procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Деловен успех и среќа (кована пара)

Деловен успех и среќа — кована пара за колекционерски цели издадена од страна на Народната банка на Република Македонија во 2019 година.
1 Опис
1.1 Лице
На лицето, во средишниот дел на монетата е вметнато стакленце со отпечатена карта на западната полутопка и скиптарот на богот Меркур коишто се претставени на основата на златно дрвено тркало. Долж периметарот е наведено името на издавачот — „Република Северна Македонија“. Во горниот дел од лицето се наоѓа Грбот на Македонија и годината на издавање на монетата — „2019“ — и апоенот „100 денари“. Сите натписи се на англиски јазик.
1.2 Опачина
На опачината, во средишниот дел е вметнато стакленце со отпечатена карта на источната полутопка, а над стакленцето се претставени слики од ракување, старовремска локомотива и брод. Во левиот дел е прикажан богот Меркур со скиптарот, а во десниот дел има слика на божицата Фортуна Августа со рог на изобилството во левата рака. Под стакленцето има сидро и два запченика, а над нив се наоѓа натписот „Ag925“. Во долниот дел е испишан натписот „Деловен успех и среќа“ на англиски јазик.
2 Поврзано
* Заработка
* Среќа
Крстоарски манастир

Крстоарски манастир — манастир во битолското село Крстоар.
1 Местоположба
Манастирот се наоѓа еден километар југозападно над селото Крстоар и околу шест километри од Битола. До манастирот може да се пристигне и од соседното село Буково од каде преку црквата „Воведение на Пресвета Богородица“, води пешачка патека.
2 Историја
Манастирот всушност е изграден на местото на старото село Крстоар, кое се наоѓа на 1 километар западно од денешното село, во месноста Габавци. Тоа мало село било напуштено кон крајот на век. Поради тоа, манастирот го дал името на селото.
3 Градби во манастирот
Манастирскиот комплекс е составен од: главната манастирска црква, конакот, трпезаријата, како и други помошни објекти.
3.1 Црква „Св. Христофор“
Црквата во манастирот е подигната во 1837 година, а била обновена во 1926 година. Таа е еднокорабна градба, со петстрана апсида на исток и влезови во наосот од запад и север, а има и директен пристап во олтарниот простор од југоисток.
Над северниот влез е поставена мермерна плоча со кратка историја за храмот. На западниот влез е насликан медалјон со Св. Христофер кој го држи малиот Христос на рамо.
3.2 Конаци
Посебна градба во кругот на манастирот служела како конак.
За време на Првата светска војна во манастирот биле сместени трупи од војската на Антантата.
3.3 Чешма
Во непосредна близина на црквата, на северна страна, се наоѓа чешма.
3.4 Параклиси
Во дворот на манастирот се наоѓаат два мали параклиса, „Св. Петка“ и „Св. Теодор Тирон“.
4 Галерија
Среќен роденден (кована пара)

Среќен роденден — кована пара за колекционерски цели издадена од страна на Народната банка на Република Македонија во 2019 година.
1 Опис
1.1 Лице
На лицето, во средишниот дел на монетата се прикажани кошница полна со подароци и Грбот на Македонија. Во долниот дел се наоѓаат натписите на апоенот — „100 денари“ — и годината на издавање — „2019“. Сите натписи се на англиски јазик.
1.2 Опачина
На опачината, во средишниот дел е прикажано насемано бебе со капа и пелена во левата рака, како и натписот „Среќен роденден“ на англиски јазик. Долж периметарот е прикажан украс во облик на рачка на кошница. Во долниот дел се претставени цвеќиња, на левата страна е испишана ознаката „Ag925“.
2 Поврзано
* Роденден
Вештачка интелигенција (кована пара)

Вештачка интелигенција — кована пара за колекционерски цели издадена од страна на Народната банка на Република Македонија во 2019 година.
1 Опис
1.1 Лице
На лицето, во средишниот дел на монетата има слика на дигитален уред за оптичко препознавање со вградени сетилници на мрежницата и информациски канали коешто се оддалечуваат во облик на мрежа со контактни јазли. Во горниот дел е претставен Грбот на Македонија, додека долж периметарот е испишан натписот „Република Северна Македонија“. Во долниот дел се испишани натписи за апоенот — „100 денари“ — и годината на издавање — „2019“. Сите натписи се на англиски јазик.
1.2 Опачина
На опачината, во средишниот дел е направен приказ на вештачка интелигенција преку кристал и струјно коло во вид на човечки мозок од кој се шири мрежа на сензори коишто го опкружуваат светот. Во горниот дел има слика на ракување како симбол на тесната соработка на човештвото со вештачката интелигенција, а во горниот лев дел е испишана ознаката „Ag925“. Долж периметарот е испишан натписот „Вештачка интелигенција“ на англиски јазик.
2 Поврзано
* Вештачка интелигенција
Градината на злото (филм од 1954)

„Градината на злото“ (англиски: ''The Garden of Evil'') — американски филм од 1954 година, во режија на Хенри Хатавеј (Henry Hathaway), според сценариото на Фред Фрејбергер (Fred Freiberger), Вилијам Танберг (William Tunberg) и Френк Фентон (Frank Fenton). Главните улоги ги граат: Гари Купер (Gary Cooper), Сузан Хејворд (Susan Hayward), Ричард Видмарк (Richard Widmark), Хју Марлоу (Hugh Marlowe), Ц. Мичел (C. Mitchell) и Рита Морено (Rita Moreno).
1 Синопсис
Тројца мажи, Хукер (го игра Купер), Фиске (го игра Видмарк) и Лук (го игра Мичел) се наоѓаат на пат кон Калифорнија во потрага по злато. Патем, тие застануваат во близината на мексиканско село, каде една прекрасна жена (ја игра Хејворд) секому му нуди по две илјади долари за да го спасат нејзиниот маж кој се наоѓа во еден рудник на територијата на Апачите...
Анастасија (филм од 1956)

Анастасија (англиски: ''Anastasia'') - американски филм од 1956 година, во режија на Анатол Литвак (Anatole Litvak), според сценариото на Анатол Литвак, Марсел Морет и Гај Болтон. Главните улоги ги граат: Ингрид Бергман, Јул Бринер, Хелен Хејс, Аким Тамироф и Мартита Хант. Филмот претставува психолошка драма која е приближно засннована врз вистинскиот случај на Ана Андерсон, која лажно се претставувала како наследничка на руската царска лоза. За својата улога, Ингрид Бергман била наградена со „Оскар“.
1 Синопсис
Дејствието на филмот се одвива во Париз, во раните 1920-ти. Откако ќе ја спаси од обидот за самоубиство, генералот Бунин (го игра Бринер), инаку водач на руските емигранти, ја зема младата Русинка (ја игра Бергман) под своја контрола и ја претставува како Анастасија, единствената преживеана ќерка на рускиот цар Николај. Тој планира да ја искористи Анстасија за да земе десет милиони фунти од една англиска банка, но на неговиот пат стои една пречка - старата руска благородничка Марија Феодовна (ја игра Хејс)...
Боргхајм

Боргхајм (|Borgheim) — административно средиште на општината Фардер во Вестфол и Телемарк, Норвешка.
Селото се наоѓа во средината на островот Нотерој. Пред 2018 година, Боргхајм бил административно средиште на општината Нотерој пред да се обедини со соседната општина Тјоме, создавајќи ја новата општина Фардер.
Црква „Св. Никола“ - Љубаништа

Свети Никола — главна селска црква во охридското село Љубаништа. Во црковниот двор се наоѓаат и селските гробишта на Љубаништа.
1 Местоположба
Црквата е сместена во средишниот дел на селото.
2 Галерија
3 Поврзано
* Љубаништа
* Дебарско-кичевска епархија
* Охридско архијерејско намесништво
* Пештанска парохија
Моцартова куќа

Моцартова куќа (|Mozarthaus Vienna) – куќа во Првиот округ на градот Виена, недалеку од катедралата „Свети Стефан“(|Stephansdom). Во оваа куќа се наоѓа единствениот до денес зачуван стан на Волфганг Амадеус Моцарт кој живеел во него од 1784 до 1787 година.
1 Историја
Моцартовиот стан се наоѓа во ул. Домгасе бр. 5 во куќа која датира од 17 век. Првично двокатната куќа, во 1716 година била доградена и архитектонски преуредена. Моцарт изнајмил стан во неа во 1784 година од семејството Камесин.
Просториите на станот биле отворени за јавноста во 1941 година по повод обележувањето 150 години од смртта на Моцарт. Овој настан бил дел од „Моцартовата недела на Германскиот Рајх“ при што целта на нацистите било Моцарт да се претстави како типично германски композитор. Од 1945 година оваа куќа е под ингеренција на Музејот на градот Виена. Во 2004 година била започната опсежна реконструкција на оваа градба за да во 2006 година, точно на 250-годишнината од раѓањето на Моцарт, куќата-музеј на Моцарт се прикаже со нов сјај. Денес на 4 ката од овој музеј се достапни визуелни и аудио инсталации за животот и делото на Моцарт и многу историски експонати. Во 2015 година, овој музеј го посетиле преку 150 000 посетители .
2 Поврзано
* Волфганг Амадеус Моцарт
* Виена
Станица Порој

Станица Порој или Железничка Станица Порој (|Ροδόπολη, ''Родополи''; до 1926 г. ''Σταθμός Ποροίων'', ''Статмос Поројон'') — село во Валовишко, Егејска Македонија, денес во општината Синтика на Серскиот округ во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 820 жители (2011). Ова е ново село, основано во 1926 г. од грчката власт за сместување на грчки доселеници од Турција.
1 Географија
Селото е сместено 60 км северозападно од Сер, 30 км западно од Валовишта. Лежи во Серското Поле, недалеку од јужното подножје на планината Беласица. Близу на север се селата Долно и Горно Порој.
2 Историја
Селото е основано на местото на железничката станица на селата Долно и Горно Порој која не била официјално населена, туку имала дуќани кои ги опслужувале патниците. Како населено место за првпат се спомнува во 1920 г. кога тука се забележани 58 жители. На ова место во 1924 г. властите почнале да градат нова населба, која ја завршиле и прогласиле за таква во 1926 г. Во неа сместиле грчки колонисти од Турција. На пописот од 1928 г. селото броело 685 жители од 137 семејства.
Поради добрата местоположба и плодното земјиште, во Станица Порој подоцна се доселиле и други грчки дојденски семејства кои претходно биле сместени во повисоките села на планината Круша. Така, во 1940 г. селото пораснало на 868 жители. За време на Втората светска војна во 1941 г. селото е окупирано од Бугарија, со што дел од населението го напуштило, па истата година тие завеле 676 жители За време на Граѓанската војна, во селото биле сместени поголем број семејства од планинските села на Круша кои по војната останале тука. Така, во 1951 г. Станица Порој пораснала на 1.124 лица. Во текот на следните десетлетија, населението неколкупати растело и опаѓало во наизменични периоди.
3 Стопанство
Селото главно се занимава со земјоделство, но и други стопански гранки. Се произведуваат жито, памук, компири и друго, а во помала мера е застапено и сточарството.
4 Поврзано
* Радила
* Беласица
* Валовишко
* Серско Поле
Шампион (филм од 1949)

Шампион (англиски: ''Champion'') - американски филм од 1949 година, во режија на Марк Робсон, според сценариото на Карл Формен и Ринг Ларднер (според неговиот истоимен расказ). Главните улоги ги граат: Кирк Даглас, Мерилин Максвел, Артур Кенеди, Пол Стјуарт, Рут Роман, Лола Олбрајт и Луис Ван Рутен. Во 1950 година, филмот ја освоил наградата „Оскар“ за монтажа, а имал уште пет номинации. Покрај тоа, филмот освоил „Златен глобус“ за најдобра црно-бела кинематографија.
1 Синопсис
Миџ (го игра Даглас) и Кони (го игра Кенеди) се сиромашни момчиња кои патуваат за Лос Анџелес во потрага по работа. Патем, тие застануваат во Канзас Сити, каде Миџ боксува за пари. По пристигнувањето во Лос Анџелес, тие откриваат дека се измамени и се принудени да работат во една кафетерија. Таму, Миџ започнува љубовна врска со ќерката на сопственикот, Ема (ја игра Роман) при што под притисок на нејзиниот татко, тој е присилен да се ожени со неа. Меѓутоа, тој веднаш ја напушта Ема и, воден од амбицијата да заработи многу пари, почнува да тренира бокс под водство на менаџерот Хејли (го игра Стјуарт). Набргу, тој станува успешен и добива можност да се бори во Њујорк против познатиот боксер Џон Дан. Притоа, од него се бара да загуби, но тој го победува противникот поради што е претепан од гангстерите и не може да добие нова прилика за борба. Меѓутоа, медиумите застануваат на неговата страна, а тој го отпушта менаџерот Хејли и почнува да соработува со богатиот Харис (го игра Ван Рутен) при што стапува во љубовна врска со убавата Грејс (ја игра Максвел). Тогаш, Кони го напушта Миџ и оди во Лос Анџелес, каде ја наоѓа Ема и со неа оди во Чикаго за да се грижи за мајка му. Во меѓувреме, Миџ станува светски шампион, стапува во љубовна врска со сопругата на Харис, Палмер (ја игра Олбрајт) поради која ја напушта Грејс, но набргу ја остава и Палмер. Кога добива вест дека починала мајка му, Миџ оди во Чикаго и нему повторно му се придружуваат Кони, Ема и менаџерот Хејли. Во борбата против предизвикувачот Џон Дан, кога се чини дека ќе загуби, Мич прави пресврт и го нокаутира противникот. Меѓутоа, под влијание на примените удари, тој претрпува мозочен удар и умира по мечот, а Кони и Ема почнуваат заеднички живот.
Дворец Егенберг

Дворец Егенберг (|Schloss Eggenberg) во Грацу — највеличествениот барокен комплекс во Штаерска, Австрија. Дворецот се наоѓа на западниот крај на Грац во квартот Егенберг. Со своите сочувано дворски простории, пространи сликовити градини, но и со уметничките дела од најстариот австриски музеј ''Universalmuseum Joanneum'' кои се сместени во дворецот и неговиот парк, дворецот Егенберг се смета за еден од највредните споменици на културното наследство на Австрија. Заради својата културна и историска важност, дворецот Егенберг, во 2010 години е додаден на Унесковиот заштитен споменик на историскиот центар на Грац.
1 Галерија
Гамперн

Гамперн (|Gampern) — општина во округот Феклабрук од сојузната покраина Горна Австрија во Австрија. Населението брои жители.
1 Населени места во општината
Општината Гамперн ги опфаќа следниве населени места, тука дадени со нивните изворни имиња и бројот на жители:
Кес Бол

Кес Бол (|Cees Bol; р. ) — холандски професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата .
Во јули 2019 година бил именуван во почетниот состав за Тур де Франс 2019.
1 Достигнувања
;2014
: 10. Класик Барони Бреда
;2016
: 1. Краен пласман Трка Олимпија
: 4. Краен пласман Ронд де л’Оас
: 4. Краен пласман Трка Париз-Арас
: 8. Краен пласман Букл де ла Мајен
: 10. Гран при де ла вил де Перанши
: 10. Трка околу Фландрија за млади
;2018
: 1. Флеш Арденес
: 2. ГП Марсел Кинт
: 2. Краен пласман Сиркут де Арден
: 2. Меморијал Арно Валард
: 2. Трка околу Северна Холандија
: 3. Лилехамер ГП
: 4. Миден-Брабант Порт Омлоп
: 4. Краен пласман Трка Бретања
::1. Бодовен пласман
::1. Етапа 5
: 5. Хејстсе Пејл
: 5. Ронде ван Оверајсел
: 7. Слаг ом Норг
: 8. Гилне Гутуер
: 9. Класик Фамен Арден
: 10. Бинше-Шиме-Бинше
;2019
: 1. Нокере Курсе
: 1. Етапа 7 Трка околу Калифорнија
: 5. Краен пласман Трка околу Норвешка
::1. Етапа 1
: 5. Фландриско првенство
Рупелска Клисура

{
"type": "FeatureCollection",
"features": [
{
"type": "Feature",
"properties": {
"marker-symbol": "cross",
"marker-size": "small",
"marker-color": "#B80000"
},
"geometry": {
"type": "Point",
"coordinates": [
23.350410461425785,
41.3279708621073
]
}
}
]
}
Рупелска Клисура (|Ρούπελ или ''Στενωπό του Ρούπελ'', ''Стенопо ту Рупел'') — живописна клисура на реката Струма во Валовишко, Егејска Македонија, меѓу источните планини на планината Беласица на запад, и западните падини на Сенгелска Планина (наречена и Рупелска Планина) на исток. Го поврзува малото Марикостенско Поле во Пиринска Македонија на север со Серското Поле на југ. Клисурата е наречена по денес напуштеното село Рупел.
Клисурата е од епигенетско потекло и е всечена во терциерни и кристалински карпи, кои ги сочинуваат западните делови на Сенгелска Планина, односно источните делови на Беласица. Долга е околу 10 км, а средната надморска височина изнесува 60 м. Се одликува со несиметрични долински падини — западните кон Беласица се стрмни, а источните кон Сенгелска Планина се налегнати. Низ Рупелската Клисура дува северниот рупелски ветар на југ кон Серското Поле.
Клисурата почнува јужно од селото Драготин, сместено веднаш до граничниот премин Кулата-Драготин на 69 м.н.в. и се протега на југ. По околу 5 км е неговото средиште, на подрачјето на поранешното село Рупел, на надморска височина од 60 м. Северозападно од малото селце Лутра, реката Струма излегува од клисурата на 52 м.н.в. и навлегува во северниот дел на Серското Поле.
Низ клисурата минува еден од главните воздушни коридори за преселба на птиците од Европа кон Африка, наречен „Аристотелов пат“.
За време на Првата балканска војна, на 22–23 октомври 1912 г. Седмата рилска дивизија на Бугарската армија настапувала низ ова место и ја совладала Рупелската Клисура. Нејзината Трета бригада го окупирала Валовишта, со што е прекратена турската власт во него. Дивизијата продолжила да напредува кон Солун, во кој влегла на 27 октомври 1912 г. по извојуваната победа во Битката кај Ајватово.
По целата должина на клисурата, во правец север-југ во должина од 10 км поминува делница од Европската магистрала Е79.
Напоредно со патот низ клисурата поминува и 10-километарска делница од железничката линија Софија – Горна Џумаја – Кулата – Атина. Во 1941 г. низ клисурата бугарската окупациска власт ја пробила и последната делница од 14 км, на одредиштето Софија - Валовишта. Таа е свечено откриена на 8 декември 1941 г. од министерот за јавни работи Димитар Василев. Со враќањето под на грчка власт, железницата е уништена и сообраќајот по неа е запрен цели 20 години, до нејзиното повторно отворање.
1 Поврзано
* Струма
* Рупел
* Рупелска Планина
* Рупелски ветар
Горички Санџак

Горички Санџак (|Görice sancağı) — (санџак) на Отоманското Царство со седиште во градот Горица (Корча) во Албанија. Основан е во XV век со османлиското освојување на подрачјето, а престанал да постои во Балканските војни (1912–13). Од 1874 до 1912 г. бил еден од санџаците на Битолскиот Вилает. Ја опфаќал територијата на југоисточна Албанија и северозападна Егејска Македонија, денес во Грција. Македонците живееле на целата нејзина територија, а особено мнозинство биле во Горичката и Костурската каза.
1 Кази
Санџакот бил сочинет од следниве кази:
* Горичка
* Поградечка (Истарова)
* Ерсечка (Колоњска)
* Костурска
2 Население
Според рускиот конзул во Битола, А. Ростковски, заклучно со 1897 г. санџакот броел вкупно 175.702 жители, од кои 113.303 Албанци (81.262 муслимани и 32.035 христијани — во обете групи вклучувајќи албанизирани Македонци), 38.235 Македонци (30.008 под патријаршисти и 8.227 под под врховенството на Бугарската егзархија). Имало 9.549 Грци христијани и 294 Грци муслимани, главно во градот Костур. Власите броеле 9.377 лица (3.297 во Горичко и 6.080 во Костурско).
Франкенштајн (филм од 1931)

„Франкенштајн“ (англиски: ''Frankenstein'') — американски филм од 1931 година, во режија на Џејмс Вејл (James Whale). Главните улоги ги играат: Колин Клајв, Меј Кларк, Борис Карлоф, Џон Боулс, Едвард Ван Слоун, Двајт Фрај и Фредерик Кер.
1 Синопсис
Хенри Франкенштајн е опседнат со идејата да оживее мртовец. Поради тоа, тој ги напуштил студиите по медицината и изолиран во своето планинско засолниште прави необични експерименти. Заедно со својот помошник, малоумниот Фриц (го игра Фрај), тој краде мртовци и од нив успева да создаде тело, но по грешка Фриц му набавува мозок од починат криминалец. Неговата свршеничка Елизабет (ја игра Кларк) е загрижена за него и, заедно со пријателот Виктор Мориц (го игра Боулс) и со поранешниот професор на Хенри, д-р Валдман (го игра Ван Слоун), го посетува Хенри токму во мигот кога тој го довршува својот експеримент, успевајќи да го оживее мртовецот. Така, Хенри го создава чудовиштето (го игра Карлоф) кое е насилно, па мора да го чува затворен во подрумот. При една посета во подрумот, чудовиштето успева да го задави Фриц, а потоа ги напаѓа Хенри и д-р Валдман. Тогаш, Хенри се уверува дека направил грешка и го замолува д-р Валдман да го успие чудовиштето, меѓутоа тоа го убива докторот, потоа бега надвор од засолништето, а подоцна ненамерно убива мало девојче. За тоа време тече свеченоста по повод свадбата на Хенри и Елизабет. Кога во селото пристигнува таткото со телото на убиената ќеркичка, жителите на селото се мобилизираат за да го пронајдат чудовиштето, но тоа влегува во домот на Хенри и ја напаѓа Елизабет, а потоа успева да побегне во планината. Таму, тоа го напаѓа Хенри кого го онесвестува и го зема со себе во една ветерница. Хенри се освестува и се бори со чудовиштето кое фрла од ветерницата и му нанесува тешки повреди. Насобраниот народ ја пали ветерницата во која останува заробено чудовиштето. Филмот завршува така што Хенри успева да се закрепне од повредите.
Светско првенство во ракомет за жени 2005

Светско првенство во ракомет за жени 2005 — 17-то Светско првенство во ракомет за жени кое се одржало во Русија. На турнирот вкупно учествувале 24 репрезентации.
Златниот медал го освоила репрезентацијата на Русија, победувајќи ја Романија во финалето, додека бронзениот медал го освоила Унгарија.
1 Квалификациони групи
Група A, Група B, Група C, Група D
2 Прва фаза
Екипата продолжува во Главна фаза
2.1 Група A
Натппреварите се одиграни во Ледена палата.
Сите натпревари се одиграни по UTC+3
--------------------------------------------------------
2.2 Група B
Games played in ПСКК.
Сите натпревари се одиграни по UTC+3
--------------------------------------------------------
2.3 Група C
Натпреварите се играат во Спортски центар Јубилејни (Сала I).
Сите натпревари се одиграни по UTC+3
--------------------------------------------------------
2.4 Група D
Натпреварите се играаТ во Спортски центар Јубилејни (Сала II).
Сите натпревари се одиграни по UTC+3
--------------------------------------------------------
3 Главна фаза
Најдобрите два тима од секоја група напредуват во полуфиналето. Трето и четвртопласираните екипи од секоја група се натпреваруват на 5/6 и 7/8-то пласман натпревари, соодветно.
Екипата се пласира за Полуфинале
Екипата се пласира за натпреварите за пласман
3.1 Група I
Сите натпревари се одиграни по UTC+3
--------------------------------
3.2 Група II
Сите натпревари се одиграни по UTC+3
--------------------------------
4 Финална фаза
4.1 Натпревари за пласман
;7-8 место
;5th/6th place
4.2 Полуфинале
----
5 Табела
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
Светски шампион 1999
|}
Тврдина Бочац

Бочац (''castrum Bochaz, castello Bozaz'') е тврдина во Република Српска (БиХ), чии остатоци се наоѓаат крај истоименото место, над Врбас, недалеку од Мркоњиќ Град. Првпат во извори се споменува во 1434 година , во врска со продорот на војската на кралството Угарска, која дошла на помош на кралот Твртко II (прво владеењње од 1404—1409, друго владеење од 1421—1443), во борба против Османлиите и Радивој Остојиќ Котроманиќ. По османлиското освојување на кралството Босна кон крајот на јуни 1463 година, кралот на Маѓарска Матија Корвин (1458—1490) во текот на есента навлегол во Босна и освоил некои нејзини делови, вклучувајќи го и Бочац. Тој на освоените територии ги формирал Сребреничка та и Јајачката бановина, во чиј состав се наоѓал и Бочац, сè до конечното потпаѓање под османлиската власт во 1516 година. Отоманлиската војска ја напуштила тврдината пред 1833 година, кога во извори се наведува како пусто утврдување.
Тврдината Бочац е подигната на пола патот помеѓу Бањалука и Јајце, со цел да ја контролира, како долината на Врбас и северниот прилаз кон Јајце, така и патниот правец Кнежево-Чемерница-Бочац-Сурјан, со премин преку реката.
1 Изглед на утврдувањето
Бочац е подигнат на карпеста височинка над Врбас и во средниот век имал четири кули. По османлиското освојување, три кули се срушени, додека четвртата, некогашен Донжон, со време била прилагодена за употреба на огнено оружје, така што на нејзиниот врв биле сместени три или четири топа. Таа од надворешната страна е заоблена, а нејзината внатрешност е квадратна, додека дебелината на нејзините ѕидови достигнува и до 3,5 метри.
На источната падина на височинката, која се спушта кон Врбас, се наоѓало подградие , кое било заштитено со бедем кој се спуштал до самата река и истурената кула.
Околу тврдината се развила населба, која се простирала на двете страни на Врбас и најверојатно била споена со мост преку реката, а на местото Црквина во средниот век се наоѓала црква. Темелите на црквата биле видливи, сè до подигање на браната за ХЕ Бочац.
2 Степен на заштита
Тврдината Бочац во 2005 година е прогласена за национален споменик на Босна и Херцеговина од страна на Комисијата за зачувување на национални споменици во БиХ.
3 Наводи
*
4 Галерија
5 Поврзано
* Хидроелектрана Бочац
* Бочац (езеро)
* Тврдина Гребен
* Тврдина Звечај
Серхио Игита

Серхио Андрес Игита Гарсија (|Sergio Andrés Higuita García; р. ) — колумбиски професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата .
Се преместил од професионалната екипа во мај 2019 година, откако првично им се приклучил во летото. Во август 2019 година бил именуван во почетниот состав за Вуелта а Еспања 2019.
1 Достигнувања
;2016
: 9. Тур де Жиронда
: 10. Пруеба Вилјафранка де Ордисија
;2017
: 1. Планински пласман Вуелта а Астурија
;2018
: 9. Класика Примавера
: 9. Краен пласман Вуелта а Кастиља и Леон
: 9. Краен пласман Трка околу Кина I
::1. Планински пласман
;2019
: Вуелта а Еспања
::1. Етапа 18
:: Награда за борбеност на етапа 18
: 1. Пласман за млад возач Волта а ла Комунитат Валенсијана
: 2. Краен пласман Трка околу Калифорнија
: 3. Џиро дел’Емилија
: 3. ГП Мигел Индураин
: 4. Краен пласман Трка околу Полска
: 4. Светско друмско првенство под 23 години
: 4. Класика Примавера
: 4. Трофео Сера де Трамунтана
: 5. Волта ао Алентежо
::1. Етапа 4
: 5. Тре Вали Варезине
: 6. Трофео Кампос, Поререс, Феланит, Сес Салинес
: 7. Краен пласман Вуелта а Андалусија
;2020
: 1. Национално друмско првенство
: 1. Краен пласман Трка Колумбија
::1. Пласман за млад возач
::1. Етапа 1 (ТТТ)
::1. Етапа 4
: 3. Краен пласман Париз-Ница
::1. Пласман за млад возач
Брод (архитектура)

Брод или кораб – централниот дел на црква, кој се простира од главниот влез до трансептот, или до презвитериумот, кај цркви без трансепт. Кај повеќекорабните цркви се разликуваат главен, бочен и попречен брод. Во поширока смисла, бродот ги опфаќа сите простори за учесниците лаици, вклучувајќи ги бочните бродови и трансептите.
1 Опис
Коработ се простира од влезот, кој може да има посебен дел — припрата (нартекс), до презвитериумот. Кај повеќекорабни цркви се разликуваат главен кораб, бочни кораби и попречни кораби . Коработ, односно главниот кораб кај повеќекорабните цркви, обезбедува централен пристап до олтарот.
2 Потекло на поимот
Поимите ''брод'' и кораб се превод од латинскиот збор ''navis'', ран симбол на христијанската црква, а можно е да е поврзан со "бродот на Св. Петар" или Ноевата арка. Поимот може исто така да доаѓа од обликот на сводната архитектура на црквата. На многу јазици истиот збор се користи за пловило и за архитектонски елемент.
3 Историја
Првите цркви биле градени од градители на кои им бил близок обликот на романската базилика, јавна градба за деловни трансакции. Таа имала централен дел, со бочни делови одделени со столбови и со прозорци близу до таванот. Базиликата „Св. Петар“ во Рим е ранохристијанска црква која имала ваков облик. Била изградена во 4 век по нарачка на римскиот цар Константин I, а била обновена во 16 век.
Коработ, главниот дел од градбата, е дел за лаиците, додека презвитериумот е резервиран за свештенството. Во средновековните цркви, бродот бил одвоен од презвитериумот со хорна (презвитериумска) преграда. Истите биле украсени и се карактеристични за католичките цркви од 14 до 16 век.
Средновековните бродови биле поделени во ниши, па повторувањето на формите дава ефект на голема должина. Исто така бил нагласен и вертикалниот елемент на бродот. За време на ренесансата, наместо драматични ефекти се применувале побалансирани пропорции.
4 Галерија
5 Поврзано
* Бочен брод
* Главен брод
* Трансепт
* Травеј
Лелап

Лелап или Лајлап (|Λαῖλαψ) во старогрчката митологија било име на две кучиња.
1 Потекло на поимот
Оваа име има значење „виор“.
2 Митологија
Едното било куче на Прокрида, кое таа го добила или од кралот Миној, чија љубовница била, или од божицата Артемида. Таа го дала на Кефал, кој го дал на Амфитрион поради посебните особини на животното ниту еден плен да не може да му побегне. Амфитрион морал да ја улови лисицата од Теумесе, па тоа куче затоа му било потребно. Меѓутоа, овој ѕвер исто така имал особина ниту еден од ловците да не може да го стигне и трката се развлекла во недоглед. Пресудил Зевс, кој двете животни ги претворил во карпи или ги пренел во соѕвездијата Големо и Мало куче, каде се или запрени или оставени да ја продолжат својата трка засекогаш. Инаку тоа куче најпрво Зевс го испратил како Европин чувар на Крит. Можно е оваа куче да било исто она златно куче кое Реја го ставила да го чува тогаш уште малечкиот Зевс. Тоа куче ги менувало истите сопственици како и ова, но пред да биде поставено меѓу ѕвездите, припаѓало и на Падареј. Родители во двата случаја не се наведени, иаку се претпоставува дека златното куче го направиле Дактилите по желба на Реја. За кучето Лелап пишувале неколку автори, меѓу кои Хигин, Павсанија и Овидиј во „Метаморфозите“.
Другото куче било едно од Актеоновите кучиња, според по наводите на Овидиј и Хигина.
Харкинос

Гигантски рак, Харкинос, е чудовиште кое и помогнало на деветоглавата Хидра во битката со Херкле кај Лерна. Херакле го убилно Хера го наградила за неговите услуги така што го ставила меѓу ѕвездите како саѕвездие Рак.
1 Митологија
Гигантскиот рак имал помала улога во херакловата втора задача. Додека Херакле се борел со многуглавото чудовиште, Хидра од Лерна, божицата Хера, која го мразела вонрачниот син на својот маж Зевс, го испратила Харкинос да му го одврати вниманието. Харкинос се обидел да го убие Херакле, но Херакле го ударил толку силно што полетел во небото.
Према друга верзиј од митот, Харкинос го зграбил Херакловото стапало сосвоите клешти, но јунакот го смачкал со своето стапало, едвај прекинувајќи ја својата битка со Хидрата. Хера, благодарна на харкиносовиот јуначки, но безвреден труд, го ставила меѓу ѕвездите. Меѓутоа, ниту една од ѕвездите не светела силно, бидејќи Харкинос не успеал да ја изврши задачата. Некои научници сметаат дека Харкинос подоцна е додаден во митот, за да Дванаесетте хераклови задачи се поклопат со дванаесетте знаци од Хороскопот.
Вазна Франсоа

Франсоа вазна ― најпозната вазна работена во црнофигурален стил во старогрчкото вазно сликарство. Таа претставува и прво класично дело работено со овој стил. Вазната е направена во втората четвртина од шестиот век п. н. е, а дело е на сликарот Клитиј и грнчарот Ерготим. На вазната се наоѓаат натписите „Егротимос епиесен; Клеитиас еграфсен“, кои значат дека Ерготим ја направил, а Клитиј ја насликал. Тоа укажува на фактот дека во тоа време биле раздвоени улогите на грнчари и сликари. На неа се прикажани митолошки сцени со преку 200 ликови.
Франсоа вазната е работена во Атика, а подоцна е однесена во Клузиум, еден од дванаесте градови на етрурскиот сојуз. Таа била пронајдена во една етрурска гробница во 1844 година, а називот го добила по човекот којшто ја пронашол. Денас е чувана во Археолошкиот музеј во Фиренца.
1 Претстави на фризовите
Франсоа вазна всушност е монументален кратер чии површини богато се украсени. Шест фризови се наоѓаат на реципиентот, од кои едниот се обвива околу целиот сад. Овој средишен фриз сенаоѓа под дршката, претставена е свадбата на Пелеј и Теида. Пелеј е во бела облека и стои пред куќата со дорски столбови дочекувајќи ги боговите. Прв го поздравува кентаурот Хирон. Потоа се претставени фигури – персонификации на благосостојба, Харикло, Хестија, Деметра и Дионис. На кола стигнуваат Зевс и Хера во придружба на Музите, потоа Посејдон и Амфитрита, Ареј и Афродита, Аполон и Артемида, Атина со една непозната божица, потоа пелејовите родители Нереј и Дорида, Хермес со мајка му, Океан со Тетија и Хефест.
Претставите на останатите 5 фризови исто така се митолошки, претежно се врзани за Ахил, синот на Пелеј и Теида. Прикажани се и Тезеј и Мелеагар, а дршката на вазната ја украсуваат Горгони, Артемида и Ајант.
На подножјето има сцена на борба на Пигмеј и ждраловите.
2 Галерија
Азил

Азил (од грчки ἄσυλον [Асилон - азилон] - „засолниште“) е обичај да се обезбеди заштита на лица прогонети од политички причини. На државно ниво, тоа е регулирано со закони кои им овозможуваат на луѓето да останат во земјата во која пребегнале, без да бидат присилени да се вратат во својата земја.
Правото на азил е едно од основните човекови права, според Универзалната декларација за човекови права од 1948 година. Секој има право да бара азил, освен криминалци и лица кои ги прекршиле принципите на Повелбата на Обединетите нации.
Државите не се должни да дадат азил, туку тоа се прави на доброволна основа. Некои држави дозволуваат ова право да се бара во дипломатските претставништа и мисии.
Кон крајот на дваесеттиот век, азилот започна да им се дава на луѓето кои можат да докажат основан страв од политички мотивиран прогон во нивната татковина.
Главен брод

Главен брод или главен кораб — дел од црква, кој е одреден за учесниците на богослужбени обреди. Од бочните бродови, доколку се работи за повеќекорабна црква главниот брод е одделен со ред столбови односно аркади. Во католичките цркви во главниот брод има клупи, а во задниот дел е сместен црковниот хор со оргулите.
1 Поврзано
* Бочен брод
* Брод (архитектура)
* Трансепт
* Олтар
* Апсида
* Наос
* Нартекс
Александар Долски

Александар Александрович Долски (роден на 7 јуни 1938 година, Свердловск) – руски и советски поет, виртуоз гитарист , текстописец, глумец. Почесен уметник на РСФСР (1989), член на Унијата на драматурзи.
1 Животопис
По завршување на образованието, работел како производител на алатки во фабриката „Уралектроапарат“ (1956 – 1957). Дипломирал на Градежниот факултет на Уралскиот политехнички институт во 1963 година, магистрирал на Факултетот за инженерство и економија и на Колеџот за музика во класата на гитара (1963). Во 1950-ти години, тој станал лауреат на првиот повоен натпревар на поп-уметници како гитарист (2-то место).
Во 1975 година се преселил во Ленинград. Работел во Истражувачкиот институт за урбанистичко планирање, од есента 1979 година бил глумец на Ленинградскиот театар за минијатури, една година подоцна станал поп-пејач. Победник на шестиот синдикален натпревар за поп-уметност.
Тој започнал да пишува музика додека бил на училиште (од 1949 г.) на своите песни. Напишал песни за филмовите „Постариот син“ и „Таверна на Пјатницкаја “. Тој глумел во вакви играни филмови од филмското студио „Ленфилм“, на пример во филмовите „Кога светците маршираат“ и „Нова Шехаразада“, како и во филмот „Игра со непознатото“. Автор е на музиката на стихови од француски, англиски, американски и руски поети. Хоби му е сликање.
Живее и работи во Санкт Петербург.
2 Дискографија
До денес, дискографијата на Александар Долски вклучува винилни записи со формат ЛП, објавени од „Мелодија“:
* 1979 година - „Песни на Александар Долски (Исполнување на желбите)“
* 1981 година - Песни (Нација на сините очи)
* 1983 година - Ленинградски акварели
* 1985 година - Топли ѕвезди
* 1987 година - Збогум, XX век
* 1988 година - „Пејзаж во рамка“
* 1988 година - „Не гледај во лутина“
* 1992 година - „Музика во мојата глава“
Како и ЦД-а:
* 1995 година - „Враќање во Санкт Петербург“
* 1995 - „Ѕвезда на дланка“
* 1996 година - Ангел чувар
* 1996 година - Недостижна птица
* 1997 година - Магла и дождови
* 1997 година - Руското прашање
* 1997 година - Трева и ветер
* 1999 година - „Околу“
* 1999 година - Тајната вечера
* 1999 година - Концерт во Минск во Политехничкиот институт 22 јануари 1984, 2 ЦД
* 1999 година - Концерт во Москва, во Олимпиското село, април 1991 година
* 2000 година - есенски лет
* 2000 година - „Руски бардови: А. Долски“
Во 1999 година, Мороз Рекордс објави серија од 10 ЦД-а со стари и нови песни.
3 Филмографија
Од 1971 година, Александар Долски глумел во 10 телевизиски, документарни и музички филмови.
4 Награди
* Почесен уметник на РСФСР (1989)
* Лауреат на државната литературна награда именувана по Булат Окуџава (2002)
* Член на аматерската книжевна асоцијација наречена Руска интеррегионална унија на писатели (РМСП) (2007)
Андреј Јакимовски

Андреј Јакимовски (роден на во Крива Паланка) — македонски кошаркар кој бил член на италијанскиот клуб Баскет Торино, а е на позајмица во Торино Кампус Пиемонте.
1 Клупска кариера
1.1 Младинска кариера
Младинската кариера ја започнал на седум години во младинските екипи на КК Крива Паланка. Во дресот на Крива Паланка настапувал во младинските лиги од сезоната 2010/11 до сезоната 2013/14. Потоа се преселил во Феникс 2010 од Скопје за сезоната 2014/15. Поради добрите игри за време на Европската младинска лига која била одржана во септември 2016 година, во декември Јакимовски потпишал четиригодишен договор со клубот ПМС Монкалиери (подоцна реформиран и познат под името Реале Мутуа Баскет Торино), во кој настапувал за младинската екипа. Потоа настапувал и во Торино Кампус Пиемонте. Во сезоната 2019/20, иако Андреј бил кошаркар на Торино Баскет, тој бил позајмен во својот претходен клуб Кампус Пиемонте. На еден натпревар во декември, тој завршил со индекс 57, со постигнати 42 и остварени 20 скокови. Со тоа, Јакимовски бил прогласен за најкорисен играч на колото.
1.2 Сениорска кариера
Во првата полусезона од сезоната 2016/17, односно сè до заминувањето во Италија, Јакимовски се натпреварувал во Втората македонска лига како играч на Феникс 2010.
На крајот на август 2019 година, Андреј потпишал професионален договор со второлигашкиот клуб Реале Мутуа Баскет Торино. Тој бил вклучен во сениорската екипа на Торино Баскет сè до 22 декември 2019 година.
Во јануари 2020 година, Андреј бил поканет од Ректоратот на Вашингтон Стејт Универзитетот со можност да стане нивен студент односно нивен член на кошаркарската секција на Универзитетот. Во јуни, тој потпишал за Универзитетот Вашингтон, односно нивната кошаркарска екипа Кугарс.
2 Репрезентативна кариера
2.1 Младинска репрезентација
На негови 14 години, Јакимовски бил вклучен во македонската репрезентација под 14 години. Подоцна тој бил повикан во македонската репрезентација под 16 години.
За време на Европското првенство под 2018 години - Б дивизија во 2019 година, кога македонската репрезентација завршила на четвртото место, откако Андреј Јакимовски бил најдобар стрелец, највисок просечен индекс и трет најдобар скокач, тој бил избран во најдобрата петорка на Првеството.
2.2 Сениорска репрезентација
Во јануари 2020 година, селекторот на Македонија, Александар Тодоров го објавил поширокиот состав за февруарските квалификации за Евробаскетот 2021 во кој бил вклучен Јакимовски. Потоа во февруари, тој бил избран во составот на репрезентацијата.
3 Признанија
* Најдобра петорка на Евробаскетот под 18 години - Б дивизија во 2019 година* Награда „Симбол на градот Крива Паланка“* Признание „8 ноември“ за особени постигнувања и придонес за развој и афирмација на Општина Крива Паланка за 2019 година* Најдобар млад кошаркар за 2019 година
Ночера Инфериоре

Инфериорни вечери ( |Nocera Inferiore ), некогашен Ноцера деи Пагани, е град и општина во Кампанија, Италија, во провинцијата Салерно, во подножјето на планините Монте Албино, на 20 км источно-југоисточно од Неапол со воз.
1 Историја
Во периодот пред доминацијата на римското население во јужна Италија, ''Нукерија Алфатерна'' бил центарот на регионот во долината на реката Сарно, со градови како што се Херкуланеум, Помпеја, Стабија и Соренто . Ја задржала својата верност кон Рим до 309 година п.н.е. кога се придружила на Самнитите во 308 година п.н.е е одбиен обидот на Римјаните да ја населат долината Сарна,но во 307 година п.н.е подклекнала и била освоена . Таа успеала да одржи поволни услови и да му остана верна на Рим дури и по Битката кај Кана .
Ханибал ослабнал во 216 година п.н.е. изгладнување и конечно го уништи градот. Жителите се вратиле кога беше постигнат мировен договор. Дури и за време на сојузничката војна во Рим, Нучерија остана верна на Рим, иако градовите под нејзина команда им се придружија на бунтовниците; потоа тие станале независни градови, а Нучерија се здоби со делови од територијата на Стабија, која беше уништена од Корнелиус Сула во 89 година п.н.е. , како компензација. 73 година п.н. е. уништен Спартак .
Во раните денови, градот станал епископско седиште, а во 12 век се соединил со Невиниот II против Рудер Втори од Сицилија, за што жестоко настрадал . Во 13 век градот бил наречен ''Нучерија'' Христијанорум (Ночера Кристијан ), затоа што колонијата на Сарацен ја населил Фридрих Втори во градот Луцера, порано позната како ''Ночера Пула'' .
Малата колонија на Сарацен всушност била населена во 9 век.
Од крајот на 15 век до 1806 година го имал епитетот „паганска“ ( ''Nučeria Paganorum'' ). Денес, постои градот Пагани, на околу 1,5 км западно од Ноцера.
2 Главни знаменитости
Хелена, вдовица на Манфред Сицилија, била затворена во замок и починала во него по Битката кај Беневенто (1266). Тука, исто така, папата Урбан VI ги затвори кардиналите кои биле приврзаници на антипопот Климент VII . Во замокот исто така некое време го поминал и познатите писатели Данте Алигијери и Џовани Бокачо .
На околу 3 км источно, близу местото Ночера Супериоре, се наоѓа црквата ''Санта Марија Маџоре'', која датира од 6. век.
3 Познати граѓани
* Франческо Солимена, познат барокен сликар.
* Јакопо Саназаро, познат поет, хуманист и епиграмист.
* Свети Луис Тулушки, канонизиран на 7 април 1317 година.
* Симоне Бароне, фудбалер, победник на СП 2006 во Германија со италијанската репрезентација.
* Рафале де Мартино, фудбалер
4 Превоз
Ночера е поврзана со железниците во Неапол, Авелинес и Салерно.
5 Население
Според пописот во 2011 година, во општината живееле 46.563 лица.
6 Поврзано
* FK Nocerina 1910 година
* Стадион Сан Франческо
Кимантски јазик

Кимантскиот е афроазиски јазик, кој денес е под глема опасност од целосно изумирање. Јазикот го зборуваат Кимантите во северна Етиопија.
1 Класификација
Јазикот е дел од западната гранка на агавските јазици. Заедно со овие јазици, кимантскиот е дел од големото африазиско јазично семејство.
2 Фонологија
2.1 Согласки
+Согласки, , уснени, алвеоларни, непчени, меконепчени
рамни, лабијализирано
Носни, m, n, ŋ, ŋʷ
Стопирачки, безвучни, t, tʃ, k, kʷ
звучни, b, d, dʒ, ɡ, ɡʷ
струјни, безвучни, f, s, ʃ, χ, χʷ
звучни, z, ɣ, ɣʷ
вевни, r
апроксимантни, l, j, w
2.2 Самогласки
+Самогласки, , предни, централни, задни
затворени
средни
отоврени
3 Граматика
3.1 Морфологија
Во однос на личните заменки, кимантскиот разликува прво лице еднина и множина, второ лице еднина, учтиво и множина, трето лице машки и женски род и множина. Јазикот користи наставки за изведенките на глаголите.
3.2 Синтакса
Основниот зборовен редослед во реченицата кај кимантскиот е ист со останатите афроазиски јазици, односно, подмет-предмет-прирок. Поради падежите се забележува поозначен зборовен редослед. Кај именските фрази, именката е по прирошките определби.
4 Влијание
Поради фактот што јазикот е пред исчезнување поради силното влијание на амхарскиот јазик, голем број кимантски зборови се заменети со амхарски.
5 Наводи
* Zelealem Leyew. 2003. ''The Kemantney Language – A Sociolinguistic and Grammatical Study of Language Replacement''. Cologne: Rüdiger Köppe Verlag.
* David L. Appleyard. 1975. "A descriptive outline of Kemant," ''Bulletin of the School of Oriental and African Studies'' 38:316-350.
Димко Николов

Димко Николов, познат како Димко Драговчето, е македонски револуционер, битолски војвовда на Внатрешната македонска револуционерна организација.
1 Животопис
Димко Николов е роден на 27 октомври 1883 г. во битолското село Драгош, тогашна Отоманско Царство. Тој се приклучи на редовите на ВМОРО. Од 1908 година е војвода во Битолско. Тој беше убиен од андартскиот капетан Павле Илиев на 1 ноември 1908 г. .Погребан е во алеата на илинденците во црквата "Света Недела" во Битола.
Арчи Маунтбатен-Виндзор

Арчи Харисон Маунтбатен-Виндзор (англиски: Archie Harrison Mountbatten-Windsor) е роден на 6 мај 2019. Тој е син на принцот Хари, војвода од Сасекс и Меган, војвотката од Сасекс. Тој е правнук на Кралицата Елизабета II и е седми по ред во однос на наследството на престолот на Велика Британија.
1 Семејство
Арчи Харисон Маунтбатен-Виндзор е син на војводата и војвотката од Сасекс. Роден е рано на утро во 4 часот и 25 минути во болницата Портланд во Лондон. По тој повод во Лондон и во Канада биле осветлени повеќе објекти во различни бои. Крстен е од Надбискупот од Кантербери на 6 јули 2019 година. Тој има двојно државјанство на САД и на Велика Британија.
2 Титули
Арчи, како внук на кралицата Елизабета II е седми по ред за наследство на британскиот престол. За сега, на барање на неговите родители тој ја нема титулата на британски принц. Наместо тоа формалениот начин на обраќање кон него е Господар ''Арчи Харисон Маунтбатен-Виндзор''.
Самоска керамика

Самоска керамика или Источна Б сигилата е вид на староримска керамика со црвена обвивка.
Некои антички писатели честопати садовите со црвена обвивка ги нарекувале »Самоско«. Повеќето научници сметаат дека на исток се произведувал еден вид на керамика со црвен премаз во непознати центри, од кои се петпоставува дека еден бил кај Пријен. Производството траело во текот на 2 век. Садовите се извезувале во Италија под името »Самоско«.
Во почетокот оваа керамика била во црна боја, додека подоцна добила црвена обвивка. Се дели на А група и Б група. Во првата група се поквалитетни садови, од фино прочистена земја, со боја на цимет или темноцрвена, обвивката е нанесена во два слоја и е во портокалова боја.
Формите се различни, но отсуствуваат садови со релјеф.
Помладата керамика не е тврдо печена, има поедноставна форма и посветли бои.
Датирањето не е сигурно.
Самоска керамика е откриена готово во цела Грција, особено на Самос, потоа во Сирија јужна Русија, Палестина, Помпеја и Херкуланум.
1 Поврзано
* Тера сигилата
* Пергамска керамика
* Чандарли керамика
2 Надворешни врски
*
Гај Мариј

Гај Мариј роден во 157 година п.н.е. бил римски генерал и државник. Победник на цимбриските и југуртинските војни, тој ја добил титулата на конзул седум пати во текот на неговата кариера. Бил доста значаен и за неговите важни реформи на римските војски. Бил во центарот на парадигматска смена од милициите во средната Република до професионалното вооружување на доцната Република; тој, исто така, го подобрил ''пилумот'', дизајнирана да се искриви по удар, како и големи промени во логистичката структура на римската војска.
За неговата победа над инвазијата на германските племиња во цимбриската војна, тој бил прогласен за „трет основач на Рим“. Неговиот живот и кариера била многу значајна во трансформацијата на Рим од Република до Империја. Во рамките на политичкиот живот, тој помогнал во водењето на групата Популари против групата Оптимати на Лусиј Корнелиј Сула. Нивното соперништво достигнало врв во 88-87 п.н.е. за време на првата граѓанска војна на Сула. Една година подоцна, Мариј починал од природна смрт.
Азат (река)

Азат (|Ազատ) е ерменска река што тече низ провинциите (маргариите) Котајк и Арарат.
Се јавува на југо- западните падини на Гегамските Планини до реките Гохт и Ваксидор. Се влева во реката Аракс.
Горниот дел од потокот тече низ Клисурата Гарни, именувана по блиското село Гарни. Клисурата е позната по природните пентагонални и шестаголни колони на базалт, кои ја опкружуваат како ограда, а над кањонот се протега Планината Гарни.
Во средниот дел на потокот се наоѓа вештачкото Азатско Езеро со волумен од 70 милиони м<sup>3</sup>. Просечниот проток во устието е околу 6,51 м<sup>3</sup> / s, до максимум 35,9 м<sup>3</sup> / s.
Од 2000 година горниот тек на реката Азат и блискиот манастир Гегард се наведени на списокот за светско наследство на УНЕСКО. Овој дел е најпосетуваното туристичко одредиште во цела Ерменија. Манастирот бил изграден на наоѓалиште веднаш под изворот Амат, кој извира во карпа.
1 Галерија
2 Поврзано
* Реки и езера на Ерменија
* Азатско Езеро
Дулајски јазици

Дулајските јазици се подруга на кушитските јазици од групата на афроазиски јазици. Јазиците се зборуваат во Етиопија, во Регионот на јужните нации, народности и народи. Овие јазици сочинуваат дијалектен континуум, што значи еден со друг се многу слични.
1 Класификација
Поради тоа има и разлики при нивната внатрешна класификација. Со поголема сигурност утврдено е дека оваа група е составена од алејскиот и цамајскиот јазик. Разлики во однос на класификацијата постојат кај останатите дијалекти или јазици. Така на пример, според Бленч јазичните варијанти кои некои ги сметаат за дијалекти, тој ги класифицира како независни јазици, односно: добасејски јазик (дијалект на алејскиот), дихинански јазик (дијалект на алејскиот), габански јазик (дијалект на алејскиот), гергерејски јазик (дијалект на алејскиот), голангоански јазик (дијалект на алејскиот), горосејски јазик (дијалект на алејскиот) и харсоански јазик (дијалект на алејскиот).