Горна Река

Горна Река (|Reka e Epërme) — географска и етнографска област која го зафаќа северниот дел од Реканскиот Регион, односно горното течение на реката Радика, во Западна Македонија. Нејзината територија административно им припаѓа на општините Маврово и Ростуше и Гостивар. Подрачјето е населено со муслиманско и православно христијанско население со албански како мајчин јазик, познато под името Шкрети, главно со македонско и во помал дел со албанско самосознание.
Горна Река е изразит планински предел ограничен од планините Кораб на запад, најјужната огранка на масивот на Шар Планина — Ничпурска Планина на север и Бистра на исток, додека на југ е отворена кон долината на Радика, но како пределна граница со Долна Река ја има клисурата Барич. Пределот е изразито алпски и суров со пасишта и говеда. Во поново време, најголемо населено место е селото Врбјани. Областа претставува изолирано и неразвиено подрачје со ограничени комуникациски врски, така што пристапот до него е отежнат во снежни услови за време на зимските месеци.
Населението на областа низ историјата главно се занимавало со земјоделство, а дел од него и денес се занимава со оваа стопанска дејност. Во минатото, областа била склона на иселување поради сезонските или постојаните преселби кон околните области, но и во странство во потрага по повисок животен стандард. Во текот на XIV век, Горна Река била дел од Српското Царство, а по неговиот распад во 1371 година станало дел од Прилепското Кралство со кое владеела династијата Мрњавчевиќ до 1395 година, кога територијата ја освоил отоманскиот султан Бајазит I и истата била дел од Отоманското Царство до Балканските војни во 1912-13 година. Во текот на XX век, таа најпрвин била дел од Кралството Србија, па од Кралството Југославија, Социјалистичка Федеративна Република Југославија и денес од Македонија.
1 Географија
1.1 Местоположба и пространство
Реканскиот Регион е поделен на три дела, и тоа: Мала, Долна и Горна Река. Освен како дел од Реканскиот Регион, Горна Река се сметала и од албанска гледна точка и натаму се смета за дал од поголемата област Дебар, кој опфаќа повеќе области во околината на градот Дебар, сместени на обете страни од македонско-албанската граница.
Горна Река се граничи со Косово на север и Албанија на запад. Областа претставува планинско подрачје со алпски пасишта кои се сместени во горниот тек на реката Радика, а потоа продолжува како Долна Река сè до месноста Бошков Мост, блиску до вливот на Мала Река. Северна и североисточна граница на Горна Река е планината Враца во склоп на Шар Планина, која се протега во близина на Ничпурската Планина со највисок врв Лера (2.194 м). Северозападната и западната граница на областа се движи долж планината Кораб со највисок врв Голем Кораб (2.753 м). Тесниот превој меѓу планините Кораб и Шара на надморска височина од 1.920 м овозможува комуникација и заемодејствие со етногеографската област Гора. Низ овој превој, кој ги поврзува тромеѓниот врв Шерупа (2.092 м) и планината Враца поминува најпогодната комуникациска врска (автомобилски пат, пешачки и козји патеки) меѓу историското село Штировица во најсеверниот дел на Горна Река и селото Рестелица на јужниот раб на областа Гора во Косово.
Јужната граница на областа е десниот брег на Радика меѓу селата Врбјани во Горна и Жировница во Долна Река, која ги отсликува комуникациските и географски ограничувања меѓу двете области поради планината Кораб. Патот кој ги поврзува овие две села претставува главен вид на комуникација меѓу двете области во подрачјето кое се простира сè до Дебар. Источниот дел од јужната граница се простира лево од долината на Радика и во тој дел е сместена планината Бистра со највисок врв Меденица (2.163 м). Источниот пат кој се вкрстува со останатите патишта кај селото Волковија започнува од селото Врбен на источната граница на Горна Река. Патот понатаму продолжува до селото Маврови Анови и Мавровското Езеро, а понатаму продолжува кон градот Гостивар. Освен главното течение на Радика, низ Горна Река течат нејзините притоки Длабока, Бродечка и Рибничка Река. Планинските пасишта кои месното население ги користи за пасење на стоката главно се сместени во планинските предели Речка Планина, Нистровски Кораб и Ќафа Кадис. Вкупната површина која отпаѓа на пасиштата во оваа област изнесува 358,8 км<sup>2</sup>.
1.2 Клима
Горна Река е единствената област во Македонија која се одликува со студена алпска клима. Поради големата надморска височина, оваа област е изложена на ветрови кои дуваат од различни правци. Од исток дува т.н. „бел ветар“ кој има силно влијание, а од југоисток и југозапад топлите воздушни маси носат врнежи од дожд. Областа е изложена на невремиња, главно во текот на летото, додека врнежите од дожд, мразот и појавата на град се јавуваат во склад со сезонските временски услови. Зимите се долги со големи количества на снег, додека останатите годишни времиња се кратки. Снежните врнежи започнуваат кон средината на есента, а се задржуваат сè до средината на пролетта. Често се случува врнежи од снег да бидат забележани до крајот на пролетта, а понекогаш и на почетокот од летото. Поради снежните врнежи, Горна Река често е комуникациски изолирана област за време на поголем дел од годината, така што односите со соседните подрачја се значително ограничени, а понекогаш дури е невозможно да се пристапи до него. Во минатото, населението било принудено за време на краткото лето да обезбеио доволно залихи на житарици, зеленчук и други намирници, имајќи предвид дека комуникацијата за време на зимата би била оневозможена.
1.3 Жив свет
Поголемиот дел од Горна Река, заедно со Долна Река, е дел од националниот парк Маврово. Одделни делови на областа сè уште содржат шуми со стари и домородни видови на бука, особено во долината на Длабока Река и северниот дел од долината на Радика. Некои делови од шумата биле исечени во текот на 1950-тите за да може да се отвори пат за изнесување на стоката на пасиштата. Горна Река, исто така, е дом на критично загрозениот балкански рис. Се смета дека во овој регион се наоѓаат помалку од 100 единки.
2 Историја
2.1 Потекло
Постојат разни теории за потеклото на населението на Горна Река и неговата поврзаност со балканското население. Еден од првите автори кој пишувал на таа тема бил српскиот новинар Спиридон Гопчевиќ. Во неговиот труд за Балканот, кој денес не ужива доверба, тој наведува дека населението на оваа област се „албанизирани Словени“. На крајот од 1890-тите, Штилијан Чапароски и фолклористот Панајот Гиноски, обајцата од Галичник, тврделе дека горнореканските говори претставуваат „искривен“ албански кого го разбира само месното население, а содржи мешавина на словенски и албански зборови. Рускиот јазичар Афанасиј Селишчев во 1930-тите години напишал дека жителите на Горна Река биле Словени потчинети на албанизација, делумно поради некои топоними кои претставуваат албански превод на словенски облици.<ref>Selishchev, A. M. (1931). ''''. Sofija. стр. 15. Македонскиот и српски етнограф Томо Смилјаниќ од Тресонче изјавил дека Горна Река во пресрет на Првата светска војна имала 274 автохтони домаќинства, а од нив 109 домаќинства имале потекло од области кои станале дел од Албанија во некој миг, а 9 домаќинства од други области. Смилјаниќ потврдил дека населението на Горна Река води потекло од словенските Мијаци, кои тој ги сметал за Срби кои го прифатиле албанскиот јазик помешан со словенски зборови. Бројни муслимански и христијански жители на Горна Река и натаму се сеќаваат на семејните врски и далечните заеднички предци. Малубројно католичко население исто така постоело, кое потекнувало од католички Албанци кои се доселиле во Горна Река од околните области кои денес се наоѓаат во Албанија, но подоцна било асимилирано.
Поради изолираноста и тешките животни услови во Горна Река, некои жители се оддале во текот на XVIII и XIX век, додека други се преселиле во други градови и области за да работат. Во доцниот отомански период, поширокиот регион Река формирал нахија, односно регион со свој центар во селото Жировница, а нахијата имала административни функционери и мал воен гарнизон. Во овој период, православните христијански села добиле српски или бугарски селски свештеник. Како последица на борбата за Македонија, овие свештеници често се менувале во зависност од верноста на православните жители кон црквата.. Некои православни верници, како Јосиф Багери, дале значаен придонес за албанското национално будење. Некои жители на селото Врбјани во последните неколку декади се преселиле во соседното македонско муслиманско село Жировница, кое припаѓа на областа Долна Река и каде што бројот на албанско население изнесува 258 жители. Православните христијани од оваа област се преселиле почнувајќи од 1950-тите во тогашната југословенска престолнина Белград, но и во други градови, како Скопје или околниот Гостивар. Во воениот конфликт во Македонија во 2001 година, селото Тануше било зафатено со борбите, па некои жители се отселиле. Во последно време, младите луѓе од оваа област често се отселуваат во западните земји, додека некои стари жители кои го напуштиле живеалиштето преку лето се враќаат во Горна Река.
4 Култура и традиција
4.1 Народни носии
Традиционалните носии на Горна Река имаат сличности со носиите од околните области, но се одликуваат со посебен регионален стил и примена на повеќе бои, како и сложени цветни и други шари. Горнореканското село Жужње станало познато по своите занаети и традиционалните женски носии кои содржеле сребрени зрна и филиграни, што ги вбројува меѓу најсликовитите во регионот.
4.1.1 Женска носија
Традиционалните женски носии се состојат од фустан, украсен со повеќебојна престилка. Важен дел од облеката е и долгата наметка, која е со црвена со длабоко извезени шарени ракави, а делот над градниот кош е од жолт или сребрено бел навој. Муслиманските жени кога излегувале надвор носеле црно или морско сино фереџе или хиџаб со повеќебоен везен навој на делот над градниот кош. Жените исто така носеле елек со длабок жолт вез долж навојот над градниот кош и вратот, како и тесна (обично црна) маица со длабок вез долж ракавите. Ватираните чорапи на потколениците исто така се длабоко везени на црна или црвена ткаенина, а биле носени над повеќебојни чорапи. Накитот се состои од сребрена или златна плочка со гравирани шари покрај виснати монети, која била затегната околу половината. Околу вратот се носел сребрен ѓердан со виснат украс, додека православните христијани и натаму носат сребрен ѓердан со крст. Детално разработени марами се носеле на челото, а содржеле редови од виснати монети и украс во задниот дел заедно со дополнителни украсни елементи. Младите девојки понекогаш носеле лаврова круна, која била изработена од цветови. Исто така, се носела и повеќебојна шамија. Жените главно косата ја носат во фризура со повеќе опашки, која обично се состоела од 5 до 8 плетенки во зависност од возраста.
4.1.2 Машка носија
Машката носија се состои од кошула и џемпер. Над овие облеки се носело палто со црн вез на страните. Сите мажи носеле бели волнени панталони со линии од црн вез на делот од половината до зглобовите и делот на џебовите. Овие панталони биле затегнати со волнен каиш, така што традицијата на богатите била да носат свилен каиш. Ватираните чорапи биле носени во опинци. На главата, мажите носеле пилос или кече.
4.2 Чествување на празници
4.2.1 Христијански празници
Во Горна Река се празнуваат бројни секуларни и религиски празници. Празникот Атанасовден се чествува во текот на февруари секоја година, така што на трпезата се послужува сарма и кикурама. На овој ден, девојките се собираат, забавуваат и готват флија. Православните христијани од Ничпур го празнуваат Атанасовден на 31 јануари (според грегоријанскиот календар). Кон крајот на февруари, муслиманите и христијаните организираат прослава на Тодоровден која се чествува во четврток. Младите водени со песна ги посетуваат куќите на постарите жени со стара ткаенина и совалки од разбој. Празнувањето исто така вклучува палење на логорски оган и изработка на страшило од совалки и стапови, облечено во женска облека кое биле постројувано во селото со придружба на песни. Страшилото потоа се враќа на местото на изработка и се променува во нова облека, по што повторно се враќа околу селото во придружба на љубовни песни. Ритуалот продолжува по третпат, така што страшилото се променува во машка облека. За крај, селаните ги враќаат дома совалките и стаповите. Ваквата прослава се верува дека била корисна за предизвикување дожд. На 1 март се празнува првиот ден на пролетта. Во текот на XX век биле забележани неколку обичаи со кои се празнувал почетокот на пролетта. На пример, по играње криенка со јајца, девојките ги поставуваат истите над оган за да видат какви се можните изгледи за мажење врз основа на времето потребно за пукање на јајцето. Јајцето кое пука бавно се зема како лош предзнак и мала веројатност за мажење истата година. Раното будење во текот на денот се смета за важно, додека будењето подоцна значи неискористување на денот во текот на летото. Птичјата песна во текот на утрото навестува среќа, додека здогледувањето на стара жена во тој период од денот наведува на лоша среќа. Друг обичај вклучува скришно истурање на пепел во соседниот двор заради истерување на болвите за време на летото.
На крајот од април. куќите традиционално се белат во пресрет на празникот Ѓурѓовден, што го навестува доаѓањето на летото и неговата важност за дарување благослови за следните шест месеци. Мештаните се облекуваат во најубавите облеки, така што момчињата одат на стрелање, а девојките се собираат во ливадите каде пеат, играат и се лулаат во лулашки направени со нивно обесување околу гранка на дрво. Цветовите и зелените гранки се носат дома и две гранчиња се поставуваат на секој прозорец или врата. Друг обичај е одењето до планински извори за кои мештаните велеле дека имаат натприродни сили и се познати како свети бунари. Од нив најчесто биле посетувани оние во близина на селата Вау, Ничпур и Реч. На денот на св. Ѓорѓи, на светите бунари одат и жени кои имале маки. Таму тие пијат вода како лек против која било болест, неплодност и/или за да ги истераат вештерствата или лошите магии со оставање на монета за возврат на помошта од изворот. Во Кичиница, православните го слават и зимскиот празник на Св. Ѓорѓи. На 14 мај се празнува Еремиовден како време кога се сади грав по зајдисонце, чие семе се наводнува со света вода која е благословена од свештеник. Во текот на вечерта, децата ставаат ѕвончиња околу вратот додека трчаат надвор од куќите и удираат во метални садови за да ги истераат змиите и кртовите. Ноќе исто така се пали оган за да се зачуваат домовите од змии.
Следен празник кој се прославува е Крстовден, кој паѓа шест седмици пред Митровден. Празникот важи за ден за одмор со слични обичаи како за Ѓурѓовден, така што се подготвува и јаде алва. Свети Димитриј е патрон на селата Волковија и Нистрово, додека Архангел Михаил на Кракорница. Други празници кои се слават се денот посветен на Свети Никола и Благовештение, којшто исто така им е познат и на муслиманите поради соживотот со христијанското население. Муслиманите исто така го чествуваат овој празник со тоа што одат на гости кај своите православни соседи и добиваат Велигденски јајца бојадисани во црвено кои исто така ги јадат и месните оџи и имами. Поради таквиот религиски синкретизам во Горна Река, муслиманската уснена традиција укажува дека бојадисаните јајца ја симболизираат крвта на муслимански светец. Другите обичаи за овој празник вклучуваат одење на чешма од страна на домаќинките, полнење стомни со вода и турање во нив на цветови од босилек, сребрена монета и шеќер. Стомните потоа се носат во црква и на крај дома за употреба од страна на дмаќинството. Во попладневните часови, празнична собиранка се одржува на ливада, каде немажени жени облечени во своите најубави облеки пеат и оставаат прстени во тревата. Тревата потоа се откинува со забите и тура во стомни со света вода којашто потоа им се дава на сточните животни за пиење и обезбедување на оплодувањето. Овошките се врзуваат со сламки и за да се обезбеди добра жетва биле сечени со секира. На 4 декември, православните верници во селото Бибање го чествуваат зимскиот празник на Богородица Марија, додека православните во Сенце го чествуваат Рождеството на Пресвета Богородица. На истиот ден, во селото Беличица се чествува Варваринден со благословено лепче разделено меѓу членовите на семејството.
4.2.2 Муслимански празници
Во поглед на муслиманските религиски прослави, на пролет се празнува Новруз за одбележување на расцветувањето на природата и крајот на годишната хибернација на животните, што се смета за будење на Богот на животот. За празникот се приготвува алва и истата се споделува со посиромашните во селото. Сребрен прстен исто така се закачува на дрво за да се придобие божја восхит и истиот се откачува на зори следниот ден. Во текот на ноќта, постарите го задржуваат првенството при молење кон Бога и за враќање на душите на мртвите во домот. Горнореканските муслимани исто така ги празнуваат Рамазан и Курбан Бајрам. За Рамазан, верниците одат во џамија и алва се споделува со оние на кои им треба. Во зори, двајца Роми со тапан и флејта ги будат селаните за да го послужат доручекот наречен сухур, како и за да бидат подготвени за денот. Во текот на денот верниците постат, така што само доенчињата се хранат. По зајдисонце, Ромите со тапан и флејта од зорите го навестуваат крајот на дневниот пост и потоа се послужува вечерниот рамазански оброк наречен ифтар. На петнаесеттиот ден од рамазанскиот пост селаните меѓусебно разменуваат алва и ја даваат на сиромашните, а со нешто друго денот обично не се празнува. Во предвечерјето на Бајрам, односно бајрамската вигилија, верниците се капат и добиваат нови облеки и чевли. Сепак, имамите не го одобруваат поимот „вигилија“ како ознака за предвечерјето на празникот. На денот на празникот, верниците се поздравуваат со изразот „арифе“ и си посакуваат најдобри желби. Децата играат во сретселото, а возрасните подготвуваат лепче, други јадења и колеч. Обичај е и да се подаруваат пари за сиромашните или за имамот, така што празникот Рамазан не се сметал за целосен без овој чин на дарување.
Празнувањето на Бајрам започнува со шеќерен Бајрам. Во зори, верниците одат во џамија, а потоа слават и се гоштеваат. Овие обичаи го означуваат крајот на рамазанскиот пост, така што исто така се јаде и грутка шеќер. Мажите се поздравуваат со бакнување во образ, додека младите мажи ги поздравуваат постарите жени со бакнување на раката и последователно поставување на женската рака на машкото чело. Поздравите потоа продолжуваат со честитање на празникот и употреба на изразот „честит Бајрам“, на што се одговара со изразот „тебе исто и нека ти е на здравје“. Во преостанатиот дел од денот, верниците одат на гости едни кај други, така што се послужува шербет и баклава, а со истите десерти се послужуваат и православните соседи. По извесен период се чествува празникот Курбан бајрам. Шест дена пред празникот, постарите постат исто како за време на рамазанскиот пост. На денот на празникот се жртвува овен, по што верниците одат во џамија, а потоа месото од жртвуваниот овен го споделуваат со сиромашните.
5 Јазик
5.1 Горнорекански албански говор
Албанскиот јазик кој го говорат жителите на Горна Река претставува подговор кој се зборува во северниот дел на Албанија. Овој дијалект содржи јазични особености кои го разликуваат од останатите албански говори. Така на пример, албанската буква ''ќ'' (''q'') која често се слуша како тврдо ''ч'' (''ç'') во северниот дел на Албанија, на горнореканскиот говор се изговара како меко ''ч''. За разлика од северноалбанските говори, во кои албанските букви ''gj'' главно се изговараат како тврдо ''џ'' (''xh''), Горнореканците ги изговараат како меко ''gj'', што повеќе потсеќа на некој јужноалбански говор. Буквите ''dj'', на пример, во зборот ''djath'' (сирење) во некои случаи ги заменуваат буквите ''gj''. Групата ''pl'' содржани во зборовите ''plak'', ''pleh'' и ''plis'' во горнореканскиот дијалект во некои случаи се заменува со ''pt'', така што овие зборови стануваат ''ptak'', ''pteh'' и ''ptis'', додека групата ''ps'' се заменува со ''mts'', па со тоа наместо обликот ''tepsi'' се јавува обликот ''temtsi''.
За разлика од другите албански говори, каде групата ''nd'' е упростена во ''d'', кај Горнореканците истата е задржана во некои зборови, како на пример ''katund'', ''nder'' и ''vend''. Горнореканскиот говор исто така ја задржал и носната вокализација на самогласките ''ā'' и ''ō'', така што зборовите ''dhëmb'', ''dhëndër'' и ''këmb'' се јавуваат во обликот ''dhāmb'', ''dhōndr'' и ''kōmb''. Гласот ''а'' во зборовите како ''baballak'' исто така се менува во ''о'' (на пример, ''baballoku'') кога е во определена форма. Групата ''mj'' во зборовите ''mjeker'' и ''mjalt'' преминала во ''mn'', па на тој начин се јавуваат во обликот ''mnjekrr'' и ''mnjalt''.
Терминологија на роднински врски
Стандарден македонски, Стандарден албански, Горнорекански албански (Doda, 1900-ти), Горнорекански албански (Мирчевска, 2000-ти)
мајка, nënë, non (definite: nona), uc, daad
татко, babë, baba, baab
сестра, motër, motr, (се користи сопствено име)
брат, vëlla, vlla, vlla (се користи O, vlla)
баба, gjyshe (also: nënëgjyshe), nana ptak, none
дедо, gjysh (или babagjysh), baba ptak, ded
тетка, teze (или teto, motërmëmë), kek, kek (се користи O, kek)
тетин, enishte, /, Tetin (се користи „O, tetin“)
чичко, xhaxha (или xha), mixh (во определена форма Mixha), miiç (се користи O, mixha Metodi)
стрина, xhaxheshë, minxhavic, striin (се користи O, striin)
вујко, dajë, dajxh (во определена форма dajxha), dajxh (се користи O, dajxh)
вујна, dajeshë, dajxhevic, dajxhevic (се користи O, dajxhevic)
золва, ?, /, zolva (се користи zolva jeme)
девер, kunat, kunat, kunati
јатрва, kunatë, /, kunata
баџанак, baxhanak, /, baxhanak
шура, ?, /, shuraku
братучед, kushëri, kusheri (во определена форма kusherini), kusheriin
дедо, свекор, vjehërri, /, ded (usage: O, ded)
кумови, kumbarë (или nun и nunëri), /, nun
сват, krushk, krushk, krushk
сваќа, krushkë, /, kruushk
5.2 Образование и книжевност
Најран познат пример на горкореканскиот албански говор во пишана форма претставува натписот на надгробниот споменик на христијански гроб кој е напишан на кирилица и е стар од 1889 година. Делото „Albanisches Bauerleben im oberen Rekatal bei Dibra (Makedonien)“ (македонски: ''Албанскиот селски живот во Горна Река кај Дебар (Македонија)'') од Бајазид Елмаз Дода е напишано во 1914 година. Тоа содржи информации за културата, обичаите, јазикот и другите аспекти за животот во Гона Река за време на доцниот отомански период. Пронаоѓајќи го делото на германски јазик во австриските архиви во 2007 година, Роберт Елси претпоставил дека книгата веројатно претставува превод од албански на германски со оглед на големиот број албански зборови во германски облик. Елси тврдел дека главната намера на трудот била да се создаде дело на горнореканскиот албански говор и е напишан во време кога се создавани мал број на дела на албански јазик. Делото добило пофалба од страна на Елси и други автори, како на пример Андреа Перони, поради тоа што содржи детални и важни информации за Горна Река. Првиот пример на албанската книжевност на подрачјето на Горна Река бил албански текст на евангелие од Новиот завет од XIX век, напишан со грчко писмо, а пронајден во црквата во селото Дуф.
5.3 Употреба на јазикот
Во време на Кралството Југославија, школувањето се вршело на српски јазик, а настава на албански немало. Оттука, дури и во поново време, во областа има постари жени кои имаат некое познавање од српскиот, но воопшто не го познаваат македонскиот јазик. Во периодот по Втората светска војна, школувањето во Горна Река се вршело на македонски јазик, а јазични тешкотии започнале да се јавуваат во 1950-тите години кај православните деца кои како мајчин го зборувале албанскиот јазик. Како такви, некои жители денес не го владеат во целост албанскиот јазик. Така на пример, во секојдневниот говор се користат македонски зборови, особено оние кои опишуваат современи предмети во домаќинството или означуваат современи концепти, додека нивните истозначници во албанскиот јазик не им се познати на овие луѓе.
Во денешно време, муслиманските Албанци кои живеат во Горна Река во различен степен се двојазични, односно покрај албанскиот го користат и македонскиот јазик. Меѓу православното население кое и натаму живее во оваа област, во однос на секојдневниот говор, најголем дел од нив се запознаени со албанскиот јазик, вклучувајќи ги и младите. Читањето и пишувањето на македонски му е познато на населението, а младите главно го користат тој јазик, додека писменоста на албански меѓу православното население од сите старосни групи не е застапено во голема мера. Мнозинството православно население во Горна Река кое живее надвор од областа го познава албанскиот јазик како во останатите подрачја на поранешна Југославија. Сепак, многу мал број од нив ја обелоденуваат оваа информација главно поради негативното согледување на албанскиот јазик во домашното општество во кое живеат. Меѓу македонското население во Македонија постои малку свест дека во нивната земја постои православно население кое се служи со албанскиот јазик во секојдневната комуникација. Како последица на сезонските преселби, населението на Горна Река со тек на време во голема мера станало повеќејазично, служејќи се и со турскиот, грчкиот, српскиот, бугарскиот, романскиот, францускиот и англискиот јазик.
6 Познати личности
* Исмаил Стразимири (1868-1943) — албански револуционер и просветен деец
* Јосиф Багери (1870-1916) — активист за албанско национално будење
* Бајазид Елмаз Дода (1888-1933) — албански етнограф и писател
* Злате Михајловски (1926-1944) — македонски партизан
* Паскал Сотировски (1927-2003) — македонски астрофизичар
* Матеја Матевски (1929-2018) — македонски писател
* Бранко Манојловски (р. 1941) — македонски политичар
7 Галерија
;Природни пејзажи
;Културни споменици
8 Поврзано
* Шкрети
* Рекански Регион
* Долна Река
* Мала Река
9 Белешки
10 Наводи
11 Користена литература
*
*
*
*
*
* Elsie, Robert (2000). "". ''Balkanistica''. 13 (36): 35-57.
*
*
* Friedman, Victor A (2005). "" (PDF). ''Acta Studia Albanica''. 1: 33–44.
*
* Islami, Abaz (2011). "". ''Studime Albanologjike''. 3: 137–164.
*
*
*
*
*
* Melovski, Ljupčo; Markovski, Blagoja; Hristovski, Slavčo; Jovanovska, Daniela; Anastasovski, Vasil; Klincharov, Sokol (2013). " " (PDF). ''Macedonian Journal of Ecology and Environment''. 15 (2): 81–111.
* Murati, Qemal (2011). "". ''Studime Albanologjike''. 3: 87–133.
*
* Pieroni, Andrea; Rexhepi, Besnik; Nedelcheva, Anely; Hajdari, Avni; Mustafa, Behxhet; Kolosova, Valeria (2013). "". ''Journal of Ethnobiology and Ethnomedicine''. 9 (1): 1–18. doi:.
*
*
*
* Zekolli, Shefqet (2014). "". ''Studime Albanologjike''. 10: 199–207.
*
12 Дополнителна литература
* Osmani, Edibe Selimi (1997). ''''. Asdreni. Skopje.
* Osmani, Edibe Selimi (2015). ''Veshja autoktone e meshkujve të Rekës së Epërme''. Arbëria design. Skopje.
* Pajaziti, Ali, et al. (2014). ''''. South East European University. Gostivar-Skopje.
* Smiljanić, Toma (1925). ''''. Zadruga štamparskih radnika "Rodoljub".
* Мирчевска, Мирјана П. (2003). ''''. Институт за етнологија и антропологија. Скопје.
13 Надворешни врски
13.1 Документарни филмови
* “ — YouTube
* — YouTube
13.2 Други материјали
* „“. ''Дневник''. Сител. 12 јули 2014.
* Mema, M. (26 октомври 2014). „“. Top Channel Albania.
* Mema, M. (30 март 2015). „“. Top Channel Albania.
* Muhaj, G. (8 април 2015). „“. ''Spekter''. TV Iliret.
* Sadiku, K. (11 јуни 2013). „“. ''Info Magazine''. Klan Kosova.
* Ефтов, В. (15 февруари 2016). „“. ''Во Центар''. Канал 5.