Чикашко движење за слобода

Движењето за слобода во Чикаго, познато и како движење за отворено домување во Чикаго — движење кое било предводено од Мартин Лутер Кинг Јуниор, Џејмс Бевел и Ал Раби. Било поддржано од Координативниот совет на организации на заедницата (CCCO) со седиште во Чикаго и Конференцијата за јужнохристијанско лидерство (SCLC). Движењето вклучувало голем митинг, маршеви и барања до градот Чикаго. Овие специфични барања опфатиле широк спектар области, покрај отворените станови, и вклучувале квалитетно образование, транспорт и пристап до работа, приход и вработување, здравје, генерирање богатство, криминал и кривично-правен систем, развој на заедницата, права на станарите и квалитет на живот. Операцијата „Кошница за леб“, делумно предводена од Џеси Џексон, се обидела да ја искористи моќта на афроамериканската потрошувачка. Движењето за слобода во Чикаго била најамбициозната кампања за граѓански права на северот на Соединетите држави, траела од средината на 1965 година до август 1966 година, и во голема мера е заслужна за инспирацијата на Законот за фер домување од 1968 година.
1 Заднина
За време на Првата светска војна, десетици илјади Афроамериканци се преселиле во Чикаго како дел од многуте дестинации во големата преселба во урбаните и индустриските центри на североистокот и на средниот запад во потрага по работа и да побегнат од законите на Џим Кроу и расното насилство во руралниот југ. Голем број црни мигранти во градот престојувале во областа Саут Сајд во близина на воспоставените заедници на Ирска и Германска Америка, како и во соседствата на многу неодамнешни имигранти од јужна и источна Европа. Како резултат на тоа, социјалните и расните тензии во градот се интензивирале, бидејќи жителите, мигрантите и имигрантите родени во земјата жестоко се натпреварувале за работа и ограничени станови поради пренатрупаноста. Тензиите на крајот влегле во расен бунт во Чикаго од 1919 година за време на периодот на Црвеното лето, во која етничките ирски банди ги нападнале црните населби на Јужната страна, што довело до смрт на 23 црнци и 15 белци, како и многу оштетувања од подметнување пожари на згради.
Во 1920-тите, Одборот за недвижности во Чикаго воспоставил расно рестриктивна политика на завет како одговор на брзиот прилив на јужните црни мигранти од кои, наводно, се плашеле да ја урнат вредноста на имотот на белите населби. Договорните договори меѓу сопствениците на имот вклучувале забрана за продажба или закуп на кој било дел од зградата на одредени групи луѓе, обично на Афроамериканците. Во следните неколку децении, црнците биле спречувани да купуваат домови во одредени бели населби во Чикаго. Иако висококвалификуваните Афроамериканци добиле невиден пристап до градските работни места, не им биле дадени толку многу можности за работа и честопати биле оставени со помалку посакувани позиции, понекогаш во опасни или непријатни услови. Границите на училиштата биле внимателно исцртани за да се избегне интегрирање на јавните училишта во Чикаго (CPS), а децата од Афроамериканците посетувале целосно црни училишта во пренатрупани услови, со помалку средства за материјали. Како резултат на тоа, многу црни семејства биле затворени во пренаселениот Саут Сајд во лоши услови.
Во 1910 година, населението на црните жители изнесувало 40.000. До 1960 година, тоа пораснало на 813.000, поттикнато од Втората голема миграција на црнците во градот за време на Втората светска војна за да работат во воените индустрии и за време на повоената економска експанзија. Врховниот суд на Соединетите Американски Држави пресудил во ''Шели против Кремер'' во 1948 година дека политиките на расните договори се неуставни, но сепак таквата практика продолжила без противење во следните две децении. За време на повоениот економски бум, Управата за домување во Чикаго (CHA) се обидела да го намали притисокот во пренаселените гета и да постави јавни станбени места во помалку пренатрупани области во градот. Белите жители не го сфатиле тоа баш добро и реагирале со насилство кога црните семејства се обиделе да се преселат во белите области, па градските политичари ја принудиле CHA да го задржи статус квото и да развие проекти за високи подеми во црнечките населби. Некои од нив доживеале неуспех. Како што индустриското преструктуирање во 1950-тите и подоцна довело до огромни загуби на работни места во предградијата среде бел лет, црните жители се промениле од семејства од работничка класа во сиромашни семејства со социјална помош.
1.1 Движење за граѓански права
Во 1950-тите и 1960-тите, растечкото незадоволство меѓу црните Американци за нивното континуирано малтретирање во САД кулминирало со формирањето на Движењето за граѓански права. Акции предводени од Афроамериканци низ целата земја, како што се судскиот случај ''Браун против образовниот одбор'', бојкотот на автобусите во Монтгомери, запишувањето на Литл Рок Девет во сегрегирано училиште, седечките протести во Нешвил и регистрацијата на гласачите во Летото на слободата, помогнале да се поттикне федералната акција која полека ја разбила расната сегрегација на југ и повеќето биле постигнати преку ненасилни средства.
Додека голем дел од вниманието било насочено кон југот, малку било посветено на условите на север и запад. Активистите за граѓански права се обиделе да ги разоткријат и оспорат нееднаквостите на животот во Чикаго. Во 1962 година, тогашниот студент на Универзитетот во Чикаго, Берни Сандерс, организирал 15-дневно седење со други демонстранти за да ги оспори наводните станбени имоти одвоени надвор од кампусот на Универзитетот. Во октомври 1963 година, десетици илјади ученици и жители го бојкотирале училиштето CPS поради сегрегационистичката политика на началникот на јавните училишта во Чикаго Бенџамин Вилис, кој бил познат по поставувањето мобилни единици на игралиштата и паркинзите за да се реши пренатрупаноста во црните училишта. Додека градските власти ветиле дека ќе ги истражат условите што ги подигнале активистите за граѓански права, тие никогаш не направиле сериозни напори да преземат акција. Протестите, преку седење и демонстрации во Чикаго продолжиле во текот на 1964 и 1965 година.
На 11 август 1965 година, во Вотс, дел од Лос Анџелес, претежно населено со црнци, избувнале немири, по апсењето на 21-годишен црнец поради возење во пијана состојба. Насилството траело пет дена и резултирало со 34 смртни случаи, 3.900 апсења и уништување на над 744 згради и 200 бизнис центри на површина од 20 квадратни милји. Немирите ја шокирале нацијата и ја подигнале свеста за борбите со кои се соочиле урбаните црнци надвор од југот. Мартин Лутер Кинг Јуниор изјавил за еден њујоршки весник дека „''ненасилното движење на Југот им значи малку, бидејќи ние се бориме за права кои теоретски веќе се нивни''“. Немирите биле еден од настаните што помогнале да се убедат Кинг и некои други активисти за граѓански права да се приклучат на тековното Движење за слобода во Чикаго во борбата против широко распространетите ''де факто'' сегрегирани услови низ целата земја.
2 Движење за слобода во Чикаго
Движењето за слобода во Чикаго го претставувал сојузот на Конференцијата за јужнохристијанско лидерство (SCLC), Комитетот за служба на американските пријатели (AFSC) и Координативниот совет на организациите на заедницата (CCCO). SCLC барал место за да докаже дека ненасилството и ненасилната директна акција може да донесат општествени промени надвор од Југот. CCCO го искористила гневот поради расната нееднаквост, особено во јавните училишта, во градот Чикаго за да го изгради најодржливото местно движење за граѓански права на север. Активизмот на CCCO го повлекло SCLC во Чикаго, како и работата на Кале Вилијамс од AFSC, Бернард Лафајет, Дејвид Јенсен и други, поради одлуката на директорот за директна акција на SCLC, Џејмс Бевел, да замине во Чикаго за да работи со AFSC проект на западната страна на градот. (Вториот избор на SCLC бил Вашингтон.)
Движењето за слобода во Чикаго ја објавило својата намера да стави крај на сиромашните квартови во градот. Организирало синдикати на станари, ја презела контролата врз станбениот кварт, основало акциони групи како што е операцијата „Кошница за леб“ и ги собрало црно-белите жители на Чикаго за да ги поддржат своите цели. Во почетокот на летото 1966 година, движењето и Бевел го фокусирале своето внимание на дискриминацијата во домувањето, прашање што Бевел го припишува на работата и идејата на активистот на AFSC, Бил Мојер. Голем митинг одржал Мартин Лутер Кинг на Полето на војниците на 10 јули 1966 година. Според една вест на UPI што се појавила следниот ден, „''Околу 35.000 луѓе го заглавија Полето на војниците во Чикаго за првиот џиновски „митинг на слободата“ на д-р Кинг откако ги донесе неговите тактики за организирање граѓански права во градот''...“ Меѓу другите гости биле Махалија Џексон, Стиви Вондер и Питер, Пол и Мери.
До крајот на јули, Движењето за слобода во Чикаго организирало редовни собири надвор од канцелариите за недвижности и марширало во целосно белите населби на југозападната и северозападната страна на градот. Непријателскиот и понекогаш насилен одговор на местните белци, и решеноста на активистите за граѓански права да продолжат со крстоносна војна за закон за отворено домување, го вознемирило Градското собрание и го привлекло вниманието на националниот печат. За време на една демонстрација Кинг изјавил дека дури и во Алабама и Мисисипи не наишол на толку непријателски настроени луѓе кон граѓанските права на Црнците како оние во Чикаго.
Во средината на август започнале преговори на високо ниво меѓу градските водачи, активисти на движењето и претставници на Одборот за недвижности во Чикаго. На 26 август, откако Движењето за слобода во Чикаго објавило дека ќе маршира во градот Цицерон, бил постигнат договор, кој се состоел од позитивни чекори за отворање на можностите за домување во градскиот град Чикаго. Договорот на Самитот претставувал кулминација на повеќемесечно организирање и директна акција. Сепак, тоа не ги задоволило сите активисти, од кои некои, на почетокот на септември 1966 година, марширале кон Цицерон поради приговорот на Џејмс Бевел, кој го раководел движењето за SCLC.
По маршевите за отворени домови и договорите на Самитот, целокупното Движење за слобода во Чикаго изгубило голем дел од својот фокус и импулс. До почетокот на 1967 година, Мартин Лутер Кинг, Џејмс Бевел и SCLC ја поместиле својата енергија на други проекти, главно - за Кинг и Бевел - антивиетнамското воено движење.
3 Барања
На 10 јули 1966 година, Кинг поставил список со барања на вратата на градското собрание на Чикаго.; Одбори и брокери за недвижности
# Јавни изјави дека сите огласи ќе бидат достапни на недискриминаторска основа.
; Банки и штедни институции
# Јавни изјави за недискриминаторска политика на хипотека, така што заемите ќе бидат достапни за секој квалификуван заемопримач без оглед на расниот состав на областа.
; Градоначалник и градски совет
# Објавување на бројот на вработени на белци, црнци и латиноамериканци за сите градски одделенија и за сите фирми од кои се вршат градски набавки.
# Откажување на договори со фирми кои немаат целосна фер практика на вработување.
# Формирање на граѓански одбор за ревизија за поплаки против полициска бруталност и лажни апсења или запирања и заплени.
# Правилник кој дава подготвен пристап до имињата на сопствениците и инвеститорите за сите имоти од сиромашните квартови.
# Програма за заситување на зголемено собирање ѓубре, чистење улици и услуги за инспекција на згради во имотите на сиромашните квартови.
; Политички партии
# Условот капетаните на пределот да бидат жители на нивните области.
; Управата за домување во Чикаго и Здружението за живеалишта во Чикаго
# Програма за рехабилитација на денешните јавни станови, вклучувајќи предмети како што се заклучени лоби, тоалети во области за рекреација, зголемена полициска заштита и центри за згрижување деца на секој трет кат.
# Програма за значително зголемување на понудата на евтини станови на расфрлана основа и за семејствата со ниски и средни приходи.
; Бизнис
# Основните броила, вклучително и белците, црнците и латиноамериканците, според класификацијата на работните места и нивото на приход, беа објавени во јавноста.
# Расни чекори за надградба и интегрирање на сите одделенија, сите нивоа на вработувања.
4 Закон за фер домување од 1968 година
Законот за фер домување од 1968 година бил усвоен од Конгресот како директен резултат и на движењето во Чикаго во 1966 година и како одговор на атентатот на Кинг.
5 Популарна култура
Темната мистерија што детективот В. Варшавски ја открива во романот ''Хардбол'' од Сара Паретски од 2009 година е директно поврзана со Движењето за слобода во Чикаго (и со расистичкото насилство врз тоа движење). Во предговорот, се раскажува дека во тоа време писателката била студентка на Универзитетот во Чикаго и дека нејзината длабока поддршка за движењето имала клучна улога во нејзината одлука да остане трајно во Чикаго и да не се врати во родниот Канзас.
6 Дополнителна литература
*************