Околу Месечината

''Околу Месечината'' (|Autour de la Lune , 1869) — продолжение на романот на Жил Верн од 1865 година, ''„Од Земјата до Месечината“''. Тоа е научнофантастична приказна која го продолжува патувањето до Месечината кое започнало во првиот роман.
''„Од Земјата до Месечината“'' и ''„Околу Месечината“'' послужиле како основа за филмот ''„Патување до Месечината“'' од 1902 година од францускиот режисер Жорж Мелиес.
1 Содржина
Откако бил испукан од џиновскиот вселенски топ „Колумбијада“, проектилот во облик на куршум на „Балтиморскиот топовски клуб“, заедно со неговите тројца патници, Барбикејн, Никол и Мишел Ардан, го започнал петдневното патување до Месечината. Неколку минути по почетокот на патувањето, мал, светол астероид поминува на неколку стотици метри од нив, но не се судира со проектилот. Астероидот бил заробен од гравитацијата на Земјата и станал втора месечина.
Тројцата патници доживуваат низа авантури и незгоди во текот на остатокот од патувањето, вклучувајќи го фрлањето на телото на куче низ прозорец, труење со гасови и правење пресметки што накратко ги наведуваат да веруваат дека ќе паднат назад на Земјата. Во текот на вториот дел од патувањето, станува очигледно дека гравитационата сила од нивната претходна средба со астероидот предизвикала проектилот да отстапи од својот курс.
Проектилот влегува во Месечевата орбита, наместо да слета на Месечината како што првично било планирано. Барбикејн, Ардан и Никол започнуваат географски набљудувања со оперски двоглед. Проектилот потоа се спушта над северната хемисфера на Месечината, во темнината на нејзината сенка. Таа е потопена во краен студ, пред повторно да излезе на светлина и топлина. Потоа почнуваат да се приближуваат кон јужната хемисфера на Месечината. Од безбедноста на нивниот проектил, тие добиваат величествен поглед на Тихо, еден од најголемите кратери на Месечината. Тројцата мажи дискутираат за можноста за живот на Месечината и заклучуваат дека е неплодна. Проектилот почнува да се оддалечува од Месечината, кон „ мртвата точка“ (местото каде што гравитационата привлечност на Месечината и Земјата стануваат еднакви). Мишел Ардан доаѓа до идеја да ги користи ракетите фиксирани на дното на проектилот (кои првично планирале да ги користат за да го ублажат шокот од слетувањето) за да го „турнат“ проектилот кон Месечината и, со надеж, да предизвикаат тој да падне врз неа, со што ќе ја постигнат својата мисија.
Кога проектилот ќе ја достигне точката на неутрална привлечност, ракетите се испукуваат, но е предоцна. Проектилот почнува да паѓа врз Земјата од растојание од 260.000 км, и треба да ја погоди Земјата со брзина од 185.400 км/ч, истата брзина со која го напушти устието на Колумбијада. Се чини дека се изгубила сета надеж за Барбикејн, Никол и Ардан. Четири дена подоцна, екипажот на бродот на американската морнарица, ''„Сускехана“,'' забележува светол метеор што од небото паѓа во морето. Се покажува дека ова е проектилот што се враќа. Започната е спасувачка операција, со намера да се подигне капсулата од длабочина од 6096 м, користејќи нуркачки ѕвона и парнопогонувани канџи за фаќање. По неколкудневни неуспешни пребарувања, се губи секаква надеж и спасувачката екипа се упатува дома. На враќање, еден набљудувач забележува чудна сјајна пловка. Дури тогаш спасувачите сфаќаат дека шупливиот алуминиумски проектил имал позитивна пловност и затоа мора да се појавил по ударот. „Пловката“ се покажува дека е проектилот и тројцата мажи внатре се наоѓаат живи и здрави. Тие се почестени со раскошни прослави по повод враќањето дома како први луѓе што ја напуштиле Земјата.
2 Галерија
3 Наводи
*