Витамин Ц во мегадози

Мегадоза на витамин Ц е израз што ја опишува потрошувачката или вбризгувањето на витамин Ц (аскорбинска киселина) во дози далеку над сегашната препорачана диетална доза од 90 милиграми на ден, и честопати далеку од толерантното горно ниво на внесување од 2.000 милиграми на ден. Нема научни докази дека преголемата доза на витамин Ц помага да се излечи или спречи ракот, настинката или разни други медицински состојби.
Меѓу историските застапници на треоријата со мегадоза на витамин Ц е Лајнус Полинг, кој ја доби Нобеловата награда за хемија во 1954 година. Полинг тврдел дека бидејќи луѓето немаат функционална форма на Л-гулонолактон оксидаза, ензим потребен за производство на витамин Ц што е функционален кај повеќето други цицачи, растенија, инсекти и други форми на живот, луѓето развиле голем број прилагодувања за да се справат со релативен недостаток. Овие адаптации, тврди тој, на крајот го скратиле животниот век, но може да се сменат или ублажат со дополнително земање на витамин Ц од страна на луѓето со хипотетичка количина на витамин Ц што би се произведувало во организмот ако ензимот работи.
Витаминот Ц во мегадози тврдат застапници на алтернативната медицина, вклучувајќи ги Матијас Рат и Патрик Холфорд, дека имаат превентивни и лековити ефекти врз болести како што се рак и СИДА но достапните научни докази не ги поддржуваат овие тврдења. Некои испитувања покажуваат одреден ефект во комбинација со други терапии, но тоа не значи дека витамин Ц во мегадози сами по себе имаат некаков терапевтски ефект.
1 Заднина
Витаминот Ц е неопходна хранлива материја што се користи во производството на колаген и други биомолекули и за спречување на скорбут. Исто така е антиоксиданс, што доведе до негово одобрување од некои истражувачи како комплементарна терапија за подобрување на квалитетот на животот. Одредени животински видови, вклучувајќи примати на хаплорин (кои вклучуваат луѓе ), членови на семејството глодачи Caviidae (вклучувајќи заморчиња и капибари ), повеќето видови лилјаци, многу птици пасерини, и околу 96% од рибите ( телеостите ), можат да синтетизираат витамин Ц внатрешно и затоа мора да се потпрат на надворешни извори, типично добиени од храна.
За луѓето, Светската здравствена организација препорачува дневно внесување на 45 mg/ден витамин Ц за возрасни здрави и 25–30 mg/ден кај доенчиња.. Истражувањата за ефектите на витамин Ц даваат поединечни препораки за разни земји, во однос на нивите извори на храна. Во ниту една земја препорачаниот дневен внес не надминува 110 mg/ ден.
Од неговото откритие, витаминот Ц некои го сметаа за скоро лек, иако ова доведе до сомневања дека други го надминуваат. Витаминот Ц веќе долго време се промовира во алтернативната медицина како третман за настинка, рак, детска парализа и разни други болести. Доказите за овие тврдења се релативни. Од 1930-тите, кога првпат стана достапен во чиста форма, некои лекари експериментираа со поголема потрошувачка или инјекција на витамин Ц од препорачаното. Препораките за мегадоза засновани на ортомолекуларна основа за витамин Ц се засноваат главно на теоретски шпекулации и обсерваториски студии, како што се оние објавени од Фред Р. Кленнер од 40-тите до 70-тите години на 20 век. Постои силно движење за застапување за многу високи дози на витамин Ц, сепак постои отсуство на големи, формални испитувања во опсег од 10 до 200+ грама на ден.
Единствениот несакан ефект што може да се повтори од орална мегадоза витамин Ц е благ лаксативен ефект ако лекарот се обиде премногу брзо да консумира. Во Соединетите Држави и Канада, толерантно горно ниво на внесување (УЛ) беше утврдено на 2.000 мг на ден, наведувајќи го овој благ лаксативен ефект како причина за утврдување на УЛ. Сепак, Европскиот орган за безбедност на храна (EFSA) го разгледа безбедносното прашање во 2006 година и заклучи дека нема доволно докази за поставување на УЛ за витамин Ц. Јапонскиот национален институт за здравје и исхрана го разгледа истото прашање во 2010 година и исто така дојде до заклучок дека нема доволно докази за да се постави УЛ.
Околу 70-90% од витаминот Ц се апсорбира од телото кога се зема орално на нормално ниво (30–180 mg на ден). Само околу 50% се апсорбираат од дневни дози од 1 грам (1.000 мг). Орална администрација, дури и на мегадози, не може да ја зголеми концентрацијата на крв над 0,22 мм.
2 Хипотеза за релативен дефицит
Луѓето и другите видови кои не можат да го синтетизираат сопствениот витамин Ц носат мутирана и неефикасна форма на ензимот Л-гулонолактон оксидаза, четвртиот и последен чекор во машини за производство на аскорбити. Во лозата на антропоидите, оваа мутација најверојатно се случила пред 40-25 милиони години. Трите преживеани ензими продолжуваат да произведуваат претходници на витамин Ц, но отсуството на четвртиот ензим значи дека процесот никогаш не е завршен, а телото на крајот ги расклопува претходниците.
Во 1960-тите, хемичарот добитник на Нобелова награда, Лајнус Полинг, по контактот со Ирвин Стоун, започна активно да го промовира витаминот Ц како средство за значително подобрување на човековото здравје и отпорност на болести Неговата книга „ ''Како да живееме подолго и да се чувствуваме подобро“'' била бестселер и се залагала за земање на повеќе од 10 грама на ден орално, со што се приближуваше до количините ослободени од црниот дроб директно во циркулацијата во другите цицачи: возрасна коза, типичен пример за витамин Ц -продукција на животно, ќе произведе повеќе од 13,000 мг витамин Ц на ден во нормално здравје и многу повеќе кога сте под стрес. 
Матијас Рат е контроверзен германски лекар кој работел со Полинг и објавил две статии во кои се дискутира за можната врска помеѓу липобелковината и витаминот Ц. Тој е активен поборник и публицист за високи дози на витамин Ц. Во проширената теорија на Полинг и Рат се вели дека смртта од скорбут кај луѓе за време на плеистоценот, е повисока кога исхраната била сиромашна со витаминот Ц, избрана за лица кои би можеле да ги поправат артериите со слој холестерол обезбеден од липобелковина (а), липобелковина која се наоѓа во видовите со недостаток на витамин Ц.
Стоун и Поулинг верувале дека оптималното дневно барање на витамин Ц е околу 2.300 милиграми за човекот за кој се потребни 2.500 kcal на ден. За споредба, препорачаниот дневен внес на витамин Ц од страна на FDA (Администрација за храна и лекови) е само 90 милиграми.
3 Несакани ефекти
Иако понекогаш се смета за без токсичност, всушност постојат познати несакани ефекти од внесот на витамин Ц и се претпоставува дека за интравенски инјекции треба да се бара „медицинска средина и обучени професионалци“.
На пример, генетска состојба што резултира во несоодветно ниво на ензим гликоза-6-фосфат дехидрогеназа (G6PD) може да предизвика заболени од нив да развијат хемолитична анемија по употреба на интравенски третман со витамин Ц. Тестот за недостаток на G6PD е вообичаен лабораториски тест.
Бидејќи оксалната киселина се произведува за време на метаболизмот на витамин Ц, хипероксалуријата може да биде предизвикана од интравенска администрација на аскорбинска киселина (витамин Ц). Администрацијата на витамин Ц исто така може да ја закисели урината и може да предизвика создавање на камења во бубрезите или присуство на лекови во урината.
Иако витаминот Ц може да се толерира во дози далеку над препорачаните владини организации, несакани ефекти може да се појават во дози над 3 грама на ден. Заеднички "праг" несакан ефект на мегадози е дијареја. Други можни негативни ефекти вклучуваат зголемена екскреција на оксалат и камења во бубрезите, зголемена екскреција на урична киселина, системско кондиционирање („скокален скорбут “), преоксидансни ефекти, преоптоварување на железо, намалена апсорпција на витамин Б12 и бакар, зголемена побарувачка на кислород и кисела ерозија на забите при џвакање на таблети со витамин Ц. Покрај тоа, забележан е еден случај на жена која добила пресадување на бубрег проследена со високи дози витамин Ц и починала набргу потоа како резултат на наслаги на калциум оксалат кои и го уништиле новиот бубрег. Нејзините лекари заклучиле дека терапијата со високи дози на витамин Ц треба да се избегнува кај пациенти со бубрежна слабост.
3.1 Предозирање
Како што беше дискутирано претходно, витаминот Ц генерално покажува мала токсичност. (дозата што ќе убие 50% од популацијата) е општо прифатено да биде 11.900 милиграми (11,9 грама) на килограм кај популации на стаорци. Американското здружение на центри за контрола на отрови пријави нула смртни случаи од токсичност на витамин Ц.
4 Интеракции
Фармацевтски производи дизајнирани да ја намалат желудочната киселина, како што се инхибиторите на протонска пумпа (ППИ), се меѓу најраспродаваните лекови во светот. Откриено е дека еден ППИ, омепразол ја намалува биорасположивоста на витамин Ц за 12% по 28 дена од третманот, независно од внесот на диета. Веројатниот механизам за намалување на витамин Ц, интрагастрична рН зголемена во алкалност, би се однесувал на сите други лекови со ППИ, но не мора да се дози на ППИ доволно ниски за да се задржи стомакот малку кисел. Во друга студија, 40 mg/ден омепразол го намали нивото на гастричен витамин Ц од 3,8 на 0,7 μg/mL. Аспиринот исто така може да ја инхибира апсорпцијата на витамин Ц.
5 Регулатива
Постојат регулативи во повеќето земји кои ги ограничуваат тврдењата за третман на болест што може да се стави на етикетите на прехранбени производи и додатоци во исхраната. На пример, тврдењата за терапевтски ефект во однос на третманот на која било медицинска состојба или болест се забранети од страна на Администрацијата за храна и лекови на Соединетите Држави, дури и ако предметната супстанција поминала низ добро спроведени клинички испитувања со позитивни резултати. Тврдењата се ограничени на структура: Фразирање на функции („Помага во одржување на здрав имунолошки систем“) и следното известување е задолжително на етикетите на прехранбени производи и додатоци во исхраната кои ги прават овие типови на здравствени тврдења: ''Овие изјави не се оценети од страна на „Храна и лекови“ Администрација.''''Овој производ не е наменет за дијагностицирање, лекување, лекување или спречување на какво било заболување.''
6 Истражување
6.1 Рак
Употребата на витамин Ц во високи дози како третман за карцином беше промовирана од Лајнус Полинг, врз основа на студија од 1976 година објавена со Еван Камерон, во која се известува за интравенски витамин Ц значително зголемен животен век на пациентите со напреднат карцином. Ова испитување беше критикувано од Националниот институт за карцином затоа што е лошо дизајнирано, а три последователни испитувања спроведени на клиниката Мајо не можеа да ги реплицираат резултатите. Сепак, испитувањата на клиниката Мајо беа спроведени со орални дози на аскорбат, а не со интравенски аскорбат, како што беше направено во првичното испитување, и се претпоставува дека оваа разлика е можна причина за неуспехот на испитувањата на Клиниката Мајо да ги реплицираат оригинални резултати од испитувања.
Прелиминарните клинички испитувања на луѓе покажаа дека е малку веројатно дека станува збор за „чудотворна пилула“ за карцином и потребни се повеќе истражувања пред да се извлечат какви било конечни заклучоци за ефикасноста. Во прегледот од 2010 година на 33-годишно истражување на витамин Ц за лекување на рак, се наведува „мора да заклучиме дека сè уште не знаеме дали витамин Ц има некаква клинички значајна антитуморна активност. Ниту, пак, знаеме кои хистолошки видови на карцином, доколку ги има, се подложни на овој агенс. Конечно, не знаеме која е препорачаната доза на витамин Ц, ако навистина постои таква доза, што може да произведе антитуморен одговор.
Американското здружение за рак изјави: „Иако се предложени високи дози на витамин Ц како третман за карцином, достапните докази од клиничките испитувања не покажаа никаква корист“.
6.2 Изгореници
Едно клиничко испитување користело високи интравенски дози на витамин Ц (66) mg/kg/час за 24 часа, со вкупна доза од околу (110 грама) по сериозна повреда на изгореници, но и покрај тоа што е опишано како ветувачко, не е применето од независни институции и затоа не е широко прифатен третман. Врз основа на таа студија, Американското здружение за изгореници (АБА) смета аскорбинска киселина со високи дози како опција што треба да се разгледа за адјувантна терапија покрај поприфатените стандардни третмани.
6.3 Срцеви ефекти
Атријална фибрилација (AF) е вообичаено нарушување на срцевиот ритам поврзано со оксидативен стрес. Четири мета-анализи заклучија дека постојат силни докази дека консумирањето 1-2 g / ден витамин Ц пред и по срцевите операции може да го намали ризикот од пост-оперативно AF. Сепак, пет рандомизирани студии не најдоа никаква ваква корист во Соединетите Држави, така што придобивките беа ограничени на помалку богатите земји.
6.4 Бронхоконстрикција предизвикана од вежбање
Бронхоконстрикција предизвикана од вежбање (EIB) укажува на акутно стеснување на дишните патишта како резултат на силно вежбање. Се чини дека ЕИБ е предизвикана од загуба на вода предизвикана од зголемена вентилација, што може да доведе до ослободување на медијатори како хистамин, простагландини и леукотриени, сите предизвикуваат бронхоконстрикција. Витаминот Ц учествува во метаболизмот на овие медијатори и со тоа може да влијае на подобрување на ЕИБ. Мета-анализата покажа дека 0,5-2 g / ден витамин Ц пред вежбање ја намали ЕИБ за половина.
6.5 Ендотелијална функција
Мета-анализата покажа значителен позитивен ефект на витамин Ц врз ендотелната функција. Бил пронајден погодност за витамин Ц во дози кои се движат од 0,5 до 4 g на ден, додека пониските дози од 0,09 до 0,5 g / ден не биле ефикасни.
6.6 Настинка
Често цитирана мета-анализа пресметана дека разни дози на витамин Ц (дневни дози под 0,2 грама биле исклучени) не ја спречуваат настинката во општата заедница, иако 0,25-1 g / ден витамин Ц ја преполови инциденцата на настинка кај луѓето под тежок краткорочен физички стрес. Друга мета-анализа пресметала дека кај децата, 1-2 g / ден витамин Ц го скратува времетраењето на настинката за 18%, а кај возрасните 1-4 g / ден витамин Ц го скратува времетраењето на настинката за 8%. Постојат докази за линеарна зависност од доза во ефектот на витамин Ц врз траење на обична настинка до 6-8 g / ден. Како што е наведено погоре, постои отсуство на големи, формални испитувања во опсегот од 10 до 200+ грама на ден, така што нема информации за овие повисоки дози. Дополнително, цитираните студии за поголеми дневни дози на витамин Ц не ја земаат предвид брзината на екскреција на витамин Ц во грамови дози, што го прави неопходно да се даде вкупната дневна количина во помали, почести дози за да се одржи повисока плазма нивоа. Од 2014 година, најмалку 16 студии откриле дека додатоците на витамин Ц не ја спречуваат настинката и во најдобар случај имаат минимален ефект при скратување на должината на студот.
7 Поврзано
* Витамин Ц.
* Интравенозна аскорбинска киселина
* Мегавитаминска терапија
* Ортомолекуларна медицина
* Урична киселина