procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Варисцит

Варисцит — хидриран минерал од алуминиум фосфат. Тој е релативно редок фосфатен минерал. Понекогаш се меша со тиркиз; сепак, варисцитот обично има позелена боја. Зелената боја е резултат на присуството на мали количини на тривалентен хром.
1 Геологија
Варисцитот е секундарен минерал формиран со директно таложење од вода што содржи фосфати, која реагирала со карпи богати со алуминиум во средина близу до површината. Се јавува како ситнозрнести маси во нодули, шуплини и кори. Варисцитот често содржи бели вени од минералот калциум алуминиум фосфат крандалит.
Првпат бил опишан во 1837 година и именуван по месноста Варишција, историското име на Фогтланд, во Германија. Во еден момент, варисцитот се нарекувал ''Јуталит''. Понекогаш, материјалите што можат да бидат тиркизни или варисцитни се продавале како „варикоаза“. Ценењето на боите во кои обично може да се пронаварицитот го направило популарен скапоцен камен во последниве години.
Варисцитот од Невада обично содржи црна пајажина во матрицата и често се меша со зелена тиркизна боја. Поголемиот дел од варисцитот од Невада пронајден во последните децении бил од рудници лоцирани во округот Ландер и во округот Есмералда, поточно во ридовите Канделарија.
Значајни локалитети се Лусин, Сноувил и Ферфилд во Јута, САД. Пред некое време бил пронајден минералот и во Вајоминг. Тој исто така се среќава во Германија, Австралија, Полска, Шпанија, Италија (Сардинија), Бразил и Иран (Јазд).
2 Накит
Варисцитот бил користен во Европа за изработка на лични украси, особено монистра, уште од неолитот. Во тумулите (гробни могили) ископани во 19 век во Бретања во Франција (меѓу кои била и гробницата на Мане ер Хроек во Локмаријакер и могилата Тумијак во Арзон) кои датираат од неолитскиот период, помеѓу 4500 и 4000 година п.н.е., пронајдени биле многу украсни парчиња, монистра и приврзоци. Тие биле направени од зелен камен што Алексис Дамур го идентификувал како хидриран алуминиум фосфат што содржел малку железо, што го сметал за еквивалентен на ''калисот'' опишан од Плиниј во неговата ''Природонаучна работа.'' Подоцна, варисцитот бил пронајден и на неколку неолитски археолошки локалитети во Шпанија.
Во римско време, варисцитот бил користен за имитирање на смарагдните кристали што се користеле како приврзоци, врежани во призми дупчени надолжно низ центарот, но со осум страни наместо шестте страни типични за смарагдните кристали. Дури во 19 век било утврдено дека целиот варисцит што се користел во Европа потекнувал од три локации во Шпанија, Гава (Барселона), Палазуело де лас Куевас (Замора) и Енсинасола (Хуелва).
Варисцитот понекогаш се користи како полускапоцен камен и е популарен за резба и украсна употреба поради неговата убава и интензивна зелена боја, а најчесто се користи во среброто наместо тиркизот. Варисцитот е поредок и поретко достапен од тиркизот, но бидејќи не е толку лесно достапен како тиркизот, ниту е добро познат за пошироката јавност, суровиот варисцит има тенденција да биде поевтин од тиркизот.
3 Галерија
Алпско скијање на Зимските олимписки игри 2026

Алпското скијање на Зимските олимписки игри 2026 се одржало помеѓу 7 и 18 февруари 2026 година.
Сите пет машки настани се одржале во Бормио на скијачката патека Стелвио; а сите пет женски настани се одржале во Кортина д'Ампецо на скијачката патека Олимпија деле Тофане, и двете многу тешки патеки.
Вкупно 306 квоти биле распределени за алпско скијање.
Се одржале вкупно десет настани (намалување од 11 во 2022 година), подеднакво поделени помеѓу мажи и жени. Настанот со мешани паралелни тимови бил отфрлен по Зимските олимписки игри 2022, додека алпскиот комбиниран настан во секој пол бил заменет со екипен комбиниран настан за парови.
1 Местоположба на патеки
Бормио, Кортина д'Ампецо
Стелвио, Олимпија деле Тофане
2 Квалификации
На спортистите им биле достапни максимум 306 квотни места за натпреварување на игрите. Секој еден национален олимписки комитет можел да пријави максимум дваесет и двајца спортисти, со максимум единаесет мажи или единаесет жени.
3 Распоред
Сите времиња се локални (UTC+1).
Датум, Време, Настан
7 февруару, 11:30, Спуст за мажи
8 февруару, 11:30, Спуст за жени
9 февруару, 10:30, Суперкомбинација за мажи
10 февруару, 10:30, Суперкомбинација за жени
11 февруару, 11:30, Супервелеслалом за мажи
12 февруару, 11:30, Супервелеслалом за жени
14 февруару, 10:00, Велеслалом за мажи
15 февруару, 10:00, Велеслалом за жени
16 февруару, 10:00, Слалом за мажи
18 февруару, 10:00, Слалом за жени
4 Медали
4.1 Медалисти
Спуст (мажи), Фрањо фон Алмен, Џовани Францони, Доминик Париз
Супервелеслалом (мажи)
Велеслалом (мажи)
Слалом (мажи)
Суперкомбинација (мажи)
Спуст (жени), Бризи Џонсон, Ема Ајхер, Софија Гоџа
Супервелеслалом (жени)
Велеслалом (жени)
Слалом (жени)
Суперкомбинација (жени)
5 Наводи
Тетовски чинар

Тетовски чинар — најголемото и најстаро дрво во Тетово, прогласено за природна реткост.
1 Местоположба
Чинарот се наоѓа веднаш над „Арабати баба теќе“ на патот од десната страна на муслиманските гробишта во Тетово. Околината на ова дрво е заградена со метална ограда и претставува дел од подигнат споменик од 2001 година. Местоположбата каде што се наоѓа платанот е со високо ниво на подземни води (во непосредна близина на платанот се наоѓа стар бунар длабок 5 м) како и куќи.
2 Опис
Горниот дел од крошната има полутопчест облик, а долниот (до 15 м висина) густо валчест облик. Овој облик е заради човековото влијание, дрвото често било кастрено до самото дебло до висина од 15 м. На оваа висина, крошната се разгранува на три големи и дебели гранки во различни правци. Самото дрво е високо 27 м, стеблото е високо 2 м, а висината на крошната е 25 м. Обемот на крошната е 61 м, а ширината мерена кон: север 9,5 м, исток 10,0 м, југ 6,2 м, запад 91,1 м.
Во основа кореновиот врат на стеблото има обем од 8,5 м, пречник 2,7 м, а обемот на градна височина е 6,3 м, пречник 2 м.
Кората по деблото е релативно мазна, доста излупена на ситни неправилни многуаголни плочки со темносива до темнокафена боја. По целото дебло и крошна, северната страна и засенчените гранки се препокриени со многу мов. По гранките кората е тенка и испукана и се лупи, маскирно ишарана со сивопепелава до сивожолтеникава боја.
3 Проценка на староста
Официјални податоци за староста на овој чинар не постојат.
За утврдување на староста (возраста) на чинарот, при изработката на „Елаборатот за ревалоризација на Платаново стебло (''Platanus orientalis L.'') над „ Арабати баба теќе“, Тетово, во 2021 година, се користела методата на вадење извртоци од стеблото со Преслеров сврдел и броење на годовите, па староста е проценета на приближно 447 години.
4 Поврзано
*Арабати баба теќе
Вилемит

Вилемит — силикатен минерал базиран на цинк, неговата формула е . Тој е високо флуоресцентен (зелен) под краткобранова ултравиолетова светлина. Вилемитот се јавува во различни бои, во влакнести и во јаболко-зелени скапоцени форми. Тростит е варијанта кај која дел од цинкот е делумно заменет со манган, и се јавува во цврсти кафеави форми.
Тој бил окриен во 1829 година во белгискиот рудник Виеј-Монтањ. На Арманд Леви му биле покажани примероци од студент на универзитетот каде што предавал. Леви го именувал минералот по Вилијам I од Холандија. Сортата тростит била именувана по холандско-американскиот минералог Жерар Трост.
1 Појава
Вилемитот обично се формира поради промена на претходно постоечките сфалеритни рудни тела и обично се поврзува со варовник. Исто така, се наоѓа во мермер и може да биде резултат на метаморфизам на претходен хемиморфит или смитсонит. Кристалите имаат форма на хексагонални призми што завршуваат со ромбоедарски рамнини: постојат јасни расцепувања паралелни со површините на призмите и со основата. Грануларните и расцепните маси се почеста појава. Се јавува на многу места, но е најпознат од Аризона и наоѓалиштата на цинк, железо, манган во рудниците Франклин и Стерлинг Хил во Њу Џерси. Често се јавува со црвен цинцит (цинк оксид) и франклинит (минерал од цинк богат со железо кој се јавува во остри црни изометриски октаедарски кристали и маси). Франклинитот и цинцитот не се флуоресцентни.
2 Употреба
Вештачкиот вилемит бил користен како основа за фосфорни флуоресцентни цевки од прва генерација. Кога е допиран со јони на манган, тој флуоресцира со широка бела емисиона лента. Кај некои верзии дел од цинкот е заменет со берилиум. Во 1940-тите, тој бил во голема мера заменет со халофосфори од втора генерација базирани на флуорапатит. Овие, пак, биле заменети со трифосфорни фосфори од трета генерација.
ПУ „Орхан Џемаили“ - Богојци

Основно училиште „Орхан Џемаили“ (во минатото: Основно училиште „Наим Фрашери“; службено: Подрачно основно општинско училиште „Орхан Џемаили“ - Богојци; скратено: ПООУ „Орхан Џемаили“) — подрачно основно училиште во струшкото село Богојци, во состав на истоименото училиште од селото Горно Татеши, Општина Струга.
Денес, училиштето е именувано по Орхан Џемаили, додека во минатото училиштето го носело името на албанскиот поет, Наим Фрашери.
1 Местоположба
Училиштето се наоѓа во јужниот дел на селото, на влезот во селото на доминантна височинка.
2 Настава
Во училиштето наставата се изведува на албански наставен јазик од прво до петто одделение.
3 Галерија
Таумазит

Таумазит — калциумски силикатен минерал, кој содржи атоми на Si во необична октаедарска конфигурација, со хемиска формула Ca3Si(OH)<sub>6</sub>(CO3)(SO4)·12H2O, а понекогаш и поедноставно се пишува како CaSiO<sub>3</sub>·CaCO<sub>3</sub>·CaSO<sub>4</sub>·15H<sub>2</sub>O.
Се јавува како безбојни или бели призматични хексагонални кристали, обично како ацикуларни зрачни групи. Се јавува и како фиброзни маси. Неговата Мосова тврдост е 3,5 и има специфична тежина од 1,88 до 1,90. Оптички е едноосно негативен со индекси на прекршување од nω = 1,507 и nε = 1,468.
Минералот се јавува како минерал на хидротермална алтерација во наоѓалишта на сулфидна руда и геотермална алтерација на базалт и туф. Тој се јавува со зеолити, апофилит, аналцим, калцит, гипс и пирит.
Таумазитот може да се формира и во вештачки бетонски конструкции на штета на калциум силикатните хидрати (CSH, со цртички што ја означуваат нестехиометријата на оваа хидрирана цементна фаза што делува како „лепак“ во стврднатата цементна паста) за време на промената на цементот, а особено кога се развива сулфатна атракција. Реакцијата што ги троши силикатите на „цементното лепило“ може да доведе до штетна декохезија и до омекнување (понекогаш и до експанзија и пукање) на бетонот. За разлика од конвенционалната сулфатна атракција, во која калциум хидроксидот (портландит) и калциум алуминатните хидрати реагираат со сулфати за да формираат гипс и етрингит (експанзивна фаза), соодветно, во случај на формата на сулфатна атракција на таумазитот (TSA), калциум силикатните хидрати што ја обезбедуваат кохезијата во стврднатата цементна паста исто така се уништени. Како последица на ова, дури и бетонот што содржи портландски цемент отпорен на сулфати може да биде засегнат.
Тој првпат бил опишан во 1878 година во Шведска и бил именуван според грчкиот збор „таумазеин“, ''да биде изненаден,'' поради неговиот необичен состав со карбонатни, сулфатни и хидроксиликатни анјони.
Силикатната структура на таумазитот е невообичаена поради присуството на нететраедарски силициум во неговата кристална структура. Всушност, во однос на Si кој е присутен во таумазитот во форма на хексахидроксилицитет се забележува атипичната октаедарска конфигурација: [Si(OH)<sub>6</sub>]<sup>2−</sup>, вид што покажува геометрија слична на онаа на хексафлуоросиликатот [SiF6]<sup>2−</sup>.
1 За понатамошно читање
:::::
Тремолит

Тремолит — член на амфиболската група на силикатни минерали со состав Ca<sub>2</sub>(Mg<sub>5.0-4.5</sub>Fe<sup>2+</sup><sub>0.0-0.5</sub>)Si<sub>8</sub>O<sub>22</sub>(OH)<sub>2</sub>. Тремолитот се формира со метаморфизам на седименти богати со доломит и кварц, и се јавува во две различни форми, кристали и влакна. Тремолитот формира серија со актинолит и феро-актинолит. Чистиот магнезиумски тремолит е кремасто-бел, но бојата може да биде и темно зелена бо случај на зголемена содржината на железо. Има тврдост на Мосовата скала од 5 до 6. Нефрит, еден од двата минерали познати како скапоцен камен жад, е зелен кристален вид на тремолит.
Фиброзната форма на тремолитот е една од шесте препознаени видови на азбест. Вдишувањето на азбестен тремолит може да доведе до азбестоза, рак на белите дробови, како и плеврален и малиген мезотелиом. Фиброзниот тремолит понекогаш се пронаоѓа како загадувач во вермикулит, хризотил (самиот вид азбест) и талк.
1 Појава
Тремолитот е индикатор за метаморфна градација бидејќи на високи температури се претвора во диопсид.
Тремолитот се јавува како резултат на контактна метаморфизам на силициумски седиментни карпи богати со калциум и магнезиум и во зеленошкрилести фации метаморфни карпи добиени од карпи од карбонат богати со магнезиум. Поврзаните минерали се: калцит, доломит, гросуларен, воластонит, талк, диопсид, форстерит, кумингтонит, рибекит и винхит.
Тремолитот првпат бил опишан во 1789 година по негово откривање во Камполунго, долина Пиумоња, Левентина, Тичино (Тесин), Швајцарија.
2 Фиброзен тремолит
Еден од шесте признати видови на азбест, приближно 40.200 тони тремолитски азбест се ископува годишно во Индија. Инаку, се пронаоѓа како загадувач.
Цимтштерн

Цимтштерн е божиќно колаче, по потекло од Швабија во Југозападна Германија, направено од пена од матена белка од јајце, шеќер, најмалку 25% бадеми, цимет и максимум 10% брашно. Најпопуларно е во Германија, Швајцарија и Алзас.
Колачињата од овој вид се нарекуваат „Божиќни колачиња“.
Состојките се користат за да се направи компактно тесто кое лесно се расукува. Откако ќе се исуши, се нанесува глазура од белка и се сечат ѕвездички. Тие се печат на плех за печење на тивок оган, при што глазурата од белка само се стврднува и не добива потемна боја.
Според старите готвачки книги, белката од јајце се мати во цврст снег од белки. Исто така, се мати и глазурата од белка и шеќер (меренга). Оваа постапка повеќе не е во широка употреба денес.
Иако повеќето сорти на овој тип колачиња се појавиле во 19 век за украсување на елката, ѕвездите од цимет првично не биле поврзани со Божиќ и датираат најдоцна од 16 век. Постојат споменувања дека во 1536 година на царот на Светиот римски цар Карло V му биле послужени „вкусни колачи“ ѕвезди од цимет кога го посетил кардиналот Лоренцо Кампеџо. Циметот во тоа време бил исклучително скап зачин. Во 1530 година, трговецот од Аугсбург Антон Фугер решил да му го покаже своето богатство на царот со горење на белешките на Карло V на оган кој бил направен од стапчиња цимет.
Секундарна хипертензија

Секундарната хипертензија е висок крвен притисок кој е предизвикан од некоја друга медицинска состојба или фактор, за разлика од примарната (есенцијална) хипертензија, која нема јасно идентификуван причинител и сочинува околу 90-95% од случаите на хипертензија. Оваа форма на хипертензија претставува околу 5-10% од сите случаи и често може да се лекува со решавање на основниот проблем. Секундарната хипертензија може да биде опасна бидејќи го забрзува развојот на кардиоваскуларни компликации и оштетување на органите.
Секундарната хипертензија најчесто се јавува поради проблеми со бубрезите, особено хронична бубрежна болест или стеноза на бубрежните артерии, што ги прави најзастапени причинители кај возрасните. Следна по важност е примарниот алдостеронизам (прекумерно лачење на алдостерон), кој често се среќава кај пациенти со отпорна хипертензија и ниски нивоа на калиум, а потоа следат обструктивната спиење апнеа и одредени ендокрини нарушувања како феохромоцитом или Кушингов синдром. Кај помлади лица и деца доминираат бубрежните причини и вродени аномалии како коарктација на аортата, додека кај постарите често е вклучена атеросклеротична стеноза на бубрежните артерии.
Ал-Јатима

''Ал-Јатима'' (|اليتيمة, што значи „сирак“, се претпоставува дека било именувано по својата уникатна големина) — бисер „кој се смета за најславниот исламски скапоцен камен од средниот век“. Како стигнало во муслимански раце не е јасно: можеби стигнало од Визиготското Кралство или од Сасанидското Царство за време на муслиманските освојувања. За време на Омејадскиот париод, ал-Јатима бил изложен во куполата на Карпата во Ерусалим; таа (или друг скапоцен камен за кој се верува дека е тоа) паднала во рацете на Абасидите и станала дел од нивните кралски ознаки, вменати на круната на ал-Му’тасим (владеел 833-42 н.е.). Од десеттиот век па наваму, неговата историја е неизвесна.''Книгата за дарови и реткости'' од 11 век бележи дека ''Јатимата'' била откриена од нуркачи за време на владеењето на Харун ал-Рашид и дека бисерот на Умејадите се нарекувал ''ал-ʿАдима'' („огромен“). Се претпоставува дека ал-Махди ѝ го дал на робинка по име Хасана, која го исекла за да прави коцка за играње.
Се претпоставува дека германската идеја за ''der Weise'' („сиракот“), скапоцен камен во круната на Светиот римски цар, била инспирирана од арапските традиции на ал-Јатима.
Таан колаче

Колачето со таан е колаче направено од таан, брашно, шеќер и путер и обично е прелиено со бадеми или пињоли.
1 Подготовка
Традиционалниот начин за подготовка на колачиња со таан е да се комбинираат брашното, шеќерот и путерот додека не се создаде трошлива смеса пред да се додаде суровиот таан. Потоа се обликуваат топчиња од тесто во тркалезни, рамни колачиња, честопати со бадеми или пињоли втиснати во нив. Печеното колаче наликува на колачињата шортбред. Варијациите што вклучуваат додавање цимет, вода од роза, вода од цвет од портокал, меласа од урми или меласа од грозје се широко распространети низ Египет.
2 Поврзано
* Путер колаче
Роти (врап)

Rоти (врап) е сендвич во завиткана форма исполнет со кари или понекогаш динстано месо или зеленчук завиткан во далпури, парата или дости роти. Роти се јаде широко низ Карибите и е со индиски корени. Како што Индо-Карипците емигрирале во други земји, особено во Северна Америка и Западна Европа, тие го донеле со себе ротито и отвориле продавници каде што ќе го продаваат.
1 Историја
Сендвичот со роти го добил името по лебот чапати (исто така познат како роти) во кој е завиткан. Индиските работници дошле во Тринидад во голем број откако системот на ропство завршил во 1838 година. Тие донеле рецепти за разни варијации на роти кои денес сè уште се основна состојка во тринидадската кујна.
Во 1937 година, еден бизнисмен од Јужен Тринидад водел снек-бар во Сан Фернандо. За да создаде храна за носење, тој го претворил ротито, кое дотогаш се користело како прилог, во обвивка и го наполнил со јадења со кари.
„Изумот“ се проширил низ Тринидад, а потоа и низ Гвајана, Суринам и Јамајка. Како што жителите на Тринидад емигрирале во други земји, особено во Северна Америка и Обединетото Кралство, тие со себе го донеле ротито.
2 Подготовка
Големите роти се печат на плочи. Филот обично содржи кари базирано на било каков вид месо или морска храна, од кои најпознато е пилешкото. Дополнителни редовни состојки се компир и/или наут.
Поради големиот удел на Хиндусите (најмалку 18% од 2011 година) и високиот удел на Индо-Тринидадците меѓу населението (најмалку 35%), вегетаријанските јадења се популарни во Тринидад и Тобаго. Како последица на тоа, филовите за роти без месо се исто така чести.
3 Поврзано
* Кујна на Тринидад и Тобаго
* Кујна на Јамајка
* Роти
Жан-Филип Васал

Жан-Филип Васал — француски архитект и академик. Тој го води архитектонското биро „Лакатон и Васал“, заедно со Ан Лакатон. Двајцата заеднички ја добиле Прицкеровата награда за архитектура за 2021 година.
1 Детство и образование
Васал бил роден во 1954 година во Казабланка за време на францускиот протекторат Мароко. Дипломирал на Националната висока школа за архитектура и урбанизам во Бордо во 1980 година. По дипломирањето, поминал пет години во Нигер како архитект и урбанист.
2 Архитектонска пракса
Васал, со Ан Лакатон, го основал архитектонското биро „Лакатон и Васал“ во Бордо во 1987 година, кое се преселило во Париз во 2000 година. Во својата работа „Лакатон и Васал“ главен акцент посветувала на градба со намалени трошоци. „Лакатон и Васал“ спровеле многу меѓународни проекти во областа на домувањето. Тие го извршиле високопрофилното реновирање на Токискта палата во Париз.
Во 2019 година, проектот за градската четврт Голем парк во Бордо (со Фредерик Дрио и Кристоф Итен) бил избран за добитник на наградата Мис ван дер Рое на Европската Унија за 2019 година, за најдобра современа архитектура во Европа.
Француските архитекти, кои се наоѓаат во париското предградие Монтреј, веруваат дека секоја структура може да се пренамени, да се реинвентира, да се освежи.
3 Академска кариера
Васал бил визитинг-професор на институти како што се Национална висока школа за архитектура во Версај (2002–2006), Федерална политехничка школа во Лозана (EPF Лозана; 2010–2011), Техничкиот универзитет Берлин (ТУ Берлин 20107) и Уметнички универзитет Берлин (УУ Берлин; 2012–2022).
4 Награди и почести: Лакатон и Васал
* 1991: Lauréats des Albums de la Jeune Architecture, Франција * 1999: Гран при Национална архитектура Млад талент, Франција * 2006: Награда за архитектура „Шелинг“, Германија * 2006: Одржливост и иновации во домувањето, Фондација „Ерих Шелинг“ * 2008: Гран при Национална награда за архитектура * 2009: Француски меѓународен соработник на Кралскиот институт на британски архитекти * 2011: Награда за дневна светлина и градежни компоненти во Париз* 2011: Prix de l'Équerre d'Argent (со Фредерик Дрио)* 2014: Награда Ролф Шок, категорија ликовни уметности* 2016: Награда за архитектура „Симон“/ Фондација „Мис ван дер Рое“ – Местата за живеење (со Фредерик Друо)* 2016: Животно време достигнување – Архитектонско триенале во Лисабон (Trienal de Arquitectura de Lisboa)* 2016: Златен медал на Академијата за архитектура* 2016: Медал „Хајнрих Тесенов“, Германија* 2019: Награда Миес ван дер Рое* 2020: Голема награда BDA (Голема награда BDA) за нивното животно дело * 2021: Прицкерова награда * 2023: Медал Соун
Колаче со путер од кикирики

Колачето со путер од кикирики е вид колаче кое се одликува по тоа што има путер од кикирики како главна состојка. Колачето потекнува од Соединетите Американски Држави, а неговиот развој датира од 1910-тите.
1 Историја
Џорџ Вашингтон Карвер (1864–1943), американски едукатор за земјоделски екстензии, од Институтот Таскиги во Алабама, бил најпознатиот промотор на кикириките како замена за памучната култура, која била силно оштетена од штетници. Тој составил 105 рецепти за кикирики од разни готвачи, земјоделски билтени и други извори. Во својот истражувачки билтен од 1925 година насловен ''„Како да се одгледува кикирики и 105 начини за нивна подготовка за човечка конзумација“'', тој вклучил три рецепти за колачиња од кикирики кои барале мелени или сечкани кикирики.
Полворон

Полворон (од es, шпански збор за прав или прашина) е вид на мек и многу трошлив шпански колач направен од брашно, шеќер, млеко и јаткасти плодови (особено бадеми). Тие најчесто се произведуваат во Андалусија, каде што има околу 70 фабрики кои произведуваат полворон и мантекадос. Под името ''мантекадос'', овие слатки се традиционални колачи на други области на Пиринејскиот Полуостров и други земји што зборуваат шпански.
Полвороните се популарни празнични деликатеси во цела Шпанија, Јужна Америка и Филипините. Традиционално, тие се подготвувале од септември до јануари, но сега се достапни преку целата година.
1 Мантекадо
Мантекадото е име за различни шпански колачиња што го вклучуваат и полворонот. Имињата често се синоними, но не сите мантекадо се полворони. Името мантекадо доаѓа од мантека (маст), обично маснотијата од ибериска свиња (cerdo ibérico), со која се прават, додека името полворон се базира на фактот дека овие колачи лесно се распаѓаат во еден вид прашина во раката или устата.
На Куба мантекадо е сладолед, а во Шпанија може да биде и името дадено на еден вид сладок шербет. На Филипините и Порторико, мантекадо е популарен традиционален вкус на сладолед, карактеризиран како мешавина од ванила и путер.
2 Галерија
3 Поврзано
* Андалузиска кујна
* Колачи
*''Маса подрида''*''Путо секо''* Шпанска кујна
Прехнит

Прехнит — иносиликат од калциум и алуминиум со формула: Ca<sub>2</sub>Al(AlSi<sub>3</sub>O<sub>10</sub>)(OH)<sub>2</sub>. Во неговата структура алуминиумот е делумно заменет со Fe3<sup>+</sup>.
Прехнитот кристализира во орторомпски кристален систем, и најчесто се формира како сталактитни, ботриоидни, бубрежни или глобуларни агрегати, само со гребени на мали кристали, кои речиси секогаш се закривени или композитни. Многу ретко тој формира јасни, добро индивидуализирани кристали кои покажуваат квадратен пресек, вклучувајќи ги и оние што се наоѓаат во рудникот Џефри во Азбест, Квебек, Канада. Прехнитот е кршлив со нерамна фрактура и има стаклест или бисерен сјај. Неговата тврдост е 6,5, а неговата специфична тежина е 2,80–2,95. Неговата боја варира од светло зелена до жолта, но исто така может да биде безбоен, син, розов или бел. Во април 2000 година, редок портокалов прехнит бил откриен во полињата со манган во Калахари, Јужна Африка. Прехнитот е претежно проѕирен, а ретко транспарентен.
Иако не е зеолит, прехнитот се среќава поврзан со минерали како што се датолит, калцит, апофилит, епидот, стилбит, лаумонтит и хеуландит во вените и шуплините на базалтните карпи, понекогаш во гранити, сиенити или гнајси. Тој е индикаторски минерал на метаморфните фации на прехнит-пумпелит.
Првпат бил опишан во 1788 година кога бил откриен во кару-долеритите во Крадок, покраина Источен Кејп, Јужна Африка. Бил именуван по полковникот Хендрик фон Прен (1733–1785), командант на воените сили на холандската колонија на ’Ртот Добра Надеж од 1768 до 1780 година.
Минералот користи како скапоцен камен.
Обемни наоѓалишта на прехнит со квалитет на скапоцен камен се наоѓаат во базалтната висорамнина околу станицата Вејв Хил во централната Северна Територија, Австралија.
1 Галерија
Нитрофили

''Нитрофили (Nitrophila)'' — мал род цветни растенија од семејството штирови (''Amaranthaceae''). Името на родот е грчки за „љубител на азот“, бидејќи растението расте во алкални или солени почви, како што се оние богати со боракс. Ова се ризоматозни повеќегодишни растенија со месести лисја што им помага да заштедат вода во средини богати со минерални соли. Компактните, хартиени цветови растат во пазувите на растението каде што листовите се спојуваат со гранките. Плодот е утрикула која содржи сјајни црни семиња. Видовите од родот ''Nitrophila'' се наоѓаат во умерените региони на Америка, два вида во Северна и два во Јужна Америка.
1 Видови
Прифатени се четири вида.
*''Nitrophila atacamensis'' (Phil.) Hieron. ex Ulbr.
*''Nitrophila australis'' Chodat & Wilczek
*''Nitrophila mohavensis'' Munz & J.C.Roos
*''Nitrophila occidentalis'' (Moq.) S.Watson
Рај (ТВ-серија од 2025)

''Рај'' (|Paradise) — американски постапокалиптичен политички трилер, создаден од Ден Фогелман, во кој главните улоги ги толкуваат Стерлинг К. Браун, Џулијан Николсон и Џејмс Марсден. Премиерно бил прикажан на платформата Hulu во Соединетите Американски Држави на 26 јануари 2025 г. Серијата добила во целост потврдни одзиви, со посебни пофалби за нејзината концепција, сценариото и глумечките изведби (особено на Браун, Николсон и Марсден). На 77-те награди Primetime Emmy, серијата била номинирана за Најдобра драмска серија, а глумечки номинации добиле и тројцата главни глумци.
Во февруари 2025 г., серијата била продолжена за втора сезона, чија премиера била на 23 февруари 2026 г.
1 Содржина
Сместена во огромен подземен бункер во Колорадо, три години по апокалиптичен настан што го уништил светот, серијата го следи агентот на Тајната служба на САД, Ксавиер Колинс. Неговата мисија е да ја открие вистината зад убиството на претседателот на Соединетите Американски Држави.
Додека самиот Ксавиер станува главен осомничен за смртта на претседателот Бредфорд, тој започнува очајна потрага по одговори за тоа што навистина се случило. Несигурен во тоа кому може да му верува, неговите прашања го водат до серија шокантни откритија што го менуваат неговото разбирање за светот во кој живеат.
2 Улоги
Стерлинг К. Браун, агент Ксавиер Колинс
Џулијан Николсон, Саманта „Синатра“ Редмонд
Сара Шахи, Габриела Тораби
Никол Брајдон Блум, агентка Џејн Дрискол
Алија Мастин, Пресли Колинс
Перси Дагс IV, Џејмс Колинс
Џејмс Марсден, Кал Бредфорд
Џон Биверс, агент Били Пејс
Крис Маршалс, Никол Робинсон
Милата Лили

„Дарлинг Лили“ (англиски: ''Darling Lili'') – филм на режисерот Блејк Едвардс од 1970 година. Главните улоги ги играат: Џули Ендрјус, Рок Хадсон и Џереми Кемп.
1 Синопсис
Во текот на Првата светска војна, Лили Смит е омилена британска пејачка која со своите патриотски песни го крева моралот на британските и француските војници, но и на пошироката јавност. Притоа, таа има германско потекло, а нејзиното вистинско презиме е Шмит. Таа работи за Германците и користејќи ја убавината собира информации од високите, најчесто постари, офицери и дипломати. Полковникот Курт фон Ригер се претставува како нејзиниот вујко, а всушност, тој е нејзиниот надреден шпион, но и љубовник. Неговиот шеф, генералот Кеслер, не ѝ верува на Лили, зашто е Британка, па се противи на намерата на Курт да ја испрати Лили на важна мисија во која треба да дознае повеќе за сојузничката противвоздушна одбрана...
Болтвудит

Болтвудит — хидриран уранил силикатен минерал со формула (K<sub>0.56</sub>Na<sub>0.42</sub>)[(UO<sub>2</sub>)(SiO<sub>3</sub>OH)]·1.5(H<sub>2</sub>O), различен по кристална структура од натриум болтвудит, кој има орторомбична структура, а не моноклинична. Се формира од оксидација и алтерација на примарни ураниумски руди. Има форма на кора на некои песочници што содржат ураниум. Овие кори имаат тенденција да бидат жолтеникави со свиленкаст или стаклест сјај.
1 Откривање и појава
Првпат е опишан во 1956 година за појава во рудникот Пикс Делта, Делта, округ Сан Рафаел (Сан Рафаел Свел), округ Емери, Јута, САД. Именуван е по Бертрам Болтвуд (1870–1927), американски пионер на радиохемијата.
Болтвудитот се јавува како секундарна силикатна алтерациска кора околу уранинитот и како пукнатински пломби. Се наоѓа во пегматити и песочни ураниумски наоѓалишта од типот на Колорадо Плато. Се јавува поврзан со уранинит, бекерелит, фурмариерит, фосфоуранилит, гипс и флуорит.
Халонгрота

Халонгрота е името на шведско колаче. Името значи ''пештера од малини'' на шведски. Во Соединетите Американски Држави тие се познати како колачиња со отпечаток од палец, како и по многу други имиња. Слични колачиња што се продаваат во Австралија се познати како џемови капки.
Колачињата се слични на колачиња со путер и додаден фил. Тоа е печено калапно колаче. Колачињата обично се прават со путер, брашно, прашок за пециво, шеќер и ванила. Колачињата обично се полнат со џем од малина.
1 Историја
Халонгротата може да се проследи до 1800-тите, каде што се јадела на шведски собири наречени ''кафереп''.
2 Поврзано
* Божиќни колачиња
* Шведска кујна
Браунинговата верзија

„Браунинговата верзија“ (англиски: ''The Browning Version'') – филм на режисерот Мајк Фигис од 1994 година, снимен по истоимената драма. Главните улоги ги играат: Алберт Фини, Грета Скаки и Метју Модин.
1 Синопсис
Ендрју Крокер-Харис е огорчен и непопуларан наставник по грчки и латински јазик во едно британско јавно училиште. Тој е принуден да се пензионира под изговор дека му е нарушено здравјето, но се соочува со опасноста дека нема да му биде доделена пензија. Учениците го споредуваат со Хитлер, неговата жена Лора му е неверна и го повредува на екој можен начин. Ендрју мора да се соочи со својот промашен живот и да го врати барем своето самопочитување.
Цена (река)

Цена кој мала река во Семигалија, Латвија, и десна притока на Миса. Реката извира во мочуриштето Ценас тирелис, во општина Марупе и завршува на нејзиниот влив во реката Миса во општина Јелгава. Цена тече во канал по речиси целата своја должина.
Боемит

Боемит — минерал од алуминиум оксид хидроксид (γ-AlO(OH)2), компонента на алуминиумскиот боксит. Диморфен е со дијаспори. Боемитот кристализира во орторомбичниот дипирамидален систем и типично е масивен по природа. Најчесто е бел со нијанси на жолта, зелена, кафеава или црвена боја поради нечистотии. Има стаклест до бисерен сјај, со тврдост на мосовата скала од 3 до 3,5 и специфична тежина од 3,00 до 3,07. Безбоен е во тенок пресек, оптички биаксијално позитивен со индекси на прекршување од nα = 1,644 – 1,648, nβ = 1,654 – 1,657 и nγ = 1,661 – 1,668.
Бемитот се јавува во тропските латерити и боксити развиени на алумино-силикатна карпеста подлога. Исто така, се јавува како производ на хидротермална промена на корунд и нефелин. Се јавува со каолинит, гибсит и дијаспора во бокситните наслаги; и со нефелин, гибсит, дијаспора, натролит и аналцим во нефелинските пегматити. Индустриски, се користи како ефтин додаток за забавување на пламенот за полимери безбедни за пожар.
Првпат бил опишан од Ж. де Лапарент во 1927 година за појава во бокситите на Мас Руж, Ле Бо-де-Прованс, Франција, и именуван по боемско-германскиот хемичар Јохан Бем (1895–1952) кој извршил рендгенски студии на алуминиум оксидни хидроксиди во 1925 година (а не по германскиот геолог Јоханес Бем (1857–1938) како што често се наведува).
1 Својства
Бемитот е проѕирен минерал, бел, сиво-кафеав, жолтеникав или црвеникав по боја ако содржи нечистотии; безбоен е во тенки листови. Неговиот сјај е стаклен или бисерен. Има тврдост од 3,5 на Мосовата скала и густина помеѓу 3,02 и 3,05 g/cm³. Малку е растворлив во концентрирана сулфурна киселина.
Кристализира во орторомбичниот систем, дипирамидална класа. Неговата содржина на алуминиум (изразена како Al₂O₃) е околу 82%, при што силициум и железо се главните нечистотии. Диморфен е со дијаспора и изоструктурен со лепидокроцит, во кој Fe³⁺ го заменува Al.
2 Морфологија и формирање
Бемитот само повремено покажува табеларна морфологија, во форма на призматични кристали до 2 mm во должина. Почесто, има исклучително фина текстура, која се јавува во пизолитни агрегати или е дисеминирана.
Овој минерал се формира преку распаѓање на филосиликатите во тропските клими и е еден од најважните составни делови на бокситот и латеритот. На други места, се јавува како производ на хидротермално распаѓање на ниски температури, обично во нефелински пегматити, сиенити и океански базалти. Во бокситот, обично е поврзан со каолинит, дијаспора и гибсит. Во нефелинските пегматити, е поврзан со гибсит, дијаспора, натролит и аналцим.
Бледит

Бледит — хидриран минерал од натриум магнезиум сулфат со формула Na<sub>2</sub>Mg(SO<sub>4</sub>)<sub>2</sub>·4H<sub>2</sub>O. Минералот е бистар до жолт по боја, често потемнет од инклузии и формира моноклинични кристали.
Блодит првпат бил опишан во 1821 година за појава во наоѓалиште на сол во Ишлер Салцберг, Бад Ишл, Гмунден, Австрија, а бил именуван по германскиот минералог и хемичар Карл Август Блоде (1773-1820).
Се среќава низ целиот свет во евапоритски седиментни средини како што е Големото Солено Езеро, Јута.
Динтел

Динтел — река во Северен Брабант што тече од Аудебос до Стандарбајтен.
1 Историја
Динтел се споменува во 13 век како Диндел или Динделе. По поплавата на реката Света Елизабета (1421) Динтел била сметана повеќе за море отколку за река. Откако околното земјиште било дополнително исцедено, Динтел станала потесна. Динтел завршила со брани во почетокот на 19 век. Така исчезнала плимата на Динтел.
Галга

Галга е десна притока на реката Загива во планините Черхат и Големата унгарска рамнина, Унгарија. Извира од Бечке, Ноград, на ридот Сандаи. Реката се влева во Загива кај Јасфенизару.
Поради големите катастрофи предизвикани од излевањето на реката во 1970-тите, таа станала регулирана од GAVIT со седиште во Азод, која е одговорна за Галга и сите потоци што се влеваат во реката.
Натролит

Натролит — тектосиликатен минерален вид кој припаѓа на групата зеолити. Тој е хидриран натриум и алуминиум силикат со формулата . Најчесто е пронајден во Хегау, Германија.
Името го добил од Мартин Хајнрих Клапрот во 1803 година, тоа е изведено од ''natron'' (el), грчкиот збор за сода, поради содржината на натриум, и ''литос'' (el), што значи камен. Иглест камен или иглест зеолит се други неформални имиња, кои алудираат на вообичаената ацикуларна форма на кристалите, кои често се многу тенки и се агрегирани во дивергентни прамени. Кристалите често се епитаксијални прераснувања на натролит, мезолит и гонардит во различни редови.
1 Својства
Поголемите кристали на минералот најчесто имаат форма на квадратна призма што завршува со ниска пирамида, при што аголот на призмата е речиси прав агол. Кристалите изгледаат тетрагонални, иако всушност орторомбични. Постојат совршени расцепувања паралелни со површините на призмата. Минералот често се јавува и во компактни фиброзни агрегати, при што влакната имаат дивергентен или радијален распоред. Натролитот лесно се разликува од другите фиброзни зеолити по неговите оптички карактеристики.
Помеѓу вкрстените николи, влакната се гаснат паралелно со нивната должина и не покажуваат оптичка фигура при конвергентна поларизирана светлина. Натролитот е обично бел или безбоен, но понекогаш може да се јави и како црвеникав или жолтеникав. Неговиот сјај е стаклест, или, кај фино фиброзни примероци, свиленкаст.
Специфичната тежина на натролитот е 2,2, а неговата тврдост е 5,5. Минералот лесно се топи, дури во пламен од свеќа при што дава жолта боја поради присуството на натриум. Се разградува со хлороводородна киселина со одвојување на желатинозен силициум диоксид.
2 Животна средина
Натролитот се јавува со други зеолити во амигдалоидните шуплини на базалтните магматски карпи. Тој е исто така чест кај нефелинските сиенити.
3 Значајни локалитети
Одлични примероци на дивергентни групи бели призматични кристали биле пронајдени во компактен базалт во Пуи-де-Марман, Пуи-де-Дом, Франција. Огромни кристали биле пронајдени на полуостровот Кола, Русија (30 см на 13 см). Ѕидовите на шуплините во базалтот на Џајантс Козвеј, во округот Антрим, често се обложени со тенки иглички од натролит, а сличен материјал бил пронајден изобилно во вулканските карпи (базалт и фонолит) во Салесел, Аусиг и на неколку други места на север од Бохемија. Мон Сент Илер, Квебек, произвел големи кристали поврзани со многу ретки минерали. Заливот Фанди во Нова Шкотска, Њу Џерси, Орегон и Британска Колумбија, исто така, произвеле одлични примероци.
Се разликуваат неколку варијанти на натролит: фаргит е црвен натролит од Гленфарг во Пертшир; бергманит или спреустеин е нечиста варијанта која е резултат на промена на други минерали, главно на содалит, во аугитниот сиенит во јужна Норвешка.
Натролитот е тесно поврзан со бенитоитот, редок минерал со свој тип на локалитет во округот Сан Бенито, Калифорнија.
Натролитот формира непроѕирни бели сферични инклузии во нодули од проѕирен зелен прехнит од Вејв Хил, Северна Територија, Австралија.
4 Галерија
Друт (река)

Друт е река во Белорусија, десна притока на Днепар. Извира во Оршанската Висорамнина во Белорускиот Гребен и тече низ Витепската област, Могилевските и Гомелските региони на Белорусија. Нејзината должина е 295 километри долга и има површина 5020 километри квадратни слив за одводнување.
Градовите Талачин, Крухлае, Бјалиничи и Рахачов се наоѓаат на Друт.
Алгети

Алгети е река во Долен Картли, Грузија, која ги опфаќа општините Тетрицкаро и Марнеулие. Таа е долга 118 км и има дренажен слив од 736 км2. Потекнувајќи од планината Клдекари, Алгети се влева во длабока карпеста долина, а потоа во рамнина пред да се влее во реката Кура како нејзина десна притока. Живописните предели на долината Алгети се заштитени како Алгетски национален парк, основан од советската влада на Грузија во 1965 година како државен резерват и реорганизиран во национален парк во 2007 година.
Жереми Бога

Жереми Бога (роден на година, во ) — француско-брежански фудбалер, напаѓач на , на заем од , и на репрезентацијата на Брег на Слоновата Коска.
1 Биографија
Жереми Бога е роден во Марсеј, Франција, од родители со потекло од Брегот на Слоновата Коска.
2 Технички карактеристики
Напаѓачки крилен играч по двете страни, но најчесто игра лево, што му овозможува навлегување кон средината со посилната десната нога. Исто така, благодарение на неговата разноврсност на теренот, може да дејствува и како втор напаѓач или како офанзивен играч од средниот ред. Тој се издвојува и по својата визија и квалитетни додавањата, а има и одличен шут од кратка и средна далечина.
3 Клупска кариера
3.1 Почетоци, Челси и позајмици
Во 2008 година, Бога му се приклучи на Челзи од АСПТТ Марсеј, како млад кога се преселил со своето семејство во Лондон, каде што работел неговиот татко. Откако импресионирал во Академијата на Челси, тој си го заработи првиот професионален договор, кој му овозможил да остане во клубот од Лондон до 2017 година.<ref>
Дудва

Дудва (|Dudvág) е низинска река во западна Словачка. Нејзиниот извор се наоѓа во Малите Карпати Чахтице и претежно тече паралелно со реката Вах. Се влева во Вах во близина на селото Силадице. Нејзиниот просечен проток е 1,3 м³/с во близина на Силадице. Таа е 41.7 км долг, а големината на неговиот слив е 499 км2. Неговиот поранешен долен тек, ''Долна Дудва'' („долна Дудва“), се разгранува во близина на Силадице и тече кон југ. Во близина на градот Черна Вода, Долна Дудва се влева во реката Черна вода, која пак се влева во Малиот Дунав. Долна Дудва е 34.2 км долга, а големината на неговиот слив е 751 км2.
Дебед

Дебед (|Դեբեդ) или Дебеда — река во Ерменија и Грузија. Исто така, служи како природна граница помеѓу Ерменија и Грузија кај селото Садахло, Грузија. Дебед е долга 176 километри и има 4,080 км<sup>2</sup> слив.
Реката извира во Ерменија и се формира на устието на реките Зорагет и Памбак во близина на Зорагјуг. Завршува во Грузија, каде што се влева од лево во Храми, притока на Кура.
1 Поврзано
* Географија на Ерменија
* Географија на Грузија
Бонакордит

Бонакордит — редок минерал откриен во 1974 година. Неговата хемиска формула е Ni<sub>2</sub>FeBO<sub>5</sub> и е минерал од групата лудвигити. Обично кристализира во долги, цилиндрични призми кои се формираат во друг извор. Именуван е по областа Бон Акорд, каде што за прв пат е пронајден. Наоди на бонакордит биле пронајдени во нуклеарните централи во повеќе компании. Тој создава наслаги во машините и е многу тежок минерал за чистење бидејќи е отпорен на обични техники.
1 Историја
Бонакордитот првпат бил опишан во 1974 година за појава во областа Бон Акорд, Барбертон, Трансвал, Јужна Африка. Се јавува во табеларен никелиферен серпентинит, на работ на ултрамафична интрузивна грутка. Вистинското место на наоѓањето на бонакордитот е можно место на метеорит три километри западно од рудникот за талк во Скотија.
2 Композиција
Хемиската формула за бонакордит е Ni<sub>2</sub>FeBO<sub>5</sub>.
Табела 1. Хемиски податоци за бонакордит
<sub>Fe2O</sub>, 31,9%
NiO, 52,7%
MgO, 0,5%
MnO, 0,04%
CaO, 1,5%
<sub>SiO2</sub>, 0,4%
<sub>Б2О3</sub><sub>​</sub>, 13,1%
Вкупно, 100,44%
Двајцата аналитичари го потврдија присуството на бор со користење на влажно-хемиска анализа.
3 Геолошка појава
Бонакордитот може да се појави како кластер од тенки, долги призми или розети-како зрачни групи. Призмите можат да формираат вени низ други минерали, а зрачните групи можат да се појават кај минерали како либенбергит или треворит. Бонакордитот обично се јавува заедно со треворит, либенбергит, непуит, нимит, гаспеитев и милерит во областа Бон Акорд. Сите овие минерали кристализираат како тенки призми.
4 Физички својства
Бонакордитот е непроѕирен минерал со црвеникаво-кафеава боја. При рефлектирана светлина, бојата е сива со кафеава нијанса со силни, црвеникаво-кафеави внатрешни рефлексии. Во многу случаи, бонакордитот кристализира во долги, тенки цилиндри. Откриено е дека е никел аналог на лудвигитот.
Мосовата тврдост за бонакордит е 7, а густината е 5,17 g/ <sup>cm3</sup>. Оптичката класа е биаксијална. Бонакордитот има орторомбичен кристален систем со точкаста група од 2/m²/m²/m. Кристалите се структурирани како издолжени призми во друг материјал. Не се забележани расцепувања или збратимување. Просторната група е определена како [''Pbam''] и димензиите на ќелиите се пресметани на a = 9,213(6) b = 12,229(7) c = 3,001(2) Z = 4.
Бонакордитот е нерастворлив и покажал реактивност само на хлороводородна киселина. Многу е тешко да се исчисти од горивните прачки во нуклеарните реактори каде што понекогаш се формира. Докажано е дека се формира хидротермално во речиси суперкритична вода на температури над 350 °C и во присуство на алкални услови. Неговото формирање во PWR реактори може да се забрза со литиум произведен во реакција од <sup>10</sup>B(n,α)<sup>7</sup>Li со бор во течноста за ладење. Бонакордитот може да биде индикатор за аксијална аномалија на поместување на неутронскиот флукс и густината на моќност во PWR електраните.
Ивица Глигоровски

Ивица Глигоровски (роден на 15 април 1981 година) е македонски фудбалер кој моментално е тренер во својата младинска академија.
Глигоровски двапати бил најдобар стрелец во Првата македонска фудбалска лига, постигнувајќи 15 погодоци во сезоната 2007-08 и 14 погодоци во сезоната 2008-09, со ФК Милано.
1 Меѓународна кариера
Глигоровски има 3 настапи за фудбалската репрезентација на Македонија, а дебитирал како замена во второто полувреме во пријателски натпревар против Хрватска на 9 февруари 2003 година. Неговиот последен меѓународен настап бил пријателски натпревар против Кина во јануари 2004 година.
Томче Гроздановски

Томче Гроздановски (роден на 14 март 2000 година) е македонски професионален фудбалер кој игра како играч од средниот ред за второлигашкиот клуб Конкордија Чиајна.
1 Клупска кариера
1.1 ФК Вион Злате Моравце
Гроздановски дебитирал во Фортуна Лига за ВиОн Злате Моравче против АС Тренчин на 23 февруари 2019 година.
Бофергусонит

Бофергусонит — минерал со формула Na<sub>2</sub>Mn<sub>5</sub>FeAl(PO<sub>4</sub>)<sub>6</sub>. Минералот варира по боја од зелено-кафеава до црвено-кафеава. Откриен е во 1986 година во Манитоба, Канада, а е именуван по Роберт Бери Фергусон (1920–2015), професор по геолошки науки на Универзитетот во Манитоба. Заклучно со 2012 година, минералот е пронајден само во Канада и Аргентина.
1 Опис
Бофергусонит се јавува како еквантни анхедрални монокристали до 1 сантиметар по големина или како нодуларни агрегати од неколку кристали. Минералот варира по боја од зелено-кафеава до црвено-кафеава. Тенките фрагменти од бофергусонит се транспарентни. Бофергусонитот е пронајден во асоцијација со алуаудит, апатит, беузит, филовит и триплит.
Бофергусонит е примарен минерал што се јавува во средната зона на гранитни пегматити збогатени со манган и флуор.
2 Структура
Бофергусонитот има слоевита кристална структура тополошки идентична со онаа на алуаудитот и вилиетот, но со разлики во подредувањето на металните катјони. Двата типа на слој се наизменично по должината на ''Y.'' Едниот слој се состои од синџири од октаедри на метални катјони вкрстено поврзани со фосфатни тетраедри. Во рамките на синџирите, металните катјони се подредени M<sup>3+</sup>–M<sup>2+</sup> на сличен начин како вилиетот. Сепак, структурата на бофергусонитот се разликува по присуството на Al и Fe<sup>3+</sup> подредување помеѓу синџирите.
Другиот слој, идентичен со неговиот вилитски еквивалент, се состои од синџири што се протегаат паралелно со ''X'': едниот се состои од наизменични полиедри на натриум и манган со заедничка површина, а другиот натриум полиедри со заедничка раб. Овие синџири не се вкрстено поврзани, туку ги поврзуваат другите слоеви заедно.
3 Историја
Алан Џ. Андерсон открил големи кафеави кристали во гранитен пегматит во Крос Лејк во Манитоба. Студијата со електронска микросонда и дифракција на Х-зраци го идентификувала како нов минерал поврзан со групите вили и алуаудит.
Минералот е именуван по професорот Роберт Бери Фергусон за да се прослави неговиот 65-ти роденден и пензионирање од Универзитетот во Манитоба. Минералот и името бофергусонит биле одобрени од Комисијата на ИМА за нови минерали и имиња на минерали.
4 Дистрибуција
Од 2012 година, бофергусонитот е познат од пегматитот Ненси во Аргентина и од Готча Клијн во Манитоба, Канада. Типскиот материјал се чува на Универзитетот во Манитоба и на Кралскиот музеј на Онтарио во Торонто.
5 Библиографија
**