procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Да (бог)

Да — бог на редот и еден од повисоко рангираните богови кај припадниците на Јоруба. Да е најистакнат меѓу практикувачите на вуду кај народот Фон. Се верува дека Да ги комбинира машките и женските принципи - всушност, тој ја претставува идејата за таква комбинација, колку што богот Одоманкома се врзува со Онијам и Онјанкопон, во едно апсолутно, бесконечно битие. Оваа апсолутност е тројствена идеја што го претставува креативниот чин наречен Природа. Позицијата на Да е толку возвишена меѓу вуду верниците што некои свештеници се доделени да му служат исклучиво на Да. Овие свештеници, природно, се нарекуваат ''Да Ајидо Хведо'' (Првосвештеници на Да).
Во вуду традицијата ''Думбала'', богот змија, исто така се нарекува и Да. Тој е бог и на молњата. Тој и неговата сопруга Аида-Ведо честопати се прикажани како две змии кои изгледаат како виножито. Тој е носител на дожд и е неопходност за добрите земјоделски култури. Според легендите, затоа што нема говор, свирка. Негов посебен ден е четврток, а омилено дрво е бугенвилеата. Неговата боја е бела. Тој е одговорен за бел метал (сребро) и мора да се храни со бела храна и пијалак. Дава богатство и овозможува да се откријат богатствата. Думбала го држи светот и спречува да се распадне. Во вуду културата, змијата е симбол на плодноста а тој и неговата сопруга Ајида ја претставуваат човечката сексуалност. Тој е еден од најстарите предци и е толку свет што не зборува, туку се изразува преку звуци, исто како и змијата.
Ова битие потекнува од дахомејската традиција. Неговата омилена храна се јајца, пченкарно брашно, дињи, ориз, банани и грозје. Вообичаениот дар за него е кокошка и петел. Се верува дека ако брачната двојка му оддаде почит, тој ќе ги одржи среќни.
Во Фон традицијата Да е духот на големата универзална змија и се нарекува ''Да Зоџи''. Тој е моќната змија што се намотува околу Универзумот и ја држи Земјата.
1 Поврзано
* Вуду
* Фон
* Јорупска митологија
* Дахомеј митологија
Остров Вајт

Островот Вајт (|Isle of Wight) е церемонијална грофовија и најголем и втор по население остров во Англија, Обединето Кралство. Островот се наоѓа во Англискиот Канал и е одделен од Хемпшир и копнена Англија преку протокот Солент.
Иако историски бил дел од Хемпшир, островот станал посебен административен округ во 1890 година. Во 1974 година била создадена новата церемонијална грофовија. Освен заедничката полициска управа и англиканските цркви кои припаѓаат на Епархијата Портсмут, денес Островот Вајт нема административна поврзаност со Хемпшир.
Гбаду

Гбаду - западноафриканска божица на судбината, ќерка на Маву. Гбаду е сочувствителна божица која ги користи своите моќи за да го смирува хаосот кој владее на земјата. Како е божица на судбината е почитувана од народот Фон или Дахомеј од Бенин. Таа ги подучува луѓето на дивинација и претскажување.
Во дахомејската митологија, Маву е божица поврзана и со сонцето и со месечината. Таа е владетел на ноќта, на мајчинството и на светското знаење. Таа го носи ладниот ноќен воздух над врелите африкански неба. Според легендите, таа го создала целиот свет заедно со нејзиниот сопруг Лиза. Гбаду е нивната прва ќерка, онаа која помага да се одржи светот под контрола.
0.1 Митот за Гбаду
Гбаду има шеснаесет очи и живее на врвот на палма на небото, за да може да ги набљудува кралствата на земјата, морето и небото. Таа е секогаш на дрвото и никогаш не се симнува. Во текот на ноќта, кога спие, сите нејзини очи се затвораат. Наутро, таа не може сама да ги отвори, па нејзиниот брат Легба треба да го стори тоа за неа.
Кога Легба се качува на дрвото наутро, тој прашува кои очи сака да ѝ ги отвори тој ден. Гбаду нема гласно да одговори на неговите прашања, од страв дека другите ќе слушнат. Така, му става пченка на дланката за да му каже колку очи сака да бидат отворени. Откако ја завршил својата задача, Легба седнува заедно со неговата сестра и гледа што се случува во морето и на Земјата. Еден ден, Легба ѝ рекол на својата сестра дека има голема војна во сите три кралства. Ова било затоа што луѓето не го знаат јазикот на нивниот предок и постојано се расправаат. Затоа, Маву го испратила Легба на Земјата да ги научи луѓето да зборуваат на јазикот на боговите. Пред да замине, Маву на Гбаду ѝ ги дала клучевите за иднината. Легендата вели дека тоа е куќа со шеснаесет врати, секоја врата одговара на едно од нејзините божествени очи. Така, таа станала посредник меѓу луѓето и боговите, држејќи ги клучевите на нивната иднина. Кога луѓето сакаат да ја дознаат својата иднина, тие држат пченка во раката и принесуваа молитви за водство.
1 Поврзано
* Дахомејска митологија
* Маву
Калифатско движење

Калифатско движење, познато и како индиско-муслиманско движење (1919–24) — панисламистичка политичка протестна кампања што ја започнале муслиманите од британска Индија предводени од Шаукат Али, Маулана Мухамед Али Аухар, Хаким Ајмал Кан, и Абул Калам Азад за да го вратат калифатот на Османлискиот Калифат, кој се сметал за водач на сунитските муслимани, како делотворна политичка власт. Тоа било протест против санкциите поставени врз калифатот и Османлиското Царство по Првата светска војна со Договорот од Севр .
Движењето пропаднало до крајот на 1922 година кога Турција добила поповолна дипломатска позиција и се придвижила кон секуларизмот. До 1924 година Турција едноставно го укинала калифатот.
Пермакултура

Пермакултурата претставува воведување на екологијата во основите на производство на храна, покуќнина, соодветна технологија и развој на општеството. Принципот на пермакултурата се заснова на етичко грижење за планетата Земја при исполнување на потребите на општеството со заемна корист. Под етичко грижење за планетата Земја се подразбира нештетни и позитивни активности, чување, грижење и штедливо користење на сите природни ресурси и живи форми.
Практикантите на пермакултурата работат со природата наместо против неа, планирано делуваат наместо непотребно да трошат ресурси, ги третираат животните и растенијата од сите аспекти и преку добро дизајнирана средина ги хармонизираат потребите на природата со своите потреби, сами ја произведуваат својата храна и вишокот го споделуваат или менуваат за други добра, етички и духовно растат и се сплотуваат со природата.
Зборот пермакултура е добиен од зборовите перманентен (постојан, одржлив) и култура (начин на живеење и однесување) и како таков претставува начин на постојан, обновлив, одржлив живот.
Битка кај Олту

Битката за Олту биле всушност две битки, првата (од 18 јуни до 25 јуни 1920 година) била битка помеѓу ерменските трупи и локалната турска милиција во областа Олту, Ерменија. И втората била кога турските трупи ги истерале ерменските трупи од областа Олту на 3-5 септември 1920 година.
1 Заднина
Првата светска војна била завршена и Османлиското Царство загуби. Руската Империја се распадна по Руската граѓанска војна со формирање на одделни влади во Грузија и Ерменија. Договорот од Севр што ги воспостави новите граници на Отоманската Империја сè уште не бил потпишан. Округот Олту, познат тогаш како Ардахан-Олти, бил анексиран од Русија во 1878 година, Грузија ја презела де јуре власта над неа кога тие побарале независност на 26 мај 1918 година. Демократска Република Ерменија (ДРР) исто така ја презела де јуре власта над овој регион на 28 мај 1918 година.
Мисак и Мили

Мисак и Мили (Турски: Misak-ı Millî, ''Национален пакт'' или ''Национална заклетва'') е збир од шест одлуки донесени со последниот мандат на Османлискиот парламент. Парламентот се состанал на 28 јануари 1920 година и ги објави своите одлуки на 12 февруари 1920 година.
Османлискиот министер за внатрешни работи Дамат Ферид Паша го одржал воведниот говор на парламентот поради тоа што Мехмед Шести бил болен. Група парламентарци наречена ''Фелах-Ватан'' е основана од пријателите на Мустафа Кемал за да ги признае одлуките донесени на Конгресот на Ерзурум и на Конгресот на Сивас. Мустафа Кемал рекол: „железната тупаница на нацијата ја пишува Заклетвата на нацијата што е главниот принцип на нашата независност до аналите на историјата“.
Тие одлуки ги загрижиле окупаторските сојузници, што резултирало со Окупација на Цариград од страна на Британски, Француски и Италијански трупи на 16 март 1920 и основање на нов Турски националистички парламент, Големото Национално Собрание на Турција, во Анкара. Ова исто така ја интензивирала Војната за Турска Независност
1 Национална заклетва
# Иднината на териториите населени со арапско мнозинство за време на потпишувањето на примирјето од Мудрос ќе биде одредена со референдум. Од друга страна, териториите што не биле окупирани во тоа време и биле населени со турско мнозинство, се дом на турската нација.
# Статусот на Карс, Ардахан и Батум може да се утврди со референдум.
# Статусот на Западна Тракија ќе биде одреден од гласовите на нејзините жители.
# Треба да се обезбеди безбедноста на Цариград и Мармара . Транспортот и слободната трговија на теснецот на Босфор и Дарданелите ќе ги одредат Турција и другите засегнати земји.
# Правата на малцинствата ќе бидат издадени под услов да се заштитат правата на муслиманските малцинства во соседните земји.
# За да се развива на секое поле, земјата треба да биде независна и слободна; сите ограничувања на политичкиот, судскиот и финансискиот развој ќе бидат отстранети.
Отомански парламентарни избори (1919)

Парламентарни избори се одржале во Отоманската Империја во 1919 година и биле последните официјални избори одржани во Империјата. Поради недостигот на политички партии, на изборите доминирале Здружение за одбрана на правата на Анадолија и Румелија (|Anadolu ve Rumeli Müdafaa-i Hukuk Cemiyeti), која се состоела од националистички локални групи кои протестирале против сојузничката окупација на Турција.
1 Последици
Новоизбраниот Парламент се состанал во Истанбул (спротивно на Протоколот на Амасија, кој повикувал на негово заседавање надвор од Истанбул) на 12 јануари 1920 година. Сепак, неговото одобрување на ''Мисак и Мили'' (Национален пакт) со турските револуционери во Анкара довело до сојузничките сили да го окупираат Истанбул на 16 март. Неколку пратеници биле уапсени и депортирани. Султан Мехмед Шести го распуштил парламентот на 11 април.
По ова, сојузниците не дозволиле формирање на нови османлиски влади за поддршка на турските револуционери, што значело дека османлиските службеници кои учествувале во владата по 11 април 1920 година соработувале со сојузниците против владата на Анкара.
Караколско општество

Општеството Каракол (|Karakol Cemiyeti ), била турска тајна организација за разузнавање која се борела на страната на Турското национално движење за време на Турската војна за независност . Формирана во ноември 1918 година, таа одбила да се спои со Здружението за одбрана на правата на Анадолија и Румелија под раководство на Мустафа Кемал Ататурк . Неговото раководство било обезглавено по изборите на Големото национално собрание на Турција во 1920 година, што довело до негово конечно распуштање во 1926 година.
Шропшир

Шропшир (|Shropshire или ''Salop'') – грофовија во англиската област Западен Мидлендс. Салоп е алтернативно скратено име на оваа област кое денес ретко се користи, освен во името на жителите на Шропшир: Салопијани (''Salopians''). Грофовијата се граничи со грофовиите: Чешир, Стафордшир, Вустершир, Херефордшир и со Велс на запад. Граничниот ѕид српрема Велс бил изграде во 9 век.
Грофовијата Шропшир е главно земјоделска. Историска престолниа е градот Шрузбери, но најголем град е Телфорд. Во грофовијата се наоѓа Коулбрукдејл, една од колепките на индустриската револуција во Англија и Железниот мост, првиот железен мост на светот.
Во оваа област се експлоатирале јаглен, олово, бакар и железна руда. Дополнителна предност е реката Северн која служи за транспорт.
1 Администрација
Од 1 април 1998 година областа Телфорд и Рикин била издвоена од Шропшир. Со неа управува Советот на Телфорд и Рикин. Со останатите области од историската грофовија од 1 април 1999 година управува Советот на Шропшир (''Shropshire Council'').
2 Надворешнји врски
**** at the English Heritage Archive
*
Договор од Александропол

Договорот од Александропол (|Ալեքսանդրապոլի պայմանագիր; |Gümrü Anlaşması) e мировен договор помеѓу Демократска Република Ерменија и Големото национално собрание на Турција со што се ставило крај на Турско-ерменската војна, која започнала на 12 септември 1920 година со инвазија на Ерменија од страна на турските сили предводени од Ќазим Карабекир.
Тој бил потпишан од ерменскиот министер за надворешни работи Александар Катисијан во раните часови на 3 декември 1920 година. Сепак, претходниот ден, ерменската влада во Ереван поднесе оставка и ја пренесе власта на советска влада, поддржана од Советска Русија и така Катисијан веќе не дејствуваше во име на владата на Ерменија, а договорот бил технички неважечки.
Условите на договорот ги подготвиле Турците, а Ерменците немале никакви придонеси. Од неа се барало Ерменија да и ја отстапи на Турција целата провинција Карс заедно со областа Сурмалу во провинцијата Ереван. Голем дел од јужната провинција Ереван требало да му се отстапи и на Азербејџан.
Корнвол

Корнвол ( /k ɔːr n w ɔː l, - w əl / ; |Kernow ) — церемонијална грофовија во Југозападна Англија, граничи на север и запад со Келтското Море, на југ со Ламанш, и на исток со Девон, додека реката Тамар ја формира границата меѓу нив. Корнвол е најзападниот дел на Југозападниот полуостров на островот Велика Британија. Најјужн-западна точка е крајната земја, додека најјужната точка е Лизард. Корнвол има 568,210 жители и има површина од 3563 км<sup>2</sup> Округот го администрира унитарниот орган, Советот на Корнвол, од 2009 година. Свечениот округ Корнвол го вклучува и острови Скили, кои се администрираат одделно. Административен центар на Корнвол е Труро, неговиот единствен град .
1 Наводи
Архитектура на Белград

Архитектура на Белград е архитектура и стил развиен во Белград, Србија. Белград има многу различна архитектура, од центарот на Земун, типично за средноевропско гратче, до посовремената архитектура и пространиот распоред на Нов Белград. Најстарата архитектура се наоѓа во паркот Калемегдан. Надвор од Калемегдан, најстарите градби датираат само од 19 век, поради неговата географска положба и честите војни и разурнувања. Најстарата јавна структура во Белград е неописниот турски турбет, додека најстарата куќа е скромна глинена куќа на Дорќол, куќата на улицата „Цар Душан“ 10 од 1727 година.
Палата Хатиџе Султан

Дворецот Хатиџе Султан (турски: ''Hatice Sultan Yalısı''), историски ''јали'' (англиски: замок покрај вода) — палата која која се наоѓа покај Босфорот во населбата Ортаќој во Истанбул, Турција и е именувана по неговиот првичен сопственик Хатиџе Султан. Денес се користи како зграда на клуб за водени спортови.
Резиденцијата била користена како сиропиталиште, а подоцна и како основно училиште откако била освоена Османлиската династија по основањето на Република Турција.
Портата на пеколот (филм од 1953)

„Портата на пеколот“ или „Џигокумон“ (јапонски: 地獄門) — јапонски филм од 1953 година, во режија на Теиносуке Кинугаса, кој е автор и на сценариото. Главните улоги ги играат: Казуо Хасегава, Мачико Кјо, Исао Јамагата и Јатаро Курокава. Филмот освоил вкупно седум награди меѓу кои и: еден „Оскар“, една почесна награда на Американската филмска академија и големата награда на Канскиот филмски фестивал.
1 Синопсис
За време на бунтот во 1160 година, самурајот Морито (го игра Хасегава) ја спасува дамата Кеса (ја игра Кјо) и се вљубува во неа. Тој сака да се ожени со неа, но дознава дека таа е веќе омажена. Затоа, Морито, одлучува да го понижи нејзиниот сопруг Ватару (го игра Јамагата) кого го победува во трката со коњи. Кеса му е верна на сопругот, но Морито со измама ѝ закажува состанок при што се заканува дека, ако не се омажи за него, ќе ги убие неа и нејзиниот сопруг. Тогаш, Кеса му предлага на Морито ноќта да го убие Ватару, но го замолува сопругот да спие во нејзината соба, додека таа оди спие во неговата соба. Ноќта, Морито влегува во собата на Ватару, замавнува со сабјата и тогаш сфаќа дека ја убил Кеса. Очаен, Морито бара од Ватару да го убие, но тој одбива.
Награда „Антев часовник“

Награда „Антев часовник“ – награда за необјавена поетска книга на македонски јазик од млад поет до 25 години. Воспоставена во чест на поетот Анте Поповски.
1 Награда
Наградата „Антев часовник“ ја доделува Meѓународната поетско-културна манифестација „Анте Поповски – Антево перо“. Симболиката на наградата е јасна: името на Поповски сведочи дека добитникот на наградата е Антев следбеник, а часовникот симболизира дека времето на младиот поет допрва доаѓа.
2 Историја
Наградата „Антев часовник“ била востановена во 2019 година за необјавена поетска книга (поетски ракопис) на млад поет до 25 години со цел дополнително да се стимулира творештвото на најмладите таленти. Нејзин прв добитник била поетесата Емануела Ковачевска.
3 Досегашни добитници
Година, Добитник, Книга поезија
2019, Емануела Ковачевска, Кожена душа
2020, Георгина Петреска, Средбата на Вулкан и Минерва
2021, Марија Филипова, Твоите далги на брегот на Стикс
2022, Рената Пенчова, Точки во бескрајот
2023, Светла Јакшиќ, Ноќен суфлер
2024, Нино Наумовски, Индиго солзи
2025, Софија Тодороска, Првото утро на цутарот
Награда „Антев златник“

Награда „Антев златник“ – награда за необјавена поетска книга на македонски јазик. Наградата е востановена во чест на поетот Анте Поповски.
1 Награда
Наградата ја доделува Meѓународната поетско-културна манифестација „Анте Поповски – Антево перо“ и се состои од златник со ликот на поетот Анте Поповски. Истата се доделува секогаш кога комисијата ќе констатира висок квалитет на пристигнатите ракописи. Бројот на добитниците е двајца (освен во ретки исклучоци, тројца) во една година. Добитниците на оваа награда, како и добитникот на „Антево перо“ имаат рамноправен статус на ексклузивни учесници на манифестацијата.
2 Историјат
Наградата „Антев златник“ била востановена во 2019 година, за необјавена поетска книга (поетски ракопис), имајќи ја предвид извонредно квалитетната поетска продукција пристигната на конкурсот за наградата „Антево перо“. На конкурсот може да се пријават автори кои имаат необјавен поетски ракопис на македонски јазик.
3 Досегашни добитници на „Антев златник“
Година, Добитник, Книга поезија
2019, Михајло СвидерскиСузана В. Спасовска, ГранициЈазикот на светлината
2020, Владимир Мартиновски, Жив(отн)и песни
2021, Елизабета Баковска, Сите болки станаа мои
2022, Виолета Танчева ЗлатеваСлавица Гаџова Свидерска, Глуво времеGolgotha Feminarum
2023, Милена Сиљаноска, Болопадание
2024, Пепи Стамков, Собрани остатоци од светот
2025, Владо Јаневски, Молкозбор
Договор од Москва (1921)

Договорот од Москва или Договорот за братство (|Moskova Antlaşması, |Московский договор) е договор меѓу Големото национално собрание на Турција, под раководство на Мустафа Кемал Ататурк и Русија, под раководство на Владимир Ленин, потпишан на 16 март 1921 година. Ниту тогаш била формирана Република Турција ниту Советскиот Сојуз . Во тоа време меѓународно призната турска влада била владата на султанот Мехмед Шести, но таа не била членка на Московскиот договор. Владата на султанот го потпиша Договорот од Севр, кој бил одбиен од Турското национално движење.
Лошата девојка (филм од 1990)

Лошата девојка (германски: ''Das schreckliche Mädchen'') - германски филм од 1990 година во режија на Михаел Ферхевен, кој е автор и на сценариото. Главните улоги ги играат: Лена Штолце, Ханс-Рајнхард Милер, Моника Баумгартнер, Елизабет Бертрам, Роберт Гигенбах, Барбара Галаунер, Удо Томер, Фред Штилкраут и Михаел Гар. Филмот освоил вкупно 11 награди, меѓу кои една награда на БАФТА и „Сребрена мечка“ на Берлинскиот филмски фестивал.
1 Синопсис
Соња (ја игра Штолце) е средношколка која живее во мал провинциски град во Баварија. Таа победува на конкурсот со својто есеј за демократијата во западноевропските земји и добива наградно патување во Париз. Истовремено, таа се вљубува во наставникот Мартин Вегмус (го игра Гигенбах), кој мора да замине во Минхен, но ѝ ветува дека ќе се врати. Следната година, таа повторно учествува на конкурс, но овојпат одлучува да пишува за нејзиниот град во времето на нацизмот. Истражувајќи на таа тема, Соња открива дека речиси сите угледни семејства биле членови на Националсоцијалистичката партија. Токму затоа, сите надлежни органи во градот се обидуваат да ја спречат во работата, но таа не се откажува. Набргу, таа се мажи со Мартин, раѓа две деца и се запишува на универзитетот каде студира историја. Бидејќи не може да добие пристап во градскиот архив, таа го тужи градот и го добива спорот, но и понатаму мора да се служи со итрина за да дојде до потребните информации. Тогаш, целиот град се врти против неа и таа добива непријателски телефонски пораки, во нејзината куќа некој фрла бомба, а најпосле, непознати луѓе ја претепуваат. Меѓутоа, Соња е неуморна и ја објавува својата книга која предизвикува голем интерес во јавноста. Притоа, таа јавно соопштува дека универзитетскитот професор Јувенак (го игра Милер) бил доушник на нацистите. Тој ја тужи Соња, но судењето не се одржува, а Јувенак е избркан од работата. На крајот, градот ѝ укажува чест на Соња и поставува нејзина биста во општинската зграда, но таа го одбива тоа, сфаќајќи го како обид да биде замолчена.
Рим, отворен град (филм од 1945)

„Рим, отворен град“ (италијански: ''Roma città aperta'') е италијански филм од 1945 година, во режија на Роберто Роселини (''Roberto Rossellini'') според сценариото на Серџо Амидеи и Федерико Фелини. Главните улоги ги толкуваат: Алдо Фабрици, Ана Мањани, Марчело Паљеро, Вито Аникјарико, Нандо Бруно, Хари Фајст, Џованета Галети, Франческо Гранжаке, Едуардо Пасарели и Марија Мики. Филмот освоил неколку награди меѓу кои и Големата награда на Канскиот филмски фестивал.
1 Содржина
Во 1944 година, во Рим, германската војска го бара инженерот Џорџо Манфреди (го игра Паљеро), водачот на движењето на отпорот. Тој успева навремено да побегне од станов во кој се крие, а потоа се преселува во станот на другарот Франческо (го игра Гранжаке), кој наскоро треба да се ожени со бремената Пина (ја игра Мањани). Таму, Џорџо стапува во контакт со свештеникот Пјетро Пелегрини (го игра Фабрици), кој прифаќа да пренесе пари до една група на движењето на отпорот. Марчело (го игра Аникјарико), синот на Пина, заедно со другите деца од зградата, исто така се бори против окупаторот. На денот на венчавката на Пина и Франчексо, Гестапо дознава каде се крие Џорџо и ја опколува зградата, но тој успева да побегне, но Франческо е заробен, а германската војска ја убива Пина. Сепак, набргу, движењето на отпорот поставува заседа и Франческо и другите заробеници се ослободени, а свештеникот Пјетро прави план да ги префрли Џорџо и Франческо во еден манастир. Меѓутоа, девојката на Џорџо, Марина (ја игра Мики) го предава Џорџо и Гестапо ги апси него и свештеникот Пјетро, додека Франческо успева да се спаси. Гестапо сурово го измачува Џорџо, но тој не ги предава другарите и умира во затворот. Во мигот кога умира Џорџо, во просторијата влегува дрогираната Марина која се онесвестува. Утредента, свештеникот Пјетро го стрелаат, а погубувањето го следат Марчело и другите деца.
Ворикшир

Ворикшир (изворно: Warwickshire; скратено Воркс (Warks)) е грофовија во регионот Западен Мидлендс во Англија. Грофовскиот град е Ворик, а најголем град е Нанитон. Округот е познат по тоа што е родното место на Вилијам Шекспир.
Грофовијата е поделена на пет области: Северен Ворикшир, Нанитон и Бедворт, Рагби, Варик и Стретфорд на Ејвон.
Тековните граници на грофовијата биле поставени во 1974 година со Законот за локална самоуправа од 1972 година. Во историските граници на грофовијата спаѓаат Ковентри, Сатон Колдфилд и Солихал, како и голем дел од Бирмингем.
1 Историја
Варикшир настанал како поддел на Кралството Мерсија во почетокот на XI век. Првото споменување за Ворикшир бил во 1001 година, како што ''Wæringscīr'' (''Ваерингшир'') го добил името по Ворик (што значи „живеалишта на водосливот“).
За време на средниот век, во Ворикшир доминирал Ковентри, кој во тоа време бил еден од најважните градови во Англија, поради неговата важност во трговијата со текстил. Ворикшир одиграл клучна улога во Англиската граѓанска војна, со Битката кај Еџхил и другите препукувања што се случиле во грофовијата. За време на Индустриската револуција Ворикшир станал еден од најистакнатите индустриски грофовии во Кралството, со големите индустриски градови Бирмингем и Ковентри во нејзините граници.
2 Спортски екипи
2.1 Фудбал
Ворикшир нема клубови во Фудбалската лига (високите рангови на лиги). Од сезоната 2019/20 највисоко пласиран тим бил Лемингтон, кој играл во Националната лига - Север, шестото ниво на англискиот фудбал. Ниво подолу во Премиер средишната дивизија на Јужната фудбалска лига се Нанитон Боро и Стретфорд Таун. Други клубови се Рагби Таун, Бедворт Јунајтед, Саутам Јунајтед и Рејсинг Клуб Варик. Сите овие се поврзани со Фудбалската асоцијација на Околијата Бирмингем
Астон Вила, Бирмингем Сити и Ковентри Сити се клубови од Фудбалската лига сместени во историските граници на Ворикшир, заедно со клубот од Националната лига Солихал Мурс и клубот од Средишната дивизија еден од Јужната лига, Сатон Колдфилд Таун.
2.2 Поло
Поло клубот Далас Бурстон е поло клуб со шест терени кој се наоѓа во близина на Саутам.
3 Луѓе
Ворикшир е можеби најпознат по тоа што е родното место на Вилијам Шекспир од Стретфорд на Ејвон. Дури и денес, патните знаци на границата на грофовијата го опишуваат Ворикшир како „Шекспирова грофовија“. Грофовијата има направено и други познати ликови како Алистер Кроули (од Ројал Лемингтон Спа), Џорџ Елиот (од Нанитон), Руперт Брук (од Рагби) и Мајкл Дрејтон (од Хартсхил). Поетот Филип Ларкин живеел во Варик (роден во блискиот Ковентри), а Елизабет Гаскел одела на училиште во Барфорд и Стретфорд. Фолк музичарот Ник Дрејк, кој снимал за „Island records“ кон крајот на 1960-тите и раните 1970-ти, живеел и починал во Тенворт во Арден.
Лестершир

Лестершир (изворно: Leicestershire; поштенска кратенка Leics.) е грофовија без излез на море, во англискиот Мидлендс, кој се наоѓа во рамките на Источен Мидлендс. Грофовијата се граничи со Нотингемшир на север, Линколншир на североисток, Ратленд на исток, Нортхемптоншир на југ-исток, Ворикшир на југ-запад, Стафордшир на запад и Дарбишир на северозапад. Границата со поголемиот дел од Ворикшир е улицата Ватлинг, седвремениот пат А5.
Лестершир го носи своето име од градот Лестер поставен во неговата средина и раководен засебно од остатокот на грофовијата. Цеременијалната фрофовија - неметрополитенската грофовија плус градот Лестер - имаат вкупно малку над 1 милион жители (проценка од 2016 година), од кои повеќе од половина живеат во Урбаниот реон Лестер.
Лестершир останува единствената грофовија во Англија освен Големиот Лондон, кој допрва треба да усвои официјално знаме на грофовијата.
1 Историја
Лестершир бил забележан во „Книгата на страшниот суд“ во четири вапентејки (грофовски административни единици наречени изворно wapentake): Гутлакстон, Фрамланд, Госкоут и Гарчри. Овие подоцна станале стоти (грофовски административни единици), со поделбата на Госкоут на Западен Госкоут и Источен Госкоут и додавање на Спаркенхоу стотата. Во 1087 година, првата регистрирана употреба на името била како ''Lægrecastrescir'' (Лаегрекастрешир).
Надворешните граници на Лестершир малку се промениле од пописот на Страшниот суд. Мишам-Донисторп екславата на Дарбишир што биле разменети за Нетерсил областа, како и урбаното проширување на Маркет Харборо предизвикало Литл Бауден, претходно во Нортемптоншир да биде припоен.
Во 1974 година, Законот за локална самоуправа 1972 година го укинал статусот како грофовски град на градот Лестер игрофовскиот статус на соседниот Ратленд, претворајќи ги обете во административни области на Лестершир. Овие активности биле сменети на 1 април 1997 година, кога Ратленд и Градот Лестер станале самостојни власти. Ратленд станал посебна церемонијална грофовија уште еднаш, иако продолжува да биде под надлежност на Полицијата на Лестершир.
Симболот на грофовскиот совет, Крикет клубот Лестершир Каунти, ФК Лестер Сити е лисицата. Лестершир се смета за родно место на ловот на лисици, како што е познато денес. Хјуго Мејнел, кој живеел во Кворн, е познат како таткото на ловот на лисици. Мелтон Моубри и Маркет Харборо имаат здруженија со лов на лисици, како и соседниот Ратленд.
Лестершир е единствената историска грофовија на Англија, која нема регистрирано знаме. Бил предложен дизајн за Лестершир во 2017 година заснован на симболите поврзани со округот - лисица и цвеќето ''potentilla''.
Северен Јоркшир

Северен Јоркшир (изворно: North Yorkshire) е неметрополитска грофовија (или широва грофовија) и најголема церемонијална грофовија во Англија по површина. Сместена е првенствено во регионот на Јоркшир и Хамбер, но делумно во регионот на Североисточна Англија. Бирото за државна статистика на Кралството (ОНС) проценило дека населението на Северен Јоркшир е 602.300 во средината на 2016 година; оваа бројка ги исклучува самостојните области на Јорк, Мидлсбро, Стоктон и Редкар и Кливленд.
Создадена со законот за локална самоуправа од 1972 година, зафаќа површина од 8,654 км<sup>2</sup>, што ја прави најголемата грофовија во Англија. Мнозинството од Јоркшир Дејлс и Северен Јорк Мур лежат во границите на Северен Јоркшир, а околу 40% од грофовијата е покриена со национални паркови. Најголеми градови се Мидлсбро (174.700), Јорк (152.841), Херогат (73.576) и Скарборо (61.749); во грофовскиот град, Норталертон, има население од 16.832 жители.
1 Физички одлики
Геологијата на Северен Јоркшир тесно се одразува во неговиот пејзаж. Во рамките на грофовијата се наоѓаат Северен Јорк Мурс и поголемиот дел од Јоркшир Дејлс ; две од единаесетте селски краишта во Англија и Велс официјално да бидат назначени како национални паркови. Помеѓу Северен Јорк Мурс на исток и Пенин Хилс на запад лежат Вејлс од Моубри и Јорк. Низините Тис лежат на север од Северен Јорк Мурс, а долината Пикеринг лежи на југ. Нејзината источна граница е крајбрежјето на Северното Море. Највисоката точка е Вернсајд, на кумбриската граница, на 736 м. Двете големи реки во грофовијата се реката Свејл и реката Јур. Свејл и Јур ја создаваат реката Ус, која тече низ Јорк и се влева во вливот Хамбер. Реката Тис претставува дел од границата помеѓу Северен Јоркшир и грофовијата Дарем и тече од горниот Тисдејл преку Стоктон на Тис и Мидлсбро и до крајбрежјето.
2 Историја
Северен Јоркшир бил создаден на 1 април 1974 година како резултат на Законот за локална самоуправа од 1972 година и опфаќа поголем дел од земјите на историското Северен Рајдинг, како и северната половина на Западен Рајдинг, северните и источните краеви на Јоркширов Источен Рајдинг и поранешниот грофовски град Јорк.
Јорк станал самостојна власт независна од Северен Јоркшир на 1 април 1996 година а во исто време Мидлсбро, Редкар и Кливленд и областите на Стоктон на Тис јужно од реката станале дел од Северен Јоркшир за церемонијални цели, дел од Кливленд од 1974 до 1996 година.
Античка македонска музика

Античката македонска музика е најраната македонска музика или музиката во антиката, односно во класичниот и римскиот период.
1 Извори од ракописи и Археолошки наоди
За музичката култура во Македонија, пред доаѓањето на Словените, зборуваат неколку антички писатели. Така, во еден од своите дијалози, грчкиот филозоф Дион Христозум напоменал дека Филип II и неговиот син Александар Македонски, по враќањето од војната во 338 г.п.н.е., им принеле жртва на музите „Тракијците и Македонците ја сакаат музиката“ - констатирал Атињанинот Конон.
Според некои писатели, легендарниот митолошки пејач Орфеј, бил од тракиско-македонско потекло. Во Македонија п.н.е. многу бил распространет митот и култот за богот Дионис, затоа Елините набројувале многу дионизиски свечености во Македонија. Очигледен пример за неговото обожување претставува откривањето на бронзената статуа на тетовската Менада од VI п.н.е. во карактеристична кореографска поза.
Друг материјален доказ за богатиот музички живот на повисоките слоеви, датира од римскиот период. Тоа се две барељефни плочи од фасадниот ѕид на античкиот театар во Охрид. На едната е претставен Аполон, со лира во придружба на три други фигури, чија појава одговара на одликите на Аполоновиот култ. На другата плоча е претставен антиподот (токму спротивното) на олицетворението на аполонискиот култ - богот Дионис со инструментот авлос во рацете покрај три фигури што носат грозје и вино.
2 Наследство
Од традиционалните свечености, богати со музика за време на Римјаните, треба да се споменат таканаречените розалии - празник на мајското цвеќе - кои се обредни песни, инструментални мелодиии и игри се празнувале кај македонското население и по прифаќањето на христијанството. Овие празници ги наследиле и македонските Словени, кои ги трансформирале во своите пагански обичаи и фолклорни творби.
Црн гранит

Во градежната индустрија, црните карпи кои ја делат цврстината и јачината на гранитните карпи се познати како црн гранит. Во геолошка смисла, црниот гранит може да биде габро, дијабаз, базалт, диорит, норит или анортозит.
Палата Ферије

Палата Ферије (|Feriye Sarayı) — комплекс од згради кои се наоѓаат долж европското крајбрежје на Босфорот во Истанбул, Турција. Во моментов, во зградите се сместени образовни институции како средно училиште и универзитет.
Комплексот на палатата бил нарачан од султан Абдул Азис (владеел 1861–76) во 1871 година, а го дизајнирал архитектот Саркис Балјан. Зградите биле изградени за да ја задоволат потребата на членовите на поширокото семејство на царскиот двор за престој. Палатата, изградена покрај дворецот Долмабахче и палатата Чираган, била наречена „Ферије“ што значи „''секундарно''“ или „''помошно''“ на отомански турски јазик. Се состои од три главни згради на крајбрежјето, оддел за наложници, мала двокатна зграда.
На 30 мај 1876 година, султанот Абдул Азиз бил сменет од страна на неговите министри. Тој се преселил во палатата Ферије по свое барање по четиридневниот престој во палатата Топкапи. Набргу потоа, тој бил пронајден мртов во палатата Ферије. Ова било забележано како самоубиство во тоа врем е.
Разни членови на отоманскиот царски двор престојувале во палатата Ферије до 3 март 1924 година, односно до укинување на Османлискиот Калифат од парламентот на новооснованата Република Турција. Зградите останале празни за одреден временски период по надворешната депортација на последниот калиф Абдул Меџид II.
Абердинско друштво на архитекти

Абердинското друштво на архитекти (изворно:Aberdeen Society of Architects; АСА) е поглавје на Кралското здружение на архитекти во Шкотска и претставува околу 200 овластени архитекти во Абердин, Абердиншир и Мари. Главната цел на АСА е промовирање на интересите на архитектите и архитектурата во нејзината област.
1 Историја
АСА била основана во 1898 година и нејзин прв претседател бил Џејмс Саутар.
2 Лого на друштвото
Логото ја претставува капелата Кралскиот колеџ во Абердин, со неговиот стрмен во облик на императорска круна. Тоа е единствената преостаната зграда од првичниот колеџ.
Нана Булуку

Нана Булуку, позната и како Нана Буруку, Нана Буку или Нанан-букло е врвховното женско битие во западноафриканската традиционална религија на народот Фон (Бенин, Дахомеј) и народот Еве (Того). Таа е највлијателното божество во западноафриканската теологија и освен кај луѓето од Фон, споделена и помеѓу многу други етнички групи, иако со варијации. На пример, таа се нарекува ''Нана Букуу'' во јорупска митологијата и ''Олисабулууа'' кај луѓето Игбо, но е опишана поинаку, а некои активно ја обожаваат, додека некои не ја обожуваат и ги обожаваат боговите што потекнуваат од неа.
Во дахомејската митологија, Нана Булуку е мајката врховен творец која го родила духот на месечината Маву, сончевиот дух Лиза како и целиот универзум. Откако ги родила нив, таа се повлекла и им ги оставила работите на светот на Маву-Лиза. Таа е примарен творец, Маву-Лиза секундарен творец и теологијата заснована врз нив се нарекува ''Водун'', односно Вуду.
1 Почитување
1.1 Африка
Религијата Водун кај народот Фон има четири елементи што се преклопуваат: јавни богови, лични или приватни богови, духови на предците и магија или привлечност. Во оваа традиционална религија на Западна Африка, создавањето започнува со врвното женско божество наречено Нана Булуку, која ги родила Маву и Лиза и го создала универзумот. По породувањето, врховната мајка се повлекла и им оставила сè на Маву-Лиза (Месечина-Сонце, женско-машко), богови, духови и инертен универзум. Маву-Лиза создале бројни помали несовршени богови. Според верувањето на Фон, женското божество Маву морало да работи со измамникот Легба и со змијата Аидо Хведо за да создаде живи суштества, метод на создавање што опфаќа добро, лошо и судбина за секое суштество, вклучително и за човечките суштества. Во теологијата на Фон, само со смирување на помалите богови и Легба може да се промени таа судбина. Ова бара ритуали и принесување на помалите богови и духовите на предците, за кои се верува дека имаат способност да прават дарови за човечките суштества.
1.2 Америка
Бидејќи милиони Западноафриканци биле заробени за време на колонијалната ера, потоа испратени преку Атлантикот за да работат на насади со шеќерна трска, памук и тутун, тие со себе ги понеле и нивните религиозни идеи, вклучително и оние за Нана Булуку. Таа се слави како ''Нан'' во Кандомбле јеже и Тамбор де Мина и како ''Нана Буруки'' во ''Кандомбле'' Кету, каде што е претставена како многу стара жена, постара од самата нејзина творба. Посебно се наоѓа помеѓу заедниците со африканското наследство како Француска Гвајана, Суринам, Гвајана, Бразил, Тринидад, Мартиник, Хаити и други острови во Карибите.
2 Поврзано
* Олодумаре
Небетави

Небетави ''(''или Небетауи'';'' „Дамата на Двете земји“) била античка египетска принцеза и кралица, петта ќерка и една од осумте велики кралски жени на фараонот Рамзес II.
1 Живот
Небетави можеби била ќерка на најсаканата сопруга на Рамзес, Нефертари, но тоа во никој случај не е сигурно. Таа е прикажана во поголемиот храм во Абу Симбел. На вториот јужен колос пред храмот, Небетави е прикажана во регалијата како за кралица. Небетави е прикажана со перика, прилично едноставен модиј и двојни пердуви. Бинт-Анат (исто така облечена како кралица) стои покрај левата нога на вториот јужен колос, Небетави до десната нога и принцезата Исетнофрет II стои пред колосот.
Небетави се појавува како петта принцеза на парадата на кралските ќерки, прикажана во големиот храм во Абу Симбел. Таа се појавува зад Бинтанат, Бакмут, Нефертари и Меритамен. Принцезите се прикажани како носат систрум.
Небетави не е прикажан во помалиот храм во Абу Симбел. Нефертари е прикажана со Меритамен и Хенутави на фасадата на овој храм.
По Бинтанат и Меритамен, таа била третата од ќерките на Рамзес која станала сопруга на нејзиниот татко (евентуално по смртта на Меритамон). Небетави служела како велика кралска сопруга, додека нејзиниот татко влегол во дипломатски брак со Мааторнефер, ќерка на хетитскиот крал Хатузилис III, во 33. година. Небетави и нејзината полусестра Бинтанат ја исполниле обредната улога како египетска кралица. Таа ги носела титулите Дама на Двете земји'','' Велика кралска сопруга'', Љубовница'' на Горниот и Долниот Египет'','' Кралева ќерка'','' Кралева ќерка на неговото тело, неговата сакана''.''
2 Смрт и погреб
Таа била погребана во гробницата QV60. Гробницата била ограбена веќе во антиката и подоцна била користена како христијанска капела. Во една од сцените во гробницата, Небетави носи прилично посебен украс на главата: круна од мршојадец со уреј, на врвот со модиј и држејќи голем број цвеќиња. Оваа специфична шема е потврдена само за кралицата Небетави, кралицата Исет Та-Хемџерт (QV51) и кралицата Тити (QV52). Не е познато кое било прецизното значење на ова парче регалија. Поранешната верзија на оваа круна ја носела принцезата-кралица Ситамун, ќерка-сопруга на Аменхотеп III. Оттука, тоа би можело да биде повикување на нејзината положба како принцеза-кралица.
3 Поврзано
* Список на деца на Рамзес II
* Семејно стебло на Деветнаесеттата египетска династија
Триконхос

Триконхос (|treis) - три и (|konche) - школка - архитектонска градба чиј основен нацрт е со облик на трoлист.
Во средновековната сакрална архитектура, зграда со план во основата во облик на тролист, која се состои од три полукружни апсиди засводени со полукалоти, додека планот на централниот дел (кружен или квадрат) е засводен со крстест свод или купола..
Во Поликонхална базилика на Плаошник изградена веројатно кон крајот на IV или почетокот на V век со огромни димензии, скоро колку едно фудбалско игралиште како и најголемиот број цркви во тоа време, била трибродна градба, чиј централен дел имал правоаголна форма, додека странично завршувала полукружно и била покриена со монументален свод а имала одделен простор за покрстување.
Најимпресивното во оваа базилика е изградената крстилница (баптистериум) во триконхален облик и со извонредни мозаици каде се претставени антропоморфно четирите рајски реки: Гион, Фисон, Тигар и Еуфрат.
Со дејноста на Св. Климент Охридски е сврзано градењето на црквата и манастирот на Плаошник во Охрид. На почетокот за богослужбени потреби се користеле остатоци од една мала градба со триконхална основа, која што св. Климент ја обновил, а потоа кон неа бил дограден поголем “пронаос” со крстовидна форма, каде што подоцна бил погребен Светителот (916 г.).
Во почетокот на X век триконхалната црква од манастирот на св. Климент била искористена како идеален модел за изградба на црквата во манастирот на св. Наум на јужниот дел од Охридското Езеро.
Уште една црква со триконхална основа била изградена на брегот на езерото во месноста Горица близу Охрид, градба која најверојатно припаѓала на истиот период.
Во околината на селото Злести, триесеттина километри северно од Охрид, во месноста Долна Дебарца, исто така, се наоѓаат архитектонски остатоци од триконхална црква од истото време, а во околината на селото Издеглавје во месноста Горна Дебарца се откриени остатоци од двоконхална црква која што истражувачите, исто така, ја поврзуваат со времето на Св. Климент Охридски,.
Културно наследство на Македонија во Општина Карпош

Ова е список на објекти прогласени за културно наследство на Македонија на подрачјето на Општина Карпош според евиденцијата во Регистарот на културно наследство на Управата за заштита на културното наследство на Македонија (УЗКН).
+, Број, Општина, Населено место, Објект, Фотографија
1, Општина Карпош, Бардовци, Хавзипашини конаци
2, Општина Карпош, Горно Нерези, Црква „Св. Пантелејмон“
3, Општина Карпош, Злокуќани, Археолошко наоѓалиште „Скупи“
4, Општина Карпош, Карпош, Куќа на ул. „Кнез Хацон“ бр. 2
5, Општина Карпош, Карпош, Спомен-гробница на Кузман Јосифовски-Питу
6, Општина Карпош, Скопје, Скопски аквадукт
7, Општина Карпош, Тафталиџе, Историски архив
Скиографија

Скиографија (|σκιά „сенка“ и γράφειν графеин, „пишува“), е гранка на науката за перспективата која се занимава со проекција на сенки, или разграничување на објект во перспектива со неговите градации на светлина и сенка. Едно од најголемите професионални полиња што ја користат оваа техника е архитектонското поле. Во архитектурата се дефинира како студија за нијанси и сенки фрлени од едноставни архитектонски облици на рамнински површини.
Во општата скиографија, изворот на светлина се замислува како сонце наклонето на 45 степени и на вертикалната и на хоризонталната рамнина што доаѓа од левата страна. Потоа се црта добиената сенка.
1 Наводи
* *
Бинтанат

Бинтанат (или ''Бентанат'') била првородена ќерка, а подоцна и Велика кралска сопруга на египетскиот фараон Рамзес II.
1 Семејство
Бинтанат најверојатно е родена за време на владеењето на нејзиниот дедо Сети I. Нејзината мајка била Исетнофрет, една од двете најистакнати жени на Рамзес II. Нејзиното име е семитско, што значи ''ќерка на Анат'', а се однесува на канаанската божица Анат. Имала најмалку тројца браќа, Рамзес, Хаемвасет и Мернептах и една сестра која по нивната мајка го добила името Исетнофрет.
Бинтанат имала ќерка која се појавува на сликите во нејзиниот гроб во Долината на кралиците. Таму е неименувана, но според Џојс Тајлдесли е можно и нејзиното име да било Бинтанат и се омажила за следниот фараон Мернептах. Според Тилдесли, статуата на Мернептах во Луксор ја споменува „Големата кралска сопруга Бинтанат“, која е, евентуално, оваа ќерка, бидејќи е малку веројатно дека постариот Бинтанат се оженил со Мернептах кога и двајцата имале повеќе од шеесет години. Сепак, сосема е можно Бинтанат никогаш да не се омажила за Меренптах и да ја користела титулата „Голема кралска жена“ само затоа што имала право на тоа поради првиот брак.
2 Смрт и погреб
И покрај тоа што била прва ќерка на Рамзес, таа всушност била едно од ретките деца кои го надживеале својот долговечен татко. Таа била прикажана на статуата узурпирана од Меренптах. Таа починала за време на владеењето на нејзиниот брат Мернептах и била погребана во гробницата QV71 во Долината на Кралевите.
Гробницата е опишана од Лепсиј (број 4). Името на Бинтанат е дадено со малку поинакви правопис во гробницата. Бинтанат е прикажана пред Озирис и Нефтис. И двата бога велат: „Јас ти давам место за смирување во земјата на правдата“. Кралицата Бинтанат е насликана со нејзината ќерка, која не е именувана. Саркофагот на Бинтанат подоцна бил узурпиран од еден маж.
3 Поврзано
* Список на деца на Рамзес II
Договор од Килкија

Мировниот договор од Килкија (9 март 1921 година) е потпишан меѓу Франција и турското национално движење за да се стави крај на борбите во Француско-турската војна. Договорот не ги постигнал зацртаните цели. Тој бил заменет со Договорот од Анкара.
Рехтерова награда

Рехтеровата награда е награда за израелска архитектура што се доделува двапати годишно и има за цел да ги „поттикне обележувачките проекти на израелската архитектура“. Воспоставена била во 1962 година и го носи името во чест на архитектот Зеев Рехтер.
Турбе на Јигит-паша

Турбе на Јигит-паша — турбе во Скопје коешто се наоѓа во Старата скопска чаршија. Во него е погребан освојувачот на Скопје — Јигит-паша. Прогласено е за културно наследство на Македонија.
1 Местоположба
Турбето се ноѓа во непосредна близина на пазариштето Бит-пазар, меѓу улиците „Битпазарска“, „Покриена чаршија“ и „192“.
2 Историја
Турбето било изградено во 1426 г. и било во склоп на Јигит-пашината џамија којашто била разрушена во 1943 година. Срушено е во Скопскиот земјотрес од 1963 година. Во 2014 година, на местото на коешто се наоѓало се спроведени археолошки истражувања, а потоа било обновено врз основа на првобитниот излгед и било отворено за јавноста на 1 јули 2016 година.
3 Архитектура
Тюрбето спаѓа во групата на отворени турбиња со купола и тамбур. Неговата основа е шестаголна со страни чојашто должина изнесува 2,5 м и диајгонали со должина од околу 5 м. Основата е изградена од редови делкан камен, меѓу кои има и редови тули. На аглите има шест столба коишто завршуваат со остар прекршен лак и кои го придржуваат осумаголниот тамбур над којшто е поставена куполата. Под тамбурот има забест венец од два реда тули, а преминот кон куполата е со пандантиви. Куполата е покриена со олова. Во нејзината внатрешност е украсена. Гробот на Јигит-паша е сместен во засводена крипта од тули под самото турбе. На криптата е поставен саркофагот со нишан.
4 Поврзано
* Јигит-пашина џамија
* Стара скопска чаршија
Партија на слобода и правда

Партија на слобода и правда (ПСП) — партија основана на 7 март 2020 година во Македонија на нејзиниот прв конгрес кога е избран првиот претседател на партијата. Нејзин сегашен водач е Иван Арсовски. ПСП во својата програма највеќе се има засновано на патриотизам и зачувување на Македонскиот идентитет и државата, Република Македонија.
1 Резултати од парламентарни избори
Година на избори, Водач, Број на гласови, % на гласови, Коалиција, Број на мандати, +/–, Влада
2020, Иван Арсовски, 315.344, 34.57, Обнова на Македонија (ВМРО-ДПМНЕ), 0
2 Наводи
Договор од Анкара (1921)

Договорот од Анкара (1921) (турски: ''Ankara Anlaşması''; француски: Traité d'Ankara) бил потпишан на 20 октомври 1921 година во Анкара помеѓу Франција и Големото национално собрание на Турција, завршувајќи ја Француско-турската војна.
Потписници се францускиот дипломат Анри Франклин-Бујон и турскиот министер за надворешни работи Јусуф Кемал-бег. Врз основа на условите на договорот, Французите го признале крајот на Француско-турската војна и отстапиле големи области на Турција. Сепак, другите француски единици во Турција не биле засегнати, за возврат на економски отстапки од Турција. За возврат, турската влада го признала францускиот империјален суверенитет над Сирија. Договорот бил регистриран во Серијата на договори за ''Лигата на нации'' на 30 август 1926 година.