41.18

''41.18'', познат и како Општински законик на Лос Анџелес, Дел 41.18 (1963 година, изменет 2021 година) - уредба во Лос Анџелес со која со закон се забранува дека нема да има ''„седење, лежење или спиење, или ... користење, одржување или ставање лична сопственост на јавно право“.'' Делот 41.18(д) го диктира растојанието на кое секое лице мора да биде од места како што се: искористливи патеки и пристаништа за товарење; оперативни или употребливи згради; кој било дозволен настан; велосипедски патеки; паркови, училишта, библиотеки или на друг начин означен како објект за „чувствителна употреба“; рампа на автопат, тунел, мост, пешачки мост, метро, раширен терен или активна железница; или, каде било во близина (1000 стапки) на објект отворен по 1 јануари 2018 година, кој обезбедува засолниште, безбедно спиење, безбедно паркирање на бездомници или што служи како центар за навигација.
1 Историја
Историски гледано, бездомништвото е криминализирано преку употреба на статутите за скитници. Оваа криминализација на скитниците датира од донесувањето на Статутот на работниците во текот на 14 век. Во Европа од 16 и 17 век, „скитниците“ биле тепани и/или затворани со намера да се елиминира безделничењето и да се наметне трудот.
Делот 41.18 од Општинскиот законик на Лос Анџелес (ОЗЛА) бил создаден од поранешниот член на советот Пол Х. Лампорт и првично бил донесен во 1963 година како закон против лудило што се користи за полициска контрола на јавниот простор во Лос Анџелес. Претходниот закон нотирал дека е незаконско да се попречува тротоарот, но го оневозможило осудувањето на лицата кои блокираат тротоар. Во 1962 година, 77 лица кои живееле на улицата Ферфакс и Оквуд во областа Ферфакс во Лос Анџелес биле уапсени од властите. Случаите биле отфрлени бидејќи иако живееле на тротоар, сепак било можно луѓето да минуваат низ областа. Лампорт, работејќи со Стопанската комора на Холивуд и Здружението на трговци, предложил преформулирање на законот за да стане ефективна алатка за спроведување на законот. Тој бил усвоен едногласно од Градскиот совет на Лос Анџелес, во кој биле вклучени членовите на советот Роберт М. Вилкинсон, Луис Р. Новел и Том Бредли. На крајот, одговорот на Врховниот суд бил дека е неуставно да се апсат луѓе без да се понудат средства за видлива поддршка. Како резултат на тоа, доколку некое лице е уапсено според член 41.18 на ОЗЛА, измените ќе останат во сила додека лицето кое е уапсено не поднесе жалба до повисокиот суд и не победи, а потоа целиот дел од општинскиот код би станал неважечки.
2 Улога во судските одлуки
2.1 Џонс против градот Лос Анџелес
Во 2003 година, Американска унија за граѓански слободи (АУГС) од Јужна Калифорнија и Националното здружение на правници покренале случај во име на несовесен човек по име Едвард Џонс, кој бил еден од шесте лица без домови кои биле цитирани од Полицискиот оддел на градот Лос Анџелес дека спиеле на тротоар. Жалителите живееле во населбата Скид Роу во Лос Анџелес две до четириесет години. Описите на нивните животи откриле широк спектар на причините за нивното бездомништво. Повеќето биле инвалиди, имале ограничена подвижност и не биле во можност да бидат вработени поради физички или психички попречености на нивните или на нивниот брачен другар. Различните извори на поддршка на жалителите од социјалното осигурување, општа помош, бонови за храна и други програми не биле доволни за да си дозволат домување или да платат хотелска соба секоја вечер. Во тоа време, бројот на невдомени луѓе во Скид Роу го надминувал бројот на достапни засолништа, што резултирало со тоа што тие не секогаш можеле да добијат кревет во бесплатно засолниште. Како заклучок, судот ја разгледал достапноста на станови во Лос Анџелес и утврдил дека нема доволно простор на располагање во хотелите, засолништата и особено постојаните станови, оставајќи повеќе од 1.000 лица во Скид Роу без засолниште секоја вечер. Случајот дополнително открил дека има речиси 50.000 повеќе невдомени луѓе од достапните засолништа во целиот округ Лос Анџелес. Судот утврдил дека во оваа околност кога бројот на невдомени лица го надминува бројот на расположливите кревети, спроведувањето на уредбата би ги повредило правата на Осмиот амандман на жалителите. Дополнително, Џонс и неговата сопруга не биле сместени и немало засолништа што им дозволувало на парот без деца да остане заедно. Нивната комбинирана месечна проверка на општо олеснување не била доволна за да се плати хотелска соба на Скид Роу за целиот месец.
Во 2006 година, ''Џонс против градот Лос Анџелес'' се појавил пред Деветтиот окружен апелационен суд. Судот ја потврди пресудата дека 41.18(д) претставува кршење на Осмиот амандман, кој забранува сурово и невообичаено казнување. Решението на случајот заклучило дека градот Лос Анџелес се согласил да не го спроведува 41.18(д) додека не обезбедат 1.250 единици постојани јавни станови. Судот потврдил дека поединецот може да стане бездомник врз основа на фактори и во и надвор од нивната непосредна контрола, особено доколку се земе предвид составот на бездомниците како група: ментално болни, лица со нарушување на употребата на супстанции, жртви на семејно насилство и невработени и да се осудуваат луѓе кои се бездомници кои инаку немаат можности за домување или поддршка е неуставно.
И покрај исходот, заклучокот од случајот сè уште дозволува дополнителни предизвици со законите против бездомниците. Еден предизвик бил подносителите со ограничени ресурси и поддршка кои се борат да обезбедат доволно докази дека немале друг избор освен да бидат на улица, или дека немало достапни кревети во засолништата. Друга импликација на одлуката е принудувањето на лицата кои не се сместени во засолништа доколку обезбедат доволно кревети, со што спиењето на јавно место станува кривично дело и принудувајќи ги да спијат на места каде што потенцијално имаат уште помал комфор и безбедност отколку на улиците. Заклучувањето на овој случај пред пандемијата имало последици врз тековниот свет на пандемијата, бидејќи оние кои се соочиле со бездомништво можело да изберат да не останат во засолниште поради нивната висока ранливост на болести. Како резултат на тоа, поединците кои избирале да ја избегнат акутната опасност од КОВИД-19 во засолништата биле оставени незаштитени со закон.
3 Спроведување
Спроведувањето на законот е нерамномерно бидејќи првобитниот закон не поставил стандард за тоа кој треба да биде уапсен и преместен, туку само споменува кои дејствија се незаконски. Кога се бара вистинското спроведување на Делот 41.18(д), податоците покажуваат дека полицијата има тенденција да ги таргетира лицата кои не биле сместени во градот. Законот наведува дека секој што ќе го прекрши членот 41.18(д) на Општинскиот законик на Лос Анџелес ќе подлежи на казните наведени во член 11.00, кој го наведува прекршокот како прекршок и казниво дело кое вклучува парични казни.
3.1 Иселување од кампови
Чистењето на камповите за бездомници (или „чистење“) претставува принудно раселување на камповите за бездомници на јавен имот и отстранување и на невдомени поединци и на нивниот имот од таа област. Тактиките се разликуваат помеѓу градовите, предградијата и руралните области за тоа колку се известуваат камповите пред метежот и што прави градот со имотот собран за време на метежот. Судовите сметаат дека доколку не се даде доволно известување пред метежот, така што луѓето можат да дејствуваат за да го зачуваат својот имот безбеден, или уништувањето имот за време на метежот ги крши правата на лицата кои не се сместени. Федералните судии постојано издавале судски наредби да го спречат Градот Лос Анџелес да го заплени и уништува имотот на несместени луѓе.
Одделенијата на градот Лос Анџелес, како што се LA Sanitation, полицискиот оддел во Лос Анџелес и градските агенции за домување, работат заедно за да го олеснат чистењето на камповите под маската на „''заштита на животната средина и јавното здравје''“. За време на чистењето, санитарните и полициските одделенија ги запленуваат предметите на незаштитените поединци. Недоставените поединци се збришани од едно место до друго без понуди за домување или услуги, соочени со континуиран циклус на раселување, социјална изолација и протерување.
3.2 Специјални зони
Специјалните зони за извршување (СЗИ) се посебни зони назначени од советот во нивните области кои го засилуваат спроведувањето на Дел 41.18(д). Градскиот совет гласа за областите да станат специјални зони за извршување, во кое се наведува дека лицата и предметите сместени во овие зони ќе бидат отстранети од градот. Зоните треба да се однесуваат на местата за „''чувствителна употреба''“, кои вклучуваат сè, од патеки, влезови, излези, противпожарни хидранти, активности дозволени од градот, надвозници, улици, јавни библиотеки, засолништа за бездомници, паркови и училишта. Во 2021 година, членот на советот Џо Бускаино поставил предлог да се забранат камповите на 500 стапки од сите јавни училишта и библиотеки. Специјалните зони за извршување покриваат приближно 20% од градот Лос Анџелес.
4 Прием
4.1 Противници
4.1.1 Services Not Sweeps
Коалицијата ''Services Not Sweeps'' е коалиција на организации и неотворени поединци во Лос Анџелес, кои се бори за решенија кои даваат приоритет на грижите за јавното здравје на неотворените жители. Services Not Sweeps бил составен од преку 35 организации во заедницата кои бараат градоначалникот на Лос Анџелес и Градскиот совет на Лос Анџелес да го стават јавното здравје пред политиката и да го суспендираат воведувањето на Општинскиот законик на Лос Анџелес (ОЗЛА) Дел 41.18(г) во тековниот свет на пандемија КОВИД-19. Со доказ за збирен извештај за луѓе кои доживеале бездомници кои се заразиле со КОВИД-19 во засолништа за бездомници, издаден од Центрите за контрола и превенција на болести, Services Not Sweeps тврдел дека принудувањето на луѓето да ги напуштат своите кампови и да се разотидат во заедницата е спротивно на целокупното јавно здравје на располагање, ги зголемува стапките на пренос и ги исклучува луѓето од критична медицинска нега, достапност и поддршка.
4.2 Поддржувачи
Поддржувачите на законот се поединци кои не сакаат бездомниците да заземаат простор надвор од нивниот бизнис или дом. Градскиот совет на Лос Анџелес од 1963 година на крајот останал главниот поддржувач на 41,18, покрај членовите на советот бидејќи ги вклучиле оние кои го измениле овој закон на 1 јули 2021 година, со гласови од 13-2. Било потребно второ гласање бидејќи првиот пат не поминал едногласно. Второто гласање исто така имало 13 за и два против. Членовите на советот Нитија Раман и Мајк Бонин гласале против уредбата. За изменетиот дел 41.18(д) како коавтори на членовите на градскиот совет биле Пол Крекоријан и Марк Ридли-Томас.
5 Ефекти
Недоставените жители кои се засегнати од Дел 41.18(д) и искусуваат метеж во кампот често губат витални лични предмети, вклучително, но не ограничувајќи се на засолниште за заштита од елементи, топла облека, средства за лична хигиена, храна и лекови, како и губење на заедницата која често доведува до физички тешкотии, траума на менталното здравје и во многу случаи смрт. 
6 Поврзано
* Бездомништво во Калифорнија