Биосферен резерват Калакмул

Биосферен резерват Калакмул (|Reserva de la Biósfera de Calakmul) — биосферен резерват кој се наоѓа во на полуостровот Јукатан во Мексико, во општината Калакмул во државата Кампече и на југ се граничи со гватемалскиот департмент Ел Петен. Зафаќа 7.231 км вклучува околу 12% од суперенијалните џунгли во Мексико. Резерватот, основанан во 1989 година, е еден од најголемите заштитени области во Мексико, опфаќајќи повеќе од 14% од државата. Важниот археолошки локалитет од пред-колумбиската Мајанска цивилизација, Калакмул, едно од најголемите познати мајански археолошки наоѓалишта, се наоѓа во биосферниот резерват.
1 Флора и фауна
Резерватот и соседните пошумени области на Мајанскиот биосферен резерват ''(Reserva de la Biosfera Maya)'' во гватемалскиот департмент Ел Петен, формираат еден од најголемите и најмалку нарушените делови на дождовната шума на Америка, северно од Колумбија. Шумата е класифицирана како сува шума на запад и висока и средна висина супергодишна дождовна шума на исток. Меѓу дрвја, постојат сејби, Хондурашки махагони (''Swietenia macrophylla''), задушителни фикуси (''Ficus''), чака (''Bursera simaruba'') и чикозапоте (''Manilkara chicle'').
Биосферата е дом на 86 видови цицачи, од кои 18 може да се најдат во Службениот регистар на мексиканска екологија, ресурс кој ги оцртува флората и фауната кои се во опасност од истребување, ретки, загрозени или се под заштита. Оваа област е дом на 5 од вкупно 6 големи мачки кои потекнуваат од Мексико. Ова ја вклучува неговата мала, но здрава популација на јагуари, како и јагуарунди, окелоти, пуми и маргини . Фауната вклучува и централноамерикански агутис, пајакот мајмун, гвантемслискиот црн дрекавац, белонос коати и папагали.
2 Закани
За резерватот е дадена ознака за критично загрозност, што значи дека мора да се преземат навремени мерки за продолжување на заштитата и зачувувањето на неговата биоразновидност. Овие закани вклучуваат: Раст на населението, егзистенцијален лов и ловокрадство, туристичка инфраструктура и појава на автопати и патишта.
Човечката популација во резерватот рапидно се зголемува од 80те години на минатиот век, како резултат на зголемената миграција, како и големиот наталитет. Ова предизвикало зголемено оптоварување на природните ресурси како резултат на земјоделското и сточарството на месното население.
Иако 80% од ловот во резерватот е направен за лична потрошувачка меѓу месното население, овој егзистенцијален лов има сè подрастично влијание врз популациите на дивиот свет. Овие животни ги ловат и воените единици кои се на активна должност во областа.
Постои зголемена количина на туристичка активност, откако резерватот добил ознака од УНЕСКО, што создало неколку проблеми. Иако во регионот има малку вода, потрошната вода во близина на селата или градовите е резервирана за туристите, што создава недостиг на вода кај месното население. Расте свеста за можна криза со вода поради неможноста да се исполнат потребите на месното население и туристичката индустрија.
Поради проблеми со дизајнот на резерватот, изградени се две главни патишта што минуваат низ две од јадрите, важни области на резерватот. Имало предлози за туристичка дестинација наречена Маја Светот што би вклучувала автопат што поврзува различни области на биосферниот резерват. Иако засега се ставаат настрана плановите за автопатот, во тие области продолжува да се гради хотел.
3 Политички прашања
Областа бил прогласена за резерва на биосфера од Карлос Салинас де Гортари во 1989 година. Наведените причини за назначувањето беа заштита на биоразновидноста, како и заштита на бројните антички урнатини на Маите кои се наоѓаат во границите на резерватот. Оттогаш постои диспаритет помеѓу ставовите и филозофиите на месното население кое живее на земјата и оние владини претставници и урбани екологисти кои сакаат да ги заштитат нејзините ресурси.
Луѓето кои живеат на земјата се мигранти што претставуваат 23 од 32 држави во Мексико кои биле привлечени од земјата во 60те години на минатиот век кога мексиканската влада воспоставила проекти за дистрибуција на земјиште. Иако нивните култури може да се разликуваат, тие го делат заедничкиот идентитет на ''кампесините'' и на егзистенцијалните земјоделци кои живеат надвор од земјата. Како егзистенцијални земјоделци, сите тие имаат заедничко верување дека животната средина е место за работа, што е во спротивност со агендите на еколозите и владините службеници кои сметаат дека „идеалната средина е лишена од човечко присуство“. Овие надворешни партии имаат менталитет „не допирај“. Така, „Кампесиносите“ создале единствен фронт во притисок за пристап до важни ресурси што им овозможуваат да земјоделуваат и да се обезбедат за себе.
Во 1991 година, мексиканскиот претседател им дал на Кампесинос „грижа за резерватот“ што обезбедило средства за помош во заштитата на преостанатите шуми, истовремено охрабрувајќи ја самостојноста во локалниот земјоделски сектор. Ова е во согласност со филозофијата дека биоразновидноста е „разновидност во употреба“.
Овие прашања на дебата доведоа до движење на отпор од страна на локалните земјоделци. Поради своите верувања околу употребата на животната средина и работата, многумина веруваат дека оние што се на другата страна на дебатата (државни службеници и урбани екологисти) сакаат да ја користат земјата за свои профитабилни средства. Многу земјоделци ја препознаваат разликата помеѓу симболичната и реалната сопственост на земјиштето и се чувствуваат како владата да ги поткопува нивните практики за егзистенција. Додека „Кампесиносите“ практикуваат егзистенцијално земјоделство и затоа не добиваат плата, постои голема ранливост со која се соочуваат другите регулативи за спроведување.