Башкирија

Башкирија или Башкурд (|Башҡортостан/Başqurtustan) — историски и географски регион во Урал, традиционалната граница помеѓу Северна Азија и Источна Европа во современа Русија, населен со Башкири. Денес, територијата е административно поделена помеѓу Република Башкортостан, Оренбуршката и Чељабинската област, делови од Република Татарстан, југоисточниот дел на Удмуртија, јужниот дел на Пермскиот крај, југозападниот дел на Свердловската област, западниот дел на Курган, североисточниот дел на Самара, источниот дел на Саратовската област.
1 Етимологија
Целата територија населена од Башкирите во минатото се нарекувала Башкирска земја (башкирски: ''Башҡорт иле'').
Различни други имиња биле користени за регионот низ неговата историја, вклучувајќи ги: Башгурд, Башгирд, Башгирд, Баскардија, Башгирдија, Башкиртски степи, земја на Баштарците, Башкирд, Башџарди, Башкирија, Паскатир, Баширди. Област наречена Башгурд била спемената во делото „Огуз-Наме“ на Фазлалах Рашид ад-дин од 14 век.
Концептот на Историски Башкортостан е тесно поврзан со концептот на Голема Унгарија (Голема Унгарија, Магна Унгарија) - хипотетичката татковина на Унгарците, спомената од францисканскиот монах од 13 век, Џовани да Плано Карпини, во својот патепис. Унгарските Доминиканци, од кои најпознат бил Јулијан, биле вклучени во потрагата по нејзината локација во 1230-тите години.
2 Географска локација
Територијата се наоѓа во Јужен Урал и неговата околина. Официјално регистрираните граници за оваа територија се непознати. Различни извори даваат различни описи на нејзините приближни граници, кои варирале во зависност од историските периоди што се разгледуваат.
Најраните информации за оваа територија доаѓаат од Махмуд Кашгари (Кашгар), автор на „Диван лугат ат-турк“ (1072-1074), која вклучува шематска карта што ја прикажува областа и името на Башкиртската степа. Шематската карта не дала прецизен географски опис, но близината на Каспиското Езеро и долината Етил (Волга) на запад, Уралските Планини на запад и север и долината Иртиш на исток ни овозможува да заклучиме каде се наоѓа локацијата на Башкиртската степа. Уште порано, во 10 век, Ибн Фадлан ја споменал земјата Ал-Башгирд и ги навел реките што ги преминувале за време на нивното патување.
Главните контури на територијата на историска Башкирија (Башкортостан) се споменуваат и во петицијата од Башкирите од Уфаската провинција до руската царица Ана Јовановна, датирана од 1733 година и составена на еден конгрес составен од сите Башкири: „А сега ние, најскромните робови на Вашето Царско Височество, имаме земја и вода: именуваната река Тобул, езерото Чапалај, реката Мијач, кои се во округот Кунгур... Исто така, патот Казан за Башкирите кои живеат покрај реката Кама“. Тие, исто така, ги сметале за своја земја наоѓалиштата на Сол-Илецк.
Според енциклопедискиот речник на Брокхаус и Ефрон:
„Башкирите се народ од турското племе, кој живее првенствено на западните падини и подножјето на Урал и во околните рамнини. Но, во втората половина на 16 век, со неколку исклучоци, тие ја поседувале целата земја помеѓу Кама и Волга до Самара, Оренбург и Орск (кои во тоа време сè уште не постоеле), и источно по должината на Мијас, Исет, Пишма, Тобол и Иртиш до Об“..
Според друг извор, во истиот период, територијата на Башкирија ги опфаќала „сите шумски и степски области по должината на реките Кама и Белаја и од двете страни на горниот тек на Јаик.“
Користејќи голем број историски извори и официјални документи, вклучувајќи ја и Книгата на големиот цртеж, современите историчари ја опишуваат територијата на историскиот регион во однос на 17-19 век во следните граници:
„Јужната граница на Историскиот Башкортостан се протегала приближно од долниот тек на реката Илек, потоа до средниот тек на Јаик, потоа по реката Уј до горниот тек на Тобол. На запад, башкирските земјишта стигнувале до реката Волга во близина на Саратов и Самара; на северозапад, стигнувале до устието на реката Кинел; потоа по средниот тек на реката Сок, горниот тек на реката Кондурча, потоа по реката Шешма и до реката Кама. На места, башкирските земјишта се протегале над реката Кама. На пример, на десниот брег на реката Кама, во близина на устието на реките Вјатка, Иж и Очер, се наоѓале делови од башкирската територија на волостите Буљар, Бајлар, Јенеј, Уран, Гиреј и Гајни; во втората половина на 18 век, на овие земји постоеле башкирски аули. На север, башкирските земјишта приближно стигнувале до устието на реката Силва и средниот тек на реката Чусоваја; потоа, на североисток, се стеснувале кон југ и се движеле по северниот брег на реката Исет, од нејзиниот горен тек до нејзиниот влив во Тобол.“
Ф. Д. Нефедов напишал пред повеќе од еден век: „да погледнеме во минатото на Башкирија. Овој огромен регион, кој ги опфаќал денешните Оренбуршки и Уфаски покраини, половина од Самара и два округа од Вјатската и Пермската покраина, бил именуван - и сè уште е - по народот што го населувал уште од античко време; овие луѓе се Башкирите“.
3 Државна и административно-територијална подреденост
За време на формирањето, подемот и распадот на државите и ширењето на нивното влијание низ Јужен Урал, историскиот Башкортостан, целосно или делумно, од 8-ми до 21-ви век, паднал под влијание или бил дел од Волшка Бугарија, Монголската империја, Златната Орда, Ногајската Орда, Казанскиот Ханат, Сибирскиот Ханат, Руската Империја, РСФСР и СССР (административно дел од РСФСР).
Нема веродостојни информации за постоењето на државност меѓу Башкирите во Јужен Урал во раниот период. Сепак, делата на Ибн Фадлан, Џовани дел Плано Карпини, Гијом де Рубрук, како и башкирските шежери и епови, укажуваат на постоење на независна форма на владеење во оваа област пред 13-ти век. Во врска со истиот период, С. И. Руденко, повикувајќи се на Абу Заид ал-Балхи, укажува дека западните региони на Башкирија биле дел и подредени на бугарската држава. З. И. Еникеев, повикувајќи се на Р. Г. Кузеев, напишал дека „Башкирите од племињата Буљар (Билјар), Јанаи, Мин, Аили ги евидентирале во своите шезери бугарските ханови Ајдар, Саит, Амир, Салим, Илгам, Габдула како свои владетели.“ Исто така, З. И. Еникеев во своето дело пишувал за постоењето, пред монголско-татарската инвазија, како дел од конфедерација, на туркофонски држави наречени Дешт-и-Кипчак, силна башкирска држава - Табинскиот ханат. Во исто време, авторот се потпира на друга студија од Р. Г. Кузеев — имено, унгарскиот монах Јулијан во својот извештај споменува дека Башкирите имале свој владетел (хан) во 1235–1236 година.
Во 13 век, Историскиот Башкортостан паднал под влијание на Монголската империја. Според некои извори, како што се Џовани дел Плано Карпино и И.С. Руденко, Башкортостан бил освоен од Монголците по падот на Волшка Бугарија. Според И.С. Руденко, освојувањето на Бугарскиот Ханат се случило во 1229 година, а во 1236 година, „цела Башкирија“ била освоена. Според Л. Н. Гумилев, кој пак веројатно се потпира на извештајот на унгарскиот монах Јулијан, „монголско-башкирската војна траела 14 години... Башкирите постојано победувале во битки и конечно склучиле договор за пријателство и сојуз, по што Монголците се обединиле со Башкирите за понатамошни освојувања“. Според него, овој настан се случил помеѓу 1220 и 1223 година.
Според З. И. Јеникејев, двете изјави не се контрадикторни. Башкирските племиња, под влијание на Волшка Бугарија, биле принудени да ја признаат својата зависност по падот на Биљар. Поголемиот дел од башкирските племиња, предводени во тоа време од Мујтен-би, доброволно се приклучиле кон монголската држава. Авторите на „Историјата на Башкортостан“ веруваат дека „анексијата на Башкирите кон монголската држава“ се случила помеѓу 1207 и 1208 година. Покрај тоа, „чинот на влегување на Башкирите во Монголската империја вклучувал и принуда и признавање“. Во овој поглед, мислењето на Г. А. Федоров-Давидов, водечки историчар на Златната Орда, е значајно. Осврнувајќи се на фактот дека Башкирите биле управувани од нивниот сопствен хан, тој забележал дека Монголците никогаш не ги поштедиле локалните владетели на народите што ги освоиле со сила. Исклучок бил направен за Башкирите, бидејќи тие доброволно ја признале монголската власт во својата земја“. Фактот дека Башкирите преживеале како независен народ за време на периодот на монголското истребување на цели народи кои претходно живееле во нивните соседства сведочи за посебниот однос меѓу освојувачите и домородните жители на Башкирија.
Како што е познато, во првата половина на 13 век била формирана независната држава Златна Орда, основана од Бату Кан; територијата на Историски Башкортостан била исто така дел од неа. В. Л. Егоров во своето дело „Историска географија на Златната Орда во 13-14 век“ дал опис на територијата на Златната Орда, цитирајќи ги Ал-Омари и Рубрук, кои ја споменуваат Башкирија како регион: „опишувајќи ја територијата на државата како целина, ал-Омари ги наведува имињата на нејзините најпознати градови и покраини. Меѓу нив, тој ги именува Хорезм, Сигнак, Саирам, Јарканд, Џенд, Сарај, Мајар, Азак, Акчакерман, Кафа, Судак, Саксин, Укек, Булгар, Дербент, како и регионите Сибир и Ибир, Башкирд и Чулиман“. Се споменува и северната граница на империјата: „градот Булгар и регионот Башкирд (Башкирија) се именувани како северна граница на државата".
Греков и Јакубовски го цитирале и арапскиот историчар ал-Омари во нивното дело „Златната орда и нејзиниот пад“: „границите на оваа држава од страната на Џејхун се Хорезм, Саганак, Саирам, Јарканд, Џенд, Сарај, градот Мајар, Азак, Акча-кермен, Кафа, Судак, Саксин, Укек, Булгар, регионот Сибир, Ибир, Башкирд и Чулиман... Градот Баку е еден од градовите во Ширванската област, а во негова близина се наоѓа „Железната порта“, која Турците ја нарекуваат Димиркапу“.
Опишувајќи ја административната и политичката структура на Златната орда, авторот забележал: „нема директни индикации во изворите за локацијата на границата помеѓу десното и левото крило на Златната Орда“. Г. А. Федоров-Давидов го критикувал мислењето дека Волга е таква граница: „Најверојатно, границата помеѓу двете крила на државата Златна Орда минувала во регионот на реката Јаик (Урал)... Основата на административно-територијалната поделба на државата Златна Орда бил системот на улуси. Неговата суштина се состоела во правото на феудалните господари да добијат одредена апанажа - улус - од ханот, за што неговиот сопственик преземал одредени воени и економски обврски". Врз основа на описот на локацијата на улусите, може да се претпостави дека територијата на Башкирија била поделена на деветти и десетти улус, кои се наоѓале по должината на десниот и левиот брег на Јаик (Урал). Веројатно, дел од територијата бил дел од осмиот улус, личниот домен на Бату Кан, кој се наоѓал по должината на левиот брег на Волга. Информациите од картите вклучени во книгата ни овозможуваат да заклучиме дека територијата на Башкирија била подредена на сарајските и шибанските улуси.
Анализата на достапните информации укажува на фрагментација на предметната територија во текот на 13-14 век и нејзина потчинетост на различни улуси, односно локални владетели. Границите на овие улуси веројатно немале јасни контури, а исто така е можно да се претпостави дека границите меѓу улусите се протегале по должината на Уралските Планини или реката Белаја (Агидел).
По распадот на Златната Орда, територијата на Башкирија била дел од Ногајската Орда, Казанскиот и Сибирскиот Ханат.
Во втората половина на 16 век, Башкортостан бил анексиран од Русија.
4 Во рамките на Руската Империја
Откако Башкирите го прифатиле руското државјанство, територијата на Башкирија била вклучена во Казанскиот округ. Од 1586 година, главниот дел од регионот бил доделен на Уфанскиот округ, североисточниот дел бил дел од Верхотурскиот округ, а Трансуралскиот дел станал дел од Тоболскиот округ. Овие области биле управувани од Казанскиот и Сибирскиот Приказ лоцирани во Москва. Овој систем на управување опстојувал до почетокот на 18 век.
По првата реформа на административно-територијалната структура на Русија од страна на Петар Велики (1708), биле формирани осум големи покраини. Територијата на Башкирија била поделена и потчинета на Казанскиот и Сибирскиот округ. За време на следната реформа на Петар Велики (1744), била формирана Оренбуршката губернија, првично составена од Уфанската, Исетската и Оренбуршката област, а од 1781 година и од Оренбуршкиот, Уфанскиот, Стерлитамачкиот, Бирскиот, Менжелинскиот, Верхнеуралскиот, Троицкиот, Чељабинскиот и Бугулмскиот округ. Во 1781 година, Оренбуршката губернија била реорганизиран во Уфанско вицекралство, кое се состоело од Уфанската и Оренбуршката област. Уфанската област ги обединувала Уфанската, Бирската, Стерлитамачката, Менжелинската, Белебеевскиот, Чељабинската, Бугулмската и Бугурусланската област. Оренбуршката област, пак, ги вклучувала Оренбуршкиот, Верхнеуралскиот, Бузулучкиот и Сергиевскиот округ. Во 1784 година, Троицкиот ујезд бил формиран во рамките на Уфаскато вицекралство.
Во 1796 година, Вицекралството Уфа било трансформирано во Оренбуршка бањска област, составено од 10 окрузи. За време на оваа трансформација, Белебеевскиот, Бугурусланскиот и Сергиевскиот округ биле елиминирани од претходно постоечките окрузи. Во 1804 година, Белебеевскиот и Бугурусланскиот округ биле обновени. Оддалечените територии на Башкортостан станале дел од Осински, Пермски, Красноуфимски, Екатеринбургски и Шадрински окрузи на Пермската бањска област; Јелабушкиот и Сарапулскиот округ на Вјатската бањска област; и Волскиот, Хвалинскиот и Хотинскиот округ на Саратовската бањска област. Во 1851 година, териториите на Бугулмските, Бузулучките и Бугурусланските окрузи биле префрлени на Самарската бањска област. Во 1865 година, Оренбуршката бањска област била поделена на Уфските и Оренбуршките бањски области. Уфанскиот губернија ги вклучувал Уфанскиот, Бирскиот, Белебеевскиот, Стерлитамакскиот, Златоустскиот и Мензелинскиот округ.
Пред Февруарската револуција, актот што го регулирал правниот статус на Башкирите во рамките на Руската империја бил „Правилникот за Башкирите“, усвоен на 14 мај 1863 година. По револуцијата од 1917 година, започнале процесите на формирање на административно-територијалните структури на автономниот Башкортостан, а по потпишувањето на договор со владата на Советска Русија во 1919 година, на Автономната Башкирска Советска Република.