Големо Војводство Тоскана

Големото Војводство Тоскана (|Granducato di Toscana; |Magnus Ducatus Etruriae) — италијанска монархија која постоела, со прекини, од 1569 до 1860 година, заменувајќи ја Република Фиренца. Главниот град на големото војводство бил Фиренца. Во 19 век населението на Големото Војводство било околу 1.815.000 жители.
Откако ја ставил речиси целата Тоскана под своја контрола по освојувањето на Република Сиена, Козимо I де Медичи, бил издигнат преку папска була на папата Пиј V до Голем војвода од Тоскана на 27 август 1569 година Големото Војводство било управувано од Куќата на Медичи до изумирањето на неговата висока гранка во 1737 година. Иако не било толку меѓународно познато како старата република, големото војводство напредувало под Медичи и сведочело за невиден економски и воен успех под Козимо I и неговите синови, сè до владеењето на Фердинанд II, кога започнал долгиот економски пад на државата. Врвот го достигнало под Козимо III.
Франц Стефан од Лорен, сроден потомок на Медичи, го наследил семејството и се искачил на престолот на неговите предци Медичи. Во текот на целото негово владеење, со Тоскана управувач вицекралот, Марко де Бово-Краон. Неговите потомци владееле и престојувале во големото војводство до неговиот крај во 1859 година, со исклучок на еден прекин, кога Наполеон Бонапарт ја дал Тоскана на Куќата на Бурбон-Парма (Кралството Етрурија, 1801-1807), а потоа ја припоил директно на Првото Француско Царство. По колапсот на системот на Наполеон во 1814 година, големото војводство било обновено. Обединетите провинции на Централна Италија, држава клиент на Кралството Сардинија, ја анектирала Тоскана во 1859 година. Тоскана била формално припоена кон Сардинија во 1860 година, како дел од обединувањето на Италија, по убедливиот референдум, на кој 95% од гласачите го одобриле.
1 Период од Медичи
1.1 Основање
Во 1569 година, Козимо де Медичи владеел со Војводството Фиренца веќе 32 години. За време на неговото владеење, Фиренца го купила островот Елба од Република Џенова (во 1548 година), ја освоила Сиена (во 1555 година) и развила добро опремена и моќна поморска база на Елба. Козимо, исто така, им забранил на свештенството да извршуваат административни функции и прогласил закони за слобода на вероисповед, кои биле непознати во негово време. Козимо, исто така, бил долгогодишен поддржувач на папата Пиј V, кој во светлината на експанзијата на Фиренца во август 1569 година, го прогласил Козимо за Голем војвода од Тоскана, титула без преседан во Италија.
Меѓународната реакција на издигнувањето на Козимо била негативна. Француската кралица Катерина, иако и самата Медичи, гледала на Козимо со најголем презир. На виенскиот двор кружеле гласини дека Козимо е кандидат за крал на Англија. Максимилијан II, светиот римски цар и неговиот братучед, кралот Филип II, реагирале доста луто, бидејќи Фиренца теоретски била царски феуд и ги прогласила постапките на Пиј V за неважечки. Меѓутоа, Максимилијан на крајот го потврдил издигнувањето со царска диплома во 1576 година Последователно, за да стави крај на непријателствата со Максимилијан, Козимо ја „купил“ титулата на големиот војвода од него за 100.000 дукати.
За време на Светата лига од 1571 година, Козимо се борел против Отоманското Царство, застанувајќи на страната на другите католички сили, како што се Венеција и Шпанското Царство. Светата лига им нанела крупен пораз на Османлиите во Битката кај Лепанто. Владеењето на Козимо било едно од најмилитаристичките што Тоскана некогаш ги видела.
Козимо доживеал неколку лични трагедии во подоцнежните години од неговото владеење. Неговата сопруга, Елеонора од Толедо, починала во 1562 година, заедно со четири од неговите деца поради епидемија на чума во Фиренца. Овие смртни случаи требало многу да го погодат, што, заедно со болеста, го принудило Козимо неофицијално да абдицира во 1564 година. Ова го оставило неговиот најстар син, Франческо, да владее со војводството. Козимо починал во 1574 година од апоплексија, оставајќи зад него стабилна и исклучително просперитетна Тоскана, како најдолг владетел на Медичи.
1.2 Франческо и Фердинандо И
Франческо имал мал интерес да управува со своето царство, наместо да учествува во научни експерименти. Администрацијата на државата била делегирана на бирократи. Тој го продолжил австрискиот/царски сојуз на неговиот татко, зацврстувајќи го со тоа што се оженил со Јохана од Австрија. Франческо е најдобро запаметен по тоа што починал истиот ден со неговата втора сопруга Бјанка Капело, поттикнувајќи гласини за труење. Него го наследил Фердинандо де Медичи, неговиот помлад брат, кого го мразел.
Фердинандо со нетрпение ја презел владата на Тоскана. Тој заповедал да се исушат тосканските мочуришта, изградил патна мрежа во Јужна Тоскана и култивирал трговија во Ливорно. За да ја зголеми индустријата за свила во Тоскана, тој го надгледувал садењето на боболка по должината на главните патишта (свилените црви се хранат со лисјата од црница). Тој ја оддалечил Тоскана од хегемонијата на Хабсбурговците со тоа што се оженил со првиот кандидат од нехабсбуршко потекло по Алесандро де Медичи, војвода од Фиренца, Кристина од Лорен, внука на Катерина де Медичи. Шпанската реакција била да се изгради цитадела на нивниот дел од островот Елба. За да го зацврсти новиот тоскански сојуз, тој ја оженил помладата ќерка на починатиот Франческо, Марија, со Анри IV. Анри експлицитно изјавил дека ќе ја брани Тоскана од шпанската агресија, но подоцна се откажал. Фердинандо бил принуден да го ожени со својот наследник, Козимо, со надвојвотката Марија Мадалена од Австрија за да ја увери Шпанија (каде што сестрата на Марија Мадалена била актуелна сопруга на кралицата). Фердинандо спонзорирал тосканска колонија во Америка, со намера да основа тосканска населба во областа на денешна Француска Гвајана. И покрај сите овие стимулации за економски раст и просперитет, населението на Фиренца, во зората на 17 век, изнесувало само 75.000 луѓе, далеку помало место од другите главни градови на Италија: Рим, Милано, Венеција, Палермо и Неапол. Франческо и Фердинандо, поради слабата разлика меѓу Медичи и државниот имот во Тоскана, се смета дека биле побогати од нивниот предок, Козимо де Медичи, основачот на династијата. Единствено големиот војвода имал привилегија да ги искористува минералните и солените ресурси на државата. Богатството на Медичи било директно поврзано со тосканската економија.
Фердинандо, и покрај тоа што повеќе не бил кардинал, имал големо влијание на последователните папски конклави; изборите кои го избирале Папата, поглаварот на Католичката црква. Во 1605 година, Фердинандо успеал да го добие својот кандидат Алесандро де Медичи, избран како папа Лав XI. Лав XI починал аз помалку од еден месец подоцна, но за среќа на Медичи, неговиот наследник папата Павле V исто така бил ориентирен кон Медичи. Меѓутоа, пропапската надворешна политика на Фердинандо имала недостатоци. Тоскана била совладана со религиозни наредби, од кои сите не биле обврзани да плаќаат даноци. Фердинандо починал во 1609 година, оставајќи богато царство; сепак, неговата неактивност во меѓународните работи ја привлекло Тоскана во провинциската жолчка на политиката.
1.3 Козимо II и Фердинандо II
Постариот син на Фердинандо, Козимо, се качил на престолот по неговата смрт. Како и неговиот вујко, Франческо I, тој немал желба за владеење, а со Тоскана управувале неговите министри. Дванаесетгодишното владеење на Козимо II било исцртано со неговиот задоволен брак со Марија Мадалена и неговото покровителство на астрономот Галилео Галилеј.
Кога Козимо починал, неговиот најстар син, Фердинандо, сè уште бил малолетен. Ова довело до регентство на бабата на Фердинанд, големата војвотка Кристина Давагер и неговата мајка Марија Мадалена од Австрија. Кристина во голема мера се потпирала на свештениците како советници, укинувајќи ја забраната на Козимо I за свештенството да има административни улоги во владата и го промовирала монаштвото. Кристина доминирала со нејзиниот внук долго откако тој станал полнолетен се до нејзината смрт во 1636 година Неговата мајка и баба договориле брак со Виторија дела Ровере, внуката на Франческо Марија II дела Ровере, војводата од Урбино, во 1634 година. Заедно имале две деца: Козимо, во 1642 година, и Франческо Марија де Медичи, војвода од Ровер и Монтефелтро, во 1660 година
Фердинандо бил опседнат со новата технологија и имал неколку хигрометри, барометри, термометри и телескопи инсталирани во Пити. Во 1657 година, Леополдо де Медичи, најмладиот брат на големиот војвода, ја основал ''Академија Чименто'', која била формирана за да привлече научници од цела Тоскана во Фиренца за меѓусебно проучување.
Тоскана била една од државите на Светото Римско Царство што застанала на страната на царот во Триесетгодишната војна, испраќајќи илјадници војници за поддршка на про-царската страна од 1631 година. Меѓу командантите на одредот биле тројца браќа на големиот војвода; двајца загинале, а еден, Матија де Медичи, станал генерал на артилерија и служел една деценија. Како и другите лојални италијански поданици на Светото Римско Царство, Тосканците биле „јастреби“ кои го поддржале судењето на војната до нејзиниот крај. Франческо де Медичи, Матија де Медичи и Отавио Пиколомини (царски генерал со сиенско потекло) биле меѓу водачите во заговорот за убиство на фелдмаршалот Албрехт фон Валенштајн, за што биле наградени со плен од царот Фердинанд II.
Тоскана учествувала во војните кај Кастро (последен пат кога Тоскана на Медичите била вклучена во воен судир) и им нанела пораз на силите на папата Урбан VIII во 1643 година Касата била толку празна што кога се плаќале платениците од Кастро, државата повеќе не можела да си дозволи да плаќа камата на државните обврзници. Каматната стапка била намалена за 0,75%. Економијата била толку расипана што принципот „размена за размена“ станал распространет на руралните пазари. Касата била едвај соодветна за покривање на тековните трошоци на државата, што резултирало со целосно прекинување на банкарското работење за Медичи. Фердинандо II починал во 1670 година, а го наследил неговиот најстар преживеан син Козимо.
1.4 Козимо III
Владеењето на Козимо III се карактеризирало со драстични промени и остар пад на Големото Војводство. Козимо III бил од пуритански карактер, забранувал мајски прослави, ги принудувал проститутките да плаќаат лиценци и ги обезглавувал содомитите. Тој, исто така, вовел неколку закони за цензурирање на образованието и вовел антиеврејско законодавство. Тој наметнал големи даноци додека населението на земјата продолжило да се намалува. До 1705 година, големата војводска ризница практично банкротирала, а населението на Фиренца се намалило за приближно 50%, додека населението на целото големо војводство се намалило за околу 40%. Некогаш моќната морнарица била сведена на бедна состојба.
Козимо често му плаќал на светиот римски цар, неговиот феудален господар, високи давачки. Тој испратил муниција на царот за време на Битката кај Виена. Тоскана била неутрална за време на Војната за шпанското наследство, делумно поради лошата војска на Тоскана; воениот преглед од 1718 година открил дека армијата броела помалку од 3.000 мажи, од кои многумина биле изнемоштени и постари. Во меѓувреме, главниот град на државата, Фиренца, станал полн со питачи. Европа слушнала за опасностите на Тоскана, а Јосиф I, тврдел дека има далечно барање за големото војводство (преку некое потекло Медичи), но умрел пред да може да се заложи за ова прашање. Хашкиот договор повторно ги потврдил статусите на Тоскана и Парма-Пјаченца како царски феуди.
Козимо се оженил со Маргерит Луиз д'Орлеанс, внука на Анри IV од Франција и Марија де Медичи. Нивниот сојуз предизвикал високо ниво на незадоволство, но и покрај тензијата тие имале три деца, Фердинандо, Ана Марија Луиза де Медичи и последниот голем војвода на Тоскана од Медичите, Џан Гастон де Медичи.
Козимо размислувал за обновување на Република Фиренца, одлука која била комплицирана од феудалниот статус на Големото Војводство: Фиренца била царски феуд, Сиена шпански. Планот требало да биде одобрен од страна на овластувањата свикани во Гертруиденберг кога Козимо ненадејно додал дека ако тој и неговите два сина претходат на неговата ќерка, таа треба да успее и републиката да биде повторно воспоставена по нејзината смрт. Предлогот потонал и на крајот заминал со Козимо во 1723 година во гроб.
1.5 Последни години на Медичи
Како што великиот принц Фердинандо, постариот брат на Џан Гастон, претходно починал Козимо III, Џан Гастон го наследил својот татко во 1723 година. Џан Гастон во поголемиот дел од својот живот се држел до креветот и се однесувал на незаконски начин, ретко појавувајќи им се на своите поданици, до тој степен што понекогаш се сметал за мртов. Џан Гастон ги укинал пуританските закони на неговиот татко. Во 1731 година, силите се собрале во Виена за да одлучат кој ќе го наследи Џан Гастон. Тие го подготвиле Виенскиот договор, со кој големиот војводски престол му бил даден на Дон Карло, војводата од Парма. Џан Гастон не бил толку цврст во преговорите за иднината на Тоскана како неговиот татко. Тој капитулирал пред странските барања и наместо да го одобри барањето за престолот на неговиот најблизок машки роднина, принцот од Отајано, дозволил Тоскана да му се додели на Дон Карлос. За време на војната за полското наследство, Дон Карлос го освоил Кралството Неапол и бил принуден да се откаже од тосканското наследство со Договорот од Виена (1738). Набргу потоа, Франц од Лорен станал наследник на тосканскиот престол. Џан Гастон немал право на збор за настаните и се приврзал кон шпанскиот крал. Тосканците ги презирале новите окупаторски „''лоренери''“, бидејќи се мешале со тосканската влада, додека окупаторските Шпанци не го сториле тоа. Во јули 1737 година, починал Џан Гастон; последниот Медичи од лозата на големиот војвода.
2 Куќата на Хабсбург-Лорен
2.1 Франц Стефан
Франц I (како што станал познат Франк Стефан) живеел во Фиренца накратко со неговата сопруга, хабсбуршката наследничка Марија Терезија, која станала големата војвотка на Тоскана. Франц морал да го отстапи своето Војводство Лорен за да се смести со сменетиот владетел на Полска, чија ќерка Марија Лешчињска била кралица на Франција. Таткото на Марија, Станислав Лешчињски, владеел со Лорен како компензација за неговата загуба на Кралството Полска. Френсис не сакал да поднесе оставка од војводството, но Чарлс VI, Светото римски император (таткото на Марија Тереза) изјавил дека ако не се откаже од правата на Лорен, не може да се ожени со Марија Тереза. Франц не живеел во неговото тосканско царство и живеел во главниот град на царството на неговата сопруга, Виена. Бил избран за светоримски цар во 1745 година. Починал во Инсбрук од мозочен удар во 1765 година; неговата сопруга се заложила до крајот на животот да го оплакува, додека владеела со нејзиниот син и царскиот наследник на Франц, Јосиф II. Тоскана преминала на друг син, Леополд, преку второстепената возраст. Административната структура на самото големо војводство би доживеала мала промена под Франц I.
Од нивното доаѓање на престолот на големите војводи, Хабсбурзите постојано се обидувале да ја направат Тоскана извор на воена моќ, со мал успех, бидејќи Тоскана паднала и демилитаризирала во 18 век. Таков бил неуспехот на нивните првични напори што Виена ја прогласила Тоскана за неутрална за време на војната за австриското наследство, а непријателските трупи ја преминале без противење. Во тоа време, напорите на Хабсбурговците успеале да соберат само постојана армија од 3.000 слабо обучени војници. Скромниот план да се создаде тосканска војска од 5.000 војници под германски офицери било само полууспешен. Тосканските трупи му служеле на царот во Шлезија за време на Седумгодишната војна. Првиот контингент од 3.000 војници пристигнал во 1758 година, следен од вториот контингент од 1.500, а потоа и помалите за да ги заменат загубите од битките и болестите. Стравот дека царот ќе наметне регрутација на војводството предизвикало 2% од населението да избега во папските држави.
2.2 Реформи
Вториот преживеан син на Франц, Петар Леополд, станал Големи војвода од Тоскана и владеел со земјата до смртта на неговиот брат Јосиф. Тој бил непопуларен меѓу неговите поданици, иако неговите реформи го довеле Големото Војводство на ниво на стабилност кое не било забележано долго време.
Леополд развил и поддржал многу социјални и економски реформи. Тој го обновил даночниот и тарифниот систем. Вакцинацијата против сипаници станала систематски достапна (мајката на Леополд, Марија Тереза била огромен поддржувач на инокулацијата против сипаници), и била основана рана институција за рехабилитација на малолетни деликвенти. Леополд, исто така, ја укинал смртната казна. На 30 ноември 1786 година, откако де факто ги блокирал смртните егзекуции (последната била во 1769 година), Леополд ја објавил реформата на кривичниот законик со која се укинала смртната казна и наредил да се уништат сите инструменти за егзекуции во неговата земја. Мачењето било исто така забрането.
Леополд, исто така, вовел радикални реформи во системот на занемарување и нехуман третман на ментално болните. На 23 јануари 1774 година, бил воспоставен ''legge sui pazzi'' (закон за луди), прв од ваков вид воведен во Европа, дозволувајќи да се преземат чекори за хоспитализација на поединци кои се сметаат за луди. Неколку години подоцна Леополд го презел проектот за изградба на нова болница, Бонифацио. Тој ја искористил својата вештина при изборот на соработници за да го постави младиот лекар, Винченцо Кјаруги, на чело. Кјаруги и неговите соработници вовеле нови хуманитарни прописи во водењето на болницата и грижата за ментално болните пациенти, вклучително и забрана за употреба на синџири и физичко казнување, и со тоа биле препознаени како рани пионери на она што подоцна станало познато како движење за морално лекување.
Леополд се обидел да го секуларизира имотот на верските куќи или да го стави свештенството целосно под контрола на владата. Овие мерки, кои ги нарушиле длабоко вкоренетите убедувања на неговиот народ и го довеле во судир со папата, не биле успешни.
Леополд, исто така, го одобрил и соработувал на развојот на политичкиот устав, за кој се вели дека со години го предвидел објавувањето на францускиот устав и кој презентирал некои сличности со Законот за правата на Вирџинија од 1778 година. Концептот на Леополд за ова се засновал на почитување на политичките права на граѓаните и на хармонија на моќта помеѓу извршната и законодавната власт. Сепак, уставот бил толку радикално нов што наишол на противење дури и од оние кои можеби ималекорист од него. Во 1790 година, царот Јосиф II починал без наследник, а Леополд бил повикан во Виена, да го преземе владеењето на австриските доминации на неговото семејство и да стане цар. Неговиот втор син Фердинанд станал владетел на Големото Војводство. Самиот Леополд починал во 1792 година.
2.3 Француска револуција и Наполеонови војни
Леополд бил наследен од Фердинанд III. Фердинанд бил син на Леополд I и големата војвотка Марија Луиза. Тој бил принуден на повлекување од Французите за време на Француските револуционерни војни, прво во пролетта 1799 година кога била создадена јакобинска привремена влада од страна на француската армија, а потоа по Договорот од Аранхуес (1801), наместо тоа станал изборник на Салцбург, кој владеел со територијата на поранешната архиепископија. Тогаш Големото Војводство било распуштено и заменето со Кралство Етрурија под Домот на Бурбон-Парма, како компензација за нивната загуба на Војводството Парма. Во 1803 година, првиот крал на Етрурија, Лудвиг I, починал и бил наследен од неговиот новороден син, Карло Лудвиг, под регентство на неговата мајка, кралицата Марија Луиза.
Етрурија траела помалку од една деценија. Со Договорот од Фонтенбло (27 октомври 1807), Етрурија требало да биде припоена кон Франција. Преговорите се воделе помеѓу Шпанија и Франција, а регентот на Етрурија бил целосно во мрак, само што била информирана дека ќе мора да го напушти кралството на нејзиниот млад син на 23 ноември 1807 година. Таа и нејзиниот двор заминале на 10 декември. На 30 мај 1808 година, Етрурија била формално припоена кон Франција. „''Извонредна Хунта''“ била поставена на чело на генералот Жак Франсоа Мену. Тоскана била поделена на ''департмани'' Арно, Медитеран и Омброне. Во март 1809 година била формирана „''Генерална влада на одделенијата на Тоскана''“, а Наполеон ја поставил својата сестра Елиса Бонапарт на нејзино чело, со титулата Голема војвотка од Тоскана.
2.4 Обновена Тоскана и распаѓање
Наполеоновиот систем пропаднал во 1814 година, а на следната територијална поделба, Виенскиот конгрес, ја отстапила државата Президи на обновената Тоскана. Фердинанд III продолжил со своето владеење и умрел во 1824 година. Италијанскиот национализам експлодирал во постмаполеоновите години, што довело до формирање на тајни друштва наклонети кон обединета Италија. Откако овие лиги пристигнале во Тоскана, засегнатиот Фердинанд побарал австриски гарнизон, од неговиот брат царот Франц, за одбрана на државата. Фердинанд ја усогласил Тоскана со Австрија.
По смртта на Фердинанд, неговиот постар син, Леополд II, го наследил. Леополд бил современо признат како либерален монарх. И покрај неговите заслуги, повеќето негови поданици сè уште го отфрлале како странец. Неговиот афинитет кон Австрија бил подеднакво непријатен. Во 1847 година, Леополд, по смртта на тогашната актуелна војвотка од Парма, Марија Лујза од Австрија и тајниот договор од Фиренца (1844), го анектирало Војводството Лука, држава создадена само за да се смести Куќата на Бурбон-Парма. додека не можат повторно да го преземат својот суверенитет. Војводата од Лука решил да абдицира од својот престол во корист на големиот војвода од Тоскана Леополд II, додека териториите на Лука Монтињозо, Галикано, Минучано и Кастиљоне ди Гарфањана и биле дадени на Модена. Тогаш Тоскана ги отстапила своите територии Луниџијана на Модена со исклучок на Понтремоли кој преминал на Војводството Парма. Истата година бил формиран тоскански државен совет.
Во годините на Леополд, Италија била зафатена со народен бунт, што кулминирало со револуциите од 1848 година. Споменатата револуција го соборила престолот на Франција и предизвикала неред низ Европа. Во Тоскана, Леополд II санкционирал либерален устав; и воспоставил либерално министерство. И покрај неговите обиди за прифаќање, улични борби во опозиција на режимот избиле во август, во Ливорно. Леополд II му ја дал својата поддршка на Кралството Сардинија во Првата италијанска војна за независност. Во февруари 1849 година, Леополд II морал да ја препушти Тоскана на републиканците и да побара засолниште во неаполскиот град Гаета. На негово место била основана привремена република. Единствено со австриска помош Леополд можел да се врати во Фиренца. Уставот бил отповикан во 1852 година Австрискиот гарнизон бил повлечен во 1855 година.
Втората италијанска војна за независност избувнала во летото 1859 година. Леополд се чувствувал обврзан да ја застапува австриската кауза. Кралската Сардинска армија на Виктор Емануел II ја зазела Тоскана во целост и ја држел за време на судирот; Како резултат на тоа, Леополд побегнал од Тоскана. Мирот на Вилафранка предвидувал на Леополд да му биде дозволено да се врати, иако во пракса тоа никогаш не се случило. Абдицирал во корист на неговиот постар син Фердинанд. Хипотетичкото владеење на Фердинанд IV не траело долго; Домот на Хабсбург-Лорен бил формално соборен од Националното собрание на Тоскана на 16 август 1859 година
Во декември 1859 година, Големото Војводство било приклучено на Војводствата Модена и Парма за да ги формираат Обединетите провинции на Централна Италија, кои пак биле анектирани од Кралството Сардинија неколку месеци подоцна. На 22 март 1860 година, по референдумот на кој убедливо (95% ) гласале за унија со Сардинија; Тоскана била формално припоена кон Сардинија како дел од новото Кралство Италија.
3 Влада
Тоскана била поделена на две главни административни окрузи: ''stato nuovo'' (новадржава) составена од поранешна Република Сиена, и ''stato vecchio'' (стара држава), старата Република Фиренца и нејзините зависници. Двете области биле регулирани со посебни закони. Тие биле поделени затоа што ''stato nuovo'' била шпански феуд, а ''stato vecchio'' царски. Со Сиена управувал гувернер назначен од големиот војвода. Карло V, светиот римски цар го прогласил Алесандро де Медичи, војвода од Фиренца „''за неговиот живот, а по неговата смрт да биде наследен од неговите синови, машки наследници и наследници, на неговото тело, по наредба на првородство, и пропаднати од најблизок маж од семејството Медичи, а исто така и последователно засекогаш, по редослед на првородство''“.
По предавањето на републиката во опсадата на Фиренца, Карло издал проглас во кој експлицитно се наведува дека тој и само тој може да ја одреди владата на Фиренца. На 12 август 1530 година, царот ги направил Медичи наследни владетели (''капо'') на ''Република'' Фиренца. Папата Климент VII сакал неговиот роднина Алесандро де Медичи да биде монархиски владетел на Фиренца, и внимателно го одзел тоа достоинство; сакал да остави впечаток дека жителите демократски го избрале Алесандро за свој монарх. Во април 1532 година, папата ја убедила ''на Балија'', владејачката комисија во Фиренца, да подготви нов устав. Документот за кој станува збор бил официјализиран на 27 тој месец. Формално создала наследна монархија, ја укинала вековната ''signoria'' (изборна влада) и функцијата ''gonfaloniere'' (титуларен владетел на Фиренца избран со мандат од два месеци); на нивно место бил ''consigliere'', четиричлениот совет избран за тримесечен мандат, предводен од „војводата на Република Фиренца“ (а подоцна и Големиот војвода од Тоскана). Сенатот, составен од четириесет и осум мажи, избрани од комисијата за уставни реформи, имал привилегија да ја одредува финансиската, безбедносната и надворешната политика на Фиренца. Дополнително, сенатот ги назначил комисиите за војна и јавна безбедност, и гувернерите на Пиза, Арецо, Прато, Волтера и Кортона. За да се подобни, требало да се биде маж и благородник. Советот се состоел од 200 луѓе а членството било доживотно. Овој устав сè уште бил на сила преку големото војводство, иако институциите биле распаднати и немоќни од владеењето на Фердинандо II.
Со текот на времето, Медичи стекнале неколку територии, кои ги вклучувале: округот Питиљано, купен од семејството Орсини во 1604 година; округот Санта Фиора, купен од Домот на Сфорца во 1633 година; Шпанија го отстапила Понтремоли во 1650 година, Силвија Пиколомини ги продала своите имоти, Маркизатот Кастиљоне во времето на Козимо I, господарството на Пјетра Санта и Војводството Капистрано и градот Пена од Кралството Неапол. Виторија дела Ровер ги донела Војводствата Монтефелтро и Ровер во семејството во 1631 година, по нејзината смрт во 1694 година, тие му се префрлиле на нејзиниот помлад син, Франческо Марија де Медичи. Тие се вратиле на круната со воздигнувањето на Џан Гастон.
Џан Гастон, последниот Медичи, поднел оставка од големото војводство на Франц Стефан од Лорен. Под него, со Тоскана управувала вицекралот, Марк де Бово-Краон, принцот де Краон. Франц Стефан ги изменил законите за наследување во 1763 година, кога го прогласил својот втор син, Леополд, за наследник на големото војводство. Доколку линијата на Леополд изумрела, таа би се вратила на главната линија. Секој голем војвода после Леополд престојувал во Фиренца. Големиот војвода Леополд II се согласил да го ратификува либералниот устав во 1848 година. Тој бил накратко сменет од привремената влада во 1849 година, но вратен на власт истата година од австриските трупи. Владата конечно била распуштена по нејзиното припојување кон Обединетите провинции на Централна Италија во 1859 година Дворот се преселил во Салцбург и таму живеел во егзил до 1918 година.
4 Војска
4.1 Армија
Покрај редовната војска, војводството одржувало и милиција. Ова се користело и за заштита на градовите и тврдините кои војската не можела да ги постави во гарнизон, и како резерва од која полуобучени луѓе би биле вовлечени во војската. Милицијата го имала своето потекло во 1498 година, во државата претходник, Република Фиренца. До 1506 година, броела 20.000 мажи, од кои 70% носеле пикети, 20% халбери и копја и 10% или аркебуси или самострели. Меѓутоа, големината и квалитетот на милицијата на војводството варирала во текот на неговото постоење, како и неговата војска.
Од 1553 до 1559 година, Тоскана собрала 30.000 војници за нивното учество во Последната италијанска војна, во која Република Сиена била додадена на војводството. Во децениите потоа, големите војводи одржувале само мирновременски сили од 2.500 војници, 500 коњаници за патролирање на бреговите и 2.000 пешадија до замоци (Козимо I значително ја проширил фортификациската мрежа на Тоскана во обид да ја одбрани земјата). Во анонимниот венецијански разузнавачки извештај од крајот на 16 век се наведува дека Тоскана можела да троши 800.000 дукати годишно за војна (половина од шпанското Кралство Неапол и покрај тоа што имала четвртина од населението), и можела да собере 40.000 пешадија и 2.000 коњаници. броејќи војници, милиција и платеници од блиските Корзика и Ромања, сила која била масовно непропорционална со нејзиното население. Ханлон сметал дека извештајот е премногу оптимистички, но со одредена основа.
Како одговор на Туркенкриг за време на Долгата турска војна, која започна во 1593 година, Големото Војводство Тоскана испратило 100.000 скуди и 3.600 војници (3.000 пешадија и 600 коњаници) да го поддржат Светиот римски цар во Унгарија, плус помали одреди (20 чети). во царската војска во Унгарија до 1601 година). Тосканско-шпанскиот договор што ги врзувало двете земји на крајот на Италијанските војни барал Тоскана да испрати 5.000 војници во шпанската армија доколку некогаш биле нападнати од Војводството Милано или Неапол. Во 1613 година, Козимо II испратил 2.000 пешадија и 300 коњаници, заедно со неоткриен број тоскански авантуристи, да им помогнат на Шпанците откако Савоја започнала инвазија на Војводството Монферат.
Во 1631 година, големиот војвода испратил 7.000 војници (6.000 пешадија и 1.000 коњаници) да се приклучат на војската на Валенштајн за поддршка на царот за време на Триесетгодишната војна. Од 1629 до 1630 година, тој исто така испратил 6.000 војници да им се придружат на Шпанците во војната за наследството на Мантова, плус поморски одред и средства за плаќање на 4.000 швајцарски платеници. Во 1643 година, за време на војната во Кастро, тосканската армија ималае помеѓу 5.000 и 10.000 добри војници, вклучувајќи странски платеници, но не вклучувајќи ја и милицијата. Ив-Мари Берс смета дека повеќето од тие војници биле со француско или швајцарско потекло, но Ханлон го оспорува ова, велејќи дека Италијанците сочинуваат поголем дел и дека специфичното потекло на трупите имаат многу малку информации. Тој, исто така, го навела фактот дека многу Италијанци служеле како платеници надвор од Италија, иако тој признал дека (освен добро познатата платеничка традиција на Корзика) нема информации за нивното државно потекло. Најголемото воено распоредување на војводството дошло за време на оваа војна, кога во јуни 1643 година над 10.000 војници (7.000 Тосканци во осум полкови пешадија регрутирани од милицијата, гарнизонските трупи и ветераните платеници; 1 полк од германска пешадија; од кои 2.40 коњаници биле четвртина Германци; и 1 полк од тосканци) со 18 топови ја нападнале папската држава Умбрија, додека другите трупи и милицијата биле оставени да ги гарниционираат главните цитадели, крајбрежните тврдини и пограничните тврдини на големото војводство. Милицијата била регрутирана во армијата по потреба за да се заменат загубите.
Економската и воената сила на Тоскана се зголемила од втората половина на 17 век натаму, што се одразило на квалитетот на нејзината армија; до 1740 година се состоела само од неколку илјади слабо обучени мажи и се сметала за импотентен број до тој степен што хабсбуршките владетели дозволиле на непријателските трупи да го преминат војводството без противење.
4.2 Морнарица
Големото војводство имало два извори на поморска моќ: државната морнарица и редот на Свети Стефан.
Во 1572 година, тосканската морнарица се состоела од 11 галии, 2 галеаси, 2 галеони, 6 фрегати и разни транспортери, носејќи ги сите 200 топови, управувани од 100 витези, 900 морнари и 2.500 веслачи. Со крајот на шпанските субвенции, во 1574 година морнарицата се намалила на 4 галии. Големиот војвода Фердинанд I се обидел да ја прошири поморската сила на Тоскана за време на неговото владеење и соработувал со Редот на Свети Стефан, кој често ја замаглувал границата меѓу себе и тосканската морнарица. Редот во 1604 година броел меѓу неговата флота 6 галии, 3 кружни бродови/ ''бертони'', 2 транспортни, 1 галеон и 1 галеас, дополнети со други бродови финансирани од корсари кои летале под знамето на Тоскана. Фердинанд I ја проширил тосканската флота откако го проширил арсеналот во Ливорно и надгледувал многу напади и од морнарицата и од Редот, вклучително и на Хиос во 1599 година (неуспешен), Превеза во 1605 година (5 галии со 400 тоскански милиции; успешен), различни турски пристаништа во 1606 година (6 галии, некои кружни бродови и 750 тоскански војници; успешен) и Боне во 1607 година (8 галии, 9 ''бертони'' и 1 галеон, со 2.300 војници; успешен). Од 1560 до 1609 година, тосканската флота заробила 76 галии, 7 галии, 2 големи кружни бродови и 67 помали пловни објекти, земајќи 9.620 робови и ослободувајќи 2.076 христијани. Преовладувањето на малите пловни објекти меѓу наградите укажува дека повеќето од трофеите биле лесни победи.
Тосканците биле рани пионери во распоредувањето на кружни бродови, бидејќи технологијата ги направило галиите со работна сила помалку ефикасни. Тие лансирале неколку големи бродови во Портоферао по 1601 година, со вооружување од по 40 топови, но само по 60 морнари. 8 од нив во околу 1610 година имале вкупно 200 топови. Тие почнале да напаѓаат независно од галиите на долгите патувања до Левант. Во 1608 година, тие пресретнале турски конвој од 42 брода кај Родос, запленувајќи 9 и пребивајќи 600 робови и плен од 1 милион дукати, што е еквивалентно на двегодишен приход за целото големо војводство. Под големиот војвода Козимо II, 7 кружни бродови со 1.800 војници биле испратени во Медитеранот од 1609 до 1611 година. Оваа експедиција била помалку успешна, чинејќи 800 мажи и 4 бродови. Големиот војвода, исто така, ги намамил англиските корсари во Северна Африка да го користат Ливорно како база, во замена за амнестија и дел од нивниот профит; Ливорно брзо станал престолнина на корсарите,.
По 1612 година, Тосканците постепено престанале да испраќаат експедиции и ги ограничиле своите поморски операции на патроли. Ова може да се забележи во регистарот на награди на Редот на Свети Стефан. Тој набројува околу 238 пловни објекти заробени од 1563 до 1688 година; непријателските галии заробени од 1568 до 1599 година биле 11, а уште 17 биле запленети помеѓу 1602 и 1635 година. Само 1 бил заробен по 1635 година. Забележителен инцидент во ова време била поморската битка кај Сардинија во октомври 1624 година, во која 15 тоскански, папски и неаполски галии се споиле против флотила од 5 алжирски пиратски бродови. Во 10-часовната битка, испрекината со топовски оган и борби, 600 пирати биле убиени или заробени и изгубиле 4 од 5 бродови (3 потонати, 1 заробен), додека Италијанците изгубиле 60 мртви.
5 Знамиња и грбови