procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Антун Колендиќ

Антун Колендиќ (Омиш, Хрватска, 1914 - Марина ди Рагуза, Сицилија, 29 април 1999) бил југословенски комунист, амбасадор, публицист и учесник во НОВ. Носител е на Партизанска споменица 1941 и други високи одликувања на СФРЈ.
1 Животопис
Колендиќ станал член на СКОЈ во 1932 година, а на КПЈ во 1933 година. Во првите месеци од 1934 година тој дошол од Загреб во Скопје со задача да ја обнови партиската организација во Скопје и да ја поврзи со ЦК КПЈ. Во Скопје Колендиќ го обновил и Обласниот комитет за Македонија и бил на негово чело како привремен секретар. Во декември 1934 година е уапсен и во јуни 1935 година е осуден на четири години. Казната ја одлежува во затворот во Сремска Митровица. На 12 јануари 1940 година е интерниран во концентрациониот логор во Билеќа.
По бугарската окупација на Македонија, Колендиќ заминува во Првиот скопски партизански одред, формиран на 22 август 1941 година. Во одредот е секретар на партиската организација. По распуштањето на одредот, живее во илегала и одреден период е во Бугарија. Во мај 1942 година во процесот против борците на Првиот скопски одред бугарскиот воен суд во Скопје во отсуство го осудува на смрт со бесење.
По крајот на војната работи како уредник на „Борба“, а потоа е долгогодишен дипломат во југословенските дипломатски претставништва во Софија, Виена, Грац и Западен Берлин. Главно работи во разузнавачкиот сектор. Додека е на служба во Западен Берлин, на 30 јуни 1969 година припадниците на усташката емиграција извршуваат обид за атентат врз него. Во таа прилика, Колендиќ е тешко ранет, а последиците од атентатот ги чувствувал до крајот на животот.
Завршил студии по книжевност на Белградскиот универзитет, каде и докторира на историски науки. Се занимавал и со публицистика. Благодарение на неговото истражување, беа актуелизирани две дубровнички ренесансни комедии: „Боздоган“ и „Лукреција – или ти Ждрело“. За работата на втората претстава Колендиќ во 1994 година ја добива Стериината награда.
Јани Макрадули

Јани Макрадули (роден на во Битола) — македонски политичар.
Основно образование завршил во ОУ „Димитар Миладинов“ во Скопје, а средно образование во СУ „Раде Јовчевски Корчагин“. Завршил на Електротехничкиот факултет во Скопје, а последипломски студии во Белград и во 1994 година станал магистер.
По завршувањето, тој се вработил на Електротехничкиот факултет најпрвин како асистент, а од 2001 година станал шеф на лабораторијата при Институтот за компјутерска техника и информатика.
Својата политичка кариера ја започнал во 1996 година, кога станал член на Советот на Општина Центар од редовите на СДСМ. Во 2002 година, тој бил избран за пратеник. По промена на власта во 2008 година, тој станал потпретседател на Собранието на Република Македонија.
Во периодот од 1999 до 2006 година бил избран во ИО на СДСМ, а од 2006 до 2009 бил потпретседател на партијата. Во 2012 година од страна на партијата бил кандидиран за градоначалник на Скопје.
Битка кај Курапедион

Битката кај Курапедион (|Κούρου πεδίον; |Kurupedion) (281 г. п.н.е.) е последната голема битка во епохата на дијадосите; се одиграла на рамнината Курапедион во Лидија, близу Сарди, во денешна Турција. Во битката се судриле Лизимах и Селевк, за кралскиот престол во Македонија. За текот на битката не се знае ништо, освен дека во битката загинува Лизимах кој, како крал на Македонија (284–281), успева да ја наметне својата власт во Tесалија, Фокида и Етолија. Победникот Селевк (последниот од дијадосите, основач на династијата Селевкиди, која владее со азискиот дел на Александровата империја) истата година, откако преминал во Европа, е убиен од Птолемај Кераун, син на Птолемај Лаг (еден од дијадосите, кој владее со Египет, основачот на династијата Птолемаиди).
1 Наводи
Мордехај Вануну

Мордехај Вануну (хебрејски: מרדכי ואנונו; роден на ) — поранешен израелски јадрен техничар кој, повикувајќи се на неговото спротивставување на оружје за масовно уништување, открил детали за јадрената програма на Израел пред британскиот печат во 1986 година. Тој подоцна бил вовлечен во Италија од страна на агент на Мосад, каде што бил дрогиран и киднапиран од страна на израелските разузнавачки агенти. Тој бил пренесен во Израел и на крајот осуден во судскиот процес кој се одржал зад затворени врати.
Вануну поминал 18 години во затвор, вклучувајќи и повеќе од 11 години во самица. Бил ослободен во 2004 година под услов да не го напушта Израел, да не се доближува до странските амбасади ниту пак да контактира со странски новинари. Од тогаш тој бил уапсен на неколкупати за прекршување на овие ограничувања, поради давање интервјуа за странски новинари. Тој изјавил дека претрпел "суров и варварски третман" во рацете на израелските власти додека бил затворен и сугерирал дека неговиот третман би бил поинаков доколку тој бил Евреин (Вануну е христијанин кој го примил христијанството од јудаизмот).
Во 2007 година, Вануну бил осуден на шест месеци затвор поради кршење на условите при неговото условно ослободување. Во одговор на ова, Amnesty International издал соопштение за медиумите на 2 јули 2007 година, во кое навело дека "Организацијата смета дека Мордехај Вануну е затвореник на совеста и повикала за негова итно и безусловно ослободување". Во мај 2010 година, Вануну бил уапсен и осуден до три месеци во затвор под сомнение дека тој се состанал со странски државјани.
Од страна на Израел Вануну се третира како предавник.
Потпретседател на Парагвај

Потпретседателот на Парагвај е втората најголема политичка функција во Парагвај, веднаш зад претседателот на државата. Потпретседателот се избира со на истиот начин како и претседателот, во исто време, и тој може да биде претседател, ако претседателот не може да ја извршува функцијата. Потпретседателството било воведено со уставот од 1844 година. Претходно, претседателот сам назначувал кој е потпретседател.
1 Потпретседатели
име, почеток на функција, истекување на службата, белешки
Маријано Гонсалес, 1844, 1854
Франсиско Солано Лопес, 1854, 1862
Доминго Франсиско Санчес, 1862, 1870
Кајо Милтос, 1870, 1871
Салвадор Ховелјанос, 1871, 1871
Игинио Уријарте, 1874, 1877
Адолфо Сагуиер, 1878, 1880
Бернардино Кабаљеро, 1880, 1881
Хуан Антонио Хара, 1882, 1886
Хосе дел Росарио Миранда, 1886, 1890
Маркос Морињиго, 1890, 1894
Факундо Унсфран, 1894, 1898
Андрес Хектор Карвалјо, 1899, 1902
Manuel Domínguez, 1902, 1904
Емилијано Гонсалес Наверо, 1906, 1908
Хуан Баутиста Гаона, 1910, 1911
Педро Бобадилја, 1912, 1916
Хосе Педро Монтеро, 1916, 1919
Феликс Паива, 1920, 1921
Мануел Бургос, 1924, 1928
Емилијано Гонсалес Наверо, 1928, 1932
Раул Касал-Рибеиро, 1932, 1936
Луис Алберто Ријарт, 1939, 1940
нема, 1940, 1993
Анхел Сејфарт, 1993, 1998
Луис Марија Аргања, 1998, 1999
Хулио Сезар Франко, 2000, 2002
Луис Кастилиони, 2003, 2007
Франсиско Овиедо, 2007, 2008
Федерико Франко, 2008, 2012
Оскар Денис, 2012, во служба
2 Поврзано
* Претседател на Парагвај
* Парагвај
* Политика на Парагвај
Ангеле Настев Бунгуров

Ангеле Настев Бунгуров — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, член, раководител на Македонската револуционерна организација и учесник во Илинденското востание.
1 Животопис
Роден е во Кичево, тогаш во Османлиското Царство во 1874 година, од татко Насте Бунгуров и мајка Сава Бунгурова, моминско Стефанова. Во своето родно место завршил прв клас прогимназија, а потоа образованието го продолжил во Битола каде завршил шести клас. По настојувањето од татко му го прекинува школувањето и работи како учител по кичевските села: Брждани, Белица, Кладник, и Орланци, а потоа и во самиот град Кичево.
Неговото учителствување се поклопува со времето на организирање и формирање на комитетот на Македонската револуционерна организација во Кичево при што тој зел активно учество. Организационите работи на Македонската револуционерна организација во тој период биле во својот разгор. Народот се подготвувал за големото дело - за оруженото востание против тиранијата на султанската власт.
Во 1902 година Ангеле Бунгуров е избран од Кичевскиот комитет да раководи со истиот во организацијата и подготовката на кичевскиот револуционерен реон . Се работело на зацврснување на вербата кај народот во праведното дело на борбата како и подготовките на материјалната опрема потребна за оруженото востание. Ангеле Бунгуров за време на Илинденското востание бил комита во четата на Арсо Војвода и учествувал во големата битка за Ѓурѓеица .
Покрај својот авторитет како просветен работник, чијашто активност и работа многу придонела за будењето на народните маси, тој таа своја мисија ја вршел и со неговата дарба на одличен пејач. Тој со неговиот буен глас во придружба на неговата сопруга Зора Стефанова Бунгурова, со песни го крепел народниот дух и им влевал надеж, на приеми, на свечени дни, на собори. Песните на Ангеле и Зора ги разнесувале општите народни тежнеења за слобода, правда и посветли дни. Ангеле Бунгуров заради својата активност во 1907 година е осуден на затворска казна во битолскиот затвор од која е ослободен по една година во 1908 со доаѓањето на власт на младотурското движење.
Ангеле Бунгуров ја преживеал Илинденската епопеја и дочекал да го види остварено делото за кое се бореше - Слободна Македонија, носител е на споменица од Илинден, а со тоа добива и признание за неговата револуционерна дејност. Умира во Скопје во 1949 година.
2 Галерија
<gallery>
File:Document_of_Angele_Bungurov.jpg|Извод од матичната книга на умрените на Македонија.
Податотека:Фотографија024.jpg|Споменица на Илинденската организација на Ангеле Настев Бунгуров
Fakulteti.mk

Fakulteti.mk — мрежно место посветено на високообразовните установи во Македонија.
Според нив, целта им е да им помогнат на идните студенти во нивниот избор на студии, и да ги насочат сегашните студенти кон нови знаења, стипендии и работни места.
Цитозом

Цитозомите или микротелца се органели својствени за животинските и растителните клетки. Тие се субмикроскопски структури кои можат да имаат јајцевиден, сферен или друг неправилен облик со единечна мембрана и матрица. Во матрицата на цитозомите често доааѓаат аморфни нуклеоиди и кристални инклузии.
Се делат на:
* пероксизоми
Тие се наоѓаат во клетките на асимилациониот паренхим на листот. Содржат ензими кој учествуваат во разградувањето на водородниот пероксид, од каде и доаѓа името пероксизоми.
* глиоксизоми
Ги има кај семиња што содржат резервни материи (рицинус, сончоглед и др.)
Во нив се наоѓаат ензими кој за време на 'ртењето и растењето на никулецот имаат важна улога во хидролиза на масните матери, односно преопразувањето на липидите до јаглехидрати.
Ставангер

Ставангер (|Stavanger) — град и општина во Норвешка, седиште на округот Ругалан. Иако е четврт град по големина во државата, тој е трета урбано подрачје. Зафаќа површина од и има 126.469 жители.
Лукреции

Лукреција е полубожествена личност од Римската историја. Освен на тоа, поимот ''Лукреција'' може да се однесува и на:
Луѓе:
* Лукреција, моќна фамилија од времето на Римската Република
* Лукреција Борџија (1480-1519), вонбрачна ќерка на папата Александар VI
* Лукреција Марија Дејвидсон (1808-1825), американска поетеса
* Лукреција Едвардс (1916-2005), активист за заштита на животната средина
* Лукреција Гарфилд (1832-1918), сопруга на американскиот претседател Џејмс Гарфилд
* Лукреција Хејл (1820-1900), американска писателка
* Лукреција Мот (1793-1880), социјален реформатор и поборник за правата на жените
Други значења:
* 281 Лукреција, астероид
* Лукреција (Висали), слика
* Лукреција (Веронезе), слика
* Лукреција, еден од главните ликови во серијата „Кастрато“ од Аркас
* Лукреција, песна од албумот ''Rust in Peace'' на Мегадет
* Лукреција, песна од албумот ''Floodland'' на Sisters of Mercy
Коине

Коине (|Ελληνιστική Κοινή , современ грчки , "заеднички грчки" или , , „заеднички дијалект“) е популарна форма на грчкиот јазик која се развила во посткласичниот период, односно помеѓу 300 п.н.е. и 300 година. Овој јазик исто така се нарекува александриски, хеленистички, патристички, заеднички или библиски грчки. Во антиката се користеле изразите ''коине'', ''хеленски'', ''александриски'' и ''македонски''; за да се нагласи разликата со античкиот дијалект. Коине претставувал прв заеднички надрегионален грчки дијалект а подоцна служел како лингва франка за источниот медитеран и Блискиот Исток за време на римското владеење. Важен е и како оригинален јазик на кој е напишан Новиот завет на христијанската Библија односно Septuaginta (грчки превод на Стариот завет). Коине е главен предок на модерниот грчки јазик.
УДБА

Управата за државна безбедност (српскохрватски: ''Управа државне безбедности''/''Uprava državne sigurnosti''; словенечки: ''Služba državne varnosti'') — југословенска тајна разузнавачка служба и полиција.
Управата за државна безбедност (УДБА) била формирана во 1946 година со реорганизација на тогашната служба за безбедност – Одделот за заштита на народите (скратено ОЗНА) на цивилен и воен оддел. Од Првиот и Вториот оддел на ОЗНА, во рамките на Министерството за внатрешни работи на ФНРЈ била формирана Управата за државна безбедност, а од Третиот оддел на ОЗНА била формирана Контраразузнавачката служба на армијата на Југославија.
Како цивилна контраразузнавачка служба била во рамките на Министерството за внатрешни работи и се состоела од четири главни сектори кои се занимавале со:
* внатрешни непријатели на Федерацијата
* емиграција
* странски разузнавачки служби
* техники за следење и прислушкување
Во првите години од основањето, УДБА се занимавала главно со елиминација на непријателите на новата државна власт, најчесто од редовите на поразените по крајот на Втората светска војна. Ликвидирањето вклучувало и членови на Комунистичката партија на Југославија, посебно за оние за кои се сметало дека ја поддржуваат резолуцијата на Информбиро и оние кои одржувале тајни врски со Советскиот Сојуз. Поради ова, тајната служба придобила огромна моќ во земјата и започнала да го загрозува и самиот претседател Тито. Така било закажано заседание на ЦК на СКЈ во Бриони каде бил сменет вториот човек во земјата Ранковиќ.
По разрешувањето на Александар Ранковиќ, поради наводното прислушувањето на Јосип Броз Тито, во јули 1966 година, следувало реструктуирање на Управата за државна безбедност, чија цел била отстранување на сите лојални кадри во службата. Во рамките на организацијата, целосно било сменето раководството на УДБА, како и Федералниот секретар за внатрешни работи на Југославија, Светислав Стефановиќ.
Во 1967 година службата била федерализирана, односно секоја република добила своја служба за безбедност, додека пак на федерално ниво останала Федералната службата за државна безбедност, чии овластувања сè повеќе се намалувале. СДБ во тој период имала свое раководство на федерално ниво, но секоја држава имала своја служба за безбедност. Со текот на времето Безбедносните служби на ниво на Републиките добивале сè поголема моќ.
Квилјаколјо

Квилјаколјо или Квилаколо (кечуански: ''Killaqullu'', шпански: ''Quillacollo'') е град во Боливија. Квилјаколјо е главен град на покраината Квилјаколјо во департманот Кочабамба. Општината Квилјаколјо била основана на 14 септември 1905 година.
1 Население
Градот Квилјаколјо се наоѓа на 13 километри западно од Кочабамба. Населението на градот, според пописот од 2001 година, било 74.980 жители. Националниот институт за статистика за 2010 година проценил дека градот многу брзо се развива и достигнал бројка на население од 142.724 жители. Ова го прави градот втор најбро растечки во Боливија, по Ел Алто.
2 Култура
Квилјаколјо има архитектонска мешавина од колонијалниот и пост-колонијалниот период. Современата аргитектура ги следи модерните архитектонски трендови. Градот има исто така и богата кујна. Низ градот се распоредени поголем број ресторани. Главни стопански гранки во градот се тргивијата и туризмот.
3 Наводи
4 Поврзано
* Боливија
* Градови во Боливија
Гварани

Гвараните се јужноамерикански староседелски народ. Мајчин јазик на Гвараните е гваранскиот јазик, одлика која ги одвојува од сродните Тупијците. Традиционалната гваранска територија е денешен Парагвај, меѓу реките Уругвај и Парагвај, но и во делови во северна Аргентина, источна Боливија и јужен Бразил. Иако нивната демографска доминација во регионот била засенета од шпанските колонизатори и доселеници од Европа, денес сè уште има значајни гварански заедници. Така, гаваранскиот јазик на широко се зборува во гваранските територии, тој е еден од двата официјални јазика во Парагвај и скоро сите Парагвајци го разбираат овој староседелски јазик. Јазикот се изучува во образовниот систем.
1 Потекло на поимот
Историјата на поимот „Гварани“ е предмет на расправа. Пред доаѓањето на Европејците во Америка, Гвараните се нарекувале себеси како „Abá“, што значи „мажи“ или „луѓе“. Поимот „Гварани“ за првпат бил воведен од Језуитите за тие староседелци кои ја прифатиле христијанската вера. За тие што го одбиле покрстувањето се користеле поимите ''Cayua'' или ''Caingua'' (''ka'aguygua''). ''Cayua'' грубо преведено значи "тие од шумата". Така, и денес поимот „Cayua“ се користи за некои староседелски заедници кои не се вклопиле во современиот начин на живот. Но, поимот „Гварани“ се користи за сите, без разлика на нивниот општествен статус. Според Барбара Гансон, името „Гварани“ било дадено од Шпанците, било преземено од тупи-гваранскиот дијалект и значи „војник“.
2 Позначајни Гварани
* Етигвара
* Мануел Ортиз Гереро - поет
* Емилијано Роварола Фернандес
* Феликс Фернандес Галеано
* Руди Торга - поетt
* Теодоро С. Монгелос
* Хулио Кореја
* Нарсисио Р. Колман
* Грегорио Гомес - поет
3 Наводи
*
4 Поврзано
* Тупијци
* Гварански јазик
* Парагвај
* Американски староседелски народи
Ел Алто

Ел Алто (шпански за „висок“, „височина“) е град и општина во Боливија. Градот се наоѓа во департманот Ла Пас, на висорамнината Алтиплано. Градот е дел од метрополитенската област Ла Пас. Денес тој е е еден од најбро растечките градови во државата со население од 1.184.942 жители во 2010 година, што го прави втор по големина во државата. На пописот од 2001 година градот имал 647.350 жители.
1 Особености
Ел Алто се наоѓа на надморска височина од 4.070 метри и тоа го прави еден од највисоките позначајни градови во светот. Во градот преовладува ладната клима, која достигнува до 17 степени во летниот период. Поради трендот на миграција село-град во Боливија, Ел Алто станал еден од најбрзо растечките градови во Боливија.
Ел Алто е еден од најголемите градови во Латинска Америка каде има бројно староседелско население. Се проценува дека околу 76% од населението на градот се Ајмари, 9% се Кечуани, 15% се мешани и околу 1% се белци.
2 Наводи
*
3 Дополнителни информации
* Lazar, Sian (2008), ''El Alto, Rebel City'', Duke University Press, ISBN 978-0-8223-4154-3
4 Поврзано
* Градови во Боливија
* Ла Пас
* Боливија
Религија во Боливија

Религијата во Боливија ги опфаќа сите религиски групации кои опстојуваат во земјата. Боливија е католичка земја уште од шпанската колонизација на Јужна Америка.
1 Религиски заедници
Голем дел од Боливијците се Католици, но се проценува дека мал дел активно се ангажирани во црковниот живот. По Вториот ватикански совет (1962-1965) Црквата се обидела да ја направи религијата поактивна во социјалниот живот. Според истражувањето на ''Americas Barometer'', со можна грешка од +/- 1,8%, населението на Боливија е поделено на:
религија, процент, белешки
Католичка црква, 81.6%
Евангелистичка црква, 10.3%
без религија, 3.3%, атеисти, секуларни лица
Протестантска црква, 2.6%, Адвентисти, Баптисти, Калвинисти, лутеранци и др.
Мормони и Јеховини сведоци, 1.7%
нехристијани, 0.4%, Бахаисти, Евреи, Муслимани, Будисти, Хиндуси
Традиционални религии, 0.1%, староседелски религии
2 Црквата и државата
Според уставот на Боливија од 2009 година, Боливија е секуларна држава. Во минатото Боливија имала државна религија, каде Католицизмот бил официјална религија. Уставот на Боливија гарантира слобода на религиска определба и нема податоци за тоа дали владат врши опресија на малите религиски групации.
3 Нерелигиозни
Gallup во 2007 година спровел анкета во државата и меѓу прашањата било прашањето „Дали религијата е важна во вашиот живот?“ На ова прашање, 12% од испитаниците рекле дека не им е важна религијата. Според истражувањето на Americas Barometer, 3.3% од испитаниците се изјасниле дека немаат религија.
4 Поврзано
* Демографија на Боливија
* Боливија
* Човекови права во Боливија
Јазици во Парагвај

country=Парагвај
Јазиците во Парагвај е поим со кој се опфаќаат сите јазици кои се зборуваат на територијата на оваа јужноамериканска држава. Парагвај е двојазична држава, каде населението зборува и шпански и гварански јазик. Двата јазика се официјални во Република Парагвај.
1 Службени јазици
Шпанскиот јазик го зборуваат околу 87% од населението, додека гваранскиот го зборуваат над 90% од населението и има околу 4.650.000 говорници. 52% од Парагвајците зборуваат само гварански. Карактеристично за Парагвај и гваранскиот јазик е тоа што се единствената држава и староседелски јазик кој бил наметнат, или подоминантен од колонијалниот јазик.
1.1 Гварански јазик
Гваранскиот јазик (avañe'ẽ, шпански: ''Guaraní'') или познат како парагвајски гварански е староседелски јазик во Јужна Америка кој е дел од семејството на туписки јазици. Гваранскиот е еден од службените јазици во Парагвај, каде се зборува од мнозинското население и половина од руралното парагвајско население зборува само на гварански Покрај Парагвај, јазикот се зборува во соседните држави, поточно во северна Аргентина и југозападен Бразил. Во аргентинската покраина Кориентес гваранскиот јазик е службен јазик.
1.2 Шпански јазик
Шпанскиот јазик (es) или познат како кастиљски јазик (es) е романски јазик од групата на ибероромански јазици. Јазикот се развил од неколку јазици и дијалекти кои се зборувале во централниот дел на Пиринејскиот Полуостров во 9 век. Јазикот постепено се зголемувал и се приширувал со експанзијата на Кралството Кастиља.
Соврмениот кастиљски јазик се развил со прераспоредување на согласките, процес кој започнал во 15 век. Јазикот постепено почнал да создава нови зборови, како од домашно, така и од странско потекло. Јазикот станал значаен со шпанската колонизација на Америка, Африка и делови од Азија - колонизација која била предводена од Шпанската империја во периодот од 15 до 19 век. Во тој период јазикот станал најзначаен јазик за владата и трговијата.
2 Малцински јазици
Околу 50.000 Парагвајци зборуваат на староседелски јазик различен од гваранскиот. Тие се::* Ачејски јазик
* Ајореоански јазик
* Чамакокоански јазик
* Илховува-чоротејски јазик
* Гванајски јазик
* Ленгуански јазик
* Макајски јазик
* Ниваклејски јазик
* Њандевски јазик
* Пај-тавитески јазик
* Санапански јазик
* Тоба-комски јазик
* Тоба-маскојски јазик
Емочки јазик е исчезнат јазик.
3 Поврзано
* Парагвај
* Гварански јазик
* Демографија на Парагвај
Јазици во Боливија

country=Боливија
Јазиците во Боливија е поим со кој се опфаќаат сите јазици кои се зборуваат на територијата на Републиката. Сите староседелски јазици, заедно со шпанскиот, се службени јазици во државата, односно 37 јазика. Најдоминантни јазици се шпанскиот, ајмарскиот, кечуанскиот и гваранскиот јазик. Сите службени јазици се изучуваат низ училиштата.
Шпанскиот јазик го зборуваат 60.7% од населението, кечуанскиот го зборуваат 21.2% од населението и ајмарскиот јазик го зборуваат 14.6% од населението. Според Националниот институт за статистика од 2007, 28.1% од населението на Боливија зборува како мајчин јазик еден од староседелските јазици. Оваа бројка се зголемила на 29.4% во 2008 година.
1 Службени јазици
Според уставот од 2009 година, службени јазици во Боливија се: шпански јазик, ајмарски јазик, араонајски јазик, баурејски јазик, чикитански јазик, каничански јазик, кавинењски јазик, кајувавски јазик, чакопски јазик, чимански јазик, есе-еханки јазик, гварански јазик, гварасувејски јазик, гварајуански јазик, итонамајски јазик, лекоански јазик, калавајски јазик, мачинерски јазик, рејесански јазик, мохењо-тринитарио, мохењо-игнасијано, морејски јазик, мосетенски јазик, мовимајски јазик, пакаварски јазик, пукински јазик, кечуански јазик, сирионски јазик, такански јазик, тапиетејски јазик, торомонски јазик, уруански јазик, венајечки јазик, јаминавски јазик, јукиски јазик, јуракарејски јазик и ајореојански јазик
2 Демографија
јазик народ процент
кечуански, 2,281,198, 25.08%
ајмарски, 1,525,321, 16.77%
гварански, 62,575, 0.69%
други староседелски, 49,432, 0.54%
шпански, 6,821,626, 75.01%
странски, 250,754, 2.76%
само староседелски, 960,491, 10.56%
староседелски и шпански, 2,739,407, 30.12%
шпански и странски, 4,115,751, 45.25%
само шпански, 4,082,219, 44.89%
сите староседелски, 3,918,526, 43.09%
3 Поврзано
* Ајмарски јазик
* Кечуански јазик
* Боливиски дијалект
* Демографија на Боливија
Буде

Буде (|Bodø) — град и општина во округот Нурлан во Норвешка, во северниот дел на Атлантскиот Океан. Зафаќа површина од 1.391 километар квадратен и население од 47.847 жители.
1 Поврзано
* Салтен
Лофотенски Острови

Лофотенски Острови или само Лофотен (|Lofoten, изг. ''Луфутн'') — архипелаг во северниот дел на Атлантскиот Океан, во округот Нурлан во Норвешка. Зафаќаат површина од и население од 24.500 жители. Aрхипелагот го сочинуваат многу острови, меѓутоа трите најголеми се: Еуствогсеј, Вествогсеј и Москенесеј. Во последно време Лофотенските Острови стануваат привлечно туристичко одредиште на Норвешка, пред сè поради прекрасните предели кои се наоѓаат на овие острови.
1 Природни услови
Површината на Лофотенските Острови е . Сите острови се со голема брегова разгранетост, со многубројни мали заливи и полуострови. Островите се планински, со прилично голема надворска височина. Поради влијанието на Голфската струја климата е многу блага за ова подрачје кое се наоѓа над Северниот Поларник, па така летата се свежи, а зимите благи и врнежливи.
2 Население
На Лофотенските Острови денес живеат над 24.000 жители, најмногу од нив се занимаваат со риболов и преработка на риба. Во последните години туризмот претставува многу значајна гранка и голем придонес на островјаните. Најголема населба и главен град на островите е Сволвер.
Пливање на Летните олимписки игри 2012 – 200м делфин во женска конкуренција

Пливачката трка на 200 метри делфин за жени на Летните олмписки игри 2012 се одржа на 1 август во базенот од Олимпискиот центар за водени спортови во Лондон. Преелиминациите и полуфиналните трки беа одржани на 31 јули.
1 Рекорди
Пред натпреварувањето, светскиoт и олимпискиот рекорд беа:
Следниов рекорд беше поставен за време на натпреварувањето:
Датум, Фаза, Име, Националност, Време, Рекорд
1 август, Финале, Жиао Лиујанг, 2:04.06, ОР
2 Резултати
2.1 Преелиминации
Место, Група, Линија, Име, Националност, Време, Белешки
1, 4, 6, Кетлин Херси, 2:06.41, Q
2, 3, 4, Жиао Лиујанг, 2:07.15, Q
3, 4, 5, Џема Лов, 2:07.64, Q
4, 3, 6, Катинка Хосцу, 2:07.75, Q
5, 4, 3, Зузана Јакабош, 2:07.79, Q
6, 2, 4, Нацуми Хоши, 2:08.04, Q
7, 2, 6, Џудит Игнасио Сорибес, 2:08.14, Q
8, 3, 3, Камил Адамс, 2:08.18, Q
9, 2, 5, Миреја Белмонте Гарсија, 2:08.19, Q
10, 2, 7, Чои Хје-Ра, 2:08.45, Q
11, 4, 4, Лиу Зиге, 2:08.72, Q
12, 2, 3, Џесика Шипер, 2:08.74, Q
13, 3, 2, Мартина Гранстром, 2:08.94, Q
14, 4, 1, Ања Клинар, 2:09.24, Q
15, 2, 2, Одри Лакроа, 2:09.25, Q
16, 4, 2, Отилија Једржејачак, 2:09.33, Q
17, 3, 5, Елен Ганди, 2:09.92
18, 1, 5, Ингвилд Снидал, 2:10.99
19, 4, 7, Катерин Савард, 2:11.05
20, 3, 7, Саманта Хамил, 2:11.07
21, 3, 8, Дениса Смоленова, 2:11.10
22, 1, 3, Андреина Пинто, 2:11.23
23, 4, 8, Рита Медрано, 2:11.42
24, 1, 4, Сара Оливеира, 2:11.54
25, 2, 1, Мартина ван Беркел, 2:12.25
26, 3, 1, Џоана Мело, 2:13.17
27, 2, 8, Емилија Пикарајнен, 2:13.81
28, 1, 6, Ченг Ван-Јунг, 2:14.29
2.2 Полуфинале
2.2.1 Полуфинале 1
Место, Линија, Име, Националност, Време, Белешки
1, 4, Жиао Лиујанг, 2:06.10, Q
2, 3, Нацуми Хоши, 2:06.37, Q
3, 6, Камил Адамс, 2:07.33, Q
4, 5, Катинка Хосцу, 2:07.69
5, 1, Ања Клинар, 2:07.84
6, 7, Џесика Шипер, 2:08.21
7, 2, Чои Хје-Ра, 2:08.32
8, 8, Отилија Једржејчак, 2:13.09
2.2.2 Полуфинале 2
Место, Линија, Име, Националност, Време, Белешки
1, 4, Кетлин Херси, 2:05.90, Q
2, 2, Миреја Белмонте Гарсија, 2:06.62, Q
3, 3, Зузана Јакабош, 2:06.82, Q
4, 7, Лиу Зиге, 2:06.99, Q
5, 5, Џема Лов, 2:07.37, Q
6, 1, Мартина Гранстром, 2:07.83
7, 8, Одри Лакроа, 2:08.00
8, 6, Џудит Игнасио Сорибес, 2:08.96
2.3 Финале
Место, Линија, Име, Националност, Време, Белешки
5, Жиао Лиујанг, 2:04.06, ОР
6, Миреја Белмонте Гарсија, 2:05.25, НР
3, Нацуми Хоши, 2:05.48
4, 4, Кетлин Херси, 2:05.78
5, 1, Камил Адамс, 2:06.78
6, 8, Џема Лов, 2:06.80
7, 2, Зузана Јакабош, 2:07.33
8, 7, Лиу Зиге, 2:07.77
Сашо

Името Саша потекнува од земјите на Средна, Источна и Јужна Европа како кратенка од имињата Александар Александра. Во Македонија според Пописот од 2002 има 7071 имиња Сашо, 2010 Сашка, 23924 Александар и 9050 Александра. Во секоја земја ова име различно се изговара, како на пример:
*Саша (руски, српски)
*Сашо (бугарски, македонски)
*Saša (словенечки, хрватски, српски, чешки, словачки, литвански)
*Sasza (полски)
*Сашко (украински)
*Sascha (германски)
*Sasja (холански, шведски)
*Sacha (француски)
Вајда (река)

Вајда (|Weida) — непловна река во источна Тирингија, Германија, лева притока на Вајсе Елстер. Поголемиот дел од нејзиниот тек се наоѓа во округот Грајц.
Изворот на Вајда е близу Пауза во Саксонија; потоа тече низ Тириншките Шкрилни Планини поминувајќи низ Цојленрода-Трибес и низ истоимениот град Вајда. Потоа се влева во Вајсе Елстер, близу Виншендорф. Нејзини притоки се Аума и Лојба.
Аума-Вајдатал

Аума-Вајдатал (|Auma-Weidatal) — град во округот Грајц, во Тирингија, Германија. Бил именуван по градот Аума и реката Вајда, која тече низ градот. Бил создаден на 1 декември 2011 со спојување на поранешните општини Аума, Браунсдорф, Герен-Делен, Штајц и Вибелсдорф. Од јануари 1996, овие и три други општини кои соработувале во општинската заедница Аума-Вајдатал. Оваа општинска заедница била распуштена на 1 декември 2011. Седиштето на градот и поранешната општинска заедница е во Аума.
Вујко Вања

''Вујко Вања'' (|Дядя Ваня) драма од рускиот драматург Антон Павлович Чехов. Објавена е во 1897 г., а две години подоцна ја имала својата премиера во московскиот театар.
Главната идеја на драмата е приказ на луѓето полни со емоционални фрустрации, или како што Чехов ги нарекува, „луѓе кои залудно го потрошиле животот“. Ликовите се несреќни, но несреќни на свој начин. Драмското дејство не е класично развиено, туку е одраз на психолошкото настроение на носечките протагонисти. Низ делото постојано провејува необјасниво чувство на меланхолија, која ја наподолнува атмосферата на безработица и безделничење.
1 Драмско дејство
Драмата е приказна за едно имашливо руско семејство, кое живее на селскиот имот. Професорот Серебрјаков е женет за многу помладата Елена Андреевна, во која се заљубени и вујкото Вања, како и месниот доктор Астров. Љубовниот заплет го чини Соња, која е силно вљубена во докторот Астров. Освен љубовните интриги, во фамилијата постојат сериозни меѓусебни недоразбирања и нетрпеливост. Вања постојано се жали на своеволниот карактер на Серебрјаков и на неговата безобѕирност кон останатите членови од семејството. Од друга страна, пак, Серебрјаков планирал да ја продаде селската куќа, што ќе повлече бран на незадоволство кај најблиските. Дејството кулминира кога вујко Вања со пиштол ќе посегне по животот на Серебрјаков, што ќе резултира со заминување на професорот и неговата сопруга од куќата. По тој невообичаен настан, работите си се вратиле по стариот тек.
2 Ликови
* Александар Владимирович Серебрјаков - пензиониран универзитетски професор, којшто живее на имотот од неговата прва жена
* Елена Андреевна Серебрјакова - сопруга на Серебрјаков, која има 27 години
* Софија Александровна Серебрјакова - ќерка на професорот Серебрјаков од првиот брак. Има 20-тина години и ја сметаат за помалку наивна
* Марија Василевна Војницкаја - мајка на Вања, вдовица на починатиот сопственик на селскиот посед
* Иван Петрович Војницки - 47 годишен маж, вујко на Соња и главен лик во драмата
* Михаил Лвович Астров - средовечен доктор
* Илија Илич Телегин - крепосен селанец кој живее во куќата на семејството
* Марина Тимофеевна - старата дадилка на Соња
3 Поврзано
* Руска книжевност
Роса Плавева

Роса Плавева (Велес, 1878 - Белград, 1970) била македонска социјалистка, една од првите борци за женски права во Македонија.
1 Животопис
Родена е во фурнаџиско семејство како Роса Варналиева. Се школува во Велес, а потоа во Софија. Таму ги остварува своите први контакти со социјалистичкото движење. Во 1900 година станува член на првата социјалистичка организација во Македонија, формирана во 1894 година од Васил Главинов во Велес. Зема учество во Илинденското востание.
Во деновите на Младотурската револуција, заедно со Накие Бајрам, ги организира турските жени во борба против зарот и фереџето. Во 1908 година организира демонстрации во Скопје за рамноправност на жените, а во 1909 година, заедно со својот сопруг Илија Плавев, работи на формирањето социјалдемократска организација во Скопје, која е формирана на 1 мај 1909 година.
Во 1917 година собира потписи од скопските жени за резолуцијата со која се бара ослободување на Роза Луксембург и Карл Либкнехт од затвор и успева да собере околу 100 потписи. Во 1919 година е еден од основачите на СРПЈ, а на 29 февруари 1920 година ја формира „Организацијата на жените социјалистки“ во Скопје. Оваа организација се залагала за еднакви плати на мажите и жените, за укинување на капиталистичката експлоатација и за активно и пасивно избирачко право на жените. Во 1920 година е забележано и залагањето на Плавева за отворање на бесплатна аптека и се изборила работниците двапати неделно да добиваат бесплатен преглед, во што и успеала. Нејзината активност во следните години се намалува, а повторно зема учество во текот на НОВ.
Билирубин

Билирубин (порано нарекуван хематоидин) е жолчна боја производ на катаболизам на хемот. Хемот е составен дел на хемоглобинот, главна компонента на еритроцитите. Билирубинот се излачува со жолчката и урината, и покачени нивоа можат да индицираат на поедини болести.
1 Метаболизам
1.1 Неконјугиран („индиректен“)
Еритроцитите (црвените крвни клетки) кои се создаваат во коскената срцевина се отстрануваат во слезината кога тие се стари или оштетени. Таму, тие го ослободуваат хемоглобинот, кој се разложува до хем, а глобинските делови се разложуваат до аминокиселини. Од хемот се добива неконјугиран билирубин во моноцито макрофагниот систем на слезината. Неконјугираниот билирубин е нерастворлив во вода, поради меѓумолекулските водородни врски. Тој се врзува со албуминот од крвта и се транспортира до црниот дроб.
1.2 Конјугиран („директен“)
Во црниот дроб билирубинот се конјугира со гликуронска киселина, под дејство на ензимот гликуронилтрансфераза, при што тој станува растворлив во вода; конјугираниот билирубин често се нарекува „директен“ билирубин. Голем дел од него оди во жолчното ќесе, а оттаму во тенкото црево. Иако повеќето жолчни киселини се ресорбираат во завршното вито црево и учествуваат во ентерохепатичната циркулација, конјугираниот билирубин не се апсорбира и преминува во колонот.
Бактериите од цревната флора го ослободуваат билирубинот од гликуронидите и го метаболизираат до безбоен уробилиноген, кој може да се оксидира и да формира уробилин и стеркобилин: кои ја даваат карактеристичната кафена боја на столицата. Мал дел (~1%) од уробилиногенот се ресорбира во ентерохепатичната циркулација и повторно се екскретира со жолчката: а делумно стигнува до бубрезите, и ја дава жолтата боја на урината.
2 Нивоа во крвта
Нивото на билирубин во организмот се должи на рамнотежата на неговото создавање и неговата екскреција. Резултатите од крвните тестови секогаш треба да се толкуваат во споредба со референтниот опсег даден од лабораторијата каде се изведува тестот. Типичниот опсег за возрасни изнесува:
* 0-0.3 mg/dl - Ниво на директен (конјугиран) билирубин
* 0.1-1.2 mg/dl - Ниво на вкупен серумски билирубин
Хафјел

Хафјел е село и скијачки центар во округот Опланд во Норвешка. Во Хафјел се одржале дел од натпреварите во техничките дисциплини (слалом и велеслалом) во алпско скијање на Зимските олимписки игри 1994.
Тромсе

Тромсе (норвешки: Tromsø) е значаен град во Норвешка. Градот се наоѓа во состав на покраината Северна Норвешка и е седиште и најголем град на округот Тромс и Финмарк. Според податоците за бројот на населението во 2012 година во Тромсе живеат 71.590 жители. Тромсе е најсеверниот град во Норвешка и втор по големина град над Северниот Поларник, веднаш после Мурманск. Во склад со тоа, градот е и главно норвешко пристаниште за развојот на северниот дел на државата и истражувањето на Арктикот.
1 Природни услови
Градот Тромсе се наоѓа во северниот дел на Норвешка. Од главниот град Осло е оддалечен 1.650 километри северно. Според тоа, главната врска со Осло и останатиод дел на Норвешка ја има преку авио-сообраќајот.
Релјеф: Тромсе се наоѓа на северозападниот брег на Скандинавскиот Полуостров. Се развил на истоимениот фјорд Тромсе. Градот го опкружуваат планини, па според тоа, надморската висина изнесува од 0-100 метри.
Клима: Климата во Тромсе е континентална со големо влијание на Атлантикот и Голфската струја и Арктикот. Многу е поостра од останатиот дел на Норвешка јужно, но и значително поблага од некои места на слична географска ширина.
Води: Тромсе се развил како морско пристаниште на заливот на истоимениот фјорд Тромсе, на брегот на Северно Море. Заливот не е отворен кон морето, туку овде се наоѓаат повеќе мали полуострови и острови. Поголемиот дел од градското подрачје се наоѓа на островот ''Тромсеја'', а помалиот на копното.
2 Историја
Првите траги на населување на местото на денешен Тромсе биле во праисториско време и се поврзани со лапонските староседелци. Зачетоците на денешната норвешка населба се поврзани со средниот век, поточно 1252 година, кога на ова место се подигнува црква, како место за собир. Меѓутоа, местото не било многу значајно во текот на следните векови. Тромсе во 1794 година добил градски права, што претставувало вовед во развојот на градот во 19 век, кога станува центар на развојот на европскиот дел на Арктикот. Во текот на петгодишната окупација на Норвешка (1940-1945) од страна на Третиот рајх, Тромсе и неговото население не страдале многу.
3 Население
Денес Тромсе има околу 71.000 жители, што е за трипати повеќе отколку пред пола век. Во последните години бројот на населението во градот се зголемува по просек за 1% годишно.
4 Стопанство
Стопанството се заснова најмногу на користење на ресурсите од норвешкиот дел на Арктикот. Најразвиени гранки се риболовот и морепловството, а денес сè повеќе се развива и истражувањето на Арктикот.
Вос

Вос (|Voss) е општина во округот Хордалан во западниот дел на Норвешка. Административниот центар на општината се наоѓа во селото Восеванген. Зафаќа површина од 1.806 км² и има 13.868 жители.
Вив Андерсон

Вивијан Александер "Вив" Андерсон (роден на 29 јули 1956 година во Нотингем) — поранешен англиски фудбалер и тренер, кој играл за клубовите на Нотингем Форест, Арсенал, Манчестер Јунајтед и Шефилд Венсдеј, Барнсли и Мидлзборо. Тој бил познат со својте настапи во 1970-тите и 1980-тите, а катиерата ја завршува на почетокот на 90-тите години. Тој е исто така познат по тоа што бил првиот црномурест фудбалер кој настапил во за репрезентацијата на Англија во комплетен меѓународен натпревар. Андерсон одиграл 30 натпревари во националниот дрес и постигнал два гола. Тој исто така учествувал на две светски (1982 и 1986) и две европски првенства (1980 и 1988).
1 Титули
1.1 Нотингем Форест
* Прва Дивизија: 1977-78
* Европски Куп: 1978-79, 1979-80
* Европски Суперкуп: 1979
* ФА Черити Шилд: 1978
* Лига куп: 1977–78, 1978–79
1.2 Арсенал
* Лига куп: 1986–87
1.3 Манчестер Јунајтед
* ФА Черити Шилд: 1990
* ФА Куп: 1990
Липарски Острови

Липарските Острови или Еолски Острови (|Isole Eolie; |Ìsuli Eoli) се вулкански архипелаг во Тиренското Море северно од Сицилија. Името „Еолски“ го добиле по полубогот на ветриштата Еол. Островите се популарно туристичко место во летните месеци и добиваат по 200.000 посетители годишно.
Најголем остров е Липари, по кој е наречена целата група. Другите острови се Вулкано, Салина, Стромболи, Филикуди, Аликуди, Панареја и Базилуцо.
1 Географија
Островите го добиле денешниот облик како последица од вулканските активности во текот на 260.000 години. Има два активни вулкана - Стромболи и Вулкано. Највеќето острови имаат фумароли (отвори што чадат) и топли води.
Научно, архипелагот претставува „вулкански лак“ кој настанал со движењата на Земјината кора предизвикани од тектониката на плочите. Африканската континентална плоча постојано се движи кон Европа. Досегашните судири создале расцепи во Земјината кора, низ кои излегувала магма. Лакот се протега повеќе од 140 км, но геолошки нестабилното подрачје е многу поголемо, и ги опфаќа Сицилија, Калабрија, Кампанија, заедно со Грција и егејските острови.
Островите збирно зафаќаат површина од 1.600 км<sup>2</sup> и водат потекло од големата рамница на дното на Тиренското Море. Тлото на длабочина до 3.600 почнало исфрла лава, образувајќи ги Липарските Острови заедно со Устика и низа подводни вулкани како Мањани, Вавилов, Марсили и Палинуро и уште два безимени вулкана.
2 Профил
Со цел да се запазат во нивната природна состојба, градежните работи на островите се строго ограничени. Новите објекти подлежат на многу правила и забрани, а постоечките мора да се обноват во стилот на традиционалните варосани куќи. Овие куќи се во облик на наменски коцки изградени од локални градежни материјали како што се каменот, лавата, пемзата и туфот. Речиси сите имаат голем надворешен простор надвиснат со лозници и ползечки цвеќиња. Фасадите, балконите и каскадите се претежно украсени со шарени теракотни плочки во живи бои, што е оставнина од времето на шпанска власт над островите во далечното минато.
Сали Мурати

Сали Мурати (роден на 11 октомври 1966 во Врапчиште) ― македонски правник и автор од турска народност.
1 Образование, кариера и творештво
Дипломирал на Правниот факултет при Белградскиот Универзитет во Белград во 1991 година, а правосудниот испит го положил во 2005 година.
Од 1993 до 2005 година работел во Бирото за правни и економски услуги - Гостивар како дипломиран правник.Од 2005-2012 година работел како адвокат во Гостивар.Од 2012 бил избран за судија на Уставниот Суд на Република Македонија.
Од дипломирањето до сега активно се занимавал со правната проблематика од областа на уставното право, правата на заедниците, слобода на мисла и вероисповед и меѓународно приватно право. Има објавено многубројни статии од правна проблематика во разни весници во државата и надвор од неа. Учествувал во над 15 меѓународни конференции со правна содржина во разни земји во странство. Особено работел на проблемите на немнозинските заедници во Р Македонија. Во тој контекст има објавено бројни статии и учествувал на бројни програми на МТВ-2 и на македонското радио со правна тематика и актуелните правни проблеми во земјата. Во тој контекст во 2006 година бил добитник на престижната медиска награда, личност на година, “КУТЛУК ВЕЛИ“ и во 2007 година од Здружението АДЕКСАМ Гостивар за досегашна работа и придонес во правната област во РМ добитник бил на награда за особен придонес на интеграција и развој на правата на Турците во Р Македонија.
Дел од објавени статии се:
- Придобивките на уставните промени, 2001
- Улогата во општеството на ОМБУДСМАН - народниот правобранител, 2003
- Улогата и значењето на Меѓународниот суд за човекови права во заштитата на основните слободи и права, 2002
- Правната состојба во Република Македонија пред и по Охридскиот рамковен договор и местото на Турците, 2001
- Правата и местото на помалите заедниците по 10 години од усвојувањето на рамковниот договор, 2011 г.
Од 1997 година активно работи во Невладини Организации во РМ. Во 2001 година во организација на ОБСЕ и други невладини организации од земјата учествувал како предавач на повеќе Конференции за придобивките на Охридскиот Рамковен договор. Во својство на генерален секретар на Сојузот на Турските Невладини Органи­зации во Македонија - МАТУСИТЕБ во 5 мандати активно соработувал со ОБСЕ, Хелсиншкиот комитет, МЦМС и др. владини и невладини организации и преку истите бил иницијатор и подносител на многубројни амандмани на разни закони меѓу кои: Законот за пратеници на РМ, Законот за територијална поделба, Закон за пописот на населението, домаќинствата и становите и др. закони.На пописот на населението, домаќинствата и становите 2011 година, бил член на Државната Пописна Комисија-ДПК.
Хепн

Хепн (|Höfn) претставува мало гратче и општина во југоисточниот дел на Исланд. Тој е втор по големина во овој дел на државата. Населението во градот изнесува 1.641, а во општината 2.119 и зафаќа површина од 6.317 км². Од ова место има извонреден поглед кон најпознатиот и најголемиот ледник во земјата — Ватнајекидл.
Ватнајекидл

Ватнајекидл (|Vatnajökull) — најголем, најпознат и најобемен ледник во Исланд и еден од најголемите по површина во Европа. Се наоѓа во југоисточниот дел на земјата и покрива 8% од површината на државата. Зафаќа површина од 8.100 км<sup>2</sup>.
Словенечки Македонци

Македонците во Словенија, познати и како словенечки Македонци,се малцинство коe живеe во Република Словенија.
Според последниот попис од 2002 година, во таа држава живееле 3.972 Македонци, a 4,760 лица се изјасниле дека македонскиот јазик им е мајчин јазик.
1 Имиграција
Во времето на СФРЈ, многу Македонци мигрирале во Социјалистичка Република Словенија. Повеќето од нив дошле од источниот дел на СР Македонија и тие се доселиле претежно во Крањ и во главниот град, Љубљана. Македонци има и во поголемите градови како Јесенице, Нова Горица, Марибор и Цеље. Околу 450 Македонци живеат во подрачјето на Цеље.
2 Култура
Во Словенија има три големи културни македонски друштва. Најголемото е „КУД Македонија“ од Љубљана, „КУД Кирил и Методиј“ од Крањ и „КУД Билјана“ од Марибор.
Тие биле основани во 90-те кога Словенија станала независна република. Културните друштва биле основани за да се поттикне изучување на македонскиот јазик, традиција и култура за тие кои живеат во Словенија. Овие културни друштва главно ги слават големите празници како Велигден, Илинден и Божиќ. Секое друштво има свој центар за собири и фолклорни концерти. Исто така има и училиште за македонски јазик во Крањ за помладите Македонци.
3 Вера
Македонците во Словенија се претежно православни, но има и Македонци од муслиманска вероисповед - Македонци Муслимани. Поради недостаток на свештеници, постои само една македонска православна црква во Словенија, која е отворена само во одредени денови; за неделни собири се користи српската православна црква. Првата македонска црковна организација била ''MCO'' (Македонски црковен одбор/''Makedonski crkoven odbor''). На 13 април 1993 била одржана првата нивна средба каде што било одлучено да се основа Македонска црква во Словенија. Добри односи има меѓу Македонската православна црква и Римокатоличката црква. Многу Македонци исто така ја користат и Српската православна црква.
Црквата „Света Марија Рожденска“ која е сместена во Крањ, е користена од страна на Македонците за поголемите празници.
4 Медиуми
Во Словенија има само еден весник кој е наменет за Македонците во Словенија наречен „Наше сонце“. Печатен е од страна на Македонското друштво Кирил и Методиј од Крањ. Првото издание било испечатено на 1 декември 1997. Весникот главно пишува за проблемите и активностите на Македонците кои живеат во Словенија.
5 Поврзано
* Македонци
* Словенија
* Демографија на Словенија
Грајц (округ)

Грајц (|Greiz) — округ во источниот дел на Тирингија, Германија. Соседни окрузи се (од запад надесно) Зале-Холцланд, Зале-Орла, слободниот град Гера, Бургенланд во Саксонија-Анхалт, Алтенбург и двата саксонски окрузи Цвикау и Фогтланд.
1 Историја
Историски, областа на округот била дел од ''Фогтланд'', именувана по титулата ''фогт'' доделувана на локалните владетели во 13 век. Само две линии на семејството ''Ројс'' преживеале од тоа време, каде едната била сместена во Грајц, а другата во Гера и Шлајц. Во 1919 обете биле споени во ''Volksstaat Reuß'', која потоа станала дел од Тирингија во 1920.
Подкамп на концентрацискиот камп Бухенвалд бил сместен кај Берга/Елстер во текот на Втората светска војна.
Округот во неговата денешна форма бил создаден на 1 јули 1994, кога окрузите Гера, Цојленрода и претходниот округ Грајц биле споени.
2 Географија
Во јужниот дел на округот се деловите на Тириншките Шкрилни Планини (''Thüringer Schiefergebirge'') и Рудните Планини, додека речната долина на Вајсе Елстер се движи низ округот од југ кон север.
3 Грб
Обата лава како и жеравот во горниот дел на грбот потекнуваат од грбот на семејството Ројс и нивните кнежевства. Во долниот дел е дел од грбот на Саксонија, бидејќи еден дел од округот припаѓал на Војводството Саксонија.
4 Градови и општини
Слободни градови, Слободни општини
''Општински заедници''<sup>1</sup>седиште на општинска заедница;<sup>2</sup>град