procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Дропул

Дропул (|Dropulli; |Δρόπολις, ''Dropolis'') — општина и регион населен претежно со грчко население во округот Ѓирокастро, Јужна Албанија. Регионот се протега од јужниот дел на градот Ѓирокастро, па сè до албанско-грчката граница. Селата во овој регион се дел од ''грчката малцинска зона'' признаена од албанската влада, во која живее грчкото малцинство во Албанија. Општината беше создадена во јуни 2015 со соединување на поранешните општини Горен Дропул, Долен Дропул и Погон. Седиште на општината е селото Софратика. Населението брои 3,503 (2011), а површината 448.25 км<sup>2</sup>.
Општини во Албанија

Општини во Албанија (| or sq) ― општина односно второстепена административна единица во Албанија, под областите, а над општинските единици. Согласно најновите административни реформи во 2014 година, Албанија има 61 општина.
1 Список на општини
(Население според Попис 2011)
* Балш 19.503
* Белград 60.031
* Булчица 31.210
* Церик 27.445
* Делвина 7.598
* Девол 26.716
* Дебар 61.619
* Дивјака 34.254
* Дропул 3.503
* Драч 175.110
* Елбасан 141.714
* Фиер 120.655
* Финиќ 10.529
* Араско Поле 7.405
* Ѓирокастро 28.673
* Грамеш 24.231
* Хас 16.790
* Химара 7.818
* Камза 104.190
* Каваја 40.094
* Клисура 6.113
* Клос 16.618
* Колоња 11.070
* Кониспол 8.245
* Горица (Корча) 75.994
* Кроја 59.814
* Кучово 31.262
* Кукуш 47.985
* Курбин 46.291
* Леска 65.633
* Либохово 3.667
* Либражд 31.892
* Лушње 83.659
* Голема Малесија 30.823
* Малик 41.757
* Малакастро 25.062
* Матија 27.600
* Мемалија 10.657
* Мирдита 22.103
* Патос 22.959
* Пекин 26.136
* Пермет 10.614
* Поградец 61.530
* Поличани 10.953
* Прењас 24.906
* Пука 11.069
* Пустец 3.290
* Росковец 21.742
* Рогожина 22.148
* Саранда 20.227
* Селеница 16.396
* Шијак 27.861
* Скадар 135.612
* Скрапар 12.403
* Тепелена 8.949
* Тирана 557.422
* Тропоја 20.517
* Ура Вајгуроре 27.295
* Дањски Брод 30.438
* Валона 104.827
* Вора 25.511
2 Поврзано
*Области во Албанија
*Окрузи во Албанија
Турски документи за убиството на Гоце Делчев

Ѓорѓи Николов Делчев, попознат како Гоце Делчев (Кукуш, роден на 4 февруари 1872 - Баница, починат на 4 мај 1903) — македонски револуционер и национален херој, учесник во македонското револуционерно движење, деец на Македонската револуционерна организација, ''апостол'' и ''срцето на револуционерна Македонија'' идеолог, организатор и водач на македонското револуционерно националноослободително движење кон крајот на XIX и почетокот на XX век.
Претпоставките за убиството на Гоце Делчев и натаму остануваат во „превезот на таинственоста“ сè додека не бидат отворени „трезорите на цариградските, софиските, атинските и другите архиви“, како што констатира еден од најупорните истражувачи на Гоцевото време и дело д-р Христо Андонов Полјански. Во прилог следат дел од оригиналните документи со нивен превод на македонски јазик.
1 Телеграма од 6 мај 1903
Телеграма на Солунскиот валија Хасан Фахми од петти мај 1903 година. Како причина за доцнењето се зема оддалеченоста.
2 Шифрирана телеграма од Солунскиот вилает 10 мај 1903
Изјава со која се потврдува убиството на Гоце Делчев и се потврдуваат неговите намери за организирање на востание во Серскиот регион.
Летот на шаторските крила

Летот на шаторските крила е книга од авторот Мирослав Спироски од 2008 година, во издание на Аквариус пет Скопје. Во книгата се содржани 11 поглавја, вклучувајќи ги поговорот и биографијата на авторот. Книгата е посветена на студентските протести од 1997 година, на политичкото досие Марта, како и на активноста на Филип Петровски во тој период.
1 Содржина
Книгата е поделена на следниве поглавја:
* Гревот на сенките
* Времето на мимозите
* Обид за изместување на патриотизмот
* Белешките
* Продолжена агонија
* Големата заблуда
* Загубена битка
* Спреени зла
* Добиена битка
* Поговор
* Биографија на Мирослав Спироски
Во книгата се вметнати фотографии и документи од приватната архива на Фили Петровски, меѓу кои се наоѓаат неколку страници од досието Марта.
:„''Затоа секогаш летот на младите луѓе во животот посебно инспирира. Та, дури да е и со шаторски крила. Но, тоа очигледно не важи за сите. Да не заборавиме дека сме опкружени и со надежници за кои времево во кое битисуваме е некое чудно, та и пречудно... Да, ова е ново време и се вика сегашност...''“
Псевдонимите на ВМРО

Псевдонимите на ВМРО е книга со документи од архивата на Ангел Узунов, објавена во 2015 година од страна на Државен архив на Република Македонија.
1 Содржина
Книгата е поделена на три поглавја:
# Географски имиња
# Личности
# Други
Во книгата се содржани псевдонимите по азбучен ред, на градови, села, места и области, како и на личности од тоа време. Во предговорот се вели:
:„''Псевдонимите биле важен елемент на конспиративната техника на Македонската револуционерна организација. Членовите на Македонската револуционерна организација, работејќи во тајност, во своите преписки ги користеле измислените имиња на личности, а исто така и на држави, градови, села и др. Личностите, како правило, добивале или конспиративни имиња или псевдоними-прекари (псевдоними според некоја особина, потеклото, занаетот итн.). На пример, еден од псевдонимите на Ангел Узунов бил „Надеждин“: Тодор Александров го нарекувал Ќустендил - „Градот на надежта“, а Ангел Узунов извршувал должност на пунктов началник на ВМРО во Ќустендил.''“
Примери (преземено од книгата) псевдоним - име:
* Вавилон - гр. Софија
* Бомбај - с. Баница, Леринско
* Алжир - гр. Лерин
* Дедо Ангел - гр. Охрид
* Али Чауш - Васил Данаилов
* Ариматејски - Дамјан Груев
* Атила - Никола Петров, охридски војвода од с. Русиново
* Ахил - Гоце Делчев
* Барон - Тасе Христов, охридски војвода
* Дедо Господ - Цветан Христов, с. Присовјани, охридски војвода
Антипортер

Антипортер е котранспортер и интегрална мембранска белковина кој е вклучен во вторичниот активен пренос на две или повеќе различни молекули или јони низ плазма мембраната во спротивни насоки.
Во вторичниот активен пренос, едната молекула или јон се движи во насока на електрохемискиот градиент, со што ѝ овозможува на другата молекула или јон да се движи спротивно од нејзиниот електрохемиски градиент. Ова е спротивно од првичниот активен пренос, каде сите молекули или јони се движат спротивно од концентрациските градиенти, при што се користи енергија од ATP.
Јован V Палеолог

Јован V Палеолог (грчки: Ίωάννης Ε' Παλαιολόγος, 18 јуни 1332 - 16 февруари 1391) бил византиски цар од династијата Палеолози кој владеел неколкупати во периодот од 1341 до 1391 година.
1 Владеење
1.1 По смртта на таткото-цар
Кога Андроник III на 15 јуни 1341 г. умрел, неговиот син Јован V имал само девет години. Како најблизок пријател и соработник на покојниот цар, големиот доместик Јован Кантакузин полагал право врз водењето на регентството. Меѓутоа, против него се создала моќна опозиција којашто се собрала околу царицата мајка-мајка Ана Савојска и патријархот Јован Калекас. А најопасен противник на Кантакузин му бил неговиот некогашен приврзаник, итриот Алексиј Апокавк, којшто во времето на граѓанската војна се истакнал на страната на Андроник III и се здобил со големи почести и богатства.
Марија (сопруга на Константин V)

Марија (починала во 751) била византиска царица, втора сопруга на царот Константин V Копроним.
Марија се омажила за Константин V околу 750 - 751 година. Ова бил втор брак на царот. Првата сопруга на Контантин V, Ирина Хазарска, починала најверојатно при раѓањето на нивниот син - Лав IV Хазар.
Според хрониката на патријархот Никифор, Марија починала во исто време кога Лав IV Хазар бил крунисан за соцар. Причината за нејзината смрт е непозната.
Марија починала без да роди деца на Константин V. По смртта Константин се оженил за Евдокија од која имал шест деца.
Евдокија (сопруга на Константин V)

Евдокија била третата сопруга на византискиот цар Константин V Копроним.
Според Теофан Исповедник нејзината сестра била омажена за патрикот Теодот Мелисенос, стратег на тема Анатолик. Нејзината сестра била мајка на Теодот I Цариградски, кој станал во 815 година патријарх на Констинопол, во времето на царот Лав V Ерменец.
Евдокија се омажила меѓу 751 и 769 година за царот Константин V Копроним (719-775) од Сириската династија. Таа била крунисена за августа на 1 април 769 година.
Константин починал од болест за време на војната против хан Телериг од Бугарија на 14 септември 775 година. По овој период, нема извори за понатамошниот живот на Евдокија.
Брикул (Луковица)

Брикул — археолошко наоѓалиште во тетовското село Луковица. Претставува доцноантички кастел спекула. Се наоѓа над речното корито на Треска, односно езерото Козјак. Во наоѓалиштето се видливи 3 утврдени сегменти. Мала триаголна акрополка на врвот, близок предѕид што затворал долга станбена тераса и големо западно подградие. Од врвот се гледаат фантастични визури. На север североисток има директна визуелна врска со Кале, Барово. На југ југоисток врска со Градец, Здуње. На запад југозапад е блискиот рановизантиски кастел Кале Јасики под Кодра Наљт, Седларево. Наодите во Брикул се главно со воен карактер. Железни фибули за прицврстување војнички шинели. Железни врвови од стрели.
Зборот Брикул има античко потекло. Во основата е Брик со деминутивот ул (дете, детуле).
1 Поврзано
*Глобочица — некропола од средниот век;*Луковица.
Ана (сопруга на Артабасд)

Ана (705 - по 743) била сопруга на Артавазд Иконољубец и царица на Византија и августа во периодот од 741 до 743 година.
3 Августа
Ана била првородена ќерка на Лав III Сириец и Марија, како и сестра на Константин V Копроним, Козма и Ирина.
Во 713 година, царот Анастасиј II го назначил нејзиниот сопруг Артавазд за владетел (стратег) на Ерменија. По падот на Анастасиј, Артавазд направил договор со неговиот соработник Лав III, владетелот на Анадолија за соборување на новиот цар Теодосиј III. Овој договор бил запечатен со свршувањето на Ана за Артавазд, и бракот се случил откако Лав III седнал на престолот во март 717 година.
Наскоро по неговото стапување на власт, Артавазд ја крунисал сопругата Ана за ''Августа'' а неговиот син Никифор за совладетел, додека пак другиот син Никита за водач на ерменската тема. Ана станала мајка на вкупно седум деца.
4 Пад
Но додека Артавазд можел да се потпре на поддршката на темите Тракија и Опсикија, Константин V Копроним за себеси ја обезбедил поддршката на Анадолската и Тракијската тема. Неизбежниот судир се случил во мај 743 година, кога Артавазд водел напад против Константин но бил поразен. Подоцна истата година Константин го поразил Никита, и на 2 ноември 743 година Артаваздовото владеење завршило, кога Константин V влегол во Цариград и го заробил својот непријател. Артавазд и неговите синови биле јавно ослепени и испратени во Хлорскиот манастир во предградијата на Цариград..
Годината на смртта на Ана е непозната, но таа не се споменува по владеењето на нејзиниот брат.
3 Августа
Ана била првородена ќерка на Лав III Сириец и Марија, како и сестра на Константин V Копроним, Козма и Ирина.
Во 713 година, царот Анастасиј II го назначил нејзиниот сопруг Артавазд за владетел (стратег) на Ерменија. По падот на Анастасиј, Артавазд направил договор со неговиот соработник Лав III, владетелот на Анадолија за соборување на новиот цар Теодосиј III. Овој договор бил запечатен со свршувањето на Ана за Артавазд, и бракот се случил откако Лав III седнал на престолот во март 717 година.
Наскоро по неговото стапување на власт, Артавазд ја крунисал сопругата Ана за ''Августа'' а неговиот син Никифор за совладетел, додека пак другиот син Никита за водач на ерменската тема. Ана станала мајка на вкупно седум деца.
4 Пад
Но додека Артавазд можел да се потпре на поддршката на темите Тракија и Опсикија, Константин V Копроним за себеси ја обезбедил поддршката на Анадолската и Тракијската тема. Неизбежниот судир се случил во мај 743 година, кога Артавазд водел напад против Константин но бил поразен. Подоцна истата година Константин го поразил Никита, и на 2 ноември 743 година Артаваздовото владеење завршило, кога Константин V влегол во Цариград и го заробил својот непријател. Артавазд и неговите синови биле јавно ослепени и испратени во Хлорскиот манастир во предградијата на Цариград..
Годината на смртта на Ана е непозната, но таа не се споменува по владеењето на нејзиниот брат.
Јован VII Палеолог

Јован VII Палеолог (1370 &ndash; ) — византиски цар во период од пет месеци во 1390 година. Додека бил цар постојат некакви докази кои покажуваат дека го користел името Андроник, според својот татко, и кога бил регент за време на отсуството на својот брат, кој заминал на запад, тој владеел со своето родем име.
1 Живот
Јован VII Палеолог бил син на царот Андроник IV Палеолог и Кераца Марија, ќерка на царот Јован Александар и теодора од Влашка. Не треба да се поистоветува со неговиот роднина Јован VIII Палеолог, синот на неговиот вујко Мануил II, кој бил наследен од неговиот татко.
Кога неговиот татко Андроник IV Го узурпирал престолот од неговиот татко од својот татко Јован V Палеолог во 1376 година, Јован VII бил прогласен за совладетел следната година. Двајцата таткото и синот биле биле соборени и делумно ослепени во 1379 година, но Андроник IV го зачувал својот царски статус и му била доделена Селимбрија (Силиври) како неово владение од Јован V. Кога Андроник IV починал во 1385 година, Јован VII најверојатно го наследил својот татко.
На 14 април 1390 година Јован VII Палеолог го соборил својот дедо Јован V и се задржал на престолот во наредните пет месеци, кога Јован V бил повоторно поставен за од неговиот Мануил со помош на Венецијанската Република
Јован VII побарал прибежиште кај Султанот Бајазит I кој владеел со Османлиите на 17 септември 1390 година. Бајазит го потврдил владението на Јован VII со владението на неговиот татко Селимбрија, и односите се подобриле со Мануил II, кој го признал Јован VII за свој иден наследник (во тој период сè уште не му се родиле децата).
Во 1399 година, откако Бајазит I го опсадил Цариград во наредните пет години, Мануил II заминал да побара воена помош во западна Европа и го поставил Јован VII како регент да го брани главниот град. Јован VII ги исполнувал своите должности одговорно, очекувајќи чудо, што се случило кога Бајазит бил поразен од Тимерлан во Битка кај Ангора (20 јули 1402).
Поразот довел до граѓанска војна во Османлиското Царство, како соперници османлиските принцови побарале мир со Византија. Искористувајќи го овој период на османлиско слабеење, Јован VII потпишал договор кој му обезбедил повраток на поголемиот дел на крајбрежјето на европскиот дел од Мраморното Море кој бил претходно освоен од Османлиите, и специјална концесија на градот Солун на брегот на Егејското Море. Солун бил владеен од Мануил II пред да биде освоен од Турците во 1387 година. По враќањето на Мануил II, Јован VII му го отстапил престолот и му било дозволено да се повлече во Солун, кој неодамна бил вратен на Византија. Тму тој владеел како полу независен владетел до крајот на својот живот (1403–1408), користејќи ја титулата „Цар на цела Тесалија“. На Јован VII му било дозволено да ја зачува титулата цар (''василеј''), и го поистоветил својот млад син, Андроник V (роден во 1400), со самиот себе но на непознат датум, но Андроник V починал пред својот татко во 1407 година.
2 Семејство
Со неговата сопруга Ирина Гатилусио, Јован VII Палеолог имал најмалку еден син:
# Андроник V Палеолог, византсики цар (совладетел)
Ирина Хазарска

Чичак или Ирина Хазарска (турски: ''Çiçek'', грчки: ''Ειρήνη'';? - 750) била хазарска принцеза и византиска царица (732-752), прва сопруга на царот Константин V Копроним.
Според Теофан Исповедник, Чичак била ќерка на хазарския ханот Бихар, а според патријарх Никифор таа била негова сестра. Во 735 Чичак, која веќе го имала прифатено христијанството и грчкото име ''Ирина'', била омажена за синот на византискиот цар Лав III Сириец, Константин, кој подоцна се качил на византискиот престол како Константин V Копроним. Овој династички брак го зацврстил сојузот меѓу Византија и Хазарскит хаганат, кои имале заеднички непријател во лицето на Арапскиот калифат.
Во Цариград Чичак започнала да ги изучува напорно основите на христијанската вера, запознавајќи се подетално со Евангелието. Теофан Исповедник ја претставува како исклучително божествена жена и гледал во неа целосна спротивност на свекорот и нејзиниот сопруг. Лав III и Константин V биле поддржувачи на иконоборството, додека Теофан Исповедник бил иконопочитател. Веројатно неговите пишувања дошле до израз кај самата Ирина, која започнала да ги споделува ставовите на хронистот.
Со името на Чичак-Ирина се поврзува и навлегувањето во византискиот двор на нова мода во машката облека, под влијание на хазарскиот начин на облекување - т.н. чичакион.
Царот Лав III починал на 18 јуни 741 година, по кое на престолот се качил Константин V, а Чичак-Ирина била прогласена за негова царицата.
На 25 јануари 750 година Чичак-Ирина го родила идниот цар Лав IV Хазар. Во врска со овој настан, името на Чичак-Ирина се споменува за последен пат во изворите. На следната година Константин V веќе бил оженет за својата втора сопруга. Се претпоставува дека Чичак починала при или непосредно по раѓањето на нејзиниот син.
Според истражувањата името Чичак произлегува од турски збор "''çiçe''", која значи цвет.
Андроник IV Палеолог

Андроник IV Палеолог ( – ) — виантиски цар од 1376 до 1379 година.
1 Живот
Андроник IV Палеолог бил најстариот син на Јован V и неговата сопруга Елена Кантакузина. Негови дедо и баба од страна на мајка му биле Јован VI и Ирина Асанина.
Иако бил совладетел со неговиот татко од почетокот на 1350-ите, Андроник IV се побунил кога османлискиот султан Мурат I го принудил Јован V да стане вазал во 1373 година. Андроник IV се здружил со Муратовиот син Савчи Бег, кој пак се побунил против сопствениот татко, но и двата бунта пропаднале. Мурат I го ослепил и погубил својот син и побарал Јован V да го ослепи и Андроник IV, но Јован V го ослепил Андроник само на едното око.
1.1 Владеење
Во јули 1376 година, џеновјаните му помогнале на Андроник да избега од затворот, одкаде се упатил директно кон султанот Мурат I, и се согласил да го врати Галиполе, а за возврат да ја добие неговата поддршка. Галиполе бил заземен од византијците пред 10 години, со помош на Амадеј VI Савојски. Султанот за возврат му дал мешана сила од коњаница и пешадија, со кои Андроник бил во можност да ја преземе контролата на Цариград. Така тој успеал да го зароби и затвори Јован V и неговиот син Мануил.
Сепак, тој направил грешка кога ги поддржал џеновјаните отстапувајќи им го Тенедос. Тамошниот владетел одбил да го предаде островот и им го дал на венецијанците. Истата година, 1377 година, го крунисал својот млад син Јован VII како совладетел. Сепак во 1379 година Мануил избегал кај султанот Мурат, и со помош на венецијанците, го соборил Андроник при крајот на годината. Венецијанците го поставиле Јован V на престолот, и Мануил II. Андроник избегал во Галата, и останал таму до 1381 година, кога повторно бил прогласен за совладетел и наследник на престолот и покрај претходните предавства. Андроник IV исто така го добил и градот Селимбрија (Силиври) како негово лично владение. Сепак, тој починал пред својот татко во 1385 година, и никогаш не владеел како законски владетел.
2 Семејство
Со својата сопруга Кераца Марија, ќерка на Јован Александар и неговата втора сопруга Сара-Теодора, Андроник IV имал три деца:
* Јован VII, цар во 1390 година;
* две ќерки.
3 Дополнителна литература
* Harris, Jonathan, ''The End of Byzantium''. Yale University Press, 2010. ISBN 978-0-300-11786-8
* Nicol, Donald M., ''The Last Centuries of Byzantium''. Cambridge University Press, 1993, 2nd edition. ISBN 0-521-43991-4
*''Oxford Dictionary of Byzantium''. Oxford University Press, 1991.
Елија Аријадна

Елија Аријадна (''Aelia Ariadne''; 450-515) била византиска царица и сопруга на Зенон и Анастасиј I.
1 Семејство
Аријадна била ќерка на Лав I и Елија Верина, која пак била сестра на Василиск. Аријадна имала помала сестра Леонтија која била свршена со Флавиј Патрициј, син на Аспарт. Леонтија се омажила за Маркијан, син на Антемиј. Двојката предводела неуспешен бунт против Зенон во 478-479, по кое биле протерани во Исаврија.
Аријадна имала и помал брат, роден во 463 година, кој починал пет месеци по раѓањето.
2 Брак
Аријадна се родила по смртта на Маркијан. На 7 февруари 457, Лав бил крунисан од страна патријархот Анатолиј Цариградски, прво вакво крунисување од страна на патријарх. Во тој момент Аријадна станала член на кралското семејство.
Аријадна се омажила во 467 година за цар Зенон и била прогласена за августа.
Во август 467 година тие го добиле идниот Лав II, кој починал кога имал седум години на 17 ноември 474. Бидејќи Лав II бил премногу млад за да се владее, Зенон бил прогласен за соцар на 9 февруари 474, а по смртта на Лав, Зенон станал единствен цар, со Аријадна како царица.
Таа се омажила на 20 мај 491 година за Анастасиј I.
Аријадна починала во Цариград во 515 година и била погребана во црквата Свети Апостоли.
Зенона

Елија Зенона (латински: ''Aelia Zenonis'', починала 476-477) била византиска царица, сопруга на царот Василиск.
Потеклото на Елија Зенона е непознато. Таа се омажила за Флавиј Василиск, брат на царицата Елија Верина, сопругата на царот Лав I (457-474). Елија Зенона и Флавиј Василиск имале еден син - Марко.
1 Царица
Василиск успеал да дојде до власт во 475 година, искористувајќи ја непопуларноста на цар Зенон. Во јануари 475 година Василиск, брат на Елија Верина - тешта на Зенон, го узурпирал престолот со нејзина помош и Зенон бил принуден да побегне од Цариград во Анадолија. По ова, Елија Зенона станала августа, додека нејзиниот син за цезар и август. Во чест на Елија Зенон била пуштена нова емисија на златни и бронзени монети. Елија Зенона и сопругот активно ги поддржувале монофизитите, спротивно на масовно прифатената Халкидонска вера. Според некои извори, Зенона имала љубовник, нејзиниот внук Армат кој благодарение на неа тој успеал да се издигне до највисоките позиции во дворот, добивајќи ја титулата ''magister militum praesentialis''.
2 Детонација
Набргу по издигнувањето на својата власт, Василиск го испратил Ил и неговиот брат Трокунд против Зенон, кој бил во своите имоти во Мала Азија. Василиск сепак не ги исполнил ветувањата што ги направил на двајцата воначалници; освен тоа, тие добиле писма од некои од главните министри во дворот, со кои биле поттикнати да обезбедат враќање на Зенон, бидејќи сега градот претпочитал да има исаврјанин за цар, пред монофизитот чија непопуларност растела паралелно со алчноста на неговите министри. За време на операциите во Исаврија, Ил го зел како заложник братот на Зенон, Лонгин, и го држел во една исавријска тврдина. Бидејќи мислел дека би имал поголемо влијание, доколку Зенон се врати престолот, тој поминал на другата страна и тргнал на поход кон Цариград, заедно со Зенон во летото 476 година. Кога Василиск дознал за опасноста која следува, тој побрзал да го реформира едиктот кој претходно го објавил и да ги добие на своја страна патријархот и населението, но веќе било предоцна.
Армат, како ''magister militum'', бил испратен со сите расположливи сили во Мала Азија, за да се спротивстави на нападот, но тајната пораки од Зенон, кој му ветил дека ќе му ја остави титулата ''magister militum'' до крајот на неговиот живот и дека ќе го прогласи за цезар неговиот син, го убедило да го предаде својот господар. Така Армат побегнал од маршрутата по која се движела царската армија, со кое била запечатена судбината на Василиск.
Во август 476 Зенон го ставил под опсада Цариград. Сенатот ги отворил градските порти, овозможувајќи им на соборениот цар да го поврати престолот. Василиск побарал азил во една црква, но бил предаден од Акакиј Цариградски. Така Василиск, неговата сопруга Елија Зенона и неговиот син Марко биле испратени во една тврдина во Кападокија, каде Зенон ги затворил во празен резервоар во кој тие починале од глад,.
Леонтија

Леонтија (латински: ''Leontia'') била византиска царица, сопруга на царот Фока во периодот од 602 до 610 година.
Леонтија била омажена за Фока пред тој да ја узурпира власта во империјата во 602 година. По стапувањето на Фока на престолот, Леонтија ја добила титулата августа на 27 ноември 602 година настанот бил прославен со поворка на царската двојка низ Константинпол. Настанот бил одбележан со улични конфликти меѓу приврзаниците на ''Зелените'' и ''Сините'' партии. Сините го оспориле легитимитетот на новиот цар и неговата сопруга, потсетувајќи дека царот Маврикиј е сѐ уште жив. Реакцијата на новиот цар била преку погубувањето на Маврикиј и неговите синови, одржана пред крајот на денот.
Леонтија и Фока имале една ќерка по име Доментција, мажена за командант на империјалната гарда Приск.
Во октомври 610 година Фока бил соборен и погубен од Ираклиј I. Погубени биле и браќата на поранешниот цар. Нема прецизни информации дали Леонтија исто така била погубена.
Фабија Евдокија

Фабија Евдокија (околу 580-612) била византиска царица, прва жена на царот Ираклиј I.
Вистинското име на царицата било Фабија. Таа била ќерка на Рога, крупен земјопоседник од Егзархија Африка.
Фабија била свршена за идниот цар Ираклиј уште додека тој престојувал во Африка, каде што неговиот татко, Ираклиј бил егзарх на Картагина. Во 608 семејството на нејзиниот свршеник застанало на чело на бунт против царот Фока. Под непознати околности Фабија и мајката на Ираклиј, Евфименија биле заробени од Фока во 610 година. Двете жени биле затворени во манастирот Неа Метаноја и биле користени од Фока како заложници, за да се откаже Ираклиј од неговите планови за опсада на Цариград.
Двете жени најверојатно биле ослободени од приврзаниците на партијата на ''Зелените'' и биле предадени на Ираклиј на островот Калоними. Ова му овозможило на Ираклиј да ја продолжи борбата против царот Фока. Ираклиј влегол со војниците во Цариград без никаков отпор и го убил Фока.
На 5 октомври 610 Ираклиј бил крунисан за цар во црквата Свети Стефан во имперторския палата. Фабија и царот се венчале малку подоцна истиот ден. Потоа Фабија го прифатила името Евдокија и титулата августа.
Таа на царот Ираклиј му родила две деца:
* Евдокија Епифанија (родена на 7 јули 611 година)
* Ираклиј Константин (роден на 3 мај 612 година)
Фабија-Евдокија починала на 13 август 613 година. Според хрониката на патријархот Никифор причината за смртта била епилепсија. Патријархот Никифор раскажува дека на погребот на царицата станало инцидент, кој јасно ја покажала популарноста на Евдокија меѓу населението. Една слугинка започнала да плука преку еден од прозорците од горниот кат на дворецот додека погребната поворка поминувала покрај неа. Збеснатата толпа веднаш ја фатиле на слугинката и ја изгориле жива.
Евдокија била погребана во црквата Свети Апостоли во Цариград.
Фауста (сопруга на Констанс II)

Фауста (околу 630 - после 668) била византиска царица, сопруга на царот Констанс II Ираклиј и мајка на царот Константин IV.
Фауста била ќерка на Валентинијан, византиски генерал од ерменско потекло, потомок на ерменската династија на Аршакидите.
Фауста се омажила за Констанс II Ираклиј во 642 година. Двајцата имале три сина:
* Константин IV
* Ираклиј
* Тибериј
Точниот датум на смртта на Фауста е непознат. Познато е дека таа го надживеала сопруг, кој бил убиен во бањата на 15 септември 668 година. Во "За церемониите" цар Константин VII споменува дека царицата била погребана во црквата Свети Апостоли во Цариград.
Евдокија (сопруга на Јустинијан II)

Евдокија била византиска царица, сопруга на царот Јустинијан II.
1 Царица
Името и местото на погребот на Евдокија во Црква Свети Апостоли (Цариград)|црквата на Светите Апостоли, е забележано во De Ceremoniis од страна на Константин Порфирогенит. Сепак малку информации се познати за неа.
Таа се претпоставува дека стапила во брак со Јустинијан II за време на неговото прво владеење (685-695) и се смета дека се развела од него во времето на неговиот втор брак со Теодора Хазарска во 703 година.
Ќерката на Јустинијан била забележана од страна на хронистот Теофан Исповедник и во ''Chronographikon syntomon'' напишано од патријарх Никифор I Цариградски. Нејзиното име се претпоставува дека било Анастасија.
Марија Амниска

Марија (околу 770 - по 823) била византиска царица, прва жена на царот Константин VI Слепиот.
Марија е родена во градот Амнија, област Пафлагонија. Името на нејзиниот татко е непознато, а за нејзината мајка се знае дека се викала Хипатија и била внука Свети Филарет.
Во 788 година Марија била избрана за жена на Константин VI од неговата мајка Ирина. Свадбата била направена во ноември 788 година. Марија и Константин VI имале две ќерки:
* Ефросина (790-836), мажена за Михаил II Амориецот
* Ирина
Во 794 година Константон VI се вљубил во Теодота, дворската дама на Ирина. Во јануари 795 бракот на царот и Марија Амниска бил поништен, а веќе поранешната царицата и нејзините ќерки биле испратени во манастир на остров Принкипо. Во септември 795, Константин VI се оженил за Теодора. Според Теофан Исповедник, причина за неуспешниот брак на Марија и Константин VI била Ирина. Можно е причина за тоа да бил фактот што за шест години брак со Константин, Марија не успеала да му роди машки наследник.
Марија останала калуѓерка до крајот на својот живот. Името на Марија Амниска се споменува за последен пат во 823 година, кога нејзината ќерка Ефросина била повикана од манастирот за да биде омажена за цар Михаил II. Марија била против овој брак, но на нејзините жалби не било обрнато внимание. Годината на нејзината смрт е непозната.
Грегорија

Грегорија била византиска царица, сопруга на царот Константин III Ираклиј.
1 Семејство
Грегорија била ќерка на Никита, прв братучед на царот Ираклиј I. Никита зел учество во бунтот на Ираклиј против царот Фока. Таткото на Грегорија бил на чело на војниците кои во 608 година започнале инвазија во Египет, борејќи се против силите на Фока во оваа провинција. Никита воспоставил контрола над Египет во 610 година.
На 5 октомври 610 година Фока бил соборен од власт и погубен, а на престолот се качил Ираклиј. По зазимањето на престолот, Ираклиј му ја дал на Никита титулата патрициј и го назначил за командант на својата гарда. Освен тоа таткото на Никита ја задржал контролата над Египет до 618 година, кога покраината била освоена од Персија на чело со Хосрој II. По поразот во Египет, Никита станал егзарх на Африка, позиција која останал до својата смрт во 628-629 година.
2 Царица
Грегорија била свршена за цар Константин III Ираклиј, единствен син на царот Ираклиј и неговата сопруга Фабија Евдокија. Константин бил соцар на својот татко од 22 јануари 613 година.
Бракот меѓу Грегорија и Константин III бил склучен околу 629-630 година. Во тоа време младоженецот имал седумнаесет години. Веројатно Грегорија била на речиси иста возраст. За свадбата таа пристигнала во Цариград од Западен Пентаполис во провинцијата Киренајка, територии кои биле под контрола на нејзиниот татко. По брачната церемонија таа станала мала царицата, втора во хиерархијата по царицата Мартина (втората сопруга на Ираклиј).
Цар Ираклиј починал на 11 февруари 641 година, а престолот бил наследен од Константин III, кој владеел како виш цар заедно со полубратот Ираклион. Константин III сепак починал од туберкулоза помеѓу април и мај истата година. Во септември Ираклион бил соборен од власт и бил заменет од синот на Грегорија, Констанс II Ираклиј. Не е познато сепак каква улога извршила таа за време на владеењето на нејзиниот син<.
3 Деца
Грегорија и Константин III имале три деца:
* ќерка, мажена за персиски шах* Констанс II Ираклиј
* Теодосиј - погубен по наредба на својот брат во 659/653 година
Хас (општина)

Општина Хас — општина во Областа Кукуш, северoисточна Албанија. Општината била основана во јуни 2015 година, со соединување на териториите на поранешните општини Фајза, Ѓинај, Голај и Крум. Седиште на општината е градот Крума. Населението брои 16,790 (попис 2011), а површината 399.62 км<sup>2</sup>. Општината порано припаѓала во Округот Хас.
1 Наводи
Мелетиј IV Цариградски

Мелетиј IV Цариградски ( – ) — александриски патријарх со епископско име Мелетиј II од 1926 до 1935 година.
Тој бил митрополит во Грчката православна црква во Атина (1918–20), по што бил избран за Вселенски патријарх под името Мелетиј IV од 1921 до 1923. Тој служел како алексанрсики патријарх од 1926 до 1935 година.
Тој бил единствениот православен хиерарх во историјата да служи последователно како највисоко црковно лице во три автокефални цркви.
Познат поддржувач на грчкиот премиер Елефтериос Венизелос, тој служел како епископ на Кипар, сè до моментот кога бил избран за архиепископ атински по повлекувањето од престолот на Константин I Грчки, заменувајќи го архиепископот Теоклет I, познат ројалист. Две години подоцна, Константин се вратил на престолот и архиепископот Мелетиј бил расчинет, а претходниот архиепископ Теоклет I бил повторно поставен за архиепископ. Во 1921 година тој бил избран за Вселенски патријарх. Тој се повлекол по поразот на грчката армија во грчко турски војни.
Неколку години подоцна бил избран за Папа и патријарх на Александрија. Починал во 1935 година.
Теофано (сопруга на Ставракиј)

Теофано била византиска царица, сопруга на царот Ставрикиј.
Според Теофан Исповедник, Теофано била роднина на царицата Ирина (797-802). И двете жени биле по потекло од Атина, но роднинската врска меѓу нив не е разјаснета.
Теофано се омажила за Ставрикиј на 20 декември 807 година. Датумот на свадбата е запишан од Теофан Исповедник. Ставрикиј е единствен син на царот Никифор I, а од 803 година станал и негов соцар. Пред да се омажи за Ставракиј, таа била свршена за друг, но се јавила како кандидат за жена на соцарот. Веројатно таа била избрана за жена на Ставракиј за да го легитимира односот на новата династија со претходната.
Бидејќи за време на стапувањето на византискиот престол Никифор I бил вдовец, Теофано била единствената царицата во империјата.
На 26 јули 811 година цар Никифор I бил убиен од Бугарите во Битката кај Плиска, а заедно со него бил уништен огромен дел од неговата војска која тргнала со царот на воен поход против Бугарија. Меѓу ретките преживеани бил и сопругот на Теофано, Ставракиј кој останал единствен цар на престолот.
Ставракиј сепак не останал неповреден од битката. Тешко повреден во пределот на грбот, тој останал парализиран. Поради раната, парализата на нозете и постојаната болка, набрзо се увидело дека Ставрикиј нема да може да ја извршува власта. Како што се влошувала неговата состојба, дворот бил поделен помеѓу фракциите на неговата жена Теофано и неговата сестра Прокопија, која се надевала дека нејзиниот маж, Михаил Рангаве, ќе биде избран како наследник на царот. Бидејќи немал негови деца за да го наследат, набрзо станало познато дека Ставрикиј сака да ја назначи Теофано како негов наследник. Под влијание на жена му, започнал да ги запира командантот Стефан и магистрантот Теоктистос и да ја префрли моќта, се обидел да го ослепи Михаил на 1 октомври 811 година.
Ова дело било поттикнато од дејствата на Стефан. Имало и популарно озборување дека Ставрикиј планирал да го укина Царството и да ја основа како република. Поддржувачите на Михаил, кои сега ги вклучувале Стефан и Теоктистос, како и патријархот Никифор I, кој бил запознаен со плановите на Ставрикиј да го предаде престолот на Теофано, го приморале царот да абдицира на 2 октомври. Пред да биде испратен од дворецот бил посетен од неговата сестра Прокопија, шурата Михаил и патријархот, сите ги оправдувале неговите дејства со фактот за тешките повреди, додека Ставрикиј ги прекорил сите, особено патријархот.
Ставрикиј се повлекол во манастир каде починал од раните на 11 јануари 812 година. Михаил Рангаве станал цар како Михаил I.. Теофан Исповедник известува дека Теофано основала свој манастир со име ''Та Хебраика'' што на грчки значи ''нешто што припаѓа на Евреите'' . Годината на смртта на Теофано е непозната. Теофан споменува дека Ставрикиј и Теофано ја делиле заедничка гробница во манастирот Света Троица во Цариград
Георги Кедрин

Георги Кедрин — византиски историчар. во 1050-ите ја напишал книгата ''Кратка историја на светот'', која го опфаила временскиот период од создавањето според Библијата до периодот во кој живеел. Кедрин е еден од неколкуте извори кои ги разгледуваат казарските политики спроведени по грабежот од Атил во 969 г.
Амалафрид

Амалафрид — синот на последниот тириншки крал Херманафрид и неговата сопруга Амалаберга, ќерка на Амалафрида и ќерка на остроготскиот крал Теодорих Велики.
По падот на кралското седиште на Тирингија, Скитинги во рацете на кралот Мецки, Теодорих I во 531 година, Амалаберга побегнала кај остроготскиот крал нејзиниот брат Теодад, со Амалафрид и неговата сестра Роделинда. Тие биле освоени од византискиот војсководец Велизар и испратени во Цариград, заедно со заробениот остроготски крал Витигес (или Витигис). Јустинијан го поставил Амалафрид за војсководец а неговата сестра Роделинда лангобардскиот крал Авдоин.
Кога лангобардите побарале од Јустинијан I помош против гепидите, тој испратил армија под водство на Јустин и Јустинијан, синовите на Герман, Аратиј и Сварту (поранешен владетел на Херули), и Амалафрид. Сите останале во Улпијана, Илирија, за да одлучат за прашање од доктринта меѓу месните христијани. Амалафрид повел дел од римската армија против гепидите. Авдоин подоцна испратил пратеници до Јустинијан да се пожали поради слабата поддршка, најверојатно тоа бил мал дел од целата армија. Сепак, Амалафрид и лангобардскиот домаќин под водство на Авдоин извојувале голема победа над гепидите.
Амалафрид имал и син Артахис (Погледајте Венациј Фортунат) но ништо не се знае за неговата судбина.
Домник

Флавиј Домник — византиски воен службеник и патрикиј, активен во периодот на владеењето на Јустинијан I (527–565). Не треба да се поистоветува со неговиот современик Домник, преторијански префект на Илирија (мандат 535–540).
1 Животопис
Домник првпат се споменува во 536 година. Тој бил член на византискиот сенат. Прокопиј запишал дека Домник бил исптатен во Африка, заедно со Герман и Симах. Тројцата биле задолжени со справувањето на воениот бунт на Стоцас. Домник ја презел командата на пешадијата во таа област, наследувајќи го Јован Драчки. Тој бил војсководач на пешадијата за време на Битката кај Скал Ветерес (537). Во битката победа извојувал Герман со неговите сили. Герман, Домник, И Симах биле повикани назад во Цариград во 539 година.
Документите од 540 година укажуваат на титулите кои ги користел Домник: доместик, поранешен конзул (почесен конзул), и патрикиј. За време на своето служење во Африка, Домник најверојатно бил магистер милитум. Но очигкедно е дека во 540 година не имал никакви воени титули. Таа година, царот Јустинијан I ги назначил Домник и Максимин како негови нови пратеници во дворецот Витигес (536–540) во Равена. Домник исто така испорачал писмо од царот Јустинијан до папата Вигилиј (537–555). Се вратил во Цариград, носејќи писма од Вигилиј до царот Јустинијан и Мина. Во писмата се разговарало за работи поврзани со верата. Домник го додал својот сопствен потпис на писмата „како начин на одобрување“.
Писмата на Вигилиј се зачувани. Тие ги поддржуваат одлуките на Цариградскиот собор од 536 година. Донесените одлуки биле во согласност со правилата од Четвртиот вселенски собор (451) и спротивни на монофизитството. Одобрувањето на нивната содржина од страна на Домник укажува на фактот дека тој бил следбеник на халкидонското христијанство. Нема други идни спомнувања на Домник.
Аскум

Аскум — војсководец во Византија, кој служел на почетокот на владеењето на Јустинијан I (527–565). Тој бил задолжен за Преторијанската префектура Илирија. Неговото име се спомнува од Јован Малала. Двајцата Теофан Исповедник и Георги Кедрин го именуваат како Акум.
1 Животопис
Аскум наводно бил хун и кумашин на Јустинијан I. Современите историчари сметаат дека „Хуните“ од првите извори се всушност бугари. Патрик Амори смета дека името Аскум е со германско потекло. Аскум првпат во изворите се споменува во 528 година, кога веќе ја поседувал титулата стрателат на Преторијанската префектура Илирија. Неговата титула на латински ќе бидем магистер милитум.
Во 528 година, Аскум ги здружил силите со Константиол и Годила против инвазијата на Хуните/Бугарите. Кои миинале низ Скитија (Мала Скитија) и Мизија, напаѓачите во тие моменти ја ограбувале Тракија. Византиската армија поразила една група од напаѓачите.
Кус период по нивната победа, византиските сили биле фатени во заседа и нападнати од втора група напаѓачи. Аскум и Константиол биле заробени во текот на битката. Константинол бил откупен од заробувачите, додека пак Аскум „бил одведен во заробеништво“. Не се спомнува никаде по овој настан и не се знае ништо за неговатан судбина.
Андроник Дука

Андроник Дука (старогрчки: ''Ἀνδρόνικος Δούκας'',латински: ''Andronicus Ducas'', 1057-1081) бил совладетел на Византија во периодот од 1068 до 1078 година, од династија Дука.
Тој бил третиот син на царот Константин X Дука († 1067) и неговата втора сопруга Евдокија Макремболитиса († 1096), брат на Михаил VII Дука и Константин Дука.
Тој бил ученик на Михаил Псел. Во 1068 година неговата мајка се омажила за генералот Роман IV Диоген, кој веднаш бил прогласен за соцар. Роман IV го прогласил за соимпертор Андроник Дука, иако тој бил оставен настрана од власта, заедно со неговата мајка.
1 Литрература
****
Константин Дука

Константин Дука или Констанциј (грчки: ''Κωνστάντιος Δούκας'', латински: ''Konstantios Дукас''; околу 1060 - † 18 октомври 1081 во Драч) бил совладетел на Византија во периодот од 1060 до 1078 година и претендент на престолот во текот на 1078/1079 година, од династија Дука.
Константин Дука потекнува од византиската аристократска фамилија Дука. Негов татко бил Константин Дука (1006-1067), кој како Константин X Дука бил цар од 1059 до 1067 година. Мајка му била Евдокија Макремболитиса (1021-1096), регентка на империјата 1067 и 1071 година, која по смртта на неговиот татко се омажила за Роман Диоген, кој е од 1068 до 1071 година како Роман IV Диоген бил византиски цар.
Константин Дука бил најмалиот син на Константин X, но единствениот кој е роден по неговото зазимање на престолот и затоа го има почесното име "Порфирогенит". Константин вил прогласен за совладетел уште при раѓањето, заедно со неговиот поголем брат Михаил.
Кога неговиот татко починал во 1067 година, Константин имал седум години додека неговиот брат Михаил, како прв наследник на престолот, бил сѐ уште малолетен. Поради тоа, неговата мајка Евдокија го презела регентството. Мајка му се омажила во 1068 година за генералот Роман Диоген, кој бил крунисан како Роман IV Диоген.
Константин Дука бил убиен како командант на војската на 18 октомври 1081 година во Битката кај Драч во војна против Норманите.
Не е познато дали Константин Дука се оженил и дали имал деца.
Евдокија Макремболитиса

Евдокија Макремболитиса (грчки: ''Ευδοκία Μακρεμβολίτισσα'', 1021-1096) била византиска царица, втора сопруга на царот Константин X Дука, по чија смрт се омажила за цар Роман IV Диоген.
Евдокија Макремболитиса била ќерка на Јован Макремболит и сестра на патријарх Михаил I Цариградски. Според Михаил Псел, Евдокија Макремболитиса се одликувала со исклучителна убавина, благородништвото и интелигенција.
Во околу 1050 година, Евдокија се омажила за идниот цар Константин X Дука, на кого му родила седум деца:
* Михаил VII Дука
* Андроник Дука, соцар
* Ана Дукина
* Теодора-Ана Дукина
* Константин Дука
* Зоја Дукина
* едно дете починало како бебе
Кога Константин X Дука починал во 1067, Евдокија Макремболитиса станала регент на својот син Михаил VII Дука. Евдокија се заколнела никогаш да не се прежени и дури по нејзина заповед во затвор бил фрлен Роман Диоген, кој бил осомничен за аспирации кон царската круна. Сепак Евдокија сфатила дека е неспособна сама да ги одбие варварските инвазии во северозападните земји на империјата., поради што таа ја прекршела заклетва и се омажила за Роман Диоген без дозвола на цариградскиот патријарх. Бракот бил склучен на 1 јануари 1068 година и Роман Диоген веднаш бил прогласен за соцар под името Роман IV Диоген, со чија помош Евдокија успеала да се спротивстави за кратко на варварската закана за империјата.
Од Роман IV Диоген, Евдокија Макремболитиса има две деца:
* Никифор Диоген
* Лав Диоген
Роман IV го прогласил за соимпертор на Андроник Дука, син на Евдокија и Константин X Дука, иако тој бил држен настрана од власта заедно со неговата мајка. Животот на Евдокија со вториот нејзин сопруг излегол прилично лошо. Роман IV бил воинствен и упорен и сè повеќе ја ограничувал власта на Евдокија и Михаил VII. Откако во 1071 година Роман IV бил заробен од страна на Селџуците во Битката кај Манцикерт, Евдокија Макремболитиса и Михаил VII повторно застанале на чело на власта во Цариград, додека не се разбере дека Роман IV е жив и патува кон градот. Тогаш Јован Дука, помалиот брат на Константин X Дука, со помош на гардата ја принудил на царицата да ја остави власта целосно на Михаил VII и да се повлече во манастир..
Во 1078 година Михаил VII бил соборен од Никифор III Вотанијат. Новиот цар ја повикал Евдокија Макремболитиса назад во главниот град со предлог да се ожени со неа. Овој план меѓутоа бил срушен повторно од Јован Дука, кој стоел на чело на опозицијата против Евдокија.
Евдокија Макремболитиса починала како калуѓерка во 1096 година.
Куц

Куц — војсководец во Византија за време на владеењето на Јустинијан I (527–565).
1 Животопис
Куц се појавува во изворите во 528 година, заедно со ''дукс'' на Феникија заедно со својот брат, Буц. Двајцата ја добиле командата една година порано од страна на царот Јустинијан I (527–565), Куц ги водел силите стационирани во Дамаск, додека неговиот брат ги водел силите во Палмира. Историчарот од век Прокопиј ги опишал двајцата како младичи. Куц имал ии друг брат, Венил, и најверојатно бил син на војсководецот и бунтовник Виталијан.
Во 528 година, една година по избивањето на Ибериската војна против Сасанидското Царство, на двајцата браќа им било наредено, заедно со други команданти, да го помогнат Велизар кој ја заштитувал изградбата на тврдината во Тануриј. Сепак кога византијците ја нападнале персиската армија доживеале тежок пораз во Битката на Тануриј. Судбината на Куц останува непозната, Прокопиј пишува дека бил заробен и никогаш повторно не бил виден, додека пак Захарија Митиленски запишал дека бил убиен.
Аделхајд фон Брауншвајг

Аделхајд фон Брауншвајг, позната и како Ирина (германски: ''Adelheid-Irene von Braunschweig-Grubenhagen'', 1293 — 16/17 август 1324) — германска принцеза и византиска царица (1321-1324), прва жена на царот Андроник III Палеолог.
Аделхајд била ќерка на Хајнрих I, војводата од Брауншвајг-Љунебург, од родот Велфи и на Агнес фон Мајсен од родот Ветил.
Во март 1318 година Аделхајд била пмажена за Андроник Палеолог (1296 — 1341), најстариот син на византискиот соцар Михаил IX Палеолог и Рита Ерменска. За да се омажи за Андроник, Аделхајд го прифатила православието и името Ирина. Двајцата со Андроник имале еден син (јуни 1320-февруари 1322), кој починал на околу две години.
Во 1321 година избувнала граѓанска војна меѓу Андроник III Палеолог неговиот дедо Андроник II Палеолог. Сопругот на Аделхајд се прогласил за цар на Византија, а Аделхајд била прогласена за негова царица. Таа сепак починала во Родос на 16 или на 17 август 1324 година пред крајот на граѓанската војна. По нејзината смрт Андроник III се оженил повторно за Ана Савојска.