Бумбунга (езеро)

Езерото Бумбунга — солено езеро кое се наоѓа во средниот север на државата Јужна Австралија, помеѓу градот Локиел и земјоделското место Бумбунга, со приближно 1 ипол час возење од Аделаида. Тоа е розово езеро, чија боја се должи на одредени алги.
Солта се вади таму речиси континуирано од 1881 година, а станало туристичка атракција, заедно со скулптурата „Чудовиштето од езерската јагула“ во средината.
1 Историја
Езерото се наоѓа во традиционалните земјишта на народот Каурна.
Според антропологот Норман Тиндејл, името Бумбунга потекнува од зборот ''парнпангка'' на локалниот абориџински јазик (Каурна), што значи „езеро од дождовна вода“.
2 Опис
Езерото се наоѓа на север на Јужна Австралија, приближно 125 км (1,5 часа возење) од главниот град на државата, Аделаида. Лесно видливо од автопат 1 на растојание од 10 км. Езерото Бумбунга со своите 15 км<sup>2</sup>, драматично се разликува од околниот пејзаж поради неговата сезонска розова обоеност и широката површина. Бојата се должи на одреден вид алги кои ја толерираат нивната висока соленост и произведуваат розов пигмент кој им помага да апсорбираат енергија. Бојата се менува во текот на годината; често е порозова во пролет отколку во зима, поради повеќе свежа вода што им носи хранливи материи на алгите и зголемена сончева светлина во споредба со зимските месеци. Летата се суви и водата испарува.
Езерото е најголемо од системот на кватарни холоценски солени езера што се протегаат на околу 30 км северно од Лохиел, исцедува област источно од планинскиот венец Барунга, каде што се спојува со планинскиот венец Хамок. Солта се раствора од солената кал што се создава кога зимските дождови го исполнуваат езерото. Секое лето голем дел од езерото се суши.
3 Собирање сол
Солта се таложи од гипс во оваа фаза. Потоа водата се пумпа во кристализирачки базени, каде што се таложи обичната сол. Процесот се запира пред да се раствори целата сол за да се избегне контаминација со магнезиумски и калиумови соли. Конечните течности, познати како битерни, се исцедуваат од солта, која потоа се собира. Во езерото Бумбунга, саламурата се пумпа во три 25 хектарски базени за кристализација за рафинирање.
Можноста за искористување на плитките води на езерото Бумбунга за добивање сол била забележана уште во 1868 година. Од 1881 година, солта се вадела од дното на езерото за време на летните месеци, а само две години подоцна, дневното производство достигнало меѓу 6,1 и 8,1 тони (6 до 8 долги тони). На северниот дел од езерото биле изградени испарувачки базени, печки, складишта и простории за работниците. Рударската дејност донела значајни можности за вработување и економски раст во регионот со текот на годините. Се наведува дека селото Лохиел, сместено на западниот брег од езерото, „се развивало постепено заедно со индустријата, а неговото опстојување во 20-от век речиси целосно зависело од соларното производство“. До 1910 година, барем три закупци биле ангажирани во прибирање на илјадници тони сол од испарувачките садови, најчесто кога езерото се сушело – обично во месец декември. Во 1913 година била основана компанијата „Австралиска сол“, која ги контролирала сите концесии на езерото до 1971 година, кога станала целосна подружница на „Читам Солт Компани Лимитед“ – денес позната како „Читам Солт Лимитед“, најголемиот австралиски производител и преработувач на сол добиена со помош на сончева енергија.
Ефикасноста на транспортот била подобрена во 1926 година кога била изградена пруга од 9 км од блиската железничка линија Солсбери, овозможувајќи директен транспорт до Порт Аделаида. За време на Втората светска војна, кога солта била потребна за производство на муниција, вработеноста се зголемила од 30 на 100 работници, со три смени на ден, а два воза неделно го транспортирале производот во вреќи. Во 1967 година, 1000 тони дневно се собирале; во тоа време Јужна Австралија произведувала 80 проценти од солта во Австралија, иако таа набрзо се намалила, со голема експанзија на производството на соларна сол во Западна Австралија. Четириесет години подоцна, просечното годишно производство било пријавено како 10.000 тони (11.000 тони). Од 1996 до 2012 година, фабриката била затворена и не се собирала сол. Со оглед на тоа што собирањето станало практично само со употреба на предни товарачи и камиони, зградите за одржување и солница станале непотребни и биле срушени во 2000 година.
4 Туризам
Езерото е туристичка атракција поради својата розова боја, а неговата популарност расте во последниве години, привлекувајќи застанувања со туристички автобуси.
Скулптура од фиберглас наречена „Чудовиштето од Лох Нес“ (игра на зборови со Лохил, најблискиот град, чие име е шума во северна Шкотска) е видлива во средината на езерото. Позадината на чудовиштето датира од времето кога стада од волови биле вообичаени, кон крајот на 1880-тите. Приказната вели дека воловите оделе по езерото кога „биле исплашени од некаков вид чудовиште, отишле на погрешниот дел од езерото... и постепено биле вовлечени под вода и паднале“. Оригиналната верзија на чудовиштето била создадена од купишта стари гуми, а локалното население го нарекло братучед на чудовиштето од Лох Нес. Откако главата била украдена во 2017 година, започнала работата за замена на фиберглас.
Околу езерото има пешачка патека за туристи.
5 Други употреби
Езерото се користело како позадина за рекламирање од страна на РМ Вилијамс, Мерцедес-Бенц, Фокстел и други, како и за модни снимања за Фестивалот на модата во Аделаида. Тим Минчин го користел езерото Бумбунга како локација за снимање на неговата ТВ серија ''„Исправено“'', со екипа од повеќе од 50 луѓе на езерото.
6 Поврзано
* Список на езера во Јужна Австралија