procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Ситарија

Ситарија (|Σιταριά) — село во Република Грција, општина Пајонија во област Централна Македонија. Населението брои 82 жители (2021).
1 Географија
Селото се наоѓа на околу 4 километри источно од градот Ругуновец (Поликастро) во Солунско Поле.
2 Историја
Селото е основано во 1930-те години заедно со Нова Кавала од доселеници од Кавала, ослободено со пресушување на Аматовското Езеро. До 1940 година го носи името Неја Кавала 62.
Хотел Бристол

Хотел „Бристол“ - хотел во центарот на Скопје.
1 Историја
Хотелот „Бристол“ бил изграден во 1920-тите, а свечено бил пуштен во употреба на 24 април 1924 година. Негови инвеститори и први сопственици биле браќата Ташко и Ристо Караџа, кои се занимавале со трговија на големо.
Хотелот „Бристол“ бил затворен на 9 ноември 2012 година.
Калуѓерица (Леринско)

Калуѓерица (|Καλογερίτσα, ''Калогерица'') – раселено село во Егејска Македонија, Република Грција, во општината Лерин, во областа Западна Македонија. Според пописот од 2001 година селото броело 5 жители, а според оној од 2011 година нема повеќе жители.
1 Географија
Селото се наоѓа на 6 километри југозападно од општинскиот центар Лерин, во источниот дел на Нередска Планина.
2 Историја
Селото се споменува уште во XV век во османските документи како хас со 23 семејства на Мустафа-бег, син на Тургут-бег. Името му доаѓа од разрушениот манастир во неговата близина
Во периодот 1913-1928 година населението достигнало 130 жители. Поголемиот дел од жителите се антигрчки расположение според државната безбедност. Граѓанската војна не повлијаела на демографскиот развој.
2.1 Пописи
Движењето на населението според спроведените пописи е следно:
* 1920 - 114 жители
* 1961 - 131 жител
* 1971 - 41 жител
*1981 – 63 жители
*1991 – 15 жители
Нова Кавала

Нова Кавала (|Νέα Καβάλα, ''Неја Кавала'') — село во Кукушко, Егејска Македонија, денес во општината Пајонија на Кукушкиот округ во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 1.127 жители (2021).
1 Географија
Селото се наоѓа во Солунското Поле, околу 4 км источно од градот Ругуновец.
2 Историја
Селото е основано во 1930-те години со пресушувањето на Арџанското Езеро, на место кое дотогаш било под вода. Во новосоздаденото село се населиле луѓе од Кавала, кои биле Грци доселени од Мала Азија и времено сместени во тој град. Во прво време државата им изградила седумдесет живеалишта, и ја нарекло населбата ''Евдоминада'' — име кое го означува овој број. Подоцна е преименувана по градот од којшто дошле.
Нова Кавала за првпат се спомнува во пописот од 1940 г. кога е заведена со 361 жител, но оттогаш населението е во опаѓање.
3 Стопанство
Земјиштето е мошне плодно. Се одгледуваат памук, пченица, пченка, бостан и други земјоделски производи. Развиено е и краварството.
4 Поврзано
* Солунско Поле
АФАС Стадион

АФАС Стадион, порано наречен '' 'ДСБ Стадион' '' е стадионот во Алкмар, Холандија. Се користи за фудбалски натпревари и е дом на фудбалскиот клуб АЗ. Стадионот е во состојба да прими 17.023 гледачи и официјално е отворен на 4 август 2006 година со пријателскиот натпревар против Арсенал. АЗ го загубија натпреварот со 3-0, со головите на Џилберто Силва кој воедно и го постигна првиот гол на стадионот. Првиот натпревар во холандското фудбалско првенство беше победата против НАЦ Бреда со резултат од неверојатни 8-1 на домашната екипа, а најистакнат поединец на натпреварот бил германскиот репрезентативец Симон Чиомер постигнувајќи хет-трик.
АФАС стадионот го замени поранешниот стадион на клубот, Александар Хут. Главната трибина е наречена Викторие трина, на кој седат фанатичните приврзаници кои се викаат Ван дер Бен трибина (Бен-Страна), а другата трибина позади другиот гол се нарекува Вестзајде, а трибината спроти главната трибина се нарекува Молинар по браќата Цес и Клас Моленар, основачите на АЗ Алкмар. Официјалното име е АФАС Стадионот, некои поддржувачи го нарекуваат Викторие Стадион, име кое алудира на опсадата на Алкмар за време на шпанската опсада на Алкмар во текот на осумдесетгодишната војна .
Со цел дополнително да се зголеми буџетот на клубот на одборот на АЗ одлучи да се прошири сместивоста на новиот стадион на најмалку 30.000 седишта. Проширувањето ќе се реализира за изградба на 2-ро ниво на три од четирите трибините. Главната трибина ќе ги има сите технички детали, ВИП и спонзорки места, но медиумските објекти ќе останат на старото место. Планирано било да се започне со изградбата во 3-тата четвртина на 2010 година со цел стадионот да биде овластен во времето за сезоната 2011-2012 година. Но, до 2015 година, ниту една од планираните изградби не се случија.
Нарден

Нарден — град и поранешна општина во регионот Гои во покраината Северна Холандија во Холандија. Таа е дел од новата општина Гоисе Мерен од 2016 година.
1 Историја
Нарден ги доби градските права во 1300 година и во тоа време бил единствениот град во Хет Гои регионот со овие права, а подоцна се развил во утврден гарнизон град со текстилна индустрија.
Нарден е пример на ѕвезда тврдина, заедно збогатен со ѕидови и ровови. Рововите и ѕидовите биле вратени, односно реставрирани .
Јан Амос Коменски бил погребан во градот,а неговиот мавзолеј може да се посети.
И покрај претходно неговото значење, населението во Нарден било надминато од страна на Хилверсум во 18 век, а денес тоа е помала и од неговиот сосед Бусум.
Карактеристична форма на градот е тоа што претставувал собирна точка за сојузнички бомбардери, кои се вратиле во Англија по рациите во Германија.
Нарден беше посебна општина до 2015 година. На 1 јануари 2016 година, општина Нарден се спои со Mуиден и Бусум за да се формира нова општина Гоисе Мерен.
2 Географија
Градот Нарден се наоѓа во општина Гоисе Мерен во западниот дел на Холандија. Таа се наоѓа во Гои регионот во југоисточниот дел на покраината Северна Холандија.
3 Стопанство
Компанијата Сторк Б.В [Stork B.V.] ја има главната канцеларија во Нарден.
4 Атракции
Нарден е дом на Музејот на Холандската тврдина (Nederlands Vestingmuseum). Исто така Нарден е домаќин на фотографскиот натпревар Нарден- Фото-фестивал, на Велики петок, во изведба на Бах Св. Матеј Страст во локалната црква, која е наречена Големата Црква или Vitus црквата.
Големата Црква (Grote Kerk) се наоѓа на Маркстрат и датира од 15 век. Пред протестантската реформација беше именуван за Свети Вит. Таа е една од најстарите цркви во Холандија, и ја имаше среќата да ја преживее шпанската инвазија на 1572 година, а потоа и палењето на градот. Црквата има многубројни дрвени сводови кои се насликани со сцени од Аватарот и Новиот завет. Тие биле скриени многу години и беа откриени во последната реставрација. Црквата е место за голем број на културни активности, како орган музика и двогодишниот Нарден Фото фестивал.
5 Сообраќај
Најблиската станица е Нарден-Бусум железничката станица, која ги опслужува граѓните на линии со Алмере, Амерсфорт, Амстердам и Утрехт.
6 Познати лилности
* Нордин Амбрат (роден 1987), фудбалер
* Вилен Арнодеус (1894–1943), артист и автор
* Том Коронел (роден 1972 година), возач на трки
7 Галерија
Верт (Холандија)

Верт (|Weert; |Wieërt) — општина и град во југоисточна Холандија во покраината Лимбург. Верт имаше население во година. . Се наоѓа на средина на железничката линија Ајндховен - Мастрихт и е, исто така, од другата страна на Јужен-Вилемсварт каналот.
1 Населени места
* Алстверттерхеиде
* Босхофен
* Леукен
* Лаар
* Стрампроу
* Свартбрук
* Тунгелрој
* Грунвуд
* Бист
* Моленакер
* Ларвелд
* Мусел
* Верт
2 Градот Верт
Верт ги добил градските права на Холандија во 1414 година.
3 Демографија
Според податоцаите од 2014 година, во Верт живееле 48,825 жители.
3.1 Јазици
* Холандски јазик во Верт најчесто се збори на карактеристиен лимбуршки акцент дијалект, односно акцент, кои не треба да се меша со лимбуршкиот јазик.
* Лимбургски е преклопување термини на тонски дијалекти во Белгија и Холандија во провинцијата Лимбург. Дијалектот Верт е само еден од многуте варијанти на лимбуршки.
4 Сообраќај
Железничка станица Верт:
5 Познати личности
* Франс Векерс (роден 1967 година), Холандски политичар
* Јан Дибетц (роден 1941), артист
* Лукас Хусген (роден 1960 година), писател
* Сјенг Схален (роден 1976 година), тенисер
* Елбекау Бочимба Bouchiba (роден 1978 година), фудбалер
6 Соработка со градови
Верт е збратимен со следните градови:
* Сен - Труден, Белгија
Dance Alone

Dance Alone (македонски: Ќе танцувам сама) — песна на македонската пејачка Јана Бурческа. Песната била интерно избрана да ја претставува Македонија на Евровизија 2017. Музиката и текстот се дело на Јоаким Персон, Алекс Омар, Флоренс А. и Боби-Леон Миланов, кои творат заеднички под името ''Симфоникс Интернешнл''.
1 Историја на издавање
Регион, Датум, Формат, Издавач
Светски рамки, 10 март 2017, Музички спот
10 април 2017, Дигитално симнување, Universal Music
Бела Ахмадулина

Бела Ахмадулина (руски Бе́лла (Изабе́лла) Аха́товна Ахмаду́лина, татарски: Bella Äxät qızı Äxmädullina) ( – ) — руска писателка и преведувач.
1 Животопис
Бела Ахмадулина е родена на 10 април 1937 година во Москва. По потекло од татков страна била Татарка, додека мајка ѝ по потекло била Италијанка. Татко ѝ бил заменик министер, додека мајка ѝ работела како руско-италијанска преведувачка. Почнала да пишува поезија во текот на училишните денови. Првата песна ја напишала на петнаесет години. Нејзините стихови се објавени во весникот „Октомври“ во 1955 година. Песните ѝ биле детски и нежни. Нејзината работливост го привлекла вниманието на рускиот писател Евгениј Евтушенко кој бил изненаден од необичните рими и стилот на песните.
Станица Баница

Станица Баница (|Σταθμός Βεύης , ''Статмос Вевис'') — село во Леринско, Егејска Македонија, денес во општината Лерин на Леринскиот округ, Грција. Населението брои 118 жители (2001).
1 Географија
Населбата се наоѓа на 3 километри северозападно од селото Баница (Веви) и на 3 километри југоисточно од селото Росен (Ситарија) во јужниот дел на Леринското Поле.
2 Историја
Селото е основано во 1920-те години од Грци бегалци од Турција. Во 1928 година Станица Баница е чисто бегалска населба со 39 бегалски семејства и 155 жители вкупно.* 1928 - 151 жител
* 1940 - 203 жители
* 1951 - 198 жители
* 1961 - 134 жители
* 1971 - 110 жители
* 1981 - ? жители
* 1991 - ? жители
* 2001 - 118 жители
Тројна неволја (филм од 1918)

Тројна неволја (англиски: ''Triple trouble'') - американски филм од 1918 година, во режија на Чарли Чаплин и Лео Вајт (''Leo White''), кои се автори и на сценариото. Главните улоги ги толкуваат: Чарли Чаплин, Една Пурвианс (''Edna Purviance''), Били Амстронг (''Billy Armstrong''), Алберт Остин (''Albert Austin'') итн.
1 Содржина
Во домот на полковникот Нат доаѓа нов чистач (го игра Чаплин), кој веднаш прави метеж во куќата. Полковникот има пронајдено нов експлозив со безжично активирање. Еден странски агент сака да дојде до тајната формула за експлозивот, но полковникот го исфрла надвор. По завршувањето на работниот ден, чистачот оди во едно преноќиште за сиромашни луѓе, каде преспива во друштво со пијаници и криминалци. Странскиот агент ангажира еден криминалец за да дојде до експлозивот, а криминалецот го наговара чистачот да му се придружи и двајцата упаѓаат во куќата на полковникот Нат. Меѓутоа, таму ги чека полицијата и тогаш настанува бркотница низ куќата при што се активира експлозивот и куќата се руши.
Марк Руте

Марк Руте (|Mark Rutte; Хаг, 14 февруари 1967) — холандски политичар од Народната партија за слобода и демократија (VVD). Од 14 октомври 2010 година е премиер на Холандија.
Ја вршел функцијата на државен секретар во Министарстото за труд и социјална политика од 22 јули 2002 година до 17 јуни 2004 година и државен секретар во Министарството за образование, култура и наука од 17 јуни 2004 година до 27 јуни 2006 година во првиот и вториот кабинет на премиерот Јан Петер Балкененде. Во јуни 2006 година године поднел оставка на местото на државен секретар и станал водач на својата партија во парламентот.
На парламентарните избори 2006 година бил кандидат (''lijsttrekker'') на својата партија за премиер. Кандидат бил и на изборите во 2010 година после што неговата партија станала најсилна партија во парламентот. Изабран бил за мандатор на 8 октомври 2010 година. Руте е првииот либерален премиер на Холандије уште од 1918 година. године. Владата на Марк Руте е малцинска со поддршка на Партијата за слобода на Херт Вилдерс. Ова партија обично не се класифицира како неонацистичка поради позитивните ставови за Израел, но останатите ставки на нејзините политики се блиски до таа идеологија. Вилдерс е познат по нетолерантните изјави дека го „мрзи исламот“, дека муслиманите кои сакаат да останат во Холандија мораат да се одречат од поголемиот дел од Куранот, или Мухамед во данашно време би бил уапсен како терориста. Јавно го изнел ставот дека Куранот би требало да се забрани како фашистичка книга како што е забранета Мајн кампф. Предложил акциза за носење на традиционалните муслимански марама во износ од 1500 евра годишно. Ја застапува идејата за забрана на имиграцијата во Холандија за муслиманите како и плаќање на оние кои се веќе населени во Холандија да оттаму одат. Во кампањата се служел со застрашувања дека доколку неговите ставови за исламот не бидат прифатени, Европа и Холандија најбрзо ќе станат „Еурабија и Холандабија“.
На последните избори што се одржаа на 14 март 2017 година Марк Руте победи со освојување на 33 пратеници во парламентот и со тоа истовремено ја победи и политиката на Херт Вилдерс, кој освои 19 пратеници од вкупните 150 мандати предвидени во холандскиот парламент. Во наредниот период, се предвидени преговори околу формирање на коалициона влада од страна на Марк Руте. Оваа победа на Марк Руте е многу важна бидејќи доаѓа во момент кога секојдневно расте популизмот во Европа.
Хрунло

Хрунло (|Groenlo) — град и општина во Оуст Хелре, сместена во на истокот на Холандија на самата граница со Германија во регионот на покраината Гелдерланд наречен Ахтеркук. Хрунло била една општина до 1 јануари 2005 година, кога се спои со Лихтенвурде.
Денес, Хрунло првенствено е познат по своето пиво пиварницата Хролш (буквално: "од Grol"), која била отворена уште од 1615 година, но била затворена во 2004 година, кога се преселила во Букело. Хролш произведува многу видови на пиво, вклучувајќи пива за секоја сезона и пива кои се извезуваат низ целиот свет.
1 Историја
Хрунло потекнува од почетокот на 7-от век. Името Хрунло се однесува на зелените дрва кои се постават во соседството ( '' Грун "" значи "зелена" ',' ло '' значи "шума"), па оттука стариот штит на Хрунло, е зеленото дрво. На 2 декември 1277 година, Хрунло ги добил градските права од Реинауд I од Зутфен (Zutphen). Имало шест советници, од кои четири биле членовите на општинскиот совет и двајца градоначалници. Судската архива на Хрунло е многу некомплетна.
Од 1406 година, Хрунло е дел од епископијата Минстер. Градот бил важен трговски центар по должината на Германија и Холандија како трговски пат, што резултирал со богат спектар на еснаф .Тој станал силно упориште во текот на 16 и 17-от век. Упориштето било постојано под опсада во осумдесетгодишната војна . Градот сè уште има воени упоришта во облик на Грахт (канал) и (остатоци од) бедеми и во денешно време.
Во 1597 година градот бил под опсада на Морис Насау. Во 1606 година градот бил под опсада на шпански војници предводени од Амбросио Спинола. Во 1627 година Хрунло бил под опсада од страна на Фредерик Хендрик, и е еден од најважните историски настани на градот. Овој историски настан има уште ефекти во денешна форма на имињата на улиците како и имињата на претпријатија во градот. Два ресторани во нејзиниот историски центар се соодветно наречен Фредерик Хендрик и "Het Belegh van Grol" (опсадата на Грол). Денес во градот по повод споменот од осумдесетгодишната војната се реконструирани со редовно цртање доста голем број луѓе. Како дел од поширокиот туристички атракциски план, некои од старите бедеми на Хрунло биле под реставрација во 2007 година, предизвикувајќи контроверзии. Туризмот е од голема важност за Хрунло, со повеќе од 3500 туристи на локално ниво во дадено време.
Поголемиот дел од месното население припаѓа на католичката вероисповед, со исклучок на Лихтвурде, кој е протестантски регион.
2 Галерија
Корина

Корина (|Κοριννα|Korinna) била поетеса од Танагра во Беотија. Иако античките сведоштва укажуваат дека била современичка на Пиндар, денешните научници сметаат дека Корина живеела во хеленистичкиот период.
1 Животопис
Корина била ќерка на Ахелоодора и Прократиј, ученичка на Миртида. Живеела во 5 век п.н.е.
По 1906 година за неа се знае повеќе, затоа што во таа година во Берлин е пристигнат еден папирус од Хермуполис кој значајно го проширува нејзиното знаење за поезијата. Како Миртида, и таа на сличен лирски начин го обработувала епско-митолошкиот материјал за беотските јунаци. Предметот на нејзината лириска епика биле: седумтемина против Теба, ќерките на Миниј, штитот на Атена, ловецот Орион и неговите ќерки, Едип кој ја убива лисицата, пејачкиот натпревар меѓу Хеликон и Китерон, и други.
И за Корина се зборувало дека се натпреварувала со Пиндар, но таа го победила. Павсаниј кажува дека го видел нејзиниот гроб на најугледното место во Танагра и статуа која ја прикажува Корина како себе се обвиткува со трака заради победата над Пиндар, и додава: „дека таа победила поради својот дијалект, затоа што не пеела во дорски дијалект, како Пиндар, туку во оној кој Еолјаните можеле да го разберат, а и заради тоа што била најубава меѓу тие жени, ако смее да се суди по портретот“. Плутарх за нејзе ја забележал оваа анегдота. Пиндар, кој во младоста се служел со повеќе смели изрази, таа паметно го советувала да не обрнува внимание само на зборовите, туку и на мотивот и содржината. Пиндар го послушал нејзиниот совет и ја испеал песната онака како што е потребно. Кога ѝ ја прочитал на Корина песната, таа му рекла со насмевка дека „треба да се сее со рака, а не со цела вреќа“ (De glor. Athen).
Антипатар од Тесалоник, еден од најплодниот песник во филиповиот венец епиграма, многу ја ценел нејзината поезија: тој составил коло од 9 песнички, и 9 земјиски Муза и во тоа коло според Праксил од Сикион, Анит од Тегеа, Сапф од Митилен, Ерин од островот Тела, Телесил од Арг, Носид од Локра во Доњ Италија, Мир од Бизант, споменатите Миртиде од Антедон, се наоѓа и Корина.
Ако Корина со своето лирско творештво не ја поминувала кантонската ограниченост на домашниот мит, таа сепак, како десетто лице влегла во александрискиот канон на деветте лирски поети, меѓу кои се наоѓаат шестмина хорски лиричари: Алкман, Стесихор, Ибик, Симонид, Бакхилид, Пиндар, и три монодичари: Алкеј, Сафo и Анакреонт.
Циси

Циси (кинески 慈禧太后; англиски Empress Dowager Cixi, — Пекинг, ) била кинеска царица чие владеење го одбежало пропаѓањето на Кина, поради што се смета за последниот кинески монарх.
За нејзиното потекло постојат различни теории, но во 1851 година како дете на манџурискиот службеник Хуејџенг дошла во Забранетиот град и станала една од службените љубовници на царот Сјанфенг. Во 1861 година извршила дворски пуч по што станала владетелка на Кина. За време на нејзиното владеење Кина била поразена од војната со Јапонија 1894-1895 година, го изгубила номиналниот суверинитет над Корејот и била присилена на понижувачки говори. Циси била конзервативна и до последниот момент се опирала на реформаторите кои сакале Кина да ја направат способна да им се спротивстави на западните притисоци. Три години после нејзината смрт Кина станала република.
Опаја

Опаја или Опаа (|Οπάγια, ''Опаја'') — поранешно преспанско село во Егејска Македонија, Република Грција, во општината Преспа, во областа Западна Македонија. Селото се распаднало уште пред Балканските војни заради надојдените води.
1 Географија и местоположба
Дреново е сместено на североисточниот брег на Малото Преспанско Езеро, меѓу селата Штрково, Медово и Рудари. Селото се наоѓа на надморска висина од 993 м. Атарот на селото влегува во составот на општината Штрково.
1.1 Топоними
Ова е список на позначајните топоними во Опаја и околината:
Бакојца, Градината, Келепурица, Короите, Корубина, Матица, Маторица, Орман, Патреа Чезма, Перово, Ракидје, Реката, Свети Никола, Сињак, Слого.
2 Историја
Селото се раселило пред Балканските војни заради надојдените води. Неговите жители се преселиле во соседните села Штрково и Рудари.
3 Демографија
На почетокот на XX век според К’нчов селото броело 60 жители, а имало 15 македонски куќи.
На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. ''Опаа'' се води како чисто македонско село во Битолската каза на Битолскиот санџак со 14 куќи.
Какара

Какара (|Μεσοκώμη, Месокоми) — село во Општина Довишта во Серскиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 12 километри југоисточно од градот Сер и на 17 километри јужно од Довишта, на надморска височина од 14 метри.
2 Историја
2.1 Отоманско Царство
Селото во текот на XIX век се наоѓало во Серската каза во составот на Отоманското Царство.
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година била евидентиранa како напуштена населба, додека на пописот од 1920 година во селото биле евидентирани 205 жители.
Според Лозанскиот договор потпишан помеѓу Турција и Грција, во селото било населено грчко население од Турција.
Во 1930 година, селото било преименувано во Месокоми.
3 Демографија
Во 1928 година селото броело 205 жители, додека во 1940 година селото броело 232 жители. Селото според пописот од 1951 година броело 271 жител, на пописот од 1961 година во селото живееле 315 жители, во 1971 година имало 216 жители, во 1981 година имало 247 жители, додека во 1991 година имало 185 жители. Денеска, населението на селото е 108 жители според пописот од 2001 година.
4 Знаменитости
* Црква „Св. Ѓорѓи“ од 1924 - 1925 г.
* Црква „Св. Петка“
Жужел

Жужел (|Ζούζουλη, ''Зузули'') — село во Костурско, Егејска Македонија, денес во општината Нестрам на Костурскиот округ во Западна Македонија, Грција. Населението брои 40 жители (2021).
1 Географија
Жужел се наоѓа на Жужелска Река, високо во североисточните падини на планината Смолика (Смоликас). Жужел е најјужното село на општина Нестрам и географски припаѓа на Епир, а не на Македонија. Близу до селото се наоѓа Жужелскиот мост.
2 Историја
2.1 Во Османлиското Царство
Според името, во XVIII век селото најверојатно е населено со Македонци, но е напуштено во конфликтните години по времето на управувањето на Али паша Јанински и е населено со Грци од Епир. Кон крајот на XIX век Жужел е село во Борботската нахија во Костурската каза. Според статистиката на Васил К’нчов („Македония. Етнография и статистика“) во 1900 година Жужел има 120 жители Грци.
На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. Жужел се води како чисто македонско село во Костурската каза на Горичкиот санџак со 25 куќи.
Според податоци на секретарот на Бугарската егзархија Димитар Мишев („Lа Mаcédoinе еt sа Populаtion Chrétiеnnе“) во 1905 година во Жужел има 125 Грци и во селото работат грчкото основно и гимназиско училиште.
Грчка статистика од 1905 година го покажува Жужел како село со 189 жители Грци.
2.2 Во Грција
За време на Балканската војна селото е окупирано од грчки војници и по Втора балканската војна во 1913 година влегува во Грција. За време на граѓанската војна страда силно и е напуштено од жителите. По војната е повторно населено. Во 60-те години многу од жителите на Жужел се населиле во костурското село Мањак. Од 1997 година Висанско е дел од општина Аренес (Κοινότητα Αρρένων), која од 1 јануари 2011 година според закон Каликратис е споена со општина Нестрам.
2.3 Пописи
* 1913 - 305 жители
* 1920 - 268 жители
* 1928 - 351 жител
* 1940 - 423 жители
* 1951 - 399 жители
* 1961 - 437 жители
* 1971 - 31 жител
* 1981 - 15 жители
* 1991 - 234 жители
Шаовци

Шаовци (|Σιάκι, ''Сјаки'') — раселено село во Егејска Македонија, Република Грција, во општината Преспа, во областа Западна Македонија. Со Грчката граѓанска војна селото се распаднало.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓало во областа Голема Преспа, во подножјето на Бела Вода и Елата, разграноци на Баба). Близу остатоците од него течат Стара Река и Горна Река.
2 Демографија
На почетокот на XX век според К’нчов селото броело 125 жители, а Милоевиќ наведува 15 албански куќи. Во пописите од 1913 и 1920 година било регистрирано како дел од селото Герман. Во 1924 година Албанците се иселиле во Албанија. По нивното иселување во селото се населиле грчки семејства од Понд. Во Граѓанската војна селото се распаднало, а по војната жителите се преселиле во селото Герман кое било напуштено од многубројни македонски семејства. Движењето на населениото по години е следното:
*1913 - дел од селото Герман
*1920 - дел од селото Герман
*1928 - 44 жители
Мери Дајер

Мери Барет Дајер (англ. Mary Dyer; 1611 — 1660) била англиски квакер. Обесена е во Бостон, Масачусетс, затоа што била против прогонувањето на квакерите од колонијата Масачусетс. ЗА себеси мислела дека била последната жртва на религиозното бркање во Северна Америка.
Мери Дајер ја сретнала Ен Хачинсон 1637, која го проповедала Господ дека се обраќа на верникот, а не преку свештенство. Дајер се придружила на Ен Хачинсон и станала активна во „Антимониски ерес“, каде што работеле на организација на групи жени и мажи кои би ја проучувале Библијата на други начини во однос на теократскиот закон на колонијата Масачусетс Беј.
1638 година, Мери Дајер и нејзиниот сопруг, Вилијам Дајер, биле избркани од колонијата заедно со Ен Хачинсон. По советот на Роџер Вилијамс, групата на која припаѓале Дајер и Хачинсон се преселиле во Портсмут во колонијата Род Ајленд.
Мери Дајер со сопругот се вратила во Англија , заедно со Роџер Вилијамс и Џон Кларк, каде што Мери се приклучила на Квакерите затоа што го слушнала проповедот на Џорџ Фокс, и приметила дека проповедот се сложува со идеите коишто таа и Ен Хачинсон имале повеќе години пред тоа. Станала Квакер по сопствен избор.
Семејството Дајер се вратиле во Род Ајленд 1657 година. Наредната година, таа отпатувала во Бостон за да протестира против новиот закон кој ги прогониувал Квакерите, каде што била уапсена и исфрлена од колонијата. (Нејзиниот сопруг, кој не станал Квакер, не бил уапсен).
Мери Дајер продолжила да патува во Нова Англија и да го пропведа квакерството, и повторно во 1658 година била уапсена во Њу Хејвн, Конектикат. Затоа што е пуштена на слобода, се враќа во Масачусетс за да посети двајца англиски квакери кои исто така биле уапсени. И повторно е уапсена и овој пат трајно и е забрането враќањето во колонијата. По третпат отпатувала во Масачусетс, со група квакети за да протестира против законот. Уапсена е и е осудена на смрт. По краткото судење, другите двајца квакери се обесени, но бидејќи нејзиниот сопруг бил пријател со гувернерот Џон Винтроб, успеал да и овозможи амнестија во последен момент, против нејзината желба, затоа што одбила да се покае и да се откање од квакерската вера.
Била приморана да се врати на Род Ајленд. Патувала на Лонг Ајленд, Њујорк за да проповеда, но нејзината совест ја водела да се врати во Масачусетс во 1660 година, и повторно да протестира против антиквакерскиот закон. Наспроти молбите на мажот ѝ и семејството, повторно одбила да се покае и повторно е осудена на смрт, 31 мај. Наредниот ден, Мери Дајер е обесена во Бостон затоа што била квакер во Масачусетс.
Нејзините последни зборови биле: ''„Не, јас сум дојдена да ве зачувам од крвопролевање, сакајќи да го поништам неправедниот и неразумен закон против невините Божји слуги. Не, човеку, јас не се одрекувам.“''
Нејзината статуа се наоѓа пред зградата на Државната управа Масачусетс во Бостон.
Фиброаденом

Фиброаденом - доброќуден тумор на дојките, кој ги погаѓа жените за време на репродуктивниот период.
1 Опис
Фиброаденомот претставува неопластичен раст, составен од фиброзно и жлездено ткиво, а води потекло од специјализираната интралобуларна строма. Се јавува како дискретен, обично осамен и подвижен нодулус, со пречник од 1 до 10 сантиметри. Поретко се среќаваат и повеќекратни тумори коишто ретко надминуваат обем од 10 сантиметри (гигантски фиброаденом). Без оглед на големината, тие се инкапсулирани, така што тешко може да продрат во околното ткиво, а дејствуваат така што само вршат притисок врз околното ткиво, но не ја оштетуваат неговата структура. Фиброаденомот вообичаено не метастазира и само мал процент од овие тумори се претвораат во злоќудни. Ризикот од појава на карцином на дојката се зголемува во случај на сложен фиброаденом што содржи абнормални цисти или густо, непроѕирно ткиво (калцификација).
Фиброаденомот настанува поради долготрајно зголемување на нивото на естроген, што води до пролиферација без да се инволвира во ткивото на дојките. Обемот на овој тумор се зголемува во периодот на менструалниот циклус и за време на бременоста, а откако ќе настапи менопаузата, тој се намалува или исчезнува.
2 Дијагноза
Фиброаденомот може да се открие со самонабљудување, зашто тој се чувствува како цврста грутка којашто вообичаено не предизвикува болка. Точната дијагноза се поставува со мамографија или со ултразвук на дојките. При мамографијата, фиброаденомот се отсликува како маса со мазни, заоблени рабови, различни од околното ткиво на дојката. Со помош на ултразвук се утврдува дали грутката е цврста или полна со течност. Понатаму, може да се направи биопсија, т.е. да се земе примерок од ткивото кој се анализира лабораториски.
3 Третман
Најчесто, фиброаденомот не бара лекување, но кај некои жени се презема превентивен хируршки зафат. Во секој случај, важно е постојано да се следи грутката во дојките и да се прават редовни лекарски прегледи.
Дреново (Преспа)

Дреново (|Κρανιές, ''Краниес'', до 1926 ''Δρένοβο'', ''Дреново'') — раселено село во Егејска Македонија, Република Грција, во општината Преспа, во областа Западна Македонија. Со пописот од 1961 година селото е избришано од официјалната евиденција.
1 Географија и местоположба
Дреново е сместено на југоисточниот брег на Малото Преспанско Езеро, во непосредна близина на селото Л’нки. Селото се наоѓа на надморска висина од 880 м. На источната страна на селото се наоѓа планината Голина (дел од планината Врба).
1.1 Топонимија
Ова се позначајните топоними во атарот на Дреново:
Веља, Водици, Врба, Гамила, Главките, Голина, Гонецо, Горбец, Горна Лачица, Горна Липица, Гривите, Ѓуро Кошара, Докша, Долна Лачица, Долна Липица, Дреново, Дреновско, Изворо, Капеница, Козјак, Кокоша Нива, Лазоите, Љубражда, Мали Ор, Мало Езеро, Орејчината, Осоо, Присоо, Ресата, Рид, Свети Илија, Странгите, Стрежоо, Умарица, Филаќето, Школото.
2 Историја
2.1 Во Отоманското Царство
Во XIX век Дреново било македонско село во Битолската каза. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. селото имало 70 жители, сите Македонци.
На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. Дреново се води како чисто македонско село во Битолската каза на Битолскиот санџак со 30 куќи.
Целото село било под врховенството на Цариградската патријаршија. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Дреново живееле 104 Македонци.
2.2 Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. Дреново било пропоено кон Грција согласно Букурешкиот договор, кога броело 124 жители.
Боривое Милоевиќ („Јужна Македонија“) вели дека пред Балканските војни ''Дреново'' се состоело од 15 македонски христијански куќи.
Селото целосно настрадало во Грчката граѓанска војна при што 28 семејства со 152 души пребегнале во Република Македонија и останатите источноевропски земји, а на преостанатите 27 души не можеле да се вратат во селото бидејќи властите забраниле обнова на селото, па се населиле во соседното село Л’нки.
3 Население
Меѓу двете светски војни од селото 8 лица емигрирале во прекуокенските земји, 1 лице во Бугарија и 2 во Албанија. Движењето на населениото по години е следното:
*1913 - 124 жители
*1920 - 115 жители
*1928 - заведени под Л’нки
*1940 - 150 жители
Спиро Ампов

Спиро Ампов — македонски револуционер и член на Македонската револуционерна организација.
1 Животопис
Спиро Ампов е роден во Виница. По професија бил трговец. По зачленување во Организацијата, добил задача да организира канал за оружје и опрема од Виница до Ќустендил. Починал во 1897 година, како резултат на жестоките измачувања од турската власт, за време на Виничката афера на ТМОРО.
Врапчин

Врапчин (|Χειμάδιο, ''Химадио'', или ''Χειμάδιον'', ''Химадион'', до 1928 година ''Βράπτσιν'', ''Врапцин'' или ''Βράψιν'', ''Врапсин'') - раселено село во Егејска Македонија, Република Грција, во општината Суровичево, во областа Западна Македонија. Со пописите од 1981 и 1991 година жителите се вклучени во соседното село Сребрени.
1 Географија и местоположба
Врапчин е сместено на самиот западен брег на Врапчинско Езеро (Рудничко Езеро). Селото се наоѓа на надморска висина од 600 м. Всушност тоа било колибарска населба на селаните од Сребрени.
2 Историја
За време на Османлиското Царство во селото живеел турски семејства кои се иселиле за време на Првата балканска војна.
На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. Врапчин се води како мешано македонско-турско село во Леринската каза на Битолскиот санџак со 8 куќи.
Селото било напуштено во текот Грчката граѓанска војна.
3 Демографија
Милоевиќ наведува дека во селото живееле 8 турски семејства. Истите се разбегале за време на Првата балканска војна, а имотите ги откупиле Македонци од соседното Сребрени. Движењето на населениото по години е следното:
*1913 - 28 жители (заедно со соседното Инско)
*1920 - 47 жители
*1928 - 56 жители
*1940 - 15 жители
*1951 - не се спомнува како населба
*1961 - 23 жители
*1971 - 8 жители
*1981 - вклучени во Сребрени
Ново Котелци

Ново Котелци (|Νέα Κοτύλη, ''Неја Котили'') — село во Костурско, Егејска Македонија, денес во општината Нестрам во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 92 жители (2021).
1 Географија
Селото е сместено на падините од североисточната страна на планината Горуша, на околу четири километри североисточно од селото Котелци, кое настрадало за време на војната, југозападно од Костур и Нестрам.
2 Историја
Ново Котелци е нова населба изградена непосредно по граѓанската војна во Грција. Во населбата според пописот од 1961 година се евидентирани 542 жители. Меѓутоа, поради неповолните услови за живеење и потрагата по подобар живот, по шеесеттите години почнало постепеното преселување во поголемите градови и побогатите села, така што бројот на жителите во Ново Котелци веќе во 1971 година се намалил на 225.
3 Население
3.1 Пописи
* 1951 - 473 жители
* 1961 - 542 жители
* 1971 - 225 жители
* 1981 - 96 жители
* 1991 - 122 жители
Висанско

Висанско (|Πευκόφυτο, ''Певкофито'', до 1928. година ''Βύσαντσκο/ν'', ''Висанцко/н'') — село во Костурско, Егејска Македонија, денес во општината Нестрам на Костурскиот округ во Западна Македонија, Грција. Населението брои 42 жители (2021).
1 Географија
Југозападно од Костур и Нестрам, во јужните пазуви на планината Грамошта, на самата граница на Македонија со Епир, е расположено селото Висанско. Покрај селото тече Коничка Река (Сарандапорос).
2 Историја
Во постаро време селото претставувало чисто македонска населба, која била напуштена во воените години, а потоа била населена со Грци дојдени од Епир како сточари. Кон крајот на XIX век, Висанско е село во Борботската нахија во Костурската каза. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, Висанско имало 160 жители Грци.
На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. ''Висенско'' се води како чисто грчко село во Костурската каза на Горичкиот санџак со 30 куќи.
3 Демографија
Селото според пописот од 1913 година имало 174 жители, во 1920 година 176, во 1928 година 231, а во 1940 година 322 жители. Селото настрадало во граѓанската војна, а населението целосно било повлечено во 1947 година, а вратено во 1950 година. Во пописот од 1951 селото има 166 жители. Главно занимање на населението е шумарство, а споредни се сточарството и земјоделството.
Во табелата во продолжение е направен преглед на населението во сите пописни години:
Илија Ананиев

Илија Ананиев — македонски револуционер и член на Македонската револуционерна организација.
1 Биографија
Илија Ананиев е роден во Кратово. Се вклучил во редовите на Организацијата и бил избран за член на кратовскиот револуционерен комитет. Бил учител во Злетово, Кратово и кратовските села. Бил убиен од припадници на српската пропаганда во околината на Кратово.
Ѓорѓи Теодосиев

Ѓорѓи Поп Ѓоргиев Теодосиев (бугарски: Георги Теодосиев; Горна Орјаховица, Бугарија, 21 јануари 1894 - Русе, Бугарија, 9 јуни 1978) — бугарски правник, општественик, деец на Внатрешната Добруџанска Револуционерна Организација и херој за ослободувањето на Добруџа.
1 Животопис
Ѓорѓи Поп Ѓоргиев Теодосиев е роден на 21 јануари 1894 во Горна Орјаховица, Бугарија. Завршил во машката гимназија "Кнез Борис" во Русе по што се преселува во Софија каде што учи и завршува право во универзитетот. По дипломирањето на универзитетот се враќа во Русе каде што станува апелационен државен адвокат и општественик во 1930-те. Понатаму го формира друштвото "Добруџа" и станува претседател на истото. Во неколку наврати пишувал за проблемите на Добруџа под романска власт.
Понатаму го создава читалиштето "П. Р. Славејков" во Русе и Русенската уметничка галерија. Автор е на студијата за рано починатиот талентиран уметник Васил Стефанов-Чиле. Бил член на масонската група "Дунавска звезда" во Русе. Бил член и на Внатрешната Добруџанска Револуционерна Организација со што во 1943 г. поради заслуги кон татковината бил предложен за добивање на народна пензија. Следната година на 9 септември 1944 г. е уапсен и испратен во работниот камп "Росица" каде што останува до јануари 1946 г. Подоцна адвокатските права му се возобновени. Умира на 84 годишна возраст во Русе, Бугарија.
Пилори

Пилори (| Πυλωροί, ''Пилори'') — село во Гребенско, Егејска Македонија, денес Грција. Во 2011 година селото броело 69 жители.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 30 километри источно од градот Гребен на надморска височина од 780 м. На околу три километра на северозапад од него в минатото се наоѓало селото Колокитаки.
2 Историја
2.1 За време на Османлиското Царство
Кон крајот на XIX век Пилори е грчко христијанско село во нахијата Венци на Кожанската Каза на Османлиското Царство. Според грчкиот конзулат во Еласона од 1904 година во Пилори имало 140 Грци христијани.
Во селото има неколку храмови од ХІХ век, меѓу кои се истакнува централната селска црква „Успение на Пресвета Богородица“, изградена во 1881 година. На нејзиниот празник, 15 август (Голема Богородица), се одржува годишниот селски собор. Црквата „Свети Апостоли“ во Пилори е прогласена за заштитен историски споменик во 1987 година.
2.2 Во Грција
За време на Првата балканската војна во 1912 година во селото влегува грчка војска и за време на Втората балканска војна во 1913 година Пилори станува дел на Кралството Грција.
3 Демографија
Неговото население до 1913 веројатно го сочинувале Грци муслимани. К’нчов воопшто не го спомнува. Во пописот од 1913 година евидентирани се 95 жители, а во 1920 година 99 жители. По присилното иселува на Грците муслимани во 1923 година по сила на Лозанската конвенција, во селото биле доселени 50 бегалски семејства со 198 жители колку што броело селото на пописот во 1928 година.
4 Стопанство
Населението во селото произведува жито, тутун и други земјоделски производи, а делумно се занимава и со сточарство.
Лукаш Теодорчик

Лукаш Теодорчик (роден на 3 јуни 1991 г.) — полски професионален фудбалер, напаѓач на Удинезе.
1 Репрезентативна кариера
Во 2010 година, Теодорчик бил именуван во составот на Полска до 20 години. На својот прв натпревар за Полска во оваа возрасна категорија, тој постигнал два гола во победата од 3–2 во пријателски натпревар над Швајцарија.
На 6 јуни 2011 година, тој дебитирал за составот на Полска до 21 година, влегувајќи од клупата на пријателскиот натпревар против Грција. На првиот квалификациски натпревар во оваа возрасна категорија, тој постигнал два гола за Полска во гостинската победа од 3–0 над Албанија.
Теодорчик дебитирал за сениорскиот тим на Полска на 2 февруари 2013 година на пријателскиот натпревар против Романија и постигнал два гола и една асистенција во победата на полскиот тим од 4–1. Својот прв гол во полскиот дрес во официјален натпревар, Теодорчик го постигнал против Сан Марино во натпревар кој Полска го добила со 5–0.
1.1 Репрезентативни голови
#, Датум, Противник, Гол, Резултат, Натпреварување
1., 2 февруари 2013, 2–0, 4–1, Пријателски натпревар
2., 3–0
3., 26 март 2013, 4–0, 5–0, Квалификации за СП 2014
4., 14 ноември 2016, 1–1, 1–1, Пријателски натпревар
2 Успеси
2.1 Клупски
; Динамо Киев
*Премиер лига на Украина: 2014–15, 2015–16
*Куп на Украина: 2014–15
*Суперкуп на Украина: 2016
; Лех Познањ
*Екстракласа: 2014–15
ФК Ајакс

Активни тимови на ФК Ајакс
, , ,
Ердивисие, ПрваДивизија, Права класа, ЖениЕрдивисие
ФК Ајакс — холандски професионален фудбалски клуб од Амстердам. Основан е на 18 март 1900 година. Претставува најтрофеен клуб од Холандија. Купот на шампионитe го освојувале 4 пати, а по еднаш биле победници во Купот на победниците на куповите и Купот на УЕФА. Рангиран е како шести на листата ФИФА најдобри клубови во 20-от век. Клубот својте натпревари ги игра на познатата Амстердам арена, која се наоѓа во населбата Бајмар.
1 Трофеи
Ајакс важи за еден од најтрофејните клубови во Европа, со освоени 32 домашни првенства и 4 тутули во Лигата на шамипоните. Три од четирите титули во лигата на шампионите ги освои во почетокот на седумдесеттите години под водство на тренерот Рунис Михелс и легендарниот капитен Јохан Кројф, кој во 1973 година ја засили Барселона.
1.1 Меѓународни
* Куп на европски шампиони / Лига шампиона
** Освојувач (4)пати : Уефа Куп на шампиони 1970/71година, Уефа Куп на шампиони 1971/72 година, Уефа Куп на шампиони 1972/73.|1972/73 година, Уефа Лига на шампиони 1994/95 година
** Финалист (2)пати : Уефа Куп на шампиони 1968/69,година, Уефа Лига на шампиони 1995/96 година.
* Уефа Куп на победници на купови
** Освојувач (1) : 1986/87 година.
** Финалист (1) : 1987/88 година.
* Куп на УЕФА
** Освојувач (1) : Куп на УЕФА 1991/92 година
** Финалист (1) : 2016/2017 година.
*Интерконтинентален куп
** Освојувач (2)пати : 1972, 1995 година.
* Суперкуп на Европа
** Освојувач (3)пати : 1972 (незванично), 1973, 1995 година.
** Финалист (1) : 1987 година.
*Интертото куп :
** Освојувач (1) : Интертото куп 1961/62 година.
1.2 Национални
* Првенство на Холандија / Ередивиси Првак (36) : 1917/18, 1918/19, 1930/31, 1931/32, 1933/34, 1936/37, 1938/39, 1946/47, 1956/57, 1959/60, 1965/66, 1966/67, 1967/68, 1969/70, 1971/72, 1972/73, 1976/77, 1978/79, 1979/80, 1981/82, 1982/83, 1984/85, 1989/90, 1993/94, 1994/95, 1995/96, 1997/98, 2001/02, 2003/04, 2010/11, 2011/12, 2012/13, 2013/14, 2018/19, 2020/21, 2021/22.
** Вицепрвак (23) : 1927/28, 1929/30, 1935/36, 1945/46, 1960/61, 1962/63, 1968/69, 1970/71, 1977/78, 1980/81, 1985/86, 1986/87, 1987/88, 1988/89, 1990/91, 1991/92, 2002/03, 2004/05, 2006/07, 2007/08, 2009/10, 2014/15, 2015/16.
* Куп на Холандија
** Освајач (18) : 1916/17, 1942/43, 1960/61, 1966/67, 1969/70, 1970/71, 1971/72, 1978/79, 1982/83, 1985/86, 1986/87, 1992/93, 1997/98, 1998/99, 2001/02, 2005/06, 2006/07, 2009/10.
** Финалист (6) : 1967/68, 1977/78, 1979/80, 1980/81, 2010/11, 2013/14.
* Суперкуп на Холандија
** Освојувач (8) : 1993, 1994, 1995, 2002, 2005, 2006, 2007, 2013.
** Финалист (8) : 1996, 1998, 1999, 2004, 2010, 2011, 2012, 2014.
Дочо Михајлов

Дочо Михајлов (бугарски: Дочо Михайлов; Бабук, Силистранско, 29 октомври 1895 - Никола Козлево, Силистранско, 26 август 1926) — бугарски револуционер и политички деец, еден од раководителите на Внатрешната Добруџанска Револуционерна Организација.
1 Животопис
Тој е роден на 29 октомври 1985 г. во с. Бабук, Силистренско. Станува член на Бугарската Комунистичка Партија и влегува во раководството на Внатрешната Добруџанска Револуционерна Организација како херој на идејата за формирање на советска република во Добруџа.
Од партијата гледаат дека ВДРО претставува добра воена сила и решаваат внатрешно да ја преземат. Дочо Михајлов се согласува да влезе во добруџанската организација кога разбира колку големи суми обеќа Москва за остварување на идејата. Заедно со Врбан Петров добиваат 200 илјади лева за да изградат комунистички групи во ВДРО и да ја натераат да работи во полза на Москва а против Бугарија. Во 1925 г. се одкриени и осудени на затвор во Бугарија. Ги признава своите акции и предава сè што знае.
Во септември истата година Дочо Михајлов заедно со Петар Вичев, Врбан Петров, Ѓорги Кроснев, Петар Нејчев, Ѓорги Стефанов и Димитар Ганев ја создаваат Добруџанската Револуционерна Организација (ДРО) во Виена, Австрија со помош од Москва. Бугарската влада презема мерки да ја расформира револуционерната дејност на организацијата по инцидент во Старо село, Силистранско, каде што се убиени десетина бугари од романската жандармерија.
Тој е убиен од бугарските власти со помошта на Никола Ќемлиев, од кој пред тоа се добиени докази. Споменик за Дочо Михајлов е издигнат во централниот плоштад на Силистра, а во неговото родно село Бабук има куќа-музеј.
Иван Анастасов Грчето

Иван Анастасов Грчето — македонски револуционер, драмски војвода и член на Македонската револуционерна организација.
1 Животопис
Иван Анастасов Грчето е роден во Мелник, Пиринска Македонија. Учителствувал во селото Игуменец, Петричко. Од 1900 година, се борел како комита во четата на Гоце Делчев. Учествувал во Илинденското востание во Драмско, во неколку битки со турската војска: кај селото Калапот и Горенци. По востанието, бил назначен од страна на Организацијата за драмски војвода.
Во почетокот на 1904 година, како војвода на чета од 14 души се упатил кон Драмско, но четата паднала во заседа. Сите членови на четата загинале.
Раци

Раци (|Αγάπη, до 1927 година ''Ράτσι'', ''Раци'') — село во Гребенско, Егејска Македонија, денес Грција. Според пописот од 2011 година селото брои 26 жители.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа на околу 20 километри источно од градот Гребен, од левата страна на реката Бистрица, близу до местото каде реката Венетик се влева во неа. Од Калоки е оддалечено 4 километри.
2 Историја
2.1 За време на Османлиското Царство
Се претпоставува дека селото било дел од големиот чифлиг Венци.
2.2 Во Грција
За време на Првата балканска војна во 1912 година во селото влегуваат грчки трупи и за време на Втората балканска војна во 1913 година Насинокос станува дел на Кралството Грција.
Во средината на 1920-те години согласно Лозанскиот договор е формирано селото Раци од доселени понтиски Грци бегалци од Турција. Со пописот од 1928 година селото е попишано како целосно бегалско со 7 семејства и 25 жители.
Во 1927 година името на селото е сменето во ''Агапи'' (во превод Љубов).
3 Демографија
3.1 Пописи
Селото е обновено во 1923 година со населување на бегалски семејства од Турција со вкупно 43 жители, колку што селото броело на пописот во 1928 година.
4 Стопанство
Населението во селото претежно се занимавало со сточарство и сточарски производи.
Георгица

Георгица (| Γεωργίτσα) — село во Гребенско, Егејска Македонија, денес Грција. Според пописот од 2001 година селото нема жители.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа на околу 25 километри јужно од градот Гребен и 5 километри јужно од Житово, на северното подножје на планината Хасија, која е дел од масивот Пинд.
2 Историја
2.1 За време на Османлиското Царство
Кон крајот на ХІХ век Георгица е грчко христијанско село во јужниот дел на Гребенската Каза на Османлиското Царство. Според грчкиот конзулат во Еласона во 1904 година во Георгица имало 100 Грци христијани.
2.2 Во Грција
За време на Првата балканска војна во 1912 година во селото влегуваат грчки трупи и за време на Втората балканска војна во 1913 година Георгица станува дел на Кралството Грција.
При првиот попис од новата власт во 1913 година во Георгица се регистрирани 132 жители.
Во 1970-1971 година управата на воената хунта во Грција создала ново село Агии Теодори, во кое постепено се преселиле жителите на Георгица и на уште 6 околни села.
3 Демографија
Движењето на населениото по години е следното:
*1913 - 132 жители
*1920 - 113 жители
*1928 - 127 жители
*1940 - 173 жители
*1951 - 179 жители
*1961 - 180 жители
*1971 - 115 жители
4 Стопанство
Населението во селото претежно се занимавало со сточарство и сточарски производи.