Џорџ Фаркер

Џорџ Фаркер (роден во 1677 – починал на 29 април 1707) — ирски драматург. Познат е по своите придонеси во доцната реставрација, особено по неговите драми ''„Постојаниот пар“'' (1699), ''„Регрутираниот офицер“'' (1706) и ''„Убавата измама“'' (1707).
1 Ран живот
Џорџ Фаркер е во Дери како едно од седумте деца родени на Вилијам Фаркер, свештеник со скромни средства. Авторот на „''Мемоарите на г-дин Џорџ'' Фаркер“, биографска скица што се употребува како претходник на одредени изданија од 18 век од неговите дела, тврди дека ФаркуарТој се школувал на колеџот Фојл, а подоцна се запишал на колеџот „Тринити“ во Даблин на 17-годишна возраст како сизар под покровителство на епископот од Дромор, кој можеби бил роднина со мајката на Фаркер. Фаркер можеби првично имал намера да ја следи професијата на својот татко и да стане свештеник, но бил „''несреќен и бунтовен како студент''“ и го напуштил колеџот по две години за да стане глумец. Според биограф од 18 век, тој имал нестабилното расположение кое не му дозволувало долго да ужива во гравитацијата и пензионирањето на студентскиот живот, а колеџот Тринити можеби го исклучил поради „''профана шега''“.
2 Актерска кариера
Фаркер се придружил на една група што настапувала на даблинската сцена, веројатно преку неговото запознавање со добро познатиот актер Роберт Вилкс. Сепак, наводно, Фаркер не бил толку импресивен како глумец. Се вели дека „''неговиот глас бил донекаде слаб''“ и дека „''неговите движења [биле] вкочанети и неблагодарни''“. Сепак, тој бил добро прифатен од публиката и се сметало дека ќе продолжи во оваа кариера „''додека не понуди нешто подобро''“. Некои од улогите што наводно ги играл Фаркер биле Ленокс во Шекспировиот ''Макбет,'' Младиот Белер во ''„Човек на модата“'' од Џорџ Етереџ, Лорд Дион во ''„Филастер“'' од Бомонт и Флечер и Гајомар во ''„Индискиот цар“'' од Џон Драјден.
Додека настапувал во претставата „Драјден“, една несреќа на сцената ставила крај на глумска кариера на Фаркер. Како Гајомар, Фаркер требало да го „убие“ Васкез, еден од шпанските генерали во драмата. Заборавајќи да го замени мечот за флорет пред да ја одигра оваа сцена, Фаркер тешко го ранил Прајс, актерот што го играл Васкез. Иако Прајс се опоравил, Фаркер по оваа несреќа решил засекогаш да се откаже од глумата.
3 Писатерска кариера
Потоа Фаркер заминал за Лондон, „''веројатно со нацрт на неговата прва драма во неговата копија''“. Некои писатели го поврзуваат неговото преселување со преселбата на неговиот пријател Вилкс, кој добил понуда од менаџерот на театрот Друри Лејн да дојде во Лондон и да се приклучи на тој театар, а на Вилкс му се припишува и охрабрувањето на напорите на Фаркер за пишување драми.
Првата комедија на Фаркер, ''„Љубов и шише “,'' премиерно била изведена во 1698 година; „''поради нејзиниот енергичен дијалог и зафатени сцени''“, и се вели дека била „''добро прифатена од публиката''“. Еден научник ја нарекол „развратно дело“, а друг ја навел како доказ дека Фаркер „''ги вклучил вообичаените теми, типови ликови и ситуации на комедијата од Реставрацијата''“, претставата се занимава со Роубак, „''ирски'' господин со див скитнички темперамент“ кој е „новодојден во ''Лондон“.'' Општиот карактер на претставата може да се оцени со оглед на тоа што во воведната сцена, Роубак му кажува на својот пријател Лавел дека ја напуштил Ирска поради тоа што оставил жена бремена со близнаци (момче и девојче) и на таткото на Роубак кој се обидува да го присили Роубак да се ожени со жената; сепак, Роубак забележува: „''Небото беше замолено да ми ги ублажи маките, со тоа што ќе ми ги одземе женската чеда''“.
По поволниот прием на ''„Љубов и шише“,'' Фаркер решил да се посвети на пишување драма. Во тој момент, тој исто така добил задача во полкот на грофот од Орери, па неговото време во следните неколку години било поделено помеѓу професиите на војник и драматург. Исто така, отприлика во тоа време Фаркер ја открил Ен Олдфилд, која гласно читала сцена од ''„Презирната дама“'' во крчмата на нејзината тетка. Импресиониран, тој ја довел до вниманието на Сер Џон Ванбру, а тоа довело до нејзината театарска кариера, за време на која таа станала првата изведувачка на големи женски улоги во последните комедии на Фаркер.
Во 1700 година, ''„Постојаниот пар“'' од Фаркер била изведена во театрот Друри Лејн и се покажала како голем успех, значително потпомогнато од портретот на ликот на Сер Хенри Вајлдер од неговиот пријател Вилкс (изведба што самиот Фаркер ја пофалил великодушно во својот „''Предговор до читателот''“ кога била објавена претставата). Драматургот продолжил со продолжение, ''„Сер Хари Вајлдер“,'' следната година, а во 1702 година ги напишал комедиите ''„Соперничките близнаци“'' и ''„Непостојаниот“.'' Исто така, во 1702 година, Фаркер ја објавил ''„Љубов и бизнис“,'' збирка што вклучува писма, стихови и ''„Разговор за комедијата“.''
Следната година, тој се оженил со Маргарет Пемел, „''вдовица со три деца, десет години постара од него''“, која наводно го измамила во бракот преправајќи се дека има големо богатство. Неговиот биограф од 18 век напишал дека „иако бил измамен а неговите околности засрамени, а неговото семејство растело, тој никогаш не ја прекорил за дека е измамничка, туку се однесувал кон неа со сета нежност на благонаклонет сопруг“. Тој бил ангажиран во регрутирање за војската, поради Војната за шпанското наследство, во следните три години, пишувајќи малку освен ''„Сценската кочија“'' во соработка со Питер Мото; ова била адаптација на француска драма. Тој го искористил своето искуство со регрутирање за својата следна комедија, ''„Офицерр за регрутирање“'' (1706). Сепак, Фаркер морал да ја продаде својата воена провизија за да ги плати долговите, наводно откако војводата од Ормонд го советувал да го стори тоа, ветувајќи му уште една, но не успеал да го одржи своето ветување.
На почетокот на 1707 година, го посетил пријателот на Фаркер, Вилкс; тој веќе бил болен и во неволја, а се вели дека Вилкс „''го развеселил со значителен подарок и го натерал да напише уште една комедија''“. Оваа комедија, ''„The Beaux' Stratagem“ ,'' премиерно била изведена на 8 март 1707 година; од сопствената изјава на Фаркер, во предговорот на објавената верзија на драмата, познато е дека ја напишал за време на неговата болест:Фаркер починал на 29 април 1707 година, нецелосно два месеци по премиерата на оваа последна претстава. Тој бил погребан во црквата „Св. Мартин на полињата“ во Лондон, на 3 мај.
4 Дела
* Драмата од 1987 година, ''„Нашата земја е добра“'' од Тимберлејк Вертенбејкер, се врти околу приказната за австралиски осуденици од 18 век кои се обидуваат да ја играат ''претставата „Офицер за регрутирање“ од Фаркуар.'' Драмата на Вертенбејкер е заснована на роман од Томас Кенили. * Бертолт Брехт ја сместил својата адаптација на ''„Регрутираниот офицер“,'' наречена ''„Паукен и тромпетен“,'' во Америка за време на Граѓанската војна.
* Во третиот чин од „''Таа се понижува за да победи''“ од Оливер Голдсмит, Кејт Хардкасл ја прашува својата слугинка: „Кажи ми, Пимпл, како ти се допаѓа мојот сегашен фустан? Не мислиш ли дека изгледам нешто како Чери во „ ''Beaux Stratagem''“?“ Театарско известување во ''„Њујорк тајмс“'' од 7 февруари 1885 година забележало дека на тој датум алузијата на Голдсмит била „сè што сцената знаела за Џорџ Фаркер со години“.
* Александар Поуп е познат по тоа што се осврнува на драматургот во „Првото послание од Втората книга на Хорациј, имитирано“, каде што коментира (ред 288): „Каков личен дијалог напишал Фаркер!“ (Се тврди дека ова не е напад од Поуп врз Фаркер, туку илустрација за тоа „колку ретко дури и најдобрите успеваат“ два реда претходно.) * Во својот есеј „За глумците и глумата“, есеистот Вилијам Хазлит ја фали реформативната моќ на последниот чин од драмата на Фаркер ''„Непостојаниот“'', нарекувајќи ја „[на]впечатливата лекција некогаш прочитана за лекомисленоста и развратноста... каде што младиот Мирабел е зачуван од верноста на неговата љубовница, Оринда, преправена во паж, од рацете на убијци, во чија моќ бил привлечен од искушенијата на пороците и убавината. Никогаш не постоел гребло кој не станал во имагинацијата реформиран човек за време на претставувањето на последните тешки сцени од оваа восхитувачка комедија.“ * Ширли Струм Кени, уредничка (1988). ''Делата на Џорџ Фаркуар''. Оксфорд Јуниверзити Прес, два тома.
* Бери Сејлс (2014). „Приказна на газдата“ (1708). ''Студии за осумнаесеттиот век'', том 47, бр. 3. Анонимна песна, веројатно напишана од Џорџ Фаркуар.