Маниоти

Манијатите или Маниотите (|Μανιάτες) — етничка грчка подгрупа која традиционално го населува полуостровот Мани; се наоѓа во западна Лаконија и источна Месенија, во јужниот дел на Пелопонез, Грција. Порано биле познати и како Мајноти, а полуостровот како ''Мајна''.
Маниотите тврдат дека се потомци на античките Спартанци и тие често биле опишани како такви. Теренот е планински и непристапен (до неодамна до многу маниски села можело да се пристапи само по море), а се смета дека регионалното име „Мани“ првично значело „суво“ или „неплодно“. Името „Маниот“ е дериватно значење „на Мани“. Во раниот современ период, Маниотите имале репутација на жестоки и гордо независни воини, кои практикувале пиратерија и жестока крвна одмазда. Во најголем дел, Маниотите живееле во утврдени села (и „кули-кули“) каде што ги бранеле своите земји од војските на Вилијам II Вилехардуин, а подоцна и од оние на Отоманското Царство.
1 Имиња
Презимињата на Маниотите рамномерно завршуваат на „''еас''“ во сегашниот месенски („надворешен“ или северозападен) дел на Мани, „''акис''“ или „-''акос''“ во она што сега е лаконски („внатрешно“ или југозападно и источно) дел од Мани и повремените „-''огонаси''“.
2 Антички Мани
2.1 Микенски Мани
Хомеровиот „Каталог на бродови“ во ''Илијадата'' ги споменува градовите на Мани: Меси (Мезапос), Етилус (Оитило), Кардамили (или Скардамула), Геренија, Теутрон (Котронас) и Лас (Пасавас). За време на Микенците, Мани доживеал процут и поседувал храм посветен на грчкиот бог Аполон кој бил изграден на Тенарон. Храмот бил од толкава важност што му парирал на Делфи, кој тогаш бил храм посветен на Посејдон. На крајот, храмот на Тенарон бил посветен на Посејдон, а храмот во Делфи бил посветен на Аполон. Според други легенди, во близина на Тенаро има пештера што води до Адот. Мани бил прикажан и во други приказни, како на пример кога Елена од Троја (кралица на Спарта), и Парис ја поминале својата прва заедничка ноќ на островот Крана, во близина на брегот на Гитео.
Во текот на 12 век п.н.е., Доријците ја нападнале Лаконија. Доријците првично се населиле во Спарта, но набргу започнале да ја шират својата територија и околу 800 г. п.н.е. го окупирале Мани и остатокот од Лаконија. На Мани му била дадена социјалната каста Периоеци. За тоа време, Феничаните дошле во Мани и се сметало дека основале колонија во Гитион (римско име: Gythium). Оваа колонија собирала мурекс, морска школка која се користела за правење пурпурна боја и ја имало во изобилство во Лаконскиот Залив.
2.2 Класичен Мани
Додека Спартанците владееле со Мани, Тенарон станал важно место за собирање на платеници. Гитиум станало главно пристаниште под Спартанците бидејќи бил на оддалеченост од само 27 километри од Спарта. Во 455 п.н.е., за време на Првата пелопонеска војна, бил опколен и заробен од атинскиот адмирал Толмид заедно со 50 триреми и 4.000 хоплити. Градот и пристаништето биле повторно изградени и до крајот на Пелопонеската војна, Гитиум бил главното место за градење на новата спартанска флота. Спартанското раководство на Пелопонез траело до 371 п.н.е., кога Тебанците под водство на Епаминонда ги поразиле кај Леуктра. Тебанците започнале поход против Лаконија и го зазеле Гитиум по тридневна опсада. Тебанците само накратко успеале да го задржат Гитиум, кој бил окупиран од 100 елитни воини кои се претставувале како спортисти.
2.3 Хеленистички Мани
За време на хеленистичкиот период на Грција, Мани останал под контрола на Спартанците. Македонците под команда на Филип V Македонски се обиделе да го нападнат Мани и остатокот од Лаконија (219–218 п.н.е.) и неуспешно ги опседнале градовите Гитиум, Лас и Асине. Кога Набис го презел спартанскиот престол во 207 п.н.е., тој спровел неколку демократски реформи. Една од овие реформи вклучувала Гитиум да стане главно пристаниште и поморски арсенал. Во 195 п.н.е., за време на Римско-спартанската војна, Римската Република и Ахајската лига со помош на комбинираните сили на Пергамените и Родите го освоиле Гитиум по долга опсада.
Сојузниците продолжиле со опсада на Спарта и се обиделе да го принудат Набис да се предаде. Како дел од условите на мировниот договор, крајбрежните градови на Мани биле принудени да станат автономни. Градовите го формирале Сојуз на слободните Лаконци со Гитиум како главен град под заштита на Ахајската лига. Набис, незадоволен со губењето на својата земја во Мани, изградил флота и ја зацврстил својата војска и напредувал кон Гитиум во 192 година п.н.е. Војската и морнарицата на Ахајската лига под команда на Филопомен, се обидела да го ослободат градот, но ахајската морнарица била поразена кај Гитиум и војската била принудена да се повлече во Тегеја. Римската флота под водство на Атилиј успеала повторно да го освои Гитиум подоцна истата година. Набис бил убиен подоцна истата година, а Спарта станала дел од Ахајската лига. Сепак, Спартанците, додека барале пристаниште, го зазеле Лас. Ахајците одговориле со заземање на Спарта и неуспешно присилување на нивните закони.
3 Римски Мани
Маниотите живееле во мир до 146 п.н.е. кога Ахајската лига се побунила против римската доминација, што резултирало со Битката кај Коринт. Воениот судир резултирал со уништување на Коринт од страна на силите на Луциј Мумиј Ахаик и припојување на Ахајската лига од страна на Римската Република. Иако Римјаните го освоиле Пелопонез, на Сојузот на слободните Лаконци му било дозволено да ја задржи својата независност. Маниотите страдале од пиратски напади од страна на Критјаните и Киликјаните кои го ограбиле Мани заедно со храмот на Посејдон. Маниотите биле избавени од пиратите кога Помпеј Велики ги поразил. Најверојатно во знак на благодарност, Маниотите го снабдувале Помпеј со стрелци во неговите битки против Јулиј Цезар за време на граѓанската војна на Цезар (49–45 п.н.е.) и биле поразени.
За време на Граѓанската војна помеѓу Антониј и Октавијан (32–30 п.н.е.), Маниотите и остатокот од Лаконците го снабдувале Август со трупи за неговата конфронтација со Марко Антониј и Клеопатра VII во Битката кај Акциум (2 септември 31 п.н.е.) и во знак на благодарност тие официјално го признале Август за цар и го поканиле во Псаматус (близу денешното Порто Кагио), а нивниот Сојуз останал независна држава. Тоа го означувало почетокот на „златното доба“ на Сојузот.
Мани процветал во времето на Римјаните, поради неговата почитувана послушност кон Рим. Сојузот се состоел од 24 градови (подоцна 18), од кои Гитиум останал најистакнат. Меѓутоа, многу делови на Мани останале под исто така полунезависна (автономна под римски суверенитет) Спарта, а најзабележителни биле Асине и Кардамили. Мани станал центар за пурпурна боја, која била многу популарна во Рим, како и добро позната по розовиот антички мермер и порфирот. Забележано е дека Лас бил удобен град со римски бањи и гимназија.
Павсаниј оставил опис на Гитиум како што постоел за време на владеењето на Марко Аврелиј (владеел 161–180). Агората, акрополот, островот Крана (Маратониси) каде Парис на пат кон Троја ја прославил својата свадба со убавата Елена откако ја однел од Спарта, Мигониумот или пределот на Афродита Мигонитис (окупиран од современиот град) и ридот Ларизиум (Кумаро) се издигале над него. Во денешно време, најзначајните остатоци од театарот и зградите делумно потопени од морето припаѓаат на римскиот период.
Сојузот останал полунезависен (автономен под римски суверенитет) до провинциските реформи на римскиот цар Диоклецијан во 297 година. Со варварската инвазија што го зафатило Римското Царство, Мани станал рај за бегалците. Во 375 година, силен земјотрес во областа го нанел данокот на Гитиум, кој бил сериозно разурнат. Повеќето од урнатините на античкиот Гитиум денес се потопени во Лаконскиот Залив.
4 Средновековен Мани
4.1 Од Теодосиј I до инвазијата на Аварите
На 17 јануари 395 година, Теодосиј I, кој успеал да го обедини Римското Царство под своја контрола, починал. Неговиот најстар син, Аркадиј, го наследил во Источното Римско Царство, додека неговиот помлад син, Хонориј, го наследил Западното Римско Царство. Римското Царство се поделило за последен пат, а Мани станал дел од Источното или Византиско Царство. Помеѓу 395 и 397 година, Аларик I и неговите Визиготи го ограбиле Пелопонез и го уништиле она што останало од Гитиум. Аларик ги освоил најпознатите градови, Коринт, Аргос и Спарта. Најпосле бил поразен од Стилихон, а потоа го преминал Коринтскиот Залив кон север.
Во 468 година, Гајзерик од Вандалите се обидел да го освои Мани со цел да го искористи како база за напад, а потоа и да го освои целиот Пелопонез. Гајзерик се обидел да ја приземји својата флота во Кениполис (во близина на современото село Кипарисос во пристаништето Тенарон), но кога неговата војска се симнала, жителите на градот ги нападнале Вандалите и ги натерале да се повлечат по големите жртви.
Неколку децении подоцна, познатиот византиски генерал Велисариј, на патот кон својата победничка кампања против Вандалите, застанал во Кениполис за да набави резерви, да ги почести Кениполитанците за нивната победа и да регрутира неколку војници. Според Гринхалг и Елиопулос, евроазиските Авари (заедно со Словените) го нападнале и го окупирале поголемиот дел од западниот дел на Пелопонез во 590 година. Сепак, денеска не постојат археолошки докази за словенско (или аварско) навлегување на царска византиска територија пред крајот на 6 век. Генерално, трагите од словенската култура во Грција се многу ретки.
4.2 Македонската династија
Постои опис на Мани и неговите жители во ''За управувањето со царството'' на Константин VII:
Областа населена со Манијатите (или Маниотите) најпрвин била наречена „Маина“ и веројатно била поврзана со замокот Тигани (кој се наоѓа на малиот полуостров Тигани во заливот Мезапос на северозападниот полуостров Мани). Маниотите во тоа време биле наречени „Хелени“ - односно пагани и биле целосно христијанизирани дури во 9 век од нашата ера, иако некои црковни урнатини од 4 век од нашата ера покажуваат дека христијанството било практикувано кај некои Маниони во регионот од порано време. Маниотите биле последните жители на Грција кои отворено ја следеле паганската хеленска религија. Ова може да се објасни со планинската природа на теренот на Мани, што им овозможило да избегаат од обидите на Источното Римско Царство да ја христијанизира Грција.
4.3 Ахајско Кнежество
За време на Четвртата крстоносна војна (1201–1204), крстоносците го зазеле Цариград. Источното Римско Царство било поделено помеѓу неколку грчки и латински наследнички држави, особено вклучувајќи ги (од запад кон исток) Епирското Деспотство, Латинското Царство, Никејското Царство и Трапезунтското Царство. Овие четири царства создале ривалски цареви, кои се бореле за контрола една врз друга и останатите полунезависни држави кои се појавиле во областа. Вилијам Шамплит и Џефри I Вилехардуин ги поразиле Пелопонеските Грци во Битката кај Маслиновата шума на Кундурос (1205), а Пелопонез станал дел од Ахајското Кнежеатво. Во 1210 година, Мани му бил даден на баронот Жан де Ноји како наследен маршал, и тој го изградил замокот Пасавас на урнатините на Лас. Замокот зазема значајна позиција, бидејќи контролирал важен премин од Гитиум до Ојтило.
Маниотите, сепак, не можело лесно да се контролираат и тие не биле единствената закана за франкската окупација на Пелопонез. Милингите, словенско племе во планинскиот венец Тајгет, ја нападнале Лаконија од запад, а Цаконијците исто така им се спротивставиле на Франките. Во 1249 година, новиот принц, Вилијам II од Вилехардуин, дејствувал против напаѓачите. Тој ја искористил новозаземената тврдина Монемвасија за да ги држи Цаконијците подалеку и го изградил замокот во Мистра на планините Тајгет со поглед на Спарта за да ги задржи Милингите. За да ги спречи нападите на Мани, тој го изградил замокот Мегали Мајна. Опишан е како ''на застрашувачка карпа со гребен нагоре''. Латински епископ бил назначен за Мани во текот на 1250-тите. Во 1259 година, епископот бил заробен за време на Битката кај Пелагонија од страна на обновеното Византиско Царство под водство на Никеја.
4.4 Морејско Деспотство
На 25 јули 1261 година, Византијците под водство на Михаил VIII Палеолог повторно го освоиле Цариград. Принцот Вилијам бил ослободен, под услов да мора да ги предаде тврдините Мегали Мајна, Мистра, Геронтра и Монемвасија, како и да ги предаде заложниците, вклучувајќи ја Лејди Маргарет, бароницата од Пасавас. Со заминувањето на Франките од Лаконија, Маниотите живееле во мир под Морејското Деспотство, чии последователни деспоти управувале со провинцијата. Се снета дека во Мани доминирало семејството Никлијани, кои биле бегалци. Меѓутоа, мирот бил прекинат кога Турците Османлии ги започнале своите напади на Пелопонез.
5 Отомански период
5.1 15 век
Откако Отоманското Царство под султанот Мехмет II го освоил Цариград во мај 1453 година, Мани останал под контрола на Морејското Деспотство. Во мај 1460 година, Мехмет го окупирал Пелопонез. Со Морејското Деспотство управувале двајцата браќа на Константин XI, кои загинале бранејќи го Цариград. Меѓутоа, ниту Димитар Палеолог, ниту Тома Палеолог избрале да го следат неговиот пример и да го бранат Пелопонез. Наместо тоа, Тома побегнал во Италија, додека Димитар побарал засолниште кај Мехмет. Елена Палеологина, ќерка на Димитар и неговата втора сопруга Теодора Асанина, била дадена во харемот на Мехмет II.
На Крокодеилос Кладас, Грк од Лаконија, Мехмет му доделил владеење над Елос и Вардунија во 1461 година. Мехмет се надевал дека Кладас ќе ја брани Лаконија од Маниотите. За тоа време, населението на Мани се зголемило како резултат на приливот на бегалци кои дошле од други области на Грција. Во 1463 година, Кладас им се придружил на Венецијанците во нивната тековна војна против Османлиите. Тој ги предводел Маниотите против Османлиите со венецијанска помош до 1479 година, кога Венецијанците склучиле мир со Османлиите и им дале на Османлиите право да владеат со ''Брацо ди Мајна''. Кладас одбил да ги прифати условите и затоа Венецијанците му ставиле нивна цена.
По завршувањето на османлиско-венецијанската војна, Венецијанците ги оставиле Маниотите сами да се снаоѓаат. Голем дел од Грците кои се побуниле заедно со Венецијанците биле масакрирани од Османлиите, но многу од нив побегнале да најдат засолниште во Мани. Маниотите продолжиле да се спротивставуваат, а Мехмет испратил војска од 2.000 пешадија и 300 коњаници под команда на Але Бумико. Венецијанците, обидувајќи се да добијат наклоност кај Портата, предале некои маниотски бунтовници. Османлиите стигнале до Ојтило пред Кладас, а Маниотите ги нападнале и масакрирале. Само неколку побегнале; меѓу нив бил и Але Бумико. Кладас ја нападнал Лаконската рамнина со 14.000 Маниоти и ги убил турските жители.
Еден месец подоцна, поголема сила под команда на Ахмед-бег го нападнала Мани и го истерала Кладас до Порто Кагио. Таму го собрале три галии на кралот Фердинанд I Неаполски. За да ги одложи Османлиите доволно долго за да може Кладас да побегне, манотската задна стража ја нападнала турската војска. Кладас стигнал до Кралството Неапол, од каде станал платеник водач. Се вратил во Мани во 1490 година и бил убиен во битка во Монемвасија.
5.2 16 век
Од 1500 до 1570 година, Мани ја задржал својата автономија без никаква инвазија од Османлиите. Османлиите биле зафатени со протерување на Венецијанците од Пелопонез и успеале во 1540 година, кога ги освоиле Монемвазија и Нафплио. Османлиите на чело со Селим II, подготвувајќи се да го нападнат венецијанскиот остров Кипар, изградиле тврдина во Мани, во Порто Кагио, а исто така го поставиле и Пасавас. Целта на ова била да се нарушат комуникациските линии на Венецијанците и да се држат Маниотите подалеку. Вознемирени, Маниотите повикале венецијанска помош, а венецијанската морнарица во комбинација со војската на Маниотите го освоила замокот.
Кипар паднал подоцна истата година, но флотата на Светата лига ја поразила отоманската флота во Битката кај Лепанто (1571). Грците претпоставувале дека Јован Австриски ќе се залага за нивниот бунт под команда на епископот од Монемвазија. Ветената војска никогаш не пристигнала и до 1572 година епископот бил принуден да се повлече во Мани. Маниотите не успеале во нивните апели до папата Григориј VIII да го убеди Филип II да обезбеди воена поддршка.
5.3 17 век
Во 1603 година, Маниотите му пристапиле на папата Климент VIII. Климент починал две години подоцна, а Маниотите почнале да бараат нов сојузник, фокусирајќи го своето внимание на кралот на Шпанија, Филип III. Тие го повикале да ја спушти својата војска во Порто Кагио и ветиле дека ќе му се придружат со 15.000 вооружени луѓе, како и со 80.000 други од Пелопонез. Маниотите испратиле пратеници и до некои големи сили на Медитеранот, како на пример Република Венеција, Кралството Франција, Република Џенова, Големото Војводство Тоскана и уште еднаш Шпанија. Овие држави биле заинтересирани и испратиле неколку експедициски сили во Мани, но со исклучок на шпанската експедиција која го отпуштила Пасавас, сите тие не успеале да постигнат ништо.
Маниотите нашле сојузник во 1612 година, Карло Гонзага, војвода од Мантуа и Неверс. Карло бил потомок на византискиот цар Андроник II Палеолог преку неговата баба, која била од лозата на Теодор I Монфератски, синот на Андроник. Преку оваа врска тој го освоил престолот во Цариград. Почнал да кова заговор со Маниотите, кои му се обраќале со „''Крал Константин Палеолог''“. Кога Портата слушнала за ова, го испратила Арслан во команда на војска од 20.000 луѓе и 70 бродови да го нападне Мани. Тој успеал да го опустоши Мани и да им наметне даноци на Маниотите (кои тие не ги платиле). Ова го предизвикало Невер да се движи поактивно за неговата крстоносна војна. Невер испратил пратеници низ дворовите во Европа во потрага по поддршка. Во 1619 година, тој регрутирал шест бродови и голем број мажи, но бил принуден да ја прекине мисијата поради почетокот на Триесетгодишната војна. Идејата за крстоносна војна избледела и Невер починал во 1637 година.
Во 1645 година започнала нова турско-венецијанска војна, таканаречената „ Критска војна“, за време на која Република Венеција се обидувала да го одбрани Крит, една од нивните провинции од 1204 година, од Отоманското Царство, првично под Ибрахим I. Маниотите ги поддржале Венецијанците нудејќи им бродови. Во 1659 година, адмиралот Франческо Моросини, со 13.000 Маниоти како негови сојузници, ја окупирал Каламата, голем град во близина на Мани. Во 1667 година, за време на опсадата на Кандија, некои маниотски пиратски бродови се прикрале во османлиската флота и успеале да ограбат и запалат некои бродови. Меѓутоа, Кандија паднала во 1669 година, а Крит станал дел од Отоманското ЦарствоПиратството на Маниотите го забележал и Евлија Челебија, кој го посетил Мани со османлиската експедиција и забележал бројни села, замоци и цркви; ги опишал Маниотите со следните зборови: „''Го фаќаат Франкот и ни го продаваат, нè заробуваат и нè продаваат на Франките''“.
Со заземањето на Крит, Османлиите го свртеле вниманието кон Мани. Големиот везир, Ќопрулу Фазил Ахмет-паша, го испратил пиратот Хасан Баба да го покори Мани. Баба пристигнал во Мани барајќи од Маниотите да ги предадат заложниците, но наместо тоа, пристигнал одговор од куршуми. Во текот на ноќта, десет Маниоти заминале и започнале да ги сечат јажињата на бродовите на Хасан. Ова предизвикало некои од бродовите на Баба да се закопаат на карпите, а Маниотите искористувајќи ја ситуацијата, ги нападнале и ги убивале Турците и ги зазеле бродовите. Баба успеал да побегне само со еден брод.
Во Бањо во Цариград, имал озлогласен дваесет и петгодишен маниотски пират по име Лимберакис Геракарис. На петнаесетгодишна возраст бил во венецијанските галии како веслач. Откако бил ослободен од Венецијанците, тој продолжил со пиратеријата и бил заробен од Османлиите во 1667 година. Големиот везир решил да му даде амнестија доколку соработувал со Османлиите и им помогнал да го освојат Мани. Геракарис се согласил и во 1670 година станал бег на Мани. Еден од првите дела на Геракис бил да ги прогони непријателите на неговиот клан, семејството Јатријани и семејството Стефанопулос од Ојтило. Јатријаните побегнале во 1670 година и се населиле во Ливорно, Тоскана. Кланот Стефанопулос бил принуден да го напушти Ојтило во 1676 година и откако добил дозвола од Република Џенова, заминал на Корзика. Семејството Стефанопулос прво живеело во градот Паомија пред да се пресели во Каргезе, и до ден денес се смета себеси за Грци.
Лимберакис набргу паднал во немилост кај Османлиите откако им се придружил на своите сонародници Маниоти во пиратеријата и бил заробен во 1682 година. Со османлиските сили преокупирани со Австријците, Венецијанците под Моросини ја виделе својата можност да ги заземат териториите што ги држеле Турците на Пелопонез, започнувајќи ја Мореската војна. Турскиот генерал на Пелопонез, Исмаил, го открил овој план и го нападнал Мани со 10.000 луѓе. Турците ги опустошиле рамнините, но во текот на ноќта Маниотите нападнале и убиле 1.800 Турци. Останатите Турци се повлекле во замоците Келефа и Зарнатас, каде што биле под опсада од Маниотите. По кратки опсади, Маниотите успеале да ги заземат и Корони и Келефа. Меѓутоа, Исмаил се вратил со 10.000 пешадија и 2.500 артилерија и почнал да ги опсадува Маниотите кај Келефа. Турците речиси успеале да ги пробијат ѕидините пред да пристигнат 4.500 Венецијанци под команда на Морозини и да ги принудат Турците да се повлечат во Кастанија со Маниотите во потера по нив.
Венецијанците, со помош на Грците, го освоиле остатокот од Пелопонез, а потоа ја опседнале Атина. За време на опсадата на Атина, Османлиите го користеле Партенон како складиште за муниција. Кога артилерискиот оган од Венецијанците го погодил складиштето, како резултат на експлозијата биле оштетени големи делови од Партенон. Очајните Османлии го ослободиле Лимберакис и му ја дале титулата „''Неговото височество, владетел на Мани''“. Лимберакис веднаш започнал неколку напади на териториите на Пелопонез кои биле под контрола на Венеција. Меѓутоа, кога Османлиите се обиделе да го отрујат Лимберакис, тој пребегнал на венецијанската страна. Венецијанците го направиле Лимберакис за витез на Свети Марко и го признале за владетел на Румелија. Лимберакис прв го нападнал градот Арта, кога Османлиите ги уништиле неговите имоти во Карпениси. Тој го зазел и ограбил градот пред да се врати во Мани. Артеанците испратиле комитет во Венеција и го известиле на Дужот. На крајот, Лимберакис се преселил во Италија каде што починал четиринаесет години подоцна.
5.4 18 век
Во 1715 година, Османлиите го нападнале Пелопонез и успеале да ги истераат Венецијанците во рок од седумдесет дена. Венецијанците победиле во некои помали поморски битки кај Мани, но го напуштиле Пелопонез во 1715 година. Следната година, бил потпишан Договорот од Пожаревац, а Венецијанците се откажале од своето барање за Пелопонез.
5.4.1 Орлов револт
Георгиос Папазолис, грчки офицер на руската војска, бил пријател на Орловското семејство и ги натерал да ја убедат Катерина Велика да испрати војска во Мани и да ја ослободи Грција. Руската флота од пет бродови и 500 војници под команда на Алексеј Григориевич Орлов отпловила од Балтичкото Море во 1769 година и стигнала до Мани во 1770 година Флотата слетала во Отило, каде што ја пречекале Маниотите. Било одлучено да се подели армијата на две групи, ''Западна легија'' и ''Источна легија''. Источната легија, под команда на Баркоф, Григоракис и Псарос, се состоела од 500 Маниоти и 6 Руси. Западната легија, под команда на Мавромихалис (наречен ''Кучето''), Пјотр Долгоруков и Панајотис Кумундурос, се состоела од 200 Маниоти и 12 Руси.
Во меѓувреме, руската флота го опсадувала Корони со помош на Западната легија. Опсадата се покажала како тешка и набргу Орлов влегол во расправија со Мавромихалис. Мавромихалис му рекол на Орлов дека ако сакаат да започнат вистинска војна, мора да го окупираат Корони, а доколку не го сторат тоа, да не ги возбудуваат залудно Грците. Орлов одговорил нарекувајќи ги Маниотите „''парталави''“ и „груби“. На тоа Мавромихалис одговорил: „''Последниот од овие парталави пленчиња ја чува слободата со својот меч и заслужува повеќе од тебе''! Русите заминале и ги воделе сопствените операции до крајот на годината, кога на крајот отпловиле назад во Русија.
Источната легија наишла на успех кога поразила војска од 3.500 Турци. Османлиите одговориле на ова со испраќање војска од 8.000 луѓе да го нападнат Пелопонез. Османлиската војска прво ја ограбила Атика пред да влезе на Пелопонез. Во Ризомилос во Месенија, тие биле блокирани од Мавромихалис и 400 негови следбеници. Маниотите ги задржале некое време, но османлиските сили на крајот не изгубиле поради нивниот супериорен број. Тие го фатиле Мавромихалис, кој не само што бил тешко ранет, туку и последниот преживеан од битката. Тој на крајот бил мачен до смрт. Тие потоа го нападнале Мани и почнале да ја опустошуваат земјата во близина на Алмирос (во близина на современото село Кипарисос). Во текот на ноќта војска од 5.000 мажи и жени Маниоти го нападнала непријателскиот логор. Османлиските сили изгубиле 1.700, додека Маниотите претрпеле само триесет и девет жртви.
5.4.2 Отоманската инвазија на Мани (1770)
Околу 1770 година, отоманскиот командант Хасан Гази со 16.000 луѓе ги опсадил двете борбени кули (пиргои) на кланот Венецанакис во Кастанија. Бранители биле Константин Колокотронис и Панајотис Венецанакис со 150 мажи и жени. Борбата траела дванаесет дена: повеќето од бранителите биле убиени, а сите воени заробеници биле мачени и распарчени. Сопругата на Константин Колокотронис била облечена како воин и се борела носејќи го своето бебе, Теодорос Колокотронис, идниот командант на Грчката војна за независност.
Од Кастанија, Хасан Гази напредувал кон Скутари и ја опсадил кулата на моќниот клан Григоракис. Во кулата имало петнаесет луѓе, кои се држеле три дена додека Османлиите не ја поткопале кулата, ставиле барут и го разнеле целиот гарнизон. Во тоа време, главната маниотска војска од 5.000 мажи и 2.000 жени воспоставила одбранбена позиција која се наоѓала на планински терен над градот Парасирос. Целата војска била под команда на Егзархос Григоракис и неговиот внук Занетос Григоракис. Османлиската војска напредувала до рамнината Агио Пигада (што значи „Свет бунар“). Тие испратиле пратеници кај Маниотите и им пренеле дека Хасан е расположен да преговара. Маниотите знаеле дека ако испратат пратеници кај Турците, Хасан ќе ги погуби доколку преговорите пропаднат. Сепак, Маниотите испратиле шест мажи да разговараат за условите.
Шест маниотски пратеници биле испратени кај Хасан и, без да се поклонат, го прашале кои се неговите барања. Барањата на Хасан подразбирале децата на десет капетани како заложници, целото оружје што го држеле Маниотите и годишен главен данок да се плаќа како казна за поддршката на Русите. Маниотите одговориле на барањата на Хасан, велејќи: „''Ние претпочитаме да умреме отколку да ви ги даваме нашите пиштоли и деца. Ние не плаќаме даноци, бидејќи нашата земја е сиромашна''“. Хасан збеснал и ги обезглавил шестемина мажи и ги набиле на столбови за да можат Маниотите да ги видат.
Откако пратениците биле убиени, преостанатите Маниоти ги нападнале Османлиите. Борбите биле жестоки, а само 6.000 Турци успеале да стигнат до Мистра. Никој не знаел колку точно жртви претрпеле Маниовците, но Турците дефинитивно загубиле 10.000 луѓе. Во 1780 година, Хасан Гази, бегот на Пелопонез, се обидел да го ослабне семејството Григоракис со организирање на убиството на Егзархос Григоракис. Го поканил во Триполица и го третирал како почесен гостин, но потоа го обесил. Во неделата на Велигден, мајката на Егзархос ги поттикнала Скутариотите да се одмаздат за смртта на нејзиниот син. Под команда на Занетос Григоракис, луѓето од Скутари се облекле како свештеници и им било дозволено да влезат во Пасавас. Откако влегле, Скутариотите го извадиле своето скриено оружје и ги убиле сите турски жители на Пасавас.
Во 1782 година, Османлиите го намамиле на Михалис Трупакис, кој бил бег од Мани, на брод и го испратиле на островот Лезбос, каде што тој бил погубен поради пиратерија. Портата се обидела да го натера Занетос Григоракис да го замени, но Занетос одбил додека не бил наведен да се качи на брод и принуден да стане бег.
Набргу по Орловската експедиција, голем број Маниоти стапиле во руска воена служба. Остатоците од двете легии им се придружиле на руските поморски сили како маринци, учествувајќи во операциите во Егејското Море и источниот дел од Средоземно Море. Двајца водачи на овие доброволци, Стефанос Мавромихалис и Димитриос Григоракис, биле потомци на главните кланови Маниоти, секој од нив се искачил до чин мајор.
5.4.3 Ламброс Кацонис
За време на владеењето на Занетос, Мани станал база за многу клефтови (пирати) и други грчки бандити. Меѓу нив бил и познатиот грчки пират и офицер на руската армија, Ламброс Кацонис, кој им помагал на Русите во нивните војни против Османлиите, Андреас Андроутсос (татко на Одисеј Андруцос) и Захарија Барбициотис. На 9 јануари 1792 година, руската царица Катерина II побарала од нејзиниот претставник Александар Безбородко да го потпише Јашиот договор со големиот везирКоџа Јусуф-паша. Договорот ставил крај на Руско-турската војна, ја признал руската анексија на Кримското Ханство во 1783 година и го префрлил Једисан на Русија, со што реката Днестар станал руско-турска граница во Европа, а азиската граница (реката Кубањ) останала непроменета. Ламброс Кацонис рекол: „''Ајкатерини (грчки: Катерина) го склучи својот договор, но Кацонис не го склучи својот договор со непријателот''“.
Кацонис, заедно со Андроутсос и Барбициотис, изградиле топови во Порто Кагио. Собрал мала војска и морнарица од единаесет бродови и ги нападнал османлиските бродови во областа. Меѓутоа, не можејќи да ги одржува своите бродови, почнал да напаѓа бродови од други земји. Подоцна истата година потопил два француски брода, кое било почеток на крајот за Кацонис. Османлиска флота од триесет бродови и француски разурнувач го нападнал Кацонис кај Порто Каџо. Луѓето на Кацонис побегнале на копно; Самиот Кацонис избегал во Одеса на еден од бродовите.
Андруцос со 500 луѓе се обидел да го помине Пелопонез и да влезе во Румелија. Барбициотис во акција на задна стража успеал да помогне во борбата низ Пелопонез и во Румелија. Во 1798 година, Наполеон Бонапарта, во тоа време генерал кој служел во Француските револуционерни војни под наредба на Францускиот Директорат, испратил двајца членови од семејството Стефанопулос во Мани со цел да ги убеди Маниотите да ги нападнат Османлиите од Пелопонез додека тој ги напаѓал од Египет. Захарија Барбициотис и Занетбеј (Занетос Григоракис) ја прифатиле понудата, а Наполеон им испратил оружје. Кога Османлиите го откриле ова, Занетос заменет како бег го замениле со Панајотис Кумундурос.
6 Современ Мани
6.1 Грчка војна за независност
Во текот на 1803 година, Османлиите го собориле Панајотис Кумундурос, бидејќи тој не бил способен да го покори Занетос Григоракис, кој сè уште добивал оружје од Французите во неговиот замок во Кране. Османлиите го замениле со Антониј Григоракис, братучед на Занетос. Турската флота на чело со адмиралот Серемет, не можела да го заземе Крана и набрзо била принудена да се повлече.
Во 1805 година, Серемет го нападнал Захарија Барбициотис во неговата тврдина во планините Тајгет и успеал да го убие. Во 1807 година, Османлиите го нападнале Антонбеј во Гитео, бидејќи тој не бил подготвен да го потисне својот братучед, кој сè уште ги напаѓал Османлиите. Османлиите уште еднаш биле принудени да се повлечат. Три години подоцна, Григоракис поднел оставка во корист на неговиот зет Константис Зервакос, кој бил поволен за бег на Пелопонез. Сепак, Манионите не се согласиле со изборот и го симнале Зервакос.
Подоцна истата година, лидерите на Маниотите се собрале во Гитео и го избрале Теодорос Занеракос или Теодоробеј, внук на Занетос Григоракис, за водач на Мани. Во текот на 1815 година, Османлиите го нападнале Мани, но биле одбиени. Теодоробеј бил отстранет од власт подоцна истата година и бил заменет со Петрос Мавромихалис или Петробеј.
Пјерос Григоракис, син на Занетос, стапил во руска служба на Занте и командувал со сили од околу 500 Маниоти познати како Спартанска легија. Таа била дел од Легијата на лесни пушки, сили составени од бегалци од копното кои ги бранеле Јонските Острови и учествувале во руските операции во Средоземното Море во 1805-1807 година. Многу ветерани на оваа единица подоцна се приклучиле на тајното друштво Филики Етерија („Друштво на Пријатели“) и учествувале во Грчката револуција, вклучувајќи го и Елијас Криоспатис, кој ги иницирал Маниотите во тајното друштво, како и Пјерос и неговите браќа Јоргос и Занетакос.
Петрос Мавромихалис бил внук на Јован Кучето. Тој бил првиот маниотски бег од Меса Мани (Внатрешна Мани). Во 1798 година, Наполеон му пристапил со цел да се вклучи во војната против Османлиите, но по неуспехот на француската инвазија на Египет, Петрос се приклучил на француската војска само некое време и се борел на Јонските Острови. Во тоа време се зборувало дека тој бил назначен за бег само затоа што неговиот вујко не бил убиен, преминал во ислам и станал офицер во османлиската војска. Во 1819 година, тој се приклучил на Филики Етерија, која до 1821 година била подготвена за востание.
6.2 Прогласувањевојна
Манионите, познати по своите боречки традиции, станале првите што се приклучиле на грчкото ослободително движење (пребарување споделено со многу други грчки области) и нивниот придонес се покажал како клучен. Друштвото наречено Филики Етерија ги испратило своите претставници Перевос и Хрисоспатис да ги организираат Маниотите. На 17 март 1821 година, 12.000 Маниоти се собрале во црквата на Таксиарсите (Архангелите) во градот Ареополи и објавиле војна против Отоманското Царство, пред остатокот од Грција за околу една недела. Нивното знаме било бело со син крст во центарот. На врвот на знамето бил напишан слоганот „Победа или смрт“. Манионите биле одговорни да напишат „Победа“, а не „Слобода“ на нивниот транспарент, бидејќи Мани секогаш бил слободен. На дното на знамето стоел древен спартански натпис „''Со штитот или на штитот''“.
На 21 март, војска од 2.000 Маниоти под команда на Петрос Мавромихалис, Теодорос Колокотронис и Папафлесас заминала кон Каламата. На 23 март тие го зазеле градот. Од Каламата, Мавромихалис напишал писма до државите во Европа, информирајќи ги за она што Грците го прават и потпишувајќи ги како „''врховен командант на Спартанските сили''“. Месенискиот сенат се одржал и во Каламата. Колокотронис сакал да ја нападне Триполица и да го заземе главниот турски град на Пелопонез. Меѓутоа, Мавромихалис сакал прво да ги заземе помалите градови, а потоа да ја заземе Триполица. Сенатот се согласил со Мавромихалис, а Маниотите ги нападнале Турците од Месенија и Лаконија.
Колокотронис, убеден дека е во право во своето решение, се преселил во Аркадија со 300 Маниоти. Кога влегол во Аркадија, неговата чета од 300 се борела со османлиската сила од 1.300 луѓе и ги победила. На 28 април, неколку илјади маниотски војници под команда на синовите на Петрос Мавромихалис се приклучиле на логорот на Колокотронис надвор од Триполица. На 12 септември 1821 година паднал турскиот главен град на Пелопонез. На 4 јули 1822 година, Киријакулис Мавромихалис, помладиот брат на Петрос Мавромихалис, бил убиен во Спланца, во близина на тврдината Сулиот во Кијафа.
Махмуд II станал очаен и во текот на 1824 година го повикал својот вицекрал, Мухамед Али-паша од Египет, да му помогне да го нападне Мани. Али му ветил дека ќе му помогне во замена за островите Крит и Кипар, како и дека ќе го направи неговиот најстар син, Ибрахим-паша од Египет, паша на Пелопонез. Махмуд II ја прифатил понудата и Али го испратил својот син да командува со експедицијата. Во меѓувреме, Грците биле во неред поради политичките ривалства, што предизвикало граѓанска војна. Колокотронис бил уапсен, неговиот син Панос бил убиен, а неговиот внук Никитарас побегнал.
Ибрахим добро ги искористил овие немири и слетал со својата војска (25-30.000 пешадија, коњаница и артилерија поддржани од османлиско-египетската флота) во Метони. Ибрахим наскоро повторно го освоил Пелопонез, освен Нафплио и Мани. Кога се обидел да го освои Нафплио, бил одбиен од Димитриос Ипсилантис и Константинос Мавромихалис, братот на Петрос.
Ибрахим потоа решил да се упати кон Мани. Тој испратил пратеник кај Маниотите барајќи да се предадат или во спротивно ќе ја опустоши нивната земја. Наместо да се предадат, Маниотите одговориле:''Од неколкуте Грци од Мани и останатите Грци што живеат таму до Ибрахим-паша.'' ''Го добивме твоето писмо во кое се обидуваш да не заплашиш велејќи дека доколку не се предадеме, ќе ги убиеш Маниотите и ќе го ограбиш Мани.'' ''Затоа ве чекаме вас и вашата војска.'' ''Ние, жителите на Мани, потпишуваме и ве очекуваме.''Збеснат од одговорот на Спартанците, Ибрахим, командувајќи со војска од 7.000 луѓе, го нападнал Мани на 21 јуни 1826 година. Тој бил запрен на ѕидините на Алмирос и Верга, кои биле околу 500 метри. Ги бранеле ѕидините 2.000 Маниоти под команда на Илијас Мавромихалис (Кацакос) и 500 грчки бегалци. Додека Ибрахим ја придвижувал својата пешадија и коњаницата против позицијата на Маниотите, тој исто така наредил два од неговите брода, вклучувајќи го и оној на кој се наоѓал, да ги нападнат маниотските утврдувања од морето со својата артилерија. Египетската војска осум пати ја нападнала маниотската позиција и била вратена назад. Борбите продолжиле уште неколку денови пред Египќаните да се повлечат од гласините дека Колокотронис им се приближува на задниот дел со 2.000 луѓе, гласини кои се покажале како точни. Маниотите ги прогонувале Египќаните сè до Каламата пред да се вратат во Верга. Оваа битка не само што била скапа за Ибрахим, кој претрпел 2.500 жртви, туку и го уништил неговиот план да го нападне Мани од север.
Додека Ибрахим го започнувал својот напад на маниотската позиција кај Верга, тој решил да испрати мала флота и да го нападне Ареополи. Овој план бил опишан од Гринхалг и Елиопулос како „одличен“ затоа што ќе го изненади Ареополи бидејќи бил лошо одбранет. Со заземањето на Ареополи, Ибрахим можел да ги прекине комуникациските линии на Маниотите и да ги контролира планинските премини што воделе до Гитео. Ова исто така ќе им овозможило на Египќаните да ги нападнат Маниотите во Верга од задниот дел.
На 24 јуни, Ибрахим-паша испратил мала флота со 1.500 војници кон заливот Дирос со цел да го освои Ареополи. Кога Египќаните пристигнале на плажата, се огласиле алармите. Наскоро, се собрале 300 жени и старци кои ги береле родот и, вооружени само со своите коси, ги нападнале Египќаните. Египќаните, не очекувајќи никаков отпор, биле изненадени од овој ненадеен напад и биле принудени да се повлечат во утврдената позиција на плажата каде што можеле да добијат поддршка од нивните бродови. На крајот, 300 Маниоти пристигнале од други градови, а Египќаните биле принудени или да допливаат до нивните бродови или да бидат убиени. Не само што бил скап поразот на Ибрахим, бидејќи изгубил 1.000 луѓе, туку и неговиот план да го нападне и да го освои Мани бил целосно уништен. Подоцна, жените од Дирос биле наречени „''Амазонки од Дирос''“.
Ибрахим, изнервиран од поразите кај Верга и Дирос, го ограбувал Пелопонез еден месец пред да го сврти своето внимание назад кон Мани. Тој испратил војска од 6.000 Арапи за да напредува кон Тајгет и да ги заземе Гитео и Лаконски Мани. Началник на војската бил грчки предавник од селото Вордонија, наречен Босинас. Како што напредувал кон Политсаравос (денес напуштено место во јужниот дел на Тајгет), го запрел Теодорос Статакос, кој заедно со неговото семејство од тринаесет луѓе го чекало во нивната кула. Босинас се обидел да го натера Статакос да се предаде, а кога вториот глумел дека се предава, Босинас дошол кон кулата. Меѓутоа, штом Босинас станал на дофат, Статакос и неговата мала група го убиле. Војската на Босинас како одмазда пукала во кулата со своите топови и ја уништила.
Египќаните потоа тргнале кон градот Политсаравос и пристигнале до него на 28 август. Жителите на градот ги испратиле жените и децата да се засолнат во планините пред да ги подобрат утврдувањата што ги имале таму. Градската милиција била засилена со други Маниоти, а наскоро бранителите броеле 2.500 луѓе. Египќаните имале проблем да напредуваат кон Политсаравос, бидејќи бил опкружен со карпи сместени на високо место. Штом Арапите пристигнале, Маниотите се собрале околу нивните утврдувања и ги нападнале Арапите. Арапите се повлекле од Политсаравос откако им биле убиени 400 војници, додека Маниотите претрпеле само девет. И покрај тоа што оваа кампања е во сенка на другите битки на револуцијата, таа била една од најважните, според регионалните маниотски историчари. Маниотите ги запреле Египќаните и Ибрахим-паша, кои претходно не биле решетелно поразени. Ова била последната инвазија на Мани од страна на Египќаните или Османлиите, бидејќи Пелопонез, средна Грција и некои од островите во Егејското Море биле ослободени во 1828 година по поморските сили на Бурбонската династија на Франција под Анри де Рињи, Обединетото Кралство на Велика Британија и Ирска под Едвард Кодрингтон, и Руското Царство под Логин Гејден кои го поразиле Ибрахим на Наварино во 1827 година.
6.3 Република и Регентство
 
Во 1831 година, Јоанис Каподистријас станал гувернер на Грција. Каподистрија се скарал со кланот Мавромихалис затоа што Маниотите одбиле да и платат даноци на новата влада. Каподистриас побарал Цанис, братот на Петрос, да оди во Нафплио, тогашниот главен град на Грција, и да преговара. Штом пристигнал Цанис, тој бил уапсен и затворен. Каподистрија потоа испратила војници во Мани и го натерала Петрос да биде уапсен, затворен и обвинет за велепредавство. Неговиот брат Константинос, бранителот на Нафплио, и синот на Петрос, Георгиос Мавромихалис, биле ставени во домашен притвор во главниот град.
На 27 септември 1831 година (9 октомври според Грегоријанскиот календар), Каподистрија отишол да присуствува на црковна служба во црквата Свети Спиридон. Забележал дека Константинос и Георгиос чекаат пред црковните врати. Додека поминувал покрај нив, накратко застанал пред да влезе во црквата. Кога сакал да влезе во црквата, Константинос го употребил пиштолот и куршумот го погодил Каподистрија во задниот дел од главата, додека во исто време Георгиос го прободел низ срцето. Каподистрија паднал во прегратките на своите придружници. Телохранителот на Каподистријас го застрелал Константинос додека тој трчал, а Константинос бил погоден со уште неколку куршуми пред да почине. Телото на Костантинос потоа било влечено од разгневена толпа, која го фрлила во морето. Георгиос бил фатен и погубен на островот Бурзи, во близина на брегот на Нафплио, додека неговиот татко гледал.
Во 1833 година, Ото фон Вителсбах, син на Лудвиг I од Баварија и Тереза од Саксо-Хилдбургхаузен, станал крал на Грција откако бил назначен од Големите сили. Бидејќи бил малолетен, тој имал Регентски совет предводен од Јозеф Лудвиг фон Армансперг кој управувал со земјата наместо него. Еден од првите акти на Советот бил обидот да ги покори непослушните Маниоти и да ги урне нивните кули; друг бил да ги ослободи Петрос и Цанис од нивните затвори. Советот испратил војска од Баварци за да го скроти Меса Мани. Тие стигнале до Ареополи, но во текот на ноќта Маниотите ги опколиле и ги заробиле, принудувајќи ги да ја напуштат областа.
На 14 мај 1834 година, четири чети на баварските трупи, потпомогнати од четири топови, го опседнале градот Петровуни. На крајот, 800 Маниоти од околните градови ги нападнале Баварците. Баварците биле масакрирани бидејќи повеќето од нив биле или убиени од Маниотите или паднале во провалија во близина на градот додека сакале да побегнат. Подоцна истата година, армија од 6.000 луѓе со пет топови под команда на генералот Кристијан фон Шмалц, потпомогната од пет ескадрили ројалисти Маниоти, повторно го опседнала Петровуни. Кога се приближувала веста за војска од 1.000 Маниоти, тие се повлекле во Гитео.
Советот одлучил дека не можат насилно да ги покорат Маниотите, па решиле да испратат дипломат, Макс Федер, со намера да го покорат Мани, играјќи ја среброљубието против љубовта кон независноста. Тој заминал во различни маниотски семејства и им понудил позиции доколку го поддржат кралот. Многумина од Ахамномерите и некои мегалогенити биле убедени во неговите понуди и поднесени. Меѓутоа, неколку од постарите семејства и посиромашните Ахамномери ја одбиле понудата, бидејќи првите не сакале да бидат зависни од крал, а вторите не сакале гувернери со супериорни права. Во Којта, оваа поделба предизвикала крвопролевање кога приврзаниците на кралот почнале да се борат со другите Маниоти под команда на Јоргарос Скилакакос. Федер наскоро пристигнал со своите нови сојузници и ги убил преку топови Скилакакос и сите негови сојузници кои се наоѓале во неговите кули. Така Баварците успеале да го припојат целиот полуостров кон грчкото кралство.
6.4 Крајот на 19 век
За време на владеењето на Отон, во Мани се пролеала крв поради одмаздите, кои ја измачувале областа со векови. Одмаздата продолжила до 1870 година, кога маниотската одмазда била прекината со напорите на редовната армија со артилериска поддршка. Во 1841 година Крит се побунил против Османлиите. Маниотите, опишани како ''братучеди'' на Критјаните, побрзале на Крит за да ги поддржат. Критјаните заедно со Маниотите ги натерале Турците да побегнат во тврдина, каде што ги опсадиле. Комбинираната османлиско-британска флота успеала да ги покори Критјаните, но непобедените Маниоти избрале да се вратат во Мани. Во 1866 година, нова револуција започнала на Крит, а 2.000 Маниоти под команда на Петропулакос заминале да им помогнат на своите братучеди. Сепак, Критјаните биле поразени, а непоразените Маниоти повторно се вратиле во Мани.
6.5 20 век
На почетокот на 20 век, Грција била вклучена во македонската борба, воени судири против македонската организација позната како Внатрешна македонска револуционерна организација и турските сили во Македонија окупирана од Османлиите. Во војната учествувале многу доброволци од Мани како војници од семејствата Дрицакос, Куцониколакос, Костеас, Георгопападакос, Илиопирејас, Лукакос, Киријакулакос и Каланцакос. Маниотите, исто така, учествувале во серијата војни што следеле, вклучувајќи ги Балканските војни, Првата светска војна и Грчко-турската војна (1919-1922). Учеството на војниците од Мани во овие војни под Константин I, создало силни ројалистички чувства кај Маниотите. Затоа повеќето МАниоти му останале лојални на Константин за време на грчкиот национален раскол.
За време на Втората светска војна, вооружените сили на Маниотите значително и помогнале на грчката армија да ја добие Битката кај Грција. Еден маниот по име полковник Константинос Давакис бил меѓу водачите на вооружените сили. Давакис, на чело на Пиндскиот одред, ја поразил елитната италијанска бригада СОФ „Јулија“ во Битката кај Пинд (28 октомври - 13 ноември 1940 година), и покрај тоа што Италијанците имале понапредно вооружување.
Подоцна, Маниотите оствариле уште една победа кога Кралската морнарица на Обединетото Кралство ја поразила Италијанската Реџа Марина во Битката кај Матапан (27 март - 29 март 1941 година). Сепак, Нацистичка Германија ја нападнала Грција со цел да ги поддржи Италијанците. Грците биле принудени да се повлечат, а наскоро Мани ја оживеал својата заборавена улога на центар за бегалци. Во текот на април 1941 година, Британците почнале да ги евакуираат своите војници од Порто Кагио. До крајот на тој месец, Мани и остатокот од Грција паднале под италијанска и германска окупација.
За време на окупацијата, Мани станал упориште на баталјоните за безбедност, поради антикомунистичкото чувство на Маниотите. Германците и Италијанците ја напуштиле Грција во 1944 година, но веднаш штом ја напуштиле, започнала Граѓанската војна во Грција. Армиите на Комунистичката партија на Грција, ЕЛАС и ДСЕ се бореле против грчката армија и ројалистите. Мани никогаш не се опоравил од двете војни, а набрзо многу млади од Мани заминале за Атина, САД и Австралија.
Денес, Мани е поделен на две регионални единици: Лаконија и Месенија. Мани има околу 18.000 жители, а најважниот и најнаселен град е Гитео. Главниот извор на приход на Мани е туризмот. Најпознати од туристичките атракции се пештерите на Дирос, кои се две пештери низ кои течат подводни реки.
7 Маниотски дијалект
Маниотскиот дијалект на новогрчкиот јазик има неколку архаични својства што го разликуваат од повеќето видови. Еден од нив, споделен со многу различниотцаконски, како и со старите дијалекти што се зборувале низ Атина до 19 век, е различниот третман на историското (напишано <υ>). Иако овој звук се споил со секаде на друго место, овие дијалекти имаат наместо тоа (на пр. наспроти стандардниот ). Се смета дека овие сорти се реликтни области на претходно поголема ареална дијалектна група која порано ги споделувала овие карактеристики и подоцна била поделена со навлегувањето на населбата Арванитика во голем дел од нејзината област во доцниот среден век.
Други карактеристики на маниоскиот дијалект вклучуваат палатализација на веларни согласки, односно реализација на како ( или пред. Оваа карактеристика е споделена со многу јужни дијалекти на грчкиот, особено критскиот.
8 Економија
Постојат малку информации за економијата на Мани за време на раните фази на отоманската доминација на Грција, а она што е познато за економијата во 17 и 18 век главно доаѓа од странски набљудувачи. Во Егзо Мани („надворешен Мани“), маслинките се одгледувале во голем број, но дури во 18 век маслинките биле широко распространети во Меса Мани („внатрешен Мани“). Извозот од Егзо Мани вклучувал и бор за јарболи како и терпентин, кожа, како и средство за потемнување и принококи, боја во темноцрвена боја. Северозападните делови на Меса Мани биле богати со дудинки и свила. Медот бил исто така со супериорен квалитет. Друг важен дел од економијата на Маниотите била пиратеријата. Во денешно време главните индустрии во Мани се земјоделството и туризмот.
9 Култура
Од Мани доаѓаат две ора: палио манијатико (el или старо оро) и современо манијатико. Палио манијатико се наоѓа само во Мани и е опишано како антички танц. Современото Манијатико е современа верзија на танцот Палио Манијатико и вклучува одредени аспекти на танцот Каламатијано во него. Како и Палио Манијатико, се изведува само во Мани.
9.1 Пиратерија
„Доколку некој брод дојде да се закотви на нивниот брег, многумина се вооружуваат и одат на местото, спроти местото каде што се вози бродот; некои од нив ќе се преправаат дека се свештеници, одејќи покрај морето, со своите паричници, во кои ќе имаат вино и леб. Нивните придружници лежат зад грмушките на некое погодно место. Кога ќе излезат странци на брегот, кои не го разбираат нивниот јазик, фингираните свештеници им прават знаци, покажувајќи им го лебот и виното што го нудат на нив за пари, со кои странците ќе бидат намамени од морската страна (а можеби и да седнат и да го вкусат нивното вино) скриените Маниоти доаѓаат по својот плен. странците веруваат дека воопшто не знаат каков било таков дизајн. Така се става бело знаме и се склучува договор со бродот за нивен откуп. Свештениците се трудат да ја ублажат цената, покажувајќи голема почит кон нивните придружници, кои се облечени по турски. Така се опслужени многу бродови“.
Бернард Рандолф, ''моментална состојба на Мореја''.
Дел од Маниотската култура вклучувала пиратерија. Маниотите биле познати и страшни пирати чии бродови доминирале на Маниотското крајбрежје. Маниотите станале пирати затоа што Мани не бил многу плодна земја и Маниотите немале многу природни ресурси. Маниотите сметале дека пиратеријата е легитимен одговор на фактот дека нивната земја е сиромашна и таа станала нивен главен извор на приход. Пиратските напади не ги спречиле локалните свештеници на Источната православна црква, кои всушност ги благословувале бродовите пред да заминат и понекогаш ги придружувале во нападите. Повеќето пирати потекнуваат од Внатрешен Мани. Главните жртви на маниотските пирати биле Османлиите, но на мета биле и бродовите на моќните европски народи.
9.2 Суеверие
Постои силна историја на суеверие и фолклор во маниотската култура; најчестите приказни се вртат околу вештерки, демони, вампири и духови. Кога Хенри Херберт, третиот гроф од Карнарвон, бил на турнеја во Мани во 1839 година, нашол свежо јајце покрај патот и му го понудил на еден маниотски војник кој го придружувал, и тој ја одбил понудата објаснувајќи му дека доколку некој хази го маѓепсал тој ќе мора да се омажи за неа. Маниотите сметале дека одредени области се опседнати од демони.
9.3 Вендети
Друг важен аспект на културата на Маниотите биле одмаздите кои често го мачеле Мани. Вообичаено, одлуката за започнување одмазда се носела на семеен собир. Главната цел на одмаздата обично била да се уништи другото семејство. Инволвираните семејства се затворале во нивните кули и секогаш кога ќе им се укажало прилика убивале членови на спротивставеното семејство. Останатите семејства во селото вообичаено се затворале во своите кули за да не им пречат на борбите.
Одмаздите можело да траат со месеци, понекогаш и со години, и обично завршувале кога едно семејство не биде целосно истребено или доколку тоа не го напушти градот. Во некои случаи одмаздите би биле склучени откако ќе бидат убиени „виновните“ поединци. Во други случаи, одмаздите, особено оние долготрајните, биле завршувани со мирен договор или размена на имот. Во случај на долги одмазди, семејствата честопати се договарале за привремено примирје (трева) со цел да се овозможи жетва или присуство на верски церемонии; кога примирјето ќе завршило, убиствата можело да продолжат. Камен-темелник на културата на одмаздата на Маниотите бил договорот сите одмазди веднаш да престанат во универзално примирје секогаш кога заедницата се соочувала со турска закана. Најдолгото од сите примирја било објавено од кланот Мавромичали кога била објавена војна на Отоманското Царство во март 1821 година, со што започнала Грчката војна за независност. Одмаздите продолжиле и по ослободувањето на Грција иако Регенцијата се обидела да ги сопре. Културата на одмаздата на Маниотите се смета за една од најзлобните и најнемилосрдните од сите медитерански култури како одмазда. Една од последните забележани одмазди од големи размери барала грчката полиција, 1.000 војници на грчката армија и 200 морнари на грчката морнарица да запрат.
9.4 Кујна
Локални специјалитети:
*''Хилопити''*''Колокитокорфади''*''Паспалас''*''Регали'', јагнешка супа
* Цухти, тестенини
*''Сиглино'' (свинско месо, ладно)
*''Дакос''*''Лалагиди'' или ''Лалагија'' (Λαλαγγίδες)
*''Диплови'' (десерт)
10 Етнологија
Жителите на Мани тврдат дека се директни потомци на античките Спартанци и се сметаат за „чистокрвни“ Грци. Според нивната традиција, откако Римјаните ја освоиле Лаконија, многу од спартанските граѓани кои биле лојални на спартанските закони на Ликург решиле да одат во спартанските планини на Мани со останатите Спартанци наместо да бидат во служба на Ахајците или, подоцна, под римска служба. Киријакос Касис тврди дека Маниотите ретко се женеле со не-Маниоти до 20 век.
Мани станал прибежиште во IV век кога започнале варварските инвазии во Европа. Кога Аварите и Словените го нападнале Пелопонез, голем број на грчки бегалци побегнале во Мани бидејќи напаѓачите не можеле да се инфилтрираат на планинскиот терен. Според Константин Порфирогенит, Маниотите не биле освоени од Словените и потекнуваат од античките „Ромајои“. Британскиот историчар Дејвид Армин Хауарт напишал: „ ''Единствените Грци кои имале непрекинато потекло биле клановите како Маниотите кои биле толку жестоки и живееле толку далеку по планината, што напаѓачите ги оставиле сами.''“
11 Генетски студии
Трудот „''Генетиката на популациите на Пелопонез и теоријата на истребување на средновековните пелопонески Грци''“ (2017), објавен во Европскиот весник за хумана генетика, покажал дека поединците Маниоти споделуваат во просек 0,25% од нивниот геном (или 35–36 См) идентични по потекло, со 95% од паровите на индивидуи кои споделуваат барем еден сегмент од идентитетот на потекло. Маниотите се разликуваат од сите други Пелопонези по PCA и ADMIXTURE анализа. Тие, исто така, се разликуваат од копненото, островското и малоазиското грчко население кое е споредено со PCA анализа, но тие „делумно“ се преклопуваат со Сицилијанците и јужните Италијанци. Ова може да се објасни со фактот дека Маниотите наследиле најмали количини на словенско автосомно потекло низ Пелопонез, особено оние од длабокиот Мани. Имено, во случајот на Источен или Внатрешен Мани (22 примероци) изнесува 0,7%-1,6%, додека во случаите на Маниоти од Западен Тајгетос или Надворешен Мани (24 примероци) до 4,9%-8,6% и од Источен Тајгетос или Като/Долен Мани (23 примероци) до 5,7%-10,9% од заедничкото потекло со Словените (Белоруси, Руси, Полјаци и Украинци) соодветно. Словенското потекло кое го поседуваат е пет до осум пати поголемо од она на внатрешните Маниоти, но пониско од потеклото на другите пелопонески народи (148 примероци - без Цаконците) го делат со Словените, кои иако ниски, сепак се релативно повисоки од Маниотите (и Цаконијците) со 4,8%–14,4%. Иако Цаконијците, поделени меѓу Јужните (15 примероци) и Северните (9 примероци) исто така имаат ниски нивоа на заедничко потекло со Словените од 0,2%–0,9% и 3,9%–8,2% соодветно, тие остануваат посебна популација од двете Маниоти и остатокот од Пелопонез, нешто што се припишува на изолацијата по оддалеченоста и можноста Цаконија во антиката била населена со Дориски Јонци (според Херодот), додека конзервативниот Мани од вистински Доријци.
12 Познати Маниоти
* Георгиос Антонакос, началник на Генералштабот на грчките воздухопловни сили под кралот. Генерал со пет ѕвезди.
* Стивен Антонакос, скулптор, во големи меѓународни колекции, вклучувајќи ги музејот на уметноста „Метрополитен“, Музејот на современа уметност, музејот на американската уметност „Витни“, музејот „Соломон Р. Гугенхајм“, сите во Њујорк, Националната галерија на уметност во Вашингтон, DC и Националниот музеј на современа уметност, Атина
* Панајотис Доксарас, сликар, основач на Хептанската школа
* Константинос Давакис, полковник
* Лимберакис Геракарис, првиот бег од Мани и еден од најстрашните маниотски пирати
* Елјиас Котеас, актер
* Киријакулис Мавромихалис, херој на Грчката војна за независност
* Стилијанос Мавромихалис, адвокат, претседател на Ареопаг и премиер (1963)
* Деметриос Мавромихалис, политичар, генерал-мајор и помошник на грчкиот крал Отон
* Киријакулис П. Мавромихалис, премиер на Грција (1909–1910).
* Петрос Мавромихалис, стартер и борец на Грчката војна за независност, последен бег од Мани, генерал-полковник и претседател на извршната власт (1823)
* Михаил Анагностакос, воен офицер и војсководец во Македонската борба
* Јоргос Цимбидарос-Фтерис, поет и новинар
* Цанис Цанетакис, поморски офицер, пратеник во грчкиот парламент, премиер на Грција (1989) и министер за надворешни работи