procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Стематографија

Стематографија, позната по своето целосно име Stemmatografia sive Armorum Illiricorum delineatio, descriptio et restitutio (македонски: ''Скица, опис и оживување на илирските грбови'') — хералдички есеј напишан и илустриран од Павао Ритер Витезовиќ, првично објавен во 1701 година.
1 Историја на издавањето
Првото издание било објавено во 1701 година, најверојатно во Виена, имајќи предвид дека местото на печатење никогаш не било експлицитно назначено. Второто издание Витезовиќ го објавил во Загреб (1702). Во предговорот на второто издание тој забележува дека „првото издание е отпечатено и објавено во голем број, е распродадено и дека постои голем интерес, што довело до објавување на второто издание на делото“. Се смета за едно од најпопуларните дела на Витезовиќ.
Таму тој тврди и дека делото е „завет за неговата мила татковина, затоа што во објавените прегратки зрачи сјајот на татковината“, лично надевајќи се дека посреќното потомство ќе ја прегрне „Хрватска во сите нејзини делови повторно цела“ и „цела Илирија кој ќе се соедини со Хрватска во љубов и посветеност“, демонстрирајќи патриотски и донекаде романтистички тенденции.
2 Опис
Оригиналното дело содржи вкупно 56 грба од различни земји нацртани од Витезовиќ, кои се подредени по азбучен ред. Секоја страница од книгата содржи гравура на грбот, заедно со неговото име со украсни букви и два латински дистиха кои го опишуваат или толкуваат грбот. Претставените територии се движат од Московија, до Полска, Австрија, Илирија, Албанија и Турција. Книгата содржи и историски, измислени и современи грбови, вклучувајќи ги и оние од поранешните римски провинции. Во создавањето на своето дело, Витезовиќ користел различни извори, како што се печати, монети, камени споменици. На крајот од Стематографија, тој наведува краток опис на секој прикажан грб.
Самиот Витезовиќ изјавил дека неговите намери се да го открие секој поединечен грб на секое кралство, провинција, значаен град и тврдина на Илирија, како и нивните обичаи, природа и движење на кланови. Тој имал намера да објави посебна книга во која ќе биде опишана секоја благородничка лоза, вклучувајќи ги и оние што потекнуваат од нив во другите европски земји.
3 Издание на Христофор Жефарович
Четириесет години по нејзиното првично издание во Виена, книгата била преведена од монахот Христофор Жефарович на словеносрпски, под наредба на српскиот патријарх Арсениј IV. Бакарните гравури на грбовите ги изработил младиот виенски уметник Томас Месмер. Според Иво Банац, ова издание имало силно влијание врз развојот на хералдиката во Бугарија, Србија и Романија. Книгата се смета и за прва „српска книга“ објавена во 18 век.
4 Галерија
Кајсерски замок

Кајсерскиот замок ― замок изграден во антиката и првпат споменат во монета за време на владеењето на Гордијан III помеѓу 238 и 244 година од новата ера. Поминал низ повеќе дополнувања почнувајќи од Римјаните, Данишмендите, Селџуците, Дулкадирите, Караманидите и Османлиите. Замокот, кој се наоѓа во истоимениот град, е направен од внатрешен и надворешен дел со вкупно 18 кули.
Награда Павле Вуисиќ

Наградата Павле Вуисиќ е награда која се доделува на актер за животно дело. Се доделува на Фестивалот на глумечки остварувања „Филмски средби“ во Ниш.
Наградата е основана во 1981 година и првично се викала Славица, по првиот домашен игран филм по Втората светска војна. Во 1993 година е доделена без име, а од 1994 година го носи името на глумецот Павле Вуисиќ.
Наградата ја доделува Здружението на филмски глумци на Србија „ како признание за извонредниот придонес во уметноста глумење во домашен филм“. Наградата се состои од плакета со ликот на Павле Вуисиќ, филмска сторија и монографија за победникот.
1 Добитници
Година, Добитник
Награда Славица (1981—1994)
1981 година, Драгомир Фелба
1982 година, Берт Сотлар
1983 година, Павле Вуисиќ
1984 година, Столе Аранѓеловиќ
1985 година, Антун Налис
1986 година, Ацо Јовановски
1987 година, Оливера Марковиќ
1988 година, Јанез Врховец
1989 година, Раде Марковиќ
1990 година, Борис Дворник
1991 година, Петре Прличко
1992 година, Душан ЈаниќијевиќЈован Јаниќијевиќ Бурдуш (посмртно)
1993 година, Велимир Бата Живојиновиќ
Награда Павле Вуисиќ (1994-денес)
1994 година, Милена Дравиќ
1995 година, Љубиша Самарџиќ
1996 година, Љуба Тадиќ
1997 година, Миќа Томиќ
1998 година, Данило Бата Стојковиќ
1999 година, Душица Жегарац
2000 година, Драган Николиќ
2001 година, Александар Берчек
2002 година, Бора Тодоровиќ
2003 година, Ружица Сокиќ
2004 година, Предраг Манојловиќ
2005 година, Никола Симиќ
2006 година, Петар Краљ
2007 година, Мира Ступица
2008 година, Мира Бањац
2009, Богдан Диклиќ
2010 година , Неда Арнериќ
2011 година , Петар Божовиќ
2012 година , Марко Николиќ
2013 година , Вера Чукиќ
2014 година , Михаило Јанкетиќ
2015 година , Сека Саблиќ
2016 година , Лазар Ристовски
2017 година , Светлана Бојковиќ
2018, Радош Бајиќ
2019 година , Горица Поповиќ
2020 година , Воја Брајовиќ
2021, Љиљана Благојевиќ
2022 година, Славко Штимац
2023, Мирјана Карановиќ
2024 година, Светозар Цветковиќ
Бесикс кула I

Бесикс кула I е планиран облакодер што требаше да се гради во Белград. Дизајниран е како зграда во форма на буквата А чија висина би била 333 метри. Со таа висина, кулата Бесикс би била највисоката зграда во Европа, наменета за домување. Интересно е што проектот вреден 250 милиони евра го предложи белгиската компанија Бесикс, која меѓу другото е задолжена за изградба на Бурџ Калифа во Дубаи, највисоката зграда во светот.
Кулата Бесикс била планирана да се изгради на слободната површина на блокот 26 на Нов Белград, помеѓу зградата Ушќе и спортската сала Арена. Обликот бил предвиден како буквата А. Долните катови би биле наменети за деловен простор, додека највисоките би се приспособиле во ресторан и хотелски простор. Средниот дел од зградата е предвиден за поединечно домување.
Серж Амеј од Масер Холдингот и Дидие Дамасо, претставник на Бесикс, го потврдија планот за изградба на највисоката зграда во Европа во Белград. Во соопштението од Брисел тие кажаа дека Белград е раскрсница на која недостасуваат големи облакодери. Според нивната проценка, изградбата на кулата Бесикс би помогнала за побрз развој на Белград и Србија.
Иако РТС ја објави веста за можна изградба во текот на 2010 година, реализацијата на проектот никогаш официјално не стапи во сила. Градските власти на главниот град потврдија дека се информирани од Бесикс за нивниот план, но рекоа дека понатамошни преговори не се водени бидејќи никој од белгиската компанија не одговорил на градските прашања за деталите за проектот и неговото финансирање.
Рајко Жижиќ

Рајко Жижиќ (Милошевиќ, 22 јануари 1955 - Белград, 7 август 2003 ) бил српски и југословенски кошаркар. Играл на позиција центар.
1 Клупска кариера
Дебитирал во дресот на Сутјеска од Никшиќ во сезоната 1970/71, а потоа преминал во ОКК Белград, за кој настапувал од 1971 до 1981 година и во потполност се афирмирал и станал еден од најдобрите играчи во лигата.
Потоа преминал во Црвена Ѕвезда. За белградските црвено-бели играл во два наврати, од 1981 до 1984 година и во сезоната 1986/87 година. Тој постигнал 1.869 поени на 145 натпревари - во просек 12,9 поени по натпревар.
Во странство настапувал во Францускиот Ремс (1984-1986), а краток период во 1987 г. за италијанскиот Римини каде одиграл само два натпревари.
2 Репрезентација
Со репрезентацијата на Југославија учествувал на три Олимписки турнири (1976, 1980, 1984 ), две светски првенства (1978, 1982) и три европски првенства (1975, 1979, 1983 година).
За репрезентацијата одиграл 188 натпревари и постигнал 981 поен во периодот од 1974 година (Балканско првенство во Солун) до 1984 година (Олимписки игри во Лос Анџелес). Тој во текот на својата репрезентативна кариера со српскиот најдобар тим имал биланс од 140 победи и 38 порази.
3 Подоцнежен живот
Како тренер го водел клубот ОКК Београд од 1992 до 1994 година и со него го освоил Купот на СР Југославија во 1993 година.
Бил претседател на собранието на КК Црвена Звезда, како и директор на компанијата Евробаскет 2005 година.
Починал на 7 август 2003 година во Белград од последици на срцев удар. Погребан е во Алејата на великаните на белградските Нови гробишта .
4 Репрезентативни медали
* Златни медали
: Балканско првенство 1974 година (Солун)
: Европско првенство 1975 година (Белград)
: Средоземни игри 1975 година (Алжир)
: Балканско првенство 1976 година (Бургас, Бугарија)
: Светско првенство во 1978 година (Манила)
: Олимписки игри 1980 година (Москва)
: Балканско првенство 1980 година (Клуж, Романија)
* Сребрени медали
: Олимписки игри 1976 година (Монтреал)
: Средоземни игри 1979 година (Сплит)
: Балканско првенство 1979 година (Атина)
* Бронзени медали
: Европско првенство 1979 година (Торино)
: Светско првенство во 1982 година (Кали, Колумбија)
: Олимписки игри 1984 година (Лос Анџелес)
Иван Антиќ

Иван Антиќ (Белград, 3 декември 1923 - Белград, 25 ноември 2005) — српски архитект и академик на САНУ и професор на Архитектонскиот факултет во Белград, еден од најдобрите повоени архитекти во Југославија.
1 Биографија
Во Белград студирал архитектура од 1945 година до 1950 година. Прво работел во Југопроект, а од 1957 г. Дошол на Факултетот за архитектура во Белград најпрво како асистент, а од 1973 година. како редовен професор. Дописен член на САНУ бил од 1976 година и редовен од 1983 година. Неговите трудови се одликуваат со прецизност и јасни пропорции.
Главните дела ги дизајнирал со арх. Иванка Распоповиќ : Музеј на современа уметност во Нов Белград (Октомвриска награда во 1965 година ), Меморијален музеј „21 Октомври“ Крагуевац, станбени солитери на Булеварот на револуцијата, Домот на пионерите во Белград, управната зграда на Фабриката „Вискоза“ во Лозница, Домот на културата „Политика“ во Крупањ и други.
2 Галерија
Драшко Ненадиќ

Драшко Ненадиќ (15 февруари 1990) е српски ракометар кој настапува за РК Црвена Ѕвезда и за српската репрезентација.
Неговиот брат Петар Ненадиќ исто така е ракометар, и е дел од репрезентацијата.
Стареселски замок

Стареселскиот замок ― замок во селото Старе Село, Пустомитскиот Реон, Лавовската Област, Украина. Овој замок, или тврдина, бил изграден од кнежевското семејство Острогски.
Нејзините првични дрвени утврдувања, првпат спомнати во 1448 година, биле уништени од Османлиите кои освојувале кон крајот на 15 век. Посигурна камена тврдина, наменета за одбрана на Барладскиот пат од Лавов до земјите на денешна Романија, била изградена во Стар Село во 1580-тите. Тие ѕидови биле пробиени и бескорисни од Козаците на Хмелницки за време на Опсадата на Лавов во 1648 година.
Постоечката тврдина, речиси во триаголен облик, со ѕидови високи 15 метри и церемонијална порта на јужната страна, била нарачана од кнезот Владислав Доминик Заславски, еден од последните членови на семејството Острогски. Цитаделата била подигната во 1649-54 година и порано ја содржела дворцната резиденција на кнезот Заславски, еден од најбогатите земјопоседници во Источна Европа и девер на кралот Јан III Собјески.
По смртта на принцот Заславски во Старе Село во 1656 година, тврдината постепено паднала во распаѓање, иако успешно ја издржала опсадата од Турците во 1674 година.
Награда Светозар Ќоровиќ

Наградата „Светозар Ќоровиќ“ или Ќоровиќeва награда е српска книжевна награда која се доделува секоја година на Ќоровиќовите средби на писатели на „Српската проза денес“. Ќоровиќевите средби се одржуваат во Билеќа. Истовремено во Гацко, традиционално се одржува научен собир на српски историчари на кој се доделува наградата „Владимир Ќоровиќ“. Средбите се одржуваат на Малата Госпојина (Мала Богородица) на 20 септември, а тоа е награда за најдобра прозна книга објавена на српски јазик.
1 Историја
Ќоровиќевите средби на писатели „Српската проза денес“ се основани во 1997 година.
2 Добитници на наградата „Светозар Ќоровиќ“.
* Добрица Ќосиќ за романот „Време на смртта“ (1997)
* Драгослав Михаиловиќ за романот „Злобници“ (1998)
* Момо Капор за романот „Сеќавања на цртач“ (1999)
* Милован Данојлиќ за книгата „Балада за сиромаштвото“ (2000)
* Антоније Исаковиќ за книгата проза „Исчезнување“ (2001)
* Миро Вуксановиќ за романот „Точило“ (2002)
* Радослав Братиќ за романот „Трг соли“ (2003)
* Бранко Брѓанин Бајовиќ за романот „Михаил“ (2004)
* Добрило Ненадиќ - за романот „Победници“ (2005).
* Горан Петровиќ, за збирката раскази „Разлики“ (2006).
* Рајко Петров Ного, за книгата „Јачмен и калопер“ (2006).
* Јован Радуловиќ, за романот „Од Огнена до Блага Марија“ (2008).
* Анѓелко Анушиќ, за романот „Отворен прозорец на кокиче и кукурек“ (2010).
* Мирослав Тохољ, за романот „Ѕвона за Тројцата“ (2011).* Драго Кекановиќ, за романот „Вепровото срце“ (2012)
* Емир Кустурица, за книгата „Сто јадови“ (2013)* Срѓан Миличевиќ, за книгата раскази „Букви во песокот“ (2014)* Мирослав Јосиќ Вишњиќ, за книгата „Ѓурѓовден и други датуми“ (2015)* Радован Бели Марковиќ, за романот „Путниковата циглана“ (2016)* Миладин Ќулафиќ, за книгата раскази „Преку граница и други раскази“ (2020)
Алем Тоскиќ

Алем Тоскиќ (роден на 12 февруари 1982 година) е српски ракометен тренер и поранешен играч.
1 Клупска кариера
Во својата земја, Тоскиќ играл за Фиделинка и Партизан (2004–2005), пред да се пресели во странство. Тој продолжил да игра за Загреб (2005–2007), Цеље (2007–2013), Вардар (2013–2016), Горење Велење (2016–2018) и Чурго КК (2018–2020).
2 Интернационална кариера
Тоскиќ ја претставувал Србија и Црна Гора на Светското првенство во 2005 година и на ЕП 2006 година. Подоцна играл за Србија на седум големи турнири, освојувајќи го сребрениот медал на Европското првенство во 2012 година.
3 Тренерска кариера
Во октомври 2019 година, Тоскиќ ја започнал својата тренерска кариера како главен тренер на Чурго KK.
4 Трофеи
; Цеље
* Словенечка прва лига: 2007–08, 2009–10
* Куп на Словенија: 2009–10, 2011–12, 2012–13
; Вардар
* Македонска ракометна супер лига: 2014–15, 2015–16
* Македонски ракометен куп: 2013–14, 2014–15, 2015–16
* СЕХА лига: 2013–14
Награда Рачанска повелба

Наградата „Рачанска повелба“ ја доделува Фондацијата „Рачанска баштина“ почнувајќи од 1995 година за придонеси во изучувањето на српската книжевност. Наградата се доделува во капијата на манастирот Рача, во рамките на духовната манифестација „Денови на Рача покрај Дрина“.
Наградата во 2007 година ја добил д-р Ѓорѓе Трифуновиќ, професор на Универзитетот во Белград, за целокупниот опус посветен на проучувањето на српската средновековна книжевност и српско-византиските врски, а пособено за приредувањето на капиталното дело на српската култура „Типикот на архиепископот Никодим“.
Досегашни добитници на наградата се:
* 1995 - Милосав Тешиќ
* 1996 година - Иван В. Лалиќ
* 1997 година - Милорад Павиќ
* 1998 - Горан Петровиќ
* 1999 - Љубомир Симовиќ
* 2000 - Добрило Ненадиќ
* 2001 - Радован Бели Марковиќ
* 2002 - Динко Давидов
* 2003 - Миодраг Павловиќ
* 2004 - Светислав Божиќ
* 2005 – Владета Јеротиќ
* 2006 - Мирослав Јосиќ Вишњиќ
* 2007 - Ѓорѓе Трифуновиќ
* 2008 - Петар Милошевиќ
* 2009 - Владимир Дуњиќ
* 2010 - Питер Хандке* 2011 - Емир Кустурица* 2012 година - не е доделена
* 2013 - Драгослав Михаиловиќ* 2014 - Радован Поповиќ
* 2015 година - не е доделена
* 2016 - Матија Беќковиќ
Озаринечки замок

Озаринечки замок (|Озаринецький замок) е архитектонски споменик од локално значење во Украина, во селото Озаринци, Могилив-Подиљски реон, Виничка област.
1 Податоци
Изградена во 1657-1672 година, сегашната Виничка област, која се бранела од постојаните турски напади.
Имаше форма на квадрат со страна 55 м, вкупна површина од 0,3 хектари.
2 Галерија
3 Врски
**
Епитаф

Епитаф (|ἐπιτάφιος''епитаф'' „погребна проповед“ од el „горе“ и el „гроб“) — краток текст во чест на покојникот. Строго кажано, епитафот се однесува на текст впишан на споменик или плоча, но може да се користи и во преносна смисла. Некои епитафи ги одредувале самите лица пред смртта, додека други биле избрани од одговорните за погребот. Епитафот може да биде напишан во проза или во стих; поетите се познати по составувањето на своите епитафи пред смртта, како што е Вилијам Шекспир.
Епитафот на Кирил Пејчиновиќ е најраниот познат авторски пример на пишување стихови на народен говор во развојот на македонскиот јазик. Епитафот гласи:
Вечен златен замок

Вечниот златен замок (億載金城), алтернативно, но помалку познат како Батерија Еркуншен (二鯤鯓砲台), ― одбранбен замок во округот Анпинг, Тајнан, Република Кина.
1 Историја
Замокот бил изграден во 1874 година и завршен во 1876 година од познатиот чиншки службеник Шен Баожен со цел да го заштити брегот и да го одбрани островот од јапонските инвазии. Оваа воена градба ја забележала својата прва акција во кинеско-француската војна од 1884 година. Кога островот Тајван бил отстапен на Јапонската Империја од страна на Чинг во 1895 година, тајванскиот народ се борел под знамето на Република Формоза против освојувачките јапонски воени бродови, од оваа тврдина. Под јапонска контрола оваа воена градба ја изгубила својата вредност. Неговата вредност била целосно изгубена кога за време на Руско-јапонската војна императорската јапонска влада продала дел од топовите на тврдината.
2 Поврзано
* Список на туристички знаменитости во Тајван
* Батерија Ершаван
* Форт Зеландија
* Форт Провинтија
* Историја на Тајван
3 Библиографија
* Бендер, Ендру и сор. (2004). ''Taiwan''. Сан Франциско: Lonely Planet.
Себастијано Роси

Себастијано Роси (роден на 20 јули 1964 година, во Чезена) — италијански поранешен фудбалер, кој играл на позицијата .
Како стандарен првотимец на голот на во првата половина на 1990-тите, тој со миланскиот клуб освоил бројни титули вклучувајќи пет скудета (1991-1992, 1992-1993, 1993-1994, 1995-1996, 1998-1999), три Суперкупа на Италија (1992, 1993, 1994), еден Интерконтинентален куп (1990), два Суперкупа на УЕФА (1990, 1994) и еден наслов во Лигата на шампионите (1993-1994). Од 1994 до 2016 година, тој го држел апсолутниот рекорд за најмногу минути без примен гол во Серија А во ерата на ''една група''.
Тој, исто така, важел за еден од најдобрите италијански голмани на својата генерација, и бил вклучен во рангирањето на IFFHS каде го зазел 45-тото место на најдобрите голмани во периодот 1987-2011 година. И покрај богатата ризница на освоени трофеи, тој никогаш не го облекол дресот на италијанската репрезентација, и покрај тоа што добил два повика во 1994 година.
1 Титули
1.0.1 Милан
* Серија А : 5
: 1991-1992, 1992-1993, 1993-1994, 1995-1996, 1998-1999
* Суперкуп на Италија : 3
: 1992, 1993, 1994
* УЕФА Лига на шампиони : 1
: 1993-1994
* Суперкуп на УЕФА : 1
: 1990, 1994
* Интерконтинентален куп : 1
: 1990
Катарина Живановиќ

Катарина Живановиќ (Смедеревска Паланка, 28 март 1994) е српска телевизиска и филмска режисерка.
1 Приватен живот
Детството го поминала во Велика Плана. Во септември 2009 година, за да го продолжи своето образование, се преселила во Белград, каде што живее и денес.
2 Образование
По завршувањето на основното училиште во Велика Плана, се запишала во Филолошка гимназијата во Белград (кинески јазик). Средно училиште Артимедија 2010 година и каде добила стипендија за драматургија, а остатокот од средното образование го продолжила во ова уметничко училиште. Токму во Артимедија го режирала својот прв филм (среден метар) наречен ''Ние можеме се.''
Студиите за режија ги завршила на Факултетот за драмски и филмски уметности на Универзитетот за синергија во Бјелина, во класата на Дејан Зечевиќ. За време на додипломските студии, таа режирала два кратки филма (''Освета''(2016) и ''Преживеј ја желката'' (2017)), за кои освоила награди на истакнатиот СФФ (Филмски фестивал во Сараево). Моментално завршува магистерски студии (режија) на Факултетот за драмски уметности на Универзитетот за уметности во Белград.
* Специјална награда од жирито (''Одмазда'' - краток филм) - Сараевски филмски фестивал 2016 година
* Награда за најдобар студентски филм во БХ (''Преживеј ја желката''-краток филм) - Сараевски филмски фестивал 2017 година.
3 Филмови
година, Име, Улогата, Забелешка
2015 година, ''Ние можеме се'', директор, филм со средна должина
2016 година, ''Одмазда'', директор, краток филм
2017 година, ''Преживејте ја желката'', директор, краток филм
2021 година, ''Бубачки'', директор, игран филм
4 Серии
година, Име, Сезона, Број на епизоди, Улогата
2018-2019 година., ''Синѓелиќи'', 5, 24, директор
2018-2019 година., ''Ургентен центар (српска ТВ серија)'', 2 - 3, 16, директор
Растко Стојковиќ

Растко Стојковиќ (12 јули 1981) е српски ракометар кој игра за Пфади Винтертур.
1 Клупска кариера
Во текот на својата кариера која траела повеќе од две децении, Стојковиќ играл за Партизан, Студентски град, Борац Бања Лука, ПКБ, Црвена Ѕвезда, ВфЛ Пфулинген, ХСГ Нордхорн, Виве Киелце, Ал Рајан, Мешков Брест, Макаби Риш и Војводина.
2 Интернационална кариера
На интернационално ниво, Стојковиќ ја претставувал Србија на три големи турнири, освојувајќи го сребрениот медал на Европското првенство 2012 година .
3 Трофеи
; Црвена Ѕвезда
* Ракометна Супер лига на Србија и Црна Гора: 2003–04
* Ракометниот куп на Србија и Црна Гора: 2003–04
; ХСГ Нордхорн
* Куп на ЕХФ: 2007–08
Микулов (замок)

Замокот Микулов ― замок во гратчето Микулов во Јужноморавскиот крај во Чешка. Замокот стои на место на една историска словенска населба, каде од крајот на 13 век бил подигнат првобитниот камен замок. Сегашниот замок е резултат на реконструкција во 1719-1730 година под кнезовите на Дитрихштајн. Крајот на Втората светска војна значел целосна катастрофа за замокот, бидејќи бил уништен од пожар чие потекло е нејасно.
За време на војната, антрополошката збирка од Моравскиот земски музеј била преместена во замокот Микулов заради чување. Многу од најважните откритија од Пршедмости у Пршерова, Долни Вестонице и Младечките Пештери биле уништени од пожарот.
По обемната реконструкција во 1950-тите, замокот станал седиште на Регионалниот музеј во Микулов, каде биле сместени уметнички и историски збирки, вклучително и артефакти поврзани со историјата на месното производство на вино. Ренесансното буре со вино, кое датира од 1643 година и едно од најголемите, 1,014 хектолитри, вински буриња во Средна Европа, е изложен.
Лујо Адамовиќ

Лујо Адамовиќ (Ровињ, 31 јули 1864 - Дубровник, 19 јули 1935) бил српски ботаничар. Татко му бил српскиот педагог и историчар - Вичко Адамовиќ.
1 Биографија
Лујо Адамовиќ студирал медицина во Виена и природни науки во Белград и Берлин. Работел како средношколски професор на повеќе места во Србија. По одбраната на докторатот, од (1901-1905) бил професор на Големата школа во Белград, а потоа заминал во Виена како доцент. За време на Првата светска војна бил управител на Ботаничката градина во Белград. Ја проучувал флората и вегетацијата на Балканскиот и Апенинскиот полуостров, а особено ги опфатил областите на Србија, Црна Гора, Бугарија и Далмација. Тој вовел многу концепти во модерната гео-ботаничка наука. Неговите трудови биле објавени во многу научни списанија (Рад, ЈАЗУ; Глас, САН и др.). Негови најзначајни дела се: За шумите на Југоисточна Србија (Дело, 1899); Вегетациски односи на Балканскиот Полуостров (Лајпциг, 1909); Растително-географски формации на зимзелениот појас на Далмација, Херцеговина и Црна Гора (1911) и Фитогеографска положба и поделба на Италија. Покрај ова, објавил и многу други стручни трудови. Во научната литература ги вовел вегетациските поими псевдомаки и грмушки, а се занимавал и со докажување на законитоста на развојот и распространетоста на растителните видови.
Томанија Обреновиќ

Томанија Обреновиќ (1796-1881) била ќерка на војводата од кнежевството Јадранско Море (Јадар) Анте Богиќевиќ. Се омажила за Јеврем Обреновиќ (1816). Имале осум ќерки и еден син.
1 Биографија
Томанија Богичевиќ била ќерка на Војводата од Јадранскиот патријарх Анте Богичевиќ, тој ги имал синовите војводата Богосав Боја Богичевиќ и потполковникот Милош Богичевиќ, и ќерката Томанија. Томанија Богиќевиќ била во брак со мајсторот Јеврем Обреновиќ, брат на кнезот Милош. Нивниот син Милош е татко на принцот и крал Милан Обреновиќ.
Бидејќи живеела долго по смртта на нејзиниот сопруг, луѓето ја паметеле како тетка на принцот Михаило и баба на принцот Милан. Куќите на Јеврем и Томанија во Шабац и Белград биле модерно опремени во тоа време. Томанија се прославила со организирање веселби во својата куќа во Белград. Нејзини гости биле конзули на странски држави со нивните сопруги и белградската елита. Во Белград само што почнале да се организираат балови, но немало услови за нивно одржување во нивната куќа. Куќата на Томанија Обреновиќ се наоѓала на Теразија на аголот со денешната улица Нушичева. Јеврем и Томанија, како и нивните деца, биле погребани во манастирот Раковица, кој материјално многу го помогнале во текот на животот.
Јеврем и Томанија Обреновиќ имале девет деца, од кои три починале во раното детство, другите шест се:* Јелена-Јелка (1818-?), Оженет 1834 г. за Константин Хади.
* Симеона-Симка (1818-1838), се омажила во 1834 година за Јанац Герман.
* Анка (1821-1868), се омажила во 1842 година. за Александар Константиновиќ.
* Кетрин (1826-1848)
* Стана (1828-1842)
* Милош (1829-1861), татко на кралот на Милано.
Заедно со нејзината внука Катарина го преживеала атентатот на принцот Михаило Обреновиќ во 1868 година во која покрај принцот починала и нејзината ќерка Анка.
2 Семејството
2.1 Родители
Име, слика, Дата на раѓање, датум на смрт
Анта Богиќевиќ, околу 1758 година, 1813 година
2.2 Деца
Име, слика, Дата на раѓање, датум на смрт, брачен другар
Јелена Обреновиќ, 6 мај 1818 година, 188, Константин Хадија
Симка Обреновиќ, 6 мај 1818 година, 1837 година, Јанац Германец
Анка Обреновиќ, 1 април 1821 година, 10 јуни 1868 година, Александар Константиновиќ
Јекатерина Обреновиќ, 9 јули 1826 година, 6 август 1848 година, починала во младоста
Стана Обреновиќ, 24 март 1828 година, септември 1842 година, починала во младоста
Милош Обреновиќ, 25 ноември 1829 година, 20 ноември 1861 година, Елена Марија Катарџи
Виндзорски замок

Виндзорски замок (|Windsor Castle'')'' — кралска резиденција на британските монарси во Виндзор во англиската грофовија Беркшир. Овој замок е познат како една од трите официјални резиденции на британското кралско семејство.
Оригиналниот замок бил изграден во 11-ти век по норманската инвазија на Англија од страна на Вилијам Освојувачот. Замокот непрекинато се користи уште од времето на Хенри I (кој владеел од 1100–1135), и е најдолго користен замок во Европа. Во рамките на ѕидините на замокот се наоѓа капелата Св. Џорџ, која според историчарот Џон Мартин Робинсон е „едно од врвните достигнувања на англискиот праволиниски готски дизајн“.
Замокот бил изграден за да се заштити норманската доминација во периферијата на Лондон и за да се надгледува стратешки важен дел од реката Темза. Замокот Виндзор бил изграден на вештачки насип со три дворишта околу централната тумба. Подоцна, околу него постепено биле додавани камени утврдувања. Замокот ја издржал долготрајна опсада за време на Првата баронска војна на почетокот на 13. век. Хенри III изградил луксузна кралска палата во замокот во средината на 13 век, а Едвард III ја обновил палатата кон што додал и многу градби во „најскапиот секуларен градежен потфат во средниот век во Англија". Таквиот дизајн на Едвард опстојал низ целиот Тјудоров период, а во тоа време Хенри VIII и Елизабета I сè повеќе го користеле замокот како кралски двор и центар за дипломатска забава.
Замокот Виндзор го преживеал бурниот период на Англиската граѓанска војна, кога бил користен како воен штаб на парламентарните сили и како затвор за Чарлс I. При возобновувањето на монархијата во 1660 година, Чарлс II обновил голем дел од замокот Виндзор со помош на архитектот Хју Меј, и тогаш биле создадени многу екстравагантни барокни ентериери. Откако одреден период бил запоставен, Џорџ III и Џорџ IV ја реновирале и ја обновиле палатата на Чарлс II во текот на 18 век. Биле потрошени многу пари, а државните апартмани го добиле денешниот изглед, полни со рококо, готски и барокен мебел. Кралицата Викторија направила неколку мали промени во замокот, кој станал центар за кралска забава во поголемиот дел од нејзиното владеење. Замокот Виндзор бил користен како засолниште за кралското семејство за време на бомбардирањето на Луфтвафе во Втората светска војна и преживеал и пожар во 1992 година. Замокот Виндзор е популарна туристичка атракција, место каде се пречекуваат државници од други земји, а кралицата Елизабета II го претпочита како свој дом за време на викендите.
Пожунски мир (1805)

Четвртиот Пожунски мир (исто така познат како Пожунски договор; Братиславски мир и Пресбуршки мир; |Preßburger Frieden; |Traité de Presbourg) бил потпишан на 26 декември 1805 година во Пресбург (Пожуна, денешна Братислава). Потписници биле францускиот император Наполеон Бонапарт и светиот римски цар Франц II. Договорот се потпишал по француските победи над Австријците кај Улм (25 септември – 20 октомври) и Аустерлиц (2. декември). На 4 декември било договорено примирје и започнале преговорите за договорот.
Покрај клаузулите за воспоставување на „мир и пријателство“ и повлекувањето на Австрија од Третата коалиција, договорот, исто така, наложувал значајни територијални отстапки од Австриското Царство. Француските придобивки од претходните договори од Кампо Формио и Луневил биле во содржината и на Пожунскиот мировен договор, а неодамнешните австриски освојувања во Италија и јужна Германија ѝ биле отстапени на Франција и Баварија, соодветно. Австриските поседи во Швабија биле предадени на француските сојузници: Виртембершкиот крал и електорот од Баден, а Баварија ги добила Тирол и Предарлска. Австрија безусловно се откажала од претензии кон тие германски држави. Венеција, Истра и Далмација биле придодадени кон Кралството Италија, на чие чело како крал застанал Наполеон (истата година претходно). Аугсбург, кој претходно бил независен Слободен царски град, ѝ бил отстапен на Баварија. За компензација, Австриското Царство го анектирала електоратот Салцбург, кој бил под хабсбуршка власт од 1803 година. Електорот, братот на австрискиот цар, како компензација го добил Големото Војводство Вирцбург .
Императорот Франц II, исто така, ги признал царските титули преземени од електорите на Баварија и Виртемберг, кои го навестувале крајот на Светото Римско Царство. Неколку месеци по потпишувањето на договорот и откако Наполеон создал нов ентитет, Рајнскиот Сојуз, Франц II се откажал од титулата цар на Светото Римско Царство и станал цар на Австриското Царство со титула Франц I од Австрија. Во договорот било предвидено и обесштетување на Франција од 40 милиони франци.
1 Поврзано
* Битка кај Улм
* Битката кај Аустерлиц
* Војна на Третата коалиција
Рајко Продановиќ

Рајко Продановиќ (24 април 1986) е српски ракометар на Херцеговац Гајдова.
1 Клупска кариера
Откако започнал во Југовиќ, Продановиќ се преселил во Шпанија и се приклучил на Антекера во 2008 година. Во странство играл за Вардар, Пик Сегед, Рајн Некар Левен и Мешков Брест. Во 2018 година, Продановиќ се вратил во татковината и потпишал договор со Војводина.
2 Интернационална кариера
На младинско ниво, Продановиќ бил член на победничката екипа на Србија и Црна Гора на Европското првенство до 18 години во 2004 година. Тој потоа и помогнал на нацијата да го освои златниот медал на Светското првенство за играчи до 19 години во август 2005 година. Подоцна истиот месец, Продановиќ учествувал и на Светското првенство за играчи до 21 година во 2005 година, а тимот завршил како второпласиран.
2.1 Сениор
Репрезентативец на Србија од своето основање, Продановиќ бил член на тимот што го освоил сребрениот медал на Европското првенство 2012 година. Учествувал и на Летните олимписки игри 2012 и на три Светски првенства (2009, 2011 и 2013 година).
3 Трофеи
; Мешков Брест
* Белоруско првенство во ракомет за мажи : 2016–17, 2017–18
* Куп на белоруски ракомет за мажи: 2016–17, 2017–18
; Војводина
* Српска ракометна супер лига : 2018–19
* Српски ракометен куп : 2018–19
* Српски ракометен Суперкуп: 2018, 2019 година
Миленград

Миленград (|Milen vára) ― средновековен замок 2 км северозападно од селото Зајезда, во Општина Будиншчина, Крапинско-загорска жупанија, Хрватска.
1 Име
Миленград е сложено име - Милен е сопствена именка, а град на хрватски има преносно значење во замок или тврдина. Така Миленград е замокот на Милен. Во средновековните документи бил нарекувам Мелен (''Mel(l)en''), Милен и Милуан. Неговите унгарски еквиваленти, МИлен вара (''Milen vára'') или Милени вар (''Mileni vár''), потекнуваат од хрватскиот облик и го имаат истото значење.
2 Историја
Миленград бил изграден за време на владеењето на унгарско-хрватскиот крал Бела IV по монголската инвазија од 1241–1242 година. Околу 1303 година, кралот Карло Роберт ја дарувал тврдината на семејството Чеснеки како компензација за нивната загуба на Иполивискиот замок. На грофорите Чеснеки го продале наскоро да банот Микч, кој во 1309 година, го отстапил господарувањето на семејството Херкфи. Во 1536 година, со бракот помеѓу Каталин Херкфи и Миклош Патачиќ, Миленград станал заедничка сопственост на двете семејства. Во 17 век, семејството Херкфи изумрело, а Патачиќите продолжиле во 19 век. Поради постојаната војна со Османлиите, а веројатно и земјотресот, кон крајот на 17 век неколку ѕидови на Миленград биле урнати, а во 1683 година веќе се споменува како „arx diruta“, замок во урнатини.
Никола Живков (архитект)

Никола Живков наречен Хаџи-Неимар, во Србија познат како Никола Живковиќ (|Никола Живковић; , - , ) — македонски градител, првиот архитект во обновената Србија на кнезот Милош Обреновиќ.
Роден во Воден, Егејска Македонија во 1792 година, тој најверојатно се школувал во Солун или Атина, каде што имал роднини. Не се знае дали имал високо образование. Не се знае кога се преселил во Србија. Неговата сопруга Костадинка Каркаљер била од Магарево. Имал четири ќерки и еден син.
Изградил многу државни објекти по налог на кнезот Милош. По прогонството на кнезот Милош во 1839 година и Живков ја напуштил Србија. За време на втората влада на кнезот Милош (1858 - 1860), тој се вратил во Србија и станал „надзорник на владините згради“ во Генералната управа за градби во Белград. Тој останал на оваа позиција до својата смрт во 1870 година.
1 Поважни згради што ги изградил во Белград
* Конакот на кнегињата Љубица
* Конакот на кнезот Милош во Топчидер
* Ѓумруканата на савското пристаниште (стара царинарница урната во 1944 година)
* Црквата Свети Марко на булеварот Крал Александар - поранешен Булевар на револуција (урнат во 1942 година, по бомбардирањето)
* Големата касарна во улицата „Кнез Милош“ бр. 31 (прилагодена за зградата на Народното собрание во 1926 година )
Првите градби (конаци) ги градел во балкански стил на 18 век, а во подоцнежниот период користел помали елементи од тогашната актуелна централноевропска архитектура.
53 Филмски средби во Ниш

53 Филмски средби се одржани во периодот од 25 до 31 август 2018 година на летната сцена во Нишката тврдина.
1 Жири
Членови на жирито
Состав на жирито
претседател на жирито, Ана Софреновиќ
членови на жирито, Бојана Маљевиќ, Тихомир Станиќ
2 Програма
Филмовите и драмите кои беа прикажани на фестивалот се: Јужен ветер, Граници на дождот, Бунтовници, Проколнатиот пес, Месо, Агапе, Џуџиња на насловните страници, Едерлези Рисинг, Злогоње, За бубачките и хероите, Жаба.
3 Награди
Наградата Цар Константин за најдобра машка улога во филмот Бунтовници ја доби Радован Вујовиќ. Наградата Царица Теодора доделена е на Марта Бјелица за улогата во филмот Бунтовници. Гранд при наградата му припаднала на Милош Биковиќ. Наградата Павле Вуисиќ ја добил Радош Бајиќ. Наградата Милорад Мандиќ Манда ја добил Срѓан Тодоровиќ.
4 Буџет
Градот Ниш за организација на овој фестивал издвоил 18 милиони, а Министерството за култура 3.200.000 динари. Сцената во Тврдината е реновирана во 2017 година, а освен што е една од најубавите сцени во Србија, сега има капацитет за 4.000 луѓе и околу 2.500 седишта.
52 Филмски средби во Ниш

52 Филмски средби се одржани во периодот од 24 до 30 август 2017 година на летната сцена во Нишката тврдина.
1 Жирито
Членови на жирито
Состав на жирито
претседател на жирито, Јелица Сретеновиќ
членови на жирито, Иван Бекјарев, Миња Филиповиќ
2 Програм
Филмови кои биле прикажани на фестивалот се: Стадо, Афтерпарти, Врати се Зоне, Никаде, Реквием за госпоѓата Ј., Слепиот патник на бродот на лудаците, Есен на самураите, Бисерот на Бојана, Козји уши, Игла под прагот, Сенки над Балканот, Хипи долина - целиот свет во една долина.
3 Награди
Наградата царица Теодора за најдобра женска улога ја добила Тамара Алексиќ. Наградата Цар Константин ја добил Војин Ќетковиќ, а победник на Гран при бил Небојша Глоговац. Никола Којо ја доби наградата Милорад Мандиќ Манда.
4 Буџет
Градот Ниш за организација на овој фестивал издвоил 16 милиони, а Министерството за култура и информирање 3,2 милиони динари.
51 филмски средби во Ниш

51 филмски средби се одржале во периодот од 20 до 26 август 2016 година на летната сцена во Нишката тврдина.
Директор на фестивалот била Бојана Симовиќ, а уметнички директор Владан Живковиќ.
1 Жири
Членови на жирито
Состав на жирито
претседател на жирито, Слобода Миќаловиќ
членови на жирито, Калина Ковачевиќ, Танасије Узуновиќ
2 Програма
Филмовите што биле прикажани на фестивалот се: ''Дневникот на машиновозачот, Договор, Од другата страна, Добра жена, Браќа по линија на баба, Смрдлива бајка, Татковина, Договор, Јаз, До мене, Влажност, Инкарнација, Играње во темнината, Работничката љубов е нашата љубов'' .
3 Награди
Наградата царица Теодора за најдобра женска улога ја добила Јелена Ѓокиќ за улогата на Ема во филмот Смрдлива бајка. Наградата Цар Константин ја добил Лазар Ристовски за улогата на ''Жарко'' во филмот ''Од другата страна''. Победник на Гран при е Жарко Лаушевиќ .
4 Буџет
Градот Ниш за организација на овој фестивал издвоил 15 милиони а Министерството за култура три милиони и триста илјади динари.
Овчарско-кабларски манастири

Овчарско-кабларските манастири се манастири сместени во Овчарско-кабларската клисура.
Една од најубавите клисури во Србија се наоѓа на Западна Морава, недалеку од Чачак помеѓу планините Овчар (планина) и Каблар. Пресечен е во планински масив составен од шкрилци, но има и благи падини со пошумени висорамнини. За нејзината убавина придонесуваат и двете вештачки езера создадени по Втората светска војна од хидроцентралите Овчар Бања и Меѓувршје. Под Каблар покрај реката, има лековита бања која привлекува многу пациенти уште од античко време. Оваа клисура се разликува од другите делови на Србија по бројните манастири на левиот и десниот брег на Морава. Според нив и по самата природа, целиот регион го добил името Српска Света Гора .
Ретко се случува толку многу манастири да се изградени на толку мал простор. Сега има десет и две свети места:
На десната страна на Морава се:
* Манастирот Ваведење, на излезот од клисурата, (денес парохиска црква)
* Манастирот Вознесение, спроти Јован од другата страна на реката, на неколку стотини метри,
* Манастирот Преображение, некогаш сместен на левиот брег на 2 километри возводно од Никола, спроти стариот манастир,
* Манастирот Света Троица, на ридот, спроти Благовештение,
* Манастирот Сретење, недалеку од Св. Тројца, во подножјето под самиот врв на Овчар планина.
: На левиот брег на Морава се:
* Манастир Благовештение, 2 километри од Преображение, над Овчар Бање,
* Манастирот Илиње, на ридот над тунелот Благовештение, сега манастир на Благовештение,
* Манастирот Јован, 6 километри возводно од Ваведење, некогаш најважниот манастир „Лавра“,
* Манастир Никола, 2 километри возводно од Св.Јован,
* Манастир Успение на Пресвета Богородица, црква пронајдена во близина на урнатините на кулата Свети Јован, на манастирот Св.Јован
и црквата посветена на Свети Сава, која се нарекува црквата Савиња и црквата-пештерата Каѓеница.
Во литературата е познат уште еден манастир на Св. Ѓорѓија, која веројатно се наоѓал на југоисточниот дел на Овчар. Неговиот печат се чува во Народниот музеј во Белград.
Се верува дека првите манастири биле изградени по каталонската инвазија од 1307-1309 години, кога биле уништени манастирите на Света Гора Атонска. Бегајќи во длабочините на Балканскиот Полуостров, српските монаси основале свои манастири во оваа клисура. Следниот голем бран следел по Битката кај Маричка, а со доаѓањето на Турците, овие манастири добиле нови улоги, чувари на духовноста и идентитетот на Србите, но и голи животи за бегалците кои се криеле во клисурите, пештерите или околу манастирите.
Многу светилишта биле во лоша состојба во 1930-тите, така што луѓето видни во околните пет области започнале акција за реставрација, која ја благословил и епископот Жички Николај.
Златарско сирење во ќебенце

Златарско сирење во ќебенце — кулинарски специјалитет во западна Србија и идеален и богат оброк за појадок, кој брзо се подготвува и служи за членовите на семејството или гостите на трпезите на жителите на Златар. Главната состојка на ова јадење е автохтоното висококвалитетно, полномасно Златарско сирење направено од кравјо млеко. Се служи како топло или ладно јадење со чинија кисело млеко .
1 Состојки
Главните состојки за приготвување на ова јадење се тестото и филот - кои покрај Златарското сирење како главна состојка, ги сочинуваат и во табелата наведените намирници.
Главните состојки за подготовка на Златарско сирење во ќебе
Тесто, Полнење
2 Начин на подготовка
Овој специјалитет на Златарско сирење и тесто се подготвува така што првин, во соодветен сад за месење тесто се прелива 500 мл топла вода, се додава 650 грама брашно измешано со сол и прашок за печиво и добро се мешаат сите состојки за да се добие мазно, компактно тесто.
Од замесеното тесто се формираат јуфки (топчиња од тесто) кои се оставаат да отстојат најмалку 15 минути на собна температура. Откако ќе созрее јуфката, истата се замесува со сукало во тенка кора, на добро набрашнета површина.
Во следната фаза на подготовка, врз развиената кора од тестото се посипува претходно издробеното Златарско сирење, а потоа тестото се завиткува во ролат.
Тестото со остар нож се сече на ролати широки два до три прста, а на краевите убаво се стискаат за да се залепат, како полнењето не би испаднало нанадвор при понатамошната обработка на ролатчињата.
Ролатчињата потоа се формираат во топчиња, кои потоа се оставаат на страна, додека не бидат подготвени сите ролатчиња.
Кога сите ролатчиња ќе се формираат во топчиња, делот од работната површина се чисти од брашно, потоа се премачкува со масло во тенок слој. На подготвената подлога, топчињата од тестото лесно се плескаат со рака и се намачкаат со неколку капки масло.. После тоа, топчињата се развиваат со сукало (на подмачкана површина) во мали ќебенца и се засечуваат со два паралелни засеци со остар нож на средината на ќебето.
Вака подготвените ќебенца се пржат во тавче на длабоко масло додека не добијат златно-жолта боја.
3 Начин на послужување
Се послужува во чинија во топла или ладна состојба со кисело млеко.
Награда Кочиќево перо

"Кочиќево перо" е на српската книжевна награда на „Задужбината Петар Кочиќ“ Бања Лука - Белград. Наградата „Кочиќево перо“ пред задужбината ја доделувала Фондацијата „Петар Кочиќ“ или министерствата за култура на Република Српска и Србија.
Наградата е доделена во 1995 година ја востановил Никола Вуколиќ, претседател и основач на Задужбината „Петар Кочиќ“ Бања Лука-Белград, а се доделува четири пати годишно. На крајот од секоја година, еден од четворицата добитници на наградата „Кочиќево перо“ ја добива наградата „Кочиќева књига“. Наградата се доделува на книжевници кои го продолжуваат „раскажувањето и учењето“ на српскиот писател Петар Кочиќ (1877-1916).
1 Добитници на наградата за Кочиќево перо
Добитници на оваа признание се, меѓу другите, Радован Вуковиќ, Жарко Ѓуровиќ, Ненад Вуковиќ, Францускиот културен центар од Бања Лука, Благоје Баковиќ, Милорад Телебак, Ѓорѓо Сладоје.
1.1 2019 година.
Добитник на наградата за пролет и лето 2019 година е Милета Продановиќ за книгата „За папагалите и грабливците“.
1.2 2018 година
Добитник на наградата за пролет и лето 2018 година е Стеван Тонтиќ за книгата „Тие места“, во издание на „Агора“. Добитник на зимата 2018 година е Гојко Божовиќ за книгата „Мапа“.
1.3 2017 година
Добитник на наградата во март 2017 година е Александар Југовиќ за книгата „Опсенари“, а во декември 2017 година епископот Григорије Дуриќ за книгата „Преку прагот“.
1.4 2016 година
Добитник е Вуле Журиќ за книгата „Република Ќопиќ“ во издание на Службен гласник.
1.5 2015 година
Добитник на награда за зима 2015 година е Драган Великиќ за книгата „Истражител“ во издание на Лагуна.
1.6 2014 година
Добитник на наградата за 2014 година е Звонко Карановиќ за книгата „Најдобрите години од нашите животи“ во издание на ЛОМ.
1.7 2013 година
Добитник на наградата за зима 2013 година е Александар Гаталица за збирката „Огромни микрокосмоси“ во издание на „Чаробна књига“.
1.8 2012 година
Добитник на наградата пролет-лето 2012 година е Владимир Пиштало за романот „Венеција“.
1.9 2011 година
Добитник на наградата за 2011 година е српската писателка Вида Огњеновиќ за романот „Набљудувач на птици“.
1.10 2010 година
Добитник на наградата за пролет 2010 година е српскиот писател Владислав Бајац. Добитник на награда за лето 2010 година е српскиот поет Беќир Вуковиќ. Добитник на наградата за есен 2010 година е хрватската писателката Ивана Симиќ Бодрожиќ.
1.11 2009 година.
Добитник на наградата за 2009 година е српската поетеса Дара Секулиќ и српската писателка Ружица Комар.
1.12 2006 година
Добитник на наградата за 2006 година е српскиот писател Марко Видојковиќ.
1.13 2004 година
Добитник на наградата за 2004 година е српската писателка Љиљана Хабјановиќ.
1.14 2001 година
Добитник на наградата за 2001 година е српскиот книжевник Јован Радуловиќ.
1.15 1996 година
Добитник на наградата за 1996 година е српскиот книжевник Добрица Ќосиќ.
Павле Брановиќ

Павле Брановиќ (870–921) бил кнез на Србите од 917 до 921 година. На престолот го поставил бугарскиот цар Симеон I од Бугарија, кој го уапсил и го затворил претходниот кнез Петар. Петар бил затворен откако станал сојузник со византијците. Павле владеел четири години, пред да биде поразен од неговиот братучед Захарија Прибислављевиќ. Павле бил син на Бран, средниот син на Мутимир (851–891) од династијата Властимировиќ.
Павле е роден во 870те години, помеѓу 870 и 874 година, и за него се грижел Бран Мутимировиќ, средниот син на Мутимир. Неговото христијанско име, во однос на претходната генерација пагански имиња, ја покажувало раширената христијанизација кај Србите. Откако Мутимир, неговиот дедо, починал во 891 година, Прибислав станал принц (тутула пред кнез). Прибислав владеел накратко една година кога Петар се вратил и го победил. Прибислав побегнал во Хрватска со неговите браќа Бран (таткото на Павле) и Стефан. Бран подоцна се вратил и водел неуспешен бунт против Петар во 894 година. Бран бил поразен, заробен и заслепен (според византиската традиција).
Во 917 година, византиската војска предводена од Лав Фокас ја нападнала Бугарија, но била решително поразена на 20 август во Битката кај Ахелоус. По Битката кај Ахелоус, Симеон испратил војска во Србија предводена од Павле (откако слушнал за византиско-српскиот сојуз), за да го заземе српскиот престол. Сепак, неуспешно бидејќи Петар се покажал како добар противник. Потоа Симеон ги испратил генералите Мармаис и Теодор Сигрица, убедувајќи го Петар (преку заклетва) да излезе за да сретне со нив. Тоа било измама бидејќи тој го заробил и го однел во Бугарија каде што бил затворен. Петар починал по една година. По смртта на Петар, Симеон го поставил Павле на српскиот престол.
Во 920 година, Захарија, прогонетиот син на Прибислав (најстариот од синовите на Мутимир), бил испратен во Србија од византискиот владетел Романос I Лекапенос (920–944) да го преземе престолот. Павле го поразил Захарија и го заробил, предавајќи му го на бугарскиот владетел Симеон, кој го затворил и го чувал за понатамошни политички потреби. Во меѓувреме, Павле ја вратил својата верност кон Византијците, што го поттикнало Симеон да го испрати затворениот Захарија против него на чело на бугарска војска. Тоа се случило во 921 година. Захарија ја добил битката, но набргу го потврдил својот византиски сојуз и го изневерил бугарското лажно сојузништво. За Павле повеќе не постоеле никакви информации.