Олга Гурамишвили-Николаѕе

Олга Гурамишвили-Николаѕе (грузиски: ოლღა გურამიშვილი-ნიკოლაძე; 29 јули 1855 – 24 мај 1940) — грузиски биолог и едукатор. Како една од првите жени што студирала во странство, таа се стекнала со диплома по педагогија и донела напредни методи на настава во Грузија. Во 1886 година, таа основала женско училиште, а подоцна и женска гимназија, во Диди Џихаиши. Во училиштето, таа го вовела свиларството во земјата и ги учела своите ученици механичко плетење и ткаење. Во подоцнежната кариера, таа била претседател на училишниот одбор во Поти од 1894 до 1912 година. Таа е запаметена по нејзиниот придонес во образованието, а една улица во Тбилиси го носи нејзиното име.
1 Ран живот
Олга Александар асули Гурамишвили (Олга ќерка на Александар Гурамишвили) била родена на 29 јули 1855 година во Долна Авчала, северно предградие на Тифлис (познато по 1936 година како Тбилиси), во Кавкаското Вицекралство на Руската Империја во старата благородничка династија Гурамишвили, од принцот Александар Гурамишвили (роден 1825 година) и неговата сопруга, принцезата Кетеван Туманишвили (родена 1825 година). Таа била во роднинска врска со грузискиот поет Давит Гурамишвили и роднина и кума на принцезата Олга Гурамишвили-Чавчаваѕе, грузиска литературна личност, мажена за Илија Чавчаваѕе. По завршувањето на средното образование, Гурамишвили посетувала Тифлиска женска гимназија. Со надеж дека ќе стане наставничка по агрономија, по завршувањето на средното образование, таа посетувала предавања по биологија кај професорот Тархнишвили. Во тоа време, имало малку можности за универзитетско студирање за жените во Руската Империја, а Гурамишвили сонувала да оди во странство за да го продолжи своето образование во Швајцарија. Нејзиниот татко бил против планот, но нејзината мајка ја охрабрила Гурамишвили, која го добила пасошот на Ефросина Николаѕе, постара сестра на Нико Николаѕе, и се упатила кон Цирих во 1872 година.
Во раните 1870-ти години, Швајцарија била место за собирање на руските револуционери кои ја проповедале социјалистичката доктрина. Гурамишвили, една од првите грузиски жени кои студирале во странство, се вклучила во студентското движење и станала активна со други грузиски студентки како Фефо Елиозишвили, Екатерина Меликишвили, Пелагија Нацвлишвили, Екатерина „Като“ Џапариѕе (сестра на Агрипина Џапариѕе), Олимпијада Николаѕе и Маријам Церетели. Кога Ѓорѓи Церетели основал организација позната како უღელი საზოგადოება (''Друштво на јарем''), поддржана од Сергеј Мески и Нико Николаѕе во 1873 година, Гурамишвили станала член на групата. Нејзината наведена цел била студентите во странство да ја изучуваат социјалистичката доктрина за да ја ослободат својата татковина и да формираат републиканска држава. Во 1874 година, царскиот режим издал декрет со кој се барало од студентките да го напуштат Универзитетот во Цирих и да се вратат во своите татковини. Наместо тоа, Гурамишвили заминала со Нико да студира на Универзитетот во Женева, каде што членовите на Јаремот се поврзале поблиску со радикалните филозофии и интелигенцијата во Западна Европа и Русија.
Иако Нико бил романтично заинтересиран за Гурамишвили, таа уживала во својата слобода и студии. Нико ја напуштил Женева и отишол во Париз, каде што се оженил со Полјачка, Богумила Земјанска, која живеела некое време во неговиот роден град, Кутаиси. Тие имале три деца - син кој починал млад и две ќерки, Нино и Елизабет, позната како „Лоло“. Тој и Гурамишвили започнале преписка во овој период, која траел до крајот на нивниот живот. Откако станал социјалист, Гурамишвили редовно присуствувал на состаноците на секцијата на Меѓународното здружение на работници каде што дискутирале за прашања како што се национализмот, интернационализмот, правото на глас на жените и еднаквоста, како и социо-економските и политичките политики на Париската комуна. Многу од предавањата се фокусирале на доктрината на Карл Маркс. Во своите мемоари, револуционерната фигура, Николај Морозов, напишал дека Като Николаѕе, Машико Церетели и Гурамишвили можеле да се најдат како трио на речиси секој собир на меѓународната заедница во Женева или на француските комунисти. Откако ги завршила студиите по педагогија, Гурамишвили кратко живеела во Санкт Петербург, но била протерана од Русија поради нејзината поврзаност со Николај Михајловски и народниците.
2 Кариера
По враќањето во Грузија во 1875 година, Гурамишвили почнала да работи во машката гимназија управувана од Јаков Гогебашвили. Првично, другите инструктори се спротивставиле на вработувањето на жена, но нејзиното образование наскоро почнало да добива восхитување. Приближно во исто време, Нико, кој живеел помеѓу Париз и Тифлис од 1871 година, основајќи и пишувајќи за голем број револуционерни периодични списанија, се вратил во Грузија. Откако предавал во гимназијата пет години, Гурамишвили заминала во 1880 година и го придружувала Нико кога бил уапсен и протеран во Ставропол, иако не се воздржал од своите радикални издавачки активности. Во 1881 година, тие се преселиле во Санкт Петербург, иако не можеле да се венчаат. Разводот бил тежок процес во тој период и барал дозвола од Светиот синод. Нико и Земјанска формално се разделиле на почетокот на летото 1883 година, а на 29 јули, тој и Гурамишвили се венчале во црквата Кашвети во Тифлис. Следната година, нивната ќерка Русудан (1884–1981) била родена во Санкт Петербург.
Во 1886 или 1887 година, семејството се преселило во Диди Џихаиши, во регионот Имерети во западна Грузија. Гурамишвили отворила училиште за девојки кое вовело нови методи на настава, доведувајќи учители од Тифлис за да помогнат во унапредувањето на нејзините идеи. Една од нив била Нино Ткешелашвили, која ја ангажирала како учителка по руски јазик. Другите деца на двојката, Ѓорѓи (1888–1931) и Тамар (1892–1939) биле родени во тоа време. Во 1894 година, таа отворила женска гимназија, која се фокусирала на земјоделските науки. Откако довела свилени црви од Лион, Франција, таа ги подучувала своите ученици свиларство, како и машинско плетење и ткаење. Подоцна истата година, тие се преселиле во Поти, каде Нико бил градоначалник до 1912 година. Додека живееле во Поти, Гурамишвили продолжила да се фокусира на образованието, служејќи како претседател на училишниот одбор.
До 1916 година, Нико работела во Санкт Петербург, откако се вработила во одборот на „Рускаја волија“, водечко левоориентирано списание. Кога започнала Февруарската револуција, семејството веднаш го поддржало создавањето на Привремениот комитет на Државната дума и двете ќерки почнале да работат како телефонски оператори за новото советско раководство. Напролет, Нико и Гурамишвили се вратиле во Тифлис, каде што тој станал еден од основачите на Националната демократска партија. На 5 септември, Русудан го напуштила новопреименуваниот Петроград со својот син за да се врати во семејниот дом во Диди Џихаиши и да ги избегне превирањата на револуцијата. Таа почнала да работи како наставничка во гимназијата што ја основала нејзината мајка. Кога Грузија ја стекнала својата независност во 1918 година, Нико станал член на Уставотворното собрание и бил на таа функција до 1921 година. Кога Советите ја нападнале Грузија, и семејството се преселило во Лондон три години, пред да се врати во Тифлис, каде што Нико починал во 1928 година.
3 Смрт и наследство
Гурамишвили починала на 24 мај 1940 година во Тбилиси. Во 1957 година, нејзините останки биле преместени во Пантеонот на Мтацминда каде што бил погребан нејзиниот сопруг Нико. Таа е запаметена како една од првите Грузијки кои студирале во странство и вовеле педагогија во Грузија. Повеќе од 7.000 од писмата што ги размениле Гурамишвили и Николаѕе биле зачувани и се чуваат во архива во Соединетите Американски Држави. Мал дел од нив бил објавен како პიშუ ტებე од И. А. Мески. Во 2018 година, Градскиот совет на Тбилиси преименувал дел од улицата Теодор Афанасиев во округот Исани во нејзина чест. Нејзината ќерка Русудан станала хемичарка и се омажила за рускиот историчар Михаил Полиевктов. Ѓорѓи станал добро познат математичар. Тамар, академик, физиолог и една од првите жени во Грузија што учествувала на меѓународни спортски настани, се омажила за еден од колегите на Ѓорѓи, Николоз Мускелишвили.
4 Наводи
4.1 Библиографија
**************