procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Виктор Корољков

Виктор Анатолевич Корољков (|Виктор Анатольевич Корольков; Хабаровск, 17 октомври 1958 - 2004 г.) бил руски сликар познат по своите илустрации инспирирани од мотивите на словенската религија, митологијата, културата и делата на великаните на руската литература.
1 Биографија
Роден е во Хабаровск, во воено семејство, а живеел во Пенза. Завршил сликарска школа во Пенза во 1981 година. Од 1989 година започнал да ги прави првите цртежи и скици на тема паганска Русија. Дипломирал на Институтот за применета уметност во Карков во 1990 година. За првпат се занимавал со Лермонтов во својата дисертација „Рефлексии за Лермонтов“. Учествувал на регионалната изложба во Воронеж и на целата руска изложба „Уметници на писменост“ во Москва. Одржал самостојна патувачка изложба „Празник на словенската писменост“ во Керсон во 1993 година. Неговите дела први биле објавени во меѓународниот албум со фантастични слики „Акти на небесните жители“ во 1993 година. Член на Сојузот на сликари на Русија станал во 1996 година. Во овој период, Корољковт направил многу илустрации за делата на А.С. Пушкин, М.Ј. Лермонтова, Н.В. Гогољ. Од февруари 1999 година станал член на Меѓународната асоцијација на уметници на федерацијата, а во 2000 година добил диплома од Меѓународен натпревар на Фондот С. Михалков. Починал во 2004 година.
Неговите дела имаат за цел да ја пренесат публиката во светот на словенските богови. Неговите омилени теми биле Баба Јага, Кошчеј Бесмртниот, змејови и принцези. Насликал над 200 слики што сочинуваат неколку тематски албуми:
* Делата на небесните жители (|«Деяния небожителей»),
* Енциклопедија на словенечката митологија (|«Энциклопедия славянской мифологии»),
* Бајки на Пушкин (|«Сказки Пушкина»),
* Енциклопедија на руската традиција (|«Энциклопедия русских преданий»),
* Руски бајки и легенди (|«Русские легенды и предания»),
* Ведска Русија (|«Русь ведическая»)
За илустрации на јубилејното издание на паганската поема на Пушкин „Руслан и Људмила“ Короjков во 2000 година ја добил наградата Пушкин. Сликите на Виктор Корољков биле изложени во Москва, Киев, Минск, Крим, Белград и Багдад.
2 Стил
Изработил дела поврзани со словенската митологија во стилот на рускиот модернизам, со словенски и азиски орнаменти и симболи.
Парен воз од Ромашков

„Парен воз од Ромашков“ е советски цртан филм снимен во студиото „Сојузмултфилм“ во 1967.
1 Заплет
Во оваа приказна, машините, заедно со луѓето, се анимирани и имаат човечки одлики. На платформата на станицата Берески, звучник во живо и вработен во станицата го следат заминувањето на возовите. Возовите Восток и Блу Експрес заминуваат на време, но сè уште нема возови од Ромашково. За време на патувањето, возот обожава да се восхитува на убавината на светот околу себе толку многу што не може да одолее да застане, да излезе од шините и да оди во шумата. За првпат, тој оди да ужива во пролетните лилјани во долината. Возрасниот патник вели дека така ќе доцни на станицата, локомотивата одговара дека е така, но без кринот на долината ќе доцни цела пролет. Вториот пат возот застанал да слуша како пее славејот, и на истиот патник му одговара дека ќе доцни цело лето без славејот. Другите патници (претежно деца) се согласуваат со неговата љубов кон природата. По третпат возот застанува да ја гледа зората, но исто така се нуди да го продолжи патувањето. Овој пат, самиот патник нуди да остане, бидејќи ако не ја видите зората, може да доцните за живот. Потоа друштвото продолжува со песната и пристигнува во Ромашково, каде дежурниот офицер (многу сличен на дежурниот службеник од последната станица) позитивно го доживува ова романтично расположение.
2 Креатори
Сценарио, Генрих Сапгир, Генадиј Циферов
Продуцент, Владимир Дегтиарев
Дизајнер на производство, Франческа Јарбусова
Оператор, Михаил Друјан
Композитор, Владимир Јуровски
Инженер за звук, Георги Мартињук
Асистенти:, Б. Садовников, Е. Шилова, Е. Тертичнаја Н. Најашкова
Аниматори:, Антонина Аљyошина, Игор Подгорски, Владимир Крумин, Елизавета Комова, Мстислав Купрач, Иван Давидов, Александар Давидов
Декоратери:, Е. Таненберг, В. Харитонова
Уредник, Наталија Абрамова
Улоги:, Клара Румјанова - ''мотор'',Марија Виноградова - ''деца''Георги Витсин - ''возрасен патник'',Анатолиј Папанов - ''звучник'',Хари Бардин - чувар на станица (некредитиран)
Директор на фотографија, Фјодор Иванов
3 Музика
Во филмот се појавува „Песната на моторот“ (музика: Владимир Јуровски, текст: Генрих Сапгир, Генадиј Циферов) во изведба на Клара Румјанова.
Љубов Казарновскаја

Љубов Јуриевна Казарновскаја (|Любо́вь Ю́рьевна Казарно́вская, роден на 18 јули 1956 година) е руски оперски сопрано која пее главни улоги во оперски куќи ширум светот. Таа, меѓу другите, има снимано за Дојче Грамофон, Филипс и Наксос Рекордс. Таа има свое музичко шоу на руската телевизија и неделна едночасовна радио програма „Вокалисимо“ на Радио Орпејх.
1 Биографија
Казарновскаја е родена во Москва и обучена е на Државниот музички колеџ Гнесин и Московскиот конзерваториум. Своето професионално деби го имаше во 1981 година како Татјана во ''Јуџин Онегин'' во оперскиот театар „Станиславски“. Откако ги отпеала главните улоги на тој театар, како и на Болшој театарот и Мариинскиот театар, таа дебитирала за меѓународно оперско работење во 1990 година на фестивалот во Салцбург. На почетокот на истата година таа го имала своето деби во САД како солист на сопран во изведбата на Симфонискиот оркестар во Бостон на ''Симфонијата бр. 14'' на Шостакович.
Помеѓу 1991 и 1992 година, Казарновскаја дебитирала во својата куќа во Кралската опера во Лондон, Виенската државна опера и Метрополитен опера во Њујорк. Нејзиното деби во Метрополитен опера било на 26 декември 1992 година како Татјана во ''Јуџин Онегин''. Таа сезона ја отпеала улогата во три настапи и се вратила таму во сезоната 1994 кога ги отпеала Дездемона во ''Отело'' и Неда во ''Па Pачи.''
2 Личен живот
Во 1989 година се омажила за оперскиот продуцент од Австрија Роберт Ростсик. Во 1993 година се родил нивниот син Андреј.
Тие се запознале кога Роберт дошил да ја слуша младата генерација руски пејачи. Казарновскаја тогаш работела во театарот Мариински во Санкт Петербург. Според неа, тоа не било љубов на прв поглед но тие започнале да комуницираат со голем интерес. Кога пејачот дошол на аудиција во Виена тие започнале романтична врска што довела до венчавка.
Антонина Нежданова

Антонина Василиевна Нежданова (|Антони́на Васи́льевна Нежда́нова, 16 јуни 187326 јуни 1950), била руска лирска колоратура сопран. Извонредна оперска пејачка, таа го претставувала руското вокално училиште во своите најдобри.
1 Биографија
Нежданова е родена во , во близина на Одеса, Украина, а потоа во Руската Империја. Во 1899 година, таа влезе во Московскиот конзерваториум. По дипломирањето три години подоцна се приклучи на Болшој театарот, забрзано да стане негов водечки сопран. Таа честопати пееше и во театарот Мариински во Санкт Петербург и во Киев и Одеса. Париз ја слушна во 1912 година, кога се појави наспроти големиот тенор Енрико Карузо и баритонскиот еквивалент на Карузо, Тита Руфо.
Нежданова беше посветена на ''Вокалисот'' на Сергеј Рахмањинов, и таа беше првиот изведувач на аранжманот за сопран и оркестар, со диригентството на Серж Кусевицки. Таа создаде голем број на оперски улоги. По Руската револуција во 1917 година, таа остана на Болшој, за разлика од некои нејзини колеги оперски пејачи, кои ја напуштија својата родна земја за Запад. Во 1936 година, таа започна да предава пеење во Москва и беше назначена за професор на градскиот конзерваториум во 1943 година.
Таа била омажена за диригентот Николај Голованов и починала во Москва во 1950 година.
Нежданова направила голем број на снимки кои ја прикажуваат убавината и флексибилноста на нејзиниот глас и одличноста на нејзината техника. За оперските историчари и критичари се смета дека е една од најдобрите сопрани во 20 век.
Себешки национален парк

Национален парк Себешк ( |Национальный парк «Себежский») е заштитено подрачје со статус на национален парк на крајниот запад на европскиот дел на Руската Федерација . Сместено е на крајниот југозапад на Псковската област, во јужниот дел на неговиот Себешкиот реон. Паркот беше официјално формиран на 8 јануари 1996 година и е единствено заштитено подрачје од тој тип во областа Псков. Паркот е основан со цел да се заштити богатиот екосистем на растенија и животни и уникатниот релјеф од глацијално потекло во таа област.
Територијата на националниот парк Себешки зафаќа површина од 50 021 хектар и се наоѓа на водоразделниот басен на рекатаВеликаја на север и на Западна Двина (Даугава) на југ, но скоро сите реки во паркот се наоѓаат во басенот на Западна Двина. Најважните реки што течат низ територијата на паркот се Чернеја, Нишча и Сволна . Од бројните леднички езера се издвојуваат Себешко, Ороно, Бело, Нечерица, Осино и Нишча .
Градот Себеж се наоѓа на северната граница на паркот.
Во паркот живеат 291 вид ’рбетници, вклучувајќи два вида паклари, 30 видови риби, 8 видови водоземци, 5 видови влекачи, 202 видови птици и 49 видови цицачи. Од поголемите цицачи во областа на паркот живеат кафеавата мечка, рис, волк, дива свиња, лос и срна . Областа е обрасната со густи шуми, а најдоминантни видови се бор, смрча и евла .
1 Поврзано
* Национални паркови на Русија
* Регионот Псков
* Регион Себес
Разговори со Гете

„Разговори со Гете во последните години од неговиот живот“ (германски: ''Gespräche mit Goethe in den letzten Jahren seines Lebens'') — книга на германскиот писател Јохан Петер Екерман во која се опишани погледите и ставовите на Гете во последните девет години од неговиот живот, односно во периодот кога Екерман му служел на Гете како личен секретар. Првото издание на книгата е објавено во 1836 година (во два тома), а во 1848 година се појавило и проширеното издание кое содржело уште еден том.
1 Содржина
Во предговорот, напишан на 31 октомври 1835 година во Вајмар, Екерман го објаснува настанувањето на книгата. Притоа, тој нагласува дека таа настанала како последица на неговиот стремеж да го зпаише сето она важно што го доживеал, како и желбата да ги запише зборовите на Гете кои му служеле како поука во животот. Потоа, тој објаснува дека често минувале месеци во кои не успевал да напише ниту еден ред (поради зафатеност, болести итн.), а потоа доаѓале периоди на интензивна работа. На тој начин можат да се објаснат временските празнини во книгата. Според него, оваа книга треба да овозможи светот да ја заокружи својата слика за големиот Гете, иако тој забележува дека книгата не дава целосна претстава за Гете, туку само за Гете онака како што го доживеал тој. Во продолжение, Екерман укажува дека во книгата можат да се сретнат различни, па дури и противречни ставови кои Гете ги искажал во одделни поводи, но читателот треба да ја има предвид целината на Гетеовата личност. Најпосле, тој објаснува дека бројните детаљи од животот на Гете не треба да се сфатат како безначајни факти, туку треба да придонесат за разбирање на целокупната личност на Гете.
Во воведот Екерман дава информации за својот живот, односно ја дава својата кратка автобиографија, а исто така го опишува начинот на запознавањето со Гете.
Книгата е голема по обем и содржи над илјада страници во кои Екерман ги изложува сфаќањата на Гете во повеќе подрачја: книжевноста, сликарството, драмската уметност, политиката и актуелните настани, физичката природа на боите, личностите од опкружувањето на Гете и од дворецот во Вајмар.
Турековац

Турековац или Турковце е населено место во градот Лесковац во Јабланичкиот Управен Округ, Србија. Според пописот од 2022 во Турековац живееле 1.272 жители.
Тука се наоѓа црквата Собор на светите апостоли.
Аеродром Алтај

Аеродромот Алтај е јавен аеродром кој служи на Алтај, кој е главен град на провинцијата Гови-Алтај ( ''целта'' ) во западна Монголија. Аеродромот се наоѓа 2 km западно од градот Алтај. Тој е способен да управува со авиони од типот Ан-24 , вклучително и Фокер 50, Даш 8 и АТР 42 .
1 Поврзано
* Список на аеродроми во Монголија
* Список на авиокомпании на Монголија
Дно

Дно (|Дно) е населено место со административен статус на град на запад од европскиот дел на Руската Федерација . Сместен е во источниот дел на Псковската област и административно припаѓа на Дновскиот општински реон, кој воедно е и административен центар.
Според проценките на Националната статистичка служба за 2015 година во градот живееле 8.089 жители или околу 70% од вкупната регионална администрација.
Важна е железничката раскрсница каде што се сечат железничките линии Псков - Москва и Санкт Петербург - Витепск.
1 Географија
Градот Дно се наоѓа во источниот дел на Псковската област во подрачјето на Хиловската низина, околу 113 километри источно од градот Псков и 123 километри југозападно од Велики Новгород. Лежи на надморска височина од 70 м.
2 Историја
Во пишаните извори од почетокот на 15 век, во областа околу современиот град, се наоѓале селата Дно Бољшоје и Донце Мењшоје (Големо и Мало Дно). Податоците за селото Донце се изгубени уште од средината на XVI век, а се верува дека селото било напуштено по голема епидемија на чума што ја уништила областа во 1550 година. Според податоците од 1576 година имало 33 домаќинства во Големо Дно. Во документите од 18 век, селото се споменува под името Доншчина.
Современата населба е основана во 1897 година, а неговото потекло е поврзано со изградбата на пругата што минувала низ подрачјето. Во 1925 година, Дно го добил официјалниот административен статус на градот, а две години подоцна стана седиште на истоимениот општински реон.
3 Демографија
Според податоците од пописот во 2010 година во градот живееле 9 061 жител, додека според проценките на Националната статистичка служба за 2015 година градот имал 8 089 жители.
+Движење на бројот на жителите, 1939 година, 1959 година, 1970 година, 1979 година, 1989 година, 2002 година, 2010 година, 2015 година
---, 11 664, 11 693, 11 751, 12 149, 10 049, 9 061, 8 089
4 Дновски аеродром
Поранешниот воен аеродром Гривочки се наоѓаше на 4 километри јужно од градот. Аеродромот беше во сопственост на Советското воено воздухопловство, а потоа во јуни 1941 година подрачјето било окупирано од фашистичките германски трупи, а аеродромот го користеле единиците на Луфтвафе. При повлекувањето од тоа подрачје во 1944 година, членовите на Вермахт целосно го уништиле аеродромот, кој оттогаш не бил повторно изграден.
5 Поврзано
* Список на градови во Русија
* Псковска област
* Дновска област
ФК Ковентри Сити

ФК Ковентри Сити — англиски фудбалски клуб со седиште во Ковентри, Западен Мидлендс. Клубот моментално се натпреварува во Чемпионшип лигата, второто ниво на англискиот фудбал, откако избориле промоција во Лига Еден за време на сезоната 2019-2020.
Најголемиот успех во својата клупска историја Ковентри Сити го остварил со освојувањето на ФА Купот во 1987 година, кога во финалето го победиле Тотенхем со 3-2. Клубот, исто така, одиграл 34 сезони во првото ниво на англискиот фудбал во периодот 1967-2001 и биле еден од основачките членовите на Премиер лигата во 1992 година.
Најчесто настапуваат во небесно-сини дресови и шорцеви. Својте домашни натпревари ги играле на Хајфилд Роуд од 1899 до 2005 година, сè до отворањето на Рико Арената во август 2005 која го заменила Хајфилд Роуд како дом на клубот. Сепак, откако клубот не успеал да постигне договор со сопствениците на Рико Арената, рагби клубот Васпс, Ковентри Сити се преселиле на стадионот Сент Ендријус во Бирмингем. Ковентри игра дерби натпревар наречен М69 со локалниот соперник Лестер Сити.
1 Титули
* ФА Куп : 1
:1986-1987
* Трофеј на Фудбалската лига : 1
:2016-2017
2 Познати играчи
* Филип Клеман
* Мухамед Коњиќ
* Крег Белами
* Џон Хартсон
* Дион Даблин
* Крис Киркланд
* Денис Мортимер
* Фил Баб
* Гари Брин
* Ли Карсли
* Роби Кин
* Мустафа Хаџи
* Јусеф Шипо
* Марло Кинг
* Гордон Страхан
* Кевин Галахер
* Гари МакАлистер
* Дејвид Спиди
* Виктор Ѓекереш
* Роланд Нилсон
* Магнус Хедман
* Арјан де Зеув
* Густаво Хамер
* Виорел Молдован
3 Ндворешни врски
****
Кесова Гора

Кесова Гора ( |Кесова Гора) е населено место со административен статус на мало гратче ( |посёлок городского типа) во европскиот дел на Руската Федерација и административниот центар на Кесовогорскиот реон сместен на крајниот исток на Тверската област .
Според проценките на Националната статистичка служба, во градот во 2013 година живееле 3 797 жители.
Најважната знаменитост во градот е Православната црква Свети Никола од 1800 година.
1 Географија
Гратчето се наоѓа на крајниот исток од Тверската област, на бреговите на реката Кашинка (лева притока на реката Волга ), околу 32 километри северно од градот Кашин, 50 километри југоисточно од градот Бежецк и околу 180 километри источно од административниот центар на областа, градот Твер.
Гратчето лежи на местото каде огромната Горноволшка низина поминува во малку побрановито моренско поридје на Бежецки врв.
Низ гратчето поминува патот Кашин - Кесова Гора - Бежецк.
2 Историја
Првото писмено значење на населбата наречена ''Киасова Гора'' потекнува од летописот од 1238 година. Самото потекло на името на населбата не е точно познато, но се претпоставува дека името потекнува од угрофинскиот збор за ''глинен терен''. До средината на XIX век, со населбата управувало семејството Прозоровски како наследна сопственост. На почетокот, тоа било во границите на државата Новгород, а подоцна станал дел од Руската Империја, со статус на парохиски центар во Кашинскиот округ.
Во текот на XVIII и XIX век, Кесова Гора била важен трговски центар каде што се одржувале трговски саеми 4 пати годишно. Според податоците од 1783 година селото имало 770 жители и 330 згради. Во 1859 година во составот на селото се вклучуваат и блиските имоти Красни, Зајачи и Грачи со 1 272 жители во 214 домаќинства.
Во 1929 година станува административен центар на новооснованиот регион Кесовогорски реон во Московската област (од 1935 година Калининска област ). Сегашниот административен статус го има од 1975 година.
3 Демографија
Според податоците од пописот во 2010 година во градот живееле 3 877 жители, додека според проценките за 2013 година таму живееле 3 797 жители.
+Движење на бројот на жителите, 1897 година, 1959 година, 1970 година, 1979 година, 1989 година, 2002 година, 2010 година, 2014 година
---, ---, ---, ---, 4 208, 4 076, 3 877, 3 797
4 Поврзано
* Тверска област
* Кесовогорски реон
* Список на градови во Русија
* Кашинка
Цолепиоцефал

''Цолепиоцефал —'' род на пачицефалосауридски диносаурус од доцната креда во депозити во Алберта, Канада. Тој бил собран од формацијата Формост. Типскиот вид, ''C. lambei'', првично бил опишан од Стернберг (во 1945 година како ''Stegoceras lambei''), а подоцна бил преименуван од Саливан во 2003 година. ''C. lambei'' е куполен пахицефалосаурус кој се одликува главно со недостаток на странична и постериосквамозална полица, стрмно свртен париетал и присуство на два почетни јазли подвиткани под задната маргина на париетосквамозалната граница.
Ферганоцефал

Ферганоцефал— сомнителен род на неорнитишиски диносаурус. Тоа беше од средната јура на Киргистан. Типскиот вид и единствениот вид е ''F. adenticulatum''.
1 Класификација
''Ферганоцефал'' првично беше класифицирана во групата Пахицефалосауридија. Тогаш тоа би било една од најстарите познати пахицефалосауриди. Роберт М. Саливан, сепак во 2006 година ја оспорил класификацијата на пахицефалосаурот, наоѓајќи дека „неколку од одликите се карактеристични за забите на пахицефалосаурот“, наведувајќи го недостатокот на заби на забите и заклучува дека примероците се „премногу нецелосни за идентификација". Тој смета дека таксонот е ''нобиум дубиум''.
2 Откривање и именување
Типскиот вид, ''Ferganocephale adenticulatum'', за првпат бил опишан од Аверијанов, Мартин и Бакиров во 2005 година и се заснова само на забите од провинцијата Фергана, Киргистан, кои датираат од Каловијан. Холотипот е ZIN PH 34/42, возрасен неизбран заб. Типскиот вид е ''Ferganocephale adenticulatum''. Името на родот го комбинира името на локацијата што се најде со грчкиот ''кефал'', „глава“, повикување на претпоставените афинитети на пахицефалосаурија.
Тригоносаурус

''Тригоносаурус'' (што значи „триаголен гуштер“) — род на титаносауруски сауроподски диносаурус кој живеел за време на периодот мастрихт на територијата на денешен Бразил. Фосилите на Тригоносаурусот биле пронајдени во формација Марилија. Типскиот вид, Trigonosaurus pricei, првпат бил опишан од Кампос, Келнер, Бертини и Сантучи во 2005 година. Тој се заснова на два примерока, и двата се состојат главно од пршлени. Пред неговиот опис, тој бил познат како „Пирополис титаносаурус“, по местото каде што бил пронајден.
Иван Мелников

Иван Александрович Мелников (|Иван Александрович Мельников) (4 март 1832 &ndash; 8 јули 1906) бил руски баритонски оперски пејач.
1 Рани години и обука
Мелников бил обучуван како хор во младоста. Во 1861 година, тој започнал да учи со Гаврил Ломакин и учествувал од 1862 до 1866 година на концертите на Слободното музичко училиште, диригирани од Ломакин. Мелников ги продолжил студиите во Милано кај мајсторот за бел-канто, Е.Репето.
2 Кариера
Во 1867 година, Мелников направил триумфално деби во Санкт Петербург на театарот „Мариински“, играјќи ја улогата на Рикардо во ''''Јас путирани"'' на Белини. Мелников редовно се појавувал во Мариински, и во странска и во руска улога, и бил првиот толкувач на повеќе од десетина улоги во руската опера. Мелников пееl во секоја опера од Петар Илич Чајковски, освен во ''Јоланта'', создавајќи улоги во четири опери на Чајковски: принцот Вјазмински во ''„''Опричник“ (1874), ''ѓавол'' во Черевички (1886), принц Курљатев во ''„Волшебникот“'' (1887) и Томски во ''„Волшебникот“ (1887) Кралицата на лопати'' (1890).
3 Забележителни улоги
* Амонасро во ''Аида'' (Џзепе Верди)
* Цар Борис во ''Борис Годунов'' (Мусоргски)
*''Ѓаволот'' во Черевички (Чајковски)
* Демонот во ''демонот'' (Рубинштајн)
* Принцот Никита Курљатев во ''„Волшебникот“'' (Чајковски)
* Принцот Јуриј Иванович Токмаков во ''„Слугинката на Псков“'' (Николај Римски-Корсаков)
* Каленик во ''мајска ноќ'' (Римски-Корсаков)
* Васил Кочубеј во ''Мазепа'' (Чајковски)
* Принцот Игор во ''принцот Игор'' (Бородин)
* Принцот Вјазмински во ''„''Опричник“ (Чајковски)
* Томски во ''„Кралицата на лопати“'' (Чајковски)
* Милер во ''Русалка'' (Александар Даргомижски)
* Руслан во ''Руслан и Људмила'' (Михаил Глинка) Тој го опиша славниот критичар Владимир Стасов како „најголемиот од Русланите“.* Вилијам Ратклиф во ''Вилијам Ратклиф'' (Цезар Куи)
* Волфрам во ''Танхојзер'' (Рихард Вагнер)
4 Белешки и наводи
Тодор Арсов

Тодор Арсов ( во — во ) — македонски партизан, партиски и воен раководител во НОВ.
1 Животопис
Роден на 27 септември 1912 година во куќа на десната страна на река Отиња-Штип, до црквата “Свети Никола”, промената од забот на времето, а денес ревитализирана, постои и ќе постои како Завод - музеj во кој се врежани спомените на Тошо Арсов.
Основно училиште завршил во родниот град, а гимназија во Врање и Заечар (1933/1934 година), каде што бил член на Литературната дружина ''„Јован Скерлиќ“'' и станал член на СКОЈ. Како студент на Правниот факултет на Белградскиот универзитет, бил активен учесник во студентското движење и член на КПЈ (септември 1935 година), при што бил упасен и поминал три месеци под истрага во затворот Главњача (1935 година). По излегувањето бил протеран во Штип, каде што станал член на обновениот МК на КПЈ. Повторно бил уапсен (април 1937 година) и по три месеци истрага во затворот во Велес и во Централниот затвор во Скопје, бил суден во Белград, а казната ја издржал во затворот Лепоглава. Априлската војна (1941 година) го затекнала на отслужување на воениот рок во авто-единица во Охрид, а по брзиот слом на кралската војска се вратил во Штип и станал член на обновениот МК на КПЈ (јуни 1941 година). Барајќи вработување, извесно време работел како адвокатски приправник во Окружниот суд во Скопје, кон средината на 1942 година. Пред опасноста да биде провалена неговата партиска дејност, се засолнил во Ќустендил, а потоа пак се вратил во Штип (20 април 1943 година). Како истакнат организатор на НОВ, бил назначен за политички комесар на штабот на Четвртата оперативна зона на НОВ и ПОМ.
Загинал во судир со бугарската војска и полиција како политички комесар на Вториот плачковички (штипски) НОПО „Гоце Делчев“.
Херојот Тошо Арсов живее и денес. Живее во се она што значи слобода, еднаквост и заедништво. Градот под Исарот, градот Штип, вечно ќе го чува споменот за него. Во знак на сеќавање во Штип е откриена спомен биста и спомен плоча. Неговата куќа е ставена под заштита на Законот за културно наследство.
2 Наводи
Вананосаурус

''Вананосаурус'' (што значи „Ванан гуштер“, именуван по локацијата каде што бил откриен) — род на базалните пахицефалосаурскидиносаурус од Кампанската доба од формацијата Шиаојан од пред околу 80 милиони години во денешен Анхуи, Кина. Типскиот вид ''Wannanosaurus yansiensis'', бил опишан од Хоу Лијан-Хаи во 1977 година.
Познат е од еден делумен скелет, вклучувајќи делумен покрив на черепот и долната вилица, бедрената коска и тибијата, дел од реброто и други фрагменти. Бидејќи има рамен покрив на черепот со големи отвори, тој се сметал за примитивен меѓу пахицефалосаурусите. Понекогаш тој бил класифициран како член на сега веќе амортизираната фамилија Хомалоцефалидија, која сега се смета дека е неприродно собрание на пахицефалосауари.
Иако неговите остатоци се од многу мала единка, со должина на бедрената коска од 8 сантиметри и проценетата вкупна должина од околу 60 сантиметри. Споените коски во неговиот череп сугерираат дека станува збор за возрасно лице при смрт. Како и другите пахицефалосауруси, тој веројатно бил тревојад или сештојад, хранејќи се близу до земјата со разни растителни материи, а можеби и инсекти.
Новогодишна приказна

„Новогодишна приказна“ е советски куклен цртан филм од 1972, во режија на Владимир Дегтјарев, според бајката „Чудовиштето од снежни топки“ на писателката за деца Људмила Васиљева-Гангнус.
1 Заплет
Заплетот на приказната се одвива околу потрагата по новогодишно дрво.
Имало колиба среде шумата покриена со снег. Снежниот ветер, чувар на шумата, живеел во неа. Навистина не му се допаѓала бучавата во близина на неговата колиба и ги разнел прекршителите со студениот ветер.
Зад шумата имало училиште а позади него село. На училиште, момците се подготвувале за Нова Година, правејќи играчки за елката. Момчето Гришка се нарекло најсилно и доброволно се пријавило да оди во шумата по новогодишна елка. Таму тропнал со секирата и бил груб кон Лешиј. Навредениот Лешиј го вратил Гришка на училиште и го покрил со снег. Друго момче се нарекло најхрабро и отишло во шумата. Но,истото му се случило и нему. Тогаш девојчето отишло да го донесе дрвото. Таа отпеала песна за елката и учтиво го прашала Лешиј а потоа го поканила на новогодишната забава. Лешиј дошол да ги посети децата и останал да живее во училишната порта, во зима градел тобогани и ги исполнувал лизгалиштата за децата, а летото им зборувал за шумата и им читал книги.
2 Филмска екипа
Писатели на скрипти, Људмила Васиyлева-Гангус, Владимир Дегтјарев
Продуцент, ИН. Дегтиарев
Дизајнери на производство, Анатолиј Курицин, Константин Карпов
Оператор, Михаил Каменецки
Композитор, Оскар Фелтсман
Текст од песна, Игор Шаферан
Инженер за звук, Георги Мартињук
Аниматори, Јуриј Норштејн, Борис Савин
Кукли и украси се направени од:, Олег Масаинов, Павел Гусев, Марина Чеснокова, Галина Филипова, Светлана Знаменскаја, Лилијана Љутинскаја
Улогите ги искажаа:, Ефим Кациров - ''Снег од чудовиште'' Зоја Харабадзе - ''вокал''
Уредник, Наталија Абрамова
Директор на сликата, Нејтан Битман
3 Музика во филмот
* На почетокот на цртаниот филм, Снежниот Beтер ја свири на дискот музичката тема на Оскар Фелтсман (кој ја компонираше музиката за овој цртан филм), од друг цртан филм - „ Како магарето бараше среќа“, снимен од Владимир Дегтјарев една годиина порано
* На цртаниот филм се наоѓа и песната „Јолочка-Јолка“ музиката е на Оскар Фелтсман, според зборовите на Игор Шаферан:
Елка,елкичка шумски мирис,
Навистина и треба убава облека!
Нека оваа елка на празничниот час
Таа нè радува со секоја игла, нè радува
…
Оваа песна ја издала компанијата Мелодија на дискови.
4 ДВД изданија
Цртаниот филм е препечатен многу пати на VHS и DVD во компилации од цртани филмови:
* „Најдобри советски цртани филмови“, Студио PRO видео, VHS 1990-ти
* „Сојузмултфилм, колекција“, дистрибутер „Сојуз“, ВХС, средината на 1990-тите.
* „Кога се палат елките“, „Сојузмултфилм“, дистрибутер „Сојуз“.
Во 90-тите години од минатиот век, компанијата Твик Лирек објавила на аудиокасета аудио приказна заснована на цртан филм со текст на Александар Пожаров.
Малависаурус

''Малависаурус'' (што значи „ гуштер од Малави “) — род на титаносауруски сауроподски диносаурус кој живеел во денешна Африка, поточно во Малави, за време на периодот барем - апт во раната креда. Тој е еден од ретките титаносауруси за кој е пронајден материјал од череп.
1 Откривање
Името го дал Луис Л. Јакобс и колегите, Меев Меркреди Фури и првично бил опишан во 1928 година од Сидни Х. Хатон како вид на Гигантосаурус (неважечко име за диплодоцидот во моментов познат како ''Торниерија'' ). Хатон сметал дека тој е тесно поврзан со видот ''G. robustus'' (подоцна ''Јаненшија'' ).
Релативно мал според стандардите на сауропод, ''Малависаурус'' достигнувал должина од околу 16 метри, и тежел околу 10 метри. Во 2020 година била дадена помала проценка од 11 метри (36 стапки) и 2,8 тони (3,1 кратки тони). Како и некои други титаносаури, пронајдени се осикули за кои се верува дека претставуваат кожни штитови кои ја покриваат кожата.
Пршлените од средниот дел на опашката имале издолжена центра . ''Малависаурус'' имал странични јазли на ’рбетници кои наликувале на плитки вдлабнатини. Фосите кои слично наликуваат на плитки вдлабнатини се познати од ''Салтасаурус'', ''Аламосаурус'', ''Еолосаурус'' и ''Гондванатитан'' .
2 Класификација
Кладот подолу ги следи Франка и неговите колеги (2016), поставувајќи го Малависаурус како базален литострот.
Баурутитан

''Баурутитан'' — род на титаносауруски сауроподски диносаурус кој живеел за време на Доцна Креда на територијата на денешен Бразил. Типскиот вид ''Baurutitan britoi'', бил опишан во 2005 година од страна на Келнер и неговите колеги, иако остатоците од фосилите веќе биле откриени во 1957 година. ''Баурутитан'' е класифициран како литостротичен титаносаурус и се разликува од сродните родови врз основа на неговите карактеристични пршлени на опашката. Овој јужноамерикански диносаурус е пронајден во формацијата Марилија кај Убераба, во бразилската држава Минас Жераис.
1 Откривање
Остатоците од ''Баурутитан'' биле пронајдени во 1957 година од Левелин Ивор Прајс, познат бразилски палеонтолог, во регионот на Пирополис, Минас Жераис . Сепак, бил објавен и именуван дури во 2005 година. Делата на Прајс во Пеирополис започнале во 1947 година откако Хесуилно Фелисисимо, од Географско-геолошкиот институт во Саун Пауло, му кажале за присуството на фосили во регионот. Потоа, Прајс спровел ископувања во стариот каменолом, познат како каменолом Каеира, на фармата во Сао Луис. Обновените фосили вклучуваат желки, крокодиломорфи, терподи и сауроподи, риби, слатководни безрбетници ( гастроподи и бивалви ), траги од фосили, фрагменти од јајца и растителни остатоци. Динамит повремено се користел за отстранување на материјалите вградени во матрицата. Имало експедиции во Каеира помеѓу 1949 и 1961 година, по што теренската работа не била продолжена поради недостаток на нови релевантни наоди.
Серија од 19 пршлени (крсна и 18 на опашката) пронајдени на овој локалитет биле признати дека припаѓаат на оние на титаносаурус; првично биле именувани како „Серија„ Ц “, а потоа станале холотип на новиот род ''Baurutitan'' (примерок број MCT 1490-R). Целиот пронајден материјал бил зачуван во колекцијата на Музејот на наука за Земјата во Рио де Жанеиро.
2 Етимологија
Името ''Баурутитан'' потекнува од спојот на зборот „бауру“, кој алудира на географскиот регион на наодот, во рамките на Бауру групата и зборот „титан“ според грчките митови. Специфичното име „бритои“ е дадено во чест на Игнасио Аурелиано Брито, бразилски палеонтолог, кој советувал да се проучи и опише овој диносаурус, чии фосили останале зачувани многу години.
3 Опис
''Баурутитан'' бил сауропод за кој се проценува дека бил долг од 12-14 метри и висина од околу 3,5 метри Холотипниот примерок е пронајден во формацијата Марилија, од ериодот мастрихт, пред околу 72-66 милиони години. ''Баурутитан''от бил четвртиот сауропод опишан во Бразил, по ''Антарктосаурусот'', ''Гондванатитан'' и ''Амазонсаурусот''.
Кладот од 2017 година на Хосе Карбалидо и неговите колеги го сместува ''Баурутитан'' како член на Литостротиа.
Лапарентосаурус

''Лапарентосаурус'' — род на сауроподски диносаурус од Средната Јура. Неговите фосили се пронајдени во Мадагаскар (формација Исало III). Типскиот вид е ''L. madagascariensis''.
1 Откривање и именување
Во 1895 година Ричард Лидекер именувал нов вид на ''Ботриоспондилус'', ''B. madagascariensis,'' заснован на фосили пронајдени пред 1894 година од Џозеф Томас Ласт во басенот Мајунга во слоеви на Батонијан, формација Исало III. Бидејќи немало вистинска врска со оваа англиска форма, во 1986 година Хосе Фернандо Бонапарт именувал посебен род. Типскиот вид, единствениот познат, е ''Lapparentosaurus madagascariensis''. Општото име го одликувал Алберт-Феликс де Лапарент. Холотипот доделен од Бонапарт, МАА 91-92, се состои од два нервни лакови. Искористен е многу пообилен материјал, од најмалку три, но можеби дури и десет единки од различни фази на раст. Ова вклучува пршлени и елементи на екстремитетите, но нема черепи. На видот сè уште му недостасува добар опис и дијагноза. Не треба да се меша со ?''Bothriospondylus madagascariensis'', посебен таксон кој сега го носи името ''Вуиврија'' или друг посебен примитивен сауропод од формацијата Исало III, исто така привремено наречен ''„Bothriospondylus“''''madagascarensis''.
Студиите за утврдување на возраста кои биле извршени со употреба на броеви на прстени за раст укажуваат на тоа дека на овој сауропод му биле потребни 31-45 години за да достигне полова зрелост и бил релативно брз со оглед на присуството на голема количина на фиброламеларна коска.
2 Класификација
Филогенетската позиција на ''Лапарентосаурус'' беше одамна слабо разбрана. Изложува необична комбинација на карактери од базалните и од изведените сауроподи. Тој е класифициран како брахиосаурид или неодреден титаносауриформ. Сепак, неодамнешните филогенетски анализи покажале дека тој е базален еузауропод, кој воопшто не е тесно поврзан со брахиосауридите. По многу децении, Емили Лонг во 2008 година ја обновила традиционална Цетиосауридија, вклучувајќи ''Лапарентосаурус''. Длабинска ревизија на родот во 2019 година на родот од Равелосон, Кларк и Расоамиарамана вратиле на слична позиција со тоа што ''Лапарентосаурус'' бил дел од парафилетски Цетиосауриди, вклучувајќи и мноштво слични цетиосауриди од средната Јура, како ''Чебсаурус'', ''Ферганасаурус'' и ''Цетиосаурус''. Оваа позиција била поткрепена со присуство на две автопоморфии вообичаени и кај ''Лапарентосаурусот'' и кај ''Цетиосаурусот'': нервен ’рбет во форма на пирамида од предниот дорзален пршлен со заострен облик или не запален дистално и губење на спинодиапофизеалната ламина на дорзалните пршлени.
3 Галерија
Сите можни остатоци од ''Лапарентосаурус'':
Зупејсаурус руџери

Зупејсаурус руџери (''Zupaysaurus rougieri'') – теропод од целофоизоиди (Coelophysoidea); неговото име значи „ѓаволски гуштер на Ругиери“ („зупај“ на кечуа значи „ѓавол“)..
1 Опис и име
Живеел во доцната тријаска ера (приближно 218-207 милиони години) во Јужна Америка. Должина на телото приближно 4 м, висина прибл. 1,2-1,5 м, тежина до приближно 200 кг. Неговите остатоци биле пронајдени во Аргентина (во провинцијата Ла Риоха].
'' Зупејсаурус руџери '' бил теропод со средна големина.
Во 2010 година Грегори С. Пол одредил негова должина од од 6 метри и тежина од 250 кг .
Во 2016 година била корегиран неговата опис, со многу помала големина од 4,2 метри и 70 кг.
Како и сите тероподи се движел само на задните нозе, оставајќи ги предните екстремитети слободни за да го фатат пленот.
Должината на вратените коски на вратот сугерирале дека овој род има прилично долг врат.
Се проценило дека имал 24 заби а во долната вилица имал интермандибуларна шарка.
Само еден примерок е познат на науката. Примерокот холотип бил назначен за PULR-076, кој се состои од скоро целосен череп, кој бил многу добро зачуван, десниот рамо појас, долниот дел на десната нога и глуждот и дванаесет пршлен од вратот, делови и колковите.
2 Наоди од фосили и детерминизација
Откриено бил мај 1997 година од Сантјаго Реил („Вултур“), со дел од екипажот на Руже, подоцна бил опишан од Аркучи и Кориа и за него објавено во 2003 година.
Името „Зупејсаурус “ е составено од Кечуа збор "'супај" што значи "ѓавол" и грчки збор "" саурос "(σαυρος) што значи" гуштер "; така „ѓаволски гуштер“.
Во митологијата на Инките, '' supay '' 'бил и бог на смртта и владетел на' 'уку пача' ', подземјето на Инките. Видот на видот беше именуван како '' З. rougieri "во чест на Гиilleермо Руже, научникот кој ја предводеше експедицијата која го откри и собра холотипот (оригинален примерок) PULR-076., за првпат бил опишан и именуван во научното списание „Ameghiniana“ “од Аргентинец палеонтолог Андреа Аркучи и Родолфо Корија во 2003 година. .
3 Класификација
'' Зупејсаурус '' бил класифициран како најраниот познат тетануран теропод поради неколку одлики на неговиот череп, заби и задни екстремитети.
Анализи на Карано (2005), Тикоски (2005) и Езура и Новас (2005) го класифицираа „Зупајсаурус“ како коелофисоид поврзан со „Сегисаурус“ „и веројатно“ „Лилиенштернус“.
Подолу е даден кладограм заснован на филогенетската анализа спроведена од Сјус и сор. во 2011 година, покажувајќи ги односите на „Зупејсаурус“:
4 Наводи
5 Надворешни врски
* '''' entry in The Theropod Database.
Зуницератопс

Зуницератопс (Zuniceratops christopheri) тоа е мал маргиноцефалус чие име значи роговито лице на Зуни. Генеричкото име на ова животно потекнува од Зуни - индиско племе кое живее околу Ново Мексико, а жанровиот епитет го одликува Кристофер Волф - осумгодишен истражувач на зеницератопи.
потекнува од Средниот Туронски пред околу 92-90 милиони години (доцна креда) во Ново Мексико (САД). Живеел пред попознатите северноамерикански неокератопи како Трицератоп и претставува ново светло на нивното потекло.
Зуницератопс бил релативно мал кератоп - бил долг 3-3,5 м и висок до 1 м во колковите. Имаше руф, но коските што го поддржуваа сè уште не беа развиени. Зуницератопс е ​​најстариот познат американски цератоп и истовремено најстариот претставник на оваа обвивка со рогови на веѓите. Неговото откритие фрла ново светло на потеклото на Сероамериканските кератопи...
1 Опис и име
Зуницератопс бил релативно мал кератоп - бил долг 3-3,5 м и висок до 1 м во колковите. Имаше Зуницератопс е ​​најстариот познат американски цератоп и истовремено најстариот претставник на оваа обвивка со рогови на веѓите. Неговото откритие фрла ново светло на потеклото на Сероамериканските кератопи..
2 Наоди од фосили и детерминизација
„Зуницератопс“ бил откриен во 1996 година, од страна на 8-годишниот Кристофер Волф, син на палеонтолог Даглас Г. Волф, во формацијата Морено Хил во западно-централно Ново Мексико. Пронајдени биле еден череп и коски од повеќе примероци. Во поново време, било откриено дека една коска, за која се верува дека е сквамозална, исшум од '' Nothronychus ''. . .
3 Класификација
„Зуницератопс“ бил пример за еволутивна транзиција помеѓу раните цератопси и подоцнежните поголеми цератопсиди кои имале многу големи рогови . Ова ја поддржува теоријата дека потеклото на кератопсиските диносауруси можеби била од Северна Америка.
Иако првиот откриен примерок имал еднокорени заби (невообичаено за цератопсијците), подоцна фосилите имале двојно вкорени заби. Ова е доказ дека забите станале двојно вкорени со возраста. '' Зуницератопс '' бил тревојад како и другите цератопси и веројатно живееле во стада.
Моглица (Голо Брдо)

Моглица или Муглица (|Moglicë) — село во општината Либражд на Елбасанската област, источна Албанија.
1 Географија
Селото понекогаш се вклучува во областа Голо Брдо. Сместено е во горното поречие на Окштунска Река, западно од Себишта и југозападно од Големо Окштун.
2 Историја
Сè до 2015 г. селото било во состав на Општина Стеблево.
3 Личности
* Хасан Моглица (1854 - 1915) — духовен и просветен деец на албанската преродба
4 Поврзано
* Голо Брдо
Продан (Голо Брдо)

Продан (|Prodan) — село во општината Либражд на Елбасанската област, источна Албанија.
1 Географија
Селото понекогаш се вклучува во областа Голо Брдо. Лежи во планински предел, на извесно растојание јужно од Мало Окштун, во долината на Проданска Река која на север се среќава со реката Врба и заедно се влеваат во Окштунска Река. Над спротивната падина се издига возвишението Пилог (1,135 м).
2 Историја
Сè до 2015 г. селото било во состав на Општина Стеблево.
3 Поврзано
* Голо Брдо
Хаделн

Хаделн (̣|Hadeln) — поранешна општинска заедница во округот Куксхафен, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Нејзиното седиште било во градот Отерндорф. На 1 јануари 2011 година таа била споена со општинската заедница Зитланд и ја создале новата општинска заедница Ланд Хаделн.
Општинската заедница Хаделн се состоела од следниве општини:
# Нојенкирхен
# Нордледа
# Остербрух
# Отерндорф
Зитланд

Зитланд (̣|Sietland) — поранешна општинска заедница во округот Куксхафен, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Нејзиното седиште било во селото Илинворт. На 1 јануари 2011 година таа била споена со општинската заедница Хаделн и ја создале новата општинска заедница Ланд Хаделн.
Општинската заедница Зитланд се состоела од следниве општини:
# Илинворт
# Одисхајм
# Штајнау
# Вана
Ланд Хаделн (општинска заедница)

Ланд Хаделн (|Land Hadeln) — општинска заедница во округот Куксхафен, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Наречена е по историскиот Хаделнски крај. Нејзино седиште е градот Отерндорф.
Била создадена на 1 јануари 2011 година со спојување на поранешните општински заедници Хаделн и Зитланд. На 1 ноември 2016 година, општинската заедница Ам Доброк била припоена кон Ланд Хаделн.
Општинската заедница Ланд Хаделн се состои од следниве општини:
# Белум
# Билкау
# Каденберге
# Илиенворт
# Нојенкирхен
# Нојхаус
# Нордледа
# Оберндорф
# Одисхајм
# Остербрух
# Отерндорф
# Штајнау
# Вана
# Вингст
Ам Доброк

Ам Доброк (̣|Am Dobrock) — поранешна општинска заедница во округот Куксхафен, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Нејзиното седиште било во селото Каденберге. На 1 ноември 2016 година таа била припоена кон општинската заедница Ланд Хаделн.
Општинската заедница Ам Доброк се состоела од следниве општини:
# Белум
# Билкау
# Каденберге
# Геферсдорф
# Нојхаус
# Оберндорф
# Вингст
Волшебниот прстен

„Волшебниот прстен“ — книга со естонски народни приказни, објавена во 1969 година од издавачките куќи „Наша книга“ и „Култура“. Книгата служела како лектира за петто одделение во основните училишта во СР Македонија.
1 Содржина
Книгата ги содржи следниве приказни:# Младиот ковач
# Волшебните чевлички
# Иванденски огон
# Богатиот и сиромашниот брат
# Добродушниот војник
# Волшебниот прстен
# Најмладиот брат
# Змија-девојка
# Тврдоглавиот петел
# Крчмата од ѓаволот
# Ненаситник
# Синовите на шумскиот волшебник
# Седмина браќа
# Интачика
# Најубавиот подарок
# Мајката од ветровите
Ветеропристисаурус

Ветеропристисаурус (Veterupristisaurus) — род на големи доцни јурски тероподи (кимерид или ран тутун) во денешна Африка..
1 Опис и име
Типичен вид е VВ. Милнери (именуван по палеонтологот Ангела Милнер), чиј холотип е средниот каудален пршлен MB R 1938 откриен во седиментите на формацијата Тендагуру во Танзанија; покрај претставник на овој вид (можеби дури и истата единка на чиј скелет му припаѓал холотипот) имало два делумно споени пршлени на средната опашка од MB R 2166, откриени во истата област со холотипот. Пршлениот MB R 1938 е долг 123 mm, па затоа е подолг од соодветните опашки пршлени во скелетот на Torvosaurus (100–119 mm) и neovenator (103–106 mm), но пократок од пршлените на acrocanthosaurus (прибл. 160 mm кај единка, во чија вкупна должина на телото се проценува на 11,5 m); Споредбите со овие троподи овозможуваат процена на вкупната должина на телото на V. milneri на 8,5–10 м. Врз основа на познатите коски на Veterupristisaurus, не може да се утврди дали тие припаѓале на возрасен или помлад примерок.
Во V. milneri, коскената плоча што го поврзува спинозниот процес на пршлените со предниот артикуларен процес на пршлените (spinoprezygapophyseal ламина) на средните каудални пршлени се приклучува на предниот артикуларен процес (пресигапофиза) на половина од нејзината основа - а не на нејзиниот раб, како и кај другите тероподи. Дополнително, кај V. milneri на средните каудални пршлени, постои кратка коскена плоча скоро паралелна со спинопрезигагапофизеалната ламина поврзана со страничниот раб на предниот артикуларен процес на пршлените; помеѓу овие две жабри и пред спинозниот процес на пршлените има тесна и длабока јама (преспинална јама).
2 Наоди од фосили и детерминизација
'' Ветерупритисаурус '' бил големо двоножно животно. Должината на холотипниот пршлен бил околу 123 мм, така што се проценува дека „Ветерупритисаурус“ е околу 8,5 м. во должина, заснована на поцелосниот и тесно поврзаниот '' Акрокантосаурус ''. Во 2016 година, засновано на заби од примерокот (MBHUK R6758) на Танзанија, што се однесува на истиот вид Молина-Перес и Лараменди дадоа должина од 12,6 метри и тежина од 6,4 тони. Дали единката претставена со холотипот претставувала возрасна личност не може да се утврди врз основа на достапниот материјал. Дијагностицирана е со спинопрезигагофизална ламина во средните каудални пршлени кои се протегаат предниот дел до средната ширина на основата на презгапофизата и се закопчуваат странично со кратка, паралелна ламина која се протега од страничната маргина на презгапофизата постериорно. Така, Раухут сметал на сестринска група помеѓу „Veterupristisaurus“ и „Acrocanthosaurus“ во рамките на Carcharodontosauridae.
3 Класификација
Близок е до Акрокантосаурус, со кого Раухут го класифицира во група на браќа и сестри во семејството Carcharodontosauridae, Veterupristisaurus најпрво беше поврзан со Ceratosaurus roechlingi од Вернер Јаненш.