Британска кратковлакнеста мачка

Британската кратковлакнеста мачка е педигре верзија на традиционалната британска домашна мачка, со изразито набиено тело, густо крзно и широко лице. Најпознатата варијанта на боја е „британска сина“, со цврсто сиво-сино крзно, портокалови очи и опашка со средна големина. Расата ја има и во широк спектар на други бои и дезени.
Таа е една од најстарите познати раси на мачки. Во денешно време, таа стана најпопуларна педигре раса во нејзината родна земја, како што е регистрирано од страна на советот за избор на најубави мачки на Обединетото Кралство. Една четвртина од сите мачиња регистрирани во оваа организација секоја година се британски кратковлакнести мачки, што ја прави оваа раса една од најпопуларните во Обединетото кралство.
Добродушниот изглед и релативно мирниот темперамент на расата ја прават честа медиумска ѕвезда, а била и инспирација за познатата илустрација на Џон Тениел за мачката Чешир од ''Алиса во земјата на чудата'' .
1 Историја
Потеклото на британската кратковлакнеста мачка најверојатно датира од првиот век од нашата ера, што ја прави една од најстарите раси на мачки што може да се идентификуваат во светот. Овие мачки биле увезени од Римјаните за да ги чуваат логорите чисти од змии, глувци и инсекти.
Овие мачки се вкрстувале со локалната европска популација на диви мачки. Низ вековите, нивните потомци се развиле во изразито големи, робусни мачки со кратко, но многу дебело крзно, за подобро да ги издржат условите на надворешната средина. Врз основа на претставите на уметниците, модерната британска кратковлакнеста мачка е непроменета од овој првичен тип.
Селективно размноживање на најдобрите примероци од типот започнало во деветнаесеттиот век, најмногу со развојот на необичната сино-сива варијанта наречена „британско сина“ или „англиски тип“ (за да се разликува од „ рускиот тип “). Некои извори директно го признаваат уметникот од Обединето кралство и пионерскиот љубител на мачки, Харисон Вир дека го дал првичниот концепт на стандардизирање на расата. Новата британска кратковлакнеста мачка била претставена на првата ревија на мачки, организирана од Веир и одржана во Кристал Палас во Лондон во 1871 година, и веднаш почнала да ужива голема популарност.
До 1900-тите, со доаѓањето на новоувезените персиски и други раси со долги влакна, размножувањето на британската кратковлакнеста мачка опаднало во , а посебно станало критично ретко во Првата светска војна . За да го ублажат ова, британските одгледувачи на кратковлакнести мачки ги вкрстиле со персиските мачки. Таквото вкрстување на крајот ќе стане основа за британската долговлакнеста мачка . Во тоа време, сите долговлакнести мачки биле ставени во персиската програма за размножување. Сите мачки со сина боја потоа биле оценети заедно како варијанти на ''де факто'' единечна раса. Вкрстувањето на сините кратковлакнести мачки, со руската сина мачка исто така биле вообичаени.
По војната, во обид да се одржи стандардот на расата, ГЦЦФ одлучила да прифати само персиски/британски вкрстувања на мачки со кратки влакна од третата генерација. Британските одгледувачи на кратковлакнеста мачка, исто така, ја вкрстувале со француската Чартех, друга древна раса, која иако генетски не е поврзана со британската сина, е многу слична мачка по изглед. Одгледувачите на мачки работеле на повторно воспоставување на класичниот британски тип, а до крајот на 1970-тите, препознатливата британска кратковлакнеста мачка постигнала формално признание и од Здружението на љубители на мачки (ЦФА) и од Меѓународното здружение за мачки (МЗМ). Според податоците од регистарот на ГЦЦФ од 2013 година, таа повторно е најпопуларната педигре раса во нејзината родна земја.
2 Опис
2.1 Изглед
Британската кратковлакнеста е голема мачка со релативно моќен изглед, со широки гради, силни дебели нозе со заоблени шепи и опашка со средна должина, со тап врв. Главата е релативно голема и заоблена, со кратка муцка, широки образи (најзабележителни кај зрелите мажјаци, кои имаат тенденција да развијат истакнати џуџиња) и големи тркалезни очи кои се длабоко бакарно портокалови и инаку варираат по боја во зависност од крзното. Нивните големи уши се широко поставени.
Британската сина варијанта на мачка често може да се помеша со сивиот шкотски фолд, раса тесно поврзана со британската кратковлакнеста мачка.
Тие бавно созреваат во споредба со повеќето раси на мачки, достигнувајќи целосен физички развој на приближно тригодишна возраст. За разлика од другите домашните мачки тие се забележливо сексуално диморфна раса, со мажјаци во просек од 4,1-7,7 кг. и женките од 3,2- 5,4 кг.
2.2 Крзно, боја и дезени
Крзното на британскиот кратковлакнеста мачка е една од дефинирачките одлики на расата. Тоа е многу густо, но нема подвлакно; на тој начин, текстурата е кадифена наместо волнена или мека, со цврст, „остар“ куп што забележливо се крши над телото на мачката додека се движи.
Иако британската сина мачка останува најпознатата варијанта, британските кратковлакнести мачки ги има и во многу други бои и дезени. Црната, сината, белата, црвената, кремавата, сребрената, златната се прифатени со сите официјални стандарди, било солидни или во боја, табни , засенчени и двобојни шари; ГЦЦФ, ФИФе и TИЦА, исто така, ја прифаќаат чоколадната боја на крзно на мачка, забранета во стандардот на ЦФА.
2.3 Темперамент
Тие се мирна раса на мачки, не толку активна и разиграна како други, но слатки и посветени на своите сопственици. Тие имаат тенденција да бидат мирни со други домашни миленици и деца и толерираат прилично голема физичка интеракција, но по правило не сакаат да ги земаат или носат. Тие бараат само минимално одржување и е добро да се чуваат како мачки само во затворен простор; сепак, тие можат да бидат склони кон дебелеење, освен ако не се внимава на нивната исхрана. Тие се тивки и будни, но ако им веруваат на своите сопственици, ќе ги следат активностите на сопствениците и ќе останат со нив. Британските кратковлакнести мачки не се типични мачки кои би ги држеле во скутот. Повеќе се навикнати да бидат покрај луѓето отколку да чучнат во скутот на луѓето. Слично на тоа. Имаат низок глас и умерено ниво на активност. Кога нема никој дома, мирно ќе останат дома и ќе чекаат да се вратат нивните сопственици.
3 Здравје
Комитетот за раси на мачки на Обединетото Кралство ја смета британската кратковлакнеста мачка за долговечна мачка, со очекуван животен век од 14-20 години. Податоците од ветеринарната клиника од Англија покажуваат просечен животен век од 11,8 години. Податоците на шведското осигурување покажуваат дека просечниот животен век на расата е > 12,5 години. 82% од британските кратковлакнести живееле до 10 години или повеќе, а 54% до 12,5 или повеќе години.
Хипертрофичната кардиомиопатија (ХКМ) може да биде сериозен проблем кај оваа раса. Студија во Данска за преваленца на оваа болест, истражувана со повеќе од 329 мачки покажа дека 20,4% од мажјаците и 2,1% од женките имале ХКМ. Тестирањето на ХКМ кај мажјаците што се користат за размножување сега е задолжително за одгледувачите на мачки во Данска.
Се смета дека оваа раса е изложена на висок ризик од полицистична бубрежна болест (ПББ). Лабораторија за тестирање на ДНК забележала значително намалување на мутациите на ПББ кај тестираните популации. Честотата на генетски носител сега е 1%.
3.1 Потенцијални здравствени проблеми
; Полицистична бубрежна болест
Оваа болест формира циста во бубрегот на мачката, што предизвикува откажување на органите. Полицистичната бубрежна болест може да се открие преку генетско тестирање или ултразвук. Не постои лек за полицистичната бубрежна болест, но постојат лекови кои можат да ги ублажат ефектите и да го намалат напредувањето на болеста.
; Кардиомиопатија
Срцевиот мускул се згуснува со што ја ограничува количината на крв што се пумпа, што доведува до згрутчување на крвта и нарушување на здравјето. Кардиомиопатија може да се открие преку ултразвук, ЕКГ и рендген. Лековите можат да го ублажат и забават напредувањето на болеста.
3.2 Хипертироидизам
Некои британски кратковлакнести мачки имаат хипертироидизам, кој е предизвикан од прекумерно производство на тироидни хормони, што влијае на метаболизмот. Тоа им носи сериозни проблеми на мачките бидејќи тироидните хормони влијаат на речиси сите органи на мачките, особено на нивните срца. Постарите мачки, генерално, се поподложни. Некои од знаците се губење на тежината, задишување, болест и мрсно крзно. На мачките со хипертироидизам им е потребна операција и лекови како третман.
3.3 Циститис
Циститисот влијае на уринарниот тракт на мачките и доведува до воспаление во нивните мочни меури. Циститисот е тешко да се излечи. Стресот, бактериската инфекција и камењата во мочниот меур обично предизвикуваат циститис. Некои од симптомите се често мокрење и присуство на крв во урината на мачките. На мачките со циститис им треба многу вода и посебна медицинска исхрана. Третманите вклучуваат антиинфламаторни лекови и антибиотици.