procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Смртна казна во Зимбабве

Смртната казна во Зимбабве била укината во 2024 година. И покрај тоа што смртната казна останала во правилникот на земјата како законска казна до 2024 година, Зимбабве не извршила ниту една егзекуција по 2005 година. Зимбабве останала воздржана на гласањето за време на Мораториумот на ООН за укинување на смртната казна во 2020 година.
Мишко Митрев

Мишко Митрев ( во — во ) — една од жртвите од Македонија во воените конфликти кои избија во 1991 година во СФРЈ.
1 Животопис
Работел како подофицер во ЈНА (со чин стар водник). Како припадник на ЈНА во воениот конфликт во 1991 година тој загинал во септември 1991 година при одбрана на својата касарна во Ѓаково. Неговите посмртни останки биле погребани на градските гробишта во Кавадарци на 21 септември 1991 година со највисоки воени почести. Тој бил третата жртва од општина Кавадарци во воениот конфликт во 1991 година, кој го предизвика распаѓањето на Југославија.
2 Поврзано
* Распад на СФРЈ
* Сашо Гешовски
* Петре Тодоровски
* Антонио Неделковски
3 Наводи
Смртна казна во Замбија

Смртната казна во Замбија била законска казна до 2022 година. И покрај нејзината поранешна законитост, земјата немала извршено никаква егзекуција од 1997 година. Замбија се сметала за „Аболиционист во пракса“.
Имало најмалку 9 нови смртни казни во Замбија во 2021 година. 257 лица биле осудени на смрт на крајот на 2021 година.
На 25 мај 2022 година, замбискиот претседател Хакаинде Хичилема објавил дека смртната казна наскоро ќе биде укината во Замбија.
На 23 декември 2022 година, смртната казна била официјално укината, иако таа останала во некои воени статути.
Смртна казна во Венецуела

Смртната казна во Боливарската Република Венецуела е укината.
Венецуела била првата земја (се уште постоечка) во светот што ја укинала смртната казна за сите злосторства, што го направила тоа со Уставот во 1864 година. Сан Марино ја укинала смртната казна само за обични злосторства во 1848 година, укинувајќи ја за сите злосторства во 1865 година.
Костарика го следела примерот во 1877 година, со што Венецуела станала една од трите земји кои ја укинале смртната казна до 1900 година.
1 Наводи
Смртна казна во Узбекистан

Смртната казна во Узбекистан е укината.
На 1 август 2005 година, претседателот Ислам Каримов потпишал декрет во кој се вели дека „смртната казна ќе биде укината во Република Узбекистан од 1 јануари 2008 година, како форма на кривична казна и ќе биде заменета со казна доживотен или долгогодишен затвор“. Причината за тригодишното одложување била потребата од изградба на нови затвори за сместување на лица осудени на доживотна казна наместо смртна казна.
Последната егзекуција во Узбекистан била извршена во 2005 година.
Смртна казна во Оман

Смртната казна во Оман е законска казна. Според законите на Оман, смртни прекршоци се убиство, трговија со дрога, подметнување пожар, пиратерија, тероризам, киднапирање, повторување на тешки дела казниви со доживотен затвор, водење вооружена група која се занимава со ширење неред (како што се саботажа, грабеж или убивање), шпионажа, предавство и лажно сведочење што предизвикува погрешна егзекуција. Последните егзекуции во Оман се случиле во 2021 година. Оман гласал против мораториумот на Обединетите нации за смртната казна во 2007, 2008, 2010, 2012, 2014, 2016, 2018 и 2020 година.
Петре Тодоровски

Петре Тодоровски ( во — во ) — една од жртвите од Македонија во воените конфликти кои избија во 1991 година во СФРЈ.
1 Животопис
Основно и средно училиште завршил во Кавадарци. Непосредно пред заминување на отслужување на воениот рок, се запишал на Земјоделскиот факултет при Универзитетот во Скопје. Тодоровски служел воен рок во армијата на поранешна Југославија (ЈНА), во касарната ''Љубљана поле'', во Љубљана. Тој бил убиен на стражарското место во неговата касарна.
На 20-годишнината од неговото загинување, на Градските гробишта во алеата на жртвите паднати 1991 година било организирано сеќавање на младиот Петре Тодоровски. Свежи цвеќиња на негобвиот гроб положиле: блиските од семејството, преставници на локалната самоуправа, од името на генерал-штабот на АРМ, генерал Киро Галазовски, првиот началник на генерал штаб на АРМ - генерал Митре Арсовски,Здружението на ветерани од Тиквешијата од војната 2001 година, преставници на Здружение на Борци - Кавадарци, мировна невладина организација РЕКОМ, здружение на армиски ветерани претставувано од генерал Илија Николовски и други граѓани.
Говор одржал генерал Митре Арсовски, кој го опишал тие немирни деведесети години во кој македонските војници биле жртви на безумнната југословенска војна. Забележал дека наместо за својата Македонија тие гинеле за нечиии други интереси, а политичарите биле тие кои ги диктирале условите во тоа матно време.
1.1 Во негова чест
Артистот и близок пријател на семејството Тодоровски, Александар Малинков ја прочитал песната „За навек – за оној кој го нема“ од книгата „Мојот блуз” на неговиот брат Марјан Тодоровски, кој ова поетско издание го посветил токму на својот брат, Петре Тодоровски.
2 Поврзано
* Распад на СФРЈ
* Сашо Гешовски
* Мишко Митрев
Смртна казна во Бутан

Смртната казна во Бутан била укината на 20 март 2004 година и е забранета според Уставот од 2008 година. Забраната се појавува меѓу голем број основни права загарантирани со Уставот; додека некои фундаментални права - како што се гласањето, сопственоста на земјиштето и еднаквите плати - се однесуваат само на граѓаните на Бутан, забраната за смртна казна важи за сите луѓе во кралството.
1 Историја
Според реформите на Ца Јиг од првиот крал на Бутан, Угиен Вангчук, смртната казна била казна за убијците кои побегнале од местото на настанот и за оние кои фалсификувале владини документи. Според Законот за национална безбедност од 1992 година, смртната казна била одредена за оние кои се виновни за „предавнички дела“ или за отворени дела „со намера да му дадат помош и утеха на непријателот со цел намерно и доброволно да ја предадат“ кралската влада.
На 5 април 1964 година, премиерот Џигме Палден Дорџи бил убиен во спор меѓу конкурентските политички групи. Самиот вујко на кралот и шеф на армијата на Кралството Бутан, Намгјал Бахадур, бил меѓу погубените за нивната улога во обидот за државен удар.
2 Поврзано
* Човекови права во Бутан
* Религија и смртна казна
* Судскиот систем на Бутан
* Устав на Бутан
Едноатомски јон

Едноатомски јон (или прост јон) — јон кој се состои од точно еден атом. Доколку тој содржи повеќе од еден атом, дури и од истиот елемент, тој се нарекува повеќеатомски јон. На пример, калциум карбонатот се состои од едноатомскиот катјон Ca<sup>2+</sup> и повеќеатомскиот анјон ; пентазениумот и азидот се исто така повеќеатомски.
1 Поврзано
* Повеќеатомски јон
Смртна казна во Македонија

Смртната казна во Македонија е забранета од нејзиниот Устав.
Членот 10 од Уставот на Македонија од 1991 година (изменет во 2001 година) вели:: „Човековото право на живот е неотповикливо. Смртната казна нема да се изрекува по ниту еден основ во Република Македонија."
1 Егзекуции од 1959 година
Извор:
Погубено лице, Пол, Датум на пресуда, Датум на извршување, Место на извршување, Дело, Метод
Исмаил Таири, Машки, Скопје, убиство, стрелачки вод
Миљаим Чаили, Машки, Скопје, двојно убиство
Маље Зеќири , Машки, убиство на дете
Црква „Св. Димитриј“ - Жван

Свети Димитриј — меѓу народот позната како „латинска црква“, се наоѓа во близина на селото Жван, покрај патот Битола – Кичево. Црквата е посветена на Свети Димитрија.
1 Историја
Црквата е изградена и живописана 1624 година. Архитектонски претставува еднокорабна засводена градба со мали димензии. Внатрешноста крие траги од живопис работен од непознат, но особено талентиран зограф кој умеел да ги обликува формите, при тоа обојувајќи ги со успешни комбинации од неколку основни бои.
2 Поврзано
* Црква „Св. Петка“ - Жван
* Крушевско-демирхисарско архијерејско намесништво
* Сопотничка парохија
* Жван
3 Галерија
Смртна казна во Босна и Херцеговина

Смртната казна во Босна и Херцеговина е забранета. Била укината ''де факто'' за сите злосторства во ноември 1998 година во Федерацијата Босна и Херцеговина (последната егзекуција се сметала дека била извршена таму во 1977 година за убиство -- во тоа време Социјалистичка Република Босна и Херцеговина сè уште била една од конститутивните републики на Југославија) и на во Република Српска. Сепак, дури на смртната казна била целосно избришана од Уставот на Република Српска. Дотогаш, таа била одобрна според член 11 од Уставот на Република Српска.
Босна и Херцеговина е членка на аболиционистичките меѓународни инструменти, вклучувајќи го Протоколот на Советот на Европа и .
1 Егзекуции од 1959 година
Извор:
Погубено лице, Пол, Датум на, Датум на, Место на извршување, Дело, Метод
Мијо Радош, Машки, Добој, Воени злосторства, Стрелачки вод
Иван Томиќ, Машки, Тузла
Самид Истиќ, Машки, Брчко, Убиство на полицаец
Суљо Хрниќ, Машки, Травник, Двојно убиство
Милојко Аризановиќ, Машки, Сараево, Двојно убиство
Ѓуро Хорват, Машки, Сараево, Тероризам
Мирко Власновиќ, Машки
Вејсил Кешкиќ, Машки
Драгомир Бајчета, Машки, август 1973, Сараево, Убиство
Вишња Павловиќ, Женски
Душан Продиќ, Машки, Добој, Убиство
2 Наводи
Помазание

Помазание (грчки χρισμα [''chrisma'' — хризма] — „миропомазание“, χρησις [''chrisis'' — хрисис] — „користи, употреби“) — древен обред за време на кој се мачкало свето масло на главата на новиот крал или првосвештеник.
Израелските цареви и првосвештениците примале помазание со масло во знак на нова служба, по што се здобивале со звањето помазаник (1 S 10,1; Lv 8,12). Помазанието првично било исклучива повластица на еврејските свештеници. Самоил ја проширил употребата на масло на еврејските владетели со помазанијата на Саул и Давид. Од Мојсеј до пророкот Самоил, светото масло го користело исклучиво свештенството за да добие „откровение од Бога“. Било строго забрането слободно да се прави и користи бидејќи „тоа е свето и ќе го сметате за свето“. За прекршување на забраната следувала најстрогата казна: „Кој ќе направи такво масло или со него некого помаза, тој човек ќе биде истребен од својот народ“. (Излез 30:33)
Помазаник (|מָשִׁיחַ [''māšîaḥ‎'' — машиах], грч. χριστός [''christós'' — христос) е лице помазано со свето масло. Во поширока смисла, тоа е оној кого Бог го избрал за одредена мисија (Лк 4,18). Во оваа смисла, името се користело (по исклучок) дури и за странец како што е персискиот крал Кир (Is 45.1). Раните христијани, за разлика од другите Евреи, го сметале Исус за помазаник, па оттука и името христос, односно месија / машиах.
1 Помазание во христијанството
Во христијанството, помазанието е една од светите тајни. Се смета за тајна на примањето на даровите на Светиот Дух, преку премачкување со свето масло. Во православното христијанство, помазанието се врши веднаш по крштевањето. „Помазанието е над крштевањето“. Бидејќи сме наречени христијани заради помазувањето (грчки [ — chrism]), а не поради крштевањето (грчки [ — баптизам]).
Детален извештај за христијанското помазание дава Кирил Ерусалимски, кој објаснува дека маслото „симболично се нанесува на челото и на другите сетилни органи“ и дека „особено треба да се помазаат ушите, ноздрите и градите“. Кирил смета дека само откако ќе бидат помазани (христос), верните навистина стануваат христијани.
Кај православните, помазанието се нарекува миропомазание (грчки [ — miron hrisma]) според една од состојките миро, а кај католиците света потврда (|confirmatio) затоа што го потврдува станувањето на иницијантот христијанин.
2 Прва појава на помазание
Помазанието за прв пат се појавило кај Евреите кога пророкот Самуило го помазал првиот еврејски цар Саул, истурајќи му бокал масло на главата.
3 Поврзано
* Свети тајни
* Свето масло
* Месија
Карел Прагер

Карел Прагер ( година во Кромержиж – година во Прага) бил чешки архитект. Тој бил еден од најистакнатите архитекти на модернистичка и бруталистичка архитектура во Чехословачка во втората половина на 20 век. Неговите дела се зградата на Федералното собрание на врвот на плоштадот Вацлав, значајното продолжение на Националниот театар („Нова сцена“) и некои згради на банката Комерчни во Прага. Неговите витрински структури се извонредни по нивната смела надворешност и впечатливи внатрешни простори кои комбинираат природна светлина со софистицирана употреба на природни материјали како дрво и мермер.
1 Поврзано
* Карел Тајге
Џон Банкрофт (архитект)

Џон Банкрофт ( – година) бил британски архитект познат по неговите бруталистички дизајни за Советот на Големиот Лондон (СГЛ).
Тој се приклучил на одделот за архитекти на СГЛ во 1957 година и го водел проектот за изградба на училиштето Пимлико од 1964 до 1970 година. Зградата била урната во 2010 година од страна на Градскиот совет на Вестминстер.
Банкрофт го објаснил дизајнот на училиштето во едно интервју во 2008 година: „Сакав учениците да се чувствуваат како дел од заедница... Затоа го поделив местото нагоре во форма на стаклен екран за да се добијат погледи од нивото на кое сте кон другите делови на училиштето. Исто така, сакав да се уверам дека можете одвреме-навреме да погледнете надвор за да знаете каде сте во големата околна заедница што е Пимлико и зградите што го опкружуваат“.
Неговите други училишни дизајни биле женското училиште „Елфрида Ратбоун“ во Камден и Колеџот за обука на наставници Филипа Фосет во Стритам.
Банкрофт бил цврст бранител на непопуларните бруталистички обележја на СГЛ. Иако тој не го дизајнирал, тој тврдел дека блокот на Каунти Хол, празен 20 години, требало да биде наведен како ран пример за архитектура на канцеларии со отворен план и се изразил „прилично ужаснат“ со уривањето на училиштето Пимлико. Банкрофт посветил голем дел од својата кариера на конзервација на згради и бил активен член на Друштвото на дваесеттиот век, Викторијанското друштво и поддржувач на добротворната организација Докомомо.
Ленг Оу

Ленг Оу е камбоџански климатски активист. Тој станал активист против илегалната сеча во шумите во Камбоџа и е најпознат по тоа што тајно ги снимал активностите на нелегална сеча во Камбоџа.
1 Ран живот
Ленг Оу е роден во провинцијата Такео во семејство на сиромашни земјоделци, а поголемиот дел од своето детство го поминал за време на режимот на Црвените Кмери додека неговото семејство мигрирало меѓу шумите и преживеале скромно. Раниот дел од својот живот го поминал криејќи се во џунглите на Камбоџа, само го започнал своето образование откако неговото семејство се преселило во Пном Пен во 1980 година. Работел за своето образование и заработил стипендија за правен факултет; со ова се приклучил на многу организации за човекови права и ја започнал својата кариера како активист.
2 Кариера
Ленг Оу ги основал Задачните сили за човекови права во Камбоџа, организација за борба против уништувањето на шумите во Камбоџа. Во текот на 2000-те и 2010-те, Ленг бил прикриен во често опасни ситуации фотографирајќи и снимајќи докази за нелегална сеча, што довело до една голема компанија за сеча на дрва да е откриена. Често користејќи маски во својата работа, Ленг помогнал да се откријат илјадници кримиланства и да се конфискува дрва и опрема за сеча. Ленг бил апсен неколку пати со други активисти во неговата работа.
3 Награди
Ленг бил награден со Голдманова еколошката награда во 2016 година за неговата улога во октривање на корупцијата и илегалната сеча во Камбоџа.
Михаило Јанковиќ

Михаило Јанковиќ бил југословенски архитект кој дизајнирал неколку важни структури во Србија додека била дел од Југославија.
Тој го дизајнирал „Стадионот ЈНА“ - сега познат како Стадион на Партизан (1951), зградата на СИВ (1961) и Музејот на 25 мај. Неговиот најважен проект бил облакодерот ЦК (1961) сега познат како бизнис центар Ушче.
Михаило Јанковиќ починал во 1976 година.
Алиша Казанига

Алиша Казанига (1928–1968) била аргентинска модернистичка архитектка. Најпозната е по нејзината работа во дизајнирањето на Националната библиотека на Аргентинската Република.
Алиша Казанига била родена во Буенос Аирес на 9 јули 1928 година. Таа студирала на Националниот универзитет во Буенос Аирес каде што студирала заедно со Франциско Булрих и Едуардо Поледо и Хорасио Балиеро.
Казанига, заедно со Булрих, Поледо, Балиеро и други ја основале Организацијата за модерна архитектура (|Organización de Arquitectura Moderna) во 1948 година. Групата практикувала рационализам, воспоставувајќи контакти со членовите на Баухаус.
Во 1962 година, дизајнот на Казанига заедно со Франциско Булрих и Клориндо Теста бил избран за новата зграда на Националната библиотека на Аргентинската Република.
Алиша Казанига починала на 28 февруари 1968 година во Буенос Аирес.
Светилиште за птици на грашок Choolannur

Засолништето за птици на грашок Choolannur е засолниште за птици лоцирано во селото Чуланур во областа Палаккад во државата Керала, јужна Индија. Местото каде што се наоѓа светилиштето е локално познато како Mayiladumpara, што буквално значи „карпа каде што танцуваат пауни“. , тоа е единственото светилиште за папуници во Керала.
1 Историја
Според владиниот налог со број G.O.(P) 24/2007/F&WLD, ''Choolannur Pea Fowl Sanctuary'' е основан на 15 мај 2007 година.
2 Опис
Засолништето за птици Чуланур се наоѓа во селото Чуланур во областа Палаккад во Керала. Светилиштето е локално познато како Мајиладумпара, што буквално значи „карпа каде што танцуваат пауни“. Ова засолниште за птици е под јурисдикција на Одделот за шуми Печи и е основано во спомен на познатиот индиски орнитолог и писател Индукудан.
Светилиштето на пауните зафаќа површина од 5 квадратни километри(1.9 квадратни милји). Овде, освен паун, може да се видат и стотици други видови птици. , тоа е единственото светилиште за папуници во Керала.
3 Општество и култура
Кога судијата на Високиот суд во Раџастан, Махеш Чандра Шарма ја даде многу контроверзната забелешка дека пауните не се парат и дека женските пауни зачнуваат од солзите на машките пауни, бројот на посетители на светилиштето за пауни се зголеми.
Моторџии

Моторџии (|The Bikeriders) — игран филм во режија на Џеф Николс. Во филмот играат Џоди Комер, Остин Батлер, Том Харди и Мајкл Шенон.
Филмот бил премиерно прикажан на 50-тиот кинофестивал Телурајд на 31 август 2023 г., а премиерата во САД била на 21 јуни 2024 г. Издавањето на филмот било одложено за една година поради штрајкот на SAG-AFTRA во 2023 г. и промената на распределителот. Во Македонија, премиерата била на 20 јануари истата година.
1 Содржина
Дејството се одвива во 1960-тите на Средниот Запад каде се појавува измислен мотоциклистички клуб. Во текот на едно десетлетие, клубот се преобразува од собиралиште за месни аутсајдери во злобна банда што го загрозува исклучителниот начин на живот на изворната група.
2 Улоги
Глумец, Улога
Остин Батлер, Бени
Џоди Комер, Кети
Том Харди, Џони
Мајкл Шенон, Зипко
Мајк Фајст, Дени Лајон
Норман Ридус, Фани Сони
Бојд Холбрук, Кал
Гзира

Гзира (|Il-Gżira) е град во Централниот регион на Малта. Се наоѓа помеѓу Мсида и Слима, а исто така се граничи и со Та Шбиш. Има население од 11,699 заклучно со јануари 2019. Зборот ''Gżira'' значи „остров“ на малтешки, а градот е наречен по ближниот остров Маноел, кој се наоѓа источно од Гзира, помеѓу полуостровот Слима и Валета.
Лусија Абело

Лусија Абело е чилеанска библиотекарка и ботаничарка. Таа е задолжена за истражување, документирање и ширење на родната флора во нејзиниот регион и во нејзината земја, како и нејзините традиционални употреби преку фотографија и библиографски публикации. Таа исто била задолжена за промовирање на читањето од народната библиотека со почит на пристапот кон животната средина.
1 Библиотеки и животна средина
Лусија Абело е координатор на системот на регионалната јавна библиотека во Лос Риос. Пред оваа позиција, таа била директорка на општинската јавна библиотека Донихуе и библиотеката за земјоделско училиште во Сан Висенте.
Абело е пионер на уникантна улога во библиотеките која ги комбинира зачувувањето на животната средина, проучувањето и истражувањето. Како директорка на библиотеката во Општинската јавна библиотека во Донихуе, таа создала партнерства и едукативни програми помеѓу библиотеката и . Таа имала неколку интервјуа и нејзината работа е призната од Регионалниот центар на УНЕСКО за промоција на книги во Латинска Америка и Карибите. Во 2012 година таа била избрана за извонреден библиотекар на годината, највисоката чест што ја доделува Чилеанската национална библиотечна асоцијација.
2 Награди
* Награда за заслуги. Угледна општина Донихуе за нејзината извонредна професионална работа (1995).
* Ресурсен центар за учење на средното училиште Клаудио Арау Леон де Дониху: За нејзината постојана поддршка на учениците во нивната работа како библиотекар (2003).
* Стипендија за стажирање во Фондацијата Герман Санчез Руиперез, Саламанка, Шпанија доделена од Фондот за книги на Националниот совет за култура и уметност (2004).
* Награда за извонредна библиотекар од Здружението на библиотекари од Чиле, 2012 година* Угледната општина Донихуе во знак на благодарност за нејзината 20-годишна работа во образованието на комуната (2014).
* Здружение на библиотекари од Перу. Вклучување како почесен член (2014).* Награда ФИЛСА 2022 година за промовирање на читање.
Ана Расмусен

Ана Расмусен е експерт за климатски промени од Самоа. Таа била главен преговорач за Алијанса на малите островски држави во Конференцијата на Обединетите нации за климатски промени во 2023 година.
1 Живот
Расмусен била родена во Самоа, земја составена од шест мали острови во Тихи океанот. Студирала и дипломирала по географија во Јужнотихискиот Универзитет, и стекнала постдипломски квалификации за климатски промени.
Во 2009 година, таа првпат се вклучила во претставувањето на нејзината земја во преговорите за климатски промени и во Конференцијата на Обединетите нации за климатски промени во 2012 година во Доха, таа била дел од организацијата на состаноците. На конференцијата во 2018 таа започнала да ги води преговорите за финансирање на борбата против климатски промени, Зелениот климатски фонд и Глобалниот еколошки фонд за Алијансата на мали островски држави. Во конференцијата во 2022 година, таа била потпретседател организирајќи го изборот на службеници на регионалните групи за процесот на преговори за климата.
На конференцијата во 2023 година таа била главен преговарач за Алијансата на мали островски држави.
Вања Дркушиќ

Вања Дркушиќ (роден на година, во Ново Место) — словенечки фудбалер, играч од одбраната на Зенит Санкт Петербург и на словенечката репрезентација.
1 Клупска кариера
Кариерата ја започнал во екипите на Крка и Кршко во својата родна Словенија, пред во декември 2015 година да му се приклучи на холандскиот Херенфен, иако имал понуди и од Марибор, Динамо Загреб и Аталанта. Сепак, и покрај тоа што ги минал младинските селекции и стигнал до првиот тим на Херенфен, во август 2019 година, тој го напуштил клубот без да направи ниту еден настап за него, и потпишал за италијанскиот третолигаш Ренде. Пред втората половина на сезоната 2019–2020, Дркушиќ се вратил во Словенија каде потпишал за екипата на Браво. На 23 февруари 2020 година, тој дебитирал за Браво во победата од 2–1 против Табор Сежана. На 11 јули 2020 година, Дркушиќ го постигнал својот прв гол за Браво за време на ремито 1–1 со Домжале.
На 24 јануари 2022 година, потпишал за членот на Руската Премиер лига, Сочи, за трансфер сума од 100.000 евра. Дебитирал со клубот во руското првенство, во победата со 1-0 на гости над Ростов на 7 март 2022. На 27 август 2022 година, тој го продолжил договорот со Сочи до 2025 година. Својот прв гол за клубот го постигнал на 1 април 2023, во победата со 2-0 на гостувањето кај Динамо Москва. Пред почетокот на сезоната 2023-2024, Дркушиќ бил назначен за капитен на Сочи по заминувањето од клубот на Сослан Џанаев.
2 Репрезентативна кариера
Дркушиќ играл за младинските репрезентации на Словенија под 17, под 18, под 19 и под 21 година.
Своето деби за сениорската репрезентација го направил на 26 март 2023 година, во победата со 0-2 против , влегувајќи како замена за повредениот Јака Бијол во 36-тата минута.
Во јуни 2024 година, бил повикан во составот на Словенија од селекторот Матјаж Кек за Европското првенство 2024 во Германија. Таму ги одиграл сите три натпревари на својата земја во групната фаза, која словенците ја минале со три нерешени резултати. Дркушиќ играл и во осминафиналето против во кое Словенија загубила по изведување пенали.
3 Статистика
3.1 Клупска статистика
''Статистиката е ажурирана на 2 јули 2024.''
Сезона, Клуб, Првенство, Национален куп, Континентален куп, Останати купови, Вкупно
Лига, Наст, Гол, Лига, Наст, Гол, Лига, Наст, Гол, Лига, Наст, Гол, Наст, Гол
2019-јан. 2020, Ренде, Ц, 0, 0, КИ+КИ-Ц, 0+1, 0, -, -, -, -, 1, 0
јан.-јун. 2020, Браво, 1.СНЛ, 15, 1, КС, -, -, -, -, -, -, 15, 1
2020-2021, 1.СНЛ, 35, 1, КС, 1, 0, -, -, -, -, 36, 1
2021-јан. 2022, 1.СНЛ, 19, 2, КС, 2, 0, -, -, -, -, 21, 2
Вкупно Браво 69 4 3 0 - - - - 72 4
јан.-јун. 2022, Сочи, ПЛ, 11, 0, КР, 0, 0, ЛК, -, -, -, -, 11, 0
2022-2023, ПЛ, 26, 1, КР, 5, 1, -, -, -, -, -, 31, 2
2023-2024, ПЛ, 23, 2, КР, 1, 0, -, -, -, -, -, 24, 2
Вкупно Сочи 60 3 6 1 - - - - 66 4
Вкупно во кариерата 129 7 10 1 - - - - 139 8
Вера Мачонинова

Вера Мачонинова (родена на 27 септември 1928 година) — чешка бруталистичка архитектка која завршила голем број проекти со нејзиниот сопруг Владимир Мачонин.
1 Образование
Вера Ветровска е родена во 1928 година во Страконице, Првата Чехословачка Република. Ветровска студирала на Архитектонскиот факултет на Чешкиот технички универзитет во Прага. На универзитетот го запознала Владимир Махонин, со кого се омажила во 1948 година. Во 1952 година, Мачонинова ги завршила студиите и дипломирала.
2 Галерија
Блажо Наумчев

Блажо Наумчев ( во — во ) — жртва во германското бомбардирање на градот Штип во Втората светска војна.
1 Животопис
По занимање бил земјоделец. Непосредно пред почнувањето на Втората светска војна бил мобилизиран во редовите на старата југословенска војска и бил стациониран во касарната во Штип. Загинал при бомбардирањето на германските авиони во почетокот на април 1941 година во близината на Штип.
Смртна казна во Бурунди

Смртна казна во Бурунди била укината на 24 април 2009 година. Бурунди не е држава членка на Вториот факултативен протокол кон МПГПП. Последната законска егзекуција во Бурунди се извршила во 1997 година.
Меѓутоа, во Бурунди вообичаени се вонсудските погубувања. На 18 февруари 2016 година, тогашниот министер за одбрана Емануел Нтахомвукие изјавил дека смртната казна треба да биде вратена во Бурунди, иако тоа сè уште не се случило.
Никола Николов

Д-р Никола Николов ( во — во ) — македонско-српски лекар, односно дерматовенеролог.
1 Животопис
Основно образование завршил во Кавадарци во 1944 година, а по војната, тој бил еден од првата генерација на ученици во гимназијата во Кавадарци во која наставата била изведувана на мајчин македонски јазик. Во 1948 година, тој се запишал на Медицинскиот факултет во Скопје на кој дипломирал на 30 април 1955 година. По завршување на студиите, тох се вработил во Клиниката за кожно-венерични болести во Скопје, а специјализирал дерматовенерологија. Специјализацијата ја завршил во 1958 година, а на Клиниката останал до 1960 година. На почетокот на 1961 година, тој се вработил во Воената болница во Ниш, како специјалист дерматовенеролог. На ова работно место останал до пензионирањето во 1994 година. Починал во Ниш.
Блажо Пенев

Блажо Пенев ( во — во ) — македонски партизан, учесник во Народноослободителната војска на Македонија.
1 Животопис
Тој не бил женет, а по занимање бил кувар и работел во рудникот Дудица на планината Кожув. За време на нападот на рудникот Дудица од борците на батаљонот „Страшо Пинџур”, меѓу рударите кои им се предале и се приклучиле на единиците народноослободителната војска бил и Блажо Пенев. Присуствувал на формирањето на Втората македонска ударна бригада во селото Фуштани и се борел во нејзиниот состав.Загинал во борбите со германскиот фашистички окупатор на планината Бигла, на 28 април 1944 годива.
Железен оксид

Железни оксиди — хемиски соединенија сочинети од железо и кислород. Разликуваме неколку железни оксиди. Честопати тие се нестехиометриски. Оксихидроксидите се сродна класа на соединенија, од кои најпозната е ’рѓата.
Железните оксиди и хидроксиди се широто распространети во природата и играат важна улога во мноштво геолошки и биолошки процеси. Се користат како железни руди, пигменти, катализатори и термит, а присутни се и во хемоглобинот. Тие се евтини и долготрајни пигменти во боите и премазите. Ваквите бои се жолта, портокалова, црвена, кафеава и црна боја со земјеста нијанса. Кога се користат во прехранбени бои носат Е-број E172.
1 Стехимоетрии
Железните оксиди се состојат од железа Fe(II), Fe(III) или обете. Заземаат октоедарска или тетраедарска геометрија. Само неколку оксиди се значајни на земјината површинна, меѓу кои виститот, магнетитот и хематитот.
* Оксиди на Fe<sup>II</sup>** FeO: железо(II) оксид, вистит
* Мешани оксиди на Fe<sup>II</sup> и Fe<sup>III</sup>** Fe<sub>3</sub>O<sub>4</sub>: железо(II,III) оксид, магнетит
** Fe<sub>4</sub>O<sub>5</sub>** Fe<sub>5</sub>O<sub>6</sub>** Fe<sub>5</sub>O<sub>7</sub>** Fe<sub>25</sub>O<sub>32</sub>**Fe<sub>13</sub>O<sub>19</sub>* Оксиди на Fe<sup>III</sup>** Fe<sub>2</sub>O<sub>3</sub>: железо(III) оксид
*** α-Fe<sub>2</sub>O<sub>3</sub>: алфа-фаза, хематит
*** β-Fe<sub>2</sub>O<sub>3</sub>: бета-фаза
*** γ-Fe<sub>2</sub>O<sub>3</sub>: гама-фаза, магхемит
*** ε-Fe<sub>2</sub>O<sub>3</sub>: епсилон-фаза
2 Топлинско ширење
+, Жел. оксид, CTE (× 10<sup>−6</sup> °C<sup>−1</sup>)
Fe<sub>2</sub>O<sub>3</sub>, 14,9
Fe<sub>3</sub>O<sub>4</sub>, >9,2
FeO, 12,1
3 Оксихидроксиди
* гетит (α-FeOOH),
* акаганеит (β-FeOOH),
* лепидокрокит (γ-FeOOH),
* фероксихит (δ-FeOOH),
* ферихидрит (Fe<sub>5</sub>HO<sub>8</sub> · 4 H<sub>2</sub>O прибл., или 5 Fe<sub>2</sub>O<sub>3</sub> · 9 H<sub>2</sub>O, подобро пресрочен како FeOOH · 0,4 H<sub>2</sub>O)
* FeOOH со пиритна структура под висок притисок. Штом ќе започне дехидрацијата, оваа фаза може да образува FeO<sub>2</sub>H<sub>''x''</sub> (0 < ''x'' < 1).* зелена ’рѓа (FeFeOH<sub>3''x'' + ''y'' − ''z''</sub> (A<sup>−</sup>)<sub>''z''</sub> каде A<sup>−</sup> is Cl<sup>−</sup> или 0,5 )
4 Реакции
Во високите печки и сродните погони железните оксиди се претвораат во метал. Типични редуктивни агенси се разните облици на јаглерод. Претставителната реакција почнува со темен оксид::
4.1 Во природата
Железото е складирано во многу организми во облик на феритин, железест оксид сместен во растворувачка белковинска обвивка.
Некои видови бактерии како ''Shewanella oneidensis'', ''Geobacter sulfurreducens'' и ''Geobacter metallireducens'' се служат со железни оксиди како завршни елетронски акцептори.
5 Примена
Речиси сите железни руди се оксиди, па така овие материјали се важни претходници на железниот метал и неговите бројни легури.
Железните оксиди се важни пигменти на различни бои (црна, црвена, жолта). Нивните предности се во тоа што се евтини, силно обоени и нетоксични.
Магнетитот е составница на магнетните ленти за снимање.
6 Поврзано
* Кислородна катастрофа
* Лимонит
* ’Рѓеста боја
Петранка Мишевска

Д-р Петранка Мишевска ( во — ) — македонски лекар и професор на Медицинскиот факултет во Скопје.
1 Животопис
Таа е од семејството Еленови од Ваташа. Нејзините дедовци по мајка Петре и Диме Еленови се загинати во Тиквешкото востание од 1913 година. Вујковците на нејзиниот татко Благој, Јанко, Емануел, Стефан, Методија и Лазар Бакалови биле познати интелектуалци, трговци и занаетчии од ова село.
Завршила Медицински факултет во Скопје во 1974 година, како најдобар студент на генерацијата за што добила и посебна награда од Универзитетот. По дипломирањето, таа се вработила во Универзитетската клиника за гастроентерохепатологија при Медицинскиот факултет во Скопје, каде завршила специјализација по интерна медицина. Во 1989 година, ги завршила последипломските студии, докторирала и била избрана во наставни звања: асистент, доцент и професор на Медицинскиот факултет во Скопје. Нејзината докторска дисертација била од областа на интравенозната исхрана кај тешките болни.
1.1 Објавени трудови
Д-р Митевска е автор на првиот учебник на македонски јазик за венозна исхрана (''Парентерална исхрана''. 1994). Исто така таа е автор на поглавија во учебниците: „''Современа дијагностика и терапија во медицината''“ (2000) и „''Клинички испитувања во интерната медицина интерна пропедевтика''“ (2004).
Блажо Паракеов

Блажо Паракеов ( во — во ) — македонски партизан, учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
На девет годишна возраст останал без родители и бил посинет во село Ваташа. Во сиромашно земјоделско семејство. Како дете другарувал со Страшо Пинџур, Димката Ангелов, Ангел Ралев, Васил Хаџијорданов и други, што влијаело во неговата револуционерна определба. Во 1938 година вршел агитација за Здружената опозиција за кандидатот д-р Илија Чулев на парламентарните избори. Работел како шивач.
По капитулацијата на Југославија по директива на МК на КП за Кавадарци активно се вклучил во собирањето на оружје и муниција, а помагал и во сместувањето на борците од велешкиот партизански одред „Димитар Влахов”. Во почетокот на 1943 бил кооптиран во новиот состав на МК за Ваташа. Бил многу активен во подготовките за исфрлање на партизански одред и организирал младинци од своето село за партизани. Во 1944 година бил испратен во Дреновска општина каде работел како инструктор по партиска линија. Кон крајот на 1944 година бил избран за член на Срескиот комитет.
1.1 По ослободувањето
По ослободувањето работел на неколку значајни функции во општинскиот комитет во Кавадарци, а бил директор на ''ЗОИЛ Македонија''. Во 1948 година бил претседател на НОО за општина Кавадарци. Починал во Кавадарци во 1984 година.
Софија Миросављевиќ

Д-р Софија Пијадева Миросављевиќ ( во — ) — македонски лекар.
1 Животопис
Основно образование до четврто одделение завршила во своето родно село, а гимназија до осми клас во „Добри Даскалов” во Кавадарци. Во 1948 година се запишала на Медицинскиот факултет во Скопје, на кој дипломирала во 1956 година. Нејзиното прво вработување е во Здравствениот дом на Бит Пазар во Скопје, каде работела во наредните три години.
Се омажила и се вработила во Здравствениот дом „Савски венец“ во Белград. Специјализирала по општа медицина. Се пензионирала во 1989 година со 35 години работен стаж како лекар. Нејзиниот син денес е професор на Медицинскиот факултет во Белград, а нејзината ќерка исто така е лекар.
Андо Поп Ангелов

Андо Поп Ангелов ( во — па патот кон Ваташа) — македонски свештеник.
1 Животопис
Бил роден во свештеничко семејство во кое и неговиот татко и дедо биле ваташки свештеници. Завршил основно образование во Ваташа кај учителот Андон Грков. На 15 годишна возраст почнал да пее во селската црква со познатите ваташки црковни певци. Неговиот татко не сакал да биде свештеник и го пратил да го изучува шивачкиот занает. Во 1867 година станал свештеник во ваташката црква Успение на Пресвета Богородица. Во бракот со Софија Ашкова имал четири сина и една ќерка. Поради неговите слободоумни идеи бил извесно време отстранет од службата и на два пати бил испратен на заточение. Долги години поп Андо бил претседател на Црковно-училишната општина во Кавадарци.
На 23 август 1902 година поп Андо бил на служба во селото Манастирец, кое било негова енорија. По службата на пат за Ваташа бил пречекан од страна на луѓе од т.н. "Тајните турски комитети", од кои бил убиен. На неговиот погреб присуствувале повеќе од 40 свештеници од Тиквешката каза, како и целото население од Ваташа и Кавадарци.
Овини Хаким

Овини Хаким (роден 13 април 1986 година, Уганда) е граѓански едукатор и активист за заштита на животната средина во Уганда. Тој возел околу 650 километри од Уганда до Најроби, Кенија за да направи свест за безбедни градски велосипедски патеки на патната мрежа на Уганда во 2023 година и потоа присуствал на самитот за климатски промени во Африка 2023 година во Најроби, Кенија. Во 2019 година, Овини пешачел до Адис Абеба, Етиопија за два месеци покривајќи растојание од 2.421 километри за да ја популаризира агендата на Африка за 2063 година. Тој е и соработник на Мандела Вашингтон 2021 година.
1 Ран живот
Во раните 1980-ти години, тој израснал во кампови за внатрешно раселени лица во северна Уганда. Во 2014 година, тој изгубил пријател по име Акена во пукањето во Кампала. Овини и Акена заедно биле во факултетот Лајиби во областа Гулу.
Овини студирал во Меѓународниот универзитет во Кампала и дипломирал по јавна администрација.
2 Активизам
Тој е едукатор во заедница кој ги потикнува младите да ги испитаат предизвиците во заедницата и да бараат да спречат проблеми и насилство со главна цел да се развијат безбедни и инклузивни заедници за наредните генерации.
Жорж-Пјер Дибоа

Жорж-Пјер Дибоа (, – , ) – швајцарски архитект познат по своите индустриски градби и бруталистичка архитектура. Заедно со Јакоб Ешенмозер имале архитектонско биро од 1941 до 1953 година.
1 Животопис
Откако студирал на ЕТХ Цирих под Вилијам Дункел и Ото Р. Салвисберг, каде што дипломирал во 1936 година, тој потоа бил на студиско патување во Грција и Турција од 1936 до 1937 година. Потоа работел во канцеларијата на Ле Корбизје до 1940 година. По враќањето во Швајцарија, работел за Салвисберг. По ненадејната смрт на Салвисберг на крајот на 1940 година, Дибоа ги здружил силите со Јакоб Ешенмозер, кого го запознал таму, и основале сопствено биро. Дибоа направил проект за вила во близина на Лозана заедно со долгогодишна канцеларија од западна Швајцарија. Дибоа и Ешенмозер ги добиле своите први големи проекти од братот на Дибоа, Албер, кој тогаш бил генерален директор во Саурер машинско претпријатие, кое станало еден од најголемите работодавци во Источна Швајцарија во 1950-тите. Меѓу другите проекти, Дибоа ја проектирал нивната деловна зграда, работилницата за поправка на автомобили и кафетеријата.
Во доцните 1950-ти, Дибоа и Ешенмозер изградиле станбена единица (Unité d'Habitation) за Саурер во стилот на Ле Корбизје, и една деценија подоцна, изградиле уште две единици во Цирих-Афолтерн.
Дубоа изградил и фабрика за преработка на овошје во Тургау. Во 1960-тите, тие додадоа повеќе индустриски згради, вклучувајќи ја и фабриката за часовници Портескап (Portescap), експонирана бетонска зграда во бруталистички стил, и објекти за пиварницата Кардинал во Фрајбург.
2 Избрани дела
*''Вила'', Прили 1941 година (со Переле и Стале, Лозана)
*''Вила Таубер-Бовери'', Баден, 1958
*''Кардинал Пивара'', Фрајбург 1962-65
*''Вила Доминик фон Стренг'', Хицлиген, Мауензе, 1963–64
*''Фабричка зграда Портескап'', Ла Шо-де-Фон 1963
*''Реновирање на замокот'', Мауензе 1960
*''Вила Венгер'', Сен Реми-ла-Рам 1970
*''Унтерафолтерн II станбен блок'', Афолтерн (Цирих) 1 970 * Канцелариска зграда, Саурер АГ, Арбон 1942–43
* Погон за преработка на овошје, Унипектин, Ешенц 1944–45
* Кантина, Саурер АГ, Арбон 1945
* Центар за греење, Саурер АГ, Арбон 1945
* Работилница за поправка, Саурер АГ, Арбон 1946–47
* Вила Келер, Куснахт 1952
* Станбена зграда, Саурер АГ, Арбон 1959–60
Перо Пењушков

Д-р Перо Пењушков ( во ) — македонски доктор, исто така и интерпретатор на изворни и староградски песни, тамбураш во оркестарот на МРТВ. Тој е член на ансамблот на народни инструменти и песни „Стефче Стојковски”.
1 Животопис
Потекнува од старо ваташко семејство, кое во Ваташа со години наназад се занимавале со земјоделие, а од занаетчиство со фурнаџискиот и воденичарскиот занает. Основно образование завршил во Ваташа, а средно медицинско училиште во Битола. Завршил Медицински факултет во Скопје, како и специјализација по интерна медицина исто така во Скопје. На Медицинскиот факултет во Скопје следел доедукации од областа на ултразвукот и спирометрија. Во 2007 година основал ординација по општа медицина ''„Медика Пењушкови”'' во Ваташа, а во 2011 година основал специјалистичка ординација по интерна медицина ''„Медика Пењушкови Медика”''.
Тој е голем љубител на народниот фолклор од рано детство. Тој е успешен интерпретатор на изворни и староградски песни и тамбураш во оркестарот на МРТВ. Член е на ансамблот на народни инструменти и песни, „Стефче Стојковски”, со кој пропатувал низ многу континенти и земји како културен амбасадор. Освен што свири и пее, тој пишува и поезија и самиот изработува народни инструменти. Тој заедно со Стефче Стојковски се го направиле изборот на песните на цедето ''„Од кладенецот на Македонија“'' , водејќи сметка да биде опфатена цела етничка Македонија. Член е и на ''Ваташката чалгија'', со која настапил на Првиот фестивал во историјата на чалгиската традиција во Ваташа, Македонија.
Д-р Перо Пењушков во Кавадарци ја донел манжетната од кошулата на македонскиот национален борец Боро Ангелов, благодарение на неговото познанство со неговата ќерка Д-р Олга Ангеловска, која живее и работи во Пула.
Добитник е на наградата „7 септември”, во 2023 година за придонес во културата.
Тој е организатор на фестивалот за "Чалгиска музика" кој се одржува од 2023 година, во Моклиште, Ваташа каде настапува и тој со Ваташка Чалгија.
Закана (филм)

Закана (|The Happening) — научнофантастичен трилер со елементи на ужасите, режиран од М. Најт Шјамалан, објавен во 2008 г.
1 Содржина
Основната грижа на филаделфискиот гимназиски професор Елиот Мур (Марк Волберг) е да најде начин да избега од таинствена и смртоносна појава. И покрај тоа што се соочуваат со брачни проблеми со неговата сопруга Алма (Зои Дешанел), тие одлучуваат да патуваат со пријателот на Елиот, професорот по математика Џулијан (Џон Легвизамо) и неговата осумгодишна ќерка Џес (Ешлин Санчес). Нивното патување ги води низ селските предели на Пенсилванија со надеж дека ќе ги избегнат застрашувачките и надмоќни напади. Сепак, тие наскоро сфаќаат дека безбедноста бега од секого и на секое место.
2 Улоги
Глумец, Улога
Марк Волберг, Елиот Мур
Зои Дешанел, Алма Мур
Џон Легвизамо, Џулијан
Бети Бакли, госпоѓа Џонс
Ешлин Санчес, Џес
Спенсер Бреслин, Џош
Роберт Бејли Помладиот, Џаред
Џереми Стронг, редов Остер
М. Најт Шјамалан, Џои
Наца Пинџурова

Наца Пинџурова ( во — во ) — деец на Македонската Револуционерна Организација, мајка на македонскиот револуционер Димитар Пинџур и баба на народниот херој Страшо Пинџур.
1 Животопис
Кај населението од Ваташа и Кавадарци позната како баба Наца. Нејзиниот сопруг Арсо бил непоколеблив борец против турското ропство. Наца Пинџурова била една од првите жени членови на МРО. Нивната куќа која се наоѓала на сретсело претставувала сигурен конак на многубројните револуционерни чети, а и самата честопати била ангажирана во вршење на курирски работи.
Во 1905 година откако нејзиниот син Димитар се вклучил во комитската чета на војводата Добри Даскалов, Наца била затворена заедно со нејзината ќерка Таска. По силните измачувања кои биле кобни за нејзината ќерка Таска, баба Наца не пролеала ниту солза, а сето тоа го прокоментирала со зборовите: ''„Борбата бара многу жртви”''. По задушувањето на Тиквешкото востание, баба Наца била уапсена од страна на српските власти и била подложена на големи измачувања со цел да открие каде се наоѓа нејзиниот син Димитар. Таа на тоа одговорила: ''„Зарем и прилега на на мајка да си го предаде својот син”''.
По смртта на синот Димитар кој загинал во Првата светска војна во октомври 1915 година кај Криволак, баба Наца била единствената што се грижела за својот внук Страшо. Мајчински се трудела на Страшо да му овозможи солидно да се образува, лишувајќи се притоа и од најнеопходното. Еден од најсреќните моменти во нејзиниот живот е кога во декември 1940 година нејзиниот внук Страшо, дипломирал на Правниот факултет во Белград. Целиот нејзин живот бил исполнет во страв и исчекување. По смртта на нејзиниот сопруг Арсо, ќерката Таска и синот Димитар, на 4 јануари 1943 година нејзиното срце издржало уште една болка, кога разбрала за смртта на внукот Страшо. Починала во 1954 година.
2 Во нејзина чест
Една улица во Кавадарци е именувана со нејзиното име. Куќата на Пиџурови станала музеј во 1958 година, а во 1976 година е целосно обновена и за време на Денот на ослободувањето на градот Кавадарци (7 септември), свечено е пуштена во употреба како меморијален спомен-музеј, во која е сместена и историска поставка за животот и делото на Страшо Пинџур.
Пане Поп Коцев

Пане Поп Коцев ( во — ) — деец на ТМОРО и учесник во Тиквешкото востание.
1 Животопис
Основно образование завршил во Ваташа, а нижа гимназија во Кавадарци. Немајќи средства за да го продолжи образованието се вработил како учител во село Прждево во учебната 1898/99 година. Пане Поп Коцев веднаш по доаѓањето во Прждево се ангажирал во организирање на населението од ова село кон идеите на ТМОРО. Тој е еден од иницијаторите за формирање на револуционерен комитет во с.Прждево од четворица членови. Во 1900 година бил уапсен по обвинение дека илегално купувал оружје за потребите на организацијата од ова село, по што бил сурово измачуван и осуден на 8 месеци затвор. Набргу бил ослободен со изјава на неговиот адвокат дека бил малолетен и заведен. Од 1901 до 1905 година Пане Поп Коцев го продолжува своето образование на Солунската машка гимназија, каде што членувал во револуционерниот кружок на гимназијата. Во летото 1905 година по борбата кај селото Ресава, бил уапсен заедно со уште десетмина ваташани. Во втората половина на 1905 година се вклучил во четата на војводата Пешо Самарџиев и учествувал во поголем број акции против турските воени и полициски сили во Тиквешијата. Во август 1905 година учествувал во борбата кај месноста ''Трника'', близу селото Мрежичко во која му биле нанесени сериозни загуби на турскиот аскер. Во 1913 година учествувал во Тиквешкото востание и бил член на Главниот штаб на востанието.
Ќерката на Пане Поп Коцев е сопруга на првоборецот Мито Хаџивасилев Јасмин, а негов син е новинарот Велко Поп Коцев. Семејството на Поп Коцеви е познато по тоа што ја чувале пушката на Мустафа Кемал Ататрук, која им ја предала фамилијата Ајзовски од селото Дабниште.
Бранко Героски

Бранко Героски (р. во ) — македонски новинар и уредник на Плусинфо.
1 Кариера
Героски ја започнува својата кариера како новинар во Македонската радио-телевизија, а потоа ја продолжува во А1 Телевизија. Во 1996 година, е еден од основачите на весникот "Дневник", каде останува до 2004 година, кога преминува во "Време". Во 2006 година е основач на весникот "Шпиц", каде во 2011 година, е распуштен. Тој одреден период има работено за списанието Фокус. Во 2011 година е основач на порталот "Плусинфо", каде е и главен и одговорен уредник на истиот. Од 2013 до 2019 година, е главен и одговорен уредник на дневниот весник "Слободен печат". Тој често пишува и негови колумни за порталите "Плусинфо", Платформа.мк и Неделникот "Република".
Велко Поп Коцев

Велко Поп Коцев ( во — во ) — македонски партизан, учесник во НОВ на Македонија и познат новинар.
1 Животопис
Завршил земјоделски факултет, меѓутоа никогаш не работел како агроном. Во НОВ и револуцијата 1941-1945 година учествувал од самиот нејзин почеток. Присуствувал на формирањето и положил партизанска заклетва на 28 септември 1941 година во Раштани, меѓутоа од непознати причини одредот не се активирал.
Тој бил припадник на првата генерација на македонски новинари. Во весникот Нова Македонија бил од самиот негов почеток, односно од 1944 година. На 9 март 1945, бил дел од екипата која ја пуштила во работа првата Разгласна станица во Кавадарци, чија цел била да го информира населението од Кавадарци за сите позначајни настани во земјата и во светот. Програмата ја подготвувале Александар Грков, Илија Каровски и Лазар Грозданов. Вестите ги подготвувале Васил Анастасов, Велко Поп Коцев и Киро Мукаетов, а со техниката раководелe Диме Мустеников-Перодршковиќ и Тодор Мурџев. Бил долгогодишен уредник на надворешно-политичката рубрика, а бил и коментатор од Танзанија во 1984 година. Во меѓувреме бил главен уредник на неделникот „Народна кооперација” во 1984 година. Бил дописник на ТАНЈУГ (1962-1964) и директор за информации во Градското собрание во Скопје. Тој известувал за многу важни настани кои се случувале кај нас и во светот.
Татко на Велко бил револуционерот Пане Поп Коцев. Неговата сестра била сопруга на првоборецот Мито Хаџивасилев Јасмин. Семејството на Поп Коцеви е познато по тоа што ја чувале пушката на Мустафа Кемал Ататрук, која им ја предала фамилијата Ајзовски од селото Дабниште.
Починал во Скопје во 1998 година.