procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Белска воденица

Белска воденица или Каракашка воденица — македонска традиционална воденица на Кочанска Река што се наоѓа северно од градот Кочани, во областа Бавчалак, на патот кон браната Гратче. Таа е последна активна воденица на реката.
1 Потекло на името
Според усните преданија, воденицата предокот на денешните сопственици, Јован Ангелов, ја купил од жител од Бели, Каракаш, па оттаму доаѓаат двете верзии на името — Белска или Каракашка воденица.
2 Историја
Некогаш во овој дел на Кочанска Река, имало 28 активни воденици кои покрај за месното население, мелеле жито и за населението од Овчеполието.
Според некои преданија Белската воденица е стара 600 години. Првично била изградена од плет, а пред Првата светска војна била обновена, сегашните ѕидови биле изградени пред 130 години. Од 1963 до 1988 година, по изградбата на браната Гратче, воденицата не работела. Во 1988 година, Василко Ангелов ја обновил воденицата и оттогаш неговите синови Зоран и Ванчо ја одржуваат традицијата.
3 Работа
Воденицата работи повременo, повеќе за зачувување на традицијата отколку комерцијално. Вода за погон на воденицата се обезбедува со јаз долг 600 метри. Воденички камења се набавуваат од Лесново или од стари воденици. Во последно време како корисници се јавуваат продавниците за здрава храна.
Леонтија Порфирогенита

Леонтија (457 – по 479) — ќерка на византискиот цар Лав I.
1 Биографија
Леонтија била ќерка на царот Лав I и неговата сопруга Елија Верина. Таа била помлада сестра на Елија Аријадна, но, за разлика од неа, можела да тврди дека е ''порфирогенита'', (родена во пурпур), бидејќи била родена во текот на првата година од владеењето на нејзиниот татко (457).
Лав, се искачил на престолот поради воени заслуги и немал семејни врски со римската аристократија. Затоа го искористил бракот на своите ќерки за да ја зајакне својата положба: Аријадна била во брак со исаврскиот генерал Зенон а бракот на Леонтија имал за цел да го поврзе со другата компонента на војската, германската претставена од аланскиот ''магистер милитум'' Аспар. Сепак по објавувањето на бракот помеѓу синот на Аспар, Јулиј Патрициј, и Леонтија, избувнале народни немири (470): за свештенството и народот на Цариград, не било прифатливо Аријанец како Патрициј да добие можност да стане цар. Немирите престанале дури кога Аспар и Лав им ветиле на епископите дека Патрициј ќе се преобрати во православие пред да стане цар и дека потоа ќе се ожени со Леонтија.
Во 471 година, Јулиј Патрициј исчезнува од хрониките откако неговиот татко Аспар и брат Ардабур биле убиени по наредба на Лав. Леонтија потоа се омажила за Маркијан, син на западниот цар Антемиј, со што бракот ги поврзал двете кралски куќи на Западот и Истокот. Сепак, во 472 година Антемиј починал и бил наследен од Олибриј, а со смртта на Лав во 474 година, Зенон дошол на престолот на Истокот. Соборени од двата престола, Маркијан и Леонтија заговориле бунт против Зенон во 479 година, кој се темелел на правото на Леонтија на предност пред нејзината сестра како порфирогенита но востанието било задушено.
2 Библиографија
* Алемани, Агусти, ''Извори за Аланите: Критичка компилација'', Брил Академски издавачи, 2000 година,, стр. 114.
* Амори, Патрик, ''Луѓе и идентитет во Остроготска Италија, 489-554'', Cambridge University Press, 1997,, стр. 284, 288.
* Бери, Џон Багнал, „X.1 Лав I (457-474 н.е.)“, ''Историја на подоцнежното Римско Царство'', 1958, Довер Букс, стр. 389–395
* Thiele, Andreas, ''Erzählende genealogische Stammtafeln zur europäischen Geschichte Band III Europäische Kaiser-, Königs- und Fürstenhäuser Ergänzungsband'', RG Fischer Verlag 1994 Tafel 490
* Вилијамс, Стивен, ''Рим што не падна: опстанокот на Истокот во петтиот век'', Routledge, 1999,, стр. 180.
Ана-Ефросина

Ана-Ефросина Ангелина или Ана-Елена Ангелина (?–1253) — принцеза на Галиција и Волинија преку брак со Роман Мстиславич, во 1199–1205 година. Била регент на кнежевството додека нејзиниот син Даниел од Галиција бил малолетен, од 1205 до 1214 година.
1 Живот
1.1 Ран живот
Ана-Ефросина Ангелина била ќерка на византискиот цар Исак II Ангел и Ирина Палеологина, ќерка на Георгиј Палеолог, според Леонти Воитович и Александар Мајоров.
Во ''Галициско-волхинската хроника'' позната е едноставно како ''Принцезата на Роман''. Во своето предавање, Мајоров се обидува да докаже дека не само хрониката, туку и самиот принц има византиско потекло, што е многу малку веројатно бидејќи тој водел војни против Куманите (Куманен/Комнени), држејќи привремено седиште во Византија во тоа време. Според друг руски историчар, Василиј Пашуто, Ана можеби била ќерка на некој богат волхински болјар.
1.2 Принцеза
Ана се омажила за принцот од Галиција и Волинија, Роман Мстиславич.
Нејзиното име е во фаза на расправа. Се претпоставува дека името и било Ана врз основа на фактот дека нејзиниот внук Мстислав Данилович ја основал црквата „Свети Јоаким и Ана“ во Володимир. Според некролозите на православниот манастир Супрашл и Киевско-печерска лавра, нејзиното второ име било Елена. Можно е таа да била ќерка на Маргарита Унгарска (династија Арпад), а не на Ирена Палеологина.
Познато е дека Роман Велики бил убиен во Битката кај Завихост во 1205 година, веројатно брзајќи да му помогне на Филип Швабиски, кој бил во брак со сестрата на Ана, Ирина Ангелина. Постоењето на врски меѓу Филип и Роман може да се проследи со фактот дека Роман е запишан како еден од основачите на црквата Петерски храм на бенедиктинскиот манастир во Ерфурт од 12 век, кога дал 20 грзивни (1 грзивна околу 200 гр.) сребро.
1.3 Регентство
По смртта на нејзиниот сопруг во 1205 година, таа станала регент за време на неговата малолетеност. Успешно склучила договори со Полска, Унгарија и Литванија што ѝ користело на трговијата, но наишла на отпор од благородништвото. Била соборена од престолот во државен удар од страна на бојарите и избегала во Полска.
Со помош на војска обезбедена од кралот Андреј од Унгарија, го повратила регентството. Таа ги уапсила бојарите кои ѝ се спротивставиле и им го конфискувала имотот. За време на нејзиното регентство, ги анектирала Тихолм, Перемишл и Володимир.
Во 1214 година, се повлекла од регентството и им ја предала власта на своите синови.
1.4 Подоцнежен живот
Во 1219 година станала калуѓерка откако нејзиниот постар син Даниел од Галиција се оженил со ќерката на Мстислав Храбриот. Според Леонид Махновец, присуствувала на погребот на нејзиниот внук Володимир Василкович во 1288 година во Љубомл, и можно е да починала набргу потоа.
Скај

Скај (|Isle of Skye, |An t-Eilean Sgitheanach) — остров расположен северозападно од Шкотска. Тој е најголемиот од архипелагот Внатрешни Хебриди. Административно е доделен на областа Хајленд. Основа на економијата на островот се туризмот, земјоделството и риболовот. Најголемото населено место, Портри, е познато по своето живописно пристаниште.
Скај е поврзан со Шкотска и околните острови со траекти и патен мост. Климата тука е влажна, поморска, со чести врнежи во секое годишно време. Флората и фауната на островот се доста богати, а големи територии се покриени со тресетишта од врес. Скај служел како место на дејство во разни книги и филмови, а исто така се споменува во многу народни песни.
1 Етимологија
Островот за првпат се споменува во староримски документи, како што е Равенската космографија, каде што е наречен ''Scitis''. На картата на Птоломеј, тој се нарекува ''Scetis''. Можно е овие имиња да потекнуваат од келтскиот збор ''skitis'', што значи „крилест“ — поради обликот на островот, кој претставува планински центар со полуострови што се шират од него. Сепак, точната етимологија на името не е утврдена.
Во скандинавските саги, островот е наречен ''Skíð'': на пример, во „Сагата за Хокон Хоконсон“ и во скалдската песна од 1230 г. од „Земјин круг“. Викинзите, исто така, го нарекувале островот ''Skuy'' („магловит остров“), ''Skýey'' и ''Skuyö'' („облачен остров“). Традиционалното шкотско гелско име на островот е ''An t-Eilean Sgitheanach'' („остров Скај“). Денес се користи и подоцнежниот правопис — ''An t-Eilean Sgiathanach''.
Гелското поетско име на островот — ''Eilean a' Cheò'', односно „магловит остров“ — е прав превод на едно од скандинавските имиња.
Српа

Српа (|Σούρπα, ''Сурпа''; понекогаш: ''Σύρπη'', ''Сирпи'' или ''Σύρπα, Сирпа'') — поранешно село во Нигритско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Визалтија во областа Централна Македонија, Грција. Денес претставува населба на гратчето Нигрита.
1 Географија
Населбата е сместена во Серско Поле, во северозападниот дел на Нигрита, на надморска височина од 70 м.
2 Историја
Во XIX век Српа било грчко село во Серската каза на Серскиот санџак. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. во ''Серта'' (Serta) имало 104 домаќинства и 300 жители Грци.
Во 1889 г. хрватскиот етнограф Стефан Верковиќ („Топографическо-этнографическій очеркъ Македоніи“) напишал за Српа:Во 1891 година Георги Стрезов за селото напишал:Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г., во селото ''Сарпа'' имало 750 жители Грци. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во ''Сирпа'' имало 1.450 Грци. Во селото работело грчко училиште со 3 учители и 130 ученици.
3 Културни и природни знаменитости
; Цркви
* Св. Атанасиј од 1906 г.
4 Наводи
Толгахан Сајишман

Толгахан Сајишман (р. во Истанбул) – турски телевизиски, филмски глумец и модел.
1 Кариера
Дипломирал на средното училиште Кадикој Инташ и на Факултетот за бизнис на Универзитетот Доуш. Во 2005 година, претставувајќи ја Турција, бил избран за светски победник на Меѓународниот натпревар за машка убавина Manhunt International што се одржа во Јужна Кореја. Долг период добивал обука по глума во Ekoldrama и кај Ајла Алган. Потоа, во 2006 година, учествувал во серијата Esir Kalpler што се емитуваше на Kanal D.
Со својот успешен настап како водител на натпреварот Top Model, тој потоа глумел и во сериите Maçolar, Dicle, Hepsi 1 и Acemi Cadı. На 24 октомври 2008 година, играл во филмот Aşk Tutulması, каде ја делел главната улога со Фахрие Евџен. Го играше ликот Мустафа во серијата Elveda Rumeli, која собори рекорди по гледаност. На 6 ноември 2009 година, во филмот Aşk Geliyorum Demez, ја делел главната улога со Бергузар Корел. Се појавил и како гостин-глумец во младинската серија Kavak Yelleri.
2 Филмографија
Година, Назив, Улога
2006, Заробени срца ТВ-филм, Левент
2007-2009, Збогум, Румелија ТВ-серија, Мустафа
2010, Љубовта кон небото и земјата ТВ-филм
2010-2013, Ерата на лалињата ТВ-серија, Чинар Илгез
2015-2016, Не се откажувам ТВ-серија, Јигит Козан
2017-2018, Црниот бисер ТВ-серија, Кенан
2018, Една надеж е доволна ТВ-серија, Јилмаз
2019-2020, Шампион ТВ-серија, Фират
2020, Чесен збор ТВ-серија, Џихан
2022-2023, Барбарос Хајридин ТВ-серија, Барбарот паша
Теодора Кантакузина

Теодора Кантакузина (|Θεοδώρα Καντακουζηνή|Theodṓra Kantakouzēne; - , позната и како Теодора Хатун) била византиска принцеза, ќерка на царот Јован VI Кантакузин и втора законска сопруга на отоманскиот султан Орхан Гази.
1 Живот
Теодора била една од трите ќерки на царот Јован VI Кантакузин и неговата сопруга Ирина Асенина. Историчарот Никифор Грегорас погрешно ја нарекува „Марија“ во еден пасус. Во јануари 1346 година, за да го зацврсти сојузот на нејзиниот татко со отоманскиот емират и да ги спречи Османлиите да ѝ пружат помош на царицата-регент Ана Савојска за време на тогашната граѓанска војна, таа била верена за отоманскиот владетел, Орхан I.
Венчавката се случила во летото истата година и претставувала невиден настан, бидејќи легитимна христијанска принцеза била обединета во брак со муслимански владетел, но унијата не била оспорена од ниту еден религиозен авторитет, ниту христијански ниту исламски. Нејзините родители и сестри ја испратиле до Селимбрија, каде што претставниците на Орхан, вклучувајќи ги и великаните на неговиот двор и коњаничкиот полк, пристигнале со флота од 30 бродови. Церемонија се одржала во Селимбрија, каде што пратениците на Орхан ја пречекале и ја испратиле до османлиските земји во Витинија, преку Мраморното Море, каде што се одржала свадбата.
Теодора останала христијанка по бракот и била активна во поддршката на христијаните што живееле под отоманска власт, а работела и да осигури дека христијанските отпадници кои се преобратиле во ислам се враќаат во својата првобитна религија. Во 1347 година, таа го родила својот единствен син, Халил бег, последното од децата на Орхан, кој бил заробен од џеновски пирати за откуп додека сè уште бил дете. Византискиот император Јован V Палеолог одиграл клучна улога во неговото конечно ослободување. Подоцна, Халил се оженил со Ирина, ќерка на Јован V Палеолог и сестра на Теодора, Елена Кантакузина.
Покрај тридневниот престој во Цариград во февруари 1347 година, по победата на нејзиниот татко во граѓанската војна, Теодора останала во османлискиот двор сè до смртта на Орхан во 1362 година. Тогаш, Мурат I, син на Орхан и неговата конкубина Нилуфер Хатун, седнал на престолот и наредил синот на Теодора да биде погубен. После тоа, таа се вратила во Цариград, каде што живеела со својата сестра, царицата Елена, во палатата. Последен пат е познато дека била држена затворена во Галата за време на краткото владеење на Андроник IV Палеолог таму во 1379–81 година.
2 Деца
Со Орхан, таа имаше две деца:
* Шехзаде Халил (1347–1362). Последното дете на Орхан. Се оженил со својата мајчина братучетка, византиската принцеза Ирина Палеологина, и имал два сина. Тој бил погубен од неговиот полубрат, Мурат I.
* Хатиџе Хатун. Се омажила за Сулејман бег, син на Сару Бату Савџи бег и братучед на Орхан. Тие имале два сина, Хамза бег (кој имал син, Мехмед бег) и Мустафа бег (кој имал син, Осман бег), и две ќерки, Илалди Хатун и Фатма Хатун.
3 Прикази во фикција
Фикционализирана форма на нејзиниот лик бил тема на романот ''„Адора“'' на Бертрис Смол, објавен во 1980 година.
Колумбариум

Колумбариум (|columbarium — гулабарник, од ''columba'' — гулаб) — место за чување урни со пепелта на починатите по нивната кремација.
1 Историја
Во раниот период на Стариот Рим, покојниците биле закопувани во земја. Од крајот на републиканскиот период до средината на царската епоха, кремацијата била широко прифатена практика. Најстарите колумбариуми се пронајдени во Јужна Етрурија. За богатите луѓе и римските патриции се граделе посебни монументални гробници — мавзолеи (во ран период: ''sepulcrum''); додека пепелта на сиромашните, плебејците, робовите и ослободениците била чувана во големи јавни гробници (бесплатно или за мал надоместок). За оваа цел биле основани „погребални здруженија“ (латински: ''collegia funeraticia''), кои барале одредени придонеси од членовите и изградба или изнајмување на посебна градба. Ваквите градби обично имале облик на правоаголна или кружна комора, во чии ѕидови имало мали ниши: локули (латински: ''loculi''; еднина ''loculus''), наменети за поставување на погребалните урни. Нишите биле распоредени на неколку нивоа, во редови, потсетувајќи на гулабови гнезда.
Римјаните од суеверие ги избегнувале зборовите „смрт“, „погреб“ и користеле еуфемизми, од каде што потекнува и самото име колумбариум. Јавните колумбариуми можеле да сместат до 800 урни. Под секој „локулус“ била поставувана плочка со името и возраста на починатиот. Понекогаш се поставувале и бисти (''imagis''). Еден од најстарите римски колумбариуми, изграден во I век пр. н. е. за време на царот Октавијан Август, бил откриен во 1726 г. во близина на Рим, на Апиевиот пат, од италијанскиот археолог и историчар Антонио Франческо Гори.
Најголемите колумбариуми, кои ги содржеле останките на илјадници покојници, биле изградени за време на династијата Јулиевци-Клавдиевци за царските ослободеници и робови (на пример, римските колумбариуми на ослободениците на Август и Ливија на Апиевиот пат). Помали објекти биле градени за членовите на колегиите, погребалните здруженија или за одделни семејства. Најпозната меѓу нив е Гробницата на Сципионите.
Колумбариумите често се среќаваат во големите градови со висока концентрација на население; освен во Рим, тие се откриени и во Неапол и Катанија.
2 Поврзано
* Гроб
* Крематориум
* Гробишта
* Кремација
Џек Хиншелвуд

Џек Лука Хиншелвуд (роден на 11 април 2005, во Чичестер) — англиски фудбалер, играч од средниот ред на и на англиската репрезентација под 21 година.
1 Биографија
Потекнува од семејство на фудбалери: неговиот прадедо Воли, дедо Пол, татко Адам, прачичко Мартин и братучед Дани сите биле професионални фудбалери..
2 Технички карактеристики
Израснат како централен играч од средниот ред, улога каде што најдобро ги изразува своите технички квалитети, под водството на тренерот Роберто Де Ѕерби тој бил користен и во други улоги како дефанзивен играч за врска, крило и десен бек. Вешт е со топката во нозете, одличен во фазата на затворање на противникот, а често се обидува да учествува и во офанзивниот маневар со уфрлувања.
3 Клупска кариера
Хиншелвуд ја започнал својата кариера во , каде што минувајќи ги сите младински категории го потпишал својот прв професионален договор на 14 април 2023 година. Своето деби за првиот тим го имал на 28 мај истата година, во поразот со 2-1 од во Премиер лигата. Тоа бил неговиот единствен настап со првиот тим за сезоната 2022-2023.
Следната сезона, тој играл повеќе забележувајќи вкупно 17 настапи и 3 гола за Брајтон. На 6 декември 2023 година, тој го постигнал својот прв професионален гол во победата со 2–1 над .
4 Репрезентативна кариера
Хиншелвуд играл за младинските селекции на Англија под 18, под 19 и под 21 година.
Во 2025 година, бил повикан во репрезентацијата под 21 година да учествува на Европското првенство во категоријата одржано во Словачка.
5 Статистика
5.1 Клупска статистика
''Статистикатѕа е ажурирана на 16 јуни 2025.''
Сезона, Клуб, Првенство, Национален куп, Континентален куп, Останати купови, Вкупно
Лига, Наст, Гол, Лига, Наст, Гол, Лига, Наст, Гол, Лига, Наст, Гол, Наст, Гол
2022-2023, ПЛ, 1, 0, ФАКуп+ЛК, 0, 0, -, -, -, -, 1, 0
2023-2024, ПЛ, 12, 3, ФАКуп+ЛК, 2+1, 0, ЛЕ, 2, 0, -, -, 17, 3
2024-2025, ПЛ, 26, 5, ФАКуп+ЛК, 3+2, 0, -, -, -, -, -, 31, 5
2025-2026, ПЛ, 15, 1, ФАКуп+ЛК, 2+1, 0, -, -, -, -, -, 18, 1
Вкупно во кариерата 54 9 11 0 2 0 - - 67 9
6 Титули
; Англија под 21 година
* Европско првенство за играчи под 21 година : 1
: 2025
Кирана Солунска

Света Кирана Солунска (|Αγία Κυράννα) — светица и новомаченичка од XVIII век.
1 Житие
Света Кирана е родена во 1731 г. во селото Висока, Лагадинско, тогаш во Отоманското Царство, во семејство на благочестиви христијани. Како убава девојка, во неа се заљубил еден јаничар, но таа непоколебливо го одбил. Поради тоа, група јаничари ја грабнале и ја однеле пред судија во Солун, кои лажно тврделе дека Кирана се согласила да го прими исламот. На обвинувањата, Кирана одговорила дека таа е христијанка и не сака да се потурчи.
По наредба на солунски бег, таа била фрлена во затвор, каде ѝ биле ставени окови. Командирот на затворот им разрешил на јаничарите да влегуваат во ќелијата на Кирана и да ја измачуваат како што ќе посакаат. Така, еден ја тепал со дрво, друг со нож, трет со клоци, сѐ додека не ја оставиле полумртва. На тој начин била измачувана една седмица.
На седмиот ден, односно на 28 февруари Кирана починала. По нејзината смрт, голема светлина блеснала во затворот, која го опкружувала телото на маченичката и се разлевала низ целиот затвор. Наредниот ден им било разрешено на христијаните да го земат нејзиното тело. Тие ја погребале надвор од градот, во христијанските гробишта.
Подоцна, сите траги од нејзиниот гроб биле изгубени, а во пишаните документи се споменува само дека се наоѓале надвор од Солун. Во 1868 година, на местото на нејзината родна куќа е подигната црквата „Св. Кирана“.
Дрндар

Дрндар — занаетчија кој дрнда волна или памук, односно расплетува текстилни влакна и ги растресува со дрндало.
Дрндарот почнувал со работа најчесто од пролет да ги отшие душеците, да ги растресе текстилните влакна и повторно да ги сошие душеците. Занаетчијата патувал со своето дрндало до домот на муштеријата и најчесто работел надвор поради прашината што се создавала при дрндањето.
Тоа е занает што може да се најде во средновековна Италија, а особено за време на востанието Чомпи, преку втората нова уметност, заедно со бојаџиите, ткајачите на свила и ткаенини.
1 Алатки на дрндарот
* Дрндала,
* Игли,
* Конци за душек,
* Кројачки ножици,
* Чекан или удиралка,
* Рамка,
* Навојувач за игла.
2 Светец заштитник
Светецот заштитник на дрндарите е Свети Власиј.
Руски глад (1601–1603)

Руски глад (1601–1603) — раздобје на слаба жетва во Русија за време на смутното време. Неродните три години и гладот одзеле неколку стотици илјади животи. Гладот можеби бил главниот катализатор за општествените немири за врем на смутното време и посредно придонел за падот на царот Борис Годунов, подемот на Лажниот Дмитриј и Востанието на Болотников.
0.1 Последици
Иако обработливото земјиште во Русија било многу пространо, квалитетот на почвата бил слаб (дебелина до 8 см, со 1-4% хумус), методите на одгледување биле примитивни, а сезоната без мраз траела од средината на мај до крајот на септември, ретко повеќе од 120 дена. Зимскиот 'рж бил основна култура, со принос од најмногу 3 зрна по посеано зрно, половина од оној во Западна Европа во 15 век. Зеленчукот што се одгледувал вклучувал зелка, краставици, грашок, репа и кромид, додека печурки, капини и лешници се собирале од шумите. Добитокот не можел да се храни во текот на зимата, па затоа месото се јадело ретко, рибата почесто, а медовината се пиела. Кокошките неселе само едно јајце неделно. Земајќи ги предвид редовните плаќања кон државата и земјопоседникот, руските селани биле на работ на глад дури и во нивните плодни години.
0.2 Последователни неродни години
Според современиците, во неплодните години од 1601-1603 година се јадело сè: „трева, мртви животни, кучиња, кора од липа, кора од бука“. Многу гладни селани почнале да се занимаваат со разбојништво. Се појавил и канибализам, а потоа чумата ги погодила гладните.Изгладнетиот народ навалил во Москва: според некои хроники, само во Москва од глад умреле 120.000 луѓе (некои извори наведуваат дури 500.000 луѓе). Во есента 1603 година. Војската го задушила селското востание во околината на Москва, што го предводел разбојникот Хлопко, а помали бунтови биле задушени низ цела Русија.
0.3 Руското земјоделство во XVI-XVII век
Царот Борис Годунов се заинтересирал за сиромашните, а кога настапила лоша година и глад, наредил житото од државните житници да се дели бесплатно на гладните и презел големи јавни работи за да им помогне на оние на кои им е потребна помош. Сепак, суеверните луѓе ширеле приказни дека гладот во Русија бил Божја казна за гревот на царот - необјаснетата смрт на царевичот Димитриј Иванович во 1591 година.
Долготрајниот глад го фрлил народот во очај, па дури и довел до канибализам. Поради глад, масовно количество робови биле протерани од своите домови од страна на нивните господари. Овие маси образувале цели чети разбојници, дури и во близина на самата Москва, додека друг дел од нив избегале преку границата, во Украина, која била во немири и само чекала знак за упад. Овој долгоочекуван знак го дала личност со нејасно и непознато потекло, Лажниот Димитриј.
Стара Брезовица

Стара Брезовица (поранешни имиња ''Брезовица'' и ''Српска Брезовица'') е населено место во градот Врање, Пчињски Управен Округ, Србија. Според пописот од 2022 година имало 30 жители. Селото основале во крајот на XVIII век родови од Кумановско и Тиквешко или Кочанско. Брезовица била едно село до 1878 година кога е разделена со српско-турската граница на Стара Брезовица (Кнежевство Србија) и Нова Брезовица (Отоманско Царство). Од тогаш се води како посебна населба.
1 Поврзано
* Нова Брезовица
* Врање
* Пчињски Управен Округ
* Јужна Србија
Трета светска војна

Трета светска војна — хипотетички трет вооружен судир од планетарни размери по Првата и Втората светска војна. Изразот за првпат е спомнат во 1941 г.
Поради активниот развој и борбената примена на јадреното оружје кон крајот на Втората светска војна, како и неговото последователно поседување од одредени земји, во случај на нова светска војна постои можна закана од уништување на човечката цивилизација, исчезнување на човекот како биолошки вид и целиот останат живот на Земјата. Горенаведеното е заедничка тема во различни дискусии за Третата светска војна. Друга катастрофа, предизвикана од човекот, за разлика од природните — биолошката војна — исто така може да доведе до масовни жртви. Се претпоставува дека таквото влијание може да ја направи површината на Земјата непогодна за живот.
Уште пред почетокот на Втората светска војна, се верувало дека Првата светска војна (1914 — 1918) е токму „војната што ќе стави крај на сите војни“; ако светскиот судир добил такви невидени размери и безизлезност, тогаш, најверојатно, тој повеќе нема да се случи во слични размери. Во меѓувоениот период, Првата светска војна обично се нарекувала едноставно „Големата војна“. Со почетокот на Втората светска војна во 1939 г., исчезнала надежта дека човештвото „се излечило“ од потребата да организира глобални војни.
Со почетокот на „Студената војна“ во 1946 г. и со ширењето на технологијата на јадрено оружје, можноста за трет светски судир станала поверојатна. За време на „Студената војна“, воените аналитичари од многу земји ја предвидувале можноста за почеток на Третата светска војна. Сценаријата разнообразувале од традиционална војна до ограничена или целосно јадрена војна. За време на Студената војна била предложена доктрина наречена заемно гарантирано уништување (англ. ''Mutually Assured Destruction''), која определувала дека глобално јадрено спротивставување сигурно ќе го уништи целиот човечки живот на планетата. Апсолутното уништување на човештвото, веројатно, ги стимулирало и американските и советските водачи да избегнат такво сценарио.
1 Први споменувања
Списанието ''Time'' било, ако не и иницијатор, тогаш секако ран следбеник на концептот за „Трета светска војна“. Веројатно, првата употреба на изразот се појавува во неговото издание од 3 ноември 1941 г. (пред нападот на Јапонија врз Перл Харбор на 7 декември 1941 г.) во рубриката „Национални работи“ под наслов „Трета светска војна?“, каде што се раскажува за нацистичкиот бегалец доктор Херман Раушнинг, кој штотуку пристигнал во Соединетите Американски Држави.
Во своето наредно издание од 22 март 1943 г., во рубриката „Надворешни вести на ''Time''“ повторно го користела истиот наслов „Трета светска војна?“ со изјави на тогашниот потпретседател на САД, Хенри Е. Волес: „Ќе донесеме одлука во 1943 или 1944 година… дали да започнеме да го сееме семето на Третата светска војна?“ ''Time'' продолжил да го споменува изразот „Трета светска војна“ во своите написи до крајот на деценијата (и подоцна): 1944, 1945, 1946 („бактериолошка војна“), 1947, 1948. ''Time'' го користи овој израз и до ден-денес.
Национален парк Бернардо О'Хигинс

Национален парк Бернардо О'Хигинс е најголемото од заштитените подрачја во Чиле, со површина од . Управувањето со овој и со другите национални паркови во Чиле е доверено на Националната шумска корпорација. Паркот е именуван по генералот Бернардо О'Хигинс, првиот шеф на државата на Република Чиле. Националниот парк Лос Гласијарес ( Аргентина ) и Националниот парк Торес дел Пајне се негови соседи на исток, Националниот парк Лагуна Сан Рафаел се наоѓа на север, Националниот резерват Алакалуфес на југозапад и Националниот резерват Каталаликсар на северозапад.
1 Историја
Најраните жители на областа биле Алакалуфанците .
Во 1830 година, тогашниот капетан Филип Паркер Кинг на бродот „ ''Бигл“'' го посетил фјордот Ејр .
Во јуни 2007 година, било објавено дека помеѓу март и мај 2007 година, целата вода во ледничкото езеро кое се наоѓа во паркот исчезнала, оставајќи зад себе кратер длабок 100 стапки. Само неколку блокови мраз, кои претходно лебделе на езерото, останале на дното на кратерот. Во јули 2007 година, научниците биле во можност да дојдат до прелиминарен заклучок дека исчезнувањето се случило како резултат на климатските промени.
Во 2014 година, природните локалитети Планинскиот венец Чалтен и ледникот Пио XI биле создадени како потподелби на природниот парк.
2 Географија
Паркот се наоѓа приближно помеѓу 48° и 51° 38' јужна географска ширина (помеѓу Бејкерскиот канал и северниот дел од Фјордот од планините) . Источно-централната област на паркот е предмет на територијален спор помеѓу Чиле и Аргентина . Највисокиот врв е вулканот Лаутаро со 3607 метри. Други врвови ги вклучуваат планината Фиц Рој, Сирко де лос Алтарес, Серо Торе и Серо Рисо Патрон . Надморските височини се пониски во јужниот дел од паркот. Најважниот дел од оваа зона е планината Балмаседа со 2035 метри, разубавен од ледниците Балмаседа и Серано .
На брегот на паркот нема големи реки, но тесните фјордови навлегуваат длабоко во планините и ја носат дренажата од нивните заледени височини.
3 Внатрешни природни места
На 27 февруари 2014 година, Националната шумарска корпорација на Чиле го создала ''природното подрачје на планинскиот венец Чалтен'' со Резолуција бр. 74, кое ја опфаќа чилеанската страна на планината Фицрој и околниот планински венец. Со истиот декрет е создаден и ''природниот локалитет на ледникот Пио XI'' .
+ Природни места на Националниот парк Бернардо О'Хигинс, Фотографија, Име, Година, Регион(и), Покраина(и), Површина (ха)
Природно место на планинскиот венец Чалтен, 2014 година, Магаланес и Чилеански Антарктик, Ултима Есперанца, 768
Природно место на ледникот Пио XI, 2014 година, Магаланес и Чилеански Антарктик, Ултима Есперанца
4 Туризам
Поради суровата географија и оддалеченоста на областа, туризмот во паркот е слабо развиен. До него е пристапно само со брод или хеликоптер. Ледниците што се наоѓаат на почетокот на Ултима Есперанза Саунд и ледникот Пио XI се најпосетуваните области на паркот. Главните центри за посетителите на паркот се Пуерто Наталес, Вила О'Хигинс, Калета Тортел и Пуерто Еден . Кајакувањето на море е популарна активност во паркот.
Горно Гаре

Горно Гаре (|Горње Гаре) е населено место во општината Црна Трава, Јабланички Управен Округ, Србија. Според пописот од 2022 година имало 30 жители.
1 Поврзано
* Црна Трава
* Јабланички Управен Округ
* Јужна Србија
Мало ледено доба на доцната антика

Малото ледено доба во доцната антика (ЛАЛИА) било долготраен период на ладење на северната хемисфера во 6 и 7 век од н.е., за време на периодот познат како доцна антика. Периодот се совпаѓа со три големи вулкански ерупции во 535/536, 539/540 и 547 година. Вулканската зима од 536 година била раниот феномен на вековното опаѓање на глобалната температура. Една студија сугерирала глобално заладување од . Овој период придонел за падот на Римското Царство и влијаел врз вториот бран на миграција, првенствено на старите Словени.
1 Термин
Терминот и концептот за прв пат биле воведени и опишани во февруари 2016 година, во статијата ''на „Nature Geoscience“'' насловена како „Ладење и општествени промени за време на малото ледено доба во доцната антика од 536 до околу 660 година од н.е.“ од Улф Бинтген и др.
2 Ерупции
Истражувањата во 2018 година анализирале јадра од мраз од ледници во Швајцарија и ги споредиле стаклените честички во јадрата со вулкански карпи од Исланд, со што откриле дека островската нација била веројатен кандидат за извор на ерупцијата од 536 година, иако и Северна Америка била можна локација. Доказите сугерираат дека Илопанго во Ел Салвадор бил изворот на ерупцијата од 539/540 година. Истражувањата на биполарното ледено јадро сугерираат дека оваа ерупција се случила во тропските предели, а истражувањата на дрвните прстени во близина на Илопанго пронашле докази за ерупција која веројатно се случила во 540 година. Сепак, понова студија, која испитувала други докази, ја датирала ерупцијата на Илопанго во 431 година, па затоа прашањето останува нерешено. Ерупцијата, без оглед на нејзината локација, испуштила повеќе аеросоли во атмосферата отколку ерупцијата на планината Тамбора во 1815 година што ја предизвикала Годината без лето. Друга ерупција, чија локација е непозната, се случила во 547 година. Дополнителни докази доаѓаат од реконструкција на температурата од работната група Euro-Med2k на меѓународниот проект PAGES (Минати глобални промени) што користела нови мерења на дрвните прстени од Алтајските планини, што тесно се совпаѓа со температурите во Алпите во последните два века.
Влијанието на вулканските ерупции резултирало во феномен познат како вулканска зима. При вулканската зима од 536 година, летните температури паднале за дури 2,5 степени Целзиусови (4,5 степени Фаренхајт) под нормалата во Европа. Долготрајното влијание на вулканската зима од 536 година било засилено во 539–540 година, кога втора вулканска ерупција предизвикала летните температури да паднат за дури 2,7 степени Целзиусови (4,9 степени Фаренхајт) под нормалата во Европа.
3 Поврзано
* Голема преселба на народите
* Мало ледено доба
4 За понатамошно читање
*
Анџија

Анџија — мајстор-занаетчија кој се грижел за работата на анот. Ги пречекувал патниците и гостите на влезот во анот и ги исполнувал нивните желби. Тој, исто така, се грижел за чистотата на објектот и сите соби за престој на гостите.
1 За занаетот
Анџијата бил одговорем за сè што се случувало во анот. Тој ги пречекувал гостите и ги исполнувал нивните барања. Им ги чистел чибуците и се грижел за нивните коњи. Примал цели каравани, а исто така вршел размена на пари. Анџијата слушал вести од различните земји од каде што доаѓале патниците. Носел свежа вода за гостите и ги поел коњите. Го чистел дворот и коњушниците каде што биле сместени коњите. Печел кафе во посебна просторија која била украсена со ѓезвиња за варење кафе. Ги чистел и малите соби каде што престојувале гостите.
1.1 За анот
Ан е градба од времето на Отоманското Царство кој служел како ноќевалиште за патниците и нивните каравани. Ановите биле згради со штали за коњите, просторија за патниците и просторија за анџијата.
Милос

Милос или Мелос (|Μήλος|Mílos; |Μῆλος|Mêlos) — вулкански грчки остров во Егејското Море, веднаш северно од Критското Море. Тоа е најјугозападниот остров од групата Киклади.
''Милоска Венера'' (денес во Лувр), ''Посејдон од Мелос'' (денес во НАМА) и ''Асклепиј од Милос'' (денес во Британскиот музеј) биле пронајдени на островот, како и архаичен Аполон кој се наоѓа во Атина. Милос е популарна туристичка дестинација за време на летото. Општина Милос ги вклучува и ненаселените крајбрежни острови Антимилос и Акрадиес. Вкупната површина на земјиштето е 160.147 кубни километри и на пописот од 2021 година населението броело 5.193 жители.
1 Историја
Опсидијанот (стаклеста вулканска карпа) од Милос бил стока уште пред 15.000 години. Природното стакло од Милос било транспортирано на долги растојанија и користено за остри како жилет „камени алатки“ долго пред да започне земјоделството, а и подоцна: „Нема рано земјоделско село на Блискиот Исток кое не добива опсидијан“. Занимањето со опсидијан не довело до развој на траен стил на живеење или производство на островот. Наместо тоа, оние што барале опсидијан пристигнале со брод, го напушувале на брегот во соодветен залив и сечеле парчиња од вулканско стакло од каменоломите.
Позицијата на Милос помеѓу копнена Грција и Крит, и поседувањето на опсидијан, го направиле важен центар на раната егејска цивилизација. Милос ја изгубил својата важна положба во производството на оружје кога бронзата станала претпочитан материјал за производство на оружје.
2 Природни извори
2.1 Вулкански минерали
Бентонит, перлит, пуцолана и мали количини на каолин активно се собираат преку техники на лентење или површинско рударство во Милос и се продаваат низ целиот свет. Во минатото, се ваделе и барит, сулфур, воденички камења и гипс; Плиниј Постариот запишал дека Милос бил најпознат извор на сулфур во античкиот свет. Во античко време, стипсата од Милос се сметала за скоро толку добра како онаа од Египет (Плиниј xxxv. 15 [52]). Мелиската земја била користена како пигмент од страна на античките уметници. Милош бил извор на опсидијан за Егејот и Медитеранот за време на неолитот.
2.2 Земјоделски култури
Портокали, маслинки, чемпреси, тамариск, смрека (''Juniperus oxycedrus'') и арбутус растат низ целиот остров, кој, сепак, е премногу сув за да има изобилство од вегетација. Лозата, памукот и јачменот се главните култури.
2.3 Лековити растенија
Речиси целиот ненаселен западен регион на Милос е подрачје на Натура 2000 и е дом на над 800 различни таксони, вклучувајќи 35 кои се ендемски за Грција. Во едно етноботаничко истражување на Милос, бројни автохтони и култивирани видови биле опишани како видови кои се користат за лекување на различни здравствени проблеми и за други цели, како што се средства за репеленти на инсекти, средства за дезинфекција и за заштита од уроци. Најчесто пронајден вид бил грчката жалфија. Локалните историски записи за употребата на лековитите растенија датираат од 16 век.
Скулјари

Скулјари (|Αγία Κυριακή, ''Агија Киријаки''; до 1961 г. ''Σκούλιαρη'', ''Скулјари'') — село во Кожанско, Егејска Македонија, денес во општината Велвендо на Кожанскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 37 жители (2021).
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа високо во северозападните пазуви на Пиериските Планини, на 5 км североисточно од гратчето Велвендо и 2 км источно од реката Бистрица, на надморска височина од 1.000 м.
2 Историја
2.1 Во Отоманското Царство
Неговото население уште од порано има грчко потекло. Според османлиски дефтер од 1528 г. во Скулјари имало 5 домаќинства со 22 жители.
Во XIX век Скулајри било грчко село во Серфиџенската каза на Серфиџенскиот санџак.
На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. ''Склјари'' е претставено како чисто грчко село во Серфиџенската каза на Серфиџенскиот санџак со 85 куќи.
Според статистиката на грчкиот конзулат во Еласона, во 1904 г. во Скулјари (Σκούλιαρη) живееле 600 Грци христијани.
2.2 Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Таа година тоа броело 675 жители, кои во 1920 г. се намалиле на 585 лица. Во 1961 година, името на селото било променето во Агија Киријаки (''Αγία Κυριακή'') или Света Недела, по името на старата селска црква.
+Места во заедницата Скулјари преименувани со службен указ на 6 август 1969 година, Име, Име, Ново име, Ново име, Опис
Лавишта, Λάφιστα, Лафорема, Λαφόρεμα, река на југ од Скулјари
Куру Лакос (Сува Јама), Κουροϋ(μ) Λάκκος, Ксиролакос, Ξηρόλακκος
Горица, Γκόρτσα, Ахладиес, Άχλαδιές
3 Стопанство
Населението произведува компири, жито, тутун и други земјоделски производи, а делумно се занимава и со сточарство.
4 Самоуправа и политика
Во 1918 година, селото станало самостојна општина, чиј атар зафаќал површина од 18 квадратни километри. Општината Скулјари била приклучена во општината Велвендо во 1997 година, која била укината во 2011 година и станала дел од поголемата општина Серфиџе-Велвендо.
Селото припаѓа на општинската единица Велвендо со седиште во истоименото гратче, која припаѓа на поголемата општина Велвендо, во округот Кожани. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Скулјари, во кој е единствено село.
5 Културни и природни знаменитости
Цркви
* Црква „Св. Недела“ — изградена во 1750 г. во клисурата на р. Лафишта
Диклофенак

Диклофенак е нестероиден антиинфламаторен лек (НСАИЛ) кој се користи во третманот на болка и инфламаторни болести, како што е гихт. Може да се зема перорално (преку уста), ректално во вид на супозиторија, интрамускулно, интравенски, аплициран топикално на кожата, или во вид на капки за очи. Намалувањето на болката може да трае до осум часа. Достапен е и во вид на фиксно-дозна комбинација диклофенак/мисопростол со цел заштита на желудникот; сепак, инхибиторите на протонската пумпа како што е омепразолот вообичаено се прва линија на лекови за гастропротекција бидејќи се ефикасни како и мисопростолот, но со подобра подносливост.
Чести несакани ефекти се абдоминална болка, гастроинтестинално крварење, наузеа, вртоглавице, главоболка, и оток. Сериозни несакани ефекти вклучуваат срцева болест, мозочен удар, бубрежни нарушувања, и чир на желудникот. Не се препорачува негова употреба во текот на третото тромесечје од бременоста. Веројатно е безбеден во текот на доењето. Се смета дека диклофенакот делува преку намалување на создавањето на простагландини, како и другите лекови во оваа класа.
Во 2022, е 51ви најмногу пропишуван лек во САД, со повеќе од 12 милиони рецепти. Во 2024, е единаесетти најчесто пропишуван лек во Македонија, со повеќе од 778.000. Достапен е во вид на две соли, како диклофенак натриум или калиум.
Бичкија

Бичкија — рачна пила за бичење трупци.
1 Опис
Изработена е од метален дел – челичен лист со остри запци од едната страна и дрвена конструкција – рамка. Се користела на тој начин што на претходно направено скеле на одредена висина се поставувал трупецот кој претходно бил обележан со прави црти за да се означат местата по кои треба да се движи пилата. Оддалеченоста на линиите зависела од тоа колку дебела требало да биде избичената штица.
2 Постапка на бичење
Еден од бичкаџиите стоел на скелето, а друг (понекогаш двајца) бил долу на земја. Потоа со двете раце, обајцата, ја движеле пилата по вертикална линија (горе-долу). Бичкаџијата што стои на скелето бил одговорен за водење на пилата по обележената црта.
3 Поврзано
* Бичкиџија
Катафиги

Катафиги (|Καταφύγι) — село во Кожанско, Егејска Македонија, денес во општината Велвендо на Кожанскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 57 жители (2021).
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа високо во југозападните падини на Пиериските Планини, на 6 км источно од гратчето Велвендо, кај почетокот на Лафишката Клисура, на надморска височина од 1.050 м.
2 Историја
2.1 Во Отоманското Царство
Според османлиски дефтер од 1528 г. во Катафиги имало 47 домаќинства со 212 жители.
Во XIX век Катафиги било грчко гратче во Серфиџенската каза на Серфиџенскиот санџак.
На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. ''Катафиги'' е претставено како чисто грчко село во Серфиџенската каза на Серфиџенскиот санџак со 410 куќи.
Според статистиката на грчкиот конзулат во Еласона, во 1904 г. во ''Катафигион'' (Καταφύγιον) живееле 3.000 Грци христијани.
2.2 Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Таа година тоа броело 2.877 жители, кои во 1920 г. се намалиле на 2.728 лица.
Селото многу настрадало во времето на Втората светска војна (1940–1944) од окупаторот, а исто така и за време на Граѓанската војна (1946–1949). Поради тоа, селото останало речиси празно и жителите се иселиле, претежно во поголемите градови во Грција и прекуокеанските земји. Во 1951 г. Катафиги е евидентирано со 16 жители, а во 1961 г. со 188, кои во 1971 г. повторно се намалиле на 23 лица.
+Места во заедницата Катафиги преименувани со службен указ на 6 август 1969 година, Име, Име, Ново име, Ново име, Опис
Бара, Μπόρα, Лакија, Λακκιά, месност на Ј од Катафиги
Гувро, Γκοϋβρο, Скотино, Σκοτεινό, врв на ИСИ од Катафиги (2.008,8 м)
Мучари, Μουτσάρες, Лекани, Λεκάνη, месност на СИ од Катафиги
Чурчук Колиба, Τσουρτσούκ Καλύβα, Дијава, Διάβα, колиби на СИ од Катафиги
3 Стопанство
Населението во минатото произведувало големи количества компири и други земјоделски производи, а развиено било и сточарството. Околните шуми обилуваат со костени и ореви, чии плодови се собирале од месното население.
4 Самоуправа и политика
Во 1918 година, селото станало самостојна општина, чиј атар зафаќал површина од 44 квадратни километри. Општината Катафиги била приклучена во општината Велвендо во 1997 година, која била укината во 2011 година и станала дел од поголемата општина Серфиџе-Велвендо.
Селото припаѓа на општинската единица Велвендо со седиште во истоименото гратче, која припаѓа на поголемата општина Велвендо, во округот Кожани. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Катафиги, во кој е единствено село.
5 Културни и природни знаменитости
Цркви
* Црква „Св. Атанасиј“ — главна селска црква, изградена во 1762 г.
6 Личности
Родени во Катафиги
* Јован Зизјулас (1931–2023) — грчки теолог и митрополит на Цариградската патријаршија
Карел Фабрициус

Карел Питерс Фабрициус (27 февруари 1622 – 12 октомври 1654) — холандски сликар кој бил ученик на Рембрант и работел во неговото студио во Амстердам. Фабрициус, кој бил член на Делфтската школа, развил свој уметнички стил и експериментирал со перспектива и осветлување. Меѓу неговите дела се ''„Поглед кон Делфт“'' (1652; Национална галерија, Лондон), ''„Билбилчето“'' (1654) и ''„Стражарот“'' (1654).
Фабрициус починал млад, зафатен од експлозијата на магацинот за барут во Делфт на 12 октомври 1654 година, која уништила една четвртина од градот, заедно со неговото студио и многу од неговите слики. Само околу десетина од неговите слики биле зачувани. Според Хаубракен, неговиот ученик Матијас Спорс и црковниот ѓакон Сајмон Декер починале со него, бидејќи во тоа време работеле заедно на слика.
1 Галерија
2 Список на дела
* околу 1640 г. - ''Обезглавувањето на Јован Крстител'', масло на платно, 149 x 121 см, Државен музеј, Амстердам
* 1643 г. - ''Воскресението на Лазар'', масло на платно, Национален музеј, Варшава
* 1643 г. - ''Хера се крие за време на битката меѓу боговите и џиновите'', масло на платно, Пушкински музеј, Москва
* 1643/45 г. - ''Агар и ангелот'', масло на платно, 157,5 x 136 см, Колекција Лајден Њујорк
* околу 1644 г. ''- Портрет на седечка жена со марамче'', Уметничка галерија на Онтарио, Торонто
* околу 1645 г. - ''Автопортрет'', масло на панел, 65 x 49 cm, музеј Бојманс Ван Беунинген, Ротердам
* 1645–47 г. - ''Меркур и Аглаурос'' масло на платно, 72,4 x 91,1 см, Музеј на ликовни уметности во Бостон
* 1646–1651 г. - ''Девојка со метла'', масло на платно, 107,3 x 91,4 см, потпишано како Рембрант, Национална галерија на уметности, Вашингтон
* 1649 г. - ''Портрет на Авраам де Потер'', масло на платно, 68,5 x 57 cm, Ријксмузеј, Амстердам
* 1652 г. - ''Поглед на Делфт, со тезга на продавач на музички инструменти'', масло на платно на панел, 15,4 x 31,6 см, Национална галерија на Лондон* 1654 г. - ''Билбилчето'', масло на панел, Маврициус Хаг
* 1654 г. - ''Стражарот'', масло на платно, 68 x 58 см, Музеј Штаатличе Шверин
* 1654 г. - ''Млад човек со крзнена капа'', масло на платно, 70,5 x 61,5 см, Национална галерија Лондон (веројатно автопортрет).
Сојуз за водени спортови на Малта

Сојузот за водни спортови на Малта (англиски: Aquatic Sports Association of Malta, скратено: ASA; малтешки: Assoċjazzjoni Maltija tal-Isport Akwatiku) е управно тело за уметничко пливање, пливање и ватерполо во Малта. Организацијата е поврзана со ЛЕН, ФИНА и КОМЕН. Претседател на Сојузот е Карл Изо, а генерален секретар е Џорџ Фаруџа. Седиштето се наоѓа во спортскиот комплекс Тал-Крок, каде што е сместен и ''Националниот базенски комплекс'', во населбата Тал-Крок, Гзира. Сојузот соработува со компанијата Меридианбет во рамките на комерцијално партнерство, кое вклучува и воспоставување на национален куп натпревар под нивен бренд, познат како ''Меридианбет Супер Куп''.
1 Историја
Основана во 1925 година како Аматерски пливачки сојуз на Малта, АСА првично имала за цел да го овозможи учеството на малтешките ватерполисти на Олимписките игри, инспирирана од амбициите на тогашниот гувернер Лорд Пламер. Малта се натпреварувала на Олимписките игри во Берлин во 1936 година, што претставувало рана меѓународна пресвртница за ватерполото и атлетиката.
По своето основање, АСА се приклучила на истакнати меѓународни организации како ФИНА и ЛЕН, со што се прошириле можностите за малтешките пливачи и ватерполисти да се натпреваруваат на глобално ниво.
Во 2000 година, организацијата официјално го добила името Асоцијација за водни спортови на Малта, со цел подобро да ја одрази својата проширена надлежност во пливањето, ватерполото, уметничкото пливање и дисциплините на отворени води.
Значајна пресвртница се случила во 1993 година, кога Малта била домаќин на Игрите на малите држави на Европа и го отворила комплексот базени со олимписки стандарди во Тал-Крок, зацврстувајќи ја националната спортска инфраструктура.
Денес, АСА останува национално управно тело за водните спортови на Малта — ја надгледува активноста во пливање, ватерполо, уметничко пливање и дисциплини на отворени води, и организира национални првенства и меѓународни натпревари.
2 Натпреварувања
;Пливање
*Национални првенства на долги и кратки патеки
;Ватерполо
*Енемед куп
*Летна лига
*Зимска лига
*Женска лига
*Натпревари по возрасни категории