиција, забележана по неговите повеќекратни шлемови и гребени кои се третираат како неразделни од штитот, неговото повторување на боите и полнежите помеѓу штитот и гребенот и неговата слаба употреба на хералдички крзна. Бидејќи средновековната историја на нордиските земји била толку тесно поврзана, нивната хералдичка поединечност се развила прилично доцна. Шведската и финската хералдика имаат заедничка историја пред Диетата на Порво во 1809 година; овие, заедно со данската хералдика, биле под големо влијание на германската хералдика. За разлика од високостилизираниот и макаронски јазик на англискиот blazon, шведската хералдика била опишана на едноставен јазик, користејќи (во повеќето случаи) само шведска терминологија.
Најраните познати достигнувања на оружје во Шведска биле оние на двајца браќа, Сигтриг и Ларс Бенгтсон, од 1219 година. Најраниот пример на шведската граѓанска хералдика е градскиот крак на Калмар, кој настанал како градски печат во 1247 година. Печатот (шведски ''сигил''), кој многу се користел во средниот век, бил корисен во ширењето на хералдиката во црквите, локалните власти и другите институции и бил претходник на грбот во средновековна Шведска. Оклопни печати на благороднички се појавиле во 12 век, бургерите и занаетчиите почнале да земаат оружје во 13 век, а дури и некои селани земале оружје во 14 век.
Хералдиката во Шведска денес интензивно се користи од корпорации и владини канцеларии; правата на овие приватни субјекти и на официјалните тела се почитуваат со шведскиот закон. За да стане легално регистриран и заштитен според шведскиот закон, официјалниот грб мора да биде регистриран во Шведската канцеларија за патенти и регистрација (ПРВ) и е предмет на одобрување од Националниот хералд и бирократскиот хералдички одбор на Национален архив на Шведска. Сепак, хералдичките оружја на обичните граѓани (бургерски раце), се помалку строго контролирани. Тие се препознаваат со вклучување во годишно објавениот ''Скандинавски рол на оружје''.
1 Одлики
1.1 Општи одлики
Шведската хералдика има голем број одлики кои го разликуваат шведскиот стил од хералдиката во другите европски земји. Заедничките одлики на шведската хералдика се слични на оние на другите нордиски земји и Германија, ставајќи ја во германско-нордиската хералдичка традиција, која се разликува од гало-британската хералдика и другите хералдички традиции со неколку клучни елементи на хералдичкиот стил. Една од нив е употребата на повеќе шлемови и гребени, кои не можат да се прикажат одделно од главниот штит. Овие шлемови и гребени се сметаат за важни како штитот, а секој означува феуд над кој носителот има право. Во Скандинавија (различно од германскиот обичај), кога се прикажува парен број шлемови, тие обично се свртени, со гребените, кон надвор; кога е непарен број, средишната кацига е свртена ''навредлива,'' а остатокот свртена нанадвор (додека во Германија шлемовите се свртени навнатре за да се свртени кон центарот на шлеперот). Дополнително, гребените честопати се повторуваат на полнежите што се користат на главниот штит, а знаците на редослед обично се појавуваат во гребенот, наместо на штитот како во гало-британската хералдика. Исто така, употребата на хералдички крзна на штитот, иако е вообичаена во гало-британската хералдика, е ретка во германско-нордиската хералдика. Крзна во Скандинавија обично се ограничени на хермелин и vair, кои понекогаш се појавуваат во mantling, поддржувачи, или остатоци од круни, но ретко на штит.
Во согласност со германско-нордиската хералдика, најчестите обвиненија во шведската хералдика вклучуваат лавови и орли. Дополнителни животни кои често се појавуваат во шведската хералдика вклучуваат грифини и (особено во северните провинции) ирваси. Ѕвездите се вообичаени и обично се прикажуваат со шест точки и прави страни, за разлика од гало-британската традиција, која обично ги прикажува ѕвездите или како петкрака правострана ѕвезда ( ''кепен'' ) или како шесткрака брановидна ѕвезда. На шведски, овие ѕвезди обично се опишуваат како „ ''шестокраки“''. Во однос на блазонирањето, шведската хералдика е опишана со едноставни термини користејќи заеднички шведски јазик, наместо да користи специјализиран јазик како што е Блазон. Рацете на извиткување се случуваат често.
1.2 Терминологија
На англиски, достигнувањата на оружјето обично се опишуваат (''обоени'') во специјализиран жаргон кој користи деривати на француски термини. Меѓутоа, на шведски, достигнувањата на оружјето се опишани на релативно едноставен јазик, користејќи само шведски термини и со тенденција да се избегне специјализиран жаргон. Примерите вклучуваат употреба на шведскиот ''Сина'' и ''Gron'' за сина и зелена боја, како во однос на француски назив ''азурно'' и ''vert'' користи во англискиот блазон. Наместо ''аргент'', се користат шведските зборови ''сребрена'' или ''вит'' (бела), а белата, иако е ретка, може да има различна боја од сребрената. ''Пурпур'' (виолетова) се користи во поставата на круните и во кралската крошна на поголемиот национален грб. Традиционално, виолетовата ретко се користела како тинктура на штитот, иако се појавува на штитовите на некои (особено модерни) бургери.''Хермелинот'' исто така се појавува во поставата на обвивката над поголемиот национален грб, но инаку е практично непозната во шведската хералдика. ''Vair'' е исто така редок во скандинавската хералдика, а другите крзна се непознати.
2 Офицери на оружје
Во средниот век, хералдичките оружја во Шведска биле доделени од Кралскиот совет, но оваа улога била предадена на Колеџот за антиквитети во 1660 година. Пред 1953 година, канцеларијата на Националниот хералд (''Рикшералдикер'') беше одговорна за подготовка на општинските оружја и кралските оружја на Шведска, но денес овие должности ги извршува Хералдичкиот одбор на Националниот архив, вклучително и Државниот хералд. Со цел да се регистрираат нови општински гранки, општината мора да го поднесе својот предлог и до Националниот архивски хералдички одбор, кој се консултира и дава мислење, и до PRV за регистрација. Откако одборот ќе го заврши процесот на консултации и ќе обезбеди налог за оружје, вака гарантираното оружје може потоа да биде регистрирано од страна на PRV и да се имплементира од општината. Освен со општински оружја, хералдичките оружја регистрирани од окрузи и од воени и други владини тела се ракуваат и од Националниот архивски одбор за хералдика и PRV.
Националниот архивски хералдички одбор, основан според шведскиот статут 2007:1179, е највисокото хералдичко тело во Шведска. Со одборот претседава Националниот архивист и вклучува уште тројца функционери, тројца заменици, Државниот гласник (кој делува како секретар), правникот од Националниот архив и хералдичкиот уметник на Националниот архив. Овој одбор заседава по потреба, што во последните години е еднаш или двапати годишно.
Првиот национален хералд бил Конрад Лудвиг Транскилд (починал во 1766 година), кој служел како ''Рикшералдајкер'' 1734–1765 година. Последователните национални хералди ги вклучија Даниел Тилас (1768–1772), Андерс Шенберг (1773–1809), Јонас Карл Линерхилм (1809–1829), Никлас Јоаким аф Ветерштет (1829–1855), Август Вилхелм Стиернштет (1805) Клингспор (1880–1903), Адам Левенхаупт (1903–1931) и Харалд Флитвуд (1931–1953), а Стејт Хералдс (од реформата во 1953 година) ги вклучија Карл Гунар Улрик Шефер (1953–1974), Ларс-Олоф (799) ), Јан фон Конов (1975–1981), Бо Елтамар (1981–1983) и Клара Невеус (1983–1999). Од 1999 година, Државниот гласник на Шведска е Хенрик Клакенберг.
Шведскиот колегиум за оружје, кој работи во рамките на Шведското хералдичко друштво, е одговорен за преглед и регистрација на бургерски оружја. Шведското хералдичко друштво е непрофитна асоцијација основана во 1976 година, и не е поврзана со Националниот архив или нивниот хералдички одбор, кој ги регистрира ограноците на општините и другите јавни ентитети.
3 Лична и семејна хералдика
3.1 Кралска хералдика
Членовите на шведската кралска куќа имаат свои грбови и тие се засноваат на поголемиот грб.
3.2 Благородни раце
Во текот на средниот век, хералдиката во Шведска првенствено била домен на високото благородништво. Во 17 и 18 век, благородништвото се бореше да ги забрани бургерските раце ( ''borgerliga vapen'' ). Резултатот во 1767 година бил компромис со тоа што на благородништвото му било доделено ексклузивно право на забранети или отворени шлемови, коронети и поддржувачи, додека „законот на градот од 1730 година навел дека бургерските оружја се прифаќаат бидејќи не се забранети“.
Коронет од единаесет бисери ги означува рацете на баронот во Шведска (древното благородништво, исто така, има право да ја има баронетската круна по традиција), која, исто така, обично вклучува два шлемови со решетки, секој го носи овој коронет, а трет таков коронет е поставен над штитот, иако некои баронски краци имаат три шлемови или само еден, и не секој барон користи поддржувачи. Шведскиот ''Грев'' (Гроф) носи три шлемови со решетки, секоја крунисана со коронета која покажува пет лисја, а поддржувачите обично се присутни - иако не секогаш. Оружјето на шведските грофови, исто така, од крајот на 17 век, почнало да користи плашт (видете го Големиот грб на Шведска, на сликата погоре) наместо традиционалното облекување, иако оваа практика оттогаш е застарена. Ненасловеното благородништво (другите добија благороден статус со патент со писма) исто така носеа кормило со решетки и коронета на која беа прикажани два бисери меѓу три лисја.
Најраните познати достигнувања на хералдиката во Шведска беа благородните раце на двајца браќа, Сигтриг и Ларс Бенгтсон, од семејството Боберг, кои датираат од 1219 година Други благородни оружја можеби биле усвоени во граѓанската хералдика во областите на влијание на нивните носители, како што е усвојувањето на рацете на Бо Јонсон (Грип) од Седерманланд; директното усвојување на оружјето на Џонсон е оспорено, но во најмала рака, евидентно е одредено хералдичко влијание. Последната повелба за благородништво во Шведска била издадена од кралот Оскар II на шведскиот истражувач Свен Хедин во 1902 година; ова можеби е последната повелба досега. Уставот од 1974 година не ги спомнува повелбите ниту благородништвото, и кралските наредби на државата (не вклучувајќи го, сепак, Орденот на Карл XIII ) не може да им се доделат на Швеѓаните според посебна уредба. Куќата на благородништвото ја изгуби последната од своите официјални привилегии во 2003 година Благородните оружја, заедно со кралската и општинската хералдика, се заштитени според шведскиот закон од 1970 година.
3.3 Бургер раце
Во текот на средниот век, хералдиката во Шведска првенствено била домен на високото благородништво, но бургерските оружја дошле во Шведска во 14 век по пат на трговијата со Ханза. Ова можеби беше особено точно во Стокхолм, каде што имаше големо германско население. Додека бургерските оружја станале популарни меѓу трговците од средниот век, до 16 и 17 век нивната употреба била „вообичаена меѓу неблагородните офицери, судии и свештеници... додека трговците имале тенденција да се откажат од традицијата на хералдички печати и заменете ги со ознаки на сопственикот“. За разлика од благородните раце, на бургерските краци им е дозволен само штит со една навалена или затворена кацига без ѓердан или коронета. На шлемот мора да се стави венец и грб, а може да се користи мото или воен крик. За разлика од благородните оружја, неколку бургерски оружја биле предадени низ генерациите.
Оружјето за бургери не е потребно да се регистрира во PRV, и затоа тие не се заштитени според шведскиот закон (1970:498). Според шведското хералдичко здружение, најчестиот начин за добивање признание за бургерски краци е со вклучување во годишно објавениот ''скандинавски рол на оружје'', кој првпат беше објавен во 1963 година и моментално вклучува над 400 шведски семејни палта. на оружје, заедно со оружје од другите скандинавски земји. Денес во Шведска се познати околу 3000 бургери. Шведскиот закон ги штити „оружјата на благородништвото, како и граѓанските тела, додека бургерските оружја не се [заштитени], освен ако не се регистрирани како логотип“.
4 Национална хералдика
Шведските оружја еволуирале од кралската хералдика. Традиционално, само луѓето носеле оружје и затоа овие раце првично биле само краци на монарсите. Постепено, сепак, тие станаа сметани за „национални оружја“.
Големото национално оружје настанало во 1448 година и останало непроменето во шведското право од 1943 година. Првата легислатива за државно оружје во Шведска беше во 1908 година, а пред тоа државното оружје беше променето со кралски декрет. Исто така, како што беше првично, останува да биде личен грб на кралот на Шведска; како таков, тој може да го одреди неговото користење како личен грб од страна на другите членови на Кралската куќа, со измените и дополнувањата што ги решава тој. Од почетокот на владеењето на Густав Васа во 1523 година, во Шведска е вообичаено да се изложуваат рацете на владејачката династија како резил во центарот на поголемите краци.
Грбот на шведската кралица Силвија е сличен на поголемите краци на Шведска, но без обвивка од хермелин, и со централниот резил заменет за нејзините лични раце: ''Per pale gules и Or, a fleur-de-lis се смени контра.'' Штитот е опкружен со лазурна лента со зависен крст од Редот на Серафимите.
Помалиот грб на Шведска е украсен: ''Азур, со три коронети Или, наредени два над еден; Крунисан со кралска круна.'' Ова е амблемот што го користи владата на Шведска и нејзините агенции; тоа е, на пример, извезено на сите шведски полициски униформи. Секоја претстава која се состои од три круни наредени две над една се смета за помал грб, и затоа неговата употреба е ограничена со шведскиот закон, Закон 1970:498.
Трите круни се национален симбол на Шведска со векови; Историчарите ја следат употребата на симболот наназад до кралскиот печат на Албрехт од Мекленбург, па дури и порано. Трите круни се признати како официјални краци на Шведска од 14 век. Најраното веродостојно припишување на трите круни е на Магнус Ериксон, кој владеел над Норвешка и Шведска, а во 1330-тите ја купил Scania од Данска. Напишан во 1378 година, ''Рајмхроникот на'' Ернст фон Кирхберг го прикажува Магнус Ериксон со национално знаме во темно сина боја, наполнето со три круни, иако овој банер на крајот не стана национално знаме на Шведска.
5 Воена хералдика
Шведската воена хералдика станала насловна на вестите во Шведска и во странство во 2007 година, кога била направена контроверзна промена на рацете на Нордиската борбена група по налог на група жени војници кои бараа да се отстранат гениталиите на лавот од рацете. Владимир Сагерлунд, хералдички уметник во Националниот архив од 1994 година, ја критикуваше одлуката, велејќи дека „некогаш грбовите со лавови без гениталии им биле давани на оние кои ја предале круната“.''Тајмс'' во Лондон забележа неодамнешен тренд на хералдичка „кастрација“, посочувајќи на лавовите пасанти на кралскиот грб на Англија, како и лавовите неконтролирано на оние на Норвешка, Финска, Белгија, Луксембург и Шкотска, од кои сите биле прикажани без гениталии; Како заклучок, ''пишува „Тајмс'' “, „некои грбови се двосмислени, но пораката останува јасна: лавовите треба да покажат храброст и ништо друго“. Официјални претставници на Националниот архив третираат ова како промена во уметнички стил, наместо хералдички промени, и остатоци на лавот во својата оригинална форма на ролни на Националниот архив, додека кастрирани лавот се појавува на ракав закрпи на единицата. Грбот на Нордиската борбена група првично беше дизајниран да вклучува хералдички елементи и бои од сите земји-членки, вклучително и „лав што не изгледаше како фински, норвешки, естонски или шведски“. Во необичен потег, Хералдичкиот совет на вооружените сили го овласти командантот на нордиската борбена група да користи команден знак. Ова се состоеше од завеса поделена на полиња од сина, златна и сина боја со римски број V во златното поле, бидејќи единицата ќе биде петта мобилизирана борбена единица на Европската унија.
5.1 Шведската армија
Грбот на шведската армија се состои од два вкрстени златни меча на сино поле. Овој мотив се повторува и на знамето на Генералниот инспектор на Армијата, и на знамето на командната инфраструктура на воениот регион се појавува сино поле со еден исправен златен меч, со три златни круни во кантонот.
5.2 Шведската морнарица
Грбот на шведската морнарица, кој се состоела од сино поле со два топа во сол и сидро со кабел, врвот со круна, и се користела на знамињата на поморските команданти, вклучително и на знамето на Генерален инспектор на морнарицата, највисокиот претставник на борбените сили на шведската морнарица.
6 Регионална хералдика
Секоја од 21- те шведски окрузи, 25 покраини и 290 општини има свој грб. Инструментот за влада (1634) ги вовел модерните окрузи на Шведска, заменувајќи ги 25-те средновековни провинции. Иако многу од овие окрузи беа предмет на поновите реформи, многу од нив зафаќаат нашироко слични региони. (Видете компаративни карти на окрузи во Шведска) Повеќето од окрузите кои останале главно недопрени (Даларна, Готланд, Скане, Седерманланд, Упсала, Вермланд итн.) го задржуваат грбот на соодветната покраина, додека прераспределбата на другите земји се рефлектира хералдички (на пр. новосоздадените Јевлеборг, заземајќи делови од Хелсингланд и Јестрикланд, ги носи своите раце квартално). Со кралски декрет на 18 јануари 1884 година, кралот Оскар II на сите провинции им доделил права на чинот на војводството и да ги изложат своите раце со војводска коронета. Иако повеќе сеопфатен листи може да се најде на друго место, оваа статија се дискутира само рацете на неколку од овие региони, се избрани за нивната хералдички notability. Овде подетално ќе се разгледаат краците на Готланд, Вестерботен, Упланд, Седерманланд, Скане и Лапланд.
7 Општинска хералдика
Во Шведска има 290 општини, секоја со свој грб. Реформата на локалната власт во 1960-те и 1970-те ги направила сите градови дел од општина. Градот често — но не секогаш — станал грб на новата општина. Бидејќи некои општини биле создадени во ова време со спојување на помали заедници, ова во некои случаи довело до оружје што се состоело од два дела, секој изведен од една од заедниците. На некои нови општини им недостигале историски градови и затоа создадоа целосно нови грбови. Општините кои го носат името на градот (со неколку исклучоци - видете подолу) традиционално прикажуваат мурална круна на врвот на својот грб. Иако ниту еден закон не им забранува на другите општини да ја користат круната на муралот, таа вообичаено е резервирана за оние што носат поранешни градски краци. Калмар бил првиот што го основал градското оружје во 1247 година, а Стокхолм, Скара и Еребру биле исто така меѓу првите градови во Шведска што воспоставиле градски краци. Неодамна во 2007 година, општината Харида била меѓу последните општини во Шведска што го замени своето лого со новорегистриран грб. Општинските оружја не смеат да користат никакви бои (тинктури) освен аргентна, Или, стрела, лазур, сабл и верт. Како и во другите хералдички традиции, правилото за тинктура се применува и блазонот - а не сликата - е тој што е законски регистриран.
8 Црковна хералдика
Шведската црква е национална црква и до 2000 година била државна црква ( ''statskyrka'' ) на Шведска. Рацете на црквата биле пронајдени изложени на хералдичко знаме од 14 век, откриено во катедралата во Упсала, и се исцртани: ''Или, на крстот ѓулес, круна или.'' Круната одамна вели дека претставува Св Ерик, но во почетокот на 2005 година, црквата издала соопштение за медиумите усвојување на "ново толкување на 600-годишниот грб кој беше пронајден во Упсалската катедрала", го повикува победничка круна Христова. Шведската црква има и многу епархии и парохии со свои грбови.
Според традицијата, бискупите можат да ги користат рацете на нивната епархија обложени со нивните лични раце, со митра на местото на шлемот и крстосница прикажан зад штитот, но тие се отстрануваат кога епископот ќе се пензионира. Овие краци може да имаат форма на штит поделен по бледи или четвртини со краците на епархијата во првиот и третиот квартал и личните раце на епископот во вториот и четвртиот квартал. Крстниот стап или „ крстот на приматот “ го користат само архиепископот од Упсала и бискупот од Лунд, вкрстени со крстосницата зад штитот. Антје Џекелен, бискупот од Лунд, го користи традиционалниот овален штит на женските раце, а нејзините раце ги дизајнираше хералдистот на бискупијата, Јан Ранеке. Ранеке, исто така, ги дизајнираше рацете на претходничката на Џекелен, Кристина Оденберг, која била првата жена што стана бискуп во шведската црква.
9 Круни и шлемови кои се користат во шведската хералдика