Тијаго Мота

Тијаго Мота (роден на 28 август, 1982 година, во Сао Бернардо до Кампо) — бразилско-италијански фудбалски тренер, и поранешен играч од средниот ред.
Израснат во младинскиот сектор на , дебитирал за ''Блауграна'' во 2001, останувајќи таму се до 2007 година тој освоил две шпански првенства, два Суперкупа на Шпанија и една титула во Лигата на шампионите. Во следните две години (2007-2009) од кариерата, тој играл прво за , а потоа за . Од 2009 до 2012 година, го носел дресот на со кој освоил едно италијанско првенство, два Купа на Италија, Лигата на шампионите и едно Светско клупско првенство. Помеѓу 2012 и 2018 година, последната била и годината во која тој ја завршил својата играчка кариера, Мота играл за , каде освоил пет француски првенства, пет Лига купа на Франција, четири Купа на Франција и пет Суперкупа на Франција.
Роден и израснат во Бразил, но со италијанско потекло, Мота исто така има и италијански државјанство. Откако забележал два настапи за Бразил во 2003, во 2011 тој се определил да настапува за италијанската репрезентација забележувајќи вкупно 30 настапи и еден гол. Тој бил дел од селекцијата на ''Аѕурите'' која била вицешампион на Европското првенство 2012.
По завршувањето на кариерата како фудбалер, тој се посветил на онаа како тренер. Почетоците ги имал во неговиот последен клуб, Париз Сен-Жермен, каде го водел младинскиот тим до 19 години. По краткото искуство во Џенова (2019), во сезоната 2021-2022 ја тренирал , со која успеал да обезбеди опстанок во Серија А. Во 2022 година, тој седнал на клупата на , со која се квалификувал за Лигата на шампионите во сезоната 2023-2024, враќајќи ги Болоњезите во споменатото натпреварување по 60 години пауза. По завршувањето на сезоната се преселил во Јувентус.
1 Биографија
Тијаго Мота има италијанско државјанство по потеклото: неговиот татко, Карло Роберто Мота, е од италијанско потекло од страната и на неговиот татко и од мајката. Всушност, на почетокот на 20 век, прадедото на Тијаго Мота, Фортунато Фогањоло, како млад човек роден во 1897 година, заминал во потрага по среќата во Јужна Америка од Полесела, во провинцијата Ровиго.
2 Технички карактеристики
2.1 Играч
Тој бил играч од средниот ред, кој најчесто играл во улогата на плејмејкер. Како играч од суштинско значење во натпреварите на неговиот тим, и во дефанзивната и во напаѓачката фаза, тој бил надарен со техника, физичка сила и способност за движење без топка, и покрај недостатокот на брзина. Прецизен во додавањата, флексибилен и тактички дисциплиниран, меѓу неговите квалитети се вбројуваат и добриот шут од далечина и неговата способност за игра во воздухот. Сепак, неговата кариера била обележана и од различни сериозни повреди.
2.2 Тренер
На клупата се покажува како тренер кој претпочита напаѓачки фудбал и пристап кој започнува од одбраната. За него се важни високиот пресинг, играта со топка на земја и движењата без топка. Најчесто ги користел следниве формации: 4-3-3, 4-2-3-1 и 4-1-4-1.
3 Клупска кариера
3.1 Почетоци
Мота ја започнал својата кариера во родниот Бразил во Клуб Атлетико Ипиранга. Тој ја напуштил Ипиранга и се приклучил на Жувентус, бразилски клуб од областа Моока во сојузната држава Саун Пауло, основан од италијански емигранти. И токму во Жувентус, Тијаго ја имал првата шанса да стане професионален играч. Всушност, Жувентус е единствениот клуб во Бразил каде што играл Мота, и тој е многу благодарен за она што клубот го направил за него на почетокот на неговата кариера:
Додека играл за Жувентус, Мота бил повикан во бразилската репрезентација под 17 години за да го игра Турнирот во Тулон, во Франција, каде што бил забележан од скаутите на Барселона.
3.2 Барселона
Во 1999 година, на возраст од само 17 години, тој потпишал за по препорака на Љоренс Сера Ферер, тогашниот извршен директор на клубот. Тој ги одиграл првите три сезони во Б тимот, правејќи притоа и неколку настапи за првиот тим но само во пријателски натпревари. Своето деби за првиот тим во официјален натпревар, Тијаго го направил под водството на тренерот Карлес Решак, на 3 октомври 2001 година, против Мајорка на Камп Ноу, во натпревар кој ''Блауграна'' го добила со 3-0. Во Б тимот играл на поофанзивни позиции, додека во првиот тим, тој бил преместен од Решак во средниот ред, каде што имал одлични перформанси, особено во ''Ел Класико'' против , каде што тој бил пофален за одличното маркирање на Зинедин Зидан.
По овој натпревар, тој станал столб во средниот ред на Барселона, благодарение на неговата разновидност и неговиот статус како ЕУ играч (поради неговиот италијански пасош). Кон крајот на сезоната 2002-2003, под водството на тренерот Радомир Антиќ, Мота се наметнал како еден од најприсутните играчи во каталонскиот клуб, играјќи 26 натпревари и постигнал еден гол, против . Сезоната 2004-2005, донела голем пех за бразилско-италијанскиот фудбалер: на 11 септември 2004 година, тој ги скинал лигаментите на десното колено за време на натпреварот против , повреда кој го извадила од игра за седум месеци. Иако, тој се вратил на терен пред крајот на истата сезона, играјќи во победата со 2-0 над Хетафе, оваа повреда и последователното подобрување на тимот, значела дека Мота засекогаш ќе го загуби своето место во почетната постава на Барселона.
Вкупно за ''Блауграна'' тој одиграл 147 натпревари и постигнал 10 гола.
3.3 Атлетико Мадрид
Кон крајот на август 2007 година, Мота потпишал едногодишен договор со Атлетико Мадрид за необјавена сума. Уште еднаш започнувајќи ја сезоната повреден, во дресот на Атлетико Мадрид, Мота го имал своето најлошо искуство во кариерата, запишувајќи само 10 настапи за клубот во сите натпреварување во текот на сезоната 2007-2008. Дополнително, во четвртфиналниот натпревар од Купот на Шпанија против Валенсија, тој бил исклучен по само 25 минути, а „Колчонерос“ го загубиле натпреварот со 0–1 и последователно биле елиминирани. Поради повредата на редовниот стартер Раул Гарсија и заминувањето на Маниш во јануари 2008 година, можностите за игра на Мота се зголемиле. Сепак, во март, хроничните проблеми со неговото колено повторно се појавиле и неговата сезона била завршена, проследено со успешна операција и рехабилитација во САД.
3.4 Џенова
На 14 септември 2008 година, на 26-годишна возраст, тој се преселил во . Своето деби во Серија А со дресот на ''Грифоните'' го имал на 19 октомври за време на натпреварот Џенова - (1-0) влегувајќи во игра во 15-тата минута, додека 10 дена подоцна, на 29 октомври, го постигнал својот прв гол во италијанското првенство во победата на домашен терен со 2-1 над . На 11 април 2009, тој постигнал два гола против во победата со 3-2.
Сезоната на Џенова, предводена од насоките на Тијаго Мота и головите на Диего Милито, била извонредна, толку многу што им овозможила на ''рособлу'' да се квалификуваат за Лига Европа, испуштајќи го од раце пласманот во Лигата на шампионите само поради неповолниот резултат во директните пресметки со . Во сезоната 2008-2009, Мота одиграл 27 натпревари и постигнал 6 гола за Џенова во Серија А.
3.5 Интер
На 20 мај 2009 година, претседателот на Џенова, Енрико Прециози, го потврдил трансферот на Мота и Диего Милито во за сезоната 2009-2010: трансферот на Мота бил официјализиран на 1 јули, кога тој станал играч на Интер откако ''нероаѕурите'' платиле за него сума од приближно 9 милиони евра. Овoj потег на пазарот исто така бил во центарот на вниманието бидејќи Прециози, инхибиран, не можел самиот да преговара за продажбата, нешто што тој јавно го изјавил.
Своето деби за Интер го направил во натпреварот од Суперкупот на Италија, во кој неговиот тим бил поразен од со 1-2. На 23 август, дебитирал за ''нероаѕурите'' во првенството во натпреварот против , кој завршил 1-1. Шест дена подоцна, за време на Дербито на Милано кое завршило 4-0 за Интер, тој го постигнал својот прв гол за клубот. На 3 април 2010 година, тој постигнал два гола во домашниот натпревар против Болоња. На 5 мај пристигнал и неговиот прв трофеј во Италија: тоа бил Купот на Италија освоен со победа во финалето, одиграно на Олимпико против . Единаесет дена подоцна, на 16 мај, со клубот го освоил скудетото по натпреварот против Сиена.
На 28 април, за време на полуфиналето на Лигата на шампионите против неговиот поранешен тим Барселона, тој бил исклучен откако очигледно со рака го удрил Серхио Бускетс во лицето: поради тоа, Интер бил принуден да го одигра остатокот од натпреварот со бројчана инфериорност, но сепак успеал да се пласира во финалето. На 22 мај 2010 година, тој ја освоил ''тројната круна'', откако Интер во финалето на Лигата на шампионите го победиле со 2-0. Тој ја затворил 2010 година со освојување на Светското клупско првенство во декември. На 29 мај 2011 година, по сезона испрекината со бројни повреди, тој го освоил Купот на Италија победувајќи го со 3-1 во финалето. Во дресот на Интер одиграл 83 натпревари, постигнувајќи 12 гола и освои вкупно 6 титули: едно скудето, една Лига на шампиони, едно Светско клупско првенство, 2 Купа на Италија и еден Суперкуп на Италија.
3.6 Париз Сен Жермен
На 31 јануари 2012 година, тој бил продаден на , за 11,5 милиони евра; за време на официјалната презентација, тој открил дека доаѓањето во Париз бил неговиот личен и професионален избор, диктиран од потребата за промена, повторувајќи ја својата одлука, претходно соопштена до претседателот на Интер Масимо Морати дека сака да биде продаден.
Своето деби во француското првенство го имал на 4 февруари, против Евијан; на 22 април го постигнал својот прв гол, во натпреварот против Сошо. Во сезоната 2012-2013, под водство на Карло Анчелоти, тој се борел да најде простор за игра: во средниот ред, италијанскиот тренер често го претпочитал триото Хавиер Пасторе, Блез Матуиди и Марко Верати. На крајот сепак ја славел титулата во француското првенство и покрај тоа што забележал само 15 настапи.
Следната година, тој се нашол во стартната постава благодарение на плановите на новиот тренер Лоран Блан; во август го освоил Суперкупот на Франција, а на 17 септември за прв пат во кариерата постигнал два гола во ист натпревар од Лигата на шампионите, против . Уживајќи во најдобрата сезона во својата кариера, Мота забележал 47 настапи и 6 гола за ПСЖ во текот на сезоната 2013-2014, освојувајќи ја на крајот од сезоната својата втора последователна титула во Франција.
Тој останал важен играч за Париз Сен Жермен и во следните три сезони, дури и кога Блан бил заменет на клупата од Унаи Емери во летото 2016, играјќи во најголемиот дел натпреварите во тие три сезони и освојувајќи нови две титули во француската Лига 1 (2014-2015 и 2015-2016). Покрај првенството освоил уште по три Купови и Лига купови на Франција (во сезоните 2014-2015, 2015-2016 и 2016-2017) и три Суперкупа на Франција (2014, 2015, 2016). Во меѓувреме, на 26 април 2017, тој го одиграл својот 200-ти натпревар за клубот, во победата со 5-0 над Монако во полуфиналето на Купот на Франција 2016-2017 и ја носел капитенската лента на Париз Сен Жермен во неколку наврати.
Во неговата последна играчка сезона во кариерата, 2017-2018, неговите настапи драстично се намалиле во однос на претходните сезони: одиграл 28 натпревари, придонесувајќи за освојувањето на сите четири домашни натпреварувања. Во мај 2018 година, тој објавил дека сака да се пензионира на крајот на сезоната за да продолжи со тренерската кариера, после вкупно 231 настап и 12 гола за шест и пол години во ПСЖ, освојувајќи 19 титули.
Севкупно во својата кариера одиграл повеќе од 600 натпревари за клубовите и репрезентациите, освојувајќи 30 трофеи.
4 Репрезентативна кариера
Тијаго Мота бил повикан во сениорската репрезентација на Бразил, играјќи за неа двапати, и во двата случаи за време на КОНКАКАФ Голд купот 2003, на кој ''кариоките'' го освоиле второто место. Тој претходно бил член на бразилските селекции под 17 години и олимписката репрезентација под 23 години.
По неговиот трансфер во Џенова и одличните настапи во италијанското првенство, започнала да се разгледува можноста за негово повикување во италијанската репрезентација, за кое играчот се изјаснил потврдно и се ставил на располагање, а за која можел да игра со оглед на неговото двојно државјанство. На 6 февруари 2011 година, тој бил повикан во националниот тим од селекторот Чезаре Прандели за пријателскиот натпревар закажан против . Неговата достапност да го носи синиот дрес сепак била доведена во прашање поради неговите настапи за Бразил претходно.
Конечното овластување пристигнало од ФИФА ​​непосредно пред да биде повикан, врз основа на членот 18 од Статутот на Меѓународната федерација. Потоа, тој го направил своето деби за на 9 февруари 2011 година, на 28-годишна возраст, во натпреварот кој завршил нерешено 1-1 против одигран во Дортмунд. На 25 март, во својот втор натпревар за ''Аѕурите'', Мота го постигнал својот прв гол за репрезентацијата, победничкиот во успехот со 1-0 против во натпревар од квалификациите за Европското првенство 2012.
Откако помогнал Италија успешно да ги мине квалификациите, Мота бил повикан на Европското првенство 2012; таму, одиграл пет од шесте натпревари на репрезентацијата (не настапил само во четвртфиналето против ), која стигнала до финалето, каде загубила со 4-0 од . Откако влегол во второто полувреме од финалето, тој морал да го напушти теренот по само 3 минути игра поради истегнат мускул, оставајќи ја Италија со 10 играчи до крајот на натпреварот. Со тоа бил поставен рекорд, а токму Тијаго Мота бил играчот кој најкратко останал на теренот во едно финале на Европските првенства.
Тој бил повикан од Прандели и за Светското првенство 2014, каде излегол на терен и во трите натпревари кои ги одиграла Италија, која била елиминирана во групната фаза.
По скоро 2 години отсуство од националниот тим, тој бил повикан повторно од новиот селектор Антонио Конте за пријателските натпревари против и на 24 и 29 март 2016 година, во кои бил стартер.
Конте, последователно го повикал и за Европското првенство 2016 во Франција, каде ги одиграл првите четири натпревари, но не можел да го одигра петтиот, натпреварот од четвртфиналето против поради суспензија од парни жолти картони, а токму во тој Италија била елиминирана по изведување на пенали.
По завршувањето на Европското првенство 2016, Тијаго Мота се збогувал со репрезентацијата, забележувајќи вкупно 30 настапи и еден гол во италијанскиот национален дрес.
4.1 Хронологија на репрезентативните настапи
*Италија
*Бразил
5 Тренерска кариера
5.1 Почетоци
На 18 јули 2018 година, Мота станал тренер на тимот до 19 години на . На 27 септември, добил лиценца од прв степен од УЕФА. На крајот од сезоната, тој ја напуштил позицијата во взаемен договор со парискиот клуб, и покрај тоа што завршил на второто место на табелата и стигнал до осминафиналето на УЕФА Младинската лига.
5.2 Џенова
На 22 октомври 2019 година, на 37-годишна возраст, тој бил назначен за нов тренер на , клубот за кој настапувал една година како играч, заменувајќи го Аурелио Андреацоли. Четири дена подоцна, тој го имал своето деби како професионален тренер во натпреварот од Серија А во кој ја победил со 3-1 на Лујџи Ферарис; сите голови за ''Рособлу'' бил постигнати од три различни играчи кои влегле во игра како замена, што е рекорд во историјата на Серија А. По 10 натпревари, во кои тимот постигнал само 2 победи (исто така сметајќи го тука и Купот на Италија, во кој го победиле со 3-2 ) и се нашол на последното место во поредокот, на 28 декември 2019 година тој добил отказ.
Во септември 2020 година, се здобил со квалификација за професионален тренер од прва категорија - УЕФА Про, со оцена 108/110.
5.3 Специја
На 8 јули 2021 година, тој бил назначен за нов тренер на друг клуб од Серија А, . Водејќи ги ''Лигуријците'', Мота обезбедил опстанок со клубот во Серија А и тоа на едно коло пред крајот, победувајќи на гостувањето кај Удинезе (3-2), со што ја завршиле сезоната на петтото место одзади на табелата. Во текот на сезоната „орлите“ постигнале неколку победи за паметење како оние на гостувањата кај Милан (1-2) и кај Наполи (0-1). И покрај тоа што ја постигнал целта и останал во првата лига, на крајот од сезоната Мота и Специја се договориле да го раскинат договорот.
5.4 Болоња
На 12 септември 2022 година, Мота бил повикан да седне на тренерската клупа на , во тоа време дванаесетта на табелата во Серија А со шест освоени бодови по исто толку одиграни натпревари, заменувајќи го отпуштениот Синиша Михајловиќ. После три порази и реми и по победата над во второто коло на Купот на Италија, првата победа во Серија А 2022-2023 за Мота како тренер на Болоња пристигнала на 23 октомври против (2-0) на Ренато Дал'Ара. Откако изборил три победи во четири натпревари во февруари, вклучително и една против Интер (1-0), Мота бил прогласен за добитник на наградата за најдобар тренер на месецот од Лега Серија А. Болоња го завршила првенството на деветтото место со 54 бода (тогашен клупски рекорд по бодови), од кои 48 во 32 натпревари под водство на Мота, со скор од 13 победи, 9 нерешени и 10 порази.
Во следната сезона, Мота ја водел Болоња во првенството далеку над првичните очекувања, освојувајќи ја наградата за тренер на месецот два месеци по ред, завршувајќи на петтото место во рангирањето, пласман што им донел квалификација за Лигата на шампионите, прва за оваа екипа по 60 години. Во мај 2024 година, било објавено дека тренерот нема да го продолжи договорот што му истекува, со што ќе го напушти клубот на крајот на сезоната; последен пат на клупата на Болоња седнал на 24 мај, при поразот со 2-0 од Џенова.
5.5 Јувентус
На 12 јуни 2024, Мота бил назначен за тренер на . Своето деби на кормилото на Јувентус го имал на 19 август, победувајќи го Комо со 3-0 во првото коло од Серија А 2024-2025.
6 Статистика
6.1 Клупска статистика
Сезона, Клуб, Првенство, Национален куп, Континентален куп, Останати купови, Вкупно
Лига, Наст, Гол, Лига, Наст, Гол, Лига, Наст, Гол, Лига, Наст, Гол, Наст, Гол
1999-2000, Барселона Б, СДБ, 33, 2, -, -, -, -, -, -, -, -, -, 33, 2
2000-2001, СДБ, 29, 5, -, -, -, -, -, -, -, -, -, 29, 5
2001-2002, СДБ, 16+6<ref сезона+Плејоф, 4+1<ref, -, -, -, -, -, -, -, -, -, 22, 5
Вкупно Барселона Б 78+6 11+1 - - - - - - 84 12
2001-2002, ПД, 18, 1, КШ, 1, 0, ЛШ, 7, 0, -, -, -, 26, 1
2002-2003, ПД, 21, 3, КШ, 1, 0, ЛШ, 13, 2, -, -, -, 35, 5
2003-2004, ПД, 20, 1, КШ, 1, 0, КУ, 5, 1, -, -, -, 26, 2
2004-2005, ПД, 8, 0, КШ, 0, 0, ЛШ, 0, 0, -, -, -, 8, 0
2005-2006, ПД, 15, 1, КШ, 1, 1, ЛШ, 7, 0, СШ, 0, 0, 23, 2
2006-2007, ПД, 14, 0, КШ, 4, 0, ЛШ, 6, 0, СШ+СУ+Скп, 2+1+2, 0, 29, 0
Вкупно Барселона 96 6 8 1 38 3 5 0 147 10
2007-2008, ПД, 6, 0, КШ, 2, 0, КУ, 2, 0, -, -, -, 10, 0
2008-2009, А, 27, 6, КИ, 0, 0, -, -, -, -, -, -, 27, 6
2009-2010, А, 26, 4, КИ, 5, 0, ЛШ, 8, 0, СИ, 1, 0, 40, 4
2010-2011, А, 19, 4, КИ, 3, 0, ЛШ, 5, 1, СИ+СУ+Скп, 0+0+2, 0, 29, 5
2011-јан. 2012, А, 10, 3, КИ, 1, 0, ЛШ, 2, 0, СИ, 1, 0, 14, 3
Вкупно Интер 55 11 9 0 15 1 4 0 83 12
јан.-јун. 2012, Л1, 14, 2, КФ+ЛКФ, 2+0, 0, ЛЕ, 0, 0, -, -, -, 16, 2
2012-2013, Л1, 12, 1, КФ+ЛКФ, 1+0, 0, ЛШ, 2, 0, -, -, -, 15, 1
2013-2014, Л1, 32, 3, КФ+ЛКФ, 2+3, 1+0, ЛШ, 9, 2, СФ, 1, 0, 47, 6
2014-2015, Л1, 27, 0, КФ+ЛКФ, 2+2, 0, ЛШ, 6, 0, СФ, 1, 0, 38, 0
2015-2016, Л1, 32, 1, КФ+ЛКФ, 3+1, 0, ЛШ, 9, 0, СФ, 0, 0, 45, 1
2016-2017, Л1, 30, 0, КФ+ЛКФ, 4+2, 1+0, ЛШ, 5, 0, СФ, 1, 0, 42, 1
2017-2018, Л1, 19, 1, КФ+ЛКФ, 4+0, 0, ЛШ, 4, 0, СФ, 1, 0, 28, 1
Вкупно Париз Сен Жермен 166 8 26 2 35 2 4 0 231 12
Вкупно во кариерата 428+6 42+1 47 3 90 6 13 0 584 52
6.2 Репрезентативна статистика
Репрезентација, Година, Наст, Гол
Бразил, 2003, 2, 0
Вкупно, 2, 0
Италија, 2011, 6, 1
2012, 7, 0
2013, 5, 0
2014, 5, 0
2015, 0, 0
2016, 7, 0
Вкупно, 30, 1
Вкупно во кариерата 32 1
6.3 Тренерска статистика
''Статистиката е ажурирана на 24 мај 2024.''
Сезона, Екипа, Првенство, Национален куп, Континентални купови, Останати купови, Вкупно, Победи %, Пласман
Натп ОН П Н И Натп ОН П Н И Натп ОН П Н И Натп ОН П Н И ОН П Н И %
окт.-дек. 2019, А, 9, 1, 3, 5, КИ, 1, 1, 0, 0, -, -, -, -, -, -, -, -, -, -, ''наз. 19.'', ''отп. 20. место''
2021-2022, А, 38, 10, 6, 22, КИ, 2, 1, 0, 1, -, -, -, -, -, -, -, -, -, -, 16. место
сеп. 2022-2023, А, 32, 13, 9, 10, КИ, 2, 1, 0, 1, -, -, -, -, -, -, -, -, -, -, ''наз.'', 9. место
2023-2024, А, 38, 18, 14, 6, КИ, 4, 3, 1, 0, -, -, -, -, -, -, -, -, -, -, 5. место
Вкупно Болоња 70 31 23 16 6 4 1 1 - - - - - - - -
2024-2025, А, 2, 2, 0, 0, КИ, 0, 0, 0, 0, ЛШ, 0, 0, 0, 0, СИ+Скп, 0+0, 0+0, 0+0, 0+0, ''во тек''
Вкупно во кариерата 119 44 32 43 9 6 1 2 0 0 0 0 0 0 0 0
7 Титули
7.1 Клупски
=
3.2 Барселона
=* Примера Дивисион : 2
: 2004-2005, 2005-2006
* Суперкуп на Шпанија : 2
: 2005, 2006
* Лига на шампиони : 1
: 2005-2006
7.1.2 Интер
* Серија А : 1
: 2009-2010
* Куп на Италија : 2
: 2009-2010, 2010-2011
* Суперкуп на Италија : 1
: 2010
* Лига на шампиони : 1
: 2009-2010
* Светско клупско првенство : 1
: 2010
7.1.3 Париз Сен Жермен
* Лига 1 : 5
:2012–2013, 2013–2014, 2014–2015, 2015–2016, 2017–2018
* Куп на Франција : 4
:2014–2015, 2015–2016, 2016–2017, 2017–2018
* Лига куп на Франција : 4
:2013–2014, 2014–2015, 2015–2016, 2016–2017
* Суперкуп на Франција : 5
:2013, 2014, 2015, 2016, 2017
7.2 Поединечни
* ИАФ Гран Гала дел Калчо: 1
: Серија А Тим на годината: 2011
*Фудбалер на годината во Франција според НСПФ : 1
: Идеална постава на Лига 1 : 2014