Кристина Гиленстиерна

Кристина Нилсдотер Гиленстиерна од Фогелвик (1494 &ndash; јануари 1559, замок Хорнингшолм) била шведска благородничка. Таа била мажена за шведскиот регент Стен Стур Помладиот и го предводела шведскиот отпор против Кристијан II од Данска по смртта на нејзиниот сопруг. За време на нејзиниот живот таа едноставно била нарекувана како „Лејди Кристина“, но во историјата станала позната како ''Кристина Гиленстиерна'' поради благородничката куќа на која и припаѓала.
1 Ран живот
Кристина Гиленстиерна е родена во семејството на Риксрад Нилс Ериксон (Гиленстиерна), Господарот на Тулгарн (исто така напишан со данскиот правопис Нилс Ериксен и презимената „Гиленстјерна“ од подоцнежните историчари) и Сигрид Ескилсдотер (Банер) од Венгарн, наследник на Линдхолм. Таа била правнука на шведскиот крал Чарлс VIII преку нејзината баба, принцезата Кристина Карлсдотер Бонде (1432-1493/1500), наследничка на Фогелвик, по кого била именувана. Нејзиниот дедо Ерик Ериксен од Демструп („Златна ѕвезда“) потекнува од Данска, но за време на борбата за власт меѓу Данска и Шведска, два формално обединети делови на Калмарската унија, тој се здружил со шведскиот барател, Чарлс VIII, кој го направил негов син. свекор и висок управител на судот на Чарлс. Со вториот брак на нејзината мајка, Кристина станала полусестра на Сесилија Мансдотер од Ека, а со тоа и тетка по мајка на идниот крал Густав I.
Кристина првпат била свршена со Нилс Геда (р. 1508), гувернер на Калмар и Лика, но бракот никогаш не се случил поради неговата смрт. На 16 ноември 1511 година во Стокхолм, таа се омажила за синот на шведскиот регент Сванте и внук на нејзиниот поранешен свршеник, Стен Стур помладиот. За време на нивниот брак имале пет деца: Нилс (1516-1528), Илијана (1514), Магдалена (1516-1521), Сванте Стенсон Стур (1517-1567), Ана (1518) и Густав (1520-1520).
2 Владеење на Стен Стур
Во 1512 година, Стен Стур го наследил својот татко како регент на Шведска по неговата смрт. Во овој период, Данска, Норвешка и Шведска биле формално дел од Калмарската унија преку лична унија под кралот на Данска, но во реалноста, Шведска била де факто независно кралство под „Регентите“ домородни високи благородници избрани да управуваат со земјата.
Изборот на Стен Стур за регент не поминал без противење. По смртта на неговиот татко, Стен имал само 18 години, а високиот советник Ерик Троле, кој ја поддржувал заедницата со Данска, првично бил избран за регент од страна на советот. Сепак, Стен ги искористил замоците и војниците што му ги доделил неговиот покоен татко и ја презел власта со државен удар: откако ветил дека ќе ги продолжи преговорите со Данска, Високиот совет го прифатил како регент наместо Трол. Во реалноста, целта на лордот Стен било да ја задржи Шведска независна од Данска. Тој го зел името Стур, наследство од неговата прабаба, бидејќи ја симболизирало независноста на Шведска како потсетник на Стен Стур постариот, третиот братучед на неговиот татко.
Регентот Стен веќе во 1504 година бил предложен за кандидат при изборот на нов шведски крал како замена за Јован, кралот на Данска, кој бил избран за крал на Шведска во 1497 година, но кој бил соборен во 1502 година. По смртта на Јован во 1513 година, повторно било предложено да се избере регентот Стен за крал на Шведска, наместо синот на Јован, Кристијан II од Данска, а Стен се подготвувал да организира избори, вклучително и барање за поддршка за нив од папата.
Се смета дека е најверојатно дека Кристина учествувала во државните работи и дејствувала како политички советник на нејзиниот сопружник, со оглед на нејзината подоцнежна улога. Во реалноста, Стен и Кристина веќе функционирале како крал и кралица на Шведска: до 1519 година, Педер Мансон, бискупот од Вестерас, го изразил своето изненадување во писмо од Рим до игуманијата Ана Гермундсдотер од опатија Вадстена дека Стен сè уште не бил крунисан и дека во современата Стокхолмска хроника, Кристина се нарекува „Нашата благодатна принцеза“. Со своите амбиции, тие станале природни непријатели на данскиот крал Кристијан II, чија амбиција била да биде избран за крал на Шведска и со тоа повторно да ја направи Шведска дел од Калмарската унија практично, а не само по име.
Стен се вклучил во конфликт со надбискупот Густав Трол, син на неговиот претходен ривал Ерик Трол. Архиепископот побарал поголема автономија за црквата. Во 1516 година, Стен го опседнал Стакет, тврдината на архиепископот Троле, а кога Стакет бил заземен следната година, Стен ја демолирал тврдината, Трол бил заробен, затворен и сменет како архиепископ. Затворањето на архиепископ резултирало со изопштување на Стен Стур од страна на папата, кој му дал поддршка на Кристијан II во неговите планови против Стен Стур. Во Новата 1520 година, Кристијан II ја нападнал Шведска.
3 Бранител на Стокхолм
На 19 јануари 1520 година, регентот Стен бил смртно ранет во Битката кај Богесунд. Лејди Кристина се појавила како лидер на партијата Стур и бранител на правото на нејзиниот син. Таа ја презела командата со градот и замокот Стокхолм во името на нејзиниот малолетен син и обезбедила поддршка од мнозинството од селанството и бургерската класа. Командантите на најважните тврдини на царството ѝ ветиле лојалност. Сепак, таа не успеала да обезбеди доволно поддршка од благородништвото: „Некои ја искажале својата волја да се борат за децата на лордот Стен, додека една партија ѝ ја одбила поддршката на сега Лејди Кристина, вдовицата на Лорд Стен, со градот Стокхолм и оние од нејзините следбеници. Таа честопати им пишувала дека треба да се обединат и да му се спротивстават на непријателот, таквите писма не биле земени предвид“. На 6 март 1520 година, неколку членови на Приватниот совет на Шведска се свртеле кон Кристијан II, избирајќи го за крал на Шведска во Упсала. Селанството од централна Шведска, разбудено од нејзиниот патриотизам, земало оружје и ги поразило данските освојувачи во Балундсас на 19 март и со најголема битка конечно било поразено во крвавата битка во Упсала, на 6 април.
Кон крајот на мај, данската флота пристигнала и градот Стокхолм бил опколен по копно и море од Данците под водство на Кристијан II. Непосредно пред тоа, Кристина успеала да го испрати својот најстар син, седумгодишниот Нилс Стенсон Стур на безбедно во Данциг во Полска со пратеник на чело со канцеларот на семејството Стур, Педер Јакобсон (Сунанвадер). Ова било направено за да се склучат преговори со Сигизмунд I Стариот и Ханзата за поддршка против Данска. Во нејзината амбасада во Данциг, таа изјавила дека ќе управува со царството додека нејзините синови не станат полнолетни и можат да ја преземат регенцијата. Таа имала поддршка од бургерите од Стокхолм, кои ја нарекувале нивна принцеза. Лејди Кристина ја презела командата и цврсто се држела во Стокхолм, додека второто упориште на Шведска, Калмар, било заповедано и брането и од вдовицата на нејзиниот гувернер, Ана Ериксдотер (Билке), на ист начин.
На 7 септември 1520 година, по четиримесечна опсада, Кристина била подготвена да капитулира во замена за писмо за амнестија. Во писмото за амнестија издадено од Кристијан II, била извлечена амнестија од најексплицитен и апсолутен карактер за самата Кристина, нејзиниот починат брачен другар и сите нивни следбеници за сите акти на отпор против самиот Кристијан II, неговиот татко кралот Џон и неговиот дедо Кристијан II пред него, без оглед на сите дела против епископот Троле. Лично, на Кристина и биле доделени замокот и округот Хеме, државата Кумо во Финска, замокот Хорнингшолм во Седерманланд и имотот Ексјо во Смоланд.
4 Стокхолмска крвава бања
На 1 ноември, Кристијан II бил прогласен за крал Кристијан I на Шведска, по што следело неговото крунисување во Сторкиркан од вратениот надбискуп Густав Троле на 4 септември. По крунисувањето следеле тридневни свечености на кои присуствувало и шведското благородништво, при што тој танцувал со Кристина на балот.
На 7 ноември, кралот Кристијан го повикал шведското благородништво на состанок во престолот во замокот Стокхолм. Кога состанокот бил отворен, вратите биле затворени и чувани, а надбискупот Троле ги обвинил неа, нејзината мајка, нејзиниот покоен брачен другар и следбениците на Стуре за неговото затворање и побарал компензација и казна. Лејди Кристина зачекорила и го истакнала фактот дека затворањето на епископот Трол е одлука донесена од обединетиот парламент: сите го потпишале предлог-законот за затворање, ставајќи ја одговорноста на целата област и оневозможувајќи обвинување и казнување на одреден поединец за одлуката. Понатаму, амнестијата дадена од кралот како термин за нејзино предавање го оневозможило кралот да ги казни за нивните постапки против него и неговите следбеници. Таа изјавила дека има доказ бидејќи протоколот од состанокот во 1517 година, кога било одлучено за отстранување на Трол, бил таму: документот со потписи потоа бил претставен на кралот. Поради амнестијата, Швеѓаните сега ја сметале работата решена. Меѓутоа, Кристијан нашол дупка, која Швеѓаните ја превиделе. Претходно советуван од Дидрик Слагек и Јенс Андерсен Белденак да не го држи својот збор пред еретиците, тој изјавил дека затворањето на архиепископ е злосторство против црквата и дека монархот нема јурисдикција да помилува некого за ерес. Всушност, ова значело дека кралот всушност можел да ги погуби учесниците во бунтот против него и покрај амнестијата, со тоа што црквата ќе ги суди за ерес наместо обвинети за предавство од страна на световниот суд. Ова резултирало со злогласната Стокхолмска крвава бања врз следбениците на Стен Стур.
Браќата на Кристина, Ерик Нилсон, Господарот на Тулгарн и Ескил Нилсон, нејзиниот вујко по мајка и нејзиниот зет биле погубени со обезглавување, како и многу други следбеници на шведската партија Стур. Посмртните останки на нејзиниот сопруг биле ексхумирани и јавно запалени на клада како еретик, како и оние на нејзиниот најмлад син Густав. Нејзината мајка Сигрид станала единствената жена осудена на погубување: таа била осудена на давење, но избегнала погубување со отстапување на својот имот на кралот. Самата Кристина не била погубена. Кралот Кристијан ја повикал и ја замолил да избере кој метод на погубување го претпочита и ја замолил да избере дали да биде запалена на клада или да биде жива закопана. Соочена со овој избор, таа не можела да одговори и се онесвестила од ужас. На Кристијан му било советувано да и го поштеди животот и ниту една од овие алтернативи не била спроведена. За да си го спаси животот, таа му отстапила голем дел од имотот на Кристијан. Кралот изјавил дека таа „сега е мртва за светот, зашто и се суди како и на другите за ерес“.
Меѓутоа, данската власт во Шведска била загрозена од нејзиниот внук Густав Васа, кој наскоро станал водач на шведската ослободителна војна. Во пролетта 1521 година, Кристина и нејзината полусестра Сесилија (мајката на Густав) биле принудени да му напишат писмо на Густав Васа да го убедат да и се предаде на Данска.
5 Данска
Кристина била заробена во замокот Стокхолм до август 1521 година, по што нејзините деца, мајка ѝ, конечно, сите биле префрлени во озлогласената „Сина кула“ на замокот Копенхаген заедно со голем број други жени и деца. Таму во септември им се придружила самата Кристина и нејзините ќерки.
Во хрониката на Пер Брахе Постариот, заробеништвото на шведските благороднички во Данска било опишано: „Тие беа лишени од храна и пијалак [...]. Едвај им се даваше доволно секој ден за да си ги задржат животите, но тие и работеа за да бидат нахранети“: шведскиот крал Густав I го користел нивниот третман во заробеништво во неговата пропаганда против Кристијан II и тврдел дека данскиот монарх ги изгладнувал жените и децата кои само преживувале. Без оглед на вистината за ова, потврдено е дека многу од затворените жени и деца умреле, меѓу нив и ќерката на Кристина, Магдалена, полусестрата Сесилија и внуката Емерентија, иако причината за смртта е наведена како чума, во тој момент се користила за класифицирање на многу други болести. Сепак, еден извор тврди дека Кристина, за разлика од другите заложници, не била затворена во Сината кула, туку во Калундборг, што е потврдено дека била таму барем кога шведскиот крал подоцна преговарал за нејзино ослободување.
По околу две години затвор, политичката ситуација се променила. Во јануари 1523 година, Кристијан II бил сменет од страна на Фредерик I од Данска, а внукот на Кристина, Густав I од Шведска, го презел Стокхолм од Данците како водач на шведската ослободителна војна и бил избран за крал на независното шведско кралство. Во летото 1523 година, кралот Густав поднел барање за нејзино ослободување на Фредерик I преку Ханзата. Во тој момент, Кристина се помирила со епископот Густав Троле во Роскилде.
6 Борба за моќ со Густав I
Во јануари 1524 година Фридрих I од Данска се согласил да ги ослободи шведските благороднички затворени во Сината кула. Кристина Гиленстиерна била ослободена и потврдено е дека била во Шведска на 28 јануари истата година: се вратила во друштво на нејзината мајка и нејзиниот најстар син Нилс, додека нејзиниот помлад син Сванте останал во Данска да го заврши своето образование. На состанокот во Линшепинг, таа се помирила со нејзиниот поранешен политички советник, бискупот Ханс Браск.
Во летото 1524 година, кралот Густав бил информиран од градоначалникот на Росток и данскиот совет дека Кристина планира да се омажи за Сорен Норби, Големиот адмирал на Данска и следбеник на соборениот дански крал Кристијан II, во замена Норби да ја искористи својата флота и воено знаење. да и помогне да го освои шведскиот престол за нејзиниот син. Овие планови биле сметани за закана и од новиот дански монарх Фредерик I, како и од кралот Густав, а Густав се сомневал дека таа била наведена да верува дека „таа и нејзините деца ќе дојдат да управуваат со царството“ со помошта на таков брак и дека „Лејди Кристина и нејзината партија и следбеници кои се обидуваат да ја наградат, со такви зли заговори и предавства, сета добрина и добри дела што ние [...] им ги покажавме“.
Во март, се случил првиот од далекарлскиот бунт организиран од Кнут Микелсон и поранешниот канцелар на Кристина, Педер Јакобсон, кој го прославил владеењето на семејството Стур, за разлика од она на Густав Васа. Бунтовниците наводно стапиле во контакт со Сорен Норби, кому во истиот месец Кристијан II му ветил дека ќе биде негов гувернер во Шведска доколку го собори кралот Густав. Во април, Норби се шпекулирал дека е на пат кон Блекинге со флота, по што тој започнал напади со својата флота од неговата база во Готланд. Кралот Густав го испратил Беренд фон Мелен, оженет со неговата роднина Маргарета и гувернер на замокот Калмар, да се бори против Норби. Меѓутоа, фон Мелен ја скршил својата лојалност кон кралот и се здружил со Сорен Норби, предавство за кое кралот ја обвинил својата роднина Маргарета фон Мелен. Набргу потоа, Кристина го испратила својот син Нилс кај фон Мелен во замокот Калмар, и очигледно се верувало дека фон Мелен ќе му помогне на Нилс да се обедини со Норби. Во странство се шпекулирало дека Сорен Норби и Беренд фон Мелен ќе ја освојат Шведска заедно бидејќи биле „преку нивните сопруги многу поврзани“ со Шведска. Во овој момент, брачната двојка фон Мелен заминала за Германија, оставајќи ги Нилс и гарнизон во Калмар, кој бил опсаден од трупите на Густав I, додека самата Кристина се чини дека е уапсена. Во мај, далекарските бунтовници му замериле на кралот Густав што ја затворил Кристина и го избркал нејзиниот син Нилс од земјата и побарале слобода на Кристина.
Меѓутоа, на 20 јули 1525 година, бунтот бил задушен кога Нилс, синот на Кристина, бил заробен од кралот Густав по неговата победа во опсадата на Калмар. Кога Норби преговарал да ја предаде својата лојалност на новиот крал на Данска, Фредерик I, едно од неговите барања било да обезбеди помош од Фредерик I за да обезбеди ослободување на Кристина од затворот на Густав.
Во ноември 1525 година, Кристина и кралот Густав I се помириле на состанок во Вадстена, кога Кристина изјавила дека никогаш не размислувала да се омажи за Сорен Норби и дека подароците за свршувачка што му ги испратила биле само подароци на благодарност бидејќи тој и помогнал на неа и нејзините деца во заробеништвото во Данска. Во писмото од Вадстена на 29 декември, таа негирала дека некогаш размислувала за брак со Сорен Норби. Истиот месец, кралот Густав I изјавил дека Кристина требало да се омажи за неговиот братучед ''Риксрад'' Јохан Туресон Тре Росор, Господарот на Фалун, Риксрад и гувернер на Нишепинг (149?-1556): тие биле официјално свршени на Божиќ 1526 година и се венчале во замокот Линдхолмен. Вестерјетланд, во летото 1527 година. Нејзиниот втор брак најверојатно бил договорен од кралот за да ја неутрализира Кристина политички, бидејќи таа повеќе нема да има престиж да биде „вдовица на Стен Стур“ и водач на партијата Стур, туку сопруга на лојален роднина на кралот. Од вториот брак го добила синот Густаф Јохансон. Ерик XIV го направил Сванте гроф од Вестервик и Стегехолм, а во исто време го направил и Густаф гроф од Еншепинг (подоцна сменет во округот Богесунд).
Во официјалната хроника на кралот, постариот син на Кристина, Нилс, се тврди дека умрел во годината на повторен брак на неговата мајка. Во 1527 година, сепак, второто од Далекарлските востанија избувнало во опозиција со воведувањето на Густав протестантската реформација во Шведска, и лидерот на бунтот беше т.н. „''Дајункерн“,'' (На младо момче од Даларна), кои тврделе дека се Нилс Стур, 15-годишниот постар син на Кристина. Современите истражувања покажуваат дека ''Дајункерн'' навистина бил Нилс, синот на Кристина. Густав ги поразил бунтовниците, а Даљункерн побегнал во Норвешка, а потоа во Германија, каде што бил уапсен во Росток. Во август 1528 година, кралот Густав ја натерал Кристина да издаде официјална изјава дека Даљункерн не е нејзин син. За да го погубат Дајункерн, Густав I ја натерал Кристина да напише изјава во која изјавила дека од сите синови што ги имала со регентот Стен, единствениот жив син бил Сванте. Зачуваните документи покажуваат дека првата верзија на писмото на Кристина била напишана внимателно и само побарала од властите во Росток да го испратат лицето кое тврди дека е Нилс на испрашување во Шведска: во конечната верзија на писмото, кое на крајот било испратено, сепак, таа изјавила дека тој бил крадец и измамник и побарала да биде погубен на лице место. Се смета дека најверојатно е дека таа го напишала писмото под притисок.
7 Подоцнежен живот
Односот меѓу Кристина и кралот Густав беше опишан како малку напнат. По смртта на нејзината мајка во 1527 година, Кристина и Густав дошле до конфликт околу нејзиното наследство по нејзината мајка, кое било решено дури во 1550 година. За време на вестроготскиот бунт во 1529 година, Кристина добила наредба од кралот да преговара со нејзиниот бунтовнички зет Јоран Туресон (Три рози). За време на војната во Даке, кралот и наредил да ги спречи сите бунтовници кои стигнале до Нишепинг да набават залихи и да ги затворат.
Нејзиниот втор син Сванте, според традицијата, бил свршен за нејзината роднина Маргарет Лејонхуфвуд, која сепак била договорена да се омажи за кралот во 1536 година. По бракот на Маргарет со кралот, на Кристина и на другите роднини на новата кралица им биле доделени некои привилегии, како што е правото на дел од парите од казните исплатени на круната. Забележано е дека таа очигледно присуствувала во судот за време на мандатот на Маргарет како кралица, бидејќи таа, заедно со мајката на Маргарет, Еба Ериксдотер Васа, често се наведува дека ги завземала најдобрите соби до кралицата. Дали некогаш и била дадена судска канцеларија не е познато. Потврдено е дека таа накратко била одговорна за дворот на кралските деца помеѓу смртта на кралицата Маргарет во 1551 година и бракот на кралот со кралицата Катарина Стенбок во 1552 година. Кристина починала во јануари 1559 година во замокот Хорнингшолм