procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Стеван Радосављевиќ-Бдин

Стеван Ј. Радосављевиќ-Бдин (1854-1938) бил српски публицист, писател и политички активист, кој главно се занимавал со теми од националната политика и положбата на Србите во Османската Империја. Роден е во Панчево (тогашна Австроунгарија) во 1854 година, а по завршувањето на студиите по технологија во Прага и Одеса, работел како професор во Лом и Видин. Подоцна се преселил во Србија, каде се посветил на пишување стручни трудови за српската национална политика, залагајќи се за културни и политички акции на Србија кон Јужна и Стара Србија (вклучувајќи ја и Македонија).
Политички, бил противник на радикалите, но во многу ставови – особено во однос на акциите кон тие региони – не се разликувал многу од нив. Напишал неколку дела, меѓу кои најпознато е „''Историја на бугаризамот на Балканскиот Полуостров: народноста и јазикот на Македонците''“ (1890), каде аргументирал против бугарските влијанија и тврдел дека Македонците имаат српска народност и јазик. Друго значајно дело е „''Што ќе биде најпосле од Србија?''“ (1891). Соработувал и во весници како „Брка“, заедно со автори како Стеван Сремац.
Починал во 1938 година.
1 Дела
* (Белград, 1890)
Нејт Пек

Натаниел „Нејт“ Пек е американски рок-пејач и текстописец, најпознат како главен вокал на бендот ''Фајрхаус (анг: FireHouse)''. Тој добил национално внимание како добитник на златен билет во 21-та сезона на ''Американски идол'' во 2023 година, а подоцна станал официјален главен вокал на ''Фархаус'' по смртта на оригиналниот фронтмен Си Џеј Снер во 2024 година. Во 2025 година, бендот го издал синглот „Mighty Fine Lady“, напишан од Пек и гитаристот Бил Леверти.
1 Ран живот
Натаниел Пек пораснал во Линден. Основно училиште учел во Линден, се префрлил во Академијата Холи до осмо одделение, а подоцна матурирал во средното училиште „Лејк Фентон“ во 2019 година. Неговиот татко Џери Пек, кој починал во 2007 година, неговиот дедо Чак Пек, двајцата биле вклучени во музиката, а Пек ги навел како формативни влијанија. Тој развил афинитет кон класичниот рок од 1970-тите и 1980-тите, и изјавил дека го интересирале постарите музички стилови уште од млада возраст.
2 Дискографија
2.1 Со БАРАНИ
*''Chain Reaction'' (2022) – деби албум со Пек како главен вокал
2.2 со FireHouse
* „Моќна убава дама“ (2025) – напишана од Пек и Бил Леверти
Блубелит

Блубелит — минерал откриен во 2013 година во рудникот Блу Бел во пустината Мохаве, Калифорнија, истовремено со откривањето на мохавеитот. Овој минерал е именуван по неговата локација, бидејќи рудникот Блу Бел го зафаќа поголемиот дел од околното подрачје. Единствените забележани форми на овој минерал се {001} и {001}. Познато е дека синиот Белит формира светло синкаво-зелени сплескани плочи или снегулки кои се со големина до 20 x 20 x 5. nm по големина, најчесто израснати меѓусебно во неправилни агрегати. Блубелитот и мохавеит се многу слични по структура, тие се разликуваат само по нивниот уникатен минерален состав.
1 Појава
Блубелитот бил откриен во рамките на рудникот Блубел во пустината Мохаве, Калифорнија. Околната карпа била составена од многу силициумски рогнфелс, заедно со мурдохит, калцит, флуорит и хемиморфит. Овој нов минерал бил откриен заедно со мохавеитот во областа Блу Бел.
2 Физички својства
Блубелитот има адамантински сјај и има генерално светла синкаво-зелена боја. Понекогаш има мат изглед поради грубоста на површината. Тој е многу мек, 1 на мосовата скала на тврдост. Блубелитот има бледо синкаво-зелена лента и има нерамна фрактура. Има совршено расцепување по должината на рамнината {001}.
3 Хемиски својства
ИМА формулата за блубелитот е Cu<sub>6</sub>(IO<sub>3</sub>)(OH)<sub>10</sub>Cl, но целосната хемиска формула е Cu<sub>6</sub>[(I<sup>5+</sup>O<sub>3</sub>)(OH)<sub>3</sub>](OH)<sub>7</sub>Cl. Блубелитот е еден од трите моментално познати минерали на бакар јодат, а другите два се белингерит и салезит. Мохавеит е сличен, но секој има единствена комбинација на елементи.
4 Методи
При анализа на синобелит, студиите со рендген со еден кристал не можеа да се користат поради лошиот квалитет на кристалите. За да се добијат податоците за рендгенските податоци за прашокот, користен е микродифрактометар со закривена плоча за снимање Rigaku R-AXIS Rapid II. Добиените податоци се вклопени во профил со помош на софтверот JADE 2010. За да се добијат хемиските податоци за синобелитот, користен е електронски микроскоп JEOL8200. Електронскиот микроскоп бил режим на спектроскопија со дисперзивна бранова должина, користејќи зрак од 20 нанометри.
5 Дифракција на рендгенски прашок
d-растојание, Интензитет
4.427, (99)
2.664, (35)
2.516, (100)
2.213, (9)
2.103, (29)
1.899, (47)
1.5663, (48)
1.4788, (29)
6 Хемиски состав
Составна единица, тежински%, Опсег
CuO, 48,62, 4781-50.47
Al<sub>2</sub>O<sub>2</sub>3, 0,12, 0-0,23
SiO<sub>2</sub>, 0,75, 0,71-0,83
I<sub>2</sub>O<sub>5</sub>, 17.26, 16.90-17.78
Cl, 4.06, 3,99-4,14
H<sub>2</sub>O<sub>calc</sub>, 9.27, -
-0,92, -
Вкупно, 79,16, -
Маријалит

Маријалит — силикатен минерал со хемиска формула од кога е чист краен елемент или кога е со зголемена содржина на мејонит. Маријалитот е натриумов краен член од скаполитната група и постои цврст раствор помеѓу маријалитот и мејонитот, кој е калциумовиот краен член. Тој е редок минерал кој обично се користи како колекционерски камен.
1 Кристалографија
Маријалитот има тетрагонална кристалографија и кристална класа 4/m. Покажува четирикратна ротација со огледални рамнини од 90°. Кристалите обично се призматични со истакнати форми на призми и дипирамиди.
Маријалитот припаѓа на едноосна негативна оптичка класа, што значи дека има еден кружен пресек и главен пресек обликуван како сплеснат сфеноид.
2 Откривање и појава
Маријалитот првпат бил опишан во 1866 година по откритието во Флегрискиот вулкански комплекс, Кампанија, Италија. Бил именуван од германскиот минералог Герхард фом Рат по неговата сопруга, Марија Роза фом Рат.
Маријалитот се јавува во регионален и контактен метаморфизам: мермер, варовнички гнајс, гранулит и зелен шкрилец. Тој исто така се јавува во скарн, пегматит и хидротермално изменети вулкански карпи. Ова значи дека маријалитот се формира во средини со висок притисок и/или со висока температура.
Балам Акаб

Алек Џефри Кун (роден на 14 април 1991 година), попознат по неговото сценско име Балам Акаб, е американски електронски музичар и продуцент по потекло од Механикансбург, Пенсилванија.
1 Биографија
Кун почнал да создава хардкор и метал на 13-годишна возраст со неговата група пријатели музичари. Додека студирал музика на колеџот Итака во Итака, Њујорк, во 2009 година, почнал да експериментира со пост-рок и амбиентална музика. На крајот се откажал од колеџот Итака за да се фокусира на својата музичка кариера.
Неговото прво издание, ЕП-то „''See Birds“'' било од 2010 година. Потоа го издал својот прв целосен албум, ''„Wander/Wonder“'', во 2011 година.''„Wander/Wonder“'' бил снимен целосно во неговата детска соба и во голема мера вклучувал снимки од природата лиценцирани со Криејтив комонс кои ги нашол на Интернет.
По долга пауза, Балам Акаб го издал својот втор официјален албум, „''Child Death“'', на 17 декември 2015 година преку Бендкемп. Во април 2016 година, албумот бил издаден на винил од издавачката куќа „Оркид тејпс“. Од објавувањето на ''„Child Death“'', Балам Акаб издал многу синглови и соработки во различни стилови преку Саундклауд и Бендкемп.
Меѓу бројните споредни проекти и псевдоними, Балам Акаб неодамна се здружил со продуцентот Гудбај за да го формираат дуото ''hospice_dreams'', објавувајќи го деби демо-албумот „because i am true“.
Името „Балам Акаб“ е земено од божество кое создава виножито во мајанската митологија, за кое Кун учел на часот по шпански јазик.
2 Дискографија
2.1 Студиски албуми
*''Талкање/Чудо'' (2011)
*''Смрт на дете'' (2015)
2.2 ЕП-а
*''Види птици'' (2010)
Синот Божји (филм)

''Синот Божји'' (|Son of God) — американски библиски епски филм што ја прикажува приказната за животот на Исус Христос, чија улога ја толкува Диого Моргадо.
Премиерата на филмот во САД се одржала на 28 февруари 2014 г.
1 Содржина
Филмот го следи целосниот животопис на Исус Христос, почнувајќи од неговото рождество, преку неговото учење и чуда, па сѐ до неговото распнување и вознесение.
2 Улоги
Диого Моргадо, Исус Христос
Грег Хикс, Понтиј Пилат
Ејдријан Шилер, Кајафа
Дарвин Шо, Петар
Себастијан Кнап, Јован
Џо Вреден, Јуда
Сајмон Кунц, Никодим
Пол Марк Дејвис, Симеон
Метју Гравел, Тома
Амбер Роуз Рева, Марија Магдалена
Рома Дауни, Марија
На портата на вечноста

„На портата на вечноста“ (англиски: ''At Eternity's Gate'') – филм на режисерот Џулијан Шнабел (Julian Schnabel) од 2018 година, снимен по сценариото на Шнабел,ан-Клод Кариер (Jean-Claude Carrière) и Луиз Кугелберг (Louise Kugelberg). Главните улоги ги играат: Вилем Дефо (Willem Dafoe), Руперт Френд (Rupert Friend), Мадс Микелсен (Mads Mikkelsen), Матје Амалрик (Mathieu Amalric), Емануел Сење (Emmanuelle Seigner) и Оскар Ајзак (Oscar Isaac). Филмот бил премиерно прикажан на 75. Меѓународен филмски фестивал во Венеција, каде Дефо го освоил Волпиевиот пехар за најдобра машка улога. Исто така, тој бил номиниран и за наградите „Оскар“ и „Златен глобус“.
1 Синопсис
Во филмот се прикажани последните години од животот на Винсент ван Гог во јужна Франција. Тој се обидува да го пронајде личниот мир, но го мачат внатрешните немири и неразбирањето на средината во која работи. Во филмот се поткрепува теоријата дека сликарот не извршил самоубиство, туку дека бил убиен.
Реколета (езеро)

Реколета е вештачко езеро кое се наоѓа 16 км североисточно од градот Овале, во регионот Кокимбо, Чиле. Езерото се наоѓа северозападно од Ел Ринкон, 2,5км источно од Пенафлор, 4км јужно од Алгаробо и 6км западно од Ла Рука.
Десеадо Езеро

Езерото Деседо (|Lago Deseado) е езеро кое се наоѓа на главниот остров на архипелагот Огнена Земја. Езерото има ориентација исток-запад и е ограничено со планини на север и југ. Поголемиот дел од езерото се наоѓа во Чиле, додека источниот крај се наоѓа во Аргентина. Езерото се наоѓа во раседната зона Лаго Десеадо.
Езеро Диксон

Езерото Диксон е ледничко езеро во јужна Патагонија, кое се наоѓа во јужното патагонско ледено поле, кое од 1998 година е трансформирано во меѓународно езеро бидејќи се простира на меѓународната граница помеѓу Аргентина и Чиле. До 1998 година, езерото Диксон било целосно на чилеанска територија, на северниот крај на Националниот парк Торес дел Пајне во регионот Магаланес и ла Антарктика Чилена, но било обединето со езеро кое почнало да се формира во 1980-тите со одмрзнување на топењето на ледниците Диксон, Кубо (или Чинкуентенарио) и Фриас (или Гранде). Тоа езеро било на аргентинската страна кога бил потпишан Договорот за одредување на трасата на границата од планината Фиц Рој до ридот Доде од 1998 година, во сектор во непосредна близина на Националниот парк Лос Гласијарес, но без да биде дел од него. Езерото се напојува од ледникот што го дели неговото име и истекува преку реката Пајне. Ги прима водите на реката Лос Перос, која извира во проглацијално езеро кое се формирало за време на повлекувањето на ледникот Лос Перос.
Административно, претставува дел од аргентинската покраина Санта Крус, додека на чилеанска страна припаѓа на регионот Магаљанес.
Коипаса

Коипаса е езеро во покраината Сабаја, Оруро (департман), Боливија. На надморска височина од 3657 метри, неговата површина е 806 км². Езерото се наоѓа на западниот дел од Алтиплано, 20 км северно од Салар де Ујуни и јужно од главниот пат што ги поврзува Оруро и Хуара (Чиле).
Езерото Коипаса е тектонско солено езеро кое има длабочина од 3,5 метри и е опкружено со Солени рамнини Коипаса. Езерото Коипаса преовладува од вулканскиот конус од 4.920 метри висока Вила Пукарани.
На езерото Коипаса се имаат населено илјадници фламинга.
1 Галерија
2 Поврзано
* Чипаја
* Оуки
Ел Јесо

Ел Јесо е вештачко езеро, заедно со блиската Лагуна Негра, е главен извор на вода за пиење за Сантјаго.
Неговата вода има тиркизна нијанса и е погодна за риболов и сурфање.
На помалку од 2 километри возење се наоѓа „Засолниште Дел Јесо“, засолниште изградено во 50-тите години од минатиот век за сместување на работниците за време на изградбата на вештачкото езеро. Во Биглскиот конфликт, го користела чилеанската армија, со оглед на неговата стратешка вредност (го штити изворот на вода за пиење во главниот град, а во исто време може да го одбрани од аргентинскиот напредок).
Ла Палома Езеро

Ла Палома е вештачко езеро кое се наоѓа 27 километри југоисточно од градот Овале, во регионот Кокимбо, Чиле. Иако неговата примарна намена е да обезбеди вода за наводнување, езерото е исто така популарно рекреативно место за локалното население и посетителите. Првпат било отворено во 1968 година. Се наоѓа на надморска височина од 328 метри.
Пукларо (езеро)

Пукларо е вештачко езеро создадено од брана на реката Елки, 40 километри источно од градот Ла Серена, регионот Кокимбо и 500 километри северно од Сантјаго, Чиле.
Целта на изградбата е да има прогрес во наводнувањето на 21.000 хектари обработливо земјиште во долината Елки.
1 Брана
Браната Пукларо е брана со бетонска обвивка висока 83 метри и долга 640 метри, со надморска височина на гребенот од 435 метри. Волуменот на бетонската брана е 4.630.000 м³. Браната има преливник над неа (максимален истек 3.800 м³/с). Дебелината на бетонската површина низводно варира од 0,45 м до 0,30 м.
Браната Пукларо е базирана на многу пропустливи алувијални темели длабоки повеќе од 100 метри.
Винтер (езеро)

Винтер или Палена — езеро сместено во Патагонија, кое е на границата на Аргентина, каде што е познато како Лаго Генерал Винтер, и Чиле, каде што се вика Лаго Палена. И двете имиња се меѓународно прифатени. Аргентинското име е по генералот Лоренцо Винтер, вториот гувернер на аргентинската територија Патагонија (1882–1884) и првиот гувернер на Рио Негро (покраина) (1884–1888).
Реката Палена извира кај езерото Винтер, каде што локалното население ја нарекува ''Каренлеуфу'' (Зелена река), или на шпански ''Рио Корковадо''.
Езерото Винтер го препознаваат по риболовот со мушичка и калифорниска пастрмка, обете неавтохтони, инвазивни видови.
Лаго Фањано

Лаго Фањано (|Lago Fagnano), исто така познато и како ''Лаго Ками'' (|Lago Cami), е езеро кое се наоѓа на главниот остров на архипелагот Огнена Земја, а го делат државите Аргентина и Чиле. Езерото кое е 645 км <sup>2</sup> се протега од исток кон запад околу 98 километри, од кои 72,5 км (606 <sup>км2</sup>) припаѓаат на аргентинската Огнена Земја (покраина), а само 13,5 км (39 км <sup>2</sup>) до регионот Чилеански Магаланес и Антарктик Чилена. Ова езеро има длабочина од 449 метри. Јужниот брег е стрмен во споредба со северниот брег кој што не е стрмен и се шири во значително широк и рамен пиемонт од кој можат да се видат двете нивоа на висорамнините. Од неговиот западен крај, реката Азопардо се влева кон фјордот Алмирантазго. На неговиот источен крај се наоѓа градот Толхуин. Езерото е басен кој со одвојување развиен фаулт зоната Магаланес-Фањано.
1 Население, економија и екологија
Ако се тргне од аргентинскиот град Ушуаја, до езерото се поминува по живописно возење од 100 км по Националниот пат 3, кој е асфалтиран целосно. Таа патеката поминува низ кањонот на реката Оливија, долината Тиера Мајор заедно со нејзините зимски одморалишта, превојот Гарибалди, езерото Ескондидо и областа на пилана. На источниот дел од езерото се наоѓа Хостерија Каикен, која е само неколку километри од градот Толхуин, и колибите Ками. Иако Националната патека 3 се оддалечува од езерото во близина на почеток на езерото, можно е да се следи чакалест пат кој се разгранува лево во близина на гостилницата и се протега по чакалеста лента на почетокот на езерото. Мостот Бејли овозможува преминување на реката Турбио. Оваа рута овозможува пристап до Толхуин од запад.
Од аргентинскиот град Рио Гранде, до езерото е достапен пат и преку RN 3 (105 км), кој минува низ преодни предели како степата и Андите.
Од Чиле, може да се стигне преку Патот Y-85, кој се наоѓа близу реката Расмусен, поминува низ природниот парк Карукинка, поминува во близина на езерото Десеадо и ги преминува планините за да може да се стигне до реката Азопардо.
Мар Чикита

Мар Чикита (на шпански буквално „Мало Море“) или Мар де Ансенуза е ендореично солено езеро кое се наоѓа на североистокот од Кордоба (аргентиска покраина), во централна Аргентина. Североисточниот агол на езерото се протега и во југоисточната Сантјаго дел Естеро (покраина). Тоа е најголемото од присутните природни солени езера во Аргентина.
Езерото се наоѓа во екорегионот Аргентински Еспинал. Го зафаќа јужниот дел од вдлабнатина која има димензии од околу 80 км (север &#x2013; југ) за 45 км (исток &#x2013; запад). Неговата површина значително варира, со оглед на нејзината мала длабочина (околу 10 м), и се движи помеѓу 2,000 и 6,000 км2.
1 Хидрологија
Мар Чикита се полни првенствено од солените води на реката Дулсе, која доаѓа од Сантјаго дел Естеро на север откако се припојува со реката Саладиљо. Земјиштето околу долниот тек на Дулсе и Мар Чикита се мочуришта, населени со голем биодиверзитет (особено водни птици). Од југозапад, езерото го прима текот на реките Примеро/Сукија и Сегундо/Ксанаес, како и неколку потоци; овие приливи варираат многу од сушни до дождливи сезони. Соленоста на Мар Чикита е доста променлива, со измерени екстреми кои се движат од 250 g/L во време на ниско ниво на вода до околу 40 g/L во многу влажни години, како што е во деценијата по 1977 година, кога рекордни врнежи од дожд поплавиле голем дел од Мирамар, Кордоба.
Cuscuta monogyna

''Cuscuta monogyna'' — вид на едногодишна билка од семејството Convolvulaceae. Тие се ползавци и имаат едноставни, широки листови.
1 Опис
Растението има темножолтеникаво, кафеаво или розево стебленце со дијаметар 1-3 мм. Паразитира на шумски дрвенести растенија и грмушки, поретко на тревести растенија.
Во Македонија го има на планината Јакупица, најден и на Водно, во Крива Паланка, Кавадарци, Банско, Скопска Црна Гора.
Cuscuta europaea

''Cuscuta europaea'' - паразитско растение кое потекнува од Европа, i кое припаѓа на семејството повивки, но порано било класифицирано во семејството вилина коса. Расте на главоцветни, конопи, штирови, бобови, коприви и други тревни растенија, вклучувајќи градинарски растенија како што се ''Coleus'' и ''Impatiens'', а повремено и на ''Humulus''. Ова е значаен паразит на луцерката (''Medicago sativa''). Во многу региони, вклучувајќи ги и Источните Хималаи во Непал, овој вид се користи како традиционален лек за лекување на заболувања на црниот дроб.
1 Опис
Долгите тенки стебла на ''C. europaea'' се жолтеникави или црвеникави. Тие имаат инфлоресценција која се создава странично по должината на стеблата, цветовите се распоредени компактно со малку до многу цветови. Чашката е обратноконусовидна, голема 1,5 мм, и има форма на чаша со 4 или 5 чашки. Венчето е ѕвончевидно, по прецветувањето е пехаресто. Прашниците се покуси од венечните сегменти.
2 Распространетост
''Cuscuta europaea'' сега може да се најде и во Јапонија и Алжир, како и во Северна Африка, Западна Азија и Европа. Во Индија и Пакистан, видот се јавува на Хималаите, протегајќи се од Кашмир до Сиким на надморска височина од 3.600 метри.
Најчесто се развива врз различни тревести растенија. Во Македонија овој вид го има на планината Караџица, во Маврово, на Кораб, Галичица, Баба Сач, главно овој вид е врзан за планинскиот појас.
Микроклин

Микроклин (KAlSi<sub>3</sub>O<sub>8</sub>) — важен тектосиликатен минерал што формира магматски карпи. Тој е алкален фелдспат богат со со калиум . Чест е кај гранитот и пегматитите. Микроклинот се формира за време на бавно ладење на ортокласот. Санидинот е полиморф на алкален фелдспат, стабилен на уште повисоки температури. Микроклинот има вкрстено збраздување кое се формира како резултат на трансформацијата на моноклиничен ортоклас во триклиничен микроклин.
Името на хемиското соединение е калиум алуминиум силикат, а познато е како референтен број E555.
1 Геологија
Микроклинот може да биде хемиски ист како монокласот ортоклас, но бидејќи припаѓа на триклинскиот кристален систем, аголот на призмата е малку помал од правите агли; оттука и името „микроклаз“ од грчкиот збор „мал наклон“. Микроклазот е идентичен со ортокласот по многу физички својства и може да се разликува со рендгенско или оптичко испитување. Кога се гледа под поларизирачки микроскоп, микроклинот покажува ситно повеќекратно збратимување кое формира структура слична на решетка која е несомнена.
Пертитот е или микроклин или ортоклас со тенки ламели од ексолвиран албит.
Амазонскиот камен, или амазонит, е зелена варијанта на микроклин. Сепак, не се наоѓа никаде во Амазонскиот басен. Шпанските истражувачи кои го именувале очигледно го помешале со друг зелен минерал од тој регион.
Најголемите документирани монокристали на микроклин се пронајдени во рудникот за берил „Деволс Хоул“, Колорадо, САД, и се измерени со димензии ~50 × 36 × 14 м. Ова е веројатно еден од најголемите кристали од кој било материјал пронајден досега.
Микроклинот е исклучително активен агенс за нуклеирање на мраз во атмосферата. Неодамна било откриено како водата се врзува за површината на микроклинот.
2 Како додаток во храната
Името на хемиското соединение е калиум алуминиум силикат и е познато како референтен број Е E555. Во 2018 година беше предмет на повик за технички и токсиколошки податоци од EFSA.
Во 2008 година, тој (заедно со други алуминиумски соединенија) бил предмет на научно мислење на Панелот за адитиви во храната, ароми, помошни средства за преработка и материјали за контакт со храна од EFSA.
Лагуна Лехија

Лагуна Лехија е солено езеро кое се наоѓа во Алтиплано во регионот Антофагаста во северно Чиле. Во околината на областа доминираат вулканите Чиликес, Ласкар, Агуас Калиентес и Акамарачи. Езерото е плитко и нема излез, покривајќи површина од околу 1.9 км во денешно време.
Во текот на леденото време, езерото било значително поголемо поради кратко испарување и зголемените стапки на врнежи, при што околу водната површина се развиле биохерми. Денес, во езерото живеат фламинга и голем број микроорганизми.
1 Географија и геологија
Лагуна Лехија езерото се наоѓа во Висорамнината Атакама во Чиле, близу до границата со државата Аргентина. Градот Сан Педро де Атакама се наоѓа 103 км северозападно од Лагуна Лехија езерото. Езерскиот слив е опкружен со разни вулкани, како што се Агуас Калиентес, Ласкар, Тумиса, Лехија, Чиликуес и Кордон де Пунтас Неграс, и помали центри познати како Серо Оверо и Ла Албондига. Езерото е ендореично и има 193км2 голем слив, и лавински тек го формира неговиот јужен брег. Подалеку на југ се наоѓаат уште две различни езера, Лагуна Мисканти и Лагуна Миникес.
1.1 Хидрологија
Лагуна Лехија езерото е кружно, плитко езеро на надморска височина од 4,325м со површина од 1,9км2 или 2км2. Тоа е полимиктичко езеро кое повремено се замрзнува. Ветровите понекогаш создаваат пена на површината на езерото и ја дуваат на бреговите. Измерени се температури на водата кои се движат помеѓу 3-10,6 °C, а езерото е длабоко околу 1,2 м.
Водите на езерото се солени и соленоста често се разликува во еден дел од езерото со остатокот. Сулфатот и натриумот се главните соли кои што се наоѓаат во езерската вода, со хлорид и магнезиум како секундарни или втори соли, а калциум, калиум, силициум и стронциум како подредени. Исто така, се јавуваат елементи добиени од вулкани како арсен, бор, флуор и литиум.
Езерото се напојува од север преку два потоци, едниот поток извира од Агуас Калиентес, а другиот поток од две притоки на Ласкар и Серо дел Абра. Од Чиликес и Лехија на југ, другите потоци течат на север и тие влегуваат во јужниот дел на езерото. Се чини дека можно е да постои излез на подземните води, со оглед на тоа што во езерото нема акумулиран халит, а Серо Оверо кој се формирал преку интеракција на подземните води и магмата заедно.
Cuscuta approximata

''Cuscuta approximata'' — едногодишно растение, вид на вилина коса. Потекнува од Евроазија и Африка, но се среќава и во Северна Америка, каде што е донесен и претставува невообичаено штетен плевел. Во Македонија го има во Таорска Клисура, Жеденска Клисура, Козјак, Мариово, Серта, а видено е и на Шар Планина, Водно, Дренска Планина и Бел Камен.
Тоа е паразитско растение која се качува на други растенија и зема храна директно од нив преку хаусториум.
1 Опис
Има разгрането светложолто, светлозелено, кафеаво до портокалово-црвено кончесто стебленце, со дијаметар до 0,5 mm. Листовите се сведени на лушпи на површината на стеблото, бидејќи тие не се потребни за фотосинтеза затоа што паразитира и добива хранливи материи од својот домаќин. Носи гроздови од ситни жолтеникави цветови во облик на ѕвонче кои се широки само околу 3 милиметри. Се размножува со семе, при што секое растение е способно да произведе над 10.000 семиња одеднаш. Ова растение е плевел на луцерка, детелина и домати, како и на други култури и автохтона флора. Овој вид понекогаш се третира како подвид на ''Cuscuta epithymum''.
Cuscuta planiflora

Cuscuta planiflora — растителен вид од родот Cuscuta, семејство ''Convolvulaceae'', широко распространет во Медитеранот и кон исток до Јужна и Југозападна Азија, како и во некои делови од Африка, и бил увезен во Северна Америка и Австралија.
Во Македонија го има на Водно, Козјак, Сува Гора, околу реката Треска, Валандово и Струга. Се посочува дека во 1921 и 1923 година ботаничарите Стојанов и Јуришиќ го забележале во Струмичко и Трескавец.
1 Опис
Ова е едногодишно растение со тенко и разгрането стебленце, со дијаметар од 0,3 mm. Цветовите се петчлени, собрани во мали компактни соцветија, со дијаметар 5-6 mm. Венчето белузлаво, ѕвончевидно.
Паразитира врз различни тревести растенијаили полугрмушки, од фамилиите ''Fabaceae'', ''Lamiaceae'', ''Cistaceae'', и други.
2 Подвидови
*''Cuscuta planiflora var. algeriana'' Yunck.
*''Cuscuta planiflora var. ambigua'' (Trab.) Yunck.
*''Cuscuta planiflora var. globularis Balf.f.''*''Cuscuta planiflora var. godronii (Des Moul.) Rouy''*''Cuscuta planiflora var. holstii Baker & Rendle''*''Cuscuta planiflora var. madagascariensis (Yunck.) Verdc.''*''Cuscuta planiflora var. papillosa Engelm.''*''Cuscuta planiflora var. planiflora''*''Cuscuta planiflora var. sicula (Tineo ex Engelm.) Trab. ex Yunck.''
Езеро Поопо

Езерото Поопо (|Lago Poopó) било големо солено езеро во плитка депресија во Алтиплано во Оруро (департман), Боливија, на надморска височина од приближно 3700 метри. Поради должината и ширината на езерото (90 на 32 километри), ја сочинувало источната половина на Оруро, познат како рударски регион во југозападна Боливија. Постојаниот дел од езерското тело покривало приближно 1000 километри квадратни и било второто најголемо езеро во земјата. Езерото го добивало поголемиот дел од својата вода од реката Десагуадеро, која тече од Титикака на северниот крај на Алтиплано. Бидејќи езерото немало голем испуст и имало просечна длабочина помала од 3 метри, површината значително се разликувала од сезона во сезона.
Во 2002 година, езерото било означено како место за заштита според Рамсарската конвенција. До декември 2015 година, езерото целосно се исушило, оставајќи само неколку мочурливи области. Покрај тоа што езерото се опоравило од две претходни сушења, од 2016 година, закрепнувањето на езерото се смета за малку веројатно. Предложени причини за опаѓањето се топењето на глечерите на Андите и губењето на нивните води, поради сушата поради климатските промени, како и континуираното пренасочување на водата за рударство и земјоделство.
1 Археолошки докази
Археолошките истражувања спроведени од Универзитетот Сан Андрес во Ла Пас, Боливија, го покажуваат влијанието на културата Ванкарани во областа Поопо. Развиени биле сложени централни урбани области, како што се села и градови, за време на доцниот формативен период (200 п.н.е. – 200 н.е.) се прошириле во сливот на Поопо, веројатно во врска со променливите модели на земјоделство. Сточарите и начинот на живот на трговците со каравани со лами коегзистирале со земјоделците во хармоничен систем на размена на стоки и услуги.
Други истражувачи кои го испитувале следниот период, раните регионални случувања ( 300 – 900 г.) заклучиле дека големината на населените области се зголемила. Жителите на Јужен Поопо развиле уникатен стил на керамика со триаголни спирали. Источниот дел од езерото има докази за важна енклава Тиванаку, со керамички стилови од јадрото на областа Титикака и околните стилови, што ги демонстрира интеракциите меѓу различните народи во областа.
2 Динамика на езерото
Главниот влез на езерото Поопо (приближно 92% од водата) доаѓал од реката Десагудеро, која се влевала во езерото на северниот крај. Течела јужно од езерото Титикака. На езерото имало бројни помали влезови по должината на источниот брег, од кои многу биле суви поголемиот дел од годината. Во време на многу високи нивоа на водата, Поопо бил поврзан со солената пустина Салар де Коипаса на запад. Мал излез водел до Салар де Ујуни на крајниот југ од Алтиплано, но бидејќи езерото немало никаков поголем излез, се класифицира како ендореичен слив.
3 Поврзано
* Опустинување
* Тулери (езеро)
Миметит

Миметит — минерал од оловен арсенат хлорид (Pb<sub>5</sub>(AsO<sub>4</sub>)<sub>3</sub>Cl) кој се формира како секундарен минерал во оловни наслаги, обично со оксидација на галена и арсенопирит . Името потекнува од грчкиот збор el ''мимети'', што значи „имитатор“ и се однесува на сличноста на миметитот со минералот пироморфит. Оваа сличност не е случајна, бидејќи миметитот формира минерална серија со пироморфитот и со ванадинитот. Тој бил пронајден во Мапими, Дуранго, Мексико и Тсумеб, Намибија.
1 Својства
Миметитот обично формира кратки хексагонални кристали кои се жолти до кафеави до портокалови по боја, многу кршливи, умерено тврди (Мосова тврдост 3,5–4) и густи (специфична тежина 7,24). Тој се одликува со недостаток на транспарентност, смолест до адамантински сјај и растворливост во азотна киселина.
Миметитот формира комплетна серија на цврсти раствори со пироморфит, при што фосфатот го заменува арсенатот. Двата минерали се речиси идентични по своите својства и може да биде тешко да се разликуваат освен со лабораториски тестови. Пироморфитот е почестиот минерал и застапен на повеќе локации.
Кампилит е име кое се применува на миметит или пироморфит кој кристализира како карактеристични кристали во облик на буре кои формираат закривени хемисферични агрегати. Белит е име кое порано се применувало за миметит кој содржи хром, или пак мешавина од крокоит, миметит и кварц, и кој формира привлечни портокалово-црвени кристали, но бил дискредитиран како посебен минерален вид.
2 Локалитети
Миметит се наоѓа во комбинација со минерали од олово и арсен, вклучувајќи пироморфит, церусит, хемиморфит, смитсонит, ванадинит, англезит, пирит, мотрамит, вилемит и вулфенит. Добри примероци биле пријавени од округот Гила, Аризона, САД; Ојокалиенте, Сакатекас, Мексико; Камберленд, Англија; Јохангеоргенштат, Саксонија, Германија; Намибија; и Брокен Хил, Австралија.
3 Галерија на примероци од миметит
Lake Cote

Езерото Коте ( |Lago Cote ), првично познато како езеро Котер, е слатководно кратерско езеро кое се наоѓа во северните висорамнини на Костарика . Моментално е најголемото природно езеро во Костарика со површина од 1,98 квадратни метри (0.76 милји) . Неговата длабочина варира помеѓу 6 и 18 метри
1 Локација
Езерото Коте се наоѓа во округот Коте, кантон Гватусо, во покраината Алахуела, помеѓу вулканот Аренал и вулканот Тенорио . Во негова близина се наоѓа најголемото езеро во Костарика, езерото Аренал, кое е од вештачко потекло.
2 Физички аспекти
Ова езеро е кратерско езеро од типот Маар со срцево-овична форма и има 1 км дијаметар. Просечната длабочина е 6,30 метри, а максималната длабочина е 18 метри во централното подрачје.
Тоа е природна дренажа на реката Кот.
Просечната температура на водата е околу 21,9 и 27,9 степени целзиусови.
Тујајто Езеро

Езерото Тујајто е солено езеро кое се наоѓа во регионот Антофагаста, северно Чиле. Сместено на надморска височина од околу 4010 метри, неговата површина моментално варира помеѓу 1.7-2.7 километри квадратни, но во минатото било значително поголемо; ова довело до тоа луѓето да живеат на езерото и таму биле создадени археолошки локалитети. Во моментов, езерото се напојува со подземни води и нема површински излез, но водата може да истече под земја. Тоа е дел од природниот резерват Лос Фламенкос.
1 Опис
Езерото се наоѓа на надморска височина од 4010 метри во регионот Антофагаста, северно Чиле. Има максимална длабочина од 0.6 метри додека неговата површина е околу 2.2 километри квадратни; поради сезонското испарување и благите падини на дното на езерото варира сезонски од во лето до 0.7 километри квадратни во зима кога езерото понекогаш е делумно замрзнато. Нивото на езерото варира и со истекот на изворите што го хранат. Понекогаш езерото Тујајто е речиси празно, а на рабовите може да се видат соли како што се гипс и халит. Мочуришта се наоѓаат на источните брегови а локалната флора и фауна зависат од снабдувањето со вода на езерото. Кордон де Пунтас Неграс го одделува езерото Тујајто од езерото Лехија.
2 Наводи
Rochelia disperma

''Rochelia disperma'' — вид широколисно растение првпат опишано од Карл Лине Помладиот, а сегашното име му го дал К. Кох. ''Rochelia disperma'' е дел од родот ''Rochelia'' и семејството широколисни растенија.
1 Опис
Rochelia disperma е едногодишно растение, високо од 5 до 15 см. Стебленцето му е вертикално, разгрането од основата или во горниот дел, со прилегнати сини влакна. Листовите се долги 10 до 20 мм, широки 2–3 мм широки, од двете
страни со прилегнати четинести влакна поставени на брадавичести израстоци. Базалните листови се издолжено-лопатовидни постепено стеснети во дршка. Стеблените листови се линејни или тесно ланцетни, приседнати. Прицветните листови слични со стеблените листови, но со нешто помали димензии. Цветовите собрани во прости срповидни соцветија кои често се групираат во метличести соцветија. Цветните др{ки куси (околу 1 мм) по прецветуваwето се свиткуваат наназад. Чашката е мала (2–3 мм), за време на образувањето на плодот разраснува, со 5 срповидно свиткани линејни чашкини сегменти, густо препокриени со густи четинести влакна кои на врвот се кукесто свиткани. Венчето е долго 2 до 4 мм, сино, со или без задебелувања во отворот на венечната трубичка. Оревчињата се долги околу 3 мм, со брадавичести израстоци на кои се присутни ѕвездести влакна со кукесто свиткани краци.
2 Живеалиште
Живеалишта на Rochelia disperma се брдските пасишта, на припекливи места, на силикатна и варовничка подлога.
3 Распространетост
Распространето е во Северозападна Африка, Југоисточна Европа, Западна, Југозападна и Средна Азија.
3.1 Во Македонија
Велес – с. Раштани, „Гроот“, Отовица; Куманово – с. Пчиња; Овче Поле – Богословец; Кратовско
Емигрантски комунистички сојуз

Емигрантски комунистички сојуз „Ослободување“ — огранок на Бугарската комунистичка партија за македонските социјалисти од Вардарска и Егејска Македонија. Основано во 1920 година и предводено од Димо Хаџи Димов. Организацијата дејствувала против влијанието на ВМРО (Автономисти). Орган на сојузот бил весникот „Ослободување“.
1 Историјат
После Првата светска војна, голем дел од поранешните членови на Македонската револуционерна организација се иселиле во Царството Бугарија. Се развила внатрешна борба меѓу врховистите и социјалистички струи за влијание врз македонското емигрантско население. На 23 октомври 1918 година, организирале конгрес во Софискиот универзитет во кои главниот говорник бил Љубомир Милетиќ. Меѓу врховистите биле Георги Баждаров, Кирил Прличев, Симеон Радев и Тодор Александров. Додека од левицата биле Ѓорче Петров и Димо Хаџи Димов.
После неуспехот на конгресот, Серчаните ја објавиле Серската декларација, додека Димо Хаџи Димов ја објавил брошурата Назад кон автономијата. Социјалистите го основале Привременото претставништво, предводено од Христо Татарчев, Петар Поп Арсов, Михаил Герџиков и Петар Ацев. Додека врховистите ја основале ВМРО (Автономисти), предоводена од Тодор Александров. Во 1919 година пропаднало Привременото претставништво. Во 1920 година, со поттик од Бугарската комунистичка партија, основан е Емигрантскиот комунистички сојуз на чело со Димо Хаџи Димов.
ЕКС не успеала да го привлече вниманието меѓу македонските емигранти. Освен Хаџи Димов, Васил Главинов и Христо Јанков од Кукуш биле клучни членови во организацијата. Организацијата ги ширела идеалошките ставови на Бугарската комунистичка партија. Меѓу 1920-1923 година нивниот орган бил весникот „Ослободување“, уредена од Хаџи Димов и Главинов. Во август 1923 година, после преговори меѓу БКП и ВМРО (Автономисти), организацијата е укината. Повеќето членови подоцна се приклучиле во ВМРО (Обединета).
Игор Маројевиќ

Игор Маројевиќ (српски: ''Игор Маројевић''; Врбас, 1968) — српски писател, драматург, есеист и преведувач.
1 Животопис
Маројевиќ е роден во Врбас, во 1968 година. Дипломирал српски јазик и книжевност на Филилошкиот факултет при Белградскиот универзитет, а студирал на постдипломските студии по светска книжевност на Универзитетот Аутонома во Барселона. Тој е член на Српскиот и на Каталонскиот ПЕН и еден од основачите на Српското книжевно друштво. Од 2002 година, работи како самостоен уметник, а живее во Земун.
2 Творештво
Творештвото на Маројевиќ опфаќа романи, раскази и драми. Тој е автор на „Белградското петокнижие“ кое го сочинуваат романите „Дваесет и четири ѕидови“ (1998, 2010), „Партер“ (2009), „Вистински белграѓанки“ (2017) и „Туѓини“ (2018), како и збирката раскази „Белграѓански“ (2014) која доживеала шест изданија. Исто така, тој е автор и на пебталогијата „Етнофикции“ од која завршил четири романи: „Жега“ (2004, 2008), „Шнит“ (2007, 2008, 2014), „Мајчината рака“ (2011) и „Остатоците на светот“ (2020). Покрај нив, ги објавил и следниве дела: новелата „Измамата на бога“ (1997), збирките раскази „Трагачи“ (2001) и „Медитерани“ (2006, 2008), книгите со есеи „Низ главата“ (2012) и „Крвта е вода“ (2018) и романот „Роман за пијанствата“ (2019). Збирката „Сè за убавината“, пак, содржи раскази од неколку негови збирки. Неговата драма „Номади“ била премиерно изведена во Барселона, на каталонски и на шпански јазик (на којшто е напишана), во продукција на Институтот за театар; драмата „Тврдината Европа“ била поставена на БЕЛЕФ (2008), врз основа на преводот од шпански јазик (на којшто биле напишана); драмата „Барем сум свој човек“ била прикажувана на Белградскиот драмски театар (2009-2011); врз основа на неговиот роман „Дваесет и четири ѕидови“ била направена истоимената драмска адаптација, која се прикажувала на Белградскиот драмски театар (2003-2004). Неговите дела се преведени на 16 јазици, а неговите раскази се застапени во неколку антологии, како: „Casablanca serba“ (антологија на српскиот расказ, објавена на италијански јазик), „Der Engel und der rote Hund“ (антологија на српскиот расказ, објавена на германски јазик), „Бизарни раскази“ (антологија на српскиот расказ, објавена на македонски јазик), антологијата на југословенскиот расказ „Генерација 23“, антологијата на источноевропскиот расказ „Odkud vítr vane“ (на чешки јазик) и антологијата на европската кратка проза и есеистика „Hotel Europa“ (на германски јазик). Исто така, тој се бави со превод од шпански и од каталонски јазик.
За своите дела, Маројевиќ е добитник на неколку награди и признанија:* наградата „Меша Селимовиќ“
* наградата на Градот Белград, „Деспот Стефан Лазаревиќ“
* наградата „Залтна алка“ за траен придонес кон културата на Белград
* наградата „Karoly Szirmai“
* наградата од фондот „Борислав Пекиќ“
* наградата „Троношки родослов“
* наградата „Стеван Пешиќ“
* наградата „Водич за животот“
* Соларисовата награда на читателите за роман на годината
* наградата „Десимир Тошиќ“
Витезот од Седумте Кралства (ТВ-серија)

''Витезот од Седумте Кралства'' (|A Knight of the Seven Kingdoms) — фантастична телевизиска серија, екранизација на циклусот повести на Џорџ Р. Р. Мартин, познати и под насловот ''Приказни за Данк и Ег''. Главните улоги ги толкуваат Питер Клефи и Декстер Сол Ансел.
Премиерното прикажување на првата сезона започнало на 18 јануари 2026 г. Серијата добила високи оценки од критичарите и веќе е продолжена за втора сезона.
1 Содржина
Книжевна основа на серијата е збирката повести ''Витезот од Седумте Кралства'' (буквален превод на оригиналниот наслов е ''Приказни за Данк и Ег'') од американскиот писател Џорџ Р. Р. Мартин. До 2026 г. се напишани три повести: ''Витезот скитник'', ''Заклет витез'' и ''Таинствениот витез''. Нивното дејство се одвива на измислениот континент Вестерос, во услови на доцен феудализам. Главни ликови се витезот Данкан Високиот и неговиот штитоносец Ег, идниот крал Егон V Таргариен.
Првата сезона е заснована на првата повест од циклусот, ''Витезот скитник''. Штитоносецот Данк (Данкан), висок и силен младич, го погребува под едно дрво својот учител и господар, витезот скитник Арлан од Пенитри. Тој ги присвојува оклопот, штитот и мечот на покојникот и решава да замине на турнир во градот Ешфорд. По патот, Данк во една крчма го среќава 9-годишното момче сираче Ег, кој благодарение на својата упорност станува негов штитоносец.
Во Ешфорд, на Данк, кој е облечен во скромна облека, му одбиваат учество на турнирот додека не добие препорака од некој благородник. Благодарение на својата смелост и чесност, Данк успева да го одбрани правото да ги носи витешките мамузи. Со текот на времето, Данк дознава дека младиот Ег е всушност принц од династијата Таргариен. Тој се наоѓа во центарот на судир што може да се реши само со двобој во кој учествуваат најпознатите витези на Вестерос, вклучувајќи го и престолонаследникот. Последниот, застанувајќи на страната на Данкан, загинува, што засекогаш ја менува судбината на јунакот, но и на самите Седум Кралства.
2 Улоги
Питер Клефи, сер Данкан Високиот „Данк“
Декстер Сол Ансел, Егон Таргариен „Ег“
Фин Бенет, Ерион „Светлопламен“ Таргариен
Берти Карвел, Белор „Кршач на Копја“ Таргариен
Сем Спруел, Мекар Таргариен
Тензин Крофорд, Тансела
Даниел Ингс, сер Лионел Баратеон „Насмеаната Бура“
Тајканит

Тајканит — силикатен минерал. Именуван е по планинскиот венец Тајкан, Русија, неговиот типичен локалитет.
1 Својства
Тајканитот е минерал со боја што се движи од смарагдно зелена до црно-зелена. Кристализира во моноклиничниот систем. Има висока релативна густина од 4,72. Минералот има тврдост од 6 до 7.
2 Појава
Типичното наоѓалиште е планинскиот венец Тајкан, во Хабаровскиот крај, руски Далечен Исток, каде што минералот е откриен во наоѓалиште на манган. Исто така, е пронајден во Хотазел, покраина Северен Кејп, Јужна Африка.
Договор Сикорски-Мајски

Договор Сикорски-Мајски — договор помеѓу Советскиот Сојуз и Полска, потпишан во Лондон на 30 јули 1941 година. Неговото име е земено од неговите двајца најзначајни потписници: премиерот на Полска, Владислав Сикорски, и советскиот амбасадор во Обединетото Кралство, Иван Мајски.
1 Позадина
По потпишувањето на Пактот Молотов-Рибентроп во 1939 година, Советите ја нападнале Полска и учествувале во нејзиното распарчување. Советските власти ја прогласиле Полска за непостоечка, а сите поранешни полски граѓани од областите анектирани од Советскиот Сојуз биле третирани како советски граѓани. Тоа резултирало со апсење и затворање на приближно 2 милиони полски граѓани (вклучувајќи четвртина милион воени затвореници и 1,5 милиони депортирани лица) од страна на НКВД и другите советски власти.
2 Преговори
Кога меѓународната ситуација се променила во 1941 година со операцијата Барбароса, германската инвазија на Советскиот Сојуз на 22 јуни 1941 година, советскиот лидер Јосиф Сталин почнал да бара помош од други земји кои се спротивставувале на Германија. Силно охрабрен од британскиот министер за надворешни работи Ентони Еден, Сикорски на 5 јули 1941 година започнал преговори со советскиот амбасадор во Лондон, Иван Мајски, за повторно воспоставување дипломатски односи меѓу Полска и Советскиот Сојуз. Сикорски бил архитект на договорот постигнат од двете влади, кој бил потпишан на 30 јули 1941 година. Уште еден воен сојуз бил потпишан во Москва на 14 август 1941 година. Подоцна истата година, Сикорски пристигнал во Москва со дипломатска мисија (вклучувајќи го и идниот полски амбасадор во Москва, Станислав Кот, како и шефот на Полската воена мисија во Советскиот Сојуз, генерал Зигмунт Шишко-Бохуш).
3 Одредби
Сталин се согласил да ги прогласи сите претходни договори што ги имал со нацистичка Германија за ништовни, да ја поништи поделбата на Полска од септември 1939 година и да ослободи десетици илјади полски воени заробеници држени во советските логори. Врз основа на договорот меѓу полската влада во егзил и Сталин, Советите им дале амнестија на многу полски граѓани на 12 август 1941 година, од кои била формирана армија од 40.000 војници (Армијата на Андерс, подоцна позната како Втор полски корпус) под водство на генерал Владислав Андерс. Сепак, местото на живеење на уште илјадници полски офицери ќе остане непознато уште две години и ќе влијае силно врз последователните полско-советски односи.
Тахихидрит

Тахихидрит — нестабилен минерал, воден хлорид на калциум и магнезиум со формула: CaMg<sub>2</sub>Cl<sub>6</sub>·12H<sub>2</sub>O. Тој е ретка компонента на наслагите од соли на морските евапорити. При изложеност на влажен воздух, брзо се раствора.
Минералот формира безбоен до жолт тригонален кристал со стаклест сјај. Мек е со Мосова тврдост од 2 и има ниска специфична тежина од 1,66. Има добро расцепување во три насоки и обично се јавува во кристални маси.
Првпат е опишан во 1856 година за појава во Штасфурт, Саксонија, Германија. Неговото име доаѓа од грчкиот збор за ''брза вода'', што се однесува на неговата лесна растворливост.
Според патент поднесен пред години од истражувач од Халибартон, третманот со јакахлороводородна киселина на карбонати што содржат магнезиум создава тахихидрит, кој ќе ги запечати порите на карпата и ќе го спречи протокот на масло, освен ако не се измие со лесна киселина или вода пред и по третманот.
Француско-тајландски договор за спогодба (1946)

Договор за спогодба меѓу Франција и Сијам — склучен во Вашингтон на 17 ноември 1946 година со цел да се решат последиците од Француско-тајландската војна од 1940-1941 година. Договорот стапил на сила на денот на неговото склучување и бил регистриран во ''Серијата договори на Обединетите нации'' на 16 октомври 1959 година.
1 Причини
По германската окупација на Франција во 1940 година, француската контрола врз колониите во Источна Азија била значително ослабена, а ова го искористиле водачите на Јапонското Царство за да ѝ наметнат на француската влада договори од Вишискиот договор што дозволувале стационирање на јапонски сили во различни делови на Индокина со цел планирање нова војна против Британското Царство и Соединетите Американски Држави. Како дел од таа политика, јапонската влада ги поддржала напорите на сијамците да освојат некои територии во непосредна близина на Кралството Сиам, во замена за согласност на сијамците да стационираат таму јапонски трупи. Ова довело до јапонска поддршка на сијамската позиција за време на кратката војна што избувнала во октомври 1940 година, а на 9 мај 1941 година во Токио бил потпишан француско-сијамски мировен договор со кој на Сиам му била дадена контрола врз делови од Индокина. По предавањето на Јапонското Царство во август 1945 година, сијамската влада се стремела да ги обнови своите односи со Сојузничките сили со цел да избегне строга казнена политика. Поради поддршката на САД, Сијам добила релативно благи услови како поразена земја, а Англо-тајландскиот мировен договор и Австралиско-тајландскиот мировен договор се воздржале од отцепување на дел од Сијамска територија.
2 Договор
Со посредство на САД, Француско-сијамскиот договор за спогодба бил потпишан во ноември 1946 година. Неговите клаузули претставувале мировен договор, иако самиот термин не бил употребен во договорот. Мировниот договор од мај 1941 година бил поништен со новиот договор. Сијамската влада ѝ ги отстапи на Франција сите територии земени за време на Француско-тајландската војна, а дипломатските односи меѓу двете земји биле обновени. Француската влада се согласила да го промовира членството на Сијамците во Обединетите нации.
Талнахит

Талнахит — минерал од халкопиритската група со формула: Cu<sub>9</sub>(Fe, Ni)<sub>8</sub>S<sub>16</sub>. Именуван е по рудното наоѓалиште Талнах, во близина на Норилск во Западен Сибир, Русија, каде што е откриен, како што е објавено во 1963 година од страна на И. Будко и Е. Кулагов. Официјално е наречен „талнахит“ во 1968 година. И покрај првичната најава, се покажа дека не е полиморф на халкопирит со висока температура центриран на површината, туку дека има состав Cu<sub>18</sub>(Fe, Ni)<sub>18</sub>S<sub>32</sub>. На до се распаѓа на тетрагонален кубанит плус борнит.