Јо Минг Пеј

Јо Минг Пеј (26 април 1917 - 16 мај 2019) — кинеско-американски архитект, роден во Гуангжу во кинеско семејство. Пеј црпел инспирација уште од рана возраст од градинарските вили во Суџоу, традиционалното прибежиште на ученото благородништво, каде припаѓало неговото семејство. Во 1935 година се преселил во Соединетите Американски Држави, и се запишал на архитектонскиот факултет на Универзитетот во Пенсилванија, но брзо се префрлил на Технолошкиот институт во Масачусетс. Незадоволен од двата факултета, тој го поминувал слободното време истражувајќи ги архитектите во подем, особено Ле Корбизје.
По дипломирањето на МИТ, Пеј се запишал на Харвардската постдипломска школа за дизајн каде што се спријателил со членовите на факултетот Валтер Гропиус и Марсел Бројер, двајцата кои претходно предавале во Баухаус.
Почнувајќи од 1948 година, Пеј работел како внатрешен архитект за инвеститорот во недвижности во Њујорк , Вилијам Цекендорф. Во 1955 година тој основал независна дизајнерска фирма, која во 1966 година била реорганизирана, а во 1989 година уште еднаш реорганизирана како „Пеј Коб Фреф и партнерите“. Пеј се пензионирал од пракса со полно работно време во 1990 година. По пензионирањето, работел како архитектонски консултант првенствено во архитектонската фирма на неговите синови.
Првото големо признание на Пеј дошло со лабораторијата Меса во Националниот центар за атмосферски истражувања во Колорадо (дизајнирана во 1961 година и завршена во 1967 година). Неговиот нов углед довел до неговиот избор за главен архитект на библиотеката „Џон Ф. Кенеди“ во Масачусетс. Потоа продолжил да ги дизајнира Градското собрание во Далас и Источната зграда на Националната галерија на уметности. Се вратил во Кина за првпат во 1975 година за да дизајнира хотел во „Фрагрант Хилс“, а петнаесет години подоцна ја дизајнирал кулата „Банката на Кина“ во Хонг Конг. Во раните 1980-ти години, Пеј бил во фокусот на контроверзии кога ја дизајнирал Луврската пирамида од стакло и челик во Париз. Тој го дизајнирал Симфонискиот центар „Мортон Х. Мејерсон“ во Далас, Музејот „Михо“ во Јапонија, Шигараки, во близина на Кјото, и капелата на основното и средното училиште: Институтот за естетика МИХО, Музејот „Суџоу“ во Суџоу, Музејот на исламска уметност во Катар и Музејот за модерна уметност „Големиот војвода Жан“ во Луксембург.
Пеј освоил награди и признанија во областа на архитектурата, вклучувајќи го Златниот медал на AIA во 1979 година, и Наградата за животно дело од Националниот музеј за дизајн Купер-Хјуит во 2003 година. Во 1983 година, тој ја освоил Прицкеровата награда, која понекогаш се нарекува и Нобелова награда за архитектура.
1 Детство
Потеклото на Ј.М. Пеј датира од династијата Минг, кога неговото семејство се преселило од Анхуи во Суџоу. Семејството се збогатило со лековити билки, а потоа се приклучило на редовите на научните благородници. Пеј бил роден на 26 април 1917 година, а семејство со пет деца се преселило во Хонг Конг една година подоцна. Како момче, Пеј бил многу близок со својата мајка, побожна будистка, која била позната по своите вештини како флејтист. Таа го поканила него, но не и неговите браќа или сестри, да ѝ се придружат на медитативни повлекувања. Со татко му не бил толку близок, иако се почитувале.
Успехот на предците на Пеј значел дека семејството живеело во горните ешалони на општеството, но Пеј рекол дека неговиот татко „не бил образован во уметноста“. Помладиот Пеј, повеќе привлечен кон музиката и другите културни форми отколку кон доменот на банкарството на неговиот татко, самостојно ја истражувал уметноста. „Се образував себеси“, рекол тој подоцна.
Пеј како дете студирал на колеџот „Св. Павле“ во Хонг Конг. Кога Пеј имал 10 години, неговиот татко добил унапредување и се преселил со семејството во Шангај. Пеј учел во училиштето „Св. Јован“, кое го воделе англикански мисионери. Академската дисциплина била строга, на учениците им било дозволено да имаат слободно време само еднаш во месецот и тоа половина ден. Пеј уживал играјќи билијард и гледајќи холивудски филмови, особено оние со Бастер Китон и Чарли Чаплин. Тој исто така научил основен англиски јазик читајќи ја Библијата и романите од Чарлс Дикенс.
Многуте меѓународни елементи на Шангај му го дале името „Париз на Истокот“. Глобалните архитектонски вкусови на градот имале длабоко влијание врз Пеј, од крајбрежната област Бунд до хотелот Парк, изграден во 1934 година. Тој бил импресиониран и од многуте градини на Суџоу, каде што ги поминувал летата со поширокото семејство и редовно го посетувал блиското светилиште на претците. Градината Шизилин, изградена во 14 век од будистички монах и во сопственост на чичкото на Пеј, Беи Руншенг, била особено влијателна. Подоцна зборувал за својата склоност кон спојот на природни и човечки изградени структури во градината.
Набргу по преселбата во Шангај, мајката на Пеј добила рак. Ѝ бил препишан опиум против болки, а задачата да се подготви лулето му била доделена на Пеј. Таа починала кратко по неговиот тринаесетти роденден, а тој бил длабоко вознемирен. Децата биле испратени да живеат со поширокото семејство, бидејќи нивниот татко бил повеќе опседнат со својата работа. Пеј рекол: „Мојот татко почнал да живее свој посебен живот доста брзо после тоа.“ Неговиот татко подоцна се оженил со жена по име Ајлин, која подоцна во животот се преселила во Њујорк.
2 Образование
Како што Пеј се приближувал кон крајот на средното образование, тој одлучил да оди на универзитет. Бил прифатен од голем број училишта, но се запишал на Универзитетот во Пенсилванија. Додека студирал во Шангај, внимателно ги испитувал каталозите за разни институции за високо образование низ целиот свет. Архитектонската програма на Универзитетот во Пенсилванија му се издвојувала. Другиот главен фактор за да се запише таму бил Холивуд. Пеј бил фасциниран од претставите на животот на колеџ во филмовите на Бинг Крозби, кои многу се разликувале од академската атмосфера во Кина. „Животот на колеџ во САД ми се чинеше претежно забава и игри“, изјавил тој во 2000 година. „Бидејќи бев премногу млад за да бидам сериозен, сакав да бидам дел од него... Можеше да се почувствува во филмовите на Бинг Крозби. Животот на колеџ во Америка ми изгледаше многу возбудливо. Не е вистински, тоа го знаеме. Сепак, во тоа време ми беше многу привлечен.“ Пеј додал дека филмовите на Крозби, особено, имале огромно влијание врз неговиот избор на Соединетите Американски Држави наместо Англија за да го продолжи своето образование.
Во 1935 година, Пеј се качил на брод и заминал за Сан Франциско, а потоа отпатувал со воз до Филаделфија. Она што го нашол откако пристигнал се разликувало многу од неговите очекувања. Професорите на Универзитетот во Пенсилванија ја темелеле својата настава во стилот на уметности, вкоренет во класичните традиции на античка Грција и Рим. Пеј бил повеќе заинтригиран од модерната архитектура, а исто така се чувствувал заплашен од високото ниво на вештина во цртањето што го покажале другите студенти. Тој решил да ја напушти архитектурата и се префрлил на инженерската програма на Технолошкиот институт во Масачусетс (МИТ). Сепак, откако пристигнал, деканот на архитектонскиот факултет го забележал неговиот талент за дизајн, и го убедил Пеј да се врати на својата оригинална насока.
Архитектонскиот факултет на МИТ исто така бил фокусиран на школата за уметности, а Пеј се нашол неинспириран од делото. Во библиотеката пронашол три книги од швајцарско-францускиот архитект Ле Корбизје. Пеј бил инспириран од иновативните дизајни на новиот меѓународен стил, карактеризиран со поедноставена форма и употреба на стакло и челик. Ле Корбизје го посетил МИТ во ноември 1935 година, пригода што силно влијаела врз Пеј: „Двата дена со Ле Корбизје, или „Корбу“, како што го нарекувавме, беа веројатно најважните денови во моето архитектонско образование.“ Пеј бил под влијание и на делото на американскиот архитект Френк Лојд Рајт. Во 1938 година тој се возел до Спринг Грин, Висконсин, за да ја посети познатата зграда Талиесин на Рајт. Сепак, откако чекал два часа, тој заминал без да се сретне со Рајт.
Пеј ја добил својата диплома по архитектонски науки во 1940 година, а неговата теза била насловена како „Стандардизирани пропагандни единици за воено и мирно време во Кина“.
Додека бил во посета на Њујорк кон крајот на 1930-ти години, Пеј се запознал со студентка од колеџот Велсли по име Ајлин Лу. Тие почнале да се забавуваат и се венчале во пролетта 1942 година. Таа се запишала на програмата за пејзажна архитектура на Универзитетот Харвард, а Пеј така бил запознат со членовите на факултетот на Харвардската постдипломска школа за дизајн. Тој бил возбуден од живата атмосфера и се приклучил на школата во декември 1942 година.
Помалку од еден месец подоцна, Пеј ја прекинал својата работа на Харвард за да се приклучи на Националниот комитет за истражување на одбраната, кој ги координирал научните истражувања за технологијата на оружје на САД за време на Втората светска војна. Искуството на Пеј во архитектурата се сметало за значителна предност, а еден член на комитетот му рече: „Ако знаеш како да градиш, треба да знаеш и како да уништуваш“. Борбата против Германија завршувала, па затоа тој се фокусирал на Пацифичката војна. САД сфатиле дека нивните бомби што ги користеле против камените згради во Европа ќе бидат неефикасни против јапонските градови, претежно изградени од дрво и хартија. Пеј бил назначен да работи на запаливи бомби. Пеј поминал две и пол години во Националниот комитет, но подоцна не откривал детали за својата работа таму.
Во 1945 година, Ајлин родила син, Т'инг Чунг, и таа се откажала од програмата за пејзажна архитектура за да се грижи за него. Пеј се вратил на Харвард есента 1945 година, и добил позиција како доцент по дизајн. Во Харвардската постдипломска школа за дизајн имало членови на Баухаус, европско архитектонско движење кое ја унапредило каузата на модернистичкиот дизајн. Нацистичкиот режим ја осудил школата Баухаус, а нејзините водачи ја напуштиле Германија. Двајца од нив, Валтер Гропиус и Марсел Бројер, зазеле позиции во Харвардската школа. Нивниот иконокластичен фокус на модерната архитектура му се допаднал на Пеј, и тој тесно соработувал со двајцата мажи.
Еден од дизајнерските проекти на Пеј во Харвардската школа бил план за уметнички музеј во Шангај. Тој сакал да создаде атмосфера на кинеска автентичност во архитектурата без употреба на традиционални материјали или стилови. Дизајнот се базирал на прави модернистички структури, организирани околу централна градина во дворот, со други слични природни средини распоредени во близина. Дизајнот бил многу добро прифатен, а Гропиус го нарекол „најдоброто нешто направено на [мојот] мастер час“. Пеј ја добил својата магистерска диплома во 1946 година, и предавал на Харвард уште две години.
3 Кариера
Во пролетта 1948 година, Пеј бил регрутиран од њујоршкиот магнат за недвижности Вилијам Цекендорф да се придружи на тимот архитекти за неговата фирма „Веб и Кнап“ за да дизајнираат згради низ целата земја. Пеј ја сметал личноста на Цекендорф за спротивна од неговата, а неговиот нов шеф бил познат по неговиот гласен говор и грубо однесување. Сепак, тие станале добри пријатели, а Пеј го сметал искуството лично за богато. Цекендорф имал добри политички врски, а Пеј уживал учејќи за општествениот свет на градските планери во Њујорк.
Неговиот прв проект за „Веб и Кнап“ била станбена зграда, која била финансирана од Законот за домување од 1949 година. Дизајнот на Пеј се базирал на кружна кула со концентрични прстени. Областите најблиску до потпорниот столб обезбедувале комунални услуги и циркулација, а самите станови биле лоцирани кон надворешниот раб. Цекендорф го обожавал дизајнот, и дури му го покажал на Ле Корбизје кога се сретнале. Сепак, цената на таков необичен дизајн била превисока, и зградата никогаш не напредувала подалеку од фазата на модел.
Пеј конечно ја видел својата архитектура да оживува во 1949 година, кога дизајнирал двокатна корпоративна зграда за „Галф Оил“ во Атланта, Џорџија. Зградата била срушена во февруари 2013 година, иако предната фасада била задржана како дел од станбениот развој. Неговата употреба на мермер за надворешниот завесен ѕид донесла пофалби од списанието ''„Архитектонски форум“''. Дизајните на Пеј ја одразувале работата на Мис ван дер Рое на почетокот на неговата кариера, како што е прикажано и во неговата викенд-куќа во Катона, Њујорк во 1952 година. Наскоро, Пеј бил толку преплавен со проекти што го замолил Цекендорф за асистенти, кои ги избрал од своите соработници во Харвардската школа, вклучувајќи ги Хенри Н. Коб и Улрих Францен. Тие почнале да работат на различни предлози, вклучувајќи го и трговскиот центар „Рузвелт Филд“ на Лонг Ајленд. Тимот, исто така, ја редизајнирал канцелариската зграда „Веб и Кнап“, трансформирајќи ја канцеларијата на Цекендорф во кружен простор со ѕидови од тиково дрво и стаклен клирестор. Тие исто така инсталирале контролен панел во бирото што му овозможувало на нивниот шеф да го контролира осветлувањето во својата канцеларија. Проектот траел една година и го надминал својот буџет, но Цекендорф бил воодушевен од резултатите.
Во 1952 година, Пеј и неговиот тим започнале да работат на серија проекти во Денвер, Колорадо. Првиот од нив бил Мајл Хај Центарот, кој ја компресирал основната зграда на помалку од 25 проценти од вкупната површина, а остатокот е украсен со изложбена сала и плоштади со фонтани. Еден блок подалеку, тимот на Пеј го редизајнирал и плоштадот Суд во Денвер, кој комбинирал канцелариски простори, комерцијални објекти и хотели. Овие проекти му помогнале на Пеј да ја концептуализира архитектурата како дел од поголемата урбана географија: „Го научив процесот на развој и за градот како жив организам.“
Пеј и неговиот тим, исто така, дизајнирале обединета урбана област за Вашингтон, наречена „Л'Енфант Плаза“ (именувана по француско-американскиот архитект Пјер Шарл Л'Енфан). Соработникот на Пеј, Аралдо Косута, бил водечки архитект за Северната зграда и Јужната зграда на плоштадот. Властимил Кубек бил архитект за Источната зграда (хотел „Л'Енфант Плаза“) и за Централната зграда (сега седиште на Поштенската служба на Соединетите Американски Држави). Тимот тргнал со широка визија која била пофалена и од ''„Вашингтон пост“'' и од ''„Вашингтон стар“'' (кои ретко се согласувале за нешто), но проблемите со финансирањето наметнале ревизии и значително намалување на обемот.
Во 1955 година, групата на Пеј направила чекор кон институционална независност од Веб и Кнап со основање на нова фирма наречена И. М. Пеј и соработници. (Името подоцна се промени во И. М. Пеј и партнери.) Тие добиле слобода да работат со други компании, но продолжиле да работат првенствено со Цекендорф. Новата фирма се истакнала преку употребата на детални архитектонски модели. Тие ја презеле станбената зона Кипс Беј на источната страна од Менхетен, каде што Пеј ги поставил Кулите Кипс Беј, две големи долги кули од станови со вдлабнати прозорци (за да обезбедат сенка и приватност) во уредна мрежа, украсени со редови дрвја. Пеј се вклучил во процесот на изградба во Кипс Беј, дури и ги проверувал вреќите со цемент за да провери дали бојата е конзистентна.
Компанијата го продолжила својот урбан фокус со проектот „Социјати Хил“ во централна Филаделфија. Пеј ги дизајнирал „Социјати Хил Тауерс“, станбен блок од три згради кој вметнува кубистички дизајн во локалната средина од 18 век. Како и со претходните проекти, изобилството зелени површини било централно за визијата на Пеј, кој додал традиционални градски куќи за да го олесни преминот од класичен кон модерен дизајн.
Од 1958 до 1963 година, Пеј и Реј Афлек развиле клучен блок во центарот на Монтреал во фазен процес што вклучувал една од најпочитуваните градби на Пеј во Комонвелтот, крстообразната кула позната како Кралска банка Плаза (Вил Мари).
Иако тие проекти биле задоволувачки, Пеј сакал да воспостави независно име за себе. Во 1959 година, МИТ му се обратил за да дизајнира зграда за нивната програма за науки за Земјата. Зелената зграда го продолжила мрежниот дизајн на Кипс Беј и Сосијати Хил. Пешачката патека на приземјето, сепак, била подложна на ненадејни налети на ветер, што го засрамило Пеј. „Еве ме од МИТ“, рече тој, „и не знаев за ефектите на аеротунелот“. Во исто време, тој бил ко-дизајнер на Спомен-капелата Лус на Универзитетот Тунгаи во Тајчунг, Тајван. Високата структура, нарачана од истата организација што го водела неговото средно училиште во Шангај, сериозно се отцепила од кубистичките мрежни обрасци на неговите урбани проекти.
Предизвикот за координирање на тие проекти зел уметнички данок врз Пеј. Тој се нашол себеси одговорен за добивање нови градежни договори и надгледување на плановите за нив. Како резултат на тоа, се чувствувал отсечен од самата креативна работа. „Дизајнот е нешто на што мора да се посветиш“, рече тој. „Додека моите луѓе имаа луксуз да работат една работа, јас морав да го следам целиот потфат.“ Незадоволството на Пеј го достигнал својот врв во време кога финансиските проблеми почнале да ја мачат фирмата на Цекендорф. „И.М. Пеј и соработниците“ официјално се разделиле од Веб и Кнап во 1960 година, што му користело на Пеј креативно, но го повредило лично. Тој развил блиско пријателство со Цекендорф, и двајцата биле тажни што се разделиле.
3.1 НЦАИ и сродни проекти
Пеј можел да се врати на практичното дизајнирање кога во 1961 година му се обратил Волтер Ор Робертс за да ја дизајнира новата Меса лабораторија за Националниот центар за атмосферски истражувања надвор од Болдер, Колорадо. Проектот се разликувал од претходната урбана работа на Пеј, бидејќи се наоѓал на отворена површина во подножјето на Карпестите Планини. Тој возел низ регионот со својата сопруга, посетувајќи разни згради и разгледувајќи ја природната околина. Бил импресиониран од Академијата на воздухопловните сили на Соединетите Американски Држави во Колорадо Спрингс, но сметал дека е „одвоена од природата“.
Фазите на концептуализација биле важни за Пеј, претставувајќи потреба и можност да се оттргне од традицијата Баухаус. Подоцна тој се присетил на долгите временски периоди што ги поминал во областа: „Се сетив на местата што ги видов со мајка ми кога бев мал - будистичките засолништа на планинските врвови. Таму во планините Колорадо, се обидов повторно да ја слушнам тишината - исто како што ме научи мајка ми. Истражувањето на местото стана еден вид религиозно искуство за мене.“ Пеј, исто така, црпел инспирација од живеалиштата на карпите во Меса Верде на предците Пуебло. Тој сакал зградите да постојат во хармонија со нивната природна околина. За таа цел, тој повикал на процес на обработка на карпи што би можел да ги обои зградите за да одговараат на блиските планини. Тој, исто така го поставил комплексот на месата со поглед на градот и го дизајнирал пристапниот пат да биде долг, кривулест и индиректен.
На Робертс не му се допаѓале првичните дизајни на Пеј, нарекувајќи ги „само еден куп кули“. Сепак, вториот обид на Пеј совршено се вклопувал во визијата на Робертс: распоредена низа од групирани згради, споени со пониски структури и дополнети со две подземни нивоа. Комплексот користел многу елементи од кубистички дизајн, а патеките биле уредени за да се зголеми веројатноста за случајни средби меѓу колегите.
Откако била изградена лабораторијата, се појавиле неколку проблеми со нејзината конструкција. Протекувањата во покривот предизвикале тешкотии за истражувачите, а поместувањето на глинестата почва под зградата предизвикало пукнатини чие поправање било скапо. Сепак, и архитектот и раководителот на проектот биле задоволни од конечниот резултат. Пеј го нарекол комплексот своја „зграда за пробив“ и останал пријател на Робертс сè до смртта на научникот во март 1990 година.
Успехот на НЦАИ донел обновено внимание на дизајнерската остроумност на Пеј. Тој бил регрутиран да работи на различни проекти, вклучувајќи го Училиштето за јавни комуникации „Њухаус“ на Универзитетот во Сиракјуз, Музејот на уметност „Еверсон“ во Сиракјуз, Њујорк, терминалот Сандром на меѓународниот аеродром „Џон Ф. Кенеди“ во Њујорк и студентските домови на Њу Колеџ на Флорида.
3.2 Библиотека Кенеди
Откако бил убиен претседателот Џон Ф. Кенеди во ноември 1963 година, неговото семејство и пријателите разговарале за изградба на библиотека што ќе служи како соодветен споменик. Бил формиран комитет за да ја советува вдовицата на Кенеди, Жаклин, која требало да ја донесе конечната одлука. Групата размислувала со месеци и разгледала идеи на многу познати архитекти. На крајот, бил избран Пеј да ја дизајнира библиотеката.
Проектот бил оптоварен со проблеми уште од самиот почеток. Претседателот Кенеди почнал да ја разгледува структурата на својата библиотека веднаш по преземањето на функцијата и сакал да вклучи архиви од неговата администрација, музеј на лични предмети и институт за политички науки. По атентатот, списокот се проширил за да вклучи соодветна спомен-почит кон убиениот претседател. Разновидноста на потребните вклучувања го комплицирала процесот на дизајнирање и предизвикала значителни одложувања.
Првиот предложен дизајн на Пеј вклучувал голема стаклена пирамида што ќе го исполни ентериерот со сончева светлина, наменета да го претставува оптимизмот и надежта што администрацијата на Кенеди ги симболизирала за многумина во Соединетите Држави. На г-ѓа Кенеди ѝ се допаднал дизајнот, но отпорот започнал во Кембриџ, првата предложена локација за зградата, веднаш штом бил објавен проектот. Многу членови на заедницата сметале дека библиотеката ќе стане туристичка атракција, поради што ќе се предизвикаат посебни проблеми со сообраќајниот метеж. Други биле загрижени дека дизајнот ќе се судри со архитектонскиот амбиент на блискиот плоштад Харвард. До средината на 1970-ти години, Пеј се обидел да предложи нов дизајн, но противниците на библиотеката се спротивставиле на секој обид.
Конечно, проектот се преселил во Колумбија Поинт, во близина на Универзитетот во Масачусетс, Бостон. Новата локација не била идеална, се наоѓала на стара депонија и веднаш над голема канализациска цевка. Архитектонскиот тим на Пеј направил поголем насип за да ја покрие цевката и развил елабориран систем за вентилација за да го совлада мирисот. Бил претставен нов дизајн, комбинирајќи голем квадратен атриум со стакло со триаголна кула и кружна патека.
Претседателската библиотека и музеј „Џон Ф. Кенеди“ била отворена на 20 октомври 1979 година. Критичарите генерално ја сакале завршената зграда, но самиот архитект бил незадоволен. Годините конфликти и компромиси ја промениле природата на дизајнот, а Пеј сметал дека на конечниот резултат му недостасува оригиналната страст.
Пеј работел на Центарот Џавитс во Њујорк, за кој неговиот соработник Џејмс Фрид бил главен дизајнер. Надевајќи се дека ќе создаде жива општествена институција во тогашната запуштена населба на западната страна на Менхетен, Фрид развил структура обложена со стакло со сложена вселенска рамка од меѓусебно поврзани метални прачки и сфери.
Кога Франсоа Митеран бил избран за претседател на Франција во 1981 година, тој изнел амбициозен план за различни градежни проекти. Еден од нив бил реновирањето на Лувр. Митеран назначил државен службеник да го надгледува. Откако ги посетил музеите во Европа и САД, вклучувајќи ја и Националната галерија на САД, тој го замолил Пеј да се придружи на тимот. Архитектот направил три тајни патувања во Париз, за да ја утврди изводливоста на проектот, а само еден вработен во музејот знаеше зошто е таму. Пеј конечно се согласил дека не само што е можен нов градежен проект, туку и е неопходен за иднината на музејот. Така тој станал првиот странски архитект што работел на Лувр.
Искуството било исцрпувачко за Пеј, но исто така и наградувачко. „По Лувр“, рече тој подоцна, „мислев дека ниеден проект нема да биде премногу тежок“. Пирамидата добила понатамошно широко меѓународно признание за нејзината централна улога во заплетот и расплетот на ''„Кодот на Да Винчи“'' од Ден Браун и нејзиното појавување во последната сцена од последователната екранизација.''Пирамидата во Лувр'' станала најпознатата структура на Пеј.
Отворањето на Пирамидата Лувр се совпаднало со четири други проекти на кои работел Пеј, што го поттикнало архитектонскиот критичар Пол Голдбергер да ја прогласи 1989 година за „година на Пеј“ во ''„Њујорк тајмс“''. Тоа било и годината во која фирмата на Пеј го променила своето име во Пеј Коб Фрид и Партнерите, за да го одрази зголемениот углед и истакнатост на неговите соработници. На 72-годишна возраст, Пеј почнал да размислува за пензионирање, но продолжил да работи долги часови за да ги види своите дизајни како излегуваат на виделина.
Еден од проектите на Пеј биле во Далас, Тексас, каде го дизајнирал Симфонискиот центар Мортон Х. Мејерсон. Успехот на градските изведувачи, особено Симфонискиот оркестар на Далас, тогаш предводен од диригентот Едуардо Мата, довел до интерес кај градските лидери за создавање модерен центар за музички уметности што би можел да се натпреварува со најдобрите сали во Европа. Организацискиот комитет контактирал со 45 архитекти, но на почетокот Пеј не одговорил, мислејќи дека неговата работа на Градското собрание во Далас оставила негативен впечаток. Сепак, еден од неговите колеги од тој проект инсистирал да се сретне со комисијата. Тој се сретнал и, иако тоа била негова прва концертна сала, комисијата едногласно гласаше да му ја понуди нарачката.
Во 1982 година, за Пеј пристигнала нова понуда од кинеската влада. Со цел предавање на Хонг Конг од Британците во 1997 година, властите во Кина побараа помош од Пеј за нова кула за локалната филијала на Банката на Кина. Кинеската влада се подготвувала за нов бран ангажман со надворешниот свет, и барала кула што ќе ја претставува модерноста и економската сила. Со оглед на историјата на постариот Пеј со банката пред преземањето на комунистите, владини претставници го посетиле 89-годишниот маж во Њујорк за да добијат одобрение за вклучување на неговиот син. Потоа Пеј разговарал со својот татко детално за предлогот. Иако архитектот останал вознемирен од своето искуство со Миризливите ридови, тој се согласил да ја прифати нарачката.
3.3 1990–2019: музејски проекти
Со почетокот на 1990-ти години, Пеј преминал во улога на намалено вклучување во неговата фирма. Персоналот почнал да се намалува, а Пеј сакал да се посвети на помали проекти што овозможувале поголема креативност. Сепак, пред да ја направи оваа промена, тој се зафатил со работа на својот последен голем проект како активен партнер: Рокенрол куќата на славните во Кливленд, Охајо. Со оглед на неговата работа на бастиони на високата култура како Лувр и Националната галерија на САД, некои критичари биле изненадени од неговата поврзаност со она што многумина го сметале за почит кон ниската култура. Сепак, спонзорите на салата го барале Пеј токму поради оваа причина: тие сакале зградата да има аура на респектабилност уште од самиот почеток. Пеј ја прифатил нарачката делумно поради уникатниот предизвик што го претставувала.
Зградата била отворена во 1995 година и била примена со умерени пофалби. ''„Њујорк тајмс“'' ја нарекол „одлична зграда“, но Пеј бил меѓу оние кои се чувствувале разочарани од резултатите. Раните почетоци на музејот во Њујорк, во комбинација со нејасна мисија, создале нејасно разбирање меѓу раководителите на проектот за тоа што точно било потребно. Иако градот Кливленд имал голема корист од новата туристичка атракција, Пеј бил незадоволен од неа.
Во 1995 година, Пеј бил ангажиран да дизајнира проширување на ''Германскиот историски музеј'' во Берлин. Враќајќи се на предизвикот на Источната зграда на Националната галерија на САД, Пеј работел на комбинирање на модернистички пристап со класична главна структура. Тој го опишал додатокот на стаклениот цилиндар како „светилник“ и го покривил со стаклен покрив за да овозможи изобилство сончева светлина внатре. Пеј имал тешкотии во соработката со германските владини претставници на проектот, а нивниот утилитарен пристап се судрил со неговата страст за естетика.
Новиот проект бил Музејот Михо, за да се прикаже колекцијата на артефакти од чајната церемонија на Којама. Пеј го посетил локалитетот во префектурата Шига и за време на нивните разговори ја убедил Којама да ја прошири својата колекција. Таа спровела глобално пребарување и собрала повеќе од 300 предмети што ја прикажуваат историјата на Патот на свилата.
Еден голем предизвик бил пристапот до музејот. Јапонскиот тим предложи кривулест пат по планината, сличен на пристапот до зградата на НЦАИ во Колорадо. Наместо тоа, Пеј наредил да се ископа дупка низ блиската планина, поврзана со главен пат преку мост обесен на деведесет и шест челични кабли и потпрен на столб поставен во планината. Самиот музеј бил изграден во планината, со 80 проценти од зградата под земја.
Во текот на првата деценија од 2000-ти години, Пеј дизајнирал различни згради, вклучувајќи го и Музејот Суџоу во близина на неговиот дом од детството. Тој, исто така, го дизајнирал Музејот на исламска уметност во Доха, Катар, на барање на семејството Ал-Тани. Пеј ги убедил координаторите на проектот да изградат нов остров за да го обезбедат потребниот простор. Потоа поминал шест месеци обиколувајќи го регионот и разгледувајќи џамии во Шпанија, Сирија и Тунис. Тој бил особено импресиониран од елегантната едноставност на џамијата Ибн Тулун во Каиро.
Научниот центар Макао во Макао бил проект замислен во 2001 година, а изградбата започнала во 2006 година. Центарот бил завршен во 2009 година и отворен од кинескиот претседател Ху Ѓинтао. Главниот дел од зградата е со карактеристична конусна форма со спирална патека и голем атриум внатре, сличен на оној на Музејот „Гугенхајм“ во Њујорк. Галерии водат од патеката, главно составени од интерактивни експонати насочени кон научно образование. Зградата е на истакната позиција покрај морето и сега е обележје на Макао.
Кариерата на Пеј завршила со неговата смрт во мај 2019 година, на 102-годишна возраст.
4 Стил и метод
Стилот на Пеј бил опишан како темелно модернистички, со значајни кубистички теми. Тој бил познат по комбинирањето на традиционалните архитектонски принципи со прогресивни дизајни базирани врз едноставни геометриски шеми. Кругови, квадрати и триаголници се вообичаени елементи на неговата работа и во план и во елевација. Како што напишал еден критичар: „Пеј е соодветно опишан како комбинирање на класично чувство за форма со современо мајсторство на методот“. Во 2000 година, биографот Картер Вајзман го нарекол Пеј „најистакнатиот член на неговата доцномодернистичка генерација кој сè уште е во пракса“. Во исто време, самиот Пеј ги отфрлил едноставните дихотомии на архитектонските трендови.
5 Награди и почести
Според зборовите на неговиот биограф, Пеј ја освоил „секоја награда од какво било значење во неговата уметност“, вклучувајќи ја наградата Арнолд Брунер од Националниот институт за уметност и писма (1963), Златниот медал за архитектура од Американската академија за уметност и писма (1979), Златниот медал на AIA (1979), првиот ''Praemium Imperiale'' за архитектура од Јапонската уметничка асоцијација (1989), наградата за животно дело од Националниот музеј на дизајн Купер-Хјуит, медалот за уметност „Едвард Мекдауел“ во 1998 година, и Кралскиот златен медал во 2010 година од Кралскиот институт на британски архитекти. Во 1983 година му била доделена Прицкеровата награда, понекогаш нарекувана Нобелова награда за архитектура. Наградата била придружена со 100.000 американски долари, сума која Пеј ја искористил за да создаде стипендија за кинески студенти да студираат архитектура во САД, под услов да се вратат за да работат во Кина. Во 1986 година, тој бил еден од дванаесетте добитници на Медалот на слободата. Кога во 2003 година ја доби наградата Хенри Ц. Тарнер од Националниот музеј на згради, претседателката на одборот на музејот, Керолин Броди, го пофалила неговото влијание врз иновациите во градежништвото: „Неговите прекрасни дизајни ги предизвикаа инженерите да осмислат иновативни структурни решенија, а неговите строги очекувања за квалитет на градење ги охрабрија изведувачите да постигнат високи стандарди.“ Во декември 1992 година, Пеј бил награден со Претседателски медал на слободата од претседателот Џорџ Х.В. Буш. Во 1996 година, Пеј станал првата личност избрана за странски член на Кинеската академија за инженерство. Пеј бил исто така избран член на Американската академија на уметностите и науките и на Американското филозофско друштво.
6 Личен живот
Сопругата на Пеј, Ајлин Лу, починала на 20 јуни 2014 година. Заедно имаат три сина, Тинг Чунг (1945–2003), Чиен Чунг (1946–2023; познат како Диди) и Ли Чунг (роден 1949; познат како Санди); и една ќерка, Лиане (родена 1960). Тинг Чунг бил урбанистички планер и поранешен студент на универзитетот на неговиот татко, МИТ и Харвард. Чиенг Чунг и Ли Чунг, кои се поранешни студенти на Харвардската школа за дизајн, ја основале и ја воделе компанијата „Пеј партнерство архитекти“. Лиане е адвокат.
Пеј се сметал за влијателен претставник на кинеските Американци. По препорака на Хенри Кисинџер, тој го основал „Комитетот на 100“, организација на истакнати кинески Американци која се залага за поблиски односи меѓу Соединетите Американски Држави и Голема Кина, во 1989 година.
Пеј го прослави својот 100-ти роденден на 26 април 2017 година. Починал во својот стан на Менхетен на 16 мај 2019 година, на 102-годишна возраст.