Барбитурат

Барбитурати — класа на депресантни лекови кои се хемиски добиени од барбитурна киселина. Тие се ефикасни кога се користат медицински како анксиолитици, хипнотици и антиконвулзиви, но имаат потенцијал за физичка и психолошка зависност, како и потенцијал за предозирање меѓу другите можни негативни ефекти. Тие се користеле рекреативно за нивните антианксиозни и седативни ефекти, и затоа се контролирани во повеќето земји поради ризиците поврзани со таквата употреба.
Барбитуратите во голема мера се заменети со бензодиазепини и небензодиазепини („Z-лекови“) во рутинската медицинска пракса, особено во третманот на анксиозни нарушувања и несоница, поради значително помалиот ризик од предозирање и недостатокот на противотров за предозирање со барбитурати. И покрај ова, барбитуратите сè уште се користат за различни намени: општа анестезија, епилепсија, третман на акутни мигрени или кластер главоболки, акутни тензични главоболки, евтаназија, смртна казна и потпомогнато самоубиство.
1 Употреба
1.1 Медицина
Барбитуратите, како што е фенобарбитонот, долго време се користеле како анксиолитици и хипнотици. Барбитуратите со средно дејство го намалуваат времето за заспивање, го зголемуваат вкупното време за спиење и го намалуваат времето на РЕМ спиење. Денес тие се во голема мера заменети со бензодиазепини за овие цели бидејќи вторите се помалку токсични при предозирање со лекови. Сепак, барбитуратите сè уште се користат како антиконвулзиви (на пример, фенобарбитон и примидон) и општи анестетици (на пример, натриум тиопентал).
Барбитуратите во високи дози се користат за медицинска помош при умирање, а во комбинација со мускулен релаксант за евтаназија и за смртна казна со смртоносна инјекција. Барбитуратите често се користат како агенси за еутанизација во ветеринарната медицина за мали животни.
1.2 Испрашување
Натриум тиопентал е барбитурат со ултра кратко дејство кој се продава под името Натриум Пентотал. Често се меша со „серумот на вистината “ или натриум амитал, барбитурат со средно дејство што се користи за седација и за лекување на несоница, но исто така се користел и во таканаречените „интервјуа“ со натриум амитал, каде што лицето што се испитува би било со многу поголема веројатност да ја каже вистината додека е под дејство на оваа дрога.  Кога се раствора во вода, натриум амитал може да се проголта или може да се администрира со интравенска инјекција. Лекот сам по себе не ги присилува луѓето да ја кажат вистината, туку се смета дека ги намалува инхибициите и бавното креативно размислување, што ги прави субјектите поверојатно да бидат фатени при испрашување и ја зголемува можноста субјектот да откире информации преку емоционални испади. Лажењето е нешто покомплексно од кажувањето на вистината, особено под дејство на седативно-хипнотичко средство.
Се смета дека ефектите за оштетување на меморијата и когнитивните оштетувања предизвикани од натриум тиопентал ја намалуваат способноста на субјектот да измислува и памти лаги. Оваа практика повеќе не се смета за законски прифатлива во судот, поради наодите дека субјектите кои се подложени на такви испрашувања може да формираат лажни сеќавања, ставајќи ја во прашање веродостојноста на сите информации добиени преку такви методи. Сепак, тој сè уште се користи во одредени околности од страна на одбраната и агенциите за спроведување на законот како „хумана“ алтернатива на испрашувањето со тортура кога се верува дека субјектот има информации од клучно значење за безбедноста на државата или агенцијата што ја применува тактиката.
1.3 Хемија
Во 1988 година, била објавени студиите за синтеза и врзување на вештачки рецептори кои ги врзуваат барбитуратите со шест комплементарни водородни врски. Од овој прв напис, биле дизајнирани различни видови рецептори, како и различни барбитурати и цијанурати, не поради нивната ефикасност како лекови, туку за примена во супрамолекуларната хемија, во концепцијата на материјали и молекуларни уреди.
Претпочитаното IUPAC име на базното соединение, барбитурна киселина, е 1,3-диазинан-2,4,6-трион. Различни барбитурати имаат различни супституенти во основната структура, главно во позиција 5 на прстенот.
Натриум барбитал и барбитал исто така се користеле како pH пуфери за биолошко истражување, на пр. во имуно-електрофореза или во раствори за фиксирање.
2 Класификација
Барбитуратите се класифицираат врз основа на времетраењето на дејството. Примери за секоја класа вклучуваат:* Ултра кратко дејство (30 минути): тиопентон, метохекситон
* Кратко дејство (2 часа): хексобарбитон, циклобарбитон, пентобарбитон, секобарбитон
* Средно дејство (3-6 часа): амобарбитон, бутабарбитон
* Долго дејство (6 часа): фенобарбитон
3 Индикации
Индикации за употреба на барбитурати вклучуваат:* Напад
* Неонатален синдром на повлекување
* Несоница
* Анксиозност
* Поттикнување анестезија
4 Несакани ефекти
Постојат посебни ризици кои треба да се земат предвид за постарите возрасни лица и жените кои се бремени. Кога едно лице старее, телото станува помалку способно да се ослободи од барбитурати. Како резултат на тоа, луѓето на возраст над шеесет и пет се изложени на поголем ризик да ги искусат штетните ефекти на барбитуратите, вклучувајќи зависност од дрога и случајно предозирање. Кога се земаат барбитурати за време на бременоста, лекот поминува низ плацентата до фетусот. Откако ќе се роди бебето, може да доживее симптоми на повлекување и да има проблеми со дишењето. Дополнително, доилките кои земаат барбитурати може да го пренесат лекот на своите бебиња преку мајчиното млеко. Ретка несакана реакција на барбитурати е Стивенс-Џонсон синдромот, кој примарно ги зафаќа мукозните мембрани.
4.1 Вообичаени несакани ефекти
* Гадење
* Хипотензија
* Главоболка
* Поспаност
* Осип на кожата
4.2 Сериозни несакани ефекти
* Конфузија
* Кома
* Халуцинација
* Губење на свест
* Бавно дишење
4.3 Ретки несакани ефекти
* Агранулоцитоза
* Стивенс-Џонсонов синдром
* Повреда на црниот дроб
* Мегалобластна анемија
4.4 Толеранција и зависност
Со редовна употреба, се развива толеранција кон ефектите на барбитуратите. Истражувањата покажуваат дека толеранцијата може да се развие дури и со една администрација на барбитурат. Како и кај сите GABAергични лекови, наглиот престанок на користење на барбитуратот предизвикува потенцијално фатални ефекти како што се нападите, на начин кој потсетува на делириум тременс и повлекување од бензодиазепин, иако неговиот подиректен механизам на агонизам на ГАБА го прави повлекувањето на барбитуратите уште потешко од оној на алкохолот или бензодиазепините. Се смета за едно од најопасните повлекувања на која било позната супстанција која предизвикува зависност. Слично на бензодиазепините, барбитуратите со подолго дејство предизвикуваат помалку тежок синдром на повлекување од барбитуратите со кратко дејство и ултра кратко дејство. Симптомите на повлекување се зависни од дозата, а потешките корисници се повеќе погодени од зависниците со помали дози.
Фармаколошкиот третман на повлекувањето предизвикано од барбитуратите е продолжен процес кој често се состои од префрлање на пациентот на бензодиазепини со долго дејство (т.е. Диазепам), проследено со бавно намалување на бензодиазепинот. Менталната желба за барбитурати може да трае со месеци или години во некои случаи, а пожечно е да се посетуваат групи за советување/поддршка. Пациентите никогаш не треба да се обидуваат да се справат со задачата да прекинат со барбитурати без консултација со лекар, поради високата смртност и релативно ненадејниот почеток на повлекувањето. Обидот да се откажете одеднаш може да резултира со невролошко оштетување поради ексцитотоксичност, тешки физички повреди добиени за време на конвулзии, па дури и смрт како резултат на аритмии за време на grande Mal напади, паралелно со смрт предизвикана од делириум тременс. 
4.5 Предозирање
Некои симптоми на предозирање обично вклучуваат бавност, некоординираност, тешкотии во размислувањето, бавност на говорот, погрешно расудување, поспаност, плитко дишење, зашеметување и, во тешки случаи, кома или смрт. Смртоносната доза на барбитурати варира во голема мера во зависност од толеранцијата и од една до друга личност. Смртоносната доза е многу променлива кај различни членови од класата, при што супермоќните барбитурати како што е пентобарбиталот се потенцијално фатални во значително помали дози од барбитуратите со ниска моќност како што е буталбиталот. Дури и во болнички услови, развојот на толеранција е сè уште проблем, бидејќи може да се појават опасни и непријатни симптоми на повлекување кога лекот ќе се прекине откако ќе се развие зависност. Толеранцијата кон анксиолитичките и седативните ефекти на барбитуратите има тенденција да се развива побрзо отколку толеранцијата на нивните ефекти врз мазните мускули, дишењето и отчукувањата на срцето, што ги прави генерално несоодветни за долготрајна психијатриска употреба. Толеранцијата кон антиконвулзивните ефекти има тенденција да корелира повеќе со толеранцијата кон физиолошките ефекти, што значи дека тие сè уште се остварлива опција за долгорочен третман на епилепсија.
Барбитуратите заедно со предозирање со други депресанти на ЦНС (централниот нервен систем) (на пр. алкохол, опијати, бензодиазепини) се уште поопасни поради адитивните ЦНС и респираторните депресивни ефекти. Во случај на бензодиазепини, не само што имаат адитивни ефекти, барбитуратите исто така го зголемуваат врзувачкиот афинитет на местото на врзување на бензодиазепините, што доведува до претерани бензодиазепински ефекти. (пр. ако бензодиазепинот ја зголемува фреквенцијата на отворање на каналот за 300%, а барбитуратот го зголемува времетраењето на нивното отворање за 300%, тогаш комбинираните ефекти на лековите ја зголемуваат целокупната функција на каналите за 900%, а не за 600%).
Барбитуратите со најдолго дејство имаат полуживот од еден ден или повеќе, и последователно резултираат со биоакумулација на лекот во системот. Терапевтските и рекреативните ефекти на барбитуратите со долго дејство се намалуваат значително побрзо отколку што може да се елиминира лекот, што му овозможува на лекот да достигне токсични концентрации во крвта по повторна администрација (дури и кога се зема во терапевтската или пропишаната доза) и покрај тоа што корисникот се чувствува малку или нема ефекти од плазматските концентрации на лекот. Корисниците кои консумираат алкохол или други седативи откако ќе исчезнат ефектите на лекот, но пред да го исчисти системот, може да доживеат значително претеран ефект од другите седативи, кој може да биде онеспособувачки или дури и фатален.
Барбитуратите индуцираат голем број хепатални CYP ензими (најзабележително CYP2C9, CYP2C19 и CYP3A4), што доведува до претерани ефекти од многу пролекови и намалени ефекти од лекови кои се метаболизираат од овие ензими до неактивни метаболити. Ова може да резултира со фатални предозирања од лекови како што се кодеин, трамадол и карисопродол, кои стануваат значително посилни откако ќе се метаболизираат од CYP ензимите. Иако сите познати членови од класата поседуваат релевантни способности за ензимска индукција, степенот на индукција во целост, како и влијанието врз секој специфичен ензим опфаќа широк опсег, при што фенобарбитал и секобарбитал се најмоќните ензимски индуктори, а буталбитал и талбутал се меѓу најслабите. ензимски индуктори во класата.
Луѓето за кои се знае дека се самоубиле со предозирање со барбитурати се Стефан Цвајг, Чарлс Бојер, Руан Лингју, Далида, Жанин Декерс, Феликс Хаусдорф, Аби Хофман, Филис Хајман, КП Рамануџам, Џорџ Сандерс, Жан Себерг, Лупе Велез, и членовите на култот на рајска порта. Други кои умреле како резултат на предозирање со барбитурати се Пјер Анџели, Брајан Епштајн, Џуди Гарланд, Џими Хендрикс, Мерилин Монро, Ингер Стивенс, Дина Вашингтон, Елен Вилкинсон и Алан Вилсон; во некои случаи се шпекулира дека се и самоубиства. Меѓу оние кои починале од комбинација на барбитурати и други лекови се Рајнер Вернер Фасбиндер, Дороти Килгален, Малколм Лори, Еди Сеџвик и Кенет Вилијамс. Дороти Дендриџ починала или од предозирање или од неповрзана емболија. Ингеборг Бахман можеби умрела од последиците од повлекувањето на барбитуратите (таа била хоспитализирана со изгореници, а лекарите што ја лекувале не биле свесни за нејзината зависност од барбитурати).
5 Контраиндикации
Употребата на барбитурати е контраиндицирана во следниве услови:
* разновидна порфирија (поради индукција на ензими потребни за синтеза на порфирија од барбитурати)
* Статус астматичен (поради респираторна депресија предизвикана од барбитурати)
6 Механизам на дејство
Барбитуратите делуваат како позитивни алостерични модулатори и, во повисоки дози, како агонисти на ГАБА<sub>А</sub> рецепторите. ГАБА е главен инхибиторен невротрансмитер во централниот нервен систем на цицачите (ЦНС). Барбитуратите се врзуваат за ГАБА<sub>А</sub> рецепторот на повеќе хомологни трансмембрански џебови сместени на интерфејсите на подединицата, кои се места за врзување различни од самиот ГАБА и исто така различни од местото на врзување на бензодиазепин. Како и бензодиазепините, барбитуратите го потенцираат ефектот на ГАБА на овој рецептор. Покрај овој ГАБАергичен ефект, барбитуратите исто така ги блокираат AMPA и каинат рецепторите, подтипови на јонотропни глутаматски рецептори. Глутаматот е главниот екцитирачки невротрансмитер во ЦНС на цицачите. Земени заедно, наодите дека барбитуратите ги потенцираат инхибиторните ГАБА<sub>А</sub> рецептори и ги инхибираат ексцитаторните AMPA рецептори може да ги објаснат супериорните ЦНС-депресивни ефекти на овие агенси на алтернативните агенси кои го потенцираат ГАБА како што се бензодиазепините и киназолиноните. При повисоки концентрации, тие го инхибираат ослободувањето на невротрансмитери зависно од Ca<sup>2+</sup>, како што е глутаматот преку ефект врз калциумовите канали зависни од напонот од типот P/Q. Барбитуратите ги произведуваат своите фармаколошки ефекти со зголемување на времетраењето на отворањето на хлоридниот јонски канал на ГАБА<sub>А</sub> рецепторот (фармакодинамика: ова ја зголемува ефикасноста на ГАБА), додека бензодиазепините ја зголемуваат фреквенцијата на отворањето на јонскиот канал на хлорид на рецепторот ГАБА<sub>А</sub> (фармакодинамика: ова ја зголемува моќта на ГАБА). Директното отворање на хлоридниот јонски канал е причина за зголемената токсичност на барбитуратите во споредба со бензодиазепините при предозирање.
Понатаму, барбитуратите се релативно неселективни соединенија кои се врзуваат за цела суперфамилија на јонски канали затворени од лиганди, од кои каналот на рецепторот ГАБА<sub>А</sub> е само еден од неколкуте претставници. Оваа суперфамилија на јонски канали на рецептори на Cys-јамка ги вклучува невронскиот nACh рецепторски канал, каналот на рецепторот 5-HT<sub>3</sub> и каналот на рецепторот на глицин. Меѓутоа, додека струите на рецепторот ГАБА<sub>А</sub> се зголемуваат со барбитурати (и други општи анестетици), јонските канали кои се претежно пропустливи за катјонските јони се блокирани од лигандовите. На пример, невронските nAChR канали се блокирани со клинички релевантни концентрации на анестетици и на тиопентал и на пентобарбитал. Ваквите наоди имплицираат (не-ГАБА-ергични) јонски канали затворени со лиганди, на пр. невронски nAChR канал, во посредување на некои од (несакани) ефекти на барбитуратите. Ова е механизмот одговорен за (благ до умерен) анестетички ефект на барбитуратите во високи дози кога се користат во концентрација на анестетик.
7 Интеракции
Интеракции со други лекови се:
* алкохол
* опиоиди
* алпразолам
* антикоагуланси
* антихистаминици
* атазанавир
* апчиња за контрацепција
* боцепревир
* клоназепам
8 Внимание
* Лекови како опиоиди, бензодиазепини
* алкохол
* астма
* проблеми со бубрезите или црниот дроб
* Срцева болест
* Нарушување на употребата на супстанции
* Депресија
* Историја на самоубиствени мисли
9 Историја
Барбитурната киселина првпат била синтетизирана на 27 ноември 1864 година од германскиот хемичар Адолф фон Баер. Ова било направено со кондензирање на уреа со диетил малонат. Постојат неколку приказни за тоа како супстанцијата го добила своето име. Најверојатната приказна е дека Баер и неговите колеги отишле да го прослават своето откритие во таверна каде што градскиот артилериски гарнизон исто така го прославувал празникот Света Барбара– заштитникот на артилериците. Се вели дека еден артилериски офицер ја крстил новата супстанција со спојување ''на Барбара'' со ''уреа''. Друга приказна е дека барбитуратот бил измислен на празникот Света Варвара. Друга приказна вели дека Баер ја синтетизирал супстанцијата од собраната урина на келнерката од Минхен по име Барбара. Меѓутоа, ниту една супстанција од медицинска вредност не била откриена до 1903 година кога двајца германски научници кои работеле во Баер, Емил Фишер и Џозеф фон Меринг, откриле дека барбиталот е многу ефикасен во заспивањето на кучињата. Барбитал потоа бил продаван од Баер под трговското име Веронал. Се вели дека Меринг го предложил ова име бидејќи најмирното место што го знаел бил италијанскиот град Верона.
Дури во 1950-тите станале препознаени нарушувањата во однесувањето и потенцијалот на физичка зависност од барбитуратите.
Самата барбитурна киселина нема директно влијание врз централниот нервен систем и хемичарите од неа извлекле над 2.500 соединенија кои поседуваат фармаколошки активни квалитети. Широката класа на барбитурати е дополнително разделена и класифицирана според брзината на почетокот и времетраењето на дејството. Барбитуратите со ултракратко дејство најчесто се користат за анестезија бидејќи нивното исклучително кратко времетраење на дејство овозможува поголема контрола. Овие својства им овозможуваат на лекарите брзо да го стават пациентот „под анестезија“ во итни хируршки ситуации. Лекарите исто така можат да го извадат пациентот од анестезија исто толку брзо, доколку се појават компликации за време на операцијата. Средните две класи на барбитурати често се комбинираат под насловот „кратко/средно дејство“. Овие барбитурати се користат и за анестетички цели, а понекогаш се препишуваат и за анксиозност или несоница. Меѓутоа, ова повеќе не е вообичаена практика, поради опасностите од долготрајната употреба на барбитурати; тие се заменети со бензодиазепини и Z-лекови како што се золпидем, залеплон и езопиклон за спиење. Последната класа на барбитурати се познати како барбитурати со долго дејство (најзабележителен е фенобарбитон, кој има полуживот од приближно 92 часа). Оваа класа на барбитурати се користи речиси исклучиво како антиконвулзиви, иако во ретки прилики тие се препишуваат за дневна седација. Барбитуратите од оваа класа не се користат за несоница, бидејќи поради нивниот екстремно долг полуживот, пациентите би се разбудиле со преостанат ефект на „мамурлак“ и ќе се чувствуваат грогирани.
Барбитуратите во повеќето случаи може да се користат или како слободна киселина или како соли на натриум, калциум, калиум, магнезиум, литиум итн. Развиени се соли на барбитурна киселина базирани на кодеин и дионин. Во 1912 година, Баер вовел друг дериват на барбитурна киселина, фенобарбитал, под трговското име Луминал, како седатив - хипнотик.
10 Општество и култура
10.1 правен статус
За време на Втората светска војна, на воениот персонал во регионот на Тихиот Океан им биле дадени „глупаци“ за да им се овозможи да ја толерираат топлината и влажноста на секојдневните работни услови. Биле дистрибуирани глупаци за да се намали побарувачката на респираторниот систем, како и за одржување на крвниот притисок, за борба против екстремните услови. Многу војници се вратиле со зависности за кои била потребна неколкумесечна рехабилитација пред отпуштањето. Ова довело до растечки проблеми со зависноста, често влошени од рамнодушните лекари кои препишувале високи дози на пациенти кои не знаеле во текот на 1950-тите и 1960-тите.
Во доцните 1950-ти и 1960-ти, зголемениот број објавени извештаи за предозирање со барбитурати и проблеми со зависност ги натерале лекарите да го намалат бројот на препишани рецепти, особено за лажни барања. Ова на крајот довело до класифицирање на барбитуратите како контролирани лекови.
Во Холандија, Законот за опиум ги класифицира сите барбитурати како лекови од списокот II, со исклучок на секобарбиталот, кој е на списокот I.
Постои мала група лекови од списокот II за кои лекарите треба да ги напишат рецептите според истите, построги упатства како оние за лековите од списокот I (рецептот целосно да се напише со букви, да се наведе името на пациентот и да се содржи името и иницијали, адреса, град и телефонски број на лиценцираниот препишувач кој ги издава рецептите, како и името и иницијалите, адресата и градот на лицето на кое му се издава рецептот). Меѓу таа група на лекови се барбитуратите амобарбитал, буталбитал, циклобарбитал и пентобарбитал.
Во Соединетите Американски Држави, Законот за контролирани супстанции од 1970 година ги класифицира повеќето барбитурати како контролирани супстанции. Барбитал, метилфенобарбитал (исто така познат како мефобарбитал) и фенобарбитон се назначени лекови со распоред IV, и „Секоја супстанција која содржи било која количина на дериват на барбитурна киселина или која било сол на дериват на барбитурна киселина“ (сите други барбитурати) биле назначени како распоред III лекови. Според оригиналниот CSA, не биле ставени барбитурати во распоредот I, II или V; сепак, амобарбиталот, пентобарбиталот и секобарбиталот се супстанции контролирани од распоредот II, освен ако не се во дозирна форма на супозитории.
Во 1971 година, во Виена била потпишана Конвенцијата за психотропни супстанции. Дизајнирана да ги регулира амфетамините, барбитуратите и другите синтетички производи, 34-та верзија на договорот. Од 25 јануари 2014 година го регулира секобарбиталот како лек од распоред II, амобарбитал, буталбитал, циклобарбитал и пентобарбитал како лекови од распоред III, и алобарбитал, барбитал, бутобарбитал, мефобарбитал, фенобарбитон, бутабарбитал, и винилбитал како лекови од распоред IV на неговата "Список на G распоред". Комбинираниот лек Fioricet, кој се состои од буталбитал, кофеин и парацетамол (ацетаминофен), сепак, е специјално изземен од статусот на контролирана супстанција, додека неговиот брат Fiorinal, кој содржи аспирин наместо парацетамол и може да содржи кодеин фосфат, останува лек од распоредот III.
10.2 Рекреативна употреба
Рекреативните корисници известуваат дека високата содржина на барбитурати им дава чувство на опуштено задоволство и еуфорија. Физичка и психолошка зависност може да се развие и со повторна употреба. Хроничната злоупотреба на барбитурати е поврзана со значителен морбидитет. Една студија покажала дека 11% од мажите и 23% од жените со седатив-хипнотичка злоупотреба умираат од самоубиство. Други ефекти од интоксикација со барбитурати вклучуваат поспаност, страничен и вертикален нистагмус, нејасен говор и атаксија, намалена анксиозност и губење на инхибициите. Барбитуратите исто така се користат за ублажување на негативните ефекти или ефектите на повлекување од употребата на недозволени дроги, на начин сличен на бензодиазепините со долго дејство како што се диазепам и клоназепам. Често се јавува употреба на полисупстанци и барбитуратите се консумираат или се заменуваат со други достапни супстанции, најчесто алкохол.
Луѓето кои користат супстанции имаат тенденција да претпочитаат барбитурати со кратко и средно дејство. Најчесто користени се амобарбитал (Amytal), пентобарбитал (Nembutal) и секобарбитал (Seconal). Комбинацијата на амобарбитал и секобарбитал (наречена Туинал) е исто така многу користена. Барбитуратите со кратко и средно дејство обично се препишуваат како седативи и апчиња за спиење. Овие таблети почнуваат да делуваат петнаесет до четириесет минути откако ќе се проголтаат, а нивното дејство трае од пет до шест часа.
Сленг термините за барбитурати вклучуваат боцки, барбики, сини птици, кукли, ѕидови, жолти, даунери, глупаци, слепи, „црвени и сини“ и тути.
11 Примери
Тиопентал е барбитурат со една од C=O двојните врски (со јаглеродот е означен со 2 во соседниот дијаграм) заменет со C=S двојна врска, R <sup>1</sup> е (етил) и R3), односно (''сек'' -пентил). Тиопентал повеќе не е достапен во САД.
12 Поврзано
* Бензодиазепин
* Психолептик