procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Куманич (Драмско)

Успение на Пресвета Богородица (|Κοιμήσεως Θεοτόκου) — црква во селото Куманич, Драмско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Зихненско-неврокопската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е изградена во 1870 г. Со време претрпела доста промени. Претставува трикорабна базилика типична за своето време. Над средишниот кораб има мала дрвена псевдокупола со висок дрвен барабан на кој е претставен Христос Седржител.
1 Поврзано
* Зихненско-неврокопска епархија
Црпалка

Црпалка или црпка — вид на лажица што се користи за сервирање храна, најчесто разни видови супи и чорби, но и други видови храна. Црпалките обично имаат долга права или малку закривена рачка на чиј врв се наоѓа чинија со која се зафаќа храна. Садот обично е поставен под тап агол во однос на рачката со цел да се олесни турање на кашеста храна и течности.
Најчесто се направени од не’рѓосувачки челик, но се користат и: алуминиум, сребро, бакарни легури, пластика, меламински смоли, дрво, бамбус и други материјали. Големината, обликот и материјалот на конструкцијата зависи од намената на црпалката. Така, за сосови и зачини се користат црпалки со вкупна должина помала од 7-8 сантиметри, додека за супи, чорби и пунчеви се користат чинии поголеми од 30 сантиметри. Најчестата зафатнина на садот кај црпалките е 0,14 литри, така што 3-5 лажици се истураат во чинија за супа или чорба, што е вкупно околу 0,4-0,7 литри.
1 Галерија
2 Поврзано
* Мешалка
Битка кај Кошице

Битка кај Кошице — битка која се одвила помеѓу силите на Светото Римско Царство и Отоманското Царство како дел од Големата турска војна, на 18 октомври 1685 година, во градот Каса во Кралството Унгарија (денес Кошице во Словачка).
Австрискиот командант, фелдмаршал Енеј де Капрара, ја поразил турската војска во близина на градот и со оваа победа ја вратил хабсбуршката контрола над која териториите изгубени од 1682 година од страна на Имрих Токоли.
Волшебни сказни на балканските народи

„Волшебни сказни на балканските народи“ — збирка со сказни по избор на Томе Саздов, а објавена од издавачката куќа „Просветно дело“, Редакција „Детска радост“.
1 Содржина
Книгата ги содржи следниве сказни:* Мара Пепелашка
* Човекот што му дал запис на ѓаволот
* Цане и ламјата
* Куцото петле
* Мртвиот Костадин
* Чумата и девојчето во едно село
* Поповата ќерка и арамиите
* Еден старец и една баба
* Господ, момчето и свети Михаил
* Детето и мечката
* Волшебните кутии
* Човекот што станал штрк
* Старецот и тројцата
* Подарокот на змијата
* Малата млекарка
* Вампирот и неговата жена
* Ромчето и змијата
* Златната змија
* Три прстени
* Невидливата капа
* Приказна за сирачето
* Царот и градинарот
* Птица-девојка
* Девојка побрза од коњ
2 Изданија
* Во 2004 година, книгата била објавена од Редакцијата „Детска радост“ во рамките на библиотеката „Лектирни изданија“. Таа има 96 страници, а на крајот од книгата се наоѓа поговорот „Народни сказни“ на Томе Саздов. Дизајнот и графичкото уредување го направил Жарко Туниќ, автор на илустрациите е Диме Иванов-Димано, а лектурата и коректурата ги направила Оливера Ќорвезировска. Книгата е испечатена во печатницата „Коста Абраш“ во Охрид. Таа е каталогизирана во НУБ „Св. Климент Охридски“, Скопје и ја носи меѓународната ознака ISBN 9989-30-613-3.
Битка кај Вац (1684)

Битката кај Вац — битка која се одвила помеѓу силите на Светото Римско Царство и Отоманското Царство како дел од Големата турска војна на 27 јуни 1684 година, во близина на градот Вац во централна Унгарија.
Австриската армија победила во битката.
Опсада на Печ

Опсадата на Печ — опсада која се одвила помеѓу силите на Светото Римско Царство и Отоманското Царство како дел од Големата турска војна.
Откако замокот Будим бил повторно освоен од отоманската власт во 1686 година, австриската војска започнала акција за освојување на Печ. Австриските сили упаднале во градот и го ограбиле, Османлиите виделе дека не можат да го задржат градот, па го запалиле и се повлекле во замокот. Војската предводена од Лудвиг Вилхелм Баденски го окупирала градот на 14 октомври и го уништила аквадуктот што водел до замокот. Османлиите немале друг избор освен да се предадат, што и го направиле на 22 октомври. Опсадата го опустошила претходно просперитетниот регион и областа била населена од селаните кои побегнале од австриските војници.
Голачки манастир

Голачки манастир „Св. Мина“ (|Ιερά Μονή Αγίου Μηνά Περιχώρας) — женски манастир кај селото Голак, Драмско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Зихненско-неврокопската епархија на Цариградската патријаршија.
Манастирoт се наоѓа во југоисточното подножје на планината Сминица, на околу 1 км северозападно од селото Голак. Според пописот од 2001 г. во него живееле 5 лица.
Денешната манастирска црква е изградена во 1974 г., заменувајќи ја старата од 1959 г. Манастирот е официјално признаен во 1976 г.
1 Поврзано
* Зихненско-неврокопска епархија
Црква „Св. Димитриј“ - Елес

Свети Димитриј (|Αγίου Δημητρίου Οχυρού) — црква во селото Елес, Драмско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Зихненско-неврокопската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е изградена во 1882 г. според натписот над јужниот влез, во македонското маало во северниот дел на селото. Претставува трикорабна базилика со женска црква. Според Георги Стрезов, црквата е подигната со ферман од Бугарската егзархија, но подоцна прешла во рацете на Патријаршијата. Во 1909 г. станала егзархиска заедно со целото село. Во отчет до митрополитот Иларион Неврокопски од 1909 г. се вели:
Сè до изградбата на „Св. Троица“ во 1972 г. црквата била главен храм на селото.
1 Поврзано
* Зихненско-неврокопска епархија
Алистратички манастир

Алистратички манастир „Св. Недела“ (|Ιερά Μονή Αγίας Κυριακής Αλιστράτης) — манастир кај селото Алистратик, Зихненско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Зихненско-неврокопската епархија на Цариградската патријаршија.
Манастирот се наоѓа на 2 км јужно од селото Алистратик во историско-географската област Зихна. Лежи во југоисточното подножје на планината Сминица, близу реката Драматица.
Манастирот во 1906 г. бил машки и имал 95 монаси. Разурнуван а на повеќе наврати, и конечната реконструкција започнала во 1956 г. Манастирската слава е Света Недела на 7 јули.
1 Галерија
2 Поврзано
* Зихненско-неврокопска епархија
Овчо млеко

Овчо млеко — млеко што го произведува овцата за да го нахрани своето јагне.
Се користи во човечката храна, особено се користи во составот на многу сирења како што се фета (Грција), рикота (Италија) и рокфор (Франција), но може да се консумира како млеко за пиење или подготвено на поинаков начин.
1 Историја
Овците биле меѓу првите животни кои биле припитомени од луѓето; постојат извори според кои припитомувањето датира пред девет до единаесет илјади години во Месопотамија.
Иако овчото млеко се консумирало директно во антиката, денес се користи првенствено за правење сирења и јогурти. Овците имаат само две боски и произведуваат многу помала количина млеко од кравите. Меѓутоа, бидејќи овчо млеко содржи многу повеќе масти (75 грама на литар наспроти 35) и многу други суви материи како кравјото млеко, тоа е поинтересно за производство на сирење. Добро се спротивставува на контаминација за време на ладењето поради неговата многу поголема содржина на калциум . Најпознати сирења од овчо млеко се фета во Грција, рокфор во Франција, манчего во Шпанија, пекорино романо и рикота во Италија. Некои јогурти, особено некои облици на цедени јогурти, се прават со овчо млеко. Многу од овие производи сега се направени од кравјо млеко, особено кога се произведуваат надвор од нивната земја на потекло. Овчото млеко содржи 4,8 % на лактоза што го контраиндицира кај субјекти кои не поднесуваат овој шеќер.
Нутритивни вредности на 100 грама во споредба со другите главни животински млека.
:
Состојки, единица, Крава, Коза, Биволица, Овца
Вода, g, 87,8, 88,9, 81,1, 83,0
Белковина, g, 3,2, 3,1, 4,5, 5,4
Масти, g, 3,9, 3,5, 8,0, 7,0
Карбохидрати, g, 4,8, 4,4, 4,9, 5,1
Енергија, kcal, 66, 60, 110, 95
kJ, 275, 253, 463, 396
Шеќери (лактоза), g, 4,8, 4,4, 5,1, 4,9
Заситени, g, 2,4, 2,3, 4,2, 3,8
Мононезаситени, g, 1,1, 0,8, 1.7, 1,5
Полинезаситени, g, 0,1, 0,1, 0,2, 0,3
Холестерол, mg, 14, 10, 8, 11
Калциум, IU, 120, 100, 195, 170
Масни киселини:
2 Поврзано
*Млеко
*Кравјо млеко
*Козјо млеко
*Биволско млеко
Битка кај Баточина

Битката кај Баточина се водела на 29–30 август 1689 година во близина на градот Баточина во санџакот Смедерево (сега во централна Србија), меѓу светите римски и османлиските сили за време на Големата турска војна (1683–99).
На 29 август 1689 година, Српската Милиција под команда на Павле Несторовиќ како авангардна единица на хабсбуршката војска победила против авангардната единица на османлиската војска за време на Битката кај Баточина.
Волчишки манастир

Волчишки манастир „Света Петка“ (|Ιερά Μονή Αγίας Παρασκευής Δομίρου) — женски манастир кај селото Волчишта, Зихненско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Зихненско-неврокопската епархија на Цариградската патријаршија.
Сместен е на 2 км источно од селото и има неколку храма — главниот „Св. Петка“, црквата „Св. Рафаил“, црквата „Св. Спиридон“ и параклисот „Св. Теофанија“.
1 Историја
Манастирот е основан околу 1500 г. како метох на Кушничкиот манастир („Пресв. Богородица Косиница“). Според тврдење на епархискиот портал, бил изгорен од Македонци и обновен во 1904 г. На влезната плоча на црквата се вели: „Овој Свети храм е обновен во 1904 година со помошта на Богородица Косиница Кушничка при игуменот архимандрит Дамаскин Вафидис“. Во 1924 г. по размената на население меѓу Грција и Турција, по инцијатива на митрополитот Лаврентиј Драмски, Кушничкиот манастир го отстапил метохот на шест монахињи од Имерскиот манастир „Св. Јован Претеча“ во Понт, кои со себе ги долене иконостасните икони од тамошниот храм. Со кралски указ на Павле I манастирот е прогласен за независен и станал првиот женски манастир во Егејска Македонија под грчка власт. Со текот на времето манастирот е напуштен. Неговата обнова започнала во ноември 1988 г. од игуменијата Маријам и завршила во 2004 г.
2 Икони
3 Поврзано
* Зихненско-неврокопска епархија
Црква „Св. Димитриј“ - Калапот

Свети Димитриј (|Ιερά Μονή Αγίου Δημητρίου Πανοράματος) — црква на поранешен манастир кај селото Калапот, Драмско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Зихненско-неврокопската епархија на Цариградската патријаршија.
1 Местоположба
Храмот се наоѓа на 3 км западно од селото, на висорамнинка спроти падините на планината Сминица. До него води делумно одржан калдрмен пат. Од манастирскиот комплекс денес не останало ништо освен црквата.
2 Историја
Црквата е изградена во 1865 г. со средства на казата според натписот на мермерна плоча над источниот прозорец. Во 1952 г. во манастирот починал последният монах — игуменот Дионисиј.
3 Архитектура
Храмот претставува еднокорабен крстокуполен храм од тип распространет во XVI – XIX век на Света Гора и други места на Балканот. Апсидата е се издава на исток. На западната и дел од јужната страна има трем. Надворешните површини на црквата немаат никакви украси. Куполата е висок осумстран барабан, кој се исдига од страничните згради, без никаква друга потпора. Два пара столбови го делат олтарниот простор од наосот, а други две две го делат наосот од припратата. Припратата е покриена со напречен свод. Тремот првично бил отворен и со столбови, а подоцна е затворен. Покриен е со ниски лакови, кои седат врз ѕидот. Храмот два влеза — еден од западната и еден од јужната страна. Прозорците се тесни и правоаголни, сместени од северната, јужната и источната страна. Трикатната камбанарија е оформена на влезната оска на запад.
Црквата е исѕидана од речен камен и правоаголни мермерни блокови на аглите. Сводовите над окната исто така се од релјефни мермерни блокови. Тули има само во лаковите што го украсуваат куполниот барабан.
Внатре се зачувани иконостасните икони, резбаниот владички престол и резбаниот проскинитар. Резбаниот иконостас е висок речиси колку самата градба. Царските икони на Христос Седржител, Богородица, Свети Димитриј и Свети Јован Претеча се од 1866 г., дело на зоградот Јеремија од Мелник. Иконата на Свети Никола и Свети Харалампиј е датирана во 1872 г., порадена од Атанас Апостолов од Просечен и потпишана од Серги Георгиев.
Сите внатрешни површини се покриени со фрески од крајот на 1874 г. и имале македонски натписи. Со потпаѓањето на Егејска Македонија под грчка власт во 1913 г., овие натписи се избришани. Во апсидата е претставена Пресвета Богородица Поширока од небесата, а во куполата е Христос Седржител со четворицата евангелисти и пророци во барабанот.
4 Фрески
5 Поврзано
* Зихненско-неврокопска епархија
Опсада на Негропонте (1688)

Опсада на Негропонте (денешна Халкида) била преземена од силите на Република Венеција од јули до октомври 1688 година. Венецијанската армија, составена од неколку платенички и сојузнички контингенти од Западна Европа, успеала да го заземе Пелопонез во претходните години и продолжила кон Атина, а по опсадата на Акропол следувала и Битката кај Негропонте, главното османлиско упориште во Централна Грција. Венецијанската опсада била попречена од османлискиот отпор и нивната неможност целосно да го изолираат градот, бидејќи османлискиот генерал Исмаил-паша успеал да ги пренесе резервите до опколениот гарнизон. Понатаму, венецијанската армија претрпела многу жртви од избувнувањето на чумата во венецијанскиот логор, што довело до смрт на 4.000 војници и искусниот генерал Ото Вилхелм Кенигсмарк. Заминувањето на фирентинскиот и малтешкиот контингент дополнително ги ослабнало позициите на Венецијанците, а кога германските платеници одбиле да останат таму во зимскиот период, венецијанскиот командант, дужот Франческо Морозини, морал да го признае поразот и да се повлече на Пелопонез.
Сказна за мечката

Сказна за мечката — неавторско име на недовршената сказна на Александар Сергеевич Пушкин, која најверојатно ја напишал во 1830 година.
Сказната ја објавил Павел Аненков во „Материјали за биографијата на А.С. Пушкин“. В.Ј. Јакушкин внел некои исправки и варијанти во описот на ракописите на Пушкин. Варијанти на стиховите 64-82 биле објавени во написот на А. Желански ''Ново за Пушкиновите „Балда“ и „Мечка“'', каде што се наоѓа и факсимил од овие стихови. Според ракописот, поправениот текст го отпечатил С.М. Бонди.
Црква „Воведение на Пресвета Богородица“ - Черешово (Драмско)

Воведение на Пресвета Богородица (|Εισόδια της Θεοτόκου Παγονερίου) — црква во селото Черешово, Драмско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Зихненско-неврокопската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е изградена во 1835 г. според подоцнежен натпис, поставен на местото на постариот натпис над јужниот влез. Градбата е трикорабна базилика со дрвен покрив и женска црква. Има впечатлива камбанарија, изработена од делкан гранит. Според натписот на третиот кат, таа е направена од месни мајастори во 1881 г. Ѕвоната се направени во 1832 г. Според легендата, жените на Черешово го собрале сет свој накит и откупиле друг од околните села за тие да се излеат.
Внатре има извесни икони во уникатен стил. На таванот над средишниот кораб е претставен Седржител. Забележителни се и владичкиот престол и амвонот. Иконата на владичкиот престол е донесена од грчките доселеници од Мала Азија; дело е на Кирјаз од Енос (Енез) и изработена во 1812 г. Според Георги Стрезов во 1891 г. во црквата се служело и на словенски и на грчки.
На многу од преносливите икони има траги од стари кирилски натписи.
1 Поврзано
* Зихненско-неврокопска епархија
Битка кај Зернест

Битката кај Зернест — битка која се одвила на 11 август 1690 година помеѓу сојузничките сили на Трансилванија и Светото Римско Царство, и сојузничките сили на Отоманското Царство, Татари, Власи и унгарскитете Куруци. Битката е дел од Големата виенска војна, а завршила со победа на Османлиите.
1 Битка
Имрих Токоли се стремел да се прогласи за принц на Трансилванија; во сојуз со Турците, тој водел неуспешна кампања во 1686 и 1688 година за да ја освои трансилванската круна. Во 1690 година тој започнал уште една кампања. Султанот му дал команда на војска од 16.000 луѓе (Османлии, Татари и некои Куруци) со која тој продрел во Трансилванија. Подоцна му се придружил влашкиот војвода Константин Бранковјану со неколку илјади војници.
Бранковјану бил вистинскиот главен ум на кампањата и успеал да ја помине османлиската војска низ Карпатите на едвај познати планински премини и така да го заобиколи Брановиот превој. Донат Хајслер како таков бил принуден да се бори во близина на градот Зернест.
Во битката што се водела во близина на овој град, здружената отоманска војска решително ја поразила обединетата хабсбуршко-трансилванска војска и го заробила Донат Хајслер. Трансилванскиот гроф Михаил Телеки бил убиен во акција.
По оваа победа, било свикано Собрание на кое Имрих Токоли бил избран за принц од Трансилванија. Сепак, тој можел да ја задржи својата позиција против војските на Хабсбург само со најголема тешкотија. Во 1691 година тој целосно се откажал од Трансилванија.
1.1 Ефект
Иако владеењето на Имрих Токоли било краткотрајно, владеењето ја принудило на Австрија да ги премести своите трупи од Србија за да ја врати Трансилванија, бидејќи од Трансилванија, Унгарија и царските линии за снабдување и комуникација можеле да бидат нападнати. Ова движење на војници им овозможило на Османлиите да ја турнат војската на Светата лига назад преку Дунав, па дури и да го вратат Банат. Како резултат на тоа, бил направен стабилен фронт на реката Дунав и на Карпатите.
Црква „Св. Никола“ - Куманич (Драмско)

Свети Никола (|Αγίου Νικολάου) — црква во селото Куманич, Драмско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Зихненско-неврокопската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е гробишен храм на селото, изградена во 1831 г. Претставува еднокорабен храм со полукружна апсида и димензии од 15 × 6,25 м. Во 1950 г. е направен обемен ремонт на храмот, при кој нартексот е вклучен во наосот. Во внатрешноста е зачуван изворниот дрвен иконостас со вредни икони од 1831 г.
1 Поврзано
* Зихненско-неврокопска епархија
Црква „Св. Христофор“ - Оравиште

Свети Христофор (|Ιερός Ναός Αγίου Χριστοφόρου) — црква во селото Оравиште, Драмско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Зихненско-неврокопската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е изградена околу 1600 г. Сместена на северниот крај на селото, близу дворот на „Св. Харалампиј“.
1 Поврзано
* Зихненско-неврокопска епархија
Кошава (филм)

„Кошава“ — филм од 1974 година, режиран од Драгослав Лазиќ. Главните улоги ги играат: Беким Фехмиу, Велимир Бата Живојиновиќ, Јован Јаниќијевиќ Бурдуш и Тања Бошковиќ..
1 Синопсис
Двајца работници се враќаат од странство при што едниот сака да најде добра работа, а другиот да се бави со шверц. Тие среќаваат една жена која претходно била во врска со вториот работник. Бегајќи од човекот која за неа е олицетворение на злото, таа попусто се обидува да ја пронајде својата среќа со првиот од нив...
Лажичка (литургија)

Лажичка — мала лажица со крст на крајот од рачката, што се користи во византискиот обред за причестување од путирот на верниците. Покрај дискосот, путирот и ѕвездата, лажичката е направена од злато, сребро, калај или метални легури кои не оксидираат.
За време на службата, само свештениците смеат да го допрат. Исклучок е само ако некој ги прими Светите Дарови за време на причестувањето. Употребата на лажичка за време на причестувањето на верниците го симболизира посредништвото на црквата во нивната духовна исхрана. Без употреба на лажичка се причестува свештенството, кое како и апостолите ги прима Светите дарови посебно (т.е. без мешање на Телото и Крвта). Само ѓаконот, кога ги прима Светите дарови по Литургијата, со лажица ги зема честичките од Даровите од путирот со лажичка.
Времето на појавување на лажичката е дискутабилно. Според Јован Мејендорф, лажичката се појавила во византискиот литургиски обред во VII век. Првиот документиран доказ за употребата на таков прибор е поврзан со Константинополскиот собор во 861 година. Можеби лажичката била воведена за да се спречи случајно пролевање на симболичната „крв на Христос“ во храмовите.
Црква „Св. Архангел Михаил“ - Ловча

Свети Архангел Михаил или Собор на Архангелите (|Συνάξεως Ταξιαρχών Ακρινού) — црква во некогашното село Ловча, Драмско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Зихненско-неврокопската епархија на Цариградската патријаршија. Црквата е единствениот остаток од селото.
Црквата е изградена во 1848 г. според плочите од северната и источната страна. Храмот е доста голем (25,50 × 17,90 м). Градбата претставува трикорабна базилика со трансепт и женска црква на вториот кат. Во средиштето на западната страна во 1884 г. е изградена монументална камбанарија. Според Георги Стрезов во 1891 г. црквата била под врховенството на Патријаршијата. Живописот во храмот е дело на зографот Серги Георгиев од Неврокоп, изработени во 1860 – 1870 г.
1 Поврзано
* Зихненско-неврокопска епархија
Давител против давител

„Давител против давител“ (српскохрватски: ''Давитељ против давитеља'') — филм од 1984 година, режиран од Слободан Шијан. Главните улоги ги играат: Ташко Начиќ, Никола Симиќ, Соња Савиќ, Рахела Ферари, Јелисавета Сека Саблиќ, Срѓан Шапер итн..
1 Синопсис
дејствието на филмот се одвива во Белград. Во градот се појавува непознат давител (го игра Начиќ) чии жртви се девојки кои сакаат каранфили. Полицискиот инспектор Огњен Страхињиќ (го игра Симиќ) се обидува да го реши случајот, но состојбата ја усложнуваат младиот пејач Спиридон Копицл (го игра Шапер), кој се наоѓа во телепатска врска со давителот, како и неговата симпатија, новинарката Софија Мачкиќ (ја игра Савиќ), која на приказната ѝ дава голем публицитет...
Ехо и Нарцис (опера)

''Ехо и Нарцис'' (|Écho et Narcisse) — ''лирска драма'' од 1779 година во три чина, последната оригинална опера напишана од Кристоф Вилибалд Глук, негова шеста за француската сцена. Либретото, напишано од Луј-Теодор де Чуди, ја раскажува приказната за љубовта помеѓу Ехо и Нарцис.
1 Историја на изведбите
''Ехо и Нарцис'' за првпат била изведена на 24 септември 1779 година од Париската опера во втората Сала на Кралската палата. Операта е во пасторална традиција, жанр кому не му била наклонета на Париската опера во тоа време, и била неуспешна, прекината по само 12 изведби. Глук решил да се врати во Виена и никогаш не се вратил во Париз. Тој го ревидирал делото за 8 август 1780 година, но и оваа верзија дожвеала мал број на изведби, само девет.
Третата верзија ѝ била претставена на јавноста на 8 јуни 1781 година. Истата била подобро прифатена. Сепак, ретко се изведувал сѐ додека Рене Јакобс не ја оживеал во 1987 година на фестивалот Швецинген. Јакобс ја користел ревидираната верзија бидејќи оригиналната не е зачувана, освен либретото.
2 Улоги
+, Улога, Глас, Премиера, 24 септември 1779
Ехо, ''нимфа, владетелка на шумите и водите'', сопран, Г-ца Боменил
Аглае, ''нимфа, другарка на Ехо'', сопран, Аделаида Гаводан 'помладата'
Егле, ''нимфа, другарка на Ехо'', сопран, Ан-Мари-Жан Гаводан, 'постарата'
Купидон, сопран, Гертруда Жирарден
Нарцис, ''ловец, син на Кефис'', от контр (весок тенор), Етјен Лене
Синир, другар на Нарцис, от контр, Жозеф Легро
Силфи, ''нимфа'', сопран
Тане, ''нимфа'', сопран
Две шумски божества, басот контр, Огист-Атанас (Огистен) ШеронЖан-Жозеф Русо''Силфи, зефири, придружници и следбеници на Купидон, Ехо и Нарцис.''
Балет – ''балерини'': Мари-Мадлен Гимар, Ан Енел, Мари Алар, Пелен;''балетани'': Гаетано Вестрис, Огист Вестрис, Максимилијан Гардел, Жан д'Обервал
3 Синопсис
Нимфата Ехо е сакана од Нарцис, но и посакувана од Аполон. Аполон му прави магија на Нарцис, па тој се заљубува во сопствениот одраз, но Купидон на крајот успева да обезбеди среќен крај со повторно обединување на Ехо и Нарцис.
4 Наводи
Извори
* Lajarte, Théodore, , ''Bibliothèque Musicale du Théatre de l'Opéra. Catalogue Historique, Chronologique, Anecdotique'', Paris, Librairie des bibliophiles, 1878, pp. 311–312, vol. I (in French)
* Rushton, Julian (2001). "Christoph Willibald Gluck", pp. 313–327, in ''The New Penguin Opera Guide'', edited by Amanda Holden. London: Penguin Books. .
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Крлуково

Свети Ѓорѓи (|Αγίου Γεωργίου Μικρόπολης) — црква во селото Крлуково, Зихненско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Зихненско-неврокопската епархија на Цариградската патријаршија.
1 Архитектонски особености
Цквата се наоѓа на селските гробишта. До неа во 1910 г. е изградена „Св. Благовештение“. На плоча на западната страна е напишн даумот кога е завршен храмот — 16 октомври 1841 г. Тремот во прво време бил на запад и југ, но подоцна останал само на запад. Во 1893 г. е изградена самостојна камена камбанарија во која е вградена римска надгробна плоча. Внатрешноста на црквата претрпела многу промени. Зачуван е оригиналниот иконостас со резбани царски двери. Забележителен е и дрвениот балдахин на чесната трпеза.
2 Историја
Според Георги Стрезов во 1891 г. црквата била врховенството на Цариградската патријаршија. Во средината на 1905 г. голем дел од селаните прешле на страната на Бугарската егзархија предводени од попот Иван Икономов.
По Младотурската револуција во 1909 г. жителите на Крлуково испратиле телеграма до Отоманскиот парламент во кои се пожалиле на просвојувањето на црквата и училиштето од дејците на грчката пропаганда.
Според Законот за спорните цркви и училишта од 1910 г. црквата ѝ припаѓа на заедницата која ја изградила, освен кога спротивниот табор сочинува двотретинско мнозинство. На 1 јануари 1911 г. храмот бил времено затворен додека не се утврди дали од верниците се егзархисти.
3 Поврзано
* Зихненско-неврокопска епархија
Опсада на Белград (1690)

Опсадата на Белград од 1690 година — петта опсада на тој град, која се случила за време на Големата турска војна.
Белград бил освоен од Австријците на чело со Максимилијан II Емануел, на 6 септември 1688 година, по петнеделна опсада. Само 20 дена подоцна, кралот Луј XIV ја нападнал Рајнската област, започнувајќи ја Деветгодишната војна. Оваа инвазија го натерало царот да ги запре сите офанзиви на Балканот и да го пренасочи најголемиот дел од својата војска на исток кон Рајна. Оваа диверзија им овозможило на Османлиите под големиот везир Фазил Мустафа-паша да ја прегрупираат својата војска и повторно да ја преземат иницијативата. Во 1690 година, Османлиите повторно го зазеле Ниш и до 2 октомври стигнале до Белград.
Опсадата траела само шест дена, бидејќи Австријците биле принудени да се предадат кога нивната главна барутница била погодена од турска граната и експлодирала. Белград тогаш бил заземен од Османлиите.
Турците го задржиле градот до 1717 година.
Црква „Св. Архангели“ - Руждене

Свети Архангели (|Ταξιάρχες Γρανίτη) — црква во селото Руждене, Драмско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Драмската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е изградена во 1873 г. според натпис на неа. Градбата претставува трикорабна базилика со дрвен покрив и затворен трем на запад. Во внатрешноста се зачувани резбаниот владички престол, проксинитариите и иконостасот со убави царски двери.
Според Георги Стрезов во 1891 г. црквата била под врховенството на Цариградската патријаршија.
1 Поврзано
* Драмска епархија
Црква „Св. Никола“ - Едренеџик

Свети Никола (|Άγιος Νικόλαος) — црква во селото Едренеџик, Драмско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Драмската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е изградена во 1884 г. на местото на постар полувкопан храм. На плоча која стои над вратата на нартексот се спомнуваат годината на изградба, владиката Герман Драмски и архитектот Дукас Лазаролитис. Средствата за изградба на храмот се собрани од верниците во тој крај. Градбата претставува трикорабна базилика од камен со нартекс и женска црква. На почетокот на XX век на аглите на нартексот се доградени две камбанарии.
Ктиторскиот натпис над западниот влез гласи:
1 Поврзано
* Драмска епархија
Црква „Св. Илија“ - Волак

Свети Илија (|Προφήτης Ηλίας Βώλακα) — црква во селото Волак, Драмско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Драмската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата претставува трикорабна базилика. Во средината на западниот ѕид има вградена камена плоча со годината 1841. Во источниот агол на северниот ѕид стои релјефната плоча со ктиторскиот натпис:
Храмот има независна камена камбанарија, над чија врата мајсторите Неделко и Божик ставиле свој потпис и датум:
Според Георги Стрезов во 1891 г. во црквата се служело и на словенски и на грчки.
Во 1989 г. храмот е прогласен за споменик на културата.
Кон почетокот на XXI век покривот на црквата пропаднал и таа била затворена.
1 Поврзано
* Драмска епархија
Битка кај Устечко

Битката кај Устечко (|Uścieczko, |Yuvaniça) (6 октомври 1694) се водела за време на Полско-отоманската војна (1683–1699), меѓу војските на Полско-литванската Државна Заедница од една страна и на Крим и Отоманското Царство од друга страна. Полско-литванските сили под команда на Станислав Јан Јаблоновски ги поразиле Татарите и Отоманските сили командувани од Шехбаз Гирај.
Црква „Св. Атанасиј“ - Доксат

Свети Атанасиј — црква во селото Доксат, Драмско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Драмската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е осветена на 20 октомври 1867 г. според плочата на западниот ѕид. Градбата претставува трикорабна базилика со женска црква и трем. Апсидата однадвор е украсена со слепи ниши. Првично главниот влез бил од запад, преку тремот. Во 1893 г. со доградбата на камбанарија од делкан камен, се направени извесни промени — тремот е затворен и на југ додаден е нартекс, каде е направен главниот влез.
Иконите на иконостасот се дело на Серги Георгиев од Неврокоп, изработени во 1870 г. Само две икони се од друг мајстор, насликани во 1843 г.
Во 1966 г. црквата е прогласена за споменик на културата.
1 Поврзано
* Драмска епархија
Битка кај Инусес

Битката кај Инусес (|Battaglia di Spalmadori) — две посебни акции, на 9 и 19 февруари 1695 година во близина на Инусес (|Koyun Adaları), мала островска група кај Карабурун во западна Анадолија, помеѓу венецијанската флота на чело со Антониот Зено и османлиската флота под Мецо Морто Хусеин. Резултатот од првата битка бил венецијански пораз, и иако вториот ангажман завршил нерешено, венецијанската позиција во Хиос станала неодржлива, принудувајќи го Зенон да го напушти островот.
Во првиот ангажман, венецијанските жртви биле 142 убиени и 300 ранети на пловните бродови, без трите изгубени бродови и 323 убиени и 303 ранети на галиите. Сите заедно, помалку од 2500 жртви. Во вториот ангажман, Венецијанците биле во нумеричка неповолна положба, поради загубата на три брода и отсуството на оштетениот ''Сан Виторио''. Венецијанските загинати изнесувале 132, а ''Фама Воланте'' била оштетена, заедно со 2 отомански едрени бродови.
Лего филм (франшиза)

Лего филм (англиски: ''The Lego Movie'') - американска медиумска франшиза базирана на Лего градежна играчка. Серијалот се состои од неколку филмови:
* „Лего филм“ (англиски: ''The Lego Movie'') од 2014 година, во режија на Фил Лорд и Крис Милер.* „Лего Бетмен филм“ (англиски: ''The Lego Batman Movie'') од 2017 година, во режија на Крис Мекеј.* „Лего Нинјаго филм“ (англиски: ''The Lego Ninjago Movie'') од 2017 година, во режија на Чарли Бин, Пол Фишер и Боб Логан.* „Лего филм 2“ (англиски: ''The Lego Movie 2: The Second Part'') од 2019 година, во режија на Мајк Мичел.
Дане Петковски

Дане Петковски (Брусник, Битола, 25 декември 1922 - Белград, 2005) — учесник во Народноослободителната борба и генерал-полковник на ЈНА.
1 Животопис
Петковски е роден на 25 декември 1922 година во битолското село Брусник. Се приклучил на Народноослободителното движење во 1941 година. За време на војната, тој бил заменик политички комесар на баталјон и бригада и политички комесар на дивизија. Станал член на Комунистичката партија на Југославија во 1943 година.
По војната бил командант на дивизија и воено подрачје, началник на управа во Сојузниот секретаријат за народна одбрана и помошник сојузен секретар за национална одбрана.
Завршил Виша партиска школа „Ѓуро Ѓаковиќ“, Виша воена академија и Воената школа на ЈНА.
За член на ЦК на СКЈ бил биран од Осмиот до Единаесеттиот конгрес на СКЈ .
Починал во 2005 година во Белград.
Носител е на Партизанска споменица од 1941 година. и повеќе југословенски одликувања.
Фудбалска репрезентација на Туркс и Кајкос

Фудбалската репрезентација наТуркс и Каикос ― фудбалска репрезентација на Туркс и Кајкос и е контролирана од Фудбалската асоцијација на Туркс и Каикос.
1 Историја
Откако создале фудбалска асоцијација во 1996 година и се приклучиле на ФИФА во 1998 година, Туркс и Каикос го направиле своето прво појавување на службено натпреварување на ФИФА кога влегле во квалификациите за Светското првенство во 2002. Во март 2000 година, тимот бил исфрлен во првото квалификациско коло од Свети Китс и Невис со вкупен резултат 14–0.
Во квалификациите за Светското првенство 2006, составот претрпел вкупен пораз од 7-0 против Хаити во февруари 2004 година.
Во 2007 година, федерацијата ја завршила изградбата на нивниот прв стадион, Националниот стадион Туркс и Каикос, со помош на Програмата за цели на ФИФА, и се обврзале да изградат широка база на фудбалско учество и поддршка. 
На 6 февруари 2008 година, екипата ја остварила својата прва победа во квалификациите за Светското првенство со 2–1 против Света Лусија во првото коло на КОНКАКАФ на домашен терен, но во реваншот одигран на 26 март 2008 година, тие биле елиминирани откако го загубиле гостинскиот натпревар со 2–0 во Света Лусија за вкупен резултат 2–3.
Екипата останала без победа на службен натпревар до 3 јуни 2014 година, кога ги победила Британските Девствени Острови за време на квалификациите за Карипскиот куп 2014, и како резултат скокнале од 207. на 181. место на ранг-листата на ФИФА објавена тој месец.
2 Изборници
* Џино Пачито (1999–2000)* Пол Кросби (2003–2004)* Чарли Кук (2006)
* Метју Грин (2008–2011)* Гери Бро (2011–2014)
* Крејг Харингтон (2014–2015)
* Оливер Смит (2015–2018)
* Мет Барнз (2018–2019)
* Омар Едвардс (2019–)
3 Натпреварувачки успех
3.1 Успех на Светското првенство
Успех на Светското првенство, , Успех во квалификациите за Светското првенство
Година, Рунда, Позиција, О.Н., Поб., Нер.*, Заг., Пос. гол., При. гол., О.Н., Поб., Нер., Заг., Пос. гол., При. гол.
1930, ''Не учествувале во клафикации'', ''Не учестувале''
1934
1938
1950
1954
1958
1962
1966
1970
1974
1978
1982
1986
1990
1994
1998
2002, ''Не обезбедиле пласман'', 2, 0, 0, 2, 0, 14
2006, 2, 0, 0, 2, 0, 7
2010, 2, 1, 0, 1, 2, 3
2014, 2, 0, 0, 2, 0, 10
2018, 2, 0, 0, 2, 4, 12
2022, 3, 0, 0, 3, 0, 22
2026, ''Ќе се утврди'', ''Сè уште не се започнати''
Вкупно, , 0/22, , , , , , , 13, 1, 0, 12, 6, 68
3.2 Успех на Златниот куп на КОНКАКАФ
Златен куп на КОНКАКАФ
Година, Рунда, Позиција, О.Н., Поб., Нер.*, Заг., Пос. гол., При. гол.
1991, ''Не учестувале во квалификациите''
1993
1996
1998
2000, ''Не обезбедиле пласман''
2002, ''Не учестувале во квалификациите''
2003
2005, ''Се повлекле од квалификациите''
2007, ''Не обезбедиле пласман''
2009, ''Не учестувале во квалификациите''
2011
2013
2015, ''Не обезбедиле пласман''
2017
2019
2021
Вкупно, 0 титули, 0/16, 0, 0, 0, 0, 0, 0
4 Наводи
Знаме на Баден-Виртемберг

Знаме на Баден-Виртемберг (германски: ''Flagge Baden-Württembergs'') — еден од симболите на сојузната германска држава Баден-Виртемберг. Знамето на Баден-Виртемберг има три варијанти. Граѓанското знаме (''Landesflagge'') има еден дизајн, додека државното знаме (''Landesdienstflagge'') има два дизајни. Сите три знамиња се двобојни со црно над златно, додека државното знаме има една од двете варијанти на државниот грб во центарот на знамето. Знамето, иако е идентично, нема симболика или поврзаност со знамето на Австриското Царство.
1 Галерија
2 Наводи
Карлос Бланко Галиндо

Карлос Бланко Галиндо ( - ) — боливиски генерал кој служел како 32-ри претседател на Боливија на де факто привремена основа од 1930 до 1931 година.
Карлос Бланко е роден во Кочабамба, Боливија. Воен офицер од кариера и адвокат, Бланко бил еден од водачите на бунтот што го соборил од власт Ернандо Сајлс, кој се обидел да го продолжи својот мандат на функцијата со оглед на тешките предизвици што ги поставил почетокот на Големата депресија и други претстојни политички кризи. Не можејќи да ја наметне својата волја, Сајлес поднел оставка и го оставил својот кабинет колективно на чело; Токму овој кабинет „Силиста“ бил, всушност, соборен од пучот предводен од Бланко (во сојуз со партиите спротивставени на Силес) кон крајот на јуни 1930 година.
Мандатот на Бланко бил прилично едноставен, лесен и краток. Неговата главна задача била да распише нови избори, кои се одржале во рок од 7 месеци од неговата заклетва. Во секое друго прашање, се чинело дека се оддалечува од неговиот прилично способен технократски кабинет, предводен од Даниел Санчес Бустаманте (1871–1933) - дедо, патем, на идниот претседател Гонсало Санчес де Лозада. По изборот и преземањето на функцијата на Даниел Саламанка, генералот Бланко бил именуван за амбасадор во Уругвај, но накратко се вратил во активна служба по ерупцијата на војната за Чако со Парагвај (1932–35). Подоцна ќе напише голем број книги.
Генералот Бланко починал во Кочабамба во октомври 1943 година.
Ходинска трагедија

Ходинската трагедија (|Ходынская трагедия) се случила како резултат на стампедо на , на Ходинско поле во Москва, Русија. Стампедото се случило за време на прославата по повод крунисувањето на последниот руски император, Николај II. На лице место починале 1,282 луѓе, а повредени биле од 1,200 до 20,000 луѓе според различни проценки.
1 Заднина
Николај II и неговата жена Александра биле крунисани за император и императорка на Русија на . Четири дена подоцна требало да се одржи прослава за народнот на Ходинско поле. За прославата на крунисувањето биле изградени повеќе времени објекти, вклучително и 20 дрвени бараки за раздавање на 300 000 буриња пиво и медовина и 150 места за распределба на 400 000 комплети со подароци. Комплетите со подароци се состоеле од украсена емајлирана чаша, лепче, колбас, слатки, крпа и торба. Планирано било да се раздадат и комеморативни монети.
2 Судирот
Околу 6 часот утрото на денот на прославата, илјадници луѓе (според некои проценки до 500,000) биле пристигнати на полето. Помеѓу луѓето се рашириле гласини дека нема доволно пиво за сите, и дека во емајлираните чаши кои се давале како подарок имало златник. Редот не можеле да го одржат 1,800 полицајци, и се случило катастрофално стампедо.
Битка кај Андрос (1696)

Битката кај Андрос — битка која се одвила на 22 август 1696 година југоисточно од грчкиот остров Андрос помеѓу флотите на Република Венеција и Папските држави под водство на Бартоломео Контарини од една страна и Отоманската морнарица, на чело со под Мецо Морто Хусеин-паша и сојузничките варварски сили. Битката била неодлучна, а ниту еден брод не бил изгубен од двете страни.
1 Заднина
Контарини, со 22 едрени бродови, го напуштил Порто Поро на 28 јули и пристигнал во пристаништето Гаврион, на западниот брег на Андрос, на 3 август, додека силите под команда на Алесандро Молин заминале во Кехриос, на континентална Грција, подготвени за напад на Теба.
На 6 август муслиманската флота од 20 отомански и 15 африкански бродови била забележана северно од Андрос. Контарини имал наредба да не се впушта во битка, освен ако нема временска предност од ветрот, па дури и откако Османлиите испратиле галии и копнените трупи тој единствено што направил било нивно отргнување од нападот. Османлиите заминале на запад. Десет дена ништо не се случило, освен еден француски трговец кој влегол во пристаништето и бил застрелан од Венецијанците, кои го помешале со пожарникарски брод.
2 Битка
На 20 август северниот ветер започнал и во 17:00 часот османлиската флота повторно се појавила надвор од градот и отворила оган, со мал резултат, пред да се смири на југ во текот на ноќта. На 21 август ветрот повторно дувал од север и Контарини, гледајќи ја својата шанса, отпловил, но ветрот паднал околу 12:00 часот и тој тргнал кон југоисточниот крај на Андрос, а таму му се придружила галијата која штотуку пристигнала од запад, рано на 22 август. Благ источен ветер му дала уште една шанса на Контарини и тој отпловил на запад, галиите ги влечеле едриличарските бродови, кон јужниот крај на Османлиите, кои биле нејасно распоредени во источна османлиска и западна африканска линија, но главно во групна формација свртени кон север. Околу 14:00 часот веслачките пловила се откачиле и формирале линија јужно од Османлиите. Едриличарските бродови на двете страни се формирале повеќе или помалку во линии, а османлиската флота постепено се оддалечила. Во 16:00 часот ветрот паднал и венецијанските галии, кои ја пресечеле линијата, потоа повторно се појавиле и ги нападнале Османлиите во една линија. Турците се повлекле по околу два часа, на крајот тргнале на југ до островот Сирос, додека Венецијанците на крајот отпловиле назад кон пристаништето Гаврион. До 1 декември, Венецијанците пловеле наоколу барајќи ја османлиската флота, кога слушнаале дека таа отпловила назад во Дарданелите скоро еден месец порано.
Христијанските жртви биле 56 убиени и 125 ранети во едрилиците и околу 19 жртви во веслачките бродови.
Битка кај Лугош

Битка кај Лугош — битка која се одвила на 21 септември 1695 година во близина на градот Лугош во источен Банат, помеѓу силите на Отоманското Царство и силите на Хабсбуршката Монархија како дел од Големата турска војна.
1 Заднина
До 1695 година, Отоманското Царство презело офанзива кон изгубените територии. Султанот Мустафа II наредил обновување на нападот во Трансилванија и неговата војска набргу потоа ја зазела Липова. Бранејќи го регионот Банат австрискиот фелдмаршал, Јохан Фридрих Амбросиус фон Ветерани логорувал блиску до Липова, со војска од 7.000 луѓе.
2 Битка
Османлиите напредувале од Липова и се судриле со христијанската војска, генералот Ветерани не бил во можност да формира спој со царската армија на Саксонија на чие чело се наоѓал Август II Силниот. Битката предизвикала големи загуби на двете страни. Филдмаршалот Ветерани бил заробен од Турците и обезглавен. Во оваа битка загинале и капетанот Страхиња и Антоније Знориќ, команданти на единиците на српската милиција во рамките на австриската војска.
3 Последици
Големата турска војна продолжила сè до смената на Август со Егениј Савојски како врховен командант и како последица на конечниот пораз на Отоманското Царство две години подоцна во Сента.
Битка кај Улаш

Битката кај Олаш — битка која се случила откако Хабсбуршката царска војска предводена од саксонскиот генерален електор, Август II Силниот, го опсадила турскиот град Темишвар (денес во Романија). На 26 август 1696 година, откако дознал дека помошната војска на султанот Мустафа II го преминува Дунав кај Панчево, Август се откажал од опсадата и се упатил да ја пресретне османлиската војска. Битката кај реката Бегеј резултирала со нерешителност околу победникот откако двете војски се повлекле со големи загуби од двете страни. Стратешки, кампањата на османлиската војска може да се смета за успешна, бидејќи ја постигнала својата цел да го задржи Темешвар.
1 Битка
Битката кај Улаш започнала доцна во денот, околу пет часот навечер. За време на битката, левото крило на хабсбуршката војска имала големи загуби, за разлика од централното и десното крило кое имала подобри резултати. Ноќта борбите престанале и следниот ден двете војски се повлекле од бојното поле. Царскиот командант Хајслер бил ранет или починал неколку дена подоцна по битката. 3.000 хабсбуршки војници биле убиени или ранети, а Турците изгубиле 4.000 луѓе.
2 Последици
Битката завршила без победник, меѓутоа, откако Август бил принуден да ја крене опсадата на Темесвар, султанот извојувал победа и на тој начин можел да постигне оперативен успех. Според историчарот Тони Шарп, тешко е да се дојде до друг резултат за битката, Британскиот историчар Роберт Вилијам Сетон-Вотсон ја нарекол „неодлучна битка“, додека според Encyclopædia Metropolitana, енциклопедиското дело објавено од 1817 до 1845 година, „''Турците ја извојувале победата иако на ниту една од страните не била донесена решена предност''“.
Миле Апостолски

Миле Апостолски — македонски партизан, активист на комунистичкиот отпор во Вардарска Македонија, политички офицер и генерал-мајор во Југословенската народна армија.
1 Животопис
Апостолски е роден на 5 мај 1927 година во Галичник во семејството на Деспот и Марија. Во 1941 година завршил основно образование и гимназија во 1948 година. Во 1944 година се вклучил во комунистичкиот отпор во Вардарска Македонија. Бил политички комесар на чета и баталјон (1945-1953). Во 1953 година завршил пешадиско офицерско училиште. Потоа, до 1961 година бил заменик командант на полк за политичко и просветно образование. Во 1955 година дипломирал на Политичката школа на ЈНА, а во 1961 година на Вишата воена академија на ЈНА. Потоа бил назначен за офицер во Втората управа на ГШ на ЈНА. На оваа функција останал до 1967 година. Дипломирал на Академијата на Генералштабот Маршал Ворошилов во Москва (до 1966 година), а потоа студирал на Филозофскиот факултет на Универзитетот во Белград. Началник на разузнавачкиот центар на Третиот армиски округ (1967 - 1969), како и началник на Втората управа за балканските земји (1970 - 1972). Помеѓу 1972 и 1975 година бил воен претставник на ЈНА во Москва. Во периодот од 1975 до 1977 година бил началник на II дивизија на Втората управа на Генералштабот на ЈНА, а од 1977 до 1979 година бил началник на 1. Оддел на истата управа. Помошник во задниот дел на командантот на Титоградската воена област (1979 - 1983). Помеѓу 1983 и 1985 година бил началник на Одделот за тули во Командната академија на копнените сили на ЈНА . Во 1985 година се пензионира во чин генерал-мајор .
2 Унапредувања
* Потпоручник (1944)
* Поручник (1945)
* Капетан (1949)
* Капетан 1. класа (1949)
* Мајор (1955)
* Потполковник (1959)
* Полковник (1967)
* Генерал-мајор (1985)
3 Награди
* Југословенски медал за храброст 1945 година
* Орден за заслуги на народот со сребрена ѕвезда во 1947 година
* Орден на Народна армија со сребрена ѕвезда 1956 година;
* Орден за воени заслуги со златни мечеви 1964 година;
* Орден на Народна армија со златна ѕвезда 1965 година.
* Орден за братство и единство со сребрен венец 1975 година;
* Орден на југословенското знаме со златен венец 1976 година;
* Орден за воени заслуги со голема ѕвезда 1980 година;
* Орден на трудот со црвено знаме 1985 година;
Јосиф Бошевски

Јосиф Бошевски — офицер, македонски бригаден генерал.
1 Животопис
Бошевски е роден на 7 ноември 1948 година во демирхисарското село Журче во семејството на Ристо и Драгица. Во 1967 година завршил гимназија во Крушево. Потоа во 1971 година дипломирал на Воената академија на копнените сили на ЈНА со артилериски профил. Неговиот воена служба почнала во 1971 година како командант на вод во артилериски полк во Битола. Бил командант на батерии во истиот полк помеѓу 1972 и 1981 година. Во 1979 година ја завршил Командната академија на копнените сили на ЈНА. Од 1981 до 1982 година бил заменик командант на Мешовитиот артилериски полк во Битола. Во периодот 1982-1986 година бил командант на мешан артилериски полк во Битола. Помеѓу 1986 и 1992 година бил главен офицер одговорен за артилеријата. Во 1992 година се приклучува на армијата на Република Македонија и е именуван за командант на граничен баталјон. На оваа функција останал до 1994 година, кога бил назначен за разузнавач. Од 1994 до 2001 година бил командант на бригада во Кичево. Беше ослободен во април 2001 година. Починал на 1 јануари 2010 година во родното село.
2 Унапредувања
* Потпоручник (1971)
* Поручник (1974)
* Капетан (1977)
* Капетан I класа (1980)
* Мајор (1984)
* Потполковник (1988)
* Полковник (1994)
* Бригаден генерал (2001)
3 Награди
* Медал за воени заслуги 1975 година;
* Орден за воени заслуги со сребрени мечеви 1980 година;
* Орден на трудот со сребрен венец 1984 година;
* Орден на Народната армија со златен венец 1990 година.
Градишче над Првачина

Градишче над Првачина (словенечки: ''Gradišče nad Prvačino'') — населба во Градска општина Нова Горица во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Дреново (Драмско)

Свети Ѓорѓи (|Αγιος Γεώργιος στο Μοναστηράκι) — црква во селото Дреново, Драмско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Драмската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е изградена во 1842 г. Реновирана е во 1911 г., за што сведочи натписот под прозорецот на јужниот ѕид. Градбата претставува трикорабна базилика со димензии 16,90 × 11,20 м. Има женска црква на запад и трем, кој на југ стасува до влезот. Камбанаријата е од западната страна на храмот, точно до влезот. На вградена плоча се запишани градителот на камбанаријата и годината на изградба: διά χειρός Λάσκου 1890 (''Од рацете на Ласко 1890'').
1 Поврзано
* Драмска епархија