Карла Волтолина

Карла Волтолина, подоцна Карла Пертини (14 јуни 1921 - 6 декември 2005 година), била новинарка, италијанска партизанка и психотерапевт. Таа преземала истраги за проституција во Италија и обезбедувала терапија во болници и клиники за лекување зависности низ Италија.
Како сопруга на Сандро Пертини, таа била придружник на претседателот на Италијанската Република од 1978 до 1985 година.
1 Биографија
Карла Волтолина била ќерка на Лујџи, службеник на италијанската војска од Кјоџа и Роза Барберис од Пјова Масаја. Таа имала две сестри, Лаура и Луиза и еден брат Умберто, кој е роден во 1940 година. Кога Волтолина имала шест години, нејзиниот татко ја пријавил за пливање и таа освоила неколку трофеи натпреварувајќи се со младинската поделба на Јувентус. Таа станала студентка по политички науки на Универзитетот во Торино, но морала да го напушти курсот поради избувнувањето на Втората светска војна. 
По 8 септември 1943 година, Волтолина се приклучила на италијанското движење на отпорот како курир (познат како ''штаб'' ) за групите Матеоти, прво во Торино, а потоа во Марке. Уапсена од СС за време на операција, таа избегала благодарение на помошта на лекар. Во Рим окупиран од Германија, таа соработувала со тајниот, социјалистички печат на Еугенио Колорни . По ослободувањето на Рим, таа останала посветена на италијанскиот отпор и се префрлила на сè уште окупираниот север на Италија. За тоа време, таа се запознала со Сандро Пертини, кој дошол во регионот како претставник на Народноослободителниот комитет. Пертини веќе бил добро познат по неговото затворање и прогонство од фашистичка Италија. Тие се сретнале во Милано, на пат кон Модена, во куќата на адвокатот Ариалдо Банфи. Тие живееле заедно две години, а на 8 јуни 1946 година, добиле граѓански брак во новата Република Италијана.
Тие отишле да живеат во Рим во стан што им го подарила Леонида Репачи. Потоа се преселиле во стан во населбата ЕУР во група куќи изградени за пратеници. Кога Пертини станал претседател на Камера, тие се преселиле во Монтечиторио, и на крајот се преселиле во стан на поткровје на само 35 метри од Фонтаната Треви во Виа дела Стампериа.
Веднаш по бракот, Волтолина ја започнала својата новинарска работа. Таа се приклучила на во 1945 година и соработувала со ''Il Lavoro'' од Џенова и периодичното издание ''Noi Donne''. Со социјалистичката сенаторка Лина Мерлин, Волтолина започнала истрага за проституцијата во Италија, од која произлегла книгата ''Lettere dalle case chiuse'' (Волтолина пишувала под псевдонимот „Карла Барберис“) и придонела за затворање на италијанските бордели.
Нејзината новинарска кариера, која се фокусирала на истраги и парламентарни извештаи, била прекината кога Пертини бил избран за претседател на Домот на пратеници во 1968 година. За неа повеќе не се сметало за етичко да составува парламентарни извештаи со оглед на новата улога на нејзиниот сопруг, па Волтолина го прекинала своето новинарство. Цитирајќи ја улогата на нејзиниот сопруг, таа дури и го одбила претседателството на италијанскиот Црвен крст, велејќи:
„Мислев дека би било правилно мојата личност да не се меша со онаа на претседателот. Италијанците го избраа Сандро, а не јас. Немам ништо со тоа. За ова, живеам барајќи да не бидам позната како сопруга на претседателот на Републиката. Јас сум доктор Волтолина и доста е.“
Така, на 51-годишна возраст, Волтолина решила да ги продолжи универзитетските студии кои биле прекинати од војната. Таа добила високи почести во политички науки од Istituto "Cesare Alfieri" di Firenze, со теза за домови за стари лица. Пет години подоцна, таа добила втор степен по општествени науки со специјализација по психологија на Универзитетот во Торино, откако ги истражувала работните услови на работниците во фабриките.
Волтолина била активна во службата за зависност од дрога и алкохолизам во Поликлинико Гемели во Рим, болницата Монтеверде и дијагностичките и психијатриските служби на Санта Марија Нуова во Фиренца. Таму служела и како волонтер психотерапевт, активност која ја извршувала и во Прато, Тоскана, а за која била почестена со клучевите на градот во 1999 година..
Таа била прогласена во воениот округ на Рим како „одликуван борец со Croce di guerra “ за нејзината задача во Отпорот. На 23 септември 2002 година, таа ја основала Фирентинската фондација Сандро Пертини. Од денот на смртта на нејзиниот сопруг во 1990 година, таа одлучила да се вика Карла Пертини, што претходно секогаш го одбивала, претпочитајќи да го користи името со кое е родена.
Во 2003 година, таа го донирала Fiat 500 на нејзиниот сопруг од 1962 година на Музеј за автомобили во Торино.
Волтолина починала на 6 декември 2005 година. Нејзината последна желба била да биде кремирана, а нејзината пепел била закопана покрај гробот на Пертини, на гробиштата на Стела.
2 Контроверзи
2.1 Посета на папата
Кратката статија од 17 јули 1990 година, објавила дека додека се опоравувала во Поликлинико Умберто I во Рим, Сандро Пертини побарал пред да умре да се види со својот пријател папата Јован Павле II и дека пријателите и семејството на Пертини, вклучително и Волтолина, ја обесхрабриле посетата. Околностите биле потврдени 17 години подоцна од Артуро Мари.
Волтолина категорично ги отфрлила обвинувањата. Потпретседателот на Фондацијата Пертини, Пјеро Пјери, изјавил дека Волтолина никогаш не се противела на пријателството меѓу нејзиниот сопруг и папата. Пјери ја обвинил за постапка од 23 март 1987 година, по погребот на генералот Лисио Џорџиери. Пертини се разболел и се опоравувал во римската клиника, но не можел да прими папска посета поради медицинска забрана.
2.2 Биографски филм за Пертини
Филмот е снимен за да го прослави Пертини, кој починал три години пред тоа. Улогата на Пертини му била доверена на Маурицио Кроза, додека Карла ја играла Матилде Ферари. Филмот бил емитуван само еднаш на Раи 3 на 31 мај 2003 година.
3 Наследство
Карла Волтолина ги собрала материјалите за неа и нејзиниот сопруг кои ги собрала фондацијата Пертини, чиј претседател била меѓу 1995 и 2002 година. Архивата е поделена на четири дела:* пораките со сочувство што ги добила Волтолина по смртта на Пертини;
* збирка на комеморативна документација за инаугурацијата на музејот Пертини во Савона и 600 тома што тие ги подариле на Универзитетот во Сиена, како и комеморативни печати, белешки и иницијативи на студентите од 1999 до 2000 година;
* приватната кореспонденција и збирката лични документи за стари лица, жени, дрога, Зигмунд Фројд и други материјали што Волтолина ги собрала во нејзините студии по психологија од 1955 до 1995 година; и
* Преписката на Волтолина како претседател на Фондацијата Пертини.
Архивата потоа била донирана наФондација за историски студии Филипо Турати во Фиренца (дел од архивскиот систем на Министерството за културно наследство и активности и туризам ) на 27 февруари 2015 година.
4 Награди
Воен крст на војната
Дама Големиот крст од Редот на Света Агата (Сан Марино)
5 Библиографија
****