Динамо (стадион, Москва)

Стадион Динамо (целосното модерно име му е ВТБ Арена - Централен стадион Динамо именуван по Лев Јашин) е стадион во Москва, дом на фудбалскиот клуб Динамо. Се наоѓа во областа на аеродромот во Северниот административен округ во Москва. Бил во реконструкција од 2008 до 2018 година.
1 Историја
1.1 Од се сојузната Спартакијада до Олимпијадата-80, 1928-1977 година
Првиот стадион на фудбалскиот тим на московското спортско друштво Динамо било отворено во 1923 година на слободно место во близина на детската болница Света Олга во Орлово-Давидовска лента . Во првата фаза, ентузијастите и членовите на заедницата опремиле фудбалско игралиште, го опколиле со 3 реда клупи, опремиле неколку спортски терени и подигнале мала зграда во која се наоѓале соблекувални и магацин со спортска опрема. Во втората фаза, создадена во мај 1924 година, се појавила соблекувална со топол туш на стадионот, сместен во поранешната зграда на мртовечницата . Со ширењето на општеството и зголемената популарност на тимот, бројот на навивачи на натпреварот се искачил на 5 илјади луѓе. Постепено се јавувала потреба за попростран стадион со неколку полиња, пространи соблекувални и простории за состаноци - капитените биле принудени да го спроведат процесот на обуки во канцелариската зграда на клубот во близина на Кримскиот мост .
Финансиската позиција на клубот започнала да се зајакнува со формирање на трговски оддел, предводен од економистите Александар Лури и Семјон Лоевски. Тие организирале артели и претпријатија за производство на спортски добра во општеството и започнале производство во работилници на трудовите комуни на поранешне деца на улица. До втората половина на 1926 година, полнењето на ризницата на општеството овозможило да се започне со барање место за изградба на нов спортски објект. По долги дискусии, изборот бил направен на местото на раскрсницата од улиците Московскаја и Театрална на паркот Петровски . Проектот на стадионот го развиле архитектите Аркади Лангман и Лазар Чериковер . Отпрвин, изградбата се засновала на ентузијазмот на Динамо и урбаната младина кои излегувале на работа за време на викендите. Во 1927 година, на високо ниво на влада и партија, било одлучено да се одржат Олимписките игри во целата унија во чест на 10-годишнината од советската моќ, а изградбата на стадионот станало задача од државно значење .
На 17 август 1928 година, стадионот бил официјално отворен со натпревар од фудбалскиот турнир на Спартакијад, на кој се сретнале екипите на Белоруската ССР и работничките клубови на Швајцарија . Отворањето на Спартакијад го коментирал Вадим Синјавски, кој подоцна станал - познат советски спортски коментатор. На 29 мај 1929 година, Сињавски го извел првиот спортски извештај во СССР, широко емитуван на радио: екипите на РСФСР и Украинската ССР се сретнале на фудбалскиот терен. Во август 1929 година, на стадионот се одржал првиот состанок на пионери во целата унија .
За отворањето на Спартакиад, подигнати се 3 бетонски трибини за 25 илјади гледачи, кои се искачиле на висина од 16 метри. Во план, стадионот со права северна и јужна трибина и полукружен западен, каде што се наоѓал главниот влез, наликувал на издолжена полукружна потковица. Под трибините имало 3 спортски сали за гимнастика, бокс и борење, 2 стрелишта на 50 и 100 метри, соблекувални и тушеви, докторски канцеларии и канцелариски простории. На исток од стадионот, на територијата на паркот Петровски, имало резервно фудбалско игралиште, 4 кошаркарски терени, 4 градски локалитети, 7 летни тениски терени. Во 1929 година, на стадионот била отворена патека со висински измени, која, според првичната идеја на архитектите, го обиколила теренот со широк појас и се споила со патеката од бетон. Комбинирањето на патеката со стадионот се покажало како лоша одлука: мотоциклисти и велосипедисти се мешале со други спортисти, а патеката била незгодна за натпревари поради недоволниот агол на наклон. Последователно, патеката не била користена за намената: во деновите на значајни натпревари, таму биле поставени клупи од градските плоштади и паркови, каде што биле сместени дополнителни гледачи .
Стадионот станал голем спортски „комплекс“, каде што околу 2000 спортисти можеле истовремено да тренираат - 10-20 пати повеќе отколку на старите стадиони. Отворањето на фудбалскиот стадион исто така придонело за популаризација на фудбалот: ако во 1924 година најголемиот московски стадион именуван по В.В. Воровски собрал 15 илјади гледачи за првиот натпревар помеѓу репрезентациите на СССР и Турција, до 1930 година до 45-50 илјада навивачи присуствувале на игрите. Во 1934-1936 година стадионот бил реконструиран, завршена била и втората фаза на изградба. Источната трибина била подигната, затворајќи полукруг во форма на потковица на трибините. Градителите ја демонтирале патеката, го продлабочиле фудбалскиот терен за 3 метри и подигнале дополнително пониско ниво на трибини. Капацитетот на стадионот се зголемил на 53.445 гледачи, имајќи ја предвид широката горна платформа, од каде што можело да се следи натпреварот со стоење, - до 70-80 илјади. Во просториите на подтрибините биле отворени три сали за кревање тегови, мечување и борби, веслање, базен, кино и ресторан. На 29 мај 1936 година, стадионот бил домаќин на првиот натпревар од Купот на СССР во фудбал, на 28 август - финалето ( Локомотив (Москва) - Динамо (Тбилиси), 2: 0). До 1938 година, во паркот Петровски бил отворен мал стадион за 10 илјади гледачи, отворено и затворено тениско игралиште, со што вкупната површина на стадионот се зголемила од 22 на 36 хектари. Во мај 1938 година се отворила и метро-станицата Динамо во близина на стадионот. Стадионот сместен во паркот со авенија украсени со цвеќиња станал популарно место за рекреација на московјаните .
Последниот предвоен натпревар се одиграл на стадионот помеѓу Москва „Динамо“ и Сталинград „Трактор“ на 19 јуни 1941 година. За време на Големата татковинска војна, на стадионот бил организиран воен камп за обука, каде што, на 27 јуни 1941 година, започнале да се формираат одреди на одделната моторизирана бригада за специјална намена на НКВД на СССР . Бригадата била составена од службеници за безбедност, студенти на Вишото гранично училиште и Централното училиште на НКВД, студенти на Државниот централен институт за физичка култура, Динамо и членови на други спортски друштва. Во просториите на стрелиштето била распоредена обука на снајперисти . Стадионот бил камуфлиран од воздушни напади; во зимата 1942 година, на фудбалскиот терен биле засадени млади елки. Додека фронтот се преселил на запад, спортските натпревари продолжиле на стадионот: на 18 јули 1944 година, по долга пауза, тимот на Динамо ги победил противниците од Торпедо (3: 2), еден месец подоцна стадионот бил домаќин на финалето на првото Куп на СССР за 5 години ( Зенит, Ленинград - ЦСКА, Москва, 2: 1). Првиот натпревар во мир се одржал на 3 јули 1945 година тоа бил почеток на фудбалскиот бум во СССР. Во 1947 година, празничните настани посветени на 800-годишнината од Москва се одржале на стадионот со посебна помпа.
Во 1953 година, на стадионот било воведено редовно електрично осветлување. Првите обиди да се осветли полето за играње со цел да се одржуваат натпревари навечер без да се одвлекуваат љубителите на спортот од нивната работа датираат од 30-тите години на минатиот век. Во есента 1933 година, неколку натпревари се играле под светло на електрични светилки но било недоволно. Во 1940 година, на аглите на стадионот биле инсталирани високи кули со рефлектори, во такво светло Московскиот Динамо го примил Динамо од Рига (4: 2), но тогаш електричното осветлување се сметало за економски нецелисходно, и ова мислење се сменило само со зголемена популарност на фудбалот. Со отворањето на Гранд Спорт Арената на Централниот стадион Ленин во Лужники во 1956 година, стадионот „Динамо“ го загубил статусот главен стадион на земјата, но не ја изгубил својата улога во спортскиот живот на СССР и Москва. Во 1957 година, на нејзината територија бил отворен базен. Во 1964 година, на стадионот се појавила и електронска светлосна табла, која ги заменила кулите на источната трибина, на која имињата на тимовите и резултатот на натпреварот биле означени со аршински букви .
1.2 Од Олимписките игри во 1980 година до почетокот на реконструкцијата во 2000-дита, 1977-2010 година
Било планирано стадионот да стане едно од главните места за одржување на Летните олимписки игри во 1980 година во Москва, така што во 1977-1979 година стадионот бил подложен на голема реконструкција. Северната, јужната и источната трибина биле демонтирани и повторно поставени. Под-трибините биле реновирани, а над стадионот биле подигнати 4 високи јарболи за рефлектори, што овозможило да се емитуваат олимписките настани во боја. Изградени се и административна зграда и хотел, пуштени се во употреба фудбалска и атлетска арена, гимназија и вештачко лизгалиште, кое се градело од 1971 година. За време на Олимписките игри во 1980 година, стадионот бил домаќин на фудбалски турнир . На стадионот се одржувале натпревари на репрезентациите на СССР и Русија, финалиња на купот, а од крајот на 1980-тите почнал да се користи за концерти. На 23 јули 1996 година, на стадионот се одржал првиот концерт на Дееп Пурпле во земјата, а за време на настапот на Мајкл Џексон со концертната програма ХИСтори, теренот на стадионот привлекол 71 илјада навивачи. Како дел од реновирањето во 1998 година, теренот бил опремен со греење, а дрвените клупи биле заменети со пластични седишта во согласност со меѓународните фудбалски стандарди, со што се намалил капацитетот на стадионот на 36.500 луѓе. Истата година, на стадионот биле домаќини на првите некогашни Светски младински игри . Во 1999 година, на влезот на северната трибина бил подигнат споменик на легендарниот играч на Динамо, најдобриот голман на XX век Лев Јашин . Од своето основање, Динамо се претворил од фудбалски стадион во голем спортски комплекс со големи и мали спортски арени, систем на тениски игралишта, 2 базени (затворен со 25 метри патека и отворен со сад од 50 × 25 метри), најголема гимнастичка сала во Европа (54 × 36 метри), лизгалиште 72 × 36 метри) и фудбалска и атлетска арена (116 × 66 метри на висина од 15 метри). Од моментот на нејзината изградба, арената служеше како главен полигон за тимот во есен-зима; последователно, неговото поле беше претворено во исклучиво фудбалско игралиште и стана место за официјални игри. Од 1996 година, арената не беше искористена, во 2003 година беа продолжени тренинзи за тимот и спортската школа за фудбал ЛА Јашин . Постепено, фудбалот стана доминантен спорт и на Динамо му требаше општа реконструкција за да остане функционален стадион. На 3 октомври 2007 година, канцеларијата на градоначалникот на Москва усвоила резолуција „За сеопфатна реконструкција на територијата на Централниот стадион во Динамо“. Проектот за реконструкција бил развиен од Институтот за генерален план на Москва и вклучувал реконструкција на самиот стадион, и на голем број придружни згради, малата спортска арена, главната административна зграда и базенот, кој бил во лоша состојба. Стадионот се сметал за можна локација за Светскиот куп на ФИФА, затоа, во согласност со барањата на ФИФА, било планирано да се ротира неговото поле за 90 степени и да се позиционира долж оската север-југ. Завршувањето на реконструкцијата на стадионот било планирано за 2011 година, објектите на паркот Петровски - во 2012 година. На 22 ноември 2008 година, во присуство на 24 илјади гледачи, се одржал проштален натпревар со Томју, по што стадионот бил затворен за реконструкција .
1.3 Главни одлики (пред реконструкција)
* Димензии на полето: 105 x 68 метри
* Капацитет - 36 540 луѓе
* Тревната покривка е природна
* Осветлување: 1.400 луксузни светилки (4 светли кули)
* Резултат - една, на западната трибина, електронска
* Димензии на таблицата: 28 x 8,5 метри
1.4 Мала спортска арена „Динамо“ и фудбалска арена „Динамо“
Тука беа и и фудбалската арена .
ИСА Динамо бил домаќин на натпреварите во купот и државното првенство во фудбал во различни лиги и дивизии . Во времето на рушењето на арената, како дел од општата реконструкција на комплексот и соседната територија во 2012 година, на трибините на ИСА (западна со визир и источна ) биле сместени 8 500 гледачи. ...
Фудбалската арена „Динамо“ била една од московските арени каде се одржувале игрите на Комонвелтот .
2 Реконструкција
2.1 Проект
Според проектот ВТБ Арена Парк, еден покрив требало да ја обедини Големата Спортска Арена, наменета за приближно 26,3 илјади гледачи, Малата Спортска Арена со капацитет од 11,5 до 14 илјади гледачи, каде ќе може да се одржуваат натпревари во хокеј, мешано боречки вештини, професионален бокс, кошарка и концертни и забавни настани, како и комплекс за забава. Првично, се претпоставувало дека новиот стадион „Динамо“ ќе биде вклучен во книгата за апликации за домаќин на натпревари на СП 2018, но тоа не се случило, а неговиот капацитет бил намален од прелиминарните 45 на осмислените 26 илјади гледачи.
Архитект на градската зона бил Сергеј Чобан, а американскиот архитект Дејвид Маника бил поканет да го финализира спортскиот дел од проектот (|David Manica ) . Како одговор на тврдењата на навивачите на Динамо, тој одлучил да го измени проектот, ветувајќи им дека ќе им обезбеди на навивачите тристепен штанд, наспроти кој ќе има голема табла, свое лоби и фоаје со набудувачка палуба. По зацврстувањето на нејзината основа [* 1], Западната трибина ќе биде одделена од арената во изградба и ќе стане дел од Динамо музејот . Спортскиот комплекс во паркот Петровски се вика ВТБ Арена, а самиот стадион го добил името по Лев Јашин .
2.2 Напредок во работата
Првично, стадионот бил планиран да се реконструира со зачувување на фасадите [* 2], како што налагал статусот на заштита на архитектонски споменици, сепак, со указот на московската влада од 12 јули 2011 година, границите на територијата на локалитетот за културно наследство „Стадион Динамо“ била променета , по што биле срушени источната, северната и јужната трибина . Единствениот вистински фрагмент што останал од историската зграда е западната трибина. Исто така биле демонтирани и јарболите за осветлување, кои, поради нивната големина, биле едно од обележјата на северниот дел на Москва.
Во ноември 2012 година, градежниот инвеститор, ВТБ-Арена, објавил дека урнатите sидови на стадионот ќе бидат обновени според ласерските мерења направени пред уривањето, а исто така ветил дека ќе ги врати на своето место оригиналните барелјефи од вајарот Сергеј Меркуров .
Во летото 2013 година, завршил нула работниот циклус. Реконструкцијата е во фаза на зајакнување на темелите на зачуваниот историски ѕид на западната трибина.
На 1 април 2014 година, љубителите на фудбалот, незадоволни од инвеститорот, одржале пикет во близина на срушениот стадион и им го предадале манифестот со нивните барања на претставниците на ВТБ-Арена парк .
На 27.11.2018 година завршила реконструкцијата на спортскиот објект и тој добил дозвола за пуштање во употреба. Стадионот се отворил со ледено шоу на 20 декември 2018 година, првиот натпревар во малата арена се одржал на 4 јануари 2019 година , а отворањето на фудбалската делница на ВТБ-Арена се случила на 26 мај 2019 година.
3 Во културата
* „Фудбалска песна“ (1947) од Анатолиј Новиков на стиховите на Лев Ошанин содржи редови: „Но, тврдоглаво оди директно во Динамо / цела Москва, заборавајќи на дождот“.
* Историскиот натпревар помеѓу екипите Пак и Зубило, опишан е во детската приказна „ Старецот Хотабич “ од Лазар Лагин, се одиграла на стадионот во Динамо. Меѓутоа, во филмот, заснован на истоимената приказна во 1956 година, фигурирал стадионот именуван по С. М. Киров во Ленинград .