procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Црква „Св. Димитриј“ - Костурени

Свети Димитриј (|Ναός Αγίου Δημητρίου) — црква кај селото Костурени, Воденско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Воденско-постолско-мегленската епархија на Цариградската патријаршија..
Изградбата на оваа црква започнала на истоимениот рид западно од селото во 1857 г., по прогласувањето на Хатихумајунот, со кој им се дава полна верска слобода на христијанските поданици на царството. Завршена е во 1858 г. за време на митрополитот Мелетиј Мегленски. Претставува трикорабна базилика со нартекс, женска црква и трем од јужната страна. Покривот е на два води, прекриен со камени плочки.
Внатре има резбан иконостас со цветни мотиви, како и многуаголен резбан амвон. Женската црква на западната страна има убав дрвен парапет и решетка. Во жртвеникот е насликан Христос, а во апсидата е Пресвета Богородица Поширока од небесата, а потоа има редица светци. Забележителни се и преносливите икони на Света Недела (1870) и Свети Никола (1860). Средниот кораб е покриен со полуцилиндричен свод, а страничните имаат рамни дрвени тавани.
Камбанаријата е самостојна градба на југоисток од храмот, изградена во 1919 г. според натписот на неа.
За време на Првата светска војна во 1916-17 г. црквата на ридот служела како набљудувачница на српската артилерија.
Натписот над влезот гласи:
1 Поврзано
* Воденско-постолско-мегленска епархија
Манастир „Св. Иларион Мегленски“

Свети Иларион Мегленски (|Μονή Αγίου Ιλαρίωνος Μογλενών) — женски манастир во Воденско, Егејска Македонија. Сместен е во подножјето на планината Ниџе, на 2 км источно од селото Баово, на територијата на Општина Меглен.
Се смета дека манастирот е наследник на манастирот „Св. Апостоли“ изграден во XII век од македонскиот светец Иларион Мегленски. Во османлиско време тој е пален и уништуван на неколку наврати од мегленските муслимани. Според месното предание од Баово, со уништувањето на Ошинскиот манастир, монасите се преселиле во нему потчинетиот манастир „Св. Иларион“. Баовци од страв од Турците не сакале да ги примат во својот атар. Тогаш, налутениот игумен се помолил на Бога, и тој испратил змии и силен ветар, така убедувајќи ги селаните да ги примат монасите. Според традицијата се вели дека во него имало и тајно училиште. Во 1868 г. ридот сè уште се гледале купишта камења и дел од источниот ѕид на манастирската црква со три прозорци на него. Според грчки извори, претседателот на Воденската егзархиска општина им понудил на баовци 2000 гроша за обнова на манастирот под услов да ѝ се приклучат на Бугарската егзархија, но тие одбиле.
Во 1911 г. архијерејскиот намесник во С’ботско и деец на грчката вооружена пропаганда отец Никандар Папајоану ѝ предложил на грчката влада да се возобнови манастирот, кој според него бил потпален пред три века, односно околу 1600 г, и оттогаш е во урнатини. Манастирот е обновен по грчкото освојување на Егејска Македонија во 1912 г. Камен-темелникот на црквата е удрен на местото на стариот манастир од митрополитот Калиник Воденски, и изградбата е завршена за време на владикувањето на Хрисостом Воденски. Изграден е и двокатен конак за монаси. Во 2012 г. е осветена новата манастирска црква, изградена во светогорски стил. При изградбата на новата црква се откриени традги од ранохристијанска градба, веројатно подигната на местото на паганското светилиште на Артемида Агротера.
1 Поврзано
* Воденско-постолско-мегленска епархија
Црква „Св. Троица“ - Робово (Дојранско)

Света Троица или Свети Дух (|Αγίας Τριάδας, Αγίου Πνεύματος) — црква во некогашното село Робово, Дојранско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Полјанско-кукушката епархија на Цариградската патријаршија.
По прогонот на сето домородно население, во 1922 г. во Робово се населиле грчки доселеници од Тракија, а во 1928 г. и Грци од Понт. Дојденците во прво време ја користеле старата македонска црква „Св. Никола“, изградена околу 1830 г. Во 1935 г. ја изградиле оваа црква, а до неа направиле и училиште. Црквата е подигната со трудот на сите жители, а мајстори биле Стилијанос Пападопулос, Леондис Орфанидис, Николаос Киријакидис, Николаос Орфанидис, Георгиос Пападопулос, Макариос Орфанидис, Герамисос Пападопулос, Јоанис Пападопулос и Хараламбос Киријакидис. На северозапад има куловидна камбанарија.
1 Поврзано
* Полјанско-кукушка епархија
Billbergia nutans

''Billbergia nutans'', или солзи на кралицата, е епифитично растение со потекло од Бразил, Парагвај, Уругвај и Аргентина.
Ова растение често се користи како украсно растение. 
1 Сорти
Препознатливи се две сорти:#''Billbergia nutans'' var. ''nutans'' - Бразил, Парагвај, Уругвај и Аргентина
#''Billbergia nutans'' var. ''schimperiana'' (Wittm. ex Baker) Мез - Бразил, Парагвај
2 Галерија
Селанка откопува компири

''Селанка откопува компири'' ― слика од Винсент ван Гог, веројатно насликана во 1885 година. Сега се наоѓа во Кралскиот музеј за ликовни уметности Антверпен, Антверпен. Тоа е масло на платно поставено на табла.
Помеѓу 1883 и 1885 година, ван Гог работел во селата Ниу (Нов) Амстердам и Нунен, каде што лошата почва го оневозможувала преживувањето на работниците на фармите и малите стопанственици. Вдахнат од Жан-Франсоа Миле, кого го гледал како „вечниот господар“ на селскиот жанр, ван Гог ги гледал селаните како побожни луѓе облагородени од нивниот напорен труд и ги прикажал во неколку од, како што тој ги нарекол, неговите „кломски дела“. Во средината на јули 1885 година, тој изработил „шест или така големи платна“, вклучувајќи ги и „''Јадачи на компири''“. Потоа одлучил „засега да прави само мали дела“, што значи студии за фигура како „''Селанка откопува компири''“.
Делото првично било во сопственост на Ј. Вилебек ле Мер, а потоа на неименуван сопственик пред да биде продадено на аукција, каде што неговиот сегашен сопственик можел да го купи благодарение на посредништвото на Дворецот за ликовни уметности во Брисел. Главниот куратор на музејот напишал дека тоа е „Единственото, одлично дело од мрачното време на Винсент во Холанд сè уште во фламански раце (збирка на Роланд Летен, Гент). Единствениот ван Гог во нашата збирка, благодарение на ниската цена (300.000 франци) по која беше продаден на аукција.“
1 Наводи
Список на баварски кралски сопружници

Во историјата имало три вида баварски сопружници, војвотки, електорки и кралици. Повеќето сопружници наведени се војвотки. Првата сопруга на Баварија била Валдрада во 6 век. Последната сопруга била Марија Тереза од Австрија-Есте во 1913 година.
Куќата со најдолг стаж била династијата Вителсбах, која одиграла голема улога во баварската историја. За време на средновековниот период под династијата Вителсбах, Баварија била поделена на два дела, Горна и Долна Баварија. Ова значело дека можеби имало повеќе од една војвотка од Баварија во исто време, поради неуредното наследство меѓу наследниците. Три од отцепените семејства на Вителсбах беа: Ландшут, Минхен и Инголштат.
Од 555 година имало 99 баварски сопружници: 78 војвотки, 11 кралици, 10 електорки и една маргравина. Елизабета од Лорен и Каролина од Баден имале две титули.
1 Кралство Баварија
Слика, Име, Раѓање, Брак, Станала кралица, Престанала да биде кралица, Смрт, Сопружник
Каролина од Баден, 13 јули 1776, 9 март 1797, 1 јануари 1806, 13 октомври 1825, 13 ноември 1841, Максимилијан I Јосиф
Тереза од Саксо-Хилдбургхаузен, 8 јули 1792, 12 октомври 1810, 13 октомври 1825, 20 март 1848, 26 октомври 1854, Лудвиг I
Марија од Прусија, 15 октомври 1825, 12 октомври 1842, 20 март 1848, 10 март 1864, 17 мај 1889, Максимилијан II
Марија Тереза од Австрија-Есте, 2 јули 1849, 20 февруари 1868, 5 ноември 1913, 7 ноември 1918, 3 февруари 1919, Лудвиг III
Растдорф

Растдорф (|Rastdorf) — општина во округот Емсланд, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
1 Географија
1.1 Местоположба
Растдорф се наоѓа во североисточниот дел на областа Химлинг во Емсланд. Поголеми градови во близина се Фризојте на околу 16 километри североисточно, Клопенбург на околу 24 километри источно, Папенбург на околу 28 километри, Хазелине на околу 31 километар јужно и окружниот град Мепен на околу 37 километри југозападно.
Највисока точка кај Растдорф е Квекенберг со 35 метри.
1.2 Соседни општини
Соседни општини на север се општините Хилкенброк во општинската заедница Нордхимлинг, на североисток е градот Фризојте во округот Клопенбург, на југоисток е општината Фрес, на југ е градот Верлте и Бокхолте и на запад се општините Шпанхаренштете и Лоруп.
Црква „Св. Антониј“ - Лелово

Свети Антониј (|Αγίου Αντωνίου) — црква во селото Лелово, Кукушко, Егејска Македонија. Влегува во состав на Полјанско-кукушката епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е изградена во 1880 г. и претставува голема камена градба со припрата и женска црква над неа. Има дрвени столбови премачкани со гипс. Амвонот, иконостасот и балдахинот се насликани и живописани.
Храмот е прогласен за историски споменик на 30 јануари 1985 г.
1 Поврзано
* Полјанско-кукушка епархија
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Крецово

Свети Ѓорѓи (|Αγίου Γεωργίου) — црква во селото Крецово, Кукушко, Егејска Македонија. Влегува во состав на Полјанско-кукушката епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е изградена во 1814 г. според натписот над јужната врата. Претставува трикорабна базилика, при чија изградба е употребен материјал од постара градба. Внатре има добро зачуван дрвен иконостас од 1820 г. и владички престол од 1828 г.
Храмот е прогласен за историски споменик на 15 февруари 1985 г.
1 Поврзано
* Полјанско-кукушка епархија
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Патарос

Свети Ѓорѓи (|Aγίου Γεωργίου) — црква во селото Патарос, Дојранско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Полјанско-кукушката епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е гробишен храм во северниот дел на селото. Изграден е во XIX век. Има впечатлива архитектура и живописана внатрешност. Поради ова е прогласен за заштитен споменик на 20 септември 1991 г.
1 Поврзано
* Полјанско-кукушка епархија
Фрес (Германија)

Фрес (|Vrees) — општина во округот Емсланд, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
1 Географија
1.1 Местоположба
Општината Фрес се наоѓа во североисточниот дел на Химлинг.
1.2 Соседни општини
Соседни општини на север е градот Фризојте во округот Клопенбург, на исток е општината Молберген, на југ е Линдерн во округот Клопенбург, на југозапад е општината Верлте и на запад е општината Растдорф, членови на истата општинска заедница Верлте, како и Фрес.
Лоруп

Лоруп (|Lorup) — општина во округот Емсланд, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
1 Географија
1.1 Местоположба
Општината Лоруп се наоѓа во североисточниот дел на Химлинг, на височина до 73 метри. Највисока точка во рамки на селото е 42 метри на Бушхее. Околу 18 километри североисточно се наоѓа градот Фризојте.
1.2 Соседни општини
Соседни општини на север се општините Бреденберг, Естервеген и Хилкенброк во општинската заедница Нордхимлинг, на исток е општината Растдорф, на југ е општината Шпанхаренштете и на запад е општината Бергер во општинската заедница Зегел.
2 Галерија
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Патарос

Успение на Пресвета Богородица (|Κοιμήσεως της Θεοτόκου) — црква во селото Патарос, Дојранско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Полјанско-кукушката епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е изградена во 1857 г., што стои на надвлезниот натпис од север. Претставува трикорабна базилика — најпопуларниот вид црква во последните години на османлиското владеење. На исток има полукружна апсида со сопствен покрив. Покривот на самата црква е двоводен со триаголни засеци на источната и западната страна. Ѕидовите се од камен, а аглите се зајакнати со правоаголни делкани камења. Внатре трите кораба се поделени со колонада од четириаголни дрвени столбови. На западната страна имало галерија за женска црква.
Храмот работел до 1875 г., кога е затворен и до него е подигната нова црква. Старата е реставрирана во 1999 г. и во неа е отворена уметничка галерија во која се изложени копии на византиски и поствизантиски дела, како и на современи грчки уметници.
1 Поврзано
* Полјанско-кукушка епархија
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Междурек

Свети Ѓорѓи (|Αγίου Γεωργίου) — црква во селото Междурек, Кукушко, Егејска Македонија. Влегува во состав на Полјанско-кукушката епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата се наоѓа во јужниот дел на селото и изградена е во 1834 г. Претставува трикорабна базилика со дрвен покрив и залепена камбанарија. Внатре има вреден живопис и иконостас со вредни икони.
Во 1981 г. црквата е прогласена за споменик на културата.
1 Поврзано
* Полјанско-кукушка епархија
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Владаја

Свети Ѓорѓи (|Αγίου Γεωργίου) — црква во селото Владаја, Дојранско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Полјанско-кукушката епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е изградена во 1884 г. Претставува трикорабна базилика со димензии 14,80 × 10,30 м. Има полукружна апсида украсена со слепи ниши.
Црквата е прогласена за историски споменик на 27 јуни 1987 г.
1 Поврзано
* Полјанско-кукушка епархија
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Хаџилар

Свети Ѓорѓи (|Αγίου Γεωργίου) — црква во селото Хаџилар, Кукушко, Егејска Македонија. Влегува во состав на Полјанско-кукушката епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата се наоѓа во северниот крај на селото. Изградена е на почетокот на XIX век. Претставува базилика типична за своето време.
Во 1986 г. црквата е прогласена за споменик на културата.
1 Поврзано
* Полјанско-кукушка епархија
Радоњиќко Езеро

Радоњиќкото Езеро се наоѓа во јужните делови на Србија, во Метохија, северно од Ѓаковица. Тоа е вештачко акумулационо езеро изградено на притоката на Белот Дрим. Неговата должина е околу 5 км и зафаќа површина од 5,96 км2, што го прави второто по големина езеро во автономната покраина Косово и Метохија, по Газивода (9,2).
1 Поврзано
* Список на езера во Србија
* Ѓаковица
* Метохија
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Света Петка (Кукушко)

Свети Ѓорѓи (|Αγίου Γεωργίου) — црква во селото Света Петка, Кукушко (или Валовишко), Егејска Македонија. Влегува во состав на Полјанско-кукушката епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е изградена околу 1800 г. Претставува трикорабна базилика типична за своето време. Има димензии од 15,30 × 12,30 м. Внатре има богати оригинални украси, по што се разликува од традиционалната иконографија од почетокот на XIX век.
На 21 февруари 1989 г. црквата е прогласена за заштитен споменик.
1 Поврзано
* Полјанско-кукушка епархија
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Јанешево

Свети Ѓорѓи (|Αγίου Γεωργίου) — црква во селото Јанешево, Кукушко, Егејска Македонија. Влегува во состав на Полјанско-кукушката епархија на Цариградската патријаршија.
1 Архитектура
Црквата е гробишен храм, сместен на рид во северниот дел на селото. Претставува трикорабна базилика — најраспространетиот тип во доцните години на османлиското владеење. Имала и женска црква, која денес не е зачувана. По тлоцртот, храмот е павоаголен со полукружна апсида со сопствен покрив на исток. Покривот е двоводен со засеци на источната и западната страна. Влезот е од јужната страна и над него има фреска на Свети Ѓорѓи на коњ. На западната страна имало влез за припратата, но денес е заѕидан. Црквата имала трем на север, запад и југ, но истиот е уништен, а остатоците од дрвените потпори сè уште се видливи во ѕидовите.
Во внатрешноста, во источниот ѕид има пет апсиди, што овозможува вршење на повеќе литургии. На западната страна е зачуван издигнат нартекс со три скалила кон него.
Наосот се состои од три кораба одвоени со две колонади од четиристрани дрвени столбови покриени со гипс за да изгледаат округли. Покривот е од прости дрвени лајсни. Црквата се осветлува од окна со карактеристички железни решетки на северната и јужната страна.
2 Живопис
Големиот полукружен свод е украсен со претстави кои тешко се разликуваат — Богородица, Рождеството Христово, Поклонението на мудреците и други. Забележителни се ангелските лица распоредени меѓу фреските кои потсетуваат на западни примери.
Олтарот е одделен од наосот со дрвен насликан иконостас, кој според натписот датира од 1820 г. Поголемиот дел од иконостасот е насликан живописно со цветни мотиви, што е типично за Македонија во XIX век. Мотивите се преземени од традиционалната архитектура во народен стил, полни со симболизам. На еден реставиран дел од оградата се издвојува сцената со бакалот кој краде при мерењето како дел од темата за пеколните маки. Во други делови е темата за Крстот и Страстите Христови. Царските икони во вториот дел се дело претежно на уметници од Кулакиската школа од Солунско. Следват херувимите и Јесеевото дрво. Третиот дел на иконостасот се состои од иконите на Дванаесетте празници, поставени под лаковидните отвори со шарени украси. Горе се Апостолите и на крајот е Крстот, потпрет на два двојни змеја. Царските двери се резбани и украсени со претстави на Благовештението, пророци и јерарси.
Две скриени врати во северниот и јужниот кораб, украсени со претстави на архангелите Михаил и Гаврил, водат во олтарниот простор. Владичкиот престол има купола. Под иконата на Христос на престол е означена годината 1820. На третиот столб од северната колонада е потпрен дрвениот амвон, кој е насликан со фигурите на поединечни светци — Свети Симеон Столпник, Евангелистот Марко и други.
3 Поврзано
* Полјанско-кукушка епархија
Ивана Петковска

Ивана Петковска (родена на 14 април 2002 во Скопје) — македонска поп-пејачка. Заедно со Магдалена Алексовска, Ивана ја претставувала Македонија на Детската Евровизија 2015 во Софија, Бугарија, со песната „Плетенка“ и се пласирала на седумнаесеттото место во конкуренција со 26 поени.
Таа била ученик во основното училиште „Димитар Македонски“. Ги направила првите чекори во музиката кога имала само 5 години, настапувајќи на детскиот фестивал „Поточиња“. По 3 години се приклучила на КУД Никола Јонков Вапцаров, македонски народен фолклорен ансамбл, учествувајќи на неколку настапи во земјата и странство. Покрај танцувањето, таа пеела македонски народни песни на голем број на концерти низ Македонија. Ивана исто така била член во училишниот хор.
Црква „Воздвижение на Чесниот Крст“ - Станица Аканџали

Воздвижение на Чесниот Крст (|Υψώσεως Τιμίου Σταυρού) — црква во селото Станица Аканџали, Дојранско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Полјанско-кукушката епархија на Цариградската патријаршија.
Во 1930 г. во селото Чаали доселените Грци од Турција изградиле црква. Со постепеното населување на жителите од околината, Чаали е припоено кон Станица Аканџали, а старата црква станала премала за да се задоволат потребите. На 30 ноември 1975 г. на сретселото во Станица Аканџали е удрен камен-темелникот на црквата „Воздвижение на Чесниот Крст“. Првата литургија е отслужена на 5 септември 1982 г., а црквата е осветена на 10 април 1983 г. Изградбата е финансирана од мештаните и голем број иселеници.
Во дворот на храмот има параклис „Св. Катерина“. Гробишната црква „Св. Лазар“ исто така е параклис на храмот.
1 Поврзано
* Полјанско-кукушка епархија
Црква „Св. Константин и Елена“ - Аканџали

Свети Константин и Елена (|Αγίους Κωνσταντίνο και Ελένη) — црква во селото Аканџали, Дојранско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Полјанско-кукушката епархија на Цариградската патријаршија.
Со грчкото освојвуање на Егејска Македонија, Аканџали било етнички исчистено со масовни убиства и протерувања на македонското население, па затоа селото останало пусто. Во 1922 г. тука се доселени тракиски Грци од чорленското село Чингене Сарај во Турција. На 28 јуни 1924 г. дошле и семејства од Понт. Тракиските жители на селото имале црква посветена на Успението Богородично. Во 1930 г. откако станало очигледно дека нема да се вратат во родните места, на јужниот крај на селото дојденците почнале да го градат храмот „Св. Константин и Елена“. Негов градител е инженерот Михаилидис. Црквата има отворен трем на запад, а внатрешноста е делумно живописана.
1 Поврзано
* Полјанско-кукушка епархија
Црква „Св. Илија“ - Планиница

Свети Илија (|Προφήτη Hλία) — црква во селото Планиница, Кукушко, Егејска Македонија. Влегува во состав на Полјанско-кукушката епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е изградена во 1854 г. Претставува базилика типична за своето време. Внатре има икони на зографот Ставракис Маргаритис од погрченото солунско село Кулакија.
Поради забележителната архитектура и живописаната и украсена внатрешност, црквата е прогласена за заштитен споменик на 20 септември 1991 г.
1 Поврзано
* Полјанско-кукушка епархија
Парабола за сејачот

Парабоала за сејачот — една од најпознатите Исусови алегориски приказни. Станува збор за сејач кој фрла семе наоколу (на пат, на карпа, меѓу трње) и најголемиот дел од семето се губи. Меѓутоа, мал дел од семето паѓа на добра почва и повеќекратно раѓа.
Оваа приказна е запишана во канонските евангелија според Матеј, Марко и Лука, како и во неканонското евангелие според Тома.
1 Парабола
Параболата започнува така што Исус еден ден излегол од домот и седнал покрај морето, а околу него се собрало мноштво луѓе. После тоа, тој се качил на лаѓата и држел проповед, додека народот стоел на брегот.
2.1 Според Матеј
Евангелието според Матеј ја раскажува следнава Исусова парабола:
2.2 Според Марко
Евангелието според Марко го пренесува следново:
2.3 Според Лука
Евангелието по Лука го пренесува следново:
2 Толкувања
По завршување на проповедта, Исус им дал толкување на оваа парабола на своите ученици. Кога го прашале зошто им зборува на луѓето во параболи, Исус одговорил: „ ''Вам ви е дадено да ги знаете тајните на царството Божјо, а на оние што се надвор во параболите''“ (Марко 4:11). Зашто тие „''гледајќи не гледаат, а слушајќи не слушаат, ниту разбираат''“ (Матеј 13:11-13). Кога учениците го замолиле да го објасни значењето на параболата, тој одговорил:
Потоа Исус им ја објаснил параболата за сејачот:
2.1 Според Матеј
Матеј го наведува следното толкување на Исусовата парабола за сејачот:
2.2 Според Марко
Марко го наведува следново толкување на Исусовата парабола за сејачот:
2.3 Според Лука
Лука го наведува следното толкување на Исусовата парабола за сејачот:
2.4 Современи толкувања
Повеќето проучувачи веруваат дека оваа Исусова парабола изворно е оптимистичка, бидејќи и покрај сите неуспеси, семето на крајот успева, пушта корен и дава голем принос.
Има и такви кои се прашуваат дали појаснувањето во канонските евангелија првично било Исусово или било вметнато подоцна. Некои веруваат дека Исус зборувал во алегориски параболи затоа што не сакал сите да го разберат, туку само неговите следбеници. Тие веруваат дека е неопходно однапред да се има вера во Исус, инаку Исус нема да ги просветли туку само ќе ги збуни.
Понекогаш параболата се толкува во смисла дека постојат неколку нивоа на спасение: Иринеј верува дека постојат разлики помеѓу небесните живеалишта на оние кои произведуваат стократно, оние кои произведуваат шеесеткратно и оние кои произведуваат триесеткратно.
Според толкувањето на Мормонската црква, „зборот“ ги претставува сите канонски евангелија, кои не ги прифаќаат сите со иста посветеност:
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Аканџали

Свети Ѓорѓи (|Αγίου Γεωργίου) — црква во селото Аканџали, Дојранско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Полјанско-кукушката епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е гробишен храм, сместен во југозападниот крај на селото. Изграден е во 1830 г. Според Асен Василиев, црквата е дело на истакнатиот мијачки мајстор Андон Китанов (1829 – 1914). Можно е да е дело на татко му Китан Петров (1793 – 1866).
1 Поврзано
* Полјанско-кукушка епархија
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Постолар

Успение на Пресвета Богородица (|Κοιμήσεως της Θεοτόκου) — црква во селото Постолар, Кукушко, Егејска Македонија. Влегува во состав на Полјанско-кукушката епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е изградена во средината на XIX век и се наоѓа во Средното Маало на селото. Претставува трикорабна базилика типична за своето време. Во 1894 г. е изградена посебна камбанарија. Внатре има дрвен иконостас со икони од XIX век. Во храмот има икони на зографот Маргарит Ламбу од погрченото солунско село Кулакија.
Храмот е прогласен за историски споменик на 27 јуни 1987 г.
1 Поврзано
* Полјанско-кукушка епархија
Магдалена Алексовска

Магдалена Алексовска (родена на 24 јануари 2002 во Скопје) — македонска поп пејачка. Заедно со Ивана Петковска, Магдалена ја претставувала Македонија на Детската Евровизија 2015 во Софија, Бугарија, со песната „''Плетенка''“ и се пласирала на седумнаесеттото место во конкуренција со 26 поени.
Таа била ученик во СУ „Илија Николовски Луј“ во Скопје. Магдалена била член на хорот на детскиот фестивал Златно славејче од 2009 до 2014 година. Таа свири на флејта и ја снимила нејзината прва песна „''Ученик''“ во 2010 година. Таа настапила на неколку меѓународни детски фестивали (вклучувајќи ги Истанбул и Белград), како и домашни и меѓународни натпревари (вклучувајќи ги Струга и Прилеп). Најзначаен настап на Магдалена бил на Меѓународниот детски фестивал „Славјански базар 2013“ во Витебск, Белорусија.
Зана Алиу

Зана Алиу (албански: Zana Aliu; родена на ) — македонска пејачка од албанска народност, која ја претставувала Македонија на Детска Евровизија 2006 во Букурешт во 2006 година. Тогаш таа имала 13 години и ја извела песната „''Вљубена''“ на македонски јазик.
Зана почнала да пее од својата 6-та година. Од тогаш Зана активно пеела, била редовен член на училишниот хор со кој има освоено повеќе награди во Македонија. Има настапувано на неколку манифестации во Универзалната сала во Скопје. Таа одела на часови по пијано. За Детската Евровизија, таа напишала две песни, но сепак се решила за „''Вљубена''“ затоа што е „пожива“ песна, со повеќе енергија и ритам за разлика од другата која е потивка и поспора. Основно училиште завршила во ОУ „Петар Здравковски Пенко“. Таа зборува англиски, италијански и шпански. Сака да игра тенис, а тренирала и кошарка во КК Шкупи.
Настапот на Зана добил 14 поени (од нив по 12 биле дадени на секој учесник на почетокот и уште 2 добила од Романија при ТВ-гласањето).
1 Семејство
Зана има помал брат Блерон и постара сестра Егзона. Нејзината сестра Егзона студирала во Сакраменто, Соединетите Држави.
Зелени на Црна Гора

Зелени на Црна Гора (црногорски: Зелени Црне Горе) ― поранешна краткотрајна зелена политичка партија во Црна Гора. Во Владата била службено регистрирана како невладина организација (НВО). Основана била на Установната конференција одржана на 2 февруари 2002 година и била регистрирана како невладина организација на 21 март 2002 година. Основач на НВО-то и најистакнат член бил црногорскиот физичар Драган Хајдуковиќ, кој бил кандидат за претседател на Црна Гора во декември 2002 и февруари 2003 година, двата избори биле прогласени за неважечки поради слабата излезност, и на крај во мај 2003 година, кога завршил на третото место со 4,4% од гласовите.
1 Поврзано
* Зелена партија
* Зелена политика
Лан (Химлинг)

Лан (|Lahn) — општина во округот Емсланд, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
1 Географија
1.1 Местоположба
Лан се наоѓа во Емсланд, неколку километри источно од Химлинг. Општината се наоѓа југозападно од гратчето Верлте помеѓу Нордраде и Мителраде.
1.2 Соседни општини
Соседни општини на север и на исток се општините Верлте, на југ е општината Леден во општинската заедница Херцлаке и на запад се општините Хивен и Зегел во општинската заедница Зегел.
Зелени на Босна и Херцеговина

Зелени на Босна и Херцеговина (|Zeleni Bosne i Hercegovine) ― босанскохерцеговска зелена политичка партија.
1 Историја
Партијата била основана во 2004 година. Зелените, исто така, се обидуваат да ги зајакнат своите односи со другите зелени партии, како што се Европската зелена партија и невладините организации во Босна и Херцеговина, како што се движењето за мир, движењето на жените, младинското и студентското движење, еколошките организации и работничките синдикати.
2 Идеологија и политики
Партијата се залага за следните политики:
* градење на демократска, независна и суверена Босна и Херцеговина
* заштита на човековите права и политички слободи
* зајакнување на месната и регионалната власт
* Влезот на Босна и Херцеговина во Европската Унија
* слободна пазарна економија
* заштита на животната средина
* воспоставување на еколошки стандарди за производство
3 Поврзано
* Зелена партија
* Зелена политика
* Список на еколошки организации
Дамјан Пејчиноски

Дамјан Пејчиноски — македонски гитарист активен во современото свирење електрична гитара, особено во фјужн-џезот.
1 Живот и кариера
Пејчиноски почнал да свири гитара на шестгодишна возраст. По завршувањето на основното и средното училиште во родниот Охрид, каде што живее и денес, во 2003 година се запишал во Националната музичка академија „Проф. Панчо Владигеров“ во Софија каде почнал да студира џез со целосна стипендија, која ја завршил со магистратура. Во текот на својата музичка кариера Пејчиноски остварил бројни национални и меѓународни настапи. Во мај 2010 година ја претставувал Македонија на сцената како дел од Изборот за песна на Евровизија во Осло. Од 11ти до 14ти април 2012 година тој учествувал на добро познатиот фестивал на гитара во Омиш.
1.1 Инструмент
Пејчиноски свирел на Music Man Axis гитара, а потоа PRS (Paul Reed Smith Guitar Company) му направил посветена гитара. Ова го прави првиот музичар од југоисточна Европа кој се приклучил на листата на свирачи на ПРС гитара како што се Карлос Сантана, Орианти, Ал Ди Меола и Дејв Наваро.
2 Наводи
Стадион Лусаил

Стадион Лусаил Ајконик или стадион Лусаил — фудбалски стадион во Лусаил, Катар. Финалиот натпревар од Светското првенство во фудбал во 2022 година ќе се одигра на стадионот Лусаил.
Стадионот Лусаил е најголемиот стадион во Катар, и е во сопственост на Фудбалската асоцијација на Катар. Исто така, Лусаил е еден од осумте стадиони во Катар кои се пренаменети за Светското првенство во фудбал 2022.
Стадионот се наоѓа на околу 23 километри северно од главниот град на Катар, Доха.
1 Изградба
Процесот за пренамена на стадионот започна во 2014 година.
Дизајнот на стадионот е дело на британската фирма Foster + Partners и Populous, поддржани од MANICA Architecture. Стадионот има капацитет од 80.000 седишта. За климатизација на сите стадиони во Катар на кои ќе се играат натпреварите од светското првенство ќе се користи сончева енергија, со што ќе има нула јаглероден отпечаток.
Изградбата на стадионот започнала на 11 април 2017 година. Првичната проценка била дека стадионот ќе биде завршен во 2020 година. Притоа, било планирано да биде домаќин на неколку пријателски натпревари пред да биде користен за Светското првенство. Но, стадионот бил завршен во 2021, и ќе биде домаќин на 10 натпревари вклучувајќи го и финалето.
По Светското првенство, се очекува стадионот да се редизајнира во стадион со 40.000 седишта. Останатите седишта ќе бидат отстранети, и заедно со другите делови ќе се пренаменат во простор достапен на заедницата со продавници, кафулиња, спортски и образовни објекти и здравствена клиника.
2 Светско првенство на ФИФА 2022 година
Стадионот Лусаил ќе биде домаќин на десет натпревари од Светското првенство во фудбал во 2022 година, вклучувајќи го и финалето.
Датум, Време, Тим бр. 1, Резултат, Тим бр. 2, Рунда, Присуство
22 ноември 2022, 13:00, 1–2, Група Ц
24 ноември 2022, 22:00, 2–0, Група Г
26 ноември 2022, 22:00, –, Група Ц
28 ноември 2022, 22:00, –, Група Х
30 ноември 2022, 22:00, –, Група Ц
2 декември 2022, 22:00, –, Група Г
6 декември 2022, 22:00, Победникот од група Х, –, Второпласираниот од група Г, Осминафинале
9 декември 2022, 22:00, Победникот од натпревар 49, –, Победникот од натпревар 50, Четврт-финале
13 декември 2022, 22:00, Победникот од натпревар57, –, Победникот од натпревар 58, Полуфинале
18 декември 2022, 18:00, Победникот од натпревар 61, –, Победникот од натпревар 62, Финале
3 Поврзано
* Спортска арена Лусаил, Лусаил, Катар
Стадион 974

Стадион 974 (, порано Стадион Рас Абу Абуд) — фудбалски стадион во Рас Абу Абуд, Доха, Катар. Овој стадион бил отворен на 30 ноември 2021 година, и е еден од осумте стадиони во Катар каде ќе се играат натпреварите од Светското првенство во фудбал во 2022 година. По завршувањето на првенството, Стадионот 974 нема повеќе да се користи, односно ќе биде извршена деконструкција на истиот.
1 Дизајн и изградба
Концептот на стадионот бил дизајниран од страна на шпанската компанија Fenwick Iribarren Architects. Стадионот се наоѓа на вештачки гребен, и е изграден на брег од 450.000 квадратни метри. Како и некои од останатите стадиони, овој стадион има модуларен дизајн. Направен е од 974 рециклирани контејнери за транспорт во чест на индустриската историја на локацијата и меѓународниот повикувачки број за Катар (+974). Некои од овие контејнери содржат скали, штандови и тоалети. По завршувањето на првенството, контејнерите и седиштата ќе бидат демонтирани и донирани на некои од неразвиените земји во светот. Стадионот 974 е првиот привремен стадион во историјата на Светското првенство на ФИФА.
Стадионот е еден од осумте што се пренаменети за . Процесот за пренамена на стадионот започнал во 2017 година. Во изградбата на стадионот учествувале HBK Contracting Company (HBK), DCB-QA, Time Qatar, Fenwick Iribarren Architects (FI-A), Schlaich Bergermann Partner и Hilson Maron.
Стадионот добил четири ѕвезди од Глобалниот систем за проценка на одржливост (GSAS).
2 Историја
Стадионот првично бил најавен под името ''Стадион Рас Абу Абуд''. За време на настанот организиран по повод отворањето на стадионот на 20 ноември 2021 година, стадионот официјално бил преименуван во Стадион 974.
Првиот натпревар на Стадионот 974 се одржал на 30 ноември 2021 година на денот на отворањето на Арапскиот куп на ФИФА, помеѓу Обединетите Арапски Емирати и Сирија. Стадионот бил домаќин на пет натпревари за време на Арапскиот куп на ФИФА 2021 година.
3 Светско првенство во ФИФА 2022 година
Стадионот 974 ќе биде домаќин на седум натпревари од Светското првенство во фудбал во 2022 година.
Датум, Време, Тим бр. 1, Резултат, Тим бр. 2, Рунда, Присуство
22 ноември 2022 година, 19:00 часот, 0–0, Група Ц
24 ноември 2022 година, 19:00 часот, 3–2, Група Х
26 ноември 2022 година, 19:00 часот, 2–1, Група Д
28 ноември 2022 година, 19:00 часот, –, Група Г
30 ноември 2022 година, 22:00 часот, –, Група Ц
2 декември 2022 година, 22:00 часот, –, Група Г
5 декември 2022 година, 22:00 часот, Победникот од група Г, –, Второпласираниот од група Х, Осминафинале
Црква „Воздвижение на Чесниот Крст“ - Чугунци

Воздвижение на Чесниот Крст (|Ύψωσης Tιμίου Σταυρού) — црква во селото Чугунци, Дојранско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Полјанско-кукушката епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е изградена во средината на XIX век и претставува трикорабна базилика типична за своето време. Подоцна во храмот се направени значителни промени.
Храмот е прогласен за историски споменик на 27 јуни 1987 г.
1 Поврзано
* Полјанско-кукушка епархија
Еколози на Грција

Еколози на Грција (|Οικολόγοι Ελλάδας, Ојкологи Еладас) ― грчка политичка партија со седиште во Атина, основана во 1988 година. Ја предводи Константинос Папаниколас.
Партијата го издава списанието ''Здравје и екологија'' (''Υγεία - Οικολογία'') и ја води телевизиската станица ''Телефос'' (''Τηλεφώς''). Исто така, воделе радио станица во Атина наречена ''Радио за здравје и екологија'' (''Ράδιο Υγεία - Οικολογία'') до 2001 година, кога била затворена.
На европските избори во 1989 година, тие освоиле 0,42% од гласовите. Нејзиниот дел од гласовите опаднал на следните избори. На парламентарните избори во 2000 и 2004 година, како и на локалните избори кои биле интервенирани, Еколози на Грција створиле сојуз со Демократското социјално движење (ДИККИ), Земјоделската партија (ПАЕКЕ) и други. Сојузот на овие избори освоил меѓу 1 и 3 отсто.
На 11 септември 2009 година, Јоргос Караџаферис, водач на крајно десничарската националистичка партија Народен православен собир (НПС/ЛАОС) објавил дека водачот на Еколози на Грција, Папаниколас, ќе се кандидира на државното место преку Лаос на грчките законодавни избори во 2009 година.
1 Изборни резултати
Година, Вид на избори, Гласови, %, Мандати
ноември 1989, Парламентарни, 10.223, 0.2, 0
1990, Парламентарни, 5.787, 0.1, 0
1993, Парламентарни, 5.561, 0.1, 0
1996, Парламентарни, 4.113, 0,06, 0
2000, Парламентарни, учествувале со ДСД
2004, Парламентарни, учествувале со ДСД
2009, Европски парламентарни, 33.236, 0,65, 0
2009, Парламентарни, учествувале со ЛАОС
Исусови параболи

Исусови параболи или Исусови приказни — кратки алегориски приказни кои пренесуваат духовни поуки преку примери од секојдневниот живот. Околу една третина од запишаните зборови на Исус се параболи.
Параболите (хебр. מָשָׁל ''mashal'') биле вообичаен начин на изразување за Стариот завет и воопшто за еврејската духовна традиција. Самиот Исус изобилно го користел овој начин на изразување. Во Новиот завет има околу 40 Исусови алегориски приказни и тие главно се наоѓаат во трите синоптички евангелија, според Матеј, Марко и Лука. Во Евангелието според Јован нема параболи, или ги има многу малку.
Иако користел апстрактни теолошки изрази во разговорите со свештениците и неговите ученици, со руралното население во Палестина Исус зборувал во слики од нивното секојдневие. Кога учениците го прашале зошто им зборува на луѓето во параболи, Исус одговорил: „Вам ви е дадено да ги знаете тајните на царството Божјо, а на оние, надворешните, сè ќе им се кажува во параболи“ (Марко 4:11). „Затоа им зборувам во параболи, оти гледаат и не виѓаваат; слушаат и не чујат, ниту, пак, разбираат“ (Матеј 13:13). Затоа, во разговор со обичниот народ, Исус користел споредби како метод на поучување.
Споредбите се сликовит говор разбирлив во тогашно време. Исус обично зборува во сегашно време за работи кои редовно се случуваат во природата и човечкиот живот, и имаат вонвременско значење. Тој ги истакнува заедничките врски меѓу секојдневниот живот и духовната реалност на Царството Божјо. Како што пастирот се радува на пронајдена овца, така и Бог се радува на покаен грешник.
Снагата на параболата е во реагирањето на слушателите. Во параболите се појавуваат неочекувани моменти различни од вообичаената човечка логика, на пр. во параболата за работниците на лозјата. Многу приказни завршуваат со прашање и му дозволуваат на слушателот сам да одлучи кој пат да го избере. Исус сака слушателите да се препознаат себеси во споредбите, да препознаат што не е во ред во нивните животи и да заземат нова, различна позиција од претходната.
Некои параболи повикуваат на будност, на очекување на царството Божјо. Такви се на пр. параболата за десетте девојки и парабола за верниот слуга. Многу параболи се критики на свештениците и богатите, во корист на отфрлените и презрените луѓе од пониските класи. Такви се, на пример: параболата за фарисејот и цариникот, парабола за богатиот човек и Лазар итн.
Црва „Св. Атанас“ - Бугариево

Свети Атанас (|Άγιος Αθανάσιος) — црква во селото Бугариево, Солунско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Полјанско-кукушката епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е главна знаменитост на селото. Според месните преданија, изградена е на местото на манастир основан од монахињата Пелагија во XVII век кој горел на три наврати. Во денешниот облик црквата е изградена во 1858 г. и претставува трикорабна поствизантиска базилика со убава женска црква, дрвен парапет, насликан иконостас и фрески од XVIII век. Во минатото, на селската слава (2 мај) се е правел курбан. Иконите во црквата се дело на Константин Ламбу од погрченото солунско село Кулакија. Црквата работела од 1860 г. до 1967 г., кога била затворена околу шест месеци поради пукнатини на ѕидовите. Тогаш нејзината парохија се споила со соседната парохија „Свети Пантелејмон“. Во 1977 г. е изградена нова црква, осветена на 2 октомври 1977 г. од Дионисиј Неаполско-ставруполски. Новата црква е трикорабна базилика, живописана во 1986 г. Следната година се додадени надворешна колонада и трем.
Храмот е прогласен за историски споменик на 10 јули 1985 г.
1 Поврзано
* Полјанско-кукушка епархија
Црва „Св. Илија“ - Кукуш

Свети Илија (|Προφήτη Ηλία) — црква во градот Кукуш, Егејска Македонија. Влегува во состав на Полјанско-кукушката епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е изградена во 1920 г. од Грците доселени во Кукуш од Турција. Претставува трикорабна базилика со дрвен покраив.
Во 2001 г. црквата е прогласена за споменик на културата како дел од историското наследство на грчките доселеници во градот.
1 Поврзано
* Полјанско-кукушка епархија
Црква „Св. Никола“ - Ватилак

Свети Никола (|Αγίου Νικολάου) — црква во селото Ватилак, Солунско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Полјанско-кукушката епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е гробишен храм, сместен во северозападниот дел на селото. Претставува трикорабна базилика типична за своето време. Изградена е во 1860 г., веројатно на местото на постара црква, што се гледа од архитектонските елементи растурени наоколу.
Храмот е забележителен пример за поствизантиската архитектура во Солунско. Внатре има фрески во жртвеникот, во ѓаконикот и на северниот ѕид.
Црквата е прогласена за историски споменик на 8 декември 1994 г.
1 Поврзано
* Полјанско-кукушка епархија
Парабола за фарисејот и цариникот

Парабола за фарисејот и цариникот (или ''парабола за фарисејот и даночникот'') — една од познатите Исусовите алегориски приказни која се наоѓа во Евангелието по Лука.
Параболата прикажува фарисејски свештеник, кој се фали со своите доблести, наспроти собирач на данок кој понизно му се моли на Бога за милост. Оваа приказна ја нагласува потребата од скромна молитва.
1 Парабола
Лука пренесува дека Исус им ја кажал следнава приказна на некои кои биле убедени дека се праведни и ги презираат другите луѓе:
2 Толкувања
Во текот на 1 век, фарисеите биле познати по нивното строго почитување на Мојсеевиот закон. Фарисејот во оваа приказна е уште поревносен од своите пријатели, пости почесто отколку што е потребно, дава десеток на сѐ што ќе добие, дури и во случаи кога верските правила не го налагаат тоа. Уверен во својата праведност, фарисејот не барал ништо од Бога и затоа не добил ништо.
Од друга страна, публиканите (јавните службеници кои работеле за Рим) биле презрени Евреи кои соработувале со Римското Царство. Бидејќи биле најпознати по собирањето патарини и даноци, тие обично се опишуваат како цариници или даночници. Меѓутоа, оваа приказна не ја осудува нивното занимање (види и Лука 3:12-13), туку ги опишува како „ја признаваат својата состојба на недостојност пред Бога и ја признаваат својата потреба за помирување“. Доаѓајќи кај Бога со понизност, даночникот ја добива милоста и помирувањето што ги барал“.
Зелена партија на Малезија

Зелената партија на Малезија (|Parti Hijau Malaysia, Парти хиџау Малајсија) ― политичка партија во Малезија со фокус на зачувување на животната средина. Создадена е во 2010 година, но останува семрежно виртуелно движење. Првичната намера на основачот Азлан Аднан била да ги зајакне и обедини сите еколошки невладини организации во Малезија и да ја турне зелената агенда во малезиската политичка свест.
1 Поврзано
* Зелена партија
* Азискотихоокенска зелена федерација
Либерали за шуми

Либералите за шуми ― поранешна австралиска помала политичка партија. Се натпреварувала и на сојузнодржавните и на сојузните избори помеѓу 2002 и 2008 година, но само добиле еден избран претставник - Џенет Вулард (избрана како независна) во Западна Австралија. Никогаш не постигнала застапеност на сојузно ниво.
Партијата била основана во 2001 година од д-р Кит Вулард, сопруг на Џенет Вулард и поранешен претседател на Австралиското медицинско здружение (АМЗ/АМА).
Партијата главно тврдела за себе дека е идеолошки усогласена со симпатиите на десниот центар на Либералната партија на Австралија, но била усогласена со Австралиската работничка партија (АРП/АЛП) во одредени држави како Нов Јужен Велс, но со поголема почит кон зачувување на животната средина.
И покрај нејзиниот низок профил, партијата добила дел за почит од првите гласови во сенатот во некои сојузни држави. На пример, на изборите во 2004 година таа добила само неколку стотици гласови помалку од Австралиските демократи во Викторија.
1 Име
Регистрираното име на партијата во Австралиската изборна комисија и Изборната комисија на Западна Австралија било „либерали за шумите“ (без голема буква), но во весниците било познато како „Либерали за шуми“. До крајот на 2009 година, Либералите за шуми повеќе не била регистрирана политичка партија никаде во Австралија.
2 Поврзано
* Small-l liberal - поим што го користат либералните кандидати за да се опишат себеси со цел да привлечат поддршка од благо разочараните коалициски гласачи
Црква „Св. Константин и Елена“ - Казаново

Свети Константин и Елена (|Άγιοι Κωνσταντίνος και Ελένη) — црква во селото Казаново, Кукушко, Егејска Македонија. Влегува во состав на Полјанско-кукушката епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е изградена во 1851 г. и претставува трикорабна базилика типична за своето време. Во 1884 г. е изградена посебна камбанарија. Внатре во жртвеникот има остатоци од фрески. Има икони од Димитар Вангелов. Обновена е во 1954 г.
Храмот е прогласен за историски споменик на 27 јуни 1987 г.
1 Поврзано
* Полјанско-кукушка епархија
Зелена партија на Иран

Зелената партија на Иран (ЗПИ; |حزب سبزهای ایران|Hezb-e-sabz Hayeh Iran, кирилизирано: Хезб е сабз Хајех Иран) ― зелена политичка партија која е дисидент на владата на Исламската Република Иран.
Таа е забранета партија без никакво физичко присуство во Иран, има радикален став кон иранскиот Оддел за животна средина и ја смета за „фасада на грижа за животната средина во корист на меѓународните набљудувачи“, тврдејќи дека „прикрива еколошки катастрофи на државата“. Тоа е исклучок од иранското еколошко движење, во кое повеќето организации и невладини организации се толерирани, а понекогаш и охрабрени од владата.
Партијата била основана во Калифорнија, Соединетите Држави како „професионална иранска иселеничка опозиција“ и наводно била со седиште во Канада од 1999 година. Од 2014 година, таа е со седиште во Германија.
Парабола за загубената овца

Парабола за загубената овца — една од најпознатите Исусови приказни. Приказната зборува за овчар кој изгубил една овца, а тој ги остава сите други за да ја најде. Оваа приказна влијаела на идејата за Исус како добар пастир.
Приказната е запишана во канонските евангелија според Матеј (18:12–14) и Лука (15:3–7), како и во неканонското евангелие според Тома (Изреди 107). Евангелието според Лука содржи уште две слични параболи за губење и искупување, параболата за загубената драхма и параболата за загубениот син, која Исус ја раскажува откако свештениците го обвиниле дека се дружи со „грешниците“.
1 Парабола
1.1 Според Матеј
Евангелието според Матеј ја раскажува следнава Исусова парабола:
1.2 Според Лука
Евангелието според Лука ги цитира следниве зборови на Исус:
1.3 Според Тома
Евангелието според Тома ја запишува следната верзија на приказната:
2 Толкувања
Оваа приказна дели заедничка тема со две други слични приказни за загуба и пронаоѓање: приказната за загубената драхма и приказната за загубениот син. Загубена овца или паричка претставува загубено човечко суштество. Во оваа аналогија, Исус е пастир, кој се поистоветува со ликот на Бог како пастир што ги бара загубените овци во Езекил 34: 11–16.
Џоел Грин смета дека овие споредби се првенствено за Бога и нивната цел е да ја покажат „природата на божествениот одговор на враќањето на загубениот“. Радоста на пастирите ја претставува радоста Божја, што е спротивно на укорот на верските водачи на кои им е упатена оваа проповед.