procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Здравко Чолиќ

Здравко Чолиќ (српски: ''Здравко Чолић''; р. 30 мај 1951 во Сараево) — босански и српски поп-пејач, популарен ширум цела поранешна Југославија.
1 Кариера
Уште од мали нозе Чолиќ покажал интерес за музиката е се запишал во школскиот хор, кој изведувал јавно за празници. Неговата прва група била ''Амбасадори'', во која влегол во 1969 и останал две и пол години. Таму го запознава Корнелије Ковач, влијателна личност во музичките кругови, и така започнува неговиот пат кон славата. По неуспешните обиди во групата Корни, Чолиќ настапува на музички фестивал во Сараево, каде освојува трета награда.
Чолиќ бил претставник на Југославија на Евровизија 1973 со песната ''Гори ватра''. Иако на самиот натпревар песната добила ниско место, истата станала голем хит во Југославија. Неговиот прв албум е ''Ти и ја'' во 1975. Вториот пак, насловен како ''Ако приѓеш ближе'' (1977), се продал во 900,000 примероци, и од него прозлегуваат некои од најпознатите и најомилените песни. Својот врв Чолиќ го достигнува во почетокот на 1980-тите, кога бил можеби најпопуларниот музичар во Југославија.
Во 1984, Чолиќ се сели од родниот град, Сараево во Белград. По војната и долга пауза, тој е враќа на музичката сцена и си ја враќа популарноста до извесно ниво и сѐ уште држи повремени концерти.
Чолиќ има Дипломирано на Економскиот Факултет при Универзитетот во Сараево.
2 Легенда
Здравко Чолиќ важи за една од најголемите, а можеби и најголемата музичка легенда од времето на СФРЈ. Со неговите хитови „Пусти, пусти моду“ , „Писаќу јој писма дуга“ , „Мало појачај радио“ и други, ги натера неговите обожаватели да се внесат во тој свет на музиката на Чолиќ. Со неговите концерти низ цела Југославија создаде вртоглавица кај неговите обожавателки. Денес Здравко Чолиќ, по паузата за време на војните во регионов, повторно ја потсетува неговата публика на старите хитови, а создава и нови. Настапува по цела година и насекаде: Србија, БиХ, Хрватска, Словенија, Македонија, Црна Гора, Австрија, Швајцарија, САД, Канада... Еден од неговите најголеми концерти беше во 2007 на стадионот Маракана во Белград каде собра неколку десетици илјади публика, а концертот го заврши со песната „Пјесмо моја“ и спектакуларен огномет над Белград.
3 Дискографија
3.1 Албуми
*''Ти и ја'' (1975)
*''Ако приѓеш ближе'' (1977)
*''Због тебе'' (1980)
*''Мало појачај радио'' (1981)
*''Шта ми радиш'' (1983)
*''Ти си ми у крви'' (1984)
*''Rоди ме мајко сретног'' (1988)
*''Да ти кажем шта ми је'' (1990)
*''Кад би моја била'' (1997)
*''Окано'' (2000)
*''Чаролија'' (2003)
*''Завичај'' (2006)
*''Кад погледаш ме преко рамена'' (2010)
*''Ватра и барут'' (2013)
Пристигање на воз на станицата во Ла Сиота

''Пристигање на воз на станицата во ла Сиота'' (фр. ''L'Arrivée d'un train en Gare de la Ciotat'') е еден од првите филмови на браќата Лимиер. Снимен е во 1895, и за првпат прикажан на јавноста во Париз, Франција на 6 јануари, 1896.
Овој нем филм со времетрање од 50 секунди го овековечува пристигањето на воз на железничката станица на францускиот крајбрежен град Ла Сиота. Како речиси сите други Лимиерови филмови, „Пристигање на воз на станицата во ла Сиота“ се состои од еден и единствен немонтиран кадар кој илустрира еден аспект од секојдневниот живот.
1 Шокот од новото
Една урбана легенда вели дека кога филмот бил прикажан за првпат, публиката била толку обземена од подвижната слика на воз во вистинска големина кој доаѓал право накај нив, што почнала да вреска и да бега на крајот од салата. По тој повод, Хелмут Карасек во „Шпигел“ напишал дека филмот „остави особено траен впечаток; да, предизвика страв, ужас, па дури и паника.“ Сепак, во еден свој есеј, филмскиот стручњак и историчар Мартин Лојпердингер ја оспорил оваа анегдота. Во секој случај, овој филм ја вџашил публиката која не била навикната да гледа вчудовидувачки реалистични илузии. Знаејќи го ова, браќата Лимиер намерно ја поставиле камерата на платформата близу возот. Значаен аспект од филмот е употребата на гро план за воведување на публиката во окружувањето, проследен од среден план и крупен кадар. Возот доаѓа од далечината и вози кон гледачот, за на крај да го засече долниот раб на екранот.
2 Сведоштво
Во ''Les Lumière'', Бернар Шардер го цитира францускиот научник Анри де Парвил кој присуствувал на претставата на 28 декември 1895:
Анимираните фотографии се мали чуда. ...Сѐ е неверојатно реално. Каква моќ на илузија! ...Трамваите, возилата се движат кон публиката. Една кола галопираше накај нас. Едена моја сосетка беше толку обземена што скокна на нозе... и чекаше да исчезне колата пред повторно да седне.
3 Наводи
4 Поврзано
* Излегување на работниците од фабриката Лимиер (1895)
* 1895 во филмот
Лава

Лавата — составена од стопен материјал кој се наоѓа во внатрешната обвивка и од парчињата кора кои се топат во одредени зони на земјата. Се состои од многу гасови како водена пареа (која обично сочинува малку повеќе од половина вкупните гасови), јаглерод диоксид, сулфурен диоксид, сулфурен водород, хлороводородна киселина, водород и јаглерод моноксид. Сите овие гасови се стопени во магмата благодарение на високиот притисок, но кога излегуваат надвор се ослободуваат како меурчиња од газиран пијалак кога се отвора шишето. Ако лавата излегува брзо, гасот се ослободува со поголема сила и ерупцијата е побурна, а ако излегува бавно гасот се ослободува полека.
1 Некои од најголемите ерупции во светот
Година Вулкан Жртви
79 п.н.е., Везув (Италија), 4000 - 5000
1586, Келут (Индонезија), 10.000
1627, Везув (Италија), 5000
1783, Лаки (Исланд), 9350
1792, Унзен (Јапонија), 14.300
1815, Тамбора (Индонезија), 95.000
1883, Кракатао (Индонезија), 36.400
1902, Пелее (Мартиник), 29.000
1908, Св. Елена (САД), 57
1982, Чичон (Мексико), 1900
1985, Н. дел Руис (Колумбија), 23.000
1986, ез. Њос (Камерун), 2000
1991, Пинатубо (Филипини), 800
Гликозид

Гликозидите се ацетали во кои водородот од полуацеталната група е заменет со алкилен остаток. Гликозидите настануваат при реакција на полуацеталната група од моносахаридите со различни алкохоли, феноли и карбоксилни киселини.
Гликозидите се доста распространети во растителниот свет, а познати се и животински гликозиди. Во гликозиди спаѓаат многу важните за исхраната на луѓето и животните олигосахариди и полисахариди, потоа фармаколошки активните гликозиди кои ја стимулираат работата на срцето, претставуваат пигменти во цвеќињата, влегуваат во состав на природните бои (како индигото), и најпознатите животински гликозиди - цереброзидите.
1 Видови гликозиди
Соединението кое стапува во реакција со моносахаридот се вика ''агликон'', а настанатата врска се нарекува гликозидна врска. Таа може да настане и помеѓу две молекули на моносахариди, кога полуацеталната група од еден јаглехидрат реагира со хидроксилната група од друг. Во ваков случај и агликонот е шеќер (јаглехидрат) и ваквите гликозиди се нарекуваат ''холозиди'', за разлика од ''хетерозидите'' кај кои агликонот не е шеќер.
1.1 Според гликонот/присуството на шеќер
Ако гликонот на гликозидот е гликоза, тогаш молекулата е гликозид; ако е фруктоза, тогаш молекулата е фруктозид; ако е гликуронска киселина, тогаш молекулата е гликуронид; итн. Во организмот, токсичните супстанци често се врзуваат за гликуронската киселина со цел да се зголеми нивната растворливост во вода; добиените гликурониди потоа се излачуваат.
1.2 Според агликонот
1.2.1 Фенолни гликозиди
Кај овие соединенија агликонот има фенолна структура. Пример за фенолен гликозид е арбутинот присутен во мечкиното грозје (''Arctostaphylos uva-ursi''). Има уроантисептично дејство.
1.2.2 Иридоидни гликозиди
Овие соединенија содржат иридоидна група; на пр. аукубин, генипозидинска киселина, тевиридозид, логанин, каталпол.
Тутунџија

Тутунџија продавач на тутун во разни облици (рефус, цигари, пури, тутун за луле, бурмут и др.) како и други потребштини за пушење. Тука може да се продаваат и лулиња, прибор за луле и сл.
Поимот „тутунџија“ не треба да се меша со зборот ''тутунар'', што е впрочем земјоделец кој одгледува тутун.
1 Поврзано
* Тутун
* Цигара
* Пура
* Луле
* Тутунар
Семирамидини висечки градини

Семирамидините висечки градини се едно од Седумте светски чуда, чија локација сè уште не е утврдена. Според преданието, изградени се од Набукодоносор II околу 600 п.н.е. за неговата жена која копнеела по родниот крај каде имало бујна вегетација.
Овие бујни висечки градини се опширно документирани од старогрчките историчари како Страбон и Диодор Сицилиски, но освен тоа, нема наоди кои би го потврдиле нивното постоење, т.е. не постои ниту еден вавилонски запис кој зборува за ваква градина. Иако се собрани извесни наоди кои укажуваат на нешто такво, тие не го потврдуваат она што ние го знаеме од историчарите, што впрочем личи на фантазирање. Низ вековите локацијата на градината можеби се помешала со градина во Нинива, бидејќи таму наоѓаме јасни прикази на градини. Текстот на овие таблици зборува за (можна) употреба на направа слична на Архимедовиот винт за подигање на вода на дадена височина. Доколку навистина постоеле овие градини, веројатно е дека биле уништени некаде после првиот век од нашата ера.
1 Поврзано
* Седум светски чуда
* Историја на Ирак
* Вавилон
* Вавилонска кула
* Семирамида
* Историја на градинарството
Тигар (река)

Тигар — источната река од двете големи реки кои го дефинираат регионот Месопотамија. Таа извира во Турција и минува низ Ирак, па се спојува со Еуфрат, сочинувајќи го Шат ел-Араб. На крајот се влева во Персискиот Залив.
Еуфрат

Еуфрат — западна река од двете големи реки кои го дефинираат регионот Месопотамија. Таа извира во Турција и минува низ Сирија и Ирак, па се спојува со Тигар, сочинувајќи го Шат ел-Араб. На крајот се влева во Персискиот Залив.
1 Имиња
Јазик, Име на Еуфрат
Акадски, ''Pu-rat-tu''
Арапски, ar ''Al-Furāt''
Арамејски, arc '''', ''''
Ерменски, hy ''Yeṗrat''
Грчки, ''Euphrátēs''
Хебрејски, he ''''
Курдски, ku ''Firat'', ''Ferat''
Фарси, Per ''Ferat''
Сумерски, ''Buranun''
Турски, ''Fırat''
2 Ауфрат како мотив во уметноста и во популарната култура
* „Реката Еуфрат“ (англиски: ''River Euphrates'') — песна на американската рок-група Пиксис (''The Pixies'') од 1988 година.
Ла Глорија Кубана

Ла Глорија Кубана (шпан. ''La Gloria Cubana'') е име на две ексклузивни марки на пури, една од Куба (Хабанос СА), државната фирма, а друга од Доминиканска Република и Мајами, Флорида од Ел Кредито за Џенерал Сигар.
1 Историја
Марката Ла Глорија Кубана била создадена во 1885 од фирмата Социедад Кабањас и Кастро, која по 20 години (1905) била купена од Хосе Ф. Роча, кој ја произведувал оваа марка во неговата фабрика во Хавана. По неговата смрт во 1954, семјеството Сифуентес ги купило марките Ла Глорија Кубана и Боливар од неговата поранешна фирма. Производството било преместено во фабриката Партагас, каде истото се одвива и ден денес, и каде станала многу популарна извозна марка.
По Кубанската револуција, производството на Ла Глорија Кубана престанало за неколку години, сѐ до околу 1965. Овие пури се произведуваат во помали количества од другите марки и ја држат својата популарност кај познавачите, од кои најценета витола е Médaille d'Or No. 2.
Ла Глорија Кубана има и две машински произведени цигариљоси: Mini и Purito.
1.1 Витоли во производната линија на ла Глорија Кубана
Ова е список на ''витоли'' (големини) на Ла Глорија Кубана со нивите големини и фабрички називи (''vitolas de galera''), како и нивните разговорни називи според американската терминологија.
''Рачно-изработени витоли''* Taíno - (7" x 47) 178 x 18.65 mm Julieta, черчил
* Médaille d'Or No. 1 - 185 x 14.29 mm (7 1/4" x 36) Delicado Extra, долга панетела
* Médaille d'Or No. 2 - 170 x 17.07 mm (6 3/4" x 43) Dalia, лонсдејл
* Médaille d'Or No. 3 - 175 x 11.11 mm (6 7/8" x 28) Panatela Larga, тенка панетела
* Médaille d'Or No. 4 - 152 x 12.70 mm (6" x 32) Palmita, панетела
2 Поврзано
* Марки на пури
Империјализам

Империјализам претставува стремеж за господарење над други народи, освојување и подјармување на други земји. Тоа е политичко однесување на една држава, кое претставува начин на вршење контрола или влијание врз странски ентитет со намера да се придобие или одржува како империја. Ова може да се врши преку директно територијално освојување или населување, или пак, преку индиректни методи на влијание врз политиката и економијата на одредени области.
1 Одлики на империјализмот
* воени освојувања
* економско потчинување на други земји
* висок развој на производните сили
* концентрација на капиталот
* создавање на монополи
2 Модерен империјализам
Владимир Илич Ленин се трудел да докаже дека капитализмот неопходно го поттикнувал империјализмот со цел да најде нови пазари и природни богатства што ја претставува последната и највисоката етапа на капитализмот.
Империјализамот постои во далечни извесни држави без оглед дали тие подјармувани држави се сметаат како дел од некоја империја.
Џон Еткинсон Гримшо

Џон Еткинсон Гримшо (анг. ''John Atkinson Grimshaw''; 6 септември 1836 - 13 октомври 1893) — британски сликар од викторијанско време, роден во Лидс, Англија. На ворзаст од 24 години, на разочарување на родителите, ја напуштил неговата прва работа како чиновник во Големата северна железница за да започне кариера како уметник.
Главна инспирација за Гримшо биле предрафаелитите. Доследен на нивниот стил, сликал пејзажи во верни бои и светлост, со живописни детали. Често сликал пејзажи типизирајќи ги годишните времиња и временските околности. Применувајќи ги своите вештини на светлосните ефекти, како и необичната претпазливост за детали, Гримшо давал подробен опис на една сцена, истовремено верно предавајќи го на гледачот дадениот амбиент.
„На Хемпстедскиот рид“ се смета за една од најдобрите слики на Гримшо, каде тој ја илустрира својата вештина на работа со разни светлини доловувајќи го амбиентот на залезот кој преминува во ноќ. Неговата слика „Дулче Домум“ (1855), на чија опачина Гримшо напишал: „''mostly painted under great difficulties''“ („насликана претежно со големи потешкотии“), ја доловува музиката на пијанистот на сликата, го мами окото да шара по богато украсената соба, и да ја разгледа мирната молчелива девојка која во меѓувреме ја слуша композицијата.
1 Галерија
2 Поврзано
* Англиска уметност
* Предрафаелитско братство
Противречност

0.1 Доказ со доведување до противречност
Овој доказ спаѓа во групата на индиректни докази и уште е познат како доказ со доведување до контрадикција (апсурд), Reductio ad absurdum.
Суштината на Доказ со доведување до противречност се сосотои во следново: ако од негацијата на заклучокот и од претпоставката на теоремата следува некој исказ противречен на условот, некоја аксиома или теорема, тогаш тврдењето во теоремата е точно.
Познат пример на доказ со доведување до противречност е доказот дека <math>\sqrt{2}</math> е ирационален број:
:Да претпоставиме дека <math>\sqrt{2}</math> е рационален број, па <math>\sqrt{2} = {a\over b}</math> каде ''a'' и ''b'' се ненулти цели заемно прости броеви. Значи, <math>b\sqrt{2} = a</math>. Квадрирајќи ги двете страни добиваме: 2''b''<sup>2</sup> = ''a''<sup>2</sup>. Бидејќи 2 ја множи левата страна, 2 мора да ја дели десната страна (тие се еднакви и се цели броеви). Значи ''a''<sup>2</sup> е парен, што повлекува дека ''a'' мора да е парен. Можеме да напишеме ''a'' = 2''c'', каде ''c'' е исто така цел број. Со замена во почетната равенка добиваме 2''b''<sup>2</sup> = (2''c'')<sup>2</sup> = 4''c''<sup>2</sup>. Ги делиме двете страни со 2 и добиваме ''b''<sup>2</sup> = 2''c''<sup>2</sup>. Но тогаш, исто како претходно, 2 го дели ''b''<sup>2</sup>, па ''b'' мора да е парен. Сепак, ако ''a'' и ''b'' се двата парни, тогаш имаат заеднички делител, имено 2. Ова противречи со нашата претпоставка, значи заклучуваме дека <math>\sqrt{2}</math> е ирационален број.
Ирационален број

Во математиката, ирационален број — кој било реален број кој не е рационален број, односно, тоа е број кој не е од облик ''n''/''m'', каде ''n'' и ''m'' се цели броеви.
Ирационален број може да се дефинира и како непериодичен бесконечен децимален број.
Множеството од сите ирационални броеви е бесконечно множество и се означува со I.
Важи: R = Q ∪ I, каде R — множеството на реални броеви, а Q на рационални броеви.
I — непреброиво (бидејќи множеството од рационални броеви е преброиво, а множеството од реални броеви е непреброиво).
Примери за ирационални броеви: <math>\sqrt{2}</math>, <math>\sqrt{3}</math>, <math>\sqrt{5}</math>, π, златен пресек итн.
Раноренесансно сликарство

Раноренесансно сликарство — преоден период во историјата на европската уметност помеѓу средновековната и ренесансната уметност.
Два региона во Европа особено активни во уметноста во ова доба биле најпрвин Италија, а потоа северна Европа (главно Фландрија). Се смета дека ренесансата стигнала во северна Европа во XV и раниот XVI век. Така, највеќето раноренесансни дела во северна Европа биле создадени помеѓу 1420 и 1550 година.
1 Теми и симболизам
Во овој период уметничките дела биле со предоминантно религиозна содржина (Црквата била главниот клиент на уметниците), но исто така и некои чисто фигуративни теми.
Религиозниот симболизам главно води потекло од делото Јаков Ворагински наречено ''Златна легенда'' (1260).
Биле третирани и некои посекојдневни теми, но често преку или религиозни митолошки претстави. На пример, раноренесансните сликари ги користеле темата Адам и Ева како начин на претставување голи актови на морално прифатлив начин.
2 Техники
* Употреба на перспектива. Првиот третман за слика како прозорец кон просторот се јавува во делото на Џото ди Бондоне, на почетокот на XIV век. Вистинската линеарна перспектива се формализира подоцна, во делото на Филипо Брунелески и Леон Батиста Алберти. Покрај пореалистичната претстава на архитектурата, ова ги покренало ренесансните сликари да сликаат пообединети композиции.
Видете: Таблосликарство
3 Холандски и фламански уметници
''Главни статии: Ранофламанско сликарство за уметници од XV век, Холандско-фламанско ренесансно сликарство за уметници од XVI век''* Дирк Баутс
* Јероним Бос (~1450-1516)
* Питер Бригел Постариот (~1525-1569)
* Рогир ван дер Вејден (~1400-1464)
* Хуго ван дер Гес
* Герард Давид (~1455–1523)
* Хуберт ван Ејк (1366?-1426)
* Јан ван Ејк (1385?-1440?)
* Адриен Изенбрант (~1490-1551)
* Робер Кампен (~1380-1444)
* Петрус Кристус (1410/1420-1472)
* Браќа Лимбург Франко-фламански
* Квентин Матсис (1466-1530)
* Ханс Мемлинг (~1430-1494)
* Јоаким Патинир
* Гертген тот Синт Јанс
4 Германски уметници
* Албрехт Алтдорфер (~1480-1538)
* Ханс Балдунг (~1480-1545), Елзасец
* Матијас Гриневалд (~1470-1528)
* Албрехт Дирер (1471-1528)
* Лукас Кранах Постариот (1472-1553)
* Амброзиус Холбајн (1494-1519)
* Лукас Кранах Помладиот (1515-1586)
* Ханс Холбајн Постариот (~1460-1524)
* Ханс Холбајн Помладиот (~1497–1543)
5 Француски уметници
* Жан Клуе
* Жан Фуке
* Франсоа Клуе
6 Италијански уметници
* Леоне Батиста Алберти (1404-1472)
* Фра Анџелико (~1395-1455)
* Алесио Балдовинети
* Џото ди Бондоне (1267-1337)
* Сандро Ботичели
* Доменико Венецијано
* Андреа дел Верокио
* Леонардо да Винчи
* Доменико Гирландајо
* Беноцо Гоцоли
* Донатело
* Андреа дел Кастањо
* Пјеро ди Козимо
* Крало Кривели
* Филипо Липи
* Мазолино
* Андреа Мантења
* Мазачо
* Антонело да Месина
* Микеланџело
* Пизанело
* Рафаел
* Лука Сињорели
* Паоло Учело
* Пјеро дела Франческа
7 Дела
* Гентски олтар, Хуберт и Јан ван Ејк
* Портинаров триптих, Хуго ван дер Гес
* Портрет на Арнолфините, Јан ван Ејк
8 Поврзано
* Ранофламанско сликарство
* Историја на сликарството
* Меѓународна готика
* Дунавска школа
Украсна уметност

Украсна уметност (декоративна уметност) — изработка на украсно-функционални предмети во керамика, дрво, стакло, метал или текстил. Во ова поле спаѓаат керамиката, мебелот, покуќнината, внатрешното уредување и архитектурата. Честопати ваквата уметност се категоризира како спротивна на „фината уметност“, имено, сликарството, цртањето, фотографијата и скулптурата од поголем калибар. Некои стручњаци ја разликуваат украсната од ликовната уметност по нејзината функционалност, намена, важност, статус на уникатно дело, или пак творба на еден единствен уметник.
1 Поврзано
* Применета уметност
* Движење за применета уметност (Arts and Crafts Movement)
* Занает
* Историја на украсната уметност
* Мозаик
* Орнамент (архитектура)
2 Избрана библиографија
* Fiell, Charlotte and Peter, Изд. ''Decorative Art Yearbook'' (една за секоја деката од XX век). Прев. на англиски. Bonn: Taschen, 2000.
* Fleming, John and Hugh Honour. ''Dictionary of the Decorative Arts''. New York: Harper and Row, 1977.
* Frank, Isabelle. ''The Theory of Decorative Art: An Anthology of European and American Writings, 1750–1940''. New Haven: Yale University Press, 2000.
* Thornton, Peter. ''Authentic Decor: Domestic Interior, 1620–1920''. London: Seven Dials, 2000.
Пластични уметности

Пластични уметности се оние ликовни уметности во кои се употребува материјал кој се калапи или обликува на некој начин, често во три димензии. Примери за ова се глина, боја и гипс. Така, можеме да речеме дека во пластични уметности спаѓааат сликарството, скулптурата, цртањето итн.
Пластични уметости може и да значи:
* Архитектура
* Керамика
* Земјена уметност
* Металургија
* Книжна уметност
* Употребата на пластика во рамките на уметностите или како уметност сама за себе.
* Скулптура
* Текстилна уметност
* Дрводелство
* Стакло
Материјалите можат да се резбаат или обликуваат, како да речеме камен или дрво. Тука спаѓаат и бетон и челик бидејќи, со соодветни алатки и тие можат да се модулираат.
1 Поврзано
* Ликовна уметност
* Медиум (уметност)
* Уметнички материјали
* Записен медиум
Акселбендер

Акселбендер е украсен исплетен гајтан кој се носи на воена униформа. Води потекло од Франција, од времето кога во битка се користеле коњи. Аѓутантот на еден генерал носел јамка за да го врзе коњот на генералот додека тој се симнувал од него. Практичен приод било да се врзе јамка околу нараменицата на рамото на туниката.
1 Поврзано
* Воена униформа
Лустрација

Лустрација е политика која го ограничува учеството на поранешните комунисти и посебно шпиони од комунистичката тајна полиција, во извршувањето на јавните функции.
1 Етимологија
Поимот лустрација потекнува од церемониите кои се вршеле во Стариот Рим за време на свеченостите на Амбурбиите (или Амбарвалиите), како и во други прилики, кога имало потреба да се смири гневот на боговите. Тогаш, гревовите се пренесувале на животните и нив ги воделе неоколу со цел да се исчистат од гревовите. Оттука, поимот „лустрација“ означувал „прочистување“ од гревовите.
2 Лустрацијата во Македонија
Во 2012 година бил донесен потполно нов закон за лустрација, како замена на законот од 2008 година. Законот од 2012 година, чиј официјален назив бил Закон за определување дополнителен услов за вршење јавна функција, донел повеќе новини во споредба со претходниот закон, како: јавно објавување на лустрираните лица; продолжување на опфатот на лустрацијата до 2006 година; можност како извори на информации за лустрирање да бидат не само државните органи, туку и физички и правни лица итн. Исто така, со оовј закон се проширила дефиницијата за соработка со тајната полиција. За разлика од законот од 2008 година, во кој соработката се дефинирала како „тајна, свесна, континуирана и организирана соработка и активност, заснована со писмен документ со органите на државната безбедност“, во законот од 2012 година Комисијата за верификација на фактите (како орган надлежен за спроведување на лустрацијата) добила овластување да лустрира и лице евидентирано во досиејата на органите за државна безбедност како „таен соработник, оперативна врска или таен информатор при оперативно прибирање, известување и податоци што биле предмет на обработка, чување и користење од органите на државната безбедност.“
Во 2015 година, во согласност со Извештајот на Прибе, како дел од решевањето на политичката криза во Македонија, процесот на лустрација бил запрен, а Комисијата за верификација на фактите продолжила да работи до завршувањето на судските процеси иницирани на дел од лустрираните лица. До тој момент, во Македонија биле лустрирани 300 лица, иако Комисијата за верификација на фактите проверила 30.000 лица. Меѓу лустрираните лица биле и поранешни министри за внатрешни работи и други високи полициски функционери, како: Љубомир Фрчкоски, Добри Величковски, Јован Трпеновски, Стеван Павлески, потоа судијата во Уставниот суд Трендафил Ивановски итн. Притоа, 20 лустрирани лица повеле судска постапка и добиле позитивна пресуда од Управниот суд, која потоа лустраторите ја обжалиле до Вишиот управен суд. Петмина лустрирани лица правдата ја побарале пред Судот за човековите права во Стразбур.
3 Наводи
pl:Lustracja
Ризо Ризов

Ризо Ризов, роден Ризо Костов Ризов, познат по псевдонимот Константинович (Велес, 1 јануари 1872 — Скопје, 6 јануари 1950) — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, член и раководител на Македонската револуционерна организација, еден од основачите на Народната федеративна партија и ВМРО (Обединета).
1 Животопис
Ризов бил учител во неговиот роден град. Тој бил член на Комитетот за општеставена безбедност во Велес, а во 1904 година е прострелан од сарафистите .
Во 1912 година е испратен од велешката општина во Солун да се сретне со раководителите на ВМОРО за да го промовира предлогот на Димитрија Чуповски за испраќање на една делегација во Лондон, која ќе бара автoномија на Македонија.
Но и покрај инсистирањето на Димитрија Чуповски, Петар Поп Арсов, Ризо Ризов активностите на Македонците биле оневозможени. Ризо Ризов повторно отишол во Солун за да подејствува кај приврзаниците за автономија на Македонија пред Мировната конференција во Лондон, но таму бил пречекан со рески реакции од бугарските емисари дека ''јазици ќе сечат и глави ќе паѓаат за зборот автономија''.
Кога Ризо Ризов се вратил назад во Велес за да им соопшти на Чуповски и Поп Арсов, тие веќе не биле таму поради пуштената потерница по нив.
Значи, во 1912 година овие македонски интелектуалци сепак одржувале општомакедонска конференција на кое се барало полномоштво за да може Македонската колонија да ги застапува националните интереси пред Европа.
Кон крајот на 1926 година поради болест ја напушта Виена и заминува за Советскиот Сојуз. Во 1945 година се враќа во Македонија. Умрел 1950 година.
2 Наводи
Александров саркофаг

Александров саркофаг — камен саркофаг од IV век п.н.е. украсен со барелјефни резби со Александар Македонски. Откриен е во некропола близу Сидон, Либан во 1887, и денес е изложен во Археолошки музеј во Истанбул. Најпрво се сметало дека саркофагот му припаѓал на Абдалоним, кралот на Сидон назначен од Александар, но некои стручњаци сега сметаат дека ова е саркофаг на Мазеј, персиски благородник, управител на Вавилон.
Саркофагот е направен од полихромен (обоен) пентелски мермер во облик на македонски храм. Резбите на едната долга страна го прикажуваат Александар во борба против персијците во Битката кај Ис. Александар е прикажан на коњ, со капа лавовска глава, подготвувајќи се да фрли копје на персиската коњица. Некои стручњаци сметаат дека вториот македонски коњаник близу средината е Хефестион, побратимот на Александар. Третиот македонски коњаник се смета дека е Пердика.
На другата долга страна Александар и Македонците ловат лавови заедно со Абдалоним и персијците.
Едната кратка страна содржи сцена со Абдалоним како лови пантер. Фронтонот над тоа е изрезбан со Абдалоним во битка. Другата кратка страна ја прикажува Битката кај Газа, а фронтонот над тоа го прикажува убиството на Пердика.
1 Копија во Скопје
Археолошкиот музеј на Македонија има точна копија на овој важен артефакт од историјата на Македонија, направена со помош на музејските колеги од Турција и претставува главна атракција во музејот.
2 Поврзано
* Саркофаг
* Александар Македонски
* Античка македонска војска
* Античка Македонија
* Абдалоним
* Мазеј
Попладне

Попладне, како што самото име кажува, е дел од денот по 12:00 ч. (''по пладне''), па сѐ до -- зависно од контекст -- вечерта, квечерината, или пак 18:00 ч. Употребата на терминот е прилично субјективна.
1 Попладнето како мотив во уметноста
* „Попладне“ — песна на македонскиот поет Анте Поповски.
Древномакедонски календар

Древномакедонски календар бил календар во употреба во Македонија во I милениум п.н.е. Имал 12 синодски месеци (т.e. 354 дена во годината), на кои им требале престапни месеци за да се придржуваат кон годишните времиња. Во времето кога овој календар се користел во хеленскиот свет, вкупно 7 ''емболими'' (престапни месеци) биле додавани на секој 19-годишен Метонов циклус. Годината започнувала со месец Октомври.
*''Дион'' - октомври
*''Апелај'' - ноември
*''Авденај'' - декември
*''Перитиј'' - јануари
*''Дистер'' - февруари
*''Ксандик'' - март
**''Ксандик Емболим'', престапен 6 пати на 19-годишен циклус
*''Артемисиј'' - април
*''Даисиј'' - мај
*''Панем''- јуни
*''Лој'', јули
*''Горпиај'' - август
*''Хиперберетај'' - септември
**''Хиперберетај Емболим'', престапен еднаш на 19-годишен циклус
1 Поврзано
* Македон
* Древни Македонци
Надар

Надар (фр. ''Nadar''); вистинско име: Гаспар-Феликс Турнашон (фр. ''Gaspard-Félix Tournachon'') ( – ) — француски фотограф, карикатурист, новинар, романописец и балонист. Неговите пионерски портретни фотографии на видни личности важат за музејско богатство и се чуваат о разни светски збирки.
1 Животопис
Роден е во Париз (некои извори велат Лион). Работел како карикатурист за часописот ''Ле Шаривари'' во 1848. Во 1849 ги создал ''Revue comique'' и ''Petit journal pour rire''. Првите фотографии ги направил во 1853, а во 1858 бил првиот човек кој направил аерофотографии.
Околу 1863, Надар направил огромен (6000 m³) летечки балон и го нарекол ''Le Géant'' („Гигант“), и со тоа го инспирирал Жил Верн да ја напише книгата ''Cinq semaines en ballon'' (''Пет недели на балон''). Проектот бил неуспешен и Надар се убедил дека иднината им припаѓа на леталата потешки од воздухот. По ова се создачп „Друштво за поддршка на воздушно движење по пат на машини потешки од воздухот“, каде Надар бил претседател, а Жил Верн секретар.
При неговата посета на Брисел со леталото ''Гигант'' на 26 септември 1864, Надар подигнал подвижни бариери за да ја држи толпата на безбедно растојание. До ден денес, во Белгија подвижните бариери во Белгија се нарекуваат ''Надарови бариери'' .
Во април 1874, Надар им го позајмил неговото студио, и со тоа овозможувајќи им ја првата изложба на импресионистите. Го фотографирал Виктор Иго на неговата смртна постела во 1885. Се смета дека го издал (во 1886) првото ''фотоинтервју'' (со прочуениот хемичар Мишел Ежен Шеврел, кој тогаш бил стогодишник), а правел и еротски фотографии.
Надар починал во 1910 година, и бил погребан на гробиштата Le Père Lachaise во Париз. Ликот Мишел Арден во Верновата книга ''De la Terre à la Lune'' (''Од Земјата до Месечината'') е инспириран од Надар.
2 Некои фотопортрети
3 Поврзано
* Надарова награда
* Луј Дагер
Лимфоцит

Лимфоцитите се тип на леукоцити кои се од фундаментално значење за имуниот систем поради тоа што ја детерминираат специфичноста на имуниот одговор при инфективни микроорганизми и други туѓи супстанци. Кај луѓето, лимфоцитите се околу 25 до 33% од вкупниот број на леукоцити. Тие се наоѓаат во циркулацијата, а исто така се сконцентрирани во централните лимфоидни органи и ткива, како слезината, крајниците и лимфните јазли, каде најчесто се случува имуниот одговор.
1 Видови лимфоцити
1.1 T-клетки и B-клетки
Двата примарни типа на лимфоцити се В-лимфоцитите и Т-лимфоцитите, или В-клетки и Т-клетки. И двете потекнуваат од клетките во коскената срцевина и се слични по облик. Некои лимфоцити мигрираат до градната жлезда, каде созреваат во Т-клетки; другите остануваат во коскената срцевина, каде (кај луѓето) се развиваат во В-клетки. Повеќето лимфоцити се краткотрајни, со просечен живот од недела до два месеца, но повеќето живеат со години, создавајќи фонд на долготрајни Т и В-клетки. Овие клетки се одговорни за имунолошката “меморија” за побрз и посилен одговор за втора средба со истиот антиген.
1.2 Клетки-природни убијци (NK-клетки)
Клетките-природни убијци се способни за уништување особено на клетки инфицирани со вирус и туморни клетки, но притоа на својата површина немаат рецептор со висока специфичност како правите лимфоцити.
2 Функција
Преку рецепторни молекули на нивните површини, лимфоцитите се во можност да врзуваат антигени (туѓи супстанци или микроорганизми) и да помагаат за нивното отстранување. Секој лимфоцит носи рецептори кои се врзуваат за специфичен антиген. Можноста за одговор на практично секој антиген доаѓа од големиот вариетет на лимфоцити кои ги содржи телото. Секој од нив е способен да препознае еден специфичен антиген.
Еднаш стимулираниот лимфоцит (со врзување на антиген) се дели на повеќе идентични клетки. Некои од клонираните В-клетки се диференцираат во плазма клетки кои произведуваат антитела. Овие антитела се слично моделирани по рецепторите на претходничките В-клетки и, еднаш ослободени во крвта и лимфата, се врзуваат за целниот антиген и иницираат негова неутрализација или уништување. Производството на антитела продолжува за неколку денови или месеци, сѐ додека не се уништат антигените. Други В-клетки, мемориски В-клетки, се стимулираат да се делат, но не се диференцираат во плазма клетки; тие го снабдуваат имуниот систем со долга меморија.
Во тимусот, Т-клетките се делат и диференцираат во помошни, регулаторни или цитотоксични Т-клекти или, пак, стануваат мемориски Т-клетки. Потоа тие доаѓаат до периферните ткива или циркулираат во крвта или лимфниот систем. Еднаш стимулирани од соодветниот антиген, помошните Т-клетки секретираат хемиски гласници наречени цитокини, кои ја стимулираат диференцијацијата на В-клетки во плазма клетки. Регулаторните Т-клетки ги контролираат имуните реакции. Цитотоксичните Т-клетки, кои се активираат од различни цитокини, се врзуваат и ги уништуваат инфицираните клетки и канцерните клетки.
ja:白血球#リンパ球
Индиски Океан

Индискиот Океан е трета по големина водена маса на планетата Земја, по Тихиот Океан и Атлантикот. Тој покрива околу 20% од површината на Земјата. Од север е ограничен од Азија, од исток од Австралија и Индокина, од запад од Африка, а од југ со Антарктикот. Нај длабоко место во Индискиот Океан е местото наречено Санта Марија.
Деве Баир

Деве Баир е месност на која се наоѓа истоимениот главен и најголем граничен премин на македонско-бугарската граница, на оддалеченост од 22 километри од градот Крива Паланка. Местото се нарекува и Рамна Нива. Бугарскиот премин се нарекува Ѓуешево (''Гюешево'').
1 Етимологија на топонимот
Деве Баир е турско име, со буквален превод „камилски рид“. Името, местото го добило поради својот облик во вид на грпки од двогрба камила.
2 Галерија
Кркљанска Река

Кркљанска Река — река во Македонија, сместена на планината Осогово.
Реката тече низ селото Кркља, источно од градот Крива Паланка.
1 Тек
Извира од врвовите на Калин Камен, со вкупна должина на текот од околу 25 километри.
2 Поврзано
* Дурачка Река
* Осоговски Планини
* Крива Река
Мери Бошкова

Мери Бошкова (Битола, - , ) — македонска театарска, телевизиска и филмска глумица, доајен на македонската глумечка уметност.
1 Животопис
Бошкова е родена во Битола на 2 мај 1924 година. Таа ја играла насловната улога во првиот македонски долгометражен игран филм „Фросина“ (1952) на режисерот Воја Нановиќ, како и во првата македонска филмска комедија „''Мирно лето''“ (1961), во режија на Димитрие Османли. Добитничка е на најголемите признанија во нејзината богата глумечка кариера: Стериината награда за ликот на мадам Дибоа („''Еригон''“ од Јордан Плевнеш), како и голем број на високи сојузни и републички признанија - награда на Владата на ФНРЈ, Владата на НРМ, наградите „11 Октомври“ и „13 Ноември“, наградата за животно дело и др. Таа заедно со глумиците: Нада Гешоска, Милица Стојанова и Љупка Џундева се смета за една од најпознатите и најангажирани актерки и бардови на македонското глумиште.
Со своите први настапи во родната Битола, го свртела вниманието на публиката и критиката. Таа е носител на главните рољи со кои се прославила и во Македонскиот народен театар во Скопје: Живка во „''Госпоѓа министерка''“ од Бранислав Нушиќ, Дездемона од Шекспир, Бароница Кастели во „''Господа Глембаеви''“ и „''Нора''“ од Хенрик Ибзен.
Скоро една деценија живеела и творела во Драмата на Народниот театар во Белград, каде се прославила со: „''Коштана''“ од Бора Станковиќ, „''Тетовирана ружа''“ од Тенеси Вилијамс и др.
По враќањето во Скопје, таа била носител на главните улоги на македонската сцена сè до пензионирањето, но сепак не се повлече. Таа останува со својата животна улога на Живка Министерка, со која творба се вброила меѓу најдобрите улоги на југословенската сцена.
Освен на „даските што значат живот“, таа била активна и во радио драмите, ТВ драмите, како и на филмскиот екран. Нејзина последна филмска глумечка творба е на филмскиот екран во филмот на Димитрие Османли, „''Ангели на отпад''“. Мери Бошкова починала на 25 март 2014 година во Скопје. Погребана е на градските гробишта Бутел во Скопје.
2 Филмографија
Година, Филм, Улога
1952, Фросина ТВ-филм, Фросина
1959, Човек судбина ТВ-филм
1959, Три стрели на Купидон ТВ-филм
1961, Мирно лето ТВ-серија, Нада
1961, Судење Мери Дуган ТВ-филм
1962, Коштана ТВ-филм, Ката
1966, До победата и по неа ТВ-филм
1969, Бамја ТВ-филм
1969, Сеништа ТВ-филм, Хелена
1970, Слики на дрво ТВ-филм
1970, Вујковиот сон ТВ-филм
1975, Шути и рогати ТВ-филм
1975, Бели памук ТВ-филм
1975, Зар и ти Сотире ТВ-филм
1976, Најдолгиот пат ТВ-филм, Мајката
1976, Војвода Спиро црне ТВ-филм
1978, Најдолгиот пат ТВ-серија, Мајката
1982, Илинден ТВ-серија
1987, Народни трибини ТВ-серија
1987, Чук, чук Стојанче ТВ-серија
1987, Чорбаџи Теодос ТВ-филм, Кева
1988, Тврдокорни ТВ-серија
1992, Хераклеа по втор пат ТВ-филм
1993, Крик на немиот Индијанец ТВ-филм
1995, Ангели на отпад ТВ-филм, Мими
1998, Збогум на 20-тиот век ТВ-филм
2006, Мост ТВ-филм
Ацетал

Ацетал е молекула со два единечно поврзани кислородни атоми поврзани за ист јаглероден атом.
Кеталите се разликуваат од ацеталите по тоа што ацеталот има една R група заменета со H-. Сегашната прифатена терминологија, меѓутоа, ги класифицира кеталите како вид на ацетали.
Ацеталот се создава кога хидроксилната група на еден хемиацетал се протонира и се губи во вид на вода. Оксониум јонот кој притоа се создава е брзо нападнат од молекула на алкохол. Со губењето на протонот од приврзаниот алкохол се добива ацеталот. Ацеталите се стабилни соединенија во споредба со хемиацеталите, но нивната формација е повратна како кај естерите. Како што ракцијата на произведување на ацетал продолжува, водата мора да се отстрани од реакционата смеса, бидејќи ќе го хидролизира производот. Формацијата на ацетали го редуцира вкупниот број на присутни молекули не е поволна од аспект на ентропијата. Еден начин да се подобри ова е да се искористи ортоестер како извор на алкохол. Алдехидите и кетоните подлежат на процес наречен ацетална размена со ортоестрите за да дадат ацетали. Водата која се добива заедно со ацеталниот производ се користи за хидролизирање на ортоестерот и произведување на повеќе алкохол кој може да се употребува во реакцијата.
#* хемиацетал + алкохол + киселина (катализатор) ↔ ацетал + вода
Ацеталите се важни во природата, на пример во раствор, најстабилната форма на гликоза е нејзиниот цикличен хемиацетал, а малтозата е ацетал изграден од две гликозни единици.
Понекогаш ацеталите се користат како заштитни групи за карбонилните групи во органските синтези.
Астерикс и Обеликс: Мисија Клеопатра

Астерикс и Обеликс: Мисија Клеопатра со оригинален наслов Astérix & Obélix: Mission Cléopâtre е француски филм излезен во 2002 година според стрипот на Рене Госцини и Алберт Удерзо насловен ''Astérix et Cléopatre''.
Филмот е режиран од страна на Алан Чабат, а улогите ги толкуваат: Жерар Депардје, Кристиан Клавиер и Моника Белучи.
1 Синопсис
Египетската Кралица Клеопатра (Моника Белучи), се обложува против римскиот цар, Јулиј Цезар (Алан Чабат), дека нејзиниот народ е сѐ уште велик, иако времињата на фараоните се одамна поминати. Таа ветува (наспроти логиката) дека ќе му изгради нова палата на Цезар во рок од три месеци. Бидејќи сите други архитекти се или зафатени или многу конзервативни во стилот, нејзиниот избор паѓа на Едифис (во македонскиот превод - Ѕидарис).
Доколку тој успее да ја изгради палатата во рокот, ќе биде покриен со злато, а во спротивно неговата судбина ќе биде да го изедат крокодилите на Клеопатра. Едифис ќе го повика неговиот стар пријател: друидот Панорамикс (Клауде Рич) од Галија, да му помогне со тоа што ќе направи напивка која дава натприродна сила. За да го заштитат стариот друид, Астерикс и Обеликс ќе го придружуваат во Египет.
Кога Цезар ќе дознае дека палатата напредува, ќе се обиде да го спречи тоа со напад од страна на неговите трупи, но како и локалните пирати тој не ја зеде предвид силата на Астерикс и Обеликс. Тие се досетија и ѝ пратија порака на Клеопатра која веднаш го запре нападот, и го натера Цезар неговите работници да учествуваат во поправката на направената штета.
Палатата беше изградена на време и Клеопатра го доби облогот, а Цезар призна дека египетскиот народ е најголем од сите народи.
Кетал

Кетал е функционална група или молекула чиј реакционен дел се состои од јаглерод поврзан за два ''-OАлкил'' групи. Кеталите се еквиваленти на ацеталите и често се користи терминот "ацетал" и за двете молекули. Разликата помеѓу еден ацетал и кетал доаѓа од реакцијата која ја создала молекулата. Ацеталите обично се добиваат од производот на реакцијата на алдехид и вишок на алкохол, додека името "кетал" доаѓа од производот на реакцијата на кетон со вишок на алкохол. Иако овој термин е напуштен, тој е ставен од МСЧПХ како поткласа на ацетали.
Кеталите и ацеталите можат да се користат за јаглеродно-заштитни групи.
1 Реакции
1.1 Синтеза
Иако постојат многу начини за синтеза на кетали, тие генерално се добиваат користејќи алкохол, кисел катализатор и каков било начин за отстранување на вода од реакцијата (на пример, Деан-Штарков апарат), со што реакцијата ќе се комплетира.
Кеталите и ацеталите можат, под кисели услови, да се претворат повторно во хемиацетал и алкохол, бидејќи целата реакција е во рамнотежа.
en:Ketal
Лас Тунас (покраина)

Лас Тунас (|Provincia de Las Tunas) е покраина во Куба. Поголеми градови се Пуерто Падре и Амансио, како и главниот град Лас Тунас (познат и како Викторија де Лас Тунас или само Туна).
Покраината е создадена во 1978 год., года била одвоена од регионот ''Ориенте''.
Јужното крабрежје кај Гваканајопскиот Залив, е мочурливо и се одликува со мангрови. Во овие влажни предели се одгледува шеќерна трска бидејќи климата е погодна за таа култура.
Во покраината се пасат и говеда. Викторија де Лас Тунас бил мал пазарен град кога со пределбата на државата (1975), почнала голема програма за модернизација и развој, како и поврзување на градот со пат до Хавана.
1 Општини
Општини, Население(2004), Површина(км²), Местоположба
Амансио
Коломбија
Лас Тунас
Манати
Махибакоа (Калихто)
Пуерто Падре
Хесус Менендез
Хобабо
''Извор: Население од пописот во 2004 г.''''Површина според општинската прераспределба од 1976 г.''
Хувентуд

Хувентуд (|Isla de la Juventud = „Остров на младоста“) е најголемиот кубански остров по самата Куба и една од нејзините покраини. Зафаќа површина од 3056 км<sup>2</sup> и лежи 100 км југозападно од големиот кубански остров, преку Батабанскиот Залив. Ова е речиси директно на југ од Хавана и Пинар дел Рио, заради неговата раздалеченост, население и стопански особености, се смета за Специјална Општина и не е дел од ниедна покраина. Затоа островот е управуван директно од владата на Куба.
Населението брои околу 100.000 жители. Главен и најголем град е Нуеба Герона на север, а втор по големина и прв по старост е Санта Фе во внатрешноста на островот. Други населени места се Колумбија, Макинли, Санта Барбара, Кучиља Алта, Пунта дел Есте, Сиера де Кабаљос и Сиера де Касас. Островот се викал и Остров на Боровите (''Isla de Pinos'') пред да биде преименуван во 1978 г.
1 Географија и стопанство
Голем дел од островот е прекриен со борови шуми, кои се извор за големата индустрија за дрвена граѓа. Северниот регион од островот има ниски ’ртови од каде се експлоатира мермер, додека пак јужниот регион е висорамнина. Земјоделството и рибарството се главните стопански гранки. Во голема мера е застапено одгледувањето на цитрусот и друг зеленчук. Тука има плажа со црн песок формирана од вулканска активност.
Островот има умерена клима, но и чести урагани. Ова е популарно туристичко одредиште, со многу плажи и одморалишта, меѓу кои и плажата Бибихагва. Сѐ до владината експропријација на сите имоти во странска сопственост во раните 1960-ти години, голем дел од земјата била во сопственост на Американци.
2 Сообраќај
Главниот транспорт се одвива по воден или воздушен пат. Хидрофоилите (кометас) и моторизираните катамарани се најбрзи (2-3 часа). Побавни се големите товарни фериботи кои преминуваат на главниот остров за шест часа, но тие се и поевтини. Покраината има само една општина, која исто така го носи името Хувентуд.
Сантјаго де Куба (покраина)

Сантјаго де Куба (|Provincia de Santiago de Cuba) — втората покраина по број на жители во Куба. Во неа живеат околу 1,2 милиони луѓе; најголемиот град, Сантјаго де Куба (554.000) е главен административен центар. Други поголеми градови се Палма Соријано (125.000), Контрамаестре (88.000), Мајари Ариба (80.000), Сан Луис (65.000) и Сонго-ла Маја (50.000).
Покраината е богата со прородни ресурси како железо и никел. Меѓутоа стопанството е главно земјоделско, со големи плантажи на банани, какао и кафе ширум нејзините пространства. Околу главниот град индустријата е во подем, а исто така и туризмот. Природната убавина на овие краишта привлекуваат многу туристи од КУба и од светот.
Во покраината Сантјаго де Куба се случиле многу битки, во војната за независност, како и во Кубанската револуција (1959), каде голем дел од герилските борби се одвивале по планините.
1 Општини
Општина, Население(2004), Површина(км²), Местоположба
Гвама (Чивирико)
Контрамаестре
Мелја
Палма Соријано
Сан Луис
Сантјаго де Куба
Сегундо Френте (Мајари Ариба)
Сонго-Ла Маја
Терсер Френте (Крусе де лос Бањос)
''Извор: Население од пописот во 2004 г.''''Површина според општинската прераспределба од 1976 г.''
Ото фон Бизмарк

Ото Едуард Леополд фон Бизмарк-Шенхаузен (|Otto Eduard Leopold von Bismarck-Schönhausen; - ) — пруски и германски државник од XIX век. Тој ја кроел и обликувал германската политика скоро три децении.
1 Обединување на Германија
Обединувањето на Германија под пруско водство е запишано како заслуга на Ото фон Бизмарк, кого кралот Вилхелм I го назначил за генерален службеник на Прусија во 1862. Следејќи ја војната против Австрија во 1866, Германскиот Сојуз бил заменет со Северногермански Сојуз кој присобрал кон себе 17 мали германски држави под пруско водство. Победата над Франција во 1870-71 г. довела до јавување на вториот Рајх и крунисување на Вилхелм I како германски цар во Версај, Франција. Бизмарк останал генерален службеник како и подоцна канцелар на рајхот.
Reichstag-от бил реконструиран како избор од граѓаните, но бил со ограничени права. Бисмарк водел горчлива борба против либерализмот на левото крило, политичкиот католицизам и демократизацијата, но во 1880-тите исто така бил одговорен за најпрогресивното покачување на човековите права првпат поткрепени со закони во цела Европа. Конфликтите со императорот Вилхелм II кој владеел до 1888 довеле до отпуштање на "Железниот канцелар".
2 Поврзано
* Обединување на Германија
Католски посол

Католски посол (горнолужички: Katolski Posoł) е весник на Горнолужичките Срби со католичка вероисповед. Овој весник го издава Здружението Кирил и Методиј. Весникот Католски посол бил основан во 1863 година. Сегашен главен уредник на списанието е Рафал Леџбор.
Decadence (музичка група)

''Decadence'' е прогресив метал музичка група од Струга, основана во 2003 година.
1 Постава
* Ивана Балоска - електрична гитара
* Сашко Бранковски - електрична гитара
* Влатко Крстевски - бас гитара
* Јордан Маленко - тапани
2 Дискографија
At The Begining (2003)Демо
#Intro
#Rise&Fall
#At The Begining