procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Симеон Иванов - Канго

Симеон Иванов - Канго (познат и само како Канго; 2 ноември 1951, Кочани - 26 март 2018) — македонски рок - музичар и гитарист, поет, сликар и основач на културното движење „Мактеон“ кое го промовирал македонскиот народ, култура, јазик, а особено античко-македонското наследство на денешниот македонски народ. Канго бил познат по својот необичен стил налик на легендарниот гитарист Џими Хендрикс.
1 Животопис
Симеон Иванов е роден во Кочани на 2 ноември 1951 година, каде што го завршил основното и средното образование. Дипломирал на правниот факултет во Скопје. Симеон Иванов - Канго бил оженет и татко на три деца. Починал по тешко боледување од канцер, на 26 март 2018 година.
2 Творештво
2.1 Музика
Канго почнал да се занимава со рок-музиката во раната младост, а во 2005 година го прославил 40-годишниот јубилеј со концерт во Домот на АРМ во Скопје. Во неговата долга музичка кариера, свирел заедно со скоро сите музичари од неговиот град и пошироката околина. Канго бил гитарист, текстописец, аранжер, композитор и продуцент на неговата истоимена група, која работела во формацијата: гитара/вокал, бас гитара и тапани. Исто така, над 20 години, Канго бил сопственик на училиште за рок-музика каде го предавал своето искуство на помладите генерации.
Има издадено седум музички албуми: „Воскреснување“ (1991), „Вознесување“ (1994), „Реинкарнација“ (1995) - албум со преработки на песни на легендарниот гитарист Џими Хендрикс, „Вдахновение“ (1996), „Проповеди“ (1997), „Проповеди“ (1998) - компилација на најдобрите песни на Канго по повод 35-годишнината од неговата кариера, и „Откровение“ (2007). Покрај многуте концерти во Македонија, Канго настапил на Заечарската гитаријада во 1994 и 2001 година, а има одржано концерти во Нови Сад и во Белград (2004), како и во Виена (2004).
2.2 Поезија
Канго е автор на четири збирки поезија:
* „Воскреснување“ (1988),
* „Вознесување“ (1989),
* „Вдахновение“ (1990),
* Поемата „Распетие“ (1997).
2.3 Мактеон
Со своето движење „Мактеон“, Канго организирал повеќе македонски космополитски средби, како и чествувања по повод раѓањето на Александар Македонски на наоѓалиштето Горно Гратче, на планината Осогово, во близината на Кочани.
Дејвид Ливингстон

Дејвид Ливингстон ( - ), бил шкотски доктор, мисионар и истражувач на Африка. Во периодот од 1841 до 1873 година, открил и испитал пространи области на јужна, источна и централна Африка и најмногу придонел за нејзиното истражување.
Прв ја истражил, од 1849, пустината Калахари и басенот на реката Замбези и ги открил Викторините водопади, а потоа езерото Њаса (Малави). Во 1867 го открил и извориштето на реката Конго. Според него се именувани и Ливингстоновите Водопади во долниот тек на реката Конго, помеѓу градовите Матади и Киншасе во источен Конго.
Во последните години од неговиот живот, додека ја истражувал источна Африка, долго му се изгубил секој траг од неговите експедиции, па така во 1871 експедицијата на Хенри Мортон Стенли, го пронашла на источниот брег на езерото Тангањика, на пат кон извориштето на реката Нил.
Починал на 1 мај 1873 како најголем британски истражувач погребан е во Вестминстерската опатија во Лондон.Тој бил познат како најпознат истражувач на Африка,и затоа близу Викториините Водопади има споменик во негова чест.
Вилијам Хершел

Вилијам Хершел ( — ) — англиски астроном од германско потекло. Ја има откриено седмата голема планета во Сончевиот Систем која го доби името Уран. Ги открил и двата од петте познати месечини на Уран и на Сатурн.
Макс Регер

Макс Регер ( - ), германски композитор, пијанист и музички педагог, претставник на доцниот романтизам.
1 Живот
Роден е во Бранд, Кралство Баварија. Студирал музика во Минхен и Висбаден со Хуго Рајман. Од 1907 тој работи во Лајпциг, каде што бил директор на универзитетот до 1908 и професор по компонирање на конверзаториумот сè до неговата смрт.
Сикизам

Сикизмот се темели на вербата во еден бог и на циклусот на повторно раѓање. Бог е вечниот гуру, кој им дава вдахновение на сите верски учители.
Симболот на Сикизмот е канда односно цртеж на оружје.
Основата на Сикизмот се гледа во три погледа:
''- Бог се наоѓа во сите предмети''
- ''Сите луѓе ќе бидат повторно родени''
- ''Сите луѓе се еднакви во очите на Бог''
1 Потекло
Сикизмот настанал во Пенџаб, во северна Индија и Пакистан околу 1500 години п.н.е. Денеска сикизмот е проширен во Велика Британија и Северна Америка. Сиките веруваат дека Бог е во секого. Гуруто Нанак ја истакнувал важноста на медитацијата за јакнење на чувството на божјата присутност во поединецот. Сиките во медитација често употребуваат бројаници.
Сикизам доаѓа од зборот Сикх што значи „ученик“.
2 Основач
Основач на сикизмот е Гуру Нанак. Тој е роден 1469 година во Пенџаб. Како триесетгодишник се свртел кон религијата и го основал сикизмот. По ова, го наследиле и уште девет гуруи.
3 Празници
Баисаки - ''Нова година и создавање на Калсата''
Дивали - '' Ослободување на гуруто Харгобинд, шестиот гуру од затвор''
Гуру Нанак - ''Раѓање на основачот''
4 Пет К
Кеш - ''непотстрижена коса која мажот ја носи под турбанот''
Кара - ''метална белезица''
Канга - чешел
Кирпан - ''нож''
Кача - ''кратки панталони кои се носат под фустанот''
Роберт Фултон

Роберт Фултон ( - ), северноамерикански инженер и пронаоѓач. Ја конструира првата машина за предење лен, во 1807 година го изгради првиот употреблив пароброд „Клермонт“, кој заплови по реката Хадсон кај Њујорк, а е творец и на првиот брод на пареа.Исто така фултон бил и голем женкар тој бил оженет со Марија и имал син Асан ,а потоа се преженил со Елеонора со која имал два сина и една ќерка но тука тој не завршил кога имал 67 години тој и направил дете на Елена.
Џоан Крафорд

Џоан Крафорд (|Joan Crawford) ( - ) била американска глумица. Џоан ја започнува својата кариера како танчерка на Бродвеј, а подоцна се посветува и на филмовите. Родено име и е
Лусил Феј Лесер но таа решила да го змени во Џоан Крафорд.
Џузепе Мацини

Џузепе Мацини (Џенова, - ), италијански револуционер и демократ.
Во 1831 година во Марсеј го основа револуционерното здружение „Млада Италија“. Учествуваше во борбите за обединување на својата земја и до крајот остана верен на републиканските начела, протестирајќи против обединувањето на Италија врз монархистички основи.
Спиро Прилепчански

Спиро Прилепчански (, - , ), долгогодишен новинар и уредник на неделниот енигматски забавник на „Нова Македонија“, доајен на енигматиката во Македонија, уредник и издавач на првото енигматско списание на македонски јазик, "Џебна крстословка", чиј прв број се појави во Штип, на 1.05.1966 година.
Ајртон Сена

Ајртон Сена да Силва (|Ayrton Senna da Silva) (, - , ) бил бразилски возач на тркачки автомобили, еден од најголемите возачи на автомобилското натпреварување во светот на „Формула 1“. Бил трикратен првак (1988, 1990 и 1991 година). Победил во 41 трка, освоил 65 пол позиции и имал 19 најдобри кругови. Посебно е познат по добрите возења по дождливо време поради што го има добиено и прекарот ''дождовниот човек''.
Загинал за време на трката во Имола, Италија.
Едвард Џенер

Едвард Џенер ( - ), англиски лекар, пронаоѓач на вакцината против големи сипаници. Дошол до сознание дека луѓето заразени со „кравјите сипаници“ не добиваат големи сипаници ниту за време на епидемијата и по две децении работење, во 1796 година ја пронашол вакцината која набрзо ширум светот е прифатена како заштита од смртоносните големи сипаници.
Тома Аквински

Свети Тома Аквински (латински: ''Thomas Aquinas'', италијански: ''Tommaso d'Aquino''; 1225 — 7 март 1274) — италијански христијански теолог, философ и свештеник, светец на Католичката црква. Тој се смета за еден од најголемите католички теолози во историјата и за еден од триесет и трите доктори на Католичката црква.
1 Животопис
Тома Аквински најверојатно е роден во замокот Рокасека кај Аквино, Италија. бил воспитан во опатијата на монасите-бенедиктинци во Монтекасино, Италија. Се замонашил во 1248 година. Учел во Париз каде постигнaл голем успех и бил наречен ''Doctor universalis'' и ''Doctor angelicus''. Од 1248 до 1252 година бил студент на св. Алберт Велики во Келн. Предавал повторно во Париз од 1256 до 1259, а потоа проповедал во Италија (Рим, Витербо и Орвјето). Од 1269 година бил научен префект на Доминиканскиот орден во Неапол, каде ја создал својата школа. Умрел на пат за Вториот лионски собор во Фосанова. Папата Јован XXII го канонизирал како светец во 1323 година.
2 Учењето на св. Тома Аквински
Св. Тома Аквински е основоположник на томизмот, една од средновековните школи кои лежат во основата на доцните филозофски погледи на католичката црква. Во 1879 година, ова учење било прогласено официјално од папата Лав XIII во сите католички учебни програми.
Големата заслуга на Тома Аквински е поставувањето на теологијата на научна основа. За изјаснувањето на тајните на верата ги применува принципот на „нормалниот разум“ и филозофските погледи на Аристотел. Тој ги осудува тогашните противречја помеѓу приврзаниците на учењето на Свети Августин (принцип на верата) и онаа на Аристотел, која произлегува од опитот и на неговото познавање, при што докажува, дека овие две учења дејствуваат заедно — некои работи можат да се објаснат само со посредство на верата, други со разумот.
Тома Аквински го одобрува убиството на кривоверците и станува теоретичар на Инквизицијата. Неговата порака — „Верувам, оти е апсурдно“ — покажува колку строго го толкувал учењето на Свети Августин. Во поново време, Католичката црква се држи на растојание од овој поглед на Тома Аквински.
Тома Аквински има напишано многу филозофски и теолошки дела, од кои најславно дело му е „Теолошки зборник“ (''Summa philosophica'') во три дела, во кое ја обработува својата теологија и опфаќа систематски изложена синтеза на теоријата на Аристотел и на христијанската традиција. Овој спој е вграден во мисловните темели на средновековната црква, а и ден-денес ја сочинува основата на римокатоличката доктрина. Ова дело е преведено на скоро сите светски јазици.
Говорејќи за црквата, Св. Тома рекол:“ ''Исус ја прифатил маката од голема желба која ја имал во себеси да ја обедини црквата.“
Дебеличок и дружељубив, Тома Аквински, бил толку омилен што го сакале дури и неговите противници во интелектуалниот свет.
Енрико Карузо

Енрико Карузо (Неапол, - , италијански оперски пејач, тенор, еден од најголемите пејачи на сите времиња. Неговиот изведувачки репертоар е мошне богат. Настапуваше на повеќе оперски сцени: во Милано, Лондон, Њујорк и на други места. Автор е на книгите „Спомени“ и „Методи на пеење“,.
Владимир Назор

Владимир Назор (Постире, - Загреб, ), хрватски писател. Пишувал епски песни, раскази, романи, есеи, критики и мемоари. Негови познати дела се „Словенски легенди“, „Вели Јоже“ и „Дневникот со партизаните“.
1 Животен пат
Основно училиште завршилчл на островот Брач, a гимназија во Сплит. Студирал на природни науки, математички и физичкиu во Грац и во Загреб, а дипломирал во 1902 година. Предавал во хрватската гимназија во Задар, a од 1903 до 1918 година во Истра, каде го поминал поголем дел од својот живот. Во 1933 година се преселил во Загреб, каде работел како управник на дом за деца.
2 Творештво
Првото дело на Назор е ''Славенски легенди'' (1900). Во 1904 година, во Задар, го објавил делото ''Книга за хрватските кралеви'', а во тоа време почнал да го пишува и делото ''Истарски приказни''. Неколку години подоцна се појавило неговото успешно дело ''Вели Јоже'' (1908) кое тој самиот го сметал за неуспешно. Во 1916 година објавил неколку книги: ''Утва златокрила'', ''Мечката Брундо'' и ''Стоимена''. Во 1934 година го објавул „Списокот на Јевтиќ“, поради што некое време му биле затворени сите весници и издавачи. Неколку години подоцна, во 1939 година, ги објавил ''Овчарот Лода'' и ''Дедото Кајбумшчак''.
3 Значење и влијание
Назор е главниот лик во расказот „Тајната на црвениот замок“ (српски: ''Tajna crvenog zamka'') и еден од двата главни лика во расказот „Ѓиласовиот број“ (српски: ''Đilasov broj'') на српскиот писател Вуле Журиќ од 2014 година.
Тома Прошев

Тома Прошев (, - , ) — македонски композитор, еден од најплодните музички творци во земјата. Се категоризира во третата генерација македонски повоени композитори.
Музика студирал во Загреб и Љубљана во класата на Проф. Луцијан Марија Шкерјанц, каде што ги завршил и постдипломските студии по композиција. Работел како професор во Загреб (1959-1967), а потоа предава на Факултетот за музичка уметност во Скопје (1967-1991).
Во 1968 г. го формирал ансамблот за современа музика “Света Софија“ со кој доживува големи успеси во земјата и во странство, изведувајќи современи дела од композитори од поранешна Југославија.
Во неговиот опус се издвојуваат три творечки фази. Во првата фаза покажува афинитет кон актуелностите на времето, внесувајќи извесна доза на романтичарски сензибилитет, што ќе го задржи и подоцна. Во втората фаза, од почетокот на шеесеттите години на XX в., тој тргнува во авантура кон неистражените простори на звукот, искористувајќи повеќе композиционо-технички и стилски насоки на современата музика на времето. Третата творечка фаза се одвива од почетокот на седумдесеттите години до крајот на неговиот живот и творештво.
Во своите најзрели остварувања Тома Прошев користи прочистена и ненаметлива техника, стремејќи се кон што поедноставен и смирен музички говор, како резултат на дефинитивното оформување на сопствената уметничка физиономија.
Македонската музика ја збогатил со бројни дела од камерниот, симфонискиот и концертниот, а посебно ораториумскиот и музичко-сценскиот жанр. Познати се неговите опери „Пајажина“, „Малиот принц“ и „Аретеј“.
1 Награди и признанија
* Награда „4 јули“
* Награда „11 Октомври“
* Награда „13 Ноември“
* Награда „Панче Пешев“
Шарл де Гол

Шарл де Гол (, - , ) бил француски генерал и државник, претседател на Петтата Француска Република од 1959 година, голем светски политичар и борец против фашизмот.
1 Политичка кариера
Како претседател на Франција, де Гол му го признал правото на алжирскиот народ на самоопределување и со спогодбата во Евијан (во 1962 г.) ја завршил седумгодишната војна. Истовремено со стабилизацијата на економската политика во земјата, ја поведол Франција по патот на самостојна надворешна политика и ги повлекол француските сили од НАТО.
2 Значење и влијание
Во книгата „Болка“, француската писателка Маргерит Дирас остро го критикува де Гол, пишувајќи дека „во него има нешто застрашувачко, ужасно“. Притоа, таа го обвинува де Гол го дека во своите говори никогаш не ги спомнал концентрационите логори и француските граѓани депортирани во нацистичка Германија за време на Втората светска војна. Според неа, како водач на десницата, де Гол ѝ се обраќал само неа во своите говори и посакувал народот да биде слаб и да му верува, односно посакувал буржоаски народ, а неговата одбојност кон народот била поврзана со стравот да не се намали неговата улога и значење во војната.
Станко Липша

Станко Липша ( во – во ) — македонски оперски пејач, повеќе од три децении носител на баритонскиот репертоар на Операта при Македонскиот народен театар и долгогодишен вокален педагог.
Дебитираше со ликот на Ескамилио во „Кармен“, а последен пат на сцената настапи како Амонасро во „Аида“. Речиси нема оперски пејач кој бил или е член на Операта при МНТ кој не поминал низ „студиото“ на Липша.
Навуходонозор II

Навуходонозор II, Навуходоносор II или Набукодоносор II (о. 630 - о. 561 п.н.е.) — најголемиот владетел на Нововавилонското Царство. Ја започнал кариерата во војската, а на престолот дошол по смртта на својот татко (610). Ја нападнал Јудеја и го освоил Ерусалим. Обновил неколку патишта и храмови во Вавилон. Се верува дека за својата жена Семирамида ги изградил висечките градини во Вавилон.
Џудо

Џудото спаѓа во редот на боречките спортови каде натпреварувачите против своите соперници не се служат со техника на удирање. Во џудото („нежен начин“) кај натпреварувачите се оценува техниката на фрлање и зафаќање. Една борба може да трае и до 20 минути. Натпреварувачите мора да се борат во внатрешноста на пропишаниот простор и не смеат да истапат надвор од зоната на опасност.
Облеката на натпреварувачите е составена од ''широки панталони, кимоно и појас во боја''. При почетокот на натпреварот, натпреварувачите застануваат лице во лице на оддалеченост од 4 метра и се поклонуваат. Кај натпреварувачите се вреднува техника. Директната победничка техника се вреднува со еден бод или ипон. Ипон се доделува за: ''подигање на противникот над висината на рамениците, силно фрлање или успешно гушење или зафат на држење''.
Џудото е едно од воените искуства на древна Јапонија. Џигоро Кано — создавачот на џудото, се е обучавал во школи на џу-џуцу, во продолжение на многу години и во 1882 година го објавува својот систем, кој го нарекува џу-до.
Категоризацијата во џудото се прави според можностите на натпреварувачите. Тие носат различно обоени појаси која ја означуваат нивната категорија. Црниот појас е вообичаено највисокиот кој може да се стекне, но има и седум повисоки кои се доделуваат за долгогодишна активност.
Џаинизам

Џаинизам, традиционално познат како Џаим Дарма/Шраман Дарма (जैन धर्म) — античка религија од Индија. Џаинизмот е основан во 6 век п.н.е. Го основал Махавира (околу 540-468 година п.н.е.). Верниците се собираат во храмовите или во светилиштата на своите куќи. Џаинистите ги има околу четири милиони а најголемиот дел од нив живеат во Индија.
Џаинистите не веруваат во ниту еден Бог. Нивната вера се заснова на ненасилството кон сите живи суштества или ''ахимси''. Џаинистите веруваат во циклусот на повторно раѓање. Според ова верување, добрите луѓе повторно ќе се родат, но како награда ќе добијат повисок ранг во животот.
Монасите и монахините џаинисти живеат во сиромаштија, послушност и невиност. Тие мораат да го штитат својот облик на живот. Со метлата пред себе ја чистат земјата за да не згазнат некоја бубачка, а истовремено носат и маски за да не им влезат инсекти во устата.
Зороастризам

Зороастризмот, познат како и заратустризам или маздаизам — древна Иранска религија и филозофско учење. Зороастризмот бил државна религија во Ахеменидско Царство, Партско Царство и Сасанидското Царство. Бројот на следбеници на зороастризмот со текот на времето опаднал и денес се проценува дека во светот има од 145.000 до 2,6 милиони следбеници.
Религијата настанала во источните делови на Персија, пред повеќе од 1000 година п.н.е. Религијата е унифицирана од филозофот Зороастер, кој ја упростил идејата на раното иранско многубожество. Така, тој во основа ги воспоставил двете спротивставени сили: Ахура Мазда (просветлената мудрос) и Ариман (разорниот дух). Религијата имала влијание врз подоцнежните религии, како штосе Јудаизмот, Христијанството и Исламот.
1 Преглед
Верата е основана во Персија (денешен Иран), пред околу 1000 години п.н.е. Долго време била доминантна религија во Персија сè до 7 век. Својот пропаст го доживува во времето на Сасанската династија. Некои следбеници оваа религија ја нарекуваат маздаизам. Главниот пророк бил Зороастер или Заратустра. Светата книга на зороастрите се нарекува Авеста, во којашто се објаснува за борбите што се водат помеѓу доброто и злото.
Авеста е име на древните крипти на Зороастрицизмот како и назив за стариот јазик кои верниците се го употребувале во тоа време.
Друга Зороастристичка книга која се издвојува е Денкарта, во која е опишан подетално животот и делото на пророкот Зороастер, како и неговата борба против демоните.
Оваа вера има околу 140.000 следбеници. Повеќето од нив живеат во Иран и Индија.
Зороастриската етика се состои од добри мисли, добри зборови и добри дела. Луѓето по својата смрт го преминуваат мостот што води во пеколот. Ако верниците во текот на својот живот биле лоши, мостот ќе се сруши и тие ќе пропаднат во пеколот. Наспроти нив, праведниците ќе го пронајдат патот до Светлоста.
Во зороастричките храмови постојано гори оган, што го симболизира ''Ахура Мазда''. Свештениците си ја покриваат устата додека го одржуваат жртвениот оган.
Јени Маале

Јени Маале — најстарата населба во Битола, на источната страна на градот. Се простира меѓу населбите Мал Париз на исток и Бела Чешма на запад. Населението во Јени маало е познато по семејните прекари: Балтовци, Дивите, Пиздевци, Тотоловци, Чавкаровци, Пајовци, Прзовци, Пајкаровци, Џигеровци, Пустовци, Чекутковци, Пачаровци, Кузевци, Деребановци, Деветлепешки, Параманци, Деветтантерии, Полежиновци, Мечевци, Мекашовци, Димитровци и многу други. Зборот јени (турски: ''yeni'') значи ''ново'', а маало (турски: ''mahaale'') значи ''улица'', или во овој случај неколку улици. Јени Маале било формирано од турската администрација на градот за да ги собере сите христијански семејства кои дошле во градот од други места. Исто така, тука се наоѓа железничкиот патен правец кој ја поврзува Битола со Скопје. Тие по традиција биле занаетчии. Во Јени Маало од турско време па сѐ до ден денес постои сред село. е во близина на мостот Сали, додека пак е во центарот на Јени Маале.
Улици во оваа населба се:
*Бегова Чешма
*Браќа Миладинови
*Браќа Мингови
*Брегалничка
*Вера Циривири
*Гоце Делчев
*Даме Груев
*Димо Хаџи Димов
*Донка Ушлинова
*Ѓорче Петров
*Караџова
*Коста Абрашевиќ
*Матија Губец
*Методи Патчев
*Моша Пијаде
*Паралово
*Булевар 1 мај
*Пере Тошев
*Сараевска
*Цветан Димов
*Црвени Стени
*Штипска
Основно училиште во Јени Маале е Даме Груев.
Градинка е Пролет.
Антички Македонци (здружение)

Здружението на граѓани ''Антички Македонци'' од Богданци е македонска невладина организација чија главна цел е иницирање, унапредување и развивање на разни активности заради остварување на масовна афирмација на македонската историја и култура од античко време до денес.
Здружението на граѓани „Антички Македонци“ од Богданци е со седиште во Богандци и е регистрирано на 26 јули, 1993 година врз основа на член 16 од Законот за општествените организации и здруженија на граѓани. Претседател на здружението е Васил Иљов.
Како посебна задача на здружението се наведува афирмирањето на тезата за континуитет на македонскиот народ од античко време до денес, како и истражување и проучување на историјата и културата на македонскиот народ од античко време до денес.
Во преамбулата на Статутот на здружението, стои дека една од дејноста на здружението ќе биде насочено кон ''преиспитување на историјата и културата на македонскиот народ од античко време до денес''.
Здружението е против официјалната историска наука на Република Македонија и се бори за ревизија на историјата со поголема афирмација на тезата за директен континуитет со антиката.
Дешат

Дешат — планина на македонско-албанската граница, дел од веригата Шар-Кораб-Дешат-Крчин-Стогово-Караорман. Највисок врв е Веливар (Вели Врв) со 2.373 метри. Други високи врвови се Дели Сеница и Сува Бара. Има неколку мали леднички езера. Најпопуларно е езерото Локув, кое се наоѓа на североисточниот дел на планината на 1.560 метри надморска височина и е најниско ледничко езеро во Македонија. Од источната страна тече реката Радика, која ја дели од Бистра и Стогово. Поголем дел од планината е во подрачјето на Националниот парк Маврово.
1 Релјеф и земјишни облици
Планината Дешат го зафаќа средишниот дел од корабскиот планински масив (венец), протегајќи се од истоимениот високопланински преслап Дешат (1976 м) и долината на реката Жировница (Валавичарска Река), која воедно ја одделува од планината Кораб на север, до високопланинскиот преслап Сува Бара (2080 м) и долината на Требишка Река која ја одделува од планината Крчин на југ. Вкупната должина на планинскиот срт изнесува 7 километри. На исток оваа планина се протега до котлинското дно на реката Радика, а на запад до источниот рабен дел на Пешкопејската Котлина во соседна република Албанија. По нјависоките точки од планинскиот срт минува македонско-албанската граница, а целата источна страна на планината Дешат и припаѓа на територијата на Македонија, додека западната припаѓа на Албанија. Вкупната површина што и припаѓа на територијата на Македонија изнесува 53 км<sup>2</sup>. Најниската точка на планината Дешат на територијата на Македонија се наоѓа при вливот на Требишка Река во Радика на надморска височина од 680 метри, а највисоката е врвот Веливар на 2372 метри, со што релативната виснинска разлика помеѓу овие две точки изнесува 1692 метри.
2 Позначајни врвови
* Веливар (2.375 метри)
* Голем Крчин (2343 метри)
3 Растителен и животниски свет
Планината е добро покриена со шуми. Во најголемиот дел од шумите преовладува буката, од која во голем број се забележуваат и доста стари стогодишни дрвја. Во помал број се среќаваат и борови, смреки, јасики, планински јавор и брези. Од другите видови на растенија и од оние кои даваат шумски плодови широко распространети се боровинката, малината, капината, шипинката, планинскиот чај, ајдучката трева, киселецот, а папратот во голема мера е застапен на цели ливади и предели. Од растенојадните цицачи ги има еленот, дива свиња, срна, дивокоза. Од ѕверовите се среќаваат мечка, волк, рис, лисица. Има и повеќе видови птици.
4 Галерија
Васил Иљов

Васил Иљов — македонски архитект и претседател на здружението на граѓани „Антички Македонци“ од Богданци.
Има држено многу предавања на тема континуитет на Античките Македонци со денешните. Активноста на здружението и на Васил Иљов е насочена пред сè кон преиспитување на историјата и културата на македонскиот народ од античко време до денес, како и целосна поддршка на сите проекти во полето на културно уметничката и научна дејност од областа на античката Македонска историја и култура.
Здружението е против официјалната историска наука на Република Македонија, и се бори за ревизија на историјата со поголема афирмација на тезата за директен континуитет со антиката.
Бесплатен VoIP

Бесплатен VoIP најчесто нудат компании за разговорите во нивната мрежа додека за бирање на телефонски број се наплака одердена сума која е поевтина од фиксен или мобилен телефон. Такви се Skype и MSN.
Фердинанд де Лесепс

Фердинанд де Лесепс ( - ), француски дипломат, инженер, градител на Суецкиот Канал (1859 - 1869). Во 1881 година почна да го гради и Панамскиот Канал, меѓутоа поради финансиската криза, не успеа да го изгради.
Ѓуешево

Ѓуешево (|Гюешево) — село во Западна Бугарија, се наоѓа во општината Ќустендил во Ќустендилската Област. Има население од околу 186 жители (2022).
1 Географија
Селото се наоѓа во планински регион, во географската област Каменица, во северните ограноци на планината Осогово, на околу 950 m надморска височина. Гуешево е оддалечено 20,5 км по пат и 34 км железнички од регионалниот центар Ќустендил. Тоа е крај на железничката линија Софија - Ќустендил. Во близина на селото е најголемиот граничен премин на бугарско-македонската граница. Македонскиот премин се нарекува Деве Баир.
2 Историја
Селото Ѓушево е стара средновековна населба заведена во османлискиот даночен регистар од 1570-1572 година под името Гувешево како султански хас во нахијата Улаџа (Ќустендил) на Ќустендилскиот санџак со 28 домаќинства и 28 ергени. Во регистар од 17 век, Гуешево е заведено како рударска населба со 17 христијански семејства.
Во 1910 година, во Гуешево била отворена големата зграда на железничката станица, изградена и за царина и за граничен премин. На почетокот на 21 век, многу блиску до железничката станица, изградена е нова зграда за железничка царина, која со децении не се користи бидејќи не е во функција Паневропскиот транспортен коридор VIII. Низ бугарскиот дел под Деве Баир во периодот 1941-1944 година бил ископан железнички тунел.
Димче Зографски

Димче Зографски (, - , ), македонски револуционер и општествено - политички работник. Во младоста се вклучи во македонското национално движење. Поради својата револуционерна дејност е осуден на пет години затвор. За време на НОВ на Македонија работеше во Акциониот комитет за создавање и ширење на народноослободителното движење, за што е интерниран од бугарската окупаторска власт.
Тенеси Вилијамс

Тенеси Вилијамс (Колумбус, - ) ― американски драмски писател. Tој е сметан за еден од трите водечки драмски писатели во американската драма од 20 век.
Голема популарност стекнал со современите лирски драми. Меѓу најпознатите негови дела се ''Трамвајот наречен желба'' и ''Мачка на вжештениот покрив''.
Кристоф Вилибалд Глук

Кристоф Вилибалд Глук (изворно: ''Christoph Willibald Ritter von Gluck'') (Ербах, Баварија, - Виена, ) бил германски оперски композитор и диригент. Ја реформира операта, проповедајќи враќање кон грчката уметност и на тој начин го покажа патот кон музичката драма. Негова позната опера е „Орфеј“,.
Карл фон Базедов

Карл Адолф фон Базедов (|Karl Adolph von Basedow; 28 март 1788 - 11 април 1854), познат германски лекар и научник, кој прв ја прикажал и детално ја опишал болеста која настанува поради нарушувањето на работата на штитната жлезда — Базедовата болест.
Џозеф Пулицер

Џозеф Пулицер (Мако, Унгарија, 10 април 1847 - Шарлотсвил, Јужна Каролина, САД, 29 октомври 1911), значајно име во американското новинарство.
Се смета за зачетник на „жолтиот печат“, односно на масовниот булеварски печат во светот. Од 1917 година е воведена „Пулицеровата награда“ за новинарство, култура и литература.
Учествуваше во Американската граѓанска војна (1861 - 1865), а подоцна стана сопственик на издавачки куќи и беше избран во Конгресот.
Свирачи

Свирачи е село во Општина Ивајловград, Област Хасково на Бугарија.
1 Географија и местоположба
Селото Свирачи се наоѓа на патот од Ивајловград кон долината на Бјала река, на 235 м надморска височина. Свирачи се наоѓа во источниот дел на Источните Родопи, на оддалеченост од 6 км од Ивајловград во јужна насока. Иако има белези на рурална населба, сепак може да се истакне дека селото е урбанизирано, со изградена канализација, медицинска установа (амбуланта), основно училиште, пошта, културен дом, спортски терен, маркети.
2 Историја
Историјата сведочи дека Грците први го населиле Свирачи, во време на турското ропство. За време на Првата светска војна грците се иселуват во Грција и на нивно место се населуват Бугари, бегалци од Мала Азија (Анадолија).
3 Демографија
Според пописот од 2007 година, селото Свирачи има 400 жители, сите Бугари.
Латинофалиски јазици

Латинофалиски јазици е група јазици кои му припаѓаат на семејството на италските јазици во рамките на индоевропската група на јазици. Се зборуваат во Италија. Во оваа група спаѓаат латинскиот и фалискиот јазик.
Латинскиот подоцна ги апсорбирал другите, заменувајќи го фалискиот како што растела моќта на Римјаните. Единствениот член на групата кој нема изумрено е латинскиот, кој преку народниот (вулгарен) латински, се развил во романските јазици.
Бајт

Бајт (англиски: byte) е единица мерка за количина на податоци од компјутерската меморија. Се состои од одреден број на битови којшто не е апсолутно стандардизиран - бајтовите може да имаат различен број на битови кај различни сметачи. Но, највообичаен стандард е сепак 8 битови (октет) и денес е тешко да се најде сметач со различна дефиниција за бајт.
Питарница

Питарница е населба во градот Гостивар, оддалечена околу 2 километри од центарот на градот, односно во неговата рурална зона, поради што од населението на Гостивар најчесто се смета како приградска населба.
Питарница е населба во која живее мешано население, како етнички Македоници, етнички Албанци, етнички Турци, Македонски-Муслимани итн. Населбата достигнува голема експанзија, односно проширување, во поледните 10 -тина години. Инаку, населението во Питарница е дојдено од повеќе Гостиварски села и Порече-Македонски Брод.
Етничките Македонци се во главно од блиското село Чајле, од каде почнале да се иселуваат некаде во почетокот на 70-тите години од минатиот век.
Липовац

Липовац (хрв. ''Lipovac'') е село во Срем, источна Хрватска, на границата со Србија. Административно е дел од општината Нијемци. Населението брои 1,243 жители (2001).
Селото лежи близу крајната точка на автопатот А3, јужно од реката Босут. За време на војната во Хрватска, местото било окупирано од српската војска.
Хенри Ноел Брејлсфорд

Хенри Ноел Брејлсфорд (, - , ) – виден британски лабуристички новинар, публицист, писател, универзитетски професор и стручњак за Балканот.
1 Животопис
По завршувањето на високото образование во Глазгов, извесно време предава на Колеџот на Кралицата Маргарита во Глазгов, но ја напушта универзитетската кариера и станува новинар и политички коментатор. Како доброволец во Филхеленската легија се бори во Грчко-турската војна (1897) што му дава мотив за единствениот роман „Метлата на богот на војната“ (1898). Од 1899 година доаѓа во Лондон како новинар на весникот „Морнинг водач“, станува водечки коментатор на весникот „Дејли њус“ и соработник на „Стар“ и „Нејшн“. По Илинденското востание, како секретар на Помошниот комитет на Балканскиот комитет во Лондон, застанува на чело на петмесечната англиска хуманитарна мисија во Битолскиот Вилает во Македонија (1903–1904). Врз основа на собраните факти и сознанија од теренот, покрај извештајот во весникот „Манчестер гардијан“ (25. Ⅳ 1904), ја објавува во Лондон и документираната обемна публикација „Македонија, нејзините народи и нејзината иднина“ (1906). Како експерт за Балканот, вклучен е во четворицата членови на Истражниот поткомитет на Меѓународната комисија на Карнегиевата фондација за истражување на причините и последиците од Балканските војни (1912–1913) и автор на трите (од седумте) поглавја на публикуваниот Извештај на Карнегиевата балканска комисија (1914). Учествува и во анкетата на Редакцијата на виенската „Балканска федерација“ (1925–1929) на европските интелектуалци за осуда на поделбата и состојбите во Македонија. Во 1950 година бил двомесечен гостин на македонската влада и по враќањето ја запозна англиската и меѓународната јавност со вистината за културно-националниот развиток на македонскиот народ во НРМ во рамките на ФНРЈ.
2 Творештво
*Macedonia: its Races and their Future, London, 1906;
*Report of the International Commission. To Inquire into the Causes and Conduct f the Balkan Wars, 1914;
*Поранешните балкански војни (1912–1913). Извештај на Карнегиевата балканска комисија, Скопје, 2002.
Кибибајт

Кибибајт (англиски: kibibyte) (кратенка од кило бинарен бајт) е единица мерка за количина на податоци од компјутерската меморија, воспоставена од Меѓународната електротехничка комисија во 2000 година. Се означува со KiB или КиБ.: 1 кибибајт = 2<sup>10</sup> бајти = 1 024 бајти
Мелфест

Мелфест — меѓународен фестивал за млади таленти, кој се одржува во Домот на културата „Марко Цепенков" во Прилеп. На првата вечер се изведуваат светски меѓународни хитови, додека втората вечер е авторска; секој автор со своја композиција на свој јазик.
1 2001
На втората вечер во конкуренција се наоѓаат учесници од: Норвешка, Австрија, Унгарија, Грција, Кипар, Мексико, Монголија, Јужна Кореја, Хрватска, Југославија, Македонија... Гласаат гледачите покрај малите екрани по пат на „теле воутинг", присутните во салата и стручното жири. Втората вечер е директно пренесувана од Македонската телевизија. Како водители се јавуваат Лила Стојановска и Иван Мирчевски.
Рампо Левков - Левката

Рампо Левков - Левката (, - , ) — македонски комунист, учесник во НОВ, народен херој.
1 Животопис
Рампо Левков е роден во 1909 година во Прилеп. Дедо му држел кафеџилница и берберница, а татко му имал грнчарница во Прилеп. Основно образование и гимназијата завршил во Прилеп, а во 1929 година се запишал на Правниот факултет во Белград, каде студирал вонредно. И покрај материјалните тешкотии, го завршил за пет години.
Во 1935 година заминал на отслужување на воениот рок во Ваљево, а откако се вратил во Прилеп, се вработил како доброволец во прилепскиот суд. Планирал да се кандидира за претседател на општината, но според законските прописи, не го исполнувал условот за старост, односно, имал под 30 години. Сепак, зел активно учество во составување на списокот на кандидати од граѓанскиот независен список, и активно им помагал на сограѓаните при составување на жалби, молби и тужби. Пред денот на гласање, полицијата го уапсила него како и Трајко Бошковски - Тарцанот.
По изборите, полицијата често му упаѓала дома, барајќи причини за да го уапси. Во 1940 година, Рампо Левков бил испратен во Ужице, во неофицијален логор за сомнителните. Таму ја дочекал капитулацијата на Југославија, по што се вратил дома.
2 Учество во НОБ
Поради својот револуционерен дух, често бил затворан. Од есента 1941 година, живеел и дејствувал полуилегално и со голем успех работел на омасовувањето на оруженото востание на македонскиот народ. Во меѓувреме полагал адвокатски испит, а месниот комитет на комунистичката партија сметал дека ќе е од полза доколку отвори самостојна адвокатска канцеларија, која би била користена за курирски врски со селата и со партизанскиот одред. Така и се случило.Во декември 1941 година, Пенко Здравковски, кој бил раководител на партиската ќелија во која членувал Левката, побарал од Рампо Левков да напише нешто во стих. Тогаш Рампо Леквов ја составил баладата од 170 стиха, „''Бабуна''“, која наредниот ден била размножена и делена меѓу народот, а во мајскиот број во 1942 година на „''Народен глас''“, песната била ставена на насловната страница.
На 14 септември 1942 година, по разбивањето на партизанскиот одред на планината Мукос, бугарската војска го уапсила Рампо Левката, заедно со уште дваесетмина. По долгото мачење, осумнаесетмина биле стрелани од страна на бугарскиот окупатор, кај селото Дабница, Прилепско, на 19 септември 1942 година. Овој масакр е познат под името Дабнички маскар.
За народен херој бил прогласен на 11 октомври 1951 година.
Во негова чест, едно основно училиште во Прилеп го носи неговото име.
Огист Роден

Франсоа Огист Рене Роден (|François-Auguste-René Rodin) ( - ) бил познат француски вајар. Поради неговите извонредни дела тој се смета за основоположник на модерната европска скулптура. Работел во истиот период со сликарите импресионисти. Негова најзначајна заслуга е внесувањето на психолошкиот елемент и послободното третирање на скулптурската материја и на фигурата. Роден е еден од малкуте вајари кои се широко познати надвор од заедницата за визуелни уметности.
Негови најпознати дела се ''Мислителот'', ''Бакнежот'', ''Граѓаните на Кале'' и ''Балзак''.
Етнологија

Етнологија (или народознание) — наука што ги проучува настанокот и развитокот на народите и нивната вкупна материјална и духовна култура. Зборот етнологија за првпат се спомнува во 1787 година, а зборот етнографија потекнува од 1810 година. Овие два изрази имале прилично различни значења од оние кои денес им се придаваат. Исто така, треба да се напомне дека на појавата на етнолошката мисла и претходи настанувањето на специфичните терминологии. Доколку се проследи историјата на сознанието за човекот, од гледиштето кое нè интересира, може да се забележи дека првичните интересирања биле кон егзотичните, архаични (или како што тогаш ги нарекувале, примитивни) општества.
Повардарие

Повардарие — географски, етнографски и административен поим кој се користи за средишниот дел на Република Македонија, односно долината на реката Вардар. Поимот Повардарие се користи за релјефната целина Ниска Македонија, за долината на реката Вардар и населените места во неа, а исто така е и име на втората по големина винарска визба во Република Македонија.
1 Географија
Географскиот поим Повардарие ја опфаќа долината и течението на реката Вардар од Дервенската Клисура и Скопската Котлина сѐ до Гевгелија и границата со Грција, со сите притоки и сите планини и клисури.
Во минатото, таа била исполнета со вода, од три езера, но поради силните тектонски движења тие истекле кон Егејското Море. На тој начин се создала композитната долина на Вардар во која се сменуваат повеќе котлини и клисури: Скопската Котлина, Таорската Клисура, Велешката Котлина, Велешката Клисура, Тиквешката Котлина, Демиркаписка Клисура, Гевгелиско-валандовската Котлина и Циганската Клисура.
По должината на реката вардар навлегуваат средоземни климатски влианија, така што климата е потопла цела година, а во котлините има претежно плодни почви погодни за одгледување разни земјоделски култури.
2 Демографија
Административно и политички Повардарието (Повардарскиот регион) ги опфаќа градовите: Велес, Кавадарци, Неготино, Демир Капија, Гевгелија, Валандово и Богданци. Најголем град е Велес со 46.690 (заедно со Превалец) жители, кој е и главен град на Вардарскиот статистички регион. Според бројот на жители, најголема општина е Велес, а најмала Дојран, додека според површина најголема територија зафаќа општината Чашка, а најмала — Богданци.
Според пописот од 2002 година, во Повардарието живееле 177.215 жители, во 11 општини. Од нив 118.535 имало во градовите, а 58.680 во селата.
Македонците сочинуваат 88,5 % од населението, а во помал број се застапени и другите етнички заедници. Албанците и Бошњаците живеат во неколу села во Велешко, Турците во Велес и во Валандовско, а Србите во Тиквешијата, Бојмија и Дојранско.
Села со над 2.000 жители во регионот се: Ваташа (3.502 ж.) - денес приградска населба на Кавадарци, потоа Росоман (2.554 ж.), Горно Оризари (2.262 ж.), Градско (2.219 ж.) и Негорци (2.047 ж.).На табелата е прикажан бројот на население во регионот по општини, поделено по етнички групи:
Бр., Општина, Македонци, Албанци, Турци, Роми, Власи, Срби, Бошњаци, останати, Вкупно
1, Велес, 46.767, 2.299, 1.724, 800, 343, 540, 2.406, 229, 55.108
2, Кавадарци, 37.157, 2, 164, 679, 27, 214, 4, 144, 38.391
3, Гевгелија, 19.654, 8, 31, 13, 214, 349, 4, 89, 20.362
4, Неготино, 17.768, 30, 243, 453, 14, 627, 1, 76, 19.212
5, Валандово, 9.830, /, 1.333, 32, 1, 639, 1, 54, 11.890
6, Богданци, 8.093, 2, 54, 1, 5, 525, /, 27, 8.707
7, Чашка, 4.370, 2.738, 390, /, 1, 63, 67, 44, 7.673
8, Демир Капија, 3.997, 23, 344, 16, /, 132, 1, 32, 4.545
9, Росоман, 3.694, /, /, 6, /, 409, /, 32, 4.141
10, Градско, 2.924, 125, 71, 127, /, 23, 465, 25, 3.760
11, Дојран, 2.641, 17, 402, 59, 3, 277, 2, 25, 3.426
Вкупно, 156.895, 5.244, 4.756, 2.186, 608, 3.798, 2.951, 777, 177.215
3 Поврзано
* Повардарска епархија
4 Наводи
Хрватско Загорје

:''За други значења, видете Загорје''
Хрватско Загорје (|Hrvatsko zagorje) — културно-историска и географска област северно од Загреб, Хрватска. Се состои од целата област северно од планината Медведница, до Словенија на север и запад, и до областите Меѓимурје и Подравина на север и исток. Загорје било поделено на Крапинско-загорска жупанија и дел од Вараждинската жупанија по основањето на независна Република Хрватска. Хрватите оваа област обично го нарекуваат „Загорје“. Меѓутоа област со вакво име има и во Словенија, па затоа хрватскиот дел правилно се нарекува „Хрватско загорје“. Ако земеме предвид лингвистички и други фактори, можеме да речеме дека и престолнината Загреб спаѓа во Загорје.
Главни градови на Загорје се Вараждин и Крапина. Често се вели дека овој град е културната престолнина на кајкавското наречје (хрватски дијалект). Секоја година во Крапина се одржува фестивал наречен ''Фестивал кајкавске попевке''. Кајкавското наречје на хрватскиот е многу слично на словенечкиот јазик. Поради повеќевековното присуство на германското, австриското и унгарското благородништво во Загорје, Загроците и ден денес често користат туѓи зборови и изрази од споменатите јазици во секојдневниот говор. Традициската изработка на загорсксите дрвени играчки, ''lepoglavska čipka te medičarski i licitarski proizvodi'', поради својте посебности и вредности се сврстани на списокот на нематеријални добра на УНЕСКО.
Во загорското село Кумровец роден е Јосип Броз Тито, долгогодишен претседател на СФРЈ.
1 Загорје како тема во уметноста
* „Хотел Загорје“ — книга на писателката Ивана Симиќ Бодрожиќ.
Нова Градишка

Нова Градишка (|Nova Gradiška) — живописен град во Бродско-посавската жупанија во Хрватска, со население од 14.229 (2011). Се наоѓа во историскиот регион Славонија, близу границата со БиХ.
1 Сообраќај
Градот лежи крај најважната хрватска железница, често опслужувана од патнички возови. Близу минува и магистрала. Градскиот и приградски автобуски превоз е доста развиен.
2 Туризам
Тука има неколку хотели и други одморалишта. Туризмот е добро развиен.
3 Локални електронски медиуми
Локалната радиостаница е Радио Нова Градишка (RNG).
4 Стопанство
Некогаш овој регион бил доста развиен инсутриски регион, главно во металургијата. Заради граѓанската војна индустријата пропаднала. Денес во мали делови работат фабрики за мебел и пиво. Големата иницијатива за создавање на индустриски парк е веќе успешно започната.
5 Личности
Близу местото, рано изутрината на 16 октомври 2007 г. во сообраќајна несреќа загинал Тоше Проески, македонска и балканска мегаѕвезда на популарната музика.
Жил Мазарен

Жил Мазарен (|Jules Mazarin; - ), родено име: Џулио Рајмондо Мацарино (|Giulio Raimondo Mazzarino) — истакнат француски политичар и кардинал од италијанско потекло, кој по смртта на кардиналот Ришелје станал премиер за време на регентството на кралицата Ана. Како еден од највештите дипломати на своето време, тој ги поставил темелите врз кои кралот Луј XIV ја градел хегемонистичката политика на Франција кон Европа.
1 Поврзано
* Мазаренова библиотека
Никола Солдатов

Никола Солдатов (1926 - Сремска Каменица, ), познат македонски новинар и долгогодишен ТВ коментатор. Тој е еден од основачите на Спортската редакција на Телевизија Скопје и како врвен сликар и ТВ репортер се вбројува во доајените на македонското спортско новинарство.
Едмондо де Амичис

Едмондо Амичис (|Edmondo De Amicis; - ), италијански писател и патописец.
Неговите дела, романот за деца „Срце“ и патописот „Холандија“ се преведени на сите јазици во светот.
Роден е во северозападниот дел на Италија, во Онеља (денес населба во градот на Империја, Лигурија) во 1846 година. Тој дипломирал на военото училиште во Модена и станал офицер во Кралството на Италија. Во 1870 година станал соработник на римскиот весник Ла Насион и почнал да пишува патописи: Шпанија (1873), Мароко (1876), Konsantinopolj (1878). Светска славна книгата срце, опишувајќи една учебна година низ очите на учениот од трето одделение.
1 Поврзано
* Италијанска книжевност
Петар Лебедев

Петар Лебедев ( - , ) бил истакнат руски научник, физичар, кој се занимаваше со проучување на притисокот на гасовите, што е од големо значење за разбирањето на космичките појави. Тој докажа дека светлоста врши притисок на површината на која паѓа.
Пол Валери

Пол Валери ( - ), француски писател, еден од најголемите лиричари на Франција.
1 Животопис
Пол Валери е роден на 30 октомври 1871 година, во малото приморско место Сет. Денес, на вториот кат од градскиот музеј се наоѓа спомен-соба, посветена на Валери.
Пол Валери имал ќерка - Агата Руар-Валери која живеела во Париз.
2 Творештво
Најпознати дела на Валери се поемите „Морнарски гробишта“ и „Младата Парка“, како и есеите „Вовед во методот на Леонардо да Винчи“ и „Танецот“.
Покрај со поезија, Валери се занимавал и со скулптура. Така, во неговата спомен-соба во градскиот музеј на Сет се наоѓаат три скулптури на Валери: неговиот лик, бистата на Стефан Маларме и бистата на Едгар Дега. По кажувањето на неговата ќерка, Валери ја направил скулптурата на Маларме десет години по неговата смрт, и тоа без да се послужи со никаква фотографија.
Алија Изетбеговиќ

Алија Изетбеговиќ (Босански Шамац, 8 август 1925 - , 19 октомври 2003), поранешен претседател на Босна и Херцеговина.
На првите повеќепартиски избори во БиХ Изетбеговиќ е избран за член на претседателството на СР БиХ, а на 19 декември 1990 за претседател на Претседателството на СР БиХ. Тој е еден од потписниците на Дејтонскиот мировен договор со кој е завршена војната во БиХ заедно со претседателите на Хрватска и на Србија, Слободан Милошевиќ и Фрањо Туѓман.
Сотир Ставридис

Сотир Ставридис (, - , ) — македонски хирург и уролог, прв асистент во Хируршката клиника во Скопје, основана во 1947 година, на чие чело, како директор застана половина деценија подоцна. Тој бил основач и прв раководител на Уролошкото одделение на Хирушката клиника. Во својот плоден творечки живот објавил повеќе од дваесет стручни трудови од областа на хирургијата и урологијата.
19 октомври (починале)

1745, Џонатан Свифт — најголем англиски сатиричар, еден од најостроумните критичари на човековата природа и на општествените процеси.
1984, Анри Мишо — белгиско-француски писател и сликар.
1995, Дон Чери — американски џез-музичар.
2003, Алија Изетбеговиќ — претседател на Босна и Херцеговина.