Арвид Хорн

Грофот Арвид Бернхард Хорн од Екебихолм (6 април 1664 годин-18 април 1742) бил шведски генерал, дипломат и политичар, член на благородничкото семејство Хорн. Тој служел двапати како претседател на Канцеларијата на Приватниот совет (1710-1719 и 1720-1738) и бил една од водечките фигури на шведското време на слободата.
1 Војник и дипломат
Арвид Бернхард Хорн е роден во Вуорентака замокот во Халико(сега Сало, Финска). Тој бил син на Густаф Хорн аф Канкас (1627–1673) и неговата сопруга Ана Хелена фон Гертен (1640–1709). По завршувањето на студиите на Кралската академија во Турку, тој влегол во Кралската шведска армија и служел неколку години во Холандија, во Отоманска Унгарија кај принцот Јуџин Савојски (1663–1736) и во Фландрија кај принцот Георг Фридрих од Валдек (1690&ndash;1695).
Хорн застанал високо во редот на шведскиот крал Карл XII и бил еден од неговите најистакнати генерали во претходниот дел од Големата северна војна. Во 1704 година му била доверена неговата прва дипломатска мисија, чувањето на Август II, електор на Саксонија и изборот на кралот Станислав I, крал на Полска. Оваа мисија, тој ја постигнал со истакната способност, но и апсолутна бескрупулозност. Набргу потоа бил опколен од Август во Варшава и принуден да се предаде.
2 Политичар
Во 1705 година, Хорн бил прогласен за таен советник, а во 1706 година за гроф. Во 1708 година, тој добил надзор над внукот на Карло XII, Карло Фредерик, војводата од Холштајн-Готорп (1700–1739), кој бил под старателство на неговата баба Хедвиг Елеонора од Холштајн-Готорп (1636–1715) по смртта на неговата мајка Хедвиг Софија од Шведска (1681–1708).
Во 1710 година, Хорн го наследил Нилс Гилденстолп како претседател на Канцеларијата на Приватниот совет. Префрлен во централната точка на администрацијата, тој имал многу можности со други очи да ја разгледа ситуацијата во кралството, а како последица на неговите негодувања тој брзо паднал во интерес на Карл XII. И во 1710 и 1713, Хорн бил за повикување на имотите, но кога во 1714 година се усвоила антимонархиски став, тој сериозно предупредил и на крајот го распуштил. Во подоцнежните години на Карл XII, Хорн немал многу врска со администрацијата. По смртта на Карл XII, во 1718 година, Хорн ја убедил шведската принцеза Улрика Елеонора (1688–1741) да биде избрана за кралица на Шведска, откако таа се согласила да се откаже од моќта на апсолутна монархија воспоставена од нејзиниот татко, кралот Карл XI. Сепак, тој подоцна протестирал против автократското однесување на кралицата и поднел оставка до Советот на тајните.
3 Претседател на советот за приватност
Хорн бил избран маршал на Риксдаг од 1720, и придонел, по оставката на Улрика Елеонора, за изборот на Фредерик Хесен како крал на Шведска, чиј прв чин бил да се врати кај него како претседател на неговата канцеларија, всушност како премиер. Во следните осумнаесет години тој толку апсолутно ги контролирал и надворешните и внатрешните работи на Шведска што периодот помеѓу 1720 и 1738 година бил наречен период на Хорн.
Силната рака на Хорн ги држела неизбежните судири на парламентарните фракции во догледни граници, и целосно благодарение на неговата промислена грижа Шведска толку брзо се опоравила од бедната состојба во која ја втурнале војните на Карл XII. Во неговата надворешна политика, Хорн бил крајно претпазлив и претпазлив, но без да ја загрози независноста или самопочитта на неговата земја. Тој, сепак, бил промотор на новиот принцип на администрација, кој во подоцнежните денови се покажал многу опасен за Шведска под неспособни министри од него.
Ова требало да го зголеми влијанието на Риксдагот на имотите и неговите тајни комитети во решавањето на чисто дипломатските прашања, кои требало целосно да бидат оставени на извршната власт, а со тоа да ја ослабне централната власт и во исто време да го олесни мешањето на странските сили во внатрешните работи на Шведска. Дури до 1731 година немало појава на спротивставување на „системот“ на Хорн; но Хорн, занесен од зголеменото студенило на кралот, истата година ја понудил својата оставка, која не била прифатена.
Меѓутоа, во 1734 година, опозицијата ја осудила неговата неутралност по повод Војната за полското наследство, кога Станислав I од Полска повторно се појавил на сцената како кандидат за полскиот престол; но Хорн сепак можел да спречи раскин со Русија. Отсега натаму тој бил обвинет ''за недостаток'' на патриотизам и во 1738 година бил принуден конечно да се повлече пред триумфалната млада Партија на капи (Хатарна).
За остатокот од својот живот, Хорн живеел во пензија на неговиот имот во Екебихолм во Нортаље.