procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Владимир М. Арсенијевиќ - Мушки

Владимир М. Арсенијевиќ - Мушки ( Ниш, 20 јуни 1935 - Ниш, 9 јуни 2016 ) бил ракометар, судија, ракометен работник.
1 Кариера
Со ракомет започнал да се занимава во 1949 година во Ракометниот клуб Металац од Ниш. Во август 1950 година, на езерото Плав, во кампот на ДИФ и Гимназијата за физичка култура во Земун се стекнува со титулата ракометен тренер. Како активен играч го тренирал тимот на Металац сè додека во 1952 не се преселил во РК Железничар, каде играл одличен ракомет до неговото укинување. Покрај Металац, кој го тренирал тој бил ракометен тренер и во тимот на Браник од Марибор, за кој играл голем ракомет и во тимот на Младост од Ниш, кој заедно со Дубочица и Железничар, еден од најдобрите тимови на јужна Србија во шеесетите. На Филозофскиот факултет во Ниш во 1988ја одбранил дисертацијата за тренер од прво одделение. Со години работел на организирање екипи од помлади категории, а особено успешен бил во ракометната школа на СД Горан, чија екипа била трета на ОИ 2004 година во Заечар.
1.1 Сениорска кариера
* РК Металац
* РК Дубочица
* РК Браник
1.2 Тренерска кариера
* РК Металац
* РК Дубочица
* РК Браник
1.3 Судиска кариера
Како судија почнал да работи во 1955 година во Ниш како судија на големиот и на малиот ракомет. Судел на националната лига во мал ракомет, групата Марибор . Како член на Здружението на судии од Ниш ги извршуваше сите функции во организацијата на судиите, од секретар и претседател на Собранието, до претседател на Судската организација на Србија и член на Судската комисија на РСЈ. Судел на 1.120 натпревари во голем и мал ракомет, од општинската до Првата сојузна лига, во периодот од 1955 до 1980 година, кога стана сојузен конгрол. Од 1980 година до пензионирањето во 2000 година извршил 1.200 контроли. Остварил вкупно 45 години непрекинато искуство во организација на судии. Како претставник на играчите е член на првата Општинска ракометна федерација на Ниш (1950 г.), во која подоцна бил секретар и претседател. Носител е на сите награди на ракометната организација, од значката до повелбата на Ракометната федерација на Југославија (денес Ракометна федерација на Србија ). Како претставник на градската организација бил член на сите форуми во Србија и член на конференцијата на РСЈ, а посебна улога имал во работата на Железничар како долгогодишен член на управниот одбор. Тој особено се истакна во организирање натпревари на сите нивоа, од училишни до лигашки натпревари и како директен организатор на судиски и тренерски семинари во јужна Србија . Тој е еден од ретките пионери на ракометот кој спортувал повеќе од 55 години. Неговата специјалност е статистиката, со која се занимава долго време и им помага на заинтересираните тренери преку податоци да ги следат нивните напори во тренажниот процес.
Винарска визба (Ореовица)

Винарската визба во Ореовица е основана во 1946 година по Втората светска војна.
1 За винарската визба
Во 20 век ретко кога некое домаќинство немало свое (семејно) лозје. На барање на тогашните лозари е изградена Винарската визба, а за неговото потекло постојат пишани документи. Веднаш по Втората светска војна е одлучено Винарската визба да се изгради во Ореовица поради винскиот список според традицијата, а и поради големите површини на лозјата. Изградбата на визбата започнала во 1946 година. Избрана е ливада на крајот од селото, според Жабари. Винарската визба произведувал вина и ракии, а дури во 1976 г. започнало роизводство на безалкохолни пијалаци, пастеризирани сокови (боровинки, јаболка, дуња, грозје, цреши, јагоди и сл.) и газирани пијалаци од портокал и лимон. Соковите биле со висок квалитет. Ги викале Ореовачки сокови или скратено Oр-сокови. Технологијата на производство се менувала од година во година и сѐ подобрувала. Воведена е модерна технологија во преработката на грозје и сливи, што резултираше со висококвалитетни вински производи и озлогласена ракија од слива.
2 Видови вино
Најпознати вина биле: бисерка, београд-бар, смедеревка, хамбург, прокупац, ризлинг, семијон и ружица. Бисерка и Смедерево ја освоија титулата златен добитник на Белград и златниот плакат „Белград 70“. Подоцна се намалило производството на вино и ракија, а се зголемило производството на сокови. Во 1986 година, соковите Оревац го освоија златниот медал „Скендерија 86“ во Сараево.
Винарската визба е затворена од 2004 година, денес никој не се грижи за неа и со тоа зградата пропаѓа.
Винарија Зорча

Винарија Зорча
Основачи:, Мирјана и Зоран Јовановиќ
Основана:, 2008
Седиште:, Обршински пат бб, ПеткаЛазаревац
Винаријата Зорча е семејна винарија во населбата Петка, кај Лазаревац, каде што се наоѓа лозје и винарската куќа ''Зора''.
Во 2008 година со купувањето на имотот под ридот Човка, познат по битките за време на војната кај Колубара, почна да се формира лозје, а со тек на време винарија со винарска куќа, која покрај визбата и просторијата за дегустација, има и голема овална тераса со поглед на Лазаревац и кон околината која се завршува во Фрушка Гора, Авала, Космај и го следи текот на Колубара .
Произведените вина се висококвалитетни црвени вина од сортите Мерло и Каберне Совињон, како и бело вино Траминак и Шардоне . На љубителите на ракијата им се нуди класичната лоза и лозата барик.
Дамјан Даласин

Дамјан Даласин (11 век) ― византиски благородник и војсководец, дукс на Скопје, назначен во 1072 година по избувнувањето на востанието на Ѓорѓи Војтех.
1 Животопис
Се смета дека тој бил во сродство со Константин Даласин и дека потекнувале од угледно семејство од познатото село Даласин. Во 11 век нивното фамилијарно име се поврзува со темата Арменијака, но и Антиохија. Во изворите, нивното фамилијарно име се сретнува во времето на владеењето на Василиј II, кога во царската служба имало неколку членови на родот Даласин.
За време на востанието на Ѓорѓи Војтех, дукс на Скопје бил Никифор Карантин, кој бил сменет од страна на императорот Михаил VII Дука, поради неговата неспособност да го спречи истото. За нов дукс на Скопје, бил назначен Дамјан Даласин, кој откако се соединил со војската на Карантин, се однесувал потценувачки спрема него и другите стратези, навредувајќи ги дека биле „плашливци". Битката која се водела кај Присдијана (Призрен) била жестока. Визинтиските војски биле страшно поразени. Мнозина Византијци биле убиени, а не бил мал и бројот на заробениците, меѓу кои се наоѓал и самиот дукс Дамјан Даласин. Бил заробен и целиот византиски логор.
2 Поврзано
* Ѓорѓи Војтех
Паригуз

Паригуз е вештачко езеро во населбата Ресник, изградено во доцните 1980-ти, познато и како „Ресничко Езеро“. Долгo е 700 метри и широкo 120 метри.
Порано таму течел поток, а на тоа место имало кал за кој се верувало дека лекува хемороиди, но поради бројните поплави се изгради брана и се создаде езеро за да се запрат поплавите. Има приказна дека оваа област го добила името Паригуз по заседата што Србите им ја направиле на Турците во времето на Караѓорѓе. Легендата вели дека тие добија прилично сачми во задниците, па оттука и името.
Денес езерото е богато со риби, а на неговите брегови живеат диви патки и многу други птици. Паригуз е омилено место на многу екскурзионисти и рибари. До езерото има мала листопадна шума. На езерото често се одржуваат разни настани. Една од поголемите манифестации е алкохолијада, кој започнува во Миљаковац, а завршува во Ресник, но постојано поради немирите полицијата ги отстранува учесниците од населбата и тие заминуваат на Паригуз, каде што остануваат цела ноќ. Во јули 2004 година на Паригуз се одржал Шкец фест, кој полицијата го прекинала втората вечер.
На Паригуз има голем проблем со отпадот, бидејќи таму сè уште не се поставени кантит и градската чистота не го отстранува отпадот од таму. Исто така, отпадните води од неколку околни куќи и станбени згради се излеваат во езерото, загадувајќи го со фекалии. Едно време, медиумите и лидерите на Општина Раковица најавија средување на ова езеро, како "туристичкиот конкурент Ада Циганлија", вклучувајќи ја и изградбата на спортско-рекреативен комплекс, но ништо од тоа не е постигнато. Предлог е и изградба на велосипедска патека Раковица - Ресник - Авала, која би се движела по брегот на Топчидерка и ќе поминува низ Паригуз.
1 Поврзано
* Список на езера во Србија
Пресечинско Езеро

Пресечинското Езеро се наоѓа на само десет километри од Лесковац, на патот што води кон Вучје. Богато е со риби, и разни видови, што е особено погодно за развој на риболовниот туризам. Пресечинското Езеро е идеално за екскурзиски туризам, бидејќи изобилува со атрактивни терени. Името го добило по селото Пресечина над кое се наоѓа.
1 Поврзано
* Пресечина
* Список на езера во Србија
Атанасовско Езеро

Атанасовското Езеро или Атанасово Езеро ― солено крајбрежно езеро северно од Бургас, Бугарија, кое се наоѓа во директна близина на Црното Море. Езерото е долго околу 5 километри и поделено на два со песочен појас во средината. Езерото е особено познато по разновидноста на својата флора и фауна и е опкружено со мочуришта и канали кои го испуштаат целиот месен слив во морето.
Поради високата содржина на сол во Атанасовското Езеро која секоја година се зголемува поради поврзаноста со морето, солта во него се произведува уште од 1906 година, при што годишно се произведуваат 40.000 тони морска сол. Северниот дел на езерото, природен резерват од 1980 година, е поврзан со канал со Црното Море, додека помалиот јужен дел, кој најмногу се користи за производство на сол, служи како тампон зона за резерватот. Патот што ја поврзува Варна со Бургас минува низ песочниот појас на средината на езерото.
1 Екологија
Езерото е дом на над 230 видови васкуларни растенија, од кои 7 се загрозени во Бугарија. Населен е и со етрурска ровка, најмалиот цицач по маса. Атанасовското Езеро е една од клучните орнитолошки места во земјата, со 314 видови птици, 70% од сите видови птици во Бугарија. Дванаесет од нив се светски загрозени, вклучително и малиот корморан, црвеноградата гуска, црниот кожувар, кадравиот пеликан и прдавецот. Седумнаесет месни видови птици кои се во опасност од исчезнување во Бугарија исто така живеат во езерото, вклучувајќи го и речната рибарка и средоземниот галеб. Високиот број на птици се должи на местоположбата на езерото на важната рута за преселба на птиците по Виа Понтика. Населението на птици е најголема за време на есенската преселба.
Од август 2019 година, Атанасовското Езеро е дом на најголемата колонија на фламинга во Бугарија, која брои 159 единки, што пораснала од 126 во есента 2018 година. Засега птиците не се гнездат и не се размножуваат на местото, но се очекува тоа да се случи.
Барје (езеро)

Езерото Барје — вештачко езеро во подножјето на планината Кукавица, во близина на гратчето Вучје, 30 километри низзводно од Лесковац што резултира со изградба на насипна брана со висина 75, со глинено јадро во периодот помеѓу 1984 - 1989 година во клисурата на реката Ветерница, за водоснабдување, наводнување на Лесковац и неговата околина, како и за заштита од поплави.
Максималниот волумен е 40.670.000 <sup>3</sup>, додека во услови на нормално забавување и корисен волумен на резервоарот за водоснабдување, волуменот е 26.000.000 <sup>3</sup>. Максималната длабочина на акумулација во нормални услови на забавување е 25. Просечната ширина на резервоарот е околу 300, а должината варира од 7,1 до 7,5 во зависност од полнењето.
Природата околу езерото е зачувана, но бреговите се многу непристапни и има малку посетители. Порибено е со костур, платика, бабушка, штука, крап и толстолбик а населени во него, се и клен (кој е домороден вид), белвица, бодорка, бандар и сончева риба . Има и завидна популација на речен рак.
1 Галерија
Бургаско Езеро

Бургаското Езеро (|Бургаско езеро) или Ваја (Вая) ― езеро кое се наоѓа во близина на Црното Море западно од градот Бургас, е најголемото природно езеро во Бугарија, со површина од 27,6 км <sup>2</sup>, должина од 9,6 км и ширина од 2,5 до 5 км. Длабочина е до 34 м.
Водите на езерото содржат релативно малку сол (околу 4-11‰). Бургаското Езеро е населено со широк спектар на видови, вклучувајќи 23 риби, 60 безрбетници и 254 видови птици (од кои 61 се загрозени во Бугарија и 9 во светот).
Бургаското Езеро, како важен резервоар за производство на риби во минатото, изгубило голем дел од своето економско значење по изградбата на петрохемиската фабрика во близина на градот, но било сведок на зголемен број на видови и намалување на загадувањето во последниве години.
1 Наводи
*
Рабишко Езеро

Рабишкото Езеро (|Рабишко езеро) ― најголемото внатрешно природно слатководно езеро во Бугарија. Се наоѓа во северозападна Бугарија, помеѓу селата Рабиша и Толовица во општина Белоградчик , област Видин . Езерото изобилува со риби. Постојат сомови кои можат да достигнат тежина од 300 килограми. Езерото е во близина на познатата Магурска Пештера, која е една од најголемите пештери во Бугарија.
Шабленско Езеро

Шабленското Езеро (|Шабленско езеро) ― лагуна (лиман) во североисточна Бугарија, која се одделила од Црното Море со песочниот појас. Површината на водното тело е 0,8 км2, длабочина 0,4–4 м, соленоста 0,4%. Лагуната се наоѓа на 3 км источно од градот Шабла.
Типицки Езера

Типицките Езера - две леднички езера кои се наоѓаат во циркот Типиц на северен Пирин, Пиринскиот дел на Македонија, Бугарија.
Горното Езеро има површина од 17,7 декари и е длабоко 2,3 м; додека Долното Езеро има површина од 15,9 декари и длабочина од 8,6 м. Има и помало езеро кое пресушува. Двете поголеми езера не се поврзани и нивната вода се излева од посебни потоци. Во езерата има пастрмка.
Аријана (езеро)

Аријана (|Ариана) ― вештачко езеро со средна големина во Борисовата градина во Софија, Бугарија. Тоа е во облик на буквата В, 175 м долго и 75 м широко, со мал остров кај неговата најтесна точка. Сместено е во најсеверниот агол на паркот, во средиштето на градот, помеѓу Орловиот мост и националниот стадион.
Езерото било изградено кон крајот на 19 век и оттогаш е средиште за лежерни прошетки на Софијците. Педалинките и чамците за веслање биле особеност, а во зима често се знаело дека се замрзнува и луѓето лизгале на мразот на неговата површина.
Во средината на 20 век, на островот било изградено казино. Во раните 1990-ти, општинската власт престанала да се грижи за езерото, кое пресушило и остана празно и некористено речиси две децении. Во 2007 година, езерото и неговата околина била обновена и повторно почнало да биде место за одмор.
Езерото го дели своето име со пиварницата која се наоѓала на неколку стотини метри северно додека не била урната во 2004 година.
Белоцрквенски Езера

Белоцрквенски Езера — езера во непосредна близина, југозападно од градот Бела Црква. Станува збор за вештачки, кристално чисти езера, со вкупна површина од 150 хектари, создадени со експлоатација на чакал за индустриски цели од дното на Панонската Низина. Тие го претставуваат најголемото природно богатство на Бела Црква од гледна точка на развојот на туризмот. Езерата се снабдуваат со вода од артерски бунари и подземни извори. Водата од езерото се користи за снабдување со вода и за наводнување на земјоделските површини.
Езерата имаат чакалест и песочен брег, што на водата ѝ дава проѕирна боја. Езерата со својата околина се многу погодни за рекреација и излети.
Тие се состојат од 7 поголеми езера и неколку помали. Таму е главното или Градското Езеро, најблиску до градот. Истото е најпрво создадено, а на неговите брегови има викенд и камп населби, ресторани и ски скокалници. Врачевгајското езеро има уредена камп-населба, која може да прими околу 200 туристи. Покрај тоа, тука се Шаранско Езеро, Шљункара, Ново Езеро и Мало Езеро, чиј туристички потенцијал е сè уште недоволно развиен. Се одликуваат со недопрена природа, но не се прилагодени за капење.
1 Историја
Експлоатацијата на чакал започнала во 1904 година. Во почетокот копањето се вршело со земјоделски алатки (мотики), додека транспортот се вршел со колско влечење. Подоцна почнале да копаат со багери, а биле транспортирани со железница. До 1941 година чакалот и песокот главно се користеле за изградба на насипи и патишта.
2 Спорт
Ватерполо клубот „Језеро“ од Бела Црква тренира на Белоцрквенските Езера. Традицијата на клубот е долга преку шест децении. Натпреварите се играат во ограден дел од езерото, кој мештаните го нарекуваат „Базен“. Клубот долги години се натпреварува во Втората ватерполо лига на Србија. Клубот е најактивен од јуни до септември, кога се организираат школа за пливање и школа за ватерполо. Ватерполо клубот има четири секции: пионери, кадети, јуниори и сениори. Во летната сезона на езерото се организира меморијален турнир „Чича Жива Стојадиновиќ“ на кој учествуваат екипи од цела Србија.
Дополнително, на Градско језеро во летниот период се организира школа за нуркање и едрење.
Езерата се исклучително богати со риби: амур, костур, штука, крап, сом, па затоа се погодни за риболов,. Од 1988 година на Градско Езеро бил организиран настан наречен „Лов на главниот сом“ во спомен на сом тежок 68 килограми и долг 2,5 метри, уловен на ова езеро во 1957 година, во која учествуваат рибари, а се организира и кулинарски натпревар во подготовка на рибја чорба, како и културно-уметничка програма во која уживаат голем број посетители.
3 Поврзано
* Список на езера во Србија
Патар (раскази)

Патар – збирка раскази на македонски јазик од битолскиот писател Владимир Костов. Делото било издадено во 2020 година од издавачката куќа Матица македонска, а финансиски помогнато од Министерството за култура.
1 Содржина
Книгата содржи 15 раскази:
* Крин
* Патар
* Пусулче
* Фауст
* Еврејчето Шами
* Холокауст
* Огледалце
* Десетте божји заповеди и една антрополошка
* Бунарџија
* Умирање на Бог
* Жив труп
* Таа поза не ти личи
* Џизлија
* Интервју
* Последниот збор
Книгата содржи осврт од Раде Силјан.
2 Осврт
За расказите во „Патар“, писателот Раде Силјан напишал:
Расказите на Владимир Костов го отсликуваат времето во кое ги боледуваме социјалните и моралните вредности во нашето општество. Во нив дефилираат трагични судбини што се во судир со сопствената малограѓанска средина. Преокупирани од потребата за евтина слава и кариеризам, тие наконтени развратници го претставуваат грдото лице на новото време. Тоа се кариеристи и заблуденици по евтина слава, но и по големо материјално богатство. Раде Силјан
3 Поврзано
* Владимир Костов
* Македонска книжевност
* Матица македонска
Иван Тишов

Иван Тишов (8 февруари 1870 &ndash; 20 септември 1928) бил хрватски сликар. Студирал уметност на Академијата за ликовни уметности во Минхен, враќајќи ги идеите од минхенскиот сецесионизам во Загреб. Тој е најпознат по неговата работа во јавните згради во Загреб, и сликите во црквите во неговата родна Славонија во североисточна Хрватска.
Попово Езеро

Поповото Езеро ― ледничко езеро сместено во северниот дел на планинскиот венец Пирин, Пиринскиот дел на Македонија, Бугарија. Тоа е едно од единаесетте Попови Езера. Езерото и неговата околина се едни од најпознатите места за летен туризам во Националниот парк Пирин. Се наоѓа на дното на циркот Поповски и е опкружен со врвовите Сиврија (2.591 м), Џано (2.668 м), Кралев Двор (2.680 м), Момин Двор (2.723 м) и Џенгал (2.730 м).
Езерото се наоѓа на надморска височина од 2.234 м. Поповото Езерото е најголемо во Пиринско по површина и волумен, а воедно и најдлабоко во масивот. Има облик на неправилен петаголник и има мало островче. Максималната должина е 480 м; ширината е 336 м. Неговата површина е 123.600 м<sup>2</sup>, што го става на четвртото место меѓу ледничките езера во Бугарија по вкупна површина, по Смрадливото Езеро, Горното Рибино Езеро и Близнакот, сите во планинскиот венец Рила. Со длабочина од 29,5 м тоа е второ најдлабоко во земјата по езерото Окото на Рила, кое достигнува длабочина од 37,7 м. Неговиот волумен е околу 1.270.000 м<sup>3</sup>. Во лето температурата на водата достигнува 14-16 °C на површината и се намалува на 5–6 °C во подлабоките слоеви.
Поповото Езеро ја добива водата од врнежите, снежните врнежи и два ситни извори кои се влеваат во јужниот крај на езерото. Најголемо количество вода може да се забележи во доцна пролет при топењето на снегот од околните врвови. Водата што се излева од езерото ја создава реката Ретиже, десна притока на Места. Ретиже тече до седумте Рибји Поповски Езера и го исцедува целиот цирк Поповски. Областа околу езерото е преполна со ливади и планински бор (кривул), чија старост на места е над 100 години.
На македонски јазик името на езерото значи езеро на поп. Постојат две легенди за неговото потекло. Според попознатото, поп се фрлил во вода затоа штоОсманлиите ја навредувале неговата ќерка. Неговата капа излегла на површина и го направи малото островче среде езерото. Другата легенда предложува дека по христијанизацијата на Бугарија во 9 век, еден свештеник решил да се искачи на планината Пирин и да го протера словенскиот бог Перун. Го нашол, но Перун се налутил од неговата дрскост и го фрлил во езерото. Повторно, неговата капа излегла од водата и го створила островчето.
1 Галерија
2 Книжевност
**
Јелена Петровиќ

Јелена Петровиќ, сопруга на Караѓорѓе Петровиќ и мајка на кнезот Александар Караѓорѓевиќ, е родена во селото Маслошево во 1765 или 1771 година. Таа била ќерка на Босиљка и Јасеничкиот обор-кнез Никола Јовановиќ. Рано ја изгубила мајка си, а подоцна и татко и и двајцата браќа кои загинале како ајдуци, па живеела кај тетка и Бисенија во селото Јагњило.
Се омажила за водачот Караѓорѓе Петровиќ во 1785 година. Таа родила седум деца: Сима (починал веднаш по раѓањето), Сава, Сара, Полексија, Стаменко, Алекса (починал на 29-годишна возраст во Кишињев) и наследникот Александар.
Ќерката Сара се омажила за Никола Кара-Марковиќ, потоа Теодор Бојаниќ.
Таа била свадбена кума на принцот Милош и принцезата Љубица. Долго време поминала во манастирот Круседол во Срем.
По убиството на сопругот, таа живеела во страв од одмаздата на Милош Обреновиќ на нејзиното семејство.
Во октомври 1839 година се вратила во Белград, дури по абдицирањето на принцот Милош Обреновиќ.
Умрела во Белград на 29 јануари по стариот, а на 9 февруари 1842 година според новиот календар. По наредба на принцезата Љубица била свечено опоена и со санки пренесена во Топола.
1 Семејството
1.1 Сопруга
Име, слика, Дата на раѓање, датум на смрт
Караѓорѓе Петровиќ, 16 ноември 1762 година, 26 јули 1817 година
1.2 Деца
Име, слика, Дата на раѓање, датум на смрт, брачен другар
Сима Караѓорѓевиќ, 1788 година, 1788 година, умрел во детството
Сава Караѓорѓевиќ, 1793 година, 1847 година, Антоније Ристиќ
Сара Караѓорѓевиќ, 1795 година, 1852 година, Никола Кара-Марковиќ ; Теодор Бојаниќ
Полексија Караѓорѓевиќ, 1797 година, 1812 година, Јовица Милановиќ
Стаменка Караѓорѓевиќ, 1799 година, 1875 година, Димитрије Ристиќ ; Илија Чарапиќ
Алекса Караѓорѓевиќ, 1801 година, 1830 година, Марија Трокин
Александар, 11 октомври 1806 година, 3 мај 1885 година, Персида Ненадовиќ
2 Поврзано
* Караѓорѓе Петровиќ
Споменик на природата Даб на Цветниот плоштад

Споменик на природата Дабот на Цветни плоштад претставува заштитено природно добро. Се наоѓа на улицата Његошева во општина Врачар и е најстариот ботанички споменик на природата во Белград.
1 Историја
Дабот на Цветниот плоштад постои веќе два века, тој е претставник на некогашните автохтони шуми на даб и јасен кои се простирале на поголемиот дел од Врачар, од Цветниот плоштад да паркот Мањеж. Дрвата на тој простор биле исечени за да се изгради пазар во првата половина на 19 век, а во 1958 година била направена првата супермаркет на Балканот, веднаш до дабот на Цветни плоштад.
2 Одлики
Дабот е висок 25 метри, обемот на стеблото е 4, додека обемот на крошната е 19 метри. Во урбаното ткиво се издвојува како зелен акцент кој зафаќа површина од 2,83 хектари. Дрвото е исклучително значајно како споменик на културата и претставува хортикултурно наследство на Белград, а неговата вредност е во тоа што е најстарото заштитено дрво, кое има развиено импресивни димензии.
Поради здравјето на дрвото се одржуваат помали интервенции како што се поврзување, отстранување на суви и скршени гранки, санирање на стеблото и гранките и потхранување на корените со минерално ѓубриво. Пред дрвото има двојазична табла на која се наоѓаат најважните податоци за дрвото, неговата старост, димензии, потекло и биолошки особини.
Дабот првпат бил заштитен во 1980 година, а потоа и во постапката за ревизија во 2001 година, како претставник на видот педункуларен даб и еден од ретките примери на некогашни дабо-јасенски шуми на овие простори. Големите примарни гранки на дрвото во двеилјадата година биле поврзани и стабилизирани со метални сајли, за да се заштитат од кршење.
3 Поврзано
* Споменик на природата
4 Галерија
Список на спелеолошки објекти во Србија

Ова е список на спелеолошки објекти во Србија.
Најдолгата пештера во Србија, односно спелеолошки објект, е Лазарева пештера кај селото Злот, долга преку 16 метри, а најдлабока е Ракиновата бездна кај Долен Милановац, длабока 303м.
1 Концепт на спелеолошки објекти
Спелеолошките предмети, во потесна смисла, се пештери и јами како подземни форми на релјеф создадени од карстниот процес. Пештери се нарекуваат хоризонтални и субхоризонтални подземни канали. Јами се нарекуваат вертикални и субвертикални канали. Во светот (во англиското говорно подрачје), уникатниот термин ''пештери'' одамна е прифатен за јами и пештери.
2 Најдолгите спелеолошки објекти
Ранг, Име, Локација, Општина / град, Должина
1., Лазарева Пештера, Кучај, село Злот, Борово дрво, 16.041
2., Ушачки пештерски систем, Пештерска Висорамнина, село Горње Лопиже, Белведер, 6.185-ти најчести
3., Церјанска Пештера, Калафат, село Церје, Ниш, 6.131-ти најчести
4., Пештерата на божицата, Кучајске планина, село Боговина, Бољевац, 5.842-та најчеста
5., Пештерата Самар, Калафат, село Копајкошара, Шврљиг, 3.829-ти најчести
6., Систем за одводнување, Џевринска града, Брза Паланка, Кладово, 3.731-ти најчести
7., бездната на Бурон, Мироч, Долен Милановац, Мајданпек, 3.593-ти најчести
8., Германска бездна, Мироч, село Текија, Кладово, 3.422-та најчеста
9., Голема пештера во Дубока, село Дубока, Кучево, 2.734-ти најчести
10., Рајкова Пештера, Мајданпек, Мајданпек, 2.304-ти најчести
3 Најдлабоките спелеолошки објекти
Ранг, Име, Локација, Општина / град, Длабочина
1., Ракина бездна, Мироч, Долен Милановац, Мајданпек, 303
2., Пештера на Дубашница, Кучај, село Злот, Борово дрво, 276
3., Пештера во Ланиште, Мироч, Долен Милановац, Мајданпек, 272
4., Јама Фаца Шора, Мироч, Долен Милановац, Мајданпек, 266
5., Јама Ибрина бездна, Мироч, Долен Милановац, Мајданпек, 239
6., Тис јама, Бељаница, Жагубица, Жагубица, 235
7., Германска бездна, Мироч, село Текија, Кладово, 210
8., бездната на Бурон, Мироч, Долен Милановац, Мајданпек, 204
9., Драгова бездна, село Лелиќ, Ваљево, 200
10., Церјанска Пештера, Калафат, село Церје, Ниш, 187
11., Јама на големото игралиште, Кучај, Честобродица, Парацин, 171
4 Листа
Поморје

Поморје, познат (во множина) како Земји на Поморје, е средновековен термин, кој се користи за означување на неколку поморски региони на Горна Далмација и нејзината заднина, кои на крајот на 12 век, за време на владеењето на Стефан Немања (1166–1196), станале дел од Големото кнежевство на Србија, и останал дел од средновековното Кралство Србија, чии владетели биле стилизирани со титулата: „''крунисан крал и автократ на сите српски и крајбрежни земји''“.
Терминот ''Поморје'' (или ''Приморје'') буквално значи: поморски (крајбрежен, приморски). Денес, регионите на средновековно Поморје припаѓаат на Црна Гора, Босна и Херцеговина и Хрватска.
1 Историја
Поморје ги опфаќало повеќето крајбрежни региони на денешна Црна Гора, јужните половини на регионот Далмација и Херцеговина.
Средновековното Поморје ги опфаќало повеќето од крајбрежните региони на денешна Црна Гора, јужните региони на Босна и Херцеговина, особено поголемиот дел од регионот на Херцеговина и југоисточниот дел од регионот Далмација во Хрватска.
2 Употреба во кралски титули
Терминот се користел во кралските и религиозните титули и од босанските и српските монарси и нивните наследници (Урош I, се нарекувал себеси „Крал во Христос, верен Бог, крал на Србија и поморските земји“ и патријарси (Свети Сава III, „Архиепископ на Сите српски и поморски земји“).
* Деса, се нарекол „Принц од Поморје (поморски земји)“
* Владислав, се нарекол „крал на сите српски и поморски земји“
* Урош I, се нарекол „Крал во Христа, верен Бог, крал на Србија и поморските земји“
* Урош IV Душан, „Крал на сите српски и поморски земји“
* 1329 Стефан II, Бан на Босна, бил означен како „висок и моќен господар, слободен владетел и господар на Босна, Усора и Соли, Доњи Краји и многу други места, и Принц на Хум и на морето“
* 1377 Твртко I се крунисал за „крал на Србите, Босна, поморски и западни области“.
3 Поврзано
* Дукља
* Травунија
4 Наводи
**
Палиќко Езеро

Палиќко езеро се наоѓа 8 км од Суботица, покрај местото Палиќ кое поради езерото е претставува значаен туристички центар во Војводина. Езерото е од еолско потекло и претставува најголемо езеро во Србија настанато по природен пат. Дел е заштитено подрачје, односно Паркот на природата Палиќ.
1 Физичко-географски одлики на езерото
Езерото зафаќа површина од 4,6 км<sup>2</sup>. Просечна длабочина на езерото е 1,9 м, најголема е 3,5 м, а туристичкиот сектор зафаќа 3,8 км<sup>2</sup> со три посебни плажи. Езерото е инаку, поделено на четири сектори и е богато со риба. Во текот на туристичката сезона, температурата на водата се движи помеѓу 18 и 25 °C. Палиќ инаку се одликува со умерено континентална клима и просечно има околу 2100 сончеви сати годишно, а просечната летна температура на воздухот изнесува околу 20 °C. Најчестиот правец на ветерот е северозапад-југоисток.
Урселов број

Во динамиката на течности, Урселовиот број ја означува нелинеарноста на долгите површински гравитациски бранови на флуидниот слој. Овој бездимензионален параметар е именуван по Фриц Урсел, кој зборувал за неговото значење во 1953 година.
Бројот на Урсел е изведен од експанзијата на бранот Стоукс, серија на пертурбации за нелинеарни периодични бранови, во граничната вредност на долг бран на плитка вода - кога брановата должина е многу поголема од длабочината на водата. Тогаш Урселовиот број ''U'' е дефиниран како:
:<math>U\, =\, \frac{H}{h} \left(\frac{\lambda}{h}\right)^2\, =\, \frac{H\, \lambda^2}{h^3},</math>
што е, освен константа 3 / (32 π <sup>2</sup>), односот на амплитудите од втор ред и членот од прв ред во котата на слободната површина. Користените параметри се:
*''H'': висината на бранот, ''односно'' разликата помеѓу висините на брановиот врв и коритото,
*''h'': средната длабочина на водата и
*''λ'': брановата должина, која треба да биде голема во споредба со длабочината, ''λ'' ≫ ''h''.
Значи, параметарот Ursell-''U'' е релативната висина на бранот ''H'' / ''h'' помножено со релативната бранова должина ''λ'' / ''h на'' квадрат.
За долги бранови (''λ'' ≫ ''h'') со мал Урсел број, се применува ''U'' ≪ 32 π <sup>2</sup> / 3 ≈ 100, линеарна бранова теорија. Инаку (и најчесто) нелинеарна теорија за прилично долги бранови ( ''λ''>7''ж'' ) – како равенката Korteweg–de Vries или Boussinesq равенките – мора да се користи. Параметарот, со различна нормализација, веќе бил воведен од Џорџ Габриел Стоукс во неговиот историски труд за површинските гравитациски бранови од 1847 година.
Самодивски Езера

Самодивските езера ― мала група леднички езера во планината Пирин, Пиринскиот дел на Македонија, Бугарија, дел од поголемата група Поповски Езера. Сместени се многу блиску еден до друг во мал цирк југозападно од Поповото Езеро помеѓу врвовите Џенгал, Момин Двор и Кралев Двор. Тие се наоѓаат на надморска височина од 2.373 м, 2.375 м, 2.372 м. Највисокиот има облик на чамец со големина од 75х85 м и површина од 3,20 декари; вториот наликува на бубрег и е подолг (100x35 м) со површина од 2,20 декари; најниската е и најмалата со големина 50х20 м и површина од само 1 декар. Самодивските Езера се сметаат за едни од најубавите во Пирин и со добра причина: тие се сместени меѓу високи карпи, меѓу нив се криви мал поток кој дури создава мал водопад меѓу повисоките езера. Нивните имиња потекнуваат од фолклорните верувања дека дрвените нимфи се собираат наоколу ноќе. Според легендата, областа била дом на ќерката на словенскиот бог Перун. Во непосредна близина поминува патеката помеѓу прибежиштето Безбог и езерото Тевно. Има соодветни места за кампување.
1 Наводи
;Книги
* Душков, Д., Г.Петрушев и Т.Ковачки, Пирин пътеводител, Софија 1988 година, стр. 112.
Аџи Христо Дамјанович

Аџи Христо Дамјанович - Логотет (оригинален правопис: ) некаде се сретнува како Аџи Христо Дамјановиќ ― (крај на 18 век во ― во ) ― виден прилепски граѓанин, градител на цркви и училишта, претставник на македонското чорбаџиство.
1 Животопис
Долго време бил архиерејски намесник на пелагонискиот патријаршиски митрополит од кого ја добил титулата ''логотет.'' Одлично го владеел грчкиот и турскиот јазик. Неговиот голем авторитет пред пелагонискиот владика Григориј, кој подоцна станал вселенски патријарх, овозможил во Цариград да добие специјална дозвола (''бујурлдија'') за изградба на прилепската црква „''Свети Благовештение“'' (1838 година). Заслужен е ѝ за изградбата на народноопштинското училиште ''„Свети Кирил и Методиј“'' (1843 година). Во исто време бил првенец во Прилепската црковно-училишна општина.
Кременски Езера

Кременските Езера ― ледничка езерска група во планината Пирин, Пиринскиот дел на Македонија, Бугарија составена од две поголеми и две помали езера сместени во тесен, но истакнат цирк со исто име. Тие се опкружени со врвовите Сиврија и Џано и Кременската кота која завршува со врвот Кременски.* Горното Кременско езеро се наоѓа на 2.352 м надморска височина. Неговата големина е 335x270 м што е површина од 66,1 декар. Длабочина е 13,6 м и има значителна количина на вода која се проценува на 478.000 м³.
* Долното Кременско езеро со 2.304 м е најголемо во оваа група езера и второ по големина во Пиринско после Поповото Езеро. Неговата површина е 98 декари. Длабоко е 27 м што го прави третопласиран во планината. Има издолжен облик (500x275 м) и количината на вода е 1.000.000 м³.
1 Наводи
;Цитати
;Книги
* Душков, Д., Г.Петрушев и Т.Ковачки, Пирин пътеводител, Софија 1988 година, стр. 114.
*
Б’ндерички Езера

Б’ндеричките Езера или Б’ндеришки Езера ― голема група езера во планината Пирин, Пиринскиот дел на Македонија, Бугарија. Тие се наоѓаат во б’ндеричката долина и го означуваат почетокот на реката Б’ндерица. Има 17 езера во сите, но само 5 имаат имиња. Тие се леднички езера создадени на гранитна основа со вкупна површина од 126,7 декари. Температурата на водата во јули е од 10 до 12°С.
1 Езера
* Жабешкото Езеро е највисоко во групата, се сместено на јужната падина на врвот Мала Тодорка на надморска височина од 2.322 м. Неговата површина е само 5,6 декари и е длабока 2 м. Езерото е издолжено (138x63 м), водата е топла.
* Долгото Езеро се наоѓа на 2.310 м и се нарекува Горно Б’ндеричко Езеро. Долга е 450 метри и широка 150 метри и има површина од 45,5 декари. Максималната длабочина е 10 м, а волуменот на вода е 177.000 m³.
* Рибното Б’ндеричко Езеро се наоѓа на 2.190 метри. Во езерото има изобилство риби и оттука потекнува неговото име. Со својата површина од 65 декари (384x230 м) езерото е најголемо во долината. Неговата длабочина е 12,2 м. Јужно од езерото, реката се спушта по стрмна падина што го дели од Долгото Езеро, а на север има мал полуостров со борови грмушки.
* Муратовото Езеро, познато и како езерото Џунипер се наоѓа под Муратовиот Врв во мал цирк. Околу него има три мали езера. Неговата надморска височина е 2.230 м и има површина од 12,3 декари. Езерото е длабоко само 3,2 м, а количината на вода е 22.700 м³. Пред езерото се наоѓа врвот Тодорка.
* Окото е мало езеро кое се наоѓа над прибежиштето Вихрен, најниско во групата (2.062 м). Неговото име се должи на неговата заоблен облик и сјајна површина. Тоа е толку мало што може да се види само на патеката на оддалеченост од 100 м. Неговата површина е 2,6 декари, длабочината е 5,4 м и количината на вода 6.600 м³.
2 Наводи
;Цитати
;Книги
* Душков, Д., Г.Петрушев и Т.Ковачки, Пирин пътеводител, Софија 1988 година, стр. 80, 82, 83.
*
Данишменд

Данишменд ― учен мудрец, стажант кај кадијата.
Тој е личност кој во Турското Царство посетувал настава во висока медреса, избиран од најдобрите завршени ученици од пониските медреси. Секој од нив примал по две акчиња дневно од завештаните фондови за храна од имаретот. Најдобриот од нив бил определуван од страна на мудерисот за негов помошник со задача да ги повторува лекциите заедно со студентите и да се грижи за дисциплината. Неговата плата изнесувала пет акчиња.
Синаничко Езеро

Синаничкото Езеро, наречено и Синанишко Езеро, ― ледничко езеро во планината Пирин, Пиринскиот дел на Македонија, Бугарија, сместено под врвот Синаница во малиот Синанички цирк на надморска височина од 2.181 метри. Со длабочина од 11,5 метри е меѓу 10-те најдлабоки езера во планинскиот венец. Има издолжен облик (175 x 80 м) и површина од 10.100 квадратни метри. Нејзините води се излеваат под земјата, но се појавуваат на површината на 120 метри оддалеченост од езерото и го создаваат почетокот на Синаничка Река која е лева притока на Влахинска Река.
1 Галерија
Градска куќа во Суботица

Градската куќа во Суботица е најголемата и според многумина најубавата зграда во Суботица. Изградена е за две години, од 1908 до 1910 година, но врвните мајстори од тоа време го украсувале нејзиниот ентериер уште две години потоа. Објектот има статус на споменик на културата од големо значење. Изграден е според проектот на Марсел Шамбер (1868-1944) и Деже Јакаб (1864-1932), архитекти од Будимпешта, во тогаш мошне модерен стил - унгарската верзија.
1 Градежна архитектура
Декорирана е со безброј дезени на стилизирани цветови од лале. На приземјето се проектирани баровите и градското кафуле, а на катовите на градското собрание канцеларијата на големиот префект и градоначалник, управата, полицијата и истражниот затвор. На северната страна со нацртани аркади пред ѕидното платно во централниот дел има предворие, оградено од двете страни со помали простории, во подножјето на две нееднакви кули. Мотивите за украсување и орнаментите (лисја, цвеќиња од лале, срца, пердуви од паун, цветни ленти) се инспирирани од традиционалните елементи на унгарската народна уметност. Покривот на Градското собрание е покриена со разнобојни плочки произведени во Печуј фабрика за керамика Жолнаи. Свеченото скалило е изработено од бел камен од балустрада, додека ѕидовите на скалилата се покриени со темнозелени плочки, исто така со золнај печат. Витражите на главната сала ги прикажуваат витражите на најпознатиот унгарски сликар, Шандор Наѓ. Градското собрание е хармоничен спој на уметноста и занаетот. Висока е 76 метри, терасата на видиковецот е долга 45,5 метри, долга 105,08 метри, широка 55,56 метри и се протега на 5.838 метри.
Конзерваторски работи биле спроведени во 1975 година-1976 година, 1985 година-1986 година, а од 1996 година до денес во внатрешноста.
2 Галерија
Павловачко Езеро

Павловачко Езеро, познато и како Кудош — вештачко езеро кое се наоѓа на околу 12 километри северно од центарот на општината Рума. Езерото е формирано во 1983 година со со преградување на потокот Кудош со брана долга 400 метри. Павловачкото Езеро зафаќа површина од околу 65 хектари, а неговите долини се малку стрмни и покриени со обработливо земјоделско земјиште. На левиот брег на езерото има неколку угостителски објекти, а од десната страна неколку викендички, додека на околу 10 километри од самото езеро се наоѓа бањата Врдник.
1 Поврзано
* Список на езера во Србија
Најдобар српски кошаркар на годината

Наградата за најдобар српски кошаркар на годината била востановена во 2015 година за да се признае најдобриот кошаркар на годината во Србија. Победниците се машки и женски кошаркари кои имаат српско државјанство и чии настапи со неговиот кошаркарски клуб и/или репрезентација во текот на годината достигнаа највисоко ниво на извонредност. Сите играчи со српско државјанство, без разлика каде играат во светот, се квалификуваат за наградата. Победниците ги избира Кошаркарската федерација на Србија.
1 Добитници на награди на сите времиња
година, , Мажите, , Жените, ,
Играч, Клуб(и), Играч, Клуб(и)
2015 година, Немања Бјелица, Фенербахче Улкер Минесота Тимбервулфс, Ана Дабовиќ, Орманспор Лос Анџелес Спаркс Јакин Догу Üniversitesi,
2016 година, Милош Теодосиќ, ЦСКА Москва, Соња Петровиќ, УСК Праха Феникс Меркур,
2017 година, Богдан Богдановиќ, КК Фенербахче Сакраменто Кингс, Јелена Миловановиќ, Parfumerías Avenida UNIQA Sopron,
2018 година, Никола Јокиќ, Денвер Нагетс, Александра Црвендакиќ, UNIQA Sopron,
2019 година, Богдан Богдановиќ, Сакраменто Кингс, Соња Петровиќ, Динамо Курск Уни Жирона CB,
2020 година
2021 година, Никола Јокиќ, Денвер Нагетс, Соња Васиќ, Spar CityLift Girona,
2 Повеќекратни победници
Број, Играчи, Поз., Прво, Последно
3, Соња Васиќ (родена Петровиќ), СФ, 2016 година, 2021 година
2, Богдан Богдановиќ, СГ, 2017 година, 2019 година
Никола Јокиќ, В, 2018 година, 2021 година
3 Победници на специјални награди
* 3x3 играч на годината: Душан Домовиќ Булут (2019)* Најголеми достигнувања 2021 година: машка државна репрезентација 3x3 и Женска кошаркарска репрезентација на Србија
Солено Копово

Солено Копово е природно заштитено подрачје во Војводина. Се наоѓа во близина на Нови Бечеј, поточно североисточно од Нови Бечеј и реката Тиса. Тоа е едно од последните зачувани солени мочуришта во Србија. Слано Копово е единственото панонско живеалиште кое се одликува со солени калливи езерца и повремено станува езеро кое пресушува во текот на летната сезона. Слано Копово е непроценлив центар на солено-блатни живеалишта на кои им се заканува изумирање.
Солено Копово од 2000 година се наоѓа на списокот Рамсарски подрачја за зачувување и одржливо користење на тресетите.
Во минатото реката Тиса често го менувала коритото, а Солено Копово е еден од нејзините древни меандри. Солено Копово се појавува во 17 и 18. век откако мочуриштата биле исушени и изградени насипи. Зголемувањето на испарувањето и повлекувањето на водата од најниските површини на земјата доведоа до акумулација на слоеви сол, понекогаш дури и неколку сантиметри. Зголеменото загревање на воздухот над езерото и температурната разлика од околните полиња доведува до оптички и метеоролошки појави, како што се фатаморгани и необични феномени на ветер.
1 Географија
Солено Копово се наоѓа на просечна надморска височина од 80м. Најниската точка е на 75, а највисоката на 86 метри надморска височина. Резерватот се состои од два басени, Солено Копово и Поштина Копово, меѓу овие две водни тела се наоѓаат земјишта кои се користат за земјоделски цели.
Значењето на Слано Копов е повеќекратно. Тоа е едно од најважните и најуникатни живеалишта за птици во Србија. Од особена важност е што во Копово се гнездат птиците карактеристични за понтокасписките предели и морскиот брег, а не за подрачјата на Панонската низина. Копово е и единствена точка за видовите птици преселници.
2 Растителни и животински видови
Во однос на флората, Солено Копово се одликува со халофитна вегетација, која е прилагодена на солена почва. Постои и ретко растение на солени почви, „Теро-Селицорниетеа“ .
Во Солено Копово е зачувана уникатната Слатинска заедница. Најголем дел од вегетацијата што може да се најде овде расте на површината и само на горниот слој. Ова живеалиште речиси исчезна од регионот на Панонија. Најважните видови слатинска вегетација се Саликорнија ,печурки и панонска печурка, кои се реткости заштитени со закон.
Во непосредна близина на Тиса, видовите што го следат текот на оваа река и нејзиниот шумски појас ја посетуваат оваа широка, отворена водена површина. Солено Копово е поволна средина за жерави, диви патки, диви гуски и сипки, како и за птици сабјарки и морски ежови. Вкупно 203 видови птици се регистрирани во областа Солено Копово, што е 63% од сите познати видови во Војводина.
Главните видови цицачи се европскиот гуштер, полскиот глушец и степскиот твор.
3 Зачувување
Солено Копово поради својата важност и кревкост е впишан на Рамсарската листа за зачувување и одржливо користење на мочуриштата. Солено Копово е препознаен како официјален сектор и како важна област за зачувување на птиците (ИБА). Ова заштитено подрачје зафаќа површина од 2660 хектари .
4 Поврзано
* Рамсарска конвенција
Шацки Езера

Шацки Езера (|Шацькі озера) — група од повеќе од 30 езера во Украина, во северозападниот дел на Шацки реон во Волинска област, помеѓу реките Припјат и Западниот Буг, во близина на градот Шацк. Шацките езера се наоѓаат меѓу шумите, каде што се изградени многу санаториуми и рекреативни кампови. Во 1983 година, беше основан Националниот природен парк Шацк (32.500 хектари) за заштита на ретките природни комплекси во регионот на Шацките езера.
1 Езерата
* Свитјаз (површина 27,5 км², втор по големина природен резервоар во Украина по езерото Јалпуг),
* Езерото Пулемет (површина 16,3 км),
* Луки (површина 6,8 км),
* Луцимир (површина 4,3 км),
* Островјанске езеро (површина 2,5 км),
* Кримне (површина 1,44 км),
* Песочно езеро (површина 1,86 км).
Штајнер-Лемусова теорема

Штајнер-Лемусова теорема — теорема од елементарната геометрија. Била формулирана од Даниел Лемус, а подоцна била докажана од Јакоб Штајнер. Таа гласи:
:''Секој триаголник кај кој бисектрисите на два негови агла се со еднакви должини е рамнокрак''.
Теоремата прв пат била спомната во 1840 година во писмо од К. Л. Лемус испратено до Жак Шарл Франсоа Штурм, во кое тој за неа побарал чист геометриски доказ. Штурм им ја препратил оваа задача на други математичари и Штајнер бил помеѓу првите кои дале нејзино решение. Теоремата оттогаш станала многу популарна тема во елементарната геометрија и редовно биле печатени трудови кои се однесуваат на неа.
1 Директни докази
Штајнер-Лемусовата теорема може да се докаже со користење на елементарна геометрија преку докажување со претпоставка на спротивното (контрапозитивен исказ). Постојат контроверзии околу тоа дали е возможно да се даде „директен“ доказ; наводно постојат „директни“ докази и биле публикувани, но не се согласуваат сите со тоа дека овие докази се „директни“. На пример, постојат прости алгебарски изрази за бисектрисите на аглите изразени преку страните на триаголникот. Со изедначување на овие изрази и алгебарски манипулации на резултатите добиени од равенката, се добива производ на два множитела еднаков на 0. Но, само едниот од нив (''a''&#x2212;''b'') може да биде еднаков на 0, а другиот мора да биде позитивен. Значи, ''a'' = ''b''. Но, овој доказ не смее да се смета дека е директен бидејќи најпрвин мора да се образложи зошто другиот множител не може да биде 0. Џон Хортон Конвеј има образложено дека не може да има доказ во кој се „брка равенството“ бидејќи теоремата (поставена алгебарски) не е точна во произволно поле, или дури и ако како параметри се дозволени негативни реални броеви. Прецизната дефиниција на „директен доказ“ и во класичната и во интуиционистичката логика била дадена од Виктор Памбучјан, кој докажал, без да презентира директни докази, дека директните докази мора да постојат како во поставките на класичната така и во системот на интуиционистичката логика.
Алма Дојчер

Алма Елизабет Дојчер (|Alma Elizabeth Deutscher; родена во 2005 година), е британско дете-чудо, композитор, пијанист и виолинист. Својата прва соната за пијано ја напишала на шест години, кратката драма ''Чистачот на соништата'' на седумгодишна возраст, а на деветгодишна возраст концерт за виолина и оркестар, својата прва целосна опера Пепелашка ја напишала својата прва целосна опера Пепелашка на возраст од десет. Европската премиера се одржала во Виена во 2016 година под режисерската палка на Зубин Мета, а американската премиера се одржала во операта во Сан Хосе една година подоцна. Во 2019 година, таа го имала своето деби во Карнеги Хол.