Нина Алешина

Нина Александровна Алешина (|Нина Александровна Алёшина, IPA: []; 17 јули 1924 – 17 ноември 2012 година) била руски архитект и раководител на одделот за дизајн „“ за Московското метро една деценија. Деветнаесет станици од системот на подземната железница биле проекти во кои таа учествувала или водела. Таа беше почестена со многу награди во текот на нејзината кариера, вклучувајќи ја и ознаката во 1985 година за
1 Ран живот
Нина Александровна е родена на 17 јули 1924 година во Москва, Руска Советска Федеративна Социјалистичка Република, Советски Сојуз.Таа била внука на Протоереј на Црквата на Воскресението Христово во Таруса, Николај Успенски, (|Николај Успенский) и неговата сопруга Надежда Даниловна Јахонтова (|Надежда Даниловна Јхонтова), чии деца станаа интелектуалци и музичари. Дипломирала музичко училиште во истата година кога се случила Германската инвазија на Русија. Студирала пијано, пред да студира архитектура
2 Кариера
Алешина ја започнала својата кариера во работилницата на Алексеј Душкин, работејќи на цртежи за реновирање на станицата Новослободскаја, која била завршена неколку години пред тоа.Таа се фокусирала на третманите на ѕидови и столбови, додека нејзиниот сопруг, уметникот Николај Алешин работеше во нивниот дом и скицираше слики за витражи.Таа го дизајнирала предворието на станицата. Тоа била првиот проект од дваесет години во кој таа беше вклучена за системот на московското метро.
На крајот на ерата Хрушчов, Алешина речиси ја прекина работата во метро, но се предомислила. Било тешко, бидејќи служела како шеф на одделот за проектирање за целиот систем на метро, додека сè уште ги завршуваше сопствените дизајни. Алешина секојдневно ги посетувала градилиштата за да ги задржи архитектите и градителите да работат заедно и имашла репутација на перфекционист, кој инсистирал на перформанси, но кој исто така беше многу почитуван од инженерите и мајсторите со кои работеше.
Во нејзината подоцнежна кариера, Алешина напишала историја, документирајќи детали за дизајнот и уникатните одлики на секоја станица во системот на подземната железница за Московскиот комитет за наследство.
3 Смрт
Алешина починала во Москва на 17 ноември 2012 година и беше погребана на Введенски гробишта до нејзиниот сопруг и ќерката. Орден на Значката на честа и го доби Медал „За трудова храброст“.
4 Проекти
Проектот за метро станица во Москва започнал во 1931 година и предизвикот им беше даден на проектантите да планираат простори кои го надминаа чувството да се биде под земја и наместо тоа успеаја уметнички да обезбедат простор кој е функционален и способен ефикасно да ги движи возовите и луѓето, а сепак естетски пријатен. Првично, природните материјали беа доминантни, но по 1958 година, Метро почнало и со бетон, боја и плочки. Во раниот период, повеќето влезови во фоајето биле преку поголеми згради, но во движењето за штедење од 1950-тите, била направена промена на помали, павилјонски структури. Во текот на 1960-тите, утилитарните монтажни структури доминираа, но нивната големина се зголеми како што осамнаа 1970-тите. Таваните со ребрести греди низ централната сала со два реда колони, бил типичен стил на дизајн на повеќето станици. Иако Алешина ги смени облиците на столбовите и украсните третмани во станиците што ги дизајнираше, беше предизвик секоја станица да се направи оригинална, кога се спушташе на влезот на платформата долга 150 метри. ребрестиот таван секогаш беше она што прво ги привлекува патниците.
4.1 Проекти од 1950-тите и 1960-тите
1962, Станица Ленински Проспект, беше соработка на Алешина со главниот архитект и , Валентина Поликарпова (|В. Г. Поликарпова) и Ана Марова (|А А. Марова). Дизајнот беше едноставен, со надземен павилјон направен целосно од стакло, засенчен со широка настрешница над која имаше украсен бетон решетка. Спуштајќи се во длабоко покриениот ескалатор, дизајнот користеше техника на преклопување на чекори наместо заоблен цилиндричен свод што се држеше со дизајнот на чекорите на површината на платформата. Столбовите, кои се прошируваа додека се искачуваа, го опкружуваа ходникот. Квадратните столбови беа свртени со светло обоен мермер и беа потесни од страните по должината на сала отколку на пошироките страни свртени кон платформите. Под секој столб имаше жолтеникаво-кафеава „мат“ од мермер. Ѕидовите беа поплочени во решетка во форма на дијамант со светло обоени керамички плочки.Подот беше составен од сив и кафеав гранит со намерно неправилна форма.
1962, Синдикалната станица, исто така позната како станицата „Синдикат“ ги здружи Алешина. Пристапот доаѓа преку спуштање или од улицата Профсојузнаја или од авенијата Нахимовски Проспект. Тоа е монтажна структура изградена според стандарден проектен план. Во ходникот има 40 колони со брановиден, сино-сив мермер. Ѕидовите на платформата долж патеките се направени од бели глазирани керамички плочки поставени на дијагонала над црна основа од хоризонтални плочки. Подот е поплочен со црвен и сив гранит.
1966, станица Рјазански проспект во соработка на Алешина и Јури Вдовин, која имаше две мали лобиа на авенијата Рјазан. Не беше однапред изведен според стандардните спецификации, туку беше потесна верзија на типичната станица. Квадратни столбови, обложени со сино-сив мермер од Farley го опкружуваат ходникот. Околу секоја колона има „мат“ од црвен мермер, но остатокот од подот е поплочен со сив гранит. Ѕидовите на патеката се покриени со бели керамички плочки над црна основа и покриени со црвени украси што одразуваа типична шема што се кориси на маилки или ткаени работи од Рјазански регион .
1966 година, Станица Таганскаја беше заеднички проект за дизајн на Алешина со Јуриј Вдовин и скулпторот Едуард М. Ладигин (|Едуард Михајлович Ладигин). Колоните во ходникот се обложени со светло обоен мермер, обрабени со црвен мермер, со ѕидови од црно-бели керамички плочки. Осветлувањето е скриено зад стреата. Втиснатите панели на ѕидовите, изработени од Ладигин, ја претставуваа темата „Освојување на вселената“. Подот асфалтирање е сив и со и црвен гранит.
1969 година, станица Варшавскаја, позната и како станица „Варшава“, ги здружи Алешина и Наталија К. Самоилова (|Наталија Константиновна Самоилова). Изградбата започна во 1969 година и интензивно користеше Gazgan мермер, кој природно преминува во градацијата на бојата од крем во црна, за да се создаде полихромност се шири, кон редови колони кои се широки во заглавието и заострени, намалувајќи се во големина кон основата.
4.2 Проекти од 1970-тите
1972 година, позната и како станица „Октомвриско поле“ .
До подземните премини се пристапува од улиците Народна милиција и Маршал Бирјузова. Во ходникот има столбови со брави обвиткани во алуминиум, кои се поставени на сива гранитна подна лента. Остатокот од поплочувањето на подот е бел мермер. Ѕидовите долж патеката се со црн мермер во основата и преминуваат во светло сив мермер за главната површина. На ѕидовите има прикачени влошки извајани во анодизиран алуминиум од Бодниек и Рисин со советски теми.
1975, станица Кузњецки Мост беше уште еден заеднички проект за дизајн со Самоилова, како и со уметникот Михаил Н. Алексеев (|Михаил Н. Алексеев). Дизајнот на станицата користел аркади од столбови и лакови, евоцирајќи ги потпорите на вијадукт, оформен од сино-сив, зрнест мермер. Ѕидовите на придружната патека се украсени со влошки од кован алуминиум што прикажува ковач, како што се искри што летаат од наковалната, клешти и чекан на ковачот, оружје и алатки што ковачот би можел да ги користи или создаде во својата работа.
1975 година, Станица Лубјанка беше реновирање на проектот првично завршен во 1935 година од Николај Ладовски. Алешина и Стрелков беа ангажирани да ја реконструираат станицата „Џержинскаја“, поврзувајќи ја со новата станица Кузњецки Мост и создавајќи вистинска станица со централна сала.Поради деградираните услови на првобитната локација, два кружни бетонски цилиндри кои беа изградени за возовите, беа заменети со челични цевки. Почвата што ја опкружува локацијата е триесет метри пред да започне изградбата. Иако беше критикуван што не остана доследна на оригиналниот дизајн, Алешина објасни дека оригиналниот облик на буре на станицата бил непрактичен, а дијаметрите на тунелите биле премногу мали за да се спојат со помодерните станици. Таа, исто така, објасни дека стилот на тоа немаше да функционира добро со додавање на централна сала. Сивиот мермер, кој првично ги обложуваше цилиндрите, беше заменет со бели плочки, иако беше задржан фрагмент од поранешниот тунел.Столбовите на станицата се обложени со бел мермер, а подот беше поплочен со црн и црвен гранит.
1975 година, станицата Шчукинскаја, како станицата Кузњецки Мост, ја здружи Алешина со Самоилова и Алексеев. жлебовите се исполнети со легура. Деталите на подот се со сив гранит во отворен синџир што се протега по должината на ходникот, а ѕидовите се обложени со црвен украински мармор. На ѕидовите има прикачени брановидни алуминиумски панели од истиот анодизиран алуминиум и бронза . Тоа беше прв пат материјалот да се користи во толку голем обем.
1978 година, Станица Медведково беше уште една соработка на Алешина и Наталија К. Самоилова и со учество на В. Монтажната структура има редови од 26 колони, обложени со жолт и розев зрнест мермер со влошки од нерѓосувачки челик. Ѕидовите на патеката се обложени со црвен мермер и имаа елоксирани алуминиумски и бронзени панели со форми во облик на пирамида што означуваат мраз.
1979, Марксистичка станица познат и како „марксистичка“ станица беше заеднички проект за дизајн со Волович и Самоилова со учество на Р. П. Ткачева (|Р. П. Ткачева) и уметникот Алексеев. Станицата била една од личните омилени на Алешина и таа ја опиша како „најубавото метро на светот“. Дизајнот на станицата требаше да ја пренесе силата и чистотата на Марксистичката идеологија . Во таа насока, салата на станицата е со црвен буровшински мермер на столбовите и розов газгански мермер на ѕидовите со црн гранит во основата.
1979 година, Станица Перово, како и марксистичката станица, ги здружи Алешина и Волович, со учество на Самоилова и Ткачев. Станицата беше изведена со бетон со плиток засводен таван, како тема на уметноста и занаетите. На ѕидовите, бели мермерни плочи наизменично со резбани камени композиции, обединети со цветни мотиви, кои ги украсуваат ѕидовите.Изрезбаните камења прикажуваат митолошки суштества, вклучувајќи Gamay, феникс, крилест коњ, други птици и среќно и тажно сонце.
4.3 Проекти од 1980-тите и 1990-тите
1983 година, Серпуховскаја беше соработка на Aleshina со и Lydia Y. Gonchar (|Лидија Јуриевна Гончар). Колоните на централната сала се од со мермер Газган во топли тонови и со метални акценти. Салата има тубуларна форма и е првата од метро станиците што користи оптички влакна осветлување на табла со реклами.Станицата е украсена со теми засновани на античките градови во близина на Москва од сликарот Љубов А. Новикова
1983 година, Чертановска станица беше проект за плитка колона дизајниран од Алешина. Изградена е од однапред изведен, армиран бетон за кој Алешина лично ги надгледувала бетонските и завршните работи. 26-те столбови во форма на ѕвезда на секоја страна од централниот ходник се споени со сводови. Кристалните лустери во форма на пирамида го обезбедуваат осветлувањето. И столбовите и ѕидовите на патеката се обложени со бел мермер. Ѕидовите имаат метални влошки дизајнирани од Алексеев и Новикова, кои исто така создадоа мозаици на јужниот влезен лоби врз основа на темата „Изградба на нова Москва“.
1985, станица Домодедовскаја беше уште еден заеднички дизајн помеѓу Алешина и Самоилова, со уметникот Михаил Алексеев. Темата на станицата е авијација и таа беше изградена на стандардниот план од два колосеци кои го оградуваат централниот ходник обложен со колони. Колоните и ѕидовите се соочени со бел и сив зрнест мермер и бакарни влошки кои прикажуваат авиони кои ги красат ѕидовите. На подот има геометриска шема на наизменичен сив и црн гранит. Осветлувањето го имитираат она што беше пронајдено во патничката кабина на авион.
1988 година, Станица Менделеевскаја беше заеднички проект за дизајн на Алешина и Самоилова користејќи столбови поврзани со лакови за да формираат аркада во традиционален руски стил. Колоните се обложени со бел мермер, а ѕидовите долж патеката се изработени од сив мермер со црвеникави жили. Темата на станицата се научните дела на Дмитри Менделеев, а на едниот крај од централната сала е портретот на Менделеев и неговиот периоден систем.
1990 година, станицата на улицата Подбелского се врати во тимот на Алешина, Самоилова и Алексеев. Станицата беше именувана по Вадим Подбелски, државник од дваесеттиот век и лидер на партија и е со извајана биста на Подбелски создадена од Алексеев. Стандарден армиранобетонски проект, дизајнот има два реда од 26 колони соочени со бел мермер. Залепени на ѕидовите се метални панели со пруги, а подот е од сив гранит со тесни ленти од црвени и црни детали.
1995 година, Станица Чкаловска беше заеднички напор помеѓу Алешина, Леонид Л. ru|3=Вигдоров, Александар Лвович|lt=|WD= со помош на Т. В. Чистјакова (|Т. В. Чистјакова). Станицата беше посветена на пилотот Валери Чкалов и врз основа на авијациска тема. Во лобито има стилизирани заварени метални елементи кои личат на авион. Сводовите на таванот и дизајните на столбовите се создадени да личат на обликот на авионско крило и трупот. Столбовите на станиците се направени од сино-сив жилав мермер кој потсетува на небото со украсни сјајни метални елементи. На краевите на салата, керамичките панели дизајнирани од Михаил Алексеев и Л. А. Новикова прикажуваат облаци кои се вртат низ целиот свет. дното.
5 Наводи
5.1 Библиографија
****************************************
6 Фото галерија