procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Пол Бурже

Пол Бурже ( – ) — француски романописец и книжевен критичар, роден во Амјен. Неговиот татко бил професор по математика, а малиот Бурже го стекнал основното образование во училиштето каде работел татко му. Името го изградил како колумнист во ''Nouvelle Revue'', каде го објавил текстот ''Есеи за современата психологија''. Неговиот најпознат роман, бестселерот ''Апостолот'', се занимава со теми како религија и атеизам. Самиот Бурже се откажал од католицизмот во 1867, а се вратил во 1901, пред да го напише делото. Бил член на француската академија и носител на орденот „Легија на честа“. Починал на 25 декември 1935, на 83 години во Париз.
1 Библиографија
*''Злобна енигма'' (1887)
*''Женско срце'' (1890)
*''Беше љубов?'' (1891)
*''Светец'' (1892)
*''Ветената земја'' (1895)
*''Жива лага'' (1896)
*''Семејна драма'' (1899)
*''Апостолот'' (1901)
*''Развод'' (1904)
*''Вечерна комета'' (1916)
2 Значење и влијание
Германскиот филозоф Фридрих Ниче го истакнува Бурже како еден од омилените современи автори, ставајќи во групата на „деликатни психолози“.
Велешки народноослободителен партизански одред „Пере Тошев“

Велешки народоослободителен партизански одред „Пере Тошев“ е партизанска единица на Народоослободителната војска на Македонија.
Одредот е формиран во текот на втората половина на мај 1942 година, во планината Лисец, и првично бил составен од 60-70 души, поделени на две чети. Командир на одедот бил Мице Козароски. Реонот на дејствување на одредот бил: планината Лисец и областа Азот. На 11 јуни 1942 година, одредот е опколен од бугарскиот „Педесет и шестиот пешадиски велешки полк“, и од полицијата од Велес, но успева да излезе од опсадата. После овој настан, одредот дејствува во реонот на долината на реката Вардар, и се судира со бугарска војска во: Крајници, Крива Круша, Рудник и Војница. Во селото Војница во текот на декември 1942 година, одредот губи 8 члена, во битка со „Педесет и шестиот полк“. Дел од борците успеваат да избегаат, а дел тргнува кон Куманово. Откако не успеваат да се вратат во Велешко, преживеаните борци се приклучуваат кон тиквешкиот партизански одред „Добри Даскалов“. Заедно со борците од Прилепско, во септември 1942 година формираат нов одред, „Димитар Влахов“.
1 Учесници
* Мице Козароски, командир
* Димко Митрев, политички комесар
* Камуран Тахир, заменик-политички комесар
* Благој Давков
* Павле Игновски
Пиплс Чојс Класик

Пиплс Чојс Класик (позната и како Даун Андер Класик) — годишна професионална велосипедска еднодневна трка, која се вози околу паркот Римил во Аделаида, Јужна Австралија, Австралија.
Претставува критериум, кој се вози неколку дена пред Тур Даун Андер.
Андре Мороа

Андре Мороа (француски: ''André Maurois'', роден на - починал на ) — псевдоним за францускиот писател Емил Херцог, автор на многу романизирани биографии, современи романи и историска литература. Со указ на претседателот на републиката од 27 јуни 1947 година неговиот псевдоним му станало негово официјално име.
1 Животопис
Андре Мороа е роден на 26 јули 1885 година, во еврејско семејство на индустријалци од текстилниот бизнис, од татко Ернест и мајка Алис Херцог. Неговото семејство се преселило во Нормандија по Француско-пруската војна. Одгледан во патриотско семејство, тој го доживеал антисемитизмот во текот на „Аферата Драјфус“. Студирал на Универзитетот „Корнети“ во Руан, каде ги слушал предавањата на познатиот филозоф Ален и бил под силно негово влијание.
По дипломирањето работел како раководител во фабриката на својот татко во текот на 10 години. Во 1909 година ја сретнал во Женева својата прва жена Жана Мари Ванда де Шимкевич, полско-руска аристократка, која завршила на Оксфордскиот универзитет. Во 1923 година таа починала при спонтан абортус и добиено труење на крвта. Втората сопруга, Симон де Кајлаве (1894-1968), писателка и општественичка, ја сретнал во 1924 година и се оженил за неа во 1926 година.
За време на Првата светска војна бил преведувач и офицер за врски кон Британскиот експедициски корпус. Од тоа време и од впечатоците кои ги доживеал, го напишал својот прв роман „Молчливоста на полковник Брамбел“ (1918) - забавна книга за британските другари од армијата. Фо зел псевдонимот Андре Мороа бидејќи Андре било името на неговиот пријател, кој загинал за Франција во Првата светска војна, а Мороа било името на мало француско селце.
По војната продолжил да пишува на тема за Англија во голем број на уметнички и публицистични дела - „Ариел, или Животот на Шели“ (1923), „Дизраели“ (1927), „Бајрон“ (1930). Светска слава добил со романите „Бернар Кенет“ (1926), „Семеен круг“ (1932) и др. На 23 јуни 1938 година бил избран за член на Француската академија.
По започнувањето на Втората светска војна, 54-годишниот писател стапил како доброволец во Француската слободна армија. Поразот и окупирањето на Франција го принудило да отпатува за САД. Таму работел како професор на Универзитетот во Канзас. Пишува голем број историски и публицистични материјали против нацистите. Во 1943 година се преселил во Северна Африка, а по завршувањето на војната, во 1946 година, се вратил во Франција.
Издал зборник со раскази, книги „Во потрага на Марсел Пруст“ (1949), "Жорж Сенди" (1952), „Септемвриски рози“ (1954), „Животот на Витор Иго“ (1955), „Тројцата Дима“ (1957). Последниот биографски труд „Прометеј или животот на Балзак“ го завршил во 1965 година, кога имал 80 години.
Андре Мороа починал на 9 октомври 1967 година.
Уве Генсхајмер

Уве Генсхајмер (роден на 26 октомври 1986 г.) — германски ракометар кој игра за францускиот клуб Париз Сен-Жермен и за репрезентацијата на Германија. Својот прв натпревар за репрезентацијата на Германија тој го одиграл на 25 ноември 2005 година против репрезентацијата на Словенија.
1 Постигнувања
*Летни олимписки игри:
**: 2016
*Европско јуниорско првенство:
**: 2006
*Германско првенство:
**''Победник'': 2016 (со Рајн-Некар Левен)
*ЕХФ куп:
**''Победник'': 2013 (со Рајн-Некар Левен)
2 Награди
* Најдобар стрелец на Светско кадетско првенство: 2004
* Најдобар играч на Европско јуниорско првенство: 2007
* Најдобар стрелец во ЕХФ Лигата на шампионите: 2011 (118 голови)* Најдобар германски играч: 2011, 2012, 2013, 2014
Ежен Си

Ежен Си (француски: ''Eugène Sue'', роден на во — починал на во ) — француски писател на дела во жанрот авантуристички, социјален и битен роман, еден од основоположниците на масовната литература.
1 Животопис
Жозеф Мари Ежен Си е роден на 26 јануари 1804 година во Париз, Франција. Син на истакнатиот хирург од армијата на Наполеон Бонапарт, Жан-Жозеф Си. Ежен завршил во училиштето „Кондорсе“ во Париз. По дипломирањето неговиот татко го испратил во армијата, во 1923 година во т.н. Шпанска експедиција, а потоа и во Грција и Карибите.
По смртта на неговиот татко во 1829 година тој наследил значително богатство и се населил во Париз. Се запишал во престижниот „Џокеј Клуб“ во Париз, станувајќи љубовник на најубавите дами во Паризтрошејќи го целото наследство во рок од седум години.
Започнал да пишува лесни авантуристички романи, а првиот од нив бил „''Kernok le pirate''“, објавен во 1830 година. Освен тоа пишувал и историски и современи романи.
Во 1842 година го објавил еден од најпознатите романи - Париски тајни. Успехот на романот бил многу голем, правејќи го познат како значајна личност. Книжевното дело било екранизирано. Во 1844 година го издал својот втор роман „Еврејскиот скитник“..
Писателот е автор на 43 романи, 2 зборници, 8 политички трудови и 19 претстави.
По револуцијата од 1848 година тој бил избран во април 1850 година за член на законодавното собрание од изборен регион Сена во Париз. Кога Наполеон III направил државен удар на 2 декември 1851 година тој заминал во егзил во Сардинија, каде починал на 3 август 1857 година.
2 Дела
* Kernok le pirate (1830)
* El Gitano (1830)
* Plik et Plok (1831)
* Atar-Gull (1831)
* La Salamandre (1832)
* La Vigie de Koat Vën (1833)
* Histoire de la Marine (1835)
* Latréaumont (1837)
* Arthur (1837-1839)
* Mathilde (1841)
* Paula Monti ou l'Hôtel Lambert (1842)
* Thérèse Dunoyer (1842)
* Les Mystères de Paris (1842-1843)
* Le Juif errant (1844-1845)
* Les Mystères du peuple (1849-1957)
* La Marquise Cornélia Alfi (1852)
* La famille Jouffroy (1854)
* Le Diable médecin (1854-1856)
* Les fils de famille (1856)
* Une page de l'histoire de mes livres (1857)
2.1 Серија „Седумте смртни гревови” (Les Sept Péchés capitaux)
# L'Envie
# La Colère
# La Luxure
# La Paresse
# L'Orgueil (1851)
# La Gourmandise (1952)
Револуција

Револуција - темелна промена на власта или на државниот поредок, вообичаено извршена по насилен пат, односно преку вооружена борба. Поимот „револуција“ потекнува од латинскиот збор ''revolutio'', што означува вртење, завртување, превртување.
1 Видови револуции
Аристотел разликувал два вида политички револуции:# целосна промена на едно уредување со друго,
# модификација на посточекото уредување.
2 Позначајни револуции
3 Револуцијата како тема во уметноста и во популарната култура
* „Ода за револуцијата“ - песна на рускиот поет Владимир Мајаковски од 1917-1918 година.* „Револуционери на распуст“ (српски: ''Револуционари на распусту'') - кус расказ на македонскиот писател Митко Маџунков од 1984 година.* „Да живее револуцијата“ (''Viva La Revolution'') — песна на британската панк-рок група Адиктс (''The Adicts'') од 1981 година.* „Револуција“ (англиски: ''Revolution'') - композиција на англискиот гудачки квартет Баланеску (''Balanescu Quartet'') од 1994 година.* „Револуција 1“ (англиски: ''Revolution 1'') - песна на британската група Битлси од 1968 година.* „Револуција 9“ (англиски: ''Revolution 9'') - песна на Битлси од 1968 година.* „Револуција 909“ (''Revolution 909'') - песна на француската група Дафт Панк (''Daft Punk'') од 1997 година.* „Револуција“ (''Revolution'') - песна на американскиот продуцент Дипло (''Diplo'') од 2014 година.* „Револуција“ (англиски: ''Revolution'') — песна на јамајската реге-група ''Bob Marley & The Wailers'' од 1974 година.* „Револуционерен блуз“ (англиски: ''Revolution Blues'') - песна на американскиот рок-музичар Нил Јанг (''Neil Young'') од 1974 година.* „Револуција“ (англиски: ''Revolution'') - песна на британската група Калт (''The Cult'') од 1985 година.* „Револуционерна генерација“ (англиски: ''Revolutionary Generation'') - песна на американската рап-група Паблик енеми (''Public Enemy'') од 1990 година.* „Тотална револуција“ — песна на словенечката панк-група Панкрти од 1980 година.* „Револуција“ (англиски: ''Revolution'') - песна на британската рок-група Спејсмен 3 (''Spacemen 3'') од 1989 година.* „Деца на револуцијата“ (англиски: ''Children of the Revolution'') - песна на британската група Т-Рекс (''T-Rex'') од 1972 година.* „Танго револуционер“ - песна на македонската рок-група Хахаха од 2011 година.* „Зборувајќи за револуција“ (англиски: ''Talkin bout a Revolution'') - песна на американската пејачка Трејси Чепмен (''Tracy Chapman'') од 1988 година.
Меги (филм)

Меги (англиски: ''Maggie'') - американски филм од 2015 година, во режија на Хенри Хобсон. Главните улоги во филмот ги толкуваат: Арнолд Шварценегер и Абигејл Бреслин.
1 Содржина
Една зомбиевска епидемија шири ужас низ светот, а еден загрижен татко се грижи за својата инфицирана ќерка, борејќи се да ја подготви за неизбежното.
Да се преживее Божиќ

Да се преживее Божиќ (англиски: ''Surviving Christmas'') - американски филм (од жанрот комедија), во режија на Мајк Мичел. Главните улоги во филмот ги толкуваат: Бен Афлек, Кристина Еплгејт, Џејмс Гандолфини и Бил Мејси.
1 Содржина
Се приближува Божиќ, а осамениот Дру не сака да остане сам за време на празникот. Тој се присетува на детството и на божиќната прослава во кругот на семејството, но набргу наидува на пречка: во куќата во која живеел како дете не ги наоѓа своите родители, туку семејството Валкос...
Антоан Бело

Антоан Бело (француски: ''Antoine Bello'', роден на во Бостон) — француско-американски писател. Пишува на француски јазик и неговите книги се преведени на околу десет јазици..
Првата книга на Бело „Les Funambules“ претставува зборник со кратки раскази, објавен во 1996 година. По неа Бело објавил седум романи, од кои само еден во англиски превод под насловот „''The Missing Piece''“.
Главното уметничко дело на писателот е познато како трилогијата „Falsificateurs“ („Фалсификатори“). Делото се врти околу тајна меѓународна организација. Првиот дел од трилогијата „''Les Falsificateurs''“ била објавена во 2007 година. Вториот дел „''Les Éclaireurs''“ бил објавен во 2009 година и награден со престижната награда за литература „''France Culture / Télérama''“. Третиот дел, „''Les Producteurs''“ бил издаден во 2015 година.
Во септември 2015 година Антоан Бело објавил дека обезбедува годишни приходи од авторски права како донација на Фондација Викимедија. Причината е дека Бело редовно ја користи Википедија, додека прави истражувањата за книги, и дека со донацијата од 50.000 долари тој „само ја враќа услугата, бидејќи Википедија го восхитува секој пат кога бара во неа информации“. Ова е прва донација на приходи од авторски права, што еден уметник ја има направено за Викимедија.
1 Дела
*''Les Funambules'', 1996.
*''Éloge de la pièce manquante'', 1998.
*''Les Falsificateurs'', 2007.
*''Les Éclaireurs'', 2009.
*''Enquête sur la disparition d'Émilie Brunet'', 2010.
*''Mateo'', 2013.
*''Roman américain'', 2014.
*''Les Producteurs'', 2015.
*''Ada'', 2016.
Аристид Бријант

Аристид Бријант (француски: ''Aristide Bruant'', роден на - починал на во ) — француски писател, поет и песнописец, една од легендите на францускиот шансон. Тој е еден од најзначајните поети на жаргонот аргот на крајот на 19 век и почетокот на XX век, основач на жанрот „реална песна“. Тој оставил трајни траги и во современиот француски шансон во кој зборовите имаат суштинско значење. Аристид Бријант е насликан од Анри де Тулуз-Лотрек на постер со црвен шал и црн капут.
1 Биографија
Аристид Бријант е роден во буржоаско семејство. Како брилијантен студент, тој ја добил првата награда по латински, старогрчки, историја и музика. Во 1862 година ја напишал првата песна.
Татко му, зависник од алкохол, не успеал да ја плати последната година од неговото школување, па така тој станал чирак, а подоцна и занаетчија- златар. Изработувал накит од злато и сребро и накит со украсни камења.
Тој го научил жаргонот аргон по ресторани и кафулиња за посиромашните слоеви каде ги слушал исповедите на пијаниците, бунтовниците, и лошите момчиња. Започнал да се интересира од нивниот јазик и го барал потеклото на жаргонот до Франсоа Вијон, изучувајќи речници од градската библиотека. Пред да започне да пишува рефрен со зборови од аргот, тој пишувал нежни романси. Така, тој бил забележан од еден пејач кој го советувал да се појави на пејачки конкурс каде постигнал огромен успех. На тој начин, по успехот тој јавно започнал да ги изведува своите песни по кафулиња и ресторани.
Во 1885 година отворил свое кафуле под името „Мирлитон“. Првата вечер посетителите се само неколку на број, но неговиот невообичаен стил започнал многу да биде популарен и неговите настапи преку песните каде тој ги опевал убавините и маките на измамниците довеле тој да привлече многу посетители. Неговиот брилијантен репертоар бил популарен како што биле популарни и делата на Емил Зола, Пол Адам, браќа Гонкур и други.
Во 1898 година тој се кандидирал на локалните избори во парискиот кварт Белвил со слогани како: „Кандидат на народот“, „Сите непријатели на капиталистичките феудалци ќе гласаат за хуманиот“ и слично. И покрај бројните предизборни собири тој добил само 525 гласа.
Господин Џонсон (филм)

Господин Џонсон (англиски: ''Mister Johnson'') - филм во режија на Брус Беренсфорд. Главните улоги во филмот ги толкуваат: Пирс Броснан, Едвард Вудворд и Денис Квејли.
1 Содржина
Филмот претставува историска драма чие дејство се одвива во 1923 година. Еден амбициозен и образован Црнец работи во локалниот британски магистрат и постојано влегува во неволји, зашто е премногу паметен...
Клеман Маро

Клеман Маро (француски: ''Clément Marot'', роден на во - починал на во ) — француски поет, од ерата на ренесансата.
1 Животопис
Клеман Маро е роден на во , Франција. Неговиот татко Жан бил дворски поет во дворот на Луј XII. Клеман Маро служел на Маргарита Наварска, Франсоа I, а за време на принудниот егзил во Италија служел на една војвотката на Ферара. Клемент се образувал на Универзитетот во Париз, а потоа започнал да студира право но подоцна се откажал. Жан Маро го воведел на својот син во модерните форми на поезијата.
Во 1524 година бил во придружба на францускиот крал Франсоа I во катастрофалната за него италијанска кампања, кога во Битката кај Павија кралот бил заробен. Денеска не постојат докази што се случило со поетот, односно дали и тој бил заробен или ранет, но се знае дека во почетокот на 1525 година тој бил во Париз.
Клеман Маро со своите стихови го исмевал католичкото свештенство поради нивните интриги, лицемерие и алчноста. Тој бил прогонет бидејќи наводно јадел месо во петокот и дека ги преведува псалмите по примерот на Мартин Лутер и со тоа се оддава на француските протестанти. Поради тоа на неколкупати Клеман Маролежел во затвор. Неговата поезија е исполнета со весел дух. Пример за тоа се песните „''За Ана, која фрла во мене снег''“, „''За лошиот поет''“, „''Елегија''“, „''За самиот себе''“ и други.
Пена на дните

''Пена на дните'' (|L'Écume des jours) — надреален роман од францускиот писател Борис Вијан објавен во 1947. Иако дејството се одвива временски линеарно, романот содржи повеќе сижејни линии, вклучувајќи љубовни доживувања на две двојки, глувци што зборуваат, и човек што остарел неколку години за една седмица.
Иако не е во фокусот на читателот, едно од сижеата вклучува и човек кој се венчал за сопруга што бргу се разболела, и чија болест можела да се лечи само ако пациентот биде посипан со цвеќиња. Романот бил инспирација за три филмови и една опера, а бил рангиран помеѓу 100 книги на векот според ''Ле Монд''. Еден од ликовите во романот, филозофот Жан-Сол Партр, е спунеризам за Жан-Пол Сартр, а низ романот на сличен начин се споменува дел од творештвото на Сартр.
1 Поврзано
*100 книги на векот според ''Ле Монд''
Гејџино

Гејџино (|gaugino, од ''gauge'' „баждарење“ и ''-ino'') — хипотетички елементарна честичка, суперпартнер на баждарното поле според предвидувањата на баждарната теорија здружена со суперсиметријата.
Во миниланото суперсиметрично дополение на стандардниот модел постојат следниве гејџина:
* глуино (симб. ) — суперпартнер на глуонот, и затоа има боен полнеж.
* гравитино (симб. ) — суперсиметричен партнер на гравитонот.
* вино (симб. и W͂<sup>3</sup>) — суперпартнери на W-бозоните во баждарните полиња SU(2)<sub>L</sub>.
* бино — суперпартнер на важдарното поле U(1) кој соодветствува на слабиот хиперполнеж.
Гејџината се мешаат со хигсината, суперпартнери на степените на слобода во Хигсовото поле, и образуваат линеарни сплетови („масови сопствени состојби“) наречени неутралина (електрично неутрални) и чарџина (наелектризирани). Во многу модели, најлесната суперсиметрична честичка (LSP), честопати неутралино како фотиното, е стабилна. Во тој случај, ова е слабо заемодејствувачка масивна честичка (WIMP) и кандидат за темната материја.
1 Наводи
*
Жил Барбе д'Орвили

Жил Барбе д'Орвили (француски: ''Jules Amédée Barbey d'Aurevilly'', роден на - починал на во ) — француски писател.
1 Дела
*''Le Cachet d’Onyx'' (1831).
*''Léa'' (1832).
*''L'Amour Impossible'' (1841).
*''La Bague d’Annibal'' (1842).
*''Une vieille maîtresse''*''Le Chevalier Des Touches'' (1863)
*''Un Prêtre Marié'' (1864)
*''Les Diaboliques''*''Une Histoire sans Nom'' (1882).
*''Ce qui ne Meurt Pas'' (1884).
*''Du Dandysme et de Georges Brummel'' (1845).
*''Les Prophètes du Passé'' (1851).
*''Les Oeuvres et les Hommes'' (1860–1909).
*''Les Quarante Médaillons de l'Académie'' (1864).
*''Les Ridicules du Temps'' (1883).
*''Pensées Détachées'' (1889).
*''Fragments sur les Femmes'' (1889).
*''Polémiques d'hier'' (1889).
*''Dernières Polémiques'' (1891).
*''Goethe et Diderot'' (1913).
*''L'Europe des Écrivains'' (2000).
*''Le Traité de la Princesse ou la Princesse Maltraitée'' (2012).
*''Ode aux Héros des Thermopyles'' (1825).
*''Poussières'' (1854).
*''Amaïdée'' (1889).
*''Rythmes Oubliés'' (1897)
Пол Клодел

Пол Клодел (француски: ''Paul Louis Charles Claudel'', роден на во - починал на во ) — француски дипломат, драматург и поет. Брат на вајарката Камил Клодел. Клодел бил номиниран за Нобелова награда за литература во шест различни години.
1 Животопис
1.1 Дипломатска кариера
Клодел е роден на 6 август 1868 година во Вилнев сур Фер, Франција, во семејството на Луј-Проспер Клодел, висок провинциски работник. Од 1882 година живее во Париз. Во 1885 година дипломирал филозофија, и на универзитетот се запознал со Леон Доде и Ромен Ролан. Во периодот 1887-1888 година работел во Компиен. Потоа во 1989 година студирал право на Факултетот за политички науки.
По дипломирањето од 1890 година работел во Министерството за надворешни работи, а од 1893 година бил на прекугранична дипломатска служба. Работел како заменик-конзул во Њујорк и во Бостон, а во периодот 1895-1909 година бил конзул во Кина.
Пол Клодел имал долга љубовна врска со омажената Розали Веч. На 14 март 1906 година се оженил за Рејн Сент-Мари Перин, и по три дена заминале за Кина. Од овој брак Клоден имал пет деца - Мари, Пјер, Рејн, Хенри и Рене.
Во 1909 година бил испратен да работи како конзул во Прага (1909), генерален конзул во Франкфурт на Мајна (1911), конзул во Хамбург (1913). Потоа бил назначен за министер во Амбасадата во Рио де Жанеиро, Бразил (1916), во Копенхаген (1920). Последователно бил и амбасадор во Токио, Вашингтон и Белгија. Во 1936 година престанал со дипломатската кариера и се населил во замокот Шато Бранже во Изер, со кој се стекнал во 1927 година.
Член на Француската академија од 1946 година и награден со Голем крст на Орденот на Легијата на честа.
1.2 Писателска кариера
Паралелно со дипломатската активност, тој ја развивал и писателска кариера. Пол Клодел важи за модерен архетип за религиозен католички поет. Тој спаѓа во редот на оние поети кои своето промислување на светот и на неговите феномени ги изведуваат од едно единствено средиште – Бог. Првата негова драма „Tête d'or“ (Златна глава) била објавена во 1890 година. Првата поетска збирка „Запознавањето на Истокот“ бил објавен во 1896 година. Голем дел од неговите драми биле адаптирани за театарот, филмот и телевизијата.
Пол Клодел починал во Париз на 23 февруари 1955 година.
2 Дела
Спротивниот брег

''Спротивниот брег'' (|Le Rivage des Syrtes) — роман од францускиот писател Жилјен Грак објавен во 1951. Ова бил неговиот трет и најпознат роман. Дејството се одвива на границата од две измислени средоземни земји, Орсена и Фаргестан, кои 300 години биле во војна. Државата Орсена симболизира историја, традиција, и ред, додека Фаргестан е симбол за неразумност. Самиот автор го опишал делото како „свесен сон“, а според критиката припаѓа на правецот надреализам.
Главниот лик Алдо бил пратен како набљудувач во напуштен замок во Орсена, но иако двете земји се во војна, со децении немало никаква борба. Иако свесен дека би можел да предизвика обновување на конфликтот, Алдо одлучил да ја премине границата, сметајќи дека можното уништување е подобар избор од бавното пропаѓање. Делото било наградено со „наградата Гонкур“, но Грак одбил да ја прими наградата како чин на негодување против комерцијализацијата на пишаниот збор. Книгата наишла на позитивен прием од стручната јавност, а добила добра рецензија во весникот ''Њујорк Тајмс''.
Берте Абрахам

Берте Абрахам (француски: ''Berthe Abraham'', родена на во - починала на во ) — француска писателка на дела од жанрот љубовен роман. Пишувала под машкиот псевдоним Анри Ардел (француски: ''Henri Ardel'').
1 Животопис
Берте Мари Викторин Палмир Абрахам е родена на 6 јуни 1863 година во Амјен, Франција, во семејството на трговецот Алфонс и неговата сопруга Луси Матилд Пилие. Подоцна нејзиното семејство се преселило да живее во Париз.
Првото нејзино објавено дело „Au cours!“ било објавено во околу 1888 година. Пишувала сентиментални романи главно за девојки, во кои се опфатени католички теми.
Писателката водела осамен и скромен живот, и немала јавни настапи. Никогаш не била мажена.
Починала на 6 јануари 1938 година во Париз, Франција.
2 Дела
* Au cours ! (~1888)
* Près du bonheur (1889)
* Cœur de sceptique (1893)
* Au retour (1894)
* Rêve blanc (1894)
* Mon cousin Guy (1896)
* René Orlis (1897)
* Tout arrive (1898)
* L'Heure décisive (1899)
* Сама, Seule (1901)
* La Faute d'autrui (1900)
* Le Mal d'aimer (1904)
* Le Rêve de Suzy (1905)
* Un Conte bleu (1906)
* L'absence (1906)
* L'été de Guillemette (1908)
* L’aube (1911)
* La nuit tombe (1913)
* Le Chemin qui descend (1916)
* L'Étreinte du passé (1918)
* Le Feu sous la cendre (1919)
* Il faut marier Jean! (1921)
* Deux amours (1922)
* L'Appel souverain (1923)
* L'imprudente aventure (1925)
* Les Âmes closes (1927)
* Les vacances de la famille Brice (1928)
* La petite Moune suivi de Le Masque (1930)
* Ève et le serpent (1930)
* Faiblesse (1932)
* Ainsi souffla le vent (1934)
* L'Autre Miracle (1936)
* Colette Brice au Maroc (1937)
* Il était une adroite princesse (1937)
* Les Deux Visages de l'amour (1938)
Велешко-прилепски народноослободителен партизански одред „Трајче Петкановски“

Велешко-прилепски народноослободителен партизански одред „Трајче Петкановски“ е партизанска единица на Народоослободителната војска на Македонија.
Одредот е формиран кон крајот на април 1944 година, од 30 борци, разделени на групи по десет луѓе. Името го добил во чест на загинатиот партизан Трајче Петкановски. Овој одред дејствувал во околината на селата во областа Азот и Порече, и најчеста акција била напаѓање на бугарските полициски групи, диверзии на линијата Скопје-Велес, и друго. Во текот на септември 1944 година одредот брои 400 борци. Заедно со други партизани, на 2 септември 1944 година од овој одред е формирана осмата македонска ударна бригада.
1 Дејци
* Боро Мокров, политички комесар
* Стоилко Иванов, заменик-политички комесар
Големиот Молн

''Големиот Молн'' (|Le Grand Meaulnes) — единствениот роман од францускиот писател Ален Фурние објавен во 1913. Раскажувач е 15-годишниот Франсоа Сорел, пријател на главниот јунак, 17-годишниот гимназијалец Августин Молн од областа Солоњ, кој се обидува да ја пронајде таинствената девојка што ја запознал на маскенбалот. Молн е импулсивен, безгрижен и романтичен лик, кој е во потрага по недофатливото, а авторот преку него го прикажува светот помеѓу детството и зрелоста. Насловот на овој роман го инспирирал Френсис Скот Фицџералд како да го наслови ''Големиот Гетсби''.
1 Содржина
Франсоа Сорел, раскажувачот на книгата, е син на М. Сорел, кој е директор на училиште во едно мало село во Солоњ, регион со езера и песочни шуми во срцето на Франција. По пристигнувањето во класот, Аугустин Молн, бистар млад човек кој потекнува од скромно семејство, наскоро ќе исчезне. Тој се враќа со искуство од ноќен маскембал, каде што се сретнал со девојката од своите соништа, Ивон де Галас. Таа живее со вдовицата на нејзиниот татко и нејзиниот брат Франц во огромниот древен семеен замок кој бил во распаѓање. Во градината од замокот требало се одржи свршувачка на Франц и девојката со која требало да се ожени. Свршеницата, сепак, не се појавила, и Франц се обидел да се самоубие. Откако ќе се врати на училиште, Молн имал само една идеја: да го најде мистериозниот замок повторно и девојката во која се вљуби. Сепак неговите пребарувања не успеваат, а во исто време бизарен млад човек се запишал на училиште. Тоа бил Франц де Галас под друго име кој се обидел да се скрие од нанесениот срам. Аугустин Молн дознал и заминал за Париз, со цел да ја најде Ивон де Галас но не успева. Тој му пишува на својот пријател Франсоа Сорел: „Подобро е да се заборави сè“.
Франсоа Сорел, кој сега станал учител како татко му, конечно успева да ја најде Ивон де Галас и ја споил со Молн. Ивон уште живеела со нејзиниот стар татко во она што останало од семејниот имот. Местото се викало ''Les Sablonnières'' и не било толку далеку како што пријателите мислеле. Ивон де Галас сѐ уште немала момче и му признала на Аугустин Молн дека тој е љубовта на нејзиниот живот. Ивон де Галас го прифила, со благослов на својот татко, предлогот за брак од Аугустин Молн. Сепак Молн ја остава по неколку дена, со цел да го најде изгубениот брат Франц (на кого му ветил помош пред многу години) и повторно да го обедини со неговата свршеница. Ивон де Галас, сега во брак со Аугустин Молн, останува сама во замокот. Ивон раѓа девојче, но умира два дена подоцна. На крајот Франсоа ја наследил куќата во која Молн и Ивон живееја и го одгледува девојчето, истовремено чекајќи го враќањето на неговиот пријател Аугустин Молн. Гледајќи ги старите папки, Франсоа Сорел открил мал рачно напишан дневник од Молн. Во текот на годините во Париз (пред Франсоа да ја донесе Ивон), Молн ја сретнал и завел девојка која го напуштила Франц во градината. Неколку години подоцна, Молн се вратил со Франц и неговата свршеница, и дошол да ја види својата ќерка.
Кичевски народноослободителен партизански одред „Козјак“

Кичевски народноослободителен партизански одред „Козјак“ е партизанска единица на Народоослободителната војска на Македонија.
1 Формирање
Во домот на Ката Ѓорѓиевска се одржал состанок помеѓу Месниот Комитет на КПМ за Кичево и партиската организација во Кленоец, во март-април 1943 година, за разгледување на можностите за формирање на Кичевски партизански одред. Heјзиниот дом бил магацин за оружје, муниција и храна за потребите на идниот партизански одред и оттука се носеле во базата на Лопушник.
Одредот е формиран на 25 април 1943 година на планината Бистра, од партизани од Кичево. Дејноста на овој одред во најголем дел била да патролира, а некои членови на одредот вршеле курирска дејност или биле придружба на партиски и воени раководители. Одредот ги осудил на смрт градоначалниците на Иванчишта и Малкоец. Од активностите на овој одред е познато дека успеал да разоружи осум италијански граничари на патот Кладник-Карбуница. На 21 мај 1943 година на Лопушник одредот се спојува со Кичевско-мавровскиот народноослободителен партизански одред.
Дидје Н'Донг

Дидје Ибрахим Н'Донг — габонски фудбалер, играч од средниот ред на Естеглал и на габонската репрезентација.
1 Клупска кариера
1.1 КС Сфаксен
Роден во Ламбарене, Западен Габон, Н'Донг се преселил во Тунис на многу рана возраст, каде што го ја започнал својата професионална фудбалска кариера играјќи за КС Сфаксен во туниското првенство. Своето професионално деби го направил во сезоната 2011-2012 под водство на тренерот Набил Куки, играјќи како стартер 80 минути во натпревар против Каируан на 26 септември 2012.
Иако тоа бил неговиот единствен настап за сезоната, во текот на следната тој играл многу повеќе под водство на тренерот Руд Крол. Тој бил стартер во 12 од 14 натпревари во лигата (пропуштајќи ги останатите два поради суспензија по заработениот црвен картон во натпреварот од шестото коло против Гафса) и во сите 6 во плејофот постигнувајќи еден гол на 14 април 2014 во победата со 2-0 на гостувањето против Стад Тунисиен и помагајќи му на СФаксен да ја освои осмата титулата во историјата на клубот.
1.2 Лорјан
На 3 јануари 2015, Н'Донг потпишал 4 и пол годишен договор со францускиот прволигаш Лорјан. Своето деби го имал на 7 февруари 2015 во победата со 3-1 на гости кај Рем, влегувајќи од клупата за резерви на местото на Рафидин Абдула во 70-тата минута од натпреварот. Својата прва полусезона во Европа ја завршил со 12 настапи сите во француското првенство.
Следната сезона бил постојан стартер за Лорјан започнувајќи во 34 натпревари. Својот прв погодок за клубот го постигнал на 20 септември 2015 во победата со 3-2 на гостувањето кај Монако во Лига 1 со прекрасен удар од преку 25 метри далечина. На 7 ноември 2015 тој бил стрелец и во победата над Троја со 4-1 на Стад ду Мустуар.
1.3 Сандерленд
На 31 август 2016, тој потпишал перманентен петгодишен договор со Сандерленд, за сума од 13.6 милиони фунти. Со тоа станал најскапиот трансфер на ''црните мачки'' во историјата на клубот.
2 Репрезентативна кариера
Дебитирал за габонската репрезентација во на 14 ноември 2012 година, во пријателски натпревар против Португалија кој завршил 2-2. Играл на Африканскиот куп на нациите во 2015 и 2017.
3 Клупска статистика
''Статистиката е ажурирана на 15 јануари 2017.''
Сезона, Клуб, Првенство, Национален куп, Континентален куп, Останати купови, Вкупно
Лига, Наст, Гол, Лига, Наст, Гол, Лига, Наст, Гол, Лига, Наст, Гол, Наст, Гол
2011-2012, Сфаксен, Л1, 1, 0, КT, 0, 0, -, -, -, -, -, -, 1, 0
2012-2013, Л1, 12+6, 1+0, КТ, 0, 0, -, -, -, -, -, -, 18, 1
2013-2014, Л1, 16, 1, КТ, 8, 1, ЛШ, 8, 0, КС, 0, 0, 32, 2
2014-2015 јан., Л1, 5, 0, КТ, 0, 0, -, -, -, -, -, -, 5, 0
Вкупно Сфаксен 40 2 8 1 8 0 0 0 56 3
јан. 2014-2015, Лорјан, Л1, 12, 0, КФ+ЛКФ, 0+0, 0+0, -, -, -, -, -, -, 12, 0
2015-2016, Л1, 34, 2, КФ+ЛКФ, 5+1, 0+0, -, -, -, -, -, -, 40, 2
авг. 2016, Л1, 2, 0, КФ+ЛКФ, 0+0, 0+0, -, -, -, -, -, -, 2, 0
Вкупно Лорјан 48 2 6 0 - - - - 54 2
2016-2017, Сандерленд, ПЛ, 16, 0, ФА+ЛК, 0+2, 0+0, -, -, -, -, -, -, -, -
Вкупно во кариерата 104 4 16 1 8 0 0 0 128 5
4 Титули
4.0.1 КС Сфаксен
*Туниско првенство (1) : 2012-2013
Синиот лотус

''Синиот лотус'' (|Le Lotus bleu) — петто продолжение од стрипот ''Авантурите на Тинтин'' од белгискиот карикатурист Ерже. Стрипот бил нарачан од белгискиот конзервативен весник ''Le Vingtième Siècle'' (прев. ''XX век'') како дел за детскиот додаток ''Le Petit Vingtième'' (прев. ''Малите дваесетти''), и излегувал секоја седмица од август 1934 до октомври 1935, а подоцна бил издаден како збирка од страна на Кастерман во 1936. Приказната продолжува од крајот на претходниот дел ''Цигарите на фараонот'', а се раскажува за младиот белгиски репортер Тинтин и неговото куче Милу, кои биле поканети во Кина за време на јапонската инвазија на Манџурија од 1931. Таму тој ги разоткрива тајните планови на јапонските шпиони и спречува синџир на трговија со дрога.
Цртајќи го ''Синиот лотус'', Ерже обрнал повеќе внимание на точно и прецизно претставување на источната култура и општество. Тој бил помогнат од својот пријател Женг Хронгрен, кинески студент на студии во Белгија, со цел повешто да ги жигоса европските заблуди и предрасуди за Кина, како и да упати критика кон јапонските окупатори. ''Синиот лотус'' доживеал успех во Белгија, по што бил испечатен и во Франција и Швајцарија, а за популарноста на стрипот дознал и Чанг Кај Шек, кој го поканил Ерже да ја посети Кина. Ерже ги продолжил ''Авантурите на Тинтин'' со шестото продолжение ''Скршеното уво'', додека целиот серијал станал главно обележје на француско-белгиската школа на стрипот. Во 1946, ''Синиот лотус'' бил делумно прецртан во боја од страна на авторот и неговиот тим помошници, во текот на преработката биле сменети некои ситни детали. Освен Тинтин, во стрипот се појавуваат г. Довсон и Чанг Чон Ченг. Во 1991 стрипот бил прикажан како епизода од цртаниот филм ''Авантурите на Тинтин''. ''Синиот лотус'' наишол на позитивни реакции од читателите и стручната јавност, а се смета за едно од најдобрите остварувања на Ерже.
1 Користена литература
*****
Генциобиоза

Генциобиозата е дисахарид изграден од две единици на D-гликоза поврзани со β(1->6) врска. Претставува бела кристална супстанца растворлива во вода или топол метанол. Генциобиозата е инкорпорирана во структурата на кроцинот, хемиското соединение кое ја дава бојата на шафранот. Претставува производ на карамелизацијата на гликозата.
Астреја

''Астреја'' (|L'Astrée) — пасторален роман од францускиот писател Оноре Д'Орфе, објавен во периодот 1607–1627. Веројатно најзначајното книжевно дело во француската литература од 17. век, ''Астреја'' била ословена како „роман од романи“ поради обемноста (шест томови, 40 приказни на 5399 страници), но и поради успехот низ цела Европа. Била преведена на повеќе светски јазици и читана на секое судење. И денес се печати во бројни примероци, во целосна и скратена верзија. Првите три делови биле објавени во 1607, 1610 и 1619. По смртта на Д'Орфе во 1625, четвртиот дел бил довршен од Балтазар Баро, а Пјер Бојтел имал придонес во петтиот и шестиот дел, кои најчесто се бројат како еден дел.
Содржината е сложена, но главната приказна е за љубовта помеѓу овчарот Селадон и селанката Астреја од француската провинција Форез во V век. Перфидните политички амбиции на другите ликови создаваат незгоди за двојката и го чинат поголемиот дел од заплетот. Дејството е често прекинувано од раскажување за минатото на ликовите, кое иако не е директно поврзано со главната приказна, служи за објаснување на околината во која тие живеат. Описот на Д'Орфе за Форез е доста детален и веродостоен на реалниот изглед. Љубовта на Селадон била опишана како чисто духовна од филозофот Шарл Фурние во неговото дело ''Теорија на четирите движења''. Книгата била преработена во филм од страна на режисерот Ерик Ромер, и во опера од композиторот Жерар Песон.
1 Користена литература
*''Honore d’Urfé.'' Louise K. Horowitz. Boston: Twayne Publishers, 1984.
* "L'astrée or Céladon the Dinosaur." Henry T. Harvey. ''The French Review'', Vol. 23, No. 3 (Jan., 1950), pp. 241–244.
* Complete critical Edition : 2005-2014 : by Eglal Henein, Professor Emeritus of Tufts University. '''' (Two Faces of L'Astrée), Digital online critical edition of the three parts of L'Astrée published by the author during his lifetime (1607, 1610, 1619, and the last complete edition revised by the author in 1621). The site also offers a modern French version of these three parts. Posthumous Part Four is being edited.
*Astrea, Steven Rendall's English translation of Part I, with an introductory critical essay, is available in the Medieval and Renaissance Texts and Studies series (1995).
Манон Леско

''Манон Леско'' (|L'Histoire du chevalier des Grieux et de Manon Lescaut) — новела од францускиот писател Антоан Франсоа Прево, објавена 1731 како седми и последен дел од ''Сеќавањата и авантурите на способниот човек''. Новелата ја сметале за контроверзна и била забранета во Франција по нејзиното издавање. И покрај ова, станала многу популарна и широко се раздавале пиратски примероци од книгата. Во изданието од 1753, Прево испуштил некои скандалозни детали и внел повеќе етички елементи.
1 Содржина
Дејството се одвива во Франција и во Луизијана во почетокот на 18. век, а приказната го следи главниот лик Шевалие де Грие, и неговата љубовница Манон Леско. Де Грие потекнува од благородно и имотно семејството, но го губи правото на наследство, што го разочарало татко му, и затоа побегнал со Манон. Во Париз, младите љубовници уживаат во благодетите на животот, а де Грие се бори да ја задоволи потребата на Манон за луксуз. Тој моли за пари со задолжување од блискиот пријател Тиберж, и со мамење на коцка. Во неколку наврати, богатство на де Грие исчезнало (од кражба, пожар во куќата, итн), поради што Манон го остава за побогат човек, бидејќи таа не може да си замисли да живеат во сиромаштија.
Двајцата љубовници завршиле во Њу Орлеанс, каде Манон е депортирана како проститутка, каде што се преправаат дека се во брак и живеат во идиличен мир некое време. Но, кога де Грие му открил на гувернерот на Њу Орлеанс дека нивниот брак е лажен и побарал да се венча со Манон, внукот на гувернерот сака да го освои срцето на Манон. Во очај, де Грие го предизвикува внукот на гувернерот на двобој и го онесвестува. Мислејќи дека го убил човекот и плашејќи се од одмазда, двојката го напушта Њу Орлеанс и се засолнува во пустина во Луизијана, со надеж дека ќе најдат англиска населба. Манон умира од умор и исцрпеност следното утро, а по закопување на својот сакан, Тиберж го враќа де Грие назад во Франција.
Бар и Бат мицва

Бар мицва и Бат мицва (хебрејски: בר מצוה - ''чедо на Божјата заповед'') се еврејски ритуали за тринаесеттиот роденден кај момчињата и дванаесеттиот кај девојчињата.
1 Значење
Еврејските момчиња се сметаат за возрасни и, во духовна смисла, способни да ја пренесуваат еврејската традиција, право и етика кога ќе наполнат тринаесет години и еден ден. Тогаш стекнуваат право на учество во сите општествени сфери на еврејскиот живот. Тие се должни да се придржуваат до бројните заповеди, а верските обреди од празнувањето на Бар и Бат Мицва ги извршуваат еднакво на возрасните.
2 Церемонија
Момчето го покануваат во локалната синагога на читање извадоци од светата книга на јудаизмот - Тора. Таткото на момчето симболично му се заблагодарува на Бога што му се простуваат гревовите на неговиот син. Родителите подготвуваат веселба за пријателите и роднините. Бар Мицва и Бат Мицва исто така означуваат почеток на пубертетот кај момчињата, односно девојчињата.
2.1 Девојчиња
Со исклучок на Евреите во Италија, во историјата не биле забележани празнувања на Бат Мицва за еврејските девојчиња. Поединечни прослави датираат од XIX и XX век во Полска и делови од источна Европа. Притоа се правела приватна семејна забава без религиозни обреди во синагогата. 
Денес еврејските девојчиња го празнуваат Бат Мицва исто како и момчињата. Родителите подготвуваат забава и на првиот саботен ден девојчето оди во локалната синагога и чита од Тората. Исклучок претставуваат православните Евреи, кои поради историската традиција се откажуваат од празнувањето на обредот.
Изгубени илузии

„Изгубени илузии“ (|Illusions perdues) — роман во продолженија од францускиот писател Оноре де Балзак, објавен во периодот 1837–1843. Се состои од три дела, а дејството започнува во една француска провинција, за потоа да се премести во Париз, и на крај повторно се враќа во провинцијата. Ова дело потсетува на уште едно големо дело на Балзак, ''Црната овца'' (1842), чие дејство исто така делумно се одвива во Париз, а делумно во провинцијална Франција. Ова дело е уникатно во споредба со останатие творби во ''Човечка комедија'' (1799–1850) поради прецизноста со која се доловуваат географските одлики и социјалниот живот во Франција.
Романот има четири главни теми: животот во провинцијата и животот во метрополата; опис на животот на уметниците во Париз во периодот 1821–22; карактеризирање на новинарството како најдолна форма на интелектуална проституција; и осознавање на двојната природа на нештата. Балзак употребил повеќе техники на раскажување, како опис на историско-политичкиот контекст, ''In medias res'' (прев. „во средина на нештата“)—сеќавање на минати случки кои се важни за понатамошниот тек, крајно поларизирани мислења на спротивставените ликови, итн.
1 Поврзано
*''Човечка комедија''*1837 во книжевноста
Хуго (филм)

Хуго (англиски: ''Hugo'') - американски филм од 2011 година, во режија на Мартин Скорсезе. Главните улоги во филмот ги толкуваат: Аса Батерфилд, Клое Грејс Морец и Емили Мортимер.
1 Содржина
Хуго е дванаесетгодишно момче, кое нема родители и живее покрај ѕидините на железничката станица во Париз. Со помош на едно необично девојче, Хуго ја почнува потрагата по татко му, кој таинствено исчезнал. Кога ќе ја открие тајната на неговото исчезнување, Хуго започнува волшебно патување, кое ќе промени сè околу него.
Паднати (филм)

Паднати (англиски: ''Fallen'') - американски филм од 1998 година, во режија на Грегори Хоблит. Главните улоги во филмот ги толкуваат: Дензел Вашингтон, Џон Гудмен и Доналд Сатерленд.
1 Содржина
Детективот Хобс присуствува на погубувањето на серискиот убиец што тој го уапсил. Но, и покрај тоа, убиствата продолжуваат...
Бернард и Дорис (филм)

Бернард и Дорис - филм од 2006 година, во режија на Боб Балабан. Главните улоги во филмот ги толкуваат: Сузан Сарандон, Ралф Фајнс, Џејмс Ребхорн, Крис Бауер и НИк Ролф.
1 Содржина
Филмот е приказна за годините на тутунската милијардерка Дорис Дјук (ја игра Сарандон) и за врската со нејзиниот хомосексуален батлер (го игра Фајнс), кому му го остава целото свое богатство...
Изгрејсонце со Текила (филм)

Изгрејсонце со текила (англиски: ''Tequila Sunrise'') - американски филм од 1988 година, во режија на Роберт Таун. Главните улоги во филмот ги толкуваат: Мел Гибсон, Курт Расел, Мишел Фајфер и Раул Јулија.
1 Содржина
Двајца пријатели, едниот трговец со дрога, а другиот полицаец од Лос Анџелес, се принудени да се судрат поради природата на нивната работа...
Персиски писма

''Персиски писма'' (|Lettres persanes) — епистоларен роман од францускиот филозоф Шарл Монтескје, објавен 1721, во кој се раскажува за доживувањата на двајца персиски благородници, Узбек и Рика, кои патуваат низ Франција.
1 Содржина
Во 1711 Узбек го напушта домот во Исхафан да замине на долго патување во Франција, придружуван од пријателот Рика. Дома оставил пет сопруги, за кои требало да се грижат пет црни евнуси. За време на патувањето и нивниот долг престој во Париз (1712–1720) тие испраќаат писма до пријатели и познаници, во кои пишувале за западната цивилизација, христијанството, француската политика и Маврите, и сатирично говореле за системот на економистот Џон Ло. Со тек на времете, од 1717, разни незгоди се случиле во харемот на Узбек. Узбек во писмо му наредил на главниот евнух да ја стави ситуацијата под контрола, но пораката не стигнала на време, и сите негови жени загинале, вклучувајќи ја и неговата омилена Роксана, која се самоубила, како и повеќето евнуси.
Хронологијата на писмата е следна:
*Писма 1–21 [1–23]: Патувањето од Исхафан до Франција, кое трае речиси 14 месеци (од 19 март 1711 ди 4 мај 1712).
*Писма 22 [24]–89 [92]: Париз за време на Луј XIV, вкупно 3 години (од мај 1712 до септември 1715).
*Писма 90 [93]–137 [143]: владеењето на Филип II Орлеански, покривајќи пет години (од септември 1715 до ноември 1720).
*Писма 138 [146]– 150 [161]: растурање на домот во Исхафан отприлика 3 години (1717–1720)
2 Епистоларен роман
Монтескје, ниту пак читателите не ги сметале ''Персиските писма'' за роман, нити за епистоларен роман (како што денес е класиран), бидејќи во тоа време не постоел таков тип романи. Единствено слично дело од тоа време било ''Писма на португалскта чесна сестра'' од 1699 на Габриел де Жилераг. Тогаш ваквите прозни дела потсетувале на седмичните политички анализи кои излегувале во весниците. ''Персиските писма'' помогнале да се етаблира епистоларниот роман како книжевен жанр. Структурата на делото е доста флексибилна, и вклучува 19 дописници, и најмалку 22 различни приматели на писма. Узбек напишано има 66, а Рика 47 од вкупно 161 писмо. Ибен, кој имал улога на доставувач, напишал две писма, а примил 42. Писмата се датирани според Месечев календар, а имињата на месеците одговараат на грегоријанскиот календар.
3 Социјален коментар
Во Париз, двајцата пријатели искажале мислење за повеќе теми, од владините институции до салонските озборувања. Двајцата другари имаат различен темперамент, така што Узбек е поискусен и повеќе прашува, а Рика е послободен и привлечен му е животот во Париз. Иако дејството се одвива во последните години од владеењето на Луј XIV, кралот бил уште почитуван помеѓу жителите во градот. Биле набљудувани парламентот, народните трибуни, верските фигури, јавните места и установи, итн. Тие ја опишале француската култура како просперитетна, иако за присуството на Персијците се разбрало низ градот. Ги сметале пабовите, каде најчесто се одвивале полемиките, за јавна институција од ист ранг со театарот и операта. Узбек, иако муслиман, го истражувал христијанството и се прашувал зошто некои религии забрануваат одредена храна.