Државно име

Државно име е по дефиниција ''државно-правен идентитет''. Овој ''идентитет'' е правен атрибут со кои една држава се претставува како правно лице во меѓународното право и во внатрешно-правен промет и правни односи. ''Државно-правен идентитет'' е основен елемент на меѓународно-правен и внатрешно-правен (уставен) субјективитет. Со овој правен идентитет држава правно функционира како меѓународното-правно лице, со меѓународните права и обврски, а слично и како правното лице во вантрешноправен промет каде држава се појавува како правното лице пред домашните судови или правните постапки. По правило ''државно-правен идентитет'' е ист во меѓународното правно претставување и домашно правно претставување.
Без ''државно-правен идентитет'' (''Државно име'') меѓународно-правен субјективитет е нелегално дерогиран, бидејќи поседување целосен субјективитет е инхеретното („вродено") апсолутно право на една суверена држава, а суверенитетот е најбитен елемент на државност, покрај другите елементи: ''државната територија'' и ''државното население'', со статус на државјани или граѓани. Без ''државно-правен идентитет'' договорната способност на еден правен субјект како држава би била прозволно деградирана и државата веќе не би била ''суверена'' и ''правно еднаква'' со другите правни лица.
Оттаму, поседување на ''државното име'' или ''државно-правен идентитет'' е поврзано со основната ''jus cogens'' норма на ''правната еднаквост'' (во Римското право: „еднаквост пред законот") односно во меѓународното право ''суверена еднаквост'', императивен принцип содржан во членот 2. став 1. од Повелбата на Организацијата на Обединетите Нации.
Другите ''jus cogens'' норми, како што е „политичката независност" (чл 2. став 4. од Повелбата на ООН) и "немешање во внатрешните работи" (чл 2. став 7. од Повелбата на ООН) исто така во отсуство на ''државно-правен идентитет'' би биле дерогирани и во тој аспект држава би била дискриминирана.''Државно-правен идентитет'' како атрибут на субјективитетот e елементот на државност.
Правото на државно-правен идентитет или државното име и изборот на идентитетот е инхерентното право поврзано со ''jus cogens'' норма самоопределување (на својот идентитет, народен или државен), принципот кодифициран во членовите 1 (став 2) и 55 од Повелбата на ООН и другите меѓународно-правните акти..
Доколку една држава, теоретски, во внатрешно правен поредок не би поседувала елемент ''државното име'' односно ''правен идентитет'', таа воопшто не можела да се смета дека има ''правниот субјективитет'', и оттаму не би воопшто можело да се смета дека таков ентитет е ''држава'' или било кое внатрешно-правно лице. Оттаму изборот на државно-правниот идентитет е во строга внатрешна надлежност на секоја држава. За овој елемент на државност важи ставот 7 од членот 2. од Повелбата на ООН и членот 8. од Конвенцијата за правата и обврските на државите од Монтевидео 1933. Ако една држава не признава државност (или елементот на државност) на друга држава, по правило се работи за политичка конфронтација или притисоци од суштествен политички карактер.
За ''државните имиња'' важат обичајно одредени општи и основни правни правила и принципи:
(1) Државите немаат ексклузивни права на државните имиња;(2) Државните имиња не влијаат врз територијалните права и обврски на својата, како и на туѓа и друга држава,те. државното име во меѓународното право не може да се толкува како територијални претензии или иредентизам на една држава кон друга; (3) За државното име како ''правен идентитет'' и како елемент од ''меѓународно-правниот субјективитет'' не е релевантна историјата или потеклото на народот, како ни физичките и популациските одлики на територијата за чијашто држава станува збор; (4) Спорови меѓу државите за државните имиња не (може да) постојат, бидејќи се работи за предметот кои е во ''строга внатрешна надлежност на секоја држава'', заштитетена со Повелбата на ООН. Непризнавањето од една држава (во целина или елементите од субјективитетот) на друга поради какви и да е причини не може да се толкува како ''спор'' (или ''разлика'') кога станува збор за инхерентине државни права. Во оваа смисла вмешување од Организацијата на Обединетите Нации или нејзина членка во ваквите основни права и надлежности (те. кршењето на ''jus cogens'' норми) не е дозволено според членот 2. од Повелбата на ООН.
1 Литература и документи
* И. Јанев, Legal Aspects of the Use of a Provisional Name for Macedonia in the United Nations System, ''American Journal of International Law'', Vol. 93, No. 1, 1999.
* Vienna Convention on the Representation of States in their Relations with International Organizations of a Universal Character, 1975.
* Vienna Convention on the Law of Treaties between States and International Organizations or between International Organizations, 1986.
2 Поврзано
* Правно лице
* Меѓународно-правен субјективитет
* Државност
* Jus Cogens право
* Самоопределување