procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Портрет на кардинал (Рафаело)

''Портрет на кардинал'', или едноставно ''Кардинал'', ― маслена слика на табла на италијанскиот ренесансен уметник Рафаело Санти, датиран во година. Чувана е од Музејот Прадо во Мадрид.
Рафаело пристигнал во Рим во 1508 година и брзо нашол голем успех за време на папството на папата Јулиј II. Тој ја совладал уметноста на реализмот во неговите слики: способноста да ги „слика луѓето како повистинито отколку што навистина се“, како што рекол Пјетро Бембо.
Портретот долг три четвртини прикажува млад кардинал, веројатно во неговите триесетти, седнат, облечен во црвена наметка и капа со бела кошула, наспроти темна позадина, смирено гледајќи кон гледачот. Пентиментите (преправките) покажуваат дека Рафаел ја скратил косата, а го мрднал левото око. Идентификувањето на темата било предмет на значителна дебата, со предложени кандидати во дворот на папата Јулиј II, вклучувајќи ги Бернардо Довизи (познат како Бибиена), Иноченцо Кибо, Скарамуча Тривулцјо, Алесандро Фарнезе, Иполито д'Есте, Силвио Пасерини, Антонио Пасерини, Антонјо Чјоки, Матеус Шинер или Лујџи д'Арагона.
Според Прадо, најверојатно најверојатно станува збор за Франческо Алидоси (1455–1511), исто така прикажан од Рафаел во неговото дело ''Расправа за светата тајна'' од 1509–1510 година, или можеби Бендинело Саули ( ).
Исправеното тело на седечкиот субјект и хоризонталната лева рака, потпирајќи се на невидена рака од стол, создаваат триаголна композиција, по ''Мона Лиза'' на Леонардо да Винчи. Силното осветлување прави впечатливи контрасти помеѓу црвеното на капата и наметката на кардиналот, белината на ракавот и лицето и темната позадина. Прецизните удари со четка и даваат на публиката тридимензионален карактер, откривајќи го интересот на Рапахел за скулптурата во тие години.
Сликата била купена во Рим од страна на Карло IV Шпански (1748–1819), додека тој сè уште бил принцот на Астурија. Поради својата техника, која била сметана за невообичаена за Рафаело, сликата извесно време му била припишувана на Антонјо Моро пред да се преоцени придонесот. Делото влегло во шпанската кралска збирка и било каталогизирано во Кралскиот дворец Аранхуес во 1818 година; подоцна било префрлено во Прадо.
Битка кај Лангензалца (1866)

Битка кај Лангензалца — битка одржана на 27 јуни 1866 година за време на Австро-пруската војна, во близина на Бад Лангензалца во денешна Германија, помеѓу Кралството Хановер и Кралството Прусија. Хановерската армија победи во битката, но потоа беа опкружени со поголема и засилена пруска војска. Не можејќи да се поврзат со нивните баварски сојузници на југ, Хановерците се предале.
Тоа го означи пропаста на хановерската армија и анексијата на Хановер во растечката Пруска држава, која систематски ја обедини Германија во модерна национална држава.
Портрет на кардиналот Алесандро Фарнезе

''Портретот на кардиналот Алесандро Фарнезе'' ― портрет на кардиналот Алесандро Фарнезе (идниот папа Павле III) од Рафаело Санти, направен околу 1509-1511 година.
Кардиналот позирал во близина на прозорец со светол преден план, што води во темна сала. Неговата нежна десна рака држи писмо.
Сликата се наоѓа во Националниот музеј на Каподимонте во Неапол.
Битка кај Наход

Битка кај Наход (германски: ''Nachod''), 27 јуни 1866 година — првата голема акција во Австро-пруската војна. 5-тиот корпус на пруската армија, предводен од генерал Карл Фридрих фон Штајнмец окупираше висорамнина во близина на Наход, како дел од пруското напредување во Бохемија од Шлеска. Елементи на австрискиот 6-ти корпус под команда на генералот Фон Раминг ги нападнаа Прусите, но беа одбиени. Како што пристигнуваа повеќе Австријци, им беше наредено да извршат напади кои беа неуспешни. Конечно, по неуспешните напади Австријците се повлекуваат од теренот.
Црква „Св. Илија“ - Лесково

Св. Илија — црква кај демирхисарското село Лесково. Му припаѓа на Крушевско-демирхисарското архијерејско намесништво во Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА. Денес црквата е во урнатини, а обновената црква е сместена на друго место во атарот.
1 Стара црква
Старата Црква, која денес е во урнатини, е гробишен храм, сместен во Долната Маала на Лесково. Изградена е кон крајот на XIX век. Ова е еднокорабна градба со висок дрвен свод и полукружна апсида на исток. Ѕидаријата е од кршен камен, а отворите и венецот е од делкан бигор. Покривот е на две води со ќерамиди, а тој на апсидата е со камени плочки. Фасадите се фугирани. На северниот и јужниот ѕид одвнатре има пиластри кои продолжуваат како ребра на сводот. Внатрешноста е малтерисана, но без живопис. Иконостасот е од даски. На запад има трем со приземје и кат. На влезот стои икона од Пророк Илија.
2 Нова црква
Новата црква со истото се наоѓа во месноста Илиница, на 1,5 км источно над селото. Таа е еднокорабна, со малтерисана и варосана фасада. До неа има чешма и помошни објекти. Обновена е во 1980 г. врз темелите на средновековна црква со истото име, која веројатно била првата селска црква посветена на пророкот Илија.
3 Поврзано
* Сопотничка парохија
* Крушевско-демирхисарско архијерејско намесништво
Автопортрет (Рафаело)

''Автопортрет'' — слика масло на дрво од Рафаело Санти која датира помеѓу 1504 и 1506 година. Нејзините димензии се 47,5 см на 33 см. Портретот е забележан во пописот на приватната колекција на војводата Леополдо де Медичи, завршен во 1675 година, а наведен во инвентарот од 1890 година на Уфици.
Битка кај Кисинген

Битка кај Кисинген — битка меѓу баварските и пруските трупи на 10 јули 1866 година за време на Австро-пруската војна во и околу градот Кисинген (денес: Бад Кисинген) во Баварија. Беше дел од походот на Мајна и заврши со победа на Прусија.
Битка кај Каниграц

Битка кај Каниграц (или Садова) — одлучувачка битка во Австро-пруската војна во која Кралството Прусија го поразила Австриското Царство. Се одржала на 3 јули 1866 година, во близина на чешките градови Каниграц, (сега Храдец Кралове, Чешка) и Садова.
Битка кај Ламач

Битка кај Ламач или битка кај Блуменау — последната битка водена во Австро-пруската војна, на 22 јули 1866 година (на денот на склучувањето на мирот), при што Австријците се бранеле од пруската војска.
Битка кај Таубербишофсхајм

Битка кај Таубербишофсхајм — битка во Австро-пруската војна, на 24 јули 1866 во Таубербишофсхајм во Големото Војводство Баден помеѓу трупите на Германскиот Сојуз и Кралството Прусија. Беше дел од походот на Мајна и заврши со победа на Прусија.
Битка кај Бецека

Битка кај Бецека — битка помеѓу Италија и Австрија, одржана на 21 јули 1866 година за време на Третата италијанска војна за независност. Италијанските сили, Ловците на Алпите, предводени од Џузепе Гарибалди го нападнаа Тренто како дел од општата италијанска офанзива против австриските сили што ја окупираа североисточна Италија.
Ла дона гравида

''Ла дона гравида'' (или само ''La gravida''; италијански за „Трудница“) — портрет масло на дрво од италијанскиот уметник од високата ренесанса Рафаело. Насликана е помеѓу 1505 и 1506 година, за време на престојот на Рафаело во Фиренца, Италија. Денес се наоѓа во Палацо Пити во Фиренца.
Портретот прикажува бремена жена како седи со левата рака потпрена на стомакот. Сликите на бремени жени биле невообичаени во периодот на ренесансата.
1 Историја
Делото се споменува за прв пат во пописот на Палацо Пити од почетокот на 18 век, како од непознат уметник. Во 1813 година била префрлена во колекцијата на Големиот војвода во Уфици, пред повторно да се врати во Палацо Пити каде требало да замени неколку дела ограбени од Французите. Во пописот од 1815 година му била припишана на Иноченцо да Имола, додека во оној од 1829 година повторно е наведена како од непознат сликар. За прв пат му била припишана на Рафаело во 1839 година: денес речиси едногласно се смета за дело на умбрискиот сликар, со исклучок на италијанскиот историчар на уметноста од 19 век Џовани Батиста Кавалкасел, кој му ја припишал на Ридолфо дел Гирландајо.
Идентитетот на прикажаната жена е спорен. Таа би можела да биде член на семејството Буфалини на Чита ди Кастело, или Емилија Пиа да Монтефелтро, поради сличностите со ''Портретот на Емилија Пиа да Монтефелтро'', сега во Балтиморскиот уметнички музеј во САД.
2 Наводи
*
Портрет на Томазо Ингирами

''Портрет на Томазо Ингирами'' ― маслена слика на италијанскиот уметник Рафаело Санти. Насликана била околу 1509 година, постои во два примерока, од кои едниот е изложен во Дворската галерија на Дворецот Пити во Фиренца, а другата во Музејот „Изабела Стјуарт Гарднер“ во Бостон. Познат по својот реализам и вниманието на деталите, сликата потсетува на делата на Ханс Холбејн Постариот, од кого Рафаел можеби бил под влијание на неговото цртање. Стилски, се однесува на Рафаеловиот ''Портрет на Ањоло Дони'', околу 1506 година, во она што Клаудио Стринати го опишал во 1998 година како негова „бесмилосна јасност“.
Предметот на сликарството, Томазо Ингирами, бил пријател на Рафаело, архиереј под прекарот Федра после вешта изложба на импровизација на латинска поезија за време на изведба на ''Федра'' од Сенека каде што тој ја вршел главната улога. Познатиот оратор и глумец, Томазо Ингирами имал страбизам. Според „ ''Кембрички придружник на Рафаело''“ од 2005 година, делото е „првата сличност во која Рафаело го вовел концептот на движење“, во извртувањето на неговото тело додека размислува за неговата композиција. Со помош на оваа направа, Рафаело го насочил вниманието подалеку од обезличувањето на неговиот предмет.
Селечки манастир (Крушевско)

Селечки манастир (познат како Манастир „Св. Преображение“) — манастир во јужниот дел на Македонија, во близина на селото Селце и на градот Крушево.
Манастирот се сметал дека бил втор дом на познатиот македонски пејач Тоше Проески.
Во непосредна близина на манастирот е Крушевскиот крст, чија изградба исто така била замисла на Тоше Проески. Крстот бил подигнат во 2010 година.
1 Местоположба
Манастирот се наоѓа на граница на атарите на селата Селце и Арилево, во близина на градот Крушево.
2 Историја
Манастирот бил срушен во текот на век, а до 1950-тите години од него се познавале само остатоци на ѕидови.
Истиот започнал да се возобновува од 1986 година.
3 Градби
Во склоп на манастирот влегуваат една црква, конак, чешма и помошни објекти.
3.1 Црква „Св. Преображение“
Црквата е единствениот храм во манастирот.
4 Галерија
Ла дона велата

''Ла дона велата'', или кратко ''Ла велата'' („Жена со превез“) — добро познат портрет на италијанскиот ренесансен сликар Рафаело. Темата на сликата се појавува и на друг портрет, ''Ла Форнарина'', и традиционално се идентификува како ''форнарината'' (пекарката) Маргарита Лути, римската љубовница на Рафаело.
Како и обично кај Рафаело, облеката на портретираниот е избрана и насликана со големо внимание; овде е неверојатно раскошна.
Портрет на Лео X (Рафаело)

''Портрет на Папата Лео X со двајца кардинали ' — слика на италијанскиот мајстор Рафаело Санти, претставник на високата ренесанса создадена во 1518-1520 година. Денес се наоѓа во галеријата Уфици во Фиренца.
За разлика од делата во кои ги прикажуваат класичните, идеализирани Мадони и фигури од антиката, овој портрет на реалистичен начин доловува една сликарска конкретна слика. Папата е прикажан во доцната средна доба. Сликата поставува низа визуелни противречности помеѓу изгледот и реалноста, наменети од Рафаел да го одразат немирот од периодот на превирања за папството. Мартин Лутер во тоа време го оспорил папскиот авторитет, наведувајќи го, меѓу другите поплаки, методот на Лав X за финансирање на работата на базиликата Свети Петар.
На врвот на столот на папата ги евоцира симболичните абакусни топчиња на семејството Медичи, додека ракописот е од Библијата отворена на масата е идентификувана како Библијата на Хамилтон.
Кардиналот лево од сликата сигурно е идентификуван како Џулио ди Џулијано де Медичи (идниот Папа Климент VII), додека другиот кардинал обично се идентификува како Лујџи де Роси, кој бил по мајка братучед на двајцата други прикажани.
Ќе биде подобро (филм)

„Ќе биде подобро“ (српски: ''Биће боље'') — српски филм од 1994 година, во режија на Милан Живковиќ по сценариото на Стеван Копривица. Главните улоги ги играат: Неда Арнериќ, Бранко Цвејиќ, Зоран Цвијановиќ, Драган Николиќ, Маја Сабљиќ и Оливера Марковиќ.
1 Синопсис
Еден поранешен автомобилист и една поранешна манекенка се разведени. По разводот, нивната инвестиција, кафе-барот „Ќе биде подобро“ со судската одлука им припаѓа на обајцата по половина. Така, во барот се случуваат различни животни судбини, со смешни со лоши настани. Еден ден, во барот се појавуваат рекетарите кои настојуваат да изнудат пари од сопствениците. Како одговор на тоа, поранешниот брачен пар и посетителите на барот се здружуваат во борбата против рекетарите и продавачите на дрога...
Мадона дела сеџола

''Мадона дела сеџола'' или ''Мадона дела седиа — масло на панел, слика од Рафаело Санти, создадена во 1513–1514, денес дел од колекцијата на Палацо Пити во Фиренца, Италија. Иако постои документација за нејзиното пристигнување на нејзината сегашна локација, Палацо Пити, сè уште не е познато кој ја нарачал сликата; сепак, таа е во семејството Медичи од 16 век.
Ја прикажува Марија како го прегрнува Христос дете додека седи на стол додека младиот Јован Крстител побожно гледа. ''Мадона дела Седиа'' е една од најважните од Рафаеловите Мадони. Сликата ја прикажува и употребата на Рафаело на формата тондо и неговиот натуралистички пристап кон прикажувањето на Мадона.
Создадена е во Рим на врвот на славата на Рафаело, околу 1513-1414 година, со неверојатна претстава на мајчинската љубов. Ниската линија на хоризонтот создава чувство како да набљудуваме одозгора, бидејќи погледот на Богородица е директно насочен кон набљудувачот и сугерира дека набљудувачот на одреден начин го дели просторот од сликата. Форматот на сликата е кружен, таканаречен тондо, и потсетува на Фиренца, или кватернерна ера. Топлата боја на сликата укажува на влијанието на венецијанското сликарство, особено на Тицијан.
Сликата првобитно била во колекцијата Медичи, каде што пристигнала околу 1589 година. Во 18 век станала дел од колекцијата на палатата Пити. Војниците на Наполеон ја однеле во Париз во 1799 година, но во 1815 година била вратена во Фиренца.
Портрет на Ањоло Дони

''Портрет на Ањоло Дони'' — слика во масло на дрво од италијанскиот ренесансен мајстор Рафаело Санти, создадена 1506 година. Сега се наоѓа во Палацо Пити во Фиренца.
1 Содржина
Портретот го прикажува неодамна оженетиот трговец и неговата сопруга Мадалена Строци во 1503 година, но портретите на Рафаело веројатно биле извршени во 1506 година, периодот во кој сликарот најмногу ја проучувал уметноста на Леонардо да Винчи. Композицијата на портретите наликува на онаа на Мона Лиза : фигурите се претставени на ист начин во однос на рамнината на сликата, а нивните раце, како оние на Мона Лиза, се поставени една врз друга. Но, нискиот хоризонт на позадината на пејзажот дозволува внимателна проценка на човечката фигура преку обезбедување на еднообразна светлина која ги дефинира површините и волумените. Овој однос помеѓу пејзажот и фигурата претставува јасен контраст со впечатливите поставки на Леонардо, кои го потенцираат драматичното присуство на природата.
Но, најзабележителната одлика што ги разликува овие портрети од оние на Леонардо е севкупното чувство на спокојство кое дури и големото внимание на материјалите на облеката и накитот не може да го ублажи. Секој елемент - дури и оние од секундарна важност - работи заедно за да создаде прецизна рамнотежа.
Овие дела, поврзани не само со сродството на субјектите, туку и со нивната евидентна стилска хомогеност, го означуваат почетокот на уметничката зрелост на Рафаело.
2 Поврзано
*''Портрет на Мадалена Дони''
Систинска Мадона

''Систинска Мадона'', исто така наречена 'Мадона ди Сан Систо' — слика во масло на италијанскиот уметник Рафаело Санти. Сликата била нарачана во 1512 година од папата Јулиј II за црквата во Сан Систо, Пјаченца, а веројатно е изведена во 1513-1514 година. Платното било едно од последните со претстава на Мадона насликани од Рафаело. Џорџо Вазари го нарекол „навистина ретко и извонредно дело“.
Огромното платно со димензии 265х196 см е создадено од Рафаело за олтарот на црквата на манастирот Свети Сикст II во Пјаченца по нарачка на папата Јулиј II.
Се верува дека е насликана во 1512 до 1513 година во чест на победата над Французите за време на италијанските војни. Потврда дека сликата е наменета за црквата е тоа што на неа се претставени светите Сикст II и Варвара, кои се нејзини патрони. Димензиите се совпаѓаат со централниот дел на заднината на црквата, каде што можела да се користи за замена на прозорецот што недостасува.
Сликата, која била малку позната до средината на 18 век, бидејќи се наоѓала во оваа провинциска црква, била купена по долги преговори од саксонскиот електор Август III, кој добил дозвола од Бенедикт XIV да ја однесе во Дрезден. Таму таа наскоро станала главно дело во збирката на Август III и станала широко позната во Европа. Во 2012 година, Дрезден одбележа специјална изложба по повод 500-годишнината од делото.
Ова е едно од најпознатите дела на Рафаелo и на високата ренесанса воопшто.
Таа денес доживува бројни репродукции во најразлични материјали. По многу нешта таа е култно дело во историјата на ликовната уметност воопшто.
Големиот писател Достоевски, во својата работна соба каде што ги напишал најзначајните дела, постојано ја имал репродукцијата на ова извонредно дело. Денес е на истото место во неговиот спомен музеј.
Кнежевство Шаумбург-Липе

Кнежевство Шаумбург-Липе, исто така Липе-Шаумбург (германски: ''Grafschaft (Fürstentum) Schaumburg-Lippe'') — создадена како грофовија во 1647 година, станала кнежевство во 1807 година, слободна покраина во 1918 година и до 1946 година била мала покраина во Германија, која се наоѓа во денешната покраина Долна Саксонија, со нејзиниот главен град во Бикебург.
Маркизат Финале

Маркизат Финале (италијански: ''Marchesato di Finale'') — поранешна италијанска држава во денешниот регион Лигурија, дел од поранешната средновековна држава Алерамици. Со него управувал околу шест века огранокот на семејството Алерамичи, познат како Маркизи дел Васто, а подоцна и Дел Карето, кога Савона станала слободна комуна. Во 1598 година, Маркизатот бил продаден од неговиот последен маркиз, Сфорца Андреа на Филип II од Шпанија, а во 1713 година конечно бил отстапен на Република Џенова, каде што останал таков до 1797 година, кога бил нападнат од Наполеон, прекинувајќи го своето постоење.
Маркгрофовија Монферат

Маркгрофовија Монферат (италијански: Marchesato del Monferrato; германски: Markgrafschaft Montferrat) — маркгрофовија на Светото Римско Царство во Пиемонт, сместена помеѓу Торино и Џенова во Италија од 967 до 1574 година. Маркгрофовијата била подигната во Војводство Монферат во 1574 година.
Маркизат Салуцо

Маркизат Салуцо (италијански: ''Marchesato di Saluzzo''; француски: ''Marquisat de Saluces'') — историска италијанска држава која ги опфаќала француските и пиемонтските територии на Алпите. Маркгрофовијата Салуцо окупирала делови од италијанската провинција Кунео и градот Торино, а понекогаш и области сега под француска контрола; јадрото на нејзините поседи била областа помеѓу Стура ди Демонте, реката По и Алпите.
Златна Амброзиска Република

Златна Амброзиска Република (италијански: ''Aurea Repubblica Ambrosiana''; 1447–1450) — краткотрајна влада основана во Милано од членови на Павивскиот универзитет со поддршка од народот, за време на првата фаза од Миланската војна за Сукцесија. Со помош на Франческо Сфорца тие се спротивставиле на силите на Венецијанската Република, но по предавството Сфорца пребегнал и го зазел Милано и станал самиот војвода, укинувајќи ја Републиката.
Ботанички Залив

Ботанички залив или Ботани (|Botany Bay, порано понекогаш се користел и терминот |Botanist Bay) - Залив во Тасманово Море во близина на источниот брег на Австралија, 8 километри јужно од центарот на Сиднеј, откриен од Џејмс Кук на 29 април 1770 година. Џејмс Кук го именувал заливот во чест на неговите пријатели - истражувачи и придружници на првото патување околу светот на бродот „Ендевор“. Тоа биле ботаничарите Сер Џозеф Бенкс и Даниел Соландер, кои на бреговите од заливот проучувале и опишале многу растенија дотогаш непознати за Европејците. Тие исто така ги опишале животните, пред сѐ торбарите. Според друга верзија, името на заливот го дал самиот Бенкс.
Ботаничкиот Залив е познат по тоа што Првата флота од Велика Британија пристигнала на тоа место на 18-20 јануари 1788 година со идните доселеници на Австралија. Сепак, затоа што во близина немало доволно свежа вода и затоа што заливот не бил заштитен од морските ветрови, на 26 јануари 1788 година, Првата флота се преселила во заливот Порт Џексон, кое што било по прикладно место за изградба на пристаништа, а се наоѓа на само 12 километри северно од Ботаничкиот Залив, каде што била основана првата европска населба во Австралија - градот Сиднеј.
Денес градот Сиднеј се прошири до Ботаничкиот залив. На северниот брег од заливот се наоѓа Сиднејското предградие - Маскот, во чиј склоп се наоѓа Сиднејскиот аеродром, а некои од пистите влегуваат во заливот.
При влезот, заливот е широк 2,2 км и длабок од 18 до 31 м. Во Ботаничкиот залив се влеваат реките Кук и Џорџес.
Во заливот има пристаништето со исто име. Бројот на населението во околина на заливот изнесува околу 35 илјади луѓе.
Војводство Монферат

Војводство Монферат (италијански: ''Ducato del Monferrato'') — држава сместена во Северна Италија. Било создаденo од Маркгрофовијата Монферат, откако последниот наследник умрел (1533) и маркгрофовијата била накратко контролиран од императорот Карло V (до 1536 година). По таа кратка интермедија, војводството преминало во Домот на Гонзага, веќе војводи од Мантова. Во 1574 година феудот бил издигнат од Маркгрофовија во Војводство.
Нејзината територија, која се наоѓала во јужниот дел на Пиемонт, и денес е позната како Монферат.
Во тоа време, државата Монферат имала површина од 2750 км2 и се состоела од два посебни дела кои се граничеле со Војводството Савоја, Миланското Војводство и Република Џенова. Нејзин главен град бил Казале Монферато.
Со војната за мантовското наследството (1628–1631), дел од војводството преминало кон Савоја; Остатокот преминал кон Савоја во 1708 година, бидејќи Леополд I, светиот римски цар, ја стекнал главната територија на Гонзага, Војводството Мантова.
1 Наводи
Црква „Св. Никола“ - Загорани

Св. Никола — црква во прилепското село Загорани, претставник на Македонската преродба. Му припаѓа на Прилепското архијерејско намесништво во Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА.
Црквата е гробишен храм, сместен североисточно од селото. Изградена е во 1882 година за време на свештениците Димитар и Неделко Матевич (Матеви). Во внатрешноста е зачуван оригиналниот живопис од 1890 г. и убав преродбенички иконостас. Живописот е дело на дебарскиот мајстор Ефтим Спасов од Гари. Ктиторскиот натпис гласи:
1 Слики
2 Поврзано
* Тополчанска парохија
* Прилепско архијерејско намесништво
Церкница

Церкница (словенечки: ''Cerknica'') — населба во Општина Церкница во западна Словенија. Градот е центар на општината Церкница. Областа е дел од историскиот регион Нотрањска. Населбата сега е вклучена во Приморско-нотрањскиот статистички регион.
Кнежевство Ројс-Гера

Кнежевство Ројс-Гера (германски: ''Fürstentum Reuß-Gera''), познато како Кнежевство Ројс Јунгер (германски: ''Fürstentum Reuß jüngerer Linie'') по 1848 година — суверена држава во модерна Германија, управувана од членовите на Домот на Ројс. Тоа било една од државите наследници на царската грофовија Ројс. Грофовите Ројс, со нивните соодветни престолнини и Резиденцен во Гера, Шлајц, Лобенштајн, Кестриц и Еберсдорф, биле издигнати до титулата принц во 1806 година.
1 Територија
Териториите на четири одделни гранки на младата линија се соединиле помеѓу 1824 и 1848 година, во тоа време високиот огранок на Гера го задржал суверенитетот над преживеаните кадетски гранки, кои ги задржале правата за наследување на кнежествениот престол. Во 1905 година, кнежевството Ројс-Гера имало површина од 827 км<sup>2</sup> (319 квадратни милји) и население од 145.000 жители, со Гера како главен град.
По Првата светска војна, територијата на младата линија се споила со онаа на Ројс-Грајц во 1919 година како Народна држава Ројс, која станала дел од новата држава Тирингија на 1 мај 1920 година.
2 Кнежевствена куќа
Куќата на Ројс практикувала уникатен систем на именување и нумерирање на машките членови на семејството, од кои секој со векови го носел името „Хајнрих“, проследено со римски број. Додека повеќето кралски и благородни куќи доделувале регинален број само на владејачкиот поглавар на куќата, во секвенцијалниот редослед на нивното владеење, помладата линија на Ројс користела нумерација за сите машки членови на семејството која почнало одново со првиот син роден во секој век. Машките деца во едно семејство не требало да носат секвенцијални броеви, бидејќи сите членови на поголемото семејство го делеле заедничкиот систем на нумерирање. На пример, синовите на принцот Хајнрих LXVII Ројс од Шлајц, според нивните раѓања, биле именувани како Хајнрих V, Хајнрих VIII, Хајнрих XI, Хајнрих XIV и Хајнрих XVI, а нивните роднини од машка линија ги држеле броевите меѓу нив според редоследот на нивното раѓање. Како последица на овој систем на именување, одредени поглавари на Ројс-Гера имале најголем број прикачен на нивното име од сите европски владејачки семејства. Означувањето на младата линија било отфрлено во 1930 година; Постарата линија Ројс-Грајц изумрела бидејќи нејзиниот последен машки член, Хајнрих XXIV, се откажал од своите права како суверен во 1918 година и умрел неженет во 1927 година.
Во 1927 година Хајнрих XXIV починал, а неговите титули му биле пренесени на Хајнрих XXVII, кој станал првиот принц Ројс и починал следната година. Неговиот наследник Хајнрих XLV бил уапсен во август 1945 година во Еберсдорф од страна на советската војска и исчезнал. На 5 јануари 1962 година бил прогласен за мртов во отсуство и Хајнрих IV, принцот Ројс од Кестриц ги наследил неговите права.
2.1 Владетели на Ројс-Гера
* 1784–1818: Принц Хајнрих XLII (1752–1818)
* 1818–1854: Принц Хајнрих LXII (1785–1854)
* 1854–1867: Принц Хајнрих LXVII (1789–1867)
* 1867–1913: Принц Хајнрих XIV (1832–1913)
* 1913–1918: Принц Хајнрих XXVII (1858-1928)
3 Наводи
Ден на Австралија

Денот на Австралија е официјален национален ден на Австралија. Се прославува на 26 јануари кога се одбележува пристигнувањето на Првата флота во Сиднеј Ков во 1788 година. На овој ден била основана првата колонија од Европјаните и Артур Филип (првиот гувернер на Нов Јужен Велс) го подигнал Британскито знаме.
Денес во Австралија, прославите имаат за цел да го рефлектираат различното општество на нацијата.
Во минатото различните сојузни држави во Австралија имале свој посебен датум кој бил од историско значење за таа сојузна држава. Порано овој датум бил познат под различни имиња како Ден на годишнината, Ден на основањето и Ден на АНА. На 26 јануари 1788 година се одбележува прогласувањето на британскиот суверенитет над источниот брег од Австралија (познат во тоа време како Нова Холандија). Овој ден почнал да се слави како Ден на Австралија еден век подоцна, но сепак има записи за одржување на прослави на 26 јануари од 1808 година, а првата официјална прослава на основањето на Нов Јужен Велс се одржала во 1818 година. На 1 јануари 1901 година, британските колонии во Австралија се здружиле во федерација, што всушност значи раѓање на модерна Австралија. Бил потребен национален ден со кој заеднички ќе се прославува единството. Во 1935 година, бил усвоен терминот „Ден на Австралија“ од сите австралиски држави и територии за да се одбележи датумот, а дури во 1994 година тој датум бил прогласен за државен празник на сите сојузни држави и територии.
Во современа Австралија, празникот се одбележува со доделување на наградите „Австралијанец на годината“ и обраќање на Генералниот гувернер и премиерот. Во повеќето градови ширум Австралија има фестивали, концерти и церемонии. Денот на Австралија стана најголемиот годишен граѓански настан во Австралија.
Домородните австралијанци овој датум го сметаат како инвазија на земјата од страна на Британците и почеток на колонизацијата. Тие се против тоа овој ден да се слави како национален празник. 26 јануари го нарекуваат Ден на инвазијата, Ден на опстанокот или Ден на жалост. Затоа повикуваат да се смени датумот, или целосно да се укине празникот. Сепак, Австралијанците кои се за промена на датумот се малцинство.
1 Современи прослави
Од 1988 година, учеството на граѓаните во прославувањето на Денот на Австралија постојано се зголемува. Од 1994 година сите држави и територии за прв пат почнале заеднички да го прославуваат како државен празник. Пред тоа, некои држави го прославувале државниот празник во понеделник или петок за има продолжен викенд.
Ширум Австралија се одржуваат концерти на отворено, се прават скари, се одржуваат спортски натпревари, фестивали и огномети. Овие официјални настани се претставени од Националниот совет за денот на Австралија, кој е официјален совет или комитет во секоја држава и територија и од локални комитети.
Црква „Св. Константин и Елена“ - Суводол

Св. Константин и Елена — црква во демирхисарското село Суводол. Иако е во атарот на Суводол, храмот е заеднички со соседното село Кутретино. Му припаѓа на Крушевско-демирхисарското архијерејско намесништво во Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА.
Црквата е гробишен храм, сместен на северозападниот крај Суводол, крај атарската граница со Кутретино, со кое е заедничка. Изградена е во 1830 година. Претставува опишан крст со купола и тристрана апсида на исток и трем на запад. Покриена е архитравно со дрвена покривна конструкција. Фасадите се малтерисани и обновени со окер боја. Храмот не е живописан.
1 Поврзано
* Слепчанска парохија
* Крушевско-демирхисарско архијерејско намесништво
Црква „Св. Константин и Елена“ - Сопотско

Св. Константин и Елена — црква кај ресенското село Сопотско. Му припаѓа на Ресенското архијерејско намесништво во Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА.
Црквата е гробишен храм, сместен на источниот крај на селото. Иконите се дело на мијачките мајстори Јосиф и Јаков Мажовски.
1 Поврзано
* Трета ресенска парохија
* Ресенско архијерејско намесништво
Овчар (филм од 1971)

„Овчар“ — југословенски филм од 1971 година, во режија на Бакир Тановиќ, кој е автор и на сценариото. Автор на музиката е Бојан Адамич. Главните улоги ги играат: Адем Чејван, Фабијан Шоваговиќ и Виктор Старчиќ.
1 Синопсис
Филмот го прикажува животот на група овчари кои сакаат да ги пренесат своите стада од планината во долината, но тамошното нселение ги пречекува со напријателски став.
Парада (филм од 1974)

„Парада“ (''Parade'') — француско-шведски филм од 1974 година, во режија на Жак Тати (Jacques Tati), кој е автор и на сценариото. Главните улоги ги играат: Жак Тати, Карл Космајер (Karl Kossmayer) и Пјер Брама (Pierre Bramma). Ова е последниот филм на славниот режисер Тати, кој се појавува и во улогата на кловн.
1 Синопсис
Филмот ги прикажува доживувањата на две деца кои успеваат да се вовлечат за завесата на еден мал циркус...
Е не (филм од 1978)

„Е, не“ (српски: ''Није него'') — југословенски филм од 1978 година, во режија на Миќа Милошевиќ, кој е автор и на сценариото. Во филмот се користи музиката на популарната рок-група Бијело дугме. Главните улоги ги играат: Велимир Бата Живоиновиќ, Никола Симиќ, Ружица Сокиќ, Павле Вуисиќ и Радмила Андриќ.
1 Синопсис
Дејствието на филмот се одвива во средно училиште во кое професорот Херцог има проблеми со учениците, кои не го поднесуваат училиштето, а со тоа и професорите. Професорот Херцог ги мрази учениците, но истовремено има симпатија кон ученичките. Еден ден, во училиштето доаѓа телевизиска екипа со намера да направи анкета за задоволството на учениците. Тогаш, се случуваат бројни смешни ситуации: на часот по биологија, поради костурот, сите помислуваат дека се работи за час по сексуално воспитување, а во целата приказна се вклучува и директорот...
Република Сенарика

Република Сенарика (италијански: ''Repubblica di Senarica'') — мала република во Италија, која постоела од 1356 до 1797 година на мала планинска територија околу истоименото село.
Сенарика и соседното село Поџо Умбрикио станале независни околу 1343 година, кога кралицата Јоана I од Неапол и доделила независност на областа поради жестокото противење на жителите против непријателските трупи на Милано под водство на роднината на лордот Лукино I Висконти, Амброџо Висконти.
Република Ноли

Република Ноли (италијански: ''Repubblica di Noli'') — италијанска поморска република со центар на градот Ноли, во Лигурија, која постоела од 1192 до 1797 година. За да се заштити од можни напади и инвазии на Савона и Маркизат Финале, Републиката влегла во сојуз во 1202 година со Република Џенова во еден вид протекторат, всушност, документите од тоа време покажуваат дека односот бил еднаков, а не на потчинување. Благодарение на овој сојуз, важноста на Републиката пораснала до таа мера што во 1239 година таму била основана епархија од страна на папата Григориј IX.
Балкан експрес 2

„Балкан експрес 2“ — југословенски филм од 1989 година, во режија на Предраг Антонијевиќ и Александар Ѓорѓевиќ, по сценариото на Гордан Михиќ. Главните улоги ги играат: Бора Тодоровиќ, Оливера Марковиќ, Велимир-Бата Живоиновиќ, Александар Берчек, Аница Добра, Воја Брајовиќ, Радко Полич и Бранко Цвејиќ.
1 Синопсис
Музичарите од оркестарот „Балкан експрес“ ги минува првите месеци од војната грижејќи се само да ги сочуваат своите животи. Меѓутоа, сосема случајно, тие стануваат помагачи на една партизанска диверзија, а со тоа — херои. Поради тоа, тие мора да побегнат на другиот крај на земјата, но нив ги следи Гестапо. Музичарите се кријат во борделот „Салонот Марлен“ во кој врие од шпиони. Таму, тие запаѓаат во нова низа трагикомични ситуации.
Република Коспаја

Република Коспаја (италијански: ''Repubblica di Cospaia'') — мала држава во рамките на денешна Италија, сместена во северна Умбрија, од 1440 до 1826 година. Неочекувано стекнала независност во 1440 година, откако папата Евгениј IV, вмешан во борба со Советот на Базел, извршил продажба на територија на Република Фиренца. По грешка, мал појас земја останал неспомнат во договорот за продажба и неговите жители се прогласиле за независни.
Република Сиена

Република Сиена (италијански: ''Repubblica di Siena''; латински: ''Respublica Senensis'') — историска држава составена од градот Сиена и неговата околина во Тоскана, средна Италија. Републиката постоела повеќе од 400 години, од 1125 до 1555 година.
Во Италијанската војна од 1551–59 година, републиката била поразена од ривалската држава, Република Фиренца во сојуз со шпанската круна. По 18 месеци отпор, на 21 април 1555 година, Република Сиена се предала, означувајќи го крајот на републиката.
Црква „Св. Марина“ - Боротино

Света Марина (или Света Марена) — главна селска црква во прилепското село Боротино, Македонија.
Црквата се наоѓа на влезот во селото од насока на Обршани. Околу нејзе се наоѓаат селските гробишта.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа во југозападниот дел на селото.
2 Историја
Црквата е подигната во втората половина на век и претходно на нејзино место немало ништо. Била завршена и осветена во 1862 година од митрополитот Венедикт Византиски.
3 Архитектура
Претставува еднокорабна градба со висок свод и тристрана апсида однадвор.
3.1 Фрескоживопис
Целосно е живописана во 1862 година од зографот Станко Цветков од Крушево.
Во припратата на црквата се чува римска мермерна статуа без глава и дел од градите.
4 Галерија
5 Поврзано
* Прилепско архијерејско намесништво
* Малокоњарска парохија
* Боротино
Република Лука

Република Лука (италијански: ''Serenissima Repubblica Lucense'') — историска држава во Италија, која постоела од 1160 до 1805 година во средна Италија. Нејзината територија се протегала надвор од градот Лука, стигнувајќи до околните села во северозападниот дел на денешниот регион Тоскана, до границите со Емилија-Ромања и Лигурија.
Република Лука остана независнала до 1799 година. Подоцна државата продолжи да постои, но била, де факто, зависна од Наполеонска Франција и официјално престанала да постои во 1805 година, кога била трансформирана во Кнежевството Лука и Пјомбино.
1 Историја
1.1 Златен век и дипломатска вештина (1430–1799)
Од 15 до 18 век, Лука успеала да ја одржи својата независност во услови на растечка доминација на Фиренца (под Медичи) и други италијански сили. Овој период често се смета за „златен век“ на Република Лука, поради нејзината економска стабилност и дипломатски успех.
Фиренца, под власта на Медичи, постојано се обидувала да ја анектира Лука, но Лука успеала да ја задржи независноста преку сојузништва со Милано, Венеција и Светото Римско Царство. Дипломатијата била клучна, а Лука често плаќала данок на поголемите сили за да избегне војна.
Во 16 и 17 век, Лука ги изградила своите познати ренесансни одбранбени ѕидини, кои се сметаат за едни од најдобро зачуваните во Европа. Овие ѕидини не само што ја штителе од воени напади, туку и го симболизирале богатството и независноста на републиката.
Лука останала католичка тврдина за време на Реформацијата, избегнувајќи протестантското влијание. Во 1408 година, Лука била домаќин на црковен собор во обид да се реши Големиот раскол во католичката црква, што покажува дека имала одредено меѓународно влијание.
1.2 Падот на Републиката (1799–1805)
Крајот на Република Лука дојде со доаѓањето на Наполеон Бонапарт во Италија. Во 1799 година, француските сили ја окупирале Лука за време на Наполеоновите војни, ставајќи крај на нејзината независност. Во 1805 година, Наполеон ја трансформирал Лука во Кнежевство Лука и Пјомбино, ставајќи ја под контрола на неговата сестра Елиза Бонапарт. Ова означило официјален крај на Република Лука.
Република Анкона

Република Анкона (италијански: ''Repubblica di Ancona'') — била средновековна комуна и поморска република значајна по својот економски развој и поморската трговија, особено со Византиското Царство и Источниот Медитеран, иако донекаде ограничена со венецијанската надмоќ на морето. Ималаодлични односи со Кралството Унгарија, сојузник на Дубровничката Република, а одржувала добри односи со Турците. Сите овие односи ѝ овозможиле да служи како порта на средна Италија кон Ориентот.
Вклучена во Папските држави од 774 година, Анкона паднала под влијание на Светото Римско Царство околу 1000 година, но постепено се здобила со независност за да стане целосно независна во 11 век, под висока јурисдикција на папската држава.
Анкона била олигархиска република управувана од шест старешини, избрани од трите терзиери на кои бил поделен градот: С. Пјетро, ​​Порто и Каподимонте. Имала серија поморски закони познати како Статути на морето и арсеналот (италијански: ''Statuti del mare e del Terzenale'') и Статути на царината (италијански: ''Statuti della Dogana'').
Вилем Јансон

Вилем Јансон (познат и како Вилем Јанс, |Willem Janszoon Janszoon или Willem Jansz), е холандски морепловец, адмирал, колонијален гувернер и првиот Европјанин кој стигнал до бреговите на Австралија.
1 Раниот живот
Вилем Јансон е роден околу 1570 година и многу малку се знае за неговото детство или младост. Според некои податоци, тој е роден и израснат во Амстердам и се придружил на морнарицата на 16-годишна возраст. Документирано дека во доцните 1590-ти, Јансон се придружил на ''Oудe Компанијата'', една од претходниците на Холандската Источноиндиска компанија, како помошник капетан на бродот „''Холандија“'', кој во 1598 година бил дел од втората ескадрила испратена од Холанѓаните во Холандска Источна Индија. По раѓањето на неговиот син (околу 1600 година), на 5 мај 1601 година, Јансон се вратил во Источна Индија, но сега како капетан на бродот ''„Лам“.'' На 18 декември 1603 година како капетан на бродот ''„Дајфкен“'' бил испратен да бара други трговски места особено во „големата земја Нова Гвинеја и другите источни и јужни земји“.
2 Истражување и откритија
На 18 ноември 1605 година, Јансон со својот брод Дајфкен отпловил од Бантам кон западниот брег на Нова Гвинеја . Потоа Јансон го преминал источниот дел од Арафурското Море, и без да го забележи Торесовиот Проток, запловил по Карпентарискиот Залив. На 26 февруари 1606 година стигнал до бреговите на реката Пенефадер на западниот брег од полуостровот Кејп Јорк во близина на денешниот град Веипа. Со тоа тој станал првиот Европјанин за кој се знае дека стигнал во Австралија. Потоа, Јансон направил мапа на околу 320 километри од брегот што го истражувал, кој го сметал како дел од островот Нова Гвинеја. Затоа што земјиштето било мочурливо а домородците негостопримливи, Јансон се вратил во Бантам во јуни 1606 година. Новооткриената земја Јансон ја нарекол ''„Нов Зеланд“'' (од |Nieu Zelandt) по холандската провинција Зеланд, но името не било прифатено, а подоцна тоа име било користено од холандските картографи за денешниот остров Нов Зеланд.
Така, Вилем Јансон официјално се смета за првиот Европјанин што стигнал до бреговите на Австралија.
3 Следните години од животот
Јансон работел во Холандската источноиндиска компанија во периодите од (1603-1611, 1612-1616, вклучувајќи го и периодот кога бил гувернер на островот Солор, 1618-1628 како адмирал на холандската флота и како гувернер на Бантен од 1623 до 1627 година). Во 1619 година, Јансон добил награда од 1000 гулдени за заробувањето на четири брода на Британската источноиндиска компанија, која им помогала на жителите на Џакарта во одбраната од Холанѓаните. Во јуни 1627 година, Јансон се вратил во Батавија (поранешното име на Џакарта) и наскоро, како адмирал, командант на 8 бродови, отишол на дипломатска мисија во Индија. На 4 декември 1628 година, Јансон се вратил во Холандија, каде што на 16 јули 1629 година во Хаг поднел извештај за состојбата во Индија. Тогаш тој имал околу 60 години. Не се знае ништо за подоцнежниот живот на Јансон, но се смета дека починал во 1630 година.
Црква „Св. Архангел Михаил“ - Кокре

Свети Архангел Михаил — главна селска црква во мариовското село Кокре, Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа во непосредна близина на селото Кокре, на околу 100 метри источно од последните селски куќи. Околу црквата се наоѓаат и селските гробишта.
Крај источната ограда на денешните гробишта, на површина од 100 м<sup>2</sup> се пронајдени гробни конструкции од вертикално поставени камени плочи од постара некропола од средниот век. Гробовите прават редови со насоченост запад-исток.
2 Историја
Подигната е во 1866 година според ктиторскиот натпис во мала ниша на западната фасада.
3 Архитектура
3.1 Фрескоживопис
Живописана е во 1884 година, што е наведено на натписот на јужниот ѕид, на кој се споменуваат и многу имиња на ктитори.
4 Галерија
5 Поврзано
* Прилепско архијерејско намесништво
* Прилепечко-витолишка парохија
* Кокре
Црква „Св. Никола“ - Вардино

Св. Никола (или ''Св. Архангел Михаил'') — црква во демирхисарското село Вардино, претставник на Македонската преродба. Му припаѓа на Битолското архијерејско намесништво во Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА.
Црквата е гробишен храм, сместен во центарот на селото. Претставува еднокорабна градба покриена со црвен трапезоиден свод. Покривот е на две води со ќерамиди. На исток има полукружна апсида со големо окно за осветлување. Фасадите се фугирани. На запад има дограден трем.
Внатре има живопис од XIX век. На таванот од штици е насликан Исус Христос Седржител, на западната страна композицијата „Страшниот суд“, која заедно со претставата на покровителот Свети Никола пострадала при доградбата на тремот.
1 Поврзано
* Слепчанска парохија
* Крушевско-демирхисарско архијерејско намесништво
Црква „Св. Никола“ - Белче

Св. Никола - црква во демирхисарското село Белче, претставник на Македонската преродба. Му припаѓа на Крушевско-демирхисарското архијерејско намесништво во Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА.
Црквата е гробишен храм, сместен на извесно растојание источно од селото. Изградена е во XIX век. Според други податоци, храмот е направен во 1925 година врз темелите на стара црква. Внатре име икони од 1872 година, дело на крушевскиот мајстор Коста Анастасов. Над влезната врата има натпис „''Сеи храмъ стыи Ніколае. во времѧона се исзуграфіса. цьркфата г. г. Архіепископа Асінесіа оце пп. Іоше. Ктитори и пріложніци. г. Иліа Рісте. Ванцу. Рісте. Веле. Рісте. Лозе. Іоше. Петко. Іоле. Ніколе. мали и големи. за вѣчно споменъ Изъ руки Коста Анасташіовъ живописецъ ѿ Крушево во лето 18... месецъ иуна 9 денъ''“. Годината на живописување не е позната бидејќи е избришана од натписот. Познато е дека Синесиј станал охридски митрополит во 1884 година.
Храмот е еднокорабна градба, покриена со низок дрвен свод. Венецот, отворите, апсидата и аглите се ѕидани од делкан камен. Покривот е на две води. со ќерамиди. Апсидата на исток е полукружна, со самостоен покрив и однадвор има четири пиластри, поврзани со аркади и тулно украсување. Фасадите се фугирани. На запад има трем.
1 Поврзано
* Слепчанска парохија
* Крушевско-демирхисарско архијерејско намесништво
Црква „Св. Никола“ - Дабница

Св. Никола — црква во прилепското село Дабница, претставник на Македонската преродба. Му припаѓа на Прилепското архијерејско намесништво во Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА.
Црквата е еднокорабна градба со четиристрана апсида на источната страна, подигната и живописана во втората половина на XIX век. Обновена е во средината на XX век, при што стариот живопис е покриен со слој од малтер.
1 Поврзано
* Плетварско-беловодичка парохија
* Прилепско архијерејско намесништво
Црква „Св. Никола“ - Буково

Свети Никола — гробишна црква во битолското село Буково, Македонија.
1 Местоположба
Црквата е гробишен храм, сместен во јужниот дел на селото. Во нејзиниот двор се наоѓаат и селските гробишта, кои биле користени од мештаните од долниот дел на селото.
2 Историја
Изградена е во XIX век.
3 Архитектура
Претставува трикорабна базилика, типична за својот период.
4 Галерија
5 Поврзано
* Преспанско-пелагониска епархија
* Битолско архијерејско намесништво
* Буковска парохија
Црква „Св. Архангел Михаил“ - Оптичари

Свети Архангел Михаил — главна селска црква во битолското село Оптичари, Македонија.
1 Местоположба
Црквата е гробиштен храм, сместен на источниот крај на селото.
2 Историја
Подигната е на почетокот на XIX век.
3 Архитектура
3.1 Фрескоживопис
Живописана е во 1838 година од истакнатиот зограф Јован Михаил. На зографскиот натпис тој вели дека се преселил од влашкото епирско село Кионат (Хионадес) во битолско Трново.
4 Галерија
5 Поврзано
* Битолско архијерејско намесништво
* Краварско-бачка парохија
* Оптичари
Анконинска Република

Анконинска Република (италијански: ''Repubblica Anconitana'') — мала револуционерна република формирана на 19 ноември 1797 година. Таа настанала по француската победа во Анкона во февруари 1797 година, и последователната окупација на градот. Анкона била инкорпорирана во Римската Република на 7 март 1798 година.
Антон Јанша

Антон Јанша (, — , ) — дворски пчелар на Марија Терезија и академски сликар.
1 Животопис
Антон Јанша е роден во Брезница, денешна Словенија, во 1734 година. Во младоста заедно со двајцата браќа изградил ателје во шталата каде тројцата браќа се занимавале со сликање. Иако биле неписмени, во 1766 година браќата заминале во Виена каде се запишале на Академијата за сликарство. Иако бил надарен во сликарството, Антон имал голем интерес за пчеларството. Неговиот татко имал повеќе од сто кошници дома, а соседните земјоделци се собирале во селото за да разговараат за земјоделството и пчеларството. Во 1769 година започнал да работи официјално како пчелар. Царицата Марија Терезија во 1770 година го именувала за дворски пчелар и прв царски инструктор во монархијата. Тој станал првиот назначен учител по пчеларство во сите австриски земји. Тој чувал пчели во кралските градини и патувал низ Австрија, претставувајќи ги своите забелешки за миграцијата на кошниците на различни пасишта.
2 Библиографија
Напишал две книги на германски јазик. ''Целосниот водич за пчеларството'' бил објавен по неговата смрт. Марија Терезија по смртта на Јанша издала декрет, со кој ги обврзала сите учители по пчеларство да ги користат неговите книги.* Abhandlung vom Schwärmen der Bienen (Расправа за пчеларството), 1771 година.
* Vollständige Lehre von der Bienenzucht (Целосен водич за пчеларството), 1775 година.
3 Облик на кошниците
Во пчеларството е познат по промената на големината и обликот на кошниците така што може да се наредени заедно како блокови. Како сликар, украсувал и пчеларници. Се залагал за преместување на кошниците на пасиштата.
4 Светски ден на пчелите
''Светскиот ден на пчелата'' се слави на 20 мај почнувајќи од 2018 година, на денот кога се родил Антон Јанша. Иницијативата за воспоставување на овој ден била Словенија.
5 Поврзано
* Меѓународен ден на пчелата