Пусенисти и рубенсисти

Во 1671 година избувнала расправија во француската Кралска академија за сликарство и скулптура во Париз за тоа што е поважно во сликарството - цртежот или бојата. На едната страна стоеле пусенистите (|Poussinistes) кои биле група француски уметници, именувани по сликарот Никола Пусен, кој верувал дека цртежот е најважното нешто. Од другата страна биле рубенсистите (|Rubénistes), именувани по Петер Паул Рубенс, кој ѝ давал приоритет на бојата. Имало силен националистички шмек во дебатата бидејќи Пусен бил Французин, а Рубенс бил Фламанец, иако ниту еден од нив не бил жив во тоа време. Конечното решение на прашањето во корист на рубенсистите било донесено по повеќе од четириесет години, кога ''Качувањето на бродот за Китера'' на Антоан Вато било прифатено како приемен дел од Француската академија во 1717 година. Во тоа време францускиот рококо бил во полн замав.
1 Образложение
Пусeнистите верувале во идејата на платонистите за постоењето на идеални објекти во умот кои би можеле да се реконструираат во конкретна форма со избор на елементи од природата користејќи го разумот. Според тоа, за пусенистите, бојата била чисто декоративен додаток на формата и цртежот (дизајн или ''дисегно''), а употребата на линија за прикажување на формата, била основната вештина на сликањето. Нивен водач бил Шарл Ле Брун (починал во 1690 година), кој бил директор на Академијата, а нивни херои биле Рафаел, Карачи и самиот Пусен, чии тешки и стоички дела ја прикажувале нивната филозофија. Нивни тестови биле формите на класичната уметност.
На нив им се спротивставиле рубенсистите кои верувале дека бојата, а не цртежот, е супериорна бидејќи е поверодостојна на природата.
Нивни модели биле делата на Рубенс, кој давал предност на точното прикажување на природата пред имитирањето на класичната уметност. Рубенсистите тврделе дека целта на сликањето е да се измами окото со создавање имитација на природата. Цртежот, според рубенсистите, иако се темелел на разумот, им се допаднал само на неколку експерти, додека во бојата можеле да уживаат сите. Затоа, идеите на рубенсистите имаат револуционерна политичка конотација бидејќи ја подигнале позицијата на аматерите/непрофесионалците и ја оспорувале идејата што владеела уште од ренесансата дека сликарството, како слободна уметност, може да биде ценето само од образованиот ум.
Во 1672 година, Чарлс Ле Брун, канцелар на Француската академија, се обидел да го запре аргументот со официјалната изјавува дека „функцијата на бојата е да ги задоволи очите, додека цртањето го задоволува умот“. Тој не успеал, а дебатата била продолжена во памфлетите на Роџер де Пилс, кој ги фаворизирал колористите и ги изложил аргументите во неговиот Дијалог за бојата од 1673 година и неговите Разговори за сликарството од 1677 година.
Образложението било слично на аргументот за заслугите на ''disegno'' и ''colore'' во Италија во петнаесеттиот век, но со особено француски карактер бидејќи важноста на цртањето било едно од клучните начела на Француската академија и секој напад врз него бил напад врз сè за што се залагала Академијата, вклучувајќи ги и нејзините политички функции за поддршка на кралот.
До одреден степен, дебатата се водела околу тоа дали било прифатливо да се слика со цел само да му се овозможи задоволството на гледачот без поблагородните цели кои биле типични за слика од „историјата“.
2 Резолуција
Успехот за рубенсистите бил постигнат кога Роже де Пиле бил избран за член (како аматер) на Француската академија во 1699 година, а последниот сигнал за победата на рубенсистите бил кога ''Качување на бродот за Китера'' на Антоан Вато била прифатена од Академијата во 1717 година и со истата бил примен како член.
Сепак, прифаќањето на Вато не било сè она на што можел да се надева. Кога се пријавил да се приклучи на Академијата, немало соодветна категорија за неговите дела ''на галантна забава'', па Академијата едноставно ја создала таа категорија, наместо да ја одбие неговата апликација, опишувајќи го како „сликар на галантни свечености“. Иако со ова Вато се сметал како зачетник на тој жанр и било важен знак за прифаќањето и за него и за неговиот стил на сликање, сепак тоа било и пречка да биде признаен како сликар по историја, највисоката класа на сликари и бил единствениот од кој биле извлечени професорите на Академијата. Чарлс-Антоан Којпел, син на тогашниот директор, раскажувајќи ќе рече: „Шармантните слики на овој милостив сликар би биле лош водич за секој што сака да ги наслика Делата на апостолите“.
Вато се сметал за најголем од рубенсистичките уметници. Други важни рубенсисти се Франсоа Буше и Жан-Оноре Фрагонар. Жан Батист-Симеон Шарден имал корист од новооткриениот интерес за мртвата природа и жанрското сликарство.
3 Значење
Дебатата и преклопувачкиот развој на рококото во Франција во XVIII век се гледале како форма на заживување. Мајкл Леви истакнал дека во текот на седумнаесеттиот век се воспоставиле новите категории на жанр, пејзаж и мртва природа со ставање акцент на набљудувањето на природата, и затоа аргументите на рубенсистите значеле оживување на постоечките традиции на натурализам и повик за поголема дисциплина во сликарството, наместо да претставува став на општа лиценца или ''нека се случи'' како што понекогаш се претпоставува.
Расправата се случила за време на почетокот на просветителството и рубенсистите добиле поддршка преку ''Есејот'' на Џон Лок за човековото разбирање (1690), кој тврдел дека сите идеи потекнуваат од искуството и дека ниту една не е вродена. Жан Батист Дубо забележал дека она што е сфатено преку умот е бледо во споредба со она што е сфатено преку сетилата.
4 Исто така
* Кавга на античките и модерните