Шчучинск

Шчучинск (казашки: Щучинск, ''Shýchinsk''; руски: Щучинск) — град во северен Казахстан, сместен 75 километри југоисточно од Кокшетау, на езерото Шчучи. Градот е седиште на областа Бурабај во Акмолинската област и е центар на голема земјоделска област.
1 Историја
1.1 Станица Шчучинскаја
Историјата на формирањето на Шчучинск започнува во 19 век.
Во 1850 година, на 15 километри од селото Котуркулскаја, се појавува населбата Шчучински, која станува упориште на сибирските Козаци, на еден од излезите на градот Омск.
Првите доселеници во селото Шчучинскаја биле Козаци и селани по селанската реформа во средината на 19 век. Во селото почнувале да се доселуваат и селани од покраината Карков. Во 1850 година биле изградени првите куќи во Шчучинскаја.
На 21 октомври 1868 година беше потпишан Царскиот декрет на неговото царско височество на Руската Империја за основањето на областа Акмола со административниот центар во Омск. Акмолинската област беше формирана како дел од генералното гувернерство на Западен Сибир, селото Шчучинскаја беше доделено на областа Кокчетав во овој регион.
Козаците кои живееле во селото ја сочинувале втората стотина од првиот козачки полк именуван по Јермак Тимофеев од сибирската козачка армија. Козаците вршеле гранична служба, и воделе војна со Отоманската Империја.
За време на Граѓанската војна, се воделе битки во Акмолинската област, а козачкото село и се спротивставило на Црвената армија, но есента 1919 година Црвената армија ја окупирала областа и воспоставила советска моќ. Постојат неколку масовни гробници на територијата на градот, а во самиот центар има споменик на хероите кои загинале во Граѓанската војна.
За време на пристигнувањето на советската власт, во селото живееле околу 3000 луѓе.
1.2 Село Шучинск
Во 1925 година, железничката линија од Кокчетав беше проширена до селото Шучинск. Во тоа време, индустријата на населбата се состоеше од мелница за пареа, мала фабрика за тули и неколку рибарски задруги. Во 1929 година е изградено депо за локомотива и е пуштено во употреба. Во тие години, селото беше дел од железничката пруга Омск.
До крајот на 1920-тите, пругата се протегала кон сливот на јаглен Караганда. Потребни беа градежни материјали за изградба на железничка инфраструктура. Така, во 1929 година, во близина на станицата започнал развој на неметални наслаги. Основана е фабрика за кршен камен (подоцна фабрика за шут). Работата била извршувана рачно, а во првата година биле произведени околу 3.000 кубни метри камења.
Индустријата, транспортот, културата и трговијата се развиваа поинтензивно до средината на 1930-тите. Во тоа време, мрежата на културни и образовни институции расте и се развива. Во 1930 година е отворено педагошко училиште. Во 1934 година, Рударско-металуршкото техничко училиште е преместено од Степњак во Шучинск. Во 1935 година во Шучинск е пуштено во употреба депо за автомобили. Станицата Курорт-Боровоје станува главна железничка клучка. Кон крајот на 1930-тите, основана е фабрика за стакло (затворена во 2005 година).
1.3 Град Шучинск
На 20 мај 1939 година, Шучинск се здоби со статус на град. Неговото население е веќе 23 илјади жители. Но, наскоро тоа значително ќе се зголеми на сметка на депортираните Германци, Чеченци и Ингуши. Градот станува мултинационален.
За време на Втората светска војна, повеќе од 12 000 луѓе заминуваат на фронтот. Нешто повеќе од половина ќе се вратат живи. На многу жители на Шучинск им беа доделени ордени и медали. На четворица им беше доделена титулата херој на Советскиот Сојуз, а тројца станаа целосни витези на Орденот на славата.
Индустријата во градот работеше да ги задоволи воените потреби. Индустрискиот комплекс Шучинск (фабрика за мебел) правеше дрвени лажици, кибрит и кафе од јачмен. Илјадници војници на Црвената армија беа хоспитализирани во санаториумите Шучински и Бармашински. За време на војната, светски познати академици беа евакуирани и работеа тука: Гамалеј Н.Ф., Кржижановски Г.М., Вернадски VI, Зелински НД и многу други.
Во педесеттите години од минатиот век, големите индустриски претпријатија ја започнуваат својата работа, како што се фабриката за поправка „Казмстромјамаш“, фабриката за неметални градежни материјали и фабриката за бетонски производи. Транспортот, градежништвото и комуникацијата се развиваат, се појавуваат објекти на комунални услуги и услуги за домаќинството.
Со декрет на Президиумот на Врховниот совет на Казахстанската ССР од 30 јули 1957 година, Шучинск беше вклучен во категоријата градови на регионална подреденост. Од 26 декември 1960 година Шучинск е дел од Целинногоскиот крај, чиј центар станува град Акмолинск (сега - Нур-Султан). Подоцна Шучинск е вратен под Кокчетавскиот регион.
Во 1970-1980 година. растот на индустриското производство главно се должеше на воведувањето на нови претпријатија. Беа пуштени во употреба погонот за пакување месо, фабрики за мебел и облека, производствени капацитети на РМЗ „Агрореммаш“, хормонална фабрика. Локомотивите се заменуваат со дизел локомотиви, а од 1983 година на делот Целиноград-Кокчетав сообраќаат првите електрични возови.
Во 90-тите години на минатиот век се забележува значителен економски пад. Стотици семејства го напуштаат градот, се селат во Русија, Германија и Израел.
На 2 мај 1997 година, со указ на претседателот на Казахстан, градот Шучинск беше вклучен во категоријата градови со окружно значење.
На 3 мај 1997 година, со Указ на претседателот на Република Казахстан, регионот Кокчетав беше укинат, а градот територијално беше пренесен во регионот на Северен Казахстан.
На 8 април 1999 година, Шучинск стана дел од Акмолинската област.
21-от век започна доста продуктивно за градот. Постигнат е значителен економски раст, особено во туристичкиот бизнис. Селските фарми и земјоделските фирми имаат остварено големи приходи.
Градот издава три општествено-политички весници: „Луч“ (тираж 5.100 примероци), „Стабилен весник“ (тираж во 4.200 примероци) на руски јазик и „Бурабај“ (тираж од 1.550 примероци) на казахстански јазик. Локалната кабелска телевизија работи од 2005 година.
2 Географија
Градот се наоѓа на 70 км југоисточно од административниот центар на областа Кокшетау. Сместено е на југозападниот брег на езерото Шчучи, кое спаѓа во групата на борови езера, формирани со пад на метеорит. Поради разновидноста на флората (757 видови) и фауната (305 видови) - во споредба со хомогените степи наоколу, и нивното потекло, областа на боровите езера со вкупна површина од 1299,35 квадратни километри е одвоена во Државниот национален парк за природа „Борабаи“ во 2000 година
3 Население
1959, 1970, 1979, 1989, 1991, 1999, 2004, 2005, 2006, 2007, 2008, 2009, 2010, 2011, 2012, 2013, 2014, 2015, 2016, 2017, 2018, 2019
39 208, 40 432, 47 948, 55 539, 56 000, 45 254, 41 561, 42 010, 42 615, 42 952, 43 201, 44 106, 44 331, 44 572, 45 004, 45 615, 45 896, 45 429, 46 102, 46 274, 46 480, 46 810
4 Одморалиште Шчучинско-Боровск
Првиот здравствен центар на езерото Шчучи е изграден во областа Бармашино во 1927 година.
Денес, на територијата на зоната на одморалиштето Шчучинско-Боровск, има голем број санаториуми, амбуланти, домови за одмор, спортски и здравствени кампови. Десетици илјади луѓе од различни делови на Казахстан и остатокот на светот, доаѓаат тука за да се релаксираат и да го подобрат своето здравје.
Локалните климатски услови фаворизираат третман на болести на респираторниот систем, гастроинтестиналниот тракт, кардиоваскуларниот систем и мускулно-скелетниот систем.
Туристите ги привлекува изобилството на чисти езера, прекрасни планини, чисто одморалиште, како и кумис, лековита кал и минерални извори. На услуга на туристите - чисти плажи, изнајмување бродови, разни туристички екскурзии.
5 Спорт
Националниот ски-центар Бурабај со два модерни олимписки рида за скијачки скокови, голем (К125) и среден (К90), е отворен во јули 2018 година.
Светлана Капанина, светска шампионка во аеробатик, најпрославена жена пилот во историјата е родена во Шчучинск.
6 Збратимени градови
* Јермук, Ерменија
7 Поврзано
* Казахстан
* Акмолинска област
*Градови во Казахстан
8 Наводи