Филарет Дроздов

Митрополит Филарет (правно име Василиј Михајлович Дроздов, Василий Михайлович Дроздов; 26 декември 1782 - 1 декември 1867) бил митрополит на Москва и Коломна и највлијателната фигура во Руската православна црква повеќе од 40 години, од 1821 до 1867 година.
Тој бил канонизиран на 13 октомври 1994 година и неговиот празник се слави на 19 ноември.
1 Живот
Роден е во Коломна како Василиј Дроздов ( |Василий Михайлович Дроздов) Неговиот татко бил член на свештенството. Василиј се школувал во богословијата во Коломна, каде курсевите се предавале на латински јазик; а потоа во Троица-Сергиева Лавра, а по завршувањето на студиите одеднаш бил назначен за професор. Станал проповедник на лаврата во 1806 година, а во 1808 година го добил монашкиот тонсус и го добил името Филарет по Свети Филарет Милостивиот. Во 1809 година бил назначен за професор по теологија во црковната академија на Александар Невски Лавра во Санкт Петербург, станал архимандрит во 1811 година и директор во 1812 година.
Настаните од 1812 година создадле силен впечаток за Филарет; тој го објаснил успехот на Русите со морална причина и прочитал предавање на оваа тема во „Друштво на пријатели на руската реч“. Во 1813 година тој го прогласи својот славен говор за смртта на Кутузов.
Тој зел монашки завети во 1817 година и наскоро бил осветен за епископ на Ревал а потоа и епископски викар на Санкт Петербург Во 1819 година, тој станал архиепископ на Твер и член на Пресветиот синод. Следната година бил архиепископ во Јарослављ, а во 1821 година бил пренесен во Москва, исто така станал митрополит во 1826 година.
Неговите смели искази, сепак, го довеле во империјалната немилост од 1845 година до приемот на Александар II. Во 1855 година тој бил ограничен на границите на неговата епархија. За него се вели дека го подготвил прогласот на Александар за ослободување на кметите и уживал углед како еден од водечките оратори на говорницата на неговото време и земја.
Тој бил духовен отец на мисионерскиот јеромонах Макариј (Глухариов) (1792–1847), канонизиран во 2000 година за улогата на „Апостол на Алтај“.
Филарет бил одговорен за некои од најлошите престапи кон старите верници, вклучително и злоупотреба на црквите и запечатување на жртвениците на црквите на гробиштата Рогожскоје, што било административен и духовен центар на старите верници на Белокринитско Согласие. Филарет, исто така, бил директно вклучен во затворањето на архијереите и монастиите на Стариот верник.
2 Работа
Филарет бил истакната фигура во подготовката на руски превод на Библијата (до неговото време, била достапна само црковнословенска верзија што не било лесно разбрана од општата популација) и напишал многу томови за теолошки и историски дела, заедно познати како Филаретика. Тие вклучуваат ''Колокви помеѓу верник и скептик за вистинската доктрина на грчко-руската црква'' (Санкт Петербург, 1815); ''Комплексот на Светата историја'' (1816); ''Коментар за Битие'' (1816); ''Обид да се објасни Псалм lxvii'' . (1818); ''Беседи изнесени во Различни времиња'' (1820); ''Извадоци од Четирите евангелија и делата на апостолите за употреба во лаички училишта'' (1820); ''Христијанска катехизам'' (1823); ''Извадоци од историските книги на Стариот завет'' (1828–30); ''Принципи на религиозната поука'' (1828); и ''нова колекција на беседи'' (1830–36). Филарет исто така пишувал духовни песни од рана возраст; неговата поетска преписка со Пушкин е добро позната.
3 Наводи
*