Западноукраинска Народна Република

Западноукраинска Народна Република или Западноукраинска национална република (|Західноукраїнська Народна Республіка; скратено |ЗУНР), позната по дел од своето постоење како Западна област на Украинската Народна Република (|Західна область Української Народної Республіки или |ЗО УНР) — краткотрајна држава која го контролирала поголемиот дел од Источна Галиција од ноември 1918 до јули 1919 година. Ги вклучувалаградовите Лавов, Тернопил, Коломија, Дрохобич, Борислав, Станиславив (сега Ивано-Франковск) и десниот брег Пшемишл, а презела и делови од Буковина и Карпатска Рутенија. Политички, Украинската Национал-демократска партија (претходник на меѓувоениот Украински национален демократски сојуз) доминирала во законодавното собрание, водена од различни степени на грчко-католичка, либерална и социјалистичка идеологија. Други застапени партии биле Украинската радикална партија и Христијанско-социјалната партија.
ЗУНР се појавила како отцепена држава среде распадот на Австроунгарија и во јануари 1919 година номинално се обединила со Украинската Народна Република (УНР) како нејзина автономна Западна област. Полска, исто така, имала право на оваа територија, и до јули го окупирала поголемиот дел од неа и ја принудила западноукраинската влада на егзил. Кога Украинската Народна Република кон крајот на истата година одлучила дека ќе ја замени територијата за сојуз со Полска против Советска Русија, прогонетите западноукраински власти раскинале со Украинската Народна Република. Прогонетата влада продолжила со своето барање додека не се распуштила во 1923 година.
Грбот на ЗУНР бил азурен, златен лав. Боите на знамето биле сина и жолта, со сина во многу посветла нијанса отколку во современото украинско знаме.
1 Историја
1.1 Заднина
Според пописот на Австроунгарија од 1910 година, територијата каде се наоѓала Западноукраинската Народна Република имала околу 5,3 милиони луѓе. Од нив, 3.132.233 (58,9%) биле Украинци и 2.114.792 (39,8%) биле Полјаци, а останатите вклучувале Евреи, Русини, Германци, Унгарци, Романци, Чеси, Словаци, Роми, Ерменци и други. Сепак, до 12% од населението биле Евреи - тие претежно зборувале полски и се идентификувале како Полјаци, како што е Станислав Лем. Градовите и населените места во овој претежно рурален регион биле претежно населени со Полјаци и Евреи, додека Украинците доминирале на селата. Ова би се покажало проблематично за Украинците, бидејќи најголемиот град, Лавов (|Lwów, |Lemberg, имал мнозинско полско население и се сметал за еден од најважните полски градови.
Резервите на нафта во близина на Лавов кај Дрохобич и Борислав во горниот дел на реката Днестар биле меѓу најголемите во Европа. Железничките врски со Украина или Романија, под власта на Русија, биле малку: Броди на линијата од Лавов до горната река Стир, Пидволочиск (Подволочиска) на линијата од Тернопил до Проскуров (денес Кмелницки) во Подолија и линија долж Прут од Коломија (Коломча) до Черновци (Черновиц) во Буковина.
Така била поставена сцената за судир помеѓу Западноукраинската Народна Република и Полска.
1.2 Независност и борба за егзистенција
Западноукраинскатата Народна Република била прогласена на 1 ноември 1918 година Украинската национална рада (совет составен од сите украински претставници од двата дома на австрискиот парламент и од провинциските диети (парламенти) во Галиција и Буковина) планирала да ја прогласи Западноукраинската Народна Република на 3 ноември 1918 година, но го поместила датумот на 1 ноември поради извештаите дека полскиот комитет за ликвидација требало да се префрли од Краков во Лавов. Набргу откако републиката прогласила независност од Австроунгарија, се случило народно востание во Лавов, каде повеќето жители биле Полјаци и не сакале да бидат дел од не-полска држава. Неколку недели подоцна, бунтовните Полјаци на Лавов добиле поддршка од Полска. На 9 ноември полските сили се обиделе со изненадување да ги заземат нафтените полиња Дрохобич, но биле вратени назад, побројни од Украинците. Како резултат на застојот, Полјаците ја задржале контролата над Лавов и тесен појас земја околу железничката пруга што го поврзува градот со Полска, додека остатокот од источна Галиција останал под контрола на Западноукраинската национална република. За време на Полско-украинската војна, западноукраинската армија можела да ја задржи Полска приближно девет месеци, но до јули 1919 година, полските сили го презеле најголемиот дел од територијата на т.н. Западна област.
Полското население, кое сочинувало околу 40% од источногалициското население во тоа време, било многу непријателски настроено кон новоформираната западноукраинска држава и го сметала за правило „''со бајонет, тојага и секира''“ додека го чекала доаѓањето на Полската војска. Полските функционери масовно поднеле оставки, што ја поткопало способноста на републиката да води ефикасна администрација. Полјаците доминирале во урбаните области и започнале востание против украинската власт не само во Лавов, туку и во Дрохобич, Пшемишл, Самбир и Јарослав. Ова ја направило западноукраинската влада неспособна да изврши контрола над западната половина од нејзината територија и ја овозможила полската офанзива.
Во меѓувреме, две помали држави веднаш западно од Западноукраинската Народна Република исто така прогласиле независност како резултат на распадот на Австроунгарија.* Република Команча била здружение од триесет села од областа Лемко, со седиште околу Комања во источниот регион Лемко. Постоела помеѓу 4 ноември 1918 и 23 јануари 1919 година. Бидејќи била проукраинска, планирала да се обедини со Западноукраинската Народна Република, но била потисната од полската влада како дел од Полско-украинската војна.
* На 5 декември 1918 година, Рускаа Народна Республика Лемков (Националната Република Лемко) исто така прогласила независност. Националната република Лемко била центрирана во Флоринка, село во југоисточниот дел на денешна Полска. Русофилското чувство преовладувало меѓу нејзините жители, кои се противеле на унијата со Западноукраинската Народна Република и наместо тоа барале обединување со Русија.
Договорот за обединување на западна Украина со остатокот од Украина бил направен уште на 1 декември 1918 година. Владата на Западноукраинската Народна Република официјално се обединила со Украинската Народна Република на 22 јануари 1919 година, по што првата била позната како Западна област на Украинската Народна Република. Сепак, ова претставувало главно симболичен чин.
Бидејќи западна Украина имала поинаква традиција во своите правни, социјални и политички норми, таа требала да биде автономна во рамките на обединета Украина. Понатаму, западните Украинци ја задржале сопствената украинска галициска армија и владина структура. И покрај формалната унија, Западна Украина и Украинската Народна Република се бореле во одделни војни. Првите биле преокупирани со судирот со Полска, додека вторите се бореле со советските и руските сили.
Односите меѓу западноукраинската политика и Украинската Народна Република со седиште во Киев биле донекаде затегнати. Раководството на првото имало тенденција да биде поконзервативно во ориентација. Добро упатени во културата на австрискиот парламентарен систем и уреден пристап кон владата, тие гледале на социјалистичкиот револуционерен став на нивните врсници од Киев со извесна загриженост и со загриженост дека социјалните немири на Исток ќе се прошират на Галиција. Исто така, западноукраинските трупи биле подисциплинирани додека оние на Киевската Украинска народна армија биле похаотични и склони кон извршување погроми, нешто на што активно се спротивставиле западните Украинци. Лошата дисциплина во армијата на Киев и непослушноста на нејзините офицери ги шокирале галициските делегати испратени во Киев.
Националното движење во западна Украина било исто толку силно како и во другите источноевропски земји, и украинската влада имала во можност да мобилизира над 100.000 мажи, од кои 40.000 биле подготвени за битка. Лудвик Мрочка пишува дека и покрај силата на украинските националистички сили, тие добиле мала поддршка и ентузијазам од локалното украинско население; генерално, ставот честопати бил рамнодушен, а машкото украинско население често се обидувало да избегне служба во својата војска
1.3 Егзил и дипломатија
Дел од поразената војска нашла засолниште во Чехословачка и таму станала позната под името Украинска бригада (''Ukrajinská brigáda).'' На 16 јули 1919 година, преостанатата армија која се состоела од околу 50.000 војници, преминала на територијата на Украинската Народна Република и таму ја продолжила борбата за украинска независност.
Истиот месец, Западната област воспоставила влада во егзил во градот Камјанец-Подилски. Односите меѓу прогонетата западноукраинска влада и владата со седиште во Киев продолжиле да се влошуваат, делумно поради тоа што западните Украинци ги гледале Полјаците како главен непријател (со Русите потенцијален сојузник), додека Симон Петљура во Киев ги сметаше Полјаците за потенцијален сојузник против неговите руски непријатели. Како одговор на дипломатските разговори на киевската влада со Полска, западноукраинската влада испратила делегација во советската 12-та армија, но на крајот ги отфрлила советските услови за сојуз. Во август 1919 година, Кост Левицки, шеф на западноукраинскиот државен секретаријат, предложил сојуз со Белите Руси на Антон Деникин, што би вклучило загарантирана автономија во рамките на руската држава. Западните украински дипломати во Париз побарале контакт со руските колеги во тој град. Руските Бели имале мешани ставови за овој предложен сојуз. Од една страна, тие биле претпазливи за русофобијата на Галиција и загрижени за ефектот на таквиот сојуз врз нивниот однос со Полска. Од друга страна, Русите ја почитувале дисциплината и обуката на галициските војници и разбрале дека договорот со западните Украинци ќе ја лиши Киевската украинска народна армија, во војна со руските Бели, од најдобрите војници. Во ноември 1919 година, украинската галициска армија, без овластување од нивната влада, потпишала прекин на огнот со Белите Руси и ја ставила нивната војска под управа на Бела Русија.
Во разговорите со владата на Директоратот на Киев, западноукраинскиот претседател Петрушевич тврдел дека Белите сепак ќе бидат поразени, но дека сојузот со нив ќе ги зацврсти односите со западните сили, кои ги поддржувале Белите Руси и ќе им помогнат на украинските воени сили за нивната подоцнежна борба против Советите. Ваквите аргументи Петљура ги осудил. Како резултат на тоа, Петрушевич признал дека западноукраинската влада повеќе не може да работи со Дирекцијата на Петљура и на 15 ноември западноукраинската влада заминала на егзил во Виена. Дирекцијата ја информирала Полска на 2 декември дека нема интерес за западна Украина. Тогаш западноукраинската влада во егзил ги „''отфрлила заедничките институции''“ со Дирекцијата и на 20 декември еднострано го укинала Законот за обединување. Протераната влада го обновила името Западноукраинска Народна Република на почетокот на 1920 година
1.3.1 Бартелемова линија
Во обид да ја запре Полско-украинската војна, францускиот генерал Жозеф Бартлеми предложил разграничувачка линија, позната како Бартлемова линија, која требало да ги прекине борбите меѓу полската и западноукраинската војска.
Во 1918 година, земјите на Антантата се обиделе да формираат заеднички антиболшевички фронт, кој требало да ги вклучи полската, белоруската, романската и украинската армија. Избувнувањето на полско-украинските непријателства во Лавов на 1 ноември ги спречило овие планови, па државите на Антантата почнале да ги притискаат и Полјаците и Галицијците да бараат решение и да ја усвојат линијата за разграничување предложена од сојузничките држави.
На 19 јануари 1919 година, по наредба на генералот Франше д'Епере, мировната мисија под команда на генералот Жозеф Бартелеми пристигнала во Краков. Првично, мисијата се запознала со полската позиција, која се определила за линијата Буг - Швица. Потоа отпатувал за Лавов, каде се сретнал со украинската делегација. Украинците се одлучиле за линијата Сан како идна демаркациона линија.
Во оваа ситуација, генералот Бартелеми го претставил својот компромисен предлог на 28 јануари 1919 година. Линијата за примирје требала да минува по реката Буг до Камионка Струмилова, потоа по границата на окрузите до Бобрка, потоа по железничката линија Бобрка-Вибранка, на запад до Миколајов (оставајќи го самиот Миколајов на украинската страна), потоа по железничката пруга линија Лавов - Страј до границата на спорната територија во Источните Карпати. Железничката линија Страј - Лавочне требала да остане во рацете на Украина. Ова требало да биде привремена линија, сè додека не се реши прашањето со Париската мировна конференција.
Полската страна го прифатила ова решение, но украинската делегација инсистирала на „''линијата Сан''“. Како резултат на украинското неодобрување, делегацијата на Антантата направила уште еден обид за посредување. Ова го спровело Меѓусојузничката комисија за Полска, формирана на 15 февруари 1919 година и предводена од Џозеф Нуленс. Поткомисијата се состоела од генерал Џозеф Бартелеми (Франција) како претседател, полковник Адријан Картон де Виарт (Велика Британија), д-р Роберт Хауард Лорд (САД) и мајор Џовани Стабиле (Италија). Поткомитетот презентирал нацрт- конвенција за примирје на 15 февруари 1919 година. Примирјето, по линијата Бартелем, требало да биде чисто воено и да не влијае на одлуките на Париската мировна конференција на кој било начин. Составен дел на конвенцијата требало да биде дополнителен договор во врска со Нафтениот басен Борислав-Дрохобичија. Таа требало да остане на полската страна од линијата за примирје под раководство на меѓународна комисија, при што 50% од производството на нафта требало да биде префрлено на украинската страна. Полска и ЗУНР требало само да можат да го забележат обемот на производството и да платат за испораките на нафта. Проектот ги обезбедил интересите на Антантата во нафтениот басен и бил првиот чекор кон негова неутрализација. Во времето на предлогот, територијата на сливот бил под контрола на украинската галициска армија. За западноукраинската влада, условите на Конвенцијата за примирје биле неповолни; сепак, тие понудиле шанса за компромис со Полска и да добијат меѓународно признавање на украинската држава од страна на Антантата.
Комисијата успеала да го потпише договорот за примирје на 24 февруари 1919 година, а своите предлози ги претставила на страните на 28 февруари, што било отфрлено од западноукраинската страна. Како резултат на неуспехот да се договори за демаркационата линија, полско-украинските непријателства продолжиле на 2 март.
1.3.2 Варшавски договор (1920)
Во април 1920 година, Јозеф Пилсудски и Симон Петљура се согласиле според договорот од Варшава за граница на реката Збруч, со што официјално ја признале полската контрола врз спорната територија на Источна Галиција. Во замена за согласност за граница по реката Збруч, признавајќи ги неодамнешните полски територијални придобивки во западна Украина, како и западните делови на Волин, Холм и други територии (член II), Полска ја признала Украинската Народна Република како независна држава (член I) со граници како што се дефинирани во членовите II и III и под водство на Отаман Петљура.
Ниту полската влада во Варшава, ниту владата на западна Украина во егзил не се согласиле со овој договор.
1.3.3 Автономен статус
Западните Украинци продолжиле да ги притискаат своите интереси за време на преговорите по Првата светска војна на Париската мировна конференција. Овие напори на крајот резултирале со тоа што Друштвото на народите на 23 февруари 1921 година објавило дека Галиција се наоѓа надвор од територијата на Полска, дека Полска нема мандат да воспостави административна контрола во таа земја и дека Полска е само окупаторска воена сила на Источна Галиција, чија судбина би ја определил Амбасадорскиот совет при Друштвото на народите.
По долга серија понатамошни преговори, на 14 март 1923 година било одлучено источна Галиција да биде инкорпорирана во Полска „''земајќи предвид дека Полска призна дека во однос на источниот дел на Галиција етнографските услови целосно го заслужуваат нејзиниот автономен статус''“. Следниот ден, владата на Западноукраинската Народна Република се распуштила. Полската влада го отфрлила ветувањето за автономија на источна Галиција.
2 Антантата и прашањето за Источна Галиција
Париската мировна конференција ја одобрила привремената управа на Втората полска република на територијата на Источна Галиција на 25 јуни 1919 година. Државите на Антантата и телата назначени од нив (Совет на амбасадори, Совет на Друштвото на народите) ја признале Источна Галиција како спорна територија што не ѝ припаѓала на полската држава до 14 март 1923 година, над која суверенитет требало да вршат државите на Антантата според мировниот договор со Австрија. Антантата, исто така, никогаш не ја признала Западноукраинската Народна Република. Во однос на територијата на источна Галиција, таа се обидела да воведе импровизирано решение, долготраен (25 години) мандат за Полска да управува со Галиција, при што на територијата и бил доделен статус на автономија. По истекот на мандатот требало да следи референдум.<ref>''Во однос на областа на источна Галиција, големите сили се определиле за таканаречениот концепт за мандат на 20 ноември 1919 година. Полска ќе добие мандат за Источна Галиција на дваесет и пет години, по што нејзината понатамошна судбина ќе ја решава Лигата на народите. Работата не продолжил понатаму. Полска вршеше (со исклучок на периодот на советската офанзива во летото 1920 година) административни функции во областа. На ова се обиде да му се спротивстави на прогонетиот кабинет на Јевхен Петрушевич. Неговата политика не беше променета со изјавата на Советот на амбасадори на 12 јули 1921 година да не ја признае владата на ЗУРЛ како претставник на Источна Галиција. Карол Грунберг, Болеслав Спренгер, „Тешко соседство““, Варшава 2005 година, стр. 264-265. Политичката намера на тогашните држави на Антантата била да ја зачуваат територијата на источна Галиција за Бела Русија. Полска се спротивставила на овие идеи, а во исто време водела политика на воспоставување сопствено управување на спорната територија, интегрирајќи ја во полската држава.
По консолидацијата на советската моќ во Русија и враќањето на неболшевичка Русија која станала неостварлива, Советот на амбасадори го признал суверенитетот на Втората ПолскаРепублика над територијата на Источна Галиција на 15 март 1923 година, со резерва Полска да воведе автономен статус за оваа територија, сурогат за кој бил Актот за покраинска самоуправа од септември 1922 година, кој во самиот наслов го наведува посебниот карактер на територијата на Источна Галиција во рамките на полската држава.
По одлука на Советот на амбасадори, владата на Западна Украина во егзил, предводена од Сидир Холубович во Виена, се распуштила на 15 март 1923 година, а повеќето нејзини членови се вратиле во Полска, активно вклучени во политичкиот и општествениот живот на украинското малцинство во Втората Полска Република.
3 Влада
Од 22 до 25 ноември се одржале избори на територијата под контрола на Украина за 150-члениот Украински национален совет кој требало да служи како законодавно тело. Евхен Петрушевич, претседател на Советот и поранешен член на австроунгарскиот парламент, автоматски станал претседател на републиката. Нему му бил потчинет Државниот секретаријат, чии членови биле Кост Левицки (претседател на секретаријатот и републички министер за финансии), Дмитро Витовски (шеф на вооружените сили), Лонхин Цехелски (секретар за внатрешни работи) и Олександер Барвински (секретар за образование и верски прашања), меѓу другите. Земјата во суштина имала двопартиски политички систем, доминантен од украинските националдемократи и од нејзиниот помал ривал, Украинската радикална партија. Владејачките Национал-демократи им дале дел од своите места на помалите партии со цел да се осигураат дека владата претставува широка национална коалиција. Во однос на социјалното потекло на Украинскиот национален совет, 57,1% од неговите членови потекнувале од свештенички семејства, 23,8% од селски домаќинства, 4,8% од урбано потекло и 2,4% од ситното благородништво. Во однос на професионалното потекло на идентификуваните членови на советот, приближно 30% биле адвокати, 22% биле наставници, 14% биле земјоделци, 13% биле свештеници и 5% биле државни службеници. Приближно 28% имале докторат.
Западноукраинската Народна Република управувала со област со население од приближно 4 милиони луѓе за голем дел од своето деветмесечно постоење. Лавов функционирал како главен град на републиката од 1 ноември до загубата на тој град од полските сили на 21 ноември, по што следел Тернопил до крајот на декември 1918 година, а потоа и Станиславив (денешен Ивано-Франковск) до 26 мај 1919 година И покрај војната, Западноукраинската Народна Република ја задржала стабилноста на предвоената австриска администрација недопрена, вработувајќи украински и полски професионалци. Границите на окрузите и заедниците останале исти како што биле во времето на Австроунгарија. Окружниот, регионалниот и локалниот суд продолжиле да функционираат како што работеле додека земјата била дел од Австрија, како и училиштата, поштенската служба, телеграфите и железницата. Австриските закони останале привремено во сила. Исто така, владата генерално го задржала австрискиот систем на собирање даноци, иако воените загуби го осиромашиле населението и износот на собраните даноци бил минимален. Најголем дел од приходите на Владата доаѓале од извозот на нафта и сол.
Иако етничките Полјаци претставувале само мало малцинство во руралните области, тие доминирале во урбаните области и сочинувале речиси 40% од Источна Галиција, и речиси 39% од источните галициски земји биле во рацете на големите полски земјопоседници пред Првата светска војна. Западноукраинската народна република донела закони со кои се конфискувале огромните имоти од приватните газди и им ја пренела оваа земја на селаните кои немале земја. Освен во тие ограничени случаи, правото на приватна сопственост било фундаментално, а експропријацијата на земјиштето била забранета. Ова ги разликувало политиките на Западноукраинската Народна Република од оние на социјалистичката украинска влада со седиште во Киев.
Територијата на Западноукраинската Народна Република се состоела од 12 воени области, чии команданти биле одговорни за регрутирање војници. Владата успеала да мобилизира 100.000 војници во пролетта 1919 година, но поради недостаток на воени резерви, единствено 40.000 биле подготвени за битка.
Генерално, владата на Западноукраинската Народна Република била уредна и добро организирана. Ова било во спротивност со хаотичната состојба на украинските влади што се појавиле на територијата на поранешното Руско Царство.
3.1 Национални малцинства и меѓуетнички односи
Историчарот Јарослав Хрицак изјавил дека украинскиот национализам што се развил пред Првата светска војна во Австрија е антиполски, но ниту „''многу ксенофобичен''“ ниту ''антисемитски''. Во ноември 1918 година била донесена одлука да се вклучат државни секретари за полски, еврејски и германски прашања на ниво на кабинет. Според Хрицак во текот на целото време на неговото постоење немало случаи на масовни репресии врз националните малцинства на териториите што ги држела Западноукраинската Народна Република, Хрицак наведува дека тоа ја разликувало украинската влада од онаа на Полска. Катаржина Хибел пишува дека додека официјално Западноукраинската Народна Република, како Полска, декларирала гаранции за правата на своите национални малцинства, во реалноста и двете земји ги прекршувале и ги третирале другите странски националности како петтата колона. На 15 февруари 1919 година бил донесен закон со кој украинскиот јазик станал државен јазик. Меѓутоа, според овој закон, припадниците на националните малцинства имале право да комуницираат со владата на нивните јазици.
3.1.1 Третман на полско население
Полскиот историчар Рафал Галуба напипшал дека полското население било третирано како граѓани од втор ред од страна на западноукраинските власти По 1 ноември неколку членови на полски здруженија биле уапсени или интернирани од украинските власти; слична судбина ги чекало и функционерите кои одбиле да се заколнат на лојалност кон украинската држава. На 6 ноември била издадена забрана за полски печат и публикации во Лавов од страна на украинските власти и биле запленети машините за печатење (Полјаците на сличен начин ги забраниле украинските публикации на териториите што ги контролирале ) Украинските власти се обиделе да го заплашат полското население во Лавов со испраќање војници и вооружени камиони излегле на улиците и ја растерале толпата што можела да се сврти кон полските демонстрации. Кристоф Мик наведува дека првично, украинската влада одбила да ги земе полските заложници но како што растел полскиот цивилен и воен отпор кон украинските сили, на полските цивили им се заканувале егзекуции од страна на украинскиот врховен командант за наводни напади и истрели. Како одговор, полската страна предложила мирно решение на судирот и заедничка полско-украинска милиција да ја надгледува јавната безбедност во градот.
Во Злоцов 17 Полјаци биле погубени од украинските власти Во Бржучовице полските железничари кои одбиле да се придржуваат на украинските наредби за работа биле исто така погубени
На 29 мај 1919 година, надбискупот Јозеф Билчевски испратил порака до Игнаци Јан Падеревски кој присуствувал на Мировната конференција во Париз, барајќи помош и обвинувајќи ги бруталните убиства на полските свештеници и цивили од страна на Украинците.
Полјаците не ги поддржале украинските власти и формирале подземно движење на отпорот што се вклучило во саботажни дејства. Целата теренска работа била запрена, жетвата уништена и механизацијата намерно расипана; Полјаците исто така издале да го задржат моралот кај населението. Како одговор, украинските власти се вклучиле во терор, вклучително и масовни егзекуции, воен суд и поставиле центри за притвор каде што некои Полјаци биле интернирани. Условите во овие кампови вклучувале незагреани дрвени бараки, недостаток на постелнина и недостаток на медицинска нега, што резултирало со високи нивоа на морбидитет од тифус. Проценетите жртви во овие кампови вклучувале речиси 900 во кампот во Косив, според различни извори од 300 до 600 (починале од тифус) во Микулинце, 100 во Коломија и 16 до 40 во Брзежани, поради незагреани бараки на температури од −20 степени. Пријавени биле случаи и на грабеж, тепање, мачење или пукање на полски затвореници.
Според историчарот Кристофер Мик, украинската влада генерално се однесувала кон полското население под нејзина контрола не полошо отколку што полската влада се однесувала кон Украинците под нејзина контрола., пишувајќи дека украинските власти не се однесувале „нежно“ со полското население и дека украинските власти ги пресликале полските власти со тоа што зборувањето на полски било непожелно. Мик напишал и дека украинската страна за време на опсадата на Лавов престанала да се грижи за снабдувањето што стигнува до градот и се обидувала да го наруши снабдувањето со вода во градот. Нејзиниот жесток артилериски оган убило многу цивили, вклучувајќи жени и деца.
Во извештајот што го поднел до полското Министерство за надворешни работи на почетокот на 1920 година, римокатоличкиот архиепископ од Лавов Јозеф Билчевски изјавил дека антиполското насилство под украинско владеење било широко распространето и организирано од владата, наместо да биде спонтано. Тој го предводел спасувачкиот комитет кој обезбедувал храна за најсиромашните, а заедно со грчкиот католички митрополит Андреј Шептицки се обидел да преговара за мир меѓу полското и украинското население.
3.1.2 Третман на еврејското малцинство
Иако односите помеѓу Полјаците и Западноукраинската Народна Република биле антагонистички, оние помеѓу Републиката и нејзините еврејски граѓани биле генерално неутрални или позитивни. Постоеле длабоки ривалства помеѓу еврејската и полската заедница, а антисемитизмот, особено поддржан од Полската национална демократска партија, станал карактеристика на полската национална идеологија. Како резултат на тоа, многу Евреи почнале да ја сметаат полската независност како најмалку пожелна опција по Првата светска војна. За разлика од антагонистичката позиција на полските власти кон Евреите, украинската влада активно ја поддржувала еврејската културна и политичка автономија како начин за промовирање на сопствената легитимност.
Западноукраинската влада гарантирала еврејска културна и национална автономија, им обезбедила на еврејските заедници самоуправен статус и промовирала формирање на еврејски национални совети кои, со одобрение на западноукраинската влада, го основале Централниот еврејски национален совет во декември 1918 година за да ги претставуваат еврејските интереси во однос на украинската влада и западните сојузници. Советот на министри на Западноукраинската национална република купил учебници на јидски јазик и визуелни помагала за еврејските училишта и им пружил помош на еврејските жртви на полскиот погром во Лавов. Украинскиот печат задржал пријателски однос кон еврејските граѓани на Западноукраинската Република. На нивните еврејски и јидски училишта, културни институции и издавачи им било дозволено да функционираат без мешање.
Како одраз на демографијата на републиката, приближно една третина од местата во националниот парламент биле резервирани за националните малцинства (Полјаци, Евреи, Словаци и други). Полјаците ги бојкотирале изборите, додека Евреите, и покрај тоа што ја декларирале својата неутралност во полско-украинскиот судир, учествувале и биле претставени од приближно 10 проценти од делегатите. Локализираните антиеврејски напади и грабежи од страна на украинските селани и војници, иако многу помалку по број и помалку брутални од слични акции на Полјаците, се случиле помеѓу јануари и април 1919 година. Владата јавно ги осудила ваквите дејствија и интервенирала во одбрана на еврејската заедница, затворајќи, па дури и погубувајќи ги сторителите на таквите злосторства. Владата, исто така, ја почитувала еврејската декларирана неутралност за време на полско-украинскиот судир. Со наредба на Евхен Петрушевич било забрането да се мобилизираат Евреите против нивна волја или на друг начин да се принудуваат да придонесат за украинските воени напори. Во обид да и помогне на економијата на Западна Украина, западноукраинската влада им доделила отстапки на еврејските трговци.
Пријателскиот однос на западноукраинската влада кон Евреите бил возвратен од многу членови на еврејската заедница. Иако еврејските политички организации официјално ја прогласиле својата неутралност во полско-украинската борба, многу поединечни Евреи ја понудиле својата поддршка или сочувствувале со западноукраинската влада во нејзиниот воен судирв со Полска. Еврејските офицери на непостоечката австроунгарска армија се приклучиле на западноукраинската војска, а еврејски судии, адвокати, лекари и вработени во железницата се приклучиле на државната служба на Западна Украина. Од ноември 1918 година, етничките Полјаци во државната служба кои одбиле да ѝ дадат лојалност на западноукраинската влада или ''масовно'' се откажале или биле отпуштени; нивните позиции биле пополнети со голем број Евреи кои биле подготвени да ја поддржат украинската држава. Евреите служеле како судии и правни консултанти во судовите во Тернопил, Станиславив и Коломија. Евреите исто така можеле да создадат свои полициски единици, а на некои места украинската влада им дала на локалните еврејски милиции одговорност за одржување на безбедноста и редот. Во регионите Самбир и Радекив, приближно една третина од полициските сили биле Евреи. Евреите поставиле свој баталјон во армијата на Западноукраинската национална република, а еврејските младинци работеле како извидници за западноукраинската војска. Повеќето од Евреите кои соработувале и служеле во западноукраинската војска биле ционисти. Генерално, Евреите ја сочинувале најголемата група на неетнички Украинци кои учествувале во сите гранки на западноукраинската влада.
Либералниот однос кон Евреите од страна на западноукраинската влада може да се препише на хабсбуршката традиција на меѓуетничка толеранција и соработка оставајќи свој белег врз интелигенцијата и воените офицери од крајот на деветнаесеттиот и почетокот на дваесеттиот век. Пријателскиот однос кон Евреите што го имале галициските Украинци бил во целосна спротивност со Дирекцијата на Украина, која не уживала симпатии меѓу еврејското население.
4 Економија
4.1 Валута
Републиката немала своја валута, туку ја користела австроунгарската круна. По чинот на обединување со Украинската Народна Република, банкнотите во оптек биле препечатени со номинали во украинска гривни.
Заедно со овие официјални изданија, некои градови ги испечатиле своите локални банкноти за непредвидени ситуации (Notgeld) од 1914 година.
5 Поштенски марки
За време на своето кратко постоење, републиката издала околу сто видови поштенски марки, од кои сите освен две биле отпечатоци на постоечки поштенски марки на Австрија, Австроунгарија или Босна.