procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Битка кај Мараџ ал-Дебаџ

Битката кај Мараџ ал-Дебаџ се одвила во септември 634 година помеѓу силите на Византија и Праведниот Калифат на територијата на денешна Сирија. Битката е дел од Византиско-арапските војни и Муслиманското освојување на Сирија, а завршила со победа на Праведниот Калифат.
1 Заднина
Градот Дамаск бил освоен од страна на Праведниот Калифат по опсадата на градот која траела од 21 август до 19 септември 634 година. Оваа тврдина била првата која била освоена од Арапите по започнувањето на нивната инвазија кон Левант. Византискиот командант Тома, врховен командант и гувернер на Дамаск, како и зет на императоротр Ираклиј I, откако разбрал дека муслиманските војници влегле во градот преку источната порта, тој мудро успеал да го излаже на Абу Убајдах, како муслимански командант за мирно предавање на градот. Кога Халид ибн ал-Валид разбрал за мировниот договор, тој најпрвин рекол дека треба истиот да се почитува. Според него, доколку Римјаните разберат дека во Сирија муслиманите ја прекршиле гаранцијата за безбедност, тогаш при нивните идни битки и опсади, никој друг град нема да сака да се предаде со кое муслиманското напредување ќе се забави.
Сепак, Халид не бил доволен од одлуката. Грчкиот монофизитски свештеник Јона му предложил да ги брка протераните Византијци по три дена од договореното примирје. Тој исто така му дал скратен пат по кој побргу ќе ја престигнат византиската колона.
2 Битка
Поради обилните дождови, византискиот конвој се дисперзирани на платото, барајќи засолниште од временските услови. Први од муслиманските сили до конвојот пристигнале самиот свештеник Јона, кој дополнително се запознал со состојбата на теренот и се вратил за да му ги пренесе информациите на Халид. Халид наредил напад кон византиските сили од четири страни. Првиот полк од 1,000 војници ги нападнале византиските сили од зад грб во јужниот дел, по ова следело нападот на коњаницата од 1,000 војници од источната страна, па од север за да се блокира нивното повлекување кон Антиохија, и на крај од запад за да ги заобиколат целосно.
Византијците за првпат го приметиле присуството на муслиманите кога ги виделе коњаниците од јужната страна, предводена од Зирар ибн Азвар. По некое време забележиле дека се целосно опкружени. Халид во битката лично го убил Тома, наводно во двобој. По неколку обиди, римскиот отпор пропаднал. Сепак, голем дел од византиските сили успеале да побегнат додека оние кои не биле убиени, останале заробени. Според хрониката, свештеникот Јона во толпата ја најдел својата сопруга, но кога таа го видела се самоубила. По ова, Халид му ја понудил ќерката на византискиот цар но тој ова го одбил. Јона починал по неколку години, во Битката кај Јармук.
Михаил III Цариградски

Михаил III Цариградски — Вселенсски патријарх од јануари 1170 до март 1178 година.
Михаил бил назначен за патријарх од страна на царот Мануел I, што кулуминирало во високо почитуванан и интелектулно административна кариера. Пред да стане патријарх, Михаил III бил на важни црковни административни функции, меѓу кои била и ''рефендар'', ''епи ту сакели'', и ''протодико'', од кои последната е функција која одлучувала за барањата за азил во Аја Софија. Најважната негова функција пред назначувањето за патријарх била ''главен филозоф'' (grc), титула која се давала на главниот на империјалниот Цариградски универзитет во - век. Во оваа улога тој го осудил неоплатонистите, и го поддржал изучувањето на Аристотел за природните науки. Како патријарх, Михаил III продолжил да се справува со теолошкото прашање за односот меѓу Синот божји и Господ во Светото тројство. Проблемот настанал поради објаснувањето на Деметриј Ламписки (од Фригија) ја анаведувал фразата од евангелието по Јован grc, што значи ''мојот татко е поголем од мене'' (Јован, XIV.29). Михаил дејствувал како царски главен говорник за ова прашање. Михаил исто така наредил да се прегледаат православните верски како и империјални закони и укази од Теодор Балсамон познат како „Схолија“ (Greek: Σχόλια) (c. 1170).
Михаиловиот патријархат бил одбележан од страна на обидите на царот Мануел I да склучи унија со католичката црква. Продолжувајќи својата долгоопстојувачка папска политика, папата Александар III барал признавање на нивната религиозна власт над сите христијани, и посакувале да имаат надмоќ над царот, не сакале да бидат зависни од волјата на идните цари. Мануел I, од друга страна сакал официјално признавање на неговиот секуларен авторитет како на исток така и на запад. Ваквите услови не сакала да ги прифати ниедна од страните. Дури и доколку прозападниот цар како Мануел I би се согласил, населението во империјата би ја отфрлило оваа унија, како што скоро успеало тристотина години подоцна кога за кус период двете цркви биле во унија под водство на папата. Во постоечката коресподенција Михаил III со голема храброст и непопустливост ја престставува позицијата на својата црква. Оттаму може да се види и добрата работна поврзаност со царот.
Дел од писмата на Михаил III до Мануел I опстоиле, како и неговото обраќање при поставувањето за ''хипат''. Други документи меѓу кои и писмата со папата Александар III му се придаваат на него, но најверојатно станува збор за подоцнежни апокрифи од век. Михаил III можно е да има заслуга за заштитник на младиот Михаил Хонијат, кој компонирал енкомиј во негова чест, дело кое е зачувано до денес.
Методиј II Цариградски

Методиј II Цариградски — Вселенски патријарх по смртта на Герман II начествувал само три месеци кога починал во 1240 година.
Пред да биде избран за патријарх, тој бил опат во манастир во Никеја. Поради краткото начелствување немал можност за значајни дела.
Максим II Цариградски

Максим II Цариградски — вселенски патријарх од јуни до декември 1216 година. Тој бил опат во манастирот ''Акоиметои'' и бил исповедникот на микејскиот цар Теодор I пред да стане патријарх. Георги Акрополит и Ксантопулос се особено критични спрема Максим, велејќи дека истиот бил необразован и дека единствената причина поради кој е прогласен за патријарх била интригата во женскиот дел на палтата. Акрополит пишува дека тој „ги посетувал дамите во женските одаи и тие го посетувале него, ништо друго не го прославило толку како ова.“ Максим бил патриајрх во прогон бидејќи во тој период седиштето било окупирано од страна на Латинскиот патријарх, а неговото седиште било во Никеја. Тој починал во служба само 6 месеци по устоличувањето.
Опсада на Емеса

Опсадата на Емеса траела во периодот од декември 635 до март 636 година. Конфликтот се одвил помеѓу силите на Византија и Праведниот Калифат на територијата на денешна Сирија. Битката е дел од Византиско-арапските војни и Муслиманското освојување на Сирија, а завршила со победа на Праведниот Калифат.
1 Заднина
По големата победа во Битката кај Аџнадајн и заземањето на Дамаск во септември 634 година муслиманската армија ја продолжила својата инвазија кон крајот на 635 година кога Абу Убајдах го испратил на Халид ибн ал-Валид кон градот Емеса, каде подоцна му се придружил заедно со својата војска. Византиските гарнизони на Емеса направиле примирје со муслиманската армија. Било договорено дека Емеса ќе плати 10,000 динари а за возврат муслиманската армија нема да го нападне градот. Од друга страна пак, доколку кон градот се упати барем една византиска армија, договорот ќе стане нефункционален.
Така портите на Емеса биле отворени по потпишувањето на договорот, а муслиманите имале можност слободно да се движат по градот. Сепак управителот на Емеса се надевал на помош од страна на Ираклиј. Во овој период паднале неколку други градови во северниот дел на Сирија.
2 Опсада
Абу Убајдах одлучил прв да преземе воени напади преку расчистување на задните делови од неговото крило во северна Сирија. По пристигнувањето во градот се одвила една крвава битка меѓу двете страни. По ова пред тврдината пристигнале силите на Халид кои ги принудиле на византиските сили да се повлечат кон тврдината. Така муслиманските сили биле прераспределени во четири групи и тоа по една на секоја од портите во градот.
3 Освојување
Градот бил освоен во март 636 година.
Мануил I Цариградски

Мануил I Цариградски — Вселенски патријарх од декември 1216 или јануари 1217 година до 1222 година. Постојат извори кои велат дека бил нарекуван „Филозоф“: Георги Акрополит вели дека тој бил „филозоф, по сè изгледа, и на дело, а и така наречен од луѓето.“ Мануил бил патријарх во прогон бидејќи седишето било окупирано од страна на Латинскиот патријарх, па така тој начесствувал од Никеја. Пред грбежот од 1204 година, Мануил бил ѓакон и ''хипатос тон фолософон'' во Цариград. Најверојатно од тука и потекнува неговиот прекар „филозоф“.
За време на Мануил I, Св. Сава станал архиепископ на автокефалната Српска православна црква, која се создала на територијата на српското кралство на Стефан Првовенчани.
Мануил е познат и по улогата на дипломат и преносител на праките меѓу никејскиот цар Теодор I и Латинскиот цар, Роберт Куртне, во 1222 година. Роберт му се обратил н Теодор за примирје а Теодор ја понудил раката на својата ќерка Евдокија за да се зацврсти договорот. Но Теодор се оженил со Марија Куртне, Робертовата сестра, во 1217 година. Мануил пак е споменат од страна на Георги Акрополит како спречител на овој брак, двапати приговорал, на религиозно-правна основа: Роберт, Теодоровиот шура, не можел да стане негов зет, бидејќи ова би било нелегален брак и би претставувал инцест бидејќи биле роднини до трето колено.
Михаил IV Цариградски

Михаил IV Цариградски — Вселенски патријарх од 1206 до 1212 година.
Михаил IV бил добро образован човек и член на литературниот кружок на Евстратиј Солунски. Во свештеничката хиерархија тој се исдигнал до ранкот на, ''мега сакелариј'' во периодот на грабежот на Цариград за време на Четвртата крстоносна војна во 1204 година. Во писмо напишано од Јован Апокавк во 1222 година, тој бил номиниран за епископ Амасарски, но Давид Комнин ја одбил неговата номинација како прекршок на неговиот суверенитет. Во 1208 година тој бил прогласен за патријарх од страна на Теодор I, како наследник на Јован X кој починал во 1206 година. Ласкарис воспоставил византиска држава во Азија, која се нарекувала Никејско Царство, и се обидел да го убеди Јован X да му се придружи, но овој одбил поради слабоката старост, а воедно и починал кус период по поканата.
Краток период по назначувањето на 20 март 1206 година, Михаил IV го извел крунисувањето на Теодор I. Тој презел необичен потег, спротивно на византиската традиција и православната доктрина, за ветување за прошка на гревовите на Теодор I и војниците кои паднале во битка. Но овој завет бил со кратко траење. Тој починал во Никеја на 26 август 1212 година.
Никифор II Цариградски

Никифор II Carigradski (починал 1261) — Вселенски патријарх во прогон во Никејското Царство.
Првично начествувал како митрополит Ефески, тој бил избран за патријарх по повлекувањето на Арсениј во 1260 година. Тој починал по неколку месеци на почетокот на 1261 година, и бил погребан во Ќемалпаша. Следел период во кој е бил назначен патријарх по неговата смрт, но по освојувањето на Цариград во јули, Арсениј бил повторно востоличен за Вселеснки патријарх.
Герман III Цариградски

Герман III Цариградски Вселенски патријарх во краток период во 1267 година.
По потекло од Сирија или Палестина. Тој бил монах во Ерусалим и на Црна Планина во Мала Азија. Во 1250 годинабил избран за епископ Едрински, положба на која начествувал сè до 1265 година.
Бил близок пријател со царот Михаил VIII,кој наметнал изборот на Вселенскиот патријарх да биде со синодски томос во 1265 година, по екскомуникацијата на Арсениј. Неправилниот избор предизвикал незадоволство и спротивставување од страна на свештенството и мирјаните. За да ја порави состојбата што ја предизвикал, Михаил VIII сакал да ја повлече екскомуникацијата на Арсениј, кога Герман се повлекол во манастирот во Мангана. Сепак Герман останал пријател со царот, и кога тој сакал да постигне унија со католичката црква, Герман присуствувал на соборот во Лион во 1274 година.
1 Арсениј
*
Нипо-Вини Фантини-Европа Овини

Нипо-Вини Фантини (кратенка според UCI: VFN) — професионална континентална велосипедска екипа основана во Италија, која учествува на континенталните трки. Екипата била основана како Вини Фантини-НИПО-Де Роза во 2013 година.
1 Состав на екипата
Теодор II Цариградски

Теодор II Цариградски — високопозициониран византиски функционер и главен министер за време на владеењето на царот Алексиј III (1195–1203). По падот на Цариград за време на Четвртата крстоносна војна, пребегнал во Никејското Царство, каде станал монах и подоцна Вселенски патријарх во прогон од 1214–1216 година.
1 Политичка кариера
Интелегенен, оратори образован човек, се стекнал со моќ по срамот и прогонот на Алексиевиот омилен државник, Константин Месопотамиски, во есента 1197 година. Тој го заменил Месопотамиски на неговото доверливо влијателно место во палатата ''епи тоу каниклеиоу'' (секретар на царската мастилница), и главен министер. Тој исто така ја имал и дворската титула ''пансебастос себастос''. Според записите од современикот историчар Никита Хонијат, Теодор се плашел дека ќе ја сподели судбината на Месопотамиски, апа така својата моќ ја употребувал со воздршка. Тој бил нервозен бидејќи не сакал да ја вознемири наследната аристократија која доминирала на царскиот двор која му ја поткопала позицијата на Месопотамиски. Ова било до тој степен што не се ни обидел да ги спроведе реформите кои му биле мошне потребни на царството.
2 Прогон и цркован кариера
Во април во 1204 година, Цариград паднал под нападот на крстоносците од Четвртата крстоносна војан, и како многу други челници, Теодор побегнал од градот и се засолнил во Мала Азија. Таму Теодор се замонашил. Во 1209 година, новопрогласениот Никејски цар, Теодор I, го поставил на местото ''хартофилакс'' на Цариградскиот патријархат, воспоставен во прогон во Никеја. Ласкарис исто така му ја додели титулата ''хипатос тон филозофон'', престижна титула која му се доделувала на деканот на факултетот за филозофија во Цариград.
На 28 септември 1214 година, Теодор II бил избран за Вселенски патријарх од страна на патријахалниот синод. Неговото начелстување било означено со неговото спротивставување на католичката црква, особено околу леагалноста на Латинскиот патријарх и католичката контрола врз византиското населени кое било владеено од страна на латински принццови.
Теодор II Цариградски починал на 31 јануари 1216 година.
Герман II Цариградски

Герман II Царирадски — Вселенски патријарх (во прогон во Никеја) од 1223 сè до неговата смрт во 1240 година.
Тој бил родум од Арнавуткој во втората половина од век. За време на Четвртата крстоносна војна во 1204 година, тој служел како ѓакон во Аја Софија, по грабежот на Цариград, се повлекол во манастир во Баликесир.
Во 1223 година, тој бил избран за Вселенски патријарх од царот Јован III, во Никеја каде се префрлила престолнината по падот на Цариград. Герман започнал да начелствува од 4 јануари 1223 година, и брзо се покажал како корисен сојузник на Јован III. За време на неговиот патријархат, Германиј целел повторно да го воспостави својот авторитет како водач на поделениот православен свет, сето воа го правел истовремено поддржувајќи го Јован III во неговата борба за наследство на византискиот престол. Герман се судрил и со прелатите на Епир за нивната поддршка епирските владетели, и особено архиепископот Охридски, Димитар Хоматијан, кој начествувал со крунисувањето на Теодор Комнин Дука како цар на Солун, со што директно се предизвикувало владеењето од Никеја. По поразот на Епир во Клокотница во 1230 година, епирските епископи биле придобиени постепено во 1232 година, расколот бил залечен со Епирската црква која го признала неговиот авторитет, при што следела посета на областа од страна на Герман во 1238 година.
За споредба, Герман бил волен даги согледа реалните политички состојби поврзани со Бугарската црква, признавајќи ја како малд патријархат во 1235 година. Делумно ова било резултат на политичка потреба, како услов за сојузот на Јован III и бугарскиот цар Иван Асен II, но и тоа бил потребен чекор за да се ослободи Бугарската црква од нејзината покорност кон Рим. Истите мотиви стојат и зад призанвањето на автокефалноста на Српската црква.
Иако олем критичар на очигледните грешки на Католичката црква, и автор на многу договори против католиците, тој бил првично волен да направи одредено приближување со Рим. Во 1232 година, тој испратил група на францисканци, со чие држење и желба за помирување тој бил восхитен, како пратерници до папата. Герман предложил спроведување на целосен екуменски собор, со цел на обединување на црквите. Како одговор, делегација на францисканци и доминиканци пристигнале во Никеја во 1234 година, но нивниот ред бил ограничен: не им било дадена согласност да започнат преговори, туку смо да ги слушнат царот и патријархот. Латинската делагација присуствувала на соборот одржан во Ќемалпаша, но истиот завршил со горчина меѓу византијците и латините. Папските пратеници си заминале за Рим, додека Никејското Царство го нападнало Цариград.
Константин VI Цариградски

Константин VI (|Κωνσταντίνος ΣΤ΄; 1859 — ) бил Вселенски патријарх од 17 декември 1924 сè до 30 јануари 1925, 43 дена. Тој бил патријаршки заменик по смртта на патријархот Григориј VII Цариградски во 1924.
Се родил во 1859 во Сиге, близу Бурса. По изучувањето на Богословијата на Халките тој станал бискуп на Родосто во 1896, митрополит на Вела и Конитса во 1899, митрополит на Трабзон во 1906, а на Кизик во 1913 и конечно на Деркој во 1922.
Тој бил прогонет во Грција од турската влада предводена од Републиканската народна партија во 1925 и ја напуштил патријаршијата.
Михаил V Калафат

Михаил IV Калафат, (|Ζωή η Πορφυρογέννητη, о. 1015 г. - 24 август 1042 г.), бил византиски цар од Македонската династија кој владеел од 10 декември 1041 г. до 20 април 1042 г. Тој бил внук и наследник на Михаил IV и посвоен син на неговата жена, царицата Зоја. Тој бил познат по прекарот "Калафат", значејќи шупер, според занимањето на неговиот татко.
1 Посвојување за престолонаследник
По сузбивањето на Делјановото востание, Михаил IV се вратил од Балканот тешко болен. Бидејќи неговата смрт можела да се очекува секој час, евнухот-брат Јован Орфанотроф се погрижил да ја зачува царската круна за своето семејство. Царицата Зоја се согласила да го посвои неговиот и царев внук Михаил, па тој бил прогласен за цезар и престолонаследник. Не чекал долго на царската круна зашто веќе во декември 1041 г. Михаил IV умрел.
2 Владеење
Михаил V, наречен според некогашното занимање на својот татко - Калафат (шупер), брзо го окочал владеењето на пафлагонскиот дом. Прва негова жртва бил самиот Јован Орфанотроф. За да се ослободи од неговото туторство, Михаил Кафалат го испратил својот стрико во прогонство. Во заштита на омразениот евнух никој не застанал. Но кога, охрабрен од тоа, осилениот младич ја испратил в манастир и царицата Зоја, тоа било пресудно за да ја загуби круната. Против него сложно истапиле аристократијата и Црквата, потпирајќи се на династиските чувства на цариградското население. Приврзаноста но легитимноста на Македонската династија станала со времето толку силна што дури и Зоја и Теодора уживале наклонетост од Цариграѓаните. Михаил Калафат кој се осмелил да крене рака на царицата "родена во пурпур", бил симнат и ослепен на 20 април 1042 г.
Јосиф I Цариградски

Јосиф I Цариградски (п. ) — византиски монах кој начествувал двапати како Вселенски патријарх, од 1266 до 1275 година и од 1282 до неговата смрт во 1283 година. Познат е како противник на царот Михаил VIII, кој планирал да ги обедини православната црква и католичката црква, поради што е познат како исповедник во православната црква.
1 Живот
Откако осум години бил во брак тој станал монах. Тој служел како лектор од 1222 до 1254 година, во 1259/60 година станал опат во Лазаровскиот манастир на планината Галесија. Јосиф I станал исповедник на имперааторот Михаил VIII (1259–82). Во ова својство, тој бил пратен во 1264 година кај патријархот Арсениј да побара отстранување на изопштувањето од царот поради ослепувањето на младиот Јован IV (1258–61). Арсениј опстојал, сепак, Михаил фо расчинил на 28 декември 1266 го именувал Јосиф I за патријарх. Јосиф наскоро издал помилување за царот, што ги разгневело поддржувачите на неговиот претходиник со што започнала т.н. „Арсенова шизма“.
Во 1272 Јосиф го спровел крунисувањето на Андроник II како совладетел, но наскоро се скарал со Михаил VIII поради подоцнежниот предложената унија меѓу православната црква и католичката црква. За Михаил VIII, кој бил под закана на амбициите на Карло I Анжујски, унијата била единствениот инструмент за спречување на целосен напад над неговата империја од страна на западните сили, но византиското свештенство и луѓе едногласно се спротивставиле на барањата на папата за работи поврзани за доктрината и папоцентризмот. Во 1273 година, Јосиф I се заколнал дека нема да ја прифати унијата под условите понудени од папата, и на почетокот на 1274 година, како што се припремала византиската делегација да отпатува за Италија за потврдување на унијата, тој се повлекол од неговите официјални обврски во манастирот Перилепта.
Јосиф I се повлекол од позицијата на 9 јануари 1275 година, повлекувајќи се во манастир во Арнавуткој а подоцна и во градот Шиле на брегот на Црното Море, пред да се врати во Цариград во летото 1280 година во манастирот во Ејуп. По смртта на Михаил VIII во 1282, Андроник II ги сменил татковите одлуки поврзани со верата, расчинувајќи го проунистот Јован XI и го повикал Јосиф повторно да го преземе патријархувањето на 31 декември 1282 година. Слабото здравје го приморало Јосиф да се повлече кратко пред неговата смрт на 23 март 1283 година.
Поради издржливиот став против унијатството, тој бил прогласен за исповедник од страна на неговиот наследник Григориј II. Подоцна бил канонизиран за светец, и се чествува на 30 октомври.
Максим V Цариградски

Максим V (|Μάξιμος Ε΄; – ) бил православен христијански владика. Тој бил Вселенски патријарх од 1946 сè до 1948.
1 Животопис
Тој се родил како Максимос Вапорцис во северна Турција, во градот Синоп во Кастамонискиот вилает, на крајбрежјето на Црното Море. Тој најпрво се образовал, под заштита на митрополитот Германос Каравангелис од Амасија, во Теолошкото училиште на Халките, Истанбул.
Во 1918 бил назначен за ѓакон. Со ова напредување тој исто така станал учител во градското училиште во Тејра. Работел како архиѓакон под нарзор на митрополитите Грегориј Халкидонски и Јоаким Ефески. Во 1920 станал архиѓакон во самата Вселенска патријаршија.
Во 1946 тој станал цариградски патријарх. Тој бил познат по неговите „левичарски“ мислења и врски со московската патријаршија. Тој поднел оставка во 1948, официјално поради слабо здравје, додека неофицијално поради тоа што западните сили не ги одобрувале врските со советско-контролираната московска патријаршија. Тој бил наследен од архиепископот од Америка, Атинагора, и му било доделено името Ефески.
Починал во Швајцарија на 1 јануари 1972.
Фотиј II Цариградски

Фотиј II (|Φώτιος Β΄) бил Вселенски патријарх од 7 октомври 1929 сè до 26 декември 1925.
1 Животопис
Се родил во 1874 и бил крстен Димитриос Манијатис. По завршување на основното образование тој го посетувал Зарифијското училиште во Филипол (денешен Пловдив). Изучувал теологија во Атинскиот универзитет и филозофија во Минхенскиот универзитет. Говорел на Грчки, Турски, Француски, Германски и Бугарски јазик.
Во 1902 бил именуван за ѓакон. Останал во Митрополијата на Филипол каде што го достигнал чинот „Протосинкел“. Потоа бил назначен за егзаршки патријарх на Филипол за периодот 1906–1914.
Во 1915 бил избран за асистент бискуп на Иринопол.
На 7 октомври 1929 бил избран за Вселески патријарх и назначен на неговото место истиот ден. За време на неговата патријаршија односот помеѓу Грција и Турција се подобрил благодарение на политичките дејствувања на Елефтериос Венизелос и Кемал Ататурк. Патријархот Фотиј II починал на 29 декември 1935.
Венијамин Цариградски

Венијамин I (|Βενιαμίν Α΄, – ) бил Вселенски патријарх од 1936 сè до 1946.
За време на неговата патријаршија, во 1941, голем пожар ја уништил патријахалната палата во Фенер. Нова палата била издигната во 1989 од Агелопулос.
Даниеле Коли

Даниеле Коли (|Daniele Colli; р. ) — италијански професионален друмски велосипедист, кој вози за континенталната екипа .
На 14 мај 2015 година, во текот на шестата етапа на Џиро д’Италија 2015, Даниеле Коли ја скршил неговата рака по падот со гледач покрај патеката.
1 Достигнувања
;1999
: 1. Национално јуниорско друмско првенство
;2004
: 1. ГП Либерационе
: 1. Трофео Алчиде Дегаспери
: 2. Копа Чита ди Асти
;2006
: 2. Класик Даун Андер
;2008
: 1. Етапа 3 Тур Шеклерланд
;2009
: 3. Меморијал Чимури
: 5. Џиро дел Мендрисиото
: 5. Џиро дела Ромања
: 6. Класик Нојзен
: 6. Гран Премио Чита ди Камаиоре
: 6. Краен пласман Трка околу Хајнан
: 7. Полинорманд
: 8. Трофе де Гримпер
: 8. ГП Крањ
;2010
: 3. Гран Премио Индустрија е Комерчо Артиџанато Карнагезе
: 4. Класика Сарда
: 4. Трка околу Келн
: 4. Копа Берноки
: 4. ГП Нобили Рубинетери - Копа Чита ди Стреза
: 5. Гран при Пино Черами
: 5. Ронде ван Дренте
: 5. Гран при де Денен
: 8. Меморијал Рик ван Стенберген
: 10. Гран Премио Чита ди Камаиоре
: 10. Краен пласман Сиркут де Лорен
;2011
: 8. ГП Нобили Рубинетери - Копа Чита ди Стреза
: 8. Краен пласман Трка околу Данска
;2012
: 1. Етапа 8 Трка околу Австрија
: 2. Краен пласман Џиро дела Провинца ди Реџо Калабрија
;2013
: 5. Копа Берноки
;2014
: 3. Гран при Пино Черами
: 4. Класик Волта Лимбург
;2015
: 1. Етапа 2 Тур де Хокаидо
: 1. Краен пласман Трка околу Кина I
::1. Етапа 4
: 5. Курне-Брисел-Курне
Јован XII Цариградски

Јован XII Цариградски — Вселенски патријарх од 1294 до 1303 година. Јован XII е роден во Созопол на западниот брег на Црното Море. Пред да се устоличи за патријарх бил познат ппод името ''Козма''.
Герасим I Цариградски

Герасим I Цариградски — Вселенски патријарх од 1320 до 1321 година.
Тој е роден во Филаделфија и станал опат од престижниот манастир во Мангана, Цариград. Тој бил избран за патријарх на постара возраст, и починал на 19 април 1321 година.
Григориј II Цариградски

Григориј II Цариградски (1241–1290) — Вселенски патријарх во периодот меѓу 1283-1289 година.
Григориј родум од Лапитос, Кипар, бил дете на родители од средната класа но со благородничко потекло. Тој се преселил во Никозија како тинејџер за повисоко образование. Незадоволен со нивото на образованиеобезбедено од страна на месните учители, тој се запишал во латинско училиште (Кипар во тој период бил крстоносна држава). Имал потешкотии со учењето на латинскиот јазик и така се стекнал само со површно знаење и граматика како и Аристотелова логика.
Сепак решен да се стекне со доволно добро образование, се качил на брод и заминал до, Палестина, каде пристигнал по три дена.Од таму пативула до Анаеја во Мала Азија и конечно стигнал во Ефес. Тој чул многу за учителот Никифор Блемид но бил разочаран и заминал во Никеја каде учел заедно со Георги Акрополит. Со повторното освојување на Цариград од силите на Никејското Царство во 1261 година, се преселил во градот. Подоцна станал учител, негов ученик бил и Никифор Хумн.
Тој бил избран за патријарх во 1283 година. Православната и католичката црква прогласиле унија во 1274 година за време на Вториот Лионски собор, мотивирани од волјата на императерот наместо од теолошки причини. Грегориј, спротивно на своите претходници одбил да го прифати филиоквето кој бил додаден во симболот на верата од страна на католиците. Григориј говорел за нематријална појава на Светиот дух од Синот. Григориевата формула се сметала како православен одговор на филиоквето, но сепак го немала статусот на официјална православна доктрина. Григориевото гледиште за светото тројство било прифатено од соборот во Влахерна во 1285.
Тој напишал збирка на поговорки и сопствената автобиографија.
Нифонт I Цариградски

Нифонт I Цариградски — Вселенски патријарх од 1310 до 1314. Потекнувал од Бер, Егејска Македонија. Сакал луксуз и бил неподобен за позицијата. За време на неговото патријархување била залечена Арсеновата шизма во византиската црква. Нифонт се повлекол од патријархатот по четири години.
Исаија Цариградски

Исаија Цариградски — Вселенски патријарх од 1323 до 1334 година.
Византискиот цар Андроник II го затворил Исаија во манастирскиот дел на Магнаура, училиште во Цариград во 1327 година, најверојатно поради поддршката која патријархот ја давал на внукот на царот, Андроник III за време на граѓанската воја од 1321–1328 година. По соборувањето на Андроник II од неговиот внук 23/14 мај 1328 година, делегација била пратена во манастирот да го повика Исаија. При неговото враќање во дворецот, Исаија бил придружуван од страна на музичари, танчерки и комичари, наместо од страна на свештенството, еден од комичарите толку многу го засмеал Исаија што тој за малку да не паднал од коњот.
Атанасиј I Цариградски

Атанасиј I Цариградси (1230 – ) — Вселенски патријарх во два периоди, од 1289 до 1293 и 1303 до 1309. Тој е роден во Едрене и починал во Цариград. Бил избран за патријарх од страна на царот Андроник II, се спротивставил на обединувањето на православната и католичката црква и започнал верска реформа која наишла на отпор кај свештенството. Тој се повлекол во 1293 година и повторно бил востоличен во 1303 година. Проунионистите го присилиле да се пензионира на почетоткот на 1310 година.
Тој се слави како светец во православната црква, на 28 октомври.
1 Библиографија
* Afentoulidou-Leitgeb, Еirini, ''Die Hymnen des Theoktistos Studites auf Athanasios I. von Konstantinopel. Einleitung, Edition, Kommentar'' (Wien, Verlag der Österreichischen Akademie der Wissenschaften, 2008) (Wiener Byzantinische Studien, 27).
* Boojamra, John L. "Athanasios of Constantinople: A Study of Byzantine Reactions to Latin Religious Infiltration," ''Church History'', 48 (1979), 27-48.
* Boojamra, John L. ''Church Reform in the late Byzantine Empire: A study of the patriarchate of Athanasius of Constantinople, 1289-1293, 1303-1309'' (Brookline, MA, Hellenic College Press, 1980).
* Boojamra, John L. ''The Church and Social Reform: The policies of the Patriarch Athanasios of Constantinople'' (New York, Fordham University Press, 1993); .
* Mitsiou, Ekaterini, "Das Doppelkloster des Patriarchen Athanasios I. in Konstantinopel: Historisch-prosopographische und wirtschaftliche Beobachtungen," ''Jahrbuch der Österreichischen Byzantinistik'', 58 (2008),
* Pavlikianov, C. ''The Medieval Aristocracy on Mount Athos'' (Sofia, 2001), 44-46, 77.
* Talbot, Alice-Mary. "The Patriarch Athanasius (1289–1293; 1303–1309) and the Church," ''Dumbarton Oaks Papers'', 27 (1973), 11–28.
* Talbot Alice-Mary M. (ed., tr. and comm.), ''The Correspondence of Athanasius I, Patriarch of Constantinople: Letters to the Emperor Andronicus II, members of the imperial family, and officials'' (Washington, Dumbarton Oaks Center for Byzantine Studies, 1975).
* Talbot, Alice-Mary M., ''Faith healing in late Byzantium: The posthumous miracles of the Patriarch Athanasios I of Constantinople by Theoktistos the Stoudite'' (Brookline, MA, Hellenic College Press, 1983) (Archbishop Iakovos library of ecclesiastical and historical sources, 8).
Битка кај Хазир

Битката кај Хазир се одвила во јуни 637 година помеѓу силите на Византија и Праведниот Калифат на територијата на денешна Сирија. Битката е дел од Византиско-арапските војни и Муслиманското освојување на Сирија, а завршила со победа на Праведниот Калифат.
1 Позадина
По освојувањето на Ерусалим, калифот Омер се вратил во Медина и следејќи ги неговите упатства, Јазид се упатил кон Кесарија и уште еднаш започнал опсада. Додека Амр и Шарабил марширале кон Палестина и Јордан, Абу Убаид и Халид ибн ал-Валид со армија од околу 17,000 војници заминале од Ерусалим со задача да биде освоена северна Сирија. Абу Убаид заминал кон Дамаск кој бил под муслиманска власт, а од таму кон Емеса. По неколку дена тие пристигнале пред Хазир, место кое се наоѓа недалеку од Кинасрин. Византискиот командант на Кинасрин бил Менас, кој бил истакнат војник. Тој знаел дека кога решил да не се повлече кон Анадолија, дека еден ден неговите земји некогаш ќе бидат нападнати и дека ќе мора да се предаде, бидејќи немало никаква помош од императорот. Поради тоа, тој решил да преземе офанзива пред муслиманските сили да пристигнат кон градот. Така со сила од околу 70,000 војници тој започнал напад.
2 Битка
Битката започнала кога Халид ги распоредил своите сили во борбена формација. Менас својата армија ја организирал во еден центар и две крила и самиот бил во првите редови како водач на армијата. Така наскоро започнала жестока битка. Уште на почетокот водачот Менас бил убиен. Кога веста за неговата смрт се расширила меѓу христијаните, тие гневни сакале да се одмаздат. Во меѓувреме, Халид започнал напад со коњаницата кон крилните позиции. Наскоро целата византиска армија била опкружена и ниту еден византиски војник не преживеал.
Исидор I Цариградски

Исидор I Цариградски — Вселенски патријарх од 1347 до 1350 година. Исидор I бил следбеник на Григориј Палам.
1 Младост
Малку се знае за неговата младост. Исидор е роден во Солун кон крајот на 1290-ите каде станал учител и духовен водач.
2 Кариера
Како следбеник на Св. Григориј, бил вовлечен во спорот меѓу следбениците на Григориј Палам и Варлам Калабриски за исахизмот во средината на век.
3 Синод од 1344 година
Во 1345 година,Исидор, кој во тој период бил епископ Монемвашки, и Григориј Палама биле изопштени од страна на синод на антиисихистички епископи раководен од Јован XIV Кој и самиот бил противник на Св. Григориј.
Палам и Исидор се повлекле.
4 Синоди во 1347 година
Во февруари 1347 година, за ввреме на синодот свикан од Јован VI, патријархот Јован XIV бил расчинет и Исидор бил повикан од прогон и бил избран за Вселенски патријарх.По станувањето на патријарх, Исидор I го осободил Григориј Палам од затвор и го прогласил за архиепископ Солунски.
5 Патријархат
За време на две и пол годишното патријархување, Исидор I барал целото православие да ги прифати паламистичките догми. Тој избрал епископи кој била паламити. Тој изрекуал тешки казни за оние кои не сакале да се покорат.
6 Поврзано
*Паламизам
*Исахистички спор
Макариј Цариградски

Макариј Цариградски — Вселенски патријарх двапати од 1376 до 1379 година и 1390 до 1391 година.
Пред да стана патријарх служел како епископ Себастиски. Првиот пат кога бил патријарх, било во период на плитички превирања што довеле до неговото расчинување. За време на патријархувњето на Антониј IV бил строго ограничуван. Повторно бил востоличен во 1390 година и донел значајни одлуки поврзани со управувањето на патријархатот.
Михаил VI Вринга

Михаил VI Вринга, наречен уште Стратиотик (Воениот, Воинствениот) или Геронтас (Стариот) (|Μιχαήλ ΣΤ΄ Βρίγγας, ?г. - 1059 г.), бил византиски цар кој владеел од 1056 г. до 1057 г.
1 Станување цар
Царот Константин IX Мономах умрел на 11 јануари 1055 година. Власта уште еднаш ја презела царицата Теодора. Таа била последна претставничка на македонскиот царски дом и со нејзината смрт, на почетокот на септември во 1056 г., исчезнала оваа славна династиј. За свој наследник Теодора, на смртниот одар го одредила Михаил кој бил чиновник веќе во години, кој се чини порано вршел должност на логотет стратиотик и поради тоа тој го носел прекарот Стратиотик. Според оценката на Псел тој чеовек бил „помалку способен да раководи одошто да биде биде раководен“. Неговото доаѓање на престолот значело вистински триумф на цивилното благородништво. Членовите на сенатот биле опсипани со почести и дарови.
2 Владеење
Подготвен да ги исполни сите желби на владеачката цивилна странка Михаил бил глув за барањата на воените кругови и ја одбил депутацијата којашто ја предводеле истакнатите генерали Исак Комнин и Катакалон Кекавмен. Озлобените дигнале востание против цариградската влада. Во едно пафлагонско село Исак Комнин на 8 јули 1057 г. бил прогласен за цар. Приврзаници му пристигнале сите делови на Мала Азија и набрзо Исак со својата војска допрел до Никеја. Војската што цариградската влада ја испратила против него претрпела пораз. Михаил VI морал да стапи во преговори со својот противник и му понудил преку пратеништвото што го предводеле Константин Лихуд и Михаил Псел, титула на цезар и место на престолонаследник. Ваквите концесии само ги охрабриле неговите непријатели. Сега и во Цариград се кренала опозицијата и му подала рака на Исак Комнин. Пресудна улога одиграла Црквата како трета сила и најважен чинител покрај двете сопернички аристократски групи. Патријархот Михаил Керулариј се поставил на чело на опозицијата, Света Софија станала центар на агитација против владата. Михаил VI бил присилен да го напушти престолот и да се закалуѓери. На 1 септември 1057 г. Исак Комнин влегол во Цариград и од рацете на патријархот Михаил ја примил царската круна.
Калист I Цариградски

Калист I Цариградски (починал 1363) — Вселенски патријарх на два периоди од јуни 1350 до 1353 година и од 1354 до 1363 година. Калист I бил монах од Света Гора и поддржувач на Григориј Палама. Починал во Цариград во 1363 година.
1 Живот
Ништо не се знае за младоста на Калист. Тој бил ученик на Григориј Палам и Григориј Синајски. Тој живеел како аскет на Света Гора во Маголски скит на Филотскиот манастир 28 години. Тој исто така го основал манастирот Св. Мам на Тенедос, мал остро во близина на Дарданели.
2 Патријахат
Калист бил избран за патријарх во јуни 1350 година, наследувајќи го Исидор I. Во 1351 година, тој свикал синод во Цариград кој конечно го воспоставил православниот исихизам.
Калист I и вселенските патријарси кои го наследиле спровеле строга кампања за прифаќање на паламиската доктрина од останатите православни патријарси и сите митрополити кои биле под нивна јурисдикција. Сепак, било потребно време за да се надмине отпорот на доктрината.
Еден пример за отпор бил одговорот на митрополитот Киевски кој, откако ги примил томосите од Калист за паламската доктрина, ја одбил истата и напишал одговор со кој ја побивал доктрината.
Според Мартин Џаџи, современиците го опишуваат Калист како „доктринист и насилен човек, чија ревност за гонење била потребно да се сопре.“
Во 1353 мгодина, Калист одбил да го круниса Матеј Кантакузин, син на царот Јован VI, како цар со својот татко, и како резултат на оваа негова одлука бил расчинет. По неговото расчинување Калист се вратил на Света Гора. Во 1354 година, отакако Јован VI абдицирал, Калист се вратил како патријарх. По неговото враќање, Калист работел на зацврстување на администрацијата во патријархатот. Тој го реорганизирал парохискиот систем на цркви под надзор на патријархален егзарх. Тој исто така се стремел да ја засили парохијалната контрола над разните православни цркви, дури до тој степен што го екскомуницирал Стефан Душан, поради воспоставувањето на архиепископ на независната патријаршија.
Во 1355 година, Калист му пишал на свештенството во Трново дека сите латини кои биле крстени со едно потопување треба повторно да бидат крстени. Сметал дека крстењето само со едно потппување њ несоодветно и полно со безбожност. Неговото гледиште било засновано на апостолските канони во кои се тврдело дека крстењето само со едно потопување не е крстење и потребно е да се изврши ново крстење.
3 Смрт
Калист починал во 1363 година додека бил на пат за Сер како член на пратеништвото на царот Јован V барајќи помош од Елена Бугарска, царица на Србија против Отоманското Царство. Треба да се забележи дека Св. Максим Капсокаливиски ја предвидел смртта на Калист. На својот пат кон Србија, Калист патувал низ Света Гора. Кога го забележал, Св. Максим рекол, „овој старец никогаш повеќе нема да го види своето стадо бидејќи зад него се слуша посмртна песна: Благословени се неизвалканите на патот“ (Псалм 119:1).
4 Поврзано
*Паламизам
*Исахистички спор
Антониј IV Цариградски

Антониј IV Цариградски (починал мај 1397) — Вселенски патријарх во два периоди, од јануари 1389 до јули 1390 година, и повторно од 1391 сè до својата смрт.
Најверојатно бил јеромонах, најверојатно од Дионисијатскиот манастир на Света Гора. Тој бил сменет за време на узурпацијата на Јован VII во април 1390 година, и бил заменет од страна на Макариј, кој веќе претходно бил патријарх од 1377 до 1379 година. По враќањето на прстолот на Јован V и Мануил II неколку месеци подоцна, тој бил повторно вратен да начелствува.
Тој е забележителен по неговите дописи со Владислав II, Велевојвода на Литванија, барајќи од него да се вклучи во крстоносната војна против Турците заедно со унгарците, и со Василиј I, кој не само што го бранел сеопфатниот духовен авторитет на Цариградската патријаршија, туку исто така и сеопфатниот авторитет на византиските цари, и покрај тешката состојба во која била Византија.
Нил Цариградски

Нил Цариградски — Вселенски патријарх во периодот од 1380 до 1388 година.
Тој бил интелктуалец и се борел за доследно почитување на верските правила. Тој бил посредник во спорот меѓу Јован V и неговиот син Андроник IV.
Тој напишал многу дела за време на патријархувањето и објавил многу синодски укази.
Втора фудбалска лига на Македонија 2015/2016

Втората фудбалска лига на Македонија 2015/2016 - 24. издание на Втората фудбалска лига на Македонија. Сезоната започнала на 15 август 2015, а завршила на 14 мај 2016. Во оваа сезона првак била Победа.
1 Екипи
Екипа, Град / Село, Стадион, Капацитет
Влазрими 77, Кичево, Влазрими Арена, 3,000
Гостивар, Гостивар, Градски стадион Гостивар, 1,000
Љубанци 1974, Љубанци, Стадион Ѓорче Петров, 3,000
Еуромилк Горно Лисиче, Скопје, Стадион Цементарница, 2,000
Кожуф Гевгелија, Гевгелија, Градски стадион Гевгелија, 1,400
Македонија Ѓорче Петров 1932, Скопје, Стадион Ѓорче Петров, 3,000
Пелистер, Битола, Стадион Тумбе Кафе, 6,100
Победа, Прилеп, Стадион Гоце Делчев, 15,000
Скопје, Скопје, Стадион Автокоманда, 3,000
Тетекс, Тетово, Градски стадион Тетово, 15,000
2 Табела
3 Резултати
Победа
Нерешено
Пораз
3.1 Коло 1–18
Дома-гости, ВЛА, ГОС, ЕГЛ, ЉУБ, КОЖ, МАК, ПЕЛ, ПОБ, СКО, ТЕТ
Влазрими 77, 1-2, 2-0, 0-1, 2-2, 1-1, 1-1, 2-1, 1-0, 2-1
Гостивар, 1-1, 0-2, 4-2, 3-0, 0-1, 1-2, 1-1, 0-0, 0-1
Еуромилк Горно Лисиче, 2-1, 0-0, 0-1, 1-1, 2-2, 1-1, 1-1, 2-1, 1-1
Љубанци 1974, 1-1, 0-2, 5-0, 0-1, 3-2, 1-0, 0-1, 2-1, 2-2
Кожуф Гевгелија, 0-2, 3-0, 0-1, 1-1, 0-1, 2-1, 0-1, 0-3, 0-1
Македонија Ѓорче Петров 1932, 0-3, 3-0, 2-1, 3-2, 1-0, 2-2, 0-0, 3-2, 0-1
Пелистер, 0-0, 1-1, 1-2, 3-1, 1-1, 1-1, 2-1, 0-2, 0-0
Победа, 1-1, 1-2, 1-2, 3-0, 2-1, 0-1, 1-1, 0-0, 1-1
Скопје, 3-2, 1-0, 1-0, 0-1, 1-0, 2-1, 0-1, 3-3, 0-0
Тетекс, 1-2, 1-0, 1-0, 1-1, 1-0, 4-0, 1-1, 1-3, 0-0
Извор:
3.2 Коло 19–27
Дома-гости, ВЛА, ГОС, ЕГЛ, ЉУБ, КОЖ, МАК, ПЕЛ, ПОБ, СКО, ТЕТ
Влазрими 77, 0-2, 1-0, 1-1, 1-0, 1-0
Гостивар, 2-1, 3-2, 1-2, 4-1
Еуромилк Горно Лисиче, 1-1, 1-0, 2-0, 1-2
Љубанци 1974, 4-0, 2-0, 0-1, 0-0, 0-1
Кожуф Гевгелија, 0-1, 1-3, 0-2, 1-1
Македонија Ѓорче Петров 1932, 1-0, 1-0, 1-0, 0-0, 1-3
Пелистер, 3-2, 3-1, 1-4, 1-0
Победа, 2-0, 3-0, 1-0, 1-0
Скопје, 2-0, 1-1, 0-0, 1-1, 1-0
Тетекс, 0-0, 1-0, 1-2, 2-3, 2-1
Извор:
4 Бараж за унапредување
5.1 Втор натпревар
''Вкупен резултат Пелистер - Хоризонт Турново 3:1''
5 Бараж за опстанок
Првата рунда вклучила шест екипи (осмо пласираната од Втората лига и петте победници од Третата лига) кои биле подредени во три двојки, кои играле два натпревари на неутрален терен. Победниците напредувале во Втората лига за следната сезона.
5.1 Втор натпревар
''Вкупен резултат Љубанци 1974 - Новаци 2005 3:3. Љубанци 1974 бил подобар во пенал рулетот''''Вкупен резултат Академија Пандев - Гоблен Јуниор 5:2''''Вкупен резултат Вардар Неготино - Вардари 5:0''
6 Најдобри стрелци
#, Играч, Екипа, Голови
1, Кристијан Стојкоски, Македонија Ѓорче Петров 1932, 14
2, Благоја Гешоски, Победа, 12
3, Дарко Штерјов, Кожуф Гевгелија, 9
4, Бенјамин Демир, Тетекс, 8
5, Дарио Десниќ, Скопје, 7
Бобан Јанчевски, Македонија Ѓорче Петров 1932
7, Јованче Дунимаглоски, Победа, 6
Благојче Главевски, Пелистер
Ален Јашароски, Еуромилк Горно Лисиче
Бобан Мариќ, Гостивар
Никола Шаркоски, Победа
Иве Трифуновски, Пелистер
Извор:
7 Поврзано
* Фудбалски куп на Македонија 2015/2016
* Прва фудбалска лига на Македонија 2015/2016
* Трета фудбалска лига на Македонија 2015/2016
Матеј I Цариградски

Матеј I Цариградски — Вселенски патријарх од 1397 до 1405 година.
Монах и штитеник на Нил, тој бил епископ Кизички во 1387 година, за време на претходнит патријарх. Со поддршката на царот Мануил II, станал патријарх во 1397 година, но набрзо наишол на отпор од митрополитот Анкирски Макариј и Матеј Кизички, кои конечно успеале да го расчинат на патријахалниот синод во 1405 година.
Хром (населба)

Хром — високоурбанизирана населба во Општина Ѓорче Петров. Таа се граничи со населбата Ѓорче Петров на запад, на север со Влае, и на југ со Карпош IV. Во населбата живеат околу 500 до 600 домаќинства.
1 Географија
Низ населбата тече реката Вардар.
2 Густина
Населбата е густо населена поради урбанизацијата.
Веселеил Академијата за уметност и дизајн

Веселеил Академијата за уметност и дизајн е Националната академија за уметност и дизајн на Израел. Таа се наоѓа во Скопуска Гора, со некои други мали кампуси во Ерусалим и Тел Авив.
Опсада на Александрија (641)

Главното средоземно пристаниште Александрија, главниот град на провинцијата Египет, била засекогаш одземена од Источното Римско Царство или Византија од страна на силите на Праведниот Калифат во средината на 7 век. Ова го означило крајот на византиската поморска моќ и финансиска доминација на источното Средоземје, а со тоа донесе одлучувачка геополитички промена.
1 Опсада
По уништувањето на византиските сили во Хелиополис, градот Александрија бил оставен практично без одбрана и се смета дека само мал дел од провинциските сили останале во самиот град. Градот во муслимански раце паднал на 8 ноември 641 година.
Влијанието на таков голем настан бил почувствуван во целото Средоземје. Намалувањето на годишните пратки на жито од Египет и нанела решавачки удар на византиската економија. Освен тоа, Византија изгубила и големи финансиски средства од даноците на трговците кои патувале од Дамаск кон Александрија.
2 Византиски противнапад
Во следниот период имало неколку обиди на Византија да ја врати Александрија. Иако никој од нив не бил успешен за определен временски период, византиските сили биле во можност да ја вратат на кратко контролата врз градот во 645 година. Арапските хроничари напишале дека кон Александрија се упатиле голема флота и армија, на чело со Мануел. По влезот во градот, кое било без поголем отпор, византиската армија имала можност да го задржи градот. Муслиманите со сила од околу 15,000 војници започнале напад, но византиските сили започнале борба на отворено поле, по кое повторно биле поразени.
Јосиф II Цариградски

Јосиф II Цариградски (1360–1439) — Вселенски патријарх од 1416 до 1439 година.
Роден како син на Иван Шишман и неговата сопруга Сара во 1360 година, малку се знае за неговата младост пред да стане монах на Света Гора. Тој станал митрополит Ефески во 1393 година, пред да биде избран за Цариградски патријарх на 21 мај 1416 година. Заедно со царот Јован VIII, и 23 митрополити и безбројни учители и теолози, тој земал учество на Фирентинскиот собор. Додека бил во Фиренца, тој бил сместен во дворецот „Ферантини“. Тој е прикажан на фреските на Беноцо Гоцоли во капелата на Мудреците во Палацо Медичи Рикарди, што го одбележува влезот на византискитте достојници во градот.
Јосиф II бил доста стар и болен и починал по два месеци на 10 јуби 1439 година. Неговата смрт предизвикала голема тага кај сите присутни на соборот, бидејќи тој бил силен поддржувач на унијата меѓу црквите. Неговиот гроб е зачуван во доминиканската манастирска црква Санта Марија Новела во Фиренца, со детален портрет-фреска во полувизантиски стил. За негов наследник бил избран Митрофан II, кој бил назначен од царот Јован VIII поради неговите проунионистички ставови.
Калист II Цариградски

Калист II Цариградски — Вселенски патријарх исихистички монах и духовен писател кој бил патријарх во 1397 година. Бил патријарх за време на владеењето на царот Мануил II, и за време на своето кратко патријархување Цариград бил под опсада од отоманскиот султан Бајазит I.
Тој бил монах од Ксантопулскиот манастир. Заедно со уште еден монах, Игнатиј Ксантопулски, Калист II го компонирал делото ''Век'', тракт од 100 делови за аскетските практикувања од страна на исахистичките монаси, во трактот била вметното и збирката ''Добротољубие'', дело на Никодим Светогорец и имал големо влијание во павославната духовност. Поголемиот број на патријарси во век биле исихеистички монаси. Во православната црква,тој се слави на 22 ноември.