procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Волшебникот од Оз

Волшебникот од Оз (|The Wizard of Oz) — американски филм на режисерот Виктор Флеминг од 1939 година, правен по книгата на Л. Френк Баум, кој раскажува за Дороти Гејл и нејзиниот пат до Оз, каде што треба да го најде познатиот волшебник, за тој да ѝ помогне да си го најде патот за дома. Постои верзија на овој филм од 1925, на режисерот Лери Семон. Оваа верзија на „Волшебникот од Оз“ има посебно место во историјата на филмот, заради неговата гламурозност.
1 Улоги
* Џуди Гарланд — Дороти Гејл
* Френк Морган — Проф. Марвел
* Реј Болгер — Плашилото
* Берт Лар — Лавот
* Џек Хејли
* Били Бурк
1.1 Останати играни и анимирани адаптации на Волшебникот од Оз
Филм, Година, Режисер
''Tales of the Wizard of Oz '', 1961
''Return to Oz '', 1964, Thomas Glynn, F. R. Crawley, Larry Roemer
''Off to See the Wizard'', 1967-68
''Journey Back to Oz'', 1972, Хал Сатерленд
''Волшебник Изумрудного города '', 1974
''The Wiz'', 1978, Сидни Лумет
''Thanksgiving in the Land of Oz'', 1980, Charles SwensonFred Wolf
'' Ozu no mahôtsukai'', 1982, Fumihiko Takayama, John Danylkiw
'' Return to Oz'', 1985, Walter Murch
''The Wonderful Wizard of Oz '', 1987, Тим Реид,Џералд Потертон
'' Ozma of Oz'', 1987, Тим Реид,Џералд Потертон
''Dorothy Meets Ozma of Oz'', 1987, Томас Блис...
'' The Wizard of Oz '', 1990-91
'' The Wizard of Oz'', 1991, Дајан Ескенази
''Волшебник Изумрудного города '', 1994, Павел Арсенов
''Oz Kids '', 1996
'' Приключения в Изумрудном городе'', 1999
'' Lion of Oz'', 2000, Тим Деакон
''The Muppets' Wizard of Oz'', 2005, Kirk Thatcher
''Tin Man'', 2007, Ник Вилинг
''Tom And Jerry And The Wizard Of Oz'', 2011, Спајк Брандт,Тони Цервоне
''Dorothy and the Witches of Oz'', 2012, Leigh Scott
''Oz: The Great and Powerful'', 2013, Сем Раими
''Legends of Oz: Dorothy's Return'', 2013, Will Finn, Daniel St. Pierre
''Guardians of Oz '', 2015, Алберто Мар
''Lost in Oz '', 2015-18
''Tom And Jerry: Back To Oz'', 2016, Спајк Брандт,Тони Цервоне
''Emerald City'', 2016-17, Tarsem Singh
''Dorothy and the Wizard of Oz'', 2017-20
''Fantastic Journey to OZ '', 2017, Владимир Торопчин,Федор Дмитриев,Дарина Шмидт
''The Steam Engines of Oz'', 2018, Шон Патрик О
'' Fantastic Return to Oz'', 2019, Федор Дмитриев
''Wicked Part 1'', 2024, Jon M. Chu
''Dee & Friends in Oz '', 2024
''Волшебник Изумрудного города '', 2025, Игор Волошин
''Wicked: Part Two '', 2025, Jon M. Chu
''Волшебник Изумрудного города 2'', 2027, Игор Волошин
Злокуќани (Битолско)

:''За други значења видете Злокуќани (појаснување)''
Злокуќани — раселено село во Општина Битола, во околината на градот Битола. Сместено во пазувите на Баба Планина, со највисокиот врв Пелистер.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа под пазувите на Баба планина, југозападно од Битола.
2 Историја
Во XIX век селото било дел од Битолската каза на Отоманското Царство.
Вкупно 2 жители на оваа населба се заведени како жртви во Втората светска војна.
3 Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Злокуќани живееле 500 жители, сите Албанци.
На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 година, Злокуќани се води како чисто албанско село во Битолската Каза на Битолскиот Санџак со 94 куќи.
Според Димитар Гаџанов во 1916 година во селото имало 394 жители, кои тој ги запишува како Турци.
Според германска карта издадена во 1941 година, а заснована на пописот на Кралството Југославија од 1931 година, селото имало 200 Албанци.
Селото броело 23 жители во 1961 година, додека во 1994 година има само 20-тина жители.
Според пописот од 2002 година, во селото Злокуќани немало жители. Истото било потврдено и на пописот во 2021 година.
3.1 Родови
Злокуќани било албанско село.
Родови во селото биле: Љаме (3 куќи), Цаме (7 куќи), Кече (5 куќи), Пале (3 куќи) и Астафе (1 куќа) доселени се кон крајот на XVIII век од северна Албанија (областа Мат). Во родот Љаме се знае следното родословие: Рамадан (жив на 50 г. во 1950-тите) Шабан-Камбер-Селман-Алија-Ислам, предокот кој се доселил. Во родот Цаме се знае следното родословие: Елмаз (жив на 56 г. во 1950-тите) Фазли-Сали-Адем-Фазли-Цаме, предокот кој се доселил.
4 Самоуправа и политика
4.1 Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 157 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 9 гласачи.
5 Културни и природни знаменитости
;Археолошки наоѓалишта*Сртот — населба од железно време;
6 Иселеништво
Голем број на населението од Злокуќани се има иселено во Битола (во населбата Кленовец) и во Турција (во разни села и градови).
Древеник

Древеник — село во Општина Битола, во околината на градот Битола.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа на планината Древеник.
2 Историја
Во XIX век селото било дел од Битолската каза на Отоманското Царство.
3 Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Древеник живееле 415 жители, сите Албанци.
На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 година, Древеник се води како чисто македонско село во Битолската Каза на Битолскиот Санџак со 66 куќи.
Според германска карта издадена во 1941 година, а заснована на пописот на Кралството Југославија од 1931 година, селото имало 450 Албанци.
Во 2002 година во селото живеееле 26 жители, сите Албанци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 3 жители, лица без податоци.
3.1 Родови
Според истражувањата од 1955 година, родови во селото
Древеник е албанско муслиманско село, сите родови во селото се доселенички. Родови во Древеник се: Беколар (8 куќи), Дединовци (5 куќи), Далиповци (8 куќи), Дучелар (3 куќи), Нурелар (5 куќи), Мучелар (2 куќи), Дауталар (2 куќи), Јаупалар (4 куќи), Небиалар (3 куќи), Металар (3 куќи), Мисирли (1 куќа), Имерлар (1 куќа) и Османлар (1 куќа), повеќето родови во селото се доселени на почетокот од XIX век, од разни места во Северна Албанија. Во родот Беколар се знае следното родословие: Сулејман (жив на 55 г. во 1951 година) Фаик-Шериф-Весел-Беко, кој се доселил. Во родот Дединовци се знае следното родословие: Изет (жив на 77 г. во 1951 година) Исмаил-Дедин-Ибраим, кој се доселил во селото. Во родот Далиповци се знае следното родословие: Рамо (жив на 49 г. во 1951 година) Бајрам-Зибер-Далип-Алим, кој се доселил во селото; Суљовци (1 куќа) доселени се од селото Пресил, каде имаат истоимени роднини.
4 Самоуправа и политика
4.1 Избирачко место
Селото е опфатено во избирачкото место бр. 201 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште на селото Лопатица.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 250 гласачи.
5 Културни и природни знаменитости
;Археолошки наоѓалишта*Кале — населба од доцноантичко време;
*Чагорско Кале — населба од доцноантичко време;
;Џамии* Џамија — главна селска џамија
6 Иселеништво
До 1912 година година албанците од селото претежно се иселувале во Битола. До 1955 година се иселиле 40 семејства, и тоа во Битола, Турција (Истанбул), Доленци, Трновци, Мургаш.
7 Поврзано
* Древеник (планина)
Снегово

Снегово — раселено село во Општина Битола чиј атар се издига до сртот на Облаковска Планина, во околината на градот Битола.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа северно од градот Битола и се оди по земјен пат преку населбата Баир. Исто така, може да се стигне и преку село Крклино. Надморската висина изнесува 973 метри.
2 Историја
Во XIX век Снегово е мало албанско село во Битолската каза на Османлиското Царство.
3 Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Снегово живееле 45 жители, сите Албанци.
На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 година, Снегово се води како чисто албанско село во Битолската Каза на Битолскиот Санџак со 7 куќи.
Според германска карта издадена во 1941 година, а заснована на пописот на Кралството Југославија од 1931 година, селото имало 100 Албанци.
Селото е наполно иселено по 1953 година, кога броело 166 жители, сите Албанци.
Според пописот во 2002 селото е без жители. Истото е потврдено и на пописот во 2021 година.
3.1 Родови
Снегово било албанско село.
Родови во селото биле: Саитлалар (3 куќи), Мустафај (4 куќи), Арифи (4 куќи) и Салиалар (1 куќа) споменатите албански родови се намножиле од три доселени куќи, домаќините се викале Ариф, Мустафа и Ибраим, доселени од селото Ќилина во Колоња (јужна Албанија). Имаат роднини во Нижеполе (Баку), во родот Мустафај се знае следното родословие: Рамуш (жив на 76 г. во 1950-тите) Демир-Мусатафа, предокот кој се доселил.
Орехово

Орехово или Горно Орехово — село во Општина Битола, во околината на градот Битола.
1 Историја
Во близината на селото на 3 мај 1942 година бил разбиен првиот битолски партизански одред „Пелистер“.
Во XIX век селото било дел од Битолската каза на Отоманското Царство.
Вкупно 3 жители на оваа населба се заведени како жртви во Втората светска војна.
2 Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Орехово живееле 260 жители, сите Македонци.
На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 година, ''Ореово'' се води како чисто македонско село во Леринската Каза на Битолскиот Санџак со 9 куќи. Истовремено ''Бугарско Ореово'' се води како чисто македонско село во Битолската Каза со 31 куќа.
Според секретарот на Бугарската егзархија Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Орехово имало 240 Македонци, патријаршисти.
Според германска карта издадена во 1941 година, а заснована на пописот на Кралството Југославија од 1931 година, селото имало 300 Македонци.
Според пописот од 2002 година, селото Орехово брои 23 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 9 жители, сите Македонци.
2.1 Родови
Орехово е македонско село.
Родови во селото се:
* Староседелци: ''Србиновци (12 куќи), Бубало (3 куќи) и Туфте (1 куќа)'', Нивните предци живееле во месноста Магарево, по патот за накај Буково;
* Доселеници од непознато место: ''Амиџовци (5 куќи), Димковци (3 куќи), Анаќијевци (5 куќи), Ѓулевци (4 куќи), Јаневци (6 куќи), Мажевци (5 куќи), Ѓирковци (4 куќи), Пановци (4 куќи), Јанкуловци (4 куќи), Трпевци (2 куќи) и Чедевци (1 куќа)'', родовите ''Амиџовци и Димковци'' потекнувале од ист предок, и родовите ''Анаќијевци и Ѓулевци'' потекнувале од ист предок.
3 Самоуправа и политика
3.1 Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 0128 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на старата зграда на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 29 гласачи.
4 Културни и природни знаменитости
;Цркви*Црква „Св. Петка“ — главната селска црква изградена во 1861 година;
;Археолошки наоѓалишта
*Кале — населба од доцноантичко време;*Маркова Стапалка — наоѓалиште од непознат тип и период;
5 Личности
* Теодора Стефанова — гркоманска андартка, четничка на Георгиос Диконимос;
6 Иселеништво
Постари иселеници од селото до 1951 година имало во Северна Америка и во Австралија.
Иселеништвото продолжило и потоа и иселеници има во Битола, прекуокеанските земји и во европските земји.
Старо Змирново

Старо Змирново — село во Општина Битола, во околината на градот Битола.
1 Население
На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 година, ''Старо Смирновци'' се води како чисто албанско село во Битолската Каза на Битолскиот Санџак со 11 куќи.
Според пописот во 2002 во селото имало 10 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото немало жители.
1.1 Родови
Во минатото селото било населено во Албанци. Како едни од најстарите албански родови во селото се споменуваат родовите: ''Ферзолар'', ''Џаферлар'' и ''Мустафлар''. Доселени се од северна Албанија во втората половина на 18-от век.
2 Самоуправа и политика
2.1 Избирачко место
Селото е опфатено избирачкото место бр. 207 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште. на село Доленци
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 223 гласачи.
Новозеландска дрвеста папрат

Новозеландската дрвеста папрат (лат. ''Dicksonia squarrosa'') — дрвеста папрат со средна големина, со високо и тенко кафено стебло.
Ова дрво дава малку меки листови (папратови листови) и секое од нив никнува во рречиси хоризонтална положба. Листовите достигнуваат 1.5 — 3 м во долкжина, и се многу помали отколку кај ''кјатејските'' видови и исто така се прилично кршливи на допир. Тие сочинуваат мал „чадор“ врз стеблото. Растот му е брз со некои 10 см годишно и можат да сотигнат до 6 м во височина.
Понекогаш ваквите папрати извираат дури и од мртви стебла бидејќи растението ги користи како ограда и потпора. Понекогаш може да се забележи дека листовите изникнуваат по страната, кога врвот на растението е мртов.
Новозеландската дрвеста папрат е издржлив на дождови и донекаде на ветер, но најдобро вирее во места со мешана сенка и заштита од ветер. Самото растение толерира секакви временски услови, но не изгледа неправилно. При температури под 4-5° Ц растението треба да се штити со облога на крошната. Листовите се мали и компактни, така што ова дрво е погодно за чување во саксија или во мала градинка.
Ова дрво е познато и под маорското име ''Феки'' и расте насекаде во Нов Зеланд. Други имиња за истот дрво се груба дрвеста папрат и кафена дрвеста папрат.
Похутукава

Похутукава (маорски: ''Pōhutukawa'') наречено и новозеландско божиќно дрво или огнено дрво (науч. ''Metrosideros excelsa'', синоним: ''Metrosideros tomentosa'') е зимзелено дрво од фамилијата Мирти кое цвета во соцветија од црвени прашници (понекогаш жолти). Вирее во крајбрежните делови на Северниот Остров на Нов Зеланд.
Дрвото расте до височина од 15 метри, со прилично голема крошна. Цвета доцна во демекври (лето на јужната полутопка), со блескавоцрвени цветови кои ја покриваат крошната. Поголемите примероци обично имаат надворешни корења кои ја издржуваат проширената крошна.
Гигантската похутукава во Те Арароа на Источниот Брег е најголемата во земјата, но одлични примероци се наоѓаат во секој град на Северниот Остров.
Подвидот „Ауреа“, кој има жолти цветови, потекнува од парот откриен во 1940 год на островот Мотити во регионот Залив Пленти.
Ова дрво е загрозено заради присуството на воведениот обичен посум кој немилосрдно го брсти.
Похутукавата е донесена и во централна Калифорнија, каде може да се види насекаде по улиците и дворовите.
1 Поврзано
* Новозеландски дрва
2 Галерија
Манука

Манука или чајно дрво (, |mānuka) — грмушка или мало дрво кое потекнува од и расте во Нов Зеланд и југоисточна Австралија. Мануката вирее низ цел Нов Зеланд, особено во сувите краишта на источните брегови на Северниот Остров и Јужниот Остров, како и во Тасманија, Викторија и Нов Јужен Велс во Австралија. Растението го добило името „чајно дрво“ бидејќи морепловецот Капетан Кук варел чај од неговите листови.
Мануката е плодородно дрво од типот на честаци и најчесто е првото растение кое успева да се расплоди на опустошено тло. Типично расте од 2 до 5 м во височина, но може и да нарасне во дрво со умерена големина до 15 м. Дрвото е зимзелено, со густи гранки и мали листови со должина од 7-20 мм и ширина од 2-6 мм, со краток жилест врв. Цветовите му се бели, но понекогаш и розови со пречник од 8-15 мм (поретко се среќаваат примероци и до 25 мм), со пет цветни ливчиња.
Стеблото му е цврсто и жилаво и затоа се користи за изработка на рачки за алати. Струготините даваат одлична арома кога се користат за пушење на месо и риба. Медот од неговите цветови има особен вкус и е потемен и побогат со арома отколку детелиновиот мед, и има голема антибактериска моќ. Во Нов Зеланд овој мед може да се најде во секоја продавница.
„Манука“ е маорското име на дрвото кое е во употреба во Нов Зеланд, додека името „чајно дрво“ се користи и во Нов Зеланд и во Австралија.
1 Поврзано
* Канука
Риму

Риму (од маорски: ''Rimu''; лат. ''Dacrydium cupressinum'') е големо зимзелено иглолисно дрво кое е ендемско на шумите на Нов Зеланд.
Дрвото расте низ цел Нов Зеланд и Стјуардовиот Остров. Иако речиси сите дрва сега виреат на Западниот Брег на Јужниот Остров, најголемите примероци можат да се најдат кај градот Таупо (како на пр. во шумите Пуреора, Ваихаха Фиринаки).
Ова дрво расте бавно, но е големо (до 50 м), иако најголемите примероци денес достигнуваат само до 20-35 м височина. Обилно вирее во мешана широколисна умерена прашума, иако има и примероци кои стојат сами. Дрвата живат околу 800-900 години, а во пречник достигнуваат повеќе од 2 м.
Лисјата му се шилести и спирално распоредени, со должина од 3-6 мм на млади дрва, а 2-3 мм кај возрасните. еднополово; семињата зреат низ период од 15 месеци по опрашувањето. Зрелите шишарки имаат месно-црвени лушпи 6-10 мм во должина со една (или две, но ретко) семки со должина од 4 мм.
Семето го разнесуваат птиците кои ги јадат лушпите и го пуштаат семето со нивниот измет; за некои видови на птици ова е важен извор на исхрана, особено за птивата какапо, чиј циклус на размножување зависи од циклусот на оплодувањето на риму дрвјата.
0.1 Употреба
Историски, Риму и други локални дрвја како каури и тотара претставуваат главен извор на дрво во Нов Зеланд и се употребуваат за мебел и изградба на куќи. Меѓутоа, многу од шумските предели се денес уништени, и владата забранува сечење на дрва во јавни шуми, додека во приватните поседи со лимитавија. Дрвото ''радијата'' несеска се исползува на големо наместо риму дрвото, но риму и понатаму останува популарно дрво за изработка на мебел и дрвенарија за подови.
Илинка Митрева

Илинка Митрева ( во Скопје — во ) — македонска политичарка и универзитетска професорка, поранешна министерка за надворешни работи на Македонија и пратеничка од редовите на СДСМ.
По дипломирањето на Филолошкиот факултет во Скопје - група, смер романска филологија во 1973 година, таа магистрирала на Филолошкиот факултет во Белград, а потоа и докторирала на Филолошкиот факултет во Скопје.
Од 1974 до 2001 година, таа работела како помлад асистент, доцент и шеф на Катедрата за романски јазици и книжевност на Филолошкиот факултет во Скопје. Митрева била професорка по француска книжевност на Катедрата за романски јазици и книжевност од 23 ноември 2001 до 31 октомври 2002 година. Таа била авторка на повеќе стручни и научни трудови.
Функцијата пратеник во Собранието на Република Македонија ја извршувала од 1994 до 2001 година. Митрева била претседателка на Комисијата за надворешна политика и шеф на Делегацијата на Македонија во Парламентарната димензија на Централно европската иницијатива, шеф на собраниската Група за соработка со Европскиот Парламент и член на Иницијативниот одбор за создавање клубови на НАТО.
Од 13 мај до 23 ноември 2001 била министерка за надворешни работи на Република Македонија. По победата на СДСМ на парламентарните избори во 2002 година повторно е назначена на оваа функција од 1 ноември 2002 година.
Љубомир Михајловски

Љубомир Михајловски (роден на година во Скопје) — македонски политичар и правник. Во периодот од 17 декември 2004 до 26 август 2006 бил Министер за внатрешни работи на Република Македонија.
Михајловски дипломирал на Правниот факултет во 1980 година. Во периодот од 1981 до 1983 година работел како пазарен и трудов инспектор во Собранието на Општина Центар.
Од 1983 до 1999 година, тој бил потсекретар во Министерството за внатрешни работи каде обавувал повеќе функции. Во МВР работел и како инспектор во Управата за оперативни работи во СВР - Скопје, самостоен инспектор за спречување криминал, виш инспектор за спречување криминал, виш инспектор за недозволена трговија со дрога, началник на Одделението за општ криминал, началник на Секторот за сузбивање на криминал, заменик на помошникот министер за криминалистичка служба во МВР и началник на Управата за внатрешни работи - Охрид, Кичево, Дебар и Струга.
Во периодот од 2000 до 2002 година работел како адвокат, а од 2 декември 2002 година, тој ја извршувал функцијата директор на Царинска управа.
Познат под прекарот Џанго, во 2006 година бил избран за личност на годината од страна на неделникот „''Форум плус''“.
Скопско Кале

Скопско Кале — тврдина сместена на високиот рид наречен Градиште, над градот Скопје со поглед на реката Вардар и била од стратешко значење за овој значаен град со векови.
1 Историја
Како највисока точка во градот, калето отсекогаш било ценето од месното население. Населби на тоа место постоеле и пред да се изградат ѕидови. Најраните познати жители на местото живееле во неолитот и раното бронзено доба, 4.000 години п.н.е. Тврдината што ја гледаме денес е изградена најпрвин во византиско време (VI век), со камени ѕидови со должина од 121 метар. Според археолозите, камените блокови од кои е изградена тврдината биле земени од изрушениот град Скупи подолу.
1.1 ХIX век
Во калето според опширните османлиски дефтери за населението на Скопската Каза од 1832/33 година, живееле 5 мажи муслимани, а тие биле: миримиранинот Али Хафзи-Паша, кој имал 40 години, по потекло од касабата Тетово, а во исто време назначен и како назир на градот Скопје. Потоа тука живеел слугата во арапско потекло по име Мерџан, благородниот мирмиранин Хасан-паша (со потекло исто од Тетово), неговиот син Исмаил, кој имал 3 години и слугата со христијанско потекло, Ахмед.
2 Заштита и обновување
Заради стратешката локација на местото, тврдината била градена, рушена и преградувана многупати од страна на разни освојувачи. По скопскиот земјотрес во 1963, кружните и квадратните кули на тврдината биле заштитени и обновени.
3 Тврдината денес
Кале е едно од најпопуларните места за посета во Скопје. Тврдината нуди фантастичен поглед на градот како и можност да се дојде до Старата скопска чаршија од градот за неколку минути. Во лето тука се одржуваат концерти и театарски претстави.
4 Археолошки ископувања
Археолошките ископувања на Скопско Кале започнале на 14 мај 2007 г. Големиот обем на истражувања (околу 300 ангажирани луѓе) и силно изложената поставеност на местото во самиот центар на Скопје предизвикува голема заинтересираност кај јавноста, туристите и медиумите.
5 Галерија
Никола Поповски

Никола Поповски (роден на година во Скопје) — македонски политичар.
3 Животопис
Никола Поповски дипломирал на Економскиот факултет во Скопје и магистрирал на тема „''Економски основи на информациското општество''“.
Од 1992 до 2002 година, тој бил пратеник во Собранието на Република Македонија, координатор на пратеничката група на СДСМ, член на Парламентарното собрание на Советот на Европа и член на повеќе комисии во Собранието на Советот на Европа во Стразбур. Во 1993 година, тој станал шеф на македонската делегација во Парламентарното собрание на Советот на Европа во Стразбур, претседател на собраниските комисии за надворешна политика, екологија, млади и спорт и за финансирање и буџет.
Од 3 октомври 2002 до 7 ноември 2003 година, тој ја вршел функцијата претседател на македонското собрание. На 7 ноември 2003 година, тој станал министер за финансии во тогашната влада на Бранко Црвенковски. По парламентарните избори во 2006 година бил избран за пратеник во Собранието и на таа функција останал до предвремените парламентарни избори во 2008 година.
Од февруари 2009 година работел на Европскиот универзитет во Скопје како професор по предметот Економија на развојот и Здравствено и социјално осигурување.
4 Наводи
Никола Поповски (роден на година во Скопје) — македонски политичар.
3 Животопис
Никола Поповски дипломирал на Економскиот факултет во Скопје и магистрирал на тема „''Економски основи на информациското општество''“.
Од 1992 до 2002 година, тој бил пратеник во Собранието на Република Македонија, координатор на пратеничката група на СДСМ, член на Парламентарното собрание на Советот на Европа и член на повеќе комисии во Собранието на Советот на Европа во Стразбур. Во 1993 година, тој станал шеф на македонската делегација во Парламентарното собрание на Советот на Европа во Стразбур, претседател на собраниските комисии за надворешна политика, екологија, млади и спорт и за финансирање и буџет.
Од 3 октомври 2002 до 7 ноември 2003 година, тој ја вршел функцијата претседател на македонското собрание. На 7 ноември 2003 година, тој станал министер за финансии во тогашната влада на Бранко Црвенковски. По парламентарните избори во 2006 година бил избран за пратеник во Собранието и на таа функција останал до предвремените парламентарни избори во 2008 година.
Од февруари 2009 година работел на Европскиот универзитет во Скопје како професор по предметот Економија на развојот и Здравствено и социјално осигурување.
4 Наводи
|-
Гоце Петрески

:''Ова е статија за економистот. За пејачот видете тука, додека за фудбалерот тука''
Гоце Петрески (роден во 1953 година во Крушево) — македонски економист и поранешен министер за развој во првата влада на Република Македонија.
1 Животопис
Завршил гимназија, а дипломирал на Економскиот факултет во Скопје, со труд поврзан со Кејнзовата теорија. Завршил постдипломски студии од областа на економскиот развој и методите на економска анализа. Магистрирал со трудот „''Cost-Benefit анализата и нејзината примена во оценката на инфраструктурни проекти''“. Во 1989-1990, како стипендист на ООН завршил последипломски студии од областа на населението и развојот, во Центарот за развојни студии при Универзитетот “Џавахарлал Нехру” во Индија и работел завршен труд поврзан со структурните промени во економијата. Докторирал со одбрана на дисертација на тема „''Анализа на целите на развојот и оценувањето на проектите''“. Во својата академска кариера од почетното вработување од 1978 година, тој бил координатор или член на тим и држел настава на повеќе дисциплини на додипломски студии: економски развој, инвестиции, економија на трудот, принципи на економијата, економија на трудот и неколку други дисциплини на постдипломски студии на својот и на други факултети и универзитети.
Објавил над 100 наводи и неколку книги, самостојно и во соавторство. Учествувал на поголем број меѓународни симпозиуми и научни собири (Лондон, Вашингтон, Стокхолм, Варшава, Хаг и др.) Остварил студиски престои во Хаг, Стокхолм и Лондон. Работел на повеќе истражувачки проекти и емпириски студии.
Стекнал сертификати за обука во следните области: Развој на малите и средни претпријатија, Сеул, Кореја; Управување со големите претпријатија, Токио, Јапонија; Приватизација и претприемништво, Бон, Германија; Финансиска анализа и евалуација, „Coopers & Lybrandt“, Скопје (диплома за обучувач на проценители и финансиска нализа).
Покрај академската кариера бил: пратеник во Собранието на СР Македонија во раздобјето помеѓу 1986-1989; министер за развој во првата влада на Република Македонија 1991-1992; Соавтор и носител на антиинфлационата програма на Владата во 1992 година; Специјален економски советник на премиерот во 1993-1994 година.
Во рамките на својата дипломатска кариера меѓу другото ги извршувал и следните меѓународни функции: претседавач на Економскиот и финансискиот комитет на Генералното собрание на Обединетите нации (1995-96), Претседател на одборот за трговија и развој на Обединетите нации 1997-1998 и заменик на претседателот 1999-2000. Бил главен преговарач за пристапуваање на Република Македонија во Светската трговска организација. Бил член на Бирото на подготвителниот комитет на Светската конференција против расизам.
Ги зборува течно англискиот и францускиот јазик и пасивно познава уште неколу други.
Бил амбасадор, шеф на мисијата, постојан претставник на Република Македонија при седиштето на ООН во Женева и другите меѓународни организации во Швајцарија (1994-2000).
Мери Младеновска-Ѓорѓиевска

Мери Младеновска-Ѓорѓиевска (родена на година во Крива Паланка) — македонски правник, адвокат и политичар.
1 Животопис
Мери Младеновска-Ѓорѓиевска е родена на 30 април 1969 година во Крива Паланка. Дипломирала на Правниот факултет во Скопје во 1992 година. Правосуден испит положила во 1994 година.
Од 1994 до 2002 година, таа работела како адвокат. Младеновска била и член на Собранието на Адвокатската комора на Македонија. Од 1998 до 2002 година, таа била дисциплински судија во Дисциплинскиот суд при Адвокатската комора, а од 2002 година, таа била член на Управниот одбор на Комората.
Во периодот од 2000 до 2002 година, таа била заменик член на Државната изборна комисија, а во периодот од 2002 до 2004 година, таа била полноправен член.
Од 12 ноември 2002 до 3 јуни 2004 година, таа ја извршувала функцијата заменик министер за правда, додека во периодот од 15 ноември 2004 до 27 август 2006 година ја извршувала функцијата Министер за правда. По завршувањето на мандатот била пратеник во Собранието на Република Македонија во периодот од 2006 до 2008 година.
Владимир Димов

Владимир Димов (роден на во Скопје) — македонски лекар и политичар. Во периодот од 15 ноември 2004 до 27 август 2006 година, тој бил Министер за здравство на Република Македонија.
1 Животопис
Владимир Димов дипломирал на Медицинскиот факултет при Универзитетот „Кирил и Методиј“ во Скопје, во 1982 година, каде докторирал во 1997 година. Специјализирал општа хирургија на Клиниката за хируршки болести при Медицинскиот факултет во Скопје во периодот од 1984 до 1988 година и супспецијализација по дигестивна хирургија во 1991 година.
Во периодот од 1991 до 1992 година, тој престојувал на стручни образувања и обуки на Медицинскиот факултет во Белград, на Универзитетот во Илиноис во САД, и во Тренинг центарот за лапараскопска хирургија во Хамбург, СР Германија. Добил и диплома за посетувачки научен соработник на Универзитетот во Чикаго. Зборува англиски и германски јазик.
Во 2002 година станал заменик директор на Клиничкиот центар во Скопје и директор на Хируршките и ортопетски дејности во Клиничкиот центар.
Претходно, во периодот од 1997 до 1999 година, тој бил директор на Клиниката за дигестивна хирургија, а од 1989 до 1997 шеф на повеќе оддели на истата Клиника. Од 1983 до 1988 година бил помлад асистент и асистент по предметот Општа хирургија.
Во 2003 година Димов бил избран за вонреден професор по предметот Хирургија. Член е на Македонското лекарско друштво, на Здружението на хирурзите, на Секцијата на дигестивни хирурзи и на Лекарската комора на Македонија. Тој е почесен член на Асоцијацијата на бугарски хирурзи, на Здружението на хирурзи на Србија и Црна Гора, а член е и на Одборот на ЕУРОСУРГЕРС, на Одборот ЕАЦСС со седиште во Брисел. Димов е автор на повеќе стручни и научни трудови од полето на дигестивната хирургија.
Во периодот од 15 ноември 2004 до 27 август 2006 година, Владимир Димов бил Министер за здравство на Република Македонија.
2 Кривично гонење
По крајот на мандатот, Димов бил осомничен за повеќе набавки преку Фондот за здравство и за затајување данок во висина од 790 илјади денари. На Димов во 2007 година му бил замрзнат имотот.. Исто така, против него било подигнато обвинение од страна на Основниот суд Струмица, бидејќи дал одобрение за 17 нови вработувања во Здравствениот дом Струмица, спротивно на законот и без одобрение од Министерството за финансии. Според обвинението, Димов го оштетил буџетот на здравствената установа за 2,5 милиони денари. Во текот на овој период, Димов најпрвин бил на специјализација во Истанбул, Турција, а подоцна, кога добил бугарско државјанство, се преселил да живее во Софија.
Во јули 2009 година, Димов бил уапсен на Варшавскиот аеродром во Полска, од страна на Интерпол, но набргу бил пуштен од притворот, повикувајќи се на своето бугарско државјанство, а како гарант зад него застанал бугарскиот конзул во Варшава.
Денеска Димов живее и работи во Софија, Бугарија.
3 Поврзано
* Министер за здравство на Република Македонија
Џемали Мехази

Џемали Мехази (роден на година во Тетово) — македонски политичар.
1 Животопис
Џемали Мехази завршил на Економскиот факултет на Универзитетот во Приштина, како и последипломските студии по финансиски менаџмент. Во текот на својата работната кариера бил претставник на Република Македонија во Банката за развој при Советот на Европа, заменик-претседател на Националниот совет за платни системи и директор на Агенцијата за слободни економски зони, по кое станал државен секретар во Министерството за финансии.
Во периодот од 15 ноември 2004 - 28 август 2006 ја извршувал функцијата Министер за транспорт и врски на Република Македонија.
Во следниот период ја извршувал функцијата директор на Јавно Претпријатие „Геоинжинеринг“ – Тетово, Директор на Државниот Инспекторат за техничка инспекција во Министерството за економија и директор во Фондот за здравство, кога во 2015 година си поднел оставка поради случајот „Тамара Димовска“.
Ларс фон Триер

Ларс фон Триер (|Lars von Trier; р. во Копенхаген) — дански режисер. Тој додава „фон“ на неговото име по личен избор и како резултат на неговиот пренагласен аристократизам (кој, сам по себе е негов личен избор, бидејќи не потекнува од аристократско семејство).
Зборувајки за детството, фон Триер нагласува дека му било дозволено сѐ, освен религијата, уживањето и чувствата.
Признава дека тоа бил клучниот фактор кој влијаел на градењето на неговиот изразен стил, кој е доста познат, и се смета за еден од најрадикалните во киното.
На единаесетгодишна возраст почнува да прави кратки филмови со камера „Супер 8“. На почетокот на осумдесеттите влегува во филмското училиште во Копенхаген. Неговите први три долгометражни филмови, сврзани во трилогија (трилогијата како начин на поднесување на неговите творби тој продолжува и понатаму да ја практикува), се на тема „Европа“, и даваат осврт на тогашната сегашност на Европа, и препраќаат кон можните варијанти за, пред сѐ, идната политика на континентот.
* Во „Елемент на злосторството“ (1984), тој со цврста алузија кон визијата на Кафка, раскажува за детектив, фиктивно наречен Фишер, кој во еден момент, од борец против злото, станува негов придружник.
* Во „Епидемија“ пак (1987), тој и неговиот долгогодишен ко-сценарист, Нилс Вјорсел, покажуваат како можат да се преплетат филмската и документарната реалност.
* Филмот „Медеја“ (1988), работена по истоимената Еврипидова пиеса, Триер го прави по сценариото на познатиот дански режисер Карл Теодор Дрејер, укажувајќи му посмртна помош и чест.
* „Европа“ (1991) е еден од најзабележителните наслови во историјата на киното, тука фон Триер прави преседан во однос на користењето на задната проекција како техничка можност. Со „Европа“ тој ја добива таа година и наградата на жирито во Кан, гран-при за техничко решение, како и наградата за уметнички придонес.
Во 1995 година, тој и неколку други режисери, решаваат да создадат нова, радикална школа во кино-уметноста. Новиот бран се нарекува „Догме 95“, и е проследен со потпишан манифест кој содржи правила коишто го одредуваат визуелниот и донекаде тематскиот изразен стил на „Догме 95“ школата.
Од Догме-поредицата на Триер се „Идиотите“ (1998 година), „Спроти брановите“ , „Танчерка во ноќта“ (2000 година,со познатата пеjачка Бјорк во главната улога), „Догвил“ (2003), кој важи за еден од најсилно филозофските филмови во историјата на киното, и последниот, „Мандерлеј“ (2005).
Ларс фон Триер подготвува филм со наслов „Вашингтон“, кој заедно со „Догвил“ и „Мандерлеј“ ќе го затвори трилогискиот круг кој ја портретира Америка и нејзината општа политика.
Самиот фон Триер никогаш нема стапнато на американско тло, и на осудите од другите затоа што не бил во Америка, а пак ја критикува толку изразито, тој одговорил: „Па и американците не отидоа во Мароко за да го снимаат Казабланка“.
Раковец (Тетовско)

:''За селото во Општина Чашка, погл. Раковец (Велешко).''
Раковец — село во Општина Боговиње, во околината на градот Тетово.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Долни Полог, оддалечено 18 километри јужно од Тетово.
2 Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Раковец живееле 220 жители, сите Албанци.
По Балканските војни е забележано со 461 жители.
Според Афанасиј Селишчев во 1929 година, Раковец — село во Брвеничка општина (со центар во Жеровјане) во Долнополошкиот срез и има 73 куќи со 369 жители, Албанци.
Според германска карта издадена во 1941 година, а заснована на пописот на Кралство Југославија во 1931 година, селото имало 400 Албанци.
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото има 811 жители, од кои 807 Албанци и 4 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 577 жители, од кои 548 Албанци и 29 лица без податоци.
2.1 Родови
Раковец е албанско село.
Според истражувањата од 1948 година, родови во селото:
* Рекалар или Врбјан (31 к.) доселени се од селото Врбен во Горна Река. Од таму се иселиле тројца браќа. Имаат иселеници во Жеровјане.
* Деде (11 к.) доселени се од некое село во Горна Река.
* Видушалар (42 к.) доселени се од некое село во Долна Река. Можеби од селото Видуше? мешајќи се со албанците се албанизирале. Брачни врски најчесто склопувале со селаните од Урвич и Јеловјане.
3 Самоуправа и политика
3.1 Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 2079 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 795 гласачи.
Ново Село (Боговиње)

Ново Село — село во Општина Боговиње, во околината на градот Тетово.
1 Население
Според Афанасиј Селишчев, во 1929 година селото било дел од Долнопалчишка општина во Долнополошкиот срез и имало 108 куќи со 494 жители, сите Македонци.
Според германска карта издадена во 1941 година, а заснована на пописот на Кралство Југославија во 1931 година, селото имало 450 Албанци.
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото имало 1.589 жители, од кои: 1 Македонец, 1.579 Албанци и 9 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 877 жители, од кои 662 Албанци, 1 останат и 214 лица без податоци.
1.1 Родови
Ново Село е албанско село.
Според истражувањата од 1948 година, родови во селото:
* Десовци (35 к.) се албанизирани Горанци. Доселени се од некое село во областа Гора кај Призрен во Косово. Го знаат следното родословие: Милаим (жив на 65 г. во 1948 година) Ислам-Мурат-Зеќир-Мурат-Асан-Деса, кој се доселил со синовите. Имаат иселеници во Новаке, Јеловјане, Мала Речица и Турција (шест семејства).
* Маршин (9 к.) доселени се од местото Маршин кај Љума во северна Албанија. Имаат иселеници во Тетово (две семејства) и во Боговиње.
* Матранч (25 к.) доселени се од некое место во северна Албанија. Имаат иселеници во Тетово (две семејства) и во Турција (едно семејство).
* Врае (2 к.) доселени се од Љума во северна Албанија.
* Штек (27 к.) доселени се од местото Штек кај Љума во северна Албанија.
* Шпен (3 к.) доселени се од северна Албанија.
* Чапри (8 к.) доселени се преку Гора од некое место во Албанија.
2 Самоуправа и политика
2.1 Избирачко место
Во селото постојат избирачките места бр. 2077 и 2078 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 1.430 гласачи.
3 Галерија
Синичане

Синичане — село во Општина Боговиње, во околината на градот Тетово.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Долни Полог, оддалечено 12 километри јужно од Тетово. Селото речиси целосно е споено со соседните села Камењане на север и општинскиот центар Боговиње на југ. Се наоѓа на надморска височина од 650 метри. Атарот е мошне мал и зафаќа простор од 2,6 км<sup>2</sup>. На него преовладува обработливо земјиште на површина од 149 ха, па затоа селото има полјоделска функција.
2 Историја
Селото се споменува во турските пописни дефтери од 1467/68 година, како дел од Нахијата Калканделен (Nahiye-I Kalkandelen) и имало 52 христијански семејства и 2 неженети христијани.
3 Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Синичане живееле 220 жители, сите Албанци.
Според Афанасиј Селишчев во 1929 година, Синичане — село во Долнопалчишка општина во Долнополошкиот срез и има 68 куќи со 395 жители, Албанци.
Според германска карта издадена во 1941 година, а заснована на пописот на Кралство Југославија во 1931 година, селото имало 400 Албанци.
Според пописот од 2002 селото брои 1.472 жители, од кои 1.469 Албанци и 3 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 1.205 жители, од кои 1.155 Албанци и 50 лица без податоци.
4 Самоуправа и политика
4.1 Избирачко место
Во селото постојат избирачките места бр. 2050 и 2050/1 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на овие избирачки места биле запишани вкупно 1.327 гласачи.
Хамзали

Хамзали или Амзали — село во Општина Босилово, во околината на градот Струмица.
1 Географија и местоположба
Хамзали се наоѓа во југоисточниот дел на Република Македонија, во северниот дел на Општина Босилово, лево од патот кој води од Струмица кон Берово. Од најблискиот град Струмица е оддалечен 12 километри.
Надморската височина во селото е 300 метри додека селото зафаќа површина од 19,2 км<sup>2</sup>. Од нив, 479 хектари се обработливо земјиште додека 1428 се пасишта
Селото се граничи со Старо Балдовци, Петралинци, Дрвош, Гечерлија, Русиново.
2 Историја
2.1 Отоманско Царство
Името на селото е производно од личното име Амза (Хамза) со наставката ''-ли(ја)''. Селото се дели на Горно и Долно Хамзали. Жителите на Горно Хамзали биле претежно Турци, кои се иселиле во Турција. Во Долно Хамзали живеат претежно македонски бегалци од Егејска Македонија. Според Димитар Гаџанов, во 1916 година во селото живееле 388 Турци.
Во XIX век Хамзали било село со мешано население. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Хамзали било село со 10 семејства со 23 Турци. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 80 жители Македонци и 910 Турци. Селото било под влијание на Бугарската егзархија.
2.2 Југославија
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Царство Бугарија. Во селото започнало иселувањето на муслиманското население кое заминало кон Турција, додека на нивно место се населиле македонски бегалци од Егејска Македонија. По крајот на Првата светска војна, според Нејскиот мировен договор, селото било вклучено во составот на Кралство СХС, заедно со Струмичкиот регион.
По крајот на Втората светска војна, Хамзали било вклучено во НР Македонија, во составот на СФРЈ.
2.3 Македонија
По распаѓањето на СФРЈ, селото формално било вклучено во составот на Република Македонија. Според територијалната организација на Република Македонија, селото припаѓа на Општина Босилово.
3 Население
Според германска карта издадена во 1941 година, а заснована на пописот на Кралството Југославија од 1931 година, селото имало 500 Турци и 25 до 50 Македонци.
Во 1953 година во селото живееле 254 жители - 157 Македонци, 13 Турци, 6 Роми, 1 Србин и 77 останати. Жителите на селото во 1961 година се 303 луѓе - 233 Македонци, 4 Турци, 2 Албанци, 1 Србин и 60 други. Во 1971 година бројот на жители е 81.
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото има 22 жители, од кои 12 Македонци, 8 Турци и 2 Срби.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 20 жители, од кои 10 Македонци, 7 Турци и 3 лица без податоци.
4 Општествени установи
* Хамзали - Дрвош, рудник.
5 Културни и природни знаменитости
* Говедарник, населба од доцноантичко време.
* Тумба, населба од доцноантичко време.
* Говедарник, населба од доцноантичко време.
* Манастир „Св. Климент и Наум Охридски“.
Баракли

Баракли — село во Општина Валандово, во околината на градот Валандово.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Бојмија, помеѓу Плавуш од запад и Градешка Планина од исток.
2 Историја
Во XIX век селото било дел од Дојранската каза на Отоманското Царство.
3 Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Баракли живееле 380 жители, од кои 360 Турци и 20 Роми.
Според германска карта издадена во 1941 година, а заснована на пописот на Кралството Југославија од 1931 година, во селото имало 250 Турци.
Селото е целосно раселено по 1961 година, кога броело 15 жители, сите Турци.
Ѓулели

Ѓулели — раселено село во Општина Валандово, во областа Бојмија, во околината на градот Валандово.
Денес, од селото нема никакви видливи остатоци.
1 Потекло и значење на името
Името на селото потекнува од турскиот збор Ѓул (''gül''), што означува „цвет или ружа“. Како втора варијанта на значењето е турскиот збор ѓуле (''gülle''), што означува „тркалезен“.
2 Географија и местоположба
Селото се наоѓало во областа Бојмија, сместено во јужното подножје на планината Плавуш.
Се наоѓало во северозападниот дел на Општина Валандово, од десната страна на реката Вардар, на надморска височина од 180 метри.
Крај селото тече Аразлиска Река и оди во југозападен правец, па се влева во Вардар на самиот крај од атарот.
До некогашното село води земјен пат, кој започнува од селото Удово, до кое има асфалтен пат.
3 Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Ѓулели живееле 100 жители, сите Турци.
Според германска карта издадена во 1941 година, а заснована на пописот на Кралството Југославија од 1931 година, во селото имало 25 до 50 Турци.
Населението на селото почнало да опаѓа уште во првите децении на XX век, и по Втората светска војна тоа било преполовено во однос на почетокот на векот. Доживеало извесен пораст во текот на наредните години, но во 1950-тите е целосно напуштено со иселувањето на Турците од Македонија.
Селото било наполно раселено по 1953 година, когашто броело 66 жители, турско население.
Според пописот од 2002 година, во селото Ѓулели немало жители. Истото било потврдено и на последниот попис од 2021 година.
4 Самоуправа и политика
На крајот од XIX век, Ѓулели било наполно турско село во Дојранската Каза на Отоманското Царство.
Селото влегува во рамките на Општина Валандово, една од малкуте општини кои не биле изменети со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото било во рамките на некогашната Општина Валандово.
Во периодот 1955-1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата Општина Валандово.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната општина Удово, во која покрај селото Ѓулели се наоѓале селата Ајранли, Аразли, Баракли, Башали, Вејсели, Градец, Јосифово, Плавуш, Терзели и Удово. Во периодот 1950-1952, селото било дел од некогашната општина Удово, во која влегувале селата Аразли, Баракли, Башали, Градец, Ѓулели и Удово.
4.1 Избирачко место
Селото е опфатено во избирачкото место бр. 0291 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на основното училиште во селото Удово. Покрај селото Ѓулели, во ова избирачко место се опфатени и селата Аразли, Башали, Баракли, Градец и Удово.
На локалните избори во 2021 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 668 гласачи.
5 Културни и природни знаменитости
;Реки
* Аразлиска Река — река низ селото
6 Поврзано
* Општина Валандово
* Валандово
* Бојмија
Список на градови во Германија

Ова е целосен список на сите 2.064 града во Германија (по податоци од 1 јануари 2014)
Тука се наоѓаат само општини со независна администрација кои имаат градски права.
:''За големите градови, видете:'' Список на градови во Германија со повеќе од 100.000 жители
:''или исто така:'' Метрополитенски области во Германија
Градови во покраини:
* Баварија: 317 градови
* Баден-Виртемберг: 312 градови
* Северна Рајна-Вестфалија: 271 град
* Хесен: 191 град
* Саксонија: 171 град
* Долна Саксонија: 162 градови
* Рајнска област-Пфалц: 128 градови
* Тирингија: 126 градови
* Бранденбург: 113 градови
* Саксонија-Анхалт: 105 градови
* Мекленбург-Западна Померанија: 84 градови
* Шлезвиг-Холштајн: 63 градови
* Сар: 17 градови
* Бремен: 2 града
* Берлин: 1 град
* Хамбург: 1 град