Баритокалцит

Баритокалцит — безводен минерал од бариум калциум карбонат со хемиска формула BaCa(CO<sub>3</sub>)<sub>2</sub>. Тој е триморфен со алстонит и паралстонит, односно трите минерали имаат иста формула , но различни структури. Забележани се баритни и кварцни псевдоморфи по баритокалцитот.
Баритокалцитот кристализира во моноклиничниот кристален систем, обично како масивни до друзи акумулации на транспарентни бели до жолти до сиви агрегати од тенки призматични кристали. Минералот има мосова тврдост од 4 и специфична тежина од 3,64 до 3,71.
Првпат е опишан во 1824 година за појава во рудникот Благил во Северните Пенини, Камбрија (Камберленд), Англија, а е именуван по својот состав.
1 Етимологија и историја
Минералот првпат е опишан во 1824 година од британскиот кристалограф и минералог Хенри Џејмс Брук и британскиот хемичар, минералог и зоолог Џон Џорџ Чајлден во писмо до уредниците на лондонскиот „Анали на филозофијата“. Брук го добил материјалот од г-дин Бротон.
Брук го именувал минералот баритокалцит по неговиот хемиски состав, утврден од Деца, кој вклучува бариум и калциум, и фактот дека е карбонат (калцит).
Типниот материјал за баритокалцит не е дефиниран, како што може да се види во „Каталогот на примероци од типски минерал“ што го води Комисијата за музеи на Меѓународното минералошко здружение (ИМА). Поради неговото откривање и почетен опис пред 1959 година, баритокалцитот е меѓу минералите означени како заштитени од ИМА.
Најважните синоними за баритокалцит што се користеле претходно се хемидоматски баритокалцит, хемиедрит синтетикус, хемипризматичен хал-барит и хемипризматичен хал-барит.
Два минерали претходно опишани како баритокалцит подоцна биле идентификувани како различни видови: фазата наречена „баритокалцит“ од Ричард Кирван се покажала како мешавина од калцит и барит, додека минералот опишан како „баритокалцит“ од Џејмс Финли Вир Џонстон е идентичен со алстонитот. Баритокалцитот не треба да се меша со „Барито-калцит“, кој е само варијанта на калцит што содржи бариум, и „Калциобарит“ или „Калцио-барит“, кој е мешан кристал помеѓу анхидрит и барит со формула (Ba,Ca)[SO4].
2 Класификација
Во 8-то издание на класификацијата на минерали на Штрунц, баритокалцитот припаѓал на заедничката минерална класа „карбонати, нитрати и борати“, а во рамките на таа класа на поделбата „карбонати“. Таму, му бил доделен системскиот број Vb/A.04 на „серијата арагонит“, која се состои од алстонит, арагонит, церусит, стронцијанит и витерит, во рамките на поделбата „безводни карбонати без странски анјони“.
Во минералниот именик Лапис, последен пат ревидиран и ажуриран во 2018 година, кој, од почит кон приватните колекционери и институционалните колекции, сè уште се придржува до оваа застарена класификација од Карл Хуго Штрунц, на минералот му бил доделен системскиот и минералниот број V/B.04-60. Во системот за класификација Лапис, ова одговара на поделбата „Безводни карбонати [CO3]2−, без странски анјони“, каде што баритокалцитот, заедно со алстонитот, арагонит, церусит, олекминскит, паралстонит, стронцијанит и витерит, исто така ја формираат „Арагонитската група“ (V/B.04).
9-тото издание на класификацијата на минерали на Штрунц, важечко од 2001 година и ажурирано од Меѓународното минералошко здружение (ИМА) до 2009 година, го класифицира баритокалцитот во класата „карбонати и нитрати“ (намалени со отсуство на борати) и во рамките на таа класа во поделбата „карбонати без дополнителни анјони; без H2O“. Оваа класификација е понатаму поделена според групната припадност на вклучените катјони, така што, врз основа на неговиот состав, минералот се наоѓа во подгрупата „Алкални земјени (и други M2+) карбонати“, каде што е единствен член на неименуваната група со системски број 5.AB.45.
Дана класификацијата на минерали, претежно користена во земјите што зборуваат англиски, го сместува баритокалцитот, како и постарата Струнцова класификација, во заедничката класа „карбонати, нитрати и борати“ и таму во поделбата „безводни карбонати“. Тука, тој е единствен член на неименуваната група 14.02.06 во рамките на подгрупата „безводни карбонати со формула A+B2+(CO3)2“.
3 Кристална структура
Минералот кристализира во моноклиничен кристален систем. Повеќето извори го ставаат овој минерал во призматична класа 2/m, со просторна група P2<sub>1</sub>/m, но ''Вебмин'' го става во сфеноидална класа 2 со просторна група P2<sub>1.</sub> Структурата е слична на онаа на доломитот, но со две кристалографски различни CO<sub>3</sub> групи. Катјонските слоеви се наредени во шема на наредување ABCABC..., повторувајќи на секои 3 слоја. Јонот Ca е координиран со 7 кислородни атоми.
Баритокалцитот кристализира во моноклиничниот кристален систем, просторна група P21/m (просторна група бр. 11), со параметри на решетката a = 8,092 Å, b = 5,2344 Å, c = 6,544 Å и β = 106,05°, и две формулни единици по единечна ќелија.
Кристалната структура на баритокалцитот за прв пат е одредена во 1930 година од Балтазар Госнер и Франц Мусгнуг, кои, сепак, избрале неточна просторна група. Оттогаш, структурата е усовршена неколку пати, вклучително и од Кнут Ф. Алм. Најновата работа е од Брајан Дикенс и Џој С. Бовен - придружната просторна репрезентација на структурата на баритокалцитот е нацртана врз основа на нивните податоци.
Неговата кристална структура се состои од синџири Ba … CO3 и Ca … CO3, двата паралелни со [001], при што катјоните Ba и Ca се координирани со атомите на кислород на работ на едната CO3 група во синџирот и со атомот на кислород на врвот на соседната друга CO3 група. Групата C(2)O3 се наоѓа во синџирот CaCO3, чија рамнина е паралелна со (100), додека групата C(1)O3 се наоѓа во синџирот BaCO3, чија рамнина е речиси паралелна со (101) - сепак, таа е истисната од синџирот поради големиот јонски радиус на јонот Ba. Синџирите се распоредени во слоеви паралелни со (210), што го објаснува многу совршеното расцепување на баритокалцитот во оваа насока.
Баритокалцитната структура покажува …ABCABC… редење на катјонски слоеви, кое се повторува на секои три слоја. Калцитната фаза на CaCO3 има ABC катјонска секвенца и се повторува на секои шест слоја. Во баритокалцитот, постојат две кристалографски различни CO3 групи, од кои обете се нерамни. Ориентациите на овие CO3 групи одговараат на ориентацијата на CO3 групите во арагонитската фаза на CaCO3 и се ротирани за приближно 30° во однос на ориентацијата на CO3 групите во калцитот. Секвенцата на катјонски слоеви во арагонитот е ABAB, а структурата се повторува во секој втор слој. Јонот Ca2+ во баритокалцитот е координиран од седум атоми на кислород (Ca), вклучувајќи го и работ на CO3 групата. Јонот Ba2+ е координиран од пет рабови и еден врв на CO3 групите, со што се покажува 11-координација со Ba.
Севкупно, структурата на баритокалцитот може да се опише и како слоеви на CO3 групи координирани со катјонски слоеви. На овој начин, се прикажува врската со структурата на калцитот, каде што (201) во баритокалцитот одговара на (001) во калцитот.
4 Хемија
Микросондните анализи на баритокалцит од ултрабазниот алкален карпест масив Вуоријарви, Северна Карелија, Мурманска област, Русија, дадоа 18,75% CaO; 48,92% BaO; 1,81% SrO; 0,50% MgO; 29,95% CO2 (пресметувано од стехиометрија); вкупно 99,93%. Врз основа на шест атоми на кислород, ова резултира со емпириската формула Ba0,92Ca1,03Sr0,08MgO0,03(CO3)2,00, која може да се идеализира во BaCa(CO3)2. Оваа идеализирана формула бара 51,56% BaO; 18,85% CaO и 29,59% CO2. Идеализираната формула одговара на официјалната ИМА формула за баритокалцит. Во формулата според Strunz, BaCa[CO3]2, анјонскиот комплекс е означен во квадратни загради.
Микросондните анализи на баритокалцит од карбонатно-зеолитни вени (со манган нонсидерит-норстрандит натролит) во Хибинскиот масив (руски: Хибины) на полуостровот Кола во Русија дадоа 18,96% CaO; 51,82% BaO; 0,28% SrO; 0,06% Na2O; 29,90% CO2 (пресметувано од стехиометрија); и 0,00% MgO (вкупно 101,02%). Овие баритокалцити имаат значително помала содржина на стронциум од оние од Вуоријарви и исто така не содржат магнезиум.
При амбиентен притисок, баритокалцитот е стабилен во релативно тесен опсег на состав, со само неколку mol% SrCO3 вклучени во неговата структура. Растворливоста на SrCO3 во баритокалцитот се зголемува со притисок; Сепак, дури и притисоците што надминуваат 20 kbar не можат да ги објаснат 13 до 22 mol% SrCO3 што се наоѓаат во примарниот баритокалцит од Мурунскиот масив (Алдан Хајлендс, Република Јакутија (Јакутија), Далечноисточен федерален округ, Русија). Сепак, генерално, баритокалцитите имаат ниска содржина на стронциум или се без стронциум. Баритокалцитите со содржина на Sr до 2 wt% SrO потекнуваат од руските карбонатитни масиви. Според Фридрих Колбек, баритокалцитот секогаш треба да содржи одреден MnCO3.
Комбинацијата на елементи Ba–Ca–C–O, или хемискиот состав BaCa(CO3)2, се наоѓа меѓу моментално познатите минерали не само во моноклиничкиот баритокалцит, туку и во триклиничкиот алстонит и тригоналниот паралстонит. Затоа, BaCa(CO3)2 е полиморфен. Покрај овие три минерали со хемиски состав BaCa(CO3)2, постои нова синтетичка фаза која, како баритокалцитот, е моноклинична, но кристализира во просторната група C2 (бр. 5).
Хемиски слични минерали вклучуваат, на пример, подлесноит, BaCa2(CO3)2F2, бенстонит, Ba6Ca6Mg(CO3)13 и карбоцернаит, (Ca,Na)(Sr,Ce,Ba)(CO3)2. Од хемиска перспектива, баритокалцитот може да се смета за аналог со доминантен калциум на норсетитот со доминантен магнезиум, BaMg(CO3)2. Синтетички познат аналог е фазата RaCa(CO3)2 со доминантен радиум, која би можела да игра улога во конечното отстранување на радиоактивниот отпад. Доколку се формира во услови на складирање, би можела многу ефикасно да го имобилизира достапниот радиум.
Цврсти кристални формации, како што се оние со хипотетички краен елемент од BaSr(CO3)2 или хипотетички краен елемент од SrCa(CO3)2, не можеа да се детектираат за баритокалцит.
5 Својства
5.1 Изглед
Минералот често формира ориентирани израстоци на барит, а калцитот, витеритот и баритот можат да бидат епитаксијални на баритокалцит. Кристалите се нормално кратки до долги призматични и набраздени. Тие се транспарентни до проѕирни, безбојни, бели, сивкасти, зеленикави или жолтеникави со бела лента и стаклест до смолест сјај.
5.2 Морфологија
Баритокалцитот обично формира кратки до долги призматични кристали по должината на оската [101], или кратки призматични и изометриски кристали по должината на c-оската [001]. Кристалите обично покажуваат различни ленти на површините на двете форми. Лицата на формата {100} се вертикално ленти, додека оние во зоната [121:121] се ленти паралелно со оската на зоната. Најважните форми на површини кои припаѓаат на баритокалцитната навика се {100} со ленти по должината на [001], {111}, {131} со ленти по должината на [101], {251} и {210}. {001}, {110} и {101} исто така се јавуваат во помала мера. {100}, {131} или {111} се доминантни форми. Кристалите достигнуваат големини до 5 cm. Лицата на зоната [121:121] доминираат, така што кристалите се призматично издолжени во правец на оваа оска на зоната (споредете го цртежот на кристалот од Алфред Де Клоазо). На краевите на кристалите се наоѓаат формите {100} и {110}, обично со само мали површини.
Познати се епитаксијални (ориентирани) меѓурастенија со барит, така што барит со {001}[010] лежи паралелно со баритокалцитот со {001}[010] (видете ја и соседната слика). Постои и епитаксијален калцит на баритокалцит, при што површините (1011), (1101) и (0111) на калцитот лежат приближно паралелно со (101), (111) и (111) на баритокалцитот. Витеритни кристали во паралелни меѓурастенија со баритокалцит се познати и од рудникот Благил. Конечно, паралелен раст на натриум нитрат на сите површини на расцепување на кристалите на баритокалцитот – m (110) и c (001) – е постигнат во лабораториски услови.
Псевдоморфите на кварцот и баритот по баритокалцитот, кои растат на кристализиран кварц, за првпат беа опишани од Франц Ксавер Максимилијан Зипе од Миес во близина на Пилсен во Западна Бохемија, Чешка. Ваков материјал е забележан по втор пат во 1888-1890 година на второто ниво на рудникот Лангенцуг во Миес (Стибро). Во алкалниот карпест масив „Кедровји“ и источниот дел на наоѓалиштето „Сиреневиј Камен“ (руски: Сиреневый камень), и двата лоцирани во Масивот Мурунски (руски: Мурунский массив), на сливот на реките Чара и Токо во висорамнините Алдан, Федерална република, Дикутријак, баритокалцитот е псевдоморфиран од олекминскит и парастонит.
Баритокалцитот се јавува и како масивни, расцепливи минерални агрегати. Познати се и псевдоморфи на кварц по баритокалцит.
5.3 Физички и хемиски својства
Кристалите на баритокалцитот се безбојни до бели, бледо сиви, светло до бледо зелени или бледо жолти. Сепак, нивната линија е секогаш бела. Површините на проѕирните до транспарентни кристали покажуваат карактеристичен стаклест, ретко смолест сјај. Соодветно на овој стаклест сјај, баритокалцитот има умерен индекс на прекршување (nα = 1,525; nβ = 1,684; nγ = 1,686) и многу висока двојно прекршување (δ = 0,161). Во пропуштена светлина, биаксијално негативниот баритокалцит е безбоен и не покажува плеохроизам.
Баритокалцитот покажува совршено расцепување по должината на {210} и нејасно расцепување по должината на {001}. Сепак, поради неговата кршливост, минералот се крши слично на амблигонитот, со нерамни до конхоидни површини на фрактура. Баритокалцитот има Мосова тврдост од 4, што го става меѓу средно тврдите минерали кои, како и референтниот минерал флуорит (тврдост 4), лесно може да се изгребат со џебен нож. Измерената густина на баритокалцитот се движи од 3,66 до 3,71 g/cm³, во зависност од изворот, додека пресметаната густина е 3,72 g/cm³.
Под краткобранова УВ светлина (254 nm), баритокалцитот покажува јасна жолтеникаво-кафеава, повремено жолтеникаво-бела, бледо жолта, темно портокалово-жолтеникаво-кафеава или жолтеникава флуоресценција. Според други извори, баритокалцитот флуоресцира бледо жолта до црвена под краткобранова и долгобранова УВ светлина.
Минералот се раствора со ефервесцирање дури и во разредена хлороводородна и азотна киселина. По додавањето на сулфатни јони, од високо разредениот раствор се таложи ретко растворлив бариум сулфат. Баритокалцитот е речиси инфузибилен пред цевката за дување и го обојува пламенот во интензивно жолтеникаво-зелена боја. „При силен оган, се обложува со сино-зелен фрит [(Ba,Ca)MnO4], се алкализира, а потоа се претвора во сина влажна црвена лакмусова хартија. Со сода на јаглен, варта се таложи, додека сè друго се раствора во јагленот. Бораксот и фосфатната сол покажуваат слаба, но јасна реакција на манган; ако светлечката топла зрнеста фосфатна сол се потопува во шалитра, таа станува синкаво-црвена.“ Во „Мајгеновиот тест“, баритокалцитот - сличен на арагонитот - покажува исклучително силна позитивна реакција (виолетова боја).
6 Единечна ќелија
Сите извори даваат параметри на единичните ќелии чии вредности заокружени надолу се a = 8,1 Å, b = 5,2 Å, c = 6,5 Å и β = 106°, со две формулни единици по единична ќелија (Z = 2). Примарниот извор има a = 8,092 Å, b = 5,2344 Å, c = 6,544 Å, β = 106,05° и Z=2.
7 Оптички својства
Баритокалцитот е биаксијален (-) минерал со индекси на прекршување n <sub>α</sub> = 1,525, n <sub>β</sub> = 1,684 и n <sub>γ</sub> = 1,686. Максималната двокригментација (разликата во индексот на прекршување помеѓу светлината што патува низ кристалот со различни поларизации) е δ = 0,161. Оптичкиот агол 2V е аголот помеѓу двете оптички оски во биаксијален кристал. Измерените вредности на 2V за овој минерал се 15°. Исто така е можно да се пресмета теоретска вредност од 2V од измерените вредности на индексите на прекршување. Пресметаната вредност за баритокалцит е 10°. Ако бојата на инцидентната светлина се промени, тогаш индексите на прекршување се менуваат, а вредноста на 2V се менува. Ова е познато како дисперзија на оптичките оски. За баритокалцитот ефектот е слаб, со 2V поголеми за црвена светлина отколку за виолетова светлина (r>v). Оптичките насоки X, Y и Z се насоките на движење на светлината со индекси на прекршување n<sub>α</sub>, n<sub>β</sub> и n<sub>γ</sub> соодветно. Општо земено, тие не се исти како насоките a, b и c на кристалографските оски. За баритокалцитот Z е паралелен со оската b, X е под агол од 64° во однос на оската c, а Y е под агол од 26° во однос на оската c.
Различните извори сè уште не се согласуваат околу флуоресценцијата. Вебмин го опишал минералот како нефлуоресцентен, Дана го категоризира како слабо флуоресцентен, а Миндат наведува дека тој е флуоресцентно матно жолт под долгобранова и краткобранова ултравиолетова светлина.
8 Физички својства
Баритокалцитот има барем едно совршено и едно несовршено расцепување. Тој е кршлив минерал и се крши со нерамномерна до конхоидна фрактура. Доста е мек, со тврдост 4, иста како онаа на флуоритот. Калцитот CaCO<sub>3</sub> и доломитот CaMg(CO<sub>3</sub>)<sub>2</sub> се карбонати каде што калциумот Ca и магнезиумот Mg го заменуваат бариумот во формулата за баритокалцит, BaCa(CO<sub>3</sub>)<sub>2</sub>. Овие два минерали се уште помеки од баритокалцитот и многу помалку густи. Баритокалцитот има специфична тежина 3,7. Ова е повисока од онаа на калцитот (2,7) или доломитот (2,85) бидејќи атомот на бариум е многу тежок, со атомска маса 137, што е многу повеќе од магнезиумот на 24 и калциумот на 40. Баритокалцитот е растворлив во разредена хлороводородна киселина HCl и не е радиоактивен.
9 Типични наоѓалишта
9.1 Услови за формирање
Баритокалцитот е релативно редок помошен минерал што се наоѓа во нискотемпературни вени што содржат обоени метали (главно олово и цинк), формирани со реакција на хидротермални флуиди со варовник. И покрај ова, тој сè уште може да биде доминантен минерален вид што содржи бариум во овие вени. Баритокалцитот ретко се наоѓа во карбонатити и на пукнатини од алпски тип. Поврзани минерали на баритокалцитот вклучуваат барит, калцит, стронцијанит, сидерит, алстонит, бенстонит, витерит, норсетит, флуорит, сфалерит, пиротит и кварц. Исто така, се јавува во скарни, како што е во Лангбан (Шведска), и како доцно формиран минерал во пегматити, како што е во „Кировскиот апатит рудник“ во јужниот дел од Хибинскиот масив, Мурманската област, Колскиот полуостров, Русија. Покрај веќе споменатите минерали, баритокалцитот може да се поврзе и со егирин, хароит, микроклин, свабит и хематит, како и со хаусманит, хедифан и бритвинит.
Како редок минерал, баритокалцитот моментално е познат само на неколку локации и во мали количини. Од 2019 година, минералот бил опишан од приближно 80 локации. Типичното наоѓалиште на баритокалцит е рудникот Благил, кој се наоѓа на јужната страна од Њушилд Мос помеѓу долините Нент и Саут Тајн во близина на Алстон во Граѓанската парохија Алстон Мур, Унитарна власт на Вестморленд и Фернес, округ Камбрија, Англија, Обединето Кралство. Иако рудникот веројатно произведувал оловна руда уште во 14 век, тој не се појавил како комерцијален снабдувач на баритокалцит сè до 19 век. Кога витеритот од блискиот Нентсбери, со многу поголема содржина на бариум, се појави на пазарот, побарувачката за материјалот од „рудникот Благил“ брзо се намали. Не постојат записи за рударство по 1895 година.
Типичното наоѓалиште на минералот е во рудникот Благил, во долината Нент, област Алстон Мур, Северни Пенини, Северен и Западен регион во Камбрија, Англија. Овој рудник повеќе не е во функција и е назначен за место од посебен научен интерес, па затоа собирањето повеќе не е дозволено. Во минатото, таму биле пронајдени сјајни, транспарентни, призматични кристали на баритокалцит во вени во варовник, поврзани со флуорит, калцит и барит.
9.2 Локалитети
Со оглед на големиот број на баритокалцитни локалитети, овде се споменати само неколку, особено оние што даваат прекрасни кристали. Најдобрите примероци на баритокалцит во светот се извадени од рудникот Роузбери (EZ Mine) во близина на Роузбери во округот Роузбери, општина Западен Брег, Тасманија, Австралија.
Единствениот познат локалитет за баритокалцит во Германија е рудникот Химелсфурст во близина на Бранд-Ербисдорф, рударски округ Фрајберг во Рудните Планини. Во Австрија, се наоѓа во рудникот Килбрејн на Радхаусберг во близина на Кројцкогел, долината Насфелд, долината Гаштајн, Хое Тауерн, Салцбург и во Насерајт, рударски округ Имст-Насерајт, Северен Тирол, Тирол. Локалитетите во Швајцарија се непознати.
Покрај типскиот локалитет за баритокалцит, рудникот Благил, постојат и неколку други локалитети за овој минерал во Обединетото Кралство. Тие вклучуваат:
* Англија:
** Рудник Нентсбери Хагс, Алстон Мур, Камбрија. A 21 цм примерок со сјајни кристали од баритокалцит со боја на мед до 2 цм на кристален витерит бил собран овде во 1972 година, а добро формирани кристали на баритокалцит беа пронајдени во 1990-тите** Рудник Фалоуфилд, во близина на Хексам, Нортамберленд – тука се пронајдени мали количини на баритокалцит
** Рудник Блумсбери Хорс од рудникот Браунли Хил во близина на Нентхед во Граѓанската парохија Алстон Мур, Унитарниот орган Вестморленд и Фернес, Камбрија
** Рудник Рампгил во близина на Нентхед, недалеку од Алстон Мур, како и рудникот Нентсбери Хагс и вената Ајл Берн, обата во близина на Алстон Мур, округ Еден, Камбрија
** Фостерс Хаш во близина на Лунедејл, Северни Пенини, округ Дарам
** Рудниците Белди Хил во близина на Келд, Свејлдејл, Северен Јоркшир
** Рудник Сетлингстоунс во близина на Њубро, Нортамберленд
** Наслагите на олово од рудникот Хартикле и рудникот Мохоупхед, како и наслагите на цинк од рудникот Скрејтол, сите во близина на Каршилд на реката Вест Ален, Нортамберленд
** Рудник Барникрејг во близина на Коалкле, како и „Вените Кеирсливел Роу“ и „Вените Стаг Рејк“, обата во близина на Најнбенкс, сите на Вест Ален, Нортамберленд
** Рудник Велхоупхед на Вест Ален, Нортамберленд
** Рудник Рорингтон во близина на Чирбери, Шропшир
** Каменоломот Колманс, Нани, Мендип, Сомерсет, Англија, Велика Британија
* Во Шкотска:
** рудникот за сребро Хилдерстон во близина на Линлитгоу, Западен Лотиан
* Во Велс:
** Каменоломот Долихир, Ветел, Стариот Раднор, Пауис
Други познати извори на баритокалцит се:
* Рудник Бранзвик бр. 12, во близина на Батурст, округ Глостер, Њу Бранзвик. Поврзано со едингтонит* Пронајден во баритна руда на наоѓалиштето Толечеинсли, Краснојарска област, Сибир, Русија
* Рудник Хатер (рудник за магнетит Хертер), округ Мн-Фе-Ба на реката Џејмс-Роаноук, округ Питсилванија, Вирџинија. Баритокалцитот се јавува тука и веројатно е извор на бариум за формирање на реткиот мика киношиталит* Јужен Уреј, округ Уинта, Јута. Баритокалцитот се јавува во доломитските нафтени шкрилци од еоценската формација Грин Ривер во Јужен Уреј* Рудник Едијакара (Север Белтана), резерват за фосили Едијакаран, Белтана, Ли Крик, северен дел од планинските венци Флиндерс, Јужна Австралија, Австралија
* Град Ангастон, сместен 77 км североисточно од Аделаида во долината Бароса, северен дел од планинските венци Маунт Лофти, Јужна Австралија, Австралија
* Комплекс Аракса карбонатит во близина на Бареиро, недалеку од Аракса во државата Минас Жераис, Бразил
* Алкален карбонатит комплекс на рудник Јакупиранга во близина на истоимениот град, недалеку од Кахати, Сао Паоло, Бразил
* Алкален комплекс Ајс Ривер во дивизијата Голден Мајнинг, Британска Колумбија, Канада
* Грубите побарувања на реката Кечика во близина на превојот Сифтон во дивизијата Лиард, Британска Колумбија, Канада
* Рудник Брансвик бр. 12, Мајнинг камп Батурст, парохија Батурст, округ Глостер, Њу Брансвик, Канада
* Стратообразно лежиште Pb-Zn „Џејсон“ во превојот Мекмилан, Територија Јукон, Канада
* Огромно полигенетско наоѓалиште на железо-ниобиум од REE Бајан-Обо во рударскиот округ Бајан-Обо северно од општината Бајан-Обо во градот на ниво на префектурата Баотоу, Автономниот регион Внатрешна Монголија, Народна Република Кина
* Рудник „Шити“ во општината Ханбин, рудник „Шенхе“ во округот Сјуњанг и наоѓалиштето на бариум „Хуангбаишуван“ во округот Зијанг, сите во близина на Анканг, покраината Шанкси; како и наоѓалиштата на бариум „Мјаози“ и „Пуџиаба“ во близина на градот Ванјуан на ниво на округ и градот Дажоу на ниво на префектура, соодветно, во покраината Сечуан, Кина; хидротермалното наоѓалиште на вени Pb-Zn од Стрибро во близина на Пилзен (Плзен) во округот Тахов, регионот Пилзен, Западна Бохемија, Чешка; комплексот подрум Меран-Маулс, Јужен Тирол, Автономниот регион Трентино-Јужен Тирол, Италија; наоѓалиштето Pb-Zn-Ag на рудник „Рош Пина“ во близина на Рош Пина, регионот Оранџемунд, Карас, Намибија; и „Рудник за апатит Киров“ („Рудник за апатит Кировски“, „Рудник Кировски“, „Рудник Кировски“ или „Рудник Киров“, руски: Кировский рудник) јужна планина Кукисвумчор во јужниот дел на масивот Хибини, област Мурманск, полуостровот Кола, Русија,
* Карбонатитен масив во близина на заливот Тулилухт (руски: залива Тульилухт) на езерото Умбосеро, Хибини, Мурманска област, полуостровот Кола, Русија
* Алкален ултрабазен масив Вуоријарви, Северна Карелија, Мурманска област, Полуостров Кола, Русија
* Алкален масив „Кедровии“ и источниот дел од наоѓалиштето „Сиреневиј Камен“ (руски: Сиреневый камень), двата во Масивот Мурунски (руски: Мурунский)) на сливот на реките Чара и Токо во висорамнините Алдан, Република Саха (Јакутија),
* Далечен Источен Федерален Округ, Русија* Рудниците Лангбан во близина на Филипстад во рударскиот округ Бергслаген, Вермланд, Шведска* Рудник Јакобсберг во рудното поле Јакобсберг, рударски округ Бергслаген, Нордмарк во близина на Филипстад, Вермланд, Шведска* Рудник Вествако Трона, сместен приближно 30 км западно од Грин Ривер во округот Свитвотер, Вајоминг, САД
* Рудник Пиџон Руст (или Пиџон Руст Маунтин Проспект) во близина на Гленвуд, округ Монтгомери, Арканзас, САД
* Формацијата Грин Ривер, басенот Писеанс Крик, округ Рио Бланко, Колорадо, САД* Рудник Хуанита во округот Магдалена, округ Сокоро, Ново Мексико, САД
Други локации каде што е пронајден се во Ангола, Канада, Чиле, покраините Хубеи и Чонгкинг во Кина, Маакунта Остроботнија и Лапонија во Финска, Прешовски крај во Словачка, покраината Северен Кејп во Јужна Африка и САД.
10 Употреба
Како суровина за бариум, баритокалцитот е ископан само од едно наоѓалиште во светот - неговиот типичен локалитет, „Рудникот Благил“ во близина на Алстон Мур. Понатаму, баритокалцитот е баран минерал меѓу собирачите на минерали.