Економија на Јапонија

Економијата на Јапонија е високо развиена економија на слободен пазар. Таа е трета по големина во светот според номиналниот БДП и четврта по големина според паритетот на куповната моќ (ЈПП). и е втора по големина развиена економија во светот . Јапонија е членка на Г7 и Г20 . Според Меѓународниот монетарен фонд, БДП по глава на жител (ПКМ) на земјата изнесувал 38.937 американски долари (2016 година). Поради нестабилниот курс на девизи, јапонскиот БДП, измерен во долари, драстично варира. Се проценува дека Јапонија има БДП по глава на жител од околу 38.490 американски долари според методт Атлас. Јапонската економија е предвидена со кварталното истражување на Танкан за деловното расположение кое се спроведува опд страна наЈапонската банка. Никеи 225 претставува месечен извештај за врвни акции на Јапонската берза , која е трета по големина берза во светот според пазарната капитализација . Во 2018 година, Јапонија била четврти најголем увозник во светот и четврти најголем извозник . Има втори најголеми девизни резерви во светот во вредност од 1,3 трилиони долари. Таа е рангирана на 29-то место според индексот на леснотија на деловно работење и 5-та според извештајот за глобална конкурентност . Таа е рангирана на првото место во светот според индексот на економска сложеност . Јапонија е исто така трет по големина потрошувачки пазар во светот .
Јапонија е трета најголема земја за производство на автомобили во светот, има најголема индустрија за електронски производи и често е рангирана меѓу најиновативните земји во светот, водејќи неколку мерки за глобално поднесување патенти. Соочувајќи се со зголемена конкуренција од Кина и Јужна Кореја, производството во Јапонија денес се фокусира првенствено на високотехнолошка и прецизна стока, како што се оптички инструменти, хибридни возила и роботика. Покрај регионот Канти регионот Кансаи е еден од водечките индустриски јата и производствени центри за јапонската економија. Големината и индустриската структура на градовите во Јапонија ги задржале тесните законитости и покрај значителното множество на население и индустрии низ градовите прекувремено. Јапонија е најголем доверител на светот. Јапонија генерално има годишен трговски суфицит и има значителен нето-меѓународен суфицит на инвестиции. Од 2010 година, Јапонија поседува 13,7% од светските приватни финансиски средства (трета по големина во светот) со околу 15,3 трилиони американски долари. Заклучно со 2017 година, 51 од компаниите сппоред ''„Fortune Global 500“'' се со седиште во Јапонија, што е помалку од 2013 година кога оваа бројка изнесувала 62 компании. Оваа земја е трета по големина во светот според вкупното богатство.
Колапсот на меурот на цената на средствата на Јапонија во 1991 година доведе до период на економска стагнација позната како „изгубена деценија“, понекогаш сега продолжена како „изгубена 20 години“. Од 1995 до 2007 година, БДП падна од 5,33 трилиони долари на 4,36 трилиони долари номинално . Јапонија денес има најголем однос на јавен долг кон БДП од која било развиена нација, со национален долг од 236% во однос на БДП заклучно со 2017 година. Овој долг е претежно во сопственост на јапонски државјани. Јапонската економија се соочува со значителни предизвици поставени од стареење и опаѓање на населението, кое достигна 128 милиони во 2010 година и падна на 126,5 милиони од 2018 година. Проекциите сугерираат дека населението ќе продолжи да опаѓа на потенцијално пониски од 100 милиони до крајот на 21-от век.
1 Преглед на економијата
Во трите децении економски развој по 1960 година, се случил брзиот економски раст наречен јапонско повоено економско чудо. Со водство на Министерството за економија, трговија и индустрија, со просечни стапки на раст од 10% во 1960-тите, 5% во 1970-тите и 4% во 1980-тите, Јапонија била во можност да се воспостави и одржи како втора по големина економија во светот од 1978 година до 2010 година, кога била надмината од Народна Република Кина. До 1990 година, приходот по глава на жител во Јапонија бил еднаков или надминат во повеќето земји од Западот.
Во текот на втората половина на 1980-тите, зголемувањето на цените на акциите и недвижностите создал економски меур . Економскиот меур завршил нагло, бидејќи Токиската берза се срушила во периодот 1990–92, а цените на недвижностите достигнале врв во 1991 година. Растот во Јапонија во текот на 90-тите години од минатиот век со 1,5% бил побавен од глобалниот раст, што го донел терминот <i>Изгубената декада. По уште една деценија со ниска стапка на раст, терминот станал ''Изгубени 20 години''. Како и да е, растот на БДП по глава на жител од 2001 до 2010 година сепак успеал да ги надмине Европа и САД.
Со оваа ниска стапка на раст, националниот долг на Јапонија се проширил заради значителните трошоци за социјална помош во општеството што старее, со намалена даночна основа. Сценариото за „''Напуштени домови''“ продолжува да се шири од руралните области во урбаните области во Јапонија.
Како планинска, вулканска островска земја, Јапонија има несоодветни природни ресурси за поддршка на нејзината растечка економија и големото население и затоа извезува стоки во кои има компаративна предност како што се индустриски производи насочени кон истражување и развој во замена за увоз на суровини и нафта. Јапонија е меѓу првите три увозници на земјоделски производи во светот покрај Европската Унија и Соединетите Американски Држави. Јапонија е најголемиот единствен национален увозник на риби и производи од риболов. Централниот пазар на големо на <i>Токио Метрополитен е најголемиот пазар на големо со примарни производи во Јапонија, вклучувајќи го и реномираниот пазар за риби Цукиџи.Ловење на јапонскиот кит, наводно за истражувачки цели, според меѓународното право е незаконско.
Иако биле извлечени многу видови минерали низ целата земја, повеќето минерални ресурси требало да се увезуваат во повоената ера. Локалните наслаги на руди што носат метал биле тешки за обработка бидејќи биле со низок степен. Големите и разновидни шумски ресурси на нацијата, кои опфаќале 70 проценти од земјата кон крајот на 1980-тите, не биле искористени. Поради политичките одлуки на локално, префектурно и национално ниво, Јапонија одлучила да не ги искористува своите шумски ресурси за економска корист. Домашните извори снабдувале само помеѓу 25 и 30 проценти од потребите на дрва во земјата. Земјоделството и риболовот биле најдобро развиените ресурси, но само низ години макотрпна инвестиција и труд. Нацијата, според тоа, ги изградила производствените и преработувачките индустрии за да ги претвори суровините увезени од странство. Оваа стратегија за економски развој наложувала воспоставување силна економска инфраструктура за обезбедување на потребната енергија, транспорт, комуникации и технолошко знаење.
Депозитите на злато, магнезиум и сребро ги исполнуваат тековните индустриски побарувања, но Јапонија зависи од странски извори за многу минерали неопходни за модерната индустрија. железна руда, бакар, боксит и алумина мора да се увезат, како и многу шумски производи.
Во споредба со другите индустријализирани економии, Јапонија се одликува со ниско ниво на извоз во однос на големината на нејзиниот БДП. Од периодот 1970-2018 година, Јапонија била или најмала или втора најмалку зависна од извоз економија во Г-7, и една од најмалку извозно зависните економии во светот. Исто така, таа била една од најмалку зависните трговски економии во периодот 1970-2018 година.
Јапонија добива исклучително ниско ниво на странски инвестиции. Неговиот индекс на СДИ бил далеку најмал во Г7 заклучно со 2018 година и помалку од оние на многу помалите економии како Австрија, Полска и Шведска . Во однос на БДП, неговиот однос на внатрешните акции на СДИ е веројатно најнизок во светот.
Јапонија заостанува зад другите развиени земји во продуктивноста на трудот. Од 1970 до 2018 година Јапонија постојано има најниска продуктивност на трудот во Г7.
2 Економска историја
Економската историја на Јапонија е една од најпроучуваните. Првиот период се темели на Едо (во 1603 година) за целиот економски развој, вториот на реставрацијата на Меиџи (во 1868 година) како прва неевропска сила, третиот по поразот на Втората светска војна (во 1945 година) кога островската нацијата станала втора по големина економија во светот.
2.1 Први контакти со Европа (16 век)
Јапонија се сметала за земја богата со благородни метали, главно заради извештаите на Марко Поло за позлатени храмови и палати, но исто така и поради релативното изобилство на површински руди карактеристични за огромната вулканска земја, пред големо ископување да стане возможно во индустриско време. Јапонија била главен извозник на сребро, бакар и злато за време на периодот додека не се забранил извозот за тие минерали.
Ренесансната во Јапонија исто така била перцепирана како софистицирано феудално општество со висока култура и силна пред-индустриска технологија. Земјата била густо населена и урбанизирана. Истакнатите европски набудувачи од тоа време се чини дека се согласуваат дека Јапонците ''„ги надминуваат не само сите други ориентални народи, тие ги надминуваат и Европејците“'' ( Алесандро Валињано, 1584 година, „''Historia del Principo y Progresso de la Compania de Jesus en las Indias Orientales''“) )
Првите европски посетители биле воодушевени од квалитетот на јапонската занаетчиска дејност. Ова произлегува од фактот што самата Јапонија е прилично богата со природни ресурси кои најчесто се наоѓаат во Европа, особено со железо.
Товарот на првите португалски бродови (обично околу 4 бродови со помала големина секоја година) кои пристигнувале во Јапонија скоро целосно се состоел од кинеска стока (свила, порцелан). Јапонците се многу нетрпение очекувале да се стекнат со тие стоки, но била забранета од царот на Кина, како казна за Вокоу (пиратски напади). Португалците (кои биле наречени ''Нанбан'', Јужни варвари) на тој начин нашле можност да дејствуваат како посредници во азиската трговија.
2.2 Период на Едо (1603–1868)
Почетокот на периодот Едо се совпаѓа со последните децении од трговскиот период Нанбан, за време на кој се одвивала интензивна интеракција со европските сили, на економски и верски план. Јапонија ги изградила своите први воени бродови во западен стил, како што е ''Сан Хуан Баутиста'', 500-тонски брод од типот галеон. Исто така, во тој период, ''бакуфу'' нарачал околу 350 бродови со црвени печати. Јапонските авантуристи, како Јамада Нагамаса, биле активни низ цела Азија.
Со цел да се искорени влијанието на христијанизацијата, Јапонија влегла во период на изолација наречен ''сакоку'', за време на кој нејзината економија уживала стабилност и благ напредок. Но, не долго после тоа, во 1650-тите, производството на јапонски извозен порцелан значително се зголемил кога граѓанската војна го ставила вон дејство главниот кинески центар за производство на порцелан, во Ѓингдеџен, за неколку децении. Во остатокот од 17 век, најголем дел од производството на јапонски порцелан бил наменет за извоз, најмногу во Кјушу. Трговијата се намалила под обновената кинеска конкуренција до 1740-тите, пред да продолжи по отворањето на Јапонија во средината на 19 век.
Економскиот развој за време на периодот Едо ја опфатила урбанизацијата, зголемената испорака на стоки, значително проширување на домашната и, првично, надворешната трговија и дифузија на трговијата и занаетчиската индустрија. Градежните занаети цветале, заедно со банкарските установи и трговските здруженија. Сè повеќе, властите во ''Хан го'' надгледувале зголемувањето на земјоделското производство и ширењето на руралните ракотворби.
До средината на осумнаесеттиот век, Едо имал повеќе од 1 милион жители, а Осака и Кјото имале повеќе од 400 000 жители. Растеле и многу други градови. Осака и Кјото станале трговски центри за производство и занаетчиство, додека Едо бил центар за снабдување со храна и основна стока за широка потрошувачка.
Оризот бил основата на економијата, бидејќи даимјоо ги собирале даноците од селаните во форма на ориз. Даноците биле високи, околу 40% од жетвата. Оризот се продавал на пазарот на ''фудасаши'' во Едо. За да собере пари, даимјоо користел договори за продажба на ориз што сè уште не бил собран. Овие договори биле слични на современото тргување со фјучерси.
За време на периодот, Јапонија прогресивно ги проучувала западните науки и техники (наречени ''рангаку'', буквално „''холандски студии''“) преку информациите и книгите добиени преку холандските трговци во Деџима. Главните области што биле изучувани вклучувале географија, медицина, природни науки, астрономија, уметност, јазици, физички науки, како што се проучување на електрични феномени и механички науки, како што е прикажано со развојот на јапонските часовници или вадокеи, инспирирани од западните техники.
2.3 Предвоен период (1868–1945)
Од средината на 19 век, по реставрацијата Меиџи, земјата се отворила кон западната трговија и влијание и Јапонија поминала низ два периода на економски развој. Првиот започнал сериозно во 1868 година и се проширил до Втората светска војна; вториот започнал во 1945 година и продолжил во средината на 1980-тите.
Економските случувања од предвоениот период започнале со „''Политиката на богата држава и силна армија''“ од страна на владата на Меиџи. За време на периодот Меиџи (1868–1912), лидерите инаугурирале нов образовен систем заснован на запад за сите млади луѓе, испратиле илјадници студенти во Соединетите Американски Држави и Европа и ангажирале повеќе од 3.000 западни професори за да предаваат модерна наука, математика, технологија, и странски јазици во Јапонија (''Oyatoi gaikokujin''). Владата, исто така, изградила пруги, го подобрила патот и вовела програма за реформи во земјата за да ја подготви земјата за понатамошен развој.
За да се промовира индустријализацијата, владата одлучила дека, иако треба да му помогне на приватниот бизнис да одвои ресурси и да планира, приватниот сектор е најдобро опремен за стимулирање на економскиот раст. Најголемата улога на владата била да помогне да се обезбедат добри економски услови за деловно работење. На кратко, владата требала да биде водич и бизнис производител. Во раниот период на Меиџи, владата изградила фабрики и бродоградилишта кои биле продадени на претприемачи со мал дел од нивната вредност. Многу од овие бизниси брзо прераснале во поголемите конгломерати . Владата се појавила како главен промотор на приватното претпријатие, донесувајќи низа про-деловни политики.
Во средината на 1930-тите, стапките на јапонските номинални плати биле „''10 пати помалку''“ од оние на САД (заснован на девизниот курс на средината на 1930-тите), додека се проценува дека нивото на цената е околу 44% од оној на САД.
2.4 Повоен период (1945 година - денес)
Од 60-тите до 80-тите години, вкупниот реален економски раст бил исклучително голем: просек од 10% во 1960-тите, просек од 5% во 1970-тите и просек од 4% во 1980-тите. До крајот на споменатиот период, Јапонија се претворила во економија со високи плати.
Растот значително се забавил на крајот на 90-тите години на минатиот век. Периодот е познат како ''Изгубената декада'' по падот на јапонскиот меур на цената на активата. Како последица на тоа, Јапонија претрпела огромен буџетски дефицит (додала трилиони јени на јапонскиот финансиски систем) за да финансира големи програми за јавни работи .
До 1998 година, јапонските проекти за јавни работи сè уште не можеле да ја стимулираат побарувачката доволно за да се стави крај на стагнацијата на економијата. Во очај, јапонската влада презела политики за „''структурни реформи''“ наменети да предизвикаат шпекулативни ексцеси од пазарот на акции и недвижнини. За жал, овие политики ја довеле Јапонија во дефлација во повеќе наврати помеѓу 1999 и 2004 година. Јапонската банка користела квантитативно олеснување за проширување на понудата на пари во земјата со цел да ги зголеми очекувањата за инфлација и да го поттикне економскиот раст. Првично, политиката не успеала да предизвика никаков раст, но на крајот започнала да влијае на инфлациските очекувања. До крајот на 2005 година, економијата конечно започнала, да закрепнува. Растот на БДП за таа година изнесувал 2,8%, со годишно проширување во четвртиот квартал од 5,5%, надминувајќи ги стапките на раст на САД и Европската Унија во истиот период. За разлика од претходните трендови на закрепнување, домашната потрошувачка е доминантен фактор на раст.
И покрај тоа што долго време каматните стапки биле близу нулата, стратегијата за квантитативно олеснување не успеало да ја запре дефлацијата на цените. Ова довело некои економисти, како што се и некои јапонски политичари, да се залагаат за создавање повисоки инфлациски очекувања. Во јули 2006 година, завршила политиката на нулта стапка. Во 2008 година, Јапонската централна банка сè уште имала најниски каматни стапки во развиениот свет, но дефлацијата сè уште не била елиминирана и ''Nikkei 225'' паднал за приближно 50% (помеѓу јуни 2007 година и декември 2008 година). Сепак, на 5 април 2013 година, Јапонската банка објавила дека ќе купи 60-70 трилиони јени во обврзници и хартии од вредност во обид да ја елиминира дефлацијата со удвојување на понудата на пари во Јапонија во текот на две години. Пазарите ширум светот реагирале позитивно на тековните проактивни политики на владата, при што „''Никеи 225''“ додал над 42% од ноември 2012 година.<i>„Економист“ сугерирал дека подобрувањето на законот за банкрот, законот за пренос на земјиште и законите за данок ќе и помогнат на јапонската економија. Во последниве години, Јапонија е најдобар извозен пазар за скоро 15 трговски нации ширум светот.
Во декември 2018 година, договорот за слободна трговија меѓу Јапонија и Европската Унија бил расчистен да започне во февруари 2019 година. Во земјата била создадена најголема светска зона за слободна трговија проценета на 1/3-от од глобалниот бруто домашен производ. Таа ги намалува тарифите за јапонските автомобили за 10%, давачките за 30% за сирење и 10% за вината и ги отвора пазарите на услуги.
Во јануари 2020 година, премиерот Шинзо Абе објавил дека јапонската коронавирусна пандемија, што исто така принудила национална вонредна состојба, била најтешката економска криза од крајот на Втората светска војна. Саито од Јапонскиот центар за економски истражувања изјавил дека пандемијата го создала „''последниот удар''“ на долгогодишната економија во Јапонија, која исто така продолжила со бавен раст во 2018 година.
Помалку од една четвртина од Јапонците очекуваат подобрување на условите за живот во следните децении.
На 23 октомври 2020 година, Јапонија и Велика Британија официјално го потпишале првиот договор за слободна трговија по Брегзит, кој ќе ја зајакне трговијата со приближно 15,2 милијарди фунти. Договорот овозможува трговија без тарифи на 99% од извозот во Јапонија.
3 Инфраструктура
Во 2018 година, Јапонија била рангирана на 5-тото место во индексот на логистички перформанси на Светска банка, и 2-ра во категоријата инфраструктура.
Во 2005 година, една половина од јапонската енергија се произведувала од нафта, една петтина од јаглен и 14% од природен гас. Јадрената енергија во Јапонија направила четвртина од производството на електрична енергија, но поради јадрената катастрофа во Фукушима се појавила голема желба да се стави крај на јапонската програма за јадрена енергија. Во септември 2013 година, Јапонија ги затворила своите последни 50 атомски централи на национално ниво, предизвикувајќи нацијата да биде јадрена. Земјата оттогаш се решила да рестартира неколку свои јадрени реактори.
Трошењата на Јапонија на патишта се сметаат за големи. Поплочениот пат од 1,2 милиони километри е едно од најголемите. Јапонија има сообраќај од лева страна. Единствена мрежа на брзини и патишта со ограничен пристап со патарина ги поврзува големите градови кои се управувани од претпријатија за наплата . Новите и користени автомобили се евтини, а јапонската влада ги охрабрила луѓето да купуваат хибридни возила . Надоместоците за сопственост на автомобили и давачките за гориво се користат за промовирање на енергетската ефикасност.
Железничкиот сообраќај во Јапонија е главно превозно средство во Јапонија. Десетици јапонски железнички компании се натпреваруваат на регионалните и локалните пазари за превоз на патници; патнички претпријатија ЈЖ, железницата Кинтецу, железница Сеибу и корпорација Кеио. Честопати, стратегиите на овие претпријатија содржат недвижен имот или стоковни куќи до станиците, и многу големи станици имаат големи стоковни куќи во нивна близина. Јапонските градови Фукуока, Кобе, Кјото, Нагоја, Осака, Сапоро, Сендај, Токио и Јокохама имаат систем на подземна железница . Околу 250 брзи возови Шинкансен ги поврзуваат големите градови. Сите возови се познати по точност, а задоцнувањето од 90 секунди може да се смета за задоцнето за некои услуги во возот.
Во Јапонија има 98 патнички и вкупно 175 аеродроми, а летот е популарен начин за патување. Најголемиот домашен аеродром, Меѓународниот аеродром во Токио, е вториот најфреквентен аеродром во Азија . Најголемите меѓународни порти се меѓународниот аеродром Нарита (област Токио), меѓународниот аеродром Кансаи (областа Осака / Кобе / Кјото) и меѓународниот аеродром Чабу Центраир (област Нагоја). Најголемите пристаништа во Јапонија ги вклучуваат пристаништето Нагоја, пристаништето Јокохама, пристаништето Токио и пристаништето Кобе .
Околу 84% од енергијата на Јапонија се увезува од други земји. Јапонија е најголемиот увозник на течен природен гас во светот, втор по големина увозник на јаглен и трет по големина нето увозник на нафта. Со оглед на нејзината голема зависност од увезената енергија, Јапонија има за цел да ги диверзифицира своите извори. Од нафтените шокови во 1970-тите, Јапонија ја намалила зависноста од нафтата како извор на енергија од 77,4% во 1973 година на околу 43,7% во 2010 година и ја зголемила зависноста од природен гас и јадрена енергија. Во септември 2019 година, Јапонија ќе инвестира 10 милијарди долари на проекти на течен природен гас ширум светот, во стратегија за зајакнување на глобалниот пазар на ТНГ и зајакнување на безбедноста на снабдувањето со енергија. Друг важен извор на енергија вклучува јаглен, а хидроелектричната енергија е најголемиот обновлив извор на енергија во Јапонија. Сончевиот пазар на Јапонија исто така е во подем. Керозин се користи многу и за греење на домот во преносни грејачи, особено подалеку од север. Многу такси компании управуваат со своите флоти на течен природен гас. Неодамнешен успех кон поголема потрошувачка на гориво било воведувањето масовно произведени хибридни возила . Премиерот Шинзи Абе, кој работеше на економското заживување на Јапонија, потпиша договор со Саудиска Арабија и ОАЕ за зголемувањето на цените на нафтата, обезбедувајќи јапонска стабилна испорака од тој регион.
4 Макро-економски тренд
Ова е графикон на трендот на бруто домашниот производ на Јапонија по пазарни цени проценети од Меѓународниот монетарен фонд со бројки во милиони јапонски јени. Поврзано
Година, Бруто домашен производ, Размена на американски долар, Индекс на цени(, Номинален БДП по глава на жител(како % од $), БДП по глава на жител(како % од $)
1955, 8.369.500, 360,00 ￥, 10.31, -
1960, 16.009.700, 360,00 ￥, 16.22, -
1965, 32.866.000, 360,00 ￥, 24,95, -
1970, 73.344.900, 360,00 ￥, 38,56, -
1975, 148.327.100, 297,26 ￥, 59.00 часот, -
1980, 240.707.315, 225,82 фунти, 100, 105,85, 71,87
2005, 502.905.400, 110.01 ￥, 97, 85.04, 71.03
2010, 477.327.134, 88,54 фунти, 98, 89,8, 71,49
За споредби на паритетот на куповната моќ, американскиот долар бил разменет на 109 фунти во 2010 година.
4.1 Состав на БДП
Индустрии според додадена вредност на БДП 2012 година. Вредностите се претвораат со употреба на девизниот курс на 13 април 2013 година.
Индустрија, Додадена вредност на БДП милијарди долари 2018 година, % од вкупниот БДП
Други услужни активности, 1.238, 23,5%
Производство, 947 година, 18,0%
Недвижен имот, 697 година, 13,2%
Трговија на големо и мало, 660 година, 12,5%
Транспорт и комуникација, 358 година, 6,8%
Јавна администрација, 329 година, 6,2%
Градба, 327, 6,2%
Финансии и осигурување, 306, 5,8%
Снабдување со електрична енергија, гас и вода, 179, 3,4%
Активности на државните служби, 41, 0,7%
Рударство, 3, 0,1%
Вкупно, 5.268, 100%
4.2 Развој на главни индикатори
Следната табела ги прикажува главните економски индикатори во периодот 1980–2018 година. Инфлација под 2 % е во зелена боја.
Година, БДП(во милијарди американски долари), БДП по глав на жител(во милијарди американски долари), Раст на БДП, Инфлација, Невработеност, Државен долг
1980, 1,041.7, 8,921, 3.2 %, 7.8 %, 2.0 %, 48.8 %
1981, 1,187,0, 10,091, 4.2 %, 4.9 %, 2.2 %, 54.0 %
1982, 1,302.4, 10,995, 3.3 %, 2.7 %, 2.4 %, 59.0 %
1983, 1,401.5, 11,750, 3.5 %, 1.9 %, 2.7 %, 64.9 %
1984, 1,516.5, 12,632, 4.5 %, 2.3 %, 2.7 %, 67.0 %
1985, 1,647.0, 13,634, 5.2 %, 2.0 %, 2.6 %, 69.7 %
1986, 1,736.1, 14,295, 3.3 %, 0.6 %, 2.8 %, 75.5 %
1987, 1,864.6, 15,279, 4.7 %, 0.1 %, 2.9 %, 77.3 %
1988, 2,060.8, 16,816, 6.8 %, 0.7 %, 2.5 %, 73.2 %
1989, 2,245.0, 18,247, 4.9 %, 2.3 %, 2.3 %, 66.8 %
1990, 2,441.9, 19,782, 4.9 %, 3.1 %, 2.1 %, 64.3 %
1991, 2,609.4, 21,056, 3.4 %, 3.3 %, 2.1 %, 63.5 %
1992, 2,691.5, 21,641, 0.8 %, 1.8 %, 2.2 %, 68.0 %
1993, 2,741.3, 21,970, −0.5 %, 1.2 %, 2.5 %, 74.2 %
1994, 2,827.4, 22,598, 1.0 %, 2.1 %, 2.9 %, 85.0 %
1995, 2,965.5, 23,642, 2.7 %, −0.1 %, 3.2 %, 95.9 %
1996, 3,113.3, 24,765, 3.1 %, 0.1 %, 3.4 %, 101.0 %
1997, 3,200.6, 25,400, 1.1 %, 1.7 %, 3.4 %, 106.7 %
1998, 3,198.9, 25,318, −1.1 %, 0.6 %, 4.1 %, 117.9 %
1999, 3,239.6, 25,592, −0.3 %, −0.3 %, 4.7 %, 131.1 %
2000, 3,405.5, 26,850, 2.8 %, −0.7 %, 4.7 %, 137.9 %
2001, 3,497.2, 27,508, 0.4 %, −0.7 %, 5.0 %, 146.8 %
2002, 3,555.1, 27,905, 0.1 %, −0.9 %, 5.4 %, 156.8 %
2003, 3,681.4, 28,843, 1.5 %, −0.2 %, 5.2 %, 162.7 %
2004, 3,866.0, 30,266, 2.2 %, 0.1 %, 4.7 %, 171.7 %
2005, 4,056.8, 31,755, 1.7 %, −0.3 %, 4.4 %, 176.8 %
2006, 4,240.8, 33,197, 1.4 %, 0.2 %, 4.1 %, 176.4 %
2007, 4,425.6, 34,641, 1.7 %, 0.0 %, 3.8 %, 175.4 %
2008, 4,463.1, 34,952, −1.0 %, 1.4 %, 4.0 %, 183.4 %
2009, 4,253.4, 33,347, −5.4 %, −1.4 %, 5.1 %, 201.0 %
2010, 4,485.9, 35,157, 4.2 %, −0.7 %, 5.1 %, 207.8 %
2011, 4,573.2, 35,775, −0.1 %, −0.3 %, 4.6 %, 222.1 %
2012, 4,727.1, 37,060, 1.5 %, −0.1 %, 4.3 %, 229.0 %
2013, 4,909.9, 38,478, 2.0 %, 0.3 %, 4.0 %, 232.5 %
2014, 5,021.5, 39,381, 0.4 %, 2.8 %, 3.6 %, 236.1 %
2015, 5,137.3, 40,392, 1.2 %, 0.8 %, 3.4 %, 231.3 %
2016, 5,225.1, 41,297, 0.6 %, −0.1 %, 3.1 %, 236.3 %
2017, 5,427.1, 42,818, 1.9 %, 0.5 %, 2.9 %, 235.0 %
2018, 5,594.5, 44,227, 0.8 %, 1.0 %, 2.4 %, 237.1 %
5 Сектори на економијата
5.1 Земјоделството
Јапонскиот земјоделски сектор учествува со околу 1,1% (2017 година) од вкупниот БДП на земјата. Само 12% од јапонската земја е погодна за одгледување. Поради овој недостаток на обработливо земјиште, се користи систем на тераси за земјоделство во мали области. Ова резултира во едно од највисоките нивоа на приноси на земјоделски култури во светот по единица површина, со вкупна стапка на земјоделска самодоволност од околу 50% на помалку од 56,000 одгледувани км <sup>2</sup> (14 милиони хектари).
Малиот земјоделски сектор во Јапонија, сепак, е исто така високо субвенциониран и заштитен, со владини регулативи кои претпочитаат мало култивирање наместо големо земјоделство, како што се практикува во Северна Америка. Постои зголемена загриженост за земјоделството бидејќи сегашните земјоделци стареат со тешко наоѓање наследници.
Оризот го сочинува скоро целото јапонско производство на житни култури. Јапонија е втор по големина увозник на земјоделски производи во светот. Оризот, најзаштитената култура, подлежи на тарифи од 777,7%.
Иако Јапонија обично е самодоволна во оризот (освен во употребата при правење крекери за ориз и преработена храна) и пченица, земјата мора да увезува околу 50% од своите барања за други житни и фуражни култури и се потпира на увоз за половина од своето снабдување од месо. Јапонија увезува големи количини пченица и соја . Јапонија е 5-тиот најголем пазар за извоз на земјоделски производи во ЕУ. Над 90% од портокалите од мандарина во Јапонија се одгледуваат во Јапонија. Јаболката се одгледува и поради ограничувања на увозот на јаболка.
5.1.1 Риболов
Рибарската индустрија во Јапонија е сериозно погодена од радијационата контаминација како резултат на јадрената катастрофа Фукушима во 2011 година . И покрај владините тврдења, зрачењето од јадрената катастрофа во 2011 година . Наместо да ги ублажува и деконтаминира водата и земјиштето во близина на атомската централа, Јапонија наместо тоа го испуштила јадрениот отпад од централата директно во океанот. Од 2011 година, Јапонија фрлила радиоактивен отпад во океанот. Од 2011 година, Јапонија драстично ја намалила потрошувачката на домашна морска храна и прибегнала кон извоз на .
Јапонија се рангирала на четвртото место во светот во 1996 година според тонажа на уловена риба . Јапонија ловеила 4.074.580 метрички тони риба во 2005 година, што е помалку од 4.987.703 тони во 2000 година, 9.558.615 тони во 1990 година, 9.864.422 тони во 1980 година, 8.520.397 тони во 1970 година, 5.583.796 тони во 1960 година и 2.881.855 тони во 1950 година. Во 2003 година, вкупното производство на аквакултура било предвидено на 1.301.437 тони. Во 2010 година, вкупниот лов на риби во Јапонија изнесувал 4.762.469 риби. Рибарството во странство отпаѓа на просечно 50% од вкупниот улов на риба на нацијата кон крајот на 80-тите години на минатиот век, иако тие доживеале повторени подеми и падови во тој период.
Крајбрежниот риболов со мали чамци, со мрежи или техники за размножување сочинуват околу една третина од вкупното производство на индустријата, додека офшор риболов со средни бродови претставува повеќе од половина од вкупното производство. Длабокоморскиот риболов од поголемите пловни објекти го сочинува остатокот. Меѓу многуте видови уловени морски плодови има сардини, туна, рак, ракчиња, лосос, лигни, школки, скуша, морска платика, саури, туна и јапонски килибар . Риболов со слатководни води, вклучувајќи мрестилишта со лосос, пастрмка и јагула и фарми за риби, зафаќа околу 30% од јапонската рибарска индустрија. Меѓу скоро 300 видови риби во реките во Јапонија имаат природни сорти сом, клен, харинга и гоби, како и такви слатководни ракови како ракови и ракови. Морска и слатководна аквакултура се спроведува во сите 47 префектури во Јапонија.
Јапонија одржува една од најголемите рибарски флоти во светот и сочинува скоро 15% од глобалните улови што предизвика некои тврдења дека риболовот во Јапонија доведува до исцрпување на рибните резерви како што е туната . Јапонија исто така предизвикала контроверзии поддржувајќи го квазикомерцијалниот кит .
5.2 Индустрија
Јапонското производство и индустрија е многу разновидно, со различни напредни индустрии кои се многу успешни. Индустријата сочинува 30,1% (2017) од БДП на нацијата. Производството на земјата е трето највисоко во светот.
Индустријата е концентрирана во неколку региони, а главната е регионот Кант околу Токио, ( индустрискиот регион Кеихин ), како и регионот Кансаи, кој ја опкружува Осака ( индустрискиот регион Ханшин ) и регионот Токаи околу Нагоја ( индустрискиот регион Чакиō – Токаи ). како индустриски центри. Другите индустриски центри го вклучуваат југозападниот дел на Хонши и северен Шикоку околу внатрешното море Сето (индустрискиот регион Сетуучи); и северниот дел на Кишши ( Китакијашу ). Покрај тоа, меѓу Токио и Фукуока се наоѓа долг тесен појас на индустриски центри наречен Таихеји Ремен, основан од одредени индустрии, кои се развиле како мелнички градови.
Јапонија ужива висок технолошки развој во многу полиња, вклучувајќи потрошувачка електроника, производство на автомобили, производство на полупроводници, оптички влакна, оптоелектроника, оптички медиуми, факсимили и машини за копирање и процеси на ферментација во храната и биохемијата . Сепак, многу јапонски компании се соочуваат со нови соперници од САД, Јужна Кореја и Кина.
5.2.1 Производство на автомобили
Јапонија е трет најголем производител на автомобили во светот . Тојота во моментов е најголемиот светски производител на автомобили, а јапонските производители на автомобили Нисан, Хонда, Сузуки и Мазда исто така се сметаат за некои од најголемите производители на автомобили во светот.
5.3 Рударство и истражување на нафта
Производството на рударството во Јапонија е минимално, а Јапонија има многу малку рударски наоѓалишта. Сепак, огромни наоѓалишта на ретки земји се пронајдени во близина на брегот на Јапонија. Во фискалната 2011 година, домашниот принос на сурова нафта бил 820 илјади килолитри, што претставува 0,4% од вкупниот волумен на јапонска обработка на сурова нафта.
5.4 Услуги
Јапонскиот услужен сектор учествува со 68,7% (2017) од вкупното економско производство. Банкарство, осигурување, недвижен имот, трговија на мало, транспорт и телекомуникации се сите главни индустрии како што се Mitsubishi UFJ, Mizuho, NTT, TEPCO, Nomura, Mitsubishi Estate, ÆON, Mitsui Sumitomo, Softbank, JR East, Seven &amp;amp; I, KDDI и Јапонија Авиокомпаниите сметаат како една од најголемите компании во светот. Четири од петте најтиражни весници во светот се јапонски весници . Владата на Коизуми го поставила <i>Јапонија Пост, еден од најголемите даватели на услуги за штедење и осигурување во земјата за приватизација до 2015 година. Шесте главни ''кејрецу'' се Mitsubishi, Sumitomo, Fuyo, Mitsui, Dai-Ichi Kangyo и Sanwa Groups. Јапонија е дом на 251 компанија од Форбс Глобал 2000 или 12,55% (заклучно со 2013 година).
5.4.1 Туризам
Во 2012 година, Јапонија била петта најпосетувана земја во Азија и Тихиот Океан, со над 8,3 милиони туристи. Во 2013 година, поради послабиот јен и полесните визни услови за земјите од југозападна Азија, Јапонија примила рекордни 11,25 милиони посетители, што е повисоко од предвидената цел на владата за 10 милиони посетители. Владата се надевала дека ќе привлече 40 милиони посетители годишно до Летните олимписки игри во 2020 година во Токио. Некои од најпопуларните посетени места ги вклучуваат областите Шинџуку, Гинза, Шибуја и Асакуза во Токио и градовите Осака, Кобе и Кјото, како и замокот Химеџи . Хокаидо е исто така популарно зимско одредиште за посетителите со неколку скијачки центри и луксузни хотели кои се градат таму.
Економијата на Јапонија е помалку зависна од меѓународниот туризам отколку кај другите земји од Г7 и земјите од ОЕЦД воопшто; од 1995 до 2014 година, таа била убедливо најмалку посетена земја во Г7 и покрај тоа што била втора по големина земја во групата, и заклучно со 2013 година била една од најмалку посетените земји во ОЕЦД по глава на жител. Во 2013 година, меѓународните приходи за туристи биле 0,3% од јапонскиот БДП, додека соодветната бројка била 1,3% за САД и 2,3% за Франција.
6 Финансиски сектор
6.1 Банкарски сектор
Јапонскиот банкарски сектор претрпел бројни промени во текот на 20 век. Пред 1930 година, јапонските банки работеле без речиси никаква државна интервенција (на пример, тие немале обвска да издвојуваат задолжителна резерва), но по банкарската криза, јапонската влада започнала со регулација на банките. Регулацијата темелно се променила за време на американската окупација на Јапонија, кога бил променет членот 65 од законот со што се поставиле определени ограничувања на можноста за истовремено вршење на комерцијално и инвестициско банкарство. Таквите ограничувања биле значително отстранети во 1992 година, кога бил донесен Законот за сеопфатна финансиска реформа со кој на банките им било дозволено да поседуваат подружници преку кои ќе извршуваат бројни активности со хартии од вредност, иако со цел да се заштитат малите брокерски куќи, на банките им било забрането да извршуваат брокерски активности со населението. Подоцна, од 1998 натаму биле извршени низа промени, познати како „Јапонски Биг бенг“ со кои, покрај другото, биле укинати ограничувањата на каматните стапки на орочените депозити.
Во 1980-тите и во 1990-тите, јапонските банки биле едни од најголемите во светот. На пример, во 1995 година, трите најголеми банки во светот биле јапонски (Сумитомо, Ди-Ичи Кангјо и Санва), седум од десете најголеми банки биле јапонски, а меѓу најголемите 50 банки во светот дури 18 биле јапонски.
Традиционално, јапонскиот банкарски сектор е многу голем, мерено според вообичаените показатели. На пример, учеството на банкарските депозити во БДП изнесувало 158% во 1983 и 206% во 1996 година, соодветно. Притоа, во текот на 1980-тите, од најголемите десет банки во светот, дури шест биле јапонски. Сепак, профитабилноста на јапонските банки е многу ниска: на пример, во 1977 година, показателот РОА изнесувал 0,13 %, во 1980 година тој паднал на 0,07 %, потоа малку се зголемил на 0,23 % во 1985 и 0,27 % во 1990 година, а во 1990-тите јапонските банки биле постојано во загуба.
6.2 Пазар на капитал
Јапонскиот пазар на акции е третиот најголем пазар во светот, со пазарна капитализација од 6,2 трилиони долари во 2018 година.
На Токиската берза, основана во 1878 година, котираат над 3 500 акционерски друштва, поделени во пет оддели:* Првиот оддел ги сочинува најголемите фирми и го претставува најголемиот дел од берзата, со повеќе од 2 000 друштва.
* Вториот оддел е составен од средно големи компании и брои над 500 фирми.
* JASDAQ е дел од секторот растечки компании и брои над 750 фирми, кои претходно се тргувале на Берзата во Осака, која во 2013 година се споила со Токиската берза и ја формирале денешната Јапонска берзанска група.
* Одделот „Мајки“, исто така, е дел од секторот растечки фирми и брои над 240 компании
* ПРО секторот, кој е основан во 2009 година во соработка со Лондонската берза, брои само 19 компании.
Токиската берза е трета по големина берза во светот, мерено според пазарната капитализација, како и втора по големина берза во Азија, со 2 292 котирани компании. „Никеи 225“ и „ТОПИКС“ се двата најважни берзански индекси на Токиската берза. Токиската берза и берзата во Осака, втората голема берза во Јапонија, се споиле на 1 јануари 2013 година, создавајќи една од најголемите берзи во светот. Други берзи во Јапонија се: Берзата во Нагоја, Берзата во Фукуока и Берзата во Сапоро.
7 Работна сила
Стапката на невработеност во декември 2013 година изнесувала 3,7%, што е пад од 1,5 процентни бодови од тврдената стапка на невработеност од 5,2% во јуни 2009 година, поради силното закрепнување на економијата.
Во 2008 година, работната сила во Јапонија се состоела од околу 66 милиони работници - од кои 40% биле жени - и тој процент брзо се намалувал. Една голема долгорочна грижа за јапонската работна сила е нискиот наталитет. Во 2005 година, бројот на смртни случаи во Јапонија го надминал бројот на раѓања, што укажува на тоа дека падот на популацијата веќе започнал. Додека една противмерка за опаѓање на наталитетот би била зголемување на имиграцијата, Јапонија се бори да привлече потенцијални мигранти и покрај законите за имиграција кои се релативно благи (особено за високо квалификувани работници) во споредба со другите развиени земји. Ова е исто така очигледно кога се гледа програмата за јапонски работни визи за „''специфициран квалификуван работник''“, која имала помалку од 3.000 апликанти, и покрај годишната цел да привлече 40.000 странски работници, што укажува на тоа дека Јапонија се соочува со големи предизвици при привлекување мигранти во споредба со другите развиени земји со нејзините имиграциски политики. Анкета на Галуп покажала дека малку потенцијални мигранти сакаат да мигрираат во Јапонија во споредба со другите земји од Г7, што е во согласност со нискиот прилив на мигранти во земјата.
Во 1989 година, Конфедерацијата на јавниот сектор, СОХИО (Генерален совет на синдикати на Јапонија), се споила со РЕНГО (Конфедерација на синдикати на јапонски приватен сектор) и ја формирале Конфедерацијата на јапонски синдикати . Членството на синдикатот е околу 12 милиони.
Од 2019 година, стапката на невработеност во Јапонија била најниска во Г-7. Нејзината стапка на вработеност за работоспособно население (15-64) е највисока во Г-7.
8 Закон и влада
Јапонија е на 27-то место од 185 земји според индексот на леснотија за правење бизнис 2013 година.
Јапонија има една од најмалите даночни стапки во развиениот свет. По одземањата, поголемиот дел од работниците се ослободени од персонален данок на доход . Стапката на данок на потрошувачка е само 8%, додека стапките на данок на добивка се високи, втора највисока стапка на данок на добивка во светот, со 36,8%. Сепак, Претставничкиот дом усвоил предлог-закон со кој се зголемил данокот на потрошувачка на 10% во октомври 2015 година. Владата, исто така, одлучила да го намали данокот на добивка и да го укине данокот на автомобил.
Во 2016 година, ММФ ја охрабрила Јапонија да усвои политика за приход што ги поттикнува фирмите да ги зголемуваат платите на вработените во комбинација со реформите за справување со двостепениот систем на вработување на пазарот на трудот за да се зголемат платите, како додаток на монетарниот и фискалниот стимул. Шинзо Абе ги охрабрил фирмите да ги зголемуваат платите за најмалку три проценти на годишно ниво (целта на инфлацијата плус просечен раст на продуктивноста).
Активизмот на акционерите е редок и покрај фактот што законот за деловни активности им дава на акционерите силни овластувања над управителите. За време на премиерот Шинзи Абе, реформата на корпоративното управување била клучна иницијатива за поттикнување на економскиот раст. Во 2012 година околу 40% од водечките јапонски компании имале независни директори, додека во 2016 година повеќето започнале да назначуваат независни директори.
Обврските на владата го вклучуваат вториот по големина јавен долг на која било земја со долг над еден квадрилион јени, или 8.535.340.000.000 американски долари. Поранешниот премиер Наото Кан ја нарекол ситуацијата „''итна''“.
Јапонската централна банка ги има вторите по големина девизни резерви по Народна Република Кина, со над еден трилион американски долари девизни резерви.
9 Култура
9.1 Преглед
Немаваши (根 回 し), или „''градење на консензус''“, во јапонската култура е неформален процес на тивко поставување на темелите на некоја предложена промена или проект, преку разговор со засегнатите луѓе, собирање поддршка, повратни информации и така натаму. Се смета за важен елемент во секоја голема промена, пред да се преземат какви било формални чекори, а успешното ''немаваши'' овозможува промените да се извршат со согласност на сите страни.
Јапонските компании се познати по методите на управување како што е „ <i>The Toyota Way “. Каизен (改善, јапонски за „''подобрување''“) е јапонска филозофија која се фокусира на континуирано подобрување во текот на сите аспекти на животот. Кога се применуваат на работното место, активностите на Каизен континуирано ги подобруваат сите функции на бизнисот, од производство до управување и од извршен директор до работниците. Со подобрување на стандардизираните активности и процеси, Каизен има за цел да го елиминира отпадот. Кајзен за првпат бил имплементиран во неколку јапонски бизниси за време на заздравувањето на земјата по Втората светска војна, вклучувајќи ја и Тојота и оттогаш се проширила на деловните активности низ целиот свет. Во рамките на одредени вредносни системи, иронично е што јапонските работници работат најмногу за време на денот, иако каизен треба да ги подобри сите аспекти на животот. Според ОЕЦД, годишните работни часови по вработен се под просекот на ОЕЦД и се во средина меѓу земјите од Г7.
Некои компании имаат моќни синдикати на претпријатија и ''шунто''. Системот ''Nenko Joretsu'', како што се нарекува во Јапонија, е јапонски систем за унапредување на вработен врз основа на неговата близина до пензија . Предноста на системот е тоа што им овозможува на постарите вработени да постигнат повисоко ниво на плата пред пензионирањето и тој обично носи поголемо искуство во извршните редови. Недостаток на системот е тоа што не дозволува нов талент да се комбинира со искуство и оние со специјализирани вештини не можат да се промовираат во вќе исполнетиот извршен ред на управуваљњ. Исто така, не гарантира или дури и се обидува да ја донесе „''вистинската личност за вистинското работно место''“.
Односите меѓу владините бирократи и компаниите се често блиски. е институционализирана практика каде јапонските високи бирократи се повлекуваат на високи позиции во приватниот и јавниот сектор. Оваа практика сè повеќе се смета за корумпирана и ограничување на напорите за намалување на врските помеѓу приватниот сектор и државата што ги спречуваат економските и политичките реформи. Доживотно вработување ( ''shūshin koyō'' ) и напредување во кариерата засновано врз стаж се чести во јапонската работна средина . Јапонија почнала постепено да се оддалечува од некои од овие норми.''Плата'' (サ ラ リ ー マ ン, Сарараман, платен човек) се однесува на некој чиј приход е заснован на плата; особено оние кои работат за корпорации. Неговата честа употреба од јапонски корпорации и распространетоста во јапонската манга и аниме постепено довело до нејзино прифаќање во земјите во кои се зборува англиски како именка за јапонски стопанственик со бели јаки. Зборот може да се најде во многу книги и написи кои се однесуваат на јапонската култура. Веднаш по Втората светска војна, да се стане платеник се сметало за порта кон стабилен начин на живот на средната класа. Во модерна употреба, терминот носи асоцијации на долги работни часови, низок углед во корпоративната хиерархија, отсуство на значителни извори на приход освен плата и слично. Терминот платаник се однесува скоро исклучиво на мажите.
Канцелариска дама, често скратено КЛ (јапонски: オ ー エ ル''Ōeru'' ), е женска канцелариска работничка во Јапонија, која извршува задачи со розова јака, како што се служење чај и секретарска или службена работа. Како и многу невенчани Јапонци, КЛ често живеат со своите родители и во раната зрелост . Канцелариските дами се обично постојан персонал со полно работно време, иако работните места што ги прават обично немаат многу можност за унапредување и обично постои премолчено очекување дека ќе ја напуштат својата работа откако ќе стапат во брак.
Фритер (フ リ ー タ ー, furītā) е јапонски израз за луѓе на возраст меѓу 15 и 34 години кои немаат полно работно време или се невработени, со исклучок на домаќинки и студенти. Тие исто така може да бидат опишани како недоволно вработени или хонорарни работници. Овие луѓе не започнуваат кариера по средно училиште или универзитет, но наместо тоа обично живеат како „паразити“ со своите родители и заработуваат пари со ниско квалификувани и ниско платени работи. Ниските приходи им отежнуваат на семејството, а недостатокот на квалификации го отежнува започнувањето кариера во подоцнежниот период од животот.
Кароши (過 労 死, karōshi), што може да се преведе буквално од јапонски како „''смрт од прекумерна работа''“, е професионална ненадејна смрт. Главните медицински причини се срцев удар и мозочен удар поради стрес.
Сокаија (総 会 屋, sōkaiya или корпоративни уцени) е форма на специјализиран рекет, уникатен само во Јапонија, и често е поврзан со изнуда на пари или уцена на компании со закана дека јавно ќе бидат понижени, обично на нивниот годишен состанок (総 会, sōkai). Саракин (サ ラ 金) е јапонски термин за лихвар. Тоа е контракција на јапонските зборови за плата и готовина. Околу 14 милиони луѓе, или 10% од јапонското население, позајмиле од саракин. Вкупно, има околу 10.000 фирми (помалку од 30.000 пред една деценија); сепак, првите седум фирми сочинуваат 70% од пазарот. Вредноста на заостанатите заеми изнесува 100 милијарди долари. Најголемите саракини се тргуваат јавно и честопати сојузуваат со големи банки.
Првата стоковна куќа „во западен стил“ во Јапонија била Митсукоши, основана во 1904 година, која има корен како продавница за кимоно наречена Ечигоја од 1673 година. Кога се разгледуваат корените, сепак, Мацузакаја има уште подолга историја, датирана од 1611 година. Продавницата за кимоно се сменила во стоковна куќа во 1910 година. Во 1924 година, продавницата Мацузакаја во Гинза дозволила улични чевли да се носат во затворен простор, нешто иновативно во тоа време. Овие поранешни стоковни куќи со кимоно доминирале на пазарот во неговата претходна историја. Тие продавале или поточно прикажувале луксузни производи, кои придонеле за нивните софистицирани атмосфери. Друго потекло на јапонската стоковна куќа е тоа од железничка компанија. Постоеле многу приватни железнички оператори во нацијата, и од 1920-тите, тие започнале да градат стоковни куќи директно поврзани со терминалите на нивните линии. Seibu и Hankyu се типични примери од овој тип. Од осумдесеттите години наваму, јапонските стоковни куќи се соочуваат со силна конкуренција од супермаркетите и продавниците за убавина, постепено губејќи го своето присуство. Сепак, ''депто'' се бастиони на неколку аспекти на културниот конзервативизам во земјата. Сертификати за подароци за престижни стоковни куќи честопати се даваат како свечени подароци во Јапонија. Стоковните куќи во Јапонија генерално нудат широк спектар на услуги и можат да вклучуваат девизи, резервации за патувања, продажба на билети за локални концерти и други настани.
9.2 Кеирецу
е збир на компании со меѓусебно поврзани деловни односи и акции. Тоа е еден вид деловна групација . Прототипното ''кеирецу се'' појавило во Јапонија за време на „ економското чудо “ по Втората светска војна. Пред да се предаде Јапонија, јапонската индустрија била контролирана од големи семејства наречени ''заибатсу'' . Сојузниците го демонтирале ''овој процес'' кон крајот на 40-тите години на минатиот век, но компаниите формирани од демонтажата биле повторно интегрирани. Дисперзираните корпорации биле повторно поврзани преку купување на акции за да формираат хоризонтално интегрирани сојузи низ многу индустрии. Во овој период, официјалната владина политика промовирала создавање на робусни трговски корпорации кои би можеле да издржат притисоци од засилената светска трговска конкуренција.
Главните ''кеирецу'' биле центрирани на една банка, која позајмувала пари на компаниите-членки на ''кеирецу'' и имала капитални позиции во компаниите. Секоја централна банка имала голема контрола врз компаниите во ''кеирецу'' и делувала како субјект за итна спасувачка помош. Еден ефект од оваа структура била да се минимизира присуството на непријателски преземања во Јапонија, бидејќи ниту еден субјект не може да ја оспори моќта на банките.
Постојат два вида ''кеирецу'' : вертикални и хоризонтални. Вертикалното ''кеирецу ја'' илустрира организацијата и односите во рамките на една компанија (на пример, сите фактори на производство на одреден производ се поврзани), додека хоризонталното ''кеирецу ги'' покажува односите помеѓу субјектите и индустриите, вообичаено центрирани на банка и трговска компанија. И двете се одржуваат едни со други.
Јапонската рецесија во 90-тите години на минатиот век имала огромни ефекти врз кеирецу. Многу од најголемите банки биле сериозно погодени од портфолиото за лоши заеми и биле принудени да се спојат или да заминат од деловна активност. Ова имало ефект да ги замагли линиите помеѓу кеирецу: Сумитомо банка и Митсуи банка, на пример, станале банкарската корпорација Сумитомо Митсуи во 2001 година, додека Санва банка станала дел од Банката на Токио-Митсубиши UFJ . Дополнително, многу компании надвор од системот на keiretsu, како што е Sony, започнале да ги надминуваат своите колеги во системот.
10 Спојувања и преземања
Јапонските компании биле вклучени во 50.759 зделки помеѓу 1985 и 2018 година. Ова кумулирало до вкупна вредност од 2.636 милијарди американски долари Во 1999 година постоел историски врв во однос на вредноста на зделките со скоро 220 милијарди американски долари. Најактивна година досега била 2017 година со над 3.150 зделки, но само вкупна вредност од 114 милијарди американски долари.
Следува список на најважните зделки (рангирани по вредност во милијарди американски долари) во јапонската историја:
Датум на објавување, Име на стекнувачот, Стекнувач на средната индустрија, Акционер нација, Име на целта, Целна средна индустрија, Цел на нацијата, Вредност на трансакцијата (милион долари)
13 октомври 1999 година, Сумитомо банка Рибар, Банки, Јапонија, Сакура банка Рибар, Банки, Јапонија, 45.494,36
18 февруари 2005 година, Mitsubishi Tokyo Financial Grp, Банки, Јапонија, UFJ Holdings Inc., Банки, Јапонија, 41,431,03
20 август 1999 година, Фуџи банка Рибар, Банки, Јапонија, Даи-Ичи Канџо банка ДОО, Банки, Јапонија, 40.096,63
27 март 1995 година, Mitsubishi Bank Ltd, Банки, Јапонија, Банка на Токио ДОО, Банки, Јапонија, 33.787,73
18 јули 2016 година, СофтБанк Групна Корп, Безжичен, Јапонија, ARM Holdings PLC, Полупроводници, Обединето Кралство, 31.879,49
20 август 1999 година, Фуџи банка Рибар, Банки, Јапонија, Индустриска банка на Јапонија ДОО, Банки, Јапонија, 30.759,61
24 август 2004 година, Сумитомо Митсуи Финл Грп АД, Банки, Јапонија, UFJ Holdings Inc., Банки, Јапонија, 29.261,48
28 август 1989 година, Mitsui Taiyo Kobe Bank Ltd, Банки, Јапонија, Taiyo Kobe Bank Ltd, Банки, Јапонија, 23.016,80
15 октомври 2012 година, СофтБанк Корп, Безжичен, Јапонија, Спринт Нексел Корп, Телекомуникациски услуги, Соединети Држави, 21.640,00
20 септември 2017 година, КК Пангеја, Други финансии, Јапонија, Toshiba Memory Corp, Полупроводници, Јапонија, 17.930,00
11 Други економски индикатори
Нето меѓународна инвестициска позиција : 266,223 \ милијарди (1-ви)
Стапка на раст на индустриското производство: 7,5% (проценка на 2010 година) )
Инвестиции (бруто фиксни): 20,3% од БДП (проценка на 2010 година) )
Приходите или потрошувачката на домаќинствата според процентот на учество:
*''Најниски 10%:'' 4,8%
*''Највисоки 10%:'' 21,7% (1993)
Земјоделство - Производи: ориз, шеќерна репка, зеленчук, овошје, свинско месо, живина, млечни производи, јајца, риба
Извоз - Стоки: машини и опрема, моторни возила, полупроводници, хемикалии
Увоз - стоки: машини и опрема, горива, прехранбени производи, хемикалии, текстил, суровини (2001)
Девизни курсеви :''Јапонски јен по 1 УСД'' - 88,67 (2010), 93,57 (2009), 103,58 (2008), 117,99 (2007), 116,18 (2006), 109,69 (2005), 115,93 (2003), 125,39 (2002), 121,53 (2001), 105,16 (јануари 2000), 113,91 (1999), 130,91 (1998), 120,99 (1997), 108,78 (1996), 94,06 (1995)
Електрична енергија:
*''Електрична енергија - потрошувачка:'' 925,5 милијарди kWh (2008)
*''Електрична енергија - производство:'' 957,9 милијарди kWh (проценка на 2008 година) )
*''Електрична енергија - извоз:'' 0 kWh (2008)
*''Електрична енергија - увоз:'' 0 kWh (2008)
Електрична енергија - Производство по извор:
*''Фосилно гориво:'' 69,7%
*''Хидро:'' 7,3%
*''Јадрено:'' 22,5%
*''Друго:'' 0,5% (2008)
Електрична енергија - Стандарди:
* 100 волти на 50 Hz од реката Ōi (во Шизуока ) кон север;
* 100 волти на 60 Hz Southward
Нафта:
*''производство:'' (2009) ( 46 )
*''потрошувачка:'' (2009 година) ( 3-ти )
*''извоз:'' (2008) ( 64 )
*''увоз:'' (2008) ( 2 )
*''нето увоз:'' (проценка на 2008 г. )
*''докажани резерви:'' (1 јануари 2010 година проценка. )
12 Поврзано
* Економска историја на Јапонија
* Економски односи на Јапонија
* Список на извоз на Јапонија
* Список на земји од водечки трговски партнери
* Список на најголемите трговски партнери на Јапонија
* Список на најголемите јапонски компании
* Јапонска организација за надворешна трговија
* Туризам во Јапонија
* Јапонско повоено економско чудо
* Квантитативно олеснување
* Кредити во Јапонија