procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Outlaw

Outlaw — хардкор-група од Скопје, Македонија која е оформена во септември 2010 година. Позади себе имаат многубројни настапи, и еден албум. Албумот „This Is How They Look At Us“ е издаден на 13 декември 2013 година со помош на назависната издавачка куќа Diehard Records.
Во 2010 г. го снимиле своето демо од 4 песни, со тогашниот гитарист Марин Миленковски. Почетокот на 2013 г. Марин ја напуштил групата а на негово место дошол Мартин Николовски.
Албумот го снимале во периодот од јуни до август во Almost Famous Studio под водство на Горан Ристевски кој го работи цел албум.
По снимањето на албумот во бендот се приклучил и вториот гитарист Иван Петровски.
Ликовното решение на омотот е направено од Наско Џорлев.
Имаат настапувано со познатите македонски групи Screaming For Change, Hardfaced, SMUT, а исто и со странските групи како Take Offense, Trial, Run With The Hunted, Anchor, Questions, United and Strong, Delusion и други.
1 Членови
*Наско Џорлев - вокал;
*Иван Петровски - гитара;
*Мартин Николовски - гитара;
*Филип Манев - тапани;
*Даниел Дервишевиќ - бас гитара.
2 Албуми
„This is how they look at us“ е првиот албум на Outlaw снимен во 2013 година, музиката и аранжманот е на Outlaw, а текстот на Наско Џорлев и Outlaw.
2.1 Список на песни од албумот „This is how they look at us“
*„Reflection“;
*„This Is How They Look At Us“;
*„One Step Ahead“;
*„Obsolete“;
*„Your Hopes“;
*„The Well Of Truth“;
*„Point Of View“;
*„Nothing As It Seems“;
*„The Fallen“;
*„For Today“.
Астон Мартин

Астон Мартин (англиски ''Aston Martin Lagonda Limited'') е британски производител на луксузни спортски автомобили. Претпријатието е основано во 1913 година од страна на Лионел Мартин и Роберт Бамфорд.
1 Историја
Фирмата била поврзана со луксузните „Гранд Туринг“ автомобили помеѓу 1950-тите и 1960-тите години, како и со измислениот лик Џејмс Бонд, по неговото користење на моделот „DB5“ во 1964 година, во филмот „Голдфингер“. Компанијата претрпела стечај во 1970-тите, а имала и долги периоди на неуспех и стабилност, кога била во сопственост на Дејвид Браун (1947-1972) и на „Форд“ од (1994-2007). Во 2007 година, претседател на „Астон Мартин“ станал Дејвид Ричардс. Во декември 2012 година, италијанскиот приавтен инвестиционен фонд ''Invsestindustrial'' потпишал договор за купување 37,5% од акциите на „Астон Мартин“, со инвестиција од 150.000.000 фунти, како зголемување на капиталот.
2 Производство
Во филмот „Сениште“, Џејмс Бонд повторно возел „Астон Мартин“, овојпат моделот „DB10“. Притоа, за потребите на снимањето на филмот биле изработени 10 примероци од овој модел, кои подоцна послужиле како прототип во натамошното производство, а за дизајнот бил задолжен директорот Марек Рајкман. Моделот поседувал мануелен менувач со шест брзини и имал V8 мотор со волумен од 4,7 литри, сместен на предниот дел. Шасијата била изменет аверзија на платформата VH, која личи на онаа на моделот „Vantage“, додека меѓуоскиното растојание е слично на она на моделот „One-77“. Моделот „DB10“ е купе со две врати, а еден од двата примерока што послужиле на промоцијата на филмот „Сениште“ бил продаден на јавна аукција за цена од 2,4 милиони фунти.
3 Спонзори
Астон Мартин беа еден од спонзорите на 2. Bundesliga клуб 1860 Munich во период од 2011 до 2013.
Горгона

Горгона (|Γοργών) — три страотни сестри во старогрчката митологија, и тоа: Стенон, Евријала и Медуза.
1 Особености
Името потекнува од санскритскиот збор „garğ“, кој се дефинира како гутурален звук, сличен на режењето на ѕвер. Додека описите на горгоните се разликуваат во грчката литература и се појавуваат во најраните примери на грчката литература, овој израз најчесто се однесува на било која од трите сестри кои имале коса од живи, отровни змии, а имале змии и околу појасот. Исто така, тие имале и страшен поглед и секој што ќе ги погледнел се претворал во камен. Традиционално, додека две од горгоните, Стенон и Евријала, биле бесмртни, нивната сестра Медуза била смртна и таа била убиена од страна на полубогот Персеј.
2 Медуза
На почетокот, Медуза била многу убава, но Атена ја преобрзила во чудовиште со крилја, поради тоа што имала љубовна врска со Посејдон, богот на морето. За да ја убие, Персеј прибегнал на итроста да не ја погледне директно во очите, туку го користел штитот во кој го гледал нејзиниот одраз, бидејќи таа напаѓачите ги скаменувала со погледот. Главата на Медуза ја носеле Зевс и Атена на своите штитови.
3 Горгон во уметноста
Горгоните биле популарни во старогрчката митологија, појавувајќи се во најраните пишани досиеја за античките грчки религиозни верувања како што се оние на Хомер, што датираат од 1194-1184 година. Поради нивниот легендарен и моќен поглед што може да претвори секого во камен, сликите на Горгоните биле ставани на зградите и објектите заради нивна заштита. Ликот на Горгните, посебно на Медуза, често се експлоатира во современата киноматографија. Во подоцнежната традиција, Горгоните биле сместени во Либија.
Шлезвиг-Холштајн (покраина)

Шлезвиг-Холштајн (|Provinz Schleswig-Holstein) — покраина на Кралството Прусија и на Слободната Држава Прусија од 1868 до 1946 година. Била создадена од Војводствата Шлезвиг и Холштајн, кои биле освоени од Прусија и Австриското Царство од Данска во Втората Шлезвишка војна во 1864 година. По Австриско-пруската војна во 1866 година, која завршила со австриски пораз, Шлезвиг и Холштајн биле припоени од Прусија. Покраината била создадена во 1868 година и кон неа било додадено и Војводството Лауенбург од 1876 година.
По поразот на Германското Царство во Првата светска војна, сојузничките сили организирале два референдума во Северен и Среден Шлезвиг на 10 февруари и на 14 март 1920 година, соодветно. Во Северен Шлезвиг, 75% гласале за повторно обединување со Данска, а 25% за останување со Германија. Во Среден Шлезвиг, состојбата била обратна со 80% од гласовите за Германија и 20% за Данска. Не се случило гласање во јужната третина на Шлезвиг, бидејќи се сметало за веќе донесена одлука дека скоро сите жители ќе гласаат за останување со Германија.
На 15 јуни 1920 година, Северен Шлезвиг официјално бил вратен на Данска. Остатокот на Шлезвиг останал дел од Шлезвиг-Холштајн, сега покраина на Слободната Држава Прусија.
Со Законот за голем Хамбург од 1937 година, Слободниот и ханзеатски град Либек и олденбуршката енклава Регион Либек биле припоени кон Покраината Шлезвиг-Холштајн, додека голем број соседни општини на Хамбург, меѓу нив и градовите Алтона и Вандсбек, биле припоени кон Ханзеатскиот град Хамбург. Хамбург пак ги предал енклавите Гестхахт и Гросхансдорф на Шлезвиг-Холштајн.
По Втората светска војна, Шлезвиг-Холштајн бил дел од британската окупациска зона, иако некои општини на Шлезвиг-Холштајн источно од Рацебург биле разменети за општини на Мекленбург во советската окупациска зона. Британската окупациска зона станала нова сојузна покраина на Шлезвиг-Холштајн на 23 август 1946 година, која станала дел од Сојузната Република Германија на 23 мај 1949 година.
1 Поврзано
* Шлезвиг-Холштајн
Градиште (Охрид)

Градиште — одморалишно место и автокамп сместен на 14 километри од градот Охрид на патот кон манастирот Св. Наум Охридски, или поточно пред селото Трпејца, и е во склоп на Националниот парк „Галичица“.
1 Природни одлики
Во густите сенки на боровата шума, во ладовина и прекрасна атмосфера сместени се неколку стотини камп приколки, бунгалови и шатори чии станари секоја година споделуваат незаборавни моменти во еден од најуредените кампови во Македонија. Градиште се протега на речиси 90.000 м2 од брегот на Охридското Езеро.
2 Капацитет
Авто кампот „Градиште“ располага со 8 бунгалови, 20 камп приколки и околу 100 слободни парцели за приватни шатори или камп приколки.
Како гости во А.К. Градиште на располагање ви стојат:
* 3 плажи
* 4 санитарни јазли
* 2 продавници
* летна дискотека
* ресторан
3 Занимливости
Авто кампот „Градиште“ е место каде што се организираат многубројни забави, концерти, забави на плажа, курсеви за нуркачи, едрење, параглајдинг и слични активности. Кампот е во склоп на националниот парк „Галичица“ и е добра појдовна точка за планинарење и прошетки во недопрената планинска природа. Во склоп на третата плажа се наоѓа и пештерската црква Св. Богорица. Во непосредна близина на А.К. „Градиште“ се наоѓа музејот на вода - наколна населба позната како „Залив на Коските“ која претставува значајна праисториска локација единствена по својот вид на овие простори и место кое дефинитивно мора да се посети.
4 Сообраќај
До А.К. Градиште се обраќаат и редовните линии на охридскиот автобуски транспорт, а е лесно пристапен и со пловни објекти и комбиња на секои 15 минути, особено во летниот период.
5 Градиште како тема во популарната култура
* „Градиште“ - песна на македонската рок-група „Funk Shui“.
6 Поврзано
*Охрид
*Охридско Езеро
*Трпејца
*Лагадин
*Залив на Коските
*Свети Наум (манастир)
*Национален парк Галичица
Ларва

Ларва — степен на развојот на разни животни при преобразба (метаморфоза) од млада во возрасна единка. Овој степен на развој го имаат животните со посреден развој како што се инсектите, водоземците и жаркарите.
По изглед, ларвата е многу различна од возрасниот облик на животното (на пр. гасеница наспроти пеперутка) и често има посебни поргани што не постојат кај возрасната единка и сосема поинаква исхрана.
Во многу случаи ларвите живеат во различни средини од возрасните. Така, полноглавците живеат исклучиво во вода, и ќе созреат стануваат копнено-водни жаби. Со ова, младите добиваат заштита од грабливи животни и не се натпреваруваат со возрасните за истата храна. Некои, како прилепците се неподвижни како возрасни, но подвижни како ларви.
Ларвците на извесни видови (да речеме, дождалците) можат да влезат во пубертет, но да не продолжат со развојот до степен на возрасни единки. Ова претставува тип на неотенија.
Постојат погрешни сфаќања дека ларвата секогаш ја одразува еволутивната историја на животното (заедничкиот предок на групата). Ова е точно за некои животни, но честопати ларвалната фаза има своја споредна еволуција, како што е случај кај инсектите. Во овие случаи, возрасната единка може да се послична на предокот од нејзиниот ларвален облик.
Разни животни имаат разни облици на ларви со разни називи. На пример, ларвата на пеперутката се нарекува гасеница, кај водоземците, тоа е полноглавец итн.
1 Ларвата како тема во уметноста
* „Ларви“ - збирка поеми на бразилскиот писател Мачадо де Асис од 1864 година.* „Ларва“ - песна на полскиот поет Тадеуш Ружевич од 1961-1963 година.
2 Поврзано
* Кукла (биологија)
* Нимфа (биологија)
* Имаго
* Мрест
* Полноглавец
* Гасеница
* Ихтиопланктон
Лути Рид

Лути Рид, наречен и Чиста Планина или Карабаир (|Σύμβολο, ''Символо''; |Çista Orman) — ниска планина во источниот дел на Егејска Македонија со висина од 694 м.
Сместена е на територијата на општината Кушница, на западниот брег на Кавалскиот Залив, во правец југозапад-североисток. На северозапад рекатата Лаџа (Мармара, Ксиропотамос или Илиџе Дере) ја дели од планината Кушница. Едно од имињата доаѓа од селото Чиста кое се наоѓа на планината.
1 Поврзано
* Кушница (општина)
Водена пареа

Водена пареа (H<sub>2</sub>O)
Создавање на водена пареа при вриење
Систематски назив, водена пареа
Течна состојба, вода
Црвста состојба, мраз
Својства
Молек. формула, H<sub>2</sub>O
Моларна маса, 18,01528(33) g/mol
Точка на топење, 0,00 °C (273,15 K)
Точка на вриење, 99,98 °C (373,13 K)
Специф. гасна конст., 461.5 J/(kg·K)
Топлина на испарување, 2,27 MJ/kg
Топлински капацитет при 300 K, 1,864 kJ/(kg·K)
Водена пареа — гасна состојба на водата. Претставува една од агрегатните состојби на водата во хидросферата. Водената пареа се создава со испарување или со вриење на течна вода, или пак по пат на сублимација на мразот. За разлика од другите облици на водата, водената пареа е невидлива. Под типични атмосферски услови, испарувањето постојано создава водена пареа и истата постојано се губи со кондензација. Бидејќи е полесна од воздухот, водената пареа предизвикува струење на воздушните струења, што доведува до настанок на облаци.
За големата застапеност на водената пареа како состојка сведочи фактот што таа е присутна дури и во атмосферата Сонцето и секоја планета во Сончевиот Систем, но и во многу астрономски објекти како природни сателити, комети, па дури и големи астероиди. Ова веројатно важи и за другите сончеви системи. Нејзината важност во астрофизиката е голема, бидејќи нејзиното присуство може да укажува на присуството на течна вода, а со тоа и на вонземски живот.
Како состојка на Земјината хидросфера и кругот на водата, водената пареа е особено застапена во Земјината атмосфера и претставува моќен стакленички гас заедно со други гасови како јаглерод диоксидот и метанит.
Пареата е значајна за луѓето поради нејзината употреба за приготвување на храната, во енергетиката и превозните средства уште од измислувањето на парната машина за време на Индустриската револуција.
1 Поврзано
* Пареа
* Испарување
* Влажност
* Кондензација
* Парен притисок
* Магла
* Облак
* Топлина на испарување
* Сублимација
* Парна машина
Жени воини во литература и култура

Приказот на жените воини во литературата и популарната култура е предмет на проучување во историјата, книжевните студии, филмските студии, фолклорот и митологијата, родовите студии, и културните студии.
1 Фолклор и митологија
Во Хинду митологијата, Читрангада, сопруга на Арџуна, била командант на војските на нејзиниот татко.
Амазонките биле племе на жени-воини во грчката легенда. "Амазонка" стана епоним за женски воини и спортисти.
Во британската митологија, кралицата Корделија се борела против неколку претенденти за нејзиниот престол така што лично ја водела армијата во нејзините битки.
Во ''За храброста на жените'' грчко-римскиот историчар Плутарх опишува како жените од Аргос се бореле против кралот Клеомен и Спартанците под команда на Телесила во петтиот век п.н.е..
2 Слично
*Амазонки
*Girls with guns
*Она-бугејша
Кралица Корделија

Кралицата Корделија била легендарната кралица на Бритите. Таа била најмладата ќерка на Леир и втората кралица на предримска Британија. Не постои независен историски доказ за нејзиното постоење.
1 Легенда
Корделија била омилена ќерка на Леир, и помладата сестра на Гонерил и Реган. Кога Леир одлучил да го подели своето царство помеѓу неговите ќерки и нивните сопрузи, Корделија одбила да му се додворува. Затоа Леир одбил да и подари земја во Британија или благослов за нејзиниот сопруг. Без разлика, Аганипус, кралот на Франките, ја побарал за жена и Леир го одобрил бракот, но не му подарил никаков мираз. Таа се преселила во Галија и живеела таму многу години.
Леир на крајот бил прогонет од Велика Британија и побегнал кај Корделија во Галија, барајќи да се врати на престолот кој бил запленет од страна на мажите на другите негови ќерки. Таа ја нападнала Британија, победувајќи и враќајќи му го престолот на Леир. По смртта на Леир три години подоцна, нејзиниот сопруг Аганипус загинал, а Корделија се вратила во Велика Британија и била крунисана за кралица.
Корделија мирно владеела пет години додека синовите на нејзините сестри, Кунедагиус и Марганус не пораснале. Војводите од Корнвол и Албани, го презрале владеењето на жена кога тие имале соодветно потекло за владеење. Тие се бореле против Корделија, која се борела лично во повеќе битки. Таа на крајот била фатена и затворена од страна на нејзините внуци. Поради тага, таа извршила самоубиство. Кунедагиус владеел над земјите југозападно од Хамбер. Марганус владеел над Североисточниот Регион на Хамбер. Граѓанска војна избувнала меѓу нив наскоро после ова.
Телесила

Телесила (грчки:. Τελέσιλλα; ет 510 п.н.е.) била грчка поетеса, родена во Аргос.
1 Историја
Кога била болна, Телесила отишла кај Питија да се консултира за своето здравје, а таа ѝ рекла: „τὰς Μούσας θεραπεύειν“, што значи „служи им на музите“ и така Телесила се посветила на поезијата.
Кога Клеомен, кралот на Спарта, извршил инвазија на Аргос во 510 п.н.е., тој ги поразил и ги убил сите мажи во битката. Бидејќи повеќе намло мажи за борба, Телесила, го собрала оружјето од светилиштата и домовите, и ги вооружила жените. Кога Спартанците се појавиле, Телесила и нејзината армијата не се исплашиле, туку се бореле храбро и ги победиле. Лакедемонците, сфаќајќи дека да победат жени би бил завиден успех, додека поразот би значел срамна катастрофа, отстапиле.
Според Павзаниј, во слава на херојската победа против спартанската војска, во Аргос имало статуа во предниот дел на храмот на Афродита посветен на Телесила. Статуата прикажувала жена која во раката држи шлем, во кој гледа занесено, и книги кои и лежат кај нозете. Фестивалот Хибристика или Ендиматиа, во кој мажите и жените разменувале облека, исто така го славел хероизмот на своите женски сонародници. Сепак, статуата видена од Павзаниј можеби не била посветена на Телесила; таа подеднакво би можела да ја претставува Афродита, како сопруга на Арес и воинствена божица (книгите, сепак, не се вклопуваат). А Хибристиката би можел да биде верски фестивал поврзан со обожавањето на некое андрогино божество.
Херодот (VI. 76) не ја споменува интервенцијата на Телесила, но тој спомнал оракул, изјавен од страна на Питинска свештеничка, која предвидела дека жената треба да го освои мажот.
Лукан споменува дека по победата на Телесила против Спартанците, Арес бил во Аргос меѓу боговите на жените.
Од песните на Телесила останале само два стиха, цитирани од страна на граматичарот Хефестион, од Пертенејон или песна за хорот на девојки.
Травеминде

Травеминде (|Travemünde) — градски дел и приморско одморалиште на Либек, Германија, сместен на устието на реката Траве во Либечкиот Залив. Бил основан како тврдина изградена од Хајнрих Лавот, војвода на Саксонија, во век, за да го штити устието на Траве, а подоцна Данците ја засилиле. Станал град во 1317 година, а во 1329 година припаднал како посед на Слободниот Град Либек, на кого и сега припаѓа. Неговите утврдувања биле урнати во 1807 година.
Травеминде претставува приморско одморалиште од 1802 година и е најголемо фериботско пристаниште на Балтичкото Море во Германија со линии до Шведска, Финска, Русија, Латвија и Естонија. Светилникот е најстариот на германскиот балтички брег, кој потекнува од 1539 година. Друга знаменитост на Травеминде е едрилицата „Пасат“, музејски брод закотвен во устието на реката Траве.
Трката „Травеминдска недела“ (''Travemünder Woche'') — годишна едриличарски настан, кој се одржува во Травеминде. Покрај ова, местото е познато и по песочниот фестивал.
1 Галерија
Спурта

Спурта или Спарта (|Καρυδίτσα, ''Каридица''; до 1927 г. ''Σπούρτα'', ''Спурта'') — село во Општина Кожани, во област Кожанскиот округ на Егејска Македонија, денес во областа Западна Македонија, Грција. Во 2001 г. населението броело 953 жители.
Сари Сулејман-паша

Сари Сулејман-паша (починал на бил отомански државник од босанско потекло и голем везир во периодот од 1685 до 1687 година. По поразот на Османлиите во Мохачката битка, Сулејман бил погубен.
Кога бил назначен за голем везир, тој веднаш започнал да пишува очајни писма до кримските власти и паши за испраќање на дополнителна војска кон Унгарија по поразот кај Виена. Тој направил неколку обиди да ја пробие блокадата на Будим од христијанските сојузници но истата не успеала па градот паднал. По овој пораз неговите сили биле во близина на Мохач каде уште еднаш биле поразени. По овој пораз турската армија започнала бунт против везирот, а тој плашејќи се за неговиот живот побегнал најпрвин во Белград а потоа во Истанбул. На почетокот од септември 1687 година во Истанбул пристигнале лошите вести за поразот во Унгарија по кое Сулејман бил уапсен и погубен. По два месеци како резултат по поразот во Мохачката битка од престолот бил соборен и самиот султан Мехмед IV а за нов султан бил поставен Сулејман II.
1 Наводи
Битка кај Будим (1686)

Битката кај Будим се одвила по Опсадата на Виена во 1683 година и резултирала со предавање на градот во рацете на Хабсбуршката монархија.
Градот Будим од страна на Османлиите бил освоен во 1541 година од Сулејман I. Во пролетта на 1684 година, армија од околу 38.000 војници марширле на чело со Карло V, војводата од Лорен, за ослободување на градот Буда од Турците. Кон походот се придружил и Лудвиг Вилхелм Баденски. Бранителите на градот биле околу 10.000 војници и околу 17.000 на чело со Кара Ибрахим-паша а христијанскиот сојуз имал околу 38.000 војници. На 14 јули 1684 година со околу 200 топови започнало бомбардирањето на градот. Во август биле направени неколку обиди за зазимање на тврдината но сите биле неуспешни. Во септември веќе било познато дека бројот на христијанските војници се намалил на 12.500 војници а од друга страна Османлиите добиле засилување. Во октомври започнало големо невреме во регионот па било решено опсадата да биде повлечена по 109 денови.
Во 1686 година била објавена нова опсада на градот со сила од околу 80.000 војници вклучувајќи германски, унгарски, хрватски, холандски, англиски, шпански, чешки, италијански, каталонски, француски, бургундски, дански и шведски војници а турските бранители имале сила од околу 7.000 војници. На 27 јули 1686 година започнал голем напад во кој загинале 5.000 христијански војници. Кон средината на август пристигнала турска помош на чело со Сари Сулејман-паша но градот не ја издржал опсадата. По падот во градот се случил голем масакар врз муслиманското население каде биле убиени 3.000 Турци, а не било поштедено ниту еврејското население во градот, бидејќи се сметале за сојузници на Османлиите а нивниот број изнесувал околу 1.000 луѓе. Неколку стотици евреи и околу 6.000 муслимани биле продадени како робови, нивните домови биле ограбени и разрушени, џамиите и синагогите исто така биле разрушени.
Во следниот период настрадале и евреите од цела Унгарија. Според Јохан Браденбург, не биле поштедени ниту бебињата во мајчините уторби. Сите мртви тела биле фрлени во реката Дунав. По освојувањето на градот, на 9 декември 1687 година деветгодишниот син на Леополд, Јозеф бил крунисан како прв наследен крал на Унгарија под управа на Хабсбуршката монархија.
Знаме на Шлезвиг-Холштајн

Знаме на Шлезвиг-Холштајн — хоризонтално трибојно знаме, составено од сина, бела и црвена боја.
1 Преглед
Знамето било воведено во 1843 година и забрането во 1845 година. Било повторно воведено во 1867 година по пруската анексија на Шлезвиг-Холштајн. Било повторно укинато во 1935 година.
Откако Британската воена влада донела одлука Шлезвиг-Холштајн да стане германска покраина во 1946 година, ова знаме било првпат спомнато на 29 август 1946 година. Било службено донесено како знаме на 18 јануари 1957 година. Едноставното трибојно знаме е покраинското граѓанско знаме. Владините власти го користат државното знаме (''Landesdienstflagge''), каде на знамето е додаден грбот.
Трибојното знаме претходно било користено за пруската покраина Шлезвиг-Холштајн (1868-1946).
Тоа е скоро идентично со знамињата на Кралството Југославија, СР Југославија и Србија и Црна Гора, како и знамето на Холандија свртено обратно.
Дијана

Дијана била божицата на ловот, месечината и раѓањето во римската митологија, ќерка на Јупитер и Латона. Таа била поврзана со дивите животни и шумите и имала моќ да разговара со нив и да ги контролира животните. Дијана се смета за римската верзија на грчката божица Артемида, иако таа има независно потекло во Италија. Дијана била позната во древната римска религија и била почитувана во римскиот Неопаганство и Стрегерија. Дијанската Вика, во голема мера феминистичка форма на пракса, е именувана по неа. Дијана била позната девица-божица на породувањето и жените. Таа била една од трите девици-божици, заедно со Минерва и Веста. Нејзиниот татко ѝ наредил да никогаш да не се омажи и ѝ дал стрели и нимфи, кои ја придружувале. Во една прилика, додека се капела, ја здогледал Актенон и таа им наредила на кучињата да го растргнат. Подоцна, таа го засакала овчарот Ендимион од пештерата Латма во Карија. Поради тоа, Дијана го замолила својот татко да го заспие Ендимион во вечен сон, со цел да ја зачува својата убавина.
Грб на Шлезвиг-Холштајн

Грб на Шлезвиг-Холштајн — грб на сојузната покраина Шлезвиг-Холштајн поделен вертикално: во хералдичкото десно поле, т.е. лево гледано од набљудувачот, двата сина лава се поставени на златна позадина, насочени кон другата половина. Лавовите на Шлезвиг биле земени од грбот на Данска. Хералдичката лева страна е црвена со сребрен лист од коприва на Холштајн, древен симбол, кој бил користен од грофовите на Шауенбург и Холштајн.
1 Историја
Во спротивност со вистинските лавови на Шлезвиг свртени кон лево, лавовите на покраинскиот грб се свртени на десната страна. Според легендата, Ото фон Бизмарк ја наредил оваа промена по Втората Шлезвишна војна, бидејќи мислел дека е „неучтиво“ од лавовите да ја покажуваат нивната задна страна на Холштајн. Моменталната верзија била одобрена од владата на Шлезвиг-Холштајн на 18 јануари 1957 година.
Всушност, вообичаено е во германската хералдика за обичните фигури во грбот да бидат свртени кон средиштето; оваа практика е позната како хералдичка куртоазија.
2 Покраинско лого
Грбот може да биде користен единствено од официјалните власти. Владата има издадено лого, кое може да биде користено од пошироката јавност. Тоа вклучува заоблен штит и поедноставни лавови.
3 Поврзано
* Грб на Прусија
* Грб на Германија
Национална библиотека на Австралија

Национална библиотека на Австралија (|National Library of Australia, скр. ''NLA'') — најголема референтна библиотека во Австралија, со одговорности согласно пропишаното во Законот за национална библиотека (''National Library Act'') и има за цел да „чува и развива национална збирка на библиотечен материјал, вклучувајќи опширна збирка на материјали што се однесуваат на Австралија и австралискиот народ.“ Во 2012-2013 г, збирката опфаќала вкупно 6.496.772 единици, како и дополнителни 15.506 метри ракописи.
1 Историја
Во формална смисла, Националната библиотека на Австралија како таква е основана со закон во 1960 г., но работи како таква речиси од почетокот.
Библиотеката е основана во 1901 г. како „Сојузна парламентарна библиотека“ (''Commonwealth Parliamentary Library'') со цел да го опслужува новосоздадениот сојузен парламент на Австралија.
Денешната зграда на библиотеката е отворена во 1968 г. Дело е на архитектонското биро „Bunning and Madden“. Фоајето е поплочено со мермер и има витражи на Леонард Френч и три таписерии на Матје Матего.
2 Збирки
Во 2012-2013 г. библиотеката опфаќала 6.496.772 единици во збирки и уште 2.325.900 единици во одделот за ракописи. Од особено национално значење е збирката „австралијана“ која се однесува на културното наследство на Австралија. Тука се претставени австралиски писатели, уредници и илустратори кои работат во Австралија или во странство.
Библиотечната збирка опфаќа материјали во секаков формат — од книги, стручна периодика, мрежни места и ракописи со слики, фотографии, карти, музички партитури, етнографски снимки, музички записи и разгледници, летоци и многу друго.
Околу 92,1% од библиотечната збирка е каталогизирана и пребарлива на семрежниот каталог.
Библиотеката има дигитализирано преку 174.000 единици од збирката и настојвуа да ги става на располагање на семрежјето, колку што е можно. Претставува светски предводник во техники на електронско архивирање, и има семрежен архив на одбрани австралиски мрежни места наречен „Пандора“ (''Pandora Archive'').
3 Поврзано
* Список на национални библиотеки
Уреј

Уреј — стилизиран, исправен облик на египетска кобра, кој се користел како симбол на суверенитет, ројалство, божество, и божествен авторитет во Стар Египет.
Ова е симбол за божицата Ваџет, која била една од најраните египетски божества и која е често претставена како кобра. Тој бил дел од круната на фараонот. Фараонот бил признат само ако го носел урејот, кој ја пренесувал легитимноста на владетелот. Постојат докази за оваа традиција дури и во Старото Кралство во текот на третиот милениум п.н.е.. Неколку божици поврзани со или кои биле сметани за аспекти на Ваџет се прикажани како го носат урејот.
Окото на Ра

Окото на Ра е битие во Египетската митологија кое функционира како женскиот пандан на богот на сонцето Ра и како сила која ги покорува неговите непријатели. Окото е продолжение на моќта на Ра, се поистоветува со Сончевиот диск, но тоа, исто така, се однесува како независен ентитет, кој може да биде претставен од широк спектар на египетски божици, вклучувајќи ги Хатор, Секмет, Баст, Ваџет и Мут. Божицата на окото делува како мајка, сестра, сопруга и ќерка на богот на сонцето. Таа е неговиот партнер во креативниот циклус во кој тој се раѓа како обновена форма на себе во раните утрински часови. Насилниот аспект на окото го брани Ра против агенти на нарушување кои го закануваат неговото владеење. Овој опасен аспект на божицата на окото е често претставена од страна на лавица или од страна на уреј, или кобра, симбол на заштита и кралски авторитет. Како апотропејска моќ, Окото често се поистоветува со Окото на Хорус, кое во други случаи е посебен концепт.
Окото на Ра било вклучено во многу области на Египетската религија, вклучително и во култовите на многу божици кои се поистоветуваат со него. Неговата животворна енергија била прославувана во храмски ритуали, и неговиот опасен аспект бил повикуван за заштита на фараонот, светите места и обичните луѓе и нивните домови.
Ваџет

Ваџет позната во грчкиот свет како Уто или Буто, првично била античката локална божица на градот Деп (Буто), која станала дел од градот кои Египќаните го именувале Пер-Ваџет - Домот на Ваџет, град кој бил важно место во преддинастичката ера на Стар Египет и на културниот развој на Палеолитот. Таа била патрон и заштитничка на Долен Египет и на после обединувањето со Горен Египет, заеднички заштитник и патрон на целиот Египет. Сликата на Ваџет со Сончевиот диск се нарекува уреј, и тој бил амблемот на круната на владетелите на Долен Египет. Таа исто така била заштитничка на кралевите и на жените при породување.
Ваџет била тесно поврзана во египетскиот пантеон со Баст, жестоката божица прикажана како лавица-воин и заштитничка, како божица на сонцето чие око подоцна стана окото на Хорус и окото на Ра. Многу подоцна, Ваџет стана поврзана со Изида, како и со многу други божества.
Баст

Бастет била божицата на мачки, заштита, радоста, танцот, музиката и љубовта во египетската религија, таа била боготворувана од почетокот на Втората династија (2890 г. п.н.е.). Како Баст, таа била божица на војната во Долен Египет, регионот кај делтата на реката Нил, пред обединувањето на културите на Стар Египет. Нејзиното име исто така е напишано како Бааст, Убасте и Басет.
Двете обединети култури имале божества кои имале слични улоги и обично ист изглед. Во Горен Египет, Секмет била паралелната на Баст како воин-лавица божица. Често сличните божества биле спојувани во едно, но тоа не се случи со овие божества кои имале силни корени во нивните култури. Наместо тоа, овие божици почнале уште повеќе да се разликуваат. Во текот на дваесет и втората династија (945-715 г. п.н.е.), Баст се промени од лавица-воин божица во заштитничка божица претставена како мачка. Бастет, името поврзано со овој подоцнежен идентитет, е името кое обично се користи денес од страна на научниците.
Џелали

Џелали револтите претставуваат серија од бунтови кои се случиле во Анадолија од страна на нерегуларни војски кои биле предводени од провинциските управители против власта на Османлиското Царство во 16 и 17 век. Овие востанија избувнале делумно како обид за постигнување на даночни привилегии, но во суштина востанијата биле потикнувани од туркменските племиња кои сметале дека дале голем придонес во создавањето на империјата, па поради тоа и тие сакале да земат активно учество во управувањето. Првиот револт се случил во 1519 година, за време на владеењето на султанот Селим I во близина на Токат. Други слични востанија се случиле во 1526-1528, 1595-1610, 1654-1655 и 1658-1659 година. Немирите биле ставени под контрола во времето на Мурат IV и како такви се најголемите и најдолготрајните во историјата на Отоманското Царство.
1 Џелали (1519)
Додека Селим I ја водел на египетската кампања, алевитистичкиот проповедник именуван какао Џелал успеал да собере околу 20.000 луѓе во близина на Бозок (или денешен Јозгат) и заминале кон Токат. Кон неговите сили се присоединиле и голем дел од туркменските граѓани. Востанието било задушено кога Селим го испратил бејлербегот на Румелија, Ферхад паша а водачот Џелал бил убиен.
2 Баба Зунун (1525)
Во регионот на денешен Мерсин, зголемувањето на данокот за земјиштето од страна на локалниот службеникпредизвикале Баба Зумун и други верски водачи да започнат револт против феудалниот систем.
3 Календар Челебија (1528)
За време на владеењето на султанот Сулејман Величествениот, во време кога во царството доживеа финансиски тешкотии поради воените дејствија, биле зголемени државните давачки. Додека Сулејман бил на воен поход во Унгарија, Календар Челебија успеал да собере армија од 30.000 луѓе. Сулејман го испратил својот везир Ибрахим Паша по кое востанието било крваво задушено.
Будика

Будика, исто така позната во Велс како Будуг — кралица на британското племе Ицени, келтско племе кое го предводи востанието против окупаторските сили на Римското Царство.
Сопругот на Будика, Прасутаг бил владетел на Ицените. Тој владеел како номинално независен сојузник на Рим и го оставил своето царство на неговите ќерки и римскиот цар. Меѓутоа, кога тој починал неговата волја била занемарена и царството било освоено.
Во 60 или 61 година, додека римскиот управник Гај Светониј Павлин водел кампања на островот Англесеј, Будика ги предводи Ицените како и Триновантите и другите во револт. Тие го уништија Камулодунум (модерен Колчестер). Камулодунум претходно бил главен град на Триновантите, но во тоа време бил Римска колонија-населба за римските војници, како и местото на храмот на поранешниот цар Клавдиј. Откако ги слушнал вестите за револтот, Светониј побрзал до Лондиниум (модерен Лондон), дваесетгодишната стопанско-трговска населба, која била следната цел на бунтовниците.
Римјаните, откако заклучиле дека не ги има доволно за да можат да го одбранат населеното место, се евакуирале и го напуштиле Лондиниум. Будика довела 100.000 Ицени, Тринованти и други да се борат, ги запалиле и уништиле Лондиниум и Веруламиум (денешен Сент Албанс). Се проценува дека 70.000-80.000 Римјани и Британци биле убиени во трите градови од страна на оние предводени од Будика. Светониј, во меѓувреме, ги регрупирал своите сили во Уест Мидландс, и покрај тоа што ги имало помалку, ги поразиле Британците во Битката кај Уатлинг Стрит.
Кризата предизвика Нерон да размисли за повлекување на сите римски сили од Велика Британија, но евентуалната победа на Светониј над Будика ја потврди римската контрола врз покраината. Будика потоа или се самоубила за да не биде заробена, или се разболела и умрела. Изворите на Такит и Касиј Дион се разликуваат.
Интересот за историјата на овие настани бил оживеан за време на англиската ренесанса и доведе до оживување на славата на Будика за време на Викторијанската ера и кралицата Викторија била претставена како нејзин имењак. Будика оттогаш остана важен културен симбол во Обединетото Кралство. Сепак, отсуството на британска литература за време на почетокот на првиот милениум значи дека знаењето за бунтот на Будика доаѓа само од делата на Римјаните.
Атмејдански инцидент

Атмејданскиот инцидент претставувал бунт во времето на стагнацијата на Османлиското Царство. Името Атмејдани на турски го означува плоштадот Султанахмед или хиподромот во денешниот град Истанбул.
1 Заднина
Султанот Ибрахим I на 12 август 1648 година бил симнат од престолот а потоа и убиен од бунтовниците. На негово место застанал неговиот шестгодишен син Мехмед IV. По стапувањето на престолот на еден султан било обичај да се подарат парични средства на војниците, но земјата во тоа време се наоѓала во криза поради војната со Венеција за Крит и регентите на султанот не биле во можност да ги исплатат на војниците. Најмногу се побунила главната коњаница на армијата.
2 Инцидент
По два месеци од стапувањето на престолот на Мехмед, неговите регенти решиле да ги испратат спахиите на Крит. Но наместо тоа налутените спахии се вратиле во престолнината за да си ги заштитат своите права, а кон нив се придружиле и дел од жителите на градот. Тие се упатиле кон денешниот плоштад Султанахмед. Според некои историчари овој протест бил тајно поддржан од Ќосем султан како мајка на поранешниот султан Ибрахим. Иако портата ги исполнила нивните барања тие како услов да се повлечат доставиле дополнителни барања, како на пример да се разрешат дел од везирите. Властите испратиле двајца државници за да разговараат со толпата, но еден од нив кој бил член на јаничарскиот корпус бил убиен од толпата. По овој настан јаничарите ги обвиниле на спахиите и започнале улични пресметки каде јаничарите победиле.
По овој настан јаничарите добиле голема моќ и самите тие започнале немири во Истанбул. Проблематичните години на империјата продолжиле до почетокот на т.н. Ќопрулски период во 1656 година.
Востание на Абаза Мехмед-паша

Востанието на Абаза Мехмед-паша се случило во текот на владеењето на османлискиот султан Мустафа I (1622-1623) и Мурат IV (1623-1640). Понекогаш оваа востание се смета како дел од т.н. востанија на Џелали.
1 Заднина
Отоманскиот султан Осман II (1618-1622), имал неуспешна опсада na градот Хотин во денешна Украина, тогаш Полско-литванска Државна Заедница. Како одговорен за неуспешната опсада го посочил јаничарскиот корпус, кои во времето на стагнацијата на империјата доживеале голем пад на својата моќ. Осман од друга страна планирал за создавање на нова армија заснована на туркменските племиња во Анадолија. Младиот и неискусен султан директно ги открил своите намери, а ова најмногу ги предизвикало на јаничарите да се дигнат против султаноѕ во главниот град Истанбул. Револтот резултирал со затворање на Осман II и негово убивање на 20 мај 1622 година. Овој атентат предизвикал шок низ целата империја.
2 Прво востание
Абаза Мехмед бил управител на Ерзурум во Источна Анадолија и според некои историчари тој бил еден од консултантите на Осман II за укинување на јаничарскиот корпус. Кога дознал за атентатот врз султанот тој започнал со протерување и убиства врз јаничарите кои биле на должност во неговата покраина. Иако на 17 ноемави 1622 година бил разрешен од својата функција, тој продолжил со управување на Ерзурум тврдејќи дека бил лојален на османлиската династија одидувајќи се да ги казни оние кои биле одговорни за атентатот. Туркменските сили во Анадолија кои исто така ги обвиниле на јаничарите лесно ја прифатиле неговата кауза и наскоро започнале да контролираат поголем дел од Источна и Централна Анадолија.
Во 1624 година Портата конечно одлучила да се бори против силите на Абаза. На чело на армијата бил назначен Хафиз Ахмед-паша. Судирот се случил во близина на Кајсери на 16 август 1624 година. За време на битката дел од силите на Абаза преминале на страната на Хафиз-паша па Абаза доживеал пораз.. Водачот успеал да побегне во Ерзурум.
3 Второ востание
Во времето на Османлиско-персиската војна (1623-1639), персиската армија се заканила со преземање на османлискиот град Ахишка, денеска во Грузија. На Абаза, кој претходно успеал да ги наговори властите да го задржат како управител на Ерзурум, сега од османлискиот двор му било наредено да се придружи кон османлиската армија на чие барање тој се спротивставил. Така наместо да им помогне на јаничарските сили, тој во погоден момент успеал да изврши напад врз неподготвените за таква битка јаничари, па голем дел од османлиските паши биле убиени.
По овој срамен пораз, големиот везир Халил-паша бил разрешен од функцијата а на негово место бил ставен Гази Хусрев-паша. Во септември 1628 година новиот везир започнал со опсада на Ерзурум. Тој имал топови на располагање. На 18 септември 1628 година Абаза одлучил да се предаде но под услов да не биде убиен. Така неговото барање било исполнето и востанието завршило неуспешно.
Патрона Халил

Патрона Халил (, околу - во ) ― потикнувач на востанието од 1730 година кое довело до симнување на султанот Ахмед III и негова замена со Махмуд I со кое завршила ерата на лалињата.
Халил по потекло бил Албанец од Македонија. Станал дел од јаничарскиот корпус и по крајот на јаничарскиот бунт во Ниш и Видин се преселил во Константинопол. Во Галата, тој работел како трговец а имал и меана. Востанието започнало кога група бунтовници започнале со немири во Константинопол поради луксузниот живот на дворските чиновници. Бунтот започнал пред Бајазидовата џамија, а самите трговци ги затвориле своите продавници и се приклучиле кон бунтот. Султанот Ахмед III за да ги задоволи нивните барања наредил погубување на Ибрахим Паша. По крајот на бунтот империјата била во рацете на бунтовниците. Патрона Халил го однесел новиот султан во Ејуп џамијата каде официјално пред мечот на Осман бил прогласен и поставен на функцијата.
Еден грчки трговец, Јанаки, кој претходно му позајмил пари за поддршка на бунтовниците бил поставен како господар на Молдавија и покрај тоа што тој никогаш не ја презел таа функција. Кримскиот хан, заедно со големиот везир, муфтијата и агите на јаничарите успеале да го задушат востанието, а Патрона бил убиен во присуство на султанот. Неговиот грчки пријател заедно со околу 7,000 други исто така биле убиени.
Пелопонеско востание (1770)

Пелопонеското востание претставува востание против Османлиското Царство од страна на грчкото население на Пелопонез по иницијатива на рускиот гроф Орлов кој бил командант на поморските сили во текот на Руско-турската војна.
1 Заднина
Во времето кога Османлиското Царство значително ги губила своите позиции, руски емисари биле испратени во Мани кон средината на 1760-тите за да направат сојуз со месното население за борба против турската власт. Руските емисари исто така го контактирале на грчкиот бродски магнат Даскалогијанис на Крит. Во 1769 година, во времето на руско-турската војна, една флота од 14 бродови на чело со Алексеј Орлов испловила од Балтичко Море кон Средоземјето. Флотата пристигнала на Мани во 1770 година. Руските војници останале да им помогнат на востаниците, додека флотата отпловила кон Егејско Море.
2 Тек
На почетокот од востанието, грчката војска забележила успех. Набргу востанието се проширило во остатокот од Грција, без Крит. На чело на востанието и официјално застанал Јоанис Влахос познат како Даскалогијанис. Јоанис Влахос своето образование го стекнал во странство а по враќањето на Крит работел како градски службеник. Станал сопственик на трговски бродови кои пловеле низ Медитеранот. оанис се согласил да го финансира востанието против турските власти. Но поддршката која била ветена од руска страна никогаш не пристигнала на Крит а востаниците биле оставени сами да војуваат. Со помош на грчките жители на островот, руската флота била во можност да постигне голема победа против турската морнарица во битката на Чешме, но тоа не им помогнало на грчката армија во Мореја. Востанието започнало на 25 март 1770 година и за кратко време Крит бил скоро целосно ослободен. Но турските власти испратиле дополнителни сили и востанието бргу било задушено, а самиот Јоанис бил заробен со група од околу 70 бунтовници и погубен во јуни 1771 година.
3 По востанието
Од руска гледна точка, востанието било успешно поради уништување на турската флота, но од грчка страна востанието било погубно поради турската одмазда која следувала. Грците биле заборавени во Кучуккајнарџискиот договор, а по овој настан Грците кон Русите гледале кон недоверба, па самата интелигенција се свртела кон Велика Британија и Франција.
Чинарска побуна

Чинарскиот инцидент — инцидент кој се случил во текот на 17 век во Османлиското Царство.
1 Заднина
За време на Критската војна (1645-1669) се зголемиле воените трошоци на царството кое започнало да ги чувствува првите економски тешкотии. Властите на царството, пред сè големите везири и мајката на Мехмед IV, Турхан Хатиџе султан не можеле да најдат решение. По погубувањето на реформистичкиот везир Турхончу Ахмед-паша, кој се обидел да ги намали трошоците за плата на војниците, единствено предложено решение било девалвација. Така вредноста на златото во монети било намалено. Новите монети биле познати како црвени монети, но одложувањето на исплата на платите продолжило девет месеци. Од друга страна црвените монети не биле прифатени на истанбулските пазари.
2 Инцидент
Инцидентот се случил кога една група на војници кои неодамна биле вратени од војната на Крит во 1656 година ги испратиле своите претставници во палатата на султанот и побарале исплата на платите, но тие биле протерани од страна на Осман ага кој служел како стражар. Ова предизвикало бунт на 26 февруари 1656 година, а на 4 март бунтовниците побарале средба со султанот. За време на состанокот тие ја презентирале листата од 30 мажи кои ги сметале како одговорни за економската криза во земјата и повикале тие да бидат погубени. Младиот султан прифатил разрешување на дел од нив, вклучувајќи го и Осман ага но се обидел да ги спаси нивните животи. По ова, лутите бунтовници успеале да убијат дел од имињата на листата.
3 По настанот
По крајот на инцидентот се заклучило дека краткотрајните улоги на големите везири биле доста неефикасни, па Турхан Хатиџе султан го именувал Ќопрулу Мехмед-паша за нов везир, кој ја прифатил функцијата под услов таа да не се меша во работите на неговата администрација. По ова следувал нов период од историјата на империјата познат како Ќопрулски период.
Кабакчи Мустафа

Кабакчи Мустафа(1770?-1808) бил османлиски водач на востаниците кои организирале востание против османлиските реформи во империјата кон почетокот на 19 век.
1 Заднина
Јамаците биле посебна класа на војници кои биле одговорни за одбрана на Босфорот против козачките пирати од Украина. За разлика од јаничарите, оваа група на војници не биле земани како девширме. И покрај тоа тие се сметале како дел од јаничарскиот корпус. Кабакчи Мустафа бил командант на оваа воена единица во Румелихисар, тврдина на европскиот дел од Босфорот. На 25 мај 1807 година Раиф Мехмед, министерот одговорен за Босфорот се идел да ги убеди на јамаците да ги променат своите униформи, по кое станало јасно дека како следен чекор ќе биде обука на целата армија. Но тие одбиле да ја променат својата униформа и по голема расправија го убиле Раиф Мехмед. Овој инцидент се смета како почеток на бунтот. По убиството тие го започнале својот марш кон Истанбул, а какобо водач бил избран Кабакчи Мустафа. Во овој период било лесно бунтот да биде сопрен бидејќи воената единица Назим се наоѓала во нивна близина, но Косе Муса чија функција била слична на денешната министер за внатрешни работи, одбил да ги искористи против јамаците. Во следниот период бројот на бунтовниците започнал да се зголемува а кон нив се приклучиле и дел од јаничарите.
2 Тек
Кабакчи пристигнал во Истанбул и по два дена започнал да владее со главниот град. Тој бил под влијание на Косе Муса и Шеик ил-исламот Топал Атаулах, основајќи суд кој дал дозвола за погубување на 11 членови на воената единица Назим. Тогаш тој побарал да се укинат сите институции формирани во рамките на реформите Назим, а самиот султан бил принуден истите да ги прифати. Тој исто така ја објавил својата недоверба кон султанот и побарал неговата функција да биде заземена од идниот Мустафа IV. По овој чекор, Селим поднел оставка од својата функција на 29 мај 1807 г.
Новиот султан на Кабакчи го назначил како министер за Босфорот. Неговиот штаб бил толку блиску до Истанбул што тој сè уште имал де факто целосна власт над главниот град. Овој период бил еден од најпознатите хаотични периоди од историјата на Истанбул. Јаничарите и јамаците го ограбувале населението на градот, а наскоро станало јасно дека и самиот Кабакчи немал сили да се справи со нередите кои продолжиле 14 месеци. Алемдар Мустафа Паша кој бил поддржувач на поранешниот султан Селим решил да ја стави ситуацијата под контрола. Пред да интервенира тој испратил педесетина команданти во седиштето на Кабакчи. Истиот ден Кабакчи се оженил и ноќта кога траела венчавката и прославата била испратена армија која го убила на Кабакчи. Набргу по ова, Алемдар се упатил кон Истанбул и по неколку борби јамаците биле поразени.
Бекри Мустафа-паша

Бекри Мустафа Паша (? - во ) — османлиски државник и Голем везир на империјата во периодот од 30 мај 1688 до 7 ноември 1689 година.
Бекри Мустафа Паша по смртта на Ајашли Исмаил Паша бил назначен за нов голем везир (до 1689). Тој претхдно бил командант на јаничарскиот корпус. В негово време Османлиите продолжиле со поразите во Големата турска војна. Тој не бил член на семејството Ќопруловци.