procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Тркалезна маса на кралот Артур (легенда)

Тркалезна маса — митска маса на легендарниот британски крал Артур, првпат спомната во ''Романот за Брут'' од 1155 година на Вејс. Во таа витешка поема, се вели дека Артур имал тркалезна маса, така што никој од неговите витези, кога седел на маса, не можел да се чувствува лишен и помалку важен од другите.
1 Историја
Книжевната вредност на Тркалезната маса, особено во романтичните поеми од XIII век и подоцна, лежи во фактот што витезите од дворот на Артур ја користеле како персонификација на нивното колективно јас и симбол на нивното единство.
Во реалниот живот — Тркалезната маса, во многу аспекти, стана — прототип за основање на многу големи витези кои се појавиле во Европа во доцниот среден век. Така, до крајот на 15 век, кога Малори го напишал Le Morte D'Arthur, витештвото станало идентично со големите воени братства, основани со поддршка на моќни феудалци.
Во песната Јосиф од Ариматеја на Роберт де Борон, напишана околу 1200 година — Светиот грал, кој го бара херојот Персивал, е идентификуван како стомна што Христос ја користел за Тајната вечера. Според неа, Јосиф од Ариматеја добил задача да направи маса во спомен на Тајната вечера, но да остави едно место празно, како симбол на местото каде што седел Јуда, Христовиот предавник. На тоа празно место, наречено место на Перилус, никој не седел од страв од сопствената судбина, бидејќи било резервирано исклучиво за херојот што може да го врати светиот грал. Во текот на 13 век, кога темата на светиот грал била целосно интегрирана во легендата за кралот Артур во група приказни од Опус вулгата и Поствулагата, се искристализирало дека тркалезната маса — направена токму за светиот грал, како и празен простор, но го направи волшебникот Мерлин за Утер Пендрагон, таткото на кралот Артур.
Со игра на судбината стана сопственост на кралот Леодегранс од Камелијар, кој му го подарил на својот зет Артур како дел од миразот на неговата ќерка Гиневра. Приемот во Друштвото на тркалезната маса бил резервиран само за најхрабрите, а местото на Перилоус останало празно до појавата на Галахад, храбар витез кој го пронашол светиот грал и донел чудесии во кралството на Артур.
Постои голема сала во градот Винчестер, како единствен остаток од поранешниот замок што започнал да го гради Вилијам I Освојувачот, а бил завршен во 1235 година. Во него се наоѓа допрена на ѕидот — тркалезна маса со пречник од 5,5 метри, наречена Маса на кралот Артур. Направена е кон крајот на XIII или почетокот на XIV век и била обоен во тудорските бои зелена и бела, за време на владеењето на Хенри VIII.
Гиневра

Кралица Гиневра (|Guinevere, |Gwenhwyfar) — легендарна кралица на Камелот и сопруга на кралот Артур, која се споменува во средновековните велшки хроники, како и во англиските и француските епски песни за кралот Артур и витезите на тркалезната маса, кои го сочинуваат британскиот циклус (|Matter of Britain) во англиската и француската средновековна литература.
1 Легенда
Легендата за Артур и Гиневра првпат се споменува во Историја на британските кралеви (|Historia Regum Britanniae) на велшкиот монах Џефри од Монмут (1095-1155), а се разликува во детали во зависност од изворот. Во основа, Гиневра се мажи за кралот Артур од должност, кого го почитува како херој и господар, но бракот останува без деца. Гиневра ја грабнуваат непријателите на кралот и ја спасува најдобриот витез и пријател на Артур, Ланселот. Ослободената кралица се вљубува во Ланселот, кој по долго двоумење помеѓу должноста кон кралот, витешкиот дел и неговите чувства, станува нејзин таен љубовник. Поткажани од непријателите на кралот, љубовниците биле фатени на дело и осудени на смрт, но Артур ги помилувал и двајцата: Ланселот бил протеран, а Гиневра затворена во манастир. Загубата на неговата сопруга и најдобар пријател тешко го погодува Артур, што неговите непријатели го користат за да започнат војна, која завршува со смртта на Артур и падот на Британија.
2 Популарност
Легендата за кралот Артур и Гиневра бил многу популарен мотив во поезијата и литературата, од француските витешки романси од 12 и 13 век, преку Томас Малори и неговиот роман Смртта на Артур (|Le Morte d'Arthur), до современите историски романи на Бернард Корнвел (|The Warlord Chronicles, 1995-1997). Оваа тема е екранизирана многу пати, а кралицата Гиневра ја играле:
* Чери Лунги во филмот Ексакалибур (1981) ,
* Џулија Ормонд во Првиот витез (1995) ,
* Кира Најтли во Кралот Артур (2004) .
Црква „Св. Архангели“ - Мал Карабурун

Свети Архангели (|Παμμεγίστων Ταξιαρχών) — црква во селото Мал Карабурун, Солунско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Новочешминско-каламариската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е изградена во 1818 г. е се наоѓа на јужниот крај на селото. Претставува трикорабна базилика со дрвен покрив, нартекс на запад и женска црква над него. Има полукружна апсида на исток со сопствен покрив. Во северозападниот дел има самостојна куловидна камбанарија.
Во 1986 г. храмот е прогласен за споменик на културата.
1 Поврзано
* Драмска епархија
Убиство на Осман II

Хаиле-и Османије (турски: ''Haile-i Osmaniye'') — име дадено на настанот во кој бил убиен отоманскиот султан Осман II. Станува збор за настан што бил извршен на 20 мај 1622 година од страна на средовечен маж во јаничарскиот корпус. Како резултат на инцидентот, султанот Осман бил убиен и немири избувнале низ целото Отоманско Царство. Овие бунтови биле наречени бунтови на Абаза.
1 Почеток на бунтот
За време на Битката кај Хотин во 1621 година, неповолните борби на војниците го налутиле султанот и го натерале султанот да донесе одлука за укинување на јаничарскиот корпус. Иако султанот најпрвин сакал да оди таму за да го потисне бунтот во Анадолија, Есад Ефенди, тогашниот шеик, рекол дека не е соодветно на султанот да оди за толку едноставен бунт и го обесхрабрил султанот од оваа идеја. Главната цел на султанот била да собере војска од Анадолија. Подоцна султанот се обидел да собере војска со изговор дека ќе оди на аџилак, но и оваа идеја му пропаднала кога јаничарите дознале за ова. Тие од султанот побарале да бидат погубени Хоџа Омер-ефенди и Сулејман-ага, но кога нивните барања не биле прифатени, бунтот започнал.
2 Убиството на Осман
Откако започнал бунтот, тој станал незапирлив. Според едни извори, бунтовниците насилно го киднапирале на султанот. Јаничарите, кои биле надвор од командниот синџир, му ги врзале рацете на султанот, го качиле на бесно магаре и го изложувале на разни навреди и напади, а како последна станица го донеле во занданите на Еди-куле. Еден ден откако султанот бил затворен во ќелија, во ќелијата влегле 9-10 џелати по наредба на големиот везир Кара Давуд-паша. Султанот започнал борба со џелатите и им предизвикал тешкотии во неговата намера. По тековниот судир, Чебеџибаши Осман, познат како Календер Угрусу, го неутрализирал султанот и го убил султанот со ласо што му го ставил околу вратот По смртта на Осман, неговото уво било отсечено и дадено на Халиме Султан и султанот Мустафа I за да се потврди неговата смрт и Мустафа повеќе да нема потреба да се плаши од неговиот внук. Ова било прв пат во отоманската историја еден султан да биде погубен од јаничарите.
3 Последици
Настанот довел до тоа да јаничарите во следните периоди да се мешаат во државните работи. Иако неколку талентирани султани се обиделе да ја поправат оваа ситуација, истите останалњ неуспешни. По овој инцидент јаничарите и другите воени корпуси, вклучително и оние кои не беа виновни биле обвинети поради убиството на еден султан. Следеле погубувања на многу јаничари, спахии и џебеџии во Анадолија поради суровата политика на Абаза-паша и истата ситуација во другите региони била најголем показател дека отоманскиот народ повеќе нема да толерира такво нешто во подоцнежните периоди, бидејќи државниот поредок бил тотално изгубен.
Судирот со јаничарскиот корпус конечно бил завршен во времето на Махмуд II, кој преку неговите реформи успеал да го укине воениот ред.
Постојат многу мислења дека доколку Осман успеел да ги спроведе своите реформи, државата ќе постоела многу подолго, или барем нејзината сила ќе била уште поголема. Загубата на Осман ја прекроила судбината на Отоманското Царство, исто како Шехзаде Мустафа, синот на Сулејман.
Евровизија 2023

Евровизија 2023 ќе биде 67 издание на фестивалот Евровизија. Ќе биде организирано од Европската Радиодифузија и планирано е да биде составено од две полуфиналиња и едно финале во мај 2023 година.
1 Локација
На 2022 издание на Евровизија победник беше Украина и традиционално ќе биде поканета да биде домаќин на овогодинешното издание на евровизија, како што и претходно беше во 2005 и 2017 година. Во екот на Руската инвазија врз Украина, беше шпекулирано дека алтернативно, држава која е дел од „Големата петка“, составена од Франција, Германија, Италија, третопласираната Шпанија и второпласираната Велика Британија, можеби би биле поканети да бидат домаќини на Евровизија 2023 година.
Ако фестивалот биде одржан надвор од Украина, тоа би било прв пат после 1980 година, кога Евровизија не би била одржана во земјата која победила минатата година.
Неофицијално, украинскиот претседател Влодомир Зеленски изјави дека се надева дека овогодинешното издание ќе биде одржано во Мариупол.
Следните држави покажаа интерес да бидат домаќини, во случај Украина да не е во можност:
* Италија - на 15 мај 2022, директорот на Раи 1 изјави дека доколку Украина нема да е во можност да биде домаќин, РАИ би била заинтересирана за да ги преземе обврските за одржување на Евровизија во градот Турин.
* Холандија - еден од организаторите на Евровизија 2021 изјави дека исто така Холандија би можела да биде домаќин на овогодинешното издание на Евровизија.
* Полска - полската национална телевизија изјави дека би се нафатиле да бидат домаќини, доколку тоа од нив било побарано.
* Шпанија - РТВЕ изјави дека ако Украина не е во можност да ја организира Евровозија, би биле подготвени истата да се одржи во Шпанија, во еден од градовите како на пример Мадрид, Барселона, Валенсија, Лас Палмас де Гран Канариа, Мерида итн.
* Шведска - исто така Шведска објави дека би биле заинтересирани во случај да Украина не е во можност.
* Велика Британија - национална телевизија изјави дека би се нафатиле да бидат домаќини, доколку тоа од нив било побарано.
2 Листа на држави кои го потврдиле своето учество
До 15 мај 2022, следните 10 држави го потврдија своето учество за овогодинешната Евровизија:
* Австралија
* Австрија
* Израел
* Кипар
* Полска
* Сан Марино
* Украина
* Финска
* Холандија
* Шпанија
3 Други држави
Право на учество имаат сите членки на Европската радиодифузија која во догледно време ќе испрати покана до сите педесет и шест членки.
3.1 Активни членки на ЕРД
Следните држави учествуваат на Евровизија 2018, со што се очекува да учествуваат и на ова издание на Евровизија.
* Белгија
* Данска
* Италија
* Монако
* Македонија
* Романија
* Хрватска
=
3 Други држави
=* Белорусија
* Косово
* Русија
4 Забелешки и наводи
4.1 Наводи
5 Надворешни страници
*
Матура (филм од 2016)

„Матура“ (романски: ''Bacalaureat'') — романски филм од 2016 година, во режија на Кристијан Мунгиу (Cristian Mungiu), кој е автор и на сценариото. Главните улоги ги играат: Адријан Тициени, Марија Драгуш, Влад Иванов, Лија Бугнар, Малина Мановичи и Рареш Андричи. За овој филм, Мунгиу ја освоил наградата за најдобар режисер на Канскиот филмски фестивал, а исто така бил номиниран и за најдобар сценарист и нјдобар режисер на Европските филмски награди.
1 Синопсис
Ромео Алдеа (го игра Тициени) е лекар кој живее и работи во Трансилванија. Иако живее заедно со сопругата, тие не се во добри односи, зашто тој има љубовница. Неговата ќерка Елиза (ја угра Драгуш) е примена на универзитет во Англија, но претходно мора да ја положи матурата со висока оцена. Меѓутоа, на патот кон училиштето, неа ја напаѓа непознат маж, кој се обидува да ја силува. Таа е во шок од нападот, а освен тоа, повредена ѝ е раката. Татко ѝ ја принудува да се појави на матурскиот испит, но за да биде сигурен дека ќе положи, тој го замолува претседателот на испитната комисија да ѝ напише подобра оцена. Во тоа му помага еден државен службеник, кој пак чека на трансплантација на црниот дроб. Меѓутоа, службеникот се наоѓа под истрага на обвинителството, кое ги прислушува неговите телефонски разговори и така дознава и за незаконската постапка на Ромео. Истовремено, ќерка му дознава за неговата љубовница и Ромео е принуден да се исели од станот. По операцијата, државниот службеник умира, а во последен миг, Ромео дознава дека Елиза не го послушала неговиот совет и регуларно го полагала државниот испит.
Трут

Трутови — најголемите пчели во пчелните колонии. Единствената цел на трутовите во животот е да се парат со матицата и за нив нема друга корисна улога во колонијата. Повеќето трутови умираат пред парење, или затоа што се стари или затоа што работничките ги истуркуваат од гнездото. Неколкуте трутови кои успеваат во парењето со матицата можат да го направат тоа само еднаш бидејќи умираат по парењето. По успешното парење им се откинува половиот орган и трутот паѓа мртов на земја. Трутовите можат да се парат по 16-тиот ден од животот. Кога трутот ќе достигне полова зрелост, ги започнува своите ориентациони кругови во близина на својата кошница. Полово зрелите трутови имаат тенденција да се собираат попладне во рој кој често се нарекува комета заради својот изглед. Таквите роеви можат да содржат од неколку стотици до неколку илјади дронови. Во текот на неговиот живот, трутот оди на 25 такви летови, кои траат приближно 30 минути. Кога почнува постуденото време, на крајот на есента и почетокот на зимата, количината на храна во кошницата станува пооскудна, па работничките ги исфрлаат трутовите и ги оставаат да гладуваат.
1 Поврзано
* Матица
* Пчела работничка
* Пчела
* Западна медоносна пчела
* Медарка
Рендинска крстокуполна црква

Рендинска крстокуполна црква (|Τρουλλαίος ναός της Ρεντίνας) — средновековна црква кај селото Рендина, Лагадинско, Егејска Македонија. Денес е во урнатини.
Црквата е сместена во источниот дел на Рендинската тврдина. Изградена е во времето на династијата Палеолози. Претставува крстокуполен храм со тлоцрт на слободен крст. На влезот на црквата има остатоци од живописан портрет на ктитор од XIV век. Внатре има остатоци од забележителни керамички украси.
1 Поврзано
* Лагадинско-ајватовско-рендинска епархија
Црква „Св. Преображение“ - Негуш

Свето Преображение (|Μεταμόρφωση του Σωτήρος) — црква во градот Негуш, Егејска Македонија. Претставува митрополитска црква на Берско-негушко-камбаниската епархија на Цариградската патријаршија (иако катедрална е „Св. Петар и Павле“ во Бер).
Црквата се ноаѓа во центарот на градот, веднаш до Серфиџиевото училиште во старото маало Пуљана. Изградена е на местото на параклис од 1932 до 1939 г. Во средствата за иградба учествувале негушки иселеници во Бостон, САД.
Градбата претставува крстокуполна базилика со импресивна камбанарија. Иконостасот е мермерен со преносливи икони. Живописувањето на внатрешноста започнало веднаш во 1939 г. од руски зограф, кој за жал во 1940 г. ја напуштил земјата, завршувајќи ги само куполата и апсидата. Во храмот има многу икони од негушкиот зограф Христодулос Матеу.
Во 2002 г. боровете на црковниот плоштад се прогласени за заштитен споменик.
1 Поврзано
* Берско-негушко-камбаниска епархија
Изборно Кнежевство Трир

Изборно Кнежевство Трир (германски: ''Kurfürstentum Trier or Kurtrier'') — германско црковно кнежевство на Светото Римско Царство кое постоело од крајот на 9-ти до почетокот на 19-ти век. Се состоело од поседите на принцот-архиепископ од Трир (''Erzbistum Trier''), кој исто така бил изборен кнез на Царството, заедно со изборниот кнез на Келн и изборниот кнез на Мајнц, меѓу кои вториот се рангирал на прво место.
Главен град на кнежевството бил Трир, а главна резиденција на електорот бил Кобленц од 16 век натаму. Изборното тело било секуларизирано во текот на германското посредување од 1803 година.
Изборно Кнежевство Трир, во својство на надбискуп, управувал и со архиепископијата во Трир, чија територија не одговарала на електоратот.
1 Историја
1.1 Среден век
Трир, како важен главен град на римската провинција ''Аугуста Треверорум'', бил седиште на епископ уште од римско време. Бил подигнат на архиепископски статус за време на владеењето на Карло Велики, чиј тестамент ги споменува епископиите на Мец, Тул и Верден како нејзините суфрагани.
Епископите од Трир веќе биле практично независни територијални магнати за време на династијата Меровинзи. Во 772 година Карло Велики му дал целосен имунитет на епископот Виомад од јурисдикцијата на владејачкиот гроф за сите цркви и манастири, како и за селата и замоците кои припаѓале на црквата Свети Петар во Трир. Во 816 година Лудвиг Побожниот му ги потврдил на архиепископот Хето привилегиите на заштита и имунитет дадени од неговиот татко.
При поделбата на Каролиншкото Царство во Верден во 843 година, Трир му бил даден на Лотар; при поделбата на Лотарингија во Мерсен во 870 година, таа станала дел од источнофранкското кралство, кое се развило во Кралство Германија.
Во 898 година, архиепископот Радбод добил целосен имунитет од сите даноци за целата епископска територија, доделен од Цвентиболд, кој бил природен син на императорот Арнулф од Корушка и кој владеел накратко како крал на Лотарингија. Тој бил под голем притисок од неговите независни благородници и очајно му требало моќен сојузник. Подарокот ја зацементирала позицијата на архиепископите како територијални господари сами по себе. По убиството на Цвентиболд во 900 година, управителите на детето-крал Луј му се додворувале на Радбод од своја страна, давајќи му го округот и градот Трир целосно, дозвола да наметне царини и право на ковачница (исто толку симбол на независна власт како економска алатка). Од дворот на Карло Простиот, тој го добил конечното право на избор на епископ од Трир според поглавјето, без царско мешање.
Ај, Кармела!

„Ај, Кармела!“ (шпански: ''Ay, Carmela!'') — филм од 1990 година, режиран од Карлос Саура (Carlos Saura), кој е автор и на сценариото, заедно со Рафаел Аскона (Rafael Azcona). Филмот е снимен врз основа на истоимената драма на Хосе Санчис Синистера (José Sanchís Sinisterra). Главните улоги ги играат: Кармен Маура (Carmen Maura), Андрес Пахарес (Andrés Pajares) и Габино Диего (Gabino Diego). Филмот ги освоил Европските филмски награди за најдобар филм и за најдобра глумица (Маура), а исто така, ја освоил наградата „Гоја“ во неколку категории: најдобар режисер, најдобра главна женска улога, најдобра машка главна улога, најдобра споредна машка улога, најдобро адаптирано сценарио итн..
0.1 Синопсис
Во текот на Шпанската граѓанска војна, Кармела (ја игра Маура) и Паулино (го игра Пахарес) работат како забавувачи. Заедно со својто нем соработник Густавете (го игра Диего), тие патуваат низ Шпанија настапувајќи пред републиканската војска. Тие се големи патриоти така што запаѓаат во голема опасност кога ги заробуваат војниците на Франко. Сепак, наместо да ги погубат, тие ги присилуваат заробениците да настапат пред монархистичката војска. За да се спасат, забавувачите се принудени да послушаат...
Ран снег во Минхен

„Ран снег во Минхен“ (српскохрватски: ''Rani snijeg u Minhenu'') — филм од 1984 година, режиран од Богдан Жижиќ. Главните улоги ги играат: Драго Гргечиќ, Павле Вуисиќ и Ива Марјановиќ..
1 Синопсис
Пред 16 години, едно двадесетогодишно момче (го игра Гргечиќ) дошло во Минхен заедно со родителите и во меѓувреме навикнал на луѓето и на местото. Меѓутоа, неговиот татко (го игра Вуисиќ) е приврзан кон татковината и во своето родно место гради куќа и автомеханичарска работилница за синот. Момчето има поинакви планови и не сака да ја напушти Германија. Како што се ближи денот на враќањето во татковината, меѓу момчето и таткото доаѓа до голема кавга. Момчето сака да се ожени со својата девојка, која е Германка. Бидејќи таткото не присуствува на венчавката, момчето оди да го побара и го наоѓа мртов во станот каде што извршил самоубиство.
Матична киселина

Матична киселина (10-хидрокси-2-деценоинска киселина) или 10-HDA — биоактивно соединение присутно во матичниот млеч.
Киселината од матичниот млеч се истражува заради неговото фармаколошко дејство. Постојат индикации дека ја промовира неврогенезата на нервните матични/прогениторни клетки (клетки кои имаат способност за диференцијација во неврони, астроцити или олигодендроцити) ''ин витро'' и дека може да биде ефикасен метод за лекување и спречување на невролошки нарушувања.
Покрај тоа, познато е дека матичниот млеч има антитуморно, антибиотско, имуномодулаторно, естрогенско, неврогено дејство, како и дека го модулира внатрешните имунолошки одговори.
1 Поврзано
* 10-хидроксидеканоинска киселина
Сончогледи (филм)

„Сончогледи“ (српски: ''Сунцокрети'') — југословенски филм од 1988 година, во режија на Јован Ранчиќ. Главните улоги ги толкуваат: Драгомир Фелба, Радош Бајиќ, Татјана Бељакова, Олга Одановиќ и Петар Краљ.
1 Синопсис
Осамениот старец Јова, пензиониран чевлар и вдовец, кој е запоставен од синот и снаата, ја запознава тинејџерката Тања која сака да му помогне. Неговата почетна недоверба постепено прераснува во вистинско пријателство. Кога другарите на Тања дознаваат дека таа му помага на дедо Јова, тие се договараат да го направат истото и така создаваат група наречена „Сончогледи“ чија мисија е да им се помогне на старите луѓе.
Трестиклан (национален парк)

Националниот парк Трестиклан (|Tresticklan nationalpark) ― национален парк кој се наоѓа во општина Далс-Ед во северозападниот дел на Далсланд, Шведска, долж границата со Норвешка. „Трестикел“ значи „трозабец“, веројатно упатување на обликот на езерото Стора Трестиклан. Овој национален парк содржи една од ретките преостанати области на стари шуми во јужна Скандинавија. Паркот е основан во 1996 година и има површина од 28,97 км<sup>2</sup>. Највисоката точка на паркот е Орсхејден (276 м надморска височина).
1 Поврзано
* Бротане
* Стора Ле
* Робокен
Пиелјекајсе (национален парк)

Пиелјекајсе ― национален парк во Шведска. Лежи околу 10 км јужно од Јоквик во Општина Арјеплог, Лапонија. Паркот главно се состои од брезова шума.
Паркот го минува планинарската патека Кунгследен, а патеката продолжува во блискиот Природен резерват Винделфјеленс, една од најголемите заштитени подрачја во Европа.
Нора Квил (национален парк)

Нора Квил (шведски: Norra Kvill, буквално ''Северен Квил'') ― мал национален парк (основан во 1927 година) во близина на Вимерби во Округот Калмар, Смоланд, југоисточна Шведска. На неколку километри од паркот се наоѓа Румскулскиот даб, најголемиот даб стежер во Европа со обем од околу 14 м. Се смета дека дабот е стар околу 1000 години.
Кинеска глицинија

Кинеска глицинија''Wisteria sinensis''
Научна класификација
Царство:, Plantae
Колено:, Magnoliophyta
Класа:, Magnoliopsida
Ред:, Fabales
Семејство:, Fabaceae
Подсемејство:, Faboideae
Род:, ''Wisteria''
Врста:, ''W. sinensis''
Биномен назив
''Wisteria sinensis''(Симс) DC.
Кинеска глицинија (|Wisteria sinensis) — листопаден, повеќегодишен ползавец од родот Wisteria, по потекло од Кина, од провинциите Гуангси, Гуејџоу, Хебеj, Хенан, Хубеј, Шенси и Јунан. Иако е ползавец, може да се формира и во облик на дрво, со брановидно стебло и висечки гранки.
3 Галерија
Може да порасне до висина од 20 до 30 метри. Листовите се сјајни, зелени долги 10-30 сантиметри и широки 9-13 сантиметри. Цветовите се бели, виолетови или сини, со 15-20 гроздови во пролет, кои обично цветаат во средината на мај.
2 Одгледување
Иако потекнува од Кина, нашироко се одгледува во САД. Таму била пренесена во 1816 година и набрзо станала едно од најпопуларните градинарски растенија, токму поради нејзините цветови. Меѓутоа, во некои делови на Соединетите Држави почнала неконтролирано да се шири поради поволната клима, слична на онаа во Кина. Еден примерок од Сиера Мадре дава еден и пол милион цветови на гранките кои надминуваат 150 метри во должина за време на цветањето.
3 Галерија
Држилово (Негушко)

Држилово (|Μεταμόρφωση, ''Метаморфоси''; книжевно: ''Μεταμόρφωσις'', ''Метаморфосис''; до 1928 година: ''Δροζέλοβο'', ''Дрозелово'' или ''Ντραζίλοβο'', ''Δραζίλοβο'', ''Дразилово'') — село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Негуш, во Централна Македонија, Грција.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 13 километри северозападно од градот Негуш, на надморска височина од 950 метри.
Сместено е во североисточните пазувите на планината Каракамен, оддалечено е 4 километри од селото Голема Река.
2 Историја
До почетокот на век, Држилово било богато село. Држилово е познато историско село по своето масовно учество во Негушкото востание во 1822 година, кога потполно настрадало, а неговите жители кои успеале да се спасат се раселиле во источна Македонија, во Пиринска Македонија, во Солун и на други места. Од тука потекнува и семејството Држиловци, познати по својата македонска печатница во Солун. Било уништено од Мехмед Емин-паша. 40 држиловци, заедно со 25 теовчани, го обезбедиле префрлањето на жените и децата од Негуш.
По Негушкото востание, селото не било обновено и само повремено се користело од влашките сточарски семејства, но не било населено сè до 1924 година, кога тука биле населени грчки бегалци од Понд.
Во 1928 година, името на селото било променето во Метаморфосис (''Μεταμόρφωση'').
Повторно се распаднало за време на Граѓанската војна (зимата 1947 г.), а неговите жители се преселиле во градот Негуш, но продолжиле да ги користат своите имоти.
3 Стопанство
Селаните, како и иселениците кои повремено го посетуваат, главно ги користат своите имоти за ситно земјоделство.
Денес, во Држилово работи голема фарма „Дразилово“ за одгледување на свињи.
4 Население
Обновеното село, првпат се појавува во пописот од 1928 година, како чиста бегалска населба, кога бројот на жители изнесувал 57, а во 1940 година 115 жители. По Граѓанската војна, селото повторно се распаднало и само повремено е посетувано од страна на некогашните жители, кои се преселиле во градот Негуш. Бидејќи селото не било обновено, во подоцнежните пописи било забележано како населба без жители, но во последните години некои од нив започнале да се враќаат и да го обновуваат. Во пописот од 1991 година биле забележани 71 жител.
Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 7 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 9 жители.
5 Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Негуш со седиште во истоимениот град, која припаѓа на поголемата општина Негуш, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Голема Река, во кој покрај селото Држилово влегуваат и селата Голема Река и Куцуфљани.
6 Личности
;Родени во Држилово
* Иван Хаџилазаров — солунски трговец
* Кирјак Држилов (?-1877) — писател и просветен деец
* Константин Држилов (?-1890) — писател и просветен деец
;Други
* Георги Динков (1839-1876) — просветен деец, син на Константин Држилов
* Периклис Хаџилазару (1857-1917) — политичар
* Славка Динкова (1848-1878) — просветна работничка
7 Наводи
Нидерланген

Нидерланген (|Niederlangen) — општина во округот Емсланд, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
1 Географија
1.1 Местоположба
Нидерланген се наоѓа помеѓу градовите Папенбург и Мепен на реката Емс.
1.2 Соседни општини
Нидерланген се граничи на север со општината Зуструм, на исток со општините Фрезенбург и Латен, на југ со општината Оберланген и на запад со градот Харен.
1.3 Општински единици
Општината Нидерланген се состои од следниве места:
* Нидерланген
* Нидерланген-Зидлунг
Фрезенбург

Фрезенбург (|Fresenburg) — општина во округот Емсланд, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
1 Географија
1.1 Местоположба
Фрезенбург се наоѓа на Емс и на Каналот Дортмунд-Емс, помеѓу градовите Папенбург и Мепен.
1.2 Соседни општини
Фрезенбург се граничи на север со општината Клузе во општинската заедница Дерпен, на исток со општината Ренкенберге, на југ со општините Латен и Нидерланген, а на запад со општината Зуструм.
1.3 Општински единици
Општината Фрезенбург се состои од следниве места:
* Фрезенбург
* Дите
* Мелструп
Шехзаде Сулејман (син на Ахмед I)

Шехзаде Сулејман (османлиски турски:سليمان شهزاده; роден во во Цариград – починал на година во Цариград) — отомански принц, син на султанот Ахмед I и неговата сопруга Ќосем султан. Тој неговата сопруга Ќосем Султан. Тој бил брат на Мурад IV и Ибрахим, а полубрат на Осман II.
1 Живот
Шехзаде Сулејман е роден во 1613 година во палатата Топкапи како дете на Ахмед I и Ќосем Султан како нивен втор најстар син. По раната смрт на неговиот татко во 1617 година, тој и неговите браќа и сестри биле протерани во Старата палата (Ески-сарај).
По доаѓањето на Мурад во 1623 година на престолот, Сулејман бил затворен во Кафез.
2 Смрт
Во 1635 година, Сулејман и неговиот полубрат Бајазит биле погубени за време на прославите за победата во Османлиско-персиската војна. Наредбите биле извршени од Мурад IV, причината за погубувањето на Сулејман е непозната. Најверојатно бил фаворизиран за престолот од противниците и ривалите на Мурад кои сакале да го соборат, или едноставно суровоста што го проголтала Мурад.
По неговата смрт, тој бил погребан во мавзолејот на неговиот татко Ахмед I во Сината џамија.
Црква „Св. Илија“ - Негуш

Свети Илија (|Ιερός Ναός Προφήτη Ηλία) — црква во градот Негуш, Егејска Македонија. Влегува во состав на Берско-негушко-камбаниската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата се наоѓа на истоимениот рид Свети Илија (350 м) веднаш северозападно од градот. Изградена е во 1936 г. на местото на постар храм со прилози од граѓаните. Зафаќа површина од 180 м<sup>2</sup> и нема особен архитектонски стил. Подоцна е доградена припрата. Ѕидовите се од камен, дебели 80 см. Иконостасот е обичен, со мали преносливи икони. Некои од нив веројатно се дело на негушкиот зограф Хасјурас.
1 Поврзано
* Берско-негушко-камбаниска епархија
Црква „Св. Димитриј“ - Негуш

Свети Димитриј (|Ιερός Ναός Αγίου Δημητρίου) — црква во градот Негуш, Егејска Македонија. Влегува во состав на Берско-негушко-камбаниската епархија на Цариградската патријаршија. Претставува еден од парохиските храмови во Негуш.
Црквата е сместена во горниот западен дел на градот, близу плоштадот „Камена“ и срушената џамија. На местото на храмот имало црква уништена за време на Негушкото востание во 1822 г. При обновата на градот, на нејзино место е изграден мал храм. Во 1922 г. во оваа парохија се доселиле Грци од Мала Азија. Во 1996 г. малата црква е урната и на нејзино место е изграден сегашниот голем храм, по проект на архитектот Павлос Кирјакос. Изградбата чинела 15 милиони драхми, собрани од прилози на верниците.
Во храмот има две големи икони на Свети Димитрија Солунски, од кои едната датира од XVIII век. За вредни се сметаат и иконите на Свети Јован Богослов од XVII век и Свети Василиј од XVIII век, донесени од малоазиските доселеници.
1 Поврзано
* Берско-негушко-камбаниска епархија
Црква „Св. Троица“ - Негуш

Света Троица (|Ιερός Ναός Αγίας Τριάδας) — црква во градот Негуш, Егејска Македонија. Влегува во состав на Берско-негушко-камбаниската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата се наоѓа во маалото Батани, на десниот брег на реката Арапица. Во близина паркчето и црквата „Св. Благовештение“. Храмот има површина од 50 м<sup>2</sup> и опкружен е со мало двор со дрва, во кој стои камбанарија. Внатре има мошне убав бел иконостас со вградени преносливи икони. Покривот ќерамиден, а таванот е дрвен.
1 Поврзано
* Берско-негушко-камбаниска епархија
Црква „Св. Никола“ - Негуш

Свети Никола (|Ιερός Ναός Αγίου Νικολάου) — црква во градот Негуш, Егејска Македонија. Влегува во состав на Берско-негушко-камбаниската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата се наоѓа во истоимениот парк во истоимената приградска населба Свети Никола. Сместена е во пазувите на Каракамен југозападно од Негуш, близу изворите на Арапица. Храмот е изграден во 1912 г. врз урнатините на црква изгорена од Али-паша Јанински во 1791 г. Завршен е за помалку од две години од месни мајстори, а со средства на негушани. Надвлезниот ктиторски натпис го спомнува името на Христос Каридас. Според преданието, на еден ага му се јавик Свети Никола и му рекол дека болната жена ќе му оздрави ако дозволи изградба на храм посветен нему.
Градбата претставува мала базилика со дрвен покрив и нартекс на запад одвоен со четири столбови. Пред опожарувањето можно е да имал монашки конак. Живописувањето е изведено во 1956 г. од негушкиот зограф Такис Хасјурас. Во наосот лево се претставени сцени од животот на Свети Никола, а десно се апостолите Петар и Павле. Таванот исто така е насликан. Во 1982 г. фреските се обновени. Иконостасот е од резбано дрво, и иконите на него се дело на негушкиот зограф Христодулос Матеу.
1 Поврзано
* Берско-негушко-камбаниска епархија
Црква „Сите Светители“ - Негуш

Сите Светители (|Ιερός Ναός Αγίων Πάντων) — црква во градот Негуш, Егејска Македонија. Влегува во состав на Берско-негушко-камбаниската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е мал храм на брегот на реката Арапица под месноста Жертвено Место. Граден е од 1974 до 1977 г. во стар стил. Градбата претставува базилика со купола и зафаќа површина од околу 100 м<sup>2</sup>. Проектот е дело на архитектот Танасис Фотиадис, а внатрешноста ја живописал Манолис Параскевас. Иконостасот е дрвен и позлатен. Надвор од храмот има лековит извор.
1 Поврзано
* Берско-негушко-камбаниска епархија
Црква „Св. Теофан“ - Негуш

Свети Теофан (|Ιερός Ναός Οσίου Θεοφάνη) — црква во градот Негуш, Егејска Македонија. Влегува во состав на Берско-негушко-камбаниската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата се наоѓа во маалото Алонија, во дворот на III училиште (Галакиево училиште).
Првобитната градба е подигната во османлиско време и во подрумот, кој е зачуван до денес, имало скривница и тајно улилиште. Обновена е со пари подарени од Григориос (Галакис) Лонгос и целото негово семејство. Црквата е посветена на Теофан Нови Светогорски, покровител на Негуш. Изградена е за три месеца од 1965 до 1966 г. Трошокот на изградба изнесувал 35.000 драхми, собрани од верниците и од лотарии.
Градбата претставува обична засводена базилика со површина од околу 50 м<sup>2</sup>.
1 Поврзано
* Берско-негушко-камбаниска епархија
Црква „Св. Јован Богослов“ - Негуш

Свети Јован Богослов (|Ιερός Ναός Αγίου Ιωάννου Θεολόγου) — црква во градот Негуш, Егејска Македонија. Влегува во состав на Берско-негушко-камбаниската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е сместена на истоимениот рид јужно од градот. Изградена е од 1822 до 1830 г. од месното население на местото на постар храм по завршетокот на Негушкото востание. Првично била параклис на „Св. Преображение“. Низ годините претрпела интервенции и додавки, претежно на покривот.
Градбата претставува трикорабна базилика без купола и површина од 200 м<sup>2</sup>. Средишниот кораб е подигнат. Храмот нема живопис, но има вредни икони како таа на Свети Јован Богослов и Пресвета Богородица Поширока од небесата, дела на негушките зографи Христодулос Матеу и Апостолос Хасјурас. Иконостасот е дрвен, резбан и со мали икони.
1 Поврзано
* Берско-негушко-камбаниска епархија
Црква „Св. Мина“ - Негуш

Свети Мина (|Ιερός Ναός Αγίου Μηνά) — црква во градот Негуш, Егејска Македонија. Влегува во состав на Берско-негушко-камбаниската епархија на Цариградската патријаршија. Претставува еден од парохиските храмови во Негуш.
Црквата се наоѓа во градскиот центар на местото на стар храм. Овој храм бил уништен на 18 август 1947 г. за време на Граѓанската војна. Изградбата на новата црква траела од 1952 до 1972 г. Дело е на архитектите Д. Калицанцис, К. Ставринос и К. Хамилоторис. Чинела 15 милиона драхми, обезбедени од прилози на верниците. Црквата е отворена во 1981 г. со прв свештеник Јорданис Хаѕистилис.
Храмот зафаќа површина од околу 500 м<sup>2</sup> и претставува крстокуполен храм во византиски стил. Живописувањето е почнато во 1989 г. од зографите Ан. Ламлброс, Ст. Господинис и К. Деспудис. Фреските исто така се во византиски стил. Иконостасот дрвен, изрезбан во 1976 г. Иконите се современи, иако се изведени во преродбенички стил.
Во сутеренот на храмот има културен центар.
1 Поврзано
* Берско-негушко-камбаниска епархија
Црква „Св. Јован Претеча Надворешен“ - Негуш

Свети Јован Претеча Надворешен (|Τιμίου Προδρόμου, Έξω Πρόδρομος) — црква кај градот Негуш, Егејска Македонија. Влегува во состав на Берско-негушко-камбаниската епархија на Цариградската патријаршија.
1 Местоположба
Храмот се наоѓа во месноста Кукули на 6 км од Негуш, по патот за с. Голема Река.
2 Историја
Црквата првобитно била манастирска. Манастирот е основан во VII век, но уништуван на повеќе наврати. Еден документ говори за негово преосновање во 1785 г. За време на Негушкото востание во 1822 г. манастирот е разурнат од турската војска. Црквата е обновена, но настрадала во 1842 г. е уништена во пожар. Во 1844 г. е повторно обновена со помош на жителите на Воден и околните села. Натписот гласи:
За време на Грчката вооружена пропаганда во Македонија, манастирот служел како база на андартските чети, обезбедувајќи залихи и засолниште на андартите од цело Воденско. Затоа, на 14 јуни 1905 г. македонските чети направиле неуспешен обид да го запалат. На 26 јули 1905 г. македонските четници ги убиле монасите и опожариле дел од конаците. Манастирот е обновен, но во мај 1906 г. македонските чети повторно го изгореле. По обновата во 1912 – 1913 г. работел како парохиски манастир.
На пописот од 1928 г. манастирот имал 1 калуѓер, а на пописот од 1940 г. се забележани 4 калуѓери.
Во 1942 – 1943 г. манастирот повторно настрадал при пресметка на партизаните од ЕЛАС со окупаторските сили. За време на окупацијата, моштите од манастирот се префрлени во Воден. Востановен е како женски манастир на 29 септември 1995 г.
На 2 октомври 1985 г. црквата е прогласена за заштитен споменик.
3 Архитектура
Храмот има две градежни фази — во првата е главниот наос, а во втората се нартексот и женската црква. Точните години не можат да се утврдат поради честите опожарувања и обнови. Градбата претставува трикорабна правоаголна сводеста базилика со три куполи над средниот кораб. Храмот има димензии 18,08 × 9,70 м. На запад има нартекс, а на исток има полукружна апсида украсена со слепи лакови. При изградбата се користени мермерни антички фрагменти (сполии).
4 Живопис
Иконостасот е обичен, триделен и има осум големи царски икони во ист стил, датирани во 1844 г. Авторите се Ѓорѓи Зограф Воденски (''Γιώργι ζωγράφου Βοδενότις''), Ѓорѓи Бојаџи (''Γεώργιος Βογιατζής'') и веројатно монасите-зографи Димитар и Данаил. Иконите немаат голема уметничка вредност.
5 Поврзано
* Берско-негушко-камбаниска епархија
Црква „Св. Петка“ - Негуш

Света Петка (|Ιερός Ναός Αγίας Παρασκευής) — црква во градот Негуш, Егејска Македонија. Влегува во состав на Берско-негушко-камбаниската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е сместена во истоименото маало во северниот дел на градот. Изградена е од месен камен. Подоцна е проширена со доградување на нартекс. Во храмот се чува чудотворната икона на Света Петка, која ја посетуваат стотици верници на црковнот празник (26 јули).
1 Поврзано
* Берско-негушко-камбаниска епархија
Оди, Куче. Оди!

Оди, Куче. Оди! (|Go, Dog. Go!) — книга за деца на американскиот писател П. Д. Истман од 1961 година.
Во 2021 година билa снименa серија за ''Оди, Куче. Оди!'' во Соединети Држави и Канада, во режија на Ендру Данкан и Киран Шангера.
Оберланген

Оберланген (|Oberlangen) — општина во округот Емсланд, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
1 Географија
1.1 Местоположба
Оберланген се наоѓа помеѓу градовите Папенбург и Мепен на реката Емс.
1.2 Соседни општини
Оберланген се граничи на север со општината Нидерланген и понатаму со Латен, додека на југ со градот Харен.
2 Историја
Во селото се наоѓал воен камп. Денес, постојат масовни гробници на советски затвореници, како и поединечни гробови на полски и италијански затвореници.
Црква „Св. Преображение Надворешно“ - Негуш

Свето Преображение Надворешно (|Μεταμόρφωση του Σωτήρος, έξω Αγιος Σωτήρας) — црква кај градот Негуш, Егејска Македонија. Влегува во состав на Берско-негушко-камбаниската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата се наоѓа на неколку километри југозападно оД градаот, по патот за Долно Шел. Сместена е на надморска височина од 600 м во пазувите на Каракамен. Во минатото била црква на манастир кој повеќепати бил рушен од Турците. Обновена е во 1906 г.
Градбата претставува камена трикорабна базилика без купола.
Во храмот има две фрески на негушкиот зограф Димитрис (Такис) Скупер (1990), сместени крај влезот. Иконите на иконостасот и Христос Седржител се дело на негушкиот зограф Христодулос Матеу. Има и дела на зографот Такис Хасјурас, како и на непознати постари зографи.
1 Поврзано
* Берско-негушко-камбаниска епархија
Ренкенберге

Ренкенберге (|Renkenberge) — општина во округот Емсланд, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
1 Географија
1.1 Местоположба
Ренкенберге се наоѓа помеѓу градовите Папенбург и Мепен на еден страничен канал на блискиот канал Дортмунд-Емс.
1.2 Соседни општини
Ренкенберге се граничи на север со општините Клузе и Випинген во општинската заедница Дерпен, на исток со општините Верпело и Зегел во општинската заедница Зегел, на југ со општините Латен и Латен-Ван и на запад со општините Фрезенбург и Зуструм.
1.3 Општински единици
Општината се состои од местата Ренкенберге, Гутсхоф и Мелструп-Зидлунг.
Црква „Св. Јован Претеча Внатрешен“ - Негуш

Свети Јован Претеча Внатрешен (|Τιμίου Προδρόμου, Μέσα Πρόδρομος) — црква кај градот Негуш, Егејска Македонија. Влегува во состав на Берско-негушко-камбаниската епархија на Цариградската патријаршија.
1 Историја
Храмот е сместен во градскиот центар, близу Лапевата гимназија и до црквата „Св. Мина“. Изградена е во 1715 г. според подоцна ставен натпис. Точниот датум е непознат, но внатре има голем број преносливи икони од пред 1815 г. Ова е единствената црква која опстоила во Негушкото востание од 1822 г. и во неа се криеле жените и децата. Била метох на манастираот „Св. Јован Претеча Надворешен“, во составот на Воденската митрополија. Во 1878 г. граѓани на Негуш на чело со митрополитот Прокопиј Берски насила го зазеле храмот. Сепак, црквата официјално останала во рамките на Воденската митрополија сè до 1950 година. Оттогаш, па до 1972 г. била парохиски храм, а потоа станала параклис на „Св. Мина“.
2 Архитектура
Градбата претставува трикорабна базилика со нартекс и отворен трем на западната и јужната страна. На исток завршува со тристрана апсида украсена со слепи лакови. Има големина од 12,5 × 18,0 м, а површината со некои проширувања изнесува околу 250 м<sup>2</sup>. Нартексот има облик на буквата Г и ширина од 4 м. На запад има женска црква, до која се стасува по дрвено скалиште од пронаосот. Покривот е двоводен, со ќерамиди. Ѕидаријата е напарвена од варовник и има ширина од 1 м.
3 Внатрешност
Амвонот е резбан и насликан, а владичкиот престол исто така резбан. Иконостасот е дрвен. Иконите на иконостасот се од различни зографи и во разни стилови. Целиот иконостас завршува со резбано распетие и четири ангели, а по страните има две икони на Пресвета Богородица и на Свети Јован Богослов. Под чесната трпеза има резбан кивор. Единствената фреска во храмот е претставата на Воскресението во проскомидијата, која датира од XIX век. Таванот на наосот е украсен. Многу од преносливите икони се од XIX век. На левиот страничен влез на олтарот има икона на Архангел Михаил со потписот на Хаѕинотас и датумот 1906. На десниот страничен влез е иконата на Христос Добриот Пастир, дело на негушкиот зограф Христодулос Матеу од 1925 г. На јужниот ѕид има слика платно од 1853 г. со натпис ''ΧΓλιγόριος Ιωάννου, Προσκυνητής του Παναγίου και ζωοδόχου Τάφου''.
На 2 октомври 1985 г. црквата е прогласена за заштитен споменик.
4 Поврзано
* Берско-негушко-камбаниска епархија
Итоја

Итоја (јапонски: 伊東屋; латинизирано: Itoya, стилизирано како ITO-YA) ― јапонска марка за канцелариски материјал основана во 1904 година (Меиџи 37) во Гинза, Токио. Нејзината подружница во Соединетите Држави, ITOYA of America, Ltd., била основана во 1976 година. Неговата првична местоположба била уништена во земјотресот во Големиот кантски земјотрес во 1923 година. Подружницата на брендот Itoya Topdrawer има продавници за малопродажба во Јапонија и Соединетите Држави.
Шихо Јошимура

Шихо Јошимура (декември 13, 1989) е јапонска одбојкарка. Таа играла за Агео Медикс во Петтата премиер лига.
1 Биографија и кариера
Јошимура била родена во градот Исехара, префектурата Канагава. Во трета година од основно училиште, таа почнала да игра одбојка под влијание на нејзината сестра. Во средното училиште Кавасаки Тачибана, таа била активна во Сагата Интер Хај од 2007 година (најдобри 4).
Во 2008 година, кога Јошимура влегла во Универзитетот Токаи, таа им се придружила на Акари Оми и Канаме Јамагучи како квартетни асови на првата година за да го освои второто место во втората лига во пролетта истата година.
Во јули 2011 година, Јошимура била избрана за претставник на 26-тата Универзијада. Во декември истата година, станала движечка сила на победата во Сејапонското меѓуфакултативно одбојкарско првенство и ја освои Наградата за најдобар поентер. Во декември 2011 година, било одлучено членството на Агео Медикс во Петтата лига.
Во Петтата Челинџ лигата 2012/13, Јошимура дала значаен придонес во втората победа на тимот како напаѓач и ја освоила Наградата за најдобар новодојден. Во 2013 година Јошимура била претставник на Летната универзијада.
Во јуни 2016 година, Агео Медикс ја објавиле оставката на Јошимура.
2 Тимови
* Средно училиште Кавасаки Тачибана
* Универзитет Токај (2008–2012)
* Агео Медикс (2012–2016)
Црква „Сретение Господово“ - Негуш

Сретение Господово (|Ιερός Ναός Υπαπαντή του Χριστού) — црква во градот Негуш, Егејска Македонија. Влегува во состав на Берско-негушко-камбаниската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е сместена на левиот брег на Арапица во горниот дел на градот. Изградена е во 1894 г. со ктиторството на Димитриос Д. Лонгос.
Според месното предание, пред османлиското освојување, на ова место имало мал манастир „Сретение Господово“ со мала црква и конаци. Олтарот во храмот е од антички столб со жлебови, што зборува за постоењето на постара црква и антички храм. Од истиот храм веројатно се и двете мермерни осонови од римско време, како и неколкуте мермерни барабани од столбови. На еден од нив, поставен во нартексот на црквата, има стар мелнички камен.
Градбата претставува еднокорабен храм со сводест таван и мала женска црква. Направен е од месен камен, а јужниот ѕид има потпорни столбови. Северният влез е на седум скалила од теренот, а западният на пет.
Внатре живопис има само во олтарниот простор — во конхата на апсидата е Пресвета Богородица Поширока од небесата, а во конхата на жртвеникот е Молитвата на Христос. Иконостасот е обичен и освен царските двери има уште еден влез лево. Трите икони на иконостасот и една на северниот ѕид се дело на мајсторот Митакос Хаѕистаматис од погрченото солунско село Кулакија. Иконите се сликани во Солун — оние на Христос и на Богородица се од 1890 г., а оние на Свети Јован Претеча и на Благовештението се изработени во 1891 г. Иконата на Сретението Господово е дело на негушкиот зограф Христодулос Матеу од 1885 г. Една помала икона е потпишана ''Димитар Е. од Самарина 20 март...'' (''Δημητρίου Ε. εκ Σαμαρίνης στις 20 Μαρτίου...''). Друга помала икона е опкована со сребро го носи со датумот на посребрување 1 април 1894 г. Многу од иконите се подарени од негушани.
1 Поврзано
* Берско-негушко-камбаниска епархија
Хата Шузо

Хата Шузо (八太 舟三, 1886-1934) ― јапонски анархист, основач на школата на мислата „чист анархизам“. Тој е роден во паланката Цу во префектурата Мие, и ги загубил неговите родител како дете. Тој бил водечка фигура на анархистичкото движење во Јапонија. Тој не само што ги преведол делата на еминентни анархистички европски мислители, тој исто така ги напреднал нивните теории. Тој бил силен противник на капитализмот и синдикализмот.
Запаи

Запаи (雑俳) ― облик на јапонска поезија со зачеток во хаикаито. Поврзано е со, но изделено е од, хаику и сенрју. Ли Гурга го дефинира запаито како облик на поезија која „ги вклучува сите видови на поеми од седумнаест слога кои немаат соодветна формални или технички особености на хаику.“ Друштвото Хаику на Америка го споменува запаито истовремено дефинирајќи слични облици низ нивните коментари кои подоцна биле побиени од Ричард Гилберт и Шинџуку Ролингстоун.