Ањујски национален парк

Ањујскиот национален парк (|Анюйский национальный парк) — национален парк што го опфаќа заливот на реката Ањуј која се наоѓа на западната ливада на Централниот планински масив Сихоте Алин на рускиот Далечен Исток. Ањуј кон запад се слева во главната река во тој регион, реката Амур, додека тече североисточно во Охотското Море.
Овој парк е важен бидејќи создава еколошки коридор од ниско поплавната рамнина на Амур па се до високите шумски планини на Сихоте-Алин.
Паркот се наоѓа во округот Нанајски во Хабаровскиот крај, околу 80 км североисточно од градот Хабаровск. Областа е оддалечена, со малку градови и мал број население. Областа историски зависела од риболовот, односно ловење лосос, сеча и лов на диви животни. Локалното домородно население е народот Нанајци, кој претставува околу една четвртина од блиските населби.
1 Топографија
Границите на паркот формираат форма, налик на потковица што ги следи разделните гребени на малите речни сливови на реките Ањуј и Пихци кои на запад течат во реката Амур. Источниот дел од територијата е планински, додека долниот западен дел е претежно подрачје со опасност од поплава. Приближно 45% од шумската покривка на паркот е Далечноисточна тајга, 30% е подтајга односно среднопланинска зимзелена шума, 14% е речно поплавно подрачје и делта, а 11% е мочуриште. Со една четвртина од неговата територија што е умерено мочуриште на сливот на реката Амур-Хејлонг, Ањујскиот национален парк е важно живеалиште за мочуришни видови и риби во планинските потоци над Амур. Јужната граница ја следи северната линија на разделниот планински венец познат како „Три сестри“.
Западната половина од паркот се наоѓа на ниско источно продолжение на „рамнината Среднеамурска“. Оваа рамнина е рамна, мочурлива депресија помеѓу гребенот Сихоте-Алин на исток и планините Мал Кинган на запад. Ова се алувијалните низини на поплавната рамнина на реката Амур, до 40 метри надморска височина. Југоисточното крило на паркот е долината на реката Пии и е релативно рамно. Североисточното крило е долината на реката Ањуј и нејзините притоки, и има пострмни и подлабоки кањони и просечна надморска височина од 600 метри. Крајниот извор на Ањуј е Тордоки Јани, највисокиот врв во Сихоте Алин.
2 Клима и екорегион
Ањујскиот национален парк има ''влажна континентална, топла летна подтипна'' клима (Според Кепеновата климатска класификација ова место спаѓа во топлиот летен подтип), со четири различни сезони, ладни суви зими (врнежи помалку од една десетина од летните дождови) и топли влажни лета. Ваквите екорегиони се познати по умерени шуми со есенско зеленило.
Ањујскиот национален парк е во екорегионот ''Усури со широколисни и мешани шуми''. Според Светската федерација за диви животни (WWF), „во споредба со другите умерени екосистеми, нивото на ендемизам кај растенијата и безрбетниците во регионот е извонредно високо“. Ова високо ниво на биодиверзитет се припишува на бројот на еколошки региони што се среќаваат во регионот, изолираната природа на рускиот дел од реката Амур Базик (во споредба со поразвиените кинески и корејски еквиваленти) и недостатокот на глацијација во најновото ледено доба.
Екорегионот со слатка вода за Ањујскиот национален парк е „Долен слив на реката Амур“ (број 528). Реката Амур поддржува повеќе слатководни видови од која било друга река во Русија (120 видови) и е позната по лососот што мигрира по Амур и неговите притоки планински потоци.
3 Растенија
Паркот е критична компонента на мрежата на заштитени подрачја во средниот и долниот Амур, особено затоа што интегрира континуирано живеалиште од речните поплавни рамнини, преку долинско-планинските подтајги од монголски даб и корејски бор, до планинските сртови. Масивниот корејски кедарски бор е опишан како „срце на екосистемот“ од страна на Светскиот фонд за дивиот свет. Бројот на корејскиот бор е намален за две третини во последните 50 години и станува сè повеќе цел на нелегална сеча во областа околу Ањујски.
4 Животни
Загрозениот сибирски тигар е резидентен вид во паркот, како и повеќето планински видови на северниот Сихоте Алин. Долните поплавни рамнини се важни за нивната поддршка на птиците преселници. Ранливите видови во паркот вклучуваат речиси загрозена планинска ласица, ранливата азиска црна мечка и „недостатниот“ (дефиниција на IUCN) долгоопашест брезов глушец.
5 Историја и моментална состојба
Нанајците биле традиционални жители на локалните, рурални населби. На внатрешната граница на паркот, малото село Арсенјево било место на прогонство за време на колективизацијата во 1930-тите; исто така служело како јапонски логор за воени заробеници во 1940-тите.
Во 2011 година, гасоводот Сахалин-Хабаровск-Владивосток бил завршен, користејќи дел од претходен гасовод по должината на реката Амур над Хабаровск. Гасоводот се протега по должината на западната граница на Ањускиот парк. Операторот, Гаспром, наведува дека „За време на изградбата на гасоводните објекти бил забележан строг услов - минимално влијание врз животната средина. Градежните операции беа извршени во рамките на постојните комуникациски линии. Земјиштето нарушено за време на изградбата беше санирано.“
Од 2012 година, паркот објавил дека отворил центар за посетители и дека во паркот биле вработени 50 лица.
Во 2015 година, во регионот бил пуштен еден сибирски тигар по име „Упорни“ (на руски „Тврдоглав“), и по шестнеделно талкање бил снимен со ГПС како да избрал територија во рамките на Националниот парк Ањујски. Директорот на Центарот за сибирски тигри истакнал „Охрабрени сме од однесувањето на Упорни досега. Тој се држи подалеку од луѓето во многу оддалечени области, па дури и избегнува каква било инфраструктура создадена од човекот. Во текот на целиот период од неговото ослободување, тој никогаш не ги користи патиштата, па дури ни напуштените патеки за сечење дрвја.“