procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Зајачко стапало

Зајачко стaпало, исто така познато како дрво avens, трева Бене, колвар и трева Свети Бенедикт (латински ''herba benedicta'' ), е повеќегодишно растение од семејството на рози (Rosaceae), кое расте на засенчени места (како што се шумските рабови и во близина на жива ограда) во умерените региони на Евроазија. Воведен е во Северна Америка, каде што формира природни хибриди со ''Geum canadense.''
Зајачко стапало, прилично редовно се хибридизира со ''Geum rivale'' (водени авени), бидејќи тие се тесно поврзани и се појавуваат заедно. Всушност, феноменот е толку впечатлив што хибридите некогаш биле третирани како вид, наречени ''Geum intermedium'' Ehrh.
1 Опис
Обично достигнува висина помеѓу 20 и 60 см, дрвените венчиња цветаат помеѓу Мај и Август, а неговите цветови се 1 – 2 см во пречник, има пет светло жолти ливчиња. Цветовите на хермафродит се мирисаат и опрашуваат од пчели. Плодовите имаат бруси, кои се користат за растурање со тоа што се фаќаат во крзно на зајаци и други животни. Корените го содржат соединението еугенол, кое исто така е присутно во каранфилчето и се користи како зачин во супите, а исто така и за ароматизирање на пивот.
2 Распространетост
Зајачко стапало може да биде пронајдено низ цела Европа (неговите области се повеќе расфрлани во јужна Иберија и во Русија, а целосно отсуствува од северна Скандинавија, Исланд, Фарските Острови, Шетланд, Малта, Балеарските и Егејските острови). Се јавува и во планините Атлас во Мароко, Алжир и Тунис, во Турција и Левант, Кавказ и Ерменските висорамнини, околу планините Алборз во Иран, а поретко во западен Сибир и во планините на Средна Азија до Западни Хималаи.
3 Во фолклорот
Во фолклорот, дрвените авени се заслужни за моќта да ги избркаат злите духови и да штитат од бесни кучиња и отровни змии. Поврзано е со христијанството бидејќи неговите лисја растеле по три, а ливчињата по пет (потсетувале, соодветно, на Света Троица и Петте рани). Астролошки, се вели дека со него управува Јупитер.
4 Во хербалната медицина
Билкарите користат дрвени шуми за лекување на разни болести, но нема научни докази дека има некаква корист.
5 Користена литература
* Howard, Michael. ''Traditional Folk Remedies'' (Century, 1987), pp 99–100.
Слатка папрат

''Polypodium vulgare''
Scientific classification
Kingdom:, Plantae
''Clade'':, Tracheophytes
Division:, Polypodiophyta
Class:, Polypodiopsida
Order:, Polypodiales
Suborder:, Polypodiineae
Family:, Polypodiaceae
Genus:, ''Polypodium''
Species:, ''P. vulgare''
Binomial name
''Polypodium vulgare''L.
Слатка папрат ''(Polypodium vulgare)'', е зимзелен папрат од фамилијата Polypodiaceae. Слатка папрат е алотетраплоиден вид, за кој се верува дека настанал со удвојување на хромозомите на стерилен диплоиден хибрид помеѓу два папрати кои не се познати во Европа. Родители на папратот се северноазискиот и северноамериканскиот ''Polypodium sibiricum'' и западниот северноамерикански ''Polypodium glycyrrhiza''. Биохемиските податоци укажуваат на еден вид од источна Азија како втор можен родител. Името е изведено од поли (многу) и поус, подос (стапало). Слаткиот папрат има традиционална употреба во готвењето поради неговата арома и сладок вкус, а во хербалната медицина како прочистувач.
1 Опис
Слаткиот папрат, е папрат што се развива изолирано од хоризонталниот ризом. Ресите со триаголни ливчиња се од 10 до 50 см. Тие се поделени до централното стебло на 10 до 18 пара сегменти или летоци.
Летоците стануваат многу пократки на крајот на ресичката. Тие имаат наизменично распоредување, оние од едната страна се малку поместени од оние од другата страна. Петиолите немаат лушпи.
Сорите се наоѓаат на долната страна на ресите и се во боја од светло жолта до портокалова.
* Период на спорулација: јули до септември.
* Начин на дисеминација: анемохорија (растурање на ветер).
2 Географска дистрибуција
Вообичаениот папрат се јавува низ Западна Европа и Северна Африка. Папратот е почесто застапен во Франција, каде што се среќава на надморска височина од 2.000 метара. Исто така е застапен во Скандинавија и Карпатите. Тоа е воведен вид во Нов Зеланд, кој почнал да се шири во дивината како инвазивен вид.
2.1 Живеалиште
Папрат се наоѓа на засенчени и полузасенчени локации. Тој е литофит (расте на карпи) и се среќава како расте во мов на стари ѕидови, карпи, и во пукнатини во карпите; исто така е епифит на мовливи дрвја.
3 Употреби
* Во готвење: Ризомот има горко-сладок вкус. Поради неговите ароматични својства Традиционално се користи во некои кондиторски производи како што е нугатот.
* Лековитост: Исушениот ризом се користи во хербалната медицина како прочистувач; овие својства се должат на фитоекдистероидите во ризомот.
4 Галерија
5 Забелешка
* Името ''Polypodium vulgare'' (слатка папрат) понекогаш се применува на ''Polypodium virginianum'' (камената полиподија). Папратот од Тасев биле исто така познат како ''Polypodium glycyrrhiza'' .
6 Дополнителна литература
* Растенија на северозападниот брег на Тихиот Океан. Авторски права 1994 година. Џим Појар и Енди Мекинон. Lone Pine Publishing, Ванкувер, п.н.е.
***
Clavaria rosea

''Clavaria rosea''
Научна класификација
Царство:, Fungi
Колено:, Basidiomycota
Класа:, Agaricomycetes
Ред:, Agaricales
Семејство:, Clavariaceae
Род:, ''Clavaria''
Вид:, ''C. rosea''
Биномен назив
''Clavaria rosea''Dalman (1811)
''Clavaria rosea'' е вид на корални габи од фамилијата Clavariaceae. Има овошни тела слични на корали со „раце“ до 4 см висина и 3 мм дебели. Ливчињата се мазни, неразгранети, розови и имаат заоблени врвови. Држката е до 1.1 см долги и 2 мм дебела и црна. Спорите се мазни, хијалини (проѕирни), инамилоидни, во облик на пипка и се со димензии 7-10 на 2-3 Мм. Опишан во 1811 година од шведскиот лекар и натуралист Јохан Вилхелм Далман, овој вид се наоѓа во Азија, Европа и Северна Америка, каде што расте поединечно на земја во мешани шуми.
Acaulospora alpina

''Acaulospora alpina''
Научна класификација
Царство:, Fungi
Колено:, Glomeromycota
Класа:, Glomeromycetes
Ред:, Diversisporales
Семејство:, Acaulosporaceae
Род:, ''Acaulospora''
Вид:, ''A. alpina''
Биномен назив
''Acaulospora alpina''Oehl, Sýkorová & Sieverd. (2006)
''Acaulospora alpina'' бил вид на габа од фамилијата Acaulosporaceae. Формирал арбускуларна микориза и везикули во корените. Габата била откриена во Швајцарија, во ризосферата на алпски пасишта на надморска височина помеѓу 1.800 и 2.700 метри.
Гола ситница

''Herniaria glabra''
Научна класификација
Царство:, Plantae
''Оддел'':, Tracheophytes
''Оддел'':, Angiosperms
''Оддел'':, Eudicots
Ред:, Caryophyllales
Семејство:, Caryophyllaceae
Род:, ''Herniaria''
Вид:, ''H. glabra''
Биномен назив
''Herniaria glabra''L.
Гола ситница (Herniaria glabra), познато и како зелена килавица, е растение од фамилијата Каранфили и расте во Северна Америка и Европа. Содржи херниарин, метокси аналог на умбелиферон.
Црвеникава млечка

Црвеникава млечка чест вид на печурка со средна големина од родот на млечките (''Lactarius''), чии многу членови се општо познати како млечни шапки. Има темноцрвена циглена боја, а расте со борови или бреза.
1 Таксономија
Опишан првично од Џовани Антонио Скополи, а подоцна и од шведскиот татко на модерната микологија Елиас Магнус Фрис. Специфичниот епитет ''руфус'' е референца за неговата боја.
2 Опис
Шапката е до 10 сантиметри во пречник. Тоа е темна тула, залив или црвено-кафеава. Отпрвин е конвексен и често има мала централна газда (умбо), но подоцна се израмнува, на крајот добива плитка централна депресија. Површината е сува и мат. Собојното, но побледо стебло често станува шупливо со возраста. Жабрите се малку пониски, кремасти, подоцна стануваат обоени како капачето, само побледи. Отпечатокот на спори е кремасто-бел, со блага лосос нијанса. Месото е бело, како и (обилното) млеко, кое на почетокот има благ вкус, постепено станува многу жешко и луто по една минута или така.
3 Распространетост и живеалиште
''Lactarius rufus'' се појавува од доцната пролет до доцната есен. Често е во северните умерени зони во Европа и Северна Америка. Најчесто се среќава кај боровни дрвја, но може да се појави и кај брезата, четинарите или смреките. Тоа е вообичаено во северна Калифорнија и северозападниот дел на Тихиот Океан од крајот на летото до почетокот на зимата.
4 Јадливост
''Lactarius rufus'' генерално не се препорачува за консумирање, дури и се смета за отровен поради присуството на токсини кои можат да предизвикаат гастрични нарушувања. Сепак, на некои места се користи како зачини по посебен третман, а микологот Дејвид Арора забележал дека се јаде во скандинавските земји по конзервирањето, а исто така споменува дека може да има разлики во јадењето во северноамериканските и европските верзии на печурка. Таа е една од најчестите диви печурки што се собираат за храна во Финска.
5 Поврзано
* Список на млечки (печурки)
Боцкокрила калуѓерка

Spur-winged lapwing
A spur-winged lapwing in Gambia
Calls recorded at Lake Turkana, Kenya
Conservation status
Least Concern (IUCN 3.1)
Scientific classification
Kingdom:, Animalia
Phylum:, Chordata
Class:, Aves
Order:, Charadriiformes
Family:, Charadriidae
Genus:, ''Vanellus''
Species:, ''V. spinosus''
Binomial name
''Vanellus spinosus''(Linnaeus, 1758)
Synonyms
Боцкокрила калуѓерка (латински: Vanellus ''spinosus'') е вид на птица од фамилијата Charadriidae.
1 Распространетост
Боцкокрила калуѓерка се размножува околу источното Средоземје и во широк појас од потсахарска западна Африка до Арабија . Грчките и турските одгледувачи се преселници, но другите популации се резидентни. Видот се намалува во својот северен опсег, но го има во изобилство во поголемиот дел од тропска Африка, а се гледа во речиси секое мочуришно живеалиште во неговиот опсег. Ова птица е една од видовите за кои се применува ''Договорот за зачувување на африканско-евроазиските водни птици преселници.''
Во источна и јужна Африка видот забележал зголемен опсег, влегувајќи во Замбија за прв пат во 1999 година и се проширил на југ и на запад.
2 Опис
Овие се впечатливи и непогрешливи птици. Тие се средноголеми со црна круна, граден кош, лента на предната страна и опашка. Лицето, остатокот од вратот и стомакот се бели, а крилјата и грбот се светло кафени. Нозете се црни. Неговиот впечатлив изглед е дополнет со неговата бучна природа, со гласен повик.
3 Екологија и поведение
Овој вид претпочита мочуришта и слични слатководни живеалишта. Се хранат со инсекти и други безрбетници, кои ги собираат од земја.
Снесува четири жолтеникави јајца. Познато е дека птицата понекогаш ги користи канџите за напад на животни и, ретко, луѓе, кои премногу се доближуваат до изложените потомци на птиците.
4 Наводна симбиоза за чистење
Хенри Шерен ја идентификувал „птицата со крилја со млазови“ како птицата „трохилус“ за која грчкиот историчар Херодот рекол дека е вклучена во она што сега би се нарекло симбиоза за чистење со нилски крокодил. Сепак, не постои сигурен доказ дека овој или кој било друг вид всушност има таква врска.
5 Галерија
Волско око

Волско око, ''Inula helenium'', исто така наречен коњ-лечи или елфдок, е широко распространет растителен вид во семејството на сончогледи Asteraceae. Првобитно пронајден во Евроазија од Шпанија до провинцијата Ксинџијанг во западна Кина и натурализиран во делови од Северна Америка.
1 Опис
Волското око е прилично цврста билка, чие стебло достигнува висина од околу 90-150 см. Листовите се големи и назабени, долните со стебленца, останатите го прегрнуваат стеблото; сечила во облик на јајце, елипсовидна или во облик на копје, големи до 30 см долго и 12 см широк. Листовите се зелени на горната страна со светли, расфрлани влакна, но белузлави на долната страна поради дебелиот слој од волна. Цветот има глава до 5 см широк, секоја глава содржи 50-100 цветови со жолти зраци и 100-250 жолти цветови од диск. Коренот е густ, разгранет и муцилаген, и има горчлив вкус и камфоричен мирис со слатки цветни (слични на виолетови) подтонови.
2 Фолклор и традиционална употреба
Специфичното име на растението, ''хелениум'', потекнува од Хелена од Троја ; Се вели дека волското око изникнало од местото каде што и паднале солзите. Било свето за античките Келти, а некогаш го имало името „елфворт“. Растението традиционално се сметало дека се поврзува со џуџињата и самовилите.
Николас Калпепер сметал дека волкото око е управувано од Меркур и го користел за загревање на студениот и ветровит стомак, за отпорност на отровот, за зајакнување на видот и за отстранување на внатрешните блокади.
3 Употреби
Билката се користи уште од античко грчко време. Теофраст препорачал да се користи растението во масло и вино за лекување на каснувања од вајпери, пајаци и борови гасеници во неговата ''Historia Plantarum''.
Во римско време, ''Апикиј'', готвач од 1 век од нашата ера, го опишува како растение за тестирање дали медот е расипан или не, растението се потопувало во медот и потоа се палело, ако силно изгори, медот се сметал за добар. Коренот бил спомнат од Плиниј во неговата ''Природна историја'' и како лек и како зачин.
Во средновековна Европа, корените биле захаросани и се јаделе како кондиторски производи.
Во Франција и Швајцарија се користи за производство на абсинт. Во Англија порано беило во голема репутација како ароматичен тоник и стимуланс на секреторните органи. Се спомнува во еден новоанглиски алманак од 1817 година како лек за хидрофобија кога коренот е модричен и се користи со силна лушпа од млеко. Се користи во хербалната медицина како експекторанс и за задржување на водата.
4 Хемиски состојки
Покрај складишниот полисахарид инулин (C <sub>6</sub> H <sub>12</sub> O <sub>6</sub> [C <sub>6</sub> H <sub>10</sub> O <sub>5</sub> ] <sub>n</sub> ), полимер од фруктоза, коренот содржи хеленин (C <sub>15</sub> H <sub>20</sub> O <sub>2</sub> ), фитохемиско соединение кое се состои од алантолактон и изоалантолактон. Хеленин е стеароптен, кој може да се подготви во бели ацикуларни кристали, нерастворливи во вода, но слободно растворливи во алкохол. Кога се ослободува од придружниот инула-камфор со повторена кристализација од алкохол, хеленин се топи на 110 °C.
Кисела детелина

'Кисела детелина или обична киселица — вид на ризоматозна цветна билка од семејството на киселиците (''Oxalidaceae''), често во поголемиот дел од Европа и делови од Азија. Специфичниот епитет ''acetosella'' се однесува на неговиот кисел вкус. Заедничкото име дрвената киселица често се користи за други растенија од родот ''Oxalis'' . Во поголемиот дел од својот асортиман, тој е единствениот член од својот род и оттука едноставно познат како „ кисела детелина “. Додека обичната дрвена киселица може да се користи за да се разликува од повеќето други видови на ''Оксалис'', во Северна Америка, ''Оксалис Монтана'' се нарекува и обична дрвна киселица. Познат е и како ''Алилуја'' бидејќи цвета помеѓу Велигден и Педесетница, кога се пеат Псалмите кои завршуваат со Алилуја.
1 Опис
Ова растението има тролисто сложени листови, ливчињата во облик на срце и превиткани низ средината, кои се јавуваат во групи од по три на ливчиња до долго. Цвета од пролет до средината на летото со мали бели шазмогамни цветови со розови ленти. Црвени или виолетови цветови, исто така, се појавуваат ретко. Во текот на ноќта или кога врне, цвеќињата се затвораат и листовите се преклопуваат.
Како и кај другите видови киселица од дрво, листовите на ова растение понекогаш се јадат. Оксалат наречен „сал ацетосела“ порано се извлекувал од растението преку вриење.
Друг сличен цвет на киселата детелина е и ''Anemonoides nemorosa'' (дрвена анемона). И двете имаат бели цветови, мали се и се среќаваат на дрвенести засенчени места. Меѓутоа, ''Anemonoides nemorosa'' има палматно лобуси лисја и нема вистински ливчиња, туку големи сепали кои се ливчиња.
2 Живеалиште
Киселата детелина рассте во шуми и засенчени места на северната полутопка.
3 Распространетост
Ова растение најчесто се среќава во Велика Британија и Ирска.
4 Забелешка
Обичната кисела детелина од дрво понекогаш се нарекува шамрок и се дава како подарок на Денот на Свети Патрик . Ова се должи на нејзиниот трифолен лист налик на детелина и на раните референци за јадење шамрок. И покрај ова, општо прифатено е дека растението опишано како шамрок е вид на детелина, обично помала детелина ( ''Trifolium dubium'' ).
Планински дупчец

Mountain germander
Научна класификација
Царство:, Plantae
''Оддел'':, Tracheophytes
''Оддел'':, Angiosperms
''Оддел'':, Eudicots
''Оддел'':, Asterids
Ред:, Lamiales
Семејство:, Lamiaceae
Род:, ''Teucrium''
Вид:, ''T. montanum''
Биномен назив
''Teucrium montanum''L.
Синоними
Планински дупчец или продубец — растение од јужна Европа, од Шпанија кон исток до Турција. Формира грмушки високи околу една нога, со мали листови не повеќе од еден сантиметар, и ливчиња кои цветаат жолтеникаво бели. На планинските падини свртени кон југ, може да се најде дури 2400 метри на Алпите. 
Растението им било познато на античките Грци, едно од неколкуте растенија наречени ''χαμαίπιτυς'', како што спомнал Плиниј Постариот во неговото латинско дело ''Historia Naturalis''.
1 Таксономија
Признаени се два подвида: номинираниот подвид ''T. m. Монтанум'' и ''Т.м. helianthemoides'' (Адамовиќ) Баден.
Див броќ

Див броќ (''Rubia peregrina'') — зелјство повеќегодишен растителен вид кој припаѓа на семејството на слама и кафе (броќови).
1 Етимологија
Името на родот ''Rubia'' потекнува од латинскиот збор ''la'' што значи „црвено", бидејќи корените на некои видови (главно ''Rubia tinctorum'') се користеле уште од античко време како растително црвена боја.
2 Опис
Стеблото е дрвенесто, без влакна, квадратно и достигнува просечно 50-250 см должина. Зимзелените листови се неподвижни, сјајни и кожести. Малите цветови имаат пет ливчиња и се бледо зелено-жолтеникави, околу 5-7 мм во пречник, Цветниот период трае од април до јуни. Хермафродитските цвеќиња се опрашуваат со инсекти ( ентомогамија ). Плодовите се месести зелени бобинки, црни кога зреат, околу 5 мм во пречник.
3 Распространетост
Дивиот броќ главно е присутен во Средоземна Европа (Португалија, Шпанијa, Франција, Италија, Грција и поранешна Југославија ), во Велика Британија и во Северна Африка.
4 Живеалиште
Овој плевел отпорен на стрес е типичен за средоземниот пилинг. Расте во грмушки, жива ограда, камени површини и покрај патиштата и патеките. Претпочита суви почви, на надморска височина од 0-1,000 метри надморска височина.
5 Галерија
6 Синоними
*''Rubia'' anglica Huds. (1762)
*''Rubia angustifolia'' L. (1767)
*''Rubia lucida'' L. (1767)
*''Rubia bocconii Petagna'' ( 1787)
*''Rubia longifolia'' Poir.
*''Рубија го располага Хофманс'' . & Врска (1824)
*''Rubia requienii'' Duby (1830)
*''Rubia dalmatica'' Scheele (1844)
*''Rubia angustifolia var. requienii'' ( Диби ) Најман (1879)
*''Rubia peregrina var. dalmatica'' ( Шиле ) Најман (1879)
*''Rubia peregrina var. Луцида'' (Л.) Најман (1879)
*''Rubia peregrina var. раскош'' ( Хофманс. & Врска ) Најман (1879)
*''Rubia erratica'' Bubani (1899)
*''Rubia reiseri'' Halácsy ex Hayek (1930)
*''Rubia peregrina subsp. longifolia'' ( Poir. ) О.Болос (1969)
*''Rubia peregrina var. requienii'' (Duby) Cardona (1974)
*''Rubia peregrina subsp. requienii'' (Duby) Cardona & Sierra (1980)
*''Rubia agostinhoi'' Dans. и Силва
*''Rubia peregrina subsp. агостинхои'' (Dans. et Silva) Valdés et G.López
7 Наводи
*** M. Antonielli, M. Ceccarelli, N. Pocceschi
Сива пупавка

Сива пупавка вид на агарична габа од семејството на пупавките (''Amanitaceae''). Се наоѓал во Азија, Европа и Северна Америка, каде што растел во листопадни шуми.
''Amanita excelsa'' var. spissa може да се јаде, но постои озбилен ризик да се помеша со многу отровната ''Amanita pantherina''.''Amanita excelsa'' var. ''alba'' не се јаде.
Свиена детелина

Свиена детелина — вид на детелина домородна на истокот на САД. Се наоѓа во подрачја со природни чистинки, вклучувајќи и шуми, полјани и прерии, често во кисели почви. Тоа е едногодишно растение кое дава бели до темнорозови цветови доцна напролет.
Како и многу домородни детелини од истокот на САД, популацијата на свиени детелини значително се има намалена во последните 200 години. За овој вид, гасењето на пожари е посочено како значајна причина за опаѓање.
1 Галерија
Високопланинска седефка

''Boloria pales''
Научна класификација
Царство:, Animalia
Колено:, Arthropoda
Класа:, Insecta
Ред:, Lepidoptera
Фамилија:, Шаренци
Род:, ''Boloria''
Вид:, ''B. pales''
Биномен назив
''Boloria pales''(Denis & Schiffermüller, 1775)
Синоними
Високопланинска седефка (латински: ''Boloria pales''), е пеперутка од фамилијата шареници. Се среќава од Кантабриските планини и Пиринеите преку Алпите и Апенинските планини на исток до Балканот, Карпатите, Кавказот и Средна Азија до западна Кина.
Распонот на крилата е 25-30 мм. Возрасните се на крило од јуни до август во зависност од локацијата. Има една генерација годишно.
Ларвите се хранат со различни растенија со низок раст, но претпочитаат видови виола.
Adelolecia kolaensis

''Adelolecia kolaensis''
Научна класификација
Царство:, Fungi
Колено:, Ascomycota
Класа:, Lecanoromycetes
Ред:, Lecanorales
Семејство:, Lecanoraceae
Род:, ''Adelolecia''
Вид:, ''A. kolaensis''
Биномен назив
''Adelolecia kolaensis''(Nyl.) Hertel & Rambold (1995)
Синоними
''Adelolecia kolaensis'' е вид на корстозни лишаи кои припаѓаат на фамилијата Lecanoraceae.
Роден е во Европа и Северна Америка.
Bovista paludosa

''Bovista paludosa''
Научна класификација
Царство:, Fungi
Колено:, Basidiomycota
Класа:, Agaricomycetes
Ред:, Agaricales
Семејство:, Lycoperdaceae
Род:, ''Bovista''
Вид:, ''B. paludosa''
Биномен назив
''Bovista paludosa''Lév., 1846
''Bovista paludosa'' бил вид на габа што припаѓал на фамилијата Lycoperdaceae.
Потекнувал од Евроазија.
Byssomerulius corium

''Byssomerulius corium''
Научна класификација
Царство:, Fungi
Колено:, Basidiomycota
Класа:, Agaricomycetes
Ред:, Polyporales
Семејство:, Irpicaceae
Род:, ''Byssomerulius''
Вид:, ''B. corium''
Биномен назив
''Byssomerulius corium''(Pers.) Parmasto (1967)
Синоними
''Byssomerulius corium'' е чест вид на кора габа од фамилијата Irpicaceae. Габата првпат била опишана како ''Thelephora corium'' од Кристијан Хендрик Персон во 1801 година. Ераст Пармасто го направи типот на неговиот новоограничен род ''Byssomerulius'' во 1967 година.
1 Распространетост
''Byssomerulius corium'' е високо распространета габа и е забележана во Африка, Азија, Австралија, Европа и во Јужна, Централна и Северна Америка.
Loxsoma

''Loxsoma''
Научна класификација
Царство:, Plantae
Оддел:, Tracheophytes
Колено:, Polypodiophyta
Класа:, Polypodiopsida
Ред:, Cyatheales
Семејство:, Loxsomataceae
Род:, ''Loxsoma''R.Br. ex A.Cunn.
Вид:, ''L. cunninghamii''
Биномен назив
''Loxsoma cunninghamii''R.Br. ex A.Cunn.
''Loxsoma'' е копнеен род на папрат ендемичен на Нов Зеланд со еден вид, ''Loxsoma cunninghamii''.
Во првобитната публикација, името било напишано ''Loxoma'', но подоцна било напишано ''Loxsoma'', и ова сега е зачуваниот правопис.
Бела коприва

''Lamium album'', вообичаено наречена бела коприва или бела мртва коприва, е цветно растение во семејството Lamiaceae. Може да се најде низ Европа и Азија, расте во различни живеалишта, од отворени пасишта до шуми, генерално на влажна, плодна почва.
1 Опис
''Lamium album'' е тревно повеќегодишно растение кое расте до 50-100 см високо, со зелени, четириаголни стебла. Листовите се долги 3-8 см и 2-5 см широки, триаголни со заоблена основа и со назабена маргина и ливче долго до 5 см. Како и многу други членови на Lamiaceae, тие изгледаат површно слични на оние на ''Urtica dioica'', но не боцкаат, па оттука и вообичаеното име „мртва коприва“. Цветовите се бели, растат во вртежи на горниот дел од стеблото, поединечните цветови се долги 15-25 см. Цветовите ги посетуваат многу видови инсекти, но најмногу инсекти со долг јазик, како пчелите.
2 Распространетост
''L. album'' расте во Евроазија, од Ирска на Запад до Јапонија на Исток. Се јавува како два подвида, ''album'' во западниот опсег и ''barbatum'' на далечниот исток, континентална Азија и Јапонија. Вообичаено ја има во Англија, ретко на запад и во северна Шкотска и е воведно во источна Ирска.
Во Македонија е најдена во Рудока.
3 Одгледување и употреба
Младите листови се можат да се јадат, да се користат во салати и да се готват како зеленчук.
Пчелите, особено бумбарите ги привлекуваат цвеќињата кои се добар извор на ран нектар и полен, па оттука растението понекогаш се нарекува „пчелна коприва““.
4 Живеалиште
На Британските Острови ''L. album'' се наоѓа на патиштата, околу жива ограда и на отпадни места.
5 Хемија
Два фенилпропаноидни гликозиди, ламалбозид (2R-галактозилактеозид) и актеозид, флавонол р-кумароилгликозид, тилирозид, 5-кафеоилхинска киселина (хлорогена киселина), заедно со рутозид и кверцетин и каемферол 3-О-гликозид може да се изолираат од цветовите на ''L. album''. Растението исто така содржи иридоид гликозиди ламалбид, албозид А и Б и кариоптозид as well as the hemiterpene glucoside hemialboside.''L.album'' бил омилен извор на хлорофил и други растителни пигменти за Михаил Цвет, пронаоѓачот на адсорпционата хроматографија.
6 Во фолклор
Дестилацијата на цвеќињата се смета дека „го развеселува срцето, дава добра боја на лицето и ги прави виталните духови посвежи и живи.
Сандрин Бони

Сандрин Бони-Лена - климатолог родена во Франција, која моментално е директор на Францускиот национален центар за научни истражувања на Универзитетот Сорбона, Париз.
1 Награди
* 2012: Наградата за меморијално предавање на Бернард Хаурвиц доделена од Американското метеоролошко друштво (AMS).* 2017: наградата Жерар-Меги на Академијата на науките .* 2017: Легија на честта.* 2018: Сребрен медал на Францускиот национален центар за научни истражувања .
Boletopsis grisea

''Boletopsis grisea''
Научна класификација
Царство:, Fungi
Колено:, Basidiomycota
Класа:, Agaricomycetes
Ред:, Thelephorales
Семејство:, Bankeraceae
Род:, ''Boletopsis''
Вид:, ''B. grisea''
Биномен назив
''Boletopsis grisea''(Peck) Bondartsev & Singer (1941)
Синоними
''Boletopsis grisea'' бил вид на габа од фамилијата Bankeraceae. Овошните тела биле сиви, месести полипори кои растеле на земја во микоризална асоцијација со шкотскиот бор ( ''Pinus sylvestris'' ). Се наоѓал во Азија, Северна Америка и Европа.
1 Таксономија
Габата првпат била опишана во 1874 година како вид на ''полипор'' од американскиот миколог Чарлс Хортон Пек во 1874 година, кој ја направил колекцијата на типови во Копаке, Њујорк. Аполинарис Семенович Бондарцев и Ролф Сингер го префрлиле во ''Болетопсис'' во 1941 година.
2 Опис
Овошното тело бил месести полипор кој расте од земја. Сивата капа била конвексна и неправилна со сува површина. Под шапката имало бели пори. Виткото шипче било во иста боја како и шапката.
3 Распространетост и живеалиште
''Boletopsis grisea'' се наоѓал во Европа, и во Канада и во САД, растел на кисели почви сиромашни со хранливи материи. Имал микоризална асоцијација со шкотскиот бор ( ''Pinus sylvestris'' ), како и со лишаи и растенија како подлога.
4 Статус
''B. grisea'' бил загрозен вид во Европа, каде што е вклучен во потесниот список за вклучување во Бернската конвенција за зачувување на европскиот див свет и природните живеалишта од страна на Европскиот совет за заштита на габите. Снимен бил од 15 земји и се појавувал на пет Регионални црвени листи. Заканите за габата вклучувале уништување на шумите, загадување на воздухот и употреба на ѓубрива и вар што се користеле за зголемување на производството на дрва.
5 Истражување
Истражувањата идентификувале п- терфенилни соединенија кои давале активност на чистење на слободните радикали во лабораториските тестови. Осум фенолни соединенија биле изолирани и идентификувани од овошните тела, вклучително и три кои го инхибирале ензимот 5 -липоксидаза.
Хелга Вејс

Хелга Вејс (родена 1961 година во Филах) — австриски индустриски еколог, климатски научник и професор по индустриска екологија и климатски промени на Институтот за општествени науки на Универзитетот Хумболт во Берлин. Таа раководи со ''FutureLab'' „Социјален метаболизам и влијанија“ на Институтот за истражување на климатските влијанија во Потсдам (ПИК).
1 Живот
Вејс дипломирала на Универзитетот во Виена со магистерски студии по микробиологија во 1995 година Докторирала по културни студии на Универзитетот во Берлин во 2002 година. Во 2006 година дипломирала на Универзитетот Алпен-Адрија со Венија Доценди (Хабилитација) по социоекологија. Од 1991 до 2009 година имала различни научни улоги на Факултетот за интердисциплинарни истражувања и континуирано образование во Виена. Таа била гостин-професор на Универзитетот во Сент Гален и на Факултетот за шумарство и еколошки студии на Јеил. Од 2009 до 2012 година била копретседавач на ПИК истражувачки домен II: Климатски влијанија и ранливост, и од 2012 до 2018 година на доменот на истражување за интердисциплинарни концепти и методи.
2 Работа
Истражувањето на Вејс се фокусира на општествено одговорното производство на суровини и енергија, претворање на суровините во стоки и услуги и нивна употреба и отстранување во животната средина како отпад, емисии и топлина, кои заедно го сочинуваат социјалниот метаболизам.
Вејс е активна во јавната дебата за средствата за справување со климатската криза. Кога ја објавила својата студија за намалување на урбаните отпечатоци на стакленички гасови во 2017 година, таа рекла: „''Градовите ширум светот мора да бидат охрабрени и овозможени да го следат целиот нивен спектар на емисии. Само тогаш може да се остварат неопходните и амбициозни планови на многу градови за усогласување со лимитот од 2 степени''.“
3 Избрани публикации
* Со Питер-Пол Пиклер, Тим Цвикел, Абел Чавес, Тино Кречмер, Џесика Седон: ''Намалување на урбаните отпечатоци од стакленички гасови''. Во: ''Научни извештаи'', 7, 2017.
* Со Фридолин Краусман, Кристоф Аман, Нина Ајзенменгер, Карл-Хајнц Ерб, Клаус Хубачек, Марина Фишер-Ковалски: ''Физичката економија на Европската унија: споредба меѓу земјите и детерминанти на материјалната потрошувачка''. Во: ''Еколошка економија'', 58 (4), стр. 676–698.
* Со Сангвон Су: ''Индустриска екологија: Улогата на произведениот капитал во одржливоста''. Во: ''Зборник на трудови на Националната академија на науките'', 112(20), 2015, стр. 6260–6264.
Гроздовник

Гроздовник (, син. ''Botrychium virginianum'') — вид на повеќегодишни папрати од фамилијата аддер-јазици. Монотип е во родот, што значи дека е единствениот вид во него. Во некои делови на Северна Америка се нарекува „ѕвечарска папрат“, поради неговата навика да расте на места каде што има ѕвечарки. Папратот од ѕвечарка претпочита да расте во богати, влажни шуми во густа сенка и нема да толерира директна сончева светлина.
1 Опис
Тоа е нискорастечки вид, обично е висок или помал за една нога. Листот излегува во рана пролет и ќе старее кон крајот на летото. Листот е приближно триаголен и 15-50 см во големина и се држи приближно паралелно со земјата. Листот е 3-4 пати шилест составен, светло зелена боја и се чувствува мек на допир. Стеблото е кружно и двобојно, во основата е розово или светло кафеаво, но зеленикаво поблиску до гранките или лисјата. Диплоидниот број е 184.
Папратот од ѕвечарка има одделни плодни и стерилни лисја, кога е присутен, стерилниот лист се појавува на половина пат до стебленцето, а плодниот лист постои на врвот. Спорите се фрлаат кон крајот на пролетта. Како и другите папрати, папратот ѕвечарка се подложува на алтернација на генерации и формата опишана во овој напис е спорофитот.
2 Таксономија и генетика
Неодамнешното истражување утврди дека митохондриите се генетски химери. ДНК од некои членови на Santalales, веројатно вид имела, е пренесена во митохондријалниот геном на овој вид папрат. Се верува дека овој трансфер можеби помогнал да се овозможи космополитска глобална дистрибуција на ова растение.
Ова растение долго време беше вклучено во родот ''Botrychium'', но беше единствено во родот поради бројот на хромозомите и другите потписи, вклучително и вклучувањето на претпоставената ДНК од имела во нејзините митохондрии. Неодамнешните истражувања покажаа дека ова растение е сестра со сите други ботрихиоидни растенија, вклучувајќи го и родот ''Botrychium'' sensu stricto и родот ''Sceptridium'', со исклучок на еден познат вид, претходно вклучен во ''Botrypus'', кој е ''B. strictus'' . Се покажа дека тоа растение е сестра со сите други ботрихиоиди, вклучувајќи го и ''B. virginianus'', па затоа мора да се одвои во својот род.
3 Распространетост
Ова е вид со широк опсег. Го има во многу делови на Соединетите Американски Држави, во планините на Мексико, во Австралија, во некои делови од Азија, како Хималаите, а се среќава и во Норвешка, во регионот Карелија во Финска и Русија и околу Заливот Ботна, иако во ниту еден друг дел од Европа . Тој е голем и сочен и се вари и јаде на Хималаите.
Lactarius porninsis

''Lactarius porninsis''
Научна класификација
Kingdom:, Fungi
Division:, Basidiomycota
Class:, Agaricomycetes
Order:, Russulales
Family:, Russulaceae
Genus:, ''Lactarius''
Species:, ''L. porninsis''
Биномен назив
''Lactarius porninsis''Rolland (1889)
Синоними
''Lactarius porninsis'', млечна шапка од ариш, е припадник на родот со големи млечни капачиња Млечки (печурки) од родот Russulales. Се наоѓа во Европа и Азија, каде што расте во микоризална асоцијација со ариш.
1 Таксономија
Видот бил опишан од францускиот ботаничар Леон Луј Ролан во 1889 година. Ролан го собрал видот во Цермат, Швајцарија. ''Lactarius porninae'' е правописна варијанта. Ото Кунце го сместил во родот ''Lactifluus'' во 1898 година Специфичниот епитет ''порнинс'' му оддава почит на колегата на Ролан, М.
2 Опис
Шапката е првично хемисферично со маргина која се тркала навнатре, подоцна се израмнува за да стане конвексна или рамна со втиснат центар и маргина што малку се криви нагоре; достигнува 3-13 сантиметри во пречник. Површината на шапката има текстура на филц и е малку леплива на допир. Неговата боја е портокалова до жолто-кафеава или портокалово-кафеава, со концентрични прстени кои се најбледи во близина на маргината. Тенките, натрупани жабри имаат приврзаност до благо неиздржливо на штипката и се со бледо розова- блескава боја. Цилиндричниот стап е со димензии 2-9 сантиметри долг и 0,7-2,5 сантиметри дебела и малку се стеснува и во близина на врвот и на основата. Има мазна површина и боја се движи од бледо кремаста до розово-блескава боја.
Отпечатокот на спорите е крем, додека спорите се елипсоидни, со димензии 6,3-9,6 на 5,2-7,3µm. Имаат нецелосно мрежеста површина со гребени до 0,5 µm висока. Базидиите (клетките кои носат спори) се малку клешти, четири спори и се со димензии 40-50 на 10-13 µm.
3 Јадливост
Овошните тела на ''Lactarius porninsis'' се јадат. Тој е еден од неколкуте видови ''Lactarius'' што се продаваат на руралните пазари во Кина.
4 Живеалиште и распространетос
''Lactarius porninsis'' е микориза со ариш. Вообичаено е во планинските шуми во Средна Европа, каде што плодува од јули до ноември. Во Азија, го има во Кина и Јапонија.
5 Хемија
Овошните тела содржат естери на масни киселини, кои, кога овошното тело е повредено, брзо се претвораат во сесквитерпен порнизал и порнизол од типот на фарнесан. Овие хемикалии се дел од хемискиот одбранбен систем активиран со рана кој помага во заштитата на печурката од паразити и грабливци.
6 Поврзано
* Список на видови ''Lactarius''
Паскал Браконо

Паскал Браконо — климатски научник за климатски и еколошки науки во Институтот Пјер Симон Лаплас. Таа била вклучена во пишувањето на четвртиот и петтиот извештај за проценка на IPCC.
1 Ран живот и образование
За време на нејзините докторски студии, Браконо работела на модели на тропски океани користејќи статистички методи. Таа е заинтересирана за азиските и африканските монсуни за време на холоценот. Браконо била една од првите која користела тридимензионален модел на споен океан за да ја покаже важноста на повратните информации од океанот во почетокот на глацијалот. Работела на Ел Нињо и холоценската инсолација. Во 1992 година била назначена за француска Комисија за алтернативни енергии и атомска енергија.
2 Истражување и кариера
Браконо е професор по климатски промени на Институтот „Пјер Симон Лаплас“. Таа е член на групата „Моделирање на одговорот на Земјата на повеќекратни антропогени интеракции и динамика (MERMAID)“. Нејзината работа го разгледува спојувањето океан-атмосфера, закиселувањето на океаните и климатските симулации. Браконо ги проучува минатите клими за подобро да ја разбере улогата на климатските повратни информации. Работела и на осен наклон и прецесија за време на интерглацијалниот период. Браконо била вклучена во Проектот за интеркомпарација за моделирање на палеоклима, кој ги анализира резултатите од климатските модели.
Во 2014 година, на Браконо ѝ бил доделен грант од 2,7 милиони евра од фондацијата БНП Париба за климатски истражувања. Таа била вклучена во четвртиот и петтиот извештај за проценка на IPCC. Таа била избрана да биде вклучена во состанокот за определување на опсегот на Шестиот извештај за оценување на IPCC во 2017 година. Во 2017 година Браконо напишала писмо до Емануел Макрон за да изрази загриженост за повлекувањето на Франција од јадрената енергија. Во 2019 година Браконо била избрана за офицер на Заедничкиот научен комитет на Светската програма за истражување на климата.
2.1 Награди
* Медал Миланкович во 2009 година од страна на Европската Унија за геонауки * 2012 - Легија на честа* 2015 - избрана за член на Европската академија
Тенка врбинка

Тенка врбинка — цветно растение од семејството на врбинките (''Verbenaceae''). Потекнува од поголемиот дел од јужниот дел на Соединетите Американски Држави и Мексико. Расфрлани популации се пронајдени долж источниот брег (Северна Каролина), а неговиот опсег се протега на југ до Флорида, на запад до Аризона и низ поголемиот дел од Мексико. Воведен е во Австралија, во Квинсленд, Нов Јужен Велс, Викторија и Јужна Австралија.
За прв пат бил формално именуван од американскиот ботаничар Џон Кункел Смол во 1898 година. Понекогаш се смета за подвид или сорта на обичната врбинка или железарка (''Verbéna officinalis'').
Agaricus freirei

''Agaricus freirei''
Научна класигикација
Царство:, Fungi
Колено:, Basidiomycota
Класа:, Agaricomycetes
Ред:, Agaricales
Фамилија:, Agaricaceae
Род:, ''Agaricus''
Вид:, ''A. freirei''
Биномен назив
''Agaricus freirei''Blanco-Dios (2001)
''Agaricus freirei'' е вид на габа од фамилијата Agaricaceae. ''Agaricus freirei'' многу наликува на ''А. hondensis'', и, врз основа на сличностите во секвенците на ДНК, е близок роднина. Опишан како нов во науката во 2001 година, ''А. freirei'' се наоѓа во крајбрежните региони на Шпанија.
Arrhenia lobata

''Arrhenia lobata''
Научна класификација
Царство:, Fungi
Колено:, Basidiomycota
Класа:, Agaricomycetes
Ред:, Agaricales
Семејство:, Hygrophoraceae
Род:, ''Arrhenia''
Вид:, ''A. lobata''
Биномен назив
''Arrhenia lobata''(Pers.) Kühner & Lamoure ex Redhead 1984
Синоними
''Arrhenia lobata'' е вид на агарична габа од фамилијата Hygrophoraceae. Се наоѓа на Пиринејскиот Полуостров и Средна Европа и Северна Америка. Се поврзува со мов и може да има паразитски однос со нив.
Carbonea supersparsa

''Carbonea supersparsa''
Научна класификација
Царство:, Fungi
Колено:, Ascomycota
Клас:, Lecanoromycetes
Ред:, Lecanorales
Семејство:, Lecanoraceae
Ред:, ''Carbonea''
Вид:, ''C. supersparsa''
Биномен назив
''Carbonea supersparsa''(Nyl.) Hertel (1983)
Синоним
''Carbonea supersparsa'' е вид лихениколозна габа која припаѓа на фамилијата Lecanoraceae. Распространета е на северната полутопка. Во Исланд е пријавено дека расте на ''Lecanora cenisia'' во близина на Egilsstaðir и ''Lecanora polytropa'' во близина на Seyðisfjörðurзџ.
Agaricus abruptibulbus

''Agaricus abruptibulbus''
Научна класификација
Царство:, Fungi
Колено:, Basidiomycota
Класа:, Agaricomycetes
Ред:, Agaricales
Семејство:, Agaricaceae
Род:, ''Agaricus''
Вид:, ''A. abruptibulbus''
Биномен назив
''Agaricus abruptibulbus''(Peck) Kauffmann (1905)
Синоним
''Agaricus abruptibulbus'' Миколошки одлики
, жабри на химениум
, капа е конвексна или рамна
, химениумот е бесплатен
, стип има прстен
, отпечатокот на спори е кафеав
, екологијата е сапротрофна
, јадливост: за јадење
''Agaricus abruptibulbus'' е вид на печурки од родот ''Agaricus''. Попозната е како нагло-луковичен агарикус или рамна крушка печурка. За прв пат опишан од микологот Чарлс Хортон Пек, овој јадлив вид со луковично стебло мириса малку на анасон и пожолтува кога е модрин или исечен. Печурката е со средна големина, со бела капа со жолта боја на тенок шип што има широка, рамна светилка на основата.
1 Таксономија и класификација
Видот првично бил именуван како ''Agaricus abruptus'' од американскиот миколог Чарлс Хортон Пек во 1900 година. Во својата публикација ''Извештај за државниот ботаничар од'' 1904 година, тој го смени името во ''Agaricus abruptibulbus'' . Тој објасни дека Елиас Магнус Фрис претходно именувал еден вид од подродот ''Flammula'', кој го нарекол ''Agaricus abruptus''; подродот подоцна бил подигнат на ранг на род, а видот го добил името ''Flammula abruptus''. Според преодните номенклатурни конвенции од тоа време, не беше јасно дали ''Agaricus abruptus'' ќе остане достапен за употреба, па затоа го смени името.
Некои американски автори сметаат дека овој вид е синоним за ''А. silvicola'', додека некои во Европа го синонимизираа со сличниот вид ''А.'' Американските миколози, Стив Трудел и Џозеф Амирати забележале во теренскиот водич од 2009 година: „Името ''А. abruptibulbus'' се применува на форми со луковични основи на шипки, но варијацијата во обликот на стап е толку голема што употребата на ова име е во голема мера напуштена.“
2 Распространетост
Габата е пријавена во Њујорк, Мисисипи, Квебек, Канада, и Германија .
Aureoboletus gentilis

''Aureoboletus gentilis''
Научна класификација
Царство:, Fungi
Колено:, Basidiomycota
Класа:, Agaricomycetes
Ред:, Boletales
Семејство:, Boletaceae
Род:, ''Aureoboletus''
Биномен назив
''Aureoboletus gentilis''(Quél.) Pouzar (1957)
Синоними
''Aureoboletus gentilis'' е вид на габички од фамилијата Boletaceae. Првично опишан како ''Boletus sanguineus'' var. ''gentilis'' од францускиот миколог Лисјен Келе во 1884 година, тој бил пренесен во родот ''Aureoboletus'' од Зденек Поузар во 1957 година. Се смета за ранлив во Чешка.
Agaricus benesii

''Agaricus benesii''
Научна класификација
Царство:, Fungi
Колено:, Basidiomycota
Класа:, Agaricomycetes
Ред:, Agaricales
Семејство:, Agaricaceae
Род:, ''Agaricus''
Вид:, ''A. benesii''
Биномен назив
''Agaricus benesii''(Pilát) Pilát (1951)
Синоними
''Agaricus benesii'' е печурка од родот ''Agaricus''. Оваа печурка може да се разликува по бела капа која станува розово-црвена кога е повредена, лушпеста долна шипка и живеалиште под четинари. Слично на ''Agaricus californicus'' и ''A.xanthodermus'', капачето се менува во кафена возраст. Сепак, карактеристична одлика на ''A. californicus'' и ''A. xanthodermus'' е задебелениот прстен на раб, фенолен мирис и пожолтена модринка, наместо црвена. Во случајот на Agaricus xanthodermus, тој се јавува брзо, иако слабо до воопшто во случајот со ''A. californicus''. Друг сличен вид, ''Agaricus bernardii'', исто така обојува црвено и има бело месо, но се разликува по поголемиот дел, превезот со обвивка, мирисот на саламура и различното живеалиште, имено тревата.
1 Опис
Шапката е 4-8 см широка, има конвексна форма која со возраста станува рамна. Месото е бело, умерено густо и цврсто. Мирисот е лут, иако печурката има благ вкус. Кога е чукната, добива розово-црвена боја. Површината е бела, сува и внатрешно фиброзна.
Стеблото е 5-15 см високo и 1-2 см дебели. Стеблото се протега до зголемената основа. Во зрелоста, стеблото се полне. Површината е бела и се врти мазна на врвот, додека долу е ситно излупена. Делумниот превез е бел, мембранозен и двослоен. Горната површина е пругаста, додека долната површина е составена од лушпести дамки, кои формираат мал, супериорен прстен. Месото е бело, иако брзо се обојува црвено кога ќе се повреди.
Спорите се 5-6 на 3-4 Мм, мазна и елипсовидна. Отпечатокот на спори е црно-кафеава боја.
2 Живеалиште
Може да се најде под Монтереј Кипариси и борови, ''Agaricus benesii'' често се во мали групи или сами од средината до крајот на зимата.
Исправен петопрст

Исправен петопрст (; syn. ''Tormentilla erecta'', ''Potentilla laeta'', ''Potentilla tormentilla'' — тревно повеќегодишно растение од семејствотото на розите (''Rosaceae'').
1 Опис
Ова е ниско растение кое формира грутки, со тенки, надолни до лачни исправени стебленца, расте 10-30 сантиметри високо и со тркач кои не се искоренуваат. Расте диво претежно во Европа и западна Азија, претежно на кисели почви и во широк спектар на живеалишта како што се планини, грини, ливади, песочни почви и дини.
Ова растение цвета од мај до август/септември. Има една жолта, 7-11 милиметри широк цвет, расте на врвот на долго стебленце. Речиси секогаш има четири засечени ливчиња, секоја помеѓу 3 и 6мм долга. Четири ливчиња се прилично невообичаени во семејството на рози. Ливчињата се нешто подолги од сепалите. Има 20-25 стомаци.
Радикалните листови имаат долг петитоли, додека листовите на цветните стебленца се обично неподвижни или со кратки ливчиња. Сјајните листови се наизменични, наизменични, составени од три јајцевидни ливчиња со назабени рабови. Спарените стипули се лиснати и со палма лобуси.
Има 2-8 суви плодови кои не се јадат.
2 Распространетост
2.1 Европа
''Potentilla erecta'' се наоѓа диво низ Европа, Скандинавија и Западна Азија.''Potentilla erecta'' е речиси сеприсутна на Британските Острови, снимена на скоро сите 10км квадрати освен блиску до миење и е наведен како вид што најмалку загрижува. Тоа е многу честа појава на пасиштата, ритовите, морските и планините, мочуриштата вклучувајќи ги патиштата и пасиштата, главно на кисела почва но избегнувајќи ја кредата. Тоа е компонента на британската национална заедница за класификација на вегетацијата M25 ( ''Molinia caerulea'' – ''Potentilla erecta'' mire).
2.2 Северна Америка
Во Северна Америка ''Potentilla erecta'' се среќава на исток како воведен вид.
3 Користи
Ризоматозниот корен е густ.  Има мала вредност за употреба во храна поради неговата горчина и ниска калориска вредност. Корените се главната состојка на горчливиот ликер од Баварија и областа Шварцвалд, наречен Blutwurz. Се користи и во Украина заедно со медот во Хорилка. Растението се користи во хербалната медицина како адстрингентно поради содржината на танини, што е невообичаено високо за тревни растенија. Структурно поврзани флобафени, кои се користат како црвена боја за кожа позната како ''црвено'' торментил, може да се извлечат од коренот на обичниот торментил заедно со тритерпен алкохол торментиол. Водените екстракти од ризомите се пријавени дека имаат ниска токсичност кај стаорци и глувци.
Auriporia aurea

''Auriporia aurea''
Научна класификација
Царство:, Fungi
Колено:, Basidiomycota
Класа:, Agaricomycetes
Ред:, Polyporales
Семејство:, Fomitopsidaceae
Род:, ''Auriporia''
Вид:, ''A. aurea''
Биномен назив
''Auriporia aurea''(Peck) Ryvarden (1973)
Синоними
''Auriporia aurea'' е вид на пороидна габа. За прв пат беше опишан научно од Чарлс Хортон Пек во 1890 година како ''Poria aurea''. Леиф Риварден го пренел во новиот род ''Аурипорија'', во кој е типот вид.