Генетска историја на африканската дијаспора

Генетската историја на африканската дијаспора е составена од целокупната генетска историја на африканската дијаспора, во региони надвор од Африка, како што се Северна Америка, Средна Америка, Карибите, Јужна Америка, Европа, Азија и Австралија; ова ги вклучува генетските истории на Афроамериканците, Афро-Канаѓаните, Афро-Карибите, Афро-Латинците, Афро-Европејците, Афро-Азијците и Афро-Австралијците.
1 Преглед
1.1 Праисториски период
Сахара служела како регионален премин и место на живеење за луѓето во Африка за време на различни фази и периоди низ историјата на Африка. Уште пред 11.000 години, Потсахарските западни Африканци, кои ја носат макро-хаплогрупата L (на пр., L1b1a11, L1b1a6a, L1b1a8, L1b1a9a1, L2a1k, L3d1b1a), можеби мигрирале низ кон Северна Африка, Јужна Африка и во Европа.
Среде Зелената Сахара во Африка, мутацијата за српеста клетка потекнува од Сахара или во северозападниот шумски регион на западна Централна Африка (на пример, Камерун) пред најмалку 7.300 години, иако веројатно уште пред 22.000 години. Хаплотипот на српеста клетка на предците до современите хаплотипови (на пр. Камерун / Централноафриканска Република и хаплотипови Бенин / Сенегал) можеби првпат се појавиле кај предците на современите Западноафриканци, носејќи ги хаплогрупите E1b1a1-L485 и E1b1a1-U175. Западноафриканците (на пример, Јоруби и Есани од Нигерија), кои го поседуваат хаплотипот на српеста клетка на Бенин, можеби мигрирале низ североисточниот регион на Африка во западниот регион на Арабија. Западноафриканците (на пр. Мендите од Сиера Леоне), кои го носат хаплотипот на сенегалски српести клетки, можеби мигрирале во Мавританија (77% современа стапка на појава) и Сенегал (100%); тие, исто така, можеби мигрирале преку Сахара, во Северна Африка и од Северна Африка, во Јужна Европа, Турција и регион во близина на северен Ирак и јужна Турција. Некои можеби мигрирале и ги вовеле хаплотиповите на српеста клетка на Сенегал и Бенин во Басра, Ирак, каде што и двете се појавуваат подеднакво. Западноафриканците, кои го поседуваат хаплотипот на српеста клетка на Бенин, можеби мигрирале во северниот регион на Ирак (69,5%), Јордан (80%), Либан (73%), Оман (52,1%) и Египет (80,8%).
За време на раниот период на холоценот, потсахарска африканска митохондриска ДНК била воведена во Европа, најмногу во Иберија. Западноафриканците веројатно мигрирале, низ Сахелска Африка, Северна Африка и Гибралтарскиот Проток, во Европа и вовеле 63% од потсахарска африканска митохондриска ДНК. Помеѓу 15.000 п.с. и 7.000 п.с., 86% од потсахарска африканска митохондриска ДНК била внесена во Југозападна Азија од страна на Источна Африка, главно во регионот на Арабија, кој сочинува 50% од потсахарска африканска митохондриска ДНК во современа Југозападна Азија.
Во 4000 п.с. (или дури и порано за време на мезолитот), можеби имало население кое поминувало од Африка (на пример, Западна Африка или Западна-Централна Африка), преку Гибралтарскиот Проток, до Пиринејскиот Полуостров, кое што се мешало меѓу Африканците и се појавиле Иберите (на пример, од северна Португалија, од јужна Шпанија). Врз основа на мало присуство на потсахарски африкански компоненти во одредени примероци од Иберија и откривањето на митогеном L2a1 пронајден кај една единка, додека сите други припаѓале на европските митохондриски хаплогрупи.
1.2 Историски период
Еден африкански поединец, кој е датиран помеѓу 1 век и 3 век н.е., како и носител на хаплогрупата H1, можеби насилно (преку поробување) или доброволно мигрирал од средна Сахара или долината на Нил (на пример, Судан) во Рим.
За време на современиот период, Западноафриканците вовеле повеќе од 75% од потсахарска митохондриска ДНК во Северна Америка, а јужноафриканците речиси 15%. Западноафриканците, исто така, вовеле ~ 45% од потсахарска митохондриска ДНК во Јужна Америка, додека јужноафриканците, главно домородните Анголанци, вовеле ~ 55%. За време на современиот период, Западноафриканците внеле 75% од потсахарска митохондриска ДНК во Иберија и во другите делови на Европа, можеби со морски пат. За време на современиот период, поголем број западноафриканци вовеле потсахарска митохондриска ДНК во источноафриканците. Во современиот период, 68% од потсахарска митохондриска ДНК била воведена од источноафриканците и 22% од западноафриканците, што сочинува 50% од потсахарска митохондриска ДНК во современа Југозападна Азија.
1.2.1 Меѓународна трговија на поробени Африканци
Во врска со трговијата со робови во Индискиот Океан, Ромуалд (2017) напишал: „Од 8-ми до 19-тиот век, околу четири милиони луѓе биле заробени од бреговите на источна Африка од страна на арапските муслимански и свахили трговци. Се сугерира дека робовите кои биле пренесени пред 16 век потекнуваат од Африканскиот Рог, т.е. нилотските или афро-азиските говорители од денешна Етиопија, додека повеќето Африканци поробени од 18 век наваму биле Зинџи, т.е. банту говорници од југоисточна Африка. Во врска со трансатлантската трговија со робови, Фортес-Лима (2021) наведува:Помеѓу 15-тиот и 19-тиот век, околу дванаесет милиони Африканци беа принудно раселени од нивните земји за да бидат поробени (тоа значи околу 30.000 заробеници годишно во текот на три и пол века). Поробените Африканци беа земени од африканските робови кои се протегаа на илјадници милји, од Сенегал до Ангола, па дури и околу Кејп и понатаму до Мозамбик . Најголемиот број (околу 95%) од робовите пристигнале во Латинска Америка, со ~43% симнати во Јужна Америка, ~52% на Карибите, додека останатите 5% пристигнале во она што денес стана Соединети Американски Држави. Оваа присилна и масовна миграција на луѓе радикално го промени генетскиот пејзаж на денешните популации во Америка… Според историските извори, од 1501 до 1867 година, поробените Африканци биле качени од осум главни историски крајбрежни региони во потсахарска Африка: 5,7% од заробениците биле од Сенегамбија, 3,2% од Сиера Леоне, 2,7% од Виндвард Коуст, 9% од Златниот Брег, 16,1% од Бенинскиот Залив, 12,3% од Бијафрарскиот Залив, 46,3% од Западна Централна Африка и 4,1% од Југоисточна Африка. Регионот на Западна Централна Африка (крајбрежен регион од денешен Габон до Ангола) отсекогаш бил најголемата регионална точка за заробеници во поголемиот дел од периодот ТАТР [Трансатлантска трговија со робови], а голем дел од трговијата таму била фокусирана во денешна Ангола. Како што ТАТР се проширила по 1641 година, ропските региони како Златен Брег, Бенин и Бијафра и Западна Централна Африка станале поистакнати отколку што биле порано.
1.2.2 Меѓународна емиграција на современите Африканци
1.2.2.1 Европа
Во Лисабон, Португалија, 87% од Анголците, од кои биле земени примероци во 2014 година, носеле различни хаплогрупи на макро-хаплогрупата L (на пр., L0a, L0d , L1b, L1c, L2a, L2b, L2c , L3a, L3b, L3d, L3 ), додека, од други земени Анголци поседувале различни хаплогрупи (на пр., H, T, R0, K, U, J, M ). Во Лисабон, Португалија, од 80 Гвинеја-Бисао, од кои биле земени примероци во 2017 година, 73 ја носеле макро-хаплогрупата L, 5 ја носеле хаплогрупата U, еден ја носел хаплогрупата М и еден ја носел хаплогрупата V. Во Лисабон, Португалија, 81% од Мозамбичаните, од кои биле земени примероци во 2017 година, носеле различни хаплогрупи од макро-хаплогрупата L, додека, 19% од мозамбичаните од кои биле земени во примерокот носеле различни хаплогрупи (на пр., H, U, K, J1, M4, R0, T2 ).
2 Америка
Од 642 лица од 15 популации меѓу африканската дијаспора во Америка, земени примероци во 2016 година, од кои некои вклучувале индивидуи кои се самоидентификувале дека имаат африканско потекло, потеклото на 328 Афроамериканци било откриено дека се 80% африкански, Афро-Јамајканците биле 89% Африканци, а потеклото на Порториканците било 27% Африканско.
Поради нивната релативна изолација од Европејците и домородните Американци, Мароните ги задржале и ги приспособиле своите култури од Африка. Европските колонијални сили се откажале и го признале територијалниот суверенитет на областите окупирани од Мароните, како што се Колумбија, Јамајка, Француска Гвајана и Суринам. Алуку, Квинти, Матаваи, Нџуки, Парамакаси и Сарамакаси, кои се канелени од Ноар Марон, се најголемата, автономна група на канелени во Америка. Иако групите Ноар Марон и другите групи меѓу африканската дијаспора се во Америка веќе 400 години, потеклото на поединците Ноар Марон земени во примерокот во 2017 година покажале дека канелените се 98% Африканци, што е највисок степен на задржано африканско потекло меѓу африканската дијаспората. Откриено е дека Ноар Марон биле генетски поврзани со Африканците во регионот на Бенинскиот Залив; особено, постојат силни генетски врски со Африканците во Бенин и лингвистичка врска со говорителите на Гбе, како што е народот Фон.
За време на холоценот, 3% од потсахарска африканска митохондриска ДНК е индицирана дека била внесена во Јужна Америка и 6% е индицирана дека била воведена во Северна Америка.Сепак, Са и неговите соработници (2022) го дале следното образложение: „''Ова може да се објасни со статистичките остатоци од неодамнешните лоза, но исто така и од неколку лоза чии основачи во Африка веројатно не биле откриени, или поради мали грешки во секвенците што водат до преценување на старосна проценка на одредени лоза''“. За време на современиот период, Западноафриканците внеле повеќе од 75% од потсахарската африканска митохондриска ДНК во Северна Америка, а јужноафриканците речиси 15%. Западноафриканците, исто така, вовеле ~ 45% од потсахарската африканска митохондриска ДНК во Јужна Америка, додека јужноафриканците, главно домородните Анголанци, вовеле ~ 55%.
2.1 Северна Америка
2.1.1 Соединети Американски Држави
2.2.10.1 Античка ДНК
Во Ејвери Рест, во Чесапик, Делавер, 3 од 11 лица биле Афроамериканци, кои биле датирани помеѓу 1675 н.е. и 1725 н.е.; првиот бил од западноафриканско потекло и ги носел хаплогрупите E1b1a-CTS2447 и L3e3b, вториот бил од западно- централноафриканско потекло и зборувал банту и ги носел E1b1a -Z5974 и L0a1a2, а третиот бил од западноафриканско и источноафриканско потекло114b и E39.
На гробното место во Чесапик, Делавер, поробените Афроамериканци, кои биле датирани во 17 век од нашата ера, како и со потекло од Западна Африка и од Банту од Централна Африка и Источна Африка, носеле хаплогрупи L3e3, L0a1a и L3i2.
На афроамериканските гробишта во Катоцин, Мериленд, биле пронајдени 27 Афроамериканци кои биле датирани помеѓу 1774 и 1850. Една женска единка, која имала 95,17% потсахарска Африка и 1,69% европско потекло, ја носела хаплогрупата L3e1. Еден машки поединец, кој имал 98,14% потсахарско африканско потекло, носел хаплогрупи E1b1a1a1a1c2c и L2a1+143+@16309. Еден машки поединец, кој имал 83,73% потсахарско африканско потекло и 7,74% европско потекло, носел хаплогрупи E1b1a1a1a1c1b1 и L3e2a1b1. Еден машки поединец, кој имал 88,47% потсахарско африканско потекло и 7,92% европско потекло, носел хаплогрупи R1b1a1b1a1a2c1 и L3e1. Еден машки поединец, кој имал 84,94% потсахарско африканско потекло и 9,45% европско потекло, носел хаплогрупи E1b1a1a1a2a1a и L2a1+143+16189 (16192)+@16309. Една женска единка, која имала 97,02% потсахарско африканско потекло и 1,06% европско потекло, ја носела хаплогрупата L3f1b1a. Еден машки поединец, кој имал 87,83% потсахарско африканско потекло и 8,23% европско потекло, носел хаплогрупи E1b1a1a1a1c1a1a3a1d1 и L3d1b3. Еден машки поединец, кој имал 98,14% субсахарско африканско потекло, носел хаплогрупи E1b1a1a1a1a и L3e2a1b1. Еден машки поединец, кој имал 53,75% потсахарско африканско потекло и 42,11% европско потекло, носел хаплогрупи R1b1a1b1a1a2c1a1h2a~ и L3f1b3. Една женска единка, која имала 98,12% субсахарско африканско потекло, ја носела хаплогрупата L2b1a3. Една женска единка, која имала 97,94% потсахарско африканско потекло, ја носела хаплогрупата L3e1a1a. Еден машки поединец, кој имал 93,87% потсахарско африканско потекло и 2,58% европско потекло, носел хаплогрупи E1b1a1a1 и L3e1. Еден машки поединец, кој имал 98,70% потсахарско африканско потекло, носел хаплогрупи E1b1a1a1a1c1b2a и L2a1a1. Еден машки поединец, кој имал 97,01% потсахарско африканско потекло, носел хаплогрупи E1b1a1a1a1c1a1 и L3e2a1b1. Една женска единка, која имала 87,17% потсахарско африканско потекло и 6,93% европско потекло, ја носела хаплогрупата L2a1+143+16189 (16192)+@16309. Еден машки поединец, кој имал 82,31% потсахарско африканско потекло и 10,24% европско потекло, носел хаплогрупи E1b1a1a1a1c1b и L3e2a1b1 . Еден машки поединец, кој имал 91,82% субсахарско африканско и 5,31% европско потекло, носел хаплогрупи E1b1a1a1a1c1a1 и L3e2. Една женска единка, која имала 75,81% потсахарско африканско потеклои 21,44% европско потекло, ја носела хаплогрупата L4b2b1. Една женска единка, која имала 91,95% потсахарско африканско потекло и 4,47% европско потекло, ја носела хаплогрупата L3e2. Еден машки поединец, кој имал 87,70% потсахарско африканско потекло и 4,93% европско потекло, носел хаплогрупи E2b и L2b1a3. Една женска единка, која имала 97,53% потсахарско африканско потекло и 0,21% европско потекло, ја носела хаплогрупата L2b1a3. Една женска единка, која имала 83,28% потсахарско африканско потекло и 10,72% европско потекло, ја носела хаплогрупата L3e2a1b1. Еден машки поединец, кој имал 41,31% потсахарско африканско потекло и 53,59% европско потекло, носел хаплогрупи R1a1a1 и J1b1a1a. Еден машки поединец, кој имал 92,70% потсахарско африканско потекло и 3,57% европско потекло, носел хаплогрупи A1b1 и L0a1b1a. Еден машки поединец, кој имал 81,18% потсахарско африканско потекло и 14,86% европско потекло, носел хаплогрупи E1b1a1~ и L2c. Една женска единка, која имала 88,09% потсахарско африканско потекло и 5,44% европско потекло, ја носела хаплогрупата L2a1+143+16189 (16192)+@16309. Една женска единка, која имала 92,32% потсахарско африканско потекло и 4,05% европско потекло, ја носела хаплогрупата L2b1a3.
На гробното место во Шујлер Флетс, Њујорк, 6 од 14 лица биле Афроамериканци, кои биле датирани во 18 век од нашата ера, како и од западноафриканско, западно централноафриканско и малгашко потекло, носеле различни хаплогрупи; двајца ја поседувале хаплогрупата L2 (на пр., L2a1, L2b1 ), две лица ја поседувале хаплогрупата L3 (на пример, L3e2, L3e2b ), еден ја поседувал хаплогрупата M и еден ја поседувал хаплогрупата M7.
На афроамериканските гробишта датирани во 18 век н.е., во Портсмут, Њу Хемпшир, поробените Афроамериканци поседувале хаплогрупи U5 и U6.
На гробницата на улицата Ансон датирана од 18 век н.е., во Чарлстон, Јужна Каролина, 29 поробени Афроамериканци ги поседувале следните хаплогрупи: еден ја поседувалхаплогрупата L0 (на пример, L0a1 ), шестмина ја поседувале хаплогрупата L1 (на пример, L1b, L1c ). девет поседувале L2 (на пр., L2a, L2b, L2c ), дванаесет поседувале L3 (на пример, L3e, L3b, L3d, L3f) и еден поседувалU6 (на пример, U6a5).
На гробиштата на улицата Ансон, во Чарлстон, Јужна Каролина, биле пронајдени 18 Афроамериканци кои биле датирани во 18 век од нашата ера. Банза имал западно- централноафриканско потекло и ги носел хаплогрупите E1b1a-CTS668 и L3e3b1. Лима имал западноафриканско потекло и ги носела хаплогрупите E1b1a-M4671 и L3b3. Куто имал западно-централноафриканско потекло и ги носел хаплогрупите E1b1a-CTS2198 и L2a1a2. Аника имала потсахарско африканско потекло и ги носел хаплогрупите E1b1a-CTS6126 и L2b1. Нана имала западноафриканско потекло и ја носел хаплогрупата L2b3a. Зимбу имал западно-централноафриканско потекло и ги носел хаплогрупите E1b1a-CTS5497 и L3e1e. Вута имал потсахарско африканско потекло и ги носел хаплогрупите E1b1a-CTS7305 и L3e2b+152. Даба имал западноафриканско потекло и ги носел хаплогрупите E1b1a-M4273 и L2c. Фуму имал потсахарско африканско потекло и ги носел хаплогрупите B2a1a-Y12201 и L3e2b+152. Лиза имал западноафриканско потекло и ги носел хаплогрупите E1b1a-Z6020 и H100. Ганда имал западноафриканско потекло и ги носел хаплогрупите E1b1a-CTS5612 и L1c1c. Кусоу имал потекло од Западна Африка и домородните Американци и ги носел хаплогрупите E2b1a-CTS2400 и A2. Киџера имала западно-централноафриканско потекло и ја носела хаплогрупата L2a1a2c. Пита имал потсахарско африканско потекло и ги носел хаплогрупите E1b1a-M4287 и L3e2b. Тима имал западно-централноафриканско потекло и ја носел хаплогрупата L3e1e. Џод имал потсахарско африканско потекло и ги носел хаплогрупите E1b1a-CTS4975 и L2a1a2c. Ајана имал западно-централноафриканско потекло и ја носел хаплогрупата L2a1I. Иси имал западно-централноафриканско потекло и ја носел хаплогрупата L3e2a.
Во Мериленд, било утврдено дека тутунско луле датирано од 19 век н.е. го користела една поробена Афроамериканка, која има потекло од Менде, и носела хаплогрупа L3e. Можеби живеела одредено време помеѓу 1736 н.е. и 1864 н.е.
На погребното место Авондејл, во округот Биб, Џорџија, користено помеѓу 1820 н.е. и 1950 година н.е., 18 од 20 поединци биле утврдени дека се Афроамериканци, бидејќи ги носеле следните хаплогрупи: една L0, две со L1, седум со L2, седум со L3, и еден со U6.
Во Филаделфија, Пенсилванија, поединец од западноафриканско потекло, кој починал од колера за време на пандемија на колера во 1849 н.е., ја носел хаплогрупата L3d1b3.
2.2.6.1 Y-хромозомска ДНК
60% од Афроамериканците, од кои биле земени примероци во 2007 година, биле од хаплогрупата E1b1a, во која 22,9% биле особено од хаплогрупата E-M2 ; тие исто така поседувале бројни SNP (на пример, U175, U209, U181, U290, U174, U186 и U247).
Еден Афроамериканец, од кој бил земен примерок во 2013 година, ја поседувал хаплогрупата А00, која најверојатно датира од 338.000 п.с., и е хаплогрупа споделена со народот Мбо.
Торес и неговите соработници (2012) во нивното истражување изјавиле: „''Едно афроамериканско население, оние од Јужна Каролина, се групираат со африканските популации. Имено, населението во Јужна Каролина е најблиску до населението на Грин Коуст. Етноисториските записи укажуваат на врска помеѓу Афроамериканците во овој регион на Соединетите Американски Држави и западноафриканци од Сенегал, Гамбија и Сиера Леоне. Врз основа на таквите записи се сугерира дека голем број на Афроамериканци во Јужна Каролина потекнуваат од регионот Грин Коуст во Западна Африка. Понатаму, Африканците од овој регион биле барани и увезени до Америка за нивното знаење за одгледување ориз''“.
2.1.1.3 Х-хромозомска ДНК
Поради Х-хромозомите кај Афроамериканците кои имаат високи концентрации на потекло од Африка, ова се кохерира со разбирањето дека постои асиметричен проток на гени од европските мажи кон африканските женки; последователно, ова може да се сфати како резултат на поробени афроамериканки кои биле силувани од европски мажи.
2.2.6.2 Митохондриска ДНК
Афроамериканците, од кои биле земени примероци во 2015 година, поседувале различни хаплогрупи на макро-хаплогрупата L (на пр., L0, L1, L1b, L1c, L2, L2a, L2b, L2c, L2e, L3 , L3b, L3d, L3e, L3f L3x, L4 ). 10,2% од Афроамериканците ја носеле хаплогрупата L1b и 19,8% од Афроамериканците ја носеле хаплогрупата L2a.
Стефлова и соработниците (2011) навеле: „Потеклото од Гвинеја Бисао - Мали - Сенегал - Сиера Леоне преовладува во другите афроамерикански популации на Соединетите Американски Држави во споредба со Филаделфија само (43% наспроти 22%). И покрај разликите во опфатот и земање примероци, овој модел може да биде се припишува на значителниот придонес на робовите од британските колонии во Африка во регионот Филаделфија контролиран од Британија во споредба со поразновидните придонеси во другите делови на САД од француските, шпанските и холандските колонии. Дополнителни можни фактори кои придонесуваат ги вклучуваат различните периоди на трговијата со робови што влијае на населението во Филаделфија во споредба со другите делови на Соединетите Американски Држави. Сепак, овие остануваат привремени заклучоци бидејќи не може да се исклучи придонесот од пристрасноста во земање примероци. Друг пример за овие разлики се популациите Гула/Гичи од Јужна Каролина / Џорџија кои имаат >78% од нивниот извор од регионот Гвинеја Бисао-Мали-Сенегал-Сиера Леоне (податоците не се прикажани), што одговара на „морскиот брег на оризот“ околу Сиера Леоне, кој претставувал главниот извор на робови што ги привлекло САД во подоцнежен период на трговијата со робови“. Било утврдено дека плуралноста на африканската компонента на Афроамериканците е од западноафриканските популации од Сенегамбија и брегот на оризот (Гвинеја Бисао-Мали-Сенегал-Сиера Леоне), следени од Централно Африканците од Конго и Ангола, и на крај Западно-централни Африканци ( Нигерија - Нигер - Камерун).
2.3.1.1 Автосомна ДНК
Покрај тоа што било откриено дека имаат 2,6% (±2,1%) домородни Американци и 10,6% (±2,3%) европско потекло, Афроамериканците од кои биле земени примероци во 2008 година, било откриено дека се 86,8% (±2,1%) Западноафриканци. Покрај тоа што било откриено дека имаат 8% азиско потекло (како посредник за потеклото на Индијанците) и 19,6% европско потекло, Афроамериканците, од кои биле земени во примерокот во 2010 година, било откриено дека се 72,5% Африканци. Било утврдено дека Афроамериканците се генетски поблиски поврзани со луѓето Јоруба отколку со источноафриканците (на пр. Лухија, Масаи). Мареј и неговите соработници (2010) исто така навеле: „''Во анализата на AIMs [Ancestry Informative Markers], Афроамериканците беа најоддалечени од Јорубанците, следени од Лухја, а потоа и Масаите и беа најблиску до Барбадоците''“. Од 5.244 Афроамериканци земени примероци во 2017 година, било откриено дека нивното потекло се движи помеѓу 73% и 78% Африканци; особено, било откриено дека се од западноафриканско и западно-централноафриканско потекло. Приближно 7% од нивното потекло потекнува од Винвардскиот Брег, 13% од Сенегамбија, 30% од Ангола и скоро 50% од Бенин, западна Нигерија и Того. Дополнително, 4,8% од нивното потекло потекнува од Банту-народи и 16% потекнуваат од африканските ловци-собирачи на дождовни шуми.
Тишкоф и неговите соработници (2009) преку „''Анализата на надгледувана Структура [заклучиле] дека афроамериканско потекло од глобалните популации за обука, вклучувајќи ги и популациите кои зборуваат Банту (Леманде) и небанту (Мандинка). табела S6) и демонстрираат дека повеќето Афроамериканци имаат високи пропорции на нигерско-кордофанско потекло и банту (~0,45 средна) и небанту (~0,22 средна вредност), во склад со дијаспорите кои потекнуваат од западно до Сенегамбија и на југ до Ангола и Јужна Африка''." Тие имале скромни количини на чадско, фуланско, нило-сахарско, кушитско и сандаве потекло; ова е во согласност со филогенетската анализа на Тишкоф и неговите соработници (2009), каде што било откриено дека Афро-Американците споделуваат поново заедничко потекло со клада вклучувајќи Хауси и Фулани од Камерун, покрај чадските и централносуданските говорители како што се Мада, Сара и Лака.
2.2.12.2 Медицинска ДНК
Африканското потекло кај Афроамериканците често е поврзано со ризичните алели и генетските компоненти на болестите доминантни кај Афроамериканците, како што се крвни нарушувања, хипертензија, прогресивна бубрежна слабост и дијабетес тип 2.
Афроамериканците, кои имаат висока стапка на појава на дијабетес тип 2, имаат неколку варијанти на гени (на пр., неколку SNP во гените IGF2 и HLA-B; SNP, rs7903146, во рамките на генот TCF7L2; меѓугениот SNP, rs7560163, кој се наоѓа помеѓу генот RBM43 и генот RND3) кои се силно поврзани со дијабетес тип 2.
Стапката на појава на хипертензија кај Афроамериканците изнесува 39%. Неколку гени (на пример, EVX1-HOXA, PLEKHG1, RSPO3, SOX6, ULK4), кои придонесуваат за сигналниот пат за азотен оксид - пат поврзан со повеќе функции (на пример, ендотелијанска функција, контракција на срцето, вазодилатација) се поврзани со хипертензија. Хипертензијата е исто така поврзана со генот NPR3. Сите овие гени се поврзани со хипертензија кај Афроамериканците.
Ризичните алели варијанти G1 и G2 се поврзани со хронично заболување на бубрезите, кои се чести помеѓу популациите од потсахарско африканско потекло; варијантата Г2 се јавува со стапка од 3%-8% кај популациите од западно- централноафриканско потекло.
Некои заразни болести се заштитени поради африканското потекло. Наследните крвни нарушувања, како што се српеста анемија и таласемија, имаат ефект врз развојот на хемоглобинот, што, следствено, ја спречува репродукцијата на паразитите на маларија во црвените крвни зрнца. Популациите со западноафриканско потекло, вклучително и меѓу африканската дијаспора донесена преку трансатлантската трговија со робови, имаат тенденција да имаат појави на српеста анемија и таласемија. Карактеристиката на српеста хемоглобин S се јавува кај 8% од Афроамериканците и, генерално, српеста анемија се јавува кај 0,02% од Афроамериканците.
Афроамериканците имаат дури 65% од генотипот Дафи-нула. Лекот за рак, азатиоприн, во однос на неговата безбедност и кога треба да се прекине, било откриено дека е несоодветен и можеби штетен за Афроамериканците, бидејќи стандардниот опсег се заснова на „нормални“ опсези за Европејците; различните генетски податоци од Афроамериканците (на пример, фенотипот Дафи-нула) може да дадат поинакво објаснување за неутропенија.
2.2 Кариби
Мнозинството од афро-карибите потекнуваат од народи во регионите на Западна Африка и западниот дел на Централна Африка. Особено, нивното генетско потекло, до одреден степен, потекнува од народи во регионот на Ангола, но повеќе од народите во региони, како што се Бенинскиот Залив, Бијафра, Камерун и Гана. Дополнително, помеѓу крајот на 19 век и почетокот на 20 век н.е., некои Хаитиќани мигрирале во Куба, што резултирало со додавање на потекло од Африка.
2.2.1 Барбадос
2.3.1.1 Автосомна ДНК
Покрај тоа што било откриено дека имаат 0,2% (±2,0%) домородни Американци и 10,2% (±2,2%) европско потекло, афро-барбадосците, од кои биле земени примероци во 2008 година, било откриено дека се 89,6% (±2,0%) Западноафриканци. Покрај тоа што било откриено дека имаат 6,7% азиско и 15,9% европско потекло, афро-барбадосците, од кои биле земени примерок во 2010 година, било откриено дека се 77,4% Африканци. Утврдено е дека Афро-Барбадосците се генетски поблиски поврзани со луѓето од Јоруба отколку со источноафриканците. Покрај тоа што било откриено дека имаат 6% азиско и 16% европско потекло, афро-барбадосците, кои биле земени во примерокот во 2013 година, било откриено дека се 77% Африканци; било откриено дека повеќето од африканското потекло на афро-барбадосци потекнуваат од народот Јоруба. Покрај тоа што било откриено дека имаат 0% домородноамериканско и 16% европско (на пр. северно / западно ) потекло, афро-барбадосците, кои биле земени примероци во 2016 година и сами го пријавиле своето африканско потекло, било откриено дека се 84% Африканци (на пр., Јоруба). Било откриено дека потеклото на афро-барбадосците, кои биле земени во примерокот во 2017 година, е 88% од Африка.
2.2.12.2 Медицинска ДНК
Ризичните алелни варијанти G1 и G2 се поврзани со хронично заболување на бубрезите, кои се вообичаени меѓу популациите од потсахарско африканско потекло; варијантата Г2 се јавува со стапка од 3%-8% меѓу популациите од западно- централноафриканско потекло и потекло.
Некои заразни болести се заштитени поради африканското потекло. Наследните крвни нарушувања, како што се српеста анемија и таласемија, имаат ефект врз развојот на хемоглобинот, што, следствено, ја спречува репродукцијата на паразитите на маларија во црвените крвни зрнца. Популациите со западноафриканско потекло, вклучително и меѓу африканската дијаспора донесена преку трансатлантската трговија со робови, имаат тенденција да имаат појави на српеста анемија и таласемија.
2.2.2 Доминика
2.3.1.1 Автосомна ДНК
Покрај тоа што било откриено дека имаат 16,2% (±10,4%) домородни Американци и 28,1% (±12,3%) европско потекло, афро-доминиканците, кои биле земени во примерокот во 2013 година, било откриено дека се 55,6% (±16,1%) Западноафриканци.
2.2.12.2 Медицинска ДНК
Ризичните алелни варијанти G1 и G2 се поврзани со хронично заболување на бубрезите, кои се чести меѓу популациите од потсахарско африканско потекло; варијантата Г2 се јавува со стапка од 3%-8% кај популациите од западно- централноафриканско потекло.
Некои заразни болести се заштитени поради африканското потекло. Наследните крвни нарушувања, како што се српеста анемија и таласемија, имаат ефект врз развојот на хемоглобинот, што, следствено, ја спречува репродукцијата на паразитите на маларија во црвените крвни зрнца. Популациите со западноафриканско потекло, вклучително и меѓу африканската дијаспора донесена преку трансатлантската трговија со робови, имаат тенденција да имаат појави на српеста анемија и таласемија.
2.2.3 Доминиканска Република
2.3.1.1 Автосомна ДНК
Покрај тоа што било откриено дека имаат 9% домородно американско и 52% европско (на пр., северно / западно ) потекло, афро-доминиканците, кои биле земени примероци во 2016 година и сами го пријавиле своето африканско потекло, било откриено дека се 38% Африканци (на пр., Јоруба).
2.2.12.2 Медицинска ДНК
Ризичните алелни варијанти G1 и G2 се поврзани со хронично заболување на бубрезите, кои се чести меѓу популациите од потсахарско африканско потекло; варијантата Г2 се јавува со стапка од 3%-8% кај популациите од западно- централноафриканско потекло.
Некои заразни болести се заштитени поради африканското потекло. Наследните крвни нарушувања, како што се српеста анемија и таласемија, имаат ефект врз развојот на хемоглобинот, што, следствено, ја спречува репродукцијата на паразитите на маларија во црвените крвни зрнца. Популациите со западноафриканско потекло, вклучително и меѓу африканската дијаспора донесена преку трансатлантската трговија со робови, имаат тенденција да имаат појави на српеста анемија и таласемија.
2.2.4 Гренада
2.3.1.1 Автосомна ДНК
Покрај тоа што било откриено дека имаат 6,8% (±4,6%) домородни Американци и 12,1% (±11,2%) европско потекло, афро-Гренаѓаните, кои биле земени во примерокот во 2013 година, било откриено дека се 81,1% (± 11,3%) Западноафриканци.
2.2.12.2 Медицинска ДНК
Ризичните алели варијанти G1 и G2 се поврзани со хронично заболување на бубрезите, кои се чести меѓу популациите од потсахарско африканско потекло; варијантата Г2 се јавува со стапка од 3%-8% кај популациите од западно- централноафриканско потекло.
Некои заразни болести се заштитени поради африканското потекло. Наследните крвни нарушувања, како што се српеста анемија и таласемија, имаат ефект врз развојот на хемоглобинот, што, следствено, ја спречува репродукцијата на паразитите на маларија во црвените крвни зрнца. Популациите со западноафриканско потекло, вклучително и меѓу африканската дијаспора донесена преку трансатлантската трговија со робови, имаат тенденција да имаат појави на српеста анемија и таласемија.
2.2.5 Хаити
2.2.6.1 Y-хромозомска ДНК
Афро-хаитјаните, од кои биле земени примероци во 2012 година, било откриено дека ја носат хаплогрупата E1b1a-M2 (63,4%), во чии рамки бле поспецифични под-хаплогрупи, како што се хаплогрупите E1b1a7-M191 (26,8%) и E1b1a8-U175 (2% ), и подгрупи во рамките на тие под-хаплогрупи, како што се E1b1a7a-U174 (26,8%) и E1b1a8a-P278 (13%); имало и различни под-хаплогрупи на хаплогрупата R1b (на пр., R1b1b1-M269, R1b1b1a1b2-M529, R1b1b1a1b*-S116, R-M306, R1b2*-V88 ), како и хаплогрупата R8a-M.
2.3.1.1 Автосомна ДНК
Било откриено дека потеклото на афро-хаитјаните, кои биле земени во примерокот во 2013 година, биле 84% Африканци.
2.2.12.2 Медицинска ДНК
Ризичните алелни варијанти G1 и G2 се поврзани со хронично заболување на бубрезите, кои се вообичаени меѓу популациите од потсахарско африканско потекло; варијантата Г2 се јавува со стапка од 3%-8% меѓу популациите од западно- централноафриканско потекло и потекло.
Некои заразни болести се заштитени поради африканското потекло. Наследните крвни нарушувања, како што се српеста анемија и таласемија, имаат ефект врз развојот на хемоглобинот, што, следствено, ја спречува репродукцијата на паразитите на маларија во црвените крвни зрнца. Популациите со западноафриканско потекло, вклучително и меѓу африканската дијаспора донесена преку трансатлантската трговија со робови, имаат тенденција да имаат појави на српеста анемија и таласемија.
2.2.6 Јамајка
2.2.6.1 Y-хромозомска ДНК
Афро-Јамајканците, кои биле земени во примерокот во 2012 година, било откриено дека ја носат хаплогрупата E1b1a-M2 (60,4%), во чии рамки биле поспецифични под-хаплогрупи, како што се E1b1a7-M191 (27,7%) и E1b1a8-U175 (23,3%), и подгрупи во рамките на тие под-хаплогрупи, како што се E1b1a7a-U174 (25,8%) и E1b1a8a-P278 (11,3%); имало и различни под-хаплогрупи на хаплогрупата R1b (на пр., R1b1b1-M269, R1b1b1a1b2-M529, R1b1b1a1b*-S116, R-M306, R1b2*-V88 ), како и хаплогрупата R8a-M.
2.2.6.2 Митохондриска ДНК
Утврдено е дека Афро-Јамајканците, кои биле земени во примерокот во 2012 година, главно (97,5%) носеле различни форми на макро-хаплогрупа L, како и разни други хаплогрупи (на пр., U6, A2, B2, D4, H, J, U2, М ).
2.3.1.1 Автосомна ДНК
Покрај тоа што било откриено дека имаат 3,2% (±3,1%) домородни Американци и 12,4% (±3,5%) европско потекло, Афро-Јамајканците, кои биле земени примероци во 2008 година, било откриено дека се 84,4% (±3,1%) Западноафриканци. Покрај тоа што било откриено дека имаат 8,3% (±13,5%) домородни Американци и 10,3% (±8,4%) европско потекло, Афро-Јамајканците, кои биле земени примероци во 2013 година, било откриено дека се 81,4% (± 15,9%) Западноафриканци. Потеклото на Афро-Јамајканците, кои биле земени во примерок во 2016 година, било откриено дека е 89% се Африканци. Покрај тоа што било откриено дека имаат 1% домородноамериканско и 11% европско (на пр., северно / западно ) потекло, афро-Јамајканците, кои биле земени примероци во 2016 година и сами го пријавиле своето африканско потекло, било откриено дека се 89% Африканци (на пр., Јоруба).
2.2.12.2 Медицинска ДНК
Ризичните алелни варијанти G1 и G2 се поврзани со хронично заболување на бубрезите, кои се вообичаени меѓу популациите од потсахарско африканско потекло; варијантата Г2 се јавува со стапка од 3%-8% меѓу популациите од западно- централноафриканско потекло и потекло.
Некои заразни болести се заштитени поради африканското потекло. Наследните крвни нарушувања, како што се српеста анемија и таласемија, имаат ефект врз развојот на хемоглобинот, што, следствено, ја спречува репродукцијата на паразитите на маларија во црвените крвни зрнца. Популациите со западноафриканско потекло, вклучително и меѓу африканската дијаспора донесена преку трансатлантската трговија со робови, имаат тенденција да имаат појави на српеста анемија и таласемија.
2.2.7 Порторико
2.2.7.1 Автосомна ДН
Покрај тоа што било откриено дека имаат 12% домородноамериканско и 61% европско (на пр., северно / западно ) потекло, афро-порториканците, кои биле земени примероци во 2016 година и сами го пријавиле своето африканско потекло, било откриено дека се 27% Африканци (на пример, Јоруба ).
2.2.12.2 Медицинска ДНК
Ризичните алелни варијанти G1 и G2 се поврзани со хронично заболување на бубрезите, кои се вообичаени меѓу популациите од потсахарско африканско потекло; варијантата Г2 се јавува со стапка од 3%-8% меѓу популациите од западно- централноафриканско потекло и потекло.
Некои заразни болести се заштитени поради африканското потекло. Наследните крвни нарушувања, како што се српеста анемија и таласемија, имаат ефект врз развојот на хемоглобинот, што, следствено, ја спречува репродукцијата на паразитите на маларија во црвените крвни зрнца. Популациите со западноафриканско потекло, вклучително и меѓу африканската дијаспора донесена преку трансатлантската трговија со робови, имаат тенденција да имаат појави на српеста анемија и таласемија.
2.2.8 Свети Кристофер и Невис
2.3.1.1 Автосомна ДНК
Покрај тоа што било откриено дека имаат 5,8% (±2,9%) домородни Американци и 8,2% (±5,4%) европско потекло, афро-кристоферовците, кои биле земени примероци во 2013 година, било откриено дека се 85,9% (± 5,7%) Западноафриканци.
2.2.12.2 Медицинска ДНК
Ризичните алелни варијанти G1 и G2 се поврзани со хронично заболување на бубрезите, кои се вообичаени меѓу популациите од потсахарско африканско потекло; варијантата Г2 се јавува со стапка од 3%-8% меѓу популациите од западно- централноафриканско потекло и потекло.
Некои заразни болести се заштитени поради африканското потекло. Наследните крвни нарушувања, како што се српеста анемија и таласемија, имаат ефект врз развојот на хемоглобинот, што, следствено, ја спречува репродукцијата на паразитите на маларија во црвените крвни зрнца. Популациите со западноафриканско потекло, вклучително и меѓу африканската дијаспора донесена преку трансатлантската трговија со робови, имаат тенденција да имаат појави на српеста анемија и таласемија.
2.2.9 Света Луција
2.3.1.1 Автосомна ДНК
Покрај тоа што било откриено дека имаат 7,5% (±7,3%) домородните Американци и 17,9% (±12,5%) европско потекло, афро-Свети Луцијци, кои биле земени примероци во 2013 година, било откриено дека се 74,5% (±15,3%) западно африкански.
2.2.12.2 Медицинска ДНК
Ризичните алелни варијанти G1 и G2 се поврзани со хронично заболување на бубрезите, кои се вообичаени меѓу популациите од потсахарско африканско потекло; варијантата Г2 се јавува со стапка од 3%-8% меѓу популациите од западно- централноафриканско потекло.
Некои заразни болести се заштитени поради африканското потекло. Наследните крвни нарушувања, како што се српеста анемија и таласемија, имаат ефект врз развојот на хемоглобинот, што, следствено, ја спречува репродукцијата на паразитите на маларија во црвените крвни зрнца. Популациите со западноафриканско потекло, вклучително и меѓу африканската дијаспора донесена преку трансатлантската трговија со робови, имаат тенденција да имаат појави на српеста анемија и таласемија.
2.2.10 Свети Мартин
2.2.10.1 Античка ДНК
Во Филипсбург, биле пронајдени тројца поробени Африканци од западноафриканско (на пример, Нигерија, Гана) и западно -централноафриканско потекло (на пр. Банту народи од северен Камерун), кои се проценува дека датираат помеѓу 1660 н.е. и 1688 н.е.; првиот ја носел хаплогрупата R1b1c-V88 и L3b1a, другиот ја носел хаплогрупата L3d1b, а последниот ја носел хаплогрупата L2a1f. Маж и жена можеби биле од Гана или Нигерија, а мажот можеби биле од Банту-народи на Камерун, Република Конго и Демократска Република Конго.
2.2.12.2 Медицинска ДНК
Ризичните алелни варијанти G1 и G2 се поврзани со хронично заболување на бубрезите, кои се вообичаени меѓу популациите од потсахарско африканско потекло; варијантата Г2 се јавува со стапка од 3%-8% меѓу популациите од западно- централноафриканско потекло и потекло.
Некои заразни болести се заштитени поради африканското потекло. Наследните крвни нарушувања, како што се српеста анемија и таласемија, имаат ефект врз развојот на хемоглобинот, што, следствено, ја спречува репродукцијата на паразитите на маларија во црвените крвни зрнца. Популациите со западноафриканско потекло, вклучително и меѓу африканската дијаспора донесена преку трансатлантската трговија со робови, имаат тенденција да имаат појави на српеста анемија и таласемија.
2.2.11 Свети Винсент
2.3.1.1 Автосомна ДНК
Било откриено дека потеклото на Гарифуна во Сент Винсент, од кои биле земени примероци во 2013 година, е 70% африканско. Откриено е дека потеклото на Гарифуна на Свети Винсент, од кои биле земени примероци во 2019 година, е 70% африканско. Покрај тоа што било откриено дека имаат 6,5% (±6,4%) домородни Американци и 12,8% (±12,9%) европско потекло, афро-Винсентијците, кои биле земени во примерокот во 2013 година, било откриено дека се 80,6% (± 16,4%) Западноафриканци.
2.2.12.2 Медицинска ДНК
Ризичните алелни варијанти G1 и G2 се поврзани со хронично заболување на бубрезите, кои се вообичаени меѓу популациите од потсахарско африканско потекло; варијантата Г2 се јавува со стапка од 3%-8% меѓу популациите од западно- централноафриканско потекло.
Некои заразни болести се заштитени поради африканското потекло. Наследните крвни нарушувања, како што се српеста анемија и таласемија, имаат ефект врз развојот на хемоглобинот, што, следствено, ја спречува репродукцијата на паразитите на маларија во црвените крвни зрнца. Популациите со западноафриканско потекло, вклучително и меѓу африканската дијаспора донесена преку трансатлантската трговија со робови, имаат тенденција да имаат појави на српеста анемија и таласемија.
2.2.12 Тринидад и Тобаго
2.3.1.1 Автосомна ДНК
Покрај тоа што било откриено дека имаат 9,2% (±8,7%) домородни Американци и 15,8% (±11,5%) европско потекло, афро-триниѓаните , кои биле земени примероци во 2013 година, било откриено дека се 75,0% (±16,6%) Западноафриканци.
2.2.12.2 Медицинска ДНК
Ризичните алелни варијанти G1 и G2 се поврзани со хронично заболување на бубрезите, кои се вообичаени меѓу популациите од потсахарско африканско потекло; варијантата Г2 се јавува со стапка од 3%-8% меѓу популациите од западно- централноафриканско потекло.
Некои заразни болести се заштитени поради африканското потекло. Наследните крвни нарушувања, како што се српеста анемија и таласемија, имаат ефект врз развојот на хемоглобинот, што, следствено, ја спречува репродукцијата на паразитите на маларија во црвените крвни зрнца. Популациите со западноафриканско потекло, вклучително и меѓу африканската дијаспора донесена преку трансатлантската трговија со робови, имаат тенденција да имаат појави на српеста анемија и таласемија.
2.2.13 Девствени Острови
2.2.13.1 Свети Тома
=
2.3.1.1 Автосомна ДНК
=
Покрај тоа што било откриено дека имаат 2,6% (±2,1%) домородни Американци и 10,6% (±2,3%) европско потекло, жителите на афро-девствените острови од Свети Томас, кои биле земени примероци во 2008 година, било откриени дека имаат 86,8% (±2,2 %) западноафрикански. Покрај тоа што било откриено дека имаат 5,6% (±4,9%) домородни Американци и 16,9% (±21,1%) европско потекло, жителите на афро-девствените острови од Свети Томас, кои биле земени примероци во 2013 година, било откриено дека се 77,4% (±21,9 %) Западноафриканци.
=
2.2.12.2 Медицинска ДНК
=
Ризичните алелни варијанти G1 и G2 се поврзани со хронично заболување на бубрезите, кои се вообичаени меѓу популациите од потсахарско африканско потекло; варијантата Г2 се јавува со стапка од 3%-8% меѓу популациите од западно- централноафриканско потекло.
Некои заразни болести се заштитени поради африканското потекло. Наследните крвни нарушувања, како што се српеста анемија и таласемија, имаат ефект врз развојот на хемоглобинот, што, следствено, ја спречува репродукцијата на паразитите на маларија во црвените крвни зрнца. Популациите со западноафриканско потекло, вклучително и меѓу африканската дијаспора донесена преку трансатлантската трговија со робови, имаат тенденција да имаат појави на српеста анемија и таласемија.
2.3 Средна Америка
2.3.1 Белиз
2.3.1.1 Автосомна ДНК
Покрај тоа што било откриено дека имаат 29,0% домородни Американци и 1,0% европско потекло, некои афро-Белижани од Ливингстон, кои биле земени во примерокот во 1981 година, било откриено дека се 70,0% Африканци. Покрај тоа што било откриено дека имаат 17,4% домородни Американци и 2,7% европско потекло, некои Афро-Белижани од Стен Крик, кои биле земени во примерокот во 1983 година, било откриено дека се 79,9% Африканци. Покрај тоа што беше откриено дека имаат 24,1% домородно Американско и 4,9% европско потекло, некои Афро-Белизјци од Пунта Горда, кои беа земени во примерокот во 1983 година, беше откриено дека се 71,0% Африканци. Покрај тоа што било откриено дека имаат 23,9% домородни Американци и 0,5% европско потекло, некои Афро-Белижани од Хопкинс, кои биле земени во примерокот во 1983 година, било откриено дека се 75,6% Африканци. Покрај тоа што било откриено дека имаат 7,4% домородни Американци и 17,1% европско потекло, некои афро-Белижани од Стен Крик, кои биле земени во примерокот во 1983 година, било откриено дека се 75,5% Африканци. Покрај тоа што било откриено дека имаат 5,2% домородни Американци и 42,8% европско потекло, некои Афро-Белижани од Пунта Горда, кои биле земени во примерокот во 1983 година, било откриено дека се 52,0% Африканци. Покрај тоа што било откриено дека имаат 8,6% домородно Американско и 16,7% европско потекло, некои афро-Белижани од Белиз, кои биле земени во примерокот во 1983 година, било откриено дека се 74,7% Африканци.