procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Црква „Св. Нектариј“ - Рупишта

Свети Нектариј (|Αγίου Νεκταρίου) — црква во градот Рупишта, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија и заедно со „Св. Петка“ е еден од двата парохиски храма во градот.
На 30 мај 1997 г. 420 семејства од Рупишта поднеле молба до Костурската митрополија за оздавање на нова парохија наречена по Свети Нектариј, епископ на Пентапол. Местото за црквата е избрано со потешкотии. На 31 октомври 1999 г. митрополитот Серафим Костурски го положил камен-темелникот на храмот. Градежните работи започнале пролетта следната година и завршиле на 9 ноември 2006 г. со осветување на новата црква.
1 Поврзано
* Костурска епархија
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Галишта

Свети Ѓорѓи (|Ναός Αγίου Γεωργίου) — средновековна црква во селото Галишта, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија. Изворно ѝ припаѓала на Охридската архиепископија.
1 Историја
Црквата била првобитно била главна црква на стар манастир. Изградена е во XI или XII век, и поконкретно средината на XII век според првиот живописен слој. Вторите живописи се од 1287 г., како што вели еден натпис.
Во 1684 г. селото Галишта заедно со црквата „Св. Ѓорѓи“ и селото Чука со манастирот „Св. Архангели“ му се дадени на манастирот „Пресв. Богородица Мавровска“ како негов имот.
Според Трпо Поповски и Златко Каратанасов, во 1872 г. при случајно кутнување на еден ѕид во црквата откриена е ризница на старословенски ракописи на пергамент, но истите се изгорени од костурскиот митрополит Никифор.
Во 1924 г. храмот е прогласен за споменик на кулурата.
Црквата е реставрирана во 1950 г. и повторно во 1989 г.
2 Архитектура
Првичната црква била крстокуполна со нартекс, а подоцна ѝ е придодаден втор напречен кораб, вклучувајќи ги во себе дотогаш одделната камбанарија и галеријата со параклиси од северната и јужната страна. Градбата архитектонски наликува на „Пресв. Богородица Перивлептос“ во Охрид.
3 Живопис
Првичнот живописен слој е запазен само во фрагменти, откриени при реставрација. На западната страна на новиот кораб има добро зачувани фрески од 1287 г. Фрески од првиот период се зачувани, и ги има и во горниот кат на камбанаријата. Во северниот ѕид на храмот има уникатна икона на Свети Ѓорѓи од XIII или XIV век, каде тој е преставен полн раст во речиси висок релјеф и во висина од 2,6 метри.
4 Поврзано
* Костурска епархија
Црква „Св. Димитриј“ - Жужелци

Свети Димитриј (|Αγίος Δημήτριος) — средновековна црква кај селото Жужелци, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата денес е во урнатини. Сместена е на рид, на околу 400 м од патот за Забрдени. Градбата е мала по димензии и значајно пострадала од крадци. Во непосредна близина до урнатините е изграден мал параклис посветен на Свети Димитриј.
1 Поврзано
* Костурска епархија
Црква „Св. Недела“ - Жужелци

Света Недела (|Αγίας Κυριακής) — преродебеничка црква во селото Жужелци, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е гробишен храм сместен јужно од сретселото. Изградена е во 1853 г. врз темелите на постар храм, од кој се зачувани три икони, меѓу кои таа на Света Недела е од 1776 г. Внатре има вредни фрески.
1 Поврзано
* Костурска епархија
Карл Черни

Карл Черни (Виена, 21 февруари 1791 — Виена, 9 август 1857) — австриски композитор, пијанист и педагог со чешко потекло кој компонирал повеќе од илјада дела. Неговите композиции сè уште се користат на часови по пијано.
Жолта млечка

Жолта млечка ( |Lactárius scrobiculátus ) е печурка од родот Млечки(печурки) ( |Lactarius ) од семејството Гулапки ( |Russulaceae ).
Синоними
** Латински :
** basionym
****
Специфичниот епитет ''scrobiculatus'' значи „изгужвана“.
1 Опис
Шапката е многу голема (∅ 7-25 см) месеста, на почетокот конвексна, потоа сè повеќе рамна, вдлабната и во облик на инка. Нејзините рабови, покриени со црвеникави лушпи, се малку свиткани и на крајот целосно се израмнуваат. Кожата е мукозна или леплива, волнена или мазна, со концентрични зони, златно или валкано жолта, малку покафеава кога ќе се притисне.Пулпата е бела, многу густа и кршлива, со овошен мирис и лут вкус, пожолтува на рез. Кога се сече, лачи богат и густ млечен сок, латекс кој во воздухот добива сиво-жолта боја.Дршка 6-10 см во висина, ∅ 1,5-4 см, белузлава, силна, густо испреплетена со светло жолти јами. Внатре, дршката е шуплива, надворешно е многу леплива. Ливчињата се чести, не широки и благо се спуштаат по дршката. Со текот на времето, тие стануваат покриени со црвено-кафени дамки. Прашокот за спори е кремасто бел или светло окер во боја, спорите се елипсовидна форма.
1.1 Варијабилност
Бојата на шапката варира од жолта до светло леска со суптилни концентрични зони.
2 Екологија и распространетост
Формира микориза со четинари (често со смрека ) и бреза. Се јавува во четинари (смрека и ела - смрека), поретко во брезови шуми на варовнички почви, често во планински шуми.Се јавува доста често, обично фруктира во мали групи. Сезона јули - октомври.
3 Слични видови
* Вистинска млечка (Lactarius resimus) е јадлива печурка со посветла боја и без јами на дршката. Виолетова млечка (Lactarius repraesentaneus) со млечен сок во боја, која западните истражувачи ја сметаат за нејадлива. Гради со реси (Lactarius citriolens) - нема вдлабнатини на дршката и расте во листопадни шуми.
Црква „Св. Петка“ - Рупишта

„Света Петка“ (|Αγίας Παρασκευής) — црква во градот Рупишта, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија и заедно со „Св. Нектариј“ е еден од двата парохиски храма во градот.
Храмот во османлиско време бил џамија, позната како Џума џамија, една од четирите во тогашно Рупишта. Според преданието, пред османлиското освојување на нејзино место имало црква посветена на Света Петка. Откако била претворена во џамија, минарето постојатно паѓало сè додека во него не била вратена иконата на Света Петка и пред неа не било палено кандило. Во дворот имало муслимански гробишта.
Со иселувањето на муслиманското население во Турција, во 1925 г. џамијата е делумно урната и претворена во црква со поддршка од пратеникот Јоанис Захос. Камен-темелникот е удрен на 5 октомври 1925 г. од митрополитот Јоаким Костурски и храмот е осветен осветен на 6 септември 1931 г. од истиот владика. За време на митрополитот Доротеј Костурски во дворот е изграден голем духовен центар, подоцна обновен од градоначалникот Михаил Захос.
1 Парохиски цркви
Во парохијата на „Св. Петка“ влегуваат и следниве цркви:
* „Успение на пресв. Богородица“ — гробишна црква, изградена во 1859 г., урната во 1970 г. одновно изградена во 1974 г.;
* „Св. Никола“, изградена во 1885 г. врз остатоците од постар храм, опожарена во 1952 г. и обновена со помош од учителката Аглаја Кирјази;
* „Св. Илија“ — надворешна црква, изградена во 1969 г.;
* „Успение на пресв. Богородица“ во Лагор, изградена во 1860 г. врз остатоците од постар храм;
* „Св. Атанас“ во Семаси, изградена врз остатоците од постар храм;
* „Св. Ирина“ — кај полицијата;
* „Св. Варвара“ — на аеродромот;
* „Св. Богородица Фанеромени“ — на денешниот пазар, изградена во 1890 г. и урната во 1940 г.
2 Поврзано
* Костурска епархија
Lactarius crocatus

''Lactarius crocatus'' е припадник на родот Млечки(печурки) со големи млечни шапки од редот Гулапка. Пронајден во провинцијата Чианг Маи (северен Тајланд), била опишана како нова за науката во 2010 година.
0.1 Поврзано
Список на видови Млечки (печурки)
Lactarius longipilus

''Lactarius longipilus''
Научна класификација
Царство:, Fungi
Колено:, Basidiomycota
Класа:, Agaricomycetes
Ред:, Russulales
Семејство:, Russulaceae
Род:, ''Lactarius''
Вид:, ''L. longipilus''
Биномен назив
''Lactarius longipilus''Van de Putte, Le & Verbeken (2010)
''Lactarius longipilus'' е член на родот Млечки (печурки) со големи млечни шапки од редот Гулапка. Пронајден во провинцијата Чианг Маи (северен Тајланд), бил опишан како нов за науката во 2010 година. Печурките се пронајдени на надморска височина од 1300 м расте во шума во која доминираат ''Castanopsis'' spp., ''Lithocarpus'' sp. и ''Pinus kesiya''.
0.1 Поврзано
Список на видови Млечки (печурки)
РК Борац Бања Лука

Ракометен клуб Борац Бања Лука (српски: ''Рукометни клуб Бопац Бања Лука'') — ракометен клуб од Бања Лука, Република Српска, Босна и Херцеговина. Тој е дел од спортското друштво Борац.
Сојузната лига на Југославија била основана во 1957 година. Ракометниот клуб Борац станал нејзин член и оттогаш се натпреварувал во лигата до распадот на СФР Југославија во 1992 година. Борац бил шампион на СФР Југославија седум пати помеѓу 1959 и 1981 година.
Покрај тоа, РК Борац Бања Лука дванаесет пати го освоил Купот на Република Српска помеѓу 1993 и 2013 година. Купот не се одржал во 1995 година поради воени активности.
Од 1993 до 2001 година се натпреварувал во првата лига (тогаш највисок ранг) на Република Српска, во која бил шампион во сите осум сезони. По тој период е основана заедничката лига на Босна и Херцеговина, во која Борац се натпреварува и денес.
1 Eвропски шампион
Во сезоната 1975/1976 година, клубот од Бања Лука ги освоил првенството и купот на Југославија и ја освоил титулата европски првак. РК Борац станал европски првак на 11 април 1976 година, победувајќи го данскиот шампион СД „Борик“ во финалниот меч во со 17:15. Натпреварот го следеле околу 5.000 гледачи. Со овој успех РК Борац станал првиот клуб од БиХ кој ја освоил титулата европски првак.
Следниве играчи биле крунисани за европски шампиони во 1976 година: Милорад Каралиќ, Здравко Раѓеновиќ, Неѓељко Вујиновиќ, Абас Арсланагиќ, Добривоје Селец, Момо Голиќ, Небојша Поповиќ, Миро Бијелиќ, Раде Унчанин, Слободан Вукша, Боро Голиќ, Зоран. Тренер на тимот бил - Перо Јањиќ.
2 Достигнувања
Натпреварување, Број, Година
Државно првенство - 12
Првенство на СФР Југославија, Победник, 7, 1958/59, 1959/60, 1972/73, 1973/74, 1974/75, 1975/76, 1980/81.
Втор, 4, 1961/62, 1968/69, 1984/85, 1989/90.
Првенство на БиХ, Победник, 5, 2012/13, 2013/14, 2014/15, 2016/17, 2019/20.
Втор, 5, 1999/00, 2008/09, 2009/10, 2010/11, 2011/12.
Државен куп - 17
Куп на СФР Југославија, Победник, 10, 1956/57, 1957/58, 1960/61, 1968/69, 1971/72, 1972/73, 1973/74, 1974/75, 1978/79, 1991/92.
Финалист, ?, 1984/85.
Куп на БиХ, Победник, 7, 2006/07, 2010/11, 2012/13, 2013/14, 2014/15, 2017/18, 2018/19.
Финалист, 1, 1999/00.
Република Српска - 21
Првенство на Република Српска, Победник, 8, 1993/94, 1994/95, 1995/96, 1996/97, 1997/98, 1998/99, 1999/00, 2000/01.
Финалист, 0, /
Куп на Република Српска, Победник, 13, 1992/93, 1993/94, 1994/95, 1996/97, 1997/98, 1998/99, 1999/00, 2000/01, 2008/09, 2009/10, 2011/12, 2012/13, 2017/18.
Финалист, 0, /
Меѓународни натпреварувања
ЕХФ Лига на Шампиони, Победник, 1, 1975/76.
Финалист, 1, 1974/75.
Полуфинале, 0, /
ЕХФ Европска Лига, Победник, 1, 1991.
Финалист, 0, /
Полуфинале, 0, /
Останати натпреварувања
Трофеј Добој, Победник, 4, 1967, 1970, 1971, 1973.
Финалист
Lactarius distantifolius

''Lactarius distantifolius''
Научна класификација
Царство:, Fungi
Колено:, Basidiomycota
Класа:, Agaricomycetes
Ред:, Russulales
Семејство:, Russulaceae
Род:, ''Lactarius''
Вид:, ''L. distantifolius''
Биномен назив
''Lactarius distantifolius''Van de Putte, Stubbe & Verbeken (2010)
''Lactarius distantifolius'' е припадник на родот Млечки (печурки) со големи млечни шапки од редот Гулапка. Пронајдена во провинцијата Чианг Маи (северен Тајланд), била опишана како нова за науката во 2010 година. Плодните тела на габата биле пронајдени како растат во плантажа од teak (височина од 515 м) со ''Dipterocarpus obtusifolius'' и други видови ''Dipterocarpus'', ''Pterocarpus macrocarpus'' и ''Shorea'' видови.
0.1 Поврзано
Список на видови Млечки (печурки)
Фридрих Ернст Феска

Фридрих Ернст Феска (15 февруари 1789 – 24 мај 1826) бил германски виолинист и композитор на инструментална музика.
1 Животот и кариерата
Роден бил во Магдебург. Неговиот татко, Јохан Петер Август Феска, бил пазарен судија во Магдебург и бил активен во музичкиот дел во градот. Тој посветил голем дел од своето време на вежбање на виолончело и пијано. Неговата мајка била пејачка, образована од Јохан Адам Хилер и Маријана Подлеска. Таа била професионален вокал во раниот живот.
Фридрих го добил своето рано музичко образование во Магдебург и ги завршил студиите во Лајпциг кај Август Еберхард Милер. Кога имал само четири години, умеел да изведува дела со умерена тежина на пијано и почнал да ја проучува виолината. На петнаесетгодишна возраст се појавил пред јавноста со неколку концерти на виолина, кои биле примени со општ аплауз, што резултирало со негово именување за водечки виолинист на оркестарот Лајпциг Гевандхаус. Оваа позиција ја имал до 1806 година, кога станал концерт-мајстор на војводата Петар I од Олденбург. Во 1808 година бил назначен за соло-виолинист од кралот Жером Вестфалски во државниот театар Касел и таму останал до крајот на француската окупација (1814), кога заминал во Виена, а набргу потоа во Карлсруе, каде бил назначен за концерт-мајстор на големиот војвода од Баден.
Неговото нарушено здравје го спречило да ужива во бројните и заслужени триумфи што се должи на неговата уметност, а во 1826 година умрел од туберколоза на рана триесет и седумгодишна возраст.
Синот на Феска, Александар, исто така постигнал одредена слава како композитор.
2 Дела
Како виртуоз, Феска се рангирал меѓу најдобрите мајстори на германската школа на виолинисти, на школата на Спор и на Јоаким. Посебно како лидер на квартет, се вели дека бил без конкуренција во однос на класичното достоинство и едноставноста на стилот. Помеѓу неговите композиции, највпечатливи биле неговите квартети за гудачки инструменти и други парчиња камерна музика. Неговите три симфонии (бр. 1 во Е♭, оп. 6; бр. 2 во Д, оп. 10; бр. 3 во Д, оп. 13) заедно со камерните дела сè нашле во каталогот на Аугнер ,подоцна 1861. Неговите две опери, ''Кантемир'' и ''Омар и Лејла'', биле помалку успешни. Напишал и некои свети композиции и бројни песни и вокални квартети.
Lactarius acicularis

''Lactarius acicularis''
Научна класификација
Царство:, Fungi
Колено:, Basidiomycota
Класа:, Agaricomycetes
Ред:, Russulales
Семејство:, Russulaceae
Род:, ''Lactarius''
Вид:, ''L. acicularis''
Биномен назив
''Lactarius acicularis''Van de Putte & Verbeken (2010)
''Lactarius acicularis'' е припадник на родот Млечки (печурки) со големи млечни шапки. Опишана како нова во науката во 2010 година, овој вид е пронајден во провинцијата Чианг Маи во северен Тајланд, каде што расте во дождовните шуми во кои доминира ''Castanopsis armata'', ''Dipterocarpus'' sp. и ''Lithocarpus''. Специфичниот епитет, la , е изведен од латински и значи „во облик на игла“.
0.1 Поврзано
Список на видови Млечки (печурки)
Франц Кромер

Франц Кромер (|František Vincenc Kramář; 27 ноември 1759 година во Каменице у Јихлави &ndash; 8 јануари 1831 година во Виена) бил чешки композитор на класична музика и виолинист. Неговиот 71 - годишен животен век започнал половина година по смртта на Георг Фридрих Хендл и завршил речиси четири години по Лудвиг ван Бетовен.
1 Живот
Франц Кромер бил роден како Франтишек Винченц Кромер во Каменице. Неговите родители ја користеле германизираната верзија на нивното презиме, Кромер. Неговиот татко бил гостилничар во Каменице додека семејството не се преселило во Требич во 1773 година.
Од 1773 до 1776 година, студирал виолина и оргули кај неговиот вујко, Антонин Матијас Крамар, во Турани. Тука станал оргулар заедно со неговиот вујко во 1777 година. Во 1785 година се вратил во Виена како виолинист во оркестарот на војводата од Штаерска, сега во Симонторња во Унгарија.
Во 1790 година, Кромер бил именуван за маестро ди Капела во катедралата во Печ, Унгарија. Повторно се вратил во Виена во 1795 година, станувајќи маестро ди Капела за војводата Игнат Фукс во 1798 година.
Од 1813 година (или од 1818 година, Капелмајстер, според биографијата на HOASM) до неговата смрт во 1831 година, Кромер го наследил Леополд Козелуч, како композитор на Царскиот двор на Австрија.
Можеби бил Капелмајстер уште во 1814 година.
2 Композиции
Неговиото дело било многу плодно, со најмалку триста објавени композиции во најмалку 110 опусни броеви, вклучувајќи најмалку 9 симфонии, седумдесет гудачки квартети и многу други за дувачки и гудачки квартети, околу петнаесет гудачки квинтети и многу звучни, идиоматски и понекогаш моќна музика за дувачки ансамбл, по која е најпознат денес.
Црква „Св. Илија“ - Шкрапари

Свети Илија (|Προφήτη Ηλία) — црква во селото Шкрапари, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата се наоѓа на југоисточниот крај на селото. Изградена е во 1836 г. и претставува камена еднокорабна базилика со дрвен покрив. Храмот е долг околу 8 м, широк 6 м и висок 2,5 м. Внатрешноста е проста и делумно живописана. Има двовратен иконостас, поделен на три подрачја и е украсен со убави икони насликани од мајсторот Аргир Михајлов во 1838 г.
1 Галерија
2 Поврзано
* Костурска епархија
Џозеф Мајседер

Џозеф Мајседер (27 октомври 1789 – 21 ноември 1863) бил австриски виртуоз и композитор на виолина.
1 Биографија
Мајседер покажал музички талент уште од рана возраст и бил ученик на Џозеф Суче (1797), Пол Враницки (1798) и Игназ Шупанциг. На единаесетгодишна возраст, тој настапувал на јавни концерти во Аугартен во Виена. Добил лекции по композиција од Емануел Алојс Форстер.
Во 1810 година, бил назначен за концерт - мајстор на операта на Виенската опера. Во 1816 година, бил солист на виолина на оркестарот на капелата на палатата Хофбург, со кој диригирал од 1836 година. Мајседер свирел во квартет, како и учител и композитор на неговиот инструмент. Меѓу неговите ученици бил и високо ценетиот Хајнрих Вилхелм Ернст.
Мејседер бил добитник на повеќе награди и почесни признанија. Тој бил назначен во Национална Акдемија на Св. Сесилија во Рим, заедно со Франц Лист и други. Бил награден со Витез крст од редот на Франц Јосиф во 1862 година и бил почесен член на Друштво на пријатели на музиката во Виена. Бил и еден од 51 композитор кој придонеле за Антологија на Здружение на патриотски уметници.
Мејседер бил погребан во почесен гроб на Централните гробишта во Виена.
2 Избрани дела
* Три концерти за виолина, оп. 22, 26 и 28
* Дивертименти за виолина и оркестар, оп. 35 и оп. 39
* Разновиден концерт , оп. 43
* Сјајни кругови за виолина и оркестар или гудачки квартет, оп. 21, 27, 29 и 30
* Различни мелодии за виолина и оркестар или гудачки квартет, оп. 18, 23, 33, 40 (посветен на Паганини ) и 45
Гудачки квартети
* Опус 5 во А-дур
* Опус 6 во Г-мол
* Опус 7 во А-маж
* Опус 8 во Ф-дур ( ''fr'' )
* Опус 9 во Д-дур
* Опус 23 во Г-дур
* Опус 62 во F-sharp мол
* Опус 66 во Д-дур
* Различни теми , со придружба на втора виолина, виола и виолончело, оп. 1, 4, 15
Гудачки квинтети
* Опус 50 во б-мол
* Опус 51 во малолетник
* Опус 55 во Д-дур
* Опус 65 во е-рамна мајор
* Опус 67 во е-мол
Виолина и пијано
* Соната опус 10
* Соната опус 42
Пијано триа
* Опус 34 во е-рамна мајор
* Опус 41 во Ф-дур
* Опус 51 во Ф-дур
* Опус 52 во А-дур
* Опус 57 (варијации)
* Опус 58 во е-мол (1843)
* Опус 59 во Г-дур (1844)
Квартети за пијано
* Опус 24 во Ф-мол
* 57 концерти во Д-мајор, опус 57
* Сувенир во Баден, музички венец во форма на концертни варијации , опус 63
Црковна музика
* Маса во е-рамна дур, оп. 64 (јуни 1848, царска капела во Виена)
Бартоломео Кампањоли

Бартоломео Кампањоли (10 септември 1751 – 6 ноември 1827) бил италијански виолинист и композитор.
Кампањоли бил виртуоз виолинист, кој ја обиколил Европа пропагирајќи го италијанскиот виолински стил од 18 век. Тој, исто така, имал голем број на композиции:
*''Дивертиси'' за соло виолина, кои се високо ценети во музичките училишта
*''41 Каприси'' за соло виола, често користени од студентски виолисти
*''Нови методи'' за виолина (1827).
* Голем број ''дуа за флејта и виолина''* 30 прелудии за виолина во сите 24 клучеви
1 Живот
Бартоломео бил роден во Ченто. Неговиот татко бил трговец. Студирал виолина локално, прво во Болоња, а потоа од 1763 година во Модена кај Пол Гуастароба, студирал со познатиот виолинист Џузепе Тартини. Тој се вратил дома во 1766 година и свирел во локален оркестар. Во 1768 година студирал понатаму во Венеција и Падова, каде што сè уште живеел Тартини.
Живеел неколку години во Фиренца и студирал кај виолинистот Пјетро Нардини. Овој период бил влијателен за неговата кариера. Во Фиренца свирел и во оркестарот на Театро дела Пергола. Во 1775 година отишол во Рим и свирел во оркестарот на Театро Аргентина.
Во 1776 година бил назначен за капелмајстер на епископот на Фрајзинг во Баварија. Тој ја обиколил северна Европа одржувајќи концерти во 1778 година и поминал 3 месеци во Гродно и 3 месеци во Варшава (Гербер 1812, 617). Добил функција во дворот на војводата од Курланд во Дрезден во 1779 година. Додека ја имал оваа функција, одел на турнеи. Ја обиколил Шведска во 1783 година, каде што во Стокхолм бил избран за член на Кралската шведска академија за музика. Во 1784 година ги обиколил европските градови, главно во Германија и Австрија.
Во 1797 година го објавил ''Метода за виолина'', трактат за свирење виолина. Може да се смета дека го демонстрирал стилот на преодниот период помеѓу барокот и класичната ера.
Тој го напуштил дворот на војводата од Курланд, а во 1797 година и бил назначен за концерт - мајстор на оркестарот Лајпциг Гевандхаус. Оваа функција ја задржал до 1818 година. Кампањоли го посетил Париз во 1801 година, каде што бил импресиониран од свирењето на виолинистот Родолф Кројцер.
Додека Кампањоли престојувал во Лајпциг, виолинистот и композитор Луис Спор, посетувајќи го градот каде што требало да одржи концерт, го слушнал Кампањоли како свири концерт на виолина од Родолф Кројцер. Тој напишал во својот дневник: „Неговиот метод, точно е дека е од старата школа, но неговата драма е чиста и завршена“.
Неговите две ќерки Албертина и Џанета биле пејачки, а во 1816 година тој заедно со нив ја обиколил Италија. Поднел оставка од оркестарот Гевандхаус, за да се грижи за кариерата на неговите ќерки. Семејството на крајот се преселило во 1826 година во Нојштрелиц, каде што и починал во 1827 година.
2 Дискографија
Во 2022 година, италијанскиот виолист Марко Мисијања ја снимил светската премиера на 41 опис на Капричи. 22 од Кампањоли во верзијата на Карл Алберт Тотман.
Црква „Св. Архангел Михаил“ - Нестрам

Свети Архангел Михаил (|Αρχαγγέλου Μιχαήλ) — црква во селото Нестрам, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија.
Храмот мала црквичка или параклис во маалото Горнени, изграден на почетокот на XX век на местото на постара црква која била метох на грамoшкиот манастир „Св. Захариј“ пред неговото опожарување. Денешниот мал храм е украсен со забележителни икони од 1930 г. — дело на истакнатиот костурски зограф Атанасиос Панајоту.
1 Поврзано
* Костурска епархија
Клавиго (драма)

''Клавиго'' е трагедија во пет чина напишана од Јохан Волфганг фон Гете во 1774 година, чија главната улога е преземена од Пјер Бомарше. Драмата била напишана само за осум дена во мај 1774 година. Била објавена во јули 1774 година и се смета за првото печатено дело на кое Гете го дал своето име, иако драмата била примена со немилост.
Првата изведба на драматаа била реализирана од страна на ''Конрад Ернст Акерман'' во Хамбург на 23 август 1774 година.
Клавиго, се заснова на понудата за брак што кансарскиот писател Хосе Клавихо и Фахардо и ја дал на сестрата на Бомарше.
Во текот на 1970-тите, ''Клавиго'' бил адаптиран како телевизиски филм.
Црква „Св. Архангели Михаил и Гаврил“ - Нестрам

Свети Архангели Михаил и Гаврил (|Ταξιαρχών Μιχαήλ και Γαβριήλ) — црква во селото Нестрам, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија.
Храмот се наоѓа во маалото Горнени. Изграден е во 1858 г. Претставува голема трикорабна базилика со шест мали надолжни куполи. Изградена е од месни мајстори на местото на постар храм користејќи делкан камен. До 1950 г. во неа се чувала уникатна дрвена статуа на Свети Ѓорѓи, слична на онаа во „Св. Ѓорѓи“ во Галишта. Денес за неа се знае само од описи. Во црквата стои забележителен дрвен иконостас со фина резба и вредни икони од XIX век. Во храмот се зачувани и два проскинитара со впечатлива резба, од кои на десниот има исклучлително вредна икона на Богородица од 1780 г, дело на зограф од Линотопи со дарителски натпис на линотопоското семејство Димитриу.
Во 1971 г. е изградена нова камбанарија, на поинакво место од старата. Сместена е на западната страна на храмот и претставува многуаголна камена градба со две камбани.
1 Галерија
2 Поврзано
* Костурска епархија
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Нестрам

Успение на Пресвета Богородица (|Κοιμήσεως της Θεοτόκου) — црква во селото Нестрам, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е изградена во 1816 г. на плоштадот во маалото Долнени, денес наречен „Александрос Папатерпос“. Претставува голема трикорабна базилика со импресивна шестаголна четирикатна камбанарија, висока 15 м. Часовникот на камбанаријата е подарок од Танас Станоев, иселеник во Канада.
Храмот е живописан е од истакнатиот месен зограф Аргир Михајлов (1790 - 1850). Внатре се чуваат вредни црковни книги од XVIII - XIX век, кои ја проследуваат историјата на селото.
1 Поврзано
* Костурска епархија
Остроушест ноќник

Lesser mouse-eared bat
Conservation status
Least Concern (IUCN 3.1)
Scientific classification
Kingdom:, Animalia
Phylum:, Chordata
Class:, Mammalia
Order:, Chiroptera
Family:, Vespertilionidae
Genus:, ''Myotis''
Species:, ''M. blythii''
Binomial name
''Myotis blythii''Tomes, 1857
''Myotis blythii'' distribution
Synonyms
Осртоушестиот лилјак со помали уши од глувче ( ''Myotis blythii'' ) е вид на инсективојади лилјак од фамилијата Vespertilionidae .
1 Распространетост
Помалите остроушести лилјаци со уши од глушец може да се најдат во следните земји: Авганистан, Албанија, Австрија, Бангладеш, Бугарија, Кина, Хрватска, Франција, Грузија, Германија, Грција, Унгарија, Индија, Иран, Ирак, Израел, Италија, Јордан, Казахстан, Либан, Монголија, Пакистан, Португалија, Романија, Русија, Словенија, Шпанија, Швајцарија, Сирија, Туркменистан и Украина .
2 Закани
Видот на овие лилјаци се намалува во популацијата поради загадувањето и промените во управувањето со земјиштето. Градежната бучава го вознемири населението во јужна Шпанија ; населението во Андалусија се намалило од 30.000 на 14.000 помеѓу 1994 и 2002 година. Сточарите во Сирија и Турција палат оган во устието на пештерите за нивниот добиток што ги вознемирува лилјаците.
3 Конзервација
Овој вид е заштитен во поголемиот дел од Европа со Бонската и Бернската конвенција за зачувување на европскиот див свет и природните живеалишта . Овие лилјаци бараат посебни мерки, вклучително и изградба на одредени области, кои се обезбедени од Посебни подрачја за зачувување . Натура 2000 го заштитува и видот. Во некои европски земји пештерите се затворени со огради за посетителите да не ги вознемируваат.
4 Одлики
Остроушести лилјаци се околу долги и тежат околу .
Кралство Источна Англија

Кралството на Источните Англи (|Ēastengla Rīċe ; |Regnum Orientalium Anglorum), денес познато како Кралство Источна Англија, било мало независно кралство на Англите во чиј склоп влегувале денешните англиски окрузи Норфолк и Сафолк. Кралството се формирало во 6 век по англосаксонското населување на Британија. Во 7-миот и 8-миот век со кралството управувала династијата Вуфингас, а во 794 година било покорено од Мерсија. Во 869 година било освоено од Данците и станало составен дел од Данелав. Во 918 било освоено од Едвард Постариот и вклучено во Кралството Англија.
1 Историја
Кралството Источна Англија било формирано од германските племиња Англи, кои пристигнале на островот Британија од Јитланд и се населиле во неговиот источен дел. По победата над ривалското источноанглиско кралство Нортамбрија во 616 година, накратко станало најсилната држава меѓу англосаксонските кралства на островот. Кралството Источна Англија било основано во првата половина од 6 век, и Веха станал прв крал на Источните Англи, а него го наследил Вуфа. Меѓутоа, подоцна Источна Англија двапати била поразена во војните со кралството Мерсија, а во 794 година, кралот Офа од Мерсија го убил Етелберт II, кралот на Источна Англија и кралството престанало да постои како независна држава. Независноста била обновена по востанието на населението и двегодишната војна со Мерсија во 825-827 година, при што биле убиени 2 мерсиски крала.
Во 869 година, Викинзите го нападнале кралството Источна Англија. Англите биле поразени во битка, а нивниот крал, Едмунд Маченикот, бил убиен. Данците ја задржале контролата врз Источна Англија до 920 година, кога територијата била ослободена од војската на Весекс. Во периодот од 1015 до 1017, повторно било освоено од данскиот крал Кнут Велики.
Од смртта на од страна на Мерсијците во 794 година до 825 година, Источна Англија престанала да биде независно кралство, освен кусото повторно тврдење под Едвалд во 796 година. Преживеал до 869 година, кога Викинзите ги поразиле источните Англичани во битка и нивниот крал, маченикот Едмунд, бил убиен. По 879 година, Викинзите трајно се населиле во Источна Англија. Во 903 година, прогонетиот <i>Етелволд Етелинг ги наведе источноанглиските Данци да водат катастрофална војна против неговиот братучед Едвард Постариот . До 917 година, по последователни дански порази, Источна Англија му се потчинила на Едвард и била инкорпорирана во кралството Англија, а потоа станала грофовија .
2 Географија
Кралството на Источните Англи на север и на исток се граничело со Северното Море, а на југ реката Стур ги одвојувала од Кралството на Источните Саксонци. Според историчарот Ричард Хогет, Северното Море овозможувало „просперитетна поморска врска со Скандинавија и северните делови на Германија“. Западната граница на кралството често се променувала. Во својот процут, кралството ги зафаќало денешните окрузи Норфолк, Сафолк и делови од источен Кембриџшир.
3 Поврзано
* Список на монарси од Источна Англија
* Хептархија
* Источна Англија
4 Наводи
Унгарски технички и транспортен музеј

Унгарски технички и транспортен музеј (унгарски: ''Magyar Műszaki és Közlekedési Múzeum''), кој сè уште често се нарекува со своето поранешно име, Музеј за транспорт (унгарски: ''Közlekedési Múzeum'') — музеј во Будимпешта, Унгарија. Таа е една од најстарите транспортни збирки во Европа.
Музејот има уникатна колекција на локомотиви и железнички вагони во размер 1:5. Ова значи дека локомотива од, на пример, 10 метри должина се репродуцира со сите детали во модел со должина од 2 метра. Моделите претставуваат широк опсег на железничка технологија. Музејот прикажува и локомотива и вагон во вистинска големина со железничка станица од 1900-тите.
Во другите делови на музејот се прикажани:
* Историјата на патниот сообраќај: возила со коњи и машини, градба на патишта и мостови со колекција на стари автомобили, мотоцикли и велосипеди.
* Историјата на едрењето. Пловење од праисторијата; историјата на унгарското производство на чамци, покажана со модели.
* На локација подлабоко во паркот има постојана изложба за историјата на летот и летот во вселената, вклучувајќи оригинални унгарски и странски авиони, вклучително и ''Junkers F-13'', првиот целосно метален транспортен авион. Ја има и кабината на првиот унгарски астронаут Берталан Фаркаш. Се демонстрира развојот на мотори и инструменти и современи техники за ракетно инженерство.
* Историјата на градскиот превоз го покажува јавниот сообраќај во Буда и Пешта пред појавата на трамваи и омнибуси.
Музејот ја поседува и колекцијата на авиони во Аеропарк, авијациски музеј посветен на историјата на унгарската цивилна авијација, веднаш до меѓународниот аеродром Ференц Лист во Будимпешта.
1 Информации за посетителите
Музејот е привремено затворен поради реконструкција. По обновата ќе се подигне целосно нов објект за обновената колекција.
Жичница на замокот Буда

Жичница на замокот Буда или Будавари Сикло — жичница во градот Будимпешта, Унгарија. Ги поврзува плоштадот Адам Кларк и Сечењиевиот ланчен мост на ниво на реката со замокот Буда погоре.
Линијата е отворена на 2 март 1870 година, а е во општинска сопственост од 1920 година. Уништена е во Втората светска војна и повторно отворена на 4 јуни 1986 година. Одлика на линијата се двата пешачки моста што минуваат над неа . Тие биле присутни кога се отворила линијата, биле отстранети во 1900 година кога градината на замокот била проширена и повторно изградени според оригиналниот дизајн во 1983 година.
1 Историја
Изградбата на линијата започнала во јули 1868 година, првото пробно возење било на 23 октомври 1869 година. ''Сикло'' работи за јавноста од 2 март 1870 година. Оваа жичница била втора во Европа, само Лион имал сличен транспортен систем во тоа време.
За време на Втората светска војна кабините и терминалите биле уништени со гранатирање.
Остатоците од жичницата потоа биле демонтирани. Подоцна се размислувало за замена со ескалатори. Реконструкцијата на жичницата била решена во 1965 година и биле направени повеќе планови, но градежните работи задоцниле. Во 1975 година бил пуштен во употреба мидибус помеѓу двата терминали (линија „V“).
2 Технички параметри
Линијата ги има следните технички параметри:* Должина: ''95 метри''* Висина: ''51 метри''* Градиент: ''31,75°''* Кабини: ''2''* Капацитет: ''24 патници по кабина''* Конфигурација: ''Двоен колосек''* Максимална брзина: ''1,5 метри во секунда''* Ширина на колосек: ''1.435 mm стандарден колосек''* Влечење: ''електрична енергија''* Време на патување: ''1 1/2 минути''
Линијата е управувана од ''BKV'' (Транспортно претпријатие Будимпешта) и работи од 07.30 до 22.00 секој ден.
3 Наводи
Црква „Св. Никола“ - Дупјак

Свети Никола (|Αγίου Νικολάου) — преродбеничка црква во селото Дупјак, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата се наоѓа на самиот западен крај на селото, во подножјето на планината Диминик, под пештерата Духло. Изградена е во 1897 г. согласно натписот на неа. Според месните преданија, храмот е постар, што значи дека бил изграден врз постара црква.
1 Поврзано
* Костурска епархија
Јохан Николаус Гец

Јохан Николаус Гец (9 јули 1721 – 4 ноември 1781) бил германски поет од Вормс.
1 Биографија
Гец бил роден во Вормс. Студирал теологија во Хале (1739–1742), каде што станал пријател со поетите Јохан В.Л. Глејм и Јохан Питер Уз. Неколку години делувал како воен капелан, а потоа извршувал разни други црковни функции. Починал во Винтербург, во близина на Бад Кројзнах
2 Дела
Записите на Гец се состоеле од голем број кратки стихови и неколку преводи, од кои забележлив бил преведот на Анакреонт. Неговите оригинални композиции биле лесни, живи и блескави и биле анимирани повеќе од француската духовитост отколку од германската длабочина на чувствата. Најпозната од неговите песни била''Островот на девојките'', елегија која наишла на топло одобрување на Фридрих Велики. Други дела биле ''Тамир до розите'' и ''До читателот на романи''.
''Разни песни'' на Гец биле објавени со биографија од Рамлер (1785; ново издание, 1807), а збирката од неговите песни, која датирала од годините 1745–1765, била уредена од К. Шудеркопф во ''Германската литературна мисла од 18 и 19 век'' (1893).
Црква „Вознесение Христово“ - Дупјак

Вознесение Христово (|Αναλήψεως του Κυρίου) — преродбеничка црква северно од селото Дупјак, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е изградена во XIX век. Претставува трикорабна базилика со петкатна камбанарија западната фасада, трем на јужната и југозападната страна и една полукужна апсида на југ. Покривот е на две води, но со косини по ширината.
Според легендата, црквата ја изградил некој Турчин. За него работел еден овчар кој пошол да му ги пасе овците во месноста Ниси. Тука на овчарот му се поајвил Свети Спас и му кажал да му пренесе на газдата дека тука треба да се изгради цркви посветена на Вознесението Христово. Кога овчарот му ог раскажал ова на Турчинот, овој се налутил и го натепал, па отишол сам да си ги пасе овците. Нему исто така му се јавил Свети Спас и го го казнил за неговото неверство, така што Турчинот останал три дена во бессознание. Кога се свестил, станал христијанин и ја изградил црквата.
Северно од црквата, меѓу неа и Костурското Езеро, во 1932 г. е откриена Дупјачката неолитна населба.
1 Поврзано
* Костурска епархија
Црква „Св. Атанасиј“ - Дупјак

Свети Атанасиј (|Αγίου Αθανασίου) — средновековна црква во селото Дупјак, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија.
Во 1953 г. е подигната нова црква врз темелите на постар храм, на местото на лековит извор. Осветен е од митрополитот Никифор Костурски, родум од Дупјак. Во 1991 црквата е урната и одновно изградена а да ги задоволи потребите на пораснатото население на Дупјак. Храмот претставува голема трикорабна базилика со купола и камбанарија.
1 Поврзано
* Костурска епархија
Џон Даглас (епископ од Солсбери)

Џон Даглас (14 јули 1721 - 18 мај 1807) бил шкотски научник и англикански бискуп.
Даглас е роден во Питенвим, Фајф, син на дуќанџија, и се школувал во Данбар, Источен Лотиан и на колеџот Балиол, Оксфорд, каде што магистрирал во 1743 година.
Како капелан на третиот полк на гардистите, тој бил во Битката кај Фонтноа, 1745 година. Потоа се вратил во Балиол како изложувач на Снел. Станал викар на Високиот Еркал, Шропшир во 1750 година. Канон на Виндзор, имено Канон на единаесеттиот штанд во капелата Свети Џорџ, Виндзор (1762–1776); член на поглавјето на катедралата Свети Павле во 1777 година; Епископ од Карлајл во 1787 година; Дин од Виндзор во 1788 година; и бискуп од Солсбери во 1791 г. Како бискуп од Солсбери, тој ''по службена должност'' бил и канцелар на Редот на жартиерата . Други негови почести биле степенот на ДД (1758) и оние како на член на Кралското друштво и член на Друштвото за антиквари.
Даглас не бил извонреден црковник. Тој претпочитал да престојува во Лондон во зима и на модерни места за бањање во лето. Под покровителство на Ерл од Бат навлегол во неколку книжевни контроверзии. Тој го бранел Џон Милтон против обвинението за плагијат на Вилијам Лаудер (1750), и го нападнал рационализмот на Дејвид Хјум во неговото ''Писмо за критериумот на чудата'' (1754). Тој продолжил да ги критикува следбениците на Џон Хачинсон во неговото ''Апологија за свештенството'' (1755)..Даглас исто така, ги уредувал ''списанијата'' на Капетан Кук и ''Дневникот'' и ''писмата'' на Кларендон (1763). Том на ''Разни дела,'' предговор со кратка биографија била објавена постхумно во 1820 година.
Една од неговите сестри ја одржвала Британската кафеана, едно од значајните места за состаноци во Лондон, особено за Шкотланѓаните.
Црква „Св. Петка“ - Косинец

Света Петка (|Αγίας Παρασκευής) — црква во селото Косинец, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија.
1 Местоположба
Храмот се наоѓа во северниот дел на селото.
2 Историја
Црквата е изградена во 1867 г. на место кое, според легендата, овчар открил чудотворна икона на Света Петка. Храмот е уникатно дело на западномакедонската духовна архитектура. Црквата, заедно со чешмата Кланца била единствената опстаната градба по уништувањето на селото во 1949 г. во Граѓанската војна. Во 1957 г. во него се доведени Власи, и тогаш е доградена камбанарија во карактеристичен грчки стил.
3 Поврзано
* Костурска епархија
Остра млечка

Остра млечка — габа од родот млечки во семејството на гулапките (''Russulaceae''). Се среќава во Европа и за првпат е опишан во 1821 г. од британскиот ботаничар Семјуел Фредерик Греј. Се смета за невкусна поради силниот вкус, но горчината може да се отстрани со миење и солење.
1 Опис
Ова е единствениот вид од родот чие млеко станува розово по кратка изложеност на воздух. Шапката има пречник помеѓу 5 и 8 см и со костеново кафеава боја, а станува леплива кога е влажна.
1.1 Поврзано
* Список на млечки (печурки)
Џорџ Херви, втор гроф од Бристол

Џорџ Вилијам Херви, втор гроф од Бристол (3 август 1721 &#x2013; 18? или 20? Март 1775), најстариот син на Џон Херви, вториот барон Херви, од неговиот брак со Марија (1700 &#x2013; 1768), ќерка на Николас Лепел.
Лорд Бристол служел неколку години во армијата, а во 1755 година бил испратен во Торино како вонреден пратеник. Тој беше амбасадор во Мадрид од 1758 до 1761 година, пополнувајќи тешка позиција со кредит и достоинство и се рангирал меѓу следбениците на Пит.
Назначен за лорд поручник на Ирска во 1766 година, тој никогаш не ја посетил таа земја за време на неговиот краток мандат на оваа функција и, откако служел кратко време како чувар на Тајниот печат, станал младоженец на украдениот Џорџ III во јануари 1770 година. Умрел неженет, а го наследил неговиот брат.
Елифалет Даер

Елифалет Даер (14 септември 1721 - 13 мај 1807) бил правник, поротник и државник од Виндам, Конектикат. Тој бил делегат за Конектикат на многу сесии на Континенталниот конгрес, ја потпишал Континенталната асоцијација и е еден од основачите на Соединетите Држави.
Даер е роден во Виндам и студирал на Јеил каде што дипломирал во 1740 година. Тој читал право и бил примен во адвокатурата во 1746 година. Станал член на милицијата, а потоа во 1747 година бил избран за мировник и член на колонијалното собрание. Тој, исто така, бил вклучен во неколку шеми за развој на земјиштето за областите Сускехана и долината Вајоминг.
Во француската и индиската војна, Даер бил потполковник во милицијата. Учествувал во експедицијата што ја зазела Краун Поинт од Французите, како полковник на Третиот провинциски полк во Конектикат во 1755 година. Во 1758 година, тој го водел својот полк во Канада како поддршка на операциите на Амхерст и Волф.
Во 1763 година, тој го посетил Лондон како агент за компанијата ''Susquehanna Land'' во неуспешен обид да се здобие со титула за колонијален потфат во регионот Вајоминг. Конектикат го испратил Даер во Њујорк на Конгресот за Законот за поштенски марки . Овој протестен Конгрес бил важен претходник на Американската револуција . Во 1766 година, тој бил избран за судија на повисокиот суд во Конектикат. Тој ја одржал таа функција до 1793 година, служејќи како главен судија по 1789 година.
Како што започнала револуцијата, Даер бил именуван во Државниот комитет за безбедност и именуван за делегат на Континенталниот конгрес во 1774 година. Служел во Конгресот во текот на 1774-1775, 1777-1779 и 1782-1783 година. Џон Адамс, во својот дневник, го окарактеризирал Дајер како „... долготраен и кружен, нејасен и облачен, многу зборлив и многу досаден, но сепак чесен, достоен човек; мисли добро и добро проценува“.
Даер се повлекол од јавниот живот во 1793 година. Починал дома во Виндам на 13 мај 1807 година и бил погребан на гробиштата Виндхам. Неговата ќерка Амелија била мажена за Џозеф Трамбул, кој служел со Даер во Континенталниот конгрес.
1 Поврзано
*
Жан-Филип Баратие

Жан-Филип Баратие (исто така ''Јохан Филип Баратие роден на'' 19 јануари 1721 година во Швабах во близина на Нирнберг - починал на 5 октомври 1740 година) бил германски научник . Забележан бил како чудо од дете од 18 век, тој објави единаесет дела и бил автор на голем број необјавени ракописи.
1 Животот
Раното образование на Баратие највнимателно го водел неговиот татко, Франсоа Баратие, хугенот свештеник во Француската црква Швабах.
Неговиот напредок бил толку брз што на петгодишна возраст можел лесно да зборува француски, латински и холандски и течно да чита грчки . Потоа студирал хебрејски и за три години можел да ја преведе хебрејската Библија на латински или француски. Собрал материјали за речник на ретки и тешки хебрејски зборови, со критички и филолошки опсервации; и кога имал околу единаесет години, преведен од еврејскиот „ ''Итинерариум'' “ на Тудела.
На 14 години, тој бил примен за мајстор на уметностите во Хале, и бил примен во Кралската академија во Берлин, додека работел на метод за пресметување на географската должина на море. Последните години од својот краток живот ги посветил на проучување на историјата на еврејскиот народ и антиквитети, правел преводи и собирал материјали за историите на Триесетгодишната војна и на антитринитаризмот, како и за истражување во врска со египетските антиквитети. Неговото здравје, кое отсекогаш било слабо, целосно попуштило и тој починал на деветнаесетгодишна возраст.
Во 1741 година, Јохан Хајнрих Семјуел Форми напишал биографија за него, објавена во Утрехт (NL).
2 Наводи
; Атрибуција
:
Ана Магдалена Годиче

Ана Магдалена Годиче, родена ''Хопфнер'' (11 јануари 1721 – 22 февруари 1781) била дански печатач и издавач на книги. Таа раководела со најголемата печатница во современа Данска.
1 Биографија
Ана Магдалена била родена од татко судија во Хадерслев. Таа се омажила за Андреас Хартвиг Годиче (1714-1769) од Копенхаген во 1736 година. Тој бил сопственик на една од најголемите компании за печатење во Данска и бил еден од оние кои придонеле за проширување на печатењето книги во Данска во средината на 18 век.
Таа ја презела компанијата како вдовица и управувала со неа до нејзината смрт. Нејзиниот син бил психички лошо и не можел да се снајде. Годиче го поседувала монополот за печатење и објавување на казните на де факто регентот Јохан Фридрих Струензе и Еневолд Брант, кои биле славно погубени во 1772 година. Специјализирала за историски дела и ги отпечатила ''Дневните регистри на Фридрих IV'' (1770) на Андреас Бусеус, Историјата на ''Кристијан III'' на Нилс Краг (1776-79) и И''сториски записи за просперитетни дански благородници'' (1777-79)
По нејзината смрт, бизнисот го наследила нејзината ќерка Елизабет Кристин Берлинг, која веќе раководела со печатарската дејност и пиварницата на нејзиниот покоен сопруг и затоа ја распуштила.
Lactarius acerrimus

''Lactarius acerrimus''''Lactarius acerrimus'' photographed in Gotland, Sweden
Научна класификација
Царство:, Fungi
Колено:, Basidiomycota
Класа:, Agaricomycetes
Ред:, Russulales
Семејство:, Russulaceae
Род:, ''Lactarius''
Вид:, ''L. acerrimus''
Биномен назив
''Lactarius acerrimus''Britzelm. (1893)
''Lactarius acerrimus'' е член на родот Млечки(печурки) од редот Russulales. За прв пат бил опишан од Макс Брицелмајр во 1983 година.
1 Опис
Шапката на печурката има помеѓу 5 и 15 см во пречник. Понекогаш зазема облик на инка кога е старо. Ламелата е во кремова боја кога е млада, добивајќи окер боја додека созрева. Нејзиниот раб е мазен, брановиден и неправилен. Дршката е кратка и тврда, со должина од 2 до 5 см и помеѓу 0,8 и 2 cm дебелина.
2 Распространетост
Видот може да се најде главно во Европа, но е забележан во Северна Америка и во Мароко.
2.1 Поврзано
Список на видови Млечки (печурки)
Lactarius abbotanus

''Lactarius abbotanus''''L. abbotanus'' at Kambalakonda Wildlife Sanctuary in Visakhapatnam, India
''Научна класификација''
Царство:, Fungi
Колено:, Basidiomycota
Класа:, Agaricomycetes
Ред:, Russulales
Семејство:, Russulaceae
Род:, ''Lactarius''
Вид:, ''L. abbotanus''
Биномен назив
''Lactarius abbotanus''K. Das & J.R. Sharma (2003)
''Lactarius abbotanus'' е член на родот Млечки(печурки) во редот Russulales. Пронајден е во Индија, а првпат бил опишан од миколозите Ј.Р. Шарма и Канад Дас во 2003 година.
1 Опис
Шапката е конвексна со депресивен центар, со димензии помеѓу 64 и 83 мм во пречник. Ламелите се жолтеникаво бели и далечни, при што се забележуваат околу 4 на 10 мм. Дршката е од 38 до 45 години мм во висина и од 14 до 18 мм во пречник, цилиндрични или со малку поширока основа. Шуплива е, а основата е влакнеста. ''L. abbotanus'' зрачи со бел латекс, кој станува брилијантно во жолт веднаш по изложувањето на воздух. Овој вид е тесно поврзан со ''L. citriolens'', ''L. delicatus'' и ''L. aquizonatus''.
2 Распространетост и екологија
Видот бил забележан како осамен, формирајќи ектомикориза со примероци на ''Quercus leucotrichophora'' во умерените листопадни шуми на планините Кумаон . Примероците од типот беа собрани во планината Abbot, Champawat, Uttaranchal. Видот е именуван по местото каде што биле забележани на надморска височина од 2200 м.
2.1 Поврзано
Список на видови Млечки (печурки)