procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Константин V Цариградски

Константин V Цариградски — Вселенски патријарх од 1897 до 1901. Неговото секулрно име било Константинос Валиадис и е роден во 1833 година во Веса, на островот Хиос.
1 Живот
Неговиот татко бил свештеник и учител. Заедно со него тој ги научич прите букви. Позавршувањето на училиштетона островот тој образованирто го продолжил на Халки, каде дипломирал со почести во 1857 година. Подоцна своето образование го продолжува во Атина.
Кога неговиот вујко Софрониј III, тој заминал со него во Цариград како негов секретар. Во 1864 година тој станал ѓакон. Тој продолжил да биде покрај својот вујко и кога тој се повлекол од позицијата Вселенски патријарх. Тој бил испратен подоцна на подипломски стдии во Стразбур,Швајцарија и Хајделберг.
Во 1872 година тој бил секретар на Светиот синод. Во 1874 година бил прогласен за свештеник, за во 1876 година да биде избран за митрополит Митиленски и бил прогласен за епископ. Тој начествувал со диецезата сè до 1893 година, кога бил преместен во црквата во Ефес. Меѓувремено тој бил, номиниран за патријарх на изборите во 1884, 1887 и 1891 година. На 2 април 1897 година, по повлекувањето на Антим VII, кога бил избран за Вселенски патријарх.
Како патријарх, назначил комитет за прифаќање на Новиот завет во старите текстови, и овицијална верзија од истиот за употреба во Цариградската патријаршија. Ова дело излегло од печат по неговото заминување како патријарх, во 1904 година. Особено заинтересирн бил за упоребата на световната византиска музика. Исто така се справувал и со проблемот кој настанал по прекинувањето на односите со Антиохискиот патријарх и воспоставил односи со Англиканската црква.
За време на светата недала во 1901 година, како резултат на внатрешните кавги во патријархатот дел од епископите побарале повлекување на патријархот. Имало и обиди за помирување на двете спротивставени фракции но сето тоа завршило без успех. Конечно наутрото на Велики петок во 1901 година тој потпишал указ со кој се повлекува од начелствувањето со патријаршијата.
По неговото заминување тој се повлекол на Халки, каде поради компликации настанати поради дијабетисот починал на 27 февруари 1914 година.
Антим VII Цариградски

Антим VII Цариградски (c. 1835 - декември 1913) — Вселенски патријарх од 1895 до 1896. Тој починал ово Халки во Турција.
Се родил во периодот меѓу 1827 и 1832 година во селото Пливица Епир. Првично се занимавал со трговија и му помагал на својот татко, но набгу се аинтересирал за црквата. Кога во 1856 година бил прогласен за ѓакон, и го земал името Антим и се придружил на школата во Халки. Таму соученик му бил патријархот Јоаким IV. Тој дипломирал со почести при што се вратил во Јанина, каде служел како свештеник, и професор во месното училиште.
Во 1869, година избран бил за митрополит Прамитски, па проглаасен бил за свештеник и подоцна епископ. Во 1877 година бил епископ Еношки и во 1888 година бил избран заепископ Помориски позиција која ја одбил. Во 1893 година бил избран за епископ на Горички а во 1894 година Лерошки и Калимношки.
Конечно на 20 јануари 1895 година, по оставката на неговиот претходник Неофит VII бил избран за Вселенски патријарх. Овој избор бил одбележан со судири меѓу скараните фракции, кој дури се карале и во патријалната црква.
За врем на неговото начелствување бил пуштена во употреба новата зграда на школата во Халки на 6 октомври 1896 година. Кус период пред избивањето на Грчко-турската војна приватил патеници од националното движење кои сакале да го информираат за целта на организацијата и нивните екстремни планови, кои вклучувале и палење на Истанбул. Заканувајќи им се дека ќе и пријави на властите Антим побарал нивно заминување од градот, што истите го направиле. Исто така за време на неговото начелствување била испратена делегација во Москва, која присуствувала на крунисувањето на царот на русија Никола II.
Антим бил одликуан од султанот и царот.
Сепак бил присилен да се повлече на 29 јануари 1897 година, по две години на патријархување, бидејќи ја изгубил довербата на поголем број од претставниците на Светиот синод. По оова се повлекол на островот Бургаз, каде се анимавал со книжевна работа, а подоцна во Шишли, каде починал на 5 декември 1913 година.
Во 1895 година, тој ја критикувал енцикликата ''Praeclara gratulationis publicae'' на Лав XIII.
Лицинија Евдоксија

Лицинија Евдоксија (422 - 462) била ќерка на византискиот цар Теодосиј II и Елија Евдоксија и сопруга на западноримскиот цар и Валентинијан III.
Таа била внука по таткова линија на царот Аркадиј и Елија Евдоксија, а по мајчина линија на Леонтиј, софист од Атина.
На 29 октомври 437 година во Цариград се омажила за западноримскиот цар Валентинијан III. Двајцата имале две ќерки, Евдоксија и Плацидија.
Во 439 година Евдоксија, со раѓањето на својата прва ќерка Евдоксија, ја добила титулата Августа.
По смртта на Валентинијан на 16 март 455 година Лицинија Евдоксија била натерана да се омажи за неговиот наследник Петрониј Максим.
Набргу потоа на 2 јуни 455 година вандали те на Гејзерик го нападнале Рим и ја киднапирале Лицинија Евдоксија и нејзините две ќерки во Африка. Во 462 година била ослободена и вратена во Цариград.
Таа дала средства за изградба на базиликата Црква Свети Петар во Окови во Рим.
Василиј Лакапин

Василиј Лакапин (925 - 985) — ''паракоимомен'' на Византија од 945 до 985 година.
Тој бил незаконски син на царот Роман I, и бил кастриран како млад.
Во 945 година, во периодот кога неговиот татко бил соборен, Василиј бил назначен за паракоимомен на царот Константин VII, неговиот зет. Тој го задржал ова место за време на владеењето на Роман II, Никифор II, Јован I.
Како главен на царската администрација, насобрал огромно богатство. Наводно, ова довело до заострени односи со Јован I кратко пред неговата смрт во 976 година. Според некои извори, Василиј го отрул царот.
Продолжил да работи на истата позиција и на почетокот на владеењето на Василлиј II но во 985 година младиот цар - сакајќи да ја води самиот владата откако истата била водена од регенти триесет години - го обвинил за сојужништво со Варда Фока и го отстранил Всилиј. Сите негови земји и поседи биле запленети и сите закони донесени во неговиот период биле прогласени за неважечки. Василиј лакапин бил протеран и по кус период починал во прогон.
Бадуариј (Скитија)

Бадуариј — византиски војсководец, активен за време на владеењето на Јустинијан I (527–565) во Мала Скитија (денес Добруџа).
Историчарот Патрик Амори смета дека името Бадуариј е со германско потекло. Бадуариј се споменува во записите на Јован Малала, Јован Никијски, Теофан Исповедник и Георги Кедрин. Тој се спомнува како „''стрателат'' на Скитија“, најверојверојатно ''магистер милитум''. Во 528 година, Бадуариј и Годила воделе воен поход од Одес (денес Варна) против хуните на Крим. Под водство на Мугел, хуните освоиле византиски територии на брегот на Црното Море.
Исто така во 528 година, Бадуариј се спомнува во ''Дукс Скити''. Тој и Јустин, ''Дукс'' на Мизија, ги здружиле силите во битка против странски напаѓачи. Малала запишал дека „хуните“, кои Теофан ги идентификува како бугари, се оние кои ја нападнале Скитија и Мизија. Како и да е,
византијците ја загубиле битката. Јустин бил убиен и напаѓачите навлегле во Тракија. Јустин бил наследен од Константиол.
Додека се одвивале дејствата против напаѓачите, Бадуариј не се спомнува како учесник во истите. Со подоцнежните битки кои се одвивале на оддалеченост од Мала Скитија, можно е да немал никакво учество во истите. Неговата судбина не е позната. Помлад Бадуариј се појавува во времето на владеењето на Јустин II (565–578). Според делото ''Просопографија на доцното Римско Царство'' се верува дека помладиот Бадуариј можно е да бил син или внук на ''стрателатот'' на Скитија.
Варда Фока Стариот

Варда фока (878 – 968) — познат византиски војсководец во првата половина на век, и татко на византискиот цар Никола II и ''куропалатот'' Лав Фока Младиот.
Варда бил подмладок на семејството Фоки, едно од познатите воени аристократски семејства во Анадолија, негов татко бил Никифор Фока Стариот, истакнат византиски војсководец со инзворедна служба во Италија. Во 917 година, учествувал под команда на постариот брат Лав во катастроалната Битка кај Анхијал.
Во 941 година, тој бил владетел на темата Ерменија, на областа порано позната како Пафлагонија. Во оваа година руската морнарица под водство на Игор I ја нападнале Византија. Откако биле отерани од Цариград, русите се истовариле во Витинија и ја опустошиле. Варда ги држел напаѓачите на растојание за да спречи поголеми штети, сè додека не пристигнала византиската армија под водство на Јован Курку не ги протерала.
Во 945 година тој бил назначен за врховен водач на византиската армија на истокот од страна на царот Константин VII. Во ова својство немал некаков успех во борбите со арапите, од кои бил постојано поразувн под водство на Саиф ел-Даула, емирот на Алеп. Во 953 година, тој бил поразен и сериозно ранет од Саиф и по оследователните порази, топј бил заменет од неговиот син Никифор во 955/956 година.
Кога Никифор станал цар го прогласил својот татко кајзер, што е веднаш под титулата цар. Тој починал во 968 година на возраст од 90 години.
1 Наводи
*Norwich, John Julius. ''Byzantium: The Apogee''. (New York: Alfred A Knopf, 1992)
Колоња

Колоња е општина во округот Корча, Југоисточна Албанија. Беше создадена во јуни 2015 во соединување на следниве поранешни општини: Бармаш, Члирим, Ерсека, Лесковик, Молас, Новосело, Центар Ерсека и Центар Лесковик. Седиште на општината е градот Ерсека. Населението брои 11,070 (попис 2011), а површината 846.06 км<sup>2</sup>. Површината се совпаѓа со поранешниот округ Колоња.
Курбин

Курбин е општина во округот Леска, северозападна Албанија. Беше создадена во јуни 2015 во соединување на следниве поранешни општини: Фуша Куќе, Лач, Мамурас и Милот. Седиште на општината е градот Лач. Населението брои 46,291 (попис 2011), а површината 269.03 км<sup>2</sup>. Површината се совпаѓа со поранешниот округ Курбин.
1 Наводи
Џовани де ло Калво

Џовани де ло Калво — џеновски пиратски капетан кој влегол во служба под царот Михаил VIII и станал владетел на Анафи и Родос и ''мега дукс'' на византиската морнарица.
Џовани бил родум од малиот остров Анафи, но потекнувал, како и останатите платеници на Михаил VIII, од Џенова. Негови омилени ловишта биле морињата околу Евбоја, иако е познато дека своие дејства ги спроведувал сè до бреговите на Албанија како и областа околу Валона.
Михаил VIII спровел голем напор за освојуање на Егејските острови кои биле под власта на латините, заедно со ''мега дуксот'' Алексиј Дука Филантропен и уште еден италијнски одметник, Ликарио. Џовани помогнал во освојувањето на својот роден остров, Анафи, од семејството Фоколо. Михаил VIII го наградил така што го прогласил за осподар на Анафи, но и на Родос во 1278 година, и подоцна бил прогласен како неговиот претходник Ликарио, ''мега дукс''.
Теодора-Ана Дукина

Теодора-Ана Дукина (| Θεοδώρα Άννα Δούκαινα, 1058-1083) била византиска принцеза, ќерка на царот Константин X Дука и Евдокија Макремболитиса.
Во 1075 година во Цариград, при исклучително спектакуларна церемонија, Теодора била омажена за венецијанскиот дожд Доменико Селво. За време на церемонијата братот на невестата, Михаил VII Дука, ја ставил врз главата на својата сестра империјалната тиара. Во Венеција Теодора пристигнала со богат мираз и подароци. Таму сепак принцезата станала исклучително непопуларна поради аристократските барања, типични за раскошниот византиски царски двор.
Теодора починала во 1083 година од малигнитет, што според Венецијанците било небесна казна за нејзинот начин на живот. Така, на пример, Петар Дамјан, кардиналот на Остија, споменува во една белешка "'' За сопругата на венецијанскиот дожд, чие тело, поради прекумерна нејзина софистицираност, целосно е изгниено.
Сепак не е редно да се претпоставува дека извештајот на Петар Дамјан се однесува за Теодора-Ана, бидејќи кардиналот на Остија не можел да напише ништо за неа - тој умрел во 1072 - три години пред свадбата на дождот. Поправилно би било белешката на Петар Дамјан да се однесува за Марија Аргира и Џовани Урсел: таа - византиска принцеза, внука на цар Василиј II, а тој - син на венецијанскиот дож Петар II.
Голема Малесија

Голема Малесија е општина во областа Скадар, Северозападна Албанија. Беше создадена во јуни 2015 во соединување на следниве поранешни општини: Груемир, Кастрат, Келменд, Коплик и Шкрел. Седиште на општината е градот Коплик. Населението брои 30,823 (попис 2011), а површината 951 км<sup>2</sup>. Површината се совпаѓа со поранешниот округ Голема Малесија.
1 Наводи
Марија Комнина (ќерка на Јован II Комнин)

Марија Комнина Порфирогенита (декември 1106 / јануари 1107 - 1144/1145) била византиска принцеза - најголема ќерка на царот Јован II Комнин.
Марија Комнина била најголемата ќерка на царот Јован II Комнин и неговата сопруга Ирина. Таа е родена во Валовишта (Βαλαβίστα), тема Македонија, во декември 1106-јануари 1107 година. Во Алексијада на Ана Комнина се истакнува дека во Балабиста е роден најголемиот од синовите на василевса Јован - багренородниот, заедно со сестра близначка. Тоа се случило додека татко им се враќал од Солун, каде учествувал во церемонијата посветена на Свети Димитар, по еден воен поход на Балканот, датирана кон крајот на 1106 или почетокот на 1107 година. Од оваа порака станува јасно дека Марија била сестра близначка на првородениот син на царот - Алексиј. Бидејќи е родена во управувањето на нејзиниот татко, насекаде во изворите Марија е нарекувана Порфирогенита.
Јован Кинама споменува дека Марија Комнина Порфирогенита била мажена за Јован Рогериј Даласин - далечен роднина на Комните од норманско потекло. Ова се случило околу 1135-1136 година, по кое царот да му ја доделил на својот зет титулата Кесарија.
По смртта на царот Јован II Комнин, сопругот на Марија организирал заговор за заземањето на власта. Лојална на својот брат, Марија го издала заговорот што станало причина сопругот да биде уапсен и испратен на главниот град. Подоцна тој бил рехабилитиран и му било дозволено да се врати во Цариград.
Јован Кинама зборува за тешката болест на Марија Комнина Порфирогенита од која таа починала непосредно пред првиот поход на цар Мануил I против султанот Масуд I, датиран околу 1144-1145.
Марија Комнина и Јован Рогериј Даласин имале четири деца:
*Андроник Комнин;
*Алексиј Комнин;
*Ана Комнина;
*Теодора Комнина;
Ана Комнина (ќерка на Јован II Комнин)

Ана Комнина (родена 1110) била византиска принцеза од династијата на Комнините.
Таа била втората ќерка на византискиот цар Јован II Комнин (1087-1143) и Ирина (1088-1134), ќерка на Ласло I, крал на Унгарија (1077-1095)..
Таа била сестра на царевите Алексиј Комнин (1106-1142) и Мануил I Комнин (1118-1180).
Ана се омажила за Јован Контостефан (1139 во Крф). Тие имале три деца:
* Андроник Контостефан * Јован
* Алексиј
* Ирина
Константин Дука (син на Михаил VII)

Константин Дука (латински: ''Konstantin Dukas Porphyrogennetos'', грчки: ''Κωνσταντίνος Δούκας Πορφυρογέννητος''; околу 1074 — 12 август 1095/1097) — византиски соцар во периодот од околу 1074 до 1078 и од 1081 до 1087/1088 година.
Тој потекнува од византиска династија Дука. Константин бил на Михаил VII Дука, кој во периодот од 1071 до 1078 година бил цар на Византиското Царство и син на царот Константин X. Мајка му Марија Аланска била грузиска принцеза од ерменскиот род на Багратидите, ќерка на Баграт IV, царот на Грузија (1027— 1072). Таа се омажила по вторпат за цар Никифор III Вотанијат (1078 — 1081).
Наречен уште ''Багренороден'' бидејќи е роден во Багренската сала на Големата палата во Цариград, како неговиот чичко Константин Дука. Уште во август 1074 година, наскоро по раѓањето тој бил свршен за Олимпија односно Еелена од Отевил, ќерката на Робер Жискар, но се разделиле 1078 година.
Малку по раѓањето на Ана Комнина (1 декември 1083 година), ќерка на царот Алексиј I Комнин, Константин бил свршен во 1084 година за неа и прогласен за коцар со Алексиј. Во 1087 година се родил Јован II Комнин, по кое Константин ги изгубил своите права како наследник и набргу потоа починал во Сер во Централна Македонија. Во 1097 година Ана се омажила за генерал Никифор Вриениј.
Исак Комнин (син на Јован II Комнин)

Исак Комнин (грчки: ''Ισαάκιος Κομνηνός'') — син на византискиот цар Јован II Комнин и поголем брат на цар Мануил I Комнин.
Исак Комнин е роден во околу 1113 година во Цариград. Тој бил трет син на царот Јован II Комнин и царицата Ирина Унгарска, ќерка на унгарскиот крал Ласло I.
На крајот на 1142 година најстариот син на Јован II Комнин и негов соцар Алексиј Комнин починал во градот Аталај (денешна Анталија). Јован II го испратил својот втор син, Андроник Комнин, да го придружува телото на Алексиј до Цариград, но по патот Андроник се разболел и починал. Така Исак се јавил во позиција на престолонаследник на својот татко. Јован II го испратил Исак да го зема телото на Алексиј од Антиохија. Додека Исак отсуствувал од главниот град, малку пред да умре Јован II Комнин го прогласил четвртиот син, Мануел за свој наследник на престолот, лишувајќи го на тој начин Исак од заслужената позиција на наследник на престолот.
Плашејќи се од реакцијата на неговиот брат, Мануил I Комнин решил да воспостави целосна контрола над Цариград пред да му соопшти на Исак за смртта на нивниот татко. Исак бил принуден да се одрече официјално од престолот, иако поголемиот дел од свештенството, народот и армијата сметале дека токму тој ја заслужува повеќе круната. Односите меѓу двајцата браќа по овој пресврт не биле најдобри, но двајцата никогаш не влегле во отворен конфликт еден против друг. Мануил I Комнин дури му ја подарил на својот брат титулата севастократор и во текот на 1145—1146 го ставил на чело на армијата во походот против Селџуците Турци. Освен тоа Мануил вешто ги искористил ќерките на својот брат, за да ги регулира надворешните односи на земјата, мажени многу од нив за странски владетели.
Исак Комнин имал два брака. Првиот од нив бил со Теодора, која му родила на Исак пет деца:
* Алексиј Комнин
* Ирина Комнина
* Јован Комнин
* Марија Комнина, мажена за унгарскиот крал Иштван IV.
Втората сопруга на Исак Комнин била Ирина Синадина, од која тој имал две ќерки:
* Теодора Комнина, мажена за ерусалимскиот крал Болдвин III
* Евдокија Комнина, свршена за кралот Алфонсо II Арагоснки, но подоцна мажена за Гилем VIII де Монпелие.
Теодора Комнина (ќерка на Јован II Комнин)

Теодора Комнина (родена 1116-1157) била византиска принцеза од династијата на Комнините.
Таа била третата ќерка на византискиот цар Јован II Комнин (1087-1143) и Ирина (1088-1134), ќерка на Ласло I, крал на Унгарија (1077-1095)..
Теодора се омажила за Мануил Анемас (починал 1146/47), со кој имале три деца:
*Алексиј Комнин Анемас
*ќерка --- Комнина Анемас
*ќерка --- Комнина Анемас
Теодора починала како вдовица и калуѓерка на 12 мај 1157 година.
Андроник Комнин

Андроник Комнин (| Ανδρόνικος Κομνηνός, '' Andronicus Comnenus '', 1108 во Балабиста, Македонија - есента 1142) бил вториот син на византискиот цар Јован II Комнин (1118-1143) и на Пирошка Арпад (Ирена), ќерка на Ласло I, кралот на Унгарија (1077-1095) .
Поголем брат бил на византискиот цар Мануил I Комнин.
Андроник ја добил од својот татко титулата севастократор, и заедно со својот брат Алексиј бил потенцијален наследник на царскиот престол. Во 1142 година неговиот брат Алексиј починал во Анталија за време на воен поход на нивниот татко и Андроник тргнал со помалиот брат Исак да го одведат телото во Цариград. На патот, Андроник се разаболел и починал. Исак по ова ги погребал двајцата.
1 Семејство
Андроник бил оженет за Ирина, со која ги имал децата:
* Марија Комнина.
* Јован Дука Комнин]* Теодора Комнина * Евдокија Комнина * Алексиј Комнин
Евдокија Комнина (ќерка на Јован II Комнин)

Евдокија Комнина (родена 1119) била византиска принцеза од династијата на Комнините.
Таа била втората ќерка на византискиот цар Јован II Комнин (1087-1143) и Ирина (1088-1134), ќерка на Ласло I, крал на Унгарија (1077-1095)..
Евдокија била мажена за Теодор Ватациј, за што сведочи хрониката на Јован Кинама. Евдокија и Теодор Ватациј имале барем едно дете - син на име Андроник, за што сведочи зачуван печат со натпис "''Андроник Комнин, син на Евдокија", датиран кон 1163 година.
Матеј Кантакузин

Матеј Асен Кантакузин (грчки: ''Ματθαίος Ασάνης Καντακουζηνός'') бил византиски цар од 1353 до 1357 година.
Матеј Кантакузин бил син на цар Јован VI Кантакузин и Ирина Асенина. Во замена за поддршката што ја дал на својот татко за време на конфликтот со Јован V Палеолог, Матеј ја добил управата на дел од Тракија како личен апанаж и бил прогласен за цар во 1353. Од своите тракиски територии водел неколку војни против Душановото царство. Нападот, за кој се подготвувал во 1350 бил запрен од повлекувањето на турските сојузници. Во 1357 бил заробен од непријатели, кои го предале на соперничкиот му цар Јован V Палеолог. Принуден да абдицира, тој се преселил во Мореја во 1361 и помагнал на својот брат Мануил Кантакузин во неговата влада. По смртта на неговиот брат во 1380, Матеј Кантакузин управувал Морејското Деспотство до назначувањето за нов гувернер на Мореја на Тодор I Палеолог во 1381. Пред целосниот премин на власта во Мореја од фамилијата на Кантакузини кон онаа на Палеолозите, Матеј го пренесел управувањето на својот син Димитар I Кантакузин.
Ана Ангелина

Ана Комнина Ангелина (околу 1176 - 1212) била царицата на Никеја, сопруга на царот Теодор I Ласкарис.
Ана била ќерка на византискиот цар Алексиј III Ангел и царицата Ефросина Дукина Каматерина. Првично Ана Ангелина била омажена за севастократор Исак Комнин, внук на импераор Мануил I Комнин. Од Исак Комнин Ана имала една ќерка - Теодора Ангелина. Набрзо откако таткото на Ана станал цар, во 1195 година, севастократор Исак Комнин бил испратен да го задуши востанието на Бугарите, предводени од браќата Асен и Петар. Севастократорот сепак бил заробен од бунтовниците и починал во заробеништво.
По смртта на својот прв сопруг во раната 1200 година Ана се омажила за Теодор Ласкарис, иден цар на Никејското Царство. Свадба била двојна прослава, бидејќи во исто време се оженил Алексиј Палеолог и Ирина Ангелина, сестра на Ана.
Ана и Теодор Ласкарис имале пет деца:
*Николај Ласкарис
*Јован Ласкарис
*Ирина Ласкарина
*Марија Ласкарина
*Евдокија Ласкарина
Димитар I Кантакузин

Димитар I Кантакузин (грчки: ''Δημήτριος Καντακουζηνός, Demetrios I Kantakuzenos'', околу 1343, помеѓу 1384 и 1420) бил севастократор и византиски деспот на Мореја.
1 Семејство
Димитар произлегува од византиската царската фамилија Кантакузини и од бугарската царска фамилија Асеневци. Тој бил вториот син на Матеј Кантакузин, деспот на Мореја и неговата сопруга Ирина Палеологина, ќерка на деспот Димитар Палеолог и неговата сопруга Теодора и внука по таткова линија на царот Андроник II Палеолог и Ирина Монфератска. Татко му бил син на димотишкиот цар Јован VI Кантакузин и Ирина Асенина. Со предокот на прабаба му Ирина Монфератска, Димитар I Кантакузин бил роднина на бројни кралски фамилии.
2 Управување
Од 1361 година Димитар I бил прогласен за деспот на Мореја.. Византискиот цар Јован V Палеолог решил во 1381 година да го смени Матеј Кантакузин со својот син Тодор I Палеолог.
Во 1383 година Матеј Кантакузин ја пренесел власта на Димитар и му наредил да ја предаде власта на Палеолозите мирно и спокојно. Димитар се обидел да ја задржи власта за себе, но не успеал. Тодор I Палеолог пристигнал во Мореја и ја зазел власта од Димитар I Кантакузин.
Еден внук на Димитар I, Мануил Кантакузин се обидел да ја преземе власта во Мореја во 1453 година непосредно по падот на Цариград.
3 Потомци
Според ''Foundation for Medieval Genealogy, Byzantium 1261-1453'', Димитар I Кантакузин имал две деца:
* Теодор Кантакузин (* после 1361, † 1410)
* ? Кантакузин
Теодор II Палеолог

Теодор II Палеолог (грчки: ''Θεόδωρος Β΄ Παλαιολόγος, Theodōros II Palaiologos, Theodore II Palaiologos, Palaeologus'', 1396 - 26 јануари 1448) бил византиски деспот на Мореја од 1407 до 1443 година.
Син е на византискиот цар Мануил II Палеолог (1350-1425) и Елена Драгаш (1372-1450), ќерка на велбуџскиот владетел Константин Драгаш, која веројатно била внука на цар Јован Александар. Теодор бил брат на византиските цари Јован VIII Палеолог и Константин XI Палеолог, како и на деспотите на Мореја, Димитар Палеолог и Тома Палеолог и на деспотот на Солун Андроник Палеолог.
Во 1407 година тој го наследил неговиот чичко Теодор I Палеолог како деспот на Мореја. Бидејќи бил малолетен, татко му останал во Мореја и започнал со изградба во 1415 година на Хексамилион. Дворот на главниот град Мистрал станал центар на византиската култура. Византискиот научник Плитон се преселил од Цариград во Мистрал. Тој таму основал филозофско училиште. Најпознатиот ученик бил теологот Василиј Висарион. Теодор бил добар математичар.
Во мај 1423 година Турците започнале инвазија во МОреја под команда на Турахан Бег, Теодор се обврзал да им плаќа данок.
Теодор II имал право за наследство на престолот како византиски цар на Јован VIII Палеолог, но своите права ги дал на помалиот брат Константин XI Палеолог, и наместо тао станал сопственик на Силиври, каде починал од чума во 1448 година.
Исак Контостефан

Исак Контостефано — византиски адмирал за време на владеењето на Алексиј I (1081–1118), одбележан по неговата неспособност во војните против Норманите.
1 Животопис
Контостефано првпат се спомнува во 1080 година, за време на царскиот поход против бунтовникот Никифор Мелисен. За време на походот, тој паднал од својот коњ и скоро да бил фатен од Мелисеновите турски сојуници, но бил спасен од Ѓорѓи Палеолог. Повторносе споменува, како носител на титулата ''протонобелисим'', за време на соборот во Влахерна во 1094 година.
До 1105 година, Контостефан станал постар адмирал (''дукс'') во византиската морнарица. Со очекуваната норманска инвазија на Боемунд, Контостефан бил именуван за ''мега дукс'', наследувајќи го Ландулф, и бил испратен до Драч за да го пресретне. На сопствена инијацитива, сепак, Контостефан се одлучил да го нападне Отранто во Италија, кој бил бранет од Ема Апулиска. Иако неговите сили на брзина го заземале градот, Контостефан дозволил да биде вовлечен во преговори со Ема, кои таа ги одолговлекувала сè додека не пристигнале засилувања. Бидејќи биле поразени од новопристигнатите сили, Контостефан и неговата флота се повекле кон албанскиот брег. Претворајќи го Авлон во своја база, тој започнал да го патролира Отрантоскиот проток. Кога разбрал дека Боемундувата армија се подготува да го премине морето, сепакr, поголемиот дел од армијата се ипаничила и избегала кон Химара, додека Контостефан не бил во можност да воспостави ред.
По успешното пристигнување на Боемунд, царот го задолжил Контостефан за пресретнување на норманските снабдителни конвои, но и тука не бил успешен. По приемот на писма од Ландулф опишувајќи ја Контостефановатанеспособност, Алексиј конечно го разрешил конечно во летото 1108 година и го заменил за Маријан Мавроматакал.
Константин Гонгил

Константин Гонгил — византиски евнух дворски службеник кој го водел неуспешниот поход против Критскиот емират во 949 година.
1 Животопис
Ништо не се знае за младоста на Константин, освен што потекнувал од Пафлагонија.''Житието на Св. Василиј Помладиот'' хагиографија покажува дека тој и неговиот брат Анастасиј биле роднини со евнухот Константин Пафлагонецот, кој се издигнал на моќно место во дворецот како миленик на ''паракоимомен'' Самона и царот Лав VI помладиот (886–912). Константин првично се истакнал во 913/4 година, по смртта на царот Александар (912–913), и царицата регент Зоја Карбонопсина која го избрала него и неговиот брат за лични советници. Во оваа прилика, Константин бил прогласен на за ''патрикиј'' висока благородничка титула.
Константин Гонгил имал големо влијание за време на владеењето на Зоја (914–919), но набргу ја изгубил моќта коф=га на престолот седнал Роман I ( 920–944). Иако Гонгил го спасил Лакапин од ослепување поради неговата улога во катастрофалната Битка кај Анхијал, браќата Гонгил го поддржале војсководецот Лав Фока Постариот во неговата борба со Лакапин за престолот. Браќата набрзо ќе ја променат страната кога Лакапин ќе биде во предност, но не се споменуваат изворите за време на неговото владеење.
По смената Лакапин во декември 944 година, сепак, Константин Гонгил бил назначен за адмирал на византиската морнарица. Па така, во 949 година тој бил одговорен за големиот обид за освојување на островот Крит од сарацените. Походот завршил со катастрофален неуспех, кои византидките хроничари го припишуваат поради недостатокот на воено искуство: тој заборавил да го утврди логорот на војската, кој бил заобиколен и речиси уништен во изнадувачкиот ноќен напад на сарацените. Гонгил едвај се спасил бегајќи со својот брод-знаменосец. Неговата судбина по овој настан е непозната, во периодот на пишувањето на житието веројатно околу 960-ите, тој и неговиот брат живееле повлечен живот и го трошеле своето богатство на филантропски и дарителски цели.
Теодор I Палеолог

Теодор I Палеолог (грчки: ''Θεόδωρος Α Παλαιολόγος'', ''Theodōros I Palaiologos, Theodor I Palaiologos'', 1355 - 24 јуни 1407 во ) бил византиски деспот на Мореја од 1383 до 1407 година.
Тој бил четвртиот син на византискиот цар Јован V Палеолог и неговата сопруга Елена Кантакузина. Неговиот дедо по мајчина линија бил поранешниот цар Јован VI Кантакузин. Неговите поголеми браќа се царевите Андроник IV и Мануил II.
Во 1376 година Теодор I Палеолог, кој веќе ја имал титулата деспот, добил задача да ја преземе власта во Солун. Пред да ја преземе оваа служба тој бил уапсен и од поголемиот брат заедно со татко му и брат му Мануил донесен во затворот Анемас. Тоа затворање траело во текот на целото управување на Андроник од 1376 до 1379 година. Наскоро по враќањето на престолот на Јован V во Цариград, Мануил повторно му ја дал управата над Солун, а Теодор заминал во Мореја.
Во 1383 година тој пристигнал во Мореја и ја презел власта од Димитар I Кантакузин, синот на Матеј Кантакузин. Тој имал успешни воени походи во 1388 година, а набргу потоа тој го освоил Аргос.
Теодор се оженил во 1384 година за Бартоломео Акцијајоли, ќерка на војводата Нерио I Акцијајоли (1394) од Атина и неговата сопруга Агнес Сарачено. Не е познато дали двајцата имале деца. Непосредно пред неговата смрт Теодор под името „Теодорит“ влегол во монашки ред. Тој починал на 24 јуни 1407 година. Негов наследник станал Теодор II Палеолог (1396 † 1448), малолетниот син на Мануил II.
Некои извори наведуваат дека една ќерка на Теодор била сопруга на Сулејман Челебија, султанот на Едрене во времето на Османлиски интеррегнум.
Ѓеврек

Ѓеврекот е вид на печиво со прстенест облик вообичаено посипан со сусам или поретко со мак или сончогледови семки. Карактеристичен е за кујните во земјите од бившата Отоманско Царство и Блискиот Исток.
Во Македонија има два вида на ѓевреци, обичен и варен ѓеврек.
1 Име
Зборот ѓеврек е од турско потекло и истиот значи крцкав, крт.
2 Потекло
Ѓеврекот има долга историја. Архивски извори кажуваат дека ѓеврекот се произведувал во Истанбул во 1525 година, а судски списи од 1593 година даваат информација за првата стандардизација на тежината и цената. Евлија Челебија, патописец од XVII век, запишал дека во триесеттите години на овој век, во Истанбул имало 70 пекарници за ѓевреци.
Ѓеврекот и неговите варијанти биле прифатени ширум Отоманското Царство.
3 Гастрономија
Ѓеврекот најчесто се јаде за појадок или ужина, сам или во комбинација со некој пијалак како јогурт или ајран.
Ѓеврекот се продава во продава во продавниците за печива, во бурекчилниците, и на улици од улични продавачи – ѓеврекчии. Ѓеврекчиите имаат колички затворени со стакло во кои ги носат ѓевреците.
Малакастро

Малакастро е регион и општина во областа Фиер во Југозападна Албанија. Беше создадена во јуни 2015 со соединување на сегашните општини: Аранитас, Балш, Фратар, Грешица, Хекал, Кута, Грачан, Центар Дукас и Селита. Седиште на општината е градот Балш. The total population is 27,062 (попис 2011), in a total area of 329.19 км<sup>2</sup>. Територијата се совпаѓа во поранешниот округ Малакастро.
1 Значајни личности
*Кадри Роши, познат глумец
*Мехмет Шеху, комунистички политичар
*Рапо Хекали, важна улога во Албанскиот револт од 1847 година
*Лири Белишова, комунист и политичар
2 Наводи
Музеј на град Неготино

Музеј на град Неготино — музеј во градот Неготино. Музејот е основан во 1978 година и денес претставува локална установа чијашто надлежност е да овозможи заштита, чување и промоција на културно-историското наследство на подрачјето на градовите Неготино и Демир Капија и нивните пошироки околини.
Активности во музејот се спроведуваат преку четири одделение: Археолошко одделение, Историско одделение, Етнолошко одделение и Одделение за ликовна уметност. Музејот располага со изложбен простор со површина од 450 м<sup>2</sup> за постојано изложени музејски поставки и дополнителен простор со површина од 100 м<sup>2</sup> за привремено изложени поставки.
Првата изложба во музејот била организирана во 1978 година, на којашто биле изложени ликовни дела на уметникот Димче Протуѓер.
1 Поставки
1.1 Историска поставка
Историската поставка е постојана поставка, поставена во 1979 година. Преку неа е претставена историјата на градот и околината во периодот од Илинденското востание и Втората светска војна. Во оваа област, музејот располага со над 800 документи, орудија и примероци на оружје од застапениот период.
1.2 Археолошка поставка
Археолошката поставка е постојана поставка, поставена во 2003 година. Поставката ја сочинуваат археолошки предмети пронајдени на археолошките наоѓалишта во Неготинско. Во рамки на активностите на музејот од поново време се извршени археолошките ископувања на наоѓалиштето Градиште во непосредба близина на градот, Орманков Гроб во близина на селото Тремник, како и други наоѓалишта. Поставката денес брои околу 1000 изложени археолошки предмети.
1.3 Етнолошка поставка
Поставувањето на постојана етнолошка поставка е планирано во иднина, којашто ќе ја сочинуваат етнолошки предмети пронајдени на територијата на градот. Нивниот број денес изнесува над 300.
2 Галерија на виното
Музејот во својата надлежност вклучува и Галерија на виното, којашто е сместена во манастирот „Св. Ѓорѓи“. Основна намена на галеријата е заштита на артефактите поврзани со лозарството и винарството во неготинско, па така во неа се изложени голем број археолошки наоди и етнолошки предмети од овие области.
3 Галерија
:;Артефакти во дворот на музејот
:;Зградата на музејот
4 Поврзано
* Список на музеи во Македонија
Светско првенство во високи скокови во вода 2013

Светското првенство во високи скокови во вода 2013 било одржано од 29 до 31 јули 2013 како дел од 15. Светско првенство во водени спортови одржано во Барселона, Шпанија.
Ова било прво официјално светско првенство во високи скокови во вода, и за првпат се нашло на програмата на светските првенста во водени спортови. Натпреварувањето во машка конкуренција било одржано во пет рунди, додека пак во женска конкуренција се одржале три рунди.
1 Распоред
Датум, Време, Рунда
29 јули 2013, 16:00, Прва и втора рунда во машка конкуренција
30 јули 2013, 16:00, Финале во женска конкуренција
31 јули 2013, 16:00, Финале во машка конкуренција
2 Преглед на медали
2.1 Табела на медали
1, 1, 1, 0, 2
2, 1, 0, 0, 1
3, 0, 1, 0, 1
4, 0, 0, 1, 1
0, 0, 1, 1
Вкупно 2 2 2 6
2.2 Медалисти
Мажи, 590.20, 589.30, 578.35
Жени, 211.60, 206.70, 203.90
Константин Липс

Константин Липс — византиски аристократ и адмирал кој живеел при крајот на и почетокот на век. Тој бил убиен во 917 година во Битката кај Анхијал против Бугарија. Тој е најмногу забележителен по основањето на манастирот кои го носи неговото име во Цариград.
1 Животопис
Фактите кои се однесуваат за Константиновиот живот се збунивачки и можат да бидат претпоставки. Познато е дека во тој период царот Лав VI (886–912), тој возобновил манастир во близина на Црква Свети Апостали, кој денес е претворен во џамија позната под името Џамија Фенари Иса за сметка на записот кој вели дека била посветена на Богородица. Датумот на осветувањето традиционално се сместува во 907/908 година. Константин Липс учествувал во неуспешниот државен удар на истакнатиот војсководец Константин Дука против новородениот Константин VII (913–959) во јули 913 година, по смртта на братот на Лав и наследник Александар III (912–913). По овие случувања, неколку благородници кои биле осомничени или вклучени во државниот удар, додека останатите побегнале од градот, меѓу кои бил и Константин Липс. На 20 август, 917 година, тој загинал во Битката кај Анхијал, борејќи се против византиските сили под водство на Симеон I.
Тој истовремено со други двајца луѓе кои биле именувани како Липс, чии активности се случувале во подоцнежен период. Првиот е спомнат од Константин VII како некој кој ја држел титулата ''протоспатариј'' и дворското место ''доместик'' на ''хипургија'', подоцна (веројатно за време на државниот удар во 913 година) станал ''патрикиј'' и ''мега хетаирерарх''. Тој исто така во неколку пригоди вил царски пратеник на Григориј I, од Ерменија, Тарон. При првата пратеничка посета, се вратил со Грегориевиот син Ашот, кој бил примен од Лав иназначен за ''протоспатариј''. Липс го придружувал Ашот при неговото враќање назад, кај својот татко заедно со неговиот брат (познат само по арапското име Абу Ганим), на кого исто така му бил даден ранкот ''протоспатариј''. Константин го придружувал Абу Ганим при неговата повратна посета. Кога тој го посетил Цариград повторно неколку години подоцна, тој се ожени со ќерката на Константин. Во друга мисија кус период потоа, Липс го убедил самиот Грегориј да го посети Цариград, каде бил дочекан богато и му била дадена почесна титула ''магистрат'' и титула ''стратег'' на Тарон. По подолг престој, тој до своето владение бил испратен од Константин.
Во едно обраќање Грегориј му се обратил како, ''патрикиј'' и ''друнгариј'' на византиската морнарица, кој изградил манастири и гостинска куќа при крајот на владеењето на Константин VII, но не може да се каже со сигурност дека станува збор за истата личност.
Константин Липс имал син, ''патрикиј'' Варда Липс, кој бил вклучен во заговор против царот Роман II (959–963) во 962 година. Тој е исто тка последниот претставник на семејството Липс.
Рафаел Холцдепе

Рафаел Марсел Холцдепе (р. во Кајзерслаутерн) — германски атлетичар кој се натпреварува во дисцииплината скок со стап. Тој на Светското првенство 2013 во Москва го освоил златниот медал. Тој исто така е носител на бронзен медал од олимписките игри во Лондон.
1 Животопис
Рафаел Холдепе има африканско потекло, и бил посвоен од германски пар набрзо по своето раѓање. Тој е роден во Кајзерслаутерн, Германија. Со скок со стап, Холцдепе почнал да се занимава од 10. годишна возраст.
На Светското јуниорско првенство во 2006, Холцдепе завршил на петтото место, а на следното Светско јуниорско првенство, во 2008 тој бил првопласиран освојувајќи го златниот медал. На европското јуниорско првенство во 2007, тој бил еден од фаворитите за златниот медал, но настапот го завршил во квалификациите откако не успеал да ја прескокне почетната висина од 5.10 метри.
На Летните олимписки игри 2008, Холцдепе прескокнал 5.65 метри и успеал да се квалификува за финалето во кое завршил на осмото место. Четири години подоцна, на Летните олимписки игри 2012, Холцдепе го освоил бронзениот медал зад Бјерн Ото и Рено Лавилени со прескокнати 5.91 метри.
Своето прво сениорско злато, Холцдепе го освоил на Светското првенство 2013 во Москва, каде успеал да прескокне 5.89 метри, исто како и Лавилени, но со помалку обиди.
На 24 јуни 2015, на митингот во Баку, Азербејџан, Холцдепе го остварил својот најдобар резултат во кариерата прескокнувајќи 5,92 метри. Тој го подобрил својот најдобар резултат во кариерата на 26 јули 2015, во Нирнберг, на државното првенство на Германија, каде го освоил првото место со прескокнати 5.94 метри.
На Светското првенство 2015, тој го освоил сребрениот медал со прескокнати 5.90 метри.
2 Лични рекорди
Дисциплина, Резултат, Место, Датум
Скок со стап, На отворено, 5,94 м, Нирнберг, Германија, 26 јули 2015
Во сала, 5,82 м, Карлсруе, ГерманијаРуан, Франција, 26 февруари 201226 јануари 2013
ATC код C07

1 C07A Бета блокирачки агенси
1.1 C07AA Бета блокирачки агенси, неселективни
:C07AA01 Алпренолол
:C07AA02 Окспренолол
:C07AA03 Пиндолол
:C07AA05 Пропранолол
:C07AA06 Тимолол
:C07AA07 Соталол
:C07AA12 Надолол
:C07AA14 Мепиндолол
:C07AA15 Картеолол
:C07AA16 Тертатолол
:C07AA17 Бопиндолол
:C07AA19 Бупранолол
:C07AA23 Пенбутолол
:C07AA27 Клоранолол
:C07AA57 Соталол, комбинации
:QC07AA90 Каразолол
1.2 C07AB Бета блокирачки агенси, селективни
:C07AB01 Практолол
:C07AB02 Метопролол
:C07AB03 Атенолол
:C07AB04 Ацебутолол
:C07AB05 Бетаксолол
:C07AB06 Бевантолол
:C07AB07 Бисопролол
:C07AB08 Целипролол
:C07AB09 Есмолол
:C07AB10 Епанолол
:C07AB11 S-атенолол
:C07AB12 Небиволол
:C07AB13 Талинолол
:C07AB52 Метопролол, комбинации
:C07AB57 Бисопролол, комбинации
1.3 C07AG Алфа и бета блокирачки агенси
:C07AG01 Лабеталол
:C07AG02 Карведилол
2 C07B Бета блокирачки агенси и тиазиди
2.1 C07BA Бета блокирачки агенси, неселективни, и тиазиди
:C07BA02 Окспренолол и тиазиди
:C07BA05 Пропранолол и тиазиди
:C07BA06 Тимолол и тиазиди
:C07BA07 Соталол и тиазиди
:C07BA12 Надолол и тиазиди
:C07BA68 Метипранолол и тиазиди, комбинации
2.2 C07BB Бета блокирачки агенси, селективни, и тиазиди
:C07BB02 Метопролол и тиазиди
:C07BB03 Атенолол и тиазиди
:C07BB04 Ацебутолол и тиазиди
:C07BB06 Бевантолол и тиазиди
:C07BB07 Бисопролол и тиазиди
:C07BB12 Небиволол и тиазиди
:C07BB52 Метопролол и тиазиди, комбинации
2.3 C07BG Алфа и бета блокирачки агенси и тиазиди
:C07BG01 Лабеталол и тиазиди
3 C07C Бета блокирачки агенси и други диуретици
3.1 C07CA Бета блокирачки агенси, неселективни, и други диуретици
:C07CA02 Окспренолол и други диуретици
:C07CA03 Пиндолол и други диуретици
:C07CA17 Бопиндолол и други диуретици
:C07CA23 Пенбутолол и други диуретици
3.2 C07CB Бета блокирачки агенси, селективни, и други диуретици
:C07CB02 Метопролол и други диуретици
:C07CB03 Атенолол и други диуретици
:C07CB53 Атенолол и други диуретици, комбинации
3.3 C07CG Алфа и бета блокирачки агенси и други диуретици
:C07CG01 Лабеталол и други диуретици
4 C07D Бета блокирачки агенси, тиазиди и други диуретици
4.1 C07DA Бета блокирачки агенси, неселективни, тиазиди и други диуретици
:C07DA06 Тимолол, тиазиди и други диуретици
4.2 C07DB Бета блокирачки агенси, селективни, тиазиди и други диуретици
:C07DB01 Атенолол, тиазиди и други диуретици
5 C07E Бета блокирачки агенси и вазодилататори
6 C07F Бета блокирачки агенси и други антихипертензиви
6.1 C07FA Бета блокирачки агенси, неселективни, и други антихипертензиви
:C07FA05 Пропранолол и други антихипертензиви
6.2 C07FB Бета блокирачки агенси, селективни, и други антихипертензиви
:C07FB02 Метопролол и други антихипертензиви
:C07FB03 Атенолол и други антихипертензиви
:C07FB07 Бисопролол и други антихипертензиви
:C07FB12 Небиволол и други антихипертензиви
Владимир Морозов

image = Vladimir Morozov, Trojan Swim Club, after winning 50-meter free (34348704764).jpg
Владимир Викторович Морозов (|Владимир Викторович Морозов; роден на 16 јуни 1992) е руски пливач и олимписки освојувач на бронзен медал. Тој е моментален руски рекордер на 50 метри грбно (долг курс) и на 50 метри краул (краток и долг курс).
1 Пливачка кариера
На Летните олимписки игри 2012 во Лондон, Морозов бил дел од рускиот штафетен тим на 4x100 м краул кој завршил на третото место зад Франција и САД. Пливајќи во третата измена, Морозов испливал време од 47.85.
По игрите во Лондон, Морозов настапил на Европското првенство во мали базени и на Светското првенство во мали базени одржани кон крајот на 2012 година. На Европското првенство во Шартр, Морозов освоил 7 медали од кои злато на трките на 100м краул и 100м мешано. На Светското првенство во Истанбул, Морозов освоил златен медал во дисциплините 50 и 100м краул, и сребрен медал со рускиот штафетен тим на 4x100м мешано. На трката на 50м краул, Морозов го победил олимпискиот шампион Флоран Маноду и поставил нов државен рекорд од 20.55.
На Светското првенство 2013 во Барселона, Морозов го освоил сребрениот медал на трката на 50м краул, и бил дел од рускиот штафетен тим кој стигнал до бронзениот медал на 4x100м краул. На Светското првенство 2015 во Казањ, Морозов испливал најбрзо време во полуфиналето на трката на 100м краул но подоцна бил дисквалификуван поради лош старт. На трката на 50м краул, Морозов завршил на четвртото место и за една стотинка не успеал да стигне до бронзениот медал. Сепак, заедно со рускиот штафетен тим, тој успеал да го освои сребрениот медал на 4x100м краул.
2 Лични рекорди
Дисциплина, Време, Место, Датум
50 м краул, 21.47, Барселона, 3 август 2013
100 м краул, 47.62, Казањ, 28 јули 2013
50 м грбно, 24.52, Москва, 16 мај 2014
100 м грбно, 53.70, Казањ, 17 април 2013
3 Награди
: Орден "За заслуги кон татковината" II степен (13 август 2012) – за неговиот огромен придонес во развојот на физичката култура и спорт, и високи спортски достигнувања на Летните олимписки игри 2012 во Лондон (Обединето Кралство).
Пјетро Џакино

Пјетро Оливер Џакино (ит. ''Pietro Oliver Giachino'', р. 26 февруари 1995) е норвешки гимнастичар од мешано потекло.
1 Биографија и кариера
Роден е во Осло во семејството на мајка Норвежанка и татко Италијанец. Се натпреварува во гимнастиката од 2006 година, и уште следната година станува дел од норвешката репрезентација. Пјетро се приклучи кон гимнастичкиот клуб „Нјорд“, кој дава поттик на неговата спортска кариера. Како член на „Нјорд“ освои челни места во разни натпревари, меѓу кои и државното првенство. Учи во приватното училиште со интензивна спортска активност „Ванг“. Пјетро заедно со други младинци и девојки наутро одат во спортската сала во ословскиот кварт „Хасле“, каде што сите заедно тренираат пред училиште, за да попладне има повторно тренинг.
Во 2014 година Пјетро зеде учество на Светското првенство во гимнастика, што се одржа во Нанин, Кина. Подоцна му беше дадена можноста да стане првиот Норвежанец, кој се натпреварува за италијански клуб: на младиот гимнастичар италијанскиот „Јувентус“ (да не се меша со фудбалскиот тим) му понудил превоз до земјата, живеалиште и парични награди, за да учествува заедно со претставниците на истиот на три натпревари во февруари и март 2015 година. Во јуни учествуваше на првите Европски игри. Учествуваше на светско првенство исто во 2015 година.
Тренерот на норвешките репрезентативци Габриел Негру смета дека Пјетро „има тело за гимнастика и е многу амбициозен“. Поранешниот гимнастичар и актуелен тренер на Пјетро во „Нјорд“ Еспен Јансен тврди дека тој „има предности, кои би го однеле далеку“. Флеминг Солберг, поранешен олимписки натпреварувач, сега тренер и наставник во „Ванг“, пак вели: „Пјетро е типичен олраундер, еден од најголемите таленти кои сум видел во оваа земја. Неговата моќ е во тоа што има такви витки линии. Тој е гимнастичар со стил...“. Истовремено Солберг како негативна одлика на Пјетро наведува дека му недостасува малку физичка сила, но сепак верува дека квалификациите за Олимписките игри не е невозможна задача за него и покрај тешкотиите. Самиот Пјетро е убеден дека ќе учествува на игрите, само прашање на време е кога.
2 Невообичаени факти
Идолот на Пјетро е Оге Сторхауг, норвешки гимнастичар, чија спортска кариера се протега во периодот од подоцнежните шеесетти до раните седумдесетти години на XX век.
Пјетро зборува норвешки, италијански и англиски јазик.
Светско првенство во ватерполо 2013

Светското првенство во ватерполо 2013 било одржано од 21 јули до 3 август како дел од 15. Светско првенство во водени спортови одржано во Барселона, Шпанија.
1 Медали
1.1 Табела на медали
1, 1, 0, 1, 2
2, 1, 0, 0, 1
3, 0, 1, 0, 1
0, 1, 0, 1
5, 0, 0, 1, 1
Вкупно 2 2 2 6
1.2 Машки турнир
Златен медал, Сребрен медал, Бронзен медал
Атила ДекерВиктор НаѓБенце БаториКриштијан БедоАдам ДекерМиклош Гор-НаѓБалаш ХараиНорберт ХошњанскиНорберт МадарашМартон СивошДаниел ВаргаДенес ВаргаМартон Вамош, Здравко РадиќДрашко БргуљанВјекослав ПасковиќАнтонио ПетровиќДарко БргуљанИго КрузијаМлаѓан ЈановиќНикола ЈановиќАлександар ИвовиќСаша МишиќФилип КликовацПредраг ЈокиќМилош Шчепановиќ, Јосип ПавиќЛука ЛончарИван МиилаковиќФран ПашквалинМаро ЈоковиќЛука БукиќПетар МуслимАндро БушљеСандро СукноНикша ДобудАнѓело ШеткаПауло ОбрадовиќМарко Бијач
1.3 Женски турнир
Златен медал, Сребрен медал, Бронзен медал
Марта БахАндреа БласАна ЕспарЛаура ЕстерМаика Гарсија ГодојПатрисија ЕрераЛаура ЛопесОна МесегерМорена МирандаМатилда ОртизЏенифер ПарехаПилар Пења КараскоРозер Тараго, Леа БартаЏејд АпелХана БаклингХоли Линколн-СмитИсобел БишопБронвен НоксРовена ВебстерГленкора ПалфЗои АрансиниЕшли СаутернКисја ГоферсНикола ЗагамеКелси Вејкфилд, Флора БолонајОрсоља КашоДора АнталБарбара БујкаКриштина ГардаАна ИлешРита КештелиДора КиштелекиКаталина МешингерИбоља Кити МишколчиГабриела ШушОрсоља ТакашИлдико Тот