Мауро Тасоти

Мауро Тасоти (роден во , година) — италијански менаџер и поранешен фудбалер кој играл претежно како десен бек. Во моментов работи како помошен тренер во Џенова. Откако го направил своето деби во Серија А со Лацио, тој продолжил да игра во Милан 17 години. Тој освоил 17 големи титули со Милан, вклучувајќи пет шампионски титули во Серија А и три турнири во Лигата на шампионите на УЕФА, стигнувајќи вкупно пет финалиња. Тој најмногу е запаметен по неговата улога покрај Паоло Малдини, Франко Барези, Алесандро Костакурта, Филипо Гали и Кристијан Панучи во резервната линија на Милан под водство на менаџерите Ариго Саки и Фабио Капело, формирајќи го она што според многумина во спортот е една од најголемите дефанзивни состави на сите времиња.
Како италијански репрезентативец во раните 1990-ти, Тасоти дошол во репрезентацијата под водство на Саки, кога веќе имал 30-ти години, помагајќи ѝ на Италија да се квалификува за Светското првенство во ФИФА 1994 година. Тасоти продолжил да ја претставува својата нација на завршниот турнир, освојувајќи второпласиран медал, иако бил казнет за втората половина од турнирот. Пред неговата сениорска кариера во Италија, тој претходно исто така ја претставувал Италија на ниво до 21 години и учествувал на Олимпијадата во 1988 година со тимот до 23 години, завршувајќи на четвртото место.
По пензионирањето во 1997 година, Тасоти останал поврзан со Милан на неколку позиции: тој работел како младински тренер, како помошник менаџер, како привремен менаџер и последователно како извидник на таленти, додека не го напуштил клубот во 2016 година и се приклучил на украинската репрезентација како помошник тренер.
1 Клупска кариера
Тасоти е роден во Рим. Својата прва професионална сезона ја одиграл со локалниот клуб Лацио во 1978-79 година, каде што набрзо станал член на првиот тим следната сезона, правејќи го своето деби во Серија А на 5 ноември 1978 година. За време на неговите две сезони со Лацио, тој забележал 41 настапи во Серија А и 47 во сите натпреварувања.
По испаѓањето на Лацио и Милан во Серија Б поради нивната вмешаност во скандалот со наместени натпревари во 1980 година, тој бил повикан од тимот на Милан и префрлен на страна, станувајќи член на првиот тим покрај капитенот и дефанзивецот Франко Барези како и Филипо Гали, за време на мрачниот период во фудбалската историја на Милан, под менаџерот Нилс Лидхолм. Тој го направил своето деби за Милан на 24 август 1980 година, во Серија Б, во победата со 1-0 на домашен терен над Катанија. Милан ја освоил титулата во Серија Б таа сезона за да се врати во Серија А, при што Тасоти се појавил како еден од најдобрите изведувачи на клубот. И покрај тоа што го освоил Митропа купот следната сезона, Милан не можел да опстане во Серија А, завршувајќи на третото предпоследно место, и уште еднаш испаднал во Серија Б. Милан повторно ја освоил Серија Б следната сезона и се вратил во Серија А. Иако ова било прилично мрачен период во историјата на клубот, бидејќи тие не успевале да доминираат во лигата или да освојат трофеј, тимот стигна до финалето на Купот на Италија во текот на сезоната 1984-1985 и можел редовно да се квалификува за европските натпреварувања, често завршувајќи во горната половина од табелата.
Тасоти станал централна фигура во тимот на Милан од доцните 1980-ти и раните 1990-ти под водство на Ариго Саки, а потоа и Фабио Капело, обично носејќи го дресот со број 2. Тасоти бил клучна компонента на силната одбрана заедно со Паоло Малдини, Франко Барези и Алесандро Костакурта, играјќи претежно како десен бек, а понекогаш и како среден бек, пред голманите Џовани Гали, а потоа и Себастиано Роси. Оваа четворка на Милан во овој период се смета за една од најдобрите на сите времиња. Под водство на Саки, Тасоти бил именуван за заменик капитен по Барези, и ја освоил титулата во Серија А во сезоната 1987-88, проследена со Суперкупот на Италија и последователни титули во Европскиот куп, во 1989 и 1990 година. Покрај тоа, Тасоти освоил два Интерконтинентални купови (1989, 1990 ) и два Суперкупа на УЕФА (1989, 1990), исто така, стигнувајќи до финалето на Купот на Италија во 1989-1990 година. Во текот на сезоната 1987-1988, Тасоти му помогнал на Милан да прими само 14 гола во Серија А, завршувајќи ја годината со најдобра одбрана.
Под водство на Капело, Тасоти стигнал до три последователни финалиња во Лигата на шампионите со Милан, освојувајќи ја Лигата на шампионите во 1994 година како капитен, поради отсуството на Франко Барези, и исто така стигнал до финалето во 1993 и 1995 година. Тој, исто така, освоил три последователни титули во Серија А со клубот во сезоните 1991–92, 1992–93 и 1993–94, додавајќи уште една во текот на сезоната 1995–96, покрај Суперкупот на УЕФА 1994 и три последователни титули во Суперкупот на Италија. помеѓу 1992 и 1994 година. Во сезоната 1991-92, Милан ја освоил титулата без пораз, постигнувајќи рекордни 74 гола и останал непоразен рекордни 58 натпревари во Серија А. Во 1993-94, Тасоти уште еднаш му помогнал на Милан да ја заврши лигата со најдобра одбрана, со 15 примени гола. Во неговите последни неколку сезони во Милан под водство на Капело, тој почнал да се користи поретко, поради неговата напредна возраст и појавата на Кристијан Панучи на неговата позиција. Заедно со неговиот соиграч Барези, Тасоти се повлекол од клубот на крајот на сезоната 1996-97. Вкупно, тој одиграл 429 настапи во Серија А со Милан, постигнувајќи 8 гола и 583 вкупно клупски настапи, постигнувајќи 10 гола.
2 Меѓународна кариера
Тасоти не го остварил својот прв натпревар за Италија до 32-годишна возраст, под водство на Ариго Саки, во ремито 2-2 на домашен терен против Швајцарија во квалификациите за Светското првенство во ФИФА 1994 година на 14 октомври 1992 година. Ова било делумно поради изобилството на други италијански дефанзивци од светска класа, бидејќи тој постојано бил занемарен од претходникот на Саки, Азељо Вичини, кој претпочитал да распореди бекови со кои работел за време на неговиот мандат како селектор на Италија до 21 година, и покрај одличните клупски изведби. Тасоти претходно играл за Италија на ниво до 21 години и ја претставуваше нацијата на Летните олимписки игри 1988 година, заедно со Паоло Малдини, каде Италија стигнала до полуфиналето, завршувајќи на четвртото место.
По учеството во квалификациите за Светското првенство во Италија во 1994 година и меѓународните пријателски натпревари под водство на Саки, Тасоти играл во изданието во 1994 година во САД, каде Италија стигнала до финалето, губејќи од Бразил на пенали. Ова бил единствениот турнир на кој учествувал со Италија. Во групната фаза, Тасоти започнал со поразот со 1–0 од Република Ирска и неговиот следен настап бил четвртфиналниот натпревар против Шпанија. Сепак, во четвртфиналниот натпревар, Тасоти со лакт го удрил во лице шпанскиот играч од средниот ред Луис Енрике за време на судиското надополнување во вториот дел, скршејќи му го носот на Шпанецот. Гестот не го видел судијата, а Тасоти во тој момент не бил повикан за фаул или предупредуван. Италија го добила натпреварот со 2-1. По прегледот на играта, официјалните лица на ФИФА го казниле Тасоти на осум натпревари, што е најдолгата таква забрана во историјата на Светските првенства до суспензијата на Луис Суарез во 2014 година. Тасоти никогаш повеќе не заиграл на меѓународно ниво. Тасоти подоцна изјавил дека длабоко зажалил за своите постапки, опишувајќи ги како „глупави“, иако тој исто така би рекол дека гестот не бил однапред смислен, туку чисто инстинктивен, бидејќи Луис Енрике го влечел неговиот дрес. Тој подоцна лично му се извинил на Луис Енрике. Вкупно, Тасоти одиграл 7 настапи за Италија помеѓу 1992 и 1994 година.
3 Менаџерска кариера
3.1 Милан
По неговото пензионирање во 1997 година, Тасоти зазел тренерска позиција во младинскиот систем на Милан, освојувајќи го Торнео ди Вијареџо со екипата на Милан Примавера во 1999 и 2001 година Во 2001 година, по отпуштањето на менаџерот Алберто Закерони, тој служел како привремен менаџер и тренер на Милан до крајот на сезоната 2000-01 во Серија А, заедно со Чезаре Малдини, помагајќи му на клубот да се квалификува за Купот на УЕФА. пред да биде заменет со Фатих Терим на крајот од сезоната. Во сезоната 2001–02, Тасоти му се приклучил на тренерскиот штаб на Милан под водство на поранешниот соиграч Карло Анчелоти како помошник менаџер, и ја задржал својата функција по заминувањето на вториот, под водство на Леонардо, Масимилијано Алегри, Кларенс Сидорф и Филипо Инѕаги. Во јануари 2014 година, тој делувал како привремен менаџер за еден натпревар, во победата на домашен терен над Специја со 3–1 за Купот на Италија во кампањата по отпуштањето на Масимилијано Алегри и пред назначувањето на Кларенс Сидорф. Во јули 2015 година, тој започнал да работи како извидник на таленти за Милан.
3.2 Репрезентација на Украина
Тасоти го раскинал договорот со Милан на 12 јули 2016 година, завршувајќи ја својата 36-годишна кариера во клубот. неговиот договор требало да истече во јуни 2017 година. Подоцна било објавено дека Тасоти станал асистент тренер во репрезентацијата на Украина, заедно со тренерот на младинскиот систем на Милан, Андреја Малдера, под водство на поранешниот помошник менаџер на репрезентацијата, Андриј Шевченко, кој порано исто така играл за Милан како напаѓач и кој бил именуван за нов селектор на тимот.
4 Стил на игра
Тасоти најчесто се користел како десен бек, но можел да игра и како централен дефанзивец кога било потребно, и често ја играл оваа улога порано во кариерата. Повремено играл дури и како централен или дефанзивен играч за врска. Се смета за еден од најголемите дефанзивци во Италија и како еден од најдобрите бекови во неговата генерација, тој најмногу е запаметен по неговата улога покрај Малдини, Барези, Гали и Костакурта во легендарната задна линија на Милан од доцните 1980-ти и раните 1990-ти, под водство на Саки и Капело, која се смета за една од најголемите одбрани на сите времиња. Тасоти бил цврст бек со дефанзивен карактер, кој бил познат по својата сила, исчекување и дефанзивна свесност, како и по неговата маркерска способност, позиционирање и тактичка интелигенција. Овие атрибути го направиле исклучително вешт во читањето на играта и во одбранбеното покривање на своите соиграчи, и му овозможиле да биде одличен во зоналниот систем за обележување на Милан, кој користел висока одбранбена линија и замка за офсајд. Додека бил во Лацио, тој заработил репутација дека е агресивен и тежок дефанзивец како млад, со силен карактер. Во Милан, тој се развил во повнимателен, сталожен и константен играч, што довело до тоа да го добие прекарот „Професорот“.
Иако Тасоти првенствено се истакнувал во одбраната, тој бил модерен и разноврсен бек, кој исто така бил еден од првите играчи на својата позиција што можел да биде офанзивна закана, поради неговото темпо, атлетизам, издржливост, техника и дистрибуција, како и како и неговата способност да прави напади, да дрибла и да дава прецизни нафрлувања и асистенции од десното крило. Иако првично не бил познат по тоа што е особено вешт, Тасоти подоцна бил високо ценет поради неговата елеганција на топката и техничките способности, кои можел да ги подобри многу под менторство на менаџерот Нилс Лидхолм додека бил во Милан. Ова подоцна ги натерало неговите соиграчи да му го дадат прекарот „ Џалма Сантос“, покрај неговиот друг прекар, „ ''Ил Тасо'' “ („Јазовецот“ на италијански).
5 Статистика
5.1 Клупска
Клуб, Сезона, Лига, Куп, Европа, Останато, Вкупно
Лига, Нат, Гол, Нат, Гол, Нат, Гол, Нат, Гол, Нат, Гол
Лацио, 1978–79, Серија А, 14, 0, 1, 0, –, –, 15, 0
1979–80, Серија A, 27, 0, 5, 0, –, –, 32, 0
Вкупно, 41, 0, 6, 0, –, –, 47, 0
Милан, 1980–81, Серија Б, 33, 0, 3, 0, –, –, 36, 0
1981–82, Серија А, 24, 0, 4, 0, –, 5, 0, 33, 0
1982–83, Серија Б, 32, 0, 9, 1, –, –, 41, 1
1983–84, Серија А, 30, 1, 7, 0, –, –, 37, 1
1984–85, Серија А, 24, 1, 10, 0, –, –, 34, 1
1985–86, Серија А, 28, 0, 6, 0, 6, 0, 2, 0, 42, 0
1986–87, Серија А, 25, 1, 4, 0, –, –, 29, 1
1987–88, Серија А, 28, 0, 7, 0, 4, 0, –, 39, 0
1988–89, Серија А, 32, 2, 3, 0, 9, 0, 1, 0, 43, 2
1989–90, Серија А, 29, 3, 2, 0, 9, 0, 1, 0, 41, 3
1990–91, Серија А, 28, 0, 2, 0, 6, 0, 1, 0, 37, 0
1991–92, Серија А, 33, 0, 5, 0, –, –, 38, 0
1992–93, Серија А, 27, 0, 5, 0, 9, 1, 1, 0, 42, 1
1993–94, Серија А, 21, 0, 1, 0, 10, 0, 2, 0, 34, 0
1994–95, Серија А, 12, 0, 4, 0, 7, 0, 2, 0, 25, 0
1995–96, Серија А, 15, 0, 2, 0, 3, 0, –, 20, 0
1996–97, Серија А, 10, 0, 1, 0, 1, 0, –, 12, 0
Вкупно, 429, 8, 75, 1, 64, 1, 15, 0, 583, 10
вкупно, 470, 8, 81, 1, 64, 1, 15, 0, 630, 10
5.2 Меѓународна
.
Италија
Година, Натпревари, Голови
1992, 1, 0
1993, 1, 0
1994, 5, 0
Вкупно, 7, 0
6 Почести
6.1 Играчки
* Серија А : 1987–88, 1991–92, 1992–93, 1993–94, 1995–96
* Серија Б : 1980–81, 1982–83
* Суперкуп на Италија : 1988, 1992, 1993, 1994 година
* Лига на шампиони на УЕФА : 1988–89, 1989–90, 1993–94
* Суперкуп на УЕФА : 1989, 1990, 1994 година
* Интерконтинентален куп : 1989, 1990 година
Италија
* Вицешампион на Светското првенство во ФИФА : 1994 година
Поединечни
* Награда „Гаетано Ширеја“ : 1996 * Куќата на славните на Милан