procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Галилеја

Галилеја (Хебрејски הגליל — ''ха-Галил'', арапски الجليل — ''Ел Џелал'') — географски регион кој го опфаќа поголемиот дел од северен Израел. Традиционално се дели на три дела;
*''Горна Галилеја''*''Долна Галилеја''*''Западна Галилеја''
1 Географија
Галилеја опфаќа повеќе од една четвртина од денешен Израел и зафаќа површина од околу 5.000 км<sup>2</sup>. Се протега од Дан на север, кај планината Хермон, до гребените ''Кармела'' и ''Гилбоа'' на југ, и од долината на Јордан на исток па сè до Средоземното Море на запад.
Западна Галилеја се протега од северот на Хаифа до границата помеѓу Израела и Либан. Долна Галилеја се протега од планината Кармел на југ до долината Беит Хакерем на север. Горна Галилеја се протега од Беит Хакерем па сè до границата со Либан. Источната граница е Галилејското Езеро и планината Голан.
Поголемиот дел од Галилеја се состои од ридест терен, со висини помеѓу 500 до 700 метри. Постојат повеќе високи планини како што се планините Табор и Мерон. Релативно ниските температури во споредба со останатиот дел на Израел и големата количина на врнежи ја прават Галилеја центар на флората и фауната. Поради потоците, растителноста и Галилејското езеро, Галилеја е популарно туристичко одредиште во Израел.
2 Историја
Во минатото евреите ја нарекувале Галилеја ''Галил''. За време на Римското Царство регионот бил поделен на Јудеја, Самарија и Галилеја, која го опфаќала целиот северен дел на земјата, и бил најголем од тие три региони. Ирод Антип, син на Ирод Велики, владеел со Галилеја како тетрарх во времето на Исус Христос. Галилеја била татковина на Исус во поголемиот дел од неговиот живот.
Во 638. година арапскиот калифат ја презел контролата над регионот и ја припоил кон Урдун (Јордан). Во текот на Крстоносните војни Галилеја станува Кнежевство Галилеја. Во поголемиот дел од средниот век регионот бил под јурисдикција на Османлиското Царство, а после тоа под британски мандат. Ја населиле Арапите и Друзите. Во 1948. година Галилеја му припаднала на Израел.
3 Модерна Галилеја
Галилеја е една од ретките региони на Израел во која Арапите останале и после основањето на таа држава во 1948. „''Срцето на Галилеја''“ — дистрикт Кармел, горен Назарет, Малот-Тарших, Мигдал Хаемек и Афула – имаат 75 % арапско население . Целокупното население на Галилеја етнички се состои од околу 50 % Еевреи и 50 % Арапи (во кои се вклучени и Друзите и Бедуините).
Главни градови на Галилеја се Ако, Назарет, Нахарија, Сафед, Кармиел, Афула, Кирјат Шемона и Тиберијада. Иако е Хаифа надвор од регионот служи како административен и комерцијален центар. Повеќето населби се мали села кои ги поврзуваат ретки патишта. Железницата оди долж брегот на Средоземното Море. Се развиваат и индустриски паркови кои би го вработиле населението.
Вилстермарш

Вилстермарш (|Wilstermarsch) — општинска заедница („амт“) во округот Штајнбург, во сојузната покраина Шлезвиг-Холштајн, Германија. Административен центар е гратчето Вилстер (но не е дел од заедницата). Вкупното население брои 6.907 жители.
Во општината Нојендорф-Заксенбанде во состав на Вилстермарш се наоѓа најниското место во Германија, на 3,54 м под морското ниво.
Заедницата се состои од следниве општини:
1 Поврзано
* Штајнбург
* Цугшпице — највисокото место во земјата
Римски договор (1924)

Римски договор ― меѓународен договор помеѓу Кралство на Србите, Хрватите и Словенците и Кралство Италија потпишан на 27 јануари 1924 година со која порано е ревидиран и Рапалски договор (1920) во 1920 година, со којшто е решен спорот околу границите и територијалните припадности на Риека. Според договорот Риека припаднала на Кралство Италија а Сушак на Кралство на Србите, Хрватите и Словенците.
Мијако (острови)

Мијако (|宮古列島, ''мијако ретто:'') — група острови во префектурата Окинава, Јапонија, источно од групата Јејама.
1 Населени острови
*о-ви Мијако (потпрефектура Мијако)
** Мијакоџима
***Икема (''Ikema-jima'')
***Ирабу (''Irabu-jima'')
***Курима (''Kurima-jima'')
***Мијако (''Miyako-jima'')
***Огами (''Ōgami-jima'')
***Шимоџи (''Shimoji-shima'')
** Тарама
***Мина (''Minna-jima'')
***Тарама (''Tarama-jima'')
2 Поврзано
* Мијачки јазик
* Сакишима
* Рјукју
Дикан

Диканот (диканија, дикања) претставува земјоделско орудие кое во минатото се користело за вршење на житните култури. Составен е од една или повеќе паралелно поставени штици, на чие дно се наоѓаат процепи во кои се вметнати кремени алатки или железа или пак и двете. На диканот стои човек, а го влече едно или две животни. Ова орудие е карактеристично за регионот на Средоземјето. Пронајдени се археолошки остатоци кои укажуваат на посоењето на диканот на Блискиот Исток и Балканот пред 8,000 години. Во Македонија употребата на диканот можела да се забележи сè до средината на XX век. Во 1954 година забележана е неговата употреба во околината на Гевгелија, Дојран и јужно до Солун.
Црвеногушесто грмушарче

Црвеногушестото грмушарче е мала врапчевидна птица која се размножува претежно низ јужниот дел на Европа, од Пиринејскиот Полуостров, со исклучок на западниот и северниот брег, во јужниот дел на Франција, Италија, средоземните острови, јужниот дел од Балканскиот Полуостров, Бугарија, Македонија, Грција и во Мала Азија. Таа е птица преселница, која зимува на јужниот раб од Сахара.
1 Опис
Црвеногушестото грмушарче е долго 12-13 см. Горниот дел од телото на мажјаците им е сивкав, а долниот посветол со цигла црвена нијанса. Има бели образи како мустаќи. Женките се одозгора кафеавкави со посива глава, а одоздола се со розовикава нијанса. Мажјаците имаат светлоцрвен прсен околу очите, а женките сивомаслинав. Младенчињата се одозгора кафеавомаслинави, а одоздола бели.
2 Поведение
Живеалиштето на оваа птица се планините со дабови шуми, но најмногу сака грмушки од олендри во близина на реки. Ретко се среќава во градски средини.
Се храни со инсекти преку лето, а со бобинки и семиња наесен.
Пеењето е брзо и растреперено, слично на малото белогушесто грмушарче.
2.1 Размножување
Сезоната на парење трае од средината на април до почетокот на јуни. Гнездото го сместуваат во ниска грмушка, не повисоко од 1 метар. Го градат со ситни гранчиња и тревки и го украсуваат со пајажина. Внатре го постилаат со меки тревки и животински влакна. Несат 3-4 зеленкави, испрскани јајца. Обата родитела, иако повеќе женката ги инкубираат јајцата што се излегнуваат по 11-13 дена. Двата родитела учествуваат во исхраната на пилињата што трае 11-12 дена, а ако женката има второ легло, мажјакот ги храни пилињата од првото.
3 Подвидови
Се разликуваат 4 подвида, поделени во три групи, кои се блиску до статусот на алотропски форми:.
*''S c. cantillans'' (Pallas, 1764) — номинираниот подвид, распространет во југозападна Европа до северна Италија;
*''S c. inornata'' (Tschudi, 1906) - во северозападна Африка;
*''S c. moltonii'' (Orlando, 1937) - на Балеарски Острови, Корзика и Сардинија;
*''S c. albistriata'' (C. L. Brehm, 1855) - југоисточна Европа, вклучувајќи ја и Турција.
Освен ''S c. inornata'', сите подвидови ги има во Средна Европа.
Вудро Вилсон

Томас Вудро Вилсон (, Стентон, Вирџинија - , Вашингтон) — 28-миот претседател на Соединетите Американски Држави. Тој бил претседател на САД од 4 март во 1913 година до 3 март 1921, за време на Првата светска војна. Тој бил награден со Нобелова награда за мир.
1 Автобиографија
Томас Вудроу Вилсон е роден во Стентон, Вирџинија во 1856 година, третиот од четирите деца на свештеникот Џозеф Раглса Вилсон и Џенет Вудроу. Потекнува од шкотско-ирско семејство. Родителите на неговите родители се емигранти во САД во околината Страбана, округ Тајрон во денешна Северна Ирска. Тој живеел во Колумбија, главниот град на државата на Јужна Каролина од 1870 година до 1874. Неговите родители се преселиле на југ во 1851 година и започнале отворено да ја поддржуваат Конфедерацијата.
Вудро Вилсон имал тешкотии во читањето, но тој успеал да се здобије со академско образование благодарение на одлучноста и дисциплината. Тој посетувал домашно училиште, и поминал една година во колеџот Дејвидсон пред да се пресели во Принстон, а дипломирал во 1879 година. Тој потоа студирал право на Универзитетот во Вирџинија. Степенот на доктор на политички науки го стекнал во 1886 година на новооснованиот Универзитет Џон Хопкинс.
2 Поврзано
* Претседател на САД
Шинано (река)

Шинано |信濃川, ''шинано-гава'') — најдолгата и најголемата река во Јапонија. Тече од префектурата Нагано до префектурата Ниигата, каде е наречена Чикума (ja, ''чикума-гава'').
Извира во планината Кобуши, на тромеѓата на Сајтама, Јаманаши и Нагано и тече на северозапад, каде се среќава со притоката Сај од Мацумото. Подрачјето на уоката, наречено Каванакаџима (ja), е познато по местото кајшто избиле Битките кај Каванакаџима помеѓу војските на властелините Такеда Шинген од Кај и Уесуги Кеншин од Ечиго. Потое течението свртува во североисточен правец и реката се влева во Јапонското Море кај градот Ниигата.
Во 1922 г. е изграден каналот Окозу како заштита на Ниигата од поплави. Ова овозможило создавање на големи и богати оризови полиња во Ниигатската Рамница.
По реката („Чикума“) се наречени два борбени крстосувачи Царската јапонска морнарица.
1 Поврзано
* Шинано (град)
* Список на реки во Јапонија
Обична зеленушка

Обичната зеленушка или само зеленушка е мала врапчевидна птица од семејството на ѕвингалките (''Fringillidae''). Родот ''Carduelis'' би можел да се подели, и во тој случај зеленушките би влегле повторно во својот стар род ''Chloris''.
Птицата е распространета низ Европа, северна Африка и југозападна Азија. Претежно е постојан жител, но некои популации од северните делови се селат на југ. Оваа птица ја има во Македонија. Била населена во Австралија и Нов Зеланд, а во Малта се смета за престижна песнопојна птица која е припитомена и се чува од многу малтежани.
''Chloris'' доаѓа од старогрчкото ''Khloros'' со значење на зелено или жолтозелено.
1 Опис
Обичната зеленушка е долга 15 см и има распон на крилјата 24.5-27.5 см. Слична е по форма и големина на градското врапче, но е претежно зелено, со жолто на крилјата и опашката. Женките и младенчињата се побледи и имаат кафеавкави тонови на грбот. Клунот му е дебел и конусен. Пеењето се состои од чрчорење и чуруликање, а мажјакот изведува „пеперуга“ лет при претставувањето во сезоната на парење.
2 Поведение
Живеалиштето на оваа птица се рабовите од шумите, живите огради меѓу нивите и градините со вегетација.
Гнездото го прават во дрвјата или грмушките и несат 3-8 јајца.
Вон сезоната на парење овој вид формира големи јата, понекогаш и со други видови. Се храни претежно со семиња и бобинки.
ФИБА Азија

ФИБА Азија е кошаркарска зона на ФИБА која ги содржи сите 44 азиски ФИБА федерации.
1 Државни репрезентации
Источна Азија
********
Gulf
******
Средна Азија
*************
Југоисточна Азија
**********
Западна Азија
*******
2 Најдобри десет ФИБА Азија тимови
Ранг, Тим, Бодови
11, 199.7
20, <sup>C</sup>, 83.1
25, 47.4
30, 33.8
33, 26.1
35, 23.8
36, 22.4
42, 14.4
45, 10.8
47, 10.2
Ранг, Тим, Бодови
8, <sup>C</sup>, 262
11, 191
18, 76.5
25, 47.5
38, 14.4
40, 14.1
43, 12.6
45, 9.9
48, 8.1
53, 7.5
Ранг, Тим, Бодови
13, <sup>C</sup>, 125.2
14, 102.9
21, 60.1
26, 37.1
29, 33.1
30, 32.9
37, 27.6
38, 24.6
40, 22.5
43, 17.1
Ранг, Tим, Бодови
6, <sup>C</sup>, 182
12, 141
16, 100
17, 88.5
36, 26.1
36, 26.1
39, 25.8
45, 18.3
46, 16.8
48, 16.2
<sup>C</sup> Моментален шампион на зоната
Управа за геопросторно информирање на Јапонија

Управа за геопросторно информирање на Јапонија |国土地理院; — државна установа задолжена за премер и картографија на јавното земјиште во Јапонија. Од 1949 до 2010 г. установата се нарекувала Институт за географски премер. Работи во состав на Министерството за земја, инфраструктура и транспорт. Седиштето се наоѓа во градот Цукуба во префектурата Ибараки.
Во рамките на дејноста, управата раководи и со Научниот музеј на картографијата и премерот (ja) во Цукуба.
1 Земјотресно предвидување
Почнувајќи од 1996 г., управата постојано мери и набљудува сеизмички активности во Геодетската опсерваторија во Мизусава и станицата Есаши. Во нив се мерат флуктуациите во Земјиното магнетно поле што одговараат на сеизмички бранови и пореметувања, со цел да се дојде до што понавремено утврдување на земјотреси .
Управата членува во Координативната комисија за предвидување на земјотреси.
2 Поврзано
* Јапонски картографски симболи
* Географија на Јапонија
* Министерство за земја, инфраструктура и транспорт
Аеродром Улцињ

Аеродром Улцињ (|Aeroporti Ulqini, |Aerodrom Ulcinj, Кирилица: Аеродром Улцињ) е аеродром вон употреба во Улцињ во Црна Гора.
1 Историја
Во 1940те, летот на Аеропут Белград-Подгорица бил продолжен до крајбрежниот град Бар.
Список на аеродроми во Босна и Херцеговина

Ова е список на аеродроми во Босна и Херцеговина.
Босна и Херцеговина е држава во југоисточна Европа, на Балкански Полуостров со површина од 51,129 километри квадратни. Поделена е на два региона:
* Федерација Босна и Херцеговина, која е поделена на десет кантони: Унско-сански, Посавски, Тузлански, Зеничко-добојски, Bosnian Podrinje, Central Bosnia, Herzegovina-Neretva, West Herzegovina, Sarajevo и Canton 10 (also called Herzeg-Bosnian). These cantons contain 79 municipalities.
* Република Српска, which is subdivided into 62 municipalities.
1 Аеродроми
Имињата на аеродромите кои се прикажани во задебелено претставуваа аеродроми кои се користат за померцијални летови.
Локација, Кантон, ICAO, IATA, Име на аеродромот, Вид
Федерација
Bihać, Una-Sana Canton, LQBI, Bihać Golubić Airport, Public
Bihać, Una-Sana Canton, LYBI, Željava Air Base, Military
Ćoralići, Cazin, Una-Sana Canton, LQCO, Ćoralići Airport, Public
Glamoč, Canton 10, LQGL, Glamoč Airport, Public
Livno, Canton 10, LQLV, Livno Brda Bosni Airport, Public
Mostar, Herzegovina-Neretva Canton, LQMO, OMO, Mostar International Airport, Public
Mostar / Jasenica, Herzegovina-Neretva Canton, LQMJ, Mostar Jasenica Airport, Public
Novi Travnik, Central Bosnia Canton, LQTR, Novi Travnik Airport
Sarajevo, Sarajevo Canton, LQSA, SJJ, Sarajevo International Airport, Public
Sarajevo / Butmir, Sarajevo Canton, LQBU, Sarajevo Butmir Airport, Public
Sarajevo, Sarajevo Canton, LQSV, Sarajevo Military Airport, Military
Tomislavgrad, Canton 10, LQTG, Tomislavgrad Airport, Public
Tuzla, Tuzla Canton, LQTZ, TZL, Tuzla International Airport, Public
Tuzla, Tuzla Canton, LQJL, Tuzla Jegen Lug Airport, Public
Tuzla, Tuzla Canton, Tuzla Air Base, Military
Visoko, Zenica-Doboj Canton, LQVI, Visoko Sport Airfield, Public
Republika Srpska
Banja Luka, LQBK, BNX, Banja Luka International Airport, Public
Banja Luka / Zalužani, LQBZ, Banja Luka Zalužani Airport, Public
Bijeljina, LQBN, Bijeljina Airport
Brčko, LQMG, Camp McGovern AHP Heliport, Public
Doboj, LQDO, Doboj Airport
LQKU, Kupres Bajramovići Airport, Public
Modriča, LQMD, Modriča Airport
Prijedor, LQPD, Prijedor Urije Airport, Public
Trebinje, LQTB, Trebinje Airport
2 Поврзано
* Transport in Bosnia and Herzegovina
* Bosnia and Herzegovina Air Force
* List of airports by ICAO code: L#LQ – Bosnia and Herzegovina
* Wikipedia:WikiProject Aviation/Airline destination lists: Europe#Bosnia and Herzegovina
Дамчесто грмушарче

Дамчестото грмушарче е мала врапчевидна птица која се размножува низ умерените региони на централна и источна Европа и централна и западна Азија. Ја има и во Македонија. Таа е птица преселница што зимува во тропска источна Африка.
1 Опис
Дамчестото грмушарче е најголемо во родот ''Sylvia''. Долго е 15.5–17 см и тежи 22–36 грама. По боја е претежно сивкаво одозгора и белкаво одоздола. Возрасните мажјаци се темносиви одозгора со бели рабови на пердувите од покривните пердуви и пердувите на опашката, и многу избраздени одоздола. Женките се слични, но малку посветли и имаат само светли рабови. Младите птици се портокаловосивокафеави одозгора, светлопортокалови одоздола и имаат малку набраздувања. Очите имаат жолт ирис кај возрасните и темен кај младенчињата. Клунот е црнкав со посветла основа, и нозете се цврсти, сивокафеави.
2 Таксономија
Во рамките на родот ''Sylvia'' дамчестото грмушарче е многу карактеристично со својата набраздена долна страна од телото. Се чини дека оваа птица ја претставува сопствената древна лоза на ''Sylvia'' и дека нема ниту еден многу близок роднина во родот.
Има два подвида. Номинираниот ''Sylvia nisoria nisoria'', кој е распространет низ целиот свој опсег и подвидот ''Sylvia nisoria merzbacheri'', кој го има само во источните делови, по работ на опсегот, во Средна Азија. Вториов е незначително посветол и помалку избразден. Некои автрои ги сметаат за синонимски.
3 Живеалиште и поведение
Дамчестото грмушарче е птица на отворената земја со грмушки за гнездење, со многу сличен начин на живеење и живеалиште со сивото свраче.
Гнездото го гради во грмушки или трње и несе 3-7 јајца. Претежно се храни со инсекти, но јаде и бобинки како и друго меко овошје, особено на крајот од летото и наесен. Песната му е пријатно чрчорење како на градинското грмушарче со многу чисти ноти, но малку погрубо и понемелодично и малку повисоко. Некои го мешаат со пеењето на обичното грмушарче.
4 Статус
Европаската популација изнесува околу 460.000 пара. Во некои области нивниот број се намалува, особено на запад, во Данска (каде сега е изумрен вид) и Германија, заради губење на животната средина од интензивното земјоделство. Од друга страна, пак, има и некои зголемувања на бројноста, во Украина и јужна Финска. Понаисток, бројот е стабилен.
Според Црвениот список на МСЗП ова е вид со најмала загриженост.
Посебни окрузи во Токио

Посебни окрузи (|特別区, ''токубецу-ку'') — 23 општини што го сочинуваат градот Токио во Јапонија. Заедно го зафаќаат подрачјето на градот Токио пред да биде укинат како една целина во 1943 г. Денес е тој се смета за метропола составена од повеќе целини, чија структура е пропишана со Законот за локална автономија. Ваквата поставеност постои само во Токио.
Сите окрузи имаат свои управи и немаат една врховна управа, со исклучок на работите што се во надлежност на Метрополската управа на Токио. Зафаќаат вкупна површина од 622 км² и имаат 9.007.407 жители.
1 Список на окрузи
Име, Јапонски, Население(2007), Густина(жит/км²), Површина(км²), Поважни реони
Адачи, ja, 629.392, 11.830,68, 53,20, Ајасе, Китасенџу, Такеноцука
Аракава, ja, 194.777, 18.262,25, 10,20, Аракава, Мачија, Нипори, Минамисенџу
Бункјо, ja, 194.933, 16.009,28, 11,31, Хонго, Јајој, Хакусан
Едогава, ja, 661.386, 13.264,86, 49,86, Касај, Којва
Итабаши, ja, 529.059, 16.445,72, 32,17, Итабаши, Такашимадајра
Кацушика, ja, 428.066, 12.286,62, 34,84, Татејши, Аото, Камеари, Шибамата
Кита, ja, 330.646, 15.885,67, 20,59, Акабане, Оџи, Табата
Кото, ja, 436.337, 10.963,24, 39,8, Киба, Ариаке, Камејдо, Тојочо, Монзенакачо, Фукагава, Кијосуми, Ширакава, Етчуџима, Сунамачи, Аоми
Мегуро, ja, 267.798, 18.217,55, 14,70, Мегуро, Накамегуро, Џијугаока
Минато, ja, 205.196, 10.088,30, 20,34, Одајба, Шинбаши, Шинагава, Топонги, Тораномон, Аојама, Азабу, Хамамацучо, Тамачи
Накано, ja, 312.939, 20.097,82, 15,59, Накано
Нерима, ja, 702.202, 14.580,61, 48,16, Нерима, Ојзуми, Хикаригаока
OtaОта, ja, 674.590, 11.345,27, 59,46, Омори, Камата, Ханеда, Дененчофу
Сетагаја, ja, 855.416, 14.728,23, 58,08, Сетагаја, Китазава, Кинута, Карасујама, Тамагава
Сугинами, ja, 534.981, 15.725,49, 34,02, Коенџи, Асагаја, Огикубо
Сумида, ja, 237.433, 16.079,49, 13,75, Киншичо, Моришита, Рјогоку
Тајто, ja, 168.277, 16.139,38, 10,08, Уено, Асакуса
Тошима, ja, 256.009, 19.428,44, 13,01, Икебукуро, Комагоме, Сенкава, Сугамо
Чијода, ja, 43.802, 3.763,06, 11,64, Нагатачо, Касумигасеки, Отемачи, Маруноучи, Акихабара, Јуракучо, Иидабаши
Чуо, ja, 104.997, 10.344,53, 10,15, Нихонбаши, Кајабачо, Гинза, Цукиџи, Хатчобори, Шинкава, Цукишима, Качидоки, Цукуда
Шибуја, ja, 205.512, 13.337,13, 15,11, Шибуја, Ебису, Хараџуку, Хироо, Сендагаја, Јојоги
Шинагава, ja, 353.887, 15.576,01, 22,72, Шинагава, Готанда, Осаки, Хатанодај, Ојмачи
Шинџуку, ja, 309.463, 16.975,48, 18,23, Шинџуку, Такаданобаба, Окубо, Кагуразака, Ичигаја
''Вкупно'', ''8.637.098'', ''13.890,25'', ''621,81''
2 Галерија на реони
3 Поврзано
* Региони во Јапонија
* Префектури во Јапонија
* Список на градови во Јапонија
* Административна поделба на Јапонија
Црква „Св. Архангел Михаил“ - Рогачево

Свети Архенгел Михаил претставува православна црква во тетовското село Рогачево. Се наоѓа високо над селото во месноста наречена Тиквица на падините на Шар Планина. На 15 септември 2013 година во црковииот двор бил поставен неколкуметарски метален крст.
1 Поврзано
*Рогачево;
*Вратничка парохија;
*Црква „Св. Спас“ - главната селска црква;
*Црква „Св. Петка и Св. Недела“ - мала црква по текот на Калуѓерска Река;
*Црква „Св. Илија“ - главна манастирска црква во месноста Калуѓер;
*Црква „Св. Спас“ - мала црква на влезот во селото;
2 Галерија
Радовишки Шоплук

Радовишки Шоплук претставува регион што ги опфаќа селата на југозападниот дел на планината Плачковица. Тука спаѓаат селата: Козбунар, Ново Село, Шипковица, Шаинташ, Штурово и Вртешка. Според пописот од 2002 година, населението во Радовишки Шоплук го сочинуваат 34 жители, Македонци - Шопи, а во минатото живееле повеќе жители.
1 Поврзано
* Носии од Радовишки Шоплук
Црква „Св. Петка и Св. Недела“ - Рогачево

Света Петка и Света Недела претставува мала црква во тетовското село Рогачево. Се наоѓа на излезот од селото, десно од патот што води кон караулата Глобичица на самот тек на каскадната Калуѓерска Река. Црквата се наоѓа во уникатна околина со уредно среден амбиент. Поради својата заклонетост, таа била повеќе од 10 пати ограбувана. Во внатрешниот дел се наоѓа извор на света вода.
1 Поврзано
*Рогачево;
*Вратничка парохија;
*Црква „Св. Архангел Михаил“ - црква во месноста Тиквица;
*Црква „Св. Спас“ - мала црква на влезото во селото;
*Црква „Св. Илија“ - главна манастирска црква во месноста Калуѓер;
*Црква „Св. Спас“ - главната селска црква;
2 Галерија
Црква „Св. Илија“ - Рогачево

Свети Илија — манастирска црква во тетовското село Рогачево. Се наоѓа на местото викано Калуѓер над самото село. Амбионтот околу црквата е уникатен поради тоа што тука се наоѓаат изворите на Калуѓерска Река и вековните дабови. Во минатото ова бил жив манастир кој бил основан од монаси кои избегале за време на косовската битка. Подоцна манастирот бил уништен од страна на Турците. Денес е останата само црквата кој е обновена во 70<sup>тите</sup> години на XX век. Најголемиот празник се празнува за Илинден кој воедно е и селска слава. Во ова време се собираат сите жители на селото и доаѓаат локалните иселеници кои ги има на наколку стотини. Тоѓаш мо месноста се слави и се готви свечен ручек.
1 Легенда
Секоја година за Илинден се коле курбан. Според старата селска легенда пред многу години на Илинден од падините на Шара слегувал елен. Ова животно доаѓало пред готвачите. Откако ќе му дале вода на еленот го колеле како курбан и правеле јадење. Така било со векови. Меѓутоа, една година не дошол елен. Готвачите се снашле со теле. А кога сè било готово, сепак, еленот се симнал, но веќе се било доцна. Оттогаш рогачевци за курбан колат теле.
2 Поврзано
*Рогачево;
*Вратничка парохија;
*Црква „Св. Архангел Михаил“ - црква во месноста Тиквица;
*Црква „Св. Спас“ - мала црква на влезото во селото;
*Црква „Св. Петка и Св. Недела“ - црквичка покрај Калуѓерска Река;
*Црква „Св. Спас“ - главната селска црква;
3 Галерија
Јаманака (езеро)

Јаманака (|山中湖, ) — езеро во префектурата Јаманаши, Јапонија, близу планината Фуџи. Сместено е кај селото Јаманакако во склоп на Националниот парк Фуџи-Хаконе-Изу.
Ова е најголемо од групата Пет езера на Фуџи по површина и највисоко по надморска височина. Со средна површинска висина од 980,5 м го зазема третото место по височина во земјата. Меѓутоа, ова езеро е најплиткото од петте, со максимална длабочина од само 13,5 м. Настанало со тековите на лавата од некогашно избувнување на Фуџи во праисторијата. Истекува во реката Сагами и е единствено од петте што има природен истек.
Во периодот Мејџи езерото е порибено со крап, клен и гавун, а направен е и неуспешен обид за доведување на тихоокеанскиот лосос. Во поново време, странските доведени видови како црн костреш и синоперна сончаница сè повеќе ги истиснуваат домородните видови. Во 1956 г. е забележано присуството на алгата маримо.
Јаманака е популарно место за рекреации како пловидба со чамци, рибарење, скијање на вода, едрење на даска, екскурзии и пливање. Кога дува западен ветер, местото е погодно за надлетување со парагладер од планината Мјоџинјама. На располагање стојат и колиби и места за кампување.
Во 2013 г. езерото е прогласено за светско наследство на УНЕСКО како дел од културното подрачје на планината Фуџи.
1 Поврзано
* Пет езера на Фуџи
* Национален парк Фуџи-Хаконе-Изу
2 Наводи
*Rafferty, John P. Plate Tectonics, Volcanoes, and Earthquakes. Rosen Publishing (2010), ISBN 1615301062
Шилка

Шилка (|Ши́лка, евенкиски: ''evn'') — река во Забајкалскиот крај во југоисточна Русија. Долга е 560 км и се појавува со спојувањето на реките Онон и Ингода. На руско-кинеската граница се спојува со реката Аргун и така го образува Амур. Пловна е по целото течение.
Името на реката доаѓа од евенкискиот поим ''шилки'' што значи „клисура“.
Еве табела на просечната полноводност на Шилка во м<sup>3</sup>/с по месеци, врз основа на 50-годишно набљудување..
Планинско ливадарче

Планинското ливадарче е мала врапчевидна птица, која долго време беше сместена во семејството на дроздовите (''Turdidae''), но генетските докази ја сместија со своите роднини во фамилјата на муварчињата (''Muscicapidae''). Оваа птица ја има во Македонија.
1 Таксономија и систематизација
Засега се прифатени два слабо дефинирани подвида:*''Saxicola rubicola rubicola'', на југ и исток од распространетоста, од Данска југозападно до Шпанија , на југ до Мароко, источно до Полска и Украина и југоисточно до Турција.
*''Saxicola rubicola hibernans'', северозападна Европа, на крајбрежјето на Атлантикот, во југозападна Норвешка, Велика Британија, Ирска и северозападна Франција. Птиците од крајбрежјето на Португалија, исто така, се сметаат за овој подвид, но тоа е малку спорно.
2 Опис
Планинското ливадарче е долго 11.5–13 см и тежи 13–17 грама, и е малку помало од црвеногушката. Двата пола имаат впечатливо кратки крилја. Летно време, мажјакот има црни горни делови, црна глава, портокалови грло и гради и бели стомак и задник. Исто така, има половина бел ѓердан на страните на вратот, бела дамка на крилјата и многу мала бела, а често црно-бела ознака на задниот дел од опашката. Женките имаат кафеави горни делови и глава, и немаат бел ѓердан, ниту стомак и задник, овие делови ѝ се прошарани со посветло и потемно кафеаво. Единствено бело има на крилјата, а и тоа често е портокаловобело.
3 Поведение
Живеалиштето на планинското ливадарче се планинските ливади и пасишта, крајбрежните дини и пределите со мали грмушки. Тие се преселници на кратки растојанија или воопшто не се преселници. Популациите од посеверните делови на опсегот зиме се селат во јужна Европа или северна Африка.
Мажјакот пее со висок тон и треперливо, слично на обичното попче. Двата пола се огласуваат со кликање, како чукање камчиња.
Јаблановски Планини

Јаблановски Планини (|Яблоновый хребет) — планински венец во Забајкалието (претежно во Читинската област) во Русија.
Венецот се протега на североисток од Монголија, минувајќи недалеку од Бајкалското Езеро. Долг е 1.600 км и завршува во Становојските Планини. Образува делница помеѓу реките од сливот на Северноледениот Океан и оние од тихоокеанскиот слив. Планините не се особено високи и големи, туку долги и тенки. Највисока е Сохондо (2.500 м). Геолошкиот состав на венецот е претежно се состои од гранит, кристален шкрилец и песочник. Падините се обраснати со ариш и, на места, со тајги од ела и сребрена ела. Јужните падини имаат доста борови шуми. Растителноста на надморска височина преку 1.200-1.400 м е од типот планинска тундра.
Подрачјето е ретко населено, со исклучок на местата околу рудниците. Планините се особено богати со наоѓалишта на калај. Напоредно на венецот се протега Транссибирската железница, која ги одминува кај Чита, а потоа ги заобиколува повисоките предели низ тунел.
1 Поврзано
* Становојски Планини
Становојски Планини

Становојски Планини (|Станово́й хребе́т, |外興安嶺, ), наречени и Надворешен Хинган — планински венец во југоисточниот дел на Далечниот Исток на Русија. Се протега во од југозапад кон североисток во должина од 900 км, од реката Ољокма на запад до реката Учур на исток, речиси сè до Охотското Море. Го дели сливот на Атлантскиот Океан (преку Лена) од сливот на Тихиот (преку Амур). Поради ова, планините ја исцртувале границата помеѓу Русија и Кина од 1689 г. (Нерчински договор) до 1858 г. (Ајгунски договор).
Венецот е долг околу 725 км. Највисок врв е Скалисти (2.482 м). Има многу ледници, од кои истекува реката Лена.
Јаблановските Планини може да се сметаат за југозападен продолжеток на Становојските. Пред XX век, името се однесувало и на полумитски венец по западното крајбрежје на Охотското Море.
1 Поврзано
* Хинган
* Јаблановски Планини
Мало белогушесто грмушарче

Малото белогушесто грмушарче е вообичаена и широко распространета мала врапчевидна птица, која се размножува низ умерена Европа, освен на југозапад, и во Јужна и Средна Азија. Ја има и во Македонија. Таа е птица преселница која зимува во Африка јужно од Сахара, во Арабија и Индија.
1 Таксономија и систематизација
Видот за првпат е опишан од Карл Лине, 1758 во неговата ''Systema Naturae''.
Само два подвида се издвојуваат од оваа птица и тие се мешаат и интегрираат во Средна Европа:
*''Sylvia curruca curruca'' – во западниот дел од опсегот;
*''Sylvia curruca blythi'' – во источниот дел од опсегот, врвот на главата е посветол и издвоен од лицето со бела линија над окото.
Уште два таксона има во зоната на интеграција, распространети од северниот дел на Касписко Море до Монголија.
Филогенијата на овие два таксона не е доволно проучена и тие можеби ќе се префрлат во некој друг вид или ќе се сметаат само за хибриди:
*''Sylvia curruca/minula halimodendri''*''Sylvia curruca/minula telengitica''
2 Опис
Кај малото белогушесто грмушарче половите не се разликуваат. Ова е мала птица, долга 11.5-13.5 см и тешка 12-16 грама. Горната страна од телото ѝ е кафеавосива, а долната белкава. Главата е темносива, со потемносиво преку очите, а грлото е бело. Малку е помала од обичното грмушарче и ја нема костенливата нијанса на крилјата.
3 Поведение
Живеалиштето на малото белогушесто грмушарче се отворените предели со грмушки, рабовите од шумите или ретките шуми со густи грмушки.
Се храни со инсекти, но и со бобинки и меко овошје.
Првите денови по пристигнувањето од преселбата, мажјаците почнуваат да пеат и градат неколку недовршени гнезда. Кога ќе се формира парот, едно од гнездата го завршуваат заедно. Тоа се наоѓа ниско во грмушките на 0.2-1.5 метри, а понекогаш, но поретко, и на висина 6-8 метри. Несат 3-7, најчесто 5 јајца, белкави со сивокафеави дамки. Пилињата го напуштаат гнездото на возраст од 11 до 13 дена, но уште не можат да летаат. Возрасните ги хранат до возраст од 3-4 недели.
Пеењето на малото белогушесто грмушарче е брза, растреперена секвенца од ''тит'' или ''чи'' повици.
Сала Подмежакла

Сала Подмежакла (''Dvorana Podmežakla'') — спортска сала сместена во Јесенице, Словенија. Таа е домашна арена на хокеарскиот тим HK Acroni Jesenice и нивниот подмладок HD Mladi Jesenice. Исто така таму се одржува и Триглав Трофеј, годишен натпревар во уметничко лизгање кое се одржува напролет. Името ''Подмежакла'' е добиено по својата локација на југозападната стрната на реката Сава, директно под висорамнината Межакла.
Од 1954 функционира како отворено хокеарско игралиште врз кое во 1978 година е изработена кровна конструкција кога го добива ликот на спортска сала. Со реконструкцијата во 2010 е проширена од 4,500 на 5,500 седишта. Во Март 2011, салата била затворена откако инспекторите донеле заклучок дека хокеарскиот клуб им дал дозвола на навивачите да седат на источната трибина иако за истата не бил извешен технички прием. Државните инспектори исто така констатирале дека општината Јесенице не дала дозвола за доградба на салата за време на реконструкцијата во 1997 година.
Во периодот 2012-2013 повторно е реновирана за потребита на Еуробаскет 2013 каде Јесенице е домаќин.
Јо Стремгрен

Јо Стремгрен (|Jo Strømgren; р. 26 ноември 1970, Трондхејм, Норвешка) е норвешки коеограф, театарски режисер и драматург.
1 Животопис
Стремгрен е роден во 1970 година, во Трондхејм. Поради работните обврски на родителите, покрај во родната земја, еден дел од детството го поминал и во тропските краишта. По завршувањето на гимназијата, тој се запишал на "Националната балетска школа" во Осло, но никогаш не дипломирал, поради неприфаќањето на академските методи на подучувањето, како и претераното отсуство од наставата.
2 Творештво
Својата уметничка кариера, Стремгрен ја започнал како танчер, а подоцна запловил и во водите на кореографијата и режијата. Исто така, тој изградил и солидна кариера како драматург, а успеал да развие и посебен стил во сценографијата и светлосниот дизајн. Најпосле, неговата мултидисциплинарна ориентација се потврдува и преку неговата филмска работа, и тоа пред и зад камерата. Во 1998 година, тој ја основал театарската група "Jo Strømгрен Kompani", со која развил препознатлив личен стил, кој претставува комбинација на театар, танц, кукли, филмски проекции и жива музика, сето тоа спакувано во неразбирлива јазична рамка. На 22 септември 2012 година, неговата театарска група гостувала во Скопје, како учесник на фестивалот "Млад отворен тетар", каде се претставила со претставата "Граница" (Grensen).
Љубиша Никодиновски - Биш

Љубиша Никодиновски - Биш (1949- 10 август 2022) — македонски театролог, есеист и новинар.
1 Творештво
Творештвото на Љубиша Никодиновски – Биш е богато: покрај со театарска критика и есеистика, тој работел и како театарски глумец и продуцент, а бил и раководител на театри и фестивали. Како тетарски глумец, работел во театарот "Кај Свети Никита Голтарот" и тетарската работилница "ФФ (Зелена гуска)". Исто така, тој има објавено голем број статии и студии од областа на театарот, а во 2009 година, во издание на "Магор" излегла од печат и неговата книга "Алтернативниот театар во Македонија".
Љубиша Никодиновски – Биш извршувал повеќе раководни функции во областа на театарот: така, тој работел во "Македонскиот народен театар" како продуцент и раководител на театарот "Центар"; во МКЦ бил помошник на директорот за драмската програма; бил еден од основачите и продуцент на "Театарската работилница ФФ (Зелена гуска)"; во 1976 година бил еден од основачите на фестивалот "Млад отворен театар", а во 2010 година бил прогласен за негов почесен претседател; бил еден од основачите и генерален секретар на Македонскиот центар на ИТИ-Унеско итн.
2 Наводи
Наочаресто грмушарче

Наочарестото грмушарче е мала врапчевидна птица од семејството грмушари (''Sylvidae''), родот грмушарчиња (''Sylvia''). Се размножува низ северозападна Африка, југозападна Европа од Пиринејскиот Полуостров до Италија, и понатаму на исток до источните средоземни острови и крајбрежниот регион. Ја има и во Македонија. Во Африка таа е постојан жител, но другите популации се преселници кои зимуваат во северна и западна Африка и во Египет. Оваа птица е редок скитник во северна и западна Европа.
1 Опис
Кај наочарестото грмушарче, како и кај другите грмушари е изразен половиот диморфизам. Долги се 12-13 см, мажјаците имаат сива глава со потемна дамка во близина на очите и бел прстен околу нив, одозгора се кафеави, а одоздола розовикави. Брадата, односно грлото им е бело. На крилјата имаат костенливи нијанси. Женките се побледи, целите се светлокафеави, немаат сиво или имаат сосема малку, а одоздола се белкави. Белиот прстен околу окото не им е изразен. Клунот е долг, малку свиен на врвот, одозгора сив, а долу кремав со сив врв. Нозете се сиви кај младенчињата, а портокаловокафеави кај возрасните. Младенчињата се како женките.
2 Поведение
Живеалиштето на оваа птица се отворените, суви предели со грмушки.
Се храни со инсекти, но и со бобинки и меко овошје.
Песната му е високо чрчорење.
Гнездото го прави скриено во грмушките и несе 3-6 јајца.
3 Наводи
* Álamo Tavío, Manuel (1975): Aves de Fuerteventura en peligro de extinción. ''In:'' Asociación Canaria para Defensa de la Naturaleza (ed.): ''Aves y plantas de Fuerteventura en peligro de extinción'': 10-32. Las Palmas de Gran Canaria.
*Helbig, A. J. (2001): Phylogeny and biogeography of the genus ''Sylvia''. ''In:'' Shirihai, Hadoram: ''Sylvia warblers'': 24-29. Princeton University Press, Princeton, N.J. ISBN 0-691-08833-0
*Jønsson, Knud A. and Fjeldså, Jon (2006): A phylogenetic supertree of oscine passerine birds (Aves: Passeri). ''Zool. Scripta'' 35(2): 149–186. (HTML abstract)
Уасим Боуи

Уасим Боуи (роден на 11 јуни 1993 во Амстердам) — холандски фудбалер кој моментално игра за фудбалскиот клуб Јувентус.
Боуи игра како внатрешен играч за врска, но омилена позиција му е да игра зад напаѓачите.
1 Клупска кариера
1.1 Ајакс
Боуи ја започнал својата кариера во клубот од родниот град, Ајакс. Тој настапувал три години за младинскиот тим на Ајакс, но иако му предвидувале блескава кариера во клубот, тој го напуштил Ајакс без да одигра ниту еден натпревар за првиот тим.
1.2 Јувентус
Во февруари 2012 Боуи одлучил да се пресели во Торино и да потпише договор со Јувентус. До крајот на сезоната настапувал за младинскиот тим на Јувентус. Боуи бил дел и од младиот тим на Јувентус кој триумфирал на Турнирот Вијареџо во 2012 година, каде тој бил еден од најзапазените играчи на тимот со својте асистенции и голови. На 31 август 2012, Јувентус се согласил да и го позајми Боуи на Бреша на една година. Тој дебитирал само еден ден подоцна во натпреварот против Јуве Стабија во Серија Б. Веќе во вториот натпревар тој го постигнал својот прв професионален погодок, носејќи и предност на Бреша нагостувањето кај Специја, но неговиот тим на крајот бил поразен во тој натпревар со 3-1. До крајот на неговиот заем одиграл 17 натпревари и имал 5 асистенции, но неуспеал да постигне уште некој гол.
На 30 јуни 2013, Боуи се вратил во Јувентус по завршувањето на позајмицата. Тој бил вклучен во првиот тим на Јувентус за сезоната 2013-14, добивајќи го дресот со број 24 кој малку претходно бил испразнет од страна на Емануеле Џакерини.
Нина Берберова

Нина Берберова (1901, Петербург, Русија – 1993) — руска писателка.
1 Животопис
Нина Берберова е родена во 1901 година, во Петербург. Средното образование го завршила во Ростов на Дон. Во 1921 година била примена во поетскиот круг на Петербург, каде го запознала својот сопруг В. Ходасевич, со кого во 1922 година ја напуштила Русија. Во почетните години на емигрантскиот живот, тие живееле во Берлин и во Италија (кај Максим Горки), а потоа се преселиле во Париз. Во 1932 година, Берберова се развела, а во 1937 година се омажила за Н. В. Макеев, поранешен пратеник во руската Дума, но по десетина години, таа повторно се развела. За време на Втората светска војна живеела во Франција, а во 1950 година се преселила во САД, каде што предавала руска книжевност на универзитетите “Јеил” и “Принстон”. Родниот град го посетила дури во длабока старост, а умрела во 1993 година.
2 Творештво
Берберова е автор на голем број раскази, песни, романи, новели и мемоари. Светската слава ја постигнала многу доцна, дури во 1980-тите, а нејзините дела започнале да се објавуваат во Русија, дури по 1989 година. Денес, таа е призната како мајстор на долгиот расказ, а критиката ја споредува со Тургенев и со Чехов. Нејзините дела се одликуваат со специфичен лиризам, емоционална мудрост и прецизен стил, а како најголема вредност се истакнува рамнотежата меѓу воздржаноста и ентузијазмот. Најчесто, главни ликови во нејзините дела се рафинирани и софистицирани жени, кои храбро го пробиваат својот пат во машкиот свет.
Првите прозни творби започнала да ги објавува во периодот 1928-1934 година во списанието “Последните новости”, од кога потекнува циклусот раскази “Бијанкурски празници”, кои не се објавени во посебна книга. Од овој период на нејзиното творештво потекнуваат и расказите печатени во списанието “Современи записи”, а кои подоцна, во 1940 година, биле објавени во збирката “Олеснителни околности”. Најпосле, циклусот раскази под наслов “Раскази што не се за љубовта”, настанат меѓу 1931 и 1940 година, првпат е објавен посмртно, во 1999 година, во нејзината татковина.
Нејзини најпознати дела се: романите “Последни и први” (1930), “Господарка” (1932) и “Без смирување” (1938); романсираните биографии “Чајковски” (1926) и “Челичната леди” (1981) – книга посветена на секретарката на Горки, Марија Закревска-Будберг; повеста “Во спомен на Шлиман” (1958); историјата на руските масони “Луѓе и ложи” (1985); и автобиографијата “Курзивот е мој” (1972).
3 Наводи
Мало црноглаво грмушарче

Малото црноглаво грмушарче е вообичаена и распространета птица, претежно во средоземниот регион. Ја има и во Македонија.
1 Подвидови
Се разликуваат следниве подвидови:
*''Sylvia melanocephala melanocephala'', (Gmelin, 1789), Пиринејски Полуостров преку северното Средоземје до западна Турција. Зимува во Сахел и во оазите на Сахара; ; голем, со долги крилја, со поостар врв на опашката; потемен, без црвеникаво кај мажјаците, женките одозгора се од темно маслинавокафеави до маслинавосиви;*''Sylvia melanocephala leucogastra'', (Ledru, 1810), често вклучени во ''melanocephala''; Канарски Острови, постојан жител; средно голем, со пократки крилја и поголем клун;
*''Sylvia melanocephala momus'' (Hemprich & Ehrenberg, 1833), Близок Исток, постојан жител; помала, со кратки крилја; варијации помеѓу кафеавосиво и пепелаво, а одоздола секогаш со црвеникав сјај;*''Sylvia melanocephala norissae'' (Nicoll, 1917), делтата на Нил; изумрен од околу 1940;*''Sylvia melanocephala valverdei'' (Cabot & Urdiales, 2005) - неодамна одвоен од ''melanocephala''; Мароко, на југ до работ на Сахара; постојан жител; средноголем, најсветол подвид, долните делови се чисто бели.
2 Опис
Малото црноглаво грмушарче е долго 13-14 см, и како и другите видови од неговото семејство има изразен полов диморфизам. Мажјаците имаат сив грб, белкави долни делови, црна глава, бел врат и црвен прстен околу очите. Пердувите имаат свои варијанти дури и на едно место, со интензитетот на црвеникава нијанса на горните или долните делови. Женките се кафеави одозгора и кремави одоздола, со сива глава.
3 Поведение
Живеалиштето на оваа птица се топлите делови од Европа, Средоземјето и северна Африка, отворените шумските предели со густи грмушки, како и парковите и градините. Благодарение на топлата клима тие се постојани жители и немаат потреба од преселба, иако мал број сепак се селат во Африка.
Се хранат претежно со инсекти, но и со бобинки и меко овошје наесен и зиме.
4 Размножување
Во април или мај овие птици градат гнездо во облик на чашка, ниско во грмушките. Несат 3-5 јајца, бели испрскани со кафеави потемни и посветли дамки. Периодот на квачење трае 13-14 дена, а тоа и хранењето на пилињата, мажјакот и женката го прават заедно. Младенчињата го напуштаат гнездото по десетина дена, но се кријат во растителноста. Во една сезона, овие птици имаат едно до две легла.
5 Наводи
* Cabot, J. & Urdiales, C. (2005): The subspecific status of Sardinian Warblers ''Sylvia melanocephala'' in the Canary Islands with the description of a new subspecies from Western Sahara. ''Bull. B.O.C.'' 125(3): 165-175.
* Helbig, A.J. (2001): Phylogeny and biogeography of the genus ''Sylvia''. ''In:'' Shirihai, Hadoram: ''Sylvia warblers'': 24-29. Princeton University Press, Princeton, N.J.. ISBN 0-691-08833-0
* Jønsson, Knud A. & Fjeldså, Jon (2006): A phylogenetic supertree of oscine passerine birds (Aves: Passeri). ''Zool. Scripta'' 35(2): 149–186. (HTML abstract)
Смоквијада

Смоквијада е традиционална фестивалска манифестација која се одржува во Гевгелија од 2007 г. Оваа манифестација во чест на смоквата се одржува на ракометното игралиште на Градскиот стадион, започнува со натпреварот во варање на слатко од смокви. Рекорден број на учесници, кои во парови го подготвуваат слаткото што ќе го оценува посебна жири комисија.
Во фолкорното дефиле на Смоквијада низ годините, учество заземале фолклорниот ансалбал „Бојмија“ од Гевгелија, рок-групата „Зијан“ од Гевгелија, ансамбалот „Распеани гевгеличани“, Мандолинскиот оркестар при КУД „Јуриј Лончариќ“ од Хрватска, фолклорен ансалбал од Поликастро, Грција, пејачката група „Пела“ од Словенија, првиот Македонски идол Иван Раденов, фолклорното друштво „Шарена Гајда“ од Бугарија и кумановскиот боем Нино Величковски.
Забележително е и учеството на со присуство на 11 штандови од повеќе региони во Македонија (гевгелиско – валандовскиот регион, Пелагонија, Куманово, Поречје, Осогово, Малеш), потоа од Белград, Србија како и екипа на „Празникот на тиквите“ од Севлиево од Бугарија. Тие пред посетителите претставуваат традиционални производи познати во нивните краеви. Исто така три години по ред на Традиционалната смоквијада, учество заземаа студентите од Факултетот за туризам и бизнис логистика во Гевгелија.
Во организацијата на Здружението на граѓани „ТеРа“, а под покровителство на општина Гевгелија во соработка со хотелите и рестораните, велат дека манифестацијата има за цел да го сочува традиционалниот начин на готвење слатко од зрели смокви, а од друга страна да го врати оригиналниот начин на пречекување гости во домот со слатко од смокви. Гевгелиското слатко од смокви е барано во Европските држави, САД, како и во Австралија, а најголем интерес има од страна на македонската дијаспора.
Драги Хаџи Николов, претседател на Советот на општина Гевгелија за Смоквијада, 2013 изјави:
''Смоквијадата е гевгелиски бренд, бидејќи ова е најголемото јавно приготвување на слатко од смокви во земјата. Но, Смоквијада не претставува само фестивал на смоквите – средоземно овошје, кое се огледува и од него произведува најквалитетното слатко, туку и промоција на традиционалната храна и производи во пограничниот регион.''
1 Застапеноста на смоквата во Гевгелискиот регион
Близината на Егејското Море, реката Вардар, како и високите планини Кожуф и Пајак, кои ја делат Гевгелиската и Валандовската Котлина од другите, обусловуваат спој на континентална и средоземна клима. Потекнува од средоземниот дел на југозападна Азија, најраспространета во тие земји (Турција, Грција, Италија и Шпанија). Припаѓа на родот Ficus од фамилијата Moraceae со околу 800 видови распространети во топлите предели на Земјината топка. Од нив повеќе од 40 видови се смокви, а најпознат вид е обичната смоква Ficus carica, која успева токму во гевгелиско.
Арена Златорог

Арена Златорог (|Dvorana Zlatorog) е спортска сала во Цеље, Словенија и беше отворена во декември 2003. Салата има помеѓу 4,594 и 5,154 фиксирани седишта, во зависност од конфигурацијата, и дел за стоење за отприлика 500 гледачи. Домаќин е на натпреварите на РК Цеље. Исто така ќе биде домаќи на групата Ц од прелеиминарната рунда на FIBA EuroBasket 2013.
Усури

Усури (|Уссу́ри, од манџурски: ''Усури ула'') или Вусули (|乌苏里江, ) — река што тече низ Хабаровскиот и Приморскиот крај во Русија и југоисточните краишта на североисточна Кина. Извира во планинскиот венец Сихоте Алињ, па тече на север, исцртувајќи дел од руско-кинеската граница, па кај Хабаровск се влева во Амур. Долга е околу 897 км, а сливот зафаќа површина од 193.000 км<sup>2</sup>. Водата ја добива од дожд (60%), снег (30-35%), а остатокот од подземни извори. Просечниот истек изнесува 1.150 м<sup>3</sup>/с, при просечна надморска височина од 1.682 м.
Реката е позната по катастрофалните поплави, а помеѓу ноември и април е замрзната. Изобилуваат разни видови риби: липен, есетра, лососи како горбушата, кетата и други.
1 Притоки
Поважни притоки на Усури се:
*Мулинг (лева)
*Наоли (лева)
*Сунгача (лева)
*Арсенјевка (лева)
*Бикин (десна)
*Хор (десна)
*Голема Усурка (десна)
2 Историски настани
За време на Втората светска војна, преку реката поминувале советските војски при заземањето на Манџурија (операција „Августовска бура“ во 1945 г).
Кинеско-советскиот пограничен конфликт во 1969 г. се одвивал на островот Дамански (Џенбао) во реката Усури.
3 Поврзано
* Усуриски тигар — друг назив за сибирскиот тигар
* Усуриска кафеава мечка — друг назив за амурската кафеава мечка