procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Суперкуп на Италија 2015

Суперкупот на Италија за 2015 година било 28-мото издание на Суперкупот на Италија, традиционален фудбалски натпревар во кој се среќаваат победниците од претходната сезона во Серија А и Купот на Италија.
Бидејќи Јувентус ги освоил двете натпреварувања Серија А 2014-2015 и Купот на Италија 2014-2015, противник во натпреварот му бил вицешампионот на Купот на Италија, екипата на Лацио.
Натпреварот се одиграл на 8 август 2015 година на Стадионот Шангај во Шангај, Кина.
1 Преглед на натпреварот
По пристигнувањето во Кина двата клуба имале поплаки во однос на квалитетот на стадионот, кој бил многу нерамен и со дупки на неколку места. Тренерот на Јувентус, Масимилијано Алегри, дури изјавил дека Стадионот во Шангај му наликува на поле со комипири, а со тоа се сложил и неговиот колега од спротивната страна Стефано Пиоли.
Лошиот терен, силниот ветар кој дувал и тоа што за двата клуба ова бил прв официјален натпревар во новата сезоната биле само некој фактори поради кој во првото полувреме од натпреварот имало малку "вистински" фудбал и било поприлично здодевно и за заборав. Речиси ништо поконкретно не се случувало на теренот, само два удари кон голот, кој ги испратиле играчите на Јувентус Лихтштајнер и Погба, но и тие не биле непрецизни.
Второто полувреме донело подобар фудбал, а веќе на стартот Јувентус имал голема шанса преку Манџукиќ кој излегол сам пред голот на Лацио, но голманот Маркети го одбранил неговиот удар. Само неколку секунди подоцна одличен удар од далечина на Погба, Маркети бил совладан, но топката завршила само неколку сантиметри покрај голот.
И конечно во 69-тата минута паднал првиот гол, кога Јувентус дошол до водство од 1-0 преку Марио Манџукиќ кој ја искористил својата втора шанса во натпреварот стрлајќи прецизно со глава по одличниот центаршут на Стураро од десната страна. Само пет минути подоцна натпреварот бил решен кога замената Пауло Дибала, на асистенција на Погба, го направил резултатот 2-0 за Јувентус.
До крајот на натпреварот Лацио имал повеќе од играта и успеале да создадат неколку шанси за гол, но резултатот останал не променет. Ова била 7-мата титула за Јувентус во Суперкупот на Италија, со што поставиле нов рекорд во ова натпреварување со една титула повеќе од Милан кој има 6.
1.1 Детали од натпреварот
2 Екипа победник
Јувентус''Победник на Суперкупот на Италија 2015''7. титула
Гаврил I Цариградски

Гаврил I Цариградски — Вселенски патријарх во период од неколку месеци во 1596 година.
Тој првично бил митрополит Солунски и близок соработник на патријархот Еремија II. Тој присуствувал на синодот одржан во мај 1593 година.
Избран за патријарх во февруари 1596 година, по смената на неговиот претходник, Матеј II, порди неговиот нелегален избор. СМетајќи го за способен прелат и неговото поставување за патријар се сметало како решение на бројните проблеми..
Но наскоро се разболил, и во јули или август истата година починал. Гласините дека бил отруен, не се потврдени. По неговата смрт, за негов наследник е поставен митрополитот Атински Теофан I, во декември 1596 година.
Теофан I Цариградски

Теофан I Цариградски — вселенски патријарх во 1597 година.
1 Животопис
Родум од Атина, и припаѓал на познатото семејство Карики. Пред 1578 година бил хорист и логотет во Големата исусова црква. Во 1585 година бил избран за епископ Пловдиски како наследник на митрополитот Теолепт II, кој бил избран за патријарх. И по неговиот избор, сепак, останал во Цариград до 1592 година, кога бил избран за митрополит на Атина. Во ова својство тој присуствувал на соборот во Цариград, со кој се потврдило создавањето на Московската патријаршија, и исто така бил егзарх на Пелопонешката патријаршија.
Кога починал, Гаврил I, тој станал викар на вселенската столица, од септември 1596 година до декември истата година. На 26 февруари 1597 година бил избран за патријарх со позајмени 6.000 златници од евреите, со кои придобил влијателни луѓе, кои му помогнале во изборот. Секако ова не една од најголемите исплати за избор, тринаесет години претходно Пахомиј II дал поткуп од 40.000 златници.
Тој исто така се занимавал и со црковна музика. Тој ина напишано многу песни, и најверојатно бил учител по византиска музика. Која за првпат е воведена во 1597 година.
Неговото начелствување било многу кусо, при што тој починал ненадејно на Голема сабота на 26 март 1597 година.
Рита Ерменска

Рита, позната уште како ''Марија'' (10/11 јануари 1278 - јули 1333) — ерменска принцеза и византиска царица, сопруга на царот Михаил IX Палеолог.
Рита била родена на 10 или 11 јануари 1278 година во Ерменска Киликија, како ќерка на ерменскиот цар Левон II и царица Керала. Рита имала близначка на име Теофана.
Ѓорѓи Пахимер соопштува дека цар Андроник II Палеолог започнал преговори со Левон II, бидејќи барал жена за својот син и помлад спцар Михаил IX Палеолог. Левон II ја понудил раката на својата ќерка Рита. Бракот меѓу Рита и Михаил IX Палеолог бил склучен на 16 јануари 1294 година. Во тоа време Рита имала 16 година, а Михаил 17 години. По свадбата Рита го прифатила името Марија.
Рита и Михаил IX имале четири деца:
* Андроник III Палеолог (1297-1341)
* Мануел Палеолог (починал 1319)
* Ана Палеологина (починала 1321)
* Теодора Палеологина (починала по 1331), бугарска царица, сопруга на кралевите Теодор Светослав и Михаил III Шишман.
Рита била помлада царица од 1294 до 1317 година. Во тоа време постарата царицата била Ирина Монфератска, втора сопруга на царот Андроник II. До 1303 Андроник II и Ирина Монфератска живееле разделени, Андроник бил во Цариград, а Ирина во Солун. Во 1317 починала Ирина Монфератска и Рита останала единствената царицата во империјата.
Во 1319 година царицата доживеала голема трагедија поврзана со смртта на помалиот нејзин син Мануел. Поголемиот син на Рита, Андроник III Палеолог, одржувал љубовна врска со жена која сметал дека го изневерува. Љубоморен од тоа, Андроник поставил пред домот на љубовницата стража, која требало да го убие секој маж, кој се обидел да влезе среде ноќ во домот нејзин. Единствениот кој се обидел да влезе во ноќното време кај љубовницата на Андроник, бил помалиот брат Мануел, а обезбедувањето не го препознал и го убил. Така се покажало дека Мануел бил убиен по наредба на својот брат.
Аферата со смртта на Мануел Палеолог имала сериозно влијание врз здравјето на Михаил IX, кој починал на 12 октомври 1320. Смртта на Мануел Палеолог и Михаил IX Палеолог ги заладил односите меѓу Андроник II и внукот Андроник III. Двајцата започнале граѓанска војна меѓу себе, која траела до победата на младиот Андроник во 1328 година. Во меѓувреме вдовица Рита се повлекла во манастир, каде што починала пет години по завршувањето на граѓанската војна.
Годила

Годила — византиски војсководец, во служба за време на владеењето на Јустин I (518–527) и Јустинијан I (527–565).
1 Животопис
Годила првпат се спомнува во 518 година ако еден од службениците вклучен во прогласувањето на Јустин I за цар. Церемонијата е запишана во ''За церемониите'', напишана од Константин VII (913–959) во век, при што неговиот чин бил кампидуктор на одред на ''ланкиари''.
Во 528 година, Годила, заедно со Бадуариј, воделе воен поход од Одес (денес Варна) против хуните на Крим. Под водство на својот водач, Мугел, хуните освоиле византиски територии на крајбржјето на Црно Море. Подоцна истата година, Годила се придружил на Аскум и Константиниол за да се соочот со инвазијата на хуните/бугарите во Тракија. Византиската армија успела да победи една група од напаѓачите, но подоцна паднале во заседа и биле нападнати и поразени од втора група на хуни/бугари. Двајцата Константиниол и Аскум биле заробени од нивните непријатели со употреба на ласа, ии само Годила усоела да побегне, како што е запишано од Јован Малала и Теофан Исповедник.
Неговиот воен чин во тој период за време на овие битки е непознат. Двајцата Аскум и Константиниол биле ''магистер милитум''.Бидејќи Годила служел меѓу ним, и не се однесувал како подреде, најверојатно го имал истиот чин, како ''магистер милитум'' или како ''Магистер милитум ваканс''.
Партениј II (охридски архиепископ)

Партениј II — охридски архиепископ во периодот од 15 октомври 1679 до 1 јуни 1683 година. Се претпоставува дека е по потекло од Горица, каде се поменува како архиепископ во кодексот на Горичката митрополија.
Ирина Монфератска

Ирина Монфератска (италијански: ''Violante degli Aleramici, Jolanda di Monferrato, Irene di Bisanzio''; 1273/1274 во Казале Монферато, † 1317 во Драма, блиску до Солун)) била германска принцеза и византиска царица, втора сопруга на цар Андроник II Палеолог.
Ирина е родена со името Јоланда во 1274 во Казале Монферато, денешна Италија. Таа била ќерка на Вилхелм VII (1240-1292) и а втората сопруга Беатрис Кастилска (1254-1286). Ирина била внука по мајчина линија на Виоланта Арагонска и кралот Алфонсо X од Кастиља.
Во 1284 година Јоланда била мажена за византискиот цар, Андроник II. За целта го прифатила православието и името Ирина.
Ирина му родила на Андроник II Палеолог четири деца:
* Деспот Јован Палеолог (1286-1308);
* Теодор I (1291-1338);
* Деспот Димитар Палеолог и
* Симонида Палеологина (1294-1336).
Благодарение на овој брак Андроник II подоцна ги добил и правата врз Солунско Кралство, кое веќе половина век било во рацете на Ромејците, но по традиција титулата '' Крал на Солун '' продолжувала да ја имаат Монферат, од чиј род во 1204 година биле избрани првите кралеви на Солун. Во 1305 година починал Јован I, брат на Ирина и последен машки претставник на династијата на Монфератите. По неговата смрт за негов наследник бил прогласен синот на Ирина Монфератска, Теодор.
Михаил IX Палеолог, заварениот син на Ирина, станал соцар на Андроник II Палеолог, а синот на Михаил IX, Андроник бил прогласен за наследник на престолот. Оваа ситуација сепак не одговарала на Ирина Монфератска, која се стремила да обезбеди власт за сопствените деца. Во 1303 таа го напуштила Цариград и се населила во Солун. Таму царицата создала сопствен двор, започнувајќи да ги контролира финансиите на градот и во текот на 14 години водела сопствена надворешна политика како самостоен владетел. Никифор Григор ја опишува царицата како амбициозна и арогантна жена.
Ирина Монфератска починала во 1317 година во Драма и била погребана во манастирот Пантократор во Цариград.
Ана Василиевна

Ана Василиевна или Ана Московска (1393 - август 1417) била московска кнегиња и византиска царица, прва сопруга на царот Јован VIII Палеолог.
Ана била ќерка на големиот московски кнез Василиј I Московски и Софија Витовтовна. Во 1411 година Ана била омажена за Јован Палеолог, најголем син на царот Мануел II Палеолог. Во 1416 Јован бил прогласен за деспот, а малку потоа и за соцар на својот татко. Ана станала најмала царица, втора во хиерархијата по царицата Елена Драгаш, мајка на Јован VIII Палеолог.
Византискиот историчар Дука наведува дека Ана починала од чума во август 1417 година.
Ирина Палеологина (сопруга на Матеј Кантакузин)

Ирина Палеологина била византиска царица, сопруга на византискиот царот Матеј Кантакузин.
Ирина била ќерка на деспотот Димитар Палеолог и неговата сопруга Теодора. Таа била внука на царот Андроник II Палеолог и Ирина Монфератска.
Според историјата на Јован VI Кантакузин, Ирина се омажила за Матеј Кантакузин во 1340 година. Матеј Кантакузин бил син на димотишкиот цар Јован VI Кантакузин и Ирина Асенина.
Ирина Палеологина му родила на Матеј Кантакузин пет деца:
* Јован Кантакузин
* Димитар I Кантакузин
* Теодора Кантакузина
* Елена Кантакузина
* Марија Кантакузина
На 25 октомври 1341 година Јован Кантакузин се прогласил за цар во Димотика. Граѓанската војна меѓу него и законскиот цар Јован V Палеолог завршила во 1347 година со признавањето на Јован Кантакузин за соцар на Византија и ја омажиле неговата ќерка Елена Кантакузина за Јован V Палеолог.
На 15 април 1353 година Матеј Кантакузин бил прогласен за соцар на Јован V и Јован Кантакузин. Така Ирина Палеологина станала помалата совладетелка на нејзината свекрва Ирина Асенина и на својата золва Елена Кантакузина.
На 4 декември 1357 година Јован Кантакузин абдицирал и заедно со неговата сопруга се повлекол во манастир. Матеј Кантакузин сепак ја задржал титулата и заедно со неговата сопруга се одвоил како самостоен владетел во Тракија.
Во февруари 1356 година Матеј и Ирина се земени во заробеништво од српски војници. Заложништвото им продолжило до интервенцијата на Јован V Палеолог во декември 1357 година. Во замена за помош од царот, Матеј Кантакузин бил принуден да абдицира, а Ирина Палеологина престанала да ја носи титулата царица.
Датумот на смртта на Ирина Палеологина не е познат.
Кераца Марија

Кераца Бугарска или Кераца Марија (1348-1404) била бугарска принцеза и византиска царица, сопруга на византискиот царот Андроник IV Палеолог.
1 Потекло
Кераца е родена во 1348 година најверојатно во Трново, Бугарија, како ќерка на бугарскиот цар Јован Александар и Теодора-Сара, од бугарскиот царски род Шишман. Кераца била крстена на својата баба Кераца Петрица.
2 Царица
На 17 август 1355 година Кераца Марија била мажена за византискиот цар Андроник IV Палеолог (1376 - 1379). Кога бракот им бил склучен, Кераца имала седум години, Андроник исто така бил многу млад, па затоа морало да се побара дозвола од Цариградската патријаршија, која со специјално синодско решение потпишано од патријархот и уште 15 митрополити, го потврдил бракот. Преку бракот требало да се зацврстат идните заеднички бугарско-византиски акции против османлиските освојувачи. Синот на Кераца и Андроник, крстен на дедо му Јован V Палеолог, подоцна исто така, станал цар под името Јован VII Палеолог. Од овој брак се родиле и две ќерки.
Во 1373 година Андроник заедно со своето момче и наследник на отоманскиот престол Савчи Бег, организирал заговор за соборување на своите татковци. Заговорот сепак не успеал. Султанот го ослепил својот син, по кое тој починал. Јован V Палеолог наредил Андроник да биде заслепен со врел оцет, па Андроник делумно го задржал видот. По наредба на царот истата судбина им се случила и на тригодишниот син на Андроник и Кераца. Потоа заедно со нејзиниот сопруг Кераца биле околу три години затворени во Анемас, а подоцна - и во еден манастир крај византиската престолнина.
Во 1376 година Кераца и Андроник успевале да избегаат со помош на бугарскиот цар Иван Шишман и Крали Марко и прибежиште нашле во соседството Пера при генуезците. Таму благодарение на грижата на Кераца и на некоја маст, кој таа ја добила од генуезците, сопругот и синот успеале да си го вратат видот.
Кераца станала царица на Византија во 1376, кога Јован V Палеолог бил соборен од Андроник IV Палеолог. Всушност Кераца била византиска царицата само 3 години, бидејќи Андроник IV Палеолог го изгубил престолот и бил принуден да бара азил во Галата.
По ненадејната смрт на Андроник во 1385 година, Кераца го презела старателството над нивниот син Јован VII Палеолог (тогаш уште 15-годишен). Потоа, макар и принудена да се замонаши под името Макарија, таа сепак успела да го види нејзиниот син на византискиот престол во 1390 година. Јован VII се задржал на престолот само неколку месеци. Откако бил соборен, тој го добил управувањето на областа со центар Силиври, каде заминала и самата Кераца. КЕарца починала во околу 1404 година.
Ирина Гатилусио

Ирина Гатилусио била византиска царица, сопруга на византискиот царот Јован VII Палеолог.
Ирина била ќерка на Франческо II Гатилусио, лорд на Лезбос и Валентина Дорија. По таткова линија Ирина била внука на византискиот цар Андроник III Палеолог и на Ана Савојска од нивната ќерка Марија Палеологина, која била мајка на Франческо II.
Ирина била омажена за втоиот свој братучед Јован VII Палеолог, кој бил син на Андроник IV Палеолог и на Кераца Бугарска.
Во април 1390 Јован VII Палеолог го детронизирал својот дедо Јован V Палеолог и владел како цар неколку дена од 14 до 17 април 1390, кога Јован V успеал да го врати повторно управувањето. Потоа Јован VII ја задржал титулата соцар и се населил во Силиври. Таму тој престојувал до инвазијата на Турците, на чело со султанот Бајазит I. По смртта на Јован V, престолот бил зафатен од чичко му на Јован VII, Мануел II Палеолог. Името на Ирина за време на овие настани не се споменува никаде, што дава причина да се верува дека е можно во тоа време таа сè уште да не била сопруга на Јован VII.
Во 1399 година Јован VII го презел управувањето на Контснтинопол како регент на Мануел II Палеолог, кој заминал на турнеја низ Западна Европа, каде барал поддршка против султанот Бајазит кој започнал опсада на Цариград. Во тоа време Ирина веќе се споменува како сопруга на регентот.
Јован VII останал на власт до враќањето на Мануел II во 1403 година. Тогаш Јован и Ирина биле протерани од Цариград, поради сомневањата дека планирале да го заземат престолот. Двајцата сепак ги задржиле царските титули и свој двор го статиционирале во Солун, каде што Јован умира на 22 септември 1408 година. Ирина го надживеала својот сопруг и се населила на островот Лемнос, каде се замонашила под името Евгенија. Датумот на нејзината смрт, 1 јуни 1440 година, е наведена во хрониката на Сфранцес. Таа била погребана во црквата „Свети Седржител“ во Цариград..
Јован и Ирина имале еден син, Андроник V Палеолог.
Дроктулф

Дроктулф — византиски војсководец со свевско или алеманско потекло. Според делото ''Лангобардиска историја'', на Павле Ѓаконот тој израснал меѓу лангобардите, кои навлегле на Италијанскиот Полуостров во 569 година. Тој се приклучил на Византиската армија за да се бори против нив, станувајќи важен сојузник на царот и папата.
Откако Фароалд, ламбардскиот војвода на Сполето, го освоил Класис, пристаништето во Равена, Дроктулф повторно го освоил во име на Византија во 575–76 година. Накусо бил заробен и заточен, но бил ослободен и вратен на Византија каде служел како водач (''дукс'', војвода) на византиското гратче Бресчело, преку кое го чувал мостот на реката По кој водел до Класис, во периодот од 584 година. Меѓу 584 и 590 година, тој го чувал од нападите на Аутари, кралот на лангобардите, чии напади предизвикале тој да се повлече во Равена додека областа на Бресчело била освоена од лангобардите и ѕидините на градот биле срамнети со земја.
По неговиот неуспех во Италија, Дроктулф бил повикан на Балканот и Тракија да помогне во одбивањето на нападите на Словените и Аварите кој во тој период го опсадиле градот Адријанапол (586). Византијците го погребале во Сан Витале во Равена, каде неговиот долг епитаф опстоил за истиот да биде запишан од страна на Павле.
Марија Велика Комнина

Марија Велика Комнина била византиска царица, сопруга на византискиот царот Јован VIII Палеолог.
Марија била ќерка на Алексиј IV Комнин, цар на Трапезунд, и на Теодора Кантакузина. Во септември 1427 Марија била мажена за цар Јован VIII Палеолог. Ова бил трет брак на византискиот цар. Првата сопруга, Ана Василиева починала во 1417 година, а вториот брак со Софија Монфератска е раскинет во 1426 година. Бидејќи од неговите претходни два брака Јован VIII немал деца, тој се оженил за Марија Трапезундска со надеж дека ќе обезбеди наследници на престолот. Бракот на Марија и Јован VIII продолжил 12 години, но исто така не оставил наследници. Сфранцес го наведува датумот на смртта на Марија, 17 декември 1439 година. Според Стивен Ринсиман, царицата починала од чума.
Јован VIII починал без наследник, а на престолот се качил неговиот брат Константин XI, кој во тоа време веќе бил вдовец и никогаш не се оженил повторно. Управувањето траело до заземањето на Цариград од Турците (29 мај 1453) и конечното распаѓање на империјата. Така Марија Трапезундска останува во историјата како последната царицата на Византија.
Елена Драгаш

Елена Кантакузина (грчки: ''Ἑλένη Δραγάση'', 1372 - 1450) била византиска царица, сопруга на византискиот цар Мануил II Палеолог и мајка на последните двајца византиски цареви Јован VIII Палеолог и Константин XI Драгаш.
1 Потекло
Елена Драгаш била ќерка на Константин Драгаш (помладиот син на деспотот Дејан), владетел на Велбужд, од неговата прва сопруга.
2 Царица
На 10 февруари 1392 Елена Драгаш се омажила за византискиот цар Мануел II Палеолог.
Мануел II Палеолог починал на 21 јули 1425 година, а Елена Драгаш го надживеала со 25 години. Таа влегла во манастир со монашкото ''Хипомона''.
Елена Драгаш починала како монахиња Ипомона, на 23 мај 1450 година во Цариград.
3 Деца
Двајцата имале неколку деца:
* Непозната ќерка
* Константин Палеолог, починал млад
* Јован VIII Палеолог (1392-1448), византиски цар (1425-1448)
* Андроник Палеолог (? -1429), деспот, гувернер на Солун (1408-1423)
* Втора непозната ќерка
* Теодор II Палеолог (? -1448), Деспот на Мореја
* Михаил Палеолог
* Константин XI Драгаш (1405-1453), последниот византиски цар (1448-1453)
* Димитриј Палеолог (1407-1470), деспот на Мореја
* Тома Палеолог (1409-1465), деспот на Мореја
Софија Монфератска

Софија Монфератска била византиска царица, сопруга на византискиот царот Јован VIII Палеолог.
Софија била ќерка на маркиз Теодор II де Монферат и Жана де Бар.
На 26 јануари 1404 година Софија била свршена за Филипо Марија Висконти, син на миланскиот војвода Џан Галеацо Висконти. Но бракот така и не се одржал.
На 19 јануари 1421 година Софија била мажена за Јован VIII Палеолог, единствениот преживеан син на царот Мануел II Палеолог и Елена Драгаш. Во тоа време Јован бил соцар на својот татко. Според Сфранцес, бракот бил склучен во катедралата Света Софија во Цариград.
Мануил Палеолог испратил специјален амбасадор до католичкиот собор во Констанца, додека барал папска дозвола за склучување на брак меѓу Софија и Јован VIII. Проблем се покажало преминувањето на Софија од католицизмот во Православната вера. Конечно се добило дозвола од папата Мартин V, кој бил избран од соборот во Констанца.
Според гласините., Јован VIII не бил задоволен од бракот и стоел подалеку од својата сопруга.
На 21 јули 1425 година починал Мануел VIII Палеолог, а престолот бил наследен од Јован VIII. Тогаш Софија ја подместила својата свекрва како постара царица. Сепак бракот меѓу Софија и Јован VIII бил раскинат во август 1426. Софија не се преженила и починала осум години подоцна.
Мелетиј I Цариградски

Мелетиј I Цариградски — александриски патријарх меѓу 1590 и 1601 година. Во периодот од 1597 до 1598 година тој бил месточувар на Вселенскиот патријарх. Тој се чествува како светец во источната православна црква.
1 Живот
Мелетиј е роден во Кандија (Ираклион) на островот Крит, во тој период главен град на венецијанското Кралство Кандија во 1549 година, каде тој изучувал класична филологија, филозоија и медицина во Падова. Тој бил избран за ''протосинкел'' на Александрискиот патријарх Силвестер, по чија смрт тој бил негов наследник на 5 август 1590 година.
Иако бил поддржувач на доктрината на пресуштествување, тој бил голем противник на Католичката црква, и се обидувал да ја обедини Грчката црква со Коптската црква. Во 1593 година тој учествуал на синодот во Цариград кој го потврдил основањето на Московската патријаршија.
Без да се повлече од позицијата на Александриски патријарх, тој бил местодржец во Цариградската патријаршија во периодот од декември 1596 година до февруари 1597 година, и од март 1597 до април 1598 година, кога поднел оставка за да продолжи да се грижи за неговото Египетско намесништво.
Починал во Александрија на година.
Ефемиј Сицилиски

Ефемиј — византиски адмирал, најверојатно роден во Месина. Околу 826 година, според Мишел Амари, царот назначил нов владетел на Сицилија кој или бил наречен Константин или Фотин, кој пак поморската одбрана му ја доверил на Ефемиј, земјопоседник со големи криминални дејства, обвинет со најверојатно измислено обвинение за грабнување на млада калуѓерка од манастир, тој организирал востание против византискиот цар, Михаил II, и, по неколку воени успеси, се прогласил себеси за цар на Сиракуза, независен од Цариград. На дело, тој бил харизматичен водач, и, почитуван како крал, титулата цар значела дека тој ја контролирал целата територија на островот. Сфаќајќи дека ќе биде поразен од византиските војски кои биле пратени како засилување од истокот, тој се обратил до муслиманските водачи на Ифрикија, каде побарал помош од арапите за освојување на Сицилија и Малта од византијците. Во средината на летото 827 година тој ги здружил своите сили со голема флота под команда на Асад ибн ел-Фурат, но умрел подоцна истата година,убиен од страна на членовите на царскиот гарнизон Кастроџовани (денес Ена). Се смета дека тој е човекот кој ја поттикнал инвазијата на арапите на Сицилија и Малта и почетокот на две вековното исламско владеење со островот кој бил наречен Сицилиски емират.
Теодорокан

Теодорокан — визнатиски војсководец со ерменско потекло кој служел под царот Василиј II како на истокот така и на Балканот.
1 Живот
Неговото име е хеленизиран облик на ерменското ''T‘ot‘orakan'' („припаѓа на Теодор“). Низа на печати кои му се придаваат на него од страна на Иван Јорданов овозможуваат детална реконструкција на неговата првична кариера, при што тој бил ''протоспатариј'' и служел како ''стратег'' (воен управител) на Арце и како ''архегет'' на истокот. Најверојатно е дека тој бил ''стратег'' на Арце во периодот од 975 до 979 година, кога тврдината била под византиска власт, за подоцна да биде унапреден во ''архегет'', служба која неодамна била создадена која имал команда нас порфесионалната (целосно ерменска) пешадија на источните армии.
Првпат директно се спомнува во изворите (историја на Јован Скилица) во 990-ите (околу 994 година според Николас Адонц), кога бил назначен од царот Василиј II, кој во тој период бил во војна со бугарите, како ''стратег'' во Пловдив. Во 1000 година, заедно со Никифор Ксифиј, тој водел армија која набрзина ја освоила тврдината Велики Преслав, Мал Преслав и Плиска, со тоа воспоставувајќи византиска власт на североисточниот дел на Бугарија, првично освоен од царот Јован I на почетокот на 970-ите. Кус период подоцна, Теодорокан се повлекол поради својата возраст, и бил заменет од Ксифиј.
Војководците Ѓорѓи Теодорокан и Василиј Теодорокан, кои служеле при крајот на век, се претставени како негови синови од страна на Адонц, но, иако е можно, таквата роднинска поврзаност не може да се докаже.
Византија под Комнинската династија

Византиското Царство од страна на Комнините била управувана во два периоди: периодот од 1057 година со назначувањето на Исак I Комнин за цар до крајот на неговото владеење во 1059, и назначувањето на Алексиј I Комнин во 1081 година до крајот на владеењето на Андроник I Комнин во 1185 година.
1 Позадина
Комнинската ера започнала во период на големи тешкотии и стремење кон Византија. По еден период на релативен успех и експанзија во рамките на Македонската династија (867-1054), Византија доживеала неколку децении стагнација и опаѓање, што кулминирало со огромно влошување на ситуацијата односно земјата имала територијална, економска и политичка нестабилност.
Проблемите со кои се соочувала империјата биле делумно предизвикани од растечкото влијание и моќ на аристократијата, која ја слабеела на империјата воената структура преку поткопување на системот за темите. Заочнувајќи од смртта на успешниот војник-цар Василиј II во 1025, една долга серија на слаби владетелите ги распуштиле големите армии кои биле во одбрана на источните провинции од напади; наместо тоа, златото било складирано во Цариград, наводно со цел да се ангажираат платеници доколку се појават определени проблеми. Всушност, најголем дел од парите биле давани во форма на подароци кај фаворитите на царот.
Земјата во текот на периодот била напаѓана од Турците на исток и од Норманите на запад. Од 1080 година, империјата изгубила 78.000 км2.
2 Цари
* Исак I Комнин (Ισαάκιος Α' Κομνηνός) (c. 1007 - 1060, владеел 1057 - 1059) – војник
* Алексиј I Комнин (Αλέξιος Α' Κομνηνός) (1057 - 1118, владеел 1081 - 1118) – внук на Исак I, оженет со правнуката на Константин X
* Јован II Комнин Убавиот (Ιωάννης Β' Κομνηνός o Καλος) (1087 - 1143, владеел 1118 - 1143) – син на Алексиј I
* Мануил I Комнин Велики (Μανουήλ Α' Κομνηνός ο Μέγας) (1118 - 1180, владеел 1143 - 1180) – син на Јован II
* Алексиј II Комнин (Αλέξιος B' Κομνηνός) (1169 - 1183, владеел 1180 - 1183) – син на Мануил I
* Андроник I Комнин (Ανδρόνικος Α' Κομνηνός) (1118 - 1185, владеел 1183 - 1185) – внук на Јован II; оженет со вдовицата на Алексиј II; неговите потомци го создале Трапезунтското Царство
Теодора (сопруга на Роман I Лакапин)

Теодора (? - ) била византиска царица, сопруга на царот Роман I Лакапин.
1 Царица
Потеклото на Теодора е непознато. Нејзиниот сопруг Роман бил Друганриј на флотата, која во 919 година го извршила државниот удар против регентите на Константин Порфирогенит и сам ја презел власта во негово име. Во јули 919 година Теодора станала тешта на царот Константин VII, кого Роман го оженил за нивната ќерка Елена Лакапина.
Во ова време Роман Лакапин бил прогласен за василиопатор (''татко на царот''), а во септември 920 бил крунисан и за соцар на Константин VII. Во јануари 921 година Теодора била крунисана за августа - титула која ја носела до крајот на животот на 20 февруари 922 година.
2 Деца
Теодора е единствената жена спомната во хрониките како сопруга на Роман I Лакапин, поради што традиционално се прифаќа дека таа е мајка на сите негови шест деца:
* Христофор Лакапин, ко-цар од 921 до 931
* Стефан Лакапин, ко-цар од 924 до 945, починал во 967.
* Константин Лакапин, ко-цар од 924 до 945, починал во 946.
* Теофилакт Лакапин, цариградски патријарх од 933 до 956.
* Елена Лакапина, која се омажила за цар Константин VII.
* Агата Лакапина, која се омажила за Роман Аргир;
Сепак постои и претпоставка дека Теодора била втора сопруга на Роман Лакапин.
Симеон Метафраст наведува дека Никифор бил дедо на Роман I Лакапин, што значи дека Никифор е татко на Теодора. Друга хроника сепак наведува дека Никифор бил дедо на Христофор Лакапин, најстариот син на Роман I. Обично тоа разминување се објаснува со грешка направена од Симеон Метафраст. Меѓутоа во својата книга "Византиски фамилии" (1975) Жан-Франсоа Ваниер претпоставува дека Симеон Метафраст не се збунил и дека Роман и Христофор, татко и син, се ожениле за две сестри, ќерки на Никифор, што од своја страна би значело дека Теодора не е мајка на Христофор, бидејќи синот не може да се ожени за сестрата на мајка си. Така според Вениер, Христофор најверојатно е производ во претходен брак на царот, а Теодора е втора сопруга на Роман I.
Марија Аланска

Марија Багратиони (грчки: ''Μαρία της Αλανίας'', околу 1050-1103) била византиска царица, сопруга на царот Михаил VII Дука и Никифор III Вотанијат. Во времето на нејзиниот брак, грузиската принцеза Марија била една од двете невизантиски принцези која била омажена за еден византиски наследник.
1 Прв брак
Марија, чие вистинско име е Марта, била ќерка на грузискиот цар Баграт IV (1027-1072) од втората сопруга, Борена Аланска. Во 1056 Марта била испратена во Цариград, каде што требало да биде одгледана и образована под покровителство на царицата Теодора. Царицата сепак починала истата година и Марта била вратена назад во Грузија. Во 1065 година Марта била омажена за Михаил, синот на византискиот цар Константин X Дука, кој подоцна го наследил претолот од својот татко. Во Византија таа останала позната по името Марија Аланска.
Марија му родила на Михаил VII еден син - Константин Дука.
2 Втор брак
Во 1078 година бил детонизиран Михаил VII, а на негово место се качил цар Никифор III Вотанијат. За да ја легализира својата круна, Никифор III Вотанијат и понудил на Марија да се омажи за него, во замена за што новиот цар ветил да го објави нејзиниот син за престолонаследник. Загрижена за наследството на својот син, Марија го прифатила предлогот и во истата година се омажила за узурпаторот.
Никифор сепак не го испочитувал ветувањето, поради што царицата Марија станала меѓу организаторите на заговорот за неговото соборување на чело на кој застанал Алексиј Комнин, наводен љубовник на царицата. Заговорот бил успешен и Никифор III Вотанијат бил принуден да се откаже од власта во 1081 година. По отстранувањето на Никифор III Вотанијат за цар бил крунисан самиот Алексиј Комнин, кој го признал синот на Марија за легитимен престолонаследник.
3 Повлекување
Освен тоа тој ја свршил својата ќерка Ана Комнина за Константин Дука. По сè изгледа дека напорите на царицата Марија да го обезбеди престолот на својот син требало на крај да излезе како успех, но во 1087 година се родил синот на Алексиј I Комнин, идниот Јован II Комнин што радикално ја променило ситуацијата на Марија и нејзиниот син. Сега, загрижена за да го обезбеди престолот на сопственото потомство и да ја прицврсти на тој начин сопствената династија, Алексиј I Комнин ја раскинал свршувачката на ќерка си и Константин и го лишел на синот на Марија од титулата престолонаследник. Самата Марија била принудена да се повлече во манастир. По смртта на нејзиниот син во 1096 година, на дејствувањето на Марија во политичкиот живот бил сложен конечен крај.
Марија Аланска останува позната по својата убавина и образованост. Таа имала постојана врска со охридскиот архиепископ Теофилакт Охридски, познат теолог и филозоф, за кого се мислело дека ги пишува своите толкувања на Јовановото евангелие, инспириран од самата царица. Освен тоа Марија промовирала изградба на грузиски манастири на Балканот, најпознат од нив е манастирот Ивирон на Света Гора.
Дамијан Тарсуски

Дамијан (починал 924) — византиец кој минал во ислам, владетел на Тарс во 896–897 и еден од главните водачи на поморските напади на Византија на почетокот на век.
1 Животопис
Дамијан бил слуга на евнухот и владетел на Тарс Јазман ел-Кадим (починал 891), кој го признавал господарството на Тулунидите од Египет под владение на ибн Тулоновиот син Кумараваја. Во октомври 896 година, Дамијан бил назначен за владетел на Тарс од тогашиот владетел Ахмад ибн Туган. Јусуф ел-Багмарди бил негов заменик и водач на воените сили во неговата област. Дамијан и ел-Багмарди, сепак, биле протерани во март/април 897 година при бунт на про-абасидската фракција во градот под водство на Рагиб, поранешен ''мавла'' на ел-Муафак.
Во 900 година, ел-Табари апишал дека Дамијан побарал од калифот ел-Мутадидда ја запали фотата во Тарс, која се состоела од 50 поголеми бродови, као одмазда за неговото прогонување три години претходно, факт кој доста ја ослабнал муслиманската поморска моќ. Сепак, Дамијан најмногу се истакнал како адмирал. Во 896 година или најверојатно во 901 година, тој го ограбил и опустошил пристаништето Деметрија во Грција. Дамијан подоцна учествувал во походот од 904 година кој бил воден од абасидите за преземање на контролата на Египет, тој раководел со флота по должината на Нил, ги ограбиле неговите брегови, и спречиле пренос на залихи за тулунидските сили по. Во 911 година, тој го нападнал Кипар, кој од век бил неутрално Арапско-византиско владение, и го пустошел четири месеци бидејќи жителите на истиот и помогнале на византиската флота под водство на адмиралот Химериј во нападите на крајбрежјето на калифатот една година претходно. Конечно, во октомври 912 година, заедно со одметникот Лав Триполски, тој постигнал силна победа над Химериј недалеку од островот Хиос. Во летото истата година, се спомнува како придружник на владетелот на Киликија ''тугур'', Рустам ибн Бараду, во напад против византиската гранична област Ликанд и нејзиниот ерменски владетел Мелија. Мелија бил опсаден во неговата тврдина, но арапите не успеале да го заземат.
Дамијан починал во 924 година додека водел напад против византиската тврдина Стробил. Неговата смрт, заедно со смртта на Лав Триполски една година претходно, довеле до крајот на муслиманската надмоќ и постојаните грабежи по крајбрежјето на Византија.
Пирошка Арпад

Пирошка, позната и како '' 'Ирина' '' (1088 - 13 август 1134), била унгарска принцеза од родот на Арпадите и византиска царица, сопруга на царот Јован II Комнин.
Пирошка е родена во 1088 година во унгарскиот град Естергом. Таа била ќерка на унгарскиот крал Ласло I и Аделаида Швабска, а по мајчина линија била внука на германскиот антикрал Рудолф Рајнфилд и Аделхајд Савојска. Мајката на Пирошка починала во 1090 година, а кралот Ласло I на 2 јули 1095, по што унгарската круна била наследена од внукот на Пирошка, кралот Калман.
Обидувајќи се да ги подобри односите со византискиот цар Алексиј I Комнин, Калман започнал преговори за склучување на брак меѓу Пирошка и Јован II Комнин, најстариот син на царот Алексиј I Комнин, кој веќе бил и негов соцар . Преговорите меѓу Византија и Унгарија завршиле успешно и во 1104 година Пирошка пристигнала во Цариград, каде го прифатила православието и името Ирина, по кое била венчана за Јован II Комнин.
Пирошка на Јован II му родила осум деца:
# Алексиј Комнин (февруари 1106; † летото 1142), соцар од 1122 до 1142
# Марија Комнина (февруари 1106; † 1143/55; близначка на Алексиј), се омажила за Јован Рогериј Даласин, во 1143 претендент за престолот, во 1152 дук на Струмица
# Андроник Комнин († 1142)
# Ана Комнина (* 1100), се омажила за Јован Контостефан († 1139)
# Исак (* 1115; † 1154/74), "Севастократор"
# Теодора Комнина (* 1116; † како вдовица и калуѓерка 12 мај 1157), се омажила за Мануел Анемас († 1146/47)
# Евдокија Комнина (* 1119), се омажила за Теодор Ватациј, генерал и дук на Киликија
# Мануил I Комнин (15 август 1118; † 24 септември 1180), византиски цар (1143 - 1180)
Пирошка ималамала улога во политичкиот живот на Византија. Царицата целосно била посветена на своите деца. Умира на 13 август 1134 година.
Берта Зулцбашка

Берта Берта Зулцбашка (германски: ''Berta von Sulzbach'', околу 1110 - 29 август 1159), била германска принцеза и византиска царица, сопруга на царот Мануил I Комнин.
1 Потекло
Берта била ќерка на Беренгар II, гроф на Зулцбах (починал на 3 декември 1125 година) и втората сопруга Аделхајд фон Дисен († 1126). Берта била сестра на Гебхард III Зулцбашки и на Гертруда Зулцбашка, која се омажила за германскиот цар Конрад III.
2 Брак
Барајќи поддршка против Норманите на Роджер II, византискиот цар Јован II Комнин испратил амбасадори во дворот на германскиот цар Конрад III со предлог за склучување на сојуз против Норманите во Јужна Италија. За да внесе се потпише договор, гласниците на василевса му понудиле на Конрад III да испрати една од своите принцези во Цариград, за да биде мажена за синот на византискиот цар, Мануел. Наместо една од своите ќерки, Конрад ја избрал својата балдаза, Берта, која заминала за Цариград во друштво на Емихо фон Лајнинген, епископ на Вирцбург.
Кога Берта пристигнала во царскиот двор на Босфорот, Јован II Комнин веќе бил мртов, а Мануил бил новиот византиски цар. Бракот на Берта и Мануил I бил одложуван во текот на три години. Двајцата била венчани малку по Водици во 1146, по што Берта била крунисана за царицата под името Ирина.
Во Цариград Берта-Ирина станала позната по скромноста, избегнувајќи го луксузот на царот во византиски двор. Василиј Охридски ја пофалил Берта за пристојност и побожноста, а Никита Хонијат забележува дека царицата не носела шминка. Според гласините во 1147 година, патријархот Козма II Цариградски, кој бил осомничен за ерес, фрлил клетва на царката никогаш да не роди син.
Берта-Ирина и Мануел I Комнин имале две ќерки:
* Марија Комнина
* Ана Комнина (1154-1158)
Берта-Ирина починала на 29 август 1159 година. Според изворите Мануил I Комнин, кој бил познат по своите многубројни изневери, бил скршен од смртта на сопругата. Тој се оженил повторно во 1161 година за Марија Антиохиска.
Шебеник

Шебеник (|Shebenik) — планина кај Либражд, источна Албанија, недалеку од границата со Македонија. Сместена е веднаш на запад од Јабланица, од која е одвоена со долината на реката Бистрица (Албанија) и областа Струшки Дримкол понатаму на североисток. Најблизок град североисточно од Либражд и северозападно од Струга.
Масивот е долг 20, а широк околу . Највисокиот врв, исто така наречен Шебеник (''Maja e Shebenikut''), се наоѓа на 2.253 м надморска височина, а има неколку врва од преку 2.000 м.
Планината е особено значајна поради природното богатство и затоа е заштитена како дел од националниот парк Шебеник-Јабланица. Од особен интерес е запазувањето на рисот и неговото живеалиште на неа.
1 Леднички езера
Шебеник има девет леднички езера, од кои најјужно и најголемо е Рајчичкото (''Liqeni i Rrajcës''), сместено на источниот срт. Долго е 220, а широко 160 м.
2 Поврзано
* Национален парк Шебеник-Јабланица
* Јабланица
* Либражд (округ)
3 Галерија
Герман V Цариградски

Герман V Цариградски ( – 1920) — Вселенски патријарх од 28 јануари 1913 до 1918 година. Тој бил образуван во Ерусалим и Атина пред да се образува на богословското училиште Халки.
За време на неговото начелствуватвување благодарение на патријахатниот централен образовен комитет напишани се книги за со закони за наставаници и учители, но затоа поак целосно се изменети националните правила за свикување на синоди како и меѓубнародниот синод.
Имал голема улога во определувањето на внатрешната органиација на црквата при што отстранил голем број на привилегии на православната црква. Сепак тој никогаш не бил сакан од народот поради авторитативиот начин на водење на управувањето, кое траело за време на прогоните на христијаните од страна на младотурците.
Тој бил есен од поборниците во периодот од 18886/87 година да не се дозволи повторно поставување на прогонетиот патријаерх Јоаким III.
На 7 октомври 1918 година се случил голем бунт против патријахатот. Тој бил приморан да ја напушти функцијата на 12 октомври 1918 година повлекувајчи се во Халкедон (''Кадиќој''), каде починал и бил погребан во декември 1920 година.
Имериј (адмирал)

Имериј — византиски владетел и адмирал од почетокот на век, најмногу познат како водач на византиската морнарица за време на борбите со тогашните муслимански морнарици од тој период 900–912.
1 Животопис
Ништо не се знае за младоста на Имериј. Тој бил вујко на Зоја Карбонопсина, љубовница и подоцнежна сопруга на Лав VI (886–912), и неговата кариера е директна последица од оваа врска.
Првично ''протосекрет'', Имериј бил назначен за водач на византиската флота во 904 година. Муслиманска флото под водство на Лав Триполски се упатила кон Цариград и ги натерале византијците да се повлечат кои во тој период биле под водство на ''друнгариј'' Евстатиј Аргир. Евстатиј бил заменет со Имериј, кој, сепак, не морал да се бори, бидејќи арапите се повлекле. Двете флоти се судриле во близина на Тасос, но ввизантијците одлучиле да не се борат. Како резултат на оваа одлука, арапите биле во можност опсадат и ограбат Солун, вториот најголем град во Византија, и да се вратат дома без да бидат спречени.
За време на славењето на празникот Св. Томас на 6 октомври 906 година, Имериј успеал да ја постигне својата прва победа над арапите, и најверојтано во овој период тој се стекнал ''дромологофет''. Следела уште една победа во 909 година, и следната година, поход на сириското крајбрежје: Латакија била ограбена, нејзината околу ограбена, биле заробени огромен број на луѓе, со минимални загуби. Во овој период, Имериј исто така се упатил кон Кипар, кој со векови бил неутрално владение заедно со калифатот. Освојувањето на островот било за кус период,бидејќи во 911 или 912 гдина, Дамијан Тарсуски го нападнал Кипар. Евентуално, претходниот ''статус кво'' бил повторно воспоставен.
Во меѓувреме, во есента во 911 година, Имериј се упатил повторно во нов обид да го заземе крит. Тој командувал со флота од 177 дромони со 43.000 луѓе, и го опсадил главниот град, Чандакс. Опсадата траела шест месеци, кога пристигнале вести дека царот бил болен и на посмртна постела.Последователно, Имериј ја подигнал опсадата и се упатил кон главниот град. Сепак, како што флотата го заобиколувала Хиос, тие падбале во заседа на сарацените поставена од Лав Триполски и Дамијан Тарсуски (април 912): византијците биле целосно уништени, и самиот Имериј едвај се спасил. По овој пораз и смртта на царот Лав, тој бил разрешен од новиот цар, Александар III (912–913), и бил прогонет во манастир, Каде починал по шест месеци.
Никит Орифа

Никита Орифа бил одликуван византиски службеник, патрикиј, и адмирал за време на владеењето на византиските цареви Михаил III (842–867) и Василиј I (867–886), Кој постигнал неколку поморски победи против критските сараценски ограбувачи.
1 Животопис
1.1 За време на Михаил III
Ништо не се знае за младоста на Никит Орифа. Неколку луѓе именувани како Орифи се спомнати во изворите за првата половина на век, сите на високи поморски позиции, но секаква семејна поврзаност е случајна.
Никит Орифа првпат се спомнува во изворите во 860 година, како управител на Цариград, кога руската флота ненадејно се појвила на влезот на Босфор и започнале да ги ограбуваат предградијата. Во овој капацитет, Орифа направил извештај за Михаил III, кој во тој период бил во походи против арапите во Мала Азија. На последователен датум, тој бил назначен за адмирал на Византискаta морнарица, и во 867 година назначен за (''друнгариј''). Во ова својство, тој испловил со 100 бродови за подигнување на опсадата на арпите на Рагуза која траела 15 месеци, и да го воспостави владението на Византија на крајбрежјето на Далмација. Можно е, сепак, дека Орифа имал претходно поморско искуство, зашто тој може да се поистовети со еден од командантите кои учествувале во нападот од 853 година на Дамиета.
1.2 за време на Василиј I Македонецот
Иако се издинал на висока позиција благодарение на царот Михаил III и протестирал против узурпацијата на престолот од царот Василиј I во 867 година, Орифа брзо бил придобиен од Василиј, и станал најуспешниот византиски адмирал во тој период.
Во 869 година, Орифа ја водел византиската флота која испловила со пддршка на Лудовик II кој го опсадил Бари, но со пристигнувањето таму, тој забележал дека франкската армија се разделила на зимски оддели, и предизвикал дипломатскаинцидент обраќајќи му се на Лудовик, кој ја земал титулата ''Цар на римјаните'', само со „крал“. Како резултат на оваа кавга, главниот дел на византсиката војска заминал, без да учествува во опсадата на градот.
Во 873 година, Орифа ги поразил Сарацените од Критскиот емират во Сарошкиот Залив, и повторно победил наредната година:кога сарацените имале походи во близина на западното крајбрежје на Грција, тој ги натерал своите луѓе да ги влечат бродовите преку Коринтскиот превој, и на тој начин ја изненадил сараценската флота во Коринтскиот Залив и притоа поразувајќи ги. Орифа по овие успеси го снемува од историската сцена, иако постои можност да ги водел византиските флоти уште неколку години пред да биде заменет од ''друнгариот'' Насар, вклучувајќи ги тука освојувањето на Бари, и за кус период Кипар.
Орифа воопшто не ги сакал сарацените, и во секоја можност ги подлегнувал на тешки измачувања заробените сарацени муслимани.
Михаил Стрифно

Михаил Стрифно — висок византиски службеник во слжба на царевите од семејството Ангели.
Стрифно првпат се споменува во 1192 година како ''себаст'' и одговорен за трезорот ''вестариј'', во служба на царот Исак II (1185–1195). Стрифно во тој период се оженил со сестрата на царицата Евросина Дукина Каматерина, сопругата на Алексиј III (1195–1203) и со оваа поврџаност се стекнал со титулата ''мега дукс'', и одговорен за византиската морнарица. Современикот историчар Никет Хонијат го опишува како човек со „невообичаена алчност и ретка неискреност“, кој својата положба ја искористил да ги продаде едрата, котвите и другата опрема на флотата, седо самите клинци. Нрговите дела го означиле делотворниот крај на византиската флота, која подоцна не била во можност да се спротивстави за време на Четвртата крстоносна војна неколку години подоцна.
Како ''мега дукс'', тој бил исто така владетел на новата споена тема Елада и Пелопонез (јужна Грција), и во ова својство се упатил во Атина околу 1201–1202 година за да се спротивстави на зголемената моќ на Лав Сгур, месен моќник кој се прогласил за автономен владетел. Изгледа дека неговиот обид да се справи со Сгир бил неуспешен, Михаил Хонијат, сепак составил енкономиј во негова чест. Зачувани се три печати од Стрифно, како и голем златен прстен, кој најверојатно му бил доделен во чест на неговото назначување за ''мега дукс''.