procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Сецубун

Сецубун е ден на почеток на пролетта во Јапонија. Името буквално значи „сезонска на поделба", но обично терминот се однесува на пролетниот Сецубун, наречен ''Ришун,'' кој се слави секоја година на 3 февруари во рамките на Пролетниот фестивал (''„хару мацури"''). Сецубун се сметал и за поран дочек на Месечевата Нова година, па бил придружен со посебен ритуал на прочистување, за да се отерало сето зло од претходната година и да се отераат злите духови кои со себе носат болест во подготовка за годината која следи. Овој посебен ритуал се нарекува ''мамемаки'' („расипување на грав"). Сецубун води потекло од кинескиот обичај кој е воведен во Јапонија во 8 век.
Сува камена градина

Сува камена градина (枯山水, каресансуи, „сув пејзаж“) — најзначаен јапонски градинарски стил карактеристичен за епохата камакура (鎌倉時代, камакура дзидаи, 1185–1333) под влијание на зен-будизмот и може да се најде во зен-храмовите за медитација. Првата зен-градина во Јапонија ја подигнал кинески свештеник во 1251 година во Камакура, а станале популарни благодарејќи на будистичкиот свештеник Мусо Сосеки (夢窓疎石, 1275-1351) кој ги градел во петте главни манастири во Кјото.
Касуга-доро

Касуга-доро (春日灯籠) се традиционални јапонски камени светилки (лантерни). Името го добиле по шинтоистичкото светилиште Касуга-таиша (春日大社) во Нара основано во 768 година во кое се наоѓаат голем број на лантерни кои водат до храмот. Ова светилка се состои од 20 делови од кои секој има назив и симболика.
* Кидан (基壇, подиум, платформа).
* Кисо (基礎, основа или темел) термин за било која субструктура која ја носи тежината на надградбата. Горниот дел е каерибана.
* Сао (竿, столб, шипка) врска помеѓу средната и долната основа. Горе, во средината и долу е прстен – фуши.
* Чуудаи (中台) средна основа на светилката на која почива држачот на пламенот и куполата. Обично е четворо- шесто- или осмострана и се менуваала низ историјата заедно со долната основа до Муромаќи епохата, од кога е речиси иста. Долниот дел од средната основа (莲弁, ренбен) е во форма на обрнат лотос.
* Хибукуро (火袋) издлабена округла, квадратна, шестаголна или осумаголна камена кутија во која горилникот е со јаглен фитил. Отвори за светлост не се ограничени на основните геометриски форми, а покриени се со хартија на дрвена рамка со што се добива мека, пригушена светлина. Имаат три дела; камику (горе), накаку (средниот дел со отвори за светлина) и шимоку (долу). Отворите за светлина ако се кружни се нарекуваат енсоу, а ако се квадратни - хигучи
* Каса (笠, чадор) квадратни или шестаголни (поретко осумаголни или округли), чадорестиот дел над горилникот изделен е на сегменти со ленти (кударимуне) кои се завршуваат со спирално завиени украси (варабите).
* Хоују (宝珠, свет драг камен) светиња на будизмот, лоптаст или капкаст дел. Се верува дека има моќ да го протерува злото, д ја прочисти корупцијата, и да ги исполни желбите. Го сочинуваат три дела (од горе надолу): каен, какикуби и укебана.
Суикинкуцу

Суикинкуцу (水琴窟, водена кoто пештера) — градинарски украс и музичка направа во јапонските градини најчесто во чајните градини каде звукот релаксира за време на ритуалното миењее на раце и уста со што се постигнува прочистување пред церемонијата на пиење на чај.
Се состои од наопаку поставен закопан сад со отвор на врвот. Водата капе низ отворот во малиот базен на дното на садот, создавајќи пријатни растурени звуци кои одзвонуваат во внатрешноста на садот слично на звоно или јапонска цитра кото. Обично се закопуваат под „морето” традиционални камени базени цукубаи или чозубачи. Од понов датум се, се претпоставува дека првите се појавиле во XVIII век (Едо периодот) како вид на дренажа.
Ирезуми

Ирезуми (入れ墨, 入墨, 紋身, 刺花, 剳青, 黥 или 刺青) е јапонски вид на тетовирање т.е. трајно вметнување на мастило во кожата со рачно прободување без користење на електрични направи. Самиот збор ''ирезуми'' може да се пише на повеќе начини при што секоја има малку поинакво значење. Еден од најчестите начини на пишување на зборот ''ирезуми'' е (入れ墨) или (入墨) што во буквален превод значи ''вметнување на мастило''. Доколку се напише со идеограмите (紋身 - исто така читано како ''буншин'') се истакнува повеќе самата декорација на телото; доколку значењето на идеограмот (剳青) повеќе е езотерично и претставува ''задржување'' на сино-зелената боја.
= Литература ==* Andrews, Joshua. ''The Art of Tattooing''. howtotattoo.net, 2008.
**
Кинкаку-џи

Кинкаку-џи (јапонски: 金閣寺, ''Храм на златниот павилјон'') или Златен павилјон е зен-будистички манастир на планината ''Хокузан'', во Кјото, Јапонија. Го опкружува рибникот ''Кјоко-чи'' (鏡湖池), како и градината ''Кајјушики тејен'' (回遊式庭園) кој се смета за најдобар пример на стилистиката на Муромачи периодот.
1 Галерија
Оруч Рејс

Оруч Рејс ( |عروج ريس ; |Aruj ; 1474 &#x2013; 1518) бил Османслиски морнар, кој станал бег на Алжир, беглербег на Западен Медитеран и адмирал на Османлиското Царство, постариот брат на познатиот Хајредин Барбароса, се родил на островот Мидили (денешен Лезбос) и загинал во борба против Шпанците кај Тлемсен во Османлиски Алжир
Станал познат како Баба Оруч откако транспортирал голем број на Морискоси, муслимани и еврејски бегалци од Шпанија до Северна Африка; во Европа го нарекувале Барбароса (што значи Црвенобрадест на Италијански)
Бунраку театар

Театарот бунраку 文楽, исто така познат како ''Нингјо Јорури'' (јапонски јазик 人形浄瑠璃), се јавува на почетокот на XVII век за да постепено достигне степен на уметничкото совршенство и зрелост во текот на XVIII век.
Бунраку е еден од трите главни форми на уметност во Јапонија кои и денес опстојуваат. Други се Кабуки театарот и Хаику поезијата. Овие три форми Јапонците ги развиле во текот на Едо периодот (1600—1868 година), кога нивната земја била свет за себе, виртуелно изолирана од страна на другите народи.
1 Поврзано
* Кабуки театар
Љубен Најденов

Љубен Најденов (роден на година во - починал на година во ) — македонски архитект.
1 Животопис
Љубен Најденов дипломирал на Архитектонскиот отсек на Техничкиот факултет во Скопје во 1954 година. Магистрирал на Универзитетот во Беркли, САД во 1965 година. Бил редовен професор на Архитектонскиот отсек. Освен со педагошка и публицистичка дејност се занимавал и со архитектонско проектирање. Учествувал на повеќе анонимни архитектонски конкурси. Неговиот опус е богат и разновиден, а најзначајни се: хотелот „Ривиера“ во Охрид (1959); Стоковната куќа во Охрид (1961); Домот на културата во Делчево (1971); хотелот „Дрим“ во Струга (1970); Клиниката за кардиологија во Скопје (1978). Објавил повеќе трудови што ја третираат проблематиката од областа на училишните објекти.
Ферус Мустафов

Ферус Мустафов ( во - година во ) — македонски кларинетист и саксофонист.
1 Животопис
Мустафов е роден во Штип во муслиманскко ромско семејство на музичари и е син на Илми Јашаров. Неговата професионална кариера започнала на седумнаесетгодишна возраст, додека студирал виолина и кларинет во локална музичка академија. За тоа време, тој бил поканет да оди на турнеја со бенд предводен од Тома Чрчев, а успехот на турнејата го натерало да се откаже од академското учење за да стане работен музичар.
По една година воена служба, за време на која тој ја воспоставил својата репутација играјќи на вечерни танци, тој се преселил во Сараево, Босна и Херцеговина, каде ја презел водечката улога во експлозијата на популарноста на народната музика што се случила таму во тоа време. Подоцна станал директор за музичко програмирање на ромски јазик за Радио Телевизија Скопје и се здобил со меѓународна публика преку изданијата на албумите на светските музички записи како што се ''Глобус Стил'' и ''Тропски''. Настапувал во голем број земји во светот и снимил десетина албуми, главно со инструментални композиции.
2 Влијание
Мустафов е главен лик во расказот „Аферата Џон Колтрејн“ на македонскиот писател Иван Шопов од 2018 година.
Буканири

Буканите биле еден вид гусари или слободни морнари карактеристични за Карипското Море во текот на XVII и XVIII век. Првпат биле воспоставени на северната Хиспаниола уште во 1625 година, нивниот најславен ден бил од Санацијата во 1660 година до околу 1688 година, за време кога владите не биле доволно силни и не се обидувалд постојано да ги задушат.
1 Наводи
Зозе Мургоски

Зозе Мургоски (роден на година во село Модрич) — македонски професор на Филолошкиот факултет „Блаже Конески“ во Скопје.
1 Животопис
Зозе Мургоски основно, и средно образование завршил во Скопје, а потоа се запишал на Филолошкиот факултет во Скопје кој го завршил во 1976 година. Магистрирал на темата „''Пасивне конструкције у енглеском и македонском језику''“ на Филолошкиот факултет во Белград во 1984 година, а докторирал на темата „''Начини на искажување идност во англискиот и македонскиот јазик''“ на Филолошкиот факултет во Скопје во 1991 година. Работел како стажант на Филолошкиот факултет во Скопје (1981), помлад асистент (1982–1984), асистент по современ англиски јазик (1984–1991), доцент (1991–2001), вонреден (1996–2001) и редовен професор (2001).
На Катедрата за преведување и Катедрата за англиски јазик предавал Контрастивна анализа на англискиот и македонскиот јазик и Терминологија, а на постдипломските студии предава Техника на научната работа и Општа лингвистика и лексикографија. Неговиот научен интерес е свртен кон лексикографијата, контрастивната граматика, терминологијата и локализацијата на софтверот на македонски јазик.
2 Библиографија
* Македонско-англиски разговорник, Скопје, 1991;
* Македонско-англиски речник, Велес, 1992;
* Англиско-македонски речник, Скопје, 1993;
* Англиско-македонски речник на идиоми, Скопје, 1993;
* Англиско-македонски и македонско-англиски речник, Скопје, 1995;
* Граматика на англискиот јазик, Скопје, 1995;
* Речник на компјутерски термини, Скопје, 1996;
* Деловен англиски, Скопје, 1996;
* Македонско-англиски речник на идиоми, Скопје, 1996;
* Граматика на англискиот јазик, Вежби, Скопје, 1997;
* Англиско-македонски и македонско-англиски деловен речник, Скопје, 1997;
* Англиско-македонски и македонско-англиски речник со граматика, Скопје, 1997;
* Голем англиско-македонски речник, Скопје, 2001;
* Голем македонско-англиски речник, Скопје, 2003;
* Македонско-англиски-албански правен речник, Скопје, 2003 (со соавтори);
* Речник на македонскиот јазик, Скопје, 2005;
* Локализација и превод на македонски јазик на програмите на Мајкрософт Офис 2007 и Виндоус Виста, Скопје, 2008;
* Англиско-македонски и македонско-англиски деловен и правен речник, Скопје, 2008;
* Лексикон на странски зборови, Скопје, 2009;
* Речник на македонскиот јазик. Второ проширено и преработено издание, Скопје, 2009;
* Локализација и превод на македонски јазик на програмата Мајкрософт Офис Сервер ЛИП12, Скопје, 2009;
* Толковен речник на современиот македонски јазик, второ проширено и преработено издание, Скопје, 2011.
Александар Наумовски

Александар Наумовски (роден на година во - починал на година во ) — македонски физиолог, редовен професор на Медицинскиот факултет во Скопје.
1 Животопис
Наумовски медицина завршил во Скопје и се вработил на Институтот за физиологија, каде што работел до крајот на животот. Неговиот научен интерес е физиологијата на крвната коагулација. Бил шеф на Катедрата по физиологија (1982–1984). Соавтор е на практикум по физиологија.
Укијо-е

Укијо-е (浮世絵 - во буквален превод е ''слика на плутачкиот свет'') спаѓа во вид на јапонски дрвопис и слика на која се насликани глумци од кабуки театарот, убави жени, сумо рвачи, различни сцени од народни раскажувачи и легенди, самурајски борби, сцени од патовања, пејзажи и еротски сцени. Терминот укијо потекнува од будизмот и се однесува на минливата природа на човековиот живот. Со тоа се истакнува дека не треба да се врзуваме за сопствените страсти, туку да го прифатиме природниот тек на животот.
Ханами

е јапонски традиционален обичај на набљудувања и уживање во убавината на цвеќето. Тоа е најчесто цвеќе на јапонската цреша ''сакура'' или пак јапонските кајсии ''уме''. Сакура расцутува прво на островот Кјушу кон (крајот на март), понатаму простирајќи се кон Хоншу, за да кон крајот на мај ги разубави и краевите на Хокаидо. На Окинава сакура се расцутува дури на почетокот на февруари. Бидејќи периодот кога црешата цути е краток (1-2 недели), се врши прогнозирање на цутењето кое го известува заводот за временска прогноза. Во модерната Јапонија, ''ханами'' често се одигрува во вид на собирања на познаници под дрвото на црешата, со песна, пиење на традиционалниот јапонски пијалак ''саке'', храна и слатки. На многу места, како Уено паркот, се закачуваат и хартиени светилки заради ноќните собири под крошните, познати како ''јозакура'' (夜桜).
Хакама

е предмет за облекување сличен на панталони кој традиционално се носи во Јапонија.
По потекло се од Кина каде ги носеле на царскиот двор во текот на династијата Суеј и Танг но Јапонците ги прифатиле и почнале да ги носат од 6 век од новата ера. Хакама се врзува околу половината, а нејзините ногавици се долги до глеженот. Се носи преку основното кимоно.
Далибор Брозовиќ

Далибор Брозовиќ (, - , ) – хрватски лингвист, славист, кроатист, член на ХАЗУ, а од 1986 член и на МАНУ надвор од работниот состав.
1 Животопис
Неговата библиографија брои над илјада позиции, меѓу кои и книги. Во центарот на неговиот интерес е фонолошката проблематика на словенските јазици на стандардно и на дијалектно ниво и социолингвистичката одлика и статусот на словенските стандардни јазици. Во неговите трудови видно место зазема македонската проблематика. Во статијата ''Das Grundgesetz der makedonischen Prosodie („Wiener slavistisches Jahrbuch“, 21, 1975) '' прв пат ја формулира денеска општоприфатената теза дека во македонската прозодија треба да се бројат мори, а не само слогови. Автор е и на статијата „Македонски језик“ во Хрватската енциклопедија.
Симеон Наумоски

Симеон Наумоски (роден во година во ) — македонски технолог и стопанственик.
1 Животопис
Симеон Наумоски дипломирал на Технолошко-металуршкиот факултет во Скопје во 1964 година. Работел во повеќе фабрики, а бил и професор во средно училиште. Во 1974 година станал генерален директор на фабриката „Витаминка“ во Прилеп, која под негово водство од мала, неразвиена и задолжена работилница за црвен пипер прераснала во модерен капацитет на прехранбената индустрија на Македонија, присутна низ светот. Бил пратеник во Собранието на РМ во 2 мандата, член на делегацијата на Македонија и функционер во Собранието на СФРЈ.
Радослав Наумовски

Радослав Наумовски (роден на година во Наколец, Ресенско) — македонски невропсихијатар, редовен професор на Медицинскиот факултет во Скопје.
1 Животопис
Тој дипломирал на Медицинскиот факултет во 1963 година, каде што и специјализирал (1969) и докторирал (1979). Долгогодишен шеф на Одделот за неврофизиологија, ја вовел електромиографијата како дијагностички метод и е познат епилептолог. Претседател на лигата против епилепсија во РМ и главен уредник на сп. „''Епилепсија''“. Автор на повеќе од сто научно-стручни трудови и две монографии.
Алјоша Недев

Алјоша Недев (роден на година во ) — македонски каратист.
1 Животопис
Алјоша Недев дипломирал на Факултетот за физичка култура во 2006 година во Скопје. Репрезентативец на традиционално карате (од 1992). Повеќепатен државен шампион на Македонија и учесник на балкански, европски и светски првенства; освојувач на 2 сребрени и 1 бронзен медал на европски првенства и 1 сребрен и 1 бронзен медал на светски првенства за сениори. Избран меѓу најдобрите 8 каратисти на светот (2005).
Лотуко митологија

Лотуко се нилотска етничка група кои себеси се нарекуваат Отухо и традиционално се населени во Источна Екваторија држава на Јужен Судан. Нивното население брои помеѓу 500.000 до 700.000. Тие зборуваат на јазикот отухо.
1 Социјален контекст
Отухо на север се граничат со Пари, на запад со Бари, на југ со Ачоли и Мади и на исток со Дидида и Боја. Во нивниот регион е планината Имотонг, највисоката планина во Јужен Судан со надморска височина од 10.453 стапки над нивото на морето. Поделен е на 5 главни подрегиони: Имамонг, Долината, Донготоло, Лопит и Големите рамнини. Тие чуваат големи стада говеда, овци и кози и ова го надополнуваат со земјоделство, лов и риболов. Вклучени се и во земјоделството а нивните главни култури се сорго, сусам и пченка во рамнините, слатки компири и тутун на ридовите.
Земјиштето не е во сопственост на ниту еден човек, туку на заедницата. На планините, откако ќе се пронајде местото, групата одлучува за границите на бавчата на секоја личност
Мурле извршиле напади на Отохо, Лопит и други племиња во околината, киднапирајќи ги нивните деца.
2 Религија
Лотуко нема традиции со надворешно потекло. Нивниот оригинален дом, според традицијата, бил Илиу во близина на јужниот крај на планините Лопит. Недостатокот на вода ги донел Лотуко кон Иматари и во близина на Логурун, каде со нив владеел поглавицата наречен Нгаламитико. Кога Нагаламитико остарел, луѓето посакале него да го замени син му Логурак. Логурак ги замолил да почекаат додека да умре, но тие одбиле настојувајќи да се повлече - бунт од помладата генерација. Затоа, тој го испратил „своето куче“ со порака до поглавицата на Акара, повикувајќи го да го уништи Иматари. Акара дошле со огромна војска веднаш по неговата смрт, го уништиле Иматари и направиле масакр меѓу луѓето Лотука. Преживеаните побегнале во различни насоки и се населиле повеќе или помалку на местата што сега ги зафаќаат помеѓу планините Лопит и Донгононо, Торит, источниот брег Екваторија. Историјата на Лотука е онаа на внатрешно војување меѓу нејзините различни кланови.
Нивната примарна религија е етничка религија заснована на природата и предците што се обожаваат, длабоко вкоренети во нивниот етнички идентитет; претворањето во друга религија во основа е еднакво на културната асимилација.
2.1 Ајок
Главниот бог на Отухо се нарекува Ајок; тој генерално се смета за љубезен и добронамерен, но може да се налути. Во Отухо митологијата, тој еднаш одговорил на молитвата на жената за воскресение на нејзиниот син. Нејзиниот сопруг се налутил и повторно го убил детето. Ајок се налутил од неговите постапки и се заколнал никогаш повеќе да не воскресне ниту еден Отухо, и на тој начин, се вели дека смртта станала постојана.
3 Духовност и верувања
Магионичарите Ибвони или Нијвони се наоѓаат во секое село и се однесуваат како обични луѓе.
Ханива

Ханива (埴輪), се фигури направени од теракота најчесто користени во текот на ритуалот за погребување; при што биле положувани заедно со покојникот. Биле создадени во текот на Кофун периодот (од III до VI век н.е.) од јапонската историја, кои ги карактеризира појавата на висока аристократска класа, засилена со војска. Коњицата била опремена со железни оклопи, носела мечеви и другу ладно оружје.
Илај Богс

Илај Богс (делувал околу средината на 19. век) бил пират од Соединетите Држави, еден од последните активни пирати од океанот што дејствувале на брегот на Кина во текот на 1850-тите. Со седиште во близина на Хонгконг, Богс постојано извршувал пљачки во појдовните клипер-бродови кои носеле многу важен товар од опиум во текот на целата деценија. Тој е особено познат по својата суровост, бидејќи во еден забележан инцидент имал го телото на заробен кинески трговец, исечено на мали парчиња и ги доставил на брегот во мали кофи како предупредување за мешањето во неговите криминални активности. Во 1857 година, по насилна и крвава опсада, Богс бил принуден да плива на брегот откако неговата џунка била уништена од соперничките пирати. Меѓутоа, откако ги држел своите киднапери со нож, Богс конечно бил приведен и затворен во затвор во Хонгконг три години, на крајот му било судено за убиство пред депортацијата во Соединетите Држави.
1 Дополнителна литература
* Мичел, Дејвид (1976) ''Pirates, an Illustrated History''. Њујорк: Dial Press
Џејмс Вајсман

Џејмс Вајсман – американски археолог, универзитетски професор, надворешен член на МАНУ (од 2003).
1 Животопис
Вајсман дипломирал на Универзитетот во Мисури во 1957 година, а потоа завршил класични студии во Американската школа во Атина (1959-1960). Магистрирал во1960 и докторирал во 1966 година на Универзитетот во Чикаго. Неговите професионални интереси биле насочени кон проучување на односот меѓу Римјаните и автохтоното население, трговијата и економијата во римскиот период и градовите и населените места во антиката и во доцноантичкиот период во источниот дел на Средоземјето. Предавал на универзитетите во Остин (Тексас), Колорадо, Бостон и во Американската школа за класични студии во Атина. Раководел со археолошки истражувања во Македонија (Стоби), Грција (Елис, Коринт, Никополис) и во Шпанија (Менорка). Од 1970 до 1981 година бил кораководител на археолошките ископувања во Стоби и уредник напубликацијата Студии за старините во Стоби I-III (Studies in the Antiquities of Stobi), а во 1979 година, во негова организација, на Универзитетот во Бостон е одржан симпозиум посветен на истражувањата на овој антички град. Тој бил основач и главен уредник на списанието Journal of Field Archaelogs (19741985), а покрај големиот број општествени дејности бил и потпретседател (1981‡1984) и претседател (1985-1988) на Археолошкиот институт на САД, каде што во 1993 година бил избран за почесен претседател. За надворешен член на МАНУ бил избран во 2003 година.
2 Творештво
* Studies in the Antiquities of Stobi, I-III, Beograd-Titov Veles, 1973-1981 (уредник);
* The Land of the Ancient Corinthians. Studies in Mediterranean Archaeology, 50, Goteborg, 1978;
* Landscape Archaeology in Southern Epirus, Greece, I, Hesperia Supplement, 32, Athens, 2003 (уредник).
Венцислав Недев

Венцислав Недев (роден на година во ) — македонски каратист.
1 Животопис
Венцислав Недев е роден на 18 март 1949 година во Велес. Тој започнал да тренира карате во септември 1967 година во Скопје, а негов прв учител бил Атанас Кајчевски. Во 1968 година тој го поминал првиот жолт појас. Истата година во 1968 година го основал првиот карате клуб во Македонија, Карате клубот Работнички-Скопје. Овој клуб победил на многу карате првенства и турнири низ цела поранешна Југославија и Европа. Од 1968 до 1978 година бил врвен спортист и освоил многу национални првенства во карате во Македонија и Југославија. Во 1969 и 1971 година тој добил два бронзени медали. Тој организирал неколку карате семинари во Скопје и Охрид. Тој бил и тренер на Македонската репрезентација и вице-тренер на Југословенската репрезентација.
Во тоа време 60% од членовите на југословенскиот карате тим биле негови студенти. Во 1974 година станал првиот член на југословенската репрезентација од Македонија и учествувал на две европски првенство на ЕАКФ во Лондон, Велика Британија. Во Белград 1974 година стнал Шо-Дан, а следната 1975 година Ни-Дан. Од 1974 до 1986 година учествувал на сите светски првенства на ЕАКФ и на ИАКФ како вице-тренер на југословенската екипа. Во 1979 година станал југословенски шампион. Во Белград во 1980 година станал Сан-Дан. Во 1980 година во Белград бил ко-основач на Фудокан заедно со. Истата 1980 година во Скопје тој организирал Европско првенство во карате за јуниори. Во 1981 година дипломирал на Универзитетот во Белград на Факултет за физичка култура во Белград. Во 1982 година престојувал во меѓународна судиска класа Б во Будимпешта, Унгарија. Во Загреб во 1982 година добил Јон-Дан. Во 1983 година бил судија на Светското првенство на ИАКФ во Каиро, Египет.
Во Умаг во 1987 година добил Го-Дан. Во 1989 година учествувал на закрепнувањето и воспоставувањето на состанокот на ЕАКФ во Пореч, Хрватска. Во 1990 година ја формирал Федерацијата по карате на Македонија и во 1991 година во Тревизо, Италија земјата станала членка на ЕТКФ, а во 1992 година во Монтреал, Канада членка на ИТКФ. Од 1992 година тој е Национален тренер на македонскиот карате тим кој учествува на сите настани ЕТКФ и ИТКФ. Во 1993 година за прв пат учествувал во летниот камп ИТКФ во Сан Диего, САД. Во 1995 година тој станал меѓународен судија со сертификат од ЕТКФ и ИТКФ, класа А и добил Року-Дан.
Во 1995 и 1998 година организирал две европски првенства за јуниори во Скопје. Во 1999 година организирал Балканско традиционално првенство во карате во Скопје. Во Париз во 2002 година добил Шичи-Дан. Во 2004 година бил организатор на Европското првенство во карате за сениори, јуниори и кадети во Скопје. Во 2010 година во Врасна, Грција добил Хачи-Дан.
Во 2019 година Венцислав Недев бил примен во највисокото раководно тело на ИТКФ, на Генералното собрание на ИТКФ кое се одржало во Куритиба, Бразил .
Чозубачи

Чозубачи (手水鉢) е чешма со многу едноставна конструкција, комбинација набамбус, камен и/или дрво, така да делува природно. Чозубачи потекнува од древните шинтоистички и будистички светилишта и храмови во Јапонија каде верниците ги миеле рацете и ја испирале устата пред влегување во светилиштето. Оваа било акт на прочистување на телото и душата. Чозубачи е во отворен павилјон кој се нарекува чозуја или темизуја (手水舎).
Подоцна се врзува за чајните градини и во текот на вековите добива почесно место во церемонијата на пиење на чај. Базенот чозубачи е повисок од 40 cm. Мајсторите на чајните церемонии подоцна ги преуредиле базените во тркалезна чинија во чајните градини и ги создале цукубаи, чија висина е 30 cm или помали. Многу јапонски градини денес ги имааат двете чешми кои се снабдеваат со вода низ бамбусовото стебло – какеи.
Шиши-одоши

Шиши-одоши (ししおどし, 鹿威し) е посебна форма на чешма во јапонските градини – плашило за елени и може да се комбинира со каменен базен. Многу е привлечна и привлекува внимание како со формите така и со звукот. Примарно служела на селаните да ги отераат елените и дивите свињи од посевите. Подоцна претставувале елемент на промена во градината, бидејќи шупливиот бамбус при полнењето претегнува на едната страна и ја истура водата, а од спротивната страна е камен од кој се удира правејќи звук.
Химеџи (дворец)

Дворецот Химеџи (姫路城, Химеџи-џо) ― комплекс од јапонски замоци сместени во местото Химеџи во префектурата Хуогхо а кој се состои од 83 дрвени згради. Неформално е познат како ''Хакуројо'' или ''Ширасагијо'' („Замок на белите чапји“) кој го добил поради својата бела надворешост.
Регистриран е од страна на УНЕСКО како еден од првите локалитети на Светско наследство, а во декември 1993 пет градби во рамки на замокот биле означени како Национално богатство. Заедно со замоците Мацумото и Кумамото претставува еден од ''„Трите славни замоци“'' во Јапонија, па е најпосетен меѓу нив.
1 Популарна култура
Дворецот Химеџи е чест мотив на јапонската телевизија. Замокот Едо (денешно Токио) нема цитадела, па кога на фиктивната емисија како ''Абаренбо Шогун'' и треба замен, се користи Химеџи.
Напад врз Веракрус

Нападот врз Веракрус било пљачка во 1683 година против пристаништето на Веракрус, во Поткралството Нова Шпанија (колонијално Мексико). Тој бил предводен од холандските пирати Лоренс де Граф, Николас ван Хорн и Французинот Мишел де Грамон.
1 Историја
На 17 мај 1683 година пиратите пристигнале на брегот на Веракрус со мала флота во која имало пет големи пловила, осум помали бродови и околу 1300 пирати. На чело на флотата пловеле две шпански воени бродови, претходно заробени од ван Хорн, дизајнирани да ги збунат градските населби во размислувањето дека флотата е шпанска.
Додека флотата била закотвена крај брегот, Де Граф и Јан Вилемс дошле на копното на одредено растојание од градот и чекале до рано следното утро. Додека повеќето од градската милиција спиеле, мажите ги оневозможиле утврдувањата на градот и им дозволиле на Ван Хорн и голема сила на пирати, кои марширале на копно, да влезат во градот и да ги неутрализираат останатите одбрани. Пиратите го напуштиле градот и зеле многу заложници, вклучувајќи го и управникот на градот.
На вториот ден од грабежот, на хоризонтот се појавила шпанската богатствена флота, составена од бројни воени бродови. Пиратите се повлекле со заложниците на блиската Исла де Сакрифисиос и чекале откуп. Нестрплив што исплатите не стигнале веднаш, Ван Хорн наредил погубување на десетина затвореници и им ги испратил главите на Веракрус како предупредување. Де Граф бил бесен; двајцата се расправале и потоа се бореле во двобој. Ван Хорн добил рана низ зглобот и бил вратен во неговиот брод во окови. Раната наскоро се претворила во гангрена, а Ван Хорн починал кратко потоа. Конечно, откажувајќи се од понатамошно пљачкање, пиратите заминале, поминувајќи покрај Шпанците без пречки.
2 Поврзано
* Битка кај Веракрус, една од бројните судири од 19-от век со средиште во истиот град.
Танабата

''Танабата'' (јапонски: たなばた или 七夕, во превод "вечер на седмиот"), попознат како Фестивал на ѕвездата, е јапонски фестивал кој води потекло од кинескиот Ќиши фестивал. Ја прославува средбата на божествата Орихиме и Хикобоши (претставени во вид на ѕвездите Вега и Алтаир). Според легендата, ги разделува Млечниот Пат, и дозволено им е да се видат само еднаш годишно седмиот дан во седмиот месец од месечевиот календар. Датумот Танабате варира од регион во земјата, но првите празници почнувале на 7 јули по грегорианскиот календар. Прославата се одржува на различен датум помеѓу јули и август.
Џомонска керамика

Џомонска керамика (縄文式土器) претставува збир од различни стилови на керамика застапени во текот на јапонскиот неолитски период џомон, кои траел од 14.000 година п.н.е.- 300 година п.н.е. Самиот назив ''џомон'' (縄文 - во буквален превод ''шари на јаже''), го добил името по карактеристичните шари создавани со втиснување на јаже во свежа глина која потоа би се печела на температура од 600 до 900 °C.
Бошко Ников

Бошко Ников (роден во година во ) — македонски инженер металург и стручњак за заштита на животната средина.
1 Животопис
Бошко Ников се школувал во Скопје, каде што и дипломирал на Технолошко-металуршкиот факултет во Скопје. Магистрирал на Технолошко-металуршкиот факултет во Белград (1980), а докторирал на Технолошко-металуршкиот факултет во Скопје (1995). Кратко работел на Технолошкометалуршкиот факултет во Скопје, а потоа во МХК „Злетово“ во Велес, а бил и директор на сектор.
Пиратство во Сомалија

Пиратството на брегот на Сомалија се појавува во Аденскиот Залив, каналот Гвардауи и Сомалиското Море, во територијалните води на Сомалија и во други области. Првично, тоа било закана за меѓународните риболовски бродови, проширувајќи се на меѓународниот превоз од втората фаза на Граѓанската војна во Сомалија, околу 2000 година.
По распадот на сомалиската влада и распуштањето на Сомалиската морнарица, меѓународните риболовски бродови почнале да вршат нелегален риболов во сомалиските територијални води. Овие осиромашени локални резерви на риби, и сомалиските рибарски заедници реагирале со формирање вооружени групи за да ги одвратат напаѓачите. Овие групи, користејќи мали чамци, понекогаш држеле бродови и членови на екипажот за откуп. Тоа прераснало во профитабилна трговија, со големи откупни отплати. Пиратите потоа почнале да киднапираат трговски бродови. Бидејќи регионот бил засегнат од сиромаштија и корупција на владата, имало и политичка мотивација на локално ниво да се справи со кризата. Голем број невработени сомалиски младинци почнале да го гледаат тоа како средство за поддршка и егзистенција на нивните семејства.
Меѓународните организации започнале да изразуваат загриженост за новиот бран на пиратството, поради високата цена на глобалната трговија и поттик за профитерство од страна на осигурителните компании и други. Сомалиската влада е активна во полициското работење во областа, иако некои веруваат дека сака да соработува со пиратите како бедем против другите, но и за финансиска корист. Кон крајот на 2000-тите, анти-пиратската коалиција позната како Комбинирана работна група 150, која вклучила и 33 различни нации, формирала Поморска област за поморска безбедност во Аденскиот Залив. До 2010 година, овие патроли се исплателе, со постојан пад на бројот на инциденти. До ноември 2017 година, немало поголеми бродови или заложници кои останале во заложништво. Во 2017 година биле пријавени неколку инциденти на пиратство бидејќи морнариците на азиските и европските нации почнале поактивно да ги спасуваат киднапираните бродови, вклучувајќи го и најголемиот дел од превозникот ОС 35 .
1 Наводи
Пикник кај Хенгинг Рок (филм)

„Пикник кај Хенгинг Рок“ (англиски: ''Picnic at Hanging Rock'') — австралиски филм од 1975 година, во режија на Питер Вир. Главните улоги ги играат: Рејчел Робертс, Ан-Луис Ламберт, Хелен Морз, Доминик Гард, Маргарет Нелсон, Карен Робсон, Џон Џарат и Вивиан Греј. И филмот и романот врз кој е заснован тврдат дека обработуваат вистински настан, меѓутоа дејствието е сосема измислено. Во 1977 година, филмот ја освоил наградата БАФТА за најдобра кинематографија, а филмот има освоено уште три други награди.
1 Синопсис
На 14 февруари 1900 година, ученичките од приватниот женски колеџ „Еплјард“ заминуваат на пикник во местото Хенгинг Рок, придружувани од две наставнички, а единствено ученичката Сара (ја игра Нелсон) не смее да оди на пикникот. Четири девојки заминуваат да ја разгледаат прочуената карпа, а нив ги забележува младото момче Мајкл Фицхуберт (го игра Гард). Кога пристигнуваат кај карпата, девојките легнуваат на земјата, а потоа три девојки влегуваат во една пукнатина, додека четвртата почнува да вреска и побегнува од местото. Така, тите девојки исчезнуваат, а нема трага ниту од едната наставничка (ја игра Греј), така што останатите се враќаат во колеџот. Набргу, полицијата организира потрага, но без успех, а една ученичка сведочи дека исчезнатата наставничка гола се качила на карпата. Мајкл, кој е опседнат со исчезната девојка Миранда (ја игра Ламберт) и неговиот другар Алберт (го игра Џарат) организираат сопствена потрага по неа, но без успех. Сепак, Мајкл преноќува на карпата, а утредента неговото исцрпено тело го пронаоѓаат Алберт и полицијата при што Мајкл држи во раката парче од нечиј фустан. Тогаш, Алберт се враќа назад и ја пронаоѓа ученичката Ирма (ја игра Робсон), а кога се освестува, таа не се сеќава на она што се случило. Таинствената случка брзо одекнува во јавноста и неколку родители ги отпишуваат своите деца од колеџот. Сопственичката на колеџот, г-ѓа Еплјард ја известува Сара дека ќе ја испише од колеџот и ќе ја префрли во дом за сираци, зашто ја нема платено школарината. Мајкл одлучува да замине на патување, а Алберт сонува сон дека го посетила сестра му Сара. Утредента, градинарот го пронаоѓа мртвото тело на Сара, која очигледно извршила самоубиство. На крајот од филмот, неколку години подоцна, мртвото тело на г-ѓа Еплјард било пронајдено на дното на Пикник Рок, а потрагата по исчезнатите девојки продолжила, но без никакви резултати.
Вокоу

''Вокоу'' ( Chinese ; Јапонски : ''Wakō'' ; Корејски : 왜구 ''Ваегу'' ), што буквално се преведува „јапонски пирати“ или „пирати од џуџе“, биле пирати кои вршеле рација на крајбрежјето на Кина и Кореја од 13-ти до 16-от век.''Вокоу'' потекнува од јапонски, корејски и кинески етникуми кои варирале со текот на времето и го напаѓале копното од острови во Јапонското Море и Источно Кинеското Море. Вокоу активностите во Кореја биле намалени по Договорот од Гиате во 1443 година, но продолжиле во Минг во Кина и го достигнале својот врв во текот на Џиџанг Вокоу рациите во средината на 1500-тите години, но кинеските репресии и силните падови на пирати од страна на јапонските власти'', Вокоу'' речиси исчезнуваат до 1600-тите.
Општина Орашац

:''За истоименото село, видете Орашац.''
Општина Орашац (или Општина Орашец) — поранешна општина во Североисточна Македонија. Оваа општина била создадена во 1996 година, а укината согласно Законот за територијална поделба од 2004 година на 12 април 2005 година, кога била припоена со Општина Куманово. Седиште на општината било селото Орашац.
1 Населени места
Во Општина Орашац спаѓале следниве села: Габреш, Градиште, Живиње, К’шање, Кокошиње, Колицко, Кутлибег, Кучкарево, Новосељане, Орашац, Пезово и Скачковце.
2 Население
Според последниот попис од 2002 година, општината Орашац брои 1.252 жители, од кои:
националност, број
Македонци, 1.238
Турци, 1
Срби, 13
3 Поврзано
* Општини во Македонија
* Општина Куманово
* Орашац
Општина Подареш

Општина Подареш — поранешна рурална општина во Македонија, создадена во 1996 година, а престанала да постои со законот за територијална поделба на Македонија од 2004 година, кога била припоена на Општина Радовиш. Седиште на општината било селото Подареш.
1 Населени места
Во Општина Подареш спаѓале следниве села: Злеово, Јаргулица, Подареш, Покрајчево и Смиланци.
2 Население
Според последниот попис на населението на Македонија од 2002 година, во Општина Подареш живеат 3.746 жители, од кои:
националност, број
Македонци, 3.728
Турци, 13
Срби, 4
останати, 1
3 Поврзано
* Општини во Македонија
* Општина Радовиш
* Подареш
Општина Оризари

Општина Оризари — поранешна рурална општина во Македонија, создадена во 1996 година, а престанала да постои со законот за територијална поделба на Македонија од 2004 година, кога била припоена на Општина Кочани. Центар на општината била населбата Оризари.
1 Населени места
Населени места на Општина Оризари се населбата Оризари и селата: Безиково, Вранинци, Главовица, Костин Дол, Небојани, Ново Село, Пресека, Прибачево и Речани.
2 Население
Според последниот попис од 2002 година, во Општина Оризари живееле 4.403 жители, од кои:
националност, број
Македонци, 4.395
Албанци, 1
Власи, 1
Срби, 2
останати, 4
3 Поврзано
* Општини во Македонија
* Општина Кочани
* Оризари
Јосип Видмар

Јосип Видмар (, - , ) – словенечки критичар, есеист и драматург, првоборец и политичар, член на МАНУ надвор од работниот состав (25 јули 1969) и на сите академии на науките и уметностите во Југославија.
1 Животопис
Видмар студирал филозофија и литература на повеќе европски универзитети, а дипломирал во Љубљана. Во времето на Првата светска војна бил во заробеништво во Русија. Бил долгогодишен драматург на Народно казалиште во Љубљана (1934–1942), по што преминал во илегалност. Бил еден од основачите на Освободилна фронта во својот дом (27 април 1941), член на Извршниот одбор и потоа претседател (14 јануари 1943 – 27 април 1953). Бил присутен делегат на Второто заседание на АВНОЈ, претседател на СНОС (од февруари 1944), претседател на Соборот на народите на Народното собрание на ФНРЈ (1945–1953), претседател на Президиумот на Народното собрание на Словенија и член на Президиумот на Сојузното народно собрание (до 1952). Неколку години бил редовен професор по теорија на драмата (1945–1950), а потоа директор на Институтот за литература при САНУ (1950– 1964). Бил избран за почесен доктор по книжевност на Љубљанскиот универзитет (1966), редовен член на Словенечката академија на науките и уметностите, член на МАНУ надвор од работниот состав (25 јули 1969) и на сите академии на науките и уметностите во Југославија. Преведувал од англиски, руски и француски јазик. Неговата библиографија има 784 библиографски единици.
2 Творештво
*Kulturni problemi slovenstva, Ljubljana, 1932;
*Dnevniki, Ljubljana, 1968.
Бенгалски глад (1943)

Бенгалскиот глад од 1943 година — глад во бенгалската провинција на Британска Индија (во денешен Бангладеш и источна Индија) во текот на Втората светска војна. Умреле околу 2,1 до 3 милиони луѓе, од население од 60,3 милиони, од глад, маларија и други болести влошени поради неисхранетост, раселување на населението, несанитетски услови и недостиг на здравствена заштита.
1 Настан
Гувернерот на Бенгал наредил оризот собран во 1942 година во Бенгал да биде прераспореден или уништен за да не падне во рацете на противниците. Властите конфискувале 46.000 бродови од месното население, а со тоа уништувајќи ја рибната индустрија.
Властите тогаш почнале да земаат храна од руралите средини, каде што веќе имало рестрикции за храна, за луѓето кои биле сметани за „приоритет“, претежно побогати и подобро образувани луѓе, како и тие кои што работеле во воената индустрија и во јавниот сектор.
Најавите за поплавување на обработливите површини и ставањето на резервите за храна под ризик не ја спречиле британската влада на Винстон Черчил да не постапи по овие предупредувања. Тогаш започнал гладот, наместо да се овозможи олеснување, Владата ѝ забранила на колонијата да ги користи своите сопствени финансиски резерви или бродови за да увези храна и наместо тоа продолжиле да извезуваат илјадници тони ориз за Европејците и продолжиле достапната храна од други места низ Британската Империја да биде чувана во магацини.
Мува (филм од 1986)

Мува (англиски: ''The Fly'') - американски филм од 1986 година, во режија на Дејвид Кроненберг, кој е коавтро и на сценариото. Главните улоги ги играат: Џина Дејвис, Џеф Голдблум и Џон Гец, а мала улога има и режисерот Кроненберг. Филмот освоил „Оскар“ за најдобра шминка, како и шест други филмски награди и признанија.
1 Синопсис
Вероника (ја игра Џина Дејвис) е новинарка која присуствува на една забава со намера да направи интервју со некој научник. Таа се запознава со непознатиот научник Сет Брандл (го игра Голдблум), кој ја кани во својата лабораторија каде ѝ го покажува својот пронајдок - машината за телепортација. Вероника е воодушевена од пронајдокот и подготвува репортажа за него, додека уредникот во списанието, Статис Боранс (го игра Гец), смета дека тоа е само измама. Најпрвин, Сет се спротивставува на објавувањето на неговиот пронајдок, но потоа се согласува Вероника да го снима целиот процес на истражувањето. Истовремено, Вероника и Сет започнуваат љубовна врска која предизвикува љубомора кај Статис, поранешното момче на Вероника. Еден ден, додека е отсутна Вероника, Сет се обидува да се телепортира себеси, но не забележува дека во машината влегла и една мува. По успешната телепортација, тој станува физички и сексуално посилен и ја убедува Вероника и таа да се телепортира, но таа одбива. Меѓутоа, неговиот експеримент има и негативни последици: неговото лице почнува да се менува, му паѓаат ноктите и забите, а на грбот му се појавуваат необични влакна за кои се утврдува дека се влакна на мува. По почетната еуфорија, Сет сфаќа дека со него се случува нешто страшно, а неговиот физички изглед потполно се менува и тој наликува на монструм. Испитувајќи ги причините за таа преобразба, тој дознава дека всушност неговото тело претставува генетска комбинација на мува и човек. Вероника се обидува да му помогне, но тој ја брка од својот стан. Набргу, Вероника утврдува дека останала бремена и, плашејќи се од можноста бебето да биде мутант, таа сака да изврши абортус. Но, тогаш, во ординацијата влегува Сет, кој ја грабнува и ја носи во својот дом. Таму пристигнува Статис, со намера да го убие Сет, но наместо тоа, Сет му ја уништува едната рака и нога. Потоа, тој ја принудува Вероника да се телепортираат заедно и во борбата со неа, целосно се претвора во чудовишна мува. Ранетиот Статис пука во каблите на машината и Сет се претвора во комбинација на чудовишна мува и машина. Затоа, тој ја замолува Вероника да го убие и таа пука во него, разнесувајќи го на парчиња.
Герен (Батање)

Герен — гроб од римско време. На источниот крај од селото Батање, во долот наречен Герен, кој се наоѓа под ридот Кала, во 1947 година Т. Анушев, копајќи камен, открил надгробна плоча од гранит, висока 1,40 метри, широка 0,40 метри и дебела 0,10 метри, човечки коски и обработен камен кои, според описот, личи на капак од урна. Во горниот дел на плочата има едукула во која релјефно се претставени две возрасни и една детска фигура, доста лошо зачувани, а под неа има натписно поле со врежан старогрчки натпис во пет реда. Плочата се наоѓа во куќата на Анушев.
Селски Гробишта (Аргулица)

Селски Гробишта — могила од римско време. На самиот излез од селото Аргулица, лево од патот за селото Црвулево, во гробиштата, кои се близу до училишниот двор, има могила со пречник во основата од 26 метри и височина од 3 метри. Според И. Венедиков, овде имало две могили. Во едната, прекопана од селаните во 1943/44 година, биле најдени две копја, фрагменти од стаклени лакримариуми и други предмети.
1 Поврзано
* Тупан Куле — могила од римско време
Ванчо Николовски

Ванчо Николовски (роден на година во Неготино - починал на година во ) — македонски првоборец, политичар и економист.
1 Животопис
Основно училиште завршил во родниот град Неготино, гимназија во Горни Милановац и Велес, а потоа студирал на Правниот факултет во Белград. Како учесник во НОАВМ (од 1 Ⅴ 1941) и член на КПЈ (од февруари 1943), бил уапсен и испратен во интернација во Бугарија (мај 1943 – јануари 1944). Повторно се вклучил во НОАВМ (од 29. Ⅶ 1944) како борец, секретар на МК на КПЈ во Неготино и политички комесар на Тиквешкото воено подрачје. По Ослободувањето завршил Виша политичка школа во Белград и Економски факултет во Скопје.
Во текот на својот работен век, ги извршувал следните функции:
* секретар на Општински комитет и секретар на Околиски комитет на КПМ
* директор на Партиската школа во Скопје
* претседател на општинско собрание
* потпретседател на околиско собрание
* пратеник во Републичкиот совет на Народното собрание на НРМ
* член на Републичкиот совет
* потпретседател на РО на ССМ
* главен уредник на в. „Трудбеник“
* член на Главниот одбор на ССРНМ
* секретар за индустрија и трговија на Извршниот совет на Собранието на СРМ
* претседател на Одборот за општествен план и финансии на Републичкиот совет на Собранието на СРМ
* Директор на Сојузната дирекција за материјални резерви
* пратеник во Собранието на СФРЈ
* потпретседател на Сојузниот собор.
По пензионирањето (1987) пројавил жива активност со реагирања на тековните збиднувања во македонските весници и списанија. Автор бил на неколку книги.
Тупан Куле (Аргулица)

Тупан Куле — могила од римско време. Под врвот Селце од ридот Тупанец, десно од местото на кое патиштата од селата Аргулица и Карбинци се соодинуваат со патот за селото Бурилчево, има зарамнето плато, кое на западната страна се спушта кон полето. На неговиот североисточен крај има могила, прилично добро зачувана, со пречник во основата од околу 20,5 метри, висока 2 метри. Стотина метри северно од неа, лево од споменатиот пат, има уште една могила, која е речиси целосно деформирана, така што не можат ѝ се одредат димензиите. Според кажувањето на селаните, во век овде имало зграда „Куле“, каде турските власти наплатувале патарина.
1 Поврзано
* Селски Гробишта — могила од римско време
Михајло Николовски

Михајло Николовски (роден на година во - починал на година во ) — македонски композитор. Се категоризира во четвртата генерација македонски повоени композитори.
1 Животопис
Михајло Николовски е роден на година во . Првите допири со музиката ги имал со староградските песни во домашната атмосфера, каде неговиот вујко имал семеен мандолински оркестар. Во февруари 1947 година станал еден од првите ученици на новооснованото нижо музичко училиште во Битола. Вниманието го свртил уште како ученик во Средното музичко училиште во Скопје, кога подучуван и насочуван од професорот Властимир Николовски ги направил своите први творечки чекори. Своето образование го продолжил на Музичката академија во Белград. Таму студирал и дипломирал на Наставно-теоретскиот оддел во 1960 година, а паралелно учел и композиција кај композиторот Милутин Раденковиќ.
По враќањето во Битола го иницирал основањето на Средното музичко училиште, станал негов директор и едновремено ја интензивирал и ја збогатил дејноста на аматерскиот хор „''Стив Наумов''“ раководејќи со него и придонесувајќи за радикален позитивен пресврт во неговата концертна активност. Во почетокот на 70-тите години се преселил во Скопје, каде што најнапред работел во Македонската радио-телевизија, а набргу потоа станала професор на Високата музичка школа (денес Факултет за музичка уметност), каде што останал до крајот на својот живот.
Во еден мандат бил и декан на оваа високошколска установа. Творечкото кредо на Михајло Николовски започнал да се формира уште во времето на средношколските години и се манифестира низ неколкуте камерни и хорски композиции настанати во педесеттите години во кои преовладува неороматичарскиот музички израз.
Михајло Николовски е автор на над 120 композиции од кои некои (како што е Сонатата за виолина и пијано) спаѓаат во најуспешните во својот жанр во севкупната македонска музичка литература. Автор е и на повеќе покрупни форми (Концерт за хорна, пијано и оркестар – 1978; Илинден – ораториум за тенор, бас, рецитатор, мешан хор и оркестар – 1980; Македонија – кантата за низок глас, рецитатор, мешан хор и гудачки 96 47 Македонски композитори 97 оркестар – 1984; Концерт за виолина, гудачи и удиралки – 1989), а во дел од нив (во вокално-инструменталното творештво) се инспирира од теми сврзани со македонското историско минато.
За своето творештво Михајло Николовски е добитник на голем број стручни и општествени награди и признанија.