procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Кореновск

Кореновск ( рус |Кореновск) е град на југозапад од европскиот дел на Руската Федерација. Сместено е во централниот дел на Краснодарскиот Крај и административно припаѓа на нејзиниот Кореновски реон, кој е исто така административен центар.
Според податоците на Националната статистичка служба на Руската Федерација за 2017 година, градот имал 41 823 жители и бил деветнаесетти по големина град во покраината.
1 Географија
Градот Кореновск се наоѓа во централниот дел на Краснодарската покраина, на околу 60 километри североисточно од покраинскиот административен центар на Краснодар. Градот се наоѓа во огромната Кубанско-приазовска степа на надморска височина од околу 40 м и лежи на двата брега на реката Бејсужек Леви, лева притока на Бејсуг.
Тоа е важен сообраќаен центар и низ него поминува и делот од федералниот автопат М4 „Дон“ што ги поврзува Новоросијск со Москва, а низ неа минува пругата на релација Краснодар - Тихорецк .
2 Историја
Во 1794 година, на левиот брег на Бејсужек Леви основал козачко село ''Кореневски,'' а името потекнува од истото украинско село од денешната Житомирската област каде што повеќето од козачките семејства се раселени на овие простори. Кореновск бил една од првите 58 населби основани во Кубањ од доселеници од приднестровски козаци во периодот помеѓу 1792 година и 1795 година. Веќе во текот на првата половина од годината од нејзиното основање, 572 луѓе се преселиле во Кореновск, а веќе во текот на првите години од следниот век, 274 семејства живееле во селото.
Првата селска црква посветена на Свети Сава е изградена во 1833 година, а во рамките на црквата имало и машки и женски училишта. Населението рапидно растело, па според податоците од 1882 година во селото живееле 4 402 жители во 607 домаќинства. Шест години подоцна, во 1888 година, пругата минувала низ селото, што позитивно се одразило на натамошниот прилив на ново население, така што околу 18 000 жители живееле во Кореновск на почетокот на XX век.
Со одлука на Президиумот на Врховниот совет на Руската СФСР од 21 јули 1961 година sтаницата Кореновскаја била трансформирана во градот Кореновск.
3 Демографија
Според податоците од пописот во 2010 година во градот живееле 41 116 жители, додека според проценките за 2017 година имало 41 823 жители. Во однос на населението, Кореновск бил рангиран на 19-то место во 2017 година место во Покраината.
+, 1897 година, 1939 година, 1959 година, 1970 година, 1979 година, 1989 година, 2002 година, 2010 година
10 104, 13 284, 18 200, 26 323, 34 967, 35 768, 40 844, 41 166
Според податоците од 2017 година, Кореновск се наоѓал на 368 место меѓу 1 112 официјални градови на Руската Федерација. Според податоците од пописот во 2010 година, основата на населението биле етнички Руси со учество од околу 92%, а најбројни малцински заедници биле Ерменците со 3,0% и Украинците со 1,9%.
4 Поврзано
* Краснодарски Крај
* Корновски реон
* Список на градови во Русија
Поетска еда

''Поетска еда'' ― модерен израз за неименувна збирка старонордиски анонимни поеми, кои се разликуваат од „Прозната еда“, која ја напишал Снори Стурлусон. Постојат неколку верзии и сите главно се состојат од текст од исландски средновековни ракописи, познати како ''Кодекс Региус''. Кодекс Региус е најважен од постојните извори за нордиската митологија и германските херојски легенди. Во почетокот на 19 век имал јако влијание на подоцнежната скандинавска книжевност, не само со приказните кои ги содржи, туку и по визионерската снага и драмскиот квалитет на многу песни. Исто така станал инспирација за многу понови поетски дела, особено во скандинавските јазици. Поети кои му го признале својот долг на Кодекс Региус се Вилијам Екелунд, Август Стриндберг, Толкин, Езра Паунд, Хорхе Луис Борхес, и Карин Боје.
Кодекс Региус бил напишан во 13 век, но не се знае ништо за неговото движење до 1643 година, кога поминал во сопственост на Бринфур Свенсон, а потоа на бискупот во Скалхолт. Во тоа време верзијата на Еда била позната само на Исланд, но историчарите сугерирале дека тука некогаш била некоја друга Еда, ''Стара Еда'', во која се наоѓаат пагански песни кои Снори ги цитира во својата Еда. Кога бил откриен Кодекс Региус, изгледало дека претпоставката била докажана, но модерните научни истражувања покажале дека Поетската еда, веројатно, е напишана прва и дека со другата (Прозната еда) дели заеднички извор.
Целофизоиди

Целофизоиди или Coelophysoidea - диносауруси кои живееле во периодот од доцниот тријас и раната Јура. Тие биле распространети географски и најверојатно живееле на сите континенти. Целофизоидите биле тенки, месојадни диносауруси и по форма биле слични со Целуросаурусите, со кои порано биле заедно класифицирани, а некои видови имале деликатни мозочни нерви. Големините се движат од околу 1 до 6 метри во должина. Не е познато каков вид на надворешна обвивка имал овој вид на диносаурус, и разни уметници ги прикажале како лушпести или како пердувести . Некои видови можеби живееле во заедница, како што се заклучува од места каде се пронајдени бројни фосили на едно место.
Примери на целофизоиди ''се Целофиз'', Прокомпсогнатус и Лилиенстернус. Повеќето диносауруси порано се наоѓале во подкласата на „Подокесаурус“ кои денес се класифицирани како целофизоиди.
И покрај својата многу рана појава во фосилните записи, целофизоидите имаат голем број на изведени одлики кои ги одделуваат од примитивните (базални) тероподи. Меѓу најистакнатите од овие изведени одлики ( ''апоморфии'' ) е начинот на кој се поврзани коските на горната вилица (артикулација на премаксила - максила ), која е флексибилна со длабок јаз помеѓу забите во двете коски. Главен извор на несогласување меѓу експертите за троподите е дали целофизоидите споделувале или не неодамнешен заеднички предок со Цератосаурија ( ''sensu stricto'' ) отколку што тоа го правеле цератосаурите со другите тероподи. Најновите анализи укажуваат на последното, дека целофизоидите не формирале природна група заедно со цератосаурите . Слично на тоа, додека <i>Дилофосаурусот и слични тероподи традиционално се класифицираат како целофизоиди, неколку студии објавени кон крајот на 2000-тите години сугерираат дека тие всушност можат да бидат поблиски поврзани со тетанурантите .
Јана Доброволскаја

Јана Денисовна Доброволскаја е родена на 8 декември 1997 година.Таа е руска танчерка, модел и ја носи титулата за избор на убавина Мис Русија, која ја освоила во 2016 година. Таа ја претставувала Русија на изборот за Мис на светот 2016 година.
1 Ран живот
Доброволскаја е родена во Тјумен. Студирала класични танци 12 години, љубител е на детска психологија и сака книги. Нејзиниот најголем сон е да стане позната учителка по танц и да „тренира шампиони“, за што Доброволскаја изјавила дека ќе потроши дел од нејзината награда.
2 Натпревари за убавина
2.1 Мис на Русија 2016 година
Таа се натпреварувала како Мис Тјумен во Мис Русија 2016 на 16 април 2016 година. Подоцна ја прогласиле за победничка на изборот, добивајќи ја наградата Мис Русија 2015 од Екатеринбург. 
2.2 Мис на светот 2016 година
Доброволскаја исто така ја претставувала Русија на изборот „Мис на светот 2016“ каде не била пласирана, иако важела за голем фаворит кој ќе ја освои наградата.
Лорикатосаурус

''Лорикатосаурус'' (што значи „''оклопен гуштер''“) — диносаурус од семејството Стегосауриди кој живеел во периодот Каловиум во Средна Јура. Фосилни остатоци од Лорикатосаурус биле пронајдени во Англија и Франција.
1 Откривање и именување
''Лорикатосаурусот'' е познат од остатоците претходно доделени на ''Лековисаурус''от . Овие остатоци биле откриени во јамата Флетон во Оксфордска глинена формација, Флетон, Питерборо, Англија, од Алфред Лидс во текот на ноември 1901 година. Материјалот подоцна му бил доделен на ''Stegosaurus priscus'' од страна на баронот Франц Нопча во 1911 година. Сепак, по подоцнежното разгледување на материјалот во 2008 година, Сузан Меидмент и нејзините колеги утврдиле дека ''Лековисаурус'' се заснова на недијагностички остатоци и измислиле нов род за другите примероци. Името на видот, ''прискос'', потекнува од најстарото име поврзано со дијагностички примероци. Видот е познат единствено од два скелети. Спротивно на претходните извештаи (кои се однесувале на ''Лековисаурус''), ’рбетот на рамото не е присутен во познатиот материјал; можниот ’рбет е поверојатно од опашката.
Името на родот ''Лорикатосаурус'' потекнува од латинскиот „''loricatus''“ (што значи оклопно) и грчкиот „''sauros''“ (што значи гуштер). Специфичното име потекнува од латинскиот „''priscus''“ (што значи антички).
2 Опис
Холотипот (BMNH R3167) е делумен скелет, вклучувајќи два вратни, шест грбни и 16 пршлени на опашката, десна рамена коска и десна лакотна коска, два средни членови на прстите (еден нецелосен), делумна бедрена коска, делумна седална коска и препонска коска, лев ивер, делумна мала писка и голема писка, споени коски на нозете и некои оклопни плочи. Овој материјал денес се наоѓа во палеонтолошката колекција на Британскиот музеј на природна историја. Друг упатен примерок (MHBR 001), од Франција, вклучува пршлени на вратот, грбот и опашката, а левата надлактица, потколеницата и некои оклопни плочи.
Повеќе филогенетски анализи извршени од Сузан Меидмент и О. Матеус помеѓу 2008 и 2010 година го ставаат ''Лорикатосаурусот'' како базален род во семејството Стегосауриди.
Андвари

Во нордиската митологија, Андвари (старонордиски: „внимателен“) ― џуџе што живее под водопад и има моќ да се претвори во штука (геда) по своја волја.
Андвари имал магичен прстен Андваранаут, кој му помогнал да стане богат. Користејќи мрежа обезбедена од Ран, Локи го фатил како штука и го присилува да се откаже од своето злато и Андваранаут. Андвари го проколнал украденото злато што ќе го уништи секој што го поседува. По смртта на Бринхилд и Сигурд, Гунар го оставил златото на Андвари во една пештера. Години подоцна, Андвари ја открил пештерата и изгубеното злато, иако прстенот бил изгубен засекогаш.
Во циклусот на музички драми на Рихард Вагнер, „Прстенот од Нибелунген“ (Der Ring des Nibelungen), ликот Алберих е комбинација на Андвари и ликот на Алберих од „Песна за Нибелунзите“.
Софија Никитчук

Софија Викторовна Никитчук е родена на 20 октомври 1993 година. Таа е руска глумица, модел и ја носи титулата за убавица прогласена на Мис Русија 2015 и ја претставувала својата земја на изборот за Мис на светот 2015 година. 
1 Личен живот
Софија Никитчук е родена на 20 октомври 1993 година во Снежинск, Чељабинска област, Русија. Нејзината мајка Татјана била доктор, а татко и служел во руската војска. Таа завршила музички и уметнички училишта, посетувала часови по готвење и се занимавала со гимнастика и танцување. Откако Софија се преселила во Екатеринбург започнала да студира на Федералниот универзитет Урал.
Никитчук моментално студира на Факултетот за хуманистички науки и уметности на Федералниот универзитет Урал во Екатеринбург, Свердловска област. Во 2015 година ја освоила титулата Мис Екатеринбург.
Таа ја глумела улогата на Елена од Молдавија во историската ТВ-драмска серија „''Софија''“ во 2016 година.
1.1 Мис на Русија 2015 година
На 18 април 2015 година Никитчук била прогласена за Мис на Русија 2015 година во луксузната концертна сала во селото Барвика во Москва.
1.2 Мис на светот 2015 година
Како „Мис на Русија 2015“, Никитчук ја претставувала својата држава на Мис на светот 2015 година. Таа била првопласираната на натпреварот на 19 декември.
Хенир

Во нордиската митологија, Хенир (изворно: Hœnir) е еден од Асите. Тој се споменува како оној кој му помогнал на Один да создаде луѓе.
1 Споменувања
Во ''сагата „Инглинга''“ (Ynglinga), заедно со Мимир, тој отишол во Ванир како заложник да склопи примирје по Асиско-ванирската војна. Таму, Хенир бил неодлучен и се потпирал на Мимир за сите свои одлуки, негодувајќи неодлучни одговори кога Мимир бил отсутен.
Во поемата „''Волуспа''“, при создавањето на првите човечки суштества, Аск и Ембла, Хенир и Ложур му помагаат на Один. Според „''Прозната Еда''“, се вели дека Хенир му дал совест на човекот. „Во „''Гилфагининг''“, наместо нив се споменуваат Вили и Ве. Бидејќи Снори Стурлусон ја познавал ''„Волуспа''“, можно е Хенир да било друго име за Вили. Исто така, според „''Волуспа''“, Хенир бил еден од ретките богови што ќе го преживее Рагнарок.
Хенир исто така има мала улога во „''Хаустлонг''“ (Haustlöng) и ''„Регинсмал“'' (Reginsmál). Кратерот Хенир на Калиста е именуван по него.
2 Наводи
Пире

Пире – јадење подготвено од варен или сиров зеленчук или овошје. Поимот особено се однесува на пире од компири.
Во Македонија покрај пирето од компири најпознати се доматното пире и десертот костен-пире.
1 Подготовка
Зеленчукот или овошјето, исчистено од кожата и семките, се дроби со виљушка, се пасира со преса или се миксира. На добиената смеса се додаваат одредени состојки за подобрување на вкусот (млеко, путер...) и зачини.
Подготвеното пире може да биде гарнир со некое главно јадење, но и етапа во подготовка на некој рецепт.
2 Етимологија
Зборот ''пире'' е заемка од францускиот збор purée што значи „очистено“.
3 Поврзано
* Пире од компири
* Доматно пире
* Костен-пире
Алесандро Манцони

Алесандро Манцони (италијански: ''Alessandro Manzoni'', 7 март 1785 — 22 мај 1873) — италијански писател кој се смета за еден од најголемите лирски поети на италијанскиот романтизам и еден од најзначајните европски поети од XIX век.
1 Творештво
Според Гете, Манцони е роден поет, а единствениот негов недостаток е тоа што не бил свесен за сопствените поетски квалитети и за она што произлегува од нив. Манцони премногу ја ценел историјата и поради тоа, во своите драми секогаш ставал објасненија за да покаже дека им останал верен на историските подробности, заборавајќи дека, иако неговите факти се историски, неговите ликови не се. Токму оваа опседнатост со историјата Гете ја сметал за главниот недостаток во делата на Манцони.
Снотра

Во нордиската митологија, Снотра (старонордиски „умна“) - божица поврзана со мудроста. Снотра е спомената и во „''Прозна Еда''“, напишана во 13 век од страна на Снори Стурлусон, а во сагата „Гауктрекс“, каде што таа е мајка на Гаутрек синот на Гаути, истоимената предок на Геатите и Готите, син на Один како Цар на Свитјот. Научниците предложиле теории за импликациите на божицата.
1 Споменувања
Во глава 35 од книгата „''Прозна Еда“'' во „Гилфагининг“ (''Gylfaginning''), Високиот дава кратки описи на 16 асии. Високата ја наведува Снотра како тринаесетта и вели дека Снотра „е мудра и учтива“. Покрај тоа, Високиот додава дека, по името на Снотра, паметен маж или жена може да се нарече „снотр“. Во книгата „''Прозна Еда''“ во „Скалдскапармал“ (''Skáldskaparmál)'', Снотра е вклучена меѓу листа од 27 имиња на асии. Освен овие два извори, Снотра е инаку неспомената.
2 Прием
Енди Орчард и Рудолф Симек наведуваат дека, бидејќи Снотра е неспомената надвор од „''Прозна Еда''“, Снотра може да биде творба на Снори. Орбар теоретизира дека, во спротивно, Снори можеби имала пристап до изгубен извор и дека малите информации што Снори ги прикажува може да потекнуваат од значењето на нејзиното име.
Симек вели дека Снори можеби ја измислил Снотра од стариот нордиски збор ''снотр'' („умен“) и „ја поставил [покрај неа] покрај другите незначајни божици“. Сепак, Симек исто така пишува дека божиците Снотра, Сага, Хлин, Сјофн, Вар и Вер треба да се сметаат за нејасно дефинирани фигури на кои „треба да се гледа како на женски заштитнички божици“ кои се одговорни за „специфичните области на приватната сфера и сепак биле направени јасни разлики меѓу нив, така што тие на многу начини се слични на матроните“.
3 Библиографија
 * Faulkes, Anthony (Trans.) (1995). ''Edda''. Everyman's Library.
* Orchard, Andy (1997). ''Dictionary of Norse Myth and Legend''. Orion Publishing Group.
* Simek, Rudolf (2007) translated by Angela Hall. ''Dictionary of Northern Mythology''. Boydell & Brewer|.
Кирил Косарев

Кирил Андееевич Косарев ( |Кирилл Андреевич Косарев; 1 август 2001 година) е руски фудбалер кој настапува за ФК Рубин Казан .
На 24 јуни 2020 година, тој потпишал 4-годишен договор со ФК Рубин Казан .
Леонид Хабаров

Леонид Васиљевич Хабаров (руски: Леонид Васильевич Хабаров; Схадринск, 8 мај 1947) е бивш советски и руски воен офицер, учесник во советска војна во Авганистан кој до своето пензионирање достигнал чин на полковник, главен критичар на рускиот министер за одбрана Анатолиј Сердјуков. Познат е како припадник на падобранство, бил прв кој од 40 армии ја прешол границата со Демократска Република Авганистан, и после 450 km од долгиот марш без губиток го зазел стратешкиот важен премин Саланг.
1 Воена служба
На крајот на декември 1979 година, баталјонот под команда на капетанот Хабаров зазел исклучително важно стратешко место - преминот Саланг, кој го поврзува Кабул со Советскиот Сојуз. Војниците под негова команда стигнале до Саланг за 22 часа без ниту една загуба. Непријателот едноставно не ги видел додека го поминувале поголемиот дел од времето под закрила на темнината. Благодарение на правилниот тактички потег, тој тивко ја презел контролата над преминот и ја презеле заштитата на тунелот. Неговите падобранци го држеле преминот Саланг осумнаесет месеци, а потоа го предале на моторизираниот пешадиски полк и продолжиле понатаму. На 13 април 1980 година, Хабаров бил ранет за првпат во раката во која подоцна повторно ќе биде ранет. За време на таа друга сериозна рана, му биле извршени 7 операции во обид да се спаси неговата рака.
По заздравувањето, тој бил испратен во Авганистан по вторпат, и останал таму од октомври 1984 до септември 1985 година. Леонид стана началник на штабот на 56-та бригада на специјалната единица за воздух. Осум месеци подоцна, за време на борбената мисија кога тој водел одред, бил нападнат од заседа. Леонид бил сериозно повреден (скршена клучна коска, три ребра и повторно десната рака) и бил лечен првин во Кабул, а потоа и во Ташкент. Хабаров бил награден со Орден на црвеното знаме за храброст и херојство за време на неговата служба во Авганистан.
2 Општествена дејност и апсење
По отпуштањето од Вооружените сили на Руската Федерација во 1991 година, Хабаров бил назначен за шеф на Институтот за воено техничко образование УДТУ (Државен технички универзитет Урал) и бил избран за потпретседател на Свердловска област за организација на РСВА (Руски сојуз на авганистански борци).
Полковникот Хабаров бил уапсен на 19 јули 2011 година и бил задржан под истрага во истражниот затвор во Екатеринбург под сомнение за „вооружен бунт и вклучување во други терористички активности“. Беа одржани митинзи за поддршка во различни градови во Русија, а слично нешто се случи и од руските дипломатски мисии и конзуларни претставништва во Заедница на независни држави.
3 Галерија
Василиј Тропинин

Василиј Андреевич Тропинин (|Васи́лий Андре́евич Тропи́нин; &ndash; ) бил руски романтичар. Голем дел од неговиот живот поминал како кмет. Не ја достигнал својата слобода сè додека не наполнил повеќе од четириесет години. Три негови поважни дела се портретот на Александар Пушкин и сликите наречени ''Везачка чипка и Везелка''''од злато''.
1 Биографија
Василиј е роден во селото Корпово во Новгород и потоа е преселен во Морков. Наскоро тој бил испратен во Санкт Петербург да студира трговија. Наместо да учи за тоа што се запишал, Тропинин тајно присуствувал на бесплатни часови за цртање во Царската академија на уметностите .
Во 1799 година, неговиот сопственик му дозволил на Тропинин да студира на Академијата како студент кој може да присуствува на часовите но без да добие диплома (''Посторони ученик''). Тој земал часови од С.С. Шукин и бил поддржан од претседателот на Академијата Александар Сергеевич Строганов. Во 1804 година, делото на Тропинин, М''омче што тагува за мртва птица,'' било изложено на изложбата на Академијата и било забележано од руската царица во тоа време (најверојатно царицата Марија Феодоровна).
Во зората на неговиот успех, грофот Морков го повикал Тропинин од Санкт Петербург во неговиот украински имот Кукавка. Тропинин бил вработен како слаткар . Наскоро сопственикот се предомислил и му дал задолжение на Тропинин да ги копира делата на европски и руски сликари и да изработи портрети на семејството Моркови . Тропинин ја насликал и локалната црква. Тропинин поминал дваесетина години од својот живот во Украина, а многу од неговите дела од тоа време биле слики од украинскиот народ и од украинската земја.
Најзначајни дела од тој период се ''Портрет на А.И. Тропинина, сопругата на уметникот'' (1809), ''портрет на Арсениј Тропинин, син на уметникот'' (околу 1818 година), портрет на писателот и историчар Н.М. Карамзин (1818).
2 Академик
Во 1823 година на 47-годишна возраст Тропинин конечно станал слободен човек и се преселил во Москва. Истата година тој ги претставил своите слики ''Создавачот на чипка'', ''Просјакот'' и ''Портретот на уметникот Скотников'' на Царската академија на уметностите и добил официјален сертификат за сликар (''Свободниј Кудожник''). Во 1824 година бил избран за академик.
Во 1843 година бил избран за почесен член на ''Московското уметничко друштво'' . Починал во 1857 година и бил закопан на гробиштата Ваганково . За време на неговиот живот, Тропинин насликал повеќе од 3.000 портрети.
Во 1969 година во Москва е отворен музејот Тропинин .
3 Дела
Пол Пирс

Пол Ентони Пирс (роден на 13 октомври 1977) — поранешен американски кошаркар, кој играл на позицијата крило, настапувал 19 сезони во НБА-лигата со екипите на Бостон Селтикс, Бруклин Нетс, Вашингтон Визардс и Лос Анџелес Клиперс. Имал прекар ''the Truth'' (вистината), кој го добил во 2001 година од Шекил О'Нил.
Важи за еден од најдобрите кошаркари на својата генерација, и еден од најдобрите во историјата на Селтикс. Во средно училиште тој бил избран да учествува на All-American Game McDonald's, турнирот на кој учествуваат најголемите таленти за средношколска кошарка. Потоа се преселил на Универзитетот во Канзас и бил вклучен во најдобриот американски универзитетски тим. Тој беше избран од Бостон Селтикс како десетти пик во првата рунда на НБА драфтот 1998.
Од своето приклучување на Селтикс, тој бил член на почетната петорка во сите сезони. Тој има просек од близу 20,0 бода по натпревар во текот на своите 19 сезони поминати во НБА. Десет пати на НБА Ол-стар натпреварот, еднаш бил избран во втората најдобра екипа на НБА и трипати во третата најдобра екипа и ги водел Селтикси до НБА финалето во 2008 и во 2010 година, освојувајќи го шампионскиот прстен во 2008 година во која ја заработил и наградата МВП на финалето.
Пирс е еден од тројцата играчи, заедно со Лари Берд и Џон Хавличек, кои постигнале над 20.000 бода во дресот на Селтикс. Тој е трет во историјата на Селтикси по одиграни натпревари, втор по постигнати бодови, седми по бројот на скокови, петти по бројот на асистенции и втор по бројот на украдени топки, а исто така го држи рекордот по бројот на постигнати тројки во историјата на франшизата.
1 Титули и награди
1.1 НБА
* НБА првенство : 1 (со Бостон Селтикс)
: 2007-2008.
* Најкорисен играч на НБА финалето : 1
: 2007-2008.
* НБА Ол-стар натпревар : 10
: 2002, 2003, 2004, 2005, 2006, 2008, 2009, 2010, 2011, 2012.
* Избран во Ол-НБА тимот : 4
** 1× Втор тим: 2008-2009
** 3× Трет тим: 2001-2002, 2002-2003, 2007-2008
* Победник во НБА натпревар во шутирање тројки : 1
: 2010.
* НБА Ол-руки прв тим: 1998-1999
Апти Ахјадов

Апти Мовлидович Ахјадов (|Апти Мовлидович Ахъядов; 24.08.1993) е руски фудбалер. Игра на позицијата напаѓач или пак како десен играч од средниот ред. Својата професионална кариера ја започнал во фудбалскиот клуб Ахмат Грозни. Во моментов настапува за ФК Том Томск.
Саваи

Саваи (самоански: Savaii) е остров во Самоа. Со своите 1694 км<sup>2</sup>, Саваи е најголем остров остров во Самоа и Самоанските Острови. Врвот Силисили е највисока планина во островите со надморска висина од 1858 метри. Саваи е шести најголем остров во Полинезија.
Саваи е дом на 43.142 жители, податоци согласно последниот попис од 2006 година, односно на островот живее 24% од населението на Самоа. На островот има повеќе населени места, но единственото гратче е Салелолога, кое воедно е траектен терминал. Ова гратче е главната точка за влез на островот и се наоѓа во источниот дел на островот. Сите населени места се поврзани со регонален пат и се опслужуваат со редовни локални автобуски линии.
Саваи е составен од шест окрузи, на самоански наречени утумало (''itūmālō''). Секој округ е составен од села кои се традиционално поврзани меѓу себе.
1 Географија
Саваи се наоѓа северозападно од островот Уполу. Овие два острова се одделени од протокот Аполима, кој пак е широк 13 километри. Во самиот проток се наоѓаат двата мали острова Маноно и Аполима. Саваи е со вулканско потекло и планините се прекриени со густа шума. Островот има плодни рамнини со бројни реки и потоци.
Климата на Саваи е тропска со значително влијание од океанот. Често се забележуваат високи температури со значителна влажност на воздухот. Дождливата сезона е од ноември до април.
Саваи е најголем штитест вулкан во Јужниот Тихи Океан и само 3% е над вода. Вулканот е актувен и последната ерупција е забележана во периодот од 1905 до 1911 кога биле уништени села во северниот дел на централното плато.
2 Транспорт
Салелолога е главното пристаниште и единственото гратче на островот. Гратчето се наоѓа во источниот дел на островот каде се наоѓа и главниот траектен пункт на островот. Од едниот до другиот остров се пристигнува за од прилика 90 минути. Траектот оперира само преку ден.
Островот, поточно секое населено место на островот е поврзан со пат кој е во одлична состојба. Со нормално возење островот се заобиколува за околу 3 часа. Патот поминува покрај брегот каде се наоѓаат населените места. Во Самоа се вози на лево. Самоа е единствената држава во 21 век која преминала од десно кон лево возење.
На островот се наоѓа аеродромот Маота, кој има мала писта и основни објекти. Аеродромот се наоѓа на 10 минути јужно од Салелолога. Летовите од едниот до другиот остров се околу 30 минути.
3 Галерија
Црква „Вознесение Христово“ - Бели

Вознесение Христово – главна селска црква во селото Бели. Сместена е на височина во средишниот дел на селото.
1 Историја
Црквата била изградена во 1870 година, но не е познато кога и од кој архијереј ја осветил. Иконите биле изработени во 19 век од страна на зографот Захариј Самоковец и други непознати творци. Внатрешноста на црквата не била зографисана.
Во март 2013 година, започнала обнова на црквата со средства прибрани од мештаните.
Во април 2015 година, црквата била ограбена и од неа биле одземени 1.500 денари.
1.1 Рушење и обнова
Во декември 2020 година, објектот во целост бил срушен за на негово место да се изгради нов. Црковниот одбор донел одлука изградбата на новиот објект да се врши со поддршка од селаните, така што секое семејство би било задолжено во просек да учествува со 200 евра годишно сè додека трае обновувањето. Планирано било новата црква да биде изградена на темелите на старата, со истите големини, а новина би била изградбата на купола со којашто би се подобрил изгледот на црквата и подобро би се осветлила внатрешноста.
2 Галерија
;Црквата пред рушењето во декември 2020 година
3 Поврзано
* Белски манастир
* Црква „Св. Илија“ - Бели
* Црква „Св. Петка“ - Бели
* Бели
* Брегалничка епархија
* Спанчевска парохија
* Кочанско архијерејско намесништво
Црква „Св. Петка“ - Бели

Света Петка – црква во селото Бели. Сместена е во месноста Црквиште, во близина на основното училиште.
1 Историја
Црквата била изградена на темелите на постар храм. Осветувањето било извршено на 13 септември 2020 година од страна на Митрополитот Брегалнички г. Иларион.
2 Архитектура
Градбата на црквата има правоаголна основа со купола и полукружна апсида на источната страна. Куполата има шестаголна основа и на секоја страна има по една монофора. Влезот во црквата се наоѓа на западна страна, а пред него има отворен трем. На северниот и јужниот ѕид има по две хоризонтално поставени монофори. Објектот во целост е обоен во црвена боја и е покриен со кров од ќерамиди. На делот од кровот каде што тремот се спојува со главниот дел од црквата е надграден лак над којшто има крст.
Дворот на црквата е ограден со метална ограда и во него има трпезарија.
3 Галерија
4 Поврзано
* Белски манастир
* Црква „Св. Илија“ - Бели
* Црква „Вознесение Христово“ - Бели
* Бели
* Брегалничка епархија
* Спанчевска парохија
* Кочанско архијерејско намесништво
Аполима

Аполима (самоански: ''Apolima'') е остров во Самоа. Овој е најмалиот населен остров во државата и се наоѓа во протокот Аполима. Источно се наоѓа островот Уполу, а западно Саваи.
1 Опис
На островот има само едно село, Аполима Таи, кое има население од само 75 луѓе според пописот од 2006 година. Селото се наоѓа во внатрешноста на островот, во северниот дел.
Аполима е всушност кратер на мртов вулкан, кој достгнува 165 метри надморска висина. Островот има вкупна површина од скоро 1 километар квадратен. На островот се пристигнува само со брод. Може да се пристигне од северната страна.
На 2,4 километри северозападно се наоѓа островот Уполу, а на 7 километри се наоѓа Саваи. Веднаш до Аполима се наоѓа островот Маноно и ненаселениот Нулопа. Административно сите овие се дел од округот Аига-и-ле-Таи.
2 Галерија
3 Поврзано
* Уполу
* Маноно
Маноно

Маноно (самоански: ''Manono'') е остров во Самоа. Островот се наоѓа во протокот Аполима, помеѓу островите Саваи и Уполу. Островот се наоѓа на 3,4 км северозападно од Уполу. На островот има само 4 села со вкупно население од 889 жители според пописот од 2006 година. Со брод од Уполу се стига за 20 минути. Во непосредна близина се островчињара Аполима и Нулопа.
Островот е дел од округот Аига-и-ле-Таи.
1 Население
Островот има 889 жители според пописот од 2006 година, распроредени во 4 села:
#Апаи, запад (111)
#Фалеу, југ (354)
#Лепуиаи, југозапад (223)
#Салуа, север (201)
Островот е трет по број на жители во државата. На островот нема патишта и сообраќај. Поради еколошки причини кучиња и коњи се забранети на островот. Во 1800-те години, Маноно бил упориште на методистичката црква во Самоа. На 21 септември 1859 година било одлучено да се создаде центар во Уполу, што пак денес резултира со Теолошкиот колеџ Пиула.
2 Галерија
3 Поврзано
*Уполу
*Самоа
Атински договор

Договорот од Атина помеѓу Отоманското Царство и Кралството Грција, потпишан на 14 ноември 1913 година, формално ги прекинало непријателствата меѓу нив по двете Балкански војни и ја отстапила Македонија &mdash; вклучувајќи го и најголемиот град Солун &mdash; поголемиот дел од Епир и многу егејски острови во корист на Грција.
1 Заднина
За време на Првата балканска војна, борејќи се против Османлиите, Грција го окупирал поголемиот дел од Епир, јужна Македонија со големиот пристаништен град Солун и повеќето острови на Егејското Море (освен италијанскиот окупиран Додеканези ). Во втората војна ја проширила својата територија во Македонија на штета на Бугарија. Бидејќи Западна Тракија останала под бугарска контрола (ќе и се отстапи на Грција со Нејскиот договор од 1919 година ), Грција немала копнена граница со Отоманската Империја. Грчко-турските тензии сепак останале високи, бидејќи османлиската влада одбила да ја прифати грчката контрола врз островите на североисточен Егеј.
2 Услови
Условите на договорот биле следниве:
# Османлиското Царство ги призна грчките придобивки на Солун, Јанина и нивната околна територија.
# Османлиското Царство го призна грчкиот суверенитет на островот Крит, кој по 1897 година беше автономна држава под османлиска сувереност .
# Малцинските права им се даваат на Турците кои живеат на ново освоената грчка територија.
Најважното прашање што останало нерешено е судбината на северноегејските острови ( Лезбос, Хиос, Лемнос, Имброс и Тенедос ), кои биле припоени кон Грција за време на војната. Прашањето било оставено на арбитражата на Големите сили, кои во февруари 1914 година ги доделиле на Грција, освен Имброс и Тенедос. Бидејќи Отоманската Империја одбила да се откаже од своите тврдења, избувнала криза што довела до поморска трка во периодот од 1913 &ndash; 1914 година и биле направени подготовки за обновување на конфликтот на двете страни. Ситуацијата продолжила со избувнувањето на Првата светска војна.
3 Последици
Откако Отоманското Царство било поразено во Првата светска војна, Грција за некое време ја добила Источна Тракија до линијата Чаталка, како и Имброс и Тенедос и зона во Анадолија околу Измир ( Договор од Севр), но била принудена да ги отстапи на Република Турција по војната меѓу Турција и Грција со Договорот од Лозана.
Ибериски центар

Иберискиот центар, сместен во Лондон, во 70-тите години на минатиот век бил шпански центар за поддршка на анархистите, кој откако се преселил во сквотираните згради на некогашните училишта во Нотинг Хил, станал и самоуправуван социјален центар, место за живеење и студио.
1 Потекло
Иберискиот центар првично бил основан на Чок Фарм (урбан дистрикт) во раните 70-ти на минатиот век од страна на шпанските ветерани од граѓанската војна, каде главен меѓу нив бил Мигел Гарсија Гарсија, затвореник кој отслужил дваесет години поради режимот на Франциско Франко. Гарсија и неговите другари биле активни во групата за потпомагање на затворениците, позната како Црвен крст на анархистите. Подоцна, бил познат како Анархија или Алтернативен центар „А“, кој се состанувал во парохиска сала во Холборн, пред да се пресели во 1982-тата година во училишната зграда, на улица 421 Хароу Роуд во Нотинг Хил. Неговото оригинално политичко дејствување престанало по обновувањето на парламентарната влада во Шпанија и смртта на Гарсија во 1981 година.
2 Бендови
Центарот во Нотинг Хил станал место за анархо-панк- свирки. Некогашниот продуцент на Мадона, Вилијам Орбит ја започнал својата кариера таму а ја основал и неговата продукциска куќа „Герила рекордс“ додека живеел на истоимената локација
Договор од Цариград (1913)

Договорот од Цариград — договор меѓу Отоманското Царство и Царство Бугарија потпишан на 29 септември 1913 година по Втората балканска војна во османлиската престолнина Цариград.
1 Заднина
Во Првата балканска војна, сојузничките сили на Бугарија, Србија, Грција и Црна Гора го победиле Отоманското Царство. Османлиите ги изгубиле речиси сите свои европски територии, освен една мала територија околу Мраморното Море со Лондонскиот договор. Османлиите сепак биле во можност да ја обноват Источна Тракија за време на Втората балканска војна. Иако во Букурешт се воделе мировни разговори меѓу Бугарија и нејзините други соседи, Отоманското Царство не било повикано таму и водело одделни преговори што довеле до Цариградскиот договор.
2 Договор
Условите на договорот биле:# Бугарија ги призна османлиските придобивки во Одрин, Керкларели и Дидимотика и околната територија.
# Отоманското Царство го отстапува пристаништето Дедеагач (денешен Александропол ) до Бугарија.
# Размената на земјиштето треба да заврши во рок од 10 дена.
# Армиите на границата ќе бидат демобилизирани во рок од три недели.
# Воените заробеници од обете страни ќе бидат ослободени.
# И политичките и економските врски меѓу двете земји ќе бидат обновени.
3 Последици
Отоманското Царство и Бугарија биле сојузници преку Централните сили во Првата светска војна. Пред влегувањето на Бугарија во војната, османлиската влада одлучила да ја отстапи Димотека на Бугарија (веројатно за да ја убеди Бугарија да се вклучи во војната) по пат на бугарско-османлиската конвенција (1915). Сепак, Централните сили биле поразени во 1918 година и Бугарија ги загубила и Западна Тракија и Димотека во корист на Грција .
Договорот во голема мера ги дефинира денешните граници помеѓу Источна Тракија (Европска Турција), Бугарија и Грција. Според условите на Договорот на Севр, Турција требало да и ја отстапи скоро цела Источна Тракија на Грција, но предложените територијални промени биле поништени со победата на Турција над Грција во војната за независност и последователниот Договор од Лозана, со кој биле реафирмирани границите утврдени со Константинополскиот договор. (освен што промените наведени погоре).
Едуард Розовски

Едуард Розовски (14 декември 1926 година - 27 јули 2011 година) бил советски кинематограф и снимател, чии филмски заслуги вклучуваат ''Човек водоземци'' и ''Бело сонце на пустината'' .
1 Кариера
Розовски е кинематограф заслужен за повеќе од осумдесет филмови, снимени во период од неколку децении. Неговите најпознати филмови се ''Бело сонце на пустината'', ''Човек водоземец'', ''Седмиот придружник'', ''Каин XVIII'', ''Свадба и Сократ'' и ''Мајсторот на Чукотка'' . Подоцна станал претседател на одделот за филм на Државниот универзитет за кино и телевизија во Санкт Петербург.
Розовски загинал во сообраќајна несреќа откако изгубил контрола над својот „ опел астра“ додека возел по автопатот од градот Санкт Петербург до својата селска куќа во Приозерск . Не е познато дали тој починал од сообраќајна несреќа или пак срцето запрело. Тој имал 84 години.
Атлантосаурус

''Атлантосаурус'' (што значи „Атлантски гуштер “) е сомнителен род на диносаурус од фамилијата сауроподи. Содржи единствен вид, ''Atlantosaurus montanus'', од горната формација Морисон во Колорадо, САД. ''Атлантасаурус'' бил првиот сауропод опишан за време на озлогласените војни на коските во 19 век, при што претрпел научна методологија во корист на потрагата по академско признание.
1 Историја
Примерокот од типскиот вид, YPM 1835, пронајден од Артур Лејкс во каменоломот број 1 во формацијата Морисон од Колорадо, САД, бил именуван и опишан од Отниел Чарлс Марш, професор по палеонтологија на Универзитетот Јеил (тогаш наречен ''колеџ Јеил'' ) во јули 1877 година како ''Titanosaurus montanus'' . Марш наскоро дознал дека името Титаносаурус веќе било користено претходно истата година од Ричард Лидекер за да опише поинаков сауропод од Индија, па го преименувал во ''Атлатоносаурус монтанус''. Марш ја проценил должината на животното на дваесет и четири метри, „''ако е изградено како крокодил''“.
Откриените скелетни остатоци, два или три задни сакрални пршлени поврзани со бедрената коска, првично се разликувале по нивната огромна големина и по ‘рбетниот столб (џебови исполнети со воздух) во пршлените . Сепак, од времето на откривањето, се покажало дека овие одлики се широко распространети меѓу сауроподите, што го прави скоро невозможно да се разликуваат двата познати пршлени на ''Атланосаурус'' од оние на неговите роднини. Бидејќи е нејасно дали ''Atlantosaurus montanus'' навистина претставува посебен вид, тој се смета за ''dubomen'' (со сомнително име) иако некои истражувачи го сметаат за најверојатен синоним за ''Apatosaurus ajax''.
Во 1878 година, Марш го именувал вториот вид, ''Atlantosaurus immanis'', „огромниот“, заснован на холотипот YPM 1840, коска на бутот и седална коска, исто така пронајден од Лејкс, во каменоломот број 10. Марш ја проценил својата должина на триесет и пет метри од претпоставената должина на бутната коска од 2,5 метри. Подоцна должината на фемурот била утврдена на 1,95 метри. Примерокот бил во 2015 година идентификуван како член на Апатосауридите .
Остеодерм

Остеодермите се коскени наслаги кои формираат жабрена покривка, плочки или други структури со седиште во дермисот. Остеодермите се вбројуваат во многу групи на преживеани и изумрени влекачи и водоземци, вклучувајќи ги и гуштерите, крокодилите, жабите, темноспондилите (изумрени водоземци), различни групи на диносауруси (особено анкилосауруси и стегосауруси), фитосаурус, аетосаурус, плакодонти и хупесучијаните (морски влекачи со можни иктиосаурусни афинитети).
Osteoderms се невообичаени во цицачи, но се случиле во многу чуднозглобни (армадило и изумрени глиптодонти и милодонти и скелидотеридни земјени мрзливци). Тешките, коскени остеодерми еволуирале независно во многу различни потомства. Се верува дека остеодермот на армадилото се развива во поткожни ткива. Овие разновидни структури треба да се сметаат за анатомски аналози, не за хомолози, и не мора да означуваат монофилија . Сепак, структурите се добиени од израстоци, вообичаено за сите класи на амниоти и се пример за она што е наречено длабока хомологија. Во многу случаи, остеодермите можат да функционираат како одбранбен оклоп. Остеодермите се составени од коскеното ткиво, и се добиени од популацијата на нервните грбови на склеробластите за време на ембрионалниот развој на организмот. Населението на склеробластичните нервни грбови на клетки дели некои хомологни одлики поврзани со дермисот. Се претпоставува дека клетките на нервниот грб, преку епителна-во-мезенхимална транзиција, придонесуваат за формирање на остеодермисот.
Остеодермите на современите крокодили се силно васкуларизирани, и можат да функционираат и како оклоп и како разменувач на топлина, овозможувајќи им на овие големи влекачи брзо да ја покачат или намалат температурата. Друга функција е да се неутрализира ацидозата, предизвикана од подолго време потопување под вода и што доведува до акумулација на јаглерод диоксид во крвта. Калциумот и магнезиумот во дермалната коска ќе ослободат алкални јони во крвотокот, дејствувајќи како пуфер против закиселување на телесните течности.
Цветко Тасев

Цветко Тасев (? - ) — македонски револуционер брат на секретарот и војводата Ристо Тасев,бил битолски војвода на Внатрешната македонско-одринска револуционерна организација .
1 Биографија
Цветко Тасев е роден во струшкото село Ташмаруништа, во Отоманската Империја. Тој се приклучи на ВМОРО и стана водач на селскиот одред од родното село. За време на востанието Илинденското востание, тој се борел на 23 јули кај Ташмаруништа и во областа Горица, близу Сливово, на 2 август. Во 1904 година бил војвода во битолскиот регион и на 5 јули се борел против турската војска кај селото Тепавци . Во 1906 година тој бил герила под водство на Милош Павлов ,заедно починале на 6 март 1906 година во Нерези, Струшко.
Кошевска Река

Кошевска Река (локално позната како Шаплак) — река во Македонија, на планината Плачковица, источно од градот Штип.
Реката поминува низ селата Кошево и Мал Габер.
1 Течение
Реката извира на планината Плачковица. По нејзиното течение е образуван кањонот Камник. Се влева во Кури Дере кај селото Радање.
2 Галерија
3 Поврзано
* Мал Габер
* Кошево
* Радањска Река
Нулопа

Нулопа (самоански: Nuulopa) е мал ненаселен остров во Самоа.
1 Опис
Островот не е населен. Нулопа се наоѓа во протокот Аполима, помеѓу малите острови Маноно и Аполима, кои пак се помеѓу поголемите острови Саваи и Уполу. Административно, островчето е дел од округот Аига-и-ле-Таи.
Надморската висина на островот е околу 50 метри. Островчето е со густа шума, кокосови палми. Островот и околната вода се конзервациска (заштитена) област. Традиционално, островчето се користело како гробно место за поглавиците на островот Маноно.
2 Поврзано
* Самоа
* Уполу
* Маноно
Црква „Св. Илија“ - Бели

Свети Илија – манастирска црква на Белскиот манастир.
1 Историја
Црквата била изградена заедно со манастирот чии темели биле поставени во 1964 година.
2 Архитектура
Црквата има правоаголна основа со полукружна апсида на источната страна. Главниот влез е сместен на западната страна до којашто е доградена припрата. Над главниот влез има врамена икона на којашто е претставен Свети Илија, а од десната страна на главниот влез има спомен-плоча посветена на загинати борци во Првата балканска војна. Храмот има и спореден влез на јужната страна. Објектот во целост е обоен во бела боја и е покриен со кров од ќерамиди. Внатрешноста на црквата не е зографисана, а иконостасот содржи икони распоредени во три реда.
3 Галерија
4 Поврзано
* Белски манастир
* Црква „Вознесение Христово“ - Бели
* Црква „Св. Петка“ - Бели
* Бели
* Спанчевска парохија
* Брегалничка епархија
* Кочанско архијерејско намесништво
Белски манастир

Белски манастир — манастир во источниот дел на Македонија, на планината Осогово, во близина на селото Бели.
1 Историја
Темелите за изградба на манастирот биле поставени во 1964 година, а се верува дека на тоа место имало манастир и во минатото. Во 2011 година, до манастирот бил изграден асфалтен пат, а просторот бил уреден со клупи и други содржини.
2 Градби и знаменитости
Во склоп на манастирот влегуваат една црква, помошни објекти, летниковци, бунар и стар даб.
2.1 Црква „Свети Илија“
Црквата има правоаголна основа со полукружна апсида на источната страна, а пред главниот влез од западната страна е доградена припрата. Внатрешноста на црквата не е зографисана.
2.2 Даб
Во дворот на манастирот се наоѓа даб од видот на благуни којшто се смета дека е стар околу 600 години, со што е еден од најстарите претставници од овој вид во регионот, а со закон е заштитен како споменик на природата. Дабот е висок 19 м и има обем на стеблото од 5,9 м. Во октомври 2019 година, дабот бил прогласен за природна реткост.
3 Галерија
Куќата на мачката (цртан филм, 1938 година)

"Куќата на мачката" е црно бел цртан анимиран филм објавен од страна на студиото Сојузмултфилм во 1938 година. Времетраење - 8 мин. 39 сек.
Првиот од трите советски цртани филмови заснован на истоимената бајка од Самуил Маршак. Но, за разлика од следните, овој цртан филм е снимен само според оригиналната бајка и е филмска агитација на тема детски игри со оган.
1 Креатори
Продуцент, Пантелејмон Сазонов
Сценарист, Михаил Папава
Режисер на сцената, Влад Бочкарев, Јаков Рејтман
Композитор, Joсиф Ковнер
Дизајнер на производство, Владимир Дегтјарјов
Аниматори, И.Н. Полковиков, Л. Резцова, Б. Петин, Т. Пузирјова, А. Шекалина, В. Макеев
Оператор, Д.О. Крилов
Инженер за звук, Сергеј Ренски
Белски даб

Белски даб, познат и само како Дабо(т) — даб од видот на благуни којшто се наоѓа во дворот на Белскиот манастир. Дабот се верува дека е стар околу 600 години и со тоа е еден од најстарите претставници на овој вид во регионот. Со закон е заштитен како споменик на природата, а прогласен е и за природна реткост.
1 Природни особености и околина
Дабот се претпоставува дека е стар околу 600 години. Тој е висок 19 м и има обем на стеблото од 5,9 м. Неговата крошна е асиметрична и широко разгранета, а во однос на страните на светот ги има следните големини: 14,3 м кон југ, 10,6 м кон југоисток, 2,4 м кон исток, 8,9 м кон североисток, 9,5 м кон север, 7,8 м кон северозапад, 9,1 м кон запад и 10,5 м кон југозапад. Под дабот се наоѓаат две големи грамади, кои меѓу жителите се познаи како „камен на плачот“.
2 Заштита
Во 2003 година биле извршени заштитни зафати на дабот, со коишто бил исчистен од гнили слоеви и паразити, а со тоа се смета дека животниот век му е продолжен за уште околу 100 години. Во 2012 година, дабот бил погоден од гром, неговото стебло било опожарено и претрпел големи оштетувања.
Во октомври 2019 година, дабот бил прогласен за природна реткост и управувањето со него, вклучувајќи спроведување на активности за негово чување и одржување, му биле доверени на градоначалникот на Општина Кочани.
3 Приказна за смокот
Во дабот се верува дека живеел смок којшто бил долг околу два метра и честопати излегувал пред посетителите на манастирот, па меѓу народот бил познат како „Светијата“ и затоа никој никогаш не се обидел да го убие или избрка. Со затворањето на дупка од дабот во 2004 година, смокот излегол и оттогаш не е виден. Сепак, мештаните веруваат дека тој нашол друг отвор и сè уште живее во дабот.
4 Поврзано
* Белски манастир
* Бели