procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Занзибарски Архипелаг

Занзибарски Архипелаг (|Funguvisiwa la Zanzibar, |أرخبيل زنجبار) — островска група источно од Танзанија во морето Занџ на Индискиот Океан. Го носи и името Зачински Острови (име кое го дели со Молуците во Азија).
Има три главни острова: Унгуџа (Занзибар), Пемба и Мафија. Коралниот остров Латам е ненаселен, но служи како гнездилиште за морски птици. Постојат низа помали островчиња околу главните острови.
Најголемиот дел од архипелагот му припаѓа на полуавтономниот регион Занзибар, а соседниот архипелаг Мафија и неговите островчиња се дел од регионот Пвани на танзаниското копно.
1 Список на острови
1.1 Главни острови
* Унгуџа или Занзибар — најголемиот остров, 896.721 жители
* Пемба — втор по големина, 406.808 жители
* Мафија — трет по големина, 66.180 жители
1.2 Околу Унгуџа
* Баве
* Вундве
* Далони
* Квале
* Миви
* Мнемба — населен
* Њанге
* Панге
* Попо
* Пунгуме
* Спрудови Муруго
* Суме
* Теле
* Тумбату — населен
* Узи — населен
* Укомбе
* Чангуу
* Чапвани
* Чумбе
1.3 Околу Пемба
* Викунгуни
* Кашани
* Квата
* Кисива Камата
* Кисива Мбали
* Кисива Н´гомбе
* Кисива Хамиси
* Кокота — населен
* Коџани — населен
* Куџи
* Макоонгве — населен
* Матумби Макубва
* Матумбини
* Мисали
* Нџао
* Панани
* Панза — населен
* Сумтама
* Увинџе — населен
* Фундо — населен
* Фунзи
* Џомбе
* Шамијани — населен
2 Поврзано
* Занзибар
* Географија на Танзанија
Напад врз Зејтун

Напад врз Зејтун или Рација на Зејтун (познат и како Последниот напад; |L-aħħar ħbit) — последниот голем напад од Отоманската империја врз Малта, тогаш под власта на болничарите. Нападот се случил во јули 1614 година, кога напаѓачите го ограбиле градот Зејтун и околината пред да бидат потиснати назад кон своите бродови од коњаницата на Редот на болничарите и од жителите на југоисточните градови и села.
1 Позадина
Османлиите за првпат се обиделе да ја освојат Малта во 1551 година, кога го ограбиле Гозо, но не можеле да го освојат островот. Во 1565 година, тие направиле втор обид познат како Големата опсада на Малта, но биле одбиени по четиримесечни борби. Османлиите се држеле подалеку од Малта по Битката кај Лепанто во 1571 година, но повторно почнале да навлегуваат во централниот Медитеран кон крајот на векот. Во 1598 година, 40 отомански бродови биле забележани кај Капо Пасеро на Сицилија, предизвикувајќи општа тревога во Малта. Слични вонредни ситуации се случиле и во 1603 и 1610 година. Ова го натерало Редот на болничарите да се подготви за османлиски напад. Застарената Цитадела во Гозо била обновена, снабдувањето со вода на Валета било обезбедено со изградбата на аквадуктот Вињакур, а започнала и изградбата на крајбрежните стражарски кули.
2 Последици
Нападот ја потврдил потребата од крајбрежни стражарски кули, а изградбата на кула што го брани заливот „Св. Тома“ била одобрена на 11 јули 1614 година. По нападот, Редот на болничарите додал два трансепти и купола на парохиската црква „Св. Катерина“ од 15 век. Тесен премин со два мали прозорци што гледаат кон кулите на овие тврдини бил изграден високо во дебелината на ѕидовите на трансептот. Пронаоѓањето на човечки коски во голем број на тајни премини на оваа црква било, со години, поврзано со овој напад.
Во 1658 година, член на зејтунската ''dejma'', Клементе Табоне, изградил капела посветена на Свети Климент. Често се наведува дека ова било направено во спомен на избавувањето од нападот, и се верува дека се наоѓа близу до местото на битката со османлиските напаѓачи. Сепак, точната врска меѓу нападот и капелата не е докажана со примарни извори.
3 Култура
Денес нападот се памети како клучен момент во историјата на градот Зејтун и Малта, бидејќи тоа бил последниот голем напад на Османлиите врз Малта. Драма за нападот била напишана во 1996 година од Тревор Захра, локален драматург. Еден од главните патишта во Зејтун, кој поминува близу до местото на битката со Османлиитепреил уван во ''Трик л-Ахар Хабит мит-Торок'', во спомен на нападот.
4 Галерија
5 Наводи
5.1 Библиографија
****
Хајгејт

Хајгејт (|Highgate) — приградска област во северен Лондон во лондонските општини Камден, Ајлингтон и Харингеј. Областа се наоѓа на североисточниот агол од Хемпстед Хит, 7 километри северозападно од Черинг Крос.
Хајгејт е едно од најскапите лондонски предградија за живеење. Во Хајгејт има три организации за заштита на природата: Здружението Хајгејт, Форумот на соседството Хајгејт и Советодавниот комитет на областа за заштита на природата Хајгејт, за заштита и подобрување на неговиот карактер и погодности.
До доцниот викторијански период, тој било посебно село надвор од Лондон, сместено покрај главниот пат кон север. Областа има многу зелени површини, вклучувајќи го источниот дел од Хемпстед Хит, три антички шуми, паркот Вотерлоу и источните падини, познати како Хајгејт боул.
Во неговиот центар се наоѓа селото Хајгејт, во голема мера збирка на продавници, пабови, ресторани и станбени улици во џорџијански стил, прошарани со разновидни знаменитости вклучувајќи ги: црквата и камбанаријата „Свети Михаил“, црквата „Свети Јосиф“ и нејзината зелена бакарна купола, училиштето Хајгејт (1565), уметничкиот центар „Џексонс Лејн“, сместен во поранешна црква од II степен, „ Гејтхаус Ин“, кој датира од 1670 година, во кој се сместени театарот „Горе во портата“ и зградите „Хајпоинт“ на Бертолд Лубеткин од 1930-тите години. Плоштадот Понд, зад Хај Стрит, е регистрирано селско зеленило и е центар на заеднички активности кои се одвиваат во елегантните згради на книжевната и научна институција Хајгејт и на Друштвото Хајгејт, свртени кон плоштадот.
Хајгејт е најпознат по викторијанските гробишта Хајгејт, во кои биле погребани комунистичкиот филозоф Карл Маркс и романописецот Мери Ен Еванс (Џорџ Елиот), заедно со многу други значајни луѓе. Во непосредна близина се наоѓа Холи Вилиџ, првата затворена заедница, изградена во 1865 година, која е заштитена локација од II степен.
Селото се наоѓа на врвот на ридот Хајгејт, од каде што се отвора поглед на центарот на Лондон. Хајгејт е 136 метри надморска височина на највисоката точка.
Областа е поделена меѓу три лондонски општини: Харингеј на север и исток, Камден на југ и запад и Ислингтон на југ и исток. Поштенскиот округ е N6.
1 Во популарната култура
* Историскиот амбиент на Хајгејт - особено готската атмосфера на неговите гробишта - бил позадина за значителен број филмови, вклучувајќи ги хорор филмовите на Хамер од 1970-тите години, ''Фантастични ѕверови: Злосторствата на Гринделвалд'' и ''Дориан Греј''.* Во романот ''„Дејвид Коперфилд''“ од Чарлс Дикенс, Џејмс Стерфорт живеел во куќа на врвот на Хајгејт Вест Хил.
* Во ситкомот на Би-Би-Си „''Дали ви се служи?“'', г-дин Лукас (го игра Тревор Банистер) живеел во Хајгејт.
*''Во'' песната на Тејлор Свифт „London Boy“ од нејзиниот албум од 2019 година, нејзиното момче „ме врати во Хајгејт, ги запознав сите негови најдобри другари“.
* Во романот ''„Црното срце со мастило“'' од Роберт Галбрејт (Џ. К. Роулинг), главното убиство се случило во гробиштата на Хајгејт.
Аполо 10 во Скопје (1970)

Изложбата на командниот модул на „Аполо 10“ во Скопје била подвижна изложба на оригиналниот команден модул од американската вселенска мисија ''Apollo 10'', одржана во Скопје во септември 1970 година. Според достапните податоци, изложбата била поставена на Плоштад Слобода (пред Домот на градежниците), а била дел од поширока европска турнеја во организација на американски институции.
1 Контекст
Командниот модул на ''Apollo 10'' бил еден од клучните елементи на мисијата што во 1969 година ја извршила т.н. „генерална проба“ за слетувањето на Месечината, со екипажот Томас Стафорд, Јуџин Сернан и Џон Јанг. Во печатената документација од турнејата е евидентирано дека во рамките на „USIA 1970 European Tour“ постоел посебен сегмент за Скопје.
2 Изложбата во Скопје
Според текстот објавен во весникот ''Вечер'' (пренесен и архивиран во понови извори), командниот модул бил изложен на отворено во централното градско подрачје и предизвикал голем интерес кај граѓаните. Во истиот опис се наведува дека за првиот час по отворањето биле регистрирани 968 посетители, а посетителите биле информирани преку разглас и промотивни материјали, со забрана за допирање на експонатот.
Во сведочењата и описите се спомнува и дека на посетителите им биле делени значки како сувенир, што подоцна се појавуваат и како лични материјални траги за настанот.
3 Европска турнеја
Командниот модул на ''Apollo 10'' бил дел од подвижна изложба во рамки на таканаречената „USIA 1970 European Tour“. Во архивската евиденција на Smithsonian Institution (SIRIS) се наведени фото-сегменти за следниве градови: Белград, Букурешт, Копенхаген, Љубљана, Познањ, Скопје и Виена.
Во дел од тогашниот печат во Југославија било наведено дека изложбата по Скопје ќе продолжи кон Бугарија, меѓутоа таква станица не е документирана во достапните институционални архиви на Smithsonian Institution.
4 Подоцнежна документација и сведоштва
Во 2025 и 2026 година, темата била повторно актуализирана преку објави што ги систематизирале достапните печатени траги и собраните јавни сеќавања на лица кои ја посетиле изложбата како деца. Дел од сведоштвата се придружени со приватни фотографии и предмети (значки), кои функционираат како дополнителни индикатори за одржувањето на настанот.
Георги Ќосеиванов

Георги Иванов Ќосеиванов (19 јануари 1884 – 27 јули 1960) — бугарски дипломат и политичар, којшто служел како премиер на Бугарија од 23 ноември 1935 до 15 февруари 1940 година.
1 Биографија
Роден е во гратчето Пештера, во семејство со револуционерно минато – неговиот дедо и татко биле вклучени во Априлското востание од 1876 година, а татко му Иван Ќосеиванов бил кмет на Пештера и народен претставник. Мајка му е Рајна, ќерка на Петар Горанов, водач на востанието во Батак. По смртта на мајката, татко му се оженил повторно и имал повеќе деца, вклучително и Георги како едно од постарите.
Во ноември 1935 година, по период на брзи владини смени, царот Борис III го назначува за министер-претседател и министер за надворешни работи. Неговата влада (54-то, 55-то и 56-то правителство) е безпартиска, составена од воени и цивилни лица блиски до дворецот, и се смета за инструмент на личната власт на царот. И покрај тоа, периодот е еден од најстабилните и економски успешни во меѓувоениот период: индустриското производство растело со просечно 6,9% годишно (едно од највисоките во Европа), започнало преоружување по укинување на клаузите од Нејскиот договор, потпишани биле важни трговски договори (вклучително со СССР во 1940), а надворешната политика била урамнотежувана меѓу големите сили без фатални обврзувања.
Луди за љубов

Луди за љубов (|Le Trou normand) — француска комедија од 1952 година, во режија на Жан Бојер, а во главните улоги се Бурвил, Џејн Маркен и, прво појавување на Брижит Бардо. Снимањето се одвивало во Нормандија. Сценографијата на филмот била дизајнирана од уметничкиот директор Роберт Џордани. Францускиот наслов на филмот е референца за аперитив од калвадос што се пие меѓу оброците, и што се појавува како име на спорната таверна во филмот.
1 Синопсис
Наивниот, прост селанец Иполит ја наследува гостилницата на својот чичко во Нормандија под услов да заврши основно училиште. Сепак, неговата тетка Августин, која има право да го наследи ако тој не успее да заврши школо, се обидува да ги спречи неговите обиди да го стори тоа.
2 Улоги
* Бурвил како Хиполит Лемоан
* Џејн Маркен како Августин Лемоан
* Брижит Бардо како Жавот Лемоан
* Жан Фузиер-Жир како Марија Куртен
* Роже Пјер како Жан Марко
* Пјер Ларки како Тесту
* Надин Базил како Медлин Пише
* Ноел Рокеверт како д-р Оберт
* Жак Дерај како Дувал
* Џорџ Беконе како Пише
* Алберт Дувале како Нотарот
* Марсел Чарви како сноб
* Фиренца Мајкл како Луисета
* Џанин Клервил како сервисер за чамци
* Рене Вормс како Префектот
* Леон Бертон како Свештеникот
* Андре Далиберт како Фирмин
* Марсел Мерал како Селанец
* Жан-Пјер Лорен како Селанец
3 Библиографија
* Lanzoni, Rémi Fournier . ''French Cinema: From Its Beginnings to the Present''. A&C Black, 2004.
Кумпунофобија

Кумпунофобија — поим што се користи за да се опише фобијата од копчињата на облеката. Оваа фобија редовно води до чувство на страв и/или гадење кога лицата што страдаат се изложени на копчиња визуелно или физички. Се проценува дека помалку од еден процент од населението на САД страдаат од оваа фобија.
1 Познати личности што страдаат од кумпунофобија
Стив Џобс, соосновачот на Apple, имал аверзија кон копчиња, што се пројавило во непријатен однос кон копчињата на компјутерскиот хардвер и неговиот избор да носи ролки наместо кошули со копчиња. Некои шпекулираат дека ова влијаело на трендот кон екрани на допир и виртуелни тастатури во дизајнот на уредите на Apple.
2 Кумпунофобијата во популарна култура
Во 2009 г., популарниот автор Нил Гејман објавил промотивна најава за филмот „Коралина“, заснован на неговата повест. Во филмската најава Гејман ги предупредува гледачите за кумпунофобиската содржина на филмот, во кој улогите имаат копчиња наместо очи.
Леб и игри

Леб и игри, буквално „леб и циркуси“ (|panem et circenses) — метонимичен израз што се однесува на површно смирување. Му се припишува на Јувенал (Сатири, Сатира X), римски поет активен кон крајот на првиот и почетокот на вториот век од н. е., и се користи најчесто во културни, особено политички контексти.
Во политички контекст, изразот значи да се генерира јавно одобрување, не преку извонредност во јавната служба или јавната политика, туку преку одвлекување на вниманието, одвлекување на вниманието или преку задоволување на најнепосредните или најниските потреби на населението, преку нудење палијатив: на пример храна (леб) или забава (циркуси). Јувенал првично ја користел за да ја осуди „себичноста“ на обичните луѓе и нивното занемарување на пошироките грижи. Изразот имплицира ерозија на населението или незнаење за граѓанската должност како приоритет.
1 Стар Рим
Овој израз потекнува од Рим во сатирата на римскиот сатиричен поет Јувенал (околу 100 година од н. е.), кој ги сметал „лебот и циркусите“ (panem et circenses) за симболични за губењето на републиканската политичка слобода: ''На овие Римјани, толку љубоморни, толку горди (…) кои некогаш командуваа со кралеви и народи (…) и владееја од Капитол до крајот на земјата, сега робови на расипувачки задоволства, што им треба? Леб и циркуси.'' Јувенал 10.71-81
Јувенал се осврнува на римската практика на обезбедување бесплатна пченица за римските граѓани (Анона), како и на скапите циркуски игри и други облици на забава како средство за стекнување политичка моќ. Во поголемиот дел од современата литература, Аноната е претставена како „подмитлив и корумпиран обид на римските цареви да го прикријат фактот дека биле себични и неспособни тирани“. Сепак, Август не ја одобрил дури ни идејата за житен долар од морални причини, иако тој и секој цар по него ја преземале одговорноста и заслугата за обезбедување на снабдувањето на граѓаните кои се квалификувале за тоа.
Облици на кинеските знаци

Облици на кинеските знаци (кинески: 汉字字形; традиционално: 漢字字形; пинјин: ''hànzì zìxíng'') — облиците и структурите на кинеските знаци. Тие се физички носители на пишаниот кинески јазик.
Современите кинески знаци се појавуваат во форма на квадратни блокови. Постојат два методи за анализа на формите на кинеските знаци, анализа на следење на изворот (溯源分析) и анализа на моменталната состојба (現狀分析, 现状分析). Анализата на следење на изворот се нарекува и метод на создавање знаци (造字法). Таа ја зема формата на знак кога е создаден (本字) како предмет на анализа. Анализата на моменталната состојба (или моменталната ситуација) ја зема моменталната стандардна форма на редовното писмо (標準楷體, 标准楷体) како објект. Како академски предмет, современите кинески знаци посветуваат поголемо внимание на анализата на моменталната состојба.
Анализата на моменталната состојба проучува како единиците за пишување се комбинираат ниво по ниво во комплетен кинески знак. Постојат три нивоа на структурни единици на кинеските знаци: потези (笔画; 筆劃), компоненти (部件) и цели знаци (整字). На пример, знакот 字 (знак) е составен од две компоненти, од кои секоја е составена од три потези:
字 = 宀(㇔㇔㇇) + 子(㇇㇚㇐).
1 Потези
Потезите (bǐhuà; 筆劃; 笔画) се најмалите единици за пишување на кинеските знаци. При пишување на кинески знак, трагата од точка или линија оставена на материјалот за пишување (како што е хартијата) од пенкалото надолу до пенкалото нагоре се нарекува потез.
Бројот на потезите е бројот на потезите на кинескиот знак. Тој варира, на пример, знаците „一“ и „乙“ имаат само еден потез, додека знакот „齉“ има 36 потези, а „龘“ (три 龍, змејови) се состои од 48 потези.
Формите на потезите се однесуваат на облиците на потезите. Формите на цртање на стандарден кинески сет знаци можат да се класифицираат во табела на цртање (или листа на цртање), на пример, Unicode CJK листата на цртање има 36 видови цртање:
Редослед на црти, или насоката во која се пишува црта, на пример, цртата„㇐“ (heng, хоризонтално) се пишува од лево кон десно, цртањето „㇑“ (shu, вертикално)“ се пишува од горе кон долу.
Различните цртање може да се користат и за сортирање на кинески знаци. Важните методи за сортирање базирани на цртање вклучуваат сортирање по број на цртање, сортирање по број на цртање по редослед на цртање, сортирање по ''GB'' и сортирање по ''YES''.
2 Поврзано
* Кинеско писмо
Велка Бистрица

Велка Бистрица (|Groß Wisternitz) — град во округот Оломоуц во Оломоучки крај во Чешка. Има околу 3.800 жители.
1 Географија
Велка Бистрица се наоѓа на околу 6 км источно од Оломоуц. Се наоѓа на границата помеѓу долината Горна Морава и планинскиот венец Нижки Јесеник.Највисоката точка е на 315 м надморска височина. Градот се наоѓа на двата брега на реката Бистрице.
Првото писмено спомнување на Велка Бистрице е од 1275 година. Тврдината во Велка Бистрице за прв пат била документирана во 1381 година. Околу 1500 година, селото било промовирано во пазарен град. Од 1589 година до формирањето на суверена општина во 1848 година, Велка Бистрица била во сопственост на надбискупијата Оломоуц. Велка Бистрица добила статус на град во 1998 година.
2 Транспорт
Дел од автопатот D35 (дел од европските патишта E442 и E462), кој го поврзува Оломоуц со автопатот D1, поминува низ јужниот дел од територијата на општината.
Велка Бистрица се наоѓа на железничката линија Оломуц–Моравски Берун.
3 Знаменитости
Најважниот споменик е црквата „Отсекување на главата на Свети Јован Крстител“. Тоа е барокна црква од 1742 година, но има готско јадро.
Замокот Велка Бистрице првично бил ренесансен замок од 1570-тите, создаден со реконструкција на старата тврдина од првата половина на 14 век. По пожарот во 1835 година, замокот бил повторно изграден и служел како пиварница. Од 2014 година, тој е хотел.
4 Значајни луѓе
* Франтишек Моравец (роден 1939 г.), паразитолог
Доменико Староне

Доменико Старноне (роден на 15 февруари 1943 година) — италијански писател, сценарист и новинар.
Неговите дела се преведени на англиски, германски и неколку други јазици. Меѓу нив се ''Прво погубување'', 2009 и ''Доверба,'' 2019''.''
Неговиот роман ''Виа Гемито'' ја освоил највисоката книжевна награда во Италија, наградата Стрега, како и Неаполската награда за литература, во 2001 година, а исто така бил финалист и на престижната награда Кампиело таа година. Се вели дека е негово ремек-дело, романот се фокусира на еден неаполски кондуктер на воз, Федери, кој се соочува со живот исполнет со фрустрации, кој го истура своето незадоволство врз својата сопруга и најстариот син, нараторот на романот. Романот бил преведен на англиски и бил на листа за Меѓународната награда Букер во 2024 година.
Неговото тринаесетто дело од фикцијата, ''Врвки'', било второ преведено на англиски јазик и наградено со наградата „Бриџ“ во 2017 година, Проектот „Бриџ Книга“ има за цел да ги обедини италијанските и американските култури и да го зајакне меѓусебното разбирање.
Во извештаите од 2006 година (од Луиџи Галела) и поновите дела од 2017 година од Арџуна Туци и Микеле А. Кортелацо од Универзитетот во Падова, Старноне - или алтернативно, неговата сопруга, Анита Раџа - е предложена како авторка што пишува под псевдонимот Елена Феранте. Во објавените интервјуа, Феранте ги отфрлила обвинувањата: „Мојот идентитет, мојот пол може да се најдат во моето пишување“.
1 Личен живот
Старноне е во брак со книжевната преведувачка Анита Раџа. Тие имаат една ќерка. Во мај 2024 година, тој бил награден со почесен граѓанин на Савијано, каде што е роден, како дел од културната иницијатива за чествување на истакнати писатели. „Доменико Старноне нè прави горди и возбудени“, рекол градоначалникот, Винченцо Симонели.
2 Избрани дела
*''Прво погубување'' (2009) ISBN 9781933372662*''Врвки'', (2017) ISBN 9781609453855*''Трик'', (2018) ISBN 9781609454449*''Доверба'' (2019) ISBN 9781609457037*''Куќата на Виа Гемито'', (2023) ISBN 9781609459239*''Смртниот и бесмртниот живот на девојката од Милано'', (2024) ISBN 9798889660477*''Старецот покрај морето'', (2025) ISBN 9798889661306
3 Поврзано
* Награда Стрега
Понтски Планини

Понтски Планини (|Kuzey Anadolu Dağları) — планински венец во северна Анадолија, Турција. Тие се познати и како Пархарски Планини“ на локалните турски и понтски јазици. Терминот ''Пархар'' потекнува од хетитски збор што значи „висок“ или „врв“. На старогрчки, планините се нарекувале Паријадрес или Парихедри Планини.
1 Етимологија
Името на планините е изведено од грчкиот збор ''Понт'' (el [ ]), што значи „море“. Понтските планини се протегаат по должината на јужниот брег на Црното Море, познато во антиката како „Евксинско Море“ или едноставно ''Понтус Евксин'' (grc [ ]).
2 Географија
Венецот се протега приближно во правец исток-запад, паралелно и блиску до јужниот брег на Црното Море. Се протега североисточно во Грузија и на запад во Мраморното Море, со северозападниот гребен на планините Куре (и нивното западно продолжение, планините Акчакоџа) и планините Болу, кои го следат брегот. Највисокиот врв во венецот е Качкар Даги, кој се издига на 3,937. Северноанадолскиот расед и Североисточниот анатолски расед, кои се раседи со насока исток-запад, се протегаат по должината на венецот.
3 Екологија
Планините генерално се покриени со густи шуми, претежно од четинари.
Северноанадолските четинарски и листопадни шуми се екорегион кој го опфаќа поголемиот дел од масивот, додека мешаните кавкаски шуми се протегаат низ далечниот источен крај на масивот, познат како Планини Качкар. Тесниот крајбрежен појас помеѓу планините и Црното Море, познат како Понт, е дом на евксинско-колхичните листопадни шуми, кои содржат некои од ретките умерени дождовни шуми во светот.
Регионот е дом на евроазиски див свет како што се јастреб врапчар, златниот орел, царски орел, малиот орел кликач, кавкаски црна тетреб, црвеночелиот серин и планинска карполазачка.
Зимските услови се многу сурови, а снегот дури и во летните месеци не е невообичаен над одредени надморски височини.
Анадолската висорамнина, која се наоѓа јужно од венецот, има значително посува и поконтинентална клима од влажниот и благ брег, поради ефектот на дождовна сенка на планините.
Клопче

Клопче — облик, сличен на топка, во која најчесто се намотува конец или преѓа. Тоа е најстариот и наједноставниот начин за сместување на каков било вид преѓа, конец или друг лесен материјал за да не се заплетка.
Заедно со чилето, макарата и тутурутка, клопчето е еден од облиците што ги користи текстилната индустрија за сместување конец.
1 Рачно намотување
Методот за започнување на клопче преѓа вклучува цврсто држење на едниот крај од преѓата меѓу прстите на едната рака и цврсто намотување околу другиот крај од преѓата или парче картон со другата рака. Откако ќе ги завршите првите неколку вртења, се продолжува со движење со ротирање на добиеното клопче за да се создаде клопче каде што преѓата се вкрстува речиси нормално.
2 Машинско намотување
Индустриските клопчиња од преѓа се помалку компактни од рачно изработените. Тие имаат шупливо јадро (поради нивното производство на вретено), правилна намотка и се држат заедно со хартиена лента на која е означен референтниот број на предметот.
Тежините се движат од:
* 20 г за многу меки преѓа како ангора;
* 50-100 г за стандардни клопчиња од волна и памук;
* 200-500 г за големи клопци и робусна преѓа.
3 Поврзано
* Предење
* Ткаење
* Текстилна индустрија
Григориј Рашки

Григориј Рашки (почеток на 14 век) — српски средновековен писател, препишувач и епископ рашки.
1 Живот и дело
Живеел во втората половина на 13 век и првата половина 14 век. Тој бил српски монах кој во младоста живеел и пишувал на Света Гора, во Хиландар. Исто така живеел и во манастирот Сопоќани. Тој бил вистински следбеник на светогорскиот дух, потполно посветен на светогорската и византиско-православната духовност. Автор е на два многу кратки текста со необична книжевна убавина. Подоцна бил избран за епископ рашки и се вратил во Србија - Рашка, за да „служи“ во Стари Рас. За манастирот Светите апостоли Петар и Павле во Стари Рас во 1305 година, тој го препишал ''Законоправилото'' на Свети Сава и во тој ракопис оставил извонреден запис за потребата од читање книги и за својата препишувачка работа. Записот се одликува со стилска и јазична совршеност и јасен, поетски израз. Познат е и неговиот натпис во 4 стиха (2 во византиски „политички стих“ дванаестерец и два во четиринаестерец), врежан на сребрениот крст на Стефан Урош II Милутин, наменет за истиот манастир, во кој се чувствува тенденцијата кон симетричен распоред на стиховите и правилна употреба на цезурата.
2 Превод на современ српски јазик
*''Запис за Крмчијата на Свети Сава, Стихови до Светиот Крст,'' во: „Шест писатели од 14 век“ (Григориј Рашки, Јаков Серски, Силуан, Непознатиот Светогорец, Монахот Јефрем, Марко Пеќки), избор, денешна јазична верзија и редакција од Димитрије Богдановиќ. Белград, Просвета, СКЗ, 1986. Библиотека Стара српска книжевност во 24 книги, книга 10.
Ин витро

Ин витро (|in vitro - „во стакло“) – истражувања што се изведуваат на клетки или биолошки молекули надвор од нивната нормална биолошка средина. На пример, протеините или клетките се одржуваат во вештачки медиум за култура. Колоквијално наречени „опити во епрувета“, овие истражувања во биолошките науки традиционално се изведувале во епрувети, колби, Петриеви садови и други, обично стаклени, садови. Денес, тие вклучуваат низа техники што се користат во молекуларната биологија, како што се науките чии имиња завршуваат на -омика (геномика, протеомика, итн.). Истражувањата спроведени со користење на компоненти на организмот кои се изолирани од нивните нормални биолошки средини овозможуваат поподробни или попогодни анализи отколку што може да се направат на целиот организам. Спротивно на тоа, истражувањта ин виво се оние спроведени на цели организми: животни, вклучувајќи луѓе и растенија.
Примери за ин витро истражувања:
изолација, раст и идентификација на микроорганизми;
клетки добиени од повеќеклеточни организми (култура на животински клетки или култура на ткиво);
супклеточни компоненти (на пр. митохондрии или рибозоми);
клеточни или супклеточни екстракти (на пр. екстракти од пченични никулци или ретикулоцити);
прочистени молекули (често протеини, ДНК или РНК, поединечно или во комбинација);
комерцијално производство на антибиотици и други фармацевтски производи.
Вирусите, кои можат да се реплицираат само во живи клетки, се изучуваат во лабораторија во клеточни и ткивни култури, а многу вирусолози сметаат дека таквата работа се изведува под етикетата „ин витро“ за да се разликува од „ин виво“ работата на цели животни или растенија.
1 Поврзано
*''In vivo''*''Ex vivo''*''In situ''*''In natura''*''In silico''*''In papyro''*''In utero''
Алан Перлис

Алан Џеј Перлис (, – , ) — американски компјутерски научник и професор на универзитите Пердју, Карнеги Мелон и Јејл. Тој е најпознат по својата пионерска работа во програмските јазици, а во 1966 година станал првиот добитник на Тјуринговата награда.
1 Животопис
Перлис бил роден во еврејско семејство во Питсбург. Во 1939 ја завршил високата школа „Тејлор Алдердис“. Во 1943 година, дипломирал хемија на Технолошкиот институт Карнеги (подоцна преименуван во Универзитет „Карнеги Мелон“).
За време на Втората светска војна, служел во Американската армија, каде што се заинтересирал за математиката. Потоа се стекнал со дипломите магистер (1949) и доктор (1950) по математика на Технолошкиот институт во Масачусетс (МИТ). Неговата докторска дисертација била насловена „За интегралните равенки, нивно решавање со итерација и аналитичко продолжение“ (''On Integral equations, Their Solution by Iteration and Analytic Continuation'').
Во 1952 година, учествувал во Проект Виор. Се вработил во факултетот на Универзитетот Пердју, а во 1956 година се преселил во Технолошкиот институт Карнеги. Бил шеф на одделот за математика, а потоа и прв раководител на одделот за компјутерски науки. Во 1962 година, бил избран за претседател на Здружението за компјутерска машинерија.
Во 1966 година тој ја добил првата Тјурингова награда, според наводите, „за неговото влијание во областа на напредните техники на програмирање и конструкцијата на компајлер“. Ова е референца за работата што ја извршил на „Внатрешниот преведувач“ во 1956 година (опишан од Доналд Кнут како првиот успешен компајлер) и како член на тимот што го развил програмскиот јазик ALGOL.
Во 1971 година, Перлис се преселил на Универзитетот Јејл за да ја преземе катедрата по компјутерски науки и да ја држи катедрата Јуџин Хигинс. Во 1977 година, бил избран во Националната академија за инженерство.
1.1 Епиграми за програмирање
Во 1982 година ја напишал статијата „Епиграми за програмирање“ за списанието на Здружението за компјутерски машини (ACM), опишувајќи во едносложни реченици многу од работите што ги научил за програмирањето во текот на својата кариера. Епиграмите се нашироко цитирани. Останал на Јејл до неговата смрт во 1990 година.
Епиграмите се низа кратки, неутрални во однос на програмскиот јазик, хумористични изјави за компјутерите и програмирањето, кои се широко цитирани. Првпат се појавиле во „SIGPLAN Notices“ 17(9), во септември 1982 година. Во епиграмот бр. 54, Перлис го сковал изразот „Тјурингов тарпит“, кој го дефинирал како програмски јазик каде што „сè е можно, но ништо од интерес не е лесно“.
2 Публикации
Избор публикации:* 1957. ''Internal Translator (IT): A Compiler for the 650''. With J. W. Smith and H. R. Van Zoeren.
** 1965. ''An introductory course in computer programming''. With Robert T. Braden.
* 1970. ''A view of programming languages''. With Bernard A. Galler
* 1975. ''Introduction to computer science''* 1977.
* 1978.
* 1981. ''Software Metrics: An Analysis and Evaluation''. With Frederick Sayward and Mary Shaw
* 1986. ''FAC: A Functional APL Language''. With Tu Hai-Chen.
Елемија

Елемија — направа која служи за премотување на предиво од чиле во клопче или макара.
1 Опис
Елемијата вообичаено е изработена од дрво. Се состои од потпор на која стои направата, изработена од помасивно дрво за да ја држи елемијата стабилна, и тело во облик на пресечен стожец изработено од вкрстени штички на основите и штички што ги спојуваат двете основи. (види слика) Обликот на пресечен стожец овозможува да се поставуваат различни големини чилиња.
2 Употреба
Предивото во облик на чиле што се добило со мотање на истото на мотовило, се поставува на елемијата, се зема надворешниот крај од предивото и се премотува во клопче или на макара.
Иван-кула

Иван-кула или Иванова кула — мала средновековна тврдина која се наоѓа 33 км јужно од Куршумлија, на планината Радан. Тврдината се наоѓа на издвоен врв, на надморска височина од 1076 м во близина на населбата Иван-кула, југозападно од врвот Џак (1.400 м).
1 Археологија
Градот бил изграден на врвот на вулкански конус кој бил зарамнет и има стрмно засечени падини. Од зачуваните остатоци е кулата, висока 14 м, со страни од 7,78 и 5,80 м, која стои на римските темели (римски кастел), чии ѕидови со дебелина од 1,34 м се направени од грубо обработени блокови од песочник. Изграден е од делкан камен врзан со добар варов малтер. На северната страна, на кулата се потпира средновековна градба со обем од 56 м, уништена до темелите. На јужната страна има остатоци од помлади градби. Тврдината е изградена во типичен српски доцносредновековен стил за благородник. До денес, на локацијата не се спроведени истражувања, па затоа големината и точната намена на локацијата сè уште се непознати.
2 Историја
По Битката на Косово, градот потпаднал под власта на деспотот Стефан Лазаревиќ во 1412 година, кога за прв пат се споменува во историските извори.
3 Предание
Од оваа тврдина, херојот на Топлица, Иван Косанчиќ и Милан Топлица, со војската од Горна и Долна Топлица, преминале преко Трпеза (планина на планината Радан) и отишле во Битката на Косово во 1389 година. Заедно со нивните браќа, Милан Топлица и Милош Обилиќ, тие припаѓале на витешкиот ред - Змеј.
4 Галерија
Блачко Езеро

Блачкото Езеро — езеро во Србија, создадено по истекот на неогенското Топличко Езеро во раниот плеистоцен, во слив од ерозивно потекло. Се наоѓа во северозападниот дел на Топличкката Котлина, во близина на градот Блаце на надморска височина од 385 м.
1 Историја
Сливот на Блачко Езеро според Јован Цвииќ е дел од напуштено корито на река Блаташница и не е ништо повеќе од мртвица. Eзерото е од ерозивно, флувијално потекло, денес околу 2 м над Блаташница, поради што го храни со помала количина вода дури и при високи нивоа на вода. Поради ова, брзо се претвора во мочуриште, за што придонесува и топла клима на Жупскиот регион со малку врнежи од дожд.
Езерото е во последната фаза од својот развој и е пример за брзо исчезнување на лимнолошките карактеристики.
2 Хидрографија
Езерото е долго 800 м и широко 200 м. Неговата површина е 12 хектари.
Водата во езерото се обновува на неколку начини. Еден од нив е со прелевање на река Блаташница за време на високи пролетни нивоа на вода на таа река. Ова прелевање, исто така, го подобрува водниот биланс на езеро. Друг начин е со прилив на подземни води, бидејќи постои постојана подземна врска помеѓу езерото и реката. Езерото се полно со вода и од врнежите, чија годишна количина во овој дел на Србија е 630 мм.
3 Растителен свет
Блачкото Езеро е богато со вегетација. Богатство на вегетација е определено од голем број фактори. Еден од нив се минералните супстанции кои се богати со изворите на подземни води што се влеваат во езерото. На екстензивниот раст на вегетација влијаат и надморска височина на езерото, топлата вода и густите наслаги од тресет на дното на езерото. Поради изобилство на хидрофилна вегетација и тресет, езерската вода во базените, позната како „ока“, е темно кафеава по боја и има мала транспарентност, а крајбрежје на езеро е слабо дефинирано. Густа вегетација, која го отежнува пристапот до езерото, делумно е последица на далеку напредната фаза на неговата еволуција. Езерото има и мало економско значење бидејќи трската што расте во него се сече, суши и се користи во градежништвото. Поради сето ова, е поинтересно за биолошки отколку за хидролошки истражувања.
Ичкова Куќа

Ичкова Куќа — споменик на културата во Србија. Претставува културно богатство кое е од големо значење за Белград и се наоѓа во Земун на улица Бежанијска бр. 18.
1 Опис
Ичкова Куќа во Земун е изградена во 1793 година. Се состои од подрум, приземје и делумен спрат формиран со висок мансарден покрив. Дизајнирана е во стил на класицизам. Од двотрактен е тип и со двојна намена. Во приземјето била кафеаната „Краљевиќ Марко“, додека првиот спрат се користел за домување. Со текот на времето, била преуредувана. Целосна реконструкција и ревитализација била извршена во осумдесетите години од минатиот век. Ги има сите карактеристики на репрезентативна градска куќа од крајот на XVIII век. Позната е како Ичкова Куќа бидејќи во неа престојувал востанички дипломат и трговец Петар Ичко, кој по воведување на дахијска управа, морал да се пресели од Белград во пограничниот град Земун. Улогата на Ичко била важна за подготовката на Првото српско востание во 1804 година. Петар Ичко бил трговски конзул и посредник помеѓу земунски, солунски и други трговци. Во Земун престојувал од 1802 до 1803 година. Зградата претставува една од најстарите зачувани куќи и сведоштво за урбаниот развој на Стариот град Земун.
2 Галерија
3 Поврзано
* Петар Ичко
* Првото српско востание
Димитар Борботски

Димитар (|Δημήτριος), познат и како Димитар Борботски (''Δημήτριος Μπορμποτζιώτης'') — зограф и иконписец од XVIII век.
1 Животопис
Роден е во големото село Борботско, Костурско во XVIII век. Не постојат многу зачувани податоци за неговиот живот. Автор е на фреските во Жиковишкиот манастир, заедно со зографот Михаил од епирското село Кионат. Веројатно негово дело се и иконите во проскинитарите во црквата „Св. Никола“ во Кожани.
Френсис Ален

Френсис Елизабет Ален (4 август 1932 — 4 август 2020) — американски компјутерски научник и пионер во областа на оптимизирачки компајлери. Ален била првата жена што станала IBM Fellow, а во 2006 година станала првата жена што ја освоила Тјуринговата награда. Нејзините достигнувања вклучуваат значајна работа за подобрување на компајлерите, оптимизација на рограмите и паралелизација. Таа работела за IBM од 1957 до 2002 година, а потоа била Fellow Emerita.
1 Награди и почести
Ален била член на Институтот за електротехнички и електронски инженери (IEEE) и на Здружението за компјутерска машинерија (ACM). Во 2000 година, таа била прогласена за член на Музејот за компјутерска историја „за нејзиниот придонес во оптимизацијата на програмите и компајлирањето за паралелни компјутери “. Таа била избрана во Националната академија за инженерство во 1987 година, во Американското филозофско друштво во 2001 година, и во Националната академија на науките во 2010 година. Таа била номинирана за член на Американската академија на уметностите и науките во 1994 година.
Во 2009 година, таа била наградена со почесен докторат на науки од Мекгилскиот универзитет за „пионерски придонеси во теоријата и практиката на оптимизирање на техниките на компајлерите што ги поставиле темелите за модерно оптимизирање на компајлерите и автоматско паралелно извршување“.
Во 2020 година, по смртта на Ален, IEEE го создаде Медалот Ален за да оддаде почит на „иновативната работа во компјутерството што имала трајно влијание врз други области на инженерството, технологијата или науката“. Ова било вториот IEEE медал што бил именуван по жена. Првата награда била доделена во 2022 година.
Борско Езеро

Борско езеро — вештачко езеро создадено во 1959 година со изградба на брана и акумулирање на водите од реката Ваља Жони, Марецова река и дел од сливот на Злотска река. Езерото се наоѓа во подножје на планината Црн врв во близина на Бор. Водата од езерото е првенствено наменета за постројките на Рударско-топилничкиот басен, но и за развој на туризмот.
Кога водата е на ниво на прелевање, Борското езеро зафаќа површина од 79 хектари а волуменот на акумулацијата е 10,55 милиони кубни метри. Во времето на максимално ниво на водата, може да собере до 12.000.000 м вода, а на некои места може да биде длабоко до 52 м. Брегот на езерото е ситно вдлабнат и карпест.
1 За езерото
Во текот на летото, туристите ги поминуваат деновите на Борското Езеро. Секоја година, во езерото се пуштаат неколку тони млади риби со цел да се подобри рибниот фонд. Во текот на сезоната, која трае од почетокот на мај до крајот на септември, температурата на вода достигнува 26 степени, што е поволно за капење.
Во зима, езерото е целосно покриено со мраз. Највисоки нивоа на водата се во пролет, а најниските кон крајот на летото и почетокот на есента. Разлика помеѓу максимални и минимални нивоа на водата надминува 10 метри, што негативно влијае на флората и фауната на езерото. Со користење на дотокот на вода од Злотска река, нивото на езерото се одржува на околу 2 метри под преливот во текот на целата година.
Борско Езеро е опкружено со листопадни и зимзелени шуми, природни зелени чистинки и ливади на надморска височина од 438 метри. На брегот на езерото се изградени хотелите „Металург“, „Језеро“, „Вертиго Сити“ и вили, додека неколку големи викенд-села се изградени на околу 200 метри од езерото. На брегот на езерото, туристите имаат пристап и до камп со капацитет од околу 300 приколки. Се наоѓа на 1 километар од хотелот „Језеро“ во правец на Жагубица.
2 Туризам
На брегови на Борско Езеро се изградени четири поголеми плажи и голем број помали. Пливачите на главната плажа се под надзор на спасители во текот на целата сезона. Спортистите можат да го користат спортскиот комплекс во хотелот Језеро во текот на целата летна сезона. Комплексот вклучува терени за кошарка, фудбал, ракомет, одбојка (и одбојка на плажа и одбојка на плажа) и тенис.
Околу целото езеро се наоѓаат три патеки, почнувајќи од плажата Тропски бар, минувајќи покрај хотелот Језеро, главната плажа, хотелот Металург, камп, разни зимзелени и листопадни шуми, пасишта и ливади, и завршувајќи кај браната на Борското Езеро. Патеките водат и до рутата Црновршка Пруга, која може да се искористи за да се стигне до Бор. На главната плажа е можно да се изнајмат чамци и педалинки, како и да се ужива во разни други водни активности.
3 Галерија
4 Поврзано
* Чудовиштето од Борско Езеро
* Список на езера во Србија
Тркала (филм)

„Тркала“ (српски: ''Точкови'') – филм на режисерот Ѓорѓе Милосављевиќ од 1998 година. Милосављевиќ е автор и на сценариото, аглавните улоги ги играат: Драган Миќановиќ, Аница Добра, Љубиша Самарџиќ, Никола Којо, Неда Арнериќ, Светозар Цветковиќ, Милорад Мандиќ и Богдан Диклиќ.
1 Синопсис
Немања е момче кое оди кај татко му за да позајми пари за себе и за неговата девојка Маца. Меѓутоа, патот е затворен, така што Немања мора да преноќи во мотелот „Тркало“, заедно со уште неколку луѓе: Владимир Коренко, трговец со оружје, Милан Јуниќ, деловен човек кој продава смртоносни лекови, неговата љубовница Жана, која е платена да го убие, брачниот пар Ѓориќ, како и сопственикот на мотелот. Во текот на ноќта, тие го напаѓаат, го врзуваат и го обвинуваат дека е убиецот познат како Насмеаниот монструм, кој во тоа време убива ширум Србија, а потоа одлучуваат да му судат. Меѓутоа, доаѓа до пресврт и Немања ги презима работите во своите раце...
Стаклена менажерија (филм)

„Стаклена менажерија“ (англиски: ''The glass menagerie'') – филм на режисерот Пол Њумен (Paul Newman) од 1987 година, снимен по сценариото на Тенеси Вилијамс (Tennessee Williams), засновано врз неговата истоимена драма. Главните улоги ги играат: Џоан Вудворд (Joanne Woodward), Џон Малкович (John Malkovich), Карен Ален (Karen Allen) и Џејмс Нотон (James Naughton). Во 1988 година, филмот бил номиниран за „Златен глобус“ и за „Греми“ за најдобра изворна музика (дело на Хенри Мансини)
1 Синопсис
Младиот Том Винфилд (го игра Малкович) е неостварен писател кој фантазира да побегне од семејната куќа. Неговиот татко одамна го напуштил семејството за кое се грижи неговата посесивна и авторитативна мајка, Аманда (ја игра Вудворд). Таа не ги почитува желбите на своите деца, туку сака целосно да ги контролира нивните животи, така што целито свет го гледа низ призмата на синот Том и ментално нестабилната и чувствителна ќерка Лора (ја игра Ален). Целото слободно време Том го троши на гледање евтини филмови на кино, а Аманда е опседната со планот да најде соодветен сопруг за Лора, која пак бега од стварноста грижејќи се за својата збирка на стаклена менажерија. Една вечер, Том го поканува дома пријателот Џим О’Конор (го игра Нотон) и Аманда се надева дека тој е добар кандидат за Лора. Нештата се заплеткуваат кога се открива дека Лора е заљубена во Џим уште од средношколските денови, но тој е свршен, а Том конечно одлучува да го напушти домот...
Размена на местата

„Размена на местата“ (англиски: ''Trading places'') – филм на режисерот Џон Лендис (John Landis) од 1983 година, снимен по сценариото на Тимоти Харис (Timothy Harris) и Хершел Вајнгрод (Herschel Weingrod). Главните улоги ги играат: Ден Акројд (Dan Aykroyd), Еди Марфи (Eddie Murphy), Џејми Ли Кертис (Jamie Lee Curtis), Денхолм Елиот (Denholm Elliott), Ралф Белами (Ralph Bellamy) и Дон Амичи (Don Ameche). Музиката за филмот е дело на Елмер Бернстајн, кој бил номиниран за наградата „Оскар“, Елиот и Ли Кертис биле наградени со БАФТА за најдобри споредни глумци, додека филмот бил номиниран за „Златен глобус“ за најдобра комедија или мјузикл.
1 Синопсис
Луис Винтроп III (го игра Акројд) е успешен млад брокер со раскошен стан и со личен слуга (го игра Елиот). Били Реј Валентајн (го игра Марфи) е ситен измамник и бездомник. По една незгода во која Валентајн се среќава со Винтроп и со неговите работодавци, браќата Дјук, тие решаваат да направат мал опит: да ги заменат животите на Валентајн и Винтроп. Тие му местат кражба на Винтроп, кој останува без свршеницата, станот и кариерата, а Валентајн го зазема неговото место. Меѓутоа, со помош на новата пријателка, проститутката Офелија (ја игра Ли Кертис), Винтроп смислува план како да си врати угледот...
Песни (Константин Миладинов, 1967)

„Песни“ — збирка песни на Константин Миладинов во издание на Македонска книга од 1967 година.
1 Содржина
Книгата содржи 14песни, како и два текста: „Охридска архиепископиа“ и „Од Предговорот на Зборникот од народни песни на миладиновци“.* Шупељка (кавал)
* Не — непијам
* Бисера
* Голапче
* Желание
* Клетва
* Скрсти
* Побратимство
* Думание
* Сираче
* На с’нцето
* Т’га за југ
* На чужина
* Грк владика на Болгарите
2 Технички одлики
Кигата е објавена како дел од библиотеката „Атлас“ и има 99 страници. Нацртот на корицата е дело на Коста Бојаџиевски, а коректор била Вера Арсовска. Книгата е испечатена во графичкиот завод „Гоце Делчев“ во мај 1967 година, во тираж од 10 000 примероци. Таа не е каталогизирана и не ја поседува меѓународната ознака ISBN.
Барбара Лисков

Барбара Лисков (родена на 7 ноември 1939 година како Барбара Џејн Хуберман) — американска компјутерска научничка која дала пионерски придонеси во програмските јазици и дистрибуираното сметање. Нејзината значајна работа вклучува воведување на апстрактни типови на податоци и придружниот принцип на апстракција на податоци, заедно со Лисковскиот принципот на замена, кој ги применува овие идеи во објектно-ориентираното програмирање, субтипизирање и наследување. Нејзината работа била наградена со Тјуринговата награда во 2008 година, највисокото признание во компјутерските науки.
1 Признание и награди
Лисков е членка на Националната академија за инженерство, Националната академија на науките, на Американската академија на уметностите и науките и на Здружението за компјутерска машинерија (ACM). Во 2002 година, таа била признаена како една од врвните жени на факултетот на МИТ и меѓу 50-те најдобри членови на факултетот во науките во САД. Во 2002 година, списанието ''Discover'' ја признали Лисков како една од 50-те најважни жени во науката.
Во 2004 година, Барбара Лисков го освоила медалот Џон фон Нојман за „фундаментален придонес во програмските јазици, методологијата на програмирање и дистрибуираните системи“. На 19 ноември 2005 година, на Барбара Лисков и Доналд Е. Кнут им биле доделени почесни докторати од ETH. Лисков и Кнут биле претставени и во серијата за истакнати колоквиуми на ETH Зурих. Таа била наградена со почесен докторат од Универзитетот во Лугано во 2011 година. и од Политехничкиот универзитет во Мадрид во 2018 година.
Во 2023 година, Лисков била награден со Медалот Бенџамин Франклин од Франклинскиот институт за „значаен придонес во јазиците и методологијата на компјутерско програмирање, овозможувајќи имплементација на сигурни, повеќекратно употребливи програми“.
2 За понатамошно читање
*
Свештеномаченик

Свештеномаченик (Ὁ Ἱερομάρτυρας, sanctus martyr) — маченик кој имал чин епископ, свештеник или ѓакон и кој страдал за Исус Христос.
Разликата помеѓу свештеномаченик и маченик е присуството на чин. Свештеномачениците не претставуваат посебна личност од светци и се одбележуваат на Светата Литургија заедно со други маченици. Во православието, во проскомидијата, за нив, како и за другите маченици, петтата честичка се зема од деветкратната профора.
Повеќето од новите маченици и исповедници на православната црква биле канонизирани токму како свештеномаченици (претежно свештеници или епископи).
1 Поврзано
* Маченик
* Великомаченик