procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Солунски конгрес од јуни 1905 година

Солунскиот конгрес од 1905 година е окружен конгрес на Солунскиот револуционерен округ на Македонската револуционерна организација, тој бил еден од целата низа на окружни конгреси по Илинденското востание со цел да се зацврсти Организација и нејзината мрежа .
1 Работа и решенија
Првиот конгрес се одржал во јуни 1905 година.
Биле разгледани голем број на прашања, а на прво место биле осудени честите убиства и накажувања на симпатизерите на делото како и противниците на Организацијата и било побарано да се примени принципот на убедување, а не на казнување.
Било истаканто дека дека кон Организацијата не треба да бидат привлечени само учителите туку и луѓето од другите средини.
Биле разгледани разните злоупотреби на организациските луѓе и тоа било осуден.
На овој Конгрес биле разгледани постапките на Борис Сарафов и се побарало негово судење , а исто така била осудено изедначувањето на активноста меѓу Организацијата и Бугарската егзархија .
Била потенцирана самостојноста на Организацијата и македонското дело , а се потенцирала автономијата како основа за делување и биле осудени сите преговори за поделба на Македонија на сфери на влијани како идни граници за поделба на земјата.
Лусака

Лусака е главниот град на јужноафриканската држава Замбија. Во Лусака доминантни се англискиот и њанџа јазик. Лусака се наоѓа во јужниот дел од државата на надморска височина од 1279 метри. Лусака има население од околу 3.100.000 жители. Градот е комерцијален центар, седиште на владата на Замбија и транспортен центар.
1 Галерија
2 Збратимени градови
* Душанбе, Таџикистан, од 1966
* Лос Анџелес, САД, од 1968
* Корк, Ирска, од 1971
* Ижевск, Русија.
Солунски конгрес од август 1905 година

Солунски конгрес од август 1905 е окружен когрес на Солунскиот револуционерен округ на Македонската револуционерна организација, овој конгрес бил еден во цела низа на окружни конгреси по Илинденското востание на кој биле разгледани голем број на прашања од внатрешен и надворешен аспект кој ја засегале Организација .
1 Работа
Конгресот со својата работа започнал на 10 август 1905 година и траел три дена. Одлуките кои биле донесени на овој Конгрес се однесувале во целина на Организација и имале далекусежно влијание иако конгресот имал регионален карактер односно на него присуствувале дејци од Солунскиот округ.
Конгресот разгледал голем број на прашања за дејноста на Организајата и прашања што ја засегале Македонија.
Особено било посветено внимание на меѓународниот аспект кон македонското прашање, одностот на Европа и балканската држави кон идејата за автономија на Македонија.
Била нагласена самостојноста на самата Организајата и придобивките од тоа .
2 Решенија
2.1 Идна организациска дејност
Конгресот од својата работа ја посветил на идната дејност и се побарало Организајата да има точно определена програма и да се води сметка за идното можно востание.
Тоа не требало однапред да се определува и на него да се гледа како крајно средство.
Организацијата треба да го подготвува народот за револуција и дополнително засилување на организациската агитација меѓу христијанското и муслиманското население кое се наоѓало во слична положба.
Конгресот изнел критика за големината на четите и нивната дејност низ селата .
Било нагласено придружувањето кон веќе постројните статути и било побарано да се изработи еден општ внатрешен правилник за уредување на Организајата, сите управни институции требало да си ја задржат автономноста, а крузите да бидат независни.
Дејноста на сите окрузи требало да биде кординирана од едно централно тело.
2.2 Однос кон Егзархијата
Конгресот побарал да се ограничи влијанието на Бугарската егзархија и егзархиските установи да бидат заменети со народни. Дополнително на тоа се поставило барање за задолжително образование на децата и тоа да биде посебна грижа на самата Организација.
2.3 Однос кон пропагандите
Конгресот ги осудил туѓите пропаганди и нивните завојувачки намери кон Македонија и се отфрлиле сите надворешни мешања во работите на Организацијата и македонското националноослободително движење .
2.4 Борис Сарафов
Конгресот нагласил дека Борис Сарафов поради својата дејност како и другите кои според Конгресот се огрешиле кон делото да се казнат.
3 Значење
Конгресот разгледаал голем број на прашања кој го засегале македонското ослободително движење, бил направен обид за поставување на основа врз која би дошло до зацвртување на Македонска револуционерна организација но анагонизмот меѓу внатрешните дејци само се зголемил со тенденцијата за казнување на сите кои згрешиле на каков било начин кон делото, а во овој случај станувало збор за неистомисленици.
Руско-турска војна (1676-1681)

Руско-турската војна (1676–1681) се водела помеѓу Отоманското Царство и Кримското ханство од една страна и Царство Русија од друга страна.
По крајот на Отоманско-полската војна (1672–1676) и зазимањето на регионот Подолија, Османлиите посакувале своите владенија да ги прошират над цела Украина со помош на нивниот нов вазал, хетман Петро Дорошенко. Протурската политика на Дорошенко предизвикала незадоволство кај голем дел од Козаците па во 1674 година како единствен хетман на цела Украина го избрале Иван Самоилович.
Дорошенко одлучил да го возврати ударот и во 1676 година, неговите сили од 12.000 луѓе го зазеле градот Чигирин, сметајќи дека пристигнува дополнително засилување од османлиско-татарска армија. Руските и украинските сили на чело со Самоилович и Григориј Ромодановски освоениот град од Османлиите го ставиле под опсада, натерувајќи го Дорошенко да се предаде. Но руските и украинските сили се повлекле на левата страна од Днепар, а османлискиот султан го назначил Јуриј Хмелницки за нов хетман. Во јули 1677 година наредил на визерот Ибрахим-паша со сила од 120.000 војници да се упати кон Чигирин. Но следувал голем пораз на османлиската армија со жртви од околу 20.000 војници по кое Ибрахим-паша бил затворен во Истанбул. Во 1678 година, Османлиите со околу 80.000 војници на чело со Кара Мустафа-паша го опседнале уште еднаш градот Чигирин и успеале да го заземат.
Во следните фодини продолжиле нападите на татарските сили кои прекинале до потпишувањето на договор во Бахчисарај на 3 јануари 1681 година. Според договорот, двете страни се согласиле на 20 годишно примирје и реката Днепар била прифатена како гранична линија меѓу двете земји. По потпишувањето на договорот, Ногалските орди го задржиле правото да живеат како номади во јужниот дел на Украина, а Козаците го задржале правото на риболов на реките Днепар и нејзините притоки. Султанот го признал суверенитетот на Царство Русија додека јужниот дел од Украина останал под османлиска управа. Но и покрај овој договор, Русија се приклучила кон европската коалиција која била создадена против Османлиското Царство во 1686 година.
Ендотоксин

Ендотоксините се токсини кои се создаваат од грамнегативни бактерии и одредени грампозитивни бактерии. За разлика од егзотоксините, ендотоксините се секретираат само кога бактериската клетка се лизира или за време на делбата на клетката.
1 Липополисахариди и други ендотоксини
Прототипни примери на ендотоксини се липополисахаридите (ЛПС) или липо-олиго-сахаридите (ЛОС) од надворешната обвивка на различните грамнегативни бактерии. Тие имаат голема улога во инфективноста на овие бактерии. Поимот ЛПС често се користи како синоним на ендотоксин поради неговото историско откривање.
Прв скопски конгрес

Скопскиот конгрес бил окружен конгрес на Скопскиот револуционерен округ на Македонската револуционерна организација. Започнал со работа на 2 јануари 1905 година и траел една недела. Се одржал во Осоговските Планини над село Кнежево, Кратовско. На него присуствувале 20 делегати, а меѓу нив се нашле Крсто Б’лгаријата, Ефрем Чучков, Атанас Бабата и Тодор Александров.
На конгресот биле разгледани главните прашања кои во целина се однесувале на Македонската револуционерна организација. Овој Конгрес е еден од низата окружни конгреси, а на него се потврдил појавениот сепаратизам на Скопскиот револуционерен округ.
1 Тек на конгресот
Како главно прашање во работата на Конгресот се наметнало идното уредување на Организацијата. Разгледувањето на оваа прашање започнало со проектот-правилник на Пере Тошев наречен ''Образец I'' од Прилепскиот конгрес. Меѓутоа таквиот проект на Тошев претрпел измени од страна на самиот Конгрес особено во поглед Централниот комитет и Задграничното претставништво.
Таквиот преработен проект-правилник, Конгресот решил да стапи во сила веднаш во Скопскиот револуционерен округ за да се зачува единството во работата на Округот , меѓутоа правилникот бил ревидиран и ставен во сила без да биде потврден од еден општ конгрес на Организацијата и тоа претставува израз на сепаратизам од страна на Скопскиот револуционерен округ.
Меѓутоа конфузијата се зголемила откако Конгресот ги прифатил и принципите на Христо Матов (''Брут'') - Основите на Внатрешната револуционерна организација и Директивата за идна дејност од софиските советувања, притоа дополнувајќи дека Организацијата ќе ги гони сите Срби кој нема да се придружуваат кон нејзините статути.
Конгресот прифатил решенија кој меѓусебно си противречеле и затоа самиот Христо Матов, чии решенија биле прифатени и преовладувале на Конгресот, обвинил за кршење на единството во Организацијата.
2 Избор на органи
Согласно ревидираниот правилник било избрано ново окружно раководство во кое влегле:
* Крсто Б’лгаријата - претседател
* Ефрем Чучков - секретар
* Атанас Бабата - легален член
* Тројца нелегални дејци чии имиња не се наведувале
Конгресот исто така го избрал Даме Груев за претседател на Скопскиот револуционерен округ, а доколку тој не ја прифател таа должност, да ја извршува Б’лгаријата.
Конгресот го избрал Иван Гарванов за задграничен претставник на Скопскиот округ. Додека траела работата на Конгресот, Даме Груев се наоѓал во Софија и тој го прифатил изборот за претседател на овој Округ и истовремено го препорачал Гарванов за задграничен претставник и на Солунскиот и на Битолскиот округ, а набргу потоа Даме Груев се нашол на територијата на Скопскиот округ.
3 Значење
На овој конгрес биле разгледани низа на прашања кој ја засегале Македонската револуционерна организација и бил направен обид за нивно решавање. Меѓутоа со донесените решенија само се засилиле недоразбирањата меѓу македонските дејци. Самиот Скопски округ со овој Конгрес манифестирал сепаратизам видлив преку преседанот при избор на Иван Гарванов за задграничен претставник на Округот.
4 Наводи
Луанда

Луанда е главниот град на Ангола, а воедно и најголем град во државата. Луанда се наоѓа на брегот на Атлантскиот Океан и е главно пристаниште во државата и административен центар со население од околу 5 милиони жители. Лунада е главен центар на покраината Лунада. Во моментов Луанда е под голема изградба и забрзан развој.
1 Галерија
2 Збратимени градови
Луанда е збратимена со:
Масеру

Масеру е главниот град на јужноафриканската држава Лесото и центар на округот Масеру. Масеру се наоѓа на реката Каледон на границата со Јужна Африка. Градот има население од околу 227.880 жители. Овој град бил основан како полициски логор и бил именуван како град откако Лесото потпаднал под британска управа во 1869 година. Кога државата стана независна во 1966 година, Масеру бил именуван како главен град.
1 Галерија
2 Збратимени градови
Масеру е збратимен со:* Остин, САД
ЖС „Кадина Река“

Железничката станица „Кадина Река“ — железничка станица во Република Македонија која се наоѓа на пругата Скопје - Велес, односно на меѓународниот железнички коридор 10 на линијата Скопје - Гевгелија - Солун. Таа е 5. станица и 8. постојка на овие пруги. Железничката станица Кадина Река е сместена непосредно на десниот брег на реката Вардар во Таорската Клисура, веднаш по утоката на Кадина Река во Вардар. Нејзината оддалеченост од главната станица во Скопје изнесува 30,2 километри. Станицата Кадина Река има функција на железничка раскрсница (разминувачница) и на неа се наоѓаат три електрифицирани колосеци. Во минатото сè до отворањето на стојалиштето Смесница во јуни 2010 година, Кадина Река како железничка станица била користена најповеќе од жителите на Смесница и околните блиски села во долното течение по долината на Кадина Река, а денес главни патници кои патуваат до оваа станица се рибари кои ловат риба во Вардар или планинари кои се искачуваат на планината Голешница, како и капачи кои одат на капење и излети на Кадина Река во летниот период. На железничката станица Кадина Река, сообраќаат и застануваат патничките возови кои одат за Велес, Гевгелија, Битола и Кочани.
1 Галерија
Руско-турска војна (1710-1711)

Руско-турската војна (1710–1711), позната и како Прутска војна, се водела во периодот од 1710-1711 година помеѓу Отоманското Царство и Русија. Таа претходела на поразот на Шведска од т.н. Голема северна војна. Шведска започнала да влијае врз големите везири на Османлиите и наводната застрашеност на нејзините територии од страна на Руската Империја.
1 Заднина
По потпишувањето на Цариградскиот мировен договор во 1700 година, во османлиската престолнина бил испратен принцот Димитриј Голицин за да ги убеди на властите да им овозможат на руските бродови да пловат слободно во Црно Море. Преговорите не успеале па принцот изјавил дека Османлиите се далеку непријателски расположени кон Руската Империја и дека се подготвени да влезат во нов конфликт. Во исто време Русија војувала со Шведска, а Петар Велики не сакал земјата да ја вовлекува во нова голема војна. За таа цел во 1701 година го испратил Петар Толстој во дворот на султанот Мустафа II. Тој морал да ја дознае политичката, воената, административната и економската состојба во земјата. Таму тој разбрал дека главен противник на Русија е кримскиот хан Девлет II, кој настојувал за нова војна со Русија. Во 1703 година починал Мустафа II а на негово место застанал неговиот брат Ахмед III.
По поразот на шведската војска во битката на Полтава во 1709, шведскиот крал Карл XII побегнал на османлиска земја. Таму тој ги убедувал на властите за започнување на војна со Русија, а везирот Нуман Корпулу исто така бил против водење на мирољубива политика со Русија. Поради притисокот од големиот везир, Шведска и Крим Османлиите објавиле војна на Руската Империја во 1710 година.
2 Тек
Војната била објавена на 19 март 1711 година. Петар Велики објавил света војна против исламот. Силите на Русите се доближиле до реката Прут. Нивната војска броела околу 40.000 војници. Во август истата година тие биле пресретнати од османлиската војска која броела околу 200.000 војници. Петар Велики започнал преговори со Отоманците, кога увидел дека ќе биде поразен. Тој сакал да прибалтикот го врати на Шведска без престолнината Санкт Петербург, Станислав Лешчињски да остане на полскиот престол, Азов да биде вратен и како краен услов сакал својата војска да не биде допрена.
3 Мировен договор
Така на 21 јули 1711 година бил склучен Прутски мировен договор според кој Русија ги вратиле териториите околу Азовско Море, заедно со градот Таганрог. Освен тоа, неколку руски тврдини требало да бидат разрушени, а рускиот цар ветил дека нема да се меша во работите со Полско-литванската Државна Заедница. Шведска се разлутила поради прифаќањето на Османлиите. Во следните две години Шведска повторно се обидувала да ја турне Отоманското Царство во војна со Русија.
Битка кај Свиштов

Битката кај Свиштов се одвила на 26 јуни 1877 година помеѓу силите на Руската Империја и Отоманското Царство. Битката е дел од Руско-турската војна од 1877-1878 година. Битката се случила кога рускиот генерал Михаил Иванович Драгомиров ја преминал реката Дунав и ја нападнал турската тврдина. Во битката, како победници излегле Русите.
Руско-турска војна (1787-1792)

Руско-турската војна (1787–1792) претставува неуспешен обид на Османлиското Царство да си ги врати териториите кои ги загубила по Руско-турската војна од 1774 година од Руската Империја.
Во пролетта на 1787 година, Катерина Велика направила триумфална поворка во Крим заедно со светиот римски цар Јозеф II. Овие настани во Цариград биле прифатени како непочитување на Кучуккајнарџискиот договор, а британските и француските амбасадори дале поддршка на Османлиите.
Така во 1788 година, Османлиите објавиле војна на Русија а рускиот амбасадор во османлиската престолнина бил затворен. Сепак Османлиите не биле подготвени за војна, а од друга страна пак Австрија и Русија како сојузници биле пресилни за Османлиското Царство.
Во исто време започнала и Австриско-турската војна каде Османлиите го зазеле Банат. Во Молдавија, Петар Румјаницев им нанел пораз на Османлиите. Следувале порази кај Пчеков, Јеш и Хотин. Според некои извори, кога султанот Абдул Хамид I разбрал за воените порази, тој добил срцев удар и починал.
Војната завршила со потпишување на Јашкиот мировен договор на 9 јануари 1792 година. Според него, Крим и Очаков биле присоединети кон Русија, а границата помеѓу двете земји се поместила до реката Днестер. цОсвен тоа, Османлиите се откажале од Грузија.
Голема северна војна

Големата северна војна се водела помеѓу Шведска и Отоманското Царство од една страна и Данска, Русија и Полско-литванската Државна Заедница од друга страна. Војната започнала во 1699 година а завршила во 1721 година со потпишување на шведско-руски договор. Крајот на војната го означува крајот на доминацијата на Шведска во регионот и значително територијално проширување на Русија на Балтикот.
Руско-турска војна (1735-1739)

Руско-турската војна (1735–1739) се одвила помеѓу Руската Империја и Османлиското Царство. Како една од најголемите причини за започнувањето на оваа војна е постојаните напади на кримските Татари во Украина во 1735 година и воениот поход на Кримското ханство во Кавказ, како и противречностите околу војната за полското наследство во 1733-1735 година.
1 Руска дипломатија пред војната
Пред започнувањето на војната, Русија усоеала да склучи мировен договор со Персија со кое и ја вратила целата територија која била зазедена по Руско-персиската војна. Освен тоа Русија обезбедила поддршка за полскиот престолонаследник Август III кој во 1734 година седнал на престолот наспроти францискиот кандидат кој бил со османлиска поддршка. Претходно во 1726 година Русија и Австрија стапиле во сојуз.
2 Текот на војната
Формалниот повод за објава на војната била постојаните напади на Кримските Татари во Украина кон крајот на 1735 година и воениот поход на кримскиот кан во Кавказ во 1736 година. Претходно, русите потпишале договор со Персија, со кој им биле вратени териториите на Персија кои Русија ги зазела по Руско-персиската војна (1722-1723). Русите по ова започнале акција за заземање на Крим и Азов. На 20 мај 1736 година руските сили кои броеле околу 60.000 војници завладеале со Перекоп. Во исто време во регионот избила епидемија која ги принудила на Русите да се повлечат.
Од друга страна пак, руската војска со помош на 28.000 војници на 19 јуни го освоиле Азов во 1737 паднал и Очаков. Во 1737 година во војната влегла и Австрија, но претрпела порази од Османлиското Царство. Војната завршила со потпишување на мировен договор во Bелград.
3 Мировен договор
Во последната година од војната во 1739 година руската армија повторно го поминала Дњепар и ги поразила османлиските сили заземајќи три тврдини. Од друга страна пак Австрија доживеала пораз во Битката кај Грочка. Во следните денови бил потпишан Белградски договор по кој Австрија се повлекла од војната, а поради страв од шведска инвазија и Русија била принудена да преговара потпишувајќи го Нишкиот договор.
Според Белградскиот мировен договор, кој бил потпишан на 18 септември 1739 година, Австрија била потиснета од Балканот. Така Белград и Шабац со цела Србија до Сава и Дунав, Влашка и дел од Босна биле повторно дадени на Османлиите. Австрија го задржала Банат но морала да ги сруши сите тврдини кои ги изградила во текот на владеењето на овие земји по Пожаревачкиот договор.
Според Нишкиот договор кој бил потпишан на 29 септември 1739 година, Русија се откажала од сите права над Крим и Молдавија.
Картум

Картум (|الخرطوم) — главен град на Судан и административен центар на сојузната држава Картум. Картум се наоѓа на спојот на реките Бел и Син Нил. Местото каде се спојуваат двете реки е познато како „ел-Могран“. Картум е голем град со население од над милион жители.
1 Население
Година, Население
Град, Агломерација
1907, 69,349, k. A.
1956, 93,100, 245,800
1973, 333,906, 748,300
1983, 476,218, 1,340,646
1993, 947,483, 2,919,773
2007, 2,207,794, 8,363,915
2 Галерија
3 Збратимени градови
* Аман, Јордан.
* Каиро, Египет.
* Истанбул, Турција.
* Анкара, Турција.
* Санкт Петербург, Русија.
* Вухан, Кина.
* Асмара, Еритреја.
* Омдурман, Судан.
Битка кај Никопол (1877)

Битката кај Никопол се одвила на 16 јули 1877 година помеѓу силите на Руската Империја и Отоманското Царство. Битката е дел од Руско-турската војна од 1877-1878 година. По преминувањето на реката Дунав и издвојувањето на повеќе битки против Османлиите, силите на Руската Империја се упатиле кон градот Николоп. Од друга страна пак, командантот на Високата порта, Осман Паша од Видин се упатил кон градот со цел да се спротивстави на Русите, но во тоа не успеале бидејќи рускиот корпус, на чело со Николај Криденер го бомбардирал градот и го зазел. По ова, Русите се упатиле кон Плевен.
Вувузела

Вувузелата е еден вид на труба или рог, со должина од околу 65 cm, која најчесто ја користат гледачите на фудбалските натпревари во Јужна Африка. Од тие причини вувузелата станала симбол на фудбалската игра во оваа земја. Вувузелата произведува монотон звук сличен на рикање на слонови.
Името на вувузелата најверојатно потекнува од зулу јазикот со значење „правење на вуву звук“, каде што ''вуву'' би било ономатопејски назив за звукот кој излегува од вувузелата. Друга можност е вуву да е сленг назив за туш, бидејќи на стадионите се користат голем број на вувузели кои ги „тушираат“ присутните со својот звук.
Користењето на вувузелите е контроверзно. За време на ФИФА Купот на конфедерации во фудбал 2009 година во Јужна Африка вувузелите станале карактеристичен декор на целиот настан (иако понекогаш се иритирачки за играчите) па ФИФА одлучила да го допушти користењето на вувузелите за време на Светското првенство 2010
Играчите, а посебно коментаторите, звукот на вувузелата го опишуваат како иритирачки и го споредуваат со „стампедо на бучни слонови“, со "заглушувачка наезда на скакулци", со "звук на кози пред колење", со "големо јато на бесни пчели"...
1 Наводи
2 Поврзано
* Макарапа
* Воздушна хорна
Руско-турска војна (1828-1829)

Руско-турската војна (1828-1829) претставува дел од Грчката војна за независност. Војната од страна на Османлиското Царство била објавена во декември 1827 година, прогласувајќи света војна против Руската Империја. Војната се водела на два фронта, на Балканот и Кавказ.
1 Позадина
Во 1821 година, Грците започнале востание против османската власт, барајќи независност. Русија, како заштитник на православните христијани во Османската Империја, имала интерес да го поддржи ова движење. Востанието создало дипломатски и воени тензии, особено по интервенцијата на европските сили (Русија, Велика Британија и Франција) во Битката кај Наварино (1827), каде османската флота била уништена.
Руската Империја, предводена од цар Николај I, сакала да го прошири своето влијание на Балканот и во регионот на Кавказот. Ослабувањето на Османската Империја било стратешка цел за Русија, која сакала да обезбеди контрола над Црното Море и пристап до Цариград и Дарданелите.
Во 1826 год. Русија и Османската Империја потпишале договор во Акерман, со кој Османлиите се обврзале да им дадат автономија на Дунавските кнежевства (Молдавија и Влашка) и да ги почитуваат руските интереси во регионот. Откако султан Махмуд II го отфрлил договорот, Русија добила повод за војна. Европските сили, особено Велика Британија и Франција, биле загрижени за руското влијание, но истовремено поддржувале ограничена автономија за Грција. Ова создало сложена дипломатска ситуација, во која Русија видела можност да дејствува самостојно.
2 Балкански фронт
Воените дејства започнале во 1828 година кога руската армија со околу 100.000 војници ја преминала Добруџа и ги опседнала градовите Шумен, Варна и Силистра. Кон крајот на септември, Русите ја зазеле Варна.
Во 1829 година, руските сили, предводени од генералот Иван Дибич, започнале нова офанзива. Тие ја зазеле Силистра и продолжиле кон југ, заземајќи ги градовите Бургас и Јамбол. Одлучувачка била Битката кај Кулевча (јуни 1829), каде руските сили постигнале голема победа над османската армија. Ова овозможило напредување кон Одрин, кој паднал во август 1829 година.
3 Кавкаски фронт
На Кавкаскиот фронт, руските сили, предводени од генералот Иван Паскевич, постигнале значителни успеси. Тие ги зазеле градовите Карс, Ахалцихе и Ерзурум, проширувајќи го руското влијание во регионот.
Османските сили биле слабо организирани на овој фронт, што им овозможило на Русите да постигнат брзи победи.
4 Одрински договор
Војната завршила со потпишување на договор во Едрене според кој:
* Грција добила независност, но била задолжена да плаќа данок на султанот (во 1830 година била ослободена од данок и прогласила независност)
* биле потврдени руските граници по текот на Дунав и Кавказ
* Србија, Влашка и Молдавија добиле автономија
* бил даден рок на 18 месеци според кој христијаните во Османлиската импетија имале право да ги продадат своите имоти и да се преселат во Русија.
Кечкемет

Кечкемет (на унгарски: ''Kecskemét'') — град во Централна Унгарија, административен центар на округот Бач-Кишкун. Населението му е околу 108 000 луѓе, што го рангира на 8-то место по население во земјата (според податотците од 1996 година).
Кечкемет претставува стојалиште на железничката линија од Будимпешта за Сегед. Непосредно кај градот поминува товарна линија која го поврзува Кечкемет со главниот град на државата Будимпешта, како и со големиот регионален град Сегед, односно со српската граница.
Битка кај Ловеч

Битката кај Ловеч се одвила од 1 септември до 3 септември 1877 година помеѓу силите на Руската Империја и Отоманското Царство. Битката е дел од Руско-турската војна од 1877-1878 година. Во битката, Русите издвојувале победа.
Целта за напад на Ловеч била да се прекине патот за снабдување на османлиските сили во Плевен. Во јули 1877 година, по кратката опсада на Плевен, Осман Паша добил засилување од Софија. По неуспешните два обиди за заземање на градот, Русите добиле помош од околу 20.000 војници. На чело на руската армија се наоѓал Михаил Скобелев. На 1 септември, генералот го нападнал Ловеч, а борбите продолжиле во следните два дена. Осман Паша марширал со својата војска од Плевен, но тој не престигнал на време во градот бидејќи истиот бил заземен на 3 септември. Преживеаните од градот побегнале во Плевен.
Серски конгрес

Серскиот конгрес на Серскиот револуционерен округ е последен конгрес од низата конгреси на Македонската револуционерна организација по Илинденското востание па сè до свикувањеото на општиот Рилски конгрес.
1 Собир
Конгресот започнал со работа на 29 јули 1905 година во месноста ''Белемето'', во Пирин и траел околу 8 дена.
На него присуствувале 25-30 делегати, а меѓу нив поистакнати биле: Јане Сандански, Стојо Хаџиев, Ѓорѓи Скрижовски, Лазар Томов, Тодор Поп Антов и други. Покрај нив присуствувале и неколку гости .
2 Работа
Конгресот посебно се посветил на разгледување на извештаите на делегатите за положбата на Организацијата и населението.
Било заклучено дека организациската мрежа која била заслабена е повторно зацврстена, разврзана е интезивна дејност, духот на населението е бодро, а целото револуционерно движење станало поцврсто.
Конгресот дисутирал и за раководството, а за војводи биле избрани Јане Сандански - Мелничко, Таската Врански - Серско, Скрижовски - Разлошко, П. Милев за Неврокоп, Дедо Илија Крчовалијата и Хаџиев за Демихисарско и Ичко Бојчев за Горноџумајско .
Дополнително кон тоа бил направен избор за учители по селата и градовите, да се засили агитацијата меѓу другите националности и да се засили просветната дејност.
Било посветено внимание и на економските прашања, а меѓу другото било решено да се присилуваат чифликсајбиите да ги продават своите чифлизи, селаните да ги откупуваат и на тој начин да се ослободаат од чифлигарските односи ии да си ја повратат земјата .
Во однос на Империјата било решено да се бојкотираат нејзините финансиски мерки како што е собирањето на десетокот.
На крајот на својата работа делегатите избрале претставници за општиот конгрес на Организацијата.
Битка кај Шипка (1877)

Битките на Шипка се однесуваат на четирите битки кои се воделе помеѓу силите на Руската Империја и Отоманското Царство. Битките се дел од Руско-турската војна од 1877-1878 година.
1 Тек
Една од најголемите битки во војната се одвила на врвот Шипка. Првата битка траела во периодот од 17 до 19 јули 1877 година во која руските сили воспоставиле контрола над областа која била важна за врските меѓу Северна и Јужна Бугарија. По заземањето на преминот руските војници зазеле заштитни позиции. Генерал Дарожински располагал со околу 5.000 лица распоредени на три позиции: на врв Свети Никола, на централниот рид и просторот помеѓу овие две точки. Во времето на втората битка руските војници вклучувајќи и голем број бугарски доброволни чети успеале да го сопрат нападот на османлиските сили во обид да го отворат патот кон градот Плевен.
Во август 1877 година Сулејман Паша добил засилување од Албанија и со сила од околу 30.000 војници и 48 топови се упатил кон Шипка. На 19 август генералот Столетов видел дека целиот корпус на Сулејман паша е околу Шипка и дека неговите сили се огромни наспроти 5,500 бугарски сили со 27 топови и 36-иот руски орловски пешадиски полк. На 21 август утрото војниците на Реџеп паша започнале напад против позициите на врвот Свети Никола но Османлиите не забележиле успех . На 22 август Османлиите ја поместиле артилеријата на повисока точка но и овој напад бил одбиен.
Решителната борба започнала на 23 август кога Османлиите ги нападнале сите руски позиции а главниот удар повторно бил насочен кон Свети Никола. Во оваа борба порад слабо вооружување бугарските сили започнале да фрлаат камења па дури и мртвите тела на своите бранители. Во последен момент пристигнала помош од 27,000 војници по кое Шипка била одбранета. Неколку недели подоцна, Сулејман паша направил уште еден обид за заземање на областа но доживеал голем неуспех.
На 13 септември Сулејман паша започнал бомбардирање на руските позиции кои траеле до 17 септември кога Сулејман паша презел фронтален напад против врвот Свети Никола но и покрај почетниот успех морал повторно да се повлече. По ова следувала зимата каде областа била претворена во тврдина за да се оневозможи османлиска офанзива кон Северна Бугарија по кое бил отворен патот на руската армија кон Истанбул.
Битка кај Карс

Битката кај Карс се одвила на 17 ноември 1877 година помеѓу силите на Руската Империја и Отоманското Царство. Битката е дел од Руско-турската војна од 1877-1878 година. Во оваа битка, Русите издвојувале одлучувачка и многу значајна победа над Османлиите.
Претходно, во јуни 1877 година руските сили се обидиле да го опседнат Карс, но тие биле поразени. Во ноември, рускиот командант на Кавказ, Михаил Лорис-Меликов побарал од османлиските власти да го предадат градот, но истиот бил одбиен. Така, нападот се случил на 17 ноември 1877 година. на чело на османлиските сили се наоѓал Хусеин Паша. По само неколку часови од битката, Османлиите биле поразени.
По потпишувањето на Санстефанскиот мировен договор, градот станал дел од Руската Империја. По потпишувањето на Брест-Литовскиот мировен договор, градот повторно бил вратен на Турција.
Бач-Кишкун

Бач-Кишкун,Bács-Kiskun megye
Регион, Голема јужна котлина
Административен центар, Кечкемет
Површина, 8.445,15 км<sup>2</sup>
Население, 505602
Густина на населението, 63,1 /км<sup>2</sup>
Број на населени места, 119
Мрежно место
Бач-Кишкун (на унгарски: ''Bács-Kiskun'') е еден од 19-те окрузи (''megye'') на Република Унгарија. Се наоѓа во централниот-долен дел на државата. Најјужните делови на округот зафаќаат дел од историската област Бачка, од која поголем дел денеска се наоѓа во Војводина, Република Србија. Административен центар на округот е градот Кечкемет.
Пушкински музеј

Пушкинскиот музеј е најголемиот музеј за Европска уметност во Москва, сместен во улицата Волконка, спротивно од Црквата Исус Христос Спасителот.
1 Конструкција
Музејот е дизајниран од Роман Клеин и Владимир Шуков и финансиран од страна на милионерот и филантропот Јури Нечаев-Малцов.
Prototype (видеоигра)

''Prototype'' (македонски: ''Прототип'') — акционо-авантуристичка видеоигра изработена од ''Radical Entertainment'' и издадена од ''Activision''. Играта е пуштена во продажба во Северна Америка на 9 јуни 2009, во југозападните делови на Северна Америка и во Океанија на 10 јуни, и во Европа на 12 јуни.
Дејството во играта се одвива во градот Њујорк, каде што вирусна чума се шири низ Менхетн. Тие што биле заразени мутирале во страшни чудовишта. американските морнарички пешадијци, под управување на организацијата Блеквоч (''Blackwatch''), која се занимава со „црни операции“ (''black ops''), има задача да ја стабилизира ситуацијата. Во центарот на случувањата е протагонистот, Алекс Мерсер, човек со способност за метаморфоза без сеќавања за неговото минато. Алекс има способност да впива други личности, односно да ја презема нивната биомаса, спомени, искуства и физички изгледи. Паралелно со приказната на играта, играчот може да игра и во отворен свет, слободно шетајќи се низ Менхетн.
Многумина ја споредуваат оваа игра со ''Infamous'', која била издадена еден месец претходно од Sucker Punch Productions, во која има суперхерој што развива моќи во отворен свет.
Битка кај Пловдив (1878)

Битката кај Пловдив се одвила на 16 јануари 1878 година помеѓу силите на Руската Империја и Отоманското Царство. Битката е дел од Руско-турската војна од 1877-1878 година. Оваа битка претставувала обид на Османлиите да го забават руското напредување кон Едрене, по зазимањето на Софија.
Римска диецеза

Диецеза (лат. ''diacesis'' од грчки ''dioikesis'': управување, управа) била административна единица во Римското Царство (од крајот на третиот век), поголема од провинција а помала од префектура. Диоклецијан го поделил царството на 12 диецези со 101 провинција.
За време на Константин Велики поимот диецеза започнал да се користи и за подрачје под управа на црквата, посебно ако тоа подрачје се поклопувало со границите на административната диецеза. Така поимот диецеза во Католичката црква денес е назив со кој управува бискуп (т.е. велиме бискупија)
1 Поврзано
* Диецеза
Ана Даласина

Ана Даласина — византиската благородничка која се искачила на позицијата на царицата-мајка за време на владеењето на нејзиниот син Алексиј I Комнин.
Ана била ќерка на Алексиј Харон, царскиот офицер од Италија, и ќерката на Адријана Даласина. Со оглед на тоа што семејството на нејзината мајка било попознато таа го задржала презимето на мајка си во текот на сиот свој живот.
Била омажена за Јован Комнин, чиј брат Исак Комнин станал цар во 1057 година.
Нејзиниот помал син Алексиј I Комнин се искачи на престолот, откако превратностите на политиката. Алексиј е за многу години под силно влијание на нејзиниот Високопреосвештенство grise. Таа е опишана како мудар и неизмерно можност политичар и дејствуваше како регент за време на отсуство на нејзиниот син.
По пристапува кон престолот, Алексиј крунисан неговата мајка, ''Царица Августа'', титула која најчесто ја имала сопругата на царот - во овој случај Ирина Дукина.
Ана Даласина била делотворен управник на царството за време на долгите отсуства на Алексиј во текот на воените походи. Таа била постојано во судир со нејзината снаа Ирина и ја презела целосната одговорност за воспитувањето и образованието на нејзината внука Ана Комнина.
Опсада на Плевен

Опсадата на Плевен се одвила од 20 јули до 10 декември 1877 година помеѓу силите на Руската Империја и Отоманското Царство. Опсадата е дел од Руско-турската војна од 1877-1878 година. Оваа е една од најголемите битки кои се случиле во текот на војната. Русите на крајот го зазеле градот.
По започнувањето на опсадата, рускиот генерал Јуриј Шилдер Шулднер успеал во почетокот да зазеде неколку утврдувања кои се наоѓале надвор од градот. По ова, Осман Паша презел контра-напад во кој тој имал загуби од околу 2.800 војници. Во текот на следните денови, и двете страни успеале да добијат засилување. Генералот Николај Криденер добил помош од околу 26.000 војници, а Осман Паша од околу 20.000 војници. На 30 јули, руските сили добиле налог за напад над градот. До крајот на денот се воделе големи битки, ноп во крајна сметка Русите започнале да ги губат своите позиции и биле принудени да се повлечат. Руските загуби броеле 7.032 наспроти 1.000 Османлии.
На 31 август, османлиските позиции излегле од градот Плевен и ги нападнале на руските сили. По неколку часови војна, османлиските сили биле принудени да се повлечат кон градот. третиот напад бил спроведен од страна на руските сили на 13 септември 1877 година. Учество во тој напад зеле 75.000 војници, од кои 23.000 биле Романци. Претходно бил заземен Ловеч, со кое било спречено снабдувањето на градот. Во битката на 13 септември, руските сили имале жртви од вкупно 12.814 убиени или ранети наспроти 3.000 Османлии.
Кон почетокот на декември, Осман Паша решил дека е потребно блокадата на градот да биде отфрлена, па затоа направил обид. На 4 декември, командирот Сулејман Паша ја преминал Стара планина и го зазел градот Елена, но не успеал да ги отфрли руските позиции по линијата на Плевен. Поради фактот што имал доста жртви, тој го прекинал патот кон Плевен. На 10 декември, Осман Паша ги нападнал повторно руските позиции. На тоа, руските одговориле со голема сила, по кое голем дел од османлиската војска била заробена. Во тој обид, руските загуби броеле 1.894 убиени или ранети.
Културни периоди на Перу

Ова е табела каде се прикажани културните периоди на Перу низ историјата. Оваа табела е развиена од страна на Едвард Ланинг и се користи од некои археолози за проучивање на старите андски цивилизации во регионот. Постои и алтернативна хронологија развиена од Луис Лумбрерас. Во првата табела не е вметната цивилизацијата Норте Чико бидејќи не била откриена во периодот кога се изработила истата.
1 Периоди
Период, Датуми, Култури
''Период на керамика''
Доцен хоризонт, 1476 - 1534, Тавантинсују
Доцен среден период, 1000 - 1476, Чиму, Чинча, Кахамарка, Пиура, Чанкај, Чачапојаси, Чимор, Чукито, Хуаман Хуилка, Ило, Коту Коту, Пакакоча, Пали Марка, Тахарака, Хуајлас, Кончикос, Хуамачуко, Руканас, Чанка, Ајмари, Ајабака, Бракаморос, Хуанкабамбас, Таланска култура, Хуарко, Ичма, Паринакота, Кунтис, Чинчајкочас, Хуарочири, Кесвас, Тармас, Палтас, Каманас, Атавило
Среден хоризонт, 600 - 1000, Вари, Тиванаку, Пиура
Ран среден период, 200 - 600, Моче, Наска, Лима, Тиванаку, Пичиче, Сечура
Ран хоризонт, 900 п.н.е. - 200, Чавин, Куписнике, Доцна чирипа, Паракас, Пичиче, Сечура
Почетен период, 1800/1500 п.н.е. - 900 п.н.е., Рана чирипа, Котош, Торил
''Период пред керамиката''
VI период, 2500 п.н.е. - 1500/1800 п.н.е., Норте Чико, Касавилка, Кулебрас, Вискачани, Хуака Приета
V период, 4200 п.н.е. - 2500 п.н.е., Хонда, Лаурикоча, Вискачани
IV период, 6000 п.н.е. - 4200 п.н.е., Амбо, Канарио, Сичес, Лаурикоча, Луз, Токепала II
III период, 8000 п.н.е. - 6000 п.н.е., Аренал, Чиватерос II, Лаурикоча, Плаја Чира, Пујенка, Токепала I
II период, 9500 п.н.е. - 8000 п.н.е., Чиватерос I, Лаурикоча
I период, ? п.н.е. - 9500 п.н.е., Окендо, Црвена зона (централен брег)
Алтернативна хронологија дава Луис Лумбрерас:
Период, Датуми, Култури
''Период на керамика''
Тавантинсују, 1430 - 1532, Инки
Регионални држави, 1200 - 1470, Вариска култура, Чиму, Чинча, Чанка
Вариска империја, 800 - 1200, Вариска култура, Тиванаку
Регионален развој 100 - 800, Моче, Насканска култура, Лима, Тиванку, Рекуај, Галиназо
Создавачки, 900 п.н.е. - 200, Чавинска култура, Викус
''Период пред керамиката''
Архаичен период, 4000 п.н.е. - 1200/1800 п.н.е.
Литички период, 4000 п.н.е. - 1500 п.н.е.
2 Поврзано
*Стари цивилизации во Перу
3 Користена литература
Edward P. Lanning, 1967 Peru Before the Incas. Prentice Hall, Englewood Cliffs, N.J., ISBN 0-13-661595-3
Барања (округ)

Барања,Baranya megye
Регион, Јужен прекудунавски регион
Административен центар, Печ
Површина, 4.429,6 км<sup>2</sup>
Население, 396.633 (2008)
Густина на населението, 89,5 /км<sup>2</sup>
Број на населени места, 301
Барања (на унгарски: ''Baranya'') е една од 19-те окрузи,(''megye'') на Република Унгарија. Се наоѓа во историско-геофрафскиот регион со исто име Барања во јужниот дел на унгарската држава. Административен център на областа Барања е градот Печ.
1 Население
Во 2001, бројот на населението во Барања изнесувал 407,448 луѓе вклучувајќи:* Унгарци = 375,611 (92.19%)
* Германци = 22,720 (5.58%)
* Роми = 10,623 (2.61%)
* Хрвати = 7,294 (1.79%)
* други.
2 Галерија
Знаме на Јужна Осетија

Знамето на Јужна Осетија е официјалното знаме во оваа непризната држава. Знамето е составено од три еднакви хоризонтални ленти во бела, црвена и жолта боја. Белата боја ја симболизира моралната чистота на луѓето, воената храброст е претставена со црвена боја и жолтата боја симболизира богатстство и просперитет. Ова знаме е скоро исто со знамето на Северна Осетија, но разлика има во големината.
1 Поврзано
* Грб на Јужна Осетија
* Јужна Осетија
* Знаме на Грузија
Знаме на Турската Република Северен Кипар

Знамето на Турската Република Северен Кипар (турски: ''Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti bayrağı'') е официјалното знаме на оваа меѓународно непризната држава. Знамето е составено од бела позадина на која има две еднакви хоризонтални црвени ленти. Помеѓу лентите, а во средината на знамето, се наоѓаат црвени полумесечина и ѕвезда. Централниот мотив на знамето е инспирирано од знамето на Турција. Знамето е избрано преку конкурс каде се избирале новите симболи на државата. Знамето на Северен Кипар се користи во рамките на државата, но и во дипломатските претставништва на ТР Северен Кипар, односно во Турција и Азербејџан.
1 Поврзано
*Знаме на Турција
*Турска Република Северен Кипар
*Знаме на Република Кипар
Ромул и Рем

Ромул (латински: Romulus) и Рем (латински: Remus) според римската митологија — браќа близанци, синови на богот на војната Марс и Реја Силвија. Се сметаа за основачи на Рим.
Ромул бил првиот Римски крал.
1 Митологија
Тројанскиот јунак Енеја по падот на Троја долго лутал по светот и на крај пристигнал во своето засолниште во Италија, во Лацио, каде го основал градот Албу Лонгу.
По смртта на Енеја, со Алба Лонга владееле неговите потомци, а кога на престол дошол потомокот на Енејев, Нумитор, од престол го свргнал братот Амулиј. По преземањето на престолот, Амулије го убил синот на Нумитор, а неговата ќерка Реја Силвија ја пратил во храмот на божицата на домашното огниште Веста. Амулиј Реја ја поставил Силвија за „''весталка''“ - свештеница Веста, зашто знаел дека „''весталките''“ не смеат да се мажат, со што Нумитор ќе останел без потомство.
Иако Реја Силвија била свештеничка, во неа се вљубил богот на војната Марс и таа наскоро му родила близанци - Ромул и Рем. Кога кралот Амулиј дознал што се случило, плашејќи се дека браќата ќе му ја одземат власта кога ќе пораснат му наредил на својот роб близнаците да ги фрли во реката Тибар. Ромул и Рем водата ги исфрлила на брегот, во подножјето на планината Палатина, на еден од седумте ридови. Во близина на брегот била волчицата Мартија - волчицата на богот Марс која денес претставува симбол на градот Рим. Таа ги нахранила децата со своето млеко и ги одгледала. По некое време децата и волчицата ги открил овчарот. Тој ги зел децата со помош на својата жена Аке Ларенција, ги одгледал без да знае кои се и која им е судбината.
Кога Ромул и Рем пораснале и ја дознале вистината го свргнале кралот Амулиј од власта, Ромул го убил кралот Амулиј и власта му ја вратил на својот дедо Нумитор.
По некое време браќата воочиле дека градот е мал и решиле да основат нов, поголем град. Се договориле основач на тој град да биде оној кој ќе здогледа повеќе птици. Ромул се искачил на ридот Палатин, а Рем на Авентин, Ромул здогледал дванаесет, а Рем шест птици, па така честа да основа нов град му припаднала на Ромул. Тој тогаш заорал бразда околу ридот Палатин.
co:Romulu
hr:Romul
la:Romulus
sk:Rémus
uk:Ромул
Работен тек

Работен тек (|workflow) — низа од поврзани чекори од операции доделени за работа на едно лице, на група или на организација. Текот може да се види како апстракција на вистинската работа. За контрола на цели, workflow може да биде цел на вистинската работа под избран аспект, на таков начин што служи како виртуелна претстава на вистински работа. Концептите на workflow се тесно поврзани со другите концепти кои се користат за опишување на организационата структура, како што се силоси, функции, тимови, проекти, политики и хиерархии. Терминот работен тек во сметачкото програмирање се користи за да се опфати односот помеѓу луѓето и сметачите.
1 Систем за управување со работни текови
Систем за управување со работни текови (''workflow management system'') е сметачки систем кој управува и дефинира серија на задачи во рамки на една организација со цел да произведе конечен исход или резултати. Ваквиот систем овозможува да се дефинираат различни работни текови за различни видови на задачи или процеси. Така, на пример, во производството, дизајн документ може да биде автоматски да се проследи од дизајнерот до техничкиот директор преку инженерот за производство. Во секоја фаза од работниот тек, еден поединец или група е одговорен за специфична задача. Штом задачата е завршена, пропграмот за работен тек осигурува дека лицата одговорни за наредната задача се известени и дека ги добиле податоците кои им се потребни за да се изврши нивната фаза од процесот. Системот за управување со работни текови исто така автоматизира непотребни задачи, обезбедува следење на недовршени задачи и може да се контрола на автоматизирани процеси во прилог на замена на хартија.
2 Примери
Следните примери прикажуваат различни видови на работни текови во различни контекси:
# Во воена планирање, "концепт на работење" ги дефинира типовите на мисија.
# Во машина-продавници, продавници и протокот на продавници, протокот на дел преку разни обработувачки станици е работен тек.
# Осигурување е пример на интензивни информациски, документ-управуван тек на работа.
# Википедија уредување е пример на стохастички тек на работа.
# Системот Getting Things Done е модел на лично работно управување за информациски работници.
# Во глобалниот развој на програмска опрема, концептот на следење на сонцето се опишува процесот на пренос на недовршени работи низ часовните појаси.
# Во научните експерименти, целокупниот процес (задачи и проток на податоци) може да се опише како Directed Acyclic Graph (ДАГ).
3 Прилог за работни текови
Постојат многу програмски системи за поддршка на работни текови. Таквите системи извршуваат задачи како на пример автоматско насочување, делумно автоматизирање на процесите и интеграција помеѓу различни функционални програмски прилози и мшински системи.
Бекешчаба

Бекешчаба (унгарски: ''Békéscsaba'', словачки: ''Békešská Čaba'') — град кој се наоѓа во Унгарија, смештен во југоисточниот дел на земјата. Бекешчаба е административен центар на округот Бекеш.
Градот има население од 64.852 луѓе според пописот од 2008 година. Бекешчаба е главен центар на националното словачко малцинство во Унгарија.
Градот Бекешчаба од главниот град на државата, Будимпешта е оддалечен околу 220 километри југоисточно.
Градот се наоѓа во источниот дел на Панонската низинa. Градот нема река која што поминува низ него, но реката Кереш се наоѓа блиску до него - на само 10 км северно. Климата во градот е умерено континентална.
1 Население
1.1 Етнички групи
Бекешчаба денеска има околу 64.000 луѓе, а бројот на населението опаѓа веќе 20 години. Некогашното бројно еврејско население целосно исчезнало во Втората светска војна.
Најголем дел од населението денеска го сочинуваат Унгарците (92%), но во градот се присутни и Словаците (6%).
1.2 Религија
Според религијата Бекешчаба е доста хетерогена:
* Римокатолици - 24,2%
* Протестанти - лутеранци - 20,5%
* Протестанти - калвинисти - 10,9%
* други - 2,1% (најмногу Христијани)
* Атеисти - 30,5%
2 Галерија