Бел крап

Бел крап (''Rutilus virgo'') — вид слатководна зракоперкаста риба која припаѓа на семејството ''Leuciscidae'', кое ги вклучува и косите, евроазиски ситни рипки и сродните риби. Овој вид се среќава во централна и источна Европа, вклучувајќи го и северниот дел на Балканот.
1 Таксономија
Белиот крап првпат бил формално опишан како ''Leuciscus virgo'' во 1852 година од страна на австрискиот зоолог Јохан Јакоб Хекел, а неговата типска локација е дадена реката Дунав во близина на Виена во Австрија. Овој вид сега е класифициран во рамките на родот ''Rutilus'' во подсемејството Leuciscinae од семејството Leuciscidae. Овој вид и пигото или италијанскиот бел крап (''R. pigus''), од северниот јадрански басен, претходно се сметале за ист вид. Сепак, молекуларните анализи објавени од крајот на 2000-тите покажале дека станува збор за два одделни валидни вида.
2 Етимологија
Белиот крап припаѓа на родот ''Rutilus'', име кое значи „црвена, златно црвена и црвеникаво жолта“ и е алузија на црвената боја на перките на црвеноперката ''R. rutilus'', типскиот вид на родот. Специфичното име, ''virgo'', значи „девојка“, веројатно е изведено од германското народно име за овој вид, ''fraufisch'' што значи „жена риба“, друго е ''frauennerfling''.
3 Опис
Белиот крап се разликува од другите крапови во сливот на Дунав по тоа што има црн перитонеум, а аналната перка обично има од 11 до 12 разгранети перки. Мажјаците за размножување имаат два реда брачни туберкули на страната од главата над очите, тие се споени за да формираат гребени, со многу големи туберкули на телото. Има помеѓу 44 и 46 лушпи по должината на страничната линија, телото е странично компресирано, а муцката е тапа и заоблена, а устата е подтерминална. Бојата на телото е зеленикава до синкаво-кафеава, а шареницата е сребрена. Овој вид има максимална стандардна должина од 40 см.
4 Распространетост и живеалиште
Белиот крап се наоѓа во централна и источна Европа, каде што е автохтон во дренажниот систем на Дунав од Баден-Виртемберг во јужна Германија до Ѓердапската Клисура на границата меѓу Србија и Романија. Вистинскиот обем на нејзината распространетост е нејасен бидејќи самата големина на Дунав и нејзините притоки многу ги отежнува сеопфатните истражувања. Се чини дека е ограничена на долните делови од реките што се влеваат во северните падини на Алпите во јужна Германија и Австрија, а нејзината позната распространетост во системот на реката Тиса е составена од релативно мала област каде што се среќаваат границите на Унгарија, Словачка и Украина. Од 2010 година, белиот крап е регистриран од голем број нови местоположби во Украина, иако сите тие се во рамките на околу 30 км од претходниот познат раб на неговата распространетост. Од друга страна, историските записи од реката Морава сугерираат дека порано се појавувал низводно до реката Дија во Австрија и подалеку од Оломоуц во Чешка, неколку стотици километри линеарна должина на реката. Сепак, неодамнешните записи покажуваат дека овој вид веројатно се наоѓа само до најнискиот дел од реката.
Белиот крап, главно се наоѓа во длабоките делови на реките каде што има струење.
5 Биологија
Белиот крап се храни со бентосни безрбетници во текот на целата година, а во лето додава перифитон и растителна материја во својата исхрана. Во сезоната на мрестење, возрасните единки мигрираат спротиводно за мрестење на специфични места во области со водна вегетација и добро измиен чакал во делови со вода помала од 50 см во длабочина.