procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Масар Кодра

Масар Кодра (албански: ''Masar Kodra''; Дебар, 1932 - Скопје, 2004) — македонски историчар, научен соработник, универзитетски професор.
1 Животопис
Кодра е роден во Дебар во 1932 година. Дипломирал на Филозофскиот факултет во Скопје на групата по историја во 1955 година. Докторирал на Филозофскиот факултет во Загреб на тема „''Albanska nacionalnost u Makedoniji u narodnooslobodilačkoj borbi''“ во 1974 година. Бил асистент и научен соработник во Институтот
за национална историја во Скопје од 1 јануари 1967 до 1 јули 1975, а потоа професор на Катедрата по
историја на Филозофскиот факултет во Приштина. Од отворањето на Тетовскиот универзитет на 16 февруари 1995 (тогаш сѐ уште непризнат), Кодра ја извршувал функцијата декан на Филозофскиот факултет.
2 Библиографија
Кодра има објавено над 30 научни трудови за современата историја на Албанците во Македонија.
*''Значаен јубилеј - 25 години од формирањето на КПМ'', „Безбедност“, VIII, 1, Скопје, 1968, 20–24;
*''Соработката на албанскиот и македонскиот народ во текот на НОБ (1941-1944''), „11 октомври“, Скопје, 1972, 76–82;
*''Учеството на припадниците на албанската народност во проширувањето на слободните територии во Македонија, „Слободните територии во Македонија 1943“'', Скопје, 1975, 137–154;
*''Комунистичката партија на Македонија и народностите (1919-1945)'', „Основањето и развојот на Комунистичката партија на Македонија“, кн. втора, Скопје, 1980, 983–1010.;
Пергамент

Пергаментот е еден од најстарите материјали за пишување, кој се користи и денес.
1 Историја
Околу 200 г. п.н.е еден од фараоните од династијата Птоломеиди го забранил извозот на папирус од Египет, за да го спречи развојот на “библиотеките“ во другите земји.
Оваа ситуација ги натерала корисниците на папирус да најдат алтернативен материјал за пишување, однесно за пренесување на пораките и складирање на знаењата. Во градот Пергамо, (денешна Турција), бил произведен таков материјал и го добил името ''пергамент''. Тој бил потраен и попостојан на влага за разлика од папирусот. Сè до денес, се смета за еден од најдобрите материјали за пишување со перо и мастило.
2 Изработка
Пергаментот се изработувал со преработка на тенки кожи, најчесто од млади животни: кози, овци, телиња, магариња, па и змии. Процесот на изработка бил многу едноставен. Од одраната кожа се отстранувале влакната, а потоа кожата се третирала со белило. Депилираната кожа се напнувала на дрвени рамки и постепено се сушела.
Следната фаза било брусењето со помош на вулкански песок и мазнење со помош на коски или мазни камења. Колку што пергаментот бил потенок, толку бил поценет.
Последната фаза била натопување на испегланата кожа во масло и сушење на маслото, со цел да се постигне соодветна еластичност.
3 Пергаментот денес
И денес пергаментот се употребува за различни свечени пригоди, кога е потребно да се изработат повелби, признанија и слично (Версајскиот договор, Повелбата на ООН, Нобеловата награда и др.).
Фондација „Крсте Петков Мисирков“ (Грција)

Фондацијата „Крсте Петков Мисирков“ е фондација основана во Воден, Егејска Македонија, Грција од страна на македонската политичка партија „Виножито“ на 18 ноември 2009 година. Оваа фондација е основана од локалниот огранок на партијата во Воден и е основана на денот на одбележувањето на 135 години од раѓањето на македонскиот преродбеник Крсте Петков Мисирков.
1 Цели на фондацијата
Фондацијата има за цел поттикнување на свесноста на Македонците во Грција преку организирање дискусии, фондацијата има за цел и отворање музеј и образовен центар во чест на името на Мисирков во регионите на централна и западна Македонија, поддржување асоцијации во Грција кои ја развиваат македонската култура, како и поддржување на напорите за одржување и развој на македонскиот јазик во Република Грција.
2 Поврзано
* Фондација „Крсте Петков Мисирков“ (Македонија)
Џули и Џулија

„Џули и Џулија“ (|Julie & Julia) е американски – филм (драма и комедија) од 2009 година во режија на Нора Ефрон (Nora Ephron), која е авторка и на сценариото. Филмот е заснован на вистинските факти за животот на готвачката Џулија Чајлд во почетните години од нејзината кариера, како и за животот на Џули Пол, која си дава задача дека мора да ги подготви сите 524 рецепти од книгата на Чајлд за време од една година.
Сценариото на Ефрон е адаптација на две книги: „Мојот живот во Франција“, автобиографијата на Џулија Чајлд, и мемоарите од Џули Пол. Во август 2002 година, Пол започнува да ги пишува на интернет нејзините дневни случувања околу готвењето на 524-те рецепти на Џулија. Интересно е тоа што ова е прв филм заснован врз еден блог т.е блогот кој го водела самата Џули Пол.
Ефрон започнала да го снима филмот во март 2008 година. Мерил Стрип се појавува во улогата на Џулија Чајлд, додека пак младата глумица Ејми Адамс ја игра улогата на Џули Пол. Филмот ја доживеал премиерата на 30 јули 2009 година. За својата улога, Стрип ја освоила наградата „Златен глобус“, а била номинирана и за „Оскар“ за најдобра главна глумица.
1 Кратка содржина
Џулија е жената која засекогаш им го промени начинот на кои Американците готвач. Но, во 1948 година, Џулија Чајлд (Мерил Стрип) била само една обична Американка која живеела во Франција. Работата на нејзиниот маж ја одвела во Париз, а таа заради својот неуморен и нескротлив дух, посакала нешто да работи. Педесет години подоцна, Џули Пол (Ејми Адамс) чувствува дека пропаѓа. Ѝ се ближи триесеттиот роденден, живее во Квинс и работи бесперспективна работа, додека сите нејзини пријателки постигнуваат забележителни успеси во животот. Џули смислува наизглед непресметлив план да ја пренасочи својата енергија; таа одлучува да помине точно една година подготвувајќи ги сите 524 рецепти од готвачот на Џулија Чајлд, „Совладување на уметноста на француската кујна“ - и секако покрај тоа таа ќе води интернет дневник (блог) за своите искуства.
2 Улоги
* Мерил Стрип - Џулија Чајлд
* Ејми Адамс - Џули Пол
* Стенли Тучи - Пол Чајлд
* Крис Месина - Ерик Пол
* Линда Емонд - Симон Бек
* Џејн Линч - Дороти МекВилијамс
* Мери Лин Рајскуб - Сара
3 Златен Глобус 2010
* Најдобар филм во категоријата комедија/мјузикл (номинација)
* Најдобра глумица во категоријата комедија/мјузикл (Мерил Стрип) (награда)
Кала-азар

Кала-азар (''висцерална лајшманиоза'' или ''црна смрт'') е најтешка форма на паразитското заболување лајшманиоза.
Паразитот лајшманија ја напушта кожата и ги напаѓа органите на имунолошкиот систем. Се појавува покачена телесна температура, зголемен црн дроб, зголемена слезина и лимфни јазли.
Ако не се лекува, болеста доведува до тешко хронично заболување проследено со темна пигментација на кожата, екстремно губење на телесната тежина и слабокрвност, која завршува со смрт.
Лајшманија

Лајшманија (Leishmania) е едноклеточен паразит, предизвикувач на паразитското заболување лајшманиоза.
1 Особености
Природна средина (т.н. ''резервоари'') на паразитот се: луѓето, кучињата (домашни и скитници) и глодачите. Кај кучињата карактеристично е паѓањето на влакната, посебно околу очите и воспалителни промени на слузокожата на очите.
Постојат повеќе од 30 видови лајшманија, кои по влегувањето во организмот ги напаѓаат макрофагите (клетките на одбранбениот систем) и се размножуваат во нив. Ако не се лекува, лајшманиозата станува сериозно заболување кое може да има и смртни последици.
2 Пренесување
Пренесувањето на паразитот го врши заразена женка на мушичката Phlebotomus papatasi, која живее во топлиот климатски појас. Во умерениот климатски појас активни се во текот на долгите, суви и топли лета.
Овие инсекти меѓу народот се познати како ''невиди''. Слични се на комарците, т.н. влакнести или песочни мушички, долги се околу 2-2,5 мм, и тешко се воочливи затоа што се ситни и не создаваат звук додека летаат. Активни се во летниот период, на изгрејсонце и зајдисонце, а преку ден се повлекуваат и не напаѓаат, ако не се вознемирувани. Живеат во рушевини, ѓубришта и камени меѓи. За разлика од комарците, полупречникот на движење на невидите е мал (околу 100 м) и најчесто е околу леглото. Убодот им е болен.
Инсектите се инфицираат со цицање крв од заразени луѓе или животни. За човекот стануваат заразни по 7-21 ден. При убодот, флеботомусот ги исфрла паразитите во кожата.
Многу ретки се случаите паразитот да се пренесува од човек на човек, а најчесто е со трансфузија, употреба на веќе заразен шприц, со полов однос или пренос од бремена мајка на плодот.
Коста Црнушанов

Коста Георгиев Црнушанов (|Коста Георгиев Църнушанов; Прилеп, 23 јануари 1903 - Софија, 10 октомври 1996) — македонски општественик во Бугарија, деец на ВМРО, историчар, публицист и фолклорист.
1 Животопис
Коста Црнушанов е роден на 24 јануари 1903 година во Прилеп. Дипломирал филозофија и историја во Белград. Автор е на многу повести, историски романи и мемоари книги.
Еден е од основачите на ММТРО, младинската организација на ВМРО. Во 1928 година е во странство со цел да информира европската јавност за Скопскиот студентски процес. Во Виена издава весникот Ослободување. Во 30-те години на 20 век се преселува во Софија. Се враќа во Македонија за време на окупацијата во периодот 1941-1944 како училиштен инспектор.
Вклучувајќи се активно во работата на обновуваниот во мај 1990 година, Македонски научен институт, тој е еден од обновувачите на Институтот. Активно соработува на списание „Македонски преглед“. Умира во Софија на 10 октомври 1996 година.
Во 1998 година Коста Црнушанов е награден посмртно со наградата на Република Хрватска "Орден на Даница Хрватска со ликот на Марко Марулич".
2 Творештво
* "Добрите српско-бугарски односи во минатото", Дирекција на уметноста при Министерството за информација и уметност, Софија, 1947.
* "Учество на бугарското население од Македонија во Априлското востание", 1976.
* "Српски и хрватски сведочи за бугарската народност во Македонија", Окружен музеј на Благоевград, Благоевград, 1978.
* "Македонија во хрватско-бугарските односи низ вековите", 1991.
* "Големиот бугарски преродбеник Митрополит Методиј Кусев: биографски очерк", 1992.
* "Димитар Талев во моите спомени", 1992.
* "Македонизмот и отпорот на Македонија на него", Унив. изд. "Св Климент Охридски", Софија, 1992.
* "Многукратните изјави на националното самоопределување на македонските Бугари", Изд.Македонија, Софија, 1992.
* "Придонес кон историјата на Македонската Младинска Тајна Револуционерна Организација", МНИ, Софија, 1996.
Харалампие Манчев

Харалампие Манчев (Кочани, - Скопје, ) бил првиот македонски медицински научен истражувач, кој проучувајќи ја детската патологија, пронашол неколку важни специфичности.
Манчев студирал медицина во Виена и дипломирал во Белград, непосредно по Првата светска војна, но не можел да работи во хоспитална установа по завршувањето на едногодишниот лекарски стаж. Добил место како амбулантски лекар во Диспанзерот за социјални болести на Хигиенскиот завод во Скопје, каде следел бројни случаи на маларија во сите облици, детска потхранетост, контагиозни детски болести со протрахирана реконсвалесценција.
Во текот на Втората светска војна оди на специјализација во Педијатриската клиника во Софија, каде се запознава со д-р Аспарух Панов, кој на свој материјал му покажал хематолошки промени кај анемијата на Кулеј. Манчев почнал да ја истражува инциденцијата на средоземната анемија на Кулеј, при што барајќи ги маларичните паразити, открил чудна формација (лајшманија) во пунктатите кај децата со огромни слезини и црн дроб. Откривањето на лајшманската епидемија во Македонија дала поттик многу истражувачи да установат лајшманија и во други зони. Повеќе од 100 деца биле брзо дијагностицирани од негова страна и биле третирани со специфична хемотерапија со антипаразитно делување и клинички, еден вид ''ex juvantibus''.
Кала-азар (КА) е животната тема на доц. д-р Харалмпие Манчев, кој прв ја опиша оваа паразитоза кај децата во нашата земја, болест предизвикана од лајшманијата, со вектор на паразитот од болни животни (кучиња, ласици и други тропски ѕверки) со мушичката позната кај нас како папатачи (ph. Flebotomus paptacei).
Харалампие Манчев е првиот раководител на Детското одделение при Земската болница во Скопје (1946 г.), прв директор на Детската клиника (1947 г.) а потоа работи како лекар во Специјалната клиника за болести на белите дробови кај децата “Козле“. Тој е прв уредник на медицинското стручно-научно списание ''Македонски медицински преглед'' што го издава Македонското лекарско друштво и прв претседател на Здружението на педијатрите на Македонија.
Манчев почина по долго боледување на 14 јануари во 1974 г. во Скопје.
Масакр кај Пуста Кула

Масакрот кај Пуста кула е масовно убиство извршено од страна на бугарската окупациона полиција над седум припадници на Народноослободителното движење. Масакрот се случил на 14 септември 1942 година, во близина на селото Рудник, Велешко кај месноста „Пуста Кула“, во близина на денешниот автопат Велес-Скопје.
1 Настан
Бугарската полиција без пресуда стрелала и масакрирала седум припадници на Народноослободителното движење. Тие од Скопскиот истражен затвор со камион биле донесени и стрелани кај месноста „Пуста Кула“ на 14 септември 1942 во близина на селото Рудник, Велешко. Панче Пешев и Раде Бурчевски успеале да избегаат.
Секоја година Општинскта организација на Сојузот на борците од Велес го одбележува датумот на овој злосторнички чин. Во април 2017 година на локацијата на масакрот била поставена спомен-плоча.
2 Жртви
Во масакрот биле убиени: Панче Бурчевски, Перо Грковски, Андреја Басаровски, Атанас Димовски и Душан Димитриевски од селото Рудник, Камка Тоцинова од Велес и Амед Лојков од селото Иванковци.
Лајшманиоза

Лајшманиоза e паразитско заболување што го предизвикува протозоа (едноклеточен паразит) од родот лајшманија. Паразитот го напаѓа одбранбениот систем на организмот и ако не се лекува, може да прерасне во сериозно заболување и да доведе до смртни последици.
1 Видови
Лајшманиозата се јавува во три облици:
* Кутана (кожна)
* Мукокутана (кожно-слузничава)
* Кала-азар (“црна смрт“, со зафаќање на органите)
Годишно во светот заболуваат околу 1,5 милион лица од кожниот облик на лајшманиоза и околу половина милион од Кала-азар.
2 Период на разболување
Паразитот го пренесува тропската мушичка Phlebotomus paptasii, преку каснување и вшприцување во кожата. Времето што поминува од инфекцијата (каснувањето на заразен Phlebotomus) до појавата на првите симптоми на болеста (времето на инкубација) изнесува:
* од 7 дена до неколку месеци за Кутана (кожната лајшманиоза)
* од 10 дена до неколку години за Кала-азар
Заболениот човек, пак, претставува извор на зараза за Phlebotomus-от од неколку месеци до две години.
3 Симптоми
По болниот убод на мушичката, на кожата се создава црвена раничка, која најчесто е безболна и во наредните денови се шири. Понекогаш раничката добива чирозен карактер (од една или две ранички се создава рана која личи на вулкан - со издигнати краеви и централен кратер). Во тој регион лимфните јазли можат да бидат зголемени.
4 Лекување
До излекување доаѓа спонтано или по спроведена терапија. Нелекуваните промени може да траат со месеци, па и години. Подобро е промените на кожата да се лекуваат, отколку да се остават сами да зараснат, бидејќи можат да остават грди лузни. Истот така, постои опасност паразитот да остане скриен во организмот и по повлекувањето на промените на кожата, и да дојде до рецидиви (враќање на болеста во случај на ослабнување на имунитетот).
5 Распространетост
Распространетоста на лајшманиозата е условено од присуството на мушичката Phlebotomus на одредена територија.
Болеста е распространета во региони каде има долги периоди на суво и топло време, односно во умерениот, тропскиот и суптропскиот климатски појас.
Запрашувањето на комарците со средства за дезинфекција, со цел да се искорени маларијата, придонело и за намалување на бројот на Phlebotomus-от и заболените од лајшманиоза.
Болеста е регистрирана во 88 земји во светот, каде живеат околу 350 милиони луѓе:
* Централна и Јужна Америка
* Јужна Европа (Средоземје)
* Јужна Азија (изземајќи го југоисточниот дел)
* Источниот и северниот дел на Африка
Потешка форма на болеста, со зафаќање на внатрешните органи е регистрирана во Азија (Индија, Бангладеш, Непал), Африка (Судан) и Јужна Америка (Бразил).
Васко Караџа

Васко Караџа (, Д’мбени, Костурско - 9 февруари 2005 во Скопје) — македонски писател и преведувач од македонски на грчки јазик и обратно.
1 Животопис
Тој е роден во селото Д’мбени, Костурско, Егејска Македонија. Васко Караџа во 1946 г. се приклучил кон Демократската армија, а во 1949 г. заминува како политички емигрант во тогашна Југославија, па потоа, по личната перипетија низ државите на Источна Европа-СССР, за подоцна во 1963 година да се пресели во Скопје, тогаш Социјалистичка Република Македонија.
Васко Караџа бил значаен писател и уважен преведувач на дела од грчки на македонски јазик и обратно. Меѓу останатите негови дела, тој е автор на современиот грчко-македонски речник кој бил издаден на 2 јуни во 2009 година во Солун и содржи околу 15 000 збора. Творецот го доставил ова духовно наследство на Виножито, малку време пред смртта, за да се напечати во Грција, односно Солун.
2 Творештво
Своите први песни ги напишал во 1943 година. Во 1960 г., во Ташкент, излегла неговата прва збирка песни „Стихови“, како и првиот грчки превод на Рациновите „Бели Мугри“. Во 1984 година, во Атина била објавена поетската збирка „Миросувањето на вечноста“ (на грчки јазик, во сопствен превод), во 1986 година, во Скопје се појавила збирката „Егејски мотиви“, додека во 1993 година зилегла збирката „Со Д'мбени во срцето“ („With D'mbeni at heart“), како двојазично издание на македонски и на англиски јазик. Во 1988 г. излегла збирката „Елегии за родниот крај“. Караџа има преведено повеќе од триесет дела поезија и проза од македонски на грчки јазик, седум книги од грчки на македонски јазик и уште седум поетски збирки од српски на грчки јазик. Во 1990 г., на анонимен меѓународен конкурс во Италија, неговата песна „Едно мајско утро“ ја освоила првата награда. За својата преведувачка работа, Васко Караџа е добитник на две „Златни пера“ и на наградата „Глигор Прличев“ што ги доделува Друштвото на литературните преведувачи на Македонија.
Томислав Чокревски

Томислав Чокревски (—) — македонски универзитетски професор, социолог и државник.
1 Животопис
Чокревски е роден во Битола на 11 декември 1934 година. Основно образование и гимназија завршил во родниот град. Дипломирал на Правниот факултет во Скопје во 1958 година. Магистрирал на Факултетот за политички науки во Белград во 1967, а докторирал на Правниот факултет во Скопје, на тема „''Социјалната природа и функција на големите организации и развитокот на социјалистичката демократија“'' во 1976 година. На Правниот факултет во Скопје бил избран за предавач по предметот социологија во 1968, за виш предавач во 1972, за вонреден во 1977 и за редовен професор во 1982 година. Бил уредник на списанието „''Погледи''“ во 1964 година и републички секретар за образование, наука и култура од 1967 до 1971 година. Бил декан на Правниот факултет во Скопје во 1991 и 1992, ректор на Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ во Скопје (1992/93 - 1993/94) и министер за внатрешни работи во Владата на Бранко Црвенковски од 1995 до 1998 година.
2 Библиографија
Објавил поголем број монографски дела и учебници од областите на социолошките и политичките науки. Основната идеја што ја
следи во социологијата е функцијата на големите организации во демократијата.
*''Организационо општество'', “Студентски збор“, Скопје, 1995;
*''Социологија на правото'', “Студентски збор“, Скопје, 2000.
Кочабамба (департман)

Кочабамба (од кечуански јазик: ''kjocha'' што значи "езеро", ''pampa'' значи "рамно") е еден од деветтите департмани на Боливија. Овој департман е често окарактеризиран како главен производител на храна за Боливија, бидејќи голем дел од земјоделските култури потекнуваат од Кочабамба. Главен град на департманот е Кочабамба, познат под името „град на вечната пролет“ или пак како „Град-градина“ поради неговата пријатна клима. Департманот има површина од 55.631 км квадратен со 1.750.000 жители.
1 Покраини
Департманот Кочабамба е поделен на 16 покраини кои пак се поделени на 45 општини, односно 146 кантони. Покраините се:
Покраина, Главен град, Површина, Население,
Арани, Арани, 506, 24.372
Арке, Арке, 1.077, 26.283
Ајопаја, Ајопаја, 9.620, 63.997
Боливар, Боливар, 413, 9.470
Capinota, Capinota, 1.495, 26.053
Караско, Тотора, 15.045, 140.481
Серкадо, Кочабамба, 391, 564.882
Чапаре, Сакабе, 12.445, 227.404
Естебан Арке, Тарата, 1.245, 32.986
Герман Хордан, Клиза, 305, 33.876
Мизке, Мизке, 2.730, 40.702
Нарсиско Камперо, Аикиле, 5.550, 40.532
Пуната, Пуната, 850, 47.653
Quillacollo, Quillacollo, 720, 303.903
Тапакари, Тапакари, 1.500, 29.712
Тираке, Тираке, 1.739, 36.738
2 Јазици
Главни јазици во департманот Кочабамба се шпанскиот и кечуанскиот јазик. Покрај нив има и:
Јазик, Департман, Боливија
Кечуански јазик, 872.010, 2.281.198
Ајмарски јазик, 84.921, 1.525.321
Гварани јазик, 1.379, 62.575
Останати локални јазици, 3.351, 49.432
Шпански јазик, 1.101.822, 6.821.626
Странски, 40.579, 250.754
Само локален јазик, 269.588, 960.491
Локален и шпански, 648.195, 2.739.407
Шпански и странски, 454.273, 4.115.751
3 Демографија
Опис, Департман, Боливија
Население, 1.455.711, 8.274.325
Рурално, 41 %, -
Урбано, 59 %, -
Наталитет, 4.00, 4.40
Морталитет, 72.00, 66.00
4 Поврзано
* Боливија
* Департмани на Боливија
* Покраини на Боливија
Молдавска кирилица

Молдавската кирилска азбука била азбука која ја користел молдавскиот јазик од 1938 до 1989 година кога е заменета со стандардната романска латинична азбука. Оваа азбука е заснована на кирилицата со одредени модификации за молдавско-романскиот фонетски систем. Поточно, оваа азбука се засновала на руската азбука и не е поврзана со романската кирилска азбука.
1 Азбука
кирилица, латинична еквиваленција, име, Коментар:, МФА
а, a, а
б, b, бе
в, v, ве
г, g, gh, ге, ''gh'' пред ''i'' или ''e'', насекаде ''g''
д, d, де
е, e, ie, е, ''ie'' после самогласка или во компинација со ''ia'', насекаде''e''
ж, j, же
g, е, Пред ''i'' и ''e''
з, z, зе
и, i, ii, и, ''ii'' на крај од збор, ''i'' насекаде
й, i, йе, пред самогласки
к, c, ch, ка, ''ch'' пред ''i'' и ''e'', ''c'' насекаде
л, l, ле
м, m, ме
н, n, не
о, o, о
п, p, пе
р, r, ре
с, s, се
т, t, те
у, u, у
ф, f, фе
х, h, ха
ц, ţ, це
ч, c, че, пред ''i'' и ''e''
ш, ş, ше
ы, â, î, ы, ''â'' во средина, ''î'' на почеток и крај
ь, i, и куртэ, на крај од зборот, (за палатизација)
э, ă, э
ю, iu, ю
я, ea, ia, я, ''ea'' после согласка или ''е'', ''ia'' насекаде
2 Поврзано
* Романска азбука
* Романска азбука (кирилица)
Палестина (автономни територии)

:''За регионот видете Палестина.''
Палестинските територии сочинуваат два региона (автономни територии) во Блискиот Исток, и тоа:
* Западен Брег (5.640 км<sup>2</sup> копно и 220 км<sup>2</sup> вода)
* Појас Газа (360 км<sup>2</sup> )
Овие територии биле под управа на Британскиот мандат Палестина, потоа окупирани од страна на Јордан (Западен Брег) и подоцна од Египет (појас Газа), за на крај, двете територии да бидат окупирани од Израел.
Првпат како суверена држава, Палестина била признаена во 1968 од страна на СССР, а со текот на времето, нејзината државност ја признале вкупно 135 држави. Во ноември 2012 година, Палестина добила статус на држава-набљудувач во Обединетите нации. Во 2014 година, Шведска официјално ја признала државноста на Палестина, а на почетокот на ноември 2014, шефицата на дипломатијата на ЕУ, Федерика Могерини, изјавила дека во рок од пет години, ЕУ би можела да ја признае Палестина како независна држава.
1 Административна поделба
Согласно Договорот од Осло, Палестинските територии Западен Брег и Појас Газа се поделени на три подрачја (Б, Б и В) и 16 области под Палестинска Самоуправа. Од 2007 наваму, две посебни управи полагаат право на власт врз Палестинската Самоуправа - едната на Западниот Брег, а другата во Појасот Газа.
Име, Население(2007), Површина(км<sup>2</sup>), Густина(жит/км<sup>2</sup>)
Западен Брег, 3.269.700, 5.671, 417,86
Појас Газа, 1.816.539, 360, 3.934,83
Вкупно, 5.086.239, 6.031 627,80
1.1 Западен Брег
Област<ref, Население<ref , Површина(км<sup>2</sup>)<ref
Џенин, 556.212, 583
Тубас, 88.771, 372
Тулкарм, 358.213, 239
Наблус, 586.380, 592
Калкилија, 100.753, 164
Салфит, 79.464, 191
Рамала и ел-Бира, 548.018, 844
Ерихон, 81.724, 608
Ерусалим(вклуч. Источен Ерусалим припоен од Израел), 462.521, 344
Витлеем, 376.515, 644
Хеврон, 751.129, 1.060
Вкупно, 3.609.700, 5.671
1.2 Појас Газа
Област<ref, Население<ref, Површина(км<sup>2</sup>)<ref
Северна Газа, 270.245, 61
Газа, 696.410, 70
Дејр ел-Бала, 205.534, 56
Хан Јунис, 370.979, 108
Рафа, 273.371, 65
Вкупно, 1.816.539, 360
2 Поврзано
* Палестина
* Појас Газа
* Западен Брег
* Палестинска самоуправа
* Палестинска ослободителна организација
* Израел
nl:Palestijnse Gebieden
wa:Palestene (cåzu-estat)
Љубетино

Љубетино (|Πεδινό, ''Педино''; до 1926 г. ''Λιουμπέτινο'', ''Љубетино'') — село во Леринско, Егејска Македонија, денес во општината Суровичево на Леринскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 387 жители (2011), сочинето исклучиво од Македонци.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа недалеку од патот од Суровичево за Костур на дваесетина километри југоисточно од Лерин. Според записите на Ѓорче Петров селото Љубетино се наоѓа приближно на југ од Лерин на 4 часа растојание, расположено на едно рамно место на јужната страна на истата падина на којашто е Ајтос. Тоа граничи со езерата Врапчанско и Зазерско на југ, со Горно Врбени и патот за Кајлари на југоисток и исток, со Ајтос, Невеска и Зелениче на запад.
2 Историја
Селото Љубетино се среќава во турските пописни дефтери од век, односно од опширниот пописен дефтер број 16 за Леринската нахија од 1481 година каде за селото запишано како ''Л’бот’н'' е запишано дека вкупно имало 45 христијански македонски семејства кои произведувале пченица до 61 товар, јачмен и друго до 54 товари, бостан, обработувале лозја и чувлае свињи за што селото остварувало свкупен приход од 9266 акчиња. Според записите на Ѓорче Петров од 1896 година селото Љубетино имало 55 куќи со 260 жители Македонци.
На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. Љубетино се води како чисто македонско село во Леринската каза на Битолскиот санџак со 40 куќи.
3 Стопанство
Селото иако лежи во поле, не е богато, а главни производи се жито, детелина и тутун. Населението делумно се занимава и со овоштарство и сточарство.
4 Личности
* Алексо Лепишков (? – 1905) — револуционер, селски војвода од ВМРО
* Васил Липитков (1862 – 1928) — револуционер, војвода од ВМРО
* Доне Липитков (1875 – 1905) — револуционер, војвода од ВМРО
Ново Село (Леринско)

Ново Село, Новоселско, Ветко Ново Село или Горно Новоселско (|Νέα Κώμη, ''Неја Коми''; до 1926 г. ''Νόβο Σέλο'', ''Ново Село'' или ''Νοβοσέλι'', ''Новосели'') - раселено село во Егејска Македонија, Република Грција, во општината Суровичево, во областа Западна Македонија. Најверојатно селото било растурено за време на Првата светска војна.
1 Географија и местоположба
Ново Село е сместено на самиот самиот пат од Суровичево до Кајлари. Селото се наоѓа на надморска висина од 580 м.
2 Историја
За време на Османлиското Царство оваа населба била чифлигарска сопственост на некој бег. Милоевиќ ја спомнува како Ветко Ново Село.
Селото најверојатно било растурено во текот Првата светска војна.
3 Демографија
Според К’нчов на оваа чифлигарска населба работеле 120 Роми, а Милоевиќ пишува дека селото имало 5 турски куќи. Во пописот од 1920 година не се споменува, а во оној од 1928 година регистрирани се 13 жители, само мажи што укажува дека ова било имот на кој работеле мажи од околните села. Движењето на населениото по години е следното:
*1913 - 32 жители
*1920 - не се спомнува
*1928 - 13 жители (само мажи)
Негочани

Негочани (|Νίκη, ''Ники''; до 1926 г. ''Νεγκότσανη'' или ''Νεγοτσάνη'', ''Негоцани'') — село во Леринско, Егејска Македонија, денес во општината Лерин на Леринскиот округ во Западна Македонија, Грција. Населението брои 273 жители (2011) и до денес е чисто македонско.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа во Леринското Поле, 17 км северно од Лерин крај реката Ракова, на на самата граница со Република Македонија. Лежи на надморска височина од 592 м, а атарот му опфаќа . Во селото е сместен граничниот премин Негочани-Меџитлија за влез во Р Македонија.
2 Историја
2.1 Османлиско време
Негочани првпат се споменува во турски даночен регистар од 1468 г. како село со 200 домаќинства. Во 1481 г. бројот на домаќинствата се намалил на 112. Во записот се вели дека во селото се огледуваат лозја, лен, коноп, пчели и свињи и дека има мелници и пазар.
Селото се споменува во османлиски даночни регистри на немуслиманското население од вилаетот Манастир во 1611-1612 година под името Негочан со 65 домаќинства.
Во 1848 г. рускиот славист Виктор Григорович го опишал ''Негофа'' како македонско село. На почетокот на XX век селото ѝ припаѓало на Битолската Каза. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 Негочани имало 500 жители Македонци и 150 жители Арнаути-муслимани. На почетокот на XX век селото било под врховенството на Цариградската патријаршија. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во ''Негочани'' имало 480 Македонци под грчка пропаганда и во селото работи грчко училиште.
2.2 Припојување кон Грција
Со Букурешкиот договор во 1913 г. селото е припоено кон грчката држава, кога имало 630 жители. Во неговиот патописен попис од 1917-18 г. Боривое Милоевиќ спомнува дека во селото има 40 куќи, сите македонски. Во 1920 г. се регистрирани 562, а во 1928 г. — 662 жители. Во 1926 г. Негочани е преименувано во Ники, што во превод значи ''победа''.
2.3 Во Граѓанската војна
Во Граѓанската војна селото многу настрадало, и како последица на тоа, бројот на населението почнал да опаѓа, главно поради сè поголемото отселување на жителите во прекуокеанските земји.
Негочани учествувало во организирањето на НОФ и во состав на ДАГ со 10 борци, од кои тројца ги дале животите: Митре Абуков, Крсте Гаџовски и Коста Тодоровски (Марков).
3 Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Долно Клештино со седиште во истоименото село, која припаѓа на поголемата општина Лерин, во округот Лерин. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Негочани, каде тоа е единствено населено место.
4 Стопанство
Главно занiмање на населението се производството на жито и сточарски преработки.
Попадија (Леринско)

Попадија (|Παπαδιά, ''Пападија'') — поранешно село во Егејска Македонија, Република Грција, во општината Лерин, во областа Западна Македонија. Од пописот од 1991 година жителите на ова село се опфатени во составот на селото Сетина, кон кое припаѓа и самото село нема жители.
1 Географија и местоположба
Попадија е сместена на северозападните падини на планината Кајмакчалан, по течението на Стара Река. Селото се наоѓа на надморска висина од 900 м и од сите страни е опкружено со планински врвови. Во котлинското место на селото денес е вештачката акумулација „Попадија“.
2 Историја
На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. Попадија се води како чисто македонско село во Леринската каза на Битолскиот санџак со 6 куќи.
На 6 октомври 1907 година Попадија била нападната од андартските капетани Димитриос Папавиерос и Емануил Кацигарис, кои запалиле 12 куќи.
Селото целосно настрадало во Грчката граѓанска војна при што повеќето од жителите се засолнале во Република Македонија, а дел во соседното село Сетина.
Селото е обновено во седумдесеттите години и во пописот од 1981 година е регистрирано со 17 жители, а од 1991 година жителите се евидентираат во Сетина.
3 Демографија
На почетокот на XX век според К’нчов селото броело 50 жители, а Милоевиќ наведува 20 македонски куќи. Движењето на населениото по години е следното:
*1913 - 73 жители
*1920 - 98 жители
*1928 - 135 жители
*1940 - 149 жители
4 Личности
4.0.1 Родени во Попадија
* Вангел Димитровски (р. 1943) — македонски стоматолог
* Илија Попадиски (1861 – ?) — македонски револуционер од ВМОРО.
* Ристо Стојанов Канзуров (1886 – ?) македонски револуционер од ВМОРО. Учествувал во Илинденското востание. И соработувал со Илија Попадиски и Георги Поп Христов. Од 1946 година живеел во град Скопје.
Петорица

Петорица или Петорак (|Τριπόταμος, ''Трипотамос'') - село во Егејска Македонија, Република Грција, во општината Лерин, во областа Западна Македонија. Според пописот од 2011 година селото броело 83 жители.
1 Географија и местоположба
Петорица е сместена покрај железничката линија Лерин-Битола, 10 км оддалечено од Лерин. Селото се наоѓа на надморска висина од 680 м. Вкупната површина на селскиот атар е 3 км<sup>2</sup> и е најмал во округот.
2 Историја
На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. ''Петорек'' се води како чисто македонско село во Леринската каза на Битолскиот санџак со 35 куќи.
Селото потпаднало под власта на Грција, по Втората балканска војна во 1913 година со Букурешкиот договор.
Во Грчката граѓанска војна селото не настрадало многу.
3 Демографија
До дваесеттите години на XX век Петорица било чисто македонско село. На почетокот на XX век според К’нчов селото броело 210 жители, а Милоевиќ наведува 20 македонски куќи. Во 1921-1922 година во селото се населиле 15 семејства од Понд и неколку од Епир. Движењето на населениото по години е следното:
*1913 - 127 жители
*1920 - 135 жители
*1928 - 319 жители
*1940 - 495жители
*1951 - 483жители
*1961 - 468 жители
*1971 - 404 жители
*1981 - 371 жител
*1991 - 355 жители
Македонскиот јазик е зачуван на високо ниво.
4 Стопанство
Основна стопанска гранка на населението е земјоделието. Главни производи се жито, тутун, грав и јаболка.
Романска кирилица

Романската кирилична азбука била азбука која ја користел романскиот јазик пред 1860 или 1862 година кога била заменета со романската латинична азбука иако кириличната верзија се користела сè донекаде 1920 година. Оваа азбука не е иста со молдавската кирилична азбука.
1 Азбука
Буква, кирилична бројчена вредност, романска латинична буква, преодна азбука, молдавска кирилична буква, МФА, Назив
А, 1, a, A a, а, Az
Б, b, Б б, б, Buche
В, 2, v, В в, в, Vede
Г, 3, g, gh, G g, г, Glagol
Д, 4, d, D d, д, Dobru
Є, Е, 5, e, E e, е, Est
Ж, j, Ж ж, ж, Juvete
Ѕ, 6, dz, дз, Zalu
З, 7, z, Z z, з, Zemle
И, 8, i, I i, и, Ije
Й, i, Ĭ ĭ, й
І, 10, i, I i, и, I
К, 20, c, ch, K k, к, Kaku
Л, 30, l, L l, л, Liude
М, 40, m, M m, м, Mislete
Н, 50, n, N n, н, Naş
О, 70, o, O o, о, On
П, 80, p, П п, п, Pocoi
Р, 100, r, Р р, р, Râţă
С, 200, s, S s, с, Slovă
Т, 300, t, T t, т, Tferdu
Ѹ (, ȣ, ɣ), u, у, Upsilon
Ȣ, u, (, ȣ, ɣ), у, Ucu
Ф, 500, f, F f, ф, Fârta
Х, 600, h, Х х, х, Heru
Ѡ, 800, o, O o, о, Omega
Щ, şt, Щ щ, шт, Ştea
Ц, 900, ţ, Ц ц, ц, Ţi
Ч, 90, c (пред e, i), Ч ч, ч, Cervu
Ш, ş, Ш ш, ш, Şa
Ъ, ă, ŭ, Ъ ъ, э, /ə/, Ier
Ы, â, î, Î î, ы, Ieri
Ь, ă, ŭ, ĭ, Ꙋ̆ ꙋ̆, ь, —
Ѣ, ea, Ea ea, я, Eati(u)
Ю, iu, Ĭ ĭ, ю, Io / Iu
Ꙗ, IA, ia, Ĭa ĭa, иа, ia
Ѥ, ie, Ĭe ĭe, ие
Ѧ, ĭa, ea, Ĭa ĭa, Ea ea, я, Ia
Ѫ, î, Î î, ы, Ius
Ѯ, 60, x, Ks ks, кс, Csi
Ѱ, 700, ps, Пs пs, пс, Psi
Ѳ, 9, th, ft, T t, Ft ft, т, фт, and approx., Thita
Ѵ, 400, i, u, I i; Ꙋ, и, у, Ijița
Ꙟ, în îm, În în Îm îm, ын, ым, ,, În
Џ, g (пред e, i), Џ џ, ӂ, Gea
2 Поврзано
* Романска азбука
* Молдавска азбука (кирилица)
* Романски јазик
Песодер

Песодер или Писодер (|Πισοδέρι, ''Писодери'') — село во Леринско, Егејска Македонија, денес во општината Преспа на Леринскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 17 жители (2021) — сите Власи.
1 Географија
Селото е сместено 16 км западно од Лерин, високо во јужната падина на планината Баба.
2 Историја
2.1 Во Отоманското Царство
Селото се спомнува во османлиски дефтер од 1481 г. како ''Ипсодер'' во кое живееле 12 семејства. На крајот на XIX век Песодер било влашко село во Леринската каза. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. ''Писадер'' (Pissader) било село во Леринската каза со 25 домаќинства и 66 жители Македонци. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. во ''Песодеръ'' живееле 750 Власи. Забуната веројатно се должи на тоа што Песодер тогаш било релативно ново село, создадено од Власи дојдени од Епир бегајќи од зулумите на тамошните разбојнички банди, на местото на старата истоимена македонска населба.
На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. ''Писодер'' се води како чисто влашко село во Леринската каза на Битолскиот санџак со 130 куќи.
По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во ''Песодер'' (''Pessoder'') имало 480 Власи, и во него работеле грчко и влашко училиште.
Селото било една од главните бази на Грчката вооружена пропаганда во Западна Македонија. Во параклисот „Св. Петка“ во 1904 г. гркоманскиот поп Ставрос Цамис ја погребал главата на големогрчкиот деец Павлос Мелас — основоположник на грчката вооружена пропаганда. Во следниот период, Боривое Милоевиќ го завел Песодер како село со 200 влашки куќи.
2.2 Во Грција
По Балканските војни во 1923 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор, кога населението броело 727 жители. Властите го затвориле влашкото училиште во селото со намера да го погрчат населението. На пописот од 1920 г. бројот на жители опаднал на 532, а во 1928 г. Песодер имал 457 жители.
Во 1940 г. во селото се попишани 484 жители. За време на Грчката граѓанска војна кај Песодер се одвивале разни борби. поради што добар дел од населението се засолнил во градовите, и по војната доста од нив не се вратиле во селото. Поради ова, во 1951 г. Песодер имал само 143 жители кои опаднале на 106 во 1961 г. Иселувањето продолжило и понатаму, па во 1971 г. Песодер имал 48 жители. Во 1981 г. тука живееле 30, а во 1991 г. — 25 жители. На пописот од 2001 г. се е забележан пораст на населението на 68 жители кои сепак, на следниот попис во 2011 г. паднале на само 7 лица.
Според истражување спроведено во 1993 г. селото е чисто влашко и влашкиот език е зачуван на високо ниво.
3 Културни и природни знаменитости
;Цркви
* Св. Троица од првата половина на XVII век
* Св. Петка од 1848 г.
4 Стопанство
Во минатото селаните се занимавале само со сточарство, а во поново време застапено е шумарството и одгледувањето на компири.
Сотир

Сотир или Сотер |Σωτήρας, ''Сотирас''; |Sotur, ''Сотур'') — село во Леринско, Егејска Македонија, денес во општината Суровичево на Леринскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 108 жители (2011).
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа на надморска висина од 595 м. Сместено е на околу 2 км од гратчето Суровичево во непосредна близина на термоелектраната.
Селото е со одлична местоположба во околината поради близината на крстосницата на магистралните патишта Суровичево-Костур од една страна и Птолемаида-Флорина Кајлари-Лерин од друга страна. Атарот на Сотир е сместен во низинскиот дел на Сариѓолската рамнина. На оддалеченост од 5,5км од Сотир се наоѓа и населбата Ксино Неро или Долно Врбени познато по изворите на кисела вода.
2 Историја
Селото Сотир е старо село кое се спомнува уште во XV век во турките документи со над 95 семејства како тимар на Мустафа син на Акдем и Муса син на Иљаз.
На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. Сотир се води како чисто турско село во Леринската каза на Битолскиот санџак со 30 куќи.
3 Стопанство
Со оглед на околината наоѓајќи се во низинскиот дел жителите отсекогаш се занимавале со земјоделство. Во поново време од 1987 година навака еден дел од населението директно или индиректно работи во Термоелектраната Аминдео што е на само 12км близина.
4 Демографија
Според повеќето автори кои го имаат споменато селото Сотир, неговото население во големо мнозинство го сочинувале муслимани претежно Турци, но и голем број на циганско население Роми. Понекои автори како 1886 наведуваат и христијанско (македонско) население но во мал број. Во 1924 година со „доброволната“ размена на население муслиманските жители со вкупно 37 семејства и 327 лица, се селат во Турција. На нивно место се населени 48 семејства, христијански бегалци, од кои 26 семејства од Кавказ, 18 семејства од Источна Тракија и 4 семејства од насекаде низ Мала Азија со вкупно 151 жител-маџири.
година, извор, жители
1886, Schinas, 571
1900, Кънчов, 340
1910, Χαλκιόπουλος, 294
1913, Απαρίθμηση 1913, 305
1920, Census 1920, 327
1928, Census 1928, 137
1940, Census 1940, 248
1951, Census 1951, 186
1961, Census 1961, 162
1971, Census 1971, 153
1981, Census 1981, 199
1991, Census 1991, 141
2001, Census 2001, 142
Черкезќој

Черкезќој или Черкез Ќој, Черкез Маала (|Τράγιλος, ''Трагилос'', до 1926 г. ''Τσερκέζ Κιόι'', ''Церкез Ќој'' или ''Τσερκέζ Μαχαλά'', ''Церкез Махала'') — село во Нигритско, Егејска Македонија, денес во Грција. Припаѓа на денешната општина Визалтија во Серскиот округ. Населението брои 417 жители (2021).
1 Културни и природни знаменитости
* Црква „Св. Троица“ 1974 г.
Зелено (Гребенско)

Зелено — село во Гребенско, Егејска Македонија, денес Грција.
1 Историја
1.1 Во Отоманското Царство
На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. Зелено се води како чисто грчко село во Гребенската каза на Серфиџенскиот санџак со 16 куќи.
Кипурѓо

Кипурѓо или Кипурјо (|Κηπουρειό, ''Кипурио'') — село во Гребенско, Егејска Македонија, денес Грција.
1 Историја
На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. ''Кипарјо'' се води како чисто грчко село во Гребенската каза на Серфиџенскиот санџак со 116 куќи.
2 Културни и природни знаменитости
* Ставропотамски мост — стар камен мост северно од селото, прогласен за споменик на културата
Конско (Гребен)

Конско или Коскон (el, ''Елевтеро'', до 1927 г. ''Κοντσικιότι'', ''Концикиоти'') — село во Гребенско, Егејска Македонија, денес Грција.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа во околината на градот Гребен, на оддалеченост од 15 км на север. Забележително е тоа што во истата општина постои село со исто традиционално име, но другото Конско лежи крај реката Бистрица на североисток од ова село.
2 Историја
2.1 Во Отоманското Царство
На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. Конско се води како чисто грчко село од мешана (муслиманска и православна) вероисповед во Гребенската каза на Серфиџенскиот санџак со 42 куќи.
Конско (Бистрица)

Конско или Куско (|Ταξιάρχης, Таксиархис; 1919-1927 г. ''Κοσκό'', ''Коско'', до 1919 г. ''Κοτσκό'', ''Коцко'') — гребенско село во Егејска Македонија, Република Грција.
1 Географија и местоположба
Атарот на селото излегува на брегот на реката Бистрица и во северниот дел се граничи со областа Населица. Забележително е тоа што во истата општина постои село со исто традиционално име, но другото Конско лежи крај на југозапад од ова село и источно од Добратово.
2 Историја
2.1 Во Отоманското Царство
На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. ''Косконди'' се води како чисто грчко село во Гребенската каза на Серфиџенскиот санџак со 30 куќи.
Милја (Гребенско)

Милја (|Μηλέα) — село во Гребенско, Егејска Македонија, денес Грција. Според пописот од 2011 година селото има 205 жители.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа на околу 15 километри северно од градот Гребен. Современото село ''Милја'' е изградено во средината на 1960-те години на 1,5 километар на север од дотогашното село ''Милја''.
2 Историја
Во 1963-1964 година со цел да се избегнат честите појави на свлечишта, жителите од селото Милја се иселени на 1,5 километар на север во новооснованото село ''Милја''. Оттогаш старото село се нарекува Стара Милја (''Παλιά Μηλιά'', ''Палија Милја''). Во него е сочувана црквата „Свети Димитар“ од 1900 година.
3 Демографија
4 Стопанство
Населението во селото произведува жито, тутун и други земјоделски производи, а делумно се занимава и со сточарство.
Тиста

Тиста — гребенско село во Егејска Македонија, Република Грција.
1 Културни и природни знаменитости
* Тистенски мост — стар камен мост кај селото, прогласен за споменик на културата
* Кацојанев мост — стар камен мост кај селото, прогласен за споменик на културата
Шибино

Шибино — гребенско село во Егејска Македонија, Република Грција.
1 Историја
1.1 Во Отоманското Царство
На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. Шибино се води како чисто грчко село во Гребенската каза на Серфиџенскиот санџак со 64 куќи.
Радуништа (Кајларско)

Радуништа (|Κρυόβρυση, ''Криовриси'', до 1927 ''Ραδούνιστα'', ''Радуниста'') — кајларско село во Егејска Македонија, Република Грција.
1 Географија и местоположба
Сместено е на надморска височина од 700 метри, меѓу селата Дебрец и Салпово, на 10 километри југозападно од Кајлар. Сместено е во подножјето на планината Мурик. Административно се наоѓа во составот на Општината С'лпово.
2 Историја
Едни од најстарите пишани податоци за селото Радуништа се среќаваат во турските пописни дефтери од век, односно од опширниот пописен дефтер број 16 за Леринската нахија од 1481 година каде за селото е забележано дека имало 45 христијански македонски семејства кои произведувале пченица до 31 товар, јачмен до 4 товари, 'рж до 10 товари, граор, зелки, ореви, се обработувале лозја, се чувале свињи за што селото остварувало свкупен приход од 2373 акчиња. До 1924 година селото било населено исклучително со Македонци, а како такво К’нчов го споменува со 91 жител, а Милоевиќ со 6 македонски куќи. По 1923 година година тука биле населени 121 бегалец, така што населбата станала мешана.
3 Стопанство
Населението произведува жито, тутун и други земјоделски производи.
4 Население
Според пописот во 1920 година селото Радуништа имало 66 жители, а по населувањето на бегалци во 1928 година, бројот пораснал на 200 жители.
Пињари

Пињари (|Ελάφι, ''Елафи''; до 1927 г. ''Πινιάρ'', ''Пињар'') — поранешно село во Гребенско, Егејска Македонија, денес во општината Дескати на Гребенскиот округ во областа Западна Македонија, Грција
1 Географија и местоположба
Селото било сместено околу 25 југоисточно од градот Гребен, на околу 6 км северозападно од селото Дименица, во близина на реката Бистрица, на нејзината десна страна, на надморска височина од 630 м.
2 Историја
2.1 Во Отоманското Царство
Во XIX век Пињари било грчко село во Гребенската каза на Серфиџенскиот Санџак.
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900, во Пињари живееле 85 Грци.
2.2 Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Селото не се спомнува како населба во пописите во 1913 и 1928 година, што значи дека било напуштено.
Селото било обновено по Првата светска војна, во 1923 година, кога тука биле сместени 41 бегалско семејство со вкупно 118 жители од Понд.
Во 1927 година, името на селото било променето во Елафи (''Ελάφι'').
Во 1940 г. селото броело 220 жители. Селото се распаднало за време на Граѓанската војна. Највеќето жители се иселиле во поголемите градови и селото повеќе не било обновено.
3 Наводи