Дмитриј Аленичев

Дмитриј Анатолјевич Аленичев (роден на 20 октомври 1972 година, во Великије Луки) — советски и руски фудбалски тренер и поранешен фудбалер, играч од средниот ред.
1 Технички карактеристики
Технички надарен и офанзивно настроен играч од средниот ред, чија омилена улога била онаа како број 10 зад напаѓачите; тој, исто така, повремено во текот на својата кариера бил користен и како централен играч за врска, иако му недостасувале и физичка сила и тактичко чувство за да се истакне на оваа позиција.
2 Клупска кариера
2.1 Почетоци и Локомотив Москва
Тој ја започнал својата кариера во својот роден град, Великије Луки. Негов прв тренер бил Леонид Иванович Алексеев, кој работел со него во Младинската спортска школа „Експрес“ во Великије Луки. Четири години подоцна, заедно со својот постар брат, се преселил во Младинската спортска школа „Спартак“ во групата на Георгиј Иванович Јаковлев.
Во 1989 година, тој играл за клубот КФК Чајка (Великије Луки), со кој го направил своето деби како професионален фудбалер, а потоа во сезоната 1990-1991 го носел дресот на екипата на Машиностроител Псков во Втората ниска лига на СССР. Во средината на 1991 година се преселил во Локомотив Москва. Играчот бил забележан од извидниците на ''„железничарите“'' - Виталиј Шевченко и Михаил Шибаков, кои дошле на натпреварот на Машиностроител за да го гледаат дефанзивецот Сергеј Кубрјаков. Сепак, токму Аленичев го привлекол нивното внимание, бидејќи играл брилијантно на позицијата „зад напаѓачите“. По натпреварот, Шевченко и Шибаков го поканиле Аленичев во хотелот каде што му понудиле да се префрли во Локомотив, на што 18-годишниот фудбалер се согласил. Тој го одиграл својот последен натпревар за Машиностроител во Калининград, каде што екипата од Псков ја победила локалната екипа Балтика со 2-0.
Тој го имал своето деби со Локомотив во најсилната советска лига на 31 мај 1991 година, заменувајќи го Артур Шамрин во 28-мата минута од натпреварот против . Тој веднаш освоил место во почетната постава на тимот и редовно играл, главно како крилен напаѓач. Дресот на Локомотив Москва го носел три сезони, а во сезоната 1993-1994 го имал и своето деби во европските натпреварувања, играјќи ги двата натпревари против италијанскиот во Купот на УЕФА.
2.2 Спартак Москва
Во 1994 година се преселил во Спартак Москва. Своето деби за црвено-белите го имал на 13 април во натпреварот од Лигата на шампионите, во кој Спартак во Истанбул го победил со 1-2, заменувајќи го Валериј Масалитин во 78-мата минута. Својот прв натпревар за Спартак во руското првенство го одиграл на 28 април против Динамо-Газовик од Тјумен, но со неговиот настап не успеал да го импресионира тренерот Олег Романцев, кој веќе на паузата меѓу двете полувремиња го заменил со Андреј Тихонов. Сепак, тој брзо се привикнал на новата средина и на 22 мај, во финалето на Купот на Русија против ЦСКА кое било решено по изведување пенали, тој го реализирал решавачкиот пенал со што му донел победа на Спартак и го освоил првиот трофеј во својата кариера. Неколку месеци подоцна го освоил и своето прво првенство на Русија со клубот.
На 2 ноември 1994, во натпреварот против (2-2) во групната фаза на Лигата на шампионите, Аленичев го постигнал својот прв гол во дресот на Спартак Москва. Тој, бил стандарден првотимец за Спартак и во руското првенство каде постигнал 4 гола во 27 настапи, иако тоа не било доволно за московскиот клуб да ја одбрани титулата завршувајќи на третото место зад Спартак-Аланија и неговиот поранешен клуб Локомотив.
Во 1996 година, Аленичев му помогнал на Спартак да ја врати титулата во домашното првенство постигнувајќи 7 гола, вклучително и два во победата со 3-1 во градското дерби над ЦСКА на 14 август 1996. Сезоната 1997, била една од најдобрите за Аленичев; тој станал плејмејкер на Спартак, играјќи зад напаѓачите и помагајќи им со асистенции да постигнуваат голови, завршувајќи ја сезоната со дури 20 асистенции. На крајот на 1997 година, тој бил прогласен за најдобар фудбалер во Русија.
Во април 1998 година, тој одиграл брилијантно во двата натпревари од полуфиналето на Купот на УЕФА против италијанскиот Интер, со што го привлекол вниманието на водечките италијански клубови. Клубот кој покажа најголем интерес за фудбалерот била Рома, која на крајот и го довела Аленичев потпишувајќи со него договор на 5 години, во трансфер вреден 5 милијарди италијански лири (8 милиони долари). Иако тренерот Олег Романцев јавно изјавил во 1998 година дека нема намера да продаде никого, тој го прифатил барањето на Аленичев да замине со разбирање: „Дмитриј изјавил дека сака да постигне повеќе во фудбалот и да не престане да расте“..
2.3 Рома
Аленичев и се приклучил на Рома во летото 1998 година, а своето деби во Серија А го имал во првото коло од сезоната 1998-1999 во натпреварот против , во кои им асистирал на своите нови соиграчи за 2 од 3-те гола на тимот за да може Рома да забележи победа од 3-1. Неколку дена подоцна, Аленичев го постигнал својот прв гол за Рома, во натпреварот од Купот на УЕФА добиен со 2-0 во Данска против Силкеборг. Една недела подоцна, на 22 септември, тој постигнал уште еден гол, овојпат за победата со пресврт над (2-1) во второто коло на Купот на Италија, помагајќи им на „''џалоросите''“ да се пласираат во следната рунда.
Својот прв гол во Серија А го постигнал во натпреварот од 5-тото коло на првенството против Фјорентина, влегувајќи од клупата за резерви, тој го започнал пресвртот (подоцна довршен со вториот гол на тимот постигнат од Франческо Тоти) во победата на Рома пред домашните навивачи со 2-1. Сепак, за време на својот престој во Рома, тој не се појавувал редовно во почетниот состав, честопати влегувајќи како замена во второто полувреме. Самиот играч исто така признал дека стилот на игра на Рома бил многу различен од оној на Спартак - играта се градела преку центрирања, а не преку играње ниско. Покрај тоа, тренерот на Рома, Зденек Земан, претпочитал да користи играчи од средниот ред кои работат многу и во одбраната, нешто што на Аленичев не му била силна страна.
Од април 1999 година, тој станал редовен во почетниот состав на Рома, а се покажал особено добро и во римското дерби против . Сепак, во следниот натпревар, загубен со 3-2 на гости кај , тој бил исклучен добивајќи директен црвен картон во 77-мата минута. После тоа, тој одиграл уште два натпревари до крајот на сезоната во италијанското првенство, од кои во последниот на теренот поминал само 15 минути: при еден дуел добил силен удар во градите, што довело до скршено ребро. Својата прва сезона во Рома ја завршил со вкупно 30 одиграни натпревари (21 во првенството, 3 во Купот на Италија и 6 во Купот на УЕФА) и 3 постигнати гола.
Пред почетокот на сезоната 1999-2000, дошло до промена на тренерската клупа во Рома, каде Фабио Капело го заменил Земан. Под водството на Капело рускиот играч добивал многу помала минутажа; своето деби за сезоната во првенството го имал дури во третото коло, кога појавувајќи се во игра како замена на гостувањето кај Венеција, тој го постигнал третиот гол за „''џалоросите''“ во победата со 3-1. Пред ова, Аленичев одиграл брилијантно во првиот натпревар од првото коло на Купот на УЕФА против португалската екипа Виторија Сетубал, постигнувајќи хет-трик во натпреварот кој завршил со победа на Рома од 7-0.
Во септември и октомври 1999, Капело вршеле постојани ротации во составот, што му овозможило на Аленичев почесто да се појавува во почетниот состав на тимот. Така, во натпреварот против , Аленичев се нашол во почетниот состав, заменувајќи го дисквалификуваниот Франческо Тоти и поминувајќи на теренот 77 минути. Сепак, неговата минутажа се намалила во следниот период, поминувајќи се повеќе време на клупата отколку на теренот, а на својот следен настап чекал дури до 30 ноември, кога играл во натпреварот од Купот на Италија против . Во декември и јануари, тој се појавувал во првенството секој втор пат, учествувајќи во 2 од 4 натпревари на Рома.
2.4 Перуџа
На 14 јануари 2000 година, Аленичев се преселил во друга екипа од Серија А, , како дел од трансфер на Хидетоши Наката во Рома, кој вклучувал и позајмица на рускиот играч во клубот од Умбрија; два дена подоцна, тој го имал своето деби за Перуџа за време на гостувањето против Јувентус, влегувајќи како замена на 20 минути пред крајот во поразот со 3-0. Играјќи претежно како стартер, сезоната ја завршил со 15 одиграни натпревари без постигнат гол.
На почетокот на сезоната 2000-2001, во текот на летото, тој одиграл два натпревари за Перуџа во УЕФА Интертото купот против белгискиот претставник , постигнувајќи го својот прв погодок за клубот во реванш натпреварот одигран во Белгија кој завршил 1-1; овој резултат не бил доволен за Перуџа да мине понатаму, со оглед на поразот пред домашните навивачи со 1-2 во првиот натпревар. Овие натпревари ќе се испостават и како последни за Аленичев во дресот на Перуџа, бидејќи набргу потоа, со одлука на претседателот на Перуџа, Лучано Гаучи тој бил продаден на португалскиот Порто за 4 милиони долари.
2.5 Порто
Аленичев потпишал тригодишен договор со Порто, приклучувајќи му се во клубот на својот сонародник и поранешен соиграч од Локомотив Москва, голманот Сергеј Овчиников. Дебитирал за Порто, во натпреварот од третото квалификациско коло на Лигата на шампионите 2000-2001, против Андерлехт загубен во Белгија со 1-0. Оттогаш, играчот добивал постојана минутажа, оправдувајќи ја довербата на тренерот Фернандо Сантош со својата брилијантна игра.
Тој го постигнал својот прв гол во официјални натпревари за Порто го постигнал во натпреварот од Суперкупот на Португалија против Спортинг Лисабон (1-1), овозможувајќи му на тимот да избегне пораз. Во португалското првенство, Аленичев постигнал гол уште во првото коло во дербито против Бенфика и бил прогласен за најдобар играч на натпреварот. Од средината на септември 2000 година, тој не бил вклучен во почетниот состав на клубот, влегувајќи главно како замена за што тренерот Фернандо Сантош дал објаснување велејќи дека конкурентот на Аленичев, Карлос Шаињо, според него бил во подобра физичка и играчка форма. Поради ова, Аленичев се појавил повторно во почетниот состав дури кон крајот на октомври во натпреварот од првенството против Алверка. Сепак, тој сè уште не обезбедил сигурно место во почетниот состав на Порто до крајот на годината (вклучително и поради повреда што ја здобил играчот за време на еден од тренинзите во декември). Од средината на јануари 2001 година, Аленичев се етаблирал во почетниот состав и продолжи да постигнува голови, постигнувајќи два гола во натпреварот од Купот на Португалија против Бенфика, со што конечниот резултат гласел 4-0 во корист на Порто. Во исто време, имал и неколку непријатни епизоди - во реванш натпреварот од Купот на УЕФА против Нант бил исклучен откако добил втор жолт картон поради задржување време. На 18 април, тој го постигнал својот трет првенствен гол за сезоната, помагајќи му на Порто да забележи победа на гостувањето кај Маритимо (0-1). Кон средината на мај, тој претрпел повреда на коленото поради која предвреме го завршил првенството. Сепак, до почетокот на јуни, тој се опоравил и играл за руската репрезентација во квалификациските натпревари за Светското првенство 2002, а исто така настапил и за Порто во финалето на Купот на Португалија против Маритимо, добиено со 2-0, во кое тој го постигнал вториот гол за ''„Змејовите“''. Успехот го означил и првиот освоен трофеј за Аленичев со клубот и прв во кариерата по напуштањето на татковината.
Следната сезона, Аленичев ја започнал играјќи како замена во двата натпревари од квалификациите за Лигата на шампионите, против велшкиот претставник Бари Таун. Неговиот статус не се променил ниту во почетните првенствени натпревари: новиот тренер на Порто, Октавио Машадо, „не го гледал“ Аленичев како стартер и во првите натпревари од сезоната тој или воопшто не играл или добивал шанса само во второто полувреме. Својот прв гол за сезоната го постигнал во шесттото коло од португалското првенство, во натпреварот против Сетубал добиен со 3-0, откако уште еднаш се појавил во игра од клупата заменувајќи го Марио Силва на полувремето. Благодарение на тоа, тој добил можност да го направи својот прв старт во почетниот состав за сезоната во следниот првенствен натпревар на гостувањето кај Беира-Мар, но разочарал добивајќи два жолти картони во рок од само неколку минути поради што бил исклучен во 48-мата минута, додека Порто со играч помалку на крајот загубил со 2-0. Разочарувачкиот настап уште повеќе ја влошил состојбата на играчот во клубот, кој сега се нашол на маргините откако во периодот од октомври до средината на декември не одиграл ниту еден натпревар, а дури не бил повикан ниту на клупата за резерви. Таквата ситуација го принудила Аленичев да бара можност да го напушти клубот со цел да може да игра редовно и да добие повик во руската репрезентација за Светското првенство 2002. Од јануари 2002 година, Аленичев почнал да се појавува во почетниот состав на тимот, прво против Атлетико Визеу во осминафиналето на Купот на Португалија,, а потоа и во првенството. Самиот Аленичев објаснил дека успеал да се врати во тимот после искрен разговор со претседателот на клубот, на кој присуствувал и тренерот Машадо. На 20 јануари, после поразот со 2-0 од , Машадо бил отпуштен и на негово место дошол Жозе Мурињо, дотогашниот тренер на Леирија. Под водство на новиот тренер, позицијата на Аленичев не се променила драматично - Мурињо вршел постојана ротација на составот, при што тој или играл во почетниот состав, се појавувал на теренот како замена или воопшто не играл. Сепак, периодот кон крајот на март и почетокот на април бил доста добар за Аленичев кој забележал неколку одлични настапи: во 29-тото коло против Жил Висенте, тој влегол во игра во 52-рата минута и во преостанатото време му помогнал на Порто да победи со 2-1 за на крајот да биде прогласен за најдобар играч на натпреварот. Во следното коло, против Фаренсе, тој ги поминал сите 90 минути на теренот и го поставил конечниот резултат на натпреварот - 3-0, со погодок во 64-тата минута. Сезоната ја завршил со 20 настапи и 3 гола во португалското првенството, кое Порто го завршил на третото место.
Тој ја започнал својата трета сезона во Порто од клупата, влегувајќи како замена само во натпреварот од третото коло против Жил Висенте; таму добил 30 минути и тие му биле доволни да постигне гол на асистенција на Едгардас Јанкаускас со кој го поставил конечниот резултат во натпреварот — 3-1 за ''„Змејовите“''. Во текот на септември тој немал постојано место во тимот, а во октомври се повредил, поради што пропуштил неколку натпревари. По опоравувањето од повредата до крајот на календарската година тој играл претежно само како замена, без многу голема минутажа. Тој постигнал гол во првенствената победа од 3-1 над Белененсеш на 19 јануари 2003, откако влегол од клупата за резерви во 76-тата минута. На 20 февруари, Аленичев постигнал гол во победата со 6-1 над Денизлиспор во првиот натпревар од осминафиналето на Купот на УЕФА. По тој натпревар Аленичев заработил место во почетниот состав од тренерот Мурињо. До крајот на сезоната, тој постигнал уште два гола во првенството во победите над Леирија (2-0) и Сетубал (3-0), и одиграл важна улога на патот на тимот до финалето во Купот на УЕФА. Конечно, во самото финале одиграно во Севиља, против шкотскиот клуб , Аленичев го постигнал вториот гол за Порто во победата со 3-2 по продолженија. Покрај Купот на УЕФА, тој со соиграчите на крајот од сезоната ги освоиле и португалското првенство и купот на земјата.
Пред почетокот на сезоната 2003-2004, Аленичев потпишал продолжување на неговиот договор со Порто за уште две години. Тој бил стартер во натпреварите од Суперкупот на Португалија, добиен со 1-0 против Леирија, и Суперкупот на УЕФА, загубен со истиот резултат од италијанскиот Милан. На 6 септември, играјќи за руската репрезентацијa, тој заработил повреда (микрокискршење на мускулната група на тетивата), која го оддалечила од терените до втората половина на октомври. Своето враќање во акција го направил на 22 октомври, заменувајќи го Марко Фереира во 73-тата минута од натпреварот од Лигата на шампионите против одигран во Франција; само осум минути по влегувањето во игра Аленичев постигнал гол во тој натпревар, третиот за Порто во победата со 3-2. Тоа бил првиот негов гол во елитното европско клупско меѓународно натпреварување по пауза од 8 години. Пет дена подоцна, тој го постигнал единствениот гол во натпреварот добиен со 1-0 на гости кај Боавишта во првенството. На крајот од 2003 година, тој влегол во одлична форма и играл на високо ниво. Исто така, продолжил да постигнува и голови тресејќи ја мрежата на Жил Висенте во првенствената победа со 4-1, а потоа погодил и во победата со 3-0 над Маија во петтото коло на Купот на Португалија. Во вториот дел од сезоната, тој бил во почетниот состав во важните натпревари од нокаут-фазата на Лигата на шампионите - на пример, во двата натпревари од осминафиналето против Манчестер Јунајтед, во четвртфиналето против Олимпик Лион и во полуфиналето против Депортиво Ла Коруња, додека во португалското првенство играл поретко. На крајот од сезоната 2003-2004, Аленичев повторно станал шампион на Португалија со клубот, но не успеале да го одбранат трофејот во Купот на Португалија - Бенфика се покажала како посилна во финалето, победувајќи со резултат 2-1. Сепак, најважниот натпревар за Порто во сезоната, било финалето на Лигата на шампионите против Монако; во натпреварот меѓу неочекуваните финалисти одигран на 26 мај 2004 година во Гелзенкирхен, Порто победил со убедливи 3-0 и ја освоил својата втора титула европски првак. Аленичев влегол како замена во натпреварот и го постигнал третиот гол за португалците, подвиг со кој станал еден од малкуте фудбалери кои постигнале погодок во финале на двете најсилни европски натпреварувања, заедно со Алан Симонсен, Ернан Креспо, Стивен Џерард, Педро и Диего Годин. Тоа воедно бил и последниот натпревар на Аленичев за Порто, затворајќи го своето искуство во клубот по четири години со 141 натпревар, 23 голови и 7 освоени трофеи.
2.6 Враќање во Спартак Москва и завршување на кариерата
На 19 јули 2004 година, Аленичев потпишал тригодишен договор со Спартак Москва, враќајќи се во клубот по шест години. По добрата прва полусезона во клубот во која играл редовно и бил капитен, потоа тој речиси никогаш не успеал да влезе во тимот, што довело до конфликт со главниот тренер Александрс Старковс, кого Аленичев го обвинил за „не-Спартачки“ фудбал и го нарекол „ќорсокак за Спартак“ во интервју на 8 април 2006 година во весникот „Спорт-Експрес“, и покрај значителното подобрување на резултатите на тимот. Како резултат на тоа, Аленичев бил исклучен од Спартак и ја завршил својата играчка кариера. Овој конфликт предизвикал големо незадоволство и кај навивачите на Спартак, од кои повеќето застанале на страната на Аленичев, поради што набрзо и Старковс го напуштил клубот.
Прошталниот натпревар на Аленичев се одржал на 4 мај 2008 година, кога „ѕвездите на Спартак Москва“ (за кој играл тој) и „ѕвездите на Реал Мадрид“ одиграле нерешено 4-4.
3 Репрезентативна кариера
Аленичев играл за младата репрезентација под 21 година на Советскиот Сојуз, а потоа и на Русија.
Своето деби за сениорската репрезентација на Русија го направил на 9 февруари 1996 година, влегувајќи како замена во победата со 3-0 над за време на Турнирот во Малта. Два дена подоцна, во финалето на турнирот, Аленичев го постигнал својот прв гол за репрезентацијата во победата со 3-1 над .
Потоа, тој учествувал во квалификациите за Светското првенство 1998, каде одиграл 6 натпревари и постигнал два гола — и двата во ист натпревар, победата со 4-2 на домашен терен над . Таа победа се покажала не доволна за русите да ја завршат групата пред Бугарија, која го освоила првото место, а Русија како второпласирана морала пласманот на Мундијалот да го бара преку баражот, во кој на крајот загубиле од со вкупен резултат 2-1.
Четири години подоцна, Русија се квалификувала за Светското првенство 2002 во Јапонија и Јужна Кореја, а Аленичев бил еден од најкористените играчи во квалификациите и соодветно бил повикан да игра на завршниот турнир; таму, тој настапил на два натпревари, победата со 2-0 над и поразот со 3-2 од и двата во рамките на групната фаза на првенството, после која Русија била елиминирана и не поминала натаму.
Во следниот квалификациски циклус и помогнал на Русија да се квалификува за Европското првенство 2004; тој ги одиграл сите три натпревари на својата репрезентација, кој за неа завршил уште еднаш по фазата по групи. Тој бил капитен на Русија во третиот натпревар на првенството, во кој интересно репрезентацијата го совладала подоцнежниот изненадувачки шампион на турнирот со 2-1.
Својот последен настап за руската репрезентација Аленичев го имал на 9 февруари 2005, во пријателски натпревар загубен со 2-0 од Италија во Каљари.
Вкупно за репрезентацијата одиграл 55 натпревари и постигнал 6 гола.
4 Тренерска кариера
По завршувањето на играчката кариера Аленичев започнал да работи како тренер. Првиот клуб кој го водел во својата тренерска кариера бил Арсенал Тула.
5 Статистика
5.1 Клупска статистика
''Статистиката е ажурирана на 26 август 2025.''
Сезона, Клуб, Првенство, Национален куп, Континентален куп, Останати купови, Вкупно
Лига, Наст, Гол, Лига, Наст, Гол, Лига, Наст, Гол, Лига, Наст, Гол, Наст, Гол
1990, Машиностроител Псков, ВНЛ, 31, 4, -, -, -, -, -, -, -, -, -, 31, 4
1991, ВНЛ, 7, 3, -, -, -, -, -, -, -, -, -, 7, 3
Вкупно Машиностроител Псков 38 7 - - - - - - 69 6
1991, 1Л, 16, 0, КС, 5, 1, -, -, -, -, -, -, 21, 1
1992, 1Л, 17+7<ref, 2+0<ref, КР, 2, 0, -, -, -, -, -, -, 26, 2
1993, 1Л, 29, 4, КР, 2, 0, КУ, 2, 0, -, -, -, 35, 4
Вкупно Локомотив Москва 62+7 6+0 9 1 2 0 - - 80 7
1994, 1Л, 17, 3, КР+КР, 3+3, 0, ЛШ+ЛШ, 1+5, 0+1, -, -, -, 29, 4
1995, 1Л, 27, 4, КР, 3, 0, ЛШ, 6, 2, -, -, -, 36, 6
1996, 1Л, 32, 7, КР, 3, 2, КУ, 6<ref>2 настапи во квалификациски кола.
1997, 1Л, 33, 2, КР, 5, 2, ЛШ+КУ, 2<ref, 0<ref, -, -, -, 49, 5
1998, 1Д, 13, 2, -, -, -, -, -, -, -, -, -, 13, 2
1998-1999, А, 21, 1, КИ, 3, 1, КУ, 6, 1, -, -, -, 30, 3
1999-јан. 2000, А, 7, 1, КИ, 3, 0, КУ, 3, 3, -, -, -, 13, 4
Вкупно Рома 28 2 6 1 9 4 - - 43 7
јан.-јун. 2000, А, 15, 0, КИ, -, -, -, -, -, -, -, -, 15, 0
јул. 2000, -, -, -, -, -, -, ИК, 2, 1, -, -, -, 2, 1
Вкупно Перуџа 15 0 - - 2 1 - - 17 1
авг. 2000-2001, ПЛ, 28, 3, КП, 6, 4, ЛШ+КУ, 2<ref, 0<ref, СП, 2, 1, 45, 9
2001-2002, ПЛ, 20, 3, КП, 2, 0, ЛШ, 6, 0, СП, 0, 0, 28, 3
2002-2003, ПЛ, 19, 4, КП, 5, 0, КУ, 11, 2, -, -, -, 35, 6
2003-2004, ПЛ, 17, 2, КП, 5, 1, ЛШ, 9, 2, СП+СУ, 1+1, 0, 33, 5
Вкупно Порто 84 12 18 5 35 5 4 1 141 23
2004, ПЛ, 13, 3, КР, 2, 0, -, -, -, -, -, -, 15, 3
2005, ПЛ, 8, 0, КР, 3, 0, -, -, -, -, -, -, 11, 0
2006, ПЛ, 0, 0, -, -, -, -, -, -, СР, 0, 0, 0, 0
Вкупно Спартак Москва 143 21 22 4 29 5 0 0 194 30
Вкупно во кариерата 377 48 55 11 77 15 4 1 513 75
5.2 Репрезентативна статистика
Репрезентација, Година, Настапи, Голови
Русија
1996, 2, 1
1997, 10, 2
1998, 8, 0
1999, 6, 1
2000, 4, 0
2001, 10, 2
2002, 5, 0
2003, 4, 0
2004, 5, 0
2005, 1, 0
Вкупно, 55, 6
6 Титули
6.1 Клупски
6.1.1 Спартак Москва
*Руско првенство : 4
: 1994, 1996, 1997, 1998
*Куп на Русија : 2
: 1993–1994, 1997–1998
6.1.2 Порто
* Примеира лига : 2
: 2002-2003, 2003-2004
* Куп на Португалија : 1
: 2000-2001, 2002-2003
* Суперкуп на Португалија : 2
: 2001, 2003
* Лига на шампиони : 1
: 2003-2004
* Куп на УЕФА : 1
: 2002-2003
6.2 Поединечни
* Руски фудбалер на годината: 1997