Џорџија О'Киф

Џорџија Тото О'Киф (15 ноември 1887 г6 март 1986) била американска модернистичка сликарка чија кариера траела седум децении а нејзините дела останале главно независни од уметничките движења. Наречена „Мајка на американскиот модернизам“, О'Киф се здобила со меѓународно признание за нејзините слики на природни форми, особено цвеќиња и пејзажи инспирирани од пустината, кои честопати ги црпела од места каде што живеела.
Од 1905 година до околу 1920 година, студирала уметност на Факултетот за уметнички институт во Чикаго и заработувала како комерцијален илустратор или учител за да плати за понатамошно образование. Под влијание на Артур Весли Дау, О'Киф почнала да го развива својот уникатен стил почнувајќи со нејзините акварели од нејзините студии на Универзитетот во Вирџинија и уште подраматично со цртежите со јаглен од 1915 година кои доведле до целосна апстракција. Алфред Штиглиц, трговец со уметнички дела и фотограф, одржал изложба на нејзините дела во 1917 година. Во текот на следните неколку години, таа предавала и ги продолжила своите студии на Учителскиот колеџ, Универзитетот Колумбија.
Во Њујорк се преселила во 1918 година на барање на Штиглиц и почнала сериозно да работи како уметник. Тие развиле професионална и лична врска што била крунисана со брак на 11 декември 1924 година. О'Киф создала многу форми на апстрактна уметност, вклучувајќи крупен кадар од цвеќиња, како што се сликите на ''Црвената Кана'', за кои многумина откриле дека ги претставуваат вулвите, иако О'Киф постојано ја негирала таа намера. Имплицирањето на женската сексуалност било поттикнато и од експлицитните и сензуални фотографии на О'Киф кои Штиглиц ги направил и изложил.
О'Киф и Штиглиц живееле заедно во Њујорк до 1929 година, кога О'Киф почнала да поминува дел од годината на југозапад, што служело како инспирација за нејзините слики на пејзажи во Ново Мексико и слики од животински черепи, како што се ''Кравјиот череп: Црвен, бел и син'' (1931) и ''Летни денови.'' По смртта на Штиглиц во 1946 година, таа живеела во Ново Мексико во следните 40 години во нејзиниот дом и студио или летниот дом на Ранчот на Духови во Абикиу, а во последните години од животот во Санта Фе. Во 2014 година, сликата на О'Киф од 1932 година '', Џимсон Вид/Бел цвет бр. 1,'' се продала за 44.405.000 долари - во тоа време, убедливо најголемата цена платена за која било слика од женски уметник. Нејзините дела се во збирки на неколку музеи, а по нејзината смрт, во Санта Фе е основан музејот Џорџија О'Киф .
1 Ран живот и образование (1887-1916)
Џорџија О'Киф била родена на 15 ноември 1887 година, во една фарма во градот Сан Прери, Висконсин. Нејзините родители, Френсис Каликстус О'Киф и Ајда (Тото) О'Киф, биле фармери. Нејзиниот татко бил со ирско потекло. Таткото на нејзината мајка, Џорџ Виктор Тото, по кого бил именуван О'Киф, бил унгарски гроф кој дошол во САД во 1848 година.
О'Киф била второто од седумте деца. На 10-годишна возраст, одлучила да стане уметник. Со нејзините сестри, Ајда и Анита, добила уметничка инструкција од локалната акварел уметничка Сара Ман. О'Киф учела во средно училиште Академијата за Свето срце во Медисон, Висконсин, и живеела во интернат помеѓу 1901 и 1902 година. Кон крајот на 1902 година, семејството О'Киф се преселило од Висконсин во блиското соседство Пикок Хил во Вилијамсбург, Вирџинија, каде таткото на О'Киф започнал бизнис со изработка на рустикален лиен бетонски блок во очекување на побарувачката за блокот во трговијата со градежни објекти на Полуостровот Вирџинија, но побарувачката никогаш не се остварила. О'Киф останала во Висконсин и учела во средното училиште Медисон додека не се приклучила на нејзиното семејство во Вирџинија во 1903 година. Таа завршила средно училиште во Епископскиот институт Чатам во Вирџинија (сега Чатам Хол) во 1905 година. Во Чатам, била член на сестринството Капа Делта.
О'Киф предавала и го водела одделот за уметност на државниот Нормал колеџ во Западен Тексас, додека ја чувала нејзината сестра, Клаудија, на барање на мајка и. Во 1917 година, го посетила нејзиниот брат, Алексис, во воен камп во Тексас, пред тој да замине за Европа за време на Првата светска војна. Додека била таму, ја создала сликата ''Знамето'' која ја изразува нејзината вознемиреност и депресија за војната.
1.1 Академска обука
Од 1905 до 1906 година, О'Киф била запишана на Факултетот за уметнички институт во Чикаго, каде што студирала со Џон Вандерпоел и се рангирала на врвот на нејзината класа. Како резултат на тифус, мморала да одмори една година. Во 1907 година студирала под Вилијам Мерит Чејс, Кенион Кокс и Ф. Луис Мора на Уметничката студентска лига во Њујорк Сити. Во 1908 година, ја освоила наградата на Лигата за мртва природа на Вилијам Мерит Чејс за нејзината слика во масло ''Мртов зајак со бакарен сад''. Наградата била стипендија за летната школа на отворено на Лигата во Лејк Џорџ, Њујорк. Додека била во Њујорк, О'Киф ги посетила галериите, како што е 291, косопственост на нејзиниот иден сопруг, фотографот Алфред Штиглиц. Галеријата ја промовирала работата на авангардните уметници и фотографи од САД и Европа.
Во 1908 година, О'Киф сфатила дека нема да може да ги финансира студиите. Нејзиниот татко банкротирал, а мајка и била тешко болна од туберкулоза. Таа не беше заинтересирана за кариера како сликар. Се вработила во Чикаго како комерцијален уметник и работела таму до 1910 година, кога се вратила во Вирџинија за да се опорави од сипаници и подоцна се преселила со своето семејство во Шарлотсвил, Вирџинија. Не сликала четири години и изјавила дека и се лошело од мирисот на терпентин. Започнала да предава уметност во 1911 година во епископскиот институт Чатам, во Вирџинија.
1.2 Први апстракции
Во 1912 година земала часови по уметност на Универзитетот во Вирџинија од Алон Бемент, член на факултетот за наставнички колеџ на Универзитетот Колумбија. Под водство на Бемент, научила за иновативните идеи на Артур Весли Дау, колегата на Бемент. Пристапот на Дау бил под влијание на принципите на дизајнот и композицијата во јапонската уметност. Таа почнала да експериментира со апстрактни композиции и да развива личен стил кој се оддалечил од реализмот. Од 1912 до 1914 година, предавала уметност во јавните училишта во Амарило во Тексас, и била асистент на Бемент во текот на летните денови. Таа одела на часови на Универзитетот во Вирџинија уште две лета. а пролетта 1914 година на Учителскиот Колеџ на Универзитетот Колумбија со Дау. Тој дополнително влијаел на нејзиното размислување за процесот на создавање уметност. Студиите на Универзитетот во Вирџинија, засновани на принципите на Дау, биле клучни во развојот на О'Киф како уметник. Преку нејзиното истражување и раст како уметник, таа помогнала да се воспостави движењето на американскиот модернизам.
На колеџот Колумбија во Колумбија, Јужна Каролина, предавала кон крајот на 1915 година. Таму завршила серија на високо иновативни апстракции со јаглен врз основа на нејзините лични сензации. На почетокот на 1916 година, О'Киф била во Њујорк на колеџот за наставници, Универзитетот Колумбија. Цртежите од јаглен ги испратила на пријателка и поранешна соученичка, Анита Полицер, која ги однела кај Алфред Штиглиц во неговата галерија 291 на почетокот на 1916 година. Штиглиц сметал дека тие се „најчистите, најфините, најискрените дела што влегле во 291 во последно време“ и сакал да ги постави во неговата галерија. Во април истата година, Штиглиц изложил десет нејзини цртежи во 291.
По понатамошната работа на курсот во Колумбија во почетокот на 1916 година и летното предавање за Бемент, таа станала претседателка на одделот за уметност на Нормал колеџ во Западен Тексас, во Кањон, Тексас, почнувајќи од есента 1916 година. О'Киф, која уживала во изгрејсонцето и зајдисонцето, развила наклонетост кон интензивните и ноќни бои. Надоврзувајќи се на практиката што ја започнала во Јужна Каролина, О'Киф сликала за да ги изрази своите најлични чувства. Наместо да скицира дизајн пред да слика, таа слободно креирала дизајни. О'Киф продолжила да експериментира додека не сметала дека навистина ги доловува своите чувства во акварелот, С''ветлина доаѓа на рамнините бр. I'' (1917).
Започнала серија слики со акварел засновани на сценографијата и обемните погледи за време на нејзините прошетки, вклучувајќи живописни слики на кањонот Пало Дуро. Таа „фати монументален пејзаж во оваа едноставна конфигурација, спојувајќи ги сините и зелените пигменти во речиси нејасни градации на тонови кои го симулираат пулсирачкиот ефект на светлината на хоризонтот на Тексас Панхендл“, според авторката Шарин Ролфсен Удал.
2 Њујорк (1918-1930-ти)
2.1 Круг Штиглиц
Во 1918 година, О'Киф се преселила во Њујорк бидејќи Штиглиц и понудил финансиска поддршка, резиденција и место за сликање. Развиле блиски лични односи, а подоцна се венчале, додека тој ја промовирал нејзината работа. Штиглиц исто така ја обесхрабрувал нејзината употреба на акварел, кој го поврзувале со жени-уметници аматери. Според историчарот на уметност Чарлс Елдриџ, „двојката уживала истакната позиција во блескавата уметност на Њујорк во текот на 1920-тите“.
О'Киф ги запознала многуте рани американски модернисти кои биле дел од кругот на уметници на Штиглиц, вклучувајќи ги сликарите Чарлс Демут, Артур Дов, Марсден Хартли, Џон Марин и фотографите Пол Странд и Едвард Стајхен. Фотографиите на Странд, како и онаа на Штиглиц, ја инспирирале работата на О'Киф. Штиглиц, чија галерија 291 се затворила во 1917 година, сега имал повеќе време за сопствената фотографска практика, и направил серија фотографии од природни форми, студии на облаци (серија позната како ''Еквиваленти'') и портрети на О'Киф. Пред бракот со Штиглиц, цртежите и сликите на О'Киф често биле апстрактни, иако од 1924 година па наваму нејзиниот репертоарр вклучувал повеќе репрезентативни слики „обично земени од природата и често сликани во серија“.
2.2 Цветни слики
Исто така, во 1922 година, новинарот Пол Розенфелд коментирал „Суштината на женственоста проникнува во нејзините слики“, наведувајќи ја нејзината употреба на боја и форми како метафори за женското тело. Истата статија ги опишува нејзините слики на сексуален начин. О'Киф, најпозната по нејзиниот приказ на цвеќиња, насликала околу 200 слики со цвеќиња, кои до средината на 1920-тите прикажувале цвеќиња од големи размери, како да се гледаат низ објектив за зголемување, како што се ''Ориентални булки'' и неколку слики ''Црвена Кана''. Таа ја насликала својата прва слика со цвеќиња од големи размери, ''Петунија, бр. 2'', во 1924 година и првпат изложена во 1925 година. Овие зголемени прикази на предмети создаваат чувство на стравопочит и емоционален интензитет. Во 1924 година, Штиглиц организирал изложба на уметничките дела на О'Киф заедно со неговите фотографии во галериите Андерсон и помогнал да се организираат други изложби во следните неколку години.
2.3 Слики од облакодери во Њујорк
Откако се преселила во стан на 30-ти кат во хотелот Шелтон во 1925 година, О'Киф започнал серија сликиа на њујоршките облакодери и хоризонтот. Едно од нејзините најзабележителни дела, кое ја покажува нејзината вештина да ги прикажува зградите во прецизионистички стил, е ''Зградата на радијаторот-Ноќе, Њујорк''. Други примери се ''улицата Њујорк со месечината'' (1925),''Шелтон со сончеви дамки, Њујорк'' (1926), и ''Градската ноќ'' (1926 година). Таа насликала градски пејзаж, ''Ист Ривер од Триесеттата приказна на хотелот Шелтон'' во 1928 година, слика со поглед на реката Ист и фабриките што испуштаат чад во Квинс. Следната година таа ги насликала нејзините последни слики на облакодерите во Њујорк и отпатувала во Ново Мексико, што останал извор на инспирација за нејзината работа.
Музејот во Бруклин одржал ретроспектива на нејзината работа во 1927 година. Во 1928 година, Штиглиц објавил дека шест нејзини слики од кала крин биле продадени на анонимен купувач во Франција за 25.000 американски долари, но нема докази дека оваа трансакција се случила на начинот на кој Штиглиц пријавил. Како резултат на вниманието од печатот, сликите на О'Киф од тој момент се продавале по повисока цена.
3 Ново Мексико (1930-1986)
Во 1929 година, О'Киф отпатувала во Санта Фе за прв пат, заедно со пријателката Ребека (Бек) Странд и престојувала во Таос со Мејбел Доџ Лухан, која им обезбедила студија на жените. Од нејзината соба имала поглед на планините Таос, како и на ''морадата'' (домот за состаноци) на ''Херманос де ла Фратернидад Пјадоса де Нуестро Падре Хесус Назарено'', исто така познат како Покајници. Таа последователно го посетувала Ново Мексико на речиси годишна основа од 1929 година наваму, честопати останувајќи таму неколку месециа во во Њујорк се враќава секоја зима за да ги изложи своите дела во галеријата на Штигли. О'Киф ги истражувала нерамните планини и пустини во регионот тоа лето и подоцна го посетила блискиот ранч ДХ Лоренс каде што ја завршила нејзината слика ''Дрвото Лоренс.'' О'Киф ја посетила и ја наслика блиската историска црква на мисијата Св. Фрањо Асишки во Ранчос де Таос. Таа насликала неколку слики од црквата, како и многу уметници, но нејзината слика на фрагмент од црквата и небото ја доловила уникатната перспектива.
Во Ново Мексико, таа собирала камења и коски од пустината и ги направила нив заедно со архитектонските и пејзажни форми на областа кпредмет на нејзините дела. Позната како осаменичка, О'Киф често ја истражувала земјата со нејзиниот Форд модел А. Таа често зборувала за нејзината наклонетост кон Ранчот на Духови и северниот дел на Ново Мексико, а во 1943 година, објаснила: „Толку убаво, недопрено место за осаменост, толку убав дел од она што јас го нарекувам „Далеку“. О'Киф не работела од крајот на 1932 година до средината на 1930-тите поради нервни сломови. Таа била популарен уметник, добивала нарачки додека нејзините дела биле изложени во Њујорк и на други места.
3.1 Мотиви на черепи и пустина
Во 1933 и 1934 година, О'Киф закрепнала на Бермуда и се вратила во Ново Мексико во 1934 година. Во август 1934 година, се преселила на Ранчот на Духови, северно од Абикиу. Во 1940 година, таа се преселила во куќа на имотот. Разнобојните карпи околу ранчот инспирирале некои од нејзините најпознати пејзажи. Помеѓу 1934 и 1936 година, насликала серија пејзажни слики инспирирани од пустината во Ново Мексико, често со истакнати прикази на черепи од животни, вклучувајќи ги ''Овнова глава со Холихок'' (1935) и ''Еленска глава со Педернал'' (1936), како и ''Летни денови'' (1936) Последната станала една од нејзините најпознати слики. Таа прикажува пустинска сцена со череп од елен како лебди над хоризонтот со живописни диви цвеќиња.
3.2 Хаваи серија
Во 1938 година, рекламна агенција и пристапи на О'Киф за создавање на две слики за компанијата Хавајан Пајнепл да ги користи во рекламирањето. Други уметници кои произвеле слики од Хаваи за рекламирање се Лојд Секстон Џуниор, Милард Шитс, Јасуо Кунијоши, Исаму Ногучи и Мигел Коварубијас. Понудата дошла во критичен период; нејзината кариера се чинело дека е во застој (критичарите го нарекувале нејзиниот фокус на Ново Мексико ограничен, а нејзините слики од пустината ги означиле како „еден вид масовно производство“).
Во Хонолулу пристигнала на 8 февруари 1939 година, и поминала девет недели во Оаху, Мауи, Кауаи и на островот Хаваи. Убедливо најпродуктивниот и најживописниот период бил на Мауи, каде и била дадена целосна слобода да истражува и слика. Таа сликала цвеќиња, пејзажи и традиционални хавајски рибници. О'Киф завршила серија од 20 сензуални, зелени слики базирани на нејзиното патување на Хаваи; сепак, таа не го насликала бараниот ананас додека компанијата Хавајан пајнепл не испратила растение во нејзиното студио во Њујорк.
3.3 Абикиу и пејзажи
Во 1945 година, О'Киф купила втора куќа, напуштена хациенда во Абикиу, која ја реновирала во дом и студио. Таа трајно се преселила во Ново Мексико во 1949 година, поминувајќи време и на Ранчот на Духови и во куќата Абикиу што ја направила во своето студио.
Во 1940-тите, О'Киф направила обемна серија слики на она што се нарекува „Црно место“, околу 240 км западно од нејзината куќа на Ранчот на Духови. Во овој период, О'Киф, исто така, сериозно работела со фотографијата, обезбедувајќи впечатливи слики. Друга карактеристична слика беше ''Скала до Месечината'', 1958 година. Во средината на 1960-тите, О'Киф ги создала ''Небо над облаците'', серија облачни пејзажи инспирирани од нејзините погледи од прозорците на авионот. Уметничкиот музеј Вустер одржал ретроспектива на нејзината работа во 1960 година и 10 години подоцна, Музејот на американската уметност Витни ја поставил Р''етроспективната изложба на Џорџија О'Киф''.
Од 1946 година, О'Киф работела со конзерваторката Керолин Кек за да го зачува визуелниот впечаток на нејзините слики. О'Киф претпочитала нејзините дела да бидат ослободени од нечистотија, дури и ако отстранувањето на таквата нечистотија предизвикува абразија на нејзините бои. Кек ја охрабрила О'Киф да почне да нанесува акрилни лакови на нејзините дела со цел да го олесни нивното чистење.
Во текот на 1940-тите, О'Киф имала две ретроспективи, првата во Институтот за уметност во Чикаго (1943) а втора во 1946 година, кога била првата жена уметник со ретроспектива во Музејот на модерна уметност (MoMA) на Менхетен. Музејот на Витни го создал првиот каталог на нејзината работа во средината на 1940-тите.
3.4 Доцна кариера и смрт
До 1972 година, О'Киф изгубила голем дел од видот поради макуларна дегенерација, оставајќи ја само со периферен вид. Таа престанала да слика масло на платно без помош во 1972 година. Во 1973 година, О'Киф го ангажирала Џон Брус „Хуан“ Хамилтон како асистент во живо, а потоа и чувар. Хамилтон бил грнчар. Хамилтон ја научил О'Киф да работи со глина, ја охрабрил да продолжи да слика и покрај влошениот вид и и помогнал да ја напише својата автобиографија. Работел за неа 13 години. Автобиографијата на уметникот, ''Џорџија О'Киф'', објавена во 1976 година, на насловната страница ги прикажува ''Летните денови'' (1936). Автобиографијта станала бестселер. Во текот на 1970-тите, насликала серија дела во акварел. Со молив и јаглен работела до 1984 година.
Во доцните деведесетти, О'Киф станувала сè послаба. Во Санта Фе се преселила во 1984 година, каде што починала на 6 март 1986 година, на 98-годишна возраст. Нејзиното тело било кремирано, а нејзината пепел била расфрлана, како што сакала, на земјата околу Ранчот на Духови. По смртта на О'Киф, нејзиното семејство го оспорило нејзиниот тестамент бидејќи поголем дел од имот му го оставила на Хамилтон. Случајот на крајот бил решен надвор од судот во јули 1987 година.
4 Прием
4.1 Награди и почести
Во 1938 година, О'Киф добила почесна диплома „Доктор по ликовни уметности“ од Колеџот Вилијам и Мери. Била избрана за член на Американската академија за уметности и науки во 1966 година. Меѓу нејзините награди се наградата М. Кери Томас во 1971 година и почесна диплома од Универзитетот Харвард во 1973 година.
Во 1977 година, О'Киф го добила Претседателскиот медал на слободата, а во 1985 година Националниот медал за уметност. Во 1993 година била примена во Националната женска куќа на славните.
5 Личен живот
Во јуни 1918 година, О'Киф се преселила во Њујорк по покана на Штиглиц, кој ѝ ветил тивко студио за сликање. Набргу потоа, нивната врска станала романтична, што довело до негово преселување со неа во градот. Во исто време, О'Киф се разболела за време на пандемијата на грип во 1918 година.
Поради правни одложувања, Штиглиц добил развод по шест години и се оженил со О'Киф на 11 декември 1924 година. Нивната врска била опишана како систем на тивки договори, при што О'Киф повеќе сакала да избегнува конфликти. Тие главно живееле во Њујорк, но летата ги поминувале во Оклаун, имотот на семејството Штиглиц во езерото Џорџ.
О'Киф и Штиглиц имале отворена врска, што може да биде болно за О'Киф кога Штиглиц имал афери со жени. Во 1928 година, Штиглиц започнал долгорочна афера со Дороти Норман, која исто така била мажена, а О'Киф го загубил проектот за создавање мурал за Радио Сити Мјузик Хол . Таа беше хоспитализирана поради депресија . На предлог на Марија Шабот и Мејбел Доџ Лухан, О'Киф почнал да ги поминува летата сликајќи во Ново Мексико во 1929 година. Таа патувала со воз со нејзината пријателка сликарката Ребека Странд, сопругата на Пол Странд, до Таос, каде што живееле со нивниот патрон кој им обезбедил ателјеа . Во 1933 година, О'Киф бил хоспитализиран два месеци откако доживеал нервен слом, најмногу поради аферата на Штиглиц со Дороти Норман. Таа не сликаше повторно до јануари 1934 година.
Набргу откако О'Киф пристигнала во Ново Мексико во летото 1946 година, Штиглиц доживеал мозочен удар, по што таа веднаш заминала за Њујорк да биде со него. Тој починал на 13 јули 1946 година, а неговата пепел била закопана кај езерото Џорџ. Следните три години ги поминала главно во Њујорк, средувајќи го неговиот имот.
Таа имала блиска врска со Бек Странд, со која уживала да поминува време, да патува и да живее со радост. Странд изјавила дека О'Киф била најмногу своја кога била со неа.
Фрида Кало ја запознала О'Киф во декември 1931 година во Њујорк на отворањето на изложбата на Диего Ривера во МОМА, по што се развило пријателство. Тие останале во контакт, особено за време на закрепнувањето на О'Киф од нервен слом. Во 1950-тите, двете уметници неколкупати се посетувале.
Меѓу гостите што ја посетиле на ранчот низ годините беа Чарлс и Ен Линдберг, кантавторката Џони Мичел, поетот Ален Гинсберг и фотографот Ансел Адамс. Таа често патувала и кампувала со нејзината пријателка, Марија Чабот, а подоцна и со Елиот Портер.
6 Наследство
Средното училиште Маркет во Медисон, Висконсин било преименувано во средно училиште Џорџија О'Киф.
6.1 Музеј на Џорџија О'Киф
Музејот Џорџија О'Киф е посветен на уметничкото наследство на Џорџија О'Киф, нејзиниот живот, американскиот модернизам и јавниот ангажман. Отворен бил на 17 јули 1997 година, единаесет години по смртта на уметницата. Се состои од повеќе објекти на две локации: Санта Фе, Ново Мексико и Абикиу, Ново Мексико. Покрај основачкиот музеј Џорџија О'Киф (исто така наречен Музејски галерии) во Санта Фе, Музејот О'Киф вклучува: Библиотека и Архива во рамките на својот истражувачки центар во историскиот А.М. Куќа на Бергер; Анекс за образование за млади и јавно програмирање; Историскиот дом и студио на Абикиу на Џорџија О'Киф; Центарот за добредојде на О'Киф во Абикиу; и Музејски продавници и во Санта Фе и во Абикиу.
6.2 Право на глас на жените и феминизам
О'Киф била активно вклучена во феминизмот и женските прашања, што Линда М. Грасо го документира во ''Еднакви под небото''. Таа се оформувала како уметник во периодот кога феминизмот и модернизмот биле тесно поврзани, читајќи дела за правата на жените и културната политика. О'Киф имала активен дијалог со нејзината пријателка суфражист Анита Полицер, со која разменувала писма на оваа тема. О Киф држела предавање за модернистичката танчерка Исадора Данкан. Грос пишува: „Таа имаше поврзаност со Националната женска партија и даваше јавни изјави за родовата дискриминација и правата на жените во интервјуа, говори, писма и написи во 1970-тите“.
Таа добила невидено прифаќање како жена уметник од светот на ликовната уметност поради нејзините моќни графички слики и за една деценија откако се преселила во Њујорк, станала најплатената американска жена уметник. Била позната по препознатливиот стил во сите аспекти од животот.
Во ''Некои живи американски жени-уметници'' на Мери Бет Еделсон, сликата ''Последна вечера'' (1972) ја присвојува ''Тајната вечерја'' на Леонардо да Винчи, заменувајќи ги главите на апостолите со портрети на значајни жени уметници, меѓу кои и Џорџија О'Киф. Оваа слика станала икона на феминистичкото уметничко движење, осветлувајќи ја улогата на жените во историјата на религиозната и уметничката иконографија. Џуди Чикаго ја вклучила О'Киф во својата Вечера (1979), признавајќи го нејзиниот придонес во развојот на феминистичката уметност, иако О'Киф не се сметала себеси за феминистка и не сакала да биде нарекувана „жена уметник“, туку едноставно „уметник“.
7 Библиографија
***; Од нејзината кореспонденција
**
8 Наводи