Нагиагит

4S(5–8)[1] или AuPb(Sb,Bi)Te
(2–3)S6 или (Te,Au)Pb(Pb,Sb)S2|color=Црно олово-сива боја; бледо сива боја во полиран пресек|habit=Табеларни кристали (често свиткани), исто така масивни зрнести, псевдотетрагонални|twinning=Вкрстени близначки ламели забележани на (001) делови|cleavage=Совршено на {010}, одлично на {101}|tenacity=Флексибилен, малку податливНагиагит - редок хидротермичен минерал со сложен променлив состав од класата на сулфиди или сулфосоли (група темни телуриди), генерално може да се опише како <sub>мешан</sub> телурид-антимонит од олово и злато со приближна формула (<sub>P3</sub>, <sub>S6T</sub>) (<sub>P3</sub> ,Sb3) Формира слоевити табеларни кристали, често закривени, како и масивни зрнести, псевдотетрагонални сорти. Антимон, сребро и бакар се исто така присутни како трајни нечистотии. Заедно со силванитот, долго време се сметал за главна златна руда.
Нагиагит првпат е опишан во 1845 година во типот локалитет на рудникот, Сакарамбо, Романија (самиот рудник имал унгарско име во 18-19 век). Се наоѓа во хидротермалните вени со злато-телур. Поврзани минерали вклучуваат алтаит, петцит, штуцит, силвинит, колорадоит, кринерит, како и арсен и природно злато.
1 Историја на откритието и име
Во 1782 година, австрискиот хемичар и минералог Франц Јозеф Милер фон Рајхенштајн извршил хемиска анализа на тогаш новите и практично непознати минерали (подоцна наречени нагиагит и силванит) во златни руди од рудникот Маријахилф во близина на Златна (Трансилванија, Романија). Дотогаш, оваа руда, која имала светло-сива калај боја, понекогаш се приближувала до темно олово, погрешно се сметала за домашен бизмут или антимон.
Врз основа на резултатите од неколку тестови, содржината на злато во двата минерали се покажа значително помала од пресметаната. Франц Милер го објасни овој факт со присуството на нов метален елемент, претходно непознат и тешко изолиран, кој го даде конвенционалното име „ |metallum problematicum», а исто така и «|aurum problematicum » или «|aurum paradoxum “.
Десет години подоцна, Карван, и покрај недостатокот на потребните експериментални податоци, на новиот наводен елемент му го дал името силванит или силван. Конечно, во 1797 година, Мартин Хајнрих Клапрот ги преиспитал примероците на Рајхенштајн во Берлин, а следната година целосно ги потврдил неговите сомнежи со објавување податоци за нов хемиски елемент, кој го нарекол телур.
Уште во 1789 година, Абрахам Готолоб Вернер го вовел терминот „Нагиагит руда“ или „сребро Нагиагит“ за примероците на Рајхенштајн во неговата класификација на минералите, додавајќи го коментарот: ''„Во моментов не знам ништо за среброто Нагиаг освен дека е поврзано со златната руда Нагиаг“.'' Како што сугерира името, златните и сребрените руди имаат исто потекло, златото е слично на среброто, но има посветла боја. Дури во 1845 година Вилхелм Хајдингер конечно го именувал минералот нагиагит во неговиот „Прирачник за дефиниции на минералогијата“, според неговиот тип и најпознат депозит, Нагиагит.
Името на рудникот, кој тогаш се наоѓал на територијата на Австриската империја, го дал неговиот сопственик (Нагиагит е унгарски збор). Денес ова наоѓалиште припаѓа на Романија и локално е познато како Сакарамб (Сакарамб или Секеримб, руските транскрипции во литературата постојано се разликуваат). Кога се пишува минерал на латински, западната минералогија се придржува до принципот на прецизно зачувување на историскиот или локалниот изглед на топонимите, па затоа вообичаено е да се задржи знакот за надпис: ''Nagyágit'' .
2 Карактеристики на минералот
Нагиагит обично формира табеларни кристали; често закривени, фолирани агрегати, а уште поретко зрнести формации. Рефлексијата на минералот е умерена, блиску до галена и пецит. Напротив, забележлива е двојната рефлексија, која дава нијанси од синкава во светла позиција до кафеаво-зеленикава (маслинеста) во темна положба. Во асоцијација со галенит, нагиагитот станува потемен, добивајќи посебна синкаво-зеленикаста боја. Галенитот, во меѓурастења со нагиагит, напротив, станува малку посветол со јоргован нијанса, а геситот е кафеав и малку потемен.
Покажува посебна анизотропија со забележливи, но не премногу силни ефекти на боја. Спектрите на рефлексивност на кристалите со нормален профил се непаралелни и конвергираат кон инфрацрвена спектроскопија . Карактеристична е издолжено-табеларната форма на секретите, со совршено расцепување. ''H'' низок, под силванит; VHN 39-129. Добро полира.
Комплексноста и варијабилноста на составот на нагиагит долго време предизвикуваат тешкотии со неговата дијагноза и класификација. Заедно со петцитот, тој бил класифициран како „темен телурид“ и се сметал за слабо разбран минерал со збунувачка формула. Комплексноста на неговиот состав нè принуди да ја одредиме само релативната содржина на елементите, без да ја специфицираме структурата. Така, до 1950-тите се верувало дека минералот содржи 5-13% злато, 0-2% сребро, 13-33% телур, 50-64% олово, 3-13% сулфур, 0-8% антимон, како и променлива количина на бакар и железни нечистотии.
Во втората половина на 20 век, проучувањето на минералот значително напредувало. Се верува дека Нагиагит е единствената природна руда на златен сулфотелурид. Најточно би било да се смета за цврст раствор во кој златниот телурид се меша со бакар, антимон и оловни сулфиди. Големи, срамнети со земја (001) кристали на нагиагит долги до 3 мм и дебелина од 0,1-0,2 мм. се среќаваат доста ретко, главно во наоѓалишта во Романија. Обично се појавува како тенки, лимовидни, флексибилни, чинии од олово-сива до темно сива боја со карактеристичен метален сјај. Затоа, изгледа како молибденит или тетрадимит.
Прашањето за структурата на кристалите на нагиагит, исто така, останало контроверзно долго време. Шроф ја припишал на моноклиничната сингонија, Штрунц на ромбичната, но и двајцата истражувачи ја истакнале нејзината псевдотетрагоналност. Бери и Госнер, кои ја измериле големината на единицата ќелија, ја припишуваат на тетрагоналната сингонија. Дури кон крајот на 20 век било утврдено дека има моноклиничка сингонија Исто така, формулата за минерали сè уште постои во неколку различни форми, општо опишувајќи го односот на елементите вклучени во неа. Типичен и најизразен меѓу другите сорти се смета за нагиагит од старото наоѓалиште Сакарамб.
Просечниот сооднос злато и олово е 1:5; телур до антимон - 2:1. Покрај тоа, поединечните зрна нагиагит може да се збогатат со антимон и да се осиромашат со телур (до приближен сооднос на телур со антимон од ≈ 1,5). Заедно со калаверитот и пецитот, нагјагитот редовно содржи и нечистотии од селен. Насловниот нагиагит од Нагиаг има изглед на квадратни плочи или летоци. Бојата е црно-оловно-сива боја. Металик сјај. Расцепување по основа. Плочите се флексибилни и наликуваат на лискун. Цврстина 1,5. Специфична тежина до 7,49. Двојници се забележани долж оската [110].
Однадвор слични минерали: молибденит, хематит, илменит, гесит и други сребрено-златни телуриди. Молибденитот има различна боја на линијата, графитот пишува на хартија и се валка, хематит има црвена боја на линијата и тој, како и илменитот, е потврд и има мала јачина на удар. Парагенезата со минерали што содржат злато и телур е многу типична за нагиагит.
3 Услови за образување
Нагиагит е типичен минерал на вулкански наоѓалишта на злато. Најчесто, нагиагитот се развива во блиски асоцијации и меѓурастења со природнито злато и златни телуриди, заменувајќи заедно со нив Фахлор, галенит и пирит. Структурните карактеристики на нагиагитот укажуваат на тоа дека тој е подоцнежна руда, тој се ослободува по главните сулфиди, но пред природното злато.
4 Наоѓалишта
До крајот на 1950-тите, се верувало дека нагиагит не е пронајден во Русија, а потоа и во Советскиот Сојуз, иако сродните и придружните минерали биле присутни во големи количини. Според советските геолози и минералози, фолираната руда првично била пронајдена во Романија (рудниците Сакарамба), каде што се пронајдени најдобрите примероци од оваа руда, а потоа повторно откриени во Јапонија (Рендази), Западна Австралија (Калгурли), Нов Зеланд и САД (во државите Калифорнија, Колорадо, Северна Каролина и Монтана). На оваа листа се додадени Грција, Шведска (Глава), Чехословачка и уште едно наоѓалиште во Романија.
Нагиагит првпат бил откриен во СССР во 1959 година во плацери во близина на Хабаровск, а подоцна бил пронајден и во наоѓалиштата Манка во Казахстанската ССР и во Анкаван. На наоѓалиштето Меградзор, нагиагитот се јавува спорадично заедно со природното злато, гесит, петзит и минерали од групата калаверити.
5 Нагиагит во Русија и СССР
Долго време се верувало дека нагиагит не е пронајден во Русија и е класифициран како чисто карпатски минерал. Меѓутоа, во средината на 20 век, анализите на архивските документи сугерирале дека оваа изјава не е точна. Во 1886 година, П. В. Еремеев опишал примероци од гесит од рудникот Заводински во Алтај, кои ги открил во кварцна вена. Во деталниот опис конкретно било наведено дека пронајдениот примерок има фолна-грануларна структура и посветла боја отколку што е типично за хесит. Покрај тоа, врз основа на резултатите од лабораториската хемиска анализа, Еремеев утврдил дека разликата содржи забележлива количина на олово. Како што со право предложил Волински.
6 Поврзано
* Калаверит
* Кренерит
* Силвинит
* Бесмртна
* Гесит
* Петцит
* Тетрадимит
* Молибден
* Телурично сребро
* Телурично злато