Фалун (рудник)

Рудникот Фалун (шведски: ''Falu Gruva'') бил рудник во Фалун, Шведска, кој работел еден милениум од 10 век до 1992 година. Произведувал дури две третини од европските потреби за бакар и помогнал во финансирањето на многу од војните во Шведска во 17 век. Технолошкиот развој во рудникот имал големо влијание врз рударството на глобално ниво во текот на два века. Рудникот сега е музеј и во 2001 година бил прогласен за светско наследство на УНЕСКО.
1 Историја
Нема писмени извештаи кои точно покажуваат кога започнале рударските операции во рудникот Фалун. Археолошките и геолошките студии покажуваат, со значителна неизвесност, дека рударските операции започнале некаде околу 1000 година. Ниту една значајна активност не била започната пред 850 година, но рудникот дефинитивно работел до 1080 година. Пронајдени се предмети од 10 век кои содржат бакар од рудникот. На почетокот, операциите биле од мал обем, при што локалните земјоделци собирале руда, ја топеле и го користеле металот за потребите на домаќинствата.
Околу времето на Магнус III, шведскиот крал од 1275 до 1290 година, започнала да се одвива попрофесионална операција. Благородниците и странските трговци од Либек ги презедле земјоделците. Трговците го транспортирале и продавале бакарот во Европа, но влијаеле и на операциите и ги развиле методите и технологијата што се користат за ископување. Првиот пишан документ за рудникот е од 1288 година; евидентира дека, во замена за имот, бискупот од Вестерос стекнал 12,5% учество во рудникот.
До средината на 14 век, рудникот прераснал во витален национален ресурс, а голем дел од приходите за шведската држава во наредните векови ќе бидат од рудникот. Тогашниот крал, Магнус IV, ја посетил областа лично и подготвил повелба за рударски операции, обезбедувајќи го финансискиот интерес на суверенот.
1.1 Методи
Главниот метод за екстракција на бакар беше загревање на карпата преку големи пожари, познати како подметнување пожар. Кога карпата ќе се олади, таа ќе стане кршлива и ќе пукне, што ќе овозможи да се носат рачни алатки како што се клинови и чекани за санки. Откако рудата беше транспортирана надвор од рудникот, таа беше печена за да се намали содржината на сулфур во отворените огништа. Густиот, отровен чад произведен ќе биде карактеристична одлика на областа Фалун со векови. По печењето, рудата се топела; чиј излез беше материјал богат со бакар. Циклусот на печење и топење се повторуваше неколку пати додека не се произведе суров бакар. Ова беше конечниот излез од рудникот; понатамошна рафинирање се случи во рафинериите за бакар на други места. Овој процес се користел без некоја поголема промена седум века, до крајот на 19 век. Многу е веројатно дека методите и технологијата за палење пожар и одводнување биле увезени од германските рудници, како на пример во планините Харц.
1.2 Бесплатни рудари
Организациската структура на рудникот Фалун создадена според повелбата од 1347 година беше напредна за своето време. Слободните рудари поседуваа акции во работењето, пропорционално на нивната сопственост на топилниците на бакар. Структурата беше претходник на модерните акционерски друштва, а Стора Енсо, модерниот наследник на старото рударско друштво, често се нарекува најстарото акционерско друштво кое сè уште функционира во светот.
1.3 Златна ера
Во 17 век, производствениот капацитет достигна врв. Во тоа време, излезот од рудникот се користел за финансирање на разни војни во Шведска за време на нејзината ера на голема моќ. Приватниот совет на Шведска го нарече рудникот како ризница и упориште на нацијата. Точката на максимално производство се случила во 1650 година, со произведени над 3.000 тони бакар.
Планината била минирана речиси половина милениум кон крајот на нејзината златна ера. Производството се интензивирало во претходните децении, а до 1687 година карпата била прекрстена со бројни шахти и пештерите не биле невообичаени. Голем напор се вложи за да се направат мапи на рудникот за навигација, но немаше севкупна организација ниту проценка за јачината на планината. Во летото 1687 година, од планината редовно се слушале големи татнеж. Во летната ноќ таа година, ѕидот на поделба помеѓу главните јами и темелите попуштил, а значителен дел од рудникот се урнал. Ова лесно можеше да стане голема катастрофа, да ги убие и зароби стотиците мажи кои работат во рудникот, да не се случеше на летната ноќ, еден од двата дена во годината во кои рударите не работеа, а другиот беше Божиќ.
1.4 Животот во рудникот
На крајот на денот се палеле огнови за да се загрее рудата и се оставало да гори во текот на ноќта. Следното утро пожарите ќе се изгаснат и рудата ќе се скрши. На овој начин, рударите би можеле да напредуваат околу месечно. Најплатените и највештите беа рударите кои работеа на пожарите и кршеа карпи. За транспорт на скршената руда се користеа рачни боцки, во релеи од околу со повеќе тимови кои работат на долги растојанија. Ова беше обично работата на новодојденците им беше доделена да се докажат. Работата беше напорна и рудниците многу жешки од постојаните пожари, а рударите беа добри муштерии на локалните објекти за пиење. Пијанството се сметало за сосема нормално за рударите.
Карл Линеј го посети рудникот и направи живописен опис на животот на рударите. Тој опишува дека рударите се качувале по рахнети скали со пот што се излева од нивните тела како „вода од бања“. Тој продолжи: „Рудникот Фалун е едно од големите чуда на Шведска, но ужасно како и самиот пекол“. Описот на Линеј за околината во која работеле рударите е следен: „Саѓи и темнина ги опкружуваа од сите страни. Камења, чакал, корозивни витриоли, капки, чад, испарувања, топлина, прашина, беа насекаде.“
1.5 Економско влијание
Шведска имаше виртуелен монопол на бакар кој го задржа во текот на 17 век. Единствената друга земја со споредливо производство на бакар беше Јапонија, но европскиот увоз од Јапонија беше незначителен. Во 1690 година, Ерик Оделиус, истакнат металург, бил испратен од кралот да го испита европскиот пазар на метал. Иако производството на бакар веќе почнало да опаѓа до моментот кога тој го направил својот извештај, нешто што Охелиус не го криеше, тој изјави: „За производството на бакар, Шведска отсекогаш била како мајка, и иако на многу места во и без Европа некои се вади бакар, не се смета за ништо покрај изобилството на шведски бакар“.
Според современите стандарди, сепак, излезот не беше голем. Врвот на производството едвај достигна 3.000 тони бакар годишно, паѓајќи на помалку од 2.000 тони до 1665 година; од 1710-1720 година изнесуваше едвај 1.000 тони годишно. Сегашното светско производство на бакар е 18,3 милиони тони годишно; Chuquicamata, модерен рудник за бакар во Чиле, одржува годишно производство кое надминува 500.000 тони со децении.
1.6 Модерна историја
Производството на бакар се намалило во текот на 18 век, а рударската компанија почнала да се диверзифицира. Ја надополнува екстракцијата на бакар со производство на железо и дрва. Производството на иконската црвена боја на фалу започна сериозно. Во 19 век, железото и шумските производи продолжија да растат во нивната важност. Во 1881 година во рудникот Фалун беше откриено злато, што резултираше со краткотрајна златна треска. На крајот би биле произведени вкупно 5 тони злато.
До крајот на 20 век, рудникот повеќе не беше економски исплатлив. На 8 декември 1992 година, последниот истрел беше испукан во рудникот, и секое комерцијално рударство престана. Денес рудникот е во сопственост на фондацијата Стора Копарбергет која управува со музејот и со обиколки.
2 Светско наследство
Во 2001 година, рудникот Фалун беше избран за светско наследство на УНЕСКО, едно од 15-те во Шведска. Покрај самиот рудник, областа на светското наследство го опфаќа и градот Фалун, вклучувајќи ги колибите на рударите од 17 век, станбените области и Бергсмансбигден, поширока област во која слободните рудари се населиле и во која често граделе имоти што ги отсликувале нивните богатство.
3 Музеј
Музејот има околу 100.000 посетители годишно. Ја прикажува историјата на рударството во рудникот Фалун низ вековите; вклучувајќи го и производството на минерали, модели на машини, алати и луѓето во рудникот. Има и голема колекција на портрети, почнувајќи од 17 век, на значајни луѓе во рудникот.