procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Димитар Четинов

Димитар Четинов (во , Серско — ) — македонски револуционер.
1 Животопис
Во 1923 година од страна на четниците на Тодор Александров и Александар Протогеров, бил убиен Димитар Четинов, кој родум бил од селото Броди, а се населил во Неврокоп. Бил убиен бидејќи не ги признавал царските автономисти (ВМРО Автономистичка) за македонски револуционери.
(119951) 2002 KX14

, исто така напишана како 2002 KX14, ― заднептунец со средна големина што се наоѓа во Кајперовиот Појас. Откриена е на 17 мај 2002 година од Мајкл Е. Браун и Чед Трухиљо.
Има полуглавна оска, орбитален период и орбитално занесување блиска до онаа на плутино. Орбиталните периоди на плутино се собираат околу 247,2 години (1,5 пати повеќе од орбиталниот период на Нептун), блиску до орбиталниот период на . Сепак, не е плутино, бидејќи всушност не е во резонанца со Нептун, и можеби била образувана во близина на нејзината сегашна речиси кружна орбита која лежи речиси совршено на еклиптиката. Овој заднептунец можеби останал динамично ладен од неговото образување, и затоа неговата орбита можеби не била директен резултат на значајни растројувања од Нептун за време на неговата преселба кон надворешниот Сончев Систем. Длабокиот еклиптички преглед моментално го класифицира како кубевано (класично) врз основа на 10-милионска интеграција на орбитата.
доаѓа на противположба во доцен мај на привидна величина од 20.4. Ова ја прави околу 360 пати полесна од Pluto.
1 Поврзано
* Ницки модел
Вилијам Ласел

Вилијам Ласел (|William Lassell; – ) — англиски трговец и астроном. Запомнет е како усовршувач на рефлекторскиот телескоп и откривач на четири месечини.
1 Живот
Ласел е роден во 1799 г. во Болтон, Ланкашир. Почетното образование го стекнал во родниот град, а потоа на Академијата во Рочдејл. По смртта на татко му, од 1814 до 1821 г. чиракувал кај трговец во Ливерлуп. Потоа почнал да се занимава со пиварство, од кое стекнал значајно богатство, што му овозможило да се занимава со астрономија. Изградил опсерваторија во неговата куќа во Западен Дарби, Ливерпул. Таму поставил рефлекторски телескоп со метално огледало со отвор 610 мм, и прв почнал да користи екваторски држач за лесно следење на телата додека се врти Земјата. Огледалото самиот го брусел и мазнел, користејќи се со самоделна опрема. Во 1854 г. ја префрлил опсерваторијата во Бредстоун.
Во 1846 г. користејќи самоделен инструмент Ласел го открил Тритон, најголемата месечина на Нептун, само 17 дена по откривањето на самата планета од германскиот астроном Јохан Готфрид Гале.
Во 1848 г. независно ја открил Сатурновата месечина Хиперион. Во 1851 г. ги открил и Урановите месечини Ариел и Умбриел.
Во 1855 г. изработил 1,2-метарски телескоп и го поставил на Малта како место со подобра видливост од облачната Англија. На Малта провел неколку години, па се вратил во Англија и се преселил во Мејденхед каде работел со 610-милиметарски телескоп во тамошната опсерваторија. Големиот телескоп на Малта бил расклопен и расходуван. Во 1880-тите, 610-милиметарскиот телескоп е префрлен во Гриничката опсерваторија, но потоа бил расклопен.
Ласел членувал во Кралското астрономско друштво од 1839 г. Во 1849 г. го освоил Златниот медал на друштвото и од 1870 г. две години бил негов претседател.
Во 1849 г бил избран за член на Кралското друштво. Во 1858 г. го добил неговиот Кралски медал. Членувал и во Кралското книжевно друштво. Бил избран за почесен член на Кралското друштво на Единбург и Научното друштво во Упсала, а примил и почесен докторат по правни науки од Кембричкиот универзитет in 1874.
Ласел починал во Мејденхед во 1880 г., и погребан во црквата „Св. Лука“. На смртната постела оставил богатство од 80.000 фунти (околу 8.500.000 фунти во 2021 г.). Неговиот телескоп е предаден на Гриничката опсерваторија.
Во негова чест се наречени кратерот Ласел на Месечината, истоимениот кратер на Марс, астероидот 2636 Ласел и прстен на Нептун. Ливерпулскиот универзитет секоја година ја доделува наградата „Вилијам Ласел“ за најуспешниот студент по физика со астрономија.
Мехмет Суфи Кула

Мехмет Суфи Кула (1881; Битола – 19 октомври 1948; Анкара) — офицер на Османлиската армија и генерал на турската армија.
1 Животопис
Роден е во 1881 година во Битола, тогаш во Отоманското Царство. Бил командант на Шестата коњаничка дивизија, Четиринаесеттата коњаничка дивизија, Првата коњаничка дивизија, член на Воениот касациски суд и Инспекцискиот комитет на Централната команда во Истанбул.
Учествувал во Балканските војни, Првата светска војна и Турската војна за независност.
(175113) 2004 PF115

(исто така напишан 2004 PF115) ― заднептунец. Откриен е во 2006 година од Мајкл Браун, Чед Трухиљо, и Дејвид Рабиновиц. Телото е класифицирано како можно плутино.
1 Физички својства
Големината на , измерена преку вселенскиот телескоп Хершел, сметана дека е .
(120348) 2004 TY364

, привремено познат како , ― заднептунец. Тоа е внатрешен кубевано во Кајперовиот Појас според дефиницијата на Гладман, Марсден и Ван Лаерховен (e<0,24). Неговиот наклон од речиси 25 степени го дисквалификува како таков во дефиницијата на Марк Буи. Исто така, не е наведен како тело од расеан диск од страна на Центарот за мали планети. Бил откриен од Мајкл Браун, Чед Трухиљо и Дејвид Рабиновиц на 3 октомври 2004 година во Паломарската опсерваторија.
Анализата на светлинската крива наведува дека не е џуџеста планета.
Согласно 2014 година, телото е оддалечено 39.2 АЕ од Сонцето.
Том Холанд

Томас Стенли Холанд (англиски: ''Thomas Stanley Holland''), или попознат само како Том Холанд, — британски глумец. Неговите признанија вклучуваат Филмска награда на Британската академија и три Сатурн награди.
1 Филмографија
* 2010 : Arrietty
* 2012 : The Impossible
* 2013 : Како живеам сега
* 2013 : Locke
* 2015 : Во срцето на морето
* 2016 : Капетан Америка: Граѓанска војна
* 2016 : Работ на зимата
* 2016 : Повикува чудовиште
* 2016 : Изгубениот град З
* 2017 : Аџилак
* 2017 : Spider-Man: Homecoming
* 2017 : The Current War
* 2018 : Одмаздници: Бесконечна војна
* 2019 : Одмаздници: Крај на игрите
* 2019 : Spider-Man: Far From Home
* 2019 : Spies in Disguise
* 2020 : Dolittle
* 2020 : Onward
* 2020 : Ѓаволот цело време
* 2021 : Cherry
* 2021 : Хаос одење
* 2021 : Venom: Let There Be Carnage
* 2021 : Spider-Man: No Way Home
* 2022 : непознати
Понте ин Валтелина

Понте ин Валтелина (|Ponte in Valtellina или ''Pùnt'' на месниот ломбарски дијалект) — општина во покраината Сондрио на регионот Ломбардија, северна Италија. Се наоѓа на околу 100 км североисточно од Милано и 9 км источно од Сондрио, близу границата со Швајцарија. Во 2018 г. општината броела 2.294 жители и зафаќа површина од .
Се граничи со следниве општини: Валбондионе, Кастедло дел'Аква, Кјуро, Монтања ин Валтелина, Пјатеда, Тељо и Трезивио.
Понте ин Валтелина е родно место на истакнатиот астроном Џузепе Пјаци (1746 – 1826), откривач на џуџестата планета Церера.
1 Населени места во општината
* Албареда
* Ариња
* Бриоти
* Кароло
* Касаче
* Понте ин Валтелина
* Престине
* Сацо
* Фамлонга
* Џерна
Симфонија бр. 87 (Хајдн)

Симфонија бр. 87 во А-дур, Хобокен I/87, ― последната од шесте Париски симфонии (броеви 82–87) напишана од Франц Јозеф Хајдн. Напишано е во 1786 година, но изведено во 1787 година од страна на Concert de la Loge Olympique, откако бил нарачан за изведба таму од грофот д'Огнеј во 1785 година.
1 Движења
 
Делото е во стандарден облик на четири ставови и е оркестрирано за флејта, две обои, два фаготи, две хорни, континуо (чембало) и жични инструменти.
# Виваче,
# Адаџо, во Де-дур
# Менует и трио,
# Финале: Виваче,
Триото на минуетот видно содржи соло обоа која се издигнува на високо E.
2 Општи извори
* Робинс Лендон, Х. Ч. (1963). ''Joseph Haydn: Critical Edition of the Complete Symphonies'', Universal Edition, Виена.
* Стајнберг, Мајкл (1995). ''The Symphony: A Listener's Guide''. Oxford University Press.
* Харисон, Бернард. ''Haydn: The "Paris" Symphonies'' (Cambridge University Press, 1998)
Симфонија бр. 86 (Хајдн)

Симфонија бр. 86 во Де-дур, Хобокен I/86, ― петтата од шесте Париски симфонии (броеви 82–87) напишани од Јозеф Хајдн, а била напишана да биде изведена во Париз во 1787 година. Ја напишал во Естерхаза во 1786 година, но за многу поголем оркестар, на поттик на грофот Клод д'Огнеј.
1 Движења
Делото е во стандарден облик на четири ставови и оркестрирано за флејта, две обои, два фаготи, две труби, две хорни, тимпани и гудачки инструменти (виолина I, виолина II, виола, виолончело, контрабас). Од шесте Париски симфонии, 86-та и 82-та се единствените две кои користат перкусии и труби. Постојат четири става:
# Адаџо, - алегро спиритозо,
# Капричо: ларго, во Г-дур
# Менуето: алегрето,
# Финале: алегро кон спирито,
Првиот став е во сонатна форма и е широко замислен. Невообичаена одлика е тоа што примарната тема на изложбата започнува „off-tonic“ и не се разрешува во Де-дур до пет такта. Слично на тоа, секундарната тематска група исто така го одложува воспоставувањето на доминантниот клуч.
Ознаката „капричо“ на бавното движење е користена само уште еднаш во симфонискиот излез на Хајдн; во финалето на „А“ верзијата на 53-та симфонија.
Финалето во облик на соната се одликува со теми кои го содржат ритмичкиот мотив од пет осмини кои водат во следното петолиние. Во повеќето случаи, овие пет ноти исто така се повторуваат и стакато.
2 Општи извори
* Робинс Лендон, Х. Ч. (1963). ''Joseph Haydn: Critical Edition of the Complete Symphonies'', Universal Edition, Виена.
* Стајнберг, Мајкл (1995). ''The Symphony: A Listeners Guide''. Oxford University Press.
* Харисон, Бернард. ''Haydn: The "Paris" Symphonies'' (Cambridge University Press, 1998)
Симфонија бр. 82 (Хајдн)

Симфонија бр. 82 во Це-дур, Хобокен 1/82 — првата од шесте париски симфонии (симфониите 82-87) напишани од Јозеф Хајдн. Позната е како Мечка.
1 Заднина
Симфонијата била една од низата од шест симфонии нарачани во 1786 година од страна на Concert de la Loge Olympique, популарна претплата за концерти во Париз (оттука и името за серијата како целина). Како и другите париски симфонии, „Мечката“ е напишана за најголемиот оркестарски ансамбл за кој Хајдн пишувал до тоа време, вклучувајќи засилени дрвени дувачки делови и голем гудачки дел. И покрај нејзиниот број, симфонијата всушност била последната од шесте париски симфонии што биле компонирани. Завршена е во 1786 година.
Првпат била изведена во 1787 година во Париз од страна на ''Консер де ла Лож олимпи'', под диригентската палка на прославениот музичар Жозеф Болоњ, Шевалие де Сен-Жорж.
2 Ставови
Делото е во стандарден облик од четири става и компонирано за флејта, две обои, два фаготи, хорни и/или труби, тимпани, континуо (чембало) и гудачки инструменти. Раните спротивставени извори на ракопис не даваат јасна слика за составот и бројот на лимени дувачки инструменти. Вообичаено, сепак се изведува и со хорни и со труби.# Vivace assai,
# Алегрето, во облик на двојна варијација.
# Менует и трио,
# Финале: Vivace,
3 Прекар (Мечката)
Симфонијата долго време популарно се нарекува „Мечката“. Како и со прекарите на сите симфонии на Хајдн, тој не потекнува од композиторот. Наместо тоа, името произлегува од повторливата одлика од последниот став (вклучувајќи го и неговото познато отворање), во кое Хајдн го имитира тоналитетот на гајдата: слабо поддржан бурдон, со нагласена благодатна нота на слабиот ритам. Овој љубопитен тоналитет поттикнал пијано аранжманот на симфонијата од 1829 година да го носи насловот „Danse de l'Ours“ (Мечкин танц), најрана позната печатена појава на прекарот. Ова е упатување на музиката што се користи за придружба на мечки кои танцуваат &mdash; популарен облик на улична забава.
Симфонија бр. 84 (Хајдн)

Симфонија бр. 84 во Е-дур, Хобокен I/84, ― третата од шесте Париски симфонии (броеви 82–87) напишани од Јозеф Хајдн. Понекогаш е познат по поднасловот „''Во името на Отецот''“ (изворно: ''In nomine Domini'').
1 Заднина
Симфонијата била една од серијалот од шест симфонии нарачани во 1784 година од страна на ''Concert de la Loge Olympique'', популарна претплата за концерти во Париз (оттука и името за серијалот како целина). Како и другите Париски симфонии, Симфонијата бр. 84 е напишана за најголемиот оркестарски ансамбл за кој Хајдн пишувал до тоа време, вклучувајќи засилени дрвени дувачки делови и голем гудачки дел. За разлика од другите париски симфонии (освен бр. 87), во бр. 84 „поголема важност им се дава на дрвените дувачки инструменти“. И покрај нејзиниот број, симфонијата всушност била една од последните од шесте компонирани Париски симфонии. Завршена е во 1786 година.
2 Ставови
Делото е во стандарден облик, во четири става и е оркестрирано за флејта, две обои, два фаготи, две хорни и гудачки инструменти.
# Ларго - алегро
# Анданте, во Бе-дур
# Менует и трио,
# Финале: виваче
Бавниот втор став е мешавина помеѓу троен и варијациски облик. Главната тема е слична по облик на воведот во првиот став. Откако ќе се наведе темата, има контрастен пасус во мол кој е само лабаво мелодиски заснован на главната тема. Потоа следат уште две строфични варијации, првата лирска, а втората пограндиозна. Движењето потоа глатко преминува во каденцата кој го содржи целосниот дувачки бенд над гудачките инструменти на пицикато пред целото „тути“ да го заврши движењето со последната изјава на темата.
3 Поврзано
* Список на симфонии по име
4 Наводи
* Бернард Харисон, ''Haydn: The "Paris" Symphonies'' (Cambridge University Press, 1998)
* Хауард Чендлер Робинс Лендон, ''The Symphonies of Joseph Haydn'' (Universal Edition and Rockliff, 1955)
* Д. П. Шредер, ''Haydn and the Enlightenment: the late symphonies and their audience'' (Oxford University Press, 1997)
Чака

Чака (|Чака) владеел како цар на Бугарија од 1299 до 1300. Тој бил син на монголскиот владетел Ногај и неговата жена Алака. Некаде после 1285 Чака се оженил со Елена, ќерка на бугарскиот цар Георги Тертер I. Во доцните 1290ти, Чака го поддржал неговиот татко Ногај во војната против законскиот хан на Златната Орда, Токтај. Токтај го победил и го убил Ногај во 1299.
Чака ги предводел неговите поддржувачи во Бугарија, ги набркал царот Иван II и неговата мајка која била регент, и се поставил за владетел на Трново во 1299. Не е сосема познато дали владеел како цар на Бугарија или едноставно дејствувал како сизерен на братот на неговата жена, Теодор Светослав. Од бугарската историографија е прифатен како владетел на Бугарија.
Чака не уживал долго во својата нова позиција на моќ, бидејќи војските на Токтај го следеле во Бугарија и го опседнале Трново. Теодор Светослав, кој бил клучен во преземањето на власта од страна на Чака, организирал заговор во кој Чака бил затворен и убиен во 1300. Неговата глава била испратена на Токтај, кој за возврат ја осигурал позицијата на Теодор Светослав за нов цар на Бугарија. Изгледа дека соработката на Теодор Светослав придонела за повлекување на монголското мешање во Бугарија.
Симфонија бр. 85 (Хајдн)

Симфонија бр. 85 во Б-дур, Хобокен I/85, ― четвртата од шесте Париски симфонии (броеви 82–87) напишани од Јозеф Хајдн. Популарно е позната како „''Кралица“'' (изворно: La Reine).
1 Заднина
85-тата симфонија била завршена или во 1785 или 1786 година. Рано го направила својот пат до Соединетите Држави, најпрво преку аранжман на клавијатура како онаа на која свирел Нели Кустис во Белата куќа.
2 Прекар (La Reine)
Прекарот „La Reine“ настанал затоа што делото било омилено на Марија Антоанета, во тоа време кралица на Франција. Таа е единствената од Париските симфонии чиј прекар потекнува од 18 век.
3 Ставови
Симфонијата е во стандарден четириставичен облик и е осмислена за флејта, две обои, два фаготи, две хорни и гудачки инструменти.
# Адаџо - виваче
# Романче: алегрето
# Менуето: алегрето
# Финале: престо
Првиот став содржи референца на Симфонијата бр. 45 „Збогум“. Вториот став е опишан од Хауард Чендлер Робинс Лендон како „збир на варијации на старата француска народна песна „''La gentille et jeune Lisette''“.
4 Поврзано
* Список на симфонии по име
5 Општи извори
* Робинс Лендон, Х. Ч. (1963). ''Joseph Haydn: Critical Edition of the Complete Symphonies'', Universal Edition, Виена
* Стајнберг, Мајкл (1995). ''The Symphony: A Listeners Guide''. Oxford University Press.
* Харисон, Бернард. ''Haydn: The "Paris" Symphonies'' (Cambridge University Press, 1998)
* Кирк, Елиза К. ''Music at the White House: A History of the American Spirit'' (University of Illinois Press, 1986)
Јован Александар

Јован Александар (|Иван Александър; оригинален правопис: ІѠАНЪ АЛЄѮАН<sup>д</sup>РЪ), бил ''цар'' на Бугарија од 1331 до 1371, за време на Второто Бугарско Царство. Датумот на неговото раѓање не е познат. Починал на 17 февруари 1371. Долгото владеење на Јован Александар се смета за преоден период во бугарската средновековна историја. Јован Александар го започнал своето владеење со справување со внатрешните проблеми и надворешните закани од соседите, Византиската империја и Србија, како и со водење на неговото царство во период на економско закрепнување и кулурна и верска преродба.
Сепак, царот подоцна не можел да се справи со зголемените упади од страна на Османлиите, унгарските инвазии од северозапад и Црната чума. Во несреќниот обид да се избори со овие проблеми, тој го поделил царството на неговите двајца синови, со што ослабено и поделено го принудил да се соочи со претстојното османлиско освојување.
Љубљанска Котлина

Љубљанска Котлина (|Ljubljanska kotlina) — котлина во горниот слив на Сава. Претставува најнаселеното подрачје во Словенија со главниот град Љубљана и населените места во тој крај. Главни реки се Сава, Камнишка Бистрица и Љубљаница.
1 Градови и паланки
* Љубљана
** Брезовица
** Шкофљица
** Иг
** Водице
** Доброва-Полхов Градец
** Медводе
* Крањ
** Церкље на Горењска
** Шенчур
** Накло
* Домжале
** Трзин
** Менгеш
** Луковица
** Моравче
* Камник
** Коменда
* Шкофја Лока
** Железники
** Жири
* Врхника
* Гросупље
2 Поврзано
* Љубљанско Барје
Поворка на импулси

Поворка на импулси (исто така Дираков чешел и функција на примеркување во електротехниката) е периодична Шварцова распределба составена од Диракови делта функции.
:<math>\Delta_T(t) \ \stackrel{\mathrm{def{=}\ \sum_{k=-\infty}^{\infty} \delta(t - k T)</math>
на некој одреден временски интервал ''Т.'' Некои автори, конкретно Брејсвел, како и некои автори на учебници по електротехника и теорија на електрични кола, оваа функција ја нарекуваат функција Ш (веројатно затоа што графиконот наликува на обликот на буквата Ш). Бидејќи оваа функција е периодична, таа може да биде претставена со Фурјеов ред:
:<math>\Delta_T(t) = \frac{1}{T}\sum_{n=-\infty}^{\infty} e^{i 2 \pi n t/T}.</math>
1 Својство на скалирање
Својството на скалирање следи директно од својството Дираковата делта функција
:<math>\sum_{k=-\infty}^{\infty} \delta(t - k T) = |\alpha|\cdot \sum_{k=-\infty}^{\infty} \delta\bigg(\alpha\cdot (t - k T)\bigg).</math>
2 Фурјеов ред
Јасно е дека &#x394;<sub>''T''</sub> е периодичен со период ''Т.'' Т.е.
:<math> \Delta_T(t+T) = \Delta_T(t) \quad \forall t </math> .
Комплексниот Фурјеов ред за таква периодична функција е
:<math> \Delta_T(t) = \sum_{n=-\infty}^{+\infty} c_n e^{i 2 \pi n t/T} \ </math>
каде што Фурјеовите коефициенти, ''c<sub>n</sub>'', изнесуваат
:<math>c_n\,</math>, <math>= \frac{1}{T} \int_{t_0}^{t_0 + T} \Delta_T(t) e^{-i 2 \pi n t/T}\, dt \quad (-\infty < t_0 < +\infty ) \ </math><math>= \frac{1}{T} \int_{-T/2}^{T/2} \Delta_T(t) e^{-i 2 \pi n t/T}\, dt \ </math><math>= \frac{1}{T} \int_{-T/2}^{T/2} \delta(t) e^{-i 2 \pi n t/T}\, dt \ </math><math>= \frac{1}{T} e^{-i 2 \pi n \, 0/T} \ </math><math>= \frac{1}{T}. \ </math>
Сите Фурјеови коефициенти се 1/ ''Т'', поради што
:<math>\Delta_T(t) = \frac{1}{T}\sum_{n=-\infty}^{\infty} e^{i 2 \pi n t/T}</math> .
3 Фурјеова трансформација
Кога се користи како идеален одбирник, може да се употреби за да се разбере ефектот на преклопување (алијасинг) и како доказ за Никвист-Шеноновата теорема за земање примероци.
: Единична трансформација во фреквенциски домен:
::<math>\sum_{n=-\infty}^{\infty} \delta(t - n T) \quad \stackrel{\mathcal{F{\Longleftrightarrow}\quad {1\over T}\sum_{k=-\infty}^{\infty} \delta \left(f - {k\over T} \right) \quad = \sum_{n=-\infty}^{\infty} e^{-i2\pi fnT}</math>: Единична трансформација во аголен фреквенциски домен:
::<math>\sum_{n=-\infty}^{\infty} \delta (t - n T) \quad \stackrel{\mathcal{F{\Longleftrightarrow}\quad \frac{\sqrt{2\pi {T} \sum_{k=-\infty}^{\infty} \delta \left(\omega -k \frac{2\pi }{T}\right) \quad = \frac{1}{\sqrt{2\pi\sum_{n=-\infty}^{\infty} e^{-i\omega nT} \,</math>
4 Земање примероци и преклопување
Множењето на континуиран сигнал со поворка од импулси понекогаш се нарекува идеален одбирник со интервал на земање примероци ''Т.''
Валтер Баде

Вилхелм Хајнрих Валтер Баде (|Wilhelm Heinrich Walter Baade; – ) — германски астроном и астрофизичар.
1 Живот и откритија
Роден е во Шретингхаузен, денес дел од Пројсиш Олдендорф во Северна Рајна-Вестфалија, Германија. Завршил училиште во 1912 г. Потоа студирал математика, физика и астрономија на универзитетите во Минстер и Гетинген. Докторирал во 1919 г. и се вработил во Хамбуршката опсерваторија, каде се задржал до 1931 г. Таму во 1920 г. го открил 944 Идалго, првиот од класата астероиди денес наречана кентаури кои пресекуваат орбити на џиновски планети.
Од 1931 до 1958 г. работел во опсерваторијата „Маунт Вилсон“ во САД. Таму за време на Втората светска војна го искористил ноќното ислучување на светлата (што го смалувало светлинско загадување) и така за првпат ги забележал ѕвездите во средиштето на галаксијата Андромеда. Овие набљудувања го навеле да определи одделни „населенија“ на ѕвезди (Население I и Население II). Во истата прилика заклучил дека постојат два вида на кефеидни ѕвезди. Со ова откритие направил своја пресметка на големината на познатата вселена, удвојувајќи ја величината позната од претходната пресметка на Едвин Хабл од 1929 г. Во 1952 г. ги објавил своите заклучоци на собирот на Меѓународниот астрономски сојуз во Рим, на големо вчудовидување на присутните.
Заедно со Фриц Цвики ги открил суперновите како нова категорија на астрономски тела. Двајцата исто така го предложиле постоењето на неутронски ѕвезди, и дека тие настануваат од супернови.
Почнувајќи од 1952 г. заедно со Рудолф Минковски ги пронашле оптичките пандани на разните радиоизвори, вклучувајќи го Лебед A. Открил 10 астероиди, меѓу кои и 944 Идалго, која има долг орбитален период; ова впрочем е првиот откриен кентаур, но кентаурите биле прифатени како одделна класа дури во 1977 г.); аполонскиот астероид 1566 Икар, чиј перихел е поблизок од Меркуровиот; и аморскиот астероид 1036 Ганимед.
2 Признанија
+ Откриени астероиди: 10&thinsp;
930 Вестфалија, 10 март 1920
934 Тирингија, 15 август 1920
944 Идалго, 31 октомври 1920
966 Муши, 9 ноември 1921
967 Хелионапе, 9 ноември 1921
1036 Ганимед, 23 октомври 1924
1103 Секвоја, 9 ноември 1928
1566 Икар, 27 јуни 1949
5656 Олдфилд, 8 октомври 1920
7448 Пелат, 14 јануари 1948
Награди и почести
*Странски член на Кралската холандска академија на уметностите и науките (1953)*Член на Американското филозофско друштво (1953).*Златен медал на Кралското астрономско друштво (1954)
*Брусов медал (1955)
*Предаваштво „Хенри Норис Расел“ во Американското астрономско друштво (1958)
Наречено во негова чест
*1501 Баде — астероид
*Баде — кратер на Месечината
*Бадеова Долина на месечината
*Еден од двата Магеланови телескопи
*966 Муши — астероид наречен по прекарот на неговата сопруга
3 Поврзано
* Бадеов Прозорец — подрачје на набљудување откриено во 1940-тите со релативно малку прашина кое дава поглед на Галактичкото Средиште во Стрелец
* Бадеова Ѕвезда, денес позната како Раков Пулсар — за која Баде прв утврдил непосредна врска со Раковидната Маглина.
Хајнрих Вилхелм Олберс

Хајнрих Вилхелм Матијас Олберс (|Heinrich Wilhelm Matthias Olbers; – ) — германски астроном. Пронашол добар метод за пресметувањето на орбитите на кометите, а во 1802 и 1807 г. ги открил вториот и четвртиот астероид — Палада и Веста.
1 Живот и кариера
Олберс е роден во Арберген, Германија, денес дел од градот Бремен. Учел за лекар на Гетингенскиот универзитет (1777–80). Таму учел математика заедно со Абрахам Готхелф Кестнер. Во 1779 г. додека негувал болен колега, го осмислил првиот задоволителен метод за пресметка на орбитите на комети. Откако дипломирал во 1780 г. почнал да се занимава со медицина во Бремен. Вечерите ги поминувал во астрономски набљудувања од горниот кат на куќата, кој го претворил во опсерваторија.
Во 1800 г. Олберс бил меѓу 24-те астрономи поканети да учествуваат во т.н. „небесна полиција“, посветена на наоѓање на нови планети во Сончевиот Систем. На 28 март 1802 г. го открил и именувал астероидот Палада. Пет години подоцна, на 29 март 1807 г. го открил и астероидот Веста, а честа за неговото именување му ја дал на Карл Фридрих Гаус. Бидејќи зборот „астероид“ сè уште не постоел, тогашната литература ги нарекувала овие мали тела „планти“ сами по себе. Предложил дека астероидниот појас во кој се наоѓале овие тела, е остаток од уништена планета. Денес се смета дека плимните ефекти од планетата Јупитер ја пореметиле планетообразбата во астероидниот појас. На 6 март 1815 г. Олберс открил периодична комета, денес наречена по него (13P/Олберс). Олберсовиот парадокс, кој го опишал во 1823 г. (а потоа преработил во 1826 г.), вели дека темнината на вечерното небо се коси со претпоставката за бесконечна и вечна статична вселена.
Во јули 1804 г. младиот Фридрих Бесел му се обратил на Олберс за мислење за неговата раправа за пресметката на орбитите според Халеевата Комета. Олберс го забележал извонредниот квалитет на овој труд и уредил да биде објавен.
Во 1804 г. е избран за член на Кралското друштво во Лондон, а во 1809 г. за странски дописен член на Кралскиот институт на Холандија Во 1822 г. станал странски почесен член на Американската академија на уметностите и науките, а во 1827 г. и странски член на Кралската шведска академика на науките.
Олберс добил полномоштво од неговите сограѓани да помага во крштевката францускиот владетел Наполеон II на 9 јуни 1811 г. Членувал во законодавниот кор во Париз во 1812–13 г. Починал во Бремен на возраст од 81 година. Се женел двапати, и имал деца, но само еден син го надживеал.
2 Почести
Во чест на Олберс се наречени следниве небесни образби:
* Периодичната комета 13P/Олберс
* Астероидот 1002 Олберсија
* Месечевиот кратер ''Олберс''* Албедната образба ''Олберс'' на површината на Веста
3 Дела
* „Расправа за најлесниот и најзгодниот метод на пресметка на орбитата на една комета“
4 Поврзано
* Олберсов парадокс
Ирански кран

Кран (|قران) ― поранешна валута на Иран помеѓу 1825 и 1932 година. Бил поделен на 20 шахи или 1000 динари и вредел десетина од еден томан. Ријалот го заменил кранот со сооднос 1:2 во 1932 година, иако бил поделен на сто (нови) динари. Кран повеќе не е службена деноминација, но поимот сè уште ужива широка употреба кај Иранците.
1 Вредност
Од 1874 до 1895 година, вредноста на кранот била намалена за половина во однос на фунтата, од 1 кран еднаков на 9,6 пенија до 4,8 пенија (50 крани за 1 фунта), што потоа ја задржа таа вредност во следните неколку години.
Во 1930 година, тој бил врзан со фунтата на 59,75 крани = 1 фунта, иако постоеше регулиран напореден пазар каде цената на фунтата била многу повисока од гореспоменатата законска стапка.
2 Монети
До 1876 година, сребрените монети биле ковани во апоени од ⅛, ¼, ½ и 1 кран. Во 1876 година била воведена бланширана кованица, со апоени од 12, 25, 50, 100 и 200 динари, ¼, ½, 1, 2 и 5 кирани. Златните монети и банкнотите биле деноминирани во томани.
Муган (покраина)

Муган ― покраина на Абасидскиот Калифат, во денешниот историски регион Азербејџан во Иран. Главен град бил Баџраван. Други градови биле Барзанд, Пилсавар, Махмуд Абад и Дезхман. Муганската земја се наоѓала западно од Каспиското Езеро и јужно од реката Аракс, опфаќајќи го Муганската Рамница.
Хамадански камен лав

Хамадански камен лав (|شیر سنگی همدان, шир-е санги-је хамедан) ― историски споменик во Хамадан, Иран.
Камениот лав – еден дел од Лавовската порта – седи на рид каде што се вели дека се наоѓале гробишта од партското време.
Кога првпат била изградена, оваа статуа имала двојник за кој и двајцата ја сочинувале старата порта на градот. За време на исламското освојување на Персија, победниците Арапи ја нарекувале портата како „баб ул-асад“ (|باب‌الاسد, „лавовска порта“).
Портите биле урнати во 931 н.е. кога Дејламидите го зазеле градот.
Мардавиџ неуспешно се обиде да пренесе еден од лавовите во градот Реј. Налутен поради тоа што не ги преместил, нареди да ги урнат. Едниот лав е целосно уништен, додека на другиот му е скршена раката и влечена на земја. Полуурнатиот лав лежел на страна на земја до 1949 година, кога повторно бил подигнат, користејќи дополнителна рака што била вградена во него.
Во 1968 година Хајнц Лушеј покажа дека лавот е хеленистичка скулптура и дека споменикот на лавот во Хајронеја (подигнат во 338 п.н.е.) е споредлив. Неговото толкување дека бил изграден по наредба на Александар Македонски за да ја одбележи смртта на неговиот близок сопатник Хефестион во 324 година п.н.е. е усвоен од Организацијата за културно наследство на Иран.
1 Наводи
; Општи извори
* Luschey, H. Der Löwe von Ekbtana, Archäologische Mitteilungen aus Iran 1, 1968, 115-129
*''Simaye Miras-i Farhangi-i Hamedan'', Организација за културно наследство на Иран, , 2003 година
*''Фокс, Р. Л. Alexander the Great'' (Број на страница: 434), Penguin Books, Лондон
Звуци на тишината (филм од 2006 година)

Звуци на тишината ― документарен филм од 2006 година на Амир Хамз и Марк Лазарз за музиката во Иран. Бил прикажан на Филмскиот фестивал Трибека во 2006 година, вклучувајќи музика од О-Хум, Баробакс и Хич-Кас.
Центар за човекови права во Иран

Центар за човекови права во Иран (порано Меѓународна кампања за човекови права во Иран; МКЧПИ/ICHRI) ― невладина организација од Соединетите Држави, која има за цел да ги промовира човековите права во Иран.
Групата започнала кон крајот на 2007 година кога неколку активисти за човекови права кои работелеа за холандската невладина организација „Фондација за човекова безбедност на Блискиот Исток“ сакале да се насочуваат на ситуацијата во Иран.
1 Заднина
Хади Гаеми е извршен директор (од 2019 година). Дипломирал на Бостонскиот универзитет во 1994 година, а потоа предавал физика на Њујоршкиот универзитет до 2000 година. Оттогаш работел во полето за човекови права и во 2003 година добил грант за истражување од Фондацијата „Мекартур“.
Во октомври 2015 година, глумецот и активист Назанин Бониади се приклучил на Одборот на директори на Центарот за човекови права во Иран.
2 Поврзано
* Човекови права во Исламска Република Иран
Центар за стратешки истражувања (Иран)

Центар за стратешки истражувања (|مرکز تحقیقات استراتژیک) ― водечки ираннски аналитички центар за стратегиски прашања. Тоа е истражувачка група на Советот за целесобразност. Последниот шеф на организацијата бил Али Акбар Велајати кој го заменил поранешниот шеф Хасан Рухани, поранешен претседател на Иран. Основана е во 1989 година. Го објавува '''', на персиски и '''' на англиски јазик. 
1 Одделенија
ЦСИ има шест поврзани одделенија:
* Оддел за истражување на надворешната политика (Овој оддел објавува 3 списанија: ''Pazhouhesh'' (Истражување), ''Gozaresh Tahlili'' (Аналитички извештај) и ''Gahnameh'' (Периодичен билтен))
* Оддел за истражување за меѓународни односи (Овој оддел го објавува ''Гозареш Рахборди'' (Стратешки извештај))
* Оддел за економски истражувања (Овој оддел го објавува ''Gozaresh-e Pazhouheshhay-e Eqtesadi'' (Извештај за економски истражувања))
* Оддел за културолошки истражувања (Овој оддел го објавува ''Gozareshat-e Rahbordi'' (Стратешки извештаи))
* Одделение за правни истражувања и јудиспруденцентни студии (Публикација: ''Gozaresh-e Rahbordi'' (Стратешки извештај))
* Извршен и информативен оддел
2 Луѓе
; Претседатели
* Мохамад Мусави Хоеиниха (1989–1992)
* Хасан Рухани (1992–2013)
* Али Акбар Велајати (2013–2017)
; Истражувачи
* Саид Хаџаријан
Младински комунистички сојуз на Персија

Младински комунистички сојуз на Персија (|اتحادیه جوانان کمونیست ایران) ― поранешна комунистичка младинска организација во Персија. Организацијата била основана во средината на Гиланската револуција. Таа била створена по расколот на 31 јули 1920 година помеѓу комунистичките и некомунистичките ''џангалски'' елементи. МКС на Персија водел агитациски и пропагандни активности и организирал вооружени дејствија против следбениците на Кучик Кан. Организацијата беше уништена по поразот на Гиланската Социјалистичка Советска Република.
Во 1927 година, се споиле различни комунистички младински групи, повторно создавајќи го МКС на Персија. Тоа било дел од Младата комунистичка интернационала. Во есента 1928 година, организацијата била потисната заедно со другите леви групи.
Пат 47 (Иран)

Пат 47 ― пат во северозападен Иран. Го поврзува поважниот град Исфахан со градот Арак, градот Хамадан и градот Занџан. Се наоѓа во покраината Хамадан, покраината Исфахан, покраината Маркази и покраината Занџан.
Хамиш Хардинг

Хамиш Хардинг
Роден, Џорџ Хамиш Ливингстон Хардинг(1964-06-24)24 јуни 1964Лондон, Англија
Починал, о. 18 јуни 2023(2023-06-18) (возр. 58 г.)Северен Атлантик
Причина за смрт, Имплозија на подморница Титан
Образование, Пемброук Колеџ, Кембриџ (BA, MA)
Занимање
Сопруга, Линда Хардинг
Деца, 2
Џорџ Хамиш Ливингстон Хардинг (24 јуни 1964 – о. 18 јуни 2023 година) бил британски стопанственик, пилот, истражувач и вселенски турист со седиште во Обединетите Арапски Емирати. Тој бил основач на Екшн Груп и претседател на Екшн Евијејшн, меѓународна брокерска компанија за авиони со седиште во Дубаи, Обединетите Арапски Емирати. Како активен авантурист, Хардинг го посетил Јужниот пол неколкупати, се спуштил до Маријанскиот ров, го соборил Гинисовиот светски рекорд за обиколување на Земјата и полетал во вселената .
На 9-11 јули 2019 година, Хардинг бил директор на мисијата и пилот на екипажот за летачката мисија Уан Мор Орбит, која поставила светски брзински рекорд за најбрзо обиколување на Земјата со авион преку двата географски пола.
Хардинг починал со уште четири члена во подморница по имплозија во Северниот Атлантик додека бил на пат да ги види остатоците од потонатиот брод Титаник на 18 јуни 2023 година.
1 Наводи
Орден на Исламската револуција

Орден на Исламската револуција (|نشان عالی انقلاب اسلامی) ― највисокиот орден на почесните ордени во Исламската Република Иран, воспоставен од „Советот на министрите на Иран“ на 21 ноември 1990 година. Според „член 2“ од „Регулативата за доделување владини наредби“ на Иран, „Орден на Исламската револуција“ е еден број за секој претседателски мандат што му се дава на претседателот на Иран на церемонијата на претседателската инаугурација.
1 Приматели
* Мохамад Катами (1997)
* Махмуд Ахмадинежад (2005)
* Хасан Рухани (2013)
* Ебрахим Раиси (2021)
2 Поврзано
* Орден за заслуги и управување
* Орден на слободата (Иран)
* Орден на алтруизмот
* Орден за работата и производството
* Орден за истражувањето
* Орден на Мехр
* Орден на правдата (Иран)
* Орден за изградбата
* Орден за знаењето
* Орден за образованието и педагогијата
* Орден за персиската учтивост
* Орден за независноста (Иран)
* Орден за храброст (Иран)
Андаруни

Андаруни (|اندرونی) во иранската архитектура, е внатрешните простории во која живееле жените. Таквите простории, на арапски се наречени харем.
1 Приватен простор
Во традиционалната персиска станбена архитектура андаруни е дел од куќата во која се сместени приватните конаци. Ова е особено местото каде жените од куќата се слободни да се движат без да бидат видени од странец („на махрам“). Ова е исто така место каде жените можат да општат со своите роднини ( ''махарим'' ) без да го следат кодексот на облекување или без да носат хиџаб.
Во случај кога патријархот на куќата имал повеќе од една жена, секоја жена добива свој дел во андаруните како што е случајот со нејзината свекрва или снаа ако живеат со семејството. Единствените мажи што се дозволени во оваа област се оние кои се директно поврзани со господарот на куќата (неговите синови) и самиот господар, кои може да вклучуваат момчиња на возраст под пубертет и гости кои се дозволени под посебни околности.
Дворот (обично во таларот) на куќата обично се наоѓал во андаруните.
2 Дихотомија
Еднаквиот простор андаруни за мажи е наречен бируни. Овие два дела, кои и двата се изградени околу градина, се дел од таканаречената внатрешно-надворешна дихотомија на персиските куќи, што ја означува просторната поделба помеѓу сегментот андаруни и бируни. Првиот е приватен простор, додека вториот го претставува јавните простории бидејќи е исто така место каде што се одржуваат деловни активности и церемонии. Гласниците, кои обично се млади момчиња, се вработени во меѓудејствијата помеѓу двете простории.
3 Поврзано
* Простор само за жени
* Зенана
4 Наводи
*''Farhang-i Vazhe- Haaye- Memari-i Sonnati-i Iran'' (Речник на термини во традиционалната иранска архитектура). Фалафар, С. 2000 г. Техеран.
5 Дополнителна литература
* м-р Џамалзадех. ''''. Енциклопедија Ираника.
* Набизадех, Сима; Ураз, Туркан Улусу. '' ''. јуни 2017 година. МЕТУ весник на Архитектонски факултет 34(1). DOI: 10.4305/METU. JFA.2017.1.8
Пат 46 (Иран)

Пат 46 ― пат низ планините Загрос, кој се наоѓа во покраината Хамадан и во покраината Курдистан во западен Иран.
1 Рута
Го поврзува градот Хамадан со градовите Санандаџ и Мариван во покраината Курдистан.
Овој пат е дел од патниот систем Техеран-Санандаџ.
2 Поврзано
*
Ганзак

Ганзак (|گنزک, Ганзак'';'' |Γάζακα, Газака'';'' латински: Gaza, Gazaca, Ganzaga; арапски: Џанза, Џазнак, |Գանձակ, ''Гандзак''), ― антички град основан во денешен северозападен Иран. Градот стоел некаде јужно од езерото Урмија, и се претпоставува дека персискиот благородник Атропат го избрал градот за свој главен град. Точната местоположба, според Минорски, Шипман и Бојс, е идентификувана како урнатините (37.011555°N, 46.193187°E) во Лејлан, Округ Малекан, во рамнината на градот Миандоаб.
1 Етимологија
Зборот значи „ризница“ и е од медиско потекло (''ganǰəm''), а бил преземен на персиски јазик од Ахеменидската Империја. Името е поврзано со персискиот збор за ризница т.е „ганџ“ (گنج).
2 Историја
Ганзак бил изграден од Ахеменидите и бил седиште на сатрапот на Медија. Во текот на 4 век п.н.е., градот станал дел од доменот на персискиот аристократ Атропат, кој дезертирал кај Александар Македонски и веројатно го направил Ганзак негов главен град. Кралството на Атропат станало познато како „Атропатена“. За време на владеењето на ова кралство бил изграден светиот огнен храм Адур Гушнасп.
Во околу. 148 п.н.е., Кралството Атропатена станало вазална држава на Партската Империја. Во 36 п.н.е., Римјаните го опседнале Ганзак. Сепак, тие биле поразени од здружените сили под атропатскиот крал Артавазд I и партскиот крал Ород II. Во околу. 224 н.е., сасанскиот крал Ардашир I (вл. 224-242) ставил крај на атропатенското кралство. Сепак, името сè уште преживеало, и наместо да се спои со Медија, била своја покраина, каде што Ганзак продолжил да биде главен град.
Во 591 година, Битката кај Бларатон се случила во близина на Ганзак помеѓу сасанскиот крал Хосрое II (590-628) и узурпаторот Бахрам Чобин (вл. 590-591). Битката завршила со пораз на Бахрам Чобин, кој побегнал во Хорасан. Во 622 година, Ганзак бил уништен од римскиот император Ираклиј, кој исто така го уништил светиот огнен храм Адхур Гушнасп. Римските извори известуваат дека Ганзак бил голем град со „околу 3.000 куќи“.
Управникот на Атропатена, Фарух Хормизд, не им се спротивставил на Римјаните поради сојузот што го склучил со нив заедно со воениот бунтовник Шахрбараз. Во 651 година, за време на муслиманското освојување на Персија, управникот на Атропатена, Исфандијад, станал вазал на Праведниот Калифат. Меѓутоа, неколку години подоцна, Исфандијад исчезнал од споменувањето, а Атропатена на тој начин мора да бил вклучена во администрацијата на Калифатот. Ганзак, кој повеќе не бил главен град на Атропатена, преживеал под муслиманите, но бил уништен некаде во текот на доцниот средновековен период. Лејлан, град блиску до Ганзак, станал негов наследник.
3 Поврзано
* Евстатиј Мцхетски
Дара (остров)

Дара (персиски: دارا) ― ирански остров во Персискиот Залив. Островот се наоѓа во устието на заливот Муса. Овој остров е живеалиште за водни и крајбрежни птици, вклучително и Sterninae и корални гребени во Персискиот Залив.
Киш (остров)

Киш (|کیش) — мал остров во Персискиот Залив, на југот на Иран. Тоа е дел од останот на Хормозган. Тоа е главното одморалиште на Иран и едно од најпопуларните места за одмор во Персискиот Залив. Целата територија на островот има статус на слободна економска зона.
Маранак

Маранак ― село во близина на градот Дамавенд, Иран, сместено во Техеран. Тоа е место на стари еврејски гробишта. Изворното име на ова место (вклучувајќи дијакритици) е Маранак. Во 2004 година, селото било место на програма за подучување на младите ирански студенти за интернет и други сметачки технологии.
1 Наводи
Пат 48 (Иран)

Пат 48, неслужбено наречен Автопат Карбала, ― пат кој се наоѓа во покраините Маркази, Хамадан и Керманшах во западен Иран.
Тоа е многу важно за иранската влада и иранскиот народ, бидејќи многу луѓе одат во Карбала и Наџаф (два шиитски свети градови) по овој пат. Стигнува до меѓународниот граничен премин „Хосрави“ со Ирак.
Автопатот 6 оди напоредно со патот од Савех до Куриџан со планови да се движи напоредно сè до границата со Ирак кај селото Хосрави. Поврзан е со М40 на арапската меѓународна патна мрежа Машрек.
1 Поврзано
* Пат 17
Ѓоко Дончев

Ѓоко Дончев ( во - во ) — македонски пејач на народна музика и фолк музика.
1 Кариера
Ѓоко Дончев е на македонската естрада повеќе од 35 години, и има создадено голем број на песни, од кои има три големи хитови „''О доме мој''“', „''Чуј ги куме свирачите''“ и „''Сношти Кате пак те видов''“. И има еден дует со Петранка Костадинова „''Македонија името не го менува''“. Тој е добитник на голем број на награди и признанија, од кои последните години, ги има добиено наградите за животно дело на Фолк Фест Роса во 2014 година, Гоце Фест во 2020 година, и постхумно му била доделена наградата за животно дело на Фолк Фест Валандово во 2023 година.
Општина Луковица

Општина Луковица (|Občina Lukovica) — општина во источниот дел на областа Горењска region in Словенија. Седиште е селото Луковица кај Домжале. Лежи на главниот пат од Љубљана за Цеље и постои како независна општина од 1994 г.
1 Населени места
Во општината се опфатени следниве населени места::
* Благовица
* Брдо кај Луковица
* Брезовица кај Злато Поље
* Бршленовица
* В Зидех
* Велики Јелник
* Видем кај Луковица
* Вошце
* Вранке
* Врба
* Врх над Крашња
* Врховље
* Габрје под Шпилк
* Голчај
* Горење
* Градишче кај Луковица
* Дупељне
* Жировше
* Заврх кај Тројане
* Згорње Локе
* Згорње Прапрече
* Згорњи Петелињек
* Златенек
* Злато Поље
* Имовица
* Јаворје кај Благовица
* Јелша
* Компоље
* Корено
* Корпе
* Крајно Брдо
* Крашња
* Липа
* Лог
* Луковица кај Домжале
* Мала Лашна
* Мали Јелник
* Обрше
* Подгора кај Злато Поље
* Подмиљ
* Подсмречје
* Пољане над Благовица
* Првине
* Преваље
* Превоје кај Шентвид
* Превоје
* Пресерје кај Злато Поље
* Пресерје кај Луковица
* Прилесје
* Рафолче
* Селце
* Сподње Косезе
* Сподње Локе
* Сподње Прапрече
* Сподњи Петелињек
* Стража
* Суша
* Трновче
* Трњава
* Тројане
* Учак
* Хриби
* Чепље
* Чешњице
* Шентвид кај Луковица
* Шентожболт
Ѓоко Ѓорчев

Ѓоко Ѓорчев (р. година во ) — македонски поп фолк пејач.
1 Животопис
Ѓорчев е роден во Неготино во 1955 година. Со музика почнува да се занимава од најрана возраст кога во 1970 година победува на "Златен глас" на Македонија со песната "Марија". Професионалната кариера на Ѓорчев започнува во 1992 година со настап на фестивалот Будва фест во Будва со песната Заборави од Григор Копров, 1994 година настапува на Макфест со композицијата За еден ден молам, неговиот најголем хит. 1997 година со песната Последен танц од Сашо Ѓорѓиев со групата Нели ти реков и Катерина Танева освојува 3-та награда на Макфест, која станува голем евергрин. Во својата кариера Ѓоко Ѓорчев има снимено осум студиски албуми, 1996 и 2000 година беше избран за пеач на годината на манифестацијата Дванаесет величествени. Ја претставува Македонија на големиот концерт во Москва на Црвениот плоштад по повод 850години од постоењето на градот Москва со имиња од светската сцена. Учесник е и на Славјански базар во Витебск-Белорусија, Киев-Украина. Настапува на просторот на бивша ЈУ, во Корчула на фестивалот Марко Поло, Сунчане скале во Црна Гора, Бања фест во Врњачка бања во Србија. Во Бугарија настапува на Златен орфеј во Бургас. Три пати освојува Гранд при на фестивалот Евро фест во Скопје, повеќе пати е наградуван и на фестивалот Охридски трубадури во Охрид како и на Макфест во Штип. Неговата соработка започнува со Григор Копров во 1992 со чиј композиции има снимано неколку студиски албуми, големи успеси постигнува и со композиторот Сашо Ѓорѓиев со кој ги има големите хитови Последен танц, Засекогаш ти, Моја златокоса. Голема соработка има низ целата своја кариера со текстописецот Огнен Неделковски. Дуети има снимено со Катерина Танева Последен танц, Земјо библиска, Море сокол пие вода, со Катерина Брезева-Јовано, Јованке и големиот светски евергрин Help me make it through the night. Неговиот интерес се проширува и во доменот на класичната музика каде со оперската певица Кристина Палија ги има снимено композициите The Phantom of the Opera од истоимениот мјузикл на Ендрју Лојд Вебер, Besame Mucho и Parla piu piano од култниот филм Кум.
Пордим

Пордим (|Пордим) — гратче во Северна Бугарија, административен центар на општината Пордим во Плевенската Област. Има население од околу 2.020 жители (2022).
1 Географија и местоположба
Гратчето се наоѓа на 21 км од регионалниот центар Плевен и 202 км од главниот град Софија. Сместено е во централниот дел на Дунавската Рамнина.
2 Историја
За време на Руско-турската војна (1877-1878) командата на романската војска била воспоставена во Пордим. Помеѓу 1904-1907 година во зградата во која живеел кралот Карол I за време на воените операции во Бугарија бил основан музеј посветен на учеството на Романија во Руско-турската војна помеѓу 1877-1878 година.
По повод 100-годишнината од ослободувањето на Бугарија од 13 јануари 1978 година Пордим добил статус на град.
Мијо Лончариќ

Мијо Лончариќ (хрватски: ''Mijo Lončarić;'' 1 септември 1941, Река, Хрватска – 21 јуни 2023, Загреб) хрватски јазичар, лексичар, дијалектолог и експерт во кајкавско наречје.
Во 1973 магистрирал во Загреб. Докторската дисертација ја одбранил во 1980. Учествувал на бројни научни собири, конференции и конгреси во Хрватска и во други земји (Словачка, Холандија, Унгарија, Словенија, Германија, Босна и Херцеговина, Македонија, Србија). Објавил бројни дијалектолошки трудови, особено за кајкавско наречје, а извршил теренски истражувања на околу стотина локални дијалекти.
Буквален превод

Буквален превод, директен превод или превод од збор до збор — превод на текст од еден јазик на друг, збор по збор (|verbum pro verbo).
1 Истражување на верноста
Во случајот на светите текстови, имало обиди за буквални преводи заради автентичност и верност на изворните текстови. Ова е на пример случајот со буквалниот превод на Библијата на англиски од изворните хебрејски и грчки текстови објавени во 1862 година од самоукиот шкотски библиски научник Роберт Јанг (1822–1888). Роберт Јанг во својот предговор пишува: „Словото Божјо е застарено поради традициите на луѓето“ .
2 Автоматски превод
Раните машински преводи (барем од 1962 година ) биле познати по овој вид на превод бидејќи тие едноставно користеле база на податоци на зборови и нивни преводи. Подоцна, имало обиди да се користа вообичаени изрази, со што се подобрила граматичката структура и биле вклучени идиоматските изрази, но со многу зборови оставени на изворниот јазик. За превод на синтетички јазици неопходни се морфосинтаксички анализатор и синтисајзер.
Најдобрите системи денес користат комбинација од горенаведените технологии и применуваат алгоритми за што поверно да дојдат до „природниот“ звук на преводот. На крајот на краиштата, професионалните преведувачки агенции кои користат машински превод го користат како алатка за создавање груб превод кој потоа се уредува од човечки, професионален преведувач.