procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Манган хептоксид

Chemical compound
Манган хептоксид (манган(VII) оксид) ― неорганско соединение со формула Mn<sub>2</sub>O<sub>7</sub>. Оваа испарлива течност е многу реактивна. Тој е опасен оксидирач и првпат бил опишан во 1860 година. Тој е киселински анхидрид на перманганската киселина.
1 Својства
Кристалниот облик на ова хемиско соединение е темно зелена. Течноста е зелена од одбиената светлина и црвена од пренесената светлина. Растворлив е во јаглерод тетрахлорид и се распаѓа кога е во допир со вода.
2 Структура
Неговите својства на растворливост укажуваат на неполарен молекуларен вид, што е потврдено од неговата структура. Молекулите се состојат од пар тетраедри кои делат заедничко теме. Во темињата има атоми на кислород, а во средиштата на тетраедрите се средишта на Mn(VII). Поврзаноста е означена со формулата O<sub>3</sub> Mn−O−MnO<sub>3</sub> . Крајните растојанија Mn−O се 1,585 Å и премостувачкиот кислород е 1,77 Å оддалечен од двата атоми на Mn. Аголот Mn−O−Mn е 120,7°.
Дисулфат, дифосфат и дихромат прифаќаат структури слични на онаа на Mn<sub>2</sub>O<sub>7</sub>. Веројатно најслична главна група видови е Cl<sub>2</sub>O<sub>7</sub>. Фокусирајќи се на споредбите во низите на преодниот метал, Tc<sub>2</sub>O<sub>7</sub> и Mn<sub>2</sub>O<sub>7</sub> се структурно слични, но аголот Tc−O−Tc е 180°. Цврстиот Re<sub>2</sub>O<sub>7</sub> не е молекуларен, туку се состои од вкрстено поврзани средишта Re со тетраедрални и октаедрални места; во фазата на пареа е молекуларен со слична структура на Tc<sub>2</sub>O<sub>7</sub>.
3 Синтеза и реакции
Mn<sub>2</sub>O<sub>7</sub> настанува како темно зелено масло со додавање на концентрирана сулфурна киселина во калиум перманганат. Реакцијата првично произведува перманганска киселина, HMnO<sub>4</sub> (структурно, HOMnO<sub>3</sub>), која се дехидрира со ладна сулфурна киселина за да го образува својот анхидрид, Mn<sub>2</sub>O<sub>7</sub>.
: 2 KMnO<sub>4</sub> + 2 H<sub>2</sub>SO<sub>4</sub> → Mn<sub>2</sub>O<sub>7</sub> + H<sub>2</sub>O + 2 KHSO<sub>4</sub>
Mn<sub>2</sub>O<sub>7</sub> може дополнително да реагира со сулфурна киселина за да даде извонреден манганил (VII) катјон , кој е изоелектронски со хром триоксид:
: Mn<sub>2</sub>O<sub>7</sub> + 2 H<sub>2</sub>SO<sub>4</sub> → 2 + H<sub>2</sub>O
Mn<sub>2</sub>O<sub>7</sub> се распаѓа блиску до собна температура, експлозивно толку над 55 °C. Експлозијата може да биде започната со удар на примерокот или со негова изложеност на оксидирачки органски соединенија. Производите се манган диоксид и кислород. Се произведува и озон, кој и дава силен мирис на супстанцијата. Озонот може спонтано да запали парче хартија на која е ставен алкохолен раствор.
Манган хептоксид реагира со водород пероксид во присуство на сулфурна киселина, ослободувајќи кислород и озон:
: 2 Mn<sub>2</sub>O<sub>7</sub> + 2 H<sub>2</sub>O<sub>2</sub> + 4 H<sub>2</sub>SO<sub>4</sub> → 4 MnSO<sub>4</sub> + 6 H<sub>2</sub>O + 2 O<sub>3</sub> + 3 O<sub>2</sub>
4 Наводи
Куче што лае (хемиска реакција)

„Куче што лае“ ― егзотермна хемиска реакција која е резултат на палење на мешавина од јаглерод дисулфид и азотен оксид. Кога ќе се запали во цилиндрична цевка, реакцијата произведува силен блесок и гласно лаење - што потсетува на куче што лае.
Во едноставни поими, реакцијата „куче што лае“ е постапка на согорување, во кој горивото (јаглерод дисулфид, CS<sub>2</sub>) реагира со оксидирачки агенс (азотен оксид, N<sub>2</sub>O), произведувајќи топлина и елементарен сулфур. Предниот дел на пламенот во реакцијата е зона на многу жежок, прозрачен гас, произведен од реактантите кои се распаѓаат.
: 8 N<sub>2</sub>O + 4 CS<sub>2</sub> → S<sub>8</sub> + 4 CO<sub>2</sub> + 8 N<sub>2</sub>
Во април 1853 година, Јустус фон Либиг ја направил изведбата пред баварското кралско семејство; но, стаклениот сад се скршил, а парчиња стакло нанеле полесни повреди на лицата на кралицата Тереза, нејзиниот син принцот Луитполд и самиот Либиг.
1 Наводи
Калај(II) оксид

Калај(II) оксид (стан оксид) — соединение со формулата SnO. Составен е од калај и кислород каде што калајот има состојба на оксидација од +2. Постојат две форми, стабилна сино-црна форма и метастабилна црвена форма.
1 Подготовка и реакции
Сино-црниот SnO може да се произведе со загревање на калај (II) оксид хидрат, каде SnO·xH<sub>2</sub>O (x<1) се таложи кога солта на калај(II) ќе реагира со алкален хидроксид како на пр. NaOH.
Метастабилниот, црвен SnO може да се подготви со нежно загревање на талогот произведен од дејството на воден амонијак на калај(II) солта.
SnO може да се подготви како чиста супстанција во лабораторија, со контролирано загревање на калај(II) оксалат (стан оксалат) во отсуство на воздух или под CO<sub>2</sub> атмосфера. Овој метод се применува и за производство на железен оксид и манган оксид.:SnC<sub>2</sub>O<sub>4</sub>·2H<sub>2</sub>O → SnO + CO<sub>2</sub> + CO + 2 H<sub>2</sub>O
Калај (II) оксид гори во воздух со слаб зелен пламен за да формира SnO<sub>2</sub>.:2 SnO + O<sub>2</sub> → 2 SnO<sub>2</sub>
Кога се загрева во инертна атмосфера првично се јавува диспропорционално давајќи Sn метал и Sn<sub>3</sub>O<sub>4</sub> што дополнително реагира и дава SnO<sub>2</sub> и Sn метал.:4SnO → Sn<sub>3</sub>O<sub>4</sub> + Sn
:Sn<sub>3</sub>O<sub>4</sub> → 2SnO<sub>2</sub> + Sn
SnO е амфотеричен, се раствора во силна киселина за да се добијат калај(II) соли и во силна база за да се добијат станити кои содржат Sn(OH).<sub>3</sub><sup>-</sup>. Може да се раствори во раствори на силна киселина за да се добијат јонските комплекси Sn(OH<sub>2</sub>)<sub>3</sub><sup>2+ </sup>и Sn(OH)(OH< sub>2)<sub>2</sub><sup>+</sup>, а во раствори со послаби киселини се добива Sn<sub>3</sub>(OH)<sub>4</sub><sup>2+</sup>. Забележете дека безводните станити, на пр. K<sub>2</sub>Sn<sub>2</sub>O<sub>3</sub>, K<sub>2</sub>SnO<sub>2</sub> се исто така познати.
SnO е редукционо средство и се смета дека го редуцира бакарот(I) во метални кластери во производството на таканареченото „бакарно рубин стакло“.
2 Структура
Црниот, α-SnO ја прифаќа тетрагоналната структура на слојот PbO која содржи четири координатни квадратни пирамидални атоми на калај. Оваа форма се наоѓа во природата како редок минерал ромархит. Асиметријата обично едноставна и се припишува на стерично активенот пар; сепак, пресметките на густината на електроните покажуваат дека асиметријата е предизвикана од антиврзувачка интеракција на орбиталите Sn(5s) и O(2p). Електронската структура и хемијата на активниот пар ги одредуваат повеќето својства на материјалот.
Не-стехиометрија е забележана кај SnO.
Електронскиот јаз на опсегот е измерен помеѓу 2,5eV и 3eV.
3 Употреба
Доминантната употреба на калај оксидот е како претходник во производството на други, типично двовалентни, калајни соединенија или соли. Стан оксидот, исто така, може да се користи како средство за намалување и во создавањето на стакло од рубин. It has a minor use as an esterification catalyst.
Цериум(III) оксидот во керамичка форма, заедно со калај(II) оксид (SnO) се користи за осветлување со УВ светлина.
Градишта (Габреш)

Градишта, Кале или Габрешко кале (|Γκρατίτσα, ''Κάλε'', ''Καϊλάς'') — средновековно утврдување кај Габреш, Костурско, Егејска Македонија.
1 Местоположба
Остатоците од тврдината се наоѓаат на Д’мбенска Планина меѓу селата Габреш и Брезница. Има визуелна врска со тврдината Градишта на југ. Сместена е над десниот брег на Рулска Река, близу параклисот „Св. Антониј“, и го штитела патот крај неа.
2 Опис
Утврдувањето е искривен трапез со квадратна кула. Друга квадратна кула е во допир со западната ѕидина. Археологот Николаос Муцопулос смета дека бедемската структура на Габрешкото кале ги покажува сите конструктивни особености на Јустинијановото градителство, но претпоставува дека на тоа место треба да имало античко утврдување поради најдената монета на Александар Македонски и делови од римски садови од Антониј Керамопул во поширокото подрачје.
Сценска крв

Сценска крв, театарска крв или лажна крв ― сè што е користено како замена за крв во театарските или филмските изведби. На пример, во индустријата за специјални ефекти, кога режисерот треба да симулира глумец кој е застрелан или исечен, може да се користат широк спектар на хемикалии и природни производи. Најчеста е црвената боја за храна, често во мали балони заедно со експлозивни направи наречени кеси.
1 Потекло
Алфред Хичкок користел Bosco Chocolate Syrup како лажна крв во неговиот трилер „''Психо''“ од 1960 година.<ref>Seckel, Al. ''''. Sterling Publishing Co., Inc. стр. 200. . Посетено на 22 февруари 2023. Бидејќи филмот беше црно-бел, бојата беше помалку важна од конзистентноста.
2 Причини за употреба
Постојат многу причини за замена за вистинска крв во филмската индустрија, како што се етичките и санитарните грижи и загриженоста за емоционалната благосостојба на глумците. Исто така, вистинската склоност на крвта да се коагулира и брзо се зацврстува ја прави несоодветна за повторени земања без освежување; подолготрајната вискозност на стадиумската крв ја олеснува работата на сетот.
3 Вообичаен рецепт
Лажната крв претежно се состои од следново во различни соодноси:
* Пченкарен сируп (или обичен сируп) како основа
* Течност за миење садови за спречување на правење дамки
* Замаглувач, на пр. титан диоксид за да се направи крвта непроѕирна
* Црвена прехранбена боја како главна боја
* Сина боја за храна за затемнување на тонот
* Вода, разредете до саканата густина
Кечап, чоколаден сируп и сос за прелив од цреши/јагоди (за потемнување, додадете цврсти „парчиња“ на текстурата и зголемување на вискозноста) се исто така вообичаени состојки. Повеќето рецепти можат да предизвикаат дамки, па затоа гардеробата треба да се измие што е можно поскоро.
4 Кенсингтон Гор
„Кенсингтон Гор“ (игра на зборови на лондонското место и улица) бил заштитен знак за лажна крв што користена во филмовите и во театарот. Тоа било произведено од пензиониран британски фармацевт, Џон Тингејт или Тајнгејт, во текот на 1960-тите и 1970-тите, во селото Аботсбери, Дорсет. Достапни биле многу варијанти на крв, со различни степени на вискозност, нијанси и текстури. Од смртта на Тингејт, името „Кенсингтон Гор“ станало општ поим за сценска крв. Кенсингтон Гор бил искористен во филмот „''Сјаење''“''.''
5 Други употреби
Театарската крв има и други примени освен нејзината употреба во филмската индустрија.
Науката за судско вештачење за анализа на шаблоните на дамки од крв користи сценска крв или понекогаш крв од крава во макетни сцени на злосторството кога вежба нови иследници.
Уметноста на мулажа користи театарска крв при примена на лажни повреди за целите на обука на тимови за одговор при итни случаи и друг медицински и воен персонал.
Театарската крв исто така популарно е користена во костими за Ноќта на вештерките за прикажување на повреди, рани од истрел/убоди или специјални ефекти за целите на козметичката забава. Користена и во одредени игри со улоги во живо со хорор тематика.
6 Поврзано
* Замена за крв
* Испрскана крв
* Сценска шминка
Градиште (Шестево)

Градиште или Шестевска тврдина (|Κάστρο του Λογγά) — средновековна тврдина чии остатоци се наоѓаат во селото Шестево, Костурско, Егејска Македонија.
1 Местоположба
Тврдината е сместена на врвот на мал рид, на кратко растојание источно од Шестево. Пристапот до неа е мошне тежок и возможен само низ премин од северна страна на замокот, што ја прави важно и недостапно утврдување.
2 Историја
Групи проучуваања на тврдината направил истакнатиот археолог Николаос Муцопулос, кој утврдил дека средновековната тврдина се темели на постара римска населба. Римската ѕидина била укрепена со кула во времето на големите градежни потфати на Јустинијан I во VI век. Може да станува збор за тврдината ''Лагис'' (''Λάγης''), која стои на долгиот список на Прокопиј Кесариски за тврдините на Јустинијан во Македонија и останала непрепознаена.
Тврдината е уништена во VII век од словенските напади и напуштена до X век, кога е обновена од македонските кралеви. Оваа нова тврдина ''Лонга'' (''Λογγά'') прв ја споменува византискиот летописец Јован Скилица во неговиот опис на походите на царот Василиј II против Самуил: „тврдината наречена Лога беше под опсада“. Според Николаос Мерѕос тука е месноста Убави Дабови, која според Скилица се наоѓала „меѓу Костур и Преспа“, и во која е убиен комитопулот Давид, братот на Самуил. Царот во 1017 г. ја продолжил војната против Самуил во Западна Македонија. Пристигајќи на подрачјето северно од Костур, тој релативно лесно го зазел замокот ''Лонга'' и се продолжил да се движи кон Костур, но не успеал да го совлада отпорот на Македонците. Лонга е уништена, а жителите се распрснале.
Следното сведоштво, кое веројатно се однесува на таа тврдина, е на Георги Акрополит, кој ги опишува судирите помеѓу армиите на Никејското Царство и епирскиот деспот Михаил II Комнин, кој им се приклучил на Норманите. Во 1259 г. се одиграла решавачка битка меѓу никејската и норманската армија. Таа е позната како Пелагониска битка, но започнала со судир кај ''Бориловата Шума'' (''Βορίλλα λόγγος''). Тројца византиски историчари — Георги Пахимер, Георги Акрополит и Никифор Григора ја нарекуваат Битка кај Костур и некои историчари сметаат дека таа се водела во малата долина северно од езерото, близу старата тврдина Лонга.
На крајот на византискиот и почетокот на османлискиот период на подножјето на ридот, 3 км западно од Тиолишта, е создадено селото Л’ка. Тоа село е напуштено пред 1880 г. поради свлечишта и поплави од реката која се спушта од Вишени, како и поради зулумите на албанските банди.
3 Опис
Бедемот е зачуван на висина од околу 1,70 м. Изграден е од сув камен без малтер и оградува површина од 7 декари. Бил висок 2,5 - 3,0 м, а дебел 2,20 м, со внатрешна коса потпора за подобра одбрана бидејќи на влезот има само една кула.
Внатре има напречни ѕидови кои ја двојат тврдината на две нивоа. На југоисточниот крај се остатоците од црквата, мала базилика со внарешен двор одзади. Откриени се многу фрагменти од керамика и стаклени садови, водоводни цевки, два гроба и метални предмети како ножеви, стрели и накит.
Рубидиум флуорид

Рубидиум флуорид (RbF) е флуоридна сол на рубидиум. Тој е кубичен кристал со структура на камена сол.
Постојат неколку методи за синтеза на рубидиум флуоруд. Една од методите вклучува реакција на рубидиум хидроксид со флуороводородна киселина:: RbOH + HF → RbF + H<sub>2</sub>O
Друг метод е неутрализација на rрубидиум карбонат со флуороводородна киселина:: Rb<sub>2</sub>CO<sub>3</sub> + 2HF → 2RbF + H<sub>2</sub>O + CO<sub>2</sub>
Друг возможен метод е реакција на рубидиум хидроксид со амониум флуорид:
: RbOH + NH<sub>4</sub>F → RbF + H<sub>2</sub>O + NH<sub>3</sub>
Најмалку користениот метод поради трошењето на рубидниот метал е директна реакција со гас на флуор, бидејќи рубидиумот бурно реагира со халогени:: 2Rb + F<sub>2</sub> → 2RbF
1 Наводи
*
XVII легија

XVII легија (Седумнаесетта легија; латински: Legio XVII) ―― легија на императорската римска војска. Била основана од Август околу 41 п.н.е. Легијата била уништена во Битката кај Тевтобуршката Шума (9 септември 9). Симболот и когноменот на легијата се непознати.
1 Историја
Оваа легија веројатно била создадена за да се справи со Секст Помпеј, последниот противник на вториот триумвират, кој бил стациониран на Сицилија и загрозувајќи го снабдувањето со жито во Рим.
По поразот на Марк Антониј и Клеопатра во Битката кај Актиум (31 п.н.е.), легијата била стационирана во Галија. На крајот на 1 век п.н.е., Седумнаесеттиот бил испратен во провинциите Германија кај Рајна и бил стациониран во Кастра Ветера (Ксантен). Во 5 н.е., провинциите биле смирени и Публиј Квинктилиј Вар бил назначен за управник и командант на војската во Германија.
На 9 септември, Арминиј, водачот на херуските сојузници, пријавил бунт во рајнската област. Без да се посомнева во добиените информации, Вар ги зел своите три легии, XVII заедно со XVIII и XIX, и се упатил кон запад. На 9 септември, во близина на денешниот Оснабрик, Херуските предводени од Арминиј ја нападнале војската на управникот. Сите три легии биле уништени во она што е познато како Битка во Тевтобуршката Шума и нивните орелски стандарди биле изгубени. Стандардите на орелот биле повратени од Римјаните во подоцнежните години.
По нејзиното уништување, Римјаните никогаш повеќе не го користеле овој легиски број.
2 Поврзано
* Список на римски легии
Натриум силокс

Chemical compound
Натриум силокс — името за органосилициумско соединение кое служи како извор на силиоксидниот анјон [(CH <sub>3</sub> ) <sub>3</sub> C] <sub>3</sub> SiO <sup>−</sup> . Комплексите на овој гломазен анјонски лиганд често се прифаќаат со мали координативни броеви. Примерите вклучуваат Ti(silox) <sub>3</sub>, Nb(silox) <sub>3</sub> (PMe <sub>3</sub> ) и [Cr(silox) <sub>3</sub> ] <sup>-</sup>.
Дериватот на натриум, кој има својства слични на сол, е кластер од кубански тип .
Поврзани гломазни анјонски лиганди вклучуваат C <sub>5</sub> Me <sub>5</sub><sup>-</sup>, (Me <sub>3</sub> Si) <sub>2</sub> N <sup>-</sup> и NacNac <sup>-</sup>. Силоксoт има поголем конусен агол од C <sub>5</sub> Me <sub>5</sub><sup>-</sup> и е послаб донатор. Поголема е и од силиламидите. Поради овие причини, силокс анјон формира високо незаситени комплекси.
Комплексите со висока координативна незаситеност покажуваат висока реактивност сè додека не подлежат на внатремолекулски реакции. Силокс ја нуди оваа можност. Примери за висока реактивност прикажана од соединенијата на метал-силокс вклучуваат CO врска во јаглерод моноксид и CN врска во пиридин.
1 Подготовка
Na(silox) обично се подготвува со депротонација на силинолот (t-Bu) <sub>3</sub> SiOH, кој се подготвува со повеќестепен пат преку посредништво на (t-Bu) <sub>2</sub> SiF <sub>2</sub> . Се добива и со третман на <sup>t</sup> Bu <sub>3</sub> SiNa со азотен оксид .
Вранина тврдина

Вранина тврдина (|Βρανόκαστρο, ''Вранокастро'' или ''Κάστρο Παλαιοχωρίου'') — античка и средновековна одбранбена тврдина кај селото Палихор, Правишко, Егејска Македонија.
1 Местоположба
Утврдувањето се наоѓа на рид во североисточните пазуви на планината Кушница, источно од с. Палихор.
2 Историја
Тврдината е наречена по византискиот војсководец Алексиј Врана, кој ја обновил во XII век. Месното предание ја поврзува со Александар Македонски и затоа го носи другото име „Тврдина на Александар Македонски“ (''Κάστρο του Μ. Αλεξάνδρου'').
Изградена е од македонската држава за заштита на златните рудници во околината, кои учествувале во финансирањето на походите на Александар Македонски во Азија. По исцрпувањето на наоѓалиштата, таа е напуштена.
Во римскиот период замокот понекогаш се користел како стражарска испостава, но постепено излегол од употреба.
Во 1185 г. византискиот војсководец Алексиј Врана ја обновил тврдината, ѝ го зајакнал утврдувањето и поставил гарнизон. Овојпат таа немала улога на рудници, кои повеќе не постоеле, туку да ги контролира преминот и патот меѓу венецот Кушница и езерото Прасијада, кое тогаш ја опфаќало денешната рамница на Филипи. Во 1383 г. тврдината е освоена од Османлиите. Според месно предание, опсадата траела четириесет дена.
Во Горниот град на тврдината има мал параклис посветен на Свети Тодор. За празникот Тодорица жителите на Палихор и пошироката околина одат таму на поклоление.
3 Галерија
XVIII легија

XVIII легија (Осумнаесетта легија; латински: Legio XVIII; напишана како XVIII или XIIX) ― легија на императорската римска војска. Основана е околу. 41 п.н.е. од идниот император Август. Легијата, заедно со XVII и XIX легија, била уништена во Битката кај Тевтобуршката Шума (9 септември 9 н.е.). Симболот и когноменот на легијата се непознати.
1 Историја
Оваа легија веројатно била создадена за да се справи со Секст Помпеј, последниот противник на вториот триумвират, стациониран во Сицилија и се заканувал на снабдувањето со жито на Рим. Веројатно таа била една од осумте легии што Август му ги ветил на Марк Антониј за неговиот поход против Партите, но никогаш не ја исполнил. 
По поразот на Антониј и Клеопатра во Битката кај Актиум (31 п.н.е.), легијата била стационирана во Галија. Кон крајот на 1 век п.н.е., XVIII била испратена во провинциите Германија кај Рајна за да учествува во огромната војска предводена од Друс, а подоцна и од Тибериј. Во 5 година, провинциите биле смирени. Во 7 година, Публиј Квинтилиј Вар бил назначен за управник.
На 9 септември, Арминиј, водачот на херуските сојузници, пријавил бунт во рајнската област. Без да се посомнева во добиените информации, Вар ги зел своите три легии, XVIII заедно со XVII и XIX, и се упатил кон запад. На 9 септември, во близина на денешниот Оснабрик, Херуските предводени од Арминиј ја нападнале војската на управникот. Сите три легии биле уништени во она што е познато како Битка кај Тевтобуршката Шума и нивните орелски стандарди се изгубени.
По нивното уништување, Римјаните никогаш повеќе не ги користеле овие легиски броеви (XVII, XVIII и XIX).
2 Познати членови на легијата
Име, Ранг, Временска рамка, Провинција, Војник сместен во, Ветеран сместен во, Извор
Гај Помпеј Прокул, воен трибун, ?, ?, ?, Италија
Марк Келиј, кентурион, ?, Ретија?, ?, -
3 Поврзано
* Список на римски легии
Индиго кармин

Индиго кармин, или 5,5'-индигодисулфонска киселинска натриумова сол, ― органска сол добиена од индиго со ароматична сулфонација, што го прави соединението растворливо во вода. Тој е одобрен за употреба како боја за храна во Соединетите Држави и ЕУ за да се добие сина боја. Неговиот Е-број е Е132. Тој е и показател за pH вредност.
1 Употреба
Индиго карминот во воден раствор 0,2% е син на pH вредност од 11,4 и жолт на 13,0. Индиго карминот е исто така оксидационо-редукционен показател, пожолтувајќи по намалувањето. Друга употреба е како показател за растворен озон преку претворање во исатин-5-сулфонска киселина. Сепак, се покажало дека оваа реакција не е специфична за озонот: таа, исто така, открива супероксид, важна разлика во клеточната физиологија. Се користи и како боја во производството на капсули.
1.1 Медицинска употреба
Индиготиндисулфонат натриум, кој се продава под брендот Bludigo, се користи како дијагностичка боја за време на хируршки зафати. Индициран е за употреба како помош за гледање при цистоскопска проценка на интегритетот на мочоводите кај возрасни по уролошки и гинеколошки отворени, роботски или ендоскопски хируршки постапки. Тој бил одобрен за медицинска употреба во Соединетите Држави во јули 2022 година.
Во акушерската хирургија, растворите на индиго кармин понекогаш се користени за откривање на истекување на плодова вода. Во уролошката хирургија, интравенска инјекција со индиго кармин често е користена за да се истакнат делови од уринарниот тракт. Бојата брзо се филтрира преку бубрезите од крвта и ја обојува урината во сина боја. Ова овозможува структурите на уринарниот тракт да бидат видени на хируршкото поле и да се покаже дали има истекување. Сепак, бојата може да предизвика потенцијално опасно зголемување на крвниот притисок во некои случаи.
Иако не се впива од клетките, дамката од индиго кармин, испрскана на посакуваните областите, ја истакнува топографијата на површината на мукозата со нејзината сина боја. Претежно е користен во концентрација околу 0,2%, дамката со индиго кармин е корисна како надгледувачки метод за дијагностицирање на минутни лезии, за разликување помеѓу бенигни и малигни лезии, како и за олеснување на примената на зголемувачки ендоскопи за набљудување и анализа на површинската структура на лезијата., ги разграничува границите на малигните лезии во раната фаза и ја проценува длабочината на инвазијата на ракот. Се користи за дијагностицирање на Баретовиот хранопровод, проценка на вилузна атрофија, дијагностицирање и разликување на полипоидни и неполипоидни лезии во дебелото црево и дијагностицирање на аденом на желудникот и рак.
2 Галерија
XIX легија

XIX легија („Деветнаесетта легија“; латински: Legio XIX) ― легија на императорската римска војска. Бил уништен во 9 н.е. во Битката кај Тевтобуршката Шума. Амблемот на XIX-тата легија е непознат, но веројатно бил јарец како и другите легии што биле под власт на Август.
1 Историја
Била основана во 41 или 40 п.н.е од Август. Нивната прва задача била на Сицилија каде Секст Помпеј, синот на Помпеј, водел бунт. Овој бунт го загрозувал снабдувањето со жито на Рим и му требал остар одговор.
Во 30 п.н.е., ветераните од XIX легија биле населени во близина на Пиза, и потоа, остатокот од легијата бил распореден на границата на Рајна со основен камп кај денешен Келн. XIX легија учествувала во германските походи на Друс (13–9 п.н.е.) и на Тибериј (8–5 п.н.е.). До 5-та година п.н.е., Германија била римска провинција и Публиј Квинктилиј Вар бил назначен за управник.
Легијата можела да биде стационирана во денешен Дангштетен. Можно е причината поради која легијата била стационирана овде е да го контролира блискиот римски пат.
Во 9 септември н.е., Арминиј, водач на Херуските и римски сојузник, поставил стапица. Тој пријавил голем бунт на едно од западните племиња и предложил враќање на управникот и на неговите легии на Рајна. Варус го прифатил предлогот и отишол со легиите XVII, XVIII и XIX. Војската била заробена во близина на денешен Оснабрик и била целосно уништена во Битката кај Тевтобуршката Шума. Помеѓу 16 и 18, Германик, водачот на војските на Рајна, ги барал остатоците од легиите. Орелот на XIX легија бил земен од Бруктерите. Во 15 н.е. војниците под команда на Лукиј Стертиниј го спасиле орелот. По нејзиното уништување, Римјаните никогаш повеќе не го користеле овој легиски број.
2 Поврзано
* Список на римски легии
3 Наводи
Изобутанол

Изобутанол ( номенклатура на IUPAC : 2-метилпропан-1-ол ) е органско соединение со формулата (CH <sub>3</sub> ) <sub>2</sub> CHCH <sub>2</sub> OH (понекогаш претставено како ''i'' -BuOH ). Оваа безбојна, запалива течност со карактеристичен мирис главно се користи како растворувач или директно или преку нејзините естри. Неговите изомери се 1-бутанол, 2-бутанол и <i>терц -бутанол, од кои сите се важни и корисни во индустријата.
1 Производство
Изобутанолот се произведува со карбонилирање на пропилен . Индустриски мора се практикуваат два методи, хидроформилацијата е почеста и генерира мешавина од изобутиралдехид и бутиралдехид :
: CH <sub>3</sub> CH = CH <sub>2</sub> + CO + H <sub>2</sub> → CH <sub>3</sub> CH <sub>2</sub> CH <sub>2</sub> CHO
Реакцијата се катализира со комплекси на кобалт или родиум. Добиените алдехиди се хидрогенизираат до алкохолите, кои потоа се одвојуваат. Кај Reppe карбонилацијата се добиваат истите производи, но хидрогенизацијата се врши со реакција на поместување вода-гас .
1.1 Лабораториска синтеза
Пропанолот и метанолот може да се реагира за да се произведе изобутил алкохол преку кондензација на Гуербет .
1.2 Биосинтеза на изобутанол
''E. coli'' како и неколку други организми се генетски модифицирани за да произведуваат C4 алкохоли од гликоза, вклучувајќи изобутанол, 1-бутанол, 2-метил-1-бутанол, 3-метил-1-бутанол и 2-фенилетанол. Високо активниот биосинтетички пат на аминокиселините на домаќинот се префрла на производство на алкохол. α- Кетоизовалератот, добиен од валин, е склон кон декарбоксилација за да даде изобутиралдехид, кој е подложен на редукција на алкохол:: (CH <sub>3</sub> ) <sub>2</sub> CHC(O)CO<sub>2</sub> H → (CH <sub>3</sub> ) <sub>2</sub> CHCHO + CO<sub>2</sub>: (CH <sub>3</sub> ) <sub>2</sub> CHCHO + NADH + H <sup>+</sup> → (CH <sub>3</sub> ) <sub>2</sub> CHCH <sub>2</sub> OH + NAD <sup>+</sup>
2 Апликации
Употребата на изобутанол и n-бутанол се слични. Тие често се користат наизменично. Главните апликации се како лакови и прекурсори на естрите, кои се корисни растворувачи, на пр. изобутил ацетат . Изобутил естрите на фталната, адипската и сродните дикарбоксилни киселини се вообичаени пластификатори . Изобутанолот е исто така составен дел на некои биогорива .
3 Безбедност и регулација
Изобутанолот е еден од најмалку токсичните бутаноли со од 2460 mg/kg (стаорец, орално).
Во март 2009 година, Владата на Канада објави забрана за употреба на изобутанол во козметиката .
4 Поврзано
XVI истрајна Флавиева легија

XVI истрајна Флавиева легија (Шеснаесетта истрајна Флавиева легија; латински: Legio XVI Flavia firma) ― легија на императорската римска војска. Легијата била создадена од императорот Веспазијан во 70 година од остатоците на XVI галска легија (која се предала во Батавскиот бунт). Единицата сè уште постоела во 4 век, кога ја чувала границата на Еуфрат и кампувала во Сура (Сирија). Амблемот на легијата бил Пегаз, иако претходните изучувања претпоставувале дека е лав.
1 Споменати членови
Име, Ранг, Временска рамка, Провинција, Извор
Лукиј Корнелиј Пусио Аниј Месала, легат, пред 70 година
Лукиј Домитиј Аполинарис, легат, ок. 84-87 година, IGR III. II.569
Лукиј Нератиј Прокул, легат, ок. 138 година
Гај Септимиј Север, легат, ок. 155 година
Лукиј Фабиј Кило, легат, помеѓу 180 и 184 година, = ILS 1141; = ILS 1142 година
Лукиј Мариј Перпетуус, легат, после 200 година, = ILS 1165; = ILS 5899
Публиј Тулиј Варон , латиклавски трибун, ок. 120 година, =ILS 1047 година
Марк Акена Хелвиј Агрипа, латиклавски трибун, 2 век
2 Поврзано
* Список на римски легии
Јан Лукашијевич

Јан Лукашијевич (пол |Jan Lukasiewicz;, 21 декември 1878-13 февруари 1956 година) бил полски логичар и математичар, филозоф, член на лавовско-варшавската школа.
Студирал симболичка логика, историја на логика и металошки проблеми. Тој е особено познат по неговата реконструкција на стоичката логика на Аристотел. Креатор на тривалентна логика во која изјавата може да има една од трите вредности: вистина, лага и можна (неутрална) и четиривалентна логика, во која изјавата може да има една од четирите вредности: вистина, лага, веројатно и неверојатно.
Неговите главни дела се: Елементи на математичката логика, Филозофски белешки со поливалентни системи на сметководство на ставови, Прилог кон историјата на логиката на ставовите, Аристотеловата силогистика од гледна точка на модерната формална логика.
1 Животот
Тој пораснал во Лавов и бил единственото дете на Павел Лукасијевиќ (|Paweł Łukasiewicz), капетан во австриската армија и Леополдин, ќерки на државен службеник. Неговото семејство било римокатоличко.
2 Наводи
Контекст (списание)

Context / Контекст е меѓународно списание на Институтот за македонска литература во Скопје.
1 Историјат
Context/Контекст е меѓународно научно списание за компаративна книжевност и интердисциплинарни културолошки истражувања. Во него се објавуваат рецензирани и типологизирани прилози на англиски и на македонски јазик. Списанието се објавува од 1995 година, а својот сегашен профил на меѓународно списание и со овој наслов го оформи во осмиот број во 2010 година (претходните седум броја беа печатени под насловот Книжевен контекст). На страниците на Context/Контекст се презентираат студии од домашни и странски автори посветени на проблемските подрачја на современите хуманистички дисциплини, со акцент врз нивното што посестрано испреплетување и комбинирање и мултиплицираното поврзување со социо-општествениот и културен контекст.
Контекст е меѓународно списание и објавува прилози на англиски и на македонски јазик. Сите текстови се рецензираат.
Ракописите и редакциската преписка се упатуваат на следната адреса:
Институт за македонска литература
ул."Григор Прличев" бр.5,п. фах 455
1000 Скопје
Република Северна Македонија
context@iml.edu.mk
2 Уредувачки одбор
Меѓународен уредувачки одбор на Context / Контекст:
главен и одговорен уредник, д-р Соња Стојменска-Елзесер (Македонија)
д-р Лидеке Плате (Холандија)
д-р Звонко Танески (Словачка)
д-р Маруша Пушник (Словенија)
д-р Златко Крамариќ (Хрватска)
м-р Ема Лакинска, секретар (Македонија)
Смилен Гаргов

Смилен Гаргов (Роден во — ) — македонски активист. Жртва на комунистичкиот режим во НР Бугарија.
1 Животопис
Бил дел од илегалната чета на Герасим Тодоров скоро месец и половина, поради што бил осуден на смрт со бесење. Смртната пресуда била извршена, ноќта помеѓу 18 и 19 мај, 1949 година во една од смрдливите простории на судската палата во Горна Џумаја. Заедно со него обесени биле и: Асен Михајлов, Јанчо Јанев, Георги Тополигов, Андреја Спасов, Стојне Бачијски и Димитар Цветков
2 Поврзано
Георги Гаргов
3 Наводи
Георги Тополигов

Георги Тополигов (Роден во — ) — македонски активист. Жртва на комунистичкиот режим во НР Бугарија.
1 Животопис
Георги не зел учество во четата на Герасим Тодоров, но со помош на лажни сведоци тој бил обвинет за организирање на народот со цел истите да создадат нелегални групи за борба против "народната" власт во Пиринска Македонија. Со овие лажни обвиненија тиј е осуден на смрт со бесење. Обесен е ноќта помеѓу 18 и 19 мај, 1949 година во една од смрдливите простории на судската палата во Горна Џумаја.
Заедно со него биле обесени ѝ: Асен Михајлов, Јанчо Јанев, Андреја Спасов, Смилен Гаргов, Стојне Бачијски и Димитар Цветков.
Тополигов бил жесток подржувач за слободна и независна Македонија.
2 Наводи
Стојне Бачијски

Стојне Цветков Бачијски ( — ) — бугарско воено лице и дисидент. Тој бил жртва на комунистичкиот режим во НР Бугарија.
1 Животопис
Полковникот Стојне бил само неколку дена заедно со четата, кога се чекало воспоставување на каналот кон Грција. Блокадите започнале, па така и тој како и сите други нелегални борци и активисти, бил фатен и обвинет за вооружен заговор против „народната“ власт. Бил осуден на смрт и бил обесен ноќта помеѓу 18 и 19 мај, 1949 година во една од смрдливите простории на судската палата во Горна Џумаја.
Заедно со него обесени биле и: Асен Михајлов, Јанчо Јанев, Георги Тополигов, Андреја Спасов, Смилен Гаргов и Димитар Цветков.
2 Наводи
Димитар Цветков

Димитар Кузманов Цветков ( — ) — Жртва на комунистичкиот режим во Бугарија.
1 Животопис
Подполковникот Димитар како и неговиот колега Стојне Бачијски бил уапсен кога започнале блокадите. Така и тој бил уапсен и осуден на смрт. Бил обесен ноќта помеѓу 18 и 19 мај, 1949 година во една од смрдливите простории на судската палата во Горна Џумаја.
Заедно со него обесени биле и: Асен Михајлов, Јанчо Јанев, Георги Тополигов, Андреја Спасов, Смилен Гаргов и Стојне Бачијски.
2 Наводи
Зафир Премчев

Зафир Премчев (Премчевиќ) бил српски четник, и деец на српската пропаганда во Македонија.
1 Животопис
Зафир Премчев бил роден во селото Лупште во 1872 година. Како млад заминал на печалба во Букурешт. Во 1900 година се враќа во поречието и заедно со Христо Цветков Сушички создаваат чета. Учествува во Илинденското востание во 1903 година во кичевско.
Во 1904 година преминува на српска страна, и организира српска чета во поречјето. Главен командант бил Мицко Крстев, а негов заменик Зафир Премчев. Со својата чета се судира со качаците и ВМОРО. Починал во 1937 година.
Буке (енологија)

Буке (|bouquet) — терцијарен вид на арома што зависи од староста на виното. Поимот потекнува од францускиот збор за китка цвеќиња (букет).
Букето се опишува со наведување на овошје (или предмети!) со својствен мирис, кој треба да го буди вкусот на виното. Толку често можеме да прочитаме дека виното има мирис (арома) на цреши, ноти на мед и јагоди или префинет вкус на тутун или бензин.
Описите не мора да бидат ограничени на однапред дефинирани мириси, важен е субјективниот впечаток што го остава виното. На пример, на луѓето во урбаните средини може да им е туѓ мирисот на косена трева или сеното, но ќе најдат некој друг израз за да го доловат вкусот. Во повеќето случаи, почетниците пронаоѓаат фантастични изрази при опишувањето, бидејќи тие се неоптоварени со утврдени фрази.
Бамбарски јазик

Бамана (бамбара, бамананкан) е јазик на народот Бамана или Бамбара, кој се зборува главно во центарот на западниот дел на Република Мали. Има статус на национален јазик и е главен јазик за меѓународна комуникација во Мали. Припаѓа на јазичното семејство Манде (макросемејство „конго-кордофанско“).
Бројот на говорители на бамана како нивен мајчин јазик се проценува на 4 милиони луѓе. (од 2012 година), како на втор јазик - околу 10 милиони.
Бројот на превозници продолжува да расте.
Заедно со 12 други јазици во земјата, Бамана има статус на национален јазик во Мали. Бамана активно се учи на училиште, тоа е јазик на радио и телевизиско емитување. На Баман се објавени стотици книги од популарна-применета природа; Неодамна, фикцијата почна да се обликува. Широко се користи во религиозните традиции. Бамана е главниот трговски јазик во Мали и има постојан пораст во неговата употреба во различни области.
1 Дијалекти
Взаемната разбирливост помеѓу стандардниот бамана и некои локални дијалекти, како и меѓу локалните дијалекти, е тешка. Границите меѓу дијалектите често се нејасни.
Не постои општо прифатена лингвистичка класификација на баманските дијалекти. Тие може привремено да се групираат во следните групи:
западен (каарта, дијалект на Тамбакунда во Сенегал);
северна (беледугу, банамба, месекеле);
централен (џитуму, џамадугу, банинко, сегу);
јужна (чакадугу, келјадугу, јалакадугу, куруламини, банимониче, чемала, чендугу, шендугу, ганадугу);
источна (кала, курума, саро, дијалекти северозападно од Мопти);
југоисточен (зегедугу, бендугу, банинко, бакокан, ѓубре)
2 Наводи
Доктор Дулитл (филм од 1967)

„Доктор Дулитл“ (англиски: ''Doctor Dolittle'') — американски филм од 1967 година во режија на Ричард Флејшер (Richard Fleischer), според сценариото на Лесли Брикјус (Leslie Bricusse). Филмот претставува екранизација на романите на Хју Лофтинг (Hugh Lofting). Главните улоги ги играат: Рекс Харисон (Rex Harrison), Саманта Егар (Samantha Eggar), Ентони Њули (Anthony Newley) и Ричард Атенборо (Richard Attenborough). Филмот добил лоши оцени од филмските критичари, но благодарение на големото лобирање од студиото, бил номиниран за наградата „Оскар“ во девет категории при што ги освоил наградите за најдобра филмска музика и за најдобри визуелни ефекти.Сепак, со текот на времето, филмот прераснал во класика.
1 Синопсис
Д-р Џон Дулитл живее во мало село во Англија каде ги лечи животните, но исто така умее да зборува со нив. Откако пушта на слобода еден заљубен морж, него неправедно го испраќаат во лудница, неговите животни се здружуваат со двајцата негови најблиски пријатели, Метју Маг и Томи Стабинс, и го ослободуваат. Потоа, сите заедно ѝ се придружуваат на Ема Ферфакс заминуваат со брод во потрага по едно ретко суштество — големиот розев морски полжав.
Ниобиум моноксид

Ниобиум моноксид — неорганско соединение со хемиска формула NbO. Тоа е сива цврста супстанца со метална спроводливост.
1 Структура и електронски својства
NbO усвојува необична кубна структура, слична на структурата на камената сол, но со некои атоми што недостасуваат во споредба со неа, така што и атомите на ниобиум и кислород имаат квадратно планарни координативни геометрии. Центрите на ниобиум се распоредени во октаедри и има структурна сличност со октаедарните ниобиумски кластери во пониските халиди на ниобиумот. Во NbO должината на врската Nb-Nb е 298 pm што се споредува со 285 pm во металот. Една студија за поврзувањето заклучува дека постојат силни и речиси ковалентни врски помеѓу металните центри.
Тоа е суперпроводник со преодна температура од 1,38 К. Се користи во кондензатори каде што се формира слој од Nb<sub>2</sub>O<sub>5</sub> iоколу зрната NbO како диелектрик.
2 Подготовка
NbO може да се подготви со редукција на Nb<sub>2</sub>O<sub>5</sub> со H<sub>2</sub>. MПотипично, се подготвува со компропорција::Nb<sub>2</sub>O<sub>5</sub> + 3 Nb → 5 NbO
Неодиум(II) хлорид

Неодиум(II) хлорид или неодиум дихлорид — хемиско соединение на неодиум и хлор со формула NdCl<sub>2</sub>.
1 Подготовка
Неодиум(II) хлорид може да се подготви со редукција на неодиум(III) хлорид со литиум метал/нафтален или литиум хлорид во THF.
Намалување на неодиум (III) хлорид со неодиум метал на температури над 650 °C, исто така, дава неодиум (II) хлорид:: 2 NdCl<sub>3</sub> + Nd → 3 NdCl<sub>2</sub>
2 Структура
Неодиум (II) хлоридот ја усвојува структурата PbCl<sub>2</sub> (котунит). Секој Nd<sup>2+</sup> јон е координиран со девет Cl<sup>−</sup> јони во тригонален призматичен распоред. Седум од растојанијата Nd-Cl се во опсегот 2,95-3,14 Å додека две се подолги на 3,45 Å.
Басни (избор)

„Басни (избор)“ — книга со басни, издание на Просветно дело, Редакција „Детска радост“ од 2009 година. Книгата, со димензии од 20 сантиметри и со обем од 56 страници, е испечатена во печатницата „Напредок“ во Тетово. Таа е каталогизирана во Националната и универзитетска библиотека „Св. Климент Охридски“, Скопје и ја носи меѓународната ознака ISBN 978-9989-30-919-9. Дизајнот и ликовно-графичкото уредување се дело на Жарко Туниќ, додека автор на корицата и на илустрациите е Миле Топуз.
1 Содржина
Книгата содржи басни од повеќе автори:* Езоп, „Лавот, магарето и лисицата“
* Езоп, „Лавот и магарето“
* Езоп, „Магарето, лисицата и лавот“
* Езоп, „Бикот и јарецот“
* Езоп, „Кучето и петелот“
* Езоп, „Јарето и волкот“
* Езоп, „Коњот и магарето“
* Езоп, „Лавот и бикот“
* Езоп, „Лавот и зајакот“
* Езоп, „Кучето со месо во устата“
* Езоп, „Еленот и лавот“
* Езоп, „Магарето и штурците“
* Езоп, „Лисицата и јарецот“
* Езоп, „Мачорот и кокошките“
* Езоп, „Јарето и волкот“
* Езоп, „Лавот и лисицата“
* Езоп, „Воловите и тркалата“
* Езоп, „Комарецот и лавот“
* Езоп, „Лавот и мечката“
* Езоп, „Чавката и гулабите“
* Езоп, „Мува“
* Жан Лафонтен, „Зајакот и желката“
* Жан Лафонтен, „Мувата и кочијата“
* Жан Лафонтен, „Лисицата и штркот“
* Жан Лафонтен, „Волкот и штркот“
* Жан Лафонтен, „Штурецот и мравката“
* Жан Лафонтен, „Гавранот и лисицата“
* Иван Андреевич Крилов, „Кукавицата и орелот“
* Иван Андреевич Крилов, „Волкот и мачорот“
* Иван Андреевич Крилов, „Петелот и бисерот“
* Иван Андреевич Крилов, „Орелот и кокошките“
* Доситеј Обрадовиќ, „Двете кучиња“
* Доситеј Обрадовиќ, „Кучето и волкот“
* Доситеј Обрадовиќ, „Кучето и волкот“
* Доситеј Обрадовиќ, „Волкот и лавот“
* Доситеј Обрадовиќ, „Лавот и глушецот“
* Доситеј Обрадовиќ, „Лакомата лисица“
* Доситеј Обрадовиќ, „Волкот и овцата“
* Киро Донев, „Итрото глувче“
* Киро Донев, „Помодарки“
* Киро Донев, „Мајмунска работа“
* Ристо Давчевски, „Последната желба“
* Ристо Давчевски, „Мува“
* Ристо Давчевски, „Учител по пеење“
* Ристо Давчевски, „Свиња во магарешка опера“
* Ристо Давчевски, „Зајачка одмазда“
* Ристо Давчевски, „Јунаштво според јадењето“
* Михо Атанасовски, „Магарешка работа“
* Михо Атанасовски, „Суднибни“
* Михо Атанасовски, „За мушичките“
* Михо Атанасовски, „Гваран“
* Михо Атанасовски, „Грнето и тавата“
* Михо Атанасовски, „Коњот и мувата“
* Михо Атанасовски, „На врвот“
* Михо Атанасовски, „Гуде“
* Михо Атанасовски, „Волк“
* Михо Атанасовски, „За жабата“
* Бошко Смаќоски, „Згода и незгода“
* Бошко Смаќоски, „Три лалиња пред три магариња“
* Бошко Смаќоски, „Итрото глувче“
* Бошко Смаќоски, „Мајка“
Варено вино

Варено вино — топол алкохолен пијалак. Се служи и ладно и топло. Може да се додаде шеќер и некои зачини како цимет и каранфилче.
1 Подготовка
Најмногу внимание треба да се посвети на загревањето на виното, што повеќе или помалку ја намалува количината на алкохол. Бидејќи етил алкохолот испарува на 83 °C, не смее да се загрева над оваа температура. Во Финска пред да послужат во шолја ставаат неколку зрна суво грозје и излупени бадеми. Варените вина обично не се со врвен квалитет и скапи, бидејќи во вареното вино преовладува аромата на каранфилче и цимет, поради што се губи оригиналното винско буке.
2 Зачини
Најчето на вареното вино му се додаваат каранфилче, цимет, анасон, ѓумбир, кардамон, лаворов лист, кора од лимон, портокал (и сок) и зелен лимон, понекогаш дури и парчиња мандарина.
3 Поврзано
* Шприцер
* Беванда
* Бамбус
* Сангрија
Неодиум ацетилацетонат

Неодиум ацетилацетонат — координативно соединение на неодиум и ацетилацетон, со хемиска формула Nd(O<sub>2</sub>C<sub>5</sub>H<sub>7</sub>)<sub>3</sub>(H2O)<sub>2</sub>, иако некои извори ги игнорираат аква лигандите. Најчесто се јавува како бел прав. Неговите константи на нестабилност (logY<sub>n</sub>) се 2,89, 4,15 и 5,26 (што одговара на n = 1, 2, 3).   Неговиот дихидрат реагира со карбонил рениум комплекс Re(CO)<sub>3</sub>X(4,4'-bipy) (X=Cl, Br) за да се добие Re(CO)<sub>3</sub>X(4,4'-bipy)Nd(acac)<sub>3</sub>.
1 Подготовка
Неодиум ацетилацетонат може да се добие со реакција на алкоксид на лантан со ацетилацетон, или со електролиза на неодиум во ацетилацетон.
Кобалт(III) оксид

Кобалт(III) оксид е неорганско соединение со формулата Co<sub>2</sub>O<sub>3</sub>. Иако само два оксиди на кобалт се добро карактеризирани, CoO и Co<sub>3</sub>O<sub>4</sub>, се опишани постапки кои тврдат дека даваат Co<sub>2</sub>O<sub>3</sub>. Така, третманот на соли на Co(II) како што е кобалт(II) сулфат со воден раствор на натриум хипохлорит (исто така познат како белило) дава црна цврста материја:: 2CoSO<sub>4</sub> + 4NaOH + NaOCl → Co<sub>2</sub>O<sub>3</sub> + 2Na<sub>2</sub>SO<sub>4</sub> + NaCl
Некои формулации на катализаторот хопкалит содржат „Co<sub>2</sub>O<sub>3</sub>“.
Некои студии не можеле да го синтетизираат соединението и известуваат дека е теоретски нестабилно.
Растворливо е во ладно разредена сулфурна киселина и произведува Co<sub>2</sub>[SO<sub>4</sub>]<sub>3</sub>, кое е сино во воден раствор.
: Co<sub>2</sub>O<sub>3</sub> + 3H<sub>2</sub>SO<sub>4</sub> → Co<sub>2</sub>[SO<sub>4</sub>]<sub>3</sub> + 3H<sub>2</sub>O
Кобалт (III) јонот е силен оксидатор во кисел раствор, неговиот стандарден електроден потенцијал е +1,84 V во оваа ситуација.
Алобарбитал

Алобарбитал, исто така познат како алобарбитон и брендиран како Dial, Cibalgine (во комбинација со аминофеназон) или Dial-Ciba (во комбинација со етил карбамат), е дериват на барбитурати измислен во 1912 година од Ернст Прејсверк и Ернст Гретер кои работеле за CIBA. Се користел првенствено како антиконвулзив иако сега во голема мера е заменет со понови лекови со подобрени безбедносни профили. Други употреби на алобарбитал се како адјутант за зајакнување на активноста на аналгетските лекови и употреба во третманот на несоница и анксиозност.
Алобарбитал никогаш не бил особено широко користен во споредба со попознатите барбитурати како што се фенобарбитон и секобарбитал, иако забележал поголема употреба во некои европски земји како Бугарија и Словачка, и сè уште се користи на пример во Полска, но само како соединение.
Алфенал

Алфенал (Алфенал, Ефродал, Профенал, Санудорм), познат и како 5-алил-5-фенилбарбитурна киселина, е дериват на барбитурати развиен во 1920-тите. Има првенствено антиконвулзивни својства и повремено се користел за третман на епилепсија или конвулзии, иако не толку често како попознатите барбитурати како што е фенобарбитонот.
LD<sub>50</sub>: Глувче (орално): 280 mg/kg
1 Наводи
Апробарбитал

Апробарбитал (или апробарбитон ), во продажба како Oramon, Somnifaine и Allonal, е дериват на барбитурати измислен во 1920-тите од Ернст Прејсверк. Има седативни, хипнотички и антиконвулзивни својства, а се користел првенствено за лекување на несоница. Апробарбитал никогаш не бил толку широко користен како почестите деривати на барбитурати како што е фенобарбитонот и сега ретко се препишува бидејќи е заменет со понови лекови со подобра безбедносна маржа.
1 Поврзано
* Алфенал