procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Исцелување со вера

Исцелување со вера (исто така и исцелување со молитва, божествено исцелување) — учение што тврди дека е можно натприродно физичко исцелување од болест или вродена (или стекната) телесна мана. Во различни облици, тоа е прифатено од повеќето христијански конфесии. За да се добие исцелување со вера, неопходна е молитва, вера во можноста за чудо, а поретко — изведување на одредени обреди. Научната заедница го смета исцелувањето со вера за псевдонаука.
Во голем број случаи, исцелувањето со молитва е придружено со одбивање на медицинско лечење. Стручњаците укажуваат на негативни последици по здравјето во случаи кога се одбива такво лечење.
1 Исцелување во православието
Во православието, главниот начин на исцелување се смета елеосвештенството. Широко се распространети исцелителните молитви. Притоа, постојат молитви наменети за читање во конкретни случаи — при болест на главата, очите, срцето, забите, при каснување од змија или бесно куче, од несоница итн. Освен тоа, црквата предупредува дека дел од ваквите молитви, зачувани во ракописите, се всушност магични баења или магии и ја осудува нивната употреба.
Способност за исцелување на болни, според учењето на православната црква, поседуваат и светата вода, моштите и чудотворните икони.
Во патериците и житијата на светците се содржани многу приказни за чудесни исцелувања што ги правеле светците.
2 Исцелување во католицизмот
Римокатоличката црква верува дека Христос дошол на земјата за да го исцели целиот човек — и душата и телото. Меѓу светите тајни што ги признава црквата, една е наменета за болните луѓе — елеосвештенството. Долго време оваа света тајна се користела претежно за оние што умираат, но по Вториот ватикански собор, црквата се вратила на разбирањето на елеосвештенството како света тајна за исцелување.
Покрај елеосвештенството, католиците признаваат дека Светиот Дух им дава на некои луѓе посебен дар за исцелување. Исцелување може да се добие и на посебни „исцелителни“ места. Секоја година, десетици илјади католички верници доаѓаат во Лурд за исцелување. Други познати центри за поклонение се Фатима, Кевелер и Меѓугорје.
Mood Mauve

''Mood Mauve'' (се чита: ''Муд Мав'') — дводелна експериментална симфонија напишана од американскиот диригент и композитор Расел Хауланд. Песната ја напишал кога завршил со неговото више образование во Универзитетот на Илиноис во 1933 година. Песната претежно припаѓа во жанрот на класична музика но содржи елементи од џезот и современата музика. Во 1935 година за прв пат била издадена во Њујорк од компанијата „''Whitmark & Sons''“. Песната била редовно емитувана преку радио во САД, Канада и Австралија во 1930-тите и првата половина на 1940-тите. За време на Втората светска војна песната била интонирана во американската војска.
1 Содржина
Песната е составена од два дела, првиот дел е подолг од вториот и потажен. Во него различни инструменти се употребени и редовно се менуваат. Во симфонијата нема пеење но во втората половина на првиот дел некој брмне. Според поранешни апсолвенти од факултетот, Ла Вон Кулман или Реј Шултис брмнал. Професори од Универзитетот на Оклахома наведиле дека песната соодветно изразува различни чувства: тага, среќа, забуна и други низ краток временски период. Според нив песната ја претставува музиката на младите во Америка. Според еден весник од Северна Каролина, Расел Хауланд го одбрал името „''Mood Mauve''“ поради нејзините сличности со современиот идиом на танцот. Вториот дел нема елементи од современата музика или од џезот.
2 Прикажување
Песната била прикажана во концерти, претстави, радио програми и драмски театари низ 1930-тите и 1940-тите. Најмногу во Соединетите Американски Држави и Австралија. Во Ајова, песната стана симбол на американскиот патриотизам и храброст. Во Илиноис, поконкретно во Универзитетот, песната стана симбол на гордост и искреност. Песната била употребена во концерт организиран на 8 мај 1936 година од диригентот Шулц во Индијанаполис, Индијана. На 6 август 1937 година песната била употребна во друг концерт во Маркет, Мичиген. На 13 јули 1938 година песната била интонирана на американско радио. Режисерот Маркус Бах ја употребил песната на Расел Хауланд во неговата драматизирана претстава за историјата на Ајова од нејзиното основање во 19-ти век сѐ до денес. Претставата почнала на 23 февруари 1938 година.
На 19 мај 1938 година имало фестивал каде оркестра од 76 членови ја свиреле песната на Расел Хауланд заедно со други класични песни. Диригентот Чарлс Б. Рајт од Универзитетот на Ајова ја одбрал песната за неговиот концерт на 4 јуни 1938 година. Песната била дел од уште еден концерт во Мичиген на 2 јули 1939 година. За време на Втората светска војна песната била интонирана во американската војска. Во Ајова, средба организирана од свештеникот Чарлс Гилкиј на 19 април 1945 година ја употреби песната со цел да ги мотивира останатите членови на црквата. На 5 јуни 1946 година песната била дел од програмата на концерт. После втората половина на 1940-тите употребата на песната се намали, поради тоа во 1950-тите и 1960-тите песната била целосно заборена.
Нема да ви се верува што се случи претходно

Нема да ви се верува што се случи претходно — македонски долгометражен филм од 2025 година во режија на Срѓан Јаниќијевиќ, а сценарио на Дејан Дуковски, Срѓан Јаниќијевиќ и Сашо Кокаланов.
1 Улоги
Глумец, Улога
Никола Ристановски, Бодан
Дарја Ризова, Софиа
Сара Сандева, Ева
Сашко Коцев, Шуте
Оливер Митковски, Деки
Марјан Наумов, Иво
Тамара Ристоска, Сопруга
Тања Кочовска, Поранешна сопруга
Гораст Цветковски, вработен на бензинска пумпа 1
Жаклина Стевковска, вработена на бензинска пумпа 2
Лео Поповиќ, Ангел
Атанас Атанасовски, Полицаец 1
Мирјана Трпковска, Полицаец 2
Борче Начев, Свештеник
Нино Леви, големиот
Виктор Арсов, силеѓија
Сара Анастасовска, Броња
Марија Јовчевска, Штаки
Ивица Димчевски, обезбедување во клубот
Весна Гиновска, Пејачка
Палилула (Ниш)

Палилула е градска населба и општина во градот Ниш, Нишавски Управен Округ, Србија. Според пописот од 2022 година имало 69.811 жители.
1 Населени места
Населби во општината: Бербатово, Бубањ, Вукманово, Габровац, Горно Меѓурово, Девети Мај, Долно Власе, Долно Меѓурово, Крушце, Лалинац, Мрамор, Мраморски Поток, Ниш — дел, Паси Пољана, Суви До, Чокот.
2 Поврзано
* Ниш
* Нишавски Управен Округ
* Јужна Србија
Јон Вардар против Галаксијата

''Јон Вардар против Галаксијата'' — првиот македонски анимиран филм за деца од 2024 година, во режија и сценарио на Гоце Цветановски.
1 Улоги
Глумец, Улога
Жарко Димоски, Јон Вардар
Дамјан Цветановски, Жарк
Емилија Мицевска, Лили
Филип Трајковиќ
Тони Денковски
Атанас Атанасовски
Слаѓана Вујосевиќ
Мартин Ѓоргоски
Елена Тарчуговска
Бојана Ташковска
Марко Богдановски
Мартин Минговски
Поправен дом за жени „Една Ман“

Поправен дом за жени „Една Ман" (првично познат како Поправен дом за жени „Клинтон") — затворски објект за жени на Одделот за корекции на државата Њу Џерси, сместен во општина Јунион, округ Хантердон, Њу Џерси, во близина на Клинтон. Неговата официјална кратенка е EMCFW. Објектот бил именуван по Една Ман (родена 1900 година), една од првите жени поправни надзорници во САД.
1 Историја
Пред отворањето на објектот, женските престапници во Њу Џерси биле држени во посебно крило во државниот затвор Трентон. Во 1911 година, Законодавното собрание на Њу Џерси одобрило користење на средства за купување фарма од 400 хектари надвор од градот Клинтон, за изградба на поправен дом исклучиво за жени. Новиот објект бил отворен две години подоцна, во 1913 година, како Државен поправен дом за жени на Њу Џерси, познат и како Клинтон Фармс. Имотот првично содржел три фармски куќи, амбари и други помошни згради, со безбедносни подобрувања како што се заштитни вратила на прозорците и безбедносни брави.
2 Обвинувања за сексуално вознемирување
Во април 2020 година, Министерството за правда на Соединетите Американски Држави објавило извештај во кој се наведува „јавната тајна“ за сексуалното недолично однесување во затворот.
Во извештајот на Министерството за правда од 2020 година се споменува дека сексуалната злоупотреба била распространета во објектот со децении. Во средината на 2020 година, извештаите во печатот покажале дека некои затворенички биле принудени да разменуваат сексуални услуги за основни продукти како тоалетна хартија.
Во 2021 година, 31 член на персоналот во поправните установи биле суспендирани.
Во 2023 година, демонстранти под слоганот #GetMenOut барале биолошки машките трансродови затвореници да бидат отстранети од единствениот женски затвор во Њу Џерси. Активистите одржале протест пред државниот Капитол во Трентон, читајќи писма од четири затворенички во Поправниот дом, каде што еден трансродов затвореник забременил две жени во 2022 година.
3 Во популарната култура
Објектот бил домаќин на турнејата „Ролинг Тандер Ревју“ на 7 декември 1975 година, предводена од Боб Дилан.
Камелот

Камелот (|Camelot) — легендарен замок и двор поврзан со кралот Артур. Во раниот артуријански материјал, Камелот првпат се појавил во француските романи од XII век, а од циклусот „Ланселот-Грал“ наваму, на крајот бил опишан како фантастичен главен град на Артуровото царство и симбол на артуријанскиот свет.
Средновековните текстови го сместуваат некаде во Велика Британија и понекогаш го поврзуваат со вистински градови, иако почесто неговата точна местоположба не е откриена. Повеќето научници го сметаат за целосно измислен, а неговата неодредена географија била совршена за авторите на витешки романи. Како и да е, расправиите за местоположбата на „вистинскиот Камелот“ се појавуваат уште од XV век и продолжуваат и денес во популарните дела и за туристички цели.
1 Местоположба
Разни автори во различни времиња го сместувале Камелот на различни места. Сер Томас Мелори во романот „Смртта на Артур“ (XV век) го сместил замокот во Винчестер. Џефри Монмут во својата „Историја на кралевите на Британија“ (околу 1136 г.) го поврзувал Камелот со замокот Карлеон во Велс. Градот Кримих исто така упатува на велшка земја; се претпоставува дека неговите урнатини, проголтани од Ирското Море, се наоѓаат на брегот на Кримихската Земја.
Друга можна местоположба може да биде античкиот Камулодун. Во денешно време, на тоа место се наоѓа градот Колчестер.
Според истражувањата на британскиот историчар Кристофер Гидлоу, тој можел да се наоѓа во амфитеатарот на градот Честер во грофовијата Чешир на западот на Англија.
Марко Јовановски

Марко Јовановски (роден на 24 јули 1988 година) — македонски професионален фудбалер кој игра како голман за Феризај.
1 Кариера
Во својата кариера, Јовановски играл и за тимови како што се Вардар, Тетекс, Шкендија, Пелистер и кипарскиот тим Етникос Ахна, како и за младинските репрезентации на Македонија.
Опсада на иранската амбасада

Опсадата на иранската амбасада се одвивала од 30 април до 5 мај 1980 година, откако група од шест вооружени мажи ја нападнале иранската амбасада на улицата Принс Гејт во Јужен Кенсингтон, Лондон.
Вооружените лица, ирански Арапи кои се залагаат за суверенитет на покраината Хузестан во Иран, зеле 26 лица како заложници, вклучувајќи персонал на амбасадата, неколку посетители и еден полицаец кој ја обезбедувал амбасадата. Тие барале ослободување на затворениците во Хузестан и нивно безбедно заминување од Обединетото Кралство. Британската влада брзо одлучила дека нема да им се дозволи безбедно поминување, по што следела опсада. Последователно, полициските преговарачи обезбедиле ослободување на пет заложници во замена за мали отстапки, како што е емитувањето на барањата на киднаперите на британската телевизија.
До шестиот ден од опсадата, вооружените лица биле сè повеќе фрустрирани поради недостатокот на напредок во исполнувањето на нивните барања. Истата вечер, тие убиле еден заложник и го фрлиле неговото тело надвор од амбасадата. Британската Специјална воздушна служба (САС) ја започнала „Операцијата Нимрод“ за спасување на преостанатите заложници, спуштајќи се од покривот, и насилно влегле низ прозорците. За време на 17-минутната рација, тие ги спасиле сите преостанати заложници освен еден, и убиле петмина од шесте киднапери. Истрагата ја ослободила САС од какво било кривично дело. Единствениот жив вооружен напаѓач отслужил 27 години затвор во Велика Британија.
При оваа операција, за првпат Специјалната воздушна служба делувала пред очите на јавноста, и се смета дека со тоа се зајакнал угледот на владата на Маргарет Тачер.
Оштетена од пожар што започнал за време на нападот, зградата на амбасадата не била повторно отворена сè до 1993 година.
Нападот на САС, емитуван во живо вечерта на државен празник, станал одлучувачки момент во британската историја, и се покажал како кариерен поттик за неколку новинари; тема е на повеќе документарни филмови и фиктивни дела, вклучувајќи неколку филмови, телевизиски серии и видео игри.
1 Културно влијание
Освен фактички телевизиски документарци, драматичното завршување на опсадата инспирирало бран фиктивни дела за САС во форма на романи, телевизиски програми и филмови. Меѓу нив се: филмот од 1982 година „''Кој се осмелува да победи“'' и филмот од 2017 година „''6 дена“'', кој бил објавен на Нетфликс. Опсадата се појавува во видео играта ''„The Regiment“'' од 2006 година, а ''„Tom Clancy's Rainbow Six Siege''“ - тактичка пукачка видео игра од 2015 година фокусирана на борбата против тероризмот - ја користи опсадата на иранската амбасада како инспирација, при што играчки лик по име Тачер учествувал во опсадата. САС се појавуваат и во книгата ''„Виножито Шест“'', врз која е базирана серија од игри.
2 Поврзано
* Напад врз иранската амбасада во Лондон (2018)
Протатон

Црквата „Протатон“, позната и како „Успение Богородично“, се наоѓа во Кареја, административниот центар на Света Гора, Грција. Таа е средновековна православна црква и се смета за најстарата катедрала на полуостровот, изградена во првобитниот облик во X век. Посветена е на Успението на Пресвета Богородица, чиј празник се прославува свечено на 15 август.
1 Историја
Според преданието, црквата била основана од св. Константин Велики во 335 година, иако во тоа време монаштвото на Атон не било развиено. Во X век храмот бил обновен, а во текот на вековите претрпел неколку реконструкции. Денес, таа е главна црква на светогорската заедница и седиште на Протатонот, управното тело на Света Гора.
Душан Пекиќ

Душан Пекиќ (Земун, — Краљево, ) — српски глумец. Неговата единствена улога била во филмот ''„Рани“'', во кој ја играл улогата на Пинки, момче кое расте во Белград за време на војните и санкциите. Планирал да се запише на Факултетот за драмски уметности во Белград, по завршувањето на воената служба.
Тој ја добил улогата на Пинки затоа што претпријатието „Кобра филм“ го забележала во Земун и го поканила на аудиција.
Починал на 26 март 2000 година, во Краљево, за време на воената служба, починал од задушување, поради повраќање. Погребан бил на гробиштата во Нова Бежанија.
Музичарот Лестра снимил песна во чест на Пинки, наречена „Приказната на Пинки“.
Виктор Понрепо

Виктор Понрепо (вистинско име ''Дисмас Шламбор'', 16 јуни 1858 Прага – декември 1926 Прага) бил чешки магионичар и пионер на киното. Тој го основал првото трајно кино во Прага на ''Карлова улица''.
Неговото уметничко презиме е изведено од замокот ''Бон Репос'' во близина на Стара Лиса.
Киното на Чешкиот национален филмски архив во Прага, ''Кино Понрепо'', е именувано по него.
1 Библиографија
* Бартошек, Лубош. Понрепо. Од магичен театар до кино.. Прага: Орбис, 1957. 80 с.
* Бартошек, Лубош. ''Нашиот филм. Kapitoly z dějin (1896 – 1945)'' . Прага: Млад фронт, 1985. 424 с.
* Група автори. Чешки игран филм I. 1898 – 1930. Прага: Национален филмски архив,1995. 285 с.
Милош Жутиќ

Милош Жутиќ ( – ) — српски глумец. Се појавил во повеќе од сто филмови од 1960 до 1992 година.
1 Избрана филмографија
+Филм, Година, Наслов, Улога
1960 година, ''Љубов и мода'', Јова
1989 година, ''Битката на Косово'', ''Лазар од Србија''
1986 година, ''Бал на вода'', Кица
1980 година, ''Венецот на Петрија'', Инж. Марковиќ
1961 година, ''Двајца'', Дејан
+ТВ, Година, Наслов, Улога
1987–1988, ''Вук Караџиќ'', Јован Хаџиќ
1987–1991, ''Подобар живот'', Светислав „Барон“ Баронов
Медијана (Ниш)

Медијана е градска општина во градот Ниш, Нишавски Управен Округ, Србија. Според пописот од 2022 година имало 83.113 жители. Поред делот од град Ниш општина опфаќа и населено место Брзи Брод.
Во Медијана се наоѓа археолошко наоѓалиште Медијана и историски споменик Ќеле-Кула.
1 Поврзано
* Медијана (археолошко наоѓалиште)
* Ниш
* Нишавски Управен Округ
* Јужна Србија
Милан Мариќ

Милан Мариќ (роден на 31 јули 1990 година) — српски актер, најпознат по улогата во ''Довлатов''.
1 Биографија
Милан Мариќ бил роден во 1990 г. во Белград, Србија (тогашна СФРЈ). На сцената се појавил како тинејџер во младинскиот театар ДАДОВ. Студирал на Факултетот за драмски уметности, на Белградскиот универзитет.
Неговото деби било во краткиот филм ''Четврток'' (2010), дипломска работа на режисерот Никола Љуца. Потоа се појавил телевизискиот филм ''Нова шанса'' и во улогата на Коки во серијата ''Мирис на дождот на Балканот'' (2011). Остварил уште една соработка со Никола Љуца, во неговиот краток филм ''Наредник'' (2012).
Во 2014 година, Милан се појавил во драмата ''„Од просјаци до принцови“'' за распадот на Југославија и новите херои на општеството.
Паралелно со филмската кариера, тој дебитирал и во театар, во претставите ''Зад решетките'' (театар Крушевац, 2011), ''Работници кои умираат пеејќи'' (театар Битеф, 2011), ''Сомнително лице'' (Југословенски драмски театар, 2012) и во контроверзното дело на Зоран Ѓинѓиќ (Ателје 212, 2013). По дипломирањето во класата на Билјана Машиќ во 2013 година, станал постојан член на Југословенскиот драмски театар.
На стогодишнината од Првата светска војна во 2014 година, Мариќ учествувал во три претстави за Млада Босна и атентатот во Сараево: го играл Гаврило Принцип во претставата ''„Мал е мојот гроб“'' од Билјана Србљановиќ, потоа Данило Илиќ во претставата ''„Змајеубица“'' од Милена Марковиќ и во филмот ''„Човекот што го бранеше Гаврило Принцип“''. Следната година, глумел во споредни улоги во филмовите ''„Влажност“'', ''„Добра жена“'' и ''„Санта Марија дела Салуте“'', каде што го играл кралот Милан Обреновиќ.
Во 2018 година, Мариќ го отелотворил младиот Вукан Немањиќ во телевизиската серија ''„Семејство Немањиќ - Раѓањето на кралството“'' . За потребите на снимањето, тој научил да јава и да се бори со меч. Истата година, премиерно се прикажал рускиот филм ''„Довлатов“'', биографски филм за животот на рускиот писател Сергеј Довлатов, во кој ја играл главната улога. Мариќ бил препорачан од глумицата Данијела Стојановиќ за улогата, која работела со режисерот Алексеј Герман помладиот на неговиот претходен филм. По неколку круга кастинг, тој ја добил улогата. Мариќ научил руски за три месеци. Филмот премиерно бил прикажан во главната натпреварувачка програма на Берлинскиот меѓународен филмски фестивал во 2019 година, а Мариќ ја добил наградата „Шутинг старс“ заедно со уште 3 млади надежни актери.
Глумел и во сериите „Војна академија“, „Утрото ќе промени се“, „Беса“ и „Криенка“. Моментално е популарен по главната улога во серијата „Државен службеник“, каде што го игра Лазар Станојевиќ, агент на Безбедносно-информативната агенција.
Забележителен успех постигнал во 2021 година играјќи ја главната улога во филмот „Тома“.
2 Избрана филмографија
*''Довлатов'' (2018)
*''Беса'' (2019)
*''Државен службеник'' (2019-2025)
*''Тома'' (2021)
*''Сенки над Балканот'' (2026)
Бранко Ѓуриќ Ѓуро

Бранко Ѓуриќ Ѓуро (Сараево, 28 мај 1962) — српски и босанско-херцеговски актер, режисер, гитарист и пејач на рок групата Бомбај штампа.
1 Биографија
Ѓуриќ е роден во семејство од татко Србин и мајка Муслиманка. Тој ја стекнал славата во поранешна Југославија со серијата ''„Топ листа надреалиста“''. Тој е исто така и водечки пејач на сараевската рок-група „Бомбај штампа“ .
За време на распадот на СФРЈ, Ѓуриќ се преселил во Словенија, каде што сèуште живее и ја води продуцентската куќа „Тијатер 55“. Тој е оженет со словенечката глумица Тања Рибич, со која глумел во филмот ''Кајмак и мармалад''. Ѓуриќ има син, Филип и две ќерки, Зала и Ела.
Тој работел и во Хрватска, каде што имал своја емисија ''„Пет минути слава“'' на Нова ТВ, како и во комедијата ''„Наша мала клиника“'' .
Од февруари 2007 година, Ѓуриќ глумел во емисијата ''„Ѓурини жолти минути“'' на телевизијата Б92.
Бил член на жирито во втората и четвртата сезона на емисијата ''„Твоето лице звучи познато''“ во 2014 и 2017 година на телевизијата Прва, а во 2017 година бил член на жирито во шоуто ''„Супер'' луѓе“ на телевизијата Прва и РТЛ .
2 Филмографија
1980-е
1984., Топ листа надреалиста (серија), Разни ликови(1984—1991)
1985., Аудиција, Соломон Биќакќиќ
1986., Ова малку душа, Ибрахим Халиловиќ
1988., Дом за бесење
1989., Кудуз, Алија Горо
1989., Како пропадна рокенролот, Ѓура Веселиновиќ
1990-е
1991., Видел ела, зелен бор (ТВ), Поштар Сима
1993., Нуркач, Љубинко
1998., Блуз за Саро
2000-е
2001., Покер
2001., Ода за Прешерн, Еднан
2001., Ничија земја, Чики
2003., Папа буоно, Ил
2003., Кајмак и мармалад, Божо
2003., Мал свет, Осумњичени
2004., Ривоглио и миеи фигли (ТВ), Аркаду
2004., Наша мала клиника (серија), Недим
2005., Бал-кан-кан, Шефкет Рамадани
2005., Аматеми, Дражен
2008., Трактор, љубезен ин Рок'н'Рол, Бреза
2009., Триаж, Др Талзани
2010-е
2011., Во земјата на крв и мед, Александар
2014., Монтевидео, се гледаме!, Миљенко Паковиќ „Пако”
2014., Монтевидео, се гледаме! (ТВ серија), Миљенко Паковиќ „Пако”
2020-е
2021., Десет на пола, Енес
Кристаќ Дамо

Кристаќ Дамо ( – година) — албански филмски режисер. Во 1979 година ја добил титулата „Заслужен уметник“, а во 1987 година бил награден со медал „Народен уметник на Албанија“. На 11-тиот „Фестивал на албанскиот филм“ во 2000 година бил награден со „Награда за кариера“. Еден од неговите познати цитати е: „Општество што има филмска индустрија е општество што може да се развива“.
Дамо дипломирал на „Вишиот институт за кинематографија“ во Будимпешта, Унгарија. По студиите, почнал да работи во Филмското студио - „Нова Албанија“. Негов прв режиран филм, снимен на 25-годишна возраст бил филмот „Тана“, кој е познат како првиот албански игран филм, продуциран од Филмското студио „Нова Албанија“ (подоцна познато како Киностудио „Нова Албанија“). Тана, премиерно бил прикажан на 17 август 1958 година. Долги години бил уметнички директор во Филмското студио „Нова Албанија“. Кристаќ Дамо претставувал жива енцилопедија за филмови и бил ментор на голем број режисери и сценаристи на албански играни и документарни филмови. Неговата поддршка била од непроценливо значење за припремањето на млади студенти по кинематографија, организирајќи професионални курсеви. На овие курсеви тој великодушно го споделувал своето знаење и долгогодишно искуство од областа на филмот. На негова иницијатива, во септември 1984 година, на Вишиот институт за уметност (денешен Универзитет за уметности), бил отворен првиот едногодишен курс за сценаристи и режисери на играни и документарни филмови.
Филмот „Тана“ (од 1958 година) бил прикажан на „Првиот московски меѓународен филмски фестивал“. Тој бил направен според истоимениот роман на Фатмир Ѓата и неговата содржина го прикажувала селскиот социјален живот. Дејството на филмот се одигрува во педесеттите години на 20-тиот век. Во јадрото на приказната е Тана – интелигентна девојка со напредни идеи и нејзината љубов кон Стефан, момче од сиромашно село во планината. Тана е во судир со застарениот светоглед на нејзиниот дедо, како и со љубомората на Лефтер. Филмот ја претставува борбата меѓу љубовта и традиционалните предрасуди, како симбол на стремежот кон прогрес. „Тана“ воедно претставува и првиот албански филм во кој се појавува сцена со бакнеж.
Дамо починал на 14 август 2022 година, на 89-годишна возраст. Имал две ќерки и сопруга - археологот Дорка Дамо.
1 Филмографија
1.1 Режија
За време на комунистичкиот режим, тој режирал голем број филмови, меѓу кои:
* Невидлив свет (1987)
* Одлука (1984)
* Есенски прекори (1982)
* Од средината на темнината (1978)
* Бразда (1973)
* Воздухопловство (1971)
* Отпечаток (1970)
* Револуционерно пријателство (1967)
* Тие не умираат (1966)
* Рани години (1965)
* Специјална задача (1963)
* Ансамбл за песни и ора (1960)
* Среќа (1959)
* Се заљубивме во Албанија (1959)
* Тана (1958)
1.2 Филмски сценарија
Дамо работел и како сценарист за некои од неговите режирани филмови:
* Невидлив свет (1987)
* Есенски прекори (1982)
* Од средината на темнината (1978)
* Рани години (1965)
* Ансамбл за песни и ора (1960)
* Тана (1958) – првиот албански долгометражен филм
Роберт Сахакјанц

Роберт Аршавирович Сахакјанц (|Ռոբերտ Սահակյանց, |Роберт Аршавирович Саакянц, 30 август 1950 – 24 септември 2009) — ерменски аниматор и режисер на анимирани филмови од поранешниот Советски Сојуз и Ерменија. Сахакјанц е роден во Баку, во Советски Азербејџан, на 30 август 1950 година. Во 1964 година, со семејството се преселил во Ереван, Советска Ерменија.
Од 1970 година, Сахакјанц, работи во филмското студио „Арменфилм“ како аниматор, а од 1972 година се јавува и како режисер на анимирани филмови. Во 1987 година ја добил титулата „Заслужен уметнички работник на Ерменската ССР“. Истата година, неговиот анимиран филм „''Лекцијата''“ бил прикажан на „Филмскиот фестивал во Советскиот Сојуз“, каде што освоил награда. Во 2008 година, Сахакјанц, ја добил титулата „Заслужен уметник на Ерменија“. Неговите филмови освоиле бројни награди на меѓународните филмски фестивали во Италија, Шпанија, Франција, Германија, Јапонија, Украина и други земји.
Починал на 24 септември 2009 година во Ереван, Ерменија. Во негова чест, во овој град бил подигнат споменик во 2013 година.
1 Избрана филмографија
*''Кикос'' (1979)
*''Лекцијата'' (1987)
Григор Тотев

Григор (Глигор) Иванов Тотев (познат како Григор Тотето) — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, член и војвода на Македонската револуционерна организација.
1 Животопис
Тотев е роден на 10 мај 1868 г. во селото Сехово, Гевгелиско, тогаш во Отоманското Царство, денешна Грција. Во 1892 г. завршил I клас во Солунската машка гимназија. Во 1894 г. стапил во ВМОРО, привлечен од Гоце Делчев и Атанас Мурџев. Работел како книжар кај Петар Сарафов. Потоа работел како учител во Долна Џумаја (1895), Горна Џумаја (1896/1897), Бајалци, Мачуково (1898–1900) и Шљопинци (1901).
Гевгелискиот раководител на ВМОРО, Илија Докторов запишал:
По Солунската и Бајалската афера кои се случиле во почетокот на 1901 г., Тотев бил баран од властите и во февруари е принуден да премине во илегалност заедно со Аргир Манасиев и Ташко Мицев од Шљопинци. Тотев станал секретар на четата на Крсто Б’лгаријата. Од август 1901 г. бил самостоен војвода во Кукушко. Во октомври истата година, Тотев казнил предавник на четата на Андон Ќосето од Калиново. Во 1902 г. негови четници се Туше Георгиев – Големиот гајда, Христо Мицов и Дино Крундурски, кој во јуни го убил падарот на с. Смол, Лани Ислам, а потоа е убиен од шверцери.
Во март 1903 г., Тотето тешко се разболел и заминал на лекување во италијанска болница во Солун, по што се преселил во Бугарија преку Пиреј. Во 1915 г. бил опериран и му бил изваден едниот бубрег. Подоцна работел како архивар-регистратор и домаќин во Македонската кооперативна банка. Членувал во Гевгелиското братство и во Илинденската организација.
Автор е на кратки спомени кои биле публикувани во 1939 г. во списанието „Илустрација Илинден“. Починал на 11 јули 1934 г. во Софија. Бил оженет со Ефросина Иванова, учителка и револуционерка од Струга.
Хелена Трештикова

Хелена Трештикова (родена на година) — чешка режисерка на документарни филмови. Станала позната по снимањето долгометражни документарни филмови со метод на тајм-лапс, снимени со опсервација, кои освоиле многу награди. Кратко време била министерка за култура на Чешката Република. Од 2017 година, таа е и универзитетски професор.
1 Ран живот и образование
Хелена Трештикова е родена како Бохмова на 22 јуни 1949 година во Прага. Таа пораснала во куќа која се наоѓала на Вацлавскиот плоштад. Завршила средно училиште во 1968 година, во времето на Прашката пролет. Во летото 1968 година, заминала во Западна Германија за да работи како бебиситерка, за да добие работна пракса која и била потребна за да биде примена на Филмското и ТВ училиште на Академијата за сценски уметности во Прага (ФАМУ). Во 1969 година, го посетила Париз, што ја мотивирало да стане филмски режисер.
2 Кариера
Во периодот 1969–1975 година, студирала документарен филм на ФАМУ. Нејзиниот прв филм бил ''Зазрак'' (1975). Додека барала тема за својата работа, била заинтересирана за развојот на човечките личности и судбини на долг временски хоризонт, па во 1980 година започнала со снимање на ''Манжелски студии'' (Брачни приказни) користејќи го таканаречениот метод на тајм-лапс, во кој ги следела судбините на неколку брачни парови шест години. Исто така, го користела овој метод за снимање на други документарни филмови (исто така следејќи ги судбините на разни луѓе), и нејзините филмови освоиле многу награди.
Од 2017 година, Трештикова запошнала со работа како универзитетски професор на ФАМУ, работејќи на одделот за документарен филм.
Во 2019 година, Трештикова станала член на Академијата за филмски уметности и науки, која одлучува за доделувањето на наградите Оскар.
2.1 Избрани дела
Нејзините најуспешни документарни филмови се: *''Брачни приказни'' (1980–1987)
*''Сладок век'' (1997)
*''Хитлер, Сталин и јас'' (2001)
*''Брачни приказни по 20 години'' (2005)
*''Марсела'' (2006)
*''Рене'' (2008)
*''Катка'' (2009)
*''Малори'' (2015)
*''Ани'' (2020) – ја освоил главната награда на Меѓународниот фестивал на документарен филм во Минхен во 2021 година
*''Рене – Затвореник на слободата'' (2021)
3 Семејство
Нејзиниот сопруг е Михаел Трештик (роден 1947 година), писател и продуцент на нејзините филмовите. Тој и Хелена Трештикова заедно напишале две книги за документарен филм. И двете нивни деца се јавни личности: Томаш (роден 1978 година), фотограф; и Хана (родена 1982 година), филмски режисер, продуцент, влијателна личност и локален политичар.
4 Политика
Трештикова кратко време била министерка за култура на Чешката Република. Таа поднела оставка од функцијата во јануари 2007 година, откако била на функцијата помалку од три недели.
5 Награди
Во 2024 година, Трештикова била одликувана со Медал за заслуги (прва класа) на Чешката Република за заслуги кон државата во областа на културата.
Во 2024 година, била наградена и со францускиот ''Орден за уметност и литература'' за ширење на уметноста и литературата во Франција и низ целиот свет.
Монархиски двор

Монархиски двор — првично круг на лица што го опслужувале монархот и неговото семејство во нивниот личен живот и во неговото лично живеалиште (палатата). Кадарот на лица што служеле на монархискиот двор се нарекуваат дворјани.
На почетокот, дворјаните биле поделени според улогите што ги вршеле, кои имале многу заедничко меѓу различните дворови. На пример, во секој двор имало лице одговорно за кралските коњушници: во Русија се нарекувало коњушиј, во Франција — конетабл, во Англија — констабл, во Австрија — шталмајстер и така натаму. Речиси во секој двор имало коморник, на кого владетелот му го доверил клучот од вратата на неговите лични одаи.
Со усложнувањето на структурата на дворот, ваквите положби (чинови) се зацврстиле во рацете на највисокото благородништво и аристократија, кои вршеле не само дворски, туку и државни функции. Во стварноста, монархот продолжил да го опслужува служител од пониските класи — измеќари, лични слуги, кочијаши и сл.
Во сталешката, а особено во апсолутната монархија, суверенот добил сосема исклучителна положба, а неговиот двор се претворил во средиште на целиот политички систем. Секој двор имал темелно развиен сопствен дворски церемонијал (бонтон), а дворјаните биле распоредени по чинови и рангови.
Чешки сон

''Чешки сон'' (чешки: ''Český sen'') — документарен филм од 2004 година, режиран од двајца чешки филмски режисери, Вит Клушак и Филип Ремунда. Филмот е документарен филм од големи размери, извршен од Клушак и Ремунда врз чешката јавност, што кулминирал со отворањето на лажен хипермаркет во населбата Летнони во Прага. Филмот бил нивен дипломски проект за филмска школа.
1 Концепт
Ремунда и Клушак го измислиле хипермаркетот ''„Чешки сен“'' („Чешки сон“) и создале масовна рекламна кампања околу него. Претставувајќи се како бизнисмени, двајцата студенти по филм успеале да убедат рекламна агенција и агенција за односи со јавноста да создадат кампања за нив. На чешките автопати се појавиле билборди, а во Прага биле дистрибуирани 200.000 памфлети. Бил снимен џингл и имало серија телевизиски реклами. Слоганите на рекламната кампања биле „не доаѓајте“ и „не трошете“ итн.
Сепак, режисерите успеале да привлечат повеќе од 3000 купувачи во празна рамнина за нивното „големо отворање“ на 31 мај 2003 година. Она што од далечина изгледало како огромна зграда, всушност било само платнена фасада поткрепена со скелиња.
Кога „клиентите“ конечно сфатиле дека биле измамени, реагирале на различни начини. Некои ја разбрале пораката на филмските режисери, некои се обиделе да ја сфатат оптимистички („Барем имавме свеж воздух“), но повеќето биле лути, а многумина решиле да ја обвинат владата. Сепак, немало насилство врз авторите.
2 Награди
Филмот освоил награди на фестивалите во Краков, Јихлава, Љубљана, Архус и Плзен.
Сенад Башиќ

Сенад Башиќ (Требиње, 26 август 1962) е босански и херцеговски глумец.
1 Биографија
Завршил средно училиште во Сараево (1981) и дипломирал глума на Академијата за сценски уметности (1987), каде што бил избран за асистент (во 1992), виш асистент (во 1997), доцент (во 2004), вонреден професор (во 2007) и редовен професор (во2013).
Дебитирал во 1983 година на Летниот фестивал во Дубровник, играјќи ја улогата на Хамлет во претставата „Хамлет“ од Луис Буњел. Бил член на Камерниот театар 55 (1987-2004). Има остварено повеќе од 80 театарски, филмски и телевизиски улоги. Добитник е на наградите: „Најдобар млад актер“ на Фестивалот на професионален театар во Јајце (1989), „Мала лиска“ (2004) и „Велика лиска“ (2016), како дел од Фестивалот на комедија во Босна и Херцеговина „Мостарска лиска“ и „Д-р Разија Лагумџија“ за педагошка и уметничка работа во учебната 2011/12 година.
2 Филмографија
1985, Аудиција (филм) Аудиција, Марко Краљевиќ
1985, И тоа ќе помине, Филип
1986., Знак (ТВ серија) Знак (ТВ серија)
1986., Мак и Жак (ТВ серија)
1987, Златно јаболко и девет пауници, среден принц
1988, Византија (ТВ филм) Византија
1988, Забавен вторник
1988, Загубен говор (ТВ серија)
1988, Азра (филм) Азра, Зијо
1989, Ајде да се сакаме 2, Ватрогасац
1990, Последниот валцер во Сараево Belle epoque, Богдан Жерајиќ
1991, Мојот брат Алекса, Освалд
1991, Празник во Сараево, Детектив
1991, Делидба, Суљо Сејдиќ
1994, Руско примирје
1997, Совршен круг, Стражар
1997, Добре дојдовте во Сараево, Шверцер
2003, Лето во златната долина, Испијени
2003, Гори оган, Велија
2006, Нафака
2006, Воено дете, Самир
2007, Тешко е да бидеш фин, Бато
2007, Армин (филм) Армин, Комшија
2007, Кај амиџа Идриз, Фуке
2007—2016, Луд, збунет, нормален, Фарук Фазлиновиќ
2008, Турнеја, Генерал
2018, Глумим дека сум, Директор
2020, Летна роса (2020), Саша
2022, Празник на празнина (филм) Празник на празнина, Садo
2023, Босански лонец (филм) Босански лонец, Фарук
Драган Петровиќ

Драган Петровиќ (роден на 17 декември 1961 година) — српски глумец. Тој се појавил во повеќе од седумдесет филмови од 1978 година. Предава на Универзитетот за уметности во Белград.
1 Избрана филмографија
Година, Наслов, Улога, Белешки
1996 година, ''Убавите села убаво горат'', Лаза
1998 година, ''Стршлен'', Инспектор Питер Хелмер
2001 година, ''Апсолутни сто'', Нешке
2007 година, ''Четвртиот човек'', Политикар
2014 година, ''Ја бранев Млада Босна'', Судија Куриналди
Златен франк

Златниот франк (валутен код: XFO) — пресметковна единица за Банката за меѓународни порамнувања од 1930 година до 1 април 2003 година. Бил заменет со специјално право на влечење (композитна валута). Првично се базирал на франкот жерминал и останал на вредноста што била фиксирана за франкот (0,290322 г чисто злато) откако земјите од Латинската монетарна унија се откажале од златниот стандард.
Египетски златен статер

Златен статер (египетски: ''nfr-nb'', „ Nefer - nub “, што значи „чисто злато“) — првата монета искована во Стар Египет, околу 360 година пр. н. е. за време на владеењето на фараонот Теос од 30-тата династија.
1 За време на Теос
Теос го вовел златниот статер за да им исплати плати на грчките платеници кои биле во негова служба.
* Златен статер со иста тежина како персискиот дарик (околу 8,42 грама), со був од левата страна, моделиран според атинскиот модел, и папирус од десната страна.
* Златен статер како тетрадрахма, со був лево и маслиново гранче десно, со демотски натпис „Теос... фараон“.
2 За време на Нектанебо II
Наследникот на Теос, Нектанебо II, ја продолжил оваа практика, иако ковал свои лични златни статери.
* Златен статер како дарик (околу 8,42 грама, малку повеќе од 1/4 тројанска унца), аверсна страна со коњ што скока десно, реверсна страна со хиероглифи ''nfr-nb'' .
**''Нефер'' прикажува срце и трахеа; тоа значи „совршено, целосно, добро“.**''Нуб'' прикажува златен ѓердан чии краеви се спуштаат од двете страни и шест бисерни приврзоци што висат од средината; тоа значи „злато“.
* Мал златен статер (околу 2,56 грама, 1/12 тројанска унца; пречник 14–15 мм, 0,6 инчи), со веројатна слика на газела што скока. Сепак, не е потврдено дека е од времето на Нектанебо II.
Орхонски натписи

Орхонските натписи, познати и како Орхонски рунски натписи, се едни од најзначајните споменици на старотуркиската писменост и култура. Тие се создадени во 8-ми век од Турците во денешна Монголија, во долината на реката Орхон, и се напишани на старотуркиски јазик со рунско писмо, познато како Орхонско писмо. Најпознати се натписите на Култегин, Билге хан и Тонјукук, дел од Вториот туркиски хаганат (682–744).
Минстрел

Минстрел или менестрел — забавувач, првично во Средновековна Европа. Поимот првично опишувал секаков вид забавувач, како што се музичар, жонглер, акробат, пејач или дворски шут; подоцна, од шеснаесеттиот век, почнал да означува специјализиран забавувач што пеел песни и свирел на музички инструменти.
1 Опис
Минстрелите изведувале песни што раскажувале приказни за далечни места или за постоечки или измислени историски настани. Иако минстрелите создавале свои приказни, честопати ги помнеле и ги разубавувале делата на другите. Честопати биле ангажирани од кралското семејство и од високото општество.
Како што дворовите станувале поистанчени, минстрелите на крајот биле заменети со трубадури, а многумина станале минстрели скитници, кои настапувале на улиците; опаѓање на нивната популарност започнало кон крајот на XV век. Традицијата на минстрелите се вклопила во подоцнежните традиции на патувачки забавувачи, која продолжила да биде умерено силна до почетокот на XX век и која има одредена непрекинатост во облик на денешните улични музичари или баскери.
Методија Столески

Методија Столески (р. година во Струга) — македонски фолк пејач и музичар на народна и новосоздадена музика.
1 Кариера
Методија Столески својата кариера ја започнал во 2018 година, настапувајќи на фестивалот Гоце Фест со песната „''Песно наша''“, каде тој настапил и следната година со песната "Мајка". Истата година тој настапил и на фестивалот "Филиграни" со "Кај што гази ногата" по текст на Огнен Неделковски, музика и аранжман на Цане Петров од Група Биоритам и "Лешочки Фолк Фест" со песната "Срце печалбарско".
Во 2021 на фестивалот "Тумба Фест" во Куманово, настапил со песната "Зет како мед" по музика и текст на Цане Петров.
Од 2022 до 2023 година беше член на групата "Алфа Бенд" - Скопје.
Тој е чест гостин во емисијата "Мерак меана" на Сител Телевизија, каде има испеано многу македонски патриотски и народни родољубиви песни.
Тој е често настапува на Гоце Фест, каде во 2022 година, настапил со песната "Крв македонска" и 2023 со неговиот хит "Од Илинден 120 лета". Истата година настапил и на "Тумба Фест" со "Заљуби се у попову ќерку".
Од 2023 година е член на групата "Седенка" каде заедно со Елена Андоновска настапуваат во Македонија и надвор од неа.
Во 2024 година, за прв пат настапува на Фолк Фест Валандово со песната "Земи се" по текст на Борче Нечовски, музика и аранжман на Александар Јовевски, каде и во 2025 настапил со песната "Тага за Ристана". Истата година, настапил и на "Гоце Фест" со "Руво зетовско".
Во 2025 година, ја има неговата прва турнеја во Австралија, заедно со Спасен Сиљаноски.
Анџело Мускат

Анџело Мускат ( – ) — британски глумец роден во Малта. Тој бил првенствено запаметен по неговата улога како немиот батлер во телевизиската серија ''Затвореникот'' од 1967 година.
1 Живот и кариера
Мускат бил роден на 24 септември 1930 година во Малта, од татко полицаец. Тој бил значително ситен со височина од само 130 сантиметри, иако и неговите родители и неговите тројца браќа биле над 180 сантиметри високи. Мускат првично нашол работа како помошник во кујна, а потоа како столар во базата на Кралските воздухопловни сили на Малта. По смртта на неговите родители и останувајќи во голема мера сам, се преселил во Англија каде што работел во фабрика за патенти.
Во 1961 година, Мускат се приклучил на продукцијата на ''Снежана и седумте џуџиња'' која требало да има турнеја низ Обединетото Кралство. Преминувајќи на телевизија, тој глумел робот Чамбли во серијата ''Галаксија 4'' (1965) на ''Доктор Ху'', глумел улога на кловн во серијата ''Итна помош – Одделение 10'' и се појавил како слуга на кралицата во телевизиската адаптација на ''Алиса во земјата на чудата'' (1966) на Би-би-си.
Мускат се појавил во телевизиската серија ''Затвореникот'' (1967–1968) со Патрик Мекгуан, појавувајќи се во 14 од 17 епизоди како нем батлер. Тој играл Умпа-Лумпа во ''Вили Вонка и фабриката за чоколадо'' (1971). Истотака се појавил и во ''Магичната мистериозна турнеја'' на Битлси (1967).
Во подоцнежните години од животот, Мускат живеел сам и практично без пари во стан во подрум во Северен Лондон. Му било тешко да најде глумечка работа, а за да го надополни својот приход, рачно изработувал украсни кафези за птици.
2 Смрт
Мускат починал од пневмонија на 10 октомври 1977 година, на 47-годишна возраст во болницата Свети Вартоломеј во Лондон.
3 Наследство
Секоја година, на 10 октомври, мала група ентузијасти наречени Пријатели на Анџело Мускат (FOAM) го слават неговиот живот.
4 ТВ и филмографија
Година, Наслов, Улога, Белешки
1965 година, ''Доктор Ху'', Оператор на Чамбли / Чамбли, Епизода: Галаксија 4
1966 година, ''Алиса во земјата на чудата'', Слугата на кралицата, ненаведен
1966 година, ''ГГ Страст'', ненаведен
1967 година, ''Затвореникот'', Батлерот
''Магична мистериозна турнеја'', Џуџе, ненаведен
1971 година, ''Вили Вонка и фабриката за чоколадо'', Умпа Лумпа, ненаведена, последна филмска улога
Внатрешен двор

Внатрешен двор или двориште — незаграден дел од дворното место, кој е делумно или целосно опкружен со една или повеќе згради. Понекогаш просторот е поделен на делови со ѕидови, и секој дел се нарекува (внатрешен) двор. Неговата главна намена е заштита во најширока можна смисла. Во различни култури, заштитата може да биде на имотот, од неповолните услови на животната средина, за постигнување приватност и друго.
Кај поголеми поединечни згради, внатрешниот двор се гради со цел да се обезбедат прозорци во внатрешноста на зградата — за пристап на светлина и воздух.
Најраните познати внатрешни дворови биле изградени во Иран и Кина, кои потекнуваат од 3000 г. пр. н. е. Дворовите во минатото се користеле за различни цели, вклучувајќи готвење, спиење, работа, игри, градинарство, па дури и како места за чување животни.
1 Стар Рим
Во Стариот Рим, атриумот бил повеќе како општа просторија во куќата, со отвор на покривот (комплувиум) за собирање на дождовната вода во мал базен под него.
Современото значење на атриумот е изменето и се насочи кон внатрешен двор, кој е покриен со проѕирен покрив.
2 Манастирски двор
Традиционално, манастирските градби го опкружуваат теренот и се своевидна тврдина — како против вооружен напаѓач, така и против „искушенијата на надворешниот свет“. Манастирската црква во повеќето христијански манастири е сместена во така формираниот внатрешен двор. Во романската и готската црковна и манастирска архитектура, обично внатрешниот двор (клостер) е сместен покрај долгата фасада на катедрала или манастирска црква.
Ујгурски Ханат

Ујгурскиот Ханат (или Ујгурската империја) бил туркиска држава во Централна Азија, основана од Ујгурите, туркиски народ, околу 744 година, по падот на Источнотуркискиот Ханат. Ханатот постоел до околу 840 година и бил една од најзначајните номадски империи во регионот, позната по својата воена моќ, трговија по Патот на свилата и културни достигнувања, вклучувајќи го прифаќањето на манихејството државна религија.
1 Формирање
Ујгурскиот Ханат бил основан по победата на Ујгурите, предводени од Кутлуг Билге Кул Каган, над Вториот туркиски ханат во 744 година. Ујгурите, кои биле дел од конфедерацијата на Источните Турки, ја презеле власта во регионот на денешна Монголија. Нивната престолнина била во Орду-Балик (денешен Карабалгасун, Монголија), во близина на реката Орхон.
Михаела Павлатова

Михаела Павлатова (родена на 27 февруари 1961 година) — чешка аниматорка, филмска режисерка и наставничка. Таа била номинирана за Оскар за најдобар краткометражен анимиран филм за филмот ''„Зборови, зборови, зборови“'' (1991) и ја освоила наградата „Златна мечка“ за краткометражен филм за филмот ''„Повтори“'' (1995). Како феминистичка експериментална аниматорка, работата на Михаела ги истражува темите за пол, род, филозофија и релационалност. Покрај нејзината самостојна работа, таа работела како уметнички директор за „Вајлдбрејн Инк“. Таа моментално предава анимации на Академијата за сценски уметности, филмска и ТВ школа во Прага. Михаела предавала и на Академијата за уметност, архитектура и дизајн во Прага, на Колеџот за уметности на Академијата, на Институтот за компјутерски уметности во Сан Франциско и на Универзитетот Харвард во Прага.
1 Образование
Михаела студирала на Академијата за уметност, архитектура и дизајн во Прага.
2 Признанија
''Зборови, Зборови, Зборови'' во 1992 година бил номиниран за Оскар за најдобар краткометражен анимиран филм.
Нејзините награди за краткометражениот анимиран филм ''„Повтори“'' вклучуваат Златна мечка, Специјална награда од жирито во Анси и Големата награда на Меѓународниот фестивал за анимација во Хирошима. Таа ја освои наградата „Кристал Анси“ во 2012 година за нејзиниот краткометражен филм ''„Трамвај“'', кој исто така бил номиниран за Оскар.
Нејзиниот филм ''„Мојата сончева Маад“'' од 2021 година бил номиниран за наградата „Златен глобус“ за најдобар долгометражен анимиран филм.
3 Избрана филмографија
3.1 Анимирани филмови
*''Зборови, зборови, зборови'' (1991)*''Повтори'' (1995)*''Ова би можел да бидам јас'' (1996)
*''Карневал на животни'' (2006)*''Трамвај'' (2012)*''Марио и магионичарот'' (2014)*''Мојата сончева Маад'' (2021)
3.2 Играни филмови
*''Приказни од Прага'' (1999) - режисер и сценарист*''Неверни игри'' (2003) - Режисер*''Ноќни бувови'' (2008) - режисер и сценарист