procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Мелфа

Мелфа, позната и како Тунгу, Тасагнист, Лафаја или Дампе, е традиционална ткаенина што најчесто се наоѓа во регионите Сахел и Сахара во Африка. Мелфа е долга правоаголна ткаенина, со димензии 4,5 метри на 1,6 метри, вешто завиткана околу главата и телото на носителот.
Традиционално служела како средство за заштита од суровото време во регионот и обично е направена од природни ткаенини како што е памукот.
1 Етимологија
Мелфа има различни имиња на различните јазици во регионот. Низ целиот Магреб, позната е како ''мелфа'' (понекогаш се пишува Мелфха, ''мелафа'', ''меулфеу'' или ''млахеф''). Во Мавританија и Мали, се нарекува ''дампе'', додека во Северна Нигерија (Арева), Нигер и Чад, позната е како ''лафаја'' или ''лафаја''. Народот Сонгаи ја нарекува ''тунгоу'', а кај Туарезите се нарекува ''тасагнист''.
2 Употреба
Мелфа е традиционална облека што ја носат жените во регионите Сахел и Сахара во Африка. Овој лелеав превез е долг приближно 4,5 метри и широк 1,6 метри. Мелфите се достапни во различни стилови - некои се резервирани за фестивали и церемонии, додека други се носат за секојдневни активности. Мелфите се виткаат грациозно од глава до пети, нудејќи удобност во суровите услови на пустината, со дизајни специјално изработени за да издржат топла, сува клима и да штитат од студ, песок и сонце. Тоа е воздушеста и пространа облека.
Кај жените од народот Сонгаи, мелфа, позната како ''тунгоу'' на Сонгајски јазик, се носи со традиционални капи како што се ''гофа'', ''соргоу-соргоу'', ''хило-хило'' и ''зумбу.''
Во последниве години, Мелфа сè повеќе се украсува со сложен вез, истакнат по нејзините рабови или како шара на предната или задната страна од облеката. Овој украс, често изведен во живописни бои и геометриски форми, служел како доказ за занаетчиската вештина што е вклучена. Мелфа добила значителна популарност во современото време, појавувајќи се на модни ревии и носејќи ја од познати личности. Оваа видливост придонела за зголемена свест за културните и занаетчиските елементи поврзани со оваа облека.
Модерните влијанија се вградиле во мелфата, одразувајќи ги променливите вкусови и преференции на помладите генерации.
Мелфа била слична на обвивките што се носат во Египет, најчесто наречени мелаја левф (чаршаф за завиткување), покрај регионалните имиња.
Жостово сликарство

Жостовското сликарство (руски : ''Жостовская роспись'' ) е руски народен занает. Тоа вклучува сликање метални послужавници. Тоа се практикува во селото Жостово во Московската област . Се појавило на почетокот на 19 век, главно под влијание на уралскиот занаетчиско сликање цвеќиња на метал. Подоцнежниот развој на Жостовското сликарско занаетчиски вклучувало сликање порцелан, што го користеле фабриките во Москва и Иваново.
1 Историја
Ракотворбите во Жостово започнале на почетокот на 18 век, кога Осип Филипович Вишњаков ја отворил својата работилница таму во 1825 година. Работилницата на Вишњаков продавала производи направени од папие-маше, вклучувајќи кутии, кутии за пури и послужавници.
Во 19 век, во некои од московските предградија и села од поранешната Троицка област се појавиле неколку работилници за производство на лакирани производи од папие-маше. Потеклото на неговата техника на сликање е во сликарството Тагил, кое се појавило во 18 век. Во 1922 година, во Новоселцево е основан артелот Новоселцево за производство на лакирани метални послужавници. Во 1924 година таму се основани артелот Жостово и Специјал. Артелите се обединети во 1925 година за да го формираат Металоподнос.
Во 1930-тите, трендот на советската уметност кон реализам довел до промени во традиционалните начини и обрасците биле изработени од професионални уметници без да се земе предвид народната уметност. Водечките уметници на Жостово се спротивставиле на притисокот да ги напуштат своите традиции.
Порано жостовското сликарство било дел од производството на домашни предмети. Тоа се развило во независна форма на декорација и занаетчиство што ќе стане уникатен стил на руската народна уметност, позната како Жостовска фабрика за декоративно сликарство (Жостовская фабрика декоративной росписи).
2 Процес на производство
Жостовското сликарство е занаетчиско сликање на метални послужавници, претходно премачкани со слоеви грундирање ( кит ) и маслен лак (обично, црн). Сликањето се изведува со неколку последователни енергични и цврсти потези со мека четка и маслени бои, богато разредени со ленено масло . Најчесто користен мотив е мешани градинарски и диви цвеќиња. Рабовите на послужавниците се насликани со светло златен украс наречен ''уборка'' (уборка). Завршениот послужавник потоа се премачкува со три слоја лесен лак и се полира до брилијантност.
Вакул

Вакул (наречен сут кога го носат мажи) е заштитна покривка за глава што ја прават и обично ја носат жените Иватан од филипинските острови Батанес и Бабујан.Исткаен е од нишки од абака и вид на палма и е дизајниран да го заштити носителот од прекумерно сонце, ветер и дожд. Може да служи и како подлога за бебиња или како перница за земјоделците што одмараат на своите полиња.Наметка за глава се состои од качулка што се протега околу главата и наметка по грбот.
Да се направи вакул, собраните листови од палма (''Phoenix loureiroi)'' прво се кинат со метална четка, оставајќи го централниот рахис (централен 'рбет) на листот недопрен, а потоа се сушат на воздух три дена пред да се исечат по должината на рахисот. Вакул од повисок квалитет има лента од конец од лист од банана од абака (направен со брзо валање на влакна од абака помеѓу дланката и ногата) завиткана околу рахисот. Ова го прави украсот за глава поудобен на кожата. Приближно педесет од овие полулистови се распоредени преклопувајќи се во хоризонтални редови, кои потоа се прицврстуваат заедно од горе до долу со пластика или конец од абака. Секој ред лисја е врзан на рабовите на наметката за влакна од абака. Влакната околу главата потоа се потстрижуваат над нивото на очите. Качулката е водоотпорна со две парчиња ткиво од стебло од абака што го покриваат централниот дел на качулката. Качулката потоа се закачува да се суши на воздух три дена, при што бојата од зелена станува сламено-жолта. Вакул направен целосно од абака се нарекуваат вакул абака.
Вакулите се прават со недели, но се очекува да траат цел живот и се пренесуваат меѓу генерации. Само жени можат да ткаат вакул, а ракотворбата се пренесува усно, а не во училиштата. Тие се чуваат во куќата и се чешлаат за одржување.
Каргополска играчка

Каргополска играчка (|Каргопольская игрушка) — обликувана обоена глинена фигура на луѓе и животни. Таа е дел од старите руски народни уметнички ракотворби, и се произведува во и околу градот Каргопол, Архангелска Област, во северна Русија. Изработката на овие играчки започнала во 19 век во областите западно од Каргопол. Грнчарите не биле професионалци, туку биле само селани кои правеле играчки во слободно време. Значаен производител на играчки на почетокот на 20 век бил Иван Дружинин (1887-1949). Занаетчиството речиси исчезнало во 1930-ти години. Во 1950-ти години, само еден уметник, Улјана Бабкина (1889-1977), ги изработувала играчките. На крајот, играчките на Бабкина добиле целоруско признание, биле забележани од Рускиот сојуз на уметници, а занаетчиството било обновено.
Типично се користат светли бои (бела, црвена, жолта, црна), за разлика од старите мајстори, кои користеле обоена глина и произведувале играчки само во неколку резервирани бои.
Каргополските играчки обично претставуваат еден карактер, а многу ретко претставуваат група од два или три карактери. Предниот дел од играчката повеќе се декорира, па затоа играчките се ориентирани кон предниот дел.
Единствениот лик на каргополските играчки е ''Полкан'', кој е комбинација од човек и коњ.
Грнчарство во Курџа

Грнчарството во Курџа е традиционален индиски грнчарски занает кој се практикува во Курџа во округот Буландшахр во државата Утар Прадеш, Индија. Грнчарството Курџа е заштитено според географската ознака (ГИ) од Договорот за трговски аспекти на правата од интелектуална сопственост (ТРИПС). Наведена е во ставка 178 како „Грнчарство Курџа“ од Законот за ГИ од 1999 год на Владата на Индија, со регистрација потврдена од Генералниот контролор за патенти, дизајни и трговски марки.
1 Историја
Потеклото на грнчарските дела во Курџа се споменува со најмалку две различни приказни. Во една легенда, авганистанскиот крал Таимур Лунг, ги придружувал египетските и сириските грнчари за време на неговата кампања во регионот Курџа пред повеќе од 500 год. Во друга легенда, грнчарите биле преместени во регионот за време на Могулското Царство, додека друга верзија вели дека нема долги историски настани во согласност со грнчарската традиција во Курџа.
Сепак, авторот на „Култури на грнчарство и индиска цивилизација“ споменува дека „Курџа во Буландшахер е еден од најстарите центри за глазирана грнчарија во Индија“. Понатаму се споменува: „Овие грнчари често се нарекуваат себеси Мултани Кумхари, што укажува дека нивното потекло е Мултан“.
Современото производство на грнчарски производи доживеало процут во 1940-ти години, а владата на Утар Прадеш основала фабрика за грнчарски производи во 1942 год. Подоцна, фабриката била затворена во 1946-1947 година поради недостаток на квалитет. Во 1952 година, фабриката била претворена во Центар за развој на грнчарството. Од 1942 година до денес, разни личности презеле одредени усвојувања, трансформации и иницијативи за подобрување на производството на грнчарски производи, што резултирало со важна улога на грнчарството Курџа на национално ниво, како и во извозот во странски земји.
2 Продукција
Има околу 15.000 луѓе кои се официјално вработени, додека околу 25.000 неофицијални вработени работат во околу 500 единици и речиси 400 фабрики. Тие произведуваат неколку видови производи како што се садови, уметнички производи, електрични апарати, санитарни производи, плочки, предмети за домаќинството, итн.
Грнчарството Курџа има пазар во Индија и во странство. Постојат речиси 23 единици ориентирани кон извоз. Извештаите велат дека производството создало предмети во вредност од околу 2.500 милиони индиски рупии во периодот 1999 до 2000 год, вклучувајќи 148,2 милиони индиски рупии од извоз.
Амама

''Имама'' или ''Амама'' или ''Ема'' е вид на турбан.
Тоа е симболично значајно за муслиманските мажи. Особено е вообичаено кај мажите во Иран, Авганистан и Јемен, како и во Северна Африка.
Муслиманската капа за мажи обично има два дела. Првиот дел е цврстата капа, позната како такија. Вториот дел е надворешната платнена обвивка, позната како имама (турбан). Некои научници им наредуваат на муслиманските мажи или да ги носат обете заедно или воопшто да не ги носат, како начин да ги разликуваат муслиманските мажи од немуслиманските мажи.
1 Хадитски извори на обичајот
Носењето амама е споменето во хадитската литература.
Абу Давуд спомнал во својот Сунан дека Мухамед рекол: „Разликата меѓу нас и паганите е во тоа што ние го носиме имамот врз калансувата“, затоа муслиманските мажи мора да носат обете парчиња облека или ниедно.
Исто така, муслиманските мажи преку хадис се упатени да следат специфичен стил на завиткување на турбанот, при што вишокот дел ќе виси зад задниот дел од вратот. „Најдобриот и најавтентичен стил е да се дозволи лабавиот крај да виси од задниот дел помеѓу лопатките“.
Исто така, се раскажува дека Мухамед рекол: „Усвојте го турбанот, бидејќи тој е навистина мантија на ангелите, а опашката од него закачете ја на грбот!“ [Табарани,ал-Кабир од Ибн Умар; Бејхаки, Шуаб ал-Иман].
Како и „Зголемете ја проникливоста! Турбаните се круни на Арапите.“[Бејхаки, Шуаб ал-Иман од Усама бин Умајр].
Од муслиманските мажи не се бара да носат имама за време на молитвата, иако е пожелно да го прават тоа. Носењето на амама е чин на суна.
Некои хадиси наведуваат дека е пожелно обичните муслимански мажи да носат имами со нормална големина, додека научниците треба да носат поголеми за да се разликуваат визуелно. „Во Куња [се наведува]:„Долгиот турбан и носењето пространа облека се пофални (хасан) за тие научници кои се знаци на упатство за разлика од сите другите луѓе.“ [Зада, Маџма ал-Анхур]
Гандура

Гандура, е вид лесна туника, од волна или памук, со или без ракави. Нормално е со обоени пруги, или поедноставно бела, и се носи првенствено во Северна Африка и Југозападна Азија. Терминот гандура е од арапско потекло. Во Алжир, постојат два вида гандура. Првата ја носат жени и е позната и како Џеба Фергани. Тоа е традиционална алжирска облека направена од дебело кадифе што потекнува од регионот Константин. Другата форма на гандура е онаа што ја носат алжирските мажи; тоа е секојдневна облека слична на Џелаба, но нема качулка.
1 Поврзано
* Џелаба
* Бурнус
* Фез
Буденовка

Буденовка (будёновка) ― вид на шапка, дел од комунистичката воена униформа на Руската граѓанска војна, по руската револуција од 1917 до 1922 година. Капата била именувана по Семјон Будјони, а позната била и како „фрунзенка“, по Михаил Фрунзе. Шапката е мека, волнена и покрива врат и уши. Капата има врв и свиткани капаци за уши кои се закопчуваат под брадата.
1 Историја
Шапката е создадена како дел од новата униформа за руската армија од Виктор Васнецов, познат руски сликар, кој бил инспириран од витешкиот шлем од 12 век, кој пак бил направен од широка ткаенина со зашилен врв и преклопи што можеле да се врзат на брадата за топлина. Оригиналното име било ''богатирка'' (богатырка), богатирски шлем, и требало да ги инспирира руските војници така што ги асоцирало на легендарните херои од рускиот фолклор .
Како што било воспоставено во јануари 1919 година, буденовката била зададена како зимска наметка за глава. Изработена била од ткаенина како, таа имала преклопки што можеле да се спуштат надолу и да се закопчаат под брадата. Карактеристичниот шилец бил создаден од зацврстена спирала зашиена во темето и покриена со каки ткаенина. Првичниот модел со висок врв бил заменет со попрактичен модел со низок врв во 1927 година. Летната верзија постоела кратко време и направена била од полесна ткаенина и била без преклопки.
Шапката долго време не била дел од униформата на Црвената армија, и од политички и од практични причини. Иако била релативно лесна за производство, барала скапа волна, не обезбедувала добра заштита од студено време и не можела да се носи под шлем. Престанала да се користи за време на воените реформи од средината на 1930-тите, а постепеното укинување започнало во 1935 година. Буденовките сè уште биле во употреба за време на Зимската војна од 1939 година, а дефектот на советската опрема довело до воведување на разни подобрени зимски униформи. Советската армија требало да ја добие гарнизонската капа (наречена „пилотка“), која би ги направила шлемовите поудобни, и надворешната ушанка. Во Црвената армија, буденовките биле претежно заменети со почетокот на Големата патриотска војна во 1941 година, но некои сè уште ги користеле советските резервни трупи, милицијата и партизаните.
Буденовката станала дел од историјата бидејќи коњаниците на Црвената армија кои носеа буденовки станале иконска културна слика од Руската граѓанска војна, заедно со тачанките, револверот Нагант или Маузер Ц96, топот Максим и бунтовните морнари со ремени со муниција префрлени преку градите. Стилизираните ''буденовки'' биле сè уште популарни детски капи до крајот на 60-тите години.
2 Галерија
Силав

Силав или силај , силаје е широк кожен ремен со прегради и дел од српската машка народна носија, кој се носел над тенок појас.
1 Изглед
Тоа е широк појас од кожа со прегради во кои се чувале торбичка за тутун, луле, кремен, пари и оружје. Богато изработените силави биле извезени со кожни ремени во различни бои.
Го носеле главно побогатите луѓе и трговците, за време на празници и патувања. Се носел со волнени пеленгири и платнени чакшири.
Во Вуковиот речник од 1852 година, на страница 680, се вели: ''Силавот е двоен: едниот се опашува, па пиштолите и ножевите во него се забодуваат, а во другиот пиштолите се ставаат, па се обесуваат преку рамената како јанџик''''(а ова се нарекува свилај во Хрватска).''
2 Потекло
Според Вук Караџиќ, силавот има ориентално потекло и е познат под имињата силах, бенсилах и листови.
Познат е во многу носии од динарските региони и во областите кои ги населувале Динарците, како што се Азбуковица, Ваљевска Подгорина, Јадро, Рачанскиот Регион, на подрачјето на Ужице, Косјериќ и Пожега. Силавот се сретнува и во Ибарски Колашин, Штабова и во новопазарскиот крај.
Во косјериќкиот крај овој вид на појас се нарекувал силаје, во близина на Пожега овој појас се нарекувал свиле, а во ужичкиот крај листови.
3 Поврзано
* Српска народна носија
4 Галерија
Амишка кукла

Амишките кукли се вид на кукли од партали и популарна форма на американска народна уметност, која потекнува како детски играчки кај Амишите. Додека некои Амишки кукли имаат лица, повеќето од нив немаат, за да се нагласи фактот дека сите се исти во очите на Бога.
Повеќето изработувачи на кукли од Амишите биле анонимни. Исклучок била Лизи Лап (1860 – 1932год) од округот Ланкастер, Пенсилванија, која ги продавала своите кукли под свое име. Слични кукли изработувале и членови на менонитските цркви, сродна религиозна група.
Амишката кукла најдобро се опишува како обична кукла на која обично ѝ недостасуваат физички црти на лице и коса. Исто така, се смета дека лицето на куклата ја прави да изгледа посветовска, што не се смета за прифатливо меѓу Амишите. Сепак, не сите Амишки кукли се без лица. Облеката на Амишките кукли е слична на онаа што ја носат Амишките деца. И женските и машките кукли се вообичаени ; Амишките деца немаат многу играчки, па затоа и момчињата и девојчињата си играат со куклите. Ткаенините се сите еднобојни. Телото на куклата најчесто е направено од бела или кремаста ткаенина, како што е небелениот муслин, бидејќи материјалите што традиционално се користат за изработка на куклите се остатоци од облека направена за членовите на семејството. Лицата често се правеле од платно за масло. Полнењето традиционално било партали, но употребата на памук, или во денешно време полиестерска вата, е исто така честа појава.
Самите кукли може да се шијат рачно или со машина. Машинското шиење во заедницата на Амиши генерално се врши со употреба на машина за шиење со нога. Кај постарите кукли на Амишите, не е невообичаено да се видат неколку слоеви ткаенина на главата или телото на 1 кукла. Кога куклата ќе стане премногу валкана или истрошена, главата, како и нејзините раце и нозе, целосно се покриваат со нова ткаенина.
Античките амишки кукли направени за и користени од амишки деца се многу колекционерски и можат да се продадат за повеќе од 1000 американски долари. Сепак, постојат репродукции направени за измама, што го урива пазарот.
Александар Каулбарс

Александар Каулбарс (руски: Александр Васильевич Каульбарс, 1844–1925) бил руски генерал од балтичко-германско потекло, истакнат воен деец и дипломат во служба на Руската Империја. Тој е најпознат по својата контроверзна и краткотрајна улога во Кнежевството Бугарија по соборувањето на кнезот Александар Батенберг во 1886 година.
1 Улогата во Бугарија
Неговата главна улога во Бугарија започнала во 1882 година, кога бил назначен за министер за војна во Кнежевството Бугарија, кое тогаш било клиентска држава на Руската Империја. Заедно со генералот Леонид Соболев, Каулбарс бил дел од руското влијание кое довело до суспензија на уставот во 1881 година и воспоставување на диктаторски режим под руска контрола до 1883 година. Во овој период, реалната власт била во рацете на руските генерали, што предизвикало народно незадоволство. Во септември 1883 година, кнезот Александар I Батенберг ги отпуштил Русите, вклучително и Каулбарс, и го обновил уставот.
Подоцна, во 1886 година, по обединувањето на Бугарија со Источна Румелија во 1885 година и победата во Српско-бугарската војна, односите со Русија се влошиле. По пучот против кнезот Александар во август 1886 година (организиран од проруски офицери) и неговата абдикација, Русија го испратила Каулбарс како специјален комесар (пратеник) во Бугарија во септември 1886 година. Неговата мисија била да го наметне руското влијание: тој барал ослободување на пучистите, одложување на изборите, суспензија на уставот и враќање на руски офицери во бугарската армија. Бугарите, предводени од регентството (вклучително Стефан Стамболов), одбиле, што довело до ултиматуми и закани од страна на Каулбарс за воена интервенција. Тој патувал низ земјата за да поттикне поддршка, но не успеал. Во ноември 1886 година, Каулбарс ја напуштил Бугарија, а Русија ги прекинала дипломатските односи до 1888 година.
Каулбарс подоцна продолжил со својата воена кариера во Русија, учествувајќи во други конфликти, а по Октомвриската револуција живеел во егзил, вклучително и во Бугарија.
Кајтачки текстил

Кајтачки текстил — невообичаена везена текстилна уметничка форма од Кајтагскиот Реон, во југоисточен Дагестан, Русија, населена главно од Даргини и Кумици. Текстилите од Кајтаг се од едноставна конструкција, поставени и извезени сосвила и конец на памучна подлога. Дизајните често се во стилот на класичната сафавидска персиска уметност, понекогаш илустрирајќи коњаници и сцени од лов. Апстрактните дизајни на Кајтаг се споредуваат со оние на Матис и Паул Кле, иако е малку веројатно дека некој од уметниците некогаш видел текстил од Кајтаг. Преживеаните примери се претежно од 17 и 18 век. Овие везови очигледно биле направени за локална употреба на свадби, погреби и за украси за лулка.
Городетско сликарство

Городетско сликарство (руски: ''Городецкая роспись'') — руска ракотворба и техника на народно сликарство. Таа е таканаречена „наивна уметност“.
1 Историја
Овој стил на сликарство бил популаризиран во втората половина на 19 век.Се разликува од народното сликарство Хохлома, но има и некои заеднички карактеристики, и двете се многу шарени и светли. Городетско сликарство потекнува од резбани городетски фурки кои се произведувале во селата во близина на градот Городец во Нижегородската Област. Првично, городетските мајсторите ја користеле техниката на инкрустација за украсување на фурките, а до средината на 19 век се случил премин од инкрустација кон сликање на фурки.
Городетските уметници традиционално сликале жанровски сцени (вклучувајќи веселби, пиење чај, познатиот городетски коњ со коњаник, и народни веселби), декоративни слики на птици и животни (вклучувајќи петли, коњи, лавови и леопарди) и цветни дезени. Денес, городетските занаетчии користат слични слики и мотиви во своите дела. Тоа се декоративни панели, ковчежиња, кутии, разни комплети кујнски предмети, како што се тврди плочи, канти за леб, солници, детски мебел и играчки, вклучувајќи го и најпопуларниот насликан коњ за лулање.
Фабриката „Городетско сликарство“ постои од 1965 година и има експериментална лабораторија каде што се осмислуваат нови мотиви, а воедно се зачувува и уметничката традиција и стил.
Санкедански мебел

Санкедаски мебел е шарен мебел од тиково дрво од Гуџарат, Индија, третиран со лак и обоен во традиционални светли нијанси на темноцрвена и златна боја. Се произведува во селото Санкеда и оттука и неговото име. Селото се наоѓа на околу 45 км од Вадодара.
Во последниве години, иновациите во боите се усвоени со црни, сини, зелени, слонова коска, бакарни, сребрени и бордо нијанси. Производот не само што е широко пласиран на пазарот во Индија, туку се извезува во многу земји, вклучувајќи ја Европа и Западна Азија. Сега, со усвојувањето на хемиски пигменти, наместо традиционалните органски бои и пулпа од листови од Pandanus tectorius (мирисен бор) како основа за боење, палетата нуди многу бои за боење на мебелот. Сепак, „шемите од фолија со проѕирен лак“ се основниот традиционален метод кој продолжува, со полирање направено со агат.
Производот бил заштитен според Законот за географски ознаки на стоки (регистрација и заштита) (Закон за географски ознаки) од 1999 година на Владата на Индија. Регистриран е од Генералниот контролор за патенти, дизајни и трговски марки на 5 јули 2007 година под наслов „Санкедански мебел“ и бил наведен во пријавата за географски ознаки број 100 под класа 20 на 5 јули 2007 година како занаетчиски предмет.
1 Историја
Според историските записи, овој вид мебел бил забележан во 17 век од страна на Џорџ Рок, француски писател и Џејмс Форбс, британски државен службеник. Во тоа време, тиковото дрво што се користело за изработка на овој мебел било транспортирано од Валсад и обоено со домородни бои. Производот потоа бил извезуван од пристаништата Сурат и Камбат.
Локална легенда раскажана за потеклото на овој занаетчиски облик велела дека една духовно ориентирана личност, за да ги избегне моголските освојувачи, дошла во Санкхеда и престојувала во колиба со дрвосечач кој се грижел за него. Откако останал со него подолг период, тој одеднаш исчезнал. Меѓутоа, ноќта кога исчезнал од селото, дрвосечачот го видел во сон и мудриот човек го благословил со вештини за занаетчиство во столарија. Дрвосечачот потоа станал столар и почнал да резба мебел користејќи лак.
За да се промовира ова занаетчиство, во Ахмедабад е основан институт за обука.
2 Производи
Освен традиционалниот мебел во широк спектар на троделни гарнитури, кревети, градинарски лулашки, тоалетни масички, столчиња за лулање, маси, паравани, дивани итн. други иновации во ракотворбите воведени во овој формат се ѕидни завеси, ламби, вазни за цвеќе и држачи за пенкала, играчки, кујнски прибор и потпора за лезалки. Иако дизајнот изгледа кршлив, мебелот е издржлив и трае долго време. Кај заедницата Гуџарати било обичај да се подарува овој традиционален мебел како поволен подарок за свадба.
3 Наводи
Библиографија
****
Мо хом

''Мо хом'' или ''мор хоm'' е традиционална тајландска кошула направена од ткаенина. Кошулата е со кратки ракави и со заоблен врат, без јака или ревер, обично темно сина или црна. Зборот ''„мо хом“'' потекнува од северниот тајландски јазик: ''„мо'' “ значи „саксија“, а „ ''хом“'' се однесува на растението индиго, чие стебло и листови се ставаат во вода за да се произведе темно сина боја.
1 Историја
Се сметало дека боењето со црно-темна боја во покраината Прае потекнува од луѓе кои емигрирале од Чианг Саен, Сишуангбана и Лаос од кралството Тонбури. Тие го донеле занаетот на боење со три вида растенија: ''крам'', ''хом'' и ''хомкриеа'', и го користеле за да создадат ''хом'' ткаенина.
Мо хом е збор од народот Лан На. Не значи „кошула“, туку „темно сина“, што е бојата на кошулата. Иако мо хом е локален збор од народот Лан На, кошулата не е оригиналната машка кошула во Лана. Оригиналната е бела памучна кошула наречена кошула „Хадук“.
Кошулите „Мо хом“ станале популарни низ целата земја во 1953 година, кога г-дин Криенгсри Ниманхемин организирал банкет за г-дин Сања Тамасак и американскиот конзул во Чианг Маи. Облека за настанот бил кошулата ''„Мо хом“''.
2 Етимологија
''Мо хом'' значи „црно-морнарско сина“, што е комбинација од два збора, ''мо'' значи „црна или морнарско сина боја“, а ''хом'' се однесува на растението кое испушта морнарско сина боја. Луѓето во Лан На го изговараат ''мо'', но некои луѓе погрешно го разбираат и го изговараат со различен тон и побавно од ''мо'', па затоа значењето се менува во „саксија“, а значењето на фразата во „боја во саксија“ наместо „црна морнарско сина боја“.
3 Производство
Постојат два чекори:
3.1 Подготовка на хом
1. Се собираат листовите и стеблата од ''растението хом'' и се потопуваат во дождовница за време од 72 часа при што се добива зелена боја. Потоа се додаваат нови количина листови и стебла. Се остаавет да отстои, при што се добива темно сина боја. Смесатасе филтртира а потоа се додава калциум хидроксид (гасена вар)и на крај се филтрира низ газа.
2. Во пластична кофа се прави мала дупка на дното. Се додава пепел и дождовница, се филтрира се и меша со боја од ферментиран ''хом''. Се додава калциум хидроксид и повторно се меша.
3.2 Боење
1. Памучен материјал се натопува во кофа со чиста вода а потоа се суши на воздух.
2. Сувиот текстил се става во кофата за боја, и рачно се меша текстилот и бојата. После тоа, се суши на воздух додека не стане полусув. Материјалот се бои пет или шест пати додека не се добие посакуваната нијанса.
4 Ткаенини
Бела памучна ткаенина се користела за боење. Првично, луѓето собирале многу стар памучен цвет затоа што тој никнувал и покажувал мек памук, а потоа го собирале за да се исушат на сончевата светлина. Памукот потоа се чисти, состојката се преде и се ткае на ''ки'' (локален разбој).
Порано, ''домашните'' ткаенини се произведувале за семејна употреба. Денес цената им е висока, па затоа поголемиот дел од ткаенините се произведуваат во фабрика.
Најголемиот извор на традиционално производство во Тајланд е во Баан Тунг Хонг, округот Муанг Прае. Местата каде што можете да купите ''мо хом'' се областите околу Прае и традиционалните пазари низ Тајланд.
Отровната Ајви

Отровната Ајви (|Poison Ivy), вистинско име — Памела Лилијан Ајсли (англ. ''Pamela Lillian Isley'') — лик од стриповите на издавачот DC Comics и еден од главните непријатели на Бетмен. Таа е создадена од Роберт Канигер и Шелдон Молдоф.
Отровната Ајви е мизантропска научничка од областа на ботаниката и биохемијата. Таа поседува натприродна контрола над животот на растенијата и е способна да труе со само еден допир; своите моќи ги користи за цели на еколошки тероризам. За извршување на злосторства, таа исто така користи отров од растенија и свои феромони што го контролираат умот. Нејзината активност е обично насочена кон заштита на загрозените видови животни и животната средина од невнимателните дејства на луѓето. Иницијално била суперзлобница, но по ''The New 52'' и обновата на вселената на DC, периодично почнале да ја прикажуваат како антихероина или дури и како позитивна хероина што прави лоши работи за добри цели.
1 Историја на создавање
Ликот го осмислиле уредникот Роберт Канигер и цртачот Шелдон Молдоф. Таа првпат се појавила во 181-то издание на стрипот ''Batman'' во јуни 1966 г. Молдоф го зел моделот Бети Пејџ како основа за нејзиниот изглед, давајќи ѝ на Отровната Ајви иста фризура и сличен надворешен изглед.
Творците исто така биле вдахнати од расказот на Натаниел Хоторн „Ќерката на Рапачини“ (1844), чиј заплет следи медицински истражувач по име Џакомо Рапачини што одгледува градина со отровни растенија и ѝ доверува на својата ќерка да се грижи за нив; последователно, таа развива имунитет на отровот од растенијата, но самата станува отровна за другите луѓе.
Во вселената на DC, Отровната Ајви се смета за неверојатно убава и често е претставена во улога на искушувачка и заведувачка. Обично е прикажана со боси нозе, долга брановидна коса и во едноделен зелен костим, украсен со лисја; лози од растенија ѝ се виткаат по целото тело.
Писателот Џ. Т. Крул, кој учествувал во подоцнежното определување на личноста на Отровната Ајви, ја опишува на следниов начин:Она што најмногу ми се допаѓа кај Отровната Ајви е нејзината склоност да оди по тенката линија помеѓу тоа да биде бедем на Мајката Природа и луд екотероризам. Таа се гледа себеси како десна рака на самата Мајка Природа. Ако Мајката Природа би била „Бог“, тогаш Ајви би била нејзиниот „Исус“. Таа ја заштитува беспомошната природа на нашиот свет и навистина верува во својата цел. Нанесувањето повреди на други луѓе, малтретирањето и унакажувањето се екстремни мерки, но тие се ништо во споредба со непростливата суровост што човештвото ја покажува кон природата. Ајви своите дејства ги гледа како чекор кон добро, убедена дека праведно ги казнува оние што навистина го заслужиле тоа.
2 Критика и одзиви
Отровната Ајви го зазема 64-тото место на списокот на 100-те најголеми злобници од стриповите според IGN.
Отровната Ајви го зазела 21-тото место на списокот на 100-те најсекси жени во стриповите според списанието ''Comics Buyer’s Guide''.
Гамсбарт

''Гамсбарт'' (буквално дивокоза) е декорација кое се носи на капи во Австрија и Баварија, кое традиционално се прави од долгите влакна по должината на ‘рбетот и горниот дел од вратот на возрасен мажјак дивокоза (германски: de) во зима. Обликуван во форма на четка или вентилатор, Гамсбарт бил ловечки трофеј што се носел како украс на ловечките капи, може да се најде и на други видови капи кои се дел од различните видови ''Трахт'', традиционална носија што сè уште се носи во посебни пригоди во тие региони.
''Гамсбартот'' се правел со затворање на долниот крај од праменот коса во обвивка од метал или рог, што му овозможувал на горниот крај да се шири во форма на четка или вентилатор. Традиционално, влакната се избирале за темна боја на долниот крај со многу светол врв. Големината и дијаметарот на ''Гамсбартот'' биле важни знаци за гордоста и машкоста на носителот. Иако традиционално го носеле мажите, неодамнешните случувања во модата ''за дирндл'' го довеле Гамсбарт додадено на разни места на женските фустани.
Декорацијата на капи направена од влакна на други животни како што се кози, антилопи и јазовци се вика Вилдбарт или Вилдарбарт.
Бастарски изработки од дрво

Бастарски изработки од дрво се традиционални индиски дрвени занаети кои се практикуваат во округот Бастар во државата Чатисгар, Индија. Дрводелството било заштитено според географската ознака (ГИ) од Договорот за трговски аспекти на правата од интелектуална сопственост (ТРИПС). Наведено било во точка 84 како „Бастарски изработки од дрво“ од Законот за ГИ од 1999 година на Владата на Индија, со регистрација потврдена од Генералниот контролор за патенти, дизајни и трговски марки.
Народот Бастар имал одлични вештини во различни занаетчиски дела, вклучувајќи докра, бамбус, ковано железо, племенска облека, традиционален текстил, везот наречен канта, теракота, племенско сликарство, метални ѕвона, итн. Нивните вештини биле признати со национални и државни награди. Луѓето Бадхаи биле вешти во овие дрводелски работи, и биле поделени во две групи: едната група изработувала земјоделски инструменти, а другата група изработувала декоративни и тотемски столбови. Друга заедница, позната како народ Мурија, исто така имала вештини за резбање дрво.
Во 2024 година, Бастарските изработки од дрво биле изложени во Уметничката галерија „Дурбар Хол“ во Бопал за време на изложбата на ракотворби во Чатисгар. На изложбата биле претставени племенски дрвени предмети, привлекувајќи пофалби за зачувување на домородното занаетчиство.
Дрводелството во Бастар имало прекрасна и единствена уметничка форма која ја совладале племето Бастар и им помагало во егзистенцијата. Ракотворбите имале пристоен пазар во различни делови на Индија, како и во некои странски земји. Тие користеле тиково дрво, индиско розово дрво, бело дрво и друго најфино дрво за изработка на разни ракотворби.
1 Поврзано
* Кинал занает
Бајонг

Бајонг или нилски бајонг е вид на торба која што поттекнува од Филипините која што е направена со ткаење на сушени лисја, обично од бури во Висаjските острови и пандан во Лузон. Исто така може да се направи со употреба на домашни филипински растенија како што се абака, бакбак, карагумој, сабутан, ромблон и тиког. Понекогаш пластичните ленти се користат и како синтетичка замена за лисја.
Нилскиот бајонг најчесто е користен од страна на Филипинците кога одат на пазари, особено во руралните области или провинции. Неодамна, нилскиот бајонг се промовира како еколошка алтернатива на пластичните кеси за пазарење.
Бајонг долго време претставува дел од филипинската култура и традиција. Неговото производство и употреба се пренесувале од колено на колено и станале дел од секојдневниот живот на мештаните.
1 Други дизајни
Некои делови од Филипините, како што е Минданао, традиционално користат наместо природниот материјал пластична верзија или конец.
Предмети од кокосови школки од Керала

Предмети од кокосови школки од Керала се изработуваат од занаетчии кои изработуваат убаво резбани и месингани производи како чаши, вазни за цвеќе, кутии за тутун, чинии за ореви, кутии за прав и лажици со употреба на кокосови лушпи, како што го практикувале занаетчиите од Керала во Индија. Оваа уметност бара голема вештина од страна на занаетчиите бидејќи школката е исклучително тврда. Главните центри на производство во Керала се наоѓаат во окрузите Тируванантапурам и Кожикоде. Иако везот со кокосови лушпи е распространет и во Гоа, Тамил Наду, Пондичери, Андаманските и Никобарските Острови и Западен Бенгал, месинганскиот вез се практикува само во Керала.​​​​​
Занаетот со кокосоваta лушпа се практикува и во многу земји низ целиот свет, како што се Камбоџа, Тајланд, Филипини, Малдиви и Шри Ланка.
Според барањето поднесено од Комесарот за развој (Ракотворби), Министерство за текстил, Влада на Индија, на „Месингани везени ракотворби од кокосова лушпа од Керала“ му е доделена регистрација во Дел А во однос на производите изработени од кокосова лушпа што спаѓаат во класата-20 според подчлен (1) од член 13 од Законот за географски ознаки на стоки (регистрација и заштита) од 1999 година, со важност од 30 ноември 2015 година.
Канага (маска)

Маската Канага е маска на Догоните од Мали која традиционално ја носат членовите на машкото друштво Ава за време на церемонија наречена ''дама''.''Дама'' се изведувала, месеци или дури години по смртта на лицето, со цел да се испрати неговата душа во светот на мртвите. Маската Канага била една од најпопуларните од многуте видови маски што се користат за време на ''дама''; во 1935 година, францускиот антрополог Марсел Гриол, изброил 29 од 74 маски на една таква церемонија како од типот Канага.
1 Опис
Основната дрвена маска се носела на лицето и била крунисана со висок крст со две решетки, при тоа што дрвените пречки се со еднаква должина. Долната од двете краеви е насочена надолу, додека горната е насочена нагоре. Целата маска може да биде долга над 91 цм висока; димензиите на еден примерок се 109,3 × 61,9 × 17,7 цм.
Обликот на маската може да претставува различни животински субјекти: ''комоло тебу'' (птица), гуштер, игуана, ''барамкамза дулогу'' (воден инсект), раката Божја или женскиот дух на дрвјата (''гјину ја''). Маската е претставена во машките и женските форми, при што машката верзија е најбројна.
2 Симболизам
Крстот има две значења. Прво, ги претставува рацете и нозете на богот-творец Ама. Второ, го покажува распоредот на универзумот, при што долниот крст ја означува земјата, а горниот небесата или небото.
3 На знамиња
Маската Канага е претставена на знамињата на Француски Судан (1892–1958), ефемерната Република Судан (1958–1959) и краткотрајната Федерација Мали (1959–1960), која им се придружила на Сенегал и Суданската Република, поранешениот Француски Судан.
4 Галерија
5 Наводи
6 Библиографија
* Марсел Гриуле и Жермен Дитерлен, ''Ле Ренар Пале : 1 Le Mythe cosmogonique'', фас. 1 ''La création du monde'', Institut d'Ethnologie, Париз, 1991 (rééd.),
* Надин Мартинез, ''Écritures africaines: esthétique et fonction des écritures Dogon, Bamana et Sénoufo'', L'Harmattan, Париз, 2010, 272 стр.
* Famedji-Koto Tchimou, ''Langage de la danse chez les Dogons'', L'Harmattan, Париз, 1995, 174 стр.
Пасикинг

Пасикинг — кошничка-ранец која може да се најде кај различни етнолингвистички групи на Северен Лусон на Филипините. Овие предмети, без разлика дали се традиционално рачно ткаени или се современи варијации од 21 век, се сметаат за пример за функционално кошничарство на Филипините и меѓу Филипинците.
Најчестите материјали користени во градбата се ратанот и бамбусот. Исто така постојат ретки примероци од пасикинг што користат кожа од елен и дрво. Постојат најмалку два примерока што користат цел оклоп од желка (еден е во колекцијата на Музејот во Манила) и најмалку еден документиран примерок од крокодилска кожа (во колекцијата на Џорџ Шенк во Банауе).
Постојат пасикинзи од 21 век кои се направени од рециклирачки материјали како што се пластични товарни ленти, платнени транспортни ленти и рециклирано јаже за детонација.
На изложбата во Музејот Кордилјера на Универзитетот на Филипините во Багио од декември до јануари 2022 година биле претставени неколку варијанти на овие традиционални ранци.
Во 1970-ти па сè до 1980-ти години, пасикингот исто така бил симбол и за националистички активизам кај филипинските студенти. Во текот на 1980-ти години, изработката на традиционални бамбусови занаети, вклучувајќи го и пасикинг, се намалила, но во средината на 2010-ти години, индустријата за бамбусови занаети повторно се развила со помош на Министерството за трговија и индустрија на Филипините.
1 Галерија
Танџавурска уметничка плоча

Танџавурска уметничката плоча е артефакт кој се произведува исклучиво во регионот Танџавур во Тамил Наду, Индија. Тоа е кружна плоча составена од сребро, бронза и бакар, на која во центарот се врежани фигури на хиндуистички богови и божици. Уметничкото дело било регистрирано за заштита според договорот за географска ознака на правата за интелектуална сопственост поврзани со трговијата (TRIPS). Наведено е во точка 63 од Законот за географски ознаки од 1999 година на Владата на Индија, со регистрација потврдена од страна на Генералниот контролор за патенти, дизајни и трговски марки во 2007-08 година. Иако големината на предметот е дозволена да биде различна, составот на металот и спецификацијата мора да останат исти за да се идентификува со единствениот индикатор според одобрението од ГИ.
1 Историја
Танџавурската уметничка плоча била воведена од раџа Серфоџи-II (1777&ndash;1832) за време на владеењето на Маратите во Танџавур. Била изработена како ексклузивен подарок од занаетчиите од Танџавур по предлог на раџата.
Артефактот се изработува исклучиво од заедницата Вишвакармас, која се состои од неколку златарски семејства во Танџавур. Тоа е наследена уметност и начин на живот за нив. Била декларирана како домашна индустрија бидејќи се изработува во домовите на занаетчиите. Неговото производство е исклучиво оставено на мажите.
Плоча изработена во 20 век била изложена во музеј во Владиниотво во Танџавур 2011 година. Оваа плоча била изработена од пропишаните метали има релјефни слики од Натараџа, мудрецот Патанџали и божицата Парвати во стоечка положба над цвет од лотос, во централниот дел од плочата.
2 Производство
Артефактот се состои од три компоненти тие се: основна плоча, кружна плоча од метали со примарен релјеф и секундарен релјеф. Листови од месинг се користат за изработка на основните плочи, сребрени листови за изработката на релјефот, олово се користи за креирање калапи за проектирање на тридимензионалните слики и асфалтна или восочна плоча. Основната плоча прво се подготвува од мајстор кој е специјализиран за тешки метали. Потоа изработката на дизајни или релјефи се врши од златари, а вметнувањето на релјефот е оставено на експертот за поставување дијаманти. Постапката на производство вклучува изработка на основната плоча, проследено со леење на бакарната плоча, подготовка на калапи и изработка на мотивите на бакарни плочи и бои. Основната плоча е исто така покриена со мотиви. Цветни и други дизајни се резбаат на релјефите, а производот потоа се завршува со полирање.
Уметничките чинии се пласирани на пазарот во земјата, а исто така се и извезувани. Тие се пласирани на пазарот од самите занаетчии или во изложбени салони за ракотворби и преку извозници.
Ханбок

Ханбок (корејски : 한복) е традиционална облека на корејскиот народ. Името ханбок главно го користил народот на Јужна Кореја, додека народот на Северна Кореја го нарекува чосон (корејски: 조선옷).
Древната верзија на ханбок се состоела од „чеонгори“ како горен дел, панталони „баџи“ или здолништа „чи“ за жени и наметка „по“. Оваа облеката била дизајнирана имајќи ја предвид удобноста и слободата во движењето. Традиционално се изработувала од свила или коноп.
1 Историја
Ханбок датира од династијата Гогурјео за време на периодот на Трите Кралства (57 п.н.е. до 668 н.е.) во корејската историја. Ханбок во неговата сегашна популарна форма датира од династијата Чосон (1392–1910).
Изгледот и дизајнот биле под големо влијание на околните земји и историските настани низ годините. Монголската империја, периодот на јапонската колонизација, како и кинеската култура кои имале влијание врз изгледот и употребата на костимот ханбок.
2 Делови и дизајн
Дизајнот и поединечните парчиња облека што го сочинуваат ханбокот варираат во зависност од полот за кој е наменет. За жените, традиционалниот ханбок се состои од сукња џима, додека мажите носат панталони баџи. Покрај сукњите и панталоните, основниот дел е по мантија. Помодерните верзии на ханбок вклучуваат елек јоки и јакна магоџа. Оригинално биле изработени од свила, коноп и памук. Материјалот е рамно сечен и зашиен. Горниот дел е врзан со машна наречена горум.
Долго време, традиционалниот ханбок бил целосно бела облека и без украси, под името минбок. Облеката во бојата била резервирана за посебни прилики. Модерниот дизајн и украсите на ханбокот започнал по династијата Чосон. Боите исто така имале и свое значење, како и везените или насликаните украси. Децата и девојчињата носеле светли бои, додека постарите носеле по благи бои. Белата боја ја носеле мажените жени, а црвената и жолтата боја ја носеле неомажените жени.
3 Современа употреба
Денес ханбокот го претставува културното наследство на корејскиот народ и често се користел за промовирање на корејската култура. За популарноста се одразува во прославата на „Денот на ханбок“ на 21 октомври. Оваа прослава била воведена во 1996 година.
Со растот на популарноста на корејската култура преку K-поп и други аспекти на корејската култура, и костимот ханбок станал популарен. Карл Лагерфелд, исто така, придонесе за неговата популарност со неговата колекција Шанел Круз за 2015/2016 година, која била инспирирана од носијата ханбок. Терминот ханбок бил додаден во Оксфордскиот англиски речник во 2021 година.
4 Галерија
Музеј за ракотворби Луостаринмаки

Музеј на ракотворби Луостаринмаки (|Luostarinmäen käsityöläismuseo) - музеј на отворено во Турку, Финска.
1 Клоистер рид
Областа на Клоистер се развила релативно доцна за предпожарната област Або, околу 1775 година, по уште еден пожар. Одлучиле претходната неразвиена и ненаселена област која се простирала јужно од ридот Вартиовуори да биде развиена како станбено место. Јужниот дел од оваа област бил помалку карпест, а со тоа бил и полесен за градење, па затоа на овие предели биле градени првите градби. Најпрво, парцелите биле официјално премерувани. Овие први и премерувани парцели сè уште ги формираат границите во рамки на сегашниот музеј. Три парцели: 158–160 се појавиле на картите од 1780 година, до 1800 година биле вклучени 171, 176, 178–189, а на картата од 1808 година бил вклучен целиот обем на музејското место.
Првобитните занимања на жителите биле претставени со зградите кои сега се наоѓаат во музејот. Дел од нив биле градежни занаети, како столари и каменорезци и се претпоставува дека изградиле свои имоти. Најпрво парцелата се оградувала, а потоа граделе едноставна куќа со шпорет и рерна за печење. Други згради биле наменети за домашни животни. Со текот на времето, зградите постојано се проширувале околу парцелата, оградувајќи двор.
2 Музеј
Музејот го сочинувале 18 блока, кои претставувале згради карактеристични за 18 век. Овој музеј бил отворен во стар и станбен простор. Локацијата била најголемата област што целосно го преживеала Големиот пожар во Турку.
Идејата за музејот била изнесена во 1908 година со статија во локален весник, по срушувањето на најстариот дел од Клоистер - сега улицата Сиркаланкату. Идејата била отфрлувана 30 години, сè додека новиот музејски комитет на градот не одлучил да создаде музеј во стилот на Ден Гамле Бај, поранешен музеј во Орхус, Данска. Оригиналниот музеј бил формиран од девет блока, а другите ги додале во 1956 година. Експанзијата продолжила оттогаш, со повеќе згради кои имале пренаменет ентериер за изложба. Откако ги додале во музејот, уредувањето на куќите продолжило според современиот стил од 1930-тите. Биле внимателно евидентирани, а потоа ентериерите пренаменети во стилот на периодот на Големиот пожар. Ова често вклучувало отстранување на таваните од плочи со жлебови или реставрација на отворени камини. Имало и жители кои останале да живеат во музејската област дури и по неговото отворање, додека пак, Хилма Менпа, останала таму до нејзината смрт во 1982 година.
Музејот ја добил ''меѓународната награда за туризам'' „Златно јаболко“ како единствено место во Скандинавија во 1984 година.
3 Поврзано
* Куќа Квенсел, аптекарскиот музеј во Турку
4 Наводи
4.1 Литертаура
*