procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Валунска плоча

Валунската плоча (хрватски: ''Valunska ploča'') е плоча од 11 век, испишана на два јазика (старохрватски и латински), со две писма (глаголица и латиница), која веројатно служела како надгробна плоча, а била пронајдена на гробишта во Валун, на островот Црес. Текстот е запис за три генерации на семејството Валун од 11 век, кои биле закопани под плочата: бабата, нејзиниот син и нејзиниот внук (со имиња ''Teha'', ''Bratohna'' и ''Juna''). Денес, плочата се наоѓа вградена во ѕидот на црквата Света Марија во Валун. Нејзината двојазичност е значаен доказ за коегзистенцијата на два етнички и јазични елемента: стариот народен латински јазик и новиот хрватски јазик.
1 Плочата
Валунската плоча е природна плоча, необработена од резбар, од тип кој често може да се најде во карстна област и кој често се употребува од селаните, на пр. за поплочување на под. Според Фучиќ, плочата првично служела да обележи плитко ископан гроб кај црквата Св. Марко во Буќево, над денешното село Валун на островот Црес.
2 Текстот
На плочата се наоѓа двојазичен натпис: еден на хрватски јазик, врежан во постара, заоблена глаголица, и латински натпис, врежан со каролиншки минускул.
Латинскиот текст лесно може да се прочита:
: TECHNA ET FILIUS EIUS BRATOHNA
: ЕТ IUNNA NEPUS EIUS
Очигледно е дека станува збор за гроб на три генерации, кои носат стари хрватски имиња на крштевка. Тие се бабата ''Těha'', нејзиниот син ''Bratohna'' и нејзиниот внук ''Juna''.
На натписот на глаголица, кој го носи стариот хрватски текст, имињата TĚHA и JUNA лесно можат да се прочитаат, но името BRATOHNA недостасува. Во средина на натписот се наоѓаат 8 букви, од кои две се непознати на Фучиќ, па затоа ја прочитал секвенцата како:
S, ?, ?, Ъ, V, Ъ, К, Ъ
5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12
Непознатата буква (6) според Фучиќ е стариот глаголички "I", со дуплирана хоризонтална линија која го одвојува горниот елемент од долниот. Што се однесува на непозната буква (7), дијагоналната линија во окото на буквата N (14) во зборот ''JUNA'' го навела Фучиќ да ја разгледа дијагоналната линија во буквата (7), со што забележал дека резбарот направил очигледна грешка, така што изрезбал на погрешно место следна полусамогласка. После зборот TĚHA може да се прочита зборот SINЪ "син", што се совпаѓа со FILIUS "син" од латинскиот текст, а во преостанатата група на букви VЪKЪ треба да се земе предвид дека е испуштено NU за да се добие зборот VЪNЪKU "внук", за да се совпадне со зборот од латинскиот текст.
Затоа глаголичкиот натпис на Валунската плоча е:
Т, Ě, H, А, S, I, N, Ъ, V, Ъ, (NU), К, Ъ, JU, N, А
1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 1, 11, 12, 13, 14, 15
3 Датирање
Латински натпис со каролиншки минускул може да се датира до 9-тиот, 10 и 11 век. Глаголичкиот натпис е испишан со значително заоблено глаголичко писмо.
Типовите на полусамогласки, триаголен Ě, V со полукружна врска, К со долга странична линија—сите недвосмислено укажуваат на 11 век.
4 Наводи
Винодолски законик

Винодолскиот законик (хрватски: ''Vinodolski zakonik'') е еден од најстарите правни текстови напишан на чакавскиот дијалект од хрватскиот јазик, и е еден од најстарите словенски закони. Напишан е на глаголица. Првично бил составен во 1288 година од комисија од 42 члена во Нови Винодолски, град на брегот од Јадранското Море во Хрватска, кој се наоѓа јужно од Цриквеница, Селце и Брибир, а северно од Сењ. Сепак, самиот законик е сочуван во облик на копија од 16 век.
1 Статут
Бил поставен параграф за да се дефинира односот помеѓу кнезовите и селанството во регионот. Тоа е најстариот меѓу сите хрватски градски статути, што претставувало спогодба меѓу луѓето од Винодол и нивните нови господари, кнезовите од Крк. Содржи важни информации за феудалниот закон во оваа област, кој ги заменил старите племенски обичаи. Винодолскиот статут е значаен бидејќи дава увид за животот и политичките услови во средновековна Европа. Најстарите прописи во врска со јавното здравје во западна Хрватска се сочувани во Винодолскиот статут. Денес се чува во Националната и универзитетска библиотека во Загреб.
Винодолскиот статут го потврдува статусот на Винодол како административен и политички центар во 13 век. Текстот на статутот е зачуван како копија од 16 век.
2 Изданија
Првото печатено издание било објавено во 1843 година од Антун Мажураниќ во третиот годишен том на списанието Коло. Во 1846 година, Осип Бодјански го превел на руски јазик, а Ана Михајловна Евреинова го уредила изданието од 1878 година во Санкт Петербург, со факсимил на оригиналната, како и латинична и кирилична транслитерација. Ватрослав Јагиќ го објавил оригиналниот и рускиот превод во 1880 година со филолошки и правен коментар. Во 1856 година, Вацлав Мацејовски го превел на полски јазик; Жил Прекс го превел во 1896 година на француски јазик; Марк Костренчиќ го превел во 1931 година на германски јазик; а Лујо Маргетиќ го превел во 1981/1982 година на италијански јазик, и во 1983 година на англиски јазик. Јосип Братулиќ го уредил изданието за факсимил од 1988 година со коментари и речник.
3 Поврзано
* Глаголица
* Каставски статут
4 Наводи
Финале на УЕФА Лигата на шампионите во 2017 година

УЕФА Финале на Лигата на шампионите во 2017 година е финалниот натпревар на УЕФА Лигата на Шампоните во 2016-17 година, односно 62-та сезона на Европскиот премиерен клупски фудбалски турнир организиран од страна на УЕФА, или 25-та сезона на УЕФА Лигата на Шампионите, бидејќи натпреварувањето било преименувано од Куп на Европски Шампиони во Лига на Шампиони. Натпреварот бил одигран на Милениум Стадионот во Кардиф, Велс на 3 јуни 2017, помеѓу италијанскиот Јувентус и шпанскиот Реал Мадрид, како реприза на финалето во 1998 година. Реал Мадрид го добил натпреварот со резултат од 4-1, со што ја обезбедил нивната 12 титула во ова натпреварување. Со оваа победа, Реал Мадрид станал првиот тим кој некогаш ја одбранил успешно титулата во ерата на Лигатата на Шампионите, и прв да го стори тоа, после Милан во 1990 година. Од друга страна, Јувентус го изгубил своето петто финале по ред, односно седмо, во деветтиот негов финален натпревар.
1 Екипи
''Во следнава табела, финалињата до 1992 година во ерата на Купот на Европските Шампиони, додека од 1993 година била ерата во УЕФА Лигата на Шампионите.''
Тим, Претходната финалето настапи (здебелените букви ги покажува победниците)
Јувентус, 8 (1973, 1983, 1985, 1996, 1997, 1998, 2003, 2015)
Реал Мадрид, 14 (1956, 1957, 1958, 1959, 1960, 1962, 1964, 1966, 1981, 1998, 2000, 2002, 2014 година, 2016)
2 Натпревар
2.1 Подробности на натпрерварот
"Домаќинот" (за административни цели) во финалето бил определен со дополнителен ждрепка која што се одржала по ждрепката за полуфиналните натпревари, одржана на 21 април 2017 година во седиштето на УЕФА во Нион, Швајцарија.
Фудбалски куп на Македонија 1996-1997

Фудбалски куп на Македонија 1996–1997 - 5. издание на Македонскиот Куп.
Во ова издание првак бил Силекс.
1 Втора рунда
1.1 Група 1
Победа ја освоила групата и напреднала во полуфиналето. Останатите екипи во групата биле Башкими, Охрид и Саса.
1.2 Група 2
Слога Југомагнат ја освоила групата и напреднала во полуфиналето. Останатите екипи во групата биле Пелистер, Рудар and Шкендија (Т).
1.3 Група 3
Силекс ја освоил групата и напреднал во полуфиналето. Останатите екипи во групата биле Балкан, Беласица ЕТА and Скопје.
1.4 Група 4
Македонија ја освоила групата и напреднала во полуфиналето. Останатите екипи во групата биле Брегалница, Тиквеш and Вардар.
Sources:
2 Полуфинале
Силекс and Слога Југомагнат победиле во двомечот и напреднале во финалето. Победа и Македонија биле елиминирани.
Sources:
3 Поврзано
* Прва фудбалска лига на Македонија 1996/1997
* Втора фудбалска лига на Македонија 1996/1997
Фудбалски куп на Македонија 1995-1996

Фудбалски куп на Македонија 1995–1996 - 4. издание на Македонскиот Куп.
Во ова издание првак била Слога Југомагнат.
1 Четвртфинале
Првите натпревари се одиграле на 3 март, додека вторите натпревари се одиграле на 20 март 1996 година.
|}
Sources:
2 Полуфинале
Првите натпревари се одиграле на 17 април, додека вторите натпревари се одиграле на 1 мај 1996 година.
|}
Sources:
3 Екипа победник
Слога Југомагнат1. титула
4 Поврзано
* Прва фудбалска лига на Македонија 1995/1996
* Втора фудбалска лига на Македонија 1995/1996
Замок Дубовац

Замокот Дубовац е замок во Карловац, Хрватска.
Замокот Дубовац се наоѓа над градот Карловац. Правоаголната кула веројатно била изграден во тек на 13 век. Во 15 век, замокот повторно бил изграден во ренесансен стил. Замокот имал повеќе сопственици меѓу кои славонското благородно семејство Судар и познатите хрватски грофови и војводи Франкопан и Зрински. Од 1671 до 1809 година, сопствениците на Дубовац биле генералите на Карловац. Во 1837 година, новиот сопственик, грофот Лавал Нугент, го обновил замокот во духот на романтизмот. Замокот Дубовац повторно бил реновиран во 1952 година во однос на графика од крајот на 18 век. Има слика на замокот на таа локација.
Неодамна замокот бил користен неколку години како хотел, а штетата направена во внатрешноста за простор за собите сега се поправа. Според туристичките водич материјали тврдината е изградена на рид подигнат од луѓето, со цел да се зголеми на одбраната и погледот на околните области.
Замокот неодамна беше претставен на комеморативна хрватска поштенска марка, заедно со фотографија.
1 Галерија
Зоолошка градина во Загреб

Зоолошката градина во Загреб (|Zološki vrt grada Zagreba) е зоолошка градина која се наоѓа во рамките на паркот Максимир во Загреб, Хрватска, а се наоѓа веднаш преку улица од стадионот Максимир, каде што се играат големите фудбалски натпревари и се одржуваат рок концерти. Таа е една од три зоолошки градини во државата.
Зоолошката градина во Загреб е членка на Европското и Светското здружение на зоолошки градини и аквариуми, и е учесник во Европската програма за загрозени видови.
1 Историја
Зоолошката градина во Загреб првпат била отворена на 27 јуни 1925 година. Реконструкцијата на старата зоолошка градина започна во 1990 година. Во октомври 2016 година, првиот дел од нејзината реконструкција и модернизација беше завршен.
2 Животни
Зоолошката градина е дом на 2,225 животни кои припаѓаат на 275 видови, вклучувајќи снежен леопард, црвена панда, окапи, адакс антилопа, сахарски орикс, севернокинески леопард, шимпанзо, Дијана заморец, европски бизон, пигмејски нилски коњ и двогрба камила.
3 Наводи
Карбеноксолон

Карбеноксолон (CBX) е дериват на глициретинската киселина со структура слична на стероидите, и на супстанците од коренот на растението сладок корен. Карбеноксолонот се користи во третманот на пептичен, езофагеален и орален чир и инфламација. Електролитен дисбаланс е сериозен несакан ефект на карбеноксолонот кога се користи системски.
Финале на УЕФА Лигата на шампионите во 2013 година

Финале на УЕФА Лигата на шампиони во 2013 година бил финалниот натпревар на УЕФА Лигата на Шампоните во сезоната 2012-13, односно 58-та сезона на Европскиот премиерен клупски фудбалски турнир организиран од страна на УЕФА, или 21-та сезона на УЕФА Лигата на шампионите, бидејќи натпреварувањето било преименувано од Куп на Европски шампиони во Лига на шампиони.
Натпреварот бил одигран на Вембли во Лондон, Англија на 25 мај 2013 година и во него се сретнале две германски екипи Борусија Дортмунд и Бајерн Минхен. Првото германско финале во историјата на натпреварувањето завршило со победа на Бајерн Минхен со 2-1 со головите на Марио Манџукиќ и Арјен Робен, додека стрелец за Борусија Дортмунд бил Илкај Ѓундоган од пенал.
1 Натпревар
Коко и духовите

''Koko и духовите'' (|Koko i duhovi) е хрватски авантуристички филм од 2011 година во режија на Даниел Кушан. Филмот е заснован на детскиот роман со исто име, чиј писател е Иван Кушан, таткото на Даниел Кушан.
1 Улоги
* Антонио Парач како Коко Милиќ
* Нина Милета како Марица Милиќ
* Кристиан Боначиќ како Златко
* Филип Мајер како Мики
* Иван Малтариќ како Божо
* Озрен Грабариќ како Јосип Милиќ
* Дијана Видушин како Неда Милиќ
* Предраг Вушовиќ како Винцек
* Фрањо Дијак како Драго Хорватиќ
* Алмира Османовиќ како Ружа
2 Продукција
Развојот на филмот започна во октомври 2010 година како ко-продукција помеѓу ХРТ, Кинорама и Континентал филм.
3 Продолжение
Филмот беше проследен со комерцијално успешно продолжение во 2013 година, ''Загонетното момче'' (хрватски: ''Zagonetni dječak'')
Војислав Богиќевиќ

Војислав Богиќевиќ — српски историчар, член на револуционерната организација Млада Босна.
1 Животопис
Роден е на 17 април во 1896 година, во Прњавор. Уште како гимназијалец ѝ пристапил на национално револуционарната организација Млада Босна и бил нејзин верен член. По завршувањето на војната и излегувањето од затворот, завршил учителско училиште, а потоа Филозофски факултет во Белград. Помеѓу двете војни најдолго се задржал на должностa управител на ученичкиот дом во Тузла.
Бил и член на главниот одбор на Просвјета и нејзин голем активист. Неуморно работел на популаризација на книгата преку библиотеката на Просвјета и на различни конкретни акции за описменување на населението. Како резервен офицер на Југословенска војска и како Србин бил заробен и интерниран во логор во Германија. Поради илегалната работата во офицерскиот логор бил преместен во концентрационен логор од кој се вратил по ослободувањето на земјата.
Некое време работел како професор во средните училишта во Тузла, а потоа бил преместен во Сараево каде работел како предавач на Вишото педагошко училиште. Кусо време бил во Музејот на град Сараево а потоа подолго време управител на Архивот на републиката БиХ. Неговиот истражувачки интерес бил историја на Босна и Херцеговина во XIX и XX век. Посебно го привлекувала темата поврзана со Сараевскиот атентат и периодот на окупација под Австроунгарската власт во Босна и Херцеговина.
Починал на 31 декември 1981 година, во Сараево.
2 Поважни дела
Автор е на повеќе дела од областа на историја, меѓу кои се издвојуваат:
* Коко во Босна била укината работа и воведена третина 1848 година - ''Како је у Босни укинута работа и уведена трећина 1848. године, 1950.''* Состојба на народот во Босна и Херцеговина пред востанието 1875 - 1848 - ''Стање раје у Босни и Херцеговини пред устанак 1875 — 1878, 1950.''* Почеток на востанието на Лука Вукаловиќ 1852 - 1853 - ''Почетак устанка Луке Вукаловића (1852 — 1853), 1952.''* Атентат на Богдан Жероевиќ 1919 - ''Атентан Богдана Жерајића 1910, 1954.''* Аферата Барут мириса 1908 - ''Афера Барут мирише 1908, 1966.''
Тритикале

Тритикале — вид на житарка која е настаната како хибриден спој помеѓу пченица и ’рж.
1 Потекло
Тритикалето настаноло со вкрстување на пченица и ’рж, и претставува хибрид на пченицата. Настанал на крајот на 19-от век во Шкотска и Германија. Тритикале е синтетичка билна сорта, алополиплоид, и денес постојат две форми: хексаплоидна со 42 хромозоми и октоплоидна со 56 хромозоми. Овој хибрид ги содржи сите хромозоми на вулгара пченица (2n-42), и сите хромозоми од ’рж (2n-14). Хексаплоидната форма има два генома на дурум пченицата, ама и покрај тоа што дурум пченицата има квалитетно зрно од вулгара пченица, хибридот од оваа комбинација има зрно од полош квалитет и низок принос од октоплоидното тритикале. Билките на октоплоидот се интерметиарни во градба и висина на билката, формата и класата, квалитетот и структура на зрното, додека по боја на класата и стебленцата се послични на ’ржта.
2 Галерија
Универзитетска библиотека „Светозар Марковиќ“

Универзитетска библиотека „Светозар Марковиќ“ или Белградска универзитетска библиотека (|Универзитетска библиотека Светозар Марковић) — главна библиотека која се наоѓа во составот на Белградскиот универзитет, именувана по Светозар Марковиќ, српски политички активист во 19 век. Се наоѓа на булеварот „Крал Александар“, во близина на Правниот факултет и во непосредна близина на факултетите за градежништво, електротехника и архитектура. Универзитетот ги опслужува образовните и научните потреби на учениците, академиците и научниците. Денот на библиотеката е 24 мај, денот на словенските просветители Св. Кирил и Методиј. По основањето на библиотеката, колекцијата содржела 57.254 публикации од монографии и публикации, а денес има околу 1.700.000 публикации.
Во архивите на библиотеката се чуваат капитални дела од сите научни полиња, голема колекција на локални и странски автори (енциклопедии, библиографии, речници), стручни и научни списанија, публикации на локални и странски универзитети и значајна колекција на локални и странски докторски дисертации. Во библиотеката има фонд на реткости каде што се сместени ракописи, стари и ретки печатени книги, стари списанија и весници, архивска збирка и збирка на мапи, докторски, магистерски и специјалистички дела итн.
Даншен

Даншен (''Salvia miltiorrhiza''), e повеќегодишно растение од родот ''Salvia'', високо ценето поради своите корени во традиционалната кинеска медицина. Со потекло од Кина и Јапонија, расте на надморска височина од 90 до 1200 m, претежно на тревести места во шуми, падини и покрај речни брегови. Епитетот ''miltiorrhiza'' значи „црвено-окер корен“.
Полска академија на науките

Полска академија на науките или ПАН (|Polska Akademia Nauk, ''PAN'') — државна установа во Варшава посветена на развојот на нуката во Полска и нејзино промовирање преку мрежа од истакнати научници.
1 Историја
ПАН е основана во 1951 г. со одлука на владата на НР Полска, спојувајќи повеќе научни друштва како Полската академија на знаењето (''Polska Akademia Umiejętności'', ''PAU'') од Краков и Варшавското друштво на пријателите на науката, основана кон крајот на XVIII век.
Со академијата управува тело од академици кои работат во нејзините институти, како и поединечни стручни комисии. ПАН раководи со работата на поголем број на научноистражувачки институти со преку 2.000 лица. Средствата за работа на институтите доаѓаат од полската држава, која им посветува една третина од буџетот предвиден за научни дејности.
2 Институти
ПАН има голем број институти, меѓу кои и следниве:
* Институт за историја на науките — Варшава
* Институт за економија — Варшава
* Институт за биологија на цицачите — Бјаловјежа
* Институт за математика — Варшава
* Институт за опитна биологија „Марцелиј Ненцки“ — Варшава
* Институт за физичка хемија — Варшава
* Институт за агрофизика „Богдан Добжањски“ — Лублин
* Центар за молекуларни и макромолекуларни изучувања — Лоѓ
* Институт за основни технички проблеми — Варшава
* Институт за металургија и материјално инженерство „Александар Крупковски“ — Краков
* Институт за фармакологија — Краков
* Институт за информатика — Варшава
* Музеј и институт за зоологија — Варшава
3 Периодика
Академијата ги издава слединве стручни списанија:
*''Acta Arithmetica''*''Acta Ornithologica''*''Acta Palaeontologica Polonica''*''Acta Physica Polonica''*''Annales Zoologici''*''Archaeologia Polona''*''Fundamenta Mathematicae''
4 Поврзано
* Полска академија на знаењето
Курвиметар

Курвиметар – механичка направа за мерење криви линии на мапи. Првите верзии на овој инструмент биле патентирани во 1873 година од англискиот инженер Едвард Расел Морис.
1 Потекло на поимот
Името на овој мерен инструмент доаѓа од латинскиот збор ''curvus'', што значи крива линија.
2 Состав
Курвиметарот се состои од тркалце со преносен механизам, скала и стрелка. Може да има неколку скали со разни размери, на пр. 1:25 000, 1:50 000, итн.
3 Употреба
Пред употреба курвиметарот се доведува на позиција 0. Потоа тркалцето се води по кривата линија чија должина треба да се измери, а потоа на скалата се отчитува должината на патот.
Ак Барс Арена

Ак Барс Арена (|«Ак Барс Арена»|; |Ак Барс Арена), порано позната како Казањ Арена — стадион кој се наоѓа во Казањ, Русија.
1 Особености
* Површина на стадионот: 28 хектари
* Сместивост: 45.379 гледачи
* Површина на објектот: 73,330 m²
* Вкупна површина на објектот: 135.967 m²
* Паркинг: 6.285 места
* Фудбалско поле: 9000 m², 105 mx 68 m
2 Историја
На 5 мај 2010 година, рускиот претседател Владимир Путин поставил камен темелник на стадионот. Комплесот бил завршен во рекордно време - 36 месеци подоцна, во мај 2013 година, станувајќи првиот стадион изграден за Светското првенство 2018 во Русија.
Неговата сместивост е 45.379 гледачи. Со неговото отворање, стадионот го заменил Централниот стадион како главен фудбалски стадион во Казањ.
Архитектонскиот концепт на стадионот е дизајниран од страна на компанијата ''Populous''. Според планот на главниот дизајнер Дејмон Лавел, стадионот е единствен одговор на локалната култура и место.
Стадионот во текот на своето постоење е најчесто домаќин на фудбалски натпревари, односно своите домашни натпревари на стадионот ги игра екипата на ФК Рубин Казањ. Освен тоа, стадионот бил домаќин на неколку меѓународни настани, како Летна универзијада - 2013, на Купот на конфедерации во 2017 година, а ќе биде домаќин и на натпревари од Светското првенство во фудбал во 2018 година. Казањ Арена, исто така, бил домаќин на Светското првенство во водени спортови во 2015 година.
Првиот фудбалски натпревар на стадионот бил одигран на 17 август 2014 година помеѓу ФК Рубин Казањ и ФК Локомотив Москва (1:1). Првата победа на новиот стадион ФК Рубин ја остварил на 23 август во натпреварот од 5-тиот круг од првенството на Русија, победувајќи го актуелниот шампион во тоа време - ПФК ЦСКА Москва (2: 1). На 5 ноември 2015 година на стадионот бил одигран првиот натпревар од Лига Европа против ФК Ливерпул. Од 17 јуни до 2 јули 2017 година, на стадионот во Казањ Арена се одржале четири натпревари од Купот на Конфедерации 2017, посетувајќи го повеќе од 150.000 гледачи.
3 Натпревари
3.1 Куп на конфедерации 2017
Дата, Време, Екипа #1, Резултат, Екипа #2, Круг, Посетеност
18 јуни 2017, 18:00, 2–2, Група А, 34,372
22 јуни 2017, 21:00, 1–1, Група Б, 38,222
24 јуни 2017, 18:00, 2–1, Група А, 41,585
28 јуни 2017, 21:00, 0–0 (0–3 p), Полуфинале, 40,855
3.2 Светско првенство 2018
Дата, Екипа, Екипа#1, Резултат, Екипа #2, Круг, Посетеност
16 јуни 2018, 13:00, –, Група Ц
20 јуни 2018, 21:00, –, Група Б
24 јуни 2018, 21:00, –, Група Х
27 јуни 2018, 17:00, –, Група Ф
30 јуни 2018, 17:00, Победник од група Ц, –, Втор од група Д, Осмофинале
6 јули 2018, 21:00, Победник од натпревар 53, –, Победник од натпревар 54, Полуфинале
Стар град Самобор

Стариот град Самобор е руинирана тврдина на врвот на ридот Тепец во Самобор, Хрватска. Се наоѓа на 10-минутно пешачење од центарот на градот. Остатоците од стариот ров на тврдината сѐ уште се видливи, како и главниот влез и поголемиот дел од ѕидините.
1 Историја
Тврдината била изградена на еден рид над крстосницата на тогашните важни патишта во северозападниот дел од долината на Сава, над средновековниот град Самобор. Таа била подигната од приврзаниците на чешкиот крал Отакар II, помеѓу 1260 и 1264 година, кој тогаш бил во војна со унгарскиот крал Стефан V. Хрватско-унгарските сили под команда на кнезот од Окиќ наскоро ја освоиле, поради што му била доделена на градот Самобор, како и привилегијата да ги собира локалните даноци.
Утврдувањето првично било камена тврдина изградена на цврста карпа - со неправилна и вдлабната градба, која се состоела од три дела, од кои централното јадро го претставувал најстариот дел од тврдината. Во југоисточниот дел на јадрото се наоѓала висока кула (денес во урнатини), која е единствениот преостанат оригинален дел од тврдината на Отакар. Непосредно до кулата се наоѓа полукружна кула со мала готска капела на Св. Ана, која се проценува дека била изградена во третата деценија од 16 век.
Во третата деценија од 16 век, започнало преобликување на тврдината, кое било направено со постепено проширување на јадрото кон север. На тој начин, утврдувањето станало издолжен трапезоиден двор опкружен со силни одбранбени ѕидини и со пентагонална кула на нејзините краеви. Во текот на 17 и 18 век, тврдината била надградувана и реконструирана. Последната зграда во внатрешноста на тврдината била трокатна куќа на јужната страна, која заедно со горните делови на тврдината формира двор. Нејзините фасади се поделени со тремови украсени со тоскански редови. Овој потег ја трансформирал тврдината, од нејзината првобитна функција на тврдина, во замок со барокен стил. Последните жители го напуштиле замокот при крајот на 18 век, што предизвикало негово постепено рушење за да ја добие денешната форма.
1.1 Владетели и сопственици
Првите познати сопственици на тврдината биле семејството Бабониќ, по кои таа станала сопственост на унгарско-хрватските кралеви. Во тек на 15 век, таа станала сопственост на грофови на цељските грофови. На почетокот на 16 век, таа припаднала на феудалното семејство Франкопан. Потоа, тврдината променила многу сопственици; грофовите Тржац, Тахи, Ауерсперг, Кипах. Последните сопственици на замокот, кои всушност живееле во него, биле грофовите на Ердеди-Кулмер. Општинската влада на Самобор одлучи да ја купи тврдината од својот претходен сопственик - семејството Монтекуколи, во 1902 година. Оттогаш, замокот со околината служи како локално место за излети.
2 Реставрација
Денес, Стариот град Самобор е само живописна рушевина над потокот Вугришчак во центарот на градот Самобор. Иако постои проект за реставрација на тврдини, досега се реновирани само ѕидовите на капелата. Во нивно реставрирање биле користени камења од руинираните делови на тврдината, цемент и гасена вар.
3 Галерија
Ара Убавиот

Ара Убавиот (|Արա Գեղեցիկ ''Ara Geghetsik'') — легендарен ерменски херој. Тој е познат во ерменската литература по популарната легенда според која тој бил толку убав што асирската кралица Семирамида војувала против Ерменија за да го добие.
Легендарниот ерменски крал бил опишан од ерменскиот историчар од 5 век, Мојсеј Хоренски, во неговата книга "Историја на Ерменија". Легендата за Ара Убавиот извршила значајно влијание врз ерменската уметност и литература, инспирирајќи многу ерменски писатели и уметници при создавањето на нивните дела, како што е трагедијата "Ара Убавиот" од Наири Заријан.
Тој е понекогаш поврзан со историскиот крал на Арарат познат како Арама, кој владеел во 9 век п.н.е.
1 Легенда
Семирамида (на ерменски Шамирам), слушнала за убавината на ерменскиот цар и испратила писмо во кое таа побарала од него да стане нејзин сопруг и да ги соединат нивните држави и да владеат заедно. Сепак, гласниците се вратиле и ја известиле Семирамида дека Ара ја одбил. Семирамида се чувствувала понижена и им наредила на нејзините команданти да го фатат Ara жив во регионот наречен Арарат, но тој беше убиен од страна на еден од нејзините синови. Неговото тело беше пронајдено на бојното поле, меѓу другите убиени војници.
2 Поврзано
* Хајк
Национален парк Берингија

Национален парк Берингија (|Берингия) – парк кој се наоѓа на исток на Чукотскиот Автономен Округ (Чукотка), најсевероисточниот регион на Русија. Тој се наоѓа на западната (азиска) страна на Беринговиот Проток.
1 Преглед
До пред 11000 г.п.н.е., територијата на паркот била поврзана со земјен мост, познат како Берингија, до Северна Америка. На источната страна, на Алјаска, се наоѓа Националниот резерват на Беринговиот земјен мост, со кој управува Националниот сервис за паркови на САД. Имало разговори меѓу САД и Русија за спојување на овие два национални парка во „меѓународен пар“, но тоа досега не е формализирано. Most of the sparse population in the area are the indigenous Chukchi people or Yupik peoples. Паркот бил прогласен за национален парк во 2013 година.
Паркот се протега на два реони на Чукотскиот Полуостров: Провиденски Реон на југ и Чукотски Реон на север. Топографски тој е приморска планинска субарткичка тундра. Планините со средна височина, просечна висина од 900 метри, со највисок врв Исходнаја со 1194 метра. Исто така паркот има широки рамнини тундра. Климата во областа е субарктичка. Зимите се долги и многу студени, летата се ладни и кратки. Јануари е најстудениот месеци со средна температура во Анадир од −22,6 °C и средна температура од +11,6 °C во јули.
Аркадиј Бабченко

Аркадиј Аркадиевич Бабченко (|Аркадий Аркадьевич Бабченко) — руски новинар и воен дописник.
Од 1995 година тој служел како војник за комуникација во Северен Кавказ и учествувал во Првата чеченска војна, а подоцна и волонтирал шест месеци за време на Втората чеченска војна. По напуштање на вооружените сили во 2000 година, тој станал воен дописник на ''Московски Комсомолец'' и ''Забитиј Полк''. Подоцна работел како воен дописник за весникот ''Новаја Газета''. Од 2017 година работи за телевизискиот канал АТР од Киев.
Бабченко бил издавач на списанието Искуство Војни. Во 2006 година ја објавил книгата „Војната на еден војник“ во која пишува за неговите искуства во Чеченија.
На 29 мај 2018 година беше објавено дека Бабченко бил застрелан во неговиот дом во Киев, Украина. Следниот ден, тој се појави жив на прес-конференција со Службата за безбедност на Украина. СБУ соопшти дека го излажирала убиството на Бабченко, со цел да ги уапси украинските атентатори, наводно, регрутирани од руските безбедносни служби, кои всушност планирале да го извршат атентатот.
Вонон I

Вонон I (grc ''Onōnēs'' според неговите монети) владеел со Партијската империја од околу 8 до 12 година од н.е. Тој беше најстариот син на Фраат IV Партски (владеел околу 37&ndash;2 година п.н.е.) и беше испратен во Рим како заложник во 20-тите години п.н.е. како гаранција за договорот на неговиот татко склучен со Август.
1 Доаѓање на власт
По убиството на Ород III околу 6 година по н.е., Партите побарале од Октавијан Август нов крал од Арсасидската династија. Август го испратил Вонон I, но тој не успеал да го зачува престолот; тој бил образован како Римјанин и бил омразен од партијското благородништво како предавник.
2 Пад
Друг член на Арсасидската династија, Артабан III (владеел околу 10&ndash;38 година), кој живеел меѓу даханските номади во источниот дел на Партија, беше поканет да го преземе престолот. Во граѓанска војна тој го порази и протера Вонон I.
3 Монети
Монетите на Вонон датираат од 8 до 12 година и го носат натписот "Кралот Вонон, освојувач на Артабан" по повод привремената победа над неговиот соперник. Монетите на Артабан II датираат од 10 година. Во 12 година Вонон побегна во Ерменија и станал нејзин крал. Артабан II побара тој да биде отстранет од престолон но бидејќи Октавијан не сакал да започне војна со Партијвите тој го премести Вонон во Сирија, каде што тој бил задржан во притвор, иако во добри услови. Подоцна, тој бил преместен во Киликија и кога тој се обидел да побегне околу 19-тата година бил убиен од страна на неговите чувари.
4 Наводи
** Hon. Ana. 5, 9.
* Josephus, ''Antiquities of the Jews'', xviii, 2, 4.
* Tacitus, ''Annals'', , , .
Сисачка тврдина

Сисачката тврдина (хрватски: ''Tvrđava Sisak'' или ''Stari grad Sisak'') е рано-модерна низинска тврдина изградена на брегот на реката Купа пред нејзиното устие во реката Сава. Се наоѓа во предградие на градот Сисак, во Сисачко-мославинската жупанија.
Тврдината има триаголна форма, а изградена е претежно од тули и поддржана со камења. Секој агол на тврдината е засилен со округла кула со конусен покрив. Кулите се поврзани со дебели ѕидини, долги повеќе од 30 метри со местимични отвори. Бидејќи се наоѓа на брег на река, тврдината има природна одбранбена линија од запад-југозапад, додека другите страни делумно се заштитени од реката Сава која тече во непосредна близина, во југоисточен правец.
Во текот на својата историја, Сисачката тврдина била оштетувана и реновирана неколкупати. Денес, таа е во релативно добра состојба. Во неа е сместен локалниот градски музеј.
1 Историја
Тврдината била изградена по неколку заканувачки и разурнувачки турски напади врз Кралството Хрватска. Градежните работи ги нарачал Бискупот на Загреб, кој бил сопственик на имотот, и траеле од 1544 до 1550 година. Главен архитект (''director muratorum'') бил миланскиот мајстор Petar de Mediolanus, и целокупните градежни трошоци биле проценети на повеќе од 3.300 флорини (форинти).
Откако станал босански паша во 1591 година, Хасан Паша Предојевиќ започнал неколку напади врз Сисак. За време на неговиот последен воен поход од јуни 1593 година, неговата војска (која броела околу 12.000 османлиски војници) на 22 јуни 1593 година претрпела тежок пораз од бранителските сили составени од хрватски, словенечки и австриски војници. Во текот на борбата Хасан Паша Предојевиќ го загубил животот. Битката претставува историски значајна пресвртна точка, бидејќи довела до прекин на понатамошните османлиски освојувања.
По ослабувањето на османлискиот притисок врз хрватските територии во 17 век, тврдината неколкупати ги менувала сопствениците, понекогаш била оштетувана, но веднаш потоа поправана. Последната голема штета се случила за време на Втората светска војна, кога фортификацијата била погодена од гранати, а северозападната кула делумно била уништена.
Во денешната тврдина се наоѓаат неколку збирки од Музејот на град Сисак (основан во 1951 година), кои вклучуваат археологија, етнологија, културна историја и нумизматика.
2 Галерија
3 Поврзано
* Список на тврдини и замоци во Хрватска
* Хронологија на хрватската историја
* Воена историја на Хрватска
* Список на музеи во Хрватска
Лутипри

Лутипри — бил крал на Урарту во време на 9 век п.н.е.. Малку се знае за него освен дека според ваничките натписи тој е татко на неговиот наследник Сардури I.
Се смета дека тој владеел помеѓу 844 и 834 година п.н.е., во период на анонимност по уништувањето на поранешниот главен град Арзашкун од Шалманесер III и пред создавањето на новиот капитал во Тушпа од страна на Сардури.
Постои мислење дека името "Лутипри" е хуритско, што е во согласност со теоријата за хуритското потекло на племињата на Урарту.
1 Поврзано
* Список на кралеви на Урарту
Сардури II

Сардури II (владеел: 764-735 година п.н.е.) — крал на Урарту, наследувајќи го неговиот татко Аргишти I. Урартското царство го достигна својот врв за време на неговото владеење, успешно водејќи поход против неколку соседни земји, вклучувајќи ја и Асирија.
Сардури II беше толку убеден во неговата моќ што тој подигнат голем ѕид кај Тушпа (денешен Ван) со следниот натпис:
: "прекрасниот цар, силниот цар, царот на вселената, кралот на земјата на Најрите, царот без ниту еден еднаков на него, овчар за кој се прашува, стравувајќи од ниедна битка, цар кој ги смири оние кои не се покориле на неговиот авторитет."
Тој беше наследен од неговиот син, Руса I.
1 Галерија
2 Поврзано
* Список на кралеви на Урарту
Ишпуини

Ишпуини (исто така Ишпуинис) (владеел: 828-810 година п.н.е.) — третиот познат крал на Урарту. Тој го наследил неговиот татко, Сардури I, кој го префрлил капиталот во Тушпа (Ван). Ишпуини го освои манејскиот град Мусасир и го претвори во верски центар на империјата. Главниот храм за војната богот на војната Халди беше во Мусасир. Ишпуини и негоата империја биле нападнати од страна на асирскиот крал Шамши-Адад V. Ишпуини се борел и го поразил Шамши-Адад.
Тој го проширил царството главно кон југ и исток, но многу малку кон север и запад. Ишпуини беше толку убеден во неговата моќ што тој почна да користи имиња што укажувале на неговата вечна слава, вклучувајќи ги "Крал на земјата на Наирите", "Славниот крал" и "Цар на вселената".
Ишпуини беше наследен од неговиот син Менуа.
1 Поврзано
* Список на кралеви на Урарту
Гродненска епархија

Гродненската епархија (белоруски:''Гродзенская дыяцэзія'', латински:''Dioecesis Grodnensis'') е католичка епархија (диоцеза) во Белорусија со центар во градот Гродно. Патрон на епархија е Св. Казимир.
1 Историја
На 13 април 1991 година, папата Јован Павле II ја издадал булата ''"Qui operam"'', основајќи ја Гродненската епархија со тоа што таа била одделена од Вилнуската архиепископија.
2 Структура
Таа ја зафаќа територијата на Гродненската област на северозападна Белорусија и е суфраган во однос на Минско-Могиљовска архиепископија. Во епархијата се вклучени Гродненската богословијата и Гродненскиот катехизичен институт. Нејзина катедрала е Катедралата на Св. Фрацис Ксавиер во Гродно, со почесен статус на "мала базилика". Од основањето на епархијата на чело бил епископот Александар Кашкевич. Помошен епископ е Јосиф Станевски.
2.1 Деканати
* Островешки
* Ошмјански
* Берестовиски
* Волковиски
* два Гроднински (источен и западен)
* Дјатловски
* Ивевски
* Лидски
* Мостовски
* Новогрудски
* Радунски
* Сопотински
* Сморгонски
* Слонимски
* Шчучински
3 Статистика
При крајот на 2014 година католиците биле 55.0 % од вкупното население на територијата на епархијата.
Витепска епархија

Витепската епархија (белоруски:''Віцебская дыяцэзія'', латински:''Dioecesis Vitebscensis'') — католичка епархија (диоцеза) во Белорусија со центар во градот Витебск. Витепската епархија на вклучена во Минско-Могиљовската архиепископија. Светец заштитник на епархијата е Свети Јосафат Кунцевич.
1 Историја
На 13 октомври 1999 година, папата Јован Павле II ја издал булата "''Ad aptius consulendum''", основајќи ја Витепската епархија со тоа што таа била одделена од Минско-Могиљовската архиепископија.
Епистолскиот стол до јуни 2011 година бил во Катедралата на Св. Барбара во Витебск. На 18 јуни 2011 епископскиот стол беше свечено префрлен во новоизградената витепска Катедрала на Исус Милостив.
Од своето основање до 23 февруари 2013, на чело на епархијата беше епископот Владислав Блин.
На 29 ноември 2013 година папата Франциск го има назначено Олег Буткевич како нов епископ на Витебск.
2 Епископи на епархијата
* Епископ Владислав Блин (13.10.1999 — 23 февруари 2013);
* Епископ Олег Буткевич (29 ноември 2013 — денес).
3 Структура
Таа ја зафаќа територијата на Витепската област, епархијата е суфраган во однос на Минско-Могиљовската архиепископија.
4 Статистика
При крајот на 2014 година католиците биле 12.0 % од вкупното население на територијата на епархијата.
Пинска епархија

Пинска епархија — католичка епархија (диоцеза) во Белорусија со центар во градот Пинск. Таа зафаќа територија од 72.7 км2. Таа е дел од Минско-Могиљовската архиепископија. Од 3 мај 2012 на чело на епархијата е епископот Антониј Демјанко. Помошен епископ бил Казимир Великоселец.
1 Историја
Првиот обид за воспоставување на епархија со седиште во Pinsk беше направен во 1794 година од страна на могиљовскиот архиепископ С. И. Богуш-Сестренцевич. Сепак, во 1798 година папскиот нунцијво Русија Лоренцо Лита ја укинал епархијата како неканонско создадена. Истата година врз основа на папската була и кралскиот указ била основана од Минска римокатоличка епархија, во чии рамки беше вклучена и територијата на ликвидираната Писнка римокатоличка епархија.
Подоцна, во 1917 година беше изградена Минската епархија, но во почетокот на 1920-тите години нејзиниот епископ Зигмунд Лозински беше принуден да го напушти Минск и во потрага по ново живеалиште, тој остана во Пинск. На 28 октомври 1925 година, со апостолскиот устав "''Vixdum Poloniae unitas''" беше создадена Пинската епархија која всушност постоела до 1939 година и формално сè до 1946 година (времето на смртта на епископот). Епархијата билс управувана од страна на пинските бискупи: Зигмунд Лозински (1925-1932) и Казимеж Букураба (1932-1946).
Во 1991 година, епархијата беше обновена во границите на Брестската и Гомељската област, потчинета на Минско-Могиљовската архиепископија.
2 Структура
Таа ја зафаќа територијата на Брестската и Гомељската област. Центарот се наоѓа во градот Пинск. Епархијата има 60 парохии. Нејзина катедрала е Катедралата на Вознесението на Пресвета Богородица со со почесен статус на мала базилика.
2.1 Деканати
* Барановически (источен)
* Барановически (западен)
* Брестски
* Мозирски
* Пински
* Пружански
* Гомељски
3 Епископи
* Зигмунд Лозински (1925—1932)
* Казимир Букраба (1932—1946)
** Владислав Јандрушук (1967—1991) (апостолски администратор)
** Казимир Свјонтек (1991—2011) (апостолски администратор)
** Тадеуш Кондрусјович (2011—2012) (апостолски администратор)
* Антониј Дамјанко (3 мај 2012)
4 Поврзано
* Список на парохии на Пинксата епархија
Православието во Австрија

Православието во Австрија — тоталитет на сите православни цркви во Австрија. Повеќето цркви припаѓаат на Вселенскиот собор на цркви во Австрија.
Во 2011 година, бројот на православните христијани во Австрија беше околу 352 илјади луѓе и тие претставувале околу 4.2 % од населението.
Во 1967 година, австрискиот парламент го усвои "Федералниот закон за православните" за утврдување на официјалниот статус на православните парохии на сите јурисдикции.
1 Руска православна црква
Руската православна црква во Австрија е претставена од Виенската и Австриската епархија. Во 19 век во Виена била изградена величествената Катедрала на Св. Никола, која денес е позната по архитектурата.
2 Цариградска патријаршија
Грчките трговци за првпат се појавиле во Австрија во 17 век. Првите богослужби беа спроведени со посети на свештеници.
Во 1776  година со посебен декрет на императорот на Грците им било дозволено слободно да ги извршуваат богослужбите според православните канони, иако оваа одредба не ги изедначила со римокатолиците.
Од 1991 година, епархијата е раководена од страна на митрополитот Михаил (Стајкос).
Во 1994 година Австриската архиепископија под јурисдикција на Цариградската патријаршија добила официјална државно признание.
Во однос на грчкото православие, од значење е и Катедралата на Светото Тројство во Виена како и Катедралата Св. Ѓорѓи. Исто така, во Австрија постојат пет грчки парохии.
3 Српска православна црква
Српската православна црква во Австрија има голем број на српски парохии. Во Виена се наоѓа Катедралата на Свети Сава (1893 година), првата српска црква во Австрија како и Црквата на Успението на Пресвета Богородица, Успенската црква (1974) и Црквата на Воскресението (2002).
4 Бугарска православна црква
Во 1967 година во Виена била изградена првата бугарска црква и таа била посветена на Свети Јован Рилски.
5 Поврзано
* Религија во Австрија
* Демографија на Австрија
Минско-Могиљовска архиепископија

Минско-Могиљовската архиепископија (|Archidioecesis Minscensis Latinorum-Mohiloviensis Latinorum, |Мінска-Магілёўская архідыяцэзія) — католичката архиепископија во Белорусија. Минско-Могиљовската архиепископија се состои од Витепската, Гродненската и Писнката епархија. Катедрала на архиепископија е Црквата Пресвета Богородица во Минск. Ко-каедрала е Катедралата на Успение на Дева Марија во Могиљов.
1 Историја
Могиљовската архиепископија била формирана на на 15 април 1783 врз основа на ''Onerosa pastoralis officii cura'' од страна на папата Пиј VI. Нејзината катедрала се наоѓала во Санкт Петербург.
На 9 август 1798 година била формирана Минската епархија која подоцна влегла под јурисдикција на Могиљовската архиепископија. Во 1869 година Минската епархија била укината, а нејзината територија била припоена кон Могиљовската архиепископија. Во 1917 година Минската епархија била повторно воспоставена и де факто траела само до почетокот на 20-тите години, кога повторно била укината од страна на советските власти. Единствениот мински епископ бил Зигмунд Лозински.
На 1 декември 1921 година, Могиљовската архиепископија предаде дел од својата територија за изградба на апостолски викаријат, кој на 2 март 1923 година беше преобразен во Владивосточната епархија.
На 13 април 1991 година, папата Јован Павле II ја издал булата ''Ex quadam'', што де јуре ги обедини Могиљовската архиепископија и Минската епархија. На истиот ден Могиљовската архиепископија предаде дел од својата територија за изградба на апостолската администратура на Москва (денес Архиепископијата на Божјата Мајка) и Новосибирск (денес Преобразбенската епархија на Новосибирск).
2 Структура
Архиепископијата ја зафаќа територијата на Минската и Могиљовската област. Првично, беше вклучена и територијата на Витепската област, за која во 1999 година беше формирана Витепската епархија. Другите епархии на Белорусија се подредени на Минско-Могиљовската архиепископија.
3 Епископи
Како прв архиепископ бил назначен кардиналот Казимир Свјонтек. На 14 јуни 2006 година, папата Бенедикт XVI ја прифати неговата петицијата за ослободување од раководство на епархијата, за апостолски администратор бил назначен Антониј Демјанко.
На 21 септември 2007 година за нов архиепископ на Минско-Могиљовската архиепископија бил назначен Тадеуш Кондрусјевич, поранешниот архиепископ на Архиепископијата на Божјата Мајка во Москва. Помошни епископи се Јуриј Кособуцки и Александар Јашевски.
4 Денешна состојба
Според catholic-hierarchy.org во 2013 година, епархијата нумерирала 610 илјади католици (13 % од вкупното население), 122 свештеници, 76 монаси (вклучувајќи 65 јеромонаси), 69 монахињи и 222 пароси.
5 Поврзано
* Могиљовска архиепископија
Австриско-швајцарска епархија

Австро-швајцарската епархија — епархија на Српската православна црква.
Архијереј на епархијата е Андреј Чилерџиќ, а нејзиното седиште се наоѓа во Виена.
1 Историја
Епархијата беше формирана на 26 мај 2011 година со одлуката на Светиот совет на епископи на Српската православна црква за време на редовното мајско заседание. За администратор на новоформираната епархија беше назначен Иринеј (Буловиќ).
Се проценува дека во Виена живеат околу 100 илјади припадници на оваа епархија. Постојат три цркви и постојат планови за изградба на нова црква во Нојлерхенфелд од српските католици, кои досега имаат 172 цркви.
На Светиот советот на епископи на Српската православна црква за време на неговото редовно мајско заседание на 24 мај 2014 година, Андреј (Чилерџиќ) беше избран за прв австриско-швајцарски епископ.
2 Поврзано
* Срби во Австрија
* Срби во Швајцарија
* Срби во Италија
Милиски јазик

Милиски јазик, порано именуван како ликиски Б или ликиски 2 — мртов анадолски јазик кој се зборувал во југозападните делови на Древна Анадолија. Во минатото за милискиот се сметало дека е дијалект на ликискиот јазик, но денес има статус на засебен јазик.
Јастшембја Гура

Јастшембја Гура (|Jastrzębia Góra, |Habichtsberg, |Pilëce или ''Jastrzãbiô Góra'') — село на јужниот брег на Балтичкото Море во областа Кашубија, северна Полска и важи за најсеверно место во државата. Во управна смисла, селото е дел од општината Владиславово на Пучкиот Округ во Поморското Војводство. Се наоѓа околу северозападно од Владиславово, северозападно од Пуцк и северозападно од Гдањск. Сè до 1 јануари 2015 г. местото било во состав на самиот град Владиславово. Во 2014 г. Јастшембја Гура броела 1.068 жители.
Тигран III

Тигран III (50-ти години п.н.е. – 8 година п.н.е..) — принц на Ерменското кралство и член на Артешесидската династија кој служел како римски клиентски крал на Ерменија од 20 година п.н.е. до 10 година п.н.е.
1 Семејна позадина и ран живот
Тигран III беше втор син на Артавазд II Ерменски и анонимна мајка. Тигран III имал постар брат наречен Арташес II и анонимна сестра за која се верува дека била во брак со кралот Архелај Кападокиски. Тој е роден и израснат во Ерменија. Тигран III беше имењак со неговиот дедо, ерменскиот цар Тигран Велики, исто така познат како Тигран II.
2 Живот во римско ропство и пораст на ерменски кралство
Римскиот тримувир Марко Антониј го зароби Артавазд II со неговото семејство како политички затвореници и ги однесе во Александрија каде Артавазд II беше подоцна погубен по наредба на птолемејската кралица Клеопатра VII. Во 34 година п.н.е., Арташес II побегна кај кралот Фраат IV Партски. Со поддршка на Фраат IV, тој ја нападна Ерменија и го стави Арташес II на престолот.
По Битка кај Акциум во септември 31 п.н.е. и откако Октавијан (идниот римски цар Август) го нападна Египет во 30 година п.н.е. по што ја анексирал земјата и таа потпаднала под власт на Римската Република, Тигран III беше пренесен од Александрија во Рим. Во Рим Тигран III живеел во политички егзил и се здобил со римско образование. Во 20 година п.н.е., по 10 години поминати во Рим, Арташес II се покажа како непопуларен владетел.
Ерменците изгубиле верба во нивниот владејачки монарх и пратиле гласници до Октавијан, барајќи од него да го отстрани Арташес II од престолот и да го замени со Тигран III како негов наследник. Октавијан се согласил со барањето на Ерменците. Тој го испрати својот син Тибериј со Тигран III, придружени со голема војска да го отстранат Арташес II од престолот. Пред Тибериј и Тигран III да пристигнат во Ерменија, интригата во палатата беше успешна и Арташес II бил убиен. Римјаните го ставиле Тигран III на престолот како нов неприкосновен цар на Ерменија.
3 Ерменско кралство
Тигран III владеел како цар на Ерменија 10 години. Иако царувал значителен период, малку е познато за неговото владеење. Неговото владеење донело мир и стабилност за Ерменија и таа одржуванала мирољубиви односи со Рим.
Тигран III беше преживеан од неговите две деца од две различни неименувани мајки: син наречен Тигран IV и ќерка наречена Ерато, кои го наследиле ерменскиот престол од нивниот татко.
GABA рецептор

ГАБА рецептори се класа на рецептори кои одговараат на невротрансмитерот гама-аминобутерна киселина (GABA), главното инхибиторно соединение кај целосно зрел централен нервен систем кај ‘рбетниците. Постојат две класи на GABA рецептори: GABA<sub>A</sub> и GABA<sub>B</sub>. GABA<sub>A</sub> рецепторите се јонотропни рецептори; додека GABA<sub>B</sub> рецепторите се врзани за G белковина, односно метаботропни рецептори.