Големо Куче (соѕвездие)

Големо Куче (лат. ''Canis Major'', CMa) — соѕвездие кое се наоѓа на јужната небесна полутопка. Во вториот век, тоа било вклучено во 48-те соѕвездија на Птоломеј и се вбројува меѓу 88-те современи соѕвездија. Неговото име е латинско за „Големо куче“ за разлика од соѕвездието Мало Куче; обете фигури обично се претставени како следење на соѕвездието на ловецот Орион низ небото. Млечниот Пат минува низ Големо Куче и неколку расеани јата лежат во неговите граници, особено М41.
Големо Куче ја содржи Сириус, најсветлата ѕвезда на ноќното небо, позната како „кучешка ѕвезда“. Светла е поради нејзината близина до Сончевиот Систем и нејзината внатрешна осветленост. Спротивно на тоа, другите светли ѕвезди на соѕвездието се ѕвезди на голема оддалеченост и голема сјајност. Со светлинска величина 1,5, Ипсилон Големо Куче (Адра) е втората најсветла ѕвезда на соѕвездието и најсветлиот извор на екстремно ултравиолетово зрачење на ноќното небо. Следни по осветленост се жолтобелиот суперџин Делта (Везен) со 1,8, синобелиот гигант Бета (Мирзам) со 2,0, синобелите суперџинови Ета (Алудра) со 2,4 и Омикрон <sup>2</sup> со 3,0 и белата спектроскопска бинарна Зета (Фуруд), исто така на 3.0. Црвениот хиперџин VY CMa е една од најголемите познати ѕвезди, додека неутронската ѕвезда RX J0720.4-3125 има полупрчник од само 5 км.
1 Историја и митологија
1.1 Во западната астрономија
Во античка Месопотамија, Сириус, наречена KAK.SI.SA<sub>2</sub> од Вавилонците, се гледала како стрела насочена кон Орион, додека јужните ѕвезди на Големо Куче и дел од Крма биле гледани како лак, наречени BAN во ''Каталозите на вавилонските ѕвезди'', кои датираат од околу 1100 п.н.е. Во подоцнежниот компендиум на вавилонската астрономија и астрологија насловен како MUL.APIN, Сириус, исто така била поврзана со воинот Нинурта, а лакот со Иштар, ќерката на Енлил. Нинурта била поврзан со подоцнежното божество Мардук, за кој се вели дека ја убила божицата на океаните Тијамат со голем лак и се поклонувала како главно божество во Вавилон. Античките Грци го замениле приказот со лак и стрела со приказ на куче.
Во грчката митологија, Големо Куче го претставувал кучето Лаел, подарок од Зевс за Европа; или понекогаш како кучето на Прокрида, нимфата на Дијана; или онаа дадена од Аурора на Кефал, толку позната по својата брзина што Зевс ја издигнал на небото. Исто така, се сметало дека претставува едно од ловечките кучиња на Орион, кои го гонеле Зајакот или му помагале на Орион да се бори против Бикот; а на овој начин се споменува од Аратос, Хомер и Хесиод. Старите Грци се однесуваат само на едно куче, но во римско време, Мало Куче се појавува како второ куче на Орион. Алтернативните имиња вклучуваат Canis Sequens и Canis Alter. Канис Сириус било името користено во ''Алфонсиновите табели'' од 1521 година.
Римскиот мит се однесува на Големо Куче како ''Кустос Европа'', кучето што ја чува Европа, но не успева да го спречи нејзиното киднапирање од Јупитер во форма на бик, и како ''кебрер Летеј'', „кучето чувар“. Во средновековната арапска астрономија, соѕвездието станало е''л-Калб ел-Акбар'', „Поголемото куче“, препишано како ''Алчелеб Алахбар'' од писателот од 17 век, Едмунд Чилмид. Исламскиот научник Абу Рајхан ел-Бируни го нарекува Орион како ''Калб ел-Џабар'', „Кучето на џинот“. Меѓу Меразиг во Тунис, овчарите забележуваат шест соѕвездија кои го означуваат преминот на сувата, топла сезона. Една од нив, наречена ''Мерзем'', ги вклучува ѕвездите на Големо Куче и Мало Куче и е предвесник на топлото време.
1.2 Во незападната астрономија
Во кинеската астрономија, современото соѕвездие на Големо Куче се наоѓа во Птицата Вермилион (南方朱雀;), каде што ѕвездите биле класифицирани во неколку посебни астеризми на ѕвезди. Воениот пазар (軍市;) бил кружен модел на ѕвезди што ги содржи Ни<sup>3</sup>, Бета, Xi<sup>1</sup> и Xi <sup>2</sup>, и некои ѕвезди од Зајак. ''Дивиот петел'' (野雞;) се наоѓал во средината на Воениот пазар, иако не е сигурно кои ѕвезди што прикажувале. Шлегел објавил дека можеби биле ѕвездите Омикрон и Пи Големо Куче, додека Бета или Ни <sup>2</sup> исто така биле предложени. Сириус била ''zh-Latn'' (zh), Небесниот Волк, што означува инвазија и грабеж. Југоисточно од Волк се наоѓал астеризмот ''zh-Latn'' (zh), небесниот лак и стрела, кој се толкува дека ги содржи Делта, Ипсилон, Ета и Капа Големо Куче и Делта Едро. Алтернативно, стрелката била прикажана од Омикрон <sup>2</sup> и Ета и нишана кон Сириус, додека лакот го сочинувале Капа, Ипсилон, Сигма, Делта и 164 Големо Куче, и Пи и Омикрон Крма.
И Маорите и народот на Туамоту ја препознавале фигурата на Големо Куче како посебен ентитет, иако понекогаш ја приклучувале во други соѕвездија. ''mi'', наречено и ''mi'' и ''mi'', („Собранието на mi или „Собранието на Сириус“) било соѕвездие на Маорите што ги вклучувало и Мало и Големо Куче, заедно со некои околни ѕвезди. Поврзано било ''mi'', наречено и како ''mi'' , Огледалото на mi, формирана од недефинирана група ѕвезди во Големо Куче. Тие го повикале Сириус ''mi'' и ''mi'', што одговара на две од имињата на соѕвездието, иако Рехуа било име кое се применува на други ѕвезди во различни маорски групи и други полинезиски космологии. Народот Туамоту го нарекувал Големо Куче како ''pmt'', „постојаното собрание на Такаруа“.
Народот Тарумба од реката Шоалхавен распознавал три ѕвезди на Големо Куче како ''dhu'' (Лилјак) и неговите две сопруги ''dhu'' (Г-ѓа Кафеава Змија) и ''dhu'' (Госпоѓа Црна Змија); бидејќи им досадно да го следат својот сопруг наоколу, жените се обидувале да го закопаат додека тој ловел вомбат низ нејзината дупка. Тој ги убива со копје и сите три се поставени на небото како соѕвездието ''dhu''. За народот Буронг од Викторија, Сигма Големо Куче се нарекувала ''weg'' (што стана официјално име на оваа ѕвезда ), а нејзините странични ѕвезди Делта и Ипсилон биле неговите две сопруги. Месечината Митјан се обидела да ја намами понатамошната сопруга (Ипсилон), но weg го нападнала и оттогаш талка по небото.
2 Карактеристики
Големо Куче е соѕвездие на летното (или зимското на северната полутопка) небо на јужната полутопка. Тоа граничи со Еднорог (кој лежи помеѓу него и Мало Куче) на север, Крма на исток и југоисток, Гулаб на југозапад и Зајак на запад. Кратенката со три букви за соѕвездието, усвоена од Меѓународниот астрономски сојуз во 1922 година, е „CMa“. Официјалните граници на соѕвездијата, поставени од белгискиот астроном Ежен Делпорт во 1930 година, се дефинирани со четириаголник; во екваторијалниот координатен систем, координатите на десното искачување на овие граници лежат помеѓу и , додека координатите на деклинација се помеѓу -11,03° и −33,25°.
3 Особини
3.1 Ѕвезди
Големо Куче е познато соѕвездие поради многуте светли ѕвезди. Тие ги вклучуваат Сириус (Алфа Големо Куче), најсветлата ѕвезда на ноќното небо, како и три други ѕвезди со светлинска величина 2,0. Понатаму, се смета дека две други ѕвезди претходно ги надминале сите други на ноќното небо - Адара (Ипсилон Големо Куче) со величина -3,99 околу 4,7 милиони години, а Мирзам (Бета Големо Куче) достигнал врв на -3,65 околу 4,42 милиони години. Друга ѕвезда, NR Големо Куче, ќе биде најсветлата со величина од -0,88 за околу 2,87 милиони години.
Германскиот картограф Јохан Бајер ги користел грчките букви Алфа преку Омикрон за да ги означи најистакнатите ѕвезди во соѕвездието, вклучувајќи три соседни ѕвезди како Ни и уште два пара како Кси и Омикрон, додека последователните набљудувачи назначиле дополнителни ѕвезди во јужните делови од соѕвездието кое тешко се забележувало од Средна Европа. Сонародникот на Бајер, Јохан Елерт Боде, подоцна ги додал Сигма, Тау и Омега; францускиот астроном Никола Луј де Лакај додал ѕвезди со букви a до k (иако ниедна не е во употреба денес). Џон Фламстид броел 31 ѕвезда, при што Лакај ги ставил 3 Големо Куче во Голуб како Делта Гулаб (Фламстид не го препознал Гулаб како посебно соѕвездие). Тој, исто така, означил две ѕвезди - неговите 10 и 13 Големо Куче - како Капа <sup>1</sup> и Капа <sup>2</sup> соодветно, но следните картографи како Френсис Бејли и Џон Бевис ја отфрлиле побледата поранешна ѕвезда, оставајќи ја Капа <sup>2</sup> како единствена Капа. Списокот на Фламстед со Nu <sup>1</sup>, Nu <sup>2</sup>, Nu <sup>3</sup>, Xi <sup>1</sup>, Xi <sup>2</sup>, Омикрон<sup>1</sup> и Омикрон<sup>2</sup> останал во употреба.
Сириус е најсветлата ѕвезда на ноќното небо со привидна величина −1,46 и една од најблиските ѕвезди до Земјата на растојание од 8,6 светлосни години. Нејзиното име доаѓа од грчкиот збор за „печење“ или „горење“. Сириус е исто така двојна ѕвезда: нејзиниот придружник Сириус B е бело џуџе со светлинска величина од 8,4 до 10.000 пати послабо од Сириус А за набљудувачите на Земјата. Двете кружат една околу друга на секои 50 години. Нивниот најблизок пристап последен пат се случил во 1993 година и тие ќе бидат на најголема разделба помеѓу 2020 и 2025 година. Сириус бил основа за античкиот египетски календар. Ѕвездата ја означило устата на Големо Куче на ѕвездениот атлас на Бајер.
Крилјата на Сириус биле означени како Бета и Гама Големо Куче. Исто така наречена Мирзам или Мурзим, Бета е синобела променлива ѕвезда ѕвезда од типот на Бета Кефеј со светлинска величина 2,0, која варира за неколку стотинки од светлинската величина во период од шест часа. Мирзам е оддалечена 500 светлосни години од Земјата, а нејзиното традиционално име значи „објавувач“, што се однесува на нејзината местоположба како „објавувач“ на Сириус, бидејќи се издига неколку минути пред Сириус. Гама, позната и како Мулифеин, е побледа ѕвезда со светлинска величина 4,12, во реалноста синобел светол џин од спектрален тип B8IIe која се наоѓа на 441 светлосна година од Земјата. Јота Големо Куче, која се наоѓа помеѓу Сириус и Гама, е уште една ѕвезда која е класифицирана како променлива ѕвезда ѕвезда од типот на Бета Кефеј, која варира од светлинска величина 4,36 до 4,40 во период од 1,92 часа. Таа е далечна синобела суперџиновска ѕвезда од спектрален тип B3Ib, околу 46.000 пати посветла од Сонцето и, на оддалеченост од 2500 светлосни години, 300 пати подалеку од Сириус.
Ипсилон, Омикрон<sup>2</sup>, Делта и Ета Големо Куче биле наречени ''ел-Аџари'' „девици“ во средновековната арапска традиција. Означувањето на десната страна на кучето на атласот на Бајер е Ипсилон Големо Куче, позната и како Адара. Со светлинска величина 1,5, таа е втора најсветла ѕвезда во Големо Куче и 23-та најсветла ѕвезда на небото. Таа е синобел суперџин од спектрален тип B2Iab, оддалечена околу 404 светлосни години од Земјата. Оваа ѕвезда е една од најсветлите познати екстремни ултравиолетови извори на небото. Таа е двојна ѕвезда; секундарната е со величина од 7,4. Нјзиното традиционално име значи „девици“, префрлени од групата ѕвезди само во Ипсилон. Во близина е Делта Големо Куче, наречена и Везен. Тоа е жолтобел суперџин од спектрален тип F8Iab и светлинска величина 1,84, на околу 1605 светлосни години од Земјата. Со традиционално име што значи „тежина“, Везен е 17 пати помасивна и 50.000 пати посјајна ѕвезда од Сонцето. Доколку се наоѓа во средината на Сончевиот Систем, би се протегал до Земјата бидејќи нејзиниот пречник е 200 пати поголем од Сонцето. Само околу 10 милиони години, Везен престанал да спојува водород во нејзиното јадро. Нејзината надворешна обвивка почнува да се шири и лади, а во следните 100.000 години ќе стане црвен суперџин бидејќи нејзиното јадро спојува сè потешки и потешки елементи. Откако ќе има јадро од железо, ќе се сруши и ќе експлодира како супернова. Сместена помеѓу Адара и Везен се наоѓа Сигма Големо Куче, позната како Унургунит кај народот Буронг и Вотјобалук, црвен суперџин од спектрален тип K7Ib кој неправилно варира помеѓу светлините 3,43 и 3,51.
Исто така наречена Алудра, Ета Големо Куче е синобел суперџин од спектрален тип B5Ia со сјајност 176.000 пати и пречник околу 80 пати поголем од Сонцето. Класифицирана како променлива ѕвезда од типот Алфа Лебед, Алудра варира во сјајноста со светлинска величина од 2,38 до 2,48 во период од 4,7 дена. Се наоѓа на оддалеченост од 1120 светлосни години. Западно од Адара се наоѓа Зета Големо Куче или Фуруд со величина од 3,0, оддалечена од Земјата околу 362 светлосни години. Тоа е спектроскопска бинарна форма, чии компоненти орбитираат една околу друга на секои 1,85 години, а комбинираниот спектар покажува главна ѕвезда од спектрален тип B2,5V.
Помеѓу овие ѕвезди и Сириус се наоѓаат Омикрон <sup>1</sup>, Омикрон <sup>2</sup> и Пи Големо Куче. Омикрон <sup>2</sup> е масивна суперџиновска ѕвезда околу 21 пати помасивна од Сонцето. таа е возрасна само седум милиони години, и го исцрпила снабдувањето со водород во нејзиното јадро и денес преработува хелиум. Тоа е променлива ѕвезда од типот Алфа Лебед која се подложува на периодични нерадијални пулсирања, кои предизвикуваат нејзината сјајност да се движи од светлинска величина од 2,93 до 3,08 во интервал од 24,44 дена. Омикрон <sup>1</sup> е портокалов суперџин од К-тип од спектрален тип K2.5Iab кој е неправилна променлива ѕвезда, која варира помеѓу привидни величини 3,78 и 3,99. Околу 18 пати помасивна е од Сонцето, со 65.000 пати поголема сјајност.
Северно од Сириус се наоѓаат Тета и Ми Големо Куче, Тета е најсеверната ѕвезда со Бајерова ознака во соѕвездието. Таа е стара околу осум милијарди години, и претставува портокалов џин од спектрален тип K4III кој е масивен околу Сонцето, но се проширил до 30 пати поголем од пречникот на Сонцето. Ми е повеќекратен ѕвезден систем кој се наоѓа на оддалеченост од околу 1244 светлосни години, неговите компоненти може да се забележат во мал телескоп како ѕвезда со жолта нијанса со големина од 5,3 и синкаста ѕвезда со јачина од 7,1. Посветлата ѕвезда е џин од спектрален тип K2III, додека придружничката е ѕвезда од главната низа од спектрален тип B9.5V. Ни<sup>1</sup> Големо Куче е џиновска ѕвезда со жолта нијанса со светлинска величина 5,7, оддалечена 278 светлосни години; таа е на прагот на видливост со голо око. Има придружник со величина од 8,1.
На јужните граници на соѕвездието се наоѓаат Капа и Ламбда Големо Куче. Иако имаат слични спектри и се блиску една до друга како што се гледа од Земјата, тие не се поврзани. Капа е променлива ѕвезда од тип Гама Касиопеја од спектрален тип B2Vne, која сјаела за 50% помеѓу 1963 и 1978 година, од светлинска величина 3,96 или повеќе на 3,52. Таа е оддалечена околу 659 светлосни години. Ламбда е синобело џуџе од главната низа од В-тип со привидна светлинска величина од 4,48 која се наоѓа на околу 423 светлосни години од Земјата. Таа е 3,7 пати поширока и 5,5 пати поголема од Сонцето и сјае со 940 пати поголема сјајност.
Големо Куче е исто така дом на многу променливи ѕвезди. EZ Големо Куче е Волф-Рајеова везда од спектрален тип WN4 која варира помеѓу светлините 6,71 и 6,95 во период од 3,766 дена; Причината за нејзината варијабилност е непозната, но се смета дека е поврзана со нејзиниот ѕвезден ветер и вртење. VY Големо Куче е далечен црвен хиперџин кој се наоѓа на приближно 3.800 светлосни години од Земјата. Таа е една од најголемите познати ѕвезди (понекогаш опишани како најголеми познати) и е исто така една од најсјајните со полупречник кој варира од 1.420 до 2.200 пати од пречникот на Сонцето и светлина околу 300.000 пати поголема од Сонцето. Нејзината денешна маса е околу 17 ± 8 сончеви маси, со исфрлање материјал од почетна маса од 25-32 соончеви маси. VY CMa е исто така опкружена со црвена рефлексивна маглина која е направена од материјалот исфрлен од силните ѕвездени ветрови на нејзината средишна ѕвезда. W Големо Куче е тип на црвен џин познат како јаглеродна ѕвезда - полуправилна променлива, таа се движи помеѓу светлините 6,27 и 7,09 во период од 160 дена. Ладна ѕвезда, има температура на површината од околу 2.900 К и полупречник 234 пати поголем од Сонцето, а нејзината оддалеченост се проценува на 1.444–1.450 светлосни години од Земјата. На другата крајност по големина е RX J0720.4-3125, неутронска ѕвезда со полупречник од околу 5 км. Таа е слаба, со привидна величина од 26,6. Нејзиниот спектар и температура се смета дека мистериозно се менуваат во текот на неколку години. Природата на промените е нејасна, но можно е тие да се предизвикани од настан како што е впивање на ѕвездата на насобирачкиот диск.
Тау Големо Куче е повеќекратен затемнувачки ѕвезден систем од типот на Бета Лира, кој варира од светлинска величина од 4,32 до 4,37 во текот на 1,28 дена. Нејзините четири главни составни ѕвезди се жешки ѕвезди од типот О, со комбинирана маса 80 пати поголема од онаа на Сонцето и сјаат со 500.000 пати поголема сјајност, но малку се знае за нивните поединечни својства. Петтата компонента, ѕвезда со светлинска величина 10, се наоѓа на растојание од 13,000 астрономски единици (0,21 светлосни години). Системот е стар само пет милион години. UW Големо Куче е уште една ѕвезда од типот на Бета Лира, оддалечена 3000 светлосни години од Земјата; таа е двојна затемнувачка ѕвезда која се движи по светлинска величина од минимум 5,3 до максимум 4,8. Има период од 4,4 дена; Нејзините компоненти се две масивни врели сини ѕвезди, едната е син суперџин од спектрален тип O7.5–8 Iab, додека нејзиниот придружник е малку поладен, помалку развоен и помалку прозрачен суперџин од спектрален тип O9.7Ib. Ѕвездите се 200.000 и 63.000 пати посјајни од Сонцето. Сепак, побледата ѕвезда е помасивна со 19 сончеви маси од 16-те на примарната. R Големо Куче е уште една двојна затемнувачка ѕвезда која варира од светлинска величина 5,7 до 6,34 во текот на 1,13 дена, со трета ѕвезда која орбитира околу овие две на секои 93 години. Краткоста на орбиталниот период и нискиот сооднос помеѓу двете главни компоненти го прават овој необичен систем од типот на Алгол.
Откриено е дека седум ѕвездени системи имаат планети. Ни<sup>2</sup> Големо Куче е стареечки портокалов џин од спектрален тип K1III со привидна величина 3,91 кој се наоѓа на околу 64 светлосни години оддалеченост. Околу 1,5 пати помасивна и 11 пати посјајна од Сонцето, орбитира во период од 763 дена од планета 2,6 пати помасивна од Јупитер. HD 47536 е исто така стареечки портокалов џин за кој е откриено дека има планетарен систем - повторувајќи ја судбината на Сончевиот Систем за неколку милијарди години додека Сонцето старее и станува џин. Спротивно на тоа, HD 45364 е ѕвезда оддалечена 107 светлосни години, која е малку помала и поладна од Сонцето, од спектрален тип G8V, која има две планети откриени во 2008 година. Со орбитални периоди од 228 и 342 дена, планетите имаат орбитална резонанца 3:2, што помага да се стабилизира системот. HD 47186 е уште една ѕвезда слична на сонцето со две планети; на внатрешниот - HD 47186 b - потребни се четири дена за да се заврши орбитата и е класифициран како Топол Нептун, додека надворешниот - HD 47186 c - има ексцентрична орбита од 3,7 години и има слична маса на Сатурн. HD 43197 е ѕвезда слична на Сонцето, оддалечена околу 183 светлосни години и има две планети: жешка планета со големина на Јупитер со ексцентрична орбита. Другата планета, HD 43197 c, е уште една масивна планета со малку долгнавеста орбита надвор од нејзината погодна зона.
Z Големо Куче е ѕвезден систем стар едвај 300.000 години составен од две ѕвезди од пред главната низа - ѕвезда FU Орион и Хербигова Ae/Be-ѕвезда, која се осветлила епизодно за две величини до светлинска величина 8 во 1987 година, 2000, 2004 и 2008 година. Помасивната Хербигова Ae/Be-ѕвезда е обвиткана во неправилен приближно сферичен кожурец од прашина кој има внатрешен пречник од 20 астрономски единици (3.0×10<sup>9</sup> км) и надворешен пречник од 50 астрономски единици (7.5×10<sup>9</sup> км). Кожурецот има дупка низ која свети светлина која покрива агол од 5 до 10 степени од неговиот обем. Двете ѕвезди се опкружени со голема обвивка од материјал што паѓа од оригиналниот облак што го формирал системот. И двете ѕвезди испуштаат материјал од млаз, а Хербигова Ae/Be-ѕвезда е многу поголема - долга 11,7 светлосни години. Во меѓувреме, FS Големо Куче е уште една ѕвезда со инфрацрвени емисии што укажуваат на компактна обвивка од прашина, но се смета дека е ѕвезда од главната низа која впива материјал од придружник. Се смета дека овие ѕвезди се значајни придонесувачи за меѓуѕвездената прашина.
3.2 Длабоконебесни тела
Појасот на Млечниот Пат минува низ Големо Куче, со само необично затемнување од меѓуѕвездени облаци од прашина. Светло е во североисточниот агол на соѕвездието, како и во триаголна област помеѓу Адара, Везен и Алудра, со многу ѕвезди видливи со двоглед. Големо Куче може да се пофали со неколку расеани јата . Единственото тело на Месје е M41 (NGC 2287), отворено јато со комбинирана привидна величина од 4,5, околу 2300 светлосни години од Земјата. Сместено на 4 степени јужно од Сириус, содржи контрастни сини, жолти и портокалови ѕвезди и покрива област со привидна големина на полната месечина - во реалноста со пречник од околу 25 светлосни години. Нејзините најсветли ѕвезди веќе се развиле во џинови. Најсветлата е ѕвезда со величина од 6,3 од спектрален тип К3. Во полето се наоѓа 12 Големо Куче, иако оваа ѕвезда е оддалечена само 670 светлосни години. NGC 2360, познат како Јатото на Каролина по нејзиниот откривач Керолин Хершел, е отворено јато кое се наоѓа на 3,5 степени западно од Мулифајн и има комбинирана привидна величина од 7,2. Со пречник од околу 15 светлосни години, тоа се наоѓа на 3700 светлосни години од Земјата, и е датирано на околу 2,2 милијарди години. NGC 2362 е мало, компактно расеано јато, оддалечено 5200 светлосни години од Земјата. Содржи околу 60 ѕвезди, од кои Тау Големо Куче е најсветлиот член. Сместено на околу 3 степени североисточно од Везен, покрива област со пречник од околу 12 светлосни години, иако ѕвездите изгледаат склопени околу Тау кога се гледаат преку двоглед. Тоа е многу младо расеано јато бидејќи неговите ѕвезди-членки се стари само неколку милиони години. На 2 степени југозападно од NGC 2362 се наоѓа NGC 2354 побледо расеано јато со светлинска величина 6,5, со околу 15 ѕвезди-членки видливи со двоглед. Сместена околу 30' североисточно од NGC 2360, NGC 2359 е релативно светла оддавна маглина во Големо Куче, со приближна светлинска величина од 10, што е 10.000 светлосни години од Земјата. Маглината е обликувана од HD 56925, нестабилна Волф-Рајеова ѕвезда вградена во неа.
Во 2003 година, било објавено дека преголемата густина на ѕвезди во регионот е Големо Куче, најблиската сателитска галаксија до Земјата. Сепак, останува дебата за тоа дали таа претставува нарушена џуџеста галаксија или всушност варијација на населението на тенок и дебел диск и спирална рака на Млечниот Пат. Истражувањето на областа дало само десет променливи ѕвезди од типот RR Лебед - во согласност со галактичиот ореол и населението на густи дискови на Млечниот Пат наместо посебна џуџеста сфероидална галаксија. Од друга страна, збиеното јато во Крма, NGC 2298 - кое се смета дека е дел од џуџестиот систем Големо Куче - е екстремно сиромашно со метал, што сугерира дека не настанало од дебелиот диск на Млечниот Пат, и наместо тоа е од вонгалактичко потекло.
NGC 2207 и IC 2163 се пар спирални галаксии во заемен однос лице в лице, кои се наоѓаат на 125 милиони светлосни години од Земјата. Пред околу 40 милиони години, двете галаксии имале блиска средба и денес се оддалечуваат; сепак, помалата IC 2163 на крајот ќе биде вградена во NGC 2207. Како што продолжува заемниот однос, гасот и прашината ќе бидат нарушени, што ќе предизвика екстензивна ѕвездообразба во двете галаксии. Супернови се забележани во NGC 2207 во 1975 година (тип Ia SN 1975a ), 1999 година (тип Ib SN 1999ec), 2003 година (тип 1b супернова SN 2003H 2003H супернова ( Супернова II) 2013ai). Се наоѓа на 16 милиони светлосни години, ESO 489-056 е неправилна џуџеста галаксија и ниска површинска сјајност која има една од најниските познати металичности.
4 Поврзано
* Мало Куче (соѕвездие)
* Изида
* Сириус
* Анубис
5 Наводи
5.1 Библиографија
******