Алексеј Михаилович Ремизов

Алексеј Михаилович Ремизов (|Алексе́й Миха́йлович Ре́мизов; Во Москва - 26 ноември 1957 година во Париз) бил руски модернистички писател чија креативна имагинација се однесувала на фантастичното и бизарното. Покрај книжевните дела, Ремизов беше експерт калиграф кој се обидуваше да ја оживее визуелната уметност во Русија.
1 Животопис
Ремизов беше одгледуван во трговското милје на Москва. Како студент на Московскиот универзитет, тој бил вклучен во радикалната политика и поминал осум години во затвор и Сибир n егзил. Во тоа време, тој разви голем интерес за рускиот фолклор и се ожени со студент на античка руска уметност, кој го доведе во контакт со Роерих.
Во 1905 година, тој се населил во Санкт Петербург и почнал да ги имитира средновековните народни приказни. Неговата самопроферна амбиција беше да ја фати „горчината и апсурдноста на фолклорната имагинација“. Чудесните стилови на Ремизов за животот на светците беа игнорирани на почетокот, делумно заради нивниот алузивен и обиколен јазик, но неговите потрадиционални прозни дела поставени во подземјето на руските градови му добија голем публицитет.
Во својата сатирична новела „Историјата на трепетниот цимбал и звучен месинг“ (1910/1922) Ремизов ги прикажа ексцентричностите и суеверието на руралните сектари. Друга впечатлива работа од овој период е „жртвата“, готска [[хорор приказна] во која „духовен двомеч на татко доаѓа да ја убие својата невина ќерка во погрешно верување дека е пилешко“.
До времето на Руска револуција], Ремизов се концентрираше на имитирање на повеќе или помалку дела на средновековна руска литература. Тој одговори на револуцијата со „лежењето на руската земја“, парафраза на работата на 13-тиот век, што ја вознемирува монголската инвазија на Русија. Во 1921 година се пресели во Берлин, а потоа во 1923 година - во Париз, каде што објави извештај за неговите ставови кон револуцијата под наслов „Вител Русија“ (1927).
За време на неговите години во егзил, Ремизов изнесе голем број бизарни дела, во кои има демони и кошмар суштества. Писателот исто така разви голем интерес за „соништата“ и напиша неколку дела на оваа тема во кои се вклучени истакнати личности на руската литература (Гогол, Достоевски и други). Иако тој беше толку плоден, многу од неговите дела не успеаја да најдат издавач (всушност, од 1931 до 1952 година, немаше објавена ниту една книга).
Ремизов исто така беше првиот руски модернистички автор што го привлече вниманието на парискиот литературен свет, како што е Џемс Џојс.
1.1 Стил
Неговата проза, тематски исклучително разновидна, содржи елементи на симболизам (кондензација, компресија) и експресионизам (вишок, претерување). Покрај средствата на народната поезија, како што се повторувањето и јасно изразениот ритам, кај Ремизов може да се најде и очудување преку стилизацијата на усниот говор (сказ), ставена во устата на фиктивен лик. Јазикот на Ремизов комбинира приврзаност кон античките форми на рускиот јазик и желба за обновување на поетските средства; тој исто така користи елементи од јазикот на руските книги од 17 век, како и дијалектен и народен речник. Во исто време, Ремизов строго ги отфрла европските позајмици.
Алексеј Михајлович Ремизов беше прозаист од Сребреното доба, поврзан со симболистите, но не целосно усогласен со начелата на ова движење. Роден во Москва, починал како емигрант во Париз на крајот од невообичаено долга и плодна кариера; вкупно, објавил 83 книги. Уапсен и исклучен од Московскиот универзитет во 1896 година поради учество во студентски немири, бил затворен, а потоа протеран во провинциите. Се вратил во Санкт Петербург во 1905 година, каде што зел активно учество во литературниот живот сè до неговата емиграција во 1921 година, преку Берлин до Париз. Сметан од многумина за „писател за писатели“, Ремизов е познат по својата високо поетска проза и украсен, често езотеричен стил. Делумно дериватно (засновано на народни приказни, легенди, мистериозни драми и така натаму), делумно недериватно (романи, кратки раскази, фрагменти, соништа, биографски наративи), неговото дело иновативно го користи рускиот јазик, мешајќи вокабулар земен од современиот говор, предпетринските руски хроники, народни извори и друго. Под влијание на Гогољ, Достоевски и Лесков, тој е нашироко познат како мајстор на сказ, вработен во дела како „Неуморната дајре“, 1910).
Креативно акумулирајќи идеи позајмени од различни извори, Ремизов го создал својот авторски мит. Нејзин израз биле есхатолошките апокрифи на Ремизов за Второто доаѓање и конечната судбина на овој свет. Овие апокрифи органски произлегле од преиспитувањето на авторот на есхатолошкиот оптимизам на марксизмот (централен проблем за кој размислувал за време на неговиот егзил во Вологда). Откако ги видел револуционерите и нивните дела со свои очи, Николај Финогенов се уверил во шпекулативната природа на нивните учења. Романот го демонстрира ова преку употреба на симболичен паралелизам: лажноста на телеолошкото верување на револуционерите во нивната способност да го трансформираат светот преку насилни средства била откриена преку митот на Ремизов за невоскреснатиот Христос. Во контекст на конзистентното пресвртување на апокрифните приказни во романот како огледална слика, есхатолошкиот мит на Ремизов бил дополнително развиен со заменување на Христос со вечниот соперник и „брат“ на Бога, Сатаниел. Наративниот врв на делото - обид за насилна трансформација на светот - го пренесува Ремизов преку систем на симболични кореспонденции. Највисокото ниво на симболична генерализација е убиството на чичкото на „Антихристот“ од страна на Николај (далечен прототип на овој херој бил Н. А. Најденов), на кое му претходело покажување фотографија од езерце. Овој свет чин, кодиран во слики од „вистинскиот живот“, е обид за соборување на Антихристот. Фотографијата на езерцето е симболичен симбол на светот, кој, од моментот на неговото појавување од водниот елемент, е под власта на Сатаниел и неговото создание, Антихристот. Николај се идентификувал со Месијата, но во системот на симболични кореспонденции, тој се покажал како само лажен претендент за улогата на Христос. Ова беше потврдено со карактеристичниот „уметнички гест“ - формата на смртта на херојот. Тој беше фрлен низ прозорец - односно фрлен надолу, во бездната на Невоскресението. Трансформацијата на светот не се случи, бидејќи не ѝ претходеше Воскресението.
2 Избрани дела
2.1 Романи
* Езерцето (1905, второ издание — 1907, трето — 1911)
* Часовникот (1908)
* Плачливиот ров (1914—1918)
2.2 Раскази
* Неуморната дајре (1910)
* Сестрите на крстот (1910)
* Петтата чума (1912)
2.3 Кратки раскази
* Малиот ѓавол (1907)
* Жртвата (1909)
* Тај (1922)
2.4 Збирки бајки
* Лемонар (1907)
* Посолон (1907)
2.5 Драми
* Демонски чин (1907)
* Трагедијата на Јуда, принцот Искариот (1908)
* Драмата на Свети Ѓорѓи Храбриот (1910)
* Цар Максимилијан (1919)
* Цар Додон (1921)
2.6 Дневници, автобиографија, писма, новинарство
* Приказна за пропаста на руската земја (1917)
* Русија во писма (1922)
* Писма на Куха. Розанов (1923)
* Вртечка Русија. Дневник 1917-1921 (1927)
* Во розов сјај (1952)
* Моќта на Русија (1911)
3 Библиографија
* Собрани дела во 8 тома (1910-1912)
* Библиографија на Алексис Ремизов. Дело на Хелена Синани. Од насоката на Т. Осоргин. Париз: Институт за студии за робови, 1978. 255 стр. ISBN 2-7204-0129-3.
** Од содржината:
*** Хронологија на животот на авторот — стр. 15-21;
*** I. Книги и брошури (1907–1957) — стр. 23-86, бр. 1-83;
*** Преводи (1924–1965) — стр. 87-100, бр. 84-123;
*** II. Предговори, дела во зборници, алманаси итн., Ремизов — преведувач, автобиографии (1894-1958) — стр. 101-114, бр. 124-201;
*** III. Приказни, статии, есеи, извештаи објавени во периодични изданија (1897-1949) — стр. 115-174, бр. 202-331;
*** IV. Индекси: Псевдоними — стр. 177, Наслови — стр. 179-230, Имиња — стр. 231-233,
*** Наслови на периодични изданија и зборници — стр. 235-246.