Планинска клима

Алпска клима — типична клима за областите над шумската граница. Оваа клима е исто така позната и како планинска клима или висинска клима.
Подрачјето околу долината на Длабока Река во областа Горна Река, западна Македонија се смета за единственото во Македонија со ваква клима. Истото е прогласено за културно наследство на УНЕСКО поради својата посебност и убавини.
1 Дефиниција
Постојат повеќе дефиниции за алпската клима.
Една едноставна дефиниција е климата што предизвикува дрвјата да не растат поради студот.
Во Кепеновата класификацијата на климата, алпската и планинската клима се дел од групата ''Е'', заедно со поларната клима, каде ниту еден месец нема средна температура повисока од .
Според Холдриџовиот систем на климатски области, постојат две планински клими кои го спречуваат растот на дрвјата :
а) алпската клима се јавува кога средната биотемпература на таа местоположба е помеѓу . Алпската клима во Холдриџовиот систем е приближно еднаква на најтоплата клима во тундрите (ЕТ) според Кепеновиот систем.
б) алварската клима, најстудената планинска клима бидејќи биотемпературата е помеѓу 0°С и 1,5°С (биотемпературата никогаш не може да биде под 0°С). Соодвествува повеќе или помалку на најстудената клима во тундрите и климата на поларната капа (EF).
Холдриџ сметал дека вкупниот примарен придонес на растенијата престанува на температури под и над (растенијата се во хибернација), па затоа тој ја дефинирал биотемпературата како средна, но за сите температури под температурата на замрзнување и над 30 °C прилагодени за 0°С ( ''тоа е'' збирот на температури кои не се прилагодени, поделен со бројот од сите температури без исклучок, дали биле прилагодени или не).
2 Причина
Температурниот профил на атмосферата е резултат на заемодејството помеѓу зрачењето и струењето. Сончевата светлина во видливиот спектар упаѓа на Земјата и ја загрева. Земјата потоа го загрева воздухот на површината. Ако зрачењето е единствениот начин за пренесување на топлината од Земја во вселената, односно ефектот на стаклена градина на гасови во атмосферата ќе ја одржува температурата на Земјата на приближно , а температурата експоненцијално би се намалувала со зголемувањето на висината.
Меѓутоа, кога воздухот е топол, тој има својство да се шири, што ја намалува неговата густина. Така, тополиот воздух има својство да се крева и да ја пренесе топлината нагоре. Ова е процес на струење. Конвекцијата доаѓа до рамнотежа кога парцела на воздух на одредена надморска височина има иста густина како и околината. Воздухот е слаб спроводник на топлина, така што парцела од воздух ќе се крева и паѓа без да разменува топлина. Ова е познато како адиабатски процес, кој има карактеристична крива на притисок и температура. Како што се намалува притисокот, температурата се намалува. Стапката на намалување на температурата со издигнување е позната како адиабатска стапка на застанување, што е приближно 9,8 °C на километар (или 5,4 °F на 1000 стапала) од надморска височина.
Присуството на вода во атмосферата го комплицира процесот на конвекција. Водата пареа содржи латентна топлина на испарување . Како што воздухот се крева и лади, тој на крајот станува заситен и не може да ја задржи количината на водена пареа. Водената пареа на водата се кондензира (формира облаци ) и ослободува топлина, што ја менува стапката на застареност од сувата стапка на прекин на адиабатската стапка на влажна адиабатска стапка на застанување (5,5 °C на километар или 3 °F на 1000 нозе). Вистинската стапка на застанување, наречена стапка на прекин на животната средина, не е константна (може да варира во текот на денот или сезонски и регионално), но нормална стапка на застанување е 5,5 °C на 1.000 м (3,57) °F на 1.000 ft) Затоа, движејќи се на на планина е приближно еднаква на поместување 80 километри (50 милји или 0,75 ° географска ширина ) кон пол. Меѓутоа, овој однос е приближен, бидејќи локалните фактори, како што е близина на океаните, можат драстично да ја модифицираат климата. Како што се зголемува надморската височина, главната форма на врнежите станува снег, а ветровите се зголемуваат. Температурата продолжува да се спушта до тропопаузата, на , каде што не се намалува понатаму. Ова е повисоко од највисокиот самит .
3 Месечни промени
Варијабилноста на алпската клима во текот на целата година зависи од географската ширина на локацијата. За тропските океански локации, како што е самитот на Мауна Лоа, висина. , температурата е приближно константна во текот на целата година:
За локации со средна ширина, како што е планината Вашингтон, температурата варира сезонски, но никогаш не се загрева: