procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Пад на Галиполе

Падот на Галиполе во рацете на Османлиите се случил во март 1354 година. Византија во текот на околу еден век постојано била поразувана од страна на новата Османлиско Царство. По падот на Никомедија, Византијците ги загубиле речиси сите територии во Анадолија. Пристапот кон Егејско Море и Мраморно Море означувал дека Османлиите веќе можат своите освојувања да ги продолжат кон Пелопонез, Грција и понатаму кон север во Македонија, Србија и Унгарија.
За време на граѓанската војна во Византија (1352-135), турските платеници успевале да навлегуваат во внатрешноста на Тракија, создавајќи свои тврдини. На 2 март 1354 година, областа околу Галиполе била погодена од земјотрес уништувајќи стотици села и градови. Речиси секој објект од градот бил уништен. Ова предизвикало месните жители масовно да го напуштат градот. Така, во рок од еден месец, синот на османлискиот султан Орхан I, Сулејман со околу 3.000 војници се упатиле кон Галиполе и го окупирале.
Пиерија

Пиерија — област во древна Долна Македонија што го опфаќала тесниот приморски појас по должината на Термајскиот Залив, од утоката на Пенеј на југ, до устието на Халијакмон (Бистрица) на север, а на запад до планините Олимп и Шапка (наречена Пиерија). Била населена со племето Пиери, а нејзин епоним е Пиер, синот на Македон. Птоломеј и Страбон под Пиерија го подразбираат целото приморје до Аксиј. Позната е како света област и татковина на музите, каде што паселе светите крави на Аполон украдени од малиот Хермес. Имала развиен градски живот со голем број градови како: Метона, Пидна, Пимплеја, Лејбетра, Хераклеон, Фила и др. Во Пиерија се наоѓал и светиот град на Македонците — Дион.
По областа е именуван и денешниот округ Пиерија во Егејска Македонија, согласно грчката политика на присвојување на древната историја на Македонија.
1 Поврзано
* Пиерија (округ)
* Пиерија (планина)
Опсада на Никомедија

Опсадата на Никомедија се одвила во периодот од 1333 до 1337 година од страна на силите на Османлиите предводени од Осман I и Византија. Опсадата довела до заземање на градот од страна на Османлиите.
1 Заднина
Од 1299 година, новосоздадената империја на Османлиите започнала да ги освојува териториите на Византиското Царство. По неколкуте успешни победи на Османлиите, следувало и паѓањето на Никеја во 1331 година. По ова, прашање било кога ќе бидат освоени и соседните градови, односно распаѓање на Византија.
2 Опсада
Византискиот цар бил свесен дека не може да се справи со инвазијата на Османлиите. Тој на неколкупати направил обиди да го поткупи Орхан I, но сепак во 1337 година Никомедија била нападната по кое градот бил предаден на Османлиите. Ова претставувало уште еден голем пораз за Византија. Таа по битката ја загубила и својата последна тврдина во Анадолија.
3 Последици
По паѓањето на Никомедија, положбата на Византија била во залудна состојба. За разлика од 1096 година, Византија во тоа време имала сосема малку територии, со исклучок на неколку градови во Пелопонез. Од својата источна страна Византија била потиснета од Османлиите, а од својата северозападна страна на Србите и Унгарците. Прашање на време било кога конечно че се распадне империјата.
Битка кај Пелеканон

Битката кај Пелеканон се одвила од 10 јуни до 11 јуни 1329 година помеѓу силите на Византија предводени од Андроник III Палеолог и Османлиите предводени од Орхан I. Во битката византиската војска била поразена.
Во времето на Андроник, териториите на Византија значително се намалиле на сметка на Османлиите. Византија територијално се простирала кон Егејско Море до околината на градовите Никомедија кој се наоѓал на околу 150 километри од главниот град Цариград. Андроник одлучил да покрене иницијатива за да ги ослободи Никомедија и Никеја. Така, двете страни се сретнале кај Пелеканон. Во битката најголемиот дел од турската армија се повлекла кон планините, северно од бојното поле. На Андроник му се отворил патот за неговиот поход. Сепак, дополнителните престелки помеѓу двете страни ги принудиле византијците да се повлечат кон Цариград.
Кампањата на Византија била целосно прекинета. Византиската војска никогаш подоцна не направила повторен обид за враќање на азиските територии. Поранешните престолнини, никомедија и Никеја не биле поштедени и одржувањето на Босфорот било ставено под прашање. На овие простори, Турците постепено започнале да градат свои бази, кое подоцна ќе доведе до целосно уништување на Византија.
Повторно заземање на Галиполе

Повторното заземање на Галиполе претставува успешен обид на Амадеус VII, Гроф од Савоја во заземањето на Галиполе од страна на Османлиите, кои пак Галиполе го држиле од 1354 година, по катастрофалниот земјотрес. Од 1354 година, година кога за првпат Турците ги преминале Дарданелите, започнал период на населнување на муслиманко население во освоените или окупираните села и градови. Галиполе бил стратешки важен центар за христијните, бидејќи Османлиите веќе се движеле во внатрешноста на Тракија. Сепак, во 1377 година Галиполе повтоно бил заземен од Турците.
Битка кај Одрин (1365)

Битката кај Одрин од 1365 година се одвила помеѓу Османлиските сили и Византија. Византиската армија повторно доживеала пораз, со кое бил ставен почетокот на османлиското присуство на Балканот. Веднаш по битката, престолнината на Османлиите била пренесена од Бурса во Одрин (Адријанопол). Ова преместување на престолнината на Османлиите им овозможило место при идните напади на балканските земји.
Полог (иселеничко друштво)

:''За други значења видете на појаснителната страница''
Полог е друштво на Македонци по потекло од Тетовско. Основано е во Виндзор, Канада во 1981 година. Ориентирано е на организирање културни манифестации и спортски активности. Друштвото формирало Спортски клуб „Тетекс“ во 1983 година, кој се натпреварувал во потсојузната лига.
Плавуш (планина)

:''Ова е статија за планината. За селото видете тука''
Плавуш или Плауш — мала ниска планина што се простира во средишниот и југоисточниот дел на Македонија, а претставува продолжение на Градешка Планина, со правец на протегање сз–ји. Највисока точка е котата 997 м. Таа е западно продолжение на планината Беласица каде е одделена со падините во селото Костурино. Составена е од амфиболити, кристалести шкрилци и кварцити. Осамените и ниски врвови завршуваат со сиви варовници. Планинските страни спрема Крива Лакавица и Бела Река се терасирани и дисецирани со абразиони и флувијални процеси.На северозапад се соединува со Градешка Планина, а на север се наоѓа реката Водочница и селото Водоча, и планината Смрдеш. На југозапад од Плавуш е областа Бојмија, а на североисток е Струмичкото Поле.
Полог (иселеничко младинско друштво)

:''За други значења видете на појаснителната страница''
Македонското младинско друштво „Полог“ е друштво на млади Американци од македонско
потекло, претежно интелектуалци од Детроит, од семејства по потекло од Тетовско. Развива културна и други дејности. Оформено е во Детроит, Мичиген, САД во 2001 година.
Плакенска Планина

Плакенска Планина или Пространска Планина — средновисока планина во Југозападна Македонија со динарски правец на протегање СЗ–ЈИ. Највисок врв е Сталев Камен (1.999 м), по којшто некои ја нарекуваат „Плакенска Планина“, а висок е и врвот Коњарник (1.919 м). Други повисоки врвови се: Дупен Камен, Дамов Гроб, Грамада и Црни Врв.
Во источното подножје на планината се наоѓа селото Прострање, поради што таа се нарекува и „Пространска Планина“. Планината се протега помеѓу долината на Боишка Река и Демир Хисар на исток и котлината Дебрца на запад. Кон југ билото на Плакенската Планина продолжува во Бигла. Геолошкиот состав е претставен со кристалести шкрилци преку кои лежат тријаски варовници. Кон запад течат Голема и Коселска Река, а кон исток Пространска, Вировска Река и Големача, притока на Боишка Река. Планинските страни се под шума, а високите делови под планински пасишта.
1 Поврзано
* Мазатар — масив во состав на Плакенска Планина.
* Дебрца
* Голема Река (Плакенска)
Солунски Санџак

Солунскиот санџак припаѓал на Румелискиот вилает.
Според турскиот попис од 1878 г. во Солунскиот санџак има 55.667 куќи, и машко население: 39.441 муслимани, 126.000 Македонци, 13.279 погрчени Македонци и нешто Грци, 1.751 Роми и 2.862 Македонци-муслимани.
Кон крајот на 18 век и почетокот на 19 век Струмичката каза била во состав на Солунскиот санџак.
Во тоа време во Солунскиот санџак имало 119 егзархиски училишта со 133 наставника и 2810 ученика.
Во Солунскиот санџак како училиштен инспектор работел Пере Тошев, македонски револуционер и еден од основоположниците на ТМОРО во Битолскиот револуционерен округ и учесник во Илинденското востание од 1903 година.
Согласно Мирцштешките реформи, турската влада била приморана да направи реформи во управувањето со Македонија, според кои Солунскиот санџак им бил доделен на руски офицери.
1 Кази во Солунскиот санџак
* Солун, Воден, Кукуш, Кепрели (Велес, Струмица и Дојран)
2 Наводи
Прос ти ники

Прос ти ники (грчки: ''Προε την νίκη'' во превод „''Кон победата''“) бил весник, орган на македонската и на грчката емиграција од Грција во Советскиот Сојуз, на грчки јазик и со една страница на македонски. Бил подготвуван од политичкото раководство на бегалците и растуран во сите центри каде што биле сместени. Се издавал во Ташкент, СССР од ноември 1949 до 1956 година.
Охридски Санџак

Охридскиот санџак спаѓал меѓу најстарите санџаци формирани во Румелискиот вилает. Како прв санџак-бег се смета ајдинскиот бег Џунеjд бег, кој на таа функциjа се споменува во 1406 година.
Според турски документи, Охрид под турска власт паднал 1395 година. Преземањето го извршил Чандарли Хајрудин Паша, кој станал везир во функциjа на највисок воен командант и највисока личност по султанот.
Како сигурен податок за присуството на Османлиите во Охрид, се наведува еден натпис од црквата Свети Илиjа, во охридското село Елшани кој датира од 1408 година.
Според трускиот попис од 1582 г., Охридската нахиjа имала вкупно 88, а Дебрца 32 села, или двете заедно 120 села. Вкупниот број на население во двете нахии изнесувало 18.243 луѓе, од кои 13.592 во Охридската нахиjа и 4.561 во Дебрца. Врз основа на имињата на старешините на семеjствата од пописот може да се заклучи дека најголемиот дел од населението било македонско.
1 Кази во Охридскиот санџак
* Охридска каза со следниве нахии: Охридска, Дебрца.
* Дебарска каза со следниве нахии: Горни Дебар, Жупа, Река и делумно Долго (Голо) Брдо.
*
2 Наводи
Ќустендилски Санџак

Ќустендилски Санџак ― османлиски санџак (административно-територијална единица) која постоела од 1395 до 1878 година. Ги опфаќал некогашните земји на Константин Дејанов-Драгаш односно земјите на семејството Дејановци.
Ќустендилскиот Санџак обезбедил најголем број спахии за османлиската војска од сите европски санџаци, освен Румелија. Во неговите земји се наоѓал Рилскиот манастир и градот Велес.
Многу интересен податок е дека постои зачуван документ според кој во Ќустендилскиот Санџак во 1570 година имало професионален шахист.
Ќустендилскиот паша бил првиот што бил мирмиран во Отоманската Империја поради славната воена историја на градот со Битката кај Велбужд и поради Константин Дејанов-Драгаш, кој е дедо на последниот римски император (Константин XI Драгаш Палеолог) и на во исто време прадедо на првиот руски цар (Иван Грозни).
1 Поврзано
* Дедо Иван
2 Книжевност
* (на бугарски)
Ратевка

Ратевка — македонско народно оро од источното играорно подрачје за мешан состав со (3,2,2) ритам. Најчесто се игра во Малешевско, со држење на играчите за рацете, слободно долу спуштени. Се игра во полукруг, полетно, со мали чекори на полустапалата и со потсконување и доскокнување. Наречена е по селото Ратево, Беровско.
Призренски Санџак

Призренскиот санџак (|Prizren Sancağı, |Sanxhaku i Prizrenit) припаѓал на Румелискиот вилает. Санџакот бил управна единица на Турскиот султанат на подрачјето на јужна Метохија и околните области, а постоел во периодот од 1455 година до 1912 година, со центар во градот Призрен. Призренскиот санџак бил во состав на Румелискиот пашалук сè до втората половина на 19 век, кога влегол во состав прво на Скадарскиот вилает, потоа на Призренскиот вилает, и на крајот во состав на Косовскиот вилает.
1 Кази во Призренскиот санџак
* Призренска каза,
* Тетовска каза,
* Приштинска каза,
* Ѓаковска каза,
* Пеќска каза,
* Гњиланска каза,
* Вучитрнска каза и
* Гусињска каза.
2 Наводи
Пад на Филаделфија

Падот на Филаделфија го одбележило падот на последната независна византиска христијанска населба во западниот дел на Анадолија од страна на муслиманските Турци предводени од Османлискиот султанат. Во 1378 година, византискиот цар Мануил II Палеолог ветил дека ќе го предаде градот на Османлиите, а како замена ќе очекува помош и поддршка во граѓанската војна која ја тресела Византија. Жителите на градот одбиле да се предадат на муслиманите. Градот во рацете на Османлиите паднал во 1390 година.
QFHD

QFHD (англ. ''Quad Full High Definition'' = „четирикратна полна висока дефиниција“) е нестандардна екранска резолуција од 3840 x 2160 пиксели распоредени во сооднос од 16:9. Има четири пати повеќе резолуција од 1080p екранот, што кажува и самиот назив.
Во почетокот на 2008 г, Samsung претставиле 82-инчен LCD телевизор со можност за ваква резолуција.
1 Поврзано
* 720p
* WSXGA Wide XGA+
* 1080p
* WQHD
Л. Џ. Смит

Л. Џ. Смит (|L. J. (Lisa Jane ''или'' Ljane) Smith) уште позната и како Лиса Џејн Смит или Елџејн Смит ( – ) американска авторка што живеела во Калифорнија. Нејзините книги се младинско-возрасна литература и комбинираат безброј жанрови вклучувајќи хорор, научна фанатастика/фантазија и романса.
1 Животопис
Л. Џ. Смит има напишано три трилогии, два серијала и два придружни романи. Нејзините книги се карактеристично наследени со невообичаено убави луѓе, човечки и натприродни; поголемиот дел од нив се млади, или барем изгледаат младолико. Вообичаено постои конфликт од типот темнина/светлина, добро/лошо, кој се плете околу главниот лик, кој додека се труди да ја заведе хероината на мрачната страна, завршува на тој начин што е одвлечен во светлината и самиот станува херој. Понекогаш ваквото сценарио е скокнато, или инаку, варира над темата. Во серијалот ''Ноќен свет'', конфликтот темнина/светлина е институциониран во заговор реален свет и алтернативна реалност. А тензијата темнина/светлина понатаму е изиграна во сценарио романтични сродни души.
Започнувајќи во 1998 година, Смит оди на речиси десетгодишна пауза од пишување, враќајќи се во 2008 година со ново мрежно место и серијал од нови раскази. ''Вампирските дневници'' беа ре-издадени почнувајќи во 2007, а трилогијата ''Тајниот круг'' и серијалот ''Ноќен свет'' беа ре-издадени во 2008/2009 година. ''Ноќта на краткодневницата'' и ''Срцето на Валор'' исто така беа ре-издадени во 2008 година. Првиот дел од нејзината нова трилогија на ''Вампирските дневници: Враќањето'', насловена како ''Вампирските дневници: Враќањето: Квечерина'', беше издаден на 10 февруари, 2009 година.
Скопски Санџак

Скопскиот санџак на почетокот од османлиските освојувања на Балканот припаѓал на Румелискиот вилает. 1392 година Скопје потпаѓа под османлиска власт и станува административе центар на новоформираниот санџак. Скопскиот санџак бил прва организирана османлиска провинција на територијата на балканските земји и база за навлегување кон север и запад.
Скопје, станува дел од Отоманското Царство на 6 јануари 1392 година. Прв отомански управител на Скопје бил Паша Јигит Бег. Следен управител бил Исак-бег, кој бил испратен да ги предводи воените операции во Србија во текот на 1439 година. Подоцна Исак-бег бил заменет од неговиот син Иса-бег Исаковиќ на позицијата санџакбег на Скопскиот санџак.
Скопскиот санџак е формиран околу 1553/54 година, т.е. во средина на 16 век. Во рамките на Скопскиот санџак влегувале четири нахии, како и вакафските имоти во Скопје, Скопско, Тетово и Тетовско. Во склоп на Скопскиот санџак влегувале нахиите:
*Скопска нахија,
*Тетовска нахија,
*Прилепска нахија и
*Кичевска нахија.
Пред создавањето на Скопскиот санџак, споменатите четири нахии биле во составот на Паша-санџакот. Оригиналот на Опширниот пописен дефтер за Скопскиот санџак (Defter-i mufassal liva-i Uskup) се чува во Главната катастарска управа во Анкара.
Во 1875 година Скопскиот санџак влегува во состав на Битолскиот вилает, а под негова ингеренција биле казите во: Скопје, Кумaново, Штип, Крива Паланка, Радовиш, Кочани и Кратово.
На почетокот од 20. век Скопскиот санџак му припаѓал на Косовскиот вилает.
Афуз-паша изградил повеќе објекти во тогашно Скопје. Подигнал занаетчиско училиште „Ислахане“, во кое учеле сиромашните деца од градот. Во училиштето имало и интернат. Ја изградил и гимназијата „Идадија - мектеби“. Ги уредил коритата на реките Вардар и Серава.
За време на Илинденското востание, 1903 година во Скопскиот санџак, биле опожарени и подложени на поголеми или помали клања селата: Долно Трогерци (Штипско), Ново Село, Витоша, Вранинци, Просек (Кочанско), Луково (Штипско) и др. Вкупно во санџакот биле опожарени 94 куќи и испоклани 60 души.
Согласно Мирцштешките реформи, турската влада била приморана да направи реформи во управувањето со Македонија, според кои Скопскиот санџак им бил доделен на австриски офицери.
1 Расформирање
Во текот на Првата балканска војна, 1912 година и на почетокот од 1913 година Скопскиот санџак бил окупиран од Кралството Србија. Врз основа на Лондонскиот договор, потпишан на Лондонската конференција 1913 година, неговите територии станале дел од Србија.
2 Наводи
Опсада на Цариград (1422)

:''За другите опсади на градот видете Опсада на Цариград ''
Првата опсада на Цариград од страна на Османлиите се случила во 1422 година. Опсаата се случила во време кога на османлискиот престол застанал Мурат II. Во битката Османлиите за првпат употребиле топ, кој иако бил со краток дострел сепак помогнал во битката. Силите на двете страни биле технички исти. Османлиите морале да изградат свои бази за да ги нападнат ѕидините на градот. Византиските бранители ја освоиле оваа битка. Според византиската традиција, градот бил спасен благодарение на интервенцијата на Пресвета Богородица.
И покрај победата на Византија, империјата во тоа време се наоѓала во голема економска криза. Главно поради ова, како и проблемите во Западна Европа од каде Цариград не добил скоро никаква помош, градот во рацете на Османлиите паднал во 1453 година.
Битка кај Галиполе (1312)

Битката кај Галиполе се водела помеѓу српските војски кои биле испратени од страна на Стефан II Милутин со цел да помогнат на византискиот цар во заштита на своите територии од Османлиите. По неколкуте несупешни обиди на Византија, таа била принудена да побара помош од Србија. Турците започнале со ограбување на околината околу полуостровот Галиполе. Османлиите во битката биле поразени, а како заслуга и благодарност, византискиот цар на Србија и го дала градот Куцово.
Оваа битка е првата битка помеѓу Србите и Османлиите на европска земја. Византиското Царство, која била во момент на голема криза и распаѓање, од Србите повторно побарала помош во 1313 година. Знаејќи за големата опасност која претстоела од Турците, царот Стефан II Милутин повторно ја испратил својата војска, под раководство на Новак Гребострек во Мала Азија. Се смета дека во оваа кампања, Србите забележиле одредени помали успеси против Османлиите.
Опсада на Солун (1422–1430)

Опсадата на Солун од страна на Османлите се одвила од 1422 година до 1430 година. Опсадата била успешна за Османлиите, кои биле раководени од страна на Мурат II. По Битката кај Анкара, Османлискиот султанат влегол во криза. Синовите на Бајазит I започнале војна за престолот. Византија од друга страна го искористила ова, успевајќи да го врати Солун под своја надлежност. Градот Солун бил голем центар во Византија, и втор по големина по Цариград.
По доаѓањето на власт на Мурат II, тој сакал да се одмазди на Византија главно поради тоа што таа била еден од потикнувачите на граѓанската војна која се создала во султанатот. Така, на пристаништето на Солун, Мурат се нашол во 1422 година. За да се заштити подобро, Византија и го дала градот на Венецијанската Република. Турците својата опсада ја одржиле до 1430 година кога го нападнале градот а потоа и го зазеле.
Битка кај Дубравница

Битката кај Дубравница се одвила на 25 декември 1381 година на Божик, помеѓу силите на Османлиите и силите на кнезот Лазар Хребелановиќ. Ова претставувала прва битка помеѓу Србија и Османлиското Царство која се одвила по српските земји, во која Османлиите биле поразени.
До битката најверојатно дошло по османлиската победа на Маричката битка и нејзиното ограбување на јужниот дел од Балканскиот Полуостров. По овој пораз, Османлиите не дошле во конфликт со Србија до 1386 година, кога нивната војска под раководство на Мурат I била поразена во Битката кај Плочник.
Битка кај Стефанијана

Битката кај Стефанијана од 1344 година се водела помеѓу српските војски од една страна и Османлиите од друга. Во битката Србите доживеале пораз.
1 Заднина
Граѓанската војна во Византија помеѓу приврзаниците на Јован VI Кантакузин (1347—1354) и Јован V Палеолог (1341—1376), започнал со смртта на Андроник III во 1341 година. Во следната година, 1342, приврзаниците на Кантакузин станале сојузници со Стефан Душан. Но, помеѓу нив дошло до недоразбирање, па српскиот владетел отишол на страната на младиот Палеолог. Во исто време, Кантакузин своите сојузници ги побарал на Османлиските Турци.
Така, граѓанската војна во Византија продолжила. Османлиите се обидиле да го заземат Солун, но нивната опсада не успела. Нивната флота на враќање доживеала пораз во борбата со здружените христијански сили на Јовановци, Кипрани и Венецијани. Турската флота морала директно да се упати кон Дарданелите. Но, кралот Душан на својот војвода Прељуб му наредил да ги престигнат османлиските флоти и да ги уништат.
2 Битка
Српските сили на Османлиските ги пристигнале кај Стефанијана, недалеку од Бешичкото Езеро во северниот дел од Халкидик. По првиот налет од страна на српските сили, Турците се повлекле кон врвот од планиниата, па повторниот напад навидум бил невозможен, главно поради густината на шумата. Сепак, Србите на крај решиле дека треба да ги нападнат кон врвот на брдото. Планот на српските сили бил да се нападне со шешадиска војска. Но, кога Османлиите виделе дека се нападнати опд пешадија, тие со својата коњаница успеале да се спуштат кон српскиот камп, изоставувајќи ја назад српската пешадија. Целиот српски камп заедно со српската коњаница била заробена. По ова следувал нападот на српските војници, во кој напад тие биле поразени. По ова, Турците продолжиле кон Дарданелите.
Битка на Саврово поле

Битката на Саврово поле (денешна Албанија) се одвила на 18 септември 1385 година помеѓу османлиските и српските сили. Во битката, Османлиите излегле како победници, и поголем дел до српските и албанските владетели станале вазали на султанатот..
Сара Аронсон (друштво)

Сара Аронсон било еврејско женско друштво. Дејствувало во Битола меѓу двете светски војни. Било основано со цел да ги воспитува девојките во еврејскиот национален дух. Се одржувале предавања што ги третирале актуелните проблеми на младите Еврејки, меѓу кои и прашањето на описменувањето. Во 1924 година имало околу 80 членови.
Република (весник)

Република бил прв независен македонски дневен информативен весник што се појавил на 2 август 1991 година, спроти Денот на осамостојувањето на Македонија. Основачи на весникот биле: Јордан Плевнеш, Гоце Трајковски (директор на НИО „Република“) и Неан Кристоф Нотиас (директор на Еуропрес инвестисман, Париз). Редовното излегување продолжило во октомври за да згасне во почетокот на 1992 година, по отпечатените 147 броја. Се печати како неделник, од 25 декември 1992 година. Главен и одговорен уредник е Владо Мокров, потоа Ненад Баткоски.
Бандини

Бандини како презиме може да се однесува на:
* Анџело Марија Бандини (1726–1803), италијански автор и библиотекар
* Лоренцо Бандини (1935-1967), италијански автомобилски тркач
* Моника Бандини (родена 1964), италијанска велосипедистка
Бандини исто така може да се однесува и на:
* Артуро Бандини, најпознатиот главен лик и алтер его на John Fante.
* Бандини (ТВ серија), индиска сапунска опера
Никополски Санџак

Никополски Санџак (|Niğbolu Sancağı|links=no; |Никополски санджак|links=no) ― санџак во Отоманската Империја, со Никопол (во денешна Бугарија) како административно средиште. Санџакот бил основан надвор од териториите на Видинското Царство, по Битката кај Никопол во 1396 година.
1 Администрација
Најраниот дефтер на Никополскиот Санџак е составен во средината на XV век. Една група изучувачи го датирале овој дефтер во 1430 година, додека друга група изучувачи го датирале со 1479/1480 година. Ова е првиот османлиски дефтер во кој биле споменати Ромите, кој живеел во 431 домаќинство или 3,5 отсто од домаќинствата во овој санџак.
1.1 Административна поделба
Во собраните белешки на Евлија Челебија (средината на XVII век) како еден од 24-те османлиски санџаци во Румелија, е споменат Никополискиот Санџак со 20 зијамети и 244 тимари и приход од 40.000 акчиња. Во средината на 19 век имало 15 кадилаци.
1.2 Санџак-бегови
Бугарскиот историчар Руси Стојков верувал дека Скендербег бил спомнат во 1430 година на османлискиот дефтер како санџак-бег на Никополскиот Санџак. Според ова гледиште тој бил назначен на оваа положба набргу откако бил избран за функцијата санџак-бег на Дебарскиот Санџак. Турскиот историчар Халил Иналџик објаснил дека за Скендербег „ова било голема промоција бидејќи Никопол бил еден од најголемите санџаци на европска Турција“. Историчарот Страшимир Димитров го датирал овој дефтер во 1479–1480 година и верувал дека Искандер-бег споменат во него не е Скендербег, туку некоја друга личност која била на функцијата мирлива во Никопол.
За време на владеењето на султанот Мурат II санџак-бег бил Мехмед-бег, син на Фируз-бег.
Во март 1834 година, Хусеин-паша бил назначен за санџак-бег на Никополскиот Санџак и Видинскиот Санџак.
2 Економија
Никополскиот Санџак бил еден од шесте османлиски санџаци со најразвиено бродоградба (покрај Смедеревскиот, Видинскиот, Пожешкиот, Зворничкиот и Мохачкиот Санџак).
Тумба Потсело

Тумба Потсело е неолитска населба кај тетовското село Стенче, на левиот брег на реката Вардар. Со истражувања се откриени културни слоеви од раниот, средниот и од доцниот неолит. Материјалната култутра се одликува со карактеристична керамика сликана со бела и со кафеава боја и со богата култна пластика (жртвеници од типот на Големата Мајка). Наоѓалиштето припаѓа на Анзабегово – вршничката културна група.
Констанциј III

Флавиј Констанциј (роден во Ниш, денеска Србија - починал на 2 септември 421) бил доцен Римски генерал, политичар и владетел. Тој бил силата позади престолот од 410-тите и во 421 година станал ко-емератор на Западното Римско Царство заедно со Хонориј.
Ева Мендес

Ева Мендез (на англиски: ''Eva Mendes'') e американска глумица со кубанско потекло која е родена на 5 март 1974 година. Нејзиниот талент најмногу го има докажано во филмовите како што се : „Излезни рани“ (2001) со Стивен Сигал, „Брзи и Бесни“ (2003), „Без време“ (2003) со Дензел Вашингтон, „Љубовен терапевт“ (2005) со Вил Смит и „Ghost Rider“ (2007) со Николас Кејџ.
1 Животопис
Ева е родена во Мајами, Флорида. Нејзиното детство таа го поминала во Лос Анџелес со нејзината мајка, откако нејзините родители се развеле. Студирала на „Државниот Универзитет на Калифорнија“, а подоцна го напуштила и се посветила на глумата. Има една сестра - Џенет и таа живее во Лос Анџелес. Ева долго време веќе е во врска со Џорџ Гаргуревич. Моментално живее на Холивуд Хилс. Кога нема обврски сака да слуша музика, да вози велосипед, да скија и да се качува по планини.
2 Филмографија
Год., Македонски назив, Оригинални назив, Улога
1998, ''Children of the Corn V: Fields of Terror'', Кир
1998, ''A Night at the Roxbury'', деверуша
1999, ''My Brother the Pig'', Матилда
2000, ''The Disciples'', Марија Серанко
2000, ''Urban Legends: Final Cut'', Ванеса Валдеон
2001, Излезни рани, ''Exit Wounds'', Триш
2001, Денот за обука, ''Training Day'', Сара
2002, ''All About the Benjamins'', Џина
2003, Брзо и Бесни, ''2 Fast 2 Furious'', Моника Фуентес
2003, Беше еднаш во Мексико, ''Once Upon a Time in Mexico'', Ахедрез
2003, Без време, ''Out of Time'', Алекс Дијаз Витлок
2003, ''Stuck on You'', Ејприл
2005, Љубовен терапевт, ''Hitch'', Сара
2005, ''The Wendell Baker Story'', Дорин
2005, ''3 & 3'', Габриела
2006, ''Trust the Man'', Фејт
2007, ''Ghost Rider'', Роксан Симпсон
2007, ''Knocked Up'', себе
2007, ''We Own the Night'', Аманда Хуарез
2007, ''Live!'', Кати
2007, Cleaner}, Ен Норкат
2008, The Women, Кристал Ален
2008, The Spirit, Sand Saref
Мадрид Мастерс 2010 – мажи поединечно

Роџер Федерер беше бранител на титулата, но изгубо против Рафаел Надал во финалето 4–6, 6–7(5).
1 Носители
Најдобрите осум носители добија директен пласман во втората рунда.
# Роџер Федерер ''(Финале)
# Рафаел Надал (Шампион)
# Енди Мареј'' (Четвртфинале)
# Робин Содерлинг'' (Втора Рунда)
# Енди Родик'' (се откажа поради стомачен вирус)
# Фернандо Вердаско'' (Трета Рунда)
# Жо-Вилфред Цонга ''(Втора Рунда, се предаде поради проблеми со грбот)
# Марин Чилич ''(Трета Рунда)
- Давид Ферер ''(Полуфинале)
- Микаил Јужни ''(Втора Рунда)
- Томаш Бедрух ''(се откажа поради повреда на десниот колк)
- Гаел Монфилс ''(Четвртфинале)
- Џон Инсер ''(Трета Рунда)
- Сем Кјури ''(Прва Рунда)
- Станислас Вавринка ''(Трета Рунда)
- Томаз Белучи ''(Втора Рунда)
2 Жрепка
2.1 Горна половина
2.2 Долна половина
Битка кај Плочник

Битката кај Плочник се одвила во 1386 година по долината на река Топлица, недалеку од Плочник. Битката се водела помеѓу српските сили предводени од страна на Лазар Хребелановиќ и Османлиите предводени од Мурат I. Околу текот на битката денеска не постојат многу документи, но се знае дека во битката победиле Србите користејќи стрелци и коњаница. Со оваа победа, се одложила инвазијата на Османлиите во денешна Србија за неколку месеци.
Од овде доаѓа и фактот што битката не била многу важна за Србите бидејќи истата година бил заземен Ниш, по кое навлегле и на територијата околу Хум, каде месното население го ограбиле.
ХС „Стрежево“

:''За други значења видете на појаснителната страница''
Хидросистемот „Стрежево“ е хидросистем во Македонија, изграден во 1982 година за:
* наводнување на 20.200 ha од Пелагонија,
* водоснабдување на Битола и околината, како и дел од индустријата,
* искористување на хидропотенцијалот на водите и
* заштита од поплави на дел од Пелагонија.
Основни објекти на хидросистемот се:
* ХЕЦ „Стрежево“;
* ХЕЦ „Биолошки минимум“;
* ХЕЦ „Довлеџик“;
* ХЕЦ „Филтерница“;
* ХЕЦ „Експлоатационен минимум“;
* Детална цевководна мрежа;
* Насипна брана „Стрежево“;
* акумулација од 109 милиони м<sup>3</sup>;
*''Алиментационен канал'' – долг 61,5 км, ги зафаќа водите од 7 водотеци од Баба Планина и ги внесува во сливот на реката Шемница;
*''Главен доводен канал'' – за транспорт и дистрибуција на водата до водокорисниците, со вкупна должина од 44 км;
*''Центар за динамичка регулација'' – единствен во Македонија, што овозможува непречено снабдување на потрошувачите со вода и елиминирање на загубите на вода по каналот.
Со Хидросистемот управува ЈП „Хидросистем Стрежево“ од Битола.
1 Поврзано
* Стрежевско Езеро
* ЈП „Стрежево“
* ХЕЦ „Стрежево“
Битка кај Билеќа

Битката кај Билеќа се одвила на 27 август 1388 година, недалеку од истоимениот град, помеѓу Османлиите предводени од Лала Шихин и силите на Кралство Босна предводени од Влатко Вуковиќ и Радич Санковиќ. Во битката силите на Босна им нанеле пораз на Османлиите.
Битка на Трипоље

Битка на Трипоље се одвила во текот на ноември 1402 година помеѓу Српското деспотство и династија Бранковиќ. Повод за битката била намерата на Бранковиќи, со помош на османлискиот султан да дојдат на власт во Србија. Сепак, тие доживеале пораз од страна на Стефан Лазаревиќ.
Стрежевско Езеро

Стрежевско Езеро (познато и како Стрежево) — вештачко езеро во областа Ѓават-Кол, во јужниот дел на Македонија, изградено во средниот тек на реката Шемница, десна притока на Црна Река.
Езерото се наоѓа на 22 километри од градот Битола. Езерото има издолжен облик и зафаќа вкупна површина од 7,5 км<sup>2</sup>. Административно, езерото во целост се наоѓа во Општина Битола.
1 Брана
Браната е изградена од насипан чакал и од камен, со глинено јадро. Висока е 72 м, со должина на круната од 632 м и широчина од 10 м. Езерото е долго 6,5 км, а средната широчина при максимално ниво на водата изнесува 1 км. При максимално ниво на водата (кота од 739,5 м), површината на езерото изнесува 7,5 км<sup>2</sup>, а во езерото се акумулираат 116.820.000 м<sup>3</sup> вода. Езерото редовно се порибува.
2 Употреба
Стрежево претставува езеро кое се користи за наводнување, водоснабдување, како и производство на електрична енергија.
Од ова езеро со вода за пиење се снабдува градот Битола и поголем дел од Пелагонискиот Регион.
3 Галерија
4 Поврзано
* Стрежево (хидросистем)
Битка кај Ниш

Битката кај Ниш се одвила на 28 ноември 1443 година помеѓу Османлиското Царство и Кралство Унгарија предводени од страна на Јанош Хуњади во сојуз со Србите. Османлиите биле поразени во битката. По ова, Мурат II потпишал мировен договор во рок од десет години, а по ова абдицирал во корист на син му Мехмед II. Кога договорот бил прекршен следната година, Мурат се вратил на Балканот каде победил во Битката кај Варна..
По оваа битка, Ѓерѓ Кастриоти Скендербег ја напуштил османлиската војска заедно со уште 300 Албанци, организирајќи востание против Османлиите.
Битка кај Крушевац

Битката кај Крушевац се одвила во текот на 1454 година помеѓу Османлиското Царство на чело со Мехмед II од една и сојузничките сили на Србија и Кралство Унгарија. Пред да започне битката, султанот кај реката Морава расположил армија од 32.000 војници на чело со Фируз Бег, со цел српските сили да не извршат противнапади. По започнувањето на битката, српските сили успеале да им нанесат тешки загуби на Османлиите. Голем број од нив биле заробени, вклучувајќи го и Фируз, и однесени во дворот на Српското деспотство. По ова, сојузничките сили започнале голема офанзива, зазимајќи го Ниш, Пирот и Видин.
Тимфаја

Тимфаја (''Tymphaia'') — древна област населена со племето Тимфаи. Се наоѓала спроти северозападната граница на Епир, по десниот среден тек на реката Бистрица. Областа била припоена кон Кралството Македонија во 350 г. п.н.е. како дел од Горна Македонија. Според Страбон, Тимфаите живееле околу изворите на Пенеј, а нивен главен град бил Ајгиниј, кој се наоѓал недалеку од тесалискиот град Трика.
Тимфаја влегла во рамките на Четвртата македонска мерида во 167 година п.н.е..
Најпознат припадник на племето Тимфаи бил Полиперхон — регент на Македонската империја, после смртта на Антипатар.
Битка кај Лесковац

Битката кај Лесковац се одвила на 24 септември 1454 година. По неуспешниот обид на Османлиите под раководство на Фируз бег во Битката кај Крушевац, во рацете на српското деспотство му останале две армии, една на Косово и една во Дубровица, односно денешен Лесковац. Tака, огромна османлиска армија тргнала од Македонија кон Србија. Tаа армија била пресретнета од Никола Скобаљиќ и била поразена.
1 Повод
Србија како деспотство одржувала вазални односи со Отоманското Царство. Дошло до подобрување во односите со Османлиите по доаѓањето на Мехмед II на престолот, иако во тоа време, српскиот деспот морал да испрати одреден број трупи за Опсадата на Цариград. Така, српскиот деспот морал да помага при уривањето на ѕидините на овој град, чија обнова пред опсадата ја финансирал. Османлиите по падот на Цариград во 1453 година, охрабрени од победата, почнале сè повеќе да се вртат кон Српското Царство и другите балкански земји. По падот на Византија, султанот во 1454 година тргнал против Србија, под изговор дека Ѓураѓ Бранковиќ одржува врски со Унгарците, и дека не плаќа данок редовно.
2 Текот на битката
Битката кај Лесковац се одиграла на 24 септември 1454 година во близина на Бања, на приодот кај Ново Брдо. За време на османслиската инвазија на север, две српски војски биле сместени на различни места, едната чекала на подрачјето на Косово, а другата го чувала реонот кај областа Дубочица, односно денес Лесковац. Самиот деспот го советувал војводата Скобаљиќ да ја избегне борбата, но војводата не го послушал. Голема отоманска војска од Софија се движела од правец на Македонија, кога Никола Скобаљиќ со својата војска во општи и интензивни борби успеал да им нанесат убедливи загуби на Османлиите, и да ја запрат инвазијата на реонот каде е денешна јужна Србија.
Никола Скобаљиќ подоцна продолжил со своите походи и напади врз османлиската војска во јужна Србија и реонот околу Лесковац, каде извојувал и неколку клучни победи против султановата војска. Султанот Мехмед II лично дошол да ја предводи војската во борба против српскиот војвода во Битката кај Трепање. Таму војводата Никола пружил жесток отпор, до последниот човек. По оваа битка, Никола Скобаљиќ бил набиен на колец.
Турија (езеро)

:''За други значења поимот „Турија“ видете на појаснителната страница''
Турија — вештачка акумулација изградена во 1972 година на истоимената река Турија во Струмичката Котлина. Се наоѓа на 16 км северно од Струмица. Браната е земјено-насипна, со глинено јадро преку кое е нафрлан чакал и камен. Круната е долга 417,3 м, широка 8 м, и висока над теренот 78 м. Должината на заезерениот дел изнесува 4,5 км, широчината 500 м, а зафаќа површина од 0,16 км<sup>2</sup>. Вкупната зафатнина на акумулациониот базен изнесува 48.000.000 м<sup>3</sup>, од која 3.000.000 м<sup>3</sup> е мртов простор. Се користи за наводнување на 10.000 ха обработливи земјоделски површини во Струмичкото Поле.
Ѓорѓи Карев

Ѓорѓи Карев (Крушево, 1887 — Скопје, 8 септември 1950) — брат на македонскиот револуционер Никола Карев.
1 Животопис
Како шеснаесетогодишник се борел во Илинденското востание, а меѓу 1941-1944 година, за време на бугарската окупација на Македонија, е кмет на Крушево.
По Втората светска војна е осуден и затворен во Идризово. Мише (Михаил) Карев, внук на Никола Карев од братот Ѓорги, во своето сведоштво тврдел дека проблемите на семејството Кареви со комунистичката власт на Македонија започнале веднаш по ослободувањето, кога без никакви докази, во монтиран судски процес, бил осуден и затворен помалиот брат на Никола - Ѓорѓи Карев. Прво е осуден на смрт, но подоцна казната му е заменета со 5 години затвор. На само неколку дена пред излегување, односно пред завршување на казната тој е ликвидиран во Идризово, а гробот не му се знае до ден денес.
Опсада на Белград (1456)

Опсада на Белград (унгарски: ''Nándorfehérvári diadal'', турски: ''Belgrad kuşatması'') — втор обид на Отоманското Царство да го освои градот. Опсадата на градот траела од 4 јули до 22 јули 1456 година. По Падот на Цариград, главен противник на Османлиите станало Кралство Унгарија. Султанот Мехмед II со својата огромна војска се упатил кон Смедерево, кој град бил престолнина на Српското Деспотство, и Белград кој претставувал најголемото унгарско упориште на јужната страна од својата граница.
Големите османлиски сили не ги дочекале обединети христијанските армии. Дури ниту самата Унгарија не постигнала договор околу заедничката војна против Османлиите. Војската која била бранета Белградската тврдина била предводена од Јанош Хуњади, како и мал дел од српските сили на деспотството.
Еден од најзначајните настани од оваа опсада било уништувањето на османлиската флота на 14 јули 1456 година на реката Дунав. Согледувајќи дека градот нема да можат да го освојат преку Дунав, Османлиите се решиле да нападнат со сите свои сили по копнен пат на 21 јули. Опсадата на Белград, подоцна, била опишена како решавачка судбина за христијанството од страна на Папа Каликст III.
Четири основни начела

Четири основни начела (四项基本原则, пинјин: ''sì xiàng jīběn yuánzé'') — искажувања на кинескиот водач Денг Сјаопинг прогласени на 30 март 1979 г. и претставуваат четири неоспорни теми на кои во Кина не смее да се расправа . Тие се следниве:
# придржување кон социјалистичкиот пат
# придржување кон народната демократска диктатура
# придржување кон водството на Комунистичката партија на Кина и
# придржување кон Маркстистичко-ленинистичко-маоистичката мисла
Овие четири начела се всушност олабавување на контролата врз идеологијата во земјата. Самото истакнување на овие начела подразбира дека неоспорни се само овие четири тематики, но дека сите други се отворени за расправа. Покрај тоа, иако самите овие начела не се предмет на расправа, нивното теоретско и практично толкување сепак останува отворено. Ова може да се увиди од долготрајните расправи за суштината и значењето на социјализмот.
Од друга страна, овие начела искажуваат јасна намера за придржување кон комунистичката идеологија, и со тоа трасираат безбеден пат за преиспитување Културната револуција. Тие истовремено ја зачувуваат и крепат идеолошката стабилност и легитимитетот на КПК, јавувајќи се како реакција на социо-политичкото движење „Ѕид на демократијата“.
1 Поврзано
* Денгизам
Хатехија

Хатехија (во превод: ''Преродба'') била еврејска младинска организација формирана со обединувањето на постојните здруженија „Бенот Цион“, „Бене Цион“ и „Макаби“. Дејствувала во Битола од 1923 година. Таа била првата младинска организација од Македонија што се зачленил во Сојузот на еврејските младински здруженија. Претседател на Организацијата бил Леон Камхи. Од повеќето секции во Организацијата најактивна била спортската. Во десетгодишната дејност биле организирани неколку фудбалски екипи што настапувале успешно: „ФК Макаби“, „ФК Синај“ и „ФК Есперанса“.
Песочанска Река

Песочанска Река или Песочанка — река во Македонија, десна притока на реката Сатеска. Извира од југоисточните падини на планината Стогово на височина од 2.040 м, а се влева на височина од 782 м. Вкупната должина на речниот тек изнесува 22 км, вкупниот пад изнесува 1.258 м, а просечниот пад 57,18‰. Вкупната должина на водоразделната линија изнесува 38 км, додека сливот зафаќа површина од 53,32 км<sup>2</sup>. На водите од оваа река е изградена ХЕЦ „Песочани“.
Во дел од течението се нарекува и Радомир(ов)ска Река.
Чемрен

Чемрен бил средновековен град/тврдина кај влезот на Црна Река во Мариово. Единствените изворни вести се зачувани кај биографот на Стефан Душан, кој вели дека градот Чемрен потпаднал под српска власт истовремено со српското освојување на градовите Охрид и Прилеп, при Душановиот воен налет на југ во 1334 година.
Хамзали - Дрвош

Хамзали - Дрвош — македонски рудник на момирок, кој се наоѓа во атарот на село Хамзали, Струмичко. Рудната област е претставена со чести жици, леќи и неправилни тела на метасоматски леукократни крупнозрнести албитски гранити сместени во крупнозрнестите биотитски гранити. Овие рудни тела се бели албитски гранитоиди, познати под името
„''натриски момирок''“. Тие содржат околу 80% албит со околу 3% анортитска компонента. Покрај овие тела на албитски гранити, присутни се и помали маси, кои се делумно истражувани или не се ни истражувани. Хемискиот состав на рудата е:SiO<sub>2</sub> околу 65%, Al<sub>2</sub>O<sub>3</sub> 18–19%, K<sub>2</sub>O 0,4%, Fe<sub>2</sub>O<sub>3</sub> 0,1–0,2% Na<sub>2</sub>O<sub>3</sub> 9–10%. Рудните резерви се проценуваат на повеќе милиони тони.
Хашомер Хацаир

Хашомер Хацаир (во превод: ''Младиот стражар'') била еврејска младинска прогресивна организација во Македонија. Била активна во сите поголеми центри во Македонија со еврејско население. Дејствувала во периодот од 1921 до 1943 година. Во Штип кенот имал околу 30 членови, го раководител Аврахам Алберто Барух Цион. Во 1931 година во Битола бил основан кен со околу 400 членови, со седиште во просториите на еврејското училиште „Ла скулика де ла калежа“. Организацијата развивала воспитно-образовна дејност, изучување на хебрејскиот јазик и приближување кон природата со организирани логорувања (махана). Заедничката цел била да се подготвува младината за заминување во кибуците во Ерец Израел.
Министер за надворешни работи на Кина

Министер за надворешни работи на НР Кина — шеф на Министерството за надворешни работи на Кина и претставува една од најважните функции во кабинетот. Министерот најчесто е член на ЦК на Комунистичката партија на Кина.
1 Процедура на назначување
Според Уставот на Кина, министерот се назначува по предлог на премиерот со одобрение од Националното народно собрание (ННС) или неговиот Постојан комитет.
2 Список на министри за надворешни работи
# Џоу Енлај (1949-1958)
# Чен Ји (1958-1972)
# Ѓи Пенгфеј (1972-1974)
# Ќао Гуанхуа (1974-1976)
# Хуанг Хуа (1976-1982)
# Ву Сјуечен (1982-1988)
# Ќен Ќичен (1988-1998)
# Танг Ѓасјуен (1998-2003)
# Ли Џаосјинг (2003-2007)
# Јанг Ѓече (2007-2013)
# Ванг Ји (2013-)
Устав на МПЦ - ОА

Уставот на Македонската православна црква - Охридска Архиепископија претставува црковно-правен акт со кој се утврдени статусот, внатрешното уредување, структурата на црковната власт (законодавната, извршната и судската) и дејностите. Уставниот статус на Македонската православна црква е автокефална, помесна православна црква со степен на Архиепископија, како продолжителка и верна наследничка на Охридската архиепископија. Има достоинство на Архиепископија,
со Поглавар на Македонската православна црква со титула ''Архиепископ Охридски и Македонски''. Ги определува симболите – грбот и знамето, службениот (македонски) јазик и неговото (кирилско) писмо и богослужбените јазици (црковнословенскиот и македонскиот јазик).
;устави
* Првиот Устав бил донесен на Вториот црковно-народен собор во 1958 година;
* вториот, со одредени измени и дополнувања, на Вонредниот митрополитски црковно-народен собор од 21 до 22 декември 1961),
* третиот на Црковно-народниот собор одржан од 17 до 18 јули 1967,
* четвртиот на Соборот на 28 и 29 октомври 1974 година и
* последниот, петтиот на Архиепископскиот црковно-народен собор во Скопје од 31 октомври до 1 ноември 1994 година.
1 Наводи
*''Устав на Македонската православна црква, Скопје, 1995''
2 Поврзано
* Македонска православна црква - Охридска архиепископија
Долгиот поход на Јанош Хуњади

Долгатата кампања на Јанош Хуњади се однесува на војната предводена од страна на Кралство Унгарија на чело со Јанош Хуњади и Кралство Полска на чело со Владислав III против Османлиското Царство. Војната траела од 22 јули 1443 година до 25 јануари 1444 година.
Христијанската војска битките ги започнала во Буда. Таа била составена од унгарски, полски, чешки, германски војници, главно составена од пешадија и коњаница. Подоцна кон христијанскиот сојуз се приклучиле и околу 10.000 Срби. Сепак, за ова не постои точен извор.
Првата битка се случила кај Крушевац, каде Османлиите биле поразени. Јанош Хуњади ја преминал Трајановата порта, и по заземањето на Софија го поразил султанот Мурат II во Смаим. Зимата која следувала го принудела на кралот да се повлече кон своите земји.
Езерски Врв (Шара)

Езерски Врв — планински врв на Шар Планина, во северозападниот дел на Македонија. Висок е 2.580 метри. Се наоѓа на главното било во почетниот дел на протегањето на главниот срт на Шар Планина, при што претставува шести врв, а често воопштено се смета како трет поглавен врв на Шар Планина од нејизното протегање од североисток по кое се протега и самата граница помеѓу Македонија и Косово чија линија минува на овој врв. Сместен е на гребенот наречен ''Езерско'' заедно со соседниот врв Езерска Чука на север-североисток, при што претсавува негова крајна точка/кота на југ-југозапад. Претставува карпест врв чија цела површина е покриена со сипар-камењар од големи кршени камења и карпи, од кои некои се многу климави и се клатат, поради што неговото искачување и стоење на него се доста тешки и опасни. Наречен е со името Езерски бидејќи од двете страни на неговите подножја се наоѓаат по две леднички езера и тоа Доброшките односно Горното и Долното Доброшко Езеро на македонската источна страна стран и убавото и длабоко Големо Јажинско Езеро и Мало Јажинско Езеро, додека и малку понастрана кон Езерска Чука се наоѓа и езерото Црн Вир на косовската западна страна. Езерски Врв претставува и јазолна точка од која на запад продолжува главното било и срт на Шар Планина со врвовите Чаушица, Пескови, Бистрица, додека веднаш од него кон југ се разгранува седлото Чаушички Срт кој го спојува со Доброшки Врв. Искачувањето на врвот води преку патека која од селото Јелошник се искачува на Доброшки Врв па од него преку Чаушички Срт стигнува до Езерски Врв. Во самото подножје веднаш до Долното Доброшко Езеро се кампува првата вечер на планинарската Западна македонска трансферзала, по што веднаш утрото на вториот ден се започнува со искачување на Езерски Врв.
1 Галерија
2 Поврзано
* Езерски Врв (Динариди)
Битка кај Сибиу

Битката кај Сибиу се одвила помеѓу силите на Кралство Унгарија предводени од страна на Јанош Хуњади и Османлиските Турци од друга страна. Битката траела од 18 март до 25 март 1442 година. Биткатс претставувала трета победа над Османлиите по поразот кај Смедерево во 1437 година и Белград во 1441 година. И покрај тоа што бројот на османлиската армија бил трипати поголем од унгарската, сепак Османлиите претрпиле голем пораз.