Марко Касагранде

Марко Касагранде, (роден ), е фински архитект, еколошко пејсажен уметник, теоретичар на архитектура, писател и професор по архитектура. Дипломира на Хелсиншкиот Универзитет за Технологија, во областа на архитектурата (2001)
1 Рани години
Касагранде е роден во Турку, Финска, во влијателно Финско-Италијанско католичко семејство. Своето детство го поминува во Илиторнио, Лапонија (Финска), додека на училиште оди во Каржа, мал град во јужна Финска, од каде се преселува во Хелсинки за да студира архитектура.
2 Војник и писател
После својата служба во Финската армија, во 1993 Касагранде волунтира за Одбранбените Сили на Хрватската Република Херцег Босна HVO. Под име Лука Моконеси, пишува контроверзна книга Mostarin tien liftarit/Автостопери на патот до Мостар (WSOY 1997) за своите искуства во Босанската Граѓанска Војна. Засновано на описот на воено злосторство извршено од главниот карактер во автобиографската книга, тој e под сомнение дека е воен злосторник. Во одбрана, подоцна тој изјавува дека во суштина книгата се заснова на невистинити случувања.
Лично Касагранде покажува нулта толеранција кон секое воено злосторство, во секој случај. "Таа војска знаеше дека постапува погрешно. Ова е целосно спротивно на колективната способност и заедничкиот дух. Секој може да разбере дека по ниту една цена не е военa ефикасност да ги разбиваш вратите на домовите на стари луѓе." Касагранде држи настава за стратегија и водство на Националниот универзитет за одбрана на Финска, уште од 2006 г.
3 Архитект и уметник
Од раната фаза на својата кариера Касагранде почнува да ја меша архитектурата со други дисциплини од уметноста и науката, појавувајќи се во светот со серија на еколошко свесни архитектонски инсталации. Откако станува финалист во UK дневникот Архитектонска Критика, натпревар Појавување Архитектура (1999) Марко Касагранде и неговиот тогашен партнер Семи Ринтала, беа поканети на Венециско Биенале 2000. Репортерот на Њујорк Тајмс го избира нивниот проект "60 Минути Човек", како личен фаворит на Биеналето. Во проектот Касагранде и Ринтала посадуваат дабова шума во напуштена лаѓа каде стојат отпадоци од човекот собрани за 60 минути во градот Венеција. Контроверзното архитектонско дело на Казгранде го опфаќа доменот на архитектурата, урбано и еколошко планирање, еколошка уметност, циркус и други уметнички дисциплини.''Во потрага по потсвесна архитектура, вистинска реалност и врска помеќу модерниот човек и природата. Тој верува дека човекот не треба да биде заслепен од стресот, економската средина, онлајн пристапот за забава и информации. Вредно е она кое е вистинско.''
Проектите и предавањата на Казагранде се движат слободно помеѓу архитектура, урбан и еколошки дизајн и наука, еколошка уметност и циркус, доградувајќи се со контроверзната архитектонска мисла commedia dell'architettura, широка визија на средина изградена од човекот, врзана помеѓу социјалната драма и еколошката свест. ''Не постои друга реалност освен природата.''
После проектот Ридот на Богатството, во кој Касагранде променува нелегална населба на урбани фармери во експериментална лабораторија за еколошки урбанизам, Касагранде беше избран за професор по еколошко урбано планирање на Тамканг Универзитетот, во Република Кина. Преобразбата добива различни реакции од заедницата.
4 Градот на третата генерација
Касагранде гледа на градовите како сложени енергетски организми во кои различно преклопување на енергетски слоеви го одредуваат движењето на граѓаните како и развојот на градот. Со комбинирање на еколошко пејсажна уметност и урбан дизајн Касагранде развива методи на прецизна(точно одредена) манипулација на урбаната енергетска циркулација со цел да созаде еколошки одржлив урбан развој во насока на таканаречениот Град на третата генерација (постиндустриски град).
Касагранде ги користи принципите на акупунктурата: ги третира точките со препрека и ја разнесува болката низ телото. Директноста и чувствителноста кон потребите на заедницата отколку традиционалните форми на урбаните интервенции за обнова во голем размер, не само што ќе одговори на локалните потреби, туку тоа ќе го направи преку знаење за тоа како функционираат големите градски системи и конвергираат во зедничка точка. Ослободувајќи притисок во точките на стратегија, ослободува притисок за целиот град.
Теоријата на Градот на Третата Генерација гледа на постиндустриската урбана состојба како машина уништена од природата вклучувајќи ја човековата природа и архитектите ''како шамани кои преку дизајн едвај толкуваат што пренесува поголемата природа на заедничката мисла.'' Оваа органска машина преживеа низ континуирани и спонтани процеси на распаѓање кои ги вршат граѓаните, кои Касагранде ги именува како 「градинари анархисти」по пат на урбани фарми, илегална архитектура и урбана акупунктура. Елементот на Урнатината е согледан како нешто што е направено од човекот станува дел од природата. Теоријата е развиена во самостојниот мултидисциплинарен истражувачки центар Ruin Academy (2010-).
Градот на третата генерација ја следи првата генерација каде луѓето по мирен пат коегзистирале со природата и насекаде изградените ѕидови и градби од камен на втората генерација како обид да се изолираат од природата. Како и да е, во третата генерација, природата, која никогаш не може вистински да се изолира, израснува низ урнатините, низ пукнатините во ѕидот, ја повлекува човековата природа назад во пошироката природа. Градот на третата генерација се ориентира кон на локално знаење и урбана акупунктура отколку на централно контролирано урбанистичко планирање.
Касагранде ја опишува урбаната акупунктура како: ''контроверзна архитектонска манипулација на колективниот чувствителен градски интелект. На градот е согледан како повеќе димензионален чувствителен енергетски организам, односно жива средина. Урбаната акупунктура се стреми за допир со таквата природа' ''па така тревките ќе продарат и во најмалата пуканатина на асфалтот и конечно ќе го разрушат градот. Урбаната акупунктура е коренот тревка а точка на акупунктурата е пукнатината. Веројатноста на влијанието е целосна, поврзувајќи ја човековата природа како дел од природата.'' Теоријата ја отвора вратата на неконтролирана креативност и слобода. На секој граѓанин му е овозможено да учествува во креативниот процес, да се чувствува слободно користејќи го градскиот простор за било која намена и да ја развива својата средина според својата волја.
''Позицијата на архитектите и дизајнерите за органското знаење е деликатна. Ние не сме оние кои продолжуваат да ја носат оваа колективна генетска меморија, но ние сме во подобра позиција да ја толкуваме и преговараме со неа, чекор по чекор, како што шаманот добива одговори од органското потекло. Ова лесно може да стане погрешно, кога архитектот на неговото его си припишува авторски права од локалните знаења. Претпоставувам дека често ќе биде доволно да се создаде платформа на случајности за органското знаење да стане површина, почне да се подготвува, и ги наоѓа своите сопствени форми и динамики. Дизајнот овде не е нужно потребен и дизајнот не треба да ја замени реалноста- додека органското знаеање е поблиску до реалноста, природата.''
** Ruin Academy, површина на Урбано јадро во Тајпеј, Тајван 2010.
*** ''Поединечен контроверзен архитектонски истражувачки центар поставен за премислување на индустрискиот град и човекот во кутија.''
** Cicada, Тајпеј, Тајван 2011
*** ''Органски павиљон од бамбус обезбедува урбана акупунктура за околниот индустриски град. Награда Red Dot 2012.''
** Sandworm, Beaufort04 Триенале на Современа Уметност, Вендуин, Белгија 2012''***''Катедрала од врба фино настроена да ги прослави специфичните услови на локацијата на крајбрежните плажи на Вендуин. Половина архитектура, половина енвиронментална уметност, целото парче е направено од врба и користи да се опише она што е "ранлива архитектура".''