procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Црногорци

Црногорците (црногорски: Црногорци/''Crnogorci'') се најмалубројниот јужнословенски народ. Црногорците претежно живеат во Црна Гора. Вкупниот број на Црногорци е околу 350.000, а најмногу се застапени во својата татковина со 45 %, односно 278.865, а во Србија ги има околу 38.000. Црногорски заедници има во околните земји — Косово, Босна и Херцеговина, Хрватска, Словенија, а ги има и во Македонија. Повеќето Црногорци говорат на српски јазик, но голем број зборуваат и на црногорски јазик.
1 Религија
Повеќето Црногорци се православни христијани од кои дел се припадници на Црногорската Православна Црква, а дел се припадници на Српската православна црква. Исто така има Црногорци со исламска вероисповед, како и припадници на католичката црква. Иако Црна Гора има околу 20% муслимани, не се сите етнички Црногорци, бидејќи меѓу нив има Бошњаци, Албанци и Роми. Исто така, може да се сретнат луѓе кои се изјасниле како муслимани по националност, но сепак нивниот јазик е црногорски.
2 Црногорците како тема во уметноста
* „Црногорецот на Црногорката“ (''Црногорац Црногорки'') - песна на српскиот поет Ѓура Јакшиќ.* „Бонапарт и Црногорците“ — песна на Пушкин од 1834 година.
3 Поврзано
* Црна Гора
* Јужни Словени
* Црногорски јазик
* Црногорска Православна Црква
Просениково

Просениково — село во Општина Струмица, во околината на градот Струмица.
1 Географија и местоположба
Просениково се наоѓа во југоисточниот дел на Република Македонија. Од најблискиот град Струмица е оддалечен 4 километри.
Надморската височина во селото е 226 метри а површината на селото изнесува 507 ха.
Селото се граничи со Добрејци, Пиперево, Дабиле, Чанаклија, Сарај.
2 Историја
Селото се споменува во времето на царот Душан.
3 Стопанство
Претежно занимање на населението е земјоделството. Обработливото земјиште во селото зафаќа површина од 373 ха.
4 Население
Според германска карта издадена во 1941 година, а заснована на пописот на Кралството Југославија од 1931 година, селото имало 450 Македонци.
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото има 1.550 жители и 358 домаќинства. Од жителите 1.543 се Македонци, 5 се Срби, а 3 се останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле жители, од кои Македонци и лица без податоци.
5 Општествени установи
* Основно училиште "Герас Цунев"
* Дом на култура
6 Самоуправа и политика
6.1 Избирачко место
Во селото постојат избирачките места бр. 1772 и 1773 според Државната изборна комисија, сместени во младински дом.
На претседателските избори во 2019 година, на овие избирачки места биле запишани вкупно 1.340 гласачи.
На Македонски парламентарни избори во 2020 година, на овие избирачки места биле запишани вкупно 1.352 гласачи.
7 Културни и природни знаменитости
* Црква „Рождество на Пресвета Богородица“
8 Личности
* Андон Митев Грозданов — македонски револуционер.
Бошњаци

Бошњаците (босански: ''Bošnjaci'') се јужнословенски народ кој живее главно во Босна и Херцеговина и регионот Санџак во Србија и Црна Гора. Има и бошњачки заедници во околните балкански земји, Европа и Америка. Нивната бројност е нешто помалку од 3 милиони. Тие се главно потомци на словенското население на средновековна Босна кое било исламизирано за време на отоманското владеење. Нивната главна одлика е нивната муслиманска вероисповед, приврзаноста кон Босанскиот историски регион, заедничката култура, а зборуваат на босански јазик, кој е речиси идентичен на српско-хрватскиот јазик. Повеќето презимиња на Бошњаците завршуваат на -иќ. Босанскиот јазик е службен јазик во Босна и Херцеговина.
1 Поврзано
* Босанци — поопшт поим за припадници на сите народи од БиХ
* Македонски Бошњаци
Украинци

Украинците се источнословенски народ претежно населен во Украина (каде што чинат 77,8% од населението). Големи украински заедници има во Русија, Белорусија, Казахстан, САД и Канада.
Украинците зборуваат на украински јазик, којшто припаѓа на источнословенската група на јазици и се во мнозинство православни христијани.
Во минатото, во царска Русија Украинците биле нарекувани Малоруси.
1 Култура
Хидрониум

Хидрониум е често име за водородниот катјон H<sub>3</sub>O<sup>+</sup> кој се добива од протонацијата на водата.
Според номенклатурата на МСЧПХ, овој јон треба да се именува како ''оксониум''. Исто така се препорачува и името ''хидроксониум''.
Хидрониумот е јон кој се добива од водна молекула во присуство на водородни јони. Овие хидрони не постојат во слободна состојба - тие се многу реактивни и се раствораат во вода. Извор за овие хидрони е главно некоја киселина, но додека водата може да се однесува и како киселина, хидрониум јонот постои и во чистата вода. Овој посебен случај при којшто вода реагира со вода за да образува хидрониумски (а и хидроксидни) јони се нарекува автојонизација на водата. Притоа образуваните хидрониуми се малку на број и краткотрајни.
Хидрониумот е многу кисел - на 25 °C, неговата pKa вредност е -1,7. Тој е најкиселата фундаментална честичка што може да постои во водата - секоја појака киселина ќе ја јонизира и протолизира водната молекула за да се образува хидрониум јон. Киселоста на хидрониум јонот е точен стандард кој се користи за да се процени јачината на некоја киселина во вода: јаките киселини мораат да бидат подобри протон-дарители отколку хидрониумот, инаку значаен дел од киселината ќе постои во нејонизирана состојба. За разлика од хидрониумите кои се резултат на водната автодисоцијација, овие хидрониум јони се подолготрајни и концентрирани, во пропорција со силата на растворената киселина.
pH вредноста на еден раствор е мерка за неговата протонска концентрација. Додека овие протони реагираат со водата за да образуваат хидрониуми, киселоста на водниот раствор е определена со неговата хидрониумска концентрација.
Самоилово

Самоилово — село во Општина Ново Село, во областа Струмичко Поле, во околината на градот Струмица.
1 Потекло и значење на селото
Селото го добило името според Цар Самоил, односно според тоа што во близина се случила познатата Беласичка битка на 29 јули 1014 година, водена помеѓу македонската војска на Цар Самоил и византиската на Василиј II.
2 Географија и местоположба
Селото се наоѓа во источниот дел на Струмичкото Поле и во средишниот дел на територијата на Општина Ново Село. Селото е рамничарско, сместено на надморска височина од 220 метри.
Покрај селото поминува државниот пат А4, кој завршува кај граничниот премин Ново Село со Бугарија, а до селото води локален асфалтен пат.
Самоилово се наоѓа во подножјето на планината Огражден, а од најблискиот град Струмица е оддалечен 25 километри.
3 Историја
Самоилово е најмлада населба во Струмичкиот регион, основана во 1971 година од жителите на соседните села Бадолен (70%) и Бајково (30%).
Први жители и основачи на селото во 1971 година биле Костадин Митрев и Стојан Василев.
Селското училиште започнало со работа во 1973 година, а новата училишна зграда потекнува од 1986 година.
4 Стопанство
За селото нема аграрни податоци, односно не била водена катастарска евиденција до 2000-тите години.
Во минатото, во селото работела земјоделска задруга, а денес работи продавница.
5 Население
Според податоците од 1981 година, селото броело 281 жител, а во 1994 година бројот се зголемил на 370 жители, населено со македонско население.
Според пописот од 2002 година, селото Самоилово броело 348 жители, од кои 345 Македонци, 2 Срби и 1 останат.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 235 жители, од кои 218 Македонци, 1 Србин и 16 лица без податоци.
6 Општествени установи
* ПУ „Мануш Турновски“ - подрачно основно училиште за ученици од прво до петто одделение во состав на ОУ „Мануш Турновски“ - Ново Село
* Дом на културата
7 Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Ново Село, која била една од ретките што останала непроменета по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото било исто така во рамките на Општина Ново Село.
Во периодот од 1971 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Струмица.
7.1 Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1790 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на дом на културата.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 302 гласачи. На локалните избори во 2021 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 299 гласачи.
8 Културни и природни знаменитости
;Цркви* Црква „Успение на Пресвета Богородица“ — главна селска црква, изградена во 1996 година.
;Реки
* Василица — мала река, лева притока на Струмица.
9 Редовни настани
;Слави* Голема Богородица (28 август) — селска слава.
10 Галерија
11 Поврзано
* Општина Ново Село
* Струмичко Поле
Висока Маала

Висока Маала — село во Општина Василево, во околината на градот Струмица.
1 Географија и местоположба
Висока Маала се наоѓа во југоисточниот дел на Република Македонија, во северниот високопланински дел на Струмичка Котлина, во источниот дел на Општина Василево, додека атарот на селото граничи со Општина Босилово. Од најблискиот град Струмица е оддалечен 17 километри.
Надморската височина во селото е 555 метри додека селото зафаќа површина од 19,6 км<sup>2</sup>. Од нив 1819,9 хектари се шуми, 116,5 хектари се обработливо земјиште и 21,3 се пасишта
2 Историја
2.1 Отоманско Царство
Во текот на XIX век, селото било чисто турско. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. селото се состоело од 20 семејства и 55 жители Турци Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 185 жители Турци.
2.2 Југославија
По крајот на Првата светска војна, според Нејскиот мировен договор, селото било вклучено во составот на Кралство СХС. По крајот на Втората светска војна, Висока Маала била вклучена во НР Македонија, во составот на СФРЈ.
2.3 Македонија
Според тековната територијална организација, селото припаѓа на Општина Василево.
3 Демографија
Според германска карта издадена во 1941 година, а заснована на пописот на Кралството Југославија од 1931 година, селото имало 150 Турци.
Во 1961 година селото имало 342 жители. Во 1994 година во селото живееле 410 Турци.
На пописот од 2002 година, селото имало 497 жители. Следува табела на националната структура на населението
Националност, Вкупно
Македонци, 0
Турци, 495
Роми, 0
Албанци, 0
Власи, 0
Срби, 0
Бошњаци, 0
останати, 2
Според последниот попис на населението на Македонија од 2021 година, Долно Лисиче има 697 жители.
Следува табела на народносната структура на населението:
Народност, Вкупно
Македонци, 0
Албанци, 0
Турци, 697
Роми, 0
Власи, 0
Срби, 0
Бошњаци, 0
Други, 0
4 Институции и знаменитости
* Џамија
* ОУ „Атанас Нивичански“
5 Самоуправа и политика
5.1 Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1808 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште. Во ова избирачко место е опфатено и селото Нивичино.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 430 гласачи.
Владиевци

Владиевци или Владевци, на месниот говор: Ладевци — село во Општина Василево, во околината на градот Струмица.
1 Географија
Владиевци се наоѓа во југоисточниот дел на Република Македонија, во западниот дел на Струмичка Котлина, чиј атар допира со територијата на Општина Радовиш и припаѓа на Општина Василево. Од најблискиот град Струмица е оддалечен 11 километри. Низ селото поминува патот Струмица-Радовиш.
Надморската височина во селото е 289 метри додека селото зафаќа површина од 7,1 км<sup>2</sup>. Од нив 396,6 хектари се обработливо земјиште, 241,9 хектари се шуми и 9,6 се пасишта
Селото се дели на Старо и Ново. Стариот дел е помал, и се наоѓа западно од новиот. Ново Владиевци е изградено околу автопатот А4 (или Р1403) и се наоѓа на околу 1 км источно од по локалниот пат крај Требичка Река.
2 Историја
2.1 Отоманско Царство
Во текот на XIX век, селото било чисто македонско. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 245 жители Македонци.
2.2 Југославија
По крајот на Првата светска војна, според Нејскиот мировен договор, селото било вклучено во составот на Кралство СХС. По крајот на Втората светска војна, Владиевци било вклучено во НР Македонија, во составот на СФРЈ.
2.3 Македонија
По распаѓањето на СФРЈ, селото формално било вклучено во составот на Република Македонија. Според територијалната организација на Република Македонија, селото припаѓа на Општина Василево.
3 Демографија
Според германска карта издадена во 1941 година, а заснована на пописот на Кралството Југославија од 1931 година, селото имало 250 Македонци и 100 Турци.
Во 1961 година селото имало 492 жители, од кои 460 Македонци и 25 Турци. Во 1994 година во селото живееле 723 луѓе, од кои 718 Македонци и 5 Срби.
На пописот од 2002 година, селото имало 684 жители. Следува табела на националната структура на населението
Националност, Вкупно
Македонци, 679
Турци, 3
Роми, 0
Албанци, 0
Власи, 0
Срби, 0
Бошњаци, 0
останати, 2
Според последниот попис на населението на Македонија од 2021 година, Владиевци има 544 жители.
Следува табела на народносната структура на населението:
Народност, Вкупно
Македонци, 485
Албанци, 0
Турци, 0
Роми, 1
Власи, 0
Срби, 1
Бошњаци, 0
останати, 57
4 Институции и знаменитости
* Црква „Успение на Пресвета Богородица“
* ОУ „Гоце Делчев“
* Спортско игралиште
* Пошта
* Бензинска пумпа
5 Самоуправа и политика
5.1 Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1797 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на амбуланта.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 595 гласачи.
Нивичино

Нивичино — раселено село во Општина Василево, во околината на градот Струмица. Денес е раселено и од него остануваат мошне малку градби.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа северно од Струмица, на планината Готен.
2 Историја
Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. ''Нивичин'' (Nivitchine) е село сп 35 домаќинства сочинети од 124 Македонци. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г. ''Нивичено'' има 165 жители, сите Македонци христијани.
Според секретарот на Бугарската егзархија Димитар Мишев, во 1905 година во Нивичино имало 224 Македонци под врховенството на Цариградската патријаршија.
Во селото и неговата околина дејствувала Нивичанската чета предводена од револуционерот Атанас Цонев. Освен против отоманските власти, таа се борела и против врховистите кои минувале низ селото. Попозната акција во која учествувала четата е аферата „Мис Стон“.
3 Демографија
Според германска карта издадена во 1941 година, а заснована на пописот на Кралството Југославија од 1931 година, селото имало 300 Македонци.
Од 1994 година, селото е наполно раселено и нема жители. Најголем број на население било забележано во 1953 година, за понатаму да почне постепено да опаѓа. На табелата е прикажан преглед на населението во сите пописни години:
Година, 1900, 1905, 1948, 1953, 1961, 1971, 1981, 1991, 1994, 2002, 2021
Население, 165, 224, 353, 380, 341, 302, 61, 5, —, —, —
3.1 Родови
Според истражувањата од 1928 година, родови во селото.
* Староседелци: ''Николовци со Пецовци, Василевци, Аврамовци, Витановци, Рујковци и Стоиловци (15 к.), Цоневци (5 к.), Масларци со Костадиновци (7 к.), Цековци со Јовановци, Трајановци и Димитријевци (5 к.)''* Доселеници: ''Гоцевци (4 к.), Малиновци (3 к.) и Ристовци (2 к.)'' доселени се во 1913 година од раселеното село Рајанци, се наоѓало помеѓу Струмичко и Радовишко.
4 Самоуправа и политика
4.1 Избирачко место
Селото е опфатено во избирачкото место бр. 1808 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште на селото Висока Маала.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 430 гласачи.
5 Културни и природни знаменитости
;Цркви
* Црква „Св. Илија“ од XIX век
6 Личности
* Атанас Цонев - Нивички (1857 - по 1943) — македонски револуционер
* Димитар Нивичанов или Нивичански ( 1896 - по 1975) — офицер во Бугарија, активен во македонската емиграција во Бугарија
Гечерлија

Гечерлија или Нова Гечерлија — село во Општина Босилово, во околината на градот Струмица.
1 Географија и местоположба
Гечерлија се наоѓа во југоисточниот дел на Република Македонија, во средишниот дел на Струмичка Котлина и во западниот дел на Општина Босилово. Поради својата должина, неговата територија се издига до сртот на планината Огражден, каде што допира со територијата на Општина Берово. Од најблискиот град Струмица е оддалечен 11 километри.
Надморската височина во селото е 240 метри, додека селото зафаќа површина од 10,1 км<sup>2</sup>. Од нив, 427,3 хектари се обработливо земјиште, 465 хектари се шумска површина додека 82,8 се пасишта
2 Историја
2.1 Отоманско Царство
Во текот на XIX век селото било населено со турско население. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 450 жители Турци. По крајот на Балканските војни, турското население во селото побегнало а на нивно место се населиле бегалци од Егејска Македонија, претежно од Кукуш.
2.2 Југославија
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Царство Бугарија. По крајот на Првата светска војна, според Нејскиот мировен договор, селото било вклучено во составот на Кралство СХС, заедно со Струмичкиот регион, додека по крајот на Втората светска војна, во рамките на СФРЈ. Во текот на 1930-тите и 1940-ите години, во регионот имало голем процент на заболени од маларија. Поради тоа во 1935—1937 година, дел од српските колонисти од селото Гечерлија (Личани и Херцеговци), иако поседувале големо земјиште, биле принудени да ги напуштат своите домови и повторно да се вратат во своите матични домови, бегајќи од маларијата.
2.3 Македонија
По распаѓањето на СФРЈ, селото формално било вклучено во составот на Република Македонија. Според територијалната организација на Република Македонија, селото припаѓа на Општина Босилово.
3 Население
Во 1961 година селото Гечерлија имало 269 жители. Во 1994 година во селото живееле 394 луѓе, сите Македонци.
Според Пописот на населението од 2002 година, селото имало 373 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 282 жители, од кои 272 Македонци, 1 Албанец и 9 лица без податоци.
4 Самоуправа и политика
4.1 Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1819 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 299 гласачи.
На Македонски парламентарни избори во 2020 година, на овие избирачки места биле запишани вкупно 295 гласачи.
5 Културни и природни знаменитости
* Црква Теофил Струмички
* Тумба, археолошко наоѓалиште од доцноантичкото време и старохристијанска базилика.
* Основно училиште Гоце Делчев
Три Води

Три Води — село во Општина Струмица.
1 Географија и местоположба
Три Води се наоѓа во југоисточниот дел на Република Македонија. Од најблискиот град Струмица е оддалечен 6 километри.
Надморската височина во селото е 420 метри а површината на селото изнесува 712 ха.
Селото се граничи со Куклиш, Раборци, Орманли, Костурино, Струмица.
2 Историја
Во османлиско време, селото претставувало чифлик на Зеин Усеин-бег од Радовиш а подоцна на Исим-ќаја. Во текот на 1904 година по одлука на окружниот комитет на ВМОРО биле запалени зградите во чифликот со селото. За извршување на овие дејства биле задолжени учителите Петар Хаџи Јорданов и Костадин Самарџиев. Иако во акцијата учествувала и селска милиција, палењето на чифликот било прикажано за дело само на четите. Поради тоа кајмакамот само привремено затворил некои селани, од кои меѓутоа, не успеал да извлече ништо поконкретно за оваа акција.
3 Стопанство
Претежно занимање на населението е земјоделство. Обработливото земјиште во селото зафаќа површина од 23 ха.
4 Население
Според германска карта издадена во 1941 година, а заснована на пописот на Кралството Југославија од 1931 година, селото имало 100 Македонци.
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото има 12 жители и 4 домаќинства, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото немало жители.
5 Културни и природни знаменитости
* Црква „Св. Елисавета“
* Викенд населба
* Три извори на сред село
6 Личности
* Ѓорги Митушев
Старо Балдовци

Старо Балдовци — село во Општина Босилово, во околината на градот Струмица.
1 Географија и местоположба
Старо Балдовци се наоѓа во југоисточниот дел на Република Македонија, во средишниот дел на Струмичка Котлина и во централниот дел на Општина Босилово. Во близина на селото, од неговата западна страна поминува патот Струмица-Берово, додека десно поминува патот Струмица-Ново Село.
Надморската височина во селото е 220 метри, додека селото зафаќа површина од 3,7 км<sup>2</sup>. Од нив, 326 хектари се обработливо земјиште
2 Историја
2.1 Отоманско Царство
Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. селото се состоело од 20 семејства од кои 74 Македонци Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 105 жители Турци и 50 Македонци. Како чисто турско село населбата е обележана на Етнографската карта од 1912 година, со името Секирник.
2.2 Царство Бугарија
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Царство Бугарија. Според Димитар Гаџанов во 1916 година во Старо Балдовци живееле 27 Турци.
2.3 Југославија
По крајот на Првата светска војна, според Нејскиот мировен договор, селото било вклучено во составот на Кралство СХС, заедно со Струмичкиот регион. По крајот на Втората светска војна, селото било вклучено во рамките на СФРЈ.
2.4 Македонија
По распаѓањето на СФРЈ, селото формално било вклучено во составот на Република Македонија. Според територијалната организација на Република Македонија, селото припаѓа на Општина Босилово.
3 Население
Според германска карта издадена во 1941 година, а заснована на пописот на Кралството Југославија од 1931 година, селото имало 100 Македонци.
Во 1961 година селото Старо Балдовци имало 181 жител. Во 1994 година во селото живееле 262 луѓе, од кои 140 Македонци и 122 Турци.
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото има 264 жители, од кои 116 Македонци, 124 Турци и 24 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 422 жители, од кои 90 Македонци, 222 Турци, 1 Ром и 109 лица без податоци.
4 Општествени установи
* ОУ „Гоце Делчев“
* Џамија
5 Самоуправа и политика
5.1 Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1816 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 217 гласачи.
На Македонски парламентарни избори во 2020 година, на овие избирачки места биле запишани вкупно 240 гласачи.
Орманли

Орманли — село во Општина Струмица.
1 Географија и местоположба
Орманли се наоѓа во југоисточниот дел на Република Македонија. Од најблискиот град Струмица е оддалечен 17 километри.
Надморската височина во селото е 600 метри а површината на селото изнесува 682 ха.
Селото се граничи со Куклиш, Костурино, Мемешли, Дорломбос, Три Води.
2 Стопанство
Претежно занимање на населението е земјоделство. Обработливото земјиште во селото зафаќа површина од 42 ха.
3 Население
Според германска карта издадена во 1941 година, а заснована на пописот на Кралството Југославија од 1931 година, селото имало 150 Турци.
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото има 34 жители, сите Турци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 7 жители, сите Турци.
4 Општествени установи
* Подрачно Основно училиште Даме Груев
5 Самоуправа и политика
5.1 Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1832 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 13 гласачи.
На Македонски парламентарни избори во 2020 година, на овие избирачки места биле запишани вкупно 15 гласачи.
Мемешли

Мемешли — село во Општина Струмица.
1 Географија и местоположба
Мемешли се наоѓа во југоисточниот дел на Република Македонија. Од најблискиот град Струмица е оддалечен 22 километри.
Надморската височина во селото е 530 метри а површината на селото изнесува 1047 ха.
2 Стопанство
Претежно занимање на населението е земјоделство и сточарство. Обработливото земјиште во селото зафаќа површина од 107 ха.
3 Население
Според германска карта издадена во 1941 година, а заснована на пописот на Кралството Југославија од 1931 година, селото имало 150 Турци.
На пописот од 2002 година, селото имало 44 жители, сите Турци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 16 жители, од кои 15 Турци и 1 лице без податоци.
4 Општествени установи
* Подрачно Основно училиште Даме Груев
5 Самоуправа и политика
5.1 Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1833 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 29 гласачи.
На Македонски парламентарни избори во 2020 година, на овие избирачки места биле запишани вкупно 29 гласачи.
Сачево

Сачево — село во Општина Струмица, во околината на градот Струмица.
1 Географија и местоположба
Сачево се наоѓа во југоисточниот дел на Република Македонија. Од најблискиот град Струмица е оддалечен 6 километри.
Надморската височина во селото е 216 метри а површината на селото изнесува 305 ха.
Селото граничи со Куклиш, Свидовица, Муртино, Робово, Градско Балдовци, Дабиле.
2 Стопанство
Претежно занимање на населението е земјоделство. Обработливото земјиште во селото зафаќа површина од 236 ха.
3 Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Сачево живееле 280 жители, сите Македонци. Според секретарот на Бугарската егзархија Димитар Мишев, во 1905 година во Сачево имало 280 Македонци, патријаршисти.
Според германска карта издадена во 1941 година, а заснована на пописот на Кралството Југославија од 1931 година, селото имало 300 Македонци.
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото има 540 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 443 жители, од кои 418 Македонци, 1 Албанец и 24 лица без податоци.
4 Општествени установи
* Основно училиште Маршал Тито
5 Самоуправа и политика
5.1 Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1839 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на месна заедница.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 436 гласачи.
На Македонски парламентарни избори во 2020 година, на овие избирачки места биле запишани вкупно 435 гласачи.
6 Културни и природни знаменитости
* Црква Св.Илија
* Селска чешма
7 Личности
* Гале Галев (р. 11 февруари 1943) - македонски правник, универзитетски професор и поранешен министер за образование во владата од 1998 година
8 Култура и спорт
* ФК Сачево
Каралобоси

Каралобоси — село во Општина Радовиш, во областа Јуруклак, во околината на градот Радовиш.
1 Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Каралобаси живееле 125 жители, сите Турци.
Според германска карта издадена во 1941 година, а заснована на пописот на Кралството Југославија од 1931 година, селото имало 100 Турци.
Селото е наполно иселено по 1953 година, кога броело 146 жители, сите Турци.
Негреновци

Негреновци — село во Општина Конче, во околината на градот Радовиш. Селото е раселено и според пописот од 2002 година нема жители.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа на западните падини на Смрдеш, на 7 километри северно од општинското средиште Конче.
2 Историја
Селото во век било дел од Радовишката каза на Отоманското Царство.
3 Население
Според податоците на бугарскиот етнограф Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, селото имало 48 Македонци. По податоци на секретарот на егзархијата, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото Негреновци имало 64 жители.
Според германска карта издадена во 1941 година, а заснована на пописот на Кралството Југославија од 1931 година, селото имало 100 Македонци.
Селото е иселено во 1960-тите години, кога било целосно напуштено и оттогаш не било повторно населено.
На пописот од 2002 година, селото немало жители. Истото било повторно потврдено и на пописот од 2021 година.
4 Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Конче, една од ретките општини во Македонија, која не била променета по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото било исто така во рамките на Општина Конче.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Радовиш. Селото припаѓало на некогашната општина Радовиш во периодот од 1957 до 1965 година, додека во периодот 1955-1957, селото било во рамките на тогашната општина Конче.
Во периодот 1952-1955, селото било во рамките на тогашната Општина Конче, во која покрај селото Негреновци, се наоѓале и селата Габревци, Горни Липовиќ, Долни Липовиќ, Долни Радеш, Конче, Лубница и Ракитец. Во периодот 1950-1952, селото било дел од Општина Дедино, во која влегувале селата Горни Липовиќ, Долни Липовиќ, Дедино, Габревци, Негреновци и Ракитец.
5 Поврзано
* Лакавичко
* Општина Конче
* Радовиш
Загорци

Загорци — село во Општина Конче, во околината на градот Радовиш.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа меѓу Конечка Планина и Смрдеш во Општина Конче.
2 Историја
Местото е населено уште од железното време, за што сведочат остатоците од населба на наоѓалиштето Манастир кое се наоѓа на 200-300 м југоисточно од селото.
Селото во век било дел од Радовишката каза на Отоманското Царство.
3 Население
Според податоците на бугарскиот етнограф Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, селото имало 210 жители, сите Македонци. Според податоци на секретарот на егзархијата, Димитар Мишев (''La Macédoine et sa Population Chrétienne''), во селото во 1905 година живееле 232 жители.
Според пописот од 2002 година, селото имало население од 10 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живеел 1 жител, Македонец.
3.1 Родови
Загорци е македонско село.
Според истражувањата од 1928 година, родови во селото.
* Староседелци: ''Калешковци (6 к.). Анчовци (9 к.). Стојчовци (6 к.). Гоговци (2 к.) и Бочваровци (2 к.)''
4 Општествени установи
* Црква „Св. Ѓорѓи“
5 Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Конче, една од ретките општини во Македонија, која не била променета по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото било исто така во рамките на Општина Конче.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Радовиш. Селото припаѓало на некогашната општина Радовиш во периодот од 1957 до 1965 година, додека во периодот 1955-1957 припаѓало на тогашната општина Конче.
Во периодот 1952-1955, селото било во рамките на тогашната Општина Лакавица, во која покрај селото Загорци, се наоѓале и селата Балталија, Брест, Гарван, Гарочино, Лакавица, Лескоица, Липов Дол, Љуботен, Ново Село, Пиперово, Пухче, Скоруша, Степанци, Суво Грло, Танатарци, Чифлик и Шопур. Во периодот 1950-1952, селото било седиште на некогашната Општина Загорци, во која влегувале селата Гарван, Долни Радеш, Загорци и Скоруша.
5.1 Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1615 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на приватен објект.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место бил запишан вкупно 1 гласач.
6 Културни и природни знаменитости
;Археолошки наоѓалишта
* Манастир — населба од железното време и средновековен сакрален објект
7 Поврзано
* Лакавичко
* Општина Конче
* Радовиш
Чешме Маале

Чешме Маале — раселено село во Општина Радовиш, во околината на градот Радовиш.
Денес, во месноста на некогашното село, долж регионалниот пат 2431 се наоѓаат неколку преостанати објекти.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа во средишниот дел на територијата на Општина Радовиш, сместено во областа Јуруклак. Со оглед на тоа што селото е сместено на јужната падина на планината Плачковица, селото е планинско, сместено на надморска височина од 1.000 метри. Селото се наоѓа северно од градот Радовиш.
Низ самото село поминува регионалниот пат 2431.
2 Историја
Според истоименото археолошко наоѓалиште во близина на селото, може да се потврди дека во атарот на селото постоел живот уште во дамнина.
3 Стопанство
Атарот на селото зафаќа простор од 7,1 км<sup>2</sup>.
4 Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Чешме Маале живееле 75 жители, сите Турци.
Според османистот Димитар Гаџанов во 1916 г. во ''Чешме махале'' живееле 130 Турци.
Според германска карта издадена во 1941 година, а заснована на пописот на Кралството Југославија од 1931 година, селото имало 100 Турци.
Во 1970-тите селото целосно е напуштено.
Според пописот од 2002 година, Чешме Маале немало ниеден жител. Истото било потврдено и на пописот од 2021 година.
5 Самоуправа и политика
Во век, Чешме Маале било село во Радовишката каза на Отоманското Царство.
Селото влегува во рамките на Општина Радовиш, која била проширена по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година со Општина Подареш. Во периодот од 1996-2004 година, селото било исто така во рамките на Општина Радовиш.
Во периодот од 1955 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Радовиш.
Во периодот 1952-1955, селото било во рамките на тогашната општина Калаузлија, во која покрај селото Чешме Маале, се наоѓале селата Али Лобаси, Држанци, Калаузлија, Каралобаси, Караџалар, Шаинташ и Штурово. Општината Калаузлија постоела и во периодот 1950-1952, во која влегувале селата Али Лобаси, Држанци, Калаузлија, Каралобоси, Караџалар, Штурово и Чешме Маале.
5.1 Избирачко место
Селото е опфатено во избирачкото место бр. 1605 според Државната изборна комисија, сместено во простории на основното училиште во селото Калаузлија. Во ова изборно место се опфатени селата Али Лобаси, Држани, Калаузлија, Каралобоси, Караџалар и Чешме Маале.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 219 гласачи. На локалните избори во 2021 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 229 гласачи.
6 Културни и природни знаменитости
;Археолошки наоѓалишта* Чешме Маале
7 Галерија
8 Поврзано
* Јуруклак
* Општина Радовиш
* Радовиш
Горна Враштица

Горна Враштица — село во Општина Конче, во околината на градот Радовиш. Селото е иселено и според пописот од 2002 година нема жители.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа на северните падини на планината Смрдеш. Во близина на селото е Долна Враштица, од каде што и води земјен пат во должина од 3 километри, кој се приклучува на новоизградениот асфалтен пат околу езерото Мантово.
Во 2013 година селото за првпат во своето постоење добило електрична енергија.
2 Историја
Селото во век било дел од Радовишката каза на Отоманското Царство.
3 Население
Според податоците на бугарскиот етнограф Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, селото имало 132 жители, сите Македонци. По податоци на секретарот на егзархијата, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото Горна Враштица (''Gorno-Vrachtitza'') имало 176 Македонци.
Според германска карта издадена во 1941 година, а заснована на пописот на Кралството Југославија од 1931 година, селото имало 150 Македонци.
Селото било целосно напуштено на текот на 1970-тите години. Според пописот во 2002 година, селото Горна Враштица било целосно раселено и немало постојано население.
3.1 Родови
Горна Враштица било македонско село. Селата Горна и Долна Враштица ги основале двајца браќа многу одамна. Родовите во селото се сметаат за староседелци.
Според истражувањата од 1928 година, родови во селото:
* Староседелци: Пунковски (Томовци, Василевци, Митевци, Атанасовци и Миленковци) (6 к.). Темелковци (Анѓеловци) (3 к.). Јованчовци (Стефановци) (2 к.). Мишовци (Коцевци и Јовановци) (5 к.). Лазаровци (3 к.). Карафиловци (Трајчовци) (1 к.). Ќипариновци (Мојсиловци и Петровци) (2 к.). Тренчевци (1 к.)
4 Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Конче, една од ретките општини во Македонија, која не била променета по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото било исто така во рамките на Општина Конче.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Радовиш. Селото припаѓало на некогашната општина Радовиш во периодот од 1955 до 1965 година.
Во периодот 1952-1955, селото било во рамките на тогашната Општина Ињево, во која покрај селото Горна Враштица, се наоѓале и селата Бучим, Воиславци, Дамјан, Дедино, Долна Враштица, Ињево, Погулево, Сулдурци и Топалница. Во периодот 1950-1952, селото било дел од Општина Ињево, во која влегувале селата Горна Враштица, Долна Враштица, Дамјан, Ињево и Погулево.
5 Културни и природни знаменитости
;Археолошки наоѓалишта* Манастир - Илиница — сакрален објект од средниот век; според преданијата, тука се наоѓал некогашниот манастир „Св. Илија“
6 Поврзано
* Радовишко Поле
* Општина Конче
* Радовиш
Скоруша

Скоруша — село во Општина Конче, во околината на градот Радовиш.
Според пописот од 2002 година, селото имало население од 11 жители, со што селото се вбројува во мали села во областа на Конче и Радовиш.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа меѓу Конечка Планина и Смрдеш во Општина Конче.
2 Историја
Атарот на селото е населен уште од бронзеното време, за што сведочат наодите од наоѓалиштето Белата Лоза западно до селото.
Селото во век било дел од Радовишката каза на Отоманското Царство.
3 Население
Според податоците на бугарскиот етнограф Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, селото имало 300 жители, сите Македонци. По податоци на секретарот на егзархијата, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Скоруша имало 360 Македонци.
Според германска карта издадена во 1941 година, а заснована на пописот на Кралството Југославија од 1931 година, селото имало 350 Македонци.
Според пописот од 2002 година, селото имало население од 11 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото немало жители.
3.1 Родови
Скоруша е македонско село.
Според истражувањата од 1928 година, родови во селото.* Староседелци: ''Јовановци (Ѓуревци и Маневци) (20 к.)''. ''Кодузовци (6 к.). Шајтанци (3 к.), Камчовци (1 к.). Ќировци (4 к.). Спасовци (1 к.). Велковци (1 к.). Пљачковци (Ѓоргевци и Мимоковци) (2 к.) и Дишовци (1 к.)''* Доселеници: ''Калајневци (Андовци) (1 к.)'' доселени се од селото Калањево кај Неготино. ''Грнчаровци (3 к.)'' доселени се од селото Гарван. ''Ѓоргијевци (1 к.)'' доселени се од некој турски чифлик, од некое место во Радовишко.
4 Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Конче, една од ретките општини во Македонија, која не била променета по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото било исто така во рамките на Општина Конче.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Радовиш. Селото припаѓало на некогашната општина Радовиш во периодот од 1957 до 1965 година, додека во периодот 1955-1957 припаѓало на тогашната општина Конче.
Во периодот 1952-1955, селото било во рамките на тогашната Општина Лакавица, во која покрај селото Скоруша, се наоѓале и селата Балталија, Брест, Гарван, Гарочино, Загорци, Лакавица, Лесковица, Липов Дол, Љуботен, Ново Село, Пиперово, Пухче, Степанци, Суво Грло, Танатарци, Чифлик и Шопур. Во периодот 1950-1952, селото било седиште на тогашната Општина Загорци, во која влегувале селата Гарван, Долни Радеш, Загорци и Скоруша.
4.1 Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1614 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на месна заедница. Во ова избирачко место е опфатено и селото Долни Радеш.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 2 гласачи.
5 Културни и природни знаменитости
;Цркви* Црква „Св. Ѓорѓи“ — главната и единствена селска црква;
;Археолошки наоѓалишта
* Белата Лоза — населба од бронзено време
* Водна Полјана — населба од средниот век
6 Поврзано
* Лакавичко
* Општина Конче
* Радовиш
Долни Радеш

Долни Радеш — село во Општина Конче, во околината на градот Радовиш. Селото е иселено и според пописот од 2002 година нема жители.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа меѓу планините Смрдеш и Конечка Планина. Се наоѓа на крајбрежјето на вештачкото езеро Мантово.
Во 2013 година селото за првпат во своето постоење добило електрична енергија.
2 Историја
Селото во век било дел од Радовишката каза на Отоманското Царство.
3 Население
Според податоците на бугарскиот етнограф Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, селото имало 200 жители, сите Турци, додека селото Горни Радеш имало 50 жители Македонци.
По Втората светска војна, селото било постојано населено само од Македонци.
Селото било целосно напуштено во текот на 1990-тите години.
Според пописот во 2002 година, селото Долни Радеш било целосно раселено и немало постојано население. Истото било потврдено и на пописот од 2021 година.
4 Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Конче, една од ретките општини во Македонија, која не била променета по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото било исто така во рамките на Општина Конче.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Радовиш. Селото припаѓало на некогашната општина Радовиш во периодот од 1957 до 1965 година, додека во периодот 1955-1957 припаѓало на тогашната општина Конче.
Во периодот 1952-1955, селото било во рамките на тогашната Општина Конче, во која покрај селото Долни Радеш, се наоѓале и селата Габревци, Горно Липовиќ, Долно Липовиќ, Конче, Лубница, Негреновци и Ракитец. Во периодот 1950-1952, селото било дел од Општина Загорци, во која влегувале селата Гарван, Долни Радеш, Загорци и Скоруша.
4.1 Избирачко место
Селото е опфатено во избирачкото место бр. 1614 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на месна заедница на селото Скоруша.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 2 гласачи.
5 Културни и природни знаменитости
;Археолошки наоѓалишта*Ајушова Бавча — населба од железното време;
*Ѓуров Дол — тумул од железното време;
*Трескавец — средновековна некропола
*Ханче - Ан — средновековна некропола;
6 Личности
;Родени во Долни Радеш
* Павле Трајанов (р. 1952) — македонски политичар
7 Поврзано
* Радовишко Поле
* Општина Конче
* Радовиш
Јамуларци

Јамуларци — село во Општина Штип, во околината на градот Штип.
1 Географија и местоположба
Ова поранешно село се наоѓало непосредно до реката Брегалница, на западната страна од Општина Штип, на 290 метри надморска височина, а атарот зафаќал површина од 13,3 км<sup>2</sup>. Селото било оддалечено 13 километри западно од градот Штип.
2 Историја
Во XIX век, селото било дел од Штипската каза на Скопскиот Санџак, како дел од Косовскиот Вилает на Османлиското Царство.
3 Население
Според статистиката на Васил К’нчов (Македонија, Етнографија и статистика) од 1900 година во Јамуларци живеат 305 жители, сите Турци.
Според германска карта издадена во 1941 година, а заснована на пописот на Кралството Југославија од 1931 година, селото имало 10 до 25 Турци.
Јамуларци е целосно раселено по 1961 година, кога броело само 20 жители, Турци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото немало жители.
Сушево (Штипско)

Сушево — село во Општина Штип, во околината на градот Штип.
1 Географија и местоположба
Населбата се наоѓа на северозападниот дел на територијата на Општината Штип, недалеку од градот, на оддалеченост од околу четири километри. Селото е рамничарско, на надморска височина од 380 метри.
Атарот зафаќа простор од 4,4 км<sup>2</sup>. На него пасиштата заземаат површина од 248 ха, а на обработлив- ото земјиште отпаѓаат 144 ха.
2 Историја
Во XIX век, селото било дел од Штипската каза на Скопскиот Санџак, како дел од Косовскиот Вилает на Османлиското Царство.
3 Стопанство
Селото има полјоделско-сточарска функција.
4 Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Сушево живееле 70 жители, сите Македонци.
Според германска карта издадена во 1941 година, а заснована на пописот на Кралството Југославија од 1931 година, селото имало 25 до 50 Власи.
Сушево е мало село, коешто во 1961 година броело 107, а во 1994 година 20 жители, и е во фаза на раселување.
Според пописот од 2002 година, населението на Сушево броело 11 жители, сите Власи.
Според последниот попис од 2021 година, во селото немало жители.
5 Самоуправа и политика
5.1 Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1337 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на приватен објект. Во ова избирачко место е опфатено и селото Доброшани.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 7 гласачи.
Степанци (Штипско)

Степанци — село во Општина Штип, во областа Лакавица, во околината на градот Штип.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа во најјужниот дел на Општина Штип, во проширената долина на реката Крива Лакавица, чиј атар се издига до сртот на планината Серта. Селото е ридско, сместено на надморска височина од 560 метри. Од градот Штип, селото е оддалечено 20 километри.
Низ селото поминува регионалниот пат 2433, кој не е асфалтиран, а селото е поврзано со земјен пат од регионалниот пат 1204 кај селото Лакавица.
2 Историја
Подрачјето на Степанци е населено барем од доцноантичкото време, за што сведочат остатоците од населба пронајдени на наоѓалиштето Кирезл’к, сместено на патот за селото Пухче.
3 Стопанство
Атарот на селото зафаќа простор од 6,7 километри квадратни. На него преовладуваат обработливите површини на површина од 289 хектари, на шумите отпаѓаат 222 хектари, а на пасиштата 104 хектари.
Селото, во основа, има полјоделска функција.
4 Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) оd 1900 година, во Степанци живееле 250 жители, сите Турци.
Според Димитар Гаџанов во 1916 година селото имало 37 жители, сите Турци.
Според германска карта издадена во 1941 година, а заснована на пописот на Кралството Југославија од 1931 година, селото имало 150 Турци и 25 до 50 Власи.
Селото е мало и населено со турско население Тоа, во 1961 година броело 107 жители, а во 1994 година бројот се намалил на 31 жител.
Според пописот од 2002 година, во селото живееле 12 жители, сите Турци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 6 жители, од кои 5 Турци и 1 лице без податоци.
5 Самоуправа и политика
На крајот од XIX век, Степанци било село во Штипската Каза на Отоманското Царство.
Селото влегува во рамките на Општина Штип, една од ретките општини која не била променета при новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото било во рамките на некогашната Општина Штип.
Во периодот 1957-1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата Општина Штип. Во периодот од 1955 до 1957 година, селото влегувало во рамките на тогашната општина Лакавица.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната општина Лакавица, во која покрај селото Степанци се наоѓале селата Балталија, Брест, Гарван, Горачино, Загорци, Лакавица, Лесковица, Липов Дол, Љуботен, Ново Село, Пиперово, Пухче, Скоруша, Суво Грло, Танатарци, Чифлик и Шопур. Во периодот 1950-1952, селото било дел од некогашната општина Лакавица, во која влегувале селата Балталија, Горачино, Лакавица, Пухче, Степанци, Танатарци и Шопур.
5.1 Избирачко место
Селото е опфатено во избирачкото место бр. 2302 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на основното училиште во селото Лакавица.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 13 гласачи. На локалните избори во 2021 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 14 гласачи.
6 Културни и природни знаменитости
;Археолошки наоѓалишта* Кирезл’к — населба од доцноантичко време.
7 Поврзано
* Општина Штип