Ардабил тепих

Тепихот Ардабил (или тепих Ардебил) е името на 2 различни познати персиски теписи, поголемиот и попознат сега во Музејот Викторија и Алберт во Лондон. Првично имало 2 веројатно идентични теписи, а лондонскиот тепих, како што е реставриран и реконструиран во XIX век, користи делови од двата. Сега има димензии 1,044 цм × 535.5 цм. Другиот тепих, сега во Музејот на уметност во округот Лос Анџелес, е помал со 1,044 цм × 535.5 цм,составен од деловите во соодветна состојба кои не се користеле за лондонскиот тепих. И двата теписи сега се помали отколку што биле првично, а има и други фрагменти во различни колекции кои се чини дека потекнуваат од процесот на реконструкција. Теписите имаат типичен дизајн на Тебриз, со 1 централен медалјон и помали, украсни дизајни околу нив. Ваквите медалјони и форми биле централни за дизајнот и реалноста на персиските градини, вообичаен симбол на рајот за следбениците на исламот.
Картуш на лондонскиот тепих го содржи датумот 946 AH, или 1539 - 40, за кој се смета дека е најраниот датум на кој било персиски тепих.
1 Шара
Основата е свила со волнени влакна со густина на јазли од 47-54 чвора на цм 2. Големината на лондонскиот тепих е, што дава вкупно околу 26 мил. јазли. Теписите имаат натпис:куплет во газела од персискиот митски поет Хафез Ширази и потпис. Натписот гласи :
Дизајнот на централниот медалјон наликува на оној на внатрешната страна на куполата на џамијата Шеик Лотфулах во Исфахан, со 2 мотиви на светилки со различна големина што го опкружуваат дизајнот, што сега се смета за намерна употреба на графичка перспектива; кога се гледа од крајот со помалата светилката, двете изгледаат со иста големина. Сепак, постои дебата поради фактот што нема доказ дека графичката перспектива се користела во Иран во 1530 - тите, а други историчари и критичари веруваат дека светилките се оние што се наоѓале во џамиите или светилиштата во тоа време. Рамката е создадена од картуши исполнети со декорации и калиграфија, додавајќи уште повеќе детали на веќе остварениот стил.
Дизајните за нарачки на престижни теписи биле обезбедени од дворските ателјеа на уметници, кои исто така дизајнирале за ракописи, обрасци за плочки на згради и други медиуми, давајќи униформен стил на елитната сафавидска уметност. Дизајните потоа биле копирани и адаптирани за помали теписи за поширок пазар. Дизајнот на овие теписи не е типичен за подоцнежните ардабилски теписи, туку производи од најфиното сафавидско ткаење, со влијание од ракописното сликарство.
2 Историја
Завршени по околу 4 год ткаење за време на владеењето на Сафавидскиот Шах Тахмасп I во 1539 - 40 г. веројатно во Кашан, теписите се сметаат за едни од најдобрите од класичната иранска школа за создавање теписи. Според традиционалната приказна, која сега е доста сомнителна од историчарите, кога биле нови, тие биле сместени во ансамблот Шеик Сафи ал-Дин Ханега и светилиштето во Ардабил, но многу се истрошиле и биле продадени во 1890 г. на британски трговец со теписи кој го реставрирал едниот од теписите користејќи го другиот, а потоа го препродал реставрираниот на Музејот Викторија и Алберт.
Многу специјалистите сега се сомневаат дека теписите се направени за Ардабил; тие не би се вклопиле во тамошното светилиште. Тие исто така не се совпаѓаат со ниту 1 тепих опишан во инвентарот на светилиштето од 1795 г. Од друга страна, со нивната претпоставена оригинална големина, 2та би се вклопиле во простор во поважното светилиште на Имам Реза во Машад.
3 Копии
Тепихот Ардабил бил оригинален дизајн, иако во стилот на некои други персиски теписи од истиот период. Тој бил предмет на бројни копии, со големина од мали теписи до теписи во полна големина. Постои „Ардабил“ на Даунинг стрит 10 (канцеларија на британскиот премиер), па дури и Адолф Хитлер имал „Ардабил“ во својата канцеларија во Берлин. Комерцијалните копии од тепихот за продажба се движат по цени од 200 до 45.000 долари.
4 Наводи
4.1 Библиографија
**