Гиљермо де Торе

Гиљермо де Торе Балестерос (Мадрид, 1900 – Буенос Аирес, 14 јануари 1971) беше шпански есеист, поет и литературен критичар, дадаист и член на Генерацијата '27. Шпански писател.
1 Биографија
Станал писател уште на млада возраст. Рамон Гомез де ла Серна, во својата книга „Помбо“ (1918), го опишал како „интелигентен и луд млад човек“. Во 1918 година ги запознал Висенте Уидобро и Роберт и Соња Делоне. Подоцна се оддалечил од Уидобро. Студирал право и се стекнал со диплома, но не можел да стане дипломат поради глувоста. Патувал низ Европа и бил изложен на разни авангардни уметнички движења. Во 1919 година го напишал манифестот на Ултраизмот, а истата година соработувал со Хорхе Луис Борхес и Тристан Цара во пишувањето на песна за автоматизам. Тој го разработил ултраизмот со „Вертикален манифест“, кој се појавил во 1920 година. Истата година, со Хозе де Сирија и Ескаланте, ја лансирал „Рефлектор“, која Цара ја вклучил во својата листа на „ Дада“. Во 1923 година објавил книга со дадаистички песни, „Хеликси“, во која широко се користат калиграми, негативен простор, слободен стих, пропарокситон и механистичката лудост на Футуризмот. Корицата на книгата е дизајнирана од Рафаел Барадас, а е илустрирана со дрворези од Нора Борхес. Критичарите го осудија неортодоксното дело, кое е значајно по тоа што вклучува некои од првите хаику напишани на шпански:::::::::::::''Ножиците на ветрот''::::::::::::''ги губат каблите''::::::::::::''од послабите копнежи''.
Во „Движењето V.P.“, романско поетско дело од Рафаел Кансинос Асенс што се појави во 1921 година, Де Торе беше карикатуриран како „најмладиот поет“, зборувајќи со неологизми и пропарокситони. Тој продолжил да придонесува за бројни ултраистички рецензии, вклучувајќи ги „Греција“ (1919–1920), „Сервантес“ (1919–1920), „Ултра“ (1921–1922), „Табелос“ (1922), „Хоризонтес“, „Космополис“ и разни европски списанија како што е „Манометре“, чиј уредник станал во 1925 година. Во 1923 година, во статија во септемвриското издание на „Алфар“, тој започнал полемика против Креационисмо, движењето основано од неговиот стар познаник Висенте Уидобро. Во неа, тој го обвинил Уидобро дека ја краде естетиката од Хулио Херера и Реисиг, уругвајскиот модернист. (Сепак, антагонизмот меѓу Де Торе и Уидобро се појави во 1921 година. Во „Космополис 32“, август 1921 година, Гилермо де Торе напиша за Уидобро: „Оттука, соочен со повторената егоистична тврдоглавост на авторот на „Арктички песни“, принудени сме да ги ратификуваме нашите негативни тврдења за неговата илузорна лична оригиналност, верувајќи дека е единствениот промотор и култиватор на креационизмот (...)“
Во 1924 година, Де Торе објави превод на „Рогот за коцки“ од Макс Џакоб. Во 1925 година, тој повторно објави некои од своите дела од „Космополис“ под наслов „Европска авангардна литература“, дело кое уживаше огромен успех во Шпанија и Латинска Америка („За нас“, рече Алехо Карпентиер, „тоа беше еден вид Библија“) за неговото разјаснување на толку обемна и сложена тема. Во 1965 година, проширено, ревидирано издание, во кое е изоставен апологетичкиот тон на оригиналот, беше објавено во три тома под наслов „Историја на авангардната литература“.
Де Торе имаше голем интерес за односот помеѓу поезијата и визуелната сликовитост и се потпираше на темата кибернетика. Неговото дело често ги разгледуваше придонесите на големите литературни фигури, како во „Европската авангардна литература“ (Аполинер, Рембо, Блез Сендра, Реверди, Паунд, Ли Мастерс, итн.) така и во „Историја на авангардната литература“ (Т. С. Елиот, Д. Х. Лоренс, Ками, Сартр, Бовоар, итн.).
Во 1927 година тој беше секретар во фондацијата на „Ла Гацета Литерарија“, ревијата на Генерацијата 27 под раководство на Ернесто Хименез Кабалеро и илустрирана од Грегорио Прието. Соработував и во „Ревиста де Окцидент“. Тој се ожени со својата поранешна соработничка Нора Борхес, сестра на Хорхе Луис Борхес, и се пресели во Буенос Аирес. Таму соработуваше на „Гацета Американа“. Неговите главни теоретски дела во текот на овие години беа „Тест на совеста: Естетски проблеми на новата шпанска генерација“ (Буенос Аирес, 1928) и „Патување на новото шпанско сликарство“ (Монтевидео, 1931).Во врска со неговиот однос со Борхес, тој забележал дека „тоа е случајност, бидејќи не зависела од нив, туку од Нора Борхес, во која сите што ја познавале се заљубиле во 1919 и 1920 година. Но, блискоста меѓу нив во тие рани години се чини дека се покорува на премолчен закон на привлечност меѓу необични личности - Борхес бил или би бил брилијантен, но би било претерано да се опише Торе на тој начин“.
„Нивните ставови еден за друг беа сосема различни, бидејќи додека Торе веднаш ја сфати интелигенцијата на Борхес, она што Борхес го восхитуваше - и го исмејуваше - беше френетичната хиперактивност на Торе како поет, критичар, преведувач и популаризатор во сите списанија и весници“.
„Односот меѓу нив беше многу сложен и асиметричен, и од одреден момент па натаму, Борхес го воспостави како еден вид клише: за него, неговиот зет отсекогаш бил безусловен поддржувач на авангардниот експериментализам - што не беше вистина - додека Торе не ја делел ексклузивистичката англофилија на неговиот зет или неговиот ентузијазам за детективска и фантастична литература, но го препознавал својот огромен талент.“ Случајност и ред
Роденас де Моја тврди дека проучувањето на авангардата „не би било исто“ без „Историјата на авангардната литература“ на Торе:
„Во 1925 година, тоа беше големо дело во шпанската и латиноамериканската литература, каде што младите писатели учеа за најновите трендови и новата книжевна реторика. Тие исто така научија етика на ентузијазам таму, бидејќи Торе не ја криеше својата огнена воинственост, нешто што подоцна го вознемируваше.“ Затоа тој одби да ја преиздаде книгата и му требаа 40 години за да објави попромислена и понаучна верзија, која беше широко читана почнувајќи од 1965 година.
Во врска со насловот на неговата биографија, тој изрази увереност дека самиот Торе „би ги видел во игра двата термина што го артикулирале речиси целиот негов интелектуален живот: авантура и ред, односно шансата за пребарување и откривање што ја води најсмелата уметност и редот кон кој неизбежно се предодредени новите откритија“.
И така, додаде тој, Гилермо де Торе можел да го здогледа тоа кога предупредил дека „авангардата, просеана од времето, станува нов класицизам“.
Помеѓу 1932 и 1936 година, тој и неговата сопруга живееле во Мадрид. Тој пишувал и за весниците (особено „Ел Сол“) и за културни рецензии, меѓу кои „Ревиста де Окциденте“, „Ла Ви дес Летрес“ и „Л'Есприт Нуво“. Во 1932 година, тој го напишал манифестот на Друштвото на ибериски уметници (SAI, „Социедад де Артистас Иберикос“). Истата година, заедно со Педро Салинас, го основал „Индисе Литерарио“ и соработувал со негови рецензии, „Арте“. На првата изложба на групата во Берлин во 1933 година, тој одржал предавање насловено како „Панорама на новото шпанско сликарство“. Во 1934 година, тој и Роберто Пајро напишале монографија за Хоакин Торес-Гарсија. Заедно со Хулио Перез Фереро, тој го составил „Литературниот алманах од 1935 година“. Како член на мадридското поглавје на L'Amics de l'Art Nou (ADLAN), тој го напишал предговорот за каталогот на делата на Пабло Пикасо организиран од таа организација. Тој бил еден од најзначајните соработници на полуостровот во ревијата на Едуардо Вестердал за Канарските „Gaceta de Arte“. По избувнувањето на Шпанската граѓанска војна, тој избегал во Париз, каде што работел за републиканската канцеларија за туризам. Подоцна, се населил трајно во Буенос Аирес.
Де Торе раководел со одделот за литература на Универзитетот во Буенос Аирес и бил професор на бројни универзитети низ Америка, додека продолжувал да објавува книжевната и уметничката критика. Тој бил ко-основач и литературен советник на издавачката куќа Лосада, каде што го надгледувал составувањето на „Целосните дела“ на Лорка, и посветил простор во своите антологии на Рафаел Алберти, Хозе Бергамин, Луис Чернуда, Вилијам Фокнер, Франц Кафка, Албер Ками, Алберто Моравија, Андре Малро и други. Соработувал во многу шпански и латиноамерикански периодични изданија кои се занимавале со критика, вклучувајќи ги „Нацијата“ и „Синтеза“ од Буенос Аирес, чиј секретар бил. Пред сè, се посветил на проучување на компаративната литература. Како и неговиот славен зет Борхес, тој ослепел со возраста. Починал во Буенос Аирес на 14 јануари 1971 година.
Под влијание на поезијата на Французинот Стефан Маларме и Парнасијанците, како и на филозофската мисла на Хозе Ортега и Гасет (особено идеите изразени во „Дехуманизацијата на уметноста“, Гилермо де Торе, заедно со Рафаел Кансинос Асенс, го промовираа формирањето на поетската група Ултра. Во 1920 година, тој го објави Ултраистичкиот вертикален манифест во списанието Греција, термин што го измисли за да го означи движењето. Ултраистичкиот манифест се залагаше за обединување на авангардните тенденции во поезијата и создавање чиста поема, чија единствена основа беа сликата и метафората. Следната година, тој го спонзорираше списанието Ултра, на кое придонесуваше Аргентинецот Хорхе Луис Борхес, а во 1923 година ја објави својата збирка песни „Hélices“, чија содржина е верна на прокламираните естетски принципи.
Две години подоцна, по влијанието на неговиот есеј „Literaturas Europeas de Vanguardes“, тој почна да се посветува речиси исклучиво на книжевната критика, додека Ултраистите се насочуваа кон креационизмот. Преку публикациите „Revista de Occidente“, „Sur“, „El Sol“, „Gaceta Literaria“ (која ја основал во 1927 година со Ернесто Хименез Кабалеро) и „Índice Literario“ (со Педро Салинас во 1932 година), Гилермо де Торе ја бранел естетиката на авангардните уметнички движења. Во 1928 година, ја проширил својата интелектуална активност на наставната област и работел како професор на разни американски универзитети, а од 1956 година како професор на Универзитетот во Буенос Аирес, градот каде што трајно се населил.
Гилермо де Торе, исто така, придонел за разбирањето на современите поети како преведувач на Макс Јакоб и Пол Верлен, и како директор на збирката „Поети на Шпанија и Америка“, за која ги уредувал Комплетните дела на Федерико Гарсија Лорка. Некои од неговите најважни есеи се „Авантура и ред“ (1943), „Проблеми на литературата“ (1951), „Три концепти на латиноамериканската литература“ (1963), „Историја на авангардната литература“ (1965) и „Нови насоки во книжевната критика“ (1970).
Преводот од 2005 година на италијански јазик на неговата единствена збирка песни, „Пропелерите“, вклучува некои биографски белешки, „Белешки за мојот татко“, од неговиот син Miguel de Torre Borges објавен од Bibliotheca Aretina. Освен што се појавува во „El Movimiento V. P.“ на Асенс, тој е сатиризиран од Херардо Диего во една од неговите „хинохепи“, насловена како „Гилом де Тур“, како „принц на архипеничкиот пропарокситон“ (''принц на архипенскиот пропарокситон'').
Како уметнички критичар, тој е познат по неговата биографија „Животот и уметноста на Пикасо“, есејот „Менендес Пелајо и двете Шпании“ и серијата „Авантурата и редот“. Во својот „Триптих на жртвата“, тој анализира три шпански автори - Лорка, Мигел де Унамуно и Антонио Мачадо. Меѓу неговите теоретски дела се монографиите „Гијом Аполинер: Неговиот живот, неговото дело, теориите на кубизмот“, „Проблемите на литературата“, „Клучеви за хиспаноамериканската литература“ (1959) и „Показалецот на вагата“ (1961), во кои ги испитува мотивациите на општествено вклучената уметност, која ја нарекува „ангажирана литература“ во случај на поезија, проза и драма, и „неформализам“ кога ги опишува пластичните уметности.
Неговите последни дела се „Малцинствата и масите во современата култура и уметност“ (1963), „Кон писмата“ (1967), „Метаморфозата на Протеј“ (1967), „Нови насоки во книжевната критика“ (1970) и компилацијата „Книжевна доктрина и критика“ (1970).
2 Дела
2.1 Поезија
*''Хеликси'', Мадрид: Mundo Latino, 1923.
2.2 Критика
*''Вертикален манифест''. 1920 година.
*''Европски книжевности Авангарда''. Мадрид: Каро Раџо, 1925 година (второ издание, поправено и многу проширено, под наслов „Историја на европските авангардни книжевности“, во 1965 година).
*''Испитување на совеста. Естетски проблеми на новата шпанска генерација''. Буенос Аирес: Хуманидади, 1928 година.
*''Патување на новото шпанско сликарство''. Монтевидео: издание без малопродажба, 1931 година.
*''Торес Гарсија''. Мадрид: Графија, 1934. [Во соработка со Роберто Ј. Пајро].
*''Пикасо. Вести за неговиот живот и уметност''. Мадрид: АДЛАН, 1936 година.
*''Атилио Роси''. Прелиминарна студија за албумот „10 цртежи“. Буенос Аирес: Уредничко издание Нова, 1943.
* „Менендес Пелајо и двете Шпании“. Буенос Аирес: Шпанско-аргентински културен фонд - Уредничко издание Лосада, 1943.
* „Авантура и ред“. Буенос Аирес: Уредничко издание Лосада, 1943. Второ издание: Лосада, 1948. (Современа библиотека; 208); есеи.
* „Гилиом Аполинер“: Неговиот живот, дело и теориите на кубизмот. Буенос Аирес: Уредничко издание Посеидон, 1946. Повторно издадено како „Аполинер и теориите на кубизмот“. Барселона: EDHASA, 1967.
* „Триптих на жртвата“. Буенос Аирес: Уредничко издание Лосада, 1948. (Современа библиотека; 209); есеи.
* „Литературна проценка на егзистенцијализмот“. Буенос Аирес: Уредништво Олантај, 1948.
* „Проблеми на литературата“. 1951.
* „Што е надреализам?“. Буенос Аирес: Колумба, 1955.
* „Метаморфозата на Протеус“. 1956, есеи. Преиздадено: 1967.
* „Клучеви за латиноамериканската литература“. 1959.
* „Балансот на моќта“. Мадрид: Уредништво Таурус, 1961. Преиздадено: Лосада, 1970.
* „Естетската авантура на нашето време“. Барселона: Уредништво Сеикс Барал, 1962.
* „Малцинства и маси во современата култура и уметност“. 1963.
* „Три концепти на латиноамериканската литература“. 1963.
* „Историја на авангардната литература“. Мадрид: Гвадарама, 1965, 3 тома.
* „На крајот од писмата“. 1967.
* „Ултраизам, егзистенцијализам и објективизам во литературата“. Мадрид: Гвадарама, 1968.
* „Огледалото и патеката“. 1968, есеи.
* „Од 1998 до барокот“. Мадрид: Уреднички Гредос, 1969.
* „Нови насоки во книжевната критика“. 1970.
* „Доктрина и книжевна естетика“. 1970.
* „Од авантура до ред“, 2013. Уредник: Доминго Роденас де Моја.
* „Толку рано вчера“, 2019. Уредник: Пабло Рохас.
*''Вертикален манифест'', 1920.
*''Европски авангардни литератури'', Мадрид: Caro Raggio, 1925.
*''Испитување на совеста: Естетски проблеми на новата шпанска генерација''. Буенос Аирес: Humanidades, 1928.
*''Патување на новото шпанско сликарство'', Монтевидео, 1931.
*''Животот и уметноста на Пикасо'' (1936)
*''Балансата на вагата'' (1941), есеј.
*''Менендес Пелајо и двете Шпании'' (1943)
*''Гијом Аполинер: Неговиот живот, неговото дело и теориите на кубизмот'' (1946).
*''Проблематиката на литературата'' (1951)
*''Метаморфозата на Протеус'' (1956), есеи.
*''Клучеви за латиноамериканската литература'' (1959)
*''Естетската авантура на нашето време'' (1961)
*''Историја на авангардната литература'' (Мадрид, Гвадарама, 1965).
*''Ултраизам, егзистенцијализам и објективизам во литературата''. Мадрид: Гвадарама, 1968.
*''Огледалото и патеката'' (1968), есеи.
*''Малцинства и маси во современата култура и уметност'' (1963)
*''На крајот од зборовите'' (1967)
*''Метаморфозата на Протеј'' (1967)
*''Нови насоки во книжевната критика'' (1970)
*''Доктрина и книжевна критика'' (1970).
*''Кореспонденција помеѓу Хуан Рамон Хименез / Гилермо де Торе 1920-1956''. Мадрид / Франкфурт: Ибероамерикана / Вервурт, 2006.
2.3 Преписки и други документи
* „Кореспонденција Рафаел Кансинос Асенс-Гилермо де Торе: 1916-1955“. Мадрид: Ибероамерикана; Франкфурт: Вервуерт, 2004 година.
*''Преписка Хуан Рамон Хименез-Гилермо де Торе 1920-1956 година''. Карлос Гарсија (уред.). Мадрид: Ибероамерикана; Франкфурт: Вервуерт, 2006 година.
*''Писатели и бродолом: Кореспонденција Ramón Gómez de la Serna-Guillermo de Torre 1916-1963''. Карлос Гарсија и Мартин Греко (уред.). Мадрид: Ибероамерикана; Франкфурт: Вервуерт, 2007 година.
*''Преписка и пријателство: Федерико Гарсија Лорка, Гилермо де Торе.'' Изменето од Карлос Гарсија. Мадрид: Ибероамерикана; Франкфурт: Вервуерт, 2009 година.
* „Газети и меридијани: кореспонденција Ернесто Гименез Кабаљеро и Гиљермо де Торе (1925–1968)“ од Карлос Гарсија и Марија Паз Санз Алварез (уред.). Мадрид: Ибероамерикана; Франкфурт: Вервуерт, 2012 година.
* „Пистоларија на Рикардо Гулон и Гиљермо де Торе“. од Пабло Рохас и Карлос Гарсија (уред.). Мадрид: Фондација на шпански универзитет, 2019 година.
3 Цитирани дела
*Хуан Мануел Бонет, ''Речник на авангардата во Шпанија 1907-1936''. Мадрид: Alianza Editoria, 1995 година.
*Мигел де Торе Борхес, „Appunti su mi padre“ (Прилог на мојот татко), во „Eliche“, уредено од Даниеле Корси, Арецо, Библиотека Аретина, 2005 година.
Покрај книгата на Емилија де Зулета, Гилермо де Торе (Министерство за образование и правда, Буенос Аирес, 1962), монографијата во Ínsula во том 26 (март 1971), и делото на Хозе Мануел Лопез де Абиада, „Гилермо де Торе: Версификатор и ултраистички теоретичар, хроничар и дефинирач на авангардата“, во Харалд Венцлаф-Егеберт, уредник, Европската авангарда во латиноамериканскиот контекст (Ибероамерикана, Мадрид, 1991, стр. 79-104), видете го одличниот вовед на Хозе-Луис Калво Кариља во неговото анотирано издание на „Европски авангардни литератури“ (Ургоити, Билбао, 2002) и воведот на Доминго Роденас во антологијата есеи „Од авантура до ред“ (Фондасион Сантандер, Мадрид, 2013). Неговата преписка со Алфонсо Рејес, Кансинос Асенс, Хуан Рамон и други, уредена од Карлос Гарсија, е од голем интерес.
4 Библиографија
* Емилија де Зулета, „Гилермо де Торе“, Буенос Аирес: аргентински културни изданија, 1962 година.
* Емилија де Зулета, „Гилермо де Торе меѓу Шпанија и Америка“, Кујо: EDIUNC, 1993 година.
* Хуан Мануел Боне, ''Речник на авангардата во Шпанија 1907-1936 година''. Мадрид: Едиторијал на Алијанза, 1995 година.
* Мигел де Торе Борхес, „Appunti su mio padre“ (Појавување на твојот татко), во „Eliche“, уредено од Даниеле Корси, Арецо: Biblioteca Aretina, 2005 година.
* Карлос Гарсија и Пабло Рохас (уред.), „Досие Гиљермо де Торе“, Мадрид: Уредник Алберт, 2019 година.
* Карлос Гарсија (уред.), „Гилермо де Торе 120 години“, Мадрид: Алберт уредник, 2020 година.
* Карлос Гарсија, „Гилермо де Торе во Аргентина. Критичар, историчар, дописник“, Кордоба: ЕУДЕМ, 2022 година.
* Пабло Рохас, „Гилермо де Торе. Низ патеки и лавиринти“, Мадрид: Алберт уредник, 2023 година.
* Доминго Роденас де Моја, „Редот на среќа. Гиљермо де Торе меѓу Борхезеите“, Барселона: Анаграма, 2023.