procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Турски шалвари

Турски шалвари, турски панталони или димии ― традиционални широки панталони цврсто собрани кај глуждот. Тие се дел од турската народна носија.
Карактеристично е што мажите носат и традиционален лабав капут, наречен ''џуба'', преку шалварите.
Мустафа Кемал Ататурк го модернизирал начинот на облекување во Турција во 1920-ти години како дел од неговите реформи. Меѓутоа сепак, мажите и жените сè уште носат шалвари во многу области на Турција.
Слични панталони во различни култури вклучуваат форми како шалвари камиз, патиала шалвари, шинтиџан, шалвари, балон панталони, панталони со спуштено меѓуножје, и други.
1 Потекло
Етимологијата потекнува од грчкиот збор ''саравара'' (|σαράβαρα), што води потекло од скитскиот ''*šarabāra'', и двата значат „скитски панталони“, ова укажува дека облеката била воведена преку номадската култура на турските народи, втемелени во сложениот турко- скитски синкретизам.
2 Во женската носија
Традиционалната женска носија во Турција ги вклучува шалварите, кои се комбинираат со горна облека од различни стилови и должини. Овој тип носија доминира уште од времето на отоманскиот период. Шалварите се карактеризираат со различен степен на вреќест изглед, и се собираат кај глуждот. Светлите бои и цветните дезени се омилени кај руралните жени. Комплетната традиционална женска носија обично се состои од ѓомлек (кошула), шалвари и ентар (наметка).
3 Во машката носија
Традиционалната машка носија во Турција опфаќа шалвари, ''елек'' и ''џебкен'' ( јакна ). Машкиот шалвар е особено распостранет во источна Турција и често го носат курдските мажи, особено во областите Мерсин, Адана, Урфа и Дијарбекир.
Ракотворби од трева сики

Ракотворбите од трева сики ― разни ракотворби направени од посебен вид трева позната како сики, која расте во Митиланчал во Индија и Непал. Уметноста на изработка на предмети од сики трева е древна.
1 Историја
Жените Тару во јужните рамнини на Непал со векови ткаеле традиционални кошници од тревата сики. Денес, многу жени Тару се занимаваат со производство на ракотворби од сики преку мрежи за соработка. Дакиите, кои се познати и како Мауни, Далија, во зависност од местото, кошниците направени од трева сики или мунџ играат важна улога во секојдневните домашни активности на заедницата Тару. Дакијата се користела во сите ритуали на заедницата Тару од раѓањето до смрта.
2 Постапка
Сики се суши, а цветот се сече. Добиените фини златни влакна се користат во ткаењето за изработка на играчки, кукли и кошници (''долчи''). Предметите понекогаш се бојадисуваат.
Кутии направени од сики, познати како ''паути,'' им се даваат на ќерките од родителите на нивната свадба. Кутиите се користат за чување ''синдор'', украси и накит.
3 Познати уметници
Мира Такур во Индија практикувала и предавала ракотворби со сики трева. Таа е добитник на „Знак за извонредност“ за ракотворби од УНЕСКО и од Нари Шакти Пураскар.
Караку

Караку ― кадифена јакна со долги ракави, везена со златни и сребрени конци, традиционална облека со потекло од Алжир.
Караку е развиено во 19 век и е еволуција на алжирската локална носија.
Овој елек се прави од вез наречен „ел маџбуд“, кој бил запишиен во УНЕСКО заедно со алжирскиот кафтан.
1 Поврзано
• Кафтан
Индио пикаро

Индио пикаро — традиционална дрвена чилеанска статуетка што се однесува на Мапуче, индијанец со широка насмевка која, кога телото е подигнато покажува еректиран пенис или влакна во тој дел од телото. Индио пикаро се наоѓа во традиционалните занаетчиски продавници во јужно-централниот дел на Чиле. Обично е направен од дрво и генерално се смета за подарок или шега, а понекогаш и како декорација.
Некои извори наведуваат дека статуетката индио пикаро била создадена во 1980 година од Хорхе Медина Рамирез, самоук занаетчија кој заедно со своите пријатели, и како предизвик за својот шеф, морал да направи прилагодена копија од кукла на Апачи така што би ги криела нивните „атрибути“ под прекривка, со цел да ја испрати како шега на својот пријател во Сантијаго. Со текот на времето стекнала слава, Медина добил голем број нарачки и решил да произведе серија од овие статуетки.
Во 1990 година, потпретседателот на Соединетите Американски Држави, Ден Квејл, купил неколку од овие статуи во Казабланка, што било забележано од чилеанскиот и странскиот печат. На крајот, статуетката станала позната на меѓународно ниво, па дури и се појавила во Белата куќа.
Овие статуетки, кои генерално не надминуваат 15 сантиметри во висина, почнале да се продаваат во Сантјаго во раните 1990-ти години, и брзо станале популарни. Општинскиот пазар Темуко продавал големи количества на овие фигури поради нивниот идентитет со народот Мапуче; на овој пазар може да се најдат резбани фигури кои надминуваат 1,5 метри во височина. Хуморот на статуетката делумно лежи во фактот дека она што на прв поглед изгледа како рачна изработка на домородни луѓе од пред времето на Колумбо, рачно изрезбана, кога се крева (за подобар поглед на делото) го „изненадува“ гледачот откривајќи ги гениталиите на статуата - и причината за палавата насмевка на Индијанецот.
Музеј на фолклор (Мајсор)

Музеј на фолклор ― музеј кој изложува експонати од народна уметност и занаети од целата држава Карнатака, во Мајсор, Индија.
1 Опис
Музејот е основан во 1968 година. Лоциран е во Универзитетот во Мајсор, и од своето основање придонесува за проучување на фолклорот,. Како фолклорен музеј, тој не само што изложува предмети, туку и елементи од музика, танц и драма.
2 Експонати
Музејот има спектакуларна колекција со повеќе од 6.500 уникатни фолклорни експонати. Музејските експонати биле организирани по систематски редослед според формите од народната уметност. Галеријата е поделена на крила за фолклор, големи кукли, народен живот, литература и уметност.
Има изложени костими од Јакшагана. Има реквизити и додатоци од двете Тенка Титу и од Бадгу Титу, северните и јужните форми на Јакшагана. Од другите експонати: ретка и вредна круна Хануман од селото Кугала Бали во Северна Карнатака; костими на Катакали од Керала; костими од народни драматурзи од Андра Прадеш; маски, кукли, кожни кукли, кукли од пилевина од различни делови на Карнатака, во кои можат да се согледаат регионални и историски влијанија; предмети што ја претставуваат заедницата Солига, потоа Мантапа, украсен дрвен олтар, користен од добитникот на наградата Џнанапита, Кувемпу; народни музички инструменти меѓу кои гудачки, удирачки и дувачки инструменти.
Музејот има колекција на фигури кои претставуваат богови, кралеви, кралици, пустиници и војници; народни божества, церемонијални глави, верски предмети, селски божества како Сома и Бут
Големото крило на кукли има статуи и големи кукли кои се користат во танци.
Крилото на народниот живот има инструменти што ги користат земјоделците, ковачите, златарите, бродарите, рибарите, грнчарите, чевларите и други занаетчии. Исто така, вклучува предмети за домаќинството како ламби, оружје, земјоделски алатки, прибор за готвење, мерила, макалки, алатки за ткаење, садови, мониста, кошници, предмети од народни игри и облека.
Димковски играчки

Димковски играчки, исто така познати како играчки Вјатка или играчки Киров (ru на руски) се обликувани фигури со глина на луѓе и животни (понекогаш во форма на свирче). Тоа е еден од старите руски народни уметнички занаети, кој сè уште постои во селото Димково во близина на Киров (поранешна Вјатка). Традиционално, играчките од Димково ги изработувале жени.
Традицијата на правење свирчиња во форма на коњ, јавач на коњ и птица од античките магични ритуални слики, и има врска со земјоделските календарски празници. Подоцна, малите фигури го изгубиле своето магично значење и се претвориле во играчки за деца, чија изработка станала уметничка ракотворба. До 20 век, ова производство на играчки било темпирано со пролетниот панаѓур наречен ''свистунья'', или свиркач. Првото пишано споменување на овој настан се случило во 1811 година, но се верувало дека постоел околу 400 години, со што историјата на играчките од Димково датира барем од 17 век.
Кон крајот на 19 век, занаетчиството почнало да пропаѓа бидејќи играчките од Димково биле исфрлени од пазарот поради фабрички изработените статуетки од гипс, кои имитирале порцелански предмети. Меѓутоа, во советско време, занаетчиството од Димково било обновено. Во 1933 година, тие се организирале во артел кој потоа се претворил во работилница на Уметничкиот фонд на РСФСР (|Художественный фонд РСФСР). Денес, Димковските играчки се познати како популарен руски сувенир.
Играчките од Димково се обликувале од мешавина од локална грнчарска глина и речен песок. Деловите потоа се прицврстуваат со водена глина. Откако играчките ќе се исушеле и ќе се калат во печка, тие се вареле со креда разредена во млеко, потоа се бојадисуваат со темпера (пред 1953 година, уметниците користеле анилински бои мелени со јајца) во 4 до 10 (или повеќе) бои и се украсувале со златни листови.
Современите играчки од Димково вклучуваат антички мотиви, како и мотиви од втората половина на 19 век, како што се ''барыни'' (барини, или домаќинки), ''нянки'' (нијанки, или дадилки), ''водоноски'' (водоноски, или женски носители на вода) и други. Во 1930-тите, играчките од Димково почнале да прикажуваат бајки и современ начин на живот. Исто така, имало композиции со повеќе ликови на постаменти и фигури на луѓе повисоки од 30 цм.
Масивните, апстрактни и донекаде гротескни форми на играчките од Димково се нагласени со набори, надуени јаки и други карактеристики. Импровизираното светло сликање на играчките претставувало геометриски украс од кругови, карирани линии и точки во различни бои и големини.
1 Поврзано
* Филимоновска играчка
Павловопосадски шал

Павловопосадски шал (|Павловопосадский платок), Павловски шал или шал од Повловски Посад е традиционална руска облека и ракотворба.
На почетокот на 19 век, во Русија станало модерно да се носат волнени шалови. Првите шалови биле произведени во малото гратче Павловски Посад во Московската област во средината на 19 век. Основниот тон на волнените шалови е обично црн, додека композицијата на мотивите е мешавина од големи и мали цветни орнаменти. Мотивите на шаловите се најчесто рози.
Доминантна боја на шаловите отсекогаш била црвената, бидејќи оваа боја означува нешто убаво во руската култура. Понатаму, ориенталните и турските орнаменти на шаловите исто така биле популарни. Шаловите сè уште имаат голема популарност во Русија и околните земји.
Аранмула канади

Аранмула Канади, што значи Огледало Аранмула, е рачно изработено прво површинско огледало од легура на метал, произведено во Аранмула кој е мал град во Патанамтита во државата Керала, Индија.
1 Опис
За разлика од нормалните „сребрени“ стаклени огледала, ова е огледало од легура на метал, огледало со прва површина или огледало со рефлектирање на предната површина, кое ги елиминира секундарните рефлексии типични за огледалата на задната површина. Тие се произведуваат од едно проширено семејство во Аранмула. Точните метали што се користат во легурата се чуваат како семејни тајни; металурзите сугерираат дека легурата е мешавина од бакар и калај, што значи еден вид метал, кој се смета за бронзено огледало. Се полира неколку дена за да се постигне рефлектирачката површина на огледалото. Полирањето се врши со употреба на абразивна паста направена со мешање на оризови трици со масло добиено од семе од растението ''Hydnocarpus pentandrus''.
2 Културно значење
Потеклото на ml-Latn е поврзано со храмот Аранмула Партасарати. Според легендата, пред повеќе векови кралскиот поглавар донел осум семејства храмски занаетчии, и од округот Тирунелвели во Тамил Наду во Аранмула за да ги создадат огледалата во храмот.
Овие уникатни огледала се резултат на богатите културни и металуршки традиции на тогашната Керала. Тие имале голема историска и културна вредност и се сметало дека носат среќа. Огледалата се сметале за еден од осумте поволни предмети или „аштамангалјам“ и се користело при влегувањето на невестата на свадбената сала. Главниот министер на Керала, Пинараји Виџајан, му подарил огледало Аранмула на кралот Хамад од Бахреин за време на неговата посета во 2017 година.
Британскиот музеј во Лондон има огледало Аранмула високо 45 сантиметри во својата колекција. Огледалата добиле географска ознака (ГИ) во 2004-05 година.
3 Поврзано
* Бронзено огледало
* Спекулум метал
Лапти

Лапти се чевли направени главно од влакна земени од кората на дрвјата, како што е липата. Тие се еден вид кошница, ткаена и прилагодена во облик на стапало. Лапти се традиционална обувка од шумските области на Балтичкиот Регион, порано носена од посиромашните членови на финските народи, Балтите, Русите и Белорусите. Тие биле лесни за производство, но не биле издржливи. Слични чевли се изработувале и од ленти од кора од бреза во посеверните области каде што липата не е толку достапна.
Лапти се носеле уште од праисторијата. Дрвени блокови (трасти) во облик на стапала за нивно обликување се пронајдени во неолитските ископувања, на пр. стари 4900 години. Лаптите сè уште се носеле во руските провинциии на почетокот на дваесеттиот век. Денес, лаптите се продаваат како сувенири, а понекогаш ги носат етнографски музички или танцови трупи како дел од нивната носија.
На руски, тие се нарекуваат лапти (''лапти'', пее. ''лапоть'', лапот); овој збор се користи како навредлив термин за евтина и краткотрајна обувка и, во формата ''лапотник,'' за необразована личност, поточно некој што е премногу сиромашен за да си дозволи добри чевли и наместо тоа ги носи лаптите.
Лаптите играле важна улога во основачкиот мит на династијата Премислид, која владеела во Бохемија и Моравија до 1306 година од н.е. Премисл Орачот, нејзиниот легендарен предок, бил селанец од скромно потекло. Неговите чевли од пустината и торбата од пустината биле чувани како реликвии во Вишеград, а чешките кралеви ги носеле за време на нивните крунисувања. Реликвиите веројатно биле уништени кога Вишеград паднал од Хуситите во 1420 година.
1 Поврзано
*''Еспадрила'', слична обувка во ибериската култура со идентично етимолошко потекло (од растителни влакна од еспарто што се користат во нивното производство)
*''Џипсин'', слични корејски чевли
*''Вараџи'', слична јапонска обувка
Шатаранџи

Шатаранџи (|শতরঞ্জি) е техника на ткаење што традиционално се користи во регионот Рангпур во Бангладеш. Во 2021 година, била прогласена за производ со географска ознака на Бангладеш. Се користи за производство на теписи кои се модерни, уметнички и практични, особено кога се користи како ќебе. Поради трошоците за нејзино производство, Шатаранџи историски се смета за симбол на аристократијата.
1 Историја
Од страна на локалното население, се верува дека шатаранџи датира од времето на Моголската империја, меѓутоа, точното потекло на шатаранџи е непознато. Техниките на ткаење се пренесуваат од генерација на генерација меѓу истите семејства ткајачи. Во 1830-тите, г-ѓа Нисбет, британски државен службеник, а потоа и колекционер на Рангпур, го посетила селото Пирпур, во близина на Рангпур. Ова довело до откривање на локалните села каде што локалното население ткаело користејќи шатаранџи. Импресиониран од производот, Нисбет го искористил своето влијание врз владата за да го промовира; регионот бил наречен Нисбетганџ во негова чест. За време на британското владеење, теписите шатаранџи станале вообичаени низ целиот индиски потконтинент, извезувајќи се на разни локации во Шри Ланка, Бурма, Индонезија, Тајланд и Малезија. По поделбата на Индија, Шатаранџи почнало да ја губи популарноста и речиси изумрело. Во последните неколку децении доживеалo повторно оживување поради зголемената побарувачка, ценењето на процесот на рачна изработка и зголемениот маркетинг.
2 Стил на ткаење
Шатаранџи е процес на рачна изработка; не користи модерна технологија. Најчестите материјали што се користат за ткаење на Шатаранџи се памучна преѓа, јутена преѓа, волна и друго. Јажињата направени од влакна се ткаат во геометриски шари, обично мерени рачно. За време на овој процес, се користат специјализирани техники и различни бои за да се создадат уникатни геометриски шари и дизајни. Дизајните ја претставуваат сопствената експертиза, техники и стил на ткајачот и обично се потпираат на локалните традиции од северна Индија.
Типично, Шатаранџи има димензии од најмалку 76 x 50 цм, а најголемата е 914.4 x 609.6 цм. За тепих од 182.88 + 22.86 цм се потребни двајца работници да работат два цели дена, додека за тепих од 45.72 cm x 91.44 cm е потребен еден ткајач да работи 3 часа.
Хатам

Хатам (|خاتم) е древна персиска техника на инкрустирање. Тоа е верзија на маркетарија каде што уметничките форми се создаваат со украсување на површината на дрвени предмети со нежни парчиња дрво, коска и метал, прецизно исечени сложени геометриски шари. Хатам-кари (خاتم‌کاری) или хатам-банди (خاتم‌بندی) се однесува на уметноста на изработка на хатам. Вообичаени материјали што се користат во изработката на инкрустирани предмети се злато, сребро, месинг, алуминиум и извиткана жица.
1 Дизајн и изработка
Дизајнирањето на инкрустирани предмети е многу сложен процес. Понекогаш има повеќе од 400 парчиња на квадратен инч во дело со просечен квалитет. Тенки прачки од различни обоени дрва, слонова коска, коска, месинг, сребро итн. се лепеле заедно во долги гроздови кои можеле да имаат кружен, правоаголен или полигонален пресек. Гроздовите се сечеле на тенки парчиња и комбинирани со други за да се создадат сложени шари. Во секој кубен сантиметар до приближно 250 поединечни парчиња можат да завршат едно до друго, измазнети, премачкани со масло и полирани. Инкрустираните предмети во ерата на Сефавидите добиле посебно значење бидејќи уметниците ги создавале своите скапоцени уметнички дела. Користените дрва вклучуваат бетел, орев, чемпрес и бор. Овие дела вклучуваат врати и прозорци, рамки за огледала, кутии за Куранот, инкрустирани кутии, пенкала и држачи за пенкала, фенери и светилишта.
2 Примери
Орнаментацијата на вратите на светите места главно се состои од инкрустирани мотиви. Примери за овие може да се забележат во градовите Машхад, Ком, Шираз и Реј. Во времето на Сефавидите, уметноста на маркетарството цветала во јужните градови на Иран, особено во Шираз, Исфахан и Керман. Просториите во Са'дабадската палата и Мермерната палата во Техеран се меѓу ремек-делата на оваа уметност.
3 Моментален статус
Хатам главно се практикува во Шираз, Исфахан и Техеран. Уметноста на инкрустирана дрвенарија се изведува во работилниците на Организацијата за културно наследство на Иран, како и во приватни работилници.
Мајсторот Мохамед Багер Хаким-Елахи (محمد باقرحكيم الهي) бил мајстор на оваа уметност и ги научил техниките од мајсторот Сани Хатам во Шираз. Подоцна во животот, во раните 1950-ти, се преселил во Техеран, каде што живеел до крајот на својот живот во март 2012 година. Тој продолжил да создава ремек-дела од Хатам, почнувајќи од мали рамки и кутии за накит, па сè до големи предмети како што се масички за кафе, рамки за кревети, масички за вечера и големи лустери, од кои некои моментално се наоѓаат во музеи во Иран, но повеќето се во приватни колекции низ целиот свет, вклучително и во јужна Калифорнија. Тој исто така го подучувал и својот помлад брат Асадолах Хаким-Елахи (ﺍﺴﺪﷲ ﺤﻛﻴﻢﺍﻠﻬﻰ). Асадолах починал од лимфом во доцните 1970-ти години, кога имал околу 40 години.
Бурки (чизми)

Бурки (|Бурки) — високи зимски чизми кај кои ногавицата е направена од филц. Тие по својата форма и крој личат на руските чизми наречени ''сапоги''.
Биле измислени кон крајот на 19 век во градот Шклов, во периодот на Руската Империја (сега во Белорусија), а особено биле популарни во Советскиот Сојуз. За време на Втората светска војна биле дел од зимската униформа на врховната команда на Советската армија.
1 Поврзано
* Валенки
Занаети на народот Мизо

Мизо занаетот, познат и како ракотворби од народот Мизо, е традиционална уметност и техники на жителите на државата Мизорам, позната како „Песнопојни птици на североистокот“. Нејзините луѓе се колективно познати како Мизо. Мизо занаетчиството постои уште од античкиот период. Нејзините занаетчии користат едноставни алатки дизајнирани за производство на традиционални производи. Ткаењето со рачен разбој, трска и бамбус се основните елементи на нејзиниот занаетчиски идентитет.
1 Позадина
Занаетите на народот Мизо опфаќаат изработка на различни производи од бамбус и трска, како што се вазни за цвеќе, корпи и прибор за јадење. Покрај тоа, во државата се изработуваат и традиционален мебел и капи, кои користат разновидни занаетчиски материјали. Занаетчиите Мизо – било како групи или како поединци – работат независно и создаваат рачно изработени предмети, користејќи техники на ткаење и традиционални занаетчиски методи. Занаетчиите користат суровина од бамбус за да создадат традиционални орнаменти што најчесто ги користат жените Мизо во посебни пригоди како што се венчавки или фестивали. Освен производството на бамбусови корпи, индискиот економски попис покажал дека занаетчиите Мизо создаваат столчиња од трска, занаети од тиква и грнчарија во нејзините области и подрачја.
2 Наводи
Џелаба

Џелаба или џилаба (|جلابة), исто така напишано како галабеа, е долга, широка унисекс надворешна облека или фустан со полни ракави што се носи во регионот Магреб во Северна Африка. Во централен и источен Алжир се нарекува ''кешаба'' или ''кешабија''.
1 Етимологија
Зборот djellaba е француски изведен од арапскиот збор ''jallāba'', варијанта на ''jallābīya'' (првично значи „облека што ја носат трговци“); од ''jallāb'', трговец или увозник; во крајна линија од ''jalaba'', да се донесе, привлече или увезе.
Теоријата на Рајнхарт Дози дека џелабата првично била „облека на џелабот“, односно на трговецот со робови, е отфрлена од Вилијам Марсе, кој предложил да се види во џелабата измена на џилбаб, што на древниот арапски јазик значело драпирана облека, иако џелабата била зашиена, а не драпирана. Тој истакнал дека во Оман формата ''гилаб'' го означувал женскиот превез. Исчезнувањето на првото ''б'' се случило идентично во Магреб и Оман. Што се однесувал до кешабија, Жорж Серафин Колин во ова име гледало деформација на латинскиот ''гаусапа'', термин кој би бил зачуван во формата ''госаба'' во Адрар каде што ја означувала кошулата.
2 Преглед
Традиционално, џелабите биле изработени од волна во различни форми и бои, но лесните памучни џелаби сега станале популарни. Меѓу Берберите, или Имазигените, како што се Имилчилите во планините Атлас, бојата на џелабата традиционално го означувала брачниот статус (неженет или оженет) на носителот: темно кафеава џелаба означува неженетост.
Традиционално, џелабите се спуштале до земјата, но лесните џелаби се малку потенки и пократки. Мажите често носат светла џелаба понекогаш заедно со традиционална арапска црвена фес шапка и меки жолти влечки бабуш (''балга'' на арапски) за религиозни прослави и свадби.
Речиси сите џелаби од двата стила (машки или женски) вклучуваат вреќаста качулка наречена ''коб'' (арапски: قب) на задниот дел. Качулката е важна за двата пола, бидејќи ги штити од сонцето, а во минатото се користела како одбрана од песок што го дувале силните пустински ветрови во лицето. Во постудените поднебја, како во планините на Мароко, таа ја извршувала истата функција како зимска капа, спречувајќи го губењето на топлина низ главата и заштитувајќи го лицето од снег и дожд. Вообичаено е пространата качулка да се користи како џеб во време на топло време; може да собере векни леб или кеси со намирници.
Традиционалните џелаби генерално се изработувале од два вида материјал, памук за летна облека и груба волна за зима. Волната обично се добива од овци во околните планини. Копчињата за џелаби се изработуваат во градот Бхалил.
3 Симболизам
Мароканските жени почнале да го носат џелаба наместо хаик под францускиот протекторат како симбол на мароканскиот национализам.
4 Поврзано
* Бурнус
* Абаја
* Кафтан
* Дашики
* Талит
5 Наводи
Изработка на железни предмети во Бастар

Изработка на железни предмети во Бастар (познато и како „кованите железни изработки од Бастер“) ― традиционален индиски железен занает кој произведува во округот Бастар во државата Чатисгар, Индија. Занаетот на произведување од железо е заштитен од географската ознака (ГИ) од Договорот за трговски аспекти на правата од интелектуална сопственост (ТРИПС). Наведен е во точка 82 како „Железениот занает Бастар“ од Законот за ГИ од 1999 година на Владата на Индија, со регистрација потврдена од Генералниот контролор за патентирани дизајни и трговски марки.
Вештината за изработка од железо се пренесува од генерација на генерација во регионот Бастар. Некои племенски заедници се експерти во изработката на железни предмети и многу од нив стануваат ковачи на железо. Меѓу многуте заедници, Гонди и Марија се познати по традиционалниот занает за изработка на предмети од железо.
Намаксин

''Намаксин'' се традиционални корејски дрвени чевли направени за носење во калливи и дождливи услови.
Постоела заблуда дека овие традиционални дрвени чевли не потекнувале од Азија, туку од Холандија, но всушност најстарите наоѓалишта на вакви чевли потекнуваат од периодот на Трите кралства во Кореја. Тие биле слични на ''гета'', јапонски дрвени чевли. Тие ''намаксин'' се нарекувале „пјонгкук (平屐)“. Се претпоставува дека дрвените чевли од Пекче биле однесени во Јапонија и таму станале основа за јапонската ''гета''.
Дрвените чевли во Пекче имале три отвори слично како ''гета'', но дрвените чевли во Сила имале пет отвори. Не е познато како тогаш луѓето ги врзувале ремените. Во периодот на Трите кралства, имало два вида дрвени чевли: чевли со отворени прсти и чевли со тесни прсти. Со текот на времето, вторите станале примарни како ''намаксин''. Овие чевли ги носеле Корејци од сите возрасти и општествени позиции, обично во дождливите сезони.*
Бојарска шапка

Бојарска капа (|боярская шапка) или капа горлатнаја била крзнена шапка што ја носело руското благородништво помеѓу 15 и 17 век, особено бојарите, за кои таа била знак за нивниот општествен статус. Повисоката шапка означувала повисок статус.
Во просек, била висока еден лакт, имала форма на цилиндар со поширок горен дел, кадифена или брокатна горна страна и главното тело направено од крзно од лисица, куна или самур.
Кога била извадена, шапката често се држела над подлактицата, помеѓу раката и лактот, или се носела како прекривка. Кога биле дома, шапките биле чувани на дрвени држачи украсени со насликани дизајни.
Габех

Габех или габа теписите се традиционална варијанта на персиски теписи. Габех е познат како гава на курдски и луриски јазик, а се нарекува и керсак на бахтијарски јазик, буквално значи „мечкино младенче“. Традиционално, килим за спиење, Габех е рачно ткаен килим со влакна од груб квалитет и средна големина и се карактеризира со апстрактен дизајн кој се потпира на отворени полиња од бои и разиграност со геометрија. Овој вид тепих е популарен меѓу населението на Загрос во Иран, вклучувајќи ги и народите Курди, Лури и Кашкаи. Габехот обично го изработуваат жени.
Теписите Габех се многу подебели и погруби од другите персиски теписи; понекогаш можат да бидат дебели и до 2,5 сантиметри. Всушност, тие се повеќе вид килим отколку тепих. Зборот „габех“ потекнува од персискиот збор گبه, што значи суров, природен, необработен. Ова е груб и примитивен тепих.
Моделите на Габех се од многу обични, со само ограничен број декоративни, претежно правоаголни предмети кои личат главно на животни. Во габехот обично се користат светли бои, како што се жолта и црвена. Иако во дизајните на Габехот се користат големи еднобојни полиња, дизајнот е шарен.
Габехот се изработуваат од природна, рачно предена волнена преѓа, а сите бои се создадени со природна растителна боја. Поради релативната леснотија на производство (помалку прецизна шара, мал број јазли на квадратен сантиметар и така натаму), Габехот е една од поевтините варијанти на персиски тепих.
Во 1980-тите, откако иранскиот уметник Парвиз Танаволи експериментирал со Габех обоени со зеленчук ,Голамреза Золанвари почнал да произведува теписи во поголеми количини, вработувајќи ткајачи од племињата Кашгај и Лури. Зголеменото производство од страна на семејството Золанвари, вклучително и нивното воведување на нови шари, извршило значително влијание врз европските пазари на теписи.
Паила

Паила е вид сад за готвење што се користи во неколку земји во Јужна Америка и се однесува на голема плитка метална тава или земјена чинија која честопати се користи и како чинија за сервирање на храната подготвена во неа. Јадењата што се служат во глинени паила често се подготвуваат во самата паила со печење во рерна.
Понатаму, зборот ''паила'' се користи и за јадењата што се јадат од него, како што се паила марина и паила де хуево. Предност на глинената паила е тоа што глината добро ја задржува топлината и ја одржува храната топла. Нејзин валенсиски еквивалент е паељата, која локалното население ја нарекува едноставно ''ароз'' (ориз).
1 Етимологија
''Паила'' потекнува од старофранцускиот збор ''paele'', а од латинскиот збор ''patĕlla''. Првпат е потврден во Шпанија во 16 век, а во тоа време се појавиле и деминутив (pailita) и аугментатив (pailón). Неговите сродни зборови вклучувале современ француски ''poêle'' и каталонска ''paella''. Денес, употребата на терминот е широко распространета во Јужна Америка, но релативно ретка во Шпанија, каде што дублетната ''падила'' преживува како ''паила'' во Андалузија.
2 Регионални сорти
Освен што се користела за подготовка на традиционалната фритата со свинско месо, големата плитка и тешка бакарна паила од Еквадор се користела и низ целата земја и во департманот Нарињо во Колумбија како „кофа со мраз“. Ова се прави со ставање на чинијата на мраз и додавање состојки како овошје, кое се мешало за да се формираат различни сладоледи и сорбети.
Во Чиле и Перу, глинените тави се користеле за готвење пченкарен леб и други специјалитети како што биле леб или „тава марина“.
Во Боливија, особено во регионот Кочабамба, паилата се користела за готвење чичарон.
3 Наводи
Ахенема

Ахенема се традиционални, кралски влечки што ја носеле кралевите, кралиците и децата од етничките групи Акан, Га и Еве во Гана. Оваие традиционални влечки почнале да ја носат сите на настани како што се фестивали, погреби, свадбени церемонии и цркви.
1 Историја
Ахенема датираат од 18 век за време на владеењето на Асантехене Осеи Квадво и Асантехемаа Конаду Јадом. Во минатото, Ахенемата ја носеле луѓе од кралско потекло и честопати била именувана по кралот. Методот на именување подоцна бил променет и Ахемемата била именувана по децата на кралот. Ова било затоа што името на кралот не требало да се споменува залудно, па оттука и името Ахенема, што се преведува како кралски деца.
2 Видови
Постоеле два вида на Ахенема. Првиот е „Асансан туо“, со закривена форма, а другиот е „Атине“, со права форма и го носат поглаварите.
Липико

''Липико'' (множина: ''мапико'') е вид дрвена маска која што потекнува од источна Африка и се користи за церемонијални танци на народот Маконде во Мозамбик и Танзанија.
1 Опис
''Мапико'' е церемонијален танц кој што потекнува од африканскиот народот Маконде од покраината на Кабо Делгадо во северен Мозамбик. Маските ''Мапико'' се носат за време на обредите на преминување на обрежани момчиња. Овие дрвени маски се изрезбани најчесто од страна на некои мајстори или занаетчии, направени се од меко дрво и понекогаш содржат и човечка коса. Тие претставуваат човечки глави и може да содржат различни лузни.
2 Галерија
3 Наводи
Крој (носија)

Крој е народна носија што ја носат Чесите и Словаците. Готското влијание се гледа со врзувањето шалови и марамчиња на главата. Ситни набори и набраните чипкани јаки ја карактеризираат ренесансната ера. Од барокни здолништа во облик на ѕвонче до нежни словенски шари, овие народни носии го покажуваат сложениот раст на чешките и словачките традиции.
1 Видови
Кроје имал многу различни регионални варијанти со типични декорации и/или бои. Постојат три основни видови на крој и тоа се:
# едноставен, што се користи во секојдневниот живот и изгледа многу слично во сите региони.
# празничен, кој се користи за неделни миси, гозби итн.
# свадбен - ја користеле само невестата или младоженецот, бидејќи не било разумно да се има облека за еднократна употреба, таа честопати била свечена облека збогатена со типични свадбени додатоци.
Кроје повеќе не се носат често во Чешка и Словачка, обично се користат за гозби и прослави.
Кројето почнало да се заменува со модерна облека во текот на 19 век: започнало во поголемите градови, а потоа на ред биле градовите и селата. Започнало во поиндустриските места во Бохемија, особено кај мажите, па така на старите фотографии е можно да се види некој татко во одело, но и мајка (и можеби деца) во крој. Последните региони каде што кројето се носело секојдневно или речиси секојдневно биле регионите во близина на границата помеѓу Моравија и Словачка - Моравска Словачка, Хорњачко, Моравска Влашка - каде што стари жени можеле да се видат како носат кроје дури и во втората половина на 20 век.
2 Галерија
Окимоно

Окимоно (置物) е јапонски термин што значи „украс за изложување, уметнички предмет, декоративен предмет“,обично изложен во ниша од токонома или олтар буцудан.
1 Етимологија
Јапонскиот збор е составен од и .''Оксфордскиот англиски речник'' го дефинира позајмениот збор окимоно како „стоечки украс или фигура, особено онаа што се става во гостинската соба во куќата“, а првата употреба ја забележал Вилијам Андерсон во 1886 г.
2 Опис
Окимоно може да биде мала јапонска резба, слична на нетсуке, но поголема. За разлика од нетсуке, кои имаат специфична намена, окимоно се чисто декоративни и се прикажуваат во токонома. Сепак, ова гледиште понекогаш е доведено во прашање, при што некои сугерираат дека окимоно честопати имало и утилитарни и декоративни цели, особено пред западното влијание.Окимоно може да се направи од дрво, слонова коска, керамика или метал.
Окимоно од слонова коска што прикажува Ракан ( околу 1860 – 1900 год )
Ова мало окимоно од слонова коска претставува Ракан, иконска фигура во будизмот што отелотворува мудрост и сочувство. Раканот симболизира просветлување и служи како модел за будистичките монаси.
Датирано помеѓу 1860 и 1900 г. ова окимоно ја илустрира изработката на занаетчиите за време на периодот Меиџи во создавањето декоративни предмети од слонова коска, комбинирајќи фини детали и духовно значење. Изрезбан е од 1 парче слонова коска, покажувајќи исклучителна финеса.
Окимоните обично не се поголеми од неколку сантиметри. Тие прикажуваат секакви животни, митолошки ѕверови, луѓе, богови, овошје, зеленчук и предмети, понекогаш комбинирани едни со други, во секакви положби. Понекогаш се прикажува и некоја сцена, или дневна сцена или од приказна.
Сè што може да се изрезба или да се претвори во мал предмет може да се користи во окимоно. Некои окимоно биле инспирирани од група предмети и требало да бидат прикажани заедно како ансамбл.
За време на периодот Меиџи, многу окимоно биле изработувани за извоз на Запад. Еден од најпознатите уметници во областа на металопреработувањето бил Јамада Соби (1871 - 1916), кој изработувал парчиња од лим метал.
Бразилски вез

Бразилскиот вез — вид на површински вез кој користи конец од вискоза наместо памук или волна. Се нарекува „бразилски“ вез бидејќи употребата на конец од вискоза со висок сјај во везот за прв пат била популаризирана во Бразил, каде што вискозата била широко произведувана. Бразилските модели на вез обично вклучуваат цвеќиња формирани со користење на заврзани и леани бодови. Конецот од вискоза, кој е мазен и сјаен, го олеснува влечењето на иглата низ завитканите бодови, како што се бодовите од прачки. Иглите за везење, кои имаат право стебло и во пределот околу окцето не се пошироки од стеблото, обично се користат за завитканите бодови кои често се користат во бразилскиот вез.
Иако многу од овие бодови се користат во други форми на вез, техниката што се користи за нивно создавање е малку поинаква. Разликата е во методот што се користи за производство на конецот од вискоза. На пример, памучниот конец користи ''S'' извиткување кога влакната се спојуваат во нишка. Вискозниот конец користи ''Z-'' извиткување. Еден вид извиткување ги врти влакната во насока на стрелките на часовникот; другиот ги врти во спротивна насока. При формирање на јазлите на бразилскиот вез, оној што везе мора да го завитка конецот на иглата во спротивна насока од онаа што се користи во другите видови вез. Во спротивно, влакната на конецот ќе се расплетат и ќе ги направат добиените бодови и јазли непривлечни.
Тајландска шапка

Тајландска шапка или ''нгоб'' (|งอบ) — традиционална шапка што се користи во Тајланд. Посложена по дизајн од сродната азиска конусна капа, оваа шапка е направена од листови од палма, поставени врз плетена рамка од бамбусови ленти. Рамката вклучува внатрешна лента што се вклопува околу главата на носителот, создавајќи простор за циркулација на воздух.
Денес, најголемиот центар за производство на ''нгоб'' се наоѓа во округот Банг Пахан во покраината Пра Након Си Ајутхаја, каде што е добро познат производ во многу села. Шапките од Банг Пахан се продаваат низ целата земја. Сепак, постепено се намалува нивната употреба, бидејќи традиционалните земјоделски методи се заменетуваат со технологија.
Обликот на тајландската шапка бил инспирација за дизајнот на павилјонот на Тајланд на Експо 2015 во Милано.
Бакја

Бакja се дрвени кломпи кои некогаш биле најчесто користена обувка на Филипините пред воведувањето на гумените сандали. Оваа обувка е изработена од локално светло дрво како сантол и ланити. Се сече на посакуваната големина на стапалото пред да се избричи додека не стане мазна. Страната на ''бакjата'' е доволно дебела за да се резба со цветни, геометриски или пејзажни дизајни, уникатен метод во Југоисточна Азија за уметниковото вложување на себе кон кломпата. Потоа, бакјата може да се обои или лакира, традиционално, според спецификацијата на лицето кое ќе ја носи. Горниот дел од традиционален ратан или тесна ткаенина (или модерна пластика или гума) потоа ќе се прицврсти со мали шајки. Готовиот производ е симбол на масите уште од неговата популарност. Сепак, од почетокот на 21 век, употребата на ''бакјата'' оживеала од горните класи на општеството, ефикасно менувајќи ја симболиката на обувките од масовно претставување во холистичко општествено претставување. Со Закон од 2014 година во Филипинскиот конгрес се барало ''бакјата'' да биде прогласена за „национална папуча“ и „национална обувка“ и се навело дека тоа има „референца на скромните почетоци на Филипинците“.
1 Употреба
Бакјата се користи со векови на Филипините, минимално во претколонијалната ера, а пошироко во шпанската ера од 16 век до 18 век. Дополнителни дизајни и мотиви биле додадени за време на колонијалната ера. Нејзината врвна популарност била во 1950-ти години за време на американската колонијална ера и била вообичаен сувенир за Американците што ја посетувале земјата. Сепак, индустријата за бакјата се намалила со воведувањето на гумени влечки. До 1990-тите ретко се користела иако била вообичаена обувка што се користеше за време на културни презентации и во начинот на живот на Анито. До 2010-ти години, нејзината употреба била оживеана од повисоките слоеви на општеството и традиционалистите. Во одредени области на Филипините, обувките се користат и како подароци за свадби и како форма на трофеј за победниците на натпревари.
Тумбага

''Тумбага'' е името што го дале шпанските конквистадори за неспецифична легура од злато и бакар, како и метали составени од овие елементи. Парчиња направени од тумбага биле широко пронајдени во претколумбовскиот период во Северна и Јужна Америка.
Терминот е позајмен од тагалогскиот ''збор tembaga''. Ова потекнува од малајскиот ms, што значи „бакар“ или „месинг“. Во литературата се пишува и ''како „тумбаго“''.
1 Состав и својства
Тумбага била легура составена претежно од злато и бакар. Имала значително пониска точка на топење од златото или бакарот сами по себе. Потврда била од бакарот, но ја задржувала податливоста по толчењето.
Тумбагата можело да се третира со карбоксилна киселина, како што била оксалната киселина, за да се раствори бакарот од површината. Она што останувало е сјаен слој од речиси чисто злато врз потврд, потраен лист од легура на бакар и злато.
2 Употреба и функција
Тумбагата била широко користена од претколумбиските култури во Централна и Јужна Америка за изработка на религиозни предмети, бидејќи тие го сметале златото за свет метал. Како и повеќето од легури на злато, тумбагата била разновидна и можела да се лее, кова, позлатува, леми, заварува, стврднува, жари, полира, гравира, и вметнува.
Пропорцијата на злато наспроти бакар во артефактите варирала значително; некои предмети биле пронајдени со дури 97% злато, додека други содржат 97% бакар. Исто така, откриено било дека некои тумбаги биле составени и од метали покрај златото и бакарот, до 18% од вкупната маса на тумбагата.
Предметите од Тумбага често биле изработувни со комбинација од техниката на изгубен восок и позлата со осиромашување. Се леела легура со различни пропорции на бакар, сребро и злато (обично во процентен сооднос од 80:15:5). Таа се горела по отстранувањето, претворајќи го површинскиот бакар во бакарен оксид, кој бил механички отстранет. Предметот бил ставен во оксидирачки раствор, веројатно составен од натриум хлорид (сол) и железо сулфат. Ова го растворало среброто од површината, оставајќи само злато. Кога се гледа низ микроскоп, се појавувале празнини таму каде што претходно биле бакарот и среброто.
3 Бродолом „Тумбага“
Во 1992 година, приближно 200 сребрени прачки „тумбага“ биле пронајдени во остатоци од бродови во близина на островот Гранд Бахама. Тие биле ставени главно од сребро, бакар и злато ограбени од Шпанците за време на освојувањата на Кортес и брзо стопени во прачки тумбага за транспорт преку Атлантикот. Ваквите прачки обично биле топени назад во нивните составни метали во Шпанија.
4 Поврзано
* Гуанин
* Томбак
Шитал пати

Шиталпати (|শীতল পাটি), исто така наречен ситал пати ― вид на подлога која е природно ладна. Изработена е од растенијата мурта (''Schumannianthus dichotomus''). Обично се користи во Бангладеш и индиската држава Западен Бенгал. Подлогите со декоративни дизајни се нарекуваат накши пати.
Ситалпати се прават од трска или од растенијата мурта, познати во различни места со различни имиња. Растението мурта расте околу вода во Силхет, Сунамганџ, Барисал, Тангаил, Комила, Ноахали, Фени и Читагонг. Накши пати, што се прави од растенијата мурта, се достапни само во областите Силхет и Ноахали во Бангладеш. Во Индија, шитал пати се произведува во северниот округ Куч Бехар, во државата Западен Бенгал. Меѓу областите на Куч Бехар, каде што се ткаат шитал пати, важни центри се Сагарешвар, Гугумари и Пашнаданга.
1 Признавање
УНЕСКО ја има признаено ''традиционалната уметност на ткаење шитал пати од Силхет'' и ја вклучил во репрезентативната листа на нематеријалното културно наследство на човештвото.
2 Поврзано
* Накши канта, декоративни јоргани направени од ткаенина
Патамадајска подлога

Патамадајска подлога е вид подлога исткаена од сламки од кораи трева во регионот Патамадаи во индиската држава Тамил Наду. Прогласена е за географска ознака во 2012–13 година.
1 Опис
Простирките Патамадаи се традиционални простирки исткаени од сламки од сушена трева Кораи во регионот Патамадаи во Јужен Тамил Наду. Тревата е набавена од бреговите на реката Тамирабарани. Таа се потопува во реката една недела за да стане флексибилна. Потоа сувите сламки се бојат со органски бои за да се добијат различна боја. Обоените сламки се вткајуваат во простирки. Тревата апсорбира топлина и се користи за одржување на телото во текот на жешките лета. Порано, простирките се користеле широко во тамилските домови, но побарувачката е намалена во 21 век поради конкуренцијата од пластичните простирки и намалената употреба на простирки. Во 2024 година, само десет семејства се занимаваат со традиционално ткаење простирки.
Кариел

Кариел е мала кожна чанта која што поттекнува од Колумбија. По изглед е слична со торби за седло, но обично оваа чанта ја носат мажи. ''Кариел'' чантите традиционално биле изработувани од сурова кожа или крзно од нутрија и се типични за дел од регионот Антиокија во Колумбија. Чантата е поврзана со културата паиса. ''Кариел'' е дел од фолклорната облека за тој регион и ја користат и модерните бизнисмени низ целата земја.
Се вели дека зборот ''„carriel“'' потекнува од англискиот збор „ ''carry-all'' “, но исто така е веројатно дека потекнува од францускиот ''збор „cartier''“ (чанта).
1 Поврзано
* Ловечка торба
* Торба
Гивех

Гивех или Гивах (|گیوه) е вид рачно изработена чевла што е вообичаено се наоѓа во неколку делови од Иран, особено во руралните и планинските области на покраината Керманшах. Производствени центри на Гивех се покраините Јазд и Керманшах и Арак во Иран. Мариван, особено, е познат во Иран како центар на производство на калаши, а Сенеџан е популарен по производство на аџидех, при што вториот вид добил и симбол на УНЕСКО.
Гивехот е составен од 2 дела: ѓон и горен дел. Ѓонот обично е направен од гума или кожа, а горниот дел е направен од ткаенина создадена со употреба на древна техника позната како налбиндинг која датира од пред плетењето или хеклањето. Пред доаѓањето на гумената индустрија во областа, производителите на гивех користеле 1 вид кожа од див бик за да изработат гивех, а горниот дел бил направен од волнена или памучна налбинирана ткаенина. Повеќето богати луѓе ги носеле. Од доаѓањето на гумената индустрија, луѓето од пониската класа ја користеле гумата како ѓон за гивех.
1 Поврзано
* Галеш
* Налбинг
* Еспадрили
Кинески предмети од бамбус

Изработка на предмети од бамбус е форма на обработка на бамбус и занает во Кина. Оваа техника вклучува манипулирање со бамбус во разни традиционални плетени и ткаени шари за да се создадат разни корисни и декоративни предмети.
1 Историја
Постојат плетени бамбусови предмети со старост до 7000 години, откриени во културните урнатини Хемуду, што сведочаат дека плетењето бамбус е дел од кинеската традиција уште од многу раните периоди на развојот на истата. До периодот на завојуваните држави, техниката значително се подобрила и пронајдени се примери на многу видови бамбусови производи, како што се кутии и чинии. За време на династиите Чјинг и Хан овие техники биле применети за создавање нови видови бамбусови производи како што се простирки и завеси. Значаен пример од овој период би биле моделите на ткаење од бамбус претставени во бронза од кочија пронајдена во мавзолејот на Чјин Ши Хуанг.
До династиите Танг и Сонг, плетењето бамбус се проширило надвор од практичните предмети и на создавање играчки. За време на средниот век на династијата Минг, плетењето на бамбус најчесто се користело за кутии за складирање.
По основањето на Народна Република Кина, владата вложила големи напори да ја поттикне и зачува културната историја и вештината на плетењето бамбус, доделувајќи титули на искусни мајстори на занаетот, како и означувајќи некои региони како признати по нивната долга историја на практикување на уметноста.
Округот Анџи е мошне важен за производството на бамбусови занаети поради големата разновидност и количината на одгледуван бамбус, како и масивната концентрација на историја и експертиза во бамбусовите занаети.
2 Современа Кина
Плетењето бамбус во современа Кина главно се користи за предмети во домаќинството, како што се мебел, чајни сетови, завеси и фенери.
3 Поврзано
* Јапонски предмети од бамбус
* Тајвански предмети од бамбус