procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Електро-Словенија

Електро-Словенија, доо (словенечки: Elektro-Slovenija, d.o.o.; ЕЛЕС/ELES) ― државно претпријатие за пренос на електрична енергија во Словенија. Претпријатието е основано во 1991 година од Владата на Словенија. Тоа е единствениот оператор на електропреносен систем во земјата. ЕЛЕС управува со мрежата од 400 kV, 220 kV и 110 kV далноводи со вкупна должина од 2,587 км. Управен директор на претпријатието е .
ЕЛЕС е членка на Европската мрежа на преносни систем оператори за електрична енергија (ЕНТСО-Е).
1 Поврзано
* Холдинг словенечки електрани
Севернопохорски-ремшнички дијалект

Севернопохорски-ремшички дијалект (|severnopohorsko-remšniško narečje) ― словенечки дијалект во групата на корушки дијалекти. Зборуван е источно од межичкиот дијалект од двете страни на реката Драва, проширувајќи се на запад кон исток од Дравоград и на исток западно од Фала и западно од Селница покрај Драва. Се протега и на север преку австриската граница кај Собот и северно од граничниот премин Радље покрај Драва. Главните населби во областа на дијалектот се Мута, Вузеница, Радље покрај Драва, Вухред, Рибница на Похорје, Ловренц на Похорје и Фала.
1 Фонолошки и морфолошки одлики
На севернопохорскиот-ремшнички дијалект му недостига тесен нагласок и долго ''a'' > ''ɔ''. Дијалектите ги содржат збиените облици ''tl/dl'' (понекогаш > ''kl/gl''). Скратените именки во голема мера станале женски род, а придавската наставка ''-ok'' често е ''-ek''.
Петер Павел Главар

Петер Павел Главар (2 мај 1721 – 24 јануари 1784) — крањски римокатолички свештеник, пчелар, писател и деловен човек.
Главар е роден во Љубљана и бил вонбрачно и напуштено дете на малтешкиот благородник Пјетро Џакомо де Тестаферата и на слугинка мештанка. Тој е израснат во Воповље во северна Крањска. Бидејќи брзо учел, отишол да учи за свештеник во Љубљана и околу 1738 година во Грац, каде што станал магистер на слободни уметности (|magister artium liberalium). Таму се запознал и со економските теории на француските физиократи. Неговото образование било широко и течно зборувал неколку европски јазици.
Главар се вратил во Крањска околу 1743 година. Тој се населил во Коменда во северниот дел на Крањска, каде што основал училиште во 1751 година и подигнал бенефициска зграда со библиотека во 1752 година. Библиотеката сè уште постои и содржи околу 2.000 книги од мноштво области на науката и уметноста. Моќната липа во Коменда веројатно била засадена од Главар во 1748 година и е именувана по него. Главар соработувал со уметници и му наредил на Франц Јеловшек да ја наслика куќата на корисникот и месната црква. Од 1754 до 1760 година, ја уредувал првата парохиска семејна книга на словенечки јазик, пишувајќи ги податоците за жителите на Коменда. Во 1761–66 година, тој ја подигнал високобарокната црква „Св. Ана“ во Туњице.
Во 1766 година, Главар го купил замокот Ланшпреж (|Lanšprež, |Landspreis) во Гомила кај Мирна во средишниот дел на Крањска, каде што чувал пчеларник со околу 200 прилично профитабилни сандаци. Таму основал и пчеларско училиште и напишал неколку текстови за пчеларството, меѓу кои и ''Pogovor o čebelnih rojih'' (Разговор за пчелните роеви) од 1776–78 година, кој бил првиот научен текст на словенечки јазик, но бил изгубен и објавен дури во 1976 година. Тој бил поддржувач на сиромашните студенти. Починал во замокот Ланшпреж на 62-годишна возраст. Неговиот имот бил распределен меѓу сиромашните и користен за основање на Главаровата болница во Коменда во 1804 година.
Во 2006 година, бил продуциран ТВ-документарен филм за Петер Павел Главар.
Кандиски мост

Кандиски мост (|Kandijski most) или Стар мост (sl) ― железен мост во Ново Место, Словенија. Го поврзува старото градско јадро од левата страна на реката Крка со Кандија, историско предградие на Ново Место, од нејзината десна страна. Мостот стои на долниот дел од главниот плоштад. Изграден е во 1898 година за да го замени стариот дрвен мост од 1600 година, кој се наоѓа на неколку десетици метри возводно. Отворањето било одржано на 23 ноември 1898 година. Закованата структура што ја премостува Крка со единечен лак од 75 м и е единствена ваква градба во Словенија. Од 1992 година е заштитен како споменик на културата. Реновиран е во 1977, 1996 и 2009 година.
Пивото во Словенија

Пивото во Словенија доминира пазарот на светлите пива. Најпознатите брендови на словенечко пиво, сега обединети под исто претпријатие, се Лашко и Унион, иако постојат голем број помали пиварници.
1 Историја
На територијата на денешна Словенија имало неколку помали пиварници пред 19 век. Првата пиварница за одлежано пиво, Пивара Лашко, е основана во 1825 година во Лашко.
Денес, две главни пива доминираат на пазарот и двете пивари моментално се под сопственост на Пивара Лашко (Pivovarna Union) по купувањето на пиварата Унион (Pivovarna Union) со Interbrew. Двете пивари нудат различни пива, но најпопуларни се обичните одлежани пива, пивото Унион и пивото Лашко/Златорог. Главното пиво е одлежано, кое е пиено во над 95% од случаите.
Бидејќи и двете се одлежани пива, пивата се слични. Лашко е малку погорчливо. Унион е пивото на главниот град, Љубљана и Лашко повеќе е пиено на други места. Проценките му даваат на пивото Лашко 60% пазарен удел.
Заедно со двете главни пиварници во земјата има околу 127 други пиварници.
Уштипци

Уштипци ― пржено тесто налик на крофни, популарни во земјите од Југоисточна Европа, имено Босна и Херцеговина, Хрватска, Македонија, Србија и Словенија.
1 Потекло
Не се знае потеклото на уштипското пециво. Зборот уштипци потекнува од глаголот „уштинути“, што значи „штипкање“.
Во Босна и Херцеговина, повремено се нарекувани „пексимети“. Во Хрватска се правени како варијанта на јадењето познато како фритуле; двете имиња вообичаено се користени наизменично за двете јадења. Во Словенија, варијантата на јадењето слична на фритуле е нарекувана „мишке“.
2 Опис
Тие се слични на фритули и исто така крофни, но со повеќе меко чувство налик на леб. За разлика од другите јадења од регионот, како што се крофните, тие не мора да бидат слатки. Во рестораните, тие можат да бидат со џем, кајмак или со сирење, со што ќе ја исполнуваат улогата на главен појадок, десерт, па дури и главно јадење. Во нив може да има и други состојки кои најчесто се јаболко, тиква, но дури и месо и сирење се можности. Тие бидат јадени со чај или кафе, а исто така и како десерт. Тие, често се служени со шеќер во прав посипан одозгора за да бидат естетски попријатни. Добро се комбинираат со џемови, Нутела и Еурокрем.
Овчар

Овчар, книжевно пастир или народно чобан — лице што се грижи, храни или чува стада овци. Овчарството е едно од најстарите занимања во светот, постои во сите делови на Земјината топка и е важен дел од сточарството. Поради сеприсутноста на занимањето, многу вероисповеди и култури имаат симболични или метафорични упатувања за занимањето овчар. На пример, Исус се нарекувал себеси „Добриот Овчар“, и старогрчките митологии ги истакнувале овчарите како Ендимион и Дафнис. Оваа симболика и овчарите како ликови се во средината на овчарската книжевност и уметност.
1 Овчарите како тема во уметноста и во популарната култура
1.1 Во народното творештво
* „Мрзливиот овчар“ — македонска народна приказна.* „Овчарот и владиката“ — македонска народна приказна.* „Стадо силно стадо“ — македонска народна песна.* „Ор Стојане стар чобане“ — македонска народна песна.* „Овчар ми свирит над село“ — македонска народна песна.* „Овци паса“ — македонска народна песна.* „Овчар по брег оди“ — македонска народна песна.* „Седнал ми овчар безгрижно“ — македонска народна песна.* „Ој овчаре, млад чобане“ — македонска народна песна.* „За овчарот кој го разбирал јазикот на животните“ — полска народна приказна.* „Кралот Матија и овчарот кој ја зборува вистината“ — унгарска народна приказна.* „Ѕвездоокиот овчар“ — унгарска народна приказна.* „Изедениот овчар“ (српски: ''Изједен овчар'') — српска народна песна.* „Мојсеј и пастирот“ — суфиска приказна.* „Кралот и овчарот“ (српски: ''Краљ и чобанин'') — српска народна приказна.
1.2 Во книжевноста
* „Волкот и овчарите“ — басна на американскиот писател Емброуз Бирс.* „Овчарчето Безит“ — расказ на македонскиот писател Борис Бојаџиски од 1953 година.* „Иберискиот овчар“ — роман на Бернардо де ла Вега од 1591 година.* „Нимфите и овчарите од Енарес“ — роман на Бернардо Гонсалес де Бобадилја од 1587 година.* „Овчарот Фидо“ — книга на италијанскиот писател Џовани Батиста Гварини од 1590 година.* „Чобанчиња“ — песна на словенечкиот поет Отон Жупанчич.* „Малите овчарчиња“ — песна на македонскиот поет Иван Ивановски.* „Ноќната песна на еден овчар-скитник во Азија“ (италијански: ''Canto notturno di un pastore errante dell' Asia'') - песна на италијанскиот поет Џакомо Леопарди од 1829-1830 година.* „Овчарот од Филида“ — книга на Луис Галвес де Монталво.* „На дедо Димовото бачило“ — расказ на македонскиот писател Ванчо Николески.* „Чудотворен кавал“ — расказ на Ванчо Николески.* „Необичен ѕидар“ — расказ на Ванчо Николески.* „Овчар царев советник“ — расказ на Ванчо Николески.* „Овчарчето Тасе“ — расказ на Ванчо Николески.* „Крстот на овчарот“ — песна на македонскиот поет Анте Поповски.* „Овчарче“ — песна на германскиот поет Хајнрих Хајне.
1.3 Во филмот
* „Овчар“ — југословенски филм од 1971 г., во режија на Бакир Тановиќ.
Такси блуз

„Такси блуз“ (руски: ''Такси-блюз'') — филм на режисерот Павел Лунгин. Главните улоги ги играат: Пјотр Мамонов, Пјотр Зајченко и Владимир Кашпур.
1 Синопсис
Шљуков е типичен московски таксист, навикнал да живее во комунизмот. Љоша е саксофонист кој себеси се нарекува гениј и тврди дека може да разговара со Бога. На почетокот, тие не се поднесуваат меѓусебно. На Шљуков му се гадат луѓето како Љоша, кои ги смета за неодговорни мрзливци кои само пијат и се дрогираат. Љоша пак ги презира обичните луѓе како Шљуков. Со текот на времето, меѓу нив се развива пријателство...
Љубљанска обиколница

Љубљанска обиколница (|Ljubljansko vozlišče, sl) ― автопатска обиколница околу градот Љубљана. Обиколницата го обликува главниот центар на словенечката автопатска мрежа и се поврзува со автопатите А1 и А2. Изграден е од 1979 до 1999 година и се состои од четири обиколни делови: северната обиколница (sl), источната обиколница (sl), јужната обиколница (sl), и западната обиколница (sl). Самата обиколница е заведена како А1 на јужниот и источниот дел, А2 на западниот и јужниот дел, додека северните делници се потпишани како експресниот пат Х3. Надворешниот прстен е долг 29,1 км, додека внатрешниот е долг 28,65 км. Просечниот дневен сообраќај е највисок на северните делници и со повеќе од 70.000 возила е исто така највисок во Словенија. Систем за налепници за патарина е користен на обиколницата Љубљана од 1 јули 2008 година.
Бачански потдијалект

Бачански потдијалект (словенечки: baški govor, baško podnarečje) ― словенечки потдијалект од толминскиот дијалект во групата на ровтарски дијалекти. Зборуван е околу Подбрдо во триаголната област ограничена со Бача кај Подбрдо, Порежен и планината Родица (1966 м).
1 Фонолошки и морфолошки одлики
Бачанскиот потдијалект е преоден дијалект помеѓу групата горнокрањски дијалекти и групата ровтарски дијалекти. Како и остатокот од толминскиот дијалект, тој претежно се одликува со акање, но месниот дијалект на селото Рут ја нема оваа одлика. Дијалектологот Тине Логар предложува дека тоа може да се должи на влијанието на германската колонизација. Друга посебна одлика на говорот во Рут, заедно со селата Стржишче и Подбрдо, е спојувањето на алвеоларните и палаталните фрикативи во алвео-палатали: ''s/š'' > /ɕ/, ''z/ž'' > /ʑ/, феномен познат во словенечкиот како ''слекање'' . Овој фонолошки развој исто така се припишува на германското влијание.
Книга на пророкот Малахија

„Книгата на пророкот Малахија“ — книга од Стариот завет.
1 Содржина
Господ го прекорува Израилот поради непочитувањето, а особено тоа се однесува на свештениците кои не го спроведуваат божјиот закон, но исто така вероломно и грешно постапуваат и Ерусалим и Јудеја. Пророкот Малахија го најавува доаѓањето на денот божји, кога Господ ќе ги прочисти свештениците и ќе им суди на народите. Затоа, ги повикува луѓето да се обрнат кон Бога, кој ќе ги прибере праведниците и ќе ги казни грешниците.
Иван (филм од 2017 година)

''Иван'' ― словенечки драмски филм од 2017 година во режија на Јанез Бургер. Бил избран за словенечки кандидат за најдобар странски филм на 91. Оскари, но не бил номиниран.
1 Глумци
* Маруса Мајер како Мара
* Матјаз Трибусон како Рок
* Наташа Барбара Грацнер
2 Финансирање и режија
Проектот е проценет со вредност од 1.478.500 евра. Бил поддржан од Словенечкиот филмски центар (575.000 евра), РТВ Словенија (195.800 евра), Хрватскиот аудиовизуелен центар (755.870 евра или околу 99.358 евра) и Eurimages (167.426 евра). Техничките услуги биле обезбедени од ФС Виба филм (191.350 евра).
3 Поврзано
* Список на пријавени филмови за најдобар странски филм при 91. награди на Оскар
* Список на словенечки пријавени филмови за најдобар странски филм при наградите на Оскар
Акзивланд

Акзивланд ''(хебрејски:'' מדינת אכזיב) ''(арапски:'' دولة الزّيب) - микродржава која лежи на Израелско-Либанската Граница основана од Ели Авиви во 1971 год.  Микродржавата е промовирана од Министерството за Туризам на Израел.
Захарија (библиска книга)

„Книгата на пророкот Захарија“ — книга од Стариот завет.
1 Содржина
Во втората година од владеењето на царот Дариј, пророкот Захарија му се обраќа на народот, пренесувајќи ги божјите зборови. Тој гледа ангел со коњи, а тоа означува дека Бог е гневен на Израилот поради злото што го вршат луѓето. Затоа, Господ го повикува народот да се покае, ветувајќи дека го избрал Сион за својот дом. Захарија го гледа и Големиот архиереј Исус кој ќе им суди на народите, а Зоровавел ќе го изгради храмот божји во Ерусалим. Подоцна, во чевртата година од владеењето на царот Дариј, Захарија повторно пророкува, велејќи дека Израилот е казнет поради непослушноста кон Бога, кој ќе се смилува и ќе го обнови Ерусалим, а раселените Израилци ќе ги врати од Асирија и Египет во татковината и ќе ги благослови, а сите други народи ќе доаѓаат во Ерусалим за да му се помолат на Бога. Претходно, Господ ќе ги уништи Тир, Сидон, Дамаск, Газа, Филистејците и другите непријатели на Израилот. Исто така, пророкот Захарија го најавува денот божји и обновувањето на славата на Ерусалим, кога Господ ќе ги истреби идолите и лажните пророци при што, исто така, два дела од народот ќе бидат истребени, а третиот дел ќе биде прочистен и прифатен од Бога. Тогаш, сите народи ќе дојдат во Ерусалим каде што ќе бидат прифатени од Бога.
Исаија

Исаија (|יְשַׁעְיָהוּ, преведено како „Спасението е во Бога“) — еден од големите старозаветни пророци што живеел во VIII век пр. н. е. во Јудеја. Неговите пророштва првенствено се поврзуваат со замислата за Месијата, како и со потребата од „враќање кај Бога“. Покажува особена чувствителност кон проблемите на обичните луѓе и често отворено го критикува односот на благородништвото кон нив.
1 Животопис
Пророчката служба на Исаија започнала на 20-годишна возраст кога имал видение за Бога седнат на висок и величествен трон. Врвот на Божјата облека го исполнил целиот Храм, а серафимите полетале наоколу викајќи еден кон друг: „Свет, Свет, Свет е Господ Саваот! Целата земја е полна со Неговата слава“.
Исаија почнал да пророкува помеѓу 747 и 735 г. пр. н. е. за време на владеењето на царевите Озија, Јотам, Ахаз и Езекија (Исаија 1:1).
Преданието вели дека Исаија живеел во времето на царот Манасија (696 — 641 г. пр. н. е.) и бил маченички убиен за време на неговото царување. Традиционално е признат како автор на старозаветната Книга на Исаија. Православните христијани го почитуваат неговиот спомен на 9 мај (22), додека Римската матирологија го одбележува на 6 јули.
Зборофон Тар-11

„Зборофон Тар-11“ — роман за деца на македонскиот писател Велко Неделковски од 1993 година. Книгата е објавена од издавачката куќа „Детска радост“ во рамките на библиотеката „Перуники — Современа македонска проза“. Автор на кориците и на ликовно-графичкото уредување е Димче Исаиловски. Книгата, со обем од 144 страници и со димензии од 24 сантиметри, е испечатена во РЕ Печатница, НИП „Нова Македонија“ во Скопје. Таа е каталогизирана во Народната и универзитетска библиотека „Климент Охридски“, Скопје.
1 Содржина
Романот се состои од 17 глави:# Ситници. Роденденско пладне. Супер-име!
# Исчекување. Предигра за главната игра. Станува интересно!
# Четврток навечер, тетин Натка и тетка Ацо! Заладување.
# Зимска пролет. Тројно задоцнување. Незгодите се нижат!
# Нешто за врските. Зборофонот станува непослушен. Многу солзи.
# Испревртен ручек. Фатете го крадецот! Во што е грешката?
# Маслен разговор. Тони плус Бубуш минус тарук! Тајфунот М.А!
# Бензинот поскапува ноќе. Риби - рипки - рибишта! Дефект.
# Автобуска измама. Триото: Гоче, Жижи, Цаци. Грешка до грешка!
# Тревник или паркинг? Попче од Средоток. Видео за еден гледач!
# М.А. како добра самовила. Го свртувам листот. Лаги, сплетки, измислици.
# Калинка што зрее во паркот. Слоботка - Ломотка! Вечерен ручек.
# Здраво Ч. Трисајловски. Распродажба на леви чевли и игра на десни стапала! Беден џепарлак.
# Евтина чоколада. Скапи шаховски мајстории. „Епидемија“ која се шири!
# Побуна во четврто „А“. Дибек во „живо“. Еклери за несоница.
# Пладневна трампа. М.А. во срцата. Запче, забна паста, заболекар.
# Прошетка без купување. Разговор без крај. Зборофон без точка!
Алфеј

Алфеј — човек спомнат во Новиот завет како татко на двајцата од дванаесетте апостоли: Јаков Алфеев и Матеј Евангелистот. Можеби ова име се однесува на две различни луѓе. И Матеј и Јаков се нарекуваат „Алфеј“ или „син на Алфеј“, но не се спомнува директно дека тие всушност биле браќа.
Осми далматински корпус

Осми далматински ударен корпус (|8. dalmatinski korpus) ― корпус на југословенските партизани создаден на 7 октомври 1943 година. Создаден е од 9-та, 19-та, 20-та и 26-та далматинска дивизија и го добила името по регионот Далмација. По создавањето, тој имал 13.049 војници. Корпусот дејствувал во Независната Држава Хрватска, гувернерот на Далмација и Јадранското Приморје, каде што се бореле против Италијанците, четниците, усташите и Германците.
На 30 ноември 1944 година, 8-ми далматински корпус, без воена команда, имало 34.548 војници, од кои 25.127 биле Хрвати, 4.806 Срби, 236 Бошњаци, 61 Евреи и 4.318 други, главно Словенци и Црногорци. Во февруари 1945 година, корпусот броел над 45.000 борци, од кои околу 70% биле Хрвати, а другите 30% биле Срби, Бошњаци, Словенци, Црногорци, Италијанци и други.
Осмиот корпус учествувал во ослободувањето на Далмација, Херцеговина, западна Босна, Истра, Кварнер, Лика, Приморска и Трст. По ослободувањето на Книн во декември 1944 година, корпусот го добил името „Ударни“, додека 1-та, 2-та и 3-та далматинска ударна бригада го добиле Орденот на народен херој. На 2 март 1945 година, корпусот станал дел од 4-та армија на југословенските партизани, заедно со 7-ми и 11-ти корпус, со 45.524 војници. На 20 март 1945 година, далматинските дивизии започнале голема битка од Лика до Соча, оваа офанзива била во област долга над 300 километри. Во оваа воена операција 8-от далматински корпус имал околу 5.000 мртви и над 15.000 ранети борци. Непријателот од овој корпус претрпел големи загуби од околу 100.000 мртви и заробени. Осмиот корпус дал голем придонес за ослободување на територијата на денешна Хрватска, делови од Босна и Херцеговина и Словенија. Јосип Броз Тито на 13 септември 1953 година во Сплит, рекол дека овој корпус ''„играл историска улога во историјата на нашата Народноослободителна војна, затоа заслужува благодарност и признание“''
1 Наводи
*
Атомска подморница

Атомска подморница — подморница на јадрен погон во која има јадрен реактор што придвижува парни турбини.
1 Историја
Постоеле обиди за развој на погон што ќе овозможи долгорочна пловидба под површината на морето уште од кога подморниците се користат за воени цели, но развојот на таков погон не успеал сè додека не се појавиле доволно мали и сигурни јадрени реактори. Првата таква подморница била американската USS Nautilus (SSN-571), именувана по истоимената подморница од научнофантастичната книга на Жил Верн. Наутилус била првата подморница што поминала под ледената покривка на Северниот Пол. Таквата подморница може да биде под вода со месеци. За жал, се случуваат и сериозни несреќи на овој вид подморници (на пример, рускиот К-141 Курск).
2 Погонска единица
Едно полнење на реакторот во времето на производството е доволно за приближно 20 години оперативна работа. Недостаток на јадрениот погон е тежината на самиот дел на реакторот, кој тежи колку поголема дизел-електрична подморница, така што атомската подморница не е погодна за крајбрежни задачи и затоа се користи само за отворено море.
2.1 PWR (pressurized water reactor) воден високопритисочен реактор
Овој вид реактор е развиен од Американската морнарица, а подоцна се користи и во Кралската морнарица (Обединето Кралство).
Склопот користи вода како модератор на неутрони (M) и како средство за пренос на енергија-ладење. Топлината од јамката на реакторот се пренесува во друга јамка каде што се создава пареа. Произведената пареа ја придвижува турбината (Т) и на тој начин произведува огромна количина електрична енергија (G), која исто така се користи за расцепување на водата на водород и кислород, од кои вториот се користи за дишење при долги нуркања, па истите се ограничени само со снабдувањето со храна. Турбината не ги придвижува директно пропелерите поради вибрациите - звучното одвојување на турбината од надворешната средина. Пропелерот е управуван од електричен мотор, кој исто така го олеснува регулирањето на неговата брзина. Искористената пареа се лади во кондензаторот (K) и се испраќа како вода до испарувачот (B). (Деловите на сликата се означени во загради)
2.2 Реактори ладени со течност
Овој вид реактор е развиен и користен од Советската морнарица на подморниците од класата ''Лира''.
2.3 Радиоактивен отпад
Погонските склопови на подморниците со јадрен погон остануваат радиоактивни дури и откако реакторот конечно ќе се исклучи и ќе се отстранат горивните ќелии, со што се отстрануваат сите добиени фисиски производи. Останатите, над 99,9 % од радиоактивниот материјал се состои од деловите на реакторот и погонскиот склоп. Кусокот од 0,1 % претставуваат корозивни облоги на цевките и честички настанати при абење на лизгачките површини во самата погонска единица.
Јафет

Јафет (|יֶפֶת, |Ἰάφεθ) — библиска личност, најмалиот од трите сина на Ное, кој преживеал со него за време на Потопот, се смета за предок на европските народи на човештвото. Православната црква го почитува како Свети Праведен Јафет, кој се одбележува во Неделата на светите праотци и во Неделата на светите отци.
Сим

Сим (|שֵׁם) — библиска личност, првороден син на Ное. Според приказната во книгата Битие, Ное го благословил да биде прв меѓу своите браќа (Бит. ). Живеел 600 години (Бит. ). Библијата строго ги споменува потомците на Сим, основачите на идните народи на земјата — Евреите, Арамејците, Еламитите итн. (Бит. ).
Мадлен Бежарт

Мадлин Бежарт (8 јануари 1618 - 17 февруари 1672 година), била француска глумица и театарски режисер, еден од најпознатите француски сценски глумци во 17 век. Таа била ко-основач на Illustre Theatre .
Таа припаѓала на семејството Бежарт, познато театарско семејство во Франција во 17 век. Мадлин била второ дете на Џозеф и Мари-Ерве Бежарт. Таа дебитирала со нејзиниот постар брат Џозеф во Theatre du Marais и во провинциите кон крајот на 1630-тите.
Во 1643 година таа го основала, заедно со Молиер, театарот „Илустр“. Таа била опишана како вешт администратор со способност да избегне конфликти меѓу персоналот. Таа можела
слободно да избере да одигра која било од улогите во претставите на Молиер. Таа се прославила од настапите во неговите претстави. Постепено, избрала помали делови и ги оставила главните делови на Мадемазел Ду Парк и нејзината ќерка Арманде Бежарт . Таа имала врска со Молиер. Во 1662 година, Молиер се оженил со нејзината ќерка Арманде . Се чини дека овој брак не ја завршил нејзината врска со Молиер.
Еден современик, Жорж де Скудери, ја опишал:''„Беше убава, беше галантна, беше многу интелигентна, пееше, добро танцуваше, свиреше на секакви инструменти, пишуваше многу убаво во стихови и проза и нејзиниот разговор беше многу забавен. Таа беше една од најдобрите глумици на најзината возраст, нејзината глума имаше многу шарм, што навистина ја инспирираше со сета страст на претставите што ги гледавме како ги претставува во Театарот“.''
Јотор

Јотор (|Ιοθόρ; |יִתְרוֹ, ) — личност во Стариот завет, кенејски овчар, свештеник и кнез на Мадијамците, дедо/тест на Мојсеј, кој се оженил со неговата ќерка Сепфора (хебр. Ципора). Муслиманите традиционално го поврзуваат Јотор со муслиманскиот пророк Шуајб, што современите истражувачи го сметаат за неосновано. Јотор се смета за предок на Друзите и пророк во нивната религија.
1 Во Библијата
Дедото/тестот на Мојсеј се наоѓа во Библијата под различни имиња: Рагуил (|רְעוּאֵל, ); „Јотор, ​​мадијамскиот свештеник“; „Кенеец, дедо/тест на Мојсеј“; Ховав (хебр. חֹבָ֖ב, ). За усогласување, се изнесени следниве претпоставки:# Сите имиња се однесуваат на истата личност.
# Рагуил е татко на Јотор и Ховав, Јотор е дедо/тест на Мојсеј.
# Рагуил е дедото/тестот на Мојсеј, татко на Јотор и Ховав
# Рагуил или Ховав треба да се поистоветуваат со Јотор
Во 18-то поглавје од библиската книга Исход, е опишано како Јотор дошол кај Мојсеј на Синајската Гора, каде што им судел на луѓето (Евреите) и го советувал да постават луѓе „способни, кои се плашат од Бог“ за илјаданачалници, стоначалници, педесетначалници и десетначалници над народот, така што тие му суделе на народот во време на мир за мали работи и му известувале на Мојсеј за важни работи. Така, Јотор му помагал на Мојсеј да го реши прашањето за судењето.
Имажинизам

Имажинизмот бил руско авангардно поетско движење кое започнало по Револуцијата од 1917 година.
Имажинизмот бил основан во 1918 година во Москва од група поети меѓу кои Анатолиј Мариенхоф, Вадим Шершеневич и Сергеј Есенин, кои сакале да се дистанцираат од футуристите; името можеби било под влијание на имажизмот.
Стилски, тие биле наследници на его-футуризмот. Имажинистите создадале поезија врз основа на секвенци на невообичаени слики. Тие напишале многу бесглаголни песни.
Други членови на групата биле поетите Рурик Ивнев, Александар Кусиков, Иван Гружинов, Матвеј Ројзман и истакнатиот руски драматург Николај Ердман. Во јануари 1919 година тие издадале манифест, чиј текст во голема мера го напишал Шершеневич.
Повеќето имажинисти биле слободоумни и атеисти. Имажинизмот имал свои главни центри во Москва и Санкт Петербург. Постоеле и помали центри на имажинизам во Казан, Саранск и Украина. Имажинистите организирале четири поетски издавачки куќи, од кои едната била наречена едноставно имажинизам и го објавиле поетското списание „Гостиник за патници во убавото“ (''Gostinitsa dlya puteshestvuyuschih v prekrasnom'').
Групата се распаднала во 1925 година, а во 1927 година била официјално ликвидирана. Неговото наследство, сепак, е сè уште силно во Русија. Песните на Есенин и Шершеневич, мемоарите на Мариенхоф и драми од Ердман сè уште се печатени и секогаш барани.
По исчезнувањето на групата, „младите имажинисти“ се прогласиле за следбеници на овој тренд на почетокот на 1930-тите, а исто така и „мелоимагинистите“ од 1990-тите.
Противподморничко војување

Противподморничко војување — гранка на поморското војување, што опфаќа противмерки против непријателските подморници.
При противподморничкото војување се користат борбени бродови, борбена авијација и други подморници, како и посебна опрема. Важна улога игра сонарската опрема со која се откриваат, класификуваат и следат подморниците. За уништување се користат противоподморнички оружја, како што се торпедата и морските мини, исфрлени од воздух, од површината и од подводни платформи.
Прикрадување (подморница)

Прикрадување — начин на движење под вода на подморниците со најмало ниво на шум. Целта е да се избегне откривање со пасивни сонари со елиминирање на излишната бучава: несуштинските системи се исклучени, екипажот е повикан да се одмори и да се воздржи од испуштање каков било непотребен звук, а брзината е значително намалена за да се минимизира бучавата од пропелерот. Начинот е во употреба уште од вториот дел на Првата светска војна, кога биле измислени хидрофоните за откривање У-подморници.
Пропелерите работат во посебен опсег на вртежи во минута во кој не се појавува шум од кавитација. Бидејќи оваа брзина на вртење е обично сразмерно мала, првите електрични подморници имале посебни мотори за „тивка работа“ направени за најдобри перформанси при намалена брзина. Тие барале помалку активно ладење (понатамошно намалување на бучавата) и биле опремени со обични лежишта наместо со топчести лежишта. Овие мотори, исто така, биле звучно одвоени од трупот, бидејќи користеле пренос на ремен наместо непосредно спојување со вратилото на пропелерот.
Атомските подморници можат да работат уште потивко, само при многу мали брзини, со исклучување на активното ладење на реакторот при тивко работење. Реакторот потоа се лади само со природна конвекција на водата.
1 Поврзано
* Акустичен потпис
* Акустична тишина
* Противподморничко војување
Жанa Дувал

Жанa Дувал (1820 &ndash; 1862) - француска глумица и танчерка родена во Хаити со мешано француско и западноафриканско потекло. Дваесет години таа била муза на францускиот поет и уметнички критичар Шарл Бодлер. Тие се запознале во 1842 година кога Дувал го напуштила Хаити за Франција, и двајцата останале заедно, иако бурно, во следните две децении. Се вели дека Дувал била жената која Бодлер ја сакал најмногу во својот живот по неговата мајка. Родена е на Хаити на непознат датум, некаде околу 1820 година.
Песните на Бодлер кои ѝ се посветени на Дувал или оддаваат почит, вклучуваат „Le balcon“ (Балконот), „Parfum exotique“ (Егзотични парфеми), „La chevelure“ (Косата), „Sed non satiata“ (Сепак таа не е задоволна), „Le serpent qui danse“ (Змијата што танцува) и „Une charogne“ (Труп).
Бодлер ја нарекол „љубовница на љубовниците“ и неговата „Венус Ноаре“ („Црна Венера“), а се верува дека Дувал му ја симболизирала опасната убавина, сексуалност и мистерија на една креолска жена во средината на 19 век во Франција. Таа живеела на Ил Сен Луј, во близина на хотелот Пимодан.
Едуар Мане, пријател на Бодлер, ја насликал Дувал во неговата слика од 1862 година ''Бодлеровата љубовница, лежечка''. Таа во тоа време ослепела.
Дувал можеби умрела од сифилис уште во 1862 година, пет години пред Бодлер, кој исто така умрел од сифилис. Други извори тврдат дека Дувал го надживеала Бодлер. Надар тврдеел дека последен пат ја видел Дувал во 1870 година - во тоа време таа била на патерици, тешко боледувала од сифилис.
1 Современа култура
Жана Дувал служи како главен лик во ''„Солтните патишта“'' на карипскиот автор Нало Хопкинсон, дело на историска фикција, и во насловната приказна на збирката ''Црна Венера'' од Анџела Картер. Филмот на Тинге Кришнан ''„Моето срце е голо“'' е за животот на Жана Дувал наречен „Големи, девојка од голема банка“. е референца за Жан Дувал.
Познатиот американски концептуален уметник Лорен О'Грејди развил фото-инсталација со 16 диптиши со спарени слики на Шарл Бодлер и Жана Дувал насловена како ''Цвеќе на злото и доброто''. Прелиминарните студии за оваа инсталација се изложени во Институтот за современа уметност, Бостон, галеријата Томас Ербен, Њујорк и Галеријата Фотохоф во Салцбург, Австрија. О'Грејди напишал опширно за врската на Бодлер и Дувал.
Шкотскиот уметник Мод Султер создадал неколку уметнички дела инспирирани од Дувал, користејќи слики како нејзината фотографија од Надар и автопортрети на уметникот. Многу од нив биле прикажани во самостојна изложба во шкотската национална галерија на портрети со наслов ''Жана Дувал: Мелодрама''.
Покрај тоа, Жана Дувал е инспирација за песната насловена „Улица на розите“ на тогашната советска хеви метал бенд Арија на албумот ''„Hero of Asphalt“'' од 1987 година.
Граници на Русија

Русија е најглолемата земја на светот која копнено се граничи со 14 меѓународно признаени суверени држави и 2 тесни морски граници со САД и Јапонија. Со неа се граничат и Абхазија и Јужна Осетија, кои се само делумно признаени. Во 2014 г. Русија го припоила Крим, кој дотогаш бил во состав на Украина. Ова е направено по мнозинско изјаснување на населението на претходно спроведен референдум. Сепак, припадноста на овој полуостров кон Русија останува непризнаена од разни земји поради политички причини.
Како прекуконтинентална држава, Русија има граници во Европа и во Азија. Од вкупно 18 граници, 12 се во Европа, а 5 се во Азија, додека пак една е во Беринговиот Проток (помеѓу Северна Америка и Азија).
Државната граница на Русија по руско сметање е долга вкупно 60.932 км, од кои 22.530 км се копнени граници на континентот (7.616 км речни и езерски, 14.509 км сувоземни), а 38.807 км се морски.
1 Преглед на границите
Ова се државните граници на Русија со нејзините соседи, дадени по редослед спроти стрелките на часовникот. Должината е изразена во километри.
Земја, Копнена граница, Морскаграница, Вкупнаграница
Сувоземна, Речна, Езерска, Вкупно
, 43,0, 152,8, 0,0, 195,8, 23,3, 219,1
1.091,7, 60,3, 119,8, 1.271,8, 54,0, 1.325,8
89,5, 87,5, 147,8, 324,8, 142,0, 466,8
137,2, 127,5, 5,8, 270,5, 0,0, 270,5
29,9, 206,0, 30,1, 266,0, 22,4, 288,4
203,3, 0,0, 0,8, 204,1, 32,2, 236,3
857,7, 362,3, 19,0, 1.239,0, 0,0, 1.239,0
, 1.508,7, 422,0, 162,9, 2.093,6, 567,0, 2.660,6
'''', 177,0, 55,9, 0,0, 233,0, 22,4, 255,4
, 572,5, 0,0, 0,2, 572,5, 0,0, 572,5
'''', 70,0, 0,0, 0,0, 70,0, 0,0, 70,0
, 272,4, 55,2, 0,0, 327,6, 22,4, 350,0
, 5.936,1, 1.516,7, 60,0, 7.512,8, 85,8, 7.598,6
650,3, 3.489,0, 70,0, 4.209,3, 0,0, 4.209,3
2.878,6, 588,3, 18,1, 3.485,0, 0,0, 3.485,0
, 0,0, 17,3, 0,0, 17,3, 22,1, 39,4
0,0, 0,0, 0,0, 0,0, 194,3, 194,3
0,0, 0,0, 0,0, 0,0, 49,0, 49,0
Вкупно, 14.518, 7.141, 635, 22.293, 1.237, 23.530
Морските граници на Русија, кои надминуваат 38.807 км, вклучуваат потези по мориња и океани:
* Балтичко Море — 126,1 км
* Црно Море — 389,5 км
* Касписко Езеро/Море — 580,0 км
* Тихи Океан — 16.997,9 км
* Северноледен Океан — 19.724,1 км.
2 Поврзано
* Географија на Русија
Жан Мореас

Жан Мореас (роден на 15 април 1856, починал на 31 март 1910 година) — грчки поет, есеист и уметнички критичар што пишувал претежно на француски јазик, но и на грчки во време на неговата младост.
1 Животопис
Мореас бил роден во истакнато атинско семејство. Неговите предци вклучувале двајца добро познати мажи од Грчката војна за независност. Тоа се Јоанис Пападијамантопулос, кој бил роден во Коринт, но со епирско потекло и неговиот голем вујко Јаковос Томбазис, од Хидра, кој станал еден од првите адмирали на грчката морнарица. Таткото на Мореас бил Адамантиос Пападијамантопулос од Патра; судија, научник и поет.
Мореас добил француско образование и отишол во Париз во 1875 година да студира право на Универзитетот во Париз. Додека бил во Франција, тој почнал да се дружи во книжевните кругови и се запознал со Les Hydropathes. Група француски писатели во која биле Алфонс Але, Шарл Крос, Ги де Мопасан и Леон Блој. Тој бил познаник и со грчкиот уметник Деметриос Галанис и со романскиот поет Јон Минулеску.
Мореас починал во Париз, Франција, на 31 март 1910 година.
2 Работи
Мореас објавил поезија во своите изданија ''Lutèce'' и ''Le Chat noir'', и ги собрал своите песни во две изданија, ''Les Syrtes'' („На бреговите на песокот“) и ''Cantilènes'', кои биле под силно влијание на Пол Верлен.
Тој првично бил практичар на стилот на симболизмот и го напишал ''Симболистичкиот манифест'' (1886), кој го објавил во весникот ''Le Figaro. Т''ој се сметал за еден од најважните симболистички поети до почетокот на 1890-тите.
Во 1891 година, кога симболизмот станал поврзан со анархизмот, тој го објавил ''Le Pèlerin passionné,'' кој ги отфрлил северноевропските и германските влијанија. Како што се романтизмот и некои гледишта на симболизмот, во корист на староримските и старогрчките влијанија. Ова дело помогнало да се започне ''École Romane'', чија естетика му помогнала на Чарлс Маурас во идеологијата неопходна за екстремно десничарската филозофија ''Action Française''.
Друзи

Друзи (|دَرْزِيّ) — етнорелигиозна арапска заедница, претежно населена во земјите од Блискиот Исток (Сирија, Либан, Израел, Јордан итн.). Тие исповедаат еднобожна религија што се одвоила од исмаилиската гранка на шиитскиот ислам во XI век.
1 Опис
Друзите се Арапи што исповедаат друзизам, религија што некогаш била дел од исмаилиската шиитска секта, но се отцепила од неа во XI век и престанала религиозни допири со Исмаилите веќе во средновековието, потоа претрпувајќи значителни промени. Учението на Друзите се појавило кај Исмаилите од Египет и Јужен Либан во почетокот на XI век под влијание на проповедта на мисионерот Мухамед бин Исмаил Наштакин ад-Дарази и е именувано по него. Самите Друзи често имаат одречен став кон Дарази како личност и не го користат зборот „Друзи“ како самоозначување.
Невозможно е да се преобратиме кон друзиската религија, бидејќи не постои установа за преминување кон друзиската вера. Друз е оној што се придржува до својата традиционална религија и чиј татко и мајка се Друзи. Самите Друзи, кои веруваат во преселувањето на душите, тврдат дека секоја човечка душа добила можност да ја прифати друзиската религија во периодот на таканаречените „отворени порти“ (до XV век од христијанската хронологија, според некои други извори — до XII–XIII век пр. н. е.). Сите души што решиле да ја прифатат друзиската вера се прераѓаат како Друзи, преостанатите души одбиваат да се преобратат во друзиската вера.
Лозје

Лозје — земјоделско земјиште засадено со винова лоза што се користи за производство на грозје.
Квалитетот на лозовиот плод го одредуваат бројни чинители, како што се местото, изложеноста на сонце, микроклиматските услови и почвата.
1 Историја
Најраните докази за производство на вино датираат помеѓу 5000 и 6000 пр. н. e. Технологијата на производство на вино била значително подобрена од старите Грци, но најголем напредок е постигнат по падот на Римското Царство со техниката на одгледување, која била вообичаена низ цела Европа. Во средновековна Европа, Католичката црква била посветен поддржувач на виното, кое било неопходно за одржување на католичката миса. За време на долгите нестабилности во средниот век, католичките манастири одржувале и развиле лозарски практики, имајќи ресурси, сигурност, стабилност и интерес за подобрување на квалитетот на нивните вина. Тие ги поседувале најдобрите лозја во Европа, а ''„vinum theologium“'' се сметал за најдобар од сите други.
Лозјата во Европа биле засадени со различни видови ''Vitis vinifera''. Меѓутоа, на крајот на 19 век, вкупните насади биле речиси уништени од лисни вошки случајно донесени во Европа од Северна Америка. Американските лозари развиле сорти на винова лоза, како што е ''Vitis labrusca'', отпорни на вошки. Сортите винова лоза биле спасени така што ги калемеле на сортите на американските лозари.
2 Лозјето како мотив во книжевноста
* „Лозје“ — расказ од истоимената збирка на македонскиот писател Блаже Конески.
3 Поврзано
* Вино
* Грозје
НК Горичанка

Фудбалски клуб Горичанка Рогашовци (|Nogometni klub Goričanka Rogašovci), подобро познат како НК Горичанка или едноставно Горичанка, ― поранешен словенечки фудбалски клуб од селото Свети Јуриј во Општина Рогашовци. Клубот бил основан во 1977 година.
Во јуни 2023 година, клубот се споил со ФК Сердица.
1 Почести
* Словенечка четврта дивизија
:: Прваци: 1995/96
* Словенечка шеста дивизија
:: Прваци: 2005/06, 2010/11
2 Лигашка историја од 1991 година
Сезона, Лига, Место
1991/92, Помурска Лига (3. ниво), 2.
1992/93, 3. СФЛ - Исток, 13.
1993/94, 1. МФЛ (4. ниво), 2.
1994/95, 1. МФЛ (4. ниво), 4.
1995/96, 1. МФЛ (4. ниво), 1.
1996/97, 3. СФЛ - Исток, 8.
1997/98, 3. СФЛ - Исток, 5.
1998/99, 3. СФЛ - Исток, 6.
1999/00, 3. СФЛ - Исток, 3.
2000/01, 3. СФЛ - Исток, 13.
2001/02, 1. МФЛ (4. ниво), ?
2002/03, 1. МФЛ (4. ниво), 9.
2003/04, 1. МФЛ (4. ниво), 11.
2004/05, 2. МФЛ (6. ниво), 7.
2005/06, 2. МФЛ (6. ниво), 1.
2006–07, 1. МФЛ (5. ниво), 4.
2007/08, 1. МФЛ (5. ниво), 6.
2008/09, 1. МФЛ (5. ниво), 11.
2009–10, 2. МФЛ (6. ниво), 4.
2010/11, 2. МФЛ (6. ниво), 1.
2011/12, 1. МФЛ (5. ниво), 8.
2012/13, 1. МФЛ (5. ниво), 6.
2013/14, 1. МФЛ (4. ниво), 6.
2014/15, 1. МФЛ (4. ниво), 7.
2015/16, 1. МФЛ (4. ниво), 2.
2016/17, 1. МФЛ (4. ниво), 6.
2017/18, 1. МФЛ (4. ниво), 2.
2018/19, Помурска Лига (4. ниво), 4.
2019/20, Помурска Лига (4. ниво), 9.
2020/21, Помурска Лига (4. ниво), 16.
2021/22, 1. МФЛ (5. ниво), 11.
2022/23, 1. МФЛ (5. ниво), 14.
Клек (Хрватска)

Клек е село покрајбрежјето на Јадранското Море кое што се наоѓа во јужната прегратка на Далмација, Хрватска. Тоа е туристички локалитет, кој се наоѓа во општината Сливно и е во близина на селото Комарна и градот Неум, преку границата на Босна и Херцеговина, веднаш преку полуостровот Клек.
1 Демографија
Според пописот извршен во 2021 година, неговото население изнесувало 177лица. Потоа во пописот од 2011 година имало 230 жители.
Тертим

Тертим (Тертим Тепе, Тертмос или Третимос; |Τρέτιμος, ''Третимос'') — ниска планина во Гребенско, Егејска Македонија. Претставува дел од планината Камбуница.
1 Опис
Тертим е мал планински масив во југоисточниот дел на Гребенско, јужно од гратчето Дескати и планината Бунаса.
Карпите на планината се гнајсови.
Врвот се искачува од Дескати (880 м) за околу час и половина.
Име, Грчки, Висина (м), Местоположба
Третимос, Третим Тепе, Тертимос, Τρέτιμος, Τρέτιμ Τεπέ, Τέρτιμος, 1.088, јужно од Дескати
Врахос, Βράχος, 892, југоисточно од Дескати
2 Поврзано
* Камбуница
3 Наводи
Сити-Аркаден

Сити-Аркаден е еден од трговските центри кои што се сместени во Клагенфурт, Корушка, Австрија. Во однос на површината, центарот е втор по големина сместен во Корушка, по Атрио во Филах, и се наоѓа на северниот дел во центарот на Клагенфурт.
По една и пол година изградба на трговскиот, Сити-Аркаден беше отворен на Ринг Сент Велтер на 28 март во 2006 година. Планирањето и изградбата на овој центар наиде на отпори кај дел од населението, кое го критикуваше центарот за неуспех на тестот за оцена на влијание врз животната средина и занемарувањето кон јужниот дел на центарот на градот при изградбата. Индустриските згради кои што беа од 19-тиот век на фабриката за кожа на Јулиус Кристоф Нојнер мораа да бидат демонтирани за да се отвори простор за изградба на центарот. Тие биле празни со децении.
Трговскиот центар има три ката со над 110 бизниси, кафулиња и ресторани со вкупна шопинг површина од 30 илјади квадратни метри. Исто така има и два ката со околу 880 паркинг места. Две го спречуваат сообраќајниот метеж, прстенот Свети Вејтер е проширен на четири ленти во областа околу Сити-Аркаден. Непосредно пред главниот влез се наоѓа автобуската постојка „Хеуплац“ каде градските автобуси 40 и 41 во Клагенфурт застануваат на секои 7 до 15 минути во насока на железничката станица Клагенфурт, Анабихл и Фешниг.
Од бизнисите во Сити-Аркаден, 40 ги отворија своите први простории во Корушка во центарот, од кои 15 дури и првите простории во Австрија. Со овој трговскиот центар управува ECE Group од Хамбург, Германија. Итговскиот центар е во сопственост на Deutsche EuroShop .
Ваков сличен трговски центар се наоѓа и во Вупертал, Северна Рајна-Вестфалија, Германија. Сепак, трговскиот центар во Вупертал не бил интегриран во постоечки градежен комплекс, туку бил изграден од нула. Поради ова има различен избор на бизниси и гастрономски услуги.
Подводен брзински рекорд

Рекордот за подводна брзина вклучува евиденција за подморници, автономни подводни возила и торпеда. Бидејќи тие се вообичаено за воени возила, повеќето се непотврдени.
1 Подморници
Утврдените извештаи и тврдењата на производителот покажуваат дека неколку подморници се способни за брзина поголема од 30 јазли (56 км/ч). Во 1965 година, опитниот УСС Албакор пријавил брзина од 33 јазли (38 км/ч). Советската подморница „Ноември“ била востановена дека во 1968 година имала брзина од 31 јазол (57 км/ч). Како одговор , Морнарицата на Соединетите Држави ја развила „Лос Анџелес“, со пријавена брзина од 30-32 јазли (56-59 км/ч). Подморницата од класата „Штука“ е наводно способна да патува потопена со 35 јазли (65 км/ч). Нејзиниот претходник, Алфа, можела да постигне кратки брзини од 40-45 јазли додека е потопена. Исто така, постојат тврдења дека советската подморница со два пропелер, K-222, со титански внатрешни и надворешни трупови, достигнала 44.7 јазли (83 км/ч), целосно потопена, за време на морски испитувања во 1969 година.
2 Торпеда
Британското торпедо Спирфиш (Spearfish; Сабјарка), дизајнирано да се спротивстави на руските подморници со голема брзина, како што е класата Алфа, е познато дека достигнува брзина поголема од 70 јазли (130 км/ч). Руското суперкавитирачко торпедо со ракетен погон ВА-111 Шквал, наводно, е способно за брзини над 200 јазли (370 км/ч). Германскиот печат објавил за подводна ракета против торпедо, порано наречена Баракуда, наводно способна да достигне 430 јазли (800 км/ч).
Аргонаут (подморница)

''Аргонаут'' ― поранешна класа подморници изградени од инженерот Сајмон Лејк. Кога се збори без појаснување'','' Аргонаут претежно се однесува на втората изградена и поголема подморница лансирана во 1900 година во Балтимор. Таа била 11 м долга, во облик на пура и изградена од челик. Таа имала бензински мотор и пропелер од Вајт и Мидлтон, динамо, рефлектор и пумпи за воздух и вода. Нејзината главна одлика, како оној на постариот модел и претходникот Аргонаут Џуниор (Argonaut Junior; 1894), била влажна нуркачка комора која му дозволувала на нуркачот да ја напушти и повторно да влезе во подморницата. Како име на овој брод се користни Аргонаут бр. 1 и Аргонаут бр. 2.
Аргонаут бр. 1 бил изграден во 1897 година и е 11 м во должина. Во септември 1898 година, таа направила премин на отворен океан од Норфолк, Вирџинија, до Сенди Хук, Њу Џерси, со што станала првата подморница што успешно оперирала на отворено море.
Аргонаут бр. 2 е реконструкција на Аргонаут бр. 1 што била завршена во 1900 година со должина од 18 м и значително различен профил.
1 Наводи
*
2 Дополнителна литература
**