Едит Хјуз

Едит Мери Вардло Бурнет Хјуз (7 јули 1888 &ndash; 28 август 1971 година) била шкотски архитект и се смета за првата жена архитект во Велика Британија, која основала своја архитектонска фирма во 1920 година.
1 Ран живот
Едит Мери Бурнет е родена во Единбург, ќерка на Меј Круделиус и Џорџ Вардло Бурнет, адвокат. Семејството живеело во областа Стокбриџ, а потоа се преселило во Абердин кога нејзиниот татко бил унапреден во заменик Шериф за Абердиншир околу 1890 година.
Нејзината баба Мери Круделиус водела кампања за образование на жените. По смртта на нејзиниот татко во 1901 година, таа била одгледана од нејзиниот вујко, Џон Џејмс Бурнет, истакнат архитект. Тие живееле во Глазгов.
Хјуз патувала низ Европа, студирала уметност и архитектура и посетувала предавања на Сорбона, сè до околу 1911 година, кога се приклучила на Грејс школата за уметност во Абердин. Првично студирајќи дизајн на градина, таа се префрлила на архитектура и била наградена со диплома во 1914 година. Следната година била назначена за предавач на Школата. Кратко работела во канцеларијата на Џенкинс и Мар, пред да се омажи за нејзиниот поранешен учител, архитект Томас Харолд Хјуз (1887–1949), во 1918 година.
2 Кариера
На Хјуз и нејзиниот сопруг им било одбиено место во канцеларијата на Барнет во Лондон, делумно поради тоа што немало женски тоалет. Сепак, парот се приклучил на канцеларијата на Бурнет во Глазгов, станувајќи партнери во 1919 година. Несогласувањето со друг партнер довело до тоа и двајцата Хјуз да заминат следната година, за да започнат да предаваат на Уметничката школа во Глазгов, каде што Едит подоцна станала шеф на архитектурата. Таа основала своја сопствена канцелариа во Глазгов во 1920 година. Во 1927 година, станала првата жена номинирана за членство во Кралскиот институт на британски архитекти (RIBA), номинаторите вклучувајќи ги Џон Бег и нејзиниот вујко Џон Барнет. Сепак, правните советници на РИБА изјавиле дека таа не може да биде избрана, а РИБА останала само машка институција до изборот на Џозефина Милер во 1938 година. Слично ѝ било забранет пристапот до Кралската инкорпорација на архитекти во Шкотска (РИАС). По Втората светска војна, Хјуз повторно ја воспоставила својата пракса во Единбург. Таа била избрана за почесен член на РИАС во 1968 година. Се повлекува од практиката набргу по добивањето на стипендијата откако се преселила во Кипен, и умирела од пневмонија во Стирлинг во 1971 година.
Погребана е со нејзините родители на гробиштата Вористон во северен Единбург. Гробот лежи на главната западна патека на неговата источна страна, каде што нивото на земјата се спушта до долниот јужен дел.
3 Семејство
Хјуз и нејзиниот сопруг имале три ќерки. Таа и нејзиниот сопруг се разделиле по Втората светска војна.
4 Дело
Нејзината прва нарачка била за „Споменот на Радерфорд“ во 1916 година, иако локацијата и природата на ова дело се непознати. Во сопствената работа, таа се концентрирала на домашни провизии, вклучително и многу резиденцијални промени и специјализирани за дизајн на кујна. Нејзините јавни дела го вклучуваат „Воениот споменик во Коатбриџ“ (1924) и „Крстот Меркат“ во Глазгов (1930), реплика на средновековниот меркат крст сместен на крстот Глазгов. Таа извршила промени во зградата на Здружението на дами уметници во Глазгов на плоштадот Блитсвуд, Глазгов, и била одговорна за претворањето на неколку градски куќи во Единбург во станови. Хјуз била ангажирана на дела во епископската катедрала и музичкото училиште Света Марија, Единбург, од 1956 до 1965 година. Нејзината најважна комисија за катедралата била камен фонт, со ковано железо покритие, и ковано железо екран на параклисот на Свети Маргарет на Шкотска .
5 Поврзано
* Жени во архитектурата
6 Наводи