Критериум ди Дофине 2013

Критериум ди Дофине 2013 било 65. издание на велосипедската етапна трка Критериум ди Дофине; трка организирана од ''Amaury Sport Organisation'', дел од Светската турнеја. Трката се состоела од осум етапи, започнувајќи го Шампери на 2 јуни, прв почеток на трката во Швајцарија и завршувајќи во Ризул на 9 јуни и била шеснаесетта трка во сезоната на Светската турнеја 2013. Дофине била гледана како одлична подготовка за јулскиот Тур де Франс и голем број на фаворити за генералниот пласман на Тур учествувале на Дофине. Вклучувала планински етапи, како и поединечен хронометар сличен во должина на Тур.
Трката била освоена од Британецот Крис Фрум од , трета година по ред екипата ја освојува трката, откако Бредли Вигинс ја освоил трката во 2011 и 2012, преземајќи го водството на трката по освојувањето на петтата етапа и одржувајќи ја својата предност до крајот на трката за победа на четвртата етапна трка во сезоната 2013. На крајот, Фрум го освоил генералниот пласман со 58 секунди пред второпласираниот и негов колега Ричи Порт, помошник за Фрум на планинските етапи. Подиумот бил заокружен со возачот на Даниел Морено од , кој завршил 74 секунди зад Порт и две минути и 12 секунди зад Фрум.
На другите пласмани на трката, возачот на Роан Денис бил освојувач на белата маичка во пласманот за млад возач, како највисоко пласиран возач роден во 1988 или подоцна, завршувајќи на осмото место во генералниот пласман. И покрај тоа што не освоил ниедна етапа на трката, Џани Мерсман од ја освоил зелената маичка, како победник на бодовниот пласман, додека црвено-белата точкеста маичка за планинскиот пласман ја освоил возачот на Тома Дамизо. Екипниот пласман бил освоен од втора година по ред со над дванаесет минути предност пред втората најдобра екипа .
1 Екипи
Бидејќи Критериум ди Дофине е настан од Светската турнеја на UCI, сите UCI World Tour екипи биле автоматски повикани и биле обврзани да испратат екипа. Првично, осумнаесет ''UCI World Tour'' биле поканети на трката, додека четири други екипи добиле специјални покани, и со тоа била создадена главната група од 22 екипи. Подоцна, го повратила својот ''ProTour'' статус по жалбата до Арбитражниот суд за спорт. Бидејќи не биле првично поканети на трката, организаторите на трката го објавиле нивното вклучување на трката, зголемувајќи го бројот на екипи на дваесет и три.
Во текот на Џиро д’Италија, Силвен Жорж бил позитивен на тестот за вазодилаторен хептаминол, по седмата етапа; неговиот позитивен тест бил втор за возач од екипата во текот на една година, откако Стив Унар бил позитивен за гликобелковинскиот хормон еритропоетин (ЕПО) во тест надвор од сезоната во септември 2012. Бидејќи екипата била член на Движењето за чесен велосипедизам, вториот позитивен тест значел, дека според одредбите на движењето, тие морале да престанат со тркање во период од осум дена. Иако екипата доброволно се повлекла од Дофине, поминала без парична казна, која можеле да ја добијат поради одбивање да настапат на настан од Светската турнеја, што е спротивно на одредбите на UCI. Така, групата повторно била намалена на 22 екипи.
Дваесет и двете екипи кои настапиле на трката биле:
Помеѓу 176. возачи кои ја започнале трката се наоѓал само еден поранешен победник на трката; Алехандро Валверде, победник на трката во 2008 и 2009, предводувајќи го на Критериум ди Дофине.
2 Распоред
Рутата за трката била објавена на 15 април 2013.
Етапа, Рута, Должина, Вид, Датум, Победник
1, Шампери (Швајцарија) до Шампери (Швајцарија), 121 км, Среднопланинска етапа, 2 јуни
2, Шател до Ојонакс, 191 км, Рамна етапа, 3 јуни
3, Амбере ан Буже до Тарар, 167 км, Рамна етапа, 4 јуни
4, Вилар ле Домб до Парк де Езео, 32,5 км, Поединечен хронометар, 5 јуни
5, Грези сир Екс до Валморел, 139 км, Среднопланинска етапа, 6 јуни
6, Ла Лешер до Гренобл, 143 км, Рамна етапа, 7 јуни
7, Пон де Кле до Сен Етјен ан Деволу, 187,5 км, Среднопланинска етапа, 8 јуни
8, Систерон до Ризул, 155,5 км, Среднопланинска етапа, 9 јуни
3 Етапи
3.1 Етапа 1
;2 јуни 2013 — Шампери (Швајцарија) до Шампери (Швајцарија), 121 км
3.2 Етапа 2
;3 јуни 2013 — Шател до Ојона, 191 км
3.3 Етапа 3
;4 јуни 2013 — Амбери ан Буже до Тарар, 167 км
3.4 Етапа 4
;5 јуни 2013 — Вилар ле Домб до Парк де Езео, 32,5 км, поединечен хронометар (ITT)
3.5 Етапа 5
;6 јуни 2013 — Грези сир Екс до Валморел, 139 км
3.6 Етапа 6
;7 јуни 2013 — Ла Лешер до Гренобл, 143 км
3.7 Етапа 7
;8 јуни 2013 — Пон де Кле до Сен Етјен ан Деволу, 187,5 км
3.8 Етапа 8
;9 јуни 2013 — Систерон до Ризул, 155,5 км
4 Поредок
На Критериум ди Дофине 2013 биле доделени четири различни маички. За генералниот пласман, пресметуван преку завршното време на секој велосипедист на секоја етапа, предводникот ја добивал жолтата маичка со сина лента. Овој пласман бил сметан за најважен на Критериум ди Дофине 2013 и победникот на овој пласман бил сметан за победник на трката.
Дополнително, постоел бодовен пласман наградуван со зелена маичка. За бодовниот пласман, велосипедистите добивале бодови за завршување во првите десет на етапа. На сите етапи, победата носела 15 бода, второто место 12 носело 12 бода, третото 10, четвртото 8, петтото 6 и еден помалку за секое место надолу сè до еден бод за 10. место. Бодови за овој пласман можеле да се добијат и на секој од средните спринтови; овие бодови биле доделувани на секој од тројцата најбрзи возачи низ целта и тоа 5 бода за првиот, 3 за вториот и 1 за третиот.
Постоел и планински пласман, кој бил наградуван со бело-црвена точкеста маичка. За планинскиот пласман, бодови се добивале на врвот на некое искачување, доколку стигнеш пред другите велосипедисти. Секое искачување било категоризирано како екстра, прва, втора, трета или четврта категорија, а повеќе бодови носеле повисоките категории. Искачувањата од екстра категорија носеле најмногу бода, 20 за првиот возач преку врвот; првите десет возачи на искачувањата од екстра категорија добивале бодови за планинскиот пласман, првите осум за оние од прва категорија и првите шест за оние од втора категорија. Помалку бодови се добивале на помалите искачувања, обележани со трета или четврта категорија.
Четвртата маичка го претставувала пласманот за млад возач, наградуван со бела маичка. Пласманот бил пресметуван на истиот начин како генералниот пласман, но тука се натпреварувале само возачите родени по 1 јануари 1988. Постоел и екипен пласман, каде се пресметувале времињата на најдобрите тројца велосипедисти од секоја екипа на секоја етапа; водечката екипа на крајот на екипата била онаа со најмало вкупно време.
Етапа, Победник, Генерален пласман, Планински пласман, Бодовен пласман, Пласман за млад возач, Екипен пласман
1, Давид Вејо, Давид Вејо, Давид Вејо, Давид Вејо, Том-Јелте Слагтер
2, Елија Вивијани, Тома Дамизо, Џани Мерсман, Тони Галопен
3, Едвалд Боасон Хаген
4, Тони Мартин, Роан Денис, Роан Денис
5, Крис Фрум, Крис Фрум
6, Тома Веклер
7, Самуел Санчес
8, Алесандро Де Марки
На крај, Крис Фрум, Тома Дамизо, Џани Мерсман, Роан Денис,