procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Ана Ли Фишер

Ана Ли Трингл Фишер (|Anna Lee Tingle Fisher; Њујорк, 24 август 1949 година) — американска хемичарка, анестезиолог и астронаут на НАСА. Како поранешна сопруга на пензионираниот астронаут Бил Фишер и мајка на две деца, во 1984 година Ана Ли станала првата мајка во вселената. Моментално таа е најстариот активен американски астронаут. За време на својот престој во НАСА, биле вклучена во неколку програми: Спејс шатл, Меѓународна вселенска станица и проектот Орион.
1 Животопис
Родена е под името Ана Ли Трингл во 1949 година во Њујорк. Израснала во Калифорнија, во градот Сан Педро, каде што го завршила средното образование. Четири години подоцна ги завршила основните студии по хемија на Калифорнискиот универзитет во Лос Анџелес. На факултетот таа продолжила со специјализација на полето на рендгенската структурна анализа на металокарбонатите. Во 1972 година запишала студии по медицина на истиот факултет, а ги завршила во 1976 година. Следната година ја поминала на пракса во болница во градот Торанс, Калифорнија. Се специјализирала за медицина во итни случаи и станала анестезиолог.
2 Кариера
Во 1978 година, Фишер била избрана како еден од астрономските кандидати за екипажот на леталото Спеј шатл. По една година тренирање почнала да работи на повеќе задачи, меѓу кои биле развој и тестирање на системот за далечинско управување, испитување на носивоста на вратите на одделот за непредвидени ситуации и одделот за трансфер на леталото шатл. Долго време членувала во тимот и работела на тестирањето на втората, третата и четвртата мисија од програмата Спејс шатл. За време на петтата, шестата и седмата мисија работела во вселенскиот центар Кенеди поточно во центарот за проверка на тркалата како и тестирање на носивоста.
Таа ја имала функцијата на доктор во орбиталниот лет, а во деветтата мисија била известувач од капсулата. Во 1983 година станала мајка, а на 8 ноември 1984 година, станала првата жена мајка во вселената. Тогаш леталото Спејс шатл било лансирано, а целта на мисијата STS-51A била да се испратат два сателити, како и повлекување на уште два сателити чиишто мотори не работеле. Екипажот се вратил на Земјата на 16 ноември истата година. Подоцна била ангажирана во мисијата STS-61H пред да се случи катастрофата на шатлот Челинџер, по што работела како заменик-административен астроном. По краток временски период се вратила на Калифорнискиот универзитет каде што работела на селекцијата на астронаути од генерацијата 1987. По завршувањето на постдиполмските студии по хемија, Фишер ја напуштила својата работа сè до 1996 година поради посветување на семејството и своите две ќерки.
Ханс Георг Демелт

Ханс Георг Демелт (|Hans Georg Dehmelt ) — германско - американски физичар, кој бил награден со Нобелова награда за физика во 1989 година, за неговото учество во создавањето на техниката на јонската замка заедно со Волфганг Паул, за што тие поделиле една половина од наградата (другата половина од наградата за таа година му била доделена на Норман Фостер Ремзи). Нивната техника била искористена кај високопрецизните мерења на електронскиот g-фактор.
1 Животопис
На возраст од 10 години Демелт се запишал на Берлинската гимназија при Сивиот манастир, училиште во Берлин во кое наставата се одвивала на латински јазик, каде бил примен со стипендија. Откако дипломирал во 1940 година, тој волонтирал во германксата армија, кои му наредиле да запише на Вроцлавскиот универзитет и да изучува физика во 1943 година. По една година од студиите тој се вратил на воената служба и бил заробен во Арденската битка.
По ослободувањето од американскиот затворенички воен камп во 1946 година, Демелт се вратил на своите студии по физика на Гетингенските универзитети, каде се издржувал поправајќи и тргувајќи со стари, предвоени радија. Тој својата магистерска теза ја завршил во 1948 година, а докторатот во 1950 година, и двете во Гетингенските универзитети. Подоцна бил поканет на универзитетот Дјук како подокторски соработник, во 1952 година. Демелт станал помошник профеаор на Вашингтонскиот универзитет во Сиетл, Вашингтон во 1955 година, и соработник професор во 1958 година,и професор во 1961 година.
Во 1955 година тој ја направил својата електронска судирна цевка во Џорџ Волковата лабораторија при универзитетот Британска Колумбија и експериментирал на парамагнетните резонанси во полризирани атоми и слободни елктрони. Во 1960-ите, Демелт и неговите ученици работеле на спектроскопијата на водородните и хелиумовите јони. Електронот конечно бил издвоен во 1973 година заедно со Дејвид Вејнленд, кој продолжил да работи со заробени јони при NIST.
Тој го создал првииот геониумски атом во 1976 година, која подоцна ја искоритил за прецизно да ги измери магнетните импулси на електроните и позитроните заедно со Р. С. ван Дик во 1980-ите, работа која му ја донела Нобеловата награда. Во 1979 година Демелт раководел со екипа која ја направила првата фотографија на единечен атом. тој продолжил да работи на јонската замка при Вашингтонски универзитет, сè до неговото пензионирање во октомври 2002 година.
Во мај 2010 година, тој бил почестен како еден од Вашингтонските добитници на Нобелова награда од шведската престолонаследничка Викторија на специјален настан во Сиетл.
Тој бил оженет со Ирмград Ласов, тие имаат син, Герд. Подоцна Демелт се оженил со Дајана Дандор, која била лекар.
2 Почести и награди
*Дејвисон-Гермерова награда во 1970 година.
*Румфордова награда во 1985 година.
*Нобелова награда за физика во 1989 година.
*Национален медал за наука во 1995 година.
3 Наводи
*"Moby Electron" article by David H. Freeman Discover magazine feb. 1991 p51-56
Посејдон (филм од 2006)

Посејдон (англиски: ''Poseidon'') — американски филм од 2006 година, во режија на Волфганг Петерсен. Главните улоги ги играат: Курт Расел, Ричард Драјфус, Џош Лукас и Еми Сосам. Филмот, кој претставува трета адаптација на романот „Авантурата на Посејдон“, бил номиниран за наградата „Оскар“ за најдобри визуелни ефекти.
1 Содржина
Огромниот брод „Посејдон“, со 2.000 патници, е на крстарење низ Атлантскиот Океан. Додека патниците ја слават Нова Година, бродот удира во подводна карпа. Капетанот наредува сите да чекаат помош, но коцкарот Дилан одлучува самостојно да си ја испроба среќата. Во неговата борба му се придружуваат очаен татко, кој ги бара ќерката и нејзиниот свршеник, самохрана мајка со нејзиниот интелигентен син, слепа патничка и малодушен човек кој страда од депресија и кој планирал да се самоубие, но сега сака да остане жив.
Роберт Колман Ричардсон

Роберт Колман Ричардсон (|Robert Coleman Richardson — ) бил американски експериментален физичар кој истражувал за субмиликелвиновите температурни студии на хелиум-3. Ричардсон, заедно со Дејвид Ли, како искусни истражувачи, а потоа и дипломираниот студент Даглас Ошероф, ја споделиле Нобеловата награда за физика во 1972 за откривањето на својството на супертечноста на атомите на хелиумот-3 во Корнелскиот универзитет.
1 Животопис
Ричардсон се родил во Вашингтон. Одел во средното училиште „Вашингтон-Ли“ во Округот Арлингтон, Вирџинија. Тој подоцна курсевите по биологија и физика во училиштето ги опишал како „многу старомодни“ за тоа време. „Идејата за ’напредна поставеност‘ сѐ уште не била измислена“, напишал тој во неговата автобиографија за Нобеловата награда. Тој го зел првиот курс по анализа кога бил втора година во колеџот.
Ричардсон го посетувал универзитетот Вирџинија тех и дипломирал во 1958, а магистрирал во 1960. Тој докторирал во Дјукскиот универзитет во 1965.
Во времето на неговата смрт, тој му бил професор по физика на Флојд Њуман во Корнелскиот универзитет, иако повеќе не работел во лабораторијата. Од 1998 до 2007 тој во Корнелскиот универзитет работел како заменик професор за истражување, а од 2007 до 2009 бил искусен советник за наука на претседателот и потпретседателот. Неговата експериментална работа се фокусирала на употреба на јадрена магнетна резонанца за да ги проучува квантните својства на течностите и цврстите тела при екстремно ниски температури.
Ричардсон бил "Eagle Scout", а неговите извиднички активности во неговата младост ги спомнал во биографијата која ја доставил до Нобеловата фондација за време на неговата награда.
2 Поврзано
*Криогеника - нискотемпературна физика
*Физика на кондензирана материја
*Хронологија на нискотемпературна технологија
Арагац

Арагац (|''Արագած'') или Алаѓоз (|Alagöz) — стратовулканска планина во северозападна Ерменија, околу 40 км северозападно од главниот град Ереван. Сместена е во покраината Арагацотн и е највисока планина во земјата. На падините се наоѓаат историски значајната Бјураканската опсерваторија и средновековната тврдина Амберд.
Планината е висока 4.090 м и пресечена со ледници и потекнува од плиоценот до плеистоценот. На сите страни, вулканот има странични конуси и пукнатини низ кои некогаш течела лава, спуштајќи се на пониските крила на планината.
Неколку од нив се сметале за холоценски, но подоцна е применет калиумско-аргонски метод и утврдено е дека се образувани во средниот до доцен плеистоцен. Најмладите лавини остатоци на крилата немаат точно утврдена старост, но се смета дека се создадени помеѓу крајот на доцниот плеистоцен и 3000 г. п.н.е.. Во правец југозапад-североисток се протегаат низа кратери и конуси во должина од 13 км, пресекувајќи го работ на северниот кратер и претставува извор на понови текови на лава и лахари. Се смета дека лахарите се својствени за избувнувањата од врвот на планината за време на холоценот. На западните и јужните падини Арагац изобилува со петроглифи од средното камено до железното време.
1 Околни градови
Во околината на планината се сместени неколку града: Аштарак на југоисток, Апаран на сеероисток, Арктикот на северозапад и Талин на југозапад. Помали населени места има и на другите страни од планината.
2 Предание за Григориј Просветител
Според едно предание, Св. Григориј Просветител еден ден се молел на планината, кога се појавил чудесен вечен фенер што висел од небото за да го просветли. Верниците сметаат дека тој може да се види и денес, но само од преданите..
3 Поврзано
* Ерменска Висорамнина
* Кари (езеро)
* Географија на Ерменија
Тризен

Тризен (|Triesen) — трета најголема општина во Лихтенштајн. Во рамките на општината се наоѓаат неколку историски цркви кои потекнуваат од век. Исто така има воденица од 1863 година, која се смета за културно добро.
Општината ја вклучува највисоката точка на Лихтенштајн, Граушпиц, на 2.599 метри надморска височина. Тризен се наоѓа помеѓу Вадуц, Тризенберг и Балцерс.
Грбот на општината Тризен содржи штит со три ставени коси ставени едноподруго на сина позадина.
Знаменитости во Тризен се: Парохиската црква Св. Галус (''Die Pfarrkirche St. Gallus''; изградена во 1455 година и повторно изградена во 1994 година на главниот плоштад), Капела Св. Мамерта (''Die St. Mamerta Kapelle''; најстара капела во земјата, изградена во или почетокот на век), Капела Св. Богородица (''Die Marienkapelle''; романска градба од почетокот на век), Костхаус (''Das Kosthaus''; куќа од 1873 година), Културен центар Газометер (''Kulturzentrum Gasometer'').
Мир (вселенска станица)

Мир била советска и руска вселенска станица.
1 Историја
Веленската станица „Мир“ е позната по долгите престои на космонаутите во неа. Притоа, светскиот рекорд за најдолг престој во вселената го држи рускиот космонаут Валериј Пољаков, кој во 1994 и 1995 година престојувал дури 437 дена во станицата „Мир“. Поради застареноста, вселенската станица „Мир“ била затворена и уништена во 2001 година.
Српоклун

Српоклун — род птици од семејството на рајските птици (''Paradisaeidae'') од шуми на Нова Гвинеја. Имаат свиени клунови налик на срп и долги опашки. Мажјаците имаат сјајноцрни делови од перјето, додека пак женките се целосно кафеави, а оздола пругави.
Двата члена на родот ''Drepanornis'' понекогаш се сметаат за српоклуни, но опашките им се многу покуси и имаат помалку изразен полов диморфизам.
1 Видови
* црн српоклун (''Epimachus fastuosus'')
* кафеав српоклун (''Epimachus meyeri'')
Диме Спасов

Диме Спасов ( во Скопје) — македонски политичар и министер за труд и социјална политика во периодот 2013–2015.
1 Животопис
Роден е на 7 мај 1985 година во Скопје, оженет со Бојана и татко е на едно дете, Лука. По професија е дипломиран правник, а високо образование стекнал на Правниот факултет „Јустинијан I“, Универзитет „Св. Кирил и Методиј“. Тој бил магистрант по деловно право.
1.1 Кариера
Во периодот од 2006 до 2009 година, тој работел како референт за извршување и правни работи во Јавно претпријатие за стопанисување со станбен и деловен простор на Република Македонија. Од 2009 до 2010 година, тој ја извршувал функцијата заменик директор на АДСДП - подрачна единица Скопје.
Во 2010 и 2011 година, тој бил директор на Агенцијата за млади и спорт. Во 2011 година, Владата на Република Македонија го назначила за државен секретар во министерството за правда на Република Македонија и оваа функција ја извршувал до 2012 година. Од декември 2012 до мај 2013 година, тој бил помошник на директорот на Агенција за катастар на недвижности - Центар за катастар на недвижности Скопје.
На 29 мај 2013 година во Скопје, Република Македонија, тој стапил на функцијата министер за труд и социјална политика. Оваа функција ја изршувал сè до ноември 2015 година, кога бил именуван за дополнителен заменик министер за труд и социјална политика. Во мај 2016 година, Собранието на Република Македонија повторно го именувала за министер за труд и социјална политика, а од септември 2016 година по вторпат стапил на функцијата дополнителен заменик министер за труд и социјална политика.
1.2 Политичка активност
Диме Спасов е активен член на ВМРО-ДПМНЕ. Од февруари 2011 до октомври 2013 година, тој ја извршувал функцијата претседател на подмладокот на ВМРО-ДПМНЕ. На вонредните парламентарни избори во 2014 година, тој бил кандидат за пратеник во Собранието на Македонија од првата изборна единица, чиј мандат бил верификуван во мај 2014 година.
Во јуни 2014 година, тој бил повторно избран за министер за труд и социјална политика во Владата на Никола Груевски.
Врз основа на одредбите од склучениот договор меѓу најрелевантните политички чинители во јуни и јули 2015 година, тој бил назначен за дополнителен заменик министер.
Браво награда

Браво награда е фудбалска награда која се доделува на најдобриот млад фудбалер за сезоната есен/пролет. Награда се доделува од 1978 година во организација на италијанското спортско списание Гверин Спортиво.
До 1992 услов за добивање на наградата било играчот да е помлад од 23 године и да е член на некоја екипа која учествува во еден од трите најголеми Европски купови (Лига на шампиони, Куп на УЕФА, Куп на победниците на куповите). Од 1992 година наградата може да ја освои само играч на возраст до 21 година и члeн на било кој клуб од Европа.
Прв освајувач на оваа награда бил Џими Кејс од Ливерпул додека актуелeн носител е Доменико Берарди од Сасуоло.
1 Добитници
Година, Играч, Клуб
1978, Џими Кејс, Ливерпул
1979, Гери Биртлс, Нотингем Форест
1980, Ханси Милер, Штутгарт
1981, Џон Варк, Ипсвич
1982, Гери Шо, Астон Вила
1983, Масимо Бонони, Јувентус
1984, Убалдо Ригети, Рома
1985, Емилиано Бутрагвењо, Реал Мадрид
1986, Емилиано Бутрагвењо, Реал Мадрид
1987, Марко ван Бастен, Ајакс
1988, Ели Оана, Мехелен
1989, Паоло Малдини, Милан
1990, Роберто Баџо, Фиорентина
1991, Роберт Просинечки, Црвена звезда
1992, Жузеп Гвардиола, Барселона
1993, Рајан Гигс, Манчестер Јунајтед
1994, Кристијан Панучи, Милан
1995, Патрик Клајверт, Ајакс
1996, Алесандро дел Пјеро, Јувентус
1997, Роналдо, Барселона
1998, Роналдо, Интер
1999, Џанлујџи Буфон, Парма
2000, Икер Касиљас, Реал Мадрид
2001, Овен Харгривс, Бајерн Минхен
2002, Кристоф Метцелдер, Борусија Дортмунд
2003, Вејн Руни, Евертон
2004, Кристијано Роналдо, Манчестер Јунајтед
2005, Арјен Робен, Челси
2006, Сеск Фабрегас, Арсенал
2007, Лионел Меси, Барселона
2008, Карим Бензема, Олимпик Лион
2009, Серхио Бускетс, Барселона
2010, Томас Милер, Бајерн Минхен
2011, Еден Азар, Лил
2012, Марко Верати, Пескара
2013, Иско, Малага
2014, Пол Погба, Јувентус
2015, Доменико Берарди, Сасуоло
Електрични оргазам

Електрични оргазам — југословенска и српска рок група, основана во Белград. Тие се едни од највлијателните и најзначајните рок бендови во Југославија. Бендот започнал со името „Хипнотизирано Пиле“, свирејќи панк и пост-панк, како и останатите бендови во новиот бран на рок бендови во осумдесеттите години на дваесеттиот век во Југославија, како Шарло Акробата и Идоли (со кои и подоцна снимиле заеднички албум, наречен „Пакет Аранжман“).
1 Творештво
Во март 2015 година, по повод 35 години од основањето, водачот на „Електрични оргазам“, Гиле, најавил одржување концерт во Загреб, а потоа и снимање нов албум.
Клинтон Дејвисон

Клинтон Џозеф Дејвисон (|Clinton Joseph Davisson — ) — американски физичар кој ја добил Нобеловата награда за физика во 1937 за откритието на електронската дифракција во славниот Дејвисон-Гермеров експеримент. Дејвисон ја поделил Нобеловата награда со Џорџ Паџет Томсон, кој независно ја открил електронската дифракција речиси во исто време со Дејвисон.
1 Животопис
1.1 Рани години
Дејвисон се родил цо Блумингтон, Илиноис, САД. Тој дипломирал во средното училиште во Блумингтон во 1902 и се запишал во Чикашкиот универзитет со стипендија. По препорака на Роберт Миликан, во 1905 Дејвисон бил вработен од Принстонскиот универзитет како инструктор по физика. Тој ги завршил неговите постдипломски студии во Чикаго во 1908, работејќи главно во летниот период. Додека предавал во Принстон, тој истражувал за докторската теза со Овен Ричардсон. Тој го добил неговиот докторат по физика од Принстон во 1911, а истата година се оженил со сестрата на Ричардсон, Шарлот.
1.2 Кариера
Дејвисон тогаш бил назначен за професор асистент во Карнегискиот институт за технологија. Во 1917 тој го напуштил Карнегискиот институт за технологија за да изведе воено истражување со инженерскиот оддел на ''Вестерн Електрик Компани'' (подоцна Белови телефонски лаборатории). При крајот на војната, Дејвисон прифатил постојана позиција во Вестерн Електрик по примањето на гаранции за слободно да прави обични истражувања. Тој сфатил дека професорските обврски во Карнегискиот институт го попречувале неговото истражување. Дејвисон останал во Вестерн Електрик (и Беловите лаборатории) сè до неговото официјално пензионирање во 1954.; Електронска дифракција и Дејвисон-Гермеров експеримент
Дифракција е карактеристичен ефект кога бранот минува низ отвор или решетка и е блиско поврзана со значењето на брановото движење. Во XIX век, дифракцијата била добро основана за светлина и за бранување на површината на флуиди. Во 1927, додека работеле во Беловите лаборатории, Дејвисон и Лестер Гермер извеле експеримент кој покажал дека електроните биле дифракцирани на површината на никелов кристал. Овој прославен Дејвисон-Гермеров експеримент ја потврдил де Броевата хипотеза која која тврди дека честичките на материјата имаат бранова природа, која е главно начело на квантната механика. Поточно, нивното набљудување на дифракцијата го овозможило првото мерење на брановата должина на електроните. Измерената бранова должина <math>\lambda</math> се совпаднала со де Броевата равенка <math>\lambda = h/p</math>, каде <math> h </math> е Планкова константа и <math> p </math> е електронски импулс.
1.3 Личен живот
Клинтон и Шарлот Дејвисон (починала 1984) имале четири деца, меѓу кои и американскиот физичар Ричард Дејвисон. Кратерот Дејвисон на Месечината е наречен по него.
Колумбија (велосипедска екипа)

Колумбија (кратенка според UCI: COL) — поранешна колумбиска професионална континентална велосипедска екипа со седиште во Адро (Италија). Настапувала во континенталните трки и трките од Светската турнеја, на кои добивала специјална покана.
Во јануари 2012 година било објавено дека екипата добила покана на италијанските класични трки Тирено-Адријатико, Милано-Санремо и Џиро ди Ломбардија. Тие биле повикани да возат на Џиро д’Италија 2013. Екипата била исто така повикана и на Џиро д’Италија 2014, каде во текот на десеттата етапа на трката, членовите на екипата носела бела лента, во спомен на луѓето кои загинале во пожар на автобус во Колумбија. Во 2015 година биле повикани на Вуелта а Еспања по првпат.
Во октомври 2015 година, екипата објавила дека се распаѓаат и дека нема да учествуваат во сезоната 2016, наведувајќи недостиг на спонзорства од колумбиското министертсво за спорт.
1 Состав на екипата
Велосипедисти во рамки на екипата се следниве:
Џорџ Паџет Томсон

Сер Џорџ Паџет Томсон (|Sir George Paget Thomson — )
бил англиски физичар и добитник на Нобеловата награда за физика заедно со Клинтон Дејвисон за откритието на брановите својства на електронот прекеу електронска дифракција.
1 Образование и младост
Томсон се родил во Кембриџ, Англија, син на физичар и нобеловец, Џозеф Џон Томсон и Роуз Елизабет Паџет, ќерка на Џорџ Едвард. Томсон одел на училиште во "The Perse School", Кембриџ, пред да почне да учи математика и физика во Кембричкиот колеџ, сè до избувнувањето на Првата светска војна во 1914, кога бил овластен во „Вест Сари“. По некое време во Франција, тој работел на аеродинамика во Фарнборовиот аеродром и на друго место. Тој поднел оставка од комисијата како капетан во 1920.
2 Кариера
По подолго време работа во Првата светска војна Томсон станал соработник во Кембриџ и потоа се преместил во Абердинскиот универзитет. Џорџ Томсон бил заеднички награден со Нобеловата награда за физика во 1937 за неговата работа во Абердин за откритието на брановитите својства на електронот. Наградата ја поделил со Клинтон Дејвисон, кој независно дошол до истото откритие. Со оглед на тоа што неговиот татко го сметал електронот за честичка (со што ја добил неговата Нобелова награда во процесот), Томсон демонстрирал дека може да биде расеан како бран, откритие кое го докажало принципот на двојна природа, бран и честичка, кој првпат бил утврден од Луј де Број во 1920-те како што е често нарекувана, де Броева хипотеза.
Во 1930 бил назначен за професор во Лондонскиот кралски колеџ на местото на Хју Календар. Во крајот на 1930-те и за време на Втората светска војна Томсон станл стручњак за јадрена физика, фокусирајќи се на практични воени апликации. Поточно, Томсон бил претседател на клучниот комитет "MAUD" во 1940-1941 кој заклучил дека атомската бомба била изводлива. Подоцна во животот тој продолжил да работи на јадрената енергија, но исто така пишувал дела за аеродинамиката и вредноста на науката во општеството.
Томсон бил во Кралскиот колеџ сè до 1952, кога станал магистер во Кембричкиот колеџ. Во 1964, колеџот го наградил неговиот труд со Џорџ Томсонова градба, дело на модерната архитектура на Лекхемптоновиот кампус во Кристиевиот колеџ.
3 Награди и почести
Покрај Нобеловата награда за физика, Томсон бил прогласен за витез во 1943. Тој ја дал адресата „Две гледишта на науката“ како претседател на британската асоцијација во 1959–1960.
4 Личен живот
Во 1924, Томсон се оженил со Кетлин Бјукенан Смит, ќерка на Џорџ Адам Смит. Тие имале четири деца, два сина и две ќерки. Кетлин починала во 1941.
Карл Дејвид Андерсон

Карл Дејвид Андерсон (|Carl David Anderson — ) — американски физичар. Тој е најпознат по неговото откривање на позитронот во 1932, достугнување за кое бил награден со Нобеловата награда за физика во 1936, а исто така и за мионот во 1936.
1 Животопис
Андерсон се родил во Њујорк, како син на шведски имигранти. Тој студирал физика и инженерство во Калтех (каде дипломирал во 1927, а докторирал во 1930). Под надзор на Роберт Миликан, тој почнал да истражува за космичкото зрачење за време на курсот во кој наишол на неочекувани траги од честички во неговите фотографии од маглена комора која точно ја протолкувал дека е создадена од честичка со иста маса како електронот, но со спротивен електричен полнеж. Ова откритие, објавено во 1932 и подоцна потврдено од други, го потврдило теоретското предвидување на Пол Дирак за постоењето на позитронот. Андерсон прв ги открил честичките во космичкото зрачење. Подоцна тој создал поубедлив доказ со тоа што сликал гама-зраци создадени од природен радиоактивен нуклид ThC'' (<sup>208</sup>Tl) во други материјали, резултирајќи со создавање на позитрон-електронски парови. За оваа работа, Андерсон ја поделил Нобеловата награда за физика во 1936 со Виктор Франц Хес.
Исто така во 1936, Андерсон и неговиот прв дипломиран студент, Сет Недермаер, го откриле мионот, субатомска честичка 207 пати поголема од електронот, но со ист негативен електричен полнеж и спин 1/2 како електронот, повторно во космичкото зрачење. Андерсон и Недермаер најпрво сметале дека го виделе пионот, честичка која Хидеки Јукава ја постулирал во неговата теорија за силно заемодејство. Кога станало јасно дека тоа што Андерсон го видел „не“ е пионот, физичарот Исидор Ајзек Раби, збунет од тоа како неочекуваното откритие може да биде дел од било која логична шема на честичната физика, гледајќи прашал ''„Кој го нарача ’тоа‘?“'' Мионот бил прв на долгиот список на субатомски честички чие откритие најпрво ги збунило теоретичарите кои не можеле да ја сместат конфузната „зоолошка“ во некоја средена концептуална шема. Вилис Лем, на неговото Нобелово предавање во 1955, се пошегувал дека слушнал „пронаоѓачот на новата елементарна честичка е награден со Нобелова награда, но таквото откритие сега се казнува со 10.000 долари казна“.
Андерсон ја поминал цела своја академска и истражна кариера во Калтех. За време на Втората светска војна, тој спровел истражување во тамошната ракетарија. Бил избран за член на Американската академија на уметностите и науките во 1950. Тој починал на 11 јануари 1991, а неговите смртни поставки биле погребани на гробиштата „Холивуд хилс“ во Лос Анџелес, Калифорнија. Неговата жена, Лорен, починала во 1984.
2 Објавени дела
***C.D. Anderson (1957), Technical adviser to ''The Strange Case of the Cosmic Rays,'' Bell System Science Film, Directed by Frank Capra, Frank Capra Productions.
Акира Куросава

Акира Куросава (, — , ) ― јапонски режисер, сценарист, филмски продуцент и уредник. Автор е на околу триесетина филмови.
1 Филмографија
Ова се само неколку од позначајните филмови на Куросава:
* „Најубавите“ (1944)
* „Сага за џудото 2“ (1945)
* „Луѓето кои одеа по тигровата опашка“ (1945)
* „Не жалам за својата младост“ (1946)
* „Една прекрасна недела“ (1947)
* „Пијаниот ангел“ (1948)
* „Тивок двобој“ (1949)
* „Куче-скитник“ (1949)
* „Рашомон“ (1950)
* „Икуру“ (1952)
* „Седумте самураи“ (1954)
* „Крвавиот престол“ (1957)
* „Телохранител“ (1961)
* „Дерсу Узала“ (1975)
* „Кагемуша“ (1980)
* „Рапсодија во август“ (1991)
2 Награди
Акира Куросава е добитник на бројни награди за своите филмови. Тој се смета за еден од најзначајните и највлијателните режисери во филмската историја. Покрај оскарите за неколку од неговите филмови, во 1990 година крунисан е и со Оскар за животно дело, за непроценливото остварување во филмската индустрија.
Филмски награди именувани во негова чест:
* Наградата „Акира Куросава, за животно дело во филмската режија“ - се доделува за време на Меѓународниот филмски фестивал во Сан Франциско
* Наградата „Акира Куросава“ - се доделува за време на Меѓународниот филмски фестивал во Токио.
На Куросава му се доделени и голем број државни почести, позначајни се следниве:
* Прогласување за офицер на Француската легија на честа (1984)
* Орден за култура на Јапонија (1985)
* Витез на Голем крст, орден за заслуги на Италијанската Република (1986)
* Титулата „Млад трет дворски чин“ (доделена посмртно) - модерен еквивалент на благородничка титула во склоп на аристократијата Казоку.
Тин Уевиќ

Тин Уевиќ (|Tin Ujević; 5 јули 1891 &ndash; 12 ноември 1955) — хрватски поет, еден од најголемите поети на Хрватска и просторите на поранешна Југославија.
1 Biography
Уевиќ е роден во гратчето Вргорац, Далмација и пораснал во Имотски, Макарска и пократок период во Загреб, каде примил влијанија од кружокот на Антун Густав Матош. Завршил гимназија во Сплит, па за време на Првата светска војна провел извесно време во Франција. Студирал во Белград, каде ја поминал најплодната деценија на своето творештво. Работел како политички деец за југословенската идеја (1912–1916), а потоа ја напуштил политиката и се оддал на уметнички живот на боемски талкач низ Белград, Сараево, Мостар, Сплит и Загреб. Во меѓувреме членувал и во француската Легија на странци.
Се истакнал на три полиња: како преведувач, есеист, фељтонист и поет. Превел голем број поетски дела, романи и раскази на српски и хрватски: Волт Витман, Марсел Пруст, Џозеф Конрад, Бенвенуто Челини, Џорџ Мередит и други. Напишал преку десет книги со есеи, поезија во проза и осврти, но највеќе се истакнат со својот монументален поетски опус.
Откако станал темелен познавач на сета западна поезија (од Данте Алигиери и Гете до Шарл Бодлер, Артур Рембо, Витман и Езра Паунд) и сите хрватските поетски великани (како Марко Марулиќ и Иван Гундулиќ), Уевиќ создал свој неповторлив протејски стил кој се одликува со велелепност. Обработувал секакви тематики, од пантеистичкиот мистивизам до скромната христијанска духовност, чествувајќи ја телесноста и занесното единство на човечкото и вончовечкото, внатрешни осврти и размисли. Г претставувал Совремието, со својата технолошка опседнатост во бурлескна иронија, навраќајќи се на идилата на далматинските села. Ја обработувал и еротската природа на човекот, како и неговата препуштеност на судбината. Со сето ова, поезијата на Уевиќ се одликува со еден многуобразен поглед кон животот и мешавина од спротивставени традиции, од средоземниот идеал на хармоничка убавина до современ егзистенцијалистички поглед, срочени во стихоби со длабока проникливост и големо мајсторство.
Уевиќ работел како преведувач во државните установи на Независната Држава Хрватска и продолжил да објавува материјали. Поради ова, повоениот режим неколку години му забранил да ја продолжи писателската кариера. Починал на 12 ноември 1955 г. и погребан е на гробиштата Мирогој во Загреб.
Во Хрватска има вкупно 122 улици со неговото име, и со тоа Уевиќ на деветтото место меѓу личностите по бројот на улици наречени во нивна чест.
2 Дела
* „Лелек на ратајот“ (''Lelek sebra'', 1920, Белград, кирилична екавица)
* „Ѓердан“, 1926, (''Kolajna'', Белград, кирилична екавица)
* „Кола на корзото“ (''Auto na korzu'', 1932)
* „Скалпел на хаосот“ (''Skalpel kaosa'', 1938, Загреб)
* „Жеден камен на кладенец“ (''Žedan kamen na studencu'', 1954, Загреб)
Жоан Ле Бон

Жоан Ле Бон (|Johan Le Bon; р. во Лањон) — француски професионален друмски велосипедист, кој вози за професионалната континентална екипа .
1 Кариера
Возејќи како јуниор во 2008 година, Жоан Ле Бон станал европски првак и светски првак за само еден месец. Исто така, го освоил бронзениот медал на европското хронометарско првенство истата година.
Една година подоцна се приклучил на професионалната велосипедска екипа . На Бретонската трка 2010 ја остварил својата прва професионална победа. Исто така ја освоил третата етапа на Куп де насионс Вил Сагене, трка која ја освоил претходната година како аматер и третата етапа на Кројц Брајц, станувајќи целосен победник на трката.
Во 2011 и 2012 година, Жоан Ле Бон бил национален хронометарски првак под 23 години.
Во 2013 година, Ле Бон се приклучил на екипата . На важните тридневни етапни трки Западна Фландрија и Де Пане, Ле Бон завршил петти и четврти, соодветно. Го освоил својот прв подиум со ФДЖ, завршувајќи втор на Тро-Бро Леон. Подоцна истата година, Ле Бон првпат настапил на некоја голема трка со учество на Џиро д’Италија.
Во 2014 година учествувал на велосипедските класици Париз-Рубе и Омлоп Хет Ниувсблад. Повторно бил дел од Џиро д’Италија, но настапил и на Вуелта а Еспања.
Неговата најголема победа ја остварил во 2015 година, кога ја освоил петтата етапа на Енеко Тур.
2 Достигнувања
;2007
: 1. Етапа 2 Ронд де вале
;2008
: 1. Класик де Алп
: 1. Европско јуниорско друмско првенство
: 1. Светско јуниорско друмско првенство
: 1. Краен пласман Ронд де вале
::1. Пролог
: 1. Тур ди Морбијан
;2009
: 1. Етапа 2 Класик Лоар Атлантик
: 1. Етоал де Тресињо
: 1. Краен пласман Вил де насионс Вил Сагене
;2010
: 1. Рут бретон
: 1. Етапа 3 Куп де насионс Вил Сагене
: 1. Краен пласман Крајц Брајц
::1. Етапа 3
: 3. Краен пласман Париз-Корез
: 2. Национално хронометарско првенство под 23 години
;2011
: 2. Париз-Мант ан Ивлин
: 1. Национално хронометарско првенство под 23 години
: 1. Планински пласман Тур де Пикарди
;2012
: 1. Национално хронометарско првенство под 23 години
: 2. Краен пласман Трка околу Тирингија под 23 години
::1. Етапа 2
: 4. Краен пласман Крајц Брајц
: 6. Краен пласман Тур де Норманди
;2013
: 2. Тро-Бро Леон
: 3. Национално хронометарско првенство
: 4. Краен пласман Три дена Де Пане
: 5. Краен пласман Три дена Западна Фландрија
: 5. Хроно де Насионс
;2014
: 3. Краен пласман Три дена Западна Фландрија
: 7. Национално хронометарско првенство
;2015
: 1. Етапа 5 Енеко Тур
: 3. Хроно де Насионс
: 8. Краен пласман Тур де л’Еурометропол
: 9. Краен пласман Букл де ла Мајен
::1. Пролог
: 9. Краен пласман Тур ди Поату-Шарант
: 10. Национално хронометарско првенство
;2016
: 3. Дуо Норман (со Марк Фурнје)
: 5. Тро-Бро Леон
: 5. Хроно Насионс
: 10. Краен пласман Три дена Де Пане
;2017
: Букл де ла Мајен
::1. Пролог
::1. Етапа 1
: 1. Пролог Тур де л’Ен
: 2. Полинорман
2.1 Распоред на резултатите на големите трки
Голема трка, 2013, 2014, 2015, 2016, 2017
Џиро, 115, 89, —, —, —
Тур, —, —, —, —
Вуелта, —, 79, —, СО, СО
СО = се откажал; — = не учествувал
Џером Ајзек Фридман

Џером Ајзек Фридман (|Jerome Isaac Friedman ) — американски физичар, институтски професор и професор по физика, во пензија при МИТ. Тој е добитник на Нобеловата награда за физика во 1990 година заедно со Хенри Веј Кендал и Ричард Едвард Тејлор, за откривањето на внатрешната структура на протоните, кои подоцна биле наречени кваркови.
1 Живот и кариера
Роден во Чикаго, Илиноис како дете на Лилиан и Селиг Фридман, продавач на машини за шиење, Фридмановите еврејски родители се доселиле во САД од Русија. Џером Фридманимал талент за уметност но се заинтересирал за физиката откако прочитал книга за релативноста од Алберт Ајнштајн. Тој ја одбил стипендијата од Институтот за уметност во Чикаго за да може да изучува физика на Чикашкиот универзитет. Додека таму работел под менторство на Енрико Ферми, и својот докторат го стекнал во 1956 година. Во 1960 година тој се вработил на факултетот за физика при МИТ.
Во 1968-69 година, патувајќи меѓу МИТ и Калифорнија, тој вршел експерименти со Хенри Веј Кендал и Ричард Едвард Тејлор во Стенфордскиот линиски забрзувачки центар кој го обезбедил првиот експериментален доказ за тоа дека протоните имаат внатрешна структура, подоцна познати како кваркови. За ова свое откритие, Фридман, Кендал и Тејлор ја поделиле Нобеловата награда за физика. Тој е институски професор при МИТ. Фридмен е член на одборот на спонзори на Билтенот на атомските научници.
Во 2008 година, Фридман примил почесен докторат од Белградскиот универзитет. Тој е почесен професор на Белградскиот универзитет за физика и најпознатите светски институти: Институт за физика, Институт за физика, Земун и Нуклеарениот институт Винча.
Во 2003 годинабил еден од 22 нобеловци кои го потпишале хуманистичкиот манифест.
2 Објавени дела
* Фридман Џ. А., Кендал, Х. В., , МИТ, Американско министерство за енергија септември 1967.
* Фридман Џ. А., , МИТ, Американско министерство за енергија октомври 1971.
3 Поврзано
* Список на еврејски нобеловци
УЕФА Лига на шампиони 1997-1998

УЕФА Лига на шампиони 1997/98 — 6. сезона на најсилното натпреварување на европските фудбалски клубови под името УЕФА Лига на шампиони и 43. сезона од основањето на натпреварувањето.
Финалето било одиграно на 20 мај 1998 година на Амстердам арена во Амстердам, каде што Реал Мадрид со резултат 1:0 издвоил победа над Јувентус, којшто го играл своето трето финале по ред, со тоа освојувајќи го седмиот трофеј во најсилното европско натпреварување (последен пат во 1966). Бранителот на титулата од претходната година, Борусија Дортмунд испаднала во полуфиналето, каде во двомеч била поразена од Реал Мадрид.
Ова била првата сезона во која што групната фаза била составена од шест групи, за разлика од претходните сезони кога во групната фаза имало четири групи. Така што премин во четвртфиналето покрај победниците во групите обезбедиле и двете најдобри второпласирани екипи од групната фаза. Оваа сезона исто така била првата сезона во која што имало две кола во квалификациската фаза наместо едно. По три години натпреварување во УЕФА Купот, прваците од послабо рангираните држави се вратиле во Лигата на шампионите, додека за првпат во натпреварувањето влегле и вицешампионите од највисоко рангираните држави.
1 Квалификации
1.1 Прво квалификациско коло
Првите натпревари биле одиграни на 23 јули, а реванш натпреварите на 30 јули 1997 година.
|}
1.2 Второ квалификациско коло
Првите натпревари биле одиграни на 13 август, а реванш натпреварите на 27 август 1997 година. Поразените екипи од второто квалификациско коло од натпреварувањето го продолжиле своето учество во првото коло од УЕФА Купот.
|}
2 Натпреварување по групи
Натпреварувањето по групи било одиграно од 17 септември до 10 декември 1997 година.
2.1 Рангирање на второпласираните екипи
Клуб, , , , , , , ,
Баер Леверкузен, 6, 4, 1, 1, 11, 7, +4, 13
Јувентус, 6, 4, 0, 2, 12, 8, +4, 12
Пари Сен Жермен, 6, 4, 0, 2, 11, 10, +1, 12
Розенборг, 6, 3, 2, 1, 13, 8, +5, 11
ПСВ Ајндховен, 6, 2, 3, 1, 9, 8, +1, 9
Парма, 6, 2, 3, 1, 6, 5, +1, 9
3 Четвртфинале
Првите натпревари се одиграле на 4 март, а реванш натпреварите на 18 март 1998 година.
|}
4 Полуфинале
Првите натпревари се одиграле на 1 април, а реванш натпреварите на 15 април 1998 година.
|}
5 Поврзано
* Куп на победниците на куповите 1997/98
* УЕФА Куп 1997/98
Зилт (општина)

Зилт (|Sylt) — општина во средишниот дел на истоимениот остров во округот Северна Фризија, во Шлезвиг-Холштајн, Германија. Опфаќа околу 60% од површината на островот и 70% од неговите жители.
Општината претставува административно седиште на општинската заедница Крај Зилт.
1 Преглед
Била создадена на 1 јануари 2009 година со спојување на поранешните општини Рантум и Зилт-Ост со градот Вестерланд. Дебатата по ова прашање започнала во 2003 година кога било направено слично спојување на Фемарн. Меѓутоа, локалните соперништва и желбата за самостојност го спречила потегот. По создавањето на граѓанското движење „Граѓани за Зилт како единство“ (''Bürger für Sylt als Einheit''), планот повторно се актуелизирал. На одвоени референдуми во 2008 година, Вестерланд (со големо мнозинство) и Зилт-Ост (со потесно) се согласиле на спојување во мај 2008 година. Потоа следел Рантум, но Лист, Кампен, Венингштет-Брадеруп и Хернум останале сами. Во септември 2008 година, спојувањето било официјализирано.
Иако Вестерланд го задржал статусто на град, новата општина досега не поднела барање за овој статус. Една причина е дека општинските единици не сакаат да се рекламираат како предградија на град или „градски единици“ (''Stadtteile'').
2 Општински единици
Општина ги опфаќа следниве општински единици:# Архзум*
# Кајтум*
# Морзум*
# Мункмарш*
# Рантум
# Тинум*
# Вестерланд
* поранешни составни делови на Зилт-Ост
Иванчице

Иванчице (|Ivančice; |Eibenschütz) — град во Јужноморавскиот крај, Чешка, 21 км југозападно од Брно. Населението брои околу 9.300 жители. Се наоѓа на местото кајшто се слеваат реките Ослава, Јиглава и Рокитна.
1 Историја
Местото за првпат се споменува во 1221 г., а во 1288 г. добива статус на кралско место. Во XV век преоѓа во сопственост на семејството фон Липа и останува во негово владение сè до Битката на Бела Гора (1620). Во XVI век Иванчице бил важен центар на евангелистичката заедница „Братско единство“. Во градот работел епископот на братството, Јан Благослав, кој бил и истакнат хуманист и јазичар. За време на Триесетгодишна војна во Иванчице насилно е повратен католицизмот и градот ја изгубил дотогашната важност.
Во градот има музеј посветен на глумецот Владимир Меншик (1929-1988). Иванчице е познато и како родно место на истакнатиот сликар и графичар Алфонс Муха (1860-1939)
2 Демографија
+ Население низ времето, 1869, 1880, 1890, 1900, 1910, 1921, 1930, 1950, 1961, 1970, 1980, 1991, 2001, 2011
3 Галерија
Јантра

Јантра (|Янтра) — река во северна Бугарија и десна притока на Дунав. Долга е 285 км и има сливна површина од . Го зазема третото место по должина меѓу притоките на Дунав во Бугарија.
Реката извира во северното подножје на врвот Хаџи Димитар во средишниот дел на Стара Планина, на надморска височина од 1.340 м. Во горното течение често се нарекува со постарото име Етар (''Етър''). Се влева во дунав недалеку од Свиштов.
Од особено значење се многуте клисури кои реката ги образува во предбалканското подрачје, од кои најголемата е сместена близу Велико Трново и има должина од 7 км, или двапати повеќе ако се сметаат многуте свијоци.
Поважни градови по течението на Јантра се Габрово, Велико Трново, Горна Орјаховица, Полски Трмбеш и Бјала. Недалеку од Бјала, преку реката се протега познатиот Беленски мост.
1 Наречено во чест на реката
Заливот Јантра на островот Ливингстон во состав на Јужните Шетландски Острови на Антарктикот е наречен по оваа река.
Ричард Едвард Тејлор

Ричард Едвард Тејлор (|Richard Edward Taylor; во Медисин Хет, Алберта) — добитник на Нобелова награда за физика и професор во пезнија при Стенфорд. Во 1990 година, тој ја поделил Нобеловата награда за физика со Џером Ајзак Фридман и Хенри Веј Кендал „за нивните пионерски истражувања поврзани со нееластичното расејување на електроните од протонитеи сврзаните неутрони, кои се од основна важност за развојот на кварковиот модел во честичната физика.“
1 Животопис
Отако детството го минал во Медисин Хат, Тејлор дипломирал (1950) и магистрирал (1952) на Албертскиот универзитет во Едмонтон, Канада. Скоро венчан, тој се пријавил за докторска работа на Стенфорд, каде се придружил на Високоенергетската физичка лабораторија. Неговата докторска теза била експеримент кој користел поларизирани γ-зраци за да го испита создавањето на π-мезоните.
По поминати три години на Вишата нормална школа во Париз и една година во Лоренс Берклиевата лабораторија во Калифорнија, Тејлор се вратил на Стенфорд. Изградбата на Стенфордскиот линиски забрзувачки центар била во својот почеток. Во соработка со истражувачите од Калифорнискиот институт за технологија и МИТ, Тејлор работел на осмислувањето и изградбата на опремата, и бил вклучен во многуте експерименти.
Експериментите кои се спроведувале во SLAC при крајот на 1960-ите и почетокот на 1970-ите вклучувале расејување на високоенергетски зраци на електрони од протоните и деутероните и потешките јадра. При пониски енергии, веќе се знаело дека електроните се расејуваат само при мали агли, кои биле во согласност со идејата за тоа дека јадрата немаат внатрешна структура. Сепак, овие експерименти покажале дека електроните со повисоки енергии ќе се расејат со поголеми агли, со загуба на дел од енергијата. Ова длабоко нееластично расејување обезбедило разултати за првиот експериментален доказ дека протоните и неутроните се состојат од точкести честички, подоцна препознаени како горни и долни кваркови кои претходно биле биле предвидени од теоретичарите. Експериментите исто така го обезбедиле првиот доказ за постоењето на глуоните. Тејлор, Фридман и кендал биле заедно наградени со Нобеловата награда за физика во 1990 година за овие нивни достигнувања.
2 Почести и награди
*Хумболтова награда за постар научник, 1982.*Панофскиева награда, 1989.
*Нобелова награда за физика, 1990.
*Член, Гугенхајмовата фондација, 1971 - 1972.
*Член, Американското друштво на физичарите.
*Член, Американското здружение за напредок на науката.
*Член, Кралското друштво на Канада.
*Член, Кралското друштво во Лондон.
*Член, Американската академија на науките и уметностите.
*Член, Канадското здружение на физичарите.
*Странски соработник, Националната академија за наука.
*придружник на Редот на Канада, 2005.
3 Објавени дела
*Тејлор, Р. Е. , Стенфордски линиски збрзувачки центар (SLAC), Американско министерство за енергија, (септември 1967).
*Тејлор, Р. Е. , Стенфордски линиски збрзувачки центар (SLAC), Американско министерство за енергија—канцеларија за енергетски истражувања, (септември 2000).
Е3 Харелбеке 2015

Е3 Харелбеке 2015 — 58. издание на велосипедската трка Е3 Харелбеке. Се одржала на 27 март и била шеста трка во сезоната на Светската турнеја. Бранителот на првакот бил Петер Саган, кој го освоил изданието во 2014 година во спринт на четворица. Трката, иако важна како дел од пролетните класици, е гледана како важна трка за подготовка на возачите за Трката околу Фландрија 2015, еден од велосипедските монументи која се одржува на истите патишта наредната недела.
Е3 Харелбеке се одржува во областа Фландрија, започнувајќи и завршувајќи во градот Харелбеке. Основната тешкотија на трката е низата кратки искачувања познати како „хелинген“ (''hellingen''), некои од нив со калдрма; поголемиот дел од нив се во средниот дел на трката, со главно рамен завршен дел.
Клучниот потег на трката бил направен на Ауде Кваремонт од Герајнт Томас, Здењек Штибар и Петер Саган. Тројцата возачи заедно возеле околу 30 километри, одржувајќи разлика со главната група. На околу четири километри пред крајот, Томас нападнал и успеал да оствари соло победа. Станал британски возач кој ја освоил трката. Штибар бил зад него и успеал да дојде до второто место, но Саган бил достигнат од главната група. Колегата на Штибар, Матео Трентин, го освоил масовниот спринт за третото место.
Друга главна особеност на трката била низата на падови. Сеп Ванмарке се слизнал на Патерберг, иако поминал без последици единствено со оштетени патики; меѓутоа, поголемиот пад на почетокот на трката предизвикал значајни проблеми на бројни возачи. Најлошо погоден бил Фабијан Канчелара, еден од главните фаворити за победа; скршил две ребра, што го ставило надвор од остатокот на сезоната на класиците.
1 Контроверза на постерот
Околу еден месец пред да се одржи трката, во февруари 2015 година, организаторите на трката издале постер за трката. Овој постер прикажал жена со подигнат фустан и гаќички со видливо лого на трката. Рака на велосипедист со ракавица најверојатно ќе го штипне задникот на девојката. Постерот имал наслов „Кој ги стиска на Харелбеке?“ (''Wie knijpt ze in Harelbeke?''). Ова се однесувало на Петер Саган, кој направил слична работа на Трката околу Фландрија, кога го допрел задникот на Маја Леје при церемонијата на подиумот по трката.
Постерот предизвикал значајна контроверза, особено бидејќи трката во 2011 година имала сличен постер сметан за сексистички. Постерот во 2015 година бил опишан како „понижувачки“ и „женомрзечки“. Постерот бил критикуван од Меѓународниот велосипедистички сојуз (UCI) и од белгиската комисија за рекламна етика. Во март, неколку недели пред трката, постерот бил повлечен и заменет.
2 Екипи
Бидејќи Е3 Харелбеке е настан од Светската турнеја, сите 17 UCI World Tour екипи биле автоматски поканети и се обврзани да испратат екипа. На седум професионални континентални екипи им биле доделени специјални покани.
Екипи во Светската турнеја биле:
*****************
Екипи кои добиле специјални покани биле:
*******