Колонизација на вселената

Колонизација на вселената (исто така познато и како вселенска населба или вонземска колонизација) — хипотетичко трајно населување и експлоатација на природните ресурси на небесните објекти различни од Земјата. Таа претставува форма на човечко присуство во вселената, надвор од човечките вселенски летови и оперативните вселенски пунктови.
Наведени се многу аргументи за и против колонизацијата на вселената. Двете најчести во корист на колонизацијата се опстанокот на човечката цивилизација и биосферата во случај на Глобален катастрофален ризик (предизвикан од човекот) и достапноста на дополнителни ресурси во вселената кои би можеле да овозможат проширување на човечкото општество. Најчестите приговори за колонизацијата вклучуваат загриженост дека комодификацијата на вселената веројатно ќе ги зајакне интересите на веќе моќните, вклучително и големите економски и воени институции; огромни опортунитетни трошоци во споредба со трошењето на истите ресурси овде на Земјата; егзацербација на веќе постоечките штетни процеси како што се војни, економска нееднаквост и деградација на животната средина.
До денес, не е формирана вселенска колонија. Вселенската колонија би поставила преседан кој би покренал бројни општествено-политички прашања. Само изградбата на потребната инфраструктура претставува застрашувачки сет на технолошки и економски предизвици. Вселенските колонии генерално се замислени како организациски и материјални структури кои треба да ги задоволат речиси сите потреби на поголем број луѓе, во средина во вселената која е многу непријателска кон човечкиот живот и недостапна за одржување и снабдување од Земјата. Тоа би вклучувало технологии, кои ќе преттавуваат контролирани еколошки системи за поддршка на животот, кои допрва треба да се развијат на кој било значаен начин. Исто така, ќе треба да се справи со сè уште непознатото прашање за тоа како луѓето долгорочно ќе се однесуваат и ќе напредуваат на такви места. Поради сегашните трошоци за испраќање на што било од површината на Земјата во орбитата (околу 1400 долари за килограм до нискоземската орбита од ''Фалкон Хеви''), вселенската колонија во моментов би била масовно скап проект.
Сè уште нема планови за изградба на вселенски колонии од некоја голема организација, било владина или приватна. Сепак, многу предлози, шпекулации и дизајни за вселенски населби биле направени низ годините, а значителен број застапници и групи за вселенска колонизација се активни. Неколку познати научници, како што е Фриман Дајсон, се изјасниле за населување во вселената.
На технолошки план, постои тековен напредок во поевтинувањето на пристапот до вселената (системите за лансирање за повеќекратна употреба би можеле да достигнат 20 долари за килограм во орбитата), и во создавањето на автоматизирани техники за производство и изградба.
1 Дефиниција
Терминот се користи многу широко, се применува на секое постојано човечко присуство, дури и роботско, особено заедно со терминот „''населба''“, кој непрецизно се применува на секое човечко живеалиште во вселената, од истражувачки станици до самоодржливи заедници во вселената.
Зборот ''колонија'' и ''колонизација'' се термини вкоренети во колонијалната историја на Земјата, што го прави географски термин, како и особено политички термин. Оваа широка употреба за каква било постојана човечка активност и развој во вселената е критикувана, особено како колонијалистичка и недиференцирана (види подолу: Приговори).
Во оваа смисла, колонија е поставена населба која бара територија и ја експлоатира за доселениците или нивната метропола. Затоа, човечкото место, иако можеби е вселенско живеалиште, па дури и вселенска населба, автоматски не претставува вселенска колонија.
2 Историја
Раните предлози за идните колонизатори како Френсис Дрејк и Кристофер Колумбо да стигнат до Месечината и луѓето кои последователно живеат таму биле дадени од Џон Вилкинс во ''A Discourse Concerning a New Planet'' во првата половина на 17 век.
Првото познато дело за вселенската колонизација било ''Месечина од тули'', дело објавено во 1869 година од Едвард Еверет Хејл, за населен вештачки сателит. Во 1897 година Курд Ласвиц пишувал и за вселенските колонии.
Рускиот пионер за ракетна наука Константин Циолковски предвидел елементи на вселенската заедница во својата книга ''Надвор од планетата Земја'' напишана околу 1900 година. Циолковски ги натерал своите вселенски патници да градат оранжерии и да одгледуваат земјоделски култури во вселената. Циолковски верувал дека одењето во вселената ќе им помогне на совршените човечки суштества, што ќе доведе до бесмртност и мир.
Во 1920-тите Џон Дезмонд Бернал, Херман Оберт, Гвидо фон Пиркет и Херман Нурдунг дополнително ја развиле идејата. Вернер фон Браун придонел за своите идеи во една статија од ''Colliers'' од 1952 година. Во 1950-тите и 1960-тите, Дендриџ М. Кол ги објавил своите идеи.
Друга важна книга на оваа тема била книгата ''Високата граница: Човечки колонии во вселената'' од Џерард О'Нил од 1977 година, која истата година била проследена со ''Колонии во вселената'' од ТА Хепенхајмер.
Маријана Џ. Дајсон ја напишала ''Дом на Месечината: Живеење на вселенска граница'' во 2003 година; Питер Екарт го напишал ''Прирачникот за месечевата база'' во 2006 година и потоа ''„Враќањето на Месечината'' “ на Харисон Шмит напишано во 2007 година.
2.1 Вселенско населување
Во 1977 година, првото одржливо вселенско живеалиште, станицата ''Саљут 6'', било ставено во Земјината орбита и на крајот било наследено од Меѓународната вселенска станица, денес најблиску до човечка база во вселената.
3 Места
Местоположбата е честа точка на расправија меѓу застапниците за вселенска колонизација. Местоположбата на колонизација може да биде на физичко тело како планета, џуџеста планета, природен сателит или астероид или во орбита. (за колонии кои не се на тело, видете Вселенско живеалиште).
3.1 Простор во близина на Земјата
3.1.1 Месечина
Месечината се дискутира како цел за колонизација, поради нејзината близина до Земјата и помалата ослободителна брзина. Обилниот мраз во одредени области може да обезбеди поддршка за потребите за вода на месечевата колонија, Сепак, недостатокот на атмосфера на Месечината не обезбедува заштита од вселенско зрачење или метеороиди, така што лавинските цевки на Месечината се предложени како места за добивање заштита. Загрижува и малата површинска гравитација на Месечината, бидејќи не е познато дали 1/6 g е доволно за одржување на здравјето на луѓето на долги периоди. Интересот за воспоставување месечева база се зголемил во 21 век како посредник за колонизацијата на Марс, со такви предлози како што е Месечевото село за истражувачки, рударски и трговски објекти со постојано живеалиште.
3.1.2 Лагранжови точки
Друга можност блиску до Земјата се стабилните Лагранжови точки и , во која точка вселенската колонија може да лебди бесконечно. Друштвото L5 е основано за да промовира населување со изградба на вселенски станици на овие точки. Џерард К. О'Нил предложил во 1974 година дека точката L 5, особено, може да собере неколку илјади пловечки колонии и ќе овозможи лесно патување до и од колониите поради плиткиот делотворен потенцијал во оваа точка.
3.2 Внатрешните планети
3.2.1 Меркур
Некогаш се сметало дека е испарливо тело како нашата Месечина, но денес е познато дека Меркур е богат со испарливи материи, изненадувачки побогат со испарливи материи, всушност, од кое било друго копнено тело во внатрешниот Сончев Систем. Планетата, исто така, добива шест и пол пати поголем сончев флукс од системот Земја/Месечина, што ја прави сончевата енергија многу ефикасен извор на енергија; може да се искористи преку орбиталните сончеви низи и да се зрачи на површината или да се извезе на други планети.
Геологот Стивен Гилет во 1996 година сугерирал дека ова би можело да го направи Меркур идеално место за изградба и лансирање на вселенски летала, кои би можеле да лансираат како преклопени „''парчиња''“ од масовниот двигател од површината на Меркур. Штом ќе бидат во вселената, сончевите едра ќе се распоредат. Сончевата енергија за двигателот на масата треба лесно да се добие, а сончевите едра во близина на Меркур би имале 6,5 пати поголем ефект што го прават во близина на Земјата. Ова би можело да го направи Меркур идеално место за стекнување материјали корисни во градењето хардвер за испраќање до (и земјообликување) на Венера. Огромни сончеви колектори, исто така, би можеле да бидат изградени на или во близина на Меркур за да произведуваат енергија за големи инженерски активности како што се ласерски светлосни едра до блиските ѕвездени системи.
Бидејќи Меркур во суштина нема осен наклон, површината на кратерите во близина на неговите полови лежат во вечна темнина, и никогаш не го гледаат Сонцето. Тие функционираат како ладни стапици, заробувајќи испарливи материи за геолошки периоди. Се проценува дека половите на Меркур содржат 10 <sup>14–</sup> 10 <sup>15</sup> кг вода, веројатно покриена со околу 5,65×10 <sup>9</sup> m <sup>3</sup> јаглеводороди. Ова би го овозможило земјоделството. Се сугерирало дека може да се развијат растителни сорти за да се искористат предностите од високиот интензитет на светлина и долгиот ден на Меркур. Половите не ги доживуваат значајните варијации на денот-ноќта што ги доживува остатокот од Меркур, што ги прави најдобро место на планетата за почеток на колонизација.
Друга опција е да се живее под земја, каде што варијациите деноноќно ќе бидат доволно пригушени при што температурите би останале приближно константни. Постојат индикации дека Меркур содржи лавински цевки, како Месечината и Марс, кои би биле погодни за оваа намена. Подземните температури во прстенот околу половите на Меркур може да достигнат дури и собна температура на Земјата, 22±1 °C; а тоа се постигнува на длабочини почнувајќи од само околу 0,7 м. Ова присуство на испарливи материи и изобилство на енергија ги натерало Александар Болонкин и Џејмс Шифлет да го сметаат Меркур попогоден од Марс за колонизација.
Сепак, третата опција би можела да биде постојано движење за да остане на ноќната страна, бидејќи циклусот ден-ноќ на Меркур од 176 дена значи дека сончевиот терминатор патува многу бавно.
Бидејќи Меркур е многу густ, неговата површинска гравитација е 0,38г како Марс, иако е помала планета. Ова би било полесно да се прилагоди од месечевата гравитација (0,16 g), но сепак има предности во однос на помалата брзина на бегство од планетата. Близината на Меркур му дава предности во однос на астероидите и надворешните планети, а неговиот низок синодичен период значи дека прозорците за лансирање од Земјата до Меркур се почести отколку оние од Земјата до Венера или Марс.
Негативно, колонизацијата на Меркур ќе бара значителна заштита од зрачење и сончеви изливи, а бидејќи Меркур е без воздух, декомпресијата и екстремните температури би биле постојани ризици.
3.2.2 Марс
Хипотетичката колонизација на Марс вродила интерес кај јавни вселенски агенции и приватни корпорации, како и обемно внимание во научнофанатастични написи, филмови и други видови на уметност. Повеќе организации имаат предложено планови за човечка мисија на Марс, прв чекор кон какви било напори за колонизација, но ниту една личност нема стапнато на планетата. Сепак, земјопоседници и ровери успешно ја истражувале планетарната површина и имаат доставено информации за состојбите на теренот. Причините за колонизирање на Марс вклучуваат чиста човечка љубопитност; откривање на потенцијалот на луѓето за обезбедување повеќе длабински истражувачки набљудувања од оние кои би ги дале беспилотните ровери; економски интерес за ресурсите на планетата, и можноста со населување на други планети да се намали веројатноста за појава на човечко истребување.
Тешкотиите и опасностите на ваквите напори вклучуваат изложеност на зрачење, токсична почва, мала гравитација, изолацијата што ја придружува растојанието на Марс од Земјата, недостаток на вода и студени температури.
3.3 Астероиден појас
Астероидниот појас има значаен севкупен материјал на располагање, а најголемите објекти се Церера, Веста, Палада и Хигија, иако е слабо распореден бидејќи покрива огромен простор од вселената. Леталото за снабдување без екипаж треба да биде практично со мал технолошки напредок, дури и да премине 500 милиони километри простор. Колонистите би имале силен интерес да уверат дека нивниот астероид нема да ја погоди Земјата или кое било друго тело со значителна маса, но ќе имаат екстремни потешкотии во движењето на астероидот. од која било големина. Орбитите на Земјата и повеќето астероиди се многу оддалечени едни од други во однос на делта-v и астероидните тела имаат огромен импулс. Можеби може да се инсталираат ракети или масовни двигатели на астероидите за да го насочат нивниот пат кон безбеден курс.
Церера, најголемиот астероид, може да послужи како центар за ископување астероиди или како попатна станица за патување до надворешниот Сончев Систем. Има лесно достапна вода, амонијак и метан, важни за опстанок, гориво, а можеби и тераформирање на Марс и Венера. Колонијата може да биде основана на површински кратер или под земја.
Сепак, дури и Церера управува само со мала површинска гравитација од 0,03 g, што не е доволно за да ги спречи негативните ефекти на микрогравитацијата. Затоа, ќе бидат потребни или медицински третмани или вештачка гравитација.
3.4 Месечини на надворешните планети
Човечките мисии на надворешните планети ќе треба да пристигнат брзо поради ефектите на вселенското зрачење и микрогравитацијата на патувањето. Во 2012 година, Томас Б. Кервик напишал дека растојанијата до надворешните планети го прават тековното човечко истражување за нив непрактично, истакнувајќи дека времето на патување за кружни патувања до Марс се проценува на две години и дека најблиското приближување на Јупитер до Земјата е над десет. пати подалеку од најблиското приближување на Марс до Земјата. Сепак, тој истакнал дека ова може да се промени со „значителен напредок во дизајнот на вселенските летала“. Студот, исто така, би бил фактор, кој бара робустен извор на топлинска енергија за вселенски одела и бази.
3.4.1 Јовијански месечини
Галилеевите месечини на Јупитер (Ија, Европа, Ганимед и Калиста) и Титан на Сатурн се единствените месечини кои имаат гравитација споредлива со нашата Месечина. Сепак, нивоата на зрачење на Ио и Европа се екстремни, доволно за да убијат незаштитени луѓе во текот на еден ден на Земјата. Затоа, само Калиста и можеби Ганимед разумно би можеле да поддржат човечка колонија. Калиста орбитира надвор од појасот на зрачење на Јупитер, а ниските географски широчини на Ганимед се делумно заштитени со магнетното поле на Месечината (иако за Ганимед сè уште ќе биде потребна заштита од зрачење). И двете од нив имаат достапна вода, силикатни карпи и метали кои би можеле да се ископуваат и да се користат за градба.
Иако вулканските ресурси на Ија и плимното загревање претставуваат вредни ресурси, нивното искористување е веројатно непрактично. Европа е богата со вода и веројатно кислород, но металите и минералите треба да се увезуваат. Ако постои вонземски микробиолошки живот на Европа, човечкиот имунолошки систем можеби нема да заштити од него. Меѓутоа, доволната заштита од зрачење може да ја направи Европа интересна локација за истражувачка база.
НАСА извршила проучување наречено ''HOPE'' (Револуционерни концепти за истражување на човечката надворешна планета) во врска со идното истражување на Сончевиот Систем. Избраната цел била Калиста поради оддалеченоста од Јупитер, а со тоа и штетното зрачење на планетата. Според истражувањето, би можело да биде возможно да се изгради површинска основа која ќе произведува гориво за понатамошно истражување на Сончевиот Систем. HOPE проценил времетраење на кружен пат за мисија со екипаж од околу 2-5 години, претпоставувајќи значителен напредок во погонските технологии.
3.4.2 Сатурнски месечини
Титан е единствената месечина во Сончевиот Систем која има густа атмосфера и е богата со соединенија кои носат јаглерод, што укажува на тоа како цел за колонизација. Титан има воден мраз и големи океани од метан. Роберт Зубрин го идентификувал Титан дека поседува изобилство од сите елементи неопходни за одржување на животот, правејќи го Титан можеби најповолното место во надворешниот Сончев Систем за колонизација и велејќи: „''На одредени начини, Титан е најгостопримливиот вонземски свет во нашиот Сончев Систем за човечка колонизација''“.
Интерес пројавува и малата месечина Енкелад, која има подземен океан кој е одделен од површината со само десетици метри мраз на јужниот пол. Испарливи и органски соединенија се присутни таму, а високата густина на Месечината за леден свет (1,6 g/cm <sup>3</sup> ) покажува дека неговото јадро е богато со силикати.
Радијацискиот појас на Сатурн е многу послаб од оној на Јупитер, така што зрачењето е помалку проблем овде.
3.5 Заднептунски регион
Фриман Дајсон сугерирал дека во рок од неколку века човечката цивилизација ќе се пресели во Кајперовиот Појас.
3.6 Надвор од Сончевиот Систем
Гледајќи подалеку од Сончевиот Систем, има до неколку стотици милијарди потенцијални ѕвезди како можни цели за колонизација. Главната тешкотија се огромните растојанија до другите ѕвезди: приближно сто илјади пати подалеку од планетите во Сончевиот Систем. Ова значи дека би била потребна некоја комбинација од многу голема брзина (некој процент од брзината на светлината) или патувањата би траеле со векови или милениуми. Овие брзини се далеку над она што сегашните погонски системи на вселенски летала можат да го обезбедат.
Технологијата за колонизација на вселената во принцип би можела да дозволи човечко проширување со високи, но субрелативистички брзини, значително помали од брзината на светлината. Брод со меѓуѕвездена колонија би бил сличен на вселенско живеалиште, со додавање на големи погонски способности и независно производство на енергија.
Хипотетичките концепти на ѕвезден брод предложени и од научниците и во научната фантастика вклучуваат:
* Генерациски вселенски брод, би патувал многу побавно од светлината, со последователно време на патување меѓу ѕвездите од многу децении или векови. Екипажот ќе помине низ генерации пред да заврши патувањето, така што никој од почетниот екипаж не би се очекувало да преживее за да пристигне на дестинацијата, претпоставувајќи го сегашниот човечки животен век.
* Вселенски брод за спиење, каде што поголемиот дел или целиот екипаж го поминува патувањето во некоја форма на хибернација или анабиоза, дозволувајќи им на некои или на сите да стигнат до дестинацијата.
* Меѓуѕвезден брод што носи ембриони (EIS), многу помал од генерацискиот брод или бродот за спиење, кој транспортира човечки ембриони или ДНК во замрзната или неактивна состојба до дестинацијата. (Очигледни биолошки и психолошки проблеми при раѓањето, одгледувањето и образованието на таквите патници, запоставени на Земјата, можеби не претставуваат основа)
* Брод со јадрено соединување или цепење (на пр. јонски погон) од некој вид, кој постигнува брзини до можеби 10% светлосна брзина, дозволувајќи еднонасочни патувања до блиските ѕвезди со времетраење споредливо со човечкиот живот.
* Проект Орион, концепт на јадрен погон предложен од Фримен Дајсон кој би користел јадрени експлозии за да придвижи ѕвезден брод. Посебен случај на претходните концепти за јадрени ракети, со слична способност за потенцијална брзина, но можеби полесна технологија.
* Концептите за ласерски погон, кои користат некаква форма на зрачење на енергија од Сончевиот Систем може да овозможат лесно едро или друг брод да достигне големи брзини, споредливи со оние што теоретски може да се постигнат со електричната ракета на соединување, погоре. На овие методи ќе им требаат некои средства, како што е дополнителен јадрен погон, за да застанат на дестинацијата, но може да биде возможен хибриден систем (лесно едро за забрзување).
* Поставени човечки умови или вештачката интелигенција може да се пренесат преку радио или ласер со брзина на светлината до меѓуѕвездени дестинации каде што самореплицираните вселенски летала патувале сублуминално и поставиле инфраструктура, а можеби и донеле некои умови. Вонземската интелигенција може да биде уште една остварлива дестинација.
Горенаведените концепти изгледаат ограничени на високи, но сепак суб-релативистички брзини, поради фундаменталните размислувања за енергијата и масата на реакцијата, и сето тоа би подразбирало време на патување што може да биде овозможено со технологијата на вселенска колонизација, дозволувајќи самостојни живеалишта со животи од децении до векови. Сепак, меѓуѕвезденото ширење на човекот со просечна брзина од дури 0,1% ''c'' ќе овозможи населување на целата галаксија за помалку од една половина од галактичкиот орбитален период на Сонцето од ~ 240.000.000 години, што е споредливо со временската рамка на другите галактички процеси. Така, дури и ако меѓуѕвезденото патување со блиску релативистички брзини никогаш не е изводливо (што не може јасно да се одреди во овој момент), развојот на вселенска колонизација би можел да дозволи човечко ширење надвор од Сончевиот Систем без да бара технолошки напредок што сè уште не може разумно да се предвиди. Ова во голема мера би можело да ги подобри шансите за опстанок на интелигентен живот во текот на космичките временски размери, со оглед на многуте природни и човечки опасности кои се нашироко забележани.
Ако човештвото навистина добие пристап до голема количина на енергија, според редот на масата-енергијата на цели планети, на крајот може да стане изводливо да се конструираат Алкуберски меури. Ова е еден од ретките методи на суперлуминално патување што може да биде возможно според сегашната физика. Сепак, веројатно е дека таков уред никогаш не би можел да постои, поради фундаменталните предизвици што се поставуваат.
3.6.1 Меѓугалактичко патување
Растојанието меѓу галаксиите е од редот на милион пати подалеку од оние меѓу ѕвездите, и на тој начин меѓугалактичката колонизација би вклучувала патувања од милиони години преку специјални самоодржливи методи.
4 Право и владеење
Вселенската активност е законски заснована на Договорот за вселената, главниот меѓународен договор. Но, вселенското право станало поголемо правно поле, кое вклучува и други меѓународни договори како што се значително помалку ратификуваниот Договор за Месечината и различните национални закони.
Договорот за вселената ги утврдил основните последици за вселенската активност во член 1: „Истражувањето и користењето на вселената, вклучително и Месечината и другите небесни тела, ќе се вршат во корист и во интерес на сите земји, без оглед на нивната степен на економски или научен развој и ќе биде провинција на целото човештво“.
продолжувајќи во членот два со наведување: „''Вселената, вклучително и Месечината и другите небесни тела, не е предмет на национално присвојување со барање за суверенитет, со користење или окупација или со какви било други средства''“.
Развојот на меѓународното вселенско право се вртело многу околу дефинирањето на вселената како заедничко наследство на човештвото. ''Големата повелба на вселената'' претставена од Вилијам А. Хајман во 1966 година ја поставило вселената експлицитно не како ''terra nullius'' туку како ''res communis'', што последователно влијаело на работата на Комитетот на Обединетите нации за мирно користење на вселената.
5 Причини
5.1 Опстанок на човечката цивилизација
Примарниот аргумент кој повикува на вселенска колонизација е долгорочниот опстанок на човечката цивилизација и копнениот живот. Со развивање на алтернативни места надвор од Земјата, видовите на планетата, вклучително и луѓето, би можеле да живеат во случај на природни катастрофи или катастрофи предизвикани од човекот на нашата планета.
Во два наврати, теоретскиот физичар и космолог Стивен Хокинг се залагал за вселенска колонизација како средство за спас на човештвото. Во 2001 година, Хокинг предвидел дека човечката раса ќе исчезне во следните илјада години, освен ако не се воспостават колонии во вселената. Во 2010 година, тој изјавил дека човештвото се соочува со две опции: или ќе се колонизира вселената во следните двесте години или луѓето ќе се соочат со долгорочна перспектива на истребување.
Во 2005 година, тогашниот администратор на НАСА, Мајкл Грифин, ја идентификувал вселенската колонизација како крајна цел на тековните програми за вселенски летови, велејќи:целта не е само научно истражување;... туку е и проширување на опсегот на човечкото живеалиште надвор од Земјата во Сончевиот Систем како што одиме напред со времето;... На долг рок видот од една планета нема да преживее ;... Ако ние луѓето сакаме да преживееме стотици илјади милиони години, на крајот мора да населиме други планети. Сега, денес технологијата е таква што ова е едвај замисливо. Ние сме во повој;... Зборувам за тоа како ден, не знам кога е тој ден, но ќе има повеќе човечки суштества кои живеат надвор од Земјата отколку на неа. Можеби имаме луѓе кои живеат на Месечината. Можеби имаме луѓе кои живеат на месечините на Јупитер и другите планети. Можеби имаме луѓе кои создаваат живеалишта на астероиди;... Знам дека луѓето ќе го колонизираат Сончевиот Систем и еден ден ќе го надминат.Луис Хали, поранешен член на Стејт Департментот на Соединетите Американски Држави, напишал во ''Форин Аферс'' (лето 1980 година) дека колонизацијата на вселената ќе го заштити човештвото во случај на глобална јадрена војна. Физичарот Пол Дејвис, исто така, го поддржува ставот дека ако планетарна катастрофа го загрози опстанокот на човечкиот вид на Земјата, самодоволната колонизација може да ја врати човечката цивилизација. Авторот и новинар Вилијам Е. Бароус и биохемичарот Роберт Шапиро предложиле приватен проект, Сојуз за спасување на цивилизацијата, со цел да се воспостави „ резервна копија“ на човечката цивилизација надвор од Земјата.
Врз основа на неговиот Коперников принцип, Џ. Ричард Гот проценил дека човечката раса би можела да преживее уште 7,8 милиони години, но веројатно нема да ги колонизира другите планети. Сепак, тој изразил надеж дека ќе се докаже дека е погрешен, бидејќи „колонизирањето на други светови е нашата најдобра шанса да ги заштитиме нашите облози и да ги подобриме изгледите за опстанок на нашиот вид“.
Во теоретска студија од 2019 година, група истражувачи размислувале за долгорочната траекторија на човечката цивилизација. Се тврди дека поради ограниченоста на Земјата, како и ограниченото времетраење на Сончевиот Систем, опстанокот на човештвото во далечната иднина многу веројатно ќе бара обемна вселенска колонизација. Оваа „астрономска траекторија“ на човештвото, како што се нарекува, може да дојде во четири чекори: Првиот чекор, многу вселенски колонии би можеле да се основаат на различни места погодни за живеење - било да е тоа во вселената или на небесни тела далеку од планетата земја - и дозволено е да останат зависни од поддршката од земјата за почеток. Втор чекор, овие колонии би можеле постепено да станат самодоволни, овозможувајќи им да преживеат ако или кога мајката цивилизација на земјата пропадне или умре. Трет чекор, колониите би можеле сами да го развијат и да го прошират своето живеалиште на нивните вселенски станици или небесни тела, на пример преку тераформирање. Четвртиот чекор, колониите би можеле да се самореплицираат и да основаат нови колонии понатаму во вселената, процес кој потоа може да се повтори и да продолжи со експоненцијална брзина низ космосот. Сепак, оваа астрономска траекторија можеби нема да биде трајна, бидејќи најверојатно ќе биде прекината и на крајот ќе опадне поради исцрпување на ресурсите или затегнување на конкуренцијата помеѓу различните човечки фракции, што ќе доведе до некое сценарио за „''војни на ѕвездите''“. Во многу далечна иднина, во секој случај се очекува човештвото да исчезне, бидејќи ниту една цивилизација - без разлика дали е човечка или вонземска - никогаш нема да го надживее ограниченото времетраење на самиот космос.
5.2 Огромни ресурси во вселената
Ресурсите во вселената, и во материјали и во енергија, се огромни. Само Сончевиот Систем има, според различни проценки, доволно материјал и енергија за поддршка од неколку илјади до преку милијарда пати повеќе од сегашната човечка популација на Земјата, главно од самото Сонце.
Ископувањето астероиди исто така ќе биде клучно во вселенската колонизација. Во астероидите лесно може да се најдат вода и материјали за изработка на структури и заштита. Наместо повторно снабдување на Земјата, треба да се воспостават станици за рударство и гориво на астероидите за да се олесни подоброто патување во вселената. Оптичко рударство е терминот што НАСА го користи за да опише извлекување материјали од астероиди. НАСА верува дека со користење на погонско гориво добиено од астероиди за истражување до Месечината, Марс и пошироко, ќе се заштедат 100 милијарди долари. Ако финансирањето и технологијата дојдат порано од проценетото, ископувањето астероиди може да биде можно во рок од една деценија.
Иако некои ставки од горенаведените инфраструктурни барања веќе можат лесно да се произведуваат на Земјата и затоа не би биле многу вредни како трговски артикли (кислород, вода, руди од основни метали, силикати, итн.), другите предмети со висока вредност се пообилни, полесно произведени, со повисок квалитет, или може да се произведуваат само во вселената. Тие би обезбедиле (долгорочно) многу висок поврат на почетната инвестиција во вселенската инфраструктура.
Некои од овие трговски стоки со висока вредност вклучуваат благородни метали, скапоцени камења, енергија, сончеви ќелии, топчести лежишта, полупроводници, и фармацевтски производи.
Ископувањето и екстракцијата на метали од мал астероид со големина од 3554 Amun или (6178) 1986 DA, и двата мали астероиди блиску до Земјата, би добило 30 пати повеќе метал отколку што луѓето ископале низ историјата. Метален астероид со оваа големина би бил вреден приближно 20 трилиони американски долари по пазарни цени
Главните пречки за комерцијална експлоатација на овие ресурси се многу високата цена на почетната инвестиција, многу долгиот период потребен за очекуваниот поврат на тие инвестиции (''Проектот Ерос'' планира 50-годишен развој), и фактот дека потфатот никогаш претходно не бил спроведен - високоризичната природа на инвестицијата.
5.3 Проширување со помалку негативни последици
Ширењето на луѓето и технолошкиот напредок обично резултирале со некаква форма на уништување на животната средина и уништување на екосистемите и нивниот придружник на дивиот свет. Во минатото, ширењето често доаѓало на сметка на раселување на многу домородни народи, како резултат на третманот на овие народи кои често доведувале и до геноцид. Бидејќи вселената нема познат живот, ова не мора да биде последица, како што истакнале некои поборници за вселенско населување. Сепак, на некои тела на Сончевиот Систем, постои потенцијал за постоечки природни форми на живот и затоа негативните последици од вселенската колонизација не можат да се отфрлат.<ref>See for example, the work of Dr. Alan Marshall in Alan Marshall (1993) '', ''Journal of Applied Philosophy'', Vol. 10, No 2, pp227-237; Alan Marshall (1994) 'Martians Beware', ''New Zealand Science Monthly'', December 1994 issue; Alan Marshall (1997) 'Extraterrestrial Environmentalism', ''Australian Science'', Vol. 18, No. 2, Winter issue, pp25-27. July 1997; and "Cosmic Preservationist", The Word: '','' January 4th, 2003 issue.
Во контрааргументите се наведува дека менувањето само на локацијата, но не и логиката на експлоатација нема да создаде поодржлива иднина.
5.4 Ублажување на пренаселеноста и побарувачката за ресурси
Аргументот за колонизација на вселената е да се ублажат предложените влијанија од пренаселеноста на Земјата, како што е исцрпувањето на ресурсите. Доколку ресурсите на вселената се отворат за користење и се изградат одржливи живеалишта за одржување на животот, Земјата повеќе нема да ги дефинира ограничувањата на растот. Иако многу од ресурсите на Земјата се необновливи, колониите надвор од планетата би можеле да ги задоволат поголемиот дел од потребите за ресурси на планетата. Со достапноста на вонземски ресурси, побарувачката на копнените би се намалила. Поборниците на оваа идеја ги вклучуваат Стивен Хокинг и Џерард К. О'Нил.
Други, вклучително и космологот Карл Саган и писателите на научна фантастика Артур Кларк, и Исак Асимов, тврдат дека испраќањето на вишокот население во вселената не е остварливо решение за пренаселеноста на луѓето. Според Кларк, „битката со населението мора да се води или да се победи овде на Земјата“. Проблемот за овие автори не е недостатокот на ресурси во вселената (како што е прикажано во книгите ''Рударството на небото'' ), туку физичката непрактичност на превозот на огромен број луѓе во вселената за да се „реши“ пренаселеноста на Земјата.
5.5 Други аргументи
Застапниците за колонизација на вселената наведуваат претпоставена вродена човечка желба да истражува и открива и ја нарекуваат квалитет во сржта на напредокот и просперитетните цивилизации.
Ник Бостром тврди дека од утилитарна перспектива, колонизацијата на вселената треба да биде главна цел бидејќи ќе овозможи многу голема популација да живее многу долг временски период (можеби милијарди години), што ќе произведе огромна количина на корисност (или среќа). Тој тврди дека е поважно да се намалат егзистенцијалните ризици за да се зголеми веројатноста за евентуална колонизација отколку да се забрза технолошкиот развој за да може да се случи побрзо колонизација во вселената. Во својот труд, тој претпоставува дека создадените животи ќе имаат позитивна етичка вредност и покрај проблемот со страдањето .
Во интервју од 2001 година со Фримен Дајсон, Џ. Ричард Гот и Сид Голдстајн, тие биле прашани за причините зошто некои луѓе треба да живеат во вселената. Нивните одговори биле:
* Ширете го животот и убавината низ универзумот
* Обезбедете го опстанокот на нашиот вид
* Заработете пари преку нови форми на комерцијализација на вселената, како што се сателити со сончева енергија, ископување астероиди и производство во вселената
* Зачувајте ја животната средина на Земјата со преместување на луѓето и индустријата во вселената
Биотичката етика е гранка на етиката која го вреднува самиот живот. За биотската етика и нејзиното проширување во просторот како панбиотска етика, целта на човекот е да се обезбеди и пропагира живот и да се користи просторот за да се максимизира животот.
6 Приговори
Колонизацијата на вселената се сметала за олеснување на проблемот со пренаселеноста на луѓето уште во 1758 година, и наведена како една од причините на Стивен Хокинг да продолжи со истражување на вселената. Сепак, критичарите забележуваат дека забавувањето на стапките на раст на населението од 1980-тите го ублажил ризикот од пренаселеност.
Критичарите, исто така, тврдат дека трошоците за комерцијални активности во вселената се премногу високи за да бидат профитабилни во однос на индустриите базирани на Земјата, и оттука дека е малку веројатно да се види значителна експлоатација на вселенските ресурси во догледна иднина.
Другите приговори вклучуваат загриженост дека претстојната колонизација и комодификација на космосот веројатно ќе ги зајакне интересите на веќе моќните, вклучително и големите економски и воени институции, како што се големите финансиски институции, големите воздухопловни компании и воено-индустрискиот комплекс, а би можело да доведе и до нови војни и да се влоши постоечката експлоатација на работници и ресурси, економска нееднаквост, сиромаштија, социјална поделеност и маргинализација, деградација на животната средина и други штетни процеси или институции.
Дополнителните грижи вклучуваат создавање култура во која луѓето повеќе не се гледаат како луѓе, туку како материјални средства. Прашањата за човечкото достоинство, моралот, филозофијата, културата, биоетиката и заканата од мегаломанските водачи во овие нови „општества“ ќе треба да се решат за да може вселенската колонизација да ги задоволи психолошките и социјалните потреби на луѓето кои живеат во изолираните колонии.
Како алтернатива или додаток за иднината на човечката раса, многу писатели на научна фантастика се фокусирале на царството на „внатрешниот простор“, тоа е компјутерски потпомогнатото истражување на човечкиот ум и човечката свест - веројатно на пат на развој кон ''Матрјошки мозок''.
Роботските вселенски летала се предложени како алтернатива за да се добијат многу научни предности без ограниченото времетраење на мисијата и високите трошоци за животна поддршка и повратен транспорт вклучени во човечките мисии.
Последица на парадоксот на Ферми - „''никој друг не го прави тоа''“ - е аргументот што, бидејќи не постои доказ за технологија за колонизација на вонземјани, статистички е малку веројатно дури и да биде возможно самите да го користиме истото ниво на технологија.
Друга загриженост е потенцијалот да се предизвика меѓупланетарна контаминација на планетите кои може да имаат хипотетички вонземски живот.
6.1 Колонијализам
Вселенската колонизација се дискутира како постколонијално продолжување на империјализмот и колонијализмот, повикувајќи на деколонизација наместо на колонизација. Критичарите тврдат дека сегашните политичко-правни режими и нивната филозофска основа имаат преданост кон империјалистичкиот развој на вселената и дека клучните носители на одлуки во вселенската колонизација често се богати елити поврзани со приватни корпорации, и дека вселенската колонизација првенствено ќе им се допадне на нивните врсници, а не на обичните граѓани. Понатаму, се тврди дека има потреба од инклузивно и демократско учество и спроведување на секое истражување на вселената, инфраструктура или населување. Критички, како проблем во вселенското право се регулативите како што е Договорот за вселената, кој гарантира пристап до вселената, иако не обезбедува меѓународна и социјална инклузивност, особено во однос на приватните вселенски летови.
Особено наративот за „''Новата граница''“ е критикуван како нерефлектирано продолжување на доселеничкиот колонијализам и очигледна судбина, продолжувајќи го наративот за истражување како фундаментален за претпоставената човечка природа. Џун Јун ја смета вселенската колонизација како решение за опстанокот на човекот, а глобалните проблеми како што е загадувањето се империјалистички, затоа што други го идентификуваа просторот како нова зона на жртвување на колонијализмот.
Натали Б. Тревино тврди дека не колонијализмот, туку колонијалноста ќе биде пренесена во вселената ако не се рефлектира.
Поконкретно, застапувањето за територијална колонизација на Марс наспроти населувањето во атмосферскиот простор на Венера е наречено ''сурфацизам'', концепт сличен на ''површинскиот шовинизам'' на Томас Голдс.
Општо земено, вселенската инфраструктура, како што е опсерваторијата Мауна Кеjа, исто така бila критикувана како колонијалистичка.
Во однос на сценариото за прв контакт со вонземјани, се тврди дека употребата за користење на колонијален јазик би ги загрозила таквите први впечатоци и средби.
Понатаму, вселенските летови како целина и вселенскиот закон особено биле критикувани како постколонијален проект со тоа што е изграден на колонијално наследство и со тоа што не го олеснува споделувањето на пристапот до вселената и неговите придобивки, премногу често дозволувајќи им на вселенските летови да се користат за одржување на колонијализмот и империјализмот.
6.2 Планетарна заштита
Роботските вселенски летала до Марс треба да се стерилизираат, да имаат најмногу 300.000 спори на надворешноста на леталото - и потемелно стерилизирани ако контактираат со „посебни региони“ што содржат вода, инаку постои ризик од контаминирање не само експериментите за откривање живот, туку можеби и самата планета.
Невозможно е да се стерилизираат човечките мисии до ова ниво, бидејќи луѓето се домаќини на вообичаено сто трилиони микроорганизми од илјадници видови на човечкиот микробиом, и тие не можат да се отстранат додека се зачувува животот на човекот. Задржувањето изгледа единствената опција, но тоа е голем предизвик во случај на несреќа. Имало неколку планетарни работилници за ова прашање, но сè уште нема конечни упатства за следните чекори. Човечките истражувачи, исто така, би можеле ненамерно да ја загадат Земјата ако се вратат на планетата додека носат вонземски микроорганизми.
6.3 Ризици за колонизаторите
Здравјето на луѓето кои би можеле да учествуваат во потфат за колонизација би било предмет на зголемени физички, ментални и емоционални ризици. НАСА дознала дека &ndash; без гравитација &ndash; коските губат минерали, предизвикувајќи остеопороза. Густината на коските може да се намали за 1% месечно, што може да доведе до поголем ризик од фрактури поврзани со остеопороза подоцна во животот. Поместувањето на течноста кон главата може да предизвика проблеми со видот. НАСА открила дека изолацијата во затворени средини на Меѓународната вселенска станица доведува до депресија, нарушувања на спиењето и намалени лични интеракции, најверојатно поради ограничените простори и монотонијата и здодевноста на долгите вселенски летови. Циркадијалниот ритам, исто така, може да биде подложен на ефектите од вселенскиот живот поради ефектите врз спиењето на нарушеното време на зајдисонце и изгрејсонце. Ова може да доведе до исцрпеност, како и други проблеми со спиењето, како што е несоницата, што може да ја намали нивната продуктивност и да доведе до нарушувања на менталното здравје. Високоенергетското зрачење е здравствен ризик со кој би се соочиле колонизаторите, бидејќи зрачењето во длабоката вселена е посмртоносно од она со кое се соочуваат астронаутите во нискоземската орбита. Металната заштита на вселенските возила заштитува само 25-30% од вселенското зрачење, што веројатно ги остава колонизаторите изложени на останатите 70% од зрачењето и неговите краткорочни и долгорочни здравствени компликации.
7 Имплементација
Градењето колонии во вселената би барало пристап до вода, храна, простор, луѓе, градежни материјали, енергија, транспорт, комуникации, поддршка во животот, вештачка гравитација, заштита од зрачење и капитални инвестиции. Веројатно колониите ќе се наоѓаат во близина на потребните физички ресурси. Практиката на вселенска архитектура се обидува да го трансформира вселенскиот лет од херојски тест на човечката издржливост во нормалност во границите на удобното искуство. Како што е случај со другите напори за отворање на границите, капиталната инвестиција неопходна за колонизација на вселената веројатно ќе дојде од владите, аргумент даден од Џон Хикман и Нил Деграс Тајсон.
7.1 Животна поддршка
Во вселенските населби, системот за одржување на животот мора да ги рециклира или да ги увезе сите хранливи материи без да „''паѓаат''“. Најблискиот копнеен аналог на поддршката за живот во вселената е веројатно оној на атомската подморница. Атомските подморници користат механички системи за поддршка на животот за да ги поддржат луѓето со месеци без да излезат на површина, а истата основна технологија веројатно би можела да се користи за употреба во вселената. Сепак, атомските подморници работат со „отворена јамка“ - извлекувајќи кислород од морската вода и обично исфрлаат јаглерод диоксид преку бродот, иако тие го рециклираат постоечкиот кислород. Друг најчесто предложен систем за одржување на животот е затворен еколошки систем како што е ''Биосфера 2''.
7.1.1 Решенија за здравствени ризици
Иако постојат многу физички, ментални и емоционални здравствени ризици за идните колонизатори и пионери, предложени се решенија за да се поправат овие проблеми. ''Марс 500'', ''HI-SEAS'' и ''SMART-OP'' претставуваат напори да помогнат во намалувањето на ефектите од осаменоста и затвореноста на долги временски периоди. Одржувањето контакт со членовите на семејството, славењето празници и одржувањето на културните идентитети, сето тоа имало влијание врз минимизирањето на влошувањето на менталното здравје. Исто така, постојат здравствени алатки во развој кои ќе им помогнат на астронаутите да ја намалат анксиозноста, како и корисни совети за намалување на ширењето на бактерии во затворена средина. Ризикот од зрачење може да се намали за астронаутите со често следење и фокусирање на работата подалеку од штитот на шатлот. Идните вселенски агенции, исто така, можат да обезбедат да секој колонизатор има задолжителна количина дневно вежбање за да се спречи деградација на мускулите.
7.1.2 Заштита од зрачење
Космичките зраци и сончевите блесоци создаваат животна средина со смртоносно зрачење во вселената. Во Земјината орбита, Ван Аленовиот појас го отежнува животот над Земјината атмосфера. За да се заштити животот, населбите мора да бидат опкружени со доволна маса за да го апсорбираат најголемиот дел од дојдовното зрачење, освен ако не се развиени штитови од магнетно зрачење.
Пасивното масовно заштитување од четири метрички тони по квадратен метар површина ќе ја намали дозата на зрачење на неколку mSv или помалку годишно, многу под стапката на некои населени области со висока природна позадина на Земјата. Ова може да биде преостанат материјал (згура) од обработката на месечевата почва и астероидите во кислород, метали и други корисни материјали. Сепак, тоа претставува значајна пречка за маневрирање на бродови со таков масивен волумен (подвижните вселенски летала се особено веројатно да користат помалку масивна активна заштита). Инерцијата би барала моќни погони за да ја стартуваат или запираат ротацијата. Заштитниот материјал може да биде неподвижен околу ротирачката внатрешност.
7.1.3 Психолошко прилагодување
Монотонијата и осаменоста што произлегуваат од долготрајната вселенска мисија може да ги направат астронаутите подложни на треска во кабината или на психотичен прекин. Покрај тоа, недостатокот на сон, заморот и преоптоварувањето со работа може да влијаат на способноста на астронаутот да се претстави добро во средина како што е просторот каде секоја акција е критична.
7.2 Економија
Колонизацијата на вселената грубо може да се каже дека е можна кога неопходните методи за колонизација во вселената стануваат доволно евтини (како што е пристапот во вселената со поевтини системи за лансирање) за да се исполнат кумулативните средства што се собрани за таа цел, покрај проценетиот профит од комерцијалната употреба на просторот.
Иако нема непосредни изгледи големите суми пари потребни за колонизација во вселената да бидат достапни со оглед на традиционалните трошоци за лансирање, постои извесна перспектива за радикално намалување на трошоците за лансирање во 2010-тите, што последователно би ги намалило трошоците за кој било од напорите во таа насока. Со објавена цена од 56 милиони американски долари по лансирање до 13,150 кг носивост до нискоземската орбита, ракетите на ''Спејс Екс'', ''Фалкон 9'' се веќе „''најевтините во индустријата''“. Напредокот кој моментално се развива како дел од програмата за развој на системот за еднократно лансирање на ''Спејс Екс'' за да се овозможи еднократно користење на Фалкон 9 „може да ја намали цената, предизвикувајќи работа на повеќе вселенски претпријатија, што пак дополнително ќе ги намали трошоците за пристап до вселената преку економиите во обем“. Ако ''Спејс Екс'' биде успешен во развојот на технологијата за повеќекратна употреба, би се очекувало „да има големо влијание врз трошоците за пристап до вселената“ и да го промени сè поконкурентниот пазар на услуги за лансирање во вселената.
Претседателската комисија за имплементација на политиката за истражување на вселената на Соединетите Американски Држави, предложила дека треба да се воспостави награда за поттикнување од страна на владите, за постигнување на вселенска колонизација, на пример со понуда на наградата на првата организација што ќе постави луѓе на Месечината и ќе ги одржи за одреден период пред да се вратат на Земјата.
7.2.1 Пари
Експертите дебатираат за можната употреба на пари и валути во општествата што ќе се воспостават во вселената. Квази универзалната меѓугалактичка деноминација, или QUID, е физичка валута направена од тефлонски полимер квалификуван за вселената за меѓупланетарни патници. QUID е дизајниран за девизната компанија Травелекс од страна на научници од британскиот Национален вселенски центар и Универзитетот во Лестер.
Други можности вклучуваат инкорпорирање на криптовалута како примарна форма на валута, како што е предложено од Илон Маск.
7.3 Ресурси
Колониите на Месечината, Марс, астероидите или планетата Меркур богата со метали, би можеле да извлечат локални материјали. На Месечината ѝ недостигаат испарливи материи како аргон, хелиум и соединенија на јаглерод, водород и азот. ''LCROSS'' бил насочен кон кратерот Каебо кој бил избран да има висока концентрација на вода за Месечината. Еруптирал облак од материјал во кој била откриена малку вода. Главниот научник на мисијата Ентони Колапрет проценил дека кратерот содржи материјал со 1% вода или можеби повеќе. Водениот мраз треба да биде и во други трајно засенчени кратери во близина на половите на Месечината. Иако хелиумот е присутен само во ниски концентрации на Месечината, каде што се депонира во реголит со помош на сончевиот ветер, се проценува дека има околу милион тони He-3. Има и индустриски значаен кислород, силициум и метали како што се железо, алуминиум и титаниум.
Лансирањето материјали од Земјата е скапо, така што масовните материјали за колониите би можеле да дојдат од Месечината, објект блиску до Земјата (НЕО), Фобос или Дејмос. Придобивките од користењето на таквите извори вклучуваат: помала гравитациска сила, без атмосферско влечење на товарните бродови и без оштетување на биосферата. Многу NEO содржат значителни количини на метали. Под посувата надворешна кора (слично како нафтените шкрилци), некои други НЕО се неактивни комети кои вклучуваат милијарди тони воден мраз и керогени јаглеводороди, како и некои азотни соединенија.
Подалеку, се смета дека тројанските астероиди на Јупитер се богати со воден мраз и други испарливи материи.
Рециклирањето на некои суровини речиси сигурно би било неопходно.
7.3.1 Енергија
Сончевата енергија во орбитата е изобилна, сигурна и вообичаено се користи за напојување на сателити теденес. Нема ноќ во слободен простор, ниту облаци или атмосфера да ја блокираат сончевата светлина. Интензитетот на светлината го почитува законот за обратен квадрат. Значи, сончевата енергија достапна на растојание ''d'' од Сонцето е ''E'' = 1367/ ''d'' <sup>2</sup> W/m <sup>2</sup>, каде што ''d'' се мери во астрономски единици (AU) и 1367 вати/м <sup>2</sup> е енергијата достапна на растојание од Земјината орбита од Сонцето, 1 ае.
Во бестежинската состојба и вакуумот на просторот, лесно може да се постигнат високи температури за индустриски процеси во сончеви печки со огромни параболични рефлектори направени од метална фолија со многу лесни потпорни структури. Рамните огледала за да ја рефлектираат сончевата светлина околу штитовите од зрачење во областите за живеење (за да се избегне пристапот до линијата на видот за космичките зраци или да се направи сликата на Сонцето да изгледа како да се движи по нивното „небо“) или на земјоделските култури се уште полесни и полесни за градење.
Ќе бидат потребни големи фотонапонски ќелии или термоелектрани за сончева енергија за да се задоволат потребите за електрична енергија за користење на доселениците. Во развиените делови на Земјата, потрошувачката на електрична енергија во просек може да биде 1 киловат/по лице (или приближно 10 мегават-часови по лице годишно.) Овие електрани би можеле да бидат на кратко растојание од главните структури ако се користат жици за пренос на струјата, или многу подалеку со безжичен пренос на енергија.
Главниот извоз на првичните дизајни на вселенски населби се очекувало да бидат големи сателити за сончева енергија (ССЕ) кои ќе користат безжичен пренос на енергија (микробранови зраци затворени со фази или ласери кои емитуваат бранови должини кои специјалните сончеви ќелии ги претвораат со висока ефикасност) за испраќање енергија до локациите на Земјата, или на колониите на Месечината или на други локации во вселената. За локациите на Земјата, овој метод за добивање енергија е крајно доброќуден, со нула емисии и многу помалку потребна површина по вати отколку за конвенционалните сончеви плочи. Штом овие сателити се првенствено изградени од материјали добиени од Месечината или од астероиди, цената на електричната енергија може да биде пониска од енергијата од фосилни горива или јадрена енергија; нивна замена ќе има значителни придобивки како што е елиминација на стакленички гасови и јадрен отпад од производството на електрична енергија.
Пренесувањето на сончевата енергија безжично од Земјата до Месечината и назад е исто така идеја предложена во корист на вселенската колонизација и енергетските ресурси. Физичарот д-р Дејвид Крисвел, кој работел за НАСА за време на мисиите Аполо, дошол до идеја да користи енергетски зраци за пренос на енергија од вселената. Овие зраци се микробранови со бранова должина од околу 12 cm, и тие ќе бидат речиси недопрени додека патуваат низ атмосферата. Тие исто така можат да бидат насочени кон повеќе индустриски области за да се држат подалеку од активностите на луѓето или животните. Ова ќе овозможи побезбедни и посигурни методи за пренос на сончевата енергија.
Во 2008 година, научниците успеале да испратат микробранов сигнал од 20 вати од планина во Мауи до островот Хаваи. Оттогаш JAXA и Мицубиши се здружиле во проект вреден 21 милијарди долари со цел да постават сателити во орбитата кои би можеле да генерираат енергија до 1 гигават. Ова се следните достигнувања што се прават денес со цел енергијата да се пренесува безжично за сончева енергија базирана на вселената.
Сепак, вредноста на сателитите за сончева енергија и моќта што се испорачува безжично на други локации во вселената обично ќе биде далеку поголема отколку на Земјата. Во спротивно, средствата за производство на енергија ќе треба да бидат вклучени во овие проекти и да ги платат високите трошоци за лансирање на Земјата. Затоа, освен предложените демонстративни проекти за енергија испорачана на Земјата, прв приоритет за сателитите за сончева енергија за електрична енергија најверојатно ќе бидат локациите во вселената, како што се комуникациски сателити, складишта за гориво или бустери за „''орбитални шлепери''“ кои пренесуваат товар и патници помеѓу нискоземската орбита (НОЗ) и други орбити како што се геосинхроната орбита (ГЕО), месечевата орбита или високозанесената Земјина орбита (ХЕЕО). Системот, исто така, ќе се потпира на сателити и приемни станици на Земјата за да ја претвора енергијата во електрична енергија. Поради оваа енергија може лесно да се пренесе од ден до ноќ, што значи дека моќта ќе биде сигурна 24/7.
Атомската енергија понекогаш се предлага за колонии сместени на Месечината или на Марс, бидејќи снабдувањето со сончева енергија е премногу дисконтинуирано на овие локации; Месечината има ноќи во траење од две Земјини недели. Марс има ноќи, релативно висока гравитација и атмосфера со големи бури од прашина за покривање и деградирање на сончевите плочи. Исто така, поголемото растојание на Марс од Сонцето (1,52 астрономски единици, ае) значи дека само ''1/1,52 <sup>2</sup>'' или околу 43% од сончевата енергија е достапна на Марс во споредба со Земјината орбита. Друг метод би бил пренос на енергија безжично до месечевите или марсовските колонии од сателити за сончева енергија (SPSs) како што е опишано погоре; тешкотиите за генерирање на енергија на овие локации ги прават релативните предности на SPSs многу поголеми отколку за енергијата што се пренесува на локациите на Земјата. За да може да се исполнат барањата на базата и енергијата на Месечината за да се обезбеди животна поддршка, одржување, комуникации и истражување, во првите колонии ќе се користи комбинација од јадрена и сончева енергија.
И за сончевата топлинска и за јадрената енергија за производство во безвоздушни средини, како што се Месечината и вселената, а во помала мера и многу тенката атмосфера на Марс, една од главните тешкотии е растурање на неизбежната генерирана топлина.
7.4 Саморепликација
Вселенското производство може да овозможи саморепликација. Некои мислат дека тоа е крајната цел бидејќи дозволува експоненцијално зголемување на колониите, истовремено елиминирајќи ги трошоците и зависноста од Земјата. Може да се тврди дека основањето на таква колонија ќе биде првиот чин на саморепликација на Земјата. Средните цели вклучуваат колонии кои очекуваат само информации од Земјата (наука, инженерство, забава) и колонии за кои само е потребно периодично снабдување со објекти со мала тежина, како што се интегрирани кола, лекови, генетски материјал и алатки.
7.5 Големина на населението
Во 2002 година, антропологот Џон Х. Мур проценил дека население од 150-180 луѓе ќе овозможи стабилно општество да постои од 60 до 80 генерации - што е еквивалентно на 2.000 години.
Претпоставувајќи патување од 6.300 години, астрофизичарот Фредерик Марин и физичарот Камил Белуфи пресметале дека минималната одржлива популација за Генерациски Брод да стигне до Проксима Кентаури би била 98 доселеници на почетокот на мисијата (тогаш екипажот ќе се размножува додека не достигне стабилна популација од неколку стотици доселеници во рамките на бродот) .
Во 2020 година, Жан-Марк Салоти предложил метод за одредување на минималниот број доселеници за да преживеат во вонземски свет. Се заснова на споредба помеѓу потребното време за извршување на сите активности и работното време на сите човечки ресурси. За Марс ќе бидат потребни 110 лица.
8 Застапување
Неколку приватни компании објавиле планови за колонизација на Марс. Меѓу претприемачите кои го предводат повикот за вселенска колонизација се Илон Маск, Денис Тито и Бас Лансдорп .
8.1 Вклучени организации
Организациите кои придонесуваат за колонизација на вселената вклучуваат:
* Националното вселенско друштво е организација со визија за луѓе кои живеат и работат во просперитетни заедници надвор од Земјата. НСС, исто така, одржува обемна библиотека со написи со целосни текстови и книги за вселенско населување.
* Фондацијата ''Space Frontier'' врши застапување во вселената, вклучувајќи силен слободен пазари капиталистички погледи за развојот на вселената.
* Здружението Марс го промовира планот Марс Директен на Роберт Зубрин и населувањето на Марс.
* Институтот за вселенски населби бара начини да се случи вселенска колонизација во текот на животот.
* ''SpaceX'' развива обемна транспортна инфраструктура за вселенски летови со експресна цел да овозможи долгорочно човечко населување на Марс.
* Институтот за вселенски студии го финансира проучувањето на населбите во вселената, особено цилиндрите на О'Нил .
* Сојузот за спас на цивилизацијата планира да воспостави резервни копии на човечката цивилизација на Месечината и на други локации подалеку од Земјата.
* Проектот Артемис планира да постави приватна станица на површината на Месечината.
* Британското меѓупланетарно друштво промовира идеи за истражување и искористување на вселената, вклучително и колонија на Марс, идни погонски системи (види Проект Дедалус ), тераформирање и лоцирање на други светови погодни за живот.
** Во јуни 2013 година, ''BIS'' започнал проект за преиспитување на студиите за вселенски колонии од 1970-тите и нивно ревидирање со оглед на напредокот направен од тогаш.
* Асгардија (нација) – организација која бара да ги заобиколи ограничувањата поставени од Договорот за вселената.
* Кипарската организација за истражување на вселената (CSEO) промовира истражување и колонизација на вселената и ја поттикнува соработката во вселената.
9 Копнени аналози на вселенската населба
Многу вселенски агенции градат тест-легла за напредни системи за поддршка на животот, но тие се дизајнирани за долготрајни човечки вселенски летови, а не за трајна колонизација.
* Најпознатиот обид да се изгради аналог на самодоволна населба е Биосфера 2, која се обидела да ја дуплира биосферата на Земјата.
* BIOS-3 е уште еден затворен екосистем, завршен во 1972 година во Краснојарск, Сибир.
* Истражувачката станица на Марс во пустината има живеалиште од слични причини, но климата во околината не е строго гостопримлива.
* Истражувачката станица на Арктикот Марс на островот Девон, исто така, може да обезбеди одредена практика за изградба и работа вонсветски пунктови.
Истражувачките станици од далечина во негостопримливи клими, како што е станицата Амундсен-Скот на јужниот пол исто така, можат да обезбедат одредена практика за изградба и работа надвор од светот.
10 Во фикцијата
Иако воспоставените вселенски колонии се резервен елемент во научнофанатастичните приказни, измислените дела кои ги истражуваат темите, социјални или практични, на населувањето и окупацијата на свет погоден за живеење се многу поретки.
10.1 Примери
* Марсовска трилогија
* Соларис
* ''TerraGenesis''
* Масовен ефект: Андромеда
11 Наводи
12 Дополнително читање
; Трудови
*
*
* Фос, Никол (декември 2016 година). ''''
; Книги
*
* Also see
* Also see ,
*
*
; Видео
* Posted on the official YouTube channel of ''Casina Pio IV.''
* Affordable to everyone spaceflight is the key to building a spacefaring civilization. Posted on Vimeo.