procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Вал д’Изер

Вал д’Изер (|Val-d'Isère) — француска општина во департманот Савоја и регионот Оверњ-Рона-Алпи. Се наоѓа во југоисточниот дел на Франција, на оддалеченост од 5 km од границата со Италија.
Мало планинско село до манастирот Вануаз, изолирано за време на снежните периоди за време на своето минато. Вал д’Изер, благодарение на развојот на скијањето од 1930-тите, го прави една од најпознатите светски скијачки престолнини.
На скијачките патеки во Вал д'Изер редовно се одржуваат трки од Светскиот куп, секој декември во машките дисциплини, а исто така се одржувале трки во повеќе скијачки дисциплини во рамки на Зимските олимписки игри во 1992.
Амјен

Амјен (|Amiens; |Anmien) — град и општина во северна Франција, 120 км северно од Париз и 100 км југозападно од Лил. Тоа е главен град на одделот Сомa во Горна Франција. Според пописот од 2006 година, градот броел 136.105 жители и во него се наоѓа една од најголемите универзитетски болници во Франција со капацитет од 1.200 легла. Катедралата Амјен, највисоката од големите, класични, готски цркви од 13 век и најголема во Франција од ваков вид, е место за светско наследство. Авторот Жил Верн живеел во Амјен од 1871 година до неговата смрт во 1905 година, а бил член на градскиот совет 15 години.
Нике (божица)

Нике (старогрчки: Νίκη) - божица на победата во старогрчката митологија. Нејзин пандан во римската митологија била божицата Викторија. Познат е храмот на Нике Аптерос која се наоѓа на Акропол. Како гласничка на победата, таа најчесто е претставена како лета со раширени крила или се спушта на земјата, облечена во раскрилена облека.
1 Нике како тема во уметноста
* „Нике која се колеба“ - песна на полскиот поет Збигњев Херберт.
Цигански Премин

Цигански Премин (познат и како Цигански Проход) — високопланински превој на планината Кораб во западна Македонија. Преслапот Цигански Премин е висок 2.305 метри надморска височина и ги поврзува, односно меѓусебе ги дели гребените (масивите) на врвовите Дерза со Црн Камен и Шупла Стена на југ и Цигански Врв и Боази со Изгревно Езеро на север, во средишниот дел на планината Кораб. Се наоѓа на главниот срт на протегање на планината Кораб, а по него води и македонско-албанската државна граница. Точната местоположба на превалот Цигански Премин е 41°44’ северна географска широчина и 20°31’ источна географска должина. Преку превојот води тесна сточарска патека која многу ретко се користи за преминување од Македонија во Албанија, а претежно ја користат собирачи на шумски плодови и дрва, но не и сточари бидејќи и покрај бујната трева пределот е со многу стрмни падини и провалии и нема поволни пасишта. Името Цигански Премин можно е да е настанато во подалечното минато кога овој премин веројатно го користеле „Цигани“ (Роми) кои како чергарско-номадски тајфи кои се занимавале со калајџиство или како ковачи-налбати (за потковици) и ситни трговци ја преминувале планината Кораб и работеле во горнореканските села во Македонија и селата во пределот Љума во Албанија. На постарите географски и топографски карти превојот е запишуван и како ''Цигански Проход''.
1 Поврзано
*Голема Корапска Врата
*Мала Корапска Врата
*Шкртец
*Кораб
2 Наводи
Фуат Октај

Фуат Октај (роден 1964) е турски политичар, државен службеник и научник кој служел како прв и сегашен заменик-претседател на Турција од 2018 година. Како независен, претходно беше заменик на премиерот на Турција од 2016 до неговото назначување за потпретседател по создавањето на функцијата по уставниот референдум од 2017 година.
1 Биографија
Фуат Октај се здобил со диплома по бизнис администрација на Универзитетот Чукурова во 1985 година, а потоа работел таму како истражувачки асистент. Во 1990 година магистрирал деловно инженерство и производствено инженерство на Државниот универзитет Вејн во Детроит и докторирал по индустриско инженерство. За време на престојот во САД се специјализирал во областа на автомобилската технологија и информатичката технологија.
По неговото враќање во Турција, Октај предавал на Универзитетот во Бејкент и бил шеф на одделот за управување и заменик декан таму. Октај бил и консултант, извршен директор, потпретседател и член на одбори на државни и приватни компании. Помеѓу 2008 и 2012 година, Октај работел како заменик генерален директор на Туркиш ерлајнс и бил одговорен за стратешко планирање, развој на бизнисот, планирање на производи и информатичка технологија, како и за продажба и маркетинг.
Октај бил член на одборот на Турската аерокосмичка индустрија (ТАИ), Турската техника и заменик-претседател на Турк Телеком.
Помеѓу 2012 и 2016 година, Октај ја предводел агенцијата за управување со катастрофи.
Откако Бинали Јилдирим бил назначен за турски премиер, тој го назначил Октај за државен потсекретар на 18 јуни 2016 година. По парламентарните избори во Турција на 24 јуни 2018 година, претседателот Реџеп Таип Ердоган го назначил Октај за новосоздадената позиција на потпретседател на 9 јули 2018 година.
Алфред Тарски

Алфред Тарски (|Alfred Tarski) (, - , ) — полски математичар и логичар, автор на значајни студии од делот на математичка логика, математика, општа алгебра, теорија на множествата, и геометријата. Студирал руски, германски, француски, грчки и латински. На штотуку отворениот Варшавски универзитет во 1918 година почнал со студиите по биологија.
Докторирал на Варшавскиот универзитет во 1924 година. Од 1925 до 1939 година бил доцент на Варшавскиот универзитет, каде што држел предавања по математика и логика. Во 1939 година емигрирал во Америка. На Универзитетот во Калифорниjа во Беркли станал професор во 1949 година. Автор на семантичката дефиниција на вистината која е по него онтолошки и гноселошки неутрална и одговара на интуитивната смисла на класичната Аристотелова дефиниција за вистината.
Во 2000 г. Меѓународниот астрономски сојуз името Алфред Тарски му го дала на планетоидот откриен во 1997 година.
Јако Хинтика

Јако Хинтика (фин. Jaakko Hintikka) ( - ) — фински филозоф и логичар.
Долги години предавал на Државниот универзитет во Флорида, Станфорд, Универзитетот во Хелсинки, и на Финската академија. Последно бил и филозоф на Бостонскиот универзитет. Издал многубројни книги и текстови, и дал големи придонеси за математичката логика, филозофската логика, фолозофија на математиката, епистемологијата, филозофијата на јазиците, и филозофијата на науките. Неговите дејства се преведувани на повеќе од девет јазици.
Хинтика се смета за основувач на формалната епистемична логика и семантики игри за логика. На почетокот на неговата кариера ја развил семантиката на модалната логика суштински аналогна на Крипкеовата семантика, и ја открил денеска широко користената семантичка табела, независно од Еверт Вилем Бет. Во покасните децении работел претежно на семантиката на игра, и на ИФ-логиката, позната по нејзините квантификатори, за кои тој верувал дека подобро се погодувале со нашата интуиција за квантификаторите, туку конвенционална логика од прв ред. Важни се неговите коментари на делата на Аристотел, Кант, Витгенштајн, и Чарлс Пирс. Работата на Хинтика може да се смета како продолжение на англомеричките тенденции во фолозофијата, који ги основале Фрег и Бертран Расел.
Црн Камен (Кораб)

Црн Камен — врв во средишниот дел на главниот срт на протегање на планината Кораб, во Република Македонија. Неговата надморска височина изнесува 2.404 метри.
1 Местоположба
Се наоѓа во средишниот дел на планината Кораб на главниот срт, во непосредна близина односно на самата гранична линија меѓу Македонија и Албанија. Според местоположбата на врвот Црн Камен се наоѓа на координатите 41°43'24.9" северна географска широчина и 20°30'51.3" источна географска должина. Сместен е на главниот срт на протегање на планината Кораб, веднаш помеѓу врвовите Шупла Стена (2431 м.) на југ и Дерза (2403 м.) веднаш непосредно на север. Врв Црн Камен кој и самиот има зашилен остар изглед со тесен шпицест срт е токму во средината помеѓу двата зашилените и остри врвови Шупла Стена и Дерза, на истиот планински гребен определен со превоите Шкртец и Цигански Проход, поради што погледнати од повеќе места од далечина тие три врвови даваат особено убава налик „алпска“ глетка. Црн Камен се одликува со многу величествена глетка, при што двете падини му се многу стрми со испресечни карпи со сипари од ситни камења и бујна трева при што на источната падина веднаш под самиот врв карпата има изразите црна боја поради што врвот и го добил името ''Црн Камен''. Црната боја на карпата веднаш под врвот е изразите и забележлива од далеку како спротивност на околните сиви, жолтеникави и бели камења и веројатно е настаната како поради (веројатно гранитниот) составот така и од слевањето на вода и припекот поради поставеноста кон исток - североисток. Сртот на самиот врв е многу тесен и тревнат со стрмни провалии од двете страни, но до последните сантиметри пред највисоката точка тој е и карпест поради што е многу тежок за искачување. Поради тоа што самата највисока точка на врвот е многу тесна, на нејзе има место да застанат највеќе 3 до 4 луѓе. Врвот Црн Камен може да се искачи по доброразгазената граничарска патека која води и го заобиколува по неговата источна падина, а најдобрата можност за искачување е по тревнатата североисточна падина до малото тревнато и зарамнето планинско седло на сртот кое го одделува од сосдениот врв Дерза, од кое за 5 минути во правец може да се искачат овие два врва.
2 Галерија
Вишеградска група

Вишеградската група, е културна и политичка алијанса на четири средноевропски држави - Чешка, Унгарија, Полска и Словачка, кои се членки на Европската Унија (ЕУ) и НАТО - со цел унапредување на меѓусебната воена, културна, економска и енергетска соработка со понатамошна нивна интеграција во ЕУ.
Групата води потекло од самитот на водачите на Чехословачка, Унгарија и Полска во унгарскиот град Вишеград на 15 февруари 1991. Локацијата била избрана како намерна алузија на средновековниот Вишеградски собир во 1335 помеѓу Јован I од Бохемија, Карло I од Унгарија и Казимир III од Полска.
По распадот на Чехословачка во 1993, Чешка и Словачка станале засебни членки на групата. Сите четири земји-членки на Вишеградската група станале членки на ЕУ на 1 мај 2004.
Бигамист (филм од 1953)

„Бигамист“ (англиски: ''The Bigamist'') — американски филм од 1953 година, во режија на Ида Лупино. Автори на сценариото се Лоренс Б. Маркус (Lawrence B. Marcus) и Лу Скор (Lou Schor), а главните улоги ги играат: Џоан Фонтејн (Joan Fontaine), Ида Лупино, Едмунд Гвен (Edmund Gwenn) и Едмонд О'Браен (Edmond O'Brien). Овој филм е првиот во кој режисерката истовремено е носителка на една од главните женски улоги.
1 Синопсис
Хари (го игра О'Браен) и Ева (ја игра Фонтејн) сакаат да посвојат дете, бидејќи Ева не може да раѓа. Посредникот во постапката, господинот Џордан (го игра Гвен), ги предупредува дека ќе мора темелно да ги провери, а тогаш Хари чудно го погледнува и поради тоа, господинот Џордан се загрижува. Хари и Ева живеат во Сан Франциско и имаат заедничка фирма, а поради работните обврски Хари често патува во Лос Анџелес.
Леополд Стаф

Леополд Стаф (полски: ''Leopold Staff''; 1878-1957) - полски поет.
1 Творештво
Својата прва книга Стаф ја објавил во 1901 година, во времето на „Млада Полска“. Неговото дело е обемно - објавил поголем број поетски збирки, драми и есеи, а се занимавал и со преведување. Скамандровците го сметале за свој водач и учител, а младите поети во повоената Полска во него гледале поет кој ги спојува разните епохи во полската поезија. И навистина, неговата поезија се менувала од една друга епоха, од еден до друг правец и во неа се отсликуваат сите фази и моди низ кои поминала полската поезија во XX век. Неговата поезија по Втората светска војна воодушевува со својата свежина, едноставност, концизност, одредена доза хумор и животна мудрост. Оттука, токму оваа фаза од неговото творештво денес е најприфатена и се смета за претставителна за неговото дело. За време на својот живот, Стаф уживал голема слава како најголем полски поет, но потоа за брзо време паднал во заборав.
Високо Брдо

Високо Брдо (познат и како Висок Рид) — врв во јужниот дел на главниот срт на протегање на планината Кораб, во Република Македонија. Неговата надморска височина изнесува 2.245 метри.
1 Местоположба
Се наоѓа на крајниот јужен дел на планината Кораб на главниот срт, во непосредна близина односно на самата гранична линија меѓу Македонија и Албанија. Според местоположбата на врвот Високо Брдо се наоѓа на координатите 41°41'19" северна географска широчина и 20°32'04" источна географска должина. Сместен е на главниот срт на протегање на планината Кораб, помеѓу врвот Плоча (2235 м.) на север и преслапот Дешат на југ, додека од него кон исток се испушта планинска огранка на која се наоѓаат врвовите Јаворско Брдо и Куртово Ќуле. Со својата местоположба врвот Високо Брдо го претставува последниот планински врв на протегањето на сртот на планината Кораб од север кон југ, после кого следува преслапот Дешат од каде започнува истоимената планина, дел од овој масив. Во јужниот  дел  на  планината  Кораб  вкупно  се  регистрирани  шест  врвови  со  височина  поголема  од 2,000 м, а меѓу нив највисок е врвот Висок Рид (2,245 м). Се одликува со многу величствена глетка, особено погледнат од север (од Плоча), каде самиот врв Високо Брдо се прикажува како многу остар и зашилен врв со глетка на целиот планински масив на Дешат и Крчин со највисоките врвови во позадината. Источната падина на врвот Високо Брдо на македонска територија и западната падина на албанска територија се тревнати и е возможно искачување на врвот по источната македонска падина бидејќи по неа минува доброразгазената граничарска патека, додека само северната падина на врвот е многу стрмна вертикално пресечена и карпеста со сипар од издробени камења и ситен песок, поради што е невозможно искачувањето по неа. Самиот највисок дел на врвот е остар и зашилен, но од далеку изгледа особено висок поради што најверојатно го добил името Високо Брдо. Во некои пишани извори врвот е познат и како Висок Рид, додека на топографските карти врвот е запишуван како Високо Брдо, најверојатно под влијание на југословенското картографирање на српскохрватски јазик.
2 Галерија
Таткото-господар (филм од 1977)

Таткото-господар (италијански: ''Padre Padrone'') - италијански филм од 1977 година, во режија на браќата Паоло Тавијани и Виторио Тавијани, кои се автори и на сценариото, заедно со Гавино Леда по чија книга е снимен филмот. Главните улоги ги толкуваат: Омеро Антонути, Саверио Маркони, Марчела Микеланџели, Фабрицио Форте, Станко Молнар и Нани Морети. Филмот освоил награда на Берлинскиот филмски фестивал, а на Канскиот фестивал ги освоил „Златната палма“ и наградата FIPRESCI.
1 Синопсис
Дејството на филмот се одвива во Сардинија и го опишува животот на Гавино. Еден ден, таткото на Гавино (малиот Гавино го глуми Форте) влегува во училиштето и го зема со себе својот син со намера да го претвори во овчар. Така, малиот Гавино е осуден да живее во планината, каде мора да го трпи суровиот однос на татко му (го игра Антонути), кој често го казнува со ќотек заради направените грешки. Годините минуваат, а Гавино (возрасниот Гавино го игра Маркони) останува неписмен, извршувајќи ја овчарската работа. Кога момчињата од селото заминуваат на работа во Германија, и Гавино се пријавува, но комисијата го одбива зашто неговиот татко не дал согласност. Дури откако студот го уништува маслиникот, таткото го продава целиот имот и го испраќа Гавино во армијата. Таму, тој се описменува, го положува испитот за радио-техничар, завршува гимназија и сонува да студира лингивстика. Меѓутоа, татко му не се согласува и Гавино е принуден да се врати во селото каде повторно работи како овчар. Меѓутоа, желбата за студирање е посилна и тој му се спротивставува на татко му. Подоцна, Гавино го завршува факултетот, пишува студија за дијалектот на родниот крај, но повторно нешто го тера да се врати во своето село.
Опел Калибра

Опел Калибра (германски: ''Opel Calibra'') — автомобил дизајниран и произведен од германскиот производител на автомобили Опел. Производството на Опел Калибра траело од 1989 до 1997 година. Во Велика Британија, каде што останал во продажба до 1999 година, се продавал под брендот „Воксхал“ како „Воксхал Калибра“. Исто така, Шевролет го продавал како Шевролет Калибра во Јужна Америка, и Холден Калибра во Австралија и Нов Зеланд од страна на Холден.
Калибра била претставена како одговор на јапонските спортски модели на купе, на крајот на 80-тите и почетокот на 90-тите. Во неа се користиле придвижувачите на првата генерација Опел Вектра, кој модел бил претставен во октомври 1988 година. Производството на „Калибра“ било во седиштето на фабриката „Опел“ во Риселсхајм, Германија и фабриката за автомобили „Валмет“ во Усикаупунки, Финска, каде што производството било консолидирано во ноември 1995 година.
Калибра првично била достапна само со погон на предните тркала, но од ноември 1990 година станала достапна и на четири тркала.
Јулијан Тувим

Јулијан Тувим (полски: ''Julian Tuwim''; 1894-1953) - полски поет.
1 Животопис
Тувим е роден во Лоѓ, во еврејско граѓанско семејство. За време на Втората светска војна емигрирал во САД.
2 Творештво
Како најголем поет во рамките на групата „Скамандар“, Тувим истовремено бил најпопуларниот и највлијателниот полски поет меѓу двете светски војни. Тој е еден од најплодните и најсилните полски поети, одличен версификатор кој во стихови го претворал сето она што го видел и доживеал. Тувим ја демократизирал, оживеал и осовременил полската поезија, воведувајќи го обичниот, малиот човек од гетото, од продавниците и од кафеаните. Тој се залагал и пишувал поезија која може да ја разбере обичниот граѓанин. Парадоксално, тој постојано се борел против малограѓанството, но истовремено секогаш останал во неговите рамки, немоќен да ги надмине малограќанскиот вкус, етика и естетика. Сите негови дела изгледале нови, привлечни и пристапни, а неговата поезија извршила влијание на неколку генерации полски поети. Причината за тоа лежи во тоа што неговата поезија е секојдневна, улична, кафеанска и новинарска. Затоа, тој бил застапен и во книжевните списанија, и во книгите, како и во училишните читанки, во кабареата, во хумористичните списанија, а неговите песни се пееле на радио и се прераскажувала меѓу боемите во вид на вицеви или епиграми. Недостатоците на неговата поезија се типични за сите поети од групата „Скамандар“ и за нивните следбеници: Тувим не бил способен да ја надмине традицијата од XIX век. Така, за време на престојот во САД, тој воопшто не бил во тек со современите тенденции во европско-американската поезија, туку останал заглавен во полското минато пишувајќи во својата недовршена старомодно поема „Полско цвеќе“ бескрајни рими за старата Полска и за старата Варшава. Поради тоа, неговата поезија денес нема следбеници, туку претставува само чесен крај на една епоха во развојот на полската поезија.
Плод

Плод (лат. fructus) е репродуктивниот орган кај растенијата кој после оплодувањето се образува од плодникот. Се смета за преобразен плодник кој во внатрешноста го затвора семето (плодот е присутен само кај скриеносемениците). После оплодувањето доаѓа до промена во ѕидот на плодникот - тој израснува и го образува ѕидот на плодот, перикарп (оплодница). Тоа е засебна расплодна целина, која настанува од оплодувањето, односно плодните листови, (перикарпата). Во него се наоѓаат една или повеќе семенки. Настанува после оплодувањето на цветот, а покра плодниците, во составот на плодот се влучуваат и некои други делови од цветот, како чашката и цветиштето. Во оплодувањето на цветот настануваат онолку плодови колкушто имало плодници.
Делови од перикарпот се:
* Егзокарп (надворешна обвивка)
* Ендокарп (внатрешна обвивка)
* мезокарп (кој се наоѓа помеѓу нив)
Пошто плодникот настанува од листовите, под микроскопот лесно се воочува дека егзокарпот потекнува од епидермисот, ендокарп од лицето на епидермисот, а мезокарп од мезофилните листови.
Во вообичаената јазична употреба, „плод“ често се поистоветува со овошјето и се однесува свежите семки на структурите на растенијата кои можат да бидат слатки или кисели, и кои можат да се јадат во првобитната состојба, како што се јаболката, бананите, грозјето, лимонот, портокали, и јагоди. Од другата стана, во ботаничката употреба, „плод“ обфаќа многу структури кои вообичаено не се нарекуваат овошје, како што се зрна грав, семенките пченка, домат, и зрна пченица.
1 Ботанички и кулинарски плод
Многу термини во широката употреба за семенките и овошјето не се подудираат со ботаничките класификации. Во кулинарската терминологија, плодот е обично било кој растителен дел од слаткиот вкус, а посебно ботаничко овошје; орев е било кој тврд, масен, растителен производ со лушпа; а зеленчук е било кој растителен производ со пријатен вкус или вкус кој е малку сладок. Меѓутоа, во ботаниката, плодот е зрел јајник или крпел кој содржи семе, оревот е типот на плодот а не семенката, и семето е созреано неоплодено јајце.
2 Употреба
Многу стотини плодови, вклучувајќи ги и овошјата (како што се јаболка, киви, манго, праска, круша, лубеница) се комерцијално достапни како човечка храна, која се јаде свежа или во обликот на џем, мармалад и други облици. Плодовите исто така се користат во преработната храна (на пример торти, колачи, сладолед, пецива или јогурт) или сокови, како што се овошни сокови (на пример сок од јаболко, грозје, или праска) или алкохолни пијалаци (на пример вино, овошно пиво, и сл). Плодовите исто така се користат и како поклони, во облик на овошни корпи и овошни аранжмани.
Многу „зеленчуци“ во кулинарски говор се ботанички овошја, вклучувајќи ги и пиперката, краставиците, доматите, боранија, тиква, и тиквица. Зачини како што се црн бибер, пиперка и ванила се изведени од овошја.
Јан Лехоњ

Јан Лехоњ (полски: ''Jan Lehoń''; 1899 — 1956) — полски поет.
1 Животопис
Во 1930 година, Лехоњ се преселил во Париз, каде работел како дипломат, а потоа емигрирал во Њујорк. Во САД останал до крајот на животот, а животот го завршил со самоубиство.
2 Творештво
Лехоњ е првиот поет на поетската група „Скамандер“ кој станал славен уште на почетокот од своето творештво, во 1918 година, кога ја објавил збирката „Црвена поема“. Објавена во годината на обновувањето на полската држава, оваа книга ги оживеала звуците на старата полска поезија, романтичарската и постромантичарската, која била обожавана од полската публика. Во таа збирка биле застапени сите големи имиња од полската историја и сите полски легенди, заедно со името на водачот на полската независност, Јузеф Пилсудски. Но, веќе во 1920-тите, Лехоњ речиси престанал да објавува поезија. Исклучително елегичен поет, по повеќегодишниот молк, Лехоњ повторно почнал да пишува кога Полска била окупирана за време на Втората светска војна. Неговиот елегичен тон останал и за време на неговиот емигрантски живот, кога продолжил да сонува за мазовјецките полиња, за Татрите, за Варшава од неговата младост, претставувајќи ја својата земја како митска, недостижна земја. Обоена во старински бои, целата негова поезија е посветена само на Полска која не постои во стварноста, на Полска од легендите. До крајот на својот живот, Лехоњ останал поет на полската традиција поради што до ден-денес тој е еден од милениците на полската читателска публика.
Општински фудбалски лиги на Македонија 2009/2010

Општинските фудбалски лиги на Македонија 2009/2010 - 18. издание на Општинските фудбалски лиги на Македонија.
1 Регион Север
1.1 ОФЛ Кисела Вода
2 Поврзано
* Фудбалски куп на Македонија 2009/2010
* Прва фудбалска лига на Македонија 2009/2010
* Втора фудбалска лига на Македонија 2009/2010
* Трета фудбалска лига на Македонија 2009/2010
Јарослав Ивашкјевич

Јарослав Леон Ивашкјевич (полски: ''Jarosław Leon Iwaszkiewicz''; 1894–1980) – полски поет.
1 Животопис
Во младоста, Ивашкјевич се стекнал со висока музичка култура и долго време бил блиско поврзан со музичкиот живот на Полска.
2 Творештво
Од сите припадници на поетската група „Скамандар“, Ивашкјевич е најнетипичен за поетиката на оваа група. Токму поради таа органска издвоеност, и за критиката и публиката, неговата поезија била малку туѓа, далечна и недоволно ценета. Во својата поезија, тој не пропагирал ниту витализам, ниту пеел за малиот граѓанин, ниту се занесувал со полското минато, ниту се обидувал да воспитува и да проповеда. Наместо сето тоа, тој ја негувал „чистата лирика“, а најчесто се работи за лирски запис, лирска слика, реминисценција, често сентиментална, а пред сè, напишана со голема смисла за музичко богатство на стихот и на строфата. Во тој поглед, слободно може да се каже дека во своите песни Ивашкјевич често компонирал мали музички записи. Истовремено, неговата поезија претставува мал лирски дневник, воден низ неговиот долг и богат живот. Иако никогаш не бил многу популарен, со текот на времето неговата поезија стекнала сè повеќе приврзаници.
Марија Павликовска-Јасножевска

Марија Павликовска-Јасножевска (полски: ''Maria Pawlikowska-Jasnorzewska''; 1895-1945) - полска поетеса.
1 Животопис
По окупацијата на Полска за време на Втората светска војна, Павликовска-Јасножевска емигрирала. Тешко заболена од рак, неуспешно третирана со радио-терапија, таа умрела во една болница во Лондон, два месеца по завршувањето на војната.
2 Творештво
Павликовска-Јасножевска почнала да ги објавува своите песни во периодот меѓу двете светски војни, во „Скамандар“ и во „Вјадомошќи лјитерацкје“ поради што некои книжевни критичари ја сметаат за шестиот припадник на скамандровците. Нејзината поезија потполно се издвојува според силноизразената женска тема, целосно непозната во историјата на полската поезија. Цело време, таа пеела само за љубовта кон мажот или кон „машкото“ и нејзе ѝ биле туѓи сите други материјални, политички и философски проблеми. Пред неа, ниедна полска поетеса не пеела толку отворено, искрено и со толкава елеганција за телесната љубов и токму со тоа се поврзани сите добри и слаби страни на нејзината поезија. Подоцна, под влијание на војната, окупацијата на Полска и сеќавањата на драгите луѓе, во нејзината поезија се појавила нота на очајување, елегичност и мистичен страв за иднината на нејзиниот народ. Инаку, нејзините песни се одликуваат со китнест јазик, исклучително концизна и кратка форма. Долго време, Павликовска-Јасножевска била игнорирана, но Втората светска војна, по нејзината смрт, полската критика со воодушевување ја прифатила поезијата на Павликовска-Јасножевска, сместувајќи ја во врвот на полската поезија и нарекувајќи ја „словенската Сафо“.
Ксавијер Гарсија

Ксавиjер Гарсија Гадеа ( |Xavier García Gadea ; Барселона, 5 јануари 1984 година ) е шпански ватерполист. Тој во моментов настапува за Литорал. Тој игра на центарската позиција.
Со шпанската репрезентација тој освоил сребрен медал на Светското првенство во 2009 година во Рим, бронзен медал на Светското првенство 2007 година во Мелбурн и бронзен медал на Европското првенство во ватерпол во 2006 година во Белград.
Од 2016 година. настапувал за хрватскиот ватерполо тим.
Антони Слонимски

Антони Слонимски (полски: ''Antoni Słonimski''; 1895-1976) — полски поет.
1 Животопис
Долги години, Слонимски живеел во Западна Европа.
2 Творештво
Од сите припадници на поетската група „Скамандар“, Слонимски е најголем традиционалист во однос на формата. Тој верувал дека песната треба да убедува и да воспитува и бил најголем приврзаник на дидактичката улога на поезијата во полската поезија на XX век. Поради тоа, во неговите песни доминираат мудрата реторика и актуелноста на проблемите за кои пее. Всушност, неговата поезија претставува хроника на полските случувања од 1918 година натаму, а тоа се должи на фактот дека Слонимски објавувал фељтони во кои дал најдуховита критика на полското општество во поново време. Сепак, хуморот присутен во фељтоните во помала мера е присутен во неговата поезија која повеќе се одликува со мудра иронија. За време на подемот на скамандаровците, позијата на Слонимски била поборбена од онаа на Јулијан Тувим и на другите челнови на групата. Слонимски повикувал на кршење на старите односи, на поврзување со надворешниот свет, а тоа го правел со голема доза на потсмев кој од општеството бил сфатен речиси како анархизам. Формално, неговата поезија е врзана за парнасовскиот период, за полската и за европската класика и во неговата поезија воопшто нема траги од формалните иновации низ кои поминала европската поезија во текот на XX век.
Адам Важик

Адам Важик (полски: ''Adam Ważyk''; 17 ноември 1905, Варшава — 13 август 1982, Варшава) — полски поет и есеист.
1 Животопис
Адам Важик, чие вистинско име е Ајцик Вагман (''Ajzyk Wagman''), потекнува од еврејско семејство. За време на Втората светска војна, Важик престојувал во СССР, а во Полска се вратил заедно со Првата полска армија. По војната, тој бил уредник на едно списание и извршувал неколку одговорни политички функции, а во октомври 1956 година се повлекол од политичкиот живот.
2 Творештво
Својата поетска кариера Важик ја започнал во рамките на краковската авангарда; заедно со Пшибош и Бженковски, Важик бил еден од најдобрите поети на полската авангарда. Потоа, во 1930-тите, тој почнал да пишува речиси само проза. По Втората светска војна, тој бил еден од најистакнатите претставници на соцреализмот во полската книжевност. Покрај многу декларативни песни, посветени на Сталин и на партијата, во тие години, Важик се занимавал и со публицистика, уредувал едно списание, а од октомври 1956 година почнал да се занимава само со книжевност. Важик се смета за еден од предводниците на новата полска поезија. Во 1955 година, во „Нова култура“, тој ја објавил поемата „Поема за возрасните“ која содржи стихови кои во тоа време звучеле еретички. Поемата претставува поетски трактат, исповед, самокритика, политички манифест, критика и повик за нов живот. Поемата била големо изненадување имајќи предвид дека Важик бил исклучително ангажиран сталинист.
Велко Попадиски

Велко Апостолов, наречен Попадиски или Попадичанец — македонски револуционер, велешки војвода на Внатрешната македонска револуционерна организација.
1 Животопис
Велко Апостолов е роден 1886 година во велешкото село Попадија, тогаш под Османлиското Царство, денес во Македонија. Влегува во ВМОРО и е четник под команда на велешките војводи Стефан Димитров и Панчо Константинов. После Илинденското востание од 1906 година е главен војвода во Велешко, поради недостаток на окружен војвода. Учествува во Битката на Ножот во 1907 година. Загинува во 1908 година во село Скачинци заедно со двајца свои комити, предаден од Србомани. Според Васил Балевски, Велко Попадиски и Милан Змијата се откриени од турските власти и убиени после престрелка во Велес.
По повод 100 - годишнината од загинувањето на војводата Велко Апостолов - Попадиски, на 21 септември 2008 година се одржа панихида во негова чест во црквата „Св. Никола“, во велешкото село Попадија, а беше откриен и споменик во знак на сеќавање на војводата.
Јово Станојевиќ

Јово Станојевиќ (Сомбор, 27 септември 1977 година) — поранешен српски кошаркар. Играл на централна позиција.
1 Клупска кариера
Својата сениорска кариера ја започнал на само 16 години во Војводина. Како еден од најталентираните играчи на СР Југославија, тој двапати учествувал на Самитот Најки Хуп (1995, 1996).
Во 1996 година заминал во КК Црвена Ѕвезда. Со нив ја освоил титулата Шампион во СР Југославија во 1998 година и го направил своето деби во Евролигата во сезоната 1998/99. По напуштањето на КК Црвена Ѕвезда, тој поминал една сезона во израелскиот клуб Макаби Ранани, а во 2001 година заминал да игра во КК Партизан една сезона. Со црно-белите освоил уште една национална титула, како и Купот на СР Југославија, а бил прогласен за најкорисен играч на ЈУБА лига.
Од 2002 до 2007 година играл во Алба Берлин и за тоа време освоил една германска титула и два купа. Исто така двапати бил најкорисен играч во Бундеслигата. Тој се вратил во Србија накратко во 2007 година и потпишал договор со Мега Аква Мон, а потоа играл до крајот на сезоната 2007/08 во полскиот Проком и со нив го освоил државното првенство и куп. Неговите следни одредишта биле Бешикташ и Киев.
Во февруари 2009 година се вратил во српската кошарка и потпишал договор со Војводина Србијабајас. Сезона 2009/10 ја поминал во Кепез. Во текот на 2010 година кратко играл за Ал Кувајт.
Во јуни 2010 година, тој се вратил во Турција каде играл до крајот на кариерата, прво за Пинар Карсијака, а потоа за ТЕД Анкара. Тука тој обезбедил одлични партии во неговите подоцнежни години. Во август 2013 година одлучил да стави крај на својата кариера.
2 Успеси
2.1 Клупски
* Црвена ѕвезда :
** Првенство на СР Југославија (1): 1997/98.
* Партизан :
** Првенство на СР Југославија (1): 2001/02.
** Куп на СР Југославија (1): 2001/02.
* АЛБА Берлин :
** Германско првенство (1): 2002/03.
** Куп на Германија (2): 2003, 2006 година.
* Проком :
** Полско првенство (1): 2007/08 година.
** Куп на Полска (1): 2008 година.
2.2 Поединечни
* Најкорисен играч на Првенството на СР Југославија (1): 2001/02.
* Најкорисен играч на германското првенство (2): 2002/03, 2005/06.
* Учесник на Ол-стар првенството на СР Југославија (2): 1998/99, 1999/00.
* Учесник во Ол-стар натпревар на германско првенство (3): 2002/03, 2003/04, 2004/05.
2.3 Репрезентативни
* Европско првенство до 22 години : 1996 година.
* Средоземни игри : 1997 година
* Светско првенство до 22 години : 1997 година
* Европско првенство до 22 години : 1998 година.
* Универзијада : 2001 година.
Ениџевардарско Езеро

Ениџевардарско Езеро (Пазарско Езеро или Пазарско Блато; |Βάλτος Γιαννιτσών, Λίμνη Γιαννιτσών) — поранешно езеро или блато во Ениџевардарско, југоисточна Егејска Македонија, денес во Грција. Припаѓа на групата на Егејските езера. Наречено е по градот Пазар (Ениџе Вардар) крај кој се наоѓало.
1 Особености
Езерото се наоѓало во низинско подрачје на 8 км јужно од градот Пазар и опфаќало . Езерото имало неправилeн триаголен облик, исдолжено во југозападен правец. Се образувало од водите на реките Мегленица и Колудеј, како и од пролетните водотеци на планината Пајак. Се одликувало со голема заблатена област и поголем број мали островчиња, тешко проодни трскарници полни со комарци кои ширеле маларија. Риболовот бил многу развиен. Со истиснувањето на македонското население, грчката држава почнала со негово цедење во полза на новодојденците од Мала Азија. Тоа е наполно исцедено во периодот од 1928 до 1932 г., користејќи ги услугите на американското претпријатие „Њујорк фаундејшн компани“. На негово место е добиено плодно земјиште за стопански цели.
2 Историја
Во периодот од 1903 до 1908 г. Ениџевардарското Езеро имало разни бази на четите на ВМРО кои воделе борби со Грчката вооружена пропаганда. Со помошта на месните селани, ВМРО ги изградило езерските бази уште пред почетокот на Илинденското востание. Тука останала главната база на војводата Апостол Петков, од мештаните наречен „Ениџевардарското Сонце“. Во 1907 г. четите се соочиле со заеднички напади од грчките единици и турската војска, со што биле принудени да ги напуштат базите.
Од 1904 г. по јужната граница на езерото почнале да се утврдуваат чети на грчката пропаганда, на чело со Гоно Јотов. Во 1906 г. од Грција дошле четите на Панајотис Папаѕанетејас, Михаил Анагностакос („Капетан Матапас“), Телос Агапинос („Капетан Аграс“), Јоанис Деместихас („Капетан Никифорос“) и Константинос Сарос („Капетан Калас“), а во 1907 г. и онаа на Хараламбос Папагакис („Капетан Аграфиотис“).
Во Првата балканска војна, во октомври 1912 г. крај езерото се одиграла Битката за Ениџе Вардар.
3 Поврзано
* Сланица
* Урумлак
Ејет

Ејет (грчки јазик|Αἰήτης) во старогрчката митологија бил крал на Еја во Колхида.
1 Митологија
Бил син на богот Хелије и океанидата Персеида, пасифајин и киркин брат. Иако татко му му доделил власт над Коринт, тој ја отстапил на Бун, а самиот отишол во Колхид, каде живел во раскошна палата. Во неа се наоѓале чешми од кои течеле вода, вино, млеко и масло. Со океанидата Идија ги имал ќерките Медеја и Халкиопа и Апсирт. Својата ќерка Халкиопа ја омажил за Фрикс, а за возврат добил руно од златорун овен. Му било проречено дека ќе владее сè додека го има тоа руно, па тој го оставил на сигурно; во арејевиот гај каде го чувал змеј. Сепак, Јасон со помош на Медеја успеал да дојде до него и пророштвото се исполнило. Од престол го симнал неговиот брат Перс, а Ејет дочекал недолична старост; запуштен и прлав. Меѓутоа, Медеја успела да го врати својот татко на престолот, со помош на својот син Мед.
Автофагија

Автофагија или автофагоцитоза – природен регулиран деструктивен механизам во текот на кој се разградуваат непотребните или нефункционални клеточни компоненти. Така автофагијата овозможува правовремено разградување и рециклирање на клеточните компоненти.
Во макроавтофагијата, целните цитоплазматски конституенти се изолирани од остатокот на клетката во двомембранска везикула, која се нарекува автофагозом.
Зборот „автофагија“ постоел и често се користел од средината на 19 век. Во сегашната употреба, терминот автофагија прв го користел белгискиот биохемичар Кристијан де Див во 1963 поврзано со неговото откривање на функциите на лизозомот. За истражувања на автофагијата јапонскиот научник Јошинори Осуми во 2016 година ја добил Нобеловата награда за физиологија или медицина.
Владислав Броњевски

Владислав Броњевски (полски: ''Władysław Broniewski''; 1897-1962) - полски поет.
1 Животопис
Броњевски учествувал во борбата за независност на Полска, како дел од легијата на Пилсудски. По стекнувањето на независноста, тој почнал да се бори за правата на угнетените - пролетеријатот и градската сиромаштија поради што бил прогонуван од полицијата и неколкупати бил затворен. Во 1939 година, Броњевски бил затворен во СССР, потоа со Андерсовата армија се префрлил на Блискиот Исток каде, по разидувањето со андерсовците, го дочекал крајот на војната. Потоа, тој се вратил во Пплска, каде бил искрен приврзеник на сталинизмот.
2 Творештво
Броњевски има статус на народен пејач, зашто неговите песни, полни со звучност и емотивност, се најмногу рецитираните песни во полската поезија. Самиот Броњевски им ги рецитирал своите песни на работниците, студентите и учениците така што неговите песни допреле до публиката по усмен пат, а не во печатена форма. Уште во првите години по стекнувањето на независноста на Полска, Броњевски увидел дека слободата не стигнала до сите луѓе и станал поет на полскиот пролетеријат и набргу се стекнал со голема популарност. И по Втората светска војна, благодарение на тешкиот и чесен живот, Броњевски уживал голема популарност кај широката публика. Проста, чесна, непокорна и борбена, убедлива и разбирлива, поезијата на Броњевски се одликува и со висок уметнички квалитет. Во неа е собрана најдобрата традиција на полската патриотска лирика од романтизмот до поново време. Притоа, неговата револуционерна поезија била нова и според содржината и ги одразувала секојдневните проблеми на новиот поредок. Исто така, таа не била пишувана по угледот на советските поети, а освен тоа, под привидната едноставност и традиционалност, таа содржи значајно новаторство кое не е доволно проучено.
Константи Илдефонс Галчињски

Константи Илдефонс Галчињски (полски: ''Konstanty Ildefons Gałczyński''; 1905 — 1953) — полски поет.
1 Животопис
За време на Втората светска војна, Галчињски се наоѓал во германско заробеништво, а по завршувањето на војната се вратил во својата земја.
2 Творештво
Галчињски почнал да пишува меѓу двете светски војни, во време кое било непогодно за почетниците, зашто тогаш на врвот од славата биле скамандровците - Тувим, Ивашкјевич, Слонимски и Лехоњ. Тој не можел да им се приклучи ниту на скамандровците ниту на авангардистите, особено поради тоа што неговите сфаќања биле далеку од едните и од другите. Тој ја сфаќал поезијата како игра и како песна и сакал поезијата да ја изведува на сцената, на улиците и на плоштадите. За време на окупацијата, Галчињски напишал само неколку песни, а неговата зрела поетска дејност продолжила и по Втората светска војна. Пред војната, неговото творештво го присвојувале католиците, а по војната тој се обидувал да се вклучи во соц-реализмот. Притоа, цело време бил напаѓан и негиран пред и по војната, но тој пишувал онака како што умеел, а неговата поезија стекнала широк круг читатели. По 1956 година, публиката од него направила свој идол, а неговите песни, кои биле нарекувани шарлатански, добиле признание од критиката, неговата сатира добила актуелна смисла, а лирската поезија (особено љубовната) била прифатена од широката публика. Подоцна, тој бран на воодушевување поминал, но дел од неговото творештво останало како траен дел од полската поезија.
Стојне Николова

Стојне Николова (Струмица, 4 септември 1994) — македонска поп-фолк пејачка. Нејзиното прво фестивалско појавување е забележан како седумнаесетгодишна девојка на Роса фест 2011 со песната „Моминска вечер“, по што следуваат неколку синглови. Стојне, како најмлада фолк пејачка, веднаш станува забележана и барана, а со првиот албум „Од тебе подарена“ набрзо се издигнува неколку скалила погоре. Во 2018 година на Роса фест ја изведува „Око мое“ која веднаш станува хит.
Редовен учесник е на повеќето фестивали во Македонија: Роса фест, Валандово, Охридски трубадури, Прилеп фест и други. Учествува во „Пирин фолк фест“ во Свети Врач, Пиринска Македонија меѓу 2015 и 2017 година, од каде е добитник на неколку награди.
Во 2025 учествуваше во проектот, албум „Тамбуром кроз Македонију“ објавен во Хрватска со 2 македонски песни: „Зошто си ме мајко родила“ и „Стани моме да заиграш“. Гостуваше и на јубилејниот концерт на Ампе и Драчево Оркестар во Скопје.
1 Фестивалски настапи
* Роса фест - (2011) ''Моминска вечер / (2015) Ajде Македонијо / (2017) Зоште ме изневери / (2018) Око мое / (2019) Заедно да бидеме - Со Дамјан Стојановски / (2020) Новата јас / (2021) Ти си живот мој / (2022) Мајка роди до два сина / (2023) На две страни / (2024) Јужна крв / (2025) Убави по душа''* Охридски трубадури - (2015) ''Рано е / (2016) Тебе ти припаѓам / (2022) Аманет''* Пирин фолк фест - (2015) ''Опиум / (2016) Зошто ме изневери''* Валандово - (2019) ''Едно засекогаш'' (награда за дебитант)* Лешочки фок фест - (2020) ''Канете гости на мекици''* Прилеп фест - (2024) ''Најлична невеста''
2 Дискографија
2.1 Албуми
(2015) Од тебе подарена
(2019) Мелем за душа - Сенатор мјузик
2.2 Соработка на други проекти
(2020) ''Албум со музика за семејните вредности'' - учесник со песната „Канете гости на мекици“, ''изд. Сенатор мјузик''.
(2025) - учесник со 2 македонски народни песни на албум објавен во Хрватска. изд. ''Газдеарт''
2.3 Спотови
Спот, Година, Режисер
''Бакни ме'', 2013, IN Production
'' Река гази малој моме'', 2013, IN Production
''Од срце тебе подарена'', 2013
''Рано е'', 2015
'' Љуби ме'', 2016, IN Production
'' Ајде Македонијо'', 2016, Арт Студио Продукција
'' Опиум'', 2016, Celofan Production
'' После мене'', 2018, Zona M1 Production
'' Тебе ти припаѓам'', 2018
'' На друг не давај ме'', 2018
'' Мелем за душа'', 2018, Арт Студио Продукција
'' Око мое'', 2019, IN Production
'' Спремај мајко дарови'', 2019, Арт Студио Продукција
'' Крушево абер пристигна'', 2020, Даниел Јовески
''Колешино'', 2020, IN Production
''Камионџија'', 2023, Бобан Мојсовски
''Новата јас'', 2023, Студио Анастасија
''Лоша'', 2024, Бобан Мојсовски
''На две страни'', 2024, Арт продукција
''Аманет'', 2024, Арт продукција
Новогодишна, 2024, Арт продукција
Најлична невеста, 2025, Арт продукција
Душа скршена, 2026, Арт продукција
Збигњев Бјењковски

Збигњев Бјењковски (полски: ''Zbigniew Bieńkowski''; 31 август 1913, Варшава - 23 февруари 1994) - полски поет.
1 Творештво
Иако Бјењковски се појавил на сцената пред Втората светска војна, како следбеник на авангардата, објавувајќи ги своите песни по списанијата, тој ѝ припаѓа на повоената полска поезија. Првата година по ослободувањето на Полска ја објавил збирката „Проблемот на фантазијата“ со која веднаш се вброил меѓу најважните полски поети. Речиси 15 години подоцна ја објавил својата втора поетска збирка „Три поеми“ (1959), која не само што е една од највредните остварувања во современата полска поезија, туку е значајна и во европски размери. Уште со својата прва книга Бјењковски покажал дека мислите за војната можат да се искажат во вид на мисловна лирика која, исто така, е еден вид борба и непокор. Делото „Три поеми“ е обид за поезијата да се размислува со помош на средствата на лирската поезија. Песните во неа се еден вид философски есеи за принципите на поетското творештво, но изразени со поетска постапка, а не со философска. Тие се истовремено поеми, поетски трактати и химни на поезијата како уметност на зборот, како и најлирски песни што може да се напишат. За Бјењковски, зборот е сè, зашто предметот постои само откако ќе се именува, а името може да открие нови особини на нештата и појавите. Неговата фантазија е творечка и тој се задлабочува не само во проблемот на создавањето на поезијата, туку и во механиката и психологијата на секое творење. Иако е далеку од описот на интимните чувства, Бјењковски ги поставува проблемите на својата поезија како најопшти проблеми, им дава личен тон, ги збогатува со чувства и со фантазија и го принудува читателот да тргне на едно големо патување кон непознатото.
Бел Врв (Голјак)

Бел Врв — планински врв во Република Македонија, кој се наоѓа на планината Голјак во изворишниот дел на Треска во Кичевско со следниве географски координати: латитуда 41<sup>o</sup> 27' 36'', лонгитуда 20<sup>o</sup> 51' 17''.
Кралство на двете Сицилии

Кралство на двете Сицилии (|Regno dê Doje Sicilie; |Regnu dî Dui Sicili; |Regno delle Due Sicilie; |Reino de las Dos Sicilias) е поранешна држава во јужна Италија, и најголема пред обединувањето на Италија.
Била основана во 1816 година со обединување на Кралството Сицилија и Кралството Неапол, кои со заедничко име биле познати како „двете Сицилии“.
Кралството на двете Сицилии постоело до 1860 година, кога било анексирано од Кралството Сардинија, при што во 1861 било формирано Кралството Италија. Престолнина на кралството најпрво бил градот Неапол, а потоа Палермо.
1 Потекло и создавање
1.1 Историски контекст
Пред создавањето на Кралството на Двете Сицилии, териториите на Неапол и Сицилија имале долга и сложена историја, управувани од различни династии и странски сили. Континенталниот дел, познат како Кралство Неапол, и островот Сицилија, познат како Кралство Сицилија, биле одделни ентитети со векови, често под контрола на странски сили како Арагонците, Шпанците и Анжујците.
1.2 Наполеоновите војни и промените
Наполеоновите војни (1799–1815) имале огромно влијание врз регионот. Во 1806 година, Наполеон го освоил Неапол, протерувајќи го кралот Фердинанд IV (подоцна Фердинанд I од Двете Сицилии) и неговото семејство, кои избегале во Сицилија под заштита на британската морнарица. Наполеон го поставил својот брат Жозеф Бонапарт за крал на Неапол, а подоцна го заменил со Жоаким Мурат, еден од неговите маршали. Сицилија, меѓутоа, останала под контрола на Бурбоните, благодарение на британската поддршка.
По поразот на Наполеон во 1815 година, Виенскиот конгрес имал за цел да ја врати старата монархистичка структура во Европа. Фердинанд IV, кој бил крал на Неапол и Сицилија одделно, ја искористил можноста да ги обедини двете кралства во единствена држава – Кралството на Двете Сицилии – во 1816 година. Ова било направено за да се зајакне неговата власт и да се спротивстави на либералните и националистички движења што почнале да се појавуваат во Италија.
2 Монарси
+Монарси на двете Сицилии
#, Слика, Име(Датум), Период на владеење, Грб, Монограм
Почеток, Крај
1, Фердинанд I(1751–1825), 12 декември1816, 4 јануари1825
2, Франческо I(1777–1830), 4 јануари1825, 8 ноември1830
3, Фердинанд II(1810–1859), 8 ноември1830, 22 мај1859
4, Франческо II(1836–1894), 22 мај1859, 20 март1861
3 Знамиња на Кралството на двете Сицилии