Опсада на Дубровник (866)

Опсадата на Рагуза (денешен Дубровник, Република Хрватска) од страна на Аглабидите од Ифрикија траела 1 година и 3 месеци, почнувајќи од 866 година до прекинот на опсадата по приближувањето на византиската флота во 868 година, а неуспехот на опсадата и повторното појавување на Византијците во регионот на Далмација го означиле почетокот на нова агресивна западна политика од страна на новиот византиски император, Василиј I.
Непосредните ефекти на опсадата биле повторното воспоставување на византиската власт во форма на Темата Далмација и почетокот на христијанизацијата на Словените од западен Балкан, но во рок од неколку години тоа довело до обновено вклучување и присуство на Византијците и во јужна Италија.
1 Позадина
На почетокот на владеењето на Василиј I во 867 година, византиската власт над Сицилија и јужна Италија била многу намалена поради експанзијата на Аглабидите од Ифрикија, а слично на тоа во западен Балкан, локалните словенски племиња во тоа време: Хрватите, Србите, Заклубоите, Тербуните, Каналите, Диоклецијанците и Рентаните ја отфрлиле византиската власт и ја вратиле својата независност.
Како резултат на тоа, Јадранското Море станало плен на словенските и сараценските пирати, од кои првите дејствувале од бреговите на Далмација, а вторите од нивните јужноиталијански бази во Бари, Таранто и Бриндизи.
2 Опсадата и последиците
Според внукот на Василиј I, царот Константин VII Порфирогенет од 10 век, во 866 година Аглабидите започнале голема поморска кампања против бреговите на Далмација, со 36 бродови под команда на „Солдан“ (Савдан, аглабидскиот емир од Бари), Саба од Таранто и Калфун Берберот. Аглабидската флота ги ограбила градовите Бутова (Будва), Роса (Рисан) и Декатера (Котор), пред да продолжат да ја опсадат Рагуза (Дубровник).
Рагужаните успеале да се спротивстават на аглабидската опсада цела година и 3 месеци, но како што нивната сила опаѓала, тие испратиле пратеници во Цариград за да побараат помош, а царот Василиј се согласил да им помогне и опремил флота од наводно 100 бродови, под команда на искусниот и способен ''патрициј'' Никита Орифа. Откако дознале за неговото приближување од некои дезертери, Сарацените ја напуштиле опсадата и се вратиле во Бари.
Оваа експедиција претставувала првиот пример за новата, асертивна надворешна политика што Василиј ја фаворизирал на Запад. „Покажувањето на знамето“ од страна на Орифа имало брзи резултати, бидејќи словенските племиња испратиле пратеници до царот, уште еднаш признавајќи го неговото сузеренство.
Василиј испратил службеници, агенти и мисионери во регионот, враќајќи ја византиската власт над крајбрежните градови и региони во форма на новата тема Далмација, додека словенските племенски кнежевства во внатрешноста ги оставил во голема мера автономни под свои владетели; христијанизацијата на словенските племиња која исто така започнала во ова време.
За да ги обезбеди своите далматински поседи и контролата врз Јадранското Море, Василиј сфатил дека мора да ги неутрализира сараценските бази во Италија. За таа цел, во 869 година, Орифа предводел друга флота, вклучувајќи бродови од Рагуза кои превезувале словенски контингенти, во заеднички обид да го освојат Бари со Лудвиг II од Италија.
Иако овој обид не успеал, две години подоцна Бари паднал во рацете на Лудвиг. Конечно, во 876 година градот паднал под византиска контрола, формирајќи го главниот град и јадрото на новата византиска провинција, подоцнежната тема Лонгобардија. Ова започнало повеќе од една деценија долга византиска офанзива која ја вратила царската контрола врз поголемиот дел од јужна Италија, која ќе трае до 11 век.