procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Брусник (Неготинско)

Брусник — село во Општина Неготино, во околината на градот Неготино.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа на источниот дел од областа Тиквеш, на надморска височина од 320 метри.
Интересно е дека во Србија, во општина Заечар, туку поблиско на градот Неготин се наоѓа село со истото име Брусник.
2 Историја
Во XIX век селото било дел од Тиквешката каза на Отоманското Царство.
3 Население
Според статистиката на бугарскиот етнограф Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, селото Брусник имало 165 жители, од кои 160 Турци - Јуруци и 5 Роми.
Според германска карта издадена во 1941 година, а заснована на пописот на Кралството Југославија од 1931 година, селото имало 100 Турци.
Според пописот од 2002 година, селото Брусник имало само 3 жители, Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото немало жители.
3.1 Родови
Брусник било турско село.
Според истражувањата од 1920-1924 година родови во селото биле:
* Доселеници: ''Ибрајимогулари (2 к.) и Мамутогулари (1 к.)'' стари јуручки доселеници; ''Далиплари (1 к.) и Усолар (1 к.)'' доселени во 1913 година од селото Горни Промет.
4 Самоуправа и политика
4.1 Избирачко место
Селото е опфатено во избирачкото место бр. 1232 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште. на селото Војшанци.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 315 гласачи.
5 Иселеништво
Во 1912 година во Турција се иселиле 15 семејства.
Пештерница

Пештерница — село во Општина Неготино, во околината на градот Неготино.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа во источниот дел од областа Тиквеш, од левата страна на Вардар, на подножјето на Конечка Планина. Селото е ридско на надморска височина од 420 метри. Од градот Неготино населбата е оддалечена 13 километри.
2 Население
За време на Османлиското Царство во селото се населиле Турци - Јуруци, кои во минатото заедно со другите јуручки села од Тиквешијата, ја формирале тиквешката јуручка оаза.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Пештерница живееле 110 жители, сите Турци.
Според германска карта издадена во 1941 година, а заснована на пописот на Кралството Југославија од 1931 година, селото имало 25 до 50 Турци и 25 до 50 Власи.
Во 1953 година, во селото живееле 195 жители, од кои 109 Турци, 49 Власи, 1 Македонец и 43 останати.
Иселувањето на турското население по Првата светска војна, а уште помасовно и во средината на педесеттите години од XX век, го зафатило и селото Пештерница, но е едно од селата кои потоа не продолжило да егзистира, ненаселувајќи го друго население. Во 2002 година, селото е целосно раселено и нема жители. Истото било потврдено и на пописот од 2021 година.
2.1 Родови
Пештерница било турско село.
Според истражувањата од 1920-1924, родови во селото:
* Староседелци: ''Бајрамчевци (5 к.), Беќировци (2 к.) и Халимовци (2 к.)'' мешајќи се со Турците Јуруци го научиле турскиот јазик.
* Доселеници: ''Беќировци (1 к.)'' доселени биле околу 1860 година од Неготино; ''Аметлер (1 к.)'' доселени биле околу 1870 година од селото Горни Промет, по потекло Јуруци; ''Вејселер (1 к.) и Еминлар (1 к.)'' доселени биле во 1900 година од селото Горни Промет, по потекло Јуруци.
3 Самоуправа и политика
3.1 Избирачко место
Селото е опфатено во избирачкото место бр. 1228 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на месна заедница. на селото Пепелиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 840 гласачи.
4 Иселеништво
Во близина на селото постоеле селата Горни и Долни Промет кои биле уништени, а 20 семејства се иселиле во Турција.
Врановци

Врановци — село во Општина Врапчиште, во околината на градот Гостивар.
1 Историја
Вкупно 4 жители на оваа населба се заведени како жртви во Втората светска војна.
2 Население
Според германска карта издадена во 1941 година, а заснована на пописот на Кралство Југославија во 1931 година, селото имало 350 Албанци.
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото има 480 жители, од кои 2 Турци, 477 Албанци и 1 останат.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 312 жители, од кои 303 Албанци и 9 лица без податоци.
2.1 Родови
Врановци е албанско село.
Според истражувањата од 1946 година, родови во селото:
* Камберовци (5 к.), Фетоски (10 к.) и Уљароски (9 к.) наведените три рода во селото биле староседелски. Основачите на родовите зборувале само македонски, но преку брачни врски со доселените родови од Албанија целосно се албанизирале.
* Јонуз (1 к.) доселени се од селото Пожаране. А таму од Долна Река. Основачот на родот бил Торбеш.
* Рамовци (7 к.) доселени се од Љума во северна Албанија.
* Јонузовци (4 к.) доселени се од Љума во северна Албанија.
* Ељезовци (4 к.) доселени се од Љума во северна Албанија.
* Мемедови (20 к.) доселени се од Чаје кај Љума во северна Албанија.
* Ајвазовци (10 к.) исто потекло како и претходниот род.
* Аџијоски (4 к.) доселени се од некое место во северна Албанија.
* Куртовци (6 к.) доселени се од Љума во северна Албанија.
* Дане (1 к.) основачот на родот е доселен како домазет од северна Албанија.
* Мета (1 к.) доселени се од селото Прошовце. А таму од Љума во Албанија
* Бектеш (1 к.) доселени се од селото Речани. А таму од северна Албанија.
3 Самоуправа и политика
3.1 Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 453 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште. Во ова избирачко место е опфатено и селото Ново Село.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 697 гласачи.
Ѓурѓевиште

Ѓурѓевиште — село во Општина Врапчиште, во областа Горни Полог, во околината на градот Гостивар.
До 2004 година, селото било дел од поранешната Општина Неготино-Полошко.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Горни Полог, во крајниот северозападен дел на територијата на Општина Врапчиште, на источните падини на Шар Планина.
2 Историја
Селото се споменува во турските пописни дефтери од 1467/68 година, како дел од нахијата Калканделен (Nahiye-I Kalkandelen) и имало 58 семејства, 3 неженети и 5 вдовици, сите христијани.
Во XIX век селото било дел од Тетовската каза во Гостиварската нахија во Отоманското Царство.
3 Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Ѓурѓевиште живееле 985 жители, од кои 660 Албанци и 325 Македонци.
Според Афанасиј Селишчев, во 1929 година селото било дел од Галатска општина и имало 74 куќи со 340 жители Албанци.
Според германска карта издадена во 1941 година, а заснована на пописот на Кралство Југославија во 1931 година, селото имало 350 Албанци.
Селото броело 580 жители во 1961 година, додека во 1994 година живееле 676 жители.
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото има 403 жители, од кои 399 Албанци, 3 Македонци и 1 останат. Следува табела на националната структура на населението:
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 198 жители, од кои 1 Македонец, 182 Албанци, 1 Бошњак и 14 лица без податоци.
3.1 Родови
Ѓурѓевиште е албанско село.
Според истражувањата од 1947 година, родови во селото:
* Доселеници: ''Партал (27 к.)'' доселени се од Ујмиште во Љума, северна Албанија. Го знаат следното родословие: Исак (жив на 50 г. во 1947 година) Мемет-Кадри-Исак-Мусли, кој се доселил. Имаат роднини во Врапчиште и Слатино; ''Ферат (16 к.)'' доселени се од местото Арди во Мирдита, северна Албанија; ''Цаке или Цаколар (12 к.)'' доселени се од селото Ујмиште во Љума; ''Дранче (28 к.)'' доселени се од северна Албанија. Имаат роднини во селото Калиште.
4 Самоуправа и политика
4.1 Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 451 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 630 гласачи.
Горјане

Горјане — село во Општина Врапчиште, во околината на градот Гостивар.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Горни Полог, во источното подножје на Шар Планина, оддалечено 19 километри северозападно од Гостивар.
2 Историја
Во XIX век селото било дел од Тетовската каза на Отоманското Царство.
3 Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Горјане живееле 234 жители, од кои 190 Албанци и 44 Македонци.
Според Афанасиј Селишчев, во 1929 година Горјане — село во Сенокоска општина во Долнополошкиот срез и има 34 куќи со 213 жители, Албанци и Македонци.
Според германска карта издадена во 1941 година, а заснована на пописот на Кралство Југославија во 1931 година, селото имало 200 Албанци.
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото има 70 жители, сите Албанци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 25 жители, сите Албанци.
3.1 Родови
Горјане е албанско село.
Според истражувањата од 1948 година, родови во селото се:
Албански
* Доселеници: ''Алија (6 к.)'' доселени се од Буштрице во северна Албанија, во првата половина на 19 век. Го знаат следното родословие. Риза (жив на 36 год. во 1948 година) Раиф-Амит-Ризван-Али, кој се доселил во селото. Имаат иселеници во селото Сенокос; ''Грналар (5 к.)'' доселени се од Ујмишта во Љума. Го знаат следното родословие. Алија (жив на 38 год. во 1948 година) Зибер-Карасина-Деар, кој се доселил во селото. Имаат иселеници во Гостивар (едно семејство); ''Имерица или Реџолар (7 к.)'' доселени се од Калиса во северна Албанија. Го знаат следното родословие. Гарип (жив на 40 год. во 1948 година) Ракип-Елмаз-Имерица, мајката која се доселила со своите синови. Имаат иселеници во Сенокос; ''Бајрамлар или Партал (4 к.)'' доселени се од северна Албанија. Живееле некое време и во селото Ѓурѓевиште. Го знаат следното родословие Ферми (жив на 34 год. во 1948 година) Меди-Бајрам, кој се доселил во селото. Имаат роднини во селата Врапчиште, Ѓурѓевиште и некои други села; ''Браимлар (4 к.), Дурмишлар (3 к.) и Амзолар (4 к.)'' имаат исто потекло како и претходниот род. Од родот ''Дурмишлар'' има иселеници во Битола; Коваче (3 к.) доселени се од Чаја во Љума; ''Рочалар (1 к.), Шабанлар (1 к.) и Билал (1 к.)'' последните два рода се млади доселеници. Родот ''Билал'' се доселил во 1928 година од северна Албанија. Од родот ''Шабанлар'' има иселеници во селото Градец.
4 Самоуправа и политика
4.1 Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 450 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 93 гласачи.
Калиште

Калиште — село во Општина Врапчиште, во околината на градот Гостивар.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Горни Полог, во источното подножје на Шар Планина, оддалечено 16 километри северозападно од Гостивар.
2 Население
Според германска карта издадена во 1941 година, а заснована на пописот на Кралство Југославија во 1931 година, селото имало 500 Албанци.
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото има 681 жител, од кои 1 Македонец, 668 Албанци и 12 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 511 жители, од кои 482 Албанци и 29 лица без податоци.
2.1 Родови:
Калиште е албанско село.
Според истражувањата од 1947 година, родови во селото:
Доселеници
*''Меметолар или Скавица (25 к.)'' доселени се од селото Скавица во Љума, северна Албанија. Овде се доселиле преку превојот Враца на Шар Планина. Го знаат следното родословие: Шефик (жив на 65 г. во 1947 година) Али-Емрула-Јакуп-Ајваз-Алија, кој се доселил. Имаат иселеници во Гостивар (едно семејство), Врапчиште и Сенокос.
*''Монолар или Дреч (26 к.)'' доселени се од некое село во Албанија. Според П. Јовановиќ, доселени се од некое село на планината Кораб. Имаат иселеници во Тетово (едно семејство) и во Турција (едно семејство).
*''Фератолар или Хасњан (23 к.)'' доселени се од Хаса во северна Албанија (некои кажуваат од Бицаја во Љума). Постои и трето предание според кое се доселени од областа Матија. Имаат иселеници во Пожаране, Пирок, Сенокос и Турција (три семејства).
*''Реч (28 к.)'' доселени се од истоименото село во Калиса во северна Албанија. Имаат иселеници во Турција (едно семејство).
*''Ѓани (1 к.)'' доселени се од селото Штировица во Горна Река. Подалечно потекло од северна Албанија.
*''Исмаиловци (1 к.)'' доселени се од селото Пожаране. Таму припаѓале на истоимениот род. Имаат православни Македонци за роднини (''Шутевци'').
3 Самоуправа и политика
3.1 Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 452 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 814 гласачи.
4 Личности
* Рухи Бакиу (р. 1964) - дипломиран правик, публицист и член на РКЕ
5 Иселеништво
Од Албанците покрај наведените иселеници во Тетово, Гостивар, Турција и некои полошки села. Иселени се и ''Таироски'' во селото Новаќе. ''Калишт'' во селото Сенокос. ''Калиш'' во селото Радуша.
Топлица (Гостиварско)

Топлица — село во Општина Врапчиште, во околината на градот Гостивар.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Горни Полог, во источното подножје на Шар Планина. Оддалечено е 9 километри североисточно од Гостивар.
2 Историја
Во XIX век селото било дел од Тетовската каза во Гостиварската нахија во Отоманското Царство.
Вкупно 2 жители на оваа населба се заведени како жртви во Втората светска војна.
3 Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Топлица живееле 120 жители, сите Албанци.
Според Афанасиј Селишчев, во 1929 година селото било дел од Галатска општина и имало 40 куќи со 250 жители Албанци.
Според германска карта издадена во 1941 година, а заснована на пописот на Кралство Југославија во 1931 година, селото имало 250 Албанци.
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото има 1.274 жители, од кои 1.267 Албанци, 1 Бошњак и 6 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 918 жители, од кои 882 Албанци и 36 лица без податоци.
3.1 Родови
Топлица е албанско село
Според истражувањата од 1951 година, родови во селото:
* Доселеници: ''Ајдар (21 к.), Даљуш (8 к.) и Еминет (11 к.)'' доселени се од селото Топојани во Љума, северна Албанија. Во првиот род се знае следното родословие: Медија (жив на 80 г. во 1951 година) Азир-Билал-Оломан-Ајдар, кој се доселил; ''Жере (5 к.)'' доселени се од некое место во Матија во северна Албанија; ''Лепролар (2 к.)'' доселени се од селото Неготино, каде припаѓале на истоимениот голем род; ''Ајдарче (1 к.)'' доселени се од селото Пирок. Подалечно потекло од Љура во северна Албанија; ''Лисец (2 к.)'' доселени се од селото Лисец. А таму се доселени од фисот Бериш (од околината на Скадар); ''Џеладин (1 к.)'' доселени се од селото Раковец.
Горно Јеловце

Горно Јеловце — село во Општина Гостивар, во околината на градот Гостивар.
1 Географија и местоположба
Месностите во атарот ги носат следниве имиња: Бојовски Камен, Руски Камен, Осој, Дедебег, Леска, Линиште, Гоедарник, Голем Камен, Меѓуришта, Миладиноа Нива, Миов Дол, Радев Камен, Леништа, Штиројца, Шкала и Илиница.
2 Историја
Во XIX век селото било дел од Гостиварската нахија на Тетовската каза на Отоманското Царство.
Вкупно 3 жители на оваа населба се заведени како жртви во Втората светска војна.
3 Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Горно Јеловце живееле 710 жители, од кои 390 Македонци и 320 Албанци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Горно Јеловце имало 520 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Според Афанасиј Селишчев во 1929 година, Горно Јеловце е дел од Долнојеловска општина (со центар во Здуње) во Горнополошкиот срез и има 57 куќи со 405 жители, Македонци и Албанци.
Според германска карта издадена во 1941 година, а заснована на пописот на Кралството Југославија од 1931 година, селото имало 200 Македонци.
Според пописот од 2002 година, во селото Горно Јеловце живеат само 2 жители, Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 4 жители, сите Македонци.
3.1 Родови
Горно Јеловце е македонско село.
Родови во селото се: Радевци (4 к.), Цопаковци (6 к.), Царуски (10 к.) доселени се од селото Ничпур, Горна Река; Дудевци (4 к.) и Буревци (4 к.) доселени се од селото Реч, Горна Река; Сурлевци (6 к.) доселени се од селото Штировица, Горна Река; Кекеревци (3 к.) доселени се од некое село во Горна Река; Фенчевци (4 к.) доселени се од некое село во Полог.
Помуслиманен македонски род: Ковачевци (1 к.) доселени се од некое место во Албанија, таму предците им биле православни.
Албански род: Мерсимовци (1 к.) доселени се од некое место во Албанија.
4 Самоуправа и политика
4.1 Избирачко место
Селото е опфатено во избирачкото место бр. 533 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште на селото Долно Јеловце.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 14 гласачи.
5 Културни и природни знаменитости
;Цркви*Црква „Св. Атанасиј“ — главната селска црква;
*Црква „Св. Мина“ - главната и единствена црква на Горнојеловскиот манастир;
;Археолошки наоѓалишта*Будимиров Гроб — средновековна некропола;
Водоврати

Водоврати — село во Општина Градско, во околината на градот Неготино.
1 Географија и местоположба
Водоврати се наоѓа во областа Клепа, оддалечено 24 километри северно од Кавадарци, 25 километри северозападно од Неготино, 27 километри јужно од Велес и 6 километри западно од општинскиот центар Градско.
2 Население
Според германска карта издадена во 1941 година, а заснована на пописот на Кралството Југославија од 1931 година, селото имало 450 Македонци.
На пописот од 2002 година, селото имало 379 жители.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живеел 361 жител, од кои 63 Македонци, 9 Албанци, 24 Турци, 101 Ром, 131 Бошњак, 10 останати и 23 лица без податоци.
На табелата е прикажан националниот состав на населението низ сите пописни години:
Година, Македонци, Албанци, Турци, Роми, Власи, Срби, Бошњаци, , , Вкупно
1948, —, —, —, —, —, —, ..., —, —, 554
1953, 5, —, 635, 6, —, 5, ..., 1, —, 652
1961, 1, 11, 298, ..., ..., 5, ..., 31, —, 346
1971, 89, 20, 109, 6, ..., 3, ..., 187, —, 414
1981, 87, 39, 13, 6, —, —, ..., 254, —, 399
1991, 84, 10, 17, 34, —, 3, ..., 226, —, 374
1994, 57, 10, 16, 48, —, 3, ..., 185, —, 319
2002, 60, 13, 16, 79, —, 4, 192, 15, —, 379
2021, 63, 9, 24, 101, —, —, 131, 10, 23, 361
Жителите кои се попишани како ''останати'', всушност се Бошњаци, бидејќи во периодот 1961 - 1994 немало можност за самоопределување на бошњачки народ.
2.1 Родови
Ова село било во минатото целосно муслиманско, а и сега преовладуваат муслимански родови во селото.
Според истражувањата од 1920-тите, родови во селото се:
* Муслимански родови: ''Крмовци (7 к.), Кудовци (22 к.), Фејзовци (8 к.), Максудовци (9 к.), Месковци (16 к.), Спајиовци (8 к.), Шајиновци (16 к.), Џемовци (5 к.), Беќировци (9 к.), Мутевци (8 к.), Оџевци (3 к.), Екшовци (5 к.), Халимовци (7 к.), Јачевци (2 к.) и Аџијовци (3 к.)'' сите наведени родови во селото биле староседелски; ''Арнаутчевци (19 к.)'' се делат на ''Муаремовци, Абдијовци и Саитовци''. Нивното потекло е албанско. Доселени се на почетокот од XVIII век од околината на Колоња во јужна Албанија; ''Маџировци (1 к.)'' доселени се во 1878 година од Ловеч во Бугарија; ''Писовци (1 к.)'' доселени се од селото Виничани во 1900 година.
3 Самоуправа и политика
3.1 Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 2224 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 240 гласачи.
4 Културни и природни знаменитости
;Археолошки наоѓалишта
* Видин — населба од бронзено и раноантичко време, каде бил древномакедонскиот град Аргос
* Водовратски Пат — некропола од бронзено и железно време
* Главје — населба од неолитско време
* Мелништа — населба и некропола од доцноантичко време
* Црква — црква и некропола од средниот век
* Црквиште — осамен наод од римско време
Суеверие

Суеверие — празноверие, верба во празно, т.е. во ништо, верување во нешта кои не постојат, верување во невозможни работи; верување во постоење на Баба Рога; верување во постоење на вампири; верување дека црната мачка носи несреќа; верување дека бројот тринаесет сам по себе носи лоша среќа; верување дека со изговарање на точно определени зборови ќе оздравиме; верување во постоење на вештерки и уроци; верување во моќта на бајачите/бајачките и слично.
Биографија

Биографија или животопис — опис на животот на некоја личност. Поимот ''биографија'' доаѓа од грчки ''bios'' = жив, живот + ''graphos'' = пишува, и се одомаќинил во речиси сите европски јазици. Означува опис на нечиј животен пат. Соодветниот збор на латински е ''курикулум витае'' (Curiculum Vitae) — текот на животот. Биографијата е литературно-документарна творба создадена врз основа на веродостојни документи и податоци за животот и работата на некоја личност.
Автобиографија е сопствена биографија, опис на сопствениот живот.
1 Биографија како тема во уметноста
* „Пишување на биографија“ — песна на полската поетеса Вислава Шимборска.
Материјална импликација

Кај исказната анализа, или логичката анализа во математиката, материјалната импликација или материјалниот услов е бинарнен вистинитоснофункционален логички оператор во обликот:
''Ако'' A ''тогаш'' B,
каде ''A'' и ''B'' се исказни променливи (кои се заменуваат со некоја реченица во јазикот). Кај исказот во овој облик, првиот поим, во овој случај ''A'', се нарекува ''антецедент'' додека вториот поим, во овој случај ''B'', се нарекува ''консеквент''. Вистинотоста на антецедентот е доволен услов за вистинитоста на консеквентот, додека вистинитоста на консеквентот е неопходен услов за вистинитоста на антецедентот.
Операторот се симболизира со стрелка надесно „→“ (или потковица „⊃“). „Ако A тогаш B“ се поставува на следниов начин:
''A → B''
1 Симболизација
Симболизацијата (знаците) е една од основните елементи на логиката со кои започнува еден учебник по логика. Овие вежби му задаваат на ученикот да преведе еден извадок од текст во природен јазик во симболички јазик. Ова се изведува со препознавање на знаците соодветни на зборовите (или групите на зборови) во природниот јазик, кои обично се материјален услов, дисјункција, конјункцја, негација и (често) бикондиционал. Понапредната логика во подоцнежните глави вклучува и идентичност, егзистенцијална квантификација и универзална квантификација.
Материјалната импликација се изразува во природниот јазик како ''ако'', ''само ако'', ''под услов да'', ''претпоставувајќи дека'', ''имплицира'', ''дури и ако'' и ''во случај на''. Многу од овие фрази се индикатори на антецедентот, но други се индикатори на консеквентот. Важно е да се воочи правецот на импликација правилно. На пример, „A само ако B“ се изразува вака:
A → B,
но „A, ако B“ се изразува правилно вака:
B → A
При заменувањето природни со симболички реченици обично се дава и шема со кратенки налик на легенда каде се наведува кој збор или реченица е заменет со кој знак. На пример, реченицата: „Кермит е жаба само ако мапетите се животни“ се претставува вака:
A → B,
A - Кермит е жаба.
B - Мапетите се животни.
2 Таблица на вистинитост
Вистинитоста на изразите кои содржат материјална импликација е дефинирана во следнава таблица на вистинитост:
''А'', ''B'', ''А'' → ''B''
⊥, ⊥, т
⊥, т, т
т, ⊥, ⊥
т, т, т
Цветко Узуновски

Цветко Узуновски - Абас (Царев Двор, Ресенско, 24 декември 1912 - Скопје, 24 мај 1994) — македонски комунист, учесник во Шпанската граѓанска војна и во НОБ и истакнат функционер по ослободувањето. Носител е на Партизанска споменица 1941. Тој беше последниот преживеан шпански борец од Македонија.
1 Пред војната
Уште на 12 години заминува да учи занает во Белград. Како занаетчиски работник, во 1934 година се приклучува на синдикалното движење, а во 1937 година станува член на КПЈ. Во 1934 година е уапсен од полицијата и е осуден на две и пол години затвор, кои ги одлежува во Пожаревац. По излегувањето од затвор, полицијата го протерува во Царев Двор. Таму тој не останува долго време и се враќа во Белград. Во Белград се задржува неколку месеци, по што заминува за Шпанија. Во Шпанија пристигнува во јуни 1937 година и до 1939 година учествува во Шпанската граѓанска војна како припадник на Интернационалните бригади. По падот на Шпанската република, Узуновски е во концентрационен логор во Франција до 1941 година. Заедно со други југословенски логораши во 1941 година заминува на работа во нацистичка Германија, каде е одреден да работи во Еспенхајм во близина на Лајпциг.
2 НОВ
Во септември 1941 година станува член на Покраинскиот воен штаб на Македонија. Кон крајот на мај 1942 година влегува во составот на Привремениот покраински комитет на КПЈ за Македонија. При формирањето на Комунистичката партија на Македонија во март 1943 година е избран за член на нејзиниот прв Централен комитет. Од пролетта 1943 година е политички комесар на Главниот штаб на НОВ и ПОМ. Член е на Иницијативниот одбор за свикување на АСНОМ. Избран е за делегат е на Второто заседание на АВНОЈ. Учествува на Првото заседание на АСНОМ, на кое е избран за член на неговиот Президиум.
Узуновски се смета за народбодавател на две убиства на партизанки: Лена Стојчевска во 1944 година и Панде Чесноска во 1945 година.
3 По ослободувањето
По ослободувањето, од 1944 до 1946 година, Узуновски беше прв началник на ОЗН за Македонија, а на 11 февруари 1946 година е избран за министер за внатрешни работи на НР Македонија. На оваа функција останува до 1953 година, кога е деградиран. Причините за деградирањето се, покрај аферата со крадење злато и градењето луксузна вила во Отешево, и информациите дека Узуновски соработувал со Гестапо во Загреб во летото 1941 година.
Испратен е на работа во сојузните органи. Од август 1953 година е началник на Управата за цивилна заштита во Државниот секретаријат за внатрешни работи на Југославија, а од 1963 година е началник на Управата за народна одбрана во Државниот секретаријат за народна одбрана на Југославија. Пензиониран е како генерал полковник на ЈНА.
4 Наводи
Кочилари

Кочилари — село во Општина Градско, во околината на градот Велес.
1 Географија
Кочилари се наоѓа на 15 километри јужно од Велес, северозападно од општинскиот центар Градско. Атарот на селото се граничи со атарите на селата Куридере на север, Згрополци на југ, Ногаевци на југоисток, но и со општините Велес на запад и Лозово на исток. Селото се наоѓа на надморска височина од околу 150 метри и е во близина на Вардар.
2 Историја
За време на Отоманското Царство селото било дел од Велешката каза. Според бугарските извори, селото во 1878 година имало 52 домаќинства со 392 жители Муслимани, од кои 251 биле Торбеши. Според истите бугарски извори, односно според Васил К’нчов, селото во 1900 година имало 630 жители, сите Турци. По Балканските војни Турците од селото се иселиле во Турција.
3 Стопанство
Главни стопански дејности на жителите се земјоделството и сточарството.
4 Население
Според германска карта издадена во 1941 година, а заснована на пописот на Кралството Југославија од 1931 година, селото имало 600 Турци.
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото има 130 жители, од кои 6 Македонци, 105 Албанци и 19 Турци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 113 жители, од кои 5 Македонци, 72 Албанци, 15 Турци, 1 Бошњак, 15 останати и 5 лица без податоци.
На табелата е прикажан националниот состав на населението низ сите пописни години:
Година, Македонци, Албанци, Турци, Роми, Власи, Срби, Бошњаци, , , Вкупно
1948, —, —, —, —, —, —, —, —, —, 885
1953, —, —, 1.052, —, —, 2, —, 1, —, 1.055
1961, 16, 81, 46, —, —, 2, —, 1, —, 146
1971, 1, 175, 2, —, —, 1, —, 2, —, 181
1981, —, 150, 25, —, —, —, —, 2, —, 177
1991, 1, 108, 21, —, —, 1, —, 9, —, 140
1994, 1, 119, 11, —, —, —, —, —, —, 131
2002, 6, 105, 19, —, —, 1, —, —, —, 130
2021, 5, 72, 15, —, —, —, 1, 15, 5, 113
4.1 Родови
Кочилари било турско село.
Според истражувањата од 1920-1924, родови во селото:
* Доселеници: ''Фаризлер (3 к.), Аметчаушлар (5 к.), Еминпеливанлар (7 к.), Хоџа-Алилер (8 к.), Козар-Шајинлар (5 к.), Али-Вејселер (7 к.), Мизин-Аметлер (15 к.), Алилџајалар (10 к.), Зулфалер (20 к.), Чам-Аметлер (11 к.) и Максуд-Усеинлер (9 к.)'' сите овие родови биле многу стари доселеници од Анадолија; ''Маџурлар (1 к.)'' доселени биле од околината на Ловеч во Бугарија. Основачот на родот дошол како домазет во родот ''Мизин-Аметлер''; ''Мемедовци (1 к.)'' доселени биле во 1921 година од селото Мелница кај Велес.
5 Самоуправа и политика
5.1 Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 2217 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 142 гласачи.
6 Културни и природни знаменитости
;Археолошки наоѓалишта
* Селиште — населба од римско време
* Црква — црква и некропола од средниот век
7 Иселеништво
Турците од селото во најголем број се иселени во Турција.
8 Поврзано
* Општина Градско
* Повардарие
Климештани

Климештани — село во Општина Дебрца, во областа Дебрца, во околината на градот Охрид.
1 Географија и местоположба
Селото Климештани се наоѓа во областа Дебрца, во подножјето на Караорман.
2 Историја
Во XIX век селото било дел од Охридската каза на Отоманското Царство.
3 Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Климештани живееле 80 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 година во Климештани имало 80 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. ''Климешчани (Климентово)'' е претставен како чисто македонско село во Охридската каза на Битолскиот санџак со 15 куќи.
Според германска карта издадена во 1941 година, а заснована на пописот на Кралството Југославија од 1931 година, селото имало 100 Македонци.
Според пописот од 2002 година, во селото Климештани живеат 57 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 37 жители, од кои 35 Македонци и 2 лица без податоци.
3.1 Родови
Климештани е македонско православно село, селото не е многу старо, настанато е околу 1840 година.
Според истражувањата на Бранислав Русиќ од крајот на 1940тите, родови во селото:
* Староседелци: ''Белевци (10 к.), Којовци (3 к.) и Крушаровци со Јолевци (3 к.)''* Доселеници: ''Поповци или Цветковци (4 к.)'' за нивното потекло има две преданија, според првото доселени се од кичевско, а според второто припаѓаат на родот ''Поповци'' во Мешеишта; ''Крстановци (4 к.)'' доселени се од струшкото село Ложани, каде припаѓале на родот ''Шурдовци''.
Според истражувањата од 1977 година, родови во селото се:
* Доселеници: ''Белевци'' (15к.) еден од трите најстари родови во селото, доселени се од сега раселеното село Црско кое постоело во атарот на селото Поум; ''Крушаровци'' (4 к.) доселени се кога и Белевци, доселени се од селото Куратица; ''Крстановци'' (2 к.) доселени се кога и претходните два рода, доселени се од селото Волино; после овие 3 рода во селото се населиле ''Наумовци'' (3 к.) и ''Димитриевци'' (2 к.) доселени се од селото Мешеишта, во родот Димитриевци се знае следното родословие: Аргир (жив на 73 г. во 1980 година) Коста-Лазо-Димитрија кој се доселил од Мешеишта. Во Мешеишта припаѓале на родот Поповци.
4 Самоуправа и политика
4.1 Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1348 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на месна заедница.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 44 гласачи.
5 Иселеништво
Постари иселеници од селото има во Северна Америка (1 семејство) од 1923 година, и во Романија (2 семејства) од 1904 година.
Иселеништвото продолжило помасовно после 1960 година и има иселеници во Охрид и Австралија.
6 Личности
* Наум Наумоски - македонски партизан.
* Стојан Којоски - македонски партизан.
7 Поврзано
* Дебрца
* Општина Дебрца
* Белчишта
Иберли

Иберли — село во Општина Демир Капија, во околината на градот Демир Капија.
1 Население
Според германска карта издадена во 1941 година, а заснована на пописот на Кралството Југославија од 1931 година, селото имало 150 Турци.
Според пописот од 2002 година селото немало постојани жители. Истото било потврдено и на пописот од 2021 година.
1.1 Родови
Иберли било јуручко село.
Според истражувањата од 1920-тите, родови во селото биле:
Родови во селото:
* Доселеници: ''Јусуогуларе (6 к.), Алиогуларе (6 к.), Османогуларе (6 к.), Џеферлер (4 к.), Аметлер (4 к.), Мемишлар (2 к.), Селманлар (3 к.), Карачаушогуларе (6 к.), Мемедлер (2 к.), Омерлер (4 к.), Хусејилер (6 к.), Еминогуларе (4 к.), Мемед-Алилер (6 к.), Зејнелер (4 к.), Емин-Мемедлер (3 к.), Емин-Усејинлер (6 к.)'' сите се доселени во XVII век.
2 Самоуправа и политика
2.1 Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1243 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште. Во ова избирачко место се опфатени и селата Челевец и Кошарка.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 76 гласачи.
3 Културни и природни знаменитости
;Археолошки наоѓалишта*Даутлак — средновековна населба и некропола
*Самандере — населба од доцноантичкото време;
;Реки
*Иберлиска Река
Стрмашево

Стрмашево — село во Општина Демир Капија, во околината на градот Демир Капија.
1 Географија и местоположба
Стрмашево — село во општина Демир Капија. Оддалечено 4 км југозападно од Демир Капија. Соседни села се Барово, Драчевица, Крњево, Чемерско, и др.
2 Историја
Селото е старо по постанок, за што сведочат и некогашните стари родови во селото.
3 Население
Според германска карта издадена во 1941 година, а заснована на пописот на Кралството Југославија од 1931 година, селото имало 250 Македонци.
Според пописот од 2002 година, селото било раселено. Истото било потврдено и на пописот од 2021 година.
3.1 Родови
Стрмашево било македонско село.
Според истражувањата од 1920титие, родови во селото биле:
* Староседелци: ''Николовци (8 к.), Пешовци (7 к.), Галевци (1 к.), Камчевци (2 к.), Петкановци (2 к.), Трајановци (3 к.), Јовановци (1 к.), Аџијовци (2 к.), Степовци (1 к.), Митревци (3 к.), Геговци (3 к.)'',
* Доселеници: ''Терзијовци (2 к.)'' потекнуваат од предокот дедо-Дино Вла кој дошол околу 1850 година од Крушево; ''Бојковци-Витановци (1 к.)'' доселени се на чифлик ви средината на XIX век од селото Конопиште; ''Ѓоргевци (1 к.)'' дошол дедо Ѓорге Вла од влашкото село Ливадија кај Воден околу средината на XIX век; ''Трајковци (2 к.)'' дошол Доне како домазет во ''Пешовци'' од селото Прждево кон средината на XIX век; ''Лесковци-Аврамовци (1 к.)'' се доселил дедо Костадин од селото Радња околу 1870 година, поддалечно потекло од селото Лесково во Меглен; ''Џолевци (2 к.)'' дошле синовите на Ѓорге од Бохула како домазети. Неде домазет во изумрените ''Павлевци'' доселен околу 1880 година, Јованче домазет во изумрените ''Грујовци'' околу 1900 година. Уште постаро потекло од некое село Пиперово во Арнаутлук; ''Ристовци (2 к.)'' се доселиле двајца братучеди од селото Горни Дисан. А таму кон крајот на XVIII век од селото Долни Дисан; ''Поповци (1 к.)'' доселени се во 1908 година од селото Радња. Поддалечно потекло од селото Корешница; ''Мрежички (1 к.)'' доселени се во 1910 година од селото Мрежичко; ''Ѓорговци (1 к.)'' доселени се во 1920 година од селото Бохула; ''Камбер (1 к.)'' тој бил Ром. Доселен околу 1920 година од Неготино.
4 Личности
* Диме Поп Атанасов — учесник во НОВ
* Мара Атанасова — учесник во НОВ на Македонија и носител на Партизанска споменица 1941.
* Славка Мојсова Јованова — учесник во НОВ на Македонија
5 Иселеништво
Стари иселеници се ''Будуровци, Аџијовци'' и уште 10 други семејства. Се иселиле во местото Кара Азмак. Од ''Терзијовци'' во 1914 година едно семејство се иселило во Аргентина.
Кемал Аголи

Кемал Аголи (Дебар, 22 октомври 1918 — Голи Оток, по 1948) — македонски комунистички деец од албанска народност, учесник во НОВ и делегат на Првото заседание на АСНОМ. Помлад брат на Неџат Аголи.
1 Животопис
Како апсолвент по филозофија и педагогија, во октомври 1941 година, тој станал член на диверзантска група. Бил член на Комунистичката партија на Албанија од 1942 година и борец на партизанскиот одред на Мислим Пеза во Албанија. Како заднински активист во Дебар (од крајот на 1942) бил уапсен и спроведен во затворот во Тирана.
По капитулацијата на Италија (8 септември 1943) стапил во партизанскиот одред на Хаџи Леши, бил политички комесар на Дебарскиот младински баталјон, потоа на баталјон на Првата македонско-косовска ударна бригада (формирана на 11 ноември 1943) и на Четвртата македонска албанска бригада (август 1944). Бил избран за делегат од Македонија за Второто заседание на АВНОЈ и делегат на Првото заседание на АСНОМ. Бил член и на Президиумот на АСНОМ од август до декември 1944 година.
По Ослободувањето бил член на Главниот одбор на Народниот фронт на Македонија (1945) и др. Во 1948 година бил обвинет за непријателска дејност против ФНРЈ. Уапсен бил на 13 ноември 1948 година и бил затворен до 5 септември 1952 година.
Атомска бомба

Атомска бомба — јадрено оружје за масовно уништување, која својата уништувачка моќ ја црпи од јадрените реакции на цепење и соединување на атомското јадро.
Во историјата на војувањето фрлени се две атомски бомби, во текот на Втората светска војна, од страна на САД. Бомбите беа фрлени на 6 август 1945 врз Хирошима и на 9 август 1945 врз Нагасаки, Јапонија. Првата бомба, „Малото момче“, беше ураниумска, а втората, „Дебелкото“, беше плутониумска бомба. Една од верзиите зошто и втората бомба беше фрлена, иако беше увиден степенот на уништување предизвикан од првата бомба, е дека намерата беше да се испита која бомба е поефикасна: ураниумската или плутониумската. Бројот на жртвите се движи од 100.000 до 220.000, голем дел од нив цивили. Актот на фрлање на атомските бомби од страна на САД врз Јапонија е контроверзно прашање: оние што го бранат тврдат дека тоа беше нужно за да се принуди Јапонија на капитулација, додека неговите критичари тврдат дека целта беше да му се демонстрира американската моќ на СССР и дека тоа, заедно со Холокаустот, е едно од злосторствата против човештвото извршени во текот на Втората светска војна.
1 Видови атомски бомби
Постојат два вида атомски бомби. Првите функционираат врз основа на јадрено цепење и се нарекуваат атомски бомби во потесна смисла на зборот или А-бомби. Вториот тип, кој е подеструктивен, функционира на основа на јадрено соединување и се нарекува водородна бомба или H-бомба.
2 Атомската бомба како мотив во популарната култура
* „1945“ — песна на американската панк-рок група Соушл дисторшн (''Social Distortion'').
Богоја Фотев

Богоја (Благоја) Наумов Фотев (Герман, Леринско, 14 август 1900 - Бистрица, 27 јануари 1993) — македонски комунист, учесник во Народноослободителна војска на Македонија и повоен политичар. Носител е на Партизанска споменица 1941.
1 Животопис
Во септември 1914 година, Богоја Фотев со семејството се преселил во селото Бистрица, Битолско. Во пролетта 1924 година, заминал на печалба во Соединетите Држави, каде останал две години, работејќи во сојузните држави Мичиген, Илиноис, Охајо и Пенсилванија. Есента 1926 година се вратил во Македонија. На општинските избори во село Буково во 1933 поднесол свој кандидатски список за избор на општински одбор, но власта го спречила во тоа.
Се вклучува во МАНАПО и се зачленува во Комунистичката партија и е основач на Месниот комитет на КПЈ за Битола. На 6 ноември 1940 година Фотев е уапсен во склоп на провалата во битолската организација. Осуден е на петгодишна затворска казна. Окупацијата на Југославија ја дочекува во затворот во Сремска Митровица, каде, заедно со другите затвореници, на 22 август 1941 година успева да побегне. Пристапува во Фрушкогорскиот партизански одред. При обид да се пробие кон Македонија, во март 1942 година е фатен од бугарската полиција. Во јули 1942 е ослободен поради недостиг на докази. Во летото 1943 година е затворен повторно, интерниран во Бугарија и се враќа во Македонија кон крајот на 1943 година. Набрзо заминува во партизани и пристапува на Првата македонско-косовска ударна бригада.
Станува член на Иницијативниот одбор за свикување на АСНОМ, а во август 1944 година учествува на Првото заседание на АСНОМ. Избран е во Президиумот на АСНОМ како прв повереник за финансии. На Второто заседание на АСНОМ во декември 1944 година е избран за повереник за земјоделство, а во април 1945 година, при изборот на првата влада на НР Македонија, е избран за министер за земјоделство и шумарство. На таа функција останува до април 1946 година, кога ја презема функцијата претседател на Президиумот на Народното Собрание, по оставката на таа функција на Методија Андонов - Ченто. Ја врши таа функција до 1950 година. На изборите одржани на 3 декември 1950 година е избран за народен пратеник во осмата изборна единица на Битолската околија, но набрзо е принуден да поднесе оставка по својот избор.
По донесувањето на Резолуцијата на Информбирото Фотев се колеба помеѓу советската и југословенската позиција. Соочен со таа дилема, посега по својот живот, но сепак не успева да се самоубие. Паѓа во немилост кај партиското раководство на чело со Лазар Колишевски и е сменет од функцијата и пензиониран. На почетокот на 1951 година, заедно со својата сопруга, се враќа во селото Бистрица.
На својот 90-ти роденден во 1990 година ја прифаќа партиската рехабилитација и станал член на СКМ-ПДП.
Негација

Кај граматиката, логиката и математиката негација е операција на вистинитости, како на пример вистинитоста на еден исказ, која може да биде од точност во неточност и неточност до точност.
1 Дефиниција и нотација
Кај логиката, логичка негација е унарен логички оператор којшто ја превраќа вистинитостта на неговиот операндот.
Негацијата на исказот ''p'' може да се напише на различни начини:
*''p'' (кое е ''p'' со црта над него)
* ~''p''* ¬''p''* НЕ ''p''* !''p''*''p
Се чита како „не е случај дека ''p''“, или само „не ''p''“.
+Вистинитосна таблица, A, не A
⊥, т
т, ⊥
~''p'' е точно ако и само ако ''p'' е неточно.
На пример, ако ''p'' го означува исказот „денес е сабота“, тогаш неговата негација ~''p'' ќе биде исказот „денес не е сабота“.
* Кај класичната логика, двојна негација значи афирмација; т.е., исказите ''p'' и ~(~''p'') се логично еквивалентни.
* Меѓутоа кај интуитистичката логика, ~~''p'' е послаб исказ отколку ''p''. И покрај тоа, ~~~''p'' и ~''p'' се логички еквивалентни.
Логичката негација може да се дефинира преку други логички операции. На пример, ~''p'' може да се дефинира како ''p'' → ''F'', каде што → е материјална импликација и ''F'' е апсолутна неточност. Обратно, можеме да го дефинираме ''F'' како ''p'' & ~''p'' за секој исказ ''p'', каде што & е логичка конјункција. Идејата тука е дека секоја контрадикција е неточна. Додека овие поими работат и во класичната и во интуитистичката логика, истите не работат во Бразилската логика, каде што не мора да значи дека контрадикциите се невистинити. Но кај класичната логика, добиваме уште еден идентитет: ''p'' → ''q'' може да се дефинираат како ~''p'' ∨ ''q'', каде што ∨ е логичка дисјункција.
Алгебарски, логичката негација соодветствува со ''додатокот'' кај Булoвата алгебра (за класичната логика) или Хејтингова алгебра (за интуитистичката логика).
Утово

Утово — село во Општина Демир Хисар.
1 Географија и местоположба
Утово — село во општина Демир Хисар. Од градот Демир Хисар оддалечено е 8км јужно.
2 Историја
Само 1 жител на оваа населба е заведен како жртва во Втората светска војна.
3 Население
На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. Утово се води како чисто македонско село во Битолската каза на Битолскиот санџак со 6 куќи.
Според германска карта издадена во 1941 година, а заснована на пописот на Кралството Југославија од 1931 година, селото имало 50 Македонци.
Во 2002 година во селото живееле 35 жители.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 34 жители, од кои 33 Македонци и 1 останат.
3.1 Родови
Утово е македонско село.
Според истражувањата на Бранислав Русиќ во 1952 година родови во селото:
* Доселеници: ''Грујовци (3 к.)'' од Суводол по потекло. Од таму отишле во Сопотница, па во Бараково, и на крај дошле во Утово; ''Климчевци (3 к.)'' доселени се од селото Секирани кај Битола; Дуровци (3 к.) и Сиљановци (3 к.) доселени се од сега раселеното село Крагуево; ''Јошевци (3 к.), Цветковци (1 к.) и Цветановци (1 к.)'' доселени се од селото Слепче; ''Трапановци (1 к.) и Стојковци (1 к.)'' доселени се од селото Лесково; Гајдаровци (2 к.) доселени се од селото Вардино; ''Поповци (1 к.) и Џеладиновци (1 к.)'' доселени се од селото Боиште; ''Саитовци (1 к.)'' доселени се од селото Обедник.
4 Самоуправа и политика
4.1 Избирачко место
Селото е опфатено во избирачкото место бр. 627 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште на селото Загориче.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 124 гласачи.
5 Личности
* Трајко Огненовски, универзитетски професор и писател
6 Иселеништво
Од родовите поединечно се знае за следните иселеници до 1952 година:
* Од ''Грујовци'' во: Русија (едно семејство од 1903 година), и во Романија (едно семејство од 1912 година).
Димитар Теменугов

Димитар (Мито) Теменугов - Железни (Богданци, 1919 - Богданци, 17 септември 2001) — учесник во НОБ и делегат на Првото заседание на АСНОМ.
Формира првата партиска организација на КПЈ во Богданци. Бил политички комесар на Струмичкиот партизански одред. По Ослободувањето бил пратеник во Собранието на НР Македонија, а во април 1950 година е назначен за министер за земјоделство.
Автор е на повеќе книги во кои го опишува животот на Богданци, Гевгелија и Дојран во НОБ и после тоа.
Никола Минчев

Никола Минчев (2 ноември 1915 - 6 април 1997) ― македонски комунист, политичар и учесник во Народноослободителната војска на Македонија.
1 Животопис
Основното образование го добил во Кавадарци, а Учителска школа завршил во Скопје пред Втората светска војна. Учителствувал во неколку села во Македонија, во времето на Кралство Југославија. Пред самата Втора светска војна, од 1940 година, бил учител во скопското село Љубанци.
Во Народноослободителната војска на Македонија се вклучил во 1941 година и станал член на КПЈ во 1943 година. Во текот на војната бил член на Месниот комитет на КПЈ за Кавадарци, командант на партизанскиот одред „Добри Даскалов“ и командант на Третата оперативна зона на НОВ и ПОМ. Избран е за член на Второто заседание на АВНОЈ и на Првото заседание на АСНОМ.
По ослободувањето, тој вршел низа раководни функции. Тој е прв министер за просвета во Владата на НР Македонија (1945-1948), а потоа е потпретседател на Владата (1948-1951) и министер за финансии (1951). Бил член во собранијата на Македонија и Југославија, министер во Сојузната влада на Југославија (1958-1962), претседател на македонската Влада (1965-1968) и на Народното собрание на Македонија (23 септември 1968 - 6 мај 1974) во времето кога се создава Уставот од 1974 година во чие создавање и донесување најактивно учествувал. До 1983 година е член на Советот на Федерацијата.