Ледена покривка на Антарктикот

Ледената покривка на Антарктикот — една од двете поларни ледени капи на Земјата. Зафаќа околу 98% од антарктичкиот континент и е најголемата поединечна маса мраз на Земјата, со просечна дебелина од над 2 километри. Зафаќа површина од речиси и содржи мраз. Кубен километар мраз тежи приближно еден метрички гигатон, што значи дека ледената покривка тежи 26.500.000 гигатони. Содржи приближно 61% од целата свежа вода на Земјата, што е еквивалентно на околу 58 метри покачување на нивото на морето. Во Источен Антарктик, ледената покривка лежи на голема копнена маса, додека во Западен Антарктик коритото може да се протега на повеќе од 2.500 метри под нивото на морето.
Сателитските мерења на НАСА укажуваат на сè уште зголемена дебелина над континентот, што ги надминува загубите на работ. Причините за ова не се целосно разбрани, но предлозите ги вклучуваат климатските ефекти врз океанската и атмосферската циркулација на озонската дупка, и/или поладните температури на површината на океаните додека затоплувањето на длабоките води ги топат ледените плочи.
1 Историја
Замрзнувањето на Антарктикот започнало во средниот еоцен пред околу 45,5 милиони години и ескалирало за време на настанот на истребување еоцен-олигоцен пред околу 34 милиони години. Нивоата на CO<sub>2</sub> тогаш биле околу 760 ppm и се намалувале од претходните нивоа во илјадници ppm. Намалувањето на јаглерод диоксид, со превртена точка од 600 ppm, претставува примарниот агенс што ја принудува глацијацијата на Антарктикот. Глецирањето било фаворизирано со интервал кога Земјината орбита имала ладни лета, но промените на циклусот на односот на изотопот на кислород биле премногу големи за да се објаснат само со растот на ледената покривка на Антарктикот што укажува на ледено доба со одредена големина. Отворањето на Дрејковиот Премин исто така може да одигра улога иако моделите на промените сугерираат дека намалувањето на нивото на CO<sub>2</sub> било поважно.
Ледената покривка на Западен Антарктик донекаде се намалила за време на топлата рана плиоценска епоха, приближно пред 5 до 3 милиони години; во ова време се отворило Росовото Море. Но, немало значителен пад на копнената Ледената покривка на Источен Антарктик.
2 Промени од крајот на дваесеттиот век
2.1 Температура
Според проучување од 2009 година, трендот на просечна температура на површината на Антарктикот на целиот континент е позитивен и значаен на >0,05 °C/деценија од 1957 година. Западен Антарктик се загреал за повеќе од 0,1 °C на деценија во последните 50 години, а ова затоплување е најсилно во зима и пролет. Иако ова е делумно неутрализирано со есенското ладење на Источен Антарктик, овој ефект е ограничен на 1980-тите и 1990-тите.
2.2 Пловечки и копнен мраз
Мразот влегува во ледената плоча преку врнежите како снег. Овој снег потоа се набива за да формира леднички мраз кој под гравитација се движи кон брегот. Поголемиот дел од него се носи до брегот со брзи ледотеци. Мразот потоа поминува во океанот, често формирајќи огромни пловечки ледени плочи. Овие гребени потоа се топат или се распаѓаат за да дадат ледени брегови кои на крајот се топат.
Ако преносот на мразот од копното во морето се избалансира со снегот што паѓа назад на копното, тогаш нема да има нето придонес на глобалното ниво на морињата. Општиот тренд покажува дека климата на затоплување на јужната полутопка би распространувала повеќе влага на Антарктикот, предизвикувајќи раст на внатрешните ледени плочи, додека настаните за распаѓање долж брегот ќе се зголемат, предизвикувајќи овие области да се намалуваат. Еден труд од 2006 година, изведен од сателитски податоци, кој ги мери промените во гравитацијата на ледената маса, сугерира дека вкупната количина мраз на Антарктикот почнала да се намалува во изминатите неколку години. Студија од 2008 година го споредила мразот што ја напушта ледената покривка, со мерење на брзината и дебелината на мразот долж брегот, со количината на акумулација на снег над континентот. Проучувањето открило дека Ледената покривка на Источен Антарктик е во рамнотежа, но ледената покривка на Западен Антарктик ја губи масата. Ова во голема мера се должи на забрзувањето на ледените текови како што е Пајнајлендовиот Ледник. Овие резултати тесно се согласуваат со промените на гравитацијата. Проценката објавена во ноември 2012 година и врз основа на податоците на GRACE, како и на подобрен модел на изостатско приспособување на глацијалот, ја дискутирала систематската несигурност во проценките и со проучување на 26 одделни региони, проценила просечна годишна загуба на маса од од 2002 до 2010 година (покачување на нивото на морето од ). Губењето на масата било географски нерамномерно, главно се случувало долж брегот на Амундсеновото Море, додека масата на ледената покривка на Западен Антарктик била приближно константна, а ледената покривка на источниот Антарктик се здобила со маса.
Аномалиите на морскиот мраз на Антарктикот отприлика го следеле моделот на затоплување, при што најголемите опаѓања се случиле на брегот на Западен Антарктик. Морскиот мраз на Источен Антарктик се зголемува од 1978 година, иако не со статистички значајна стапка. Атмосферското затоплување е директно поврзано со масовните загуби на Западен Антарктик од првата деценија на 21 век. Оваа загуба на маса е поверојатно да се должи на зголеменото топење на ледените плочи поради промените во обрасците на циркулацијата на океаните (кои самите може да се поврзани со промените во атмосферската циркулација што исто така може да ги објаснат трендовите на затоплување на Западен Антарктик). Топењето на ледените плочи пак предизвикува забрзување на ледените текови. Топењето и исчезнувањето на пловечките ледени плочи ќе има само мал ефект врз нивото на морето, што се должи на разликите во соленоста. Најважната последица од нивното зголемено топење е забрзувањето на ледените текови на копното кои се потпрени од овие ледени плочи.
2.3 Неодамнешни набљудувања
Група научници од Универзитетот во Калифорнија ги ажурирале претходните резултати од 1979 до 2017 година, што ги подобрило временските серии за попрецизни резултати. Нивната статија, објавена во јануари 2019 година, опфатила четиридецениски информации на Антарктикот, откривајќи ја вкупната загуба на маса која постепено се зголемувала по деценија.
40 ± 9 Гт/годишно од 1979 до 1990 година, 50 ± 14 Гт/годишно од 1989 до 2000 година, 166 ± 18 Гт/годишно од 1999 до 2009 година и 252 ±26 Гт/годишно од 2009 до 2017 година. Најголемиот дел од загубата на маса бил во секторот на Амундсеновото Море, кој доживеала загуба од 159 ± 8 Гт/годишно. Постојат области кои воопшто не доживеале голема загуба, како што е Росовиата Источна Ледена Плоча.
Оваа подобрена студија открила забрзување од речиси 280% во текот на четири децении. Студијата ги доведува во прашање претходните хипотези, како што е верувањето дека тешкото топење започнало во 1940-тите до 1970-тите, што сугерира дека поновите антропогени дејства предизвикале забрзано топење.