procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Соасон

Соасон (|Soissons) — општина во департманот Ена во областа Пикардија на регионот Горна Франција северна Франција, сместена на реката Ена, околу североисточно од Париз. Тоа е еден од најстарите градови од Франција, и веројатно најстарата престолнина на Суесионите.
1 Историја
Соасон влегува во пишаната историја под неговото келтско име (подоцна позајмено и во латинското име), Новиодунум, што значи "нова тврдина". Во Стариот Рим тоа бил град на Суесионите, споменат од Јулиј Цезар (''B. G.'' ii. 12). Цезар (''B.C.'' 57), откако заминал од Аксона (денешна Ена), навлегол во територијата на Суесионите, и после еден долг ден марширање со војската стигнал во Новиодунум кој бил опкружен со високи ѕидини и широк канал. Градот му се покорил на Цезар.
Од 457 до 486, под Аегидиј и неговиот син Сиагриј, Новиодунум бил престолнина на "Кралството Соасон", сè дури истото не паднало во рацете на франкискиот крал Хлодовик I во Битката кај Соасон.
Дел од франкиската територија на Неустрија, регионот на Соасон, и Опатијата на Св. Медар, изградена во 8 век, изиграле значајна улога во текот на владеењето на меровиншките кралеви (447-751). По смртта на Хлодовик I во 511, Соасон станал престолнина на едно од четирите кралства на неговата поделена држава. Со тек на времето, кралството Соасон исчезнало во 613 кога франкиските територии биле споени во едно под власта на Хлотар II.
Во 744 Синодот на Соасон се состанал на барање на Пипин III, и Свети Бонифациј, мисионер на Папата во паганска Германија, и ги осудил франкиските бискупи Адалберт и ирскиот мисионер Климент.
Во текот на Стогодишната војна, француските сили извршиле голем масакр на англискиот стрелачки вод кој се наоѓал во гарнизонот сместен во овој град, во кој загинале или биле силувани многумина француски жители на градот. Масакрот на француските граѓани од страна на француските војници ја шокирал Европа; Хенри V од Англија, бидејќи градот Соасон бил посветен на светците Криспин и Криспијан, тврдел дека ќе ја одмазди честа на светците кога се судрил со француските сили во Битката кај Азенкур на денот на Св. Криспин во 1415.
Меѓу јуни 1728 и јули 1729 тука се одржал Соасонски конгрес во обид да се разреши долгата серија конфликти меѓу Велика Британија и Шпанија кои се претвориле во Англо-шпанска од 1727. Конгресот бил успешен и водел до потпишување на мировен договор меѓу двете завојувани страни.
2 Знаменитости
Денес, Соасон е комерцијален и занаетчиски центар со Соасонската катедрала која датира од 12 век и урнатините на Опатијата Сен-Жан де Виње како две од неговите најзначајни историски знаменитости. Еспас Пјер Фол содржи исто така и музеи и ботаничка градина.
3 Катедралата
Катедралата Св.Гервез и Св.протеј од Соасон е изградена во стилот на готската архитектура. Зградата била започната некаде околу 1177.
4 Познати личности и настани
*Глумицата Аурор Клеман е родена во Соасон во 1945.
*Светците Криспин и Криспинијан станале маченици околу 286 во Соасон бидејќи го проповедале христијанството на локалните Гали.
5 Поврзано
* Битка кај Соасон
* Франки
* Список на франкиски кралеви
* Меровинзи
* Суесиони
* Волкот од Соасон
Борис Бунев

Борис Бунев, со псевдоним ''Боров'', — револуционер и деец на ВМРО (Автономистичка).
1 Животопис
1.1 Ран живот и образование
Борис Бунев e роден во релативно богатo семејства од Македонија. Негова сестра е Мара Бунева - деец на ВМРО, која влегла во редовите на Револуционерната организација благодарение на него. Тој има и брат на име Васил, кој станува српски офицер под името Василиј Буневич.
Борис Бунев учи во Трговската гимназија во Солун. Во Втората балканска војна бугарските војски се повлекуваат од градот и тој оди со нив за Софија.
1.2 Животот во Бугарија
Во Софија завршува на воената академија и станува кавалерист во коњскиот полк при царската гарда. Подоцна учествува и во Првата светска војна. Во тоа време ја повикал во Софија својата сестра Мара која завршува трговска гимназија и го посетува Софискиот универзитет. Таа се омажи за еден од најдобрите пријатели на Борис Бунев - кавалерискиот офицер Иван Хранков.
1.3 Вклучување и дејност во ВМРО
Борис Бунев ја напушта армијата по завршувањето на Првата светска војна, за да земе учество во македонската револуционерната борба. Се вклучил во редовите на ВМРО и станува инструктор на четите, а подоцна и на терористичките групи. Се населил во Петрич на инсистирање на револуционерниот комитет. Бунев учествува на VI конгрес на ВМРО во февруари 1925 година во Србиново на кој Иван Михајлов е избран за претседател на ЦК. За време на Петричкиот инцидент во октомври 1925 година Бунев е еден од главните организатори на заштитата на Петричко крај од грчките напаѓачите. По смртта на својата сестра Мара, тој активно учествува во сите акции на организацијата. Станува многу близок со водачот на ВМРО - Иван Михајлов, кој во знак на благодарност во името на сестра му станува негов кум. Извесно време Борис Бунев живее во Скопје . Во 1928 година е делегат на Седмиот конгрес на ВМРО. Во 1934 година е осуден како член на ВМРО од страна на новата власт предводена од Кимон Георгиев и Дамјан Велчев. Отслужува казната во Софискиот централен затвор, од каде што е ослободен во 1939 година со општа амнестија.
По воведувањето на комунистичката власт, Борис Бунев е киднапиран на 10 септември 1944 година. Однесен е во логор на островот Белене, од каде е пуштен на слобода во 1953 година со групи на преживеани политички затвореници по смртта на Сталин.
Штесен

Штесен (|Stößen) — град во округот Бургенланд, во Саксонија-Анхалт, Германија. Сместен е југоисточно од Наумбург. Дел е од општинската заедницата Ветаутал.
1 Парк на ветерници
Од 2010, има парк на ветерници , кој се состои од 3 Enercon E-126 турбини за ветер, најсилните турбини за ветер на светот. Секоја од овие турбини има ротор со 126 метри пречник, висина од 135 метри и може да произведат 7,5 MW.
Меѓународен аеродром Бориспил

Аеродромот Бориспил (украински: ''Міжнародний аеропорт «Бориспіль»'') е аеродром кој се наоѓа на 6 километри од населенотѕо место Бориспил, и на 29 километри од престолнината на Украина, Киев.
Аеродромот претставува најголем патнички аеродром во земјата. 62% од авионските превози во Украина ги опфаќа овој аеродром.
Во моментот има две писти, од кои едната е долга 4.000 метри, а другата 3.500 метри.
Решението за изградба на овој аеродром била донесена на 22 јуни 1959 година од страна на Советот на министри.
Во 2002 година аеродромот добил меѓународен сертификат за сообразност (ISO 9001:2000).
Меѓународен аеродром Киев

Аеродромот Киев (украински: ''Міжнародний аеропорт Київ'') е аеродром кој се наоѓа во престолнината на Украина, Киев.
Аеродромот се наоѓа 8 километри југозападно од центарот на Киев. Аеродромот има меѓународен статус, и главно се користи за домашни летови. Една од неговите писти има должина од 2.310 метри и ширина од 45 метри.
Ветау

Ветау (|Wethau) — општина во округот Бургенланд, во Саксонија-Анхалт, Германија.
1 Географија
Општината лежи во северниот дел од заедницата на оштини Ветаутал и е сместена меѓу општините Шенбург на север и Мертендорф на југ. Административниот центар на заедницата се наоѓа на околу 4 километри југоисточно од градот Наумбург. На исток, заедницата е поврзана со градот Тојхерн.
Ветау се наоѓа на надморска висина од 168 метри. Површината на општината изнесува 7,4 км<sup>2</sup>. Во местото живеат 1.018 жители, а просечната густина населението е 137 жители/км<sup>2</sup>.
2 Знаменитости
Значајна знаменитост на местото е селската црква, која е сместена на височинка и била изградена на почетокот од 19. век. Исто така, препознатлива е и дворската порта на градбата „Улица на мирот 20“. Портата е подигната во 1667 година, а во 1791 била обновени со додавање на натпаси и украсување со релјефи на фигури.
Киевска железничка станица

Киевската железничка станица (украински: ''Київ-Пасажирський'') е железничка станица која се наоѓа во престолнината на Украина, Киев.
Објектот претставува комплекс од Централната киевска станица, Јужната станица како и соседната реонска станица. На оваа станица се опслужуваат повеќе од 170,000 патница, според податоци од 2005 година. Киевската железница нуди услуги од мали растојанија до меѓународни. Една станица од Киевското метро завршува токму на ова место.
Старата железничка станица била изградена во периодот од 1868 до 1870 година. Денешната Централна станица била изградена во текот од 1927 до 1932 година и дизајнирана од страна на О. Вербицки и истата е изградена во украински барок стил.
Денеска, станицата е преоптоварена со сообраќај.
Франциска (оружје)

Франциска (или франческа) — секира за фрлање која се користела како оружје во текот на раниот среден век од страна на Франките, кај кои тоа било карактеристично национално оружје во времето на Меровинзите од околу 500 до 750 AD и се знае дека била користена за време на владеењето на Карло Велики (768–814).
Иако главно се поврзува со Франките, таа исто така била користена и од други германски народи од тој период вклучувајќи ги и Англосаксонците така што неколку примероци биле најдени и во Англија.
1 Потекло на поимот
Зборот ''франциска'' првпат се појавил во книгата ''Ethymologiarum sive originum, libri XVIII'' од Исидора од Севиља (околу 560–636) како име користено меѓу Шпанците за опис на овие оружја "бидејќи биле употребувани од Франките".
Историчарот Григориј Турски (c. 538–594) во неговата книга ''Историја на Франките’’ користи два латински термина за секирата на Франките: ''securis'' и ''bipennis''.
Режимот од Виши користел слика на стилизирана ’’франциска’’ со две лица како дел од нивната иконографија.
2 Опис
Франциската се одликува по сводесто обликуваното сечило, широко на остриот раб а потоа закосено на долниот и горниот дел. Врвот на главата на секирата е обично во форма на латинската буква S. Рачката на секирата е кратка и дрвена Централниот дел на железото формира агол од околу 90 до 115° со рачката. Повеќето сечила на франциската се околу 11 и 22 сантиметри во должина, и тежат околу 200 и 1 300 грама.
Археолошките пронајдоци покажуваат дека воените елити на Франките ја користеле франциската (таа не била толку често застапена кај обичните војници). Воините веројатно ја фрлале од околу 10-12 метри далечина. Сечилото било доволно тешко за да ја погоди метата но поради рачката, траекторијата не била толку правилна како на копјето, па со тоа се намалувала и прецизноста.
3 Употреба
Римскиот историчар Прокопиј (о. 500–565) ги опишал Франките и начинот на употребата на нивната секира:
„... секој носеше меч и штит и секира. Железото на ова оружје беше тенко и премногу остро на обете страни додека дрвената рачка беше мошне кратка. Тие се навикнати да ги фрлаат овие секири на еден сигнал а тоа ги пробива штитовите на непријателите и го убива човекот.“
Прокопиј јасно кажува дека Франките ги фрлале нивните секири веднаш пред битката гради во гради со цел да ги скршат штитовите на првата непријателска линија, ранувајќи ги или убивајќи ги непријателските воини. Дури и ако острицата не ја погодела целта, оружјето било доволно тешко за да предизвика повреда. Ефектот на франциската бил воедно и да ги исплаши противниците кои после првиот напад на фрлените секири би можеле да побегнат мислејќи дека ќе следи и втор.
4 Поврзано
*Бојна секира
*Томахавка
Дрво (скулптура во Скопје)

Дрво е бронзена скулптура кој птетставува симбиоза на дрво и човек. Таа е дело на авторот Дамјан Ѓуров, и е дел од проектот на Министерството за култура за разубавување на центарот на Скопје со 35 скулптури од 26 автори. .
Скулптурата е изработена за помалку од шест месеци. Висока е шест метри и изработена е од бронза и мермер. Според авторот за неа има неколку концепти како што се човек дрво, човек како размислува и како би се чувствувал во природа, некое астрално чувство или некоја негова аура.
„Дрво“ е сместена до скулптурата „Заљубени“ од Димитар Филиповски, и е една од четирите скулптури што биле промовирани на 18 јануари 2009.
Pulmonoscorpius

''Pulmonoscorpius kirktonensis'' (букв. „дишечка скорпија“) е изумрен вид на џиновска скорпија that lived during the епохата Визеј од периодот Карбон. Фосилите се пронајдени кај Источен Керктон, во областа Западен Лотијан во Шкотска. Возрасната скорпија достигнувала 70 см во должина.
Исхраната на ''Pulmonoscorpius'' не е непосредно позната, но се претполага дека скорпијата се хранела со членконоги животни и мали четириношци, онеспособувајќи ги со убод од опашката.
Карл Гебхарт

Карл Гебхарт (23 ноември 1897 во Хаг &ndash; 2 јуни 1948 во Ландсберг ам Лек) — германски медицински доктор; персонален психолог на Хајнрих Химлер; и еден од координаторите и сторител на хируршки експерименти направени врз затворениците на концентрационите логори во Равенсбрук и Аушвиц.
Мајневе

Мајневе (|Meineweh) — општина во округот Бургенланд, во Саксонија-Анхалт, Германија. Била основана на 1 јануари 2010, како ''Анхалт Зид'' со спојувањето на поранешните општини Мајневе, Прецш и Унтеркака, а подоцна била преименувана на 1 август 2011 како Мајневе
Култура 365

„Култура 365“ (лат. Cultura 365) е културен и информативен центар во Охрид, основан според идеите и со активното учество на охридскиот писател и фотограф Мишо Јузмески. За кратко време центарот станува културно култно место во кое навраќаат љубители на уметноста и културни дејци од целиот свет. Воден од начелото „култура за сите секој ден“, центарот работи секој ден и така тој е единствената културна институција во Охрид која е отворена секој ден.
Културно-информативниот центар „Култура 365“ со работа започнува на 19 јуни 2011 година, а првиот културен настан е отворањето на спомен - собата за холандскиот писател и новинар А. ден Долард. Во КИЦ „Култура 365“ се одржуваат разни културни настани преку кои се промовираат уметници и други дејци од областа на културата.
КИЦ „Култура 365“ има две изложбени простории:
* Спомен соба (постојана изложба) за А. ден Долард
* Уметничка галерија за изложување на фотографии и други дела од разни автори
Основни дејности на КИЦ „Култура 365“ се:
* промоција на уметнички дела (книги, фотографии, слики и сл.)
* информации за туристите од областа на културното наследство и културните настани
* предавања за културното наследство и други теми од областа на културата
1 Настани
* 19 јуни 2011: Отворена е спомен - собата на холандскиот писател и новинар А. ден Долард. Изложени се книги, фотографии и други информации преку кои се претставуваат животот и делото на писателот.
* 26 јуни 2011: Изложба на фотографии и книги од Мишо Јузмески.
* 28 јуни 2011: Комеморативна вечер за фотографот Атанас Талевски, при што неговите пријатели и познаници зборуваат за животот и делото на уметникот, а претставени се и негови фотографии.
* 12 јули 2011: Претставување на книгата „Рани спомени“ од новинарот Веле Митаноски.
* 7 ноември 2011: Изложба на карикатури на тема „Соочување со климата“ на автори од Шведска и балканските земји .
* 10 ноември 2012: Изложба на фотографии од Атанас Талевски * 19 декември 2012: Изложба на Никола Павлески * 9 јануари 2013: Средба со творештвото на Иван Точко
* 26 јануари 2013: Изложба на Славица Панова * 7 февруари: Одбележување на роденденот на А. ден Долард* 15 февруари 2013 Изложба на Јасна Христовска* 23 февруари 2013: Средба со творештвото на Борис Бојаџиски* 9 март 2013: Средба со творештвото на Радослав Петковски* 16 март 2013: Изложба на Катерина Мавровска
Меѓународна комисија за реката Сава

Меѓународната комисија за реката Сава е меѓународна организација со постојан секретаријат во Загреб, Хрватска. Оваа комисија била формирана за целите на имплементација на Рамковниот договор на реката Сава басенот (FASRB) од 2006 година.
Државниот, должината на реката, поголемите градови
331 km , Босански Брод, Брчко
206 km, Белград, Сремска Митровица, Шабац, Обреновац
218 km, Љубљана
562 km, Загреб, Сисак, Славонски Брод, Жупања
Железничка станица Дарница (Киев)

Железничката станица Дарница (украински: ''Станція "Дарниця"'') — железничка станица која се наоѓа во престолнината на Украина, Киев.
Станицата била изградена во 1899 година, кога била изградена и железничката пруга Киев-Полтава. Објект каде се наоѓала администрацијата на железницата бил изграден во 1953 година и разрушен во 2003 година, за да во 2007 година биде повторно изградена.
Обиди за атентат врз Адолф Хитлер

Ова е список на документирани и извршени обиди за атентат врз германскиот фирер Адолф Хитлер.
Сите обиди се случиле во Третиот Рајх и се направени од страна на граѓани на Рајхот, освен каде што е поинаку назначено.
*Пред 1933: пред да дојде на власт, постоеле четири обиди за атентат, меѓу кои еден со отров во хотелот „Кајзерхоф“ (1930).
*1933: десет обиди, вклучувајќи еден од страна на непознато лице од СА во Оберзалцберг (Баварија) и друг од Лутеровата група во Кенигсберг.
Датум, Место, Атентатор
1934, Берлин
1934, Берлин
1934, непознато, непознат
1934, непознато, непознат
1935, Берлин, Марвицова група
1935, Берлин
20 декември 1936, Нирнберг
1937, Берлин
1937, Берлински спортски дворец, непознато лице од СС
8 ноември 1939, Минхен („Биргернбреу“)
1939, Берлин
1940, Париз, Франција
1941, Берлин
1941-1943 (неколку), Берлин
1943, Валки, СССР, , ,
13 март 1943, Пребегнувајќи во Смоленск, СССР, ,
март 1943, Смоленск, СССР, ,
21 март 1943, „Цојгхаус“, Берлин, , ,
1943, „Волчје дувло“, Источна Прусија, непознат Полјак
1943, Берлин
16 ноември 1943, „Волчје дувло“, Источна Прусија
јануари 1944, „Волчје дувло“, Источна Прусија
11 март 1944, Бергхоф, Баварија
1944 (неколку), Берлин
20 јули 1944, Волчје дувло, Источна Прусија
1 Поврзано
*Дваесеттојулска завера
*Операција „Валкирија“
*Операција „Искра“
Кабел (единица)

Кабел — морепловна единица еднаква на една десеттина од морска милја или 100 фата (понекаде 120 фата). Името го добила по должината на јажето (наречено „кабел“) на бродската котва во времето на големите географски откритија. Дефиницијата се разликува од систем до систем:
* меѓународно: морска милја или 185,2 м
* британски (адмиралштапски): адмиралштапска милја (185,2 м) или 101 фат
**традиционалниот британски сажен („фатом“) се движел од 5½ стапки до 7 стапки во трговската морнарица.
* американски (военоморнарички): 120 фата (720 стапки или 219,456 м)
1 Наводи
*. Воедно и "fathom", од истото дело.
* .
2 Поврзано
* Јазол (единица)
* Морска милја
Јонко Вапцаров

Иван Николов Проданичин познат како Јонко Вапцаров, со псевдоним ''Белоречки'' (1861 или 1880 - 21 јануари 1939) — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, деец на Македонската револуционерна организација и Внатрешната македонска револуционерна организација и разлошки војвода. Тој е татко на Никола Вапцаров.
1 Животопис
1.1 Македонска револуционерна организација
Јонко Вапцаров е роден во пиринско Банско, тогаш во Отоманското Царство. Татко му Никола Проданичин загинал во ослободителни борби на македонското население. Завршил 6 класа во Банско и се вклучил во ВМОРО во 1896 година. Станал секретар на Банскиот револуционерен комитет. Во 1901 година учествувал во разоружувањето на врховистот дедо поп Најден во селото Србиново заедно со Јане Сандански. Учествувал во аферата "Мис Стоун". Во 1902 година станал војвода на чета во родниот крај. По Илинденското востание во 1903 година бил уапсен и лежел во затвор во Солун. По Младотурската револуција во 1908 година бил ослободен.
За време на Првата балканска војна, тој бил војвода на чета при Македонско-одринското ополчение. Зборната чета на Иван Вапцаров, Христо Чернопеев, Пејо Јаворов и Лазар Колчагов ги ослободил Банско, Мехомија и Кавала. Подоцна Вапцаров служел при 13-та кукушка дружина . Веднаш по истерувањето на османлиската власт во родниот крај во 1912 година, тој станал околиски началник на Разлошката околија.
Според некои извори, Јонко Вапцаров, веќе како окружен раководител на ВМРО, заврзал лично пријателство со царот Фердинанд I. Јонко Вапцаров патувал за Константинопол во 1916 година, за да го разреши имотното прашање на Фердинанд . На 13 октомври 1917 година во домот на Јонко Вапцаров, на пат за Македонски фронт фронт, ноќевале кајзерот Вилхелм II и Фердинанд I . Добри односи Јонко Вапцаров одржувал и со царот Борис III .
1.2 ВМРО
По Првата светска војна, Иван Вапцаров учествувал во создавањето на ВМРО. Во 1921 година бил избран за помошник градоначалник на Банско. Во 1926 година бил полномошник на ЦК на ВМРО и добивал плата во висина 4 500 лева . По расцепот на ВМРО бил на страната на десницата, но по убиството на Александар Протогеров во 1928 година влегол во конфликт со Иван Михајлов и во пролетта 1929 година, михајловистите направиле обид за убиството на Вапцаров, кој потоа се преселил во Њујорк кај свои роднини. Се вратил во Бугарија во 1930, а во 1933 година бил киднапиран од михајловистка чета, но бил ослободен по 19 - то мајскиот државен удар во 1934 година.
Јонко Вапцаров умрел во 1939 година во Софија.
Воин на коњ (Скопје)

Воин на коњ — споменик со фонтана на кралот Александар Македонски кој се наоѓа на плоштадот Македонија, во Скопје. Споменикот бил најавен како дел од т.н. проект Скопје 2014 и официјално бил отворен на 8 септември 2011 година, по повод дваесет години од прогласувањето на независноста на Република Македонија.
1 Опис
Скулптурата е висока 14,5 метри, изработена од бронза и поставена на бетонски постамент висок 10 метри. Под споменикот се наоѓа фонтана. Околу фонтаната се поставени осум војници од бронза кои се високи по три метри, како и осум лавови, високи по два и пол метри, од кои четири се свртени кон фонтаната. Од нивните усни тече вода. Останатите четири лавови се поставени на скалите и се во седечка, односно во чуварска положба. На столбот, постаментот на коњаникот, има три прстени со монтирани плочи на кои се претставени три битки. Меѓу нив има три прстени од бронза, со декорација и релјефни фигури. Од најгорниот прстен паѓа водена завеса, а нагоре се крева магла. Од фонтаната свири музика.
Техничките процедури и активности околу поставувањето ги извршил стручен и професионален тим од Фрединандо Маринели од Фиренца, Италија, каде била изработена скулптурата.
Автор на делото е вајарката Валентина Стефановска.
2 Трошоци за изградба
За изградба на објектот неофицијално биле потрошени околу 7,5 милиони евра.
3 Критики
Веста за поставувањето на споменикот „Воин на коњ“ на плоштадот Македонија наишла на критики од страна на македонската опозиција и некои светски медиуми. Сепак, најголем дел од критиките биле упатени од страна на Грција, за која поставувањето на споменикот претставувала провокација и крадење на грчката историја.
4 Галерија
Никола Василев

Никола Василев — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење и деец на Внатрешната македонска револуционерна организација.
1 Животопис
Василев е роден во 1881 година во градот Радовиш, тогаш во Отоманското Царство. Завршува средно образование. Се вклучува во ВМРО. Во јули 1924 година е делегат на Струмичкиот окружен конгрес и е избран за резервен член на окружниот комитет. На Шестиот конгрес на ВМРО во февруари 1925 година е избран за резервен член на Централниот комитет на ВМРО. На 3 април 1925 година Централниот комитет го именува за член-секретар во привременото струмичко окружно управно тело до свикувањето на окружен конгрес. Во октомври истата година за време на Петричкиот инцидент, Василев активно учествува во одбивање на грчките војници во близина на градот Петрич..
Фирербункер

Фирербункер (|Führerbunker) — назив на бункерот што се наоѓал под Рајхканцеларијата во Берлин, Нацистичка Германија. Бил дел од поголем подземен бункерски комплекс, којшто бил граден во две главни фази, првиот дел во 1936, а вториот во 1943. Бил последно од многуте седиштата на Хитлер.
1 Поврзано
* „Бункер“ - филм од 1981 година, со Ентони Хопкинс во главната улога.
* „Колапс на Третиот Рајх“ - филм од 2004 година, со Бруно Ганц во главната улога.
* Верволфски бункер
* Волчјо дувло
* Герд Кристијан - секретарка на Адолф Хитлер.
* Рајхканцеларијата
* Рохус Миш - секретар во седиштето на фирерот.
* Традул Јонге - личен секретар на нацистичкиот канцелар..
Шладен

Шладен (|Schladen) — село и поранешна општина во округот Волфенбител во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Сместен е крај реката Окер, околу 15 км јужно од градот Волфенбител и 25 км јужно од Брауншвајг. Од 1 ноември 2013 година е дел од општината Шладен-Верла и воедно нејзино административно седиште.
Населението брои 5016 жители. Местото претстатвувало административно седиште на истоимената општинска заедница.
1 Личности
Во Шладен е роден прочуениот неокласицистички архитект Лео фон Кленце (1784-1864).
Автомобилски регистарски таблички во Шведска

Форматот за регистарски таблички во Шведска е во облик ЛЛЛ ННН, каде ЛЛЛ е комбинација на букви, а ННН е трицифрен број (001-999), притоа комбинацијата со букви и комбинацијата со броеви е одделена со лепенка за платен данок или осигурување на која е означена годината на истекување на осигурувањето.
Шведските таблички не се со географски код.
Автомобилските таблички исто така се користат и за полициски, противпожарни, возила за јавен превоз.
Последниот број од комбинацијата на табличката е месец во кој е регистрирано возилото (ЛЛЛ-ННН)
+ код на последната цифра
пос. цифра, месец, период
1, Јануари, Ноември-Март
2, Февруари, Декември-Април
3, Март, Јануари-Мај
4, Април, Февруари-Јуни
5, Јули, Мај-Септември
6, Август, Јуни-Октомври
7, Септември, Јули-Ноември
8, Октомври, Август-Декември
9, Ноември, Септември-Јануари
0, Декември, Октомври-Февруари
0.1 Забранети комбинации
Се користат сите букви од шведската азбука освен буквите: I, Q, V, Å, Ä и Ö. Околу 150 буквени комбинации не се дозволени. Некои од нив се: APA (мајмун), DUM (глупав), DYR (скап), FAN (ѓавол, проклетство), FEG (кукавица), FEL (грешка), FUL (грд), GAY, GLO (зјапа), HOT (закана), LAT (мрза), NEJ (не), NRP (Северна национална партија), OND (лош), SAP (Шведска социјалдемократска партија), SEX, SUP (ракија), TOA (тоалет), UFO, USA, XXL и многу други. Исто така и "WTC 911" не се користи за комбинација.
0.2 Големини на табличките
табличка, големина (mm), белешка
Обична табличка, 480×111
табличка со сино ЕУ поле, 520×111
Американска табличка, 300×111, табличка без ЕУ сино поле
Квадратна табличка, 119x155, табличка со или без сино ЕУ поле
1 Други таблички
1.1 Персонализирани таблички
За персонализирана табличка се користат 7 карактери. Истата табличка чини околу 6000 шведски круни или околу 640 евра. Не се дозволени навредливи зборови, исто така не се користат буквите: I, Q, V, Å, Ä и Ö.
1.2 Пробни таблички
Црн текст на зелена површина. Овие таблички се користат само за тест возења, и притоа се осигурани за тест возења.
1.3 Дипломатски таблички
Црн текст на сина површина.
1.4 Такси таблички
Брн текст на жолта позадина. Автомобилот ја задржува истата комбинација на табличката која ја имал пред да стане такси. Доколку табличката била персонализирана, тогаш помала буква Т стои на десната страна на табличката.
1.5 Привремени таблички
Секое возило кое е увезено или извезено од Шведска добива црвена табличка. Комбинацијата е иста како и другите автомобили но на левиот крај е запиша денот и месецот на истекување на табличката, а на десниот крај е запишана годината на истекување на табличката.
1.6 Military
Жолти броеви на црна површина. Табличките се користат за сите воени возила. Фонтот не е сменет од 1906та година.
Карлајл

Карлајл (англ. ''Carlisle) ―'' град во северозападна Англија и главен град на грофовијата Камбрија (Камберленд). Карлајл се наоѓа на 13 километри од шкотската граница. Градот е сместен на сливот од 3 реки: Иден, Колдју и Петерил.
Карлајл бил основан како римска населба за да служи како упориште долж Адријановиот ѕид во Римска Британија. Во IX век, градот бил уништен од Данците, а подоцна бил обновен од Вилијам Црвениот. Поради близината со Шкотска, тврдината во Карлајл (изградена од Вилијам Црвениот) и градот станале важно воено упориште во средниот век. Замокот служел како затвор за шкотската кралица Мери во 1568 година.
Во 19 век, за време на индустриската револуција, започнал процес на социоекономска трансформација на Карлајл, кој прераснал во густо населен мелнички град. Ова, заедно со неговата стратешка местоположба, му овозможило на Карлајл да се развие како важен железнички град, со седум железнички компании кои ја делат железничката станица. Во близина на градот има аеродром. Исто така во градот се наоѓа Камбрискиот универзитет и има многу музеи.
29 февруари (родени)

1468, Павле III — последниот папа од ренесансниот период.
1792, Џоакино Росини — истакнат италијански оперски композитор.
1784, Лео фон Кленце — прочуен германски неокласичен архитект.
1820, Луис Свифт — американски астроном, откривач на многу комети и маглини.
1940, Вартоломеј I — Цариградски патријарх.
1920, Благој Страчковски — македонски народен херој, учесник во НОБ.
1980, Рубен Плаза — шпански велосипедист.
2000, Феран Торес — шпански фудбалер.
2000, Тајрис Халибартон — американски кошаркар.
2004, Абдукодир Хусанов — уѕбекистански фудбалер.
Васил Василев

Васил Василев, роден со името Васил Григоров Василев (Емборе, 11 септември 1896 — Софија, 26 септември 1944) — истакнат македонски општественик во Бугарија со потекло од Егејска Македонија, еден од дејците на македонската емиграција во Бугарија. Заради неговото учество во народната ослободителна војна во Пиринска Македонија бил делегат во првото заседание на АСНОМ и го претставувал македонското мнозинство во Петрич.
1 Животопис
Васил Василев е роден во 1897 година во Емборе, тогаш во Отоманското Царство. Завршува трговска гимназија во Солун. Работи како банкарски службеник и кооперативен деец. Се вклучува во активностите на легалните македонски организации во Бугарија заедно со Крсте Велјанов, Јордан Чкатров и Симеон Евтимов. Долги години е претседател на македонската младинска организација во Варна. Во јануари 1923 година е избран за сојузен агитатор на централното раководство на Сојузот на македонските младински организации, а следната година - на Сојузот на македонските братство.
Во 1927 година влегува во Националниот комитет на македонските братство. По убиството на генералот Александар Протоѓеров во 1928 година, Наум Белев прави обид да го убеди дека македонските братство треба да излезат со осудна резолуција против Иван Михајлов. Васил Василев одбива и заедно со Константин Станишев, Велко Думев, М. Димитров застануваат против Георги Кулишев, кој ги поддржува протогеровистите. Направен е обид атентат врз него и двајцата телохранители на 15 октомври 1929 година.
Во 1929 година поднесува извештај за организационо-бегалските активност на VII редовен конгрес на сојузната организација. На истиот конгрес неговиот мандатот за член на НК е обновен и станува политички секретар на сојузот.
По 19-то мајскиот државен удар од 1934 година е осуден на смрт, подоцна е помилуван но е ликвидиран.
2 Наводи
Морска милја

Морска милја или наутичка милја (симбол: M; исто така: NM, nm или nmi) — единица за должина која изнесува околу една лачна минута географска должина долж некој меридијан, но приближно една лачна минута географска должина само на екваторот. По меѓународен договор, една морска милја изнесува точно 1 852 метри.
Единицата не му припаѓа на SI-системот, но е прифатена за употреба со неговите единици. Наоѓа особена примена во морската шпедиција и воздухопловството, но и во поларните експедиции. Застапена е во меѓународното право и меѓународните договори, особено во однос на границите на територијалните води на државите. Морската милја потекнува од копнената милја и е сродна на неа.
Морската милја се користи од морепловците и авијатичарите ширум светот бидејќи е згодна при работа со карти. Највеќето карти се изработени со Меркаторовата проекција, чиј размер варира за фактор од 6 од екваторот до 80° СГШ и ЈГШ. Затоа не е можно да се приложи една иста скала кај размери помали од 1:80.000. Бидејќи во практичното морепловство и воздухопловство, морската милја е еднаква на една минута геог. ширина, растојанието на картите лесно се мери со поделба, користејќи ја скалата за ГШ.
1 Дефиниција
Меѓународната морска милја е дефинирана на Првото вонредно хидрографско собрание во Монако (1929) како точно 1 852 метри. Ова е единствената дефиниција во широка употреба според Меѓународната хидрографска организација (МХО) и Меѓународното биро за тегови и мерки (МБТМ). Пред 1929 г. постоеле разни дефиниции во разни земји, и затоа требало да помине време за новоутврдената мерка да се прифати СССР, Британија и САД.
2 Изразено во други единици
Една морска милја е еднаква на:
* 1,852 километри (точно)
* 1,150779 милји (копнени) (точно: 57 875/50 292 милји)
* 2 025,372 јарди (точно:
* 6 076,1155 стапки (точно: 2 315 000/381 стапки или 1 822 831/300 геодетски стапки)
* 1 012,6859 фата (точно: 1.157.500/1.143 фата)
* 10 меѓународни кабли (точно)
* 10,126859 британски (100-фатен) кабли (точно: 11 575/1 143 британски кабли)
* 8,439049 американски (120-фатен) кабли (точно: 57 875/6 858 американски кабли)
* 0,998383 екваторски лачни минути (традиционални географски милји)
* 0,9998834 средни меридијански лачни минути (средни историски морски милји)
3 Сродни единици
Од морската милја е изведена и единицата за брзина јазол. Таа се дефинира како една морска милја на час. Поимите „јазол“ произлегува од традиционалниот начин на мерење брзина со јаже и парче талпа („лог“) т.е. со броење на јазлите на јажето што ќе заминат во водата во текот на дадено време.
4 Поврзано
*Јазол (единица) — изведена единица за брзина
*Милја — други видови милји
Лицен (Саксонија-Анхалт)

Лицен (|Lützen) — град во округот Бургенланд, во Саксонија-Анхалт, Германија. Сместен е приближно 14 километри североисточно од Вајсенфелс и 18 километри југозападно од Лајпциг.
Градот бил главното место на средиште во две познати битки:
* Борба кај Лицен (1632) во Триесетгодишната војна, во која Густаф II Адолф од Шведска го поразил Албрехт фон Валенштајн. Меѓутоа, Густаф Адолф умира во битката, поради што победата станала пирова за Шведска. Има статуа во Лицен во негова чест. Исто така, има и камен, наречен Шведенштајн (шведски камен), покривајќи го споменикот во готски стил на местото на битката, каде што умрел. Блиску до овој споменик, има и меморијална црква во негова чест.
* Борба кај Лицен (1813) во Наполеоновите војни, во кои Наполеон бил поразен од здружените руски и пруски сили во соседниот Гросгершен.
Споменик на Никола Карев (Скопје)

Споменикот на Никола Карев е споменик пред Собранието на Република Македонија, во Скопје. Споменикот бил најавен како дел од т.н. проект „Скопје 2014“. Седумметарскиот бронзен споменик го претставува Никола Карев (1877-1905), македонски херој и претседател на Крушевската Република. Излеан во леарницата „Фернандо Маринели“ во Фиренца. Постаментот е висок пет метри и е обложен со травертин и на истиот се поставени четири релјефи со мотиви од македонската историја. Споменикот на Никола Карев, според неофицијални информации чини околу 1 милион евра.
1 Галерија
Киевска централна автобуска станица

Киевската централна автобуска станица е главната асвтобуска станица во Киев, Украина, и една од најголемите во овој регион.
Се наоѓа во Московскиот реон, во источниот дел од градот. Била изградена во периодот од 1957 до 1961 година, а како главен архитект бил Аврам Милецки.
Станицата поседува околу 500 автобуси со приближно 7.000 патници и со приближно 50 патни правци.
Фарго (филм)

Фарго (англиски: ''Fargo'') е американски филм (мрачна комедија) од 1996 година, во режија и по сценарио на Џоел и Итан Коен. Главните улоги во филмот ги играат: Френсис Мек Дорманд, Вилијам Мејси, Стив Бушеми, Питер Стормар, и Харв Преснел.
Филмот бил номиниран за седум награди „Оскар“, од кои освоил два: за најдобро сценарио и за најдобра главна женска улога. Исто така, филмот освоил и една награда на БАФТА, како и награда за најдобра режија на Канскиот филмски фестивал во 1996.
1 Содржина
Продавачот на автомобили од Минесота, Џери Ландегард (Вилијам Х. Мејси) има итна потреба од многу пари за да започне еден бинзис. Тој се обраќа до таткото на својата сопруга (Харв Преснел), но тој не сака да му ги даде парите, туку инсистира самиот тој да ја направи зделката. За да собере пари за својот потфат, Џери се договара со двајца криминалци (Стив Бушеми и Питер Стормар) да ја киднапираат неговата жена и од нејзиниот татко да бараат голема сума пари. Криминалците ја грабнуваат жена му, а нејзиниот богат татко се согласува да ги плати парите. Меѓутоа, работите не одат во согласност со неговата замисла: носејќи ја грабната жена кон нивното засолниште, криминалците убиваат полицаец и двајца други сведоци, така што полицијата започнува истрага. Истовремено, таткото на неговата сопруга сака лично да ги однесе парите и притоа еден од криминалците, Карл, го убива.
Во меѓувреме, бремената полицајка Марџ (Францес МекДорманд) упорно оди по трагата на криминалците и разговара со Џери, кој притиснат од нејзината упорност и поради страв дека ќе биде фатен, бега од продавницата за коли. Помеѓу криминалците започнува караница при што едниот од нив го убива својот соработник, а претходно ја убива и грабнатата жена. Сепак, Марџ успева да го уапси убиецот, а подоцна, полицијата го пронаоѓа и избеганиот Џери.
2 Улоги
* Францес МекДорманд како Марџ Гундерсон
* Вилијам Х. Мејси како Џери Ландегард
* Стив Бушеми како Карл Шовалтер
* Питер Сторман како Гар Гримзруд
* Харв Преснел како Вејд Гузтафсон
* Кристин Рудруд како Жан Ландегард
* Тони Денман како Скоти Ландегард
* Стив Ривис како Шеп Праудфут
* Лери Бранденбург како Стан Гросман
* Џон Карол Линч како Норм Гундерсон
* Стив Парк како Мајк Јанагита
Киевско речно пристаниште

Киевското речно пристаниште (украински: Київський річковий вокзал) е главното пристаниште во престолнината на Украина Киев, кое се наоѓа на десниот брег од реката Днепар, во историскиот дел од градот.
Оваа станица била изградена во периодот од 1957 до 1961 година, и е сместена на Поштовиот плоштад. За главни архитекти биле избрани Вадим Хопкало, Вадим Ладни и Григориј Слуцки.
Самата зграда има четири спратови. На првите два се наоѓаат администрацијата, шалтерите, гардеробите а во останатите два ресторани, пошта и кафебар.
Железничка станица Почајна

Железничката станица Почајна (украински: ''Почайна'') е железничка станица која се наоѓа во престолнината на Украина, Киев.
Се наоѓа во близина на Московската улица. Таа е поврзена со метро станицата Почајна.
Била изградена во периодот од 1914 до 1915 година, и денеска претставува една од најстратешките места во градот. Денешното име го добила во 1930 година.
Вјекослав Лубуриќ

Вјекослав „Макс“ Лубурић (Хумац кај Лјубушко, 6 март 1914 - Каркахенте, 20 април 1969) бил усташки офицер и заповедник на системот од концентрациони логори меѓу кои најголем бил „Јасеновац“.
1 Животопис
За Лубуриќевото детство и младост нема многу податоци. Се знае само дека неговиот татко починал непосредно по Првата светска војна и дека Вјекослав израснал во сиромаштија.
2 Поврзано
*Вила Лубуриќ
Ѓуќуен (космодром)

Центар за лансирање на сателити „Ѓуќуен“ (酒泉卫星发射中心) — космодром во пустината Гоби, Внатрешна Монголија, Кина на околу 1600 километри од Пекинг. Центарот е отворен во 1958 година, што го прави првиот од трите кинески космодроми. Најмногу лансирање на кинески ракети се направени токму од овој центар. Слично како и другите космодроми во Кина и тој е затворен за посетители странци. Именуван е според најблискиот градски центар Ѓуќуен, иако космодромот е многу блиску до покраината Гансу.
Од центарот се лансираат главно ракети во ниско и средно високи орбити со голем наклон на аголот, како и за тестирање на ракети со среден и голем опсег.
Центарот за лансирање на сателити „Ѓуќуен“ покрива територија од околу 2.800 км<sup>2</sup> и може да прими околу 20.000 лица. Опремата е направена по советски образец и најверојатно СССР покажал поддршка спрема центарот „Ѓуќуен“ во почетокот на 1960-тите години на XX век. Од овој космодром се истрелани многу успешни кинески летови и мисии вклучувајќи го и првиот кинески вештачки сателит, Дун Фан Хун I во 1970 година и нивната прва пилотирана мисија Шонџу-5 на 15 октомври 2003 година.
Спиро Василев

Спиро Василев — бугарски општественик од македонска народност, претседател на Костурското благотворително друштво и деец на Внатрешна македонска револуционерна организација.
1 Животопис
Спиро Василев е роден во костурското село Загоричани, тогаш во Османлиското Царство, денес Василиада, Грција. При избувнувањето на Првата балканска војна во 1912 година е доброволец во Македонско-одринското ополчение и служи во 1 чета при 6 охридска дружина .
Во 1920 година, заедно со други Македонци, тој го создал Бугарското благотворително друштво „Подкрепа“ во Константинопол. Се населува во Бугарија и станува претседател на Костурското братство .
По окупацијата на Грција во Втората светска војна во мај 1941 година, бугарската влада испратила делегација на Костурско братство во југозападна Македонија. Во неа влегуваат Дамјан Илиев, Спиро Василев и Петар Марков од Загоричани, Пандели Киселинчев од Косинец и Ѓорѓи Христов од Хрупишча. Делегацијата ги обиколила Леринско и Костурско на потегот Битола - Баница - Горно Врбени - Зелениче - Загоричани - Рупишта - Косинец - Лобаница - Смрдеш - Брезница - Рулја - Желев - Лерин, каде што на 24 мај присуствува на голема манифестација.
Населението ја пречекала делегацијата „со луда радост“ и се распрашала кога ќе дојде бугарска војска, бидејќи италијанските и германските власти ја помагале грчката администрација, која го тероризирала македонското население. Делегацијата предложила да бидат испраќани Македонци како бугарски преведувачи при воените комендантства, да биде настојувано во македонските села, кои биле третирани од бугарската власт како бугарски села, да бидат поставени градоначалници Македонци, односно „Бугари“, да биде основана месна милиција, да биде дозволено ширењето на бугарски весници и книги, во Битола (која е во територијата анексирана кон Бугарија) да се создаде егејски комитет за општење со бугарските власти.
Во почетокот на април 1943 година на иницијатива на Централниот комитет на ВМРО, Костурско братство испратило втора делегација во Костурско, во која влегувале Спиро Василев, Георги Киселинчев, Тома Бакрачев, Димитар Палчев и Никола Трифунов. По враќањето испратиле извештај до Борис III, во извешатојот била претставена лошата положба на македонското население, подложено на терор од вооружени грчки сили и од италијанските окупаторски власти и било побарано пробугарската паравоена организација Охрана да и бидат дадени 1000 пушки, 20 лесни и тешки митралези и муниција, за да се вооружат сите доброволци, меѓу другото се настојувало Бугарија да даде и политичка поддршка на Охрана.
Во јули 1943 година Спиро Василев заедно со Јосиф Кузев Марков, Христо Руков, Васил Филипов Стумбов и Крсте Јанков Крстев пристигнуваат во Битола и се сретнат со приврзаниците на ВМРО во градот - адвокатот Георги Атанасов, Сотир Тренчев, Стефан Светиев, доктор Борис Светиев и повторно заминуваат за Костурско, за да ја помогнат на вооружената борба на Охрана.
Киевско метро

Киевско метро (украински: ''Київський метрополітен'' или ''Київське метро'') — метро кое се наоѓа во престолнината на Украина, Киев. Метрото претставува главен столб на јавниот превоз во градот. Ова метро било првото кое било изградено во Украина, и трето во СССР, по оние во Москва и Ленинград.
1 Историја
Идејата за изградба на брз транзитен систем во Киев потекнува од 1916 година, кога грпа од руско-американски стопанственици правиле обид за спонзорство на проектот. По падот на царската власт во земјата, Павло Скоропадски бил исто така заинтересиран за изградба на системот, но по доаѓањето на власт на комунистите, проектот пропаднал целосно.
По крајот на Руската граѓанска војна, Киев станал само еден од повеќето провинциски градови, чија важност била намалена. Ова се променило по две децении кога во 1934 година, престолнината на Украина била преместена од Харков во Киев. По само две години, Киевскиот општински совет испратил барање за изградба на подземен транзитен систем. Подготовките за изградба започнале во 1938 година, но истиот проект пропаднал во 1938 година, кога бил познат фактот дека светот се наоѓа пред нова голема војна.
Во текот на војната, градот бил разрушен во голема мера. Поради ова, по војната започнала голема реконструкција и обновување на градот. Подготовките за изградба на метро започнеле во август 1949 година. По единаесет години биле изградени првите 5,2 километри. Во следните години, метрото постојано се проширувало, а како главни фази од истото важат годините 1963, 1971 и 2003 година.
Денеска, метрото има три линии со вкупна должина од 65,18 километри и 50 станици. Целосниот транспортен систем се проценува на 1.380.000 патници дневно, или 42,5% од вкупниот јавен транспорт во градот. Во 2010 година, вкупниот број на патници ја надминала бројката од 504.200.000 патници.
Арсеналната станица се наоѓа на 105 метри под земјата.
Крсто Велјанов

Крсто Велјанов — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење и деец на Внатрешната македонска револуционерна организација.
1 Животопис
Крсте Велjaнов е роден во градот Крушево, тогаш во Отоманското Царство. Учел на Софискиот универзитет, каде што во 1919 година заедно со Иван Михајлов и Јордан Чкатров го формира Македонското студентско друштво „Вардар“. Од 1926 година, тој бил во редакцијата на новооснованиот весник „''Македонија''“ . Присуствувал на Седмиот конгрес на ВМРО во 1928 година .
По Деветосептемврискиот државен удар во 1944 година, тој бил осуден по дело № 6 од т.н. Народен суд.
2 Наводи
Нанчо Витларов

Нанчо Витларов — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење и деец на Внатрешната македонска револуционерна организација.
1 Животопис
Нанчо Витларов е роден во 1901 година во Штип, тогаш во Отоманското Царство. Приклучува кон ВМРО. Во 1928 година по наредба на Иван Михајлов, Витларов заедно со Димитар Џузданов и Димитар Стефанов го убиваат генерал Александар Протогеров и неговиот телохранител му Атанас Гоцев . Во знак на одмазда е убиен на 1 ноември 1930 година од протогеровистите. Неговиот погреб бил пропратен со манифестација на штипското земјоделско друштво, на која говореле на Јордан Чкатров и Осмаков.
Порта Македонија

Порта „Македонија“ — споменик во облик на славолак (триумфална арка) кој се наоѓа на плоштадот Пела во Скопје. Прогласена е за културно наследство на Македонија со цел да се заштити. Споменикот бил најавен како дел од т.н. проект „Скопје 2014“ и свечено отворен на 6 јануари 2012 со говор на премиерот Никола Груевски каде тој се искажал како идеен творец на проектот.
Портата е пуштена во употреба со неколку месеци задоцнување по првичниот рок на 8 септември 2011 г. по повод 20 години од независноста на Македонија поради непредвидено продолжување на градежните работи.
Портата е висока 21 м. Однадвор има релјефи на површина од 193 м<sup>2</sup> што претставуваат разни настани и обележја од историјата на Македонија и нејзината култура, а во внатрешноста има галериски простор на две нивоа и продавница за сувенири. На горниот дел од Порта Македонија има платформа за набљудување со три дурбина, а до таму водат два лифта и две скалишта.
Позната и како „Триумфална капија“, ова е дело на вајарката Валентина Стефановска, авторката на споменикот „Воин на коњ“. Објектот го извело градежното претпријатие „Гранит” по проект на „Неимар инженеринг“ со вкупен трошок од 4,4 милиони евра.
1 Тематика
Споменикот има 32 релјефа врз прилепски мермер „Сивец“ во длабока резба на кои се прикажани сцени од праисторијата преку наколната населба во Заливот на Коските, антиката со Александар Македонски, средниот век со сесловенските просветители Кирил и Методиј, Климент и Наум Охридски, Цар Самоил и подоцнежните периоди со Крале Марко и Карпош, а XX век е претставен со Илинден, АСНОМ, Егзодусот од Егејска Македонија, па сè до прогласувањето на независноста на Македонија во 1991 г. Покрај историските сцени, страничните ѕидови се украсени со артефакти од народната материјална култура, како и четири бронзени статуи на аглите врз первазот.
Петер Јопих

Петер Јопих (герм. ''Peter Joppich'', р. 21 декември 1982, Кобленц) е германски мечувалец во дисциплината флорет и повеќекратен светски шампион.
Јопих има освоено три златни медали на светските првенства: во 2003, во 2006 (против Андреа Балдини со 15-14) и во 2007 (повторно против Балдини, со 15-9).
1 Поврзано
* Бенјамин Клајбринк
2 Наводи
* - Маркус Весел - WDR.de