procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Рита Хејворт

Рита Хејворт (|Rita Hayworth; Бруклин, 17 октомври 1918 — Њујорк, 14 мај 1987 година) е американска глумица.
1 Животопис
Хејворт е родена  во Бруклин, Њујорк како Маргарита Кармен Кансино, ќерка на шпанска танчерка Едуардо Кансино Постари и Волга Хејворт, танчери на Ирско и англиско потекло. Парот се венчал во 1917 година, па потоа ја добиле Маргарет и синовите Едвард, Jr. и Верона.
 Татко и на Ритни се надевал дека ќе стане професионална танчерка додека нејзината мајка се надевала да стане глумица. Нејзиниот дедо, Антонио Кансино, тој е еден од најдобрите претставници на традиционалните шпански танци болеро. Неговото училиште за танц во Мадрид била светски позната. Рита се присетува: „Кога наполнив три и пол години, штом можев да застане за својте нозе ме учеа лекции по танц. Јас особено не ги сакав многу, но немав храброст да му кажам на татко ми, па почнав со часови по танц. Проби, проби и проби, тоа беше моето детство.“ Таа одела на часови секој ден, неколку години во Карнеги хол во настава на нејзиниот чичко Ангел Кансино. Настапувала јавно уште во шестата година. Во 1926 година настапила во ''La Fiesta'', краток филм на компанијата Ворнер Брос.
Во 1927 година, кога Хејворт имала осум години, семејството се преселило во Холивуд. Нејзиниот татко бил уверен дека таму има голема иднина во танц во филмот и дека неговото семејство може да биде дел од тоа. Тој основал свое училиште за танц, и холивудски џет-сет, вклучувајќи го и Џејмс Кегниј и Џин Харлоу започнуваат со посебни тренинзи во тоа студио. Во текот на големата депресија семејните инвестиции пропаднале. Музичарите веќе не биле во фокусот и комерцијалните интереси за часови по танц на нејзиниот татко исчезнале. Хејворт се здружила во тим со нејзиниот татко и формирале танц група која ја нарекле "Кансиноси". Бидејќи Хејворт не била на законската возраст да работат во ноќни клубови и барови во согласност со законот на Калифорнија, таа и нејзиниот татко отишле преку граница, за Тихуана, Мексико, популарно туристичко место за граѓаните на Лос Анџелес за 30 години. Поради нивната работа, Хејворт не завршила средното училиште, но сепак завршила деветто одделение во Лос Анџелес. Добива мали улоги во филмовите ''Круз Диабло'' (1934), кое што води до следната ''Во калиенте'' (1935) со мексиканска глумица Долорес Дел Рио. Хејворт играла во такви места, како ''Странски Клуб'' и ''Калиенте Клуб.'' Неколку недели подоцна Хејворт имала проба за Фокс. Импресиониран од нејзините филмски движења, Шихан потпишал  шестмесечен договор со неа, под името Рита Касино.
2 Филмографија
Рита Хејворт настапила во следниве филмови:
* Само ангелите имаат крила (1939)
* Дамата од Шангај (1947)
* Љубовите на Кармен (1948)
* Пријателот Џои (1957)
* Дојдоа во Кордура (1959)
3 Изглед
Во 1949 година нејзините усни биле прогласени за најдобри во светот од страна на уметниците во Лигата на Америка. Имала моден договор со Макс Фактор, за да ги промовира своите кармини и шминки.
Латвиска Национална Опера

Латвиска Национална Опера или ''ЛНО'' (латвиски: ''Latvijas Nacionālā opera'') — национална опера на Латвија, чие седиште се наоѓа во престолнината Рига . Во нејзиниот состав спаѓаат и Латвискиот национален балет (ЛНБ), Латвискиот национален хор (ЛНХ) и Латвискиот национален оркестар (ЛНО).
1 Историја
Во Рига постоел театар на кој се прикажувало на германски, кој исто така нудел и опера и балет уште од 1782 година и тој бил сместен во Градскиот театар на Рига од 1863 година.
Првиот обид да се создаде латвиска национална опера била 1893 година, кога била изведена ''Spoku stunda'' . Латвиската опера (''Latviešu Opera'') била основана во 1912 година од страна на Павулс Јурјан, иако речиси веднаш, за време на Првата светска војна, оперистите биле евакуирани во Русија. Во 1918 година, операта се рестартирала под името ''Latvju Opera'' предводена од Јазепс Витолс, основач на Латвиската академија за музика. Дебитантната изведба на 23 јануари 1919 година била на Вагнеровата ''Der fliegende Holländer''. Од 1944 година, по окупацијата на Латвија од страна на Советскиот Сојуз и паѓањето под советско влијание, Латвиската Национална Операбила затворена до 1995 година поради реновирање и седиштето се преселило во привремени простории. При повторното отворање во 1995 година, првата опера била ''Uguns un nakts'' („''Оган и ноќ''“) од Јанис Мединш.
2 Објект
Националната опера била изградена во 1863 година од страна на архитектот од Санкт Петербург, Лудвиг Бонстед. Во текот на својата историја, објектот бил на неколкупати реновиран, и тоа: 1882-1887 (по пожарот во 1882), 1957-1958, 1991-1995 (по независноста). За последен пат бил обновен во 2001 година кога била изградена нова сала од 300 места.
Оља Ивањицки

Оља Ивањицки (Панчево, 10 мај 1931 – Белград, 24 јуни 2009) — српска и југословенска сликарка, вајарка, поет и член на УЛУС (Здружение на ликовни уметници на Србија).
1 Животопис
Оља Ивањицки (вистинско име – Олга) е родена во Панчево, во руска болница. Нејзините родители, таткото, Василиј Васиљенко Ивањицки, и мајката, Вероника Михајловна Пјотровска, биле бегалци од Русија по Октомвриската револуција. Живееле во Крагуевац од каде се преселиле во Белград, каде таа студирала вајарство на Академијата за ликовни уметности. Иако запишала друга насока, сепак од самиот почеток се занимавала со сликарство. Дипломирала во 1957 година, во класата на професорот Сретен Стојановиќ. По завршувањето на магистериумот во 1962 година, таа добила посебно признание и стипендија од Фордовата фондација за студии во САД, а во 1978 година добила можност да учествува во програмата на Фулбрајтова фондација.
Таа била еден од основоположниците на Ниш Арт фондацијата и салонот Музеј Медијале, а во 2007 г. го основала Фондацијата на Оља Ивањицки, со цел да тој го основа Музејот на Оља Ивањицки.
Во 1957 г. таа со група на сликари (Леонид Шејка, Владимир Величковиќ, Љубомир Поповиќ, Миодраг Ѓуриќ) ја основала групата Медијала, која ја претставувале млади сликари, писатели, филозофи, архитекти и композитори. Заедничка цел на сите членови на Медијала била единствената идеја: бескрајна љубов кон уметноста и бескрајно верување во нејзината севкупна моќ.
Таа имала над деведесет самостојни изложби и учествувала на бројни национални и меѓународни групни изложби. Ивањицки како сликарка била под влијание на симболизмот, надреализмот, поп-артот и фантастичната уметност. Во текот на нејзината кариера, таа ја добила Вуковата награда во 1988 г., Седмојулската награда (1988 год.) и Наградата на Кариќ.
Попевка за Свилоевиќ

Попевка за Свилоевиќ (српско-хрватски: ''Popevka od Svilojevića'') - јуначка епска народна песна (бугарштица).
1 Содржина
Девојката ја прашува месечината, дали во Цариград го видела нејзиниот свршеник Свилоевиќ за кого не знае дали е жив. Месечината ѝ раскажува за судбината на Свилоевиќ: Него го повикал царот и го прашал кој е јунакот кој со боздгоган ја победил целата турска војска, а Свилоевиќ одговорил дека тоа го направил Крале Марко; го прашал кој е јунакот кој со копје ја победил целата турска војска, а Свилоевиќ одговорил дека тоа го направил Секула; најпосле, го прашал кој е јунакот кој со сабја ја победил целата турска војска при што дошол до царскиот шатор и за малку ќе го убиле царот, а Свилоевиќ одговорил дека тој тоа го направил тоа. Тогаш, царот го прашал со каква смрт сака да погине, а Свилоевиќ побарал да го качат на коњ, со врзани раце, но да му ја остават сабјата крај него. Потоа, него го однеле на погубување во придружба на 300 јаничари, кои му ги одврзале рацете, мислејќи дека тој сам не може да им се спротивстави. Меѓутоа, младиот јунак ги убил сите јаничари, а оставил само еден за да го извести царот.
2 Осврт кон песната
„Попевката за Свилоевиќ“ се одликува со посебна стилска рамка: девојката разговара со месечината, а оваа надворешна рамка е преземена од митолошките песни, но е приспособена со голем вкус и со мерка, така што оваа поетска постапка делува како да е оригинална. Втората, внатрешна, рамка е приказната на месечината за разговорот меѓу царот и јунакот Свилоевиќ. Притоа, од композициска гледна точка, целата песна претставува дијалог во дијалог. Така, месечината се колне дека ќе ја кажува вистината, а таква заклетва му дава и Свилоевиќ на царот. Потоа, се јавува уште една таква симетрија: трите прашања и трите одговори за трите јунаци, кои се повторени двапати, при што симетричноста ја истакнува целината на песната.
Сан Кристобал (остров)

Сан Кристобал (|San Cristóbal) или Четем (|Chatham) — најисточен остров од архипелагот Галапагос во Тихиот Океан. Управно е сместен во покраината Галапагос во рамките на Еквадор. На југозападниот брег е сместено гратчето Пуерто Бакерисо Морено, кое претставува седиште на покраината.
На шпански, наречен е во чест на Свети Христофор, заштитник на морепловците. Англиското име „Четем“ го добил по британскиот државник Вилијам Пит Постариот, Ерл од Четем (1708-1778).
1 Историја
Островот е составен од три до четири споени изгнаснати вулкани. На него се наоѓа најстарото населено место во архипелагот и првиот остров посетен од Чарлс Дарвин. Единствен извор на пивка вода е кратерското езерце Ел Хунко. Во 1880 г. на островот е изградена казнена колонија за осуденици од Еквадор. Подоцна државата тука направила воена база и извозен центар за месните производи како што се шеќерот, кафето, касавата, говедата, рибите и лиметите.
2 Географија
Сан Кристобал зафаќа површина од и во највисоката точка достигнува 730 м. Населението брои околу шест илјади жители. Сан Кристобал има најплодно земјиште во архипалгот и е втор по населеност по Санта Крус. Најголемо населено место е Пуерто Бакерисо Морено со 6.672 жители (2010).
3 Сообраќајни врски
Островот е сообраќајно поврзан преку аеродромот „Сан Кристобал“ со секојдневни летови од Кито и Гвајакил.
4 Екологија
Сан Кристобал е дом на животни како фрегатата (''Fregata''), галапагоскиот морски лавови (''Zalophus wollebaeki''), галапагоската желка (''Chelonoidis nigra''), синоногата и црвеноногата блуна (''Sula nebouxii'' и ''Sula sula''), фетони (''Phaethontidae''), морската игуана (''Amblyrhynchus cristatus''), делфини (''Delphinidae'') и галапагоскиот галеб (''Creagrus furcatus''). Растителниот свет е застапен со домородни видови како галапагоската каландринија (''Calandrinia galapagosa''), Дарвинов лекокарп (''Lecocarpus darwinii''), дрва како дрвото на животот (''Lignum vitae'') и матасарната. Околните води имаат ајкули, ражи (''Batoidea'') и јастози (''Nephropidae'').
5 Стопанство
Највеќето жители на островот живеат во Пуерто Бакерисо Морено и вработени во месната управа, туризмот, или се занимаваат со поединечен риболов. Меѓу посетителските знаменитости во околината на населбата се издвојуваат гнездилната колонија на фрегати ''Серо Тихеретас'' и статуата на Чарлс Дарвин, поставена на местото кајшто тој првпат стапнал на Галапагос во текот на второто патување со бродот „Бигл“ на 16 септември 1835 г. Недалеку од гратчето е и колонијата на морски лавови „Ла Лоберија“.
Околу островот има места за нуркање до кои се доаѓа со туристички чамци. На ова подрачје се наоѓа карпестата образба „Заспан Лав“ (''León Dormido''), која е лавина купа расцепена на два дела. Од интерес е и островчето Исла Лобос, каде се гнездат синоноги блуни.
Соколски манастир

Соколски манастир, Габровски манастир или Габровско-Соколски манастир – манастир на Бугарската православна црква основна во 1833 година, а името го носи по својот основач Јосиф Соколски. Манастирот е посветен на Успението на Пресвета Богородица. Се наоѓа 15 км југозападно од Габрово на северните падини на Стара Планина во паркот на природата во близина на Соколска Пештера.
Првичната, мала дрвена црква била изградена во 1833 година, а фреските биле завршени година дена подоцна. Христо Цокев, уметник од Габрово, на црквата ѝ донирал икона која ги претставува Богородица и Христос и која се смета за чудесна. Во 1862 година, отецот Паул Зограф и неговиот син од селото Шипка ја фрескоживописале црквата.
Манастирот има голем двор опкружен со станбени и комунални објекти. Во центарот на дворот, во 1865 година мајсторот Никола Фичев изградил голема камена фонтана со осум славини. Манастирот е изграден за време на бугарската национална преродба со огромна поддршка на месните жители на Габрово и блиските села.
Манастирот имал важна улога во Априлското востание во Бугарија. Во овој манастир, водачот на востанието Цанко Дустабанов собрал група доброволци за борба против Турците. Во краток период за време на Руско-турската војна 1877—1878, манастирот бил болница.
Во 1973 година манастирот е прогласен за историска локација на Бугарија.
1 Галерија
Сура (река)

Сура (|Сура́, |Сăр) – река во Русија, десна притока на Волга. Нејзиното устие во Волга е отприлика на пола пат меѓу Нижни Новгород и Казан. Нејзиниот тек поминува низ Пензенската Област, Мордовија, Уљлјановската Област и Нижегородската Област. Долга е 841 км, од кои 394 км се пловни.
Градот Пенза и помалите градови Алитар, Шумерлља, Јадрин лежат по должината на Сура. На вливот во Волга се наоѓа Василсурск.
Главни притоки на Сура се Пенза, Пјана и Алатир.
Новочеркаска катедрала

Вознесенската катедрала (Вознесенский собор) — руска православна црква во Новочеркаск, Ростовска област, Русија. Таа беше една од најголемите цркви во Руската Империја и главната црква на Донските Козаци.
Петкуполната црква, која е 75 метри висока, е познат пример на руската неовизантиска архитектура. Таа беше изградена помеѓу 1891 и 1904 година, на местото на една поранешна црква. Првата црква на ова место беше изградена според дизајнот на Лујџи Руска. Таа била урната во 1846 година. Црквата која ја заменила била урната 17 години подоцна.
Постоечката црквовна градба била дизајнирана од страна на локален архитект, Александар Јашченко, во 1905 година. Верниците беа протерани од црквата од страна на комунистите во 1934 година. Православната заедница ги продолжи своите активности во горната црква во 1942 година, откако комунистите биле протерани од Донбас од страна на Вермахтот.
Старочеркаската катедрала и Новочеркаската катедрала се сметаат за главни духовни центри во Донбас. Матвеј Платов, Василиј Орлов-Денисов, Јаков Бакланов и други атамани биле погребани во црквата. Бронзената статуа на Јермак, освојувачот на Сибир, пред тремот била дизајнирана од Михаил Микешин.
1 Галерија
Попевка за Радиќ Вукоевиќ

Попевка за Радиќ Вукоевиќ (српско-хрватски: ''Popijevka Radića Vukojevića'') - кратка народна песна (бугарштица), составена од 14 стиха.
1 Содржина
Три копја се насочени кон јунакот Радиќ Вукоевиќ, кој бега низ планината. За несреќа, неговиот коњ се лизга на детелината и трите копја наеднаш го погаѓаат. Шумските разбојници го соблекуваат јунакот, а тој ги моли само да му ја остават марамата на главата за да го заштити лицето од гавраните и орлите.
2 Осврт кон песната
Според содржината, чувството за просторот и едноставната линија, „Попевката за Радиќ Вукоевиќ“ наликува на стар средновековен споменик. Три копја го гонат јунакот низ планината и сите три го погаѓаат истовремено, но дури на крајот од песната се открива кој ја носи смртта. Тогаш, јунакот ги моли шумските гусари, но не за животот, туку ги моли да не му ја отстранат белата марама од главата за неговото мртво лице да не му го нагрдат гавраните и орлите.
Емил Павлов

Емил Павлов - македонски каратист.
1 Спортска кариера
На Европското превенство, одржано во Нови Сад, во мај 2018 година, Павлов по вторпат станал европски шампион. На првенството, тој имал пет борби и победил во сите, а најтешка била првата борба, во која дури во последните секунди успеал да го израмни резултатот, а потоа и да победи. По завршувањето на Европското првенство, на Павлов му бил организиран свечен пречек од страна на градоначалникот на Општина Штип.
Зоре Хоџулова и Перјенац Перисавиќ

Зоре Хоџулова и Перјенац Перисавиќ (српско-хрватски: ''Zore Hodžulova i Perjenac Perisavić'') - народна песна (бугарштица).
1 Содржина
Пред дворецот на Хоџул Скрадињанин девојките играат оро, а нив ги предводи Зора Хоџулова. Во далечината, таа го здогледува нејзиниот девер Перисавиќ и го прашува за сопругот Хоџул, за синот Радиќ и за зетот Ѓуро. Јунакот ѝ раскажува како погинале тројцата: Хоџул се борел храбро, но му се скршила сабјата и така го убиле Турците; синот Радиќ се пресекол со сабјата на челото обидувајќи се да ја тргне косата од очите и тогаш го убиле Турците; зетот Ѓуро погинал така што го позајмил својот коњ, а тој бегал пеш, но Турците го стигнале. Тогаш, ранетиот Перисавиќ паѓа од коњот во рацете на Зора, која го пренесува во дворецот и таму ја оплакува смртта на четирите јунаци.
2 Осврт кон песната
Во песната се обработува настан по завршувањето на битката на Крбавско Поле (1493 г.) при што снаата разговара со деверот Перисавиќ, кој ранет се враќа од бојното поле. Основата на песната ја сочинува троен паралелизам: три прашања, три одговори за смртта и три тажаленки. Во средиштето на песната е стравот на мајката за синот, сликата за неговата смрт и тажењето за него. Секој дел од песната е толку прецизно изработен, што би можел да постои како посебна песна, но сите заедно прават совршена целина. На крајот, токму во мигот кога се јавува опасноста од монотонија во песната, пејачот ја нарушува тројната основа така што додава и четврта смрт, онаа на деверот Перисавиќ, како и четврто тажење. Исто така, народниот пејач внесува и контраст во песната, која почнува со орото што го играат девојките, продолжува со лошите вести од бојното поле и завршува со тагување за четирикратната смрт. Притоа, на крајот од песната, во тагувањето, метафорите од сватовските песни добиваат мрачен призвук.
Македонија на Евровизија 2002

Македонија на Евровизија 2002 — трето официјално учество на Македонија на изборот на песна за Евровизија. Македонија била претставувана од страна на Каролина Гочева, откако победила на националниот музички фестивал Скопје фест со песната ''„Од нас зависи“''.
1 Скопје фест 2002
Финалето беше одржано на 16 февруари 2002 во Македонскиот народен театар во Скопје, а водител бил Игор Џамбазов. Победникот беше одбран со комбинација од гласови од публиката во салата (20%), телефонски гласови (40%) и експертско жири (40%).
Финале – 16 февруари 2002
Редослед, Изведувач, Песна, Бодови, Место
1, Ѓорѓи Крстевски, "Песна за тебе", 159, 5
2, Фани, "Лејди", 24, 14
3, Биба, "Необичен круг", 16, 15
4, Жармена, "Сомнеж", 0, 18
5, Вера Јанковиќ, "Вети ми", 34, 13
6, Лидија Кочовска, "Лице и опачина", 96, 7
7, Каролина Гочева, "Од нас зависи", 346, 1
8, Марјан Николовски & Лозена, "Кажи ми, кажи", 57, 11
9, Ана Симоновска, "Како ми е мене", 15, 16
10, Пеце Огненов, "Сакам да сме заедно", 13, 17
11, Андријана Јаневска, "О шери, мон шери", 238, 2
12, Деско & Сузана, "Сеќавање", 70, 9
13, Ристо Самарџиев, "Нема веќе песни тажни", 224, 3
14, Багаж, "Ќе те најдам", 89, 8
15, Анета Ефтимова, "За само една ноќ", 58, 10
16, Тијана Тодевска, "Изгрев", 177, 4
17, Марија Георгиева & Ѓоко Танески, "Кога молчат очите", 45, 12
18, Љубко Ангелов, "Тотален колапс", 127, 6
2 Евровизија 2002
На Евровизија 2002 Македонија го освоила 19-тото место со освоени 25 бода.
2.1 Гласање
+ Поени доделени на Македонија
Поени, Држава
12 поени
10 поени
8 поени
7 поени
6 поени
5 поени
4 поени
3 поени
2 поени
1 поен
+ Поени доделени од Македонија
Поени, Држава
12 поени
10 поени
8 поени
7 поени
6 поени
5 поени
4 поени
3 поени
2 поени
1 поен
3 Наводи
Финале на Лига Европа 2014

УЕФА Европа Лига Финалето во 2014 беше финалниот натпревар на 2013-14 УЕФА Европа Лигата, 43 сезона на второто по квалитет европско клупско фудбалски натпреварување организиран од страна на УЕФА, и петтата сезона, откако ова фудбалско натпреварување беше преименувано од УЕФА Купот во УЕФА Европа Лигата. Натпреварот се одиграл на Juventus Стадионот во Торино, Италија на 14 Мај 2014 година, помеѓу шпанскиот фудбалски клуб ФК Севиља и португалскиот фудбалски клуб  Бенфика. Севиља победи на натпреварот со краен резултат 4-2 по изведување на пенали, по нерешениот резултат 0-0 во истекувањето на регуларното време и продолженијата.
Термална бања во Мишколц

Термалната бања во Мишколц (унгарски: Barlangfürdő) е топлинска бања во природна карпа во Miskolctapolci, што е дел од градот Мишколц во Унгарија. Слична бања на оваа се наоѓа единствено уште во Словачка, во местото Склени Топлици.
Термалната вода во Мишколц, која е со температура од 30 °C, е позната по своето благопријатно дејство на болки во зглобовите и, бидејќи содржи помалку соли од повеќето термални бањи (околу 1000 mg/литар), луѓето можат да се бањаат подолго време, практички неограничено. Пештерската бања може да се посети преку цела година, освен во јануари.
Пештерата и термалниот извор се познати од дамнешни времиња, но таа станала популарно место за капење дури по заземањето на Унгарија од страна на Османлиите (16-17 век). Во тоа време, подрачјето на бањата бил во сопственост на грчкиот манастир Görömböly (Герембеј). Развивањето на местото во бања била замисла на манастирскиот управител во 1711 година. Биле повикани и доктори од Кошице (Словачка) за да ги испитаат благотворните особини на водата. Во 1723 година се изградени три базени и гостилница. Базените биле сместени надвор, а топлите води во пештерата тогаш сѐ уште не се користеле. Во тој период водата била поладна од денешната, затоа што се користела ладната вода на Таполце (денес таа вода се користи за снабдување на градот Мишколц со вода за пиење). По кусиот период на популарност, бањата била занемарена во средината на 18 век, така да во 19 век од некогашните згради на бањата останале само рушевини.
Во 1837 новите манастирски управители ја обновиле и прошириле бањата. Тогаш бил направен и првиот внатрешен базен (кој сѐ уште не бил поврзан со пештерата), но само за побогати гости.
На почетокот на 20 век, градот Мишколц го купил целото подрачје на бањата од Грчката православна црква, не само поради термалните води туку и поради потребите на вода за пиење за градот.
Во текот на наредните години биле направени нови јавни бањи, а во 1934 година Таполца станал спа-центар. Во тек на изградба на новите делови, откопани се и неколку археолошки наоѓалишта, како и нов извор со температура на вода 31.5 °C. Термалната бања била отворена во 1941 година, но делот во пештерата бил отворен дури на 14 мај 1959 година.
Од тогаш комплексот на бањи се проширувал неколкупати. Надворешниот базен е со кров кој е со карактеристична форма на школка и бил направен во 1969 година. Во 1980-тите биле направени нови згради, коридори и базени со потопла вода (34-36 °C). Најновото ширење на комплексот бањи почнало во 1998 година.
1 Галерија
Финале на Лига Европа 2012

УЕФА Европа Лига Финалето во 2012 беше финалниот натпревар на 2011-12 УЕФА Европа Лигата, 41ва сезона на второто по квалитет европско фудбалско клупско натпреварување организирано од страна на УЕФА (по Лигата на Шампиони), и 3-та сезона откако ова натпреварување беше преименувано од Куп на УЕФА во Лига Европа. Натпреварот се одиграл на 9 мај 2012 година на Националната Арена во Букурешт, Романија, и беше натпревар помеѓу двата шпански клуба – Атлетико Мадрид и Атлетик Билбао. Натпреварот завршил со победа на Атлетико Мадрид од 3-0, со погодоците на Радамел Фалкао постигнувајќи два гола и Диего постигнувајќи гол за поставување на конечниот резултат. Притоа, Falcao е избран за играч на натпреварот, и станал првиот играч да освои две последователни титули во Лига Европа со различни тимови.
Финале на Лига Европа 2018

Финале на Лига Европа 2018  ќе биде финалниот натпревар на УЕФА Европа Лигата во сезоната 2017-2018 година, како 47-та сезона во Европскиот средно клупски фудбалски турнир организиран од страна на УЕФА, и 9. сезона под овој назив бидејќи турнирот бил преименуван од Куп на УЕФА воУЕФА Лига на Европа. Натпреварот се одиграл во Парк Олимпик Лион во Десен-Шарпје, Лион, Франција на 16 Мај 2018 година, помеѓу францускиот Олимпик Марсеј и шпанскиот Атлетико Мадрид.
Победникот стекнал право да игра против победникот на  Лигата на Шампионите 2018 година во УЕФА Супер Купот 2018 година. Тие исто така, ќе се квалификуваат за влез во групната фаза на Лигата на Шампионите во сезоната 2018-19 година.
1 Тимови
''Во следнава табела, финалињата до 2009 година биле во ерата на УЕФА Купот, од 2010 година се во УЕФА Европската Лига.''
Тим, Претходната финалето настапи (здебелените букви ги покажува победниците)
Марсеј, 2 (1999, 2004)
Атлетико Мадрид, 2 (2010, 2012)
Финале на Лига Европа 2011

УЕФА Европа Лига Финалето во 2011 беше финалниот натпревар на 2010-11 УЕФА Европа Лига, во 40-та сезона на второто по квалитет европско фудбалско клупско натпреварување организирано од страна на УЕФА (по Лигата на Шампиони), и 3-та сезона откако ова натпреварување беше преименувано од Куп на УЕФА во Лига Европа. Натпреварот се одиграл на 18 мај 2011 година на Стадион Авива во Даблин, Република Ирска, меѓу двата португалски клубови – Порто и Брага – за првпат во финалет на УЕФА конкуренција.
Со победа од 1-0 Порто ја освоил и обезбедил својата втора титула во ова натпреварување, по успешниот настап во Финалето на Купот на УЕФА во 2003. , за играч на натпреварот бил избран колумбискиот напаѓач Радамел Фалкао, кој го постигнал победничкиот гол со што се зацрстил на позицијата најдобар стрелец за сезоната 2010-11 на УЕФА Европа Лига, поставувајќи рекорд на турнирот со постигнати 17 голови.
Финале на Купот на УЕФА 1972

Финале на Купот на УЕФА 1972 — прво финале од новоформираниот Куп на УЕФА, заменувајќи го Купот на саемските градови.
Освојувач на купот била англискиот фудбалски клуб ФК Тотенхем Хотспар кој го победил на англискиот фудбалски клуб ФК Вулверхемптон Вондерерс со вкупен резултат од 3-2.
Финале на Лига Европа 2013

УЕФА Европа Лига Финалето во 2013 беше финалниот натпревар на 2012-13 УЕФА Европа Лигата, 42ва сезона на второто по квалитет европско фудбалско клупско натпреварување организирано од страна на УЕФА (по Лигата на Шампиони), и 4-та сезона откако ова натпреварување беше преименувано од Куп на УЕФА во Лига Европа. Натпреварот се одиграл на стадионот Амстердам Арена во Амстердам на 15 мај 2013, помеѓу португалскиот фудбалски клуб Бенфика и англискиот ФК Челси. Со победа од 2-1, Челси ја освоил својата прва титула во ова натпреварување.
Челзи беа првите освојувачи на титулата во Лигата на Шампиони да играат во Лига Европа следната сезона, откако станале првите учесници на Лигата на шампионите кои ќе биле елиминирани во групната фаза. Со овој триумф, тие станале првата екипа која ја освоила Лигата на Шампионите, по што ја освоиле Лигата на Европа во две последователни сезони. Челзи, исто така, станал четврти клуб, по Јувентус, Ајакс и Баерн Минхен, кои ги освиле сите три големи титули на УЕФА, откако ја освоија Лигата на шампионите во 2012 и Купот на победниците во Куповите на УЕФА во 1971 и 1998 година. Исто така, Челзи, бил првиот тим по Манчестер Јунајтед во финалето на Купот на победници во Купот на Купот во 1991 година, да освои голем европски финален натпревар, без да направи замени.
Како резултат на освојувањето на овој натпревар, Челзи обезбеди место на Суперкупот на УЕФА во 2013 година против победниците на Лигата на шампионите 2012-13, Баерн Минхен.
Финале на Купот на УЕФА 1973

Финале на Купот на УЕФА 1973 — фудбалски натпревар на Куп на УЕФА. Освојувач на купот била англискиот фудбалски клуб ФК Ливерпул кој го победил на германскиот фудбалски клуб ФК Борусија Менхенгладбах со вкупен резултат од 3-2. Првиот натпревар беше одигран на Енфилд, Ливерпул на 10 мај 1973 година, а вториот натпревар на 23 мај 1973 година во Менхенгладбах.
Финале на Лига Европа 2017

Финале на Лига Европа 2017 бил финалниот натпревар на УЕФА Европа Лигата, во сезоната 2016-2017 година, како 46та сезона на Европското средно клупско фудбалско натпреварување организирано од страна на УЕФА, и 8 сезона, под називот Лига Европа, бидејќи турнирот бил преименуван од КУП на УЕФА во УЕФА Европската Лигата. Натпреварот се одиграл игра на Пријателската Арена во Солна, Шведска на 24 мај 2017, меѓу холандскот  Ајакс и англискиот Манчестер Јунајтед. Манчестер Јунајтед победил со резултат од 2-0 со што ја обезбедил  својата прва титула во ова натпреварување. Со оваа победа, тие се приклучиле на Јувнетус, Ајакс, Бајерн Минхен и Челси, како клубови кои ги имаат освоено сите три големи Европски трофеи (Европски Шампион Клубови на куповите/ Лига на Шампиони, УЕФА Куп/Лига Европа, и сега веќе непостоечкиот Куп на Победниците на Куповите).
Манчестер Јунајтед со оваа победа се здобил со право да игра против победникот на Лигата на Шампионите, Реал Мадрид во сезоната 2016 и 2017 година воУЕФА Супер Купот 2017 година. Исто така, на победникот му бил овозможен директен влез во групната фаза на Лигата на Шампионите. Полицијата на Стокхолм преземала мерки против потенцијалните терористички напади кои тие се опишани како "нова нормалност", бидејќи две се случи во Стокхолм во 2010 и 2017, а исто така биле подготвени за потенцијални судири помеѓу поддржувачите.
1 Тимови
''Во следнава табела, финалето до 2009 година беа во УЕФА Купот ера, од 2010 година беа во УЕФА Европа Лигата ера.''
Тим, Претходната финалето настапи (bold покажува победниците)
Ајакс, 1 (1992)
Манчестер Јунајтед, Никој
Јованка Калиќ

Јованка Калиќ-Мијушковиќ (Белград, 15 септември 1933 година) е српски историчар, универзитетски професор и академик. Образованието го завршила во Белград. Дипломирала на Филозофскиот факултет во Белград, на одсекот историја во 1956 година. Уште како студент почнала со научно-истражувачката работа. Работела како асистент на Институтот за историја во Белград, помеѓу 1958 и 1961 година. Во 1961 година, се вработила на Филозофскиот факултет во Белград како асистент на катедрата за општа историја на средниот век. Докторирала во 1964 година со дисертацијата "Белград во средниот век". Во 1970 г. е избрана за вонреден, а во 1976 г. за редовен професор на истиот факултет. По смрта на Иван Божиќ, станала шеф на катедрата за општа историја. Од Меѓународниот комитет за историски науки на Европската заедница во Стразбур даден ѝ е византолошкиот проект – дел што се однесува на Југославија. Учествувала на бројни научни собири и држела предавања на многу инострани универзитети, како во Европа (Виена, Грац, Лече, Варшава, Минстер) така и во САД (Санта Барбара, Лос Анџелес, Стенфорд). За дописен член на Српската академија на науките и уметностите е избрана во 1994 година. Во 1967 и во 1974 година ја добила Октомвриската награда, а наградата на Фондот на Радован Самарџиќ, во 1995 година, ја добила за книгата ''Србите во доцниот среден век''.
1 Научна дејност
Јованка Калиќ се занимавала со проучување на средниот век. Нејзината дисертација "Белград во средниот век" е испечатена како посебна книга и од тој период датира нејзината заинтересираност за белградската средновековна историја. Таа напишила повеќе трудови на оваа тема, со кои ја презентира средновековната белградска топографија, војните околу Белград, белградската бановина, историјата на Земун, улогата на трговијата во средниот век, итн. Друго поле на нејзиното проучување била и раната српска средновековна историја и периодот на владеење на Стефан Немања. Во своите трудови таа ги обработува и списите на Никита Хонијат и Јован Кинам и истражувањата на Рас, и во нив таа ги спојува методите на историчар, археолог и географ. Посебен дел од нејзините истражувања кои прават посебна целина се нејзините трудови за српското деспотство. Тука спаѓаат трудовите за стопанството од тој период, поглавието за деспотот Стефан Лазаревиќ во книгата ''Историја на српскиот народ'' од 1982 година и книгата ''Србите во доцниот среден век'' од 1994 година. Пишувала и за врските на средновековната српска држава со Европа, за односите на Стефан Немања со германскиот цар Фридрих Барбароса, за контактите на Србија со средновековна Франција, како и за црковните собори во Ферара и во Фиренца. Библиографија на нејзините трудови е објавена во Годишникот на САНУ 101, од 1994 година.
2 Трудови
*********
3 Поврзано
* Белград во средниот век
* Србите во доцниот среден век
Пиварница Пауланер

Пауланер е германска пиварница, основана во 1634 година во Минхен од страна на верскиот ред фраер на '' Неудек об дер Ау '' мост. Покровителот и пиварницата се именувани по Френсис Паола, основачот на нарачката. Пауланер е една од шесте пиварници кои обезбедуваат пиво за Октоберфест, германскиот фестивал на пиво од 1810 година.
Пауланер е рангирана на осмото место меѓу најпродаваните пива во Германија.
1 Галерија
Меморијален комплекс на хероите од Првата светска војна

Меморијалниот комплекс на хероите од Првата светска војна (|Мемориально-парковый комплекс героев Первой мировой войны) — меморијален комплекс кој се наоѓа во Москва, Русија. Се наоѓа во округот Сокол во Северниот административен округ. Површината на паркот е 11,2 хектари.
1 Историја
Претходно, она местото каде денеска се наоѓа комплексот имало. Гробиштата биле основани во 1915 година од страна на Големата војвотка Елисавета Фјодоровна. Скоро 18.000 жртви од Првата светска војна биле погребани на гробиштата. Во 1918 година Црквата на Преображението била изградена тука од страна на истакнатиот архитект Алексеј Шчусев.
Во 1925 година гробиштата биле затворени за погребувања. Во 1932 година комплексот бил претворен во парк. Сите надгробни споменици, со исклучок на еден, биле уништени. Кон крајот на 1940-тите години, Црквата на Преображението била уништена. Во исто време, во источниот дел на поранешните гробишта биле изградени и неколку згради. Во паркот подоцна биле изградени киното „Ленинград“ и две кафулиња.
За време на Перестројката многу јавни личности зборувале за заживување на споменикот во паркот. Параклисот на Преображението бил изграден повторно во 1998 година. Во 2004 година паркот го обил денешното име, а некои споменици биле поставени во исто време. Останките на големиот војвода Николај Николаевич и неговата сопруга Анастасија од Црна Гора повторно биле погребани во Параклисот на Преображението во 2015 година.
Народна Република Полска

Народна Република Полска (полски: Polska Rzeczpospolita Ludowa, ''PRL'') - историска полска држава во Средна Европа во период на студена војна. Постоела од 1944 година до 31 декември 1989 или до 4 јули 1989 година. По Втората светска војна бела сателитска држава на СССР.
Наше македонско (пиво)

Наше македонско — светло пиво, автентично подготвено според оригинален рецепт кое го произведува „Кожувчанка“ од Кавадарци.
1 Вкус
Пивото се одликува со специфична балансираност со пријатна горливост и вкус, што го зголемува уживањето. Ова премиум пиво се подготвува во најсовремени услови, во Македонска пивара, под компанијата со традиција од 1995 година, Кожувчанка од Кавадарци .
2 Процес на производство
Свежото наше македонско пиво во резервоарот доаѓа директно од пиварницата при што се заобиколува процесот на пастеризација и веднаш се транспортира во резервоари со контролирана температура во рок од неколку часа. Пивото од сопствена лежна визба се складира и точи преку совршено чисти садови и цевовод и има рок на користење најмногу три месеци, што му гарантира на конзументот, постојан квалитет и свежина на производот. Производствените капацитети каде што се произведува наше македонско пиво се наоѓаат во селото Мрежичко, во подножјето на Кожув, од каде се користат и свежите водни извори од кои се полни и минералната вода „Кожувчанка“.
3 Пакувања
„Наше македонско пиво го има во РЕТ амбалажа од 1.5 литри и стаклена амбалажа од 0.33 и 0.5 л, како и пакување од 24*0.33 и 24*0.5л“.
4 Галерија
Пилешки прсти

Пилешки прсти, исто така познати како пилешки столпчиња, пилешки ленти или пилешки филети, се пилешко месо подготвени од градните мали мускулите на кокошките. Овие ленти од бело месо се наоѓаат на двете страни на градната коска, под градите, понекогаш едноставно пилешко месо. (pectoralis major). Припремата може да се направи со обликувани парчиња, обично од пилешко месо на градите сецкано на тенки, но долги парчиња.
Пилешки прсти се подготвуваат со премачкување на пилешко месо во презла, а потоа длабоко пржење, на начин сличен на подготовка на шницла. Пилешки прсти се вообичаена закуска во САД.
1 Галерија
2 Поврзано
* Пилешко и чипс.
* Пилешки грутки
* Список на hors d'oeuvre
*
Златен даб

Златен даб — македонско пиво произведено од Прилепска пиварница во 2000 година. Од самото појавување на златен даб, во пиварницата е инсталирана опрема за целосно и автоматско водење на процесот на ферментација на пиво, целосн стерилно производство на пивски квасец и автоматско миење на целата опрема и инсталација.
1 Галерија
2 Поврзано
* Златен даб (темно)
3 Наводи
Ајгун Казимова

Ајгун Казимова (Азербејџански: ''Aygün Kazımova''; родена на 26 јануари 1971 година во Баку) е позната азербејџанска поп-пејачка.
1 Дискографија
* 1995: ''Ömrüm Günüm''* 2000: ''Aygün''* 2001: ''Sevdim''* 2004: ''Son Söz''* 2005: ''Sevərsənmi''* 2014: ''Coffee from Colombia''* 2015: ''Azərbaycan Qızıyam''* 2015: ''Səni Belə Sevmədilər''* 2017: ''S.U.S.''* 2018: ''Hardasan''
Педро де Урсуа

Педро де Урсуа (1526 &ndash; 1561) е шпански освојувач од Базтан во Навара. Во Панама, Урсуа го угушил бунтот на Цимарон (бившиот роб).
Заедно со Ортун Велазгуес де Веласко, Педро де Урсуа основал град на Памплона во, Колумбија, на 1 ноември, 1549.
Урсуа подоцна го истражувал регионот на Амазон  за ''Ел Дорадо заедно'' со Лопе де Агире. Кога Урсуа не и дозволи на Агуировата љубовница да дојде на експедиција, Агуире договорил со друг службеник, Фернандо де Гусман, да се употреби ова одбивање како изговор за да започнат немири во кои ќе биде убиен Урсуа и запленети моќ.
1 Педро де Урсуа во фикција
Една верзија на приказната за Урсуа и Агире е прикажана во филмовите: Aguirre, der Zorn Gottes и  ''Ел Дорадо''.
Романот ''Урсуа'' на Вилијам Оспина станал еден од главните изоври во врска со животот на Педро де Урсуа. Книгата содржи детали за животот на Урсуа и го прикажува општо животот во Новиот Свет, за време на средината на 16 век.
2 Галерија
3 Дополнителна литература
* Galster, Ingrid3-89354-075-X
* Galster, IngridUniversidad JaverianaUniversidad del Rosario978-958-738-204-4
Фритаја

Фритаја (слов. ''фритаја'' или ''фртаља'') — традиционално јадење од Истра, кое се подготвува во Хрватска и Словенија. Често се прави во пролет кога има доста свеж зеленчук и други зачински растенија, како на пр. диви шпаргли, хмељ, домати, младо лукче, голица, кои се додаваат на јајца. Може да се приготвува и во тек на целата година, но со додавање на пршута, печурки, колбаси,со бело или црно вино. Количината на состојките се одредува произволно, односно по потребите.
Името на ова јадење потекнува од млетачкиот збор ''fritaia,'' што значи пржен.
1 Варијанти
Слично јадење познато како ''fritaja'' или ''frtalja'' е многу популарно во Западна Словенија, каде освен шпаргла се додаваат и разни зачински растенија.
Истарска јота

Истарска јота или само јота е многу популарно јадење во Истра, но и во другите делови на Хрватска. Типично е за Трст, Горица, Фурланија, и приморскиот крај. Главните состојки на јота се – грав, кисела зелка, компир, панцета, сушени ребра, а главен зачин е лукот.
Бидејќи традиционално се прави во зимскиот период ја нарекуваат уште и зимска манештра.
Казањски кремљ

Казањски кремљ (|Казанский Кремль; |Казан кирмәне|Qazan kirmäne) — главната историска тврдина на Татарстан, која се наоѓа во градот Казањ, Русија. Тој бил изградена по налог на Иван Грозни на рушевините на поранешниот замок на казањските ханови. Тврдината е прогласена за Светско наследство на УНЕСКО во 2000 година.
1 Градби
Казањскиот Кремљ вклучува многу стари градби, од кои најстарата е Катедралата Благовештение (1554-62), единствената руска црква од 16 век која има шест столбови и пет апсиди. Како и многу од зградите на Казањ во овој период, тој е изграден од блед песочник, а не од тула. Познатиот архитекти Постник Јаковлев и Иван Ширјај (наречен Барма) биле поканети од царот за да го обноват Казањскиот Кремљ во камен. Катедралната камбанарија била подигната во пет нивоа по налог на Иван Грозни и била направена да личи на онаа на Иван Велики во Москва, но била отстранета од страна на Советите во 1930 година.
Најочигледно обележје е кулата Сојембике, која била изградена во времето на Петар Велики. Добро позната легенда ја поврзува кулата со последната кралица на ианскиот хан. Друга препознатлива архитектонска одлика е Кулата Спаскаја, која служи како главен влез во Кремљ.
Кулата Спаскаја е именувана по манастирот Спаски, кој порано се наоѓал во близина. Меѓу зградите на манастирот биле црквата Св. Никола (1560-тите) и Катедралата на Преображението (1590-тите). Тие биле уништени од страна на комунистите за време на владеењето на Јосиф Сталин.
Исто така од интерес се и снежно-белите кули и ѕидови, изградени во 16 и 17 век, но подоцна реновирани; џамија Кул Шариф и Куќата на гувернерот (1843-53), дизајнирана од Константин Тон, сега Палата на претседателот на Татарстан. Се верува дека палатата се наоѓа на местото на поранешната ханска палата.
Северниот ѕид на Кремљ содржи уште една позната кула - Тајната кула, така именувана бидејќи користела тајна вода. Оваа кула овозможува пешачки пристап до Кремљ и пристапот со возилото е ограничен само на итни случаи.
2 Настани
Отворањето на најголемата џамија во Европа, џамија Кул Шариф, се случило на 24 јуни 2005 година. Околу 17.000 луѓе се собрале на прославата. На настанот присуствувале делегации од четириесет земји. Објектот бил реконструиран на местото каде што се претпоставува дека главната ханска џамија на Казањ се наоѓала пред 1552. Говорејќи на церемонијата, претседателот на Татарстан, Минтимер Шаимиев, рекол дека „џамијата е нов симбол на Казањ и Татарстан ... мост кој ја поврзува ... нашето минато и иднина“.
Освен џамијата, била обновена и катедралата Благовештение. На 21 јули 2005 година, на празникот на светата икона Богородица Казањска, во присуство на толпата од 10.000 аџии на чело со патријархот Алексиј Втори и Минтимер Шаимиев.
Бодо Илгнер

Бодо Илгнер (; роден на 7 април 1967 година, во Кобленц) — германски поранешен фудбалер, голман.
Во текот на својата кариера, тој играл само за два клуба Келн и Реал Мадрид. На репрезентативно ниво, Илгнер ја претставувал Западна Германија на Светското првенство 1990 во Италија, каде што тој станал првиот голман кој успеал да ја сочува мрежата сува во финалето. По 1990 година, тој играл и за репрезентацијата на Обединета Германија, со која настапил на Светското првенство 1994.
Растко Петровиќ

Растко Петровиќ ( 3 март 1898 - 15 август 1949) — српски писател, поет, раскажувач, писател, есеист, сликар и дипломат. Се занимавал со ликовна и книжевна критика.
1 Животопис
Растко Петровиќ е роден на 3 март 1898 година во Белград како деветто дете на таткото Димитрија, историчар, и мајката Милева, наставничка. Растко бил помлад брат на познатата сликарка Надежда Петровиќ. Бил крстен на 5 јуни во црквата Свети Марко во Белград. Негов кум на крштевањето бил новосадскиот писател и раскажувач Јаша Томиќ.
Растковото семејство било многу угледно и почитувано во Белград. Неговата родна куќа била урната за време на бомбардирањето на Белград на 6 април 1941 година. Растко во детството останал без мајка си, и за него се грижеле неговите сестри. Во периодот од 1905 до 1914 година го завршил основното училиште и и пониските класови на гимназијата. За време на Балканските војни, во 1912 година, го прекинал гимназиското образование во Белград. Како незавршен средношколец заминал на фронтот, заедно со српската војска ја преминал Албанија, а оттаму во Франција, каде што завршил средно училиште. Во Ница матурирал, и како стипендист на француската влада, студирал право во Париз. Таму се дружел со многу поети и уметници. Пишувал поезија, раскази и впечатоци на уметнички изложби и нив ги објавувал во Србија.
2 Творештво
* Збирка песни „Косовски сонети“ (стихозбирка, Крф, 1917)
* Роман „Бурлеска на господинот Перун, богот на громот“ (роман, Белград, 1921)
* Збирка песни „Откровение“ (стихозбирка, Белград, 1922)
* Роман „Со немерливи сили” (роман, Белград, 1927)
* Патопис „Африка“ (патопис, Белград, 1930)
* Роман „Луѓето зборуваат“ (роман, Белград, 1931)
* Роман „Шестиот ден“ (роман, Белград, 1961).
Во својата „Антологија на српската поезија“, Зоран Мишиќ истакнува дека Петровиќ успеал да го оствари највисокиот идеал на надреализмот — потполна слобода и спонтаност на поетскиот говор. Неговата поезија е силна, незауздана, страсна, целата изградена од ексламации и крици, беспоштедно отворена и бесрамно телесна, сурова и невина во исто време. Неговата безгранична верба во неприкосновеноста на поетската инспирација понекогаш го наведувала да го занемари јазичниот и уметничкиот труд поради што неговите стихови често се составени од несмеасни, јазлести реченици низ кои читателот тешко се пробива, но во кои се чувствува силен, вистински поетски темперамент. Според Мишиќ, Растко Петровиќ е носител на најсовремените и најоригиналните преокупации во српската поезија меѓу двете светски војни. Песните од збирката „Откровение“ претставуваат можеби единствениот пример во светската модерна книжевност на поезија инспирирана од траумата на интраутеринскиот живот. Песната „Патник“ е најживописниот облик, напишан на српски јазик, на скитничкиот занос од испреплетеноста на егзотиката и градскиот живот, а „Ѕверства“ претставува дива поетска езгалтација на нагоните и на болното сознание дека низ нив не може да се дојде до „вонмускулните екстази“.
Сопарник

Сопарник е пита од блитва, и е специјалитет од далматинска Пољица (источно од Сплит). Ова јадење потекнува од турскиот период. Во основа е едноставно јадење, кое се состои од малку блитва, млад лук и магдонос, меѓу два слоја на едноставно подготвено тесто.
1 Подготовка
Блитвата се чисти така да останат само зелените делови од листот. Се мие и се брише за да биде сува, а потоа се сече на ленти. Ѝ се додава исецкано младо лукче и исецкан магдонос, се посолува и прелива со маслиново масло.
Тестото се меси од брашно, малку сол и две лажици маслиново масло и се додава вода по потреба за да се замеси тесто. Тоа се дели на два еднакви дела и се остава на страна да отстои.
Потоа тестото се развлекува во круг полека додека не се добие тенка кора, која се префрла во соодветно тавче и од горе се става смесата од блитва и лук, и се покрива со втората кора, развлечена на истиот начин како и првата. Двете кори по ивицата од тавчето се спојуваат со виткање на горната кора под долната, горната кора се боцка со виљушка за да излезе пареата.
Се пече околу 20 минути на 200 °C. Традицијата во Пољица е питата да се пече изворно под вршник. Се пече додека не порумени од горе. Кога ќе се извади, се премачкува уште еднаш со маслиново масло во кое е додаден истолчен лук.
Откако сопарникот (пољички зелник/пољички масленик) бил ставен на списокот на заштитени културни богатства на Хрватска, Пољачаните најавиле заштита на ова свое јадење и на ниво на ЕУ, со уште неколку автохтони јадења, специфични за овој крај, како што е младо јарешко. На 5 мај 2016 година Европската комисија го одобрила внесувањето на овој хрватски производ во регистерот на заштитените примероци со географско потекло.
2 Наводи
Владимир Ромашкин

Владимир Иванович Ромашкин (ерзјански: ''Йовлань Оло'', руски: ''Влади́мир Ива́нович Рома́шкин'', роден на 6 септември 1951, Дубенски округ, Мордовска АССР, СССР - починал на 29 август 2002 година, Саранск, Русија) — мордвински фолклорист, истражувач, музичар и документарен филмски режисер кој се смета за значајна личност во културното оживување на Ерзија. Тој исто така ја основал и музичката група Тоорама.
1 Животопис
Во 1975 година, Ромашкин дипломирал на одделот за диригирање и хор во Саранската музичка школа. До 1980 година бил дел од диригентскиот и хорскиот факултет на Казанскиот Конзерваториумот, а во 1986 година бил на постдипломски студии во Мнијалие. Од 1980 до 1989 година, работел како истражувач но фолклорот и уметноста во Институтот за јазици, литература и историја на Мордовија. Во 1986 година ја објавил својата монографија „''Некои одлики на традиционалната уметност на пеењето''“ во која тој го опишал фолклорот на Каратаите во селата на Татарска АССР. Подоцна, тој станал сценарист и режисер, и со негово учество биле создадени документарните филмови ''Каратау'' и ''Истоки''. Тој, исто така, го снимил музичкиот филм за групата Тоорама со исто име. Од 1990 до неговата смрт во 2002 година, Ромашкин бил професор по музички дисциплини на Националната школа за култура во Саранск. Можеби најпознатото дело на Ромашкин е создавањето на групата Тоорама, чиј репертоар ги вклучувал песни од локалните култури.