Бабетова гозба

''Бабетова гозба'' (|Babettes Gæstebud) — дански филм од 1987 година, во режија и сценарио на Габриел Аксел. Филмот е направен врз основа на расказ од Исак Динесен (Карен Бликсен) од 1958 година. Филмот е во продукција на Џаст Бецер, Бо Кристенсен и Бени Корцен, со финансии од Данскиот филмски институт. Главните улоги ги толкуваат Стефан Одран, Биргите Федершпил и Бодил Кјер.
Бабетовата гозба била оценета со големи позитивни критики и била првиот дански филм што го освоила Оскарот за најдобар странски филм. Истовремено, филмот е и првиот дански филм снимен според расказ на Бликсен. Филмот премиерно бил прикажан на Канскиот филмски фестивал во 1987 година.
1 Заплет
Постарите и побожни протестантски сестри Мартина и Филипа живеат во мало село на оддалечениот западен брег на Јитланд во Данска во 19 век. Нивниот покоен татко бил пастор кој ја основал пиетистичката конвентикула во селото. Во недостаток на нови преобратеници, остарените сестри претседаваат со намалена, постара конгрегација.
Четириесет и девет години претходно, сестрите имале многу можности за брак, но поради татко им, кој сакал да ги задржи и двете да му бидат од помош, тие никогаш не се омажиле. На Мартина и се додворувал младиот шведски коњанички офицер, Лоренс Левенхилм, за време на неговата посета на Јитланд. На Филипа и се додворувал познатиот баритон Ахил Папин, на пауза од Париската опера. Двете сестри ги отфрлиле додворувачите и останале со својот татко.
Триесет и пет години подоцна, Бабета Херсант, се појавува на нивната врата. Таа носи писмо од Папен во кое објаснува дека е бегалка од контрареволуционерното крвопролевање во Париз и се нуди да биде нивна домаќинка. Сестрите не можат да си дозволат да ја вработат Бабета, но таа моли да работи бесплатно. Така, Бабета останува како нивна готвачка во следните четиринаесет години, подготвувајќи подобрени верзии на благите оброци типични за воздржаната природа на конгрегацијата, полека стекнувајќи ја нивната почит, како и почитта на другите мештани. Како што минуваат годините, сестрите се длабоко вознемирени од зголемениот број спорови меѓу верниците. Бабета е исто така погодена од настаните и во еден момент ги прекинува расправиите со строг прекор.
Единствената врска на Бабета со нејзиниот поранешен живот е лотариски билет. Нејзина пријателка од Париз секоја година го обновува билетот. Еден ден, таа добива 10.000 франци на лотарија. По победата, одлучува да подготви вечера за сестрите и нивната мала конгрегација по повод стотиот роденден на основачкиот пастор. Повеќе од само гозба, оброкот е излевање на благодарноста на Бабет, чин на саможртва.
Сестрите го прифаќаат и оброкот на Бабета и нејзината понуда да платат за создавање „вистинска француска вечера“. Бабета организира нејзиниот внук да оди во Париз и да ги собере потребните залихи за гозбата. Состојките се изобилни, раскошни и егзотични, а нивното пристигнување предизвикува голема загриженост и дискусии меѓу селаните. Како што пристигнуваат разните состојки што никогаш порано не се виделе и започнуваат подготовките, сестрите почнуваат да се грижат дека оброкот ќе стане грев на сензуален луксуз, ако не и некаков вид ѓаволство. На брза средба, сестрите и собранието се согласуваат да го јадат оброкот, но да се откажат од зборување за какво било задоволство во него и да не ја споменуваат храната за време на вечерата.
Поранешниот додворувач на Мартина, Лоренс, сега познат генерал во брак со член на кралскиот двор, доаѓа како гостин на неговата тетка, локалната дама од имотот и член на старата пасторска конгрегација. Тој не е свесен за строгите планови на другите гости и како човек од светот и поранешен аташе во Париз, тој е единствената личност на гозбата која е квалификувана да коментира за оброкот. Тој ги забавува гостите со изобилство информации за извонредната храна и пијалоци, споредувајќи ги со оброк во кој уживал години претходно во познатото Кафе Англа во Париз. Иако другите славеници одбиваат да коментираат за земските задоволства од нивниот оброк, подароците на Бабета ги омекнуваат и опуштаат. Маѓепсани од храната, се чини дека гостите конечно го оставаат минатото зад себе, а како нов дух на искупување се нависува над масата.
Сестрите почнуваат да претпоставуваат дека Бабета конечно ќе се врати во Париз. Меѓутоа, таа открива дека веќе ги потрошила сите пари и дека не може да си замине. Потоа Бабета открива дека порано била главен готвач на „Кафе Англа“, каде што вечера за дванаесет лица чинела 10.000 франци. Мартина низ солзи и кажува: „Сега ќе бидеш сиромашна до крајот на животот“, на што Бабета одговара: „Уметникот никогаш не е сиромашен“. Филипа потоа вели: „Но, ова не е крајот, Бабета. Во рајот ќе бидеш големиот уметник што Бог те замислил да бидеш“, а потоа ја прегрнува со солзи во очите велејќи: „О, како ќе ги маѓепсаш ангелите!“