Барстовит

Барстовит, со формула Pb<sub>4</sub>[Cl<sub>6</sub>|CO<sub>3</sub>]•H<sub>2</sub>O — проѕирен до бел минерал во моноклиничниот систем. Има Мосова тврдост од 3, бела линија и адамантински сјај.
Типичното наоѓалиште за Барстоуит е Баундс Клиф, Сент Енделион, Корнвол во Обединетото Кралство. Именуван е по Ричард В. Барстоу (1947–1982), собирач на минерали од Корнвол.
1 Етимологија и историја
Минералот е именуван по колекционерот и трговец со минерали од Корнвол, Ричард Вилијам Барстоу (1947–1982), чија колекција сега е дел од Музејот Плимут.
Барстоут за прв пат е откриен во наслаги од типот на изданок, со вени што содржат олово и антимон, на југозападниот крај на Баундс Клиф во близина на Сент Енделион во Корнвол, Англија, и е опишан во 1991 година од Крис Џ. Стенли, Г. Ц. Џонс, Алан Д. Харт, Пол Келер и Дејвид Лојд.
Материјалот за типот на минералот се чува во Природонаучниот музеј во Плимут и во архивата на Универзитетот во Штутгарт, „Минералошка колекција на проф. Келер“.
2 Класификација
Барстовитот не бил наведен во застареното 8-мо издание на класификацијата на минерали на Штрунц.
Во класификацијата Лапис од Стефан Вајс, последен пат ревидирана во 2018 година и формално заснована на старата класификација од Карл Хуго Штрунц во нејзиното 8-мо издание, на минералот му беше доделен системскиот и минералниот број V/E.08-100. Ова одговара на класата „нитрати, карбонати и борати“ и во рамките на тоа, поделбата „Водородни карбонати со туѓи анјони“, каде што барстовитот, заедно со анкилит-(Ce), анкилит-(La), калциоанкилит-(Ce), калциоанкилит-(Nd), дресерит, дандазит, гизинит-(Nd), хидродресерит, камфаугит-(Y), кохсандорит, лузернеит-(Y), монтројалит, нивеоланит, петердит, стронтиодресерит и томаскларкит-(Y), формира неименувана група со системски број V/E.08.
9-тото издание на класификацијата на минерали на Штрунц, последно ажурирано во 2009 година од страна на Меѓународното минералошко здружение (IMA), го класифицира барстојот во класата „халиди“ и во рамките на тоа, во поделбата „Оксихалиди, хидроксихалиди и сродни двојни халиди“. Тука, минералот се наоѓа во подгрупата „Со Pb (As, Sb, Bi) без Cu“, каде што е единствен член на неименувана група со системски број 3.DC.95.
Во класификацијата на минерали на Дана, претежно користена во земјите што зборуваат англиски јазик, барстојот има системски и минерален број 12.01.07.01. Ова одговара на класата „халиди“ и во рамките на таа, поделбата „халидни соединенија“. Тука, се наоѓа во подгрупата „халидни соединенија со различни анјони“ како единствен член на неименувана група со системски број 12.01.07.
3 Кристална структура
Барстовитот кристализира моноклинички во просторната група P21/m (просторна група бр. 11) со параметри на решетката a = 16,66 Å; b = 9,20 Å; c = 4,20 Å и β = 91,8°, како и две формулни единици по единична ќелија.
4 Формирање и локации
Барстовитот е секундарен минерал кој се формира или како природен производ на реакција на морска вода со вени од руда што содржат метал или во купишта згура создадени од човечка активност. Во Тунис, барстовитот се формирал и како производ на корозија на предмети што содржат олово пронајдени во 1907 година во доцнохеленистички бродолом покрај брегот на Махдија.
На својот типичен локалитет, Баундс Клиф во Корнвол (Англија), кој од 2014 година беше исто така единствената позната локација во Обединетото Кралство, минералот се појавил во парагенеза со церусит, халкопирит, доломит, галена, џејмезонит, фосгенит, пирит, сфалерит и кварц.
Во Австрија, барстовитот е пронајден во близина на градот Ратенберг и во стара грамада згура во близина на Сент Гертрауди (општина Рајт им Алпбахтал) во Тирол.
Други познати локации (од 2014 година) се античките купишта згура „Паса Лимани“ и „Врисаки“ во близина на Лаврио во грчкиот регион Атика, некои купишта згура во близина на Кампиља Маритима и Пјомбино во италијанскиот регион Тоскана и во рудник за олово-цинк во близина на Кајракти (Каиракти) во областа Караганди Облиси во Казахстан.