procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Кобилица

Кобилица — главната греда околу која се гради трупот на еден брод. Таа минува низ средината на бродот, од носот до крмата, и служи како основа во изградбата на бродот. Кобилицата е многу важен дел за цврстината на трупот и стабилноста на пловилото, и може да се спореди со темелите на една зграда. Кобилицата е обично првиот дел од трупот на бродот што се гради.
Поставувањето на кобилицата е значаен настан и често се одбележува со церемонија. Во некои јазици, изразот „ја поставувам кобилицата“ е идиоматски и значи започнување на некој важен потфат. Друг сликовит (идиоматски) израз е желбата „Седум стапки под кобилицата“, што значи да се избегнат подводни карпи.
Освен носечка, кобилицата има и хидродинамична задача. Таа е дел од бродот наменета да го спречува одвејувањето — страничното поместување на бродот под влијание на ветрот. Служи и како противтежа, спротивставувајќи се на страничното навалување на бродот. При страничен или речиси наспротен ветар, бродот се поместува во странична насока. Со помош на кобилицата, страничните сили се урамнотежуваат и се претвораат во движење напред.
1 Историја
Употребата на кобилица кај едрениците потекнува уште од древноста. Остатоците од древниот грчки трговски брод познат како Кирениски брод го утврдуваат потеклото на кобилицата најмалку од 315 г. пр. н. е. Бродоломот кај Улубурун (ок. 1325 г. пр. н. е.) имал примитивна кобилица, но таа можеби била повеќе средишна штица отколку вистинска кобилица.
Духови од Марс

Духови од Марс (|Ghosts of Mars) ― американски акционен филм на ужасите од 2001 г., напишан, режиран и со музика од Џон Карпентер. Произведен е од Screen Gems и распределен од Sony Pictures Releasing. Главните улоги ги толкуваат Наташа Хенстриџ, Ајс Кјуб, Џејсон Стејтам, Пем Грир, Клеа Дувал и Џоана Касиди. Дејството е сместено на колонизиран Марс во XXII век, а филмот следи екипа од полицајци и осуден злосторник што се борат против жителите на рударска колонија, кои се обземени од духовите на првобитните жители на планетата.
1 Содржина
200 години во иднината, марсовска полициска единица е испратена да превезе опасен затвореник од една рударска станица назад пред лицето на правдата. Но кога екипата пристигнува, го наоѓаат градот напуштен, а некои од жителите се обземени од поранешните жители на планетата.
2 Улоги
Глумец, Улога
Наташа Хенстриџ, поручник Мелани Балард
Ајс Кјуб, Џејмс „Пустош“ Вилијамс
Џејсон Стејтам, наредник Џерико Батлер
Пем Грир, командантката Хелена Бредок
Клеа Дувал, Башира Кинкејд
Баржа

Баржа или шлеп — типично пловило со рамно дно што нема сопствен механички погонски систем. Првично се користеле на внатрешни водни патишта, додека денес се користат и во внатрешни и во морски води. Првите современи баржи биле влечени од реморкери, но на внатрешните водни патишта, повеќето се туркаат од туркачи или други пловила. Поимот „баржа“ има богата историја, па затоа постојат многу видови баржи.
1 Особености
Баржите за сув товар имаат носивост од 100 до 4.000 тона, додека насипните баржи — до 11.000 тона. Баржите се користат главно на внатрешни водни патишта (реки, езера, вештачки езера), а поретко во морски услови (внатрешни или крајбрежни мориња, протоци).
На внатрешните водни патишта, од баржи се создаваат „возови“ што содржат од една до неколку баржи. Несамостојна баржа може да се движи во пар со пловило туркач. Крмниот дел на таквата баржа има засек за влегување на носниот дел од пловилото туркач. Двата пловила за вакво заемодејство се опремени со хидрауличен уред за спојување. Баржата и пловилото туркач се опремени и со уред за влечење за да се овозможи движење на баржата со влечење.
Цицибан

„Цицибан и друго“ (словенечки: ''Ciciban in še kaj'') — стихозбрика за деца на словенечкиот поет Отон Жупанчич, првобитно објавена во 1915 година.
1 Содржина
Збирката содржи 33 песни: „Весели коледари“, „Тажни коледари“, „Едноногиот дедо“, „Децата пуштаат меурчиња“, „Сокол“, „Кога Цицибан плаче“, „Танец на кралот Матијаш“, „Врапци и страшило“, „Лисица“, „Ковачи“, „Ѕвона“, „Жаби“, „Приспивна песна“, „Писмо“, „Бреза и даб“, „Чобанчиња“, „Зелен Ѓорѓи“, „Пролетен брод“, „Цицибан и пчела“, „Покана“, „Мечката и медот“, „Стариот медо“, „Ленка“, „Злато во калното село“, „Познавање на ѕвездите“, „Мејурчиња“, „Приспивна песна“, „Верверица“, „Цицибан —Цицифуј“, „Цицибан го слуша татковиот часовник“, „Нашите светлости“, „Цицибан спие“ и „Разделба“.
2 Изданија на македонски јазик
Во 1959 година, издавачката куќа „Кочо Рацин“ го објавила второто издание на збирката, во превод на Ацо Шопов. Книгата има 80 страници, а била испечатена во печатницата „Нова Македонија“ во април 1959 година, во тираж од 5 000 примероци. Таа не е каталогизирана и ја нема меѓународната ознака ISBN.
Во 1990 година, стихозбирката била објавена како заедничко издание на Култура, Наша книга, Мисла, Македонска книга и Детска радост, а во реализација на издавачката куќа Култура. Книгата претставува скратена верзија на стихозбирката и содржи 18 песни: „Меурчиња“, „Цицибан — Цицифуј“, „Жаби“, „Цицибан спие“, „Познавање на ѕвездите“, „Ленка“, „Ковачи“, „Децата пуштаат меурчиња“, „Приспивна песна“, „Зелен Ѓорѓи“, „Сокол“, „Лисица“, „Стариот медо“, „Мечката и медот“, „Врапци и страшило“, „Верверичка“, „Разделба“ и „Цицибан и пчела“. Изборот на песните го направил Драган Мишкоски, препевот е дело на Ацо Шопов, а автор на корицата и на илустрациите во книгата е Драган Митровски. Книгата, со обем од 24 страници, служела како лектира за прво одделение во основните училишта во СР Македонија, а била испечатена во печатницата на НИП „Нова Македонија“. Таа не е каталогизирана и ја нема меѓународната ознака ISBN.
Црква „Св. Ѓорѓи Музевички“

Свети Ѓорѓи Музевички (|Αγίου Γεωργίου του Μουζεβίκη) — црква во градот Костур, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија. Храмот е дел од парохијата на „Св. Тома“. Изворно ѝ припаѓал на Охридската архиепископија.
Црквата била подигната во средината на XVII век. Според ктиторскиот натпис во олтарот под сцената „Видение на Петар Александриски“, таа некогаш била католикон на истоимен манастир. Во храмот работело тајно училиште. Натписот гласи:
Градбата претставува мала еднокорабна базилика со дрвен покрив и егзонартекс, сместен перпендикуларно на наосот. Градежот е примитивен.
На северниот и источниот ѕид има вреден живопис од XVI век (1550–1560). Живописот во припратата е од XVII век, поточно од 1657–1663 година, дело на мајстори од Костурската школа, кој е зачуван во лоша состојба.
1 Галерија
Барка

Барка — вид едреник со три до пет јарболи, со прави едра на сите јарболи, а на јарболот до крмата — коси едра. Тие преовладувале во светското бродарство во XIX век, кога биле користени како трговски бродови.
По Втората светска војна, која ја преживеале 10 трговски едреници, само два од нив повторно ги обновиле регатите меѓу себе. Тоа биле „Памир“ и „Пасат“. Меѓутоа, тие набрзо ги завршиле, со што ја затвориле богатата и славна историја на светскиот трговски поморски превоз со едреници.
1 Поврзано
* Бриг
Вероника Тушнова

Вероника Тушнова
Родена, ( 1915-03-27 ) 27 март 1915 годинаКазан, Русија
Починала, 7 јули 1965 година (на возраст 50)Москва, Советски Сојуз
Вероника Михајловна Тушнова (рус: Верони́ка Миха́йловна Тушно́ва; 27 март 1915 &#x2013; 7 јули 1965) била советскиа поетеса и член на Советскиот сојуз на писатели. Откако ги завршила медицинските студии, таа не нашла големо задоволство во тоа да биде докторка и го насочила вниманието кон пишување.
1 Биографија
Тушнова завршила средно училиштеа потоа продолжила со повисоко образование по странски јазици. По дипломирањето, на инсистирање на нејзиниот татко, кој сакал таа да стане доктор, се запишала на Ленинградскиот медицински институт, каде што студирала пред 1935 година.
Во 1936 година, по смртта на нејзините родители, се вратила во Ленинград, каде што го стекнала медицинскиот степен, но имала малку задоволство во тоа да биде доктор. Во тоа време се омажила за психијатар по име Георги Розински. Таа се преселила во Москва и била примена во Книжевниот институт „Горки“ во 1941 година, но не го завршила поради почетокот на војната. Служела во Втората светска војна како медицински асистент во воените болници.
Нејзините први дела биле отпечатени во 1944 година. Објавила неколку збирки песни: ''Прва книга'' (1945), ''Патека'' (1954). Нејзиниот остар лирски талент бил откриен во збирките ''„Спомен на срцето“'' (1958), ''„Сто часа среќа“'' (1965) и други, во кои таа пишува за повисока љубов и повикува на вистински хумани односи меѓу луѓето. Една од нејзините најпопуларни песни била ''„Тие не се откажуваат од љубовта“''. Стиховите биле изведени како песна од Ала Пугачова.
Таа работела и како преведувач. Тушнова починала од рак во Москва на 7 јули 1965 година.
2 Семејство
Тушова била мажена двапати, но двата брака завршиле со развод. Имала ќерка од првиот брак по име Наталија (Наталија Розинскаја).
Во последните години од животот, Тушнова имала афера со поетот Александар Јашин, но тој не можел да го напушти семејството (Јашин имал четири деца). Јашин починал точно три години по Тушнова, исто така од рак.
3 Збирки поезија
*''Прва книга'' (1945)
*''Патека'' (1954)
*''Пат до Клухор'' (1956)
*''Сеќавање на срцето'' (1958)
*''Втор ветер'' (1961)
*''Текст'' (1963, 1969)
*''Сто часа среќа'' (1965)
*''Поеми'' (1969)
4 Наводи
Лазарева (остров)

Остров Лазарева, познат и како Лазарев или Лазареф — остров во Аралското Езеро. Територијата на поранешниот остров се наоѓа во Каракалпакстан, Узбекистан.
Името на островот му го дал Алексеј Бутаков во 1849 година, во чест на рускиот адмирал и истражувач, Михаил Лазарев.
1 Галерија
2 Поврзано
* Лазарев (остров)
* Лазарев (атол)
Чупалја

Чупалја (шпански: ''chupalla'') е традиционална чилеанска коњаничка шапка направена од слама . Многу луѓе во руралните области на Централен Чиле ја носат оваа шапка. Покрај тоа, често се користи при танцување на квека (чилеански народен танц) но и за време на чилеанските родео .
Денес, чупалјите се прават од разни видови слама, вклучувајќи ориз и пченица .
Чупалјата има рамен врв и совршено кружен раб.
1 Културно значење
Чупалјата е повеќе од само шапка. Таа се смета за симбол на чилеанскиот културен идентитет, особено се поврзува со хуасо, чилеанскиот каубоец. Традиционално таа се носи за време на рурални свечености, родео и националниот танц, квека. Чупалјата го претставува рустичниот шарм и наследство на централните долини на Чиле. Неговиот дизајн, со рамен врв и ширина, е функционален за заштита од сонце и симболичен за естетиката на чилеанската рурална област. Трајното присуство на шапката во чилеанското општество ја нагласува нејзината улога како културна икона, поврзувајќи го минатото со современите традиции.
Лазарев (остров)

Островот Лазарев е остров во архипелагот Јужна Џорџија во јужниот дел од Атлантски Океан. Тоа е најсеверниот од Купријановските Острови и се наоѓа северозападно од влезот во заливот Дијаз.
Именуван е од страна на Комитетот за имиња на места на Антарктикот на Обединетото Кралство во 2009 година во чест на Михаил Лазарев (1788–1851), командант на воениот брод „Мирни“ на првата руска антарктичка експедиција (1819–1821) предводена од Фабијан Белингсхаузен.
1 Поврзано
* Лазарева (остров)
* Лазарев (атол)
Уасо

Уасо (шпански: ''huaso'') е чилеански сточар-земјоделец и вешт коњаник, сличен на американскиот каубој, мексиканскиот ''чаро'' (и неговиот северен еквивалент, ''вакеро''), ''гаучосот'' од Аргентина, Уругвај и Рио Гранде до Сул и австралискиот сточар . Уасосите се наоѓаат низ целиот централен и јужен дел на Чиле додека одгледувачите на овци во регионот Ајсен и Магаланес се нарекуваат ''гаучосите'' . Главната разлика помеѓу у''асо'' и ''гаучо'' е тоа што ''уасо'' се занимаваат со земјоделство, како и со сточарство.
''Уасоите'' генерално се наоѓаат во централната долина на Чиле. Тие јаваат коњи и обично носат сламена шапка наречена ''чупала'' . Тие исто така носат пончо — наречено ''манта'' или ''чаманто'' над кратка андалузиска јакна од појас, како и пантолони од обработена кожа преку чизми со држачи за потпори од кожа кои држат потпора со долги мамузи од 10 сантиметри.
''Уасосите'' се дел од чилеанската фолклорна традиција и се витален дел од парадите, фиестите, празниците и народната музика.
1 Етимологија
Вообичаено се изнесуваат различни теории за потеклото на зборот: од кечуанскиот ''вакча'' (''wakcha'') што значи ''сирак'', ''неприпадник на заедница'', па оттука слободен и бездомник, важен аспект на митот за уасо/гаучо, или алтернативно од кечуанскиот ''васу (wasu)'', што значи или грб на животно, груб.
2 Поврзано
* Гаучо
Лалиќ

Лалиќ (|Лалић, |Laliť) е населено место во општината Оџаци, Војводина, Србија. Според пописот од 2022 година имало 1.085 жители. Во времето на Терезијански и Јозефијански колонизации првите три стотини словачки и српски семејства, во период од 1760 до 1790 година, населувале се во пустара Лалиќ. Првите Словаци доаѓале од Банат каде веќе биле колонизиране, ама морале да се иселуваат поради стални турски напади.
1 Поврзано
* Оџаци
* Војводина
* Словаци
Вероника Лејк

Констанс Френсис Мари Окелман (14 ноември 1922 - 7 јули 1973), професионално позната како Вероника Лејк, била американска филмска, театарска и телевизиска глумица. Лејк била најпозната по нејзините улоги како фатална жена во филмови ноар со Алан Лад во текот на 1940-тите, по нејзината фризура и филмови како „ ''Патувањата на Саливан“'' (1941) и ''„Се оженив со вештерка“'' (1942). До крајот на 1940-тите, кариерата на Лејк почнала да опаѓа, делумно поради нејзиниот алкохолизам. Во 1950-тите снимила само еден филм но имала неколку гостувања на телевизија. Се вратила на големото платно во филмот ''„Стапки во снегот“'' (1966), но улогата не ѝ ја оживеала кариерата.
Мемоарите на Лејк, ''„Вероника: Автобиографијата на Вероника Лејк“'', биле објавени во 1970 г. Нејзината последна филмска улога била во нискобуџетен хорор филм, ''„Прослава на месо“'' (1970). Лејк починала на 50-годишна возраст во јули 1973 година, од хепатит и акутна повреда на бубрезите.
1 Личен живот
Првиот брак на Лејк бил со уметничкиот директор Џон С. Детли, во 1940 година. Тие имале ќерка, Елејн (родена во 1941 година), и син, Ентони (роден на 8 јули 1943 година). Синот на Лејк се родил предвреме откако таа се сопнала на кабел за осветлување додека снимала филм. Ентони починал на 15 јули 1943 година. Лејк и Детли се разделиле во август 1943 г. и се развеле во декември 1943 година.
Во 1944 година, Лејк се омажила за филмскиот режисер Андре де Тот, со кого имала син, Андре Ентони Мајкл III (познат како Мајкл Де Тот) и ќерка, Дајана (родена во октомври 1948 година). Откако купила авион за де Тот, Лејк ја добила својата пилотска лиценца во 1946 година. Подоцна, кога го напуштила, летала сама помеѓу Лос Анџелес и Њујорк. Лејк и де Тот се развеле во 1952 година.
Во септември 1955 година, се омажила за текстописецот Џозеф Алан Мекарти. Тие се развеле во 1959 година. Во 1969 г. изјавила дека ретко ги гледала своите деца.
2 Наводи
*********
Остров Рангитата

Островот Рангитата бил долг остров во делтата на реката Рангитата во Кентербери, Нов Зеланд, приближно на половина пат помеѓу Тимару и Ашбертон, Нов Зеланд. Островот бил приближно 17 км долг и околу 5 км широк во најшироката точка.
Еден од најголемите делта острови во земјата, тој бил и единствениот што го преминувал Државниот автопат 1 (на северниот крај на островот) и единственото место каде што автопатот бил вон двата главни острови на земјата. Ист случај бил и со железничката линија. На островот имало и мала станица, затворена во 1962 година.
Понова топографска карта открива дека реката повеќе не тече околу јужната страна на островот, па затоа технички веќе не е остров. Сепак, населбата таму сè уште се вика остров Рангитата, а главната сообраќајница од Државниот автопат 1, патот на островот Рангитата, сè уште го носи тоа име.
Матаура (остров)

Островот Матаура — земјоделска заедница во Саутленд, Нов Зеланд. Се наоѓа близу источниот брег на долниот тек на реката Матаура. И покрај неговото име, тој повеќе не е остров. Островот Матаура се наоѓа на околу 40 километри источно од главниот град во регионот, Инверкаргил, и 15 километри јужно од градот Едендејл, на рамнините Аваруа и близу до западниот раб на планините Кетлинс.
Во времето на првото населување во средината на 19 век, реката Матаура течела источно од локалитетот. Раниот доселеник Томас Ајсон проширил поток кој течел на запад во канал за наводнување што се поврзувал со Матаура на двата краја. Поплавите во 1878 година резултирале со пренасочување на реката Матаура надолу по каналот и израмнување на ново корито, а местото станало вистински остров, со делови од реката што течеле од двете негови страни. Стариот тек на реката сега е блокиран од насипи на северниот (спротиводно) крај.
Денес, островот Матаура е мала заедница каде што се одгледуваат овци и се работи претежно со млечни производи. До 1990-тите, на тоа место се наоѓала презвитеријанската црква, која била основана во 1900 година, и фабрика за сирење и млечни производи, која работела од 1890-тите до 1970-тите.
1 Образование
Матаурското островско училиште било основано во 1890 година и затворено во 1998 година.
Црква „Св. Јован Богослов“ - Костур

Свети Јован Богослов (|Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου) — црква во градот Костур, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија. Храмот е дел од парохијата на „Св. Апостоли Сервиотски“.
Црквата била подигната во XIX век врз темелите на постар храм, чиј архитектонски елементи се вградени во ѕидаријата. Градбата претставува трикорабна базилика со припрата и отворен трем на јужната страна. Во внатрешноста има вредни икони, како тие на светецот-заштитник и на Благовештението. Иконите се стари и преработени, веројатно пренесени од постарата црква. Во храмот има и убава, насликана резба. На амвонот порано имало словенски натписи, но подоцна биле избришани.
Во 1991 г. црквата е прогласена за заштитен споменик на културата.
1 Икони
Хариет (остров)

Островот Хариет, првично познат како остров Вакан, — поранешен остров и градски парк кој се наоѓа во близина на центарот на Сент Пол, Минесота, САД. Именувана бил по Хариет Бишоп, американска едукаторка која помогнала во основањето на Првата баптистичка црква на Свети Павле.
Во 1900 година, островот бил продаден на Сент Пол за да биде претворен во парк. Првично успешен како туристичка атракција, со текот на годините, островот бил запуштен. Во 1950 година, каналот што го одделувал островот Хариет од копното бил пополнет, спојувајќи го островот со копното.
1 Историја
Островот Хариет првично бил проширен песочен брег сместен во реката Мисисипи, но подоцна бил населен со дрвја. Во 1900 година, Јустус Охаге, германски доктор кој го стекнал островот, го продал на градот Сент Пол за да го користат како парк. На почетокот паркот бил успешен, привлекувајќи туристи, но до 1920-тите, канализацијата од реката Мисисипи предизвикала туризмот да замре. Пред да почине во 1935 година, Охаге се заканил дека ќе го врати островот, но тоа не се случило. Во 1950 година, задниот канал на запоставениот остров се наполнил, спојувајќи го островот Хариет со копното. Во 1969 година, предлогот за проширување на островот бил отфрлен поради тоа што реката Мисисипи сè уште страдала од загадување. Со подобрувањето на квалитетот на водата на реката, интересот за островот повторно се зголемил.
2 Туризам
На островот има павилјон кој бил именуван по Хариет Бишоп. Паркот располага со патеки за пешачење и велосипедизам, како и чамци за веслање.
Флотила

Флотила (буквално: „мала флота“) — формација, оперативно здружување или оперативно-тактичка единица во Воената морнарица (поморските сили) на одредени држави. Во македонските речници поимот може да значи и „мал одред од бродови со специјална задача“ и „мала група авиони“.
1 Видови
Се разликуваат:
* морски флотили
* речни флотили
* езерски флотили
2 Втора светска војна
За време на Втората светска војна, морските флотили биле како самостојни формации (на пример, Касписката воена флотила), така и дел од поголеми флоти (на пример, Беломорската воена флотила).
Тие се состоеле од неколку соединувања и единици на едни и исти или различни површински бродови (бригада за деминирање, дивизија на разурнувачи и патролни бродови, дивизија на торпедни чамци, дивизија на миночистачи), подморници, авијација, единици на морнаричката пешадија и крајбрежна артилерија, како и разни служби што го обезбедувале нивното дејство.
Флотите биле наменети за извршување задачи на еден од оперативните правци, како самостојно, така и во заемодејство со формации на Воената морнарица и други видови Вооружените сили.
Речните и езерските флотили ги помагале Копнените сили при водењето борбени дејствија во речните басени и езерските области, уништување на непријателски бродови, обезбедување воени превози и извршување други задачи.
Во составот на речните и езерските флотили влегувале соединувања на речни бродови од различни класи, единици на авијација, артилерија и морнаричка пешадија, како и служби за обезбедување и одржување.
Идвор

Идвор е населено место во општината Ковачица, Војводина, Србија. Според пописот од 2022 година имало 817 жители.
1 Познати личности
* Михајло Пупин, српски и американски научник и пронаоѓач од македонско потекло, според САНУ меѓу 100 најзнаменити Срби
2 Поврзано
* Ковачица (Србија)
* Војводина
Хајдучица

Хајдучица (|Hajdušica) е населено место во општината Пландиште, Војводина, Србија. Според пописот од 2022 година имало 829 жители. Селото е нехомогено, претежно населено со Словаци и Срби. Првите Словаци во Хајдучица доѓале 1809 година и заедно со Унгарци се сметав ѕа оснувачи на селото. Покасно се доселували Срби и Македонци.
1 Поврзано
* Пландиште
* Војводина
* Словаци
Падина (Ковачица)

Падина (|Padina) е населено место во општината Ковачица, Војводина, Србија. Според пописот од 2022 година имало 4.774 жители. Селото е словачко. Падина е основана 1806 година по наредба од Хабсбуршката Монархија, и тогаш е населено првите осумдесет словачки семејства. Целта е била да се засили границата со Османското Царство.
1 Поврзано
* Ковачица (Србија)
* Војводина
* Словаци
Бело Блато

Бело Блато (|Lízika, Biele Blato, |Nagyerzsébetlak) е населено место во градот Зрењанин, Војводина, Србија. Според пописот од 2022 година имало 1.034 жители. Селото е нехомогено, претежно населено со Словаци и Унгарци. Словаци тука доаѓале од Падина (јужни Банат) 1883 година. Покасно се доселувале Унгарци, Германци и Банатски Бугари.
1 Поврзано
* Зрењанин
* Војводина
* Словаци
* Унгарци
Јаношик

Јаношик (|Jánošík) е населено место во општината Алибунар, Војводина, Србија. Според пописот од 2022 година имало 681 жител. Селото е претежно словачко. Доселувале се тука во почеток на XIX век.
1 Поврзано
* Јужнобанатски Управен Округ
* Војводина
* Словаци
Долна Невља

Долна Невља (|Доња Невља, |Долна Невля) е поделено населено место помеѓу Србија и Бугарија. Во Србија се наоѓа во општината Димитровград, Пиротски Управен Округ, а во Бугарија во општината Драгоман, Софијска Област. Според пописот од 2022 година имало 9 жители, во бугарскиот попис од 2021 година имало 4 жители. Селото је претежно бугарско.
1 Поврзано
* Димитровград (Србија)
* Пиротски Управен Округ
* Јужна Србија
* Драгоман (град)
* Софија (област)
* Западни покраини
* Бугари во Србија
Фридрих I

Фридрих I, крал на Прусија, е роден на 11 јули 1657 година во Кенигсберг, во војводството Прусија, како син на Фридрих Вилхелм, Великиот изборник на Бранденбург, и Лујза Хенриета од Орање. Од младоста бил воспитуван во духот на реформираната калвинистичка вера, но покажувал и склоност кон раскошот и уметностите, инспириран од француската култура и дворот на Луј XIV. Неговото детство било обележано со политичките турбуленции во Европа, вклучително и Триесетгодишната војна, што влијаело на неговото разбирање за моќта и дипломатијата.
По смртта на неговиот татко во 1688 година, Фридрих станал изборник на Бранденбург и војвода на Прусија под името Фридрих III. Неговото владеење било насочено кон зајакнување на позицијата на Бранденбург-Прусија во европската политика. Тој вложил значителни напори во реорганизација на администрацијата и војската, следејќи го примерот на неговиот татко, но со поголем акцент на културниот престиж. Неговата амбиција била да ја издигне Прусија на ниво на кралство, што се остварило во 1701 година кога, по сложени преговори со Светото Римско Царство и царот Леополд I, бил крунисан за прв крал во Прусија во Кенигсберг. Оваа титула не само што го подигнала статусот на неговата држава, туку и ја зацврстила неговата династија Хоенцолерн меѓу европските сили.
Фридрих I бил познат по својата страст кон уметноста, архитектурата и раскошните дворски церемонии. Тој го изградил величествениот дворец во Берлин, инспириран од Версај, и основал институции како Академијата на уметностите и Академијата на науките, привлекувајќи учени и уметници. Сепак, неговиот раскошен начин на живот довел до финансиски тешкотии, а неговото владеење често било критикувано поради недоволниот фокус на воените и економските реформи во споредба со неговиот син и наследник.
Во надворешната политика, Фридрих I внимателно балансирал меѓу големите сили, поддржувајќи го Светото Римско Царство во војните против Франција, особено во Војната за шпанското наследство. Неговата дипломатија била прагматична, насочена кон зачувување на автономијата на Прусија и нејзиното влијание.
Фридрих I починал на 25 февруари 1713 година во Берлин, оставајќи ја Прусија како кралство со зголемен престиж, но и со предизвици што неговиот син, Фридрих Вилхелм I, подоцна ги решил со строги реформи. Неговото владеење се памети како мост меѓу скромните почетоци на Бранденбург и подемот на Прусија како европска сила.
Сипаливини

Сипаливини (холандски: ''Sipaliwini'') е најголемиот округ во Суринам, кој се наоѓа на јужниот дел на земјата. Сипаливини е воедно и единствениот округ кој нема административен главен град, бидејќи е директно под управа на владата во Парамарибо. Округот Сипаливини вклучува спорни области, односно Суринам тврди дека југозападниот дел на Гвајана е дел од Суринам, како и југоисточниот дел на Француска Гијана.
1 Историја
Сипаливини како округ е создаден во 1983 година , има население од 37.065 жители и површина од 130.567 квадратни километри. Округот е речиси 4 пати поголем од сите другите 9 окрузи на Суринам. Како и да е, поголемиот дел од Сипаливини е речиси целосно покриен со дождовна шума. За да се создаде округот, округот Никери бил намален за околу 65.000 квадратни километри. Сипаливини е област населена од локални племиња, односно Маруни и друго староседелско население . Различни мировни договори, од 1686 година па навака, им признавале автономија на племињата во нивната сопствена област; но недостасувало одредено разграничување на племенската област. Името буквално значи „река од камења или карпи“.
Археолозите сметаат дека ловците-собирачи живееле во денешната област Сипаливини за време на палеолитскиот период. Регионот во голема мера бил недопрен за време на колонијалниот период, бидејќи Холанѓаните што го контролирале Суринам се плашеле од Португалците во Бразил, и дури во 20 век започнале развојните проекти.
Од 2004 година, во областа имало 41 училиште . Планирано е зголемување на бројот на училишта, бидејќи некои деца мора да патуваат на долги растојанија пеш или со брод до соседните села. Медицинската нега ја обезбедува Медише Зендинг .
2 Администрација
До 2011 година, Сипаливини бил управуван од еден окружен комесар со седиште во Парамарибо. Во годините што следеле, за секој посебно ресорт бил назначен окружен комесар.
2.1 Ресорти
Сипаливини е поделен на 7 ресорти ( ''ressorten''):
Округ, Глен народ
Бовен Копенаме, Квинти и Тиројоанци
Бовен Сарамака, Матаваи
Бовен Суринам, Сарамаканци
Куруни, Тиројоанци
Кабалебо, Араваци и Вараоанци
Парамака, Парамакани
Тапанахони, Ндјукани
3 Наводи
Ковачица (Србија)

Ковачица (|Kovačica) е град и општина во Јужнобанатскиот Управен Округ, Војводина, Србија. Според пописот од 2022 година имало 5.398 жители. Градот е претежно словачки. Ковачица е основана на 15 мај 1802 година кога е тука населено околу 1.000 Словаци во тогашна пустара Ковачица.
Во општината живеаат 21.178 луѓе, претежно Словаци и Срби, со релативна словачка мнозина. Ковачица е позната по наивно сликарство, кое се наоѓа на листа УНЕСКО на нематеријално светско културно наследство.
1 Населени места
Населби во општината: Дебељача, Идвор, Ковачица, Падина, Путниково, Самош, Уздин, Црепаја.
2 Познати личности
* Михајло Пупин, српски и американски научник и пронаоѓач од македонско потекло
* Срѓан Шајн, српски политичар од ромско потекло, претседател на Ромаската партија
3 Демографија
; Етнички состав во градот
; Етнички состав во општината
4 Поврзано
* Јужнобанатски Управен Округ
* Војводина
* Словаци
Јохл Икнал

Јохл Икнал (мајански и шпански: ''Yohl Ikʼnal)'', позната и како Дама Кан Ик и Дама Канал Икнал, (починала на 7 ноември 604 година) била кралица на мајанскиот град-држава Паленке . Таа го презела престолот на 23 декември 583 година и владеела до нејзината смрт.
1 Семејство
Јохл Икнал била баба или прабаба на Кинич Ханаб Пакал I, најголемиот крал на Паленке. Таа била потомок на Кук Бахлам I, основачот на династијата Паленке и дошла на власт во рок од една година по смртта на нејзиниот претходник, Кан Бахлам I.
Таа била првата жена-владетел во запишаната историја на Маите и една од ретките жени владетели познати од историјата на Маите кои носеле целосна кралска титула . Таа најверојатно го презела престолот поради исклучително необични околности, чии детали не се познати денес. Таа била една од двете жени што владеелр со Паленке, втората била нејзината ќерка или внука Сак Кук и веројатно била или сестра или, поверојатно, ќерка на Кан Бахлам, кој не оставил машки наследник. Нејзиниот сопруг или син бил Ханахб Пакал .
2 Владеење
За време на владеењето на Јохл Икнал, Паленке претрпел важен пораз од Калакмул, една од двете големи мајански сили од класичниот период. Битката се случила на 23 април 599 година, но Јохл Икнал владеела уште неколку години и починала во 604 година. По поразот, Паленке очигледно го задржал својот политички идентитет, но Јохл Икнал веројатно морал да му оддаде почит на ахавот од Калакмул . Постојат индикации дека или Јохл Икнал или нејзиниот наследник успешно се побуниле против доминацијата на Калакмул пред 611 година.
Археологот Мерле Грин Робертсон претпоставил дека засводената гробница под Храмот 20 во Паленке е на кралицата Јол Икнал. Таа се сметала за доволно важна за да биде прикажана двапати на саркофагот на нејзиниот внук или правнук Кинич Ханаб Пакал I и да биде извајана во штуко на ѕидот од неговата гробница.
Битка кај Граховац

Битката кај Граховац се одвивала од 11 до 13 мај 1858 година во Граховац, денешна Црна Гора. Оваа битка е значаен настан во црногорската историја, во рамките на црногорско-турските војни, и претставува пресвртна точка во борбата на Црна Гора за независност од Османлиското Царство.
1 Контекст и позадина
Во средината на 19 век, Црна Гора, предводена од кнез Данило I Петровиќ-Његош, се стремела кон целосна независност и проширување на својата територија. Османлиите, кои сè уште имале контрола над делови од регионот, се обидувале да ја задржат својата власт. По неколку помали судири и тензии, во 1858 година дошло до ескалација. Османлиската војска, предводена од Хусеин-паша, имала за цел да ја задуши црногорската побуна и да го воспостави османлиското владеење во регионот.
2 Тек на битката
Битката се одвивала во областа Граховац, стратешки важно место поради неговата позиција. Црногорските сили, предводени од кнез Данило I и неговиот брат, војводата Мирко Петровиќ, биле значително помалубројни во споредба со османлиската војска. Според историските извори, Црногорците располагале со околу 5.000–7.000 војници, додека османлиската војска броела над 13.000 војници, добро опремени и поддржани со артилерија.
Црногорците, иако во неповолна позиција, искористиле герилска тактика и добро познавање на теренот. Тие зазеле одбранбени позиции на ридовите околу Граховац, што им овозможило да ги одбијат османлиските напади. Војводата Мирко Петровиќ одиграл клучна улога, предводејќи ги црногорските сили во одлучувачките моменти. По тридневни жестоки борби, Црногорците успеале да нанесат тежок пораз на османлиската војска, принудувајќи ја на повлекување.
3 Последици и значење
Битката кај Граховац била една од најголемите победи на Црна Гора против Османлиите во 19 век. Таа ја зајакнала позицијата на Црна Гора како независна држава и го зголемила угледот на кнез Данило на меѓународна сцена. По битката, Грахово и околните области биле приклучени кон Црна Гора, со што се проширила нејзината територија. Победата привлекла внимание од европските сили, особено Русија и Франција, кои ја поддржувале црногорската борба за независност. Ова довело до поголема дипломатска поддршка за Црна Гора. Поразот кај Грахово дополнително ја ослабнал османлиската контрола во регионот, што им овозможило на Црногорците да продолжат со своите напори за независност.
Битката кај Грахово од 1858 година е запаметена како симбол на црногорската храброст и отпор против османлиското владеење. Таа е прославена во црногорската историографија и фолклор, а војводата Мирко Петровиќ е овековечен како херој на битката. Победата, исто така, го зацврстила патот кон меѓународното признавање на Црна Гора како суверена држава на Берлинскиот конгрес во 1878 година.
Министерство за правда (Босна и Херцеговина)

Министерството за правда на Босна и Херцеговина (|Ministarstvo pravde Bosne i Hercegovine/Министарство правде Босне и Херцеговине) — министерство кое го надгледува судскиот орган на Босна и Херцеговина.
1 Историја
По независноста на Босна и Херцеговина во 1992 година, Министерството за правда на Република Босна и Херцеговина од Социјалистичка Федеративна Република Југославија (СФРЈ) почнало со работа на ниво на новоформираната Република Босна и Херцеговина. По завршувањето на босанската војна и потпишувањето на Дејтонскиот договор, Министерството за правда на Федерација Босна и Херцеговина и Министерството за правда на Република Српска започнале со работа во рамките на Босна и Херцеговина.
До 2008 година, министерствата за правда на ентитетите биле одговорни за надлежноста на судството во Босна и Херцеговина. По општите избори во Босна и Херцеговина во 2006 година и формирањето на новата влада, Министерството за правда на Босна и Херцеговина започнало да го надгледува судството во Босна и Херцеговина.
2 Одговорности
Министерството за правда има овластување да ги администрира следните судски институции на ниво на Босна и Херцеговина:* Судска полиција на Босна и Херцеговина
* Суд на Босна и Херцеговина
* Уставен суд на Босна и Херцеговина
* Обвинителство на Босна и Херцеговина
:
Машка ракометна репрезентација на Црна Гора

Машка ракометната репрезентација на Црна Гора — сениорска репрезентација што ја претставува Црна Гора на меѓународните ракометни натпреварувања, раководена од Ракометната федерација на Црна Гора.
Својот прв официјален натпревар, репрезентацијата на Црна Гора го одиграла на 3 јануари 2007 година против Финска на кој забележала победа од 28–26. Од тогаш, Црна Гора се квалификувала на девет големи натпреварувања – две светски првенства (2013 и 2023) и седум европски првенства (2008, 2014, 2016, 2018, 2020, 2022, 2024 и 2026).
1 Меѓународни учества
1.1 Светски првенства
Светски првенства, , Квалификации
Година, Место, , , , , , , ,
2009, ''Не се квалификувале'', 2, 1, 0, 1
2011, 2, 1, 0, 1
2013, 22., 7, 1, 0, 6, 6, 5, 0, 1
2015, ''Не се квалификувале'', 2, 1, 0, 1
2017, 2, 0, 0, 2
/ 2019, 2, 0, 1, 1
2021, ''Откажано''
/ 2023, 18., 6, 2, 0, 4, 2, 1, 0, 1
// 2025, ''Не се квалификувале'', 2, 0, 0, 2
2027, ''Ќе биде одредено'', ''Ќе биде одредено''
/ 2029
// 2031
Вкупно 13 3 0 10 16 11 1 10
1.2 Европски првенства
Европски првенства, , Квалификации
Година, Место, , , , , , , , , ,
2008, 12., 6, 0, 1, 5, 149, 188, 8, 7, 1, 0
2010, ''Не се квалификувала'', 8, 4, 0, 4
2012, 6, 1, 0, 5
2014, 16., 3, 0, 0, 3, 66, 84, 6, 4, 0, 2
2016, 16., 3, 0, 0, 3, 76, 90, 6, 3, 1, 2
2018, 16., 3, 0, 0, 3, 66, 89, 6, 2, 3, 1
// 2020, 18., 3, 1, 0, 2, 70, 84, 6, 3, 1, 2
/ 2022, 11., 7, 3, 0, 4, 195, 216, 6, 3, 0, 3
2024, 14., 3, 1, 0, 2, 84, 86, 6, 3, 0, 3
// 2026, ''Квалификувана'', 6, 4, 1, 1
// 2028, ''Ќе биде одредено''
Вкупно 8/11 28 5 1 22 706 837 64 34 7 23
2 Моментален состав
Состав за Европското првенство 2024.
Тренер: Владо Шола
3 Поврзано
*Ракометна федерација на Црна Гора
*Женска ракометна репрезентација на Црна Гора
Бистрички манастир (Велешко)

Бистрички манастир — манастир над азотското село Бистрица.
Мештаните во манастирот се собирале за време на празниците Тодорица, Духовден и Петровден.
1 Местоположба
Манастирот се наоѓа во северниот дел на селото Бистрица.
2 Градби во манастирот
Манастирот е составен од црквата „Св. Петар и Павле“, трпезарија, конаци и помошни објекти.
2.1 Црква „Св. Петар и Павле“
Црквата постоела и претходно, но била целосно срушена и во 2012 година на нејзино место започнала изградба на нова црква.
3 Галерија
Лебедов Остров (поранешен остров)

Лебедов Остров или Остров Макерел — поранешен остров на реката Сена во Париз. Се наоѓал во северозападниот дел од 7-миот арондисман, помеѓу Универзитетската улица и реката Сена, Домот на инвалиди и Марсовото Поле. Денешниот Музеј на Кеј Бранли се наоѓа на него.
Бил образуван со спојување на островчињата познати како Треј, Ил о Ваш, Ил Макерел, Ил де Жерузалем и Ил де Лонгшан, и бил споен со ''левиот брег'' на Сена кон крајот на 18 век.
1 Историја
Дабова пирога, откриена во август 1806 година за време на поставувањето на темелите за Пон д'Иена (мост Иена), се сметало дека е нормански брод кој датира од времето на опсадата на Париз во 885/86 година, иако некои научници веруваат дека можеби датира од првиот век пр. н. е., од племето Секани.
Во 13 век, селаните од Шајо, на спротивниот брег, имале право да го пасат својот добиток на островот Макерел, во замена за стоков надомест на опатијата Сен Жермен де Пре. Правото на напасување чинело 20 ливри во 1492 година, а се искачило на 27 ливри во 1551 година. Во 1572 година, тука биле погребани 1.200 жртви од масакрот на Денот на Свети Вартоломеј. Островот бил преименуван во Лебедов Остров според лебедите пуштени таму со кралски указ од 16 октомври 1676 година.''Гард-сињите (''чуварите на лебедите'')'' биле задолжени да се грижат за нив „од мостот Сен-Клу до Сен-Мор и Корбеј“ во текот на зимата. Куќата на чуварите на лебедите била попишана во кралските градби. Островот бил и складиште за мермер на Министерството за јавни работи.
Кралот конечно му го отстапил островот на градот Париз на 21 март 1722 година. Околу 1731 година на островот се вршела обработка на дрво, се сечеле трупци и се складирало за огрев, столарија или поправки на чамци. Во тоа време, островот бил поврзан со левиот брег на својот источен крај преку „Лебедовиот мост“ или „Црвениот мост“. Жан-Жак Русо се шетал по островот. На 20 јуни 1773 година биле потпишани ''патентни писма'' со кои му се дозволило на градот Париз да го пополни каналот што го одделувал Лебедовиот Остров од квартот Гро-Кају, а делумно пополнување на каналот е потврдено во 1780 година. Во 1782 година, на островот имало фабрика за масло за ламби. На 11 април 1786 година, со полициски указ било наредено „сите остатоци од говеда и овци да продолжат да се носат на Лебедовиот Остров за да бидат подготвени и зготвени според обичај“. Во 1789 година, градот Париз ги најмил браќата Жак и Огистен Шарл Перие да постават мелници на островот за да го задоволат недостигот од брашно поради тоа што нивото на водата во Сена во зима било премногу ниско за да ги напојува нејзините воденици. Тие се состоеле од две парни машини со дванаесет погонски тркала, секое со пречник од 1,95 метри. Биле пушени во употреба на 30 ноември 1790 година во присуство на градоначалникот. Во 1802-1803 година, американскиот пронаоѓач Роберт Фултон ги спровел своите опити за пловење со пареа од островот. Во 1812 година, за време на изградбата на Пон д'Иена, остатокот од каналот бил пополнет.
Црква „Св. Петар и Павле“ - Бистрица

Свети Петар и Павле — главна манастирска црква на Бистричкиот манастир во азотското село Бистрица, Македонија.
1 Местоположба
Манастирската црква се наоѓа северно од селото и до нејзе води земјен пат.
2 Историја
Во 2012 година, со средства на мештаните и на Повардарската епархија започнала изградбата на црквата на темелите на некогашната истоимена црква. Камен-темелникот бил осветен од страна на митрополитот Повардарски, г. Агатангел.
На 7 мај 2023 година црквата била осветена од страна на митрополитот Повардарски, г. Агатангел.
3 Архитектура
3.1 Фрескоживопис
Црквата поседува делумен фрескоживопис.
3.2 Икони и иконостас
Во црквата се наоѓа иконостас.
4 Галерија
5 Поврзано
* Велешко архијерејско намесништво
* Богомилска парохија
* Бистрица
Потури

Потурите претставуваат широки машки панталони (гаќи), направени од дебело сукно или шајак, кои се среќаваат во носијата од Шопско-македонската етнографска целина. Името доаѓа од турскиот збор potur, а нивното потекло е ориентално.
Во Пијанечкиот крај, потурите се изработувале од дебел кафеав или црн шајак. Во горниот дел биле широки, со длабоко седло, а ногавиците под колената биле тесно прилепени до нозете. Декорацијата се состоела од црни гајтани, особено изразени на долниот дел од ногавиците, наречени „со капаци“. Внатрешниот, долен дел на ногавиците бил отворен (на тој дел се закопчувале). На страните под појасот имале вертикални отвори што служеле како џебови, украсени со црни гајтани. Во горниот дел од половината бил вовлечен учкур за прицврстување.
Во Малешево, потурите се шиеле од црн или син шајак, со широко седло и тесни ногавици прилепени до ногата. Во долниот, внатрешен дел, ногавиците биле расечени и се закопчувале со копчиња. Од половината до џебовите од страните биле украсени со црни гајтани, кои продолжувале по рабовите и посебно се истакнувале на долниот дел од ногавиците – на „носот“. За секојдневна употреба се користеле потури со четири реда гајтани, додека свечените имале побогата декорација.
Потурите од Радовишкиот Шоплук биле изработени од црн или кафеав шајак и биле кроени слично како гаќите. Се носеле секојдневно над гаќите. За празнични пригоди се облекувале панталони од ист материјал како потурите, но со поширока форма до колената (крој – брич). Под колената, над потурите, се носеле чорапи.
Антим I

Антим I, со световно име Атанас Михајлов Чалаков, е роден во 1816 година во Лозенград (денес Крларели) во Турција, во Османската Империја. Потекнува од семејство од село Татарлар во Лозенградско. Тој е првиот егзарх на Бугарската егзархија, раководејќи ја од 1872 до 1877 година, и е значајна фигура во бугарското национално-ослободително движење, со голем придонес во црковната независност и образованието.
1 Биографија
Расте во Лозенград, а во 1837 година се замонашува во Хиландарскиот манастир на Света Гора, каде го добива името Антим. Образованието му започнува во престижната Велика народна школа во цариградскиот кварт Куручешме, а потоа продолжува во духовната семинарија на островот Халки крај Цариград. Подоцна учи во Одеса и во Русија, каде во 1856 година ја завршува Московската духовна академија во Троице-Сергиевата лавра. Ова го прави еден од најобразованите бугарски духовници на своето време, со длабоко познавање на теологијата и културата.
Антим I активно работи за црковна независност на Бугарите од Цариградската патријаршија. По создавањето на Бугарската егзархија во 1870 година, тој е избран за нејзин прв егзарх во 1872 година. Неговото раководство е клучно за зајакнување на бугарската црква и нејзината улога во националното будење. Освен тоа, тој се вклучува во политички активности, застапувајќи ги интересите на Бугарите во Османската Империја.
По Руско-турската војна (1877–1878), Антим I е принуден да ја напушти егзархската позиција поради политички притисоци. Потоа се повлекува од активниот црковен живот, но останува влијателна фигура. Умира во 1888 година во Видин.
Коста Ангов

Коста Ангов (р. во Струмица) — македонски театарски, филмски и телевизиски глумец и режисер.
1 Животопис
Роден во 1979 година во Струмица, Република Македонија. Во 2008 година дипломирал на Факултетот за драмски уметности при ЈЗУ „Неофит Рилски“, Горна Џумаја, Бугарија. Во 2011 година завршил курс за театарски ментор во Школата за театар „Гечо“ во Билбао, Шпанија. Во Струмичкиот театар ќе дебитира уште во 2003 година во претставата „Плеј стејшн“ по текст и режија на Јани Бојаџи. Во периодот од 2003 до 2013 година работи хонорарно во НТ „Антон Панов“ од Струмица. Во 2013 година и официјално станува дел од струмичкиот театарски ансамбл. На матичната сцена, освен неговото деби во „Плејстејшн“ во 2003 година, играл во претставите: „Селата на Потемкин“, „Мара де Сад“, „Големиот смок“, „Роденден“, „Последниот ден на Мисирков“, „Тибурсио и Синфороса“, „Досие Стриндберг“, „Каминот“, „1984“, „Подземна комедија“, „Вечна игра“, „Крвави свадби“, „Народен пратеник“, „Ни ќар ни зијан“, „Шума“, „Вртелешка“, „Кучето со боја на небо“, „Дванаесетта ноќ“, „Царот Владислав“, „Пинокио“, „Стаклена менажерија“, „Животинска фарма“, „Петтиот чин“, „Пурпурен остров“, „Шепоти од вода“, „Тетовирани души“, „Паника во хотел Палас“, „Циркус Пирандело“, „Лизелота и месец мај“, „Вујко Вања“. Ја играл и ја режирал монодрамата „Глумецот… е глумец… е глумец“ по текст на Зијах А. Соколовиќ. Од 2012 година театарски ментор во Летната школа за театар при Здружението на граѓани „Думон“ од Струмица. Играл во краткометражниот игран филм „Игра и спас“ на Горан Тренчовски и во телевизиските филмови „Болка на душата“ и Утре наутро на Јани Бојаџи. На театарскиот фестивал „Минат“ во Шпанија во 2017 година, освен тоа што претставата „Каминот“ била наградена за сценографија и како претстава во целина, тој бил награден за актерска игра, за улогата на Хенри во оваа претстава.
2 Филмографија
Година, Филм, Улога
2013, Игра и спас ТВ-филм, Глигор
2014-2015, Македонски приказни ТВ-серија, Перо
2015, Струмички народни приказни ТВ-серија
2016, Болка на душата ТВ-серија, Преведувач
2023, Бистра вода ТВ-серија
2025, Утре наутро ТВ-филм, Владимир
2026, Утре наутро ТВ-серија, Владимир
Калофер

Калофер е мал град во централна Бугарија, сместен во подножјето на Стара Планина, на брегот на реката Тунџа, во општина Карлово, област Пловдив. Познат е по својата богата историја, културно наследство и природни убавини, што го прави привлечна дестинација за туристи. Еве подетален приказ за градот, базиран на достапни информации:
1 Географска местоположба
Калофер се наоѓа во живописна долина меѓу Стара Планина на север и Средна Гора на југ, на надморска височина од околу 603 метри. Градот е оддалечен 17 км од Карлово, 22 км од Сопот, 56 км од Пловдив и 164 км од главниот град Софија. Окружен е со планински врвови и зелени пејзажи, што му дава посебен шарм и го прави идеален за планинарење и одмор во природа.
2 Историја
Калофер е основан во 16 век, а името му потекнува од грчкиот збор „кали орос“ (убава планина), што укажува на неговата местоположба. Во текот на Османлиското владеење, Калофер бил важен центар на бугарското национално преродбенско движење. Градот е родно место на Христо Ботев, еден од најзначајните бугарски поети и револуционери, кој се борел за ослободување од османлиската власт. Во 1877 година, за време на Руско-турската војна, Калофер бил речиси целосно уништен, но подоцна бил обновен.
Сланкаменачки Виногради

Сланкаменачки Виногради (|Slankamenské Vinohrady) е населено место во општината Инѓија, Војводина, Србија. Според пописот од 2022 година имало 190 жители. Селото е претежно словачко. Словачко население се тука населувало околу половината на XIX век.
1 Поврзано
* Инѓија
* Војводина
* Словаци
Циркумфлекс

Циркумфлекс — дијакритик што се користи во латинските, грчките и кирилските писма на многу јазици, како и во разни транскрипции . Го добива името од латинскиот збор ''circumflexus'', што значи „свиткан“, што е превод на грчкиот збор περισπωμένη.
Овој симбол се користи и во математиката и физиката, каде што најчесто се нарекува „капа“.
Љуба (Србија)

Љуба (|Ľuba, |Ljuba) е населено место во општината Шид, Војводина, Србија. Според пописот од 2022 година имало 361 жител. Селото е мнозински словачко, следно е хрватско и српско население. Првите словачки семејства се населувале во 1847 година од бачките места Пивнице, Лалиќ, Селенча, Гложан и Бачки Петровац.
1 Поврзано
* Шид
* Војводина
* Словаци
* Хрвати во Србија