procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Емсланд

Емсланд (|Landkreis Emsland) — округ (''Landkreis'') во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија, наречен по реката Емс. Административното окружно седиште е во градот Мепен. Се граничи (од север надесно) со окрузите Лер, Клопенбург и Оснабрик, покраината Северна Рајна-Вестфалија (округот Штајнфурт), округот Грофовија Бентхајм во Долна Саксонија, и со Холандија (покраините Дренте и Гронинген).
1 Географија
Округот е сместен на границата со Холандија. Наречен е по реката Емс, која го пресекува овој крај во правец југ-север. Релјефот се одликува со совршено рамни предели кои некогаш изобилувале со блата. Единствените возвишенија се на Химлинг, кое е ридесто шумско подрачје источно од Емс.
Својствено за регионот на Емсланд е тоа што неговите жители имаат посебен идентитет и свест, каква што не е застапена во другите окрузи на покраината.
2 Историја
Низ историјата, подрачјето на Емсланд било многу слабо населено, пред сè поради пространите блата од двете страни на реката. Во средновековието во поречието кај Химлинг никнале мали селца. Во XIII век, Минстерските епископи завладеале со регионот; Емсланд бил во сопственост на епископот сè до распуштањето на владичките држави во 1803 година. Потоа крајот влегол во состав на Прусија и Аренберг, но по Наполеоновите војни, на Виенскиот конгрес е решено Емсланд да му припадне на Кралството Хановер. Војводството Аренберг продолжило да постои како феуд на хановерските кралеви. Хановер во 1866 година е припоен кон Прусија, а наскоро настапило и расчинување на војводите (1875).
Пруската покраина Хановер во 1885 година била поделена на окрузи, од кои четири на територијата на денешен Емсланд. Тие се споени во 1977 година со што настанал денешниот округ.
По Втората светска војна властите усвоиле развоен план за Емсланд, со намера да го индустријализираат. Ова е спроведено со исцедување на блатата и поголеми зафати како изградба на пробна пруга за магнетнолебдечки воз „Трансрапид“ и неколку големи бродоградилишта како „Мајер-Верфт“ во Папенбург. Иако крајот го изгубил својот изворен лик, некои делови како Химлинг до денес имаат природен карактер.
Во 1977 година се спроведени управни реформи со кои дотогашните окрузи Линген, Мепен и Ашендорф-Химлинг се споени, образувајќи го округот Емсланд, со седиште во Мепен. Емсланд и денес е мошне католички крај за разлика од другите делови на Долна Саксонија.
3 Градови и општини
Градови, Слободни општини, Општински заедници
<sup>1</sup> седиште на општинската заедница; <sup>2</sup> град
4 Поврзано
* Емсланд (регион)
Футомани

- традиционален шинтоистички систем на претскажувањето. Преткажувачите се обидуваат да ја предвидат идните настани со раскажување на шемата на потцепите направени со загревањето на плешките на елен. Обредот се смета дека претходува на доведувањето на претскажувањето од желков оклоп, кој бил доведен од Кина: археолошкиот доказ предложува дека потекнува рано уште од Џомоновиот период.''Камито'' најчесто поврзувано со ''футорами'' е Уранива но Ками.''Футомани'' сè уште се практикува во шинтовиот на Планината Митаке како годишен настан.
Во аикидото, ''футомани'' се смета за важен додаток на практиката на ''котодама''.
1 Поврзано
* Коска на пророчица
Скифат

Скифат — поим во нумизматиката кој означува разни вдлабнати (чашкести) византиски монети од XI до XIV век.
Поимот влегол во употреба во XIX век, кога погрешно е протолкувано дека зборот ''скифат'' (''scyphatus''), забележан во јужнојиталијански извори од XI и XII век, доаѓа од грчкиот збор ''скифос'' (σκύφος, „чашка“). Подоцна оваа грешка е исправена, и сега се знае дека впрочем потекнува од арапскиот поим ''шефа'', „раб, обод“, и се однесува на карактеристичната обрабра на првобитните златници — хистамени. Должејќи се на ова недоразбирање, поимот скифат подолго време се применува за златни, сребрени и бакарни монети од доцниот византиски период и странските кованици кои ги имитирале. Ваквите монети всушност се нарекуваат ''трахии'' (од грч. τραχύ, ''трахи''; „груб, нерамен“).
1 Поврзано
* Византиски монети
Сузу

е округло, шупливо јапонско шинтово ѕвоно кое содржи пелети кои прават звук кога се удрени. Тие се донекаде како отворено ѕвоно во облик, иако материјалите прават груб, пролонгиран звук. Сузуто е во многу големини, опфаќајќи малечки на омамори (お守り), до големи на влезовите на светилиштата. Сепак, класифицирано е како мало ѕвоно бидејќи големите ѕвона се именувани како кане. Претходно споменатото е поврзано со шинтоизамот и светилиштата додека второто е поврзано со будистичките храмови и церемонии.
Во шинтовите светилишта, големи ''сузуа'' виси во влезовите, бидејќи се вели дека ѕвонењето на нив повикува ками, дозволувајќи му да стекне позитивна моќ и авторитет, истовремено одбивајќи го злото. Рачните споени ''сузуа'', слични на ѕвончињата, се користат музички на шинтовите церемонии. Постојат церемонии, на пример, каде женските изведувачи танцуваат со ѕвона на сузу како што се оние со некакво кратко сечило во центарот. Ладните ѕвонења на ѕвончето исто така се сметаат за психолошки климатизација за летото, бидејќи нивното јасно ѕвонење се смета за ладно и освежувачко.
Во замокот Едо, поголемиот коридор до ''Ооку'' во кој бил дозволен влез само на ''шогунот'' како единствен маж, се викал , произлезен од ''ѕвонењето'' на сузу ѕвоната ''за'' да го објави неговиот влез.
''Сузуата'' традиционално се правеле од занаетчии на метални занаети. Со почетокот на индустријализацијата, тие биле правени со машини. Оние произведени рачно, сепак се сметаат за поквалитетни заради побогатиот и повеќе мелодичен звук.
1 Други споменувања
''Сузу'' е исто така женско име во Јапонија што значи „Ѕвонче“ или „Лим“. Канџито за ''сузу'' често се користи за да се обликува сложено име, како што е добро познатото презиме ''Сузуки'', што значи „ѕвоно и дрво“.
2 Поврзано
* Кагура сузу
* Фурин
Боро Кимовски

Боро Кимовски, универзитетски професор по математика, роден на 21 декември 1929 година во Битола, починал на 24 март 1971 година во Битола.
Завршил средно образование во битолската гимназија Јосип Броз Тито, а потоа завршува Природно-математички факултет во Скопје. Професорот Кимовски бил во првите генерации пост воени професори по математика кои завршиле на
Како младинец бил доста активен и учествувал на младинските акции во тогашна Југославија: изградба на пругата Брчко-Банович, Шамац-Сараево и Маврово во подигнување на браната на езерото.
Во својот краток животен век една година работел во село Кукуречани, од 1957 до 1961 година бил професор по математика во учителската школа „Браќа Миладиновци" во Битола. Од 1961 до 1964 бил советник по математика во Заводот за унапредување на предучилишното и основно образование.
Од 1964 година до неговата смрт на 24 март 1971 година предавал математика на во Битола.
За неговото дело пишувано е и во кината насловена „ “ на Ѓорѓи Лазаревски. Се работи за биографски приказни кои што авторот ги собрал во историскиот архив, тоа се значајни податоци кои што во иднина би служеле.
Боро Кимовски, бил семеен човек кој се оженил со Елисавета Бадева. Во бракот имаат две деца, високообразовани син Бранко и ќерка Марина, како и три внуки Мартина Кимовска, Марија Мустрик и Ирена Стефановска.
1 Наводи
Ипсарио

Ипсарио (|Υψάριο) — планина на островот Тасос, југоисточна Егејска Македонија. Највисокиот врв, кој го носи истото име, е висок 1.206 метри. Туристичката патека за искачување на врвот почнува од селото Потамија и трае околу 3 часа, поради големата висинска разлика со поаѓалиштето. Југозападната страна на Ипсарио е значително порамна. До врвот на планината се стасува и со автомобил по земјен пат кој минува од другата страна на планината.
Врвот нуди поглед на целиот остров, како и на соседниот врв Агиос Илијас (Свети Илија).
Строго контролирани возови (филм од 1966)

Строго контролирани возови (чешки: ''Ostře sledované vlaky'') - чешки филм од 1966 година, во режија на Јиржи Менцел (Jiří Menzel), кој е автор на сценариото, заедно со Бохумил Храбал. Главните улоги ги играат: Вацлав Нецкар (Václav Neckář), Јитка Бендова (Jitka Bendová), Јосеф Сомр (Josef Somr) и Владимир Валента (Vladimír Valenta). Ова е првиот долгометражен филм на Менцел, заснован според истоимениот роман на Храбал, со што зпаочнала нивната долготрајна соработка. Филмот освоил повеќе награди, меѓу кои и „Оскар“ за најдобар странски филм. Со текот на времето, угледот на филмот се зголемувал. Така, во 1982 година, во анкетата на УНЕСКО, тој бил ставен на списокот на стоте најдобри филмови на сите времиња, а во 2005 година и американското списание „Тајм“ го ставило филмот во својот избор на стоте најдобри филмови.
1 Содржина
Дејствието на филмот се одвива конкрајот на Втората светска војна во чешкиот град Костомлати. Младиот Милош Хрма (го игра Нецкар) завршува се вработува на железничката станица. Шефот на станицата (го игра Валента) најмногу го интересираат гулабите кои ги одгледува, додека железничарот Хубичка (го игра Сомр) пак се интересира само за жените. И Милош има девојка, кондуктерката Маша (ја игра Бендова), но тој е срамежлив и несигурен. По една неуспешна љубовна ноќ со Маша, засрамениот Милош изнајмува соба во хотел (јавна куќа) и се обидува да изврши самоубиство, но го спасуваат, а лекарот го советува да најде поискусна жена. Додека Милош и Хубичка се занимаваат со своите љубовни проблеми, партизаните сè почесто ги уништуваат германските возови. Еднаш, еден железничар ги известува Милош и Хубчка дека во нивната станица треба да помине воз полн со муниција и дека некој треба да фрли експлозив на возот. Кога низ станицата минува германски воз, војниците го заробуваат Милош, но кога ќе ги видат раните на неговите раце, го ослободуваат. Една ноќ, во станицата се појавува непозната млада жена која на Хубичка му го доставува експлозивот за планираната акција. Во знак наблагодарност поради тоа што Милош му го спасил животот, Хубичка ја убедува жената да води љубов со Милош. Најпосле, еден ден, во станицата доаѓа дисциплинската комисија на железницата со цел да го испита случајот во кој Хубичка водел љубов со службеничката во работното време. Бидејќи Хубичка е зафатен со сослушувањето, Милош го зема експлозивот и го фрла во германскиот воз. Меѓутоа, војниците го забележуваат Милош и го убиваат, а набргу возот експлодира.
Светилиште Ицукушима

Светилиштето Ицукушима (厳 島 神社 (嚴 島 神社), Итсукушима-џинја) — шинтоистичко светилиште кое се наоѓа на островот Ицукушима, најпознато по својата „''лебдечка''“ порта ''torii''. Се наоѓа во градот Хацукаичи во префектурата Хирошима во Јапонија. Комплексот на светилиштата е вклучен во списокот на светско наследство на УНЕСКО, а јапонската влада прогласила неколку објекти и територии за Национално богатство.
Светилиштето Ицукушима е едно од најпопуларните јапонски туристички атракции. Најпознато е по својата порта или тории на периферијата на светилиштето, светите врвови на планината Мисен, обемните шуми и погледот кон океанот. Самиот комплекс на храмови се состои од две главни градби: храмот Хонша и Сеса Мародо-џинја, како и 17 други различни згради и структури кои помагаат да се разликува од останатите. Комплексот е запишан и како светско културно наследство на УНЕСКО, а шест негови згради и поседи беа назначени од јапонската влада како национални богатства .
Портата Тории во моментов е покриена со полутранспарентно скеле бидејќи е подложено на реставраторски работи во рамките на подготовките за Олимпијадата во 2020 година, што е предвидено да се одржи во 2021 година.
Светилштето било основано од Саеки но-Курамото, членот на тогашното моќно семејство Саеки, во 593 година. Посветено е на трите божици на морето и ќерките на богот на ветерот кои се викале Ицикишима, Тагори и Тагицу.
Главната зграда на светилиштето се состои од неколку меѓусебно поврзани сали. Пред нив, свртен кон морето, се наоѓа церемонијален подиум каде се изведувале танци. Низ целиот остров постојат многу помали светилишта и церемонијални простори.
До самиот врв на планината Мисен се наоѓа салата Реикадо, каде што веќе 1200 години гори вечниот пламен. Се верува дека водата, варена на овој оган, може да ги излекува сите болести. Областа на светилиштето Ицукушима била проширена и надоградувана повеќе пати, а била и уништена двапати од пожар. Денешниот изглед го добил во 1168 година, а последната целосна реконструкција на комплексот била завршена во 1241 година.
Постепено пристапот до островот им бил дозволен на сите, а со текот на времето островот добил и постојани жители. Денес таму живеат околу 2.000 луѓе. Меѓутоа, за да се зачува чистотата, со царскиот декрет од 1878 година на островот се забранува раѓање, умирање и погреби.
Јупитер, Нептун и Плутон

''Јупитер, Нептун и Плутон'' (околу 1597 година) — слика на италијанскиот барокен мајстор Микеланџело Мериси да Караваџо. Сликата се наоѓа е во Вила Аврора, поранешна куќа на некогашната Вила Лудовиси, Рим. Невообичаено е насликана со масло на малтер и оттаму сликата не е фреска, иако понекогаш (погрешно) се нарекува како таква.
Според раниот биограф, една од целите на Караваџо била да ги дискредитира критичарите кои тврдат дека тој не разбирал перспектива. Трите фигури го демонстрираат најдраматичната замисла на сликата. Тие се противречни на тврдењата дека Караваџо секогаш сликал од живи модели. Се чини дека уметникот го користел сопственото лице за сите три богови.
Сликата е направена за патронот на Караваџо, кардинал Франческо Марија Дел Монте и е насликана на таванот од неговиот дом, кој подоцна станал познат како Вила Лудовиси. Кардиналот имал голем интерес за алхемија. Караваџо насликал алегорија на алхемиската тријада Парацелзус: Јупитер се залага за сулфур и воздух, Нептун за жива и вода и Плутон за сол и земја. Јупитер од орелот, Нептун е хипокамп и Плутон од триглавото куче Серберус . Јупитер посегнува за да ја придвижи небесната сфера во која Сонцето се врти околу Земјата
Вилата Аврора е приватна сопственост во рацете на семејството Лудовиси и може да се посети по барање.
Црква „Св. Никола“ - Речани

Свети Никола — главна селска црква во кичевското село Речани, Македонија.
Црквата е сместена под селото и околу нејзе се сместени селските гробишта.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа западно од селото и околу нејзе се наоѓаат селските гробишта. Од самото сретсело води земјен пат до самата црква.
2 Историја
Црквата била изградена во 1933 година, а осветена во 1936 година. Истата година кога започнала да се гради црквата бил пронајден голем земјен ќуп, кој сега се чува во самата црква.
3 Архитектура
3.1 Иконостас
Црквата поседува иконостас, кој бил изработен во 1934 година.
4 Галерија
5 Поврзано
* Кичевско архијерејско намесништво
* Прва кичевска парохија
* Речани
Црква „Св. Кузман и Дамјан“ - Светораче

Свети Кузман и Дамјан (позната и како Свети Врачи) — главна селска црква во кичевското село Светораче, Македонија.
Црквата е сместена во непосредна близина на самиот асфалтен пат, во близина на самото село Светораче. Околу нејзе се сместени селските гробишта.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа помеѓу Долно и Горно Маало на селото Светораче.
2 Историја
Храмот во својот сегашен изглед бил подигнат во 1858 година, како што е запишано и со натпис на самата фасада на црквата. Храмот бил подигнат на темели на некогашниот истоимен манастир.
3 Архитектура
3.1 Иконостас
Црквата поседува иконостас, кој бил изработен од мијачки мајстори кон крајот на век.
4 Галерија
5 Поврзано
* Кичевско архијерејско намесништво
* Прва кичевска парохија
* Светораче
ПУ „Зоре Николоски“ - Староец

Основно училиште „Зоре Николоски“ (официјално: Подрачно основно општинско училиште „Зоре Николоски“ - Староец; скратено: ПООУ „Зоре Николоски“) — подрачно основно училиште во селото Староец, составен дел на основното училиште „Јунус Емре“ од селото Лисичани, Општина Пласница. Училиштето се наоѓа над селото, спроти главната селска црква во Староец.
Иако Староец се наоѓа во Општина Кичево, училиштето е под надлежност на училиштето „Јунус Емре“ од селото Лисичани во Општина Пласница.
Училиштето е именувано по македонскиот партизан и учесник во НОБ, Зоре Николоски.
1 Местоположба
Новиот објект на училиштето се наоѓа над селото во непосредна близина на црквата „Св. Јован Крстител“ во селото.
2 Историја
Наставата најпрвин се одржувала во стар објект, кој бил заменет со новоизградена зграда на училиштето во 2009 година од страна на Министерството за образование и наука.
3 Настава
Во училиштето наставата се изведува единствено на македонски наставен јазик.
Вкупно има 5 ученици од прво до деветто одделение, кои се распоредени во 1 комбинирана паралелка.
ПУ „Јунус Емре“ - Челопеци

Основно училиште „Јунус Емре“ (официјално: Подрачно основно општинско училиште „Јунус Емре“ - Челопеци; скратено: ПООУ „Јунус Емре“) — подрачно основно училиште во селото Челопеци, составен дел на основното училиште „Јунус Емре“ од селото Лисичани, Општина Пласница. Училиштето се наоѓа во средишниот дел на селото Челопеци.
Иако Челопеци се наоѓа во Општина Кичево, училиштето е под надлежност на училиштето „Јунус Емре“ од селото Лисичани во Општина Пласница.
Денес, училиштето е именувано по турскиот мислител, Јунус Емре, додека во минатото училиштето го носело името на народниот херој Мирче Ацев.
1 Местоположба
Училиштето е сместено во самиот средиштен дел на селото Челопеци.
2 Настава
Во училиштето наставата се изведува единствено на турски наставен јазик.
Вкупно има 19 ученици од прво до петто одделение, кои се распоредени во 2 комбинирани паралелки.
Света Катерина (Караваџо)

''Света Катарина Александриска'' (околу 1598 година) — маслена слика (173х133 см) од италијанскиот барокен мајстор Караваџо, насликана од 1598 - 1599 година . Таа е дел од колекцијата Тисен-Борнемиза во Мадрид.
1 Историја и опис
Сликата била дел од колекцијата на кардиналот Франческо Марија Дел Монте, која што била каталогизирана во 1627 година Светицата, заедно со Марија Магделена, биле меѓу омилените на кардинал.
Според Алесандро Зукари, таа била насликана на предлог на кардиналот кога Караваџо живеел со него во Палацо Мадама.
Како модел за светецот, Караваџо контроверзно ја избрал Филиде Меландрони, позната римска проститутка во која се вљубил и која му создала многу проблеми. Таа повторно му била модел во Марта и Марија Магдалена, Јудита го обезглавува Холоферн и во еден портрет изгорен во Берлин за време на Втората светска војна.
2 Приказна за Света Катерина
Света Катерина Александриска била популарна фигура во католичката иконографија. Нејзините квалитети би требало да се оние на убавината, бестрашноста, невиноста и интелигенцијата. Таа била од благородно потекло и го прифатила христијанството откако имала визија . На 18-годишна возраст се соочила со римскиот цар Максим (се претпоставува дека ова се однесува на Галериј Максимијан), дебатирала за неговите пагански филозофи и успеала многу од нив да ги претвори во христијанство. Затворена од царот, таа ја преобразила неговата царица и водач на неговите војски. Максим ги погубил своите преобратени (вклучително и царицата) роднини и наредила самата Катерина да биде убиена на шилесто тркало . Тркалото наводно се разбило во моментот кога таа го допрела. Потоа и била отсечена главата.
Таа станала светец заштитник на библиотеките и библиотекарите, како и на наставниците, архивистите и сите оние кои се поврзани со мудроста и учењето. Традиционално се смета дека годината на нејзиното мачеништво е 305 година (година на голем прогон на христијаните под Галериј), а нејзиниот празник се славил на 25 ноември.
Во 1969 година црквата ја отстранила од календарот на светците, убедена од огромното мислење на историчарите дека таа веројатно никогаш не постоела. До 2002 година, додека мнозинството историчари не се предомислиле, Црквата го сменила тоа и нејзиното празнување било вратено назад.
ФК Колумбус Кру

ФК Колумбус Кру е американски фудбалски клуб со седиште во Колумбос, Охајо. Екипата се натпреварува во МЛС лигата како член на Источната конференција, а своето прво појавување во ова натпреварување го имале во 1996 година како еден од десетте основачки клубови на лигата. Со клубот моментално управува сопственичка група предводена од семејството Хаслам и поранешниот клупски доктор Пит Едвардс. Групата Хаслам / Едвардс е третиот сопственик во клупската историја.
Клубот бил основан во 1994 година како Колумбус Кру. Од 1999 година, Кру ги играат својте домашни натпревари на стадионот Мапфре, првиот специфичен фудбалски стадион некогаш изграден за клуб од МЛС, кој почнувајќи од сезоната 2015 е со капацитет од 19.968 седечки места. Од 1996 до 1998 година, клубот ги играл своите домашни натпревари на стадионот Охајо во кампусот на Државниот универзитет во Охајо. Во 2014 година, клубот поставил рекорд за најмногу распродажби на сите седечки места на стадионот за време на своите натпревари.
Колумбус Кру досега има освоено шест големи трофеи: МЛС купот во 2008 и 2020, Supporters' Shield во 2004, 2008, и 2009, и Отворениот куп на САД во 2002. Покрај тоа, клубот се пласирал во КОНКАКАФ Лигата на шампионите (или нејзиниот претходник, КОНКАКАФ Купот на шампионите) четири пати, стигајќи до четвртфиналето во првите три наврати.
1 Бои, дресови и амблеми
2 Тренери
* Тимо Лиекоски ''(1995-1996)''* Том Фицџералд ''(1996-2001)''* Грег Андрулис ''(2001-2005)''* Роберт Важиха ''(2005)''* Зиги Шмид ''(2005-2008)''* Роберт Важиха ''(2008-2013)''* Брајан Блис ''(2013)''* Грег Берхалтер ''(2013-2018)''* Кејлеб Портер ''(2019-денес)''
PubMed Central

PubMed Central (PMC) — бесплатно складиште на стручни написи од полето на медицината и биотехнологијата. Како една од главните бази на истражувачки податоци на Националниот центар за биотехнолошки информации (NCBI), PubMed Central не е само складиште на документи. Информациите поднесени на PMC се заведуваат (ндексираат) и срочуваат со дополнети метаподатоци, медицинска онтологија и единствени назнаки кои ги зборатуваат структурираните XML-податоци за секој напис. Содржините на PMC can можат да се поврзат со други бази на NCBI, и да бидат достапни преку пребарувачкиот систем Entrez, што ѝ овозможува на јавноста подобрен начин на откривање, читање и надградување на биомедицинските сознанија.
PubMed Central е одделен проект од PubMed. PubMed Central е бесплатна дигитална архива на целосни написи, достапни секому во секое време преку прелистувач (со различни уредби за понатамошна употреба). За разлика од тоа, иако PubMed е пребарлива база на одредници за биомедицински наслови и извадоци, полнотекстните написи се сместени на други места (печатени или семрежно, бесплатно или со претплата).
Во декември 2018 г. архивата на PMC содржела преку 5,2 милиони написи, со учество од издавачи и автори кои ги поднесуваат нивните ракописи во сладиштето согласно правилата на NIH. Од јануари 2013 до јануари 2014 г. поднесоците на авторска иницијатива броеле над 103.000 трудови во текот на тие дванаесет месеци. PMC опфаќа околу 4.000 стручни списанија кои придонесуваат кон складиштето со нивните објавени содржини. Некои издавачи ги поднесуваат содржините на PubMed Central извесно време по нивното издавање („период на ембарго“), и тоа од неколку месеци до неколку години (најчесто 6-12 месеци). PubMed Central е клучен пример за „систематска надворешно распространување од трето лице“ кое сè уште е недозволено според договорите на многубројни издавачи со нивните автори.
1 Поврзано
* PubMed
* Medical Subject Headings
Портрет на папата Павле V

''Портрет на папата Павле V'' (ок. 1605–1606) - слика на италијанскиот уметник Микеланџело Мериси да Караваџо (1571 &ndash; 1610), сега во Галерија Боргезе, Рим.
Камило Боргезе владеел како папа Павле V од 1605 до 1621 година. Животописецот на Караваџо, Џовани Белори, запишал дека уметникот насликал негов седечки портрет како папа, што мора да се постави делото помеѓу изборот на Боргезе на 16 мај 1605 година и бегството на Караваџо од Рим во мај 1606 година по смртта на Ранучио Томасони. Портретот е потврден во збирката Боргезе од 1650 година.
Многу научници се сомневаат во автентичноста на оваа слика, сметајќи ја композицијата премногу невдаховна за стилот на уметникот. Но, научникот Џон Гаш во неговиот авторитативен (ревидиран) каталог на Караваџо од 2003 година смета дека делото е изворно, посочувајќи дека позата би била надвор од контролата на уметникот - Павле V бил забележан по неговото достоинствено, па дури и тивко однесување, и дека е малку веројатно да прифати насока. „[Неговото] Нестацентативно(то) носење го покажува примерот на трезвениот, претпазлив и, всушност, вистински религиозен дух на човекот...“. Гаш исто така посочува дека стеснатите очи на Павле, далеку од пренесување сомнеж и злоба, како што тврдат многу писатели, се резултат на хронична кратковидост. Забележете ги и зачудувачките сличности помеѓу овој портрет и веласкесовиот „''Портрет на папата Инокентиј X''“.
Според Белори, Караваџо го запознал Павле преку папскиот внук, кардиналот Скипиона Боргезе. Скипионе бил страствен собирач на уметности, предодреден да стекне многу платна на Караваџо, но требал да покаже мала вредност како покровител или на Караваџо или на другите, претпочитајќи да ја подобрува својата збирка преку изнуда и остра практика, наместо со поддршка и купување. Тој на крајот станал еден од клучните фигури во последните денови на Караваџо.
1 Библиографија
*
Портрет на Мафео Барберини

''Портрет на Мафео Барберини'' (ок. 1598 година) - слика на италијанскиот барокен мајстор Микеланџело Мериси да Караваџо.
Чувана е во приватна збирка во Фиренца.
Барберини, 30 години и од еминентно фиренциското семејство Барберини, бил брзорастечки црковен прелац, пријател на покровителот на Караваџо, кардиналот Франческо Марија Дел Монте, и самиот поет и покровител на уметностите.
Поддршката на Барберини ќе продолжи и во подоцнежните години - во 1603 година тој ја нарачал „''Жртвувањето на Исак''“ од Караваџо. Во 1623 година станал папа како Урбан VIII.
1 Библиографија
* Крејтон Гилберт. ''Caravaggio and his two cardinals''. Penn State Press, 1995 година.
Државност

Државност (анг. "Statehood" ) е меѓународно-правен капацитет кои според доктрината на меѓународното право вклучува следните основни елементи:
1. Државна ''територија'',
2. ''Население'' со државјанството,
3. ''Суверенитетот'', како највисока власт на државаната теориторија, која условно може да биде огрничена само со нормите на задолжително меѓународното право ''jus cogens''.
Во модерно доба меѓународно-правната доктрина сугерира и дека категорија „државност" содржи и четвртиот битен елемент: ''меѓународно-правен субјективитет''. Овој меѓународно-правниот ''субјективитет'' е посебен правен капацитет за склучување правни договори, претставување во меѓународните дипломатски односи, вршење дипломатски акти, стекнување на сопственост, и посебно капацитет на правното лице, какво што е држава, да тужи (или биде тужена) во меѓународните судови или слични тела во кои се подразбира дека субјектот који тужи или е тужена страна има својството на меѓународното правно лице.
Покрај ''меѓународно-правниот субјективитет'' во 19-ти и посебно во 20 век се развива и идејата за ''внатрешно-правниот субјективитет'' на државата који овозможува граѓаните и другите внатрешно-правни лица да ја тужат ''државата'' како ''внатрешно-правно лице'' односно државата при правни постапки и во определени правни ситуации настапува како ''внатрешно-правен субјект'', со правниот капацитет да како ''лице'' кое може да тужи или биде тужена.
Категорија Државност не треба да се меша со социолошкиот термин ''Државотворност'', кои може да подразбира и поширок сет на општествени и пред се политички содржини или елементи. Во поширока смилса на ''државотворноста'' влиае историјата, јазикот и сите побитни културни димензии и белзи на еден народ или една нација. Од ''изворен идентитет'' на една нација слободно се формира националниот идентитет и суверено државно име, кое е предмет на самоопределување. Категорија сувереност, меѓутоа, по правило се протега и на државотворните елементи како што се јазик, историја итн.
Меѓу битните елементи на државност и правниот субејктивитет е и ''државно-правниот идентитет'' те. државно име.
1 Поврзано
* Правно лице
* Меѓународно-правен субјективитет
* Држава
* Сувереност
* Самоопределување
* Jus Cogens право
Свети Јероним во медитација (Караваџо)

''Свети Јероним во медитација'' (ок. 1605 година) - слика на италијанскиот барокен мајстор Караваџо, сега во Музејот Монтсерат, веднаш до манастирот Св. Марија, Монтсерат.
Свети Јероним, пустиник, црковен отец, и одговорен за преводот на Библијата на латински, (Вулгатовата библија) бил популарна фигура во времето на Караваџо, а уметникот го сликал најмалку осум пати (само три преживеале). Дали ова е од личен избор или по барање на покровители е непознато, но тоа му дало можност на Караваџо да го истражи потенцијалот - од перспектива на уметникот - на стара и збрчкана кожа. Тука е прикажан Јероним кој размислува за еден од неговите симболи, черепот, потсетување на неизбежноста на смртта и суетата на световните нешта.
Сликата е веројатно од збирката Џустинијани (збирката на покровителот на Караваџо, банкарот Винченцо Џустинијани и неговиот брат - кардиналот Бенедето). Бенедето собрал голема збирка на религиозни дела од уметникот и Свети Јероним со исти димензии како оваа во џустинијановиот попис од 1638 година.
Животописецот на Караваџо, Питер Роб, истакнува дека затемнувањето, затвореното расположение на оваа слика е неверојатно слично на онаа на ''Јован Крстител'', кој сега е во Канзас Сити во Музејот Нелсон Аткинс, насликана во исто време.
1 Наводи
Вдахновението на Свети Матеј

''Вдахновението на Свети Матеј'' (италијански назив: ''San Matteo e angelo''; македонски: ''Свети Матеј и ангел'') — слика од 1602 година на италијанскиот барокен мајстор Микеланџело Мериси да Караваџо. По нарачка на францускиот кардинал Матео Контарели, платното виси во олтарот на капелата Контарели во црквата на француското собор во Сан Лујџи дел Франчези во Рим, Италија. Тоа е едно од караваџовите три платна во капелата: висејќи меѓу поголемите претходни платна на ''„Мачеништвото на Свети Матеј'' “ и „''Повикувањето на Свети Матеј''“. Ова не било лесна задача за Караваџо и најмалку две од трите слики требале или да бидат заменети или пребоени за да се задоволи неговиот покровител кардиналот Дел Монте.
Поучно е да се споредат двете верзии на последното сликарство за да се види колку е провокативен и контроверзен Караваџо во неговото време. За жал, првата, одбиена верзија на оваа тема била уништена во Втората светска војна, а ние имаме само црно-бели и подобрени обоени пресоздавања. Во првата верзија, ''„Свети Матеј и ангелот''“, ангелот стои близу до личниот простор на Матеј Евангелист и се впушта во она што се чини подиректна интервенција отколку божествено вдаховение. Ангелот се преплетува со старецот, очигледно шепотејќи му вдаховение во увото. Одбиената слика може да се спореди со претходното караваџово платно на „''Починка при бегството во Египет''“.
Во делото претставено на олтарот, ангелот припаѓа на една воздушна и возвишена димензија, обвиткан во опкружен брануван лист. Уморениот Матеј се потпира да работи, како што ангелот му ја набројува работата што надоаѓа. Сè е темнина, но за двете големи фигури. Се чини дека Матеј притрчал кон неговата работна маса, а столчето се спојува во нашиот простор. Неговиот израз е трезен.
Се смета дека современите стилови на Караваџо и Карачи биле во расчекор меѓу себе и не се преклопувале. Во оваа светлина, поучно е да се спореди и оразличи слично платно, од ученикот на Карачи, Џовани Ланфранко во моментов во Пјаченца, како и слика на слична тема од Рембрант.
Црква „Св. Илија“ - Челопеци

Свети Илија — главна селска црква во кичевското село Челопеци, Македонија.
Црквата се наоѓа над самото село и преовладува со својата камбанарија, на која е издигнат крст. Околу црквата се сместени и селските гробишта.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа во горниот дел на селото.
2 Историја
Црквата била започната со изградба во 1861 година, иако според истражувањето на Јован Трифуноски се тврди дека била подигната во 1880 година на местото на постара црква. Градењето било помогнато од тогашниот сопственик на чифликот Мијалче, Влав од Крушево.
Во 1910 година била обновена на иницијатива на селаните.
3 Архитектура
3.1 Фрескоживопис
Црквата поседува фрескоживопис, кој бил насликан од страна на зографот Јаков Мажовски од селото Лазарополе.
Фрескоживописот бил обновен во 1999 година од страна на Бошко Попоски од Кичево.
3.2 Иконостас
Иконостасот во црквата бил изработен од познатиот Дичо Зограф од селото Тресонче.
4 Галерија
5 Поврзано
* Кичевско архијерејско намесништво
* Прва кичевска парохија
* Челопеци
Дрино

Дрино (|Drino, |Δρίνος) — река во јужна Албанија и Епир, северозападна Грција, притока на Војуша. Извира во северозападниот дел на Јанинскиот округ, близу селото Делвинаки. Најпрвин тече во југозападен правец, а потоа кон северозапад, па ја преминува границата кај Арништа (Ктисмата). Во Албанија продолжува во северозападен правец низ градот Ѓирокастро и се влева во Војуша кај Тепелена.
Во етимолошки поглед, името Дрино е со ист корен како имињата на реките Дрим и Дрина.
PubMed

PubMed — бесплатен пребарувач на базата на податоци MEDLINE која содржи библиографски одредници за дела од областа на медицината и биотехнологијата. Со пребарувачот раководат и го одржуваат Националната медицинска библиотека на САД (NLM) и Националните здравствени институти користејќи го системот за пребарување на информации Entrez.
Од 1971 до 1997 г. базата MEDLINE била достапна само во установи како универзитетски библиотеки. Со воведувањето на PubMed во јануари 1996 г. е овозможено приватно и бесплатно пребарување од домот или од работното место. Бесплатениот пристап за јавноста започнал да се нуди во јуни 1997 г.
1 Содржина
Покрај MEDLINE, PubMed нуди пристап кон:
* постари одредници од печатини верзии на ''Index Medicus'' наназад до 1951 г. и порано
* одредници кон извесни стручни списанија пред нивното внесување во Index Medicus и MEDLINE, како на пр. ''Science'', ''BMJ'' и ''Annals of Surgery''* мошне скорешни одредници во записите за написи пред нивно внесување во Medical Subject Headings (MeSH) и ставање во MEDLINE
* збирка книги достпани во целосен текст и други подзбирки од материјалот на NLM* PMC-наводи
* книжница на NCBI
Многу записи на PubMed имаат врска до написите во полн текст, и некои од нив се достапни бесплатно преку PubMed Central и месни огледални места како Europe PubMed Central.
Информациите за стручните списанија индексирани во MEDLINE и достапни преку PubMed стојат во каталогот на NLM.
На 27 јануари 2020 г. PubMed содржел преку 30 милиони библиографски одредници и извадоци со временски опсег наназад до 1966 г., избрани дела до 1865 г. и многу помалку дела до 1809 г. На тој датум 20 милиони записи на PubMed records биле наведени со нивните извадоци, а 21,5 милиони имаат врски до нивниот полн текст (од кои 7,5 бесплатно). Во текот на претходната деценија додавани се просечно милион нови одредници годишно. Околу 12 % од одредниците во PubMed се однесуваат на дела поврзани со ракот, чиј удел пораснал од 6 % во 1950-тите на 16 % во 2016 г.
Добар удел имаат предметите „хемија“ (8,69 %), „терапија“ (8,39 %) и „зараза“ (5 %).
Во 2016 г. NLM го измениле системот, со цел да им овозможат на издавачите непосредно да исправаат грешки во одредниците на PubMed.
2 PMID
PMID (од анг. ''PubMed identifier'') е единствена назнака за секоја одредница која се состои од бројка.
3 Поврзано
* PubMed Central
* Medical Subject Headings
* Национална медицинска библиотека на САД
Атанас Мучев

Атанас Мучев (10 мај 1917 – 4 јули 1962) — македонски сликар.
1 Животопис
Атанас Мучев е роден во село Иловица, Струмичко, од татко Гоце и мајка Ружа. Потекнува од трговско семејство, кое живеело во село Морарци, Кукушко. Селото било запалено во јули 1913 година, а имотот присвоен од Грците. Фамилијата се иселува во Дупница. По краткиот престој тие се преселуваат во Иловица – Струмичко. Рано останал без родители, на една година ја губи мајката, а на шест години и таткото. За него се грижат четирите сестри: Звезда, Ленка, Стојна и Слава. Во родното село Иловица, го завршува основното образование. Неговиот учител Беќир Томовиќ го засакал заради неговиот талент за цртање и подоцна му овозможува да го продолжи школувањето во Штип. За завршено четврто одделение оценет е со многу добар успех.
Во Штип се запушува во „Државната реална гимназија“, што ја завршил во 1933-1934 година со одличен успех. Се запознава со фамилијата на Љупчо Донски. Во штипската гимназија цртање предавал Богдан Бакиќ – академски сликар од Ваљево, кој ќе одигра пресудна улога за сликарската и педагошката определба на Атанас Мучев. Во 1934-1935 се запишува на Кралската уметничка школа во Белград, што ја завршува 1937-1938 година. Условите во кои се школувал биле многу тешки и често го доведувале во состојба на очај. Се занимавал со разни тешки работи, меѓу другото растовара јаглен на железничката станица итн. Станува симпатизер, а подоцна и член на Комунистичката партија. Доаѓал неколку пати во Струмица за да ги избегне прогоните на полицијата.
Есента 1939 е назначен за хонорарен наставник во штипската Државна реална гимназија, со решение на Просветното одделение при Кралската банска управа на Вардарска Бановина, каде останува до 30.10.1940 година, кога оди во војска. Воениот рок го служи во Шабац до 06.04.1941 година каде го затекнува почетокот на војната. Бил кратко време заробеник од 06.04 до 01.05.1941 година.
Потоа, се вратил во Струмица. Со општа наредба на Министерството за народна просвета на Бугарија, е назначен за наставник во штипската гимназија, каде работел од 01.05.1941 до 09.09.1944 година. Станал и активен член на КПЈ.
Од 1959 работел во основното училиште „Сандо Масев“ во Струмица до неговата смрт на 4 јули 1962 година.
Коничка Река

Коничка Река (|Σαραντάπορος, ''Сарандапорос'') — река во денешна југозападна Грција и јужна Албанија. Претставува десна притока на реката Војуша, која се влева во Јадранско Море. Долга е 50 км, од кои последните 10 км ја образуваат границата меѓу Грција и Албанија.
Извира помеѓу планините Грамошта и Горуша, во Костурскиот округ, Егејска Македонија. Тече низ подрачјето околу Борботско и околината во Нестрамско, Егејска Македонија, па продолжува низ Мајсторско и Коница во Епир. Преминувајќи ја државната граница, минува низ општините Центар Лесковик во областа Горица (Корча) и Кршово во областа Ѓирокастро, Албанија. На крајот се влева во Војуша на самата граница. Сливот зафаќа површина од , а реката има просечен годишен истек од .
1 Поврзано
* Конички мост
* Коница — гратче во Епир
* Пинд
* Гликово — село во Лариско, на грчки наречено Сарандапоро
Водоматица

Водоматица (|Βοϊδομάτης, ''Војдоматис'') — река во Јанинскиот Округ на областа Епир, северозападна Грција, притока на Војуша. Извира под селото Високо (Викос) и по течението се спојува со други водотеци кои се спуштаат по падините на Тимфи или од клисурата Вик (Викос), па завршува недалеку од гратчето Коница. Има вкупна должина од 15 км.
И покрај нејзиното име, Водоматица важи за една од најчистите реки во Европа и не страда од никакви еколошки проблеми. Минува низ еден од највпечатливите природни предели во земјата, во состав Националниот парк Вик-Војуша уште од 1973 година. Реката ја пресекуваат повеќе камени мостови, од кои најпознат е Клидонскиот кај клисурата Вик. По Водоматица се одвиваат водени спортови како сплаварење и кајакарство.
Водоматица има сезонски водостој, иако никогаш не пресушува. Просечната темепратура на водата не надминува 4 °C.
1 Поврзано
* Загори
Подвоздушен избув

Подвоздушен избув ― вулкански избув што се случил на површината на земјата, „под воздухот“. Тие општо произведуваат пирокластични текови, фонтани со лава и текови на лава, кои обично се класифицирани во различни видови на подвоздушни избуви, вклучително и плинискиот, пелешкиот и хавајскиот избув. Подвоздушните избуви се спротивни со подводните и подглацијалните избуви, кои потекнуваат под различните облици на водена површина.
Велушко-породинска култура

Велушко-породинска култура (или Велуша-Породин) — археолошка култура во Македонија од неолитско време. Настанала околу 5500 г. п.н.е. и се состои од 4 фази (Велуша-Породин I до IV). Името на културата доаѓа од две важни наоѓалишта — Велушката и Породинската Тумба, сместени во поречието на Црна Река.
Реконструираната населба Тумба во скопско Маџари е направена врз основа на археолошките остатоци на тој терен, по урнек на културите Анзабегово-Вршник и Велуша-Породин.
Живеалиштата од Велушко-породинската култура се четириаголни во основа. Ѕидовите се од керпич, а подот е покриен со глина. Од културата се пронајдени помал број орудија, изработени од коска, и сосем малку од камен. Погребните обреди се многу слабо проучени. Керамиката има претежно топчест облик со издолжено грло, обоена црвено и украсена со триаголни мотиви од бела боја. Од оваа култура се присутни и статуетки на Божицата мајка. Велушко-породинската култура е карактеристична по изработката на различни фигурки со издолжени вратови, понекогаш во седната положба.
Фазата I се одликува со садови на ногаркии украси во облик на бројот „3“, кои се среќаваат и во фазата II. Работиве и круговите им се својствени на фазите III и IV. Фазата IV се одликува со глинени мотиви, залепени на ѕидовите. Ликовите на Божицата-мајка често се изработувале во фазата III.
1 Поврзано
* Анзабеговско-вршничка култура
Цар на Јапонија

Царот на Јапонија е шеф на државата и глава на царското семејство на Јапонија. Во Уставот на Јапонија, царот е дефиниран како „симболот на државата и на единството на народот“, а неговата титула е изведена од „волјата на народот, кој е суверен“. Наследувањето на престолот е регулирано согласно Законот за царскиот дом на Јапонија. Врховниот суд на Јапонија нема судска моќ над царот. Царот на Јапонија се смета за поглавар на шинто религијата. Царот е нарекуван „Небесен суверен“ или „Божји цар“. Јапонската шинто религија го смета царот за директен потомок на божицата на сонцето Аматерасу.
Царскиот дом на Јапонија е најстариот постојан монархиски дом во светот. Историското потекло на јапонските цареви лежи во доцниот кофун период од 3 до 6 век од н.е., но според хрониките Коџики (завршени во 712 година) и ''Нихон шоки'' (завршени во 720 година), Јапонија е основана во 660 година п.н.е. од страна на царот Џинму, за кој се вели дека е директен потомок на Аматерасу.
Нарухито е актуелен цар на Јапонија. Тој застанал на Хризантемовиот престол по абдикацијата на неговиот татко, царот Акихито, на 1 мај 2019 година.
Дина профунда

Дина профунда (''Dina profunda'') е вид ендемска пијавица во Охридско Езеро.
1 Опис
1.1 Надворешни одлики
Должината на телото и ширината на холотипот се 69 (6,5) мм и од 62 до 74 мм должина и 5,6 до 7,9 мм ширина на паратипови во примероци наркотизирани пред зачувување. Еден примерок собран од длабочина од 250 м и веднаш зачуван во 4% формално-дехид имал должина од 38 мм и ширина од 10 мм.
Телото е дорзовентрално зарамнето, но неговата дорзална страна е засводен, а вентралната е експресивно рамна. Маргиналните делови во последната третина од телото имаат заоблени рабови. Простомијалната усна е кратка, широка и заоблена. Антеклителарниот дел од телото е бледо жолтеникав, во клителарниот дел има боја на кафе, постелителарната дорзална страна е сивкава, а вентралната страна е бледа. Очите се во намалување. Првите два пара се многу бледи и скоро невидливи, додека другите два пара се невидливи. Задниот е многу мал и неговиот пречник е околу 30% од најголемата ширина на телото. Во последната третина од телото има грбни донекаде бледи линии кои се паралелни со должината на телото.
Анулацијата на грбната површина е слабо видлива, освен на клиториумот, додека од вентралната страна е видлива. Секој петти анулус на секој комплетен е малку подолг и не е многу јасно поделен.
Клителумот е добро изразен во некои примероци. Тој е составена од петнаесет анули, кафеава боја. Порите на машките гениталии се истакнати и се наоѓаат помеѓу 9 и 10 клителарни анули. Така, порите на гениталиите се одделени со три анули. Анусот е многу мал.
1.2 Внатрешни одлики
Атриумот на гениталиите е многу подолг отколку што е широк. Неговото тело е скоро топчесто и пократко од половина од должината на преткоморите. Корнуата е подолга од телото на атриумот. Останатите генитални органи се скоро исти со оние на претходните два вида.
2 Систематска позиција
Како прво, најголемата сличност според нејзините надворешни особености, Дина профунда ја покажува со Дина Лихнида. Од Дина Лихнида се разликува по формата на преткоморот, поголемо намалување на очите, по конкавната грбна страна и особено со релативно помалиот заден морон.
3 Живеалиште и локалитет
Калливо дно во длабоката зона на Охридското Езеро. Овој вид пијавица има тенденција да живее претежно во длабоката зона на Охридското Езеро.
Крилен вулкански избув

Крилниот вулкански избув - вулканска избув кој се јавува на крилата на вулканот, наместо на нејзиниот врв. Ваквите избуви се јавуваат кога каналот што го поврзува врвот со магматското огниште подолу е блокирано, принудувајќи ја магмата да се движи странично.
1 Преглед
Кај некои вулкани, крилните избуви се вообичаени и се јавуваат по должината на јасно дефинираните зони на раздори. Ова е случај со вулканите Мауна Лоа и Килауеја на Хаваи, Питон де ла Фурназа на Островот Реинион и на Планината Етна во Италија. Крилните и врвните избуви може да се појават во исто време.
Каде што има населени области на крилата на вулканот, крилните избувите може да бидат поразурнувачки и поопасни од избувите на врвот. Крилните избуви исто така може да предизвикаат пад на вулканското здание, предизвикувајќи странични избуви (како избувот на Планината Свети Елена во 1980 година), лизгање на земјиште и цунами. Избувите кои прават колапс се едни од најголемите и најразорните вулкански појави.
2 Наводи
Анзабеговско-вршничка култура

Анзабеговско-вршничка култура (или Анзабегово-Вршник) — археолошка култура во Македонија од времето на средниот и доцниот неолит. Застапена е во Вардарска, Егејска и Пиринска Македонија.
Културата постоела од 5300 до 4200 г. п.н.е. Влегува во состав на поширокиот балканско-анадолски комплекс. Името на културата доаѓа од двете типски наоѓалишта — Амзабегово (Анзабегово, главно Барутница) во Светиниколско и Вршник во Виничко.
Реконструираната населба Тумба во скопско Маџари е направена врз основа на археолошките остатоци на тој терен, по урнек на културите Анзабегово-Вршник и Велуша-Породин.
Својот расцут Тумба го доживеала токму во културата Анзабегово-Вршник, околу 5800 – 5200 г. п.н.е.
Развојот на културата е поделено на 4 фази — Анзабегово-Вршник I до IV. Првата фаза опфаќа три потфази — Анзабегово-Вршник I-a-b-c). Таа се совпаѓа со раниот неолит, а останатите со средниот.
Спомениците на оваа култура се сместени во долини, како на пример во долината на Брегалница, како и во околината на Скопје. Слични наоди се среќаваат и во Пиринска Македонија, по долината на реката Струма, како и во пределите покрај Вардар во Егејска Македонија, што говори за раширеноста на културата на повеќе подрачја.
Живеалиштата од фазата Анзабегово-Вршник I се изградени само од глина, додека пак во следните фази тие се малтерисани, имаат мала основа и подот им е покриен со плочки. Покојниците понекогаш се погребувале близу домовите, во згрчена положба, но без особена насоченост кон некоја од страните на светот.
За време на четирите периоди на културата Анзабегово-Вршник се појавиле три вида керамика. Првиот е претставен од садови со тенки ѕидови и светли бои и со додадени зрна од лискун. Вториот тип е груб, без украси. Третиот вид керамика е поредок и исто така е груб, бидејќи садовите му се со дебели ѕидови, но од глина, смешана со кршени камчиња. Садовите од фазата I често се украсени со бела боја под рабниците, триаголници и цветни украси. Црвената керамика преовладува во фазите I и III, додека во фазата IV керамиката е сива и црна. Керамиката од фазата II се одликува со сива и кафеава боја, како и со сребрени украси.
1 Поврзано
* Велушко-породинска култура