procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Назарет

Назарет (арапски: الناصرة ан-Насира; хебрејски: נָצְרַת, стандарден хебрејски: Náẓəraт) е град во северен Израел. Новиот завет го споменува како место каде што Исус Христос го поминал своето детство. Денес, градот е еден од најважните христијански свети градови. Има околу 70 000 жители.
1 Географија
Во денешно време, градот се наоѓа на 350 метри надморска височина. Тој се наоѓа на околу 25 километри од Галилејското езеро и на околу 9 километри од планината Табор. Главниот сообраќаен пат помеѓу Египет и внатрешна Азија го заобиколува Назарет и преминува кон Дамаск.
2 Демографија
Градот има околу 70,000 жители. Мнозинството од населението се израелски Арапи, од кои 35% се со христијанска, а 65% со муслиманска вероисповед. Заедно со својот сестрински град Назарет Илит (Горен Назарет), градот брои околу 120 000. Илит Назарет е создаден и претежно таму живеат Евреи.
3 Историја
Археолошките ископувања покажале дека градот во 1 век бил многу ретко населуван. Пронајдени се стари гробови, остатоци од многу ѕидови кои денеска претставуваат само туристички урнатини. Се проценува дека градот за време на Исус Христос имал само околу 480 до 2000 жители и според еврејските записи тој не се споменува до 3 век. Некои сметаат дека градот всушност не ни постоел бидејќи не само што не се споменува во Стариот завет, туку и според ископувањата нема податоци дека овој град постоел во времето на Асирија, Вавилон или Римското Царство.
За првпат градот бил споменет во 3 век од страна на римскиот војсководец Јулиус Африканeцот кој го опишува како едно мало село. Градот бил многупати освојуван и разрушуван под разни владетели. Така, во 637 година муслиманите ја освоиле Палестина. Подоцна за градот се води битка во време на Крстоносните војни во 11 век. Потоа, Саладин во 1187 година ја зазел цела Палестина (нормално овде спаѓал претходно и градот Витлеем). Подоцна, градот бил под власт на Отоманското Царство од 1517 година), а од 1918 година под британска контрола. Во 1948 година градот припаднал на Израел.
4 Градот во модерно време
Назарет денеска претставува најголема заедница на израелските Арапи во светот. Во стариот дел на градот, каде што претежно се населени Арапите, постојат познатите тесни, мали улици. Во близина на базиликата е објавено дека ќе се гради џамија, со што се појавиле големи нереди меѓу населението.
5 Религиозни светилишта
Назарет се состои од повеќе цркви кои денес претставуваат туристички атракции:
* Базилика Благовест, најголемиот христијански објект на Блискиот Исток.
* Православната црква ја изградила Црквата св. Гаврил
* Грчката католичка црква поседува Синагога која е традиционално место на Синагогата каде што Исус проповедал
* Црква Св. Јосиф
* Базилика на младиот Исус
Статер

Статер била античка македонска монета која циркулирала од околу 700 п.н.е. до 50 н.е. Била многу употребувана и од келтските племиња. Оваа единица мошне често ја употребувале и македонските кралеви.
Според првичните монетковања на оваа монета, како во Атина, статерот вредел една тетрадрахма (4 драхми), иако на други места зборот „статер“ се применувал за монетата дидрахма (2 драхми).
Постоел и „златен статер“, но се ковал само на некои места, и бил главно пресметковна единица со вредност од 20-28 драхми, зависно од местото и времето, со тоа што атинската единица вредела 20 драхми. (бидејќи златниот статер тежел околу 8.5 грама, двапати повеќе од драхмата, додека паритетот злато:сребро, по извесно отстапување, бил утврден на 1:10) Најпознатите видови на златен статер се оној од 28 драхми наречен ''Кизикенос'' од Кизик, и златните статери сковани во Галија кои галските родоначалници ги обликувале по урнек на оние на Филип II Македонски, кои биле донесени на Западот од платениците кои служеле во неговата војска, или во војските на Александар или неговите наследници.
Арсениј Јацењук

Арсениј Петрович Јацењук (украински: ''Арсеній Петрович Яценюк'') (р. 22 мај 1974, Черновци, Черновечка област) е поренешен претседател на Врховната рада на Украина, адвокат и економист. Пред да стане претседател на Врховната рада, повремено бил и министер за надворешни работи.
Студирал на Черновечкиот државен универзитет (1996), Черновечкиот трговско-економски универзитет (2001). Зборува украински, руски и англиски.
1 Животопис
Откако започнал со студии на Черновечкиот универзитет, Арсениј ја основал студентската адвокатска фирма „ЮРЕК Лтд.“ (Черновци). Бил нејзин претседател во периодот 1992-1997 г. Следните три години работел како советник на кредитната комора и помошник претседател на банката „Аваль“. Студиите по економија ги завршил во 2001 г. и веднаш стапил на должноста министер за економија во автономната Република Крим. Таа функција ја обавувал две години.
Неговата политичка активност започнува со доаѓањето на местото помошник на претседателот на Националната банка на Украина, во јануари 2004 г. Во тоа време претседател на Националната банка бил Сергеј Тигипко, со кој имал многу коректни односи. Кога Тигипко ја напуштил таа функција, Јацењук привремено го заземал неговото место. Потоа следела поканата од новоназначениот гувернер на Одеската област, Васил Цушко, кој му ја понудил вице-гувернерската позиција, т.е. помошник на претседателот на Одеска обласна државна администрација. Арсениј на ова работно место се задржал седум месеци, бидејќи на 27 септември 2005 г. влегол во владиниот кабинет на Јуриј Јехануров како министер за економија. По предлог на претседателот Виктор Јушченко, Јацењук станал новиот министер за надворешни работи на Украина, во кус временски интервал од 21 март 2007 до 4 декември 2007 г. Во времето на вонредните парламентарни избори, станал пратеник од НУ-НС (партијата на Јушченко).
На 4 декември 2007 беше избран за претседател на Врховната рада (со 227 гласови поддршка од 225 потребни). Поради политичката криза во Украина (септември 2008), Јацењук понудил ја неговата оставка од местото за претседател на Врховната рада. Парламентот ја прифатил со 233 гласа „за“ од потребните 226 (неопходно мнозинство во 450 члениот Парламент). На 21 ноември 2008 г. Арсениј беше разрешен од Националниот совет за државна безбедност од страна на претседателот Виктор Јушченко.
Икар

Икар — момче од митологијата што избегало од заробеништвото на островот Крит одлетувајќи со крила залепени со восок, што му ги направил татко му Дедал. Сончевата топлина го стопила восокот и Икар се удавил во Егејското Море. По него југоисточниот дел од Егејското Море бил наречен Икарско Море; се смета за прва жртва на воздухопловството.
1 Икар како тема во уметноста
* „Кон темата за Икар“ — песна на македонскиот поет Матеја Матевски.* „Жена-Икар“ — песна на полската поетеса Марија Павликовска-Јасножевска.
2 Поврзано
* Икар — најдалечната позната ѕвезда, наречена по јунакот
Сергеј Станишев

Сергеј Дмитриевич Станишев (|Сергей Дмитриевич Станишев) е политичар од Бугарија, роден во Украина на година. По таткова линија, тој води потекло од Егејска Македонија, додека по мајчина линија, тој има германски и руски корени. Сергеј Станишев е член на Бугарската социјалистичка партиjа и бил 48. премиер на Бугарија од 2005 до 2009 година.
1 Наводи
Биосинтеза на белковините

Биосинтеза на белковини е процесот со кој клетките градат или произведуваат белковини. Терминот понекогаш се користи само за транслацијата, но почесто се однесува на повеќеетапен процес кој започнува со синтеза на аминокиселини и транскрипција на јадрената ДНК во информативна РНК (иРНК), која потоа се користи како почетна молекула за транслацијата.
Една од улогите на ДНК е пренесувањето на информациите кои служат за синтеза на белковините. Линеарниот распоред на 4 бази може да се смета како информативен и е основен јазик составен од 4 букви кои се на крај препишува во јазикот на белковините составен од 20 букви (аминокиселини). Рамнотежата се наоѓа на страната на хидролизата. Затоа аминокиселините најпрвин треба да се активираат, т.е. би постоел поголем потенцијал за пренесување на групите, а со тоа би можеле да се поврзуваат во пептидните синџири.
Аминокиселини поврзани со енергетски богата врска
Потикнувањето на аминокиселинските деривати со висок потенцијал за пренос на групи се нарекува активација на аминокиселините. Активираните аминокиселини се пренесуваат со помошната молекула, трансфер РНК,која на едниот крај содржи рецептор. тРНК има 2 задачи: ги сврзува аминокиселините во врски богати со енергија и овозможува преведување во јазикот на базите и јазикот на аминокиселините бидејќи во средната петелка на нивната структурна детелина се наоѓа антикодон, низа од 3 нуклеотиди кои можат да се сврзат со нуклеотиди во тРНК.
Челенка (хералдика)

Челенката во хералдиката е елемент на грбот на врвот на круната и има декоративен карактер. Историски гледанo е единствениот елемент на грбот кој е употребуван на витешките турнири ако украс на шлемовите.
Челенката е моделирана во полукруг и споена со шлемот заедно со венец. Може да постои и друго решение каде што челенката излегува од круната или да почива на хералдичката капа. Во пракса не е прифатливо да постојат сите елементи заедно.
Челенката може да игра и улога на беџ. Согласно шкотската традиција, нечиј следбеник може да ја прикаже својата верност кон својот старешина со тоа што ја носи челенката на својот патрон како беџ во вид на копче со сферна форма. Носењето на ваков беџ не претставува хералдичко правило, туку само симбол за припадност и лојалност.
Совет на Европа

Cоветот на Европа е најстарата европска меѓународна политичка организација. Основната задача на Советот на Европа е создавање на единствена Европа во чии основи лежат принципите на слободата, демократијата, заштитата на човековите права и владеење на правото. Седиштето на организацијата е во Стразбур, Франција.
Советот на Европа не треба да биде мешан со Европската Унија - тоа се две сосема различни организации. Исто така, иако знамињата на двете организации се идентични, не треба да се мисли дека станува збор за иста работа.
Едно од најзначајните достигнувања на Советот на Европа е изработката и потпишувањето на Европската конвенција за заштита на човековите права и основните слободи.
1 Основање
Советот на Европа е основан на 4 мај 1949 година со Уставот за Совет на Европа во Лондон, со мисија да го развива и помага ширењето во Европа на демократски принципи основани на Европската конвенција за правата на човекот и други нормативни текстови за заштита на поединецот.
1.1 Рани години и проширувања (1950-ти – 1960-ти)
Во раните години, ентузијазмот бил висок. Еден од првите големи успеси бил изготвувањето на Европската конвенција за човекови права во 1950 година (влезена во сила во 1953 година), инспирирана од Универзалната декларација за човековите права на ОН од 1948 година. Оваа конвенција вклучувала механизам за спроведување преку меѓународен суд – Европски суд за човекови права во Стразбур. Западна Германија се приклучиле на 2 мај 1951 година, симболизирајќи го повоеното помирување; Исланд се приклучил во 1950 година како 13-та членка.
Проширувањата продолжиле: Австрија (1956), Кипар (1961), Швајцарија (1963), Малта (1965) и Португалија (1976, по Револуцијата на каранфилите). Советот растел од десет основачи кон повеќе земји, нагласувајќи ја интеграцијата и демократизацијата.
2 Држави членки
Советот на Европа има навистина пан-европски карактер и во него членуваат:
* 47 земји членки
* 1 земја кандидат - Белорусија
* 5 земји набљудувачи - САД, Канада, Јапонија, Мексико и Ватикан
3 Цели
* заштита на човековите права, плуралистичката демократија и владеење на правото;
* промовирање и стимулирање на развојот на европскиот културен идентитет и разноликост;
* наоѓање на заеднички решенија на проблемите во европското општество: како дискриминација на малцинствата, ксенофобија, нетолеранција, клонирање, тероризам, шверц на луѓе, организиран криминал и корупција, интернет криминал, насилство врз деца;
* консолидирање на демократска стабилност во Европа преку поддршка на политички, правни и уставни реформи.
4 Органи
Главните органи на Советот на Европа се:
* Комитет на министри
* Парламентарна асамблеја
* Конгрес на локални и регионални власти
* Европски суд за човекови права
* Секретаријат
5 Буџет
Буџетот на Советот на Европа за 2007 година изнесува 197.214.100 евра.
6 Службени јазици
Советот на Европа има два официјални јазика - англиски и француски, но германскиот, рускиот и италијанскиот исто така често се користат иако не се официјални. Некои документи на Советот се пишуваат и на други европски јазици.
Список на прекари на државите во САД

Ова е список на прекари на државите во САД, и официјални и традиционални (официјалните државни прекари се со задебелени букви).
Држава, Прекар(и)
Ајдахо
Ајова
Алабама(Нема официјален прекар)
Алјаска
Аризона
Арканзас
Вајоминг
Вашингтон
Вермонт
Вирџинија
Висконсин
Делавер
Западна Вирџинија
Илиноис<ref
Индијана
Јужна Дакота
Јужна Каролина
Јута
Калифорнија
Канзас
Кентаки
Колорадо
Федерален округ Колумбија
Конектикат
Луизијана
Масачусетс
Мејн
Мериленд
Минесота
Мисисипи
Мисури
Мичиген
Монтана
Небраска
Невада
Њујорк
Ново Мексико
Њу Хемпшир
Њу Џерси
Оклахома
Охајо
Орегон
Пенсилванија
Род Ајленд
Северна Дакота
Северна Каролина
Тексас
Тенеси
Хаваи
Флорида
Џорџија
1 Наводи
*
Мик Хакнал

Мик Хакнал (англиски: ''Mick Hucknall'') (роден 8 јуни 1960 во Манчестер, Англија) е британски пејач и текстописец. Хакнал е познат и како „''Mik 'Red Mik' Huknal''“ и е главниот водачки пејач (фронтмен) на британскиот бенд ''Simply Red''.
1 Младост
Хакнал е роден во болницата „''Света Марија''“ и е син на Рег и Морин Хакнал. Неговата мајка го напуштила семејството кога тој имал три години. Тој и неговиот татко кратко време живееле во Бредбури, а потоа се преселиле во Дентон, каде што Хакнал пораснал. Тој одел во училиштето за момчиња Оденшо Гремар Скул (Audenshaw Grammar School).
2 Музичка кариера
Хакнал изјавува дека бил меѓу луѓето присутни во ''Lesser free Trade Hall'' во Манчестер во јуни 1976 година, каде што свиреа ''Sex Pistols''. Неговиот интерес за музика го доведе до започнување на сопствена кариера во доцните седумдесетти, кога бил дел од составот на бендот ''Frantic Elevators''. ''Frantic Elevators'' издадоа четири песни, вклучувајќи ја и верзијата на „Holding Back the Years“, којашто тој подоцна ја сними со ''Simply Red'' и од неа направи вистински хит. Како водечки пејач и суштински член на ''Simply Red'', со неговото лице почна да се идентификува бендот. Неговото лице и неговата кадрава црвена коса видно се појавија на насловната страна на албумот и видеата. Хакнал раководи со „simplyred.com“.
3 Политика и филантропија
Хакнал е активен во политиката и е истакната славна личност која ѝ дава поддршка на британската работничка партија, тој е и близок пријател со бившиот премиер Тони Блер. Се вели дека огорченоста на Хакнал кон бившата премиерка Маргарет Тачер е очигледна во трите песни на ''Simply Red'': „She’ll Have to Go“, на албумот ''A New Flame'', ''Your Morror'' и ''Wonderland'' на албумот ''Stars''. По појавата на цунами во Азија во 2004 година, Хаканл јавно изјави поддршка за добротворни цели и ги замоли неговите обожаватели да размислат за тоа.
4 Приватен живот
Хакнал и неговата партнерка Габриела Весбери добија девојче, Роуми Тру Хакнал, во јуни 2007. Во октомври 2007 година во емисијата на Дејвид Џенсен на каналот ''Gold'' тој го најави разделувањето на бендот во 2009 година. Заедно со Џони Деп, Џон Малкович и Шон Пен, Хакнал делумно е сопственик на парискиот бар-ресторан ''World Place''.
Џефри Раш

Џефри Рој Раш (, ; англ. ''Geoffrey Roy Rush'') — австралиски глумец и прв човек роден во Австралија да добие Оскар за глумење.
1 Животопис
1.1 Рани години
Раш е роден во Тувумба, Квинсленд, Австралија, син на Мерл и Рој Баден Раш, еден книговодител за Австралиското воено воздухопловство. Неговите родители се разведија откога имал пет години. Тој следователно живеел со мајка му и нејзините родители во предградските населби.
1.2 Приватен живот
Раш моментално живее во Камбервел, една населба во Мелбурн, Викторија.
Алмасан

Алмасан (|Almazán) — општина во покраината Сорија во автономната заедница Кастиља и Леон, Шпанија. Гратчето се наоѓа 32 км јужно од главниот град на покраината и 192 км од Мадрид. Според пописот од 2004 г, местото брои 5 755 жители. Населението претежно се занимава со полјоделство.
Низ градот тече реката Дуеро.
„Алмасан“ во превод од арапски значи „крепост“.
Сојуз на демократските сили (Бугарија)

Сојузот на демократските сили (СДС) е политичка партиjа во Бугарија со десна ориентација. Член е на Европската народна партија. СДС е првата партија, создадена по падот на комунизмот во земјата во 1989. Таа е партијата што ги започнала демократските реформите во Бугарија.
Од редовите на СДС досега биле избрани два претседатела на Бугарија, и тоа Жељу Желев (педесет и втор претседател на Бугарија), кој бил претседател на Бугарија од 1990 до 1996 година, и Петар Стојaнов (педесет и трет претседател на Бугарија), кој бил претседател од 1996 до 2001 година. СДС имала две влади - при првата (1991-1992) премиер бил Филип Димитров, а при втората (1997-2001) - Иван Костов.
По поразот на изборите во 2001 година, СДС се поделила на три дела - Сојуз на демократски сили со водач Надежда Михаjлова, дотогашниот премиер Иван Костов ја формирал партијата Движење за силна Бугарија, а влијателниот поранешен градоначалник на Софија, Стефан Софијански - Сојузот на слободни демократи.
Денес претседател на СДС е Румен Христов.
Марија Калас

Марија Калас (англиски: ''Maria Callas'', грчки: ''Μαρία Κάλλας'') (, – , ) била американско-грчки сопран, една од најпопуларните и најконтроверзните оперски пејачки на сите времиња. Својот успех го должи на неверојатните гласовни можности, моделирани по најсуштествените принципи на белкантото, но и на исклучителните интерпретациски и уметнички способности со кои доминира на сцената. Нејзиниот репертоар се протегал од улоги од драмскиот Вагнеров фах, преку комплексните ликови на хероините од оперите на Џузепе Верди и Џакомо Пучини, па сѐ до исклучителните колоратурни партии од композиторите на белкантото, Винченцо Белини и Гаетано Доницети, чии неколку опери самата лично ги „ископува од правта“ на театарските архиви и ги вцврстува во стандарниот оперски репертоар.
Исклучително чудлива личност, полна со испади и скандали; врската со Аристотел Оназис, како и можното соперништво со Рената Тебалди, придонесува медиумите сето тоа да го пренагласат и да влијаат врз текот на нејзиниот живот. Сепак, денеска таа претставува синоним за оперска дива, име кое има оставено неизбришлива трага врз оперската уметност. Во 2013 година, во октомвриското издание на списанието "Класик војс" (''Classic Voice''), по повод одбележувањето на 200-годишнината од раѓањето на Верди, во анкетата спроведена на сто најголеми оперски имиња, Калас била убедливо прогласена за најдобар изведувач на оперите на Верди. Имено, во анкетата со која биле опфатени сто најголеми оперски имиња во светот, Калас била убедливо прва, со далеку најголем број гласови пред второпласираниот Пјеро Капучили и третопласираната Рената Тебалди.
Граѓани за европски развој на Бугарија

Граѓани за европски развој на Бугарија (|Граждани за европейско развитие на България, ''ГЕРБ'') е една од поголемите политички партии во Република Бугарија со десна и национална ориентација. Партијата е демократска со демохристијанска ориентација. Нејзин претседател е Бојко Борисов. Во 2007 година во вториот круг на локалните избори за општини, ГЕРБ ги освои градоначалничките места во поголемите градови, како Бургас, Видин, Враца, Сливен, Стара Загора, Јамбол и Габрово, а претходно во првиот круг ГЕРБ победи во Софија, Пловдив и Добрич. Освои уште 18 градоначалнички места и во софиските општини.
28 јануари (починале)

592, Гунтрам — крал на Франките.
1547, Хенри VIII — славен крал на Англија.
1868, Адалберт Штифтер — австриски писател, сликар и педагог.
1919, Франц Меринг — германски социолог и историчар, еден од водачите на левото крило на германската социјалдемократија и еден од основачите на Комунистичката партија на Германија.
1972, Дино Буцати — италијански писател.
1996, Јосиф Бродски — руски поет, добитник на Нобеловата награда за литература и „Златен венец“ на Струшките вечери на поезијата.
1997, Антонио Каладо — бразилски писател и новинар.
2006, Душко Трифуновиќ — српски поет.
2016, Пол Кантнер — американски рок-музичар, член на групата Џеферсон ерплејн (''Jefferson Airplane'').
2023, Том Верлејн — американски рок-музичар, член на групата Телевижн (''Television'').
Семиња на мирот

Семиња на мирот — меѓународна невладина организација основана во 1993 година, посветена на давањето шанса на младите од разни делови на светот кои минале низ војни или конфликти да ги развијат своите водачки способности потребни за делување во полза и насока на мир и соживот.
Во текот на последната деценија, „Семиња на мирот“ го зголемила своето влијание, драматично зголемувајќи го бројот на членови, националности и програми.
Почнувајќи само со 46 млади од Израел, Палестина и Египет, во 1993, организацијата сѐ уште се фокусира на Блискиот Исток, но исто така ги подаде своите раце и кон младите водачи од Јужна Азија, Кипар и Балканот. Нејзината мрежа на млади низ целиот свет сега брои повеќе од 3500 члена од голем број на конфликтни региони.
Како тинејџери, тие започнуваат со меѓународниот летен камп на Семиња на мирот во Мејн и продолжуваат со разни програми и работилници кои следат, со меѓународни конференции, работилници во регионот, образовни и професионални можности, како и образовни програми за возрасни. Овој систем им дозволува на членовите на Семиња на мирот да развијат емпатија, почит и сигурност, како и знаења во светот на водството, комуникациите и преговорите: сите неопходни компоненти кои ќе помогнат во создавањето на мирниот соживот за следните генерации.
Душан Макавеев

Душан Макавеев (, - , ) — српски режисер и сценарист, еден од најпознатите режисери од просторите на поранешна Југославија. Еден е од најистакнатите претставници на црниот бран во југословенската кинематографија.
Макавеев има завршено психологија на Филозофскиот факултет во Белград и режија на Академијата за театар, филм, радио и телевизија во Белград. Од 1953 година почнува да се занимава со филм. Со своите три филмови од 1960-тите, „Човекот не е птица“ (1965), „Љубовниот случај или трагедијата на службеничката на ПТТ“ (1967) и „Невиност без заштита“ (1968), Макавеев стекнува меѓународна слава. Сепак, неговиот следен филм, „Вилхелм Рајх: мистериите на организмот“ (1971), е оној што ќе предизвика најголемо внимание. Поради својата сексуално-политичката содржина филмот е забранет во Југославија, а Макавеев е принуден да замине во егзил, каде останува до 1988 година. Во овој свој филм, Макавеев го комбинира претставувањето на идеите на познатиот левичарски психоаналитичар Вилхелм Рајх со односот на комунизмот кон сексуалноста. Следни негови филмски остварувања се: „Ми недостига Соња Хени“ (1971), „Сладок филм“ (1973), „Црна Гора или свињи и бисери“ (1981), „Кока кола кид“ (1985), „Манифест“ (1988), „Горило се капи на пладне“ (1993), „Дупка во душата (1994) и „Данските девојки покажуваат сè“ (1996).
Макавеев е добитник на поголем број домашни и меѓународни награди: „Октомвриската награда“ на Белград, „Сребрена мечка“ на Берлинскиот филмски фестивал, „Сребрена арена“ на Пулскиот филмски фестивал, „Луис Буњуел“ во Кан, „Сребрен Хуго“ во Чикаго, „Златно време“ на Белгиската кралска кинотека и други.
1 Наводи
Опсада на Ерусалим (1099)

Опсадата на Ерусалим (1099 година) траела од 7 јуни сè до 15 јули 1099, со првата крстоносна војна. Крстоносците успеале да го заземат Ерусалим, каде бил “ослободен“ гробот на Исус Христос и била остварена и самата цел на првата борба. Годфрид Бујонски на 22 јули ја зел титулата- чувар на Божјиот гроб а по една година на неговиот престол седнал неговиот брат, Балдуин I Ерусалимски.
1 Опсада на Ерусалим
Опсадата на градот Арка траел до 13 мај кога Фатимид сакал по мирен пат да се договори за градот, а како еден од неговите главни предуслови бил крстоносците да не тргнат кон Ерусалим. Тој всушност не знаел дека тоа им била и главната цел на крстоносците. Од владетелот на Триполи крстоносците добиле многу помош, во прв план пари и коњи.
По ослободување на повеќе градови, меѓу кои и Витлеем, конечно на 7 јуни крстоносците се упатиле кон Ерусалим. Тие градот го ставиле под опсада, но крстоносците трпиле многу бидејќи околината на градот била сиромашна за вода и храна. Градот бил многу добро подготвен за борбата која следувала, а гувернерот на Фатимид протерал многу христијани. Од 7 000 витези кои тргнале кон Ерусалим, само 1 500 успеале да стигнат до градот. Војската се состоела од 12 000 пешадија. Годфрид Бујонски, Роберт Фландријски и Роберт Нормандиски ја опседнале најмногу севернен Ерусалим.
Еден од повеќето директни напади врз големите ѕидини на градот на 13 јуни завршиле безуспешно. Поради недостиг на храна и вода изнемоштените војници започнале многу брзо да умираат. Затоа честопати крстоносците говореле дека времето работело против нив. Но, крстоносците имале среќа бидејќи по првиот неуспешен напад на ѕидините, дошле многу христијански бродови од Јафа кои им помогнале за храна и вода. Не поминало многу време кога дошла веста дека армијата на Фатимид тргнала со својата војска од Египет кон Ерусалим.
2 Напад и пад на градот
По повеќето неуспешни обиди за заземање на градот, конечно тоа успеало во јули кога во утрото на 15 јули кулата на Готфрид Бујонскои се приближила многу блиску до ѕидините на градот. Така, првиот којшто влегол во градот бил фландрискиот витез Летолд, потоа Готфрид Бујонски, брат му Еустас Бујонски и Танкред Галилејски. При нивното влегување во градот, крстоносците ги пљачкале, убивале или мачеле скоро целото население на гртадот ( муслимани, евреи или христијани). Многу од муслиманите се засолниле во џамијата Ал Акса, а колежот бил толку страшен, да според историските извори имало “крв до колена“.
Единствени кои го преживеале колежот бил гувернерот на Фатимид кој се повлекол во култа на Давид и потоа се предал под услов слободно да излезе од Ерусалим.
3 Последици
По заземањето на градот, Готфрид Бујонски на 22 јули ја зел титулата чувар на Божјиот гроб. Одбил да биде прогласен за крал на градот каде Исус Христос воскреснал. Рејмонд Тулушки одбил ист така каква било титула а Готфрид успеал да го наговори да ја предаде кулата на Давид. Арнулф Чокски бил избран за прв ''Латински патријарх на Ерусалим''. Тој на 5 август го открил остатокот од крстот на кој бил распнат Исус Христос.
Синајска Гора

Синајска Гора или Мојсеева Гора — планина, која се наоѓа на јужниот дел од Синајскиот Полуостров со висина од 2.285 м. Позната е во јудаизмот, христијанството и исламот. Оваа планина е позната по местото каде Мојсеј ги примил Десетте Божји заповеди.
Акса

Акса (арапски: المسجد الاقصى, Al-Masjid Al-Aqsa) е џамија која се наоѓа во Ерусалим. Оваа џамија е една од најпознатите муслимански светилишта.
На местото каде денеска се наоѓа Ал Акса, некогаш се простирал ерусалимскиот храм. Тој храм бил до темел срушен во 1 век по неуспешните демонстрации на евреите против тогашната римска империја. По овој чин, на секој евреин му бил забранет влез во Ерусалим. Само што градот бил “ослободен“ од страна на Византија, тој попаднал под нова власт- муслиманска. Тогаш муслиманите од тогашното светилиште за христијаните изградиле џамија. Западниот ѕид на сегашниот објект се смета дека е единствениот остататок од Соломонскиот храм и претставува најсвето место за евреите кои го нарекуваат ѕид на плачот.
Ал Акса се наоѓа на местото на некогашниот храм каде според Библијата, Аврам го донел Исак со цел да го жртвува со кое би ја покажал својата верност кон Бог. Таа стена сѐ уште се наоѓа во средината на Ал Акса. Но спротивно од тоа, муслиманите тоа го негираат.
Од Ал Акса исто така може да се види и Златната капија, која некогаш се нарекувала и источна. Тоа е капијата низ која поминал Исус Христос при влегувањето во Ерусалим.
Латинско Царство

Латинско Царство — името на Римската Империја, дадено од страна на современите историчари, односно периодот на Римската Империја во периодот од 1204 до 1261 година. Домородното римско население, оваа власт ја нарекувала Франкократија. Оваа власт започнала да владее во време на Четвртата крстоносна војна. Франкократијата била основана од страна на крстоносците при заземањето на Константинопол во 1204 година. Уште на почетокот на Франкократијата, државата била разделена на множество кралства и грофовии. Но таа не ја опфаќала целата територија на Римската Империја пред 1204 година. Како домороден отпор на новата власт која водела потекло од Западна Европа, во Епир било создадено Епирско Деспотство, а во Мала Азија - Никејското и Трапезундското Царство.
На 16 мај 1204 година за цар бил прогласен Балдуин IX Фландриски, еден од водачите на Четвртата крстоносна војна и кој на 16 мај 1204 година бил прогласен за нов римски цар под името Балдуин I. Во почетокот началото новата власт водела многу проширувачка политика, но по Битката кај Одрин, претрпела пораз од бугарскиот цар Калојан. Во текот на 1208 година била завладеана Тракија, но по мирен начин царот Јован Асен II одново си ја вратил. Во 1228 година царот Роберт Куртен започнал дипломатска игра. Тој предложил престолот на царот Јован Асен II.
Во 1261 година, Никејците го искористиле отсуствувањето на бродовите на Венеција и навлегуваат во Константинопол. По тој начин, дошол крајот на Франкократијата.
1 Цареви на Латинското Царство, 1204–1261
* Балдуин I (1204–1205)
* Хенри Фландирски (1206–1216), негов брат
* Јоланда Фландирска (1217–1219), негова сестра
* Петер Кутрен (1217), нејзин сопруг
* Роберт Кутрен (1219–1228), нивни син
* Болдвин II (1228–1261) негов брат
Филип Јуричиќ

Филип Јуричиќ (хрватски: ''Filip Juričić'') (роден ) е хрватски глумец кој потекнува од Загреб. Иако има настапувано во разни театарски претстави и позајмувано глас во некои цртани филмови, најголемата популарност ја стекна со улогата на симпатичниот фудбалер Марко Марушиќ во серијата Љубов во офсајд. Филип Јуричиќ беше во двегодишна романса со глумицата и водителка Ива Шулентиќ, меѓутоа прекина со неа кога дозна дека неговата бивша девојка Матеа Рошчиќ е трудна со него. Тој е татко на неколкумесечно синче, а што се однесува до неговиот ангажман како глумец, моментално настапува во ''Театар Exit'' со неговиот колега Амар Буквиќ.
Гуљелмо Маркони

Гуљелмо Маркони (|Guglielmo Marconi; во - во ) — италијански инжењер и пронаоѓач, еден од основачите на безжичната телеграфија. Во 1897 година ја испратил првата безжична телеграфска порака на 5 километри (за тоа време спектакуларно одредиште). Во 1898 година испратена била првата платена безжична телеграма. На 20 јули истата година испратена била првата новинарска вест преку безжичен телеграф. За првпат успеал да предаде СОС-сигнал преку Атлантскиот Океан во 1901 година.
Бислимска Клисура

{
"type": "FeatureCollection",
"features": [
{
"type": "Feature",
"properties": {
"marker-symbol": "",
"marker-size": "small",
"marker-color": "#FF0000"
},
"geometry": {
"type": "Point",
"coordinates": [
21.7783356,
42.0821078
]
}
},
{
"type": "Feature",
"properties": {
"marker-symbol": "",
"marker-size": "small",
"marker-color": "#00CC00"
},
"geometry": {
"type": "Point",
"coordinates": [
21.7631006,
42.0466794
]
}
}
]
}
Бислимска Клисура — кратка епигенетска клисура во средното течение на реката Пчиња. Се протега јужно од градот Куманово, меѓу вливот на Кумановска Река во Пчиња и селото Пчиња во должина од 6,5 километри.
Во клисурата има неколку изразити вклештени меандри.
1 Местоположба
Клисурата е сместена помеѓу кумановските села Пчиња и Доброшане, односно историското село Бислим, чиј атар го презело денешното село Доброшане.
1.1 Пристап
До клисурата може да се дојде преку асфалтен пат од градот Куманово и до двете села, но патеките за движење низ клисурата започнуваат од селото Пчиња. Кај последните куќи во селото Пчиња се наоѓа и порта, која го одбележува влезот во клисурата.
2 Особености
Всечена е во варовнички карпи со јурска старост, меѓу ридовите Краста (534 м.), од десната страна и Кукуљатица (722 м.), од левата страна. Има стрмни страни, на одредени места речиси вертикални, така што на некои места наликува на кањон.
Покрај пештерите и пропастите, овде релјефот е многу интересен, со бројни шкрапи, вртачи, суводолици, раседи и сл. Во Бислимската Клисура има разновиден растителен и животински свет (лилјаци, соколи, орли, влекачи — особено поскоци и други).
2.1 Пештери
Во клисурата се наоѓаат десетина пештери и пропасти, долги до 90 метри. Најдолга пештера е Студен Пештер (90 м.), а најдлабока пропаст е Маркова Куќа, длабока околу 40 метри. Со својот пештерски накит, најинтересна е Лишков Пештер, во јужниот дел на клисурата (2 километри спротиводно од селото Пчиња).
3 Историја
Во средишниот дел на клисурата и во пештерите има остатоци од антички градби, веројатно од римскиот период.
4 Заштитено подрачје
По сите свои одлики, Бислимската Клисура заслужува да биде заштитено подрачје, особено имајќи предвид дека е се наоѓа мошне близу до градот Куманово. Сепак таа е доста деградирана од загадените води на Пчиња, кои доаѓаат од Куманово.
5 Галерија
6 Поврзано
* Пчиња
* Студен Пештер
* Лишков Пештер
* Краста
* Голиќ
* Пештери во Македонија
Македонски Интербанкарски Платен Систем

Македонски Интербанкарски Платен Систем (МИПС) е систем на Народна банка на Република Македонија преку кој се вршат сите меѓубанкарски плаќања. Работи по т.н. RTGS принцип, што значи дека плаќањата се извршуваат во реално време, т.е. веднаш.
Ова е прв систем во Македонија кој користи електронски потпишани документи и беше предвесник на широкото прифаќање на информациската технологија во банкарството во Македонија.
Започна со работа на 30.07.2001 година, под раководство на Дане Крстевски, директорот на Дирекцијата за платни системи.
Учесници во системот се Народна банка, деловните банки, брокерските куќи, Министерството за финансии, клириншката куќа КИБС, Централниот Депозитар за хартии од вредност, картичниот центар КаСис, Мастеркард и други.
Системот работи со употреба на SWIFT стандардите за електронски потпишани налози за плаќање.
Системот работи од 07:30 до 16:30 за плаќања на клиентите на банките и до 17:00 за меѓубанкарски плаќања.
Секој ден преку овој систем се порамнуваат просечно по околу 6,5 милијарди денари.
Филм за пчелата (филм)

Филм за пчелата (англиски: Bee Movie) е компјутерски анимација – комедија филм од 2007 год. Филмот е номиниран за најдобар анимиран филм на Златен Глобус. Во филмот, гласовите ги позајмуваат Рене Зелвегер, Џери Сеинфилд, Метју Бродерик, Крис Рок и др.
1 Улоги
Глумци Ликови
Џери Сеинфилд, Бери Би Бенсон
Рене Зелвегер, Ванеса Блум
Метју Бродерик, Адам Флејман
Крис Рок, Мусблад “Москито”
Патрик Варбутон, Кен
Кети Бејтс, Џенет Бенсон
Бери Левинсон, Мартин Бенсон
Демократска партија на Турците на Македонија

Демократска партија на Турците (|Türk Demokratik Partisi) — политичка партија, претставник на етничките Турци во Република Македонија. Претседател на партијата е Зулфикар Зејнула, додека Бејџан Илијас е пратеник во Собранието на Република Македонија како дел од коалицијата на Европски фронт.
На парламентарните избори во 1994 година каде што освојува 14.423 гласови (1.5%) во првијот, односно 6.343 (0.7%) гласови во вториот круг но не освои пратеничко место.
парламентарните избори во 1998 година партијата освои 3.933 или 0.35% гласови, но не освои пратенички мандат.
На парламентарните избори во 2002 година партијата се приклучи во коалицијата предводена од СДСМ и освои 2 пратенички мандата.
И на парламентарните избори во 2006 година со коалиција предводена од СДСМ и освоји 2 пратенички мандата.
На парламентарните избори во 2008 година се приклучи во коалицијата предводена од ВМРО ДПМНЕ и освои 1 пратенички мандат. и
2011, 2014,
2016 по 1 пратенички мандат.
На парламентарните избори во 2020 година партијата се приклучи во коалицијата на СДСМ и освои 1 пратенички мандат.
На парламентарните избори во 2024 година партијата се приклучи во коалицијата на Европски-Фронт, предводена од ДУИ и освои 1 пратенички мандат
Филип V Македонски

Филип V — крал на Македонија од династијата на Антигонидите. Син е на Деметриј II. Роден е околу 238 г. п.н.е. и имал едвај 9 години кога татко му умрел.
1 Рани години
Во раните години бидејќи Филип бил премногу млад за да извршува кралската функција, бил заменет од неговиот роднина Антигон Досон кој владеел како регент.
Кога умрел регентот тој станал крал. Кога станал крал првин тој успешно ги одбил нападите на Дарданците и со тоа ја обезбедил северната граница на Македонија
2 Општествена војна
Главна одлика на општествената војна е тоа што Филип успешно ги разделил Грците со тоа што ги завојувал Спартанците со претставниците на Хеленската лига која што ги штитела интересите на Македонија, а со самото тоа што ги разделил ја зголемил својата доминација во Грција.
3 Прва македонско-римска војна
Во Првата македонско-римска војна, Филип сакал македонското влијание да го прошири и на јадранското крајбрежје. Првин ги нападнал Римските поседи во Илирија од морето, а потоа од копно, по што успешно го освоил градот Лис. По минималните успеси што ги направил во Илирија, тој направил сојуз со Ханибал каде што се договориле Филип на Ханибал да и испрати помош.
Римјаните пак ја осетиле опасноста па Филип, и нивниот одговор бил нападот на Етолската лига и на римскиот сојузник Атал од Пергам, со што Филип бил спречен да испрати помош на Ханибал, по што потоа Римската Република и Македонија потпишале мировен договор во Фојника, град во Епир.
4 Втора македонско-римска војна
Откако Скипион Африканецот го поразил Ханибал кај Битката кај Зама, Римската Република веќе станала господар на Средоземјето, па така се спремале за реванш со Македонија. Македонија пак, значително зајакната и проширена особено кај Егејот и Хелеспонт. Најпрвин била нападната од западната страна, но македонската армија успешно го одбила нападот. Потоа Римјаните заедно со сојузниците маршираат од Етолија сè до Тесалија каде што дошло до решавачка Битка кај Киноскефале, каде што Македонците биле поразени, а со самото тоа Македонија била принудена на отстапки од својата флота, војската да ја намали на 5000 луѓе, но најболно им било тоа што биле принудени да се откажат од доминацијата во Грција.
5 Последни години
Моќта на Филип била уништена, но тој сепак не се откажувал. Тој своите 5000 луѓе ги заменувал по здобиената војничка обука со што така ја зголемил својата војска без да го прекрши договорот со Рим. Тој исто така го отрул својот син Деметриј, кој бил обвинет за проримска политика, а неговиот син Персеј го наследил.
Референдум

Референдумот претставува облик на непосредно одлучување на граѓаните за одреден правен акт или за донесување на одредена одлука од посебно значење за државата или локалната заeдница. Референдумот претставува најзначајна и најраспространета институција на непосредната демократија во светот.
Плебисцит е организирано изјаснување на народот по некое прашање. Настанал во Стариот Рим како облик на непосредна демократија. Разликите меѓу референдумот и плебисцитот се мали, при што референдумот почесто се применува кога се во прашање законите, а плебисцитот е во врска со изјаснувањето за обликот на владеење или некое друго важно прашање. Граѓаните се изјаснуваат со да или не. Во поновата историја користењето на плебисцитот прв го вовел Наполеон со поставување прашање дали народот го прифаќа за доживотен конзул, односно дали се признава наследноста на царската титула во неговата фамилија. Називот плебисцит првпат е употребен за време на владеењето на Наполеон III кој во два наврата непосредно му се обраќал на народот во 1851 и 1870 година.
За разлика од плебисцитот за внатрешните прашања, плебисцитот во врска со меѓународните прашања е еден од начините за остварување на правото за самоопределување. Со плебисцит се одлучува по прашањето за суверенитет на државата во која ќе живеат граѓанните. Во извесни ситуации, плебисцитот претставува само потврда за анексија, на пример, или за веќе однапред донесена одлука.
1 Референдумот во Република Македонија
Во Македонија референдумот е уставна категорија регулирана со членот 73 од Уставот на Република Македонија. Референдум може да се распише по претходно гласање на мнозинството парламентарци или пак Собранието е должно да распише референдум кога предлог ќе поднесат најмалку 150.000 избирачи. Одлуката донесена на референдумот е задолжителна.
Формите на референдум се уредени со Уставот, Законот за референдум и други облици на непосредно изјаснување на граѓаните од 2005 како и Законот за локална самоуправа од 2002.
2 Поврзано
* Устав на Република Македонија
* Избори во Република Македонија
* Референдум 1991
* Референдум 2004
Гаврила Державин

Гаврила Романович Державин ( – ) — истакнат руски поет кој важел за најголемиот пред Пушкин. Иако обично се смета дека неговите дела му припаѓаат на книжевниот класицизам, неговите најдобри стихови се полни со антитеза и спротивставени гласови на начин кој потсеќа на Џон Дан и други метафизички поети.
Во негова чест е именуван Меѓународниот славјански Универзитет „Г. Р. Державин“, приватна високообразовна установа во Битола и Свети Николе. Воедно по него е наречена и наградата „Державин“ која ја доделува Друштвото на писателите на Македонија.
1 Живот
Державин е роден во Казањ. Неговиот далечен предок мурза Багрим, кој се преселил од Големата Орда во XV век во Москва, бил покрстен и станал вазал на рускиот велик кнез Василиј II. Но сепак, во XVIII век татко му бил само сиромашен селски благородник, кој умрел додека Гаврила бил мал. Таму Гаврила учел малку гимназија, а потоа заминал за Петербург како поручник во гардата. Таму се воздигнал од обичен војник до највисок државник под покровителство на Катерина Велика. Најпрвин ги воодушевил командантите за време на Пугачевскиот бунт. Политички остроумен, ја напуштил војската, па пристапил кон служба во државните институции, и со тоа понатаму напреднал во кариерата. Станал губернатор на Олонец (1784) и Тамбов (1785), личен секретар на царицата (1791), претседател на Стопанскиот колегијат (1794), па на крај станал министер за правда (1802). Се пензионирал во 1803 и го минал остатокот од животот на селскиот имот кај Званка близу Новгород, пишувајќи идили и анакреонски стихови. Починал во 1816 и бил погребан во Хутинскиот манастир близу Званка, а во советско време, препогребан во новгородскиот кремљ, па потоа вратен во манастирот.
2 Дела
Державиновите најпознати дела се одите, посветени на царицата и други дворјани. Не обраќал внимание на превалентниот систем на жанрови, и многу оди се одликуваат со елегиски, хумористични или сатирични содржини. На пример, во неговата велика ода за царицата, тој споменува како требел вошки од косата на жена си и ја споредувал сопствената поезија со лимонада.
За разлика од другите класични поети, Державин уживал во внимателно одбрани детали, како бојата на тапетот во неговата спална соба или поетскиот инвентар на неговиот оброк. Сметал дека францускиот е јазик на хармонијата, а рускиот, јазик на расправијата. Иако се насладувал со хармонични алитерации, понекогаш намерно го инструментирал стихот за да постигне ефект на какафонија.
Поважни оди му се беспрекорната (1779); игривата „Фелица“ (1784); возвишената (1785), преведена на сите европски јазици; „Водопад“ (1794), по повод смртта на кнезот Потемкин, и (1800), тажна елегија за смртта на неговиот пријател Суворов. Исто така го напишал текстот на првата руска химна, ''Грому на победата, раздавај се!''
3 Мисли
*''Каде беше полна трпеза, таму гроб стои''*''Јас сум цар - јас сум роб, - јас сум црв, - јас сум бог''
Источен часовен појас

Источен часовен појас (|Eastern Time Zone, ''ET'') — часовен појас на западната полутопка кој го покрива источниот брег на Северна Америка и западниот брег на Јужна Америка. Времето е пет часа назад од UTC во стандардното време (UTC-5) и четири часа во летното време (UTC-4). Времето за овој појас се добива од средното сончево време од меридијанот 75° западно од Гриничката опсерваторија.
Во САД и Канада, овој часовен појас обично се нарекува „источно време“ (''Eastern Time'', ''ET''). Поточно, во однос на стандардното време (преку зима) е „источно стандардно време“ (''Eastern Standard Time'', ''EST''), а преку лето е „источно летно време“ (''Eastern Daylight Time'', ''EDT'').
Појасот е два часа пред планинскиот појас и еден час зад централниот часовен појас.
0.1 Северна Америка
0.1.1 Канада
Во Канада, следниве покраини и територии се делумно под источниот појас:
* (без областите западно од Тандер Беј, но со Атикокан)
* (без западниот брег Кот Ноар и Маделенските Острови)
* , источно-централен дел (вклучувајќи и дел од полуостровот Мелвил и поголемиот дел од островите Елсмир и Бафинова Земја)
0.1.2 САД
Во САД, следниве држави се целосно под источниот појас:
*****************
0.1.3 Други земји
Други земји во источниот часовен појас се:
**** : источната држава Кинтана Ро извесно време во 1990-тите била под EST
**
0.2 Јужна Америка
Во Јужна Америка овој часовен појас е застапен во:
** (освен Галапагос)
** делови од :
**** — југозападен дел на Бразил.
1 Наводи
de:Zeitzone#UTC-5 bis UTC-4
Ахмед Нијази-бег

Ахмед Нијази-бег Реснели (|Resneli Ahmet Niyazi Bey, |Ahmet Njazi Bej Resnja, 1873 — 17 април 1913) — отомански војник, политичар, учесник во Младотурската револуција кој воедно е и еден од почетниците на истата во 1908 година. По народност, тој бил Албанец.
1 Животопис
Нијази-бег е роден во Македонија, во градот Ресен според кој го добива и прекарот ''Ресенли'' или во превод ''ресенчанец''. Во армијата го добива чинот потполковник. Бил член на битолскиот комитет „Единство и прогрес“ и бил видно лице меѓу младотурците во Македонија. Со неговото одметнување во планина на 3 јули 1908 година започнала Младотурската револуција. На 5 јули упатил прокламација до христијанското население во Дебар, Преспа, Струга, Ресен и Охрид во кое го повикува на заедничка борба против султановиот апсолутизам.
Во април 1909 година зема учество во задушувањето на контраударот против младотурците во Истанбул.
Во 1911 година учествувал во војната против Италија за Триполитанија.
Нијази-бег бил убиен во Валона, Албанија на 17 април 1913 година, од луѓе на султанот, на пат за Истанбул. Според друга верзија тој е убиен во Драч, качувајќи се на брод. Според Петар Чаулев, Нијази-бег не бил убиен по нечие решение, туку поради лична омраза и одмазда.
Сарајот на Нијази-бег во Ресен од 1978 година е Дом на културата.
2 Галерија
Петранка Костадинова

Петранка Костадинова Дојчиновска (1948, Сомбор — 3 февруари 2002, Скопје) ― една од најпознатите естрадни уметници-изведувачи на македонската народна и новокомпонирана песна.
Петранка Костадинова важи за една од најдобрите изведувачки на старите народни песни и не без причина го носела епитетот доајен на македонската народна музика. Многу песни се испеани во нејзината 35 години долга кариера, а во последно време Костадинова често настапувала на фестивали каде што бил негуван македонскиот фолклор.
1 Животопис
Родена е во Сомбор, НР Србија, како дете во семејство на бегалци од егејскиот дел на Македонија. Во нејзините детски години семејството, прво се преселило во Демир Капија, а девојачките години ги поминала во Неготино. Песната ја донела во Скопје, каде што створила семејство и имала два сина. Таа ги испеала фолк рефрените "Не кажувај либе добра ноќ", "Кирјана", "Слушни ја сестро песната"...
За првпат, таа ги испеала песните на Наско Џорлев, "Не кажувај либе добра ноќ" и "Во Струмица на улица". Оттогаш, Петранка Костадинова во својот репертоар ги испеала речиси сите македонски народни песни, но како и секој вреден изведувач, има барем една песна што се врзува за неговата интерпретација. Нејзина песна беше "Кирјана", иако не помалку знаеше да ги растрепери срцата и со "Ја излези стара мајко", "Едно малој моме", "Трај душо трај"... Во својата триесетгодишна кариера, Петранка учествувала на речиси сите фестивали за новосоздадена песна, што биле создавани во Македонија, од кои ќе останат запаметени песните: "Леонид со мајка вечера" од првото "Валандово", "Мајсторе, мајсторе", "Две калинки", "Слушни ја сестро песната", "Мајка", дуетот со Ѓоко Дончев- "Името не го даваме", хумористичната песна испеана со Ленче Кукиќ- "Една куќа, две жени"... Во текот на својата богата пејачка кариера, нејзините песни биле дел од многу изданија на носачи на звук - аудио касети и ЦД-а.
Речиси сиот свој живот Петранка Костадинова била слободен уметник, иако својот живот го завршила како член на Ансамблот за народни песни и игри „Танец“.
На 3 февруари 2002 година, во приквечерината, познатата пејачка загинала во сообраќајна несреќа во средиштето на Скопје. Пред несреќата, таа била во МРТВ за да ја направи студиската снимка на песната што требало да ја изведува на престојниот фестивал "Гоце Фест". Таа било воедно и нејзината последна снимена песна.