procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Лаботски расед

Лаботскиот расед (словенечки: ''Labotski prelom'') е сеизмички активен расед што се протега од Австрија на север до Словенија на југ.
Раседот се протега во правец северозапад–југоисток и е карактеризиран со декстрално ударно-лизгачко движење (десно-странично лизгање). Во својот јужен дел, Лаботскиот расед го пресекува Периадрискиот расед (или Балатонскиот расед), предизвикувајќи сложени тектонски интеракции.
Долгорочните движења по должината на раседот довеле до формирање на неколку структурни депресии, вклучувајќи ги сливот Фонсдорф и сливот Лабот, кои се значајни геолошки формации во регионот.
Мирна (Словенија)

Мирна (|Neydeck или de) — село и помал економски центар во централна Долењска, Словенија. Тоа е најголемата населба во долината Мирна и седиште на општина Мирна. Сместено е на преминот на регионалните патишта и на сливот на неколку потоци и реката Мирна, покрај железничката линија што ги поврзува Севница и Требње.
1 Историја
Археолошките наоди докажуваат дека областа била населена во бакарното доба, додека докази за населување постојат за блиските локалитети. Селото Мирна првпат бил споменато во 1180 година, во врска со локалниот замок Мирна, кој во тоа време бил управуван од вазали на Аквилеја. Во 17 век бил изграден камен мост, кој ги поврзал десниот и левиот брег на градот, кој постои до денес.
2 Географија
Селото се наоѓа на најзападниот дел од сливот Мирна-Мокроног во долината Мирна, главно на подигнати тераси безбедни од поплави. Југозападно од Мирна се протега Вејарскиот Басен. Селото е вклучено во регионот на Југоисточна Словенија.
Во населбата се наоѓа раскрсницата на регионалните патишта Р1-215 што ги поврзува Требње и Мокроног и Р2-417 што ги поврзува Мирна, Тихабој и Моравче и сливот на Липоглавшчица, Забршчица и Вејарски потоци со Мирна.
Поголемиот дел од постариот дел на Мирна се наоѓа на левиот брег на реката, а помал дел на десниот брег. Двата дела се поврзани со камен мост кој датира од 18 век и дрвен пешачки мост до него. Најстариот дел од градот со црквата Свети Јован Крстител се наоѓа во подножјето и југозападната падина на ридот Трбинч, додека помладиот дел израснал на сртот од другата страна на реката Мирна. Надвор од селото, во близина на западната граница на населбата, стои замокот Мирна. Сместено е на крајниот раб на Горниот рид. Под замокот постои езерце, кое го користат рибарите.
Има и пештера близу селото (Пештерата Мирна позната како и Пештерата Ројах)
3 Економија и демографија
До средината на 19 век, жителите живееле со земјоделство. Потоа, во населбата се појавиле предилница и кожарница. Од 1908 година, железница ја поврзува Мирна со градовите Требње и Севница, со станица во јужниот дел на населбата. Населбата била електрифицирана по 1920 година. Во моментов Мирна е индустриски најразвиената населба во котлината со најголем број работни места. Главните компании во Мирна ги вклучуваат Дана, Дрога Колинска, Томпласт и ЈГЗ Похорје.
Од 1961 година, бројот на жители во Мирна е тројно зголемен. Број на жители по години: 292 во 1869 година, 274 во 1900 година, 417 во 1931 година, 550 во 1961 година, 882 во 1971 година, 1183 во 1981 година, 1500 во 1991 година, 1465 во 2002 година.
Шоштањски расед

Шоштањски расед (''словенечки:''''Šoštanjski prelom'') е значаен геолошки расед во Словенија, именуван по градот Шоштањ.
Овој расед се протега во правец северозапад–југоисток. Движењата долж раседот се од типот декстрално ударно-лизгачки (десно-странични поместувања), а најзначајни активности се случиле за време на плиоценот.
Јакопичка награда

Јакопичка награда, позната и како Награда на Рихард Јакопич (словенечки: Jakopičeva nagrada или Nagrada Riharda Jakopiča) - уметничка награда во Словенија која се доделува секоја година за постигнувања во ликовните уметности и детската литература. Таа се доделува од 1969 година од страна на Академијата за ликовни уметности и дизајн во Љубљана, Музејот на современата уметност и Здружението на словенечки ликовни уметници. Наградата се доделува на 12 април, на годишнината од раѓањето на сликарот Рихард Јакопич, по кого е именувана.
ФК Адриа

Фудбалскиот клуб Адриа Мирен, познат како НД Адриа или едноставно Адриа, — словенечки фудбалски клуб со седиште во градот Мирен. Клубот моментално се натпреварува во Третата словенечка фудбалска лига. Клубот е основан во 1957 година.
1 Почести
* Трета словенечка фудбалска лига** Победници: 1991–92, 2009–10
* Куп на МНЗ Нова Горица** Победници: 2010–11
Тоне Чуфар

Тоне Чуфар (14 ноември 1905 – 11 август 1942) бил словенечки литературен творец, познат како писател, драматург и поет.
1 Биографија
Тоне Чуфар е роден во Јесенице како трет син на фабрички столар. Поради неговото кревко здравје, родителите го испратиле да работи како овчар кај неговиот чичко во Бохињска Бела. Ова, заедно со почетокот на Првата светска војна (1914–1918), довело до тоа да не посетува редовно училиште и да остане без формално образование. Подоцна, се обучил за столар во Љубљана и по завршувањето на обуката се вратил во Јесенице. Во 1929 година се приклучил на Сојузот на комунистичката младина на Југославија. Во 1932 година станал член на Клубот на словенечки социјални писатели и одлучил да се посвети на пишувањето. Покрај тоа, започнал да работи како новинар и уредник. Во 1936 година бил уапсен и затворен во Љубљана поради својата активност во работничкото движење. Бил испратен во Белград на издржување едногодишна затворска казна и му биле одземени граѓанските права за уште пет години. Подоцна се преселил во Марибор, каде што работел за локален весник.
По избувнувањето на Втората светска војна, тој избегал во Љубљана, каде што брзо се вклучил во Словенечкиот ослободителен фронт. Бил уапсен од италијанските власти и испратен во концентрациониот логор Гонарс. На 10 август 1942 година, властите го префрлиле заедно со други затвореници во Шентвид, близу Љубљана, со намера да ги предадат на Германците. Во обид да побегне, бил застрелан.
2 Дела
Поголемиот дел од делата на Чуфар се со работничка тематика.
*''Февруари ноќ'' (1932, Клас издаваштво) (COBISS)
*''Злата верига'' (1937, псевдоним А.Керштан, издадена од Ј. Бласник Насл.) (COBISS)
*''Под чекан'' (1950, Единство на трудот) (COBISS)
*''Утринска молитва'' (1928, прва драма на Чуфар, исто така поставена во истата година, незачувана)
*''Црвена зора'' (1930, објавена во Американскиот семеен календар #16)
*''Трагедија во визбата'' (1931, необјавена)
*''Несреќа'' (1934) (COBISS)
*''Ex'' (1934, необјавено)
*''Американска кражба'' (1935) (COBISS)
*''Љубов во подрумот'' (1935)
*''Лебарки'' (1936, необјавено)
*''Малиот Вавилон'' (1939) (COBISS)
3 Комеморација
Три основни училишта, во Јесенице, во Љубљана и во Марибор, се именувани по Чуфар. Покрај тоа, театарот во Јесенице го носи името Театар Тоне Чуфар.
Во втората половина на 20 век, во Јесенице биле подигнати три бронзени бисти на Тоне Чуфар. Првата, во салата на театарот „Тоне Чуфар“, од Антон Сигулин во 1958 година. Втората, пред основното училиште „Тоне Чуфар“, од Ника Хафнер во 1962–63 година. Третата, која стои во Меморијалниот парк Плавж, ја направила Јака Торкар во 1988 година. Таа била украден во јануари 2008 година, а во април 2008 година била заменета со реплика на бистата пред училиштето. Ника Хафнер ја создала и статуата на Чуфар што е изложена во основното училиште „Тоне Чуфар“ во Љубљана.
Мангартско седло

Мангартско седло (''словенечки'': ''Mangartsko sedlo'') е планинско седло во Јулијските Алпи, сместено во северозападна Словенија, на надморска височина од 2.072 метри (''6.798 стапки''). Ова е најчестата почетна точка за искачување на врвот Мангарт (''2.679 метри'', ''8.789 стапки'').
Мангартскиот пат (''словенечки'': ''Mangartska cesta''), кој минува над седлото, достигнува височина од 2.055 метри (''6.742 стапки'') и е највисокиот пат во Словенија. Изграден е во 1938 година и е познат по своите бројни свртувања и живописни погледи.
Од Мангартското седло се пружаат спектакуларни глетки:
* кон долината Лог Коритница (Словенија) на југ
* кон Фужинските Езера (''Laghetti di Fusine'', Италија) на север
Под седлото се наоѓа планинарскиот дом Мангарт (''Koča na Mangrtskem sedlu''), кој служи како одлична база за планинари и љубители на природата.
Седлото исто така е познато како геолошко наоѓалиште на нодули од манган од периодот на ран Јура.
Интересен факт е дека Мангартското седло било користено како локација за снимање на филмот ''"Ајде да одиме по свој пат"''.
Периадријски расед

Периадријскиот расед е значаен геолошки расед во Јужна Европа, со карактеристична S-образна форма и должина од околу 1.000 километри. Се протега од Тиренското Море, преку целиот масив на Јужните Алпи, па сè до Унгарија.
Овој расед претставува природна тектонска граница помеѓу Јадранската плоча и Евроазиската плоча, играјќи клучна улога во обликот и геолошките процеси на регионот.
1 Тектоника и геологија
Во рамките на Источните Алпи, линијата ја означува границата помеѓу Централните Источни Алпи и Јужните Варовнички Алпи . Во Западните Алпи ја формира поделбата помеѓу јужниот апулиски преден дел и централните кристални зони на Алпите.
Континенталниот судир сè уште трае, а пулиската и евроазиската плоча сè уште се на приближувачка граница. И централните зони на Алпите се издигнуваат, предизвикувајќи вертикално лизгање по раседот. Резултатот е збир на главни раседни зони колективно наречени Периадријски расед. Движењето по Периадријскиот расед е причина за земјотресната зона помеѓу Виена и Фурланија. Последниот разурнувачки земјотрес бил Фурлански земјотрес во 1976 г.
Подигнувањето предизвикало насилна ерозија на младиот ороген, што довело до формирање на прозорецот Хохе Тауерн. Во неколку региони се случило силно издигнување на Централните Алпи за неколку километри, а исто така и поместување на повеќе од 50 км.
2 Географска положба и имиња
Од исток кон запад, текот на Периадријскиот расед и имињата што му се дадени регионално се следни:
*''Линија Драу'' : Панонска Низина – Похорје – Караванки – долината на Драва (''Јаунтал, Розентал'') – Розег
*''Гајтална линија'' : Вилах – долина на Гејл – Картич
*''Пустертална линија'' : Силијан – Долина на Пустер – Брунек
*''Линија Џудичаре'' : Мерано – Вал ди Соле
*''Инсубрична линија'' : Тонале – Вал Камоника – Валтелина– Пијано Ди Магадини – Ивреа зона. Составен е од источно-западната линија Тонале на исток и закривената линија Канавезе, која го следи внатрешниот лак на Западните Алпи, на запад. Двете линии се среќаваат во близина на Локарно во кантонот Тичино во Швајцарија. Каванската линија ја формира впечатливата граница NNE-SSW помеѓу зоната Ивреа (Јужни Алпи) и зоната Сесија (Централни Алпи) и заедно со зоната Ивреа, геометриски ја формираат столбот на внатрешниот лак на Западните Алпи.
3 Поврзано
* Геологија на Алпите
Триглавка

Триглавка или Триглав капа (во Словенија) или партизанка или капа Партизан (во Хрватска) - капа што била дел од југословенската партизанска униформа во Хрватска, Словенија и западна Босна. Таму тоа била најкарактеристичниот дел од партизанската облека. И покрај заедничкото име во Словенија, дизајнот на капата не бил инспириран од планината Триглав, туку била копија на дизајн на капа што била користена од војниците на шпанската републиканска фракција. Првите југословенски модели биле направени во втората половина на 1941 година во Загреб од активистката на Комунистичката партија Добрила Јуриќ за Владимир Поповиќ и Отмар Креачиќ, поранешни борци во Меѓународните бригади и организатори на Хрватскиот ослободителен фронт. Во окупирана Југославија капата била употребувана меѓу хрватските партизани во западна Југославија, но брзо се проширила низ партизанското движење, особено меѓу словенечките партизани.
Триглавките биле многу разновидни. Општо земено, постоеле четири верзии на капата. Првично, тие имале три раба, при што двата напред и назад биле околу 10 цм висока, а средната 14 цм високо или нешто пониско. Втората верзија имала околу 6 цм нагоре свиткан раб на задната страна. Третата верзија имала иста форма како и втората, со додаден штит напред. Третата верзија имал раб одзади доволно долго за да се прекрсти на врвот и да се закачи со копче на капата. Биле многу практични, бидејќи дозволувало работ да се завитка надолу и да се закачи под брадата, заштитувајќи го партизанот од ветер и студ. Многу од триглавките биле обрабени со црвена лента.
Во Словенија, партизанките се појавиле за прв пат во март 1942 година. Најпрво ги носеле третата група одреди, каде што биле пропишани со декрет. Потоа се прошириле на Долењска и Бела Краина, во Горењска, тие се појавиле кон крајот на првата половина на 1942 година, а во словенечка Штаерска се појавиле во јули 1942 година, во Приморска тие се појавиле во втората половина на 1942 година.
Триглавките биле почетниот и најкарактеристичен елемент на униформата на словенечките партизани. Тие биле преименувани во триглавки по чест на планината Триглав, што буквално значи „три глави“, поврзано со словенскиот бог Триглав. Бидејќи искачувањето на Триглав преку неговото северно лице било поврзано со натпреварот меѓу Словенците и Германците во 19 век, триглавката симболично го доловувала примарниот порив за словенечкиот отпор кон фашистичката и нацистичката војска, национално ослободување. Од јуни 1943 година, таа брзо била заменета со титовка, особено по декретот за капи во април 1944 година. Зачувани се неколку примероци, повеќето од нив се од трет тип. Од првиот тип е зачуван само еден примерок, а од вториот не е зачуван ниту еден.
Партизаните со почит се однесувале кон нивните капи. Според Саво Златиќ, губењето на капата се сметало за срамота исто како и губењето на оружјето.
Триглавка е користена како знак за статијата ''Триглав од под Триглавка'', напишана од Франце Авчин (партизан и прв повоен претседател на Алпското здружение на Словенија). Објавен е во 1980 година во ''Планински Вестник'' („Алпски весник“).
1 Поврзано
* Титовка
Крштевањето на Савица

Крштевањето на Савица (|Krst pri Savici) — долга двопартитна епско-лиричка поема напишана од словенечкиот романтичарски поет Франце Прешерн. Според литературниот историчар Марко Јуван, ова дело може да се смета за словенечка национална епика. Тоа е нарација за еден херој и жената која ја сака во времето на насилната христијанизација на претците на Словенците.
1 Создавање и објавување
Поемата била напишана со Бохоричовото азбука од јули 1835 до јануари 1836 и самопечатена на 14 април 1836. Била отпечатена во 600 примероци во Љубљана од Јозеф Бласник.
2 Структура
Поемата се состои од повеќе од 500 стиха и има три дела. Првото дело од поемата, додадено приближно десет години подоцна, е сонет кој го посветува делото на починатиот пријател на Прешерн, Матија Чоп. Вториот дел, Воведот (Увод), ја опишува последната битка меѓу христијаните и паганските Славјани, предводени од херојот Чртоми. Се состои од 25 строфи од три стиха и една од четири стиха и директно преминува во третиот дел на поемата, Крстот (Крст), кој се фокусира на повторното соединување на Чртоми и Богомила, која била свештеничка на божицата Жива, но сега е христијанка. Таа го убедува Чртоми да се крсти и тој. Третиот дел се состои од 53 осмици. Овој дел има помал епски карактер од вториот, бидејќи главно се фокусира на емоциите на поединците. Темите на епот вклучуваат словенечки идентитет во контекст на преоѓањето на нацијата во христијанство.
3 Прикази
Мотив од песната е прикажан во бронзениот релјеф на десната страна на постаментот на споменикот на Прешерн на плоштадот Прешерн, главниот плоштад во Љубљана. Насловен е ''Збогум'' ( sl ) или ''Чртомир и Богомила'' ( sl ). Создаден е од скулпторот Иван Зајец во 1901 година.Има класицистичка композиција, реалистичен кадар, импресионистички финален шмек и со својата содржина ја нагласува романтичната поезија на Прешерн.
4 Музички аранжмани
* Хрватскиот композитор Божидар Широла (1889–1956) ја искористил песната за либрето на неговата кантата ''Крштевањето на Савица''.* Во 1920 година, словенечкиот композитор Славко Остерц (1895–1941) користел мотиви од поемата за неговата симфониска слика ''„Крштевањето на Савица“''. За прв пат изведена на 22 февруари 1921 година во Птуј од Мариборската воена музика ( sl) оркестар, тоа беше неговото прво дело кое беше претставено на концерт. Истиот оркестар го изведе и на 22 април во Цеље во поддршка на изградбата на . До август 1921 година напишал и неоромантична опера со истиот наслов, но таа никогаш не била изведена. Либретото го напишале Остерц и просветителот од Марибор Густав Шилих.* Поемата е искористена за најголемиот дел од либретото на камерната опера ''Крштевањето на Савица'', напишана во 2015 година од словенечкиот композитор Том Коби (роден 1988 година). Била поставена во соработка со мешаниот хор „Ѓорѓи Слатконија“ од Ново Место, а премиерно бил изведен со голем успех во културниот центар на градот, во ноември 2015 година.
Меѓународен фестивал на компјутерска уметност

Меѓународниот фестивал на компјутерски уметности (IFCA; словенечки: Mednarodni festival računalniških umetnosti, MFRU) е најдолгиот фестивал на компјутерска уметност во Словенија. IFCA ги претставува теоријата и практиките на компјутерската уметност и уметноста на новите медиуми. Таа е една од главните институции за презентација, поддршка и производство на компјутерски медиуми, електроника и интердисциплинарна уметност во регионот и е одговорна за развојот на уметноста и теоријата на новите медиуми.
1 Историја
Меѓународниот фестивал за компјутерска уметност (IFCA) првпат се одржал во 1995 година во Марибор, вториот по големина град во Словенија. На фестивалот се претставиле голем број домашни и странски уметници, теоретичари, изведувачи, програмери и кустоси.
Во 2009 година, фестивалот ги здружале силите со Кибла и одржа заеднички фестивал во медиумската уметност. Поддржувачите на фестивалот ги вклучуваат Универзитетот во Марибор, Уметничката галерија Марибор и Уметничкиот совет Англија.
2 Програма
IFCA се одржува секоја година околу пет дена и е организиран од страна на Младинскиот културен центар Марибор (МКЦ Марибор).
Програмата се состои од семинари, конференции, изложби и перформанси избрани од поканети куратори и селектори, како и од програмскиот директор на фестивалот, кој има трогодишен мандат.
Фестивалот поврзува различни локации во градот и во соседните градови – како и различни урбани, регионални и меѓународни продуценти, институции и фестивали со слични интереси. Од своите почетоци, тој воспоставил соработка со образовни институции на сите нивоа: од градинки, основни и средни училишта, до факултети и универзитети со програми за нови медиуми во Марибор, на национално и меѓународно ниво.
Руди Шелиго

Руди Шелиго (14 мај 1935 – 22 јануари 2004) бил словенечки писател, драматург, есеист и политичар. Заедно со Лојзе Ковачиќ и Драго Јанкар, се смета за еден од најистакнатите словенечки модерни писатели од периодот по Втората светска војна.
1 Живот
Шелиго е роден во словенечко семејство во Сушак, Кралството Југославија, сега дел од градот Риека, Хрватска. Во 1939 година, се преселил со своето семејство во индустрискиот град Јесенице во северозападна Словенија. По завршувањето на средното училиште, работел како индустриски работник во локалната железарница неколку години. Потоа се преселил во малото село Толмин, каде го завршил учителскиот факултет. Во 1956 година, се преселил во Љубљана, каде се запишал на Универзитетот во Љубљана, изучувајќи философија и социологија. Во Љубљана, Шелиго станал дел од група млади интелектуалци познати како Критичката генерација. Објавил неколку кратки раскази во алтернативниот литературен журнал Ревија 57. Стана пријател со дисидентниот интелектуалец Јоже Пучник и бил сведок на неговото апсење во 1958 година.
Во 1962 година, станал предавач на Школата за социологија и управување со работата во Кранј, и продолжил со објавување на своите дела, најчесто во алтернативниот журнал Перспективи. Кога журналот бил принуден да се затвори од комунистичкиот режим, Шелиго влегол во „креативен штрајк“, одбивајќи да објави било кое од своите дела две години. Крајот на 1960-тите го започнал со соработката со познатите литературни теоретичари и философи, Душан Пирјевец Ахац.
Во 1987 година, Шелиго бил избран за претседател на Словенечкото здружение на писатели. Во период на социјален и политички преврат, Шелиго ја искористил својата позиција за да ја трансформира асоцијацијата во отворена платформа за јавна дебата, промовирајќи ги вредностите на плурализмот и демократијата. Во 1989 година, бил меѓу основачите на Словенечката демократска унија. На првите слободни избори во Словенија во 1990 година, бил избран во Словенечкиот парламент. Од 1990 до 1994 година, исто така бил претседател на Советодавниот одбор на Словенечкото радио и телевизија. Во 1994 година, се приклучил на Словенечката социјалдемократска партија. Од јуни до ноември 2000 година, бил министер за култура во краткотрајната центристичко-десничарска влада на Андреј Бајук. За време на овој краток период, ја составил т.н. "Национална програма за култура", интегративен документ за целите на културната политика во Словенија, кој станал основа за културните политики на сите подоцнежни словенечки влади. Во 2001 година, станал член на Словенечката академија на науки и уметности.
Починал во Љубљана и бил погребан на гробиштата Жале.
2 Работа
Во 1950-тите години, Шелиго бил еден од оние кои донесле радикални авангардистички иновации во словенечката литература. Неговото кратко дело „Триптих на Агата Шварцкоблер“, објавено во 1968 година, се смета за прв пример на реизам во словенечката литература. Неговите рани романи биле под влијание на францускиот Нов роман и се карактеризирале со густи описи и анти-психолошки став.
Горан Војновиќ

Горан Војновиќ (роден на во ) — словенечки писател, сценарист и филмски режисер. Најпознат е по својот роман од 2008 година ''Јужни ѓубриња одете дома'' (словенечки: ''Čefurji raus!''), кој му донел бројни награди, како и тужба поднесена од словенечката полиција, која била повлечена еден ден подоцна по медиумското внимание и јавната вознемиреност, кога полицијата поднела обвинение за дело на фикција, што предизвикало срам за Министерството за внатрешни работи на Словенија.
Војновиќ е роден во Љубљана. Студирал на Академијата за театар, радио, филм и телевизија. Ја објавил својата прва збирка поезија „Убав е овој свет“ во 1998 година. Неговиот роман „''Јужни ѓубриња одете дома''“ започнал како незавршено филмско сценарио. Тој го опишува животот на младите имигранти во населбата Фужине во Љубљана, нивните секојдневни проблеми и културните разлики помеѓу локалците и имигрантите од поранешна Југославија. За него ја добил наградата на Фондацијата Прешерн и наградата Кресник во 2009 година. Романот е преведен и објавен на многу јазици.
Неговото роман ''Југославија, мојата татковина'' бил објавен во 2011 од Белетрина. Англиското издание било објавено во 2015 од Истрос Букс во Велика Британија. Неговото трето дело, романот ''Смоквата'', било преведен на англиски од Истрос Букс во 2020.
1 Објавени дела
* Јужни ѓубриња одете дома! роман (2008)
* Југославија, мојата татковина, роман (2013)* Смоквата, роман (2016)*''Ѓорѓиќ се врати'', роман (2021)
*''Собирач на стравови'', есеи (2022)
Бојан Адамич

Бојан Адамич, познат како Мајстор (|Mojster и со партизански прекар Грегор; роден на во Рибница – починал на во ) — познат словенечки композитор на џез, музика за словенечките песнички фестивали и особено филмски музики. Тој бил исто така страстен фотограф, посебно заинтересиран за карневалски фигури од Птуј.
1 Живот
Адамич е роден во Рибница во Кнежевството Крањска, Австро-Унгарија. Ја завршил Полјанската гимназија во 1931 година и дипломирал по пијано на Музичката академија во Љубљана во јуни 1941 година.
За време на Втората светска војна, тој финансиски ја поддржувал антифашистичката словенечка отпорничка движење. Во 1943 година, се приклучил на словенечките партизани, каде што исто така бил ранет во напад од Германците и бил преместен во штабот, каде обезбедувал музика која потоа била емитувана преку Радиото на Ослободителниот фронт. За време на војната ја запознал својата идната жена, Барбара Чернич. Тие имале една ќерка, Аленка Адамич.
2 Работа
Адамич бил првиот диригент на РТВ Словенија Биг Бенд, собирајќи некои од неговите членови веќе во Словенечките партизани, кои направиле прв јавен настап во јуни 1945 година како дел од повторното отворање на Постојнската пештера. Иако од рано имал преференца за џез, подоцна се концентрирал на филмски музики, музика за словенечките фестивали на песни и музика која ја напишал за театарски сцени. Во музиката што ја композирал, се препознаваат словенечките фолклорни елементи. Напишал музика за повеќе од 200 филмови, вклучувајќи филмови произведени во Словенија, САД, Унгарија, Швајцарија, Западна Германија, Франција и Велика Британија..
Адамич бил претседател на Друштвото на словенечките композитори. Од 1980 до 1982 година бил раководител на музичката продукција на Радио Словенија. Починал во 1995 година во Љубљана.
3 Награди
Адамич за својата работа ги доби најпрестижните награди. Во 1979 година му била доделена Прешереновата награда, највисоко ценетата културна награда во Словенија, за неговото животно дело. Во 1990 година ја добил наградата Јежек за неговите хумористични песни и како соработник на Фране Милчински, а во 1992 година Сребрен орден за слободата на Република Словенија
Лојзе Лебич

Лојзе Лебич (роден на во ) — словенечки композитор и диригент на хорска и инструментална музика.
1 Живот
Лебич е роден на 23 август 1934 година во Превалје, во регијата Каринтија во Словенија (тогаш дел од Југославија). Студирал археологија на Универзитетот во Љубљана и Академијата за музика во Љубљана, каде што студирал композиција со Марјан Козина и диригирање со Данило Швара.Тој бил најмладиот член на групата Pro musica viva, група на композитори со седиште во Љубљана која се залагала за словенечкиот модернизам.
2 Музика
Раните стилови на Лебич биле доста традиционални, но неговите дела по 1965 година ја покажуваат влијанието на европската авангарда. Отворањето на Словенија за странски патувања во 1950-тите и 60-тите години овозможило поголема музичка и културна размена со остатокот од Југославија и Европа, поттикнувајќи го развојот на словенечката авангарда. Дела на Лебич од 1965 година како ''Медитации за два'' за виола и виолончело и кантатата ''Поџгана трава'' се примери за неговото користење на нови мелодиски и вокални техники. Подоцна, развил стил кој го балансира почитувањето на традиционалната култура со космополитски модернизам.
3 Работи
*''Пер Арчи'' (За Голала) за гудачки оркестар (2009)
*''Повикување/ Примож Рамовш (Invocation/ à Primož Ramovš)'' (кларинет и пијано), нарачана од библиотеките на Универзитетот во Висконсин-Милвоки
*''Медитации за двајца (Meditacije za dva)'' за виола и виолончело (1965, ревидирана 1972)
*''Рубато по виола'' за соло виола (1989)
*''Во пофалба на светот (Hvalnica svetu)'' за двоен хор, пијано со четири раце и перкусии (1988)
4 Награди
Во 1967 година ја добил Прешереновата награда за диригирање.
Јакоб Јеж

Јакоб Јеж (роден на во Боштањ – починал на во ) — словенечки композитор.
1 Живот
Јакоб Јеж е роден на 23 ноември 1928 година во Боштањ, село во источна Словенија. Во 1954 година дипломирал на Музичката академија во Љубљана, отсек Музичка историја. Неговата дисертација, одбранета во 1959 година, се фокусирала на раните дела на словенечкиот композитор Мариј Когој. Когој останал постојано влијание за Јеж во текот на неговата кариера.
Иако не завршил диплома по композиција, Јеж студирал композиција кај Маријан Липовски и Карол Пахор. Лексиконот на Југословенската музика го опишува неговиот музички стил на следниов начин: „Применувајќи некои современи композиторски процедури, [Јеж] создава препознатлив музички јазик, полн со интимна изразност, со развиено чувство за боја, лиризам и слободни структури - современ и актуелен јазик кој никогаш не е неразбирливо агресивен.“
Жеж учел во текот на својата кариера, прво во музичко училиште и во средно училиште, а потоа на Музичката и балетската школа во Љубљана (1955-1970). Од 1992 година до пензионирањето, бил редовен професор по музичко образование на Факултетот за педагогија во Љубљана. Од 1960 до 1965 година бил член на композиторската група Про музика вива.
Тој исто така бил главен уредник на музичките списанија ''Грлица'' (1968–1988) и ''Наши хори'' (1991–1998), а помеѓу 1967 и 1970 година бил главен уредник на билтенот ''Складателј'' (композитор), кој го издавал Друштвото на словенечките композитори.
2 Награди
Тој добил бројни награди за своето дело, вклучувајќи ја првата награда на Федералното радио за неговата кантата "Do fraig amors", Наградата на Прешерн, Прешерновата награда за целокупно дело во компонирање во 1991 година, Наградата Козин за целокупното хорово дело, доделена од Словенечката асоцијација на композитори во 2004 година, и Наградата Жупанчиќ на Општината Љубљана за целокупно дело во 2017 година.
Зграда Кресија

Зградата Кресија или палата Кресија (словенечки: ''palača Kresija'') — зграда која покрај замокот Филип го означува влезот во стариот град Љубљана, главниот град на Словенија.Стои кај насипот Адамиќ и Лундер на десниот брег на Љубљаница веднаш низводно од Тромостовје, граничи со плоштадот Погачар, улица Стритар, и Мачкова улица. До 2007 година, во зградата била сместена административна единица на Љубљана. Денес тука се сместени општински канцеларии, галеријата Кресија и центарот за посетители во Љубљана.
1 Историја
Името на зградата потекнува од германскиот збор ''Kreisamt'', што се однесува на административната канцеларија на локалниот австроунгарски округ. Пред земјотресот во Љубљана во 1895 година, на оваа локација се наоѓала болница и училишна зграда. Таму било сместено породилиште, училиште за акушерки како првата здравствена институција каде што се одржувале часови на словенечки јазик, како и школа за хирургија, основана во 1753 година од лекарот Жерар ван Свитен. Во првата половина на 19 век, во зградата имало продавници и станови, а првиот кат бил зафатен од округот на Љубљана. Црквата Св. Елизабета стоела покрај неа до 1831 година.
2 Архитектура
Објектот е со неправилен квадрат и внатрешен двор. Забележан е по своите неоренесансни фасади и ентериер. Декорацијата потсетува на барок. Дизајниран е од архитектот од Грац Леополд Тиер и подигнат во 1897 и 1898 година, по земјотресот во 1895 година. Влезниот портал на зградата гледа кон насипот Адамиќ и Лундер. Над него има балкон со ограда од ковано железо, а над балконот има грб на градот Љубљана во картуш, обвиткан со скулптури на секоја страна. Скулптурите се дело на скулпторот Алојзиј Репиќ (1866–1941).
3 Споменици
Од 1999 година, југозападната фасада на зградата Кресија е украсена со две бисти што гледаат кон улицата Стритар: биста на протестантскиот граматичар Адам Бохорич и биста на лекарот од 17 век, Марко Гербек. Под еден турлет на северозападниот агол, во 2005 година беше поставена плоча во сеќавање на Структурите за маневри на Националната заштита, паравојна сила која тајно дејствувала во зградата во 1991 година и придонела за постигнување на словенечката независност. Во 2008 година, била поставена уште една плоча, посветена на Координациската група на Љубљана за напорите за независност во 1991 година.
Фердо Година

Фердо Година (17 октомври 1912 – 14 јули 1994) — словенечки писател и партизан. Бил еден од првите активисти во борбата против унгарската окупација на Прекмурје за време на Втората светска војна. Напишал романи и раскази, а бил и плоден писател за деца и млади.
Година е роден во 1912 година во Долња Бистрица, која тогаш била дел од Словенечката марша на Кралството Унгарија и дел од Австро-Унгарија, а денес е дел од Прекмурје во Словенија. Тој се приклучил на партизаните во 1941 година. Пишувал главно кратки раскази, социјално чувствителни и често напишани во прво лице. Објавил и бројни дела за млади читатели. Починал во Љубљана во 1994 година. Културното друштво Бистрица е именувано по Година.
Тој ја добил наградата Левстик во 1974 година за својата серија на приказни за деца ''Ние ќе изградиме куќа''.
1 Објавени дела
1.1 За возрасни читатели
*''Бели лалиња, 1945 година''*''Од партизанските години: Избрана проза, 1947 г.''*''Вината на Кристина Јарчек, 1955 г.''*''Ние, децата на војната, 1962 година''*''Верона Вираг, 1966 година''*''Спомени на партизанските години, 1961, 1963 г.''*''Прекмурје 1941 – 1945 и неговиот придонес во народноослободителната борба, 1967, 1980 г.''*''Јавачот без коњ, 1973 година''*''Човекот живее и умира, 1974 година''*''Тивкиот оркестар, 1981 година''*''Парче меморија на вонредни времиња: Фердо Година (1912–1994, 1994''
1.2 За млади читатели
*''Приказната за шумската колиба, 1962 г''*''Тоа е лошо за вашето здравје кога луѓето се расправаат, 1962 година''*''Чудниот блиски посетител во шумската колиба, 1962 година''*''Станав ловец на жаби, 1962 година''*''Смртните опасности кај змиските цвеќиња, 1962''*''Не можеш да ја измамиш лисицата, 1962 година''*''Скршениот сад со златни рабови, 1962 година''*''Истрелот што ја предизвика несреќата, 1962 г.''*''Човекот со меурчиња на среќа, 1962 г.''*''Ја најдовме лисицата, 1962 година''*''Бувот се врати во шумската колиба, 1962 година''*''Го барав човекот со меурчиња на среќата, 1962 г.''*''Ќе изградиме куќа, збирка раскази 1974 година''*''Мали момчиња во чизми, збирка раскази 1987 г.''
Иго Груден

Иго Груден (18 април 1893 – 29 ноември 1948) — словенечки поет и преведувач и адвокат.
Роден е како Игнациј Груден во малото рибарско село Аурисина во близина на Трст, тогаш дел од австроунгарскиот округ Горица и Градишка (сега во Италија ) како прво од десетте деца на Франц Груден и Јустина Кошута. Посетувал средни училишта во Трст и Горица, а потоа студирал право во Виена и Грац. За време на Првата светска војна, служел во австроунгарската армија и се борел во битките кај Изонзо, каде што бил сериозно повреден. По војната, тој ги продолжил студиите во Прага, а дипломирал во 1921 година. Истата година, се преселил во Љубљана, тогаш дел од Кралството на Србите, Хрватите и Словенците, каде што се занимавал со адвокатура.
Во 1920-тите и 1930-тите бил активен во ширењето на антифашистичките чувства меѓу словенечките интелектуалци. Во 1922 година бил уапсен од италијанските власти додека го посетувал родното село, кое тогаш било под италијанска јурисдикција. По интервенција на југословенските власти бил ослободен. Во Љубљана Груден набрзо стана дел од локалните леви либерални интелектуални кругови. Соработувал со реномирани списанија како ''Љубљански збор'' и ''Содобност'', а посетувал автори како Јосип Видмар, Јуш Козак, Фердо Козак, Фран Албрехт, Станко Лебен, Лојзе Уде и Антон Водник.
За време на Втората светска војна, тој соработувал со Ослободителниот фронт на словенечката нација и бил интерниран од италијанските окупациски сили во концентрациониот логор Раб. По италијанското примирје се приклучил на партизанскиот отпор. По војната работел во словенечката секција на Југословенското радио во Белград, заедно со Матеј Бор и Антон Инголиќ. Починал во Љубљана, а бил погребан на гробиштата Жале.
Поезијата на Груден била под влијание најмногу од словенечката модерна, особено Отон Жупанчич и Драготин Кете. Тој исто така бил под големо влијание од Габриеле Д'Анунцио и Бјернстјерне Бјернсон. Во почетокот го следел виталистичкиот тренд, но подоцна преминал во порефлексивна поезија. За време на Втората светска војна, објавил многу песни кои го опишуваат секојдневниот живот во концентрационите логори.
Ден на суверенитетот (Словенија)

Ден на суверенитет (|dan suverenosti) — државен празник во Словенија, кој се слави на 25 октомври. Со него се одбележува еден од клучните настани во процесот на стекнување независност, имено повлекувањето на последниот војник наЈугословенската народна армија (ЈНА) од територијата на денешна Словенија. Тоа е одреден државен празник, но е работен ден.
1 Позадина
Десетдневната војна, граѓанска војна, започнала во поранешна Југославија на 27 јуни 1991 година помеѓу Југословенската армија и Словенечката територијална одбрана, завршувајќи на 7 јули со одлучувачка победа на Словенија и стекнување на независност. Во Брионскиот договор потпишан од двете страни, Словенија се согласила да го одложи своето прогласување на независност за три месеци, а Југословенската војска имала дозвола да го напушти словенечкото тло во фази, со краен рок до крајот на октомври. Последниот југословенски војник ја напушти територијата околу полноќ на 25 октомври 1991 година, ден кој денес е прогласен за „Ден на суверенитетот“..
1.1 Прашање за датум
Клучниот настан, поаѓањето на бродот со последните преостанати војници на ЈНА од пристаништето Копер, всушност се случило ноќта на 25 октомври 1991 година. Затоа, некои сметаат дека 26 октомври е вистинска годишнина. Сепак, последните два брода кои сè уште биле закотвени во пристаништето на полноќ, пловеле со странски знамиња, и на тој начин претставувале странска територија според адмиралитетот. Затоа, сите војници на бродот ја напуштиле словенечката територија веднаш штом се качиле - што било пред полноќ.
2 Историја
Законот бил поддржан од член на владејачката партија Модерна централна партија по иницијатива на две здруженија на ветерани и бил донесен со голема мнозинска поддршка од 70 гласови за и 4 против во Националното собрание на 9 март 2015 година. Во однос на празнувањата, Марјан Долињшек, член на Модерната централна партија, изјавил: „Новиот празник ќе се слави како ден на гордост, единство и доверба во сеќавање на она што ја сочуваше нацијата низ вековите“.
Немало официјално државно славење на првиот Ден на суверенитетот на 25 октомври 2015 година, ниту е планирано такво во идните години. Од страна на претседателската канцеларија бил организиран ден на отворени врати, при што претседателот Борут Пахор одржал говор по тој повод. Покрај тоа, се одржале комеморации на општинско ниво, најзабележително во Камник, каде што двете здруженија на ветерани откриле споменик на дејствата на членовите на Словенечката територијална одбрана и полициската сила за време на Десетдневната војна.
Иве Шубиц

Иве Шубиц (роден на во Хотовља – починал на во ) — југословенски сликар, графичар и илустратор.
Шубиц е роден во селото Хотовља кај Пољане над Шкофја Лока во 1922 година. Во 1940 година се запишал на Загребската академија за уметности, но студиите му биле прекинати со Втората светска војна. Тој им се придружил на партизаните во 1941 година и учествувал во Битката кај Дражгоше, на чиј споменик подоцна учествувал во дизајнирањето. По војната студирал на Академијата за ликовни уметности во Љубљана кај Гојмир Антон Кос и Божидар Јакач. Дипломирал во 1948 година. Тој е познат по неговите слики, линорез и други принтови, илустрации и мурали. Починал во Шкофја Лока во 1989 година.
Во 1968 година ја добил наградата на Фондацијата Прешерен за изложбата на неговата уметност во музејот „Шкофја Лока“. Во 1979 година ја добил наградата Гранд Прешерен за неговите креативни достигнувања. Исто така, пет пати ја добил наградата Левстик за неговите илустрации, во 1949, 1951, 1967 година (со Јоже Циуха), 1969 и 1971 година..
Уметничката колонија Иве Шубич, која се организира секоја година во Шкофја Лока од 1997 година, е именувана по него.
1 Избрани илустрирани дела
* Дражгоше селото што се побуни, напишано од Иво Зорман, 1978 г.
* Долгата патека, напишана од Кристина Бренк, 1973 година
* Парче 'ржан леб, напишано од Фердо Година, 1971 година
* Младост во џунглата, напишана од Дан Гопал Мукерџи, 1969 година
* Селанскиот бунт во Толмин, напишана од Франс Бевк, 1968 година
* Спомени на дедо и други приказни, напишана од Јосип Јурчич, 1967 г.
* Југославија, напишана од Франција Планина, 1967 година
* Смеа низ солзи, напишана од Франс Бевк, 1959 година
* Кралот Матјаж ја спасува својата невеста, напишано од Миле Клопчич, 1951 г.
* Нејчек, напишана од Зоран Худалес, 1949 година
Јоже Сној

Јоже Сној (роден на 17 март 1934 – починал на 7 октомври 2021 година) — словенечки поет, романсиер, новинар и есеист. За животно дело и богат книжевен опус му била доделена Прешерновата награда во 2012 година.
Роден бил во Марибор, тогаш дел од Кралството Југославија, во богато словенечко семејство. Неговиот вујко, Франц Сној, бил истакнат член на Словенечката народна партија и министер во кралската југословенска влада. Во април 1941 година, по инвазијата на Југославија, тој избегал со семејството од нацистите во Долењска, окупирана од Италија. Оттаму, семејството морало повторно да побегне во Љубљана за да го избегне прогонот од партизанското движење предводено од комунистите. Во 1947 година, неговиот вујко Франц Сној бил осуден на 20 години затвор во монтиран судски процес заедно со други либерални и социјалдемократи кои се обидоа да организираат легална опозиција на комунистичкиот режим на Јосип Броз Тито (т.н. судење на Нагоде). Овие искуства длабоко влијаеле врз подоцнежниот литературен опус на Јоже Сној.
По дипломирањето словенска филологија на Универзитетот во Љубљана започнал да работи како известувач во весникот ''Дело''. Заедно со Дане Зајц, Грегор Стрниша, Доминик Смоле, Марјан Рожанц и други, тој бил дел од генерацијата која, под влијание на „модернистичкиот пресврт“ на поетот Едвард Коцбек, силно го предизвикала книжевниот канон воспоставен од комунистичкиот режим. Во 1963 година ја објавил својата прва збирка поезија „Млинот со сто очи“, која била силно критикувана од книжевниот естаблишмент поради наводно декадентна и нихилистичка содржина. Сној подоцна се приближил до католицизмот, изразувајќи религиозни и метафизички преокупации во делата како „Елегија за таткото и татковината“ и „Духовни песни“. Меѓу неговите романи, најпознати се „Ридот на бесилка“, автобиографски роман за неговото воено детство, во кој ги истражува изворите на злото, и „Јозеф или раната дијагноза на срцевиот рак“.
Андреј Розман

Андреј Розман (познат како Роза, роден на во ) — словенечки поет, писател, актер и продуцент на уличен театар. Тој пишува поезија и создава претстави за деца, како и сатирачна поезија за возрасни.
1 Живот и работа
Розман е роден во Љубљана во 1955 година. Го напуштил студиумот на словенечки јазик и литература на Универзитетот во Љубљана за да формира мала театарска група во 1978 година. Во 1980-те години го коосновал театарот на улица Ана Монро и бил негов режисер помеѓу 1982 и 1995 година. Бил ко-автор на нискобуџетната ТВ комедија „Вртичкари“ (2000 но ја напуштил по првите тринаесет епизоди, разочаран од продукцијата. Од 2003 година ја води својата театарска компанија, Розинтеатар.
2 Награди
Розман ја добил наградата Левстик во 1999 година за Песни за црви (''Črvive pesmi)'' и повторно во 2009 година за 100 + 1 Загатки (''100 + 1 ugankа)''.
Во 2010 година ја добил наградата на Фондацијата Прешерен за неговата театарска и литературна работа.
3 Објавени дела
* Внесување на кремот во јагодите песни и раскази, 1989 година
*''Од талија до торија'', театарски сценарија, 1991 г
* Рими за предпромашување песни за деца, 1993
* Малиот Миха, духот и загатката песна за деца, 1996 г.
* Во ред е мамо песни, 1997 г.
* Песни опфатени со црви поезија за деца, 1998 г.
* Кравата ја чуваше малата Миха поезија за деца, 1999 г.
*''Јосип Вандот: Кекец во Пехта'', адаптација на приказната на Јосип Вандот, 2000 г.
* Малиот римски циркус поезија за деца, 2001 година
* Џиновскиот балон бајка, 2001 година
* Црвена жаба, Златен лебед книга за деца, 2001 г.
*''Јосип Вандот: Кекец во Беданец'', адаптација на приказната на Јосип Вандот, 2001 г.
*''Најдосадна книга на светот'', книга за деца, 2002 г.
* Загатки поезија за деца, 2002 година
*''Јосип Вандот: Кекец во Присанк'', адаптација на приказната на Јосип Вандот, 2002 г.
* Ајде да вежбаме песни, 2003 г.
* Чадор поезија за деца, 2005 г
* Замолчи дедо поезија за деца, 2005 година
* СМС поезија поезија, 2006 година
* Првото патување на Мајкл низ светот книга за деца, 2006 г.
*''Како Оскар стана детектив'', раскази за деца (двојазичен 2007
Споменици на словенечките партизани

Спомениците посветени на словенечките партизани се често користен термин за меморијални плочи, обелисци, споменици, статуи и други скулптури поставени по Втората светска војна во сеќавање на загинатите партизани и заробеници кои загинале. Тие ги означуваат местата на бојните полја, партизанските кампови, затворите и други локации каде што окупаторите извршувале злосторства, местата каде што се наоѓале нелегални партизански болници и печатници, каде што се преминувале патиштата за курири на отпорот и на местата каде што се одржувале историски состаноци и други важни настани за време на војната во Словенија.
Партизанските споменици се дел од спомениците и спомениците од Втората светска војна . Може да се најдат на територијата каде што се воделе партизански борби, најчесто на Балканот (т.е. државите од поранешна Југославија ) и во Албанија. Тие претставуваат историска културна специфичност на областа.
Во Словенија има околу 6.000 споменици посветени на партизаните, од кои 2.700 се регистрирани во националниот регистар на културно наследство (тие го претставуваат мнозинството од вкупно 2.900 споменици од Втората светска војна во Словенија). Најпосетуваните региони се Горенска, пошироката област на Љубљана, Приморје и Каринтија (и на словенечкото етничко подрачје надвор од границите на Словенија). Тие биле поставени за различни јубилејни пригоди од страна на локалните организации на ветерани од војната заедно со локалните заедници и здруженија.
Помеѓу партизанските споменици се наведени и надгробните споменици каде по војната се транспортирани телата на паднатите партизани. Податоците за смртта се придружени со зборот ''padel'' „паднат“ или ''ustreljen'' „застрелан“. Имињата на жртвите од Втората светска војна кои биле погубени од партизани обвинети за соработка со германскиот и италијанскиот окупатор и имињата на словенечките војници мобилизирани во германската армија, се наведени на парохиските спомен-плочи поставени околу црквите по 1990 година.
Партизанските споменици често се препознатливи по петокраки ѕвезди; на некои надгробни плочи има и двете – ѕвезда и крст заедно. Комеморативни табли се поставуваат на родните куќи на првите партизански борци од 1941 година, на куќите од каде што заминувале во шумите да се приклучат на вооружената отпорност, на местата каде што биле убиени, на гробиштата, на градските плоштади или во меморијалните паркови. Бројни од нив се поставени на фасадите на фабрики, пожарникарски станици или општински згради. На урнатините на изгаснатите домови, пред нелегалните партизански болници и печатници, информациски табли ги заменуваат меморијалните плочи.
Околу 4% од сите партизански споменици биле уништени поради политички мотивирано вандализам, украдени и продадени на трговците со бојни метали или затоа што зградите каде што биле поставени биле урнати. Некои од нив се обновени, некои пренесени на други локации, а некои депонирани во локални музеи.
Војтех Равникар

Војтех Равникар
Роден, 4 април 1943
Починал, 17 септември 2010 (на 67 г.)
Националност, Словенечко
Алма матер, Љубљнски Универзитет
Професија, Архитект
Препознатливо дело, Словенечки Национален Театар во Нова Горица
Војтех Равникар (4 април 1943 – 17 септември 2010 година) — словенечки архитект.
1 Ран живот
Равникар е роден во Љубљана, во тогашното Кралство Југославија, но поголемиот дел од детските години го поминал во градот Нова Горица во западна Словенија. По дипломирањето на Гимназијата Нова Горица, тој се запишал на Универзитетот во Љубљана и дипломирал архитектура.
2 Кариера
Равникар ја започнал својата архитектонска кариера во 1978 година и дизајнирал бројни познати згради во Словенија. Неговите најпознати згради се наоѓаат во приморскиот регион на земјата, вклучувајќи ја градската сала во Сежана, хотелот Пиран во Пиран и Националниот театар во Нова Горица.
Равникар освоил бројни награди, вклучувајќи ја Наградата Плечник од 1987 година (награда за национална архитектура на Словенија), Меѓународната Награда Пиранези од 1990 година, Наградата Прешерен од 2003 година (награда за национална уметност на Словенија) и Наградата Хердер од 2006 година (меѓународна награда за достигнувања во науката, уметноста или литературата)..
Од 1993 година до неговата смрт, работел како професор на Универзитетот во Љубљана. Работел како гостин-професор на Универзитетот во Трст, Италија (2002), и на Универзитетот во Тренто, Италија (2004–2005).
Тој починал во Голник близу Крањ на 17 септември 2010 година, на возраст од 67 години.
3 Личен живот
Равникар бил во брак со словенечката политичарка Мајда Ширца (''Зарес'').