procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Лазарополски хаикуа

„Лазарополски хаикуа“ — збирка од 120 хаику песни на македонската поетеса Искра Донева од 2013 година, објавена како самостојно издание на авторката. Книгата е посветена на Јован Ламбески, со благодарност за гостопримството и поддршката на авторката.
1 Технички податоци
Делото, со обем од 133 страници, е испечатено во печатницата „Графотекс“ во Куманово. Графичката обработка е дело на Лиле Шијак, автор на фотографијата на корицата е Александар Станојков, а Ѓоко Здравески ја извршил лектурата. Книгата е каталогизирана во Националната и универзитетска библиотека „Св. Климент Охридски“, Скопје и ја носи меѓународната ознака ISBN 978-608-65559-1-7.
2 За делото
Стихозбирката настанала како резултат на учеството на Донева во книжевната работилница „Кратки книжевни форми“, одржана во семејната куќа на Јован Ламбески во Лазарополе, на 27 и 28 октомври 2012 година. Во освртот кон делото, Владимир Мартиновски забележува дека песните на Донева се нижат како кадри во филм правејќи лирски патопис. Притоа, секое хаику ги бележи амплитудите на нејзините доживувања на природата, на планинскиот пејзаж, на традиционалната архитектура, на топлиот амбиент во селската куќа, на есента, на радоста на пишувањето и на креативниот молк. Лирскиот сензибилитет на Донева нè уверува дека убавината на животот не се мери само по годините на неговото траење, туку по интензитетот на неговата различност, неповторливост и убавина. Со внимателно одбраните зборови и моќните поетски слики, збирката ги осветлува и топли нашите души.
Хана Корнети

Хана Корнети (, Скопје) — македонска писателка. Дипломирала историја и филозофија во Анкара, а магистрирала на културолошки студии во Истанбул. Помеѓу другото, во „Или-или“ ги има објавено збирката раскази „''Млечни заби''“ (2021) и романот за деца „''Илина и шумските тролови''“ (2023). Добитничка е на прва награда за театарско сценарио во 2019 г., на втора награда на конкурсот за најдобар расказ на „''Нова Македонија''“, а била и финалист во регионалниот книжевен избор „Штефица Цвек“.
1 Награди
* 2025 - Награда „Ванчо Николески“ - награда на ДПМ за најдобра книга за деца во 2025 година за книгата „''Илина и тајните на Бабин Заб''“
Надвратник

Надвратник — хоризонтална потпора поставена над врати, прозорци или отвори во градби. Тоа помага да се носи тежината на структурата погоре и да се распредели на страните. Надвратниците можат да се направат од различни материјали, како што се дрво, камен, тула, бетон или челик. Низ историјата и низ многу култури, надвратниците биле клучен дел од градбата со столбови и греди.
1 Заштита од зрачење
Надвратниците се користат и во медицинските установи за да помогнат во контролата на зрачењето. На места каде што се користат високоенергетски медицински линеарни забрзувачи, зрачењето може да се распрсне надвор од областа за лекување. Надвратниците, видливи или вградени во таванот, помагаат да се намали тоа така што влезот на просторијата за лекување е помал. Ова го намалува нивото на зрачење во областите каде што може да има луѓе.
Музеј на Клод Дебиси

Родната куќа на Клод Дебиси, сега позната како музеј на Клод-Дебиси, се наоѓа на ул. Ри о Пен бр. 38, во Сен-Жермен-ан-Ле во францускиот департман Ивлин.
Датира од 17 и 18 век.
Клод Дебиси е роден во оваа куќа на 22 август 1862 година. Неговите родители воделе трговија со фајанс и порцелан. Домот бил впишан во дополнителниот попис на историските споменици во 1972 и отворен за јавноста во 1990 година, го прикажува животот и музичките документи на композиторот. Тој обединува лични предмети што му припаѓале на Дебиси, музички партитури и иконографски документи. Внатрешниот двор на куќата вклучува скали со балустрада од 17 век, наведени во дополнителниот попис на историските споменици. Во аудиториумот Ивон Лефебир се одржуваат концерти на класична музика, посветени на споменот на пијанистот и професор по музика.
Куќата во која е роден Клод Дебиси е означена со Дом на славните (''Maison des Illustres'').
Последните цврсти луѓе

„Последните цврсти луѓе“ (англиски: ''The Last Hard Men'') — филм на режисерот Ендрју Маклаглен од 1976 година. Главните улоги ги играат: Чарлтон Хестон, Џејмс Кобурн и Барбара Херши.
1 Синопсис
На почетокот на 20 век, во Аризона, група затвореници бега за време на превозот од едно на друго место. Еден од нив е Зак Прово, полу-Индијанец, затворен уште кон крајот на 19 век. Прово побегнал со уште шестмина затвореници и сака да му се одмазди на Сем Бургејд, шерифот кој не само што го уапсил, туку кого Прово го смета за одговорен за смртта на неговата сопруга. Како дел од планот, Прово ја граба ќерка му на Сем, кој веќе некое време е во пензија, но во оваа прилика мора повторно да го земе оружјето в рака и да се избори со одметниците...
Семето на светата смоква

„Семето на светата смоква“ (персиски: دانه‌ی انجیر معابد) — филм на режисерот Мохамед Расулоф од 2024 година. Филмот освоил две награди на Канскиот фестивал, а бил номиниран и за „Оскар“. Расулоф бил обвинет за снимање на филмот без дозвола од надлежната власт, како и за снимање на филм во кој глумиците не носеле хиџаб. Неговите јавни изјави и неговата работа на филмот, судот ја оценил како „примери на соучесништво со намера да се направи злосторство против безбедноста на земјата“. Тој не можел да присуствува на светската премиера на филмот, одржана за време на Канскиот фестивал, затоа што бил осуден на затворска казна во траење од осум години, на камшикување, а исто така бил казнет и парично и му бил одземен имотот. Подоцна, тој бил принуден и да ја напушти татковината, а на сите клучни учесници во снимањето на филмот им било забрането да ја напуштат земјата затоа што биле под истрага.
1 Синопсис
Иман е истражен судија чие унапредување се поклопува со протестите во Техеран. Откако ќе исчезне неговиот пиштол, тој почнува да се сомнева во својата сопруга и во ќерките поради што им наметнува најстроги мерки кои ги нарушуваат односите во семејството.
Полицаец

Полицаец (ж. р. полицајка) или жаргонски цајкан (ж. р. цајканка), џандар (ж. р. џандарка) — човек, чија работа е да го одржува редот и законот. Тие работат за полицијата, владина организација одговорна за заштита на граѓаните и законоспроведување. Полицајците помагаат да се спречат и да се решат злосторства, да се фатат злосторници и да се погрижат луѓето да ги следат правилата. Тие често патролираат во населбите, реагираат на итни случаи и истражуваат злодела. Полицајците можат да носат оружје и да носат униформи што ќе им помогнат лесно да ги препознае јавноста. Тие исто така работат со други професионалци како пожарникари и болничари за заедниците да бидат безбедни.
1 Должности
Полицаецот има многу различни работни места, а овие работни места можат да се менуваат во зависност од тоа каде работат. Нивните главни должности вклучуваат одржување на мирот, законоспроведување, заштита на луѓето и имотот и истрага на злосторства. Полицајците мораат да бидат подготвени да се справат со многу различни ситуации додека се на должност. Постојат правила што им кажуваат на полицајците како да постапат во заедницата, а на некои места тие мораат да следат одредени кодекси на облекување. Во некои земји, полицајците мораат да се вклучат во злосторничко дело дури и ако не работат во тоа време. Во повеќето земји, полициските службеници сè уште имаат овластување да дејствуваат дури и кога не се на должност.
Полицијата често се повикува во итни случаи и им помага на луѓето да бидат безбедни при големи настани, за време на несреќи, операции за пребарување и спасување и сообраќајни несреќи. За брзо реагирање во итни случаи, полицијата работи со противпожарните и медицинските служби. На некои места, луѓето можат да бидат и полицајци и пожарникари, познати како противпожарна полиција. Многу земји имаат посебен телефонски број за итни случаи што им овозможува на луѓето да се јават во полиција, противпожарна служба или медицински услуги кога е потребно. Во Македонија бројот за полиција е 192.
2 Чинови во Македонија
Легенда
Чин, Изглед
Генерален полициски советник
Главен полициски советник
Виш полициски советник
Полициски советник
Главен инспектор
Самостоен инспектор
Виш инспектор
Инспектор
Помлад инспектор
Главен полицаец
Виш полицаец
Полицаец
Октазакубан

Октазакубан е хипотетички експлозивен алотроп на азот со формула <sub>N8</sub>, чии молекули имаат осум атоми распоредени во коцка. (За споредба, азотот обично се јавува како двоатомска молекула N<sub>2</sub>.) Може да се смета како склоп од кубански тип, каде што сите осум агли се атоми на азот врзани по должината на рабовите. Се предвидува дека е метастабилна молекула, во која и покрај термодинамичката нестабилност предизвикана од истегнување на врската и високата енергија на единечните врски N–N, молекулата останува кинетички стабилна поради причините на орбиталната симетрија.
1 Експлозив и гориво
Се предвидува дека октаазакубан има енергетска густина (претпоставувајќи распаѓање на N <sub>2</sub> ) од 22,9MJ / kg, што е над 5 пати повеќе од стандардната вредност на ТНТ. Затоа е предложено (заедно со другите егзотични алотропи на азот) како експлозив и како компонента на ракетно гориво со високи перформанси. Се предвидува дека неговата брзина на детонација ќе биде 15.000 m/s, многу (48,5%) повеќе од октанитрокубан, најбрзиот познат ненуклеарен експлозив.
Предвидувањето за густината на енергијата на цврст азот е 33MJ / kg, надминувајќи го октаазакубанот за 44%, иако поновата е од 10,22 MJ/kg, што го прави помалку од половина од октазакубан.
2 Поврзано
* Тетранитроген (алотроп на азот со формула N <sub>4</sub> )
* Хексазин (азотен алотроп со формула <sub>N6</sub> )
* Пентазол
* 1,1′-Азобис-1,2,3-триазол
* 1-диазидокарбамоил-5-азидотетразол
Пиперовски манастир

Пиперовски манастир — манастир во штипското село Пиперово.
1 Местоположба
Манастирот е сместен на почетокот во селото Пиперово.
2 Историја
Според натписната плоча поставена над влезот во црквата, манастирот бил изграден од страна на Спасо и Ванѓа Божинови во 1934 година.
3 Градби во манастирот
Манастирот е составен од една црква, конак, трпезарија и помошни објекти.
3.1 Црква „Св. Богородица“
Манастирската црква била изградена и осветена околу 1930 година.
4 Галерија
Црква „Св. Илија“ - Пиперово

Свети Илија — селска црква во селото Пиперово, Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа над селото, до која води земјен пат.
2 Галерија
3 Поврзано
* Штипско архијерејско намесништво
* Осма приградска парохија
* Пиперово
Фулминска киселина

Фулминска киселина е киселина со формулата HCNO, поконкретно . Тоа е изомер на изоцијанска киселина ( ) и од неговиот неостварлив тавтомер, цијанска киселина ( ), а исто така и на изофулминска киселина ( ).
Фулминатот е анјон или која било од неговите соли. Од историски причини, се подразбира дека функционалната група фулминати е како во изофулминска киселина додека групата се нарекува нитрил оксид.
1 Историја
TОваа хемикалија била позната уште од раните 1800-ти преку нејзините соли и преку производите на реакциите во кои се предлагало да постои., но самата киселина не била откриена до 1966.
2 труктура
Долго време се верувало дека фулминската киселина има структура од H–O–N <sup>+</sup> ≡C <sup>−</sup> . Дури со изолацијата и анализата на чист примерок од фулминска киселина во 1966 година, оваа структурна идеја била дефинитивно отфрлена. Хемикалијата која всушност ја има таа структура, изофулминска киселина ( тавтомер на вистинската структура на фулминичната киселина) на крајот била откриена во 1988 година.
Структурата на молекулата е одредена со микробранова спектроскопија со следните должини на врски - CH: 1.027(1) Å, CN: 1.161(15) Å, NO: 1.207(15) Å .
3 Синтеза
Погодна синтеза вклучува блиска пиролиза на одредени оксими. За разлика од претходните синтези, овој метод ја избегнува употребата на високоексплозивни метални фулминати.
ФК Депортиво Толука

ФК Депортиво Толука или само Толука — професионален фудбалски клуб од Толука, Мексико. Моментално се натпреварува во Примера Дивисион, најсилното ниво во мексиканскиот фудбал, и е еден од клубовите кои никогаш не испаднале од таму. Клубот е основан на 12 февруари 1917 година од браќата Мануел Блас и Франсиско Хуан Хенкел Брос, сопственици на фармата „Ла Уерта“ лоцирана во Зинакантепек во близина на градот Толука во сојузната држава Мексико, каде денес е лоциран клубот и ги игра своите домашни натпревари на стадионот Немесио Дијес.
Толука ја освоила мексиканската Примера Дивисион 10 пати, што ја рангира на третото место по успешност, зад Америка (15) и Гвадалахара (12). Покрај ова, клубот има освоено и два Купа на Мексико како и две титули во КОНКАКАФ Лигата на шампионите. Тие имаат и четири успеси во Првак на прваците натпреварувањето и биле вицешампиони на Копа Интерамерикана во 1969 година.
Натпреварувајќи се на локално ниво, Толука 14 пати го има освоено државното првенство на сојузната држава Мексико. И покрај тоа што е еден од најстарите клубови во Мексико, со повеќе од 100 години историја, професионалната ера за Толука започнала во 1950 година, 33 години по нејзиното основање, станувајќи еден од основачките тимови на Сегунда Дивисион и е третиот клуб со најмногу сезони поминати во мексиканската прва дивизија. Заедно со Крус Асул и УНАМ Пумас, Толука е еден од ретките клубови во Мексико кои имаат никогаш не испаднале, откако избориле промоција во највисоката фудбалска лига во земјата.
1 Играчи
2 Титули
2.1 Национални натпреварувања
*Примера Дивисион : 6
: 1966–1967, 1967–1968, 1974–1975, Верано 1998, Верано 1999, Верано 2000, Апертура 2002, Апертура 2005, Апертура 2008, Бисентенарио 2010
*Куп на Мексико : 1
: 1955–1956, 1988–1989
*Првак на прваците : 4
: 1967, 1968, 2003, 2006
2.2 Меѓународни натпреварувања
*КОНКАКАФ Лига на шампиони : 2
: 1968, 2003
Борафулерен

Борафулерените се класа на хетерофулерени во кои елементот што го заменува јаглеродот е бор. Тие се исто така член на класата на материјали на борни карбиди кои вклучуваат бор карбид (B4C).
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Пухче

Свети Ѓорѓи — главна селска црква во штипското село Пухче, Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа во средишниот дел на селото.
Во 2020 година била издадена „Процена на загрозеноста од елементарни непогоди кај православните верски храмови во општина Штип“ од страна на Центарот за управување на кризи и Универзитетот „Гоце Делчев“ во која се вели дека црквата врз основа на својата градба, местоположба и околина е загрозена од појава на пожари.
2 Галерија
3 Поврзано
* Штипско архијерејско намесништво
* Осма приградска парохија
* Пухче
Миодраг Лабовиќ

Миодраг Лабовиќ — македонски универзитетски професор и научник, познат по своите истражувања во областа на владеењето на правото и борбата против корупцијата. Тој е редовен професор по кривично право, криминологија, организиран криминал и корупција на Факултетот за безбедност – Скопје.
1 Биографија
Миодраг Лабовиќ дипломирал, магистрирал и докторирал на Правниот факултет "Јустинијан Први", УКИМ - Скопје, во областа на правните и политичките науки. Докторската дисертација ја одбранил во 2003 година на тема „Власта и корупцијата во политичкиот систем, со посебен осврт на Република Македонија“ (епистемолошко и глобално политичко ниво; со компаративна анализа и проекција на квалитативно новата национална антикорупциска стратегија).
Од 1991 до 2005 година работи како непосреден оперативец во МВР, започнувајќи ја својата професионална кариера како помлад инспектор, инспектор и главен инспектор за корупција и организиран криминал на републичко ниво.
Во 2005 година бил избран за доцент на Факултетот за безбедност – Скопје, каде што предава Кривично право, Криминологија, Корупција и организиран криминал. Од 2006 година е именуван за директор на Управата за финансиска полиција, Во 2008 година поднесува неотповиклива оставка од функцијата, по што продолжува со својата академска кариера.
Од септември 2014 до септември 2023, во четири мандати е избиран за раководител на Катедрата за кривично-правни и криминолошки науки при Факултетот за безбедност-Скопје.
2 Научна работа и придонес
Автор е на бројни научни трудови од областа на корупцијата и организираниот криминал, од кои најзначајна е Стратешката визија со конкретни, реално одржливи и практично спроведливи решенија за системско владеење на правото против системската корупција и организираниот криминал.
3 Признанија и награди
Државна награда награда „Гоце Делчев“ за научно остварување (2006)
Добитник на Anti-Corruption Excellence Award во 2016 година од страна на Обединетите Нации и ROLACC во категоријата на оригинално академско истражување.
Црква „Св. Илија“ - Пухче

Свети Илија — главна манастирска црква на Пухчевскиот манастир во штипското село Пухче, Македонија.
Црквата се наоѓа во лоша состојба, особено нејзината внатрешност.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа источно од селото, до која се стигнува преку земјен пат.
Во 2020 година била издадена „Процена на загрозеноста од елементарни непогоди кај православните верски храмови во општина Штип“ од страна на Центарот за управување на кризи и Универзитетот „Гоце Делчев“ во која се вели дека црквата врз основа на својата градба, местоположба и околина е загрозена од појава на пожари.
2 Архитектура
2.1 Фрескоживопис
Црквата поседува делумен живопис.
2.2 Икони и иконостас
Во нејзе се наоѓа мал иконостас со нацртани слики место икони.
3 Галерија
4 Поврзано
* Штипско архијерејско намесништво
* Осма приградска парохија
* Пухче
Хексасулфур

Хексасулфурот е неорганска хемикалија со хемиска формула . Овој алотроп првпат бил подготвен од МР Енгел во 1891 година со третирање на тиосулфат со HCl. ''Цикло'' - е портокалово-црвен и формира ромбоедрален кристал. Се нарекува ρ-сулфур, ε-сулфур, Енгеловиот сулфур и Атенов сулфур. Друг метод на подготовка вклучува реакција на полисулфан со сулфур монохлорид.: (dilute solution in diethyl ether)
1 Номенклатура
Името хексасулфур е најчесто користеното и најпосакуваното име на IUPAC и е конструирано според номенклатурата на составот и циклохексасулфан . Тоа е, исто така, последниот член на тианската хетероциклична серија, каде што секој јаглероден атом е супституиран со атом на сулфур, така што систематското име хексатијан, важечко име Меѓународен сојуз за чиста и применета хемија, е конструирано според супститутивната номенклатура. Друго валидно МСЧПХ систематско име ''cyclo'' -hexasulfur е конструирано според номенклатурата на адитивите.
2 Структура
Оваа хемикалија се состои од прстени од6 атоми на сулфур. Според тоа, тој е едноставен циклосулфан и алотроп на сулфур. Хексасулфурот прифаќа конфигурација на стол слична на онаа на циклохексан, со агли на поврзување од 102,2°. Атомите на сулфур се еквивалентни.
Тонкунст

''Тонкунст'' (; „Звучна уметност“ или побуквално „Уметност на тонот“), е застарен термин во германскиот јазик кој се применува за уметничката музика од 19 век, и често се користи во музичката историја и музичките естетски претстави. Веројатно потекнува од потребата на музиката да и се даде место меѓу класичните уметности како архитектурата, скулптурата, сликарството, прозата и поезијата, а исто така да се препознае композиторот или музичарот како креативна личност. Терминот се среќава, на пример, упатувајќи се на изведбите на Лист и Вагнер, и во натписите на споменикот Валхала изграден во 1842 година, каде добар пример е Јозеф Хајдн, опишан како „Doctor der Tonkunst“ („Доктор за звучна уметност“) и Лудвиг ван Бетовен како „Tondichter“ („Звучен поет“). Денес терминот ретко се користи, но опстанува, на пример, во името на оркестарот Tonkünstler.
Псалмистичко движење

Псалмистичко движењето е термин кој опфаќа период на масовно музичко образование во Британија, чии корени се наоѓале во различните конгрегациски организации за црковно пеење од крајот на 18 век во регионална Шкотска и Северна Англија. Тие до средината на 19 век станале енергична митрополитска културна институција, притоа совпаѓајќи се со радикалните промени во националните образовни политики, последниве од кои се должат главно на методите на учење користени во псалмистичките училишта за пеење. Понекогаш се нарекува и „хорска преродба“.
Имињата кои најчесто се поврзуваат со „движењето“ во Британија се Џон Курвен (1816–1880), Сара Ен Гловер (1785–1867) и Џон Пајк Хула (1812–1884). Сепак, движењето ги имаше своите филозофски корени во Европа, особено во општествениот идеализам на Јохан Хајнрих Песталоци. Според Бернар Рејнбоу „Како резултат на серијата неделни масовни часови по пеење воведени во Ексетер Хол под владина санкција, луѓето од Лондон станале музички посвесни помеѓу 1841 и 1843 година отколку што некогаш биле".
Сика Врангалова

Сика Јанческа Врангалова ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Од септември 1942 година учествувала во НОД како член на СКОЈ. Давала народна помош во облека и храна.
2 Поврзано
* Благородна Врангалова
* Мица Врангалова
Супстанција (филм)

''Супстанција'' (|The Substance) — филм на ужасите од 2024 г., сопроизведен, напишан и режиран од Корали Фаржа. Филмот е заедничко производство на Франција, Обединетото Кралство и САД. Главните улоги ги играле Деми Мур и Маргарет Кволи. Заплетот следи старечка холивудска ѕвезда што зема лек на црниот пазар што создава помлада верзија од неа со неочекувани несакани дејства.
Премиерата на филмот во САД и Обединетото Кралство била на 20 септември 2024 г., во Франција на 6 ноември, а во Македонија на 31 октомври истата година.
1 Содржина
На нејзиниот 50-ти роденден, ѕвездата по аеробик Елизабет Спаркл неочекувано добива отказ. Набргу потоа, тајна лабораторија ѝ дава необична понуда — супстанција што ја подобрува преку клеточна репликација, претворајќи ја во „помлада и подобрена“ верзија на себе.
2 Улоги
Деми Мур, Елизабет Спаркл
Маргарет Кволи, Сју
Денис Квејд, Харви
Едвард Хамилтон-Кларк, Фред
Гор Абрамс, Оливер
Оскар Лесанж, Трој
Уго Диего Гарсија, Диего
Кангина

Кангина е традиционална авганистанска техника за зачувување на свежо овошје, особено грозје, во херметички дискови (исто така наречени кангина) формирани од кал и слама. Оваа вековна техника е автохтона за руралниот центар и север на Авганистан, каде што оддалечените заедници кои не можат да увезуваат свежо овошје, јадат свежо грозје зачувано во кангина во текот на зимата, а трговците ја користат кангина за безбедно складирање и транспорт на грозје за продажба на пазарите. Грозјето зачувано со користење на кангина во модерен Авганистан обично е од сортите Таифи или Кишмиши, кои имаат дебела кора, чија берба е подоцна во сезоната и остануваат овака чувани свежи во следните 6 месеци.
Овој метод е форма на пасивно складирање во контролирана атмосфера. Функционира на тој начин што го запечатува овошјето во кал богата со глина, ограничувајќи го протокот на воздух, влага и микроби, исто како кога би се користела пластична кеса. Дисковите се формираат од две парчиња извајани од кал и слама во облик на сад, и кои се печат на сонце пред да се наполнат со најмногу 1-2 кг чисто овошје и потоа се затвораат со кал. Се чуваат суви и ладни места, подалеку од директна сончева светлина. Постепеното навлегување на гас низ глинената бариера овозможува кислородот да влезе во садот, одржувајќи го грозјето свежо, додека зголемената концентрација на јаглерод диоксид во пакувањето го инхибира метаболизмот на грозјето и го спречува растот на габи. Грозјето се спречува да се исуши, а калта апсорбира течност што инаку би довело до раст на бактерии и габи.
Практиката на чување грозје во кал и слама е забележана уште во 12 век: во својата книга за земјоделство, севилскиот агроном Ибн ал-'Авам забележал дека редењето грозје со слама во стаклени садови запечатени со кал или "чини од кравји измет" е постоечка техника на зачувување во Андалусија.
Кангина се евтини, еколошки и ефикасни садови за зачувување на свежо овошје.[1] Студија од 2023 година покажа дека кангина и кутиите од полистиренска пена се најефикасни садови за зачувување на грозје.. Садовите сепак, се тешки, незгодни и склони кон апсорпција на влага.
Магбуле Врзиволи

Магбуле Врзиволи ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Есента 1943 година активно се вклучила во заднината на НОД во Дебар и била член на женска воспитна група. Како форма за одржување на состаноци биле ползувани седенки кои често се одржувале во нејзиниот дом. Со ослободувањето на Дебар го симнала фереџето и ангажирано учествувала во акцијата за симнување на фереџето кај муслиманките.
Мица Врангалова

Мица Врангалова - Меденица ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Организирано учествувала во НОД од летото 1943 година. Собирала народна помош, оружје, пренесувала илегалци. За време на зимската блокада во Кавадарци во јануари 1944 година со една група младинци била затворена, но поради немање докази наскоро била ослободена. Во август 1944 година стапила во единиците на НОВ. По ослободувањето на Кавадарци била избрана за член на Околиски комитет на СКОЈ и задолжена за работа со селската младина од Тиквешката околија. Во тоа време есента 1944 година била примена за член на КПМ.
Завршила во гимназијата „Добри Даскалов“ во генерацијата 1944/1945.
2 Поврзано
* Благородна Врангалова
* Сика Врангалова
Митра Врчичкоска

Митра Врчичкоска ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Од јули 1944 година, учествувала во заднинската работа на организацијата АФЖ во селото Витолиште, Мариово. Плетела чорапи и собирала народна помош.
Цвета Вујанац

Цвета Мирисалоска-Наскова Вујанац ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Иако малолетна веќе од средината на 1942 година се поврала со една скоевска група во Прилеп преку која работела за НОД. На 9 мај 1944 година била затворена, а потоа била интернирана во логорот Свети Кирик, во Бугарија. Од интернација се вратила на 15 јули 1944 година.
Дисулфур

Дисулфурот е двоатомска молекула со формула S<sub>2</sub>. Тоа е аналогно на молекулата на диоксиген, но ретко се јавува на собна температура. Овој виолетов гас е доминантен вид во топлите пареи на сулфур. S<sub>2</sub> е една од помалите компоненти на атмосферата на Ија, која е претежно составена од SO<sub>2</sub>. Нестабилноста на S<sub>2</sub> обично се опишува во контекст на правилото за двојна врска.
1 Синтеза
Овој виолетов гас се создава со загревање на сулфур над 720 °C, што опфаќа 99% од пареата при низок притисок (1mm Hg) на 530 °C.
Дисулфур може да се произведе кога атмосферата на COS е озрачена со УВ светлина со помош на жива фотосензибилизатор или кога CS <sub>2</sub>, H<sub>2</sub>S<sub>2</sub>, S<sub>2</sub>Cl<sub>2</sub> или C<sub>2</sub>H<sub>4</sub>S, PSF <sub>3</sub> или COS се озрачени.
1.1 Природна појава
Откриен е гасовит дисулфур кој произлегува од површината на месечината на Јупитер, Ија, од околината на вулканот Пеле.
2 Својства
Основната состојба на S<sub>2</sub> е тројка: дирадикал, со два неспарени електрони како O<sub>2</sub> и SO. Таа има должина на S-S врска од 189 pm, многу пократка од S-S единечните врски во S<sub>8</sub>, кои се долги 206 pm. Неговиот Раман спектар се состои од опсег на 715 см <sup>−1</sup> . Соодветната О-О лента за О<sub>2</sub> е пронајдена во 1556 см <sup>−1</sup> . Енергијата на SS врската е 430 kJ/mol во споредба со 498 kJ/mol за <sub>O2</sub>.
Се верува дека единечниот дисулфур е производ на трисулфиди со трифенилфосфин дибромид, или термичко распаѓање на диалкокси дисулфиди. Како и да е, се верува дека дисулфурот произведен во таа реакција е сингл затоа што е подложен на формални хетеро-Дилс-Алдерова реакција на циклоадиции, а не поради какви било спектроскопски докази.
Tбрановиден дисулфур лесно се фотодисоцира, со просечен животен век од 7,5 мин на сончева светлина.
Даница Вујовиќ

Даница Вујовиќ (во — во ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Пред војната била член на СКОЈ. Во заднината на НОД учествувала од 1941 година во Пеќ. Во 1942 година била уапсена и интернирана во Албанија. По излегување од логорот, во септември 1943 година стапила во Шарпланинскиот партизански одред, како борец. Потоа станала дел од Првата македонска ударна бригада и загинала во борбите кај Локов на 25 мај 1944 година.
2 Поврзано
*Анѓа Вујовиќ
Јулијана Вуксановиќ

Јулијана Вуксановиќ - Меденица ( во ) — учесник во НОВ на Македонија и носител на Партизанска споменица од 1941 година.
1 Животопис
Во јуни 1941 година била примена за член на СКОЈ, а од септември и за член на скоевското јадро во реонот каде живеела во Пеќ. Во 1942 година била затворена и од затворот во Пеќ,
во април 1943 година, била интернирана во логорот Порта Романо, во Албанија, а подоцна била префрлена во логорот Бурел. Со капитулацијата на Италија, септември 1943 година, била ослободена од албанските партизани и заминала на слободната територија во западна Македонија. На 2 ноември 1943 година станала борец во Првата македонска ударна бригада, а потоа во Првата косовско-метохиска ударна бригада. Носител е на Партизанска споменица од 1941 година и повеќе други одликувања.
Менка Вучковиќ

Менка Вучковиќ ( во ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Била активен учесник во НОД од 1 септември 1941 година кога била опфатена во читателска група. Собирала народна помош и чувала илегалци. Од октомври 1942 година се активирала и во
организирањето на жените од маалото во кое живеела.
Анѓа Вујовиќ

Анѓа Вујовиќ - Денда ( во ) — учесник во НОВ на Македонија и носител на Партизанска споменица од 1941 година.
1 Животопис
Учествувала во напредното младинско движење пред војната, како член на СКОЈ. Во 1939 година била избрана за член на МК СКОЈ во Ѓаковица. Поради покажаната активност била често апсена и сослушувана. Со отпочнување нa вооруженото востание, пренесувала оружје и работела на организирањето на младината и жените. Во март 1942 година била затворена во Тиранскиот затвор во Албанија, но била ослободена поради немање докази. Кон крајот на 1943 година станала борец во Првата македонска ударна бригада и раководител на СКОЈ во 3 чета на I косовски баталјон, потоа помошник политички комесар на чета и заменик комесар на баталјон во Првата косовско-метохиска ударна бригада. Носител е на Партизанска споменица од 1941 година и повеќе други одликувања.
2 Поврзано
*Даница Вујовиќ
Парашка Вучкова

Парашка Велкова Вучкова ( во ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Нејзиниот дом во селото бил сигурно илегално засолниште, пa во него се одржувале илегални состаноци и престојувале илегалци. Тој бил и пункт за собраната народна помош. Во есента 1944 година била избрана за претседател на Одборот на АФЖ во селото и била делегат па Првиот конгрес на АФЖ.
Стојанка Вучкова

Стојанка Тасова Вучкова ( во ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Таа била монополска работничка. Пред војната му припаѓала на напредното работничко движење. Со отпочнувањето на вооруженото востание учествувала во сите антифашистички и антиокупаторски акции што Партијата ги организирала во градот. Пронаоѓала илегални станови за одржување на состаноци и често стражарела додека истите сеодржувале. Собирала народна помош од жените во реонот во кој живеела.
2 Поврзано
*Анка Вучкова
Анка Вучкова

Анка Тимова Вучкова ( во ) — учесник во НОВ на Македонија и носител на Орден заслуга за народ III ред и Медал за храброст.
1 Животопис
Во редовите на напредната младина била уште од кралството Југославија, а со oкyпaциjaтa на земјата од првите денови учествувала во НОД. Била член на СКОЈ од јуни 1941 година и работела на омасовување на организацијата. Собирала народна пoмoш, пренесувала илегален материјал и слично. Учествувала во сите демонстрации организирани од Партијата во градот. Посебно се истакнала во собирање на оружје и санитетски материјал. Во нејзиниот дом се одржувале состаноци на Месниот Комитет на КПМ - Струмица, како и на Воениот комитет. Во август 1942 година била затворена од бугарската полиција и префрлена во Скопскиот централен затвор, но бидејќи немало конкретни докази против неа, била ослободена. Наскоро била интернирана во Свиленград, Бугарија, но по два месеци избегала од интернација и стапила во Тиквешкиот партизански одред. Носител е на Орден заслуга за народ III ред број 23542 и на Медал за храброст.
2 Поврзано
*Стојанка Вучкова
Љубица Вчкова - Шопова

Љубица Вчкова - Шопова ( во ) — учесник во НОВ на Македонија
1 Животопис
Таа била монополска работничка. На напредното младинско движење му припаѓала во периодот пред војната. Од 1941 година била член на СКОЈ. Во нејзиниот дом се одржувале состаноци на скоевски групи. Собирала народна помош и била вклучена во подготовките околу формирањето на партизанскиот одред „Добри Даскалов“. Повремено растурала летоци и пренесувала оружје, како и илегалци од едно до друто место. Во текот на јуни 1943 година на неколку наврати била апсена од бугарската окупаторска власт. Во јуни 1944 година стапила во единиците на НОВ и ПОМ како борец. Во ноември 1944 година била повлечена на работа во заднината на теренот Гaрниково, Чемерско, Бојанчиште и во други села, каде активно работела на организирањето одбори на АФЖ, НОМСМ и слично.
2 Поврзано
*Зора Вчкова
Пухчевски манастир

Пухчевски манастир — манастир во штипското село Пухче.
1 Местоположба
Манастирот е сместен источно од селото Пухче.
2 Градби во манастирот
Манастирот е составен од една црква, конак и помошни објекти.
2.1 Црква „Св. Илија“
За црквата нема податоци кога била подигната.
3 Галерија
Девојката со игла

„Девојката со иглата“ (дански: ''Pigen med nålen'') – филм на режисерот Магнус фон Хорн од 2024 година. Главните улоги ги играат: Вик Кармен Соне, Трине Дирхолм, Бесир Зеќири, Јоаким Фјелструп, Теса Ходер, Ава Нокс Мартин. Филмот бил номиниран за наградите „Златен глобус“ и „Оскар“ во категоријата најдобар странски филм.
1 Синопсис
Дејствието на филмот се одвива во Копенхаген, во текот на 1918 и 1919 година, каде една млада работничка останува невработена и бремена. Таа ја запознава Дагмар, жената која води подземна агенција за усвојување. Меѓу нив се развива силна врска, но светот на младата жена се распаѓа кога ја дознава суривата вистина за својата работа...
Симон Грегорчич

Симон Грегорчич (15 октомври 1844 година– 24 ноември 1906 година) бил словенечки поет и римокатолички свештеник. Го сметаат за првиот лирски поет на словенечката реалистичка поезија Грегорчич.
1 Биографија
Јернеј Грегорчич и неговата сопруга Катарина (моминско презиме, Габершчек). Имал седум браќа и сестри. Како младо момче бил овчар. Во 1851 година учел основно училиште во Либушње, но бил испратен на училиште во Горица во 1852 година. По завршувањето на гимназијата влегол во Богословијата во Горица. Бил ракоположен на 27 октомври 1867 година, а станал викар во Кобарид во септември 1868 година. Таму продолжил со својата литературна работа и заедно со својот пријател Игнациј Грунтар во 1871 година основале јавна библиотека. Всушност, Игнациј Грунтар не само што бил многу добар пријател со Симон, туку и негов покровител; всушност, првата стихозбирка на Симон била објавена благодарение на финансиската поддршка на д-р Игнациј Грунтар, нотар во Кобарид и Логатец. Во 1872 година Драгојла Милек доаѓа во Кобарид како учител. Таа била и поетеса и го водела локалниот женски хор и била секретарка на читалната основана од Грегорчич. Неговата наклонетост кон Милек се смета за причина за преместување во пролетта 1873 година. Неговите романтични чувства имале големо влијание врз содржината на пишувањето на поетот.
Тој како студент почнал да пишува лирска поезија која била објавена во многу книжевни списанија (Словенски гласник, Згодња Даница, Звон, Љубљански звон). Од неговата работа тој очигледно бил инспириран од романтичните поетски форми. Најчесто пишувал за љубовни, патриотски, животни наративни песни и некои епски песни.
Неговите песни, како што е одата „''Сочи''“ („Кон Соча“), биле патриотски по нивна природа, но тој исто така пишувал и љубовни песни, како „Не ми е дозволено да те благословувам“, работел и на други поетски жанрови. Негови најзначајни дела кој ги напишал биле: ''Таговната песна на птицата во замка, Мојот црн капут, Среќниот овчар, Назад во планинскиот рај, Маслинки.''
Тој успеал со својата прва збирка поезија ''Прв том песни'' (1882) и по шест години ја објавил неговата втора збирка ''Четврти том песни (1908) е објавена.''
Словенечката композиторка Бреда Шечек ги компонирала музика на текстовите на Грегорчич.
Влијанија: Петрарка, Водник, Стритар, Прешерен.
2 Библиографија
*''Поезија I'' (1882)
*''Поезија II'' (1888)
*''Поезија III'' (1902)
*''Поезија IV'' (1908) - објавена по неговата смрт
*''Избрано дело I-IV'' (1947–1951)
3 Поврзано
* Антон Ашкерц
* Симон Рутар
* Словенечка литература
Антон Вратуша

Антон Вратуша (роден Антал Вратуша; 21 февруари 1915 – 30 јули 2017 година) бил словенечки политичар и дипломат кој бил премиер на Словенија од 1978 до 1980 година и амбасадор на Југославија во Обединетите нации.
Вратуша бил роден во Долњи Славечи, Австроунгарија, денешна Словенија. Неговите родители биле Антал Вратуша и Ана Бокан. Тој положил испит за наставник по стенографија. Дисертацијата по славистика ја одбранил на факултетот за уметности во Љубљана во 1941 година.
По избувнувањето на Втората светска војна во Југославија, Вратуша им се придружил на југословенските партизани, но бил интерниран во италијанските концентрациони логори во Гонарс, Тревизо, Падова и Раб од февруари 1942 до септември 1943 година. Откако концентрациониот логор во Раб бил ослободен од стана на партизаните, Вратуша бил именуван за заменик командант на нивниот баталјон Раб, составен од преживеани од логорот. Тој станал и шеф на делегацијата на југословенските партизани во Народноослободителниот комитет, подземниот политички субјект на италијанските партизани за време на германската окупација на Италија во последните години од Втората светска војна.
По завршетокот на војната, продолжил со академска и дипломатска кариера. Бил началник на кабинетот на Едвард Кардељ (1953–1965) и амбасадор на Југославија во Обединетите нации (1967–1969). Од април 1978 до јули 1980 година, станал премиер на Југословенската Социјалистичка Република Словенија. Бил и член на Словенечката академија на науките и уметностите.
Тој помогнал во основањето на Меѓународниот центар за промоција на претпријатијата, кој порано бил познат како Меѓународен центар за јавни претпријатија во земјите во развој, а подоцна служел како почесен претседател на неговиот совет.
1 Публикации
Објавените дела од страна на Вратуша ги вклучуваат ''„Комуната во Југославија“'' (1965) и ''„Проспективите на движењето на неврзаните“'' (1981). Од 1985 до 1988 година, тој пишувал различни публикации на ОН, особено од областа на правото на морето и политиката во земјите во развој.
2 Смрт
Вратуша починал на 30 јули 2017 година на 102-годишна возраст.
3 Наводи
Загорка Гаврилоска

Загорка Алексо Гаврилоска подоцна Гаврилоска-Коруновска ( во ) — учесник во НОВ на Македонија и носител на Партизанска споменица од 1941 година.
1 Животопис
Учествувала во НОД како член на СКОЈ од 1941 година. Како ученнчка учествувала во бојкотот и гимназискиот штрајк во Прилеп, во декември 1941 година. Во 1943 година била член на скоевскиот аткив во гимназијата. Во домот на нејзиното семејство престојувале илегалци и се одржувале илегални состаноци, а таа ја одржувала една од врските со партиската организација во Крушево. Учествувала и во подготовките за исфрлањето на Првиот прилепски партизански одред. Во текот на 1943 година била кандидат на КПМ, а во пролетта 1944 година работела на организирањето на група гимназисти за нивното заминување во единиците на НОВ и ПОМ. Во истата година била на двапати апсена (27 мај 1944), но по краток престој во затворот, била ослободувана. Загорка Гаврилоска била уапсена помеѓу 20 и 25 мај, а била пуштена од истражниот затвор во приквечерните часови на 7 јуни (среда) 1944 година.
На 8 јуни 1944 година стапила како борец во партизанскиот одред „Трајче Петкановски“, но наскоро била префрлена во базата на третиот областен комитет за работа со партиската техника. Во август 1944 година била повлечена за работа во заднината и формирала одбори на АФЖ. Во декември станала инструктор на Месниот Комитет на СКОЈ - Прилеп, а потоа била префрлена на работа во Главниот штаб на НОВ и ПОМ, одговорна по СКОЈ во Штабот. Во март 1945 година била примена за член на КПМ. Носител е на споменица од 1941 година и други одликувања.
Таа е сестра на народниот херој Кире Гаврилоски - Јане. Нивната последна средба била во јануари 1944 година.
2 Поврзано
* Алекса Гаврилоски
* Кире Гаврилоски
Миљенко Лицул

Миљенко Лицул (6 август 1946 – 16 март 2009 година) бил словенечки графички дизајнер со хрватско потекло. Тој бил еден од најистакнатите графички дизајнери во независна Словенија.
1 Живот и работа
Лицул бил роден во истарскиот град Водњан, кој тогаш бил дел од СФРЈ (денешна Хрватска). Неговите родители биле Хрвати од Истар. Во младоста се преселил во Словенија и таму живеел и работел поголемиот дел од својот живот.
Бил основач на групата ''Знак'' и водач на студијата ''Зодијак'' и ''Диптих''. Извесно време Лицул предавал типографија на Академијата за ликовни уметности и дизајн во Љубљана. Работата на Лицул опфаќала широк спектар на уметности; од дизајнирање публикации, постери и корици на списанија до поштенски марки и календари.
Еден од неговите најистакнати моменти во кариерата била во 1991 година, кога победил на натпреварот за дизајнирање на новата словенечка валута, толарот. На банкнотите, кои биле во оптек од октомври 1991 година до крајот на 2006 година, биле прикажани портрети на истакнати словенечки личности, кои биле дело на сликарот Руди Шпанзел. Кога Словенија го усвоила еврото како нивна национална валута, Лицул ја дизајнирал националната страна на словенечките евро монети, заедно со Маја Лицул и Јанез Бољка. Лицул и Бољка заедно дизајнирале и толарски монети.
Покрај националната валута, Лицул дизајнирал и неколку официјални документи, како словенечки пасош, лична карта и картата за здравствено осигурување. Неговите други дела вклучуваат дизајнирање на нова графичка слика за словенечката национална галерија.
2 Награди
За својот опус, Лицул бил награден со повеќе награди. Во 1985 година ја добил наградата на Фондацијата Прешерен за неговите достигнувања во графичкиот дизајн. Во 1988 година Лицул ја добил наградата Плечник, што е највисока награда во областа на дизајнот, архитектурата и урбанистичкото планирање во Словенија. Во 2008 година е награден со Прешереновата награда, највисоката словенечка национална награда во областа на уметноста, заедно со преведувачот Јанез Градишник. Во таа прилика било докажано дека делата на Лицул се најквалитетни и дека тој е меѓу авторите кои го обновиле строго модернистичкиот стил од 1970-тите, без да ги изостави историските обележја.
Констабл

Констабл (|constable) — административна положба во земјите од англоговорно подрачје, обично во полициските служби. Во современо Обединето Кралство, САД, Канада, Нов Зеланд и на други места, констаблот е најнискиот полициски чин. Во Франција постоело звањето конетабл (фр. ''connétable''), кој бил главен воен заповедник.
1 Историја
Во Англија, улогата на констабл постоела за време на владеењето на Хенри I (1100 — 1135) и била слична на положбата ''staller'' пред Норманското освојување. Констаблите и маршалите ја воделе војската, а тие што биле одговорни за гарнизоните и воените пунктови исто се нарекувале констабли. Тие често дејствувале како судии, помагајќи им на шерифите да го спроведат законот.
Во средновековието, констаблите биле селски старешини одговорни за одржување на редот. Во градовите, тие биле избирани во црковните парохии. Обично, луѓето избирале нов констабл секој јануари, иако некои служеле две години. Винчестерскиот статут од 1285 г. барал констаблите да собираат казни, да им помагаат на сиромашните, да поправаат патишта и да се осигураат дека селаните имаат оружја за воена служба.
До крајот на XVI век, констаблите исто така собирале даноци. Со оглед на тоа што работата била неплатена, малкумина ја посакувале, па често одела кај наемателите што наместо да плаќаат кирија, работеле како констабли.
Денес, лордовите констабли во Обединетото Кралство се назначени само за крунисување.
Младен Ковачевиќ

Младен Ковачевиќ (роден на 3 мај 1980) е словенечки пензиониран фудбалер, кој играл како напаѓач. Со НД Горица играл 10 сезони. Во словенечката прва лига на 150 настапи постигнал 36 гола.
Анел Хајриќ

Анел Хајриќ (роден на 4 март 1996 година) е босански фудбалер кој играл за италијанскиот тим АСД Бучино Волчеи како напаѓач.
1 Кариера
Во 2018 година, Хајриќ потпишал за Радомље во словенечката втора лига од Марибор, којнајуспешниот тим на Словенија.
Во јуни 2019 година, тој потпишал за Локерен во белгиската втора лига. Хајриќ го напуштил клубот по сезоната 2019-20, бидејќи тие банкротирале, и потпишал за босанскиот врвен клуб Железничар во јуни 2020 година.
Андреј Дуголин

Андреј Дуголин (роден на 19 септември 1986 година) е словенечки фудбалер кој играл како играч од средниот ред за ФК Бад Радкерсбург. Неговиот прв клуб бил Алуминиј.
1 Кариера
Дуголин игра во австриските пониски лиги од 2015 година.
Техарје

Техарје е населба во Градската општина Цеље кое се наоѓа во источна Словенија. Лежи на десниот брег на реката Воглајна на источната периферија на Цеље. Областа е дел од традиционалниот регион Штаерска. Сега е вклучена со остатокот од општината во статистичкиот регион Савиња.
1 Име
Техарје првпат бил потврден во пишаните извори во 1362 година како ''cze Tyechar('' а подоцна како ''Tyecharen'' во 1368 година, ''Tychoronen'' во 1405 година, ''Dyetharn'' во 1466 година и ''zu Tieharn'' во 1480 година). Се верува дека името потекнувало од ''*Těxar′e (село)'' (што буквално значи, „село на Těxar“) засновано на хипокористично лично име * ''Těxar'' поврзано со топоними како што се словенечки ''Teharče'' во австриска Корушка'','' како и Чешки.
2 Црква
Локалната парохиска црква е посветена на Свети Мартин и припаѓа на Римокатоличката епархија Цеље. За прв пат се спомнува во пишаните документи кои датираат од 13-от век, но сегашната зграда е неороманска градба од 1905 година.
3 Историја
За време на Втората светска војна, Германците го изградиле логорот Техарје, кој подоцна бил користен од страна на партизаните за држење на затворениците од словенечката домашна стража. Меморијалниот парк дизајниран од архитектот Марко Мушич бил изграден на местото на кампот во 2004 година.
3.1 Масовни гробници
Техарје е место на две познати масовни гробници од периодот по завршетокот на Втората светска војна. Тие се дел од 25-те масовни гробници во областа Цеље. Масовната гробница Јанез Млинар се наоѓа југозападно од населбата, на работ на плато, покрај ѕид на запад, во ров покрај пругата на југ, во поле на исток, зад играорна и на други локации. Во него се наоѓаат посмртните останки на до 6.000 војници на домашната гарда, усташки офицери, германски цивили и Словенци кои биле убиени од мај до декември 1945 година. Соседната зграда кај Техарје 9 служела како затвор и собирен центар. Името на масовната гробница се однесува на Мајдич Манор (на словенски: sl), исто така познат како Јанез Млинар Манор (на словенски: sl), кој бил користен како штаб од страна на службениците на затворскиот логор. Масовната гробница на гробиштата (на словенски: sl) се наоѓа на 330 метри западно од црквата Света Ана. Гробиштата се во непосредна близина на патот и се граничат на исток, север и запад со шуми. Паркингот западно од гробиштата е крајот на длабокиот ров што ги содржи посмртните останки на околу 130 жртви, вклучувајќи германски војници, германски воени затвореници и хрватски бегалци.
4 Забележителни луѓе
Забележителни луѓе кои се родени или живееле во Техарје се:
* Мартин Јеловшек (1837–1905), учител, татко на Владимир Јеловшек (првиот сопруг на писателката Зофка Кведер ), кој пишувал под псевдонимот ''Техарски'' „оној од Техарје“)* Иван Маркошек (1873–1916), религиозен писател * Јосип Печкак (1816–1905), новинар * Михаел Стојан (1804–1863), религиозен писател и новинар * Михаел Визјак (1814–1892), специјалист за дрводелство и овоштарство * Анка Врчер (1878–1970), пејачка и театарска глумица * Александар Шахов (1889–1963)