Дидје Анзју

Дидје Анзју (Француски: [ɑ̃zjø]; 8 јули 1923 година, Мелун – 25 ноември 1999 година, Париз) бил истакнат француски психоаналитичар.
1 Живот
Анзју студирал филозофија и бил ученик на Даниел Лагаш, пред да ја преземе својата прва психоанализа со Жак Лакан. Потоа, откако открил дека Лакан ја лекувал и неговата мајка („Случај Ејме“), тој започнал втора анализа со Жорж Фавез. Недостатокот на искреност кај Лакан предизвикала длабока огорченост кај Анзју. Тој подоцна, исто така, ги осудил ексцесите и произволните практики на Лаканците - истакнувајќи ја нивната „бескрајна зависност од идол, логика или јазик“, како и сеприсутниот привлечен елемент во Лакановата пристап, со „фундаменталните вистини што треба да се откријат...но секогаш во некоја понатамошна точка“.
Меѓу многуте значајни придонеси на Анзју во психоанализата биле неговата работа на Фројдовата самоанализа и неговото опширно проучување на групи, особено потпирајќи се на работата на Вилфред Рупрехт Бион. Надоврзувајќи се на списите на таквите психоаналитичари како Мелани Клајн и Хајнц Кохут, Анзју, исто така, се обидел со голема вештина да анализира, не само уметничките дела, туку самиот креативен процес; и објавил бројни дела за книжевното творештво (Паскал, Бекет) и уметничкото творештво (Бејкон)“.
Меѓутоа, можеби најважната нишка во неговите списи е онаа на таканареченото ''Его на кожата'', како и поврзаниот концепт на ''Психичка обвивка''.
2 За Фројдовата „Самоанализа“
Анзјуевата ''Самоанализа на Фројд'' (2д ед., 1975; превод. Питер Греам, 1986) е важно, енормно детално истражување на раниот живот на Фројд како што се отсликува во соништата што тој избрал да ги раскаже и анализира во ''Толкувањето на соништата''. Од Клајновска гледна точка, Анзју сметал дека „Фројдовата разработката на психоаналитичката теорија... одговара на поставување на опсесивна одбрана против депресивната анксиозност“ - нагласувајќи ја потребата на Фројд да се „одбрани себеси од неа преку таков степен на интелектуализација“.
3 За творештвото
„Анзју ги истражува врските помеѓу клиничката анализа и самоанализата...и односот помеѓу самоанализата и творештвото“. Тој, исто така, ја истакнува улогата на внатрешниот отпор кон креативноста: „отпорот се состои од горлив и деморализирачки сомнеж за вредноста на она што сме во процес да го откриеме“.
4 За психичка обвивка (психички пликови)
Произлегувајќи од идеите за држењето на писатели како што се Марион Милнер и Доналд Виникот, а потоа „мигрирајќи во континенталната психоанализа, идејата за контејнерот на кожата добива свој живот...обликувајќи го влијателниот концепт на Дидје Анзју за психичка обвивка во ''Егото на кожата (Le Moi-peau)''.
„Дидје Анзју (1985) теоретизирал за егото на кожата, првата нарцисоидна обвивка на која се заснова чувството на благосостојба“, сугерирајќи на пример дека „нарцисоидните личности... поседуваат невообичаено густо его од кожа; спротивно на тоа, мазохистичките и граничните личности покажуваат его со неверојатно тенка кожа“.
Анзју би го проширил концептот на поширок поим за „психичка обвивка“, истражувајќи ја на пример идејата за „обвивка од соништата“. Ова е името кое Дидие Анзју му го дава на визуелниот филм на соништата, фината, ефемерна мембрана за која тој мисли дека ја заменува тактилната обвивка на ранливата кожа на егото“.
„Со неговиот развој на поврзаниот концепт, „звучната обвивка“, Анзју го артикулира односот на телесното его со психичкиот простор во однос на здивот.
Во однос на групите, Анзју исто така тврдел дека „нема група без заедничка кожа, обвивка што содржи, што им овозможува на нејзините членови да го искусат постоењето на групно јас“.
5 Критика
„За критика на Анзјуевиот „интерпретативно разноврсен“ пан-пеликуларизам и неговиот терапевтски ориентиран модел на контејнерот за кожа, погледни го Стивен Конор, ''Книгата на кожата'' (Лондон...2004)“.
„Каја Силверман тврди дека акцентирањето на Анзју и други (вклучувајќи ја Крстева) на мајчиниот глас како звучна обвивка „произлегува од моќна културна фантазија... сликата на дете кое се држи во околината или сферата на гласот на мајката““.
6 Дополнителна литература
* Дидје Анзју, ''Групата и несвесното'' (Рутлеџ 1984)
* Дидје Анзју уред., ''Психички Обвивки'' (Лондон 1990)