Александар Твардовски

Александар Трифонович Твардовски (links=no; – 18 декември 1971) беше советски поет и писател и главен уредник на литературното списание „Нови мир“ од 1950 до 1954 и од 1958 до 1970 година. За време на неговото уредување, списанието ја објавуваше .Тој е најпознат по неговата епска поема „Тјоркин|fr|Василиј Тјоркин''.
1 Животопис
Твардовски е роден во руско семејство во Загорје, во Смоленски уејзд на Смоленската губернија на Руската империја. Во времето на неговото раѓање, семејството живеело на фарма што неговиот татко ја купил на рати од Банката за селска земја. Таткото на Твардовски, син на војник без земја, бил ковач по занает. Фармата се наоѓала на сиромашна земја, но таткото на Твардовски ја сакал и бил горд на она што го стекнал преку години тешка работа. Тој му ја пренел оваа љубов и гордост на Александар.
Таткото на Твардовски бил начитан и интелигентен човек кој често им читал на Александар и на целото семејството. Уште од рана возраст, Александар се запознал со делата на Александар Пушкин, Николај Гогољ, Михаил Лермонтов, Николај Некрасов и други. Тој почнал да пишува поезија уште од многу млад. На 13-годишна возраст, му покажал некои од своите песни на еден млад учител, кој го критикувал погрешно, велејќи му дека поезијата треба да се пишува што е можно понеразбирливо. Неговата прва објавена песна била „Нова колиба“, која била објавена во весникот „Смоленско село“. По нејзиното објавување, ги собрал своите песни и му ги покажал на поетот Михаил Исаковски. Александар подоцна го признал влијанието на Исаковски, велејќи дека тој бил единствениот советски поет кој имал позитивен ефект врз него.
Тој го напуштил селското училиште поради сиромаштија откако посетувал само четири одделенија и се посветил целосно на литературата. На 18-годишна возраст отишол во Смоленск, но не можел да најде литературна работа. Во зимата 1930 година, откако ја посетил Москва, се вратил во родното село. Во овој период, тој влегол во Педагошки институт со помош на партиски функционер, но не ги завршил студиите таму. Подоцна го завршил своето образование на Институтот за историја, филозофија и литература во Москва. Неговата поема „Земјата Муравија“ е напишана во 1934–36 година и е позитивно прифатена од критичарите.Оваа поема, заедно со неговата друга рана наративна поема, „Патот кон социјализмот“ (1931), се плод на напорите на Твардовски да се помири со колективизацијата. Тој ја доби Сталинската награда за „Земјата Муравија“.
Во 1939 година, учествувал во советската инвазија на Полска, а исто така и во Зимската војна, каде што бил дел од „бригада на писатели“ која создавала патриотски стихови. Се приклучил на Комунистичката партија на Советскиот Сојуз во 1940 година и бил воен дописник за време на Втората светска војна. На почетокот на војната, тој започнал самостојно да работи на својата поема „Не е преведено|Василиј Василиј Тјоркине''. Во повоените години, тој бил главен уредник на „Нови мир'', влијателно литературно списание. Станал главен уредник на „Нови мир“ во 1949 година. Тој повторно беше назначен за главен уредник во јули 1958 година.
Твардовски се бореше напорно за да ја одржи традиционалната независност што ја имаше „Нов мир“, дури и наспроти официјалното неодобрување. За време на неговото уредништво, списанието ги објавило „[Затоплувањето (роман на Еренбург)] од Илја Еренбург во 1954 година, „Вологдската свадба“ од Александар Јашин во 1962 година и „Еден ден од животот на Иван Денисович“ од Александар Солженицин во 1962 година.
Во јануари 1965 година, Твардовски напиша статија по повод 40-годишнината од „Нови мир“, во која издвои неколку нови млади писатели за пофалба, вклучувајќи го и Андреј Сињавски.
Твардовски починал во декември 1971 година.
Твардовски ја доби Сталиновата награда (1941, 1946, 1947), Државната награда на СССР (1971) и Лениновата награда (1961) за големата поема „Растојание по растојание“ (''За далью – даль'' 1950–60), збирка поетски впечатоци и медитации за рускиот живот, првпат замислени за време на патувањето со Транссибирската железница.
2 Творештво
Твардовски работел во реалистичен правец традиционален во советската литература. Неговото дело комбинирало стилска јасност, дотеран стил, енергични и живи заплети со суптилна и продорна лирика. Песните и стиховите на Твардовски станале вистински популарна литература, разбирливи и релативни за секој читател. Раните дела на Александар Твардовски, напишани во 1930-тите, го носеле отпечатокот на доминантната идеологија - на пример, песните „Патот кон социјализмот“ и „Земјата Муравија“. Во нив, авторот ја поддржувал колективизацијата на Сталин токму во времето кога неговите родители и браќа биле лишени од имот и протерани, а нивната скромна мала фарма изгорела.
Со текот на годините, не само што еволуирал ставот на авторот кон советската политика и нејзините водачи, туку и неговото разбирање за улогата и целта на литературните текстови. Твардовски постепено го напуштил прекумерниот идеолошки фокус на своите дела. Во неговата најпозната песна „Василиј Теркин“, не само што нема споменувања за И.В. Сталин, туку и нема никакви идеолошки референци.
Ликот на најпознатиот херој на Твардовски се родил за време на Советско-финската војна. Ликот на кратките песни и стрипови наскоро станал култен херој за воените читатели, особено за војниците од фронтот кои се препознавале себеси и своите другари во обичниот војник. Поглавјата од песната, објавени во весниците на фронтот, биле обединети само од централниот лик и општиот стил на текстот, но секое од нив имало комплетен заплет: авторот сосема правилно претпоставувал дека кој било дел од песната може да биде негов последен, како и последен за кој било од неговите читатели. Во 1946 година, за неговата песна „Василиј Тјоркин“, Твардовски бил награден со Сталинова награда од прв степен - највисоката награда доделена во СССР во тоа време за достигнувања во литературата и уметноста. Вкупно, писателот ги добил највисоките државни награди во земјата пет пати.
Подоцнежните текстови на Твардовски биле обележани со критички поглед на советската реалност. Така, песната „Тјоркин во другиот свет“ била остра сатира за советската бирократија и идеологијата на Студената војна. Објавувањето на ова дело беше забрането, и токму поради тоа самиот Твардовски за прв пат ја изгуби позицијата главен уредник на „Нов мир“.
Стилска анализа на одредени дела
"ЗА РАСТОЈАНИЕ - РАСТОЈАНИЕТО" ( ТВАРДОВСКИ): РЕЗИМЕ
Делото се припишува на лирскиот жанр на пишување со епска падина. Се состои од 15 поглавја со непречена транзиција од една во друга. Инспирацијата за песната беше патување низ Русија, вклучувајќи ги Сибир, Урал, Далечниот Исток. Песната има автобиографски карактер, постојат дијалози и опис на пејзажите на татковината. Во еден од записите авторот се сретнува со својот пријател од детството, кој посветува едно од поглавјата на песната. На кратко, основата на делото е рефлексии, спомени и опис на видот од прозорецот на автомобилот.
"ЗА ДАЛЕЧИНАТА - РАСТОЈАНИЕТО" (ТВАРДОВСКИ): ИСТОРИЈАТА НА СОЗДАВАЊЕТО
Причините за создавање на делото биле заминувањето на авторот од списанието "Нов свет" и сериозните настани што се случиле за време на војната. За десет години напишал песна "За далечина - растојанието" Твардовски. На резимето му претходе објаснување за причините за неговото создавање. Поетот во сомнежи и горчливи сеќавања одлучи да оди на патување во Русија, почнувајќи од Урал, потоа до Сибир и Далечен Исток. Сите овие чувства од патувања и да направите водич дневник "За далечина - растојанието." Во едно од патувањата, Твардовски се сретнува со пријател, кој е посветен на еден од деловите на песната. Исто така, авторот не заборава да ја спомне неговата мала татковина. По објавувањето, делото станало лидер меѓу современите песни. Но, немаше посебна критика и дискусија.
ПОВЕЌЕ ЗА ПОГЛАВЈАТА НА ПЕСНАТА
Воведот и првото поглавје ги раскажуваат мотивите за патувањето на писателот. Пораките од прозорецот на автомобилот за оддалеченоста и исчекување на настаните што претстојат, се граничат со веселото расположение на авторот. Велејќи му збогум на Москва, лирискиот јунак радосно очекува нешто од ова патување. Поглавјето "На патот" го покажува расположението на авторот и желбата за нови сензации во неистражените делови на татковината. Секој нов патник и сликата зад прозорецот е задоволен од Александар Твардовски. "За долго растојание" според поглавјата го опишува редот на патувања во различни делови на земјата.
Следно, писателот ја опишува огромната Волга, нарекувајќи ја "Седум илјади реки". Тој пишува за Волга како сеприсутна река, на која "погледна половина од Русија". Сите со нескротливо задоволство ја гледаат реката, заборавајќи дури и она што го правеа. Повикувајќи ја нејзината мајка, поетот сака да го пренесе величието и убавината на Волга. Навистина поминува покрај голем дел од руската земја и пополнува многу езера.
Поглавјето "Два колумни" ги рефлектира сеќавањата на авторот за неговата младост во Загорје, каде што израснал во својата татковска кариера и пристигнал на Урал. Две кутрии како одраз на таткото-носител во семејството и Урал-гет, ковач на целата моќ. Во песната, писателот го нарекува Уралскиот Отец, кој, исто така, зборува за неговите мотиви за прославување и почитување на рускиот терен.
СПОРЕДБА НА "ДВАТА ПРАЗНИНИ"
Во делот "Два Dawls" авторот се збогува со Урал и ја поздравува Сибир, опишувајќи ги своите пејзажи и сè што добива во неговото видно поле. Замислувајќи едно и гледајќи го второто растојание, во исто време станува возбуден и тажен. Поетот, исто така, во ова поглавје го става подлабоко значење, минатото и сегашноста на земјата: тагата на војната, трагичните загуби и радоста на новите згради, вриењето на трудот, враќањето на моќта. Но, меморијата е полна со жалост, за што Тваровски пишуваше за емоционално доволно.
ЕДЕН МЛАД ПРИЈАТЕЛ КАКО ЕХО НА МИНАТОТО
Поемата на Тваровски "За растојанието - растојанието" е исполнета со шарени и сензуални рефлексии. Во секое поглавје, авторот води дијалог со читателот, што додава живост на текстот. Во "Литературниот разговор" зборува за своите сопатници, кои веќе се на третиот ден: има голем, и млад пар, и дама во пижами. Без да ги заборави надворешните карактеристики на секој од нив, тој додава свои шпекулации и претпоставки за нивните понатамошни активности. Исто така, постои дијалог со читателот.
За време на патувањето Александар Трифонович се среќава со својот стар пријател, со кого разговара. Се сеќаваат на нивното детство, како паселе добиток заедно, во шумата, училиштето и комсомолот се запалени пожари. Другари на младоста, кои не се гледаат за 17 години, имаат пет минути да разговараат во станицата Тајшет. Со жестока тага моите пријатели си заминуваат. Овој состанок остава забелешка на тага на душата на авторот.
ФРАГМЕНТИ НА СПОМЕНИ ОД ВОЈНАТА
Целото патување трае десет дена, но вклучува век на историјата на народот и голем опис на територијата на Русија. Овде, студените силни Урал и Сибир - "фабрика и штала на моќ" и на Далечниот Исток. Историски воени моменти се опишани во поглавјето "Фронт и заден". Играјќи со мисли и слики, песната "За далечината е далеку" (Твардовски), резимето на кое е доста обемно, бидејќи самата работа има длабоко значење и долг период на пишување, комбинирајќи го минатиот и сегашниот живот на луѓето.
Тој реагираше на ова дело како последен, се напише во пишувањето на поетот на Тваровски "За Далечен Дејл". Кратка содржина, дури и мал дел од сите шарми и суптилностите на делото не содржи само по себе. По читањето на барем еден премин, читателот ќе биде префрлен во длабоки мисли и спомени на авторот. Во последните поглавја на патувањето назад во Москва, писателот на листот ја почести судбината за таков одлучувачки чекор во неговиот живот.ДЛАБОКОТО ЗНАЧЕЊЕ НА ПОИМОТ РАСТОЈАНИЈА ВО ДЕЛОТО
Анализа на песната на Тваровски "За далечината" е приказна за неверојатната вештина за опишување на шуми и долини, реки и езера на големата татковина, за животот и спомените на авторот, за фрагменти од војната земени од сеќавањето на поетот. Но, поважна суштина на вековното дело е соединувањето на времето, тагата и радоста на жителите на епохата и свеста за наредниот нов век. Авторот, како и низ целиот живот, носеше мемоари, хармонично ги стави во лирично-епска поема "За далечина - растојанието" додаде скали и убавина на моќта. Така се покажало ремек-делото на руската поезија од минатиот век.
2.1 „Васили Тјоркин“
Најпопуларната долга песна на Твардовски, „'' (|link=no|Василиј Тёркин. Книга про бойца, 1941–1945), е за обичен војник во Германско-советската војна. Полна со хумор, песната беше химна за оптимизмот и досетливоста на рускиот војник. Беше изненадувачки неполитизирана, приземјена и намерно лишена од каков било сликовит хероизам. Беше печатена поглавје по поглавје и веднаш испратена на фронтот во весници и списанија, а ја читаше и Дмитриј Орлов на радио.
Песната критичарите ја сметаат за ремек-дело, извонредна по „позитивен добар хумор, нејзината слобода од догма и нејзината блискост со реалноста на <советскиот> живот“.
2.2 Други дела
Песната на Твардовски со тема од Втората светска војна, „Куќа покрај патот“, беше основа за симфониската свита на Валери Гаврилин од 1984 година со исто име.
Во 1963 година, Твардовски ја објавил „Тјоркин во другиот свет“, сатира за секојдневниот живот во Советскиот Сојуз и сталинизмот. Тјоркин се наоѓа во пеколот за кратко време и открива дека пеколот е многу сличен на секојдневниот живот во Советскиот Сојуз.
3 Романи, кратки раскази и есеи
:
„Костја“ (1954)
Во мојата родна земја (1945)
Преку реката Шешупа (1947)
За главниот град и „покраината“ (1948)
Шпоретџии (1958)
Од патот (1947)
4 Песни
:
Василиј Теркин (1945)
Куќа покрај патот (1946)
Надвор од далечината - далечина (1960)
Ленин и шпоретџијата (1938)
За Сталин (1952)
Во спомен на Ленин (1949)
Со право на сеќавањето (1969)
Патот кон социјализмот (1931)
Земјата на Муравија (1936)
Теркин во задгробниот живот (1963)
„А ти, што?“ Мноштво луѓе…“ (1959)
„Агитационен центар, Народен комесаријат за образование, Социјални служби, Народен суд…“ (1968)
„Ах, толку добро ги познаваш сите…“ (1958)
„Проблемите нема да се откријат одеднаш…“ (1947)
„Долго лето на фронтот…“ (1943)
„Во далечниот агол на колибата…“ (1966)
„Во земјата каде што беа однесени во група…“ (1965)
„Босоного момче со капа за храна…“ (1943)
„Во поле опкружено со потоци…“ (1945)
„Во самиот агол на колибата…“ (1969)
„Обвинете го човештвото за она што го сакате…“ (1970)
„Дали дуваше ветерот…“ (1943)
„Војна - нема посуров збор…“ (1944)
„Време за казна...“ (1970)
„Целата суштина во еден единствен завет...“ (1958)
„Тревник наутро, гледан од под машина...“ (1966)
„Ајде, другар, стани, ќе помогнам...“ (1959)
„Два града во утрински чад...“ (1959)
„Денот помина, и во нецелосен мир...“ (1966)
„Се приближува ненадеен дожд...“ (1936)
„Има имиња, и има такви датуми...“ (1966)
„Има книги – по волја на пристојност...“ (1963)
„Има една провалија каде што јас, играјќи...“ (1959)
„Зад отворениот прозорец...“ (1936)
„Резерва од оган, гаранција за топлина...“ (1970)
„Зошто да зборуваме за...“ (1943)
„Ѕвезди, ѕвезди, што да правам...“ (1938)
„И шепата, дупчејќи низ небото...“ (1970)
„И првото шушкање на лисјата, сè уште не полни...“ (1937)
„И тие цветаат – и тоа е страшно...“ (1942)
„Откако доживеав таква топлина...“ Дела...“ (1965)
„Јули – врвот на лето…“ (1966)
„Кон горчливите поплаки на себеси…“ (1970)
„Тие брзаат кон еден…“ (1958)
„Како и кога – не вреди однапред…“ (1969)
„Колку лежерно работат градинарите…“ (1965)
„Како по мартовските снежни бури…“ (1970)
„Штом ќе почнат да го дупчат снегот…“ (1949)
„Еднаш во октомври…“ (1961)
„Кога ќе излезеш од прагот…“ (1969)
„Кога одиш по патеката од столбови…“ (1943)
„Бели брези се вртат…“ (1936)
„Кој си ти? Од каде си? Кој си ти?…“ (1953)
„Голтај, во ниша од ров...“ (1970)
„Мразот доаѓа, голем, гломазен...“ (1959)
„Лежат, глуви и неми...“ (1966)
„Маркс, Енгелс, Ленин, само да знаевте...“ (1969)
„Тој поспан шум ми беше сладок...“ (1965)
„Кратко живеевме на овој свет...“ (1938)
„На дното од мојот живот...“ (1967)
„Сакам да не паднав во прекумерна гордост...“ (1970)
„Не секој ужива во твојот говор...“ (1969)
„Не е чад од куќа над селото...“ (1940)
„Не е потребен многу труд...“ (1955)
„Не е само случај на распадлива слава...“ (1957)
„Не старее“ Твојата убавина...“ (1937)
„Патеката по која помалку се оди...“ (1959)
„Нема ништо што е еднаш засекогаш…“ (1969)
„Не, животот не ме лишил…“ (1955)
„За мене нема ниту ноќ ниту ден…“ (1955)
„Повторно преку Лениновата страница…“ (1969)
„Знакот на татковците и прадедовците…“ (1942)
„Пред војната, како во знак на неволја…“ (1945)
„Ќе видам колку си мил…“ (1937)
„Под тешкото тркало на непријателот…“ (1942)
„Полноќ низ мојот градски прозорец…“ (1967)
„Речиси половина век на хартија…“ (1959)
„Поминаа пет години. Откако патувавме низ светот… (1959)
„Се збогуваме со нашите мајки…“ (1965)
„Нека дојде часот на пресметка…“ (1941)
„Пушкин – младо име…“ (1969)
„До работниот молив…“ (1955)
„Рај, рај… Поле пат…“ (1939)
„Војникот со седа коса ќе им каже на своите внуци…“ (1944)
„Снеговите ќе потемнат сини…“ (1955)
„Четириесет години! Тоа е пресвртница…“ (1959)
„Ти благодарам, драга моја...“ (1955)
„Стоп, реков...“ (1967)
„Крвта што не беше пролеана залудно...“ (1959)
„Таму има тони војници, иако нема војна...“ (1968)
„Тука и таму, чадот од градинарски оган...“ (1970)
„Троножното, еднооко куче...“ (1965)
„Будала си, Смрт: им се закануваш на луѓето...“ (1955)
„Од каде ја најде оваа песна...“ (1965)
„Часот на зората што изгрева...“ (1955)
„Бучна, се пробива низ грмушките...“ (1936)
„Решив да напишам...“ (1946)
„Знам, не е моја вина...“ (1966)
„Одам и се радувам. „Лесно ми е...“ (1934)
„Се сеќавам на фармата од јасика...“ (1927)
22 јуни 1941 (1950)
9 мај (1950)
Воен чевлар (1942)
Бајкал (1957)
Балада за Москва (1949)
Балада за другар (1942)
Балада за абдикација (1942)
Бреза (1966)
Берлин (1945)
До војник на Јужниот фронт (1941)
Биди пријател со весела шега (1940)
Во пустината (1926)
На литвански имот (1944)
Во селото (1937)
Во Смоленск (1943)
Во тајгата на Приморје (1957)
На денот кога заврши војната (1948)
Џем (1929)
Пролетни линии (1927)
Одмазда (1944)
До хероите на Орел и Белгород (1943)
Двајца војници (1945)
Две реки Ока (1957)
Две линии (1943)
Дедо и баба (1945)
Дом на војник (1942)
Пат (1936)
Пат на патишта (1957)
Мисли за далечното минато (1928)
Сурово сеќавање (1951)
Надвор од Вјазма (1943)
Завет на воин (1946)
Зима на фронтот (1941)
Зимски одмор (1942)
Неговото име - името на полкот (1943)
Во спомен на нив (1951)
До портрет на Пушкин (1937)
Одмор (1928)
До космонаутот (1961)
Кремљ во зимска ноќ (1946)
Шума во есен (1933)
Лето во комуната (1929)
До М. Исаковски (1946)
Мајката на херојот (1940)
Мајка и син (1937)
Минск автопат (1944)
Москва (1947)
Мост (1957)
За подвигот на векот (1961)
За кампањата (1944)
Награда (1943)
Отопување (1929)
Нов работник (1930)
Ноќевање (1944)
Ноември (1943)
За татковината (1946)
За штркот (1945)
За постоењето (1958)
За младоста (1951)
Светлините на Сибир (1955)
Од Иркутск до Братск (1957)
До татковината (1945)
Во спомен на Гагарин (1968)
До партизаните од Смоленск (1942)
Пред патот (1951)
Песна (1942)
Песна за шинелот (1945)
Возови (1928)
Патување до Загорје (1939)
Падунски брзаци (1957)
Повоена зима (1946)
Исповед (1951)
За телето (1938)
Еден едноставен советски војник (1940)
Разговор со Падун (1958)
Кавга (1935)
Приказна за возач на тенк (1941)
Домородна слика (1927)
Светлина за целиот свет (1949)
Севастополски песни (1928)
Наредник Василиј Мисенков (1941)
Сибирска земја (1957)
Збор за зборовите (1962)
Обраќање на советските писатели до другарот Сталин (со М.В. Исаковски и А.А. Сурков) (1949)
Со зборовите на една старица (1943)
До колегите писатели (1958)
Станица Починок (1936)
Старичар (1958)
До синот на паднатиот војник (1951)
До тебе, Украина (1941)
До другар (1934)
На Днепар (1944)
На Падун (1957)
На славниот гроб (1943)
Чистачката (1928)
Жетвата (1926)
Еден час мир (1945)
Возачот (1937)
Бев убиен во близина на Ржев (1945)
„Денот ќе се стопли – близу до дома...“ (1939)
**''Тјоркин и мајсторите на шпорети'', преведено од Ентони Рудолф, Carcanet Press, 1974,
**''Василиј Тјоркин: Книга за еден војник'', преведено од Алекс Милер, Progress Publishers, Москва, 1975.
**''Василиј Тјоркин: Книга за еден војник'', преведено од Џејмс В. Вомак, Smokestack Books, Ripon, 2020, .
* „Тјоркин во другиот свет“
** „Тјоркин во другиот свет“, преведено од Патриша Вилер, Smokestack Books, 2022, .
* „Шпоретџии“ (кратка приказна)
** „Толку едноставна работа и други приказни“, Издавачка куќа на странски јазици, Москва, 1959.
** „Тјоркин и шпоретите“, преведено од Ентони Рудолф, Carcanet Press, 1974,
* „Избрана поезија“, Прогрес паблишерс, Москва, 1981.
* „Руска поезија 1917-1955“. Избрано, преведено и со вовед од Џек Линдзи, 1955 година.
5 Награди и признанија
* Сталинова награда, втор степен (1941) — за поемата „Земјата Муравија“ (1936)
* Три ордени на Ленин (31 јануари 1939, 20 јуни 1960, 28 октомври 1967)
* Орден на Црвена Ѕвезда (1940) — за учество во Советско-финската војна (1939–1940)
* Орден на Патриотската војна, втор степен (31 јули 1944)
* Орден на Патриотската војна, прв степен (30 април 1945)
* Сталинова награда, прв степен (1946) — за поемата „Василиј Теркин“ (1941–1945)
* Сталинова награда, втор степен (1947) — за поемата „Куќа покрај патот“ (1946)
* Ленинова награда (1961) — за поемата „Надвор од „Растојание — Растојание“ (1950-1960)
* Орден на Црвеното знаме на трудот (20 јуни 1970)
* Државна награда на СССР (1971) — за збирката „Од лириката на овие години. 1959-1967“ (1967)
* медали