Бездомништво во Јужна Африка

Бездомништвото во Јужна Африка датира од периодот на апартхејдот. Зголемената невработеност, недостатокот на достапно домување, социјалната дезинтеграција и социјалните и економските политики се идентификувани како фактори кои придонесуваат за ова прашање. Некои научници тврделе дека решенијата за бездомништвото во Јужна Африка лежат повеќе во приватната сфера отколку во правната и политичката сфера.
Не постои национален попис на бездомниците во Јужна Африка, истражувачите наместо тоа се потпираат на поединечни студии на бездомници во одредени градови. Популацијата на бездомници во Јужна Африка се проценува на 200.000.
Една студија покажала дека три од четири јужноафрикански метрополи општини го гледаат бездомништвото првенствено како прашање на социјална зависност, реагирајќи со социјални интервенции. Во исто време, бездомниците Јужноафриканци посочиле дека најважното нешто во кое општината може да им помогне е вработувањето и добро лоцирано прифатливо домување.
1 Историја
1.1 Раната историја низ 1800-тите
Во 19 век, главните прашања за колониите биле талкачи и скитници, откако голем дел од земјата била одземена од белците за да се одгледува. Средината на 19 век, под колонијалното владеење, беа направени напори да се отстранат не-белите луѓе од имотот во сопственост на белците, што предизвикало раселување и големо талкачко население кое барало работа.
Воведувањето на Законот за скитници и сквотирање на Кејп (1878) и други закони донесени од колониите, биле донесени за да се смени статусот на скитниците или талкачите кои живеат на земјата во станбен работен статус за да се спречат какви било ризици од криминал поврзани со скитничката популација.
1.2 Период на апартхејд
За време на периодот на апартхејдот, расната сегрегација и анти-црните политики биле користени за да се зачува владеењето на белите во земјата. Законите за зони го контролирале движењето и местата на живеење на црнците, принудувајќи ги во црните населби во градовите под управа на белите. Видливите бездомници не биле дозволени на улиците, па оние кои биле бездомници поради политиката на апартхејдот се преселиле во населби со колиби.
Законот за домородци за земјиште од 1913 година, познат како „Закон за црна земја“, ја легализирал употребата на расна разлика што им оневозможувало на руралните црни фармери пристап до земјиштето. Формираните принудни „планирани области“ кои го оневозможувале купувањето и продавањето на земјиштето за да се оствари каков било профит. Ја охрабрувало сегрегацијата, контролираното движење и просторно сегрегираното живеалиште во урбаните области и се проширило низ целиот апартхејд. Од оваа легислатива, биле донесени повеќе политики и законодавство за расна сегрегација, ограничувајќи ги областите за живеење на црнците, принудувајќи ги во населбите. „Законот за мајчина земја“ бил првиот закон за спроведување на територијалната сегрегација и бил почеток на расната сегрегација во институционализирањето во законодавството на Јужна Африка.
Во 1927 година, првото населено место наречено Ланга било основано во Кејптаун. Во 1950-тите, населбите Нинга и Гуглету биле развиени и зголемени со население.
Тешкиот недостиг на станови во 1968 година довело до пренатрупаност и луѓето изградиле неформални нелегални населби низ градовите.
2 Причини
Бездомништвото било обликувано од социјалната и економската несигурност која се влошувала со неформалното домување и недостатокот на законодавство од страна на владата. Финансискиот притисок врз оние што живеат на улица се влошувал бидејќи тие немале можност да акумулираат богатство, за разлика од населението кое живеело во колиба.
Поради падот на економијата, невработеноста изнесувала 36,2%, што придонело за бездомништво.
Високи стапки на миграција во урбаните средини поради што владата не била во состојба да се справи со приливот.на луѓе Пост-апартхејдот, слободно движење на не-бели Јужноафриканци во областите кои биле ограничени за нив, што резултирало со недоволно достапни можности за вработување.
3 Преваленца
3.1 Демографија
Националниот попис од 2022 година покажал дека има 55.719 бездомници во земјата и дека градот со најголем дел од населението бездомници во Јужна Африка е Тшване со 18,1% од сите бездомници. Другите градови со значителен дел од населението бездомници во земјата биле Јоханесбург (15,6%), Кејптаун (11,9%) и Теквини (10,1%). Провинцијата Гаутенг имала најголем број бездомници со 25.384 регистрирани лица, а Западен Кејп имал втора по големина бездомничка популација со вкупно 9.743 регистрирани лица.
Пред резултатите од пописот во 2022 година, немало консензус за вкупниот број на бездомници кои живеат на улица.  Истражувачкиот совет за хумани науки (HSRC) наведувал дека има проценка помеѓу 100.000 и 200.000 жители на национално ниво кои живеат на улица.
На улиците обично имало деца на улица или и возрасни самохрани, а не цели семејства. Населението на бездомници на улица било претежно црно и машко. Поголема била застапеноста на мажи на улица, додека во колибите имало поголема женска популација. Профилот на бездомници во Кејптаун покажало дека има три пати повеќе мажи отколку жени кои живеат во засолништа за бездомници.
Во 2004 година руралните области имале поголем процент на бездомници отколку во градовите, при што поголем процент од руралното население било посиромашно од метрополите.
4 Деца на улица
Големата преселба на бездомни деца преку границите во Јужна Африка првично доаѓале од другите гранични земји, како што е Зимбабве, оваа појава на миграција е сè поголема и ситуацијата со која се соочуваат бездомните деца.
Висок процент доаѓаат и од урбаните населби во споредба со повисоката стапка на возрасни кои доаѓаат од руралните средини. Тие се принудени да заминат бидејќи нема доволно ресурси за да ги поддржат во животните простори погодени од сиромаштија.
Децата на улица трпат физичко и психичко малтретирање и често развиваат нарушување со употребата на супстанции.
4.1 Одговор на застапување
„Сурферите не децата на улица“ е група за застапување со седиште во градот наречен Дурбан и ги учи децата на улица како да сурфаат за да им помогнат да ја поттикнат поврзаноста. Неговата цел е да им помогне со психолошките проблеми, предизвикани од тешкото детство.
5 Одговор на владата
Не постои конкретна владина политика за заштита на бездомниците. Извештајот од 2003 година покажал дека не постоел директен национален план за домување за луѓето кои живееле на улица, но политиката претежно спаѓа во секторите за домување и социјална заштита. Јавните трошоци кои се наменети за поддршка на прифатилишта за бездомници, се само помошно, а не долгорочно решение.
Во 1994 година, во периодот по апартхејдот, Министерството за домување имало за цел да обезбеди милион куќи во следните пет години. За да се помогне во ублажувањето на бездомништвото, обезбедувањето засолниште за транзиција во повеќе постојан простор за живеење било спроведено од страна на Одделот за домување како резултат на Белата книга за нова стратегија за домување и политика за Јужна Африка од 1994 година.
6 Поврзано
* Сиромаштија во Африка
* Берги