Цензура во Белорусија

Цензурата во Белорусија, иако е забранета со уставот на земјата, се спроведува со голем број закони. Тие вклучуваат закон со кој навредата на претседателот се казнува со до пет години затвор, а друг со кој критикувањето на Белорусија во странство се казнува со до две години затвор.
Слободата на печатот во Белорусија останува крајно ограничена. Медиумите во државна сопственост се подредени на претседателот, а малтретирањето и цензурата на независните медиуми се рутина. Имало случаи кога владата ги изложува и независните и странските медиуми на систематско политичко заплашување, особено за известување за влошената економија и кршењето на човековите права. Имало случаи кога новинарите биле малтретирани и притворени поради известување за неовластени демонстрации или работа со нерегистрирани медиуми. Имало случаи на сомнителни убиства на новинари. Повеќето локални независни медиуми редовно практикуваат самоцензура.
Репортери без граници ја рангирала Белорусија на 154 место од 178 земји во нејзиниот Индекс на слободата на печатот според податоци ос 2010 година. Во ''извештајот за слободата на печатот на'' Фридом Хаус од 2011 година, Белорусија постигнала 92 поени на скала од 10 (најслободни) до 99 (најмалку слободни), бидејќи режимот на Лукашенко систематски ја намалува слободата на печатот. Оваа оценка ја сместила Белорусија на 9-то место од дното од 196-те земји вклучени во извештајот и и донел на земјата статус „''Неслободна''“. Во 2021 година, по едногодишно чистка на независните медиуми од страна на режимот на Лукашенко, земјата паднала на 158-то место во рејтингот.
1 Регистрација и државна контрола на медиумите
Министерството за информации на Белорусија било основано во 2001 година и денес служи како регулатор на медиумите во Белорусија. Постапките за лиценцирање и регистрација се непроѕирни и политизирани. Од 2009 година сите медиуми, вклучително и мрежните места, треба да се регистрираат или да се соочат со блокирање. Независните публикации биле принудени да користат интернет домени со седиште во странство. Продажните места што ги „''загрозуваат интересите на државата''“, исто така, може да бидат одбиени и да се затворат.
Владата во февруари 2009 година формирала Јавен координативен совет во сферата на масовното информирање, чија цел била: координација на интеракцијата на државниот менаџмент, јавните здруженија и другите организации кои вршат активности во сферата на масовното информирање; одржување на правилна примена на законот за медиуми и другата законска регулатива од областа на масовното информирање; разгледување на прашањата како прашања од примената на законот за медиуми.
Од декември 2014 година, интернер страниците може да се блокираат без судски налог по две предупредувања во рок од 12 месеци. Статусот на масовните медиуми бил проширен и одговорноста за содржината била проширена за да ги вклучи и коментарите на корисниците.
Во август 2014 година била формирана државна комисија за да процени дали медиумите содржат „екстремистички“ материјали, што може да се забранат според законот за борба против екстремизмот од 2007 година.
За време на белоруските протести во 2020 година, белоруското издание на весникот Комсомолскаја Правда не отпечатило три изданија, а Народна Волја не отпечатило едно издание на весник (двата весници имале договор со печатницата под контрола на владата). Белоруското здружение на новинари изјавило дека вистинската причина не се технички проблеми, туку обид да се блокираат информациите за протестите и кршењето на човековите права. Два други независни весници (Белгазета и Свободни Новости) исто така не биле во можност да печатат нови изданија во Белорусија. Новите изданија на Комсомолскаја Правда и Народна Волја биле отпечатени во Русија, но државната мрежа „Белсојузпечат“ негирала дека ги носи на продажба. Овие весници објавиле и дека поштата ја одложила доставата со претплата.
Во јануари 2021 година, Брестскаја газета била принудена да престане да издава печатен весник. Во јули 2021 година, весникот Наша Нива бил принуден да ја прекине активноста во Белорусија по апсењето на неговите уредници. Во јули 2021 година, „''Региналнаја хазиета''“ (|Рэгіянальная газета) објавил дека е принуден да престане да издава печатен весник по претресите и испрашувањето на своите вработени. Во јуни 2021 година, Белпошта одбила да го дистрибуира ''Нови Час'' преку претплата, а во август 2021 година, ''Нови Час'' објавил дека е принуден да престане да издава печатени весници поради одбивањето на сите компании да го печатат.
2 Државна контрола
Државата одржува виртуелен монопол на домашните радиодифузни медиуми, а единствено државните медиуми емитуваат програма на национално ниво, а содржината на помалите телевизиски и радио станици е строго ограничена. Владата забранила повеќето независни и опозициски весници да се дистрибуираат преку државните поштенски и киоск системи, принудувајќи ги весниците да продаваат директно од нивните редакции и да користат волонтери за доставување копии, но имало и случаи кога властите ги малтретирале и апсиле приватните дистрибутери.
На руските медиуми им е дозволено да пренесуваат телевизиска програма, да продаваат весници и да спроведуваат новинарски активности во Белорусија (иако некои руски новинари биле протерани од белоруската влада), со што им се дава на некои членови на јавноста, обично оние во големите градови со многу руски жители, пристап до алтернативна гледна точка на руски јазик (скоро сите Белоруси разбираат и повеќето од нив зборуваат руски). Неколку опозициски медиуми емитуваат програма од блиските земји за да им дадат на Белорусите алтернативни гледишта. Ова ги вклучува ТВ-станицата Белсат и Европското радио за Белорусија.
Во 2014-2015 година, десетици хонорарни новинари биле казнети за работа со странски медиуми (вклучувајќи медиуми на белоруски јазик со седиште во ЕУ) без официјална државна акредитација од Министерството за надворешни работи, како што е предвидено со член 22.9(2) од белорускиот Кодекс за административна Навреда. Новинарите биле казнети со неколку стотици евра затоа што објавувале преку странски медиуми, а не врз основа на содржината на нивната работа. Била запленета и компјутерска опрема. Казнетите новинари објавувале на полската телевизија Белсат, Дојче веле. Процедуралните гаранции, вклучително и сослушувањето на сведоците во судот, наводно не биле следени од белоруските власти, но жалбите биле отфрлени. Прогонството на хонорарците било осудено од Белоруското здружение на новинари (БАЈ), кое го оценил како грубо кршење на стандардите на слободата на изразување, како и од Претставникот на ОБСЕ за слобода на медиумите и од Европската федерација на новинари ( EFJ). Од април 2014 година, 38 хонорарни новинари биле казнети со парична казна од 200 до 500 евра, во вкупна вредност од над 8.000 евра - некои од нив постојано биле гонети и казнети.
Во 2012 година, најголемата белоруска државна мрежа МТИС го прекинала емитувањето на Еуроњуз од непознати причини. Euronews бил последниот независен ТВ канал достапен во Белорусија.
3 Обвиненија, напади и закани кон новинари
3.1 2010-ти
Во 2014 година медиумското опкружување во Белорусија останало крајно рестриктивно. Повеќе од 20 новинари биле испрашани, опоменати или казнети во 2014 година за „''незаконско производство и дистрибуција на медиумски производи''“. Многумина станале цел на придонес без акредитација за странски медиуми во Полска и Литванија. На некои странски новинари им била одбиена акредитација на Светското првенство во хокеј на мраз. Некои биле вратени назад на границата, а други требало да добијат посебна акредитација за покривање на прашања кои не се поврзани со спортот.
Во Белорусија е норма самоволно притворање, апсење и малтретирање на новинари. Законодавството против екстремизмот е насочено кон независното новинарство, вклучувајќи материјали што се сметаат за спротивни на честа на претседателот на Белорусија. Независното известување го одвраќа заканата од затворање на медиуми.
Цензурата во Белорусија, иако е забранета со уставот на земјата, се спроведува со голем број закони. Тие вклучуваат закон со кој навредата на претседателот се казнува со до пет години затвор, а друг со кој критикувањето на Белорусија во странство се казнува со до две години затвор.* Белорускиот новинар Андреј Почобут бил постојано обвинет за клевета против претседателот од 2011 година. Во септември 2013 година, државниот обвинител ги отфрлил сите обвиненија поради недостиг на докази и го ослободил од 3 години условна казна.* Во мај 2014 година, сопругата на блогерот Алех Жалну од Бабрујск била обвинета за наводно насилство врз полицаец. Нивниот син потоа беше осуден на три години во казнена колонија и парична казна од 5.000 долари за насилство врз сообраќаен полицаец. Самиот Жалну се соочил со над десетина судења, постојано беше повикуван во полиција и неколку пати му беше одземена професионалната опрема (камери).* Во ноември 2014 година, новинарот Алаксандр Алесин од независниот весник ''„Беларис и ринок“'' бил приведен од Комитетот за државна безбедност (КГБ), а потоа обвинет за шпионажа и предавство, откако напишал за воени прашања во врска со украинскиот конфликт.
3.2 2020-ти
Неколку случаи на попречување на новинарската работа од страна на владата биле пријавени пред претседателските избори во 2020 година. Во Махилиот, на 5 август бил уапсен новинарот соработник на Дојче веле, Алијаксандар Буракот. Тој бил обвинет за непристојно однесување. Новинарот на ЕРР од Естонија, Антон Алексеев, објавил дека бил принуден да престане да прави видео снимки од вагони во центарот на Минск, бидејќи му се заканувала можност за апсење. Антон Трафимович од Радио Либерти бил уапсен на 15 јули додека правел онлајн пренос, носот му бил скршен при апсењето; по брзо ослободување, тој се обидел да сведочи за штетата, но повторно бил уапсен во близина на болницата. Неколку други новинари биле уапсени повеќе од еднаш за време на изборната кампања. На 20 јули се проценува дека во последните два месеци во Белорусија биле уапсени над 40 новинари.
За време на белоруските протести во 2020 година во август по изборите, неколку независни новинари биле уапсени во различни градови на Белорусија. Според соопштението на белоруското здружение на новинари, на 10 август внатрешните трупи и другите владини сили намерно пукале со гумени куршуми врз независните новинари во Минск (вклучувајќи ги Тут.би и Наша Нива), кои носеле специјални добро видливи јакни и имале лични карти. Главниот уредник на Наша Нива (исто така облечен во јакна) исчезнал во текот на ноќта, но успеал да испрати СОС-СМС на сопругата, на кое пишувало дека е уапсен. Неговата судбина била непозната до 13:30 часот по локално време, а страницата Наша Нива немала ажурирање многу часови по неговото веројатно апсење. Тој бил ослободен на 12 август. За време на задушувањето на протестите полесно биле повредени неколку новинари, меѓу кои и странци. Гумен куршум погодил пластична лична карта на фоторепортерот на Гети Имиџис, Михал Фридман. Неколку руски новинари и од официјални медиуми и од интернет проекти биле уапсени, но набрзо ослободени. На 11 август било објавено дека полицајците и другите владини агенти насилно одзеле мемориски картички од многу новинари кои покривале протести во Минск и Хродна, ги принудиле да бришат фотографии или понекогаш им ги кршиле камерите (вклучувајќи ги и tut.by, Nasha Niva, Associated Press). Новинарите на веб порталот ''onliner.by'' биле уапсени во Минск, им била скршена камерата, но набргу биле ослободени. Рускиот сервис на Би-Би-Си јавил дека тројца нивни новинари биле претепани од владините сили, а една од документите за акредитација била одземена, но новинарите не биле уапсени. Рускиот новинар Никита Телиженко бил тешко претепан во белорускиот затвор: тој бил уапсен во Минск и испратен во Жоџина поради пренатрупаноста на затворите во Минск; во Жоџина бил претепан по бубрези, нозе и врат, но набргу бил ослободен по барање на руската амбасада. На 12 август, новинарот на Белсат Јаухиен Меркис бил уапсен во Хомиел додека известувал за протестите. И покрај тоа што бил таму како новинар, следниот ден локалниот суд го осудил на 15 дена затвор за „''учество во неовластен масовен настан''“. Набрзо бил ослободен, но на 21 август повторно бил уапсен и добил 5 дена затвор. Уапсениот руски новинар Артјом Важенков бил пријавен дека е обвинет за масовни немири (до 15 години затвор во Белорусија). Новинарот на веб-порталот ''hrodna.life'' Руслан Кулевич од Хродна, уапсен на 11 август, бил ослободен на 14 август со скршеници на двете раце. Новинарот на Белсат, Станислав Ивашкевич, бил уапсен на 9 август во Минск додека известувал за изборниот процес, и тврдел дека бил принуден да оди меѓу редовите на некои владини војници кои ги тепале сите со тешки полициски палки. Новинарите на Белсат, Дзмитриј Казакевич и Вјачаслау Лазара, и независниот новинар Ихар Матсвеето биле уапсени во Вицибск на 9 август додека известувале за протестите. Казакевич бил осуден на 10 дена затвор; Лазара (оператор) бил ослободен за 8 часа, но сите видеа што ги направил биле избришани; Матсвеето чекал судење од 12 август Новинарот на Радио Слобода (''Свабода'') Витал' Циханко бил уапсен со неговата сопруга во Минск на 12 август; неговата сопруга тврдела дека и се заканувале со пиштол. Рускиот новинар на ''meduza.io'' Максим Солопов бил претепан и уапсен во Минск на 9/10 август, неговата судбина била непозната речиси два дена, но бил ослободен на барање на руската амбасада. Синдикатот на новинарите на Русија ја осудил употребата на насилство врз новинарите како незаконска. Во Бабрујск, новинарот на „''Бабрујски кур'ер''“ Андреј Шобин бил казнет поради „''прекршување на процедурата за одржување масовни настани''“. Во Брест, двајца новинари (Станисла Коршунат од tut.by, Сиархеј Никрашевич од весникот „''Брестскаја газета''“) биле уапсени, друг новинар (Јаухен Никалаевич од ''media-polesye.by'') бил уапсен во Пинск.
 
На 27 август, околу 50 новинари биле ставени во локалната полиција кога започнал протестниот собир против Лукашенко. Тие биле задржани неколку часа, им биле проверени документите и паметните телефони. 4 новинари одбиле да им дадат пристап до мобилните уреди, а против нив била поднесена кривична пријава за „''учество во неовластен масовен настан''“. Шведскиот фоторепортер Пол Хансен бил депортиран од Белорусија и добил забрана за посета на Белорусија на 5 години. Белоруското здружение на новинари побарало да се истражи овој случај, тврдејќи дека треба да се примени членот 198 од Кривичниот законик („''Попречување на легитимните професионални активности на новинарот''“). На 29 август, акредитацијата на неколку странски новинари била одземена; тие работеле за Радио Слободна Европа/Радио Либерти, Асошиејтед прес, Ројтерс, Би-Би -Си, АРД, Радио Франс Интернационал, Дојче Веле и Телевизијата Current Time.
На 1 септември биле приведени 6 новинари од весникот Комсомолскаја правда, веб-порталот ''tut.by'' и новинската агенција BelaPAN кои известувале за протестниот собир на студентите во Минск (првично - за проверка на нивните документи). Подоцна тие биле обвинети за „''учество во неовластен масовен настан''“. Пријавено било дека носеле добро видливи јакни и имале лични легитимации. Тие биле обвинети и за координација на протестите.
На 18 февруари 2021 година, 2 белоруски новинари на полската телевизија Белсат Катарина Андреева ( |Кацярына Андрэева) и Дарја Чулцова (|Дар'я Чульцова) биле осудени на 2 години затвор за пренесување во живо на масовните протести.
Во мај 2021 година, Репортери без граници процениле дека повеќе од 50 независни новинари биле принудени на егзил од изборите во 2020 година, а 12 биле затворени.
Во мај 2021 година, врвната страница за вести tut.by, која ја читале околу 40% од интернет корисниците во Белорусија, била блокирана и неколку нејзини новинари биле приведени. Во јули 2021 година, сајтот за вести Наша Нива бил блокиран со истовремено притворање на уредниците. Редакцијата на Радио Слободна Европа во Минск била претресена со искршени врати, биле претресени и домовите на неколку негови новинари. Покривањето на овие напади врз независните медиуми од страна на државните ТВ канали се смета за обид за заплашување на луѓето. Според телевизијата Current Time, државните медиуми изнеле лажни обвинувања за активностите на новинарите и измислиле лажни докази за нивната вина без никакво судење. Амнести интернешнал го осудил нападот врз невладините организации од страна на белоруските власти.
Во јули 2021 година, биле укинати регистрациите на Белоруското здружение на новинари, Клубот за печат Белорусија и белорускиот огранок на писателскиот ПЕН центар како дел од нападот врз невладините организации.
На 13 август 2021 година, целата содржина на tut.by и новиот проект на неговите новинари zerkalo.io била прогласена за екстремистичка од страна на Централниот окружен суд во Минск.
Од 9 септември 2021 година, главните уредници на најголемите белоруски независни медиуми биле приведени и се соочиле со кривични пријави: Марина Золатава (Tut.by), Ирина Левшина (БелаПАН), Егор Мартинович (Наша Нива).
3.3 Убиени новинари
* Александар Чуланов, спортски дописник на Националната државна телевизија, бил пронајден мртов (погоден со тап предмет) во неговиот стан во Минск на 1 март 1994 година.* Димитриј Завадски, снимател на ОРТ, исчезнал на 7 јули 2000 година. Последен пат бил виден на националниот аеродром во Минск. На 14 март 2002 година, Валери Игнатович и Максим Малик, поранешни членови на специјалната полициска единица, биле осудени на доживотен затвор за неговото киднапирање. Неговото семејство тврдело дека вистинската одговорност е на владата (истото тврдење го изнеле двајца поранешни вработени во Канцеларијата на јавниот обвинител и било потврдено од Стејт департментот на Соединетите Американски Држави) и дека тие биле само жртвени јагниња. Тој бил прогласен за мртов на 28 ноември 2003 година * Михаило Коломиец, основач на Украинската новинска агенција бил пронајден обесен во близина на Молодечно на 30 октомври 2002 година * Вероника Черкасова, репортер на ''Солидарност'', била избодена до смрт во нејзиниот стан во Минск на 20 октомври 2004 година * Василиј Гродников, новинар кој работи за <i>Народна Волја, бил пронајден мртов со рана на главата во неговиот стан во Минск на 17 октомври 2005 година * Алех Бјабенин, основач на Повелбата 97, бил пронајден обесен на 3 септември 2010 година, во област надвор од Минск. Додека властите тврделе дека се работи за самоубиство, Комитетот за заштита на новинарите (CPJ) сметал дека е сосема сигурно дека тој бил убиен како директна одмазда за неговата новинарска работа.
4 Самоцензура
Министерството за информации само во 2015 година предупредувало до 34 медиуми. Со оглед на тоа што може да се затвори медиум кој добива две банкноти во текот на една година, ова се смета за начин да се поттикне самоцензура од страна на Белоруското здружение на новинари (БАЈ).
Друга работа што ги турка новинарите на самоцензура е огромната сума на казните за клевета и плаќањата на функционерите што може да ги наметнат судовите.
Во 2010 година претседателот го издал указот #60 со кој „''обезбедува регистрација на сите интернет ресурси, создавање црни листи на веб-страниците до кои треба да се блокира пристапот и редица други рестриктивни мерки''“. Дури и да не се искористат сите, после тоа „''некои популарни интернет-медиуми станаа повнимателни и ги ублажија критиките кон власта''“.
5 Интернет цензура
Во 2006, 2007 и 2008 година, Репортери без граници (РБГ) ја навеле Белорусија како „''интернет непријател''“. Во 2009 година, Белорусија се преселила во списокот на земјите „''под надзор''“ на РБГ каде што останала во 2010 и 2011 година Во 2012 година, Белорусија била вратена на списокот на интернет непријатели на РБГ.
Иницијативата OpenNet ја класифицирала цензурата на Интернет во Белорусија како селективно во политичко, социјално, конфликтно/безбедносно и интернет алатки во ноември 2010 година
Владата на Белорусија се префрлила на контроли од втората и третата генерација за да управува со својот национален информативен простор. Контролата над интернетот е централизирана со владиниот Белтелеком кој управува со интернет порталот во земјата. Регулативата е тешка со силно учество на државата на пазарот на телекомуникациите и медиумите. Повеќето корисници кои објавуваат онлајн медиуми практикуваат одреден степен на самоцензура поттикната од стравот од регулаторно гонење. Претседателот воспоставил силна и елаборирана политика за безбедност на информациите и ја објавил својата намера да врши строга контрола над Интернет под изговор на националната безбедност. Политичката клима е репресивна, а опозициските лидери и независните новинари често се приведуваат и гонат.
Новиот закон за медиуми кој стапил на сила во февруари 2009 година бара домашните и меѓународните мрежни места да се регистрираат во Министерството за информации или да бидат блокирани. Во август 2010 година, Јавното обвинителство ја објавил својата намера да ги заостри кривичните казни за ширење на клеветнички информации преку Интернет. Од 2007 година, од сопствениците на интернет кафулињата се бара да водат евиденција за идентитетот на нивните клиенти и мрежните места што тие ги посетуваат, со што се олеснува инспекцијата од безбедносните служби.
На 6 јануари 2012 година, стапил на сила закон со кој се бара сите комерцијални мрежни места кои продаваат стоки или услуги на белоруски граѓани да бидат управувани од внатрешноста на земјата и под име на домен .by. Освен тоа, оние кои обезбедуваат пристап до интернет (вклучувајќи ги интернет провајдерите и операторите на Wi-Fi hotspot) мора да ги регистрираат сите корисници, а исто така мора да ги цензурираат мрежни места на црната листа што покрива порнографија и други екстремистички мрежни места.
Блогерите и онлајн новинарството порано биле речиси бесплатни, иако ограничени на многу тесна публика; Владата почнала да ја цензурира и мрежата, бидејќи пенетрацијата на интернет почнала да расте.
Во март 2014 година Белтелеком го блокирал мрежното место на весникот ''Наша Нива'' - веројатно како тест за претстојните претседателски избори во 2015 година.
На 08.08.2020 година, интернет страницата ''afn.by'' (Агенција за финансиски вести) била блокирана од Министерството за информации од непознати причини.
На 9 август 2020 година, за време на белоруските претседателски избори во 2020 година и подоцна, протестите против реизборот на Лукашенко, Интернетот во Белорусија бил делумно блокиран. Според владините претставници, причината бил тежок DDoS-напад, но независните ИТ специјалисти тврделе дека белорускиот државен интернет монопол Белтелеком и поврзаните државни агенции намерно користеле технологија за длабока инспекција на пакети (DPI) или обликување на сообраќајот.
На 21 август, 72 или 73 веб-страници биле блокирани во Белорусија, вклучително и неколку независни портали за вести (Радио Либерти/Слободна Европа во Белорусија ''svaboda.org'', ''by.tribuna.com'' спортски вести, ''euroradio.fm'', ''belsat.eu'', ''gazetaby.com'', ''the-village.me/news'' и други), изборните локации на Цепкало и Бабарико, платформите „Голос“ и „Зубр“, порталот за човекови права ''spring96.org'', неколку VPN услуги. Euroradio.fm била рангирана на 118. најпопуларна страница во Белорусија, svaboda.org — 133., gazetaby.com — 148., belsat.eu — 158., tribuna.com — 167., udf.by — 318.
На 28 август, мрежните места за вести на Наша Нива и ''naviny.by'' биле блокирани во Белорусија.
На 18 мај 2021 година, најпопуларната независна страница за вести tut.by била де факто затворена од владата: нејзиниот интернет домен бил блокиран, серверите исклучени а главната канцеларија запечатена. Менаџментот на Tut.by бил обвинет за затајување данок, а 15 вработени биле приведени, меѓу кои и новинари кои не се поврзани со финансиските прашања на компанијата. На 28 октомври 2021 година, во Белорусија се блокирани сите верзии на мрежните места на Дојче веле на 32 јазици.
5.1 Напади на Википедијанци
На 11 март 2022 година, ГУБОПиК, белоруската ''главна дирекција за борба против организираниот криминал и корупција'', го привела уредникот на Википедија Марк Бернштајн во Минск. Провладините Телеграмски канали објавиле видео снимка од притворањето на Бернштајн и го обвиниле дека на ''Википедија'' шири лажни „антируски“ информации во врска со руската инвазија на Украина во 2022 година.
На 7 април 2022 година, локалниот суд во Брест го осудил активниот корисник на Википедија Павел Перникат на 2 години затвор за 3 уредувања на Википедија за цензура на Белорусија и смртни случаи за време на протестите во 2020 година: 2 уредувања на руски и 1 уредување на белоруски (Тарашкиевица). Тој бил прогласен за виновен за „''сторување дела што ја дискредитираат Република Белорусија''“ (член 369-1 од Кривичниот законик на Белорусија ).
6 Сајбер-напади
DDoS сајбер напади биле пријавени, на претстојните претседателски избори во 2015 година, на веб-страниците на новинската агенција BelaPAN (Belapan.com и Naviny.by ) и веб-порталот TUT.by, откако тие објавиле критички напис за нарачани студенти да присуствуваат на официјални настани. Белоруското здружение на новинари изрази загриженост.* Во јули 2014 година, веб-страницата на EuroBelarus објавила сајбер напад, веројатно поврзан со нејзиното покривање за украинскиот конфликт.
* На 19 декември 2014 година биле блокирани неколку белоруски веб-страници, вклучувајќи ги Belapan.by, Naviny.by, Belaruspartisan.org, Charter97.org, Gazetaby.com, Zautra.by, UDF.by. Блокот се проширил во текот на 2015 година.
7 Музичка цензура
Во изминатите неколку години, на многу белоруски музичари и рок бендови неофицијално им бил забранет пристапот на радио и телевизија, им биле одземени дозволите за концерти и им биле цензурирани интервјуата во медиумите. Истражувачите Маја Медич и Лемез Ловас во 2006 година известиле дека „''независното создавање музика во Белорусија денес е сè потешко и ризично претпријатие''“ и дека белоруската влада „''врши притисок врз „неофицијалните“ музичари - вклучително и „забрана“ од официјалните медиуми и наметнување сериозни ограничувања за настап во живо''“.
Политиките на белоруската влада имаат тенденција да ги поделат белоруските музичари на провладини „официјални“ и продемократски „неофицијални“ табори. Поставени се економски бариери против различни уметници, што доведува до самоцензура.