Ропството во САД

Ропството во САД, како правна инстутција која опфаќа ропство првенствено на Африканците и Афроамериканците, било распространето во Соединетите Американски Држави од нивното основање во 1776 година до 1865 година, претежно на југ. Ропството било воспоставено низ целата европска колонизација во Америка. Од 1526 година, за време на раниот колонијален период, се практикувало во британските колонии, вклучувајќи ги и Тринаесетте колонии кои ги формирале Соединетите Држави. Според законот, поробеното лице се третирало како имот што може да се купи, продаде или даде. Ропството траело во околу половина од американските држави до укинувањето во 1865 година, а прашањата за ропството навлегле во секој аспект на националната политика, економијата и социјалните обичаи.
Во децениите по крајот на реконструкцијата во 1877 година, многу од економските и социјалните функции на ропството биле продолжени преку сегрегација, делење и давање под закуп на осуденици. Присилната службеност како казна за криминал сè уште е легална во САД.
До времето на Американската револуција (1775-1783), статусот на поробените луѓе бил институционализиран како расна каста поврзана со африканското потекло. Улогата на ропството според Уставот на САД (1789) било најспорното прашање при неговото подготвување. Иако творците на Уставот никогаш не го користеле зборот „ропство“, конечниот документ, преку клаузулата од три петтини, им дал на сопствениците на робовите несразмерна политичка моќ. За време и веднаш по војната, во повеќето северни држави биле донесени аболиционистички закони и се развило движење за укинување на ропството. Сите северни држави го укинаа ропството на некој начин до 1805 година; понекогаш, аболицијата било постепен процес и стотици луѓе сè уште биле поробени во северните држави уште во Пописот од 1840 година. Некои сопственици на робови - пред сè во Горниот Југ - ги ослободиле луѓето што робувале, а филантропите и добротворните групи купувале и ослободиле други поробеници. Трговијата со робови во Атлантикот била забранета од одделни држави, кои започнале во текот на американската револуција. Увоз-трговијата била забранета од страна на Конгресот во 1808 година, иако шверцот бил вообичаен потоа.
Брзата експанзија на памучната индустрија во Далечниот Југ по пронајдокот на машината за чистење на памукот во голема мерка ја зголемила побарувачката за труд на поробените луѓе, а јужните држави продолжиле како робови општества. САД станале сè пополаризирани во врска со прашањето за ропството, разделени на робовски и слободни држави. Предводени од побарувачката за работна сила од нови насади на памук во Длабокиот Југ, северните робски држави продадле над милион поробени лица, кои биле приведени во Длабокиот Југ при присилна миграција. Вкупното население на поробените луѓе на Југот на крајот достигнало четири милиони. Како што се прошириле САД, јужните држави се обиделе да го прошират ропството во новите западни територии за да им овозможат на силите на про-ропството да ја одржат својата моќ во нацијата. Новите територии стекнати преку купувањето на Луизијана и мексиканската цесија биле предмет на големи политички кризи и компромиси. До 1850 година, ново-богатиот, јужен производител на памук се заканувал дека ќе се отцепи од Унијата и тензиите продолжиле да растат. Ропството се бранело на југ како „позитивно добро“, а големите протестантски деноминации се поделиле околу прашањето за ропството во регионалните организации на Северот и Југот.
Кога Абрахам Линколн победил на изборите во 1860 година на платформа за стопирање на проширувањето на ропството, седум држави се отцепиле за да ја формираат Конфедерацијата. Набргу потоа, Граѓанската војна започнала кога силите на Конфедерацијата го нападнала Форт Семтер на американската армија. Четворица дополнителни робови членки се отцепиле, откако Линколн побарал од нив оружје за да се одмазди. Поради мерките на Унијата, како што се актите за конфискација и прогласување на еманципација во 1863 година, војната ефикасно го завршила ропството дури и пред институцијата да биде забранета со уставни измени. После победата на Унијата во Граѓанската војна, ропството било нелегално во САД по ратификувањето на тринаесеттиот амандман во декември 1865 година.
1 Потекло
1.1 Први домородни робови
Африканците прв пат дошле во Новиот Свет со Кристофер Колумбо во 1492 година. Хуан Лас Канарис бил творец на предводникот на Колумбос, Санта Марија. Набргу после тоа, се случи првото поробување во она што подоцна ќе бидат САД. Во 1508 година, Понс де Леон ја основал првата населба близу денешниот Сан Хуан и започнал да ги заробува, т.е да ги претвора во робови домородните Таиноси. Во 1513 година, за да се надополни слабото население на Таинос, првите поробени Африканци биле увезени во Порторико.
1.2 Први африкански робови
Првите Африканци поробени во рамките на континенталниот дел на САД пристигнале преку Санто Доминго до колонијата „Сан Мигел де Гуалдапе“ (најверојатно сместена во областа Винјај Беј на денешна Јужна Каролина ), основана од шпанскиот истражувач Лукас Вазукез де Ајлин во 1526 година. Оваа колонија скоро веднаш била нарушена од борбата против раководството, за време на која поробените луѓе се револтирале и побегнале од колонијата за да побараат засолниште меѓу локалните Американци. Де Ајлон и многу од колонистите починале набргу после епидемија и колонијата била напуштена. Доселениците и поробените луѓе кои не избегале се вратиле во Санто Доминго.
На 28 август 1565 година, Свети Августин, Флорида е основана од шпанскиот конквистадор Дон Педро Менендез де Аилес и со себе донела тројца робови Африканци. За време на 16 и 17 век, Свети Августин бил центар на трговијата со поробените луѓе во шпанската колонијална Флорида и првото трајно населување во она што станало континенталниот дел на САД што би ги вклучило поробените Африканци.
1.3 Затвореници
Шеесет години подоцна, во раните години од населбите во Чезапик заливот, на колонијалните власти им било тешко да ги привлечат и задржат работниците во тешките гранични услови и имало голема стапка на смртност. Повеќето работници доаѓале од Велика Британија како вооружени работници, потпишувајќи договори за поттикнување да плаќаат со работа за нивниот премин, за нивно одржување и за обука, обично на фарма. Колониите имале земјоделски економии. Овие затворени работници често биле млади луѓе кои планирале да станат постојани жители. Во некои случаи, осудените криминалци биле пренесени во колонијата како затворени работници, наместо да бидат во затвор. Тие не биле робови, но требало да работат четири до седум години во Вирџинија за да ги платат трошоците за нивниот премин и одржување. Многу Германци, Шкоти и Ирци дошле во колониите во 18 век, сместувајќи се во задниот дел на Пенсилванија и понатаму на југ.
+ Одредиште на поробените Африканци (1519–1867) , Одредиште, Процент
Британско копно Северна Америка, 3,7%
Британски Леардски острови, 3,2%
Британски британски острови и Тринидад (британски 1797–1867), 3,8%
Јамајка (шпански 1519-1655, британски 1655–1867), 11,2%
Барбадос (британски), 5,1%
Гвајаните (британски, холандски, француски), 4,2%
Француски настроени острови, 3,1%
Сен-Доминг (француски), 8,2%
Шпанско копно Северна и Јужна Америка, 4,4%
Острови на Шпанија од Карибите, 8,2%
Острови на Холандија од Карибите, 1,3%
Североисточен Бразил (Португалски), 9,3%
Баија, Бразил (Португалски), 10,7%
Југоисточен Бразил (португалски), 21,1%
На друго место во Америка, 1,1%
Африка, 1,4%
Првите деветнаесетмина Африканци кои стигнале до британските колонии пристигнале во Понт Комфорт, Вирџинија, близу Џејмстаун, во 1619 година, донесени од британски приватници кои ги одзеле од заробениот португалски брод, кој пак бил полн со робови. Робовите биле христијанизирани уште во Африка пред да тргнат. Бидејќи англискиот обичај тогаш ги сметал крстените христијани ослободени од ропството, колонистите ги третирале овие Африканци како затвореници, и им се придружиле на околу 1.000 англиски затвореници кои веќе биле во колонијата. Африканците биле ослободени по одреден период и им било дозволена употребата на земјиште и материјали од нивните поранешни господари. Историчарот Ира Берлин забележа дека, она што тој го нарекол „чартер генерација“ во колониите, понекогаш го сочинувале мажи со мешана раса (Атлантик Креолс), биле работници кои не добивале плата туку ја одработувале сумата која била потребна да се донесат, а чие потекло било Африканско и Иберско. Тие биле потомци на жени од Африка и португалски или шпански мажи кои работеле во африканските пристаништа како трговци или олеснувачи во трговијата со поробените луѓе. На пример, Ентони Џонсон пристигнал во Вирџинија во 1621 година од Ангола како неплатен слуга; тој станал слободен и сопственик на имот, на крајот купувајќи и поседувајќи робови. Трансформацијата на социјалниот статус на Африканците, од неплатен слуга до робови во расна каста, која не можеле да ја напуштат или избегаат, се случила постепено.
1.4 Првите закони за робовите
Немало закони за ропството рано во историјата на Вирџинија. Но, во 1640 година, еден суд во Вирџинија го осудил Џон Панч, Африканец, на ропство, откако се обидел да избега од својата служба. Двајцата белци со кои Панч избегал биле осудени само на една дополнителна година од нивното опуштање и на тригодишна служба на колонијата. Ова го означило првото законско санкционирање на ропството во англиските колонии и било едно од првите правни разлики направени меѓу Европејците и Африканците (кое сè уште постои до денес).
+ Робовите се испраќаат во оние региони кои се дел од денешните Соединети Држави , Датум, Робови
1620–1650, 141
1651–1675, 5,508
1676–1700 година, 14,306
1701–1725 година, 49.096
1726–1750 година, 129,004
1751–1775, 144.468
1776–1800 година, 36.227
1801–1825 година, 93.000
1826–1850 година, 105
1851–1866 година, 476
Вкупно, 472.381
Во 1641 година, Масачусетс станала првата колонија што овластува ропство преку донесен закон. Масачусетс го помина ''Телото на слободите'', што во многу случаи забрануваше ропство, но им дозволувало на луѓето да бидат робови ако биле во заробеници на војната, ако се продале во ропство или биле купени на друго место, или ако биле осудени на ропство како казна од страна на владеачкиот орган. Телото на слободите го користело зборот „странци“ за да се однесува на луѓе што се купуваат и продаваат како робови; тие генерално не биле англиски предмети. Колонистите го изедначиле овој термин со домородните Американци и Африканците.
Во 1654 година, Џон Казор, црн неплатен слуга во колонијална Вирџинија, бил првиот човек што бил прогласен за роб во граѓански случај. Тој му тврдел на службеникот дека неговиот господар, Ентони Џонсон, кој е слободен црнец, го држел подолго време од договорениот мандат. Еден сосед, Роберт Паркер, му рекол на Џонсон дека ако не го ослободи Касор, тој ќе сведочи на суд за овој факт. Според локалните закони, Џонсон имал ризик да изгуби некои од нивните безобразни земјишта заради кршење на условите за стекнување. Под принуда, Џонсон го ослободил Касор. Казор влегол во седумгодишен потфат со Паркер. Чувствувајќи се измамен, Џонсон го тужел Паркер да го преиспита Казор. Судот во округот Нортхемптон, Вирџинија донесе пресуда за Џонсон, изјавувајќи дека Паркер незаконски го приведувал Казор од неговиот вистински господар, кој легално го држел „за време на траењето на неговиот живот“.
1.5 Први закони за наследни статуси
За време на колонијалниот период, статусот на поробените луѓе бил под влијание на толкувања поврзани со статусот на странците во Англија. Англија немаше систем на натурализирање имигранти на својот остров или нејзините колонии. Бидејќи лицата со африканско потекло не биле англиски субјекти по раѓање, тие биле меѓу оние народи кои се сметале за странци и, генерално, надвор од англискиот заеднички закон. Колониите се бореа со тоа како да ги класифицираат луѓето родени од странци и субјекти. Во 1656 година во Вирџинија, Елизабет Ки Гринстед, жена со мешана раса, успешно ја стекнала својата слобода и својот син во предизвик за нејзиниот статус со тоа што во случајот била претставена како крстена христијанска ќерка на слободниот Англичанец Томас Ки. Нејзиниот адвокат бил англиски субјект, што можеби и помогнало на нејзиниот случај. (Тој исто така бил татко на нејзиниот син со мешана раса, а парот се венчал откако Ки била ослободена.)
Кратко време по судењето на Елизабет Ки и слични предизвици, во 1662 година кралската колонија во Вирџинија го одобрила законот со кој се усвојува принципот на ''partus sequitur ventrem'' (наречен ''partus'', за кратко), во кој се наведува дека секое дете родено во колонијата ќе го земе статусот на мајката. Дете на поробена мајка би се родило во ропство, без оглед дали таткото бил слободнороден англичанец или христијанин. Ова било пресврт на практиката на општото право во Англија, со кој се утврдува дека децата од англиски субјекти го заземаат статусот на таткото. Со промената се институционализирале искривените односи на моќ помеѓу оние кои заробувале и заробените жени, ги ослободиле белите мажи од законската одговорност да ја признаат или финансиски да ги поддржуваат своите деца од мешана раса, и донекаде го ограничиле отворениот скандал на деца од мешана раса и заблуда во рамките на робовските сместувања.
Во 1672 година, кралот Чарлс Втори ја преименувал Кралската африканска компанија (првично било основана во 1660 година), како англиски монопол за африканската робија и трговијата со стоки - потоа во 1698 година, со статут, англискиот парламент ја отвори трговијата со сите англиски предмети. Трговијата со поробените луѓе до средноатлантските колонии значително се зголемила во 1680-тите години, а до 1710 година африканското население во Вирџинија се зголемило на 23.100 (42% од вкупниот број); Мериленд броел 8000 Африканци (14,5% од вкупниот број). Во почетокот на 18 век, Англија ги поминала Шпанија и Португалија за да стане водечки трговец во светот на поробените луѓе. Од ранот 18 век, американските трговци, особено во Чарлстон, СК, го оспориле монополот на Кралската африканска компанија, а Џозеф Враг и Бенџамин Саваж станале првите независни трговци на поробените луѓе што го пробиле монополот до 1730-тите.
1.6 Први закони за религиозен статус
Законите на Вирџинија за робовите од 1705 понатаму ги дефинирале како робови оние луѓе увезени од нации што не биле христијани. Домородните Американци кои им биле продавани на колонистите од други домородни Американци (од соперничките племиња), или заробени од Европејците за време на рациите во селата, исто така биле дефинирани како робови. Ова го кодифицирало претходниот принцип на нехристијанско ропство на странци.
1.7 Први причини против ропството
Во 1735 година, Џорџиските доверители донеле закон со кој се забранува ропство во новата колонија, воспоставено во 1733 година, за да им се овозможи на „достојните сиромашни“, како и на прогонетите европски протестанти да имаат нов почеток. Тогаш ропството било легално во другите дванаесет англиски колонии. Соседната Јужна Каролина имала економија заснована на употреба на поробена работа. Џорџиските доверители сакаа да го отстранат ризикот од робови востанија и да ја направат Џорџија подобро да се одбрани од нападите од Шпанците на југ, кои понудиле слобода за избегааните робовите. Џејмс Едвард Оглеторпе бил движечката сила зад колонијата и единствениот управник кој живеел во Џорџија. Тој се спротивставил на ропството од морална основа, како и од прагматични причини и енергично ја бранел забраната за ропство против жестокото спротивставување од трговците од Каролина, робови на луѓе и шпекуланти на земјиште.
Протестантскиот шкотски планинци кои го населиле она што е сега Дарин, Џорџија, додале морален аргумент против ропството, кој станува се поретко на Југ, во нивната 1739 година „Петиција на жителите на Њу Инвернес“. До 1750 година, Џорџија го одобрила ропството во колонијата затоа што не можела да обезбеди доволно осудени слуги како работници. Бидејќи економските услови во Англија започнале да се подобруваат во првата половина на 18 век, работниците немале причина да заминат, особено да се соочат со ризиците во колонијата.
1.8 Ропство во британските колонии
За време на поголемиот дел од британскиот колонијален период, ропството постоело во сите колонии. Луѓето робови на Северот обично работеле како куќни слуги, занаетчии, работници и занаетчии, со поголем број во градовите. Многу мажи работеле на пристаништата и во превозот. Во 1703 година, повеќе од 42 проценти од домаќинствата во Њујорк ги поробиле луѓето, што е втор по големина во кој било град во колонијата по Чарлстон, Јужна Каролина. Но, поробените луѓе биле користени и како земјоделски работници во земјоделските заедници, вклучително и во области на горе Њујорк и Лонг Ајленд, Конектикат и Њу Џерси. До 1770 година имало 397.924 црнци со население од 2,17 милиони. Тие биле нерамномерно распределени. Во Нова Англија имало 14.867 каде што биле 2,7% од населението; 34.679 во средноатлантските колонии каде што биле 6% од населението (19,000 биле во Њујорк или 11%); и 347.378 во петте јужни колонии биле 31% од населението
Југот развил земјоделска економија зависна од стоковните култури. Сопствениците на плантажи брзо се здобиле со значително поголем број и дел од поробените луѓе во вкупното население, бидејќи нејзините стокови култури биле трудоинтензивни. Наскоро, поробените луѓе на Југ работеле првенствено на фарми и насади одгледувајќи индиго, ориз и тутун ; памукот не станал главна култура сè до Американската револуција и по 1790-тите. Пред тоа, долгостепен памук се одгледувал пред сè на морските острови и Јужна Каролина.
Пронајдокот на мажини за чешлање памук во 1793 година овозможи одгледување на краткорочен памук во широк спектар на континентални области, што доведува до развој на големи области на Далечниот Југ како земја на памук во 19 век. Одгледувањето ориз и тутунот биле многу трудоинтензивни. Во 1720 година, околу 65% од популацијата на Јужна Каролина било поробена. Градинарите (дефинирани од историчарите во Горниот Југ како оние кои држеле 20 поробени лица или повеќе) користеле поробени работници за да одгледуваат стоковни култури. Тие работеле и во занаетчиските занаети на големи насади и во многу јужни пристанишни градови. Земјоделците за егзистенција на задни дрва, подоцнежниот бран на доселеници во 18 век, кои се населиле покрај Апалахиските Планини и местените, ретко држеле поробени луѓе.
Некои од британските колонии се обиделе да ја укинат меѓународната трговија со робови, плашејќи се дека увозот на нови Африканци ќе биде нарушен. За таа цел сметките на Вирџинија биле ставени на вето од страна на Британскиот совет за привилегии. Островот Рода забранувал увоз на поробените луѓе во 1774 година. Сите колонии освен Џорџија ја забраниле или ограничиле трговијата со африкански робови до 1786 година; Џорџија го стори тоа во 1798 година. Некои од овие закони подоцна биле укинати.
Околу 600.000 робови биле транспортирани во Америка, или 5% од 12 милиони робови земени од Африка. Околу 310,000 од овие лица биле увезени во Тринаесет колонии пред 1776 година: 40% директно, а остатокот од Карибите.
Робовите превезени во Америка:* 1620–1700..... 21.000
* 1701–1760.... 189.000
* 1761–1770..... 63.000
* 1771–1790..... 56.000
* 1791–1800..... 79.000
* 1801–1810.... 124.000 * 1810–1865..... 51.000
* Вкупно.......... 597.000
Тие сочинувале помалку од 5% од дванаесет милиони поробени луѓе донесени од Африка во Америка. Голем дел од поробените Африканци биле транспортирани во шеќерни колонии на Карибите и во Бразил. Бидејќи очекуваниот животен век бил краток, нивниот број требал постојано да се надополнува. Очекуваниот животен век бил многу поголем во САД, а поробената популација била успешна во репродукцијата. Бројот на поробените лица во САД рапидно растел, достигнувајќи до 4 милиони до пописот од 1860 година. Од 1770 до 1860 година, стапката на природен раст на заробените лица во Северна Америка била многу поголема отколку за популацијата на која било нација во Европа и била скоро двојно побрза од онаа на Англија.
Бројот на поробените и слободни црнци се искачил од 759.000 (60,000 слободни) во пописот на САД во 1790 година на 4.450.000 (11% бесплатно или 480,000) што претставува зголемување од 580% на пописот на САД во 1860 година. Белата популација од 3,2 милиони на 27 милиони се зголеми за 1180% како резултат на високите стапки на наталитет и 4,5 милиони имигранти претежно од Европа, од кои 70% пристигнаа во годините 1840-1860. Процентот на црното население се движел од 19,3% на 14,1%. 1790 757,208 19,3% од населението од кои 697.681 92% поробени 1860 4.441.830 14,1% од населението од кои 3.953.731 89% поробени.
1.9 Ропство во француска Луизијана
Луизијана е основана како француска колонија. Колонијалните власти во 1724 година го спроведувале францускиот законик на Луј XIV; кодекс ''Ноар'', со кој се регулира трговијата со робови и институцијата ропство во Нова Франција и француските карипски колонии. Ова резултирало со различна шема на ропство во Луизијана, купена во 1803 година, во споредба со остатокот од САД. Како што е напишано, ''Кодексот Ноар'' им дал некои права на робовите, вклучително и правото на брак. Иако одобрувал и кодификувал сурова телесна казна против робовите под одредени услови, им забранувал на сопствениците на робовите да ги мачат или раздвојуваат брачни двојки (или да ги одделуваат малите деца од нивните мајки). Исто така, барал од сопствениците да ги поучуваат робовите во католичката вера.
Заедно со попропустлив историски француски систем кој дозволувал одредени права на слободни луѓе со боја, кои честопати се родени кај белите татковци и нивните мешани раси-расправии, далеку поголем процент од Афроамериканците во Луизијана биле слободни при пописот од 1830 година (13,2% во Луизијана во споредба со 0,8% во Мисисипи, чие население доминирале белите англо-американци). Повеќето од „третата класа“ на Луизијана на слободни луѓе со боја, сместени меѓу роден француски и масовно африкански робови, живееле во Њу Орлеанс. Луизианските слободни луѓе со боја биле често писмени и образовани, од кои значителен број поседувале деловни активности, имоти, па дури и робови. Иако ''Кодекс''''Ноар'' забранувал меѓурасни бракови , меѓуетничките заедници биле широко распространети според системот познат како ''плакета''. Потомството на мешани раси ( крелови на боја ) од овие заедници биле меѓу оние во средната социјална каста на слободни луѓе со боја. За разлика од нив, англиските колонии инсистирале на бинарен систем кој ги третирал мулатите и црните робови подеднакво според законот и ги дискриминирал еднакво ако биле слободни. Но, многу слободни луѓе со африканско потекло биле од мешана раса.
Кога САД ја презеле Луизијана, Американците од протестантскиот југ влегле на територијата и почнале да ги наметнуваат своите норми. Тие официјално ги обесхрабрија меѓусебните односи (иако белите мажи продолжиле да имаат заедници со црните жени, робови и слободни.) ''Американизацијата'' на Луизијана постепено резултирала во бинарен систем на раса, предизвикувајќи слободни луѓе со боја да го загубат статусот, како што биле групирани со робовите. Тие изгубиле одредени права бидејќи биле класифицирани од американските белци како официјално „црни“.
2 Револуционерна ера
Потекло и проценти на Африканците увезена во британска Северна Америка и Луизијана (1700–1820) , Износ % (надминува 100%)
Западна централна Африка ( Конго, Н. Мбунду, С. Мбунду ), 26.1
Игбо, Тикар, Ибибио, Бамилеке, Буби, 24.4
Сиера Леоне ( Менде, Темне ), 15.8
Сенегамбија ( Мандинка, Фула, Волоф ), 14.5
Златен брег ( Акан, Фон ), 13.1
Брегот на брегот ( Манде, Кру ), 5.2
јоруба, еве, фон, Алада и Махи, 4.3
Југоисточна Африка ( Макуа, Малгашки ), 1,8
Додека помал број африкански робови биле чувани и продадени во Англија, ропството во Велика Британија не било овластено со таков статут. Во 1772 година, таа било донесена неприменлива по обичајното право во Англија и Велс со законска одлука. Британската улога во меѓународната трговија со робови продолжила сè додека не ја укинале својата трговија со робови во 1807 година. Ропството цветало во повеќето колонии на Велика Британија, при што многу богати сопственици на робови живеле во Англија и имале значителна моќ.
Во почетокот на 1775 година, лорд Данмор, кралски гувернер на Вирџинија и сопственик на робови, му напишал на лордот Дартмут за неговата намера да ослободи робови во сопственост на патриоти во случај на бунт. На 7 ноември 1775 г. лордот Данмор го издал Прогласот на лордот Данмор со кој прогласил воен закон во Вирџинија и ветил слобода за сите робови на американски патриоти кои ќе ги остават своите господари и ќе им се придружат на кралските сили. Меѓутоа, робовите во сопственост на лојалистичките господари не биле под влијание на Прогласувањето на Данмор. Околу 1500 робови во сопственост на патриоти избегале и им се придружиле на силите на Данмор. Повеќето умреле од болест пред да можат да водат борба. Триста од овие ослободени стигнале на слобода во Велика Британија.
Многу робови го користеле самото нарушување на војната за да избегаат од насадите и да згаснат во градовите или шумата. На пример, во Јужна Каролина, скоро 25.000 робови (30% од вкупното поробено население) избегале, мигрирале или умреле за време на војната. Низ целиот југ, загубите на робовите биле големи, а многумина биле резултат на бегства. Робовите избегале и низ цела Нова Англија и средниот Атлантик, придружувајќи се на Британците кои го окупирале Њујорк.
Во последните месеци од војната, Британците евакуирале 20.000 ослободени од поголемите крајбрежни градови, транспортирајќи повеќе од 3.000 за преселување во Нова Шкотска, каде што биле регистрирани како црни лојалисти и на крајот добиле земја. Тие транспортирале други на островите на Карибите, а некои во Англија.
Во исто време, Британците превезувале лојалисти и нивни робови, пред сè на Карибите, но некои во Нова Шкотска. На пример, над 5.000 робови Африканци во сопственост на лојалистите биле транспортирани во 1782 година со нивните сопственици од Савана до Јамајка и Сент Огастин, Флорида (тогаш под контрола на Велика Британија). Слично на тоа, над половина од црните луѓе евакуирани во 1782 година од Чарлстон од страна на Британците до Западни Инди и Флорида биле робови во сопственост на белите лојалисти.
Робовите и слободните црнци се бореле и од страната на бунтовниците за време на Револуционерната војна. Вашингтон овластил робовите да бидат ослободени ако се бореле со американската континентална армија. Островот Рода започнал да ги запишува робовите во 1778 година и им ветил обесштетување на сопствениците чии робови се запишале и преживеале за да добијат слобода. За време на војната, околу една петтина од северната армија било црна. Во 1781 година, Барон Клосен, германски офицер во францускиот полк Дејкс -Понтс полк на Битката кај Јорктаун, проценил дека американската армија е црна околу една четвртина. Овие мажи вклучувале и поранешни робови и слободни црнци.
Почнувајќи од 1777 година, Патриотите го забраниле увозот на робови од држава. Сите тие дејствуваа да ја прекинат меѓународната трговија, но по војната подоцна било отворена во Јужна Каролина и Џорџија. Во 1807 година Конгресот постапил според советите на претседателот Џеферсон и увезувале робови од странство како федерален криминал, како што тоа го дозволувал Уставот, почнувајќи од 1 јануари 1808 година.
2.0.1 Ропство и американска револуција
Во изданието за 2019 година на списанието „Њујорк Тајмс“ на тема ропство во Америка, по повод 400 години од пристигнувањето на првите Африканци во Џејмстаун во 1619 година, Никол Хана-Џонс, писател на персоналот за списанието, тврди дека „една од основните причини што колонистите решија да ја прогласат својата независност од Велика Британија е затоа што тие сакаа да ја заштитат институцијата за ропство“.
2.1 Устав на САД
Ропството било спорно прашање во пишувањето и одобрувањето на Уставот на САД. Во него зборовите „роб“ и „ропство“ не се појавуваат, иако неколку одредби јасно се однесуваат на тоа. Уставот не забранува ропство.
Дел 9 од членот I: Забрана на Федералната влада да спречи увоз на робови пред 1 јануари 1808 година.
Делегатите го одобриле Дел 2 од членот IV, со кој се забранува државите да ослободуваат робови кои им избегале од друга држава и барале враќање на имотот на шаторот на сопствениците.
2.1.1 Компромис за три петини
Во делот што го преговарал Џејмс Медисон од Вирџинија, Дел 2 од членот 1, назначи „други лица“ (робови) кои ќе бидат додадени на вкупното слободно население на државата, по стапка од три петтини од нивниот вкупен број, за утврдување на официјалното население на државата за целите на распределба на претставувањето на Конгресот и федералното оданочување. Ова непропорционално ја зајакнало политичката моќ на јужните претставници, бидејќи три петтини од (не-гласачкото) робско население се сметало за распределување на Конгресот и во Изборниот колегиум.
Покрај тоа, многу делови од земјата биле врзани за јужната економија. Како што забележа историчарот Џејмс Оливер Хортон, истакнати робови на политичари и стоковите култури на Југот имале силно влијание врз политиката и економијата на САД.
3 Индијанците
За време на XVII и XVIII век, индиското ропство, поробување на домородните Американци од страна на европските колонисти, било вообичаено. Многу од овие домородни робови биле извезени во северните колонии и во крајбрежните колонии, особено „островите на шеќер“ на Карибите. Точниот број на домородните Американци кои биле поробени не е познат затоа што виталните статистики и извештаите за попис биле во најдобар случај. Историчарот Алан Галај проценува дека од 1670 до 1715 година, британските трговци со робови продавале меѓу 24.000 и 51.000 домородни Американци од она што е сега јужен дел на САД Андрес Рестенез проценува дека меѓу 147,000 и 340,000 домородни Американци биле заробени во Северна Америка, исклучувајќи Мексико. Дури и откако индиската трговија со робови завршила во 1750 година, ропството на домородните Американци продолжило и на запад, а исто така и во јужните држави претежно преку киднапирање.
Ропството на домородните Американци било организирано во колонијална и мексиканска Калифорнија преку францискански мисии, теоретски со право на десет години мајчин јазик, но во пракса одржување на истите во постојана служба, сè додека нивното обвинение не се отповикало во средината на 1830-тите. По инвазијата од 1847-488 година од страна на американските трупи, „лихварските или сирачиња Индијанци“ биле де факто поробени во новата држава од државноста во 1850 до 1867 година. Ропството барало објавување на обврзница од страна на сопственикот на робовите и ропството се случило преку рации и четиримесечна ропственост изречена како казна за индиското „бездомништво“.
3.1 Домородните Американци држат робови афроамерикански
По 1800 година, некои од Чероки и другите четири цивилизирани племиња на Југоистокот почнале да купуваат и користат црни робови како работна сила. Тие ја продолжиле оваа практика по заминувањето во Индиската територија во 1830-тите, кога со нив биле земени дури 15 000 робови црнци.
Природата на ропството во општеството Чероки честопати се одразувала на оној на бело робовско општество. Законот забранувал брак со Чероки и робови Афроамериканци, но мажите на Чероки имале заедници со поробените жени, што резултирало со деца од мешана раса. Чероки кои им помагале на робовите, биле казнети со сто удари со камшик на грбот. Во општеството Чероки, на лица со африканско потекло им било забрането да ја вршат должноста дури и ако биле исто така расно и културно Чероки. Ним им било забрането да носат оружје и да поседуваат имот. Чероки забраниле да ги поучуваат Афроамериканците да читаат и пишуваат.
Спротивно на тоа, Семиноле ги пречекале во својата земја Афроамериканците кои избегале од ропството ( Црна Семиноле ). Историски гледано, Црните Семиноли живееле претежно во различни групи близу домородниот американски семинол. Некои биле чувани како робови на одредени водачи на Семиноле. Семинаноле практиката во Флорида го признала ропството, иако не и моделот на ропство, вообичаен на друго место. Всушност, тоа било повеќе како феудална зависност и оданочување. Врската помеѓу Семинол црнците и домородците се сменила по нивното преместување во 1830-тите години на територија контролирана од Крикот, кој имал систем на ропство. Про притисок на ропството од Крик и про-Крик Семиноле и распродажба на робови довело до тоа голем број црнци да избегаат во Мексико.
3.2 Меѓу-племенско ропство
Индијанците Хаида и Тлингит кои живееле покрај брегот на југоисточниот дел на Алјаска, традиционално биле познати како жестоки воини и трговци со робови, напаѓајќи сè до Калифорнија. Ропството било наследно откако робовите биле земени како воени заробеници. Меѓу некои тихоокеански северозападни племиња, околу една четвртина од населението биле робови. Други племенски племиња во Северна Америка биле, на пример, Команчи од Тексас, Крик од Џорџија, риболовните друштва, како што е Јурок, кои живееја покрај брегот од она што сега е Алјаска до Калифорнија; Павне и Кламат.
Некои племиња ги држеле луѓето како робови кон крајот на 19 век. На пример, „Уте Жена“, било Уте, заробена од Арапахо, а подоцна продадена на еден Чејни. Таа била чувана од Чаините да биде користена како проститутка да служи на американски војници во кантонот во индиската територија. Живеела во ропство до околу 1880 година. Таа починала од хеморагија како резултат на „прекумерен полов однос“.
4 Црни сопственици на робови
Сопствениците на робови вклучувале луѓе од африканско потекло, во секоја од оригиналните Тринаесет колонии и во сите подоцна држави и територии што дозволувале ропство; во некои случаи, црните Американци поседувале бели неплатени слуги. Африкански поранешен неплатен слуга кој се сместил во Вирџинија во 1621 година, Ентони Џонсон, станал еден од првите документирани сопственици на робови во американските колонии, кога победил во граѓанска тужба за сопственост на Џон Касор. Во 1830 година, на југот имало 3.775 такви црни робови кои поседувале вкупно 12.760 робови, мал процент, од вкупно над 2 милиони робови. 80% од црните робови се наоѓале во Луизијана, Јужна Каролина, Вирџинија и Мериленд.
Имало економски и етнички разлики помеѓу слободните црнци на Горниот Југ и Далечниот Југ, со последниве помалку по број, но побогати и типично со мешана раса. Половина од црните робови живееле во градовите отколку во селата, а повеќето живеле во Њу Орлеанс и Чарлстон. Особено Њу Орлеанс имал големо, релативно богато слободно црно население ( ''gens de couleur'' ) составено од луѓе со мешана раса, кои станале трета социјална класа помеѓу белците и поробените црнци, под француско и шпанско колонијално владеење. Релативно малку црнци робовласници биле фармери или од оние што биле, повеќето биле од мешана раса, честопати обдарени од бели татковци со имот и социјален капитал. На пример, Ендру Дарнфорд од Њу Орлеанс бил наведен како сопственик на 77 робови. Според Рејчел Кранц: „Дарнфорд било познат како строг господар, кој напорно ги терал напорно да работат своите робови и ги казнувал често во обидите да ја направи успешна својата плантажа за шеќер во Луизијана“. Во годините пред Граѓанската војна, Антоан Дубуклет, кој поседувал над стотина робови, се сметал за најбогат црн сопственик на робови во Луизијана.
Слободните црнци биле сметани како постојана симболична закана за робовладетелите, предизвикувајќи ја идејата дека„ црнец “и„ роб “ всушност претставуваат синоними. Слободните црнци понекогаш се сметале за потенцијални сојузници на робовите во бегалци и „робовласниците имаа страв и негодување на слободните црнци“. За слободните црнци, кои имале само несигурно задржување на слободата, „сопственоста на робовите не била едноставно економска практичност, туку неопходен доказ за решеноста на слободните црнци да се пробијат со ропското минато и нивното прифаќање со молк -можеби и потенцијално одобрување на ропството“.
Историчарот Џејмс Окес во 1982та година изјавил дека „доказите се огромни дека мнозинството црни робовласници биле слободни мажи кои купувале членови на нивните семејства или кои дејствувале од добронамерност“. По 1810 година, јужните држави го отежнале ослободувањето на робовите. Честопати на купувачите членовите на семејството немале друг избор освен да го одржуваат, на хартија, односот сопственик-роб. Во 18тите години на минатиот век „имало поголеми напори да се ограничи правото на чување обврзници со образложение дека робовите треба да се чуваат колку што е можно под контрола и власт само на белите луѓе.
Во својата државна студија за црните робови во Јужна Каролина во 1985 година, Лери Когер го предизвикал овој добронамерен поглед. Открил дека мнозинството црни робовладетели се чини дека држат барем некои од своите робови од комерцијални причини. На пример, тој истакнал дека во 1850 г. повеќе од 80% од црните робови биле со мешана раса, но скоро 90% од нивните робови биле класифицирани како црни. Когер, исто така, истакнал дека многу слободни црнци од Јужна Каролина работеле мали бизниси како квалификувани занаетчии, а многумина биле сопственици на робови кои работеле во тие бизниси. „Когер нагласува дека е премногу честа појава за ослободените робови самите да станат сопственици на робови“.
5 Историографија
Историчарот Питер Колчин, пишувајќи во 1993 година, забележал дека сè до последните децении на 20 век, историчарите на ропството првенствено се занимавале со културата, практиките и економијата на робовите, а не со робовите. Ова делумно се должи на околноста што повеќето сопственици на робови биле писмени и оставиле писмени записи, додека робовите биле во голема мера неписмени и не биле во состојба да остават писмени записи. Научниците се разликувале во тоа дали ропството треба да се смета за доброќудна или „сурово експлоатирана“ институција.
Голем дел од историјата напишана пред 1950-тите имала карактеристична расистичка склоност. До 1970-тите и 1980-тите, историчарите користеле археолошки записи, црн фолклор и статистички податоци за да развијат многу подетална и нијансирана слика за животот на робовите. Поединците се покажале како еластични и донекаде автономни во многу свои активности, во границите на нивната состојба и покрај неговата несигурност. Историчарите кои пишувале во оваа ера вклучуваат Џон Бласингем ( ''Робовска заедница'' ), Лесли Хауард Овенс ( ''Овој вид на имот'' ) и Херберт Гатман ( ''Црното семејство во ропство и слобода'' ).