Република Корзика

Во јули 1755 година, Пасквале Паоли ја прогласил Корзика за суверена држава, Корзиканска Република (|Repubblica Corsa), независна од Република Џенова. Тој го создал Корзиканскиот Устав, кој бил првиот устав напишан на Италијански јазик. Текстот вклучувал различни принципи на просветителството, вклучително и женското право на глас, подоцна отповикано од Кралството Франција кога островот бил преземен во 1769 година. Републиката создала управен и правосуден систем и основал армија.
1 Фондацијата
По низа успешни акции, Паоли ги избркал Џеновјаните од целиот остров, освен неколку крајбрежни градови. Потоа почнал да работи на реорганизација на владата, воведувајќи многу реформи. Тој основал универзитет во Корте и создал краткотраен „Орден на Сен-Девот“ во 1757 година во чест на светецот заштитник на островот, Свети Девота.
Републиката ковала свои монети во Мурато во 1761 година, втиснати со главата на Маврот, традиционалниот симбол на Корзика.
Идеите на Паоли за независност, демократија и слобода добиле поддршка од такви филозофи како Жан-Жак Русо, Волтер, Рајнал и Мабли. Објавувањето во 1768 година на ''An Account of Corsica'' од Џејмс Босвел го направил Паоли познат низ цела Европа. Дипломатското признавање на Корзика и било доделено од бегот од Тунис.
2 Влада
Според уставот, законодавниот дом, Корзиканската диета (или Consulta Generale), составена од преку 300 членови, се состанувала еднаш годишно по повик на шефот на државата и била составена од делегати избрани со акламација од секоја парохија за тригодишен мандат. Диетата донесувала закони, го регулирала оданочувањето и ја одредувала националната политика. Извршните овластувања биле управувани од Државниот совет, избран од страна на Диетата првично доживотно и кој се состанувала двапати годишно, во отсуство на кои овластувања ги имал генералот (претседавачот на Советот) или во нивно отсуство, генералниот претседател или од по еден претседател од трите магистрации на Советот (ротирано месечно), еден советник (ротирал меѓу трите магистрации на секои 10 дена) и државниот секретар. Генералот бил избран од Советот и морал да ја задржил довербата за да останел на позицијата, иако немало ограничувања на мандатот. Генералот, исто така, имал право да свикал одредени конгреси за одредени прашања одвоени од Диетата. Во советот, две третини од неговите членови требало да потекнуваат од Дека де Монт, додека останатите требало да дојдат од Дека де Монт. Членовите исто така биле поделени во два реда: 36 претседатели од прва класа и 108 советници од втор ред. Советот бил поделен на три магистрации: Комора на правдата (задолжена за политички прашања и најтешките кривични предмети), Воена комора (надлежна за воени работи) и Комора за финансии (надлежна за економски прашања). Претставките упатени до Советот биле упатени до генералот, кој според важноста ги предал на важечката судска управа. Оттаму, откако ќе се проучил, ќе поминел на гласање во составот на Советот. Шефот на Советот добил два гласа, додека другите членови добиле еден. Во случај на нерешено, државниот секретар би гласал за негово прекинување.
Освен најтешките злосторства, други работи биле делегирани на различни трибунали. Главниот граѓански суд, Рота Цивиле (од 1763 година, исто така, на кои му биле доверени кривични предмети), бил составен од тројца доктори на правни науки, доживотно номинирани од Советот. Со текот на времето биле формирани и покраински судии, способни да суделе за помали кривични и граѓански престапи. Помалите граѓански предмети ги водел локалниот судија во секоја од 68-те пиви (традиционални административни одделенија). Синдикатот било тело кое му овозможило на Диетата внимателно да го проверувал однесувањето на судиите и службениците, освен оние од Хунтата на војната, составени од претседателот на Советот и четворица членови избрани од Диетата. Хунтата на војната била овластена во време на криза да осудувала на затвор и физичко казнување и да конфискувала и/или уништувала имот. Била во можност да ги мобилизира локалните милиции за извршување на казните. Исто така, во некои случаи можело да наметне смртна казна.
Правото на глас било проширено на сите мажи на возраст над 25 години, и оние мажи на возраст над 35 години можеле да станат членови на Советот. Традиционално, жените отсекогаш гласале на селските избори за podestà (т.е. селски старешини) и други локални функционери, и се тврдело дека тие гласале и на националните избори под Републиката доколку биле глава на семејството.
2.1 Модификации
Во 1758 година, Диетата го намалила Советот од над 100 на 18 членови (од кои секој морал да живее во Корте) и го ограничил секој од нивните мандати на шест месеци. Во 1764 година, бројот на членовите на Советот повторно бил намален на 9, секој избран за една година.
Од 1763 година, на членовите на свештенството им било дозволено да испрателе околу 137 членови на Диетата, а нивното влијание се зголемило така што до следната година избраниот спикер на диетата до распуштањето на републиката секогаш бил член на свештенството. Пред 1763 година, на членовите на свештенството не им било дозволено (со законодавство) да биле судени со канонско право, а де факто не им било дозволено да давале азил на криминалците.
Во декември 1763 година, Диетата донела легислатива со која се менувал начинот на избор на нејзините членови, каде што индиректно требало да бидат избрани намалени 68 членови. Во оваа легислатива, бројот на свештенички членови бил непроменет, како што била неодамна воведената практика да му се дозволи на шефот на државата да поканил и други да учествувале во Диетата. Сепак, оваа легислатива никогаш не била почитувана, де факто продолжил со стариот систем. Следната година, избраните членови на диетата требале да бидат опремени со нотарска изјава, во која се наведувало дека тие исто така имале право, заедно со другите членови на пивото, да избереле еден или повеќе од себе да го застапувале пивото како целина, дозволувајќи им на изборот на повеќе од едно лице да претставува пива.
Во 1764 година, на Државниот совет му било дадено суспензивно вето, дозволувајќи им да ја суспендирале резолуцијата за која била изгласана од Диетата сè додека не ги дале своите мотиви за одбивање, по што Диетата имала можност да ја преиспита и повторно да ја донесе без можност за вето. На здравата седница, резолуциите биле променети така што било потребно да се усвои двотретинско мнозинство, иако на оние кои добиле најмалку 50% поддршка им било дозволено повторно да се изнесат на истата седница (додека оние што не добиле не биле дозволени, а може повторно да се вовеле на наредна седница само со согласност на Советот).
Во 1766 година, бил направен уште еден обид да се променил начинот на избор во секоја парохија за нејзиниот претставник на диетата, каде што тој „требаше да биде избран од изборот на тројца кандидати предложени од Подестатите и „Татковците на комуната“; мораше да освои двотретинско мнозинство. Право на глас имаа само главите на семејства. Ако ниту еден од тројцата не го освои повторното мнозинство, требаше да се одржат други избори. Во овој случај, кандидатите требаше да бидат предложени од поглаварите на семејствата. Тројца требаше да бидат избрани со мнозинство гласови на првичните избори; еден од тројцата требаше да биде избран на секундарни избори со двотретинско мнозинство. Ако ниту еден од нив не го освои ова мнозинство, парохијата го загуби своето претставување на таа седница на Диетата“. Овој обид за промена, сличен на претходниот обид во 1763 година, ретко бил следен.
3 Француска инвазија
Во 1767 година, Корзика го презела островот Капраја од Џеновјаните кои, една година подоцна, очајувајќи дека некогаш ќе можеле повторно да ја потчиниле Корзика, го продале своето право на Кралството Франција со Версајскиот договор.
Французите ја нападнале Корзика истата година, а силите на Паоли очајно се бореле за својата нова република против освојувачите. Меѓутоа, во мај 1769 година, во Битката кај Понте Нову, тие биле поразени од многу супериорни сили командувани од Конт де Во и биле обврзани да се засолнат во Кралството Велика Британија. Француската контрола била консолидирана над островот, а во 1770 година станал провинција на Франција.
4 Последици
Падот на Корзика под Французите бил слабо прифатен од многумина во Велика Британија, која била главниот сојузник и спонзор на Корзика. Се сметало за неуспех на Министерството за Графтон дека Корзика била „изгубена“, бидејќи се сметала за витална за интересите на Британија во тој дел од Медитеранот. Корзиканската криза сериозно го ослабнал Министерството за Графтон, што придонело за негов конечен пад. Голем број на прогонети Корзиканци се бореле на британската страна за време на Американската револуционерна војна, служејќи особено за време на Големата опсада на Гибралтар во 1782 година.
Спротивно на тоа, на почетокот на истата војна, Њујоршката милиција подоцна ги именувала ''Срцата на дабот''-чие членство го вклучил Александар Хамилтон и други студенти на Њујоршкиот Кралски колеџ (сега Универзитетот Колумбија)-првично се нарекувале себеси „Корзиканци “, очигледно земајќи ги предвид Корзиканската Република како модел што требало да се имитира во Америка.
Аспирацијата за независност на Корзика, заедно со многу од демократските принципи на Корзиканската република, биле оживеани од Паоли во Англо-корзиканското Кралство од 1794-1796 година. По тој повод, британските поморски и копнени сили биле распоредени во одбрана на островот; сепак, нивните напори пропаднале и Французите ја вратиле контролата.
До денес, некои корзикански сепаратисти, како што била (сега распуштената) Армата Корса, се залагале за обновување на републиката на островот.
5 Наводи