Наука и технологија во откривањето на Америка

''Наука и технологијаво откривањето на Америка'' (|La ciencia y la técnica en el descubrimiento de América), — дело од историчарот и математичар Хулио Реј Пастор, објавено на шпански јазик во 1945 година, во Буенос Аирес, од издавачката куќа „Еспаса-Калпе“. Второто, „подобрено и корегирано“ издание било објавено во 1945 година. Третото и четвртото издание биле објавени во 1951 и 1970 година.
1 Соджина
Во оваа книга, Реј Пастор ја анализира улогата на науката и технологијата во откривањето на Америка, со посебно внимание на придонесите на дисциплини како што се географијата, картографијата, поморската наука и космографијата, кои биле одлучувачки за реализација на трансокеански експедиции, како онаа на Кристофер Колумбо, кого Реј Пастор го смета за човек на науката, земајќи го предвид она што во негово време се подразбирало под „човек на науката“. Делото ја разгледува научната состојба пред откривањето и еволуцијата на мерењето на географската ширина и техниките за географско претставување, истакнувајќи како овие иновации овозможиле да се соочат со предизвиците за навигација во тоа време. Тој инсистира на огромната диспропорција помеѓу величествените резултати на откривачите и сиромаштијата на средствата што им биле на располагање.
Книгата ја истакнува водечката улога на шпанската наука за време на Златното доба, истакнувајќи го нејзиниот напредок во различни области и нуди одговор на црната легенда, со цел да се препознаат шпанските придонеси во европскиот научен напредок. Со пристап кој е и ригорозен и информативен, книгата е препознаена за нејзиното влијание врз проучувањето на науката применета во навигацијата и географското истражување. А професорот на Севиљскиот универзитетот, Антонио де Кастро Бжезицки, вели дека станува збор за книга „за восхитувачко читање“.
Според Реј Пастор, научното и технолошкото знаење, и покрај тоа што било рудиментарно, одиграло фундаментална улога во успехот на откривањето на Америка. Техничкото размислување од тоа време било под влијание на наследството на личности како Фибоначи, кој го вовел индо-арапскиот нумерички систем во Европа, и Роџер Бејкон, бранител на експериментирањето како основа на научното знаење. Ова знаење го овозможило откривањето и, во исто време, го промовирало развојот на науката, истакнувајќи ја важноста на технологијата во овој историски процес.
Оваа визија ја споделуваат мислители како Гастон Башелар и ја зајакнуваат личности како Александар фон Хумболт. Овој пристап овозможува преиспитување на Колумбо како љубопитен и систематски набљудувач на природата, како што е одразено во неговите белешки. Исто така, го покажува преминот од аристотелова квалитативна наука кон ренесансна наука заснована на набљудување, мерење и верификација, која подоцна ќе ја следат научници како Галилео, Кеплер и Њутн.
Делото истакнува личности како што е донот Хенри од Португалија, кој придонел за развојот на географијата и истражувањата долж африканскиот брег. Исто така, се споменува и Мартин Бехаим, германски космограф кој го направил првиот современ глобус во 1492 година, и покрај грешките како што е невклучувањето на откривањето на ’Ртот на Добрата Надеж од страна на Бартоломео Дијас.