Ренин

Ренин ( етимологија и изговор ), исто така познат како ангиотензиногеназа, е аспарагински протеазен протеин и ензим секретирани од бубрезите кои учествуваат во телесниот систем ренин-ангиотензин-алдостерон (RAAS) - исто така познат како оска ренин-ангиотензин-алдостерон- што го зголемува волуменот на екстрацелуларната течност ( крвна плазма, лимфа и интерстицијална течност ) и предизвикува артериска вазоконстрикција. На тој начин, го зголемува просечниот артериски крвен притисок на телото.
Ренинот вообичаено се нарекува хормон, иако има рецептор, (про)ренин рецептор, исто така е познат и како ренин рецептор и рецептор на проренин (види исто така подолу), како и ензимска активност со која се хидролизира ангиотензиноген до ангиотензин I.
1 Биохемија и физиологија
1.1 Структура
Примарната структура на прекурсорот на ренин се состои од 406 аминокиселини со пред- и про-сегмент кои носат 20 и 46 амини киселини, соодветно. Зрелиот ренин содржи 340 аминокиселини и има маса од 37 kDa.
1.2 Секреција
Ензимот ренин се излачува од перицити во близина на аферентните артериоли и слични микросадови на бубрезите од специјализирани клетки на јукстагломеруларниот апарат - јукстагломеруларни клетки, како одговор на три стимули:
# Намалување на артерискиот крвен притисок (што може да биде поврзано со намалување на волуменот на крвта) како што е откриено од барорецепторите (клетки чувствителни на притисок). Ова е најдиректната причинско- последична врска помеѓу крвниот притисок и секрецијата на ренин(другите два методи функционираат преку подолги патишта).
# Намалување на оптоварувањето на натриум доставено до дисталните тубули. Ова оптоварување се мери со макулата денза на јукстагломеруларниот апарат.
# Активноста на симпатичкиот нервен систем, која исто така го контролира крвниот притисок, дејствувајќи преку β <sub>1</sub> адренергичните рецептори.
Човечкиот ренин се лачи по најмалку 2 клеточни патишта: конститутивен пат за секреција на претходниот сопственик и регулиран пат за секреција на зрел ренин.
1.3 Ренин-ангиотензин систем
Ренинскиот ензим циркулира во крвотокот и го хидролизира (разградува) ангиотензиногенот излачен од црниот дроб во пептидот ангиотензин I.
Ангиотензин I дополнително се расцепува во белите дробови со ендотелијално врзан ангиотензин-претворачки ензим (ACE) во ангиотензин II, највазоактивен пептид. Ангиотензин II е моќен констриктор на сите крвни садови. Дејствува на мазните мускули и, според тоа, го подига отпорот што го создаваат овие артерии кон срцето, и така за истиот срцев минутен волумен, крвниот притисок ќе се зголеми. Ангиотензин II, исто така, делува и на надбубрежните жлезди и ослободува алдостерон, кој ги стимулира епителните клетки во дисталните тубули и собирните канали на бубрезите за да се зголеми повторната апсорпција на натриум, размена со калиум за одржување на електрохемиска неутралност и вода, што доведува до покачување на крвта, волумен и зголемен крвен притисок. RAS, исто така, делува на CNS за да го зголеми внесот на вода преку стимулирање на жед, како и зачувување на волуменот на крвта, со намалување на уринарната загуба преку лачењето на вазопресин од задната хипофиза.
Нормалната концентрација на ренин во плазмата на возрасен човек е 1,98-24,6 ng/L во исправена положба.
2 Функција
Ренинот го активира системот ренин-ангиотензин со користење на неговата ендопептидазна активност за да ги расцепи пептидните врски помеѓу остатоците од леуцин и валин во ангиотензиногенот, произведен од црниот дроб, за да даде ангиотензин I, кој понатаму се претвора во ангиотензин II од ACE, ангиотензин - претворачки ензим првенствено во капиларите на белите дробови. Потоа, ангиотензин II ги стеснува крвните садови, го зголемува лачењето на вазопресин и алдостерон и го стимулира хипоталамусот да го активира рефлексот на жед, што доведува до зголемување на крвниот притисок. Примарната функција на Ренин е затоа евентуално да предизвика зголемување на крвниот притисок, што доведува до обновување на перфузискиот притисок во бубрезите.
Ренинот се лачи од јукстагломеруларните бубрежни клетки, кои ги чувствуваат промените во бубрежниот перфузиски притисок, преку рецепторите за истегнување во васкуларните ѕидови. Јукстагломеруларните клетки исто така се стимулираат да ослободуваат ренин преку сигнализирање од макула денза.Макула денза ги чувствува промените во испораката на натриум до дисталните тубули и реагира на падот на тубуларното оптоварување на натриум преку стимулирање на ослободувањето на ренин во јукстагломеруларните клетки.
Секрецијата на ренин е исто така стимулирана со симпатична нервна стимулација, главно преку активирање на β <sub>1</sub> адренорецепторот.
Рецепторот (про)ренин за кој се врзуваат ренин и проренин е кодиран од генот ATP6ap2, ATPase H(+)-транспортирање на лизозомски дополнителен протеин 2, што резултира со четирикратно зголемување на конверзијата на ангиотензиноген во ангиотензин I во однос на она што е прикажано со растворливиот ренин, како и нехидролитичко активирање на проренин преку конформациска промена на проренин што го изложува каталитичкото место на ангиотензиноген супстрат. Дополнително, врзувањето на ренин и проренин резултира со фосфорилација на остатоците од серин и тирозин на ATP6AP2.
Нивото на mRNA на ренин се чини дека е модулирано со врзувањето на HADHB, HuR и CP1 за регулаторниот регион во 3' UTR.
3 Генетика
Генот за ренин, ''REN'', опфаќа 12 kb ДНК и содржи 8 интрони. Таа произведува неколку информациска ПНК кои кодираат различни REN изоформи.
Мутациите во генот ''REN'' можат да се наследни и се причина за ретко наследно бубрежно заболување, кое досега е откриено дека е присутно само во 2 семејства. Оваа болест е автосомно доминантна, што значи дека се карактеризира со 50% шанса за наследување и е бавно прогресивна хронична бубрежна болест што доведува до потреба од дијализа или трансплантација на бубрег. Многу - но не сите - пациенти и семејства со оваа болест имаат покачување на серумскиот калиум и необјаснета анемија релативно рано во животот. Пациентите со мутација на овој ген може да имаат променлива стапка на губење на функцијата на бубрезите, при што некои поединци одат на дијализа во нивните 40-ти години, додека други можеби не одат на дијализа до 70-тите години. Ова е ретка наследна бубрежна болест која постои кај помалку од 1% од луѓето со бубрежна болест.
4 Клинички апликации
 
Премногу активниот ренин-ангиотензин систем доведува до вазоконстрикција и задржување на натриум и вода. Овие ефекти доведуваат до хипертензија. Затоа, ренин инхибитори може да се користат за третман на хипертензија. Ова се мери со активноста на ренин во плазмата (PRA).
Во сегашната медицинска пракса, прекумерната активност на системот ренин-ангиотензин-алдостерон (и резултирачката хипертензија) почесто се намалува со користење на АКЕ инхибитори (како што се рамиприл и периндоприл) или блокатори на рецепторот на ангиотензин II (ARBs, како што се лосартан, ирбесартан или кандесартан). отколку директен орален ренин инхибитор. ACE инхибиторите или ARBs се исто така дел од стандардниот третман по срцев удар.
Диференцијалната дијагноза на рак на бубрег кај млад пациент со хипертензија вклучува јукстагломеруларен клеточен тумор ( ренинома ), Вилмсов тумор и бубрежно клеточен рак, од кои сите може да произведуваат ренин.
4.1 Мерење
Ренинот обично се мери како активност на ренин во плазмата ( ''PRA'' ). PRA се мери специјално во случај на одредени болести кои се манифестираат со хипертензија или хипотензија. PRA исто така се одгледува кај одредени тумори. Мерењето на PRA може да се спореди со концентрацијата на алдостерон во плазмата (PAC) како ''сооднос PAC/PRA''.
5 Откривање и именување
Името ''ренин'' = ''рен'' + ''-ин'', " бубрег " + " соединение ".Ренин бил откриен, карактеризиран и именуван во 1898 година од Роберт Тигерштет, професор пофизиологија и неговиот студент, Пер Бергман, во Институтот Каролинска во Стокхолм.
6 Поврзано
* Ангиотензин-претворачки ензим
* Активност на ренин во плазмата
* Ренин инхибитор
* Регулаторен елемент за стабилност на ренин (REN-SRE)