Азот (област)

Азот (или Азотија) — етногеографска област во средишниот дел на Македонија.
1 Потекло и значење на името
Потеклото на името на овој предел доаѓа од арапскиот збор ''Хас'' или ''Хасот'' донесен од Турците, со значење на тешкопристапен или одметнат предел. Оттаму потекнуваат и зборовите ''асии'' и ''азбии'' за луѓе кои се бунтовници или разбојници. Зборот ''хас'' како за тешкопристапен и слабоконтролиран предел се користел и за повеќе други области на Балканот во Отоманското Царство, како на пр. регионот Хас во Албанија. Средновековното име на оваа област било ''Бабуна'', кое е забележано во пишаните извори од 1335 година. Жителите на областа Азот се нарекуваат ''Ашани'' или ''Бабунци'', препознатливи по своите етно-културни црти.
2 Географија и местоположба
Областа Азот е сместена во долината и по горното и средното течение на реката Бабуна. Оградена е на север и запад со масивот на Мокра Планина (Јакупица, Караџица, Даутица со врвот Солунска Глава), а на југ и југоисток со северните падини на планината Бабуна. Областа се наоѓа југозападно од градот Велес и низ целата област протекува реката Бабуна и поминува пругата за Прилеп и Битола.
Денес, целата област Азот е во составот на општината Чашка односно во нејзиниот западен дел. Областа Азот на југ граничи со Пелагонија односно Општина Долнени (Прилепското Поле), на запад се граничи со областа Порече (Општина Македонски Брод), а на исток и север е отворена кон останатиот дел од велешката област. Областа Азот се всушност селата во околината на селото Богомила (сите села во составот на истоимената општина која опстојувала до 2004 година) во долината на реката Бабуна. Долината на Бабуна околу селото Богомила се проширува во Богомилското Поле, додека сиот останат дел на областа е изразито планински со изразити стрмнини и густи листопадни и зимзелени шуми.
2.1 Села во Азот
Најголемо село во областа Азот (воедно и едно од поголемите села во Велешкиот регион) кое е всушност и средишно место на областа е Богомила. Останати села во Азот се познатите Папрадиште, Нежилово, Габровник, Мокрени, Теово (со својот познат манастир), Согле, Ореше, Капиново, Црешнево, Бистрица, Ораов Дол и Плевење.
Исто така за азотски села може да се сметаат Мартолци, Оморани, Стари Град и Поменово (кои биле во состав на поранешната Општина Извор).
3 Население и демографски процеси
Областа Азот отсекогаш била доминатно населена со македонско население, но во последниве години се забележува и доаѓање во областа на Албанци од велешките села Горно Јаболчиште и Долно Јаболчиште кои најчесто во овие краишта го напасуваат добитокот или пак заедно со Албанци од западниот дел на државата презимуваат со овците во овој регион. Со припојувањето на Општина Богомила во Општина Чашка на која ѝ се додадоа горенаведените села Албанците во општината достигнаа застапеност од дури 30%. Со зачестувањето на обидите Албанците да купуваат ниви и ливади во овој крај, обновувањето на џамијата во селото Согле на овој крај му се заканува опасност од целосна албанизација имајќи предвид дека македонското население од овој крај е во постојани преселби кон Велес и Скопје и сè повеќе селата се празнат и остануваат само старците.
Во времето по Втората светска војна, Азот го доживува своето најголемо празнење и намалување на населението па така од 6.000 жители во 1948 година бројот се намалува на само 1.252 жители во 2002 година. Причините поради кои населението масовно го напуштило регионот се национализацијата и колективизацијата и секако индустријализацијата на градовите. Сепак за времето на транзицијата доста стечајни работници од Велес по потекло од овој крај се вратија назад во своите родни места.
Азот во 2002 година имал 1.252 жители од кои 1.192 (95,21%) се Македонци, 45 (3,59%) Албанци, 4 (0,32%) Турци, 5 (0,40%) Срби и 6 од други националности.
Интересно е да се спомене и дека Папрадиште и Ореше се единствените мијачки села во овој крај основани од Мијаци од Тресонче, Лазарополе, Росоки, кои овде нашле прибежиште од честите качачки албански напади, додека останатите села во регионот се брсјачки (единствено во Согле има нешто муслимани).
Населено место, 1900, 1905, 1917, 1948, 1953, 1961, 1971, 1981, 1991, 1994, 2002, 2021
Бистрица, 1.100, 1.184, 1.176, 738, 801, 736, 568, 330, 184, 159, 124, 44
Богомила, 900, 1.238, 1.253, 1.351, 1.475, 1.544, 1.249, 824, 596, 458, 476, 359
Габровник, 225, 248, 312, 140, 142, 45, 19, 8, 6, 1, 9, 8
Капиново, 140, 112, 140, 94, 94, 69, 18, 6, 2, 1, 0, 0
Мартолци, 340, 312, 150, 401, 385, 422, 371, 340, 252, 215, 180, 122
Мокрени, 450, 512, 480, 237, 241, 193, 98, 43, 19, 7, 16, 5
Нежилово, 470, 544, 630, 319, 336, 333, 276, 178, 105, 82, 63, 33
Оморани, 900, 910, 522, 528, 541, 495, 383, 279, 222, 173, 143, 172
Ораов Дол, 512, 712, 527, 296, 346, 279, 56, 7, 8, 3, 3, 4
Ореше, 460, 584, 579, 796, 864, 871, 724, 557, 343, 296, 218, 71
Папрадиште, 420, 592, 332, 612, 660, 716, 475, 63, 18, 4, 7, 14
Плевење, 40, —, —, 25, 32, 34, 24, 17, 9, 0, 2, 0
Поменово, 390, 360, 307, 161, 169, 120, 23, 4, 0, 0, 0, 0
Согле, 400, —, 470, 371, 461, 320, 275, 201, 123, 127, 137, 116
Стари Град, 320, 350, 211, 305, 281, 270, 239, 165, 144, 128, 95, 83
Теово, 850, 880, 712, 623, 662, 659, 464, 315, 226, 188, 189, 104
Црешнево, 250, 272, 283, 146, 169, 176, 109, 40, 13, 10, 8, 1
4 Познати личности
Од овој крај се и доста македонски национални борци, дејци, преродбеници и градители како: Петар Поп Арсов (еден од основачите на ТМОРО, од Богомила, каде што неговата родна куќа е направена во спомен-куќа во негова чест), деецот Димитрија Чуповски и неговиот брат Наце Димов исто така македонски национален деец и познатиот градител на цркви низ Балканот Андреја Дамјанов (од Папрадиште).
5 Историја
Историјата на областа Азот започнува уште од антиката, кога оваа област била граница помеѓу пајонските племиња и древномакедонските племиња (Пелагонците). Со доаѓањето на христијанството, токму на овие простори во X век се појавило и движењето на Богомилството на чело со Поп Богомил, за кое се знае дека настанало по течението на реката Бабуна во околината на Велес, и кое подоцна се раширило низ цела Европа. Доказ за тоа е името што го носи најголемото и централно азотско село — Богомила.
Кон крајот на ХІХ и почетокот на XX век во Азот се активизирала српската пропаганда. Некои од селата во областа насилно или доброволно изјаснувале припадност кон српскиот народ и учествале во српските чети. Покрај силната српска пропаганда во повеќето села, треба да се спомене дека на територијата на Азот во некои села имало и засилена бугарска пропаганда како на пример во селото Бистрица кое иако било подложено на силни притисоци од страна на српската пропаганда не се откажало од Бугарската егзархија и го зачувало своето училиште. До 1908 година во борба со ВМОРО српските чети го завладеале поголемиот дел од Азот. По Хуриетот, некои од селата се вратиле кон Егзархијата — Нежилово, Ореше, Поменово и поголемиот дел од Ораов Дол.
Како и секоја македонска област така и Азот дала голем број борци за слободата на Македонија и Македонците. Во овој крај особено се познати големите борби против бугарскиот окупатор за време на Втората светска војна во 1944 година. Со дел од борбените дејства и ослободителни операции командувал и лично Михајло Апостолски. Токму поради големата победа и целосно разбивање на бугарската окупаторска војска во Азот, во велешкото село Горно Врановци излегува првиот број на весникот „Нова Македонија“, а од тука се договорени и започнати акциите за ослободување на Скопје и Скопско.
6 Галерија
7 Поврзано
* Бабуна (река)
* Општина Богомила
* Азот МТБ Предизвик