Карл X Густав

Карл X Густав, исто така и Карл Густав (|Karl X Gustav; 8 ноември 1622 – 13 февруари 1660 година), бил крал на Шведска од 1654 година до неговата смрт. Тој бил син на Џон Казимир, грофот Палатин од Цвајбрикен-Клебург и Катерина од Шведска. Тој бил оженет со Хедвиг Елеонора од Холштајн-Готорп, која го родила неговиот син и наследник, Карл XI. Карл X Густав бил вториот крал на Вителсбах на Шведска по бездетниот крал Кристофер од Баварија (1441–1448) и тој бил првиот крал на шведската ''ера на Каролина'', која го имала својот врв за време на крајот на владеењето на неговиот син, Карл XI. Тој ја водел Шведска како империја за време на Втората северна војна, проширувајќи ја Шведската империја. Од неговата претходничка Кристина, тој ''де факто'' се сметал за војвода од Еланд пред да се качи на шведскиот престол.
Неговото нумерирање како ''Карл X'' произлегува од изум од 16 век. Шведскиот крал Карл IX (1604–1611) го избрал својот број откако ја проучувал фиктивната историја на Шведска. Овој крал бил четвртиот вистински крал Карл, но никогаш не бил наречен ''Карл IV''.
1 Наследник претпоставен
Во раното детство, израснат во шведскиот двор заедно со неговата братучетка кралицата Кристина, тој добил одлично граѓанско образование. Подоцна Карл X ја научил уметноста во војната под Ленарт Торстенсон, присутен во втората битка кај Брајтенфелд (1642) и во Јанковиц (1645). Од 1646 до 1648 година тој често го посетувал шведскиот двор, наводно како иден сопруг на неговата братучетка кралицата, Кристина од Шведска (1626–89, владеела 1632–54), но нејзиниот непремостлив приговор за брак ставил крај на овие очекувања и за да го компензира својот братучед за неисполнетото полуветување, таа го прогласила за свој наследник во 1649 година, и покрај противењето на Советот на тајните на чело со Аксел Оксенстиерна. Во 1648 година тој добил назначување за командант на шведските сили во Германија. Склучувањето на договорите од Вестфалија во октомври 1648 година го спречило да ги освои воените ловорики за кои се вели дека ги посакувал, но како шведски ополномоштеник на извршниот конгрес во Нирнберг, тој имал можност да научи дипломатија. Како признат наследник на престолот, неговата позиција при неговото враќање во Шведска била опасна поради зголеменото незадоволство со кралицата. Затоа, тој се повлекол на островот Еланд сè додека абдицирањето на Кристина на 5 јуни 1654 година не го повикала на престолот.
2 Раните денови како крал
Карл Густав бил крунисан на 7 јуни 1654 година, еден ден откако неговата братучетка Кристина абдицирала. Почетокот на владеењето на Карл X се концентрирало на заздравувањето на домашните несогласувања и на собирањето на сите сили на нацијата околу неговиот стандард за нова политика на освојување. По препорака на неговиот претходник, тој склучил политички брак на 24 октомври 1654 година со Хедвиг Елеонора, ќерката на Фредерик III, војводата од Холштајн-Готорп. Тој се надевал дека ќе обезбеди иден сојузник против Данска. Риксдагот, кој се собрал во Стокхолм во март 1655 година, соодветно ги разгледал двете големи неодложни национални прашања: војната и враќањето на отуѓените земји од круната. Во текот на три дена, таен комитет со кој претседавал кралот одлучил за военото прашање: Карл X лесно ги убедил делегатите дека војната против Полска изгледала неопходна и можело да се покаже како многу поволна; но разгледувањето на прашањето за субвенциите поради круната за воени цели било одложено за следниот Риксдаг. Во 1659 година тој прогласил строга казна за секој што лови во кралскиот резерват за дивеч во Отенби, Eланд, Шведска, каде што изградил долг ѕид од сув камен што го одвојувал јужниот дел на островот.
3 Втора северна војна (1655-1660)
3.1 Војна во Полска-Литванија
На 10 јули 1655 година, Карл X ја напуштил Шведска за да се вклучи во војна против Полско-литванската Државна Заедница, во она што станало Втора (или мала) северна војна (1655-1660). До објавувањето на војната, тој имал на располагање 50.000 луѓе и 50 воени бродови. Непријателствата веќе започнале со окупацијата на Дунабург во полска Ливонија од страна на Швеѓаните на 1 јули 1655 година. Потоа, на 21 јули 1655 година, шведската војска под команда на Арвид Витенберг преминала во Полска и продолжила кон логорот на Големата полска такса на благородништвото сместена меѓу бреговите на реката Нотеќ, со редовна пешадија за поддршка. На 25 јули полската благородничка војска капитулирала, а војводата на Познањ и Калиш се ставиле под заштита на шведскиот крал. Потоа, Швеѓаните влегле во Варшава без противење и ја окупирале цела Голема Полска. Полскиот крал, Јован II Казимир од Полска (1648–68) од Домот на Васа, на крајот побегнал во Шлезија откако неговите војски претрпеле порази. Голем број полски благородници и нивните лични војски им се придружиле на Швеѓаните, вклучувајќи го и мнозинството од познатите Крилести Хусари. Многу Полјаци го гледале Карл X Густав како силен монарх кој може да биде поефикасен водач од Јован II Казимир.
Во меѓувреме, Карл X Густав продолжил кон Краков, кој Швеѓаните го зазеле по двомесечна опсада. Падот на Краков следел по капитулацијата на полските кралски војски, но пред крајот на годината започнале реакција во самата Полска. На 18 ноември 1655 година, Швеѓаните ја инвестирале тврдината-манастир Ченстохова, но Полјаците ја бранеле и по седумдесетдневна опсада шведските опсадувачи морале да се повлечат со голема загуба. Овој успех предизвикал народен ентузијазам во Полска и довел до националистичка и религиозна реторика во врска со војната и Карл X. Тој бил прикажан како нетактичен, а неговите платеници варварски. Неговото одбивање да ја легализира својата позиција со повикување на полската исхрана и неговите преговори за поделба на самата држава со која сакал да се спријателат, разбудило националистички дух во земјата.
Во почетокот на 1656 година, кралот Јован II Казимир се вратил од егзил и реорганизираната полска војска се зголемила во број. Во тоа време Карл открил дека може полесно да ги победи Полјаците отколку да ја освои Полска. Она што се опишува како негов главен предмет, освојувањето на Прусија, останало неостварено, а нов шведски противник се појавил кај избирачот на Бранденбург, Фредерик Вилијам I, вознемирен од амбициите на шведскиот крал. Карл го принудил избирачот, иако на точката на мечот, да стане негов сојузник и вазал ( Договор од Кенигсберг, 17 јануари 1656 година); но полскиот државјанин што се кревал сега императивно барал негово присуство на југ. Со недели тој се вклучувал во потера по полските дивизии ангажирани во герилски тактики во завеаните рамнини на Полска, продирајќи до југ до Јарослав во Рутинското војводство, дотогаш изгубил две третини од своите 15.000 луѓе. армија без очигледен резултат. Во меѓувреме, Русите потпишале прекин на огнот со Полско-литванската Државна Заедница ( Договор од Вилно од 1656 г. ), а потоа продолжиле со кампања во Ливонија и ја опколиле Рига, вториот по големина град во шведското царство.
Повлекувањето на Карл од Јарослав во Варшава за малку ќе завршело со катастрофа, бидејќи тој се вратил со фрагментите од својот домаќин, бидејќи неговата војска била заробена од полско-литванските војски - среде три армии кои се зближуваат, во мочурлив шумски регион вкрстен во секоја насока со добро чувани реки – се смета за едно од неговите најбрилијантни достигнувања. Но, на 21 јуни 1656 година Полјаците ја вратиле Варшава, а четири дена подоцна Карл бил обврзан да ја прими помошта од Фредерик Вилијам I, со договорот од Мариенбург (23 јуни 1656 година). На 28-30 јули, здружените Швеѓани и Бранденбургери, 18.000 луѓе, по тридневна битка, ја поразиле војската на Џон Казимир од 40.000 во Варшава, но полско-литванските сили веднаш се повлекле без големи загуби и очигледна силна волја да се борат уште еден ден., додека шведскиот домаќин повторно го окупирал полскиот главен град, предизвикувајќи многу уништување на градот и неговите жители. Сепак, овој подвиг со оружје го немал посакуваниот резултат за Карл, и кога Фредерик Вилијам го принудил шведскиот крал да започне преговори со Полјаците, тие ги одбиле понудените услови, војната продолжила, а Карл склучил навредлив и одбранбен сојуз со Полјаците. електор на Бранденбург ( Договор од Лабијау, 20 ноември 1656 година) кој предвидувал Фредерик Вилијам и неговите наследници отсега натаму да го поседуваат целосниот суверенитет на Источна Прусија.
3.2 Војна на Данска-Норвешка
Лабијау вклучил суштинска модификација на балтичката политика на Карл; но сојузот со електорот на Бранденбург сега му станало незаменливо под речиси сите услови. Се верува дека тешкотиите на Карл X во Полска го натерале со крајно задоволство да ги прими вестите за данско-норвешката објава за војна на 1 јуни 1657 година. Тој научил од Торстенсон дека Данска е најранлива ако биде нападната од југ, и ја нападнал Данска со брзина која го парализирала отпорот. На крајот на јуни 1657 година, на чело на 8.000 искусни ветерани, тој го освоил Бидгошч јужно од Померанија и стигнал до границите на Холштајн на 18 јули. Данската војска се разотишла и Швеѓаните го вратиле војводството Бремен. Во раната есен, трупите на Карл се преплавиле над Јитланд и цврсто се зацврстиле во војводствата. Но, тврдината Фредриксоде ( Фредериција ) ја држела помалата војска на Карл во заливот од средината на август до средината на октомври, додека флотата Данска - Норвешка, по дводневна битка, ја принудила шведската флота да се откаже од планираниот напад на данските острови. Позицијата на шведскиот крал сега станала критична. Во јули Данска-Норвешка и Полска-Литванија склучиле офанзивен и одбранбен сојуз. Уште пострашно за Швеѓаните, електорот на Бранденбург, согледувајќи ги тешкотиите на Шведска, се приклучил на лигата против Шведска и го принудил Карл да го прифати предложеното посредување на Оливер Кромвел, Коенрад ван Беунинген и кардиналот Мазарин. Меѓутоа, преговорите биле основани по одбивањето на Шведска да ги упати спорните точки на генерален мировен конгрес, а Карл добил охрабрување од заземањето на Фредриксод, 23-24 октомври, по што почнал да се подготвува за пренесување на своите трупи над Funen во транспортни бродови. Но, набрзо се појавила уште една и поевтина експедитивност. Во средината на декември 1657 година започнал големиот мраз, кој ќе се покажал толку фатален за Данска-Норвешка. За неколку недели студот станал толку интензивен што замрзнувањето на морскиот крак со толку брза струја како Малиот појас станало замислива можност; и отсега метеоролошките набљудувања формирале суштински дел од стратегијата на Швеѓаните.
3.2.1 Марш преку појасите
На 28 јануари 1658 година, Карл X пристигнал во Хадерслев во Јужен Јитланд. Неговите метеоролози процениле дека за неколку дена мразот на Малиот појас ќе стане доволно цврст за да издржи дури и премин на домаќин облечен во пошта. Студот во текот на ноќта на 29 јануари станал најнизок; и рано наутро на 30-ти, шведскиот кралот дал наредба да се започне со преминување, коњаниците се симнале на послабите точки на мразот и внимателно ги воделе своите коњи колку што е можно подалеку еден од друг, сè додека повторно не седнале во седлата, ги затвориле своите редови и направиле цртичка на брегот. Шведските оружја брзо ги совладале данските трупи кои се наоѓале на спротивниот брег и го освоиле целиот Фунен со загуба на само две чети на коњаница, кои исчезнале под мразот додека се бореле со данското лево крило. Следејќи го својот марш, Карл X, со поглед вперен во Копенхаген, решил да го помине и замрзнатиот Голем појас. Сепак, тој го прифатил советот на неговиот главен инженерски офицер Ерик Далберг, кој делувал како пионер во текот и ја избрал пообиколната рута од Свендборг, по островите Лангеланд, Лоланд и Фалстер, наместо директната рута од Ниборг до Корсор, која ќе морала да се помине на широко, речиси непрекинато ледено пространство. Воениот совет, кој се состанал во два часот по полноќ за да ја разгледа практичноста на предлогот на Далберг, го отфрлиле како опасен. Дури и кралот се поколебал; но кога Далберг опстојал на своето мислење, Карл ги отфрлил приговорите на командантите. Ноќта на 5 февруари започнал транзитот, коњаницата го водела патот низ мразот покриен со снег, кој брзо се одмрзнувал под копитата на коњите, така што пешадијата што ги следела морала да помине низ половина од (речиси 2 стапки) тиња, соочени со ризикот мразот да им се скрши под нозете. Во три часот попладне, додека Далберг го предводил, војската стигнала до Гримстед во Лоланд без да изгуби човек; на 8 февруари, Карл стигнал до Фалстер. На 11 февруари тој безбедно застанал на почвата на Зеланд. На шведскиот медал, кој е погоден за комеморација на транзитот на Балтичкото Море, ''стои натписот: „Природата го должи ова“'' . Шведска ја постигнала редка војна експедиција, во Шведска сметаат дека се исти само со крстоносна војна на Ливонскиот ред предводена од Вилијам од Модена да го освои Сарема (Осел) во јануари 1227, а потоа, кога две групи од руската армија го преминале замрзнати Ботнискиот залив од Финска до континентална Шведска во март 1809 година за време на Финската војна. Се верува дека ефектот од ова достигнување врз данската влада се изразил во Договорот од Тасруп на 18 февруари и во Договорот од Роскилде (26 февруари 1658 година), при што Данска-Норвешка жртвувала голем дел од нејзината територија за да го спаси мирот. Сепак, Карл X продолжил со воените напори против Данска-Норвешка по советот одржан во Готорп на 7 јули, иако тој бил пркос на меѓународната правичност. Без предупредување, Данска-Норвешка била нападната по втор пат.
На 17 јули тој повторно дошол на Зеланд и го опседнал Копенхаген со неговиот крал Фредерик III од Данска и Норвешка, но Копенхаген одбил голем напад и успеал да издржи доволно долго за холандската флота под водство на поручникот Јакоб ван Васенар Обдам да го ослободи градот., поразувајќи ја шведската флота во Битката кај звукот на 29 октомври 1658 година. Јитланд бил повторно освоен од сојузниците на Данска-Норвешка, Полска и Бранденбург, а во 1659 година данските сили и силите го ослободиле островот Фунен во Битката кај Ниборг. Бидејќи балтичката трговија била од витално значење за холандската економија, тие јасно му ставиле до знаење на Карл дека нема да дозволат Шведска да го контролира Саунд.
4 Имоти во Гетеборг
Карл X се согласил повторно да ги отвори преговорите со Данска, во исто време предлагајќи да изврши притисок врз неговиот ривал со истовремена зимска кампања во Норвешка. Тоа барало нови субвенции од неговиот веќе осиромашен народ, и го обврзале во декември 1659 година да премине во Шведска за да ги запознае имотите што ги повикал во Гетеборг. Долните имоти протестирале поради наметнувањето на нови товари, но биле убедени од Карл.
5 Болест и смрт
Набргу по отворањето на имотите на 4 јануари 1660 година, Карл X Густав се разболел од симптоми на настинка. Игнорирајќи ја својата болест, тој постојано одел да ги прегледа шведските сили во близина на Гетеборг, и набргу се разболел со треска, главоболки и диспнеа. На 15 јануари, дошол судскиот лекар Јохан Костер, кој по лекарска грешка ја помешал пневмонијата на Карл X Густав со скорбут и диспепсија. Костер започнал „лек“ вклучувајќи примена на повеќекратни клизма, лаксативи, крвавење и прашок за кивање. Додека по три недели треската на крајот се намалила и кашлањето било подобро, пневмонијата опстојувала и еволуирала во сепса до 8 февруари.
На 12 февруари, Карл X Густав го потпишал својот тестамент: неговиот син, Карл XI од Шведска, сè уште бил малолетен, а Карл X Густав назначил за малолетникот регенција составена од шест роднини и блиски пријатели. Карл X Густав починал следниот ден на 37-годишна возраст.
6 Семејство
Карл X Густав имал само едно легитимно дете од Хедвиг Елеонора од Холштајн-Готорп: неговиот наследник Карл XI (1655–1697, владеел 1660–1697).
Пред неговиот брак, Марта Алерц го родила својот добро познат син Густаф Карлсон (1647–1708), кој станал гроф на Беринге и замокот Линдхолмен во Сканија.
Постојат веродостојни теории кои сугерираат дека Карл Густав, пред да се ожени со Хедвиг Елеонора (но не и после), исто така му се родиле уште неколку деца од кои се познати некои имиња: од бароницата Људмила Јанковска фон Лажан (1615-1655) син Карл (Каролус Венцеслав) Јанковски од Влашим (1644-1684), кој станал барон на замокот Решице во Моравија; од синот на Волбор Стафансдотер Нилс Карлсон (кој многу личел на неговиот татко); од Сидонија Јохансдотер синот Семјуел Карлсон и од непозната жена ќерката Ана Карлсдотер.
7 Наводи
7.1 Библиографија
**