procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Патрик Оуржедник

Патрик Оуржедник (чешки: ''Patrik Ouředník'') (23 април 1957 - ) - чешки и француски писател.
1 Животопис
Патрик Оуржедник е роден во 1957 година, а во 1985 година се преселил во Париз.
2 Творештво
Оуржедник станал познат како автор на „Проста историја на чешкиот јазик“. Исто така, тој е автор и на поетските збирки „Или“ и „Ако речам не“, на збирката со библиски и парабиблиски изреки „Ништо ново под сонцето“, како и прозните дела: „Разговор за евентуално пиење вино“, „Дваесет и четвртата година“, „Европеана“, „Затворен случај“ и „Историја на Франција“. Покрај тоа, Оуржедник ги напишал и следниве дела: драмата „Денес и задутре“, есејот „Барање на загубениот јазик“ и збирката статии и интервјуа „Слободниот простор на јазикот“.
Оуржедник направил и бројни преводи на чешки јазик, вклучувајќи дела на Франсоа Рабле, Алфред Жари, Анри Мишо, Семјуел Бекет, Борис Вијан итн.
Раички манастир

Раички манастир (понекогаш и како Рајчки манастир или Рајчички манастир) — преродбенички манастир во дебарското село Рајчица. Прогласен е за споменик на културата на Македонија.
Тој претставува женски манастир и е метох на Бигорскиот манастир. Овој манастир се претпоставува дека е основан во почетокот на XIV век, како метох на Бигорскиот манастир. Сепак точната година на изградба на манастирските конаци и црква е 1835 година во времето кога игумен на Бигорскиот манастир бил архимандритот Арсениј од Галичник.
1 Местоположба
Манастирот во селото Рајчица се наоѓа во непосредна близина на градот Дебар, оддалечен на само 2 километри од центарот на градот.
2 Историја
Во минатото, метохот на Свети Ѓорѓи функционирал како стопански дел на Бигорскиот манастир. Бил мошне богат и поседувал големи манастирски имоти, ниви и лозја. Овде се произведувале многу производи за потребите на Бигорскиот манастир. Низ годините, неколку пати бил напаѓан и рушен, но сепак грижата на игумените на Бигорската обител постојано го обновувала и одржувала овој метох. Најзаслужен ктитор, одговорен за неговата обнова е игумен Арсениј, под чие раководство била подигната денешната црква во 1835 година, а изградена врз темели на уште постара црква од век.
До 2000 година, од некогашниот метох на Бигорскиот манастир, опстојувала само црквата „Св. Ѓорѓи“, како и стопански згради во урнатини, кои се користеле за сместување сено.
Со помош на самата Дебарско-кичевска епархија и големата финансиска помош на благородни организации, фондови и несебична помош на православните христијани од сите краишта од Македонија и надвор од неа, манастирот добил нови конаци, камбанарија и други помошни објекти. Во 2001 година се извршило осветување на новите објекти и започнал монашки живот.
3 Градби во манастирот
Од манастирскиот комплекс до денес се сочувани: манастирската црква, конаци и други помошни објекти.
3.1 Црква „Св. Ѓорѓи“ - Рајчица
Црквата била подигната во 1835 година, а била осветена во 1836 година.
3.2 Параклис „Св. Григориј Палама, Нектариј Битолски и Јован Кукузел“ - Рајчица
Параклисот посветен на Григориј Палама, Нектариј Битолски и Јован Кукузел е од поново време. Осветен е во 2006 година. Во него се чуваат мошти на патронот Свети Јован Кукузел.
4 Стопанство
Сестринството на манастирот негува редок занает, кој им е главно занимање на сестрите, а тоа е изработката на епископски митри. Досега имаат изработено богослужбени одежди на многу епископи и патријарси, меѓу кои и Вселенскиот патријарх. Освен ова, сестрите се вклучени и во изработката на икони, на светогорски темјан, а од неодамна активно работат и во разрешувањето на проблеми на посебни социјални случаи, особено кај младите.
Круни кои ги имаат изработени монахињите од манастирот ги носат владиците во Америка, Русија, Африка, Германија, Полска, Чешка, Бугарија, Србија, но најмногу во Грчката православна црква. Она по што се разликуваат нашите митри е раскошниот византиски стил на изработка.
При изработката на митрите е вклучено целото сестринство и тоа е главен извор на егзистенција во манастирот. Имаат изработени над 1.600 митри.
5 Галерија
Список на национални паркови во Азербејџан

Национални паркови во Азербејџан — заштитени подрачја во надлежност на Министерството за екологија и природни ресурси. Првиот национален парк во земјата е Зангезур, основан во 2003 г. Оттогаш се создадени уште 8 паркови.
Националните паркови се определени како јавни земјишта или водни површини од особено еколошко, историско и др. значење, кои уживаат заштита од државната управа. Имаат улога да ја запазат природата во сета своја разновидност, но и да служат за образовни цели, научни и културни истражувања.
1 Список
Како земја на Кавказот, сместена меѓу Црното и Каспиското Море, Азербејџан изобилува со разновиден растителен и животински свет, со најголема биоразновидност во Европа и огромни природни ресурси. Особена улога во зачувувањето на оваа разновидност имаат националните паркови. Следи список на националните паркови по годината на основање и со податок за нивната површина.
Национален парк, Создаден, Површина (ха), На карта
Зангезур, 16 јуни 2003(проширен на 23 ноември 2009)
Агѓол, 5 јули 2003
Ширван, 5 јули 2003
Хиркан, 9 февруари 2004(проширен на 23 април 2008)
Алтиагач, 31 август 2004
Абшерон, 8 февруари 2005
Шахдаг, 8 декември 2006(проширен на 5 јули 2010)
Ѓојѓол, 1 април 2008
Самур-Јалама, 5 ноември 2012
Вкупната површина на сите национални паркови изнесува ха или 3,58% од државната територија.
2 Поврзано
* Географија на Азербејџан
Сала на стогодишнината

Народна сала или Сала на стогодишнината (|Hala Ludowa или Hala Stulecia, |Jahrhunderthalle) – историска градба во полскиот град Вроцлав која е изградена од 1911 до 1913 година и која ја проектирал германскиот архитект Макс Берг. Заради иновативната употреба на армиран бетон и единствениот монументален изглед, Салата на стогодишнината е запишана во списокот на светско наследство на УНЕСКО во Европа во 2006 година.
1 Историја
Во престолнината на Долна Шлеска, Вроцлав (Бреслау), на 10 март 1813 година, прускиот крал Фридрих Вилхелм III во својот проглас „An Mein Volk“ (На мојот народ), ги повикал Прусите и Германците на отпор против Наполеновата окупација, што довело до Битката кај Лајпциг каде Наполеон бил победен. Отворањето на Салата на стогодишнината на местото на бившиот хиподром требало да ја прослави стогодишнината на оваа битка, од каде доаѓа името „Сала на стогодишнината“.
Градските власти на Бреслау залудно очекувале финансиска поддршка од државата и биле присилени сами да ја платат изградбата на оваа огромна градба. Конечно салата е отворена на 20 мај 1913 година во присуство на престолонаследникот Фридрих Вилхелм Виктор. Дотогаш Ханс Пелцих ја уредил околината со огромно езеро и фонтана опкружена со бетон во облик на елипса, а зад него се наоѓала јапонска градина.
Зградата служела во многу церемонијални и спортски цели, а после Втората светска војна, кога Бреслау И припаднал на Полска и станал Вроцлав, Салата на стогодишнината, во духот на комунизмот, е преименувана во Народна сала (Hala Ludowa). Во 1948 година, пред салата е поставена скулптура во облик на игла, т.н. „игличка“, висока 106 метри. Салата е користена за Европското првенство во кошарка во 1963 година, а во 1997 година е реновирана за Европското првенство во кошарка во 2009 година.
2 Одлики
Макс Берг куполата ја дизајнирал по пример на куполата во Фестхале во Франкфурт и ја изградил од армиран бетон со внатрешен пречник од 69 метри и висина од 42 метри. Во тоа време била најголема градба од овој вид, а симетричните трибини во облик на детелина можеле да примат 7.000 луѓе. Самата купола е висока 23 метри, а изградена е од челик и стакло. Салата на стогодишнината силно влијаела на развојот на архитектурата од армиран бетон во 20 век.
Изворно салата имала оргули Сауер, кои ги изградил Валкер Оргелбау, а кои со 15.133 цевки и 200 педали, тогаш биле најголеми оргули на светот.
Финале на Купот на европските шампиони во 1959 година

Финале на Купот на европските шампиони во 1959 година — четврт финален натпревар во сеевропското фудбалско натпреварување, при Европскиот куп, денес познат како Лига на шампионите на УЕФА. На финалето се натпреварувале ФК Реал Мадрид од Шпанија и ФК Ремс од Франција. Натпреварот се оддржал на стадионот во Некарштадион во ЁШтуткарт на 3 јуни 1959 година пред 80.000 публика. Натпреварот завршил со резултат 2&ndash;0 во корист на Реал Мадрид, освојувајќи го нивниот четврт по ред Европски куп победувајќи го Ремс вторпат во четири години, по победата во финалето 1956 година. Мадрид го добил натпреварот со головите на Енрике Матеош и Алфредо ди Стефано.
1 Поврзано
*Куп на шампиони 1958/59
Инхибитор на протонската пумпа

Инхибиторите на протонската пумпа (ИПП) се група на лекови чие главно дејство е изразита и долготрајна редукција на производството на желудочна киселина. Тие се најпотентните достапни инхибитори на секрецијата на киселина. Оваа група на лекови следуваше по и во голема мера ги замени H<sub>2</sub>-рецепторните антагонисти, друга група на лекови со слични ефекти, но со различен механизам на дејство.
ИПП се меѓу најпродаваните лекови во светот, а првиот од нив, омепразолот, се наоѓа на списокот на есенцијални лекови на СЗО.
1 Медицинска употреба
Овие лекови се користат во третман на многу состојби, како што се:
* диспепсија* пептичен чир, вклучувајќи и после ендоскопски третман за крварењето* како дел во терапија за ерадикација на Helicobacter pylori
* гастроезофагеална рефлуксна болест (ГЕРБ)
* Баретов езофагус* еозинофилен езофагитис** гастриноми и други состојби кои предизвикуваат хиперсекреција на киселина вклучувајќи и Золингер-Елисонов синдром (често е потребна 2–3x од вообичаената доза)
Специјалните професионални организации препорачуваат пациентите да ја користат најмалата делотворна доза на ИПП за да го постигнат посакуваниот терапевтски резултат кога се користат во долготраен третман на гастроезофагеална рефлуксна болест. Во САД, Управата за храна и лекови (FDA) препорачува во една година да не се извршат повеќе од три 14-дневни третмани со ИПП.
2 Несакани ефекти
Чести несакани ефекти кои ги предизвикуваат овие лекови се главоболка, наузеа, дијареја, абдоминална болка, замор и вртоглавица.
3 Фармакокинетика
Брзината и степенот на апсорпцијата на омепразолот се намалува со земање на храна. Покрај тоа, апсорпцијата на лансопразол и езомепразол се намалува и одложува од храна. Сепак, забележано е дека овие фармакокинетички ефекти немаат значајно влијание врз ефикасноста.
ИПП имаат полураспад во крвната плазма кај луѓето од само 60–90 минути, но бидејќи тие ковалентно се врзуваат за протонската пумпа, полураспадот на нивната инхибиција на создавањето на желудочна киселина трае околу 24 часа. Дисоцијацијата на инхибиторниот комплекс е веројатно поради ендогениот антиоксиданс глутатион кој предизвикува ослободување на омепразол сулфид и реактивација на ензимот.
4 Примери
Клинички користени инхибитори на протонската пумпа се:
* Омепразол (Омепразид, Омезол, Ултоп)
* Лансопразол (Дегастрол, Лансор, Ланзул, Ларона, Сабакс)
* Декслансопразол
* Езомепразол (Еманера, Пептикс, Рефлуксенд)
* Пантопразол (Аципан, Контролок, Гастролок, Ипралокс, Нолпаза, Пандев, Зипантола, Золтекс)
* Рабепразол
* Илапразол
5 Историја
ИПП биле развиени во 1980-те, а омепразолот бил претставен во 1988. Повеќето од овие лекови се бензимидазолни деривати, сродни на омепразолот, но исто така се развиени имидазопиридински деривати, како што е тенатопразолот.
Риси

Риси (|Rysy; |Rysy; |Meeraugspitze, ''Мераугшпице''; |Tengerszem-csúcs, ''Тенгерсем-чуч'') — планина на Високите Татри, сместена на самата граница помеѓу Словачка и Полска. Риси има три врва: средниот со 2.503 метри; северозападниот со 2.499 метри и југоисточниот со 2.473 метри. Северозападниот врв е највисока точка на Полска; другите два врва се на словачката страна на границата.
1 Име
Стручњаците претпоставуваат дека полското и словачкото име означува „гребнатинки“ или „отвори“, што се однесува на суводолиците, било на западните падини или попознатата суводолица висока 500 метри, како и бројни помали на северната страна. Народната етимологија на словачката страна вели дека името доаѓа од множината „риси“ што означува „рисови“, иако присуството на рисот не ја надминува границата на дрвјата.
Унгарското и германското име означуваат „врв морско око“, од ледничкото езеро на северните падини на планината, наречено „морско око“.
2 Историја
Прво познато искачување било направено во 1840 година, од Еде Бласи и неговиот водич Јан Руман-Дриечни. Прво зимско искачување било направено во 1884 година, од Теодор Вунт и Јакоб Хорвај. Во век, комунистичките власти тврделе дека Владимир Ленин се искачил на планината во почетокот на 1910-тите години.
3 Туризам
Риси е највисок врв на Татрите кој е пристапен за поединечните туристите пеш без планински водич. Возможно е искачување на врвот од словачка страна, започнувајќи во Штрбске Плесо и поминувајќи кај Чата под Рисми, планински клозет на височина од 2.250 метри, отворен во текот на летото (мај-октомври). Планината може да се искачи од полска страна доаѓајќи преку езерото Морско Око, кој е потежок и пострмен правец. Во периодот од 1 ноември до 15 јуни, патеката на словачката страна е затворена.
Со пристапувањето на Полска и Словачка во областа Шенген во 2007 година, границата помеѓу двете земји може лесно да биде помината како и на сите други точки.
4 Поврзано
* Орла Перќ — позната планинарска патека
* Географија на Словачка
* Географија на Полска
4.1 Панорами
**
Перметрин

Перметрин е соединение кое широко се употребува како инсектицид, акарицид и репелент на инсекти. Перметринот е избор од прва линија во третман на шуга.
Припаѓа на групата синтетски соединенија наречени пиретроиди, и делува како невротоксин, влијаејќи врз невронските мембрани преку пролонгирање на активацијата на натриумовите канали.
Еугениуш Квјатковски

Еугениуш Квјатковски (|Eugeniusz Kwiatkowski; во — во ) — полски политичар и економист, заменик премиер на Полска, министер во владата на Втората Полска Република.
1 Животопис
Учел во езуитско училиште, а подоцна завршил хемија на Лавовскиот и на Минхенскиот универзитет.
По Мајскиот преврат на Јозеф Пилсудски во 1926 година во Втората Полска Република, бил предложен од претседателот Игнаци Мошицки на местото министер за индустрија и трговија во владата на Казимјеж Бартел. Квјатковски бил министер во осум последователни влади (1926–30) и заменик премиер на Полска и министер за финансии во две влади (1935–39).
Помеѓу пославните достигнува на Квјатковски се огромните инфраструктурни проекти: изградбата на морското пристаниште Гдиња, развојот на полската трговска флота и поморската трговија и создавањето на Средишната индустриска област.
Откако Советскиот Сојуз ѝ се приклучил на Нацистичка Германија во окупацијата на Полска во 1939 година, ја напуштил Полска со остатокот на владата на 17 септември. Бил заробен во Романија до 1945 година. Се вратил во Полска и ги надгледувал проектите за обнова на полскиот морски брег, а во годините 1947-1952 бил заменик на полскиот парламент (Сејм).
Со засилувањето на комунистичките и советските влијанија на полската влада, на што се спротивставил, поради што бил присилен да се повлече во 1948 година. Од 1952 година, па до својата смрт, се насочил на студиите за хемија, физика и историја.
Починал во Краков, на 22 август 1974 година.
2 Дела
*''Zagadnienie przemysłu chemicznego na tle wielkiej wojny'' (1923)
* „Стопански напредок на Полска“ (''Postęp gospodarczy Polski''; 1928)
* „Полско стопанство во 1928 г. (''Polska gospodarcza w roku 1928''; 1928)
* „Враќањето на Полска на Балтикот“ (''Powrót Polski nad Bałtyk''; 1930)
*''Dysproporcje. Rzecz o Polsce przeszłej i obecnej'' (1932)
*''"Rzecz najważniejsza Polska" - Wybór myśli politycznych i społecznych'' (1988) - избор на негови дела
3 Библиографија
* Janusz Zaręba, ''Eugeniusz Kwiatkowski - romantyczny pragmatyk'', Centrum Edukacji i Rozwoju Biznesu. Instytut Naukowo-Wydawniczy, Warszawa, 1998 (ISBN 83-86069-85-6)
*''Archiwum polityczne Eugeniusza Kwiatkowskiego'', Wydawnictwo Sejmowe, Warszawa, 2002 (ISBN 83-7059-612-6)
* Marian Marek Drozdowski, ''Eugeniusz Kwiatkowski'', Zakład Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo, Wrocław, 2001 (ISBN 83-04-04567-2)
* Marian Marek Drozdowski, ''Eugeniusz Kwiatkowski w polskiej historiografii i publicystyce historyczno-ekonomicznej'', Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk, Warszawa, 1992 (ISBN 83-900329-3-7)
* Marian Marek Drozdowski, ''Eugeniusz Kwiatkowski : człowiek i dzieło'', Wydawnictwo Literackie, Kraków, 1989 (ISBN 83-08-02092-5)
* Marian Marek Drozdowski, Piotr Dwojacki, ''Archiwum Morskie Eugeniusza Kwiatkowskiego'', E. Kwiatkowski University of Business and Administration, Gdynia, 2009 (ISBN 83-62215-00-3)
Штурец

Штурец, црцорец или скрежец (латински: ''Chorthippus biguttatus'') - инсект.
1 Штурецот како тема во уметноста и во популарната култура
* „Распеано штурче“ — песна на македонската поетеса Христина Аслимоска.* „Магарето и штурците“ - басна на американскиот писател Емброуз Бирс.* „Штурецот и мравката“ - басна на Емброуз Бирс.* „Магарето и штурците“ — басна на старогрчкиот баснописец Езоп.* „Штурчевата песничка за бепчињата и дечињата“ — песна на македонскиот поет Иван Ивановски.* „Штурци“ — песна на македонскиот поет Блаже Конески од 1974 година.* „Современ штурец“ — песна на македонскиот поет Васил Куноски.* „Штурчето свири“ — песна на Васил Куноски.* „Штурецот и мравката“ — басна на Лафонтен.* „Нова басна за штурецот и мравката“ — песна на македонскиот писател Видое Подгорец.* „Композитор“ — песна на Видое Подгорец.* „Сказна за еден штурец млад (лично), за едно царство — Мравкинград и слично“ — песна на Видое Подгорец.* „Штурец“ — песна на кинескиот поет Ту Фу.* „Штурец“ (англиски: ''Kriket'') — песна на канадскиот техно-музичар ''Plastikman'' од 1994 година.
Стар град (Баку)

Стар Град или Внатрешен Град (| İçərişəhər) – историско средиште на Баку, азербејџанската престолнина, кое во 2000 година е запишано во списокот на светското наследство на УНЕСКО во Европа.
1 Градби во Стариот Град
Внатрешниот Град има сочувани градски ѕидини и кули од 1806 година, а неговите улици се сликовити, тесни и излегуваат на мали плоштади на кои се наоѓаат знаменити градби како што се:
1.1 Ширваншахов сарај
Ширваншаховиот сарај (Şirvanşahlar sarayı) од 15 век изграден е на брдо така што се гледа од сите делови на Стариот Град и од море. Тој е најголемиот историски комплекс градби во Азербејџан, а се состои од дворец, диванхан (сала), мавзолеј и гробници, шахова џамија со минаре, порта „Муратова капија“, резервоар и остатоци од амам. Дворецот е оштетен во руско бомбардирање во 18 век и до 20 век е обновена, но поголемиот дел од неговите скапоцености е украден и денес се наоѓа во Топкапи-сарај во Истанбул.
1.2 Девствена кула
Девствената кула (Qız Qalası) од 12 век е изградена на место на постар пагански храм од 7 или 6 век п.н.е. Таа е цилиндрична градба на осум ката од кои секој кат има плиток свод. Првите три ката се од 7 или 6 век и претставуваат древна астрономска опсерваторија или храм на огнот. Во нејзините агли постојат 4 оџаци високи 15 метри низ кои од тлото е воден природен плин до кровот, каде непрекинато горел со висок пламен. Катовите се споени со камени скали од ѕидовите, а осветлени се со тесни прозорци.
1.3 Медреса
Медресата на Мехмед Мезџид (1078-1079) со две простории.
1.4 Карвансараи
*Карвансарајот Бухара од 15 век за трговците од Исток,
*Двокатниот Касумбек од 16 век за трговците од море, и
*Карвансарајот Мултани од 15 век за трговците од Индија.
1.5 Џума-џамија
Џума-џамија и амам (кое едно време била азербејџански музеј на теписи и уметности)
Тука се наоѓаат и бројни други градби, како малите и многу слични џамии.
2 Дел од светското наследство
После земјотресот во 2000 година, Стариот Град на Баку е ставен во пописот на светското наследство. Од 2003 до 2009 година бил ставен во пописот на загрозени места од светското наследство.
3 Галерија
Финале на Купот на европските шампиони во 1983 година

Финале на Купот на европските шампиони 1982 — фудбалски натпревар одржан на Олимпискиот стадион во Атина на 25 мај 1983 г. кој завршил со победа на Хамбург од Германија над Јувентус од Италија со 1–0. Исходот го решил фудбалерот Феликс Мегат уште во осмата минута од натпреварот, и со тоа клубот за првпат го освоил Европскиот куп.
1 Пат до финалето
Хамбург, Круг, Јувентус
Противник, Збир., Прв натп., Втор натп., Противник, Збир., Прв натп., Втор натп.
Динамо Берлин, 3–1, 1–1, 2–0, Прв круг, Видовре, 7–4, 4–1, 3–3
Олимпијакос, 5–0, 1–0, 4–0, Втпр круг, Стандард Лиеж, 3–1, 1–1, 2–0
Динамо Киев, 4–2, 3–0, 1–2, Четвртфинале, Астон Вила, 5–2, 2–1, 3–1
Реал Сосиедад, 3–2, 1–1, 2–1, Полуфинале, Виѓев Лоѓ, 4–2, 2–0, 2–2
2 Натпревар
3 Поврзано
*Куп на шампиони 1982/83
Проантоцијанидини

Проантоцијанидини се класа на полифеноли кои се присутни во голем број на растенија. Хемиски, тие претставуваат олигомерни флавоноиди. Многу од нив се естри на катехинот и епикатехинот и нивни естри со галната киселина. Посложените полифеноли, кои ги имаат истите градивни блокови, ја формираат групата на танини.
Финале на Купот на европските шампиони во 1958 година

Финале на Купот на европските шампиони во 1958 година — фудбалски натпревар кој се оддржал на стадионот „Крал Бодуен“ во Брисел, Белгија на 28 мај 1958 година. Во финалето се натпреваруваат ФК Реал Мадрид од Шпанија и ФК Милан од Италија. ФК Реал Мадрид победува си 3–2 по оддржаното продолжение со што го освоиле нивниот трет Европски куп по ред.
По натпреварот, играчите на Реал Мадрид биле наградени со нивните победнички медали од Ворен Бити кој тогаш имал 21 година.
1 Статистики за натпреварот
, ФК Реал Мадрид, ФК Милан
Постигнати голови, 3, 2
Вкупно удари, 20, 17
Удари кон голот, 14, 10
Посед на топката, 75%, 25%
Корнери, 4, 3
Фаули, 5, 8
Офсајди, 1, 4
Жолти картони, 0, 0
Црвени картони, 0, 0
2 Поврзано
*Куп на шампиони 1957/58
Џиновски гепард

Џиновски гепард (''Acinonyx pardinensis'') — праисториски гепард кој личи на современиот гепард. Начинот на живот и физичките одлики на овој гепард се претпоставува дека се блиски до оние на денешните гепарди. Но, според големината на телото, тие се поблиски до лавовите и се повеќе од 100% поголеми од сегашните димензии на гепарди.
Тежината на овие гепарди била до 120 кг., должината на телото 190 cm, а висината на гребенот 160 cm. Фосили од овој вид биле откриени од раниот и среден плеистоцен од Франција и Германија до Индија и Кина. Видот еволуирал паралелно со јагуарот и леопардот и можната конкуренција била причината тој да развие квалитети за постигнување на висока брзина при трчање.
Според неговата најголема тежина, овој гепард не бил толку брз како денешните гепарди. Овој вид на гепард се претпоставува дека се хранел со муфлони и елени.
Новруз

Новруз (| نوروز: noʊruz, „нов ден“) – традиционален ирански празник Нова година кого го слават сите ирански народи, но и други народи кои се тесно поврзани со иранската култура. Обичајот за славење на Новруз се проширил во многу краишта на светот, вклучувајќи делови од средна и јужна Азија, северозападна Кина како и на полуостровот Крим.
Новруз го означува првиот ден на пролетта и почетокот на годината според иранскиот календар. Почнува со пролетната рамноденица која најчесто е на 21 март, односно ден порано или подоцна, во зависност од точката на посматрање. Обележувањето на Новруз датира пред исламското раздобје, а корените ги влече од времето на антички Иран. Тој е важен зороастриски празник кој има големо значење меѓу модерните зороастријци во Иран. Моментот кога Сонцето еклиптички го пресекува небесниот екватор прецизно се пресметува секоја година, а меѓу иранските семејства обичај е да се собираат и да го посматраат тој настан.
Од ахеминидско време службената нова година почнувала со денот кога Сонцето го напушта зодијакот Риби, односно кога ќе влезе во зодијакот Овен, што означува рамноденица или еквиноциј. Еврејскиот празник Пурим најверојатно е преземен од иранскиот Новруз, кој исто така силно влијаел и на традициите на исмаилиите, алавитите, алевитите, како и бахаиите.
Називот Новруз првпат се спомнува во персиските записи од 2 век п.н.е., но одбележуван е уште во времето на владеењето на иранската династија Ахемениди (648-300 п.н.е.), кога народите од бројните сатрапии на Персиското Царство доаѓале да му предадат дарови на персискиот владетел. Симболиката на Новруз е прикажана на релјефите на Дариевата ападана во Персеполис, на кои лав растргнува бик.
1 Начини на славење
Новруз во текот на столетијата се поврзал со многу локални обичаи како што е призивање на Џамшид, митски ирански крал, како и со други верувања и легенди. Начинот на прославување на Новруз се разликува од место до место; од прескокање на оган или поток во Иран до одење преку затегнато јаже, оставање на запалени свеќи на куќниот праг или традиционални игра како коњски трки или традиционално борење во Киргистан. Песните и танците се вообичаени во скоро сите места каде се слави Новруз, како и полусвет семеен или јавен обед.
Децата уживаат и учествуваат во славењето на повеќе начини, како што е украсување на тврдо варени јајца (писаница). Жените имаат клучна улога во организирањето на славењето, но и во пренесувањето на обичаите поврзани со Новруз.
Новруз е поттик на вредностите на мирот и заедништвото меѓу генерациите и во рамките на семејството, но и вредностите на соседството, и така И придонесува на културолошката разноликост меѓу различните народи и заедници. Заради тоа Новруз е запишан во списокот на светското наследство во Азија и Океанија во 2009 година.
Љубомир Иванов

Љубомир Лалов Иванов (|Любомир Лалов Иванов, , ) - бугарски математичар, географ, лингвист и политичар.
Претседател на секцијата „Математичка логика“ на Институтот за математика и информатика на Бугарската академија на науките (1990-2011). Претседател на бугарската Комисија за антарктички топоними од 1994 година, и национален претставник во Меѓународниот комитет на антарктичка географска информација. Претседател на фондацијата Манфред Вернер од 1994 година, претседател на Атлантскиот клуб во Бугарија (2001-2009 ).
1 Животопис
Љубомир Иванов е роден на 7 октомври 1952 година во Софија. Во периодот 1986-1988 година тој организира успешна дисидентска кампања против кандидатурата на Софија за спроведување на Зимските олимписки игри во 1992 и 1994 година во градот и на планината Витоша. Бил активист на Независната асоцијација Екогласност во 1989 година. Автор на ''Повелбата '89 за зачувување на бугарската природно наследство''. Соосновач на здружението ''Природен фонд'' и на Партијата на зелените, 1989 година. Учесник во Националната тркалезна маса, 1990. Член на Националниот координативен одбор на Сојузот на демократските сили (1990-1991). Пратеник во VII Големо народно собрание. Тој е автор на научни трудови од областа на математиката, лингвистиката и топонимијата, кои се применуваат особено во процесот на дизајнирање на Упростениот систем за романизацијата на бугарскиот јазик.[9] Иванов сугерира користење на неговиот пристап кон транслитерација да се користи и за други кирилични азбуки, вклучувајќи ги руската и македонската. Учесник во неколку антарктички експедиции и автор на првите бугарски топографски карти на Антарктикот. Водач на топографското истражување Тангра 2004/05, наведено од страна на Дискавери ченел (Discovery Channel) како хронолошки настан во истражувањето на Антарктикот.
2 Награди
Во 1987 година, Иванов ја добил наградата „Никола Обрешков“ – највисоката бугарска награда за достигнувања во областа на математиката за неговата монографиjа „Алгебарска рекурзивна теорија“. Награда од УНХЦР за неговиот придонес во студиите за бегалци.
Финале на Купот на европските шампиони во 1982 година

Финале на Купот на европските шампиони 1982 — фудбалски натпревар одржан на стадионот „Фејенорд“ (наречен и „Де Којп“) во Ротердам, Холандија на 26 мај 1982 г. кој завршил со победа на англискиот првак Астон Вила над западногерманскиот првак Бајерн Минхен со 1–0. Со ова, Астон Вила за прв (и досега единствен) пат го освоиле Европскиот куп. Ова била шеста европска титула за клуб од Англија.
1 Пат до финалето
Астон Вила, Круг, Бајерн Минхен
Противник, Збир., Прв натп., Втор натп., Противник, Збир., Прв натп., Втор натп.
Валир, 7–0, 5–0, 2–0, Прв круг, Естерс, 6–0, 1–0, 5–0
Динамо Берлин, 2–2 (г), 2–1, 0–1, Втор круг, Бенфика, 4–1, 0–0, 4–1
Динамо Киев, 2–0, 0–0, 2–0, Четвртфинале, Университатеа Крајова, 3–1, 2–0, 1–1
Андерлехт, 1–0, 1–0, 0–0, Полуфинале, ЦСКА Софија, 7–4, 3–4, 4–0
2 Натпревар
2.1 Преглед
Натпреварот бил огромно постигнување за Тони Бартон како тренер, бидејќи ова му била прва сезона во тоа својство. Настапил во ова својство пред четвртфиналето по случајност, поради неочекуваното напуштање на дотогашниот тренер на Астон Вила, Рон Сондерс.
Еден од повпечатливите моменти во финалето се случил кога по 10 минути ветеранскиот голман Џими Ример се здобил со повторна повреда на рамото. Него го заменил Најџел Спинк, кому ова му било само втор настап како клупски голман на поголемо натпреварување. Спинк ги спречил сите обиди за гол на Бајерн Минхен, за што добил високи оценки и станал главен голман на Астон Вила во наредните 10 сезони.
Друг впечатлива случка е кога Бајерн Минхен успеале да ја внесат топката во голот во последните три минути, но голот бил досуден како офсајд. Истото им се случило на Астон Вила неколку секунди пред крајот на натпреварот, но овој втор гол бил отфрлен од судиите.
Како бранител на европската шампионска титула, Астон Вила учествувале во следната сезона на Европскиот куп, Европскиот суперкуп и Интерконтиненталниот куп. На следниот Европски куп, Астон Вила успеле да ја задржат титулата сè до четвртфиналето, кога изгубиле од Јувентус. Ги победиле Барселона со збирен резултат од 3–1, така освојувајќи го Суперкупот, но изгубиле со 2–0 од уругвајскиот клуб Пењарол на Интерконтиненталниот куп во Токио, Јапонија.
3 Поврзано
*Куп на шампиони 1981/82
Национален парк Зангезур

Национален парк Зангезур (|Zəngəzur Milli Parkı) — прв национален парк на Азербејџан. Бил создаден со декрет на претседателот на Азербејџан, Илхам Алиев, како Национален парк Ордубад на површина од 12,131 км² во округот Ордубад, во Автономната Република Нахичеван на 16 јуни 2003 година. На 25 ноември 2009 година бил проширен на 42,797 км² и преименуван во Национален парк Зангезур.
Националниот парк Зангезур се одликува со богата биоразновидност. Има 58 вида на животни (35 цицачи и 23 инсекти) и 39 вида на растенија, кои се вклучени во Црвената книга на Азербејџан. Националниот парк поседува ретки и загрозени видови како анадолскиот леопад, планинската овца муфлон, коза преживар, белоглав морски орел, златен орел и мал дропја.
Според извештај на УСАИД во 2010 година (кој ги опишал националните паркови во Азербејџан, како „т.н. национални паркови“), јавниот пристап до Националниот парк Ордубад е невозможен, бидејќи е потребно лично писмо „добиено многу однапред пред предвидената посета и често одбивано“ од министерот за екологија и природни ресурси, но многу е тешко да го добијат невладини организации, меѓународни дарители или било кој надвор од владата.
1 Поврзано
* Список на национални паркови во Азербејџан
Реџина Тодоренко

Реџина Тодоренко (роден 14 јуни 1990) — познат украински пејач.
Од јануари 2014 година, година Тодоренко стана нов водител на проектот "Орел и Решка".
Во 2015 година, Реџина Тодоренко снимаат својот деби песна и сними видео запис за песната "Heart's Beating".
1 Синглови
* 2015 - ''Heart's Beating'' (Срце Чука)
* 2015 - ''Ты мне нужен'' (Јас треба тебе)
* 2016 - ''Мама'' (Мајка)
Ирена Ристиќ

Ирена Ристиќ (родена во Охрид на ) — македонска театарска, филмска и телевизиска глумица.
1 Животопис
Таа дипломирала на Факултетот за драмски уметности во Скопје во 1997, во класата на професорот Владимир Милчин. Работела во Драмски театар - Скопје. Има учествувано во независни проекти. Добитничка е на наградата „Ристо Шишков“ за улогата на ликот Дора во претставата „''Жената како воено поле''“ во 2009 година.
2 Театарски претстави
* ММЕ кој прв почна
* Балканот не е мртов
* Жената како воено поле
* Вагинални монолози
* Стјуардеси
* Мурлин Мурло
* Жив чоек
* Другата страна
* Мефисто
* Дон Жуан
* Диво месо
* Како се станува цар
* Комшилук наопаку
* Евангелие на глупоста
* Мачка на вжештен лимен покрив
* Сината соба
* Што ги тера жените навечер да трчаат по улиците на Мадрид?
* Аферата Елсинор
* Маркиза
* Најважната работа на светот
* Купидона
* Дракула
* Мадам Кабаре
* Брод за кукли
* Библијата
* Стари времиња
* Марисол
* Кандид во земјата на чудата
* Девојката и смртта
* Вера,љубов,надеж
* Странци
*Несоодветно за на работа
*Фурка
3 Филмoграфија
Ристиќ ги остварила филмските улоги:
Година, Филм, Улога
1998, Збогум на 20-тиот век ТВ-филм, Загреаната девојка
2002, Наше маало ТВ-серија, Гордана
2003, Волци ТВ-филм, Елена
2003, Седум приказни за љубовта ТВ-филм
2005, Бал-кан-кан ТВ-филм, Секретарката
2013, 409 ТВ-филм, Жената
2013, Влакна ТВ-филм
2014, Кум ТВ-серија, Милена
2015, Три дена во септември ТВ-филм, Јана
2016, Џган ТВ-серија, Главната новинарка
2017, Инсајдер ТВ-серија, Наталија
2018, Преспав ТВ-серија, Ленка
2022, Нема да бидеш сама ТВ-филм, Елица
2022-2023, Куќен притвор ТВ-серија, Вера
2023, Домаќинство за почетници ТВ-филм, Нела
2026, Раѓање ТВ-филм, Неонатолог
4 Манифестации
* Глумците пеат
* Интернационален фестивал на филмска камера "Браќа Манаки"
5 Емисии
* Контравести
Национален парк Абшерон

Национален парк Абшерон (|Abşeron Milli Parkı) — национален парк на Азербејџан, кој бил основан на 8 февруари 2005 година со декрет на претседателот на Азербејџан, Илхам Алиев, на површина од 7,83 км² во административната територија на округот Азизбејов во градот Баку, врз основа на Државниот природен резерват Абшерон.
1 Државен природен резерват Абшерон
Државниот природен резерват Абшерон бил создаден во јули 1969 година со цел да ги заштити газелите, касписки фоки и водените птици кои ја населуваат територијата. Климата во областа е степка, која преминува во пустинска. Видовите и фитомасата на флората се пресиромашни тука, растенија се менуваат во зависност од водата и солта во областа. Крајбрежните морски песочни растенија (42,6%), ливади и трева (13,2%), едногодишни солени треви (5,2%) се раширени во областа.
2 Поврзано
* Список на национални паркови во Азербејџан
Црква „Св. Димитриј“ - Габревци

Свети Димитриј (позната и како Свети Димитар) — мала манастирска црква во селото Габревци. Црквата се наоѓа во шума надвор од селото.
1 Галерија
2 Поврзано
* Радовишко архијерејско намесништво
* Ињевско-конечка парохија
* Габревци
Вислански Провлак

Вислански Провлак (|Mierzeja Wiślana; |Балтийская коса; |Frische Nehrung) — песочен провлак, или полуостров, кој ги дели Висланскиот и Гдањскиот Залив во Балтичкото Море. Долж него се протега границата меѓу Полска и Русија (поточно, ексклавата Калининградска Oбласт), делејќи го на две земји. На провлакот се наоѓа најзападната точка на Русија. На полската е сместено одморалишното место Крињица Морска.
1 Историја
Сè до XIII век, провлакот на средината имал пловен проток, преку кој градот Елблонг излегувал право на Валтичкото Море. Кон крајот на векот, протокот се затворил и градот изгубил значење како важно трговско пристаниште. Наместо Елблонг, најважниот трговскиот примат му припаднал на Гдањск, воедни и поради освојувањата на градот и Полското Поморје од страна на Тевтонскиот ред во 1308 г.
За време на Втората светска војна, Висланскиит Провлак бил последното упориште на преостанатите германски војници во Источна Прусија, иако советската војска го одминала провлакот по решителниот исход од Источнопруската операција, задржувајќи се на заземањето на Берлин. Последните германски војници на ова подрачје се разоружале дури по капитулацијата на Германија.
1.1 Курсениеки
Курсениеките (или Куршиникаи) се речиси изумрен балтички народ кој денес живее долж Курскиот Провлак. Во 1649 г. го населувале целото подрачје од Мемел (Клајпеда) до Данциг (Гдањск). Со време, овој народ се асимиларал во германското население, со исклучок на оние на Курскиот Провлак, каде живеат и денес. Сè до осамостојувањето на Латвија во меѓувоениот период, Курсениеките се сметале за Латвијци, поради јазичните сличности, но подоцна латвиската држава се откажала културните и територијални претензии на Курскиот Провлак, Мемел и други територии во Источна Прусија.
2 Поврзано
* Вислански Залив
* Курски Провлак
Вјачеслав Кузнецов (велосипедист)

Вјачеслав Генадевич Кузнецов (|Вячесла́в Генна́дьевич Кузнецо́в; р. ) — руски професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата .
Во 2010 година ја освоил трката Ла Кот Пикард, една од трките во Националниот куп под 23 години. Бил именуван во почетниот состав за Џиро д’Италија 2016.
1 Достигнувања
;2010
: 1. Ла Кот Пикард
: 6. Текстилпрејс
: 10. Трофео Банка Пополаре ди Виченца
;2011
: 1. Национално друмско првенство под 23 години
: 2. Копа дела Паче
: 4. Краен пласман Вуелта а ла Комунидад де Мадрид под 23 години
: 5. Краен пласман Трка Јероскипос
: 6. Омлоп ван хет Васланд
: 9. Гран при де ла Вил де Лилер
;2012
: 1. Ла Ру Туранжел
: 2. Краен пласман Ронд де л’Оаз
::1. Пласман за млад возач
::1. Етапа 1
: 2. Средноевропска трка Мишколц ГП
: 2. Руота д’Оро
: 3. Краен пласман Сиркуи де Арден
::1. Етапа 3 (ТТТ)
: 3. Мајорс куп
: 3. Гран при де Марбрије
: 4. Краен пласман Трка околу Бугарија
::1. Етапа 7
: 6. Краен пласман Трка Олимпија
;2014
: 5. Краен пласман Тур де Валони
: 8. Краен пласман Трка околу Белгија
;2016
: 3. Гент-Вевелгем
: 3. Краен пласман Тур де Валони
: 9. Краен пласман Трка околу Катар
;2018
: 7. Краен пласман Тур де Валони
1.1 Распоред на резултатите на големите трки
Голема трка, 2016, 2017, 2018
Џиро, 123, 132, 105
Тур, —, —, —
Вуелта, —, —, —
СО = се откажал; — = не учествувал
Драган Секулиќ

Драган Секулиќ (, - , ) — македонски цртач и дизајнер, еден од раните автори на стрипот и карикатурата во Македонија.
1 Животопис
Секулиќ е роден во Прилеп во 1947 година. Тој првите карикатури ги нацртал во 1961/62 година за ѕидниот весник на основното училиште „Кочо Рацин” во Прилеп.
Првата карикатура му ја објавил, во тоа време најзначајниот југословенски весник за млади „Кекец”, а подоцна, цртежот на групата „Ролинг стоунс”, популарниот магазин „Џубокс”. Уште како средношколец, почнувајќи од 1966 година, Секулиќ го работел неделниот стрип „Трпко” кој го објавувал во локалниот весник „Народен глас”. Инаку, од цртањето и дизајнот не се откажал сè до прераната смрт во 53 година од животот.
За театарскиот плакат за претставата „Лепа Ангелина” на МНТ на Театарскиот фестивал „Војдан Чернодрински” во 1997 година ја добил наградата за најдобар плакат.
Автор е на повеќе дизајнерски решенија за книги и дизајн во индустријата за фирмите „Микросам”, „Пролукс” и др.
Автор е на логоата на „Леснина инженеринг”, „Еуроинвест”, хотелот „Липа”, како и заштитниот знак на „Макпетрол” од Скопје.
Експериментирајќи и во новите техники, Секулиќ во 1998 година ја освоил првата награда на светскиот конкурс на софтверската фирма „Корел” од Канада за најуспешен цртеж реализиран во програмата Соrel draw во категоријата до 2600 компјутерски потези.
За своето творештво тој бил добитник на голем број награди и признанија, а посмртно бил награден со наградата „Златно сонце”.
Секулиќ бил уредник во списанието „Стремеж”, како и уредник на „Народен глас”, каде што насловната страница со години ја донесувал неговата дежурна карикатура на пати и во форма на стрип.
Црква „Вознесение Христово“ - Ињево

Вознесение Христово или Свети Спас — црква во селото Ињево.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа на неколку стотини метри пред влезот на селото, поточно од левата страна на патот кој води од селото Дедино.
2 Историја
Црквата е изградена во 1872 година, но не е познато кога и од кој архијереј била осветена. Познато е дека иконите биле изработени во XIX век од непознат автор.
3 Архитектура
Црквата има правоаголна основа со многуаголна апсида на источната страна. Кон западната и северната страна е доградена отворена припрата. Главниот влез се наоѓа на западната страна, а црквата има и по еден спореден влез на јужната и северната страна. На западниот ѕид над припратата има слепа ниша над којашто има окно, а од кровот на западната страна се издига камбанаријата. Таа е со квадратна основа и има по еден прозорец на секоја страна. Објектот е изграден од камен, а варосани се само западната и северната страна, апсидата и камбанаријата. Црквата во целост е покриена со кров од ќерамиди. Внатрешноста не е зографисана.
Во дворот на црквата има трпезарија и помошен објект.
4 Галерија
5 Поврзано
* Ињево
* Ињевски манастир „Св. Димитриј“
* Ињевски манастир „Св. Архангел Михаил“
* Ињевски манастир „Св. Петка“
* Црква „Св. Димитриј“
* Црква „Рождество на Пресвета Богородица“
* Црква „Св. Петка“
* Црква „Св. Архангел Михаил“
* Параклис „Св. Контантин и Елена“
* Ињевски крст
* Радовишко архијерејско намесништво
* Ињевско-конечка парохија
Дан Мингер

Дан Мингер (|Daan Myngheer; во — во ) — белгиски професионален друмски велосипедист.
1 Живот
Во 2011 година, Минген станал национален јуниорски друмски првак. Двапати бил првак во покраината Западна Фландрија, во 2010 година како јуниор и во 2013 година во категоријата под 23 години.
На 26 март 2016 година ја започнал трката Критериум Интернасионал 2016 на Корзика. Во последните 25 километри од првата етапа, Мингер доживеал срцев удар. Починал два дена во болницата во Ајачо, како последица на инфарктот.
2 Достигнувања
;2011
: 1. Национално јуниорско друмско првенство
: 1. Омлоп Мандел-Леје-Схелде за јуниори
;2013
: 1. Друмско првенство на Западна Фландрија под 23 години
: 1. Брисел-Зеперен
: 1. Трка околу Источна Фландрија
::1. Етапа 2
;2014
: 1. Етапа 3 Есор Бретон (ТТТ)
Азот МТБ Предизвик

Азот МТБ Предизвик — дводневен велосипедски настан во областа Азот, средишна Македонија. Првиот настан бил одржан во 2015 година во првиот викенд во јуни, како што бил планиран и во 2016 година. Подоцна, датумот за изданието во 2016 година бил преместен на 14-15 мај, поради политичките случувања во Македонија.
Кампот на фестивалот и негова средишна точка е селото Богомила, каде учесниците спијат во своите шатори или во хотелот „Ѕидан мост“. Главниот камп е сместен во дворот на ОУ „Петар Поп Арсов“.
Вообичаено, фестивалот е поддржан од многу покровители и спонзори, како и од страна на локалната власт од Општина Чашка.
1 Организација
Фестивалот е организиран од страна на Здружението на граѓани „Велес Бајкинг“ - Велес, под водство на главниот организатор и претседател на здружението, Зоран Јаневски.
Првото издание на фестивалот е во 2015 година. Ова издание на фестивалот било организирано на 6/7 јуни со средишна точка во селото Богомила. На настанот имало околу 30-тина кампери, додека 20-тина учесници биле сместени во хотелот „Ѕидан мост“. За време на почетокот на трката имало вкупно 270 учесници.
2 Патеки
Постојат две патеки кои може да се извозат за време на вториот ден на настанот, голем и мал маратон.
Првата и потешка рута е во должина од 51,7 километри и вкупно искачување од 1800 метри и се движи во круг посетувајќи ги селата Црешнево, Капиново, Нежилово, ПД „Чеплез“ и Нежилово. Оваа рута ги посетува Римскиот мост во селото Богомила, под кого тече реката Бабуна, спомен-куќата на Петар Поп Арсов, варниците во Нежилово, црквата „Св. Петар и Павле“ во Папрадиште изградена од мајсторот Андреја Дамјанов и други помали селски цркви, поглед кон врвот Солунска Глава. Најголемиот дел од патеката е неасфалтиран и поминува низ прекрасен живописен предел. Затоа се препорачува користење на добро подготвени планински велосипеди.
Втората рута е пократка и полесна. Таа се движи кон селата Нежилово, ПД „Чеплез“ и Папрадиште и завршува во селото Богомила, и е во должина од 32,9 километри со вкупно искачување од околу 1000 метри. Движењето е претежно по асфалтиран и тампониран пат. Оваа рута е наменета за помалку подготвени велосипедисти.
Финале на Купот на европските шампиони во 1972 година

Финале на Купот на европските шампиони во 1972 година — фудбалски натпревар одигран на стадионот Де Којп на 31 мај 1972 година, во којшто Ајакс од Холандија го совладале Интер од Италија со 2-0. Со двата погодока на Јохан Кројф во второто полувреме, фудбалерите на Ајакс ја освоиле втората титула во натпреварувањето и ја одбраниле титулата освоена претходната 1971.
За овој натпревар се вели дека бил најголемиот момент на таканаречениот тотален фудбал; Ајакс доминирале во најголемиот дел од натпреварот, додека Интер очајнички се бранеле со ''катеначо''.
1 Пат до финалето
Ајакс, Круг, Интер
Противник, Вкупно, 1. натпревар, 2. натпревар, Противник, Вкупно, 1. натпревар, 2. натпревар
Динамо Дрезден, 2–0, 2–0 (Д), 0–0 (Г), Прв круг, АЕК Атина, 6–4, 4–1 (Д), 2–3 (Г)
Марсеј, 6–2, 2–1 (Д), 4–1 (Г), Втор круг, Борусија Менхенгладбах, 4–2, 4–2 (Д), 0–0 (Г)
Арсенал, 3–1, 2–1 (Д), 1–0 (Г), Четвртфинале, Стандард Лиеж, 2–2 (г.г.), 1–0 (Д), 1–2 (Г)
Бенфика, 1–0, 1–0 (Д), 0–0 (Г), Полуфинале, Селтик, 0–0 (5–4 п.п.), 0–0 (Д), 0–0 (п.пр.) (Г)
2 Натпревар
3 Поврзано
* Куп на европските шампиони 1971-72
Лакавица (област)

Лакавица (се среќава и како Лакавичко и Лакавицата) — географска и историско-етнографска област во Македонија која ја опфаќа долината на реката (Крива) Лакавица и околните планински падини на планините Серта (Конечка) и Смрдеш. Најголемиот дел од областа потпаѓа во рамки на Општина Конче во Радовишко, а останатиот помал дел влегува во составот на Општина Штип.
1 Географија и местоположба
Лакавичката област се наоѓа во Источна Македонија односно се протега по целото течение на реката Крива Лакавица во правец од југ - југоисток кон север - северозапад, помеѓу Штип во долината на Брегалница на север и северозапад, Струмичко-радовишката Котлина на исток и југоисток, Валандовско-гевгелиската област на југ и Тиквешијата на запад.
1.1 Граници
Границата на североисток оди по билото на планината Смрдеш и нејзината огранка Еленица кои ја одделуваат од Радовишкото и Струмичкото Поле, од запад е оградена од Конечка Планина (Серта) која ја одделува од Неготинско односно Тиквешката Котлина, додека од југ е оградена од Градешка Планина која претставува продолжение и огранка на Серта. Во овие граници областа опфаќа површина околу .
Во делото на д-р Милош Константинов ''„Македонци“'' вели:''Во штипско има 72 населени места. Тие се наоѓаат во околијата на Штип, а делумно во потпределот Лакавица, што ја опфаќа целата должина на истоимената река (Крива Лакавица) меѓу планините Смрдеш и Серта од југоисточната страна и падините на Плачковица од северозапад. Оттаму, потпределот Лакавица, односно неговите населени места, освен на Штипско им припаѓаат уште и на Радовишко.''
Николај Ѓауров

Николаj Ѓауров (|Николай Гяуров), (, – , ) – бугарски оперски пејач, еден од најпознатите оперски басови во повоениот период, така што многу музички критичари го споредуваат со Фјодор Шаљапкин, еден од најголемите басови на сите времиња. Познат е по моќниот, сигурен глас, типичен белкантистички вердиевски бас, со совршена пејачка техника. Негова втора жена била италијанскиот сопран Мирела Френи, со која често настапувал. Живееле во Модена, Италија.
1 Животопис
Ѓауров е роден во планинското гратче Велинград во јужна Бугарија. Како дете, учел да свири виолина, клавир и кларинет. Музичкото образование го почнал во 1949 година на Музичката академија во Софија, а во периодот од 1950 до 1955 година се школувал на московскиот конзерваториум.
Оперското деби го имал во Софија во 1955 година како Дон Базилио во „Севилскиот берберин“ на Росини. Во Италија првпат настапил во 1957 година во Болоња, а првиот меѓународен успех го имал во миланската „Скала“ во 1960 година како Варлам во „Борис Годунов“ од Модест Мусоргски.
Во САД првпат настапи во Чикаго во 1963 година во „Фауст“ на Шарл Гуно, потоа испеал уште дванаесет различни улоги, меѓу кои се и насловните улоги во „Борис Годунов“, „Дон Кихот“ и „Мефистофел“.
Во текот на кариерата ги отпеал сите големи оперски улоги за бас кои ги напишале Џузепе Верди, Џакомо Пучини, Шарл Гуно, Џоакино Росини, Гаетано Доницети, Винченцо Белини, Модест Петрович Мусоргски, Петар Илич Чајковски и други. Покрај настапите во живо, снимил голем број на плочи и компактни дискови со истакнати пејачи и диригенти од втората половина на XX век. Во февруари 2004 година настапил последен пат во улогата на Дон Базилио, улога со која ја почнал кариерата.
2 Почести и награди
Ѓауровиот Врв на Ливингстоновиот Остров на Јужните Шетландски Острови, Антарктик, е именуван според Николај Ѓауров.
Херој на социјалистичкиот труд на Бугарија.