procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Сигни (истражувачка станица)

Истражувачката станица „Сигни“ (оригинално Станица H) — истражувачка база на Антарктикот на островот Сигни, управувана од Британското антарктичко истражување.
1 Историја
Сигни првпат бил окупиран во 1947 година, кога била основана метеоролошка станица со тројца луѓе во заливот Фактори над старата станица за китови. Тоа била втората истражувачка база на Јужните Оркниски Острови (по аргентинската база Оркадас во 1903 година). Во 1955 година, на местото на станицата за китови била изградена нова колиба, наречена Тонсбергова Куќа. Во 1963 година таа била претворена во лабораторија за биолошки истражувања. Првично работела преку целата година, од 1995/6 станицата била отворена од ноември до април секоја година (лето на јужната полутопка).
2 Објекти
Денес, базата има четири згради со капацитет за 8 лица. Главната зграда, Сорлеова куќа (наречена по капетанот на китови Петер Сорле, кој самиот го именувал островот Сигни), обезбедува сместување за живеење и лаборатории. Останатите објекти се за складирање и обезбедување на електрична енергија и водоснабдување. Околу островот има и четири мали колиби.
Лесна железница била изградена во 1963 година за истовар. Кога била изградена, ова била најјужната пруга што постоела. Подоцна била проширена по еден рид за да стигнува до резервоарите за гориво.
3 Истражување
Морската и копнената биологија се спроведува во Сигни, особено гледајќи ги ефектите од климатските промени врз екосистемите на јужниот океан. Во основата се надгледуваат три вида пингвини.
За да се продолжи со оригиналната временска серија на визуелни набљудувања на морски мраз откако станицата станала само летна, автоматизирана камера за морски мраз работи цела година, обезбедувајќи континуирана евиденција за пространството на морскиот мраз во близина на станицата повеќе од 50 години.
4 Клима
Истражувачката станица има клима во тундра (според Кепеновата класификација), бидејќи сите дванаесет месеци имаат просечна температура под . Истражувачката станица има многу долги, студени зими (иако тие се благи за стандардите на Антарктикот) и кратки, ладни лета. Има само три месеци со просечна температура над точката на смрзнување. Температурата е постојано ладна во текот на целата година, со август, најстудениот месец, со просечна вредност од и просечно ниско ниво од . Февруари е најтопол месец, со просечна вредност од и просечно високо ниво од . Највисоката температура досега била на 30 јануари 1982 година, што е највисоката температура регистрирана некаде јужно од 60 °S, и најниската забележана температура била во јуни.
Херос (полуостров)

Херос е делумно без мраз широк полуостров 8,9 км што се проектира од Фојн Коуст, Антарктичкиот Полуостров 13 км југоисточно во Влезот на кабинетот. Завршува во Spur Point на југоисток.
Именуван по богот тракискиот бог Херос (тракискиот коњаник).
1 Локација
Полуостровот Херос е центриран на . Британско мапирање во 1974 година.
2 Карти
* Британска антарктичка територија: Грахам земја. Топографска карта во размер 1:250000. BAS 250 Series, лист SQ 19–20. Лондон, 1974 година.
* Топографска карта на Антарктикот во размер 1:250000. Научен комитет за истражување на Антарктикот (SCAR). Од 1993 година, редовно се надградува и ажурира.
Фалјеров Брег

Фалјеров Брег е тој дел од западниот брег на Антарктичкиот Полуостров помеѓу главата на Буржоаскиот фјорд и Кејп Џереми и лежи на Заливот Маргерит и Ледениот полица Вордие . На југ му се придружува Брегот Римил, а на север со Брегот на Лубе.
Брегот на Фалиер првпат бил истражен во јануари 1909 година од Француска антарктичка експедиција под Џ.Б. Шарко, кој го именувал по Арман Фалиер, потоа Претседател на Франција.
Антарктичка конвергенција

Антарктичка конвергенција или Антарктички поларен фронт — морски појас што го опкружува Антарктикот, со различна сезонска ширина, каде што студените води на Антарктикот што течат кон север се среќаваат со релативно потоплите води на под-нтарктикот. Водите на Антарктикот претежно тонат под потоплите задантарктички води, додека придружните зони на мешање и издигнување создаваат зона со многу висока морска продуктивност, особено за антарктичкиот крил.
Оваа линија, како и арктичкиот дрворед, е природна граница наместо вештачка, како што се границите на нациите и часовните појаси. Тоа не само што одвојува два хидролошки региони, туку и одделува области со карактеристичен морски живот и клима.
Арктикот нема слична граница поради големите копнени тела блиски со севернополарниот регион.
1 Историја
Антарктичка конвергенција првпат ја преминал Антони де ла Роше во 1675 година, и ја опишал Едмонд Халеј во 1700 година
2 Местоположба
Антарктичка конвергенција е зона приближно 32 до 48 километри широка, со различна географска ширина сезонски и во различни должини, која се протега преку Атлантскиот, Тихиот и Индискиот Океан помеѓу 48-та и 61-та паралела на јужната географска ширина. Иако северната граница варира, за целите на Конвенцијата за зачувување на морските живи ресурси на Антарктикот од 1980 година, таа е дефинирана како „50°S, 0°; 50°S, 30°E; 45°S, 30°E; 45°S, 80°E; 55°S, 80°E; 55°S, 150°E; 60°S, 150°E; 60°S, 50°W; 50°S, 50°W; 50°S S, 0°." Иако оваа зона е мобилна, таа обично не отстапува повеќе од половина степен географска ширина од нејзината средна положба. Прецизната местоположба на кое било дадено место и време е видлива со ненадејниот пад на температурата на морската вода од север кон југ од, во просек, од до под .
2.1 Подантарктичките острови
* Амстердам (остров) (Франција)
* Крозе (Франција)
* Диего Рамиреш (Чиле)
* (Обединето Кралство)
* Естадос (Аргентина)
**
2.2 Острови кои лежат јужно од Конвергенцијата
2.2.1 Северно од 60°С географска ширина
* (Норвешка)
* (Австралија)
* Кергелен (Франција)
* (Обединето Кралство)
* Балени (''Антарктички договор'')
* Петар I (''Антарктички договор'')
* Скотов Остров (''Антарктички договор'')
* Јужни Оркниски Острови (''Антарктички договор'')
* Јужни Шетландски Острови (''Антарктички договор'')
Кралство Хрватска (925–1102)

Кралството Хрватска (|Kraljevina Hrvatska; |Regnum Croatiae), или Хрватско Кралство (|Hrvatsko Kraljevstvo), било средновековно кралство во Јужна Европа кое го сочинувало поголемиот дел од денешна Хрватска (без денешна Истра и некои далматински градови), како и поголемиот дел од денешна Босна и Херцеговина. Кралството постоело како суверена држава речиси два века. Неговото постоење се одликува со разни конфликти и периоди на мир и сојузништво со Бугарите, Византијците, Унгарците, и борбите со Венеција за контрола на источниот јадрански брег. Употребата на словенскиот јазик во богослужбата била залагана во 10ти век од епископот Гргур, што резултирало со конфликт со Папата, later to be put down by him. Во втората половина на 11ти век Хрватска ги добила крајбрежните градови во Далмација откако Византиската империја ја изгубила контролата над нив. Во овој период кралството го достигнало својот подем за време на владеењето на кралевите Петар Крешимир IV (1058–1074) и Димитар Звонимир (1075–1089).
Државата била владеена од династијата Трпимировиќ до 1091. Потоа царството доживеало криза и по една деценија борби за престолот и поразот во Битка на Гвозд, круната преминала во рацете на династијата Арпади со крунисувањето на кралот Коломан за „Крал на Хрватска и Далмација“ во Биоград во 1102, обединувајќи ги двете кралства под една круна.
Фелипе Соло

Фелипе Соло или Облигадо е заледениот полуостров со ширина од 13,5 км, кој проектира 19,8 км во северозападен правец од Брегот на Данко на западната страна на Земјата на Греам, Антарктик. Се граничи со Заливот Барилари на југозапад и Заливот Биго на североисток, завршувајќи во Кејп Гарсија на северозапад и одделен од Островите Биско на северозапад со Кејп Гарсија Канал Грандије.
Полуостровот е именуван и од Аргентина и од Чиле, во вториот случај по чилеанскиот хидрограф Фелипе Соло де Залдивар.
1 Локација
Полуостровот Фелипе Соло е сосредоточен на . Британија мапирање во 1971 година.
2 Карти
* British Antarctic Territory. Scale 1:200000 topographic map. DOS 610 Series, Sheet W 65 64. Directorate of Overseas Surveys, Tolworth, UK, 1971.
* Scale 1:250000 topographic map of Antarctica. Scientific Committee on Antarctic Research (SCAR). Since 1993, regularly upgraded and updated.
Антофагаста (регион)

Регионот Антофагаста (|Región de Antofagasta) е еден од шеснаесетте административни единици од прв ред во Чиле. Тој е втор најголем по површина регион во Чиле, и во негов состав влегуваат три провинции: Антофагаста, Ел Лоа и Токопила. На север се граничи со Тарапака, на југ со Атакама и на исток со Боливија и Аргентина. Главен град на регионот е пристанишниот град Антофагаста; друг важен град во регионот е Калама. Најважна економска дејност во регионот е ископувањето на бакар.
Климата во Антофагаста е екстремно сушна, но е малку поблага во близина на брегот. Низ целиот регион речиси нема вегетација, освен во близина на реката Лоа и во оазите како Сан Педро де Атакама. Поголемиот дел од внатрешноста на регионот е покриен со солени низини, текови на тефра и на лава, а покрај брегот има шилести карпи.
Овој регион бил ретко населен од домородните народи Чанго и Атакамењос сè до масовната чилеанска имиграција поврзан со бумот на шалитра во доцниот 19 век. Поголемиот дел од регионот бил организиран како единствена крајбрежна територија на Боливија додека Чиле не го презел во 1879 година на почетокот на Војната за Тихиот Океан.
1 Географија
Најголема река е Лоа.
Долж Крајбрежните Кордиљери се наоѓа Раседот Атакама. Областа на Крајбрежните Кордиљери околу раседот е богата со железна руда и го претставува северниот дел од таканаречениот Чилеански Железен Појас.
2 Клима
Просечните врнежи во Антофагаста изнесуваат само 1 мм годишно. Од брегот, источно од Чилеанскиот Крајбрежен Венец, се наоѓа јужно-централниот дел од пустината Атакама, најсувата пустина во светот. Источно од пустината, се наоѓа помалку сушниот пуна екорегион на Централните Анди. Околината на напуштениот град Јунгај е прогласена за најсуво место во светот.
3 Демографија
Поголемиот дел од населението живее на брегот во Антофагаста и Мехилонес, или во Калама во внатрешноста, центар на рударската индустрија.
Кон крајот на 19 и почетокот на 20 век, пристигнале доселеници од Европа (претежно Хрвати, Италијанци, Шпанци, Грци, англиски, француски и португалски народи), од Левант и во помал број од Кина, Јапонија, Кореја, Перу и Боливија. Овие доселеници ја создале модерната култура на северот на Чиле, која содржи примеси на андски и мултиевропски одлики и е многу поразлична од традиционалната чилеанска култура.
4 Економија
Регионот Антофагаста е срцето на рударската индустрија, главниот извор на приходи од извоз на Чиле. Регионот придонесува со 53% од вкупното рудно ископување во Чиле, најмногу на бакар и по него следат: калиум нитрат, злато, јод и литиум. Рударската индустрија учествува со преку 90% од извозот на регионот.
Риболовот исто така придонесува кон приходот на регионот.
5 Поврзано
* Граничен спор во Атакама
* Војна за Тихиот Океан
Џејсон (полуостров)

Џејсоне голем полуостров на источниот брег на Земјата на Греам кој опфаќа неколку врвови главно покриени со снег.
Се издига над Ларсеновата Леден Плоча и се протега од тесниот врат на копното источно од Купола Медеја за , завршувајќи во Кејп Фрамнес.
Оваа одлика првпат била видена од морето на 1 декември 1893 година, од Карл Антон Ларсен, кој на еден од високите врвови му дал име „Монт Џејсон“ по неговиот брод, „Џејсон ''. Ларсен бил премногу далечен за детално да ја мапира областа, но во 1902 година Шведската антарктичка експедиција под Ото Норденшелд ја набљудувала областа од Борчгревинк Нунатак и пријавила дека врвовите што ги видел Ларсен се одделени од копното.
Името „Островот Џејсон“ последователно се користеше за откритието на Ларсен, но во 1955 година Истражувањето за зависности на Фолкландските Острови утврди дека оваа одлика е голем полуостров.
Aсонскиот Полуостров (66°10' ЈГП, 61°00' ЗГД) е истакната одлика што се протега на околу 80 километри во Ларсеновата Ледена Плоча од источниот брег на Антарктичкиот Полуостров и се состои од широко распоредени експозиции на карпи и неколку ледени куполи со надморска височина. до некои 600 m (сл. 1). Одликата првпат била видена од море на 1 декември 1893 година од страна на капетанот Ц.А. Ларсен, кој еден од високите врвови го нарекол „Планината Џејсон“ по неговиот брод. Водејќи ја шведската антарктичка експедиција од 1902-1904 година, д-р Ото Норденшелд ја набљудувал областа од Борчгревинк Нунатак (66°03'S; 62°30'W) и известил дека врвовите што ги видел Ларсен биле одделени од Антарктичкиот Полуостров. Името „Островот Џејсон“ последователно беше усвоено за оваа одлика, но во 1950-тите истражувачи кои припаѓаат на моментално именуваната Британска Антарктичка анкета (БАС) утврдија дека откритието на Ларсен е голем полуостров, под главно од калко-алкални вулкански карпи.
1 Поврзано
* Точка Арго
* Пелиас Блаф
2 Further reading
* David J. Cantrill, Imogen Poole, '''', P 178
Туралевски манастир

Туралевски манастир — манастир во североисточниот дел на Македонија, во близина на селото Туралево.
1 Местоположба
Се наоѓа десно од регионалниот пат 2247, на посебен асфалтен пат кој се двои од Р2247.
2 Градби
Во склоп на манастирот влегуваат една црква, конак, чешма и помошни објекти.
2.1 Црква „Св. Петка“
Црквата е единствениот храм во манастирот.
3 Галерија
Црква „Св. Петка“ - Туралево

Света Петка — манастирска црква на Туралевскиот манастир во селото Туралево, во Општина Кратово.
1 Местоположба
Се наоѓа десно од регионалниот пат 2247, на посебен асфалтен пат кој се двои од Р2247.
2 Историја
Црквата била подигната по третпат на ова место со помош од месното население и Општина Кратово.
3 Галерија
4 Поврзано
* Кумановско-кратовско архијерејско намесништво
* Кратовска парохија
* Туралево
Ти и ти

''Ти и ти'' (германски: ''Du und Du''), опус 367, ― валцер од Јохан Штраус II, компониран во 1874 година. Потекнува од темите од неговата позната оперета ''Лилјакот'', и нејзиниот наслов и почетна мелодија конкретно од хорот ''Ду-и-Ду'' на ''Братче, Братче и сестриче'' во чин II.
Феномени (валцер)

''Феномени'' (германски: ''Phänomene''), опус 193, ― валцер составен од Јохан Штраус II. Валцерот бил посветен на техничките студенти на Виенскиот универзитет и првпат бил изведен по повод нивниот бал во Софиевата сала во февруари 1857 година. Оваа композиција припаѓа на серијалот валцери на Штраус кои ја отсликуваат фасцинацијата на композиторот за авангардни оркестрации и хармонични стилови на Хектор Берлиоз и Рихард Вагнер.
Дунавска сирена

''Дунавска сирена'' (германски: ''Donauweibchen''), Оп. 427, ― валцер составен од Јохан Штраус II во декември 1887 година. Композицијата содржи мелодии од оперетата на Штраус, ''Поедноставно'' (''Simplicius''). Првпат била изведена во јануари 1888 година на еден од неделните концерти на Едуард Штраус во Виенското музичко здружение.
Идили

''Идили'' (германски: ''Idyllen''), Оп. 95, ― валцер компониран од Јохан Штраус II во 1851 година. Компонирана е за „Големиот летен вечерен фестивал“ во виенската Народна градина, при што композиторот го диригира Штраусовиот оркестар во неговата прва изведба. Петтата валцерска мелодија на делото вметнува теми од популарната песна ''O Madchen mein unter'm Hollerstock'' (О мома моја под розата). ''Theater Zeitung'' коментирал за валцерот Штраус дека „тој е најизворен и прикажува мноштво пикантни танцови ритми кои се инструментирани со многу дух и, среде бурниот аплауз од избраната и бројна публика, мораше да се игра „да капо“.
Комичари (филм од 1967)

„Комичари“ (англиски: ''The Comedians'') — филм на режисерот Питер Гленвил (Peter Glenville) од 1967 година. Филмот е заснован врз истоимениот роман на Грем Грин (Graham Greene), кој е автор на сценариото. Главните улоги ги играат: Ричард Бартон (Richard Burton), Елизабет Тејлор (Elizabeth Taylor) и Алек Гинис (Alec Guinness).
1 Синопсис
Циничен сопственик на хотел во Хаити, по потекло Велшанин, одржува тајна љубовна врска со сопругата на еден дипломат за време на владеењето на диктаторот Дивалје...
Кемпов Брег

Кемпов Брег (|Kemp Coast) — дел од бреговата линија на Антарктикот кој се протега меѓу заливот Едвард VIII (56°25′ ИГД) и заливот Вилијам Скорсби (59°34′ ИГД). Наречен е по британскиот фоколовен капетан Питер Кемп, кој го открил овој предел во 1833 г.
1 Поврзано
* Кемпова Земја
Конкордија (подледничко езеро)

Конкордија — подледничко езеро сместено под ледена покривка дебела 4.000 - 4.100 м. Зафаќа површина од , а длабоко е 250 м. Водната површина лежи висина од -800 до -950 м под морското ниво.
Езерото за првпат е пронајдено во 1999 г. и го носи името на блиската француско-италијанска станица „Конкордија“.
1 Наводи
*
Врв на Воздишките

Врв на Воздишките е врв во Антарктик.
Се наоѓа на јужната страна од влезот во Заливот Стоунхаус на источната страна на Островот Аделаида.
За прв пат бил забележан и испитан во 1909 година од Француската антарктичка експедиција под Жан-Батист Шарко.
Повторно беше испитан во 1948 година од Истражување за зависности од Фолкландските Острови (FIDS) и така именуван од нив поради упорното воздивнување на ветрот од врвот на овој врв, дури и кога очигледно е мирен на морското ниво.
Врвот Sighing е врв 640 m 2.100 стапки на Антарктикот. се наоѓа на јужната страна од влезот во заливот Стоунхаус на источната страна на островот Аделаида. За прв пат беше забележан како додаток на истражувањето во 1909 година од страна на француската експедиција на Антарктикот под Жан-Батист Шарко. Повторно беше испитан во 1948 година од Истражувањето за зависности од Фолкландските Острови FIDS и именувано од нив поради постојаното воздивнување од врвот на овој врв.
Songs from My Heart

''Songs from My Heart'' ― деби студиски албум на англиската глумица, пејачка и медиумска личност Аманда Холден, објавен од Universal Music на 2 октомври 2020 година. Станува збор за препеан албум составен главно од забавно програмни мелодии, заедно со омотите на „''A Thousand Years''“ на Кристина Пери и „''Lullabye (Goodnight, My Angel)''“ на Били Џоел.''Songs from My Heart'' влегол на UK Albums Chart (британскиот музички список на албуми) на 4-то место и останал на табелата шест недели.
1 Музички списоци
+Учинок на списокот на ''Songs from My Heart''
Список (2020), Највисокоместо
Јантарски пат

Јантарски пат или килибарен пат — веројатно најстариот европски комуникациски пат помеѓу северот и југот, создаден за трговија со јантар. Тоа е трговски пат по кој се пренесувала килибар од брегот на Балтичкото Море преку европскиот континент до Средоземјето.
Првите поверодостојни вести за постоењето на килибарниот пат датира од бронзеното време. Според Херодот, килибарот го собирале Хиперборејците на Балтикот, потоа го преземаат Скитите кои го носат до жителите на северниот дел на Јадранот, од каде понатаму се транспортира во Делос (или Пила, која е средиште на трговијата кон истокот). Според Диодор, Германците го донеле јантарот до Венетите и Етрурците кои им го предавале на Грците.
Најубедлива е реконструкцијата на еден крак од патот по кој оди од Балтикот по долината на Елба преку Чешка и Јадранската Порта до Љубљана и Птуј, па се спушта во Истра, па на островите Електрида, најверојатно Црес и Лошињ, а потоа со бродови се транспортира во Грција и понатаму во Египет. За интересите на поморскиот дел од патот, се вели дека е ископан и Осорскиот Канал меѓу Црес и Лошињ.
Постојат и други гранки на патот: кон Црното Море, Рона, како и директни поморски патувања на Грците (Питеј од Масилија) и Феникијците до Балтикот.
Војните на Римјаните со Илирите, како и подоцнежните инвазии на народите во ерата на големите преселби, ја прекинале оваа стара комуникација, но таа останува важна како еден од изворите на раното поврзување на европскиот антропогеографски простор.
Пиза (покраина)

Покраината Пиза (|provincia di Pisa) е покраина во регионот Тоскана - централна Италија. Главен град е Пиза. Има површина од 2448 квадратни километри и вкупно население од 421.642 жители (во 2014 г.). Се наоѓа на второ место според број на жители и на петто место по површина меѓу покраините во Тоскана. Поделена е на 37 ''општини''.
Нејзината историја датира од времето на Етрурците и Феникијците, а покраината поседувала голема моќ и влијание на Медитеранот во 12 и 13 век. Пиза, главниот град на покраината, е познат по својата крива кула и други историски знаменитости кои ги привлекуваат туристите.
1 Историја
Оваа област има долга поморска историја уште од времето на Етрурците, Феникијците и Галите. За време на Римското Царство, водела поморски битки против Лигурите, Галите и Картагинците, во 180 п.н.е. станувала римска колонија, а за време на Јулиј Цезар стекнувала колонијална независност. По падот на Римското Царство, Пиза успешно се спротивставувала на сараценските пирати поради комплексниот речен систем кој го поседувала. Во 871 година, пизанските трупи помогнале во одбраната на Салерно од Маврите.
Во 11 век, Пиза станала република, а зенитот го достигнала во 12 и 13 век кога западниот Медитеран бил под контрола на нејзината морнарица. Како поморска република, моќта ѝ се протегала многу подалеку од италијанскиот полуостров. Прво била сојузник, а потоа ривал на Република Џенова, по што претрпела пораз во Битката кај Мелорија во 1284 година. Како резултат на тоа, почнала да слабнее и во 1406 година била припоена кон Фиренца и во 16 век станала дел од Големото Војводство Тоскана. Во 20 век, Пиза прилично настрадала од сојузничките бомбардирања и нацистичките репресалии.
2 Наводи
Црвеноока краварка

Црвеноока краварка или бронзеста краварка — мала птица од семејството на трупијалите (''Icteridae'').
Тие се размножуваат од американските држави Калифорнија, Аризона, Ново Мексико, Тексас и Луизијана јужно преку Средна Америка до Панама . Се среќават на обработливо земјиште, во шикари и крмилишта. Вон од сезоната на парење, тие се наоѓаат во многу отворени живеалишта и се наоѓаат во густи шуми. Овие птици се хранат на отворени површини, често во близина на добиток на пасиштата. Нивната исхрана претежно се состои од семиња и инсекти, заедно со полжави за време на сезоната на парење за извор на калциум. Постојат три подвидови:
*''М.а. loyei'' Parkes & Blake, 1965 година се наоѓа во југозападниот дел на САД и северозападниот дел на Мексико.
*''М.а. assimilis'' ( Нелсон, 1900) се наоѓа во југозападно Мексико.
*''М.а. aeneus'' ( Ваглер, 1829), номинираниот подвид, се наоѓа во Јужен Тексас и од источно Мексико до централна Панама
Бронзено-кафеавата краварка, која е ограничена на карипскиот брег на Колумбија, порано се сметала за изолирана популација на овој вид.
Машката црвеноока краварка е долга 20 см и тешка 68 г, со зелено-бронзено, сјајно црно перје. Нејзините очи се црвени во сезоната на парење, а инаку кафени. Женката е долга 18,5 см и тежи 56 г. Таа е обично црна со кафеав долен стомак и има кафени очи. Младите птици имаат боја слична на женките, со исклучок на сивите реси на пердувите.
Како и сите кравари, оваа птица е задолжителен гнезден паразит; ги снесува јајцата во гнездата на други птици. Младата црвеноока краварка ја хранат родителите домаќини на сметка на нивните младенчиња. Домаќините ги вклучуваат белоликата стрнарка и белотилната честарка. Тие се развиваат брзо, оставајќи го гнездото по 10-12 дена.
Euphorbia margalidiana

''Euphorbia margalidiana'' е вид на скриеносеменица од фамилијата Млечки, ендемично на Балеарските Острови, каде што неговите природни живеалишта се средоземна грмушеста вегетација и карпести брегови. Зимзелена повеќегодишна билка која расте до 1,2 метри висока и широка, носи жолто-зелени цветови во текот на долг период во лето. Таа е особено ценета во одгледувањето поради нејзината толеранција на широк спектар на услови, вклучително и суша. Иако е издржлива до -10 степени целзиусови најдобро расте во благи области.
Како и сите еуфорбии, произведува иритирачки млечен сок кога се сече или скрши. Сите делови на растението се токсични кога се голтаат.
Ја има добиено наградата за заслуги на градината на Кралското хортикултурно друштво.
Тоскански Архипелаг

Тосканскиот архипелаг е ланец од острови меѓу Лигурско и Тиренско Море, западно од италијанскиот град Тоскана. Поради близината на овие острови до неколку големи градови тие се омилено туристичко место.
Според легендите архипелагот настанал од ѓерданот кој Венера, римската божица на убавината и сензуалноста, го изгубила додека излегувала од Тиренско Море. Седумте острови ги претставувват седумте бисери кои божицата не можела да ги земе.
1 Географија
Тосканскиот архипелаг се наоѓа помеѓу Корзика и тосканскиот брег и во негов склоп влегуваат седум големи острови (Капраја, Елба, Џанутри, Џиљо, Горгона, Монтекристо и Пијаноса); сите острови се под заштита како дел од Националниот парк Тоскански Архипелаг. Вкупната должина на архипелагот од најсеверниот остров (Горгона) до најјужниот (Џанутри) изнесува 166 км, а неговата ширина од најзападниот остров (Капраја) до тосканскиот брег е 56 км.
Поголеми острови (од север кон југ):
Остров, Површинаво км<sup>2</sup>, Број на жители (1 јануари 2016) , Растојание одконтинентална Италија
Горгона, 2.23, 220, 34,4 км
Капраја, 19.30, 415, 52,2 км
Елба, 223,5, 32.290, 9,3 км
Пијаноза, 10.25, 10, 49,1 км
Џиљо, 21.21, 1.442, 14,35 км
Монтекристо, 10.39, 2, 63 км
Џанутри, 2.60, 10, 11,7 км
Други, 3.34, 0
Вкупно:, 292,82, 34.389
2 Галерија
3 Поврзано
* Тоскана
4 Наводи
Clethra alnifolia

''Clethra alnifolia'', е вид на скриеносеменица од родот ''Clethra'' од фамилијата Clethraceae, родени во источна Северна Америка од јужна Нова Шкотска и Мејн јужно до северна Флорида и од запад до источен Тексас. Тоа е листопадна грмушка која расте во мочуриштата и шумските потоци.
1 Опис
Тоа е листопадна грмушка која расте до 1.5-3 метри висока. Листовите се од јајцевидни до долгнавести, 4-10 сантиметри долги и 2–4 сантиметри широки, со назабена маргина; тие се зелени и стануваат жолто-златни во текот на есента. Цветовите се бели или многу бледо розови, 5–10 милиметри и имаат сладок мирис. Цветовите се привлечни за бумбарите; се произведуваат во раси до 15 сантиметри долги и 2 сантиметри широки. Делот „бибер“ од заедничкото име потекнува од зрелите плодови, капсули кои имаат нејасна сличност со зрната пиперка, но без елемент на пикантност.
2 Живеалиште
Расте во влажни шуми, борови рамни шуми, мочуришта, мочуришта и може да се види покрај шумските потоци. Претпочита неутрална до кисела почва. Популацијата во Нова Шкотска е мало и загрозено.
3 Етимологија
Латинскиот специфичен епитет ''alnifolia'' значи „со лисја како евла. Ова довело до друго заедничко име, обичен бел алдер, иако двете растенија не се тесно поврзани.
4 Одгледување
''C. alnifolia'' обично се користи како грмушка за природни градини или се поставува покрај поток или езерце за да се одложи ерозијата. Тоа не излегува до многу доцна во сезоната, ограничувајќи ја неговата употреба за уредување. Неколку сорти се избрани за употреба во градината, вклучително и „Септемвриска убавина“. И „Руби Спајс“, со силно розови цветови и џуџестата „Колибри“ ја добиле наградата за заслуги на градината на Кралското хортикултурно друштво (потврдена 2017 година).
Abies koreana

''Abies koreana''
Конзервациски статус
Загрозено (IUCN 3.1)
Scientific classification
Kingdom:, Plantae
''Clade'':, Tracheophytes
''Clade'':, Gymnosperms
Division:, Pinophyta
Class:, Pinopsida
Order:, Pinales
Family:, Pinaceae
Genus:, ''Abies''
Species:, ''A. koreana''
Binomial name
''Abies koreana''E.H.Wilson
''Abies koreana'', корејската ела, е вид на ела роден во повисоките планини на Јужна Кореја, вклучувајќи го и островот Чеџу. Расте на надморска височина од 1000-1900 метри во умерени дождовни шуми со високи врнежи од дожд и свежи, влажни лета и обилни зимски снежни врнежи.
1 Опис
Тоа е мало до средно големо зимзелено четинарско дрво кое расте на 10-18 м високо со пречник на стебло до 0.7 метри, помали и понекогаш грмушки на дрворедот. Кората е мазна со меурчиња од смола и има сиво-кафеава боја. Листовите се иглички, срамнети со земја, 1-2 сантиметри долги и 2-2.5 милиметри широки за 0.5 милиметри дебели, сјајни темни зелени одозгора, и со две широки, живописно бели ленти од стомати подолу, и малку засечени на врвот. Распоредот на листовите е спирален на ластарот, но со секој лист променливо извиткан во основата, така што тие лежат претежно од двете страни на и над ластарот, со помалку под ластарот. Пукањата на почетокот се зелено-сиви, созреваат розово-сиви, со расфрлани фини пубертести. Конусите се 4-7 сантиметри долги и 1.5-2 сантиметри широки, темно виолетова-сина пред зрелоста; лушпите се долги, зелени или жолти и се појавуваат меѓу лушпите во затворениот конус. Крилестите семиња се ослободуваат кога конусите се распаѓаат во зрелоста околу 5-6 месеци по опрашувањето.
2 Одгледување
Корејската ела е многу популарно украсно растение. Го има во паркови и градини во умерена клима, одгледувано поради нејзиното зеленило, но исто така и поради обилно производство на конуси дури и на млади дрвја само 1-2 метри високи. Следниве ја добија наградата за заслуги на градината на Кралското хортикултурно друштво :
*''A. Korea'' (≥ 12 m)
*''A. Korea'' 'Cis' (0,5–1 m)
*''А. корејски'' „Кршач на мраз на Кохут“ (0,5–1 м)
*''A. Korea'' 'Silberlocke' (2,5–4 m)
3 Галерија
Канаринска детелина

''Lotus hirsutus''
Scientific classification
Kingdom:, Plantae
''Clade'':, Tracheophytes
''Clade'':, Angiosperms
''Clade'':, Eudicots
''Clade'':, Rosids
Order:, Fabales
Family:, Fabaceae
Subfamily:, Faboideae
Genus:, ''Lotus''
Species:, ''L. hirsutus''
Binomial name
''Lotus hirsutus''L.
Synonyms''Lotus hirsutus'', исто така познат по синонимот ''Dorycnium hirsutum'', заедничко име: канаринска детелина или влакнеста канаринска детелина, е вид на цветни растенија од семејството на мешунките Fabaceae.
1 Опис
Тоа е ниско-растечка, купола полузимзелена подгрмушка, која во просек достигнува 20-50 сантиметри во висина. Нејзината навика е исправена, зелена, влакнеста и разгранета. Сребрените листови се неподвижни, наизменични и прилично нејасни. Цветовите се бели вени розово-црвени, во крајни чадори составени од четири до десет цветови. Цветниот период трае од мај до јули. Плодовите се цилиндрични црвеникаво-кафеави мешунки од семе.
2 Рапрстранетост
Ова растение потекнува од средоземниот басен, од Португалија до Турција и од југ до северна Африка.
3 Живеалиште
Типичното живеалиште на оваа подгрмушка е пасиштата, во добро исцедена почва. Растенијата може да се најдат на надморска височина од .
4 Одгледување
Ова растение се наоѓа во одгледувањето. Иако е издржлив до , бара заштитено место на полно сонце. Во Обединетото Кралство ја доби наградата за заслуги на градината на Кралското хортикултурно друштво .
Чердински пат

Чердински пат (Чердынская дорога) или Вишерски пат (Вишерская дорога) ― поранешен пат што стандардно бил користен од Русите за да патуваат до Сибир кон крајот на 16 век. Започна во Чердин западно од Урал и следеше низа реки и пристаништа, од Вишера преку Лозва и Тавда до реката Тобол.
Околу 1580 година, Јермак и неговите Козаци се искачиле на реката Чусоваја и преминале до Баранча, притока на реката Тагил. Успеале да навлезат во Сибирското Ханство и да ја освојат областа. Овој пат бил напуштен бидејќи горниот тек наТагил бил премногу плиток.
Во 1592 година, руската тврдина Пелим била изградена за да го чува источниот крај на Чердинскиот пат. Дури во 1597 година, Артемиј Бабинов открил многу пократок копнен пат. Како резултат на тоа, Чердинскиот пат престанал да биде употребуван.
1 Поврзано
* Сибирски речни патишта
Бабинов пат

Бабиновиот (руски: Бабиновская дорога) ― поранешен пат и долго време бил најкратката патека низ Урал. Водел од Соликамск до Верхотурје, а оттаму до Тоболск во Сибир. Го открил Артеми Бабинов во 1597 година и бил пробиен од шумите неколку години подоцна, заменувајќи ја сложената речна рута што била користена во 16 век.
Токму изградбата на Бабиновиот пат ја овозможил руската колонизација во Сибир и огромниот територијален раст на Царството Русија во 17 век. Рутата очигледно се засновала на постоечка патека што ја користеле хантските и манските ловци.
Во 17 век, руските патници во Сибир минувале низ синџир од мали тврдини што го штителе патот од напади на домородните племиња. Верхотурје, првата од овие тврдини, била изградена на нејзиниот источен крај во 1598 година.
Бабиновиот пат останал единствениот практичен пат од Европа до Сибир до изградбата на Големиот сибирски пат во 1735 година.
Rhamnus glandulosa

''Rhamnus glandulosa''
Conservation status
Least Concern (IUCN 3.1)
Scientific classification
Kingdom:, Plantae
''Clade'':, Tracheophytes
''Clade'':, Angiosperms
''Clade'':, Eudicots
''Clade'':, Rosids
Order:, Rosales
Family:, Rhamnaceae
Genus:, ''Rhamnus''
Species:, ''R. glandulosa''
Binomial name
''Rhamnus glandulosa''Aiton
Synonyms''Rhamnus glandulosa'' е вид на растение од фамилијата Rhamnaceae . Ендемично е на Мадејра и на Канарските Острови .
1 Опис
''Rhamnus glandulosa'' е мало дрво обично 5-8 метри, но може да порасне и до 10 метри високо во добра состојба Лаурисилва шума.
Има сиво стебло и кожести зимзелени листови, со мали жлезди во пазувите на вените. Цветовите се жолто-зелени, наредени во гроздови, а плодот е глобозен друп, виолетово-црн кога е зрел.
2 Распространетост
Тој е ендемичен вид на Мадејра и Канарските острови, карактеристичен за ловоровата шума . Тоа е невообичаено дрво во Мадејра и на Канариите (каде што е наведено како ранливо ) го има само на Тенерифе, Ла Палма, Ла Гомера и Гран Канарија и најчесто се гледа во Тенерифе. На Мадејра, се јавува на средна до висока надморска височина, особено покрај реките, во Канариите, ограничена е на шумите Лаурисилва.
На Мадејра е загрозена од инвазивни видови, менување на режимите на пожари во шумата и зголемување на интензитетот на пожарите.
3 Галерија
Радио МОФ

Радио МОФ — непрофитен младински мултимедијален интернет медиум, кој функционира како портал и радио, формиран во 2011 година. Медиумот е вброен меѓу 30-те највлијателни медиуми во Македонија, според порталот Призма од Балканската истражувачка репортерска мрежа (БИРН).
Целната публика на медиумот се младите луѓе и граѓаните чиј интерес е статусот на младите во општеството и негово подобрување. Медиумот обработува теми од областа на образованието, науката, екологијата, културата, дигитализацијата, медиумската писменост, социјалните проблеми, сиромаштијата и младинските политики. Покрај радио програмата која се пренесува на интернет, медиумот продуцира и бројни подкасти на различни теми.
Новинарите од Радио МОФ имаат освоено повеќе награди за својата работа, меѓу кои и наградата на Европската Унија за истражувачко новинарство, награда на тема поврзана со загадувањето на воздухот, наградата „Гласник на невидливите“, наградата „Јашар Еребара“ за истражувачко новинарство, како и наградата „Жан Моне“. За својата работа, медиумот ја има освоено и наградата „Медиум промотор на новинарството како јавно добро - Роберто Беличанец“.
Медиумот функционира во рамки на невладината организација Младински образовен форум (МОФ).
Радио МОФ и МОФ се организатори на единствената Конференција за социјален активизам „Енгејџ“ во Македонија, која се одржува од 2012 година.
Сибирски пат

Сибирски пат (|Сибирский тракт; Сибирски тракт), познат и како Московски пат (ru-Latn, Московски тракт) и Голем пат (ru-Latn, Болшоj тракт), ― поранешна рута што ја поврзувала европска Русија со Сибир и Кина.
1 Историја
Изградбата на патот била наредена од императорот и била завршена дури во средината на 19 век. Претходно, сибирскиот превоз биле претежно по река преку сибирските речни патишта. Првите руски доселеници пристигнале во Сибир по Чердинскиот речен пат, која била заменета од копнениот Бабинов пат кон крајот на 1590-тите. Градот Верхотурје на Урал бил најисточната точка на Бабиновиот пат.
Многу подолгиот Сибирски пат започнувал во Москва како Владимирски пат и минувал низ Муром, Козмодемјанск, Казан, Перм, Кунгур, Екатеринбург, Тјумењ, Тоболск, Тара, Каинск, Томск, Енисејск и Иркутск. По преминувањето на Бајкалското Езеро, патот се делел во близина на Верхнеудинск. Едниот огранок продолжувал на исток до Нерчинск, додека другиот одел на југ до граничниот пункт Кјахта каде што се поврзувал со камилски каравани што ја преминале територијата на денешна Монголија до портата на Кинескиот ѕид кај Калган.
Во почетокот на 19 век, патот бил преместен на југ. Од Тјумењ патот продолжувал низ Јалуторовск, Ишим, Омск, Томск, Ачинск и Краснојарск пред повторно да се приклучи на постарата рута кај Иркутск. Патот останал витална артерија што го поврзувал Сибир со Москва и Европа до последните децении на 19 век, кога бил заменет од Транссибирската железница и Амурскиот патот Амур со коњски коли. Автомобилскиот еквивалент е Транссибирскиот автопат.
2 Етимологија и наследство на името
Сибирскиот пат бил познат и како Патот на чајот, поради големите количества чај што превозувани од Кина до Европа преку Сибир. Чарлс Венјон, кој помина покрај „Големиот поштенски пат“ во 1893 година, се приклучил на популарното верување дека „најдобриот чај произведен во Кина оди во Русија“.
Во 1915 година, Кина извезла во Сибир 70.297 тони чај, што претставувало 65% од вкупниот извоз на чај во земјата. Маршрутата е истоимената на чајната мешавина „Руски караван“.
Чајот бил увезуван првенствено во облик на големи тврдо спакувани тули со чај што и дозволувал на секоја камила да носи големи количини на позбиен начин и исто така можела да помине и за единици валута. Од Кјахта, чајот бил превезуван до Ирбитскиот саем за понатамошни комерцијални трансакции. Друг популарен кинески увозен производ бил сушен корен од караница, кој бил продаван западно од Санкт Петербург „петнаесет пати повеќе отколку што чинел во Кјахта“.
3 Поврзано
* Руска чајна култура
* Кјахтански руско-кинески јазик
4 Дополнителна литература
* Ејвори, Марта. ''The Tea Road: China and Russia Meet Across the Steppe''. Mandarin Books, 2003 година.ISBN 7-5085-0380-5 .
* Александар Мичи, „''The Siberian Overland Route from Peking to Petersburg''“, 1864 година. - го следел патот во 1863 година
Сванте Пебо

Сванте Пебо (|Svante Pääbo); — шведски генетичар со естонско потекло. Тој е еден од основачите на палеогенетиката и е најпознат по неговото проучување на геномот на неандерталците. Тој е директор на Одделот за генетика на Институтот за еволутивна антропологија Макс Планк во Лајпциг од 1997 година и е почесен научен соработник наПриродонаучниот музеј во Лондон. Тој е и професор на Институтот за наука и технологија во Окинава.
Во 2022 година ја добил Нобеловата награда за физиологија или медицина за неговите откритија во врска со геномите на изумрените хоминини и човечката еволуција. Нобеловиот комитет тогаш објавил дека Пебо постигнал нешто навидум невозможно кога го секвенционирал првиот неандерталски геном и открил дека хомо сапиенсот се вкрстил со неандерталците.
1 Животопис
Роден е во Стокхолм од мајка хемичарка, Карин Пебо, и татко биохемичар, Суне Бергстром, кој ја добил Нобеловата награда во 1982 година.
Докторирал на Универзитетот во Упсала истражувајќи како белковината Е19 на аденовирусот го модулира имунолошкиот систем.
Пебо се смета за еден од основачите на палеогенетиката, дисциплина која користи генетски методи за проучување на луѓето и другите древни популации. Во 1997 година, Пебо и неговите колеги успешно ја секвенционирале неандерталската митохондријална ДНК.
Факултет за економија и организација на претприемништво (Свети Николе)

Факултет за економија и организација на претприемништво ― приватен факултет при Меѓународниот славјански универзитет „Гаврило Романович Державин“.
1 Историја
Факултетот за економија и организација на претприемништво бил основан во 2004 година.
2 Организација и структура
Функцијата декан на Факултеот за економија и организација на претприемништо ја врши проф. Габриела Крстевска, а продекан за настава е проф. д-р Павлина Стојанова.
3 Програма
Студиските програми се организирани во:
* Прв циклус на студии (додипломски студии)
* Втор циклус на студии (последипломски студии)
3.1 Додипломски студии
Факултетот за економија и организација на претприемништвото нуди две насоки на четиригодишни додипломски студии:
Додипломски студии (240 ЕКТС):* Менаџмент и претприемништво (4+1)
* Финансии и банкарство (4+1)
3.2 Последипломски студии
Факултетот за економија и организација на претприемништвото на студентите им нуди 2 студиски програми на едногодишните последипломски студии.
Последипломски студии (300 ЕКТС):* Маркетинг менаџмент (4+1)
* Менаџмент со човечки ресурси во мали и средни претпријатија (4+1)
4 Поврзано
* Факултет за психологија
* Факултет за информатика
* Факултет за безбедносно инженерство
* Факултет за правни науки
Радио С

Радио С ― месна радио станица во Свети Николе, Македонија. Својата програма Радио С ја емитува од своето студио на адреса ул. „Маршал Тито“ бр.77, во склоп на комплексот на просториите на Меѓународниот славјански универзитет „Гаврило Романович Државин“. Покриеноста со сигнал на Радио С е 100% во Свети Николе со околината и 80 % покриеност во Штип, со посебен нагласок на автопатите и околината на Свети Николе.
1 Историја
Радио Свети Николе како месен медиум постои уште од 1971 година во склоп на Домот на културата Свети Николе. Во 2007 година Радио Свети Николе дошло под сопственост на Меѓународниот славјански универзитет како студентско радио. На 2 април 2020 година Радио Свети Николе било ребрендирано во Радио С придружна радио станица на Радио Канал 77.
2 Поврзано
*Канал 77
*Меѓународен славјански универзитет „Гаврило Романович Державин“
Факултет за безбедносно инженерство (Свети Николе)

Факултет за безбедносно инженерство ― приватен факултет при Меѓународниот славјански универзитет „Гаврило Романович Державин“. Факултетот, како прв и единствен од ваков вид во Република Македонија, овозможува образование на стручни лица за безбедност при работа, со цел поефикасно и поуспешно применување на европското законодавство, во областа на безбедноста и здравјето на работниците при работа.
1 Историја
Факултетот за безбедносно инженерство бил основан во 2012 година, како прв и единствен од ваков вид во Република Македонија.
2 Програма
Факултет за безбедносно инженерство нуди една насока на додипломски и една насока на последипломски студии.* Додипломски студии (180 ЕКТС)
* Безбедност при работа (3+2)
* Последипломски студии* Безбедност при работа (3+2)
3 Поврзано
* Факултет за психологија
* Факултет за информатика
* Факултет за економија и организација на претприемништво
* Факултет за правни науки
Список на вулкани на Антарктикот

Ова е список на вулкани на Антарктикот.
1 Табела
Според студијата направена во 2017 г., на Антарктикот има 138 вулкани, од кои 91 бил претходно непознат. Некои од нив се наоѓаат целосно под ледената покривка. На табелата не се вклучени непотврдените вулкани.
Име, Висина (м), Местоположба, Последен познат избув
Абот, 1.020,
Адеров Полуостров, 2.083, , плеистоцен
Андрус, 2.978, , непознато
Арго Поинт, 360, , 0,9 мг
Берд, 1.765, , пред 3,8 - 4,6 мг
Берлин, 3.478, , 8350 п.н.е. ± 5300 год.
Берси, 2.787, , 0,49 мг
Бофортов Остров, 740, , непознато
Браунов Врв, 1.167, , непознато
Бриџман (остров), 240, , непознато
Вејши, 3.292, , непознато
Венец на Кралското Друштво, 3.000, , непознато
Вернон Харкорт, 1.570, , —
Гаусберг, 370, , плеистоцен
Даниелов Полуостров, 2.026, , —
Дисепшен (остров), 602, , 1970
Дискавери, 2.578, , 1,87 мг
Еребус, 3.794, , 2018
Кафеава Стрмнина, 745,
Коулман (остров), 1.998, , —
Ларс Кристенсен, 1.640, , непознато
Марфи, 2.703, , 0,9 мг
Мелбурн, 2.732, , 1892 ± 30 год.
Мелвилов Врв, 549, , непознато
Молтон, 3.070, , -
Морнинг, 2.723, , непознато
Оверлорд, 3.395, , -
Пингвински Остров, 180, , 1905 (?)
Плејади, 3.040, , 1050 п.н.е. ± 1000 год.
Полетов Остров, 353, , непознато
Ритман, 2.600, , 1252 ± 2 год.
Розамелов Остров, 2.600,
Сајпл, 3.110, , непознато
Сидли, 4.285, , —
Стир, 3.500, , —
Такахе, 3.460, , 5550 п.н.е. (?)
Тера Нова, 2.130, , 0,8 мг
Терор, 3.262, , 0,82 мг
Тони, 3.595, , непознато
Фокини Нунатаци, 368, , непознато
Фрејкс, 3.654, , 1,7 мг
Френклинов Остров, 247, , плеистоцен
Хадингтон, 1.630, , непознато
Хадсонови Планини, 749, , 210 п.н.е. ± 200 год.
Халетов Полуостров, 1.770,
Хемптон, 3.325, , —
Црвен Остров, 495,
Црн Остров, 1.041, , 1,69 мг
2 Поврзано
* Геологија на Антарктикот
* Список на највисоки планини на Антарктикот
3 Библиографија
**
Грне

Грне — сад што се користи за подготвување храна. По овој сад е именуван занаетот за правење садови од печена глина е наречен грнчарство. Често грнето има рачка и капак. Се користи за подготовка на грав, расол, итн. Покрај нашироко користеното глинено грне, постоело и метално (бакарно) грне.
1 Метално грне
Металното грне можело да се пронајде во Отоманска Македонија, но и после тој период. Неговата застапеност е помала за разлика од глиненото, поради неговата изработка и цена. Грнето било користено за приготвување варива. Тркалезното дно на грнето, подигнато на мала ѕвончеста нога, се проширува во мешесто тело што на горниот дел се стеснува, за во вратот повторно благо да се прошири и да заврши со тесен чембер подаден нанадвор. Под самиот чембер, на две спротивни страни, за телото однадвор се прицврстени две долгнавести алки со по една чивија, низ кои се проврени краевите на рачката. Рачката направена од подебела бакарна прачка во полукружна форма, е насреде поширока, на врвот назабена. Некои грниња имале и декориции по телот. Овие грниња ги правеле казанџиите.
Факултет за информатика (Свети Николе)

1 Историја
Факултетот за информатика бил основан во 2011 година, како трет Факултет при МСУ.
2 Програма
Факултет за информатика нуди една насока на додипломски студии.* Додипломски студии (180 ЕКТС)
* Компјутерски системи и мрежи (3+2)
* Софтверски технологии (3+2)
Факултетот за информатика нуди две насоки на последипломските студии.* Втор циклус на студии
- Специјалистички (четврта година – до 240 ЕКТС кредити)
* Компјутерски системи и мрежи (3+1+1)
* Софтверски технологии (3+1+1)
- Магистерски (петта година – до 300 ЕКТС кредити)
* Компјутерски системи и мрежи (3+1+1)
* Софтверски технологии (3+1+1)
3 Поврзано
* Факултет за психологија
* Факултет за безбедносно инженерство
* Факултет за економија и организација на претприемништво
* Факултет за правни науки
Абот (планина на Антарктикот)

Планината Абот — планина висока 1.020 метри (3.346 ft), која се наоѓа на пет километри североисточно од ’ртот Канве и е највисоката точка во Северното Подножје, во Викториината Земја. Планината гледа кон заливот Тера Нова. Планината била мапирана од северната група на британската експедиција на Антарктикот, 1910–1913 година, и именувана по офицерот Џорџ П. Абот, член на експедицијата.
Планината е базанитски конус од вулканската провинција Мелбурн од вулканската група Мекмердо. Датирана е на 0,628 ± 0,015 милиони години.
Киноверзум

Киноверзум е единствениот македонски ланец на кина. Започна во 2019 година како кино кое се наоѓа во рамки на кампусот на Меѓународниот славјански универзитет во Свети Николе. Киноверзум е првото и единствено универзитетско кино и прво 3D кино во Вардарскиот и Источниот регион на Република Македонија.
1 Историја
Започнало со работа во декември 2019 година во Свети Николе. Основачот на киното, Михаела Ѓорчева, е единствената жена сопственик на приватно кино во Република Македонија, и е дел од листата на Forbеs 30 под 30 за Европа во 2022 година. Во Киноверзум е прикажан и првиот македонски филм на Нетфликс, Сестри на Дина Дума.
Во 2023 ја отвори својата втора кино сала во Велес и својата трета кино сала во Штип.
Во 2023 Киноверзум прерасна во првиот и единствен македонски ланец на кина.
Киноверзум има кино сали во Општина Кисела Вода во Домот на култура „Билјана Беличанец“ и Драчево - Скопје.
2 Програма
Во Киноверзум се прикажуваат светските премиери на филмови, и досега има прикажано повеќе од 600 филмови со над 10.000 проекции. Во склоп на киното Киноверзум има свој ресторан и игротека.
Алес Бјаљацки

Алес Виктаравич Бјаљацки (|Алесь Віктаравіч Бяляцкі); — белоруски активист, противник на владата на Александар Лукашенко и политички затвореник. Тој е основач на Центарот за човекови права Вјасна, кој беше основан во 1996 година како одговор на насилното задушување на уличните протести против Лукашенко. Еден е од добитниците на Нобеловата награда за мир за 2022 година.
Едвард VIII (ледена плоча)

Ледената плоча Едвард VIII — ледена плоча што го зафаќа главниот дел на заливот Едвард VIII на Антарктикот. Северниот дел од оваа одлика бил наречен Инвикслета (рамнината на внатрешниот залив) од норвешките картографи, кои го мапирале од воздушни фотографии направени од експедицијата Ларс Кристенсен во 1936–37 година. Областа првпат била посетена во 1954 година од страна на група на санки ANARE (Австралиски национални истражувачки експедиции на Антарктикот). Целата ледена плоча потоа бил мапиран и именуван во соработка со заливот Едвард VIII.