Ото Велс

Ото Велс (15 септември 1873 - 16 септември 1939) бил претседател на Социјалдемократската партија на Германија (СПД) од 1919 година и пратеник од 1920 до 1933 година.
1 Живот и кариера
Роден во Берлин, син на гостилничар, Велс во 1891 година започнал школување и се придружил на СПД. Од 1895 до 1897 година служел во германската армија. Од 1906 година работел како официјален претставник на синдикатот, партиски секретар во провинцијата Бранденбург и прес-комисијата за ''Ворвартс''. Во 1912 година тој бил избран во Рајхстагот и со поддршка на Август Бебел се приклучил на Извршниот комитет на СПД следната година.
Во Ноемвриската револуција од 9 ноември 1918, Велс бил член на Советот на Берлинскиот работник (''Arbeiter- und Soldatenrat'') на СПД и УСПД. Бил назначен за воен командант на градот и поради тоа морал да се справи со окупацијата на Стадшлос од страна на револуционерните сили, вклучувајќи ги и насилните борби со единиците Фрајкорпс. По изборот на Фридрих Еберт како претседател на Рајхот на 11 февруари 1919 година, тој бил претседател на СПД и официјално бил избран за претседател заедно со Херман Милер на 14 јуни.
Во 1920 година, Велс и Карл Легиен го организирале генералниот штрајк што помогнало да го победи десничарскиот Кап Пуч, по што Велс ја принудил оставката на неговиот партиски колега Густав Носке за министер за одбрана на Рајх. Од 1923 година, Велс станал член на извршната власт на Меѓународната организација на трудот и социјалистите. По изборите во Рајхстагот во 1930 година, Велс се залагал за толеранција на кабинетот на канцеларката Хајнрих Брининг, кој ја изгубил поддршката од пратениците на ДНП. Дури и по Преусенслагаг од јули 1932 година против владата на Ото Браун во Слободната држава Прусија, тој зборувал против генералниот штрајк; но по изборите на Рајхстагот од ноември 1932 година тој ги отфрлил сите преговори со новиот канцелар Курт фон Шлејхер .
На 23 март 1933 година Велс бил единствениот член на Рајхстагот кој зборувал против Законот за оспособување на Адолф Хитлер ("Законот за отстранување на неволјите на луѓето и рајхот"). Гласањето се одржало на последната седница на повеќепартискиот Рајхстаг, на 23 март 1933 година. Бидејќи самата зграда во Рајхстагот претрпела огромна штета од пожар во февруари, сесијата во март се одржала во Берлинската Кролска опера. И покрај почетниот прогон на политичарите од опозицијата и присуството на Штурмабтајлунг, тој направил храбар говор спротивставувајќи го Актот за овозможување, кој му дал на кабинетот на Рајхот право да донесува закони без согласност на Рајхстагот за период од четири години. Социјалдемократите биле инвентивни и отпорни, но на крајот биле надгласени од нацистите.
Тој изјави: "Во овој историски час, ние германските социјалдемократи се залагаме за принципите на човештвото и правдата, на слободата и социјализмот. Ниту еден закон што ветува може да ви даде моќ да ги уништи идеите кои се вечни и неуништливи. . . Од ова ново прогонство, германската социјалдемократија може да привлече нова сила. Праќаме поздрави на прогонетите и угнетуваните. Ги поздравуваме нашите пријатели во Рајхот. Нивната постојаност и лојалност заслужуваат восхит. Храброста со која тие ги одржуваат своите убедувања и нивната непрекината доверба гарантираат посветла иднина ". [Ноакс и Прихам, 1974]. Говорејќи директно на Хитлер, Велс прокламира, "Можете да ги преземете нашите животи и нашата слобода, но не можете да ја одземете нашата чест. Ние сме без одбрана, но не бескорисни ". Сите 94 членови на парламентот од СПД, кои биле присутни, гласале против актот. Користејќи ги овластувањата на декретот за оган во Рајхстаг, нацистите уапсиле неколку пратеници на СПД, додека други веќе бегале во егзил. Комунистите биле забранети и поради тоа не можеле да гласаат. Остатокот од Рајхстагот гласал за. Сепак, заплашувањето на нацистите работело толку добро што дури и ако сите 107 пратеници на СПД биле присутни, Законот за овозможување би поминувал со потребното двотретинско мнозинство за уставен амандман.
Донесувањето на Актот за овозможување го означи крајот на парламентарната демократија во Германија и го формирал правниот авторитет за диктатурата на Хитлер. Во рок од неколку недели по усвојувањето на Законот за овозможување, владата на Хитлер го забранила СПД, додека другите германски политички партии одлучиле да се распуштаат за да го избегнат прогонството, со што нацистичката партија станала единствената правна политичка партија во Германија.
Во јуни 1933 година, Велс отишол во егзил на територијата на Сарскиот басен, кој во тоа време бил под контрола на Лигата на народите ; во август 1933 година, тој бил лишен од неговото државјанство. Потоа работел за изградба на иселеник СПД, најпрво во Прага, потоа во Париз, каде што починал во 1939 година.