procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Маку

''Маку'', (исто така познат како ''маку ди фаве'', а понекогаш се нарекува и мако), е сицилијанска супа, а исто така и храна која се подготвува со сушен и мелен фава (исто така познат како боранија) и анасон како основни состојки. Таа најчесто се служи на Денот на Свети Јосиф во Сицилија.
1 Историја
Маку е селска храна и основна храна која датира од античката историја. Римскиот народ можеби ја измислил или вовел храната, која била создадена од мелени зрна фава. Иако достапноста на маку во современото време на Сицилија е генерално ретка, сè уште повремено се служи во рестораните таму.
2 Состојки и подготовка
Примарните состојки вклучуваат фава, семки и гранчиња од анасон, маслиново масло, сол и бибер. Други состојки можат да бидат домат, кромид и тестенини. Супата понекогаш се остава да се олади додека не се зацврсти, па се сече на ленти, се валка во брашно и се пржи на маслиново масло. Некои јадења од маку можат да се направат од зрна фава што се пасирани.
3 Јадења кои користат маку
Маку е едноставно јадење подготвено со брускети и маку што може да се служи како предјадење или јадење за ручек.
''Маку ди Сан Џузепе'' (англиски: maccu of St. Joseph) е традиционално сицилијанско јадење кое се состои од различни состојки и маку. Јадењето може да се подготви на Денот на Свети Јосиф во Сицилија, за да се исчистат шпајзовите и да се остави простор за новите пролетни култури зеленчук. Во Сицилија, Свети Јосиф многумина го сметаат за нивен светец заштитник, а во многу италијанско-американски заедници му се дава благодарност на Свети Јосиф („Сан Џузепе“ на италијански) за спречување на глад во Сицилија во средниот век. Според легендата, во тоа време имало голема суша, а луѓето му се молеле на нивниот светец заштитник да им донесе дожд. Тие ветиле дека ако одговори на нивните молитви, ќе подготват голема гозба за да го почестат. Дождот навистина дошол, а жителите на Сицилија подготвиле голем банкет за својот светец заштитник. Фавата била културата која го спасила населението од глад и е традиционален дел од олтарите и традициите на Денот на Свети Јосиф. Давањето храна на сиромашните е обичај на денот на Свети Јосиф.
Абичи

Абичи е италијански производител на велосипеди основан од претприемачите Џузепе Маркесели, Стефано Стелети и Кристијано Гоци во 2006 година. Компанијата произведува велосипеди во класичен стил, рачно изработени и тестирани во Италија. Абичи има салони во Милано и Виадана.
1 Историја
Основачите го формирале прототипот за велосипеди Абичи во Ломбардија користејќи го каталогот од 1950-тите на италијански занаетчија. Нивната цел била класичен велосипед со високотехнолошки детали и винтиџ естетика.
Името Абичи потекнува од „bici“, италијанскиот сленг за „bicicletta“. Името се однесува и на првите три букви од италијанската азбука: ABC.
2 Дизајн
Велосипедите Абичи се направени во осум бои засновани на боите на автомобилите од 1950-тите, имаат седло Брукс Англија со бакарни навртки, метални штитници за кал и хромирана шипка за сопирачките. Лесните велосипеди се направени од алуминиум, јаглеродни влакна и титан.
Компанијата произведува велосипеди во класичен стил, вклучувајќи туристички велосипеди за мажи и жени, како и тркачки и планински велосипеди. Секој велосипед е рачно изработен и тестиран во Италија. Доаѓаат во пет модели: Грантурисмо,Кампорела, Свелтина, Аманте и Фуга.
3 Соработки
Во 2009 година, Абичи и италијанската модна куќа Фенди го создале ''велосипедот Фенди Абици Аманте Дона'', со кожни додатоци ''од Селерија'' на Фенди и крзнени додатоци за седла.
4 Поврзано
* Список на делови за велосипеди
5 Наводи
Гезебел

''Гезебел'' е италијански научнофанатастичен стрип, создаден од писателот Макс Бункер (Лучиано Секи) и уметникот Магнус (Роберто Равиола), кој претходно создал неколку други ликови, како што се Алан Форд, Криминал и Сатаник.
1 Историја на објавување
''Гезебел'' бил објавуван месечно (настрана од два двонеделни изданија) од Едиториале Корно, од февруари 1966 до октомври 1967 година, завршувајќи со број 23. Серијата вклучувала и приказни за Бак Роџерс од Џорџ Туска.
По број 6, Бункер и Магнус биле заменети со, соодветно, Еразмо Бузаки, Лујџи Кортеџи (кој исто така ги нацртал кориците) и Роберто Кортела Перони.
2 Ликови и приказна
Гесебел била кралица на далечната планета Вирџин, чиј народ бил претежно составен од воени и убави жени, организирани во воено општество. Гесебел го поседувала најголемиот машки харем на планетата, кого го камшикувала после секој сексуален однос, како и мачка со златни заби (наречена Пусикет) која имала моќ да го убие секој маж кој ќе се обиде да избега од неа. Мажите кои се бунтувале против Гезебел биле предодредени да бидат заклани од ѕверови во циркусот.
Амедеи

Амедеи е занаетчиска компанија за производство на чоколадо сместена во Понтедера во регионот Тоскана во Италија, која се смета за еден од најдобрите производители на чоколада во светот. Нивните производи се движат од мали чоколади до тартуфи и пралини. Нивните наградувани мали чоколади користат зрна какао со едно потекло и едносортни зрна. Еден од нивните производи, Aмедеи Порцелана, е познато како најскапото чоколадо во светот. Тие го добиваат какаото од венецуелскиот регион наречен Чуао; награден е, со злато во категоријата ''Најдобро зрно во чоколадо во 2005 година и во 2006 година од страна на , иако секоја година ова здружение избира ново чоколадо за најдобро, што е само едногодишна трајна награда.
Грота дел Кавало

Пештерата Грота дел Кавало или Кавало (италијански: „Пештера на коњот“) е варовничка пештера во регионот на Апулија, Јужна Италија, во близината на Нардо 90 километри, јужно од Таранто. Пештерата е околу 15 метри над сегашното морско ниво. Има заоблен влез, 5 метри широк и 2.5 метри со висок отвор кон морето. Пештерата била повторно откриена во 1960 година и следеа два бранови на ископувања. Првиот бран се протега од 1963 до 1966 година, а вториот од 1986 до 2008 година. Пештерата била вознемирена од ограбувачите во периодот помеѓу двата бранови на ископувања, оштетувајќи ги слоевите што одговараат на горниот палеолит; поради тоа, влезот на пештерата е покриен со капија и е затворен за јавноста.
1 Археологија
1.1 Стратиграфија
Пештерата содржи богата стратиграфска сукцесија со длабочина од 7 метри, кој што се депонира на врвот на меѓуглацијална плажа основа. Најзабележителниот дел од оваа низа го опфаќа средниот палеолит, кој е поврзан со културата на Неандерталците Мустер и неодамна откриените последователни слоеви кои биле поврзани со најраниот познат изглед на анатомски модерни луѓе во Европа.
1.2 Откритија
Во 1964 година во пештерата биле откриени два листопадни катници. Во 1967 година, истражувачите ги опишале забите како од неандерталско потекло и претпоставија дека и придружните камени алатки и орнаментите од школки се типични за културата на неандерталците, која што подоцна била наречена ''Улуци култура'' бидејќи многу наликувала на Шателперонската . Сепак, поврзаноста е на Шателперонската култура со ''хомо неандерталенсис'' и е предмет на тековната дебата. Во 2011 година, тим на истражувачите кој биле предводени од Стефано Бенаци од Катедрата за антропологија на Универзитетот во Виена објави студија во списанието ''Nature'' во која заклучиле дека забите не се од неандерталско потекло, туку од раниот ''хомо сапиенс'' и датираат од 45.000 до 43.000 години БП. Според Бенаци, овие резултати овозможуваат поддршка на хипотезата дека културата на Улуците не треба да им се припише на неандерталците туку на современите луѓе. Иако се тврди дека и човечкото потекло на овие заби е спорно, не се изнесени докази што се спротивставуваат на овие тврдења и тој добил одредено прифаќање. Сепак, припишувањето на целата технологија Улуци на анатомски модерните европски луѓе е поспорно.
Дела Ферера

Дела Ферера бил италијански производител на мотоцикли активен од 1909 до 1948 година. Мотоциклите со четири вентили произведени од компанијата победиле на настаните во Трофео Туристико Национале, во Кремона и на други места. Компанијата изградила прототип за велосипедски автомобил во 1924 година. Единствениот модел бил Сајклкар и бил произведен само во 1924 година. Четирицилиндричен двотактен мотор со зафатнина од 707 цм го обезбедувал погонот. Возилото имало менувач со четири брзини и сопирачки на четири тркала. Максималната брзина поврзана со дизајнот била дадена како 80 km/h. Официне Меканика Џузепе Мелди го презела моделот во 1927 година како основа за сопствените возила.
Од 1909 година, Дела Ферера градел многу цврст мотоцикл за кој можел да обезбедат 100.000 KM гаранција. До Првата светска војна, Дела Ферера бил еден од главните производители на мотоцикли во Италија. Мотоциклите се изработувале рачно, што било почесто во тоа време. Затоа, бројот на изградени мотоцикли бил мал. Најголем дел од деловите ги изработиле браќата Дела Ферера, освен гумите и деловите на палењето, вклучувајќи ги и карбураторите.
Кативик

Кативик е италијански хумористичен лик од стрипот создаден од Бонви (Франко Бонвичини).
Ликот првпат се појавил во 1965 година. Подоцна се појавил во списанието ''Тирамола'' на 19 јули 1970 година. Подоцна, развојот на ликот му бил даден на еден од неговите помошници, Силвер (креатор на Лупо Алберто, уште еден успешен стрип во Италија), бидејќи Бонви бил премногу зафатен со неговите други дела (меѓу нив, познатиот Штурмтрупен). Ликот е повеќе или помалку декларирана пародија на уште една успешна серија во Италија, ''Дијаболик'', создадена од сестрите Џусани. Ликот брзо станал популарен во Италија, неговата анти-херојска природа е преполна до гротескни размери (тој е провалник и општ криминалец, живее во канализација, се тушира со токсичен отпад и мрази сè што е „добронародно“) и политички некоректен хумор (прдеж и ждригање, карикатури на италијански политичари и социјални коментари).
Двете главни одлики на Кативик се формата во облик на круша (што е еволуција на оригиналната форма дизајнирана од Бонви, која била повеќе обликувана како џиновски феферони) и акцент (тој ги испушта последните самогласки на повеќето зборови) што може да биде и северно-италијански или апулиски.
Списанието наречено ''Кативик'' било објавено во Италија од 1989 година. Престанало да се објавува во декември 2005 година.
1 Во други медиуми
*''Кативик'' видео игра базирана на ликот била издадена од Idea Software во 1992 година* Ликот е адаптиран и во анимирана ТВ серија CGI во 2008 година* Ликот има и колекционерска фигура.
* „Кативик“ е исто така видео игра за ZX Spectrum од Габриеле Аморе и Алесандро Грусу.
2 Наводи
Џоја Бруно

Џоја Бруно (родена Кармен Џоја Бруно, 11 јуни 1963 година понекогаш професионално позната само како Џоја) е американска популарна музичка пејачка со италијанско потекло, најпозната како член на вокалната група Експозе. Во септември 2006 година, Бруно привремено ја прекинала турнејата како соло уметник.
1 Личен живот
Бруно била мажена и разведена два пати. Од првиот брак, со Џозеф Пасторе, таа ја има ќерката Бријана Пасторе, која е родена во 1988 година. Во јануари 2006 година, Џоја призна дека е бисексуалка.
2 Дискографија
2.1 Албуми
*''Шелтер (Водечки вокал, од групата Wet)'' 1996 година
*''Откријте ја оваа'' 2004 година
*''Прекрасен Божиќ 2013 година''
2.2 Синглови
Година, Песна, Американски клуб/танц, У.С, Продажба на синглови за танц во САД
1995 година, „Направи го тој потег“ (како Г-точка), 21, -, -
2001 година, „Слободно да се биде“, 1, -, -
2003 година, "Од внатре", 1, 1, -
2004 година, „Уништувајќи ми ги нервите“, 3, 8, -
"Биди моја", 34, -, -
2005 година, „Сонувам (повторно)“, 1, 1, -
Битка кај Казалекио

Битката кај Казалекио се случила на 26 јуни 1402 година во близина на градот Казалекио ди Рено, во близина на Болоња во северна Италија.
Болоњската војска под водство на Џовани Бентивољо се спротивставил на Џан Галеацо Висконти, војводата од Милано. Градот Болоња бил потпомогнат од Република Фиренца која испорачала 5.000 коњаници (''бригада Роуз'') командувана од Бернардо дела Сера. Господарот на Падова испратил коњаница и залихи заедно со двајца негови синови.
На Висконти му помагале Малатеста од Римини и Гонзага од Мантова.
Болоњско-фирентинската војска била предводена од Муцио Атендоло, додека миланската војска била командувана од Алберико да Барбијано.
1 Битката
Барбиано ги стационирала миланските сили во логори и иницираше престрелки со Болоњско-Фирентинските трупи. Се чинeло дека Болоњско-Флорентинците ја стекнале предноста од оваа пресметка, па Бентиволџо им наредил на силите на Бернардо да влезат во кавгата. Бернардо одбил и Бентиволџо ги извлекол своите сили и се улогорил, добро утврден во Казалекио.
Неколку дена подоцна, по многу дискусии, миланските сили марширале во тесна, уредна формација кон Болоњско-Фирентинскиот логор. Целосно изненадена, Болоњско-Фирентинската војска се повлекла оставајќи го својот логор во рацете на миланците. Бригадата Роуз, која се повлекле на повисоките места за да ја процени ситуацијата, побегнале заедно со 200 копјани.
Џовани Бентивољо бил фатен и убиен два дена подоцна. Џан Галеацо Висконти ја зазел Болоња и планирал да ја нападне Република Фиренца и градот Фиренца. Сепак, тој се разболел на 10 август 1402 година и умрел на 3 септември.
Бони Тајлер

Гејнор Саливан (моминско Хопкинс; англиски: ''Gaynor Hopkins;'' родена на 8 јуни 1951) , професионално позната како Бони Тајлер (анг:''Bonnie Tyler''), е велшка пејачка препознатлива по нејзиниот рапав глас. Стекнала популарност по објавувањето на нејзиниот албум од 1977 година ''„The World Starts Tonight“'' и неговите песни „Lost in France“ и „More Than a Lover“. Нејзината песна „It's a Heartache“ од 1978 година се искачила на четврто место на Топ-листата во Обединетото Кралство и на трето место на американскиот ''Билборд'' Хот 100.
Во 1980-тите, Бони Тајлер се преориентирала на рок музиката и почнала да соработува со текстописецот и продуцент Џим Стајнман. Тој го напишал најголемиот хит на Бони Тајлер „Total Eclipse of the Heart“, водечка песна од нејзиниот албум од 1983 година (кој исто така се нашол на прво место на листата за албуми во Обединетото Кралство) ''„Faster Than the Speed of Night“''. Стајнман го напишал и другиот голем хит од Бони Тајлер од 1980-тите „ Holding Out for a Hero“. Во текот на 1990-тите соработувала со Дитер Болен кој го напишал и го продуцираше нејзиниот хит во континентална Европа „Bitterblue“. Во 2003 година, Тајлер заедно со пејачката Карин Антон повторно ја снимила „Total Eclipse of the Heart“. Нивниот дует на два јазика со наслов „Si demain... (Turn Around)“, се нашол на врвот на француските топ листи.
Во 2013 година го објавила албумот ''Rocks and Honey'' и на него се наоѓа песната „Believe in Me“, со која Бони Тајлер го претставувала Обединетото Кралство на Евровизија во 2013 година во Малме. Откако повторно почнала да соработува со продуцентот Дејвид Мекеј, ги објавила ''„Between the Earth and the Stars“'' (2019) и ''„The Best Is Yet to Come“'' (2021).
За своите песни меѓу другите признанија три пати била номинирана за Греми и уште три пати за Брит наградата.
1 Дискографија
1.1 Студиски албуми
* “''The World Starts Tonight''” (1977)
* “''Natural Force''” (1978)
* “''Diamond Cut''” (1979)
* “''Goodbye to the Island''” (1981)
* “''Faster Than the Speed of Night'' ” (1983)
* “''Secret Dreams and Forbidden Fire''” (1986)
* “''Hide Your Heart''” (1988)
* “''Bitterblue''” (1991)
* “''Angel Heart''” (1992)
* “''Silhouette in Red'' ” (1993)
* “''Free Spirit''” (1995)
* “''All in One Voice''” (1998)
* “''Heart Strings''” (2003)
* “''Simply Believe''” (2004)
* “''Wings''” (2005)
* “''Rocks and Honey''” (2013)
* The Best Is Yet to Come (2021)
Неаполски сос

Наполскиот сос, исто така наречен сос од Наполи или сос Наполетана, е колективното име дадено (надвор од Италија) на различни основни сосови на база на домати, добиени од италијанската кујна, кои често се служат над или покрај тестенините.
Во Неапол, неаполскиот сос едноставно се нарекува ла салса, што буквално во превод значи сос. Може да се вклучат босилек, ловоров лист, мајчина душица, оригано, зрна бибер, каранфилче, маслинки и печурки во зависност од преференциите на вкусот. Некои варијанти вклучуваат моркови и целер. Надвор од Италија, основниот сос е вегетаријански, иако може да се додаде месо, како мелено говедско месо или колбас. Спротивно на тоа, во Италија, јадењето со сос што го носи Неапол во неговото име е сос наречен неаполски рагу.
Многу Италијанци не знаат што е неаполски сос, особено во врска со имињата на некои рецепти како што е, на пример, „шпагети наполитана“. Самото име, всушност, не е ни напишано на соодветен италијански.
1 Потекло
Историски гледано, првиот италијански готвач кој вклучува сос на база на домати, (''Современиот стјуард''), е напишана од италијанскиот готвач Антонио Латини и објавена во два тома во 1692 и 1694 година. Латини му служел како управител на првиот министер на шпанскиот вицекрал на Неапол.
Генеја

Генеја — род на габи слични на тартуфи од семејството на огнилките (''Pyronemataceae''). Во родот има околу 32 видови кои се јавуваат во Северна Америка и Европа. Родот бил опишан од италијанскиот миколог Карло Витадини во 1831 година.
Името на родот генеја е во чест на Џузепе Жене (1800 - 1847), кој бил италијански зоолог и професор по зоологија во Природонаучниот музеј во Торино.
1 Избрани видови
*''Genea anthracina''*''Genea balsleyi''*''Genea cazaresii''*''Genea eucalyptorum''*''Genea harknessii''*''Genea hispidula''*''Genea klotzschii''*''Genea kraspedostoma''*''Genea papillosa''*''Genea pseudoverrucosa''*''Genea sphaerica''*''Genea subbaetica''*''Genea verrucosa''
Аква ди Парма

Аква ди Парма е италијанска компанија која произведува мириси, свеќи, бањарки и кожни додатоци. Сите нејзини асортимани се ексклузивно произведени во Италија и дистрибуирани во 43 земји.
1 Историја
Оригиналниот парфем на компанијата, Колонија, бил создаден во 1916 година во мала фабрика за парфеми во центарот на историскиот стар град на Парма, по кој компанијата го добила името.
Во тоа време, поголемиот дел од комерцијалните парфеми биле многу посилни и потешки во составот; така што невообичаено лесниот и освежителен мирис од Парма наишол на голем успех во Европа.
Во 1930-тите, зголемената популарност на колонската вода довела до зголемување на производството и развој на неговата дистрибуција. Триесеттите и педесеттите години се опишани како „златно доба“ за Аква ди Парма Колонија, која станала многу успешна меѓу членовите на високото општество, со славна клиентела.
Со текот на годините, брендот ја проширил својата палета на производи, воведувајќи домашна колекција која вклучува бањарки и крпи и кожни производи.
Во 1993 година, брендот бил оживеан од претприемачите Лука ди Монтеѕемоло (поранешен претседател на Ферари), Диего Дела Вале (претседател и извршен директор на Тодс, (компанија за производство на чевли и кожа)) и Паоло Боргоманеро (главен акционер на продавачот на долна облека Ла Перла).
Во 1998 година Аква ди Парма го отворил својот прв бутик на миланската Виа дел Гесу, по што следеле бутици во Париз во 2012 година, Рим во 2014 година и центарот на Мајами.
Компанијата била купена од мултинационалниот LVMH во 2001 година, и сега е со седиште во Милано.
Во мај 2008 година компанијата влегла на пазарот на луксузни спа со Блу Медитеранео Спа во Порто Черво (Сардинија). Во 2013 година компанијата го отворила својот втор спа центар во палатата Грити во Венеција.
Во 2013 година, компанијата ја лансирала Ла Нобилта дел Фаре („Благородништвото на работата“), книга која се фокусира на приказните за извонредноста на италијанската уметност и занаетчиство, со фотографија од Џовани Гастел.
Етихад ервејс има договор за снабдување со ексклузивни кожни пакувања кои содржат примероци од препознатливиот мирис и крем за раце во нивниот деловен, прва класа и врвен Резиденс апартман.
2 Лого на компанијата
Логото на компанијата е грбот на Мари Луиз, војвотката од Парма, која владеела од 1816-1847 година. Ова било во знак на почит на нејзиното владеење и на помошта што ја пружила за развој на индустријата за парфеми и стакло во Парма.
3 Пакување
Компанијата ги продолжила цилиндричните шишиња, заоблените кутии и светло жолтото пакување на оригиналниот производ. Вклучувала сина варијанта која требала да ја „евоцира енергијата, сонцето и боите на италијанскиот Медитеран“.
Федерико Дел Гросо

Федерико Дел Гросо (роден на 24 март 1983 година) е италијански фудбалски тренер и поранешен играч кој играл како дефанзивец.
1 Кариера
Братот близнак на Кристијано, близнаците Дел Гросо ја започнале својата кариера во нивниот роден клуб Џулијанова во Серија Ц1. Одиграле над 100 лигашки натпревари пред да го напуштат клубот во 2006 година. Во 2006 година, Кристијано потпишан со клубот од Серија А, Каљари Калчо, додека Федерико потпишал од Тернана, која штотуку испаднала од Серија Б.
На 1 февруари 2010 година, Кристијано бил продаден на Интернационале во договор за сосопственост, за 180.000 евра. Истиот ден тој бил позајмен назад во Лега про прима дивизионе за Про Патриа.
Во јуни 2010 година, Тернана го откупила Луис Антонио Хименес и се откажал од Дел Гросо, заработил нето готовина од 2,977 милиони евра, вкупно бил префрлен во Интер во сезоната 2009-10. Дел Гросо тренирал сам во летото 2010 година, но сепак ги повредил лигаментите на пателата.
Во јули 2011 година го раскинал преостанатиот 3-годишен договор со Интер и го натерал Интер да ја отпише неговата сметководствена вредност од 264.000 евра.
Во август 2016 година, Дел Гросо се вратил во Џулијанова, за аматерскиот клуб Реал Џулијанова, духовен наследник на Џулијанова Калчо.
2 Тренерска кариера
На 19 јануари 2021 година, бил отпуштен како главен тренер на Џулијанова.
3 Наводи
Џони Марцети

Џони Марцети е американско јадење со тестенини во кујната на Средниот Запад на Соединетите Американски Држави, подготвено со тестенини, сирење, мелено говедско месо или италијански колбас, и сос од домати кој може да вклучува ароматичен зеленчук и печурки.
1 Историја
Џони Марцети потекнува од Колумбус, Охајо во Марзети, италијански ресторан основан во 1896 година на Авенијата Вудруф и Хај Стрит од италијанската имигрантка Тереза Марцети. Едно од јадењата што Марцети им ги нудел на своите клиенти била печена тепсија со мелено говедско месо, сирење, сос од домати и тестенини што ги нарекол по нејзиниот зет Џони. Тереза Марцети била првата личност која ја послужила тепсијата Џони Марцети во ресторан. Близината до блискиот Државен универзитет во Охајо му помогнал на првиот ресторан да успее и да ја прошири славата на Марцети.
До 1920-тите, станал популарен низ Охајо и средниот запад на САД. Оригиналниот ресторан бил затворен во 1942 година, но втората локација, отворена во 1919 година, останала во функција сè додека Тереза Марцети не починала во 1972 година. Ресторанот Марцети подоцна станал познат по разни преливи за салати, кои сè уште се произведуваат под етикетата на T. Marzetti Company.
Џони Марцети, исто така, станало популарно јадење во поранешната зона на Панамскиот канал, каде што панамските локални жители го нарекувале јадењето како „Џони Мацети“.
Во сезона 3, епизода 18 од Девојките Гилмор, „Среќен роденден, душо“, тепсијата од Џони Марцети се нарекува „Џони Мачете“, јадење што бабата на Ричард Гилмор му го правела кога тој се чувствувал тажен.
2 Наводи
Микеле Фереро

Микеле Фереро (26 април 1925 – 14 февруари 2015 година) бил италијански стопанственик милијардер. Бил сопственик на производителот на чоколади Фереро СпА, втората по големина кондиторска компанија во Европа (во времето на неговата смрт), која ја развил од малата пекара и кафуле на неговиот татко во Алба, Пиемонт. Неговиот прв голем успех бил додавањето растително масло во традиционалната паста ''џандуја'' за да го направи популарниот намаз Нутела.
1 Ран живот
Микеле Фереро бил роден на 26 април 1925 година во Дољани, син на Пјетро Фереро, кој ја основал компанијата Фереро и неговата сопруга Пјера Киларио.
2 Кариера
Фереро се приклучил на фирмата во 1949 година.
Тој бил најбогатиот човек во Италија, со лично богатство од 26 милијарди долари што го надминал Силвио Берлускони во март 2008 година. Во мај 2014 година, индексот на милијардери на Блумберг го навел Фереро како 20-та најбогата личност во светот.
Брендовите на Фереро вклучуваат Нутела, Мон Шери, чоколадата Киндер, Фереро Рошер, Тик так, и Киндер јајцата.
Од 1997 година, неговите синови, Џовани Фереро и Пјетро Фереро, заедно ја воделе компанијата. Откако Пјетро починал на 18 април 2011 година, во несреќа во Јужна Африка, Џовани станал единствен извршен директор.
3 Личен живот
Фереро се оженил со Марија Франка Фисоло во 1962 година и заедно имале два сина, Џовани Фереро и Пјетро Фереро Џуниор.
Тој бил жесток католик. Фереро го посетувал светилиштето Лурд еднаш годишно, и имал поставена Мадона во секоја фабрика и канцеларија. Фереро починал на 14 февруари 2015 година, во неговиот дом во Монте Карло, Монако. Имал 89 години.
4 Наводи
Котолета

Котолета (италијански изговор: [kotoˈletta]; од ''костолета'' што значи „мало ребро“, поради реброто што останува залепено за месото за време и по готвењето) е италијански збор за котлета со телешко панирање. Постојат неколку варијации, во Италија како и во други земји, поради италијанската дијаспора.
1 Италија
1.1 Ломбардија
''Котолета ала миланезе'' (по местото на потекло, Милано) е пржена телешка котлета похована слична на Винер Шницел, но варена со коска. Традиционално се пржи во прочистен путер. Поради својата форма, често се нарекува ''oreggia d'elefante'' на милански или ''orecchia d'elefante'' на италијански, што значи слоново уво.
1.2 Емилија-Ромања
''Котолета ала Болоњезе'' (по местото на потекло, Болоња) е сличен на ''миланезе'', но топено сирење пармезан и парчиња пршута се ставаат над пржениот телешки котлет.
1.3 Сицилија
''Котолета ала палермитана'' (по местото на потекло, Палермо) е слично на ''миланезето'', но телешкото месо се мачка со маслиново масло, а потоа се пече или на скара наместо да се пржи. Презлата често се меша со магдонос и пекорино сирење, а за разлика од миланскиот котлет, котлетот Палермитана нема јајца.
2 Аргентина
Различни јадења со печено месо подготвени во Аргентина се инспирирани од ''cotoletta alla milanese'' и се познати како миланеса. Во Аргентина и Уругвај, ''Миланеса а ла наполитана'' се прави слично на ''котолетата'' со подготовка од сирење и домат.
3 Соединети Држави
Телешкото пармиџина е италијанско-американски хибрид на котолета и традиционалното италијанско јадење пармиџиана ди меланзане, кое се состои од пржено телешко котлет, но подготвено е на сличен начин како пармиџина ди меланзан, заменувајќи го модар патлиџан со телешко.
4 Наводи
Зити

Зити се екструдирани тестенини, со потекло од Кампанија. Тие се обликувани во долги, широки цевки, околу 25 цм долги, кои треба рачно да се скршат на помали парчиња пред да се варат. Зити имаат сличности со букатините, но се многу подебели.
Зити често се полнети и печени, додека на пените, друга тубуларна тестенина, но која е претходно скратена, им се додава сос или се користат во салати со тестенини.
Зити во САД најчесто се поврзуваат со италијанско-американското јадење, печено зити, иако тие се користат и во тестенините ала Норма.
Во Сицилија традиционално се служат на свадбена гозба. Зити значи „невеста“ или „младоженец“ на сицилијански дијалект.
1 Наводи
Зампина

Зампина е ладно јадење кое потекнува од регионот на Апулија, поконкретно од градот Самикеле ди Бари. Фестивалот посветен на ова јадење се одржува од 1967 година. Зампина стана вообичаено конзумирана ладна низ Апулија, а нејзиното производство се прошири во градовите југоисточно од Бари.
1 Историја
Неговото потекло датира околу 1600 година, каде некои овчари го правеле користејќи овчо месо од овци кои родиле младучиња. За правење на колбасот се користеле црева од овци, кои биле превртени и соодветно измиени. Во меленото месо се додаваатпрезла, сирење, дива мајчина душица и сол.
На јадењето му е посветена и следната песна:
2 Подготовка
Зампината се подготвува со мелено овчо месо, зачинето со домат, пекорино сирење, босилек, сол и бибер и се става во јагнешко црево. Во некои варијанти, сос од домати се користи за разредување на аромата на овчо месо.
3 Потрошувачка
Зампината обично се чува во фрижидер и треба да се јаде во рок од неколку дена по подготовката, обично се сече на делови долги околу 30 см, се тркалаат во спирали од 2 или 3 калеми, таканаречените „тркала“, кои се печат на скара со употребата на долги метални ражничи. Зампината може да биде и пржена во тава. Колбасот се јаде и како улична храна помеѓу парчиња леб.
Корвето (бајка)

„Корвето“ е италијанска книжевна бајка напишана од Џамбатиста Базиле во неговото дело „Пентамерон“ од 1634 година.
Тоа е Aarne-Thompson тип 531. Други приказни од овој тип се „Огнената птица и принцезата Василиса“, „Фердинанд верниот и Фердинанд неверниот“, „Златната перика на кралот Фортунатус“ и „Сирената и момчето“. Друга, книжевна варијанта е „La Belle aux cheveux d'or“ или „Приказната за убавите златни круши“ на Мадам д'Аулној.
1 Синопсис
Корвето лојално му служел на кралот и бил фаворизиран од него. Завидливите соработници се обиделе да го наклеветат, но не успеале. Во близина живеел огр, со прекрасен коњ, и на крајот слугите рекле дека кралот требал да го испрати Корвето да го украде. Корвето отишол и скокнал на коњот. Му викнал на својот господар, кој го бркал со диви животни (еден од нив бил врколак), но Корвето го избркал. Кралот бил уште позадоволен, а другите слуги му рекле да го испрати Корвето по таписеријата на огрот. Корвето отишол, се скрил под креветот на огрите и во текот на ноќта ги украде и таписериите и панелот од креветот (при што ги натера огрите и огресите да се расправаат за тоа кој ги обвил). Тој ги фрлил од прозорецот и побегнал назад кај кралот.
Слугите потоа го убедиле да го испрати Корвето за целата палата. Тој отишол и разговарал со огресата, нудејќи ѝ да и помогне. Го замолила да и подели дрва. Ја употребил секирата врз нејзиниот врат. Потоа ископал длабока јама на вратата и ја покрил. Тој ги намамил огрите и неговите пријатели во неа, ги каменувал до смрт и му ја дал на кралот палатата.
2 Наводи
Кастањачо

Кастањачо (локално познат и како балдино, ghirighio или патона) е обична торта со брашно од костен, обично се наоѓа во регионите Тоскана, Лигурија, Пиемонт, Емилија-Ромања, Венето во Италија и на францускиот остров Корзика.
Тоа е типично есенски десерт, направен од тесто од костен, вода, маслиново масло, борови ореви и суво грозје и истиот се пече. Локалните варијации може да вклучуваат други состојки, како рузмарин, кора од портокал, семки од анасон и друго сушено овошје. Постојат и варијации на дебелината на колачот, а специфичните имиња понекогаш се користат локално за да ги покажат таквите варијации. На пример, во Ливорно, кастањацио со дебелина од 3 сантиметри се нарекува „топоне“.
Кастањачо најдобро се служи со рикота, костенов мед или слатки вина како што е вин санто.
Кастањачо е типичен рурален десерт во областа Апенини, каде што костените порано биле основна храна на селските заедници. За време на економскиот раст по Втората светска војна ја изгубил улогата на главно слатко на овие простори, а сега се подготвува и продава најмногу како есенски деликатес.
1 Наводи
Бреил (компанија)

Бреил е италијанска луксузна компанија на Бинда Груп. Нејзините производи вклучуваат часовници, накит, очила, мириси и кожни додатоци.
1 Историја
Овој бренд започнал во Милано во 1939 година, именуван по една швајцарска општина. Во 1942 година бил претставен првиот Бреил рачен часовник. Првично, компанијата направила линија на будилници, а неколку години подоцна и рачни часовници. Во 1956 година, создавачот Инносенте Бинда направил необична промотивна акција: испуштил неколку часовници од неговото производство од Ајфеловата кула во Париз за да покаже дека по лет од 302 метри, неговите часовници ќе се покажат целосно функционални.
2 Делувања
Во рекламите од раните 1990-ти, компанијата создала линија на модели на рачни часовници, типично користени од мажи, кои им беа продавани на жените; Моника Белучи, Шана (пејачка), Кере Отис, Шарлиз Терон, Џесика Алба, Лаура Чиати биле избраните модели за оваа кампања.
Во 2001 година, Бреил лансирал челичен накит. Во 2009 година, компанијата ја направила колекцијата Блум, првата палета на накит што може да се носи заедно. Во 2012 година, Брејл ја лансирал колекцијата Инфинити.
3 Производи
Линиите на часовници се неколку и со различни имиња во сродни земји; меѓу овие линии или збирки, познати се: Бобург во 1979 година, Бреил Траиб во 1996 година, Бреил Милано во 2001 година, Бреил Манта во 2010 година, Инфинити во 2012 година, Гент во 2014 година. Изработениот накит вклучува прстени, нараквици, ѓердани, обетки и додатоци. Во 2006 година започнал со производство на мириси. Во 2007 година започнал со производство на рамки за очила.
Кристијано Малџољо

Џузепе Кристијано Малџољо (роден на 23 април 1945 година) е италијански композитор, кантавтор и телевизиска личност.
1 Биографија
Роден во Рамака, Катанија, Малџољо го добил својот прв договор со издавачката куќа Дуриум, благодарение на напорите на Фабрицио Де Андре. Во 1974 година ја компонирал песната на Ива Заничи „Ciao cara come stai? („Здраво мила, како си?“), која победила на музичкиот фестивал во Санремо. Во 1975 година тој го постигнал својот најзначаен успех како текстописец со песната на Мина „L'importante è finire“ („Важно е да се заврши“). Во истиот период станал соработник на Роберто Карлос, занимавајќи се со италијанските текстови на неговите песни. Тој компонирал песни за, меѓу другите, Адријано Челентано, Рита Павоне , Аманда Лир, Рафаела Кара, Моника Наранјо, Дори Гези, Милва, Пети Право, Орнела Ванони, Џуни Русо, Марчела Бела, Силви Фремо, Болстомотан, Розана Фратело, Лорета Гоџи, Франко Калифано. Паралелно со неговата активност како композитор, Малџољо започнал пејачка кариера, карактеризирана со иронични песни, често богати со сексуални инсинуации; неговиот главен успех како кантавтор е песната „Sbucciami“ („Олупи ме“).
По периодот поминат во Латинска Америка, Малџољо се вратил на популарноста во неговата земја во 2000-тите како телевизиска личност. Во 2017 и 2020 година се натпреварувал во реалити телевизијата ''Гранде Фратело ВИП'', италијанската адаптација на ''Големиот брат на славните''.
2 Наводи
Рамба (стрип)

''Рамба'' е италијански еротски стрип, чиј протагонист по кој е именуван и насловот е хитлејди која се базира на истоимената порнографска глумица. Стрипот е мешавина од акциони, авантуристички и возрасни ситуации. Стрипот ги следи авантурите на Рамба, која е платеничка атентаторка која извршува разновидни убиства кои ја водат приказната. Секој потег е проследен со сексуална активност, со странци, нејзините работодавци, а често и со нејзините жртви.
1 Библиографија
* Рамба том 1 од Роси, Делиција и Валдамбрини, преведен од Стефано Гаудиано. -Сиетл, Вашингтон: Ерос Комикс, 1995.-125 страници: илустрирано; 27 цм. -(Ерос графички албуми; 15)-"Само за возрасни." -Прво објавено на англиски јазик во стрипот Рамба, изданија 1–3, 5–6. -Уметноста е потпишана „Рос“. Број на повици: PN6767. D4R313 1996 година
* Рамба том 2 од Роси, Делиција и Лауренти; во превод на Стефано Гаудиано. -Сиетл, Вашингтон: Ерос Комикс, 1996.-125 страници: илустрирано; 27 цм. -(Ерос графички албуми; 22)-Заслугите по приказна за сите три албуми „Рамба“ се дадени во рекламата на крајот од овој том. -Оригинално објавено на англиски јазик во стрипот Рамба, изданија 4, 7–10. -Број на повици: PN6767. D4R3213 1996 година
* Рамба том 3 од Роси, Делиција и Јани; во превод на Стефано Гаудиано. -Сиетл, Вашингтон: Ерос Комикс, 1997.-101 страници: илустрирано; 27 цм. -(Ерос графички албуми; 29)-Оригинално се појави на англиски јазик во стрип-списанието Рамба, изданија 11–14. -Број на повици: PN6767. D4R3313 1997 година
2 Поврзано
* Девојки со пиштоли
3 Наводи
* Ramba at the Comic Book DB (archived from the original)
** Randall William Scott, "European comics in English translation: a descriptive sourcebook", McFarland & Co., 2002, , pp. 256–258
Брудет

Брудет, бродет или бродето е рибја чорба направена во хрватските региони на Далмација, Кварнер и Истра, како и покрај брегот на Црна Гора.Чорбата е препознатливо јадење на речиси сите италијански крајбрежни градови на Јадранското Море (познати се рибините чорби од венецијанската лагуна, Ромања, Марке, Абруцо, и Молизе). Се состои од неколку видови риби подготвени со зачини, зеленчук и црвено или бело вино, или дури и оцет, а најважниот аспект на брудето е неговата едноставност на подготовка и фактот дека е типично подготвен во едно тенџере. Обично се служи со палента или тост леб кој ја впива рибата, додека други рецепти го сервираат со компири или леб. Брудетите може значително да се разликуваат по стил, состав и вкус, во зависност од типот на состојки и стилови на готвење што се користат.
1 Слични јадења
Слично јадење од Крф е познато како Бурдето.
2 Наводи
Фритула

Фритула (''фритола'' на италијански јазик) е традиционална сицилијанска улична храна од Палермо. Слично е на фритулите од Калабрија, но се чини дека користи делови од теле наместо свиња.
Отпадот што останува од колењето на механички обработените телиња кој вклучува коски кои се мелат за индустриска употреба и парчиња месо кои се варат на висока температура во големи силоси. Откако ќе се свари месото се притиска за да се отстрани влагата и се формира во бали. Овој процес, сличен на лиофилизацијата (сушење со замрзнување), може да го зачува фритолот со години.
„''Фритулару''“ го „оживува“ фритолито така што го пржи со маст и го става во голема плетена корпа („панару“) и крпа со ароми како ловоров лист и бибер. Се сервира рачно и се става на лист восочена хартија или во пунџа или фокача.
Фритола некогаш се превезувала со магаре, но сега се продава од комбиња со три тркала. Еден автор го опишува јадењето како „масло и рскавица пржена со масло“. Книга од 1869 година известува за фритола во Венеција, иако ова најверојатно се однесува на слатко или солено пржено тесто, а не на месна верзија од Палермо.
1 Наводи
Група Маестро

Група МАЕСТРО е музички состав од Скопје, основан во 2012 година, кој настапува на сите видови свечености, прослави и концерти.
1 За Маестро
Група МАЕСТРО интепретира македонски народни и новокомпонирани песни и ора, балканска народна и популарна музика, светски популарни хитови, како и класична и евергрин музика и е една од ретките во Македонија кои можат да ги задоволат сите музички вкусови со богатиот и разновиден репертоар. Групата била дел од оркестарот на емисијата "Зајди зајди" под водство на Милан Завков, во период од 2009 до 2019 година на Телевизија Алфа. Група МАЕСТРО е редовен учесник на фестивалите за новокомпонирана македонска фолк-музика: Фолк Фест Валандово, Цветници, Фолк Фест Роса, Охрид Фест и др. како и дел од концертите на најпознатите музички имиња.
Во 2012 година, настапиле на Фолк Фест Роса со песната „Отвори Јано пенџери“, во 2013 на Охрид фест со „Отров ти се усните“, во 2015 на Фолк Фест Валандово со „Горчи“, во 2016 на Цветници со „Верувај ми“, во 2022 година настапиле на Прилеп фест со песната „Една наша“.
Во 2021 година, го започнале нивниот проект наречен „Звукот на Македонија“, каде снимаат песни од различни градови во Македонија, како Охрид, Велес, Битола, Струмица, Струга.
Покрај многуте настапи кои ги бележат во Македонија, тие имаат успешни настапи во: Австралија, Швајцарија, Австрија, Германија, Србија, Хрватска, Босна и Херцеговина, Бугарија итн.
2 Членови
Членови на овој музички состав се:
* Илија Филиповски (виолина)
* Александар Тренкоски (кларинет и саксофон)
* Војче Петрушев (хармоника)
* Кирил Митоски (вокал)
* Љупче Ѓоргиев (клавијатури, вокал, кавал и зурла)
* Гаврило Дуковски (ударни инструменти)
Настапуваат и имааат одлична соработка со:
* Мирослав Илиќ
* Виолета Томовска
* Ефто Пупиновски
* Зуица Лазова
* Милан Завков
* Наум Петрески
* Елена Андоновска
* Блага Петреска
* Миле Кузмановски
* Сузана Спасовска
* Елена Велевска
* Круме Спасовски
* Анета Мицевска
* Марјан Коцев
* Анастасија Петреска
* Ѓоко Јовиќ
* Јовица Наумчевски
3 Дискографија
Авторска музика и настапи на фестивали:
* Отвори Јано пенџери Фолк Фест Роса 2012
* Отров ти се усните Охрид Фест 2013
* Горчи Фолк Фест Валандово 2015
* Верувај ми Цветници 2016
* Една наша Прилеп Фест 2022
* За тебе 2025
Коми (ресторан)

Коми е ресторан во Вашингтон, управуван од готвачот Џони Монис, кој служи јадења под италијанско и грчко влијание.
1 Ресторанот
Коми се наоѓа на 1509 17-ти Сент, во близина на областа Дупонт во Вашингтон. Бил забележителен додаток на соседството кога бил отворен во 2003 година, служејќи пици на дрва и А ла катре мени со супи, салати, и предјадења за ручек и вечера.
Во зимата 2006 година, готвачот Монис го затворил ресторанот на две недели, отстранувајќи поголем дел од масите и повторно отворајќи го со мени со повеќе јадења по цена од 84 долари, но достапно само за вечера. Оваа нова инкарнација на Коми заработила одлични критики, освојувајќи го првото место на најдобрите ресторани на списанието ''Washingtonian'' во DC во 2009 година. Тој го задржил ова прво место до 2012 година, бидејќи станал еден од најпознатите ресторани во градот.
Претседателот Барак Обама и првата дама Мишел Обама вечерале во Коми во мај 2010 година.
Коми заработил ѕвезда на Мишелин во Водичот Мишелин за Вашингтон за 2018 година. Во својот Есенски водич за јадење во 2018 година, критичарот за храна ''на Вашингтон пост,'' Том Сиетсема, го именувал Коми меѓу најдобрите десет во неговата Куќа на славните.
2 Готвач Џони Монис
Џони Монис е роден и израснат во Арлингтон, Вирџинија, каде што неговото семејство ја поседувало пицеријата Ла Каса. Неговите родители се родени на грчкиот остров Хиос, а Коми го добил името по плажата на Хиос, обложена со таверни, каде што семејството летувало.
Монис се запишал како студент на Универзитетот Џејмс Медисон, но се откажал за да присуствува на Колеџот за кулинарски уметности на Универзитетот Џонсон и Велс во Чарлстон, Јужна Каролина. Меѓутоа, тој не го завршил кулинарското училиште, бидејќи верувал дека учи повеќе работејќи во ресторанот McCrady's.
Во 2001 година, Монис бил ангажиран да работи во ресторанот „Готвач Џефс“ во Вашингтон, каде што брзо бил промовиран и бил именуван за извршен готвач на локацијата на новиот готвач Џеф во центарот на градот. Во 2003 година, Монис се откажал за да отвори свој ресторан Коми.
Во април 2007 година, списанието ''Food &amp;amp; Wine'' го прогласило Монис за еден од најдобрите нови готвачи на F&W 2007 година. Во 2013 година, Монис ја освоил наградата на Фондацијата Џејмс Берд за најдобар готвач, Средно Атлантик.
Во 2011 година, Монис отворил посебен ресторан на подот под Коми, тајландски инспириран Литл Сероу, кој бил прогласен за еден од најдобрите нови ресторани во Америка од страна на магазинот ''Бон апетит''.
3 Награди
* 2007 Најдобрите нови готвачи ''за храна и вино'' списание.* 2009 Најдобри ресторани во DC, бр.1, списание ''Washingtonian''.* 2013 Најдобар готвач, Средно Атлантик, Награда на Фондацијата Џејмс Берд.* Мишелин ѕвезда 2018 година, Водич Мишелин.
4 Наводи
Корнеј Чуковски

Корнеј Чуковски (руски: ''Корней Чуковский''; Санкт Петербург, 31 март 1882 - Москва, 28 октомври 1969) — руски писател.
1 Животопис
Чуковски е роден во Санкт Петербург, но неговото семејство набргу се преселило во Одеса, каде во младоста работел како занаетчија (стаклар), но со сопствени сили (самоук) се стекнал со солидно образование.
2 Творештво
Иако е најпознат по своите книги за деца, Чуковски пишувал и за возрасни, а исто така, бил еден од најценетите руски книжевни критичари на своето време. Покрај тоа, тој бил и преведувач од англиски јазик. Најпознати дела на Чуковски се:* Доктор Офболи
* Сребрениот грб
* Чудо-дрво
* Крокодил
Џузепе Сарагат

Џузепе Сарагат (19 септември 1898 – 11 јуни 1988 година) бил италијански политичар кој служел како претседател на Италија од 1964 до 1971 година.
1 Биографија
Сарагат е роден на 19 септември 1898 година во Торино, Пиемонт, Кралството Италија, од родители Сардинија. Тој бил член на Унитарната социјалистичка партија од 1922 година. Се преселил во Виена во 1926 година и во Франција во 1929 година.
2 Политичка кариера
По распаѓањето на ПСУ во 1930 година, Сарагат се приклучил на Италијанската социјалистичка партија (''Партито Социјалиста Италијано'', ПСИ). Бил реформатор, демократски социјалист кој ја напуштил ПСИ во 1947 година поради загриженост за нејзиниот тогашен близок сојуз со Италијанската комунистичка партија. Потоа ја основал Социјалистичката партија на италијанските работници која во 1952 година станала Италијанска демократска социјалистичка партија (ПСДИ). Тој требало да биде главен лидер на ПСДИ до крајот на својот живот.
Во 1944 година, Сарагат бил министер без ресор и амбасадор во Париз од 1945 до 1946 година, пред неговото назначување за претседател на Уставотворното собрание на Италија истата година по основањето на Италијанската Република. Бил министер за надворешни работи во Кабинетот Моро I и Кабинетот Моро II, предводен од водачот на христијанската демократија Алдо Моро од 1963 до крајот на 1964 година, кога бил избран за претседател на Италијанската Република. Неговиот избор покажал редок пример на единство меѓу италијанската левица и следеле гласините за можен неофашистички пуч, Пијано Соло, за време на претседателствувањето на Антонио Сегни.
Сарагат починал во Рим, Лацио, на 11 јуни 1988 година. Атеист, но се вели дека станал католик и дека имал религиозен погреб.
Рафаната

Рафаната е јадење на база на јајца од италијанскиот регион Базиликата. Името доаѓа од ''рафано'', главната состојка на јадењето, што на италијански значи „рен“. Тоа е еден вид печена фритата направена со рен, компир и сирење;  друг вид рафаната вклучува колбас. Рафаната е типична за карневалските и зимските периоди.
Тоа е прикажано во книгата на Џејми Оливер ''Џејми ја готви Италија''. Со министерска уредба од 25 февруари 2022 година, рафаната влегла на списокот на традиционални лукански земјоделско-прехранбени производи (ПАТ).
1 Историја
Јадењето е од селско потекло, името го добило од ренот, корен со силно балзамичен и зачинет вкус, веројатно воведен од Норманите во Базиликата околу 11 век. Ренот е суштинска состојка на традиционалната луканска кујна; често се појавувал на трпезите на земјоделците и овчарите, бидејќи бил евтин, богат со здравствени својства и добар извор на витамини. Затоа, ренот е познат и во базиликата како „u tartuf' d'i povr òmm“, што значи „тартуф на сиромав“.
Рафаната е традиционално јадење поврзано со карневалските свечености, приготвувано од празникот Свети Антониј Велики (17 јануари), до Првиот вторник. Традиционалниот рецепт, од кој има варијации во зависност од областа на Базиликата, како основни состојки вклучува многу изматени јајца, зачинети со рендано пекорино, свеж рен, компир и маст.
Реда (фабрика за ткаенини)

Реда Груп е италијанска фабрика за волна основана во 1865 година од Карло Реда. Фабриката се наоѓа во Валдилана, во историскиот регион Биела.
1 Историја
Реда е основана во 1865 година во Вале Мосо, во провинцијата Биела, од страна на претприемачот Карло Реда, кој ја започнал компанијата од стара мелница. Компанијата била пренесена од неговиот син Џовани сè додека Лујџи Бото не ја презел функцијата во 1919 година.
По целосното уништување на нејзините објекти (тогаш познати како ''Successori Reda'') во поплавите во 1968 година, компанијата повторно се родила. Во 1993 година, компанијата ја купила својата прва фарма во Нов Зеланд и моментално поседува три: Отоматапаио (1993), Rugged Ridges (1997) и Гленрок (2003), со вкупно 74.100 хектари и 30.000 овци.
Во 2015 година, во соработка со The Woolmark Company, Реда ја прославил својата 150-годишнина со изложба на турнеја и книга за фотографии создадена со Magnum Photos и курирана од Анџело Флакавенто.
Во април 2018 година, компанијата, во сопственост на четвртата генерација на семејството Бото Поала, го купил Комеро, волнена фабрика со седиште во Гатинара (Верчели) и специјализирана за производство на текстил за машка и женска облека.
Производството на Реда е поделено на три линии: ''Реда 1865'' (класични ткаенини), ''Реда Актив'' за техничка спортска облека и ''Реда Флексо,'' која користи полимер ROICA™ V550. Таа е една од ретките текстилни компании во светот која управува со целиот производствен синџир, од фарми за одгледување во Нов Зеланд до завршена ткаенина.
е линијата за активна облека на Реда Груп. Колекциите на асортиманот се наменети за спортисти, љубители на планини и ентузијасти на отворено.
Во 2020 година, Реда станала првата текстилна компанија во Италија и една од првите во светот што го добила .
Во ноември 2020 година, компанијата целосно го купила , дигитален старт-ап во кој веќе бил малцински акционер.
2 Наводи
3 Поврзано
* Лоро Пијана