Бел бор

Бел бор или линак — вид на дрво од семејството на боровите (Pinaceae) присутен во Евроазија, почнувајќи од Западна Европа до Источен Сибир, јужно до Кавказ . Планините и Анадолија, и од север до добро внатре во Северниот Поларник во Феноскандија . На север од неговиот опсег, се јавувал од нивото на морето до , додека на југ од неговиот опсег било планинско дрво, кое растело на надморска височина. Лесно се препознавал по неговата комбинација од прилично кратки, сино-зелени лисја и портокалово-црвена кора.
Видот главно се среќавал на посиромашни, песочни почви, карпести излети, тресетни мочуришта или блиску до границата на шумите. На плодните места, борот бил надвор од конкуренција од други видови дрвја, обично смрека или широколисни дрвја.
1 Имиња
Пред 18 век, видот бил почесто познат како „шкотска ела“. Друго, поретко име било европско црвено дрво.
Дрвото од него се нарекувало и црвен договор или жолт договор, а името „договор“ било усвоено од архаична единица за волумен што се користела за мерење на дрвото.
2 Опис
Бел бор било зимзелено дрво кое растело до 35 m во висина и 1m пречник на багажникот кога бил зрел, исклучително над висок и пречник на стеблото на многу продуктивни места, а највисокото евидентирано било дрвото старо повеќе од 210 години кое растело во Естонија и изнесува .
Кората била густа, лушпеста со темно сиво-кафеава боја на долниот дел од стеблото, а тенка, ронлива и со портокалова на горното стебло и гранките. Навиката на зрелото дрво била карактеристична поради неговото долго, голо и директно стебло на врвот со заоблена или рамна маса на зеленило. Животниот век бил вообичаено 150-300 години, со најстарите регистрирани примероци во Лапонија, Северна Финска над 760 години.
Ластарите биле со светло-кафеава боја, со спирално наредена шема слична на скали. На зрелите дрвја лисјата („иглите“) им биле глаукозни сино-зелени, често потемно зелени до темно жолто-зелени во зима, долги и широк, произведен во фацикули од два со постојано сивило базална обвивка. На енергичните млади дрвја листовите можеле да бидат двојно подолги, а повремено се појавувале во три или четири фацикули на врвовите на силните ластари. Упорноста на листовите варирала од две до четири години во потоплите клими и до девет години во субарктичките региони. Садници до една година носеле младешки лисја, овие биле сами (не во парови), долги, сплескани, со назабена маргина.
Шишарките од семето биле црвени при опрашување, потоа бледо кафеави, глобозни и пречник во нивната прва година, проширување до целосна големина во втората година, зашилено јајцево-конусно, зелено, потоа сиво-зелено до жолто-кафеаво во зрелоста, долго. Лушпите од шишаркие имале рамна до пирамидална апофиза (надворешниот дел од скалата на шишарката), со мало боцкање на умбото (централен газда или испакнатост). Семињата биле црни, во должина со бледо кафена боја крило и се ослободувале кога шишарките се отворале во пролет 22-24 месеци по опрашувањето. Поленовите шишарки биле жолти, повремено розови, долги; ослободувањето на полен било во средината до крајот на пролетта.
3 Сорти
Над 100 сорти Бел бор биле опишани во ботаничката литература, но сега се прифатени само три или четири. Тие се разликувале само минимално по морфологијата, но со поизразени разлики во генетската анализа и составот на смолата . Населението во најзападната Шкотска било генетски различно од оние во остатокот од Шкотска и северна Европа, но не доволно за да се разликувале како посебни ботанички сорти. Дрвјата на далечниот север од опсегот порано понекогаш се третирале како вар. ''lapponica'', но разликите биле клинички и не биле генетски различни.
Слика, Сорти, Опис, Распространетост
''Pinus sylvestris'' var. ''Силвестрис'', Опишано погоре., Најголемиот дел од опсегот, од Шкотска и Шпанија до централен Сибир.
''Pinus sylvestris'' var. ''хамата'', Зеленилото е поконзистентно глаукозно цела година, не станува подосадно во зима; шишарки почесто со пирамидална апофиза., Балканот, северна Турција, Крим и Кавказ.
''Pinus sylvestris'' var. монголска ''Литв'', Зеленилото е поматно зелено, пука сиво-зелено; остава повремено до 12 cm долга., Монголија и соседните делови на јужен Сибир и северозападна Кина.
''Pinus sylvestris'' var. ''nevadensis'', (сите автори не го сметаат за различен од var. ''sylvestris'' ) Калениц. Екс Ком. Шишарките се често со подебели лушпи, но сомнително се разликуваат по морфологија., Сиера Невада во јужна Шпанија и веројатно други шпански популации
''Pinus sylvestris'' var. ''кретацеа'', Од пограничните региони меѓу Русија и Украина.
4 Распространетост
Бел бор бил единствениот бор застапен во северна Европа, кој формирал или чистел шуми, помешан со норвешка смрека, обична смрека, сребрена бреза, јаребика, евроазиска трепетлика и други видови дрвени предмети . Во централна и јужна Европа се среќавал со бројни дополнителни видови, меѓу кои се и европскиот црн бор, планинскиот бор, македонскиот бор и швајцарскиот бор . Во источниот дел од неговиот опсег, меѓу другите се јавувал и со сибирски бор.
4.1 Британските Острови
Дрвото се раширило низ Британските Острови по последниот глацијален максимум . Записите за полен покажувале дека борот бил присутен локално во јужна Англија пред 9.000 години откако навлегол од североисточна Франција и дека се проширил на север до Езерската област и Северните Пенини 500 години подоцна.
Тој бил присутен во Ирска пред повеќе од 8.800 години, но отсутен во Велс во тоа време, што сугерира дека борот во Ирска имал посебно ибериско потекло или содржел преживеани популации, иако нема докази за неговиот опстанок. Борот се проширил во Шкотска пред помеѓу 8.000 и 8.500 години или од независно засолниште, од Скандинавија (преку Догерланд ) или од Ирска. Како што се загревала климата, тој исчезнал од повеќето Британски Острови пред околу 5.500 години, освен во Шкотска и во Килдер,Англија.
Ирското и западното шкотско население поминало низ масовен пад пред околу 4.000 години, што на крајот довело до исчезнување на ирското население пред 2.000 и 1.000 години. Тој бил заменет со големи површини на прекриено блато во западна Шкотска и Ирска, иако причините за неговото опаѓање и изумирање во Англија не биле јасни, но можеби било под влијание на човечките активности.
Во Британија сега природно се јавувал само во Шкотска. Историските и археолошките записи покажувале дека се јавувал и во Велс и Англија до пред околу 300–400 години, каде исчезнал поради прекумерна експлоатација и пасење; повторно бил воведен во овие земји. Слично историско изумирање и повторно воведување се однесувало на Ирска, Данска и Холандија. Дали навистина изумрело во Англија не е познато. Се шпекулирало дека можеби преживеал доволно долго за дрвјата што се користат за одгледување во Англија да потекнуваат од домашни (а не од увезени) извори. Шекспир (во ''Ричард II'' ) бил запознаен со видот во 1590-тите, како и Евелин во раните 1660-ти ( ''Силва'' ), и околу времето кога се сметало дека борот изумрел во Англија, но кога земјопоседниците почнале и со украсно и шумарство. садење.
Борот формирал голем дел од Каледонската шума, која некогаш покривала голем дел од шкотските висорамнини. Прекумерното сечење на побарувачката на дрва, пожарот, прекумерното пасење од овци и елени, па дури и намерното ослободување за да се одвратат волците, биле фактори за опаѓањето на оваа некогаш голема борова и бреза шума. Само релативно мали области ( 17,000 ха (42.000 хектари), само нешто повеќе од 1% од проценетите оригинални 1,500,000 ха (3.700.000 хектари)  ) од оваа древна шума останувале, а главните преживеани остатоци биле во шумата Абернети, Глен Африк, шумата Ротиемурхус и Црното дрво на Ранох . Моментално се во тек планови за обновување на барем некои области и започнување на работата на клучните локации.
Дополнително, шкотскиот бор бил растителна значка на кланот Грегор . Тоа било националното дрво на Шкотска .
5 Одгледување и употреба
Бел бор бил важно дрво во шумарството. Дрвото било корисно за производи од пулпа и пилена дрва. Можело да се создаде штанд за садници со садење, сеење или природна регенерација. Ротациите на комерцијалните плантажи варирале помеѓу 50 и 120 години, со подолги ротации во североисточните области каде што растот бил побавен.
Во скандинавските земји, борот се користел за правење катран во прединдустриската ера. Некои активни производители на катран сè уште постојат, но таа индустрија речиси престана. Борот се користел и како извор на колофон и терпентин .
Дрвото било бледо кафено до црвено-кафеаво и се користело за општи градежни работи. Имало сува густина околу 470 kg/m<sup>3</sup> (различно со условите на раст), отворена порозност од 60%, точка на заситување на влакна од 0,25 kg и содржина на сатурација на влага од 1,60 kg. Боровните влакна биле корисни за да се направи текстилот познат како растителен фланелен, кој имал изглед како коноп, но со поцврста, помека текстура.
Борот исто така бил широко засаден во Нов Зеланд и во поголемиот дел од постудените региони на Северна Америка; тоа било едно од првите дрвја воведени во Северна Америка, околу 1600 година. Тој бил наведен како инвазивен вид во некои области таму, вклучувајќи го Онтарио, Мичиген . Широко се користел во Соединетите Држави за трговија со новогодишни елки и бил една од најпопуларните новогодишни елки од 1950-тите до 1980-тите. Останувал популарен за таа употреба, иако бил засенет по популарност од видовите како Фрејзер ела, Даглас-ела и други. И покрај неговата инвазивност во делови од источна Северна Америка, борот често не растел добро таму, делумно поради климатските и почвените разлики помеѓу неговото родно живеалиште и она во Северна Америка, а делумно поради оштетувањето од штетници и болести; дрвото често растело на искривен, случаен начин, ако не се чувало (како што се во трговијата со елката). Боровите можеле да бидат убиени од нематодата од борово дрво, која предизвикувала болест на венеење на борови. Нематодата најчесто напаѓала дрвја стари најмалку десет години и често ги убивала дрвјата што ги инфицира во рок од неколку недели.
Борот се одгледувал и користел интензивно во регионите за ископување јаглен во Фландрија, Белгија. Се користел за зајакнување на тунелирањето и се претпочитал поради неговиот звук на пукање кога требал да се замени. Големи делови од шуми, кои главно го содржеле овој вид, сè уште се расфрлани низ селата.
5.1 Култиви
Неколку сорти се одгледувале за украсни цели во паркови и големи градини, од кои „Aurea“, „Beuvronensis“, „Frensham“, и „Gold Coin“ го добиле Кралското хортикултурно друштво Награда за заслуги на градината .
6 Галерија