Антилопа

Терминот антилопа се користи за да се однесува на многу видови преживари со рамни прсти кои се автохтони во различни региони во Африка и Евроазија.
Терминот „антилопа“ е таксон на корпа за отпадоци и се дефинира како опфат на кој било од многубројните цицачи од Стариот Свет кои пасат и имаат копита кои припаѓаат на фамилијата Bovidae од редот Artiodactyla.
Група антилопи се нарекува стадо. За разлика од роговите на елени, кои се отфрлаат и одгледуваат годишно, роговите на антилопите растат постојано.
1 Етимологија
Англискиот збор „антилопа“ првпат се појавил во 1417 година и е изведен од старофранцускиот збор ''антилоп'', самиот изведен од средновековниот латински ''ant(h)alopus'', кој доаѓа од византискиот грчки збор ἀνθόλοψ, ''anthólops'', за прв пат потврден во Евстатиј Антиохиски), според кого тоа било чудесно животно „прогонувајки ги бреговите на Еуфрат, многу див, тежок за фаќање и со долги рогови слични на пили, способни да пресечат дрво“. Можеби потекнува од грчкиот ἀνθος, ''anthos'' (цвет) и ώψ, ''ops'' (око), што можеби значи „убаво око“ или алудира на долгите трепки на животните. Сепак, ова може да биде народна етимологија на грчки јазик заснована на некој претходен корен. Зборот ''talopus'' и ''calopus'', од латински, почнал да се користи во хералдиката . Во 1607 година, за прв пат се користеше за живи, цевински животни.
2 Видови
Постојат 91 видови антилопи, од кои повеќето се родени во Африка, се јавуваат во околу 30 родови. Класификацијата на племињата или подфамилиите во рамките на Bovidae сè уште е предмет на дебата, со предложени неколку алтернативни системи.
Антилопите не се кладистичка или таксономски дефинирана група. Терминот се користи за да се опишат сите членови на фамилијата Bovidae кои не спаѓаат во категоријата овци, говеда или кози . Обично, сите видови на Antilopinae, Hippotraginae, Reduncinae, Cephalophinae, многу Bovinae, сивата ребока и импалата се нарекуваат антилопа.
3 Распространетост и живеалиште
Повеќе видови на антилопи се родени во Африка отколку на кој било друг континент, речиси исклучиво во саваните, со 25-40 видови кои се среќаваат во поголемиот дел од Источна Африка. Бидејќи живеалиштето на саваната во Африка се проширило и се намалило пет пати во последните три милиони години, а фосилните записи покажуваат дека токму тогаш еволуирале повеќето постоечки видови, се верува дека изолацијата во рефугијата за време на контракциите била главна причина на оваа диверзификација. Други видови се среќаваат во Азија: Арапскиот Полуостров е дом на арапскиот орикс и газелата Дорка . Индија е дом на нилгаи, чинкара, блекбак, тибетска антилопа и антилопа со четири рога, додека Русија и Средна Азија ги имаат тибетската антилопа и саига .
Ниту еден вид антилопа не е роден во Австралија или Антарктик, ниту пак постојат постоечки видови во Америка, иако номинираниот подвид на саига се појавил во Северна Америка за време на плеистоценот. Северна Америка моментално е дом на домородниот пронгхорн, кој таксономистите не го сметаат за член на групата антилопи, но кој често локално се нарекува таков (на пример, „американска антилопа“). Во Европа, неколку изумрени видови се среќаваат во фосилните записи, а сајгата била најдена нашироко за време на плеистоценот, но не опстојувала до подоцнежниот холоцен, освен во руската Калмикија и Астраханската област.
Многу видови на антилопи се увезени во други делови на светот, особено во САД, за лов на егзотични животни. Бидејќи некои видови поседуваат спектакуларни вештини за скокање и избегнување, тие може да избегаат. Тексас особено има многу ранчи за диви егзотични животни, како и живеалишта и клима кои се многу гостопримливи за видовите антилопи од африканските и азиските рамнини. Според тоа, дивите популации на блекбак антилопи, гемсбок и нилгаи може да се најдат во Тексас.
Антилопите живеат во широк спектар на живеалишта. Повеќето живеат во африканските савани . Сепак, многу видови се позатскриени, како што се шумската антилопа, како и екстремната студена саига, арапскиот орикс приспособен на пустината, клипспрингер -живата карпеста копи и семијакватична ситатунга.
Видовите кои живеат во шуми или грмушки имаат тенденција да бидат седентарни, но многу од рамнинските видови преземаат долги миграции. Тие им овозможуваат на видовите што јадат трева да ги следат дождовите, а со тоа и нивното снабдување со храна. Гнусите и газелите од Источна Африка вршат некои од најимпресивните масовни миграции од сите цицачи.
4 Морфологија
Антилопите се многу различни по големина. На пример, машкиот обичен еланд може да измери 178цм на рамењата и тежат скоро 950 кг, додека возрасната кралска антилопа може да достигне само 24 цм на рамењата и тежат само 1.5 кг.
Не изненадувачки за животните со долги, тенки, но моќни нозе, дека многу антилопи имаат долги чекори и можат брзо да трчаат. Некои (на пр. klipspringer) се исто така прилагодени за населување на карпести копии и карпи. И дибатагите и геренуките вообичаено стојат на двете задни нозе за да стигнат до багремот и другите зеленила на дрвјата. Различни антилопи имаат различни типови на тело, што може да влијае на движењето. Дујкерите се кратки антилопи кои живеат во грмушки и можат да пробиваат низ густо зеленило и брзо да се нурне во сенките. Газелата и прингбокот се познати по својата брзина и способности за скокање. Дури и поголемите антилопи, како што се нилгаи, еланди и кудус, се способни да скокаат 2.4 метри или дури повисоко, иако нивната брзина на трчање е ограничена од нивната поголема маса.
Антилопите имаат многу видови на облоги, иако повеќето имаат густо палто од кратко крзно. Кај повеќето видови, палтото (пелаж) е некаква варијација на кафена боја (или неколку нијанси на кафена), често со бели или бледи долни тела. Исклучоците вклучуваат зебра дујкер означен со зебра, сив, црн и бел дукер на Џентинк и црно лехве. Повеќето од антилопите со „спирални рогови“ имаат бледи, вертикални ленти на грбот. Многу пустински и полупустински видови се особено бледи, некои речиси сребрени или наликуваат бели (на пр. арапскиот орикс); беисата и јужните орикси имаат сиви и црни пелажи со живописни црно-бели лица. Вообичаени одлики на различните газели се белите газели, кои трепкаат со предупредување до другите кога бегаат од опасност, и темните риги на средината на телото (последната одлика ја делат и прскалките и беира). Спрингбокот, исто така, има торбичка со бели влакна како четки кои се протегаат по грбот, што се отвора кога животното ќе почувствува опасност, поради што дорзалните влакна се креваат.
Антилопите се преживари, па затоа имаат добро развиени моларни заби, кои ги мелат куките (топчиња за храна складирани во желудникот) во пулпа за понатамошно варење. Тие немаат горни секачи, туку имаат тврда горна подлога за џвакање, со која нивните долни секачи гризат и ги кинат стеблата и лисјата на тревата.
Како и многу други тревопасни животни, антилопата се потпира на остри сетила за да ги избегне предаторите. Нивните очи се поставени на страните на главите, што им дава широк радиус на видот со минимален двогледест вид. Нивните хоризонтално издолжени зеници исто така помагаат во овој поглед. изразените сетила за мирис и слух им даваат на антилопата способност да ја согледаат опасноста ноќе надвор на отворено (кога предаторите често се во потага по лов). Овие исти сетила играат важна улога во контактот помеѓу индивидуи од ист вид; Во таквата комуникација се користат ознаки на нивните глави, уши, нозе и задници, Како и нивните опашки; гласните комуникации вклучуваат гласни лаења, свирежи, „мус“ и трубање; многу видови исто така користат ознаки за мирис за да ги дефинираат своите територии или едноставно да одржуваат контакт со нивните роднини и соседи.
Многу антилопи се сексуално диморфни. Кај повеќето видови, двата пола имаат рогови, но оние на мажјаците често да бидат поголеми. Мажјаците имаат тенденција да бидат поголеми од женките, но исклучоците во кои женките имаат тенденција да бидат потешки од мажјаците вклучуваат грмушки дујкер, џуџеста антилопа, Кејп гризбок и ориби, сите прилично мали видови. Голем број видови имаат женки без рогови (на пример, ситатунга, црвено лечве и суни ). Кај некои видови, мажјаците и женките имаат различно обоени пелажи (на пр. блекбак и њала).