Малиот грбав коњ (балет)

Малиот грбав коњ или Принцезата Девица е балет заснован на истоимената бајка од Петар Ершов во 4 чина и 9 сцени. Композитор е Цезар Пуни, автор на либрето и кореограф е Артур Сен-Леон. Тоа бил првиот балет на руска национална тема што користел популарни руски мелодии.
1 Историја на создавањето
Извадок од поетската приказна „Малиот грбав коњ“ од П. Ершов која се појавила во 1834 година во списанието „Библиотека за читање“. Истата година, приказната е објавена како посебно издание, но со измени и дополнувања на барање на цензурата, само во 1856 година била објавено во целост . И веднаш добила признание од читателите.
По некое време, композиторот Цезар Пуни и францускиот кореограф Артур Сен-Леон создадале балет врз основа на него. Самиот балетски мајстор се обврзал да го напише сценариото за балетот. Поради остриот сатиричен фокус на делото, Сент-Леон го претставил заговорот со бројни измени. Францускиот кореограф, специјално поканет од рускиот император, не бил многу заинтересиран за демократските идеи за развој на Русија, што е основа на поетската приказна на Ершов. Тој бил привлечен од надворешниот заговор и неговата репродукција во танцот. Принцезата Девица станала главен лик во балетот наместо главниот јунак на бајката на Ершов Иванушка, Царот бил заменет со Кан .
За да ѝ даде национален шмек на музиката, Цезар Пуни ги користел делата на руските композитори , а кореографот донел на сцената акутно народно оро, значително толкувајќи го и комбинирајќи го со класични балетски чекори. Како резултат на тоа, балетот отворил нов псевдо-руски популарен стил на класичната сцена.
Делот од Иванушка првично бил наменет за танчерот Тимофеј Стуколкин, комичниот водечки танчер на сцената во Санкт Петербург, кој ја скршил ногата непосредно пред премиерата, а Николај Троицки, кој претходно не ги играл главните улоги, бил итно назначен за улогата на Иванушка.
Премиерата се одржала на крајот на 1864 година на Санкт Петербургшкиот императорски театар. Театарската и балетската енциклопедија тврдат дека првата балетска претстава се случила во театарот „Мариински“ . Всушност, премиерата се одржала во театарот Бољшој Камени - токму таму работел А. Сент-Леон.
На 3 декември 1864 година - премиера, кореограф Артур Сен-Леон, уметници Андреј Ролер, Г. Г. Вагнер, Матви Шишков, Алберт Бредов (сценографија), Адолф Карло Велики (носии), Принцезата Девица - Марта Муравјова, Иванушка - Николај Троицки, Кан - Феликс Клешински, Питер - Николај Голтс.
Премиерата доживеала огромен успех. Следните настапи продолжиле со ист успех. И иако успехот на продукцијата не бил спорен, односот кон балетот во руските јавни кругови бил амбивалентен, а тоа се однесувало, пред сè, на толкувањето на заплетот.
Како резултат, на успехот во продукцијата довело до фактот дека балетот Малиот грбав коњ, кој долго време го поставувал Сен-Леон, довел до псевдо-руски стил на листа и популарни отпечатоци на руската балетска сцена, што било исполнето од руската публика на различни начини. Официјалниот печат реагирал позитивно на делото на Сен-Леон, а демократската критика, за која руските танци не биле егзотични, во нивното слободно толкување, во комбинација со класичен пас, виделе лош вкус, за што не пропуштиле да ги известат своите читатели. Постојат познати написи од Салтиков-Шчедрин во театарските списанија, безмилосно исмевајќи го балетскиот стил на псевдо-рускиот јазик: ( Истите звуци во поемата на Н. А. Некрасов „Балет“ (1866).)
Советските уметнички критичари, повторувајќи ги критичарите од 19 век, ја оцениле работата на кореографот како непринципиелна, не била во согласност со прогресивниот дух на народот и не одговарала на прогресивните ослободителни аспирации. Значи, пред сè, напишал Јуриј Бахрушин, сметајќи ја уметноста од гледна точка на нејзината прогресивност - начинот на кој таа била прифатена во критиката на советскиот период: најконзервативните кругови на владејачките класи и, ги изгубиле демократски склоности, станало неопходно само за многу мал број на гледачи. Изведувачите во Петербург не биле во можност да ги бранат своите прогресивни позиции. Малиот грбав коњ на Сен-Леон го родил тој исмејувачки, лиснат псевдо-руски стил на руската балетска сцена, што го принудил Некрасов да се сврти кон М. С. Суровшчикова-Петипа , која го извела танцот „Малиот човек“ во пренасочувања, и лути зборови: „Значи, танцувајте ја Богородица од Дунав, но оставете го човекот на мира“ . Тука е потребно разјаснување за „прогресивните погледи“ на руските танчери и танчери - уметниците на империјалните театри се чувале во многу тешка принудна атмосфера, во полуписмената Русија, балетските трупи биле регрутирани од кметовите долго време, а децата на глумците на империјалните трупи обично оделе во театарски училишта - вака настанале глумечките династии . За да се разбере оваа позиција на критичарот, потребно е да се направат додатоци за фактот дека Ј. Бахрушин ја напишал книгата во советско време, кога ниту едно дело не можело да се објави без идеолошки проценки, а авторот бил принуден да внесе соодветни информации во книгата - дезинформации.
Гротескната експресивност на Ј. Бахрушин смета дека тоа не е во согласност со главната естетика на социјалистичкиот реализам. Тој пишува за изведувачите: „Во улогата на хан во „Малиот грбав коњ“, тој Кшисински повторно ја открил оригиналноста на неговиот талент, создавајќи вистинска слика без цртани филмови што ја засенува главната улога на Иванушка, која ја играл талентираниот уметник Троицки на гротескен начин. Дебитантот Николај Петрович Троицки успеал да создаде многу живописна слика, но упатствата на кореографот, кои слепо ги следел, го туркале на патот на гротеската, што ја искривувало сликата замислена од авторот на приказната“.
Малиот грбав коњ во разни изданија траел невообичаено долго на руската сцена: околу 100 години.
Јуриј Бахрушин ги именува следниве причини за долговечноста на претставата: „Долгиот век на изведбата првенствено се објаснува со широката популарност и вистинската националност на бајката на Ершов, што претставува основа на заплетот. За многу гледачи, Малиот грбав коњ е драгост на сеќавањата од детството за театарот, како прва претстава што ја виделе. Брилијантните руски изведувачи на улогите на Иванушка и Кан, исто така, одиграле важна улога во зачувувањето на овој балет на репертоарот. Конечно, музиката на Пуни одиграла значајна улога во долговечноста на изведбата. Исклучително едноставна по својата форма, со широка употреба на народни мелодии, исклучително танцувачка, била лесна за паметење и незабележливо влегла во животот на рускиот народ. Доволно е да се каже дека познатата детска песна „Некогаш имаше баба ми сива коза“ се пее на темата мазурка од последниот чин на балетот. Продолжението на сценскиот живот на Малиот грбав коњ го промовирал кореографот А. И. Горски, кој на почетокот на 20 век радикално ја изменил продукцијата и вклучил во партитурата голем број дела од други класични композитори“ .
Како и да е, сите последователни балетски продукции ги темелеле своите кореографски верзии на првата продукција, поставена од Артур Сен-Леон.
2 Главни настапи
2.1 Мариински театар
* 6 декември 1895 година - кореограф Мариус Петипа (кореографија на А. Сен-Леон), уметниците Константин Иванов, Хенрих Левот, Петар Ламбин (сценографија), Евгениј Пономарев (носии), диригентот Рикардо Дриго, Принцезата Девица - Пиерина Легнани, Иванушка - Александар Ширјаев, Кан - Феликс Кшисински.
Подоцна во оваа продукција делот од Принцезата Девица во театарот Мариински го извеле: Матилда Кшисинска, Олга Преображенска, Јулија Седова, Вера Трефилова, Матилда Мадаева, Тамара Карсавина и други.
* 16/12/1912 - во 5 чина 12 сцени, кореограф Александар Горски (кореографија на Петипа, со вклучување на броеви во музиката на Александар Глазунов, Петар Чајковски, Антон Симон итн.), уметникот Константин Коровин, диригентот Рикардо Дриго, Принцезата Девица - Матилда Кшисинска, Иванушка - Тимофеј Стуколкин, Кан - Павел Гердт.
Во подоцнежните изведби на оваа продукција, делот на Принцезата Девица го танцувале: Љубов Егорова, Агрипина Ваганова и други.
2.2 Бољшој театар
* 1.12.1866 година - Бољшој театар, Москва, кореограф Артур Сен-Леон, уметност. Федор Валц, И. Е. Куканов, Ф. И. Шејанг, диригент Степан Рјабов ; Принцезата Девица - Адел Гранцова (подоцна Ана Собесканска, Полина Карпакова, Марија Манохина, Е. Н. Калмикова, Љубов Рославлева, Аделина zури, Екатерина Гелцер и други. ), Иванушка - Василиј Гелцер, Кан - Вилхелм Ванер.
* 25.11.1901 година - во 5 чина 11 сцени, кореограф Александар Горски (по Мариус Петипа, со вклучување на броеви во музиката на Александар Глазунов, Петар Чајковски, Јоханес Брамс, Антон Симон итн.), тенка. Константин Коровин, Николај Клодт, диригент Андреј Арендс, Принцезата Девица - Аделина Жури, Иванушка - Николај Домашев, Кан - Василиј Гелтсер .
* 14/12/1914 - продолжување; Принцезата Девица - Екатерина Гелцер, Иванушка - Владимир Рјабцев, Кан - Михаил Мордкин, саканата сопруга на Кан - Софија Федорова .
* 23.9.1928 година - продолжување, според Горски, на сцената на Експерименталниот театар на Бољшој театарот. К. А. Коровин, диригент Јуриј Фајер, Принцезата Девица - Марија Романова, Иванушка - Виктор Смолцов, Кан - Владимир Рјабцев .
* 4.4.1948 година - продолжение, кореографи Т. П. Никитина, Лев Поспекин, Александар Радунски (по Горски). Константин Коровин, режисер. Јуриј Фајер, Принцезата Девица - Софија Головкина, Иванушка - Н. М. Попко, Кан - Александар Радунски.
2.3 Во другите градови на СССР
Саратов (1928, кореограф Валентина Гамсахурдија, 1945 година, кореограф А.Р. Томски), Кујбишев (1937, кореограф Томски), Свердловск (1943, кореографи Константин Милер и Владимир Кононович), Перм (1946, кореограф В.Н.Никитин), Горки (1952, кореограф Марк Цајтлин).
2.4 Во Руската Федерација
Претставите постојано се обновуваат од новите генерации. Балетскиот мајстор Јуриј Бурлака повеќе пати ја обновувал изведбата во различни сцени во Русија и во странство, вклучително и во 2008 година во театарот за опера и балет во Чељабинск, тој поставил извадоци од неколку балети, меѓу кои и Ц. Пуни (слика Подводното кралство, кореографија на М. Петипа и А. Горски) .
3 Филмски балет
Во 1962 година, филмот-балет Малиот грбав коњ е снимен според продукција на театарот за опера и балет во Ленинград ревидиран во 1901 година од кореографот Александар Горски, во кој играат Николај Осталцов и Нинел Кургапкина.