Адаи

Адаите — индијански народ од северозападна Луизијана и североисточен Тексас. Тие биле староседелски народ од југоисточните шуми и дел од Конфедерацијата Кадо.
1 Име
Името ''Адаи'' потекнува од зборот ''„хадаи“'' на јазикот кадо што значи „четка“. Францускиот истражувач Пјер Ле Мојн д’Ибервил ги нарекол Натао. Според записите дадени од Де Мезиер во 1778 година, племето речиси исчезнало. Сепак, тие се собрале во поголем број на почетокот на 19 век, кога Сибли (1805) известил за мала населба Адаи на езерото Макдон на Црвената река. За нив не се слушнало повторно сè до поновата историја, кога се појавиле под името Кадо Адаи.
Името на Адаи е напишано и како Адаизан, Адаизи, Адаисе, Адахи, Адаес, Адис, Атајос и Надаис.
2 Јазик
Изумрениот адаи јазик некогаш се сметал за кадоански, но може да биде изолиран јазик и останува некласифициран поради недостаток на атестирање. Џон Сибли напишал дека јазикот адаи „се разликува од сите други и е толку тежок за зборување или разбирање што ниту една нација не може да изговори десет зборови од него“. Запишан е список од приближно 250 зборови на адаи.
3 Историја
3.1 16 век
Адаите биле меѓу првите народи во Северна Америка кои доживеале европски контакт и биле длабоко погодени. Во 1530 година, Алвар Нуњез Кабеза де Вака напишал за нив користејќи го името ''Атајос''.
3.2 17 век
Некои Адаи се придружиле на Мисијата Сан Франциско де лос Техас, која Шпанците ја основале во 1690 година во Сан Антонио, Тексас. Во 1699 година, Ибервил се сретнал со Адаите во Луизијана по течението на Црвената Река.
3.3 18 век
Во 1716 година, шпанските колонисти ја основале Мисијата Сан Мигел де Линарес, позната и како Мисијата на Адаи, за да ги преобратат Адаите, Начиточес и другите луѓе од племето Кадо во римокатолицизам. Французите и нивните сојузници-домородци ја уништиле таа мисија во 1719 година, но Шпанците ја обновиле во 1721 година. Шпанците подоцна го изградиле Президиото на Нуестра Сењора дел Пилар де Лос Адаес, во близина на Начиточес, Луизијана.
Францускиот истражувач Жан-Батист Бенард де ла Харп напишал во 1719 година дека Адаите им биле од помош на француските трговци. Потоа, тие живееле во села покрај Црвената река од Луизијана до Тексас покрај реката Сабин. Конфликтите меѓу Французите и Шпанците, донесените болести и алкохолот зеле данок врз Адаите, и тие речиси исчезнале до 1778 година.
Археолозите ги идентификувале своите грнчарски стилови во 1770-тите како сè повеќе калени со коска и ги нарекле своите керамички типови „Патон Енграв“ и „Емори Инсејд“.
Околу 1792 година, 14 семејства Адаи мигрирале во Президио Сан Антонио де Бехар во Сан Антонио, Тексас, каде што се асимилирале со другите племиња. Преживеаните семејства Адаи во близина на Накогдочес, Тексас, се споиле во Кадос.
3.4 19 век
Американскиот индијански агент Џон Сибли регистрирал мало село Адаи кое станало познато како местото Лак Мадон, кое било населено до 1820 година. Тој напишал дека од нив останале само „дваесет мажи, но повеќе жени“, додека преподобниот Џедидија Морс запишал само 30 преживеани Адаи до 1820 година.
Етнографот Хенри Роу Скулкрафт запишал 27 Адаи во 1825 година, а етнографот Џон Рид Свантон напишал: „тие сега се целосно споени со другите Кадо... Иако племенското име се памети, самото племе сега е целосно споено со народите кои се под името „Кадо“.
4 Државно признаено племе
Државата Луизијана ги означила Индијанците Адаи Кадо од Луизијана со седиште во Робелин, Луизијана, како племе признато од државата.