Џоја Тауро (пристаниште)

Пристаништето Џоја Тауро е големо пристаниште во јужна Италија. Тоа е најголемото пристаниште во Италија за транспорт на контејнери, 9-то во Европа и 6-то во Средоземното Море. Сместено е северно од градот Реџо Калабрија, помеѓу општините Џоја Тауро и Сан Фердинандо, Калабрија.
1 Распоред на терминалот и главни одлики
Пристанишниот округ има вкупна површина од 4.400.000 квадратни метри (440 ha) и се наоѓа во средна положба долж брегот на заливот Џоја Тауро. Има конфигурација на канали со внатрешна површина на вода од 180 хектари. Влезот на каналот е со широчина од 300 метри и се проширува со дијаметар од 750 метри.
2 Историја
Дизајнот на пристаништето Џоја Тауро може да се проследи наназад до раните 1970-ти. Областа на Џоја Тауро била означена како локација на нова електрана на јаглен на ЕНЕЛ, која никогаш не била изградена. На крајот на 1970-тите веќе биле извршени главните пристанишни работи. Областа на пристаништето, вклучена во недовршените градежни работи, конечно била пренаменета како големо комерцијално пристаниште.
3 Безбедност и обезбедување на пристаништето
Суштински за развојот на пристаништето било да се гарантира висок безбедносен стандард за сите економски оператори. Затоа, „Меѓународниот код за безбедност на бродови и пристанишни објекти“ (ISPS) бил имплементиран за да се спречат терористички напади и да се одговори на секаков вид вонредна ситуација.
4 Бродови
Големиот обем на пристанишните инфраструктури и неговата природа привлекувале, во текот на годините, некои од најголемите бродови во светот. Комерцијалните операции во пристаништето Џоја Тауро започнале на 16 септември 1995 година. На 6 август 1998 година пристаништето за првпат го пречекал во тоа време најголемиот контејнерски брод во светот (долг 318 метри). На 30 јануари 2015 година, пристаништето го пречекал МСЦ Лондон: со своите 16.650 TEU, тој бил најголемиот носач на контејнери што некогаш се впловил во Италија.
5 Инфилтрации на Ндрангета
Пристаништето сè уште епредмет на периодични заплени на големи количества на дрога. Од 2003 година, по настаните од 11 септември 2001 година, пристаништето било исто така дел од мрежата „Мегапорт“, откако се приклучило на Иницијативата за безбедност на контејнерите на САД, која се состоела во збир на специјални процедури и контроли, извршени директно од американски персонал, кој работел во рамките на пристаништата во соработка со локалните царински испостави.
Според извештајот од 2006 година, италијанските истражители процениле дека 80% од европскиот кокаин пристигнувал од Колумбија преку ова пристаниште. Пристаништето било вклучено и во илегална трговија со оружје. Овие активности биле контролирани од Ндрангета. Сепак, според извештајот на Европскиот мониторинг центар за дроги и зависности и Европол, Пиринејскиот Полуостров се смета за главна влезна точка за кокаин во Европа и порта на европскиот пазар.
Во февруари 2008 година, парламентарната комисија за антимафија заклучила дека Ндрангета „контролирала или влијаела на голем дел од економската активност околу пристаништето и го користела објектот како база за илегална трговија“. Во својот извештај се велело дека „целата гама на внатрешни или поддоговорни активности била под мафијашко влијание, од управувањето со дистрибуцијата и препраќањето до царинската контрола и складирањето контејнери“.
6 Библиографија
* Берлингер, Алдо (уред.) (2016). '' '' во Торино: Г. Џапичели уредник,
* Гинсборг, Пол (1990). '''', Лондон: Пингвин книги,
* Паоли, Летиција (2003). '''', Њујорк: Oxford University Press ( од Клаус Фон Лампе) ( од Александра В. Орлова)
* Gratteri N., Nicaso A. (2010). , Милано, Арнолдо Мондадори уредник