procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Слика вреди илјада зборови

Слика вреди илјада зборови е идеом, се однесува на можноста со една слика да се објаснат сложени и комплицирани, па дури и нејасни поими, или дека слика на субјектот го пренесува нејзиното значење/срж поефикасно отколку што тоа можат да го сторат описните зборови. Исто така може да карактеризира еден од најважните цели визуализација, односно, овозможува брзо да се апсорбираат големи количини податоци.
1 Историја
Термин: ”Користи слика. Таа вреди илјада зборови.” се појавува во 1911 година во статија во весникот Тес Фландерс, каде што е цитиран уредникот во расправа за новинарството и публицитетот.
Сличен исказ „Еден поглед, вреди илјада зборови“ се појавил и во 1913 година во оглас во весникот за Пикуа куќа на автомобили во Пикуа, Охајо.
Интересно е дека употреба на овој идиом се припишува бна различни личности: како на пример Фред Р. Барнарда во огласи за трговското списание Printers' Ink, кое промовира употреба на слики во рекламите кои се појавиле на станиците трамвај на 8 децембри 1921 година, потоа с врзува за објава од 10 март 1927 година, каде фразата "Слика вреди десет илјади зборови", е означена како кинеска поговорка. Почетната Книга Поговорки, максими, и познати фрази кои ги цитира Барнард кој вели дека „ги нарекол кинески за луѓето да ги сфатат сериозно". Наскоро потоа фразата станува популарана благодарение на доведување во врска со Конфуциј.
Цитатот некаде се сретнува и припишан наНаполеон Бонапарт, кој во една пригода рекол "Добра скица е подобра од илјада зборови" или "Добра скица е подобра од долги говори".
Фиш фест

Фиш фест ( Fish fest Belgrade ) е гастрономска и туристичко-забавна манифестација кој се одржува од 2007 година на просторот кај Кулата Небојша во Белград.
1 За Фиш фестот
Манифестацијата за прв пат била одржана во 2007 година. Првата манифестација започнала со парада. Учесниците се движеле по улицата Кнез Михајлова, па до Водона варош покрај Кулата Небојша. Таа е една од најголемите гастро-туристички манифестации која се одржува на река во Србија. Покрај организацијата на натпреварот, секоја вечер се одржуваат концерти на познатите музички групи, Ѓура и морнари, Гарави сокак, Апсолутно романтично.
1.1 Основачи
Први основачи на манифестацијата било здружението ''Дунав во срцето'', општина Стари град и рибниот ресторан ''Воденица,'' кои ја продолжиле оваа традицијата на одржување на оваа манифестација.
1.2 Учесници
Во манифестацијата учетвуваат готвачи од земјата, како и од регионот: Црна Гора, Босна и Херцеговина, Хрватска и Словенија. Тие подготвуваат средоземна храна, како и специјалитети од морска и речна риба. Готвачите на ресторанот „Воденица“ традиционално подготвуваат рибина чорба во казани од 100 литри. Се одржува и натпревар во готвење на најдобра рибина чорба за професионалци по повик, како и за млади готвачи.
2 Галерија
Љупчо Тодоровски-Упа

Љупчо Тодоровски-Упа ( во Скопје — во ) — македонски театарски, филмски и телевизиски глумец и режисер.
1 Филмографија
Година, Филм, Улога
1981, Стојче ТВ-филм, Љубовникот на Амелија
1983, Премиера ТВ-филм, Комита
1985, Мусо и јас ТВ-серија, Фашист
1985, Јазол ТВ-филм, Јован
1985, Опасна баба ТВ-филм, Милиционерот
1985, Шмекер ТВ-филм, Циско
1986, Секула и неговата жена ТВ-филм, Поп
1986, Развод на одредено време ТВ-филм, Тип и бироу
1987, Убав живот ТВ-серија, Конобар
1987, Соба 405 ТВ-серија
1987, Ло сциао ТВ-серија, Обезбедување
1988, Завера и издаја ТВ-серија, Секретар на амбасада
1988, Некоја чудна земја ТВ-филм, Секретар
1988, Роман од Лондон ТВ-серија
1991, Заборавени ТВ-серија, Приватник
1994, Пред дождот ТВ-филм, Кизо
1998, Салон Хармони ТВ-серија, Стопанственик
2000, Дали јасно пријателе ТВ-филм, Сефер
2001, Одмазда ТВ-филм, Осман
2004, Татко ми Едуардо ТВ-филм, Таткото
2010, Војната е завршена ТВ-филм
2010, Пилот ТВ-филм, Александар
2016, Џган ТВ-филм, Инспектор Ристо
2018, Ругање со Христос ТВ-филм, Александар
2019, Налепница ТВ-филм, Постар детектив
2021, Носеше црна прачка ТВ-филм, Офицер
2022, Снежана на крајот умира ТВ-филм, Професор
2023, Бистра вода ТВ-серија, Пациент
2023, Црвениот поет ТВ-серија, Банот Жика
Методи Стамболиски

Методи Стамболиски — македонски воен генерал, шести началник на Генералштабот на Армијата на Република Македонија од 2001 до 2004 година.
1 Животопис
Методи Стамболиски е роден на година во малешевското село . Основно и гимназиско образование завршил во родниот крај. Во 1970 година ја завршил Воената академија на Копнената војска на ЈНА.
Воената кариера во Југословенската народна армија ја започнал во 1970 година како командир на вод во Рашка со офицерски чин артилериски потпоручник. Од 1971 до 1978 година бил командир на батерија. Во 1972 година бил одликуван со Орден за воени заслуги со сребрени мечеви. Во 1973 година бил унапреден во чин поручник, во 1975 година во чин капетан, а во 1978 година во чин капетан 1. класа. Во 1978 година бил назначен за заменик командант на мешовит артилериски полк. Во 1979 година бил одликуван со Орден на Народната армија со сребрена ѕвезда. Во 1982 година завршил командно-штабна академија и бил унапреден во чин мајор. Од 1982 до 1990 година бил командант на мешовит артилериски полк. Во 1983 година бил одликуван со Орден за воени заслуги со златни мечеви. Во 1986 година бил унапреден во чин потполковник. Во 1987 година бил одликуван со Орден за заслуги за народ со сребрена ѕвезда. Во 1988 година завршил командно-штабна школа за оперетика. Во 1990 година бил преместен во Урошевац. Од 1990 до 1992 година бил командант на гарнизонот во Урошевац, како и командант на мешовит артилериски полк. Во 1991 година бил унапреден во чин полковник.
На 23 март 1992 година ја напуштил Југословенската народна армија и пристапил во новоформираната Армија на Република Македонија.
Од 1992 до 1994 година бил началник на оперативно одделение во управата за борбена готовност при Генералштабот на Армијата на Република Македонија. Од 1994 до 1995 година бил командант на 3. Армиски корпус, а од 1995 до 1999 година командант на 2. Армиски корпус. Во 1997 година бил унапреден во чин бригаден генерал. Во 2000 година бил унапреден во чин генерал-мајор. Истата година бил командант на граничната бригада. Во 2000 година повторно бил ангажиран во Генералштабот на Армијата, како началник на Г-3. Во 2001 година бил назначен за заменик на началникот на Генералштабот на Армијата.
Во 2001 година бил унапреден во чин генерал-потполковник. На 19 септември 2001 година бил именуван за началник на Генералштабот на Армијата на Република Македонија, наследувајќи го генерал-полковник Панде Петровски. Стамболиски бил шести началник на Генералштабот. На 12 март 2004 година бил наследен од генерал-мајор Ѓорѓи Бојаџиев.
Од 2004 до 2005 година бил советник на претседателот на Република Македонија за воени прашања. Во 2005 година се пензионирал.
2 Одликувања и признанија
* Орден за воени заслуги со сребрени мечеви (1972)
* Орден на Народната армија со сребрена ѕвезда (1979)
* Орден за воени заслуги со златни мечеви (1983)
* Орден за заслуги за народ со сребрена ѕвезда (1987)
Политика (весник)

''Политика'' (|Политика) е српски дневен весник, кој се издава во Белград. Се издава од 1904 од Владислав Ф. Рибникар, што го прави најстар дневен весник на Балканот кој сè уште е во оптег.
1 Историја
Уште од основањето во јануари 1904, ''Политика'' се издава дневно, освен при некои периоди:
*за време на Првата светска војна, не се издава од 14 ноември 1914 до 21 декември 1914, и од 23 септември 1915 до 1 декември 1919
*за време на Втората светска војна, не се издава од 6 април 1941 до 28 октомври 1944
Првиот број имал само четири страни и тираж од 2,450 копии, а рекордниот тираж имал бројот од 25 декември 1973 (634,000 копии).
Белмужијада

Белмужијада е стопанско-туристичка и културна манифестација која се одржува во Сврљиг (Србија) и е посветена на белмуж. Се одржува од 2006 година, започнува во првиот викенд на август и трае три дена. Покровител на манифестацијата е општина Сврљиг, а организатор е Центарот за туризам, култура и спорт на општина Сврљиг. Се одржува на спортскиот полигон „Пастириште“, покрај Сврљишки Тимок. Манифестацијата во текот на три дена ја посетуваат преку 60.000 луѓе.
1 Белмуж
Белмуж е традиционален специјалитет направен од младо овчо, кравјо сирење и проино брашно, кој се сервира топол. Според некои толкувања, белмужот го добил името по белото сирење и по тоа што честопати го подготвувале мажи, затоа што за непрекинато мешање на смесата во казанот потребна е силна машка рака. Белмужот се наоѓа на списокот на нематеријално културно наследство на Србија.
2 Програма на манифестацијата
Централен настан на манифестацијата е натпреварот во подготовка на белмуж. Програмата на Белмужијата ја сочинуваат и пропратни манифестации како што се избор на најубава овчарка, домашни занаети, стари сврљишки јадења, овчарски игри и културна програма.
За посетителите е подготвена богата музичко-забавна програма, од домашни изведувачи на изворни песни, фолклор од Сврљиг, Ниш, Бугарија, Македонија, Грција, гајдаџии од Србија и околните земји, до концерти на познати пејачи и групи.
3 Концерти на пејачи
Белмужијада, година, Пејачи кои настапувале на Белмужијада
4, 2009 година., Немања Николиќ
5, 2010 година, Биљана Јевтиќ и Александар Илиќ, Чеда Марковиќ, Милан Топаловиќ Топалко
6, 2011 година, Александар Сања Илиќ и Балканика, Мирослав Илиќ
7, 2012 година, Ана Бекута, Адил Максутовиќ, Саша Матиќ
8, 2013 година, Харис Џиновиќ, Ацо Пејовиќ
9, 2014 година, Јасна Кочијашевиќ и Драгослав Михајловиќ Канаринац, Весна Змијанац, Тропико бенд
10, 2015 година, Јасна Кочијашевиќ и Драгослав Михајловиќ Канаринац, Биља Крстиќ и оркестарот Бистрик; Амадеус бенд ; Аца Лукас ( Ана Кокиќ, како гостин)
11, 2016 година, Јасна Кочијашевиќ и Драгослав Михајловиќ Канаринац, Медени месец ; Жељко Самарџиќ ; Дејан Матиќ
12, 2017 година, Јасна Кочијашевиќ и Драгослав Михајловиќ Канаринац, бенд „Долче Вита“; Гоца Тржан (Тодор Китановиќ како гостин); Драгана Мирковиќ
13, 2018 година, Љуба Лукиќ ; Александар Сања Илиќ и Балканика ; Лепа Брена
14, 2019 година., Бенд „Топол мај“; Милица Тодоровиќ; Халид Бешлиќ
4 Наводи
Адријана Поп Арсова

Адријана Поп Арсова (родена на 18 јануари 1990 г.) — македонска атлетичарка кој се натпреварува на трки на средни и долги патеки.
Таа победила на Скопскиот маратон 2021 со време 2:40:36, поставувајќи нов национален рекорд на Македонија.
1 Лични рекорди
Дисциплина, Резултат, Место, Датум
На отворено, 1.500 метри, 4:56.56, Скопје, Македонија, 22 мај 2021
3.000 метри, 10:08.33, Скопје, Македонија, 15 мај 2021
5.000 метри, 17:42.08, Лимасол, Кипар, 20 јуни 2021
10.000 метри, 35:53.33, Скопје, Македонија, 17 април 2021
Полумаратон, 1:18:50, Битола, Македонија, 12 септември 2021
Маратон, 2:40:36, Скопје, Македонија, 3 октомври 2021
Дајте музика

Дајте музика — македонска играна ТВ-серија за деца, чие дејствие е инспирирано од музика, забава, дружење и детски интриги.
Серијата првпат била снимана во периодот од 1993 до 1995 година и постигнала голема слава како кај детската популација така и кај возрасните. По цели 23 години, серијата одново започнала со снимање како преработка на оригиналната серија снимена во 1990-тите години, а од крајот на 2019 година се прикажува на Македонската телевизија.
Улогите во новото издание на ''Дајте музика'' ги толкуваат: Кристина Мукаетова, Филип Поповски, Анастасија Џабирски, Тео Манев, Јован Дукмеџиев, Саша Димитриевска, Миха Гигов и други.
1 Улоги
1.1 Дајте музика 1 (2019—)
Глумец, Улога
Кристина Мукаетова, Кики
Филип Поповски, Филип
Анастасија Џабирски, Наташа
Тео Манев, Тео
Јован Дукмеџиев, Јован
Саша Димитриевска, Саша
Миха Гигов, Миха
Малин Гигов, Иван
Кјара Атанасова, Јулија
Нина Симјановска, Тија
Борис Караѓоргов, Бојан
Бојан Бурчев, Боно
Кристијан Ѓоргиев, Никола
Марин Стојановски, Милош
Снежана Конеска Руси, Снешка
Ѓокица Лукаревски, Мајстор Ѓоко
Стојна Костовска, Тетка Ленче
Благоја Чоревски, Дедо Баже
Марија Новак, Тетка Ана
Нино Леви, Полицаецот Ванчо
Душица Стојановска, Секретарка
Ефтим Трајчов Ѓаурски, Агент
Катерина Шехтанска, Мајката на Јован
Александар Микиќ, Бездомник
Софија Куновска, Мајката на Саша
Гораст Цветковски, Таткото на Боно
Камка Тоциновски, Мајката на Иван
Васил Зафирчев, Креаторот
Чедомир Митевски, Инвеститор Трајко
Изабела Новотни, Мајката
Јордан Симонов, Крсте
Тино Костадиновски, Фудбалерот
Атанас Атанасовски, Таткото на Иринеј
Едмонд Сотир, Мајсторот
Филип Трајковиќ
2 Настапот на Детската евровизија
Во октомври 2021 година, Јавниот радиодифузен сервис МРТ решил да го искористи правото на интерна селекција и избор на претстaвник на Детската Евровизија, а изборот паднал токму на децата од мегапопуларниот детски телевизиски серијал „Дајте музика“. Согласно со правилата, на сцената се нашле само четири од децата, две момчиња Филип Поповски и Миха Гигов и две девојчиња Кристина Мукаетова и Анастасија Џабирски. На Детската Евровизија 2021 во Париз, тие настапиле со песната ''Green Forces'' (текст: Робин Зимбаков, музика: Роберт Билбилов) и го освоиле 9-тото место со 114 бода.
3 Награди
* Награда за најпопуларна ТВ-серија на „Златна бубамара на популарноста“ за 2020 година и 2022 година.
Злобниот демиург

„Злобниот демиург“ (француски: ''Le Mauvais démiurge'') — книга на романско-францускиот философ и есеист Емил Чоран, првобитно објавена во 1969 година од издавачката куќа „Галимар“.
1 Содржина
Книгата се состои од шест дела (есеи и афоризми):* Злобниот демиург
* Новите богови
* Палеонтологија
* Средби со самоубиството
* Неослободено
* Задавени мисли
Ништи (ткаење)

Ништи или ништелки — тенки, метални или памучни жици со отвор - окце во средината, низ кој се поминува нишка од основата за време на ткаењето. Ништите се спакувани во рамки за разбој и во рамката можат да се поместуваат лево-десно и обратно. Секоја рамка со своите ништи контролира еден дел од нишките на основата. Рамките на ништите се подигаат и спуштаат со системот за подигнување. Кога рамката е подигната, се дигаат и нејзините ништи, а со нив и нишките на основата воведени низ соодветните окца.
Можностите за избор на преплети за мустрирање ткаенини на разбојот се толку поголеми колку што е поголем бројот на рамки со ништи. Со нивното различно подигање, можно е да се направат различни варијанти на преплетот на јатокот со основата.
Влада на Димитар Ковачевски

33. влада на Македонија — орган на извршната власт во Македонија, избран по оставката на втората влада на Зоран Заев. Мнозинството пратеници на Собранието ја избрале владата на Димитар Ковачевски на 16 јануари 2022 година со 62 гласа „за“.
1 Историја
Еуа

Еуа (тонгански: ''Eua'') е остров во Тонга. Островот се наоѓа во непосредна близина до главниот остров на Тонга, Тонгатапу, но претставува засебна административна единица. Вкупната површина на островот е 87,44 км<sup>2</sup> и според податоците од 2021 година имал населние од 4.903 жители.
1 Географија
Еуа е остров во брдест релјеф, каде највисоката точка е Темоа со надморска висина од 312 метри, а по оваа точка е Вајангина со 305 метри надморска висина. Овој остров не е од вулканско потекло, туку е издигнато копно како резултат на тектонски судири на тонганската и тихоокеанската плоча. Поради тоа, островот бил издигнат над водата, а веднаш до островот се наоѓа тонганскиот ров кој има длабина од 7 километри. Горните слоеви на островот се со почва од вулканско потекло, што пак е влијание од околните вулкани, а подолните слоеви на островот се карпи. На островот има голем број пештери и дупки и добар дел од нив не се целосно истражени.
Еуа и Ниуатопутапу се единствените острови во Тонга кои имаат постојани потоци. Пред да се изгради мостот во Вавау, Еуа бил дом на единствениот остров во државата. Потокот се влева во морето во близина на административниот центар на островот - Охонуа. На островот оперира и локален аеродром.
2 Административна поделба
Островот е поделен на два округа:
* Еуа Мотуа („Стара Еуа“), северниот дел од островот, кој опфаќа шест села и население од 2,771 жители.
* Еуа Фоу („Нова Еуа“), јужниот дел, кој опфаќа девет села и население од 2,132 жители.
Деветте села во јужниот округ се всушност доселеници од островот Ниуафоу во 1946. Поради вулканска ерупција, луѓето го напуштиле островот и се доселиле во Еуа и новосоздадените села ги именувале исто како деветте стари села во Ниуафоу. Поради овој факт и округот се именува како „нов“.
Во „стариот“ округ се луѓе од Еуа, освен жителите во селото Коломаиле, кои пак се доселеници од островот Ата од 1893 година. Ата е најјужниот остров на Тонга и кога островот бил мета на трговија со робови, луѓето пребегнале на Еуа.
Југозападно од Еуа се наоѓа островчето Калау.
3 Галерија
4 Поврзано
* Тонга
* Тонгатапу
Тишини (роман)

„Тишини“ (српскохрватски: ''Tišine'') — роман на босанскиот и југословенскиот писател Меша Селимовиќ од 1961 година.
1 Изданија
Романот „Тишини“ има доживеано повеќе изданија:* првото издание било објавен во 1961 година од издавачката куќа „Свјетлост“ од Сараево, во тираж од 4 000 примероци, а во рамки на библиотеката „Современици“,
* на 13.5.1962 година, во весникот „Побједа“ од Титоград бил објавен исечок од романот, со насловот „Одбрана“,
* во 1965 година бил објавен и на кирилица од издавачката куќа „Просвета“ од Белград, како дел од библиотеката „Југословенска проза“,
* исечок од романот бил објавен во скопското списание „Современост“ во бројот 5 од 1965 година
* во 1965 година романот бил објавен на македонски јазик, како издание на „Кочо Рацин“, во 1 500 примероци; преводот го направил Васил Куновски, а нацртот на корицата е дело на Никола Мартиновски,
* во 1967 година романот бил објавен на словенечки јазик, како издание на „Заложба Обзорја“ од Марибор.
Романот бил награден со Шестоаприлската награда на градот Сараево.
Горан Трифуновски

Горан Трифуновски — македонски филмски и телевизиски глумец и музичар.
1 Филмографија
Година, Филм, Улога
1999, Глушецот ТВ-филм
2001, Погрешно време ТВ-серија, Васко
2001, Агенција осамени срца ТВ-серија
2003, Седум приказни, за љубовта и свршувањето ТВ-серија
2006, Стрмоглави ТВ-филм, Млад рекетар
2007, Сенки ТВ-филм
2009, Бунило ТВ-филм, Шанкерот
2010, Мајки ТВ-филм, Зоки
2010, Царската е последна ТВ-филм
2010-2012, Македонски народни приказни ТВ-серија
2011, Турни ме да Кинисам ТВ-серија, Џеки
2011, Луѓе без земја ТВ-филм
2012, Минатото лето на Балканот ТВ-серија
2013-2014, Тврдокорни ТВ-серија
2014, До балчак ТВ-филм, Тоше
2015, Лазар ТВ-филм, Пивце
2015, Македонски народни приказни ТВ-серија
2015, Три дена во Септември ТВ-филм, Пимп
2016, Ослободување на Скопје ТВ-филм, Агент
2016, Ечлаир ТВ-филм, Шеф
2016, Преспав ТВ-серија, Мајсторот
2016, Исклучиво жолти лалиња ТВ-филм, Гиго
2017, Исцелител ТВ-филм, Дилерот
2017-2019, Фамилија Марковски ТВ-серија, Раде
2018, Сонуваат за крв и душа ТВ-филм, Тодор
2018, Ругање со Христос ТВ-филм, Коста
2019, Врба ТВ-филм
2019, Дедо и внук ТВ-филм, Ристе
2020, 5+ фамилија ТВ-серија, Музичар
2022, Драматургија на незавршеното ТВ-филм
2022, Кајмак ТВ-филм, Слободан
Типаза

Типаза (порано Тефесет (Tefessedt), ченуанско берберски: Базар, ⴱⴰⵣⴰⵔ, ) ― главен град на покраината Типаза, Алжир. Кога бил дел од Римската Империја бил наречен Типаса. Современиот град е основан во 1857 година и е главно извонреден по своите антички урнатини и песочното приморје.
1 Историја
1.1 Античка историја
Типаса, како што тогаш бил нарекуван градот, бил старо пунско трговско место, освоено од Рим. Подоцна бил претворен во воена колонија од страна на императорот Клавдиј за освојување на кралствата во Мавританија.
Потоа станал општина (муникипиум) наречена Колонија Елија Типасенсис (Colonia Aelia Tipasensis), која достигнала население од 20.000 жители во четвртиот век според Стефан Гсел.
Градот служел како важен христијанско средиште во последните векови од римското владеење, со три базилики.
Типаша бил уништен од вандалите во 430 н.е., но бил реконструиран од Римјаните еден век подоцна. На крајот на седмиот век градот бил срушен од силите на Омеидите и претворен во урнатини.
Во деветнаесеттиот век местото повторно било населено. Сега тоа е град со речиси 30.000 жители. Градот е важно туристичко место во современ Алжир, главно поради урнатините во Типаса.
1.2 Денешно време
Во близина на Типаза, долгобрановиот предавател Типаза емитува радио програми на Канал 3 на француски јазик од Алжирското радиодифузно друштво. Долгобранова честота 252 kHz може да биде добро примен во многу делови на Европа.
Градот и неговата околина се дом на најголемата група од западен Алжир што зборува берберски јазик, Ченуаци.
Станицата Типаза во 252 kHz претходно не бил во функција од 17 март 2014 година, но емитува повторно на 252 kHz.
2 Галерија
3 Поврзано
* Список на светилници во Алжир
* Типаса
* Покраина Типаза
* Алжир
Национален парк Ивиндо

Националниот парк Ивиндо ― национален парк во источносредишен Габон во Средна Африка, кој се протега на границата на покраините Огоуе-Ивиндо и Огоуе-Лоло. Неговото создавање било објавено во август 2002 година од тогашниот претседател Омар Бонго на Самитот на Земјата во Јоханесбург, заедно со 12 други копнени национални паркови во Габон. Најпознати по спектакуларните водопади Конгу и Мингули на реката Ивиндо, познати како „чудата на Ивиндо“, паркот ги вклучува и биосферниот резерват Ипаса Макоку и Лангуе Баи, едно од 5-те најважни шумски чистишта во Средна Африка. Истражувачкиот институт за тропска екологија (''Institut de Recherche en Écologie Tropicale''; IRET), тропски истражувачки институт под надлежност на Националниот центар за научна и технологија (CENAREST), се наоѓа на север од паркот, 12 км од најблискиот град Макоку, додека Истражувачката станица Лангоуе, управувана од Друштвото за заштита на дивиот свет (WCS; ДЗДС) се наоѓа на југ, неколку километри од Лангоуе Баи.
Физички особености на паркот вклучуваат реката Ивиндо, паркот е главната притока на Огоуе, и планината Кингуе (749 м) и планината Нгуади (870 м). Просечните врнежи се 1672 мм, со најголеми врнежи помеѓу септември и декември и февруари и мај. Силни грмотевици се случуваат сезонски, а понекогаш може да ствараат месни торнада, особено на висорамнината Ипаса; нарушувањата предизвикани од овој ефект може да бидат одговорни за фактот дека оваа шума површно наликува на секундарна шума. Просечната температура е 23,9 °C (измерено во Макоку на неколку километри од границата на северниот парк), со сезонски варијации од околу 3,3 °C.
Паркот зафаќа 300.000 хектари, од кои речиси сите се пошумени со мешавина од атлантска крајбрежна шума од Долна Гвинеја и полулистопадна шума типична за средишниот басен на Конго. Дивиот свет вклучува западнонизинска горила, обично шимпанзо, африкански шумски бивол, црвена речна свиња, ситатунга, како и една од последните релативно непроменети населенија на шумски слонови. Значајни видови птици вклучуваат сивовратна горска врана, додека во паркот се регистрирани повеќе од 430 видови птици.
1 Историја
Од 2001 година, пред создавањето на паркот, ДЗДС го проучувал и заштитувал јужниот регион на паркот, концентриран во Лангуе Баи, со поддршка на она што сега е Габонска агенција за национални паркови (ANPN). Во 2004 година ДСДС изградил наменски изграден камп 3 км од Лангуе Баи, со сместување и канцеларии за истражувачи, кои обезбедуваат важни сознанија за бајската екологија и заштитно присуство против ловокрадците.
Паркот бил прогласен за светско наследство на УНЕСКО во 2021 година.
Под југословенското небо

„Под југословенското небо” (|Под југословенским небом|Medena zemja) е прв звучен југословенски филм од 1934 година. Автор на сценариото и режијата е Миодраг Мика Ѓорѓевиќ, еден од пионерите на седмата уметност на овие простори.
1 За филмот
„Под југословенското небо” е снимен како долгометражен туристички и документарен филм во продукција на „Југословенски просветен филм". Составен е од низа филмски вињети на који се претставени природните убавини и општеството во Југославија. Музиката за филмот ја направил композиторот Станислав Бинички. Филмот бил снимен на бројни локации од Охрид до Блед и од Ѓердап до Јадран. За цел туристичка промоција на земјата филмот бил прикажуван во Франција и Чехословачка. Куриозитет во филмот претставува првата тонска снимка на југословенскиот крал Александар, кој во филмот му посакал добредојде на чехословачкиот министер за надворешни работи.
Путир

Путир (|ποτήρ= сад за пиење, чаша) — во православната литургија е чаша (со рачка) која служи за осветување на виното (разредено со вода) со кое се причестуваат верниците.
Првично путирот бил обична чаша, но веќе од 4 век бил од сребро или злато (според канонските прописи барем одвнатре позлатен). Често е украсен со гравури или емајлирани иконографски мотиви.
1 Галерија
Атлас

Атлас — збирка од географски, историски или други видови карти, обично од целиот свет или делови од Земјата.
Традиционално атласите се издавале во книжен облик, но денес многу од нив се во мултимедијални формати. Покрај тоа што прикажуваат географски елементи и политички граници, многу атласи често даваат слика за геополитичките, општествените, верските и економските прилики. Содржат и информации за картата и местата на неа.
1 Потекло на поимот
Употребата на поимот „атлас“ во географска смисла датира од 1595 г. кога германско-фламанскиот картограф Герард Меркатор го објавил делото ''Atlas Sive Cosmographicae Meditationes de Fabrica Mundi et Fabricati Figura.'' („Атлас на космографски размисли за настанокот на светот, и вселената каква што е создадена“). Овде вклучена неговата дефиниција на зборот и опис на создавањето и обликот на целата вселена, а не само како збирка од карти. Како популарно дело, книгата почнала да се печати во многу изданија и со време се свела на збирка карти; во оваа смисла, поимот почнал да се применува од средината на XVII век. Меркатор го сковал зборот со намера да му оддаде почит на титанот Атлас, „Кралот на Мавританија“, кого тој го сметал за првиот голем географ.
2 Историја на атласите
Првото дело со систематски распоредени карти од еднообразна големина (првиот современ атлас) го изработил италијанскиот картограф Пјетро Копо на почетокот на XVI век, иако истиот не бил објавен тогаш, па затоа не се смета за првиот атлас. Таа заслуга вообичаено му се припишува на делото ''Theatrum Orbis Terrarum'' („Гледалиште на светот“) на холандскиот картограф Абрахам Ортелиј, испечатен во 1570 г.
Сепак, денешните атласи се причично различни од оние издавани во XVI – XIX век. Тогашните не биле подврзани во една книга, туку биле одделни делови. Купувачот ги порачувал содржините што го интересираат, и дали картите да бидат обоени, по што тие биле укоричувани. Затоа, овие постари атласи со исто име всушност опфаќаат различни содржини.
3 Видови атласи
Постојат различни видови на тематски атласи со дадена задршка. Патните атласи се наменети за лесна употреба на пат и имаат спирална подврска. Имаат прилично подробни (големоразмерни) карти за лесно снаоѓање по патиштата. Таквиот атлас се нарекува и ''патна карта'', иако не се состои од единечна карта.
Постојат и атласи на други планети (и нивните месечини) од Сончевиот Систем.''Анатомски атласи'' се нарекуваат и оние прирачни дела кои даваат нагледен увид во анатомијата на човекот и други суштества.
4 Поврзано
* Географска карта
* Карта на светот
* Гугл Карти
* Ѕвезден атлас
Алексо Гиновски

Александар (Алексо) Крстев Гиновски или Ѓиноски (1851 - 1894) — македонски иконописец, фотограф и копаничар, претставник на Дебарската школа. и брат на прочуениот преродбенички деец Панајот Гиновски. Творел заедно со своите браќа во Србија и Црна Гора.
1 Живот и дела
Алексо е роден во реканската паланка Галичник како најмал син на зографот и копаничар Крсте Петров Гиновски.. Заедно со браќата Васил и Теофил се населил во Нови Пазар, Србија. Таму отворил фотографско ателје и станал првиот професионален фотограф во тој крај.
Во 1876 г. Васил, Теофил, Алексо и Панајот Гиновски го насликале иконостасот на црквата „Св. Никола“ во Нови Пазар (1871). Колективното авторство се потврдува во натпис на иконата на Исус Христос на владичкиот престол, кој вели дека во 1876 година за време на митрополитот Мелентиј Рашко-призренски е насликан иконостасот и архијерејскиот престол од „''Браћа Кр. Даскаловићи Ђиноски од с. Галичника Нахје Дибарске''“. Браќата Гиновски создале опширна програма икони. Иконостасот е замислен како висока триредна олтарна преграда со монументални димензии. Ова е и најобемното и најсложено ликовно дело на браќата, и една од најсложените олтарни предгради во српските цркви од XIX век. Се состои од 107 икони со нерамномерен квалитет; најуспешни се престолните икони и неколку старозаветни сцени на парапетни плочи.
Подоцна Теофил, Алексо и Васил со син му Миливој занимале за Црна Гора, при што Васил бил предводник на тајфата. Гиновци претставуваат најважните и најдоминантните иконописци на новото духовно сликарство на Црна Гора. Насликале вкупно 90 иконостаси, притоа покажувајќи висок уметнички и иконографски квалитет.
Алексо Гиновски починал во 1894 г.
Сандер Сагосен

Сандер Сагосен (роден на 14 септември 1995 г.) — норвешки ракометар кој игра за Кил и за норвешката репрезентација.
Тој претходно играл за Колштад, Хаслум, Алборг и Париз Сен-Жермен.
Сагосен е сопственик на рекордот за најмногу постигнати голови на едно Европско првенство. Тој на Европското првенство 2020 постигнал 65 голови, со што го надминал рекордот на Кирил Лазаров од 61 гол постигнат на Европското првенство 2012.
1 Трофеи
*Бундес лига:
**: 2020–21
*Француско првенство:
**: 2017–18, 2018-19, 2019-20
*Данско првенство:
**: 2016–17
*Светски првенства:
**: 2017, 2019
* Европски првенства:
**: 2020
* ЕХФ Лига на шампиони:
**: 2019–20
2 Поединечни награди
*Handball-Planet – Најдобар светски ракометар: 2018*Најдобар лев бек на Светско првенство: 2017, 2019
*Најдобар лев бек на Европско првенство: 2020
*Најдобар среден бек на Европско првество: 2016, 2018
*Најдобар стрелец на Европско првенство: 2020 (65 голови)
*Најдобар лев бек во Лигата на шампионите: 2019–20
*Најдобар среден бек во Лигата на шампионите: 2017–18
*Најдобар стрелец во данското првенство: 2016–17
*Најдобар млад светски ракометар во сезоната 2014/2015 (од страна на порталот Handball-Planet.com)*Најдобар млад светски ракометар во сезоната 2015/2016 (од страна на порталот Handball-Planet.com)*Најдобар млад светски ракометар во сезоната 2016/2017 (од страна на порталот Handball-Planet.com)
3 Личен живот
Тој е во врска со поранешната норвешка ракометарка Хана Бредал Офтедал.
Ирска војна за независност

Ирската војна за независност (|Cogadh na Saoirse) или Англо-ирска војна била герилска војна која се водела во Ирска од 1919 до 1921 помеѓу Ирската републиканска армија (IRA) и британските сили: Британската армија, заедно со квазивоената Кралска ирска полиција (RIC) и нејзините паравоени сили.
Во април 1916, ирските републиканци го започнале Велигденското востание против британската власт и прогласиле Република. Иако востанието било задушено после една недела борба, востанието и британскиот одговор довеле до поголема поддршка за ирската независност. На изборите во декември 1918, републиканската партија Шин Фејн извојува убедлива победа во Ирска. На 21 јануари 1919 тие формирале влада и прогласиле независност на Ирска. Истиот ден, двајца офицери на RIC биле убиени во заседа од страна на доброволци на IRA кои дејствувале самоиницијативно. Конфликтот се развивал постепено. Поголемиот дел од 1919, активноста на IRA се состоела од заробување на оружје и ослободување на републикански затвореници, додека парламентот се зафатил со изградба на државата. Во септември, британската влада го прогласила парламентот и Шин Фејн за незаконски и конфликтот се интензивирал. IRA започнала со заседи на RIC и Британската армија, напаѓајќи ги нивните касарни и принудувајќи изолираните касарни да бидат напуштени.
Во средината на 1920, републиканците ја презеле контролата во повеќето окружни совети, поради што Британската влада вовела овластувања за итни случаи. Околу 300 луѓе биле убиени до крајот на 1920, но конфликтот ескалирал во ноември.
Конфликтот во североисточен Алстер имал сектаријанистички аспект. Додека католичкото малцинство главно ја поддржувало ирската независност, протестантското мнозинство претежно било унионистичко/лојалистичко. Во мај 1921, Ирска била поделена со закон, со кој била создадена Северна Ирска.
Прекинот на огнот започнал на 11 јули 1921. Преговорите после тоа довеле до потпишување на Англо-ирскиот договор на 6 декември 1921. Со тоа се завршило британското владеење во поголемиот дел од Ирска, и после десетмесечен преоден период надгледуван од привремената влада, била создадена Слободна Држава Ирска како самоуправен доминион на 6 декември 1922. Северна Ирска останала во рамки на Обединетото Кралство. После прекинот на огнот, насилството во Белфаст и борбите во пограничните области на Северна Ирска продолжиле, и IRA започнала офанзива во мај 1922, која завршила неуспешно. Во јуни 1922, несогласувањето помеѓу републиканците во врска со Англо-ирскиот договор довело до единаесетмесечна граѓанска војна. Слободната Држава Ирска доделила 62,868 медали за служба во Војната за независност.
Географија на Војводина

Војводина се састои од три поголеми географски региони низ кои поминуваат големите реки Тиса и Дунав.
Војводина претставува автономна покраина на Република Србија и се простира на 21.500 км<sup>2</sup> (''24,3% од Србија''). Се наоѓа во Панонската Низина, во регионот Средна Европа. На север се граничи со Унгарија, на исток со Романија, на запад со Хрватска и на југозапад со Босна и Херцеговина (''Република Српска''). Јужната граница на Војводина претставува административна граница кон Централна Србија, која голем дел ја сочинуваат реките Дунав и Сава.
1 Географски региони во Војводина
* Банат е регион кој се простира преку три држави, преку Србија (''Војводина''), Романија и мал дел преку Унгарија. Она со што се граничи со Банат од другите региони на Војводина е реката Тиса на запад - од Бачка, реката Дунав: на запад - од Срем, и на југ - од Поморавље (област) (''во централна Србија''). Релјефот на Банат е претежно рамничарски, како и Делиблатска пештера на југозапад и Вршачки Планини на југоисток од Банат, на границата со Романија.
* Бачка е регион помеѓу Унгарија (''на север од Бачка'') и Србија (''на југ од Бачка''). Границите на Бачка се реката Тиса на исток - од Банат, реката Дунав: на југ - од Срем, на запад со Барање и Славонија (''регии во Хрватска''). Релјефот во Бачка е главно рамничарски, со обработливо земјиште. На реката Дунав се наоѓаат и многубројни мочуришта и шуми. На југоисток од регионот, на устието на реките Дунав и Тиса, се наоѓа Тителски брег, мал брег со надморска височина од 152 м.
* Срем, е регион помеѓу Србија (''на исток'') и Хрватска (''на запад''). Границите на Срем се реката Дунав, на север со Бачка и на исток со Банат, како и Мачва и Шумадија, кои се наоѓаат на југ преку реката Сава во централна Србија. Од релјефот претежно доминира планина Фрушка Гора (''единствен Национален парк на Фрушка Гора во Војводина''), со највисок врв од 548 м. Јужниот дел на Срем или Посавина е претежно рамничарски.
2 Хидрографија
Најважната река во Војводина, а и во Србија и целиот регион е Дунав. Покрај Дунав, тука се и нејзините притоки Сава (''206 km'') и Тиса (''168 km''), но и помали реки како што се Босут (''во Срем''), Бегеј и Тамиш (''во Банат''). За наводњавање на посевите веќе со децении е прокопан систем од каналаи во среден и јужнен Банат, како во среда и јужна Бачка, канал Дунав—Тиса—Дунав со севкупна должина од 930 km. Други мали реки во Војводина се: Караш, Златица, Нера, Криваја, Чик, Мостонга и Плазовиќ. Поголеми езера се: Палиќ, Лудошко Езеро, Лединачко Езеро и Обедска Бара.
3 Поврзано
* Географија на Србија
* Национален парк Фрушка гора
Бели Поток (Белград)

Бели Поток е приградска населба во општина Вождовац во градот Белград, која се наоѓа на источните падини на Авала и низ населбата поминува автобуската линија 402 (Славија - Бели Поток) и ноќната линија 401 ( Дорќол - Пиносава ). Според пописот од 2011 година, имало 3.621 жители.
Тука се наоѓаат црквата Света Марија Магдалена во Бели Поток, Старата куќа на семејството Живковиќ во Бели Поток, Митровиќевиот дом на Авала и Железничката станица Бели Поток.
Под Авала, во областа Бели Поток, изградени се неколку вили во 1930-ти години, откако Дедиње го изгубил поранешниот изглед на излетничко место.
1 Демографија
Во населбата Бели Поток живеат 2751 полнолетни жители, а просечната старост на населението изнесува 39,1 година (38,6 за мажи и 39,6 за жени). Во населбата има 1112 домаќинства, а просечниот број на членови по домаќинство е 3,07.
Оваа населба во голем дел е населена со Срби (според пописот од 2002 година).
Галерија на икони (Прилеп)

Галерија на икони - Струмица — музеј на икони во градот Прилеп. Сместена е близу црквата „Св. Благовештение“ и е дел од Заводот за заштита на спомениците на културата и Музеј во Прилеп.
1 Опис
Галеријата е основана со решение на Собранието на Општина Прилеп на 8 октомври 1979 година, кога во состава на Народниот музеј влегува и Меморијалниот музеј „Кузман Јосифоски – Питу“ со Постојана изложба „Галерија на икони“. Оваа галерија е една од најпретставителните во земјата поради вредноста на експонатите. Збирката опфаќа 66 икони од различен формат кои потекнуваат од црквите и манастирите во Прилепско, како и други експонати поврзани со христијанството.
2 Поврзано
* Завод и музеј — Прилеп
Бајски Канал

Бајски Канал е воден тек кој го спојува градот Баја во Унгарија со Големиот Бачки Канал кај Бездан, проаѓајќи низ Националниот парк Дунав-Драва и Специјалниот резерват на природата Горње Подунавље. Долг е вкупно 44 километри, од кои 33 се од унгарска, а 11 од српска страна. Се смета за најчист канал во Србија поради што има богат рибен фонд.
1 Настанoк и развој
Бајскиот Канал настанал од еден меандер на Дунав, но со промена на главниот речен тек останал отсечен. Поради својот пловен потенцијал бил уреден и на него се одвивал водениот сообраќај, а за да се регулира нивото на водата биле изградени преводници. Како последица, после Првата светска војна, поголемиот дел од каналот останал во Унгарија, која не видела интерес од чистење на каналот од калливиот влез во каналот, што се одразило и на Големиот Бачки Канал. Дури со договорот од 1930 година било решено прашањето за снабдување на каналот со вода, а и понатамошното негово одржување. Со каналот во 1931 година се одвивале 10 проценти од вкупниот извоз на Кралството Југославија.
Премините Шебешфок и Бездан, на влезот во Големиот Бачки Канал, од 1988 година не биле во функција. Биле реконструирани во 2020 година, додека Бајскиот Канал бил исчистен од унгарската страна во дужина од 35 километари
2 Флора и фауна
Поради изразито чистата вода, Бајскиот Канал е познат како живеалиште за речиси сите слатководни рибни видови. Бреговите на каналот се обраснати со трска, додека во крајбрежните делови можат да се видат водени бели кринови. Покрај каналот се протега шумата „Карапанџа”, во која доминира дабот лужњак.
3 Галерија
Електрична намотка

Електричната намотка или калем — пасивна компонента за зачувување на електричната енергија во форма на магнетно поле. Ознака за намотка е ''L''. Нејзина наједноставна форма е спирално (во форма на федер) намотана жица со одреден број на намотки (кругови).
Должината на намотаниот дел, бројот на намотки и пресекот на кругот на намотување се параметри од кои зависи индуктивитетот на намотката. Индуктивитетот се мери во хенри ''H''. Најчесто намотките кои се користат во електрониката се од редот на ''nH'' (нанохенри), ''uH'' (микрохенри) и ''mH'' (милихенри).
1 Историја
Индуктивноста и индуктивитетот за прв пат била откриена во 1830-тите од Џозеф Хенри и Мајкл Фарадеј, кои работеле одделно и на два различни континенти. Индуктивноста првпат ја пронашол Фарадеј на едноставен, но чуден начин: тој обвиткал цилиндар од хартија со жица, ги прицврстил краевите на жицата на галванометар (уред што се користи за мерење на многу мали протекувања на електрична струја) и придвижувал магнет во цилиндерот. Галванометарот реагирал на ова, односно на генерирањето на мала електрична струја. Набргу по ова откритие, Николас Калан од Ирска ја измислил електричната намотка. Најраната (прва) верзија на електричната намотка била намотка со два терминали на краевите кои акумулирале енергија во магнетното поле, кога ќе се пропуштела електрична струја низ неа.
2 Видови електрични намотки
Во пракса, во зависност од градбата (видот на јадро) и неговата геометрија, постојат следниве видови електрични намотки:
* Електрична намотка со воздушно јадро
* Електрична намотка со железно јадро (ферит)
**Цврст ферит
**Мек ферит
* Електрична намотка со бобина
* Електрична намотка со тороидално јадро
* Електрична намотка со ламинирано јадро
* Електрична намотка со компресиран железен прав под висок притисок (''англ.'' - Iron powder core)
* Повеќеслојна - ќерамичка електрична намотка
* Електрична намотка од филм
* Променлива електрична намотка
* Спрегнати електрични намотки
* Лиена електрична намотка
3 Пресметка на индуктивитет на електрична намотка
Индуктивитетот на наједноставна електричната намотка со воздушно јадро се пресметува со равенката:
<math>L = \frac{\mu_r \mu_0 N^2 A}{\ell} [H]</math>''L'' - Индуктивитет на намотката во хенри ''H''''<math>\mu_r</math>'' - Релативна магнетна пермеабилност, бездимензионална единица, за воздух е 1''<math>\mu_0</math>'' - Магнетна пермеабилност во вакуум 4<math>\pi</math> x 10<sup>−7</sup>''[H/m]''''N'' - Број на намотки (кругови)''А'' - Напречен пресек на јадрото во квадратни метри ''m<sup>2</sup>''<math>\ell</math> - Должина на намотката, калемот во метри ''m''
Црква „Св. Сисој Велики“ - Тетово

Свети Сисој Велики — македонска православна црква во Тетово. Се наоѓа во градската населба Горно Маало, во горниот дел на градот, во дворот на црквата Св. Богородица.
Издрадбата на црквата била завршена во 2021 година, а осветена била на 1 август 2021 година.
Денови на виното во Ривица

Деновите на виното во Ривица е стопанско-фолклорна манифестација, која од 2002 година. се одржува секој јануари во Ривица, општина Ириг. Таа е од локален карактер, а организатори се МЗ Ривица, СО Ириг и ТО Ириг.
Централниот дел на програмата претставува избор на најдобар ''подрумар'' и производител на вино, а се организираат и дегустации на вина и сремски гастрономски производи. Придружната програма вклучува натпревари во брзо пиење вино, удирање со камшик, правење колбаси, како и настапи на културно-уметнички друштва и тамбурашки оркестри.
Драгичевски сабор

Драгачевски сабор е годишен трубачки фестивал и фестивал на фолклорот и народното творештво кој се одржува во Гуча, во регионот Драгачево. Неколку стотини илјади посетители, од Србија и странство, секоја година го посетува селото со неколку илјади жители. Во 2005 година, снимен е документарен филм за овој фестивал, Гуча!.
Драгачевски сабор на трубачите во Гуча во 2020 година, по предлог на Центарот за култураи спорт на општина Лучани, е вупишан на листата на Нематеријално културно наследство на Србија.
1 Историја на саборот
Првиот Драгачевски сабор во Гуча започнал сосема скромно, кон средината на октомври 1961 година, кога учествувале четири оркестра. Го замислил долгогодишниот новинар на „Дуга“ и „Политика” Благоје Блажа Радивојевиќ (1925 – 2016) година. Голем придонес во осмислувањето на оваа приредба дал писателот Бранко В. Радичевиќ, кој на фестивалот му го дал името „''Голем (народен) сабор ‘Од Овчари и Каблари’'' („српски јазик:''Велики (народни) сабор ‘Са Овчара и Каблара’''“).
За фестивалот се заслужни и музичарите Миодраг Васиљевиќ, Предраг Радмилац, Драгољуб Јовашевиќ, Драгослав Девиќ, Живојин Здравковиќ, Боривоје Илиќ, Будимир Гајиќ, воениот музичар Миломир Милетиќ од Тијање и двајца Драгачевци, Властимир Лала Вујовиќ и Никола Ника Стојиќ.
По наговарање од страна на Бранко В. Радичевиќ, во популаризација на српската труба се вклучил и листот „Вечерње новости“, кој години подоцна продолжил да доделува „''Златна труба''“ на најпопуларниот трубач на Саборот.
Почнал да излегува и лис од Драгачевскиот сабор, во 1967 година под назив Драгачевски трубач. Цел на овој пишан медиум била повеќезначна. Меѓу другото да го чува сеќавањето и да ја популаризира оваа единствена, одамна веќе, меѓународна манифестација.
Домаќин на Драгачевскиот сабора во 2013 година бил Добрица Ериќ. Драгослав Петровиќ во 2012 година на Филозофскиот факултет на Универзитетот во Ниш ја одбранил докторската дисертација под назив „Местото и дометот на Драгачевскио сабор во културното миље во Србија” („српски јазик:Место и домашај Драгачевског сабора у културном миљеу Србије”).
2 Галерија
3 Поврзано
* Музеј на трубата
* Трубаштво
* Нематеријално културно наследство
Порака (Балзак)

'' Порака '' — расказ од Оноре де Балзак. Објавен е во 1832 и е една од '' Сцени од приватниот живот '' на '' Човечката комедија ''.
1 Содржина
Приказната е раскажана во прво лице од неименуван машки наратор. Тој се сеќава дека во 1819 година, бил на бина од Париз до Мулен каде што запознал друг млад човек и разговарале за нивните љубовни врски со постари мажени жени. Боксот се превртува, а другиот млад човек е смртно повреден. Пред да умре, тој бара од нараторот да оди во неговиот дом, да ги земе љубовните писма од неговата љубовница и да ѝ ги врати.
Нараторот прави како што му е кажано и оди во замокот на грофот и грофицата Де Монперсан надвор од Мулен за да ги врати писмата. Таму тој ја известува двојката за смртта на младиот човек. Од нараторот се бара да остане на вечера кај грофот. Сепак, грофицата не присуствува на вечерата, а нараторот се приклучува во потрагата по неа. Ја наоѓа скриена како плаче за нејзиниот млад љубовник.
Подоцна истата ноќ, грофицата ја посетува собата на нараторот за да дознае повеќе за смртта на нејзиниот љубовник, а тој ѝ ги враќа писмата. Кога ќе замине следниот ден, грофот му дава пари и го замолува да ги врати на пријател во Париз. По враќањето, нараторот дознава дека парите се всушност за него и дека грофицата му ги дала парите за да ги плати трошоците за неговото патување.
2 Библиографија
* Ross Chambers, « Reading and the Voice of Death: Balzac’s ''Le Message'' », ''Nineteenth-Century French Studies'', printemps-été 1990, (3-4), .
* Dorothy J. Kelly, « What Is the Message in Balzac’s ''Le Message''? », ''Nineteenth-Century French Studies'', hiver-printemps 1985, (2-3), .
* Mireille Labouret, « ''Le Conseil'' et ''Le Message'' : un texte émissaire », ''L'Année balzacienne'', 1988, , .
* Isabelle Miller, « Comment la fiction vient à un écrivain », ''Genèses du roman. Balzac et Sand'', Amsterdam, Rodopi, 2004, .