procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
17 октомври (родени)

1760, Клод Анри Сен Симон — француски социјалист, утопист и филозоф.
1917, Мак Диздар — босански и југословенски поет.
1918, Рита Хејворт — американска глумица.
1922, Борислав Михајловиќ - Михиз — српски писател и критичар.
1923, Барни Кесел — американски џез-музичар.
1943, Кирил Дојчиновски — македонски и југословенски фудбалер.
1946, Виктор Третјаков — руски и советски виолинист и диригент.
1950, Јусуф Хатуниќ — босански и југословенски фудбалер.
1959, Билјана Јевтиќ — српска фолк-пејачка.
1963, Серхјо Гојкочеа — аргентински фудбалски голман.
1972, Еминем — американски рапер, музички продуцент и глумец.
1979, Кими Раиконен — фински автомобилист во трките на „Формула 1“
1983, Александар Дјаченко — казахстански велосипедист.
1984, Готфрид Свартхолм — соосновач на The Pirate Bay.
1969, Вајклеф Жан — рапер од Хаити.
1992, Адам Марушиќ — црногорски фудбалер.
1995, Алексеј Миранчук — руски фудбалер.
2002, Максимилијан Бајер — германски фудбалер.
Морис Метерлинк

Морис Метерлинк ( во — во ) — белгиски поет, драмски писател, есеист, правник, добитник на Нобелова награда за литература во 1911 година за вредностите на својот сестран опус, а пред сè за драмското творештво. Метерлинк има фламанско потекло.
Со своите први песни е близок на симболистите, а подоцна на спиритизмот.
Познати негови дела се: стихозбирката „''Стаклена градина''“, пиесата „''Принцезата Мален''“, драмите „''Пелеас и Мелисанда''“, „''Мона Вана''“ и „''Сина птица''“. Во 1913 година ја доби Нобеловата награда за литература.
1 Животопис
Произлегува од фламански род. Татко му бил нотар. Од 1874 до 1881 година Метерлинк посетува језуитски колеџ, но пројавува нагласено интересирање за поезијата. Право завршува на универзитетот во Гент (1885). Заминува во Париз за да продолжи да ги изучува правилните науки, но ѝ се просветува на литературата под силно влијание на француските симболи. Пишува на француски јазик. По враќањето во Гент е правник практикант, но ја продолжува литературната дејност.
2 Творештво
Во 1889 година ги објавува својата прва стихозбирка „Стаклена градина” и пиесата „Принцезата Мален” која добива блескава оценка од афторитетниот француски политичар Окраф Мирбо. Од тој момент Метерлинг конечно се занимава активно со писателска дејност. Во тек на неколку години создава поетски драми во духот на естетиката на симболизмот - „Неканета” (1890), „Слепци” (1890) и особено „Пелеас” и „Мелизант” (1892), поставена од францускиот режисер Орелијан Лине По во парискиот авангарден театар и е основа на либретето според кое Клот Дебиси ја напишал истоимената опера (1902). Во 1894 година Метерлинк пишува три куклени пиеси: „Аладин и Паломи”, „Таму внатре” и „Смртта на Тентажил”. Од 1896 година живее во Франција. Се здобива со популарност со драмите „Мона Вана” (1902) и „Сина птица” (1908), алегорична приказна поставена првпат од Константин Станиславски во Московскиот художествен театар во 1909 година. Метерлинг е најзначајниот претставник на симулизмот во театарот, еден е од претходниците на театарот на апсудрот; влијае врз драмското творештво на Бекет. Автор е и на филозовски есеи „Животот на пчелите” (1901) и други, посветени на бесмртноста на душите, на границите на врските, на одговорноста на човекот. Од 1927 до 1942 година објавува збирки есеи, меѓу кои посебно интересирање предизвика „Животот на термитите” (1927). Во оваа книга, тој е категоричен за бесперспективноста на тоталитарниот режим.Во годините на Втората светска војна живее во САД. Во 1947 година доаѓа во Ница. Почесен доктор по право е на Универзитетот во Глазгов. Во 1932 година кралот на Белгија го удостојува со титулата гроф.
Хитлерова младина

Хитлерјугенд (германски: Hitler-Jugend, скратено ''HJ'', во буквален превод Хитлерова младина) била паравоена организација на Нацистичката партија. Постоела од 1922 до 1945 година. Хитлеровата младина е втората најстара паравоена нацистичка група, основана една година по СА, организација создадена за истите цели, но за возрасни.
1 Учење
Хитлеровата младина била замислена да стане група на „ариевски суперлуѓе“ и била учена на антисемитизам. Првата цел била мотивирање на членовите да се борат верно за Третиот рајх. Повеќе се работело на нивна физичка и воена обука, отколку на образование.
Откако младешкото извидничко движење било забрането во германските територии, било заменето со членови на Хитлеровата младина, којашто била поинаква во однос на целите и начинот на работење. На пример, многу активности на Хитлеровата младина наликувале на воена обука, со обука за оружје, тактички напади и основна стратегија. Суровост на постарите членови кон помладите била дозволена до одреден степен, па дури и препорачана, бидејќи верувале дека со тоа ќе се отстранат послабите и ќе се зацврстат останатите.
Членовите на Хитлеровата младина носеле униформи многу слични со оние на СА, со слични чинови и значки.
2 Почетоци
Хитлеровата младина е основана во 1922 како . Седиштето било во Минхен, Баварија, намената била за тренирање и регрутирање на идните членови на СА, паравоено крило на Националсоцијалистичките германски работнички партии или НСДАП, германски нацистички партии.
После неуспешниот Хитлеров-пуч (1923), хитлеровата младина е официјално распуштена, но многу елементи едноставно преминале во илегала, делувајќи во тајност во мали единици. Организација е повторно формално воспоставена на почетокот на 1926 година, година дена откако што и самата нацистичка партија е реорганизирана.
3 Поврзано
* Нацистичка партија
* Нацистичка Германија
* СА
* СС
30 септември (родени)

1207, Џалалудин Руми — персиски исламски поет, правник и теолог.
1876, Милан Ракиќ — српски поет.
1917, Бади Рич — американски џез-музичар.
1924, Труман Капоти — американски писател.
1927, Вилијам Мервин — американски поет.
1931, Енџи Дикинсон — американска глумица.
1940, Здравка Крстуловиќ — хрватска и југословенска глумица.
1947, Марк Болан — англиски рок-музичар.
1962, Франк Рајкард — холандски фудбалер и тренер.
1962, Борислав Цветковиќ — југословенски и хрватски фудбалер и тренер.
1980, Мартина Хингис — швајцарска тенисерка.
1980, Данте Амарал — бразилски одбојкар.
1980, Герт Стегманс — белгиски велосипедист.
1983, Андреа Радукан — романска гимнастичарка.
1986, Оливие Жиру — француски фудбалер.
1991, Џофри Ловерњ — француски кошаркар.
1996, Нико Елведи — швајцарски фудбалер.
1997, Макс Ферстапен — белгиско-холандски автомобилист, првак во Формула 1.
Сили на Оската

Силите на Оската е поим по кој се подразбираат учесниците во Втора светска војна што се бореа против силите на Сојузниците. Трите големи сили на Оската се Германија, Италија и Јапонија, исто така се познати како оската Рим-Берлин-Токио. На крајот од војната силите на Оската претрпеа пораз.
Дексип

Публиј Херениј Дексип (|Δέξιππος, околу 210–273), бил реторичар, историчар, државник и генерал. Живеел во третиот век. Автор е на три познати историски дела:
* „Настани после Александар“ (Τ μετ Αλέξανδρον) во 4 книги.
* „Scythica“ (Τ Σκνθικά): историја на римските војни со готите (архаички наречени скити) во 3. век
* „Chronike Historia“ (Σύντομον στορικν) или „Хроника“ (τήν Χρονικήν) во 12 книги.
1 Наводи
Темениди

Теменис — син на Аристомах брат на Кресфонт и Аристодем, татко на Ceisus, Cerynes, Phalces, Agraeus и Hyrnetho. (Paus. ii. 28 ; Apollod. ii. 8. § 2.). Тој бил правнук на Херакле. Бил еден од водачите на Хераклејците и помогнал во петтиот и завршен напад врз Микена на Пелопонез, после освојувањето на полуостровот, заедно владее со Аргос. Неговите наследници, ''теменидите'', биле протерани од Аргос, и се верува дека го основале Македонското кралство. Поради тоа македонските кралеви себеси се нарекувале Темениди. (Herod .viii. 138 ; Thuc. ii. 99.) [L. S.]
1 Наводи
* Dictionary of Greek and Roman Antiquities edited by William Smith (1870).
Њаса

Њаса (''Nyassa'', ''Nyasa'', или ''Niassa'') е вообичаен збор за "езеро" на јазиците околу езерото што денеска е познато како Малави. Во колонијалниот период ова езеро се нарекувало Њаса, додека државата Малави била нарекувана ''Њасаленд''.
Денес Њаса може да се однесува на:
* Њаса (покраина) - покраина на Мозамбик.
* Малави - држава во Јужна Африка порано позната како Њасаленд.
* Малави (езеро) - езеро помеѓу Малави и Мозамбик познато и како Њаса.
Архимедов навој

Архимедовиот навој е машина / пумпа, која се користи за подигање течности на повисоко ниво. Може да подигне вода на 3-4 метри. Се смета дека е дизајнирана од страна на Архимед за време на посетата на Египет, а целта била испумпување вода од делтата на реката Нил. Според некои други истражувачи, слични машини се користеле од страна на Асирскиот крал Синахериб уште во седмиот век пред нашата ера.
Машината е составена од винт вметнат во цевка или во цилиндричен жлеб. Вртливиот винт во оваа машина вусшност претставува коса рамнина (уште една едноставна машина) завиткана околу цилиндар.
Пумпата најчесто се придвижува од енергијата на ветерот или пак од мускулна сила. Како што се врти оската, винтот зафаќа одреден волумен од течноста. Овој волумен се лизга нагоре по спирално завиената коса рамнина сѐ додека не излезе од горниот крај на цевката/жлебот, на повисокото ниво.
Архимедовиот навој е особено погоден за пумпање полутечни (кашести) материи, примена каде што други видови пумпи имаат мала ефикасност или трајност. Пример за примена во Македонија е колекторскиот систем околу Охридското Езеро, каде што за погон на архимедовиот винт се користи електричен мотор.
1 Поврзано
* Едноставна машина
Георги Андријанов

Георги Андријанов (14 декември 1897 - 1932) е македонски револуционер, роден во Белица. Бил припадник на ВМРО (Обединета).
1 Животопис
Потекнува од револуционерно семејство. Татко му е соработник на Гоце Делчев и Јане Сандански. Образованието го започнува во родниот град. Учи во гимназијата во Самоков. За време на Првата светска војна е мобилизиран и испратен на фронтот. По демобилизацијата (1918 година) е назначен за учител во неговото родно село, а на следната година за директор. Тој е еден од основачите на комунистичка група кон БКП во Белица (1919 година) и е избран да нејзин секретар (до 1921 година). Во 1922 година студира икономика на Слободниот универзитет во Софија. Учествува во Септемвриското востание во 1923 година во составот на беличката чета, којашто на 23 септември, вечерта, се приклучила кон разлошкиот партизански одред. Во 1926 година емигрира во Франција, каде што пак студира икономика во Гренoбл. Станува член на Француската комунистичка партија. Поради тоа е избркан од Франција. Од таму оди во Белгија, Лиеж, каде што дипломира. 1927 година се враќа во Бугарија и отвора трговска кантора „Коминтерн“ во Софија. Член е на обласниот комитет на ВМРО (Обединета). Киднапиран и убиен е од бандити на михајловистичката ВМРО
Емил Гилељс

Емил Григорјевич Гилељс (руски: Эми́ль Григо́рьевич Ги́лельс) (19 октомври 1916 - 14 октомври 1985), бил украински и советски пијанист, еден од најдобрите на XX век, чија строга техничка контрола, како и нежноста и суптилноста во изразот, го прават еден од најдобрите интерпретатори на германскиот репертоар за пијано, особено на Бетовен, Шуман и Брамс. Неговите интерпретации на Бетовеновите сонати се сметаат за најкомплетни и најубедливи,.
Тринидад (Куба)

Тринидад (шпан. ''Trinidad''), нас. 71.776 жители (1998), е град во покраината Санкти Спиритус во централна Куба. Заедно со блиската Долина на Шеќераните е прогласен за светско наследство на УНЕСКО во 1988 г.
1 Историја
Тринидад е основан во 1514 од Диего Веласкес де Куељар под името Вила Де ла Сантисима Тринидад. Ова е меѓу најдобро зачуваните градови на Карибите од времето кога шеќерната трска била главна стопанска гранка.
2 Стопанство
Денес најважната стопанска гранка е тутунарството. Најстарите маала се добро зачувани бидејќи заради добриот туризам. За разлика од ова, некои маала кои не се туристички се многу трошни и запоставени, особено во центарот.
Надвор од градот се протега полуостровот Анкон, со долга песоклива плажа (Плаја Анкон) и неколку одморалишта. Анкон е едно од првите одморалишта во Куба направени по револуцијата од 1959 г.
3 Атракции
* Плаза Мајор
* Музеј на општинска историја
* Катедрала Сантисима Тринидад (Пресвета Троица)
4 Занимливости
* По градот е именувана марката на пури „Тринидад“.
16 октомври (родени)

1351, Џан Галеацо Висконти — војвода на Милано.
nowrap 1801, Јосип Јелачиќ — хрватски бан.
1854, Карл Кауцки — чешко-австриски марксистички теоретичар.
1886, Давид Бен Гурион — израелски политичар.
1888, Јуџин О'Нил — американски писател, добитник на Нобеловата награда.
1906, Оскар Вајлд — британски писател.
1906, Клинт Брукс — американски литературен критичар.
1908, Кузман Сотировски — македонски фудбалер.
1908, Енвер Хоџа — албански комунистички државник.
1906, Дино Буцати — италијански новинар и писател.
1918, Луј Алтисер — француски филозоф.
1921, Славчо Стојменски — народен херој на Македонија.
1921, Анджеј Мунк — полски режисер.
1924, Панче Васоски — македонски глумец.
1927, Гинтер Грас — германски писател, добитник на Нобеловата награда во 1999 година.
1938, Нико — германско-американска пејачка и глумица.
1950, Милош Бојаниќ — српски пејач.
1951, Драги Михајловски — македонски писател.
1953, Пауло Роберто Фалкао — бразилски фудбалер.
1954, Вера Чејковска — македонски писател.
1958, Тим Робинс — американски глумец.
1959, Гари Кемп — англиски поп-музичар, член на групата Спандау балеј (''Spandau Ballet'').
1960, Боб Моулд — американски рок-музичар, член на групата Хускер ду (''Husker Du'').
1963, Данко Цвјетичанин — хрватски и југословенски кошаркар.
1966, Штефан Ројтер — германски фудбалер.
1970, Мехмет Шол — германски фудбалер.
1985, Кејси Стонер — австралиски возач.
1986, Ина — романска пејачка.
1997, Наоми Осака — јапонска тенисерка.
2001, Вилијан Пачо — еквадорски фудбалер.
Марина Цветаева

Марина Цветаева ( — ) — руска и советска поетеса.
1 Животопис
Во последниот дел од својата автобиографија од 1958 година, Борис Пастернак пишува за својата средба со Цветаева во 1935 година, кога за време на антифашистичкиот конгрес одржан во Париз се сретнал со неа и со нејзиното смејство. Притоа, нејзиниот сопруг и децата ја наговарале да се врати во татковината, а кога таа го прашала што да прави, Пастернак не ѝ одговорил, плашејќи се дека за неа и за нејзиното семејство животот во Русија да не биде тежок и неспокоен. Инаку, Пастернак и Цветаева биле блиски пријатели и одржувале богата кореспонденција. Притоа, Пастернак наведува дека по започнувањето на Втората светска војна, својата богата кореспонденција ѝ ја дал на чување на една своја пријателка, која работела во музејот на Скрјабин а која ја обожавала поезијата на Цветаева. Бидејќи немала многу доверба во музејскиот сеф, пријателката ги издвоила писмата на Цветаева кои ги носела насекаде со себе. Меѓутоа, една зимска вечер, додека патувала од блиското село кон Москва, таа забележала дека торбата со писмата на Цветаева ги заборавила во возот. Така исчезнале сите писма кои Цветаева му ги праќала на Пастернак.
2 Творештво
Најпознати дела на Цветаева се збирките песни: „Вечерен албум“, „Волшебниот фенер“, „Разделба“, „Занает“, како и драмите „Жандарм херц“, „Виулица“, „Камениот ангел“ и „Феникс“.
Нејзините дела се меѓу најдобрите од руската книжевност, а таа се смета за една од најголемите поетеси во историјата на поезијата. Таа живеела за време на и пишувала за руската револуција од 1917 година. Како лирски поет, нејзината страст и смело јазично експериментирање ја прават впечатлив хроничар на своето време и на длабочините на човечката свест.
3 Значење и влијание
Песната „Писмо од мајка ми за црниот снег“ на македонскиот поет Анте Поповски е инспирирана од стихот на Цветаева, „... едно малечко сонце“.
Орден Илинден - 1903 година

:''За други значења на поимот Илинден воидете на појаснителната страница''
Орденот Илинден - 1903 година — високо македонско одличие за разни заслуги за државата. Именуван е во чест на Илинденското востание кое се одиграло во 1903 година.
1 Особености
Орденот е всушност редизајн на Илинденската споменица од 1951 година. Орденот има основна форма на четворокрака ѕвезда со димензии од 71 мм. Изработен е од сребро и позлата и не се носи на лента.
Редниот број на орденот, жигот за чистота на металот од кој е изработен и жигот на производителот се втиснати на задниот дел на орденот.
Секој орден и медал има соодветна кутија, во одредена боја, која димензионално одговара на димензиите на одличјата. На поклопецот на кутијата со златовтиснување е името на одличјето.
Лентите за ордените се изработени од маорирана свила во пропишаната боја и димензија.
2 Критериуми
Орденот Илинден - 1903 година се доделува на:
* истакнати личности во борбите за национално и социјално ослободување; за политичките затвореници и лица прогонувани, судени и затворани за идеите на самобитноста на македонскиот народ и неговата државност; за лица, државни органи, установи, владини и невладини организации и слично, кои со нивни посебни залагања придонеле во создавањето на сувереноста, независноста, територијалниот интегритет на Република Македонија; како и за исклучителен придонес за нејзиниот државно - правен и општествен развој и за јакнење на односите на заедниците во Република Македонија и
* лица за извонредни дела и заслуги на полето на безбедноста и одбраната на Република Македонија, како и за меѓународна соработка на овие полиња.
3 Поврзано
* Илинденска споменица
Сан Диего

Сан Диего (|San Diego) е град во јужна Калифорнија, во близина на Мексиканската граница, со 1.223.400 жители. Сан Диего е најјужното пристаниште во САД на плажата на Тихи Океан. Основан е во 1867, недалеку од мисијата која ја направиле Шпанците во 1769. Со внатрешноста е поврзан дури во 1864. Според историските написи на племето Kumeyaay, Сан Диего е првиот град посетен од Европејците на онаа страна што сега е западниот брег на САД. Сан Диего потекнува од 1542 година, кога Juan Rodríguez Cabrillo ги поставил првите бази од Шпанија. Presidio и Mission San Diego de Alcalá го пронашле во 1769 и ја формирале првата европска населба на местото каде што сега е Калифорнија. Во 1821 година Сан Диего станува дел од првата независна мексиканска држава. Во 1850 година станува дел од САД која го добива после американско-мексиканската војна.
6 октомври (настани)

1582, Поради воведувањето на реформите во календарот, подоцна наречени грегоријански календар според папата Грегор XIII, во Италија, Полска, Португалија и Шпанија овој ден во 1582. година е прескокнат.
1600, Во Фиренца, во Италија во палатата Пити, за време на свеченостите по повод венчавката на англискиот крал Хенри VI со Марија Медичи, е одржана премиерната изведба на операта „Евридика“, прва опера во историјата што ја создаде италијанскиот композитор Јакопо Пери.
1889, Томас Едисон го покажува неговиот прв филм (слики во движење).
1908, Австрија ги анексира Босна и Херцеговина.
1943, Балистите запалија поваќе куќи во селото Кленоец и селото Попоец, Кичевско, а во наредните денови беа ограбени повеќе куќи и убиени луѓе во селата Душегубица, Иванчиште, Малкоец и други.
1981, Во текот на воена парада, убиен е претседателот на Египет Анвар ал-Садат од исламски радикали во војската.
6 октомври (починале)

1014, Самуил — македонски цар
1891, Чарлс Стјуарт Парнел — ирски политичар
1943, Јосиф Јосифовски - Свештарот — народен херој на Македонија.
1973, Сидни Блекмер — американски глумец
2006, Вилсон Такер — американски писател
2007, Лаза Ристовски — српски рок-музичар, член на групите Смак и Бијело дугме (р. 1956).
2018, Скот Вилсон — американски глумец.
2019, Џинџер Бејкер — британски рок-музичар.
2024, Јохан Нескенс — холандски фудбалер.
Јукатан (сојузна држава)

Јукатан (шпански: ''Yucatán'') е една од 31 сојузни држави во Мексико, и се наоѓа на југоисток од земјата, на истоимениот полуостров. Од север излегува на Мексиканскиот Залив, на исток се граничи со државата Кинтана Ро, а на југозапад со државата Кампече. Главен град е Мерида. Државата административно е поделена на 106 општини.
Пред доаѓањето на шпанските освојувачи, полуостровот Јукатан бил центар на културата на Маите, а за тоа денес сведочат бројните археолошко наоѓалиштеи. Јукатан е една од последните држави кои се приклучиле на мексиканската федерација. Во текот на XIX век сепарастичката струја настојувале да ја прогласат за самостална сојузна територија, која денес удира со сојузната држава Кинтана Ро.
Бостон

Бостон (|Boston) — главен град и најнаселена општина на американската држава Масачусетс. Градот се простира на 124 км<sup>2</sup> и има 685.094 жители (во 2017 година), што го прави најнаселен град во регионот на Нова Англија. Бостон е и седиштето на општината Сафолк, иако владата на општината беше распуштена на 1 јули 1999 година. Градот е стопански и културен центар на значително поголема област позната како Голем Бостон во која живеат околу 4,8 милиони луѓе (во 2016 година) и се рангира како десетта по големина таква област во земјата.
Бостон е еден од најстарите градови во САД, основан на полуостровот Шомут во 1630 година од страна на пуританските доселеници од Англија. Тука се одиграле неколку клучни настани од Американската револуција, како Бостонското крвопролевање, Бостонската чајанка, Битката кај Бункер Хил и Опсадата на Бостон. По независноста на САД од Велика Британија, Бостон продолжил да биде важно пристаниште и индустриски центар, како и центар за образование и култура. Градот се проширил надвор од оригиналниот полуостров преку мелиорација на земјиштето и проширување на општината. Неговата богата историја привлекува многу туристи; само салата Фенел е посетена од повеќе од 20 милиони посетители годишно. Бостон е познат по тоа што во 1634 година е изграден првиот јавен парк, каде што во 1635 година е отворено првото државно училиште и каде што во 1897 година е изградена првата подземна железница.
Во Бостон се наоѓаат многу колеџи и универзитети кои го прават меѓународен центар за високо образование, вклучувајќи ги правото, медицината, инженерството и бизнисот. Бостон се смета и за светки центар во областа на иновациите и претприемништвото, со скоро 2.000 стартапи. Градот е центар за финансиски и деловни услуги како и клучен центар на биотехнологијата и информатичната технологија.
Бостон ја има најголемата стапка на добротворни донации и активности во САД по жител. Бизнисите и институциите се рангираат меѓу најдобрите во земјата за еколошка совесност и реинвестиции. Градот е еден од најскапите за живеење во Соединетите Американски Држави, но, останува високо рангиран по квалитет на живеење.
Во соседниот град Кембриџ се наоѓа познатиот универзитет Харвард и Масачусетскиот технолошки институт.
1 Бостон во уметноста и во популарната култура
* „Бостонци“ (англиски: ''Bostonians'') — роман на американскиот писател Хенри Џејмс од 1886 година.
* Бостон (англиски: ''Boston'') — американска рок-група.
* „Бостонски бебиња“ (англиски: ''Boston babies'') - песна на британската панк-рок група ''G.B.H.'' од 1982 година.* „Бостонци“ (англиски: ''The Bostonians'') — британско-американски филм од 1984 година, во режија на Џејмс Ајвори.
Мексико (град)

Мексико (поточно: Град Мексико; |Ciudad de México) — најголем и главен град во Мексико а воедно е и истоимен федерален округ. Градот има 8.657.045, додека вкупната градска алгомерација има 22.095.047 жители.
Подрачјето на оваа метропола, се смета за најбро растење на земјите. Така силниот пораст штети од една страна големо доселување во Мексико, а од друга високиот прираст на населението. Во градот е и центарот на архиепископијата. Овде е политичкото и културното средиште.
1 Географска положба
Град Мексико е сместен на јужниот завршеток 60 км долг и 100 км широк. Мексиканската Долина која се наоѓа на просечно 2.307 м надморска височина и со трите страни е опкружена со брдови, помеѓу другото се вулкани, како и Трансмексикански вулкански појас (Сиера Невада). Заради ваквата положба има опасност од смог, многу голема. Федералниот дистикт има површина од 1.479км². Во метрополското подрачје на Градот Мексико, покрај престолнината, спаѓаат уште и 34 други градови од околината.
2 Клима
Заблагодарувајќи му се на својата доста висока положба, градот се наоѓа во подрачјето на умерена клима. Околу попладне е многу жешко само лето, во времето помеѓу јуни и јули. Од октомври до мај е сушно а од јули до септември е врнежливо кога дождот врне кратко и силно.
Медал за храброст (Македонија)

Медалот за храброст — воено одличие на Република Македонија кое се доделува за искажана храброст во воено-безбедносни операции или ситуации.
1 Особености
Има основна четворокрака ѕвездеста форма во димензии од 55мм. Медалот е стилизирана четворокрака ѕвезда под која се вкрстени два меча. Во полето на ѕвездата има осум златни краци кои се спојуваат во централната точка на средишниот круг во кој е напишано мотото - „за храброст“.
Медалот е изработен од сребро, позлата, тониран топол емајл. Има соодветна лента и минијатурна лента. Редниот број на орденот, соодветен жиг за чистота на металот од кој е изработен и жигот на производителот се втиснати на задниот дел на орденот.
Секој орден и медал има соодветна кутија, во одредена боја, која димензионално одговара на димензиите на одличјата. На поклопецот на кутијата со златовтиснување е името на одличјето.
Лентите за ордените се изработени од маорирана свила во пропишаната боја и димензија.
2 Критериуми
Медалот за храброст се доделува на:
* припадници на вооружените сили на Армијата на Република Македонија, на вработените од Министерството за внатрешни работи и на други личности за покажана лична храброст и самопрегор во одбраната на територијалниот интегритет и суверенитет на Република Македонија, или во заштитата на човечки животи или материјални добра во опасни ситуации и
* припадници на Министерството за внатрешни работи за посебни заслуги и долгогодишно ангажирање при вршење на работите и задачите; посебно ангажирање во спасување или заштита на животот, имотот и здравјето на граѓаните, посебно ангажирање во спречувањето на нарушувањето на јавниот ред и мир во поголем обем или заради особени заслуги и придонес во меѓународната афирмација на Министерството.
3 Добитници
*потполковник Орце Јордев
*мајор Драганчо Војнески
*мајор Димче Велков
*постар водник Стојче Стоилов
*постар водник Зоран Ристов
*водник Зоран Трајков
*Сами Нуредин
*46 загинати припадници на АРМ од 2001 г., посмртно
*11 припадници на мисијата АЛТЕА, посмртно
*32 загинати припадници на МВР од 2001 г., посмртно
*8 загинати припадници на МВР од Вооружената престрелка во Куманово (2015), посмртно.
6 октомври (родени)

1459, Мартин Бехајм — германски морепловец и географ.
1769, Исак Брок — британски командант.
1887, Ле Корбизје — швајцарско-француски архитект.
1888, Роланд Гарос — француски пилот.
1889, Марија Домбровска — полска писателка.
1919, Томи Лотон — англиски фудбалер.
1937, Иво Данеу — словенечки и југословенски кошаркар.
1955, Бранко Чрнац Туста — хрватски рок-пејач, член на групата КУД Идијоти.
1965, Јирген Колер — германски фудбалер.
1967, Кенет Андерсон — шведски фудбалер.
1971, Алан Стабс — англиски фудбалер.
1973, Џеф Дејвис — американски комичар.
1997, Тео Ернандес — француски фудбалер.
1998, Лојд Кели — англиски фудбалер.
1999, Еванилсон — бразилски фудбалер.
Песни (Рембо)

''Песните на Артур Рембо'' се напишани во периодот од приближно 1869 до 1873 година. ''Les étrennes des orphelins'' (''Подарокот на сирачињата'') (1869) е неговата прва позната песна.
Три песни (''Credo in Unam/Soleil et Chair'' (Сонце и месо), ''Ophélie'' (''Офелија'') и Sensation (''Сетилност'')) Рембо ќе му ги испрати на Теодор де Банвил во писмо датирано од 24 мај 1870 година. Истото ќе остане без одговор.
Веројатно најпозната и најзначајна меѓу сите песни во оваа збирка е прекрасната Рембоова поема ''Le bateau ivre'' (''Пијаниот брод'').
Концентрационен логор

Првите знаци на масовно присилно преселување на народи е забележано од Асирците. Тие го користеле овој метод за контролирање на своите територии. Стотици години подоцна се појавиле знаци за големи групи на народи, коишто биле собирани во големи затворенички логори. Историски нацистичките концентрациони логори биле најсурови од сите.
Концентрационите логори (германски: ''Konzentrationslager'') биле создадени за политички соперници, непријатели, ментално болни, различни етнички и религиозни групи итн. најчесто за време на војна. Со Женевската конвенција од 1949 се гарантира заштита на цивили за време на војна.
Изразот концентрационен логор до појавата на нацизмот имал значење на (само) релоцирање и преселување на голема група луѓе на едно место. Но нацистичките логори се синоним за масовни убиства, гладување, прислина работа, геноцид и др. Овие логори се познати како логори на смртта. Денес изразот концентрационен логор има безмалку исто значење како и логор на смртта.
1 Концентрациониот логор како тема во уметноста
* „Големиот бунт во нацистичкиот логор во Штулн“ - расказ на српскиот писател Давид Албахари.* „Логорот на смртта“ - песна на рускиот поет Павел Антокољски.* „Логорот на гладот во Јасло“ - песна на полската поетеса Вислава Шимборска.
Архиепископ Охридски и Македонски г.г. Стефан

Неговото Блаженство Господин Господин Стефан (р. 1 мај 1955) — поглавар на Македонската православна црква. Неговата полна титула е ''Митрополит Скопски'' и ''Архиепископ Охридски и Македонски'' и на ''Јустинијана Прима''.
1 Животопис
Роден како Стојан Вељановски во с. Добрушево, Битолско. Во 1969 г. се запишал на Македонска православна богословија „Св. Климент Охридски“ во Скопје и завршил во 1974 година. Истата година се запишал на Теолошкиот факултет во Белград каде дипломирал во 1979 година. По неговото враќање Светиот Архиерејски Синод на Македонската Првославна Црква го назначил за учител во Македонската православна богословија „Св. Климент Охридски“. Во 1980 г. се запишал на постдипломски студии во Институтот „Св. Никола“ во Бари, Италија кој се специјализира во патријаршиски и Византиски студии. Во 1982 г. дипломира на институтот.
Кога тој се вратил во Македонија станал професор на Православниот богословски факултет „Св. Климент Охридски“ во Скопје.
Тој се замонашил во манастирот „Св. Наум“ во Охрид на 3 јули 1986 г. а на 12 јули бил именуван за Митрополит Струмички, а кратко потоа именуван за поглавар на Брегалничката епархија.
Во наредните години тој работел како декан на Богословскиот факултет во Скопје, портпарол на Светиот архијерејски синод, како главен уредник на црковниот весник „Црковен Живот“ и главен секретар на Архиепископот Охридски и Македонски.
Во Охрид од 9-10 октомври 1999 г. на црковно-народниот собир (составен од духовни и световни членови) бил избран за поглавар на Македонската православна црква.
Во 2019 година, по повод јубилеите на г.г. Стефан: 20 години поглавар на Македонска православна црква и 33 години како архиереј во епархиите во Македонија и дијаспората, беа издадени неговите проповеди ''„Слово за словото“'', во пет тома.
2 Библиографија
''Слово за словата - том 1'' (Скопје, 2019)
''Слово за словата - том 2'' (Скопје, 2019)
''Слово за словата - том 3'' (Скопје, 2020)
''Слово за словата - том 4'' (Скопје, 2020)
''Слово за словата - том 5'' (Скопје, 2020)
3 Поврзано
* Македонска православна црква
* Список на Археипископи Охридски и Македонски
Илуминации (песни)

''Илуминации'' — збирка лирски прозни песни на Артур Рембо од 1874 година, каде се забележуваат голем број алузии кон неговиот ''voyant'' (визионерски) период, кој започнува во 1869 година; но ''Илуминациите'' не се ниту признание ниту каење. Четириесетината кратки прозни песни и можеби првите две песни во слободен стих на француски јазик жанровски се неодредливи и се издигнуваат над сите граматички правила преку чудесната употреба на зборовите, кои многу често знаат да ги избегнат речничките дефиниции. Елузивни, бунтовни и преплавени со брановидни каденци, ''Илуминациите'' ги надминуваат песните од ''Престој во Пеколот'' исто како што оние од ''Престојот во Пеколот'' ја надминуваат првичната Рембоова поезија. Некои критичари на делото на Рембо сметаат дека дел од песните во ''Илуминациите'' го означуваат конечното збогување на Рембо со литературата.
''Илуминациите'' содржат толку деликатни симболи и алузии што со секое ново читање нудат нов начин на восприемање и можност нешто ново да се сфати. Постои необјаслива привлечност во нивниот непровиден импресионизам и совршен ритам. Во ниту еден момент песните не престануваат да бидат еден божествен спектакл и дури и нивните најсветовни пасажи се исполнети со еден невиден тип на супер-реалност.
Сепак, за разлика од слободниот стих, лирската прозна поезија безмалку почнува и завршува да постои со ликот и делото на Артур Рембо. Митот за неговата генијалност ќе се изгради токму околу ''Илуминациите'' - иако сѐ уште тинејџер, со овие четириесет песни тој го забарикадира своето место на врвот на светската оригинална поезија - прв користи слободен стих, ја воспоставува и истовремено усовршува лирската проза, го збогатува речникот со доста нови зборови и ги разновиднува ритмите застапени во француската поезија; сѐ на сѐ, со ''Илуминациите'' Рембо и дефинитивно станува најуникатна појава во светската литература.
Семјуел Морз

Семјуел Финли Бриз Морз(е) (|Samuel Finley Breese Morse; (27 април 1791 – 2 април 1872) — американски уметник и пронаоѓач познат по своите два најзначајни патенти - електричниот телеграф и Морзеовата азбука.
Морз е роден во Чарлстаун, Масачусетс на 27 април 1791 година и се школува на Универзитет во Јејл. Учи да црта во Лондон и станува успешен сликар на портрети и еден од најголемите национални уметници во свое време. Истовремено бил и добар вајар.
Во 1826 година станал првиот претседател на Интернационалната Академија за Дизајн во Њујорк. Во тоа време се заинтересирал за хемиски и електрични експерименти и инструменти и започнал со правењето на електромагнетниот телеграф, што целосно успеал да го конструира и комплетира во 1836 година, кога имал 45 години. Истовремено, со самото комплетирање на оваа иновација тој измислил и кодирана азбука, која денес е позната како Морзова азбука, токму во негова чест. На 4 септември 1837 година, во присуство на поголем број научници, Морз со успех ја демонстрира работата на телеграфот.
Во 1843 година, Американскиот конгрес на Морз му одобрува 30.000 $ за конструкција на телеграфска мрежна врска меѓу Вашингтон и Балтимор, Мериленд. Линијата е успешно инсталирана една година подоцна и официјално е отворена на 24 мај 1844 година, кога Морз ја испраќа првата телеграфска порака: "''What hath God wrought''" („''Што правеше Бог?''”, Библија, ''Книга Броеви'', 23:23).
Во 1850-тите, Морз бил многу познат како бранител на ропството во Америка.
Умира на 2 април 1872 година, во својот дом, на возраст од 80 години.
Пченкарно поле

''Пченкарно поле'' (англ. ''The Cornfield'') е слика во масло на платно од Џон Констабл. Завршена е во 1826 и за прв патизложена во Кралската академија истата година. Димензиите ѝ се 143 на 122 cm.
Самиот Констабл сликата ја нарекувал „Момче што пие“ (''The Drinking Boy'') и се смета дека на неа е прикажана патека која води од Источен Берголт кон Дедем (видете Дедемска Долина).
Наивна теорија на множествата

Во математиката, под наивна теорија на множествата се подразбира интуитивното изложување на множествата и појавите врзани за нив.
Така на пример во наивната теорија е повеќе или помалку јасно што значи едно множество да е бесконечно, т.е. неговото постоење се потпира врз интуицијата.
Од друга страна, во аксиоматскиот пристап на изучување на множествата, заради строгост на теоријата истото ова (постоењето на бесконечно множество) се гарантира со посебна аксиома.
Наивната теорија на множествата е онаа со која учениците се среќаваат во текот на образованието (основното и средното училиште).
Аксиоматската теорија е потешка и посложена за изучување.
Како и да е, наивната теорија е сосем доволна за прикажување на концептот на множество, дури и за самите математичари.
Но, таа не е во состојба да објасни некои едноставни парадокси, како на пример Раселовиот парадокс, кои всушност и довеле до нејзина аксиоматизација.
Брантсфилд Линкс

Брантсфилд Линкс (англ. ''Bruntsfield Links'') е парк од 35 акри во Брантсфилд, Единбург, веднаш југозападно од Ливадите.
За разлика од Ливадите, кои некогаш биле лох, Брантсфилд Линкс бил отсекогаш сув. Ова е последниот остаток од Бург Мур, некогашен шумовит предел.
Зборот „линкс“ доаѓа од шкотскиот јазик и насекаде се користи за земјиштето на кое се игра голф.
1 Голф
Брантсфилд Линкс е веројатно меѓу првите голф терени во светот, во град каде денес има 21 терен за голф. Не е познато кога голфот за првпат се одиграл во Единбург, но првиот указ со кој се ''забранува'' негово играње е издаден во 1457.
Тука стои еден натпис подигнат од општината кој укажува на тоа дека е можно играта голф да била измислена и за првпат одиграна во Брантсфилд Линкс.
Макс Аман

Макс Аман (германски: Max Amann) ( - ) бил нацистички функционер со висок чин во СС, (Обергрупенфирер; Obergruppenführer) политичар и новинар.
Аман е роден на 24 ноември 1891 година, во Минхен. За време на Првата светска војна му бил наредник на Адолф Хитлер. Станал член на претседателството на Нацистичката партија во 1922 и претседател на Медиумската комора (Reichspressekammer) во 1933 година. Исто така бил управник и на издавачката куќа Еер-Верлаг (Eher-Verlag), којашто, меѓу другото, ги издала Хитлеровата книга „Мојата борба“ (Mein Kampf) и списанието на СС „Дас Шварц Корпс“ (Das Schwarze Korps; Црните трупи).
За време на Третиот рајх, тој бил најголемиот стопанственик во Германија од областа на весниците и направил огромен профит од нацизмот. Со оваа позиција, воспоставил нацистичка контрола врз индустријата и постепено ги затворал тие весници што не го поддржувале Хитлеровиот режим целосно.
Како партиски функционер, Аман немал доволно талент, бил слаб говорник и дебатер. Згора на тоа, неговиот ракопис не бил читлив, па затоа неговиот заменик, Ролф Ранхарт, ги извршувал тие должности наместо него.
По војната бил уапсен од Сојузничките трупи и бил прогласен виновен за неговата голема улога во режимот и осуден на десен годишна принудна работа на 8 септември 1948 година, но бил пуштен во 1953. Исто така го изгубил целиот имот и правото на пензија и умрел во сиромаштија на 30 март 1957, во Минхен.
Многу е веројатно дека Аман бил тој што го убедил Хитлер да ја преименува неговата прва книга од „Четири и пол години (борба) против лагите, глупавоста и малодушноста“ во „Мојата борба“.
Евровизија 2007

Евровизија 2007 беше 52 издание на „Песна на Евровизија“. Победник беше Србија и беше одржана во Хартвол Арена во Хелсинки, Финска од 10 (полуфинале) до 12 мај (финале). Финска доби предност на одржување на Евровизија, заблагодарувајќи им се на хеви метал бендот Лорди, кои победија на Евровизија 2006, што се одржа во Атина, Грција. Водители на оваа манифестација беа Јана Пелконен и Мико Лепилампи, со Крис Салминен во зелената соба.
Темата на оваа ''Евровизија'', Финска одлучи да биде ''„Вистинска фантазија“''. ''Хартвол Арената'' е најголема финска арена за хокеј на мраз, којашто беше главен фаворит за одржување на ''Евровизија''.
Рекордниот број на земји учесници беше 42. Како нови земји учесници се појавија: Србија, Чешка, Црна Гора и Грузија. А земји кои се вратија после неколку години беа: Австрија и Унгарија.
Во финалето, резлутатите од секоја земја беа прикажани од 1-7 бода автоматски се појавија на екранот, и само 8, 10 и 12 беа читани од говорникот од секоја земја. За првпат победникот после Евровизијата имаше промоција околу светот, со концерти во Данска, Шпанија, Шведска, Холандија, Грција и Германија. Турнејата беше одржана од 16 мај до 21 мај.
1 Полуфинале
На полуфиналето што се одржа на 10 мај 2007, настапија за првпат 28 земји.
Редослед на земјите, бодови, место кое го освоија и земји кои заземаа место во финалето:
* Бугарија 146 (6)
* Израел 17 (24)
* Кипар 65 (15)
* Белорусија 176 (4)
* Исланд 77 (13)
* Грузија 128 (8)
* Црна Гора 33 (23)
* Швајцарија 40 (20)
* Молдавија 91 (10)
* Холандија 38 (21)
* Албанија 49 (17)
* Данска 45 (19)
* Хрватска 54 (16)
* Полска 75 (14)
* Србија 298 (1)
* Чешка 1 (28)
* Португалија 11 (11)
* Македонија 97 (9)
* Норвешка 48 (18)
* Малта 15 (25)
* Андорa 80 (12)
* Унгарија 224 (2)
* Естонија 33 (22)
* Белгија 14 (26)
* Словенија 140 (7)
* Турција 197 (3)
* Австрија 4 (27)
* Латвија 168 (5)
2 Финале
Финалето се одржа на 12 мај 2007. Во него учествуваа 10 најдобри песни од полуфиналето, плус големата четворка (Франција, Велика Британија, Германија и Шпанија) и плус земјите коишто минатата година заземале место во финалето.
Редослед на земјите, бодови, местото што го освоија и земјата победник:
* Босна и Херцеговина 106 (11)
* Шпанија 43 (20)
* Белорусија 145 (6)
* Ирска5 (24)
* Финска 53 (17)
* Македонија 73 (14)
* Словенија 66 (15)
* Унгарија 128 (9)
* Литванија 28 (21)
* Грција 139 (7)
* Грузија 97 (12)
* Шведска 51 (18)
* Франција 19 (22)
* Латвија 54 (16)
* Русија 207 (3)
* Германија 49 (19)
* Србија 268 (1)
* Украина 235 (2)
* Велика Британија 19 (23)
* Романија 84 (13)
* Бугарија 157 (5)
* Турција 163 (4)
* Ерменија 138 (8)
* Молдавија 109 (10)
Престој во пеколот

''Délires'' (''Бладања'')
Престој во пеколот (француски: ''Une Saison en enfer'') е книга на Артур Рембо напишана веројатно во периодот од април до август 1873 година, или уште поверојатно само комплетирана во овој период. Тој ја пишувал книгата во Рош, Ардените. Ова е единственото дело што е објавено од страна на самиот Рембо. Книгата извршила длабоко влијание врз многу подоцнежни писатели и уметници, а особено дејствувала како духовен предвесник на надреалистите.
Според одредени интерпретации и рецензии, првите посети на Рембо во Лондон кон крајот на 1872 година и самиот почеток на 1873 ќе го претворат младиот поет од редовен консумент на апсинт во незаситен пушач на опиум, премин што може и да го објасни контрастот меѓу халуционогениот видокруг на второто поглавје од ''Престојот во Пеколот'' познато како "''Mauvais Sang''" ("''Валкана крв''") и дури и најфантастичните стихови на претходното творештво на Рембо. Третото поглавје е наречено "''Nuit de l'Enfer''" ("''Пеколна вечер''") и претставува еден вид на овоземна, прочистена визија. Двата дела на четвртото поглавје (''Vierge Folle'' - ''Лудата девица'' и ''Alchimie du Verbe'' - ''Алхемија на Зборот'' и двете поместени под заедничкото име ''Délires'' - ''Бладања'') овој рафиниран стих го маскираат во вид на лична исповед. Бавно, но сигурно, останатите стихови го отсликуваат повредениот Рембо - деветнаесетгодишното момче што размислува за својата иднина; кратката воведна песна која најчесто се именува според својот почетен стих ''Jadis, si je me souviens bien...'' (''Еднаш, ако сеќавањето ме служи добро...'') веројатно е плод на оваа доцна сензибилност пројавена кај Рембо.
Архиепископ Охридски и Македонски

Архиепископ Охридски и Македонски — титула која е дадена на поглаварот на Македонската православна црква - Охридска Архиепископија. Поглаварот на МПЦ, покрај оваа официјална титула, ја носи и титулата Господин Господин и најчесто следи веднаш по официјалната титула и е во вид на кратенка. Така, при формално обраќање, сегашниот поглавар на МПЦ се именува како ''Архиепископ Охридски и Македонски г.г. Стефан''. При неформално обраќање, официјалната титула се изоставува и кон поглаварот се обраќа со титулата Неговото блаженство, па така имаме ''Неговото блаженство г. г. Стефан''.
1 Историја
Термините „архиепископ“ и „Охридски“ се однесуваат на средновековната македонска црква Охридска архиепископија, каде МПЦ се смета за директен наследник на истата. Во средновековието, архипископите на Охридската архиепископија се именувале како ''Охридски архиепископ''. По возобновувањето на истата во лицето на МПЦ, се додал и зборот „Македонска“.
2 Архиепископи
#, Поглавар, Слика, Име, Крстено име, Датум и место на раѓање, Возраст на почеток/крај на поглаварството, Белешки
1, 4 октомври 1958 – 20 мај 1981, Доситеј II, Димитар Стојковски, 7 декември 1906 Маврово, Гостиварско, Отоманско Царство, 51 / 74
2, 18 август 1981 – 15 јули 1986, Ангелариј, Цветко Крстески, 25 март 1911, 70 / 75
3, 4 октомври 1986 – 9 јуни 1993, Гаврил II, Ѓорѓи Милошев, 17 април 1912, 74 / 81 (†83)
4, 21 декември 1993 – 6 јуни 1999, Михаил, Методи Гогов, 20 мај 1912, 81 / 87
5, 10 октомври 1999 – денес, Стефан, Стојан Вељановски, 1 мај 1955, 44
3 Временска линија
4 Поврзано
* Охридска архиепископија
* Македонска православна црква - Охридска архиепископија
* Список на архиепископи на македонската и охридската архиепископија
Христијан Тодоровски-Карпош

Христијан Тодоровски-Карпош (, 3 септември 1921 — 7 февруари 1944, Билјача, Прешевско) — македонски комунист и истакнат македонски партизан од НОВ. Бил прогласен за Народен херој на Југославија на 29 јули 1945 година, како еден од првите борци од Македонија кои го добиле тоа одликување (заедно со Стеван Наумов - Стив, Орце Николов, Страшо Пинџур, Мирче Ацев и Кузман Јосифовски - Питу).
1 Животопис
Како ученик станал член на СКОЈ уште од 1939 година. Поради неговите прогресивни идеи, бил избркан од средното училиште и не му било допуштено да се запише во било кое друго средно училиште во тогашното Кралство Југославија.
2 Учество во НОБ
Во 1941 година учествува во прибирање на оружје, растурање на памфлети и дистрибуција на билтенот „Дедо Иван“, кој бил издаван од страна на градската партизанска организација.
Се истакнал како организатор на Народноослободителната антифашистичка војска на Македонија (НОАВМ). Бил член на Козјачкиот партизански одред од 12 октомври 1941 година и член на партизанскиот штаб од Куманово. Откако одредот бил разбиен, преминувал во Вториот јужноморавски одред и Кукавичкиот одред, наизменично (1942-43). На 26 јуни 1943 година станал командант на Кумановскиот партизански одред, кој постепeно нараснувал и на 1 декември 1943 година бил официјално преименуван во Прв кумановски баталјон „Јордан Николов – Орце“.
Бил убиен од страна на бугарскиот окупатор на 7 февруари 1944 г. за време на нападот на бугарското воено и полициско упориште во селото Билјача, Прешевско.
Во негова чест се испеани неколку партизански песни: „Битка се бие кумановско поле“, „Давај ме, мила мамо, давај ме“ и „Горо ле, горо зелена“. Покрај тоа, Ацо Шопов му посветил две песни од својата стихозбирка „Песни“ од 1944 година: „Карпош“ и „Борбата на Дренак“, а го спомнува и во „Марш на Трета македонска бригада“, напишана исто така во 1944 година.
Исто така, една од општините во Скопје, Општина Карпош, го добила името во негова чест.
3 Галерија
Биста на народниот херој Христијан Тодоровски - Карпош пред истоименото училиште во селото Драгоманце
4 Поврзано
* Петар Карпош — востаникот што го инспирирал прекарот
* Спомен-куќа на Христијан Тодоровски-Карпош