Италијанска рагби-репрезентација

Италијанскиот национален рагби сојуз (италијански :''Squadra nazionale italiana di rugby'') ја претставува Италија во машката меѓународна рагби унија. Тимот е познат како ''gli Azzurri'' (светло-сините). Савојската сина е вообичаена боја на националните тимови кои ја претставуваат Италија, бидејќи е традиционалната боја на кралската куќа Савој која владеела над Кралството Италија од 1860 до 1946 година.
Италија игра меѓународно рагби од 1929 година и со децении важела за еден од најдобрите европски тимови надвор од шампионатот на пет нации. Од 2000 година, Италија се натпреварувала секоја година на шампионатот на шест нации со Англија, Франција, Ирска, Шкотска и Велс . Во 2013 година тие биле носители на трофејот Џузепе Гарибалди кој се игра секоја година помеѓу Италија и Франција. Италија е рангирана на 14-тото место во светот според МОЗР од 18 јули 2022 година.
Италијанскиот рагби станал познат во 2000 година кога бил додаден во Петте нации, создавајќи ги Шест нации. Првично, по неколку тешки порази, тимот се зголемил во конкурентноста, забележувајќи го четвртото место во 2007 и 2013 година, а едностраните порази станале поретки. „Аѕурите“ покажаа респектабилни резултати кога играле дома во раните 2010-ти: ја совладале Франција со 22–21 во Шест нации 2011 година; и за време на Шест нации 2013 година, тие повторно ја победиле Франција со 23–18, исто така, победувајќи ја Ирска со 22–15. До 19 март 2022 година, Италија немала добиено натпревар од шест нации откако ја победи Шкотска во 2015 година. Сепак, на 19 март, Едоардо Падовани постигнал обид во последен момент против Велс, за да и ја донесе на Италија првата победа во 36 натпревари, како и првата победа на гости против Велс и третата победа на гостински терен на турнирот.
Италија се натпреваруваше на секое Светско првенство во рагби од првиот турнир во 1987 година, каде што Италија го играла првиот натпревар против Нов Зеланд, но допрва треба да напредува надвор од првото коло. Тимот има развиено репутација дека е постојан среден играч на турнирот. Резултатите на Италија од почетокот на новата формула во групната фаза во 2003 година постојано ја следат шемата од две победи против тимовите од Ниво 2 и два порази против оние од Ниво 1 (иако во 2019 година, натпреварот против Нов Зеланд бил откажан поради тајфунот Хагибис). Актуелен селектор е Киеран Кроули, а капитен моментално е Микеле Ламаро.
1 Историја
1.1 Рана историја: 1911–34
Првиот натпревар одигран од Италијанец XV бил во 1911 година помеѓу американските Миланези и Воирон од Франција. На 25 јули истата година бил формиран „Комитетот за пропаганда“ кој во 1928 година стана Federazione Italiana Rugby (FIR) (Италијанска рагби федерација).
Во мај 1929 година, Италија го одигра својот прв репрезентативен пораз со 0-9 против Шпанија во Барселона. Во 1934 година, Италија била една од основачите на ФИРА, денешна рагби Европа ; другите беа Франција, Шпанија, Белгија, Португалија, Каталонија, Романија, Холандија и Германија.
1.2 1945–85
Втората светска војна значеше пауза за италијанскиот рагби сојуз, како што тоа било случај во другите нации што играат рагби. По војната, имаше желба да се врати во нормала и италијанскиот рагби сојуз влезе во нова димензија благодарение на помошта на сојузничките трупи во Италија.
Во 1970-тите и 1980-тите рагби сојузот постигна огромен напредок благодарение на одличните странски играчи (Џон Кирван, Наас Бота, Дејвид Кампезе, Мајкл Линаг) и тренерите (Џулиен Саби, Рој Биш, Гринвуд, Нели Смит ) во италијанското првенство. Дури и странски тренери беа и продолжуваат да се избираат за националниот тим, како Бертранд Фуркад и Жорж Косте. Во 1973 година, националниот тим отиде на турнеја низ Јужна Африка, чиј тренер бил поранешниот реквизит на Спрингбок, Амос Ду Плуи. Следуваа турнеи низ Англија и Шкотска, како и натпревари против Австралија и Нов Зеланд, мајсторите на нивното време. Во 1978 година, Италија првпат играла со Аргентина на Ровиго, победувајќи со 19-6.
1.3 1986–99
Од средината на 1980-тите, Италија ја следела амбицијата да игра во проширено првенство на пет нации . Постојаната победа против нациите кои сега играат на Европскиот куп на нации (Романија, Шпанија, Грузија итн.) и добрите резултати против големите нации како Франција, Шкотска, Велс и Ирска значеше дека често се зборуваше за силни кандидати.
Во 1986 година, Италија била домаќин на репрезентацијата на Англија XV во Рим, ремизирајќи 15-15. Аѕурите учествуваа во првиот натпревар на Светскиот куп во рагби против Нов Зеланд на 22 мај 1987 година. Натпреварот се покажа како едностран афера со Нов Зеланд кој победуваше со 70–6 против млада Италија. Џон Кирван, кој подоцна стана селектор на Италија, постигна еден од најголемите обиди на турнирот досега за „Oл Блекс“. Италија го победи Фиџи, но загуби од Аргентина и заврши на третото место во нивниот базен, не успевајќи да се пласира во финалето. Во 1988 година за прв пат играа со Ирска.
На Светското првенство во 1991 година, Италија била групирана во тежок базен со играчи како Англија и Ол Блекс. Тие ги загубија двата натпревари, но ги победија САД. Италија првпат играше со Велс во 1994 година. На Светското првенство во 1995 година во Јужна Африка, Италија била блиску да ја победи Англија; губејќи со 20–27, но се опоравил за да ја победи Аргентина. Тие завршија на третото место во нивниот базен повторно под Англија и Западна Самоа, но над Аргентинците.
Кон крајот на 1990-тите, Италијанците изградија застрашувачка страна и забележаа победи на тестот над противењето на петте нации. Во 1996 година, договорот помеѓу Британска Телевизија Скај и Рагби фудбалскиот сојуз значеше дека домашните натпревари на Англија беа ексклузивно прикажани на Скај. На Англија и се закануваше да биде исфрлена од Петте нации за да биде заменета со Италија. Оваа закана никогаш не била реализирана додека бил склучен договор.
Во 1996 година, Италија ги обиколи Англија, Велс и за прв пат Шкотска, губејќи ги сите натпревари. Тимот забележа две последователни победи над Ирска во 1997 година; 37–29 на 4 јануари, на Ленсдаун патот и 37–22 на 20 декември, во Болоња. На 22 март 1997 година тие ја забележаа својата прва победа над Франција, 40–32, (во Гренобл). Во јануари 1998 година, Шкотска била жртва со победата на Италија со 25–21 (во Тревизо); во истата година во квалификациите за Светскиот куп во рагби, тие загубија тесно со 15–23 против Англија на Хадерсфилд, но тие се расправаа за обидот на Алесандро Тронкон, кој судијата го поништи.
На Светското првенство во 1999 година, Италија по трет пат била реми со Нов Зеланд и повторно загуби. Тие не победија ниту еден меч и си заминаа дома пред нок-аут фазата.
1.4 Ера на шест нации: 2000 – денес
Италија конечно се приклучи на шампионатот на шест нации во 2000 година, но нивниот прием се совпадна со заминувањето на некои од нивните најдобри играчи. Сепак, тие го добија првиот натпревар против актуелниот шампион Шкотска со 34–20. Потоа тие се мачеа да се натпреваруваат против другите нации и нивното учество било доведено во прашање. Турнирите во 2001 и 2002 година беа особено разочарувачки бидејќи не победија ниту еден натпревар. Тренерот Бред Џонстон бил отпуштен во 2002 година по наводното покажување на „моќ на играчите“.
Џон Кирван тогаш бил назначен за тренер. Тие успеаја да го добијат својот втор натпревар на Шест нации во 2003 година, победата со 30–22 над Велс, со што ја избегнаа дрвената лажица . Тие продолжија со две победи на Светското првенство, уште еден прв. Турнирот, сепак, на крајот било разочарувачки бидејќи Велшаните се одмаздија со успех од 27-15. Ова, заедно со поразот од Нов Зеланд, значеше дека Италија била единствената земја од шестте нации што не се пласираше во нок-аут фазата. Нивната трета победа во Шест нации дојде против Шкотска во 2004 година.
Италија, заедно со другите нации, добро ги искористи правилата на IRB кои им дозволуваа да избираат играчи родени во странство доколку имаат италијанско потекло или живееле во Италија квалификациски период од три години. Од 2004 година тие најавија дека ќе одберат само тројца такви „неиталијанци“ по тим за да развијат свои домашни играчи.
Во 2005 година, Италија заврши на дното на табелата и не успеа да победи ниту еден натпревар. Кирван бил отпуштен и заменет со Пјер Бербизие . Италија потоа отиде на турнеја низ Аргентина каде што изненади многумина победувајќи ги Пумас со 30–29 и изедначија во серијата 1–1 (единствената победа во 2005 година на тим од северната полутопка кој гостуваше на тим од јужната полутопка). Сепак, Пумите ја имаа својата одмазда кога ја посетија Џенова и ја победија Италија со 39–22.
Во Шампионатот на шест нации 2006 година, Италија настапи силно против секој тим, водејќи против Англија и Франција во првото полувреме, но ги загуби првите три натпревари. Сепак, тие добија заслужен нерешен резултат од 18-18 на гостувањето кај Велс, нивен прв бод на гостински терен на турнирот, и немаа среќа да не ремизираат со Шкотска во Рим во последниот натпревар, губејќи со 10-13 поради доцниот шкотски пенал. Во првенството на шест нации 2007 година, Италија започна лошо, губејќи од Франција со 3–39. Сепак, перформансите на Италија се подобрија и тие ја задржаа Англија до резултат 20-7 во Твикенхем. Италија следеше со прекрасен почеток на нивниот натпревар на Марејфилд против Шкотска, постигнувајќи три брзи обиди за водство на Италија од 21-0 по седум минути, а ''Аѕурите'' продолжија до победата од 37-17; нивната прва победа на гостински терен во Шест нации. Следниот натпревар на Италија бил против Велс во Рим, при што Италија победи со 23–20, за нивните први последователни победи во натпреварувањето и им помогна да ја постигнат својата највисока позиција во историјата. Домашниот интерес за рагби достигна нови височини со медиумското покривање на насловната страница на новиот успех на Италија, а спортот се смета за модел на фер-плеј. Интересот на медиумите и јавноста за националниот тим бил многу висок за време на новооткриениот успех на тимот и на последниот ден со победа можеше да се види дека го освоија својот прв турнир на шест нации, и покрај тоа што го загубија последниот натпревар од Ирска. 10.000 навивачи подоцна ја поздравија репрезентацијата на римскиот Пјаца дел Пополо.
На Шампионатот на шест нации 2008 година Италија повторно заврши на последното место, иако со само три поени разлика. Тие учествуваа во тесни натпревари против Ирска, Велс, Англија и Франција, соодветно и остварија единствена победа, победувајќи ја Шкотска со 23–20 во Рим во последното коло од натпреварите. На летните тестови тие загубија од Јужна Африка, но повторно успеаја да ја изненадат третопласираната Аргентина со победа од 13–12. На турнејата на крајот на годината во 2008 година, Италија ги турна Валаби во нивниот судир во Падова, но Австралијците на крајот победија со 30-20. Една недела подоцна Италија била поразена од Аргентина со 14–22.
Италијанската кампања „Шест нации“ во 2009 година била несреќна речиси од самиот почеток, при што и двете полу-полувремиња беа исклучени од натпреварувањето пред да биде исфрлена топка, а третата алтернатива била исклучена од првиот натпревар во Англија поради повреда. Главниот тренер Ник Малет го испроба фланкерот Мауро Бергамаско на пола. Коцката на Малет пропадна на епски начин, со грешките на Бергамаско што доведоа до три обиди за Англија пред да биде заменет на полувремето; Англија победи со 36-11. Во втората недела, Италија, исто така, имаше слаб настап против Ирска губејќи со 9-38. После двете лоши настапи следуваше нов пораз од Шкотска. „Аѕурите“ беа конкурентни во нивниот пораз со 15-20 на „Фламинио“ од страна на Велс, која одмораше многу од нејзините клучни играчи за одлучувачкиот шампионат против Ирска следната недела. Италија заврши на последното место втора година по ред, откако загуби од Франција во последниот викенд на турнирот.
На Шампионатот на шест нации 2010 година, Италија била добро поразена од Ирска со 11–29 пред тесно да загуби од Англија и да ја порази Шкотска. Италија била поразена во последните два натпревари против Франција и Велс.
Италија ги заврши Шест нации 2011 година со рекорд од 1–4. Во воведниот натпревар на Шест нации 2011 година, Италија била поразена од Ирска со 11–13 на домашен терен, при што Ирска постигна гол за пад на помалку од две минути пред последниот судиски свиреж. „Аѕурите“ остварија домашна победа од 22–21 над актуелниот шампион од шест нации, Франција, остварувајќи ја првата победа на Италија над Франција во натпревар од шест нации. На последниот свиреж, коментаторот на англиски јазик ја прогласи за најголема победа во историјата на италијанското рагби досега.
Италија ги заврши Шест нации 2012 на петтото место со скор 1–4, по победата од 13–6 над Шкотска пред преку 72.000 навивачи на стадионот Олимпико во Рим. Поразот на Италија од Англија со 15–19 бил нивната најмала разлика за пораз. На првенството исто така Италија загуби од Велс, Ирска и Франција.
Италија одигра три натпревари во ноемвриските репрезентативци во 2012 година, загуби два и победи една. Италија загуби од Нов Зеланд и Австралија со 19–22, при што Италијанецот Лучано Оркера промаши пенал во последната минута што би го обезбедило првото реми на Италија против Австралија. Италија успеа да победи во серијата, победувајќи ја Тонга со 28–23.
Италија ја постигна својата втора победа на Шест нации над Франција кога ги победи со 23–18 на нивниот воведен натпревар на Шампионатот на шест нации 2013 година. Следеа три порази од Шкотска, Велс и Англија. На последниот натпревар на шампионатот, Италија победи против Ирска со 22–15 за прв пат во натпревар од шест нации пред 75.000 навивачи на стадионот Олимпико. Севкупно, Италија завршила четврта, зад Шкотска на третото место по поени разлика, за да ја направи една од нивните најуспешни Шест нации. Во ноември 2013 година, Италија била домаќин на Австралија во Торино за пораз од 20-50, потоа го победи Фиџи со 37-31 кај Кремона и била поразена од Аргентина со 14-19 во Рим.
Конечно, во нивниот последен натпревар од шампионатот на шест нации 2022 година, Италија забележа историска победа над Велс. Тие постигнаа обид во 80-тата минута со реализација на последниот чин во натпреварот за победа со 22–21 на стадионот на Принципатити на 19 март 2022 година.
2 Победи против нациите од Ниво 1
Победите против нациите од Ниво 1 вклучуваат:
Датум, Дома, Резултат, Away, Place, Competition
24 октомври 1978, 19–6, Stadio Mario Battaglini, Rovigo
6 мај 1995, 22–12, Stadio comunale di Monigo, Тревизо
4 јуни 1995, 25–31, Buffalo City Stadium, East London, Јужноафриканска Република, Rugby World Cup
4 јануари 1997, 29–37, Lansdowne Road, Даблин
22 март 1997, 32–40, Stade Lesdiguières, Гренобл
20 декември 1997, 37–22, Стадион Ренато Дал'Ара, Болоња
24 јануари 1998, 25–21, Stadio Comunale Monigo, Тревизо
7 ноември 1998, 23–19, Stadio Comunale Beltrametti, Piacenza
5 февруари 2000, 34–20, Stadio Flaminio, Рим, Six Nations
15 февруари 2003, 30–22, Stadio Flaminio, Рим, Six Nations
6 март 2004, 20–14, Stadio Flaminio, Рим, Six Nations
11 јуни 2005, 29–30, Estadio Olímpico, Córdoba
24 февруари 2007, 17–37, Murrayfield, Единбург, Six Nations
10 март 2007, 23–20, Stadio Flaminio, Рим, Six Nations
15 март 2008, 23–20, Stadio Flaminio, Рим, Six Nations
28 јуни 2008, 12–13, Estadio Olímpico, Córdoba
27 февруари 2010, 16–12, Stadio Flaminio, Рим, Six Nations
12 март 2011, 22–21, Stadio Flaminio, Рим, Six Nations
17 март 2012, 13–6, Стадион Олимпико, Рим, Six Nations
3 февруари 2013, 23–18, Стадион Олимпико, Рим, Six Nations
16 март 2013, 22–15, Стадион Олимпико, Рим, Six Nations
28 февруари 2015, 19–22, Murrayfield, Единбург, Six Nations
19 ноември 2016, 20–18, Стадион Артемио Франки, Фиренца, Autumn Internationals
19 март 2022, 21–22, Millennium Stadium, Кардиф, Six Nations
12 ноември 2022, 28–27, Стадион Артемио Франки, Фиренца, Autumn Nations Series
3 Стадион и посетеност
Пред да се приклучи на Шест нации во 2000 година, Италија немаше поставен стадион и своите домашни натпревари ги играше на различни стадиони низ Италија. Од 2000 до 2011 година Италија ги одигра сите домашни натпревари на Шест нации на Стадионот Фламинио во Рим. Италијанската рагби федерација (FIR) во јануари 2010 година објави дека стадионот ќе претрпи проширување, што ќе го зголеми неговиот капацитет на 42.000. Континуираните одложувања на почетокот на изградбата значеа дека обновувањето не може да се заврши навреме за Шест нации 2012 година, така што сите домашни натпревари на Италија Шест нации беа преместени на Стадионот Олимпико, исто така во Рим. Проширувањето на Стадионот Фламинио првично било ветено дека ќе биде завршено до 2014 година. Било планирано по завршувањето на реновирањето, тимот да се врати на Стадио Фламинио, сепак малку е постигнато и од септември 2016 година стадионот сè уште бил во состојба на напуштена расипаност. Повеќе Италијанци присуствуваат на натпреварите на рагби сојузот, а претходно повеќето од навивачите на стадионот Фламинио беа навивачи на гости.  Откако се преселивте на стадионот Олимпико, посетеноста се зголеми за огромен број. Италија привлече голема публика од 2008 година, особено за натпреварите на Шест нации и за натпреварите против Нов Зеланд:
+ Најмногу посетени домашни натпревари, Ранг, Присуство, Противник, Датум, Место на одржување
1, 80.074, Нов Зеланд, 14 ноември 2009 година, Сан Сиро (Милан)
2, 80.054, Ирска, 16 март 2013 година, Стадио Олимпико (Рим)
3, 73.526, Велс, 23 февруари 2013 година, Стадио Олимпико (Рим)
4, 73.000, Нов Зеланд, 17 ноември 2012 година, Стадио Олимпико (Рим)
5, 72.354, Шкотска, 17 март 2012 година, Стадио Олимпико (Рим)
6, 71.257, Англија, 15 март 2014 година, Стадио Олимпико (Рим)
7, 70.000, Англија, 14 февруари 2016 година, Стадио Олимпико (Рим)
8, 67.721, Шкотска, 27 февруари 2016 година, Стадио Олимпико (Рим)
9, 67.529, Франција, 3 февруари 2013 година, Стадио Олимпико (Рим)
10, 67.127, Франција, 15 март 2015 година, Стадио Олимпико (Рим)
4 Дрес
Италија традиционално дома игра во сини дресови, бели шорцеви и сини чорапи. Неговата гостинска униформа се состои од униформа со превртените бои. Двете униформи го имаат на градите Скудето, дури и ако до 1990-тите италијанските тимови кои не беа тестирани го имаа грбот на Поморските републики на дресот.
Период, Производител на комплет, Спонзор на кошула
1981–1989 година, Адидас, Никој
1990–1993 година, Лото
Светско првенство во рагби 1991 година
1993–1995 година, Гилберт
Светско првенство во рагби 1995 година
1996–1997 година, Рибок
Европски куп на нации 1997 година
1998–1999 година, Никој
1999 година, Памук Оксфорд
2000 Шест нации – 2000 интернационалци од средината на годината, Кентербери, Алијансата УниЧем
2000 интернационалци на крајот на годината – 2002 година меѓународни интернационалци од средината на годината, Капа
Интернационали на крајот на 2002 година – Интернационали на крајот на годината 2006 година, Јагуар
Шампионат на шест нации 2007 – интернационалци од средината на годината 2012 година, Карипарма
Интернационали на крајот на годината 2012 – Интернационали од средината на 2017 година, Адидас
Интернационали на крајот на годината 2017 – Интернационали од средината на годината 2018 година, Макрон
Интернационалци на крајот на годината 2018 година – интернационалци на крајот на годината 2021 година, Католика Асицуразони
Меѓународни натпревари на крајот од 2021 година -, Сузуки
Турнир на шест нации 2022 година -, Битпанда
Интернационалци на крајот на 2022 година, Виторија Асикуразиони
5 Награди
Конкуренција, , , , Вкупно
олимписки игри, 0, 0, 0, 0
Светско првенство во рагби, 0, 0, 0, 0
Куп на европски нации, 1, 9, 8, 18
Вкупно, 1, 9, 8, 18
Подолу е табела на репрезентативни рагби натпревари одиграни од италијански национален XV на тест ниво до 20 ноември 2022 година.
5.1 Шест нации
Италија влезе во Меѓународното првенство во 2000 година кога стана Шест нации и направи позитивен почеток со победата на нивниот деби натпревар со 34–20 против Шкотска. Тие завршија петти во 2003 година над Велс во конечниот пласман, откако го поразија со 30-22, и повторно беа петти следната година над Шкотска, откако ги победија со 20-14. Во 2006 година, Италија ремизираше со Велс 18-18 на Стадионот Милениум во Кардиф.
Првите три победи на Италија во натпревари од шест нации, во 2000, 2003 и 2004 година, беа пред домашна публика на стадионот Фламинио во Рим. Сепак, на 24 февруари 2007 година, тие ја победија Шкотска со 37–17 на Стадионот Марејфилд за нивната прва победа на гостински терен во натпреварувањето. Две недели подоцна, тие го победија Велс по втор пат, со 23-20 назад во Рим. Ова било првпат Италија да победи на две од нивните пет натпревари на првенството, а тие го завршија шампионатот на шест нации во 2007 година на четвртото место.
Италија го освои трофејот Џузепе Гарибалди за прв пат во 2011 година со тесна победа од 22-21 над Франција. Две години подоцна, тие го подигнаа трофејот по втор пат совладувајќи ја Франција со 23-18. Италија, исто така, ја забележа првата победа на Шест нации над Ирска во 2013 година, победувајќи ја со 22–15 и израмнувајќи го нивниот најдобар пласман на четвртото место во конечниот пласман. На 28 февруари 2015 година, Италија ја постигна својата втора победа на гости против Шкотска, тесна победа од 22–19, а по серијата од 36 порази од меча, за првпат победија во Велс на 19 март 2022 година со 22–21.
, Италија имала победено тринаесет Шест Нации натпревари: седум од овие против Шкотска, три против Велс, две наспротив Франција и едно против Ирска. Англија е единствениот тим којшто Италија допрва треба да ја победи во првенството
+, Година, Позиција, , , , , , , , , IRL, ,
2000, 6, 1, 0, 4, 106, 228, -122, L, L, L, L, W
2001, 6, 0, 0, 5, 106, 207, -101, L, L, L, L, L
2002, 6, 0, 0, 5, 70, 183, -113, L, L, L, L, L
2003, 5, 1, 0, 4, 100, 185, -85, L, L, L, W, L
2004, 5, 1, 0, 4, 42, 152, -110, L, L, L, L, W
2005, 6, 0, 0, 5, 55, 179, -124, L, L, L, L, L
2006, 6, 0, 1, 4, 72, 125, -53, L, L, L, D, L
2007, 4, 2, 0, 3, 94, 147, -53, L, L, L, W, W
2008, 6, 1, 0, 4, 74, 131, -57, L, L, L, L, W
2009, 6, 0, 0, 5, 49, 170, -121, L, L, L, L, L
2010, 6, 1, 0, 4, 69, 137, -68, L, L, L, L, W
2011, 6, 1, 0, 4, 70, 138, -68, W, L, L, L, L
2012, 5, 1, 0, 4, 53, 121, -68, L, L, L, L, W
2013, 4, 2, 0, 3, 75, 111, -36, W, L, W, L, L
2014, 6, 0, 0, 5, 63, 172, -109, L, L, L, L, L
2015, 5, 1, 0, 4, 62, 182, -120, L, L, L, L, W
2016, 6, 0, 0, 5, 79, 224, -145, L, L, L, L, L
2017, 6, 0, 0, 5, 50, 201, -151, L, L, L, L, L
2018, 6, 0, 0, 5, 92, 203, -111, L, L, L, L, L
2019, 6, 0, 0, 5, 79, 167, -88, L, L, L, L, L
2020, 6, 0, 0, 5, 44, 178, -134, L, L, L, L, L
2021, 6, 0, 0, 5, 55, 239, -184, L, L, L, L, L
2022, 6, 1, 0, 4, 60, 181, -121, L, L, L, W, L
Вкупно, 13, 1, 101, 1619, 3961, -2342, 2–0–21, 0–0–23, 1–0–22, 3–1–19, 7–0–16
Последно ажурирање: Англија против Италија, 12 февруари 2023 година. Статистиката ги вклучува само официјалните натпревари.
5.2 Повеќето обиди
#, Играч, Поз, Распон, Подлога, Започнете, Под, Pts, Се обидува, Конв, Пенкала, Капка
1, Марчело Кутита, Крило, 1987–1999 година, 55, 55, 0, 115, 26, 0, 0, 0
2, Паоло Вакари, Крило, 1991–2003 година, 65, 63, 1, 112, 23, 0, 0, 0
3, Карло Чекинато, Број 8, 1990–2004 година, 84, 74, 10, 105, 21, 0, 0, 0
Манрико Маркето, Крило, 1972–1981 година, 43, 39, 4, 84, 21, 0, 0, 0
5, Алесандро Тронкон, Scrum-половина, 1994–2007 година, 102, 95, 7, 95, 19, 0, 0, 0
6, Мирчо Бергамаско, Центар, 2002–2012 година, 89, 82, 7, 256, 17, 12, 49, 0
Серафино Гизони, Крило, 1977–1987 година, 60, 59, 1, 77, 17, 0, 0, 3
Масимо Масиолети, Крило, 1977–1990 година, 54, 54, 0, 68, 17, 0, 0, 0
9, Иван Франческато, Центар, 1990–1997 година, 38, 38, 0, 77, 16, 0, 0, 0
Серхио Парис, Број 8, 2002–2019 година, 142, 139, 3, 83, 16, 0, 0, 1
Последно ажурирање: Англија против Италија, 12 февруари 2023 година. Статистиката ги вклучува само официјалните натпревари.
5.3 Најмногу поени
#, Играч, Поз, Распон, Подлога, Започнете, Под, Pts, Се обидува, Конв, Пенкала, Капка
1, Диего Домингез, Леј-пола, 1991–2003 година, 74, 73, 1, 983, 9, 127, 208, 20
2, Стефано Бетарело, Леј-пола, 1979–1988 година, 55, 54, 1, 483, 7, 46, 104, 17
3, Томазо Алан, Леј-пола, 2013 -, 68, 49, 19, 405, 12, 64, 65, 1
4, Лујџи Тројани, Фолбек, 1985–1995 година, 47, 47, 0, 294, 2, 57, 57, 0
5, Рамиро Пез, Леј-пола, 2000–2007 година, 40, 33, 7, 260, 4, 33, 52, 6
6, Мирчо Бергамаско, Центар, 2002–2012 година, 89, 82, 7, 256, 17, 12, 49, 0
7, Лучано Оркера, Леј-пола, 2004–2015 година, 48, 27, 21, 154, 3, 20, 31, 2
8, Давид Бортолуси, Фолбек, 2006–2008 година, 16, 15, 1, 153, 1, 35, 25, 1
9, Карло Кана, Леј-пола, 2015–2021 година, 53, 28, 25, 152, 5, 20, 26, 3
10, Енио Понзи, Леј-пола, 1973–1977 година, 20, 20, 0, 133, 0, 17, 31, 2
Последно ажурирање: Англија против Италија, 12 февруари 2023 година. Статистиката ги вклучува само официјалните натпревари.