Леонард Блумфилд

Леонард Блумфилд (1 април 1887 - 18 април 1949) бил американски лингвист кој го предводел развојот на структурната лингвистика во Соединетите Држави во текот на 1930-тите и 1940-тите. Тој се сметал за татко на американскиот дистрибуционализам . Неговиот влијателен учебник ''Јазик'', објавен во 1933 година, презентирал сеопфатен опис на американската структурална лингвистика. Тој дал значаен придонес во Индоевропската историска лингвистика, описот на Австронезиските јазици и описот на јазиците од семејството Алгонкијан.
Пристапот на Блумфилд кон лингвистиката се карактеризирал со неговиот акцент на научната основа на лингвистиката и акцентот на формалните процедури за анализа на лингвистичките податоци. Влијанието на Блумфилдовата структурна лингвистика опаднало во доцните 1950-ти и 1960-тите, бидејќи доминирала теоријата на генеративна граматика развиена од Ноам Чомски.
1 Ран живот и образование
Блумфилд бил роден во Чикаго, Илиноис, на 1 април 1887 година, од еврејски родители (Сигмунд Блумфилд и Карола Бубер Блумфилд). Неговиот татко емигрирал во САД како дете во 1868 година; оригиналното семејно име ''Блуменфелд'' било сменето во Блумфилд по нивното пристигнување. Во 1896 година неговото семејство се преселило во Елхарт Лејк, Висконсин, каде што посетувал основно училиште, но се вратил во Чикаго за средно училиште. Неговиот вујко Морис Блумфилд бил истакнат лингвист на Универзитетот Џон Хопкинс,, а неговата тетка Фани Блумфилд Цајслер била позната концертна пијанистка.
Блумфилд студирал на колеџот Харвард од 1903 до 1906 година, дипломирајќи со диплома АБ. Последователно, тој започнал да работи на Универзитетот во Висконсин, посетувајќи курсеви по германски и германска филологија, покрај курсевите за други индоевропски јазици. Состанокот со индоевропеистот Едуард Прокош, член на факултет на Универзитетот во Висконсин, го убедил Блумфилд да ја продолжи кариера во лингвистиката. Во 1908 година Блумфилд се преселил на Универзитетот во Чикаго, каде што посетувал курсеви по германска и индоевропска филологија кај Френсис А. Вуд и Карл Дарлинг Бак . Неговата докторска дисертација по германска историска лингвистика, ''Семазиолошка диференцијација во германското секундарно аблаут'', била под надзор на Вуд, а тој дипломирал во 1909 година.
Понатамошните студии ги презел на Универзитетот во Лајпциг и на Универзитетот во Гетинген во 1913 и 1914 година кај водечките индоевропејанисти Август Лескиен, Карл Бругман, како и Херман Олденберг, специјалист по ведски санскрит. Блумфилд, исто така, студирал во Гетинген кај специјалистот за санскрит Џејкоб Вакернагел, и ги сметал Вакернагел и санскритската граматичка традиција на ригорозна граматичка анализа поврзана со Панини како важни влијанија и врз неговата историска и описна работа. Понатамошната обука во Европа била услов за унапредување на Универзитетот во Илиноис од инструктор во ранг доцент.
2 Кариера
Блумфилд бил инструктор по германски јазик на Универзитетот во Синсинати, 1909–1910 година; Инструктор по германски јазик на Универзитетот во Илиноис во Урбана-Шампејн, 1910-1913; унапреден во доцент по компаративна филологија и германски јазик, исто така на Универзитетот во Илиноис, 1913–1921 година; Професор по германски и лингвистика на Државниот универзитет во Охајо, 1921–1927 година; Професор по германска филологија на Универзитетот во Чикаго, 1927–1940 година; Стерлинг професор по лингвистика на Универзитетот Јеил, 1940–1949 година. Во текот на летото 1925 година, Блумфилд работел како помошник етнолог во Геолошкиот институт на Канада во Канадското Министерство за рудници, преземајќи јазична теренска работа на Плејнс Кри ; оваа позиција била договорена од Едвард Сапир, кој тогаш бил началник на Одделот за Антропологија, музејот Викторија, Геолошки институт на Канада, Канадскиот оддел за рудници. Во мај 1946 година, тој доживеал исцрпувачки мозочен удар, кој ја завршил неговата кариера.
Блумфилд бил еден од основачите на Лингвистичкото друштво на Америка . Во 1924 г., заедно со Џорџ М. Тој придонел за главната статија во инаугуративното издание на списанието <i>Јазик на Друштвото, и бил претседател на Друштвото во 1935 година. Тој предавал во летниот лингвистички институт на Друштвото во 1938-1941 година, при што институтите од 1938-1940 се одржувале во Ен Арбор, Мичиген и Институтот од 1941 година во Чапел Хил, Северна Каролина. Блумфилд исто така бил член на Американското филозофско друштво.
3 Индоевропска лингвистика
Најраното дело на Блумфилд беше во историските германски студии, почнувајќи од неговата дисертација и продолжувајќи со голем број трудови за индоевропската и германската фонологија и морфологија. Неговите пост-докторски студии во Германија дополнително ја зајакнале неговата стручност во неограмската традиција, која сè уште доминирала во индоевропските историски студии. Блумфилд во текот на неговата кариера, но особено за време на неговата рана кариера, го истакнал неограмскиот принцип на регуларна промена на звукот како основен концепт во историската лингвистика.
Работата на Блумфилд на индоевропски надвор од неговата дисертација била ограничена на една статија за палаталните согласки на санскрит и една статија за санскритската граматичка традиција поврзана со Панини, покрај голем број рецензии на книги. Блумфилд широко користел индоевропски материјали за да ги објасни историските и компаративните принципи во двата негови учебници, ''Вовед во јазикот'' (1914) и неговиот главен ''јазик'' (1933). Во своите учебници тој избрал индоевропски примери кои ја поддржуваат клучната неограмска хипотеза за регуларноста на промената на звукот и нагласил низа чекори неопходни за успех во компаративната работа: (а) соодветни податоци во форма на текстови кои мора интензивно да се проучуваат и анализирани;
(б) примена на компаративниот метод ;
(в) реконструкција на прото-форми.
Тој дополнително ја нагласил важноста на дијалектните студии каде што е соодветно, и го истакнал значењето на социолошките фактори како што е престижот и влијанието на значењето. Покрај редовните лингвистички промени, Блумфилд дозволил и задолжување и аналогија.
Се тврди дека индоевропското дело на Блумфилд имало две широки импликации: „Тој јасно ги навел теоретските основи за индоевропската лингвистика“ и „тој го воспоставил проучувањето на индоевропските јазици цврсто во рамките на општата лингвистика“.
3.1 Санскрит студии
Како дел од неговата обука со водечките индоевропејци во Германија во 1913 и 1914 година, Блумфилд ја проучувал граматичката традиција на санскрит, која потекнува од Панини, кој живеел во северозападна Индија во текот на петтиот или четвртиот век п.н.е. Граматиката на Панини се карактеризира со нејзината екстремна темелност и експлицитност во сметководството за санскритските лингвистички форми и со сложената генеративна структура чувствителна на контекст, заснована на правила. Блумфилд забележал дека „Панини го дава формирањето на секој флексибилен, сложен или изведен збор, со точна изјава за варијациите на звукот (вклучувајќи акцент) и значењето“. Во писмото до Алгонкијанистот Труман Мајкелсон, Блумфилд забележал „Моите модели се Pāṇini и видот на работата направена на индоевропски од мојот учител, професорот Вакернагел од Базел“.
Систематскиот пристап на Панини кон анализата вклучува компоненти за:
(а) формирање граматички правила,
(б) попис на звуци,
(в) листа на вербални корени организирани во подлисти и
(г) листа на класи на морфи.
Пристапот на Блумфилд кон клучните лингвистички идеи во неговиот учебник ''Јазик'' го одразувал влијанието на Панини во неговиот третман на основните концепти како што се ''лингвистичката форма'', ''слободна форма'' и други. Слично на тоа, Панини е изворот за употребата на Блумфилд на термините ''егзоцентрични'' и ''ендоцентрични'' кои се користат за опишување сложени зборови. Концептите од Панини се наоѓаат во ''Источна Оџибва'', објавена постхумно во 1958 година, особено неговата употреба на концептот на морфолошка нула, морфема која нема отворена реализација. Влијанието на Панини е исто така присутно во пристапот на Блумфилд за одредување делови од говорот (Блумфилд го користи терминот „класи на форма“) и во ''источна оџибва'' и во подоцнежниот ''јазик Меномини'', објавен постхумно во 1962 година.
4 Австронезиска лингвистика
Додека бил на Универзитетот во Илиноис, Блумфилд презел истражување за тагалог, австронезиски јазик што се зборува на Филипините. Направил лингвистичка теренска работа со Алфредо Виола Сантјаго, кој бил студент по инженерство на универзитетот од 1914 до 1917 година. Резултатите биле објавени како ''тагалогски текстови со граматичка анализа'', која вклучувала серија текстови диктирани од Сантјаго, покрај обемниот граматички опис и анализа на секој збор во текстовите. Работата на Блумфилд на тагалог, од почетокот на теренското истражување до објавувањето, траела не повеќе од две години. Неговото проучување на тагалогот е опишано како „најдобар третман на кој било австронезиски јазик ... Резултатот е опис на тагалог кој никогаш не бил надминат по комплетноста, точноста и богатството на примери.“
Единствената друга публикација на Блумфилд на австронезиски јазик била статијата за синтаксата на Илокано, заснована на истражување спроведено со мајчин јазик на Илокано кој бил студент на Универзитетот Јеил. Оваа статија е опишана како „tour de force, бидејќи ја покрива на помалку од седум страници целата таксономска синтакса на Ilocano“.
5 Алгонкијанска лингвистика
Работата на Блумфилд за алгонкијските јазици имала и описни и компаративни компоненти. Објавувал опширно на четири алгонкиски јазици: Фокс, Кри, Меномине и Оџибве, објавувајќи граматики, лексикони и збирки текстови. Блумфилд ги користел материјалите собрани во неговата описна работа за да преземе компаративни студии што водат до реконструкција на Прото-Алгонкијан, со рана студија која го реконструирала звучниот систем на Прото-Алгонкијан, и последователен поопширен труд кој ја рафинира неговата фонолошка анализа и додава опширни историски информации за општите карактеристики на граматиката на Алгонкија.
Блумфилд презел теренско истражување за Кри, Меномине и Оџибве и го анализирал материјалот во претходно објавените збирки текстови на Фокс. Неговото прво Алгонкијанско истражување, кое започна околу 1919 година, вклучува проучување на збирки текстови на јазикот Фокс, објавени од Вилијам Џонс и Труман Мајкелсон. Работејќи низ текстовите во овие збирки, Блумфилд извади граматички информации за да создаде граматичка скица на Фокс. Лексиконот на Фокс заснован на неговиот изваден материјал беше објавен постхумно.
Блумфилд презел теренско истражување за Меномине во летата 1920 и 1921 година, со понатамошни кратки теренски истражувања во септември 1939 година и наизменични посети од говорниците на Меномине во Чикаго во доцните 1930-ти, како дополнение на кореспонденцијата со говорниците во истиот период. Материјалот собран од Морис Свадеш во 1937 и 1938 година, честопати како одговор на конкретни прашања од Блумфилд, ги дополнува неговите информации. Значајните публикации вклучуваат збирка текстови, граматика и лексикон (и двете објавени постхумно), како додаток на теоретски значајна статија за Меномини фонолошки алтернации.
Блумфилд презел теренско истражување во 1925 година меѓу говорниците на Plains Cree во Саскачеван во резерватот Sweet Grass, а исто така и во резерватот Star Blanket, што резултирал со два тома текстови и постхумен лексикон. Тој, исто така, презел кратка теренска работа на Swampy Cree во Пас, Манитоба . Работата на Блумфилд на Swampy Cree обезбедила податоци за поддршка на предвидувачката моќ на хипотезата за исклучителни фонолошки промени.
Првичното истражување на Блумфилд за Оџибве било преку проучување на текстови собрани од Вилијам Џонс, покрај граматиките и речниците од деветнаесеттиот век. За време на Лингвистичкиот институт на Лингвистичкото друштво на Америка во 1938 година, одржан на Универзитетот во Мичиген во Ен Арбор, Мичиген, тој предавал теренски часови по методи со Ендрју Медлер, говорител на дијалектот Отава, кој е роден во Сагинау, Мичиген, но го поминал поголемиот дел од своето животот на островот Волпол, Онтарио. Добиениот граматички опис, препишаните реченици, текстови и лексиконот биле објавени постхумно во еден том. Во 1941 година, Блумфилд работел со Анџелин Вилијамс, која зборувал на дијалект во Отава, на Лингвистичкиот институт од 1941 година одржан на Универзитетот во Северна Каролина во Чапел Хил, Северна Каролина, што резултирало со постхумно објавен том текстови.