Опсада на Малта (Втора светска војна)

Опсада на Малта (или Битка кај Малта) во Втората светска војна — воена кампања во Средоземноморското боиште. Од јуни 1940 до ноември 1942 година, борбата за контрола на стратешки важниот остров на Британската крунска колонија Малта ги спротивставило воздухопловните и поморските сили на Кралството Италија и нацистичка Германија против Кралските воздухопловни сили (РАФ) и Кралската морнарица.
Отворањето на нов фронт во Северна Африка во јуни 1940 година ја зголемило веќе значителната вредност на Малта. Британските воздушни и поморски сили стационирани на островот можеле да ги нападнат бродовите на Оската што пренесувале резерви и носеле засилување од Европа. Генералот Ервин Ромел, де факто командант на Панцерарме Африка во Северна Африка, брзо ја препознал неговата важност. Во мај 1941 година, тој предупредил дека „''Без Малта, Оската ќе заврши со губење на контролата врз Северна Африка''“.
Оската решила да ја бомбардира или изгладни Малта пред да ја освои, за да ја омекни за инвазија, со напаѓање на нејзините пристаништа, градови, села и сојузнички бродови што го снабдувале островот. Малта била една од најинтензивно бомбардираните области за време на војната. Германскиот ''Луфтвафе'' и италијанската ''Регија Аеронаутика'' извршиле вкупно 3.000 бомбардирања во текот на две години, испуштајќи 6.700 тони бомби само врз областа на Големото пристаниште. Нивниот успех требало да овозможи комбиниран германско-италијанско поморски десант(Операција „Херакле“) поддржано од германските воздушно-десантни сили (''Fallschirmjäger''), но тоа не се случило.
Сојузничките конвои биле во можност да ја снабдуваат и зајакнуваат Малта, додека Кралските воздухопловни сили го бранеле нејзиниот воздушен простор, иако со голема цена во материјални средства и животи. За возврат, авионите и подморниците кои се наоѓале во Малта имале можност успешно да ги запрат конвоите што се упатувале кон Северна Африка, лишувајќи ги трупите на Оската од залихи. Во ноември 1942 година, Оската била поразена во Втората битка кај Ел-Аламејн и сојузниците истоварле сили во Мароко и Алжир во операцијата „Факел“. Оската ги пренасочила силите кон кампањата во Тунис и ги намалила нападите врз Малта, со што завршила опсадата. Во декември 1942 година, воздушните и поморските сили што дејствувале од Малта преминале во офанзива. До мај 1943 година, сојузниците потопиле 230 бродови на Оската за 164 дена, што е највисока стапка на тонење на сојузничките бродови во војната. Победата на сојузниците во Малта одиграла голема улога во конечната победа на сојузниците во Северна Африка, а исто така послужила и како основа за инвазијата на Сицилија.
1 Позадина
Малта била воена и поморска тврдина, единствената сојузничка база помеѓу Гибралтар и Александрија, Египет. Во мирно време, таа била попатна станица по должината на британскиот трговски пат до Египет и Суецкиот канал до Индија и Далечниот Исток. Кога патот бил затворен, Малта останала напредна база за офанзивни акции против бродовите и копнените цели на Оската во средишниот дел на Медитеранот. Поради својата изложена позиција во близина на Италија, Британците го преместиле седиштето на Медитеранската флота на Кралската морнарица од Валета, Малта, во средината на 1930-тите во Александрија во октомври 1939 година.
Малта е 24х14 км со површина од нешто помалку од 250 км<sup>2</sup>. Малта имала население од околу 250.000 жители во јуни 1940 година, од кои сите освен 3% или 4% биле домородни Малтежани. Според пописот од 1937 година, повеќето од жителите живееле во полупречник од 6,4 километри од Гранд Харбор, каде што густината на населението била повеќе од шест пати поголема од просекот на островот. Меѓу најзафатените места била Валета, главниот град и политички, воен и трговски центар, каде што живееле 23.000 луѓе на површина од околу 0,65 км<sup>2</sup>. Преку Гранд Харбор, во Трите Града, каде што се наоѓале Малтешкото бродоградилиште и седиштето на Адмиралитетот, 28.000 луѓе биле натрупани во 1,3 км<sup>2</sup>. Токму овие мали области претрпеле најтешко, најдолготрајно и најконцентрирано воздушно бомбардирање во историјата.
На Малта речиси и да немало одбрана поради предвоениот заклучок дека островот е неодбранлив. Италијанските и британските површински флоти биле подеднакво распоредени во регионот, но Италијанците имале многу повеќе подморници и авиони. Адмиралитетот морал да го заштити Суецкиот канал со Медитеранската флота ( адмирал Ендру Канингем) и Гибралтар со Сила Х (вицеадмирал Џејмс Сомервил). Во октомври 1939 година, Медитеранската флота била префрлена на исток во Египет, лишувајќи го островот од неговата поморска заштита. Единствено мониторинг бродот HMS Терор и неколку британски подморници сè уште биле стационирани на островот. Кога малтешката влада го довела во прашање британското расудување, им било кажано дека островот може да се одбрани подеднакво соодветно од Александрија како и од Гранд Харбор, што не било точно. Ова ги навело Малтежаните да се сомневаат во британската посветеност на одбраната на островот.
И покрај загриженоста дека островот, далеку од Британија и блиску до Италија, не може да се одбрани, Британците во јули 1939 година одлучиле да го зголемат бројот на противвоздушни топови и борбени авиони на Малта. Британското раководство имало дополнителни сомнежи дали да го задржи островот во мај 1940 година, кога за време на битката за Франција, францускиот премиер Пол Рејно посочил дека италијанскиот премиер и диктатор Бенито Мусолини може да се смири со отстапки, вклучувајќи ја и Малта. По неколку разговори, Винстон Черчил го убедил британскиот воен кабинет дека не треба да се прават никакви отстапки. Со оглед на тоа што британските острови биле во опасност, одбраната на Малта не претставувала приоритет и таа била слабо заштитена. Само шест застарени двокрилци „Глостер Си Гладијатор“ биле стационирани на островот, а уште шест во сандаци кога, на 10 јуни 1940 година, Мусолини им објавил војна на Обединетото Кралство и Франција. Во 1930-тите, Италија се обидела да се прошири во Медитеранот и Африка, региони доминирани од Британците и Французите. Сојузничкиот пораз во Франција од мај до јуни 1940 година ја отстранила француската морнарица од сојузничкиот борбен поредок и ја променило рамнотежата на поморската и воздушната моќ во корист на Италија.
По објавувањето на војната, Мусолини повикал на офанзива низ целото Средоземно Море и за неколку часа, првите бомби биле фрлени врз Малта. По предавањето на Франција на 25 јуни, Мусолини се обидел да ја искористи ситуацијата, спроведувајќи ја ''Операцијата Е'', италијанската инвазија на Египет, во септември. 10-та армија била разбиена во операцијата Компас, британски контраудар, а Адолф Хитлер одлучил да му помогне на својот сојузник. Во февруари 1941 година, ''Deutsches Afrikakorps'' (ГАК, Германски Африкански корпус под водство на генералот Ервин Ромел) бил испратен во Северна Африка како блокирачки одред (de Противбродските ескадрили на Кралската морнарица и противбродските ескадрили на Малта ја загрозиле линијата за снабдување на Оската кон Северна Африка, а двете страни ја препознале важноста на Малта во контролата на средишниот дел на Медитеранот.
Во 1940 година, италијанскиот напад врз Малта имал разумна шанса за преземање контрола врз островот, акција што им давала на Италијанците поморска и воздушна супериорност во средишниот дел на Медитеранот. Медитеранот требало да биде поделен на два дела, одвојувајќи ги британските бази во Гибралтар и Александрија. Неподготвеноста на Италијанците да дејствуваат директно против Малта во текот на 1940 година била зајакната со битката кај Таранто, во која голем дел од италијанската површинска флота била ставена надвор од акција од торпедни бомбардери на Кралската морнарица (FAA). Италијанците усвоиле индиректен пристап и го отсекле островот. За Италијанците (а подоцна и за Германците), воздушната моќ била клучното оружје против Малта.
2 Италијанска опсада (јуни–декември 1940)
2.1 Италијански воздушни акции
Воздушната сила била избраниот метод за напад врз Малта. ''Regia Aeronautica'' (Италијанските воздухопловни сили) започнале со воздушно бомбардирање на островот од воздухопловните бази во Сицилија. Првиот ден, 55 италијански бомбардери и 21 ловци прелетале над Малта и фрлиле 142 бомби на трите аеродроми во Лука, Хал Фар и Та Кали. Подоцна, 10 италијански Савоја-Марчети СМ79Савоја-Марчети СМ79 и 20 Маки MC.200 прелетале над островот, без воздушен отпор. Во времето на овие први воздушни напади, одбранбените ловци на Малта се состоеле од застарени Глостер гладиатор. Десет гладијатори во сандаци за превоз биле собрани и бидејќи не летале повеќе од три авиони одеднаш, биле наречени „Вера“, „Надеж“ и „Добротворност“. Пилотите летале со екипаж на бродови и други летачи без искуство во ловни операции. Еден гладијатор бил соборен, но останатите успеале да соборат неколку италијански авиони.
Италијанците летале на околу 6,100 метри и мониторот ''Терор'' и топовски чамци HMS „Афис“ и Лејдибрд отвориле оган. Попладнето, уште 38 бомбардери придружувани од 12 ловци извршиле напад врз главниот град. Нападите биле дизајнирани да влијаат на моралот на населението, а не да нанесат штета на бродоградилиштата и инсталациите. Вкупно осум напади биле извршени тој прв ден. Бомбардирањето не предизвикало голема штета, а повеќето од жртвите биле цивили. Не било извршено пресретнување на напаѓачите бидејќи немало сили на РАФ подготвени да се соочат со нив. Во тоа време ниеден аеродром на РАФ на Малта не бил оперативен; еден, во Лука, бил близу до завршување.
И покрај отсуството на какви било оперативни аеродроми, барем еден РАФ Гладијатор летал против нападот на 55 Савоја-Марчети СМ79Савоја-Марчети 79 и нивните 20 борбени авиони-придружници на 11 јуни. Тоа ги изненадило Италијанците, но одбраната, речиси непостоечка на земја и во воздух, не успеала да ги спречи италијанските сили. На 12 јуни бил соборен италијански авион на извидувачки лет над Малта.
Дванаесет торпедни бомбардери „Фери Свордфиш“ побегнале од јужна Франција по капитулацијата на Франција и се упатиле кон француската колонија Тунис. Потоа одлетале по пристигнувањето во базата во Хал Фар на 19 јуни. Тие го формирале јадрото на она што требало да стане 830-та поморска воздухопловна ескадрила, обезбедувајќи ѝ на Малта нејзиниот прв офанзивен ударен авион. Пред крајот на јуни, тие извршиле напад врз Сицилија и потопиле еден италијански разорувач, оштетиле крстосувач и уништиле резервоари за нафта во пристаништето Августа.
До почетокот на јули, „Гладијаторите“ биле засилени од „Хокер Харикејнс“, а одбраната била организирана во ескадрила бр. 261 на РАФ во август. Дванаесет авиони биле испорачани од HMS Аргус во август, првата од неколкуте серии превезени на островот од страна на носачот. Понатамошен обид ( Операција „Бело“) за летање со 12 „Харикени“ во Малта на 17 ноември, предводен од „Блекбурн Скуа“ на ФАА, завршиле со катастрофа со губење на осум „Харикени“; тие полетале премногу западно од островот поради присуството на италијанската флота и останале без гориво, а неколку пилоти биле изгубени. Уште два „Харикени“ се урнале, а еден од пилотите билспасен од летачки брод „Шорт Сандерленд“. Пристигнувањето на повеќе борбени авиони било добредојдено. По осум недели, првичната сила на единиците „Харикени“ била заземјена поради недостаток на резервни делови.
До крајот на годината, РАФ тврдел дека биле соборени 45 италијански авиони. Италијанците признале дека загубиле 23 бомбардери и 12 ловци, а уште 187 бомбардери и седум ловци претрпеле штета, главно од противвоздушна артилерија.
2.2 План за инвазија DG10/42
Во 1938 година, Мусолини размислувал за инвазија на Малта според подготвениот план DG10/42, во кој сила од 40.000 луѓе би го освоила островот. Се очекувало речиси сите 80 наменски изградени морски пловила што би ја истовариле италијанската армија на брегот да бидат изгубени, но истоварувањата би се извршиле на север, со напад врз Викторијанските линии, преку средината на островот. Второстепен истовар би се извршил на Гозо, северозападно од Малта и островчето Комино, помеѓу двете. Би биле вклучени целата италијанска морнарица и 500 авиони, но недостатокот на залихи ги навел планерите да веруваат дека операцијата не може да се спроведе. Со германскиот успех во битката за Франција од мај до јуни 1940 година, планот бил намален на 20.000 луѓе со додавање на тенкови. Поразот на сојузниците во Франција им дал можност на Италијанците да ја освојат Малта, но италијанската разузнавачка служба ја преценила малтешката одбрана и Мусолини сметал дека инвазијата би била непотребна бидејќи Британија ќе склучи мир. Мусолини, исто така, очекувал Франкова Шпанија да се придружи на Оската и да го освои Гибралтар, што би го затворило Средоземното Море за Британците од запад.
2.3 Војна на море
Неподготвеноста на италијанската Адмиралитетска бродоградба да дејствуваат се должело и на други размислувања. Италијанците верувале дека можат да ја задржат флотата од стари борбени бродови на Кралската морнарица затворена во Александрија. Друг фактор бил недостатокот на сурова нафта (Италијанците не ги откриле големите резерви во Либија за време на нивната окупација на земјата). Германците го освоиле поголемиот дел од нафтата од Романија и оставиле малку ресурси за Италија да спроведува големи операции во Медитеранот. Ова не само што ги спречило сите големи поморски операции, туку ги оставило и Италијанците без соодветно гориво за борбена обука на море. До почетокот на 1941 година, ограничените резерви на нафта значеле дека може да се гарантираат само седум месеци гориво. Од друга страна, британската доверба била еродирана кога авионите почнале да доминираат во акциите на море подоцна во 1941 и 1942 година, бидејќи од Кралската морнарица долго време се очекувало да биде главен бранител на островот.
Канингем ја изнел на виделина неподготвеноста на италијанската морнарица да се вклучи преку испитување на нивната одбрана. На 9 јули 1940 година, битката кај Калабрија била единствениот пат кога главните италијански и британски (со помошни бродови на Кралската австралиска морнарица [КАМ]) се соочиле една со друга. Двете страни прогласиле победа, но всушност битката била нерешителна и сите се вратиле во своите бази што е можно поскоро. Тоа им потврдило на малтешкиот народ дека Британците сè уште ги контролираат морињата, ако не и од Големото пристаниште. Ова било повторно потврдено во март 1941 година, кога Кралската морнарица решително ја победила италијанската морнарица во битката кај ’ртот Матапан, потопувајќи три тешки крстосувачи и два разурнувачи, а истовремено оштетувајќи еден од новите борбени бродови. Италијанците се упатиле да ги пресретнат британските конвои што пренесувале засилувања за да ѝ помогнат на Грција во грчко-италијанската војна.
2.4 Британски контранапади
Кога на Британците им станало јасно дека италијанските воздухопловни сили се ограничени и имаат мало влијание врз населението, кое можело да издржи, пристигнал постојан прилив на засилувања. Потенцијалот на базата бил реализиран и владата наредила дополнителни авиони на островот; вклучувајќи ловци „Харикен“, „Мартин Мерилендс“, „Сандерлендс“, „Викерс Велингтонс“, повеќе „Саборфиш“ и подморници. Тоа обезбедило сè помоќна офанзивна вооружена сила. „Велингтонс“ пристигнале во октомври 1940 година, од ескадрилата бр. 148 на Кралските воздухопловни сили.
Во меѓувреме, италијанската инвазија на Египет не успеала да ги постигне своите цели, а британската контраофанзива, операцијата „Компас“, уништила неколку дивизии на италијанската армија кај Киренајка. Пренасочувањето на Северноафриканската кампања повлекло значајни италијански воздухопловни единици кои биле испратени од Италија и Сицилија за да се справат со катастрофите и да ги поддржат италијанските копнени сили кои се бореле во Египет и Либија. Олеснувањето на Малта било значајно бидејќи Британците веќе можеле да ги концентрираат своите сили на офанзивни, а не на одбранбени операции. Во ноември 1940 година, по месеци лошо координирани италијански воздушни напади, ФАА и Кралската морнарица ги нападнале италијанските поморски сили во битката кај Таранто, победа за моќта на морето и воздухот и дефинитивен доказ дека авионите можат да предизвикаат хаос врз поморските бродови без воздушна покриеност. Торпедските бомбардери „Фери Свордфиш“ онеспособиле голем број италијански тешки единици за време на битката. Повлекувањето на италијанската флота во Неапол, надвор од дофат на британските авиони, била стратешка победа која до тој момент им ја дала поморската супериорност на Британците.
Подморниците на Кралската морнарица, исто така, започнале период на офанзивни операции. Британските подморници од класа U започнале со операции уште во јуни. Поголемите подморници, исто така, започнале со операции, но по 50% загуби по мисија, тие биле повлечени. Подморниците од класа U дејствувале од базата на островот Маноел, позната како HMS Талбот. За жал, немало достапни огради отпорни на бомби бидејќи градежниот проект бил откажан пред војната, поради политиките за намалување на трошоците. Новата сила била наречена Десетта подморничка флотила и била ставена под раководство на адмиралот Макс Хортон, кој го назначил командантот Г.В.Г. Симпсон да командува со единицата. Административно, Десеттата флотила работела под Првата подморничка флотила во Александрија, која самата била под Канингем. Всушност, Канингем им дал на Симпсон и на неговата единица одврзани раце. Додека бродовите од класа U не можеле да бидат достапни во голем број, се користеле британски подморници од класа Т. Тие имале некои успеси, но претрпеле големи загуби кога започнале со операциите на 20 септември 1940 година. Поради недостаток на торпеда, непријателските бродови не можеле да бидат нападнати освен ако целта за која станува збор не бил воен брод, танкер или друг „значаен брод“.
Перформансите на флотата на почетокот биле мешани. Тие потонале 38,000 тони од италијанскиот бродски превоз, од кој половина била побарана од еден брод, HMS Труант. Вклучувало една италијанска подморница, девет трговски бродови и еден моторен торпедо-чамец (MTB). Загубата на девет подморници и нивните обучени екипажи и команданти била сериозна. Повеќето од загубите се должеле на мини. На 14 јануари 1941 година, пристигнале подморници од класата U, а офанзивата на подморниците започнала сериозно.
3 Напад на Луфтвафе (јануари–април 1941)
3.1 Германска интервенција
Германската интервенција над Малта била повеќе резултат на италијанските порази во Северна Африка отколку на италијанските неуспеси да се справат со островот. Хитлер немал голем избор освен да го спаси својот италијански сојузник или да ја изгуби шансата да ги освои нафтените полиња на Средниот Исток во Арабија. ''Германскиот Африкански Корпус'' (ГАК) под водство на Ервин Ромел бил испратен да го обезбеди фронтот на Оската во Африка во февруари 1941 година. Операцијата „Колос“ означила драматичен пресврт. Германците ја започнале операцијата „Сончоглед“, која ги засилило Италијанците во Северна Африка. Потоа започнале контраофанзива и ги вратиле Британците во Египет. Но, дејствувањето во странство во Африка значело дека поголемиот дел од залихите за силите на Оската доаѓаат преку море. Ова ја направило Малта опасна закана за логистичките грижи на Оската. Како одговор на тоа, ''Оберкомандо дер Луфтвафе'' (ОКЛ или Висока команда на воздухопловните сили) го испратил ''Флигеркорпс X'' (Десетиот Летечки Корпус) во Сицилија, кој пристигнал во јануари 1941 година, за да нападне поморски сили во и околу Малта, како и позиции на РАФ на островот, за да го олесни преминувањето на залихите.
Британските подморници не успеале да ги запрат германските бродови што ги превезувале германските сили во Либија. Оштетувањето на германскиот брод ''Дуизбург'' од 7.889 тони бил единствениот значаен напад. На 9 февруари 1941 година, три подморници го пропуштиле истиот конвој што носел залихи во Триполи, главното италијанско пристаниште во Либија. Пристанишните објекти можеле да истоварат шест брода одеднаш, што го направило пристаништето најдобар објект западно од Александрија, 1,600 км на исток. Голем дел од одбранбениот успех на Оската се должел на поморските мини. Италијанците распоредиле 54.000 мини околу Малта за да спречат нејзино снабдување. Овие мини биле голем проблем на подморниците на Кралската морнарица. Околу 3.000 мини биле поставени и покрај брегот на Тунис од страна на италијанските поморски сили.
Неуспехот да се пресретнат бродовите на Оската станал очигледен во бројките кои се протегале далеку по февруари 1941 година. Од јануари до април, Оската испратила 321.259 тони во Либија и сè освен 18.777 тони стигнале до пристаништето. Ова претставувало стапка на успех од 94% за безбедноста на конвојот при британската интервенција. Од 73.991 луѓе испратени по море, 71.881 (97%) пристигнале во Африка. На 10 декември 1940 година, ''Флигеркорпс X'', под команда на Ханс Фердинанд Гајслер, и со поддршка на неговиот началник на штабот, мајор Мартин Харлингхаузен, добиле наредба за Сицилија да нападне сојузнички бродови во Медитеранот. До почетокот на првата германска операција, Гајслер поседувал 95 авиони и 14.389 луѓе на Сицилија. Гајслер го убедил ОКЛ да му даде уште четири групи нуркачки бомбардери. На 10 јануари, тој собрал 255 (179 во функција) авиони, вклучувајќи 209 нуркачки и средни бомбардери.
До 2 јануари 1941 година, првите германски единици пристигнале до Трапани на јужниот брег на Сицилија. Двете единици на ''Луфтвафе'' биле ''Јункерс Ју 87''''Штука''''Групен''. Првата била ''Штурцкампфгешвадер 1'' и ''Штурцкампфгешвадер 2'' (I и II Група за нуркачки бомбардери, крила 1 и 2). Единиците броеле околу 80 Ју. 87-ки. Ова довело до значително зголемување на бомбардирањето на Малта. Пристигнале и''Штурцкампфгешвадер 3'' (StG 3). ''Оберстлеутнант'' Карл Крист, ''Geschwaderkommodore'' на StG 3, дал наредба за пресретнување на тешки единици. Една посебна цел биле носачите на авиони. Неколку дена подоцна, тој им наредил на Ju 87 да го потонат новиот носач HMS ''Illustrious''. Играл клучна улога во Битката кај Таранто, предавајќи им ја поморската супериорност на Британците, па оттука станал на врвот на листата на цели на Оската.
3.2 Excess и Illustrious
Екипажите на ''Луфтвафе'' верувале дека четири директни удари ќе го потонат бродот и започнале пробни операции на пловечки макети покрај сицилијанскиот брег. Огромната летна палуба нудела цел од 6.500 квадратни метри. Можноста за напад врз бродот се појавила на 6 јануари. Била започната британската операција „Ексцес“, која вклучувала серија операции со конвој од страна на Британците преку Средоземното Море. На 10 јануари тие биле во дострел на Ју 87. II./StG 2 испратени 43 Ju 87-ки со поддршка од I./StG 1. Десет италијански СМ 79-тите ги повлекле ловците „Фери Фулмар“ на носачот на авиони, додека придружниот крстосувач HMS Бонавентура го потопил италијанскиот торпедоброд „Вега“. Околу 10 Ју 87 го нападнале носачот на авиони без отпор. Сведок на настанот бил самиот Ендру Канингем, командант на флотата од бојниот брод HMS Ворспајт, Ју 87-ките постигнале шест погодоци. Еден уништил топ, друг погодил во близина на неговиот преден дел, трет уништил друг топ, додека два го погодиле подигнувачот, уништувајќи го авионот под палубата, предизвикувајќи експлозии на гориво и муниција. Друг поминал низ оклопната палуба и експлодирал длабоко во бродот. Два дополнителни напади биле извршени без резултат. Тешко оштетен, но со нејзините главни мотори сè уште недопрени, тој се насочил кон веќе сомнителното засолниште Малта. Нападот траел шест минути; убил 126 членови на екипажот и повредил 91. Во рамките на видното поле на Малта, италијанските торпедо бомбардери исто така го нападнале носачот, но биле одбиени од интензивен противвоздушен оган.
Британската операција не требало да биде започната: Ултра го информирало Министерството за воздухопловство за присуството на ''Флигеркорпс X'' на Сицилија уште на 4 јануари. Тие не ги пренеле разузнавачките информации до Адмиралитетот, кој веројатно немало да плови во дометот на Ју. 87-ки доколку знаеле. РАФ не бил во состојба да спречи голем германски воздушен напад, со само 16 авиони „Харикени“ и неколку авиони „Гладијатори“ во функција. На 11 јануари 1941 година, уште 10 Ју Бродови од типот 87 биле испратени да го потонат ''„Illustrious“''. Случајно наишле на лесните крстосувачи HMS Саутемптон и Глостер. И двата брода биле погодени; ''Саутемптон'' бил толку лошо оштетен што неговите придружници на морнарицата го потопиле. Во текот на следните 12 дена, работниците во бродоградилиштето во Гранд Харбор го поправале носачот под решителен воздушен напад, за да може да стигне до Александрија. На 13 јануари, бродот Ју 87-ки, вќе опремени со SC 1000 бомби, не успеале да постигнат погодок. На 14 јануари, 44 Ју 87-ките постигнале погодок на несреќниот полет. На 18 јануари, Германците се префрлиле на напад на аеродромите во Хал Фар и Лука во обид да освојат воздушна супериорност пред да се вратат во ''Illustrious''. На 20 јануари, две блиски промашувања го пробиле трупот под линијата на водата и го фрлиле нејзиниот труп кон пристаништето. Сепак, инженерите ја добиле битката. На 23 јануари, таа се лизнала од Гранд Харбор и пристигнала во Александрија два дена подоцна. Носачот подоцна отпловил за Америка каде што бил држен надвор од акција една година.
''Луфтвафе'' не успеал да го потопи носачот. Сепак, нивните загуби биле мали - три авиони на 10 јануари и четири Ју 87 во текот на неколку недели - а Германците ги импресионирале Британците со ефикасноста на воздушната моќ на копно. Тие ги повлекле тешките единици на нивната флота од централниот Медитеран и не ризикувале ништо повеќе од обидот да испратат крстосувачи низ Сицилијанските теснеци. И британската и италијанската морнарица ги совладале своите искуства над Таранто и Малта.
3.3 Германска и италијанска воздушна супериорност
Појавувањето во февруари на ловците Месершмит Bf 109 E-7 од 7. Ескадрилата Jagdgeschwader 26 (26-то борбено крило или JG 26), предводени од оберлејтантот Јоаким Минхеберг, брзо довело до зголемување на загубите на РАФ; германските борбени пилоти биле искусни, самоуверени, тактички остроумни, подобро опремени и добро обучени. Сојузничките пилоти на Малта имале малку борбено искуство, а нивните Хокер харикен биле истрошени и четири месеци, JG 26 имале малку загуби. Луфтвафе однел 42 воздушни победи, од кои 20 (вклучувајќи една над Југославија) му се припишуваат на Минхеберг. Хариканите на РАФ биле одржувани во функција со тоа што биле поправени и канибализирани, а нивните перформанси, веќе инфериорни во однос на Bf109E-7, се влошиле. Пет Харикани пристигнале на Малта на почетокот на март, а уште шест на 18 март. Но, пет Харикани и пет пилоти бил изгубени. ''''
На 1 март, нападите на ''Луфтвафе'' врз аеродромите ги уништиле сите Велингтонови донесени во октомври. Воените бродови на Кралската морнарица и летачките чамци на ''Сандерленд'' не можеле да го користат островот за офанзивни операции, а главните борбени ескадрили, бр. 261 и 274, биле ставени под силен притисок. Имало неколку напади дневно и над 107 напади на Оската се случиле во февруари и 105 во март, при што борбените авиони Bf 109 ги уништиле сите знаци на движење на теренот. До февруари околу 14.600 луѓе, сила на островот се пријавила како волонтер, рационирањето почнало уште повеќе да го намалува моралот, а сите мажи на возраст од 16 до 56 години биле регрутирани да се приклучат на волонтерите, а Кралската малтешка артилерија го чувала Големото пристаниште.
Сојузниците постигнале успех во април, со победа во Битката кај конвојот Тариго. Сојузничките површински сили успеале да потонат само еден мал конвој на Оската во текот на дневните часови за време на целата Северноафриканска кампања, но во ноќта помеѓу 15 и 16 април, бродовите на Оската биле пресретнати од 14-та флотила на разурнувачи на командантот П.Ј. Мек, која ја сочинувала HMS Јанус, Јервис, ''Мохавк'', ''Јуно'' и ''Нубијан''. Разурнувачите го потонале ''Сабаудија'' (1.500 тони), ''Егина'' (2.447 тони), ''Адана'' (4.205 тони), ''Исетлон'' (3.704 тони) и ''Арта''. Италијанските разорувачи ''Тариго'', ''Лампо'' и ''Балено'' биле потопени поради загубата на ''Мохавк''.
Флотилата официјално била формирана на 8 април 1941 година, како одговор на потребата од Малташки ударни сили. Оваа формација имала за цел да ги забрани конвоите на Оската. На 5-тата флотила на разурнувачи на командантот Лорд Луис Маунтбатен подоцна ѝ било наредено да се спои со флотата на Мек за да ја зголемило својата ударна моќ. Разурнувачите HMS „Џакал“, Кашмир, Киплинг, Кели, Келвин и Џерси биле дел од флотата на „Маунтбатен“. Крстосниците HMS Дидо и ''Глостер'' ги придружувале бродовите како дел од силите. Ударните сили имале значителен успех, што го оправдало нивното стационирање на Малта и покрај опасноста од воздушен напад. На 21 мај, силите биле испратени да се приклучат на Битката кај Крит. Поминале неколку месеци пред да се вратат исцрпените ударни сили.
Малтешките конвои постигнале дополнителен успех. Итен конвој за снабдување од Гибралтар до Александрија (Операција „Тигар“) се совпаднал со засилување за Медитеранската флота, два мали конвои од Египет до Малта и уште 48 „Харикани“ полетале од „ХМС ''Арк Ројал“'' и ''Furious'' во операцијата „Сплајс“, со само загуба на „СС ''Емпаер Сонг“'', кој удрил во мина и потонал со 10 ловци „Харикан“ и 57 тенкови на бродот. Конвојот „ ''Тигар“'' транспортирал 295 тенкови „Матилда II“, нови тенкови „Крусејдер“ и 24.000 тони нафта за операции во Северна Африка. Тие биле завршени на 12 мај. I., II. и III.; StG 1 направиле решителни напори против ''Тигар'' и Малта но без резултат.
Воздухопловните сили на Оската ја одржувале воздушната супериорност; Хитлер им наредил на ''Флигеркорпс X'' да го заштитат бродскиот превоз на Оската, да го спречат минирањето на сојузничките бродови низ средишниот дел на Средоземно Море и да ја неутрализира Малта како сојузничка база. Околу 180 германски и 300 италијански авиони ја извршиле операцијата, а РАФ се борел да изведе повеќе од шест или осум борбени летови. Повремено, 12 Харикани биле доставени од британски носачи на авиони, но замените наскоро биле потрошени. До средината на мај, централниот Медитеран повторно бил затворен за сојузничкиот бродски превоз, а ДАК во Северна Африка добил засилување, само 3% од неговите залихи, персонал и опрема биле изгубени по патот. Од 11 април до 10 мај, 111 напади на Оската биле извршени врз воени инсталации на Малта. Поголемиот дел од тешката опрема во Гранд Харбор била уништена, а сувите докови можеле да се управуваат само рачно. Ефикасноста на повеќето работилници била намалена на 25% - 50%.
Во текот на првите четири месеци од германските операции, ''Луфтвафе'' исфрлил 2.500 тони силен експлозив на Малта. Тоа било многу пати повеќе од тонажата што ја испуштиле Италијанците, но далеку помалку од количината што ја испуштиле следната година. Повеќе од 2.000 цивилни згради биле уништени, наспроти само 300 за време на италијанската опсада. Цивилните жртви биле мали, а по бомбардирањето на ХМС ''Илустриус'' повеќето цивили се преселиле во побезбедна околина во селата; до мај 1941 година, речиси 60.000 луѓе ги напуштиле градовите, околу 11.000 луѓе ( или 66% од населението) ја напуштиле Валета. За да се прикаже обемот на штетата, до крајот на 1941 година приближно 70% од црквите на островот биле сведени на урнатини. Британците се концентрирале на заштита на воени цели и малку засолништа биле достапни за цивилите. На крајот, 2.000 рудари и каменорезци биле регрутирани за изградба на јавни засолништа, но платите биле ниски, а рударите се заканиле со штрајк и им се заканиле со регрутација во војска. Работниците капитулирале, но вовеле забавување на работата, со што цената на работата била тројно зголемена.
3.4 Германско повлекување
Во април, Хитлер бил принуден да интервенира на Балканот, што довело до кампањата со тоа име; позната и како германска инвазија на Југославија и вклучувала битка за Грција. Последователната кампања и тешките германски загуби во битката за Крит го убедиле Хитлер дека воздушните фрлања зад непријателските линии, со употреба на падобранци, повеќе не се изводливи освен доколку не се постигне изненадување. Германските воздушно-десантни сили повеќе не презеле такви операции. Ова имало важни последици за Малта, бидејќи укажувало дека островот бил изложен на ризик само од опсада на Оската. Кога, во јуни, Хитлер го нападнал Советскиот Сојуз во рамките на операцијата Барбароса, ''Флигеркорпс X'' заминал за Источниот фронт, а ''Регија Аеронаутика'' останала да ја продолжи својата високо ефикасна воздушна кампања против Малта во наредните месеци. Гајслер, командувајќи со остатоците од ''Флигеркорпс X'', можел да смета само на авиони за поставување мини од ''Кампфгешвадер 4'' (KG 4) и Ју 87 во ноќните операции. Проблемите со снабдувањето биле сериозни, па малите преостанати германски сили биле принудени да ги напуштат операциите на 22 април 1941 година. До почетокот на мај 1941 година, ''Луфтвафе'' имал извршено 1.465 бомбардери, 1.144 ловци и 132 извидувачки мисии, со само 44 загуби. III./ ''Kampfgeschwader 30'' (KG 30) и III./ ''Lehrgeschwader 1'' (KG 1) вршеле спорадични ноќни напади во текот на април.
4 Сојузничко закрепнување (април - октомври 1941)
4.1 Хју Лојд
На 1 јуни, воздухопловниот вицемаршал Форстер Мејнард, командант на воздухопловните офицери на Малта, бил заменет од воздухопловниот комодор Хју Лојд. Кога пристигнал на островот, Лојд наишол на малку работи со кои ќе работи. Сепак, имало намера да преземе офанзива. Надвор од неговата канцеларија, во подземниот штаб во Ласкарис, тој закачил знак: „Помалку зависи од големината на кучето во борбата отколку од големината на борбата кај кучето“.
За неколку часа, Лојд направил инспекциска обиколка на аеродромите и главните работилници во Калафрана. Состојбата на островот била полоша отколку што очекувал. Намалувањето на германската воздушна активност овозможило бројот на авиони да се зголеми, но РАФ сè уште имале помалку од 60 машини од сите видови. Одржувањето било тешко. Речиси немало резервни делови - резервните делови морале да се набават со пребарување низ остатоците од урнатините или со канибализирање на неоштетените авиони. Понатаму, аеродромите биле премногу мали; немало тешка опрема со која би се работело; па дури и најчестите видови алатки, како што се чекани и клучеви, биле речиси невозможни да се најдат. Целото полнење гориво морало да се врши рачно од поединечни буриња. Засолништето било исто така несоодветно, па затоа имало мала заштита за опремата што ја имале. Повеќето авиони биле групирани заедно на отворени писти, претставувајќи привлечни цели. Во Калафрана, сите згради биле блиску една до друга и над земја. Единствениот објект за поправка на мотори на Малта се наоѓал веднаш до единствените тест клупи. Самиот Лојд рекол: „неколку бомби врз Калафрана во летото 1941 година би ја уништиле секоја надеж дека Малта некогаш ќе управува со воздухопловни сили“.
Вообичаено, заштитата на воздушната одбрана и поморските средства на островот би имала приоритет. Секако, внесувањето повеќе залихи би имало поголема стратешка смисла, пред да се ризикува да се премине во офанзива и со тоа да се ризикува гневот на непријателот. Но, периодот бил полн со настани. Во Северна Африка, ДАК бил во движење, а Ромел ја притискал својата војска кон Суецкиот канал и Александрија во Египет. Силите на РАФ на Малта не можеле да си дозволат да седат настрана; тие можеле да го спречат напредувањето на Ромел или да го забават, со тоа што ќе напаѓаат по неговите линии за снабдување. Малта била единственото место од каде што британските ударни авиони можеле да ги започнат своите напади. Бомбардерите на Лојд и мала флотила подморници биле единствените сили достапни за да ги малтретираат линиите за снабдување на Ромел во есен. Дури тогаш површинските флоти се вратиле во Малта за да ја поддржат офанзивата.
4.2 Сојузничко засилување
Со исклучок на јаглен, сточна храна, керозин и основни цивилни резерви, биле создадени залихи за период од 8–15 месеци. Операција „Супстанција“ била особено успешна во јули 1941 година. Залихите вклучувале резервни делови и авиони. Околу 60 бомбардери и 120 „Харикени“ биле достапни. Околу 65,000 тони на крајот пристигнале во Малта во јули, и покрај тешките оштетувања нанесени од италијанската морнарица и воздухопловни сили. Во август не биле испратени залихи, но Операција „Хелебарда“ во септември 1941 донела 85,000 тони залихи, превезени од девет трговски бродови придружувани од еден носач на авиони, пет крстосувачи и 17 разурнувачи. Еден товарен брод, ''Imperial Star'', бил потопен, а бојниот брод бил оштетен од торпедо. Овој конвој се покажал како критичен за спасувањето на Малта, бидејќи неговите залихи биле сметани за суштински кога Германците се вратиле во декември.
Во средината на 1941 година биле формирани нови ескадрили — No. 185 и No. 126 — и бранителите ги добиле првите „Харикен Mk IIC“ вооружени со топови. Морнаричките носачи донеле вкупно уште 81 ловец во април–мај. До 12 мај, на островот имало 50 „Харикен“. На 21 мај, пристигнала Ескадрила бр. 249 пристигнала, заменувајќи ја бр. 261. 46-тата пристигнала во јуни, за да биде преименувана во Ескадрила бр. 126. Во мај 1941 година, 47 „Харикан“ биле префрлени на островот. Од мај до декември, првите единици на Бристол Бленим почнале да пристигнуваат, како и единиците на Бристил Бјуфајтер, Малта веќе се користела како база за снабдување на Египет. Помеѓу јули и декември 1941, 717 ловци на РАФ поминале низ Малта, а 514 заминале кон Северна Африка. До почетокот на август, Малта имала 75 ловци и 230 противвоздушни топови. Бомбардерите „Бристол Бленим“ исто така им се приклучиле на бранителите и започнале офанзивни операции.
Покрај подготовките за офанзивни операции и засилувањето на РАФ на островот, Лојд исто така исправил многу недостатоци. Илјадници Малтежани и 3,000 војници на Британска армија биле мобилизирани за подобра заштита на аеродромите. Дури и технички персонал, службеници и летачки екипажи помагале кога било потребно. Биле изградени дисперзирани писти, а ремонтните работилници биле преместени под земја од пристаништата и аеродромите. Подземни засолништа исто така биле создадени со уверување дека ''Луфтвафе'' наскоро ќе се врати. На 26 јули, бил извршен ноќен напад од италијански брзи напаѓачки пловила од елитната единица ''Decima Flottiglia MAS''. Силата била рано откриена од британска радарска станица, а крајбрежна артилерија кај Форт Сент Елмо отворила оган врз Италијанците. Во нападот, 15 луѓе биле убиени, а 18 заробени, а повеќето од чамците биле изгубени. Еден MT чамец го погодил мостот, кој се урнал. Мостот никогаш не бил обновен, и дури во 2011 година бил изграден нов на негово место.
4.3 Соjузничка офанзива
Соjузниците добиле можност да започнат офанзивни операции од Малта и околу 60% од осовинскиот бродски сообраќај бил потопен во втората половина од 1941 година. ДАК и неговите партнери не ги добивале потребните 45,000 тони залихи месечно, и како резултат не биле во можност да се спротивстават на силна контраофанзива на британските сили во Операција „Крстосувач“.
Во јули биле истоварени 62,276 тони залихи од страна на Оската, што било половина од бројката во јуни. Во септември 1941, 830-та морнаричка ескадрила потопила или оштетила бродови ''Андреја Грити'' (6,338 тони) и ''Пјетро Барбара'' (6,330 тони). Пресретнатите Ултра информации покажале дека биле изгубени 3,500 тони авионски бомби, 4,000 тони муниција, 5,000 тони храна, една цела работилница за тенкови, 25 мотори Bf 109 и 25 контејнери со гликол за ладење на моторите. Дополнителен успех бил постигнат подоцна во месецот, иако британските загуби од противвоздушниот оган на италијанските бродови често биле големи. Една причина за прифаќање на големи загуби била тешкотијата за прецизно бомбардирање. Лојд им наредил на своите бомбардери да напаѓаат на висина на јарбол, зголемувајќи ја прецизноста, но правејќи ги полесни цели за италијанската противвоздушна одбрана. Загубите во просек изнесувале 12% во овој период. 38-та ескадрила, 40-та ескадрила и 104-та ескадрила , опремени со бомбардери „Велингтон“, ги напаѓале конвоите во Триполи. Во координација со подморниците на Кралската морнарица, РАФ потопиле 108 бродови (300,000 grt) помеѓу јуни и септември. Во септември, 33% од 96,000 тони испратени залихи биле изгубени поради британски подморнички и воздушни напади.
Дел од причината за овој поволен исход во ноември 1941 била пристигнувањето на Force K на Кралската морнарица, која за време на битката кај конвојот Дујсбург ги потопила сите бродови, што практично ги блокирало либиските пристаништа. Набргу потоа, Force K била засилена со пристигнувањето во Малта на Force B со лесните крстосувачи и и разурнувачите од класата K, ''Кимберли'' и ''Кингстон'', на 27 ноември. Заедничките операции со РАФ биле толку ефикасни што во текот на ноември 1941, загубите на гориво на Оската изнесувале 49,365 тони од вкупно 79,208 тони. Меѓу придонесувачите за потопувањето на осовинските бродови биле 828 поморска воздухопловна ескадрила, 830-та морнаричка ескадрила, британската 10-та морнаричка флотила и 69-та ескадрила, која ги следела конвоите со своите авиони „Мериленд“. Специјални летови на „Велингтон“ опремени со радар воздух-кон-површина (ASV) биле важни за операциите на Force K, а Ultra разузнавањето пристигнувало во Малта за движењата на осовинските конвои. РАФ командата во Малта потоа ги испраќала ASV-Wellington за пребарување на морето и насочување на британските морнарички сили кон конвојот.
На 13 ноември, носачот на авиони HMS ''Ark Royal'' — враќајќи се кон Гибралтар по транспорт на авиони за Малта — бил потопен од подморница. Дванаесет дена подоцна, бојниот брод бил потопен од подморница, по што следел лесниот крстосувач на 15 декември. На 19 декември, бродови од двете сили налетале на минско поле додека гониле италијански конвој. Оштетувањата од мините го потопиле крстосувачот ''Нептун'' и го оштетиле крстосувачот . Разурнувачот исто така налетал на мина додека се обидувал да му помогне на ''Нептун''. ''Кандахар'' бил потопен следниот ден од разурнувачот . По оваа катастрофа и со обновеното осовинско воздушно бомбардирање на Малта, површинските бродови биле повлечени од централниот Медитеран во јануари 1942.
Додека италијанското бомбардирање повторно се покажувало успешно против Британците, ''Луфтвафе'' се вратила во сила во декември 1941 за да обнови интензивно бомбардирање. ''Кригсмарине'' испратила речиси половина од сите германски подморници од операциите во Атлантскиот Океан во Медитеранот за поддршка на операциите против Малта и до 15 декември, половина од овие пловила биле или во Медитеранот или на пат, минувајќи покрај РАФ и морнарицата базирана во Гибралтар. До враќањето на ''Луфтвафе'' над Малта, бранителите на РАФ тврделе дека собориле 199 авиони од јуни 1940 до декември 1941, додека загубите биле најмалку 90 „Харикени“, три „Фери Фулмар“ и еден „Гладијатор“ во воздушна борба; уште 10 „Харикени“ и еден „Гладијатор“ уништени во несреќи и многу други уништени на земја. Осум „Мериленд“, два други авиони, три „Бофајтер“, еден „Бленхем“ ловец и многу бомбардери исто така биле изгубени. 185-та ескадрила тврдела дека се 18 уништени, седум веројатни победи и 21 оштетен авион за 11 загинати или исчезнати. Меѓу тие загуби бил и Питер „Бој“ Молд. Реалните загуби на Оската изнесувале 135 бомбардери (80 германски) и 56 ловци, плус уште неколку други авиони.
5 Враќање на Оската (декември 1941 – август 1942)
5.1 Кеселринг
До јуни 1941 година, Гејслер бил префрлен во Либија за да го поддржи ДАК во Северноафриканската кампања. Во Медитеранот и на Малта, Сојузниците се опоравиле и започнале офанзивни операции против осовинскиот бродски сообраќај кој носел залихи за ДАК во Северна Африка. Растечките загуби во снабдувањето по море влијаеле врз способноста на Гејслер да го поддржи Ервин Ромел и неговите сили, што предизвикало тензии меѓу ''Вермахтот'' и ''Луфтвафе''. Гејслер требало да биде вратен во Сицилија со преостанатата воздушна сила за да го реши проблемот. Сепак, Германците се повлекле поради италијанските протести. На 6 октомври, Гејслер ја проширил својата надлежност во воздушниот сектор за да ја покрие морската рута Триполи–Наполи со цел да ги намали загубите. На 2 октомври, Херман Геринг, врховен командант на ''Луфтвафе'', се сретнал со својот колега од ''Регија Аеронаутика'', Франческо Приколо, за да разговараат за засилувања. Ханс Јешонек, началник на генералштабот на Геринг, предложил испраќање на авиони и нејзиниот командант Алберт Кеселринг во Сицилија од Источниот фронт. Геринг се согласил и бил подготвен да испрати 16 ''Групи'' во Сицилија, очекувајќи советски колапс на исток; ''Fliegerkorps'' II (Бруно Лоерцер) пристигнал во јануари 1942, со Кеселринг како ''Oberbefehlshaber Süd'' (''OB Süd'', врховен командант за Југ) од 1 декември 1941. Во меѓувреме, Приколо бил заменет со ''Generale di squadra aerea'' Рино Корсо Фугиер на 14 ноември по неуспехот на ''Регија Аеронаутика'' да ги заштити осовинските конвои и да обезбеди противбродска способност.
5.2 Притисок од Оската, пристигнување на спитфаер
Месершмит Bf 110 и Ju 88 ноќни ловци од ''Zerstörergeschwader 26'' (ZG 26, 26-та ескадрила разурнувачи) и ''Nachtjagdgeschwader 1'' (NJG 1, 1-ва ноќна ловечка ескадрила), биле префрлени во Сицилија за поддршка на ''Fliegerkorps II''. Тие брзо ја елиминирале ударната сила на Малта, која била надвор од дострел на ловечка придружба над Медитеранот. Во првите два месеца, околу 20 бомбардери и извидувачки авиони на РАФ биле соборени. Успехот против осовинскиот бродски сообраќај наскоро опаднал. Единствениот значаен успех било потопувањето на трговскиот брод ''Викторија'' (13,089 тони), еден од најбрзите трговски бродови, од Fairey Albacore на 826-та ескадрила, управуван од поручник Бакстер Елис, на 23 јануари.
Над островот, одбранбената сила на РАФ исто така била ставена под притисок. Кеселринг ја започнал 1942 година со напад на Нова година, 1,175-тиот напад во војната. Во јануари, РАФ изгубил 50 „Харикени“ на земја и уште осум биле соборени. Од 340 ловци кои поминале или останале на островот од почетокот на војната, останале само 28. Оската извршила 263 напади тој месец, во споредба со 169 во декември 1941. ''Fliegerkorps II'' се опоравувал од загубите во Советскиот Сојуз и можел да придонесе само 118 авиони во јануари, но бројот пораснал на 390 во март, достигнувајќи максимум од 425 авиони.
Една третина од нападите биле насочени кон аеродромите. Кај Та Кали, биле фрлени 841 тон бомби, бидејќи Германците верувале дека Британците користат подземен хангар; Германците користеле ракето-потпомогнати бомби PC 18000RS Panther. Вообичаената тактика вклучувала расчистување на небото од германски ловци пред бомбардерите; ова функционирало и воздушната надмоќ била одржана. Само мали загуби биле претрпени од бомбардерите. Една значајна загуба бил ''Geschwaderkommodore'' на KG 77, Арвед Кругер. Околу 94% од нападите биле изведени дење, а ''Регија Аеронаутика'' ја поддржувала ''Луфтвафе'' со 2,455 летови во февруари и март.
Генерал-потполковник Вилијам Доби бил гувернер и врховен командант на Малта. Доби и британските морнарички и воздушни команданти барале модерни авиони, особено Спитфајер, да бидат испратени на Малта. AOC за Блискиот Исток, Артур Тедер, го испратил Бејсил Ембри на Малта за да ја процени ситуацијата. Пилотите му кажале на Ембри дека „Hurricane“ биле бескорисни и дека Спитфајер бил нивната единствена надеж. Тврделе дека Германците намерно летале пред „Харикен“ со своите Bf 109F за да ја покажат супериорноста на своите ловци. Командантите на ескадрили тврделе дека инфериорноста на нивните авиони влијаела врз моралот. Ембри се согласил и препорачал испраќање на Спитфајер; тие започнале да пристигнуваат во март 1942.
5.3 План за инвазија на Оската
На 29–30 април 1942 година, план за инвазија на островот бил одобрен од Адолф Хитлер и Бенито Мусолини за време на состанок во Берхтесгаден. Планот предвидувал воздушен напад со една германска и една италијанска падобранска дивизија, под команда на германскиот генерал Курт Студент. Потоа требало да следи морско десантирање на две или три дивизии заштитени од ''Regia Marina''. Италијанците, во согласност со Кеселринг, ја направиле инвазијата на Малта приоритет во регионот. Сепак, два главни фактори го спречиле Хитлер да даде зелено светло за операцијата. Првиот бил Ервин Ромел. Поради бомбардирањето на Кеселринг, линиите за снабдување кон Северна Африка биле обезбедени. Тој повторно стекнал надмоќ во Северна Африка. Иако Ромел верувал дека Малта треба да биде нападната, инсистирал дека освојувањето на Египет и Суецкиот канал, а не Малта, е приоритет. Вториот бил самиот Хитлер. По битката за Крит во мај–јуни 1941, Хитлер бил внимателен во користењето на падобранци поради големите загуби и почнал да одложува со одлуката. Кеселринг се жалел. Хитлер предложил компромис: ако египетската граница повторно биде достигната во наредните месеци (борбите тогаш се воделе во Либија), Оската би можела да изврши инвазија во јули или август 1942 кога полната месечина би овозможила идеални услови. Иако фрустриран, Кеселринг бил олеснет што операцијата била одложена, а не откажана.
5.4 Воздушна надмоќ на РАФ
Пред пристигнувањето на Спитфаер, биле направени други обиди да се намалат загубите. Во февруари 1942, командирот на ескадрила Stan Turner пристигнал за да ја преземе 249-та ескадрила. Лојд побарал искусен борбен лидер, а искуството на Тарнер со Даглас Бадер го квалификувало за оваа улога. Тој вовел лабавата формација за да ги намали загубите на РАФ преку пофлексибилна тактика. Застарените „Хурикани“ сè уште се бореле против поновите Bf 109F од ''Jagdgeschwader 53'' и италијанските Macchi C.202; бомбардерот Junkers Ju 88 исто така бил тежок противник. „Hurricane“ повремено постигнувале победи; во еден напад во февруари 1942, три успеале да растурат напад од педесет Bf 109.
На 7 март 1942, група од 16 Spitfire Mk V била префрлена во Малта од носачот како дел од Операција „Набљудување“. Дополнителна мисија на ''Орел'' донела уште девет спитфаери.Испораката на авиони со носачи) станала почеста во текот на 1942. Потоа, испратил 47 авиони (Операција „Календар“) на 13 април 1942. Речиси сите пристигнале. Иако спитфаерите биле рамноправни со осовинските авиони, многу од нив биле уништени на земја и во воздух поради бројната надмоќ; пет дена во април имало само еден спитфаер за одбрана на островот, а два дена немало ниту еден.
Германците внимателно ги следеле испораките и извршиле силни напади. До 21 април 1942 останале само 27 исправни спитфаери, а до вечерта бројот се намалил на 17. Интензивните бомбардирања значително ги намалиле офанзивните способности на Малта. До март–април 1942 било јасно дека ''Луфтвафе'' постигнала одредена воздушна надмоќ. ''Регија Аеронаутика'' исто така изведувала напади со голема решителност.
Заедно со воздушната предност, Германците откриле дека британските подморници оперирале од островот Маноел, а не од Гранд Харбор, и ја искористиле надмоќта за да ја елиминираат заканата. Базата била напаѓана, бродовите морале да остануваат под вода, а околните живеалишта биле напуштени. Поставувањето мини од осовинските авиони довело до зголемени загуби на подморници. До крајот на март 1942, 19 подморници биле изгубени. Ефективноста на воздушните напади се гледала и во италијанските записи. Во април, 150,389 тони од 150,578 тони испратени залихи стигнале во Северна Африка. Стратегијата на Хитлер за неутрализирање на Малта преку опсада изгледала успешна. Кеселринг известил: „Нема веќе што да се бомбардира“. Помеѓу 20 март и 28 април 1942, Германците извршиле 11,819 летови и фрлиле 6,557 тони бомби (3,150 тони врз Валета). Германците изгубиле 173 авиони.
Сојузниците се обиделе да го зголемат бројот на спитфаери на островот. На 9 мај, ''Оса'' и ''Орел'' донеле уште 64 спитфаери. Малта веќе имала пет целосни ескадрили спитфаери. Ефектот бил очигледен: на 9 мај Италијанците пријавиле 37 загуби, а на 10 мај Оската изгубила 65 авиони. РАФ повторно воспоставил воздушна надмоќ. До крајот на мај 1942, силите на Кеселринг биле намалени на само 83 оперативни авиони.
До пролетта 1942 година, воздухопловните сили на Оската распоредени против островот биле во нивната максимална сила. Главните противници за бранителите беа 137 Bf 109Fs од JG 53 и II./JG 3 „Удет“ и 80-те Macchi C.202s од 4-тиот и 51-виот „Стормо“. Бомбардерските единици вклучувале 199 Ju88 од II./''Lehrgeschwader 1'', II и III./''Kampfgeschwader 77'', I./''Kampfgeschwader 54'', и 32–40 Ju87. Во мај, бројчените и техничките подобрувања во одбраната на RAF ја одзеле воздушната супериорност од „Луфтвафе“. До крајот на мај 1942 година, силите на Кеселринг биле намалени на само 13 употребливи извидувачки авиони, шест Bf 110, 30 Bf 109 и 34 бомбардери (претежно Ju 88): вкупно 83 во споредба со неколку стотици авиони два месеци претходно.
6 Победа на сојузниците (октомври–ноември 1942)
6.1 Британски офанзивни операции
Додека одбранбените операции на РАФ и Кралската морнарица доминирале во најголем дел, офанзивните напади сè уште се спроведувале. Годината 1942 станала особено импресивна и за офанзивните операции. Две третини од италијанската трговска флота биле потопени; 25% од британски подморници, 37% од сојузнички авиони. Силите на Оската во Северна Африка биле лишени од околу половина од нивните залихи и две третини од нивната нафта.
Подморниците од 10-та Симпсонова флотила останале постојано во патрола, освен во периодот мај-јули 1942 година, кога Кеселринг вложил значителен напор против нивните бази. Нивниот успех не бил лесен за постигнување, со оглед на тоа што повеќето од нив биле од бавните типови U-класа. Поддржани од бродови од класа S и T, тие започнале да исфрлуваат мини. Командантите на британските подморници станале асови додека дејствувале од Малта. Командантите Иан МекЏох (командант HMS Сплендид ), Хју „Руфус“ Мекензи и Дејвид Ванклин имале особен успех. Заменик-командантот Ленокс Нејпиер го потопил германскиот танкер ''Вилхелмсбург'' (7.020 тони). Тоа биоло еден од ретките германски танкери кои извезувале нафта од Романија. Губењето на бродот го натерало Хитлер директно да се пожали кај Карл Дениц, споредувајќи ја ''Кригсмарине'' неповолно со Кралската морнарица. Дениц тврдел дека нема ресурси да го заштити конвојот, иако придружбата на бродот ги надминувала оние што Сојузниците можеле да си ги дозволат за да обезбедат голем конвој во Атлантикот во тој момент од војната. За Дениц претставувало среќа што Хитлер не ја испитал одбраната на бродот понатаму.
Подморницата се покажала како едно од најсилните оружја во британскиот арсенал при борбата против конвоите на Оската. Симпсон и Џорџ Филипс, кој го замени лна 23 јануари 1943 година, постигнале голем успех. Проценетата тонажа потопена само од британските подморници од класата U била на 650.000 тони, со уште 400.000 оштетени тони. Базата на островот, HMS ''Талбот'', во тоа време обезбедила 1.790 торпеда. Бројот на торпеда испукани од 10-та флотила бил 1.289, со стапка на погодок од 30%. Началникот на штабот на ДАК, Фриц Бајерлајн, еднаш изјавил: „Требаше да ја освоиме Александрија и да стигнеме до Суецкиот канал да не беше работата на вашите подморници“.
Командантот на крилото Патрик Гибс и 39-та ескадрила ги насочиле своите „Бофорт“ против бродовите и го зголемиле притисокот врз Ромел преку напаѓање на неговите линии за снабдување во септември. Позицијата на Ромел веќе станала критична. Армијата во Северна Африка била лишена од залихи, додека Британците ги засилиле своите линии во Египет, пред втората битка кај Ел-Аламејн. Тој се пожалил на ОКВ дека имале сериозен недостиг на муниција и гориво за офанзивна акција. Оската организирала конвој за да ги ублажи тешкотиите. Ултра ги пресретнала комуникациите на Оската, а Велингтонците од 69-та ескадрила потврдиле дека операцијата на Оската е реална. „Бофорт“ на Гибс потопиле два брода, а една од подморниците на Симпсон потопила трет. Ромел сè уште се надевал дека друг танкер, ''Сан Андреас'', ќе испорача 3.198 тони гориво потребно за Битката кај Алам ел-Халфа. Ромел не чекал да се закотви и ја започнал офанзивата пред неговото пристигнување. Бродот бил потонат од напад предводен од Гибс. Од деветте испратени бродови, пет биле потопени од силите на Малта. Бофортите имале разорно влијание врз залихите на гориво на Оската, кои веќе биле речиси потрошени. На 1 септември, Ромел бил принуден да се повлече. Кеселринг го предал горивото ''на Луфтвафе'', но ова само им ги одзело на германските воздухопловни единици средствата за заштита на копнените сили, со што се зголемила ефикасноста на британската воздушна супериорност над фронтовската линија.
Во август, ударните сили на Малта придонеле за тешкотиите на Оската во обидот да наметнат напредување во Египет. Во тој месец, 33% од залихите и 41% од горивото биле изгубени. Во септември 1942 година, Ромел добил само 24% од 50.000 тони залихи потребни месечно за продолжување на офанзивните операции. Во текот на септември, сојузниците потонале 33.939 тони бродови на море. Многу од овие залихи морале да се донесат преку Триполи, многу километри зад бојниот фронт. Недостатокот на храна и вода предизвикало стапка на болест од 10% кај војниците на Оската. Британската воздушно-подморничка офанзива осигурила дека горивото нема да стигне до Северна Африка во првата недела од октомври 1942 година. Два брода кои носеле гориво биле потопени, а друг го изгубил својот товар и покрај тоа што екипажот успеал да го спаси бродот. Со почетокот на британската офанзива кај ел-Аламејн на 23 октомври 1942 година, Ултра разузнавањето добивало јасна слика за очајната ситуација со горивото на Оската. На 25 октомври, три танкери и еден товарен брод кое носело гориво и муниција биле испратени под силна воздушна и морска придружба и веројатно станале последните бродови кои стигнале до Ромел додека тој бил во Ел-Аламејн. Ултра разузнавањето ја пресретнало планираната рута на конвојот и ги предупредил воздухопловните единици на Малта. Трите бродови што носеле гориво биле потопени до 28 октомври, по што паднале еден „Бофајтер“, два „Бофорт“, три (од шест) „Бленхајм“ и еден „Велингтон“. Ромел изгубил 44% од своите залихи во октомври, што претставувало скок во однос на изгубените 20% во септември.
6.2 Крај на опсадата
До август 1942 година, 163 Спитфаери биле на располагање за одбрана на Малта, од кои 120 биле во употреба. На 11 и 17 август и 24 октомври 1942 година, во рамките на соодветните акции, Операција „Белоус“, Операција „Баритон“ и Операција „Воз“, HMS ''Furious'' донел уште 85 Спитфаери во Малта. Честопати, од нив се барало да извршат летови од пет и пол часа; ова се постигнувало преку употреба на резервоари за ферибот од 170 галони. Резервоарите за ферибот, во комбинација со резервоар од 29 галони во задниот труп, го зголемиле вкупниот капацитет на резервоарите до 284 галони.
Како резултат на успехот на сојузничките конвои во пробивањето, силите на Малта постојано ги спречувале конвоите на Оската, и покрај тоа што Малта сè уште била бомбардирана и се соочувала со недостиг од храна. Како одговор на заканата што Малта ја претставувала за снабдувачките линии на Оската, ''Луфтвафе'' ги обновила своите напади врз Малта во октомври 1942 година. Сфаќајќи дека се приближува критичната битка во Северна Африка (Втората битка кај Ел-Аламејн), Кеселринг го организирал ''Флигеркорпс II'' во Сицилија за да ја неутрализира заканата еднаш засекогаш. На 11 октомври, бранителите биле масовно опремени со Спитфаер Мк VB/Cs. Во текот на 17 дена, 34 Ју 88-ки и 12 Bf 109-ки биле уништени, а 18 оштетени. Загубите на РАФ изнесувале 23 соборени „Спитфаери“ и 20 се урнале, а 12 пилоти биле убиени. На 16 октомври, на Кеселринг му станало јасно дека бранителите се премногу силни, па затоа ја откажале офанзивата. Ситуацијата во Северна Африка барала германска воздушна поддршка, па октомвриската офанзива го означило последниот голем напор на ''Луфтвафе'' против Малта.
Загубите ги оставиле воздухопловните сили на Оската во исцрпена состојба. Тие не можеле повеќе да ја обезбедат потребната воздушна поддршка на фронтот. Ситуацијата на островот сè уште била тешка во ноември, но победата на Парк во воздушната битка набрзо била проследена со вест за голем успех на фронтот. Кај Ел-Аламејн во Северна Африка, Британците се пробиле на копно и до 5 ноември брзо напредувале кон запад. Набрзо на Малта стигнала вест за операцијата „Факел“, за истоварувањето на сојузниците во Виши, француски Мароко и француски Алжир на 8 ноември. Околу 11 дена подоцна, веста за советскиот контранапад за време на Битката кај Сталинград го зголемила моралот уште повеќе.
Степенот до кој успехот во Северна Африка и користел на Малта станал очигледен кога еден конвој (Операција „Стоунејџ“) стигнал до Малта од Александрија на 20 ноември практично неповреден. Овој конвој се смета за крај на двегодишната опсада на Малта. На 6 декември, друг конвој за снабдување под кодното име Операција Порткулис стигнал до Малта без да претрпи никакви загуби. После тоа, бродовите отпловиле кон Малта без да се приклучат на конвои. Заземањето на северноафриканските аеродроми и бонусот од воздушна заштита до островот им овозможиле на бродовите да испорачаат 35.000 тони. На почетокот на декември, уште 55.000 тони пристигнале. Последниот воздушен напад над Малта се случил на 20 јули 1943 година. Тоа било 3.340-та тревога од 11 јуни 1940 година.
Сојузничката победа на Малта одиграла голема улога во конечниот сојузнички успех во Северна Африка, а исто така служела и како база за инвазијата на Сицилија.
7 Загуби
7.1 Загуби на сојузничките воени бродови
Сојузнички жртви во воени бродови:
* Еден борбен брод :
** ''Бархам''
* Два носачи на авиони:
** ''Игл'', Ark Royal
* Пет крстосувачи:
** HMS Каиро, ''Хермиона'', Манчестер, ''Нептун'', Саутхемптон
* 19 уништувачи:
** HMS Ердејл, Бедуин, Фирлес, Форсиг, Галантен, Гурка, Хасти, Хиперион, Џерси, Кандахар, Кингстон, ''Куџавјак'' (Полска морнарица), Ленс, Легија, Маори, Мохавк, HMAS Нестор (RAN), HMS Пакенам и Саутволд.
* 38 подморници
** HMS Кахалот, Грампус, Один, Олимп, Орфеј, Освалд, Андантед, Јуниот, P36, P38, P48, P222, P311, Пандора, Партијан, Персеј, Реинбол, Регент, Регулус, Сарацен, Сплендид, Талисман, Тетрарх, Тандерболт, Тигар, Травелер, Тријада, Тритон, Триумф, Трупер, Турбулент, Апхолдер, Урге, Уск.
Францускиот број Нарвал и бродот на грчката морнарица HS Глаукос, исто така, биле изгубени.
7.2 Штета во инфраструктурата
На густо населениот остров, 5.524 приватни живеалишта биле уништени, 9.925 биле оштетени, но можеале да се поправат, а 14.225 биле оштетени од експлозија на бомба. Покрај тоа, 111 цркви, 50 болници, институции или колеџи, 36 театри, клубови, владини канцеларии, банки, фабрики, мелници за брашно и други комерцијални згради претрпеле уништување или штета, вкупно 30.000 згради. Кралската опера, Оберж д'Оверњ, Оберж де Франс и Палацо Кореја во Валета, Часовната кула Биргу, Оберж д'Алемањ и Оберж д'Итали во Биргу, делови од утврдувањата на Сенглеа и Гувернерската куќа на Форт Рикасоли беа уништени. Други згради како што се Оберж де Кастилја, Оберж де Бавиер, Каса дел Комун Тесоро и делови од Форт Маноел исто така претрпеле големи штети, но биле обновени по војната. Била формирана Комисија за воена штета за да им се надомести на оние чиј имот бил уништен или оштетен за време на војната.
7.3 Загуби на Оската
Вкупните загуби на Оската во Медитеранот биле големи. Човечките жртви изнесувале 17.240 лица на море. Во залихи, Оската изгубила 315.090 тони. Ова било повеќе отколку што стигнало до Малта. Сојузничките морнарици потопиле 773 бродови на Оската, вкупно 1.364.337. т Мините потопиле уште 179 бродови со вкупна тежина од 214.109 тони. Морнариците и воздухопловните сили учествувале во уништувањето на 25 бродови со вкупна тежина од 106.050 тони, а авионите потопиле 1.326 бродови, со вкупна тежина од 1.466.208 тони. Мините и поморските пловила заедно уништиле уште еден брод од 1.778 тони. Вкупно, потонале 2.304 трговски бродови на Оската, со вкупна тежина од 3.130.969 тони.
Горенаведените бројки не ги вклучуваат воените бродови на Оската изгубени во разни битки во поддршка на Малтешката кампања. Нападот врз Таранто резултирал со онеспособување на три борбени брода, а еден сè уште бил на поправка кога Италија се предала во 1943 година. Италијанците изгубиле најмалку четири тешки крстосувачи; 3 тешки крстосувачи од класата ''Зара'' биле потопени (заедно со два разорувачи) за време на Битката кај ’ртот Матапан, додека ''Тренто'' потонал за време на операцијата Харпун. Италијанците изгубиле 16 подморници, а Германците 50 подморници.
Табела на бродови на Оската придружувани во Либија, јуни 1940 – јануари 1943:
*
*
*
*
+Персонал и залихи на Оската за Либија, 1940 година
Месец(1940), Испратен персонал, Пристигнат персонал, Испратени залихи, Пристигнати залихи, Изгубени залихи %
јануари, 1,358, 1,308, 3,618, 3,608
јули, 6,407, 6,407, 40,875, 40,875, 0.0%
август, 1,221, 1,221, 50,669, 50,669, 0.0%
септември, 4,602, 4,602, 53,669, 53,669, 0.0%
октомври, 2,823, 2,823, 29,306, 29,306, 0.0%
ноември, 3,157, 3,157, 60,778, 60,778, 0.0%
декември, 9,731, 9,731, 65,556, 58,574
+Персонал и залихи на Оската за Либија, 1941
Месец(1941), Испратен персонал, Пристигнат персонал, Испратени залихи, Пристигнати залихи, Изгубени залихи %
јануари, 12,491, 12,214, 50,505, 49,084
февруари, 19,557, 19,557, 80,357, 79,173
март, 20,975, 20,184, 101,800, 92,753
април, 20,698, 19,926, 88,597, 81,472
мај, 12,552, 9,958, 73,367, 69,331
јуни, 12,886, 12,886, 133,331, 125,076
јули, 16,141, 15,767, 77,012, 62,276
август, 18,288, 16,753, 96,021, 83,956
септември, 12,717, 6,603, 94,115, 67,513
октомври, 4,046, 3,541, 92,449, 73,614
ноември, 4,872, 4,628, 79,208, 29,843
декември, 1,748, 1,074, 47,680, 39,092
+Персонал и залихи на Оската за Либија, 1942
Месец(1942), Испратени бродови, Пристигнат персонал, Испратени залихи, Пристигнати залихи, Изгубени залихи %
јануари, 2,840, 1,355, 66,214, 66,170
февруари, 531, 531, 59,468, 58,965
март, 391, 284, 57,541, 47,588
април, 1,349, 1,349, 151,578, 150,389
мај, 4,396, 4,241, 93,188, 86,439
јуни, 1,474, 1,249, 41,519, 32,327
јули, 4,566, 4,435, 97,794, 91,491
август, 1,281, 790, 77,134, 51,655
септември, 1,367, 959, 96,903, 77,526
октомври, 1,011, 631, 83,695, 46,698
ноември, 1,031, 1,031, 85,970, 63,736
декември, 5, 5, 12,981, 6,151
8 Во популарната култура
8.1 Во филмот
* Краткиот пропаганден филм''Малта Г.Ц.'' бил нарачан во 1942 година од британската влада за да се популаризира издржливоста на малтешкиот народ и доделување на Ѓорѓиевиот крст. Содржи вистински снимки од бомбардирањата и нивните ефекти.
* Британскиот филм од 1953 година ''Малтешка приказна'' е измислена приказна за пилот на RAF со фото-извидување во Малта за време на опсадата. Содржи вистински снимки и реконструкции со автентични авиони.
8.2 Во литературата
Во својот роман „Капиланот од Малта“ (1973) Николас Монсарат дава опис на опсадата на Малта од јуни 1940 до август 1942 година, како што ја доживеал измислениот католички свештеник отец Салваторе. Романот е прошаран со кратки епизоди од други периоди од малтешката историја.
Дебитантскиот роман на Томас Пинчон од 1963 година, „V.“ содржи поглавје посветено на животот за време на опсадата на Малта.
Во својот роман од 2016 година „На секој храбар му е простено“, Крис Клив ги претставува бедата и ужасот од опсадата низ очите на британски офицери чии искуства се лабаво засновани на оние на неговиот дедо Дејвид Хил, кој служел во Кралската артилерија.