procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Тодор Кондев

Тодор Кондев (Кратово, 1903 – Скопје, 1978) ― македонски-југословенски географ.
1 Животопис
Тодор Кондев е роден на 20 март 1903 година во Кратово. Основно образование завршил во Кратово, а гимназија во Штип и Куманово. Студирал од 1922-1926 година на Катедрата за географија на Филозофскиот факултет во Скопје. Потоа бил професор по географија во Куршумлија, Прокупље и други места. Во 1928 година, бил професор во Државната трговска академија во Битола, бил на служба во Суботица, Нови Сад и Белград. По Втората светска војна бил директор на Економскиот техникум во Скопје. Како искусен стручњак (од повеќе претходни работни места), во 1953 година бил поканет за предавач на Катедрата за географија на Филозофскиот факултет во Скопје. Докторирал во 1958 година во областа на економската географија на темата „''Осоговија – антропогеографска-стопанска студија”''. Главни научни занимања му биле економската географија, населението и населбите. Во периодот 1953-1957 година, бил претседател на Македонското географско друштво. Бил на повеќе раководни положби на Институтот за географија и еднаш продекан на ПМФ. На Институтот за географија при ПМФ останал до своето пензионирање. Починал во 1978 година во Скопје.
2 Поврзано
* Томе Андоновски
* Драган Василески
* Миливој Гашевски
* Васил Граматниковски
* Васа Даскаловски
* Никола Димитров
* Мирјана Ѓорѓиева
* Михаило Зиков
* Димитар Јаранов
* Петар С. Јовановиќ
* Велимир Ј. Костовски
* Душан Манаковиќ
* Благоја Маркоски
* Љубе Миленковски
* Гиго Милески
* Иван Несторовски
* Милош Павловиќ
* Митко Панов
* Никола Панов
* Јордан Пенџерковски
* Ѓорче Петров
* Илија Петрушевски
* Митко Поптрандовски
* Војислав Радовановиќ
* Бранислав Русиќ
* Аслан Селмани
* Јаким Синадиновски
* Станко Станковски
* Часлав Стојадиновиќ
* Милорад Стојановиќ
* Александар Стојмилов
* Владимир Точковски
* Јован Трифуноски
* Атанасие Урошевиќ
* Јован Цвииќ
* Димитрија Чуповски
Никола Панов

Никола Панов (роден 17 август 1952 година во Скопје) ― македонски географ.
1 Животопис
Никола Панов е роден на 17 август 1952 година во Скопје. Основно и средно образование завршил во Скопје. Дипломирал на Географскиот факултет во Скопје во 1978 година, а магистрирал во 1998 година на Географскиот факултет на ПМФ во Белград, на насоката за туризам, а докторирал во 1994 година, на Институтот за географија при ПМФ во Скопје на темата „''Комплексни проучувања на резиденцијалниот туризам во Република Македонија''”. Неколку години работел во Туристичката агенција „Паластурист“, а во 1983 година, се вработил на Географскиот факултет во Скопје. Предмет на истражувања му е туристичката географија. Главно изведува настава од областа на туризмологијата. Автор или соавтор е на повеќе универзитетски учебници, наменети за студентите на Институтот за географија и учебници за основно и средно образование. Има објавено околу 60 научни и стручни трудови во списанија и зборници од симпозиуми и конгреси. Раководел и учествувал во неколку научно-истражувачки проекти. Бил на повеќе функции како државен секретар во Министерството за животна средина, продекан на ПМФ и други позиции. Има добиено повеќе награди и признанија, а најзначајна е Наградата „Св. Кирил и Методиј” која ја доделува УКИМ.
2 Поврзано
* Томе Андоновски
* Драган Василески
* Миливој Гашевски
* Васил Граматниковски
* Васа Даскаловски
* Никола Димитров
* Мирјана Ѓорѓиева
* Михаило Зиков
* Петар С. Јовановиќ
* Димитар Јаранов
* Тодор Кондев
* Велимир Ј. Костовски
* Душан Манаковиќ
* Благоја Маркоски
* Љубе Миленковски
* Гиго Милески
* Иван Несторовски
* Милош Павловиќ
* Митко Панов
* Јордан Пенџерковски
* Ѓорче Петров
* Илија Петрушевски
* Митко Поптрандовски
* Војислав Радовановиќ
* Бранислав Русиќ
* Аслан Селмани
* Јаким Синадиновски
* Станко Станковски
* Часлав Стојадиновиќ
* Милорад Стојановиќ
* Александар Стојмилов
* Владимир Точковски
* Јован Трифуноски
* Атанасие Урошевиќ
* Јован Цвииќ
* Димитрија Чуповски
Војислав Радовановиќ

Војислав Радовановиќ (Павлици, Кралство Србија, 27 јануари 1894 – Белград, ФНРЈ, 26 април 1957) — српски и југословенски географ, геоморфолог и универзитетски професор.
1 Животопис
Војислав Радовановиќ роден е на 27 јануари 1894 година во село Павлици, Кралство Србија. Основно училиште завршил во село Врбовец, а гимназија во Шабац и Ниш. По завршувањето на студиите во 1921 година, работел во гимназија во Скопје од 1921 до 1922 година. На повик на Јован Цвииќ, станал асистент кон крајот на 1922 година. Во јуни 1924 година положил докторски испит на Универзитетот во Белград.
Бил кустос и управник на музејот во Скопје, доцент, вонреден и редовен професор на универзитетите во Скопје, Загреб и Белград. Бил управник на Етнографскиот институт на САНУ како и уредник на бројни публикации: Гласник на Скопското научно друштво, Зборник за етнографија и фолклор на Скопското научно друштво, Годишник на Музејот во Скопје и други.
Објавил преку четириесет научни прилози, студии и расправи од областа на физичката географија, антропогеографијата, етнологијата и културната историја. Тој има значаен придонес во геоморфолошките проучувања на релјефот на некои краеви во Македонија. Неговиот најобемен труд e докторската дисертација „''Тиквеш и Раец''“ која се однесува на антропогеографските испитувања во споменатите области. Починал на 26 април 1957 година.
2 Поврзано
* Томе Андоновски
* Драган Василески
* Миливој Гашевски
* Васил Граматниковски
* Васа Даскаловски
* Никола Димитров
* Мирјана Ѓорѓиева
* Михаило Зиков
* Димитар Јаранов
* Петар С. Јовановиќ
* Тодор Кондев
* Велимир Ј. Костовски
* Душан Манаковиќ
* Благоја Маркоски
* Љубе Миленковски
* Гиго Милески
* Иван Несторовски
* Милош Павловиќ
* Митко Панов
* Никола Панов
* Јордан Пенџерковски
* Ѓорче Петров
* Илија Петрушевски
* Митко Поптрандовски
* Бранислав Русиќ
* Аслан Селмани
* Јаким Синадиновски
* Станко Станковски
* Часлав Стојадиновиќ
* Милорад Стојановиќ
* Александар Стојмилов
* Владимир Точковски
* Јован Трифуноски
* Атанасие Урошевиќ
* Јован Цвииќ
* Димитрија Чуповски
3 Дополнителна литература
*''Терасе изнад ушча Тополке у Вардар'' објавен во Гласник Географског друштва св. 12. Београд 1926
*''Мали денудациони облици гнајсног земјишта'' во Гласник Скопског научног друштва, кн. IV, Оддељење природних наука, св.1, Скопље, 1927
*''Ступњевити отсеци Бабе над Плетваром-прилог денудационо структурним облицима рељефа'' во Гласник Географског друштва св. XVI. Београд, 1930.
Часлав Стојадиновиќ

Часлав Стојадиновиќ (Бела Црква, 1904 – Скопје, 1986) — српски и југословенски геоморфолог.
1 Животопис
Роден на 12 јануари 1904 година во Бела Црква, Кралство Србија. Завршил Филозофски факултет во Белград. За учебната 1929/30 година бил распореден на работа во битолската гимназија каде останал до 1941 година. За време на Втората светска војна во 1941-45 година, тој предавал во нишката гимназија. Во периодот од 1945-1949 година се преселил во Зрењанин, Војводина. Таму работел на проектот „Дунав–Тиса–Дунав“. Во учебната 1948/49 година. Дошол на Филозофскиот факултет во Скопје како предавач на Катедрата за географија по предметот геоморфологија. Овој предмет го предавал до пензионирањето во 1970 година. Стигнал до знањето вонреден професор. Во периодот 1957-1961 година, бил претседател на Македонското географско друштво. Умрел во 1986 година во Скопје.
2 Поврзано
* Томе Андоновски
* Драган Василески
* Миливој Гашевски
* Васил Граматниковски
* Васа Даскаловски
* Никола Димитров
* Мирјана Ѓорѓиева
* Михаило Зиков
* Димитар Јаранов
* Петар С. Јовановиќ
* Тодор Кондев
* Велимир Ј. Костовски
* Душан Манаковиќ
* Благоја Маркоски
* Љубе Миленковски
* Гиго Милески
* Иван Несторовски
* Милош Павловиќ
* Митко Панов
* Никола Панов
* Јордан Пенџерковски
* Ѓорче Петров
* Илија Петрушевски
* Митко Поптрандовски
* Војислав Радовановиќ
* Бранислав Русиќ
* Аслан Селмани
* Јаким Синадиновски
* Станко Станковски
* Милорад Стојановиќ
* Александар Стојмилов
* Владимир Точковски
* Јован Трифуноски
* Атанасие Урошевиќ
* Јован Цвииќ
* Димитрија Чуповски
Инклинометар

Инклинометар — мерен уред за мерење наклон, кој се состои од висок, аголна скала и дел од визир. Инклинометарот се користи во геодезијата, планинарење како и при ориентирање. Некои компаси веќе имаат вграден инклинометар.
Инклинометарот се користи на тој начин што високот виси слободно до мерилото, а делот на визирот мора да биде порамнет така што преку него да се гледа објектот кон кого се мери наклонот. Како по правило, окото е што е можно поблиску до задниот агол на визирот. Овој види на уреди денес се користат само од аматери.
1 Поврзано
* Висиномер
* Курвиметар
* Теодолит
Томе Андоновски

Томе Андоновски (Лазарополе, 5 септември 1940) — македонски геоморфолог.
1 Животопис
Томе Андоновски е роден на 5 септември 1940 година, во Лазарополе. Основно и средно образование завршил во Битола. Во 1959/60 година се запишал на студии по географија на ПМФ во Скопје. Дипломирал во 1964 година. До 1971 година работел како професор по географија во гимназиите во Дебар и Битола. Од 1 септември 1971 година, бил примен за асистент на Институтот за географија при ПМФ во Скопје. Во 1977 година, завршил последипломски студии за карст, на ПМФ во Белград. Докторирал во 1983 година на Географскиот факултет во Скопје на темата „''Кичевска Котлина ‒ геоморфолошки проучувања''”. Во 1977 година бил избран за предавач. Во 1980 година, бил унапреден како виш предавач. Во 1984 година, Андоновски станал доцент. Тој станал вонреден професор во 1987 година додека во 1992 година станал редовен професор. Неговата научна активност, е во областа на физичката географија, а особено во областа на геоморфологијата. Напишал еден Универзитетски учебник и повеќе научни и стручни трудови. Работел на повеќе научни и применливи проекти. Бил продекан на ПМФ, шеф на Институтот за географија и други функции.
2 Поврзано
* Драган Василески
* Миливој Гашевски
* Васил Граматниковски
* Васа Даскаловски
* Никола Димитров
* Мирјана Ѓорѓиева
* Михаило Зиков
* Димитар Јаранов
* Петар С. Јовановиќ
* Тодор Кондев
* Велимир Ј. Костовски
* Душан Манаковиќ
* Благоја Маркоски
* Љубе Миленковски
* Гиго Милески
* Иван Несторовски
* Милош Павловиќ
* Митко Панов
* Никола Панов
* Јордан Пенџерковски
* Ѓорче Петров
* Илија Петрушевски
* Митко Поптрандовски
* Војислав Радовановиќ
* Бранислав Русиќ
* Аслан Селмани
* Јаким Синадиновски
* Станко Станковски
* Часлав Стојадиновиќ
* Милорад Стојановиќ
* Александар Стојмилов
* Владимир Точковски
* Јован Трифуноски
* Атанасие Урошевиќ
* Јован Цвииќ
* Димитрија Чуповски
Мирјана Ѓорѓиева

Мирјана Ѓорѓиева (20 март 1956 година, Драмче - 2002, Скопје) ― македонски геолог.
1 Животопис
Мирјана Ѓоргиева била родена на 20 март 1956 година во Драмче, Делчевско. Основно училиште и гимназија завршила во Штип во 1974 година. Дипломирала на Рударско-геолошкиот факултет во Белград, на Групата за хидрогеологија во 1980 година. Во 1980 година, се вработила во Рударско-топилничкиот комплекс ФЕНИ во Кавадарци, каде што работела како приправник и самостоен инженер за хидрогеологија на рудникот ’Ржаново. Во 1984 година, се вработила во Геолошкиот завод во Скопје, а во 1988 година, се вработила на Институтот за географија при ПМФ како помлад асистент, а во 1992 година, била избрана за асистент. Магистрирала на Рударско-геолошкиот факултет во Белград во 1992 година. Докторирала во 1996 година, на темата „''Геотермални ресурси во вардарската зона и српско-македонската маса на територијата на РМ''”. Во 1997 година, била избрана за доцент, а во 2002 година, за вонреден професор на Институтот за географија при ПМФ. Студиски престојувала во Грција, Исланд и на Хаваи. Научната работа е од доменот на регионалната геологија, хидрогеологијата и геотермалната енергија. Има објавено околу 50 научни и стручни трудови во Македонија и странство. Била член на Македонското геолошко и Македонското географско друштво. Починала во 2002 година.
2 Поврзано
* Томе Андоновски
* Драган Василески
* Миливој Гашевски
* Васил Граматниковски
* Васа Даскаловски
* Никола Димитров
* Михаило Зиков
* Петар С. Јовановиќ
* Димитар Јаранов
* Тодор Кондев
* Велимир Ј. Костовски
* Душан Манаковиќ
* Благоја Маркоски
* Љубе Миленковски
* Гиго Милески
* Иван Несторовски
* Милош Павловиќ
* Митко Панов
* Никола Панов
* Јордан Пенџерковски
* Ѓорче Петров
* Илија Петрушевски
* Митко Поптрандовски
* Војислав Радовановиќ
* Бранислав Русиќ
* Аслан Селмани
* Јаким Синадиновски
* Станко Станковски
* Часлав Стојадиновиќ
* Милорад Стојановиќ
* Александар Стојмилов
* Владимир Точковски
* Јован Трифуноски
* Атанасие Урошевиќ
* Јован Цвииќ
* Димитрија Чуповски
Васа Даскаловски

Васа Даскаловски (Јабука, 21 јуни 1948 – Скопје, 2003) — македонски географ.
1 Животопис
Д-р Васа Даскаловски бил роден на 21 јуни 1948 година во Јабука, близу Панчево, во САП Војводина. Основното образование го стекнал во Јабука и во Панчево, а гимназија завршил во Охрид во 1967 година. Студирал на Институт за географија на ПМФ во Скопје од 1968-1972 година каде дипломирал со среден успех 9,23 за што е награден и пофален. По стажирањето на Институтот за географија, на 1 јануари 1975 година, бил избран за помлад асистент. Магистрирал во 1980 година на Отсекот за географија и просторно планирање при ПМФ во Белград. Докторирал на Географскиот факултет во 1984 година на темата „''Просторно-морфолошка структура и популациски развиток на населбите во Скопската Котлина''”. За предавач бил избран во учебната 1981/82 година, за доцент во 1985 година, за вонреден професор во 1991 година, а за редовен професор во 1996 година и бил повторно избран во 2001 година, по предметите географија на населението и географија на населбите. Тој е еден од најначитаните географи. Како самостоен истражувач и раководител учествувал во 16 проекти. Објавил околу 70 научни и стручни трудови и 1 скрипта. Починал во 2003 година во Скопје.
2 Поврзано
* Томе Андоновски
* Драган Василески
* Миливој Гашевски
* Васил Граматниковски
* Никола Димитров
* Мирјана Ѓорѓиева
* Михаило Зиков
* Димитар Јаранов
* Петар С. Јовановиќ
* Тодор Кондев
* Велимир Ј. Костовски
* Душан Манаковиќ
* Благоја Маркоски
* Љубе Миленковски
* Гиго Милески
* Иван Несторовски
* Милош Павловиќ
* Митко Панов
* Никола Панов
* Јордан Пенџерковски
* Ѓорче Петров
* Илија Петрушевски
* Митко Поптрандовски
* Војислав Радовановиќ
* Бранислав Русиќ
* Аслан Селмани
* Јаким Синадиновски
* Станко Станковски
* Часлав Стојадиновиќ
* Милорад Стојановиќ
* Александар Стојмилов
* Владимир Точковски
* Јован Трифуноски
* Атанасие Урошевиќ
* Јован Цвииќ
* Димитрија Чуповски
Раковски (град)

Раковски (|Раковски) — град во Јужна Бугарија, административен центар на општината Раковски во Пловдивската Област. Има население од околу 15.694 жители (2022).
1 Географија и местоположба
Градот се наоѓа во централниот дел на Горнотракиската Низина, 25 километри североисточно од регионалниот центар Пловдив и 161 км од главниот град Софија.
2 Историја
Трагите од човечко население во областа датираат уште од халколитот. На 2 км југоисточно од градот се пронайдени остатоци од античка населба и римски пат.
Областа на денешниот град била населена од Павлиќаните во средниот век, кои служеле како граничари и тешко вооружена пешадија во битките меѓу Византија и Бугарија помеѓу 9 и 14 век. По жестоките борби со Османлиите кон крајот на 14 век повеќето од нив побегнале во Никопол на Дунав, последното упориште на Второто бугарско царство,. Таму го прифатиле римокатолицизмот од мисионерите од Чипровци и постепено се вратиле во своите родни места. Меѓутоа, различната вероисповед не влијаела на патриотските чувства на локалните жители, бидејќи многумина учествувале во бугарската национална преродба.
Градот настанал во 1966 година кога биле споени трите блиски села Генерал Николаев, Секирово и Парчевич. Денес тие се населби на градот, кој го носи името по истакнатиот бугарски национален револуционер Георги Раковски.
2.1 Посета на Папа Франциск
На 6 мај 2019 година за време на неговиот апостолски аџилак во Бугарија, папата Франциск го посети градот Раковски. Градот беше украсен со над 700 комплети знамиња на Европската Унија, Бугарија, Ватикан и општина Раковски. Светиот Отец отслужи свечена литургија во црквата „Пресвето Срце Исусово“, каде што за прв пат се причестија околу 250 деца од сите католички парохии во Бугарија.
Првомај

Првомај (|Първомай) — град во Јужна Бугарија, административен центар на општината Првомај во Пловдивската Област. Има население од околу 13.180 жители (2022).
1 Географија и местоположба
Градот се наоѓа во Горнотракиската Низина на десниот брег на реката Марица. Првомај се наоѓа на 45 километри источно од регионалниот центар Пловдив и на 192 километри од главниот град Софија.
2 Историја
Најстарото документирано спомнување на градот датира од 1576 година. Тој бил впишан во регистарот на Џелепкешаните, подготвен од Џафер, кадијата на Пазарџик.
Првото училиште било изградено во 1836 година. Прв учител бил свештеникот Никола, кој освен што ги подучувал учениците, во училиштето вршел и богослужби и црковни церемонии — свадби, крштевки, погреби. Во 1849 година бил изграден и олтар, објектот бил официјално признат и осветен како црковен храм — црквата „Свети Димитар“, која е зачувана до денес.
Во 1873 година официјално била отворена железничката линија од Трново-Сејмен до Белово. Таа дала поттик за развојот на населбата.
На 18 јануари 1894 година е роден престолонаследникот кнезот Борис Трновски. На иницијатива на месните раководители е одлучено името на градот да се промени од турското Хаџи Елес во бугарското Борисовград. Идејата била поддржана по бурен митинг и молебен. Иницијативата била прифатена од централната власт и била одобрена со декрет на бугарскиот кнез Фердинанд I. Населбата се викала Борисовград до 1945 година. По воспоставувањето на комунистичкиот режим во Бугарија, на 1 мај 1945 година, на посебен митинг градот бил преименуван во Првомај. Идејата ја дал д-р Георги Славчев. На 5 мај 1945 година бил издаден Указ бр. 9159 за преименување на градот. По 1989 година два обиди за враќање на старото име на градот пропаднале поради силниот отпор на локалните комунисти и нивните сојузници.
Комбе

Комбе — вид затворена автомобилска каросерија направена да носи товар, понекогаш со можност за превоз на патници (од 8 до 10). Товарниот простор на комбињата е одделен од просторот за патници со преграда, иако понекогаш може да недостасува. Овој вид каросерија вклучува патнички автомобили што немаат задно стакло, а задниот простор обично е затворен. Се разликува и по висината на каросеријата и недостатокот на тапацир во задниот дел. Подот обично е засилен со штампи за носење тешки товари. Понекогаш може да се користи страничната лизгачка врата за товарење. Комбето е еден од главните видови каросерија на патнички автомобили. Комбињата се користат за превоз на пекарски производи, мебел, готова облека и обувки, ткаенини и сл. Комбињата се делат на малотонажни и среднотонажни.
1 Поврзано
* Камион
* Камионетка
* Превозно средство
Муволовка

Муволовка или тепалка — предмет за убивање домашни муви и други мали инсекти.
1 Историја
Иако се претпоставува дека уште древните народи користеле некои облици на муволовки направени од влакна од коњска опашка и слични природни материјали, се верува дека првата современа муволовка ја направил Роберт Монтгомери во 1900 година. Тој му го продал својот патент на Џон Бенет, богат индустријалец кој го подобрил и започнал производство на големо.
Поголемата побарувачка за муволовки започнала уште во 1905 година, по големата наезда на муви и други инсекти во Канзас.
2 Обични муволовки
Обичните муволовки обично се состојат од глава, во облик на правоаголен или кружен тенок лист од метал, гума или пластика со пречник од околу 10 сантиметри и лесна пластична или жичена рачка долга 30-60 сантиметри.
Муволовката треба да биде лесна со свивлива глава за да може полесно и побрзо да реагира при удирање на инсекти. Мувите обично се убиваат со удар додека се на тврда површина или во лет.
3 Електрични замки за муви
Електричната муволовка е рачен уред што користи висок напон за убивање на инсекти. Ја измислил ХХХХХ од Тајван во 1996 година, а се здобил со поголема популарност во 2005 година. Уредот наликува на рекет за тенис или бадминтон и има батерии на полнење во рачката кои ствараат висок напон. Струјното коло е слично на оние што се користат во електрошокерите и зашеметувачите, но се ствара многу помал напон. Се состои од електричен осцилатор и трансформатор за зголемување на напонот.
Мрежата на муволовката се полни на напон кој изнесува од 1000-2500 волти и се активира со притискање на копче. Кога телото на мувата, кое спроведува струја, доаѓа во просторот помеѓу електродите, низ него поминува искра, која обично ја убива мувата. Доколку е потребно, копчето може повторно да се притисне и процесот ќе се повтори.
Муволовката обично има трет слој помеѓу слоевите на електродите за да се спречи повреда на луѓето, но има и други системи за заштита:
* електричното полнење на кондензаторот е ограничено. Сè што е помало од 45 се смета за безбедно, дури и ако струјата тече од едната до другата рака делумно низ срцето. Ова значи дека кондензатор од 1000 треба да има капацитет помал од 45 . Поради ова ограничување, почетниот удар обично не е смртоносен за инсектите, но трајно ги онеспособува.
* струјата по почетното празнење е исто така ограничена. Максималната струја на повеќето муволовки е помала од 5. Оваа струја е безбедна, дури и кога тече од едната во другата рака.
Предноста на електричните во однос на обичните муволовки е тоа што не бара механички удар врз инсектот за да го убие со што избегнува оставање дамки од смачканите тела на инсектите. Исто така, протокот на воздух се намалува кога се користи муволовката, па нема растерување другите инсекти како кај обичната муволовка.
4 Поврзано
* Муволовка (растение)
* Инсектицид
* Муволепачка
* Венерина муволовка
Хисарја

Хисарја (|Хисаря) — град во Јужна Бугарија, административен центар на општината Хисарја во Пловдивската Област. Има население од околу 6.642 жители (2022).
1 Географија и местоположба
Градот се наоѓа под јужните падини на С’штинска Средна Гора на 44 километри северно од регионалниот център Пловдив, на 24 километри јужно од градот Карлово и 175 км од главниот град Софија.
Климата е преодно-континентална со топли и благи зими.
2 Историја
Градот бил основан пред илјадници години веројатно поради неговите топли извори. Некои праисториски остатоци се пронајдени во она што сега е центар на градот. Подоцна, тој станал тракиски град и, кога Тракија паднала во рацете на Римјаните и станала римска провинција, Хисарја станал римски град — еден од трите најважни градови во провинцијата. Понекогаш се нарекувал Аугуста, Диоклецијанополис (по императорот Диоклецијан) и уште неколку имиња. Тоа било познато одморалиште уште во тие времиња, што докажува и фактот дека градот го посетил императорот Септимиј Север.
Многу римски урнатини се видливи насекаде — јавни згради, мал амфитеатар, касарните на римскиот гарнизон, темелите на неколку од најстарите цркви во Бугарија, како и најдобро зачуваните римски градски ѕидини во Бугарија. Јужната порта е позната како „Камилите“, бидејќи се скршила во средината и изгледала како две камили свртени една кон друга, пред делумно да биде обновена на почетокот на 20 век.
По падот на Римската империја, просперитетниот град паднал. Кога бил вклучен во границите на Бугарија, бил само помал утврден град. За време на османлиското владеење, тој дополнително опаѓал и, во одреден момент бил само неколку мали куќи среде многу римски урнатини, кои селаните од блиските села ги користеле за каменолом за камен, уништувајќи ги повеќето од нив.
По ослободувањето на Бугарија во 1878 година, Хисарја била вклучена во провинцијата Источна Румелија. Во 1885 година станал дел од Бугарија. Денес кога повторно беа откриени минералните извори и местото стана популарно место за рекреација градот повторно напредува.
Возило

Возило — техничко средство за превоз на луѓе и/или стоки. Возилата можат да се најдат во различни видови, како што се автомобили, камиони, комбиња, велосипеди, мотоцикли, чамци, авиони, вртолети, возови итн. Тие обично се напојуваат со мотори, кои ја обезбедуваат потребната движечка енергија. Возилата играат клучна улога во олеснувањето на подвижноста, дозволувајќи им на поединците и стоките способно да патуваат низ различни растојанија и терени. Во 2002 г. било проценето дека имало околу 590 милиони автомобили и 205 милиони мотоцикли во употреба во светот.
Вилијам Е. Корбин

Вилијам Е. Корбин (1869-1951) ― пронаоѓач на хартиените крпи Ниброк и градоначалник на градот Берлин, Њу Хемпшир (1931-1932).
1 Ран живот и кариера
Вилијам Е. Корбин бил роден во 1869 година во Чарлстаун, Њу Хемпшир во семејството на Семјуел и Мери Корбин. Како дете, Корбин работел на фарма во Чарлстаун, Њу Хемпшир. Кратко време Корбин работел во владината фабрика Чејни во Манчестер. Подоцна се преселил во Берлин, Њу Хемпшир, на 27 мај 1892 година, каде што бил вработен во мелницата т.н. Riverside Mill во сопственост на Brown Company. Во 1894 година, тој станал надзорник на оваа мелница. Во 1904 година, Brown Company ја изградила т.н. Cascade Mill на границата меѓу Берлин и Горам. Корбин станал првиот началник на оваа нова мелница. Заедно со тоа што бил надзорник на Cascade Mill, Корбин станал директор во Берлинската национална банка во 1906 година, а во 1913 година станал претседател на оваа банка. Во 1931 година, Корбин станал градоначалник на градот Берлин, служејќи се до 1932 година.
2 Бришачи Ниброк
Во 1919 година, г-дин Корбин, заедно со Харолд Титус и Хенри Чејс, првиот хемичар на Cascade Mill, почнле да вршат опити во зградата за истражување и развој за да ги подобрат проблемите на производството на хартија, за да ги вклучат хартиените бришачи Ниброк (изворно: Nibroc). Во 1922 година, Корбин ги завршил првите хартиени бришачи. Пред ова, имало само платнени крпи, но немало службено признаено хартиена крпа/бришач. Овој хартиен бришач бил викан „Nibroc“, што е обратно напишано од презимето Corbin.
3 Смрт и наследство
На 13 октомври 1951 година, „таткото на хартиените бришачи“, Вилијам Е. Корбин, починал во својот дом. Тој бил погребан на гробиштата Форест Хил во градот на неговото раѓање. Хартиените крпи Ниброк ги произведувала Brown Company до 1970-тите.
4 Поврзано
* Берлин
* Хартиен бришач
* Изработка на хартија
Кралот Лир (филм од 2018)

„Кралот Лир“ (англиски ''King Lear'') — телевизиски филм од 2018 година, во режија на Ричард Ајер (Richard Eyre), кој е автор и на сценариото, засновано врз истоимената драма на Вилијам Шекспир. Главните улоги ги играат: Ентони Хопкинс (Anthony Hopkins), Емили Вотсон (Emily Watson), Ема Томпсон (Emma Thompson) и Флоренс Пју (Florence Pugh).
1 Содржина
Дејствието на филмот се одвива во милитаризираниот Лондон во 21 век. Авторитарниот крал Лир (го игра Хопкинс) ги објавува крајот на своето владеење и поделбата на кралството. Притоа, одлуката ја заснова врз тоа колку му ласкаат трите ќерки, Гонерил (ја игра Томпсон), Реган (ја игра Вотсон) и Корделија (ја игра Пју).
Васаби

Васаби (|山葵 или ''ワサビ,'' од јап. ''和佐比,'' []; науч. ''Eutrema japonicum'' или ''Wasabia japonica'') или јапонски рен — вид повеќегодишно тревно растение од родот Eutrema од семејството Brassicaceae. Растението е познато како „јапонски рен“, но всушност не е рен, иако е поврзано со него (и двата рода припаѓаат на исто семејство). Зачините направени од неговиот ризом исто така се нарекуваат васаби и широко се користат во јапонската кујна. Бидејќи васабито е тешко за одгледување, овој скап производ надвор од Јапонија обично се заменува со мешавина од рен (кој Јапонците понекогаш го нарекуваат „западен васаби“), синап и зелена прехранбена боја.
1 Опис
Повеќегодишно коренско тревесто растение со едноставно лиснато стебло, ползи или виси, кое сепак достигнува висина од 45 см. Лисјата се тркалезни или срцевидни, со долга дршка и назабен раб, поголеми во долниот дел на стеблото; најгорните лисја често се поделени на делови. Цветовите се мали, бели, со ливчиња, собрани во горна китка. Ливчињата се јајцевидни, со издолжен нокт. Цвета во април — мај. Плодот е мешунка со осум семиња.
Садово

Са̀дово (|Садово) — град во Јужна Бугарија, административен центар на општината Садово во Пловдивската Област. Има население од околу 2.494 жители (2022).
1 Географија и местоположба
Градот се наоѓа во близина на реката Марица, 18 километри источно од регионалниот центар Пловдив и на 169 километри од главниот град Софија.
Во 1916 година во метеоролошката станица Садово била измерена апсолутната максимална температура на воздухот во Бугарија (+45,2 C°).
2 Историја
Населбата била основана помеѓу 1365-1390 година од турски доселеници во Тракија — во времето кога отоманските султани, како Мурат I и Бајазит I, ја освојувале Бугарија. Таа на почетокот било турско и муслиманско село, населено само со турски муслимани. Најраниот документ за нејзиното постоење е пронајдено во отомански регистар од 1472 година, каде што е опишана под името Чешнегир во Филибе (Пловдив), и каде што е забележано дека сите селани биле турски муслимани.
Во текот на 17 век започнала христијанизацијата на селото, кога во краткиот даночен регистар за Пловдивско од 1622 година има докази дека во тогашно Садово веќе имало 9 христијански домаќинства. Сепак, до крајот на 17 век, селото останува претежно муслиманско, иако голем пораст на бугарскиот христијански елемент може да се види од други документи. Во друг даночен регистар за Пловдивско од 1695 година под името Чашнагир, во населбата живееле 33 семејства, од кои 18 биле муслимани, а другите 15 христијани.
Во 1883 година селото Чешнегир било преименувано на Садово без административен акт. Со Указ бр.1942/обн. на 17 септември 1974 година Садово добило статус на град.
3 Институт за растителни генетски ресурси
Институтот за растителни генетски ресурси „Константин Малков“ бил основан во 1902 година во Садово. Овде се наоѓа Националната банка за гени на семиња, во која се чуваат над 60.000 примероци на домашни и воведени растенија. Институтот е дел од Меѓународниот систем за генетски ресурси.
Муволепачка

Муволепачка или лепило за инсекти — лента за фаќање и убивање домашни муви и други крилести инсекти. Се состои од исклучително леплива хартија спакувана во кутија. Постарите ленти биле обложени со супстанции отровни за инсектите, но и за луѓето и другите животни. Најчесто се користел арсен, но откако арсенот од лентите бил користен за извршување на некои убиства, неговата употреба била прекината. Денес се користат природни нетоксични материи, најчесто колофонски смоли и мед.
Долго време не и се придавало значење на бојата на муволепачката, но во поново време се истражува и оваа ставка при што било утврдено дека сините муволепачки се најефикасни.
1 Историја
Муволепачката ја измислил германскиот производител на печива и слатки Теодор Кајзер во 1909 година. Во почетокот како лепило се користел шеќерен сируп кој брзо се топел на високи температури. Пронаоѓачот ја добил идејата да вметне хартија во кутијата кога бил на одмор во Чешка додека набљудувал месно складиште на картонскки ленти. Откако се вратил дома во Вајблинген, Кајзер ја развил оваа идеја и заедно со својот пријател хемичар конечно успеал да ја добие вистинската мешавина од смола, масти, масло и мед за да добие муволепачка што ќе може да стои и да ја врши работата долго време.
Во 1910 година во Швајцарија првпат имало обид изумот да се регистрира како патент под името ''аероплан'', но не успеал поради жалби од производители на авиони и играчки. Во 1911 година конечно изумот бил регистриран под името ''аероксон''.
2 Користење муволепачки
Должината на муволепачките е околу 50, а ширината околу 5 сантиметри. Достапни се и подолги и пошироки ленти, кои се поставуваат во штали каде што големи инсекти летаат околу добитокот. На крајот од муволепачката обично има притискач со кој лентата се прицврстува на основата. Муволепачките најчесто се поставуваат така што висат од таванот, најчесто во близина на изворот на светлина, како и на стаклени површини каде што се поставени проѕирни ленти. Инсектите привлечени од светлината слетуваат на муволепачката и се лепат на неа. Под влијание на силна и непосредна светлина и поради неможноста за движење, инсектите брзо умираат на лентата.
Иако муволепачките се ефикасни како и другите предмети за иста намена, тие се користат поретко од естетски причини, како и поради непријатните мириси што ги испуштаат и стравот од можно труење. Муволепачките треба често да се менуваат бидејќи слабеат при долго стоење поради сушењето и прашината што се собира на нив.
3 Поврзано
* Муволовка
* Инсектицид
Алфред Кубин

Алфред Кубин (германски: ''Alfred Kubin''; 10 април 1877 - 20 август 1959) — австриски сликар, илустратор и писател.
1 Сликарско творештво
Во текот на својата долга кариера, Кубин направил повеќе од 20 000 цртежи и илустрирал над 150 книги. Тој бил нарекуван австрискиот Гоја, а го споредувале и со Паул Кле. Истовремено, тој бил единствениот Австриец кој членувал во познатата германска сликарска група „Синиот јавач“. Во текот на кариерата имал 850 самостојни и групни изложби со што се вбројува меѓу сликарите со најмногу изложби во неговото време.
2 Книжевно творештво
Книжевното творештво на Кубин се состои од есеи, раскази, автобиографски белешки и романот „Другата страна“.
С’единение (град)

С’единение (|Съединение) — град во Јужна Бугарија, административен центар на општината С’единение во Пловдивската Област. Има население од околу 5.621 жители (2022).
1 Географија и местоположба
Градот се наоѓа во Горнотракиската Низина, 27 километри северозападно од регионалниот центар Пловдив и 135 км од главниот град Софија.
2 Историја
Населбата е основана околу 1680 година на местото на постара бугарска населба уништена за време нао османлиското освојуване. Доминантен вид дрво бил брестот, затоа Турците го нарекувале селото Куру ќој — „шумско село“ или поточно Караагач куру ќој „шумско село од брестови“.
Според историските податоци, областа била поволна за одгледување коњи. Овде имало голем чифлик за одгледување коњи за османлиската војска. Со текот на времето, многу од селаните кои работеле на имотот се населиле во неговата област. Така стана најголемата населба во околината и таа била наречена село Гољамо Конаре за да се разликува од останатите пет истоимени села во Филибелиската каза.
По руско-турската војна од 1878 година, Гољамо Конаре бил вклучен во Источна Румелија. На 5 септември 1885 година на централниот плоштад во Гољамо Конаре било објавено обединувањето на Источна Румелија со Кнежеството Бугарија. Од градот тргнала Гољамоконарската чета на Чардафон Велики, која на 5 срешту 6 септември 1885 година влегла во Пловдив. Учествувала во апсењето на главниот гувернер на Источна Румелија Гаврил Крстевич и во прогласувањето на Соединението.
При избувнувањето на Балканската војна во 1912 година, 1 жител на Гољамо Конаре доброволно се пријавил во Македонско-одринското ополчение.
Со Указ бр.828 од септември 1969 година на Президиумот на Народното собрание на Народна Република Бугарија, селото Гољамо Конаре се преименува во С’единение и добило статус на град, а датумот 5 септември бил прогласен за празник на општината.
Хусити

Хуситите (чешки: ''Husité'' или ''Kališníci'') биле чешко пред-протестантско христијанско движење кое го следело учењето на реформаторот Јан Хус (fl. 1401-1415), кој станал најпознат претставник на Бохемската реформација.
По егзекуцијата на Хус на Соборот во Констанца, избувнале низа на војни помеѓу различните фракции со различни теолошки агенди.
Кричим

Крѝчим (|Кричим) — град во Јужна Бугарија, административен центар на општината Кричим во Пловдивската Област. Има население од околу 8.129 жители (2022).
1 Географија и местоположба
Градот се наоѓа на двата брега на реката В’ча, во преодна област каде што полето Пазарџичко-Пловдивското Поле ги допира северните падини на Родопите. Со тоа целосно се определува неговиот релјеф — ридски со премин кон падините на планината. Кричим се наоѓа на 30 километри југозападно од регионалниот център Пловдив и 147 км од главниот град Софија.
2 Историја
Кричим бил древна населба од рановизантиско време. На почетокот на клисурата на реката В’ча, на високи и непробојни карпи од двете страни, се наоѓаат остатоците од двете средновековни тврдини кои одиграле клучна улога во чувањето на овој важен планински премин. Градот е единствената населба во Општината Кричим.
Oбласта околу денешниот град била дел од Првото бугарско царство сè додека не потпаднало под византиска власт. Била ослободена за време на походот на царот Асен I во 1190 година. Во 1198 година, тврдината Кричим била во рацете на Иванко. Истата година, тврдината била заземена од византискиот севастократор Георгиј Палеолог, кој паднал мртов откако со скала го прескокнал ѕидот на тврдината. Во 1230 година бугарскиот цар Иван Асен II ја освоил. Зачуван е камен натпис од овој период на кој пишува „На овој камен седел цар Асен, кога го освоил Кричим“.
По падот на Бугарија под османлиска власт, Кричим за прв пат се споменува во документ од 1451 година и бил меѓу ретките населби во Пловдивскиот регион кои имале ќелии училишта дури и во раната преродба. Манастирите „Св. Богородица“ и „Св. Врач“ ги поддржувал црковно-словенските и бугарските книжевни традиции и служеле како училишта. Манастирите биле и главен центар во подготовката на Априлското востание. Во Кричимскиот манастир „Рождество Богородично“ самиот Васил Левски создал централен револуционерен комитет со претседавач игуменот Нафталим.
Молучанци

Молучанци или Молуче („луѓе од каде што заоѓа сонцето“ или „луѓе од запад“) или Нгулучанци/Нгулуче ― домороден народ во Чиле. Нивниот јазик бил дијалект на мапудунгунскиот, врста на мапуческиот јазик. На почетокот на освојувањето на денешната територија на Чиле од страна на Шпанската Империја, Молучанците живееле во она што станало познато како Арауканија. Шпанците ги нарекувале Молучанците како Арауканци (шпански: Araucanos).
Потомците на Молучанците и Пеуенчанците и Вијичанците подоцна се преселиле во Аргентина во подоцнежните векови мешајќи се со месните племиња. Оваа арауканизација го направило нивниот јазик заеднички говорен јазик во регионот.
1 Поврзано
* Пикунчанци
Чакареро

Чакареро (шпански: Chacarero) ― чилеански сендвич направен со тенко исечен стек во стилот на чураско или свинско во стилот на ломито на тркалезен ролат со домати, боранија и по желба зелена пиперка.
Тоа е една од многуте врсти сендвичи кои се служени во чилеанските услужни локали (шпански: ''fuentes de soda'', или ''schoperías''), ресторани еднакви на британскиот концепт на т.н. „мрсна лажица“, кои служат брза храна и точено пиво.
Списанието ''„Time“'' го сметал за еден од „13-те најневеројатни сендвичи што може да ги понуди светот“.
1 Поврзано
* Список на сендвичи
Придушница

Придушница — калем што се користи во електрониката и електротехниката за да ги блокира високите честоти, да ги ослаби ниските честоти и да дозволи да помине еднонасочната струја. Таа игра спротивна улога од онаа на кондензаторот.
1 Потекло на поимот „придушница“
Поимот „придушница“ доаѓа од ''превод'' на англискиот поим ''choke coil'', англискиот глагол ''choke'' значи „дави“ или „задушува“ и се однесува на својството на намотката да ги ослабува високите честоти.
2 Опис
Вообичаено, „придушницата“ се состои од бакарна намотка и јадро. Во зависност од својствата и вредноста на бараната индуктивност, јадрото може да се состои:
* од цилиндар со воздух;
* од јадро направено од ламинирани листови или ферит.
3 Улога
Како и секој индуктор, „придушницата“ претставува импеданса чија вредност се зголемува со честотата на струјата што тече низ неа, но уште повеќе го „намалува“ електричниот сигнал што минува низ неа бидејќи неговиот фреквенциски спектар е висок. Ова има ефект на слабеење на несаканите честоти кои би циркулирале во електричното или електронското коло што треба да се заштити.
Придушниците ''немаат влијание врз радиобрановите надвор од намотката''.
4 Поврзано
* Електрична намотка
Hey There Delilah

Hey There Delilah (македонски: ''Еј, Дилајла'') — песна на американската поп-фолк група Plain White T's. Издадена е во мај 2006 г. како трет сингл од нивниот трет студиски албум, ''All That We Needed''. Добила радиоприкажување во текот на следната година и се искачила на бр. 1 на Billboard Hot 100 во јули 2007 г. Песната била претставена на телевизиските емисии „Journeyman“, „I Love the New Millenium“, „Портокаловото е новото црно“ и „Семеен човек“.
„Hey There Delilah“ често се смета за современа балада, а нејзината популарност траела низ годините. Останува една од најпознатите и најуспешните песни на Plain White T's. Успехот на песната во голема мера се припишува на нејзината сеопфатна тема на љубовта, сврзувајќи ја со привлечната мелодија и искреното акустично исполнување.
1 Толкување и текст
Приказната на песната се врти околу една врска на далечина, каде што пејачот ги изразува своите чувства и посветеност на една девојка по име Дилајла. Во стиховите, пејачот ја уверува Дилајла дека и покрај физичката оддалеченост меѓу нив, тој ѝ е посветен и верува дека ќе успеат да поминат низ предизвиците. Песната ги доловува чувствата и копнежот што често ја придружуваат врската каде што партнерите се разделени поради оддалеченост.
Едноставноста на акустичниот аранжман и искрените љубовни текстови придонеле за широката популарност на песната, правејќи ја светски хит и добивајќи пофалби од критичарите.
1.1 Текст
Текстот е прилагоден на македонски.
Hey There Delilah, Еј, Дилајла
[Строфа 1], [Строфа 1]
2 Создавање и снимање
Песната е снимена во Северен Холивуд за третиот албум на Plain White T's — „All That We Needed“. На следниот албум, „Every Second Counts“, „Hey There Delilah“ е вклучена како бонусна песна; жичениот дел што недостасува од оригиналот е напишан и изведен од Ерик Ремшнајдер.
Песната е напишана од водачот на групата Том Хигенсон по средбата со спортистката и тркачка Дилајла Дикрешенцо.
Чилеанска салата

Чилеанска салата (шпански: ensalada chilena) ― салата која содржи домат, кромид, коријандер и маслиново масло, а понекогаш и чили пиперки.
Кромидот може да биде натопен во зовриена посолена вода за да омекне и да ја намали острината. Може да биде натопен во ладна вода околу еден час или да биде мариниран со оцет. Ова јадење традиционално се јаде за време на Велигден. Многумина го сакаат ова јадење и сега се јаде низ целиот свет.
1 Поврзано
* Список на салати
Чаманто

Чаманто (шпански: chamanto; мапудунгунски: chamall (чамал, во превод волнена ткаенина)) ― традиционална украсна облека од средишно Чиле, слична на пончо и исткаена во свилен конец и волна. Целата нејзина контура е завршена со раб како лента. Традиционално, чилеанските празнични пончоа вклучуваат бои како сива, кафеава, црвена, црна и бела. Разликата помеѓу чаманто и другите пончоа е нивната двостраност, бидејќи двете страни - една светла, една темна - се корисни од двете страни да се носени. Традиционално, темната страна на пончото е користена преку ден, додека неговата светла страна најчесто е носена навечер.
Шамантоата го привлекле светското внимание кога биле носени од страна на 21 водач на Азиско-тихоокеанската економска соработка за време на службената фотографија на самитот во 2004 година.
Изработката на шаманто бара голема трудољубивост, поради извонредноста вклучена во ткаењето на свилата и волната, плус сложеноста на дизајнот скициран со вкрстување на нишките.
Фигурите што ги разубавуваат шамантоата вклучуваат копихуа, национален цвет на Чиле, јачмен и пченица, капини, гроздови грозје, фуксија, панси и разни птици претставници на националната фауна.
1 Поврзано
* Култура на Чиле
Колонија (филм од 2013)

Колонија (|The Colony) — канадски постапокалиптичен научнофантастичен акционен филм од 2013 г. во режија на Џеф Ренфро, со Лоренс Фишберн, Кевин Зегерс и Бил Пакстон во главните улоги. Имал ограничено издание на 26 април 2013 г. во Канада, а бил објавен на 20 септември 2013 г. во САД.
1 Содржина
Во 2045 г., луѓето научиле да градат кули за управување на времето. Но еден ден одеднаш почнало да паѓа ненормално силен снег и возилата се расипале. Луѓето биле принудени да се засолнат под земја во посебни бункери за да го избегнат чудовишниот студ на површината. Нивниот проблем станува одгледувањето храна и контролирањето на болести. Двајца поранешни војници, Бригс и Мејсон, се водачи на еден од овие бункери — Колонија бр. 7.
Повик за помош доаѓа од блиската Колонија 5, а Бригс, Сем и Грејдон се упатуваат таму. По пристигнувањето, откриваат дека населението од колонијата некаде исчезнало, а трагите од борба и крв се видливи насекаде. Тие на крајот наоѓаат затворена врата, зад која го откриваат Лејланд. Тој им покажува порака дека група луѓе успеале да дојдат до метеоролошка кула, да ја поправат и да го стопат снегот. Лејланд вели и дека некој дошол на патеката на една од нивните групи и создал цел крвав кошмар во колонијата. Тој одбива да го напушти своето скривалиште и останува зад затворената врата. Бригс и неговите содружници почнуваат да шетаат низ просториите на Колонијата бр. 5 и наоѓаат група човекојадци, кои го слушаат својот водач. Тие ги гонат новодојденците и го убиваат Грејдон. Бригс и Сем се искачуваат низ вентилацискиот отвор и го разнесуваат.
На пат кон дома, Бригс и Сем откриваат гонители што го преживеале избувнувањето на Колонијата бр. 5. Тие наумуваат да ги задржат на полуразрушен патен мост, но Бригс е убиен од динамит, рушејќи го средишниот дел на мостот. Откако стигнува до колонијата, Сем открива дека Мејсон го презел раководството на колонијата. Мејсон одбива да го слуша Сем и ги приведува него и неговата девојка Кај. Тие успеваат да се ослободат и Сем ѝ покажува на Кај на компјутерскиот сателит податоци за работната метеоролошка кула. Во исто време, човекојадците ја напаѓаат колонијата. Жителите на колонијата се обидуваат да возвратат и умираат еден по друг. Мејсон, откако пука во пропанов резервоар, се убива себеси и повеќето човекојадци, а избувнувањето предизвикува пожар во колонијата. Сем се бори со водачот на човекојадците и го убива. Преживеаните луѓе бегаат преку вентилацискиот систем и ја напуштаат запалената колонија во потрага по работната метеоролошка кула.
2 Улоги
Глумец, Улога
Лоренс Фишберн, Бригс
Бил Пакстон, Мејсон
Кевин Зегерс, Сем
Шарлот Саливан, Кај
Џон Тенч, Виктор
Лиса Бери, Нара
Атикус Мичел, Грејдон
Дру Вигевер, водачот на Дивите
Романо Орзари, Рејнолдс
Мајкл Мендо, Купер
Ерл Пастко, научникот
Џулијан Ричингс, Лејланд
Среќен крај (филм од 1967)

„Среќен крај“ (англиски ''Happy End'') е чехословачки филм од 1967 година, во режија на Олдрих Липски (Oldrich Lipský), кој е автор и на сценариото, заедно со Милош Мацоурек (Milos Macourek). Главните улоги ги играат: Владимир Меншик (Vladimír Mensík), Јарослава Обермајерова (Jaroslava Obermaierová) и Јозеф Абрхам (Josef Abrhám).
1 Содржина
Тема на филмот е едно убиство и неговите последици, прикажани по обратен редослед, каде смртта е, всушност, почетокот. Имено, дејствието на филмот почнува со „погубувањето“ на главниот лик, а потоа се навраќа на минатото, откривајќи ги неговите одлуки и постапки што довеле до убиството...
Перуанско-чилеанска граница

Перуанско-чилеанска граница ― меѓународна граница во Јужна Америка. Го дели Чиле од Перу по линија што се протега на околу 10 километри северно од железничката линија Арика-Ла Паз. Границата се протега од кривината на брегот познат како „Лактот Арика“ на Тихиот Океан во внатрешноста на североисток до Андите и висорамнината Алтиплано. Границата е воспоставена во 1929 година со Договорот од Лима. Венецуелските мигранти кои сакаат да влезат во Чиле ја избегнуваат перуанско-чилеанската граница бидејќи таа е подобро чувана од боливиско-чилеанската граница.
Тромеѓата меѓу Боливија, Чиле и Перу се наоѓа во висорамнината Анкомарка во близина на селото Висвири.
1 Поврзано
* Перуанско-чилеански територијален спор
* Перуанско-чилеански поморски спор