Ноќно кафе

'' Ноќно кафе '' (|Le Café de nuit) е слика - масло на платно, создадена од холандскиот уметник Винсент ван Гог во септември 1888 година во Арл.Нејзиниот наслов е впишан подолу веднаш под потписот. Сликата е во сопственост на Универзитетот Јеил и моментално се чува во Уметничката галерија на Универзитетот Јеил во Њу Хевен, Конектикат.
Сликата го прикажува кафулето на железничката станица во градот Арл, добро познато на уметникот. Сопствениците на кафулето, Џозеф-Мишел и неговата сопруга Мари Џинот често му позираа на Ван Гог. Така, мадам Џинот е прикажана и на друга слика на уметникот - „Арлезијан“ (т.е. жител на Арл).
1 Опис
Сликата е насликана на индустриско грундирано платно со големина 30 (француски стандард). Ја прикажува внатрешноста на кафулето, со полузавесна врата во средишната позадина која води, веројатно, во поприватни простории. Пет гости седат на масите покрај ѕидовите лево и десно, со Жину, газдата кој прикажан во него, на едната страна од масата за билијард во близина на центарот на собата, свртен кон гледачот.
Петте гости прикажани во сцената се опишани како „тројца пијани и запуштени во голема јавна просторија [...] стуткани во сон или ступор“. Еден научник напишал: „Кафето беше целоноќно место на локални лудници и проститутки, кои се прикажани свиткани на масите и како пијат заедно на далечниот крај на собата."
Во многу контрастни, живи бои, таванот е зелен, горните ѕидови црвени, блескавите, гасни тавански светилки и подот главно жолти. Бојата е нанесена густо, при што многу од линиите на просторијата водат кон вратата во задниот дел. Перспективата изгледа малку надолу кон подот..
2 Настанок
Во шеговит пасус од писмото што Ван Гог му го напишал на својот брат Тео, уметникот рекол дека Жину му зел толку многу од неговите пари што му рекол на сопственикот на кафулето дека е време да се одмазди со бојадисување на местото.
Ван Гог добро го знаел „Ноќен живот“ и слични установи. Во своето писмо до неговиот брат Тео, тој пишувал за идејата за оваа слика. „Во ноќното кафе се обидов да прикажам место каде што човек се уништува, полудува или станува криминалец. Сакав да ја изразам деструктивната страст што ги поттикнува луѓето со помош на црвена и зелена боја.
Во септември 1888 еден Ван Гог работеше на сликата три последователни ноќи. Уметникот спиеше преку ден.
Подоцна тој го повтори делото во акварел, која моментално се наоѓа во приватна колекција.
Во август 1888 година, уметникот во писмо му рекол на својот брат:
Денес веројатно ќе почнам од внатрешноста на кафулето каде што имам соба, со газиена светлина навечер. Тоа е она што тие го нарекуваат овде „кафе де нуит“ (тука се прилично чести), останувајќи отворени цела ноќ. „Ноќните луѓе“ можат да се засолнат таму кога немаат пари да платат за сместување или се премногу пијани за да ги примат.
Во првите денови од септември 1888 година, Ван Гог седел три последователни ноќи за да ја наслика сликата, спиејќи преку ден.
„Кафе Тераса ноќе“ на Ван Гог, прикажувајќи маси на отворено, улична сцена и ноќното небо, беше насликана во Арл во приближно исто време. Тој прикажува различно кафуле, поголем објект на Плоштадот.
3 Сопственици
Пролетта 1908 на изложбата „Салон на златното руно“ сликата беше купена за седум илјади франци од колекционерот Иван Морозов. Во 1918, сликата била национализирана од советските власти. Во 1928-33 година, сликата била изложена во Москва, а потоа била продадена на колекционерот Стивен Кларк.
По неговата смрт, според тестаментот, правата на сликата преминале на Универзитет Јеил. Во 2014правнукот на Иван Морозов, Пјер Коновалоф, ги загубил правата на сликата на американски суд.
4 Уметнички одлики
Сликата е наведена како едно од ремек-делата на Ван Гог и е пофалена од критичарите. За разлика од импресионизмот, во оваа слика уметникот не се восхитува на убавината на природата или состојбата, Ван Гог ги пренесува своите емоции и чувства, вклучително и со помош на боја ново решение.
Сликата е проткаена со топли бои со доминација на жолтата, која ја пренесува зачадена атмосфера. Зелената боја на таванот и масата за билијард попрво пренесуваат болно чувство, дополнувајќи ја сликата со изобилство црвено - бојата на вознемиреноста и страста.
Стилот во кој ова дело е направено од Ван Гог подоцна ќе се нарече експресионизам.