procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Прва книга Ездра

„Прва книга Ездра“ — книга од Стариот завет.
1 Содржина
Персискиот цар Кир издава проглас со кој на депортираните Израилци им се дозволува да се вратат дома при што им помага да соберат средства за изградба на божјиот храм во Ерусалим. Така, 42 360 Израилци и нивните 7 337 слуги се враќаат во Ерусалим и во другите градови во својата татковина. Седум месеци подоцна, тие му подигнуваат жртвеник на Бога и редовно му принесуваат жртви во согласност со верските прописи, а втората година по нивното враќање во татковината започнува изградбата на храмот. Меѓутоа, непријателите пишуваат писмо до персискиот цар Артаксеркс, кодошејќи ги Израилците и царот ја запира натамошната работа на храмот. Меѓутоа, поттикнати од пророците Агеј и Захарија, Јудејците ја продолжуваат градбата поради што нивните непријатели пишуваат писмо до царот Дариј. Тој го пронаоѓа указот на царот Кир и наредува да не се прекинува работата на градителите, а покрај тоа, издвојува дел од даноците за финансирање на градбата на храмот. Така, по неколкугодишни напори завршува изградбата на божјиот храм во Ерусалим, а потоа Јудејците го осветуваат храмот и ја слават Пасха. Подоцна, персискиот цар Артаксеркс го испраќа учениот свештеник Ездра во Ерусалим за да ги подучува луѓето во божјите закони и за да им суди. Нему му се придружуваат повеќе луѓе и тие пристигаат во Ерусалим. Таму, Ездра дознава дека Израилевите доселеници и нивните старешини отстапиле од божјите закони, склучувајќи бракови со другите народи. Најпрвин, Ездра тагува поради гревот на неговите сонародници, а потоа го моли Бога за милост. Покрај тоа, Ездра наредува да се собере јудејскиот народ во Ерусалим и организира испрашување на луѓето кои склучиле мешани бракови.
Меѓународно биенале на минијатурни графики и цртежи Битола ИБМБ-Битола

Меѓународно биенале на минијатурни графики и цртежи Битола-
ИБМБ-Битола – уметнички настан организиран од Владо Ѓорески графички уметник и кустос советник по современа уметност , започнува со организација и реализација од 2023 година. Поканети се да учествуваат професионални уметници кои се занимаваат со графика и цртеж. Делата со максимална големина од 29 x 21 см и се работени во сите графички техники и во сите дисциплини на цртежот, .
Повест за минатите години

Повест за минатите години (|Повѣсть времѧньныхъ лѣтъ|translit=Pověstĭ vremęnĭnyxŭ lětŭ) или Примарен летопис е најстар руски летопис настанат од околу 850 до 1110. Се смета дека оригинално настанал во или околу Киев во 1110те, од страна на монахот Нестор.
Ова дело долго време се сметало за основен извор во толкувањето на најраната историја на источните Словени.
Содржината на летописот денес е позната од неколку зачувани изданија и кодекси кои се ревидирале низ годините и покажуваат благ степен на варијација еден од друг. Поради неколкуте идентификувани хронолошки несовпаѓања во делото и многубројните логички неусогласености коишто биле посочени од историчарите низ годините, неговата вредност како веродостоен историски извор е ставена под строга контрола од страна на современите експерти во областа.
Малите војници

„Малите војници“ (српскохрватски: ''Мали војници'') — југословенски филм од 1967 година, во режија на Бахрудин Ченгиќ според сценариото на Мирко Ковач. Автор на музиката е Бојан Адамич. Главните улоги ги толкуваат: Столе Аранѓеловиќ, Марика Тучановска, Заим Музаферија, Мија Алексиќ итн.
1 Синопсис
Во филмот се прикажува трагичната судбина на децата-сираци кои се сметсени во еден дом за деца. Во еден адаптиран манастир, во текот на Втората светска војна, сместени се деца кои останале без родители. Меѓу нив се наоѓа и новодојденото дете Бошко Грубач, син на погинат војник, кое делува покултурно од останатите деца. Всушност, тој е дете на погинат германски командант, а управникот на домот одлучил да го спаси, забранувајќи им на останатите вработени да го откријат неговото потекло. За него, пак, претставува голем предизвик да живее со измислено име, заедно со децата чии родители биле убиени во војната...
Димодок (дијалог)

''Димодок'' (|Δημόδοκος) ― дело за кое се тврди дека е еден од дијалозите на Платон. Дијалогот е сочуван и бил вклучен во изданието на Стефан (Анри Естјен) објавено во Женева во 1578 година. Сега е општо признаено дека е измислица од доцен софист или реторичар, веројатно подоцна од средината на четвртиот век п.н.е.
Се чини дека е комбинација од две посебни дела. Првиот дел е монолог (кој се однесува на Димодок), кој се расправа против збирното одлучување. Потоа следи трилогија од дијалози (со анонимни учесници) кои покренуваат три елементи на сомнеж против здравиот разум.
Тракијци од Бугарија

Тракијци од Бугарија (|Θρακιώτες από τη Βουλγαρία/Thrakiótes apó ti Voulgaría, |Bulgaristan'dan Trakyalılar) — регионална група на народ со Грчко или турско потекло во Бугарија кој се родени во бугарскиот дел од Тракија. Бугарската историографија претежно заради политички причини ги смета како дел од бугарскиот народ.
1 Историја
Тракискиот народ во Бугарија постоеле во време на антички период, биле претежно населени во Античка Македонија. До почетокот на дваесеттиот век Тракискиот народ бил во Отоманската Империја. По прогоните за време на Илинденското востание и етничкото чистење, предизвикано врз населението во Источна Тракија по Втората балканска војна, овие луѓе биле протерани од областа. По Првата светска војна, од Бугарија се барало да ѝ ја отстапи Западна Тракија на Грција.
Голем број на населението во Западна Тракија било протерано во Северна Тракија под склоп на Бугарија и заради тоа бројот на Тракијци во Бугарија се зголемило. Тоа било проследено со натамошна размена на население меѓу Бугарија и Грција според Договорот од Нејски, што радикално ја променило демографијата на регионот кон зголемена етничка хомогенизација на териториите на кои на крајот им била доделена секоја соодветна земја. Во овој период Бугарската комунистичка партија била принудена од Коминтерната да прифати формирање на нова ''тракиска нација'' врз основа на овој народ за да ги вклучи во нова посебна ''тракиска држава'', како дел од идната балканска комунистичка федерација.
Последниот проток на тракиски бегалци во Бугарија било кога бугарската армија се повлече од регионот Серско-Драма кон крајот на 1944 година. Со пристапувањето на Бугарија во Европската унија.
2 Наводи
Тиренски јазици

Тиренските јазици е претпоставено јазично семејство на сродни изумрени антички јазици, предложено од лингвистот Хелмут Рикс (1998), во кое спаѓаат етрурскиот јазик од северна, средна и југозападна Италија, и источна Корзика (Франција); ретскиот јазик на Алпите, и лемноскиот јазик на Егејско Море. Тиренските јазици претежно се сметаат за прединдоевропски и палеоевропски јазици.
1 Јазици
* етрурски: 13,000 натписи, од кои повеќето се пронајдени на територијата на Италија; најстариот натпис датира од 8ми век п.н.е., а најмладиот од 1 век н.е..
* ретски: 300 натписи, повеќето пронајдени во централните Алпи; најстариот Ретски натпис датира од 6 век п.н.е.* лемноски: 2 натписи плус мал број на други екстремно фрагментирани натписи; најстариот датира од 6 век п.н.е.
Самоил Стојановски

Самоил Стојановски (р. во Скопје - во Скопје) — македонски театарски, филмски и телевизиски глумец. Тој бил вработен во Народен театар „Јордан Хаџи Константинов – Џинот“ во Велес од 2003 година, се до неговата прерана смрт.
1 Филмографија
Година, Филм, Улога
1987-1990, Трст виа Скопје ТВ-серија
2000, Погрешно време ТВ-серија, Џани
2002, Вампирџија ТВ-филм, Толе Кртот
2002, Крајот на играта ТВ-филм, Нег
2005, Крчма на патот кон Европа ТВ-филм, Селанец 2
2011, Ова не е американски филм ТВ-филм, Источен брат 3
2013, Старо купуем ТВ-филм
2014, Приказни од животот ТВ-серија, Директорот Бобан
2016, Ослободување на Скопје ТВ-филм, Бугарски агент
2016, Преспав ТВ-серија, Другиот
2017, Македонски народни приказни ТВ-серија
2024, Црвениот поет ТВ-серија, Апостол Солев
Ериксија (дијалог)

''Ериксија'' (Ἐρυξίας) ― сократски дијалог кој му се припишува на Платон, но кој е сметан за лажен. Сместен е во Стоата на Зевс Елевтериос и го прикажува Сократ во разговор со Критија, Ериксија и Ерасистрат (внук на Фајакс).
Дијалогот се однесува на темата богатство и доблест. Положбата на Ериксија дека е добро да се биде материјално просперитетен е поразена кога Критија тврди дека имањето пари не е секогаш добра работа. Сократ тогаш покажува дека парите имаат само конвенционална вредност. Во аргументот упатен до Критија, Сократ заклучува дека парите никогаш не можат да бидат сметани за корисни, дури и кога се користат за купување нешто корисно. Конечниот заклучок на делото ''Ериксија'' е дека најбогатите се најбедни затоа што имаат толку многу материјални потреби.
Хермократ (дијалог)

''Хермократ'' (|Ἑρμοκράτης|Hermokrátēs) ― хипотетички дијалог, кој се претпоставува дека е третиот дел од доцната трилогија на Платон заедно со ''Тимеј'' и ''Критија''. Никој не знае точно како завршило делото ''Критија'', бидејќи крајот на книгата моментално е изгубен, така што историчарите не можеле точно да кажат како би започнал ''Хермократ''. Во секој случај, луѓето што би се појавиле многу веројатно ќе бидат исти како во поранешните дијалози - Тимеј, Критија, Хермократ и Сократ - а неименуваниот придружник споменат на почетокот на ''Тимеј'' можеби го открил неговиот идентитет. Намерата на Платон да го напише овој трет дијалог станува очигледна меѓу другите, од следниот пасус на Критија:
Сократ: Секако, Критија, ќе го исполниме твоето барање [да зборуваш] и истото ќе го исполниме со исчекување на Хермократ, како и тебе и Тимеј.
Хермократ имал само мал дел од разговорот во претходните дијалози. Откако ''Критија'' ја раскажала приказната за идеалната држава во античка Атина од пред девет илјади години - и зошто таа била во можност да ја одбие инвазијата на империјалистичката поморска сила Атлантида - повикувајќи се на праисториските извештаи преку Солон и Египјаните, можеби била задачата на Хермократ да раскаже како империјалистичката поморска сила, во која се претворила Атина на Платон, претрпела горчлив пораз во Сицилијанската експедиција против Сиракуза и на крајот во Пелопонеската војна против Спарта – бидејќи тој бил стратег на Сиракуза за време на Сицилијанската експедиција. Редоследот на имињата на тројцата учесници во овие дијалози може да има и значење. Името на Тимеј е изведено од грчкиот збор τιμάω, „тимао“ што значи да му се оддаде чест; името на Критија е изведено од зборот κρίσις, „крисис“ што значи суд; и името на Хермократ, значи „подарен од Хермес“, гласникот на боговите.
1 Во популарната култура
Во видеоиграта ''Индијана Џонс и судбината на Атлантида'', Изгубениот дијалог на Платон е познат како ''Хермократ''. Во играта, книгата преживеала во арапски превод, и била преведена на англиски од еден од ликовите и делува како важна алатка за д-р Џонс во текот на играта. Неговата содржина, сепак, се однесува на местоположбата на Атлантида, влезот во градот и белешки за неговите жители и култура.
2 Општи извори
***
Хипарх (дијалог)

''Хипарх'' (Ἵππαρχος) ― дијалог што му се припишува на старогрчкиот филозоф и писател Платон. Како и многу од изворните дела на Платон, Сократ е претставен обидувајќи се да дефинира еден поим, „љубов кон добивката“ во овој случај или „филокердес“ во изворниот текст.
Има одредена дебата за автентичноста на делото. Стилски, дијалогот има многу сличности со ''Минос''. Тие се единствените дијалози меѓу Сократ и еден единствен анонимен придружник; тие се единствените дијалози каде што насловите го носат името на некој одамна мртов; и тие се единствените дијалози кои започнуваат со тоа што Сократ го поставува прашањето „што е“. Така, многу изучувачи заклучуваат дека и двете се напишани од истиот автор, веројатно набргу по средината на четвртиот век п.н.е.
Во дијалогот, Сократ го раскажува животот на Хипарх, тиранин од Атина од VI век и син на познатиот владетел Пејсистрат. Хипарх бил познат по своите максими, од кои едната била за правичноста меѓу пријателите, и затоа постои втора тема во дијалогот за интелектуалната искреност во дијалектичката дискусија.
1 Синопсис
Сократ разговара со пријател кој, за разлика од другите платонски дијалози, не е Хипарх по име и останува неименуван низ целиот текст. Дијалогот се отвора со директно прашање со кое Сократ ја поставува темата за целата дискусија, имено „што е љубов кон добивката“ (''τί γὰρ τὸ φιλοκερδές''). Неговиот пријател одговара дека се смета дека е „вредно да се направи добивка од нешта кои немаат вредност“ (225a), што Сократ се покажува невозможно, бидејќи сите луѓе кои остваруваат добивка имаат познавање на својата професија и знаат достојни од безвредни во нивната конкретна област. (225b-226d). Сократ продолжува со тврдењето дека добивката е добро, а загубата е зло, со што се согласува неговиот пријател (227a), а потоа се движи да покаже дека бидејќи сите луѓе го сакаат она што е добро, нужно, сите луѓе мора да ја сакаат добивката (227c).
Пријателот на Сократ предложува дека двајцата треба да го редефинираат својот поим доколку расправијата ќе напредува, и предложува дека „љубовта кон придобивките“ е оној кој „мисли дека е погоден да извлече корист од работи од кои чесните луѓе не се осмелуваат“ ( 227г). Целата добивка е добра, вели тој, но одредена добивка носи „нето загуба“ кога му штети на добивачот (227e). Сократ го потсетува својот пријател дека се согласиле дека добивката е добра, така што не може да нанесе штета, и предложува дека е нечесен со него. Дискусијата потоа навлегува во приказна (228b-229d) за Хипарх, син на познатиот Пејсистрат, кој стана познат по неговите изреки, од кои едната очигледно беше „никогаш не измами пријател“, поради што Сократ ја споменува приказната како жалба. Приказната споменува љубопитна верзија за смртта на Хипарх, убиен од двајца други Атињани поради восхит на едно младо момче.
Дијалогот завршува така што Сократ му докажува на својот пријател, кој неволно се согласува, дека секоја добивка е добра.
Аксиох (дијалог)

''Аксиох'' (|Ἀξίοχος) ― сократски дијалог кој му се припишува на Платон, но кој се смета за лажен повеќе од 400 години. Делото датира од хеленистичкиот период, околу 1 век п.н.е. Авторот веројатно бил платонист, или можеби новопитагорец. Тоа е дел од утешната книжевност која била популарна во хеленистичкото и римското време, иако е невообичаено да се упатува на некој што е блиску до смртта, а не на некој што изгубил близок.
Во дијалогот, Аксиох се доближил до смртта и е исплашен од искуството, и покрај неговата блискост со аргументите што требале да го натераат да го презира стравот од смртта. Сократ е повикан до неговиот кревет и го теши со широк спектар на учења за да му помогне на Аксиох да ја дочека смртта како ослободување на душата на подобро место.
Сизиф (дијалог)

''Сизиф'' (|Σίσυφος) ― дело за кое се тврди дека е еден од дијалозите на Платон. Дијалогот е сочуван и бил вклучен во изданието на Стефан (Анри Естјен), објавено во Женева во 1578 година. Сега е општо признаено дека е неточно. Делото веројатно датира од четвртиот век п.н.е., а авторот се претпоставува дека бил ученик на Платон.
1 Синопсис
Станува збор за дијалог меѓу Сократ и Сизиф од Фарсал. Сизиф верува дека размислувањето овозможува да се најде најдобриот начин на дејствување, но Сократ е збунет од тоа што е размислување и зошто тоа би требало да се разликува од претпоставките. До крајот на дијалогот, станува јасно дека Сизиф не знае што е тоа размислување. Се чини дека дијалогот вклучува идеја за добро размислување (евбулија) за која Исократ бил забележан експонент. Авторот го користи поимот „дијалегесте“ на неплатонски начин за да се однесува, не на дијалектиката, туку на она што Платон го сметал за еристично.
2 Датирање
Карл Вернер Милер вели дека делото ''Сизиф'' може да биде датирано од средната третина на 4 век п.н.е., и, препоставувајќи дека наводот кон „Калистрат“ е до Калистрат од Афидне, до периодот помеѓу Калистратовата смртна казна во 361 година и неговото погубување (до 350 година), кога никој немал потреба да праша „Кој е Калистрат?“ туку постојаното менување на местоположбата од страна на Калистрат, се сменило вистинското прашање во „Каде е Калистрат?“. Франческо Аронадјо исто така го датира делото во Платоновиот животен век и го сместува во рамки на кругот на Платотовата Академија. Шлајермахер имал мислење дека делото можеби било напишано во Мегарската школа.
Дијалогот е слободно парафразиран во „''За советувањето''“ на Дион Златоуст , најраниот пример на познат автор кој се повикува на дело на ''Appendix Platonica'' (''нотеуомени'').
Мантија (печиво)

Мантија — јадење направено од пченично брашно, мелено месо или сирење, со виткање на месото или сирењето во мали квадрати од тесто. Во Србија мантиите се виткаат во квадрати од тесто, додека во Босна и Херцеговина се виткаат како кора, која потоа се сече на парчиња, а филот се прави од месо пржено на кромид или сирење.
Нивната популарност довела истите да бидат спремени како полуготов производ (само да се испечат) во трговијата на мало.
Пазарските мантиии, односно традиционалниот начин на подготовка на ова јадење во Нови Пазар, во 2012 година бил вклучен во списокот на нематеријално културно наследство на Србија.
1 Галерија
Халкион (дијалог)

''Халкион'' ([[wikt:ἀλκυών) ― краток дијалог кој во ракописите им се припишува и на Платон и на Лукијан, но делото не е на ниту еден писател. Фаворин, пишувајќи во почетокот на вториот век, му го припишува на извесен Леон, како и Никија Никејски.
1 Содржина
Во дијалогот, Сократ се поврзува со Херефон, античкиот мит за Халкион, жена која боговите ја претвориле во птица за да може да го бара по морињата, нејзиниот сопруг Киикс кој бил изгубен во морето. Скептичен во врска со приказната, Херефон ја доведува во прашање можноста луѓето да бидат претворени во птици. Како одговор, Сократ предупредува дека има многу неверојатни работи непознати или барем не целосно разбрани од луѓето, и се залага за епистемолошка понизност за смртниците во светлината на способностите на боговите или, поопшто, во светлината на она што луѓето не го знаат.
За споредба, Сократ се осврнува на лошата бура која неодамна се случила и веднаш била проследена со ненадејна смиреност. Таквата ненадејна преобразба е одеднаш неверојатна, вистинита и над човечката моќ да биде извршена. Тој, исто така, укажува на огромните разлики во силата и интелигенцијата помеѓу возрасните и децата, при што вторите честопати не се способни да сфатат што можат возрасните да направат. И двете аналогии, земени заедно, ја поддржуваат можноста боговите навистина да имаат способност да ги преобразуваат луѓето во птици, која постапка едноставно не е разбрана од луѓето, наспроти тоа што е невозможна. Сократ завршува со тоа што решил да го пренесе митот на своите деца како што му бил соопштен, а особено со надеж дека тоа ќе ги вдахне неговите сопруги Ксантипе и Мирто да му останат посветени. Како што се наведува во неговиот заклучок, разговорот се води во пристаништето Фалерон, воедно и наративната поставка на Платоновиот ''Симпозиум''.
2 Вклучување
Текстот бил вклучен во платонскиот канон од првиот век, од Трасил Мендески, но бил избришан пред Стефановото страничување и затоа ретко се наоѓа во современите збирки на Платон иако се појавува во ''Целосните дела'' на Хакет. Често сè уште е вклучено меѓу лажните дела на Лукијан.
3 Текстови и преводи
* Macleod, MD, ''Lucian'', Vol. VIII (Harvard University Press, 1967). (грчки и англиски)
* Stief, Jake E., ''Halcyon'' (Stief Books, 2018). (англиски)
Иван Богоров

Иван Андреев Богоров (Карлово, 1818 - Софија, 1 ноември 1892) — енциклопедист и писател кој бил русофил. Бил активен во време на преродбата во Бугарија, и после член на бугарската академија на науки. Богоров активно се борел за руските интереси во Бугарија и за руското влијание врз јазикот, бил против Цариградската Патријаршија. По образование служел како лекар, но се занимава и со индустрија, економија, транспорт и други.
1 Животопис
1.1 Ран живот и образование
Иван Богоров бил роден во 1818 година во Карлово во мало семејство. Татко му се викал Андреја Хаџи Василев, а мајка му се викала Дона којашто била сестра на трговецот Иван Гешов, којшто се преселил во Пловдив.
Богоров учел во неговиот роден град, после тоа продолжил во Истанбул за да учи во великото народна школо којшто било најголемото грчко школо во Балканот, таму учел со други револуционери како Георги Раковски, Алеко Богориди и Сава Доброплодни, учел со нив за 19 години (1840 – 43) после тоа учил во Одеса, во училиштето со други како Најден Геров, Ботао Петков и Добри Чинтулов. Следувал хемија во Лајпциг (1845 – 47), после тоа завршил медицина во Париз (1855 – 58). Живеел во Цариград, Пловдив, Букурешт и др. Бил учител во Стара Загора (1844) и Шумен (1852 – 53). Во 1867 учествувал во Словенскиот конгрес во Москва, од таму станал русофил. Извесно време патувал низ Букурешт, Свиштов, Трново, Габрово, Изворник и на крајот се вратил во Стара Загора. Се обидувал да ги убеди народот во Бугарија да учат Руски наместо Грчки.
1.2 Публицистичка и лингвистичка дејност
Во Стара Загора останал само за една година. Околу тој период го напишал неговиот прв дел од граматика за јазикот во Бугарија, којшто кога се пресели во Букурешт го отпечал под името „Првата бугарска граматика“ (1844 г.). Заминал за Лајпциг, каде што издавал вториот весник од Бугарија „Болгарскиј орел“ (1846 г. – две години после првиот вестник од Бугарија „Љубословие“ на Константин Фотинов). После тоа се вратил во Цариград, каде што за 3 години пишувал во „''Цариградски весник''“.
Подоцна во Букурешт издавал весник „Народност“ и „Академски речник на Бугарски литературен норм“. Во Цариград соработувал во весникот „Турција“. Во Пловдив издава „Книговиште за прочитание“ и „Селски лекар“. Напишал и „Упатване за бугарски јазик“ и „Чисто-бугарска наковалња за сладкодумство“. Во време на Руско-турската војна тој исто така учествувал како преведувач помеѓу руски-бугарски.
2 Наводи
Толмин

Толмин (словенечки: ''Tolmin'') — населба во Општина Толмин во западна Словенија. Населбата е центар на општината Толмин. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Блокада (кошарка)

Блокада или блокиран шут — во кошарката кога одбранбен играч запира противнички играч во моментот на шут без да направи прекршок. Одбранбениот играч не смее да ја допре раката или да го спречи на недозволен начин противничкиот играч бидејќи тоа може да значи дека е направен фаул. За да биде вистинска блокада, мора да се изведе додека топката е во нагорна патека кон кошот. Ако топката е веќе на надолна патека, а дефанзивецот направи блокада, судиите ќе досудат и како да влегла во кошот. Други имиња за блокадата се „банана“ и „блокиран шут“.
Најчесто центрите и крилните центри прават блокади, некои поради нивната висина, а некои поради нивната позиција во рекетот. Иако во кошарката има исклучоци, на пр. Џош Смит играл на позиција ниско крило и е еден од најдобрите блокатори во НБА. Ваквите играчи се многу ценети бидејќи блокирањето не само што ги забавува гледачите, туку и ја зголемува самодовербата на тимот кој направил блокада, додека ја намалува довербата кај противничкиот тим. За да се биде добар блокатор, потребно е многу вежбање, покрај потребната висина и одличниот одраз од подот.
You're My Heart, You're My Soul

You're My Heart, You're My Soul е првиот сингл на германското дуо Modern Talking објавен од нивниот деби албум ''The 1st Album''. Синглот беше објавен во септември 1984 година и влезе во топ 10 во Западна Германија на 28 јануари 1985 година. Беа потребни уште пет недели за синглот да се најде на врвот на табелата, помина шест недели на самитот и 25 недели во првите 100, на крајот достигна златен статус за испорака на над 500.000 единици во земјата. „You're My Heart, You're My Soul“ се смета за нивен најпродаван сингл до сега, со светска продажба за која се вели дека надминува осум милиони примероци.
Синглот беше ремиксиран во 1998 година, „You're My Heart, You're My Soul '98“ за повторното обединување на дуото. Синглот во поновото пакување повторно доби сличен успех, заработувајќи им платина-награда за продажба на над 500.000 примероци само во Германија.
0.1 Табели и позиции
Τσαρτ (1985), Κατάταξη
Австрија, 1
Белгија, 1
Европа (Hot 100), 1
Финска (Suomen virallinen lista), 2
Франција, 3
Германија, 1
Италија (''Musica e dischi''), 18
Холандија (Top 40), 4
Холандија (Single Top 100), 6
Норвешка, 3
Јужна Африка (Springbok Radio), 2
Шпанија (AFYVE), 2
Шведска, 3
Швајцарија, 1
Обединето Кралство, 56
Август Гризебах

Август Хајнрих Рудолф Гризебах (|August Heinrich Rudolf Grisebach; - ) — германски ботаничар и фитогеограф. Познат е како прв научник кој ја опишал моликата на Пелистер. Открил и бројни домородни растенија на Шар Планина.
1 Животопис
Роден е во Хановер. Учел тамошниот лицеј. Потоа стапил во ќелијно училиште во Илфелд, па учел на Гетингенскиот универзитет. Во 1836 г. дипломирал медицина на Берлинскиот универзитет.
Учествувал на експедиции во Прованса, Турција, на Балканот и во Норвешка.
Во 1837 г. станал доцент, а во 1847 г. бил назначен за професор на Меидцинскиот факултет во Гетинген. Станал за директор на тамошната ботаничка градина in 1875 г.
Највеќе им се посветил на фитогеографијата и систематика, особено на линцурите (''Gentianaceae'') и малпигиите (''Malpighiaceae''), иако сметал дека неговото најважното дело е „Флора на британските западноиндиски острови“.
Голем дел од неговите збирки, особено тиските видови кои ги опишал, се наоѓаат во хербариумот на Гетингенскиот универзитет. Неговата таксономска класификација е опишана во делото „Преглед на систематската ботаника“ (''Grundriss der systematischen Botanik'', 1854). Син му Едуард бил писател, правник и дипломат.
2 Работа во Македонија
Од 29 јуни и 21 јули 1839 г. Гризебах работел во Македонија, престојувајќи на Пелистер и Шар Планина. Неговите наоди ги изложил во делото ''Specilegium florae Rumelicae et Bythynicae''. Тој е заслужен за откривањето на моликата (''Pinus peuce'') во научната јавност.
На Шара открил и опишал бројни видови како ''Alkanna scardica'', ''Cirsium apendiculatum'', ''Dianthus cruentus'', ''Lilium albanicum'', ''Pedicularis leucodon'', ''Potentilla holosericea'', ''Saxifraga scardica'', ''Sideritis scardica'', ''Silene waldsteinii'' и други.
3 Избрани дела
* (Grundr. Syst. Bot.: Schema стр. 68)
*''Die Vegetation der Erde nach Ihrer Klimatischen Anordnung'' (The Earth's vegetation after its climatic arrangement), 1872 (1 изд.), 1884 (2. изд).
*''Flora of the British West Indian Islands'', Lovell Reeve & Co., London, 1864
Георги Папалезов

Георги Папалезов (во — ) — народен учител.
1 Животопис
Во 1923 година од страна на четниците на Тодор Александров и Александар Протогеров, бил убиен народниот учител од Неврокоп, Георги Папалезов. Причината била тоа што тој сметал дека тие не се претставници кои треба нивната организација да ја именуваат со ВМРО.
Батериска кула

Батериска кула ― одбранбена кула вградена во најоддалечените одбрани на многу замоци, обично во 16 век или подоцна, по појавата на огненото оружје. Неговото име е изведено од зборот (воена) батерија, група од неколку топови.
Овие, обично тркалезни, кули можеле да бидат сместени бројни топови насочени во различни насоки и на неколку нивоа и затоа нивната огнена моќ била јасно надмоќна од онаа на сите напаѓачи кои, во најдобар случај, можеле да го изнесат својот топ само на главната линија на напад.
Поединечните нивоа на столбовите на батериите често се поврзуваат со рампи, така што топот може да се распореди на различни начини на многуте прегради.
Онаму каде што артилериските кули биле израмнети со соседните ѕидови, тие биле нарекувани заобленици.
Постојат батериски кули за батерии:
* Бентајмски замок
* Нанштајн замок
* Нојдан
* Замок Бург
* Каленберг
* Цвингер
1 Поврзано
* Бастион
* Заобленица
Штеберк

Урнатините на замокот Штеберк (|Grad Šteberk, познат и како Стари град „Стариот замок“; |Stegberg) стојат на надморска височина од 647 м над населбата Подштеберк југоисточно од Церкница, Словенија. Урнатините се наоѓаат на територијата на селото Жеровница.
1 Историја
Замокот првпат бил споменат во пишани извори во 1274 година. Замокот пропаднал во 15 век или во земјотресот од 1511 година. Во 1635 година, принцот Јохан Антон Егенберг го купил имотот Штегберг и го изградил Долниот имот на Штегберг од урнатините на стариот замок на местото на поранешниот замок и подоцнежната фарма на замокот. Грофот Јохан Каспар Кобензл го купил имотот и имотот од Егенберговите во 1761 година. Во 1846 година, принцот Верианд од Виндишгрец станал сопственик. Имотот останал во владение на неговите наследници до крајот на Втората светска војна.
Замоци (книга)

''Замоци'' ― книга на Дејвид Деј, Дејвид Ларкин и Алан Ли објавена во 1984 година.
1 Резиме на заплетот
''Замоци'' е книга со подробности за замоци од историјата, митот и фантазијата со наративен текст од Дејвид Деј и цртежи и слики од Алан Ли.
2 Прием
Дејв Ленгфорд ги прегледал ''замоците'' за списанието ''White Dwarf'' бр. 60 и изјавил дека „''Замоците'' се ограничени според темата: замокот е замок, и покрај очигледната вештина на Ли - особено на далечни погледи - има само толку многу промени што треба да се направат.“
3 Осврти
* Преглед од Фриц Лејбер (1984) во списанието ''Locus'', #285 октомври 1984 г.
* Преглед од Деби Ноткин (1984) во списанието ''Locus'', #286 ноември 1984 година
* Преглед од Дон Д'Амаса (1985) во ''Science Fiction Chronicle'', #64 јануари 1985 година
* Преглед од Алгис Бадрис (1985) во ''The Magazine of Fantasy & Science Fiction'', февруари 1985 година
* Преглед од Брајан Стаблфорд (1985) во ''Fantasy Review'', февруари 1985 година
* Преглед од Патрик Л. Прајс и Роџер Рауп (1985) во ''Amazing Stories'', март 1985 година
* Преглед од Том Истон (1985) во ''Analog Science Fiction/Science Fact'', мај 1985 година
* Преглед од Барбара Дејвис (1986) во списанието ''Vector'' 130
М’глиж

М’глиж (|Мъглиж) — град во Јужна Бугарија, административен центар на општината М’глиж во Старозагорската Област. Има население од околу 3.259 жители (2022).
1 Географија и местоположба
Градот се наоѓа во Казанлашката Долина, во подножјето на Стара Планина.
2 Историја
Од петтиот век п.н.е. до првиот век од нашата ера во градот и неговата околина процветале неколку тракиски населби - тврдини и вили. За високата тракиска култура сведочи гробницата со ѕидно сликарство кај М’глиж.
За време на римското владеење и средниот век градот бил важна тврдина и попатна станица на раскрсницата на античките автопати Сердика - Месемврија и Константинопол - Никополис ад Иструм. Во 13 век, византиските извори за првпат го спомнуваат неговото име Монглиж.
Во првите векови на турското владеење, М’глиж бил најголемата населба на Казанлашката каза. Во 1869 година, жителите на М’глиж основале првото селско читалиште во Бугарија. Во 1877 година селото имало 400 бугарски куќи. М’глижани земале активно учество во ослободителните борби.
По ослободувањето М’глиж се проширил на 1.500 куќи и 5.000 жители. Се развивало килимството, дрвосечањето и др.
Биктонски замок

Биктонски замок ― поранешен замок кој датира од 11 или 12 век во селото.заселокот Биктон, југозападно Шропшир, Англија, Обединетото Кралство. Остануваат само ровот и надворешниот брег, бидејќи другите делови се ископани за време на извадок на чакал. Кратката река Унк поминува покрај неа.
Биктонскиот се наоѓа на 1,9 километри возводно од поголемиот Клунскиот замок, во Клун. Кратката река Унк поминува покрај неа. Се смета дека бил држен од малолетен витез кој ја држел месната земја во замена за должностите во Клунскиот замок. Неговата главна функција веројатно била како чифлик за рамната површина на околното обработливо земјиште.
1 Градба
Биктонскиот замок бил изграден со промена на ниска глацијална планина. Иако сега има овален облик, мотата на почетокот веројатно била кружна, со дијаметар од 30 метри. Во одреден момент откако била напуштена, земјата била ископана за чакал. Неговата денешна висина е 2,2 метри. Мала тврдина, 14 на 25 метри, била направен со промена на обликот на јужниот дел на глацијалната планина. Кратката река Унк поминува покрај неа.
2 Библиографија
*****
Златко Портнер

Златко Портнер (, - ) — српски и југословенски ракометар. Тој е татко на ракометниот голман Никола Портнер кој настапува за Швајцарија.
1 Кариера
Ракометната кариера ја започнал во РК Слога од Хртковац, потоа се преселил во Црвенка и продолжил да игра во Металопластика од Шабац, кој бил еден од водечките југословенски клубови во тоа време. Портнер и Веселин Вујовиќ го сочинуваа таканареченото „волшебно дуо“ на Металопластика. По Шабац заминал во Барселона со која ја освоил Лигата на шампионите на ЕХФ. Кариерата ја продолжил во Венисје, Франција. Последните години од кариерата ги поминал во Берн и Зофинген, Швајцарија. По Зофинген се вратил во Берн каде ја завршил кариерата. Покрај титулата со Барселона, Портнер освоил уште две европски шампионски титули со Металопластика (1985 и 1986 година). Второ место освоил во 1984 година со Металопластика, а во финалето загубиле од Дукла.
Починал во септември 2020 година. во Швајцарија.
2 Репрезентација
Портнер бил член на југословенската репрезентација која освоила злато на Светското првенство во 1986 година и бронза на Олимпијадата во 1988 година. Настапил на Светското првенство во 1990 година каде Југославија го освоила четвртото место, губејќи го мечот за бронза од Романија.
3 Поврзано
* Никола Портнер
Ју Несбе

Ју Несбе (Осло, 29 март 1960) — норвешки писател и музичар. Тој е најпознат по неговите криминалистички романи за детективот Хари Хуле, кои му донеле бројни награди и светска слава. Тој е пејач и текстописец на норвешката поп-рок група Ди Дере.
1 Животопис
Ју Несбе е роден во Осло, но неговото семејство се преселило во Молде кога тој имал осум години. Како тинејџер играл за прволигашкиот фудбалски клуб Молде, но откако ги повредил лигаментите на коленото морал да се откаже од фудбалот. Се пријавил во војска и служел три години, по што се запишал на Норвешкиот економски универзитет (Norges Handelshøyskole) во Берген. По дипломирањето, работел како независен новинар и брокер на акции. Денес живее и работи во Осло.
2 Кариера
Првиот во серијата романи за детективот Хари Хуле е романот Лилјак (''Flaggermusmannen'') од 1997 година. За тој роман, Несбе ја добил наградата „Ривертон“ за најдобар норвешки криминалистички роман и наградата „Стаклен клуч“ за најдобар нордиски криминалистички роман. По нив следувале многу други награди, од кои последната била наградата „Пер Гинт“ „за меѓународен успех и ставање на Норвешка на мапата на светската книжевност“. Покрај романите за Хари Хуле, објавил и четири романи за деца во серијата Доктор Проктор, како и неколку независни романи и збирки раскази. Врз основа на романот „Ловци на глави“ (''Hodejegerne''), во 2011 година снимен е истоимен филм во Норвешка, во режија на Мортен Тилдум.
3 Библиографија
3.1 Романи со детективот Хари Хуле
* 1997 &ndash;''Flaggermusmannen'': ''Лилјакот''* 1998 &ndash;''Kakerlakkene'': ''Лебарки''* 2000 &ndash;''Rødstrupe'': ''Црвеношијка''* 2002 &ndash;''Sorgenfri'': ''Немеза''* 2003 &ndash;''Marekors'': ''Ѓаволова ѕвезда''* 2005 &ndash;''Frelseren'': ''Спасителот''* 2007 &ndash;''Snømannen'': ''Снешко''* 2009 &ndash;''Panserhjerte'': ''Леопард''* 2011 &ndash;''Gjenferd'': ''Сеништето''* 2013 &ndash;''Politi'': ''Полиција''* 2017 &ndash;''Tørst'': ''Жед''* 2019 &ndash;''Kniv'': ''Нож''* 2022 &ndash;''Blodmåne'': ''Крвава месечина''
3.2 Романи со доктор Проктор
* 2007 &ndash;''Doktor Proktors Prompepulver''* 2008 &ndash;''Doktor Proktors Prompepulver: tidsbadekaret''* 2010 &ndash;''Doctor Proktor og verdens undergang.''''Kanskje.''* 2012 &ndash;''Doktor Proktor og det store Gullrøveriet'': ''Доктор Проктор и големата кражба на злато''
3.3 Романи со Олаф Јохансен
* 2014 &ndash;''Blod på snø'': ''Крв на снегот'' (роман)
* 2015&ndash;''Mere blod'': ''Полноќно сонце'' (роман)
3.4 Други
* 1999 &ndash;''Stemmer fra Balkan/Atten dager i mai'' (документарна проза )
* 2001 &ndash;''Karusellmusikk'' (раскази)
* 2007 &ndash;''Det hvite hotelel'' (роман)
* 2008 &ndash;''Hodejegerne'': ''Ловци на глави'' (роман)
* 2014 &ndash;''Sønnen'': ''Син'' (роман)
* 2018 &ndash;''Macbeth'': ''Макбет'' (роман)
* 2020 &ndash;''Kongeriket'': ''Кралството'' (роман)
* 2021 &ndash;''Sjalusimanen og andre fortellinger: Стручњак за љубомора и други раскази'':(збирка раскази)
* 2021 &ndash;''Rotteøya og andre fortellinger'': ''Остров на стаорците и други приказн''и (збирка раскази)
Рокументи

Рокументи е документарно шоу кое се занимава со историјата на рок музиката во СФРЈ. Самиот наслов е игра со зборовите рок и документи. Серијата е снимена под режисерската палка на Милорад Милинковиќ. Емисијата се емитуваше во текот на 1995 година на РТС Б1.
1 За шоуто
Циклусот всушност ја виде историјата на домашната рок сцена преку изјавите и сведоштвата на непосредните учесници. Од Зоран Мишчевиќ, Душан Прелевиќ и Корнелиј Ковач, преку Радомир Михаиловиќ Точек, Бора Ѓорѓевиќ, Ѓорѓе Балашевиќ, Влатко Стефановски и Емир Кустурица, Нелет Карајлиќ до нивните наследници. Содржи 24 едночасовни емисии кои се емитуваа во недела навечер во 23 часот на Првата програма на РТС во периодот јануари-јули 1995 година. години.
2 Учесници
* YU група * Рамбо Амадеус * Станко Црнобрња * Предраг Вранешевиќ * Емир Кустурица * Душко Трифуновиќ * Корнелија Ковач * Ѓорѓе Балашевиќ
* Влатко Стефановски
* Неле Карајлиќ
* Душан Прелевиќ
Јелен Капан џамија

Јелен Капан џамија — поранешна џамија во Скопје, Македонија. Таа се наоѓала помеѓу булеварите „Гоце Делчев“ и „Крсте Петков Мисирков“, во непосредна близина каде што сега е Судската палата. Била изградена најдоцна пред 1565 година и била срушена во 1975 година. Во 1963 година, била прогласена за Споменик на културата.
1 Историја
Секакви информации за градбата и името на Јелен Капан џамија се изгубени низ времето. Заради сличноста на архитектурата со Мустафа-пашина џамија (1492 година) и Јаја-пашина џамија (1503 година) и Муезин Хоџа-Дуќанџик џамија (1549 година), се претпоставува дека потекнува од првата половина на 16ти век. Дополнително, во текот на возобнувањето на џамијата, во гробиштата до џамијата била пронајдена надгробна плоча на извесен Ахмед, син на Мухамед со означена година на смртта хиџриска 983 година (1575-1576), факт кој го потврдува градбата на џамијата пред 1575 година.
Многу работи се непознати за Јелен Капан џамија. Ктиторот и „вакаф-намето“ се изгубени, плочата со градењето на градбата не била пронајдена, а и името Јелен Капан џамија не е веројатно правото име на Џамијата. Во еден документ од 1896 година веќе се потврдува дека дури во 19 век, Џамијата така била позната.
Џамијата како и многу други претрпела оштетувања за време на земјотресот во 1963 година. По новиот урбанистички план во 1965 година за обновата на градот, Џамијата припаѓала во зоната во која нови јавни градби ќе бидат изградени. Иако Јелен Капан џамија била прогласена за Споменик на културата во 10 декември 1963 година, со новиот урбанистички план за Скопје била намената за рушење и во март 1975 година истата била срушена.
2 Архитектура
Архитектурата на Јелен Капан џамија бил карактеристичен претставник на раната отоманска архитектура. Нејзината основа била квадратна со димензии 16.15 м х 16, 15 метри покриена со покрив на четири води од тули. Влезот во градбата бил преку нартекс (трем) на северната страна кој бил изработен од дрвена конструкција со столбови кои се поврзани со полукружни лакови. Материјалот кој бил користен е ѕидан и клепан камен со редови на тули, ѕидовите било со дебелина до 150 цм. Сводовите од тремот биле потпирани на десет дрвени столбови.
Минарето на џамијата било со кружна основа и со кружно стебло. Врвот бил украсен со извонредни делкани сталактитни украси но за време на земјотресот во 1963 година биле оштетени и повеќе не преизградени. На источната и западната фасада се наоѓале три прозорски отвори на горната страна и два на долната страна, додека на јужната фасада две прозорски отвори на горната страна и два на долната страна.
Се претпоставува дека нејзината архитектура била изменувана и дека била од видот на куполните џамии. Можните изменувањеа веројатно биле поради земјотресот од 1555 и по опжарувањето на Скопје 1689 година. За потврда на оваа хипотеза не постојат доволно информации и на фотографиите со неа, не се познаваат траги од тромпи над кои би била поставена куполата.
Јован Крушевско-демирхисарски

Митрополит Јован, целосна титула Митрополит Крушевско-демирхисарски г. Јован, познат и под световното име Зоран Вранишковски — митрополит на Крушевско-демирхисарската епархија на МПЦ.
Тој е поранешен егзахр на Српскатата православна црква во Македонија како архиепископ на Православната Охридска Архиепископија, позиција која ја добил по прифаќањето на Нишкиот договор во 2002 година. Пред тоа бил митрополит на Повардарската епархија.
Во јануари 2004 година, Вранишковски и десетина негови следбеници биле уапсени од полицијата на што реагирале од Амнести Интернешнл, кои го прогласиле за затворник на совеста. Тој бил осуден на 18 месеци затвор за „поттикнување етничка и верска омраза, раздор и нетрпеливост“.
Во 2013 година, Јован Вранишковски добил три години затвор, а 18 негови роднини и приврзаници условни казни, поради перење пари преку здружението „Анастасија" од Нижеполе.
По решавањето на црковниот спор помеѓу МПЦ и СПЦ во мај 2022 година, на 20 јуни 2023 година бил назначен за митрополит на новосоздадената Крушевско-демирхисарска епархија како дел од постапката за интегрирање на структурите на ПОА во МПЦ.
(524435) 2002 CY248

, привремена ознака , ― заднептунец и слаб кандидат за џуџеста планета од кубеванскиот појас во најоддалечениот регион на Сончевиот Систем, приближно 400-450 км во дијаметар. За прв пат била забележана на 6 февруари 2002 година од астрономот од Марк Буи во Националната опсерваторија Кит Пик во Аризона, Соединети Држави.
1 Орбита и класификација
кружи околу Сонцето на растојание од 39.4–53.1 АЕ еднаш на секои 314 години и 6 месеци (114,859 денови; полуголема оска од 46.2 од АЕ). Неговата орбита има занесување од 0.15 и наклон од 7° со наслон кон еклиптика. Лакот на набљудување на телото почнува во Кит Пик со званичното прво набљудување на 6 февруари 2002 година. 10 милионска годишна интерграција на орбитатапокажува дека е кубеванец кој не се приближува до Сонцето повеќе од или подалеку од 54 астрономски единици.
2 Физички особини
Врз основа на апсолутна ѕвездена величина од 5,2, и претпоставено албедо од 0,09, ''Johnston's archive'' проценува среден дијаметар од приближно 404 км, додека астрономот Мајкл Браун претпоставува албедо од 0,06 и пресметува дијаметар од 449 км користејќи побледа магнитуда од 5,5. Браун, исто така, го карактеризира телото како „веројатна џуџеста планета“, средна категорија во неговата шема за класификација.
Согласно 2018 година, ниту една ротациона светлинска крива на ова тело не е добиена од фотометриски набљудувања. Вртежниот период, полот и обликот на телото остануваат непознати.
3 Нумерирање и именување
Оваа мала планета била нумерирана од Центарот за мали планети на 18 мај 2019 година. Согласно 2019 година, таа не е именувана.
4 Поврзано
* Список на тела во Сончевиот систем најоддалечени од Сонцето
Дељадровско-илинденска епархија

Дељадровско-илинденска епархија — една од 15-те епархии на Македонската православна црква. Формирана е со одлука на синодот во 2023 година и за нејзино седиште е избранo селото Дељадровци, како дел од процесот за интеграција на Православната охридска архиепископија. За архијереј е избран епископот Јоаким Дељадровско-илинденски, поранешен епископ на ПОА. Епархијата ги опфаќа границите на општина Илинден. Седиштето на епархијата е во Дељадровскиот манастир.
Епархијата има привремен карактер, чија територија (Дељардовската и дел од Пчињската парохија) е одвоена од Кумановско-осоговската епархија сè до престанокот на функцијата на епископот, по што територијата се враќа во рамките на Кумановско-осоговската епархија.
Крсто Самарџиев

Крсто Самарџиев ( — ) — адвокат.
1 Животопис
Во 1923 година од страна на четниците на Тодор Александров и Александар Протогеров, бил убиен адвокатот Крсто Самарџиев, бидејќи дал поддршка за зближувањето со Србија и ги проповедал федеративните идеи.
Димитар Миленков

Димитар Миленков (во , Валовишко — , Либјахово) — леарски работник.
1 Животопис
Во 1923 година од страна на четниците на Тодор Александров и Александар Протогеров, бил убиен леарскиот помошник во селото Либјахово, Неврокопско, Димитар Миленков. Причината била дека тој проповедал федеративни идеи.
Григор Трендафилов

Григор Трендафилов ( — )
1 Животопис
Во 1923 година од страна на четниците на Тодор Александров и Александар Протогеров, бил убиен Григор Трендафилов бидејќи се залагал за федеративните идеи и зборувал за зближувањето со Србија.
EC-број (хемија)

Број на Европската Заедница (EC-број) — единствен седумцифрен број за распознавање на супстанциите со цел државна регулација во рамките на Европската Унија според пропишаното од Европската комисија. ''EC-инвентарот'' се состои од три поединечни инвентара: EINECS, ELINCS и NLP.
1 Структура
EC-бројот може да се запише воопштено како: NNN-NNN-R, каде R е конролна цифра, а N е цел број. Контролната цифра се пресметува по методот на ISBN, т.е. следново збирно по модул 11:
:<math>R = (N_1 + 2 N_2 + 3N_3 + 4N_4 + 5N_5 + 6N_6) \bmod 11</math>
Ако остатокот R е еднаков на 10, тогаш комбинацијата од цифри не се користи за EC-број. За пример, EC-бројот на дексаметазонот е 200-003-9. N<sub>1</sub> е 2, N<sub>2</sub> преку N<sub>5</sub> се 0, а N<sub>6</sub> е 3.
:<math>\frac{2 + 2\!\times\!0 + 3\!\times\!0 + 4\!\times\!0 + 5\!\times\!0 + 6\!\times\!3}{11} = \frac{20}{11} = 1 + \frac{9}{11}</math>
Остатокот е 9, што е контролната цифра.
Има 181 ELINCS-броеви (EC-броеви што почнуваат со 4) за кои контролниот збир според прикажаниот алгоритам изнесува 10, а бројот не е прескокнат туку издаден со контролен збир 1.
2 EC-инвентар
EC-инвентарот ги опфаќа супстанциите во следниве инвентари. Содржината на овие инвентари е непронелива и официјална.
Инвентар, Опфат, Формат, Број на записи (ако се непроменливи)
Европски инвентар на постоечки хемиски супстанции во стопанството (EINECS), Супстанции (со исклулок на полимери), кои се заведени како достапни во продажба во ЕУ од 1 јануари 1971 до 18 септември 1981 г. Овие се сметале за заведени согласно чл. 8(1) од Директивата за опасни супстанции (67/548/ЕЕЗ). Се сметаат за супстанции кои се воведуваат согласно регулативата REACH., , 100.102
Европски список на пријавени хемиски супстанции (ELINCS), Супстанции пријавени под Директивата за пријава на нови опасни супстанции (NONS) кои влегле во продажна по 18 септември 1981 г., 4.381
Супстанции кои повеќе не се полимери (NLP), Дефиницијата за полимер е изменетав во април 1992 г.<ref>, 703
3 List numbers
Европската хемиска агенција (ECHA) го применува форматот на EC-броевите врз т.е. „Списочен број“. Бројот се доделува согласно регулативата REACH без правно признание. Затоа, тие броеви не се официјални, бидејќи не се објавени во Службениот весник на Европската Унија. Списочните броеви се административни алатки и не треба да се користат за службени цели.
Опфат, Формат
Автоматски доделени, на пр. на претходно заведени супстанции со CAS-бр.
Де доделува на супстанции по спроведениот увид од Екипата за назнаки на ECHA
Автоматски доделени на супстанции кои имаат само CAS-бр. (продолжеток на 6xx-xxx-x series)
Автоматски доделни, на пр. на претходно заведени супстанции без CAS-бр. или друга бројчена назнака (ги вклучува и реактивните маси на повеќе од една супснтација)
4 Поврзано
* Европска хемиска агенција
* CAS-број
(90568) Гојвњу

(90568) Гојвњу ― заднептунец кој бил откриен на 13 април 2004 година од Блиско Земјиното астероидско следење. Тој е наведен како кубевано од Центарот за мали планети. Откриен е на 13 април 2004 година од Блиско Земјиното астероидско следење. Набљудувано е четириесет и седум пати, со слики од претходните податоци од 1954 година. Телото има орбитален период од 273,88 години. Неговото максимално можно растојание од Сонцето (афел) е 45,62 АЕ, а најблиското (перихел) е 38,7 АЕ, а моментално 39,7 АЕ од сонцето. Има наклон од 21,9718, и ексцентричност од 0,082.
Астрономот Мајкл Браун проценува дека е многу веројатно џуџеста планета. Дијаметар од е утврден од комбинираните набљудувања на вселенските телескопи Хершел и Спицер. Танкреди забележува дека анализата на светлосна крива-амплитуда покажува само мали отстапувања, што наведува дека Гојвњу би можел да биде сфероид со мали албедски дамки и оттука е џуџеста планета. Сепак, неговото ниско албедо наведува дека никогаш повторно не се појавило и затоа е малку веројатно да има планетарна геологија.