procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Падуреа Домнеаска

Падуреа Домнеаска или Природен резерват на кнежевствената шума (|Rezervația naturală Pădurea Domnească) — резерват во округот Глодени во Молдавија кој бил основан во 1993 година. Зафаќа површина од 6.032 хектари и претставува најголем од сите научни резервати во Молдавија.
Падуреа Домнеаска се протега по должината на брегот на реката реката Прут, веднаш до границата на Молдавија со Романија. Најблиската населба е населбата Глодени.
1 Биодиверзитет
Падуреа Домнеаска е единствената област во Молдавија каде што живеат европски бизони. Овој вид е класифициран како изумрен во земјата. Бизоните, кои претходно исчезнале на територијата на Молдавија, биле донесени од полските национални паркови Кампинос и Бјаловјежа во 2005 година. Потоа, еден мажјак и две женки живееле во расадник со површина од 32 хектари. Во 2018 година, веќе имало седум бизони во шумата. Во 2019 година, Молдавија водела преговори со Министерството за животна средина на Белорусија за размена на уште неколку животни. Белоруските државни медиуми објавиле дека Молдавија годишно троши 25.000-30.000 долари за програмата за бизони.
Резерватот бил создаден со цел да се зачува масивот од поплавни и мочурливи шуми во долината на средниот тек на реката Прут, како и зачувување на ретки и загрозени видови на животни и растенија. Падуреа Домнеаска е дом на 49 видови цицачи и повеќе од 150 видови птици. Исто така, 19 растителни видови со различен степен на закана од исчезнување се вклучени во Црвениот список на МСЗП. Вкупно, во резерватот можат да се најдат околу 575 растителни видови.
Просечната надморска височина е од 40 до 60 метри.
2 Патеки за пешачење
Резерватот е дел од неколку локални планинарски патеки што ја поврзуваат Падуреа Домнеаска и блиските природни места.* Пејзажен резерват O sută de movile (''Сто могили'') - природен пејзаж покриен со повеќе од 3500 могили, извори и мали езера.
* Бутештска клисура - клисура која се наоѓа во близина на Бутешти. Варовничките карпи во клисурата се долги повеќе од 2 км, широки 125 метри и високи до 40 метри.
* Гребените Стинџа Маре - остатоци од древен варовнички корален гребен (пред милиони години оваа област била дното на морето). Сместени јужно од Кобан, тие се долги 1000 метри, широки 100 метри и високи до 40 метри.
* Парцели со дабови насади (123 хектари), со огромни дабови дрвја стари околу 250 години и високи до 35 метри.
3 Галерија
4 Библиографија
*
Барбара Брукалска

Барбара Брукалска (4 декември 1899 - 6 март 1980) — полска архитектка, архитектонска теоретичарка, истакнат претставник на функционализмот, членка на групата Пресенс и професорка на Варшавскиот политехнички институт. Таа била и сопруга на архитектот Станислав Брукалски.
1 Живот
Брукалска била родена во Бжезце, Мазовско Војводство. Нејзиното рано творештво било во колаборација со нејзиниот сопруг, Станислав Брукалски. Како и другите членови на авангардната група Пресенс (основана во 1926 година), под влијание на идејата на Ле Корбизје за „машина за живеење“, тие се залагале за евтино, станбено домување кое нагласува чиста, едноставна функционалност. Идеите на Брукалска за ентериерите на прифатливи домови за работници вклучувале комбинирање во една просторија на функциите на кујната и трпезаријата, ограничување на мебелот на наједноставниот и најнеопходниот, и систем од вградени плакари, плочи на маси, мијалници и шпорети дизајнирани да бидат практични и хигиенски. За кујната-трпезарија, таа исто така инсистирала на бело обоени ѕидови, бел линолеум и бели површински облоги за да се доближи што е можно поблиску до условите на лабораторија. Таа изјавила дека „ги претставуваме кујните веќе опремени, бидејќи никој не би бил способен да ги смести своите маси и комоди - честопати толку ирационално дизајнирани - во овој мал простор“. Од 1927 до 1938 година, Брукалски работеле заедно дизајнирајќи го ентериерот на патничките бродови.
Поради преовладувачките економски услови, финансирањето на проекти за работнички живеалишта било проблематично, а самите работници не биле желни да живеат во толку екстремно функционалистички домови. И покрај овие неуспеси, Брукалски продолжиле во својата идеалистичка визија до средината на 1930-тите години. Тие продолжиле да дизајнираат поедноставен мебел - за изложба „Најмал стан“ (1930), за натпреварот „Внатрешност“ организиран од Институтот за пропаганда, уметничка пропаганда (1932) и за изложба одржана во куќите на Варшавското друштво на работнички имоти (1935).
Станислав Брукалски бил интерниран во германски логор за воени заробеници од 1939 до 1944 година. По Втората светска војна, Брукалска и нејзиниот сопруг работеле понезависно, главно во Варшава, иако двајцата се одвратиле од стриктурите на функционалистичкиот стил и се насочиле кон пооргански форми инспирирани од историски преседани. Брукалска, меѓу другото, дизајнирала станбен комплекс во Океќе и домот за стари лица во Матисијак. И двајцата биле назначени во факултетот на Варшавската политехничка школа.[4] Таа починала во Варшава.
2 Значајни дела
* Станбени комплекси IV, VII и IX во округот Жолиборж. Станбена задруга (1927-1939)
* Ниеголевски ул. бр. 8 во Варшава (1927-1928)
* Реконструкција на Dom pod Orłami (Куќа под знакот на орлите) во Варшава (1948-1950)
* Дом за стари лица Матисијак во Варшава (1956)
* Црква во Трошин (1956-1975)
* Станбен развој во округот Океќе во Варшава (1960)
* Парламентарен дом, ентериер (1964)
* Црква во Сипњев (1971-1974)
Фрањо Филиповиќ

Фрањо Филиповиќ (Лички Нови, Госпиќ, 12 октомври 1820 – Виена, 8 јуни 1903) ― хрватски висок воен офицер во австриската армијa, кој се искачил до чин фелдмаршал и воедно бил помлад брат на генералот Јосип Филиповиќ.
1 Биографија
Филиповиќ бил роден во Нови, близина на Госпиќ. Се школувал во военото училиште во Тулн, а во 1836 година стапил во воена служба како кадет. Во 1839 година станал потпоручник, во 1844 година поручник, во 1848 година прв поручник, во 1854 година потполковник, во 1856 година полковник, во 1862 година генерал-мајор, а во 1865 година вицемаршал.
Во 1859 година учествувал во италијанската воена кампања и во Битката кај Солферино.
Во 1861 година бил преместен за бригаден во Задар, а веќе во 1862 година бил назначен за командант на бригада и тврдина во Дубровник.
Во 1865 година бил назначен за царски гувернер за Далмација. Како гувернер се спротивставил на австриската политика на потпирање на автономистите, поради што бил отповикан во 1868 година, а во 1869 година преместен за дивизиски командант и воен командант во Кошице.
Во 1877 година, тој бил назначен за командант на 70 петроварадински пешадиски полк и станал генерал на артилеријата и командант на генерал во Моравија и Шлезија со штаб во Брно, а истата година, тој бил преместен во Загреб.
Во 1878 година, му помогнал на својот брат Јосип во окупацијата на Босна и Херцеговина, а во 1881 година се пензионирал.
Милан Левар

Милан Левар (23 декември 1954 – 28 август 2000) – хрватски разоткривач, поранешен офицер во хрватската армија.
Роден во Госпиќ, Хрватска му бил извршен атентат со бомба поставена под неговиот автомобил пред неговата куќа во Госпиќ на 28 август 2000 година, бидејќи јавно се залагал за правда за жртвите на злосторствата извршени од страна на србите и ЈНА за време на Хрватската војна за независност.
Откако се пријавил како волонтер во Хрватската армија во 1991 година, според извештаите, во 1992 година му било наредено да собира хрватски Срби за егзекуција, што тој го одбил. Тој помогнал во одбраната на градот во 1991 година кога локалните Срби се побуниле против прогласувањето на независноста на Хрватска.
Во 1991 година, тој бил сведок на тоа како цивили биле однесени со камион на локации надвор од Госпиќ, каде што биле погубени од воени полициски одреди и закопани во скриени масовни гробници, а потоа, тој бил сведок на ограбувањето на нивните домови и ги пријавил злосторствата во времето кога се случиле, но ништо не било преземено.
Тој бил толку шокиран од постапките што ја напуштил војската и решил да даде докази пред Трибуналот за воени злосторства во Хаг.
По војната, тој бил контактиран од Меѓународниот кривичен суд за поранешна Југославија во Хаг и бил испрашуван како потенцијален сведок во 1997 и 1998 година во врска со воените злосторства.
Тој помогнал во собирањето докази и пронаоѓањето други сведоци кои исто така биле испрашувани од страна на Трибуналот. Левар бил убиен пред да го даде своето сведоштво на суд.
Истрагата за смртта на Левар досега била неуспешна. Хрватските власти престанале да ја информираат неговата вдовица за напредокот на истрагата. Таа самата во неколку наврати добивала закани со смрт од непознати лица. Една од загриженостите што ги искажале сведоците како причина за нивната неподготвеност да сведочат за работите што наводно ги виделе за време на војната е преовладувачката неказнивост на високите воени и политички функционери кои биле на моќ за време на војната.
И покрај постоењето на јавно достапни информации, вклучително и докази од јавни судски постапки во Хрватска, обвинувањата против многу од функционерите не се истражени.
1 Поврзано
* Масакр во Госпиќ
Санкт Петербуршка духовна академија

Санкт Петербуршка духавна академија е една од најстарите и најпрестижни високи богословски школи во Русија и воопшто во православниот свет.
1 Историја
Санкт Петербуршка духовна академија има корени уште од 1721 година, кога при Александро-Невската лавра била основана Славјанска школа по иницијатива на Петар Велики. Во 1797 година таа се преобразила во Славјано-греко-латинска семинарија, која постепено прераснала во духовна академија. Во XIX век академијата станала еден од најважните центри на богословската мисла во Руската империја, со катедри по догматика, библистика, литургика и црковна историја, и привлекувала студенти од различни православни земји, меѓу кои и од Балканот.
По Октомвриската револуција во 1917 година академијата била затворена, а многу професори и студенти претрпеле репресии. По Втората светска војна, во 1946 година, таа повторно била отворена во Ленинград и продолжила да функционира како центар за духовно образование во услови на ограничувања. Денес академијата е дел од Санкт Петербуршките духовни училишта, со семинарија и богословски програми, и останува значајна институција за православното образование и култура.
Старозагорска епархија

Старозагорската епархија е една од епархиите на Бугарската православна црква со седиште во град Стара Загора. Таа има длабоки историски корени уште од ранохристијанските векови и денес опфаќа над 200 цркви и четири манастири, со митрополит Кипријан како нејзин духовен водач.
1 Историја
Идејата за самостојна Старозагорска епархија се појавува уште во 1871 година на Првиот црковно-народен собор во Цариград. Тогаш било одлучено Ески Заара (Стара Загора), Чирпан и Казанлак да формираат нова епархија, но одлуката била одложена од почит кон митрополитот Иларион Макариополски.
По Руско-турската војна и Ослободувањето во 1878 година, кога територијата паднала во рамките на автономната Источна Румелија, Светиот Синод повторно одлучил да ја обособи епархијата, приклучувајќи делови од Пловдивската, Трновската, Сливенската и Одринската епархија. Сепак, реализацијата била одложена за да не се обвини Црквата дека работи против Сoединението (обединението) на Источна Румелија со Кнежевството Бугарија во 1885/1886 година.
Во 1895 година бил усвоен новиот Егзархиски устав, а на 14 јули 1896 година Светиот Синод го избрал Величкиот епископ Методиј за прв канонски митрополит на Старозагорската епархија.
Јосип Филиповиќ

Јосип Филиповиќ, ''Фрајхер'' (Барон) фон Филипсберг уште познат како Јозеф фон Филипович или Јозеф Филипович (28 април 1819 - 6 август 1889 година) – хрватски благородник и австриски генерал, еден од најголемите хрватски воени водачи и постар брат на хрватскиот генерал Фрањо Филиповиќ. Кој се искачил на чинот на австриско-унгарски генерал (''Фелдцеугмајстер'').
1 Живот и кариера
Филиповиќ е роден во воениот граничен град Госпиќ во Австриското Царство (денешна Хрватска) и претставува еден од најголемите хрватски воени водачи воопшто, потекнувал од благородничкото семејство Лика Филиповиќ. Тој го добил епитетот „фон Филипсберг“ по Филиповац.
Во 1836 година се приклучил на австриската армија и станал мајор во 1848 година, а подоцна се борел под команда на Јосип Јелачиќ во Унгарија, помагајќи во задушувањето на револуциите од 1848 година.
Тој станал полковник и командант на 5 граничен полк во 1857 година и извојувал победи во Битката кај Солферино во 1859 година и во Австро-пруската војна во 1866 година. Во еден момент бил командант на виенска дивизија и за кратко време бил унапреден од генерал во генерал-полковник.
Во 1859 година станал генерал-мајор и се борел во 6 корпус во Италија, за што бил награден со наследната титула ''Фрајхер'' . Во 1866 година се борел во бохемската кампања во 2-риот корпус.
Филиповиќ се искачил повисоко во чиновите, стациониран во Виена, Тирол, Форарлберг и Брно, каде што бил назначен за фелдцеугмајстер во јануари 1874 година. Во јуни 1874 година, тој станал командант на војската во Бохемија, позиција што ќе ја држи до својата смрт.
Во јули 1878 година, тој командувал со трупите што ја нападнале Босна и Херцеговина. По тримесечна битка, неговите трупи го освоиле Сараево на 19 август, кое потоа станало главен град. Окупацијата на Херцеговина му била доделена на неговиот подреден фелдмаршалот Стјепан Јовановиќ. Тој се вратил во Виена во 1880 година и во Прага во 1882 година.
Филиповиќ починал во Прага во Австроунгарија (денес Чешка Република). За своите заслуги бил одликуван со Командантен крст на Редот на Марија Тереза во 1879 година.
Филиповиќ имал помлад брат Фрањо Филиповиќ кој исто така бил генерал.
2 Поврзано
* Список на добитници на Воен орден на Марија Тереза
* Хрватско благородништво
Аполонија (фестивал)

Празниците на уметноста „Аполонија“, познати и само како „Аполонија“, се обемен бугарски културен фестивал кој се одржува секоја година во градот Созопол. Основната цел на форумот е да ги зачува културните традиции и да ги претстави достигнувањата на бугарските уметници, истовремено поддржувајќи ги новите таленти. Времетраењето на фестивалот се одредува секоја година од неговиот организациски комитет.
1 Историја
Првото издание на „Аполонија“ се одржало во 1984 година, што го прави еден од најстарите арт-настани во Бугарија. Основач на Празниците на уметноста е истакнатиот виолинист, проф. Димо Димов.
Во периодот до 1990 година, фестивалскиот циклус бил поделен на два дела: во септември во Созопол се одржувале традиционалните Празници на уметноста, а во јануари во Софија – Зимската академија на уметностите „Аполонија“. Во 1991 година е основана фондацијата „Аполонија“, која до денес ја презема целосната организација и одржување на фестивалот.
2 Програма
Во рамките на десет дена, на петте фестивалски сцени во Созопол се претставуваат разновидни културни настани. Програмата вклучува концерти во различни жанрови (класична музика, фолклор, џез и поп), театарски претстави, како и проекции на најновите бугарски играни и документарни филмови. Важен дел од „Аполонија“ се и промоциите на книги, уметничките изложби и мастер-класовите.
3 Награда „Аполон Токсофорос“
Од 1999 година, фондацијата „Аполонија“ ја доделува годишната награда „Аполон Токсофорос“. Признанието им се доделува на уметници со исклучителен придонес во развојот на бугарската култура и нејзиното успешно претставување во странство.
Низ годините, добитници на наградата на фестивалот се:
* 2012 – Александрина Пендачанска, оперска пејачка* 2013 – Красимира Стојанова, оперска пејачка* 2014 – Минчо Минчев, виолинист* 2015 – Петар Валчанов и Кристина Грозева, филмски режисери
* 2016 – Иван Теофилов, поет и драматург* 2017 – Павел Којчев, вајар* 2018 – Греди Аса, сликар* 2019 – Балет „Арабеск“* 2020 – Живко Петров, музичар* 2021 – Камерен ансамбл „Софиски солисти“* 2022 – Иво Папазов – Ибрјама
Лорен Џерман

Лорен Кристина Џерман (Lauren Christine German; р. 29 ноември 1978 г.) — американска глумица.
1 Животопис
Лорен Џерман е родена на 29 ноември 1978 г. во Хантингтон Бич, Калифорнија. Таа се подготвувала за танчарка во Високата школа за уметности во Оринџ Каунти.
Дебитирала на телевизија во 2000 г. Во 2002 г. го зазела 47-то место на листата „Hot 100“ според списанието ''Maxim''. Првата поголема популарност ја стекнала во 2007 г. со улогата на Бет во филмот на ужасите „Хостел 2“. Од 2012 до 2015 г. глумела во серијата „Пожар во Чикаго“, а за таа улога била номинирана и за наградата „People’s Choice Awards“.
Најпозната е по нејзината главна улога во хит-серијата „Луцифер“ (2016 — 2021), каде го толкува ликот на детективката Клои Декер.
2 Филмографија
Година, Македонски наслов, Изворен наслов, Улога
2000, ''—'', ''Down to You'', девојка
2000, ''—'', ''Undressed'', Кими (ТВ-серија)
2002, ''Чекори за сеќавање'', ''A Walk to Remember'', Белинда
2003, ''Тексашки масакр со моторна пила'', ''The Texas Chainsaw Massacre'', девојката самоубиец
2005, ''Секс, љубов и тајни'', ''Sex, Love & Secrets'', Роуз (ТВ-серија)
2007, ''Хостел 2'', ''Hostel: Part II'', Бет
2011, ''Поделба'', ''The Divide'', Ева
2011 — 2012, ''Хаваи 5-0'', ''Hawaii Five-0'', Лори Вестон (ТВ-серија)
2012 — 2015, ''Пожар во Чикаго'', ''Chicago Fire'', Лесли Шеј (ТВ-серија)
2016 — 2021, ''Луцифер'', ''Lucifer'', Клои Декер (ТВ-серија)
3 Награди и номинации
Година, Награда, Категорија, Работа, Исход
2007, Scream Awards, Најдобар пробив, ''Хостел 2''
2015, People’s Choice Awards, Омилен ТВ-лик што најмногу ни недостига, ''Пожар во Чикаго''
TV Tokyo

TV TOKYO Corporation (|株式会社テレビ東京) — јапонска телевизиска компанија. Главното седиште се наоѓа во Токио. Исто така е позната како Teleto (јап. テレ東) или ТВ-Токио. Таа е клучниот телевизиски канал на мрежата TXN. Главен сопственик на компанијата е Nihon Keizai Shimbun.
1 Историја на TV Tokyo
* 12 април 1964 г. — Јапонската фондација за развој на науката (Japan Science Promotion Foundation) го создава телевизискиот канал.
* 1 јули 1968 г. — основана е компанијата под името Tokyo Channel 12 Production, Ltd. (јап. 株式会社東京12チャンネルプロダクション).* Во октомври 1973 г. — компанијата е преименувана во Tokyo Channel 12, Ltd. (株式会社東京12チャンネル) и започнува со прикажување програма на местото на каналот на фондацијата.
* Во 1981 г. — каналот е повторно преименуван во Television Tokyo Channel 12, Ltd. (株式会社テレビ東京).
* Во 1983 г. — создадена е мрежата под името Mega TON Network (メガTONネットワーク, сегашна TXN), составена од каналите TV Osaka и TV Aichi.
* Во декември 1985 г. — главното седиште е преместено од паркот Шиба во Тораномон.
* 12 декември 1999 г. — отворена е подружница на островот Тенозу.
* 25 јуни 2003 г. — англиското име на компанијата е променето од Television Tokyo Channel 12, Ltd. во TV Tokyo Corporation.
* Во 2014 г. — TV Tokyo ја прославила својата 50-годишнина.
2 Програми
2.1 Аниме
Подредени по азбучен ред. Овој список не е целосен и ги содржи само најпознатите наслови прикажувани на каналот.
Cynoglossum

''Cynoglossum'' — род на растенија со мали цветови од семејството Boraginaceae. Вклучува 81 вид домороден во Евроазија, Африка, Нова Гвинеја и Австралија.''Cynoglossum officinale'' е автохтон во Азија, Африка и Европа. Внесен е во Северна Америка и се смета за проблематичен плевел бидејќи неговите чички се лепат за волната на овците и на други животни. Тој исто така е токсичен за говедата и другите животни што пасат поради присуството на пиролизидински алкалоиди, кои кога се проголтани можат да доведат до оштетување на црниот дроб и фотосензитивност кај добитокот.
1 Опис
Cynoglossum се едногодишни, двегодишни или повеќегодишни тревести растенија. Листовите им се наизменични, ланцетни. Базалните листови се со подолги дршки. Стеблените листови се со куси дршки или приседнати, често делумно го опфаќаат стеблото. Цветовите обично се без брактеи, собрани во двојни срповидни соцветија. Чашката e петделна, всечена речиси до основата, при образување на плодот малку се зголемува. Венчето е сино, темносино, црвено, црвено-виолетово или виолетово, поретко белузлаво, петделно со куса, цилиндрична или инковидна трубичка и со чиниесто (дисковидно) проширен дел, со 5 лушпи во отворот на венечната трубичка. Има пет прашници, затворени во венечната трубичка. Столпчето eсо главичест жиг. Плодот се распаѓа на 4 едносемени јајцевидни или речиси топчести оревчиња, чија надворешна страна може да биде испупчена или пак сплескана или слабо вдлабната, со задебелен раб.
2 Видови
До јули 2024 година имало 81 прифатен вид од овој род:
Маловишки манастир

Маловишки манастир — манастир во битолското село Маловиште.
Специфично за овој манастир е тоа што конаците и главната манастирска црква се оддалечени околу 300 метри.
1 Местоположба
Манастирот се наоѓа југозападно од селото, вгнезден во длабоката и бујна шума.
2 Историја
За црквата се вели дека е најстара од црковните храмови во селото.
3 Градби во манастирот
Манастирскиот комплекс е составен од: главната манастирска црква, конаци, чешма со изворна вода (која се смета за лекотива) и помошни објекти.
3.1 Црква „Св. Ана“
Главната манастирска црква е посветена на Света Ана.
4 Галерија
Минерални Бањи

Минерални Бањи, неофицијално Хасковски Минерални Бањи (|Минерални бани, Хасковски минерални бани) — село во Јужна Бугарија и административен центар на Општина Минерални Бањи во Хасковската Област. Има население од 1.279 жители (2022).
1 Географија
Селото Минерални Бањи е сместено на северните падини на Источните Родопи, во подножјето на ридот Мечковец од западната страна. Селото се наоѓа на 18 километри југозападно од регионалниот центар Хасково и на околу 230 километри југоисточно од главниот град Софија.
2 Историја
Минерални Бањи има богата историја како балнеолошки центар која датира уште од античко време.
2.1 Праисторија и тракиски период
Најраните траги од човечко присуство во регионот се поврзани со тракиските племиња. Во околината на Минерални Бањи се наоѓаат бројни мегалитни споменици (долмени и кромлеси), како и карпести гробници и ниши. Посебно значајни се култните комплекси кај селото Срница. Во раножелезната епоха бил развиен систем на утврдени тврдини, градени на природно заштитени височинки.
2.2 Антички период
Поради лековитите својства на 14-те термални извори, во 2 век околу нив се развила значајна населба. Според историските извори, на ова место се наоѓал античкиот град Топлицос (познат и како Топлика), кој во својот врв имал над 12.000 жители. Археолошките ископувања потврдуваат интензивен економски и социјален живот во овој период.
2.3 Среден век
Во текот на средновековието, местото го задржало своето значење како важен балнеолошки центар. Славата на минералните води и нивното чудотворно дејство продолжила да привлекува посетители, а капацитетите околу изворите биле користени во континуитет низ вековите.
2.4 Современ период
Модерното искористување на изворите започнува со нивното целосно каптирање во 1937 година, кога е изградена и првата јавна бања. Поради уникатниот хемиски состав, во 1952 година местото официјално е прогласено за ''бањски центар од национално значење''.
3 Минерални извори
Најзначајниот природен ресурс на Минерални Бањи се термалните води, кои извираат од 14 извори лоцирани во четири групи на меѓусебно растојание до 50 метри. Водата доаѓа од длабочина од 150 до 200 метри, низ пукнатини на терциерен ефузивен масив, чиј состав влијае врз нејзината минерализација. Минералната вода е хипертермална со температура од 54,1 до 59,2 °C, има сулфатно-натриумски и калциумов состав со вкупна минерализација од 1550–1630 мг/л, содржи радон, силициум и флуор, а вкупниот проток на изворите изнесува над 1500 л/мин.мин.
Минералната вода се користи за лекување и превенција на:
* Заболувања на периферните артерии (облитерирачки заболувања);
* Проблеми со периферниот нервен систем;
* Заболувања на опорно-двигателниот апарат (коски, зглобови и мускули).
Стамболово (Хасковско)

Стамболово (|Стамболово) — село во Јужна Бугарија и административен центар на Општина Стамболово во Хасковската Област. Има население од околу 1.047 жители (2022).
1 Географија
Стамболово се наоѓа во Родопскиот Масив, во непосредна близина на Тракиската Низина. Сместено е во североисточниот дел на Источните Родопи и е оддалечено 22 километри од обласниот центар Хасково. Селото има поволна географска положба.
2 Историја
2.1 Праисторија и антика
Подрачјето на Стамболово е населено уште од праисторијата. Еден од најзначајните археолошки наоди е откриен во 1966 година во месноста Двете Чуки – тракиска кочија од 2 век. Кочијата е богато украсена со бронзени ажурни апликации, фигури на пегаси и статуетка на богот Аполон со лира, поставена помеѓу столбови во јонски стил. Во непосредна близина е истражена и гробна могила со околу 30 глинени садови од истиот период.
2.2 Среден век и археолошки наоди
Во 1978 година била истражена дел од старобугарската некропола од 10–11 век. Меѓу пронајдените предмети се издвојуваат:
* Накит од сино стакло со орнаменти;
* Масивни бронзени гривни со геометриски украси и мотиви на змиски глави;
* Сребрен ѓердан со релјефни приврзоци во облик на бадем и крстови;
* Бронзен крст со натпис.
2.3 Нумизматички наоди
На територијата на селото и околината се пронајдени бројни византиски монети кои сведочат за континуитетот на населувањето, вклучувајќи златен солид од императорот Анастасиј I (491–518) во месноста Папаз Баир, како и монети од императорот Исак I Комнин (1057–1059).
3 Култура
Во периодот 1985–1998 година, во селото се одржувал најзначајниот фестивал на свадбарска музика, познат како Натсвирување во Стамболово.
Фестивал на европскиот филм „Палиќ“

Фестивал на европскиот филм „Палиќ“ — европски филмски фестивал што се одржува во градот Палиќ (езерско одморалиште во близина на Суботица, Северна Србија). До 2019 година, се одржал 26 пати.
Фестивалот вклучува девет програми: Официјална селекција, Млад дух на Европа; Програма „Паралели и средби“, Програма „Омаж“, „Земја во фокус“, Нов унгарски филм, „Еко Докс“, Детска програма и „Андерграунд дух“.
Хостел 2

''Хостел 2'' (|Hostel: Part II) — продолжение на трилерот ''Хостел'' во режија на Илај Рот и втор дел од истоимената франшиза. Филмот бил објавен во САД на 8 јуни 2007 г. Заработил 35,6 милиони долари.
1 Содржина
Три студентки решаваат да направат пауза од забавите и скршнуваат од својот пат, заведени од една убава европска жена што им ветува изолација, безбедност, па дури и романса. Но она што го добиваат е вистински пекол во кој се продадени на највисокиот понудувач, чија единствена желба е полека да ги убие.
''Хостел 2'' истовремено следи и двајца Американци што се подготвени да платат за да се приклучат на ексклузивен клуб каде еден човечки живот ќе згасне во нивните раце — на каков начин и да посакаат. Ова е приказна за човечки чудовишта и за моќта на парите, раскажана онака како што само Илај Рот умее.
2 Улоги
Лорен Џерман, Бет Салинџер
Бижу Филипс, Витни Сверлинг
Вера Јорданова, Аксел Расимов
Хедер Матарацо, Лорна Вајсенфренд
Роџер Барт, Стјуарт
Ричард Берги, Тод
Милан Кнажко, Саша Расимов
Станислав Јаневски, Мирослав
Џеј Ернандес, Пакстон Родригес
Џордан Лад, Стефани
Лук Меренда, италијанскиот детектив
Едвиж Фенек, професорката по уметност
Руџеро Деодато, италијанскиот човекојадец
Коста Машу

Коста Машу или Машо (Велес, 1829 — Велес, 1905) — македонски трговец и адвокат од влашко потекло. Деец на Романската пропаганда во Велес. Родоначалник на влашкото трговско семејство Машови.
1 Животопис
Коста Машу е роден во 1829 година во Велес, тогаш дел од Отоманското Царство. Во 1820-тите неговото семејство било прогонето од Москополе, во 1825 година се преселиле во Велес. Коста Машу се оженил со Анастасија Богоева-Машу.
Во 1860-тите се занимавал со трговија. Успешно се проширил во Велешко, Кумановско, Солун и Австроунгарија. Со неговите пари ги откупувал велешките села и ги ослободил од чифлигарскиот систем. Коста Машу сметал дека влашкото прашање требало да се реши во рамките на романски интереси.
Коста Машу бил основоположник на романската пропаганда во градот. Неговата куќа во 1 септември 1893 година почнала да функционира како романско училиште за Власите. Машу бил претседател на Влашката општина во Велес.
Машу починал во 1905 година. Имал 5 деца од кои 4 биле машки: Петар, Трајан, Пандели и Роман. Сите од нив подоцна учествувале во Борбата за Македонија. Додека неговата ќерка Олга, се омажила со Панче Васков, деец на Македонската револуционерна организација.
БЕЛДОКС

Белдокс — меѓународен документарен филмски фестивал што се одржува во Белград, Србија.
Основан во 2008 година, фестивалот се состои од четири натпреварувачки програми (српска, меѓународна, најдобар краток филм и тинејџерски), со над сто филмови, десетици светски и регионални премиери, две ретроспективи и програма „Земја во фокус“. Се одржува секоја година во месец мај.
Во 2024 година, Белдокс се одржа во Белградскиот младински центар, Арт киното на Заводот Илија М. Коларац, Југословенскиот филмски архив, Cineplexx Ушќе, Културниот центар Влада Дивљан и Културниот центар Белград. На него беа прикажани најголем број филмови досега.
Хостел 3

''Хостел 3'' (|Hostel: Part III) — американски филм на ужасите од 2011 г. во режија на Скот Шпигел. Ова е третиот и последен дел од трилогијата ''Хостел''. Сценариото е напишано од Мајкл Д. Вајс. Ова е единствениот филм во серијалот во чие производство не учествувал Илај Рот и единствениот дел што немал кинопремиера. Во овој филм, дејството на „Елитниот ловечки клуб“ се сели од Словачка во Лас Вегас.
1 Содржина
Во центарот на приказната се четворица мажи што доаѓаат на ергенска вечер во Лас Вегас. Таму, две девојки ги замамуваат да им се придружат на приватна забава подалеку од главната улица. Кога ќе пристигнат таму, тие со ужас откриваат дека станале дел од изопачена игра со мачење, каде што членовите на „Елитниот ловечки клуб“ го приредуваат најсадистичкото шоу во градот.
2 Улоги
Брајан Халисеј, Скот
Кип Парду, Картер
Џон Хенсли, Џастин
Сара Хабел, Кендра
Скајлер Стоун, Мајк
Зулај Хенао, Ники
Томас Кречман, Флеминг
Крис Кој, Травис
Никола Шкерли, Виктор
Евелина Обоза, Анка
Кели Тибо, Ејми
Дерик Кар, Мосберг
Френк Алварес, Меса
Тим Холмс, Бердо
Бери Ливингстон, докторот
Алиша Вела-Бејли, Јапонката
3 Објавување и критика
Филмот бил објавен право на ДВД на 27 декември 2011 г. и добил мешани одзиви од страна на критичарите и публиката. Гледачите ги пофалиле приказната, ликовите и квалитетот на филмот со оглед на тоа што е издаден за домашна употреба, додека критикувани биле визуелните ефекти и слабата поврзаност со претходните два дела.
Olga: Episode 1

''Olga: Episode 1'' (македонски: ''Олга: Епизода 1'') — претстојна инди-игра развиена од македонското студио Workbench Entertainment. Играта претставува линеарна мистерија од прво лице, вдахната од словенската традиција и архитектура, со посебно внимание на македонската селска атмосфера и носталгија.
1 Играчки процес
Играчкиот процес во ''Olga: Episode 1'' е определен како искуство во жанрот „симулатор на одење“, каде што вниманието е ставено на бавното темпо и длабокото потопување во околината. Наместо традиционалните механики на борба или динамична акција, играта се потпира на раскажување преку просторот, каде што секој детаљ во автентично рекреираното село Беловодица служи како дел од поголема раскажувачка целина. Играчот се движи низ подробно изработени предели вдахнати од македонската селска архитектура, при што камените ѕидови, старите порти и конкретните предмети од секојдневието создаваат силно чувство на реализам и препознатливост.
Атмосферата во играта е изградена врз концептот на „словенска носталгија“, која користи внимателно осмислен звучен дизајн и визуелна естетика за да пренесе чувство на меланхолија и изолација. Таинството се разоткрива преку активно заемодејство со околината, каде што играчот пронаоѓа фрагменти од минатото, како стари фотографии и писма, кои овозможуваат постепено склопување на сложувалката на приказната. Иако не се користи класичен хорор-пристап со нагли пресврти, играта вешто користи психолошка тензија и амбиентален звук за да создаде чувство на несигурност додека се истражуваат напуштените домови и планините. На овој начин, играчкиот процес станува интимно патување низ детските спомени и скриените тајни на селото, каде што истражувањето и набљудувањето се главни алатки за напредок.
2 Содржина
Дејството на играта е сместено во напуштеното македонско село Беловодица, сместено длабоко во планините. Приказната се одвива во време кога мобилните телефони и современите комуникациски уреди не биле достапни. Главниот лик, младата Олга, е оставена кај нејзините баба и дедо во селото додека нејзините родители се на привремена работа во странство.
Иако на почетокот Беловодица изгледа како мирно и изолирано место, Олга почнува да ги преживува своите детски спомени и постепено ги открива мрачните тајни што ги крие селото и околните планини.
3 Развој
Играта е дело на македонското инди-студио Workbench Entertainment. Развојот на играта привлекол внимание поради високиот квалитет на визуелните детали што верно ги воспроизведуваат македонската архитектура и природа. Демоверзијата на играта била претставена на неколку настани на платформата Steam кон крајот на 2025 г., а целосното објавување на првата епизода е планирано за 2026 г.
Миле Старчевиќ

Миле Старчевиќ (Житник, Госпиќ, 28 септември 1862 – Загреб, 10 март 1917) — хрватски политичар.
1 Биографија
Роден во Житник во близина на Госпиќ во 1862 година. Посетувал класична гимназија во Загреб, која ја завршил во 1883 година. Студиите по право ги завршил во Загреб во 1889 година и бил практикант во адвокатската канцеларија на Јосип Франк.
Од 1892 година бил адвокат во Загреб, а подоцна и пратеник во парламентот од 1892 до 1917 година. Заедно со неговиот чичко Анте Старчевиќ, бил еден од најактивните членови на Десницата. По распадот на партијата, останал со него, а во 1895 година бил еден од основачите на Чистата партија на правото.
Откако Владимир Видриќ и другите студенти го запалија унгарското знаме во знак на протест, на судењето во ноември 1895 година ги бранеа Старчевиќ и истакнатите загрепски адвокати Маријан Деренчин, Август Харамбашиќ, Оскар Корницер, Милан Петрачиќ, Франко Поточњак, Иван Ружиќура и Иван Ружиќура.
Во 1908 година, тој ја основал Партијата на правата на Старчевиќ, со програма заснована на оригиналните идеолошки принципи на Анте Старчевиќ. По него, членовите на партијата го добиле прекарот „Милиновци“. По избувнувањето на Првата светска војна, тој се залагал за решение на хрватското прашање во рамките на Австроунгарската монархија.
2 Дела
*''Говор на д-р Миле Старчевиќ, претставник на округот Свети Иван-Желина, одржан во Хрватскиот парламент на 16 август 1892 година, во дискусијата за обраќањето'', печатено и објавено од Антун Шолц, Загреб, 1892 година.
*''Говор на претставникот на народот, д-р Миле Старчевиќ, одржан на буџетската расправа во Хрватскиот парламент на 17 јануари 1902 година: Според стенографскиот запис'', Прва хрватска радничка Тиск. Загреб, 1902 година.
*''Говор на д-р Миле Старчевиќ, пратеник на округот Свети Иван Зелина, за амнестијата: одржан во Хрватскиот парламент на 20 јуни 1903 година'', печатено од Првата хрватска работничка печатница, Загреб, 1903 година.
*''Говорите на д-р Миле Старчевиќ, претставник на Желина: одржани на зимската сесија на Хрватскиот парламент 1903-1904: (според стенографски записник)'', Печатено од Првата хрватска работничка печатница, Загреб, 1904 година.
*''Говор на д-р Миле Старчевиќ: претставник на Желин, одржан на седницата на Хрватскиот парламент на 24 јануари 1905 година, за буџетот'', Печатено од Првата хрватска работничка печатница, Загреб, 1905 година.
*''Интерпелација на претставникот на Зелина, д-р Миле Старчевиќ: изнесена на седницата на Хрватскиот парламент на 12 јануари 1905 година, во врска со немирите во Лика'', печатено од Првата хрватска работничка печатница, Загреб, 1905 година.
*''Во одбрана на вистината'', Шолц, Загреб, 1909.
*''Говорите на д-р Миле Старчевиќ, претставник на Свети Иван - Зелински, одржани во Хрватскиот парламент за време на седницата во 1910 година'', печатено од Хрватската партија на правата, Загреб, 1910 година.
*''Штросмаеров јубилеј'', Хрватска печатница, Загреб, 1914 година.
*''Говор и интерпелација на д-р Миле Старчевиќ, претставник на Свети Иван-Желински, за унгарските училишта на седницата од 17 февруари 1914 година'', Печатено од Хрватската печатница, Загреб, [1914?]
Белградски фестивал на документарен и краткометражен филм

Белградски фестивал на документарен и краткометражен филм или Мартовски — меѓународен документарен и краткометражен филмски фестивал што се одржува во Белград, Србија. Тоа е најстариот филмски фестивал во Србија и регионот, како и еден од најстарите европски и светски филмски фестивали.
1 Историја
Белградскиот фестивал на документарен и краткометражен филм започнал во 1960 година како белградско издание на Фестивалот на југословенскиот филм во Пула, Југославија, додека неговото сегашно име било воведено во 2004 година. За време на Југославија, фестивалот одигра значајна улога во одразувањето и обликувањето на променливите идеолошки наративи на земјата. Од 2017 година, Градот Белград, како основач на Белградскиот младински центар, го предаде управувањето со Фестивалот, документацијата, финансиите и техничките работи на оваа културна институција.
Многу режисери наградени на овој Фестивал за нивните документарни и краткометражни филмови продолжиле да имаат успешни кариери во југословенската и српската кинематографија: Златко Бурек, Анте Бабаја, Крсто Папиќ, Столе Попов, Бахрудин Ченгиќ, Пуриша Ѓорѓевиќ, Душан Макавејев, Предраг Голубовиќ итн. Откако Душан Вукотиќ ја освоил Гран при наградата на Фестивалот за документарен и краткометражен филм во Белград за својот филм „Сурогат“, тој ја освоил и Наградата Оскар за најдобар краткометражен анимиран филм.
Пред 70-годишнината од постоењето во 2023 година, Фестивалот на документарен и краткометражен филм во Белград бил награден со Сретенски орден од трет степен на Денот на државноста на Србија Денот на државноста. Признанието било доделено со декрет на претседателот на Србија Александар Вучиќ, наведувајќи го придонесот на фестивалот во јавниот и културниот живот во земјата. Наградата ја признава улогата на филмските работници, организаторите, публиката, гостите и другите кои придонеле за развојот на фестивалот, кој станал еден од позначајните настани од ваков вид во Србија и околниот регион.
Меморијален центар „Никола Тесла“

Меморијалниот центар на Никола Тесла (|Memorijalni centar Nikola Tesla) е културно-историски локалитет и музеј кој се наоѓа во Смиљан, Хрватска, во родното место на Никола Тесла, еден од најистакнатите хрватско-американски инженери и пронаоѓачи во светот.
Посветен е на Тесла, кој бил роден во 1856 година во куќата на неговите родители во Смиљан, во тогашниот дел од Кралството Хрватска во рамките на Австриската империја. Младиот инженер подоцна ја напуштил својата татковина за да работи во Америка, а музејот Лика во блискиот Госпиќ го управува локалитетот.
1 Историја
Меморијалниот центар бил отворен за јавноста на 150-годишнината од роденденот на Тесла на 10 јули 2006 година од страна на претседателот на Република Хрватска, а оригиналната меморијална локација првпат била основана како музеј во 1956 година, но била оштетена за време на Хрватска војна за независност кога проектил паднал на комерцијалната зграда покрај куќата на Никола Тесла. Огнот на крајот бил угасен од страна на Хрватска армија која ги депонирала мебелите и другите предмети што ги чувала во Музејот на Лика.
Хрватските власти го реставрирале комплексот и го отвориле повторно на церемонијата во 2006 година, на која присуствувале највисоките знаменици од Хрватска и Србија. По војната, бил реновиран, подобрен, опремен и отворен како Меморијален центар во 2006 година.
2 Архитектура и експонати
На површина од 1,37км<sup>2</sup> меморијалниот комплекс содржи различни компоненти како музеј во родната куќа на Никола Тесла (каде што деталите од неговиот живот се прикажани во постојана изложба на артефакти, документи, фотографии и аудиовизуелен материјал), Православната црква „Свети Петар и Павле“, стара земјоделска зграда, селски гробишта, тест-станицата на Тесла, камени споменици, клупи и речни брегови дизајнирани од архитектот Зденко Колачо, метална статуа на Никола Тесла изработена од скулпторот Миле Блажевиќ, аудиториум на отворено, прототипови на некои пронајдоци на Тесла (индукциски мотор, Теслина турбина, ротирачко магнетно поле, Теслина намотка ), мултимедијален центар итн.
Во Меморијалниот центар повремено се организираат разни научни и образовни активности или презентации, а во текот на изминатите години, бројот на посетители што го посетувале местото постојано растел. 41.000 туристи од многу земји од целиот свет го посетиле центарот во 2016 година. Во 2018 година, овој број се зголемил на над 44.000 луѓе.
5 Поврзано
* Список на музеи во Хрватска
4 Галерија
5 Поврзано
* Список на музеи во Хрватска
* Музеј на Никола Тесла, Белград, Србија
Филмски фестивал „Слободна зона“

Филмски фестивал „Слободна зона“ (|Филмски фестивал Слободна зона) — годишен филмски фестивал што се одржува во Србија секоја година од 2005 година. Од 2013 година, фестивалот се одржува истовремено во три града: Белград, Нови Сад и Ниш. Церемонијата на отворањето се одржува во Сава центар со илјадници гледачи.
Програмата „Слободна зона“ прикажува во просек од 30 до 40 играни и документарни филмови, прикажувајќи дела од целиот свет кои се стремат да се справат или да одговорат на прашања поврзани со човековите права, а се поддржани од Мрежата за филмови за човекови права.
Со текот на годините, фестивалот соработувал со други фестивали низ целиот свет, вклучувајќи ги Фестивалот на документарен филм во Марсеј, ДокуФест од Призрен, во Шведска, фестивалот во Виена и Меѓународен документарен филм во Копенхаген Филмски фестивал.
Фестивалот досега свечено го отворале значајни личности во светот на кинематографијата, како што се Мирјана Карановиќ, Мики Манојловиќ, Билјана Србљановиќ, Веран Матиќ, Борис Буден, Дубравка Угрешиќ, Оља Беќковиќ.
Илај Рот

Илај Рафаел Рот (|Eli Raphael Roth; р. 18 април 1972 г.) — американски кинорежисер, сценарист, глумец и продуцент. Најпознат е по неговата работа во жанрот на филмови на ужасите.
1 Животопис
Илај Рот е роден во Њутн, Масачусетс. Неговите родители се Шелдон Рот, психијатар и професор на Универзитетот Харвард, и Кора Рот, уметница. Неговите предци емигрирале од Австрија, Русија и Полска, а Рот по потекло е Евреин. Покрај англискиот јазик, тој зборува и италијански, руски и француски јазик.
Рот почнал да снима филмови на 8-годишна возраст, веднаш откако го погледнал филмот ''Осмиот патник'' на Ридли Скот. Заедно со своите браќа, Адам и Гејб, тој снимил над 50 кусометражни филма пред да се запише на филмската школа при Универзитетот во Њујорк, каде што дипломирал во 1994 г.
2 Филмографија
Година, Македонски наслов, Изворен наслов, Улога
1997, —, ''Snapshots from a .500 Season'', глумец
2003, ''Треска'', ''Cabin Fever'', режисер, продуцент, сценарист, глумец
2005, ''—'', ''2001 Maniacs'', продуцент, глумец
2006, ''Хостел'', ''Hostel'', режисер, продуцент, сценарист, глумец
2007, ''Хостел 2'', ''Hostel: Part II'', режисер, сценарист, глумец
2007, ''Грајндхаус'', ''Grindhouse'', режисер на трејлерот за „Thanksgiving“
2007, ''—'', ''Death Proof'', глумец
2009, ''Неславни копилиња'', ''Inglourious Basterds'', глумец
2010, ''Пирана 3D'', ''Piranha 3D'', глумец
2011, ''Хостел 3'', ''Hostel: Part III'', сценарист
2012, —, ''The Man with the Iron Fists'', продуцент, сценарист
2013, ''Зелениот пекол'', ''Green Inferno'', режисер, продуцент
2014, ''Кловн'', ''Clown'', продуцент, глумец
2015, ''Чук-чук'', ''Knock Knock'', режисер, продуцент
2018, ''—'', ''Death Wish'', режисер
2018, ''Мистеријата на куќата со часовник'', ''The House with a Clock in Its Walls'', режисер
2023, ''Црн петок'', ''Thanksgiving'', режисер, продуцент
2024, ''Бордерлендс'', ''Borderlands'', режисер, сценарист
2026, ''Сладоледџија'', ''Ice Cream Man'', режисер, сценарист
Курлар

Курлар (|Κομνηνά, ''Комнина''; до 1928 г. ''Κουραλάρ'', ''Куралар'') — село во Скечанско, Западна Тракија, денес во општината Скеча на истоимениот округ во областа Источна Македонија и Тракија, Грција. Населението брои 217 жители (2021).
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа 5 км југозападно од Крстополе и 60 км североисточно од Кавала, во падините на Западните Родопи, непосредно до левата страна на Места, на надморска височина од 140 м. Во блзиина на Курлар минува железничката пруга Солун-Дедеагач.
2 Историја
Кај селото е откриена древномакедонска гробница (веројатно од II век п.н.е.), која се смета за најдобро зачувана и најимпресивна гробница од тој период досега откриена во Тракија. Околу 2,5 км југозападно од селото, во месноста Кале, се среќаваат траги од тврдина од времето на Филип II.
Во XIX век Курлар било турско село во Скечанската Каза на Ѓумурџинскиот Санџак.
Во Првата балканска војна во 1912 г. селото е окупирано од бугарска војска. По Втората балканска војна во 1913 г. истото е припоено кон Грција. Таа година селото селото броело 508 жители, кои, поради Првата светска војна, во 1920 г. се свеле на 47 лица.
Во 1923 г. сите жители се иселени во Турција по сила на Лозанскиот договор. На нивно место се доведени 160 бегалски семејства (вкупно 645 бегалци), така што селото станало чиста бегалска населба. Во 1928 г. селото е преименувано во ''Комнина'' (Κομνηνά).''''
3 Стопанство
Селото е доста богато. Населението произведува памук, тутун, жито, фуражни и други земјодслски култури, а поради поволните услови за сточарење, внимание му се посветува и на сточарството.
4 Наводи
;Забелешки
Unity (играчки погон)

Unity (се изговара: ''Јунити'', превод: ''единство'') — меѓуплатформска средина за развој на видеоигри, развиена од американската компанија Unity Technologies. Unity овозможува создавање апликации што работат на повеќе од 25 различни платформи, вклучувајќи лични сметачи, играчки конзоли, преносни уреди, интернет-апликации и други. Првото издание на Unity било објавено во 2005 г. и оттогаш платформата е во постојан развој.
Основни предности на Unity се постоењето на визуелна средина за развој, поддршката за различни платформи и модуларниот систем на компоненти. Како недостатоци често се наведуваат појавата на сложеност при работа со многукомпонентни шеми и потешкотиите при поврзување со надворешни библиотеки.
На Unity се напишани голем број игри, апликации и визуелизации на математички модели што опфаќаат мноштво платформи и жанрови. Притоа, Unity се користи како од големи развојни компании, така и од инди-студија.
1 Одлики
Со силен нагласок на мобилноста, погонот ги поддржува следните интерфејси за програмирање апликации (ППИ): Direct3D на Windows и Xbox 360; OpenGL на Mac и Windows; OpenGL ES на Android и iOS, како и сопствените ППИ на играчките конзоли. Unity овозможува компресија и поставки за резолуцијата за секоја подлога што ја поддржува погонот, и обезбедува поддршка за испапчено мапирање (''bump mapping''), рефлексно мапирање, паралаксно мапирање, screen space ambient occlusion (SSAO), динамично засенчување со користење на карти за засенчување, текстурно преведување и ефекти за обработка на цел екран (''post-processing''). Разновидноста на графички платформи на Unity овозможува користење шејдери со повеќе варијанти, дозволувајќи ѝ на програмската опрема да го открие најдобриот избор за тековниот видеохардвер. Доколку ниту еден не е компатибилен, системот се враќа на алтернативен шејдер што може да жртвува одредени одлики за подобра изведба.
Програмата е развиена на „Mono“, програмска опрема со отворен код што претставува имплементација на .NET Framework. Програмерите можат да користат C# (кој е главен јазик), додека во минатото биле поддржани и UnityScript (јазик со синтакса вдахната од JavaScript) и Boo (со синтакса вдахната од Python).
Unity се истакнува со својата способност за развој на игри за различни подлоги. Во рамките на еден проект, развивачите имаат целосна контрола врз извозот за преносни платформи, веб-прелистувачи, сметачи и конзоли.
Подлогите што ги поддржува вклучуваат Windows, macOS, Linux, Android, iOS, PlayStation 4, PlayStation 5, Xbox One, Xbox Series X/S и Nintendo Switch. Вклучува и поддршка за физика преку програмската опрема PhysX на Nvidia. Unity бил прогласен за главен развоен алат за конзолата Wii U на Nintendo, каде што доаѓал вклучен со секоја лиценца за програмирање, што компанијата го нарекла „прв ваков потег во индустријата“.