procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Препроинсулин

Препроинсулин е примарен транслациски производ на генот за инсулин (INS). Се работи за пептид со должина од 110 аминокиселини. Препроинсулинот е претставува препроформа на инсулинот, кој во пептидниот синџир содржи една кратка аминокиселинска секвенца или сигнален пептид, која овозможува насочување и внес на растечкиот препроинсулин од рибозомот во луменот на Ендоплазмичниот Ретикулум. Во ЕР сигналната секвенца подлежи на протеолиза (ензиматско отсекување од остатокот на пептидниот синџир), со што препроинсулинот се претвора во проинсулин, кој пак, во ЕР подлежи на понатамошна обработка, обработка и пакување во везикули за транспорт кон Голџи апаратот.
1 Биосинтетска патека на инсулин
Препроинсулин е биолошки неактивен претходник на биолошки активниот ендокрин хормон инсулин. Препроинсулинот се претвора во проинсулин со помош на ензими наречени сигнални пептидази, кои го отстрануваат неговиот сигнален пептид од неговиот N-аминокиселински крај (N-терминус). Проинсулинот подлежи на понатамошна обработка во средината на луменот на ЕР, транспорт и обработка во Голџи и пакување во секреторни везикули. Конечно, во секреторните везикули проинсулинот подлежи на ензимска (посттранслациона) обработка, при што од проинсулинот преку лимитирана протеолиза се отстранува аминокиселинска секвенца меѓу А- и Б-синџирот наречена Ц-пептид. Со отстранувањето на Ц-пептидот проинсулинот се претвора во биоактивен хормон инсулин.
Во клетката речиси и да не е присутен препроинсулин, бидејќи отстранувањето на сигналниот пептид не е посебен чекор, туку е тесно поврзано со транслокацијата на рестечкиот полипептид во Ендоплазматскиот ретикулум (ЕР). Имено, додека трае синтезата на полипептидната верига на препроинсулинот на рибозоми врзани на мембраната на ЕР, таа во исто време се внесува во ЕР (процес наречен котранслациона транслокација), а истовремено во луменот на ЕР ензимот сигнална пептидаза го отескува сигналниот пептид од пептидниот синџир. Поради оваа причина, во медицински цели препроинсулинот ретко се користи, за разлика од инсулинот, зрелиот производ, или проинсулинот, кој е стабилен претходник на инсулинот.
2 Поврзано
Proprotein convertase 1, proprotein convertase 2
Гносеологија

Во филозофијата, гносологијата (позната и како гносеологија или гностологија) буквално значи проучување на гносис, што значи знаење или езотерично знаење. Самото изучување за гносис опфаќа голем број предмети, кои вклучуваат магија, ноетика, гностичка логика и логичен гностицизам, меѓу другите. Гносологијата е користена, особено од Џејмс Хачисон Стерлинг, да му се даде поимот на Јохан Готлиб Фихте за неговата сопствена верзија на трансценденталниот идеализам, „''Wissenschaftslehre''“, што значи „Доктрина на знаење“.
Во гносологијата на Емануел Кант, интуицијата зазема истакната положба и била претставема дека се појавува на две нивоа: на сензација и интелектуализација. Овде, таканаречениот „интелектус ектип“ своето знаење за предметите го изведуваат од интуициите на нештата сами по себе без облици на интуиција, додека „интелектуалниот архетип“ ги создава предметите на своето знаење преку чинот на размислување за нив. Емили Меднер извлекла од гносологијата на Кант заедно со кантиовата теорија на знаење за да одговори на „Зофрингиски предавања“ на Карл Јунг, особено за да го критикува начинот на кој се замислува интуицијата како орган на знаење, способен да функционира со валидност и независност.
1 Поврзано
* Епистемологија
* Гносиологија
Џин (филм од 1956)

„Џин“ (англиски: ''Giant'') — американски филм од 1956 година, во режија на Џорџ Стивенс (George Stevens) по сценариото на Фред Гујол и Иван Мофат (засновано врз романот на Една Фербер). Главните улоги ги толкуваат: Рок Хадсон (Rock Hudson), Елизабет Тејлор (Elizabeth Taylor), Џејмс Дин (James Dean), Керол Бејкер (Caroll Baker), Денис Хопер (Dennis Hopper), Мерседес Мек Кембриџ (Mercedes McCambridge), Чилс Вилс (Chills Wills), Ерл Холиман (Earl Holliman), Сал Минео (Sal Mineo) и Род Тејлор (Rod Taylor). Филмот „Џин“ претставува последен дел од неформалната Американска трилогија на режисерот Стивенс чии претходници се филмовите „Место под сонцето“ и „Шејн“. Филмот се одликува со колористички фасцинантен дизајн и со престижна глумечка екипа, што резултирало со десет номинации за „Оскар“: за режија, за најдобар филм, за адаптирано сценарио, две номинации за главна машка улога (Хадсон и Дин, иако улогата на Дин е споредна), за споредна женска улога (Мек Кембриџ), за музика (Дмитри Тјомкин), за колор костимографија и за монтажа. За овој филм, Стивенс го добил својот втор „Оскар“ за најдобра режија.
1 Синопсис
Дејствието на филмот се одвива во Тексас. Земјопоседникот Џордан Бенедикт (го игра Рок Хадсон), наречен Бик, за време на престојот во источниот дел на САД се вљубува во ќерката на еден доктор, Лесли Линтон (ја игра Елизабет Тејлор) и набргу тие се венчаваат. Животот на Лесли на имотот на Бик не е секогаш лесен, особено поради тоа што Луз, Биковата сестра, ја пречекува непријателски. Единствено, нејзе ѝ е наклонет работникот на ранчот, Џет Ринк (го игра Џејмс Дин), кој посакува да стане богат...
GLUT-4

GLUT-4 (гликозен транспортер тип 4) (ген : ''SLC2A4'' ) е белковина која е локализирана главно во везикули во клетките на цицачите. GLUT-4 претставува мембранска транспортна белковина. Кај луѓето, GLUT-4 се експримира во скелетните мускули и масните клетки. Една од ефектите од врзувањето на инсулин за инсулинскиот рецептор е соединување на GLUT-4-везикулите со клеточната мембрана, односно вградување на GLUT-4 транспортните белковини на клеточната мембрана, со што се овозможува преземање на гликозата во клетката. Мутациите во ''генот GLUT4'' може да доведат до недостаток на GLUT-4, а со тоа до (ретка) наследна форма на дијабетес мелитус тип 2.
1 Функција
Кога нивото на инсулин е ниско, везикулите GLUT-4 полека мигрираат кон ендозомите и подлежат на разградба. Кога се зголемува нивото на шеќер во крвта, расте и нивото на инсулин во крвта. Инсулинот посредува во спојувањето на везикулите со плазма мембраната на клеточната површина. По вградување на GLUT-4 на плазма мембраната на клетката како резултат на сигналната трансдукција иницирана од врзувањето на инсулинот за неговиот инсулински рецептор, навлегувањето на гликозата во клетката може брзо да се зголеми за 20-50 пати. Транспортерите (GLUT-4) потоа се внесуваат со ендоцитоза во внатрешноста на клетката и можат да бидат повторно искористени. Преземената гликоза во масните клетки се користи за синтеза на триглицериди (масти), а во мускулите може да се складира во форма на гликоген или пак де се искористи за добивање енергија за мускулна работа.
2 Регулација
Преземањето на гликоза во мускулните клетки се регулира преку бројот GLUT-4 молекули во клеточната мембрана и истовремено со честотата на нивното рециклирање преку ендоцитоза. Исто така може да се промени и активноста на GLUT-4 транспортерот. Бројот на GLUT-4 транспортери главно се зголемува преку ефектите на инсулинот. Брзината на рециклирање може да се забави со мускулна контракција, деполаризација или недостаток на енергија. Активноста на GLUT-4 се намалува кога ензимите глицералдехид-3-фосфат дехидрогеназа или хексокиназа II се врзуваат за GLUT-4.
3 Дополнителна литература
*
4 Поединечни докази
Јазична филозофија

''Не ја мешајте со поимот Филозофија на јазикот.''
Јазичната филозофија ― гледиште според кое повеќето или сите филозофски проблеми можат да се решат (или поништат) со поголем фокус врз јазикот, или со преоблик на јазикот или со разбирање на секојдневниот јазик што во моментов го користиме подобро. Според првата положба станува збор за идеалната јазична филозофија, каде еден од истакнатите примери е логичкиот атомизам. Втората положба ја брани филозофијата на обичниот јазик.
1 Поврзано
* Аналитичка филозофија
* Јазичен пресврт
* Филозофски јазик 
2 Библиографија
* Ричард Рорти, 1967. ''Introduction: Metaphilosophical difficulties of linguistic philosophy.'' In Richard Rorty (ed.). ''The Linguistic Turn: Recent Essays in Philosophical Method.'' The University of Chicago Press, Чикаго и Лондон, 1967.
Евтимија (филозофија)

Евтимија (|εὐθυμία, „радост, добро расположение, спокојство“, буквално „добар тумос“) ― термин што го користи Демокрит за да се однесува на еден од основните аспекти на целта на човечкиот живот.
Диоген Лаерциј ја запишува положбата на Демокрит како „Главно добро за кое тврди дека е веселоста (евтимија); што, сепак, тој не го смета за исто како задоволство; како што некои луѓе, кои погрешно го разбрале, го фантазирале дека мислел; но тој разбира со веселост, состојба според која душата живее смирено и стабилно, вознемирена од никаков страв, суеверие или друга страст“.
Во есејот за спокојството на Сенека, тој го користи грчкиот збор ''евтимија'', што тој го дефинира како „да верувате во себе и да верувате дека сте на вистинскиот пат и да не се сомневате следејќи ги огромните патеки на оние што талкаат во секоја насока“.
1 Поврзано
* Атараксија
* Тумос
* Евтимија (лек)
Ментофобија

Ментофобија или ментафобија ― концепт опишан од Доналд Грифин, зоолог од САД и основач на когнитивната етологија, за да означи силен отпор од научниците кон идејата дека животните, освен луѓето, се свесни. Грифин тврди дека постои табу „против научното разгледување на приватните, свесни, ментални искуства“ што доведува до минимизирање на значењето на свеста кај нечовечките животни, како и човечката свест и тврди дека ова претставува значителна бариера за научен напредок.
Ментофобијата била споредена со концептот на Франс де Вал за антропоодбивна: „слепило за човеколиките одлики на другите животни, или животноликите одлики на нас“. Исто така е споредувано со набљудувањето на Даниел Денет дека „може да се забележи љубопитна асиметрија“ кога станува збор за сигурноста на човечката свест што не е потребна за морална сигурност, но моралната сигурност не се применува кога станува збор за искуствата на другите животни.
Дејвид Шовет во „''Contre la Mentaphobie''“ („Против ментафобија“), тврди дека негирањето на свеста на животните ја ублажува вината што е поврзана со злоупотребите насочени кон нив.
1 Наводи
2 Библиографија
*
Црква „Св. Петар и Павле“ - Битово

Свети Петар и Павле — мала селска црква во поречкото село Битово, Македонија.
Црквата е сместена на земјениот пат помеѓу селата Битово и Трново, Гостиварско.
1 Галерија
2 Поврзано
* Битово
* Дебарско-кичевска епархија
* Бродско архијерејско намесништво
* Манастиречка парохија
Прашки метроном

Прашкиот метроном кој е висок 23 метри се наоѓа во паркот Летна, од каде што се гледа реката Влтава и центарот на градот Прага. Тој бил подигнат во 1991 година, на местото каде што се наоѓал огромниот споменик посветен на поранешниот советски лидер Јосиф Сталин, кој бил срушен во 1962 година. Метрономот е дизајниран од уметникот Вратислав Новак.
Иако метрономот е функционален, тој не е секогаш оперативен.
Местото сега најмногу се користи за средби на скејтбордери.
Национален театар (Прага)

Националниот театар (|Národní divadlo) во Прага е еден од најпознатите театри во Чешката Република, исто така познат како „алма матер“ на чешката опера и како национален споменик на чешката историја и уметност.
Националниот театар припаѓа на најважните чешки културни институции, со богата уметничка традиција, која помогнала да се зачуваат и развијат најважните одлики на нацијата како чешкиот јазик.
Денес Националниот театар се состои од три уметнички ансамбли: операта, балетот и драмата.
Pachyprotasis

''Pachyprotasis'' — род растителни оси од семејството Tenthredinidae. Постојат најмалку 40 опишани вида во ''Pachyprotasis''.
1 Видови
Овие 48 вида припаѓаат на родот ''Pachyprotasis'':
*''Pachyprotasis alboannulata'' Forsius, 1935<sup> g</sup>*''Pachyprotasis antennata'' (Klug, 1817)<sup> g</sup>*''Pachyprotasis bicoloricornis'' Wei & Nie, 2002<sup> g</sup>*''Pachyprotasis bilineata'' Zhong & Wei<sup> g</sup>*''Pachyprotasis chenghanhuai'' Wei & Zhong, 2006<sup> g</sup>*''Pachyprotasis cinctulata'' Wei & Zhong, 2002<sup> g</sup>*''Pachyprotasis coximaculata'' Zhong & Wei<sup> g</sup>*''Pachyprotasis coxipunctata'' Zhong & Wei<sup> g</sup>*''Pachyprotasis daochengensis'' Wei & Zhong, 2007<sup> g</sup>*''Pachyprotasis eleviscutellis'' Wei & Nie, 1999<sup> g</sup>*''Pachyprotasis emdeni'' Forsius, 1931<sup> g</sup>*''Pachyprotasis erratica'' Smith, 1874<sup> g</sup>*''Pachyprotasis flavocapita'' Wei & Zhong, 2002<sup> g</sup>*''Pachyprotasis formosana'' Rohwer, 1916<sup> g</sup>*''Pachyprotasis fulvocoxis'' Wei & Zhong, 2002<sup> g</sup>*''Pachyprotasis fulvomaculata'' Wei & Zhong, 2002<sup> g</sup>*''Pachyprotasis hengshani'' Zhong & Wei<sup> g</sup>*''Pachyprotasis indica''<sup> g</sup>*''Pachyprotasis insularis'' Malaise, 1945<sup> g</sup>*''Pachyprotasis longicornis'' Jakowlew, 1891<sup> g</sup>*''Pachyprotasis maculopediba'' Wei & Zhong, 2002<sup> g</sup>*''Pachyprotasis maculopleurita'' Wei & Zhong, 2002<sup> g</sup>*''Pachyprotasis maculoscutellata'' Zhong & Wei<sup> g</sup>*''Pachyprotasis maculotergitis'' Zhu & Wei, 2008<sup> g</sup>*''Pachyprotasis mai'' Zhong & Wei, 2013<sup> g</sup>*''Pachyprotasis melanosoma'' Wei & Zhong, 2002<sup> g</sup>*''Pachyprotasis micromaculata'' Wei, 1998<sup> g</sup>*''Pachyprotasis nanlingia'' Wei, 2006<sup> g</sup>*''Pachyprotasis nigroclypeata'' Wei, 1998<sup> g</sup>*''Pachyprotasis nigronotata'' Kriechbaumer, 1874<sup> g</sup>*''Pachyprotasis nitididorsata'' Wei & Zhong, 2002<sup> g</sup>*''Pachyprotasis pailongensis'' Zhong & Wei<sup> g</sup>*''Pachyprotasis pallidistigma'' Malaise, 1931<sup> g</sup>*''Pachyprotasis pleurochroma'' Malaise, 1945<sup> g</sup>*''Pachyprotasis qilianica'' Zhong & Wei<sup> g</sup>*''Pachyprotasis qinlingica'' Wei, 1998<sup> g</sup>*''Pachyprotasis rapae'' (Linnaeus, 1767)<sup> g b</sup>*''Pachyprotasis rubiapicilia'' Wei & Nie, 1999<sup> g</sup>*''Pachyprotasis rubiginosa'' Wei & Nie, 1999<sup> g</sup>*''Pachyprotasis rufocephala'' Wei, 2005<sup> g</sup>*''Pachyprotasis rufocinctilia'' Wei, 1998<sup> g</sup>*''Pachyprotasis shennongjiai'' Zhong & Wei<sup> g</sup>*''Pachyprotasis sichuanensis'' Zhong & Wei<sup> g</sup>*''Pachyprotasis simulans'' (Klug, 1817)<sup> g</sup>*''Pachyprotasis variegata'' (Fallén, 1808)<sup> g</sup>*''Pachyprotasis versicolor'' Cameron, 1876<sup> g</sup>*''Pachyprotasis xibei'' Zhong & Wei, 2013<sup> g</sup>*''Pachyprotasis zhoui'' Wei & Zhong, 2007<sup> g</sup>
Индиски национален календар

Индиски национален календар, понекогаш наречен шаливахански сачки календар — календар во употреба во Индија заедно со викранмскиот календар и широко застапениот грегоријански календар. Често се среќава во државниот службен весник, во вестите, Сеиндиското радио и службените дописи на Владата на Индија. Создаден е со одлука на посебна комисија, која разгледувала голем број индиски календари и имала за цел да утврди еден календар за обединета и независна индија. Календарот стапил на сила во 22 март 1957 г. по грегоријански.
Сачкиот календар се користи и во други краишта поради индиското влијание низ историјата. Такви места се островите Јава и Бали, каде е во употреба меѓу индонезиските хиндуисти. Сачката нова година на Бали се слави како празникот Њепи („Ден на тишината“). Непалскиот календар води потекло од сачкиот. Сачкиот календар се користел и во неколку подрачја на денешните Филипини, за што сведочи Лагунскиот бакрорезен натпис — единствениот стар првоизворник за хиндуизмот во земјата.
Поимот може да се однесува и на хиндуистичкиот календар; шаливаханската ера неретко се користи и во други календари и има сончеви години.
1 Месеци
Календарските месеци ги следат знаците на тропскиот зодијак наместо вообичаениот ѕвезден зодијак во хиндуистичкиот календар.
Бр., Име(санскрит), Бр. наденови, Почеток(грегоријански), Знак
1, чаитра, 30/31, 22/21 март, овен
2, вајшака, 31, 21 април, бик
3, џјешта, 31, 22 мај, близнаци
4, ашада, 31, 22 јуни, рак
5, шравана, 31, 23 јули, лав
6, баадра, 31, 23 август, девица
7, ашвин, 30, 23 септември, вага
8, картика, 30, 23 октомври, скорпија
9, аграхајана, 30, 22 ноември, стрелец
10, пауша, 30, 22 декември, јарец
11, мага, 30, 21 јануари, водолија
12, палгуна, 30, 20 февруари, риби
Првиот месец во годината чаитра има 30 дена и почнува на 22 март, освен во престапна година, кога има 31 ден и почнува на 21 март (грегоријански). Сите месеци во првата половина на годината имаат по 31 ден земајќи го предвид побавното движење на Сонцето по еклиптиката во тој период.
Месеците имаат имиња изведени од постари хиндуистички месечево-сончеви календари; оттука постојат правописни разлики, и со тоа можност да се помеша припадноста на месецот во даден календар.
Првиот ден од седмицата е равивара (недела). Според официјалниот календар кој го води државната управа, седмицата трае од недела од сабота.
+Денови во седмицата според сачкиот календар, Ден, Сачки, Грегоријански
0, равивара, недела
1, сомвара, понеделник
2, мангалавара, вторник
3, будавара, среда
4, брахаспативара, четврток
5, шукравара, петок
6, шанивара, сабота
Годините се сметаат според сачката ера, која почнува од нулта година, што соодветствува на 78 г. од нашата ера. Престапните години се истите како грегоријанските.
2 Поврзано
* Хиндуистички календар
* Викрамска ера
* Сачка ера
* Бенгалски календар — сроден на индскиот
* Персиски календар
* Коламска ера од малајалскиот календар
* Тамилски календар
3 Наводи
;Извори
*Saha, M. N. (Chairman) (1955) New Delhi: Council of Scientific and Industrial Research
*
Виетнамци во Чешка

Виетнамците во Чешка се трето по големина етничко малцинство во целина (по Словаците и Украинците), со повеќе од 83.000 луѓе според пописот на населението од 2011 година.
Според пописот од 2001 година, во Чешка имало 17.462 етнички Виетнамци. Од тогаш, виетнамското население расте многу брзо, при што Чешкиот завод за статистика проценува дека во октомври 2009 година во Чешка живееле 61.012 Виетнамци. ''Нгуен'', најчестото виетнамско презиме, сега е 9-то најчесто презиме во целата земја.
1 Историја
Виетнамските имигранти почнале да се населуваат во Чехословачка за време на комунизмот, кога биле поканети како гастарбајтери од тогашната влада. Миграцијата била охрабрена од виетнамските власти, со намера тие да се вратат со збогатени со вештини и обучени.
По распадот на комунизмот во Чехословачка, многу Виетнамци решиле да останат во земјата. Првата генерација на имигранти традиционално заработувала за живот преку продавање на уличните пазари и тезги. Во последните години, значителен број од нив се придвижиле кон создавање на сопствени бизниси и пошироко интегрирање во општеството, слично како и другите Виетнамци кои живеат во прекуокеанските западни земји. Сепак, малиот бизнис сектор останува клучен економски домен на првата генерација Виетнамци во Чешка.
Имиграцијата на Виетнамците продолжила и во текот на 90-тите и 2000-тите години.
2 Географија
Најголемата група на Виетнамци (повеќе од 10.000 луѓе во 2011 година) живее во Прага, а 2% од населението во регионот Карлови Вари има виетнамско државјанство, со пограничниот град Хеб кој се смета за еден од главните центри на виетнамскиот народ. Исто така, најсеверниот дел на Бохемија, околу градот Варнсдорф, има значителен број на виетнамско население.
Кејп Торсон

Кејп Торсон — точка на источната страна на заливот Посадовски на брегот на Антарктикот. Прво е мапиран од воздушните фотографии направени од операцијата на американската морнарица Хајџамп, 1946–47 година. Повторно е мапиран од советската експедиција во 1956 година, која го именувала по поручникот К.П. Торсон, на бродот Восток во експедицијата Белингсхаузен 1819–21.
Црвена касарна

Црвена касарна или Пешадинска касарна – касарна наменета за пешадинците на Османлиската војска во Битола. Името „Црвена“ го добила заради фасадните препечени тули. Изградбата почнала во 1837 година, а војската се вселила во неа во 1839 година. Во 1856 година во касарната биле сместени 10.000 војници. Објектот чинел 925.000 гроша, собрани како задолжение од ејалетот Румелија, од кои 89.000 гроша паднале врз грбот на Битола.
Црвената касарна, како и Белата, продолжила да биде експлоатирана и од српската војска веднаш по 1912 година, па во 1914 година, на платото пред неа, била извршена и свечена обврска на српски регрути, скоро сите Македонци.
Во ноември 1916 година избил пожар во касарните, а од 2 јануари 1917 почнало гранатирање од германско-бугарските позиции кое траело до крајот на Првата светска војна и нивно целосно уништување.
1 Местоположба
Црвената касарна се наоѓала во месноста Шехралти (Подград), на местото викано Гокче Бунар, денес кај Спортската сала.
Местоположбата ги задоволувала барањата да биде блиску до градот, на јужна страна и комуникациски поврзана — била во непосредна близина на патот за Солун.
2 Опис
2.1 Градежен план
Градежниот план бил увезен, западноевропски, каде ваквите градби биле познати.
2.2 Изглед
Касарната имала квадратен облик со димензии 180 х 180 метри, со огромно пацио во кој се влегувало од осум влеза. Раскошниот главен влез гледал на исток, а на спротивната страна имало обичен влез кој служел за комуникација со помошните објекти. Била изградена на приземје и кат. Првиот кат над главниот влез бил изведен на столбови и се истакнувал со османлиска атика и бројни архитектонски украси кои оставале особен впечаток. Во овој дел се наоѓале командните канцеларии.
На четирите агли биле изградени кули кои се издигале еден кат над останатите делови. Се претпоставува дека истите служеле како кујни, трпезарии, клубови и како дневни престојувалишта за војниците.
Во заднинскиот дел од касарната била изградена коњушница за 300 коња на офицерите.
2.3 Изградба
Нема писмен документ за тоа кој бил градител на касарната. Има тврдење прифатено од неколкумина проучувачи на градежништвото во Битола дека тоа бил прочуениот македонски градител Стојан Везенков, што го засноваат врз признанието и сабјата што ги добил од султанот, но неговото име не се јавува во ниту еден османлиски документ. Се претпоставува дека признанието и сабјата ги добил за надзор при обновата на касарната по пожарот.
Завршната градежна инспекција ја извршил Мустафа ефендија, инженер од Цариград, а Ариф чауш ја надгледувал изградбата на коњушницата и некои други градби.
Работите ги изведувале групи од десетина, па до стотина лица, на чело со устабашијаустабашии, ги изведувале работите, почнувајќи од обезбедување и пренесување на градежниот материјал, негово вградување и финализирање на зафатите. Се користел домашен градежен материјал, но и увезен, англиски клучеви, венецијански огледала и друго, со цел градбата да биде претставителна.
За обезбедување на вода бил изведен сложен проект кој ги опфаќал изобилните извори на Неолица.
До половина објектот се изведувал со надници, потоа кутурица.
3 Поврзано
* Касарна
* Бела касарна
Касарна

Касарна — воена или полициска зграда или систем од згради, каде се сместени војници или војни полицајци. Во касарните се наоѓаат простории спиење, санитарни јазли, кујни, трпезарии, простории за офицерите како и помошни простории за возила, а порано за коњите и другата стока.
Првите касарни постоеле уште од времето на Римското Царство.
Amata phegea

Amata phegea е молец во семејството Erebidae. Видот првпат бил опишан од Карл Линеј во неговото 10-то издание на Systema Naturae во 1758 година.
1 Живеалиште
Видот главно се наоѓа во јужна Европа, но исто така се наоѓа во Македонија, до северна Германија, и на исток до Мала Азија и Кавказ, и има некои популации во југоисточните холандски природни резервати на Леудал и Мајнвег. Не се размножува во Велика Британија, но е многу редок имигрант. Видот претпочита суви области, отворен опсег со грмушки и дрвја, како и отворени шуми и топли, сончеви падини.
2 Опис
''Amata phegea'' достигнува распон на крила од 35-40 милиметри. Мажјаците се помали од женките и имаат подебели антени. Крилјата се сино-црни или зеленикаво-црни со бели дамки и метален сјај. Бројот и големината на дамките се доста разновидни. Вообичаено има шест бели дамки на предните крила и две или три дамки на задните крила. Телото е прилично долго, со жолта дамка на вториот сегмент на стомакот. Друга одлика е истакнатиот жолт прстен на шестиот сегмент на стомакот. Антените налик на црна нишка имаат бели совети. Гасениците може да достигнат должина од околу 5 см. Тие се сиво-црни со густи темнокафеави меки влакна кои растат од мали израстоци. Главата е црвено-кафеава.
Драгољуб Ѓуричиќ

Драгољуб Ѓуричиќ (српски: ''Драгољуб Ђуричић''; Цетиње, 10 февруари 1953 - Белград, 15 март 2021) — српски рок-музичар со црногорско потекло.
1 Животопис
Драгољуб Ѓуричиќ е роден на 10 февруари 1953 во Цетиње, Црна Гора. Во 1975 година, од Херцег Нови се преселил во Белград, каде живеел до смртта. Во текот на 1990-тите, Ѓуричиќ бил активен учесник на политичките протести против режимот на Слободан Милошевиќ. Во февруари 2021 година, Ѓуричиќ се зарзил од вирусот КОВИД-19. Откако повеќе денови бил во лоша здравствена состојба и имал висока температура, на 24 февруари бил пренесен во белградската болница „Д-р Драгиша Мишовиќ“, каде починал на 15 март 2021 година.
2 Музичка кариера
Ѓуричиќ ја започнал својата музичка кариера на околу 20 години, кога ги основал групите „The End“ и „Круне“ и „Веритас“. Во 1975 година, по преселбата во Белград, ѝ се приклучил на групата „Ribelli“ со која свирел на концертите на повеќе познати музичари, како: Душан Прелевиќ, Кемал Монтено, Арсен Дедиќ итн. Потоа ѝ се придружила на групата „Mama Coco“ која ја предводел Дадо Топиќ и со неа свирел на турнејата на Здравко Чолиќ, „Патувачки земјотрес“ во 1978. година. Кон крајот на 1970-тите станал член на „Ју група“ во која свирел две години, а потоа ѝ се приклучил на групата „Леб и сол“ каде останал шест години. Потоа бил член на „Кербер“, а по три години повторно се вратил во „Леб и сол“. Од 1997. година го предводел постојаниот придружен оркестар на Здравко Чолиќ. Во текот на својата кариера, Ѓуричиќ учествувал на снимањето на околу 70 музички албуми и настапил на околу 6 000 концерти, како член на неколку рок-групи или како придружен музичар.
Поделбата (Јужно Оркниски Острови)

Поделбата ( ) е тесен канал помеѓу островот Метјуз и југоисточниот крај на островот Кронација, на островите Јужен Оркни . Нацртан како истмус во 1912-13 година од страна на норвешкиот капетан на лов на китови, Петер Сорле ; запишан како истмус и именуван описно од ДИ во 1933 година. Одликата беше анкетирана од Анкетата за зависности на Фолкландските острови (FIDS) во 1957 година и се докажа дека е канал.
Волин

Волин (|Wolin; |Wollin) — полски остров во Балтичко Море. Се наоѓа на север на полскиот брег, и административно припаѓа на Западнопоморското војводство. Волин е одделен од островот Узедом (Узнам) со теснецот на Швина, и од копното Померанија со теснецот на Ѓивна. Островот има површина од 265 км<sup>2</sup> и највисока точка е планината Гживац на 116 м.н.в. Бројот на жители е 30.000. Во средината на островот се наоѓа Волинскиот национален парк.
Водата од реката Одра се влева во лагуната Шчеќински Залив и оттаму преку Пене западно од Узедом, Швина и Ѓивна во Поморскиот Залив во Балтичкото Море.
Абедин Мујезиновиќ

Абедин Мујезиновиќ (роден на 2 јуни 1993 година) е босански тркач на средна далечина.
Тој освои бронзен медал на Средоземните игри во 2018 година.. Тој освои 2 настани на Европското екипно првенство во 2019 година во Скопје. Неговиот личен рекорд на 800 метри е од 1:46,20, во Клеш (ИТА), на 25 август 2018 година.
Касари

Касари ― естонски остров. Има површина од 19,3 км<sup>2</sup> со население од околу 300. Има музеј посветен на Оскар Калас и Аино Калас.
Филозофот и педагог Уло Каевац (роден 1947 година) е роден на Касари.
1 Поврзано
* Список на острови во Естонија
Епизода од животот на еден собирач на железо

''Епизода од животот на еден собирач на железо'' ( на |Epizoda u životu berača željeza ) е босански драмски филм од 2013 година по сценарио и режија на Данис Тановиќ. Филмот беше премиерно прикажан во конкуренција на 63-от Меѓународен филмски фестивал во Берлин каде ја освои Гран при наградата од жирито, а Назиф Мујиќ ја освои Сребрената мечка за најдобар глумец . Беше прикажан во делот Современa светскa кинематографија на Меѓународниот филмски фестивал во Торонто 2013 година . Филмот беше избран како претставник на Босна за најдобар странски филм на 86-тото доделување на Оскарите, и стигна до јануарскиот список на избрани филмови.
1 Заплет
Ромско семејство живее во околијата на Босна и Херцеговина. Назиф собира делови од стари автомобили и ги продава на трговец со старо железо. Неговата жена Сенада е домаќинка која се грижи за нивните две мали ќерки. Еден ден, таа почнува да чувствува акутна болка во стомакот. Во болницата и кажуваат дека нејзиното неродено дете починало и, за да се спречи септикамија, треба итно да се оперира. Сепак, поради немање пари и медицинско осигурување, тие не можат да си ја дозволат операцијата. Двојката очајно почнува да бара начин да ги собере потребните средства пред да биде предоцна.
Улогите во филмот ги толкуваат непрофесионални глумци кои реинтерпретираат епизода од нивните вистински животи.
2 Улоги
* Назиф Мујиќ како Назиф
* Сенада Алимановиќ како Сенада
* Шемса Мујиќ како Шемса
* Сандра Мујиќ како Сандра 
3 Наводи
*
Боб Бертемес

Боб Бертемес (роден на 24.05.1993) е луксембуршки атлетичар специјализиран за фрлање ѓуле. Тој завршил на петтото место на Европското првенство во сала 2015 година.
Неговите лични најдобри настани се 22,22 метри на отворено (Град Луксембург 2019) и 21,03 метри во затворен простор (Потсдам 2019). Двата настапи се тековни национални рекорди.
Бела касарна

Бела касарна или Артилериска касарна – касарна наменета за артилериски единици на Османлиската војска во Битола. Одобрение за изградба на касарната од Портата било добиено на 21 јули 1843 година, а покрај државното земјиште откупувањето на ниви и ливади или нивна замена со вакафска сопственост завршила во 1844 година. Касарната имала капацитет од 8.000 војници и 1585 коњи.
Белата касарна, како и Црвената, продолжила да биде експлоатирана и од српската војска веднаш по 1912 година.
Во ноември 1916 година избил пожар во касарните, а од 2 јануари 1917 почнало гранатирање од германско-бугарските позиции кое траело до крајот на Првата светска војна и нивно целосно уништување.
1 Местоположба
Белата касарна се наоѓала во месноста Миризливи Ливади или Паша Капуси.
Местоположбата ги задоволувала барањата да биде блиску до градот, на јужна страна и комуникациски поврзана – била во непосредна близина на патот за Солун.
2 Опис
2.1 Градежен план
Градежниот план бил истиот како и за Црвената касарна со тоа што главниот влез бил поедноставен и бил изменет делот за коњите.
2.2 Изглед
Како и Црвената касарна, Белата касарна имала квадратен облик со димензии 180 х 180 метри, со огромно пацио во кој се влегувало од осум влеза. Главниот влез гледал на исток. Била изградена на приземје и кат.
На четирите агли биле изградени кули кои се издигале кои за разлика од Црвената касарна биле на исто ниво со останатите делови. Се претпоставува дека истите служеле како кујни, трпезарии, клубови и како дневни престојувалишта за војниците.
Едно бочно крило од касарната служело како коњушница.
Околината била облагородена со липи и цреши и станала примамлива за чести прошетки на граѓаните.
3 Поврзано
* Касарна
* Црвена касарна
Чешка пиратска партија

Чешка пиратска партија или пирати (|Česká pirátská strana, скратено ''Пирати'') - либерална политичка партија во Чешка, основана во 2009 година. По парламентарните избори во 2017 година, таа е трета по големина партија во Комората на пратеници, со 22 од 200 места. Парламентарната партија е опозиција на моменталната владејачка гарнитура, а лидерот на партијата Иван Бартош е претседател на Комитетот за јавна администрација и регионален развој. Партијата е претставена од пет члена воСенатот на Чешка, а неодамна избрани се Адела Шипова и Давид Смолак во 2020 година и Лукаш Вагенкехт во 2018 година. Истата година, партијата влезе во голем број општински собранија и формираше владина коалиција во Градското собрание на Прага , со Зденек Хржиб кој стана градоначалник на Прага. На европските избори во 2019 година, партијата доби тројца европратеници, се приклучи на пратеничката група на Зелените - Европската слободна алијанса и лидерот на кампањата Марсел Колаја беше избран за еден од четиринаесетте потпретседатели на Европскиот парламент . Партијата има 99 од 675 места во регионалните совети од изборите во октомври 2020 година .
Уте (фински остров)

''Оваа статија е за финскиот остров, за шведскиот остров видете Уте (шведски остров).''
Уте (фински и шведски: Utö) ― мал остров во Архипелашкото Море во Балтичкото море и припаѓа на финската општина Паргас. Тој е најјужниот населен остров во текот на целата година во Финска. Уте има површина од 8,100 км<sup>2</sup> и населението било околу 40 (согласно до 2005 година)
1 Име
Името на островот, Уте , на шведски значи „надворешен остров“.
2 Опис
Островот има светилник, насочувачка станица, мало пристаниште за гости, продавница и пошта. Островот е познат и по набљудувањата на морските временски услови кои започнале во 1881 година. Поради оддалеченоста на островот, островот има свое мештанско училиште. Во поранешно време, финските одбранбени сили чуваале мала станица на островот, но го напуштиле островот во 2005 година. Островот е познат и како прва спасувачка станица од катастрофата на бродот Естонија во септември 1994 година, а исто така помогнала и во спасувањето на преживеаните од потонувањето на парниот брод „Парк Виктори“.
3 Клима
Годишната просечна температура на Utö е 6.5 °C и годишни врнежи 549 мм (1981-2010) Просечниот период покриен со снег трае од 23 јануари до 15 март. Областите на отворено море околу Уте се покриени со мраз приближно на секои пет години.
Ута има влажна континентална клима (Кепенова клас.) со студено до благо лето и умерено студено, многу долги зими кои траат подолго од блиската јужна континентална Финска поради сезонското заостанување предизвикано од Балтичкото Море.
4 Поврзано
* Богскар
* Меркет
* Нуоргам
* Вирмајарви
Бегство од затворот „Идризово“

Бегство од затворот „Идризово“ ― бегство на политички затвореници од затворот ''„''Идризово''“'', крај Скопје. Од пролетта 1943 година, овој затвор бил пренаменет за политички затвореници доведувани од цела Македонија и од Бугарија. На 29 август 1944 година, над 350 политички затвореници извршиле организирано бегство и им се приклучиле на единиците на НОВ и ПОМ.
1 Обид за бегство во 2023 г.
Тунел долг колку три и пол градски автобуси ископале затвореници во најголемиот затвор во Македонија во 2023 г. Од тунелот била извадена земја за да се наполнат десет тракторски приколки. Греди и тули за потпирање позајмиле од напуштените објекти во дворот на затворот. Откако службите извршиле увид, бидејќи се работело за безбедносен ризик, местото било прекопано, а на 22 март 2023 г. бил ставен и тампон за да може да продолжи да си биде шеталиште.
Најмалку осум затвореници осудени на тешки затворски казни со месеци копале тунел за да избегаат од затворот „Идризово“, кој се наоѓа на околу 19 километри од центарот на главниот град на Македонија, Скопје. Тунелот бил долг околу 40 метри со пречник од 80 сантиметри, доволно за да може низ него да се ползи. Се наоѓал на длабочина од 1 метар и бил попречен со тули и гредички за да не паѓа земјата. Затворениците ископале околу 20 кубни метри земја, што практично значи дека можело да се наполнат 10 тракторски приколки.
Ископаната земја се носела во контејнери за ѓубре што се наоѓале зад објектот за јаглен, а можно е и да се распоредувала некаде низ дворот, посочиле од Управата за извршување санкции.
2 Наводи
Кеселаид

Кеселаид (исто така Кесулаид, или деминутивно Кесу. |Schildau (Шилдау); |Sköld, Skölldo (Сколд, Сколдо)) ― естонско островче сместено помеѓу главното копно и островот Муху во теснецот Суур (''Големиот теснец'') кој ги поврзува теснецот Ваинамари и Ришкиот Залив. Има само едно село на островот Кесе, која е административно дел од општината Муху, округ Саре.
Со највисоката точка 15,6 метри надморска височина, тоа е највисокиот остров во Естонија. Исто така се смета дека е најстарата островче, бидејќи настанало околу 3000 п.н.е.
Од 1938 година, карпите во Кеселаид високи 7 до 8 метри биле назначени за природен резерват.
Кеселаид за првпат бил опишан во печатено издание во 1644 година во шведската поморска книга „''Een siö-book, som innehåller om siöfarten i Östersiön''“ од Јохан Менсон. Кеселаид бил населен со етнички Естонци со векови, но во 16 век започнала голема колонизација од германски доселеници. Во 1807 година Кеселаид бил продаден на балтичкиот германски благородник Јакоб Фридрих фон Хелвиг. До крајот на 1930-тите имало уште 35 постојани жители на островот.
Денес, во лето, Кеселаид делумно се користи како ливада и пасиште за добиток и кози. Исто така, станал екскурзивно одредиште за туристите во природата. На островот се бројат 16 видови орхидеи. Од островот Муху, дива свиња и елен повремено пливаат до Кеселаид.
Светилник за првпат бил изграден Кеселаид во 1885 година. Тековниот, целосно автоматизиран светилник датира од 1994 година.
1 Галерија
2 Поврзано
* Список на острови во Естонија
Прангли

Прангли (|Vrangö) ― естонски остров во Финскиот Залив.
Првите записи се од 1387 година кога се викало Ранго. Првите доселеници дошле од Шведска. Естонската култура била ширена на островот во 17 век.
Прангли е дел од општината Вимси. Во Келнасе се наоѓа пристаниште кое е поврзано со траект до Лепнеме на копното.
Растителноста, особено на истокот на островот е главно ела.
Пранглишкиот светилник бил изграден во 1923 година.
Во 1941 година, естонскиот пароброд Естиранд бил потопен покрај брегот на островот Прангли по германски воздушен напад. Естиранд бил дел од флота бродови кои носеле советски трупи кон Ленинград за време на советската евакуација на Талин. Естонскиот екипаж и регрутите успеале да го разоружаат советскиот воен персонал на бродот и да ја преземат контролата над островот, кревајќи го знамето на Естонската Република на високо борово дрво. Буната спасила приближно 2.700 регрути, од кои повеќето биле Естонци, да бидат мобилизирани во Ленинград. По војната, на островот бил поставен споменик во чест на оние кои ги загубиле своите животи во трагедијата.
1 Галерија
Часослов

Часослов (|῾Ωρολόγιον) — црковно-богослужбена книга која се користи во православната богослужбена практика. „Часословот“ содржи псалми, молитви, песнопенија и други текстови од дневната богослужба, вон текстовите од светата литургија, кои се во Служебник. Името го добил по часовите на црковната служба кои ги содржи. Во православната црква секојдневно има шест служби. „Часословот“ служи како водич чтеците и певците во црквата.
Ботушки манастир

Ботушки манастир — манастир во областа Порече, Македонија, во близина на селото Долно Ботушје.
1 Градби
Во склоп на манастирот влегуваат една црква, помошни објекти и трпезарија.
1.1 Црква „Успение на Пресвета Богородица“
Црквата се состои од стара градба, обновена неодамна.
2 Галерија
Месецослов

Месецослов или минеј – црковен или народен календар со посочени денови во спомен на светци и годишен круг на црковни празници.
Исто така може да содржи упатства за особености на богослужбата на соодветниот ден. Во православието календарот влегува во состав на богослужбени книги како служебник и типикон.
Месецословот содржи само неподвижни празници од годишниот богослужбен круг.
Понекогаш во календарот се користи систем од знаци за да ги означи особеностите во богослужбата на црковните празници .
Зборникот од житија на светци, наречен ''чети-минеј'' (т.е. наменет за читање, а не за богослужба), е подобно подреден по месеци и дати, поврзани со светците.
Торинско-милански часослов

Торинско-милански часослов (или Миланско-торински часослов, Торински часослов итн.) – делумно уништен илуминиран ракопис, кој и покрај своето име не е строго часослов. Има исклучителен квалитет и важност, со многу заплеткана историја, како пред, така и по создавањето. Содржи неколку [минијатура (илуминиран ракопис)|минијатури од околу 1420 година кои му се припишани на уметникот познат како "Ханд Г" кој веројатно бил Јан ван Ајк, неговиот брат Хуберт ван Ајк, или уметник кој тесно поврзан со нив. Околу деценија подоцна Бартелеми д’Ајк можеби работел на некои од минијатурите. Од неколку делови од книгата, чуваниот во Торино бил уништен во пожар во 1904 година, но сепак постоја црно-бели фотографии.
Работата на ракописот започнала околу 1380 или 1390 година, и во текот на скоро шеесет години биле вклучени мноштво уметници, помошници и покровители за време на можеби седум посебни кампањи на работа. Неговиот концепт и првите листови биле нарачани од висок член на францускиот двор чиј идентитет е изгубен и главно вклучувал француски уметници. Пред 1413 година бил во сопственост на Жан де Бери, од 1420 во сопственост на Јохан III, кој договарал најмногу фламански уметници.
Раните листови се високо декоративни и украсени и завршени во рамките на меѓународните готски традиции, со стилизирани позадини, но релативно рамна длабочина на полето. Страниците за кои се смета дека се составени од средината на 1410-тите години покажуваат посебна вештина во портретирањето на перспективата, особено оние што му се припишуваат на Ханд Г.
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Долно Ботушје

Успение на Пресвета Богородица — главна манастирска црква на Ботушкиот манастир во поречкото село Долно Ботушје, Македонија.
До црквата има конак за престој на посетителите, особено за време на славата Голема Богородица.
1 Местоположба
Црквата е сместена над самото село, до која продолжува земјениот пат од селото.
2 Галерија
3 Поврзано
* Долно Ботушје
* Дебарско-кичевска епархија
* Бродско архијерејско намесништво
* Манастиречка парохија
Црква „Св. Никола“ - Долно Ботушје

Свети Никола или Свети Јован Крстител — главна селска црква во поречкото село Долно Ботушје, Македонија.
1 Местоположба
Црквата е сместена во самото село, на самиот земјен пат кој води до селото.
2 Историја
Црквата била подигната во 1915 година.
3 Галерија
4 Поврзано
* Долно Ботушје
* Дебарско-кичевска епархија
* Бродско архијерејско намесништво
* Манастиречка парохија
Кристијан Блуменфелт

Кристијан Блуменфелт (|Kristian Blummenfelt; ) — норвешки триатлонец и олимпиец, натпреварувајќи се на кратки патеки (спринт и стандардна дистанца) и 70,3 (полу-Ајронмен) на далечина. Тој е актуелен носител на светски рекорд за далечина 70,3, поставувајќи време 3:29:04 во 2018 година и повторувајќи го подвигот и подобрувајќи ја сопствената граница во 2019 година со време 3:25:21. Ова беше трета победа за него за исто толку години на првенството на Ајронмен 70,3 на Блискиот Исток што се одржа во Бахреин.
И покрај тоа што се натпреваруваше во Светската триатлон серија ITU неколку години, неговиот највисок пласман беше второ место до 31-ви август 2019 година кога го освои златото на големото финале во Лозана.
Забележително, тој беше дел од норвешкиот финиш со 1-2-3 на ВТС Бермуди во 2018 година, завршувајќи втор на својот сонародник Каспер Сторнс и пред нивниот трет соиграч Густав Иден. Ова беше првпат овој подвиг да се постигне во ITU.
Сличен подвиг беше постигнат и на 70,3 првенства на Блискиот Исток во Бахреин во 2018 година, со тоа што Блуменфелт заврши на првото место пред Иден со Сторнс на третото место.
Како тркач на патека, тој ги претставуваше клубовите Фана ИЛ и ТИФ Викинг и се натпреваруваше во јуниорска трка на Европското првенство во крос-кантри 2011 година . Во триатлон освои бронзен медал на Европското првенство во 2015 година и се пласираше на 13то место на Олимписките игри во 2016 година.
Блуменфелт тренира до осум часа на ден, пливајќи до 45км, возејќи велосипед околу 400км и трча до 120км неделно.
1 Сезона 2019 година
Блуменфелт го постигна своето прво злато во кариерата на ниво на светски триатлон ITU на големото финале во Лозана на 31-ви август. Годината ја заврши со вкупно 10-то рангирање на ITU WTS, ограничувајќи ја годината кога не успеа да се најде на подиумот на други трки на ITU WTS и регистрираше DNF трипати (Токио, Хамбург и Јокохама ).
Трета година трчаше на 70,3 првенства на Блискиот Исток во Ајронмен, совладувајќи го претходното светско рекордно време за победа и постави нов рекорд од 3:25:21.
2 Сезона 2018 година
На ITU WTS, Блуменфелт постигна 4 места на подиумот со три сребра и една бронза, заедно со регистрирање на два ДНФ во Јокохама и Абу Даби.
Тој ја заврши сезоната рангиран на 5-то место во генералниот пласман на ITU WTS .
Тој се натпреваруваше на 70,3 првенство „Ајронмен“ на Блискиот Исток втора година во трчање, заврши на првото место и со тоа постави нов светски рекорд за растојание од 3:29:04
3 Сезона 2017 година
Блуменфелт постигна 3 сребрени и бронза, но и регистрираше еден ДНФ во ITU WTS.
Тој ја заврши сезоната рангиран на 3-та позиција во целина на ITU WTS, најдоброто место во кариерата на конкуренцијата до сега.
Тој за прв пат се натпреваруваше на 70,3 првенство на Блискиот Исток во Ајронмен и заврши на првото место, регистрирајќи време 3:40:24.
Ден (стадион)

Ден (англиски: поранешен ''The Den'') или Новиот Ден (англиски: поранешен ''The New Den'') како што претходно бил познат — фудбалски стадион во Бермондси, југоисточен Лондон, Англија. Стадионот претставува дом на фудбалскиот клуб Милвол, кој на него ги игра својте домашни натпревари. Стадионот се наоѓа во непосредна близина на железничката пруга во Јужен Лондон, и престставува наследник на стариот Ден, претходниот стадион на кој домаќин бил Милвол, кој го заменил во 1993 година.
Стадионот има вкупен капацитет од 20.146, иако тоа е ограничено на приближно 18.100 за да се овозможи раздвојување на навивачите и мерки за безбедност на толпата. Најголемата посетеност на стадионот регистрирана за време на сезоната 2018-2019 била 17.195 гледачи.
Новиот Ден е шестиот стадион што Милвол го окупирал од нивното основање во Милвол во областа позната како Островот на кучињата во 1885 година. Претходните терени биле Гленгал Роуд (1885-1886), Лор Нелсон Грунд (1886–1890), Атлетик Граунд (1890–1901), Норт Гринич (1901–1910) и стариот Ден (1910–1993).
1 Трибини
На 20 јануари 2011 година источната трибина на Ден била преименувана во „Докерс стенд“, оддавајќи почит на раната историја на Милвол и поддржувачите на пристаништата на Темза. Јужната трибина е позната под името Колд Блоу Лејн, што било името на патот кој водел до стариот Ден. Северната трибина е резервирана за гостинските приврзаници, а западната трибина била преименувана во Бари Киченер стенд, наречена по играчот со најдолг стаж во дресот на Милвол.
Александар Ристески

Александар Ристески – македонски универзитетски професор на Факултетот за електротехника и информациски технологии.
1 Животопис
Александар Ристески е роден во Гостивар во 1973 година. На Електротехничкиот факултет во Скопје дипломирал во 1996 година, магистрирал во 2000, а докторирал во 2004 година. На факултетот се вработил веднаш по дипломирањето како помлад асистент, напредувал во асистент во 2001, доцент во 2005, вонреден професор во 2009 и редовен професор во 2014 година. Во 2001, 2003 и 2004 бил на три научно-истражувачки престои во истражувачкиот центар Т. Ј. Watson на IBM, во Њујорк. Учествувал во наставата во по веќе предмети од областа телекомуникации, а вовел и неколку нови дисциплини (сигурносни комуникации, бизнис менаџмент во телекомуникациите) на додипломските и магистерските студии. Во мандатните периоди 2008-2012 и 2012-2016 бил избран на функцијата продекан за наука и меѓународна соработка. Во периодот 2005-2007 бил независен член во Одборот на директори на АД Македонски телекомуникации. Во 2009 е избран за претседател на Здружението за електроника, телекомуникации, автоматика и информатика за четиригодишен мандатен период. Бил член на Организацискиот одбор за конференциите ЕТАИ и бил копретседател на конференцијата ЕТАИ 2009.
Автор/соавтор е на повеќе од триесет научни трудови, меѓу кои и објавени во реномирани меѓународни списанија како IEEE Journal of Lightwave Technology. Раководел и учествувал во повеќе домашни и меѓународни научно-истражувачки и апликативни проекти, финансирани од Европската комисија (TEMPUS, FP6), МОН и компании (IBM, „Македонски Телеком“, ЕСМ, „Македонски железници“). Негова потесна област на интерес се оптички комуникации, сигурносни комуникации и теорија на кодирање.