procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Туркохор

Туркохор (|Πατρίδα, ''Патрида'', книжевно: ''Πατρίς'', ''Патрис'', старо ''Τουρκοχώρι'', ''Туркохори'') — село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Бер, во Централна Македонија, Грција.
Крај селото се наоѓа Добренскиот манастир „Успение на пресв. Богородица“, на местото на некогашното село Добра.
1 Географија и местоположба
Селото е оддалечено околу четири километри северозападно од градот Бер, крај главниот пат што води од Бер за Негуш, на надморска височина од 120 метри. Површината на селскиот атар изнесува 19 квадратни километри.
Селото се наоѓа во Солунското Поле, на пет километри јужно од селото Јанчишта. На еден километар јужно од селото е маалото Креватас или Кревата (''Κρεββατάς''), која во минатото се водело како одделно село.
2 Историја
Во 1922 година во селото биле населени 124 бегалски семејства со вкупно 458 жители, понтски Грци од Карс и Кавказ.
3 Стопанство
Селото произведува жито, тутун и други земјоделски производи.
4 Население
Според Николаос Схинас („Οδοιπορικαί σημειώσεις Μακεδονίας, Ηπείρου, Νέας οροθετικής γραμμής και Θεσσαλίας“) во средината на 80-тите години на век во Туркохори имало 14 куќи. Во 1900 година според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во селото живееле 170 Македонци христијани. По податоци на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Јаворница (Yavornitza) имало 240 жители.
Во 1910 година во Туркохор (Τουρκοχώρι) имало 130 жители.
Во 1913 година, селото е забележано со 83 жители, од кои 52 мажи и 31 жена, а во 1920 година со 58 жители. По 1923 година, како и во другите берски села, биле сместени и 124 бегалски семејства со вкупно 458 бегалци, така што селото станало мешана населба, која во 1928 година имало 468 жители. Во 1940 година селото имало 689, во 1951 година 686, во 1961 година 826, во 1971 година 782, во 1981 година 994, а во 1991 година 1.177 жители.
Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 1.287 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 1.492 жители.
5 Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Добра со седиште во селото во Јанчишта, која припаѓа на поголемата општина Бер, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Туркохор, во кој покрај селото Туркохор влегува и самиот Добренски манастир.
6 Општествени установи
* Амбуланта
* Градинка
* Основно училиште
7 Културни и природни знаменитости
;Цркви
* Црква „Св. Петка“
* Црква „Св. Никола“
* Црква „Св. Богородица“
;Споменици
* Споменик на Евстатиос Хорафас — водач на понтските доселеници
8 Наводи
Мејо (грофовија)

Мејо (|Contae Mhaigh Eo, |County Mayo) — грофовија во покраината Конахт во Ирска. Сместена е на западниот дел на замјата. На југ се граничи со Голвеј, на исток со Роскомон, и на североисток со Слајго. Главен град е Каслбар. Грофовијата била основана во околу 1570 година.
1 Поврзано
* Конахт
* Ирска
* Административна поделба на Ирска
* Ирски јазик
* Ирци
* ИРА
Роскомон (грофовија)

Роскомон (ирски -''Contae Ros Comáin'', англиски ''County Roscommon'' ) е грофовија во покраината Конахт, во Ирска. Сместена е во сентралниот дел на земјата. Има повшина од 2.548 км<sup>2</sup> и население од 69.995 жители. Овој округ не излегува на море. Главен град е истоимениот град Роскомон. Грофовијата била основана во околу 1569 година.
Областа е збратимена со Кастл Поинт од Есекс Англија и со Туксон од Аризона САД.
1 Поврзано
* Конахт
* Ирска
* Административна поделба на Ирска
* Ирски јазик
* Ирци
* ИРА
Вадуц

Вадуц (германски: ''Vaduz'') — главниот град на Лихтенштајн и седиште на националниот парламент. Градот е сместен на реката Рајна, има околу 5.248 жители, од кои повеќето се католици. Главната катедрала е седиште на католичкиот архибискуп. Иако Вадуц е меѓународно попознат, сепак тој не е најголемиот град во Лихтенштајн. Најголемиот град е Шан (германски: Schaan) и има најмногу жители во Лихтенштајн.
1 Историја
Вадуц за првпат се споменува во ракопис од XII век како „Фардуцес“ (''Farduzes''). Но како и да е се мисли дека е основан во XIII век од страна на Грофот од Верденберг.
Сомелие

Сомелие (|sommelier) — обучен стручњак за вино со големи познавања, кој работи во ресторан и специјализира во сите аспекти на служењето на вино. Тој игра поспецијализирана и поинформирана улога отколку винскиот келнер.
Во работата на еден сомелие спаѓа набавка на вино, негово чување и ротација на вински подрум. Тој е одговорен и за изготвување на вински карти како и за послужувањето на вино и за обуката на друг персонал во рестаранот. Тој работи заедно со готвачкиот персонал и спарува или предлага вино кое би одело најдобро со некое јадење на менито. Може да се рече дека улогата на сомелието денес е стратешки на исто рамниште со онаа на главниот говач. Професионалниот сомелие исто така работи во самата сала и е во непосреден контакт со гостите. Тој има одговорност да работи во рамките на вкусот и буџетот на гостинот.
Во денешно време еден сомелие има поширока улога отколку само работа со вино, па така во неа спаѓаат сите аспекти на ресторанската услуга, со особен акцент на вино, пиво, жестоки пијалаци, газирани пијалаци, коктели, минерални води и пури. Некои ресторани вработуваат еден сомелие за вода, еден за виски, еден за пури итн. Некои од нив пишуваат вински водичи и изведуваат јавни дегустации, па така имаат улога мошне слична на новинар.
1 Поврзано
* Вино
* Енологија
* Енофилија
* Предлагање вино
* Шеф на сала
Корк (грофовија)

Корк (ирски -''Contae Chorcaí'', англиски -''County Cork'') е најјужната грофовија во Ирска. Сместена е во покраината Манстер. Се нарекува и Бунтовничката Грофовија. Грофовијата била основана во околу 1606година.
Има површина од 7.508 км<sup>2</sup> и 584,156 жители. Главен град е Корк.
1 Поврзано
* Конахт
* Ирска
* Административна поделба на Ирска
* Ирски јазик
* Ирци
* ИРА
Кери

Кери (ирски ''Contae Chiarraí'', англиски ''County Kerry'') е грофовија во Ирска. Неформално го нарекуваат Кралството (''The Kingdom''). Се наоѓа во покраината (Манстер). Има површина од 4.746 км<sup>2</sup> и се граничи со грофовиите Лимерик на исток и Корк на југоисток. Главен град е Трали. Грофовијата била основана во околу 1360 година.
Еден од најпознатите ирски градови Киларни се наоѓа во Кери. Изобилува со природни увбавини, како езера, така и паркови.
1 Поврзано
* Конахт
* Ирска
* Административна поделба на Ирска
* Ирски јазик
* Ирци
Клер (грофовија)

Клер (ирски ''Contae an Chláir'', англиски ''County Clare'') е грофовија ви покраината Манстер во Ирска. Сместена е на западниот ирски брег, северозападно од реката Шанон. Има вкупна површина од 3,147 км<sup>2</sup>. Главен град е Енис. Грофовијата била основана во околу 1565година.
Октугот Клер е надалеку познат по своите прекрасни природни убавини.
0.1 Најпознати градови
* Енис / ''Inis''* Шанон
0.2 Острови
* Огиниш
* Инишмор
* Матон
1 Поврзано
* Манстер
* Ирска
* Административна поделба на Ирска
* Ирски јазик
* Ирци
* ИРА
Типерери (грофовија)

Типерери (|Contae Thiobraid Árann, |County Tipperary) — грофовија во покраини во покраината Манстер во Ирска. Типерери е една од првите ирски земји и својата независност ја стекнува во XIII век.
Карактеристично е тоа што грофовијата е поделена на два дела и има два главни града. На северниот дел главен град Нина, а на јужниот е Клонмел.
1 Поврзано
* Типерери (град)
* Манстер
* Административна поделба на Ирска
Ставрос (Лагадинско)

Ставрос (|Σταυρός) — село во Општина Бешик во Солунски Округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.. Пред реформата на локалната власт во 2011 година Ставрос бил дел од општина Егнатија.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 77 километри источно од Солун, во североисточниот дел на Халкидик, на надморска височина од 10 метри, на западниот брег од Струмски Залив на планината Колани.
Ставрос опфаќа површина од 16.50 квадратни километри.
2 Историја
Во XIX век Ставрос било село во Лагадинската каза во рамките на Отоманското Царство.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 100 жители Грци. Селото било под влијание на Цариградската патријаршија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 200 Грци.
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. По потпишувањето на Лозанскиот договор во 1923 година помеѓу Турција и Грција, во селото се населиле грчки бегалци од Анадолија.
3 Туризам
По економската обнова на местото кон 1950-1960-тите години, Ставрос станал популарно туристичко одредиште за жителите од СФРЈ. Во селото се наоѓаат неколку хотели, вили, лунапарк, дискотека, плажи, товарно пристаниште.
4 Демографија
Во 1928 година во селото биле сместени 253 бегалски семејства и 906 лица. Денеска, населението на селото е 3672 жители според пописот од 2011 година.
Тарамон

Тарамон или Терамон (|Ταγαροχώρι, ''Тагарохори'', книжевно: ''Ταγαροχώριον'', ''Тагарохорион'', до 1926 година ''Ταραμήν'', ''Ταραμών'', ''Ταραμώνι'') — село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Бер, во Централна Македонија, Грција.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа на околу пет километри северно од градот Бер, на надморска височина од 50 метри.
Сместено е во Солунското Поле.
2 Историја
Селото отсекогаш имало македонско месно население, но во 1923 година биле доселени 39 грчки бегалски семејства, со што во целост се сменила етничката слика во селото.
3 Стопанство
Бидејќи се наоѓа во плодното Солунско Поле, селото располага со плодни обработливи површини, поради кои Тарамон со тек на време станало богато село. Најмногу се произведува овошје (праски и круши), но и пченица, како и други земјоделски производи.
4 Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година во Тарамон живеат 60 Македонци христијани. По податоци на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Тарамон имало 60 Македонци. Бројките и на двајцата извори се разликуваат, па така во книгата „Населените места во Егејска Македонија“ на Тодор Христов Симовски, наведени се 72 Македонци, односно 75 жители Македонци од двата извори, соодветно.
Во 1910 година во Тарамон имало 69 жители.
Во 1913 година, селото било забележано со 27, а во 1920 година со 58 жители. Изгледа дека се работело за чифлигарска населба, бидејќи тука во 1923 година, грчките власти сместиле 39 бегалски семејства со 151 жител, кои заедно со помалобројните месни македонски жители во 1928 година броело 197 жители. Во 1940 година, селото имало 303, во 1951 година 241, во 1961 година 270, во 1971 година 243, во 1981 година 201, а во 1991 година 194 жители.
Во пописот од 2001 година, селото било забележано со 203 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 182 жители.
5 Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Бер со седиште во истоимениот град, која припаѓа на поголемата општина Бер, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Бер, во кој покрај Тарамон влегуваат градот Бер и селата Лазохори, Меч и Мустали.
6 Наводи
Лимерик (грофовија)

Лимерик (ирски -''Contae Luimnigh'', англиски -''County Limerick'') е грофовија во покраината Манстер во Ирска. Грофовијата била основана во околу 1210 година. Сместена е во средниот запад на земјата и се граничи со Клер на север, Корк на југ, Кери на запад и Типерери на исток. Низ истоимениот главен град тече реката Шанон која се влева во Атлантскиот Океан.
1 Поврзано
* Конахт
* Ирска
* Административна поделба на Ирска
* Ирски јазик
* Ирци
Килдер (грофовија)

Килдер (ирски -''Contae Chill Dara'', англиски -''County Kildare'') е грофовија во покраината Ленстер, сместен југозападно од Даблин, Ирска. Името доаѓа од ирските зборови ''Cill'' (црква) и ''Dara'' (дабје).
1 Историја
Килдер се спомнува уште во 1297година, а во денешните граници е од 1832 година.
2 Географија
Килдер се граничи со грофовиите Карлоу, Лаут, Мит, Офали, Даблин и Виклоу.
3 Поврзано
* Ленстер
* Ирска
* Административна поделба на Ирска
* Ирски јазик
* Ирци
Карлоу (грофовија)

Карлоу (ирски -''Contae Cheatharlach'', англиски -''County Carlow'') е грофовија во покраината Ленстер, сместена во јужниот исток на Ирска. Има население од 61,931 жители во 2022 г. Главен град град е Карлоу и се наоѓа на реката Бероу. Има население од 20.724 жители (2006). Грофовијата била основана во околу 1210 година.
1 Поврзано
* Ленстер
* Ирска
* Административна поделба на Ирска
* Ирски јазик
* Ирци
Вотерфорд (грофовија)

Вотерфорд (ирски -''Contae Phort Láirge'', англиски -''County Waterford'') е грофовија во покраината Манстер на јужниот брег на Ирска. Административно гледано истоимениот главен град Вотерфорд нема власт како центар на целиот округ. За другиот дел од грофовијата административните работи ги извршува градот Дангарван.
Други градови во округот се:
* Ардмор
* Данмор Ист
* Лизмор
* Трејмор
1 Поврзано
* Конахт
* Ирска
* Административна поделба на Ирска
* Ирски јазик
* Ирци
Скокач (филм)

''Скокач'' (|Jumper) е драма – научна фантастика филм од 2008 год. Филмот е реализиран според романот на Стивен Гоулд и реализиран е на 14 февруари 2008 година, по што уште првата недела од прикажувањето се здоби со неверојатна популарност.
1 Синопсис
Филмот е приказна за едно момче кое во секој момент може да се телепортира во кој било дел од светот што ќе го замисли (под услов барем еднаш да го има видено на слика). Она што на Дејвид Рајс во почетокот ќе му го олесни животот и ќе му дозволи да живее во висок стил наскоро ќе се покаже како опасна особина што му наметнува опасни непријатели – Паладините, чија единствена цел е да му го одземат животот.
Од Њујорк до Токио, од урнатините во Рим до срцето на Сахара, се е возможно за Дејвид Рајс, сè додека не увиди дека неговата слобода не е целосна, дека не е сам, туку е дел од долготрајната глобална војна што е закана за опстанокот на еден редок и исклучителен вид. Дејвид Рајс пораснал со таинствена моќ за која многумина сонуваат. Тој целосно е мобилен, а е во состојба да патува низ пукнатините на просторот и времето. Меѓутоа кога Дејвид ќе открие уште едно момче слично на себе, светскиот патник Грифин, вистината почнува да се открива. Тој не е осамено чудо на природата, туку е дел од долга низа генетски аномалии, познати како скокачи. Дејвид е идентификуван од тајната организација што се заколнала дека ќе го убие него и сите скокачи. Тој ќе биде безобзирно прогонуван во трка преку целата планета и ќе стане клучен играч во борбата што беснее со векови, невидлива за најголемиот дел од човештвото.
Сухуми

Сухуми (|Аҟәа,; |სოხუმი, ''Сохуми''; |link=no|Сухум(и)) — главен град на де факто независната земја Абхазија, која највеќето земји ја сметаат за дел од Грузија, отцепена со војната во 1992-93 г. Во конфликтот, градот значајно настрадал и денес има нешто над 62.000 жители, што претставува половина од населението пред војната.
Лиш

Леиш (''Contae Laoise'' на ирски и ''County Laois'', ''Laoighis'' или ''Leix'') е грофовија во покраината Ленстер во Ирска. Сместена е во централниот дел на земјата и со своите 1.719 км<sup>2</sup> има 91.657 жители. Грофовијата била основана во околу 1556 година.
1 Поврзано
* Ленстер
* Ирска
* Административна поделба на Ирска
* Ирски јазик
* Ирци
Килкени (грофовија)

Килкени (''Contae Chill Chainnigh'' на ирски и ''County Kilkenny'' на англиски) е грофовија во покраината Ленстер во Ирска. Сместен е во југоисточниот дел на земјата. Главен град е истоимениот Килкени.
Жителите на Килкени себеси се нарекуваат Килкенски Мачки ''Kilkenny Cats''; и исто така се нарекуваат и навивачите на месниот клуб на спортот Харлинг (ирски фудбал, сличен на хокејот), кој е еден опд најдобрите во Ирска.
Калкени има свои три најголеми адути за чист и здрав живот; земја без кал, оган без чад, земја без брег. Ова се однесува на пресушените мочуришта, јагленот антрацит и минималните влијанија на изложеност на морската солена вода.
1 Поврзано
* Ленстер
* Ирска
* Административна поделба на Ирска
* Ирски јазик
* Ирци
Лонгфорд (грофовија)

Лонгфорд (ирски: ''Contae an Longfoirt'', англиски: ''County Longford'' ) е грофовија во северозападниот дел на покраината Ленстер, Ирска. Има површина од 1.091 км<sup>2</sup> и население од 46,634 жители. Лонгфорд е една од најмалите грофовии во земјата. Грофовијата била основана во околу 1570 година.
Традиционално застапено е овчарството и одгледувањето на компири и овес.
Во минатото Лонгфорд бил познат по имињата Аналија (''Anghaile'' на ирски) или Тефија (''Teabhtha'') и територијата била под власт на кланот Фарел.
1 Поврзано
* Ленстер
* Ирска
* Административна поделба на Ирска
* Ирски јазик
* Ирци
Даблин (грофовија)

Округот Даблин (|Contae Bhaile Átha Cliath, англиски -''County Dublin'' ), е округ во провинцијата Ленстер во Ирска. Главниот град кој воедно е и главен град на Ирска е Даблин. Тој е и најголем град не само во Ирска туку и на целиот остров. Грофовијата била основана во околу 1190 година.
1 Локална административна поделба
Округот Даблине поделен на 4 помали административни единици. Тие се:
# Даблин (1)
# Дан Лири—Ратдаун (2)
# Фингал (3) и
# Јужен Даблин(4)
2 Поврзано
* Даблин
* Ленстер
* Ирска
* Административна поделба на Ирска
* Ирски јазик
* Ирци
Лаут (грофовија)

Лаут<r
ef> (|Contae Lú), англиски ''County Louth'') е грофовија во покраината Ленстер на источниот брег на Ирска и се граничи со Северна Ирска. Грофовијата била основана во околу 1210 година.
Главен град е Дандалк, кој воедно е и најголем град во провинцијата.
Името на Лаут доаѓа од ирскиот збор ''Lughbaidh'' што значи обожување на богот Лух (''Lugh'') кој бил многу почитува во старите времиња на Ирска.
1 Поврзано
* Ленстер
* Ирска
* Административна поделба на Ирска
* Ирски јазик
* Ирци
Наван

Наван (на англиски ''Navan'', на ирски ''An Uaimh'', превод од англиски "The cave", "Пештерата", е град на северозпадниот дел на Ирска. Тој е административен центар на грофовијата Мит во провинцијата Ленстер и се наоѓа на реката Бојн. Има 3 710 жители, а со околината 24 851 од пописот во 2006 г.
1 Личности
;Родени
* Пирс Броснан (р.1953), глумец
Света Марина (село)

Света Марина (|Αγία Μαρίνα, ''Агија Марина'') — село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Бер, во Централна Македонија, Грција.
1 Географија и местоположба
Селото е оддалечено околу 13 километри северозападно од градот Бер и исто толку југоисточно од градот Негуш, на надморска височина од 40 метри. Површината на селскиот атар изнесува 14 квадратни километри.
Селото се наоѓа на два километри источно од селото Јанчишта.
2 Историја
Селото е доста старо и во минатото било чисто македонско.
Селото настрадало од нападите на грчките андарти за време на грчката вооружена пропаганда. Пред февруари 1906 година, жителите на селото добиле заплашувачко писмо од капетанот Костас Акритас.
Еден месец подоцна, грчка чета ја нападнала Света Марина, но е одбиена од селската милиција на ВМОРО, која убива петмина.
3 Стопанство
Селото е прилично богато, бидејќи се наоѓа сред поле, а земјата која се наводнува, е многу плодна и дава високи приноси. Основни производи на населението се овошје (праски и круши), памук, шеќерна репка и друго.
4 Население
Во 1900 година според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во селото живееле 185 Македонци христијани. По податоци на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Света Марина имало 248 жители. Во селото работело егзархиско училиште, каде предавала Елисавета Коронова од Воден.
Во 1913 година, селото е забележано со 208 жители, од кои 104 биле мажи, а 104 жени. Во 1920 година имало 216 жители. По 1923 година, како и во другите берски села, биле сместени и 72 бегалски семејства со вкупно 237 бегалци. Така, селото станало мешана населба, со македонско и бегалско грчко население. Како мешана населба во 1928 година имало 443, во 1940 година 652, во 1951 година 809, во 1961 година 935, во 1971 година 886, во 1981 година 964, а во 1991 година 958 жители.
Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 788 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 864 жители.
5 Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Добра со седиште во селото во Јанчишта, која припаѓа на поголемата општина Бер, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Света Марина, во кој единствено село е Света Марина.
6 Културни и природни знаменитости
;Цркви
* Црква „Св. Марина“ — стара црква изградена во 1700 година во Старото село на 2 километри од ново; прогласена е за споменик на културата во 1985 г.
* Црква „Св. Марина“ — нова црква изградена во 1936 година
7 Наводи
Мит (грофовија)

Мит (ирски -Contae na Mí, англиски -''County Meath'' ) е грофовија во покраината Ленстер, во Ирска. Името Мит во буквален превод значи средина. Главен град е Наван.
1 Население
Грофовијата е една од најинтересните во Ирска и е типичен пример како по поголемо иселување, да зголеми населениет. Кога во цела Ирска на почетокот на XX век населението се иселува пред сè во САД доаѓа до масовни напуштања на селата и голем наталитен пад. Но со влегот во Европската Унија кога инвестициите прават огромен економски ''бум'', многу Ирци се вратија во Ирска. Но не само и тие. Благодарение на отворената Европа, тука дојдоа многу луѓе пред сè од Полска и Литванија како работна сила.
Население според пописите од 1861:
* 1861: 110,373
* 1871: 95,558
* 1881: 87,469
* 1891: 76,987
* 1901: 67,497
* 1911: 65,091
* 1926: 62,969
* 1936: 61,405
* 1946: 66,232
* 1961: 65,122
* 1971: 71,729
* 1981: 95,419
* 1991: 105,370
* 1996: 109,732
* 2002: 134,005
* 2006: 162,831
2 Поврзано
* Ленстер
* Ирска
* Административна поделба на Ирска
* Ирски јазик
* Ирци
Долјани

Долјани (|Κουμαριά, ''Кумарја''; до 1926 година ''Δόλιανη'', ''Долјани'', |Doliani) — село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Бер, во Централна Македонија, Грција.
1 Географија и местоположба
Селото е сместено на североисточните падини на планината Дурла, на надморска височина од 700 метри, оддалечено повеќе од 10 километри општинското средиште Бер. Селскиот атар е голем и опфаќа површина од 139 квадратни километри.
2 Историја
Иако селото има македонско име, неговите жители Македонци настрадале во времето на Негушкото востание од 1822 година. Подоцна, селото било обновено од Власи сточари дојдени од Епир.
3 Население
К’нчов го споменува како влашко село со 500 жители и како такво во 1913 година е евидентирано со 672 жители, а во 1920 година со 473 жители. По 1923 година грчките власти тука населиле и 37 бегалски семејства со вкупно 130 жители, поради што тоа станало мешана населба, која во меѓувреме поголемиот дел од влашките семејства ја напуштиле. Како мешана населба во 1928 година Долјани е евидентирано со 280 жители, во 1940 година со 595 жители, во 1951 година како последица на Втората светска војна и Граѓанската војна во Грција е забележано со 276 жители, во 1961 година со 237, во 1971 година со 118, во 1981 година со 156, а во 1991 година со 252 жители.
Според пописот во 2001 година, селото имало 170 жители. Според последниот попис во Грција од 2011 година, селото имало 243 жители.
4 Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Бер со седиште во истоимениот град, која припаѓа на поголемата општина Бер, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Долјани, во кој покрај Долјани се наоѓа и селото Ксироливадо.
Грисел

Грисел или Гриџали (|Αγκαθιά, ''Анкатија'', до 1926 година: ''Γκριτζάλη'', ''Гриџали'') — село во Солунско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Гида, во Централна Македонија, Грција.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа на десетина километри јужно од градот Гида, крај самиот главен пат што води од Гида за Катерина, на надморска височина од 20 метри.
Сместено е во областа Урумлак, на десниот брег на реката Бистрица.
2 Историја
Уште од постаро време, селото било населено со македонско, но погрчено население.
Во 1926 година името на селото било променето во Анкатија (''Αγκαθιά'').
3 Стопанство
Околу селото се наоѓаат плодни обработливи површини кои делумно се наводнуваат, поради што носат големи приноси. Поради ова, голем дел од населението се занимава со земјоделство.
4 Население
Во 1900 година според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во Грисел живееле 150 Македонци христијани. По податоци на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Грисел (Grissel) живееле 150 Македонци.
Иако и К’нчов и Бранков го споменуваат селото со 150 жители, веројатно било многу поголемо, бидејќи за време на пописот во 1913 година било забележано со 571 жител. Во 1920 година во Грисел биле регистрирани 565 жители, во 1928 година 677, од кои само 12 бегалци, во 1940 година 858, во 1951 година 1.105, во 1961 година 1.303, во 1971 година 1.221, во 1981 година 1.447, а во 1991 година 1.459 жители. Како што може да се забележи и од статистиката, селото е во постојан раст на населението, поради добрите услови за развој на земјоделството.
Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 1.350 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 1.270 жители.
5 Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Мелик со седиште во истоименото село, која припаѓа на поголемата општина Гида, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Грисел, во кој покрај Грисел влегува и селото Трихлево.
6 Поврзано
* Грисел — истоимено село во Арагон, Шпанија
7 Наводи
Долно Шел

Долно Шел или Долно Село (|Κάτω Βέρμιο, ''Като Вермио'', архаично: ''Κάτω Βέρμιον'', ''Като Вермион'', до 1926 година ''Κάτω Σέλι'', ''Като Сели''; |Selia de Jos, ''Селија де Жос'') — село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Бер, во Централна Македонија, Грција.
1 Географија и местоположба
Селото е оддалечено 22 километри југозападно од градот Негуш и 20 километри северозападно од градот Бер. Сместено е во источните пазуви на планината Каракамен на надморска височина од 1.400 метри. Поради неговата надморска височина, селото е едно од највисоките села во Грција.
Атарот на селото се простира на 39 квадратни километри. Над селото се наоѓа скијачкиот центар Шел („Сели“). До самиот скијачки центар води асфалтен пат од градовите Бер и Негуш, а преку планината Каракамен и со градовите Кожани и Кајлари.
2 Историја
Долно Шел, како и соседното Горно Шел, до 1822 година било населено со македонско население кое настрадало во Негушкото востание. Неговите жители кои се спасиле од јатаганите на турската војска и башибозукот биле принудени да се раселат во источна Македонија и на други места.
Подоцна, во периодот 1826-1835 година тука се населиле влашки семејства дојдени од Епир, најмногу од селата Авдела и Самарина. Долно Шел постепено прераснало во голема населба.
3 Стопанство
Неговите жители во минатото најмногу се занимавале со сточарство, поради одлични и поволните услови за тоа. Денес, селото главно преживува од туризмот, особено зиме, со скијачкиот центар во негова близина.
Поради скијачкиот центар биле обновени и изградени многу куќи, планински колиби и вили. Селото поседува неколку хотели, кафулиња и ресторани.
Скијачкиот лифт бил првиот изграден во денешна Грција во 1934 година, со што скијачкиот центар „Шел“ е најстар во земјата.
4 Население
По доселувањето на влашкото население, селото Долно Шел постепено прераснувало во голема населба, па така К’нчов го наведува како село со 3.000 жители Власи, а во пописот од 1913 година е забележано со 2.000 жители. Во пописот од 1920 година не се води како населба, бидејќи неговите жители со своите стада се наоѓале на зимување во полето. Во 1928 година е забележано со 707, а во 1940 година со 636 жители. Во пописот од 1951 година се води како напуштена населба, во 1961 година има само 5 жители, во 1971 година 97, во 1981 година 133, а во 1991 година веќе 463 жители.
Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 260 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 75 жители.
5 Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Бер со седиште во истоимениот град, која припаѓа на поголемата општина Бер, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Долно Шел, во кој Долно Шел е единственото село.
6 Личности
* Стериос Кукутегос — андарски капетан
Миноштица

Миноштица или Монопиште (|Μονόσπιτα, ''Моноспита''; до 1926 година: ''Μινόστιτσα'', ''Миностица'') — село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Негуш, во Централна Македонија, Грција.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа на десетина километри од градот Негуш и на исто толкава растојание северозападно од градот Бер, на надморска височина од 45 метри. Селскиот атар зафаќа површина од 13 квадратни километри.
Сместено е во областа Сланица, во западниот дел на пространото Солунското Поле, во подножјето на планината Каракамен (Негуш Планина или Дурла). Низ селото тече реката Арапица.
2 Историја
И ова село, како и сите села во околината, до 1924 година било населено исклучително со македонско население.
Во 1924 година, во селото биле населени 157 тракијски Грци, бегалци од Бугарија. Во 1928 година, Миноштица претставувала мешана населба со 8 бегалски семејства со вкупно 32 жители..
Во 1926 година, селото било преименувано во Моноспита (''Μονόσπιτα'').
3 Стопанство
Населението на селото, главно се занимава со земјоделство. Околу селото постојат големи плантажи со овоштарници, во прв ред праскарници, но се одгледува и памук и малку пченица.
4 Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година во ''Миноштица (Моноснита)'' живееле 170 Македонци. По податоци на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во ''Литоштица (Моноспито)'' имало 240 Македонци.
Во 1910 година во Миноштица (Μονόσπητον) имало 240 жители.
За време на пописот од 1913 година, селото било забележано со 265 жители (од кои 132 мажи и 133 жени), колку што имало и во 1920 година. Поради плодноста на почвата, по 1924 година тука биле сместени и бегалски грчки семејства преселени од Бугарија (вкупно 157 бегалци), така што селото станало мешана населба. Миноштица во 1928 година имала 541 жител, во 1940 година 766, во 1951 година 864, во 1961 година 941, во 1971 година 929, во 1981 година исто така 929, а во 1991 година 969 жители. Сите статистички показатели говорат за постојано зголемување на бројот на жителите, што се должело на големата плодност на почвата, која речиси целосно се наводнува.
Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 916 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 897 жители.
5 Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Антемија со седиште во селото Копаново, која припаѓа на поголемата општина Негуш, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Миноштица, во кој е единствено село.
6 Културни и природни знаменитости
;Цркви
* Црква „Св. Никола“ — главна селска црква, изградена околу 1850 година
7 Редовни настани
* Свети Никола (6 декември) — селска слава
8 Личности
;Родени во Миноштица
* Димитрис Гесиос (р. 1948) — грчки фудбалер
9 Култура и спорт
* Фудбалски клуб „Елпида“
10 Наводи
Пископи

Пископи (|Επισκοπή, ''Епископи'') — село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Гида, во Централна Македонија, Грција.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 15 километри североисточно од градот Бер и 12 километри југозападно од градот Гида, сместено во непосредна близина на главниот пат од Гида за Бер, на надморска височина од 20 метри. Површината на селскиот атар изнесува 8 квадратни километри.
Сместено е во областа Урумлак.
2 Историја
Неговите жители по потекло се Грци и тоа од постаро време.
3 Стопанство
Пископи е прилично богато село, бидејќи се наоѓа во самото поле, почвата е многу плодна, а некои делови се наводнуваат. Населението главно произведува памук, бостан, пченица и други земјоделски производи.
4 Население
Според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година во ''Пископи'', Берска каза, живееле 150 Македонци христијани.
Во 1913 година, селото е забележано со 316, во 1920 година со 323, во 1928 година со 345, од кои само 9 бегалци. Во 1940 година биле попишани 504, во 1951 година 569, во 1961 година 698, во 1971 година 678, во 1981 година 684, а во 1991 година 668 жители.
Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 535 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 462 жители.
5 Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Антигониди со седиште во селото Кавасила, која припаѓа на поголемата општина Гида, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Пископи, во кој покрај селото Пископи се наоѓа и селото Ново Скилич.
6 Наводи
Јаворница (Берско)

Јаворница (|Τρίλοφος, ''Трилофос'' или ''Τρίλοφο'', ''Трилофо'', книжевно: ''Τρίλοφον'', ''Трилофон'', до 1926 година: ''Διαβόρνιτσα'', ''Дјаворница'', до 1954 година: ''Νέα Κούκλενα'' или ''Νέα Κούκλαινα'', ''Неа Куклена'') — село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Бер, во Централна Македонија, Грција.
1 Географија и местоположба
Селото е оддалечено околу 9 километри северозападно од градот Бер и 14 километри југоисточно од градот Негуш, на надморска височина од 160 метри. Површината на селскиот атар изнесува 12 квадратни километри.
Селото се наоѓа во Солунското Поле, на пет километри југозападно од селото Јанчишта.
2 Историја
Селото е доста старо и во минатото било чисто македонско.
Селото било преименувано двапати. Најпрвин го носело името Дјаворница (''Διαβόρνιτσα''). По пристигнувањето на бегалските семејства од селото Куклен, Пловдивско, од Бугарија, селото било преименувано во Неа Куклена (''Νέα Κούκλενα'') и ова име го носело до 1954 година. Последното преименување се случило во 1954 година, кога станало Трилофон (''Τρίλοφος'').
3 Стопанство
Селото е прилично богато. Основни производи на населението се овошје (праски и јаболка) и пченица. Дел од земјата се наводнува.
4 Население
Во 1900 година според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во селото живееле 72 Македонци христијани. По податоци на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Јаворница (Yavornitza) имало 96 жители. Во 1906 година во селото имало 12 семејства Власи.
Во 1910 година, во Јаворница имало 52 жители.
Во 1913 година, селото е забележано со 223 жители, а во 1920 година со 242 жители, што значи дека селото било поголемо отколку што забележал К’нчов. По 1923 година, како и во другите берски села, биле сместени и 105 бегалски семејства со вкупно 505 бегалци, главно од Бугарија, односно од селото Куклен (Пловдивско). Поради што селото во 1926 година било преименувано во Неа Куклена, во превод ''Нов Куклен''. Така, селото станало мешана населба, која во 1928 година имало 666, во 1940 година 644, во 1951 година 675, во 1961 година 834, во 1971 година 666, во 1981 година 687, а во 1991 година 818 жители.
Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 661 жител. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 615 жители.
5 Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Добра со седиште во селото во Јанчишта, која припаѓа на поголемата општина Бер, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Јаворница, во кој единствено село е Јаворница.
6 Културни и природни знаменитости
;Цркви
* Црква „Св. Трифун“ — главна селска црква
7 Редовни настани
* Свети Трифун (1 февруари) — црковнонароден собир
8 Наводи
Ксироливадо

Ксироливадо или Ксироливадон (|Ξηρολίβαδο, книжевно: ''Ξηρολίβαδον'', ''Ксироливадон'') — село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Бер, во Централна Македонија, Грција.
1 Географија и местоположба
Селото е сместено на североисточните падини на планината Дурла, на надморска височина од 1.220 метри. Оддалечено е 19 километри од градот Бер.
Крај самото село се наоѓа мало езеро, наречено Бара. Денес, во селото постојат 350 куќи.
2 Историја
Селото во минатото било доста големо, па така според К’нчов во него живееле 850 влашки сточарски жители. Сепак, најверојатно селото било целосно уништено во текот на Балканските војни, бидејќи воопшто не се споменува во одржаните пописи во 1913 и 1920 година.
3 Стопанство
Поради својата висока надморска височина, селото е свртено кон сточарството и најчесто во него живееле сточари, кои ги носеле своите стада околу селото.
4 Население
Во 1900 година според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во „КсероливадоН“ живеат 850 Власи христијани. Слични податоци дава и секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), според кој во 1905 година во Ксероливадон имало 850 Власи.
Во пописите од 1913 и 1920 година, селото воопшто не се споменува како населба. На наредниот попис во 1928 година, во селото биле забележани 40 жители, сите од машки пол, што ни говори дека се работи за сточари кои тука само ги паселе своите стада, а во 1940 година дури 645 жители. Повторно, најверојатно се работи за Власи сточари, кои престојувале во селото, заедно со нивните семејства. Селото, кое и натаму повремено се користи за истата цел, особено во летниот период, во пописот од 1951 година не се спомнува, додека во 1961 година е регистрирано со 7 жители, во 1971 година со двајца, во 1981 година со 54, а во 1991 година со 117 жители.
Според пописот во 2001 година, селото имало 39 жители. Според последниот попис во Грција од 2011 година, селото имало 96 жители.
5 Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Бер со седиште во истоимениот град, која припаѓа на поголемата општина Бер, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Долјани, во кој покрај Ксироливадо се наоѓа и селото Долјани.
1 јуни (настани)

1880, Во САД е поставена прва јавна телефонска говорница во светот, во зградата на. банката „Јејл“ во Њу Хевен.
1941, Втора светска војна: Германците го освоија Крит и заробија 13.000 британски војници со што обезбедија важна база за операции на Блискиот Исток и во Северна Африка.
1953, Во Женева е основана Европската организација за јадрени истражувања.
1992, Во Скопје е поставен камен-темелникот на Домот-музеј на народната музика, објект што на Македонија и го подарија македонските естрадни уметници Есма и Стево Теодосиевски. Свечено е пуштен во употреба во мај 1996 година.
1994, Армандо Калдерон Сол стана прв претседател на Ел Салвадор по завршувањето на граѓанската војна која повеќе децении траела во оваа држава.
1994, ЈАР по 33 години се врати во Британскиот комонвелт.
1994, Во Скопје е поставен камен - темелник на Институтот за применета кинезиологија и рехабилитација.
1998, Соња Николовска, сопственик на пирамидалната штедилница „ТАТ” е осудена на казна затвор од 8 години.
2005, Жан-Пол Пруст станува Државен министер (шеф на владата) на Монако.
2008, На вонредните парламентарни избори во Република Македонија победи ВМРО ДПМНЕ освојувајќи повеќе од половината од пратеничките места. Изборите беа проследени со насилства и употреба на огнено оружје, при што едно лице го загуби животот, а повеќемина беа ранети.
Костемар

Костемар или Костохор (|Κωστοχώρι, ''Костохори''; книжевно: ''Κωστοχώριον'', ''Костохорион'', понекогаш: ''Κουστοχώρι'', ''Кустохори'' или ''Κουτσοχώρι'', ''Куцохори'') — село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Бер, во Централна Македонија, Грција.
1 Географија и местоположба
Селото е оддалечено околу 10 километри северозападно од градот Бер, крај патот што води за селото Чорново и градот Негуш, на источните падини на планината Каракамен, на надморска височина од 680 метри.
2 Историја
Селото е доста старо и настрадало за време на Негушкото востание во 1822 година, поради што било обновено повторно по Првата светска војна. Претходно, само повремено било населувано од влашки сточарски семејства.
3 Стопанство
Како планинско село е во голема мера попасивно од останатите, поради што главно е развиено сточарството, иако поголемиот дел од жителите се иселуваат за да работат во поголемите градови.
4 Население
Во 1900 година според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во селото живееле 55 Македонци христијани. По податоци на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Костемар (Kostemar) имало исто така 55 жители.
Во 1910 година во Костохори (''Κωτσοχώρι'') имало 65 жители. На пописот во 1912 година селото е посочено со грчки јазик и христијанска вера.
Во пописот од 1913 година, селото воопшто не е споменато. Во пописот од 1920 година е забележано со 9 жители. По 1923 година, како и во другите берски села, биле население и 35 бегалски семејства со вкупно 115 бегалци, колку што броело и селото во 1928 година. Во 1940 година селото имало 186, во 1951 година 133, во 1961 година 93, а во 1971 година само 20 жители. Нивниот број повторно се зголемил во 1981 година, кога биле забележани 99, односно во 1991 година 136 жители.
Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 108 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 52 жители.
5 Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Добра со седиште во селото во Јанчишта, која припаѓа на поголемата општина Бер, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Чорново, во кој покрај Костемар се наоѓаат и Чорново, Љановрохи и Свети Никола.
6 Културни и природни знаменитости
;Цркви
* „Св. Атанасиј“ од XV век
* „Св. Петар и Павле“ од 1745 г.
* „Св. Преображение“ од 1971 г.
7 Наводи
Микрогуш

Микрогуш (|Μακροχώρι; архаично: ''Μακροχώριον'', ''Макрохорион'', до 1940 година ''Μικρογούζι'', ''Микрогузи'') — големо село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Бер, во Централна Македонија, Грција.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа на околу четири километри североисточно од градот Бер, на надморска височина од 35 метри. Се наоѓа крај самиот пат што води за Гида и Солун. Вкупната површина на селскиот атар изнесува 25 квадратни километри.
Сместено е во областа Урумлак, на десниот брег на канал, кој е создаден од вливањето на реките Вода и Мегленица.
2 Историја
Како и сите села во овој регион и Микрогуш уште од порано било населено со грчко население.
3 Стопанство
Селото е опкружена со големи земјоделски површини со плодна почва, кои целосно се наводнуваат, поради што земјоделството е развиено. Населението произведува многу памук, овошје, пченица, а помалку детелина и шеќерна репка.
Во селото постојат повеќе трговски и занаетчиски дуќани, како и жандармериска станица.
4 Население
К’нчов го споменува со 365 жители Грци, но изгледа селото било поголемо, бидејќи во 1913 година е евидентирано со 626, а во 1920 година со 708 жители. По 1923 година грчките власти тука населиле 127 бегалски семејства со вкупно 526 жители, поради што во Микрогуш во 1928 година покажува зголемување на населението на 1.154 жители. Во 1940 година има 1.989, во 1951 година 2.359, во 1961 година 3.026, во 1971 година 3.048, во 1981 година 3.950, а во 1991 година 4.338 жители. Ваквиот пораст на населението се должи на преселувањето на голем број семејства од попасивните планински села во Микрогуш поради плодната почва, која целосно се наводнува, близината на градот Бер и добрите врски.
Според пописот во 2001 година, селото имало 4.788 жители. Според последниот попис во Грција од 2011 година, селото имало 5.189 жители.
5 Самоуправа и политика
Селото претставува административно седиште на општинската единица Апостол Павле, која припаѓа на поголемата општина Бер, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Микрогуш, во кој се наоѓа само селото Микрогуш.
6 Општествени установи
* Полициска станица
2 јуни (настани)

1739, Во Стокхолм е основана Кралската шведска академија на науките.
1924, Конгресот на САД им го признач правото на државјанство на сите Индијанци.
1945, Комисијата за јазик и правопис дефинитивно го усвои проектот на македонскиот правопис, кој е озаконет со решение на Министерството за народна просвета на Демократска Федеративна Македонија од 7 јуни 1945 година.
1946, Во Италија со референдум е прогласена Република. Затоа 2 јуни е прогласен за национален празник на Италија.
1966, На Месечината се спушти првиот американски вселенски брод „Сервејер-1“, без човечки екипаж.
2004, Хари Костов е избран за премиер на Република Македонија. Опозицијата не присуствуваше на гласањето за избор на новиот владин Кабинет, што го предложи Костов.
Продром (Ениџевардарско)

Продром (|Πρόδρομος, ''Продромос'') — село во Мегленско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Меглен, во Централна Македонија, Грција.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа на североисточните падини на планината Пајак, на надморска височина од 240 метри.
Низ селото тече реката Мегленица, која наводнува добар дел од обработливите површини.
Сместено е во областа Меглен, мала котлина помеѓу планините Кожуф на исток, Пајак на југоисток и Ниџе на северозапад, на околу 7 километри североисточно од селото Капињани.
2 Историја
Селото до 1924 година било населено исклучително со македонско население, кое во немирните години заради поголема семејна и имотна сигурност ја сменило верата и се исламизирало.
Селото си го задржало христијанското име и по исламизацијата.
Во 1924 година, муслиманското население од селото Продром, во согласност со Лозанскиот договор, принудено да се исели во Турција, а на негово место грчките власти населиле бегалски семејства од Источна Тракија. Според пописот од 1928 година, селото било чисто бегалско со 53 бегалски семејства со вкупно 202 жители.
За време на Граѓанската војна, во зимата 1947 година неговите жители принудно биле преселени од грчките монархистички власти во селата Фуштани и С’ботско, а по нормализирањето на ситуацијата, повеќето од нив не се вратиле во селото.
3 Стопанство
Продром е мошне богато село, кое произведува овошје, тутун, жито и други земјоделски производи.
4 Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година во ''Продром'' живееле 430 Македонци-муслимани.
Во 1920 година, Продром е посочено со 71 муслиманска куќа.
Селото во пописот од 1913 година било забележано со 375, а во 1920 година со 335 жители. По 1924 година се случила размена на населението, па така муслиманското население принудно било иселено во Турција, а на негово место биле доселени грчки бегалци од Источна Тракија. Според пописот од 1928 година, селото како чисто бегалско имало 202 жители, а во 1940 година 310 жители. Продром настрадало во Граѓанската војна, така што во зимата 1947 година неговите жители принудно биле преселени од грчките монархистички власти во селата Фуштани и С’ботско, а по нормализирањето на ситуацијата, повеќето од нив не се вратиле во селото. Во 1951 година било забелажано со 178 жители. Во 1961 година имало 205, во 1971 година 165, во 1981 година 127, а во 1991 година 157 жители.
Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 186 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 88 жители.
5 Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Капињани со седиште во истоименото село, која припаѓа на поголемата општина Меглен, во округот Постол. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Новоселци, во кој покрај селото Продром, влегува и селото Новоселци.
6 Наводи
2 јуни (починале)

657, Евгениј I — римски папа.
1876, Светомир Николаевиќ — српски писател.
1876, Христо Ботев — бугарски револуционер.
1882, Џузепе Гарибалди — италијански револуционер и демократ, водач за обединување на Италија со револуција.
1937, Љубомир Милетиќ — бугарски научник.
1969, Радивој Кораќ — српски и југословенски кошаркар.
1984, Кирил Македонски — македонски композитор.
1987, Андре Сеговија — шпански гитарист.
1990, Рекс Харисон — англиски глумец.
1991, Ладислав Баришиќ — македонски и југословенски ликовен критичар.
2023, Аструд Жилберто — бразилска пејачка на босанова.