procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Беипиаосаурус

'' Беипиаосаурус '' (Beipiaosaurus) род на теропод од групата на целуросаури, основниот член на натсемејството Теризинозауроиди (Теризинозоуроидеа). Неговото име значи „гуштер од бепиао“.
Живеел во раната ера (пред околу 125 милиони години) во денешна Азија. Неговите остатоци беа пронајдени во провинцијата Љаонинг во Кина..
1 Опис и име
Беипиаосаурус бил еден од најголемите пернати диносауруси. Тој бил долг околу 2,2 метри, висок 88 см од колкот и тежок околу 85 кг. Предните нозе имале особено добро развиени пердуви. Тој имал големи прсти, исполнети со канџи , како и другите теризиносауроиди. Веројатно бил вегетаријанец особено овошје, виткајќи ги големите гранки на овошните дрвја. Должината на примерокот на холотип е 65% од фемурот; Ова укажува на тоа дека, во споредба со другите теризинозоуроиди, бепиаосаурусот имал пропорционално поголем череп .
2 Наоди од фосили и детерминизација
Заедно со забната коска на примерокот на холотип, зачувани се заби кои личат на заби на проторхеоптериксот; авторите на описот на бепиаосаурусот, заснован на бројот на зачувани заби во забната коска, проценуваат дека имало повеќе од 37 заби . Другите теризинозоуроиди имале заби слични на обликот на оние на прозауроподите, што во комбинација со одликите на диносаурусите со птичји-карличен кош, го отежнувало класифицирањето на теризиносауроидите. Откривањето на траги од пердуви кај Бепиаосаурус, сепак, докажале дека теризиносауроидите не се птичји тероподи. Ксу и соработниците. (1999) сугерираат дека пердувите на Бепиаосаурус се средна форма помеѓу пердувите на Синосауропетрикс и птичјите. Во 2008 година биле откриени фосили на два остатоци, многу поцелосни и подобро зачувани од холотипот.
3 Класификација
Кладограмот подолу е резултат на извршената филогенетска анализа на Теризинозауријата од Хартман и сор. 2019 година, што во голема мера се заснова на податоците дадени со ревизијата на Зано во 2010 година.
Телогрејка

Телогрејка (|телогре́йка) или ватник (''ватник'') — руски вид на топла памучна волнена јакна. Таа била дел од зимската униформа што ја користела Црвената армија за време на Втората светска војна.
1 Варијации
Претходните ватници наликуваат на модерна волнена јакна во формата и кројот, позната како ватник од 1935 година. Издадено опширно низ 1935 година до 1941 година, а потоа поедноставена верзија од 1941 година па наваму.
Основниот крој што го следела униформата бил оној од ватирана јакна и ватирани пантолони. Панталоните имаат патент и копче и се врзувале на дното на нозете. Обично имало џебови на колковите на панталоните и џеб со копче на предната нога на панталоните.
Кај јакните ''телогрејка'' се закопчува предниот дел, а ракавите на јакната биле затворени. Варијантите на раните изданија имаат високи јаки, иако подоцна тие отсуствуваа. Јакните ''телогрејка'' обично имаа еден џеб на предниот дел од јакната.
Облеката обично имала јаки боја, иако биле правени и црни униформи на екипажот на резервоарот и може да се видат некои сиви варијанти, зашиени од памучна ткаенина (а подоцна и од полиестер), со вата од памук внатре.
Јакната и панталоните обично имаат ребрест дизајн, иако оваа одлика била отсутна на многу униформи што не биле од советски продизводни серии.
2 Делотворност
Телогрејката била особено ефикасна во одржувањето на топлина на носителот во суровата руска зима. Кога се носи со валенки и ушанка, носителот може удобно да остане топол на температури под нулата подолги периоди. Ова ја прави идеална униформата за Црвената армија и за чуварите на Гулазите.
3 Издавање
Војниците добивале редовни изданија за зимска облека, бидејќи во спротивно, нивната борбена ефикасност може да биде попречена во студени услови. Вермахт исто така редовно користел запленети зимски униформи на Црвената армија, честопати одземајќи им ги на починатите, поради неефикасноста на нивните сопствени зимски униформи. Слично во Зимската војна, поради лошата подготовка и недостигот на материјал, на некои фински мобилизирани резерви им биле давани појаси и амблем што треба да се закачат на капата.
Телогрејката исчезнала од воената униформа во раните 1960-ти, во голема мера заменета со враќање на старото волнено палто од шинел и палтото ''бушлат''.
Џинкшаносаурус

'' Џинкшаносаурус '' (Jingshanosaurus) диносаурус одродот сауроподоморф од групата прозауроподи (Просауропода).
1 Опис и име
Неговите фосили, скоро целосен скелет вклучувајќи го и черепот, биле пронајдени во близина на градот Јингшан („Златен рид“), во округот Луфенг, провинција Јунан, Кина, од каде му потекнува името. За прв пат бил опишан во 1995 година.Фосилните остатоци од Џинкшаносаурус биле изложени во музеите неколку години пред официјалното именување.
2 Наоди од фосили и детерминизација
Живеел во раниот период на Јура (пред околу 199–189 милиони години) во областите на Источна Азија. Должината на телото му била приближно 5-7,5 м. Неговите остатоци се пронајдени во Кина (во провинцијата Јунан).
3 Класификација
Џинкшаносаурус можеби бил најтесно поврзан со Јунаносаурус и, на моменти, бил вклучен во Јунаносауридите. Всушност, Донг сметал дека Џинкшаносаурус бил голем примерок на Јунаносаурус. Ако тоа е вистина, ова ќе го направи Џинкшаносаурус помлад синоним за Јунаносаурус.
Дилонг (диносаурус)

'' Дилонг (диносаурус) '' (Dilong paradoxus) диносаурус од натсемејството тираносауроид. Неговото име значи „империјален парадоксален змеј“..
1 Опис и име
Тоа бил диносаурус со мала големина за тираносаурус, но имал типични одлики на тираносаурус, вклучувајќи големи вилици во споредба со остатокот од неговото тело, силна долга опашка и два развиени прсти. Бил покриен со перја, што му дозволувале да се загрее за време на студените утра и студените ноќи. Тој веројатно ловел пситакосаури или мали теризиносауруси во мали групи. Тој имал високо развиени мускули на вратот (типична тираносаурусна одлика) што му помагало на вилиците поцврсто да се затегнат. Пронајдените остатоци од овој диносаурус се состоеле од: пршлени, череп, клучна коска, ребра, карлица, коски на долните и горните екстремитети и стапало. Дилонг ​​бил лесно изграден и имаше силни коски на долните екстремитети, сведочејќи за брзината на овој диносаурус. Неговото откритие било објавено на светот на 6 октомври 2004 година. Станал најпознат симбол на провинцијата Љаонинг..
2 Наоди од фосили и детерминизација
Живеел во раниот период на креда (пред околу 130 милиони години) во Азија. Должина на телото 1,6 м, висина 70 см, тежина приближно 30 кг. Неговите остатоци беа пронајдени во Кина (провинција Љаонинг)..
3 Класификација
Кога „Дилонг“ за прв пат бил опишан, се сметал за еден од најраните и најпримитивните членови на Tyrannosauroidea, групата што ги вклучувала подоцнежните, поголеми тираносауриди како што е „” Tyrannosaurus рекс ''. Едно подоцнежно истражување, спроведено од Тарнер и колегите во 2007 година, ги анализирало односите на колуроросауриските диносауруси, вклучувајќи го и „Дилонг“ и откриле дека тоа не е тираносауроид. Наместо тоа, тие ја поставија „Дилонг“ два чекори над тираносауроидите во нивната филогенија; понапредна од '' Coelurus '' ', но попримитивна од Compsognathidae.
4 Библиографија
* Karol Sabath, Mezozoiczne niespodzianki (Wiedza i Życie nr. 4/20)
** Turner, A.H., Pol, D., Clarke, J.A., Erickson, G.M. i Norell, M. (2007). "Supporting online material for: A basal dromaeosaurid and size evolution preceding avian flight". Science, 317: 1378-1381. doi:10.1126/science.1144066 (supplement)
* Carr T.D., Williamson T.E. (2010). "Bistahieversor sealeyi, gen. et sp. nov., a new tyrannosauroid from New Mexico and the origin of deep snouts in Tyrannosauroidea". Journal of Vertebrate Paleontology 30 (1): 1–16. doi:10.1080/02724630903413032.
Чедаросаурус

'' Чедаросаурус '' (Cedarosaurus) сауропод од оклопот Макронарија, најверојатно припаѓал на семејството Брахиосауриди, кој живеел во раната креда (пред околу 125 милиони години) во Северна Америка..
1 Опис и име
Телото му било долго приближно 20 м, висина приближно 10 м, тежина приближно 40 тони.
Неговите остатоци (фрагменти од скелетот) се пронајдени во САД (Јута и Тексас).
Авторите на неговиот опис го вклучиле во семејството Брахиосауриди .
Повеќето подоцнежни кладистички анализи ја потврдуваат неговата припадност кон ова семејство но некои сугерираат дека тој можеби бил член на Титаносауриформите, од родот Вененосаурус и можеби поблиску поврзана со групата Титаносаурија отколку со брахиосаурус или базален претставник на Макронарија што не припаѓа на Титаносауриформите.
2 Наоди од фосили и детерминизација
Во 2001 година, Френк Сандерс, Ким Менли и Кенет Карпентер објавиле студија за 115 гастролити откриени во врска со примерок од Кедаросаурус. Фосилите биле идентификувани како гастролити врз основа на нивната тесна просторна дистрибуција, делумна поддршка на матрицата и ориентација на работ, индикативна за нивното таложење додека трупот сè уште имал меко ткиво. Нивните високи вредности на рефлексија на површината се во согласност со другите познати гастролити на диносауруси. Скоро сите гастролити на Кедаросаурус биле пронајдени во волумен од 0,06 м во просторот во цревата на скелетот.
Вкупната маса на гастролитите билс7 килограми. Повеќето биле помалку од 10 милилитри (0,35 imp fl oz; 0,34 US fl oz) во волумен. Најмалку масивен класт бил 0,1 грам (0,0035 мл) и најмногу 715 грама (25,2 мл), при што повеќето од нив биле кон помалиот крај на тој опсег. Кластите имале тенденција да бидат близу до сферична форма, иако најголемите примероци биле и најнередовни.
Некои гастролити биле толку големи и неправилно обликувани што можеби биле тешки за голтање. Гастролитите биле претежно составени од рожнец, со вклучени и грутки од песочники кварцити. Некои од градите всушност содржеа фосили.
3 Класификација
Бидејќи некои од најнередовните гастролити биле исто така најголеми, малку е веројатно дека биле проголтани случајно. Кедаросаурусот можеби открил дека неправилните класти се привлечни потенцијални гастролити или не биле селективни во однос на обликот. Кластите генерално имале боја, што укажува на тоа дека бојата не е главен фактор за одлучување на сауропод. Високиот однос на површина и волумен на најголемите класти сугерира дека гастролитите можеле да го разложат проголтаниот растителен материјал со мелење или дробење. Кластите од песочник имале тенденција да бидат кревки и некои се расипувале во процесот на собирањето.
Косоворотка

Косоворотка (руски: косоворо́тка), попознат на Запад како кошула Живаго, Руска селска кошула или Толстојска кошула (''толстовка''). Името потекнува од руската фраза ''косој ворот'' (''косой ворот''), што значи „искривена јака“. Ја носеле сите селани во Русија - мажи, жени и бебиња - во различни стилови за секој ден и празнични прилики.
1 Опис
''Косоворотка'' е традиционална руска кошула, со долг ракав и со должина до средината на бутот. Кошулата не е закопчена до раб, туку има неколку копчиња на јаката (неврзана кога облеката ќе се повлече над главата на оној што ја носи), иако тие се поставени на едната страна (регионалните стилови варираат помеѓу лево и десно), наместо централно, како што е вообичаено со типична машка кошула на Запад од XX и XXI век. Страничниот процеп требало да ги спречи крстосни приврзоци што селаните ги носеле под кошулите да не паѓаат кога се наведнаа за време на активната физичка работа. Ако ја оставите откопчани, јаката се појавува искривена, што претставува име на облеката. Јаката и ракавите на косоворотка често биле украсени со традиционален везен украс.
Огромното мнозинство Руси биле селани, кои често работле наведнувајќи се кон земјата. Скоро сите носеле христијански крст, кој се сметал за строго знак за облека. Искривената јака на кошулата е дизајнирана така што спречува крстот да испадне од под кошулата. Оваа ограничена вознемиреност му дозволувала селанецот да биде попродуктивен.
Машката облека била носена лабава и не била навлечена во панталоните, туку наместо тоа, се ременувала или со конвенционален појас, јаже или вратоврска како јаже. Опашките на облеката висеа над пантолоните. Женските кошули биле навлечени во здолништето или се носеле под сарафанот, а линијата на копчињата на женските кошули имала тенденција да биде во средина, наместо да е настрана. Детските кошули честопати биле предолги за оние што ги носеле и претставувале единствено парче облека на мали момчиња и девојчиња во античко време.
Општо поврзана со руски селани, ''косоворотката'' ја носеле селаните и жителите на градот од различни социјални категории во раниот 20 век, кога забрзано била раселена како секојдневна облека со поефикасна и помалку елаборирана облека по Болшевичката револуција во 1917 година. Облеката е позната и како ''толстовка'', или толстојска кошула, бидејќи писателот Лав Толстој вообичаено носел една во неговите подоцнежни години. Од крајот на 20 век, ''косоворотките се'' појавуваат претежно како сувенири и како сценска облека на руски народни музички ансамбли, песни и танци.''Косоворотката'' била носена од страна на Омар Шариф како Јуриј Живаго во филмот на Дејвид Посно ''Доктор Живаго'' 1965.
2 Поврзано
* Вишиванка
Бронтомерус

'' Бронтомерус '' (Brontomerus) род на сауропод кој живеl во рана креда во денешна Северна Америка. Се разликуваl од другите сауроподи со конструкција на илијачната коска, што укажуваla на силни мускули на задните екстремитети. Точната филогенетска позиција на Бронтомерус е нејасна - најверојатно таа припаѓаla на групата Камарасауроморфа, веројатно и на помалите групи во рамките на оваа обвивка: Титаносауриформите и Сомфоспондилијата..
1 Опис и име
Бронтомерус е познат по холотипичната илијачна коска (OMNH 66430), фосилитe пршлени, пекторално ребро, две нецелосни плочи на градната коска и скоро целосно лево рамо сечило со должина од 98 см. Коскената коска е само околу 1/3 од големината на сечилото на рамото, докажувајќи дека остатоците припаѓаат на најмалку двдва примероци - малечок холотип и зрел примерок. Сите информативни елементи покажуваат одлики карактеристични за групата Titanosauriformes, затоа авторите сметаат дека тие припаѓаат на еден таксон.
Предацетабуларниот лобус на илиумот е поголем од оној на кој било друг сауропод, ретрапентикуларниот лобус е силно намален и илиумот е пропорционално повисок од оној на другите сауроподи. Ишијадичниот педункул се сведува на мал додаток од задниот дел на илиумот. Висината на фрагментот над-школка на илијачната коска е 52% од нејзината вкупна должина - кај другите познати сауроподи не надминува 45% и обично е околу 40%. Пропорцијата на коската на колкот Бронтомеру наликува на онаа на брахиосауридот.Поради отсуство на срамни, ишијални, феморални или предни каудални пршлени, функционалното толкување е тешко. Големиот пресек пред школката обезбедува места за прицврстување на протективните мускули, овозможувајќи му на екстремитетот силно да се движи напред. Не е познато дали мускулите на повлекување биле толку силно развиени - ако е така, Бронтомеру би можел да има екстремно мускулни екстремитети за сауропод со што можешл да замавне многу силно. Авторите не исклучуваат дека релативно големите мускули можеле да се користат за движење на многу долгите нозе - ако ова толкување е правилно, Бронтомерус со многу одлики ќе наликувал на жирафа .
2 Наоди од фосили и детерминизација
Фосилите на Бронтомерус биле откриени помеѓу 1994 и 1995 година на локацијата ОМНХ В857, познат како хотел „Меса каменолом“, сместен на исток од Гранд Каунти, Јута. Карпите од кои се ископани остатоците припаѓаат на рубинскиот ранч на формацијата Буро Кањон (третирана од авторите како дел од планинската формација Кедар, на иста возраст како Кањонот Буро), вклучувајќи седименти датирани од ап и алб. Илиумот и скапулата Бронтомерус биле споменати во 1997 година од страна на Џејмс Киркланд и неговите колеги кои изјавиле дека тие се „споредливи со плевроцелите“ - единствениот познат раноокозен сауропод од Северна Америка во тоа време. Бронтомерус и типичните видови на родот Б. Митицинтоши биле опишани во 2011 година од Мајкл Тејлор, Метју Ведел и Ричард Цифели. Името Бронтомерус потекнува од грчките зборови bronto („гром“) и merós („бут“), кои се однесуваат најверојатно на снажните мускули на задните нозе..
3 Класификација
Кладограм на базалната Сауропода
Валенки

Валенки (руски: ва́ленки) се традиционални руски зимски обувки, во суштина чизми од филц: името ''валенок'' буквално значи „направено со филц“. Валенки се изработени од филц од волна. Тие не се отпорни на вода и често се носат со галоши за да се задржи водата надвор и да се заштитат чевлите од оштетувањр. Валенки некогаш биле чевли по избор на многу Руси, но во првата половина на 20 век изгубиле најголем дел од својата привлечност во градовите, поради нивната поврзаност со рустикалниот фустан.
1 Опис
Валенки - топли филцувани високи чизми направени од исушена волна од овца; тие обично се тврди по својата форма, но постојат меки типови кои се направени за соодветна обувка.
Валенки се еден вид традиционална руска обувка што обично се носи за одење по сув снег кога времето е мрзно. Валенки најбргу се трошат од долниот дел и многу често се обложуваат со кожа или друг издржлив материјал за да се спречи ова, па затоа често се носат со галоши. Исто така, за да се заштитат од навлажнување - тие користат гумен ѓон, а тука се и валенките со лепење и обликувани стапала. Традиционално, валенките доаѓаат во кафеава, црна, сива и бела боја, но последните неколку години, потрошувачите можат да ги нарачаат овие чизми во различни бои (црвена, сина, виолетова, зелена, жолта, портокалова).
Валенки се вклучени во стандардот за снабдување офицери и редовите на внатрешната воена служба на руската армија со топла облека и опрема.
Валенки произлегуваат од традиционалните чизми со филц, носени од номадите од Големата степа (вклучувајќи ја и Јужна Русија), чија историја се враќа повеќе од 1500 години.
Сепак, како што се претпоставува, чизмите се појавиле на почетокот на 18 век. Валенки станале широко распространета само во првата половина на 19 век, кога тие започнале да се произведуваат со индустриски методи. Пред ова, тие биле прилично скапи и само богатите луѓе можеле да си дозволат да ги имаат. Зголемената сложеност на потребите, растечкото влијание на урбаните обичаи кон селото предизвикали промена на копачки со чевли со филц, а со тоа и широк развој на полното производство.
Валенки станале помалку популарен во урбаниот живот во последните децении, бидејќи зимите во Централна Русија се претворија во повеќе меки и кашести, и како резултат, полесните и водоотпорни обувки постепено ја освоија популарноста и ги заменија валенки. Валенки се поврзани со традиционален рустикален стил на облека; во градовите обично ги носат мали деца или ги носи еден и сите во силен мраз, кога другите чевли не штитат од студ.
Пред револуцијата, производството на валенки било концентрирано во областа Семенов во покраината Нижни Новгород, во областа Кинешма во Костромската област и во Кукмор во покраината Казан. Во 1900 година, современите фабрики за полнење џекбути на Русија произвеле 1,4 милиони парови валенки во износ од 2,1 милиони рубли. Во 1900 година, еден пар валенки чинел 1,5 рубли, во 1912 година - 2 рубли, на крајот на 1916 година шпекулативната цена достигнала до 12-18 рубли за пар.
2 Поврзано
* Ушанка
Барапасаурус

'' Барапасаурус '' (Barapasaurus) род на изумрен диносаурус, тревојад, ран претставник на сауроподите.
Бил род на базален диносаурус сауропод од рана Јура во Индија..
1 Опис и име
Единствениот вид е Барапасаурус. Барапасаурус потекнува од долниот дел на формацијата Кота, која потекнува од времето на Синемурија и Плиенсбахија од раната јура. Затоа е еден од најраните познати сауроподи. Барапасаурусот е познат од приближно 300 коски од најмалку шест примероци, така што скелетот е скоро целосно познат, освен предните цервикални пршлени и черепот. Ова го прави Барапасаурус еден од најпознатите сауроподи од раната јура.Името Барапасаурус („голема нога на гуштер“) потекнува од бара што значи „голема“ и пасаурус што значи „нога“ на неколку индиски јазици, вклучително и бенгалски; грчкиот збор sauros значи „гуштер“. Специфичното име тагореи значи „Тагоре“, што е поврзано со бенгалскиот поет, писател, сликар и музичар Рабиндранат Тагоре. Првата година на теренска работа била извршена по повод стогодишнината од раѓањето на Тагоре.
2 Наоди од фосили и детерминизација
Иако е многу ран и неспецифичен сауропод, Барапасаурус го најавувал развојод на идните видови на повеќе сауроподи: цервикалните пршлени биле издолжени, што резултирало со долг врат. карлицата била краток врз која се потпрени колонообразни екстремитети што укажува на задолжително држење на четири нозе. Дури и големината, која се проценува на приближно 14 метри, била слична со големината на подоцнежните сауроподи.
’Рбетниот столб покажувал многу одлики што се типични за подоцнежните сауроподи, што им овозможило да достигнат големи димензии на телото, иако кај подоцнежните сауроподи овие одлики билемногу поразвиени. Централните и нервните ’рбети покажуваат рани навестувања за дупчење како мерка за заштеда на тежина. Грбните пршлени се стабилизираат со артикулации на хипофен-хипантум, додатоци кои ги поврзувале пршлените едни со други. Сакрумот се зајакнувал преку дополнителен четврти сакрален пршлен.
Од черепот, познати се само три цели заби и три круни. Најголемиот познат заб е 5,8 см во висина. Како и кај подоцнежните сауроподи, забите се во облик на лажица и покажуваат збрчкана глеѓ. Основна одлика е грубата структура.
3 Класификација
Се дебатира за односите на овој род во рамките на Сауропода. Кога за првпат бил опишан во 1975 година, воопшто не се припишувал на една специфична група, иако било забележано присуство на многу основни одлики, слични на просауропод. Од 1984 година, Барапасаурус бил поврзан со друг ран сауропод, Вулканодон, во семејство наречено Вулканодонтида, иако ова семејство беше прогласено за неважечко од Пол Упчурч во 1995 година, бидејќи беше признато како полифилетично. Додека Вулканодон беше класифициран надвор од Еузауропода, Барапасаурус беше класифициран внатре во неа, што значи дека Барапасаурус е повеќе изведен од Вулканодон. Иако класификацијата на Упчрч била прифатена од повеќето палеонтолози, една неодамнешна студија од Бандиопајај и неговите колеги дошла до спротивен заклучок: овие палеонтолози изјавија дека Барапасаурус е всушност базален од Вулканодон и го отстранил од Еузауропода.
Кладограм на базална Сауропода
Езеро Орел (Русија)

Езерото Орел е големо слатководно езеро во Хабаровски крај, Русија. Зафаќа површина од 314 км² и максимална длабочина од 3,8 м. Сместено е во близина на левиот брег на реката Амур, близу од устието.
Динда (езеро)

Езерото „Динда“ е слатководно езеро во областа Турухански, Краснојарскиот крај во Русија. Езерото се наоѓа во природниот резерват Горниот Таз.
1 Географија
Езерото лежи во сливот на реката Таз, близу до неговиот извор и во близина на сливот на реката Јелогуј која тече југоисточно од езерото. Езерото Динда се протега во правец северозапад-југоисток. Неговата длабочина е помеѓу 3 и 4,5 метри.
2 Поврзано
* Список на езера на Русија
Сочински национален парк

Сочинскиот национален парк ( |Сочинский национальный парк) е еден од националните паркови на Русија, стациониран во Западен Кавказ во близина на градот Сочи, во јужна Русија. Овој парк е втор најстар национален парк во земјата, основан на 5 мај 1983 година.
1 Топографија
Националниот парк Сочи зафаќа површина од 1.937,37 км<sup>2</sup> и заедно со Западен Кавказ се наоѓа на списокот на светско наследство на УНЕСКО. Паркот зафаќа голем предел од градот Сочи, кој се протега од границата со Туапсинскиот реон, помеѓу реките Шепси и Магри на северозапад, сè до границата со Република Абхазија, долж реката Псоу на југоисток и помеѓу Црното Море, сè до вододелницата кај Големиот Кавказ.
Во рамките на националниот парк Сочи, во неговата околина нема урбани и селски населби, како ни урбаниот дел на градот Сочи. На неговата северна страна се наоѓа Природниот резерват Кавказ.
2 Историја
Националниот парк Сочи е втор најстар национален парк во Русија и е создаден на 5 мај 1983 година. Во националниот парк се спроведува програма за обнова на популацијата на персиските леопарди во дивината. Паркот доби две женки леопарди во 2009 година од Туркменистан и двајца мажјаци во мај 2010 година. Во 2013 година во паркот, за прв пат во Русија, пар персиски леопарди родиле потомство во 2013 година, по педесет години. Нивните потомци биле ослободени во подрачјето на природниот резерват Кавказ.
3 Растителен и животински свет
Паркот изобилува со голем број растителни и животински видови. Според последниот попис, во паркот се наоѓаат : шилестоушест ноќник, мал глувчоушест ноќник, леопард, nyctalus lasiopterus, црн штрк, орел кликач , кавкаска дива мачка, сив сокол, смук и многу други.
Од растителни врсти во паркот се попишани : европска тиса, смоква, вилина коса, црн граб, салеп и многу други.
4 Туризам
Во рамките на националниот парк се отворени голем број центри за еколошка едукација. На почетокот на 2005 година беа отворени повеќе од 49 рекреативни објекти, беа изградени 28 патеки и 10 паркиралишта.
5 Галерија
Дуброијиосаурус

'' Дуброијиосаурус '' (Dubreuillosaurus) — диносаурус од родот на мегалосауруси (Megalosauridae).
1 Опис и име
Во 1994 година, градоначалникот на Контевил во Нормандија, Андре Дубреил, истакнал дека за време на рехабилитацијата на стариот каменолом на Пјер де Каен, се појавиле коски од диносауруси. Обезбеди делумен череп и некои ребра и го извести националниот историски природен музеј во Париз. Сепак, професионалните ископувања започнале во 1998 година кога карпата на срушениот каменолом веќе била раширена од булдожер на значителна површина. Во текот на неколку години, на крајот откриени биле околу две илјади фрагменти од коски, со различна големина од еден до десет сантиметри. Од овие фрагменти требало да се состави поцелосен скелет.
Дуброијиосаурус бил физички сличен со Eustreptospondylus. Холотипот бил проценет од Грегори С. Паул, долг 5 метри и тежок 250 килограми (550 кг). Сепак, ова бил субадулт; должината на возрасниот била неизвесна, иако била означена дури 9 метри.
Во 2005 година, Алејн воспоставил некои карактеристични одлики. Дубреилосаурус имале невообичаено низок и долг череп, со должина трипати поголема од висината. Во горниот агол на предниот раб на носната гранка на максилата, присутно било откачување, одделувајќи ја конвексната подолу од конкавната закривеност погоре. Опаѓачката гранка на посторбиталот имала пресек во форма на буквата У. Париеталните коски не се гледале од страничниот поглед. Супертемпоралната фенестра имала исправен внатрешен раб. Недостасува параквадратска фенестра. Добро развиен процес бил присутен на долната страна на југалната гранка на ектопетригоидот. Задниот раб на југалната гранка на ектопетригоидот, пред инфратемпоралниот фенестра, бил длабоко жлебен. Долната вилица имала голема надворешна фенестра на мандибулата. Форамен милохиоидеум бил во голема мера ориентиран на предната и подолу. Главата на бутната коска била насочена кон внатре и подолу. Предната страна на бутната коска имала конкавна површина. Во 2012 година Метју Карано додал една автопоморфија: на задниот дел од брациното има засек помеѓу базиоципиталот и коскената површина формирана од егзоципиталите и опистиката.
2 Наоди од фосили и детерминизација
Живеел во ерата на Средна Јура (пред околу 169-164 милиони години) на територијата на модерна Европа. Неговото тело било долго 9 метри, високо 3 метри, а тежината приближно 1 тон..
3 Класификација
Филогенетската позиција на "Дуброијиосаурус според Карано е прикажана со овој кладограм:
Тункиншки национален парк

Тункиншкиот национален парк( |Тункинский) се наоѓа во јужниот дел на централен Сибир, опфаќајќи планински регион во средината што се поврзува преку долината на Бајкалското езеро југозападно до границата со Монголија . На север и запад, долината се граничи со работ на Сајанските планини. На исток се наоѓа пониската Хамар-Дабан планина. Со површина од 1.183,662 хектари, паркот го опфаќа целиот Тункиншки реон во Република Бурјатија. Тоа е околу 200 километри југозападно од градот Иркутск.
1 Топографија
Географијата на Тункишкиот регион вклучува драматични предели (Туншки Алпи) на пукнатини и леднички долини и планини, топли извори, планински ливади, водопади и многу сродни живеалишта. Паркот се наоѓа таму каде што се среќаваат тајгата, степите, алпските шуми и езерските екосистеми. Тункиншки, и долината Тунка, се наоѓа помеѓу Бајкалското езеро и Ховсголското езеро. Височините на планините се движат од 668 м до 3 172 м. Централната долина на Иркутск е рамнина со плодна земја која е погодна за земјоделство. Во долината има неколку мали населби, претежно населени со домородни сибирски народи.
2 Клима
Паркот има континентална клима ( Кепенова класификација климата Dwc субполарна клима: снежните клима со суви и ладни зими и пријатни лета). Просечните годишни врнежи се 595 mm (најголеми количини се летните врнежи).
3 Фауна
Како биолошки разновиден и изолиран парк, Тункиншки е дом на бројни животни: идентификувани се над 305 ’рбетници, од кои 62 се одликуваат како ретки или загрозени. Загрозените видови вклучуваат снежен леопард (со потврдено присуство во северниот дел на паркот) и азиско диво куче (исто така присутно во северниот дел). Истражувачите на паркот идентификувале 54 видови цицачи (од кои некои се сибирски срна, лакомец, лос и степски твор), 18 видови риби (најчесто липлан, крап, клен и жолтоперка), 207 видови гнездени птици и уште 30 птици преселници, 4 видови водоземци и 5 видови влекачи.
4 Флора
Екорегијата вклучува иглолисни шуми на падините на Сајанските планини (честопати наречени шуми тајги) кои се класифицирани како умерени зимзелени шумски биоми. Ова се шуми од преодните зони кои содржат видови од сибирската тајга и монголската степа, пред се бор, кедар и ариш. Долните подрачја се одликуваат со шумско-степска вегетација. Поголемите височини вклучуваат тундра и алпски ливади. Регистрирани се повеќе од 900 васкуларни растенија, а 43 загрозени растителни видови се наведени во Руската Црвена книга.
5 Туризам
Малиот спа-центар Аршан се наоѓа во подножјето на Сајанските планини и е познат по своите карбонатни минерални извори. Градот има развиена инфраструктура, вклучувајќи хотели, плажи и кафулиња. Подрачјето е познато по кајак, планинарење и качување по карпи.
Минусинска котлина

Минусинск котлината или Хакас-Минусинск котлина е котлина во Хакасија и Краснојарскиот крај, Русија, која се наоѓа меѓу планините на Јужен Сибир. На запад е ограничена со Кузнецки Алатау, а на исток со Сајанските планини. Нејзината висина варира помеѓу 200-700 м, што претставува рамнина со ретки ридски предели и е пресечена по долини.
Реката Енисеј и нејзините најголеми притоки Абакан, Оја и Туба течат низ оваа котлина. Поголеми градови во котлината се Минусинск и Абакан. Во неа има голем број езера, вклучувајќи ги и оние со солена вода. Депресијата е важна земјоделска област а исто има и наоѓалишта на јаглен (слив на јаглен Минусинск ).
Кета (езеро)

Езерото Кета — големо слатководно езеро кое се наоѓа во Краснојарскиот крај во северо-централиот дел на Русија.
1 Географија
Езерото Кета се наоѓа во областа на платото Путорана на . Зафаќа површина од 452км² и низ него тече реката Рибнаја.
Ова езеро се наоѓа јужно од езерото Лама и северно од езерото Хантајскоје.
2 Поврзано
* Список на езера на Русија
Мујеленсаурус

Мујеленсаурус (што значи „''гуштер мујелен''“, по староседелско име за реката Колорадо во Аргентина) — род на титаносауруски сауроподски диносаурус од доцна креда кој живеел на територијата на денешна Аргентина. Бил потенок од другите титаносаури. Фосили биле пронајдени од формација Плотиер во провинцијата Неукен. Видот на видот е M. pecheni. Името Мујеленсаурус првпат се појавило во труд на аргентинските палеонтолози Хорхе Калво и Бернардо Гонсалес Рига и бразилскиот палеонтолог Хуан Порфири.
width=75%
Топологија според Карбалидо и колегите, 2017 година.
Топологија според Гонсалес Рига и колегите, 2019.
Енигмосаурус

'' Енигмосаурус '' (Enigmosaurus) сештојаден теропод од семејството Therizinosauridae. Теропод е поврзан со сегносаурусот..
1 Опис и име
Неговото име значи „енигматичен гуштер на Монголија“, мистериозниот гуштер.Живеел во доцната ера (пред околу 96-95 милиони години) во областите на Средна Азија.
Должина на телото приближно 7 м, висина приближно 3 м, тежина приближно 900 кг.
Неговите остатоци беа пронајдени во Монголија.
2 Наоди од фосили и детерминизација
Енигмосаурус бил релативно крупен телезиносаурус, со проценета должина од 5 m и тежина од 454 до 907 кгр.
Како што забележал Барсболд во оригиналниот опис на Енигмосаурус, тој можел да се препознае според следниве одлики: пубисот и ишиумот се кратки; издолжена маргина во предниот пресимфизен регион на дисталниот пубис. Сепак, во ревидираната дијагноза на Зано 2010 година, постојат уште поспецифични особини за Енигмосаурус кои претходно не биле истакнати / анализирани: истакнати кранијални и опашки процеси на дорзовентрално донекаде зарамнето срамно подигнување; стапала биле споени, медијално издолжени, медијалната експанзија формирала структура во форма на У; медијалната соединување на процесот на обтуратор и срамното тело, формира тетрарадијатен процес..
3 Класификација
'' Енигмосаурус '' како изведен теризиносауроид
Руски народен танц

Руски народен танц (|Русский народный танец) е важен дел од руската култура. Некои од уникатните одлики сугерираат дека многу елементи биле развиени од раното руско население. На руските танци влијаеле и културите од Ориент и Оксидент.
1 Историја
Многу руски танци станале познати од 10 век. Русија е сведок на разни инвазии од други земји. Поради својата локација и големина, земјата, исто така, стапила во контакт со многу различни култури преку миграција и трговија. За возврат, евроазиската културна мешавина од музика и танц помогнале да се развијат руски народни танци.
Многу од овие рани танци биле изведувани и практикувани од пониските класи.
Оригиналните традиции на руско народно танцување продолжуваат да играат важна улога во културата на земјата и биле во постојана интеракција со многу етнички групи во Русија. Руските народни танци се исто така во меѓусебни односи со други видови уметнички изрази. Еден пример може да се види во „Балетите руси“, кој во своите дела се повикува на руски народни танци и музика.
2 Костуми
Костумите за концертниот танц се прекрасно дизајнирани со големи детали. Обично, облеката за ора се заснова на специфични настани, како што се празници, и варира помеѓу овие настани. Жените носат празнични украси на главата, везени кошули, ремени и украсни престилки. Мажите носат кошули, ремен, тесни панталони и високи црвени чизми. Црвената боја е вклучена во многу од костумите, бидејќи е поврзана со убавината во руската традиција. Девојките и жените за време на настапите често ја носат традиционалната руска шема „кокошник“.
3 Одлики
И бесната и нежната музика се основа за руски танци
Веројатно најпознатите одлики на руските машки танци се руската работа со сквотови (елементи на свиткување на коленото), газењето и сплит скоковите (исто така руски сплит или руски скок). Сплит скокови постојат во слични форми во кинескиот танц. Танчерските одлики од овој вид обично користат експедитивна музика која со текот на времето го менува нејзиното темпо. Руската работа со сквотови и движењата на свиткување на коленото обично ги изведуваат машките танчери. Во рускиот танц, исто така, вообичаено е машките танчери да газат, да плескаат и да удираат со ѓонот, предниот дел на стапалото, бутовите, колената и градите со држени раце, слично на германскиот Шуплатлер, но со многу побрзо темпо.
Рускиот кружен танц ''Хоровод'' влече корени од античките словенски традиции и постои во слични форми на Балканот (Хорос во Грција), во средноисточните култури и во Кина.
4 Руски танци
* Баријанија
* Камаринскаја
* Коровод
* Козачок
* Трепак
* Јаблочко
Едмонтонија

'' Едмонтонија '' (Edmontonia) четириножен тревојаден диносаурус од семејството нодосауруси. Општото име може да се преведе како „потекнува од Едмонтон“..
1 Опис и име
На грбот и главата, Едмонтонија имала мали, тркалезни брановидни коскени плочи и многу остри шила по должината на страните. Четирите најголеми шила се издвојувале од рамената на секоја страна, од кои вториот бил поделен на под-рбетот во примероците E. rugosidens. Неговиот череп имал облик на круша кога се гледал одозгора. Врат и рамената биле заштитени со три коски изработени од големи плочки со лушпи.’Рбетниот столб содржел околу осум пршлени на вратот, околу дванаесет „слободни“ грбни пршлени, „сакрална прачка“ од четири споени задни дорзални пршлени, три сакрални пршлени, два каудосакрали и најмалку дваесет, но веројатно околу четириесет, опашни пршлени. Во вратот, првите два пршлени, атласот и оската, биле споени. Во рамениот појас, коракоидот има правоаголен профил, за разлика од позаоблената форма со Панополосаурус. Присутни биле две стернални плочи, поврзани со ресните на градната коска. Предниот екстремитет бил робустен, но релативно долг. Во Едмонтонија долгиот зглоб и E. rugosidens делтопекторалниот грб на хумерусот постепено се заокружувал. Метакарпусот е робустен во споредба со оној на Паноплосаурус. Раката многу веројатно била тетрадактил, со четири прста. Точниот број на фаланги е непознат, но формулата е на В.П. Кумбс предложил да биде 2-3-3-4 -?.
2 Наоди од фосили и детерминизација
Едмонтонија бил долг околу 7 метри и тежел 4-5 тони. Едмонтонија бил покриена со коски, освен стомакот, овие диносауруси живееле во стада, веројатно патувале со други диносауруси и се хранеле со растенија. Диносаурусите кои припаѓале на родот Едмонтонија ги населувале областите на денешна Канада (Алберта) и САД (Монтана, Тексас) во доцната крема пред околу 70 милиони години..
3 Класификација
Следниот кладограм ја покажува положбата на „Едмонтонија“ во еволутивното дрво на нодосауридот според анализата во 2011 година од страна на палеонтолозите Ричард Стивен Томпсон, Ц. Париш, Сузана Маидимент и Пол М. Барет.
Михаил Викторов

Михаил Владимирович Викторов (|Михаил Владимирович Викторов, 24 декември 1893 - 1 август 1938) бил руски воен водач и врховен командант на советските поморски сили од август 1937 година до јануари 1938 година.
1 Кариера
Роден во Јарослављ, Викторов бил син на офицер и дипломирал на Воената академија со златен медал како врвен кадет во 1913 година. За време на Првата светска војна, тој служел со Балтичката флота и бил навигациски офицер на борбениот брод ''Цесаревич.''
Во Граѓанската војна тој им се приклучил на болшевиците и командувал со крстосувачот ''Олег'',а бил и на борбените бродови ''Андреј Первозавнини'' и ''Гангут''. Во 1921 година тој придонел за сузбивање на ''Кронштатскиот бунт'' .
Помеѓу декември 1924 година и април 1926 година бил именуван за началник на Централниот хидрографски оддел на СССР . Од 1925 година командувал со Советската флота на Балтикот, а во 1932 година бил основач на Советската тихоокеанска флота .
Тој станал командант на советската морнарица по апсењето на неговиот претходник. Викторов самиот бил уапсен на крајот на 1937 година и бил застрелан во 1938 година.
Катерина Девдера

Катерина Девдера (|Девдера Катерина Михайлівна, родена на 25 ноември 1990, Качкивка, Виничка област) — украинска поетеса, преведувач. Член на Националната унија на писатели на Украина (2013).
1 Животопис
Таа е родена на 25 ноември 1990 година во селото Качкивка, Јампилски реон, Виничка област. Средното образование го добила во родното село. Дипломирала на Педагошкиот универзитет во Виница (2012) - филолошки факултет, Институт за филологија и новинарство. По завршувањето на средното училиште се врати во својата мала татковина, работеше во локалниот образовен систем. Од 2014 г. — дипломиран студент на Институтот за литература Т. Шевченко.
2 Извори и литература
* Митці слова Вінниччини. До 45-річчя обласної організації НСПУ: довід.-хрестом. Вид. / Упоряд. А. М. Подолинний. — Вінниця: Консоль, 2015. — 224 с. — ISBN 978-617-583-151-9. — С. 72—74.
* Подоляни Катерина Девдера, Тетяна Коноваленко, Дмитро Штофель стали спілчанами // Сайт Вінницької організації НСПУ «Краснослов». — 2013. — 20 травня.]
* // Наші новини (Асоціація бібліотек Вінниччини). — 2013. — 27 червня. — С. 7.]
* Вінниці свою дебютну збірку // Сайт радіокомпанії «Місто над Бугом». — 2012. — 5 квітня.
Еманда (езеро)

Езерото Еманда (|Еманда или Эманджа, |Эмандьа) е слатководно езеро во областа Томпонски, Република Саха (Јакутија), Русија. Езерото се наоѓа во пуста област која не е постојано населена и има малку посетители. Во нејзините води има слатководен бакалар, штука и липен.
1 Географија
Езерото лежи на 678 метри над просечното морско ниво во сливот на реката Дербеке, дел од сливот на Јана. Сместено е источно од реката. Езерото Еманда е најголемото езеро на платото Јана.
Реката Сеен, десна притока на Дербеке, извира од езерото.
2 Поврзано
* Список на езера во Русија
Хвалински национален парк

Национален парк Хвалински ( |Хвалынский) ја опфаќа ридската висорамнина Волга, покриена со мешани дабови и иглолисни шуми, долж западната страна на реката Волга. Сместен е на 1 000 км северно од Каспиското Море, во Саратовската област. Западно 10 км, од северниот крај на паркот се наоѓа градот Хвалинск, а на околу 200 км североисточно од Саратов на Волга. Зафаќа површина од 255 км². Паркот беше официјално формиран во 1994 година.
1 Топографија
Паркот се наоѓа на Хваланскиот гребем, подигната висорамнина што се протега долж западниот брег на реката Волга. Поради тоа што се наоѓа во подножјето на гребенот во составот на земјиштето преовладува креда и лапор, составот на почвата одразува широка ерозија од центарот на гребенот, со ридски терен и бројни меѓусебно поврзани рамнини и пристаништа. Различни форми на почва создаваат повеќе микроклими и живеалишта. Најголемата планина (Беленкаја, скоро целосно изработена од креда) е висока 369 м, а има уште пет планини високи над 250 м. Планините во паркот се претежно прекриени со шуми. Волга достигнува најголема длабочина (22 м) во паркот.
Над 90% од областа на паркот е покриена со шума. Постојат бројни извори на подземни води. Живеалиштата вклучуваат борови и листопадни шуми, мали реки и шуплини и разни видови шуми и степи.
2 Клима
Климата е континентална, со топли, суви лета и умерени зими. Зимите траат од крајот на ноември до почетокот на април, со снежна покривка со просечна дебелина од околу 33 см.
3 Животни
Бидејќи паркот Хвалински се граничи со многу еколошки зони - шуми, полусуви степи, Волга, планини, ливади и поточни долини - има сложена разновидност на живеалишта. Овие различни форми на живеалишта се населени со голем број на различни растенија и животни, од кои многу се ретки или загрозени. Мали цицачи се чести, вклучувајќи и зајаци, дабари, лисици и волци. Меѓу влекачите, вообичаени се европски стајњак( шарка ) и индикаторот за комплексно живеалиште. Од грабливите птици се среќаваат бели орли, орел-рибар и загрозени степски соколи.
4 Растенија
Дрвјата кои претежно формираат шуми се даб (40%), липа (30%) и бор (21%), со многу помал удел на други видови, вклучувајќи остатоци од овоштарници на некои од рабовите на паркот. Во паркот се идентификувани над 970 различни васкуларни растенија, од кои 26 се ретки или загрозени (наведени на официјалното мрежно место на паркот).
5 Туризам
Туризмот од година во година сè повеќе се развива. Некои од главните атракции за туристите се „Патување до дното на древното море“ што ја нагласува геологијата на овие простори, пештерата Монако, Музејот за секојдневен живот на селаните, капелата и Светиот извор. Автомобилите не се дозволени во заштитената зона. Сместувањето во пансионите мора да се резервира однапред, или во блискиот град Хвалинск. Годишно околу 30-35 илјади луѓе го посетуваат паркот.
Претставнички животни на паркот може да се видат во зоолошката градина во паркот, а со претходниот аранжман, посетителите можат да го доживеат „Хвалински сафари“ во самиот парк. На работ на паркот има ски центар, како и хотели во одморалиштето. Во градот Хвалинск, североисточно од паркот, има локален историски музеј.
Винегрет

Винегрет (|винегрет) или руската винегрета е салата од руска кујна, која е популарна и во другите постсоветски држави. Вклучува варен зеленчук на коцки (црвена цвекло, компир, морков), сецкан кромид, како и кисела зелка и/или солени кисели краставички. Понекогаш се додаваат и други состојки, како што се зелен грашок или грав. Именувањето доаѓа од винегрет, што се користи како сос за залати. Сепак, и покрај името, оцетот честопати се изоставува при модерно готвење, а само се користи сончогледово или друго растително масло. Некои готвачи додаваат саламура од кисела краставици или кисела зелка.
Заедно со салатата Оливие и салатата харинга, винегрет се служи како закускa на масите за прослави во русофонските заедници.
1 Варијации
И покрај широко распространетата популарност во Русија и Украина, основните рецепти за мешани салати беа усвоени од западноевропските кујни дури во 19 век. Првично, терминот ''винегрет'' означуваше каква било мешавина од зеленчук варен зеленчук со оцет. Подоцна значењето се смени во секоја мешана салата со цвекло. Современите руски и украински книги за готвење сè уште ја споменуваат можноста за додавање печурки, месо или риба, но тоа ретко се практикува.
Слични салати врз основа на цвекло се подготвуваат низ цела Северна Европа. Примери се салата харинга и салата од цвекло од кујна во Северна Германија и Скандинавија (види исто така: Heringssalat, sv: Rödbetssallad), како и росоли во финската кујна, а името на последното потекнува од ''расол'' (|рассол), рускиот збор за саламура.
2 Наводи
Тајмир (езеро)

Езеро Тајмир (|Таймы́р, Таймы́рское о́зеро) е езеро кое се наоѓа во централните региони на полуостровот Тајмир во Краснојарскиот крај во Русија. Сместено е јужно од планините Биранга.
1 Географија
Езерото Тајмир има должина од 165 км приближно и се протега во правец исток-запад. Има неправилна форма со многу краци кои се простираат во различни насоки и покриваат поширок регион. Неговата максимална ширина е само околу 23 км, во нејзината најширока област, која е некаде кон крајниот источниот крај на езерото.
Езерото Тајмир е покриено со мраз од крајот на месец септември па сè до почетокот на месец јуни. Главната река што се влева во нејзиниот слив од запад е Горна Тајмира. Други реки што се влеваат во него се: реката Западнаја, реката Севернаја потоа Бикада-Нгуома, реката Јаму-Тарида и Каламисамо. А река која излегува или се создава од езерото е Нижљи Тајмира (Долна Тајмира) и потоа тече кон север преку планинскиот регион Биранга.
Областите на тундра јужно од езерото Тајмир се полни со помали езерца и со мочуришни реони.
2 Екологија
Езерото Тајмир е богато со многу видови на риба, типични за студените арктички води, како што се на пример: лоуч, сиг и муксун. Експлоатацијата на рибата е голема и покрај оддалеченоста на езерото од населените места.
Во езерото е откриена мала контаминација со високо штетниот плутониум и тоа во седиментите на дното. Ова е можеби последица на честичките што ги носи ветерот по бројните атмосферски јадрени проби кои се изведувале во реонот на Новаја Земја за време на Студената војна.
3 Температури на водата
Просечна температура на водата во месец август е +7 °C.
Во текот на зимата и тоа месеците декември и јануари, температурата на водата е малку над 1 °C