Харисов јастреб

Harris's hawk
Conservation status
Least Concern (IUCN 3.1)
Scientific classification
Kingdom:, Animalia
Phylum:, Chordata
Class:, Aves
Order:, Accipitriformes
Family:, Accipitridae
Genus:, ''Parabuteo''
Species:, ''P. unicinctus''
Binomial name
''Parabuteo unicinctus''(Temminck, 1824)
Subspecies
Distribution map of ''Parabuteo unicinctus''
Synonyms
Харисовиот јастреб, порано познат како јастреб со заливски крила или темен јастреб, и познат во Латинска Америка како пеуко, е средноголема птица грабливка која се размножува од југозападниот дел на Соединетите Американски Држави јужно до Чиле, централна Аргентина и Бразил. Понекогаш се пријавуваат птици на слобода во Западна Европа, особено во Британија, но тој е популарен вид во соколарството и речиси сигурно сите овие записи се однесуваат на бегства од заробеништво.
Името е изведено од грчкиот ''пара'', што значи покрај, блиску или слично, и латинскиот ''buteo'', што се однесува на еден вид на ѕвер; ''uni'' значење еднаш; и ''cinctus'' што значи опашан, што се однесува на белата лента на врвот на опашката. Џон Џејмс Одубон и го дал на оваа птица своето англиско име во чест на неговиот орнитолошки придружник, финансиски поддржувач и пријател Едвард Харис.
Харисовиот јастреб се истакнува по своето поведение да лови кооперативно во глутници составени од толерантни групи, додека другите грабливци често ловат сами. Социјалната природа на Харисовите јастреби се припишува на нивната интелигенција, што ги прави лесни за тренирање и ги направи популарна птица за употреба во соколарството.
1 Опис
Овој средноголем јастреб е приближно среден по големина помеѓу див сокол (''Falco peregrinus'') и црвеноопашест јастреб (''Buteo jamaicensis''). Јастребите на Харис се со должина од 46 до 59 цантиметри и генерално имаат распон на крилјата од околу 103 до 120 сантиметри. Овие јастреби имаат кафеаво перје, црвеникави рамења и пердуви од опашката со бела основа и бел врв.
Тие покажуваат сексуален диморфизам при што женките се поголеми за околу 35%. Во Соединетите Држави, просечната тежина за возрасни мажи е околу 701 грам, со опсег од 546 до 850 грама, додека просекот на возрасната женка е 1029 грама, со опсег од 766 до 1633 грама. Имаат темно кафеави перја со костенови рамења, облоги на крилата и бутовите, бели на основата и врвот на опашката, долги, жолти нозе и жолта цереза. Вокализациите на Харисовиот јастреб се многу груби звуци.
Животниот век на Харисовиот сокол е 10-12 години во дивината, 20-25 години во заробеништво.
1.1 Малолетничка
Младиот Харисов сокол е претежно ишаран како биволска кожа и изгледа многу посветол од темните возрасни. Кога се во лет, долните страни на крилата на младите се обоени со кафеава боја. На прв поглед може да изгледаат за разлика од возрасните, но идентичниот костенлив пердув е помош за идентификација.
1.2 Подвидови
Постојат три подвидови на Харисовиот јастреб:
*''P. u. супериорен'': пронајден во Долна Калифорнија, Аризона, Сонора и Синалоа . ''P. u.'' Се верувало дека ''супериорот'' има подолги опашки и крилја и дека е поцрна од ''P. u. хариси'' . Сепак, големината на примерокот од првобитната студија беше прилично мала, со само пет мажи и шест жени. Подоцнежните истражувања заклучија дека нема толку силна физичка разлика како што првично се претпоставуваше. Други еколошки разлики, како што е географската ширина, исто така беа изнесени како аргументи против валидноста на сегментацијата на подвидовите.*''P. u. harrisi'': пронајден во Тексас, источно Мексико и голем дел од Средна Америка.*''P. u. unicinctus'': се наоѓа исклучиво во Јужна Америка. Тој е помал од северноамериканскиот подвид.
2 Распространетост и живеалиште
Јастребите на Харис живеат во ретки шуми и полупустини, како и мочуришта (со некои дрвја) во некои делови од нивниот опсег (Howell и Webb 1995), вклучувајќи ги и мочуриштата со мангрови, како во делови од нивниот јужноамерикански опсег. Јастребите на Харис се постојани жители и не се селат. Важните костуми и потпори за гнездо се обезбедени од расфрлани поголеми дрвја или други одлики (на пр. столбови за струја, рабови на шуми, стоечки мртви дрвја, живи дрвја и камења и сагуароси).
Популацијата на дивите Харисови јастреби се намалува поради губење на живеалиштата; сепак, под одредени околности, познато е дека тие се преселуваат во развиените области.
3 Поведение
Овој вид се јавува во релативно стабилни групи. Хиерархија на доминација се јавува кај Харисовите јастребите, каде што зрелата женка е доминантна птица, по што следи возрасен мажјак, а потоа младенчето од претходните години. Групите обично вклучуваат од 2 до 7 птици. Птиците не само што соработуваат во ловот, туку помагаат и во процесот на гнездење. Ниту една друга птица грабливка не е позната да лови во групи толку рутински како овој вид.
3.1 Хранење
Исхраната на Харисовиот јастреб се состои од мали суштества, вклучувајќи птици, гуштери, цицачи и големи инсекти . Бидејќи често лови во групи, јастребот на Харис може да собори и поголем плен. Иако не е особено вообичаен, јастребот на Харис може да земе плен со тежина од над 2 килограми, како што се возрасни зајаци, голема сина чапја (''Ardea herodias'') и полуодраснати диви мисирки ( ''Meleagris gallapavo''). Пустинската памучна опашка (''Syvilagus auduboni''), водечки вид плен на север од опсегот на Харисовиот јастреб, обично тежи 800 грама или помалку. Несомнено, бидејќи често гони голем плен, овој јастреб има поголеми и посилни стапала, со долги канџи и поголем, поистакнат кукаст клун од повеќето други грабливци околу неговата големина. Локално, другите бутеонински јастреби, вклучително и обоениот јастреб, црвеноопашест јастреб и белоопашест јастреб, исто така, ловат првенствено памучни опашки и зајаци, но секој е поголем, тежи околу 500 грама, 300 грама и 200 грама, соодветно, повеќе во просек од јастребот на Харис.
Во југозападниот дел на Соединетите Американски Држави, најчестите видови плен (по опаѓачки редослед на распространетост) се пустинска опашка (''Syvilagus auduboni''), источна памучна опашка (''Syvilagus floridanus''), црноопашеста јакна ( ''Lepus californicus'' ), земјата верверичка (''Amomopsermil spermopherm''''.'' spp.), шуми (''Neotoma'' spp.), кенгурски стаорци ( ''Dipodomys'' spp.), џебни гофери (''Geomys'' и ''Thomomys'' spp.), гамбелова препелица ( ''Callipepla gambelii''), лушпеста препелица (''C. squamata''), северна боб бела (''Colinus virginianus''), кактус врна (''Campylorhynchus brunneicapillus'' , северна потсмешна птица (''Mimus polyglottos)'', пустина (максел) ( ''skinkslostereum'' ) Во тропските предели, Харисовте јастреби се приспособиле да земаат плен на неколку сорти, вклучувајќи ги и оние како кокошките и европските зајаци кои ги вовел човекот. Во Чиле, обичниот дегу (''Octodon degus'') сочинува 67,5% од пленот.
3.2 Лов
Додека повеќето грабливци се осамени, само се собираат за размножување и преселба, јастребите на Харис ќе ловат во кооперативни групи од два до шест. Се верува дека ова е адаптација на недостатокот на плен во пустинската клима во која живеат. Во една ловечка техника, мала група лета напред и извидува, потоа друг член на групата лета напред и извидува, и тоа продолжува додека пленот не се фати и се дели. Во друга ловечка техника, сите јастреби се шират околу пленот и една птица го исфрла надвор. Харисовите јастреби често го бркаат пленот пешки, и се прилично брзи на земја, а нивните долги, жолти нозе се приспособени за ова, бидејќи повеќето јастреби не поминуваат толку многу време на земја. Групите на Харисови јастреби имаат тенденција да бидат поуспешни во фаќањето плен од осамените јастреби, со групи од две до четири кои имаат ~ 10% повисоки стапки на успех по птица.
3.3 Одгледување
Се гнездат во мали дрвја, грмушки или кактуси. Гнездата се често компактни, направени од стапчиња, корени и стебла на растенијата и често се обложени со лисја, мов, кора и корени на растенија. Тие се изградени главно од женката. Обично има две до четири бели до сини бели јајца понекогаш со бледо кафеава или сива дамка. Испилените млади од почеток се со лесна, тенка кожа, но за пет до шест дена добиваат богата кафена боја.
Многу често, може да се забележат три јастреби на едно гнездо: двајца мажјаци и една женка. Дали ова е полиандрија или не, се дебатира, бидејќи може да се помеша со задниот дел (една птица стои на грб на друга). Женката го прави најголемиот дел од инкубацијата. Јајцата излегуваат за 31 до 36 дена. Младенчињата почнуваат да истражуваат надвор од гнездото на 38 дена, а летаат или почнуваат да летаат на 45 до 50 дена. Женката понекогаш се размножува два или трипати годишно. Младите можат да останат со своите родители до три години, помагајќи да се подигнат подоцнежните потомци. Познато е дека гнездата се напаѓани од којоти ( ''Canis latrans'' ), златни орли ( ''Aquila chrysaetos'' ), црвеноопашести јастреби ( ''Buteo jamaicensis'' ), големите рогови бувови ( ''Bubo virginianus'' ) и јата обични гаврани ( ''Corvus corax'' ), грабливците што може да влијаат на целосно раселување од кооперативните одбрани на гнездото на Харисовиот јастреб. Не постојат податоци за грабнување на возрасни јастреби во Соединетите Држави и Харисовиот јастреб може да се смета за врвен грабливец, иако се претпоставува дека грабливците како орлите и големите рогасти бувови би биле способни да ги убијат. Во Чиле, орлите со црни гради ( ''Geranoaetus melanoleucus'' ) се веројатно грабливци.
4 Однос со луѓето
4.1 Соколарство
Од околу 1980 година, јастребите на Харис се повеќе се користат во соколарството и сега се најпопуларните јастреби на Запад (надвор од Азија) за таа цел, бидејќи се едни од најлесните за тренирање и најсоцијални.
Тренираните Харисови јастреби се користат за отстранување на несакана популација на гулаби од лондонскиот плоштад Трафалгар и од тениските терени на Вимблдон.
Обучените Харисови јастреби се користат за намалување на бројот на птици од експерти за соколарство во Канада и САД на различни локации, вклучувајќи аеродроми, одморалишта, депонии и индустриски локации.
4.2 Во уметноста
Џон Џејмс Одубон го илустрирал Харисовиот јастреб во ''Птиците на Америка'' (објавено, Лондон 1827–38) како плоча 392 со наслов „Луизијана Хок - ''Бутео Хариси'' “. Сликата била врежана и обоена од работилниците на Роберт Хавел, Лондон во 1837 година. Оригиналниот акварел од Одубон бил купен од Друштвото за историја на Њујорк каде што останал до ден-денес (јануари 2009 година).
5 Поврзано
** италијански
* (видео)
5.1 Историски материјал
* Џон Џејмс Одубон. „ “, ''Орнитолошка биографија'' том 5 (1839). од октаво издание ''на Birds of America'', 1840 година.