procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Милетино (нова)

Свети Ѓорѓи — нова гробишна црква во тетовското село Милетино, Македонија.
Веднаш до новата гробишна црква постои стариот истоимен црковен храм.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа западно од селото, а околу црквата се наоѓаат селските гробишта.
2 Историја
Новиот црковен храм започнал да се гради на Ѓурѓовден во мај 2019 година, кога биле осветени темелите од страна на митрополитот Тетовско-гостиварски г. Јосиф.
Црковната камбанаријата била осветена во јули 2025 година, кога биле поставени и темели за нова трпезарија.
3 Галерија
4 Поврзано
* Тетовско архијерејско намесништво
* Милетинска парохија
* Милетино
Палешка минијатура

Палешка минијатура (на |Палехская миниатюра) е руска народна ракотворба на минијатурно сликарство, кое е изработено со темперни бои на лакирани предмети направени од папие-маше (вклучувајќи создавање мали кутии, кутии за цигари и кутии за барут).
1 Историја
Руската уметност со лак на папие-маше во Палех за првпат се појавила во 1923 г. во селото Палех, кое се наоѓа во округот Палех (Ивановска област) ,и се заснова на долга локална историја на иконописот.
2 Палешки минијатури на советските поштенски марки
3 Поврзано
*
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Милетино (стара)

Свети Ѓорѓи — стара гробишна црква во тетовското село Милетино, Македонија.
Веднаш до старата гробишна црква бил подигнат нов поголем црковен храм, а според извршениот мониторинг на ИКОМОС Македонија во 2023 година, црковниот одбор има искажано намера да ја урне црквата.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа западно од селото, а околу црквата се наоѓаат селските гробишта.
2 Историја
Според истражувачот Јован Трифуноски, оваа мала црква била подигната во 1926 година. Во минатото, на ова место се наоѓале старите православни гробишта, а подоцна се создадени и новите православни гробишта.
3 Архитектура
Градбата на црквата е еднокорабна. Источната страна завршува со полукружна апсида, а покривот е изведен на две води. Има два прозорски отвора на јужниот и северниот ѕид и е целосно малтерисана.
3.1 Фрескоживопис
Во црквата има фрагменти од ѕидно сликарство само во олтарната апсида без уметнички вредности.
4 Галерија
5 Поврзано
* Тетовско архијерејско намесништво
* Милетинска парохија
* Милетино
Обврски по училиште

''Обврски по училиште'' (|방과 후 전쟁활동, |Duty After School) — јужнокорејска телевизиска серија од 2023 г. во жанрот воен научнофантастичен дистописки младешки трилер. Создадена е од Ли Нам Гју, напишана од Јун Су и режирана од Сунг Јонг Ил.
Главните улоги ги толкуваат бројни истакнати глумци, меѓу кои: Шин Хјун Су, Ли Сун Вон, Им Се Ми, Квон Ун Бин, Ким Ки Хе, Ким Мин Чул, Ким Со Хи, Ким Су Гјом, Ким Џунг Ан, Мун Санг Мин, Шин Мјунг Сунг, Шин Су Хјун, Шин Хје Џи, Ан Да Ун, Ан До Гју, Јо Џу Ха, О Се Ун, Ву Мин Гју, Јун Џонг Бин, Ли Јон, Џи Мин Хјук, Чои Мун Хи, Хонг Са Бин и Хванг Се Ин.
Серијата е заснована на истоимениот вебтун од Ха Ил Квон, кој подоцна бил објавен на Naver Webtoon. Ја следи приказната на учениците што се повикани како кадети за да се борат против загадочните виолетови вонземјански објекти што се појавуваат на небото над Земјата и го загрозуваат човештвото.
Била објавена од 31 март до 21 април 2023 г., на TVING, секој петок во 16:00 часот (KST). Серијата е достапна и за пренос на Viu и Viki во одредени области.
Серијата била поделена на два дела: Дел 1 бил објавен на 31 март 2023 г., додека Дел 2 на 21 април 2023 г.
1 Содржина
''Обврски по училиште'' ја раскажува приказната за матурантите во средното Сунгџин, кои се впрегнати да се борат против нападот на група загадочни суштества што го прекриле небото.
Кото (фустан)

Кото е традиционална облека на афро-суринамските или креолските жени во Суринам. Жените кои ја носат облеката се нарекуваат ''котомиси'' (''миси'' значи госпоѓица на Срански Тонго).
Постојат различни Кото фустани за различни пригоди како што се свадби или погреби. Развојот на Кото како обична облека не е целосна, но сè уште се користи во посебни пригоди како што е Кото-Данси.
Со кото, жените носат покривка за глава или тело наречена srn или ''аниса''. Преклопувањето на ангисата испраќа социјална порака, на пример „Нека зборуваат“.
За мажите, традиционалната облека е пангани.
1 Галерија
Сукман

Сукман — вид традиционален капут, наметка што некогаш ја носеле селаните во Полска, и некои други земји од Средна Европа, како и во Унгарија (каде што бил познат како hu). Многу често го носеле во периодот од 18 век до почетокот на 20 век. Се изработувал од едноставна, рачно ткаена волнена ткаенина и често се споредува со црвеногуста ткаенина, а често ја задржувал и својата природна бела или сивкаста боја. Палтото било долго, со ракави и пошироко кон долните делови.
Го носеле најчесто мажи, а понекогаш и жени.
Холујска минијатура

Холујска минијатура ― руска ракотворба, минијатурно сликарство, изработена со темпера на лакирана кутија. Оваа форма на руска лакирана уметност ја изработуваат исклучиво ученици од училиштето Холуј.
Училиштето за сликање икони „Холуј“ било основано во 1883 година. По руската револуција, работилниците за сликање икони биле затворени. Во 1930-ти години, група уметници формирале здружение за да отворат работилница за уметност, а ново училиште било отворено во 1943 година. Темите за Холујските минијатури варираат од руски бајки, на пример Снегурочка, до приказ на градови.
Холујските минијатури се чини дека се помалку ограничени од традицијата отколку Палех минијатурите, минијатурите на Федоскино и Мстјора. Уметниците на Холуј го нагласуваат тоналниот состав на пејзажите. Нивната палета на бои претежно се одликува со жолта, портокалова, црвена, кафеава и богати нијанси на сина и зелена боја. Контрастните комбинации на топли и ладни тонови се карактеристична црта на сликарството со лак од Холуј.
Средновековен пазар во Турку

Средновековниот пазар во Турку (|Turun keskiaikaiset markkinat, |Åbo medeltidsmarknad ) е годишен настан за историска реконструкција, организиран во историскиот центар на градот Турку, Финска. Влезот за настанот е бесплатен. Покрај претставите за жива историја, тој вклучува и пазар на ракотворби каде сите па дури и посетителите се облечени во костими од тој период. Главниот пазар е на Стариот голем плоштад (најстарите пазарни плоштади во градот), но има и други претстави и изложби во ''замокот Турку'', ''катедралата Турку'' и во музејот „Абоа Ветус и Арс Нова“. Заедно, овие различни претстави и изложби го формираат настанот „Средновековен Турку“, кој е организиран од „Турун Суурторин Кескиаика ри“, Музејскиот центар на Турку, музејот „Абоа Ветус и Арс Нова“, шталата Рохан и парохиската унија Турку и Каарина. За време на настанот, овие области се затворени за сообраќај.
1 Историја
Настанот, кој се одржува кон крајот на јуни и се организира од 1996 година, постојано расте во популарност. Во 2005 година, привлекол приближно 100.000 посетители и има вработено над 100 волонтери и професионални актери.
Градскиот пазар на ханзеатскиот трговец „Лаурентиј“ бил организиран од музејот Абоа Ветус и Арс Нова до 2013 година. Оттогаш, музејот е насочен кон презентирање на средновековниот период преку водени тури, предавања и археолошки ископувања.
Неодамна, бројот на посетители на пазарот достигнал 180.000, и сега тие се натпреваруваат со најпопуларните летни настани во Финска, како што се ''Руисрок''(93.000 посетители) или ''Пори Џез'' (150.000 посетители).
Овој пазар бил виртуелен во 2020 година.
2 Галерија
Музеј на морска пена во Ескишехир

Музеј на морска пена во Ескишехир (|Lületaşı Müzesi) ― музеј на занаетчиски производи во населбата Одунпазари во Ескишехир, Турција, каде што се изложени голем број разни рачно изработени предмети од сепиолит.
Сепиолит или морска глина е мек, бел, глинест минерал, кој главно е употребуван за изработување на лулиња за тутун наречени лулиња од морска пена. Кога се вади, минералот е мек, кремаст, непроѕирен и сив. Но, сепак при изложеност на сончева топлина или при сушење на топло место се стврднува. Откако ќе се издлаби во мека состојба, оваа карактеристика му овозможува да даде траен облик. Во регионот Ескишехир, може да се најдат наслаги од морска глина. Генерално регионот е на прво место во светот по сепиолит кој може да се најде на длабочини до 150 метри.
Предметите изложени во музејот биле собрани од страна на Губернијата на Ескишехир за време на Меѓународниот фестивал на морска пена, Натпреварите за ракотворби „Морска пена“ и изложбите што се одржуваат во Ескишехир од 1998 година. Околу 400 рачно изработени предмети од 60 занаетчии биле оставени на општина Одунпазари. Музејот бил основан од страна на општината Одунпазари во рамки на комплексот Куршунлу во Одунпазари како единствен во светот од ваков вид во 2008 година.
Кепенек

Кепенек е дебела, традиционална турска пастирска наметка. Таа е облека без ракави и копчиња изработена од филц, која се носи на рамената и го покрива целото тело од рамената надолу. Изработена е од три дела: еден за грбот и два (исти како грбот, пресечени на половина по должина) за предниот дел. Деловите се зашиени по линиите на рамената и од страните. Обично кепенекот е бел и може да има некои украси. Изработена од волна или комбинација од козјо влакно и волна, кепенекот е исто така водоодпорен.
Кепенекот може да биде дебел и до еден сантиметар и се продава според тежината. Сувата тежина на кепенекот е обично околу 6 килограми, но ако врз него падне дожд, неговата тежина може да се зголеми на 10 килограми. Кепенекот е доволно цврст за да стои исправено без дополнителна потпора. Иако обично се носи како облека, може да функционира и како импровизиран шатор, дозволувајќи им на овчарите да спијат во ладни средини.
1 Поврзано
* Бурка (наметка)
Резба од кашмирски орев

Резбата од дрво од кашмирски орев е резбарска творба што се произведува во Џаму и Кашмир, Индија. Резбата од орев е заштитена според географската ознака (ГИ) од Договорот за трговски аспекти на правата од интелектуална сопственост (ТРИПС). Наведена е во ставка 182 како „Резба од дрво од кашмирски орев“ од Законот за ГИ од 1999 година на Владата на Индија, со регистрација потврдена од Генералниот контролор за патенти, дизајни и трговски марки.
Дрвото ''Juglans regia'', кое расте широко во регионот Кашмир, се користи за резбање дрво, а Кашмир е познат по достапност на ореово дрво. Ореовото дрво се користи за изработка на маси, кутии за накит, послужавници итн.
Маркуб

Маркуб или Маркоуб (|مركوب) се вид обувки дизајнирани за судански мажи, изработени од животинска кожа.Покрај белиот турбан, џалабија, елек, маица и панталони, Маркуб е дел од суданската национална облека. Во минатото, постоел женски еквивалент, иако сега е реткост. Има историска еволуција почнувајќи со чевлата „Клаудо“, проследена со „Абу Адина“, доведувајќи до трајната традиционална суданска чевла.
Изработката на маркуб е посебна суданска уметничка форма, со различни стилови и големини. Значајни варијации вклучувајќи го маркуб Ал-Фашари, изработен во западниот судански град Ел Фашер, Генеина маркуб и Џазира Аба маркуб, кој се одликува со својата светло црвена боја.
Материјалите искористени за изработка на маркуби опфаќаат низа од опции, вклучувајќи кожа од змии питониди, говедска кожа, овча кожа, па дури и крокодилска кожа, која обично ја носат богатите.
Композитните чевли од „говедска кожа“ се издвојуваат по својата цврстина и естетика. Нивното производство вклучува штавење на кожата, обложување со козја кожа за да биде полесна, обликување на долниот дел од чевлите и шиење со природен памучен конец. Последниот чекор вклучува шмирглање на ѓонот за мазност. Суданските чевли направени од вистинска кожа набавена од Нигерија и Јужен Судан се сметаат за најквалитетни и најскапи. Тие минуваат низ слични фази на производство, вкулувајќи и полирање со камен и лимон за сјај.
Рачно изработениот судански маркуб се состои од ѓон од говедска кожа, обложен со катран и горен дел, обично направен од козја кожа поради неговата цврстина и квалитет. Процесот на шиење е рачен и се нарекува „четкање“. Една значајна традиција е претпочитањето на луѓето од Судан да носат маркуб за време на молитвите за Бајрам и посебни пригоди.
Докра

Докра е леење на метали со употреба на техниката на леење со изгубен восок. Овој вид на леење метал се користи во Индија повеќе од 4000 год и сè уште се користи. Еден од најраните познати артефакти од изгубен восок е танчерката од Мохенџо-даро. Производите на занаетчиите од Докра се многу барани на домашниот и странскиот пазар поради примитивната едноставност, волшебните народни мотиви и моќната форма. Коњите, слоновите, пауните, бувовите, религиозните слики, мерните чинии, ковчежињата за ламби и така натаму се високо ценети. Техниката на изгубен восок за леење легури на база на бакар е пронајдена и во Кина, Египет, Малезија, Нигерија, Централна Америка и на други места.
1 Процес
Постојат 2 главни процеси на леење со изгубен восок: Леење цврсто и леење шупливо. Додека првиот е доминантен во јужна Индија,вториот е почест во Централна и Источна Индија. Леењето со цврсто леење не користи глинено јадро, туку цврсто парче восок за да се создаде калапот; шупливото леење е потрадиционален метод и користи глинено јадро.
Првата задача во процесот на леење шупливо од изгубен восок се состои од развивање на глинено јадро кое е приближно во облик на конечната леана слика. Потоа, глиненото јадро е покриено со слој восок составен од чист пчелин восок, смола од дрвото ''Damara orientalis'' (поточно Agathis dammara) и масло од ореви. Восокот потоа се обликува и резба во сите негови пофини детали на дизајн и декорации. Потоа се покрива со слоеви глина, која ја добива негативната форма на восокот одвнатре, со што станува калап за металот што ќе се истури во него. Се оставаат одводни канали за восокот, кој се топи кога глината се готви. Восокот потоа се заменува со стопен метал, честопати користејќи месинган отпад како основна суровина. Течниот метал што се истура се стврднува помеѓу јадрото и внатрешната површина на калапот. Металот го исполнува калапот и ја добива истата форма како и восокот. Надворешниот слој од глина потоа се откинува, а металната икона се полира и се доработува (по желба).
2 Име
Племињата Докра Дамар се главните традиционални металопроизводители на Одиша и Западен Бенгал. Нивната техника на леење со изгубен восок е именувана по нивното племе, па оттука и леењето метал Докра. Племето се протега од Џарканд до Западен Бенгал и Одиша; членовите се далечни роднини на Чатисгар Докра. Пред неколку стотици години, Докра од Централна и Источна Индија патувале на југ до Тамил Наду и на север до Раџастан и затоа сега се наоѓаат низ цела Индија. Докра, или Докра од Двариапур и Бикна, Западен Бенгал, е исклучително популарна. Неодамна, Адилабад Докра од Телангана добила ознака за географски индикатор во 2018 год.
Филимоновска играчка

Филимоновски играчки (на |Филимо́новская игру́шка) се еден вид руски грнчарски производ произведен во Одоевскиот округ во Тулската област, Русија. Играчките го добиваат своето име на селото од каде што потекнуваат, Филимоново, и се обликуваат рачно од синкаво-сива локална глина која се пече во чиста бела керамика. Уметниците ги сликаат фигурите со анилински бои со мотиви од светло обоени ленти и точки.
Филимоновските играчки често се глинени свирчиња со форми на жени, коњаници и разни животни како што се мечки, говеда и петли. Фигури на луѓето или на другите животни што држат кокошки или петли се исто така доста чести.
Такшита

Такшита е мароканска традиционална женска облека која, како и мароканскиот кафтан, се носела за прослави, особено свадби.
1 Структура
Такшита е составена од два дела, фустан како прв слој, често од фина, но не и богато украсена ткаенина, и пораскошен втор слој или фустан кој често се закопчува напред. Горниот слој е често богато украсен со вез, монистра или светки. Некои жени ја носеле такшитата со ремен, кој исто така може да биде богато украсен.
2 Модерни толкувања
Модерните интерпретации на традиционалната мароканска облека, особено такшита, кафтан и џелаба, се изложени на годишната модна ревија на кафтани во Мароко, а домаќин било мароканското модно списание ''Жените од Мароко''. Хилари Клинтон носела такшита на државната вечера за кралот на Мароко во 2000 година.
3 Поврзано
* Џелаба
Капулана

Капулана е вид саронг што се носел првенствено во Мозамбик, но и во други области на Југоисточна Африка. Тоа е парче ткаенина со должина од околу 2 метри на 1 метар. Можело да се користи како здолниште што се обвиткува, фустан или може да стане носилка за бебе на грбот. Се сметала за комплетно парче облека.
Капуланите се наоѓале во Мозамбик уште од воспоставувањето на арапско-индиските трговски патишта. Тие биле добиени од индиските трговци како средство за трговија со други стоки. Прво, тие доаѓале првенствено во три бои: црвена, бела и црна. Белата ја претставувала заштитата на предците, црната го претставувала злото, а црвената го претставувала духот на војната. По ова време, Мозамбиканците претпочитале да користат капулани наместо традиционално користените животински кожи. Поради дивиот свет и околината на Африка, најчестите рани дизајни вклучувале сонца, леопарди, лавови, стилот „нџити“ (бело-црвен геометриски дизајн), стилот „кситханго“ (кариран, со зборот што значи „штит“) и стилот „ксимангелани“ (диви птици со точки во црно-бели бои). Овие стилови биле доминантни сè до доаѓањето на португалската колонијална моќ. Денес, овие рани стилови на капулана ги користат првенствено „тинјанга“ (вештерки, духовни исцелители, „курандеирос“).
Денес, постојат многу видови капулани со различни дизајни и бои. Капуланата често се носи со шамија и кроена блуза во Мозамбик. Тие се користат на различни начини, вклучувајќи секојдневна облека, носење тешки товари, па дури и внимателно кроени за посебни настани. Раните традиционални бои и стилови на капулана се многу посакувани и се продаваат по повисоки цени на денешните пазари. Во Мозамбик тие имаат висока вредност и се сметаат за особено убави.
Светло обоените капулани често се нудат како подароци на жените. Некои парови прават соодветни капулани комбинации за посебни настани или за значајна причина, како што е традиционалниот брак меѓу нив двајца.
Бернос

Бернос (|በርኖስ) — волнена облека слична на наметка и качулка исткаена во едно парче, традиционално ја носат мажи од етничката група Амхара во Етиопија, најчесто во релативно студената Шева. За разлика од нејзиниот магребски пандан, бурнус, која е типично црна и без качулка, има голем врв на едната страна од рамото, обично лево. Врвот бил скроен за да се држи пушката на рамо, така што планинските мажи не морале да ја држат надвор каде што дождовницата би можела да влезе низ цевката и би можела да го оштети огненото оружје. Доналд Н. Левин забележал дека побогатите мажи од Менц „носат ''бернос'', скроена наметка направена од темна волна“. Овие наметки може да бидат во бела, беж, црна боја, а понекогаш се направени од лен ако е премногу жешко за носење волна, под нив се носат туника.
Берносот често го носеле истакнатите и елитни планинци. Денес, просечните граѓани понекогаш го носат на традиционални церемонии и на посебни случувања. Исто така со декоративниот дезен на облеката се означува социјалниот статус.
Апир

Апири, исто така спелувано како апер, се традиционални преклопни женски рачни ладали луѓето од Маранао на Филипините. Тие се дел од традиционалната облека на жените Маранао. Кралските ''баи'' (дами) носат апир во десната рака за време на церемониите. Пар од апир ладала се исто така често присутни во традиционалните танци Маранао, вклучувајќи ги ''синкил'' и ''пагапир''.
1 Поврзано
* Абанико
* Памејпеј
* Даранген
Кумба

Кумба (|कुम्भ) е вид керамика од Индија. Традиционално, ја изработуваат Кумбарите, исто така познати како ''Праџапати''.
Во контекст на индиската, џаинистичката и будистичката митологија, кумбата ја симболизира утробата. Таа претставува плодност, живот и генеративна моќ на човештвото и егзистенцијата и генерално се поврзува со девите, особено со Ганга.
1 Митолошко потекло
Според индиската митологија, првата кумба била создадена од Праџапати за бракот на Шива, па затоа тој бил првиот ''кумбар'' „грнчар“. Друг мит вели дека првата саксија ја создал Вишвакарман за бранувањето на океанот за првиот Амрит Санчар.
Во индиската митологија и списи, се наоѓаат неколку споменувања за човечки суштества родени од кумба. Легендата вели дека Риши Агастја бил роден од кумба.
Во неколку религиозни церемонии и ритуали, кумбите биле исполнети со вода и лисја и украсени со сложени мотиви, понекогаш со орнаменти, играле важна улога во древна Индија. Овие ритуали сè уште постојат во Индија.
Во индиска астрологијата, кумба го претставува хороскопскиот знак Водолија и е управувана од 2 важни планети (Сатурн и Раху). Кумба е исто така поврзана со Кумб Мела, која се случува кога планетата Брихаспати се движи во Водолија.
Во индискиот еп Рамајана, братот на Равана, Кумбакарна, имал син по име Кумба, кој бил убиен од Сугрива.
Со текот на времето, професиите се претвориле во презимиња, на пр. презимето Кумба се однесува на едно од презимињата на племенската заедница Шема наречена Јерукала во Андра Прадеш.
2 Слично
* Кумба раши, име на хороскопскиот знак Водолија на санскрит
* Кумб Мела
* Калаша
* Матки (земјен сад)
* Бумпа, тибетски будистички сад
Бербериска фустан

Фустанот бербериска или ''keswa-el-kbira'' (|الكسوة الكبيرة, „големата облека“) е традиционална носија што ја носи мароканска Еврејка на својата свадба. Традиционално, таткото ѝ го подарува берберискиот фустан на ќерката за нејзината свадба, а таа ја носи за првпат на церемонијата со кана. Овој фустан се смета како симболично одвојување на невестата од нејзиното семејство и прифаќање на нејзината улога како сопруга и чувар на традицијата. Фустанот е изработен за да го претставува јудаизмот како религија, истакнувајќи ја невестата како некој што ќе ја одржува еврејската традиција. За таа цел се користи златна декорација со дваесет и двете плетени златни галони на здолништето, кои ги претставуваат дваесет и двете букви од хебрејската азбука . Други симболи како дрвото на животот и големите вртлози што го претставуваат кругот на животот се исто така извезени со злато. Иако ''кесва-ел-кбрија'' има корени во Шпанија од петнаесеттиот век, со стил што ја следи модата на шпанското кралско семејство, стилот на фустанот се менувал низ историјата, вклучувајќи нови техники на плетење златен конец. Многу од дизајните може да се видат на мароканските погребни фустани и еврејските гробници во северна Африка, што го покажува спојот на култури низ целата сефардска дијаспора.
Со развојот на модата низ историјата, производството на ''кесва ел кбрија'' станало многу скапо, поради што многу луѓе почнале да ја изнајмуваат или позајмуваат, а производството на фустанот престанало во 1960-тите. Иако производството престанало, многу церемонијални облеки што се користат за настани во близина на Андалусија денес имаат впечатлива сличност со ''кесва ел кбрија'', бидејќи се изработени од кадифе со златни детали.
Џаџим

Џаџим напишан и како гелимс, или џаџим-бафи, е рачно изработен, рамно ткаен текстил направен од обоени природни влакна кој се создава и се користи во повеќето села и рурални области на Иран. Други локации каде што се наоѓа џаџим се Азербејџан, Турција и Индија.
1 За џаџим
Се смета дека номадскиот народ Шахсеван е основач на ракотворбите. Џаџим е дебел текстил, сличен на ќебе. Преѓата што се користи за создавање на Џаџим е или волна, памук или мешавина од волна и памук. За разлика од класично ткаените килими и теписи, кои се едно парче, за да се ткае Џаџим, се создаваат повеќе тесни ткаени парчиња (најчесто 4) и панелите се шијат заедно.
Традиционално, номадските луѓе ги користеле како начин за да ги спакуваат своите работи за миграција. Се користеле и како душек, за завиткување кревет, како грејач за маса, како завеса, како шатор, и како тепих. Откако невестата и младоженецот од племето Кашкаи се венчавале, го користеле џаџимот за да создадат церемонијален шатор.
Од 2020 година, Министерството за културно наследство, ракотворби и туризам на Иран инвестира пари во промоција на древниот занает преку образовна програма. Неколку музејски колекции имаат џаџими, вклучувајќи ги и Музеите за ликовни уметности во Сан Франциско (FAMSF).
2 Поврзано
* Ирански ракотворби
* Тепих Шахсеван
Лехерија

Лехерија е традиционален стил на боење на текстил за врзување од Раџастан Индија. Неговите дизајни се инспирирани од природните брановидни (лехер) шари формирани од ветерот што дува низ пустинските песоци на западен Раџастан. Занаетот е ексклузивен за Раџастан,а главни центри се градовите Џајпур и Џодпур.
1 Етимологија
Зборот „лехерија“ е изведен од санскритскиот збор „лахара“,што значи „бран“.
2 Техника
Боењето со лехерија се врши на тенка памучна или свилена ткаенина, обично во соодветни должини за дупата, турбани или сари. Според ''„Светски текстил: Визуелен водич за традиционални техники“'', ткаенината се „вала дијагонално од едниот агол до спротивниот раб, а потоа се врзува во потребните интервали и се бои“. Брановидните шари се резултат на набори во облик на вентилатор направени пред боењето. Традиционалната лехерија користи природни бои и повеќекратни перења, а користи индиго или ализарин за време на последната фаза од подготовката.
2.1 Мотара
Дополнително боење со техниката лехерија произведува ''мотара''. При изработката на мотара, оригиналните отпори се отстрануваат, а ткаенините повторно се валани и се врзуваат по спротивната дијагонала. Ова резултира со кариран дезен со мали необоени области што се појавуваат во редовни интервали. Необоените области се со големина на леќа, па оттука и името ''мотара'' (''мол'' значи леќа на хинди).
3 Употреба
Турбаните од Лехерија биле стандарден дел од машката деловна облека во Раџастан во текот на деветнаесеттиот и почетокот на XХ век. Лехеријата сè уште се произведува во Џодпур, Џајпур, Удаипур и Натдвара. Се нуди на продажба со поголемиот дел од нејзините ремек-дела сè уште на место како доказ за автентичност, со мал дел од ткаенината одмотана за да се прикаже нејзината шара.
Лехерија повремено се појавува во модни колекции, како што е колекцијата за на плажа на дизајнерката Малини Рамани на модната ревија во Делхи за пролет 2006 г.
4 Поврзано
* Бандани
* Шибори
* Сунгуди
* Тритик
Корејски традиционални ракотворби

Корејски традиционални ракотворби ― практични и декоративни предмети изработени од корејските занаетчии и жени, во традиционалните корејски домови. Денес, традиционалните ракотворби сè уште ги има во корејските домови, но се продаваат и како сувенири на странски туристи кои доаѓаат да ја посетат земјата. Многу од овие рачно изработени специјални ракотворби се наоѓаат во Инсадонг или Букчеон. Корејските ракотворби не само што служат за практични цели, туку се и претстава на самата корејска култура. Многу странци и локални жители ги ценат традиционалните корејски ракотворби поради нивната шарена и сложена природа.
1 Декоративен мебел
Еден од ракотворбите што ги изработувале Корејците биле дрвени парчиња мебел, како што се гардеробери, кабинети и маси. Подоцна, Корејците ја развиле уметноста на користење убаво обоени ленти од волски рог и преливачки бисери и школки од абалон за украсување на мебелот. Пример за ова би бил двоспратниот сандак, кој често бил украсен со бисери и се користел за складирање облека. Други форми на складирање што се изработувале вклучувале ткаени корпи, кутии и подлоги направени од бамбус.
2 Ханџи
Буквалниот превод на ханџи е ''корејска хартија'', бидејќи „хан“ значи „корејски“ и „џи“ значи хартија. Главната состојка на хартијата ханџи е влакнестата внатрешна кора од дудинката. За да се направи ханџи, внатрешната кора се пари, се пасира, а потоа се меша со природен лепак. Оттаму, смесата се процедува со цедалка од бамбус со одредено движење напред-назад. Конечно, хартијата се остава на сонце да се исуши. Ханџи не се користи само за изработка на ракотворби, туку се користела и на различни практични начини. Долгиот и внимателен процес на создавање хартија го прави материјалот издржлив, што објаснува зошто се користела за покривање на прозорците на традиционалните корејски домови. Покрај тоа, поради цврстината на хартијата, многу древни корејски пишани текстови и цртежи кои датираат од пред 1000 години се сè уште добро зачувани.
3 Бојаги
Бојаги е традиционална корејска ткаенина која служи за завиткување, и се користи за различни намени, од завиткување подароци до формални церемонијални практики како што се свадбите. Покрај тоа, се користи и за завиткување и складирање на секојдневните предмети во домаќинството, покривање храна и транспорт на предмети. бојаги не само што има свои практични намени, туку и различните стилови и техники на завиткување добиле меѓународен интерес во рамките на светската занаетчиска и уметничка заедница. Процесот на создавање на ткаенината вклучува склопување парчиња свила, коноп, рамија или памук, превиткување, туткање, пеглање и конечно шиење на парчињата рачно – обично изработувани од жените во традиционалното корејско домаќинство. Поранешните парчиња бојаги датираат од династијата Чосон (1392-1910).
Френч (туника)

''Френч'' била ознака за одреден вид воена јакна или туника во Руската Империја, а подоцна и во Советскиот Сојуз (СССР).
Во годините пред почетокот на Првата светска војна, во Русија биле усвоени неколку нови модели на каки-сиви униформни јакни за воена облека од офицерите на Царската армија. Во повеќето случаи, тие биле под влијание на најновите креации во армиите на Франција и Обединетото Кралство. Оваа лабава и практична облека ја добила колективната ознака ''„френч“'' во чест на врховниот командант на Британските експедициски сили во Франција, фелдмаршалот Џон Френч.
Главните карактеристики на ''френч туниката'' биле:
* мека јака – верзија со спуштање надолу или верзија што стои со копче за закопчување,
* манжетни кои се прилагодливи со употреба на мартингали или копчиња
* четири големи џебови (зашиени одозгора, со копчиња) со преклопки (два горни на градите, два долу).
Во Црвената армија на Советскиот Сојуз, оваа униформа ја носеле команданти, началници и политички офицери, од 1924 до 1943 година.
Во воздухопловните сили имало ограничен број ''френч туники'' што редовно ги носеле британските офицери. Тие се карактеризирале со отворена јака, при што носеле вратоврска или шал.
1 Еволуција до сталинската туника
''Френч'' туника на крајот еволуирала во 1920-тите во Сталиновата туника, која ја усвоиле неколку политички лидери, како што е Јосиф Сталин.
2 Наводи
* . // Крысин Л.П. Толковый словарь иноязычных слов. - Эксмо, 2008. - 944 с.
3 Поврзано
* Воена униформа
* Список на руски пронајдоци
Акростих

Акростих (од доцногрчкиот ἀκρόστιχον, составен од ἄκρον, „краен“ и στίχος, „стих“) — поетска творба или друг јазичен израз во кој почетните букви, слогови или зборови од секој ред образуваат поим или целосна реченица.
1 Опис
Првично, акростихот сигурно имал мнемоничка функција и веројатно магиска. Примери за акростих се наоѓаат во светите вавилонски творби, на пример еден што го претставува името на неговиот автор на следниов начин: „''Сагил-кинам-убиб, свештеник на вавилонските инкантации''“. Други примери на акростихови од антиката се наоѓаат во Библијата, во делото на пророкот Еремија, во „Плачот на Еремија“, таканаречените „азбучни псалми“ во кои почетокот на секој стих ги претставува, по ред, сите букви од азбуката (''Псалми'' 25, 34, 119). Друг пример за акростих во Библијата можеби се наоѓа во Книгата на Естира; во стихот го наоѓаме изразот „Денес нека дојде царот со Аман“: иницијалите на зборовите , го образуваат божествен тетраграматон, името на Бог. Многу стари ракописи ја означуваат првата буква од секој збор со големи букви. Масората исто така ја означува во рубрика, односно со црвени букви.
Најстарите примери на акростихови на грчки јазик датираат од Арат од Соли и Никандер; има бројни акростихови меѓу епиграмите на ''Antologia Palatina'' и во делата на Дионисиј Перигет. Во латинската книжевност, Цицерон сведочи дека Ениј бил автор на акростихови. Стиховите на Плавтовите комедии ги претставуваат самите наслови на комедиите во акростихови.
Меѓу христијанските поети, акростихови творелКомодијано во неговите ''„Инструкции“'' . Исто така, познат е акростихот на почетокот на ''„Моралниот коментар за Јов“'' од Григориј Велики, илустриран од Флорентиј. Термините што произлегуваат од почетните букви на поединечни зборови, а не од редовите, се нарекуваат и акростихови: најпознатиот пример е христолошкиот акростих ''ΙΧΘΥΣ'', „риба“, образуван од иницијалите на формулата Ἰησοὺς Χριστὸς Θεοῦ Υιὸς Σωτήρ (''Исус Христос, Син Божји, Спасител'').
Традицијата на акростихот продолжила во средниот век, на почетокот на италијанската книжевност: многу познат е акростихот што се состои од пасуси од терцетите од „''Amorosa visione“'' со кој Џовани Бокачо го посветил делото на Марија д'Аквино. Друг од најпознатите средновековни акростихови секако е сонетот 5 од „Канцониерот“ на Петрарка: „Quando io movo i sospiri a chiamar voi“ (Кога воздивнувам за да ве повикам).
2 Поврзано
* Акроним
Архалиг

Архалигот е дел од машката и женската облека на Кавкаските народи и Иран.
Архалиг е долга јакна со тесен струк изработена од разни видови ткаенини, како што се свила, сатен, ткаенина, кашмир и кадифе, традиционално во зависност од општествениот статус на сопственикот. Машките архалиги можат да бидат едноредни (со куки) и дворедни (со копчиња). Во ладното време, над архалиг се носи чоха. Женските архалиги често се украсени и имаат тесни долги ракави што се шират на зглобовите. Женскиот архалиг може да вклучува и крзнена лента по рабовите, шарени чипки и плетенки, или да бидат украсени со златен вез.
Во архаликот, има вистински ракави, или исечени еднобојно, или еднобојни до лактот, а потоа се сечат до зглобот или, во вид на лелуфар (персиски јазик, nīlūfar што значи крин), се рашируваат од лактот како ѕвонче на крин и се украсуваат со дополнителни 4 см облога одвнатре.
Во Руската Империја, терминот ''архалук,'' бил користен како машка секојдневна облека за патишта или за дома.
Кашмирска хартија

Кашмирска хартија (|Koshur kagaz) е рачно изработена хартија од Кашмир. Воведена во 15 век, хартијата била позната по својата бела боја, мазна текстура и без несовршености, карактеристики невообичаени пред машината за хартија.
1 Историја
Во 15 век во Кашмирскиот султанат, Заин ал-Абидин Велики им доделил ''џагири'' на производителите на хартија од Самарканд за да воспостават домашна индустрија за хартија. ''Кагазиите'' од северозападна Јужна Азија, вклучувајќи ги и оние од Сиалкот, користеле тврдења за потекло од кашмирското производство на хартија како средство за престиж. ''Кагазите'' биле мнозинство муслимани. До 19 век, ''кагазите'' низ индискиот потконтинент се бореле да се натпреваруваат против порастот на затворската индустрија, увезената хартија и механизацијата.
Кашмирската хартија доживеала одредено оживување со движењето Свадеши во 20 век, но во голема мера останала не толку позната индустрија.
2 Производство
Кашмирската хартија е хартија на база на крпи и коноп. Сончевиот коноп понекогаш бил претпочитан пред вистинскиот коноп. Составните влакна се дробат, се премачкуваат со луга, а потоа се белеат на сонце во пулпа. Потоа се раствораат во кашеста маса, се просејуваат со шпатула во два слоја, а потоа се лепат на ѕид за да се исушат. Исушените листови се обликуваат во триделен процес: прво, хартијата се абразира; второ, оризовото брашно се вметнува во хартијата; и конечно, површината се полира. Процесот на обликување може да се повтори повеќе пати за поквалитетни, посјајни завршни обработки.
3 Поврзано
* Самаркандска хартија
* Непалска хартија
Варшосази

Варшосази, или варшо-сази (|ورشوسازی) е иранско занаетчиско производство на метални предмети со употреба на легура од никел и сребро (|ورشو|varsho; познато и како германско сребро), започнало во ерата на Каџарите. Овој занает бил под силно влијание на руските садови за послужување чај, како што се самоварите.
Варшосазито е вид на метало-изработка што користи легура од никел-сребро и е поврзано со други занати во металорегалачката индустрија. Таа била широко распространета во некои градови во Иран за време на периодите Каџар и Пахлави; денес, ограничен број на варшо-работилници сè уште работат низ земјата, особено во Боруџерд, во покраината Лорестан во Иран.
1 Историја
Уметноста на репусе и риболов од никел-сребро во Иран го достигнува својот врв од ерата на Каџарите па се до династијата Пахлави. За време на периодот на Каџарите, лимовите од германско сребро (никел-сребрени) биле увезувани од Германија и Полска и затоа, легурата била наречена варшо, по градот Варшава, главниот град на Полска. Занаетчиите од Исфахан, Боруџерд и Дезфул првпат научиле да изработуваат репусе и риболов со набљудување на самовари и други руски производи за чај во 19 век. Занаетчиите биле избирани од пазарот на бакар и учеле да изработуваат прибор со обликување на лимови од никел-сребро и месинг; сепак, никел-среброто било попопуларно поради неговата издржливост и занаетчиите можеле да произведуваат различни предмети за семејства и индустрија.
Во текот на 20-тиот век, изработката на метални занаети со употреба на никел-сребро и месинг било широко практикувано во иранските градови. Во последните децении, уметноста на варшосази исчезнала во речиси сите ирански градови освен во Боруџерд и Дезфул. Покрај воведувањето на модерни прибори, значителното намалување на увозот на лимови од никел-сребро било главна причина за падот.
2 Варшосази во Боруџерд
Градот Боруџерд е познат како главен центар на варшо уметноста и занаетчиството во Иран. Тој е единствениот град кој сè уште има бројни работилници, музеи и уметници активни во ова поле. Историјата на варшосази во Боруџерд датира од периодот Каџар и била широко практикувана во градот и старата чаршија на Боруџерд, која имала специфични сектори за обработка на метал. Градот е именуван за национален град на варшо, што ја покажува неговата позиција во оваа област. Исто така, се вршат тековни обиди за регистрирање на „уметноста на варшо од Боруџерд“ како светско наследство.
3 Производи
Кујнските чинии и прибор за јадење се популарни прибори произведени во работилниците на варшосази. Чајници, шолји за чај, виљушки, ножеви, лажици, садови за шеќер, мали и големи послужавници, ѓезви за вода и житарки од розова вода се некои примери за производи од варшо. Меѓутоа, варшо самоварите се сметаат за еден од најпопуларните занаети во тесна врска со уметноста и занаетчиството на варшосази.
4 Поврзано
* Бакарџија
Чепкен

Чепкен или чекмен е кафтан којшто го носеле туркиските народи, а подоцна и Козаците. Исто така, често бил употребуван и кај кавкаските народи.
1 Опис
Оваа облека е во преодна форма помеѓу мантија и соодветен кафтан без јака и најчесто е изработувана од ткаенина. Зборот „чепкен“ бил користен меѓу туркиските групи во Северен Кавказ за да се однесува на чоха и честопати бил синоним за таа облека.
Кај Азербејџанците, „чепкен“ претставува вид облека со постава за горниот дел од рамената со лажни ракави. Чепкените главно се шиеле од ткаенина или кадифе, како и од разни свилени брокатни ткаенини. Ги носеле воглавно жени, но постои и машка варијанта на оваа облека. Боите на чепкените варирале во зависност од возраста на жените. Младите девојки и жени вообичаено носеле жолта, црвена или зелена боја, додека повозрасните жени носеле бели или црни кошули. Чепкените често се шиеле со пресечени подлоги кои цврсто се прилепувале на телото. Во долниот страничен дел од облеката имало детаљ наречен „чапиг“. Тие носеле чепкен преку кошула, па затоа добро се вклопувал на нивното тело. Од страните, чепкенот имал ракави што завршувале со наракавици. Копчињата понекогаш биле зашиени на ракавите.
2 Етимологија
Поимот „чепкен“ потекнува од туркиско потекло и има аналози во сродните турски јазици, како што се ''„чикман“'' и ''„чикпен“'' што на татарски и башкирски се преведуваат како „чикмјан“. На туркменистански „чепкен“ се преведува како „ткаенина“ и го означува традиционалниот материјал од кој бил изработуван овој вид на облека. Кубанските Козаци го нарекувале овој вид облека ''„чекмен“'', а Черканците го нарекувале ''„шепкен“''.
3 Галерија
Мејпинг

Мејпинг е вид вазна од кинеската керамика. Традиционално се користи за прикажување гранки од цветови од слива. Мејпингот првпат бил направен од камен за време на династијата Танг (618–907). Првично се користел како сад за вино, но од династијата Сонг ( од 960 до 1279 г.) станал популарен и како вазна од слива и го добил името „мејпинг“. Висока е, со тесна основа што грациозно се шири во широко тело, проследена со остро заоблено рамо, краток и тесен врат и мал отвор.
Можно е да имаат капаци и многу капаци несомнено се изгубени. Еквивалентната форма во корејската керамика, каде што е изведена од кинески примери, се нарекува Мебјонг. Посебна варијанта е „скратениот мејпинг“,каде што има само горната половина од вообичаената форма, што дава кратка вазна со широко дно. Ова е во голема мера ограничено на садовите од Циџоу.
Скуфија

Скуфија е предмет на свештеничка облека, капа, која ја носат источните православни, источните лутерански и источните католички монаси (во овој случај е црна) или се доделува на свештенството како знак на чест (во кој случај е обично црвена или виолетова).
1 Потекло
Се вели дека скуфијата потекнува од еврејската капа од времето на Стариот завет. Исто така, се вели дека ја претставувала круната од трње што ја носел Христос при Неговото распнување.
2 Опис
Скуфијата е капа без облога и со меки страни, чиј врв може да биде остар (руски стил), рамен со везени дизајни (српски стил), рамен и наборен (грчки стил), или рамен со подигнати рабови (романски стил). Типично, монасите ја добивале својата скуфија или кога станувале почетници или кога се потстрижени. Монах или калуѓерка која е потстрижена според Големата Схима би носеле скуфија извезена со молитви, крстови и фигури на серафими.
Во Руската православна и Православната црква во Америка, свештениците и ѓаконите кои се наградени со виолетова камилавка редовно носеле црна скуфија надвор од литургиското богослужение. Сепак, секое свештенство од чин Чтец има право да носи црна скуфија, ако добил благослов од својот епископ. По пет години од биднување на свештеник, тие добиваат виолетова скуфија наместо црна.
Високо рангираните епископи (како што се надбискупите и митрополитите) понекогаш носат црна или виолетова скуфија со мал крст украсен со скапоцени камења во неформални пригоди. Калуѓерките понекогаш носеле скуфија над нејзиниот монашки превез; додека монасите често носеле скуфија (без превез) кога клобукот или епанокамелавкионот би можеле да пречат во работата.
3 Поврзано
* Апостолник
* Бирета
* Камилавка
* Клобук
* Кукулион
* Колекцијата Филипи
* Такија
* Цукето
4 Наводи
Матки (земјен сад)

''Матки'' или ''матка'' (хинди и урду: ''maṭkī'', ''maṭkā'') во Јужна Азија е земјен сад што се користи како домашен „ладилник за складирање вода“. Се користи уште од античко време и може да се најде во куќите на секоја општествена класа.
1 Продукција
Матките се направени со комбинација од два вида глина: првиот вид е од површината на земјата, а вториот вид по копање повеќе од 2,5 метри длабоко во земјата. Изработката на матка е долг процес од најмалку 8 дена. Глината се меша со вода, се обликува, се доработува, се полира, се суши и се пече во печка 5 дена.
Модерните дизајни се опремени со славини.
2 Процес на ладење
Процесот на ладење се води преку испарувачко ладење. Капиларното дејство предизвикува водата да испарува од мини-порите во тенџерето, одземајќи ја топлината од водата внатре, со што водата внатре станува поладна од надворешната температура. Затоа се користи само во текот на летото, а не во зима.
3 Галерија
4 Наводи
Хабеша кемис

Хабеша хемис (|ቀሚስ „Кошула“ или „Фустан“) е традиционална облека на жените Хабеша.
Фустанот долг до глужд обично го носат етиопските и еритрејските жени на формални настани, празници и покани, и се нуди во многу регионални варијанти. Има сложен вез по должината на рабовите. Материјалот е памучен и најчесто е достапен во бои како, бела, сива или беж. Многу жени, исто така, завиткуваат шал наречен ''нетела'' околу свечената облека.
Хабеша хемис влијаела на дизајнот на ''дашики'' од 20 век. Дашики е роден од восочен дезен од холандскиот дизајнер Тон ван де Манакер за холандската Вилско. Моделот за печатење на Ван де Манакер бил инспириран од свилените извезени туники што ги носеле христијанските етиопски благороднички во 19 век.
1 Поврзано
* Бернос
* Церемонија на кафе
* Култура на Етиопија
* Култура на Еритреја
* Дашики
Ебонист

Ебонист — изработувач на мебел, особено оној кој работи со абонос. Терминот е заемка од францускиот јазик.
1 Историја
Ебонистите изработувале фурниран или обоен мебел. За време на Француската револуција, еснафите во Париз и на други места биле укинати (1791 година), а со нив исчезнале и сите нивни прописи. Како резултат на ова, париските производители на столчиња можеле да произведуваат фурнирани столчиња, исто како што лондонските производители на мебел, со помалку строги правила.
Поради ова спојување на занаети, производителите на столови и друг мебел почнале да користат техники на фурнирирање, порано заштитена привилегија на ''ебонистите''. Оваа привилегија станала помалку јасна по олабавувањето на правилата на еснафите од ''Стариот поредок'' и по укинувањето на еснафите за време на Француската револуција во 1791 година. Мебелот за седење во ампир стил често бил фурниран со махагони, а подоцна и со бледо дрво.
Од средината на 19 век па наваму, двата француски занаети, ''ебoнист'' и ''менјузиер'', честопати се здружувале под еден покрив на „мебелар“, а занаетот почнал да отстапува место за индустријата.
Клобук

Клобук — монашка облека што ја носат монасите, а во руската традиција и калуѓерките, според византискиот обред, се состои од калимавка (зацврстена тркалезна црна покривка за глава) со епанокалимавкион, превез што целосно ја покрива калимавката и паѓа преку рамената и грбот.
1 Преглед
Во грчката традиција, епанокалимавкионот едноставно се поставува врз калимавката и се остава да паѓа слободно, но во руската традиција тие се трајно прицврстени.
Монасите што се потстрижани секогаш носат клобук во црквата и во трпезаријата, како и секогаш кога се формално облечени. За време на службите, постојат одредени моменти кога монасите треба да го отстранат клобукот и да го стават на левото рамо за да покажат почит кон свет, на пример, кога ѓаконот ја изнесува чашата низ иконостасот за Света Причест. Калуѓерките обично не го отстрануваат клобукот во текот на службите.
Во руската традиција, надбискупите и митрополитите обично носат мал крст накитен со скапоцени камења на предната страна од нивниот клобук како знак на нивниот ранг. Митрополите можат да носат клобук кој е бел, но не црн.
Патријарсите на Романија и Србија исто така носат бел клобук.
Патријарсите на Москва и Грузија носат архаичен облик на клобук кој е заоблен на врвот, првиот е бел, извезен и на врвот е поставен крст.
Патријарсите и епископите на коптската католичка и ерменската католичка црква исто така носат клобуки, иако тоа не е капа што ја носат нивните ориентални православни еквиваленти. Црвени клобуки биле носени од коптски католички патријарх, ерменски католички католички католик, и украински католички главен надбискуп откако бил унапреден во кардинал. Виолетов клобук бил користен од украински католички епископ.
2 Поврзано
* Скуфија
* Апостолник