procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Капетанот Микула Мали

„Капетанот Микула Мали“ (српскохрватски: ''Капетан Микула Мали'') — филм на режисерот Обрад Глушчевиќ од 1974 година. Глушќевиќ е и автор на сценариото, заедно со Стјепан Шешељ. Главните улоги ги играат: Петар Приличко, Петар Баниќевиќ и Тончи Видан. Филмот е снимен според вистините настани од Втората светска војна – потфатите на Франо Томаш кој во текот на 1943 и 1944 година, заедно со татко му, со својот мал брод превезувал партизани и бегалци.
1 Синопсис
Главниот лик во филмот е 12-годишно дете кое го презема бродот на дедо му и, наспроти младоста и неискуството, успешно ја избегнува германската војска и им помага на партизаните...
Ива Кесиди

Ива Мари Кесиди (англиски: ''Eva Marie Cassidy''; 2 февруари 1963 – 2 ноември 1996) ― американска пејачка позната по интерпретациите на џез, фолк и блуз песни кои ги пеела со нејзиниот моќен и емотивен сопран.
Ива Кесиди е родена на 2 февруари 1963 година во Вашингтон, а детството го поминала во Оксон Хил и Боуви во Мериленд. Во 1992 година го издала нејзиниот прв албум, ''The Other Side'', збирка дуети отпеани со го-го музичарот Чак Браун. Во 1996 година го објавила соло-албумот во живо под наслов ''Live at Blues Alley''. Починала од меланом во 1996 година, на 33-годишна возраст. Во моментот на нејзината смрт таа била речиси непозната надвор од нејзиниот роден Вашингтон.
Две години по нејзината смрт, музиката на Кесиди го привлекла вниманието на британската публика, откако нејзините интерпретации на песните „Fields of Gold“ и „Over the Rainbow“ биле отсвирени на Радио 2 на Би-Би-Си. По неверојатниот интерес кој го предизвикала, на ''Top of the Pops 2'' на BBC Two била прикажана видео-снимка од нејзината изведба на „Over the Rainbow“, снимена во Блуз Алеја во Вашингтон. Веднаш потоа, нејзиниот компилациски албум ''Songbird'' се искачил на врвот на топ-листата за албуми во Обединетото Кралство, речиси три години по неговото објавување. Успехот на топ-листите во Обединетото Кралство и Ирска довело до популаризација на мизиката од Кесиди низ цел свет. Нејзините постхумно објавени снимки, меѓу кои и три албуми и еден сингл кои се искачиле на прво место во Обединетото Кралство, биле продадени во преку десет милиони примероци. Нејзините песни и албуми исто така се пласирале во топ-10 на листите во Австралија, Германија, Норвешка, Шведска и Швајцарија.
Биле објавени вкупно девет постхумни албуми. Последниот, ''I Can Only Be Me'', во соработка со Лондонскиот симфониски оркестар, бил објавен во 2023 година и стигнал до 9-то место на топ-листата за албуми во Велика Британија.
1 Дискографија
1.1 Албуми
*''The Other Side'' (со Чак Браун) (1992)
*''Eva by Heart'' (1997)
*''Songbird'' (1998)
*''Time After Time'' (2000)
*''Imagine'' (2002)
*''American Tune'' (2003)
*''Somewhere'' (2008)
*''Simply Eva'' (2011)
*''Acoustic'' (2017)
*''I Can Only Be Me'' (со Лондонскиот симфониски оркестар) (2023)
1.2 Албуми во живо
*''Live at Blues Alley'' (1996)
*''Nightbird'' (2015)
1.3 Компилациски албуми
*''Wonderful World'' (2004)
*''The Best of Eva Cassidy'' (2012)
1.4 Реизданија
*''Songbird 20'' (2018)
Рио Гранде (филм)

„Рио Гранде“ — филм на режисерот Џон Форд (John Ford) од 1950 година, снимен по сценариото на Џејмс Кевин Мекгинис (James Kevin McGuinness) и Џејмс Ворнер Бела (James Warner Bellah). Главните улоги ги играат: Морин О’Хара (Maureen O'Hara), Џон Вејн (John Wayne), Бен Џонсон (Ben Johnson), Хари Кери Помладиот (Harry Carey Jr.), Клод Џармен Помладиот (Claude Jarman Jr.) и Чил Вилс (Chill Wills). Филмот, кој е заснован врз романот „Мисија без запис“ (Mission With No Record), е третиот вестерн од Фордовиот „Циклус на коњаницата“. Покрај одличниот приказ на воената атмосфера, филмот успешно ги прикажува и психолошките односи меѓу членовите на едно пропаднато семејство. Како и повеќето други Фордови вестерни, и овој е снимен во убавата природа на Моњумент Вели во државата Јута.
1 Синопсис
По завршувањето на Американската граѓанска војна, Унијата војува против Апачите. Офицерот Кирби Јорк (го игра Вејн) е заповедник на војската распоредена на реката Рио Гранде. Во неговиот одред пристигаат нови војници, а меѓу нив е и неговиот син (го игра Џермен) кого не го видел 15 години. На почетокот, Јорк постапува грубо со синот, но ненадејно се појавува неговата мајка (ја игра О’Хара) која сака да го земе синот со себе. Така, момчето треба да одлучи дали ќе остане во војската или ќе замине со мајка си. Иако животот ги разделил така што не се виделе долго време, средбата на Јорк и неговата поранешна сопруга кај двајцата ја буди љубовта и тие одлучуваат повторно да започнат заеднички живот. Во тие околности, Јорк мора да се соочи со престојната решевачка борба против Апачите, но и да мисли на своите најблиски...
Владимир Антонов (архитект)

Владимир Антонов (роден 1882, Тамбов - 1946, Куманово) бил руски архитект кој поголемиот дел од својата кариера работел во Куманово, Македонија на почетокот на 20 век. Бил член на Белите чувари и станал бел емигрант во Кралството Југославија. Бил избран за општински инженер во 1925 година за спроведувањето на Првиот регулациски план на Куманово од 1923 година.
Светилник Кери

Светилникот Кери е светилник во Финскиот залив на островот Кери. Самата светлина е на надморска височина од 31 метар надморска височина, додека самиот светилник е 28 метри висок.
1 Историја
Денешниот светилник е изграден во 1858 година. Станува збор за црвен метален цилиндар на врвот со просторијата за фенер и балкон кој се потпира на цилиндрична камена основа. Оваа светлина е компјутерски контролирана, напојувана од сончеви ќелии и батерии.
Оригиналниот дрвен светилник бил изграден во 1724 година. Тој бил повторно изграден во почетокот на 19 век со камена основа на врвот со дрвена кула.
Од 1907 до 1912 година тој бил единствениот светилник во светот кој се напојувал со земен гас. Во 1990 година камената основа почнала да се урива и биле поставени челични засилувања. Во 2007 година била инсталирана интернет камера, а потоа и интернет метеоролошка станица во 2009 година.
2 Спецификации
За време на часовите на темнина светлината кружи со следнава низа: 13 секунди исклучено; 2 секунди вклучено. Светлината може да се види од далечина на 11 наутички милји.
3 Поштенска марка
Естонската пошта издала поштенска марка во знак на сеќавање на светилникот Кери на 15 јануари 2003 година.
4 Галерија
5 Поврзано
* Список на светилници во Естонија
Толокно

Толокно е брашно здробено во аван со толчник (традиционално) или мелено во мелница (во индустриско опкружување), направено од претходно парени, сушени, лесно пржени и излупени зрна од житарици. Русите, Украинците, Белорусите, Швеѓаните и Летонците обично користат овес или јачмен за подготовка на Толокно. Финците, Естонците и турските народи исто така користат јачмен, грашок, 'рж и пченица како мешавина.
1 Етимологија
Потеклото на зборот е поврзано со ''удирање, туркање.'' Од источнословенски јазици.
2 Опис
Толокно се разликува од меленото брашно првенствено по неговиот подобар вкус и поголема хранлива вредност, бидејќи во него се зачувани сите фракции од зрното, додека кај меленото брашно првите, најхранливи излупени фракции често одат како отпад. Толокно брашното може да се јаде без дополнителна топлинска обработка . Толокно кашата содржи лецитин.
Во старо време, Толокно кашата се подготвувала од овес, оставена преку ноќ во прилично топла руска печка. Во исто време, протеините од зрната набабрувале, а брашното добиено од таквите зрна ја губи способноста да формира глутен, но добро набабрувало во вода и брзо се згуснувало.
Толокно кашата помешана со изладена зовриена вода зачинета со сол се викала кулага. Тоа бил омилен деликатес на децата. Толокно кашата обично се конзумирала ако поминало доволно време помеѓу ручекот и вечерата.
Во Естонија и Финска, Толокно кашата ) се правела и од 'рж и грашок.
Толокно е познато и во кујната на турскиот и монголскиот народ: Алтајци, Каракалпаци, Бурјати, Казахстанци, Башкири, Киргистанци, Калха-Монголи, Татари, Узбеци, Чуваши, Хакази, Шокци, Туванци. Кашата се подготвувала од калкан со додавање павлака или путер. Од таква каша се правеле топчиња, кои се служеле со чај со мед, за време на празниците Бишектуја, Каргатуја, Кјакук Сјаја, Сабантуја, Сиргатуја и за земјоделски обреди. Киргистанската чорба од јачменова овесна каша (|талкан), зачинета со кисело млеко или суво сирење, како и безалкохолниот пијалак ''жарма (максим)''. Првично, таканот се правел од јачмен, сега и од овес, пченица, просо и пченка.
3 Примена
Толокно кашата е единствена биолошка компонента за полнење на колбаси, и покрај фактот што бројот на такви органски полнила е исклучително ограничен. Толокно кашата се користи во угостителските објекти како состојка за подготовка на кашички и желе .
Толокно кашата е една од хранливите компоненти за спортистите. Вклучена е во житарките на база на жито, заедно со тврда пченица, семки од леќа, зрна од грашок и пченка .
4 Поврзано
* Саламата
* Дежен - руско јадење со овесна каша
* Гофио - јадење на Канарските Острови
* Цампа - тибетски јачмен јадење
* Желе од овесна каша
* Мисутгару е пијалак од Ју. Кореја
Кулата Двејра

Кулата Двејра е мала караула во заливот Двејра, Сан Лоренц, која се наоѓа на островот Гозо во Малта. Била завршена во 1652 година и е дел од кулите Ласкарис. Денес е во добра состојба и е отворена за јавноста.
Таа е една од четирите преживеани крајбрежни караули во Гозо, а другите се кулата Сленди, кулата Мгар икс Сини и кулата Исопу.
1 Историја
Кула Двејра била изградена во 1652 година за време на управата на голем мајсторот Џовани Паоло Ласкарис, и била финансирана од Универзитетот на Гозо. Таа е една од кулите на Ласкарис, а намерата зад нејзината изградба била да служи како стражарна кула и да чува околните подрачја од напади на корсарите. Оваа кула, исто како и другите кули, можела да комуницира со блиските одбранбени утврдувања преку оган и дим, ноќе и ден. Трошоците за одржување на кулата биле покриени со производство на сол од соланите во близина. Во 18-тиот век била опремена со три топови. Во 1744 година, големиот мајстор Пинто направил забрана за посети на Каменот на Фунгусот бидејќи се верувало дека габите што растеле таму имале лековити моќи, а Кулата Двејра се користела како стражарница за да се спречи некој да се качи на островот.
Кулата била управувана од артилерија на Кралската Малта, помеѓу 1839 и 1873 година.А за време на Првата светска војна ја бранела Чета број 3, со два (подоцна четири) топа. Повторно била користен во Втората светска војна како место за набљудување, а на 27 март 1943 година, капетанот Френк Дебоно и Кармело Захра, кои биле стационирани таму, спасиле пилот на РАФ кој се срушил со својот Марк Вб Спитфајр на карпите со поглед на заливот.
Кулата му била дадена под закуп на Џералд де Трафорд во 1956 година.
2 Денешен ден
Кулата била обновена од Дин л-Арт Челва помеѓу 1997 и 1999 година. Сега е во одлична состојба и е отворена за јавни посети бесплатно.
3 Во популарната култура
* Кулата Двејра била искористена за снимањето на филмот „Богатство“ во Малта од 1963 година и филмот „Меѓу волците“ од 1985 година.
Џуманџи: Добре дојдовте во џунглата

''Џуманџи: Добре дојдовте во џунглата'' (|Jumanji: Welcome to the Jungle) — американски фантастичко-авантуристички филм од 2017 г. во режија на Џејк Касдан, продолжение на филмот ''Џуманџи'' од 1995 г., заснован на истоимената детска книга на Крис ван Олсбург.
Филмот бил објавен во широко издание во Македонија на 28 декември 2017 г.
1 Содржина
Кога четворица средношколци ќе откријат стара видеоигра за која никогаш порано не слушнале (Џуманџи), ќе ги вовлече во забавниот свет на џунглата и ќе ги натера да станат аватари по сопствен избор. Спенсер ќе стане археолог (Двејн Џонсон), спортистот Фриџ ќе стане вистински Ајнштајн (Кевин Харт), популарната девојка Бетани ќе стане средовечен професор (Џек Блек), а кревката Марта ќе се претвори во бестрашен воин (Карен Гилан). Меѓутоа, забавата наскоро ќе се претвори во нешто друго кога ќе откријат дека Џуманџи не се игра — тој се преживува. За да ја победат играта и да се вратат во вистинскиот свет, тие мораат да ја поминат најопасната авантура во нивните животи, да откријат што оставил зад себе Алан Париш пред 20 години и да го променат начинот на кој се гледаат себеси... или ќе бидат заглавени во играта засекогаш.
2 Улоги
Глумец, Улога
Двејн Џонсон, д-р Смолдер Брејвстоун / Спенсер Гилпин
Кевин Харт, Френклин Финбар / Фриџ
Џек Блек, проф. Шелдон Оберон / Бетани
Карен Гилан, Руби Раундхаус / Марта
Ник Џонас, Сиплејн Макдона / Алекс Врик
Боби Канавале, Ван Пелт
Црвениот крст на Јамајка

Друштвото на Црвениот крст на Јамајка е агенција за хуманитарна помош во Јамајка.
1 Историја
Црвениот крст на Јамајка бил основан во 1948 година како гранка на Британскиот Црвен крст. Во јули 1964 година, Британскиот Црвен крст ја префрлил својата контрола на ново национално друштво, кое во октомври 1964 година било официјално признаено од Меѓународниот комитет на Црвениот крст.
По ураганот Гилберт во 1988 година, Црвениот крст на Јамајка бил значително вклучен во спроведување на помош. Над 2.500 волонтери работеле по 14-часовни смени обезбедувајќи помош. Тие, исто така, имале поддршка од Лигата на друштвата на Црвениот крст, при што дополнителните залихи пристигнувале од нивниот магацин во Панама.
2 Програми
Друштвото на Црвениот крст на Јамајка е управуван и надгледуван од Централениот Одбор. Мандатот на нејзините членови е две години.
Организацијата имала спроведено различни програми за ублажување на штетите од ХИВ/СИДА во земјата.
3 Наводи
Косплеј

Косплеј (|コスプレ, |cosplay; портманто од ''costume play'' = ''костимирана игра'') — занимација во која луѓето носат костими и модни додатоци за да претстават конкретен лик. Овие ликови обично произлегуваат од популарната култура, вклучувајќи аниме, манга, стрипови, видеоигри и филмови. Луѓето често се впуштаат во костимирана игра за да ги прикажат ликовите поверодостојно. Костимите за косплеј можат да разнообразуваат од едноставни облеки до сложени творби, а многу луѓе сами ги создаваат или видоизменуваат своите костими. Тие исто така можат да користат реквизит и шминка за да ја подобрат нивната сличност со ликот што го прикажуваат.
Косплејот вообичаено се поврзува со обожавателски средби, каде што косплеери се собираат за да ги покажат своите костими, да учествуваат во натпревари и да се дружат со други обожаватели. Меѓутоа, косплејот може да се ужива и надвор од средби, на пример на фотосесии и онлајн заедници.
1 Етимологија
Изразот „косплеј“ (''cosplay'') е комбинација на зборовите „костим“ (''costume'') и „игра“ (''play''), измислен од јапонскиот новинар Нобујуки Такахаши во 1984 г. откако присуствувал на собирот ''Fiction World Science''''1984 Worldcon'' во Лос Анџелес и бил воодушевен од истанчените костими што ги носеле присутните. Тој напишал статија за настанот за јапонското списание ''My Anime'' и го употребил изразот „косплеј“ за да го опише гледиштето на играта со костими на собирот.
Чудесната Жена

Чудесната Жена (|Wonder Woman) — суперјунакиња од стрипови издадена од DC Comics. Таа првпат се појавила во ''All Star Comics #8'', објавена во декември 1941 г. Чудесната Жена е амазонска принцеза (заснована на грчката митологија), позната во нејзината татковина како Дијана. Дијана редовно се појавувала во стрипови почнувајќи од 1941 г., со исклучок на краток период по Кризата на бесконечните земји во 1986 г., и станала една од најпопуларните ликови на златната епоха на стриповите и била една од само петте чии приказни продолжиле да бидат објавени по Втората светска војна. Таа е една од ретките популарни жени во стриповите. Дијана е сериозна, искусна јунакиња, но во срцето е љубезна, дружељубива и сочувствителна, подготвена да им помага на сите, важи за феминистичка икона и за исклучително привлечна жена не само според стандардите на суперхероите.
Христо Шалапутов

Христо Ѓамов Шалапутов — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, член на Македонската револуционерна организација и Врховниот македонски комитет.
1 Животопис
Шалапутов е роден во селото Орман, Костурско, тогаш во Османлиското Царство. Брат е на Трпо Шалапутов. Според Васил Чакаларов, тој има влашко потекло, но Георги Христов не спомнува таков податок. Заминува за Бугарија на печалба. Во Софија, заедно со други Македонци, учествувал во обидот за убиство на Стефан Стамболов.
Влегол во четата на Борис Сарафов. Загинал во битка на планината Пирин.
2 Наводи
Раскин (филм)

„Раскин“ (француски: ''La Rupture'') — филм на режисерот Клод Шаброл (Claude Chabrol) од 1970 година. Шаброл е автор и на сценариото кое засновано врз романот „Човекот-балон“ (''The Balloon Man'') на Шарлот Армстронг (Charlotte Armstrong). Главните улоги ги играат: Стефан Одран (Stéphane Audran), Мишел Буке (Michel Bouquet), Жан-Пјер Касел (Jean-Pierre Cassel), Ани Корди (Annie Cordy), Жан-Клод Друо (Jean-Claude Drouot), Жан Карме (Jean Carmet) и Катрин Рувел (Catherine Rouvel). Филмот претставува дел од познатиот Шабролов циклус за Хелена. За разлика од неговите останати филмови, овој се бави со проблемот на лудилото во семејството, како и со моќта на парите со кои се купуваат луѓето и совеста. Притоа, во филмот е забележливо големото влијание на Алфред Хичкок. Инаку, како и во сите дела од циклусот за Хелена, и во овој филм главните улоги ги толкуваат тогашната негова сопруга Стефан Одран, како и неговиот омилен глумец Мишел Буке.
1 Синопсис
Сопругот на Елен (ја игра Одран), душевно болниот Шарл (го игра Друо) во напад на бес го повредува нивниот син. Тогаш, Хелен одлучува засекогаш да го напушти Шарл, детето го носи во болницата, а таа изнајмува соба во еден пансион. Шарл се враќа кај своите богати родители кои ја обвинуваат Елен за состојбата на детето и настојуваат да стекнат старателство над него. Знаејќи дека при разводот детето ќе ѝ припадне на мајката, тие го ангажираат познаникот Пол Томас (го игра Касел) да најде некаква дамка во минатото на Елен која ќе ја искористат во судскиот процес. Пол доаѓа во пансионот и со помош на својата девојка Соња (ја игра Рувел) прави сè да го уништи угледот на Елен...
Дворец на семејството Дунѓерски во Челарево

Дворец на семејството Дунѓерски — дворец што се наоѓа во Јужнобачкиот Округ во градот Челарево, порано Чиб. Тој бил најголемата знаменитост на местото до Втората светска војна. Дворецот бил во сопственост на семејството Дунѓерски до 1946 година, кога им бил одземен. Според пописот на одземениот имот, семејството не побарало враќање на овој дворец. Гедеон, синот на Лазар Дунѓерски, сакал да му го поклони дворецот на народот со сите уметнички дела, за да ја претвори овој архитектонска значајна градба во музеј, кога тоа станало во 1968 година и му припаднал на Музејот на Војводина.
1 Историја
Комплексот на дворецот на властелинскиот имот бил создаден во втората половина на 18 век. Помалиот дворец го изградил Марфи Липот на преминот од 18 во 19 век и во него со семејството живеел благородникот Никола Безереди. Безерди решил да изгради нов Голем дворец, кој според плановите на непознат виенски архитект бил изграден помеѓу 1834 и 1837 година. Иако самата градба била прогласена за дворец, Никола Безереди кој поседувал куќи во Виена и Будимпешта, ја користел исклучиво како летниковец. Во 1882 година комплексот му бил продаден на Лазар Дунѓерски.
Од крајот на 19 век па до Првата светска војна дворецот бил собиралиште на истакнати и значајни политички и културни дејци од тоа време. Меѓу другите, замокот го посетиле Никола Тесла, Паја Јовановиќ, Стеван Тодоровиќ и Лаза Костиќ, кој ја напишал најубавата љубовна песна „Santa Maria della Salute“ во чест на Ленка Дунѓерска, која ја запознал во овој дворец. Извесно време во дворецот престојувал и Александар Караѓорѓевиќ.
По Втората светска војна, од 1947 до средината на 1952 година, зградата на дворецот со придружните објекти му припаѓала на тогашното Претседателство на Владата на ФНРЈ. Тогаш во таа зграда повремено престојувал и претседателот Јосип Броз Тито. Дворецот е споменик на културата од исклучително значење. Депадансот станал единствен музеј на стилски мебел во поранешна Југославија, познат како Музеј на Војводина.
2 Опис
Објектот се наоѓа во простран парк, како приземна градба со правоаголна основа, со низа прозорци со рамни профилирани натпрозорници потпрени со конзоли во облик на волута, а во долниот дел со низа од булустери. На источната страна има класицистички трем со скалила поткрепени со четири дорски столбови, тимпан, скалила и закосени рампи за колски пристап. Задниот дел на дворецот е решен со спротивен испакнат дел и широки скалила. На ист начин се обликувани и страничните фасади. Покривот е на четири води покриен со бибер плочки, со украсни елементи од бакарен лим. Паркот околу дворецот е вреден поради присуството на ретка вегетација.
3 Галерија
Ирена Јурчева

Ирена Јурчева (1982) — македонски поет, писател и преведувач.
1 Заднина
Јурчева е родена во Белград во 1982 година. Студиите ги завршила на Филолошки факултет во Скопје, Катедра за преведување и толкување. Во 2017 година се стекнува со звање Магистер со тезата "Културолошко преведување на 'Силмарилион' од Џ. Р. Р. Толкин како предизвик за преведувачот". Покрај својата преведувачка работа, Јурчева работела како наставничка по англиски и француски јазик во Скопје. Зад себе има оставено повеќе од петнаесет преводи. Својата поезија ја има објавено во неколку книжевни списанија. Има добиено признанија за својата работа:"Литературни искри", меѓународен поетски фестивал во Гостивар во 2017 и наградата за дебитантски ракопис "Новите!" од книгоиздавачката куќа Темплум во 2019. Има гостувано на поетски фестивали и читања и организирано работилници за креативно пишување.
2 Библиографија
*"Таинствена" (2017), поетска книга
*"Белата е најстрашна боја" (2019), збирка раскази
*"Разнишан свет" (2021), збирка раскази
Дарлин Лав

Дарлин Рајт (англиски: ''Darlene Wright''; родена на 26 јули 1941) позната по нејзиното уметничко име Дарлин Лав (англиски: ''Darlene Love'') ― американска ар-ен-би и соул-пејачка и глумица. Таа била пејачка на женската група Blossoms, а подоцна имала и соло-кариера.
Уште како дете пеела во месниот црковен хор. Во 1962 година, таа работела како сесиска пејачка за продуцентот Фил Спектор кој ја преименувал во Дарлин Лав. Таа ги отпеала песните „He's a Rebel и „He's Sure the Boy I Love“, кои станале песни од женската група The Crystals.“ Наскоро станала многу барана пејачка и соработувала со многу рок и соул-легенди од 1960-тите, како: Сем Кук, Дион Ворвик, Бил Медли, Бич Бојс, Елвис Присли, Том Џонс и Сони и Шер. Како глумица, Лав настапувала во многу претстави на Бродвеј. Таа имала улога и во серискиот филм ''Смртоносно оружје''.
Секоја година непосредно пред божиќните празници Дејвид Летерман ја канел Дарлин Лав во неговото телевизиско ток-шоу за да ја отпее песната „Christmas (Baby Please Come Home)“. Ваквите настапи започнале во 1986 година и продолжиле до 2014 година. Летерман ја нарекол Лав „Божиќна кралица“. Во 2015 година таа почнала годишно да ја пее песната во ''The View''.
Според ''Ролинг Стоун'' Лав е меѓу 100-те најдобри пејачи на сите времиња, а во 2011 година таа била примена во Куќата на славата на рокенролот. Лав учествува во документарниот филм награден со Оскар ''Дваесет стапки од славата'' (англиски: ''20 Feet from Stardom)'' (2013), за кој таа добила Греми награда.
Џони Френкам

Џони Френхам (роден на 6 јуни 1948 година) е англиски поранешен професионален боксер кој бил британски шампион во лесно тешката категорија во 1975 година. Френкам е англиски ром.
Френкам ја освоил титулата на Асоцијацијата за аматерски бокс во 1969 година во лесно тешката категорија, додека боксирал во клубот Рединг АБЦ.
Во 2010 година, Френхам бил осуден на две години затвор од страна на судот во Гилдфорд за нечесни тргувања.
1 Изложбена боксерска кариера
Бр., Кариера, Противник, Рунди, Тип, Локација, Датум, Забелешки
1, 0–0, Мухамед Али, 2, /, Ројал Алберт Хол,, окт 19, 1971, Без резултат
Џордан Галтиер

Џордан Галтиер (роден на 22 март 1989 година во Вилнев-д'Аск) бил поранешен француски професионален фудбалер. Сега тој работи како помошник тренер на Карлес Мартинез Новел во францускиот клуб Тулуз ФК, од Лига 1.
1 Кариера
Галтие претходно играл професионално за ФК Жирондинс де Бордо, Етоил Фрежус Сен-Рафаел, АС Арл-Авињон и Леж-Кап-Фер.
Во јануари 2008 година бил повикан на тренинг камп со француската футсал репрезентација до 21 година на 4-дневен камп.
Тој настапил на шест натпревари во Лига 2 за Арле-Авињон помеѓу 2011 и 2013 година.
2 Личен живот
Галтие е роден во Франција и има ромско потекло. Тој е син на Кристоф Галтиер.
3 Наводи
* на foot-national.com
Ромски медиуми

Ромските медиуми почнале да се развиваат во последните децении, нивната еволуција била под влијание од дијаспорскиот статус на Ромите (кои живеат како малцинство во многу земји).
1 Интернет
Распространетиот статус на Ромите низ повеќе држави и релативно неодамнешната еволуција на ромските медиуми одредиле важна улога за интернетот како брзо и достапно средство за комуникација. Присуството на ромските медиуми на интернетот вклучува и веб страници за вести како што се Здружение Џено, Romea.cz или дРома-блог (на германски и ромски), исто така и новински мрежи како Ромската виртуелна мрежа.''​''
2 Телевизија
Постојат повеќе ромски ТВ станици (како ''ТВ Шутел'' од Шуто Оризари, Република Македонија ) или ромски програми на локални телевизиски станици, како што е Караван ле Роменгири, ромска програма која се прикажува 2 часа неделно и е изнајмена од Ромската партија во Романија од ТВ Оглинда (останатиот дел од содржината на оваа ТВ станица нема ништо заедничко со ромската програма). Во Чешката Република има интернет страница за ромска телевизија - ''ROMEA TV'' . Повеќето ромски ТВ станици се наоѓаат во Централна и Југоисточна Европа.
3 Радио
*''Гипси Радио'': Меѓународно 24-часовно интернет-радио на ромски јазик произведено од членови на заедницата под нивна власт. Тој нуди портали за неколку поврзани организации.
*''Радио Романо'': Ромско јазична радио станица на Радио Шведска.*''Харом соламра'': Етничка програма на ловарски и бојашки јазик на унгарското државно радио.
*''Радио Дих''*''Радио Ц''
4 Списанија
*''dRoma (ромска политика, култура, тшиб'':ISSN ) : Двојазично печатено списание за ромската заедница во Австрија, објавено на германски и ромски јазик. Без политичка или верска припадност. Основана во 2004 година од ромската невладина организација „Verein Roma-Service“. Бесплатно преземање на сите изданија (pdf) на: .
*''È Romani Glindа (Ромското огледало;ISSN ) :'' Списание посветено на ромските проблеми и новости во Шведска и Европа. Без политичка определба. Тесно соработува со тимот на Радио Романо во Радио Шведска . Статии на шведски . Објавува шест изданија годишно. Основана 1998 година. Главен уредник и издавач: Фред Таикон. Веб-страница: .
*''Le Romané Nevimata'' (Ромски новости: ISSN ) : Списание наменето за ромската младина во Шведска, објавено во соработка со Romsk Kulturcentrum во Стокхолм. Без политичка определба. Статии на ромски и шведски јазик. Основа во 2007 година. Главен уредник и изадавач: Кети Димитер-Тајкон.* Romani Posten(исто така Romaniposten, The Romani Post: ISSN ) : Списание за ромската патничка заедница во Норвешка . Без политичка или верска припадност. Статии на норвешки. Се објавува осум пати годишно. Основана на 6 септември 2003 година како он-лајн публикација; прво печатено издание октомври 2006 година. Издавач и главен уредник: Џон Педерсен.
'Ржан леб

’Ржан леб е вид на леб кој е направен од ’ржано брашно. Лебот може да има светла или темна боја, во зависност од видот на користеното брашно и додатоците, и обично е потврд (поблиска структура) од лебот направен од пченично брашно. Има повеќе влакна од белиот леб и често е со потемна по боја и посилен по вкус. ’Ржаниот леб има значителни здравствени придобивки во споредба со белиот леб.
Темниот ’ржан леб најмногу се користел до средниот век. Многу различни видови на ’ржено жито доаѓаат од различни делови на Европа како Финска, Данска, балтичките земји и Германија. Во Австрија, Финска, Естонија, Данска, Латвија, Литванија, Полска, Белорусија и Русија, ’ржаниот леб е најпопуларен од сите видови на леб.
Ржаниот леб најчесто се прави со најмалку 90% брашно од ’рж. Чистиот ’ржан леб не содржи пченично брашно. Во Германија, ’ржаниот леб кој е со помал дел од 90% ’рж се нарекува црн леб. Лебот се прави од брашно или презла, вода, квасец, сол, кисело тесто и зачини како ким, анасон, анасон, сусам или коријандер.
1 Поврзано
**
Николае Георге

Николае Георге (романски: ''Nicolae Gheorghe'', 12 ноември 1946 – 8 август 2013) бил романски активист. Тој е познат по своето делување за подобрување на правата на Ромите во Романија.
1 Биографихја
Основачот на модерното движење на Ромите, почнувајќи од Романија за време на комунистичкиот режим и го продолжил до својот последен момент. Посетувал воена академија. Николае Георге ја започнал својата милитантна работа уште во 1970-тите, кога активно бил вклучен во промовирањето на правата на Ромите во Романија. Во тоа време, Ромите се соочуваале со многу форми на дискриминација и социјална исклученост. Во 1972 година дипломирал филозофија и социологија. Во 1974 година, тој ги проучувал малцинствата за владата. По 1989 година, тој бил назначен за експерт за малцинствата за романската влада.
Тој бил активист за правата на Ромите. Во 1993 година го основал Центарот за социјални интервенции и студии. Во 1998 до 1999 година, тој помогнал во формирањето на Работната група на ромските здруженија.
2 ЦСИС
Ромската организација ЦСИС, основана од Николае Георге во 1993 година, е романска невладина организација посветена на промовирање на правата на Ромите и борба против дискриминацијата со која се соочуваат. Една од најважните цели на ЦСИС има за цел да промовира еднакви права за Ромите во Романија, да се бори против дискриминацијата и да ја подобри нивната социјална вклученост. Организацијата работи на подигање на јавната свест, обезбедување правна помош за Ромите и застапување за инклузивни јавни политики.
3 Дела
**
Детски додаток

Детски додаток — мерка на социјална заштита за исплата што се распределува на родителите или старателите на деца, тинејџери и во некои случаи и на млади. Голем број земји имаат различен вид детски додаток. Во повеќето земји, детскиот додаток обично зависи од бројот на деца.
1 Споредба во Европа
Белгија, Данска, Германија
1 дете, €77.05, Секое дете на возраст 0 - 3, €145, 1 дете, €219
2 деца, €219.63, Секое дете на возраст 3 - 7, €131, 2 деца, €438
3 деца, €432.50, Секое дете на возраст 7 - 18, €103, 3 деца, €588
Секое наредно дете, €212.87, Секое наредно дете, €225
Грција, Франција, Ирска
1 дете, €5.87, 1 дете, -, 1 дете, €140
2 деца, €18, 2 деца, €120.32, 2 деца, €280
3 деца, €40, 3 деца, €274.47, 3 деца, €420
4 деца, €48, 4 деца, €428.62, Множител за близнаци, × 1.5
Секое наредно дете, €8.07, 5 деца, €582.77, Множител за тројки и четворки, × 2
Секое наредно дете, €154.15
Исланд, Италија, Луксембург
1 дете (родители во брак), €115.25, Годишен приход на родителите до €11,422.98, €250.48, Секое дете под 6 години, €271.66
2 или повеќе деца (родители во брак), €137.17, Годишен приход помеѓу €27,693.04 и €30,403.39, €38.73, Секое дете од 6–11 години, €292.19
1 дете (самохран родител), €191.92, Годишен приход над €43,962.05, Не се исплаќа, Секое дете над 12 години, €322.91
2 или повеќе родители (самохран родител), €196.83
Холандија, Норвешка, Австрија
Деца под 6 години, €58.11, Деца под 6 години, NOK 1354 (€135), Прво дете под 3 години, €105.40
Деца од 6–11 години, €70.57, Деца од 6-18 години, NOK 1054 (€105), Прво дете од 3-9 години, €112.70
Деца од 12–17 години, €82.02, Прво дете од 10-18 години, €130.90
Прво дете на 19 години и повеќе, €152.70
Второ дете, €12.80
Секое наредно дете, €25.50
Финаска, Шведска, Обединето Кралство
Прво дете, €100, 1 дете, SEK 1,250 (€109), Прво дете под 16 години, £94.46 (€111.86)
Секое наредно дете, €73.76, 2 деца, SEK 2,650 (€230), Секое наредно дете, £62.61(€73.76)
Трето дете, €131, 3 деца, SEK 4,480 (€390)
Додатни деца, €151.50, 4 деца, SEK 6,740 (€586)
5 деца, SEK 9,240 (€803)
Секое наредно дете, SEK 2,500 (€217)
Лихтенштајн, Шпанија, Швајцарија
1 дете, CHF 260 (€215), Деца под 18 години (без попреченост), €24.25, Детски додаток по дете (под 16 години), CHF 200 to CHF 400 (€165 to €330)
Близнаци, или над 3 деца, CHF 310 (€260), Деца под 18 години (со попреченост), €48.47, Образовен додаток по дете (од 16 – 25 години), CHF 250 to CHF 525 (€210 to €440)
Секое дете над 10 години, CHF 310 (€260), Деца под 18 години (со попреченост >75 %), €381.19
Деца под 18 години (со попреченост >65 %), €260.79
Полска
Деца под 18 години, PLN 500 (≈ €105; non-taxable)
MAPPA

MAPPA Co., Ltd. (|株式会社MAPPA, се чита: ''МАПА'') — јапонско анимациско студио создадено на 14 јуни 2011 г. од Масао Марујама, создавачот и поранешен продуцент на студиото Madhouse. MAPPA е акроним што значи Maruyama Animation Produce Project Association. Во април 2016 г., Марујама поднесол оставка од својата должност и основал ново студио, Studio M2.
Студиото има произведено многу аниме, вклучувајќи г''и Terror in Resonance'', ''Yuri!!! on Ice'', ''In This Corner of the World'', ''Kakegurui'', ''Banana Fish'', ''Zombie Land Saga'', ''Dororo'' (во соработка со Tezuka Production), ''Дорохедоро'', ''The God of High School'', ''Магична битка'', ''Attack on Titan: The Final Season'', ''Сага за Винланд'' (втора сезона), ''Верижниот Човек'' и ''Пеколен рај''.
1 Работа
1.1 Историја
Студиото започнало на 14 јуни 2011 г. од Масао Марујама, кој работел во Madhouse кога имал 70 години. Најпрво сакале да го снимат филмот на Сунао Катабучи наречен ''In This Corner of the World''. Бидејќи Madhouse имале проблеми со пари, Марујама и Катабучи го направиле студиото MAPPA за да се обидат да го снимат филмот. Но биле потребни 5 години за да се заврши поради тешкотиите при собирањето на средства.
Во април 2016 г., Марујама престанал да биде извршен директор и станал претседател. Манабу Оцука, кој помогнал во започнувањето на студиото и претходно работел во студиото 4 °C, станал извршен директор откако Марујама си заминал.
1.2 Спорност
Распоредот на студиото, работната средина и култура таму биле разгледани многу внимателно. Искусниот уметник Хисаши Егучи рекол дека студиото не плаќало доволно. Друг уметник по име Мушијо, исто така, рекол дека не ги обучувале добро аниматорите и ги терале да работат премногу, што ги натерало да ја напуштат работата во студиото. Исто така, не им се допаднало што студиото работело на четири серии одеднаш. Кевин Циругеда од ''Sakugablog'' рекол дека овие проблеми дошле од студиото, кое пребрзо растело и било небрежно.
Циругеда рекол и дека од 20 анимеа направени од MAPPA од 2015 до 2020 г., тие биле длабоко вклучени во правењето на четири од нив, а анимеата не поминале добро. MAPPA рекла дека не нудат неправедна плата, но аниматорот Ипеи Ичи рекол дека едно аниме на кое работеле за Нетфликс предложило да се платат само 3.800 јени за секоја сцена, кога аниматорите навистина требале да добијат најмалку 15.000 јени.
Дејан Ристески

Дејан Ристески, попознат како Дејан Комита (роден во 1865 година во Врбјани, Охридско - починат на 12 август 1957 година во Врбјани) ― македонски револуционер и член на Македонската Револуционерна Организација.
1 Семејство
Дејан Комита бил дел од големо семејство со вкупно 8 деца - пет браќа и три сестри: Здраве, Динго, Данил, Никола, Дејан, Љубинка, Божана и Трпа, деца на Јовче и Костура. Здраве бил убиен од балистите во 1942 или 1943 година.
2 Револуционерна дејност
Од многу млада возраст, со 25 години, Дејан се приклучил на Организацијата, активно учествувајќи со здружената чета на војводата Јордан Силјанов Пиперката во охридската околија. Тој имал чести средби и соработки со македонскиот револуционер Гоце Делчев, како и со македонскиот писател Григор Прличев и со својот соселанец Кузман Капидан.
По доаѓањето на партизаните, револуционерната дејност на Дејан Комита престанала. Во текот на својот живот, тој имал два брака. За првата жена има малку податоци; со неа имал неколку деца кои, за жал, починале. По смртта на првата сопруга, се оженил со Ристеска Спаса, вдовица која имала три деца од претходниот брак. Дејан и Спаса имале четири деца, од кои едно починало како бебе. Нивните деца се: Јовчески Бошко, Јовчески Ристе (починал како бебе), Јовческа Стојанка (близначка на Ристе) и Јовчески Лазор - кој ни ја раскажува биографијата за својот татко.
Дејан Комита во својата старост примал илинденска пензија и бил ценет и почитуван во својата заедница, пред сè заради својата праведност. Тој исто така бил прогласен за кмет на селото Врбјани, функција која ја обавувал помеѓу 10 и 15 години.
Покрај неговите револуционерни активности, Дејан Комита се занимавал и со сточарство и земјоделие во своето родно село, сè до својата смрт на 12 август 1957 година, на возраст од 92 години. Тој е погребан во родното село Врбјани, кај старата селска црква Свети Ѓорѓија Победоносец која датира уште од 1322 година.
Јентл

„Јентл“ (англиски: ''Yentl'') — американски филм од 1983 година во режија на Барбра Страјсенд (Barbra Streisand). Страјсенд е авторка и на сценариото, заедно со Џек Розентал (Jack Rosenthal). Главните улоги ги играат: Барбра Страјсенд, Ејми Ирвинг (Amy Irving) и Менди Патинкин (Mandy Patinkin). Во 1984 година, филмот бил награден со „Оскар“ за најдобра музика, а бил номиниран и во категориите: најдобра споредна глумица (Ирвинг), сценографија и најдобра оригинална песна. Истата година, филмот ја освоил и наградата „Златен глобус“ за најдобра режија и за најдобар филм (комедија или мјузикл).
1 Синопсис
Во филмот се прикажува како една млада Еврејка се претвора во момче за да може да се запише на студии по теологија...
Сибирската Леди Магбет

„Сибирската Леди Магбет“ (српски: ''Сибирска Леди Магбет'') — филм на режисерот Анджеј Вајда од 1961 година, снимен по расказот „Леди Магбет од Мценската околија“ на Николај Лесков, кој е инспириран од познатата трагедија на Шекспир, „Магбет“. Главните улоги ги играат: Оливера Марковиќ, Љуба Тадиќ, Капиталина Ериќ, Миодраг Лазаревиќ, Бојан Ступица и Бранка Петриќ.
1 Синопсис
Дејствието на филмот се одвива во едно провинциско село во царска Русија, каде сопругата (ја игра Марковиќ) на месниот благородник започнува љубовна врска со кметот Сергеј (го игра Тадиќ). Оваа недозволена врска предизвикува крвопролевање...
Алхемичарот (роман)

Алхемичарот (|O Alquimista) — најпознатиот роман на Пауло Коелјо. Објавен е во Бразил во 1988 г. Романот е извонредна приказна за тоа како некој треба да ги следи своите соништа. До 2004 г., романот бил преведен на над 40 јазици и бил продаден во повеќе од 50 милиони примероци во над 150 земји.
1 Содржина
Романот ја раскажува приказната за Сантјаго, млад овчар од Андалусија што има постојан сон што го носи во Северна Африка во потрага по неверојатно богатство. Во романот се споменува „Душата на светот“ и дека самата Земја сака од нас да бидеме среќни.
„Алхемичарот“ зборува за тоа како секој од нас има мисија и цел во животот, но многумина тоа не го сфаќаат. Но најважното нешто што книгата го кажува е дека треба да правиме добри дела насочени кон другите, бидејќи ние самите не знаеме какво ќе биде нашето богатство и како ќе го добиеме. Само ако го следиме своето срце, можеме да го достигнеме богатството и да го примиме.
Кордопулова куќа

Куќата на Кордопулов (бугарски: Кордопулова къща, ''Kordopulova kashta'') — голема бугарска национална преродбеничка куќа во југозападниот бугарски град Мелник. Кужата била изградена во 1754 година специјално за производство на вино и го купил богатиот трговец Манолис Кордопулос. Куќата, веројатно најголемата од ваков вид и период, се наоѓа во источниот дел на градот и се состои од приземје што вклучува винарска визба, полуподрум за економски потреби и место наменето за живеење.
1 Преглед
Кордопуловата куќа била изградена во 1754 година. Му припаѓала на Манолис Кордопулос, богат трговец со вино кој тргувал низ Европа, особено Париз и Венеција. Денес, куќата е едно од 100-те национални туристички места во Бугарија, служејќи како музеј со посебен простор за дегустација на вино.
Куќата се наоѓа во Мелник, најмалиот град во Бугарија. Градот може да се пофали со долга историја на вино. Неговата ендемска сорта Широка Мелнишка лоза, наводно произведена уште од антиката, користи грозје со крупни и груби лисја и мали бобинки со темна боја, кои се собираат на почетокот на октомври и созреваат во дабови буриња. Вината овде се сложени и зачинети.
Македонскиот револуционер Јане Сандански ја користел куќата за засолниште пред Првата светска војна. Последниот од семејството Кордопулови бил убиен во 1916 година, а куќата и била предадена на Агнеса, слугинка или сестра на некој од Кордопулови. Се омажила за Георги Цинцаров и, иако немале деца, го посвоиле својот внук Гавраил. Тој пак е татко на Никола Паспалев, сегашен сопственик. Куќата на Кордопулов била реновирана во 1974-1980 година и моментално е приватен музеј кој годишно го посетуваат 30.000 туристи.
2 Распоред
Најголемата преродбеничка куќа во Бугарија и на Балканот, се состои од три нивоа и подрум. Надвор од домот се наоѓаат урнатините на семејната капела посветена на Света Варвара. Дневната соба е околу 90 метри квадратни и се карактеризира со два реда од шест прозорци. Горниот ред е мешавина од венецијански и ориентален стил, додека долниот ред е типичен за периодот на преродбата. На таванот е прикажано сонцето, како и дванаесет геометриски фигури кои ги симболизираат дванаесетте апостоли и дванаесетте месеци од годината. Средната просторија била резервирана за пречек на мали собири. Една спална соба има витражи и таван со бугарски, грчки, турски и ориентални мотиви. Каминот во оваа просторија е во форма на минаре со православен крст. Трпезаријата вклучува специјален шкаф која се користи за време на зделки помеѓу две лица, каде трето лице може да седи невидено; шкафот има пристап и до дневната соба. Куќата вклучува и зимска градина затворена со стакло и летна тераса со камен сончев часовник.
Карактеристичната мелничка винарска визба била вкопана во карпата за да се формира тунел. Подрумот може да собере 300 тони вино, а најголемото буре може да собере 12,5 тони. Ходниците се релативно тесни и ниски на места, а подрумот располага со систем за вентилација и специјални канали.
Два од четирите ката на Куќата Кордопулов се направени од камен. Седум внатрешни скали ги поврзуваат подовите и заградите, а двата дрвени подови се покриени со шарени килими.
3 Галерија
Оскар Херман

Оскар Херман ( Загреб, 17 март 1886 – Загреб, 18 јануари 1974 година ), хрватски сликар со еврејско потекло. Еден од познатите четворица сликари ( Краљевиќ, Рачиќ, Бечиќ, ''Херман'' ), кои ги нарекувале сликари од минхенскиот круг и основоположници на ''хрватскиот модернизам''.
Како и другите тројца, ''Херман'' се школувал во Минхен, прво учејќи цртање приватно во ателјето ''на Антон Азбе'' во 1904 година , а потоа се запишал на Академијата, час по сликарство на Хуго Хаберман. Сè уште во текот на студиите, 1908 г. првпат изложил во Загреб, студирал до 1910 година. По Првата светска војна, тој повторно заминал во Минхен, каде што со кратки престоибил и во Париз и Берлин, живеел до ескалацијата на нацизмот во 1933 година. , кога се вратил во Загреб и организирал самостојна изложба во ''Ликовниот павилјон''. Во периодот на Минхен, тој редовно и значајно изложувал самостојно и на изложбите на Минхенскиот Нов Арт Нову.
Во периодот од 1942 година до 1944. бил затворен во фашистичкиот логор ''Ферамонти-Тарсија'', на југот на Италија во 1944 година се вратил во Хрватска, и се приклучил на партизаните и во 1945 г во Загреб. Работел како куратор во ''Модерната галерија'' (Загреб), до пензионирањето во 1954 година. Добил студио во (Мартиќева улица 14 б, Загреб). во 1954 година била одржана ретроспективна изложба во Музејот на уметности и занаети, а во 1971 г. голема ретроспективна изложба во ''Павилјонот за уметност''. ''Херман'' бил самоисповедан уметник надвор од сите кланови, па бил прифатен и разбран многу доцна, тргнал во осаменост по новите уметнички патеки на модерноста. Редовно изложувал во Минхен во 1914 година. – 27. Самостојно изложувал во Загреб, Сплит, Осиек, Сомбор, Белград и Париз.
1 Библиографија
* Монографија Оскар Херман: Б.Келемен и Г.Гамулин Г.З., Загреб, 1978 г. година
Јосип Црнобори

Јосип Црнобори ( Бањоле, 22 октомври 1907 – Загреб, 12 август 2005 ) бил хрватски сликар кој поголемиот дел од својот живот го поминал во емиграција.
1 Биографија
Неговото семејство се преселило во 1915 година во околината на Виена, каде што посетувал државно училиште, во 1918 година. Семејството се вратило во Истра, каде што тој продолжил да го посетува италијанското училиште. Во 1920 година заминал за Карловац во истарскиот интернат, таму тој посетувал гимназија во Карловац.
Со семејството во 1925 г. се преселил во Загреб, каде што завршил гимназија во 1928 година /29. Потоа се запишал на Академијата за ликовни уметности во Загреб за да студира сликарство кај Томислав Кризман и Максимилијан Ванка. Дипломирал на Академијата во 1936 година во класата на професорот Марино Тартаља.
Првата самостојна изложба ја имал во 1937 година во салонот ''Урлих'' во Загреб. Потоа учествувал во 1938 г. на големата изложба ''Половина век хрватска уметност'', во павилјонот Мештровиќ (Загреб).
Веднаш на почетокот на војната изложувал со тогашниот хрватски уметнички тим ( Бруно Булиќ, Антун Аугустинчиќ, Јозо Кљаковиќ, Славко Копач, Мирослав Краљевиќ, Иван Мештровиќ, Антун Межјиќ, Антун Мотика, Речиќ Јорај Планчип, Славко Шохај, Емануел Видовиќ ) на последното воено биенале во Венеција - 1942 година.
За време на независната држава Хрватска, изложувал на колективни изложби на хрватски сликари во Берлин, Виена и Братислава. Тој го насликал портретот на началникот Анте Павелиќ на барање на тогашните власти, но неговото дело било одбиено, како што самиот изјавил, што му донело големи неволји по војната.
По завршувањето на Втората светска војна, Црнобори во 1946 г. , избегал во Италија од тогаш новоформираната ФНР Југославија . Патувал и изложувал во Италија, се дружел со Зоран Мушиќ во Венеција во 1947 година заминал кај неговите родители во Аргентина, каде што останал до 1978 година кога се преселил во Њујорк. Таму го насликал портретот на Милка Трнина за Метрополитен операта.
Црнобори се вратил во Хрватска во 1999 година по неговата голема изложба во 1998 г која му била организирана во Кловиќеви двори во Загреб - Враќање на сликарот. После тоа, тој починал во Загреб во 2005 година на 98-годишна возраст.
Мирјана Грос

Мирјана Грос (родена Мирјам Грос; 22 мај 1922 – 23 јули 2012 година) била значајна југословенско-хрватска еврејска историчарка и писателка.
1 Живот и кариера
Грос е родена во Загреб од родители Евреи, Мавро и Ела Грос, на 22 мај 1922 година. За време на Втората светска војна и окупацијата на Југославија, Грос и нејзините родители се криеле во близина на Загреб во селото Дрење Брдовечко до 1943 година, кога биле уапсени од нацистите. Таа и нејзината мајка биле депортирани во концентрациониот логор Равенсбрик каде што работеле како принудни работници за Сименс и Халске АГ за производство на бомби. Нејзиниот татко бил депортиран во Бухенвалд. Таткото на Грос и другите членови на нејзиното семејство загинале за време на Холокаустот , таа и нејзината мајка сепак преживеале.
По војната станала реномирана југословенска професорка по историја. Во текот на нејзината кариера, Грос ја проучувала хрватската историја од 19 век и историската методологија. Во 1970-тите завршила неколку истражувачки проекти за модерната хрватска историја. Автор е на книги за Партијата на правата, Анте Старчевиќ и Еуген Кватерник, меѓу другите теми.
Во 1997 година, Институтот за хрватска историја на Факултетот за хуманистички и општествени науки, Универзитетот во Загреб, и посветил и објавил репрезентативна збирка научни статии во чест на Грос.
2 Смрт
Грос починала на 23 јули 2012 година, на 90-годишна возраст и била погребана на гробиштата Мирогој.
3 Почести
Во 2001 година, Грос ја добила наградата Јосип Јурај Штросмаер за најуспешно и постигнато научно дело „Автентична партија на правата“, објавено во Хрватска и хрватската дијаспора. Во 2005 година, Грос била именувана меѓу 35-те најважни жени во историјата на Хрватска.