Човечко тело

Човечкото тело е стрoежот на човечкото суштество. Составено е од многу различни видови клетки кои заедно создаваат ткива, а потоа и органски системи. Тие обезбедуваат хомеостаза и одржливост на човечкото тело.
Се состои од глава, врат, труп (кој ги вклучува градниот кош и стомакот), рацете и рацете, нозете и стапалата .
Проучувањето на човечкото тело вклучува анатомија, физиологија, хистологија и ембриологија. Телото анатомски се менува на познати начини. Физиологијата се фокусира на системите и органите на човечкото тело и нивните функции. Многу системи и механизми интерактивно делуваат со цел да се одржи хомеостазата, со безбедно ниво на супстанции како што се шеќер и кислород во крвта.
Телото го проучуваат здравствени работници, физиолози, анатоми, како и уметници за да им помогнат во нивната работа.
1 Состав
+ Елементи на човечкото тело по маса. Елементите во трагови се помали од 1% (и секој помалку од 0,1%),, Елемент, Симбол, проценти маса, проценти атоми
Кислород, О, 65,0, 24,0
Јаглерод, C, 18,5, 12,0
Водород, Х, 9,5, 62,0
Азот, Н, 3,2, 1,1
Калциум, Ca, 1,5, 0,22
Фосфор, П, 1,0, 0,22
Калиум, К, 0,4, 0,03
Сулфур, С, 0,3, 0,038
Натриум, На, 0,2, 0,037
Хлор, Cl, 0,2, 0,024
Магнезиум, Mg, 0,1, 0,015
Елементи во трагови, <0,1, <0,3
Човечкото тело е составено од елементи, а најзастапени се водород, кислород, јаглерод, азот,калциум и фосфор. Овие елементи се сместени во трилиони клетки и бесклеточни компоненти на телото.
Возрасното машко тело се состои од околу 60% вода, а вкупната содржина на вода е околу 42 литри. Од неа околу 19 литри се вонклеточна течност, вклучувајќи околу 3,2 литри крвна плазма и околу 8,4 литри на интерстицијална течност, и околу 23 литри течност во клетките. Содржината, киселоста и составот на водата внатре и надвор од клетките се внимателно одржувани. Главните електролити во телесната вода надвор од клетките се натриум и хлорид, додека во клетките тоа е калиум и други фосфати.
1.1 Клетки
Телото содржи трилиони клетки, основната единица на животот. Во зрелоста, има приближно 30 – 37 трилиони клетки во телото, проценка до која е стигнато со сумирање на вкупниот број на клетки на сите органи на телото и видови на клетки. Телото, исто така, е домаќин на приближно ист број нечовечки клетки како и повеќеклеточни организми кои живеат во гастроинтестиналниот тракт и на кожата. Не сите делови од телото се направени од клетки. Клетките се сместени во вонклеточна матрица која се состои од белковини како што е колаген, опкружени со вонклеточни течности. Од 70 кг тежина на просечно човечко тело, скоро 25 кг се нечовечки клетки или бесклеточен материјал како што се коските и сврзното ткиво.
1.1.1 Геном
Клетките во телото функционираат поради ДНК. ДНК е сместено во јадрото на клетката. Овде, делови од ДНК се копираат и се испраќаат до телото на клетката преку РНК. РНК потоа се користи за создавање белковини кои ја формираат основата за клетките, нивната активност и нивните производи. Белковините ја диктираат функцијата на клетката и генската експресија, клетката е во состојба да се саморегулира со количината на произведени белковини. Сепак, не сите клетки имаат ДНК; некои клетки како што се зрелите црвени крвни зрнца го губат јадрото додека созреваат.
1.2 Ткива
Телото се состои од многу различни видови ткива, дефинирани како клетки кои дејствуваат со специјализирана функција. Проучувањето на ткивата се нарекува хистологија и често се врши со микроскоп. Телото се состои од четири главни видови на ткива. Тоа се поставата на клетките (епителија), сврзното ткиво, нервното ткиво и мускулното ткиво.
Клетките што лежат на површини изложени на надворешниот свет или гастроинтестиналниот тракт (епителија) или внатрешните шуплини (ендотел) доаѓаат во бројни форми и форми - од единечни слоеви на рамни клетки, до клетки со мали трепки слични на влакната во белите дробови, до клетки слични на столпчиња што го обложуваат желудникот. Ендотелните клетки се клетки што ги обложуваат внатрешните шуплини, вклучувајќи ги крвните садови и жлездите. Поставните клетки регулираат што може, а што не може да помине низ нив, ги штити внатрешните структури и функционираат како сетилни површини.
1.3 Органи
Органи, структурирани збирки на клетки со одредена функција, најчесто се сместени во телото, со исклучок на кожата. Во нив спаѓаат срцето, белите дробови и црниот дроб. Многу органи се сместени во шуплините во телото. Овие шуплини го вклучуваат абдоменот (кој го содржи желудникот, на пример) и плеврата, која ги содржи белите дробови.
1.3.1 Срце
Срцето е орган сместен во торакалната празнина помеѓу белите дробови и малку лево. Тоа е опкружено со перикард што го држи на место во медијастинумот и служи за заштита од тапа траума, инфекција и помага да се подмачкува движењето на срцето преку перикардна течност. Срцето пумпа крв низ телото со што се овозможува транспорт на кислород, хранливи материи, екскрет, хормони и бели крвни клетки .
Срцето е составено од две преткомори и две комори. Примарната цел на преткомората е да овозможи непречен проток на венска крв во срцето за време на вентрикуларната систола. Ова овозможува доволно крв да влезе во коморите за време на атријалната систола. Недостатокот на преткомора би предизвикало намалување на срцевиот излез за 75%. Целта на коморите е пумпање крв до белите дробови преку десната комора и до остатокот од телото преку левата комора.
Срцето има електричен спроводлив систем за контрола на контракциите и опуштање на мускулите. Започнува во синоатријалниот јазол кој патува низ преткоморите предизвикувајќи ги да пумпаат крв во коморите. Потоа, тој оди кон атриовентрикуларниот јазол, што го успорува сигналот, дозволувајќи им на коморите да се полнат со крв, пред да го испумпаат и да го започнат циклусот одново.
Коронарната артериска болест е водечка причина за смрт во светот, сочинува 16% од сите смртни случаи. Таа е предизвикана од таложење на плака во коронарните артерии кои го снабдуваат срцето, така што артериите може да се стеснат толку многу што не може доволно крв да стигне до миокардот, состојба позната како миокарден инфаркт или срцев удар, што може да предизвика срцева слабост или срцев застој и на крајот смрт. Фактори на ризик за коронарна артериска болест вклучуваат дебелина, пушење, висок холестерол, висок крвен притисок, недостаток на вежбање и дијабетес. Ракот може да го зафати и срцето, иако е исклучително редок и обично метастазира од друг дел од телото, како што се белите дробови или градите. Тоа е затоа што срцевите клетки брзо престануваат да се делат и целиот раст се јавува преку зголемување на големината, а не поделба на клетките.
1.3.2 Жолчка
Жолчката е орган во облик на круша сместен во задниот дел на долниот среден дел од десниот лобус на црниот дроб. Таа е променлива по облик и големина. Ја складира жолчката пред да се испушти во тенкото црево преку заедничкиот жолчен канал за да помогне во варењето на маснотиите. Ја прима жолчката од црниот дроб преку цистичниот канал кој се поврзува со заедничкиот хепатален канал за да формира заеднички жолчен канал.
Жолчката се снабдува со крв од цистичната артерија, која кај повеќето луѓе излегува од десната хепатална артерија.
Жолчните камења е честа болест во која еден или повеќе камења се образуваат во жолчното кесе или билијарниот тракт. Повеќето луѓе немаат симптоми, но ако каменот го блокира билијарниот тракт, предизвикува напад на жолчката, симптомите може да вклучуваат ненадејна болка во горниот десен абдомен и или во центарот на абдоменот. Може да се појави и гадење и повраќање. Типичен третман е отстранување на жолчното кесе преку постапка наречена холецистектомија. Жолчните камења се фактор на ризик за рак на жолчното кесе, кој иако не е чест, е брзо фатален ако не се дијагностицира рано.
1.4 Системи
1.4.1 Циркулаторен систем
Циркулаторниот систем се состои од срцето и крвните садови (артерии, вени и капилари). Срцето ја поттикнува циркулацијата на крвта, која служи како „транспортен систем“ за пренос на кислород, гориво, хранливи материи, отпадни производи, имунолошки клетки и сигнални молекули (т.е. хормони) од еден дел на телото во друг. Патеките за циркулација на крвта во човечкото тело можат да се поделат на две кола: пулмонално коло, кое пумпа крв во белите дробови за да прими кислород и да остави јаглерод диоксид, и системско коло, кое носи крв од срцето до остатокот од телото. Крвта се состои од течност која ги носи клетките во циркулацијата, вклучувајќи и некои што се движат од ткиво до крвните садови и назад, како и слезината и коскената срцевина.
1.4.2 Систем за варење (дигестивен систем)
Дигестивниот систем се состои од устата, вклучувајќи го јазикот и забите, хранопроводот, желудникот (гастроинтестинален тракт, тенкото и дебелото црево и ректумот), како и црниот дроб, панкреасот, жолчното кесе и плунковните жлезди . Ја претвора храната во мали, хранливи, нетоксични молекули за дистрибуција и апсорпција во телото. Овие молекули имаат форма на белковини (кои се расчленети на аминокиселини), масти, витамини и минерали (од кои последните се главно јонски, а не молекуларни). Откако ќе се проголта, храната се движи низ гастроинтестиналниот тракт со помош на перисталтика: систематско проширување и контракција на мускулите за да ја турка храната од една област во друга.
Варењето започнува во устата, која ја џвака храната на помали парчиња за полесно варење. Потоа се голта и се движи низ хранопроводот до желудникот. Во желудникот, храната се меша со желудочен сок за да се овозможи екстракција на хранливи материи. Она што останува е наречено химус; потоа се преместува во тенкото црево, кое ги апсорбира хранливите материи и вода од химусот. Она што останува преминува водебелото црево, каде што се суши за да формира измет; потоа истиот се складира во правото црево додека не се исфрли преку анусот.
1.4.3 Ендокриниот систем
Ендокриниот систем се состои од главните ендокрини жлезди: хипофизата, штитната жлезда, надбубрежните жлезди, панкреасот, паратироидите и гонадите, но скоро сите органи и ткива произведуваат и специфични ендокрини хормони. Ендокрините хормони служат како сигнали од еден во друг систем на телото во врска со огромен спектар на состојби и резултираат со различни промени во функцијата.
1.4.4 Имунолошки систем
Имунолошкиот систем се состои од бели крвни клетки, тимус, лимфни јазли и лимфни канали, кои исто така се дел од лимфниот систем. Имунолошкиот систем обезбедува механизам за телото да ги разликува сопствените клетки и ткива од надворешните клетки и супстанции и да ги неутрализира или уништи овие последни со користење на специјализирани белковини како што се антитела, цитокини и толични рецептори, меѓу многу други.
1.4.5 Интегументарен систем
Интегументарниот систем се состои од покривката на телото (кожата), вклучувајќи ја косата и ноктите, како и други функционално важни структури како што се потните жлезди и лојните жлезди. Кожата обезбедува ограничување, структура и заштита за другите органи и служи како главен сетилен посредник со надворешниот свет.
1.4.6 Лимфен систем
Лимфниот систем ја извлекува, транспортира и метаболизира лимфата, течноста што се наоѓа помеѓу клетките. Лимфниот систем е сличен на циркулаторниот систем и по својата структура и по основната функција, да носи телесна течност.
1.4.7 Мускулноскелетен систем
Мускулноскелетниот систем се состои од човечкиот скелет (кој вклучува коски, лигаменти, тетиви и 'рскавица ) и прикачени мускули. Тој му ја дава на телото основната структура и способноста за движење. Покрај нивната структурна улога, поголемите коски во телото содржат коскена срцевина, место на производство на крвни клетки. Исто така, сите коски се главни места за складирање на калциум и фосфат. Овој систем може да се подели на мускулен и скелетен систем.
1.4.8 Нервен систем
Нервниот систем се состои од неврони на телото и глијални клетки, кои заедно ги формираат нервите, ганглиите и сивата маса, кои пак ги формираат мозокот и сродните структури. Мозокот е орган на мисла, емоции, меморија и сетилна обработка; служи за многу аспекти на комуникација и контролира различни системи и функции. Специјалните сетила се состојат од вид, слух, вкус и мирис. Очите, ушите, јазикот и носот собираат информации за околината на телото.
Од структурна перспектива, нервниот систем вообичаено е поделен на два составни дела: централен нервен систем (ЦНС), составен од мозокот и ’рбетниот мозок; и периферниот нервен систем (ПНС), составен од нерви и ганглии надвор од мозокот и ’рбетниот мозок. ЦНС е главно одговорен за организирање на движење, обработка на сетилни информации, мисла, меморија, сознание и други такви функции. Останува прашање на дебата дали ЦНС директно ја создава свеста. Периферниот нервен систем (ПНС) е главно одговорен за собирање информации со сетилните неврони и насочување на движењата на телото со моторните неврони.
Од функционална перспектива, нервниот систем повторно вообичаено се дели на два составни дела: соматски нервен систем (СНС) и автономен нервен систем (АНС). СНС е вклучен во волни функции како што се говорот и сетилните процеси. АНС е вклучен во неволни процеси, како што се варење и регулирање на крвниот притисок.
Нервниот систем е подложен на многу различни болести. При епилепсија, абнормалната електрична активност во мозокот може да предизвика напади. При мултиплекс склероза, имунолошкиот систем ги напаѓа нервните обвивки, оштетувајќи ја способноста на нервите да пренесуваат сигнали. Амиотрофична латерална склероза (АЛС), позната и како болест на Лу Гериг, е болест на моторниот неврон која постепено го намалува движењето кај пациентите. Исто така, постојат многу други болести на нервниот систем.
1.4.9 Репродуктивен систем
Примарната цел на репродуктивниот систем е да создаде нови луѓе во облик на деца и да го обезбеди нивниот сексуален развој, така што и тие можат да создаваат нови луѓе. Составен е од гонади (тестиси и јајници) кои произведуваат јајца и сперматозоиди (гамети) и произведуваат хормони неопходни за правилен сексуален развој. Останатите жлезди и канали на репродуктивниот систем се одговорни за транспорт и одржување на гамети и за одгледување на потомството.
Репродуктивниот систем прво е стимулиран од хипоталамусот за време на пубертетот, што предизвикува јајниците и тестисите да произведуваат тестостерон (машки) и естроген и прогестерон (женски). Машкиот пубертет генерално се јавува на возраст од 13-15 години и се одликува со почеток на производство на сперма и развој на секундарни полови обележја како што се зголемена висина и тежина, проширени рамења, срамни влакна на лицето, продлабочување на гласот и развој на мускулите. Пубертетот кај жените обично се јавува на возраст од 9-13 години и се одликува со овулација и менструација. Растот на секундарните полови одлики, како што се растење на срамни и подпазувини влакна, раст на градите, матката и вагината, проширување на колковите и зголемена висина и тежина, исто така, се јавуваат за време на женскиот пубертет.
Надворешниот машки репродуктивен систем е составен од пенис и скротум што е торба што ги штити тестисите. Пенисот се состои од глава на пенисот и ги содржи уретрата и уринарниот меатус, точката каде урината излегува од пенисот, остатокот од пенисот се нарекува врат или кавернозно тело и содржи поголем дел од уретрата. Главата е покриена со преклоп на кожа наречена кожичка, иако таа може да се отстрани со обрежување.
Внатрешно, машкиот репродуктивен систем започнува во тестисите каде стотици семиниформни тубули произведуваат сперма, која потоа се складира и созрева во сперматозоиди во епидидимисот. Тие потоа се донесуваат преку vas deferens што води од тестисите до семените везикули каде што сперматозоидите се мешаат со течност збогатена со фруктоза од семените везикули што и овозможува на спермата да остане жива и да опстои здрава. Потоа се носи преку ејакулаторниот канал преку простатата и булбуретралната жлезда и се меша со течности од наведените жлезди. Течноста од простатата помага да се неутрализира киселоста на вагината и да се одржува спермата во живот. Оваа мешавина од сперма и дополнителни течности на жлездата се нарекува сперма и се ослободува преку уретрата за време на ејакулација. Речиси целиот внатрешен машки репродуктивен систем работи во парови со два тестиси, два епидидимиси, два семевода, две семени везикули, два ејакулаторни канали, две булбуретрални жлезди, но само една простата и уретра.
Надворешниот женски репродуктивен систем исто така наречен вулва се состои од mons pubis масна маса која го покрива пубисот, labia majora (надворешни усни на вагината), labia minora (внатрешни усни на вагината), вагинален отвор кој се отвора во вагината и е местото каде што пенисот се вметнува за време на сексуалниот однос и се рааат деца, уретралниот отвор што е отвор за уретрата што носи урина од мочниот меур и дразницата што ги содржи најчувствителните нервни завршетоци и кај луѓето нема друга употреба освен сексуално задоволство. Сместен помеѓу анусот и вагината е перинеумот.
Внатрешно, женскиот репродуктивен систем содржи два јајници, матка, два јајцеводи и грло на матката. При раѓање, женката има околу 700.000 ооцити (незрела верзија на јајце-клетката) во двата јајници заедно, иако до моментот на пубертетот, ова се намалува на околу 400.000. Ова е количина за цел живот, бидејќи по раѓањето повеќе не се создаваат ооцити, во споредба со машките каде сперматозоиди се создаваат во текот на целиот живот. За време на пубертетот, менструалниот циклус започнува за прв пат, како одговор на ниското ниво на естроген и прогестерон, хипоталамусот ослободува хормон за ослободување на гонадотропин (GnRH). Ова предизвикува предната хипофиза да ослободува фоликуло-стимулирачки хормон (FSH) и лутеинизирачки хормон (LH). FSH ги стимулира фоликулите на јајниците да растат и еден доминантен фоликул на крајот ќе го преземе. Како што продолжува да расте, тој ослободува сè повеќе и повеќе естрадиол кој го стимулира лачењето на LH и го потиснува лачењето на FSH спречувајќи понатамошен фоликуларен раст. Кога нивото на LH е највисоко, фоликулот се раскинува ослободувајќи ја јајце-клетката во процес наречен овулација, а потоа се преместува во еден од јајцеводите. По овулацијата, делот од фоликулот што останува во јајниците се трансформира во жолто тело, кое продолжува да произведува естроген и високо ниво на прогестерон. Прогестеронот предизвикува зголемување на дебелината на ендометриумот подготвувајќи го за имплантација на оплодено јајце. Ако дојде до оплодување, жолтото тело продолжува да лачи хормони додека плацентата не се развие доволно за да ги лачи потребните хормони за одржување на бременоста. На крајот, жолтото тело ќе се претвори во corpus albicans, што во суштина е ткиво со лузни. Ако оплодувањето не успее, жолтото тело ќе се распадне во corpus albicans и ќе престане да лачи доволно прогестерон и естроген, предизвикувајќи кршење на ендометријалната обвивка што резултира со менструација.
Многу болести влијаат на репродуктивниот систем, како што е синдром на полицистични јајници (PCOS), кој се одликува со покачени нивоа на андрогени, менструални неправилности и/или мали цисти на едниот или двата јајници. Тоа е честа болест која влијае на најмалку 7% од возрасните жени. Симптомите вклучуваат вишок влакна на телото, неплодност, зголемување на телесната тежина, ќелавост кај мажите и нередовна менструација.
Друга репродуктивна болест е тестикуларната торзија, се јавува кога семената врвца што го држи тестисот се обвиткува околу себе и го прекинува протокот на крв во тестисите . Тестикуларната торзија бара итна медицинска помош и може да резултира со уништување на тестисите или неплодност доколку не се третира веднаш со физичко одвиткување на семената врвца. Ако тестисот претрпел сериозно оштетување, можеби ќе треба да се изврши хируршка интервенција при латерална орхиектомија. Примарниот симптом на тестикуларната торзија е силна болка во тестисите при мирување, а може да се појават и гадење и повраќање. Тестикуларната торзија може да се појави на која било возраст, иако е најчеста кај деца од 12 до 18 години.
Полово преносливите болести како што се сифилис, ХИВ, хламидиоза, ХПВ и генитални брадавици се шират преку полов однос, вклучувајќи орален, вагинален и анален секс. Многу од овие инфекции може да бидат смртоносни ако не се лекуваат, додека други се главно безопасни.
Ракот може да влијае на многу делови од репродуктивниот систем, вклучително и пенисот, тестисите, простатата, јајниците, грлото на матката, вагината, јајцеводите, матката и вулвата.
1.4.10 Респираторен систем
Респираторниот систем се состои од носот, назофаринксот, душникот и белите дробови . Носи кислород од воздухот и излачува јаглерод диоксид и вода назад во воздухот. Прво, воздухот се влече низ душникот во белите дробови со притискање на дијафрагмата надолу, што создава вакуум. Воздухот накратко се складира во мали вреќички познати како алвеоли пред да биде исфрлен од белите дробови кога дијафрагмата повторно се стега. Секоја алвеола е опкружена со капилари што носат декислодирана крв, која апсорбира кислород од воздухот и во крвотокот.
За правилно функционирање на респираторниот систем, треба да има што е можно помалку пречки за движење на воздухот во белите дробови. Воспалението на белите дробови и вишокот слуз се вообичаени извори на тешкотии при дишењето. При астма, респираторниот систем е постојано воспален, предизвикувајќи свирење и/или отежнато дишење. Пневмонијата се јавува преку инфекција на алвеолите и може да биде предизвикана од туберкулоза. Емфиземот, најчесто како резултат на пушење, е предизвикан од оштетување на врските помеѓу алвеолите.
1.4.11 Уринарен систем
мочниот систем се состои од два бубрези, два уретера, мочен меур и уретра. Овој систем ги отстранува отпадните материи од крвта преку урината, која носи различни отпадни молекули и вишок јони и вода од телото.
Прво, бубрезите ја филтрираат крвта преку нивните соодветни нефрони, отстранувајќи ги отпадните производи како уреа, креатинин и одржувајќи ја соодветната рамнотежа на електролитите и претворајќи ги отпадните производи во урина, комбинирајќи ги со вода од крвта. Бубрезите филтрираат околу 170 литри крв дневно, но повеќето од нив се враќаат во крвотокот, а само 1-2 литри завршуваат како урина. Урината се пренесува преку уретерите од бубрезите надолу до мочниот меур .
Мазните мускули што ги обложуваат sидовите на уретерот постојано се затегнуваат и релаксираат преку процес наречен перисталтика за да ја принудат урината да излезе од бубрезите и да се спушти во мочниот меур. Мали количини на урина се испуштаат во мочниот меур на секои 10-15 секунди.
Мочниот меур е шуплив орган во облик на балон сместен во карлицата. Ја складира урината додека мозокот не му сигнализира да го релаксира уринарниот сфинктер и да ја испушти урината во уретрата, започнувајќи со мокрење. Нормалниот мочен меур може да собере до половина литар за 3-5 часа.
Бројни болести влијаат на уринарниот систем, вклучително и камења во бубрезите, кои се образуваат кога материјалите во урината се концентрираат доволно за да формираат цврста маса, инфекции на мочните патишта, кои се инфекции на мочните патишта и може да предизвикаат болка при мокрење, често мокрење, па дури и смрт, ако не се лекуваат. Бубрежната инсуфициенција се јавува кога бубрезите не успеваат соодветно да го филтрираат отпадот од крвта и може да доведат до смрт доколку не се третираат со дијализа или трансплантација на бубрег. Ракот може да влијае на мочниот меур, бубрезите, уретрата и уретерите, а последните две се многу поретки.
2 Анатомија
Човечката анатомија е проучување на обликот и формата на човечкото тело. Човечкото тело има четири екстремитети (две раце и две нозе), глава и врат што се поврзуваат со торзото. Обликот на телото се одредува со скелетот направен од коска и 'рскавица, опкружен со маснотии, мускули, сврзно ткиво, органи и други структури. ’Рбетот во задниот дел на скелетот содржи флексибилна ' рбетен столб што го опкружува ’рбетниот мозок, што е збир на нервни влакна што го поврзуваат мозокот со остатокот од телото. Нервите го поврзуваат ’рбетниот мозок и мозокот со остатокот од телото. Сите главни коски, мускули и нерви во телото се именувани, со исклучок на анатомски варијации како што се сусамоидните коски и дополнителните мускули .
Крвните садови носат крв низ телото, која се движи заради чукањето на срцето. Венулите и вените собираат крв со низок кислород од ткивата низ телото. Овие се собираат во постепено поголеми вени додека не стигнат до двете најголеми вени на телото, горната и долната шуплива вена, кои носат крв во десната страна на срцето. Оттука, крвта се пумпа во белите дробови, каде што прима кислород и се враќа назад во левата страна на срцето. Оттука, се пумпа во најголемата артерија на телото, аортата, а потоа во постепено помалите артерии и артериоли додека не стигне до ткивото. Тука крвта поминува од малите артерии во капиларите, потоа во малите вени и процесот започнува повторно. Крвта носи кислород, отпадни производи и хормони од едно до друго место во телото. Крвта се филтрира во бубрезите и црниот дроб.
Телото се состои од голем број телесни шуплини, одделени делови во кои се сместени различни органски системи. Мозокот и централниот нервен систем се сместени во дел заштитен од остатокот на телото со крвно-мозочната бариера. Белите дробови се сместени во плевралната шуплина. Цревата, црниот дроб и слезината се сместени во абдоминалната шуплина.
Висината, тежината, обликот и другите пропорции на телото варираат поединечно и со возраста и со полот. Обликот на телото е под влијание на распределбата на коските, мускулите и масното ткиво.
3 Физиологија
Човечката физиологија е проучување за тоа како функционира човечкото тело. Ова ги вклучува механичките, физичките, биоелектричните и биохемиските функции на луѓето во добра здравствена состојба, од органи до клетките од кои се составени. Човечкото тело се состои од многу интерактивни системи на органи. Тие комуницираат за одржување на хомеостаза, одржувајќи го телото во стабилна состојба со безбедни нивоа на супстанции како што се шеќер и кислород во крвта.
Секој систем придонесува за хомеостаза, за себе, за другите системи и за целото тело. Некои комбинирани системи се нарекуваат со заеднички имиња. На пример, нервниот систем и ендокриниот систем функционираат заедно како невроендокрин систем. Нервниот систем прима информации од телото и му ги пренесува на мозокот преку нервни импулси и невротрансмитери . Во исто време, ендокриниот систем ослободува хормони, што помага да се регулира крвниот притисок и волуменот. Заедно, овие системи ја регулираат внатрешната средина на телото, одржувајќи го протокот на крв, држењето на телото, снабдувањето со енергија, температурата и киселинската рамнотежа (рН).
4 Развој
Развојот на човечкото тело е процес на раст до зрелост. Процесот започнува со оплодување, каде што во јајцето ослободено од јајниците на женката продира сперма. Јајцето потоа се сместува во матката, каде што се развива ембрион, а подоцна и фетус до раѓање. Растот и развојот се јавуваат по раѓањето и вклучуваат и физички и психолошки развој, под влијание на генетски, хормонални, еколошки и други фактори. Развојот и растот продолжуваат во текот на животот, низ детството, адолесценцијата и преку зрелоста до староста, и се нарекуваат процес на стареење.
5 Општество и култура
5.1 Професионално проучување
Здравствените работници учат за човечкото тело од илустрации, модели и демонстрации. Дополнително, студентите по медицина и стоматологија стекнуваат практично искуство, на пример, со секцирање на лешеви. Човечката анатомија, физиологија и биохемија се основни медицински науки, кои обично им се предаваат на студентите по медицина во нивната прва година на студии.
5.2 Прикажување
Анатомијата се служела на визуелната уметност уште од античко грчко време, кога вајарот Поликлет во 5 век пр.н.е. го напишал својот ''Канон'' за идеалните пропорции на гол маж Во италијанската ренесанса, уметниците од Пјеро дела Франческа (околу 1415–1492) па наваму, вклучително и Леонардо да Винчи (1452–1519) и неговиот соработник Лука Пачиоли (о. 1447–1517), научиле и пишувале за правилата на уметноста, вклучувајќи ја визуелна перспектива и пропорциите на човечкото тело.
5.3 Историја на анатомијата
Во Стара Грција, ''Хипократовиот корпус'' ја опишал анатомијата на скелетот и мускулите. Лекарот од 2 век, Гален од Пергам, го собрал класичното знаење за анатомијата во текст што се користел во текот на средниот век. Во ренесансата, Андреас Везалиус (1514-1564) бил пионер во модерната студија на човечката анатомија со дисекција, пишувајќи ја влијателната книга ''De humani corporis fabrica''. Анатомијата напредувала понатаму со пронаоѓањето на микроскопот и проучувањето на клеточната структура на ткивата и органите. Модерната анатомија користи техники како што се магнетна резонанца, компјутерска томографија, флуороскопија и ултрасонографија за да го проучи телото во невидени детали.
5.4 Историја на физиологијата
Проучувањето на човечката физиологија започнало со Хипократ во Стара Грција, околу 420 година пр.н.е., и со Аристотел (384-322 пр.н.е.) кој применил критичко размислување и акцент на врската помеѓу структурата и функцијата. Гален (околу 126–199) бил првиот што користел експерименти за да ги испита функциите на телото. Поимот физиологија бил воведен од страна на францускиот лекар Жан Фернел (1497-1558). Во 17 век, Вилијам Харви (1578-1657) го опишал циркулаторниот систем, пионер во комбинацијата на внимателно набљудување со внимателен експеримент. Во 19 век, физиолошкото знаење почнало да се акумулира со голема брзина со клеточната теорија на Матијас Шлајден и Теодор Шван во 1838 година, дека организмите се составени од клетки. Клод Бернар (1813-1878) го создал концептот на ''милје интерјер'' (внатрешна средина), за кој Валтер Канон (1871-1945) подоцна рекол дека е регулиран во стабилна состојба во хомеостазата. Во 20 век, физиолозите Кнут Шмит-Нилсен и Џорџ Бартоломеј ги прошириле своите проучувања на компаративна физиологија и екофизиологија. Неодамна, еволутивната физиологија станала посебна поддисциплина.
6 Човечкото тело како мотив во уметноста и во популарната култура
* „Т(е)ло“ — песна на македонската поетеса Љубица Шопова од 2020 година.* „Апсолутна контрола на телото“ (германски: ''Absolute Körperkontrolle'') — песна на германското електронско дуо ДАФ од 1981 година.* „Здраво тело“ (англиски: ''Healthy Body'') - песна на американската рок-група ''Operation Ivy''.
7 Поврзано
* Слика на телото
* Цитофизиологија
* Компаративна анатомија
* Компаративна физиологија
* Онтогенетски развој на човечкото тело
* Медицина
* Преглед на човечката анатомија
* Органски систем