procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Бунсенит

Бунсенит — природно појавена форма на никел(II) оксид, NiO. Се јавува како ретки темнозелени кристални облоги. Кристализира во кубниот кристален систем и се јавува како добро формирани кубни, октаедарски и додекаедарски кристали. Тој е член на периклазната група.
Првпат е опишан во 1868 година за примерок од хидротермална никел - ураниумска вена од Јохангеоргенштат, Рудни Планини, Саксонија, Германија и е именуван по германскиот хемичар Роберт Бунзен (1811–1899). Други наоѓалишта се рудникот за талк Скотија во близина на Бон Акорд, округ Барбертон, Трансвал, Јужна Африка и од Камбалда јужно од Калгурли, Западна Австралија. Јужноафриканската појава има докази за термичка метаморфизам на метеорит богат со никел. Бунсенитот таму се појавува поврзан со домашен бизмут, анабергит, аеругит, ксантиозит во Германија; и со либенбергит, треворит, никелоан серпентин, никелоан лудвигит, виоларит, милерит, гаспеит, нимит и бонакордит во јужноафриканската појава.
1 Наводи
Буковскит

Буковскит (исто така познат како „''глина од Кутна Хора''“) — минерал од железен арсенат сулфат со формула: Fe<sub>2</sub>(AsO<sub>4</sub>)(SO<sub>4</sub>)(OH)·7H<sub>2</sub>O кој формира нодули со површина во облик на бубрег. Под микроскоп, овие нодули изгледаат како збир од ситни иглички слични на гипс. Некои може да се видат со голо око и се наоѓаат во внатрешноста на нодулите.
Буковскитот првпат е опишан од јамски купишта од средниот век, каде што сулфатните руди биле ископани во Канк, северно од Кутна Хора во Бохемија, Чешка, како и други стари наоѓалишта во близина. Неодамна е дефиниран и признаен, а одобрен е од Меѓународното минералошко здружение (ИМА) во 1969 година.
Буковскитот бил собиран одамна од обраснатите јамски купишта од страна на жителите на Кутна Хора. Се користел за труење полски глувци и други полски штетници. Оваа отровна глина, позната и под името на местото како „глина од Кутна Хора“, била широко позната и се сметала за „арсен“ (арсенски триоксид). Во 1901 година, Антонин Буковски (1865–1950), чешки хемичар, кој ги проучувал минералите од старите јамски купишта, докажал дека станува збор за арсенат.
Бузерит

Бузерит — хидриран слоевит минерал од манган оксид со номинална хемиска формула . Минералот е именуван по швајцарскиот хемичар, професор Вилхелм Бузер (1917-1959), кој прв го идентификувал во 1952 година во длабокоморските манганови нодули. Бузер го нарекол 10 Å манганат бидејќи периодичноста во насоката на натрупување на слоевите била 10 Å. Преименуван е во бузерит во 1970 година од страна на номенклатурната комисија на Меѓународното минералошко здружение (ИМА).
Поновите кристалографски студии покажаа дека бузеритот не е посебен минерален вид, туку форма со два водни слоја од филоманганат бирнесит со еден воден слој, кој има карактеристична периодичност од 7 Å нормално на слоевите MnO<sub>2</sub>. Кога се вади од вода, бузеритот може да изгуби еден слој вода и да се трансформира во бирнесит. Сепак, некои бузеритни минерали се отпорни на дехидратација до различен степен, во зависност од структурата на меѓуслојот. Бузеритот од морските феромангански нодули се трансформира во бирнесит при загревање на 110 °C во тек на неколку часа.
Природниот бузерит најчесто е ситнозрнет и слабо кристализиран. Слоевите на MnO<sub>2</sub> генерално се наредени по случаен избор како кај вернадитот, кој е турбостратичен бирнесит. Поради оваа причина, бузерит во литературата е именуван и како вернадит од 10 Å.
Врската помеѓу кристалната структура и својствата на хидрираните филоманганати ја проучувале Њутн и Квон (2018) користејќи молекуларни симулации:
Бузеритот реагира силно со метали во трагови поради присуството на октаедарски Mn4 <sup>+</sup> празнини во слојот MnO<sub>2</sub>. Дефектната структура на филоманганатите од семејството бузерити-бирнесити им овозможува клучна геохемиска улога во многу еколошки системи кои влијаат на составот на почвата и водата преку размена на катјони и адсорпција на метали во трагови. Малите варијации во нивниот структурен и хемиски состав честопати резултираат со драматична разлика во нивната хемиска реактивност.
Збогатувањето со Co2<sup>+</sup>, Ni2<sup>+</sup> и Cu2<sup>+</sup> на вернадит од 10 Å во манганови нодули е разновидно.
Коњ (хороскопски знак)

Коњ (zh-Hant, , ) — седмо од дванаесетте животни во кинескиот зодијак, поврзан со кинескиот календар. Во Кина постои долга традиција на коњи во митологијата. Извесни одлики на коњската природа се сметаат за својствени на годината на коњот и оние родени во таква година (со таков знак). Коњските аспекти воедно може се присутни кај личност ако е таа е родена во коњски час. Годината на коњот е поврзана со симболот на земската гранка zh-Hant.
1 Историја
Месечевиот календар се користи уште од XIV век п.н.е.. Митовите велат дека легендарниот Жолт Цар, првиот кинески цар, во 2637 г. п.н.е. го осмислил месечевиот календар, кој ги следи циклусите на Месечината. Друга легенда вели дека Жадниот Цар приредил трка на животните, за да го определи нивниот редослед на календарот. Оваа легенда датира од династијата Хан (201 п.н.е. – 220 н.е.). Почнувајќи со Танг (VIII век), зодијачките животни биле претставувани на фигури со човечко тело и животинска глава.
2 Годините и петте елементи
Луѓето родени во овие датумски опсези се родени во „Година на коњот“ со некој од следниве елементни знаци:
Почетен датум, Завршен датум, Небесна гранка
25 јануари 1906, 12 февруари 1907, огнен коњ
11 февруари 1918, 31 јануари 1919, земјен коњ
30 јануари 1930, 16 февруари 1931, метален коњ
15 февруари 1942, 4 февруари 1943, воден коњ
3 февруари 1954, 23 јануари 1955, дрвен коњ
21 јануари 1966, 8 февруари 1967, огнен коњ
7 февруари 1978, 27 јануари 1979, земјен коњ
27 јануари 1990, 14 февруари 1991, метален коњ
12 февруари 2002, 31 јануари 2003, воден коњ
31 јануари 2014, 18 февруари 2015, дрвен коњ
17 февруари 2026, 5 февруари 2027, огнен коњ
4 февруари 2038, 23 јануари 2039, земјен коњ
23 јануари 2050, 10 февруари 2051, метален коњ
9 февруари 2062, 28 јануари 2063, воден коњ
27 јануари 2074, 14 февруари 2075, дрвен коњ
14 февруари 2086, 2 февруари 2087, огнен коњ
1 февруари 2098, 20 јануари 2099, земјен коњ
3 Основни астролошки елементи
Земска гранка:, ву
Елемент:, оган
Јин-јанг:, јанг
Месечев месец:, 7 јуни - 6 јули
Среќни броеви:, 1, 4, 5, 7, 9; Се одбегнуваат: 2, 3, 6
Среќни цветови:, сончоглед, јасмин
Срреќни бои:, златна, жолта, црвена, сина; Се одбегнуваат: портокалова, зелена, темнозелена
Годишно време:, лето
Среќни/поврзани земји:, ЈАР, Мексико, Бразил, Монголија, Романија, Колумбија
4 Поврзано
* Кинески зодијак
* Кинеска астрологија
* Кинеска Нова година
5 Библиографија
* Hale, Gill (2002). ''The Practical Encyclopedia of Feng Shui''. New York: Barnes and Noble Books.
* “.” ''University of Washington''.
Битизит

Битизит — реток минерал кој припаѓа на групата селениоди'','' природни селениди составени од метални елементи и селениум. Формулата на битизит е Cu<sub>2</sub>SbSe<sub>2</sub>, што значи дека се состои од бакар (Cu), антимон (Sb) и селениум (Se).
1 Историја и именување
Минералот битизит е формално признат како нова минерална врста од страна на Меѓународната минералошка асоцијација (ИМА) во рамките на програмата за именувања. Името „битизит“ произлегува од неговото типско наоѓалиште, населбата Битиз во Бохемија, Чешка.
2 Физички својства
Битизитот има неколку карактеристични физички својства:
* Бојa: челично-сива со метален сјај.
* Сјај: метален.
* Цврстина: околу 2–3 според Мосовата скала.
* Густина: пресметана околу 6.324 g/cm³ — што укажува на висока специфична тежина.
* Кристален систем: орторомбичен (со три различни оски под агли од 90°).
Во одразено светло, битизитот покажува слаба ''плеохроизам'' (изменување на бојата при различни агли на осветлување), со сива боја со жолтеникави нијанси.
3 Структура и хемија
Минералот битизит е селенида на бакар и антимон, со основна хемиска формула Cu<sub>2</sub>SbSe<sub>2</sub>. Тој е дел од поголема група на минерали кои го комбинираат бакар со антимон и селениум, и структурно е блиску поврзан со други Cu-Sb-Se минерали како пермингеатит и прибрамит.
4 Наоѓалишта и геолошка средина
Битизитот за првпат е откриен во рударскиот регион околу градот Прибрам во Централна Бохемија, Чешка. Овие области се познати по својата богата минерална фација, вклучувајќи голем број редки селенидни минерали.
Минералот обично се наоѓа како анедрални зрна (без добро дефинирани кристални лица), често во асоцијација со други селенидни минерали.
5 Наводи
Mentha aquatica

''Mentha aquatica'' (воднo нане; лат. ''Mentha hirsuta'' Huds.) — повеќегодишно цветно растение од родот нане, Lamiaceae. Овој вид расте на влажни места и е од домородно потекло во поголемиот дел од Европа, Северозападна Африка и Југозападна Азија.
1 Опис
Водното нане е тревна ризоматозна повеќегодишна билка која расте во висина до 90 сантиметри. Стеблата се со квадратен пресек, зелени или виолетови и променливо влакнести до речиси без влакна. Ризомите се широко распространети, месести и имаат влакнести корени. Листовите се јајцевидни до јајцевидно-копјести, долги 2 до 6 сантиметри и широки 1 до 4 сантиметри, зелени (понекогаш виолетови), спротивни, назабени и се менуваат од влакнести до речиси без влакна. Цветовите на воденото нане се ситни, густо натрупани, виолетови, цевчести, розови до јоргованести и образуваат терминална хемисферична инфлоресценција. Цветањето е од средината до крајот на летото. Воденото нане ја посетуваат многу видови инсекти и може да се одликува со обопштен синдром на опрашување, но може да се шири и преку подземни ризоми. Сите делови од растението имаат изразен мирис на нане. Неразгранети растенија, без влакна, со потесни лисја и побледи цветови, по потекло од областите на Шведска и Финска во близина на Балтичкото Море, се нарекуваат ''Mentha aquatica'' var. ''litoralis''.''Mentha aquatica'' е полиплоид, со 2 ''n'' = 8 ''x'' = 96 хромозоми.
2 Таксономија
''Mentha aquatica'' првпат ја опишал Карл Линеј во 1753 година. Како и другите видови ''Mentha'', таа подоцна била преопишана под различни имиња. Во јули 2019 година, ''Plants of the World Online'' наведува 87 синоними, вклучувајќи четири облици или сорти што не ги признава. Одгледуваната ''Mentha citrata'' (исто така позната како бергамотско нане) се смета за сорта на овој вид.
Во спој со ''Mentha spicata'' (кадраво нане) го дава хибридот ''Mentha piperita'' (питомо нане), стерилен хибрид. Со ''Mentha suaveolens'' (јаболково нане) го дава хибридот ''Mentha'' × ''suavis,'' со ''Mentha arvensis'' (полско нане) го дава хибридот ''Mentha'' × ''verticillata, а'' со ''M. arvensis'' и ''M. spicata'' го дава тровидниот хибрид ''Mentha'' × ''smithiana''.
3 Распространетост и живеалиште
Водното нане е домородно во поголемиот дел од Европа, Северна Африка и Западна Азија. Однесено е во Северна и Јужна Америка, Австралија и некои атлантски острови.
Како што навестува неговото име, водното нане се јавува во плитките делови на потоци, реки, барички, насипи, ровови, канали, влажни ливади и мочуришта. Ако растението расте во самата вода, се издига над површината на водата. Главно се јавува на благо кисели до варовнички (често е на мек варовник) минерални или тресетливи почви.''M. aquatica'' може да се појави во одредени живеалишта на тресетишта.
4 Употреба
Може да се користи во исхраната и за правење билен чај. Одгледуваната сорта позната како eau de Cologne mint или бергамотно нане се користи за производство на масло од mentha citrata, познато и како масло од бергамот нане, состојка што се користи во парфимеријата (да не се меша со есенцијално масло од бергамот).
5 Галерија
Бултфонтеинит

Бултфонтеинит, првично дутоиспанит — розов, светло-кафеав или безбоен минерал со хемиска формула Ca<sub>2</sub>SiO<sub>2</sub>(OH,F)<sub>4</sub>. Откриен е во 1903 или 1904 година во рудник во близина на Бултфонтеин во Јужна Африка, по кој е именуван минералот, а бил опишан во 1932 година.
1 Опис
Бултфонтеинитот е проѕирен и има боја од бледо розова или светло кафеава до безбојна. Минералот се јавува како зрачни призматични ацикуларни кристали и радијални сферули до 2 цм.
2 Структура
Кристалната структура на бултфонтеинитот се состои од ленти од [Ca<sub>4</sub>Si<sub>2</sub>O<sub>4</sub>]<sup>8+</sup>,кои се протегаат по должината на ''c-''оската од 5,67 Å, држани заедно со врски Ca–O–Ca, Ca–F–Ca, Ca–H<sub>2</sub>O–Ca и Ca–O–Si. Атомите на силициум се јавуваат во изолирани тетраедри, а атомите на калциум имаат седумкратна координација, добиена од триаголна призма со седми атом присутен на една од квадратните површини.
3 Историја
Во 1903 или 1904 година, еден рудар го открил првиот примерок од бултфонтеинит на ниво од 480 стапки во рудникот Бултфонтеин во Кимберли, Јужна Африка. Минералот се појавил во неколку стотици стапки висок куп од фрагменти од долерит и шкрилци, опкружени со кимберлит. Примерокот, за кој погрешно се сметало дека е натролит, му бил даден на Алфеус Ф. Вилијамс. Неколку години подоцна, дополнителни примероци биле пронајдени од Ц.Е. Адамс во блискиот рудник Дутоитспан и предадени на Музејот Мекгрегор во Кимберли. Кратко пред 1932 година, минералот бил пронајден на околу 160 километри југоисточно од Кимберли кај рудникот Џагерсфонтејн во колонијата Оринџ Ривер.
Откако Џон Пари и Ф.Е. Рајт го опишале минералот афвилит во 1925 година, Вилијамс препознал дека неговите примероци од бултфонтеинит не биле натролит, туку веројатно биле нов минерален вид. Хемиската анализа од страна на Џон Пари и кристалографското и оптичкото одредување од страна на Рајт докажале дека станува збор за нов минерал. Минералот бил опишан од Пари, Вилијамс и Рајт во 1932 година и именуван како ''бултфонтеинит''. Нивниот оригинален опис не го наведува експлицитно потеклото на името, но веројатно е именувано по рудникот во кој е откриен. Порано истата година во својата книга ''„Генезата на дијамантот“'', Вилијамс го нарекол минералот дутоиспанит, име кое „очигледно било отфрлено“. Кога било основано Меѓународното минералошко здружение, бултфонтеинитот бил признат како валиден минерален вид.
Материјалот за типографија се чува во Англија на Универзитетот Кембриџ и во Природонаучниот музеј во Лондон.
4 Појава
Бултфонтеинитот е пронајден во Австралија, Боцвана, Канада, Израел, Јапонија, Јордан, Русија, Јужна Африка и САД. Минералот за прв пат е пронајден надвор од Јужна Африка во американската држава Калифорнија во 1955 година. Бултфонтеинитот е пронајден заедно со афвилит, апофилит, калцит, натролит, ојелит, скавтит и ксонотлит.
На типската локација, минералот се појавил во голема структура од фрагменти од долерит и шкрилец во цевка од кимберлит. Во Крестмор, Калифорнија, бултфонтеинитот се формирал во контактната зона на термички метаморфозиран варовник.
5 Наводи
Библиографија
****
Бистромит

Бистромит — редок оксиден минерал од групата оксиди и хидроксиди, со хемиска формула MgSb<sub>2</sub>O<sub>6</sub>, што значи дека се состои од магнезиум (Mg), антимон (Sb) и кислород (O).
1 Хемиски состав и класификација
Минералот бистромит има идеална хемиска формула MgSb<sub>2</sub>O<sub>6</sub>. Оваа формула го одразува магнезиумот и антимонот како главни метални компоненти, додека кислородот ја исполнува оксидната фаза. Според систематската класификација на минерали, бистромит припаѓа на оксидите и хидроксидите, каде што оксидни минерали се оние чии основни градежни единици се метал-анјонски (M–O) врски.
2 Кристална структура
Бистромит кристализира во тетрагонален кристален систем, со просторна група ''P4/nmm'' и параметри на единична ќелија приближно a = 4.68 Å и c = 9.21 Å.
3 Физички својства
Минералот има карактеристични физички својства кои го одвојуваат од другите минерали:
* Боја: обично сино-сива до жолтеникаво-сива.
* Сјај: земјен до метален.
* Очекувана тврдина: околу 7 според Мосовата скала, што укажува на релативно висока тврдина.
* Структура: честопати се јавува како масивни агрегати или субмикроскопски делови во руди.
4 Откритие и историја
Минералот бистромит е опишан и именуван по шведскиот хемичар и кристалограф Андерс Бистром, кој истражувал синтетички соединенија со слична хемиска формула.
Првите примери на минералот биле документирани од рудници во сојузната држава Сонoра во Мексико.
5 Геолошка средина и појава
Бистромит се јавува во хидротермални оксидни руди каде што доминира антимон и често е поврзан со други минерали како стбиконит и кварц.
6 Наводи
Византиевит

Византиевит — редок и исклучително сложен силикатно–боратно–фосфатен минерал, признаен како посебна минерална врста од Меѓународната минералошка асоцијација (ИМА) во 2009 година. Се одликува со многу комплексен хемиски состав и уникатна кристална структура.
1 Формула и класификација
Хемиската формула на византиевит е: Ba<sub>5</sub>(Ca,REE,Y)<sub>22</sub>(Ti,Nb)<sub>18</sub>(SiO<sub>4</sub>)<sub>4</sub>[(PO<sub>4</sub>),(SiO<sub>4</sub>)]<sub>4</sub>(BO<sub>3</sub>)<sub>9</sub>O<sub>22</sub>[(OH),F]<sub>43</sub>(H<sub>2</sub>O)<sub>1.5</sub>. Оваа формула ја одразува исклучителната хемиска сложеност на минералот, кој содржи бариум (Ba), калциум (Ca), ретки земјени елементи (REE), итриум (Y), титаниум (Ti), ниобиум (Nb), како и комбинација од силикатни, фосфатни и боратни групи.
Според Штрунцовата минерална класификација, византиевит припаѓа на групата силикати (несосиликати со дополнителни анјони).
2 Откритие и именување
Византиевит е првпат опишан и официјално признат како нов минерал во 2009 година, по неговото откривање во карпите на масивот Дара-и-Пиоз во Таџикистан. Оригиналниот научен опис е објавен од Соколова, Паутов, Агаханoв, Атали и Хоторн во списанието ''Acta Crystallographica Section A''.
Името на минералот е избрано како алузија на структурната сложеност и хемиската разновидност на неговата кристална решетка, споредена со комплексната културна и политичка структура на Византиското Царство.
3 Физички и оптички својства
* Боја: Кафеава до кафеави нијанси
* Сјај: Стаклест до благо масен на површините на кршење
* Проѕирност: Проѕирен до полупроѕирен
* Тврдина: 4,5–5 според Мосовата скала
* Трага: Бледо жолта
* Густина: Приближно 4,10 (измерена)
* Кристален систем: Тригонален (просторна група ''R3'')
* Кристална форма: Ламеларни и табличести зрна, сплескани по {001}
Оптички, византиевит е унијаксен (−) со високи индекси на пречупување, што е карактеристично за минерали со голема густина и сложена структура.
4 Геолошка појава
Византиевит е познат првенствено од неговото типско наоѓалиште во масивот Дара-и-Пиоз во планините Тјен-Шан во Таџикистан. Се појавува во минерални асоцијации поврзани со алкални карпи и пегматитски средини, заедно со минерали како микроклин, пирофанит и кварц.
5 Кристална структура и хемија
Деталните кристалографски истражувања покажуваат дека византиевит е еден од ретките природни минерали кои во истата структура содржат силикатни, фосфатни и боратни групи. Неговата структура се состои од мрежа на полиедарни позиции зафатени од различни катјони и разновидни анјонски групи, што придонесува за неговата извонредна структурна комплексност.
6 Наводи
Orrorin

''Orrorin tugenensis'' е еден од најстарите познати рани хоминини во човечката еволуциска историја. Овој вид живеел пред околу 6 милиони години во источна Африка, поточно во регионот на Туген Хилс во Кенија. Името „Орорин“ на јазикот на локалното племе Туген значи „оригинален човек“, а „тугененсис“ се однесува на местото на откритие.
1 Откритие и фосили
Фосилите се откриени во 2000 година од француските палеонтолози Брижит Сенут и Мартин Пикфорд, за време на експедиција во Кенија. Досега се пронајдени околу 20 фосили од најмалку пет индивидуи, вклучувајќи фрагменти од бедрена коска (фемур), делови од вилица, заби, рачна коска и палец. Овие фосили се датирани помеѓу 6,2 и 5,8 милиони години, што го прави Орорин еден од најстарите кандидати за предок на модерните луѓе.
2 Карактеристики и значење
Орорин покажува знаци на бипедализам (одење на две нозе), што е клучна карактеристика во човечката еволуција. На пример, бедрената коска има жлебови кои укажуваат на прицврстување на мускули слични на оние кај бипедалните суштества, иако веројатно сè уште се качувал по дрвја. Забите се мали со дебела емајл, слични на оние кај модерните луѓе, а не како кај австралопитеците, што предизвикува дебати дали Орорин е директен предок на родот Homo (каде припаѓаат луѓето) или е странична гранка.
Буковит

Буковит — редок селенид минерал со формула TI<sub>2</sub>Cu<sub>3</sub>FeSe<sub>4</sub>. Тоj е кафеавo-црн метален минерал кој кристализира во тетрагоналниот систем.
Првпат е опишан во 1971 година како појава во рудникот за ураниум Буков, наоѓалиште Рожна, Височинска област, Моравија, Чешка. Забележан е и во Скрикерум, во близина на Трисерум, Калмар, Шведска; во близина на Верне-ла-Варен, Пуј-де-Дом, Франција; и Туминико, Сиера де Качо, покраина Ла Риоха, Аргентина.
1 Карактеристики
Буковитот е сулфид на талиум, бакар, железо и селен. Неговата хемиска формула била редефинирана во декември 2023 година, станувајќи: (Cu<sub>3</sub>Fe) Σ <sub>4</sub>TI<sub>2</sub>Se<sub>4</sub>. Кристализира во тетрагоналниот систем. Се наоѓа во форма на мали кристали, до 2 милиметри, понекогаш вградени во други селениди; исто така масивни. Неговата тврдост на Мосовата скала е 2, што значи дека е мек минерал.
Според никел-струнцовата класификација, припаѓа на «02.BD: Метални сулфиди, M:S > 1:1 (главно 2:1), со Hg, Tl» заедно со следниве минерали: имитрит, гортдрумит, балканит, даниелзит, донхаризит, карлинит, мурунскит, талкусит, рохаит, халкоталит, сабатиерит, кроокесит и бродткорбит.
2 Формирање и наслаги
Се наоѓа во вени од хидротермално потекло кои содржат селен. Обично се наоѓа поврзан со други минерали како што се: клаусталит, ескеборнит, еукаирит, камеанит, умангит, хакит, сабатиерит, кроокесит, ферозелит, кадмозелит, уранинит, кварц или хематит, меѓу другите. Откриен е во 1971 година во рудникот Буков, во наоѓалиштето Рожна, во Жар над Сазаву (Височина, Чешка). Исто така, е опишан и на други места во Чешка, Франција, Германија, Шведска и Аргентина.
Будингтонит

Будингтонит — амониумски фелдспат со формулата NH<sub>4</sub>AlSi<sub>3</sub>O<sub>8</sub> (забелешка: некои извори додаваат 0.5H<sub>2</sub>O во формулата). Се формира со хидротермална промена на примарните минерали на фелдспат. Тој е индикатор за можни наслаги на злато и сребро, бидејќи тие можат да се концентрираат со хидротермални процеси. Кристализира во моноклиничниот кристален систем и е безбоен до бел со стаклест сјај. Неговата структура е аналогна на онаа на високо санидин (KAlSi<sub>3</sub>O<sub>8</sub>). Будингтонитот има тврдост од 5,5 и специфична тежина од 2,32.
Будингтонитот е откриен во 1964 година во рудникот Сулфур Бенк во близина на Клир Лејк во округот Лејк, Калифорнија. Клир Лејк е на северниот крај од геотермалната област Гејзери. Исто така, се јавува во областа Тонопа, Невада и во хидротермалните области во Нов Зеланд и Јапонија. Забележан е и во седиментната фосфорна формација во Ајдахо, Јужна Дакота, Вајоминг и Монтана. Се јавува во наоѓалиштето на нафтен шкрилец, во близина на Просерпајн, Квинсленд, Австралија.
Именуван е по Артур Франсис Бадингтон (1890–1980), петролог на Универзитетот Принстон.
1 Хемиски карактеристики
Тој е безводен амониум алумосиликат. Молекуларната структура е онаа на зеолитски безводен тектосиликат, од типот на фелдспат.
Покрај елементите во неговата формула, обично содржи нечистотии како што се магнезиум, калциум, бариум, натриум и калиум.
2 Формирање и наслаги
Се формира на ниска температура преку хидротермална замена на плагиокласот во андезитната карпа, изменета од топли флуиди што содржат амонијак; пронајден е и во метаморфозирана риолитска карпа и во седиментна фосфоритна формација.
Често се наоѓа поврзан со други минерали како што се: плагиоклас, сулфур, стибнит, пирит, марказит, амонијакрозит, гипс, барит, анатаза, монтморилонит, илилит, албит или каолинит.
3 Понатамошно читање
**
Партнери (филм)

„Партнери“ (англиски: ''Pardners'') – филм на режисерот Норман Таурог од 1956 година. Главните улоги ги играат: Дин Мартин, Џери Луис и Лори Нелсон.
1 Синопсис
Слим и Вејд се синови на некадашните партнери на еден ранч. Вејд, синот на многу богата жена, го придружува Слим на Дивиот запад за да научи да биде каубој. Ранчот со кој управува Слим се наоѓа во финансиски тешкотии, а една банда (која своевремено го убила татко му) сака да ја преземе контролата на ранчот. Сепак, со помош на Вејд, Слим успева да го одбрани својот имот...
САМ фотосинтеза

CAM фотосинтеза, или метаболизам на красулацеанската киселина, е пат на фиксација на јаглерод што некои растенија го развиле како адаптација на сува клима. Кај растенијата што користат целосна CAM фотосинтеза, стомите на листовите остануваат затворени во текот на денот за да се намали евапотранспирацијата, но се отворени ноќе за да се собере јаглерод диоксид. Јаглерод диоксидот се складира како четиријаглена јаболкова киселина ноќе во вакуолите, а потоа во текот на денот се транспортира до хлоропластот каде што се претвора назад во јаглерод диоксид, кој потоа се користи за време нафотосинтезата. Претходно собраниот јаглерод диоксид е концентриран околу ензимот RuBisCO, што ја зголемува ефикасноста на фотосинтезата.
Овој тип на метаболизам за првпат е проучен кај растенија од семејството ''Crassulaceae''. Тие главно вклучуваат сукуленти.
Браунмилерит

Браунмилерит — редок оксиден минерал со хемиска формула . Именуван е по Лорин Томас Браунмилер (1902–1990), главен хемичар на компанијата за цемент Алфа Портланд, Истон, Пенсилванија.
1 Откривање и појава
Хемиското соединение за прв пат е препознаено во 1932 година и именувано по хемичарот кој го идентификувал. Природно појавената минерална форма на соединението за прв пат е препознаена во 1964 година за појавувања во вулканот Белерберг, Етринген, Мајен-Кобленц, Германија.
На типската локација, минералот се јавува во варовнички блокови кои се содржани во вулкански тек. Варовничките блокови претрпеле термичка метаморфизам. Минералот се јавува и во термички изменетите слоеви на формацијата Хатрурим во Израел. Минералите поврзани со кафеавиот милерит во локацијата Мајен вклучуваат калцит, етрингит, воластонит, ларнит, мајенит, гехленит, диопсид, пиротит, гросуларен, шпинел, афвилит, џенит, портландит и јасмундит. Во австриска појава во близина на Клох, се наоѓаат мелилит, мајенит, воластонит, калсилит и корунд. Во областа Хатрурим се поврзани спурит, ларнит и мајенит.
Минералот е сличен на фазите на калциум алуминоферит кои најчесто се наоѓаат како компоненти на портландскиот цемент.
2 Катализаторски својства
Браунмилеритот е високо активен катализатор за реакција на ослободување на кислород при неутрална pH вредност.
3 Хемија
Во својот идеален, чист состав, кафеавиот милерит (Ca<sub>2</sub>FeAlO<sub>5</sub>) се состои од по еден дел железо (Fe) и алуминиум (Al), два дела калциум (Ca) и пет дела кислород (O). Ова одговара на масен удел (тежински процент) од 22,984 тежински% Fe, 11,104 тежински% Al, 32,989 тежински% Ca и 32,923 тежински% O.
Кај природните кафеав милерит, овие вредности можат малку да варираат во зависност од условите на формирање (притисок, температура, транспорт на маса). Понатаму, може да бидат присутни и надворешни нечистотии. На пример, во минералните примероци испитани од формацијата Хатрурим во Регионалната асоцијација Тамар во Израел, пронајдени се мали нечистотии од 1,5 тежински% титаниум диоксид (TiO<sub>2</sub>) и 0,1 тежински% хром(III) оксид (Cr<sub>2</sub>O<sub>3</sub>).
4 Кристална структура
Браунмилеритот кристализира во орторомбичната просторна група Ibm2 (просторна група бр. 46, позиција 2) со параметри на решетката a = 5,584 Å; b = 14,60 Å и c = 5,374 Å и 4 формулни единици по единична ќелија.
Крстин Чулаковски

Крстин Чулаковски-Кичо (, - , ) — припадник на македонското националноослободително и комунистичко движење и учесник во Антифашистичката војна во Вардарскиот дел на Македонија.
1 Животопис
Крстин Чулаковски бил роден во Бистрица, Битолско, во 1920 година. Од почетокот на окупацијата во април 1941 бил меѓу најактивните членови на антиокупаторското движење.
Бил борец на Битолскиот партизански одред „Гоце Делчев“ од неговото основање на 20 мај 1943 година, и тука заедно со Фана Кочовска, бил одговорен за санитетскиот оддел на првата чета.
Во август 1943 година станал член на Околискиот комитет на КПМ во Битола.
Загинал во судир на Битолскиот партизански одред „Гоце Делчев“ со германската војска во времето на разоружување на италијанскиот граничен гарнизон.
2 Почести
* Една улица во населбата Буковски Ливади во Битола го носи неговото име
* Спомен-чешма во селото Бистрица
Браунлит

Браунлит — силициден минерал со хемиска формула MnSi. Откриен е од истражувачи од Вселенскиот центар Џонсон во Хјустон додека го анализирале дождот од честички ''Пи Пупид'' на кометата 26P/Grigg-Skjellerup. Единствениот друг познат природен манган силицид е мављановитот Mn<sub>5</sub>Si<sub>3</sub>.
1 Преглед
Честичките биле собрани од стратосферата над југозападниот дел на САД во април 2003 година со помош на истражувачки авион ЕР-2 на НАСА за летање на голема надморска височина. Тимот истражувачи од САД, Германија и Јапонија го предводел научникот на НАСА, Кеико Накамура-Месенџер.
За да се утврди потеклото на минералот и да се испитаат други прашински материјали, во 2005 година во вселенскиот центар Џонсон бил инсталиран нов трансмисионен електронски микроскоп.
Името на минералот е одобрено од Меѓународното минералошко здружение (ИМА број 2008-011). Научниците од НАСА го именувале минералот по Доналд Е. Браунли, професор по астрономија на Универзитетот во Вашингтон, Сиетл, поради неговото пионерско истражување на меѓупланетарна честичка прашина.
2 Кристална структура
Браунлејтот кристализира во кубниот кристален систем во просторната група P213 (просторна група бр. 198) со параметар на решетката a = 4,557 Å и шест формулни единици по единична ќелија.
3 Карактеристики
Како таканаречен манган силицид, кафеунлејтот има полупроводнички својства.
Васил Ишков

Васил Козмов Ишков (|Vasil Kozma Eshcoff) — македонски претприемач, политичар и емигрант. Втор претседател на Македонската патриотска организација (1923 — 1924) во САД и Канада.
1 Животопис
Васил Ишков е роден во 1882 година во костурското село Вишени, Егејска Македонија. Тогаш дел од Отоманското Царство. Во 1910 година емигрирал во градот Форт Вејн, Индијана, Соединетите Американски Држави. Се приклучува во Македонската патриотска организација, група основана од македонската дијаспора во САД.
Во септември 1923 година, вториот конгрес на МПО бил оддржан во Индијанаполис. Во текот на седницата Ишков бил назначен за претседател на МПО. Во новото раководоство влегле: Ишков за претседател, Атанас Лебамов за заменик претседател, Мајк Козма за благајник, Михаил Николов за секретар и Павел Ангелов од Чикаго за советник.
Ишков не оставил значаен печаток во неговиот мандат, поради тоа во третиот конгрес бил заменет со Пандил Шанев за претседател. После отворил фирма со името „''Кони Ајленд''“, каде заедно со Васил Личин и Киријак Геров продавале хот-дог.
Починал на 15 јуни 1961 година во Форт Вејн.
Борсалино (филм)

„Борсалино“ (''Borsalino'') — филм на режисерот Жак Дере (Jacques Deray) од 1970 година. Автори на сценариото сеЧ Jean-Клод Кариер (Claude Carrière), Жан Со (Jean Cau), Жак Дереј и Клод Соте (Claude Sautet). Во главните улоги настапуваат: Жан-Пол Белмондо (Jean-Paul Belmondo), Ален Делон (Alain Delon), Арнолдо Фоа (Arnoldo Foà), Катрин Рувел (Catherine Rouvel) и Франсоа Кристоф (Françoise Christophe). Филмот е инспириран од животот на гангстерите Пол Карбоне (Paul Carbone) и Франсоа Спирит (François Spirit).
1 Синопсис
Двајца марсејски гангстери, Капела (го игра Белмондо) и Сифреди (го игра Делон) се пробиваат до врвот на подземјето во Марсеј, во 1930-тите, сè додека еден од нив не одлучи дека девојката му е поважна од криминалот...
Рајчо Каролев

Рајчо Каролев (1846–1928) е еден од најзначајните бугарски просветни дејци од втората половина на 19. и почетокот на 20. век.
1 Биографија
Роден е на 27 февруари 1846 година (15 февруари стар стил) во Габрово, во познато габровско семејство. Од 1863 година учел во Киев, каде што прво завршил семинарија (1867), а потоа и Духовна академија (1871). По враќањето во Бугарија работел како учител и директор во Габровското училиште, а во 1880–1884 година станал прв директор на новоотворената Априловска гимназија.
Бил активен и за време на Руско-турската војна (1877-1878), кога како претседател на габровската општина помагал во организирањето на врски со руската војска. Како член на Либералната партија бил народен претставник во Учредителното собрание и во неколку обични Народни собранија. Од 1884 до 1886 година вршел функција министер за народно просветување во владата на Петко Каравелов. Подоцна раководел со првата софијска машка гимназија, потоа со гимназијата во Пловдив, а од 1895 до 1899 година бил директор на Народната библиотека во Софија. Напишал повеќе учебници и историски дела, меѓу кои се истакнуваат „''Кратка всеобшта историја''“, „''Историја на православната христијанска црква''“ и „''Историја на Габровското училиште''“.
Починал на 22 март 1928 година во Софија на 82-годишна возраст.
Флајшерит

Флајшерит — бел или светло-црвеникаво-розов сулфатен минерал. Бил именуван по Мајкл Флајшер, ко-основач на Меѓународното минералошко здружение. Флајшеритот првпат бил признат како минерал во 1960 година. Флајшеритот е имењак на сопствената минерална група, која ги вклучува и шауртеит, деспујолзит, малестигит и генплесит. Често се меша со дандазитот.
1 Појава
Флајшеритот се наоѓа само во рудникот Цумеб (Онгополо), Намибија. Тој се формира во оксидирани делови од полиметални наоѓалишта на руда што содржат германиум и се наоѓаат во хидротермални наслаги од долостон. Се проценува дека најстарите примероци на флејшерит се стари 541 милион години.
2 Изглед
Кристалите на флајшеритот се многу тенки и долги до 1,5 см. Тие имаат нежна црвеникава нијанса и формираат листови од субпаралелни единки или агрегати слични на еж.
3 Парагенеза со други минерали
# Кога флајшеритот, церуситот и миметитот покриваат тенантитска матрица, тие создаваат заоблена, мат-бела конкреција.
# Кога јадрото на долостон е покриено со плумбојарозит и миметит (кои му даваат зеленикава нијанса) флајшеритот расте врз сите нив.
# Ретко, флејшеритот влегува во парагенеза со аламозит, англезит, хематит, леадхилит, меланотекит, миметит, кегелит, ларсенит, плумбојарозит, плумбоцумит и квеитит.
# Флајшеритот може да има парагенеза и со други секундарни минерали на германиум.
Казаковит

Казаковит — минерал именуван во чест на Марија Ефимовна Казакова, аналитички хемичар. Тој е типичен на планината Карнасурт, округ Ловозерски, Мурманска област, Русија. Бил одобрен од IMA во 1974 година, истата година кога бил откриен.
1 Својства
Казаковитот е заситен со катјони и член на групата ловозерити и подгрупата зирсиналити. Се јавува во содалитните сиенити и се шири во усингит. Рентгенските студии покажуваат дека минералот е ромбоедарски. Тој се јавува како мали кристали (0,01 - 2 mm), и ги покажува формите {11 1} и {11 4}. Казаковитот главно се состои од кислород (44,59%), силициум (25,65%) и натриум (19,58%), но исто така содржи и титаниум (4,45%), манган (3,40%), железо (1,73%) и калиум (0,61%). Има едвај забележлива радиоактивност од 8,56 мерена во единиците на Американскиот институт за нафта со гама-зраци. Тој е радиоактивен поради тоа што содржи калиум, иако во мали количини. Концентрацијата измерена во GRapi била 11,68%.
2 Тисиналит
По неговото откривање, брзо било забележано дека минералот е нестабилен во воздухот. Минералот станал покриен со ефлоресценција на натрон и термонатрит по неколку дена во собни услови. По специјални експериментални студии, било откриено дека минералот се претвора во воздух во H-казаковит, попознат како тисиналит. Процесот бил завршен по неколку недели изложеност на влажен воздух.
Mentha alaica

''Mentha alaica'' — вид нане во рамките на родот ''Mentha'' кој потекнува од Средна Азија.
1 Опис
''Mentha alaica'' е повеќегодишен вид, расте до висина од 1 метар и се размножува преку ползечки ризоми. Има големи издолжено-копјести листови со должина до 10 сантиметри.
2 Таксономија
Видот бил опишан од руската ботаничарка Антонина Борисова во 1954 година.
Иако е прифатен како посебен вид од страна на авторитети како што е ''Plants of the World Online'', некои автори ја сметаат ''Mentha alaica'' како едноставен синоним за Mentha longifolia''.''
3 Распространетост и живеалиште
Потекнува од планинскиот масив Памир-Алај во рамките на Таџикистан и Киргистан.
4 Употреба
''Mentha alaica'' се користи во различни формулации во традиционалната кинеска медицина. Како состојка во оваа медицина, се верува дека „ги растерува патогените топлина и ветер“. Под вообичаеното име pt, ''Mentha alaica'' се користела како хербален лек во Бразил за лекување на гадење, како и проблеми со варењето и проблеми со бубрезите.
Хумболтин

Хумболтин — редок минерал од минералната класа на „органски соединенија“ со хемиски состав FeC<sub>2</sub>O<sub>4</sub>•2H<sub>2</sub>O и затоа е оксалат на железо(II) што содржи вода или железна сол на оксална киселина.
Хамболтинот кристализира во моноклиничниот кристален систем, но ретко развива добро формирани, табеларни или призматични кристали со смолест сјај на површините. Тој најчесто се наоѓа во форма на ботриоидни или фиброзни до земјени агрегати и корасти облоги од матна жолта до кафеаво жолта или килибарно жолта боја. Може да биде транспарентен или непроѕирен, и може да се формира од хематит во оксална киселина.
Со Мосова тврдост од 1,5 до 2, хумболдинот е еден од најмеките минерали и може да се изгребе со нокт.
1 Етимологија и историја
Хумболтинот првпат бил откриен од Август Брајтхаупт во истрошено наоѓалиште на кафеав јаглен во близина на општината Корозлуки во Окреш Мост во Чешка и бил опишан во 1821 година од Маријано Едуардо де Риверо и Устариз (1798-1857), кој го именувал минералот по германскиот натуралист Александар фон Хумболт.
Минералот веќе бил познат и карактеризиран кога била основана IMA (1959). Па така, хамболтинот веднаш бил наведен како официјално признат минерал.
2 Појава
Досега е познато дека минералот се наоѓа на 30 локации, вклучувајќи ги Германија, Бразил, Велика Британија и Канада.
Во 2023 година, за време на дигитализацијата на архивата на , било пронајдено писмо старо 75 години од сопственик на рудник за јаглен, било напишано во 1949 година. Во писмото се споменало дека минералот бил пронајден во рудник за јаглен во близина на градот Швандорф . Била направена анализа на минералот и било потврдено откритието. Откритието ја дуплирало досега познатата количина на хумболтин.
3 Кристална структура
Хумболтинот кристализира моноклинички во просторна група ''C2/c'' (просторна група бр. 15) со параметри на решетката ''a'' = 12,011 Å; ''b'' = 5,557 Å; ''c'' = 9,920 Å и β = 128,53°, со четири формулни единици по единична ќелија.
4 Употреба
Хумболтинот е важен синтетички меѓупроизвод, а исто така и клучен градежен блок за подготовка на разни напредни материјали.
Хиолит

Хиолит — тетрагонално-дитетрагонален дипирамидален минерал, составен од натриум, флуор и алуминиум. Името потекнува од комбинацијата на грчките зборови за снег (grc) и камен (grc). Тоа е алузија на неговата сличност и изглед со криолитот (леден камен). Хиолитот е минерал одобрен од IMA и е познат како „дедовец“, што значи дека се верува дека името хиолит се однесува на валиден вид до ден-денес. Синоними за хиолит се аркусид, арксутит, ходнефит, ходневит и нифолит. Првпат бил откриен во планините Илмен, Русија, во 1846 година. Хиолитот бил прогласен за валиден вид истата година на неговото откривање.
1 Својства
Хиолитот се состои од флуор (57,59%), натриум (24,89%) и алуминиум (17,53%). Тој воопшто не покажува никакви радиоактивни својства. Твинингот понекогаш ги искривува кристалите во призматична форма. Во општата литература, обично се тврди дека хиолитот има тврдост од 3,5 - 4 на Мосовата скала. Сепак, хиолитот е помек од криолитот, кој има тврдост од 2,5 - 3. По испитување на бројни примероци, истражувачите утврдиле дека хиолитот има тврдост од 2,5. Според една студија, кога хиолитот бил поврзан со топаз, бречатираниот хиолит се трансформирал во криолит помеѓу рабовите на фрагментите. Овие трансформации во тенки делови се чини дека се замена за цврста состојба. Оваа трансформација ослободува и алуминиум и калиум. Со додавање на силициум диоксид, започнала реакција со распаѓање на хиолитот, при што се формирале топаз и калиум-лискун.
2 Појава и употреба
Тој е карактеристичен за Русија, но инаку го има и во Гренланд и Вирџинија. Се јавува во гранитни пегматити. На својата типска локација, хиолитот е поврзан со криолит, топаз, флуорит, томсенолит, криолитионит, фенакит, пахнолит и елпазолит. Поради својата реткост, тешкотиите при сечење на минералот и недостатокот на интерес кон него, хиолитот ретко се сече во скапоцен камен, па затоа се проценува дека постојат помалку од двесте сечени примероци. Сечените камења што се чисти секогаш тежат 1-2 карати, бидејќи поголеми чисти примероци погодни за сечење не постојат.
Дојлеит

Дојлеит — редок минерал од алуминиум трихидроксид, именуван во чест на неговиот откривач, канадскиот лекар Ерл Џозеф (Џес) Дојл. Првпат бил дефинитивно опишан во 1985 година (иако делумен опис бил објавен во 1979 година) и бил одобрен од IMA. Опишан бил примерок од Мон Сен-Илер, каде што е исклучително редок.
1 Својства
Дојлеитот расте во мали квадратни табеларни кристали, кои формираат розети. Поединечните кристали можат да пораснат до 8 мм. Минералот има слоевита микеозна структура. Овој пинакоиден минерал главно се состои од кислород (61,53%) и алуминиум (34,59%), но содржи и водород (3,88%). Дојлеитот не покажува никакви радиоактивни својства. На собна температура, дојлеитот не е растворлив во сооднос 1:1 на сулфурна киселина, водород хлорид и азотна киселина. Неговите кристали се табеларни на (010), и покажуваат форми на {010}, {101} и {10 }. Сепак, повремено, покажува форми и на {001} и на {100}. Некои примероци биле обложени со тенок филм од темно кафеав аморфен материјал, за кој се верува дека е железен оксид. Минералот е триклиничен со тридимензионална студија за дифракција на еден кристал. Тој има слојна структура, слична на неговите полиморфи. Постои добра кореспонденција помеѓу AFM сликите од површината на дојлеитот (010) и пресметаната структура. Внатреслојните интеракции на хидроксилната група не покажуваат Раманово расејување во споредба со неговите полиморфи. Моделот на структурата P1 j е малку понестабилен од нецентросиметричниот модел на структурата P1. Слоевитите структури се слични на оние што се наоѓаат кај еден од неговите полиморфи, бајеритот. Разликата е само во рамките на векторите на поместување меѓу слоевите. Дојлеитот е најмалку стабилен од полиморфите.
2 Рударство и животна средина
Дојлеитот е поврзан со флуорит, циркон, пирит, албит, сидерит и молибденит. Тој е полиморф на гибсит, нордстрандит, бајерит и UM1990-28-OHF:Al. Дојлеитот има два типични локалитети, едниот е каменоломот Пудрет и Франкон, Канада; другиот е Мон Сен-Илер, исто така во Канада. Тој е хидротермален минерал во доцна фаза и може да формира хидротермални минерални наслаги. Дојлеитот се наоѓа обложувајќи ги вугите во вените во нефелинскиот сиенит. Исто така, тој се јавува со калцитот и пиритот во албититните вени.
Пржено пилешко

Прженото пилешко, исто така наречено јужно пржено пилешко, е јадење кое се состои од парчиња пилешко премачкани со зачинето брашно или тесто и пржени во тава, пoхувани или пржени на воздух. Поховањето додава крцкава кора на надворешноста на пилешкото, додека ги задржува соковите во месото.
Првото јадење за кое се знае дека било пржено во масло биле пржените лепчиња, кои биле популарни во Европa, во среден век. Сепак, Шкотланѓаните биле првите за кои е забележано дека го пржеле пилешкото во масло со презла и зачини, што било потврдено од рецепт во готварска книга од 1747 година од Хана Глас и запис во дневник од 1773 година во кој се опишувало прженото пилешко на островот Скај. Првиот познат рецепт во САД не ги содржел зачините што биле во претходниот шкотски рецепт. Постоела англиска готварска книга од 1736 година во која се споменувало прженото пилешко, „Dictionarium Domesticum“ од Нејтан Бејли, каде што се нарекува „маринада од кокошки“. Во меѓувреме, во доцните години, многу западноафрикански народи имале традиции на зачинето пржено пилешко.
1 Здравствени ефекти
Перспективна кохортна студија од 2019 година на жени во постменопауза покажала дека консумирањето на најмалку една порција пржено пилешко неделно во споредба со воопшто не консумирање е поврзано со зголемување од 13% на ризикот од смртност како и со зголемување од 12% на ризикот од кардиоваскуларна смртност.
Давелач - климоглавец

''Давелач - климоглавец (de'' - буквално ''„Оној што вели да''“) — опера (поточно ''шулопер'' или „школска опера“) од Курт Вајл по германско либрето од Бертолт Брехт (според преводот на Елизабет Хауптман од англиската верзија на Артур Вејли на јапонската драма „Но“ ''„Танико'' “).
Нејзиното придружно дело е ''Der Neinsager'' (Невелач - негатор), иако другиот текст на Брехт никогаш не бил поставен од Вајл.
Вајл, исто така, го идентификува делото, следејќи го развојот на експерименталниот облик од страна на Брехт, како ''Lehrstück'', или „наставно дело“.
1 Историја на изведбите
За прв пат била изведена во Берлин од студенти на Академијата за цркован и школска музика на Централниот институт за образование и наука на 23 јуни 1930 година и истовремено била емитувана на радио. Била успешна и имала преку 300 изведби во следните три години.
Брехт двапати го ревидирал текстот, а конечната верзија, вклучувајќи го и ''„Невелач - негатор“'', била без музика.
2 Содржина
Еден учител води планинарење во планините, меѓу планинарите е и едно младо момче чија мајка е доста болна. Една варијанта на приказната тврди дека експедицијата е потрага по лек, додека друга тврди дека всушност станува збор за религиозно поклонение. За време на експедицијата, момчето исто така се разболува. Го прашуваат дали треба да биде напуштен од неговите сопатници, за што вообичаениот и очекуван одговор е да. Во ''„Најлошиот човек“'', момчето одговара не и наместо тоа предлага да се воведе различен обичај, „обичајот дека мора да се размислува одново во секоја нова ситуација“.
3 Улоги
Улога, Тип на глас, Премиерната екипа, 23 јуни 1930 година (Диригент: Курт Драбек)
Момчето, детски сопран
Мајката, мецосопран
Наставникот, баритон, Ото Хопф
Прв ученик, детски сопран или тенор
Втор ученик, детски сопран или тенор
Трет ученик, детски сопран или баритон
Стапчиња од моцарела

Стапчињата од моцарела се издолжени парчиња панирана, похувана моцарела, кои обично се служат како предјадење.
1 Потекло
Историјата на пржење сирење во тесто датира од најмалку 1393 година во средновековна Франција, кога рецептот за пржени стапчиња од сирење се појавил во ''„Менажеријата на Париз“''. Сепак, историчарите на храна верувале дека средновековните пржени сирења имале малку заедничко со подготовката и развојот на модерните стапчиња од моцарела.
Стапчиња од моцарела најверојатно потекнуваат од Соединетите Американски Држави. Создадени биле во текот на 1970-тите, преку комбинација од два фактори, според историчарот Џоел Јенсен: „зголемената достапност на масовно произведено сирење моцарела почнувајќи од 1960-тите“ и развојот на нови ефикасни технологии за пржење што се користеле во брзорастечките бизниси за послужување храна (како што се куглани и спортски барови). Писателот за храна Артур Шварц ја опишувал ''моцарела миланезе'', италијанско јадење од моцарела потопена во брашно, јајце и презла, а потоа испржена во тава, како „прототип“ на американските стапчиња од моцарела. Тој ги опишувал како типично направени од постара моцарела како оброк во средината на неделата и како го јадат „за неколку секунди“ откако ќе излезат од тавата.
Прстени од кромид

Прстените од кромид (познати и како помфрит од кромид) вообичаено се напречно пресечени „прстени“ од кромид потопени во путер и лебни трошки и потоа пржени во врело масло. Може да бидат направени и од кромидова паста. Иако обично се служат како прилог, прстените од кромид често се послужуваат и поединечно.
Резанки од кромид се варијанта каде што кромидот прво се сече вертикално, што резултира со ленти наместо кругови.
1 Историја
Најраниот рецепт за прстени од кромид датира од 1802 година, кога британскиот писател за кулинарство Џон Молард ја објавил ''книгата „Уметноста на готвењето на лесен и фин начин“''. Во неа се барало сечење на кромидот на парчиња, потопување во тесто со пармезан и пржење во длабоко масло. Рецептот, исто така, предлагал да се сервираат со сос од растопен путер и сенф.
2 Поврзано
* Пржен кромид