procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Мојра Бери

Мојра Бери (1886 - 2 февруари 1960) била ирска ботаничка сликарка, најпозната по нејзините слики со цвеќиња.
1 Ран живот и образование
Мојра Алојсиус Бери е родена во 1886 година во Даблин, најстарата од единаесетте деца на Бернард и Џејн Бери. Нејзиниот татко работел како трговец. Иако се викала Мојра, семејството отсекогаш ја викале по име Мери. Бери присуствувала на манастирот Лорето, во северниот дел на Свети Џорџ, продолжувајќи во училиштата на Кралската Хибернијанска академија (RHA) од 1908 до 1909 година. Додека студирала со RHA, таа освоила голем број награди за композиција и цртеж, подоцна се преселила во Лондон за да присуствува на Факултетот за ликовни уметности Слејд од 1911 до 1914 година, добивајќи ја првата награда за сликарство од глумечката екипа од 1913 до 1914 година. Живеела и подучувала во англиско приватно училиште во Кито, Еквадор во 1920-тите, пред да се врати во семејната куќа во Ратминес, Даблин во 1930-тите.
2 Уметничка кариера
Од 1908 до 1952 година Бери често изложувала од RHA, одржувајќи голем број поединечни изложби во галеријата Ангус од 1932 година наваму. Таа била позната по нејзините портрети и пејзажи, но добила и репутација на нејзиното сликање цвеќиња. За овие цветни слики, Бери работела во акварели и масла, често прикажувајќи хризантеми и рододендрони, црпејќи инспирација од водените лилјани во Националната ботаничка градина. Дермод О'Брајан ја опишал Бери како „најдобриот жив сликар на цвеќиња“ во 1941 година, откако ја посетил изложбата во галеријата Виктор Вадингтон, Даблин.
Бери била член на Друштвото на даблински сликари, како еден од најистакнатите и водечки членови во 1930-тите и 1940-тите. Таа била член на Даблинскиот клуб за скицирање, редовно изложувајќи со нив во 1930-тите. Повремено била изложувана од Акварелското друштво на Ирска, придонесувајќи за групни изложби во Англија, Холандија и Северна Америка.
3 Наследство
Делото на Бери се одржува во голем број ирски институции, како што се уметничката галерија Крафорд, музејот Алстер, а нејзиниот ''автопортрет во студиото на уметникот'' (1920) е закачен во Националната галерија на Ирска. Бери починала во Даблин на 2 февруари 1960 година. Таа е погребана на гробиштата Гласневин.
Лидија Соколова

Лидија Соколова (|Lydia Sokolova, 4 март 1896 година, Лондон, ОК - 5 февруари 1974 година, Кент, ОК) е британска балерина. Била член на групата на ''Дијагилевски балет''.
1 Биографија
Соколова е родена на 4 март 1896 година во Лондон, Велика Британија. Студирала танцови вештини кај познатиот италијански учител Енрико Чекети. Во 1910 година била примена во групата на лондонскиот театар Савој, а потоа учествувала на турнеја низ САД, организирана од рускиот танчер Михаил Мордкин.
Во 1915 година, таа ја прифатила поканата да се приклучи на руската балетска група Дијагилев, каде што изведувала карактеристични танци до распуштањето на групата во 1929 година. Нејзиното најпознато дело во тој период била улогата на Избраната Богородица во балетот Обредот на пролетта ( 1920 ) во режија на Леонид Мјасин. Други значајни дела на балерината се танцови делови во балетите „Волшебната продавница“ ( 1919 година ), „ Триаглник“ ( 1919 година ), „Морнари“ ( 1925 година ) и „Топка“ ( 1929 година ).
По смртта на Сергеј Дијагилев и падот на неговата трупа, Соколова се вратила во Велика Британија, каде што се занимавала со приватно предавање, изведувала мјузикли и повремено настапувала на сцената. Нејзиниот последен танц е учеството во балетот „Жени со добро расположение “ (поставен од Масине) во 1962 година . Покрај тоа, Соколова напишала автобиографска книга со наслов ''Танцување кај Дијагилев'', објавена во Лондон во 1960 година. Во 1968 година, таа се појавила во документарен филм на БиБиСи со наслов Дијагилев: Годините во егзил.
Соколова била во брак трипати. Нејзин прв сопруг бил Николај Кремнев во 1917 година, исто така танчер во трупата Дијагилев. Истата година се родила нивната ќерка Наташа (1917–1968). По кратко време, парот се развел, а Лидија се омажила за друг танчер на трупата, Леон Војчеховски. Нејзиниот трет сопруг бил Рони Махон, кој ја надживеал. Балерината починала во Кент на 5 февруари 1974 година.
Корнелија Чапин

Корнелија Ван Окен Чапин (7 август 1893 - 4 декември 1972 година) Американска вајарка родена во Вотерфорд, Конектикат. Таа била позната по нејзините камени модели на птици и други животни.
1 Биографија
Корнелија Чапин е родена во Конектикат и израсната во Њујорк како дел од истакнато социјално семејство. Ќерка на Линдли Хофман Чапин (1854-1896), адвокат на Менхетен и Корнелија Гарисон (Ван Окен) Чапин (1865-1925), глумица, Корнелија Чапин исто така била потомок на судијата на Врховниот суд Џорџ П. Ендрјус (кој претседавал со судења на поранешни трговци со робови) и Корнелиус Гарисон (трговец вклучен во изградбата на железници). Чапин исто така била сестра на поетесата Кетрин Гарисон Чапин Бидл, чиј сопруг Френсис Бидл бил 58-ми јавен обвинител на Соединетите држави. Внук на Чапин бил Шујлер Чапин, генерален директор на Метрополитен опера и комесар за културни прашања за Њујорк под градоначалникот Руди Џулијани. Нејзината постара полусестра од страна на таткото била издавачот Маргерит Каетани.
Во нејзините подоцнежни години, Чапин живеела и работела со Мерион Санфорд во Лејквил, Конектикат. Корнелија Чапин починала во Конектикат во 1972 година.
Чајка Днипрова

Људмила Василевска (|Людмила Олексіївна Василевська-Березіна; 20 октомври 1861 година - 13 март 1927 година), псевдоним Чајка Днипрова (|Дніпрова Чайка), била украински просветител и писател.
1 Биографија
Таа била ќерка на руски селски свештеник и мајка украинка. Родена е како Људмила Березина на 20 октомври 1861 година во Карловка, јужна Украина, а се школувала во приватно средно училиште во Одеса. Работела како приватен учител, а потоа предавала во селско училиште, а подоцна и во гимназија. Таа компонирала украински народни песни и усна традиција. Во 1885 година се омажила за Теофан Василевски, украински историчар и патриот. Тие често биле под полициски надзор за време на Руската империја, а во 1905 г. На Василевска и се одземени писмата.
Нејзините први песни и раскази биле објавени во списанија во Украина. Напишала песни и бајки за деца и либрето за неколку детски оперети, партитурите ги напишала Микола Лисенко. Березина пишувала и поезија на руски и преведувала шведска и руска литература на украински. Збирка од нејзините дела била објавена во 1929 година, а друга во 1931 година. Нејзиното дело е преведено на англиски за колекцијата ''Dark of the Night од'' 1998 година.
Таа се развела од сопругот откако нивните деца пораснале. Таа починала на 13 март 1927 година. Комеморативна монета со нејзиниот лик била ставена на продажба во Украина во 2011 година, на 150. годишнина од нејзиното раѓање, во рамките на серијалот „Извонредни личности на Украина“.
Елена Корналба

Елена Корналба (|Elena Cornalba) е италијанска балерина која настапувала во театарот Ла Скала (од 1880 година) и во театарот Мариински (1887-1889).
1 Биографија
Таа е ученичка на Катерина Берета. Од 1880 година настапувала на сцената на миланскиот театар „Ла Скала “. Во 1887-1889 година танцувала на царската сцена во Санкт Петербург. За неа, Мариус Петипа го вознобил балетот на Артур Сен-Леон „Фијамет “ ( 1887 ), а исто така ги поставил балетите „Вестал“ (1888) и „Талисман“ (1889), во изведба на балерината. Според тогашната практика, диригентот на Мариинскиот театар , композиторот Рикардо Дриго, особено за балерината, компонирал дополнителни соло нумери за балетите што ги изведувала.
Корналба совршено ја совладала виртуозната танцова техника карактеристична за италијанското балетско училиште: скок во височина и балон (способност да се задржува во воздухот), техника на ротација, но нејзиниот стил на изведување бил нешто помек од оној на другите италијански балерини.
2 Репертоар
2.0.1 Мариински театар
*''Еми'', „ Харлемско лале “ од Б. НО. Фитингоф-Шела, кореографите Л. И. Иванов и М. И. Петипа .
*''Жизел'', „Жизел “ А. Адана, продукција на М. И. Петипа на балетот на Ј. Корали и Ј. -Ј. Перото (со додатоци на варијации напишани од Р. Дриго).
* 6 ( - ''Фиамета'', „Фиамета“ од Л. Минкус, поставена од М. И. Петипа и Л. И. Иванов врз основа на балетот на А. Сен Леон (со додавање на варијации напишани од Р. Дриго ).
* 17 февруари 1888 - ''Амата'', Вестал од М. М. Иванова , кореограф М. И. Петипа.
* 25 октомври ( - ''Катарина'', „Катарина, ќерката на разбојникот “ од К. Пуњи, поставена од Енрико Чекети (со додавање музика напишана од Р. Дриго).
* 25 јануари 1889 - ''Ела'' *, „Талисман“ од Р. Дриго, кореограф М. И. Петипа (премиерата беше дадена како придобивка на балерина).
Сим Чи Јин

Сим Чи Јин (роденa 1978) е фотографка од Сингапур, со седиште помеѓу Пекинг, Кина, и Лондон. Таа работи како документарен фотограф и уметник кој води само-режирани проекти во Азија и е „заинтересирана за историјата, меморијата и миграцијата и нејзините последици“. Покрај фотографијата, таа користи филм, звук, текст и архивски материјал.''Долг пат дома: патувања на индонезиските работници мигранти'' беше објавен во 2011 година.
Таа е наградена со стипендија за социјална правда и фотографија од Фондацијата Магнум и наградата Крис Хондрос.
1 Животот и работата
Сим е родена во Сингапур. Таа читала историја и меѓународни односи на Лондонската школа за економија на стипендија.
Таа девет години работеше како новинарка во печатени медиуми и странски дописник во ''„Стрејтс Тајмс“''. Во 2010 година дала отказ за да работи со полно работно време како фотограф. За четири години таа работеше како фоторепортер, добивајќи редовни задачи од ''Њујорк Тајмс.''
Нејзиното прво големо дело беше „Племето на стаорци“, за работниците во Пекинг. Беше објавено нашироко и беше прикажан на Rencontres d'Arles во 2012 година.
Сим поминал четири години фотографирајќи кинески рудари за злато кои живеат со професионалната белодробна болест силикоза, објавена во фото-есејот „Умирам да дишам“, голем дел од него за Хе Куангуи, исто така тема на краток филм.
Таа беше нарачана како фотограф за Нобеловата награда за мир во 2017 година да работи за нејзиниот победник, Меѓународната кампања за укинување на јадреното оружје. Нејзините фотографии од сличности во пејзажите поврзани со јадреното оружје, како во САД, така и долж границата меѓу Кина и Северна Кореја, беа изложени во музејот на Нобеловиот центар за мир во Осло, Норвешка.
Во 2014 година таа стана привремен член на VII Фото агенција, полноправен член во 2016 година потоа замина во 2017 година Во 2018 година таа стана номинирана членка на Magnum Photos.
Сим моментално е докторант со стипендија на Кралскиот колеџ во Лондон, истражувајќи ја британската Малаја.
2 Публикации од Сим
*''Долгиот пат дома: патувања на индонезиските работници мигранти.'' Џакарта: Меѓународна организација на трудот, 2011 година..
3 Кратки филмови
*''Умирам да дишам'' (2015) – 10 минутен филм, режиран и снимен од Сим
*''Повеќето луѓе молчеа'' (2017) – филм од 3:40 минути со аудио звучен пејзаж, режиран и снимен од Сим
4 Награди
* 2010: Стипендија за социјална правда и фотографија на Фондацијата Магнум на Универзитетот во Њујорк* 2013: Финалист, В. Јуџин Смит Грант за хуманистичка фотографија од Меморијалниот фонд на В. Јуџин Смит* 2014: ''Нејзината светска'' млада жена постигната* 2018: Награда Крис Хондрос од Гети Имиџис и Фондот Крис Хондрос
Аманда Бродерик

Аманда Џејн Бродерик (родена 1971 година) е британски академик и академски администратор, која е заменик-канцелар и претседател на Универзитетот во Источен Лондон од септември 2018 година. Таа е и професор по меѓународен бизнис.
1 Биографија
Со семејно потекло од Авганистан, Белгија, Ирска и Хал, Бродерик е родена во 1971 година и израсната во Стафордшир, Англија. Дипломирала на Универзитетот Де Монтфорт во Лестер, со диплома за уметности (БА) од прва класа по маркетинг и психологија и доктор по филозофија (д-р) за меѓународен бизнис.
2 Кариера
Таа претходно предавала на Универзитетот во Њукасл, Универзитетот во Салфорд, Универзитетот Дурам, Универзитетот Ковентри, Универзитетот Астон и Универзитетот Де Монтфорт. Пред да се пресели на Универзитетот во Њукасл, таа била продекан (Меѓународни приоритети) и извршен декан на Колеџот за бизнис и право, Универзитетот во Салфорд; директор на Друштвото „Св. Кутберт“ (Универзитетскиот колеџ во Дарем) и заменик-декан на бизнис школата Дарем. Таа, исто така, го водела развојот на Универзитетската академија 92, основана од Класата на '92 и Универзитетот Ланкастер, започната во септември 2017 година. Во 2019 година, таа била избрана за претставник на Советот на Асоцијацијата на универзитети на Комонвелтот.
3 Истражувања
Експертизата на Бродерик лежи во областа на меѓународниот бизнис, маркетинг психологијата и стратешките комуникации. Таа е автор на два важни текста во нејзината област и има искуство во истражување и финансирање на претпријатија.
4 Професионална кариера
За време на нејзиниот мандат како декан во Салфорд, тие биле прогласени за Бизнис школа на годината на Тајмс за високо образование во 2014 година.
Во 2019 година, таа била избрана за претставник на Советот на Асоцијацијата на универзитети на Комонвелтот (ACU).
Јованка Бјегојевиќ

Јованка Бјегојевиќ ( Прњавор, 28 септември 1931 - Белград, 30 август 2015 ) била примабалерина на Народниот театар во Белград.
1 Биографија
Дипломирала на Балетската гимназија во класата на Мило Јовановиќ во Белград во 1950 година, кога дебитирала во Народниот театар како принцеза во ''Баладата за средновековната љубов на'' Фран Лотка. На истата сцена одиграла голем број улоги на класичниот и современиот репертоар. Благодарение на врвната танцова техника, таа станала, заедно со Душанка Сифниос и Лидија Пилипенко, едно од најважните имиња во српскиот балет во 60-тите и 70-тите години. Во периодот 1959-1961 г. како член на француската балетска група Жан Бабиле и Австралискиот национален балет во Сиднеј ( Австралија ), настапувала во многу земји.
Како член на Народниот театар во неколку наврати била на чело на Балетот. Успешно се занимавала и со педагошка работа во Глумечката и балетската школа во Белград, а глумела и во филмови.
Создала значајни творби во балетските претстави: ''Лебедово езеро'' ( Петар Илич Чајковски ), ''Дуел'' ( Рафаело де Банфилд ), ''Пепелашка'' Сергеј Сергеевич Прокофјев, ''Птица не ги свиткај крилјата'' ( Енрико Џозеф ) и други. Таа е добитник на наградата Седми јули.
Мира Сањина

Мира Сањина (родена: ''Мира Баум'', Загреб, 14 јануари 1924 &ndash; Земун, 17 декември 2010 година) е југословенска балерина, кореограф и балетски педагог.
1 Биографија
Мира Сањина е родена на 14 јануари 1924 година во Загреб. Студирала балет во Загреб кај Ана Малетиќ, во Виена кај Курт Џос и во Лондон кај Рудолф Лабан. Таа била карактерна танчерка со посебна поединечност. Своите први соло вечери со свои кореографии ги организирала во 1940 година во Загреб, Белград и Љубљана. По формирањето на Независна Држава Хрватска (НДХ), Сањина побегнала во Сплит, кој тогаш бил под власт на италијанските фашисти, а од 1943 година се приклучила на Народноослободителното движење. За време на Втората светска војна, т.е. во партизаните била член на Народноослободителниот театар. Во 1945 година, по војната, Сањина била ангажирана како солист во Балетот на Народниот театар во Белград. Таму танцувала во „Охридска легенда“, „Балада за средновековна љубов“, „Шпанско капричо“, „Љубовниот волшебник“ и други балетски претстави. Таа ги кореографирала „Саломе“ и „Баладата за залутаната месечина“ на Ричард Штраус, кои ги поставил во Загреб, како и танцови сцени во опери и на телевизија низ СФР Југославија. Во 1971 година го отворила „Студиото за модерен танц и современ танц“ во Белград, а истата година се повлекла од сцената. Мира Сањина починала во Белград на 17 декември 2010 година, а била погребана на Еврејските гробишта на 20 декември 2010 година.
2 Наводи
Лидија Василиевна Лопухова

Лидија Василиевна Лопухова, позната и како Лопокова, (21 октомври 1892 година, Санкт Петербург - 8 јуни 1981 година, Тилтон Источен Сасекс, Обединето Кралство е руска балерина од почетокот на XX век.
1 Биографија и творештво
Таткото на Лидија работел во театар, сите негови пет деца станале танчери. Постариот брат на Лидија, Фјодор Лопухов, долго време бил кореограф во театарот Мариински. Лидија студирала во Кралското балетско училиште.
Во 1910 година, по завршувањето на студиите, таа ја напуштила Русија за да се приклучи на трупата Дијагилев. Таа поминала само една сезона таму, издвојувајќи се во продукцијата на Михаил Фокин на „Жар -птица“. По летната турнеја, Лопухова заминала за САД, каде што таму поминала шест години. Во 1915 година, таа повторно се појавила во рускиот балет Дијагилев, изведувајќи ја улогата на ''Снежана'' во Полноќното сонце на Леонид Мјасин, а потоа почнала да танцува во тандем со Васлав Нижински. Во 1918 година, Лидија за прв пат дошла на турнеја во Лондон, каде што со голем успех настапила во балетите „Добро воспитаната дама“ и „ Волшебната продавница“. Набргу потоа, Лидија се повлекла од сцената поради семејни причини, но се вратила во 1921 година. Тогаш ги запознала Игор Стравински и Пабло Пикасо, кои работеле на балетот „ Заспаната убавица “, каде Лопухова танцувала дел од Аурора.
Во 1925 година, Лидија се омажила за еден од најголемите економисти на 20 век, Џон Мејнард Кејнс (од јуни 1942 година - Лорд, <sup>1</sup> -ви Барон Кејнс). Тие се запознале во 1918 година, за време на турнејата на Лопохова во Лондон. Тогаш започнало нивното пријателство. Бракот со Кејнс бил среќен, иако немале деца.
Извесно време Лопухова танцувала со англиските балетски компании, појавувајќи се на сцените во Лондон и Кембриџ. Во 1934 година таа се појавила на радио Би-Би-Си со нејзините мемоари за трупата Дијагилев, а потоа често се појавувала на радио со програма на руската класична литература, Чехов, Толстој, Горки и Достоевски. Во 1943 година била коментатор на радио емисијата „ Војна и мир“ од Толстој.
Лидија Лопухова починала во 1981 година на 88-годишна возраст.
Хилма Мадера

Хилма Мадера (18 септември 1915 – 21 февруари 2000) била позната кубанска вајарка. Нејзините две најпознати дела се ''Христос од Хавана'' и бистата на Хосе Марти во Пико Туркино.
1 Биографија
Родена во Ла Викторија, Пинар дел Рио, Куба, студирала сликарство и скулптура на Националното училиште за уметности „Сан Алехандро“ под менторство на Хуан Хосе Сикре (вајар на споменикот Хосе Марти ).
Нејзината статуа ''Христос од Хавана'' била работа што ја добила во 1953 година за време на владата на Фулгенсио Батиста. Направена е во мермер ''Карара'' и е висока 60 стапки и тешка 320 тони. Составена е од 67 парчиња кои биле донесени од Италија, каде Мадера ја издлабила статуата и таму била благословена од папата Пие XII. Таа била инаугурирана на 24 декември 1958 година, само две недели пред падот на владата на Батиста.
Таа работела и направила некои изложби и во Центарот за скулптура во Њујорк, во САД, и изложби на други дела во локалниот совет на градот Хавана, Лицеумот и тенискиот клуб на тревникот, и некои национални изложбени сали за сликарство и скулптура, во Куба.
Нејзината биста на ''Хосе Марти'' била направена во 1953 година и поставена во Пико Туркино за време на стогодишнината од раѓањето на Марти во 1963 година од Селија Санчес.
2 Наводи
* Гретел Баез Падрон; Лик: Мајра Изабел Сахион Санчес, Лик: Фелина Гонсалес Ернандес. „Lilia Gilma Madera Valiente, escultora“ (на шпански).
Дороти Венинг

Дороти Мери Венинг (15 јануари 1885–1942) била британска уметничка и вајарка.
1 Биографија
Венинг е родена во Камбервел во Лондон каде нејзиниот татко бил училиштен наставник. Таа се школувала во училиштето Мери Детчелор на Камбервел Гроув пред да учи на колеџот Бишоп Отер во Чичестер. Венинг изработувала бронзени скулптури, а исто така сликала портрети и минијатури. Помеѓу 1916 и 1936 година таа изложувала и скулптури и минијатури на Кралската академија во Лондон.
Барбара Остин Тејлор

Барбара Пенсон Остин Тејлор (1891–1951) била британска вајарка.
1 Биографија
Тејлор е родена во Западен Дерби, предградие на Ливерпул, а студирала во Лондон на Вестминстерската школа за уметност, на Школата за модерна уметност Гросвенор, а потоа и на Британското училиште во Рим. Откако ги проучувала техниките на резбање камен во работилницата на монументален ѕидар, Тејлор основала студио во Лондон, со седиште во Челзи подолг период. Таа изработила портрети глави, бисти и фигури во бронза, камен и гипс. До неколку години пред нејзината смрт, Тејлор била редовен излагач со Кралската академија во Лондон, а исто така и со Лондонската група и Друштвото на жени уметници. Уметничката галерија Манчестер Сити има примери од нејзината работа.
Сесилија Веб

Сесилија Веб (25 март 1888-1957) била британска вајарка.
1 Биографија
Веб била ќерка на архитектот Морпет Веб и е родена во Стемфорд во Линколншир. Во текот на нејзината кариера, Веб правела скулптури од бронза, глина и гипс и, за време на меѓувоените децении, била редовен изложувач на Кралската академија во Лондон, со Кралската шкотска академија во Единбург, во Кралскиот институт за ликовни уметности во Глазгов. и во парискиот салон. Керамички модел на Светото семејство од Веб од 1949 година е во Саутвел Минстер во Нотингемшир. Во подоцнежната половина од својот живот, Веб живеела во Мелтон Мовреј, каде што починала во 1957 година.
Ејми Тоскани

Ејми Тоскани (родена 1963 година) е вајар од САД. Ејми Тоскани е родена во 1963 година во Дејтон, Охајо. Дипломирала за ликовни уметности и магистер по ликовни уметности од Универзитетот во Охајо.
1 Уметнички дела
Чудните скулптури на Ејми Тоскани се изложени низ градовите, вклучувајќи го Универзитетот во Минесота, во Западниот парк за скулптури на Свети Пол, Институтот за уметност во Минеаполис, галеријата Росалукс во Минеаполис и паркот за скулптури Франконија.
Чад Ратер ја карактеризира работата на Тоскани како уникатно среднозападна по својата естетика, делумно поради нејзиниот избор на изворни материјали кои често се наоѓаат во локалните продавници и се спојуваат со реконституирана пластика и челик. Тоскани добила грантови од фондацијата Џером во 1999, 2005 и 2006 година, грант од Фондацијата Буш во 2004 година и стипендија за уметници Мекнајт во 2013/14 година.
Хелен Мекеј (вајарка)

Хелен Викторија Мекеј (2 април 1897–1973) била британска вајарка.
1 Биографија
Мекеј е родена во Кардиф во јужен Велс. Нејзиниот татко, изведувач на железница и сопственик на каменолом, починал додека таа била сè уште дете, оставајќи ја Мекеј да ја одгледа нејзината мајка во Велс. Таа го посетувала дамскиот колеџ Челтенхам пред да студира во уметничкото училиште на Политехничкиот стрит Регент во центарот на Лондон, каде што освоила голем број медали за нејзините скулптури. По дипломирањето, таа останала во Лондон и основала студио од каде произведувала скулптурни фигури, предмети за животни, украси за градина и бисти на портрети во бронза, камен, олово и дрво.
За време на нејзината кариера, Мекеј изложувала дела во Кралската академија во Лондон, со Кралскиот институт за ликовни уметности во Глазгов, во Кралската шкотска академија во Единбург, со Друштвото на жени уметници и во уметничката галерија Вокер во Ливерпул. Во 1932 година била избрана за придружна членка на Кралското друштво на британски вајари и била избрана за член на друштвото во 1952 година. Мекеј починала во Фулам во Лондон во 1973 година.
Клара Вестхоф

Клара Вестхоф (21 септември 1878 година во Бремен – 9 март 1954 година во Фишерхуд ), позната и како ''Клара Рилке'' или ''Клара Рилке-Вестоф'' била пионерска германска жена вајар и уметник. Таа била сопруга на поетот Рајнер Марија Рилке.
1 Ран живот
На 17 години, Вестхоф отишла во Минхен, каде што посетувала приватно уметничко училиште. Во 1898 година се преселила во Ворпсвед и научила скулптура кај Фриц Мекенсен. Таму се спријателила со Паула Бекер (подоцна Модерсон-Бекер), сликарка. Таа ги продолжила студиите во 1899 година кај Карл Сефнер и Макс Клингер во Лајпциг, а во 1900 година тренирала со Огист Роден во Париз, а исто така ја посетувала Академијата Колароси.
2 Личен живот
Во 1901 година се омажила за поетот Рајнер Марија Рилке во Ворпсвед. Осумнаесет години подоцна, таа се преселила во Фишерхуд со нејзината ќерка Рут Рилке. Нејзиниот дом таму со студио подоцна станал „Кафе Рилке“, кое постои и денес.
3 Кариера
До 1925 година, Вестхоф се свртела кон сликарството, така што, покрај нејзината вајарска работа, создала подеднакво значителен дел од работата и во сликарството.
4 Смрт
Таа починала во Фишерхуд на 9 март 1954 година.
5 Наследство
Нејзиното дело било во приватна сопственост или едвај достапно за јавноста во разни збирки.
Со нејзината сеопфатна биографија во 1986 година, Марина Зауер иницирала рехабилитација на уметникот со ослободување на Клара Рилке-Вестоф од мрачното постоење да се гледа само како сопруга на Рилке и како пријателка на Пола Модерсон-Бекер. Клара Рилке-Вестоф денес може да се смета за пионер меѓу жените вајари во Германија.
Мими Хафида

Мими Хафида (родена на 26 август 1965 година, Батна, Алжир ) е алжирска поетеса, новинарка и визуелен уметник. Таа ја добила наградата Мохамед Диб во 2010 година на арапски за нејзината колекција, „Приказни за Аурите“
„Приказните за Аурите“ е збирка приказни, сите поврзани со заедничка тема- грижите на децата, а особено со нивните страдања. Хафида, исто така, била новинар кој емитувал програма на Radio Aurès ( fr ) во Батна. Хафида била позната и како вајар, особено за нејзината работа во која вклучувала заштитни иглички . Нејзиното најпознато дело е збир на заштитни игли кои создаваат жена.
Елизабет Рајт (вајар)

Елизабет Рајт (родена 1964 година, Лондон ) е англиска вајарка и уметник за инсталација.
1 Уметнички дела
Рајт изложила на Биеналето во Венеција во 1995 година.
Две нејзини дела, скулптура на велосипед наречена ''BSA Tour of Britain Racer Enlarged to 135%'' (1996/7) и отпечаток со наслов ''Снежни топки'' (2000) се во колекцијата на галеријата Тејт.
2 Значајни изложби
* Карстен Шуберт, Лондон, 1995 година - Рајт претставила мешавина од домашни и работни средини, моделирање на предметите во необични големини, опишани како „прослава на разновидноста на човековите когнитивни способности“.* Делфина, Лондон, 1999 година - уметникот го пресоздаде впечатокот на гумени шари на подот на галеријата во инсталација специфична за локацијата наречена ''C579DJD, J839TVC, A896TLP''
Сидра Вокс

Сидра Робинсон Вокс (28 јуни 1962 - 13 јули 2013) била феминистичка вајарка и учителка по уметност . Таа станала членка на Друштвото на вајари во 2001 година и на Друштвото на уметници во Питсбург во 1999 година.
1 Биографија
Сидра Р. Вокс е родена на 28 јуни 1962 година во Јута. Живеела во Минеаполис до 5-годишна возраст, а потоа во Калифорнија од 5 до 7-годишна возраст, пред таа и нејзиното семејство да се преселат во Питсбург, каде што живеела во текот на средното училиште. Вокс учела на Универзитетот Сетон Хил, каде што добила диплома по театар во 1985 година. Во 1995 година, таа се вратила во Сетон Хил, каде што завршила со работа за сертификација за уметничко образование. Од 2000 до 2013 година, Вокс работела како учител по уметност во помладото училиште „Шејдисајд академија“.
Работата на Вокс ја проучувала женската фигура во теракота и била вкоренета во традиционалната и феминистичката историја на уметноста. Скулптурите на Вокс се прикажани во Музејот Бруклин, Американскиот еврејски музеј, фестивалот за уметности Три реки, еснафот на занаетчиите во Манчестер и бројни галерии во Питсбург.
Вокс починала на 13 јули 2013 година од рак на дојка.
2 Награди
* Награда Вивијан Леман за портрети, Друштво на вајари @ 75 години, Американски еврејски музеј, Питсбург, PA 5-12 септември 2010 година
* Групацијата Фулбрајт Хејс во странство Грант, уметност и општество: Образовно партнерство Бразил/САД, спонзорирано од Центарот за латиноамерикански студии/Универзитетот во Питсбург и музејот Енди Ворхол. Рио де Жанеиро и Баија: 7 јули - 8 август 2009 година.
* Програма за наставни стипендии на Пол Г. Варанаси; Каџурахо; заедница на резбари на камен, Мамалапурам; Храмот Меенакши-Сундаресвара, Мадураи; Пештерите Елора, Аурангабад; Пештерите на елефанта, Мумбаи, меѓу другите места, ноември 2005 година
* Поканет член на панелот за Women in Art: The Tradition Continues Symposium, Универзитетот Сетон Хил, Гринсбург, ПА, 2005 година
* Првата ноќ во Питсбург: предводеше група жени да направат фенер за проектот Лантерн, Питсбург, ПА, 2000 година
Елизабет Тубро

Елизабет Тубро (8 декември 1956 година) е данска уметница која имала голем придонес во обновувањето на скулптурата во Данска.
1 Биографија
Родена во Нук, Гренланд, Тубро била ќерка на воспитувачите Нилс Тубро и Каја Гилдинг. Таа се преселила во Данска кога имала 17 години и студирала на Кралската данска академија за ликовни уметности под Хајн Хајнсен од 1982 до 1986 година. Таму се поврзала со Хенрик Б.
Во 1980-тите, таа била централна фигура во групата уметници кои презеле значително обновување на данската скулптура со акцент на наративот, честопати обраќајќи се на Гренланд, кршејќи ја традицијата во нивната употреба на материјали. Нејзината изложба ''Inertia min elskede'' (Инерција моја љубов) во 1983 година со Stræde и Nygård била значајна по тоа што ги презентирала аспектите на минимализмот додека покажала како скулптурата може да навлезе во структурите за да открие пораки од неколку периоди со референци за просторот на традицијата. Други значајни експонати биле претставени на ''Skulpturens tid'' (Времето на скулптурата) во Софиенхолм во 1987 година и ''Juxtaposition'' во Шарлотенборг во 1993 година. Таа исто така има претставено самостојни изложби во Њујорк (1994) и Индијанаполис (1998). Клучните аспекти на нејзината работа вклучуваат метаморфоза, трансформација и наратив како што е прикажано во нејзината ''Søjlekonstruktion'' (Изградба на столбови) во 1995 година, кога формата на нејзиниот столб довела до еден вид мутирачки раст на столбовите. Материјалите што ги користела вклучуваат фиберглас, полистирен, винил, метал и поливинил хлорид.
Во текот на 1990-тите, таа почнала да се осврнува на улогата на јавната скулптура во современиот свет, вклучувајќи го и впечатокот што го остава кога делото се гледа од прозорецот на автомобилот што поминува. Забележителен пример е ''Бифрактал'' (Градски фрактал), голема скулптура од не'рѓосувачки челик и стаклени влакна на Søren Kierkegaards Plads надвор од новокомплетираниот Црн дијамант во 2000 година.
2 Награди
Тубро го добила Медалот Екерсберг во 1999 година и Медалот Торвалдсен во 2010 година.
Аделин Бутен

Аделин Бутен (11 април 1862 - 13 февруари 1946) била француска фотографка и издавач на разгледници.
1 Живот
Бутен е родена во Мачекул. Таа била заинтересирана за теми поврзани со нејзината земја, како што се градски пејзажи, морски пејзажи, улични фотографии, згради, места на интерес и религиозни или секуларни настани.
Бутен починала во Сен Жил-Кроа-де-Вие во 1946 година.
Соња Вектомов (вајарка)

Соња Вектомов (8 јуни 1957 година) е чешка вајарка со седиште во Јивескила, Финска, позната по нејзините бронзени статуи на фински културни фигури.
1 Кариера
Во 2010 година Вектомов направила извонредна статуа на архитектката и феминистка од почетокот на 20 век Виви Лон, која дизајнирала влијателни згради во Јиваскила во текот на раните 1900-ти. Делото било откриено во центарот на приватен парк свртен кон некогашниот замок на Лон, чиј преглед се појавува на основата на неговиот постамент (референца на употребата на истиот преглед од страна на Лон на предниот дел од куќичката за кучиња ималодизајнирано). Покрај тоа, голем број други скулптури на Вектомов се изложени во јавните градини на имотот во Лон под кураторство на неговиот сегашен сопственик, Кауко Сорјонен.
Во 2015 година, во знак на одбележување на 90-тиот роденден на сликарот Рејдар Сарестониеми и истовремено во чест на 30-годишнината од музејот на Рајдар Сарестониеми, Вектомов направила статуа на сликарот за музејот.
За нејзиниот избран медиум Вектомов рекол: „Бронзата е најскапоцениот материјал на Земјата. Тој е уникатно топол, може да биде мазен или груб и динамичен - способен е да изрази многу различни нешта“. Темата најблиску до нејзиното срце е „човечката форма и нејзините многубројни позиции, кои изразуваат универзум на емоции“. На секое нејзино дело, Вектомов посветува повеќе од 500 часа и 400 килограми стопена бронза. Таа не избегнува мермер, туку го придружува во бронзените дела.
Вектомов е педагог во градското уметничко училиште „Јиваскила“. Таа изјавила дека, како вајар, природата е нејзиниот примарен извор на инспирација. Во 2017 година таа дала интервју за финскиот весник ''Keskisuomalainen'':
Во 2020 година, Вектомов открила бронзена скулптура од дивиот свет и изложила серија на големи папие-маше прикази на вирусот САРС-КоВ-2 во интеракција со класичните четири елементи.
2 Триото
Заедно со Теја Хејринен и Леена Панцу, Вектомов е член на ''Тетитрио'' (Tätitrio), театарска група со седиште во Јиваскила која изведува драмски дела годишно во пензионерски домови и сиропиталишта. Тетка трио првенствено се придржува до скриптирани, меморирани текстови, со чудна импровизаторска возбудливост наменета да го поттикне учеството на публиката.
Аделаида Конрој

Аделаида Конрој роденото Анчески (родена 1839 година) била фотограф од Малта, активна помеѓу 1871 и 1879 година.
Аделаида е родена на 23 април 1839 година во семејството на Помпилио Анчески и Роза Болонди во Реџо д'Емилија, Италија. Заедно со Џејмс Конрој, неговата прва сопруга Сара, нивното новороденче, Ричард Елис, Аделаида дошле во Малта од Месина на 9 април 1861 година на брод наречен Капитола. На 17 мај 1872 година во Англиканската катедрала, Валета Аделаида се омажила за фотографот Џејмс Конрој, кој ја изгубил сопругата една година претходно.
Од 1870 година Аделаида работела од 56, Страда улица, Валета како г-ѓа. Конрој – еден од фотографите во студиото Конрој. Помеѓу февруари и јуни 1878 година, Аделаида се рекламирала како „Госпоѓа. Конрој, англиски фотографи, 56 Страда Стрета, Валета“ во сите 12 изданија на краткотрајното списание „Ентерпрајс“.
Тања Робертс

Викторија Ли |Victoria Leigh Blum; 15 октомври 1955 година - 4 јануари 2021 година), попозната како Тања Робертс |Tanya Roberts), била американска филмска глумица. Нејзините најпознати филмови се: Мајсторот на ѕверот, Шина: Кралицата на џунглата и Поглед кон убиството. Со висина од 1,73 см и димензии 36-21-34, таа била еден од холивудските секс симболи во раните осумдесетти.
1 Биографија
Таа пораснала во Бронкс, Њујорк. Нејзиниот татко бил Евреин, а нејзината мајка Ирска. Нејзините родители се развеле пред таа да започне средно училиште. На 15-годишна возраст го напуштила училиштето за да се омажи и патувала автостоп низ САД.
Таа се вратила во Њујорк за да работи како модел и учител по танц. По некое време, таа го запознала студентот по психологија Бери Робертс и се омажила за него. Додека Бери Робертс работел како сценарист, Тања Робертс почнала да посетува часови по глума во Акторското студио на Ли Стразберг и Јута Хаген. Нејзиниот дебитантски филм бил Violent Entry (1975), а една година подоцна добила улога во филмската комедија Yum-Yum Girls (1976). Нејзиниот сопруг подоцна направил сценариска кариера и парот се преселил во Холивуд.
Во 1980 година, таа била избрана меѓу 2.000 кандидати како замена за глумицата Шели Хак во ТВ серијата Ангелите на Чарли. Тој глумела заедно со Марк Сингер во 1982 година во „Господарот на ѕверот“ (меч и магија) и глумела во Плејбој истата година за да го промовира филмот. Стрипот на Вил Ајснер, по што таа се појавила како девојка на Бонд во „Убиството“ 1985) со Роџер Мур како Џејмс Бонд.
На почетокот на деведесеттите, таа започнала да снима еротски трилери, а во тоа време често ја споредувале со големата ѕвезда од тој жанр, Шенон Твид. Подоцна глумела во ТВ серии како Hotline (1994) и Happy Seventies (1998).
Таа починала на 4 јануари 2021 година, иако имало извори според кои таа починала ден претходно.
2 ТВ серии
* Ангелите на Чарли (1980-1981)
* Жешка линија (1994-1996)
* Среќни седумдесетти (1998-2006)
Александра Булат

Александра Булат (2 мај 1962 &#x2013; 5 октомври 2007) е француска фотографка родена во Париз. Во 2001 година, таа е ко-основач на VII Фото агенција. Нејзината работа се појавила во многу списанија, меѓу кои ''Time'', ''Newsweek'', ''Paris Match'' и ''National Geographic Magazine'' и добила бројни меѓународни награди.
1 Живот и работа
Таа била обучена за графичка уметност и историја на уметност во École des Beaux-Arts во Париз.
Пред да биде ко-основач на VII Фото агенција во 2001 година, таа била застапувана од Сипа Прес и од агенцијата на нејзината мајка, Космос.
Од 2006 година таа се концентрирала првенствено на конфликтот во Газа.
Во јуни 2007 година, таа претрпела пукната мозочна аневризма, и поминала три недели во болница во Израел во медицински индуцирана кома. Таа била преместена во Франција, каде останала во кома. Илјадници колеги и обожаватели и изразиле поддршка. Булат починала во сон во Париз на 5 октомври 2007 година.
Дајан Борсато

Дајан Борсато (родена 1973 година) е канадски визуелен уметник чија работа ги истражува педагошките практики и искуствените начини на знаење преку изведба, интервенција, видео, инсталација и фотографија.
1 Кариера
Нејзините мултидисциплинарни и општествено ангажирани дела често се создаваат преку мобилизација на различни групи луѓе, вклучително уметнички професионалци, уметници и натуралисти. Нејзината работа е широко изложена во галерии, музеи и центри водени од уметници низ Канада и на меѓународно ниво, вклучувајќи ги уметничката галерија Ванкувер, галерија современа уметност Power Plant, Уметничката галерија на Универзитетот Јорк, Националниот музеј за ликовни уметности на Квебек, уметност Метропол, Мерсер Унија, Музејот за современи уметности во Монтреал и во галериите во САД, Франција, Германија, Мексико, Тајван и Јапонија. Борсато била номинирана за наградата Sobey Art во 2011 и 2013 година и добитник на наградата Victor Martyn Lynch-Staunton во 2008 година за нејзиното истражување и практики во категоријата Inter-Arts од Canada Council for the Arts. Во 2013 година, таа била уметник во резиденцијата на Уметничката галерија на Онтарио, каде што создавала акции, како што се ''Теа Сервис''''(Конзерваторите ќе ги мијат садовите)'' и ''Твојот темперамент, моето време'', кои ги анимираат збирките и околината на галеријата. Борсато е вонреден професор на интердисциплинарно студио на Универзитетот во Гелф, каде што предава во областите на 2Д интегрирани медиуми, проширени практики и во програмата МНР. Таа создава напредни, тематски студиски курсеви кои ги истражуваат социјалните и концептуалните практики кои вклучуваат ''храна и уметност'', ''специјални теми за одење'', ''LIVE ART'' и ''Outdoor School''.
Се смета дека Борсато е во првите редови на релационите, интервенционистичките и перформативните практики во Канада. Во својот есеј, ''Знаењето за Дајан Борсато'', Филип Монк, куратор и директор на Уметничката галерија на Универзитетот Јорк, ја отпакува и ја разјаснува сложеноста на нејзината уметничка практика, велејќи: „таа наизменично може да се опише како изведувач, интервенционист или релациски естетичар. Но, ниту едно од нив не ја опишува адекватно суптилноста, интимноста и честопати навредливиот апсурд на нејзината работа. Уметникот предлага алтернативни форми на знаење и процеси на учење кои се ексцентрични – но сепак секојдневни – истражувања на формите и искуството и границите на секојдневниот живот.“
2 Образование
Борсато дипломирала со почести на Универзитетот Јорк, добивајќи диплома за ликовни уметности во студио уметност (1997). Таа има магистерски по ликовна уметност на Универзитетот Конкордија во скулптура и нови медиуми (2001) и магистерски по уметност во изведба на Школата за уметност Тиш на Универзитетот во Њујорк (2003).
Доминик Дарбоа

Доминик Дарбоа (5 април 1925 – 6 септември 2014 година) била француска фоторепортер и авторка, позната по нејзините хуманистички студии за егзотични места, артефакти, деца и примитивни народи.
Дарбоа е родена во Париз и за време на Втората светска војна била активна во Слободните француски сили. Таа била затворена две години во станбениот имот Cité de Muette во Дранси во близина на Париз, кој станал логор за интернација. На ослободувањето во 1944 година го добила Крстот на Гер за нејзината работа со францускиот отпор.
Во 1946 година Дарбоа започнала да фотографира професионално, почнувајќи со новинарската работа во Камбоџа. Од 1949 година до крајот на нејзиниот живот, таа работела низ целиот свет, вклучувајќи ги Лаос, Индонезија, СССР, Австралија, Мексико, Гватемала, Алжир, Иран и Конго. Во 1952 година, таа ја добила наградата „Prix Exploration“ од претседателот на Француската Република. Во текот на нејзините многубројни патувања, Дарбоа често изјавувала дека е изнервирана од „le colonialisme européen“ и се вклучила во „антиколонијалистички борби“ во Индокина, Алжир и во Куба. За време на алжирскиот период, таа се вклучила во мрежата на Réseau Jeanson.
Од 1952 до 1978 година, таа завршила 20 книги за збирката Les Enfants du Monde [Деца на светот], со издавачката група Фернанд Натан во Париз. Овие книги се типично преголеми кварто томови со искрени црно-бели фотографии на деца од различни раси и националности, често голи или слабо облечени. Насловите вклучуваат „Agossou, le petit Africain“ („Агосу, малиот Африканец“, објавен на англиски како „Agossou, a Boy of Africa“ и „Agossou: Неговиот живот во Африка“); „Parana, le petit Indien“, „Faouzi: Boy of Egypt“, „Natacha, Girl of Russia“ и „Nick in Tahiti“. Надвор од пазарот за малолетници, таа има објавено книги за Индијанците од Амазон, африканската скулптура, кинеското пејзажно сликарство, египетската уметност и ориенталните теписи. Во доцните 1960-ти, таа направила голем број публикации на нејзината работа за уметноста во Авганистан, вклучително и уметноста L'Afghanistan et son (изданија Cercle d'Art, Париз, 1968) и Авганистан и Сена Кунст (Artia Press, Прага, 1968).
Дарбоа ја имала својата прва самостојна изложба во 1951 година во Париз. Од 1984 година, таа одржала бројни изложби на нејзината африканска фотографија и нејзината работа на жени од различни култури. Во доцните 1990-ти, таа направила голема изложба за жени наречена Regards de Femmes.
Дарбоа починала на 6 септември 2014 година на 89-годишна возраст.
Џина Лин

Џина Лин (|Gina Lynn, родена на 15 февруари 1974 како Тања Меркадо; |Tanya Mercado) — порноглумица од Порторико.
1 Биографија
Лин била родена во порториканско-италијанско семејство во Мајагез, Порторико, и пораснала во Џексон, Њу Џерси; моментално живее и работи во Ридинг, Пенсилванија. Џина почнала да работи како стриптизерка за време на нејзината последна година во средното училиште Сент Роуз. Потоа почнала да позира за списанија за возрасни, како што е списанието од 1997 година. Таа првпат се појавила во порно филм во 2001 година, во продукцијата на „Плежур Продакшнс“ (|Pleasure Productions). Денес таа продолжува да глуми за оваа продукциска куќа, но и за сопственото студио „Џина Лин продукција“ (|Gina Lynn Productions).
Џина Лин се појавила и во спотот на Еминем за песната „Супермен“, а исто така се појавила и во филмовите „Анализирај го тоа“ и „Мингхегс“.
2 Награди
* 2005 АВН награди * Награда ФАМЕ за 2008 година* 2010 АВН Куќа на славните
3 Слики
Невена Неранџиќ

Невена Неранџиќ е српска глумица. Дипломирала на Академијата за уметности во Нови Сад.
1 Филмографија
2019-е
2019., ''Пушти го животот'', Сања
2020., ''Мочуриште (серија)'', девојка
2020., ''Некои подобри луѓе'' (серија), Теа
2021., ''Црна свадба'' (серија), Наташина сарадница
2021/22., ''Нечиста крв'' (серија), Васка
2016., ''Јенга, чудна игра'' (Пост-продукција), Весна
Мери Батерсби

Мери Батерсби или госпоѓица Батерсби (1801–1841) била ирска уметничка и натуралистка.
1 Живот
Истрагите за Мери Батерсби заклучиле дека „ништо не се знае“ за неа. Некои изјавиле дека Батерсби била невенчана ќерка на Роберт Батерсби од Бобсвил, округот Мит, Ирска, кој во 1763 година се оженил со Маријана, ќерка и сонаследничка на Хејнс Вејд од Лислин, округот Каван, Ирска. Други се сомневаат во ова, сугерирајќи дека таа би можела да биде ќерка на братот на Роберт Батерсби, наречен Џон од Лејкфилд. Нејзиниот датум на раѓање, врз основа на тоа кога почнала да донира работа, се проценува дека е помеѓу 1763 и 1785 година. Можно е „М“ на нејзините слики да не се однесува на Мери, туку на г-ѓа или госпоѓица, па дури и на име на домашно милениче. Ова значи дека има голем број жени во семејството Батерсби на кои може да им се припише работата, вклучувајќи ја и Пенелопе Батерсби. Поради недостиг на дополнителни докази, не може да се утврди конечниот идентитет на оваа уметничка. Некои од донациите дадени за нејзината работа се испишани со адресата на уметникот како улица Норт Камберленд 21, Даблин, а подоцна и бр.16 Исток на плоштадот Маунтџој. Се претпоставува дека овие адреси се на нејзината мајка или на друга роднина.
2 Уметничко дело
Делата на Battersby се потпишани како „Miss Battersby“ или „M: Battersby“. Нејзиниот корпус се шест албуми со слики, рекорд од една буква и две адреси. Нема други документи кои се однесуваат на неа, а се чини дека таа не изложувала во ниту еден момент. Иако често ја опишуваат како „цветен сликар“, со оглед на нејзината позната работа, нејзиниот интерес повеќе лежел во набљудувањето на птиците отколку во ботаниката. Не е познато дали Батерсби добила формална обука за акварели, иако не било невообичаено млади жени да добијат таква обука. Иако нејзината орнитолошка работа е опишана како строго верна на животот и без дополнителни детали, иако во текот на нејзината работа нејзиниот стил не се развил.
Кралското Даблинско друштво добило четири тома цртежи од Мис Батерсби, првиот во 1820 година, три во 1836 година со писмо. Тоа биле ''Цвеќе извлечени од природата'', ''Цртежи од збирка птици снимени во Пенсилванија, Северна Америка од Роберт Батерсби Еск.''''MD'', ''домашни птици кои сите биле застрелани во округот Мит'', и ''цртежи земени од збирка плишени птици во музејот во Даблин''. Други два тома се во Музејот Алстер, едниот датиран од 1841 година, а вториот без датум. Мал албум е, исто така, во збирките на Националната библиотека на Ирска, со студии за цвеќиња, пеперутки, инсекти и пердуви, се претпоставува дека можеби е произведен од друг член на семејството Батерсби, Френсис Изабела Батерсби. Обемот на цртежи на плишените птици од Музејот во Даблин, сега Природонаучен музеј во Даблин, се состои од студии во природна големина на монтирани птици во музејот. Студиите биле на егзотични птици, вклучително и колибри.
Мери Дејзи Арнолд

Мери Дејзи Арнолд (околу 1873 - 13 август 1955) била ботаничка уметничка која работела за Министерството за земјоделство на Соединетите Американски Држави (МЗСАД) повеќе од триесет и пет години, сликајќи акварели од широк спектар на овошја. Таа била една од тројцата најплодни уметници чии дела сега се зачувани во Помолошката колекција на акварели на МЗСАД.
1 Биографија
Арнолд студирала уметност во Њујорк и ја започнала својата долга кариера со МЗСАД во 1904 година, станувајќи дел од избраниот кадар илустратори во кој биле Дебора Гриском Пасмор, Аманда Њутн, Елси Лоуер, Ројал Чарлс Стедман и Џ. Мерион Шул. Многу малку друго се знае за Арнолд. Во однос на нејзината кариера во МЗСАД, ова може делумно да се должи на фактот што се уништени записите на Националниот центар за евиденција на персонал во Сент Луис, кои датираат од пред 1921 година.
1060-те акварели што Арнолд ги насликала за МЗСАД датирале од 1908 до 1940 година. Предметите на Арнолд вклучувале многу варијанти на јаболка, јагоди, коскесто овошје и цитрус, како и други овошја како смокви, папаја и јапонски јаболка. Таа, исто така, направила некои поврзани работи, како што се монтажа и боење слајдови за фенери.
Арнолд живеела во округот Вашингтон. Надвор од нејзината работа во МЗСАД, таа сликала пејзажи во масло.