Даниеле Масаро

Даниеле Емилио Масаро (роден на година) — поранешен италијански фудбалер кој играл како напаѓач.
Тој главно е запаметен по неговата многу успешна кариера со Милан во доцните 1980-ти и 1990-тите, под раководството на менаџерите Ариго Саки и Фабио Капело, со кои продолжил да постигнува забележителни домашни, европски и меѓународни успеси.
Масаро исто така бил член на италијанската репрезентација која го освоила Светското првенство во 1982 година, иако не настапил на турнирот, а бил член на тимот што стигнал до финалето на Светското првенство во фудбал во 1994 година, постигнувајќи гол за време на турнирот; во финалето, тој промашил еден од пеналите за Италија во резултатот од пенал-пресметката, а Бразил го подигнал трофејот.
1 Клупска кариера
Масаро ја започнал својата кариера со неговиот локален клуб Монца во Серија Б, во 1978 година, покажувајќи забележителни перформанси во текот на неговите три сезони со клубот заедно со неговиот технички понадарен соиграч, Паоло Монели, што го привлекло вниманието на поголемите клубови. Во 1981 година, тој бил купен од клубот од Серија А, Фјорентина, заедно со Монели, дебитирајќи во Серија А на 13 септември 1981 година, а дебито во Италија под 21 година 10 дена подоцна. Тој веднаш станал постојан член на стартната постава на Фјорентина и бил блиску до освојување на Скудетото во текот на неговата прва сезона со клубот, пропуштајќи ја титулата за Јувентус за еден бод. Тој продолжил да биде важен член на клубот во текот на неговите следни сезони во Фиренца.
Откако ја напуштил Фјорентина во 1986 година, Масаро се прославил во Милан каде одиграл преку 300 натпревари помеѓу 1986 и 1995 година (освен позајмица во Рома за време на сезоната 1988-89), и бил дел од легендарниот тим на Милан од доцните 1980-ти и раните 1990-ти, под водство на Ариго Саки и Фабио Капело, кои доминирале во Италија и Европа. Иако го освоил Скудетото за време на неговата втора сезона со клубот, тој првично бил користен умерено и надвор од позиција под Саки, кој немал верба во неговите можности, и двајцата почнале да имаат неколку тактички несогласувања во врска со неговата вистинска играчка позиција, на крајот што довело до тоа да биде испратен на позајмица во Рома на една сезона, во 1988 година. Тој се вратил во Милан за време на сезоната 1989-1990, а неговите постојани, сигурни перформанси тогаш го убедиле Саки, кој почнал почесто да го распоредува Масаро; за возврат, Масаро му се оддолжил на Саки постигнувајќи 10 првенствени голови таа сезона, исто така ја освоил својата прва титула во европскиот куп со Милан таа година, следејќи го успехот со два европски Суперкупа и Интерконтинентални купови . Додека играл како напаѓач, Масаро станал поплоден пред голот, а исто така постигнал два одлучувачки гола во финалето на Лигата на шампионите на УЕФА во 1994 година против ФК Барселона, кое Милан го добил со 4-0, освојувајќи ја својата втора титула во Европскиот куп со клубот, под замената на Саки, Капело. Тој исто така бил најдобар стрелец на Милан во сезоната 1993-94 во Серија А со 11 првенствени голови, помагајќи им да ја освојат својата трета последователна титула од 1992 година под Капело. Севкупно, за време на неговиот клуб, тој освоил 4 титули во Серија А (1988, 1992, 1993, 1994), две титули во Лигата на шампионите / Европскиот куп на УЕФА (1990, 1994), 3 Суперкупа на УЕФА (1989, 1994), 2 Интерконтинентални купови ( 1989, 1990 година) и 3 италијански Суперкупа (1992, 1993, 1994), исто така, стигнувајќи до финалето на Купот на Италија во 1990 година, уште две финалиња во Лигата на шампионите во 1993 и 1995 година и уште едно финале на Интерконтиненталниот куп во 1995 година . Во реваншот од финалето на Суперкупот на УЕФА 1994 година против Арсенал во Милано, тој го поставил голот на Звонимир Бобан, а подоцна постигнал уште еден за да му донесе на Милан вкупна победа од 2–0.
Откако го напуштил Милан во 1995 година, тој играл една година во јапонската фудбалска лига со Шимизу С-Пулс, пред да се пензионира во 1996 година На 16 август 1995 година, тој го постигнал својот прв гол за клубот во победата од 2–1 над Урава Редс . На 13 април 1996 година, тој постигнал хет-трик во победата од 5–1 против Белмар.
2 Меѓународна кариера
Масаро го направил своето деби за Италија до 21 година на 23 септември 1981 година, 10 дена по неговото деби во Серија А со Фјорентина. Севкупно, тој забележал 4 настапи со ''Азурините'' помеѓу 1981 и 1984 година, учествувајќи и со олимписката репрезентација на Италија до 23 години на Олимпијадата 1984 година, каде Италија стигнала до полуфиналето, завршувајќи го турнирот на четвртото место. Изненадувачки одиграл само 15 пати за италијанскиот сениорски тим, меѓународната кариера на Масаро всушност траешла повеќе од една деценија помеѓу 1982 и 1994 година. Како 21-годишен, Масаро го направил своето деби на 14 април 1982 година под водство на Енцо Беарцот во поразот од Источна Германија со 1-0, и тој бил член на италијанската екипа која го освоила Светското првенство во фудбал во 1982 година одржано во Шпанија, иако тој не добил никаква минутажа за време на турнирот. Тој ретко учествувал помеѓу 1984 и 1986 година, но осум години подоцна бил повикан за тимот на Италија за Светското првенство 1994 година од менаџерот Ариго Саки, на 33-годишна возраст. Тој играл во шест од седумте натпревари на Италија на Светското фудбалско првенство во 1994 година одржано во Соединетите Американски Држави, и постигнал гол во ремито 1-1 против Мексико во последниот натпревар на Италија од групната фаза на 28 јуни, што овозможило на италија да напредува во нокаут рундата како најдобра третопласирана екипа; ова бил неговиот единствен гол за Италија, и го направило најстариот стрелец на Италија на Светското првенство во фудбал, на возраст од 33 години и 36 дена. Во поразот од Бразил во финалето на турнирот, тој пропуштил можност еден на еден и подоцна не успеал да реализира удар од белата точка во престрелката.
3 После фудбалот
Тој исто така бил капитен на италијанската репрезентација во фудбал на плажа неколку години. Масаро е и страствен играч на голф во слободното време. По целосното пензионирање од фудбалот, тој учествувал на неколку рели трки во италијанската рели дивизија, трки двапати во WRC, на релито Санремо (во 1998 и 1999 година). Масаро моментално работи со Милан како менаџер за односи со јавноста.
4 Стил на игра
Талентиран и одлучен играч, Масаро бил надарен со темпо и агилност, како и со добри физички и атлетски атрибути. Поради неговата разновидност, стапка на работа и тактичка интелигенција, тој бил единствено способен да игра на многу различни позиции насекаде на теренот. Иако е запаметен главно по неговите настапи како центарфор со Милан, тој ја започнал својата кариера како играч од средниот ред и бил способен да игра секаде во средниот ред; тој често се користел како офанзивен, централен или дефанзивен играч за врска. Во текот на неговата кариера, тој дури играл како импровизиран дефанзивец, и во центарот или на крилото како бек. За време на неговиот многу успешен престој со Милан, тој првично бил распореден како надворешен напаѓач од левата страна, или како крилен напаѓач под неговиот менаџер на Милан, Ариго Саки, поради неговата добра техника. Масаро бил користен како вистински напаѓач само подоцна во неговата кариера, особено под менаџерот на Милан, Фабио Капело, а исто така и на Светското првенство во 1994 година со Италија под водство на Саки, каде што можел почесто да ја наоѓа мрежата, поради неговата завршна способност со двете стапала, како и неговата воздушна моќ и точност на движење; на оваа позиција, тој исто така бил способен да ги разигрува своите соиграчи и да ја држи топката кога играл со грбот кон голот. Поради неговата тенденција да постигнува решавачки голови во тесно борбените натпревари, особено, неговиот поредок во финалето на Лигата на шампионите на УЕФА во 1994 година, или во последните минути од натпреварите, тој ги добил прекарите ''Provvidenza'' („промисла“ на италијански) и „Сан Масаро“ во медиумите. Опишувајќи го своето искуство во кариерата во Милан, Масаро еднаш се нарекол себеси „супер“, поради неговата склоност да постигнува одлучувачки голови по доаѓањето од клупата.
5 Статистика
5.1 Клупска
+Настапи и голови по клуб, сезона и натпреварување, Клуб, Сезона, Лига, Национален куп, Лига Куп, Континентално, Вкупно
Лига, Нат, Гол, Нат, Гол, Нат, Гол, Нат, Гол, Нат, Гол
Монца, 1979–80, Серија Б, 24, 5, 24, 5
1980–81, Серија Б, 36, 5, 36, 5
Вкупно, 60, 10, , , , , , , 60, 10
Фјорентина, 1981–82, Серија А, 29, 1, 29, 1
1982–83, Серија А, 30, 5, 30, 5
1983–84, Серија А, 29, 1, 29, 1
1984–85, Серија А, 26, 2, 26, 2
1985–86, Серија А, 26, 2, 26, 2
Вкупно, 140, 11, , , , , , , 140, 11
Милан, 1986–87, Серија А, 22, 2, 22, 2
1987–88, Серија А, 36, 4, 36, 4
1989–90, Серија А, 30, 10, 30, 10
1990–91, Серија А, 21, 6, 21, 6
1991–92, Серија А, 32, 9, 32, 9
1992–93, Серија А, 29, 5, 29, 5
1993–94, Серија А, 29, 11, 12, 4, 41, 15
1994–95, Серија А, 19, 3, 8, 1, 27, 4
Вкупно, 209, 51, , , , , 20, 5, 229, 56
Рома (п), 1988–89, Серија А, 30, 5, 30, 5
Шимизу С-Пулс, 1995, Ј1 лига, 9, 3, 0, 0, –, –, 9, 3
1996, Ј1 лига, 11, 7, 0, 0, 5, 1, –, 16, 8
Вкупно, 20, 10, 0, 0, 5, 1, –, 25, 11
Вкупно, 447, 86, 0, 0, 5, 1, 20, 5, 472, 92
5.2 Меѓународна
+Настапи и голови по репрезентација и година , Репрезентација, Година, Настапи, Голови
Италија, 1982, 1, 0
1983, 0, 0
1984, 3, 0
1985, 1, 0
1986, 1, 0
1987, 0, 0
1988, 0, 0
1989, 0, 0
1990, 0, 0
1991, 0, 0
1992, 0, 0
1993, 0, 0
1994, 9, 1
Вкупно, 15, 1
6 Почести
* Серија А: 1987–88, 1991–92, 1992–93, 1993–94
* Суперкуп на Италија: 1988, 1992 година
* Лига на шампиони на УЕФА : 1989–90, 1993–94; вицешампион: 1992–93, 1994–95
* Суперкуп на УЕФА: 1989, 1990, 1994 година ; вицешампион: 1993 година
* Интерконтинентален куп: 1989, 1990 ; второпласирана: 1993, 1994 година
* Вицешампион на Купот на Италија: 1989–90
Италија * Светско првенство на ФИФА: 1982 година ; Вицешампион 1994 година
Поединечни
* Куќата на славните на Милан * Guerin d'Oro : 1994