Деветоаприлска трагедија

Трагедијата на 9 април (позната и како масакрот во Тбилиси или трагедијата од Тбилиси ) — настаните во Тбилиси, Грузиска Советска Социјалистичка Република, на 9 април 1989 година, кога антисоветската демонстрација била распрскана од Советската армија, што резултирала до смрт на 21 демонстранти и стотици повредени. 9 април денес се празнува како Ден на националното единство (|ეროვნული ერთიანობის დღე: ''erovnuli ertianobis dghe'' ), годишен државен празник .
1 Вовед
Антисоветското движење станало поактивно во Грузиската ССР во 1988 година. Неколку штрајкови и состаноци биле организирани од антисоветските политички организации во Тбилиси. Конфликтот меѓу советската влада и грузиските националисти се продлабочил по таканареченото собрание на Лихни на 18 март 1989 година, кога неколку илјади Абхази побарале отцепување од Грузија и обновување на статусот на републиката на Унијата од 1921–1931 година. Како одговор, антисоветските групи организирале серија непланирани средби низ целата република, тврдејќи дека советската влада користела абхазиски сепаратизам за да се спротивстави на движењето за независност.
Протестите го достигнале својот врв на 4 април 1989 година, кога десетици илјади Грузијци се собрале пред Домот на владата на авенијата Руставели во Тбилиси. Демонстрантите, предводени од страна на Комитетот на независноста (Мераб Костава, Звијад Гамсахурдија, Ѓорѓи Чантурија, Иракли Батијашвили, Иракли Церетели и други), во организација на мирни демонстрации и штрајкови со глад, барајќи казнување на Абхазијците и реставрација на грузиската независност.
Локалните советски власти изгубиле контрола над состојбата во главниот град и не биле во можност да ги задржат протестите. Првиот секретар на грузиската комунистичка партија Јамбер Патијашвили побарал од раководството на СССР да испрати војници за да го вратат редот и да наметнат полициски час.
2 Демонстрации
Во вечерните часови на 8 април 1989 година, полковникот генерал Игор Родионов, командант на воената област на Океавка, им наредил на своите трупи да се мобилизираат. Неколку моменти пред нападот на советските сили, Патријархот на Грузија, Илија II им се обратил на демонстрантите, барајќи од нив да ја напуштат авенијата Руставели и околината на владината зграда, заради опасноста што претстоела во текот на денот по појавувањето на советските тенкови во близина на авенијата. Демонстрантите одбиле да се распуштат дури и по молбата на патријархот. Локалните единици на грузиската милиција (полиција) биле разоружани непосредно пред операцијата.
На 9 април, во 3:45 часот, Советските АПЦ и трупите на чело под генерал Игор Родионов ја опколиле демонстрационата област. Подоцна, Родионов во своето интервју тврдел дека групи грузиски милитанти нападнале невооружени војници со камења, метални ланци и прачки. Советските трупи добијле наредба од генералот Родионов да го распуштат и расчистат патот на демонстрантите со какви било неопходни средства.
2.1 Судир
Советскиот одред, вооружен со воени палки и лопати (омилено оружје на советските специјални сили ), напредувал врз демонстрантите кои се движеле по авенијата Руставели . За време на напредокот, војниците почнале да ги напаѓаат демонстрантите со лопати, нанесувајќи повреди за секој што бил погоден.
Една од жртвите на нападот било 16-годишно девојче кое се обидело да се оддалечи од војниците, но било бркано и претепано до смрт во близина на скалите на зградата на владата, при што добило удари во главата и градите. Таа била извлечена од областа од нејзината мајка, која исто така била нападната и ранета. Овој особено насилен напад е снимен на видео од балконот на зграда сместена од другата страна на авенијата. Видеото било користено како последица на доказите за време на ''парламентарната комисија на'' Собчак ''за истрага за настаните од 9 април 1989 година'' . Биле пријавени групи на советски војници кои бркаат поединечни жртви, наместо да ја растураат толпата.
Стампедото по нападот резултирало со смрт на 19 лица, меѓу нив 17 жени. Оддукциите спроведени врз жртвите ја констатирале директната причина за смрт на сите оние што починале, а тоа било поради задушување од компресија на телото и вдишување на хемиски супстанции, со исклучок на еден случај на сериозна повреда на черепот и мозокот.
Официјалните извештаи на Советскиот Сојуз ги обвиниле демонстрантите дека го предизвикале судирот, велејќи дека трупите биле нападнати со стапови и ножеви. Според Тас, војниците ги следеле наредбите да не го користат оружјето, но екстремистите ги нападнале со парчиња метал, цигли и стапчиња. Тас ги опишал демонстрантите како мешање меѓуетнички судири и повикува на соборување на грузиската влада. Генералниот секретар на Советската комунистичка партија Михаил Горбачов ги критикувал „постапките на неодговорните лица“ за загубата на живот. Тој рекол дека тие се обиделе да ја соборат грузиската влада и да предизвикаат етничка тензија во Грузија. Портпаролот на Министерството за надворешни работи рекол дека судирите биле предизвикани од „''убедливи националисти, екстремисти и политички авантуристи кои злоупотребуваат демократизација на штета на нашата нова политика на отвореност и на нашето општество''“.
Фенасил хлорид и ЦС Гас биле користени против демонстрантите; а по крајот на настаните биле пријавени повраќање, респираторни проблеми и ненадејна парализа на нервниот систем.
Невооружените полицајци се обиделе да ја евакуираат паничната група демонстранти, но видео снимено скриено од страна на новинарите од опозицијата, покажало дека војниците не им дозволувале на лекарите и на итните работници да им помагаат на повредените; дури и амбулантни возила биле нападнати од страна на војниците кои напредувале Снимено на филм, сликата на еден млад човек како тепа со стап, станала симбол на грузиското антисоветско движење.
На 10 април Советската влада издала изјава во која ги обвинува демонстрантите за предизвикување немири и опасност по безбедноста на јавноста. Следниот ден, грузиската телевизија ги покажала телата на 19 жени насилно убиени, демонстрирајќи наводна бруталност од страна на советските војници, бидејќи лицата на починатите жени тешко можело да се идентификуваат поради повредите на лицето и ударите во главата. Советската влада ги обвинила демонстрантите за смртта на 20-те лица, тврдејќи дека тие се прегазиле едни со други додека биле во паника и се повлекувале поради напредокот на советските војници. Иронично постоело вистина во ова, бидејќи советските трупи ги блокирале сите излези од областа, освен еден тесен премин, што го отежнувал излезот од областа и поради тоа било предизвикано торпедото.
Собраниска комисија за истрага на настани од 9 април 1989 година во Тбилиси била основана од страна на Анатолиј Собчак, член на Конгрес на народни заменици на Советскиот Сојуз . По целосна истрага, комисијата го потврдила тврдењето на владата дека смртните случаи биле резултат на газење, но друг фактор што придонесувал биле хемиските супстанции што се користеле против демонстрантите. Тој ја осудил војската, која ги предизвикала смртните случаи обидувајќи се да ги растера демонстрантите. Извештајот на комисијата го отежнува користењето на воената моќ против демонстрациите на граѓански немири во Советскиот Сојуз. Во извештајот на Собчак е даден детален извештај за насилството што било користено врз демонстрантите и се препорачува целосното гонење на воениот персонал одговорен за настанот на 9 април.
3 Последици
На 10 април, во знак на протест против нападот, Тбилиси и остатокот од Грузија излегле на штрајк и бил прогласен 40-дневен период на жалост. Луѓето оставале цвеќиња на местото каде се случила трагедијата. Прогласена била и вонредна состојба, но демонстрациите продолжиле.
Владата на грузиската ССР поднела оставка како резултат на настанот. Москва тврдела дека демонстрантите ги нападнале први и војниците морале да ги одвратат. На првиот Конгрес на народни заменици (мај &ndash; јуни 1989 година) Михаил Горбачов ја отфрлил целата одговорност, префрлајќи ја вината кон армијата. Откритијата во либералните советски медиуми, како и откритијата на истражната комисија на заменикот на „про- Перестројка “, Анатолиј Собчак, за настаните во Тбилиси, кои биле објавени на вториот Конгрес во декември 1989 година, резултирале во срам за советските тврдокорни и раководството на армијата вмешано во настанот.
4 Наследство
Трагедијата на 9 април го радикализирала грузиското спротивставување на советската моќ. Неколку месеци подоцна, седницата на Врховниот совет на грузиската ССР, одржана на 17-18 ноември 1989 година, официјално ја осудила окупацијата и анексија на Демократска Република Грузија од страна на Советска Русија во 1921 година.
Настаните од 9 април исто така довеле до таканаречен „синдром на Тбилиси“. Овој синдром се одликувал со неподготвеност на воените офицери и војници да донесат какви било тактички решенија или дури и да ги почитуваат наредбите без јасна патека на одговорност кон повисок орган. Тоа се појавило поради одбивањето на советското раководство да ја преземе одговорноста за наредбите за расчистување на плоштадот и извештајот на комисијата и критиката на Шеварднадзе кон војската воопшто. „Синдромот на Тбилиси“ продолжил да се шири во наредните години, особено по настаните во Баку и Вилнус, и придонел во 1991 година во одбивањето на војниците да ги спречат демонстрациите за време на пучот во август 1991 година.
На 31 март 1991 година, Грузијците прогласиле со големо мнозинство независност од Советскиот Сојуз на референдум . Со излезност од 90,5%, околу 99% гласале за независност. На 9 април, втора годишнина од трагедијата, Врховниот совет на Република Грузија го прогласил грузискиот суверенитет и независност од Советскиот Сојуз.