Дидимиум

Дидимиум (|δίδυμο, twin element) е мешавина од елементите празеодиум и неодиум. Се користи во изработка на сигурносни очила, особено при работа со фалсификат со гас (пропан), каде што се обезбедува филтер кој селективно ја блокира жолтеникавата светлина на 589 nm емитиран од врелиот натриум во стаклото, без да има штетно влијание врз општ вид, за разлика од очилата за темно заварување. Силната инфрацрвена светлина што ја емитираат прегреаните фалсификувани гасови и изолацијата што ги обложува sидовите на фалсификатот е исто така блокирана, со што им се спасуваат очите на занаетчиите од сериозно кумулативно оштетување, како што е катарактата на стаклениот удар. Корисноста на дидимиумското стакло за ваква заштита на очите ја откри Сер Вилијам Крукс.
Фотографските филтри на дидимиум често се користат за подобрување на есенската сценографија со тоа што лисјата изгледаат поживописни. Ова го прави со отстранување на дел од портокаловиот регион на спектарот на бои, дејствувајќи како оптички филтер за запирање на опсегот. Нефилтрирана, оваа група на бои има тенденција да направи одредени елементи на сликата да изгледаат „матни“. Овие фотографски филтри ги користат и фотографите на ноќната слика бидејќи апсорбираат дел од загадувањето на светлината предизвикано од натриумските улични светла. Дидимиум бил користен и во процесот на натриумска пареа за мат работа поради неговата способност да ја апсорбира жолтата боја произведена од истоименото осветлување на натриумот.
Дидимиум се користи и во материјали за баждарење за спектроскопи.
1 Пронаоѓање
Дидимиум бил откриен од Карл Мосандер во 1841 година. Името го добила според грчкото дело δίδυμο (близнак) затоа што е многу слично на лантан и цериум, со кои е пронајден. Мосандер погрешно верувал дека дидимиумот е елемент, под впечаток дека „церијата“ (понекогаш наречена церит) изолирана од Јенс Јакоб Берцелиус во 1803 година навистина претставува мешавина од цериум, лантан и дидимиум. Тој бил во право дека лантан е елемент, но не и за дидимиум. Бидејќи спектроскопијата сè уште не била измислена, Мосандер направил како што можело да се очекува во тоа време. Неговите три „елементи“ сочинуваа најмалку 95% од реткоземни во оригиналниот церит од Бастен, Шведска.
Дидимиумот не бил тежок за пронаѓње, бидејќи во тривалентна форма ги обојува солите на розова церија. За време на периодот кога се веруваше дека дидимиумот е елемент, за него се користеше симболот Di. На илустрацијата на првиот обид на Менделеев за периоден систем, прикажана десно, атомските тежини доделени на различните лантаноиди, вклучително и дидимиум, го рефлектираат првичното верување дека се двовалентни. Нивните вистински оксидација број од 3 имплицира дека Менделеев потценува атомските тежини за нив од 1/3.
Во 1874 година, Пер Теодор Клив заклучи дека дидимиумот бил составен од најмалку два елементи. Во 1879 година, Лекок де Боисбаудран успеал да изолира самариум, од дидимиум содржан во самарскиот северен Каролин Потоа, во 1885 година, Карл Оер фон Велсбах успеал да ги раздели солите на последните две компоненти, празеодиум и неодиум. Користениот метод беше фракционо кристализирање на двојните амониум нитрати од раствор на азотна киселина.
Велсбах решил да ги именува своите два нови елементи „ прасеодидимиум “ („зелен дидимиум“) и „ неодидимиум “ („нов дидимиум“), но наскоро еден слог бил отфрлен од секое име. И покрај тоа што слогот бил скратено во имињата на новите елементи, неотсеченото име „дидимиум“ опстојувало, делумно поради неговата употреба како состојка во очила за разнобојни стакла и обоено стакло. Името „дидимиум“ исто така било задржано во минералошки текстови.
2 Производство на стакло
За време на Првата светска војна, дидимиумски ретровизори, наводно, биле користени за пренесување на Морзевиот код преку боиштата. Дидимиум не апсорбира доволно светлина за да стане очигледна варијацијата во излезот на светлината на ламбата, но некој со двоглед прицврстен на призма на правилен начин може да види како блесовите на апсорпција трепкаат и исклучуваат.
Кон крајот на 1920-тите, Лео Мозер (Генерален директор на стаклени работи Мозер, од 1916 до 1932 година) рекомбинирал празеодиум и неодиум во сооднос 1: 1 за да го создаде своето стакло „хелиолит“ („Хелиолит“ на чешки ), кое има својства за промена на бојата помеѓу килибар, црвеникава и зелена во зависност од изворот на светлина. Ова биле едни од бројните украсни очила кои користеле бои за ретка земја, со тоа што „Хелиолит“ и „Александрит“ беа првите две, воведени од Мозер во 1929 година. Документите на Лео Мосер во музејот Корнинг стакло појаснуваат дека првото експериментално топење на стаклото направено од Мозер со вклучување на која било од ретките земји се случило во ноември 1927 година.
По една година натамошен развој, ретките очила биле воведени со големо признание на Пролетта Трговска претстава во Лајпциг од 1929 година. Имињата Александрит и Хелиолит биле регистрирани како трговски марки во јуни 1929 година Поранешниот датум 1925 година понекогаш даден за стакло од ретка земја се однесува на награда за дизајн на стакло, а не за состав на стакло.
3 Индустриска употреба
Името „дидимиум“ продолжи да се користи во индустријата за ретки метали. Во САД, комерцијалните „дидимиумски“ соли се оние што останаа, откако цериумот беше отстранет од природните производи добиени од монацит, а со тоа содржат лантан, како и „дидимиум“ на Мосандер. Типичениот состав најчесто е : 46% лантан, 34% неодиум и 11% празеодиум, а остатокот претежно се самариум и гадолиниум, за материјал извлечен од јужноафриканскиот „рок монацит“ од рудникот Стенкампскраал.
Обично, во рудите, неодиумот е поголем во релативно изобилство во монацит, во споредба со композициите на бастната страница, а разликата се забележува кога неразделните мешавини добиени од секоја се испитуваат рамо до рамо: производите добиени од монацит се повеќе розови и производите добиени од бастни се повеќе кафеави во нијанса, како резултат на зголемената релативна содржина на празеодиум во последниот.
Европската употреба била поблиску до концептот на Мосандер. Таквите светлосни лантаноидни мешавини исцрпени од цериум биле широко користени за производство на катализатори што пукаат во нафта. Вистинскиот сооднос на празеодиум со неодиум варира донекаде во зависност од изворот на минералот, но тој е често околу 1: 3. Неодиумот секогаш доминира, поради што ја доби „нео“ ознаката, одговорен за поголемиот дел од бојата на стариот дидимиум во неговите соли.