procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Шерон Стоун

Шерон Вон Стоун (родена на 10 март 1958 година) е американска актерка. Позната по тоа што глумела фатални и мистериозни жени, таа станала еден од најпопуларните секс симболи на 1990-тите. Добитничка е на разни признанија, вклучувајќи ја наградата „Прајмтајм Еми“, наградата „Златен глобус“ и номинација за Оскар . Стоун била прогласена за Офицер на Редот на уметностите и книжевноста во Франција во 2005 година (Командант во 2021 година).
Откако се појавила како манкенка во телевизиски реклами и печатени реклами, Стоун го имала своето филмско деби како статист во филмот ''Спомени на ѕвезден прав'' (1980) на Вуди Ален а својата прва улога ја имала во филмот ''Смртоносен благослов'' (1981) на Вес Крејвен. Во 1980-тите, се појавила во филмови како ''Непомирливи разлики'' (1984), ''Рудниците на кралот Соломон'' (1985), ''Екшн Џексон'' (1988) и ''Над законот'' (1988). Таа се здобила со меѓународно признание кога ја играла улогата на Кетрин Трамел во еротскиот трилер на Верховен ''Основен инстинкт'' (1992), за кој ја добила својата прва номинација за наградата „Златен глобус“.
Улогата на Стоун во криминалистичката драма на Мартин Скорсезе ''Казино'' (1995) ѝ ја донела наградата „Златен глобус“, заедно со номинација за Оскар за најдобра актерка. Други нејзини значајни филмови се ''Сливер'' (1993), ''Специјалистот'' (1994), ''Брзи и мртви'' (1995), ''Жена-мачка'' (2004), ''Скршени цвеќиња'' (2005), ''Алфа куче'' (2006), ''Боби'' (2006), ''Уметникот на катастрофите'' (2017), ''Ролинг тандер ревју: приказна за Боб Дилан од Мартин Скорсезе'' (2019) и ''Пералницата'' (2019).
На телевизија, Стоун се појавила во минисеријата на ABC ''Војна и сеќавање'' (1987), телевизискиот филм на HBO ''Ако овие ѕидови можеа да зборуваат 2'' (2000), ''Мозаик'' (2017) на Стивен Содерберг и ''Рачед'' (2020) на Рајан Марфи. Таа гостувала во ''Закон и ред: Единица за специјални жртви'' (2010), освојувајќи ја наградата „Еми“ во ударниот термин за најдобра актерка гостинка во драмска серија за првата.
1 Избрана филмографија и признанија
Во нејзината кариера која трае повеќе од четири децении, Стоун имала над сто актерски улоги на филм и на телевизија. Таа освоила 10 награди од 41 номинација, вклучувајќи еден Златен глобус (за ''Казино'', една награда „Прајмтајм Еми“ (за ''Практиката'') и две награди на MTV за филм (за ''Основен инстинкт''. Нејзините најзначајни улоги и најзначајни филмови до 2025 вклучуваат:*''Непомирливи разлики'' (1984)
*''Рудниците на кралот Соломон'' (1985)
*''Над законот'' (1988)
*''Екшн Џексон'' (1988)
*''Основен инстинкт'' (1992)
*''Сливер'' (1993)
*''Специјалистот'' (1994)
*''Брзи и мртви'' (1995)
*''Казино'' (1995)
*''Мравки'' (1998) (Глас)
*''Сфера'' (1998)
*''Жена-мачка'' (2004)
*''Скршени цвеќиња'' (2005)
*''Основен инстинкт 2'' (2006)
*''Алфа куче'' (2006)
*''Боби'' (2006)
*''Уметникот на катастрофите'' (2017)
*''Ревија на тандер Ролинг: приказна за Боб Дилан од Мартин Скорсезе'' (2019)
*''Пералницата'' (2019)
*''Никој 2'' (2025)
*''Еуфорија'' (2026)
Во 2024 година, Шерон Стоун била вклучена на листата на ''100 жени'' на Би-Би-Си.
2 Библиографија
*
Карл Линеј Помладиот

Карл Линеј Помладиот, Карл фон Лине или ''Linnaeus filius'' (латински за ''Линеј синот''; скратено L.fil. (застарено) или L.f (модерно) како ботанички авторитет; 20 јануари 1741 - 1 ноември 1783) бил шведски природонаучник. Неговите имиња го разликуваат од неговиот татко, пионерскиот таксономист Карл Линеј (1707–1778).
1 Биографија
Карл Линеј Помладиот се запишал на Упсалскиот универзитет на 9-годишна возраст и изучувал наука која ја предавале студентите на неговиот татко, меѓу кои биле Пер Лефлинг, Даниел Соландер и Јохан Петер Фалк. Во 1763 година, на само 22 години, го наследил својот татко како раководител на практичната медицина во Упсала. Неговото унапредување во професор - без да полагал испити или да одбрани теза - предизвикало негодување кај неговите колеги.
Неговото дело било скромно во споредба со она на неговиот татко. Неговото најпознато дело е додатокот на растителниот систем на растенијата од 1781 година, кое содржело ботанички описи од постариот Линеј и неговите колеги, уредени и со дополнувања од синот.
Тој патувал две години во Англија, Франција, Холандија и Данска помеѓу 1781 и 1783 година. Во Лондон се разболел од жолтица и, кратко по враќањето, добил треска и мозочен удар од кои починал на 42-годишна возраст. Заедно со своите родители, Карл Линеј Помладиот бил погребан во семејната гробница во Упсалската катедрала.
Додека бил сè уште жив, Карл Линеј Помладиот ги наследил обемните научни збирки книги, примероци и преписки од својот татко и работел на нивното зачувување. Во октомври 1784 година, неговата мајка, Сара Елизабет (1716 &#x2013; 1806), ја продала библиотеката и хербариумот на англискиот ботаничар Сер Џејмс Едвард Смит (1759 &#x2013; 1828). По неговата смрт, неговата вдовица, Плезанс Смит (1773 &#x2013; 1877), ја продала колекцијата на Линеевското друштво во Лондон.
Роберт Еверард Вудсон

Роберт Еверард Вудсон Помладиот (28 април 1904 година – 6 ноември 1963) —американски ботаничар. Дипломирал биологија во 1929 година на Универзитетот Вашингтон во Сент Луис, Мисури.
На Универзитетот Вашингтон, држел часови по ботаника, а од 1945 до 1963 година бил професор. Воедно бил и кустос на Ботаничката градина во Мисури.
Вилијам Џејмсон (ботаничар, роден 1815)

Вилијам Џејмсон (1815–1882) — шкотски лекар и ботаничар поврзан со масовното ширење на плантажите за чај во Северна Индија во XIX век.
1 Живот
Роден во Лит во 1815 година како син на Џејн Вотсон (родена 1788 година) и Лоренс Џејмсон или Џејмисон (1783–1827), производител на сода во Силверфилд. Неговиот чичко бил Роберт Џејмсон.
Се школувал во Средното училиште во Единбург, а потоа студирал медицина на Универзитетот во Единбург. Во 1838 година добил позиција во Индиската медицинска служба со седиште во Бенгал. Неговиот интерес брзо се насочил кон ботаниката и бил назначен за куратор на Азиското друштво на Бенгал. Во 1842 година бил назначен за началник на Ботаничката градина во Сахаранпур. Од 1860 година ја делегирал оваа должност на д-р Џон Линдзи Стјуарт додека бил отсутен една година.
Во 1863 година бил избран за член на Единбуршкото кралско друштво, а негов предлагач бил Џон Хатон Балфур.
Од 1875 година бил заменик-генерален хирург на Индија, за што бил назначен за придружник на Редот на Индиската Империја (CIE).
Починал во Дехрадун, Индија, на 18 март 1882 година.
2 Публикации
*''Предлози за увоз на апарати за чај, прибор и семе од Кина'' (1852)
3 Семејство
Бил во брак со Емили Филд.
Неговиот братучед бил Томас Џејмсон Тори.
Трпана Јовановска

Трпана Јовановска ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Учествувала во НОД од февруари 1942 година. Собирала народна помош за партизанскиот одред што требало да биде формиран
во тетовскиот крај. Формирала женска група, преку која организирала плетење на топла облека. Во февруари 1943 година во нејзиниот дом се одржувал партиски состанок за кое време биле откриени и затворени. Од Тетово била одведена во женскиот
затвор во Тирана. По враќањето од затвор била мошне активна и работела на организирањето на АФЖ.
Страшен филм (филм од 2026)

''Страшен филм'' (|Scary Movie) — претстоен американски пародичен филм, шести дел од истоимената франшиза. Сценариото е напишано од Рик Алварес и браќата Крег, Кинен Ајвори, Марлон и Шон Вејанс.
Премиерата на ''Страшен филм'' во американските кина е закажана за 5 јуни 2026 г., а во македонските за 4 јуни истата година.
1 Содржина
Група пријатели — Синди, Бренда, Реј и Шорти — повторно се обединуваат кога се враќа маскираниот убиец со кого се соочиле пред дваесет и шест години.
2 Улоги
Ана Фарис, Синди Кемпбел
Реџина Хол, Бренда Микс
Марлон Вејанс, Шорти Микс
Шон Вејанс, Реј Вилкинс
Џон Абрахамс, Боби Принц
Локлин Манро, Грег Филип
Дејв Шеридан, Дуфи Гилмор
Шери Отери, Гејл Хејлсторм
Вилијам Роберт Баркер

Вилијам (Бил) Роберт Баркер — почесен истражувачки соработник во Државниот хербариум на Јужна Австралија.
Тој бил поранешен главен ботаничар на Државниот хербариум. Заедно со Робин Мери Баркер и Лоренс Хеги имал посебен интерес за родот ''Hakea'' од семејството ''Proteaceae''. Тој исто така учествувал во таксономски ревизии на родовите ''Lawrencia'', ''Lasiopetalum'' и ''Spyridium''.
По пензионирањето, и понатаму бил активно вклучен во значајна научно-истражувачка работа, финализирајќи ревизии и научни публикации. Баркер е доживотен член и моментален претседател на Австралазиското здружение за систематска ботаника. Неговата главна научна експертиза е во откривање на биодиверзитетот, проучување на видовите и популациите и еколошките процеси.
1 Избрани публикации
* Остин Р. Маст; Итан Ф. Милтон; Ерик Х. Џонс; Робин М. Баркер; Вилијам Р. Баркер; Питер Х. Вестон (март 2012). „Временски калибрирана филогенија на дрвенестиот австралиски род ''Hakea'' (Proteaceae) поддржува повеќекратно потекло на инсектно опрашување кај предци опрашувани од птици“. ''American Journal of Botany''. 99 (3): 472–487. doi:10.3732/AJB.1100420. Пол М. Бердсли; Вилијам Р. Баркер (2005). „Модели на еволуција кај австралискиот ''Mimulus'' и сродните родови (Phrymaceae / Scrophulariaceae): молекуларна филогенија со користење на хлоропластни и нуклеарни секвенциски податоци“. ''Australian Systematic Botany''. 18 (1): 61. doi:10.1071/SB04034. Вилијам Баркер (17 декември 1997). „Таксономски студии во ''Euphrasia'' (Scrophulariaceae). VIII. ''E. ruptura'', име за вид кој очигледно е исчезнат во североисточен Нов Јужен Велс“. ''Telopea''. 7 (3): 227–230. doi:10.7751/TELOPEA19971016.
Пештера Шанидар

Пештерата Шанидар (|ئەشکەوتی شانەدەر|Eşkewtî Şaneder, |كَهَف شانِدَر) е археолошко наоѓалиште на планината Брадост, во регионот на Курдистан во северен Ирак. Во оваа пештера се откриени остатоци од неандерталци во 1953 година, од кои најпознати се Шанидар 1, кој преживеал повеќе повреди, што силно укажува на грижа која ја добил од други членови во неговата група, и Шанидар 4, познатиот „погреб со цвеќе“, кај кој во гробот биле пронајдени поголеми количини полен, за кој првично се претпоставувало дека потекнува од намерно положени цветови. До ова откритие се сметало дека само Кромањонците, најраните познати ''H. sapiens'' во Европа, биле единствените за кои се знаело дека вршеле целни, ритуални погребувања. Меѓутоа, овој заклучок е доведен во прашање, со тоа што се претпоставува дека поленот можеби е резултат на природни процеси, како на пр. акумулација од пчели.
Јоханес Абромејт

Јоханес Абромејт (17 февруари 1857 – 19 јануари 1946) — германски ботаничар и учител.
Роден бил во селото Пашлајтшен (сега Немански округ) во близина на Рагнит во покраината Прусија, а студирал природни науки, германска литература и филозофија на Универзитетот Алберт во Кенигсберг помеѓу 1879 и 1884 година. За време на својот живот, Абромеит работел како асистент во ботаничкиот институт во Кенигсберг, како предавач и како вонреден професор по ботаника на Универзитетот Алберт во Кенигсберг. Во текот на целиот свој професионален живот бил интензивно вклучен во Ботаничката заедница на предучилишните жители. Карл Кристијан Мез го именувал родот ''Abromeitia'' од семејството Myrsinaceae во негова чест. Во 1946 година, тој избегал во Јена и таму починал.
1 Избрани дела
*''Ueber die Anatomie des Eichenholzes'' (1884)*''Berichtigung des Sanio'schen Aufsatzes über die Zahlenverhältnisse der Flora Preussens'' (1884)
*''Botanische Ergebnisse der von der Gesellschaft für Erdkunde zu Berlin unter Leitung Dr. v. Drygalski's ausgesandten Grönlandsexpedition nach Sammlungen bearbeitet на д-р Ванхофен'' (1899)
*''Schutz der botanischen Naturdenkmäler in Ostpreußen'' (1907)
*''Kurzer Überblick über die Vegetationsverhältnisse von Ostpreussen'' (1910)
Јовка Јовановска

Јовка Цветкова Јовановска ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Од јануари 1942 година учествувала во НОД во селото. Служела како курир, прифаќала партизани и илегалци во својот дом, rи хранела и негувала, ги префрлувала на определени места пo налог на организацијата во Скопје и
Скопска Црна Гора. Пренесувала писма и друг илегален материјал од Скопје во Скопска Црна Гора каде бил сместен Скопскиот партизански одред.
Стана Јовановска

Стана Ц. Јовановска ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
За време на окупацијата живеела во селото Варош, Прилепско. Заедно со целото семејство била симпатизер на напредното
работничко движење уште за време на кралството Јутославија. Учествувала во подготовките за исфрлање
на I-от прилепски партизански одред. Нејзината куќа служела како една од главните скривалишта на илегалните материјали. Собирала храна, оружје, пренесувала илегален материјал и пошта. Била член на просветна група, со која подоцна и раководи. Во почетокот на 1943 година, примена е за член на СКОЈ. Па 25 мај 1944 година била фатена од бугарската полиција, но успеала да побегне и веднаш стапила во единиците на НОВ каде останала се до ослободувањето.
Добра Јованоска

Добра Цекова Јованоска ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија и носител на Партизанска споменица 1941.
1 Животопис
Таа била работничка и симпатизер на напредното работничко движење од предвоена Југославија. Од март 1941 година станала член на [[СКОЈ]. Формирала две младински групи и со нив раководела. Преку групата собирала нapoднa помош и учествувала во растурањето летоци и др. Од јануари 1942 година станала член на КПЈ. Собирала народна помош, оружје, растурала илегален материјал, чувала и пренесувала илегалци. Во 1943-1944 година била задолжена од Партијата да работи на секторот жени. Како член на Градскиот одбор на АФЖ формирала неколку групи со кои раководела. Во мај 1944 година била затворена седум дена. Поради немање доказен материјал, била пуштена на слобода. Веднаш по излегувањето од затвор продолжила да работи на секторот жени. Од Околискиот комитет на КПМ била задолжена да работи на теренот на Лаговската општина на создавање НОО, АФЖ. ПОФ и др. Носител е на Партизанска споменица 1941 и дpyги одликувања.
Џузепе Ачерби

Џузепе Ачерби (3 мај 1773 – 25 август 1846) — италијански природонаучник, истражувач и композитор.
1 Биографија
Џузепе Ачерби бил роден на 3 мај 1773 година во Кастел Гофредо, во Ломбардија. Тој бил италијански природонаучник, истражувач и композитор. Во 1798 година, Ачерби отпатувал во Лапонија, објавувајќи ги своите искуства во ''„Патувања низ Шведска, Финска и Лапонија до Северниот ’Рт во годините 1798 и 1799'' (1802). Некои од неговите дела може да се најдат во библиотеката на Њујоршкото друштво во Њујорк, Њујорк. Тој напишал и други дела заедно со композиции кои станале популарни.
Во 1836 година, Ачерби се пензионирал од своите патувања и кариера. Се вратил во својот роден град Кастел Гофредо. Почнал да ги организира и администрира своите белешки и збирки од своите патувања. Никогаш не ја завршил задачата; Џузепе Ачерби починал во својот роден град Кастел Гофредо, Италија, на 25 август 1846 година. Имал седумдесет и три години.
2 Образование
Џузепе Ачерби бил образуван од двајцата родители уште од најрана возраст. Подоцна, неговото образование го продолжил приватен тутор, кој барал од него да ги изучува италијанскиот, францускиот, германскиот и англискиот јазик, покрај неговиот мајчин ломбардски. Дополнително, научил и латински, со што ја проширил својата јазична писменост. Покрај јазиците, се посветил и на изучување на класичната музика и уметноста, а покажал и силен интерес за науките. На дваесет и една година дипломирал право на Универзитетот во Павија.
3 Патувања
Уште од самиот почеток на неговите патувања, финскиот брег не бил таков каков што Ачерби го замислувал. Наместо тоа, веднаш почувствувал одбивност кон него. Бил изненаден и шокиран од културата на луѓето и не можел да пронајде задоволство во неа. По несогласувањата и расправиите со другите истражувачи што биле дел од неговата експедиција, Ачерби одлучил по враќањето дома сам да патува низ финска Лапонија. За време на тоа патување запишал стотици страници со набљудувања за народот Сами. Правел белешки за нивната музика, јазик, облека и обичаи. Со текот на времето, почнал сè повеќе да ги разбира и да ја цени културата на Самиите.
За време на престојот во Финска, тој зел неколку книги со песни, ''Jos mun tuttuni tulisi („Да беше мој драг“)'', приспивната песна ''Nuku, nuku nurmilintu („Спиј, спиј птичјо мало“)'', песната на Анти Кекси за поплавата на реката Турне во 1677 година, која на крајот станала религиозна песна. Тој ја снимил мелодијата на песната „Не плаши се од народот на Финска“ и на Калевала, финската епска поема, составена од 50 песни, или руни, во која се опишува изведбата на песните од локалните шамански пејачи.
Ликот на Ачерби е многу попознат во Финска отколку во Италија: името на финската радио станица е изведено од нејзината мелодија. Ачерби се вратил во Италија по објавувањето на неговата книга.
''Premio letterario Giuseppe Acerbi'', италијанска книжевна награда, е именувана по Ачерби.
4 Наводи
Алвин Бергер

Алвин Бергер (28 август 1871 – 20 април 1931) — германски ботаничар, најпознат по својот придонес во номенклатурата на сочниците, особено агавите и кактусите. Роден во Германија, работел во ботаничките градини во Дрезден и Франкфурт. Во периодот од 1897 до 1914 година бил кустос во ботаничките градини ''Giardini Botanici Hanbury'', кои биле основани од Сер Томас Ханбери во Ла Мортола, во близина на Вентимилја, во северозападна Италија, недалеку од француската граница. По враќањето во Германија работел таму од 1914 до 1919 година, по што заминал во Соединетите Американски Држави каде студирал три години. Подоцна ги поминал последните години од својата кариера како директор на одделот за ботаника во Природонаучниот музеј во Штутгарт.
Неговото главно дело, ''„Die Agaven“'', објавено во 1915 година, опишува 274 видови агава, поделени во 3 подродови, ''Littaea'', ''Euagave'' и ''Manfreda''. Тој, исто така, препознал нов род кактус, ''Roseocactus'', во 1925 година.
Родовите ''Bergerocactus'' (Cactaceae) и ''Bergeranthus'' (Mesembryanthemaceae) се именувани во негова чест.
1 Публикации
Главните публикации на Алвин Бергер вклучуваат:
*''Систематски преглед на одгледуваните мали растенија. Нојдам: Нојман, 1904/5.''*''Флорула Мортоленсис. Попис на растенијата што растат диво во Ла Мортола. Вентимиља: Били, 1905.''*''Предложено честитско обраќање до Сер Томас Ханбери ... од ла Мортола, Вентимиља: подготвено за прославата на неговиот седумдесет и петти роденден, 21 јуни 1907 година.''* Некои нови африкански сукуленти. Лајпциг: В. Енгелман, 1910.
* Стапелијас и Клеиниас, вклучувајќи и некои други сродни сукуленти. Опис и упатства за идентификување на важните видови со кратки информации за одгледување. Штутгарт: Еуген Улмер, 1910.
* Hortus Mortolensis : enumeratio plantarum in horto Mortolensi cultarum: Азбучен каталог на растенија кои растат во градината на покојниот Сер Т. Ханбери во Ла Мортола, Вентимилија, Италија. Лондон: Запад, Њуман, 1912 година.
Виолета Јованоска

Виолета Јованоска ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија и носител на Орден на заслуги за народ од III ред.
1 Животопис
Учествувала во НОД од март 1942 година како ученичка во Струшката гимназија. Станала член на СКОЈ од пролетта 1942 година, а на КПМ од март 1943. Во септември 1943 година била борец во единиците на НОВ и ПОМ, а потоа во Првата македонско-косовска ударна бригада, во следечката чета, како санитетка. Наскоро била префрлена
на работа во партизанската болница во селото Локов, Караорман. Во пролетта 1944 година со враќањето на Бригадата на теренот во западна Македонија одново се приклучила во нејзините редови, како санитетка. Со ослободувањето на Охрид, била повлечена од единиците на НОВ и доделена за работа во заднината - ангажирана во организирањето на општествено-политичките организации во Струшко. Носител е на орден заслуги за народ III ред.
Вилијам Вулс

Вилијам Вулс (30 март 1814 – 14 март 1893) — австралиски ботаничар, свештеник и исто така учител.
Вулс, деветнаесеттото дете на трговецот Едвард Вулс, е роден во Винчестер, Англија, и се школувал во граматичкото училиште во Бишопс Волтам. Тој се преселил во Сиднеј на 16 април 1832 година и набргу бил назначен за помошник-учител во училиштето „Кралско училиште“ во Параматa, откако на патот се запознал со Вилијам Грант Бротон — тогашен архиѓакон на Англиканската црква во Нов Јужен Велс. Во 1838 година се оженил со Дина Кетрин Хол, која му родила син и ќерка пред да почине при породување во 1844 година. Во 1845 година се оженил со Ен Боаг.
Според К. Џ. Кејбл, „Вулс бил најпознат по неговото промовирање на австралиската ботаника и по помошта што им ја давал на други научници, отколку по обемна систематска научна работа.“
Тој починал од параплегија во сиднејското предградие Бурвуд, оставајќи ја зад себе својата трета сопруга.
Георг Кристијан Витштајн

Георг Кристијан Витштајн (25 јануари 1810, Хан. Минден – 1 јуни 1887, Минхен) — германски фармацевтски ботаничар и хемичар. Се школувал за фармацевт во Минден, а потоа работел како фармацевтски асистент во Клаустал, Гистров и Хановер. Во 1840 година докторирал на Универзитетот во Минхен, каде што неколку години работел како асистент во Фармацевтскиот институт. Во периодот 1851–1853 година одржувал предавања во техничкото училиште во Ансбах, а потоа поминал многу години како директор на приватно училиште за хемија во Минхен (1853–1879).
Растителниот род ''Wittsteinia'' (фамилија ''Alseuosmiaceae'') бил именуван во негова чест од Фердинанд фон Милер.
1 Избрани дела
*''Упатство за подготовка и испитување на хемиски и фармацевтски препарати'' (второ издание, 1851)
*''Етимолошко-ботанички речник'' (второ издание, 1856)
*''Прирачник за ноструми (тајни лекови)'' (1867)
*''Органските состојки на растенијата и растителните супстанции и нивната хемиска анализа'' (1878)
*''Природна историја на Плиниј Постариот.'' (1881–1882)
*''Речник на фармакогнозија на растителното царство.'' (1882)
Томас Андерсон (ботаничар)

Томас Андерсон (26 февруари 1832 – 26 октомври 1870) — шкотски ботаничар кој работел во Индија. Тој бил вклучен во истражување на одгледувањето цинхона во Индија.
1 Живот
Андерсон бил роден во Единбург во 1832 година. Студирал медицина на Универзитетот во Единбург, каде што дипломирал со докторат во 1853 година. Додека бил на универзитет, се заинтересирал за ботаника и добил златен медал за најдобра локална колекција на растенија, а помогнал и во уредувањето на индискиот хербариум. Во 1854 година се приклучил во бенгалската медицинска служба и отишол во Калкута. Потоа, отишол во Делхи, каде што бил активно вклучен за време на бунтот, враќајќи се во Калкута во 1858 година. Бидејќи неговото здравје се влошило, се вратил дома и, бидејќи паробродот бил задржан во Аден неколку дена, направил колекции на растенијата од тој регион, врз кои го основал својот ''Florula Adenensis'' (1860). Отприлика во тоа време се вратил во Индија, преземајќи привремено водење на Ботаничката градина во Калкута за време на отсуството на д-р Томас Томсон, кого подоцна го наследил како директор. Неговиот брат, Џон Андерсон, бил зоолог.
Андерсон вовел вредни лековити растенија, особено цинхона и ипекакуана, во ботаничките градини Сибпур и спровел експерименти за нивно одгледување. Бил вклучен во организирањето на шумскиот оддел во Бенгал од 1864 година, но се откажал по две години поради други работни притисоци, а во 1868 година лошото здравје го принудило да земе отсуство. Се вратил во Шкотска и работел на своите хербарии кон флората на Индија. Тешкиот ред Acanthaceae го добил неговото посебно внимание; но пред да може да ја заврши својата работа, повторно бил нападнат од болест и починал во Единбург од болест на црниот дроб на 26 октомври 1870 година.
Тој бил погребан на гробиштата Дин во западен Единбург. Гробот лежи свртен кон патеката исток-запад што покажува кон пирамидата, но е поставен зад првата линија од камења.
Ботаничките примероци собрани од Андерсон се чуваат во Националниот хербариум на Викторија (MEL), Кралски ботанички градини Викторија.
2 Семејство
Тој бил во брак со Елизабет Клегхорн (1830-1914).
Хајнрих Андрес

Хајнрих Андрес (5 мај 1883 во Бенгел - 11 август 1970 во Бон) — германски едукатор и ботаничар познат по своите истражувања на флората на Рајнската Област.
До 1910 година бил учител во градот Хецхоф (Киндербојерн), а потоа држел часови во Бон. Тој бил таксономски авторитет за родовите ''Monotropastrum'' и ''Monotropanthum'', како и за бројни видови во рамките на семејството растенија вресови. Во 1967 година, Херман Ото Слојмер го посветил родот ''Andresia'' во негова чест.
1 Избрани дела
*''Die Pirolaceen des rheinischen Schiefergebirges'', 1906 – Pirolaceae на ринскиот масив.
*''Флора фон Ајфел и Хунсрук'', 1911 година – Флора на Ајфел и Хунсрук.
*''Flora des mittelrheinischen Berglandes und der eingeschlossenen Flusstäler'', 1920 – Флора на планинската земја во средината на Рајна и придружните затворени речни долини.
*''Die Pflanzenwelt unserer Heimat: kurze Anleitung zum Bestimmen der höheren Pflanzen (Blütenpflanzen und Farne)'', 1925 – Флора на нашата земја: краток водич за определување на повисоките растенија (скриеносеменици и папрати).
Андрес ја објавил серијата exsiccata ''Dr. phil.''''Wirtgen: Herbarium plantae kritikae, selectae, hybridae florae Rhenanae, Editio nova'' (1928-1933).
2 Наводи
Марица Јованоска

Марица Глигорова Јованоска ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Учествувала во НОД од 1943 година. Чувала илегалци и се грижела за нивната исхрана. Често служела за врска меѓу илегалците во градот.
Ивана Јованоска

Ивана Јованоска ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Учествувала во НОД од летото 1943 година како член на младински актив во селото. Работела активно меѓу женската младина
во селото на нејзиното вклучување во НОД. Собирала и подготвувала храна за борците во НОВ .
2 Поврзано
* Цветанка Јованоска
Елена Јованоска

Елена Кусеска Јованоска ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Таа била монополска работничка. Учествувала во НОД во 1941 година. Чувала илегалци и се грижела за нивната безбедност, исхрана. Нејзината активност траела до ослободувањето на Земјата.
Ексевија Јованоска

Ексевија Јованоска ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Уште во времето на Кралство Југославија му припаѓала на напредното работничко движење. По окупацијата на Земјата активно го помалаrа НОД во заднината. Во почетокот на 1942 година станала член на симпатизерска група со задача, проширување дејноста на КПЈ меѓу жените во Кичево. Во јули 1942 година станала член на КПЈ. Покрај работата вo партиската келија и женскиот младински актив, била задолжена да работи и на партиската техника која била сместена во нејзината куќа. Од страна на Месниот Комитет била задолжена во својот дом да прима илегалци. Пролетта 1943 година земала активно учество во подготовките за исфрлање на партизанскиот одред во Кичево. Во мај 1943 година била уапсена од окупаторот. Во полицијата била мачена и тепана. Окупаторот ја интернирал во логорот „Порта Романо“ и „Бурел“, Албанија, каде останала до капитулацијата на Италија. Во логорот зела учество во сите акции што ги организирала партиската организација. По враќањето од логорот, Околискиот комитет на КПМ - Кичево ја пратил на работа
во заднината.
Марија Јовановска (Струга)

Марија Јовановска ( во — во ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Од половината на 1943 година, станала најдоверливиот илегален борец во НОД во Струга. Чувала илегалци во однапред за тоа направената скрквница во својот дом, се грижела за нивната исхрана, безбедност и служела како врска.
Јелица Јованоска

Јелица Петрова Јованоска ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Во 1943 година била опфатена во воспитна младинска група, а наскоро била примена и за член на СКОЈ. Есента истата година станала член на КПМ. Покажала извонредни резултати во работата меѓу младината за нејзиното организирање за учество во НОВ. Во 1944 година била избрана за член на МК СКОЈ - Тетово. Есента 1944 година, како член на Околискиот комитет на НОМСМ, работела на организирање на НОМСМ по селата во Тетовско.
Странски делегати на Илинденското востание

Странски делегати на Илинденското востание — обид на Врховниот македонски комитет за поставување меѓународни односи со Западна Европа и Руското Царство. Организирано и спроведено за време на Илинденското востание и нивниот обид траел сѐ до 1904 година.
1 Историја
Со нападот на Смилево на 2 август 1903 година, почнало Илинденското востание. Првите дипломатски обиди биле организирани во втората половина на август од страна на Врховниот македонски комитет. Александар Протогеров и Димитар Агура ги определиле Љубомир Милетиќ од Штип и Иван Георгов од Велес за претставници на идната македонска држава во странство. Тогашната руска влада била против делегацијата бидејќи меѓу дипломатите бил Одисеј Попов, митрополит на Бугарската егзархија.
Во септември, голем дел од делегатите одлучиле да патуваат во Западна Европа додека Милетиќ и Георгов самоволно отидоа во Санкт Петербург. Биле пријатно примени но Николај II одби да има средба со нив. Разговарале со кнезот Оболенски кој ги извести дека во Русија моментално се воведувале реформи и неможеа соодветна поддршка да прикажат. На 27 септември нивен интервју со весникот „Ново време“ бил објавен, во интервјуто ги истакнале главните цели на Македонската револуционерна организација и востанието. Милетиќ побарал помош за населението во Македонија и Одринско.
Во ноември првите македонски делегати пристигнале во Западна Европа, меѓу нив бил генерал Иван Цончев со Илија Гологанов. Биле финансирани со 3.000 леви од тогашниот премиер на Бугарија Рачо Петров. После Цончев отидол Борис Сарафов и Михаил Герџиков, како дел од Задграничното претставништво. После нив отидол Љубомир Стоенчев, претставник на Врховистите и Пјотор Дудорев, руски четник и учесник во востанието. Неколку месеци подоцна отидол Тома Карајовов.
Во 1904 година, со крајот на Илинденското востание, македонските делегати се повлекле и се вратиле во Етничка Македонија.
Трајка Јованоска

Трајка Јованоска ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Учествувала во НОД од мај 1943 година. Нејзината куќа уште од 1942година била активна. Кај неа се одржувале илегални состаноци и престојувале илегалци меѓу кои н членовите на Реонскиот комитет на КПМ. По битката кај Кленоец, нејзината куќа била изгорена од балистите, бидејќи од претресот кој бил извршен од нив, било најдено околу 100 килограми леб, а Трајка иако во години била изложена на малтретирање.
Цветанка Јованоска

Цветанка Јованоска ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Нејзиниот дом од летото 1942 година бил ставен на располагање на Партиската организација во селото, во него постојано престојувале илегалци и се одржувале илегални состаноци. Се грижела за исхраната на илегалците и борците што престојувале како кај неа дома, така и во селото. Во зиматз 1943/1944 година извесно време ја негувала ранетата партизанка, борец во Првата македонско-косовска ударна бригада Милка Петричевиќ и Перса.
Била изложена на терор од италијанскиот окупатор, а во нејзиниот дом биле вршени чести претреси, но никогаш ништо не било откриено, благодаарејќи на ангажираноста и снаодливоста на целото нејзино семејство.
2 Поврзано
* Ивана Јованоска
Карл Апштајн

Карл Хајнрих Апштајн (19 септември 1862, Шчеќин — 14 ноември 1950, Берлин) — германски зоолог (за широк спектар на животински свет) и ботаничар (со фокус на фитопланктон и алги).
Во 1889 година докторирал на Килскиот универзитет. Потоа работел како асистент на Карл Брант (1854–1931) во зоолошкиот институт во Кил. Во младоста вршел студии за слатководниот планктон во Холштајнските езера (1890–95). Во мај 1898 година ја добил својата хабилитација во Кил за зоологија и компаративна анатомија, а неколку месеци подоцна учествувал како зоолог во ''Германската експедиција „Тифзе''“ (германска длабокоморска експедиција) на паробродот „Валдивија“.
Convolvulus holosericeus

''Convolvulus holosericeus'' е вид од семејството повивки. ''Convolvulus holosericeus'' е дел од родот Convolvulus и семејството повивки. Прв го опишал M.Bieb.
1 Подвидови
Видот е поделен на следниве подвидови:
*''C. h. holosericeus''*''C. h. macrocalycinus''
2 Опис
Повеќегодишно тревесто растение. Стеблото во основата задрвенето, со бројни прилегнати или вертикално исправени гранчиња, долги 6–30 cм, препокриени со густи прилегнати сивкаво-свилести влакненца. Листовите линејни, ланцетни или линејно-лопатовидни, долги 15–45 мм, 2–6 мм широки, во основата стеснети, приседнати, целокрајни, од двете страни густо препокриени со прилегнати свилести влакненца; долните листови се со поголеми димензии и најчесто имаат издолжено-лопатовидна форма. Цветовите поединечни или по два во врвниот дел од стебленцето или во пазувите на листовите; цветните дршки најчесто покуси, ретко еднакви на пазувните листови. Чашкините ливчиња нееднакви, препокриени со прилегнати свилести влакненца, а надворешните чашкини ливчиња широко јајцевидни или елиптични, во основата срцевидни, а кај врвот зашилени, грбесто испакнати, 10–13 мм долги, 5–10 мм широки. Внатрешните чашкини ливчиња обло елиптични, во врвот со издолжено шилче, по рабовите ципести, со помали димензии. Венчето 20–30 мм во должина, широко инковидно, бело, жолтеникаво, поретко бледорозово, од надворешната страна со 5 надолжни влакнести пруги. Прашниците двапати покуси од венчето. Плодникот влакнест, со влакнесто столпче и два жига. Плодот влакнеста јајцевидна кутијка, 5–8 мм
долга, околу 5 мм широка со 1–2 семки. Семките темнокафеави, со густи, куси влакненца.
3 Во Македонија
Расте по брдските пасишта во степовидното подрачје на Македонија, и на висини од 140–700 м.
Се посочува за Куманово, с. Кучкарево, Велес, Градско, с. Уланци, с. Мушанци, Неготино, Криволак, Стоби, Овче Поле, Штипско, Струмичко, и Галичица.
Дејвид Арора

Дејвид Арора (роден на 23 октомври 1952 година) — американски миколог, натуралист и писател. Тој е автор на две популарни книги за идентификација на печурки, „''Печурки демистифицирани“'' и ''„Сè што ветува дождот и друго...“''.
Арора првпат развил интерес за печурки додека растел во Пасадена, Калифорнија, а својата прва група за собирање печурки ја организирал додека бил во средно училиште. Подоцна, се родила идеја да се основа клуб за печурки, а во 1984 година ја основал Федерацијата за габи во Санта Круз. Тој почнал да предава за диви печурки во раните 1970-ти, додека живеел во Санта Круз, Калифорнија. Арора патувал многу низ Северна Америка и светот, фотографирајќи и ловејќи печурки и учејќи за традициите за собирање печурки и економиите на различни култури.''„Печурките демистифицирани“'' првпат била објавена во 1979 година а повторно објавена во ревидирано и значително проширено издание во 1986 година. Иако ''„Печурките демистифицирани“'' наишле на извесно почетно негодување и негативни критики кај академските миколози кога за прв пат се појавила, клучот за печурките и описите во ова дело се високо ценети и книгата е препорачана од голем број миколошки автори. Помалата книга ''„Сè што ветува дождот и повеќе...“'' следела во 1991 година.
Покрај неговите теренски водичи, тој има напишано неколку статии за аматерското и комерцијално собирање на печурки, неговата улога во економскиот развој на руралните заедници и за конфликти поврзани со прашања за зачувување поврзани со собирање на печурки.
Арора е исто така автор или придонел за неколку трудови за таксономијата на габите. Во 1982 година, бил коавтор на опширен опис на видот смрдлив рог ''Clathrus archeri'', документирајќи го неговото прво познато појавување во Северна Америка, обемно плодоносно родување на овој вид во неговиот роден град Санта Круз. Во 2008 година, бил главен автор на два труда што обезбедиле таксономска ревизија на калифорниската златна лисичарка и на неколку видови во комплексот ''Летен вргањ'' пронајден во Калифорнија. Калифорниската златна лисичарка била опишана како посебен вид, ''Cantharellus californicus'', додека неколку видови калифорниски вргањ биле опишани како посебни видови или подвидови, ''Boletus edulis'' var.''grandedulis'', ''Boletus regineus'' (порано опишан како ''Boletus aereus)'' и ''Boletus rex-veris'' (порано опишан како ''Boletus pinophilus'').
Печурката ''Agaricus arorae'' е именувана по Дејвид Арора. Во својата книга ''„Сè што ветува дождот и повеќе...“'', Арора забележува дека „лесно крвари“ како и нејзиниот истоименик кога е исечена“, што се однесува на тенденцијата на некои видови ''Agaricus'' (вклучувајќи го и ''A. arorae'') да „крварат“ или да се обојат црвено кога се исечени или чукнати. Во 2004 година, Арора го напуштил својот долгогодишен дом Санта Круз и се преселил на север во округот Мендосино, населувајќи се во близина на крајбрежниот град Гвалала, Калифорнија.
Развој на Јакоби-Ангер

Во математиката, развојот на Јакоби-Ангер (или идентитетот на Јакоби-Ангер ) е развој на експоненцијалната функција, во која што како експоненти се присутни тригонометриски функции, во базисот на нивните хармоници. Развојот е корисен во физиката (на пример, за конвертирање помеѓу рамнински бранови и цилиндрични бранови) и во обработката на сигнали (за опишување на FM сигнали). Овој идентитет е именуван по германските математичари од 19 век Карл Јакоби и Карл Теодор Ангер.
Најопштата форма на идентитетот е:
:<math>
e^{i z \cos \theta} \equiv \sum_{n=-\infty}^{\infty} i^n\, J_n(z)\, e^{i n \theta},
</math>
каде што <math>J_n(z)</math> е <math>n</math> -тата Беселова функција од прв вид, а <math>i</math> е имагинарната единица, <math>i^2=-1.</math> Со замена на <math>\theta</math> со <math>\theta-\frac{\pi}{2}</math>, се добива:
:<math>
e^{i z \sin \theta} \equiv \sum_{n=-\infty}^{\infty} J_n(z)\, e^{i n \theta}.
</math>
Со употреба на равенката <math>J_{-n}(z) = (-1)^n\, J_{n}(z),</math> што важи за цел број <math>n</math>, за развојот се добива следната формула:
:<math>e^{i z \cos \theta} \equiv J_0(z)\, +\, 2\, \sum_{n=1}^{\infty}\, i^n\, J_n(z)\, \cos\, (n \theta).</math>
1 Изрази со реални вредности
Следните претстави на реалните вредности на развојот често се корисни:
:<math>
\begin{align}
\cos(z \cos \theta) &\equiv J_0(z)+2 \sum_{n=1}^{\infty}(-1)^n J_{2n}(z) \cos(2n \theta),
\\
\sin(z \cos \theta) &\equiv -2 \sum_{n=1}^{\infty}(-1)^n J_{2n-1}(z) \cos\left[\left(2n-1\right) \theta\right],
\\
\cos(z \sin \theta) &\equiv J_0(z)+2 \sum_{n=1}^{\infty} J_{2n}(z) \cos(2n \theta),
\\
\sin(z \sin \theta) &\equiv 2 \sum_{ n=1 }^{\infty} J_{2n-1}(z) \sin\left[\left(2n-1\right) \theta\right].
\end{align}
</math>
2 Поврзано
* Развој на рамен бран
3 Користена литература
**
Франц Антоан

Франц Антоан (23 февруари 1815 година во Виена &#x2013;11 март 1886) —австриски хортикултурист и градинар.
Од 1865 година бил директор на кралските градини во австриската/австроунгарската монархија. Тој бил авторитет за ботаничкото семејство ''Bromeliaceae'', а бил и страствен фотограф. Неговите фотографии од мртва природа, растенија и сцени од Виена биле презентирани на изложби во Виена (1864,1873) и Париз (1867). Меѓу неговите пишани дела биле и следниве:
*''Четинари'', (1840-1847).
*''Зимска градина во царската палата Хофбург во Виена'', (1852).
*''Четинари на Киликскиот Таур'' – со Теодор Кочи, (1855).
*''Фито-иконографија на бромелиите'',(1884).
Неговиот татко, Франц Антоан Постариот (1768-1834), исто така бил градинар на австриското кралско семејство, со градинарска резиденција.родното место на помладиот Франц во Парадеисгартл градина, сега дел од Фолксгартен, Виена.
One Piece (ТВ-серија од 2023)

''One Piece'' (|ワンピース, македонски: ''Ван пис'') — преносна телевизиска серија заснована на истоимената манга на Еичиро Ода. За производството се одговорни компаниите Netflix, Tomorrow Studios и Shueisha. Творци на проектот се Мет Овенс и Стивен Маеда. Главните улоги ги толкуваат глумците Ињаки Годој, Макенју, Емили Рад, Џејкоб Ромеро Гибсон и Таз Скајлар.
Премиерата на серијата се одржала на 31 август 2023 г. Екранизацијата била топло примена и од обожавателите и од кинокритичарите, по што била продолжена за неколку сезони.
1 Содржина
Дејството ги следи патешествијата на пиратот Манки Д. Луфи, кој се упатува кон опасниот океан Гренд Лајн за да го пронајде Ван пис — легендарното богатство што ќе го направи крал на пиратите. По патот кон големиот и опасен океан, тој пронаоѓа пријатели и сопатници што му помагаат во неговото пловење. Меѓутоа, по трагата на јунаците е Морнарицата, а тие не се единствената пиратска екипа што трага по Ван пис. Поврзани со врските на силно пријателство, Пиратите со Сламена Шапка се подготвени за патувањето, како и за борбата за своите соништа.
2 Улоги
Ињаки Годој, Манки Д. Луфи
Макенју, Ронороа Зоро
Емили Рад, Нами
Џејкоб Ромеро, Усоп
Таз Скајлар, Санџи
Винсент Риган, вицеадмирал Гарп
Морган Дејвис, Коби
Брајан Алвин Барлоу

Брајан Алвин Барлоу (роден 1933 година) — австралиски ботаничар. Барлоу докторирал Сиднејскиот универзитет во 1959 година. Тој бил поранешен член на Комитетот на „Флора на Австралија“ од 1982 до 1984 година и од 1986 до 1988 година. Тој бил поранешен директор на Австралискиот национален хербариум (1981-1988 година). Тој е автор на многу видови ''Myrtaceae'', ''Loranthaceae'' и ''Viscaceae''.
1 Поврзано
* :Категорија:Таксони опишани од Брајан Алвин Барлоу
2 Наводи
Валкана бомба

Валкана бомба или радиолошки (касетен) систем е радиолошко оружје што комбинира радиоактивен материјал со конвенционални експлозиви. Целта на оружјето е да ја контаминира областа околу распрснувачката конвенционалната експлозивна направа со радиоактивен материјал, служејќи првенствено како средство за одбивање на областа на цивилите. Составот е конвенционалната бомба, во средиштето, со збогатен ураниум, плутониум и радио-нуклеотиди (остатоци од нуклеарната фисија од реакторот), со другите "ингрдиенти", како кобалт, итн. Современата валкана бомба може да покрие површината од 1км до 20км радиус. Ова е во зависност од составот и квалитет на материјалот и височина на која се детонира бомбата.
Convolvulus lineatus

''Convolvulus lineatus'' — вид на повеќегодишна билка од семејството Convolvulaceae. Тие имаат самоодржлива форма на раст и едноставни, широки листови. Некои единки можат да пораснат до 25 см во височина.
1 Опис
''Convolvulus lineatus'' е повеќегодишно растение, чии презимувачки пупки се на ниво на почвата, и се карактеризира со дрвенести делови и нискорастечки, заоблени тревни стебла. Типично расте до висина од 25 см. Растението се размножува вегетативно преку ризоми (подземни стебла), што му овозможува да се шири во непосредна близина.
Листовите се линеарни до елиптични или во форма на лажица со најширокиот дел кон врвот, и со изразито сребрено-свиленкасти влакна) на обете страни, што му дава на растението карактеристичен сребрен изглед. Цветовите се во форма на инка, и е забележано дека машките репродуктивни делови созреваат пред женските делови, механизам што го поттикнува вкрстеното опрашување.
2 Распространетост и живеалиште
''Convolvulus lineatus'' има широк географски опсег: Северна Африка, Јужна Европа, Турција, Кавказ, Сирија, Иран и источно до Туркменистан. На Кипар, растението е ограничено на полуостровот Акротири, каде што расте првенствено јужно од Соленото Езеро Акротири (исто така познато како Лимасолско Солено Езеро), со расфрлани единки регистрирани низ целата област на селото Акротири.
Во Македонија, расте по суви тревести места, по брдските пасишта, на засолени почви и палеогени лапори. Познат за околината на Свети Николе – Овче Поле, Богословец, и село Делисинци.
3 Екологија на опрашување
Студиите на ''C. lineatus'' имаат документирано разни инсекти кои ги посетуваат овие цветови, првенствено бубачки (тврдокрилци), пчели и оси (ципокрилци). Овие инсекти се хранат со поленот на растението и, за време на нивните движења, го пренесуваат поленот од прашниците до стигмите, потенцијално служејќи како опрашувачи
4 Заштитен статус
''Convolvulus lineatus'' е класифициран како ранлив (VU) според Црвената книга на флората на Кипар, што укажува дека се соочува со висок ризик од истребување во дивината. Примарните закани за овој вид вклучуваат неконтролиран пристап до неговото живеалиште, урбан развој и расчистување на вегетацијата покрај патиштата.
Хенри Мекларен (втор барон Аберконвеј)

Хенри Данкан Мекларен (втор барон Аберконвеј), заповедник (16 април 1879-23 мај 1953) —британски политичар, хортикултурист и индустријалец.Тој бил син на Чарлс Мекларен (првиот Барон Аберконвеј) и Лора Почин.
1 Образование
Роден во Ричмонд на Темза, се школувал во Итон и магистрирал на колеџот Балиол во Оксфорд. Во 1903 година станал адвокат во хотелот „Линколнс Ин“.
2 Кариера
Во 1906 година бил избран за пратеник за Западен Стафордшир како либерал и бил личен потсекретар на претседателот на Одборот за трговија, Дејвид Лојд Џорџ, до 1908 година. Во 1910 година, се кандидирал за старото место на својот татко во Босворт и го заменил. Тој ја напуштил политиката во 1922 година и го наследил својот татко во Баронството во 1934 година.
Мекларен бил индустријалец и претседавал со компании од двете страни на семејството, вклучувајќи ги „Џон Браун и Компани“ и „Тредегар Ајрон енд Коул Компани“. Во 1915 година бил основачки претседател на Здружението за дизајн и индустрии. При крајот на својата политичка кариера, во 1920 година, ја изградил куќата Аберконвеј како резиденција во Мејфер.
Тој, исто така, го наследил семејниот имот (првично на неговиот дедо по мајка) во Конви, Северен Велс, каде што екстензивно го развил и доградил градината Боднант. Бил страствен хортикултурист и се интересирал за одгледување рододендрони и магнолии. Спонзорирал неколку ботанички колекционери, вклучувајќи го и Џорџ Форест, а ''Rhododendron aberconwayi'' е именуван во негова чест. Починал во Боднант, на 74-годишна возраст, и бил погребан во мавзолејот наречен „Песната“ во градината Боднант, традиционалното погребно место на лордовите Аберконвеј.
3 Семејство
Тој се оженил со Кристабел Мери Мелвил Макнахтен (1890–1974), ќерка на Сер Мелвил Макнахтен, и имал пет деца:
* Елизабет Мери Мекларен (31 мај 1911–4 декември 1991), се омажила и имала деца, вклучувајќи го и Сер Кенет Карлајл
* Чарлс Мекларен, 3. Барон Аберконвеј (1913-2003)
* Џон Френсис Мекларен (1919–1953)
* Дама Ан Мекларен (1927–2007), биолог и член на Кралското друштво, се омажила за истражувачот Доналд Мичи и имала деца, меѓу кои Сузан Мичи и Џонатан Мичи.
* Кристофер Мелвил Мекларен (роден на 15 април 1934 година), оженет и има деца
Convolvulus cantabrica

''Convolvulus cantabrica'' — тревно повеќегодишно растение кое припаѓа на родот ''Convolvulus'' од семејството Convolvulaceae.
1 Опис
Ова растение просечно достигнува висина од 20-50 см. Има едноставни, наизменични, ланцетни листови, грубо влакнести од двете страни. Широките цветови во облик на инка се актиноморфни („ѕвездести“, „радијални“) и се распоредени на долго ливче на листовните оски. Венечното ливче е обично бледо розово, но може да биде и целосно бело. Цветовите се хермафродити и се опрашуваат од инсекти. Периодот на цветање трае од мај до октомври. Плодовите се сферични капсули со 2–4 кафеави семки.
2 Распространетост и живеалиште
Овој вид потекнува од јужна Европа, и е широко распространет на медитеранските брегови.
''Convolvulus cantabrica'' претпочита карпести места, сончеви падини, ксерофилни прерии, суви тревни површини, и грмушести предели со варовничка почва.
3 Во Македонија
Расте по суви тревести места, камењари, грмушести тревести места, брдски пасишта, проретчени дабови шуми, на варовник, силикат или серпентин, до 1200 метри надморска височина.
Широко распространето растение во Македонија. Познато за Скопската Котлина – Гази Баба, Водно, Сарај, с. Нова
Брезница, Жеденска Клисура – с. Рашче, Сува Гора, Тетовско – с. Рогачево, клисурата на реката Пчиња, Блаце, Катланово, Таорска Клисура, Велес, клисурата на реката Тополка, клисурата на реката Бабуна, Богомила, Куманово, Овче Поле, Градско, Криволак, Штип – Исар, Кумлак, Пробиштип, Кочани, Македонска Каменица, Делчево, Кавадарци, Гевгелија – Смрдлива Вода, Богданци, Нов Дојран, клисурата на Раец Река, Прилеп – Козјак, Плетвар, Сивец, Маркови Кули, Македонски Брод, Кичево, Баба Сач, Охрид, Мариово, Пелистер, Дебар, Битола, Скопје, Велес, Скопска Црна Гора и други места.
4 Галерија