Бездомништво во Канада

Бездомништвото во Канада не бил општествен проблем до 1980-тите. Канадските владини политики и програми за домување во текот на 1970-тите биле засновани на концептот за засолниште како основна потреба или услов за опстанок и на обврската на владата и општеството да обезбедат соодветно домување за секого. Јавните политики се оддалечиле од вдомување во 1980-тите во богатите западни земји како Канада, што доведе до распуштање на домаќинствата кои претходно биле вдомени. До 1987 година, кога Обединетите нации ја воспоставиле Меѓународната година на прифатилиште за бездомниците (МГПБ), бездомништвото станало сериозен општествен проблем во Канада. Во извештајот од големата конференција на МГПБ во 1987 година, одржана во Отава, кажано било дека домувањето не е висок приоритет за владата и тоа е значаен придонес за проблемот со бездомниците. Иако постоело побарувачка за сооветни и достапни станови за канадски семејства со ниски приходи, владиното финансирање не било достапно. Во 1980-тите „поширок сегмент од населението“ почнало да доживува бездомништво за прв пат - очигледно преку нивната употреба на засолништа за итни случаи и народни кујни. Засолништата почнаа да доживуваат пренатрупаност, а побарувачката за услуги за бездомниците постојано била зголемувана. Низа намалувања на националните програми за домување биле направени од сојузната влада во средината на 1980-тите и во 1990-тите. Додека канадската економија била робусна, намалувањата продолжиле и во некои случаи биле забрзани во 1990-тите, вклучително и намалувањето на националната програма за доделување на станови од 1973 година. Владиното решение за бездомниците било да бидат создадени повеќе засолништа за бездомници и да бидат зголемени службите за итни случаи. Во поголемите метрополитенски области како Торонто, употребата на засолништа за бездомници била зголемена за 75% од 1988 до 1998 година. Урбаните средишта како Монтреал, Лавал, Ванкувер, Едмонтон и Калгари, сите доживеале зголемена бездомност.
Во Акциониот план од 2011 година, Сојузната влада на Канада предложила 120 милиони долари годишно од април 2014 до април 2019 година - со 70 милиони долари ново финансирање - за да ја обнови својата Стратегија за партнерство за бездомниците (СПБ) со фокус на моделот „Домување прво“ (Housing First). Приватните или јавните организации низ Канада ги исполнувале условите за субвенции за СПБ за спроведување на програмите „Домување прво“.
1 Дефиниција
Во 2007 година, повеќето истражувања и програми во Канада се насочиле на „апсолутна бездомност“ и немало доследна дефиниција за бездомништво. Во 2012 година, Канадската мрежа за истражување на бездомништвото со седиште во Јорк (КМИБ) ја објавила првата канадска дефиниција за бездомништвото.
„Бездомништвото ја опишува ситуацијата на поединец или семејство без стабилно, трајно, соодветно домување или непосредно гледиште, средства и способност за негово стекнување. Тоа е резултат на системски или општествени пречки, недостаток на достапно и соодветно домување, финансиски, ментални, когнитивни, однесувачки или физички предизвици на поединецот/домаќинството и/или расизам и дискриминација. Повеќето луѓе не избираат да бидат бездомници, а искуството е претежно негативно, непријатно, стресно и вознемирувачко.“ КМИБ 2012
Стивен Гаец, истражувач за бездомништво на Универзитетот Јорк, тврди дека подробната класификација на бездомништвото им дава на владите поголема „прецизност“ во створените ефективни програми за да одговорат на посебните потреби. Извештајот наведува четири категории на бездомници, незасолнети, засолнети во итни случаи, привремено сместени и изложени на ризик од бездомништво. Дефиницијата добила голема поддршка од застапниците за бездомниците. Критичарите го вклучија Питер Голдринг, пратеник од Алберта, член на Едмонтонскиот комитет за ставање крај на бездомништвото, кој тврдел дека дефиницијата на КМИБ за бездомништвото насликала премногу широка слика, вклучувајќи ги и оние кои „имаат тешко време финансиски“. Голдринг чувствувал дека: „Не сакате да го гледате студено, но тие навистина не се во очајна потреба додека не го држат известувањето за иселување во раката“.
2 Број на бездомници
До 2008 година, годишното пребројување на бездомниците било сметано за политички наелектризирано и методолошки спорно прашање. Сојузната проценка за основниот број на бездомници во Канада бил 200.000 во 2005 година, или околу 1 процент од населението. Застапниците на бездомниците процениле дека е поблиску до 20.000 годишно, или 30.000 во секоја вечер, плус оние во категоријата скриени бездомници. Ова вклучува 6.000 млади ноќе и 30.000 млади годишно.
3 Трошоци за бездомништво
Врз основа на поконзервативната бројка, годишниот трошок за бездомништвото во Канада во 2008 година изнесувал приближно 5,1 до 7 милијарди долари во службите за итни случаи, општи организации и непрофитните организации.
4 Заблуди
Бездомништвото е хроничен проблем само за мало малцинство луѓе; Огромното мнозинство од поединците се корисници на засолништа „само еднократно“ или доживуваат епизодна бездомност. Сепак, оваа јасно различна подгрупа на поединци кои се „хронично бездомници“ трошат околу половина од засолништата и достапните ресурси во секое време.
Вработени биле и дел од бездомниците кои користат засолништа за бездомници. Поединците и семејствата често едноставно се ценети од приватните пазари за домување. Во 1999 година, 2,8 милиони канадски домаќинства (околу 26%) паднале под минималниот износ потребен за да си дозволат основен дом, проценет на 25.920 долари. Пет години подоцна, овој број се искачил на 3,2 милиони домаќинства (остануваат околу 26%).
5 Историја
Поимот „бездомници“ влегол во употреба во Канада по 1962 година во однос на луѓето кои биле „недомници“ наспроти оние што едноставно живеат во станови со слаб квалитет. Претходно, „бездомник“ бил општ поим кој бил применуван претежно за минливи мажи без семејни врски, како што се печалбарите кои патувале со товарен воз за време на Големата депресија.
Бездомништвото останало незначителна грижа сè додека било достапно крајно евтино сместување во куќите за соби во „лизгање“ или куќите за сместување сместени во најсиромашните делови на повеќето поголеми градови. Дури и најсиромашните можеа да најдат некаков облик на домување, дури и ако неговиот квалитет бил беден.
На крајот на Втората светска војна во 1946 година, сојузната влада ја создала Канадската корпорација за хипотеки и домување (ККХД) за да ги направи хипотеките и сопственоста на домот подостапни за луѓето и организациите. Вишокот создаден од ККХД бил искористен во 1980-тите за финансирање на непрофитно, домородно и кираџиско домување.
Бездомништвото во Канада не било општествен проблем до 1980-тите, според главното предавање на Ј. Дејвид Хулчански од Универзитетот во Торонто на конференцијата „Домување и бездомништво во Канада“ во 2009 година. Хулчански изјавил дека политиките за јавни станови во текот на 1970-тите се засновале на концептот за засолниште како основна потреба за опстанок и дека и општеството и владата имаат одговорности и обврски да видат дека сите се соодветно сместени. До 1980-тите, овој пристап кон политиката за домување видел дека „урбанистите, службениците во јавното здравство и социјалните работници“ се насочувале на „вселување на луѓето во подобри станови и населби“, не само во Канада, туку и во други побогати западни земји. Околу 20.000 социјални станови биле создадени секоја година по измените на Националниот закон за домување од 1973 година.
Почнувајќи од средината на 1980-тите, сојузната влада започнале низа кратења во финансирањето на националните програми за домување.
Во текот на 1980-тите бил појавен општествен проблем со расклопување во кој луѓето кои претходно биле сместени почнале да доживуваат откуќување.
Во текот на 1987 година, Меѓународната година на прифатилиште за бездомниците (МГПБ), се одржаа конференции за бездомниците низ цела Канада. Во извештајот од 1988 година, одобрен од учесниците на конференцијата во Отава, се вели дека „значајна компонента на проблемот со бездомниците е тоа што домувањето не било висок приоритет за владите на ниту едно ниво“. Извештајот забележа дека иако постоела побарувачка за „соодветно и достапно“ домување за домаќинствата со ниски приходи, немало доволно „државни средства за спроведување ефективни програми за социјално домување“.
Во сеопфатниот извештај на Парламентарното биро за истражување од 1999 година се вели дека иако е тешко да бидат обезбедени точни статистички податоци за бројот на луѓе кои се соочиле со бездомништво во 1980-тите во Канада, нивното истражување покажало дека бездомништвото било зголемено и дека тоа влијае на „поширок сегмент од населението“. Ова било очигледно кога групи луѓе почнаа да користат засолништа за итни случаи и народни кујни за прв пат; прифатилиштата станувале преполни, а побарувачката за услуги за бездомниците постојано била зголемувана.
И покрај канадската економија, овој тренд продолжил, а можеби дури и бил забрзан во 1990-тите.
На пример, во Торонто приемот во засолништата за бездомници бил зголемен за 75% помеѓу 1988 и 1998 година. По 1993 година, националната програма за достапно домување, започната во 1973 година, била прекината и фокусот на Канада во справувањето со бездомниците во 1990-тите бил да создава повеќе засолништа за бездомници и служби за итни случаи. Една деценија подоцна, во 2003 година, сојузната влада продолжила со трошењето на инвестиции во станови од 2,03 милијарди долари, што е пад од 25% во однос на нивото од 1993 година од 1,98 милијарди долари кога било приспособено на инфлацијата.
По промените во Законот за домување на Канада во 1996 година за да му се даде на КМИБ „повеќе флексибилност“, законот бил во можност директно да ги финансира социјалните станови и неговата улога во поддршката на новите и постоечките станови со пристапни цени бил намален. Денес КМИБ сè уште постои, а нејзините годишни вишоци (7,6 милијарди долари во 2006 година) покренуваат прашања зошто дел од овие пари не може да бидат потрошени за нови иницијативи за домување.
На 19 декември 2006 година, премиерот Харпер објавил социјална политика со 526 милиони долари средства за справување со сиромаштијата и бездомништвото во Канада. Стратегијата за партнерство за бездомниците доби 270 милиони долари, а Корпорација за хипотеки и домување во Канада (Canada Mortgage and Housing Corporation) добила 246 милиони долари за обновување и подновување на прифатливи станови, како и за подобрување на пристапот на бездомниците до различни услуги и поддршка, како што се програмите за третман на здравје и злоупотреба на супстанции. Активистите протестирале пред канцелариите на министерката за човечки ресурси и социјални услуги, Дајан Финли, во Отава.
Првиот канадски национален извештај за бездомништвото бил составен од Канадската мрежа за истражување на бездомниците (КМИБ) и Националниот сојуз за ставање крај на бездомништвото во 2013 година.
6 Причини
Зошто луѓето стануваат бездомници е сложено прашање и одговорите се единствени како и историјата на секој поединец. Луѓето стануваат бездомници на многу различни начини; сепак, најчести причини се „неспособност за плаќање кирија (63%), судир или злоупотреба (36%), проблеми со употреба на алкохол или дрога (10%). Други фактори може да вклучуваат душевни нарушувања, излегувања од згрижувачки семејства, излегување од затвор или хоспитализација, доселување, зголемени трошоци за домување и намалени контроли за кирија, сојузно и покраинско преземање на програми за домување и ниски стапки на социјална помош.
Иако причините се сложени, решенијата за бездомништвото може да бидат едноставни: „Бездомништвото можеби не е само станбен проблем, туку секогаш е проблем со домувањето; домувањето е неопходно, иако понекогаш не е доволно, за да се реши проблемот со бездомништвото“. Промените на политиките често се критикувани за казнување на сиромашните наместо да се обидуваат да го решат основниот проблем.
6.1 Недостаток на станови со ниски приходи
Додека во 1966 година, 30.000 нови станбени единици за ниски приходи биле изградени низ Канада, ова паднало на 7.000 во 1999 година. Во градот Калгари, со еден од најголемите места со недостиг на станови, во 1996 година биле изградени само 16 нови единици на станови за изнајмување.
6.2 Деинституционализација
Во 1950-тите и 1960-тите, исто така, било забележано меѓународно движење кон деинституционализација на душевно болните, нивно иселување од сооветните болници и други установи и ослободување во заедницата. Студиите покажале дека огромното мнозинство од оние кои биле сместени во душевна болница би можеле да бидат здрави и продуктивни членови на општеството доколку биле ставени во заедницата и им биде обезбедена соодветна грижа и лекови.
Така, во текот на овие децении, бројот на луѓе затворени во душевни установи драстично паднал од нешто помалку од 70.000 на околу 20.000. Меѓутоа, иако биле направени големи заштеди со затворањето на празните установи, голем дел од овие пари биле земени од општите владини фондови и не биле вклучени во грижата за заедницата.
Не биле дадени гаранции дека отпуштените имаат пристап и дека ги земаат потребните лекови. Додека некои од отпуштените се вклопиле во заедницата, значителен број проценет на 75%, тоа не го направило. Многу од овие лица станале бездомници. Денес, до 40% од бездомниците имаат некаква душевна болест.
6.3 Правниот систем и бездомништвото
Во трудот објавен во 2010 година, професорот на Универзитетот Јорк, Стивен Гаец, тврдел дека, „затворениците кои се осудени или кои чекаат судење често ги губат своите работни места и домување, и без поддршка, завршуваат во засолништа за бездомници и сместување по ослободувањето... Кога затворениците ќе станат бездомници, нивните шанси за повторно дело се зголемуваат“.
Во 2005 година, Алберта започнала тригодишна програма која нуди „алтернатива за испраќање луѓе во затвор или помагање кога ќе бидат ослободени“. Програмата „Патеки до домување“ на Алберта, која вклучувала околу 7 милиони долари во покраински пари, им помага на калгарските бездомници кои биле во и надвор од системот за поправки поради неплатени сметки за ситни злосторства.
6.4 Сиромаштијата во Канада
Сиромаштијата останува распространета кај одредени групи во Канада. Мерењето на сиромаштијата била предизвик бидејќи нема службена владина мерка. Некои групи, како Канадскиот совет за општествен развој и Националната организација за борба против сиромаштијата, веруваат дека намалувањето на ниските приходи објавено од Статистика на Канада е применливо како мерка за сиромаштија без оглед на тоа дали нејзината намера или назначување е да биде таква. Тие тврдат дека како што стои, резот на низок приход е најдобрата достапна мерка која точно ја мери стапката на релативна сиромаштија. Резот на низок приход паднал на речиси рекордно ниско ниво од 9,5% во 2006 година, што е намалување од неодамнешното високо ниво од 16,7% во 1994 година.
Во пописот од 2005 година, 702.650 Канаѓани се сметале за загрозени од бездомништво, бидејќи тие потрошиле повеќе од 50 проценти од нивниот приход на домаќинството на засолниште. Недостатокот на сигурност на приходите во комбинација со недостигот на прифатливи станови го создава проблемот на „скриено“ бездомништво. „Скриениот бездомник“ всушност може да оди „напред-назад“ меѓу бездомништвото и да биде вдомен, што ќе го направи проблемот со бездомништвото многу поголем од оној што е идентификуван во бројот на улици или засолништа. Бездомништвото е голем проблем во поголемите канадски градови поради бројот на луѓе и трошоците за домување во градовите.
6.5 Кратења на социјалната помош (благосостојба)
Во доцните 1990-ти, за време на министерот за финансии Пол Мартин, биле направени големи намалувања за пренос на плаќањата во канадските покраини. Во исто време, Канада го отстранила долгогодишниот услов на секоја покраина и територија да обезбеди прифатлива стапка на социјална помош за сите оние на кои им е потребна. Ова довело до низа намалувања на стапките на благосостојба и заострени правила за подобност, при што многу покраини се натпреварувале меѓу себе за да понудат најниска помош за да заминат оние на кои им е потребна. Алберта дури понуди автобуски билети за примателите на социјална помош да ја напуштат покраината. Во 2002 година, новоизбраната либерална влада вовela реформи за благосостојба кои во наредните години отстраниле десетици илјади од списокот за благосостојба на таа покраина. Сето ова имало ефект да остави илјадници луѓе без средства да платат дури и за најскромното сместување, што резултирало со тоа што многу Канаѓани да немаат дом и на тој начин се потпираат на прифатилишта за бездомници или на друго место спијат надвор.
6.6 Услови за живот на домородците
Домородците доживуваат непропорционални нивоа на нестабилно домување и бездомништво, со 1 од 15 домородни лица во урбаните средишта кои се соочуваат со бездомништво, во споредба со 1 од 128 за општото население. Жените од Првата Нација имаат најниска стапка на приход од која било група во Канада и доживуваат најголема стапка на насилни напади. Тие, исто така, имаат недостаток на подвижност, делумно поради законите за резерви и неможност да поседуваат имот.
Домородците млади се презастапени во бездомното население во Канада. За ова придонесе систематската дискриминација, како и нивната преголема застапеност во системите за заштита на децата. Кога Европејците ја колонизирале територијата на денешна Канада, домородните народи доживеале отуѓување од традиционалните облици на опстанок што ги искусувале. Имало и губење на културата кога колонизирачките групи на население ја зазеле домородната земја и ги подложиле на европски начини на живот. Еден начин на кој може да биде видена оваа загуба на култура е преку станбените училишта. Преживеаните во станбените училишта се соочиле со физичка, полова и емоционална траума. Европските доселеници ги користеле овие училишта како алатка за асимилација на домородната младина, што резултирало со децениска траума што сè уште може да биде видено во домородните заедници денес.
Некои истражувачи и домородните активисти тврдат дека луѓето што живеат во домови во резервати треба да бидат сметани за делумно бездомници, поради лошите услови за живеење. Бидејќи канадската дефиниција за бездомништво вклучува несоодветно, нестабилно или недостапно домување, резервното домување може да биде класифицирано под ова.
7 Јавна политика
Националната иницијатива за бездомници (НИБ), создадена во 1999 година, била сојузниот секретаријат најдиректно одговорен за прашањата за бездомниците до нејзиното затворање во 2007 година. НИБ е создадена за да финансира преодни станови и низа услуги за бездомниците низ целата земја. НИБ ја финансирала сојузната програма Поддршка на иницијативата за партнерства во заедницата (ПИПЗ) која ги покрива трошоците за привремени засолништа и услуги за бездомниците.
Сојузната влада ја замени НИБ со Стратегија за партнерство за бездомниците (СПБ) која била распределена да потроши 270 милиони долари помеѓу 2007 и 2009 година. Во септември 2008 година, Владата на Канада објавила дека ќе издвои финансирање за програми за домување и бездомници од 387,9 милиони долари годишно во следните пет години.
Канада била критикувана во 2009 година од страна на Обединетите нации за недостаток на национална стратегија за домување (недостигаат цитати). Во тој момент, расходите на сојузните влади биле иницијативи за споделување на трошоците, само еднократни иницијативи за финансирање на кои им недостигало долгорочно водство за бездомништвото. Обединетите нации, исто така, забележале недостаток на информации за овие трошоци, вклучувајќи го и бројот на изградени куќи.
Во 2017 година, сојузната влада започнала 10-годишна Национална стратегија за домување, која досега има посветено над 72 милијарди долари за иницијативи како што се борбата против бездомништвото и проширувањето на понудата на станови.
Домувањето е прогласено за основно човеково право. Канада помогнала да биде подготвена Декларацијата на ОН за човекови права од 1948 година, која го вклучува правото на пристап до домување во член 25. Канада, исто така, го ратификувала Меѓународниот пакт за економски, општествени и културни права во 1976 година, кој признава соодветен животен стандард, вклучително и домување, во член 11.
Застапниците на бездомниците тврдат дека владините финансирања треба да бидат трошени на обезбедување прифатливи станови наспроти финансирање на повеќе програми за бездомници.
8 Алберта
Во 2008 година, Секретаријатот на Алберта за акција за планот на бездомниците за Алберта, усвоил цел за ставање крај на бездомништвото во Алберта до 2019 година, со фокус на три клучни области: брзо вдомување на бездомниците од Алберта, обезбедување поддршка за одново сместени лица, и спречување на бездомништвото. „Патеки до домување Канада“ (англиски: Pathways to Housing Canada) го користи моделот „Домување прво“ (Housing First), „стратегија управувана од странката која обезбедува непосреден пристап до стан без да бара првично учество во психијатриско лекување или третман поради трезвеност“.
Странките плаќаат 30 отсто од нивниот приход за нивната кирија: 85 отсто од странките на „Патеки до домување“ добиваат Обезбеден приход за тешко хендикепираните (ОПТХ), а 15 отсто добиваат.
Во 2007 година, кампањата „Патеки до домување“ на Калгари го вклучила отворањето на „Патеки Алекс“ (Alex Pathways). До 2013 година, калгарската „Патеки до домување“ имала 150 поединци во домовите на распространетите места. „Патеки Алекс“ до домување го користи моделот „Домување прво“, но користи и Асертивен третман на заедницата (АТЗ), интегриран пристап кон здравствената заштита каде странките пристапуваат до екипа од „медицински сестри, специјалисти за душевно здравје, специјалисти за правда и специјалисти за злоупотреба на супстанции“. Директорката Сју Форчун е посветена на 10-годишниот план за ставање крај на бездомниците во регионот околу Калгари. „''Fortune''“ објавил дека пристапот „Домување прво“ резултирал со 66 отсто пад на деновите хоспитализирани (од една година пред приемот во споредба со една година во програмата), 38 отсто пад на времето во собата за итни случаи, 41 отсто пад на настаните на ЕМС, 79 отсто пад на деновите во затвор и 30 отсто пад на полициските дејствија.
9 Британска Колумбија
Во 2001 година, во Британска Колумбија трошоците за услуги и засолниште на бездомниците се движеле од 30.000 до 40.000 долари годишно наспроти 22.000 до 28.000 долари годишно за поранешните бездомници сместени во социјални станови.
9.1 Бездомништво во Ванкувер
Во 2011 година, во Ванкувер имало околу 2.651 бездомник.
10 Поврзано
* Достапно домување во Канада
* Бездомништво во Ванкувер
* Домување прво
* Добриот Господ на улица (на улица)
* Мисија „Стара пиварница“
* Сиромаштија во Канада
* Ситонова куќа
* Сојузно евангелие Мишн
11 Забелешки и наводи
12 Дополнителна литература
* Abramovich, I.A. (2012). No Safe Place to Go: LGBTQ Youth Homelessness in Canada - Reviewing the Literature.
* Abramovich, I.A. (2011). LGBTQ Youth Homelessness.
* Agencies Helping the Homeless Told Not to Encourage Encampments, CBC News, January 16, 2009.
* Experiencing Homelessness: Fourth Report Card on Ending Homelessness in Ottawa—January to December 2007. The Alliance to End Homelessness in Ottawa, 2008.
* Fortin, Véronique. "Keep Your Coins, I Want Change! The Homeless and the Shrinking Public Space in Montréal" Paper presented at the annual meeting of the Law and Society Association, Hilton Bonaventure, Монтреал, Квебек, Канада, 27 мај 2008
* Frankish, C., Hwang, S., & Quantz, D. (2005). Homelessness and health in Canada: Research lessons and priorities. Canadian Journal of Public Health, 96(2).
* Gaetz, Stephen, Tarasuk, V., Dackner, N., Kirkpatrick, S. (2006). "Managing" Homeless Youth in Toronto: Mismanaging Food Access & Nutritional Well-being. Canadian Review of Social Policy, 58(43), 1–19.
* Gulliver, T. (2008). .
** Housing Works: A Special Report 2007. Giving voice to the crisis.
* Hulchanski, J.D. (2009). "Homelessness in Canada: Past, Present, Future." Conference keynote address, Growing Home: Housing and Homelessness in Canada, Canadian Policy Research Networks. Универзитет во Калгари, 18 февруари 2009
* Hwang, Stephen W. "." ''CMAJ'', 23 јануари 2001; 164 (2)
*** Layton, Jack, ''Homelessness: The Making and Unmaking of a Crisis''* Margaret, E. et al., (2001). "Homelessness—Causes and Effects, Volume 3: The Costs of Homelessness in British Columbia. Ministry of Social Development and Economic Security." Government of British Columbia.
* Murphy, Barbara. ''On the Street: How We Created the Homeless.'' Winnipeg: J. Gordon Shillingford, c2000.
** Shapcott, M. (септември 2006). Executive Summary from "Blueprint to End Homelessness in Toronto. Wellesley Institute (p.7).
* Shapcott, M. (октомври 2007). "Ten Things You Should Know about housing and homelessness." Wellesley Institute. Policy Primer.
* Shapcott, M. (2008). New income numbers confirm growing income inequality; One-in-four Canadian households below fair housing income; New figures underline urgent need for national housing strategy. Wellesley Institute Backgrounder: Growing Income Inequality.
* "A Snapshot of Homelessness in Canada," National Homelessness Initiative (2006).
* Street Health Report 2007: Highlights and Action Plan. Торонто.
* United Nations (2009). Report of the Special Rapporteur on adequate housing as a component of the right to an adequate standard of living, and on the right to non-discrimination in this context, Miloon Kothari. Based on Mission to Canada 9–22 октомври 2007.