Галина Санко

Галина Санко (1904–1981) била руска фотографка која работела како фоторепортер и била една од само петте жени кои служеле како воен фотограф за време на Втората светска војна. Таа била една од најпознатите советски фотографи и позната на Запад, освојувајќи награди и дома и во странство.
1 Биографија
Галина Захаровна Санко била родена во 1904 година и како дете била импресионирана од фотографиите на жени новинарки во списанија. Посетувала курсеви по фотографија за да стекнела основно разбирање за техниките, а потоа работела како лаборант во редакцијата на весникот ''Воден транспорт''. До почетокот на 1930-тите, таа станала професионален фотограф и побарала да учествува во експедиција на Арктикот. Таа отишла со мразокршачот Красин на полуостровот Камчатка и командантските острови и презимувала на островот Врангел фотографирајќи ја областа и го посетила споменикот на Витус Беринг на Беринговиот остров. Санко, исто така, фотографирала патување до Далечниот Исток, но својот вистински повик го нашла во фоторепортерството за време на Втората светска војна.
По прогонот на нејзиниот сопруг во 1938 година, Санко го посветила својот живот на фотографијата. Кога избувнала војната, таа побарала да оди на фронтот како воен дописник. Првично, Санко се обучила како медицинска сестра, а потоа студирала возење и автомеханика. Таа ги преврзала ранетите и откако ја докажала својата подготвеност за битка ѝ било дозволено да биде една од само петте жени кои служеле како воени фотографи. Работела за списанието ''Frontline Illustration'' и фотографирала битки во Курск, Москва и Сталинград, фотографирајќи во Брјанск и Донската кампања во близина на Сталинград. Во 1944 година, за време на северната офанзива, таа направила фотографии од опсадата на Ленинград. При крајот на војната, таа направила фотографии од борбите против Јапонија. Таа била тешко повредена двапати за време на војната. Во филмот ''Див мед'' (1967) врз основа на романот на Леонид Первомаиски, имало сцена заснована на вистински настан во кој Санко набргу побегнала од пукање од германски тенк.
На крајот на војната, Санко работела за списанието ''Спарк'' но до 1960-тите години, нејзината работа била забранета и скриена во архива. Обвинета за искривување на вистината, со нејзините фотографии од ослободувањето на логорот Петрозаводск, Санко била ослободена кога 20 години по војната, се вратила во Република Карелија и пронашла едно од децата што ги фотографирала во логорот. По објавувањето на „Клаудија 20 години подоцна“, нејзината архива била отворена во 1966 година и Санко учествувала на многу фотографски изложби дома и во странство. Таа била наградена со Орден на Црвена звезда. Санко починала во Москва во 1981 година.
2 Наследство
Најмалку една од нејзините слики, „Заробеници на фашизмот“ била искористена како доказ во судските процеси во Нирнберг. Во 1966 година, на меѓународната изложба „Интерпресфото-66“ во Москва, Санко добила златни медали за секоја нејзина фотографија „Затвореници на фашизмот“ и „Дваесет години подоцна“. Две години подоцна, на една париска изложба, нејзините фотографии од ослободувањето на Петрозаводск ја добиле Големата награда. Во 1981 година, Санко ја добила титулата „Почесен граѓанин на градот Гдов“ за нејзините фотографии кои го документирале пустошот на градот во 1944 година и неговото ослободување од нацистичката окупација.
Дарот на Санко не бил да ја фотографира војната, туку резултатите од битката врз самите војници, пејзажот или неборците. Иако главно непознати на Запад, советските фотографи и фоторепортери почнале да се пробиваат од зад Железната завеса во 1990-тите. Во 1996 година, Кристи во Њујорк продала 279 отпечатоци од 24 фотографи, вклучувајќи ја и Санко, на колекционер во Сан Франциско. Две од фотографиите на Санко, едната покажувала чизми на паднатите германски војници покриени со снег и другата „Пролет во Украина“ (1943), ја прикажувале идиличната села на која смртно ранет германски војник лежел во тревата со својот шлем. Во парче објавено во ''Њујорк Тајмс''.