Дејвис (поларна станица)

Станица „Дејвис“, вообичаено наречена Дејвис — една од трите постојани бази и истражувачки пунктови на Антарктикот управувани од Австралиската антарктичка дивизија (ААД). Дејвис се наоѓа на брегот на Кооперација Море во Земјата на Принцезата Елизабета, на Брегот на Ингрид Кристенсен на Австралиската Антарктичка Територија, територија за која има претензии Австралија. Дејвис лежи во Антарктичката оаза, извонредна област без мраз позната како Вестфолдови Ридови.
Станицата била именувана во чест на капетанот Џон Кинг Дејвис.
Станицата била наведена во Регистарот на националниот имот на 26 октомври 1999 година и била вклучена на списокот за наследство на Комонвелтот како индикативно место, поради состојбата на зградите и објектите која варира од „повеќе не постои/или е урната, поради лоша состојба, до многу добра состојба“.
1 Цел
Дејвис е база за научни истражувачки програми, вклучително и проучување на вируси и бактерии со помош на молекуларни генетски техники во глацијалните езера, влијанието на промените во животната средина и загадувањето врз морските екосистеми на Антарктикот, атмосферските истражувања, мерењето на растот на алгите како важен извор на храна за малите морски тревопасни животни. како што се зоопланктонот, влијанието на климатските промени, вклучително и зголемените концентрации на јаглерод диоксид на морските микроби и, заедно со истражувачите од Кејси, проучувањето на Куполата на Законот, геологијата и структурата на ледената покривка на Источен Антарктик.
2 Историја
Првото забележано видување на крајбрежјето кое сега е окупирано од станицата Дејвис било на 9 февруари 1931 година, за време на втората британска австралиска и новозеландска истражувачка експедиција на Антарктикот (BANZARE), патување со бродот Дискавери. Сер Даглас Мосон и поручник Стјуарт Кембел го здогледале антарктичкиот континент од хидроавион и го нарекле високото земјиште на југоисточниот дел на Земјата на Принцезата Елизабета.
Првото регистрирано слетување во регионот било направено во 1935 година од норвешкиот китоловец капетан Клариус Микелсен со бродот Торшавн. Микелсен ги именувал ридовите по провинцијата Вестфолд во Норвешка, на западната страна на фјордот Осло, за која сметал дека приликува, и каде што се наоѓало седиштето на компанијата Кристенсен, во градот Сандефјорд.
На 20 февруари 1935 година, заедно со неговата сопруга и седум членови на екипажот (вклучувајќи го и забарот на бродот, Лиф Сорсдал), Микелсен слетал во мал залив на неименуван остров на северниот крај на Вестфолдовите Ридови. Г-ѓа Каролин Микелсен станала првата жена што стапнала на антарктичкиот континент, а групата го подигнала норвешкото знаме на импровизиран јарбол и изградила карпест локал за да го одбележи местото. Ова место било пронајдено од членовите на Австралиската национална истражувачка експедиција на Антарктикот (ANARE) во 1960 година, но била изгубена многу години до нејзиното повторно откривање во 1995 година. (Во тоа време, Каролин Микелсен сè уште била жива и ја добила веста за повторното откривање на оригиналниот столб на знамето.) Капетанот Микелсен ја нарекол областа „Земја на Ингрид Кристенсен“ по сопругата на сопственикот на бродот, Ларс Кристенсен. Г-ѓа Кристенсен подоцна самата требало да слета на Антарктикот - на 30 јануари 1937 година, во Скулин Монолит (која Норвежаните ја нарекле планината Клариус Микелсен).
Торшавн и Клариус Микелсен, заедно со Ларс Кристенсен, се вратиле во областа Вестфолдови Ридови во летото 1936–37 година. Областа непосредно северно од ридовите се користела како област за полетување и слетување со хидроавион, од која биле направени коси воздушни фотографии за цели на мапирање. Првата карта на ридовите, изведена од оваа слика, била објавена по Втората светска војна.
Следните регистрирани посетители на областа биле од американскиот истражувач Линколн Елсворт и неговиот австралиски пилот и набљудувач, Сер Хуберт Вилкинс со бродот на Елсворт, Вајат Ерп. И покрај протестите на Вилкинс дека Мосон веќе ја побарал областа за Австралија, Елсворт планирал да поднесе контра тужба во корист на Америка. Како одговор на ова, Вилкинс презел превентивна акција и направил две слетувања. Првиот подвиг бил на еден од Рауерските Острови, на 68° 46' јужно, 77° 50' источно на 8 јануари 1939 година, а вториот на карпест излив на 68° 22' јужно 70° 33' источно на 11 јануари 1939 година. На двете од овие места тој депонирал декрети со кои се признава правото на Австралија да „... ''управува со... оние делови од доминациите на Неговото Височество во Антарктичките мориња''“. Заедно со декретот оставил примерок од познатото австралиско географско списание „Walkabout“. Од три такви локалитети, сместена е само северната карпа, па оттука и името „Карпи на прошетката“.
За време на американските истражувања на Антарктикот кои биле дел од „Операцијата „Скок во височина“ во 1947 година, Currituck ја посетил областа, но не се случило слетување. Како дел од операцијата, Вестфолдс и околината биле опширно фотографирани од воздух.
Првото слетување на АНАРЕ во Вестфолд било направено на 3 март 1954 година од Филип Ло, Питер Шо, Џон Хансен, Артур Гвин и Р. Томпсон. Тие го подигнале австралиското знаме во Ло Керн, северно од станицата Дејвис, но набргу потоа морале да се вратат на нивниот брод поради влошените временски услови.
На 12 јануари 1956 година, членовите на советската антарктичка експедиција слетале на брегот на Ингрид Кристенсен, како подготовка за Меѓународната геофизичка година (1957–58). Советите не останале долго, но и денес руското присуство е предадено од некои карактеристични руски имиња на мапата (езерата Лебед, 350 км и Дружби меѓу нив), источно од Дејвис.
Како што се сеќава Филип Ло за време на кратката посета на Дејвис на 11 јануари 1998 година, се сметало дека ако Австралија не воспостави база во Вестфолд, Русите ќе воспостават база, и така во 1955 година австралиската влада објавила дека ќе биде основана нова станица во ридовите.
Понатамошна истражувачка посета била направена од страна на АНАРЕ во јануари 1955 година, во која биле вклучени два тима кои поминале голем дел од ридовите. Во текот на јануари 1957 година, група на АНАРЕ предводена од д-р Филип Ло, пловејќи со Киста Дан'','' се обидела да лоцира соодветно место за станицата. Ова се покажало тешко поради недостатокот на добри бродови сидришта и недостатокот на извори на свежа вода. На 12 јануари, по два дена обиди да се најде соодветно место, во последен момент била донесена одлука станицата да се лоцира на мало карпесто плато сместено над црна песочна плажа. Растоварувањето започнало веднаш и на 13 јануари 1957 година била одржана мала церемонија за официјално отворање на новата станица. Била именувана како Дејвис „''во чест на капетанот Џон Кинг Дејвис, познат навигатор и капетан на Антарктикот... во моментов... кој живее во Мелбурн, член на Комитетот за планирање на АНАРЕ''“. По церемонијата, истоварувањето повторно започнало и продолжило до 20 јануари кога запловил Киста Дан. Киста Дан го посетил Дејвис подоцна оставајќи ги кучињата и уште еден експедитор.
Боб Дингл, Алан Хокер, Нилс Лајд, Бил Лукас и Брус Стинеар ја направиле првата група до зимата во Вестфолд. Меѓутоа, групата не била целосно изолирана бидејќи авионите на Остер летале помеѓу станицата Мосон и Дејвис неколку пати таа година разменувајќи персонал и залихи.
Станицата Дрјвис била привремено затворена на 25 јануари 1965 година за да ги стави на располагање ресурсите за обнова на станицата Кејси. Повторно била отворена на 15 февруари 1969 година и оттогаш е континуирано окупирана. Оригиналните мали колиби ("dongas") станале неупотребливи и биле занемарени од доцните 1970-ти / почетокот на 1980-тите, со голема програма за обнова.
Дејвис станала најпрометната од австралиските станици на Антарктикот поддржувајќи широк спектар на научни истражувања и во локалните и во околните области во текот на летото. Во текот на зимата, главната истражувачка активност е физика на горната атмосфера.
3 Земјата станица
Дејвис е првата антарктичка станица на Австралија, со првата сателитска антена за следење ANARESAT за комуникации инсталирана во март 1987 година. Таму се наоѓа и сателитска станица за следење на Бирото за метеорологија за метеоролошки сателит, Химавари-8.
По бројните надградби од инсталацијата, постројката ANARESAT може да и обезбеди на станицата врска од 9 Mbps. Ова овозможува пренос на научни податоци во реално време, како и поддршка за телемедицина и видео повици за експедиторите.
4 Клима
Станицата Дејвис доживува клима на тундра; температурата е умерена поради нејзината близина до Јужниот Океан.