Илизаров апарат

Илизаровиот апарат — вид на медицинско помагало за надворешна фиксација што се користи во ортопедската хирургија за продолжување или преобликување на оштетените коски на раката или ногата; се користи како техника за зачувување на екстремитетите за лекување на сложени фрактури и отворени скршеници на коските. Дополнително се користи за лекување на инфицирано неспојување на коските, кое не може хируршки да се реши. Илизаровиот апарат ја корегира аголната деформација на ногата, ги корегира разликите во должините на нозете на пациентот и ги решава остеопатските неспојувања; понатамошниот развој на Илизаровиот апарат напредувал до развој на Тејлоровата просторна рамка.
Гавриил Абрамович Илизаров го развил апаратот Илизаров како хируршки лек за зачувување на екстремитетите за третман на остеопатските несоединувања кај пациенти со неизлекувани скршени екстремитети. По издолжувањето, наместо скратувањето, на рамката со прилагодлива прачка на неговиот апарат за надворешна фиксација од страна на пациентот, Илизаров забележал формирање на фибро-рскавичен калус на и околу местото на фрактурата на коската, и така го открил феноменот на дистракциска остеогенеза, регенерација на коските и меките ткива што доведува до создавање на нова коска.
Во 1987 година, апаратот Илизаров и хируршките техники на Илизаров за поправка на скршени коски на оштетени екстремитети биле воведени во американската медицина. Механичките функции на апаратот Илизаров произлегуваат од механиката на појасот на лактот на коњот.
1 Апаратот
Илизаровиот апарат е специјализиран надворешен фиксатор со модуларна конструкција, составен од прстени од не'рѓосувачки челик или титаниум кои се прицврстени на здрава коска со Киршнерови жици и иглички од не'рѓосувачки челик со дебел калибар, и се имобилизирани на место со дополнителни прстени и навојни прачки кои се прицврстени со и преку прилагодливи навртки. Кружната конструкција на апаратот, прачките и контролираната затегнатост на Киршнеровите жици го имобилизираат оштетениот екстремитет за да овозможат заздравување.
Механичките функции на апаратот Илизаров се базираат на принципите на напнатост (сила на влечење), при што контролираната примена на механичка затегнатост на оштетениот екстремитет ги имобилизира скршените коски и на тој начин го олеснува биолошкиот процес на дистракциска остеогенеза (регенерација на коските и меките ткива) на сигурен и репродуктивен начин. Покрај тоа, надворешната фиксација со апаратот му овозможува на оштетениот екстремитет да ја издржи тежината рано во медицинскиот третман.
Откако ќе се постават на екстремитетот, горните прстени на апаратот пренесуваат механичка сила на долниот прстен преку прачките, и на тој начин го заобиколуваат местото на скршената коска, со што апаратот го имобилизира оштетениот екстремитет и ги ослободува механичките стресови од раната, што потоа му овозможува на пациентот да го движи целиот екстремитет. Средните прстени ги зацврстуваат потпорните прачки и ги држат коскените фрагменти на место, додека го поддржуваат имобилизираниот екстремитет. Заобиколувајќи го местото на скршената коска, горните и долните прстени го носат критичното оптоварување со пренесување на механичка сила од областа на здравата коска над фрактурата до областа на здравата коска под фрактурата.
2 Клиничка примена
Илизарововиот хируршки метод на дистракција на остеогенеза (регенерација на коските и меките ткива) за поправка на сложени фрактури на коските на екстремитетите е префериран третман за случаи со висок ризик од бактериска инфекција и за случаи каде што обемот и сериозноста на фрактурата го оневозможуваат користењето на внатрешни фиксатори за имобилизација на оштетената коска за соодветна поправка.
Во 1968 година, Илизаров успешно ја третирал несоединетата остеопатија на Валериј Брумел, советски атлетичар и добитник на златен олимписки медал во скок во височина, кој ги скршил десниот глужд, тибијата и фибулата во сообраќајна несреќа со мотоцикл во 1965 година. По повеќе од дваесет неуспешни операции, не само што неговите коски не заздравеле, туку и повредената нога останала пократка отколку пред скршоците. Користејќи дистракциска остеогенеза овозможена од апарат за надворешна фиксација, остеопатската несоединета коска на Брумел пораснала нова коска на ногата, продолжувајќи ја за 3,5 см до неговата нормална должина.
Во 1980 година, Илизаров успешно го излекувал остеопатското несоединување на Карло Маури, новинар и истражувач, кој десет години претходно го скршил дисталниот крај на тибијата во несреќа на Алпите, но неговата скршена коска на ногата сè уште не била заздравена. За време на експедиција во Атлантскиот Океан, раната на ногата на Маури повторно се отворила; еден загрижен соиграч, руски лекар, му препорачал на Маури да се консултира со Илизаров за правилна дијагноза, хируршка поправка и третман во градот Курган, Русија.
Во 2013 година, како последица на пад предизвикан од ПТСД, при што му ја скршил левата нога, британскиот воен дописник Ед Вулиами бил подложен на медицински третман со зачувување на екстремитетите, кој вклучувал операции и Илизаров апарат за поправка и заздравување на тешко скршените коски на левата нога.; Клинички пример
Фотографиите и радиографиите ја илустрираат примената и поставувањето на надворешен фиксатор, Илизаров апарат, за поправка на отворена фрактура на долниот дел од левата нога кај маж. Фотографиите се направени четири недели откако пациентот ја скршил потколеницата (тибија) и малата писка (фибула) на левата нога, и две недели по хируршкото поставување на апаратот Илизаров за да се имобилизира ногата и да се изолира раната и местото на фрактурата за да се олесни заздравувањето.
3 Поправка на деформација на коските
Апаратот на Илизаров ги корегира деформираните коски преку процесот на дистракција на остеогенезата, при кој се создава ново коскено ткиво. По првичната операција за време на која коската што треба да се поправи се фрактура, а апаратот се прикачува на екстремитетот на пациентот; откако фрактурата ќе се имобилизира, коскените ткива почнуваат да растат и на крајот ја премостуваат фрактурата со нова коска. Во текот на процесот на остеогенеза, коската расте, а лекарот ги продолжува прачките на апаратот Илизаров за да го зголеми просторот помеѓу прстените на двата краја од апаратот. Бидејќи прстените се поставени и поврзани со спротивните краеви на местото на фрактурата, прилагодувањето, кое се прави четири пати дневно, ја одделува фрактурата за приближно еден милиметар дневно. Со текот на времето, милиметриските прилагодувања ја продолжуваат коската на оштетениот екстремитет. По завршувањето на фазата на лекување на продолжување на коските, апаратот Илизаров останува на своето место за период на остеопатска консолидација, осификација на регенерираните коскени ткива. Користејќи патерици, пациентот е во состојба да ја носи тежината на оштетениот екстремитет; Откако ќе се излечи, пациентот се подложува на втора операција за отстранување на Илизаров апаратот од поправениот екстремитет. Резултатот од хируршкиот третман со Илизаров е екстремитет кој е многу подолг отколку пред медицинскиот третман.
Во случај на издолжување на коската на ногата, дополнителна операција ќе ја издолжи Ахиловата тетива за да се приспособи на поголемата должина на третираната коска. Терапевтската предност на третманот со апаратот на Илизаров е што пациентот може да биде физички активен додека чека коската да се поправи. Апаратот на Илизаров се користи и за лекување и корекција на структурен дефект во долгата коска, со транспорт на сегмент од коската, а истовремено со продолжување и регенерирање на коската за да се намали дефектот, и на тој начин да се произведе една коска. Поставувањето на апаратот Илизаров бара минимално инвазивна хирургија и не е без можни медицински компликации, како што се воспаление, мускулна трансфиксација и контрактура на зафатениот зглоб.
4 Наводи