procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Azzip Pizza

Азип Пица, ЛЛЦ е американски синџир ресторани со седиште во Евансвил, Индијана, специјализиран за пица. Азип содржи уникатни, високо приспособени пици печени во рерна со подвижна лента пред клиентите. Азип Пица нуди над 16 милиони варијации, вклучувајќи опции без глутен и вегетаријанска. Однапред креираните варијации се продаваат во специјални прилики или како нивна „Пица на месецот“.
1 Историја
Бред Нимаер ја основал Азип Пица во 2014 година, откако победил на натпреварот за бизнис план на Бартон Д. Морган на Универзитетот Пердју во 2012 година, каде што се стекнал со диплома за наука по менаџмент на угостителство и туризам. По две години истражување и развој, првата локација била отворена во февруари 2014 година во Евансвил, Индијана. По само седум месеци, втората локација била отворена во Њубург, Индијана. Концептот за ресторан на Нимаер бил неверојатно успешен. Популарноста на брзиот секојдневен ресторан била потврдена кога му била доделена наградата „Најдобар ресторан отворен во 2014 година“ од страна на списанието Евансвил Ливинг.
Во април 2015 година, Азип Пица бил златен добитник на Evansville Courier Press Readers Choice Awards - што го правило „Најдоброто место за пица“ во Евансвил. Подоцна истата година, првата локација во Илиноис била отворена во Шампејн, Илиноис, проследена со друга локација во Евансвил.
Во 2016 година, раководството се преселило во новото седиште во Евансвил. Петтата и прва локација на Азип Пица во Кентаки биле отворени во летото 2016 година во Боулинг Грин, Кентаки, нагласувајќи ја важноста на три-државата област Илиноис-Индијана-Кентаки за локалните бизниси. Шестата локација била отворена во Тере Хауте, Индијана во есента 2016 година.
Било објавено соопштение во јуни 2017 година дека седмата локација се отвора во Блумингтон, Индијана, која била закажана за есен 2017 година.
По две години работење, Азип ја затворил својата локација на Шампајн во октомври 2017 година. Неколку дена по затворањето на единствената локација на компанијата во Илиноис, Азип конечно ја отворил нивната локација во Блумингтон истиот месец.
Седмата локација на фирмата била отворена во Лафајет, Индијана, во април 2018 година.
2 Филантропија
Азип Пица ја започнал својата ''програма We Give A'Zip Giveback'' во 2014 година за да им бидат од корист на локалните организации и училишта.
3 Наводи
Луканија (тема)

Луканија била византиска провинција (тема) во јужна Италија која најверојатно била основана околу 968 година, под императорот Никифор II Фокас.
1 Историја
Се наоѓала помеѓу двете постари византиски провинции Лонгобардија на исток и Калабрија на запад и била формирана за да ги опфати областите во главно населената со Ломбарди тема Лонгобардија каде што се населиле византиски Грци од Калабрија на почетокот на 10 век (на региони Латинианон, Лагонегро и Меркурион).
Турси бил избран за главен град, а исто така и за седиште на нова митрополитска епископија која ќе ја опфатела провинцијата. Темата на Луканија веројатно била под целосна власт на Катепан од Италија во Бари.
Темата Луканија траела скоро сто години: од 968 до 1050 година од нашата ера. Целосно бил освоен од Норманите, со помош на Лонгобардите на кнежевството Салерно.
Покраината одговара приближно на современиот италијански регион Базиликата.
2 Наводи
3 Поврзано
* Катапанат на Италија
Багна кауда

Багна кауда (што значи „жежок сос“) е топло јадење направено од лук и аншоа, кое потекнува од Пиемонт, Италија, во текот на 16 век. Јадењето се служи и се конзумира на начин сличен на Фромажот, понекогаш како предјадење, со суров или варен зеленчук кој обично се користи за да се натопи во него.
1 Преглед
Багна кауда е топло јадење и сос за потопување во италијанската кујна што се користи за потопување зеленчук. Се подготвува со маслиново масло, сечкана аншоа и лук. Дополнителни состојки кои понекогаш се користат вклучуваат тартуфи и сол. Суровиот или варен зеленчук се потопува во сосот, кој обично се чува топол на маса за сервирање со помош на извор на топлина како свеќа или горилник кои се наоѓаат под него.
Багна кауда е опишана како „уникатна за“ Пиемонт, регион во северозападна Италија, и бил дел од пиемонтската кујна уште од 16 век. Во Пиемонт, кардунот (јадлив трн) често се потопува во сосот. Дополнителна храна што се користи за да се натопи во него вклучуваат зелка, целер, моркови, артишок од Ерусалим, пиперки, анасон и леб. Понекогаш се служи како предјадење.
Тоа е исто така популарно зимско јадење во централна Аргентина и распространето во Клинтон, Индијана, Рок Спрингс, Вајоминг и Бенлд, Илиноис, Соединетите Американски Држави, бидејќи имало многу северни италијански имигранти во тие места. Багна кауда била подготвена и во заедницата за ископување јаглен во округот Медисон, Илиноис (вклучувајќи ги Колинсвил, Едвардсвил и Меривил, Илиноис), поради бројните италијански имигранти кои дошле таму да работат во рудниците.
2 Историја
Во минатото се користело масло од орев или лешник. Понекогаш, тартуфите се користат во верзии околу областиа Алба, Пиемонт, Италија. Традиционално се јаде за време на есенските и зимските месеци, особено за Божиќ и Нова Година, и мора да се служи топло, како што сугерира самото име.
3 Слични јадења
''Пинзимонио'' е сличен сос за потопување приготвен со маслиново масло, вински оцет, сол и бибер кој се служи со суров зеленчук. Обично се служи ладен.
Монокерос (легендарно суштество)

Монокерос (|μονόκερως) е легендарно животно со само еден рог поврзан со еднорогот.
1 Митологија
Потекнува од грчкиот збор μονόκερως (''monokerōs''), сложен збор од μόνος (''monos'') што значи „само еден“ / „самец“ и κέρας (''keras'') (неутрален род), што значи „рог“.
Монокеросот првпат бил опишан во ''Природната историја'' на Плиниј Старец како суштество со тело на коњ, глава на елен (без рогови), стапала на слон и опашка на дива свиња. Имал еден црн рог во средината на челото, што е два лакти (околу 1м) во должина и било невозможно да се фати жив.
Козма Индикоплеусте, во ''Христијанската топографија'' пишува дека не го видел животното, но видел негови маснгови фигури во палатата на кралот на Етиопија и од овие фигури можел да го нацрта. Тој исто така спомнува дека народот зборувал за него како за страшен ѕвер и непобедлив и дека целата негова сила лежела во неговиот рог. Кога ќе го гонеле многу ловци и ќе го фателе, извирал до врвот на некоја стрмна провалија од каде паѓал. Потоа, додека паѓал, се вртел така што рогот го издржува целиот удар од падот, и тој успевал да избега неповреден.
На денешниот англиски јазик, терминот ''монокерос'' обично се однесува на еднорог или слично суштество со еден рог.
2 Поврзано
* Носорог
* Еднорог
3 Наводи
Хипоподес

Хипоподите биле раса на хуманоиди со коњски копита спомувани во грчката митологија и средновековните бестијари.
1 Антички извори
Според некои антички географи, Хипоподите делеле остров со две други легендарни раси: Паноти и Оеона. ''Природната историја'' на Плиниј Старецот го лоцирала овој остров во близина на скитскиот брег;''Де ситу орбис'' на Помпониус Мела го ставала во или околу Северното Море, спомнувајќи го заедно со Данска и Оркнејските Острови (Mela iii. § 56).
Адам од Бремен во 11 век напишал дека Скритофините можат да трчаат побрзо од дивите животни. Олаус Магнус се осврнувал на ова во своето дело Historia de Gentibus Septentriionalibus каде што објаснува дека Скритофините го добиле своето име од скокачкото движење кое го прават додека ловат на скии. Истата врска може да се види и на картата на Абрахам Ортелиус'', Europam, Sive Celticam Veterem'' од 1595 година, каде што ги сместил Хипоподи и Скрикофини во истата област на северна Скандинавија.
2 Подоцнежни сметки
''„Патувањата на Сер Џон Мендвил“'' ги сместиле Хипоподите во поморска Југоисточна Азија и додале дека тие се особена флота кои ловат трчајќи по својот плен.
Проектот за мултиспектрална слика од 2014 година, предводен од Чет ван Дузер, открли дека Мапата, создаден од Хенрикус Мартелус Германус и најверојатно користен од Кристофер Колумбо, ги поставува Хипоподите во Средна Азија.
3 Наводи
КАМП (компанија)

КАМП (исто така се пишува К.А.М.П. италијанската кратенка за „Concezione Articoli Montagna Premana“) произведува опрема за качување и придружни активности како што се ски планинарење и индустриска безбедност (т.е. работа на височини). Компанијата е со седиште во Италија.
КАМП произведува широк асортиман на производи, вклучувајќи ледени секири, дерези, завртки за мраз, питони, карабини, навртки, триками, уреди за камери, ремени, шлемови, јажиња, ранци, шатори, облека за скијање и разни снежни алатки.
Компанијата била основана од Никола Кодега, ковач, во 1889 година во италијанското алпско село Премана, каде што сè уште се наоѓа. Првично произведувајќи стоки од ковано железо, нарачката во 1920 година за ледени секири за италијанската армија била нивниот прв напад во светот на опремата за качување. Оттаму компанијата го проширила својот опсег на качување за да вклучи крампони, питони и ореви, и на крајот (со охрабрување на планинарот Рикардо Касин и соработка со американскиот алпинист и претприемач Грег Лоу) во неметална опрема. Компанијата сè уште ја водат потомците на Кодега.
1 Наводи
Атала (компанија)

Атала спа е италијански производител на велосипеди и опрема за вежбање.
1 Историја
Компанијата била основана од Анџело Гати во 1907 година и формално основана во Италија во 1921 година од Чезаре Ризато. Забележителна е по своите тркачки велосипеди, освојувајќи неколку првенства на почетокот на 20 век. Компанијата освоила некои првенства во 1980-тите пред да доживее финансиски потешкотии. Дел од компанијата била продадена во 2002 година. Сега 50% од компанијата спаѓа во сопственост на Ацел Груп.
Компанијата произведува и велосипеди за марките „Atala“, „Carraro Cicli“, „Whistle Bikes“, „Maino“ и „Umberto Dei“. Компанијата изминатите години извојувала победи со тимот на Атала.
2 Модели
*''Улични:'' SLR, SLR100, Outdoor, Norhtblack, Time out
*''Трекинг:'' Distance, River, Discovery, Street, Travel, Bridge
*''Урбани:'' Manhattan, Primavera, Città, Cruiser, Life, Venture, Airon, Maggie, Piccadilli, president
*''MTB:'' hape D, Shape V, Spin, Planet D, Planet V, Wap, Replay, Stratos, My Flower, Cobra, Diablo, Dragon, Scorpion
*''Електричен велосипед'': E-Green, EcoLife, Ecofolding, EcoCity
* Cid'z велосипеди
* Велосипеди на преклопување
Компанијата произведува неколку модели за марките Carraro Cicli, Whistle Bikes и Maino и Umberto Dei.
3 Компоненти
Компанијата произведува делови за велосипедите „Бајт“ кои се користат во неколку модели на брендот.
4 Поврзано
* Список на делови за велосипеди
5 Наводи
Чоколадна торта без брашно

Чоколадна торта без брашно е густа торта направена од газиран чоколаден крем. Првата документирана форма на тортата била видена во Ферара, Италија, иако некои форми на тортата имаат митови околу нивното потекло. Десертот не содржи глутен, што го прави прифатлив за оние со целијачна болест, диети без глутен и за време на верски празници во кои не се дозволени глутен и житарки.
1 Преглед
Традиционален метод на печење за различни чоколадни колачи без брашно вклучува матење само на белките, а потоа матење на жолчките во шеќер, со цел да се зголеми содржината на воздухот. Целокупниот ефект на овој процес е цврста, но лесна торта. Чоколадото и путерот се топат заедно или во микробранова печка или во двоен котел. Откако ќе се соединат сите состојки, добиеното тесто содржи само скроб кој е природно присутен во чоколадото.Употребата на холандски какао во прав наместо обичното какао во прав ќе му овозможи колачот да има погуста конзистентност слична на правот по која е позната тортата. Чоколадните колачи без брашно обично користат едноставни состојки вклучувајќи: чоколадо, путер, јајца, шеќер, какао во прав, ванила, сол и опционо шеќер во прав, чоколадна ганаш или бобинки. Торта Капресе вклучува дополнителна состојка на оброк од бадеми.
2 Потекло
Ла Торта Тенерина е италијанска чоколадна торта без брашно, која првпат била видена во Ферара, Италија во 1900 година. Тоа била првата снимена верзија на тортата. Има алтернативно име, Кралица на Црна Гора, за која се вели дека била послужувана кога кралот Виктор Емануел III го презел престолот на Италија, правејќи ја Елена Монтенегро кралица на Италија. Во Ферара, Италија, Ла Торта Тенерина може да се најде на многу менија за ресторани и пекари.
3 Специјална исхрана
3.1 Во еврејската кујна
Чоколадната торта без брашно е вообичаен десерт меѓу Евреите за време на празникот Пасха, бидејќи за време на тој празник не може да се консумираат квасирани зрна.
3.2 Во диетите без глутен
Чоколадната торта без брашно е популарен десерт во диетите без глутен. Постојат неколку варијанти, вклучително и преливање на тортата со чоколадна ганаш, додавање малини или често се служи со сладолед од ванила, а во сите тие можат да уживаат оние кои имаат исхрана без глутен и исхрана соодветна за оние со целијакија.
Употребата на алтернативни шеќери ќе овозможи во оваа торта да уживаат и оние кои се на кето диета.
4 Слични колачи
Торта Капресе, со потекло од италијанскиот остров Капри, е традиционална чоколадна торта без брашно, популарна во тој регион, која вклучува бадемово брашно. Оваа торта има голем број на митови околу нејзиното потекло, вклучително и пекар кој заборавил да го додаде брашното и дека е верзија на австриска торта наречена австриска Сачерторте. Слична торта со малку или без брашно е позната како „падна“ или „растопена“ чоколадна торта и била популаризирана од, меѓу другите, рестораните на Жан-Жорж Вонгерихтен.
5 Поврзано
* Чоколаден мус
* Чизкејк
* Торте
6 Наводи
Арклинеа

+ Арклинеа
Тип, Компанија во приватна сопственост
Индустрија, Мебел
Основана, Калдоњо, Италија, 1925&#x3B;&#x20;пред 98 години (1925)
Основач, Силвио Фортуна
Седиште, Калдоњо, Италија
Облас на среќавње, Насекаде низ светот
Продукти, Кујнски мебел и додатоци
Веб страна
Арклинеа, исто така познат како ''Арклинеа Аредаменти Спа'', е италијанска компанија за дизајн. Била основана во Калдоњо, Италија во 1925 година од Силвио Фортуна, како столарска продавница: Силвио го продолжил бизнисот што го започнал неговиот прадедо во 1816 година и бил прекинат еден век подоцна со војната. Компанијата го променила своето име од „Ditta Silvio Fortuna, lavorazione meccanica del legno“ во „Arclinea Cucine Componibili“ во 1960 година и почнал да се фокусира исклучиво на кујнски мебел во 1960 година. Во тој момент, фирмата започнала со изработка на мебел специјално дизајниран за држење на апарати, кои вообичаено се сметале за посебен елемент за дизајн на кујната. Ова довело до поелегантен, рационализиран изглед на кујната. Анџело, Алмеридо и Лена, синовите на Силвио, исто така и се приклучиле на компанијата.
Во 70-тите, третата генерација на Фортуна и се приклучила на компанијата со влегувањето на Силвио, Валтер, Марилина и Џани.
Компанијата успешно вовела неколку модуларни дизајни на кујни на пазарот во текот на 1960-тите и 1970-тите, работејќи со различни европски дизајнери како Лучи & Орландини, Карло Бартоли,Еторе Сотсас и Асоцијати, Роберто Памио, Енцо Берти. Во 1987 година, Арклинеа соработувала со италијанскиот архитект Антонио Цитерио, кој дизајнирал и координирал различни модели на кујна.
Арклинеа е призната со бројни награди, вклучувајќи ја и највисоката италијанска награда за дизајн, Компасо д'Оро и наградата ''Elle Decor'' Designer of the Year во 2004 година. Арклинеа се проширила и надвор од Италија, со локации во Европа, Азија, Австралија и Северна и Јужна Америка. Првиот самостоен салон во САД бил отворен во Бостон во 2001 година, иако производот претходно се продавал во Чикаго.
Денес Арклинеа сè уште е во сопственост и управувана од семејството Фортуна: во 2010 година со Федерико, внукот на Анџело, член на четвртата генерација, и се приклучил на компанијата
Рито дела Нивола

Обредот на Нивола (на италијански Rito della Nivola) е католички литургиски обред (дел од Амброзискиот обред) како и историска реконструкција што се слави секоја година во Миланската катедрала, Италија; традицијата датира од 16 век и е иницирана од Карло Боромејски. Тоа е прослава на „Санто Чиодо“, наводно шајка од Вистинскиот крст, кој се смета за најважна реликвија во сопственост на миланската надбискупија. Реликвијата е позната и како „Санто Морсо“ (Света узда), бидејќи всушност е обликувана на начин што може да личи на дел од узда. Зачувана е во апсидата на Соборниот храм, во куфер во табернакул, на околу 45 м над земјата.
Случајно, но обредот не е именуван по реликвијата; наместо тоа, своето име го должи на ''Нивола'', еден вид лифт во облик на облак, што се користи за време на обредот од страна на архиепископот за да стигне до скинијата на Светата шајка. Самата Нивола датира барем од 16 век, а неговиот дизајн или реализација понекогаш му се припишува на Леонардо да Винчи. Составен е од голема корпа, 3 метри долга и приближно исто толку широка, тешка околу 800 кг и подигната со дигалки. Декорациите на лифтот, составени од драперии и слики на ангели и херувими, биле додадени со текот на времето; а сликите, особено, наводно биле создадени во 1612 година од страна на миланскиот сликар Паоло Камило Ландријани. Во потеклото, Нивола била управувана од дваесетина мажи од покривот на Дуомо; во денешно време е механизиран.
Обредот Нивола традиционално се слави еднаш годишно. Традицијата ја воспоставил Карло Боромејски, кој избрал да го прослави обредот на 3 мај (празник на пронаоѓањето на светиот крст), датум што се чувал до средината на 20 век; подоцна бил променет на 14 септември откако папата Јован XXIII го укина празникот 3 мај.
Обредот е отворен за јавноста, но потребна е резервација, која треба да се набави од канцелариите на Венеранда Фабрика дел Дуомо. Има два дена во годината кога Нивола може да се види на дело; кога Светата шајка се вади од куќиштето, на 14 септември, и кога ќе се врати назад, околу две недели подоцна.
Спонгарда

Спонгарда е торта со потекло од Крема. Регионот Ломбардија го вклучува како „''Спонгарда од Крема''“ во списокот на традиционални прехранбени производи.
1 Потекло на името
Во Крема името било документирано од 1755 година, но неговото потекло датирало од еден вид пециво цитирано од историчарот од Крема, Пјетро Терни, за одредена гозба во 1526 година, како мека и сунѓереста торта, од латински ″''spongia''″
2 Одлики
Спонгарда е рамна торта, направена од компактно тесто, нежно штипнато и прободено од страните и одозгора. Има богат фил полнет со суво овошје, зашеќерени плодови и зачини. Рецептот се однесува и на други колачи во други региони. Некои од најпознатите меѓу нив се Спонгата од Брешело и Спонгата од Санзана. Потеклото на полнењето датира од ренесансата во однос на употребата на зачини. Се произведувало во пекарските лаборатории на Crema, како сложено пециво. Во 2009 година, некои од нив се поврзале со таканаречената Конгреда дела Спонгарда (Ковен на Спонгарда) со цел да се заштити и промовира нејзиното ширење надвор од неговата оригинална област.
3 Состојки
Се подготвува со брашно, шеќер, путер, мед, цимет, зачини, бадеми, ореви или лешници, суво грозје и зашеќерено овошје. Некои луѓе му додаваат и изронето мостачино (кој што е зачинет бисквит од крема што се користи во тортели кремаски) наместо да користат зачини.
4 Поврзано
* Салва
5 Наводи
Џовани Рана

Џовани Рана (роден на 15 октомври 1937 година) бил италијански производител на тестенини и основач на брендот Џовани Рана на италијански прехранбени производи, вклучувајќи тестенини во фрижидер, сосови и готови јадења. Брендот започнал во 1962 година со домашни тортелини и оттогаш се проширил, дистрибуирајќи производи во триесет и осум земји ширум светот.
1 Животот и кариерата
Џовани Рана бил роден во 1937 година. Тој им се придружил на своите браќа во семејната пекара во Сан Џовани Лупатото, Верона, во 1950 година и почнал да прави тортелини, лично подготвувајќи ги тестенините и филот. Почнал да произведува тестенини и со својот мотор ги доставувал од врата до врата.
Во 1962 година Пастифицио Рана официјално ги отворил своите врати. На почетокот на производството, тестенините биле строго само рачно изработувани. Самиот Рана ја надгледувал нивната дистрибуција и ги доставувал тортелините од куќа до куќа.
Со помош на локалните инженери и механичари, Џовани Рана дизајнирал и развил нови машини за да ја задоволи зголемената побарувачка за тестенини. Машините го зголемиле производството од околу тортелини на час до околу на час. Во 1971 година, фабриката се преселила на нејзината сегашна локација Сан Џовани Лупатото. Синот на Рана, Џан Лука (денес извршен директор на компанијата на неговиот татко) и се приклучил на компанијата и го проширил брендот во други европски земји и во САД. Првата фабрика во Чикаго била отворена во 2012 година. Во октомври 2012 година, компанијата за тестенини Џовани Рана го отворила својот прв ресторан во Соединетите Американски Држави во комплексот Челзи Маркет во населбата Челзи на Менхетен, Њујорк Сити. Истата година фирмата отворила ресторан во Regent's Place во Лондон, Англија, кој истовремено е и прв ресторан во Обединетото Кралство.
2 Наводи
Хајнекен Џемин Фестивал

Фестивалот „Хајнекен Џемин“ е голем рок фестивал кој се одржува во живо во Милано, Италија, со меѓународни и италијански изведби.
Започнал во средината на јуни 1998 година на Автодромот Имола и привлекол повеќе од 100.000 присутни во текот на тридневниот настан. За десетгодишнината од фестивалот во 2007 година, локацијата се сменила во Местре, Парко Сан Џулијано.
Некои од прикажаните дела ги вклучиле и Васко Роси, Депеш Мод, РЕМ, Роби Вилијамс, Триесет секунди до Марс, Лакуна Коил, Ред Хот Чили Пеперс, Ѓубре, Бон Џови, Металика, Ајрон Мејден, Мерилин Менсон, Сантанасис, Грин Деј, Пиксис, Лени Кравиц, Кјур и Кемикал Брадрс.
1 2011 година
Почетни изведби: Колдплеј, Неграмаро, Васко Роси, Ноеми, Бриди Ај, Чезаре Кремонини, Убавиот непромислен и други.
2 2010 година
Почетни изведби: Аеросмит, Триесет секунди до Марс, Перл Џем. Настапот на Грин Деј бил откажан поради силното невреме кое предизвикало штета на сцената и ја поплавило областа. Бендот останал долго потоа да види дали може да излезе и да свири за своите фанови, но локалните власти рекле дека не е безбедно.
3 2008 година
Главните дела биле Линкин Парк, Секс Пистолс, Васко Роси и Полицијата.
4 Ветер во 2007 година
Во попладневните часови на 15 јуни 2007 година, додека Ле Мани настапувале, силен пад го погодил паркот. Шест челични кули што го поддржувале системот на PA се урнале и дваесет и пет луѓе биле повредени, а една млада жена била здробена до смрт. Оштетени биле и фестивалските сцени и опремата, а организаторите биле принудени да ги откажат настапите на Мај хемикал роменс, Линкин Парк, Килерс и Пеарл Џем. Полицијата ја презела контролата врз фестивалската област и фестивалот бил откажан.
5 Наводи
Антонио Негри (поет)

Антонио Негри (1881–1966) бил италијански поет, кој бил најпознат по своите дела напишани на милански јазик. Почнал да пишува во 1931 година, откако се повлекол од работа и се преселил во Монтевекија, во Брианца. Подоцна станал плоден автор. Едно од неговите поистакнати дела е ''On soldaa papà'' („Татко војник“, 1936), инспирирано од ''On papà soldaa'' („Татко војник“, 1935) од Џанино Сеса. Додека двете дела се засноваат на темата на девојка чиј татко умрел во Првата светска војна, верзијата на Негри е грубо антиреторика (се работи за девојче сираче кое се проституира за да заработи за живот) и пренесува пацифистички вредности кои отворено се спротивставуваат на оние промовирани во Италија од страна на Фашистички режим од тоа време.
Друго истакнато дело на Негри била адаптацијата на ''Авантурите на Пинокио'' на Карло Колоди во стихови, кое било засновано на визијата на поетот за ''Пинокио'' како „одисејски“ и многу симболичен роман. Во 1955 година, Негри, исто така, придонел за реализација на Фонтана и Пинокио, статуарна фонтана во Милано која била посветена на ликот на Колоди, пишувајќи ред што треба да биде впишан на пиедесталот на статуата на Пинокио, имено: „E tu che mi guardi sei ben sicuro d 'aver domato il burattino che vive in te?"
1 Делумна листа на дела
*''Сонот на Атимада'' (1931)
*''Уметност и поезија'' (1936)
*''Почитуван Солда Папа'' (1936)
*''Ел Монд по арија'' (1945)
*''Сонувам за зимска ноќ'' (1945)
*''Зора во Сирмионе'' (1945)
*''Римарое, версироеу.''''.''''.''*''Легриите на Сур Тогн''*''Сиромаштија во духот''*''Авантура на Пинокио дел Колоди: Оригинална интерпретација на Антонио Негри''
2 Наводи
Фабија Нумантина

Фабија Нумантина — римска аристократка од семејството Фабии.
Фабија Нумантина била мажена двапати: прво со Секстус Апулеј, полуправнук на Август, од кого имала син, исто така наречен Секстус Апулеј. Ова дете умрело младо, а Фабија го опишала на неговиот надгробен споменик како „последен од Апулејите“.
Вториот сопруг на Фабија бил Маркус Плаутиус Силванус, претор во 24 н.е. Тој бил син на Маркус Плаутиј Силван, кој бил конзул во 2 п.н.е., и на Лартија. Сепак, се чини дека Фабија и Силванус биле разведени пред преторството на Силван, бидејќи Силван тогаш бил оженет со жена по име Апронија, која очигледно ја убил фрлајќи ја од прозорец.
Набргу по убиството на Апронија, Фабија била обвинета дека „го предизвикала лудилото на нејзиниот сопруг со магични баења и напивки“, но била ослободена.
1 Други деца
Неизвесно е дали Фабија имала деца освен Секстус Апулејус. Таа можеби била мајка на млад човек по име Фабиус Нумантинус, кој бил примен на сацердотски колеџ во неронската ера.
2 Библиографија
* Публиј Корнелиј Такит, ''Анали'' .
*''Inscriptiones Latinae Selectae'' (''ILS''), Берлин (1892-1916).
* Роналд Сајм, ''Августанската аристократија'', Oxford University Press (1989), ,.
Знаме на Милано

Знамето на Милано се состои од црвен крст на бело поле. Иако е слично на крстот на Свети Ѓорѓи, знамето наместо тоа ја симболизира врската помеѓу Свети Амвросиј и градот Милано.
1 Историја
Асоцијацијата помеѓу црвениот крст на бело поле и градот Милано датира од 4 век. Свети Амвросиј бил милански епископ помеѓу 374 и 397 година, а како резултат на неговото влијание, неговиот симбол, црвениот крст на бело поле станал поврзан со епископот од Милано.
Во 1176 година, Ломбардскиот Сојуз се соочила со силите на Светото Римско Царство, предводени од страна на Фредрик Барбароса, во Битката кај Лењано. Откако слушнале за пристигнувањето на Светата римска војска, ломбардската пешадија конструирала карочо, кој бил свет воен вагон на кој бил прикажан вексилум, кој требал да го земе со себе во битка. Пешадијата го прикачила симболот на миланскиот епископ Ариберт на вагонот и го покажала за време на битката. Конотациите помеѓу победничката битка и знамето довеле до поголема поврзаност помеѓу градот и симболот. Помеѓу 1395 и 1447 година, Миланското Војводство ги користело рацете на владејачкиот Дом на Висконти, ''бисионе'', голема змија прикажана како голта Сараценец. Овој стандард во голема мера го заменил крстот на Свети Амвросиј во Милано. Во 1397 година, на војводата од Милано, Џан Галеацо Висконти, му било одобрено користењето на царскиот орел од страна на императорот Венцеслав. Знамето на Војводството Милано потоа станало оружје на куќата Висконти опркужено со четириаголник со царскиот орел на Светото Римско Царство.
Црвено-белото знаме на Милано најверојатно придонело за воспоставувањето на зелено-бело-црвените униформи на полицијата на градот Милано која се борела против Наполеон за време на инвазијата на француската прва република на Италија. Боите потоа биле избрани од Наполеон за знамето на Цисалпската Република во 1797 година. Ова знаме подоцна продолжило да ја инспирира сегашната италијанска тробојка.
2 Современа употреба
Знамето на Милано се појавува на грбот на тимот од Серија А, Милан.
Партиите за независност на Ломбардија, ''Лега Ломбарда'' и ''Про Ломбардија Индипенденца,'' и двете го користат знамето како симбол за нивните движења.
Логото на производителот на автомобили Алфа Ромео, оригинално со седиште во Милано, го вклучува крстот од знамето.
3 Галерија
4 Поврзано
* Крст на Свети Ѓорѓи
* Бисионе
Симоне Симони

Симоне Симони (1532, Лука - 1602, Краков) бил италијански филозоф и лекар.
По дипломирањето медицина на Универзитетот во Падова, Симони се преселил во Женева, каде што станал професор по филозофија и се вклучил во контроверзии со Јакоб Шегк. Протеран од градот поради неговите еретички ставови, се преселил во Париз, а потоа во Лајпциг (каде што бил обвинет за аријанизам во 1575 година) и Хајделберг (каде што бил принуден да замине во 1579 година). Во 1581 година, станал дворски лекар на императорот Рудолф II во Прага; имало непотврдени гласини дека преминал во католицизам.
Симони се преселил во Полска за да му стане судски лекар на Стивен Батори. Кога кралот умрел во 1586 година, Симони бил обвинет дека препишал погрешен третман и, по жестока расправа, неговиот ривал Николас Букела бил назначен за личен лекар на новиот крал Сигизмунд III Васа. Симони се преселил во Моравија, каде што го поминал остатокот од својот живот.
Симони напишал коментар за ''Де Сенсу'' на Аристотел. Дал особено јасна формулација на принципот дека лекарите треба да подложат на прелиминарна подготовка во аристотеловата природна филозофија: ''Ubi desinit physicus, ibi medicus incipit'' [Лекарот започнува таму каде што природниот филозоф заминува].
1 Работи
*''Artificiosa curandae pestis metodus'', 1576 година
2 Наводи
Акаја

Акаја — мало село, заедница, во провинцијата Лече и регионот Апулија, во Јужна Италија.
1 Опис
Срцето на населбата е добар пример за неколкуте утврдени села оставени во Апулија,  и нејзиниот распоред бил планиран за да се оптимизираат одбранбените способности и способностите за опстанок. Уличната шема датира барем од 16 век и го дели селото на правоаголни т.н. острови. Центарот се состои од шест улици поставени во правилна шема, паралелни една со друга кои се протегаат приближно од север кон југ, и сите со ширина од четири метри, и сите освен една се оддалечени околу седумнаесет метри, и речиси сите имаат иста должина. Од исток кон запад, три улици се протегаат под прав агол до шесте улици север-југ, по една на јужниот и северниот крај и една преку средината, правејќи ги сите улици ортогонални. Важните градби, како што се замокот и црквата, се изградени надвор од оваа мрежа на улици, а замокот е поставен малку подалеку на југозапад. Селото се наоѓа на околу пет километри од Јадранското Море и јавниот природен резерват Цезин.
2 Главни знаменитости
* Замок изграден од Џан Џакомо од Акаја во 1535–1536 година. Трапезоидна ренесансна тврдина од периодот на Арагон.
* Утврдена тврдина
* Црквата Санта Марија дела Неве
* Капелата Сан Паоло изградена во 18 век.
3 Модерни згради
* Дабл Три изградил одморалиште со пет ѕвезди што вклучува голф-клуб со 18 дупки.
Волтина конференција

Волтина конференција — секоја од меѓународните конференции одржани во Италија од Кралската академија на науките во Рим, а финансирана од Фондацијата Алесандро Волта. Во меѓувоениот период, тие покривале голем број теми од науката и хуманистичките науки, наизменично меѓу двете.
Првата конференција, одржана на езерото Комо во 1927 година, довела до јавно воведување на принципот на несигурност од Нилс Бор и Вернер Хајзенберг. Втората конференција се одржала дури во 1932 година; нејзината тема била „Европа“ и била забележлива по учеството на голем број главно фашистички теоретичари, заедно со нефашисти како што е британскиот историчар Кристофер Досон. Во 1933 година третата конференција била на тема имунологија, а „Драмскиот театар“ во 1934 година. Во овој период, влијанието на италијанската аеронаутика добила интензитет, предводена од генералот Гаетано Артуро Кроко, аеронаутички инженер кој се заинтересирал за рам-џет моторите во 1931 година и влијаел на изборот на „Високи брзини во воздухопловството“ за состанокот во 1935 година. Овој состанок е забележлив историски бидејќи вовел голем број теми за компресибилноста и исто така ја вклучил првата презентација за отстранетите крила од Адолф Буземан.
1 Поврзано
* , Џон Д. Андерсон, Џуниор.
Блекџек пица

Блекџек пица е синџир за испорака на пица со седиште во Колорадо, основан во 1983 година од поранешен вработен во Доминос Пица, Винс Шмул, бидејќи Доминос Пица бил единствената голема компанија за испорака на пица во регионот на Карпестите Планини и тој мислел дека клиентите ќе ценат алтернатива. Синџирот на пици станал најголем во Колорадо со 800 вработени, од кои некои работат со скратено работно време. На 1 јануари 2013 година, Блекџек пица бил купен од Аскар Брендс.
1 Историја
Додека бил студент на колеџот на Универзитетот во Северно Колорадо, Винс Шмул бил доставувач на пицата Доминос. По добивањето на бизнис диплома во 1981 година, имал малку достапни работни места, а Шмул сакал да им обезбеди друга опција на големите пица компании. Во замена за капитал, неговите родители, Џим и Вилма Шмул, му дале 10.000 долари за да започне Блекџек пица. Шмул го нарекол пица ресторанот по играта со блек џек за да покаже дека е брза храна. И блекџек и домино се игри, па тој сакал да укаже дека Блекџек пица е алтернатива на Доминос пица. Слоганот на компанијата бил „Конечно, има нова игра во градот“. Првата продавница за Блекџек Пица била отворена на 29 јуни 1983 година, во Федерал Хајтс, а втората продавница била отворена во Грили до февруари 1984 година. До 1986 година, Блекџек пораснал на шест корпоративни продавници и еден франшиза. Седиштето на компанијата, до 1999 година, беше во тогашното место на пописот на Каслвуд во неинкорпорираниот округ Арапахо, Колорадо, во близина на Енглвуд.
Во 1988 година, Блекџек станал франшиза со продажба на неколку корпоративни продавници на франшизи. Блекџек пица управувал со 45 продавници во пет држави. Ознаката на Блекџек е „Подобра пица, подобра цена“.
Ерик Харис и Дилан Клеболд, матурантите кои го извршиле масакрот во средното училиште Колумбајн во 1999 година, работеле во продавницата Блекџек пица во Литлтон, Колорадо, а Харис на крајот станал и менаџер на смена. Во овој салон за пица, двајцата тинејџери стекнале важни познаници кои ненамерно биле поврзани со нападот во средното училиште Колумбајн. Двајцата тинејџери можеле да се сретнат со Марк Манес, човекот кој им го продал ТЕЦ-9 што го користеле во нападот, преку поврзаноста на Филип Дуран, колега вработен во продавницата Блекџек пица каде што работеле.
2 Филантропија
Блекџек пица донирал пари на неколку организации. Во 2005 година, Блекџек донирал 8.842,40 долари на Фондацијата за крвен центар Бонфис, која Блекџек пица ја избрал да биде победник на „Промоцијата на пицата 80 центи“. Пицеријата, исто така, спонзорирала програма за идните фармери на Америка во Форт Морган, Колорадо.
3 Аквизиции
На 1 јануари 2013 година, Блекџек пица бил купен од Аскар Брендс, компанија со седиште во Мичиген.
Роберто Фараоне Менела

Роберто Фараоне Менела (25 септември 1971 - 4 јуни 2020 година) бил италијански дизајнер на фин накит со седиште во Њујорк.
1 Личен живот
Менела бил роден и израснат на неговиот семеен имот во Торе дел Греко, град јужно од Неапол. По завршувањето на средното училиште, Фараоне Менела присуствувал на правниот факултет во Италија на Универзитетот во Неапол Федерико II. Потоа се преселил во Њујорк за да се стекне со диплома по дизајн маркетинг во Парсонс новото училиште за дизајн. Менела бил отворено геј и бил во врска со Амедео Скоњамиљо, кој бил и негов деловен партнер.Менела починал од рак во Торе дел Греко на 4 јуни 2020 година на 48-годишна возраст.
2 Кариера
Во 2001 година, Менела и Скогнамиглио лансирале фина линија за накит наречена ''Фараоне Менела'' од РФМАС Груп.
Откако бил видно прикажан во телевизиското шоу, ''Сексот и градот'', профилот на Фараоне Менела бил прикажан како насловна приказна на WWD, што го привлекло вниманието на трговците на мало како Нејман Маркус и Бергдорф Гудман. Продавниците почнале да ја носат дизајнерската линија веднаш потоа. Во 2004 година, дизајнерското дуо ја започнало 5-годишна соработка со Каролина Херера. Тие дизајнирале за модната куќа колекција на единствени парчиња инспирирани од модните фустани на Херера. По успехот на соработката, следната година дизајнерското дуо ја лансирале ''колекцијата Фараонот Менела Кутур''.
Во 2006 година, дизајнерите лансирале АМЕДЕО, колекција на современ накит со модерни камеа, посветени на семејното наследство на италијанската камео уметност на Скогнамиглио.
Во 2013 година, италијанскиот дизајнерски дуо лансирал дифузна линија на моден накит дизајнирана и продадена исклучиво на Home Shopping Network во САД и на QVC на меѓународно ниво. 
Колекциите ''Фараоне Менела'' и ''Амедео'' се претставени во Вог, Ел, Њујорк Тајмс, списание W, магазин V, Таун и канчри, Стајл.ком и Депарчрс, а ги носеле Нејман Маркус, Бергдорф Гудман, Хародс, Нет -a-Портер и Мода Операнди. Нивниот водечки бутик се наоѓа на Горната источна страна на Менхетен во Њујорк, а нивните други локации се во Лондон, Порто Черво и Капри. Покрај Сексот и градот, парчиња од ''Фараоне Менела'' и ''Амедео'' биле прикажани во „Ѓаволот носи Прада“, „Озборувачка“, „Вил и Грејс“, „Волстрит“ и „Комплицирано е“.
3 Награди
* 2006 Награда за ѕвезда во подем од Fashion Group International* 2007 100 највлијателни дизајнери на магазинот TIME во нивната област* 2017 година, наградата „Андреа Паладио“ од саемот Виченца Оро за „Најдобар италијански дизајнер на накит“
4 Наводи
Сабрина Прето

Сабрина Софи Прето (родена ''Алберто Прето'') е италијанска балерина. Порано била солист во балетска компанија, и танцувала како гостин уметник со англискиот национален балет и Фондазион арената од Верона. Прето била финалистка на меѓународен натпревар за дизајн на чевли во 2000 година, организирана од Самауро индустрија и лансирала линија на облека за танцување наречена ''Албипрети''.
1 Биографија
Сабрина Прето е родена во Виченца. Почнала да тренира класичен балет кога имала четиринаесет години, студирајќи под Марија Берица Дала Векија. Во 2004 година се преселила во Монако и се запишала на Академијата за Дансе Класик Принцезата Грејс во Монте Карло. Дипломирала на академијата во март 2008 година. По дипломирањето, таа се натпреварувала на Меѓународниот танцов натпревар во Сполето и ја освоила наградата за трето место во класичен балет, откако танцувала варијација од ''Наполи Па де Сикс'' од Бурнонвил. Подоцна истата година Прето танцувала со Англискиот национален балет во нивната продукција на ''Стриктли Гершвин'' и со Фондацијата Ареа од Верона во операта ''Аида''.
Во 2008 година, Прето танцувала како член на компанијата во Стадтеатарот Кобленц во Кобленц, Германија, две сезони. Во 2010 година, се приклучила на Лес балетц Грандива, компанија за балет за комедии само за мажи, и отишла на турнеја со компанијата во Јапонија. Таа танцувала соло улоги со Лес балетц Грандива во ''Западна симетрија'', ''Готшалк Па де Троа'', ''Па де Кватре Ново'' (Брајан Норис), ''Пакита Па де Троа'' и ''Ноќни ползачи'' (Питер Анастос).
Прето се приклучила на Лес балетц Трокадеро де Монте Карло во јануари 2011 година и настапувала со компанијата под уметничките имиња Нина Имобилашвили и Станислас Кокич. Со „Трокадерос“ таа танцувала солистички улоги, вклучувајќи ги ''La Tarantella Pas de Deux'', ''Paquita'', ''Walpurgishnacht'', ''Esmerelda'' и ''Les Sylphides'', како и ''Лебедот што умира''. Сепак, ја напуштила компанијата набргу откако излегла како трансродова жена, знаејќи дека не може да продолжи да танцува со нив по физичката транзиција. Прето настапувала и како транвестит под уметничкото име Лолита Голајтли. Прето е моден дизајнер и била финалист на меѓународен натпревар за дизајн на чевли во 2000 година, организиран од Самауро Индустриа. Таа дизајнира линија на танцова облека наречена ''Albypretty''.
Кристијан Ѓорѓиевски

Кристијан Ѓорѓиевски (1 август 2003) — македонски фудбалер кој игра на позицијата голман. Моментално настапува за екипата на ФК Силекс.
1 Кариера
Ѓорѓиевски настапувал за екипата на ФК Брегалница Штип каде на 18 годишна возраст го направил своето деби на пријателска средба.
За екипата на ФК Брегалница Штип имал неколку неофицијални настапи без постигнат погодок. Во август 2022 година, македонскиот спортски портал ''Спортска Мрежа'' објавил дека Ѓорѓиевкси потпишал за екипата на ФК Кожуф.
Домат од Сан Марзано

Сан Марзано
Сан Марцано овошје
Домат (''Solanum lycopersicum'')
Maturity, 85 дена
Тип, Heirloom
Винова лоза, Неопределен<sup >&#x5B;</sup>
Висина на растението, 1.8 грама (5 ft 11 in)
Тежина на овошјето, 110 грама (3.9 oz)
Лист, Обичен лист
Боја, Црвена (розева)
Форма, Овал
Доматот Сан Марзано е вид на домат од регионот Кампанија, Италија.
1 Опис
Доматите Сан Марзано се тенки и зашилени. Доматот е многу густ со помалку семки, а вкусот е силен, сладок и помалку кисел.
Сан Марзано е сорта со отворено опрашување.
2 Комерцијално производство и употреба
Ејми П. Голдман го нарекува Сан Марзано „најважниот индустриски домат на 20 век“; Неговото комерцијално воведување во 1926 година им обезбедило на конзервните фабрики „цврста, беспрекорна основа и на одгледувачите со гени кои ги напаѓале со децении“. Иако комерцијалното производство на сортата Сан Марзано е најтесно поврзано со Италија, семињата за сортата се достапни ширум светот.
Повеќето домати Сан Марзано кои се продаваат комерцијално се одгледуваат во Италија, иако се произведуваат комерцијално во помали количества во други земји. На 22 ноември 2010 година, италијанските карабинери конфискуваале 1470 тони долг и 1620 краток домат кои биле неправилно означени.
Доматите Сан Марзано, заедно со Помодорино дел Пиеноло дел Везувио, се назначени како единствени домати кои можат да се користат за пица Наполитана (вистинската неаполска пица).
3 Потекло
Доматите Сан Марзано потекнуваат од малиот град Сан Марзано сул Сарно, кој се наоѓа во близина на Неапол, Италија, и првпат биле одгледувани во вулканска почва во сенката на планината Везув. Една приказна вели дека првото семе од овој домат дошло во Кампанија во 1770 година, како подарок од Вицекралството на Перу на Кралството Неапол, и дека било засадено во областа Сан Марзано сул Сарно.
Во Соединетите Американски Држави, доматите од Сан Марзано се генетска основа за друг популарен домат со паста, ромскиот домат. Ромските домати се спој помеѓу Сан Марзано и две други сорти (од кои едната исто така била хибрид Сан Марзано) и била воведен од Службата за земјоделско истражување на USDA во 1955 година.
4 Наводи
Аднкронос

Аднкронос е италијанска новинска агенција.
1 Историја и профил
Аднкронос била основана во 1963 година со спојување на две агенции, ''Кронос'' (основана во 1951 година) и ''Агенција Ди Нотицие'' (основана во 1959 година). Агенцијата е со седиште во Рим.
Аднкронос е во сопственост на Џузепе Мара Комуникации. Нејзин главен уредник е Џузепе Мара.
Агенцијата била проширена за да го вклучи Аднкронос Салут која е здравствена агенција. Во 2003 година, агенцијата ја основала својата меѓународна канцеларија, Аднкронос Интернешнл, која обезбедува вести и извештаи на арапски и англиски јазик, главно од арапскиот свет.
Во јули 2014 година, Аднкронос Интернешнл потпишал договор со официјалната новинска агенција на Иран, ИРНА, за промовирање на билатералната новинска соработка.
Агенцијата го објавила и ''Il libro dei fatti'', италијанското издание на ''Светскиот алманах.''
2 Наводи
Калабриска Тарантела

Калабриската Тарантела (на италијански: Tarantella Calabrese или „Сону а балу“) е генерички термин кој вклучува различни музичко-танцувачки изрази распространети на Калабрискиот полуостров и е различни од другите јужноиталијански танци кои се наречени едноставно Тарантела. Се игра и се танцува за време на верските фестивали и други социјални прилики. Во поново време, традицијата е оживеана, бидејќи новите групи се интересираат за инструменти кои спаѓаат во несекојдневни; свират „ад усу антику“ (на стар/традиционален начин) или го модернизираат звукот додавајќи бас линија или нови звуци.
1 Музички инструменти
Музички инструменти на калабриската Тарантела се: зампоња, често заменета со органето, со тамбурело, во некои области се користела Зампоња со Пипита и Фишиота, додека во Локрид е Монте Поро се користела калабриска лира. Ритамот се заснова на терзин со време во 12/8, а понекогаш и во 6/8.
Иако постои хомогеност во Тарантела што се игра и танцува во цела Калабрија, постојат одредени географски разлики: има ''либера'' во источниот катанзарес, ''сону а балу'' во Аспромонте и ''Зумпариеду'' во Сила и Виданеда во Реџо Калабрија и стилски разлики: ''фиминина'' (женски стил) ''маскулина'' (машки стил), ''либера''.
2 Танц
Тарантела калабрис е танц на пар маж и жена, но може да биде и помеѓу маж и маж или жена и жена, во кружен простор наречен „рота“ (тркало), направен од луѓе кои се движат . „У мастру и балу“ (Господар на танцот) се одлучува за редоследот на танчерите кои се на управувани свијоци на ротата. Играчите надвор од ротата следат и чувствуваат и го менуваат музичкиот ритам. Во минатото, за време на играњето, луѓето создавале уникатна рота на плоштадот каде што играле.
3 Главните калабриски фестивали на Тарантела
* Палеариза во Бова (РЦ) од 1997 година
* Фестивалот Каулонија Тарантела во Каулонија (РЦ) од 2008 година
* Тарантела Пауер во Каулонија од 1998 до 2007 година и од 2009 година во Бадолато (РЦ)
* Радичи Соноре во Тириоло (ЦЗ) од 2006 година
* Радикациони фестивал во Алесандрија дел Карето (КС) од 2003 година
* Фестивалот Тамбурело во Замброне (ВВ) од 2004 година
* Суану 'е кана во Сант'Андреа Апостоло дело лонио од 2010 година
* Фестивалот Сатрианела во Сатријано (ЦЗ) од 2009 година
Клеопатра (Артемисија Џентилески, Милано)

''Клеопатра'' е слика направена со масло на платно од 1611-1612 година на Клеопатра од Артемизија Џентилески, која сега се наоѓа во приватната колекција Етро во Милано.
Несомнено е дека е од работилницата Џентилески, но сигурното авторство или на Орацио или на Артемизија е спорно.
1 Опис
1.1 Содржина
Сликата ја прикажува Клеопатра, египетската кралица, сама во моментите пред да изврши самоубиство подложувајќи се на каснување од отровна змија. Вообичаена тема за уметниците од тој период, уметникот можеби ја цртал за Плутарх во која е опишана нејзината смрт од каснување од асп. Позата се базира на онаа на античка статуа која сега е позната како Заспаната Аријадна, за која се сметало дека ја претставува Клеопатра која носи накит налик на змија на нејзината рака.
1.2 Придонес
Со оглед на блиската соработка помеѓу таткото и ќерката на почетокот на кариерата на Артемисија, историчарите на уметност се мачеле да постигнат консензус кому да го препишат ова дело. Кит Кристијансен тврдел дека ова е дело на Орацио, со оглед на маестралниот приказ на текстилот, по кој бил познат. Мери Д. Гарард се залагала за припишување на Артемизија, со оглед на силната емоционална напнатост на делото, додека Летиција Тревес го навела реалистичкото прикажување на женската форма како убедлив доказ за авторството на Артемисија.
2 Историја
Познато е дека сликата била во колекцијата на Пјетро Џентиле до 1640–1641 година, и била закачена во Палацо Џентиле во Џенова заедно со нејзината Лукреција. Останала во колекцијата на семејството Џинтил до почетокот на 19 век, а тоа било забележано во збирката Адорно. Подоцна се појавила во колекцијата Морандоти во 1971 година, од која била позајмена за изложбата Џентилески во 2001 година. Во текот на 1967-1978 година биле преземени обемни реставраторски работи, откривајќи голема длабочина на бојата и вештина во рендерирањето. Конзерваторите, исто така, отстраниле голема лента на платно од врвот на сликата, која била оценета како подоцнежен додаток. Во април 2004 година, била купен од колекцијата Героламо Етро во Милано.
3 Наводи
*
Пјаца Сафи

Пјаца Аурелио Сафи се наоѓа во срцето на Форли, Италија и нуди некои од најинтересните градски знаменитости. Кои имаат трапезоидна форма и е околу 128 метри долги и 87 метри широк.
На средината на плоштадот стои статуата на Аурелио Сафи, која е опкружена и со некои од најистакнатите и најстарите градби во градот. На јужната страна од плоштадот кој се наоѓа опатијата Сан Меркуриале. До опатијата се наоѓа Палацо Паулучи де Калболи, која е изградена на почетокот на 18 век.
Источната страна на плоштадот ја зазема зграда на поштата, која е изградена во раните 1930-ти.
Комуналната палата ја зафаќа северната страна од плоштадот. Која е од 1000 година и сега е седиште на Градското собрание.
На западната страна, на аголот со Корсо Дијаз, се наоѓа и Палацо дел Подеста, која е изградена во готски стил во 1460 година. На неговата десна страна се наоѓа Палацо Албертини, елегантна зграда од 15 век во венецијански стил.
Европски пат Е852

Европски пат Е 852 — европски пат од Б класа во Македонија и Албанија, кој го поврзува градот Охрид со границата со Албанија.
1 Рута
** Охрид - Струга - / граничен премин
** граница Албанија
*** SH3 Либражд-Елбасан-Тирана