Верска слобода во Узбекистан

Уставот на Узбекистан предвидува слобода на вероисповед и одвојување на црквата од државата, иако во пракса тоа не е секогаш случај. Според Хјуман рајтс воч „властите ја ограничуваат верската слобода преку спречување на регистрација на верски заедници, подложување на поранешни верски затвореници на произволни контроли и гонење на муслимани врз основа на широки и нејасно формулирани обвиненија поврзани со екстремизам.“ Нема ограничувања за главната верска практика на муслиманите, Евреите и христијаните. Узбечкото општество е толерантно кон христијанските цркви сè додека тие не се обидуваат да придобијат следбеници меѓу етничките Узбеци; законот забранува или строго ограничува прозелитизам, увоз и ширење на верска литература и нудење приватна верска настава.
Со користење на нови кривични одредби донесени во 2006 година, биле покренати кривични постапки против двајца пастори. Едниот бил осуден на 4 години во работен логор; другиот добил условна казна и пробација. Владата водела кампања против исламски групи осомничени за екстремизам, осудувајќи ги членовите на овие групи на долги затворски казни. Многумина биле осомничени членови на Хизб ут-Тахрир (ХТ), забрането екстремистичко исламско политичко движење, забранетата исламска група Акромија (Акромијлар), или вахабистички групи. Педесетнички ѓакон бил претепан откако неговата црква била прикажана во документарец на државната телевизија против христијанските евангелисти.
Од изборот на Шавкат Мирзијоев, Узбекистан ужива поголема верска слобода и земјата била отстранета од американската листа на проблематични земји во однос на верската толеранција.
1 Верска демографија
Земјата има површина од и проценето население од околу 34 милиони. Меѓународните експерти сметаат дека населението претрпело намалување од 2 до 3 милиони во последниве години поради растечкиот тренд на работна миграција од Узбекистан во соседните земји, Русија, Јужна Кореја и Блискиот Исток. Приближно 80 проценти од населението се етнички Узбеци; 5,5 проценти Руси; 5 проценти Таџици; 3 проценти Казаци; 2,5 проценти Каракалпаци; и 1,5 проценти Татари. Нема официјални статистики за припадноста на различни верски групи; сепак, се проценува дека до 90 проценти од населението номинално се сунитски муслимани, од ханафиската школа. Шиитските муслимани, кои се концентрирани во провинциите Бухара и Самарканд, сочинуваат околу 1 процент од населението. Околу 5 проценти од населението се православни Руси, процент што се намалува како што бројот на етнички Руси и други Словени продолжува да емигрира. Сè поголем број муслимани и руски православни верници активно ја практикуваат својата религија. Надвор од Ташкент, практикувачките муслимани денес се мнозинство. Во периодот опфатен со овој извештај, посетеноста на џамиите значително се зголемила, особено меѓу помладите мажи, кои обично го сочинуваат мнозинството верници. Преостанатите 3 проценти од населението вклучуваат мали заедници на римокатолици, корејски христијани, Баптисти, Лутерани, Адвентисти од седмиот ден, евангелски и педесетнички христијани, Јеховини сведоци, зороастријци, будисти, бахаисти и Харе Кришна, како и атеисти. Покрај тоа, се проценува дека 15.000 до 20.000 Ашкенази и бухарски Евреи остануваат во земјата, концентрирани во градовите Ташкент, Бухара и Самарканд. Најмалку 80.000 други емигрирале во Израел и Соединетите Американски Држави во изминатите две децении.
2 Состојба на верската слобода
2.1 Правна и политичка рамка
Уставот предвидува слобода на религија; сепак, Владата и законите ги ограничуваат овие права во пракса. Уставот, исто така, го утврдува принципот на одвојување на црквата од државата. Владата им забранува на верските групи да формираат политички партии и општествени движења.
Закон за слобода на совеста и верските организации (Законот за религија од 1998 година) предвидува слобода на богослужба, слобода од верски прогон, одвојување на црквата од државата и право на основање училишта и обука на свештенство; сепак, законот ги доделува овие права само на регистрирани групи. Исто така, ги ограничува верските права што се сметаат за во спротивност со националната безбедност, забранува прозелитизам, забранува верски предмети во јавните училишта, забранува приватно подучување на верски принципи и бара верските групи да добијат дозвола за објавување или дистрибуција на материјали. Комитет за верски прашања (КВП), агенција одговорна пред Советот на министри, мора да ја одобри целата верска литература.
Законот за религија бара сите верски групи и заедници да се регистрираат и предвидува строги и оптоварувачки критериуми за нивна регистрација. Меѓу неговите барања, законот предвидува секоја група да поднесе список од најмалку сто членови-граѓани до локалната канцеларија на Министерството за правда (МП). Оваа одредба ѝ овозможува на Владата да забрани било која група со пронаоѓање технички причини за одбивање на нејзината пријава за регистрација. КВП ја надгледува регистрираната верска активност. Новите џамии продолжиле да се соочуваат со тешкотии при добивање регистрација, како и оние што претходно биле затворени и повторно аплицирале.
Законот им забранува на верските групи да обучуваат верски кадар доколку немаат регистрирано централно административно тело. Регистрацијата на централно тело бара постоење на регистрирани верски групи во 8 од 13-те провинции во земјата, што е речиси невозможно барање за повеќето верски групи. Постојат шест такви субјекти кои законски можат да обучуваат верски кадар. Законот ја ограничува верската настава на официјално одобрени верски училишта и наставници одобрени од државата. Законот не дозволува приватна настава и предвидува казни за прекршувања. Законот забранува предавање верски предмети во јавните училишта.
Член 14 од Законот за религија забранува носење „култни облеки“ (верска облека) на јавни места за сите, освен за „лица кои служат во верски организации“.
Кривичниот и граѓанскиот законик содржат строги казни за прекршување на Законот за религија и други прописи за верските активности. Покрај забранетите активности што вклучуваат организирање нелегална верска група, законот исто така забранува убедување други да се приклучат на таква група и вклучување малолетници во верска организација без дозвола од нивните родители. Секоја верска служба што ја спроведува нерегистрирана верска организација е нелегална.
Кривичниот законик формално прави разлика помеѓу „нелегални“ групи, односно оние што не се правилно регистрирани, и „забранети“ групи, како што е екстремистичката исламистичка политичка партија Хизб ут-Тахрир (ХТ), Таблиг Џамат, и други групи означени со општиот термин „вахабистички“ кои се целосно забранети. Законикот го прави кривично дело, казниво со до 5 години затвор, организирањето нелегална верска група или продолжувањето на нејзините активности откако ѝ била одбиена регистрација или ѝ било наредено распуштање. Дополнително, законикот го казнува учеството во таква група со до 3 години затвор. Законикот исто така предвидува казни до 20 години затвор (доколку делото предизвика „тешки последици“) за „организирање или учество“ во активности на верски екстремистички, фундаменталистички, сепаратистички или други забранети групи. Во минатото, судовите често ја игнорирале разликата меѓу нелегални и забранети групи и често ги осудувале членовите на неодобрени муслимански групи според двата прописа. Во извештајниот период немало извештаи за такви практики.
Главните закони според кои властите ги обвинуваат граѓаните за верска активност се член 159 (антиуставна активност); член 216 (нелегално формирање јавни здруженија или верски организации); член 216, став 2 (прекршување на законодавството за верските организации, вклучително и прозелитизам); член 244, став 1 (производство и дистрибуција на материјали што претставуваат закана за јавната безбедност и јавниот ред); и член 244, став 2 (основање, раководење или учество во верски екстремистички, сепаратистички, фундаменталистички или други забранети организации) од Кривичниот законик. Граѓаните обвинети според овие одредби (особено член 244, став 2) често се обвинети дека се членови на ХТ.
Измените од декември 2005 година на Кривичниот законик (член 217 дел 2) и Административниот законик (член 201) ги зголемиле казните за повторени прекршоци на законот за верска активност, зголемувајќи ги на 200 до 300 пати од минималната месечна плата од 10 долари (12.420 суми) според Кривичниот законик и 50 до 100 пати од минималната плата според Административниот законик.
Измените од јуни 2006 година на Административниот законик го казнуваа „нелегалното производство, складирање, увоз или дистрибуција на материјали со верска содржина“ со парична казна од 20 до 100 пати од минималната месечна плата за поединци, или 50 до 100 пати од минималната месечна плата за службени лица на организации, заедно со конфискација на материјалите и „соодветните средства за нивно производство и дистрибуција“. Член 244-3 од Кривичниот законик го опфаќало истото дело, казнувајќи ги лицата кои веќе биле осудени според соодветниот член од Административниот законик со парична казна од 100 до 200 пати од минималната месечна плата или со поправен труд до 3 години. Други измени, воведени истовремено во Кривичниот и Административниот законик, го казнуваа производството и дистрибуцијата на „литература што поттикнува расна и верска омраза“.
Иако законот ги третирал сите регистрирани верски деноминации еднакво, Владата финансирала исламски универзитет и зачувување на исламските историски локалитети. Во 2007 година, за да се одбележи прогласувањето на Ташкент како една од четирите Престолнини на исламската култура од страна на Исламска образовна, научна и културна организација (ИСЕСКО), Владата финансираше значително проширување на канцелариите на Муслиманскиот одбор (Муфтијатот) и изградба на голема нова џамија и библиотека во комплексот. Владата обезбедила логистичка поддршка за 5.000 избрани муслимани да учествуваат на хаџот, што претставувало зголемување од 4.200 претходната година, но аџиите сами ги покривале своите трошоци. Владата го контролираше муфтијатот, кој пак ја контролираше исламската хиерархија, содржината на проповедите на имамите и обемот и содржината на објавените исламски материјали. Курбан Бајрам и Рамазан Бајрам биле одбележувани како национални празници.
Владата сè уште не имплементирала ниту една од препораките на експертскиот панел на ОБСЕ од 2003 година, преку Канцеларија за демократски институции и човекови права (ОДИХР), кој го разгледувал Законот за религија од 1998 година и поврзаните прописи и заклучил дека тие биле во спротивност со меѓународните норми за верска слобода. ОБСЕ препорачала укинување на забраните за прозелитизам и приватна верска настава и декриминализација на активностите на нерегистрираните верски организации.
2.2 Ограничувања на верската слобода
Постоеле значителни владини ограничувања на верската слобода во периодот опфатен со овој извештај. Владата, со тоа што продолжувала да одбива регистрација на некои верски групи и да дерегистрира други, им го одземала нивното законско право на богослужба. Владата ограничувала многу верски практики и активности, казнувајќи некои граѓани затоа што се занимавале со верски активности спротивно на законите за регистрација.
Иако во одредена мера ги поддржувала умерените муслимани, Владата, повикувајќи се на загриженост за националната безбедност, забранувала исламски организации кои ги сметала за екстремистички и го криминализирала членството во нив. Меѓу главните забранети организации биле Хизб ут-Тахрир (ХТ), Исламско движење на Узбекистан (ИДУ), Акромија, Таблиг Џамаат и различни групи кои Владата широко ги означувала како вахабистички. Владата изјавувала дека не го смета репресирањето на лица или групи осомничени за екстремизам како прашање на верска слобода, туку како спречување на вооружен отпор против Владата.
ХТ била екстремистичка исламистичка политичка организација која промовирала омраза и ги оправдувала актите на тероризам, додека тврдела дека се залага за ненасилство. Партијата, преку силно антисемитската и антизападната литература и мрежни страници, повикувала на соборување на секуларните влади, вклучително и оние во Централна Азија, и нивна замена со глобална исламска власт позната како Калифат. Бидејќи ХТ првенствено била политичка организација, иако мотивирана од религиозна идеологија, и бидејќи не ги осудувала терористичките дејствија на други групи, мерките на властите за ограничување на ХТ и гонење на нејзините членови не се сметале за ограничување на верската слобода како таква. Исто така, ограничувањата врз ИДУ, група со потекло од Наманган која се наоѓала на американската листа на меѓународни терористички организации и за која се верувало дека е одговорна за серија смртоносни бомбашки напади во земјата во 1999 и 2004 година, не се сметале за ограничување на верската слобода. Загриженост за верската слобода се појавувала кога невини лица биле обвинувани за членство во овие групи само врз основа на нивните верски убедувања или практика и биле осудувани без соодветна судска постапка.
Владата ги репресирала и гонела членовите на Акромија (Акромијлар) уште од 1997 година. Верските експерти тврделе дека Акромија била неформално здружение кое промовирало бизнис според исламски верски принципи, додека Владата тврдела дека групата била огранок на ХТ и дека, заедно со ИДУ, се обидела да ја собори Владата преку вооружен бунт во Андиџан во мај 2005 година.
Таблиг Џамаат била исламска мисионерска група со потекло од Јужна Азија, чии обреди, облека и навики на уредување биле засновани на практиките од времето на Мухамед; нејзините членови тврделе дека се исклучиво религиозни и аполитични.
Други забранети групи вклучувале наводни „вахабисти“, термин што во земјата се користел широко за секој конзервативен муслиман. Особено, Владата го користела терминот „вахабист“ за да ги опише муслиманите кои се молеле надвор од институциите одобрени од државата, кои биле образувани во медреса во странство или следбениците на Имам Абдували Мирзаев од Андиџан, кој исчезнал во 1995 година, или Имам Абидхан Назаров од Ташкент, кој избегал во Казахстан во 1998 година за да избегне апсење и добил статус на бегалец од Високиот комесар на Обединетите нации за бегалци на 15 март 2006 година.
Во претходните извештајни периоди, извори тврделе дека властите барале од имамите на регистрираните џамии да доставуваат списоци на лица од нивните заедници кои можеле да имаат екстремистички стремежи. Во овој извештаен период немало такви извештаи, но имало информации дека Владата им наложувала на некои махалски (соседски) комитети и имами да идентификуваат локални жители кои би можеле потенцијално да се вклучат во екстремистички активности или групи, вклучително и оние кои секојдневно се молеле или на друг начин покажувале активна побожност. Владата ја контролирала содржината на проповедите на имамите и обемот и суштината на објавените исламски материјали.
Строгиот третман од страна на Владата кон осомничените верски екстремисти обесхрабрувал многу верници да покажуваат надворешни изрази на религиозна побожност. По насилствата во мај 2005 година во Андиџан, властите уапсиле многу жители од регионот на Андиџан под обвинение за верски екстремизам. Во овој извештаен период, исто така, имало веродостојни извештаи дека претседателите на махала комитетите активно ги обесхрабрувале жителите да присуствуваат на богослужби во џамиите. „Forum 18 News Service“ исто така известил во ноември 2006 година дека властите дистрибуирале упатства до имамите за непожелноста децата да посетуваат џамии и дека полицијата повремено спречувала деца да присуствуваат на петочните молитви.
Многу извори известувале дека атмосферата во муслиманската заедница оттогаш се подобрила, при што многу џамии биле преполни до улиците поради недостиг на простор за време на петочните молитви. Владата го олабавила својот надзор врз побожните муслимани, дозволувајќи им на поединците да ја практикуваат својата вера во контролирана средина. Сепак, имало извештаи дека органите за спроведување на законот и службите за национална безбедност активно ги следеле и известувале за активностите во џамиите и за верниците. Исто така, имало извештаи дека локалните власти во Ташкент одржувале серија состаноци со лидерите на махалите за да ги обесхрабрат исламистичките тенденции. На овие состаноци, наводно, службениците ги повикувале семејствата да ги обесхрабрат своите синови да одат во џамија, а своите ќерки да носат хиџаб, и исто така им наложувале на лидерите во соседството да го обесхрабрат одржувањето на традиционалните исламски свадбени церемонии. Владата го ограничувала бројот на аџии на 5.000, или приближно 20 проценти од вкупниот можен број аџии во земјата (проценет на околу 25.000 аџии или 1.000 аџии на секој 1 милион жители). Потенцијалните аџии, наводно, биле одобрувани од локалните махалски комитети, окружните администрации, Националната служба за безбедност и државната Комисија за аџилак.
Многумина во Владата изразувале сомнеж кон Јеховини сведоци, гледајќи ги како екстремистичка група. Внатрешните документи за обука на полицијата продолжувале да ги наведуваат Јеховините сведоци, заедно со ИДУ и ХТ, како закана за безбедноста. Локалните власти и претставниците на верските институции продолжувале да изразуваат загриженост за мисионерските активности на групата. На 30 ноември и 1 декември 2006 година, државната телевизија емитувала документарец со наслов „Лицемерие“, кој ги поврзувал Јеховините сведоци со јапонскиот култ Аум Шинрикјо.
Некои џамии продолжиле да имаат тешкотии при регистрација. „Forum 18“ известил во 2003 година дека Џамија Панџера во Наманган, каде што околу 500 лица порано се собирале за молитва за време на празници, била затворена од властите во 1998 година и неуспешно се обидувала неколку години да се регистрира. Неколку џамии во јужната и источната Ферганска долина, кои во претходните години пријавувале слични проблеми со регистрацијата, останале нерегистрирани и покрај тоа што имале потребен број верници за регистрација. Верниците на локално финансираната Џамија Туман во округот Ахунбабаев во Фергана продолжиле да функционираат по судски наложена регистрација во почетокот на 2004 година. Мал број неофицијални, независни џамии биле дозволени да работат тивко под надзор на официјалните имами.
Јеховините сведоци аплицирале за регистрација на локално, регионално и национално ниво и или добиле одбивање или немале официјален одговор во периодот опфатен со овој извештај. Други цркви останале нерегистрирани по неуспешни обиди во претходните години. Меѓу нив биле Бетанската Баптистичка црква во Мирзо-Улугбек во Ташкент, Педесетничката црква во Чирчик, Голема Христова црква во Самарканд и Емануелова црква во Нукус во Каракалпакстан. И покрај голем број меѓународни и правни жалби во претходните извештајни периоди, и Црквата „Мир“ж во Нукус, црквата „Хушхабар“ во Гулистон, Педесетничката црква во Андиџан и Баптистичката црква во Газалкент, исто така останале нерегистрирани.
Приближно 20 протестантски цркви претходно функционирале во Каракалпакстан; меѓутоа, не било познато колку од нив сè уште биле активни. Ниту една баптистичка црква не успеала да се регистрира од 1999 година. Од 11 групи на Јеховини сведоци во земјата, само една, во Чирчик, била регистрирана на крајот од извештајниот период. На 24 август 2006 година, Владата ја укинала регистрацијата на заедницата на Јеховините сведоци во Фергана, наведувајќи неколку прекршувања на Законот за религија, вклучувајќи прозелитизам, поттикнување верска омраза и одржување состаноци во приватен дом. Јеховините сведоци поднеле жалба на одлуката, но останале нерегистрирани до крајот на извештајниот период.
До 1 мај 2007 година, Владата имала регистрирано 2.227 верски заедници и организации—зголемување од 3 во однос на 2.224 регистрирани во јули 2006 година. Џамиите, исламските образовни институции и исламските центри сочинувале 2.046 од вкупниот број регистрирани, зголемување од 4. Меѓу муслиманските групи имало и неколку шиитски заедници. Бројот на регистрирани христијански групи се намалил за 1. 181-те регистрирани малцински верски групи вклучувале 58 корејски христијански, 36 руски православни, 23 баптистички, 21 педесетнички („целосно евангелие“), 10 адвентистички, 8 еврејски, 5 римокатолички, 6 бахаистички, 3 лутерански, 4 „новоапостолски“, 2 ерменски апостолски, 1 Јеховини сведоци, 1 група за свесност за Кришна, 1 „Храм на Буда“ и 1 Христијанска црква „Божји Глас“.
Во текот на извештајниот период, некои цркви, особено евангелски цркви со етнички узбечки членови, не аплицирале за регистрација затоа што не очекувале локалните власти да ги регистрираат. Други групи, вклучително и оние со премалку членови, пријавиле дека претпочитале да не се изложуваат на властите со поднесување апликација за регистрација која очигледно не ги исполнувала законските барања. Некои групи исто така не сакале да им дадат на властите список на членови, особено етнички Узбеци, бидејќи биле вознемирувани при претходни обиди за регистрација. Неколку групи одбиле по принцип да бараат регистрација затоа што го оспорувале правото на Владата да бара таква регистрација.
За регистрација, групите исто така морале да пријават важечка правна адреса во нивниот статут. Во овој извештаен период, локалните власти одбивале да одобрат правни адреси или не одговарале на такви барања, со што спречувале регистрација на верските групи. Министерството за правда исто така се повикувало на овој услов при објаснување на одлуките на локалните власти. На 11 мај 2007 година, администрацијата на округот Сергели во Ташкент одбила да одобри правна адреса за заедницата на Јеховините сведоци во Ташкент. Во текот на овој извештаен период, Јеховините сведоци во Самарканд, Каган (Бухарска област), Џизак и Ангрен исто така барале одобрување на правни адреси, но не добиле одговор. На 24 август 2006 година, Министерството за правда на Фергана ја дерегистрирало заедницата на Јеховините сведоци делумно поради неуспех да регистрира промена на правната адреса. Заедницата објаснила дека купила нова куќа и била во процес на регистрација на новата адреса кога нивната регистрација била укината. Членовите на заедницата исто така биле обвинети за прозелитизам. На 12 јуни 2007 година, заедницата во Фергана повторно побарала одобрување на правна адреса, но барањето било одбиено. Некои групи, како „Ташкент Интернационална црква“, биле претпазливи да купуваат имот без гаранција дека ќе бидат регистрирани. Други тврделе дека локалните власти произволно ги задржуваат одобрувањата затоа што се против постоењето на христијански цркви со етнички узбечки членови.
Други проблеми што во минатото го спречувале регистрирањето вклучувале наводи за фалсификувани списоци на верници; проблеми со потврдување на адреси; неправилна сертификација од пожарникари, санитарни служби и епидемиолози; граматички грешки во узбечкиот текст на статутот на групите; и други технички пречки.
Меѓународната црква на Ташкент била протестантска не-деноминациска црква која служела исклучиво на меѓународната заедница во Ташкент и не можела да се квалификува за регистрација бидејќи не го исполнувала законскиот услов од 100 граѓани-членови. Таа одржувала редовни богослужби, без попречување, во регистрирана баптистичка црква.
Локалните власти продолжиле да вршат притисок врз баптистичките цркви поврзани со Меѓународниот совет на цркви на евангелистички христијани/баптисти, деноминација која по принцип одбивала регистрација, со барања за регистрација на нивните заедници.
Поради политиката на Владата против прозелитизам, етничките Руси, Евреи и немуслиманските странци уживале поголема верска слобода да избираат и менуваат религија од муслиманските етнички групи, особено етничките Узбеци. Повеќето христијански цркви можеле да функционираат слободно сè додека не се обидувале да придобијат нови членови меѓу етничките Узбеци. Етничките узбечки христијани често ја криеле својата вера и понекогаш не се обидувале да се регистрираат поради страв од репресии, како што е следење на нивните состаноци без регистрација, што можело да доведе до апсење под кривични обвиненија. Христијанските заедници со мешан етнички состав често се соочувале со тешкотии, вклучувајќи одбивање или одложување на регистрација, или избегнувале да ги наведат етничките узбечки членови од страв од вознемирување од локалните власти.
Приватното учење на верски принципи и учењето религија на малолетници без согласност од родители било нелегално. Само верски групи со регистрирано централно седиште можеле законски да обезбедуваат верска настава.
Постоеле 11 медреси (вклучително и 2 за жени), кои обезбедувале средно образование со целосен спектар на секуларни предмети. Покрај тоа, Исламскиот институт и Исламскиот универзитет обезбедувале високо образование. Советот на министри ги сметал дипломите од медресите за еквивалентни на други дипломи, што им овозможувало на дипломираните да продолжат со образование на универзитетско ниво. Наставната програма во медресите и Исламскиот институт била ориентирана кон оние кои планирале да станат имами или верски наставници. Тоа не било случај со државно финансираниот Исламски универзитет, каде студентите студирале религија од секуларна перспектива. Иако студирањето на Исламскиот универзитет не квалификувало за работа како имам, некои дипломци подоцна биле назначени за имами по дополнителна обука во медреса.
Освен редовното образование во овие институции, немало официјално одобрена верска настава за лица заинтересирани да учат ислам. Сè поголем број имами неформално давале верска едукација; иако тоа технички било нелегално, локалните власти ретко преземале правни мерки. Две медреси во густо населената и религиозно активна Ферганска долина останале затворени откако Владата ги претворила во медицински установи.
Владата ја ограничувала шиитската исламска настава со тоа што не дозволувала посебна обука на шиитски имами во земјата и не ја признавале таквата настава добиена во странство. Сепак, шиитските имами биле образувани во сунитски медреси, кои нуделе одредени курсеви по шиитска јуриспруденција. Руската православна црква управувала со два манастири (еден за жени, еден за мажи) и со семинарија и нудела неделно верско образование преку многу од своите цркви. Други верски групи нуделе верска настава преку своите религиозни центри. Еврејската заедница немала рабинат затоа што немала синагоги во осум различни провинции и затоа не можела да ги исполни барањата за регистрирано централно седиште; сепак, еврејското училиште во ташкентскиот округ Јакасарој обезбедувало настава по еврејска култура.
Министерството за правда (МП) ја контролирало акредитацијата, која била неопходна за секој што се обидувал да работи за невладина организација (НВО) во земјата, и имало можност да ги отстрани, без формални обвиненија, оние за кои сметало дека вршат прозелитизам. Законот за религија од 1998 година забранувал каков било вид мисионерска активност.
Неколку меѓународни верски организации биле принудени да се затворат во 2006 и 2007 година како дел од бран затворања на меѓународни НВО. На 6 септември 2006 година, Градскиот суд во Ташкент ја ликвидирал узбечката филијала на американската НВО Партнерство за академија и развој (ПАД) откако нејзиниот странски персонал бил обвинет за прозелитизам. На 23 август 2006 година, Градскиот суд во Ташкент наредил затворање на локалната филијала на американската хуманитарна организација ''Crosslink Development International'', откако Министерството за правда ги обвинило нејзините вработени за спроведување мисионерски активности меѓу муслимани и православни верници. Американско-еврејскиот ''Joint Distribution Committee'' се соочувал со административни тешкотии при регистрација на локални партнерски организации поради нивната поврзаност со верска организација. Декрет од 2003 година на Советот на министри, кој вовел промени во регистрацијата на НВО, ги ограничил активностите на верските организации.
Во јуни 2006 година Владата ги затворила меѓународните ''НВО Central Asia Free Exchange'' (CAFE) и Global Involvement Through Education, откако нивни вработени биле обвинети за прозелитизам, а властите им припишале и други прекршувања на законот. Двете организации тврделе дека нивните активности биле исклучиво хуманитарни.
Владините службеници генерално покажувале помала верска посветеност од граѓаните во приватниот сектор. Државата одржувала политика на секуларизам, а владините службеници биле под поголем надзор од другите со цел да се одржи одвојувањето меѓу религијата и државните структури.
За разлика од претходните години, немало веродостојни извештаи дека раководители на махалски комитети им се заканувале на христијанските конвертити дека нема да добијат погреб на гробишта ако не престанат да посетуваат црква.
Државно контролираните медиуми во некои случаи поттикнувале општествени предрасуди против евангелистичките христијани. На 30 ноември и 1 декември 2006 година, државната телевизија емитувала документарец со наслов „Лицемерие“, кој ги предупредувал граѓаните да не се поврзуваат со евангелистички христијани, особено со Педесетничари. Телевизиската програма била проследена со серија статии во државниот печат и интернет-страници кои ја засилувале оваа порака.
Иако Владата барала КВП да ја одобрува целата верска литература, во пракса и други државни органи, вклучувајќи го Министерството за внатрешни работи (МВР), Националната служба за безбедност (НСС), Царинската служба и полицијата, можеле да запрат или конфискуваат верска литература што не ја одобрувале. КВП го ограничувала правото на печатење, увоз и распространување на верска литература исклучиво на регистрирани централни канцеларии на верски организации, од кои тогаш постоеле седум: меѓуденоминациско Библиско друштво; Муслимански одбор на Узбекистан; два исламски центри; и руската православна, целосно евангелска, баптистичка и римокатоличка канцеларија.
Во овој извештаен период, Владата ја ограничувала количината на христијанска литература на узбечки јазик што регистрираните централни верски организации можеле да ја увезуваат во земјата. Властите исто така конфискувале христијанска литература на узбечки јазик која била легално увезена. Во претходни извештајни периоди, државните власти им кажувале на црковните лидери дека целата христијанска литература на узбечки јазик се сметала за шверц, дури и кога била легално увезена. Поради историски и културни причини, евангелистичките пастори главно проповедале на руски јазик, додека нуделе ограничени служби на узбечки јазик — официјален национален јазик и јазик поврзан со мнозинството муслиманско население. Во овој период, КВП дозволил некои материјали, како ограничени количини на узбечки преводи на одредени библиски книги. Владата побарала Библиското друштво редовно да известува за своите активности на печатење, увоз и превод.
Владата можела да конфискува, а во некои случаи и да уништи нелегално увезена верска литература. Во јули 2006 година Царинската служба задржала пратка од 500 руски Библии и друга литература испратена до заедницата на Јеховините сведоци во Чирчик, врз основа на оценката на КВП дека литературата не била неопходна. Литературата била задржана до крајот на извештајниот период и подлежела на трошоци за складирање што требале да ги платат Јеховините сведоци, и покрај нивното барање пратката да биде пренасочена во Казахстан. Властите понекогаш ја палеле литературата, вклучувајќи Библии конфискувани од членови на нерегистрирани верски заедници. „Forum 18 News Agency“ известил дека по рација во баптистичка црква во Карши на 27 август 2006 година, суд наредил палење на запленета христијанска литература, вклучувајќи Библија, химни и повеќе примероци од Стариот завет на Книга на поговорки на узбечки јазик.
Меѓународната пошта во Ташкент ја проверувала секоја дојдовна пратка и испраќала примероци од секој религиозен материјал до КВП за понатамошна проверка и одобрување. Во случај КВП да ги забрани материјалите, испраќала писмо до примачот и испраќачот со објаснување за одбивањето. КВП забранувал влез во Узбекистан и на христијански и на муслимански наслови.
Владата строго ја контролирала пристапноста до муслимански публикации и барала изјава во секоја домашна публикација (книги, брошури, ЦД-а и филмови) со која се наведувал изворот на одобрување. Многу книги биле објавувани со фрази како „дозволата за оваа книга била издадена од КВП“ или „оваа книга е препорачана од КВП“, што укажувало на официјално одобрување. Општо, само книгите издадени од Муслиманскиот одбор под името „''Movarounnahr''“ ги содржеле овие фрази. Други дела објавени од државните издавачки куќи „Шарк“ или „Адолат“ не барале одобрување од КВП, дури и кога обработувале исламско право. Неколку дела на арапски увезени од странство понекогаш биле достапни кај книжари. Поконтроверзна литература, доколку постоела, не била јавно изложена, туку била достапна само на барање. Поседување литература од автори сметани за екстремисти, или било каква нелегално увезена или произведена литература, можело да доведе до апсење и кривично гонење. Владата категорично ги забранувала летоците на ХТ.
2.3 Злоупотреби со верската слобода
Владата продолжила да извршува сериозни злоупотреби на верската слобода. Кампањата на Владата против екстремистички муслимански групи резултирала со бројни сериозни кршења на човековите права во периодот опфатен со овој извештај. Кампањата главно била насочена против осомничени членови на ИДУ или други терористи, како и против осомничени членови на ХТ. Оваа тековна кампања резултирала со апсење на многу побожни, но неекстремистички муслимани, како и со обвинувања, од кои десетици биле потврдени, дека службеници за спроведување на законот физички малтретирале или мачеле стотици, можеби илјадници луѓе низ годините.
Властите често сериозно ги малтретирале лицата уапсени под сомнение за екстремизам, користејќи мачење, тепање и особено тешки затворски услови, обично изрекувајќи им казни од 7 до 12 години затвор. Некои обвинети, особено оние обвинети и за терористички активности, добивале казни до 20 години. Дури и минимална поврзаност со ХТ, како присуство на Курански студиски сеси или поседување леток од ХТ, можела да доведе до неколкугодишна затворска казна.
Немало понатамошни случувања во смртта во септември 2005 година на исламскиот свештеник Шавкат Мадумаров, кој починал во притвор три дена откако бил осуден на 7 години затвор за членство во забранета исламска група. Иако конкретни информации било тешко да се добијат, организациите за човекови права и други набљудувачи тврделе дека затворениците често умирале од болести како туберкулоза, заразени за време на притворот.
Во 2004 година Врховниот суд издал декрет со кој дефинитивно се забранувала употребата на докази добиени со мачење или други незаконски средства. Владата потоа презела ограничени административни мерки за да ја елиминира тортурата во притворите, но имало бројни извештаи дека таквото постапување останало вообичаено и систематско.
Немало развој во случајот од 19 април 2006 година против осум мажи од градот Јангијул, Ташкентска Област, кои биле осудени за членство во нерегистрирана верска организација, по судење на кое обвинетите изјавиле дека биле тепани и мачени. Исто така немало нови случувања во случајот на девет лица осудени во април 2005 година на затворски казни од 6 до 13 години под обвинение за верски екстремизам, при што се тврдело дека биле мачени за да дадат признанија.
Немало нови случувања во следните случаи: осудата од февруари 2005 година на двајца суфиски муслимани кои тврделе дека властите им подметнале летоци од ХТ и ги мачеле; 23 наводни екстремисти чии осуди во октомври 2004 година биле засновани на сведочења добиени под тортура; како и кривичната осуда од октомври 2004 година на имамот на една џамија во Карши (погрешно наведена во извештаите од 2005 и 2006 година како џамија во Навои) и 16 членови кои признале само дека се следбеници на исламот.
Кампањата против екстремизам на Владата ги таргетирала следбениците на поранешниот ташкентски имам Абидхан Назаров, од кои девет биле депортирани од Казахстан кон крајот на ноември 2005 година. Судовите во Узбекистан им суделе, ги осудиле и изрекле казни на 7 од нив во просек од 6 години затвор за обвиненија за исламски екстремизам. Властите го сместиле осмиот, Шоирмат Шорахметов, во институција за кривично неурамнотежени лица. Деветтиот, поранешниот ташкентски Имам Рухитдин Фахрутдинов, бил осуден на 6 септември 2006 година на 17 години затвор за екстремизам и учество во бомбашките напади со автомобили во Ташкент од 1999 година. Судските стражари не им дозволиле на набљудувачи да присуствуваат на процесот. Немало развој во исчезнувањето во мај 2004 година на најстариот син на имамот Назаров, Хуснудин Назаров.
Во илјадници случаи од претходните извештајни периоди, властите тврделе дека постои членство во ХТ само врз основа на надворешни изрази на побожна вера или давале лажни тврдења за членство во ХТ како изговор за гонење на лица со умерени верски убедувања. Во овој извештаен период, властите таргетирале лица чии роднини веќе биле во затвор по обвиненија за екстремизам или служеле како сведоци во други судења. Проценките од кредибилни извори во претходни периоди укажувале дека дури 4.500 од околу 5.000 до 5.500 политички затвореници биле затворени поради наводно членство во ХТ.
Во текот на извештајниот период, најмалку 77 лица, а можеби и многу повеќе, биле осудени за членство во ХТ. Во многу од овие случаи имало тврдења за тортура и принуда или таргетирање на лица чии членови на семејството биле во затвор. Околностите на другите осуди биле нејасни бидејќи набљудувачите не можеле да присуствуваат на многу од судењата.
На 18 април 2007 година, Градскиот кривичен суд во Ташкент ја осудил Гулнора Валијонова за членство во ХТ и ѝ изрекол казна од 6 години затвор. Според Хјуман рајтс воч и независен активист за човекови права, кои го следеле судењето, Владата не обезбедила убедливи докази за нејзино членство во ХТ и изгледало дека била таргетирана затоа што неколку членови од нејзиното семејство биле во затвор по обвиненија за екстремизам.
На 25 октомври 2006 година, Кривичниот суд во Самаркандска Област осудил осум мажи за членство во ХТ и им изрекол казни од 5 до 8 години затвор на три обвинети; останатите добиле условни казни. Неколку обвинети тврделе дека нивните изјави биле изнудени под тортура, а пресудата го забележала постоењето на такви тврдења. На 22 септември 2006 година, во судење затворено за новинари и активисти за човекови права, Градскиот суд во Ташкент осудил седум мажи за членство во ХТ и им изрекол казни од 10 до 13 години затвор. Иако мажите признале вина, нивните адвокати тврделе дека признанијата биле дадени под закани од властите. На 3 и 11 август 2006 година, судови во Ташкентска област осудиле вкупно 29 мажи за членство во ХТ во две одделни судења и им изрекле казни од 1 до 13 години затвор. Неколку обвинети сведочеле дека признанијата биле изнудени со тешки тепања. На 10 август 2006 година, Градскиот кривичен суд во Ташкент осудил 5 мажи за членство во ХТ и им изрекол казни од 12 до 15 години затвор. Петте обвинети во отворен суд изјавиле дека биле мачени, но судот не ги истражил тие тврдења. Роднините на мажите исто така изјавиле дека биле заплашувани од властите и им било наредено да не зборуваат за случајот.
Шесте жени од Андијон кои биле уапсени на 20 април 2006 година и обвинети за поседување и распространување на материјали од ХТ биле осудени на 14 август 2006 година според Кривичниот законик и секоја од нив добила казна затвор од 5 до 6 години.
Било тешко прецизно да се процени бројот на лица уапсени под лажни обвиненија за екстремизам и било тешко да се знае колку од нив биле под сомнеж поради нивната религиозна побожност. Во претходни извештајни периоди, постоеле извештаи дека властите произволно апселе голем процент од лицата притворени под обвинение за екстремизам. Властите изгледале дека ги сомничеле лицата кои припаѓале на муслимански организации и муслиманите кои приватно се собирале да се молат или да учат ислам за екстремизам.
Лицата обвинети за „вахабизам“ се соочувале со злоупотреби кои се движеле од губење на работа до физичко малтретирање и долги затворски казни. Во текот на извештајниот период, најмалку 25 обвинети биле осудени на нејасни обвиненија за поврзаност со „вахабистички“ групи во девет одделни судења само во град Ташкент и Ташкентска Област. Во април 2007 година, 6 мажи од Сурхандаринска Област биле осудени за припадност на вахабистичка секта и добиле казни од 3 до 6 години затвор. Според доверлив извор, признанијата на обвинетите биле извлечени преку тортура. На 14 февруари 2007 година, Кривичниот суд во Ташкент осудил две жени за „вахабизам“ и им изрекол парични казни. На 19 декември 2006 година, Кривичниот суд во Ташкент ги осудил Шоакмал Носиров и Фарход Муминов за припадност на вахабистичка секта и им изрекол казни од 6 до 9 години затвор. Мажите биле уапсени откако организирале камп за 50 деца што вклучувал натпревари за читање Куран. Повеќето од родителите на децата биле во затвор по обвиненија за верски екстремизам. Во одделно судење на 12 септември 2006 година, Кривичниот суд во Ташкент осудил девет обвинети и на 8 од нив им изрекол казни од 6 години затвор; деветтиот добил казна од 8 години.
Владата продолжила да ги гони лицата осомничени за учество во исламската група Акромија. Според религиозни експерти, Акромија била религиозно движење кое промовирало бизнис, а не екстремизам. На 28 февруари 2007 година, Кривичниот суд во Ташкентска Област го осудил Абдумалик Ибрагимов за членство во Акромија и му изрекол казна од 8 години затвор. На 21 јули 2006 година, Кривичниот суд во Ташкент осудил најмалку осум, а можеби и до 45 мажи како група за членство во Акромија. Абдусамат Каримов бил осуден на 8 години затвор. Илхомјон Јулдашев бил осуден на 5 години затвор. Казните на останатите обвинети не биле објавени.
Во текот на извештајниот период, властите за првпат осудиле христијански пастор по кривични обвиненија за религиозна активност. На 21 јануари 2007 година, властите во Андијон го уапсиле пасторот Дмитриј Шестаков, водач на регистрирана црква „Цело Евангелие“. На 9 март 2007 година, Кривичниот суд во Андијон го осудил Шестаков и му изрекол казна од 4 години во работен логор за организирање нерегистрирана верска група, поттикнување верска омраза и распространување на верска екстремистичка литература. По ново судење на 25 мај 2007 година, Шестаков бил преместен од отворен работен камп во построг работен логор во Навои.
Немало развој во случајот на наводни членови на Акромија Ахад Зиодхојев, Боходир Каримов и Абубасид Закиров, осудени во Ташкент на 25 јули 2005 година на 15,5 до 16 години затвор. Исто така немало нови случувања во случајот на седум продавачи на храна осудени во март 2005 година во Сирдарја на 8 до 9 години затвор поради наводно членство во Акромија.
Владата ја означила исламската мисионерска група Тabligh Jamoat („Друштво за проповедање“) како екстремистичка. Единаесет членови на Тabligh Jamoat осудени во октомври 2004 година во Андијон на 5 години затвор останале во затвор; повеќето понови случаи завршиле со парични казни, амнестии или полесни казни.
Во овој извештаен период, извори забележале дека некои затвореници осудени за верски екстремизам биле држени одделно од „обичните“ затвореници и биле третирани построго од затворските чувари. Непосредно пред нивното очекувано ослободување, таквите затвореници биле повторно судени за организирање екстремистички ќелии во затвор и им биле продолжувани казните. Во претходни периоди имало извештаи дека затворските власти не им дозволувале на многу затвореници осомничени за исламски екстремизам слободно да ја практикуваат својата религија и, во некои случаи, не им дозволувале да поседуваат Куран. Затворските власти исто така често не дозволувале затворениците да се молат пет пати дневно или да ги прилагодат работните и оброците за време на Рамазан. Бидејќи властите сè уште не дозволувале посети од независни набљудувачи, не постоел сигурен начин да се потврди дали овие услови продолжиле или дали биле точни извештаите за тепање и особено суров третман, како изолација или тепање за одбивање да потпишат писма за покајување.
Властите често ги вознемирувале или апселе членовите на семејствата на лица барани поради исламски политички активности или веќе затворени поради такви активности. Иако постоеле исклучоци, во многу случаи единственото „кривично дело“ на роднините било нивната поврзаност со тие лица.
Во претходни извештаи имало случаи во кои властите држеле жени поради учество или организирање протести за ослободување на машки роднини затворени под сомнение за исламски екстремизам. Во овој период немало такви извештаи; сепак, властите изгледале дека таргетираат жени чии сопрузи биле во затвор. На 27 април 2007 година, Кривичниот суд во Ташкент осудил седум од осум жени уапсени за наводно членство во ХТ, но ги пуштил со условни казни. Хјуман рајтс воч изјавил дека иако жените биле обвинети за формирање „ќелија“ на ХТ, од сведочењата било јасно дека тие не се познавале сите меѓу себе. Единствената врска била тоа што имале сопрузи или блиски роднини во затвор и што сведочеле како сведоци во претходни судења. За разлика од претходните години, немало извештаи дека полицијата им забранувала или ги присилувала жените да ги симнуваат покривалата за глава.
Во претходни периоди имало извештаи дека полицијата подметнувала дрога, муниција и верски летоци кај граѓани за да ги оправда апсењата, и дека биле апсени многумина со надворешни знаци на верска побожност, како традиционална облека или бради. Не било можно да се утврди дали отсуството на нови извештаи значело подобрување или намалена достапност на информации.
Исто така имало извештаи дека властите ги мачеле и тепале евангелистичките христијани или не ги казнувале членовите на заедницата кои го правеле тоа. Не биле извршени апсења во врска со нападот на 18 декември 2006 година врз деец од Педесетничка црква од страна на платени насилници. Немало нови случувања во наводното мачење на еден Педесетнички христијанин во Ташкент од јуни 2005 година.
Секоја верска служба на нерегистрирана верска организација била незаконска. Полицијата повремено ги прекинувала состаноците на нерегистрирани евангелистички заедници и ги притворала нивните членови. Со неколку исклучоци, властите често им изрекувале административни казни од 50 до 100 пати од минималната плата.
Како и во претходни години, имало бројни извештаи дека евангелистички христијани биле притворани, често за една недела или повеќе. Доверлив извор известил дека на 7 април 2007 година полицијата извршила рација на служба на нерегистрираната баптистичка црква во Гулистон и го притворила нејзиниот пастор Виктор Климов, кој бил обвинет според повеќе членови од Административниот законик. На 8 февруари 2007 година, полицијата во Самарканд уапсила пастор со казахстанско државјанство поврзан со црквата „Greater Grace“ и го држела во притвор 11 дена.
Худоер Пардаев и Игор Ким, членови на Педесетничката црква „Божја љубов“ од регионот Џизак, биле осудени на 12 јуни 2007 година на 10 дена затвор за „нелегално“ верско поучување од страна на судот во Јангиабад.
На 15 јануари 2007 година, полицијата во Нукус извршила рација на служба во презвитеријанска црква во приватна куќа и уапсила 18 верници. Властите подигнале обвиненија според Административниот законик и ги казниле. Еден притворен, Салават Серикбаев, бил суден по кривични обвиненија за незаконско поучување религија. На 10 мај 2007 година, Кривичниот суд во Нукус го осудил Серикбаев, но го пуштил со условна казна од 2 години, со забрана за патување и обврска да плаќа дел од приходите на државата. На 9 април 2007 година, друг притворен, пастор Григориј Тен, бил казнет со 490 долари за повеќе прекршувања на Административниот законик.
На 24 август 2006 година, полицијата извршила рација во куќа во селото Уч-килиц и притворила 17 членови на „Унија на независни цркви“, од кои дел биле претепани. Повеќето биле ослободени во рок од 24 часа, но пет биле задржани до 4 септември 2006 година.
Во овој извештаен период имало неколку случаи на рации на верски служби и изрекување казни за молитва, поучување, прозелитизам или друга неовластена религиозна активност. Иако властите толерирале постоење на многу христијански евангелистички групи, строго го спроведувале законот за забрана на прозелитизам и често ги вознемирувале, притворале или казнувале оние што отворено се обидувале да конвертираат муслимани во христијанство. На 12 април 2007 година, властите во Бухара казниле локален Педесетничар со 56 долари за поучување религија без специјализирана обука. На 16 мај 2007 година, двајца членови на црквата на Дмитриј Шестаков во Андијон биле казнети со околу 20 долари.
Во текот на овој период, Владата особено ги таргетирала Педесетничките цркви. Ова таргетирање продолжило од претходниот извештаен период. Во декември 2006 година, пасторот на Педесетничката црква „Воскресение“ во Андијон, која долго време била одбивана за регистрација, бил казнет со 85 долари за одржување „нелегални“ состаноци. Под силен притисок од локалните власти и махалски лидери, оваа црква во јуни 2007 година ја затворила својата заедница.
Доверлив извор известил дека на 27 декември 2006 година, судот во Нукус го казнил пасторот Максет Џабарбергенов со 440 долари за повеќе прекршоци. На 25 октомври 2006 година, шест членови на „Separated Baptists Church“ биле казнети со 85 до 430 долари од судот во Карши за прекршување на член 240 од Административниот законик. На 7 декември 2006 година, судот во Карши ги укинал или намалил казните за четворица од нив.
Еден сигурен извор известил дека властите ги отфрлиле обвиненијата против тројца членови на Харизматичната црква на Исус Христос во Ташкент, кои биле задржани неколку дена во април 2006 година додека извршувале хуманитарни активности во детска болница.
Јеховините сведоци исто така биле под посебен надзор и повремено биле апсени под обвиненија за прозелитизам. На 6 јуни 2007 година, Дилафруз Арзијева, членка на собранието на Јеховините сведоци во Самарканд, била осудена за незаконско поучување религија и осудена на 2 години поправна работа. На 14 мај 2007 година, друг член на истото собрание, Ирфан Хамидов, исто така бил осуден за истото дело и добил казна од 2 години затвор во работен логор по судење во кое сведоштвата кои биле во негова корист биле избришани од записникот.
На 2 април 2007 година, локалната полиција ги прекинала активностите на околу пет собранија на Јеховините сведоци во три градови за време на годишните богослужби во спомен на смртта на Исус. Имало извештаи дека еден верник во Самарканд бил повреден кога полицаец го удрил по главата. Овие интервенции биле многу помалку сериозни од оние во 2006 и 2005 година, кога стотици Јеховини сведоци биле приведени, некои биле тепани, а многумина биле казнети со високи парични казни и краткотрајно административно задржување по рации на годишни меморијални служби во неколку градови. На 19 февруари 2008 година, полицијата и локалните службеници во Самарканд извршиле рации во домовите на Јеховините сведоци и однеле 18 членови на собранието во полициска станица. Една од жртвите била 17-годишно девојче кое наводно било соблечено и допирано од пијан полицаец. Озод Саидов, исто така 17 години, бил влечен за коса и повеќепати удиран по главата. Мухайо Абдулхакова, 14-годишно девојче, била испрашувана сама и ѝ било заканувано дека ќе биде тепана. Акмарал Рахмонбердиева била уапсена додека ја посетувала својата пријателка Јана Каримова. Полицијата го претресла станот на Каримова и ги однела двете на испрашување.
Сите жртви биле изложени на силен притисок да ги инкриминираат другите членови и да откријат приватни информации. Сите биле вербално злоупотребувани и им се заканувале физички напади. Некои од службениците кои учествувале во рациите биле пијани, исто како и „сведоците“ повикани да бидат присутни при претресите. Во многу случаи не биле презентирани судски налози, ниту бил почитуван правниот протокол. Различни лични предмети исчезнале од домовите, вклучувајќи лични документи и работни документи. Една болна 86-годишна жена беспомошно лежела додека полицијата го претресувала домот на нејзиниот син и конфискувала предмети. Кога полицијата не пронашла библиска литература во станот на Јуриј Хасанов, тие наводно подметнале 11 списанија и една брошура на узбечки јазик, по што го уапсиле под обвинение дека тие му припаѓаат.
Повеќето од овие инциденти се случиле на 19 февруари. Полицијата и службениците кои учествувале не биле повикани на одговорност, што укажува на континуирано влошување на човековите права во Узбекистан.
Имало неколку случаи во кои властите депортирале членови на религиозни малцинства од земјата, најверојатно поради нивната религиозна припадност. ''Forum 18'' известил дека во средината на јуни 2007 година, еден таџикистански пентекосталец кој живеел во земјата повеќе од десет години бил депортиран во Таџикистан. Тој бил уапсен по состанок во дом на црковен член во Ташкент кон крајот на мај и задржан 22 дена пред депортација. На 11 август 2006 година, службеници на Министерството за внатрешни работи во Ташкент го депортирале Иван Бичков, член на црквата „Бетанска баптистичка црква“, во Русија, наводно без објаснување. На 5 септември 2006 година, властите во Ташкент ја депортирале Викторија Хрипунова, сопругата на пасторот Сергеј Хрипунов од истата црква. Како и во случајот на Бичков, не било дадено објаснување.
На 25 април 2008 година, Кривичниот суд во Самарканд го осудил Олим Турaев, Јеховин сведок, на четири години во работен логор за поучување на својата вера и организирање незаконски религиозни активности, што според членовите 229-2 и 216 од Кривичниот законик на Узбекистан претставува кривично дело.
2.4 Присилна религиозна конверзија
Нема извештаи за присилна религиозна конверзија, вклучувајќи и на малолетни американски државјани кои биле киднапирани или незаконски изнесени од САД, или одбивање да се дозволи нивно враќање.
2.5 Подобрувања и позитивни случувања во однос на религиозната слобода
Од 2003 година, Владата дозволува поранешниот муфтија Мухамед Содиќ Мухамед Јусуф да објавува религиозни содржини во печатени и електронски медиуми. Неговата мрежна страница останала достапна, а тој водел радио програма и предавал на Исламскиот универзитет.
Властите дозволиле повторно отворање на мал број нерегистрирани џамии. Нерегистрирани имами продолжиле да работат, особено во руралните области, под надзор на религиозните власти. Атмосферата во муслиманската заедница делумно се подобрила.
Владата продолжила да го почитува воениот пацифизам на Јеховините сведоци, кои добивале ослободување од воена служба. На 2 април, тие имале помалку притисок за време на нивните годишни обреди.
Властите продолжиле да дозволуваат носење на хиџаб од страна на муслимански жени, а Комисијата за религиозни прашања застанала во одбрана на нивното право на образование.
Општествени злоупотреби и дискриминација
Општеството е генерално толерантно кон религиозната разновидност, но не и кон прозелитизмот. Постојат случаи на дискриминација против етнички Узбеци кои преминале во христијанство.
Државните медиуми понекогаш поттикнувале негативни ставови кон евангелистите. По документарец во 2006 година, членови на пентекостална црква биле изложени на притисоци и напади.
Нема систематска дискриминација против Евреите. Сепак, постојат индивидуални инциденти кои не се поврзани со антисемитизам.
3 2020-ти
Во 2020 година, САД соопштиле дека Узбекистан е тргнат од списокот на земји под посебен надзор поради подобрувања.
Во 2023 година, земјата добила најниска оцена за верска слобода; но се забележила дека од 2016 има одредени реформи. Истата година била рангирана како 21-ва најлоша земја за христијаните.