procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Сребрено Езеро

Сребрено Езеро — вештачко езеро на десниот брег на Дунав и ја претставува неговата поранешна речна притока, која денес е затворена со двете брани. Се наоѓа во областа на Браничевскиот Округ во источна Србија, на два километри од Велико Градиште. Има просечна ширина од 300 m и просечна должина од 14 km.
1 Географија
Самото езеро е во широката мала долина на Дунав, но е опкружено со ридови на 282 метри на север (ридот Горица), на 362 метри на југ (ридот Липовача), додека целиот западен дел на долината е затворен од Великиот.рид и неговиот највисок врв (324 метри) Анатема). Сливот на реката Пек во Дунав, познат по својот обратен тек за време на високите водостои, се наоѓа јужно од езерото. Историските локалитети на средновековниот град-тврдина во Голубац и Рам се исто така во близина на езерото, како и изворот Хајдучка вода.
Во двата дела кои го поврзуваат езерото со Дунав, езерото е преградено, а потоа е и преместено во 1971 година. година, патот Велико Градиште-Затоње кој минува на копното. Други населби на езерото се Бискупље и Кисиљево.
Сребреното Езеро има неправилна форма на лак и зафаќа површина од 4 км<sup>2</sup>. Се наоѓа на надморска височина од 70 метри и е длабоко 8 метри. Водата е чиста поради недостаток на загадување и природна филтрација на водата низ многу песочни дини. Езерото е богато со риби, вклучувајќи тревен крап, крап, сом, штука, костур и други слатководни риби.
2 Економија
Езерото со децении е популарна дестинација за одмор и риболов, но неодамна привлекува туристи од цела централна Србија и покрај недостатокот на сместување. Езерото има еден хотел „Сребрено Езеро“, неколку ресторани и Т-пансиони, викенд одморалишта, најголемиот автомобилски камп во Србија.
Како резултат на зголемената популарност на езерото, неодамна се рекламира како „Српско море“, бидејќи Србија нема излез до морето. Silver Lake resort е резерват на Сребрено Езеро и е првиот туристички резерват со конгресни, спортски, туристички и рекреативни капацитети, а се простира на околу 320 хектари. Се состои од сместување, аква парк, туристички брод, ресторан и кафуле, вили и апартмански комплекс, тениски терени, марина, како и зони за забава, рекреација и здравје. Исто така, условите за спортови на вода се одлични, поради што од летото 2000 година, на Сребреното Езеро започнало одржувањето на југословенското првенство во скијање на вода.
Од 2006 година се одржува традиционалниот шаховски фестивал „Сребрено езеро“<ref> организација на локалниот шаховски клуб ВГСК. На фестивалот кој се одржал во 2017 година учествувале 256 натпреварувачи од 19 земји.
Од 2016 година познатиот кошаркар Милош Теодосиќ го организира летниот детски кошаркарски камп .
3 Поврзано
* Список на езера во Србија
4 Галерија
Воена академија 5

''Воена академија 5'' е српски филм од 2019 година и е продолжение на серијата ''Воена академија.'' Ја режирал Дејан Зечевиќ.
Филмот бил премиерно прикажан на 2 октомври 2019 година во Сава центар. Заедно со филмот, била снимена и петтата сезона на телевизиската серија, која премиерно била емитувана од 11 јануари до 14 март 2020 година на РТС и содржи десет епизоди.
1 Синопсис
Овој пат омилени херои минуваат низ нови животни предизвици, од деловни, како капетанот Данијел Стошиќ кој се обидува да и се врати на старата љубов - летање, борба за опстанок на Роксанда и Васиљевиќ, но и борба за потомство на Шаша и Клисура. Следат и авантурите на младите потпоручници кои се обидуваат да преживеат во дивината, на обука за специјална единица, кога нивните пријателства и љубовни врски доаѓаат на тестот за издржливост.
2 Улоги
+, Глумец, Улога
Бојан Периќ, капетан Даниел Стошиќ
Нина Јанковиќ, мајор Данка Обрадовиќ
Јелисавета Орашанин, Весна Роксандиќ „Роксанда“
Милош Тимотијевиќ, мајор Видое Васиљевиќ
Славен Дошло, Илија Морача „Ика“
Андреа Ржаничанин, Ангела Бањац
Ваја Дујовиќ, поручникчка Радмила Вуруна
Ангела Јовановиќ, Светлана Савиќ „Цеца“
Вучиќ Перовиќ, Богољуб Јанковиќ „Буги“
Виктор Савиќ, Здравко Бркиќ
Ѓорѓе Стојковиќ, Груја Голијанин
Миодраг Драгичевиќ, Вукашин Пашиќ „Гром“
Јован Јовановиќ, Гвозден Савиќ
Иван Михаиловиќ, Мирко Клисура
Драгана Дабовиќ, Инес Шашвари „Шаша“
Олга Одановиќ, Милијарда Клисура
Валтер фест

Валтер фест е манифестација која се одржува во Младеновац од 2018 година и има за цел да ги прикаже квалитетот, креативноста и богатата разновидност на филмската продукција во Србија во текот на годината преку избраниот репертоар на филмови од најновата продукција. Гледачите можат да ги видат и оние филмови кои веќе освоиле награди или се во конкуренција за филмски награди.
Фестивалот е од натпреварувачки карактер и според одлуката на стручното жири ќе биде награден најдобриот филм. За време на фестивалот, галеријата „Фоаје“ на Центарот за култура и туризам Младеновац организира изложба на фотографии од животот и култните остварувања на филмскиот великан Велимир Бата Живојиновиќ, бројни тркалезни маси и средби со еминентни филмски творци, креативни филмски работилници, трибини и разговори со филмски глумци и многу други содржини.
1 Фестивал по години
1.1 2018 година
Првиот Валтер фест го отворила г-ѓа Јулијана Лула Живојиновиќ, сопруга на Велимир Бата Живојиновиќ. На отворањето посетителите имаат можност да го погледнат акциониот филм „ Јужен ветер“. На проекцијата на филмот, кој е и дел од натпреварувачката програма на фестивалот. Пприсуствувале жирито и членовите на советот, како и глумците и режисерот на филмот, кои се поклонилр на присутните.
1.2 2019 година
Вториот Валтер Фест го отворил Радош Бајиќ на 24 октомври 2019 година. Наградата за животно дело и била доделена на Мира Бањац.
Датум, Време, Програма
24 октомври, 18.00, ''Кучињата умираат сами''
20.00 часот, ''Четири рози'' (претпремиера)
25 октомври, 18.00, ''Делириум тременс''
20.00, ''Ајвар''
26 октомври, 11.00, ''Фиксизи - мајстори''
21.00, ''Воена академија 5''
27 октомври, 11.00, ''Фантастика: Во потрага по златни рогови''
18.00, ''Екипа''
20.00, ''Пијавици''
Награди:* Најдобра женска улога: Наташа Нинковиќ (''Ајвар'')
* Најдобра машка улога: Тихомир Станиќ (''Делириум тременс'' )
* Најдобра режија: Никола Петровиќ (''Кучињата умираат сами'')
* Најдобар филм: Ана Марија Роси (''Ајвар'')
1.3 2020 година
Третиот Валтер фест се одржал на 3 октомври 2020 година. Наградата за животно дело била доделена на Власта Велисављевиќ.
Време, Програма
18.30, Концерт на Лена Ковачевиќ
19.30, ''Љубов и мода''
Пршутијада

Пршутијада е традиционален, гастрономски, туристички, натпреварувачки саем на сувомеснати производи, кој се одржува секоја година во јануари во селото Мачкат, помеѓу Ужице и Златибор. Оваа манифестација се одржува од 2001 година. На саемот се избираат најдобрите српски сувомеснати производи, каде централниот производ е пршута, а околу 20 производители ги претставуваат ужичкото говедскa, свинска и овча пршута, сланината, стељата и колбасита.
Технологијата за производство на ужичка пршута или златиборска пршута не е променета стотици години. Мачкат се наоѓа на идеална надморска височина за сушење на пршута, од 700 метри, измешана е средоземната и континенталната клима и на оваа подрачје се наоѓа „роза на ветровите“ (српски јазик:„ружа ветрова“).
Мирослав Богосавац

Мирослав Богосавац (роден на 14 октомври 1996 година) е професионален српски фудбалер кој игра на позицијата како лев бек. Моментално настапува за рускиот клуб Ахмат од Грозни.
1 Клупска кариера
Богосавац е роден во Сремска Митровица. Тој се приклучил на младинската академија на Партизан во 2008 година. Својот прв професионален договор со клубот го потпишал на 14 август 2013 година, заедно со Миладин Стевановиќ. И двајцата потпишале тригодишен договор. За да стекнат искуство и двајцата фудбалери биле веднаш испратени во блискиот тим Телеоптик. И двајцата биле промовирани назад во клубот на Партизан во сезоната 2015-16. Богосавац редовно играл под палката на тренерот Иван Томиќ, особено во вториот дел од сезоната.
Во февруари 2017 година, Богосавац бил префрлен во клубот на Чукарички и тоа на тригодишен договор. Тој бил избран во тимот на сезоната 2017-18 во српската Суперлига поради неговите одлични игри.
На 14 февруари 2020 година, тој му се приклучил на рускиот прволигаш Ахмат од Грозни и тоа како позајмен играч до крајот на сезоната 2019-2020, со опција за понатамошно откупување на договорот. На 3 јули 2020 година, клубот на Ахмат ја активирал опцијата за купување на играчот и веднаш е потпишан 4-годишен договор.
2 Меѓународна кариера
Богосавац ја претставувал Србија на ниво до 19 и до 21 година во натпреварувањата на УЕФА. Својот прв натпревар за фудбалската репрезентација на Србија го имал на 20 март 2019 година на пријателскиот натпревар против селекцијата на Германија и тоа како играч од стартниот тим.
3 Статистика
Клуб, Сезона, Лигашки натпревари, Куп натпревари, Континентални натпревари, Вкупно
Лига, Натпревари, Голови, Натпревари, Голови, Натпревари, Голови, Натпревари, Голови
Телеоптик (како позајмен играч), 2013–14, Српска прва лига, 25, 0, 0, 0, —, 25, 0
2014–15, Српска лига Белград, 21, 3, —, —, 21, 3
2015–16, 11, 0, —, —, 11, 0
Вкупно, 57, 3, 0, 0, —, 57, 3
Партизан, 2015–16, Српска Суперлига, 16, 0, 4, 0, 0, 0, 20, 0
2016–17, 3, 0, 1, 0, 2, 0, 6, 0
Вкупно, 19, 0, 5, 0, 2, 0, 26, 0
Чукарички, 2016–17, Српска Суперлига, 15, 0, 3, 0, 0, 0, 18, 0
2017–18, 35, 0, 4, 0, —, 39, 0
2018–19, 30, 1, 1, 0, —, 31, 1
2019–20, 12, 1, 1, 0, 4, 0, 17, 1
Вкупно, 92, 2, 9, 0, 4, 0, 105, 2
Ахмат од Грозни, 2019–20, Руска Премиер лига, 10, 0, 1, 0, —, 11, 0
2020–21, 29, 0, 3, 0, —, 32, 0
2021–22, 12, 0, 1, 0, —, 13, 0
Вкупно, 51, 0, 5, 0, 0, 0, 56, 0
Вкупно во кариерата, 219, 5, 19, 0, 6, 0, 244, 5
4 Признанија
4.1 Клуб
; Партизан
* Освоен е Куп на Србија: 2015–16
4.2 Поединечни признанија
* Член Тимот на сезоната во Српската Суперлига : 2017–18, 2018–19 година
5 Наводи
Воена академија 3: Нов почеток

''Воена академија 3: Нов почеток'' е српски филм од 2016 година и претставува продолжение на филмот ''Воена академија 2'' од 2013 година. Го режирал Дејан Зечевиќ, а сценариото го пишуваа Бобан Јевтиќ и Милан Коњевиќ
Филмот бил премиерно прикажан на 8 ноември 2016 година во Сава центар. Заедно со филмот, била снимена и третата сезона од телевизиската серија од петнаесет епизоди, чија премиера била емитувана од 19 февруари до 4 јуни 2017 година.
1 Синопсис
Професионалните обврски се испреплетени со приватните проблеми и искушенија на овие амбициозни млади луѓе кои ги врзува пријателството за цел живот. Во исто време започнуваат уписите на нови кандидати на Воената академија, меѓу кои се издвојуваат Груја и Буги, двајца неразделни пријатели, Ика суперинтелигентен бунтовник, шармантната зборливка Цеца, мистериозните и по малку осамени Ангела и Маша, девојка која гледа бегство од посесивната мајка. Она што ќе биде најважната заедничка лекција за нив е сознанието дека Воената академија не е само воено училиште, туку училиште на животот.
2 Улоги
+, Глумец, Улога
Радован Вујовиќ, Радисав Рисовиќ Рис
Бојан Периќ, Даниел Стошиќ
Иван Михаиловиќ, Мирко Клисура
Бранко Јанковиќ, Живојин Џаковиќ
Јелисавета Орашанин, Весна Роксандиќ Роксанда
Тијана Печенчиќ, Милица Зимониќ Зимче
Драгана Дабовиќ, Инес Шашвари Шаша
Тамара Драгичевиќ, Надуца Арсиќ
Љубомир Бандовиќ, мајор Жарач
Небојша Миловановиќ, мајор Кашанин
Милош Тимотијевиќ, мајор Видое Васиљевиќ
Јелица Сретеновиќ, Буразер
Милица Михајловиќ, готвачката Шеки
Бранислав Лечиќ, начелник генерал Никола Сттефановиќ
Тихомир Станиќ, полковник Зековиќ
Ивана Мичиќ, Емилија Стошиќ
Дара Џокиќ, Мајката на Рис
Феџа Стојановиќ, Таткото на Рис
Софија Рајовиќ, Ивана
Јашуњски манастири

Јашуњски манастири е споменичка целина која се наоѓа североисточно од Лесковац, во близина на селото Јашуња и Голема Њива.
1 Опис
Комплексот опфаќа два манастира од самиот крај на XV и почетокот на XVI век :
* Манастирот Воведение на Пресвета Богородица, изграден во 1499 година година
* Манастирот Свети Јован Претеча, изграден во 1517 година
Тие биле изградени во релативна близина еден од друг и во блиско време, а народното предание ги поврзува со припадниците на семејството Кантакузин. Според него, едниот од нив бил изградена како женски, а другиот како машки манастир, додека на половина пат помеѓу нив била направена заедничка трпезарија. Врз основа на постоечките извори, познато е дека на едниот сигурно бил ктитор еден Кантакузин и тоа извесен Андроник со неговите браќа, додека другиот бил подигнат од калуѓерката Ксенија, со сестрите. Оскудни ''историски податоци како за целата област на стара Дубочица така и за овие манастири и недоволната истраженост се причините поради кои овие вредни старини се уште се многу малку познати на културната, па и на научната јавност'' .
Оваа уметничка целина од 1983 година се наоѓа под заштита на Република Србија, како споменик на културата од големо значење .
Нападот на змејот (филм)

„Нападот на змејот“ (кинески: 龍少爺) — хонгконшки филм од 1982 година во режија на Џеки Чен, кој е автор и на сценариото, заедно со: Бери Вон, Едвард Тан и Хван Ин Шик. Главните улоги ги играат: Џеки Чен и Марс.
1 Синопсис
Змеј (го игра Чен) е син на кинески аристократ кој постојано запаѓа во невољи. Еднаш, со помош на змеј се обидува да испрати љубовно писмо до девојката која му се допаѓа, но змејот одлетува на покривот од зградата во која се наоѓа бандата што планира да ги укради вредните предмети од храмот. Тој оди по змејот и случајно упаѓа меѓу членовите на бандата, така што е принуден да се бори против неа...
Треска (филм)

„Треска“ (полски: ''Gorączka'') - полски филм од 1981 година, во режија на Агнишка Холанд (Agnieszka Holland) по сценариото на Кшиштоф Теодор Теплиц (Krzysztof Teodor Toeplitz), напишано според романот „Повест за една бомба“ на Анджеј Струга (Andrzej Struga). Главните улоги ги играат: Барбара Грабовска (Barbara Grabowska), Адам Ференци (Adam Ferency) и Богуслав Линда (Boguslaw Linda). Филмот претставува апел за слобода на говорот и осуда на државното насилство, така што веднаш бил забранет од комунистичката власт во Полска. Во 1981 година, на Берлинскиот филмски фестивал, Барбара Грабовска ја освоила наградата „Сребрена мечка“ за најдобра глумица, а филмот бил номиниран за „Златна мечка“.
1 Содржина
Дејствието на филмот се одвива во 1905 година и ја опишува борбата на илегалците во Полска, која била поделена на три дела од соседните земји. Притоа, главните ликови во филмот се убедени анархисти...
Замок Бањски двори

Бањски двори e некогашен дворец во рамките на населбата Горно Ладење во општината Виница, во Вараждинската жупанија, на околу 15 километри западно Вараждин.
Прв пат се спомнува во почетокот на 17-от век како посед на багородниците Бот од Бајна.
Уметничка галерија - Тетово

Национална установа Уметничка галерија - Тетово (|Instituti Nacional Galeria e Arteve Pamore Tetovë) — ликовна галерија во градот Тетово, сместена во знаменитиот Чифте амам на левиот брег на Пена.
Галеријата е поделена на 3 оддела – уметнички, административен и образовен. Се финансира од Министерството за култура и од прилози на подарени средства.
Амамот низ вековите е обновуван на многу наврати, но сепак го зачувал изворниот изглед. Последната реставрација е извршена од 2005 до 2007 г. и потоа станал уметничка галерија.
Еден човек една песна

„Еден човек една песна“ е југословенска телевизиска серија снимена во 1971 година во продукцијата на „Телевизија Белград“.
1 Улоги
Милена Дравиќ
Мира Ступица
Драган Антиќ
Нада Кнежевиќ
Десанка Максимовиќ
Лола Новаковиќ
Сенка Велетанлиќ
Аница Зубовиќ
Воена академија 2

''Воена академија 2'' е српски филм од 2013 година и е продолжение на ТВ серијата ''Воена академија'' од 2012 година. Режисер е Дејан Зечевиќ, а сценариото го напишале Бобан Јевтиќ и Гордан Михиќ.
Филмот бил премиерно прикажан на 6 ноември 2013 година во Сава Центар. Заедно со филмот, била снимена и втората сезона од телевизиската серија од седум епизоди, чија премиера била емитувана во февруари и март 2014 година.
1 Синопсис
Се ближи крајот на школувањето, а притисокот врз младите кадети расте. Секојдневниот живот на Воената академија, барајќи обука и високи стандарди на образование се испреплетени со приватните проблеми и искушенија на амбициозните млади момци и девојки кои се наоѓаат на животна пресвртница. Кој ќе заврши академија, а кој ќе се откаже? Која љубов ќе го издржат тестот на времето и разните искушенија, а кои врски неповратно ќе згаснат?
2 Улоги
+, Глумец, Улога
Радован Вујовиќ, Радисав Рисовиќ Рис
Бојан Периќ, Даниел Стошиќ
Иван Михаиловиќ, Мирко Клисура
Бранко Јанковиќ, Живојин Џаковиќ
Никола Ракочевиќ, Милан Лакичевиќ Лаки
Младен Нелевиќ, Десимир Џаковиќ
Јелисавета Орашанин, Весна Роксандиќ Роксанда
Тијана Печенчиќ, Милица Зимониќ Зимче
Драгана Дабовиќ, Инес Шашвари Шаша
Тамара Драгичевиќ, Надица Арсиќ
Ања Станиќ, Лела
Невена Ристиќ, Биса Томиќ
Љубомир Бандовиќ, капетан Жарач
Небојша Миловановиќ, капетан Кашанин
Милош Тимотијевиќ, капетан Видое Васиљевиќ
Јелена Јовичиќ, психолог Весна
Јелица Сретеновиќ, Буразер
Милица Михајловиќ, готвачката Шеки
Бранислав Лечиќ, начелник генерал Никола Стефановиќ
Горан Јокиќ, капетан Радомир Ковачевиќ
Нина Граховац, поручник Луковиќ
Тихомир Станиќ, полковник Зековиќ
Марко Јањиќ, дежурен Бајиќ
Слободан Стефановиќ, физиотерапевт Мики
Миодраг Кривокапиќ, професор Вилотиќ
Ивана Михиќ, Емилија Стошиќ
Воја Брајовиќ, Таткото на Стошиќ
Дара Џокиќ, Мајката на Рис
Феџа Стојановиќ, Таткото на Рис
Власта Велисављевиќ, Дедото на Рис
Софија Рајовиќ, Ивана
Владо Георгиев, Владо Георгиев
Марија Вељковиќ Миловановиќ, докторка
Родан

Родан или чекрек — стара дрвена направа за предење (претворање на влакна од волна, лен, коноп и памук во нишка предено), заменувајќи го претходниот метод на предење со фурка и вретено.
1 Особини
Најстарата верзија на родан била многу едноставна, таа во основа била прицврстено дрвено колце, кое полека се вртело со десната рака, додека левата ги одмотувала нишките влакна од фурката, која исто така е вертикално прицврстена на истата подлога. Нишките од колцето на крајот се намотани на вретено.
Иако не бил совршен, ваквиот родан овозможил механичко забрзување на постапката на предење, бидејќи со помош на колцето се добивала порамномерна преѓа.
2 Историја
Роданот најверојатно бил развиен во Индија, иако не се знае точно каде, бидејќи неговите корени се матни. Во Европа стигнал преку Блискиот Исток во текот на средниот век.
Првиот родан бил документиран во Венеција во 1224 година, потоа во Болоња во 1256 година, а потоа во Париз во 1268 година и германскиот Шпајер во 1280 година.
На почетокот на 16 век, роданот во Европа бил унапреден, когаму било ''додадено саксонско тркало'' со педала, така што оттогаш колцето можело да се врти побрзо со нога, а не со рака која била слободна за други активности. Друга иновација во саксото колце била макарата наместо вретеното на која постојано се намотувала нишките на преденото.
Значителното подобрување на разбојот, што се случило во Велика Британија во текот на 18 век., предизвикало побарувачка за побрзо механичко предење, а потоа биле направени цела низа пронајдоци кои го претвориле роданот во една од првите машини на индустриската револуција.
И покрај тоа што роданот брзо се проширил во Европа, целосно не го истиснал рачното предење, во Југославија почнал да се применува во првите децении на 20 век.
Владимир Цупара

Владимир Чупара (19 февруари 1994) ― српски ракометар на Телеком Веспрем и на српската репрезентација.
Учествувал на Европското првенство во ракомет за мажи во 2018 и 2022 година.
1 Поединечни награди
* Ол-стар тим на СЕХА лигата Најдобар голман: 2020-21
Никола Штрбац

Никола Штрбац (Белград, 6. февруари 1995 година) е српски театарски, телевизиски и филмски актер.
1 Биографија
Со глума почнал да се занимава уште од рана возраст, учествувајќи во различни едукативни и драмски проекти. Во средно училиште, како член на драмската секција на Седмата белградска гимназија, постигнува успех играјќи во многу претстави - на општинско, градско и државно ниво.
Во 2015 година запишува глума, како редовен студент на Универзитетот Синергија во класата на професорот Иван Јевтовиќ и асистентот Михаило Лаптошевиќ, во Белград.
Неговите најпознати улоги се во телевизиските серии: Шифра Деспот во режија на Дејан Зечевиќ, Ургентен центар и Вистини и лаги .
Покрај тие улоги, тој игра и во телевизиските серии Швиндлери, Црце на злочинот (играно документарен серијал на РТС ), Некои подобри луѓе, Синѓеличи, Камионџии д.о.о.
Глумел во многу студентски филмови, како и во театарски претстави, од кои се: ''Во'' потпалубата на авторот Владимир Арсентијевиќ, ''Прослава'' (играна во СКЦ 2017), ''Песочни буки на Марс'' (''Сенди Бичиз оф Марс,'' играна во театар Битеф 2017), ''Кристална ноќ'' (режија од Тадија Милетиќ во Музејот на Бањичкиот Логор ), ''Браќа'' (режија Јован Стаматовиќ-Кариќ во АКУД Бранко Крсмановиќ ), ''Не играј на англичани(Не играј на Енглезе)'', ''Прв ден'' (играна на отворањето на Фист 2018 во УК Вук Караџиќ ), ''Реален свет'' ( во режија на Теа Пухариќ), ''Танцот на стаорците'' (автор Тамара Бијелиќ), монодрама ''Војцек'' (адаптација на Никола Штрбац), ''Куќа'', ''Идиот'' (игра во Ателје 212 ), ''Коса'' (играна на фестивалот Стериино Позорје Младих во Српскиот народен театар во Нови Сад, како и во Народниот театар во Белград), ''Злосторство и казна'' (играно во 2021 година во Рускиот дом ) и многу други.
Моментално игра во театарот „Бошко Буха“ во претставата ''Снежана и седумте џуџиња од'' Љубивоје Ршумовиќ, во режија на Снежана Тришиќ.
Член е на Театарот „Владимир Јевтовиќ “, каде што учествува во претставите „''Капетан Џон Пиплфокс“'', „''Ромео и Јулија“'', „''Хамлет“'' и други.
Покрај неговиот глумечки талент на рана возраст, тој покажува интерес и за рецитирање и музика. Завршува во основното музичко училиште Јосип Славенски, на отсек гитара.
2 Театрографија
Наслов, Улога, директор, Театар, Премиера
''Снежана и седумте џуџиња'', Лутко, Снежана Тришиќ, Театар Бошко Буха, 13 октомври 2020 г.''Ромео и Јулија'', Ромео, Иван Јевтовиќ, Божидарац, 15 ноември 2017 г.
''Капетан Џон Пиплфокс'', Капетан, Иван Јевтовиќ, Божидарац, 2019 г
''Коса'', Бергер, Адаптација на Кокан Младеновиќ, Српски Народен Театар, 2018 г.
''Танц на стаорци'', Зависник од дрога, АКУД Бранко Крсмановиќ, 2019 г.
''Злосторство и казна'', Раскољников, Даниел Ковачевиќ, Руски дом во Белград, 16 декември 2021 г.
Илија Абутовиќ

Илија Абутовиќ (2 август 1988) е српски ракометар на Рајн-Некар Левен и репрезентацијата на Србија.
1 Клупска кариера
Откако играл за Спартак Суботица, Абутовиќ направил трансфер во Партизан во 2007 година Тој се преселил во странство во словенечкиот клуб Слован во 2010 година. Помеѓу 2011 и 2018 година, Абутовиќ поминал седум сезони со Вардар и освоил бројни трофеи, вклучувајќи ја и Лигата на шампионите во 2016–17.
2 Меѓународна кариера
На меѓународно ниво, Абутовиќ ја претставувал Србија на Европското првенство 2016 година .
3 Титули
; Партизан
* Српска ракометна супер лига: 2008–09
* Српски ракометен куп: 2007–08
* Српски ракометен Суперкуп: 2009 година
; Вардар
* Македонска ракометна супер лига: 2012–13, 2014–15, 2015–16, 2016–17, 2017–18
* Македонски ракометен куп: 2011–12, 2013–14, 2014–15, 2015–16, 2016–17, 2017–18
* ЕХФ Лига на шампиони: 2016–17
* СЕХА лига: 2011–12, 2013–14, 2016–17, 2017–18
Награда Струни од светла

Наградата Струни од светла е годишно признание кое им се доделува на музичарите за нивниот посебен придонес во афирмацијата на поетскиот збор во рок и блуз музиката. Го установила Фондацијата Саша Радоњиќ, а за прв пат признанието било врачено во 2016 година.
1 За наградата
Втемелувач на наградата е Саша Радоњиќ - писател, музичар и косопственик на новосадската издавачка куќа Соларис. Тој во музиката е активен како кантаутор и фронтмен на концептуален состав.
Избирањето на добитникот на наградата го врши тричлено жири, чиј единствен постојан член е самиот Саша Радоњиќ. Името на наградениот обично се соопштува кон средината на мај. Свеченото врачување на признанието се одржува во текот на јуни во Нови Сад, најчесто во просториите на книжарницата Соларис. Лауреатот тогаш добива плакета и една од електричните гитари од колекцијата на Радоњиќ.
Од 2017 до 2019 година било вообичаено и во април да се објавуваат имињата на музичарите кои влегле во најтесниот круг на номинирани за наградата.
Од 2020 година, било воведено и сродното признание Светло од струна, наменето за млади уметници од рок музиката и културата. Предвидена е да се доделува само во оние години во кои жирито препознава посебен капацитет кај младите рокери. На победникот му се врачува статуетка.
2 Добитници, најтесниот круг на номинирани и членовите на жирито
Година, Струни од светлина, Светло од струни, Членови на жирито, Доц.
Добитник, Најтесниот избор, Добитник
2016 година, Милош Зубац(Пркос Друмски), -, -,
2017 година, Краљ Чачка,
2018 година, Никола Врањковиќ,
2019 година, Милан Кориќ(Шинобуси),
2020 година, Звонимир Ѓукиќ, -, Марко Алексиќ(Тивкиот поет),
2021 година, Момчило Бајагиќ-Бајага(Бајага и инструктори), -,
Есфигмен

Манастир Есфигмен (|Μονή Εσφιγμένου) е православен манастир во монашката држава Света Гора во Грција, посветен на Вознесението Христово. Изграден е веднаш до морето на северната страна на Светогорскиот Полуостров. Сместен е во близина на манастирот Хиландар, и се наоѓа најсеверно од сите светогорски манастири. Сегашниот манастир датира од 10-от век, додека според преданието тука постоел манастир уште од 5-от век. Есфигмен се наоѓа на 18 место во хиерархијата на светогорските манастири. Се смета за едно од најконзервативните монашки братства на Света Гора.
Награда на УМУС

Наградата на УМУС е награда на Здружението на музички уметници на Србија (УМУС). Наградата се состои од диплома - дело на академскиот уметник Бошко Карановиќ и паричен дел финансиран од Министерството за култура.
Наградите се доделуваат во следниве категории: за животно дело, за најдобар концерт во сезоната и за најдобар млад уметник.
0.1 Добитници на наградата за животно дело
* 2021 - Драгослав Павле Аксентијевиќ, пејач * 2012 - Анте Гргин, кларинетист
* 2011 - Радмила Бакочевиќ, сопран
* 2010 - Миленко Стефановиќ, кларинетист
* 2009 - Александар Павловиќ, виолинист и диригент
* 2008 - Оскар Данон, диригент
* 2007 - Душан Миладиновиќ, диригент, кој во моментот на добивањето на наградата имал 83 години. Ова е трета награда за животно дело на диригентот Миладиновиќ!
0.2 Добитници на Наградата за најдобар концерт во сезоната
* 2021 - Маја Рајковиќ, пијанистка * 2014 - Јасмина Трумбеташ Петровиќ, сопран
* 2012 - Лидија Бизјак, пијанистка
* 2011 – Младен Ѓорѓевиќ, трубач
* 2010 - Весна Кршиќ и Снежана Николајевиќ, пијано дуо
* 2009 - Наташа Јовиќ-Тривиќ, мецосопран
* 2008 - Слободан Гериќ, контрабасист
* 2007 - Билјана Горуновиќ, пијанистка
* 2013 - Драгана В. Јовановиќ, диригент
0.3 Добитници на Наградата за млад уметник
* 2021 - Ана Торбица, барокна виолистка и сопран * 2012 - Марко Калајановиќ, баритон
* 2011 - Маја Богдановиќ, виолончелистка
* 2010 – Владимир Глигориќ, пијанист
* 2009 - Соња Лончар и Андрија Павловиќ, клавирско дуо
* 2008 - Милица Секулиќ, пијанистка
* 2007 - Јован Богосављевиќ, виолинист
Богдан Белеслин

Богдан Белеслин (Сента, 4 август 1935 - Белград, 2001) бил професор на Медицинскиот факултет во Белград и еден од водечките невронаучници во Србија и поранешна СФРЈ. Бил претседател на Југословенското друштво за биофизика. Неговиот најголем научен придонес е воведувањето на техниката на внатреклеточни микроелектроди во Србија.
1 Биографија
Богдан Белеслин дипломирал на Медицинскиот факултет во Белград на 18 септември 1959 година. За време на студиите една година бил демонстратор на Институтот за физика, а две години на Фармаколошкиот институт. Како студент ја добил првата награда за делото „''Влијание на одредени инхибитори на амино оксидаза врз васкуларните ефекти на 5-хидрокситриптаминот''“, што го презентирал на Конгресот на студенти по медицина во 1959 година.
Назначен е за доктор приправник на Институтот за патолошка физиологија на 15 октомври 1960 година. За асистент бил избран во 1961 година, а реизбран во 1965, 1968 и 1971 година. За доцент е избран во 1971 година, а реизбран во 1976 година. Истата година е избран за вонреден професор и реизбран во 1982 година.
Бил истакнат електрофизиолог и невролог и повеќегодишен директор на Институтот. Тој е еден од основачите на Југословенското друштво за биофизика.
2 Стручно-научна работа
За време на неговата работа како асистент, д-р Богдан Белеслин, во 1963 година присуствувал на семинар по електрофизиологија во Белград, предводен од професорот Александар Мауро од Универзитетот Рокфелер. Поминал еден месец во лабораторијата на професорот Фелдберг во Националниот институт за медицински истражувања во Лондон. Од октомври 1964 до мај 1966 г. на катедрата на професор д-р Хари Грундфест на Универзитетот Колумбија во Њујорк, каде што работел на проблемот на стимулација со наметнат напон и на проблемот на меѓуклеточната комуникација. Работел во ''морската биохемиска лабораторија'' во Вудшол, САД, еден месец во 1968 и 1981 година.
Својот магистерски труд под наслов „''Студија на спонтани испуштања на потенцијалот на шила на Reциус од ганглиски клетки на кај пијавици со помош на микроелектроди'' “ го одбранил на 28 април 1969 година. Докторската дисертација со наслов „ ''Електротонично пренесување помеѓу ганглијанските клетки на пијавица во различни јонски услови''“ ја одбранил на 23 јануари 1976 година.
Богдан Белеслин е автор на голем број научноистражувачки трудови, книги и монографии објавени во земјата и странство.
Бодрумкале

Бодрумкале ― рушевини на замок во покраината Османије, Турција. Се наоѓа на рид на . Неговото растојание до градот Османије е околу 12 км. Замокот е североисточно од античкиот град Кастабала. Во средниот век го контролирал патот од Средна Анадолија до брегот на Средоземното Море. Во 1973 година била објавена археолошка проценка и точен план. Замокот бил поделен на два дела и има шест кули. Поголемиот дел од неговата ѕидарија била исечена директно од варовничкиот излив и не била преземена од античкиот град подолу. Долното ниво на јужната кула функционирало како цистерна. Истражувањето било спроведено под покровителство на Универзитетот во Калифорнија кај Беркли.
Датиран е во 13 век време на Ерменското Кралство Киликија. Кога замокот бил заземен од Рамаданидите во следниот век, тој веќе бил напуштен.
1 Наводи
Саша Лукиќ

Саша Лукиќ (13 август 1996) е српски професионален фудбалер кој играл како играч од средниот ред за италијанскиот клуб Торино и за репрезентацијата на Србија.
1 Клупска кариера
1.1 Партизан
Саша Лукиќ почнал да игра фудбал во ПОФК Савациум, фудбалска школа во Шабац, пред да се приклучи на Партизан во август 2009 година. Тој го потпишал својот прв професионален договор за клубот во август 2013 година на неговиот 17-ти роденден, потпишувајќи тригодишен договор.
1.1.1 Позајмица во Телеоптик
За да стекне високо искуство, Лукиќ веднаш бил позајмен на Телеоптик. Редовно играл за Оптикинс во сезоната 2013–14, правејќи 23 настапи во лигата и постигнувајќи три гола, со што клубот испаднал од лигата.
1.1.2 Враќање во Партизан
На 16 мај 2015 година, Лукиќ го направил своето натпреварувачко деби за Партизан и го одиграл целиот натпревар во ремито 1–1 во српската лига со Нови Пазар. На 17 јули 2015 година, тој влезе во натпреварот против Металац, заменувајќи го Стефан Бабовиќ во првиот натпревар од Српската Суперлига 2015–16. На 8 август, тој го постигнал својот прв официјален гол за Партизан во последните минути од победата со 2–1 на домашен терен над Спартак Суботица. Две недели подоцна, тој го постигна својот втор гол за Партизан во победата од 1–3 на гостинскиот натпревар над Борац Чачак. На 26 август 2015 година, Лукиќ го направил своето деби во Лигата на шампионите на УЕФА во реваншот од плеј-оф рундата против БАТЕ Борисов. На 22 октомври, тој го одигра својот прв натпревар во групната фаза на Лигата на Европа на УЕФА против Атлетик Билбао. Во отсуство на некои играчи тој беше капитен на тимот неколку натпревари.
1.2 Торино
На 29 јули 2016 година, Лукиќ потпишал со италијанскиот клуб Торино. На 17 октомври, тој го направил своето деби во Серија А во победата од 4–1 на гостувањето кај Палермо, заменувајќи го Мирко Валдифиори.
1.2.1 Леванте (позајмица)
На 15 август 2017 година, Лукиќ бил позајмен во Леванте, на една година.
2 Интернационална кариера
Лукиќ го направил своето деби за Србија до 21 година за време на квалификациите за Европското првенство до 21 година 2017 година, влегувајќи како замена во победата од 5-0 на домашен терен над Литванија на 8 септември 2015 година.
На 7 септември 2018 година, повторно го направил своето деби за репрезентацијата на Србија во победата од 1–0 против Литванија.
3 Стил на игра
Лукиќ е брз, разноврсен со добра визија, додавања и техника и добро технички поткован играч од средниот ред, кој исто така е способен да игра на неколку позиции, поради неговата способност да му помогне на својот тим и во офанзива и во одбрана. Како играч со десната нога, тој обично е распореден како креативен офанзивен играч од средниот ред, поради неговата визија, додавања, техника и ударна способност, како и неговата умешност да изведува напаѓачки акции.
4 Трофеи
; Партизан
* Српска Суперлига: 2014–15
* Куп на Србија: 2015–16
5 Наводи
Нишвилова награда за животно дело

Нишвилова наградата за животно дело е признание кое фестивалот Нишвил секоја година го доделува на заслужни српски џез музичари. Признанието е востановено во 2006 година, а на добитникот официјално му се врачува на свеченото отворање на фестивалот.
1 Добитници
година, Добитник, Нав.
2006 година, Шабан Бајрамовиќ,
2007 година, Нада Кнежевиќ,
2008 година, Душко Гојковиќ,
2009 година., Воијслав Симиќ,
2010 година, Мирко Шоуц,
2011 година, Миша Блам,
2012 година, Миливоје Миќа Марковиќ,
2013 година, Стјепко Гут,
2014 година, Нада Павловиќ,
2015 година, Јован Маљоковиќ,
2016 година, Љубомир Матијаца,
2017 година, Бисера Велетанлиќ,
2018 година, Лазар Тошиќ,
2019 година., Лери Вучковиќ,
2020 година, Милош Крстиќ,
2021 година, Јова Радовановиќ и Седморица млади,
Зоран Ковачевиќ

Зоран Ковачевиќ (Попинци, кај Печинац, 23 септември 1935 – Сремска Каменица, Нови Сад, 22 јуни 2025) — српски биохемичар, академик на САНУ, претседател на огранокот на САНУ во Нови Сад.
1 Биографија
Дипломирал во 1962 година на Медицинскиот факултет на Универзитетот во Белград. По завршувањето на студиите бил избран за асистент на Катедрата за биохемија на Медицинскиот факултет во Нови Сад. Во 1971 година на истиот факултет ја одбранил докторската дисертација. Од 1982 година бил раководител на Катедрата за биохемија во Клиничкиот центар во Нови Сад и раководител на Катедрата за биохемија на Медицинскиот факултет во Нови Сад до неговото пензионирање во 2002 година. Во 1982 г. бил избран за редовен професор по биохемија.
За дописен член на Војводинската академија на науките и уметностите бил избран во 1984 година, а за редовен член во 1990 година. Во 1991 година, по спојувањето, станал редовен член на САНУ. Бил потпретседател на Огранокот на САНУ во Нови Сад од 1998 до 2002 година, а потоа и претседател од 2002 година.
Бојабатски замок

Бојабатскиот замокот или Бојабатско кале ― замок во гратчето Бојабат, покраината Синоп, Турција, изграден од Пафлагонците во антиката и реконструиран под римско и отоманско владеење. Замокот денес функционира како музеј. Замокот е регистриран од Високиот совет за недвижно културно и наследство со решение за регистрација од 23 октомври 1987 година.
Каздере/Газидере, притока на Гекирмак, ја сече карпата на која се наоѓа Бојабатскиот замок со драматичен пар вертикални ѕидови. Ѕидот од страната на замокот има прозорец на карпата што ги осветлува тунелите што се спуштаат до новооткриениот голем подземен град од римско време. Тунелите можеби служеле и за водоснабдување и безбедно поминување за време на опсадата.
Замокот, кој веројатно не бил во сериозна употреба од околу 1300 година од нашата ера, но можеби е стар дури 2800 години, гледа кон долината на Гекирмак. Оваа долина е долга и се наоѓа паралелно со брегот на Црното Море. Заедно со слично поставената долина на реката Јешилирмак понатаму на исток, создава природна патека исток-запад што била користена уште од антиката како трговска рута, веројатно како дел од Патот на свилата. Замокот можеби служел за заштита на овој трговски пат. Со оглед на тоа што е соодветно растојание од Дураан, Ханену и Ташкепру, може да обезбеди безбедно застанување за карваните.
Постарата историја на областа можеби започнала од бронзеното време, а со неа можеби владееле Каскијци, Хетити, Пафлагонци, Персијци, Лидијци, Понтското Кралство и Римјани.
Областа оттогаш е заземена од Гази Гумустигин, вториот водач на Данишмендите, васал на селџучкиот Римски Султанат, неколку децении по Битката кај Манцикерт (1071) под власта на неколку турски држави (Данишменди, Селџуци, Перванеогулари, Џандариди), Отоманската Империја и Турската Република и е поштедена од големи воени судири и битки на нејзината територија најмалку 500 години.
Кон крајот на 19 и почетокот на 20 век, Бојабат бил дел од Кастамонскиот Вилаетот на Отоманската Империја.
Драгољуб Мирјаниќ

Драгољуб Мирјаниќ (Романовци, 2 ноември 1954) е српски физичар, биофизичар, професор, поранешен ректор на Универзитетот во Бања Лука и член на Академијата на науките и уметностите на Република Србија.
1 Биографија
Драгољуб Мирјаниќ е роден во 1954 година во Романовци кај Градишка. Дипломирал во 1977 година на Природно-математичкиот факултет на Универзитетот во Нови Сад, магистрирал во Загреб во 1981 година, а докторирал во 1983 година со својата докторска теза „Анализа на диелектрични својства на молекуларните кристали и фероелектриците“ на Природно-математичкиот факултет на Универзитетот во Нови Сад. Тој е професор по физика и биофизика на Машинскиот факултет, Универзитетот во Бања Лука, Технолошкиот факултет, Универзитетот во Бања Лука, Медицинскиот факултет, Универзитетот во Бања Лука и Земјоделскиот факултет, Универзитетот на Бања Лука. Бил член на Друштвото на математичари, физичари и астрономи на Југославија, на Друштвото за микроелектронски делови и материјали на Југославија, на Друштвото на физичарите на Југославија, на Европското друштво на физичари, на Американскиот библиографски институт, експерт на Федералниот комитет за наука, технологија и информатика и други научни здруженија. Тој е исто така претседател на Здружението на физичари на Република Србија, претседател на Ректорската конференција на Република Србија, член на Советот за реформи во образованието во Република Србија и на Советот за унапредување на високото образование во Република Србија.
Бил директор на Универзитетот во Бања Лука во периодот од 1992 до 2006 година. Тој е член на Балканската академија на науките и самоодржлив развој од 2001 година, а редовен член на Централноевропската академија на науките и уметностите од 1997 година. Стана дописен член на Академијата на науките на Република Србија и уметност на 27 јуни 1997 г. Ја извршува должноста на генерален секретар на Академијата и член на претседателството на АНУРС. Во периодот од 1996 до 1998 г. тој бил потпретседател на Република Србија.
2 Библиографија
Автор е на девет учебници и на над 150 научни трудови.
* Мирјаниќ Драгољуб: ''Животот и творечкиот пат на Никола Тесла'', Зборник „Идеи на Никола Тесла“, Академија на науките и уметностите на Република Српска, Бања Лука (2006)
* Мирјаниќ Драгољуб: ''Болоњскиот просек и новиот модел на Универзитетот'', Зборник на трудови „Споменик на Рајко Кузмановиќ“, Академија на науките и уметностите на Република Српска, Бања Лука (2006)
* Мирјаниќ Драгољуб: ''Високото образование во Република Српска 1992 - 2007'' Зборник на трудови од научната конференција „Република Српска - Петнаесет години постоење и развој“, Академија на науките и уметностите на Република Српска, Бања Лука (2007)
* Мирјаниќ Драгољуб: ''Научно-истражувачките капацитети во Република Србија и нивно вклучување во европскиот истражувачки простор'', Научна конференција „Република Србија - петнаесет години постоење и развој“, Академија на науките и уметностите на Република Србија, Бања Лука, 26- 27 јуни 2007 година.
Богомир Мршуља

Богомир Б. Мршуља (Лендава, 18 септември 1940 - Белград, 30 ноември 1994 ) бил српски биохемичар.
1 Биографија
Богомир Мршуља е роден на 18 септември 1940 година во Лендава. Основно и средно училиште завршил во Белград и дипломирал на Медицинскиот факултет на Универзитетот во Белград во 1965 година. Магистрирал во 1968 година, а докторирал во 1970 година. Бил професор на Медицинскиот факултет, редовен професор од 1984 година. За дописен член на Српската академија на науките и уметностите бил избран на 27 октомври 1994 година.
2 Признанија
* Октомвриска награда на Градот Белград, 1994 година
3 Дела
*''Неврохемија во невролошки заболувања'', современа администрација, Белград (1994)
*''Невробиологија на церебрални циркулаторни нарушувања'', медицинска книга, (1986)
Двостих

Двостих или дистих (старогрчки: δίστιχον) или куплет (|couplet) — книжевен поим што значи строфа составена од два стиха. Најчесто двата стиха се римуваат (со машка, женска или дактилна рима). Двостихот изразува релативно целосна мисла. Можни се и двостихови, во кои стиховите не се римуваат еден со друг, туку со соседната строфа, но ова е практично варијанта на катренот.
Во старогрчката и римската поезија се користел елегискиот стих - посебен вид двостих, во кој првиот стих е напишан со хексаметар (шест стапки), а вториот - со пентаметар (пет стапки). Се јавува во пишување елегии, епитафи и епиграми. Слого-тоничниот стих доведува до промени: на местото на долгите слогови тие се ставаат нагласени, а на местото на кратките - ненагласени. Двостихот се среќава во поезијата на сите народи.
Во европската поезија, елегискиот стих го користат Гете, Шилер, Пушкин и многу други. Двостихот е особено погоден за минијатурни литературни жанрови (епиграми, афоризми, епитафи). Се користи и во наративна, реминисцентна и рационална поезија.
1 Примери
*Македонска народна песна „Вино пијам ем ракија“:
: Вино пијам, ем ракија
: Коња јавам, аџамија.
: Коњ ме шета горе-доле,
: Горе-доле низ тоа поле.
: Ме однесе в ладна меана,
: Во меана до три моми.
: Прва точи, другата носи,
: А третата мене ме гледа.
: Па ја качив на коњчето,
: Ја однесов право дома.
Воена академија (2 сезона)

Втората сезона на ТВ серијата ''Воена академија'' била премиерно прикажана на РТС во периодот од 16 февруари до 30 март 2014 година.
1 Синопсис
Втората сезона продолжува исто каде што завршува првата, но овој пат кадетите чекаат некои нови искушенија.
2 Улоги
2.1 Главни
* Радован Вујовиќ - Радисав Рисовиќ Рис
* Бојан Периќ - Даниел Стошиќ
* Тијана Печенчиќ - Милица Зимоњиќ Зимче
* Драгана Дабовиќ - Инес Шашвари Шаша
* Иван Михаиловиќ - Мирко Клисура
* Бранко Јанковиќ - Живојин Џаковиќ
* Јелисавета Орашанин - Весна Роксандиќ Роксанда
* Тамара Драгичевиќ - Надица Арсиќ
* Никола Ракочевиќ - Милан Лакичевиќ Лаки
* Невена Ристиќ - Бисенија Томиќ Биса
* Љубомир Бандовиќ - капетан Илија Жарач
* Небојша Миловановиќ - капетан Драган Кашанин
* Милош Тимотијевиќ - капетан Видое Васиљевиќ
2.2 Епизодни
* Ања Станиќ – Лела
* Александра Ања Ивановиќ – Соња
* Бранислав Лечиќ – начелник генерал Никола Стефановиќ
* Јелена Јовичиќ – психолог Весна
* Соња Дамјановиќ – др. Јасна Готовуша
* Милица Михајловиќ – готвачката Бранислава Шекуларац Шеки
* Јелица Сретеновиќ – готвачката Бранкица Тодоровиќ Буразер
* Нина Граховац – поручник Луковиќ
* Тихомир Станиќ – полковник Зековиќ
* Горан Јокиќ – капетан Радомир Ковачевиќ
* Младен Нелевиќ – Десимир Џаковиќ
* Оливера Викторовиќ – Рада Џаковиќ
* Ивана Михиќ – Емилија Стошиќ
* Стефан Бузуровиќ – Срѓан
* Олга Одановиќ – Милијарда Клисура
* Харис Бурина – Марадона Клисура
* Мирсад Тука – Мраз
* Небојша Глоговац – Црни
* Војислав Брајовиќ – татко на Стошиќ
* Дара Џокиќ – Будимирка Рисовиќ, мајка на Рис
* Феџа Стојановиќ – татко на Рис
* Власта Велисављевиќ – дедо на Рис
* Предраг Смиљковиќ – Богољуб Јанковиќ
* Миодраг Кривокапиќ – професор Вилотиќ
* Горан Радаковиќ – професор Чучко
* Миљка Брѓанин-Бајиќ – професорка Тодоровиќ
* Искра Брајовиќ – Тања
* Немања Живковиќ – Жолти
3 Епизоди
Бр. еп.(вкупно), Бр. еп.(во сезона), Наслов, Режисер, Сценарист, Премиера
17, 1, Епизода 2.1, Дејан Зечевиќ, Бобан Јевтиќ, 16 февруари 2014 г. (2014-02-16)
18, 2, Епизода 2.2, Дејан Зечевиќ, Бобан Јевтиќ, 23 февруари 2014 г. (2014-02-23)
19, 3, Епизода 2.3, Дејан Зечевиќ, Бобан Јевтиќ, 2 март 2014 г. (2014-03-02)
20, 4, Епизода 2.4, Дејан Зечевиќ, Бобан Јевтиќ, 9 март 2014 г. (2014-03-09)
21, 5, Епизода 2.5, Дејан Зечевиќ, Бобан Јевтиќ, 15 март 2014 г. (2014-03-15)
22, 6, Епизода 2.6, Дејан Зечевиќ, Бобан Јевтиќ, 22 март 2014 г. (2014-03-22)
23, 7, Епизода 2.7, Дејан Зечевиќ, Бобан Јевтиќ, 29 март 2014 г. (2014-03-29)
4 Забелешка
* За време на досегашното емитување на серијата, името на самата епизода не било наведено на почетокот на секоја епизода
Жарко Шешум

Жарко Шешум (16 јуни 1986) е пензиониран српски ракометар.
1 Клупска кариера
Роден во Бачка Паланка, Шешум започнал да игра во неговиот роден клуб Синтелон. Тој бил промовиран во сениорскиот тим во сезоната 2002-03, на 16-годишна возраст. На почетокот на 2007 година, Шешум бил префрлен во Унгарија и потпишал договор со МКБ Веспрем. Тој му помогна на тимот да освои три последователни шампионски титули. Во 2010 година, Шешум се преселил во Германија и му се приклучил на Рајн-Некар Левен, поминувајќи ги следните четири години во клубот. Тој потоа играл за германскиот тим Фриш Ауф Гепинген од 2014 до 2018 година, освојувајќи две последователни титули во Купот на ЕХФ (2016 и 2017 година).
2 Интернационална кариера
2.1 Млад
На младинско ниво, Шешум бил инструментален член на победничката екипа на Србија и Црна Гора на Европското првенство до 18 години во август 2004 година. Подоцна ја предводел својата нација до златниот медал на Светското првенство за играчи до 19 години во август 2005 година. Подоцна истиот месец, Шешум бил важен член на тимот кој завршил како вицешампион на Светското првенство за играчи до 21 година.
2.2 Сениор
Репрезентативец на Србија од нејзиното основање, Шешум го направил своето големо деби за државната репрезентација на Светското првенство 2009 година. Тој исто така бил член на тимот што го освои сребрениот медал на Европското првенство во 2012 година, но го пропуштил финалето поради повреда. Потоа, Шешум бил избран да се натпреварува на Летните олимписки игри 2012 година.
3 Трофеи
; МКБ Веспрем
* Унгарска Лига: 2007–08, 2008–09, 2009–10
* Унгарски Куп: 2006–07, 2008–09, 2009–10
* Куп на победниците на куповите на ЕХФ: 2007–08
; Рајн-Некар Левен
* Куп на ЕХФ: 2012–13
; Фриш Ауф Гепинген
* Куп на ЕХФ: 2015–16, 2016–17
; Кадетен Шафхаузен
* Швајцарска ракометна лига: 2018–19
Амуда (Турција)

Амуда, познат и како Хемите Калеси на турски, ― крстоносен замок изграден од Ерменското Кралство Киликија, а денес во турската покраина Османије. Замокот бил предаден од ерменскиот крал Левон I на Тевтонските витези во 1212 година (Барбер 2008) и повторно бил изграден од нив во 13 век. Заработил приход за Тевтонскиот ред од околната земја. Според современите извори, замокот обезбедил засолниште за 2.200 луѓе за време на инвазијата на Мамелуците во 1266 година.
1 Архитектура
Во 1987 година била објавена археолошка и историска проценка на наоѓалиштето, како и истражуван план. Од врвот на излезот, овој замок има јасна меѓувидливост со најмалку пет други тврдини. Врз основа на анализа на ѕидањето, имало најмалку три главни периоди на изградба и/или поправка, со најистакнат придонес од окупацијата на крстоносците. За разлика од ерменските дизајни, тој има едноставен правоаголен план на кој на југозапад доминира четирикатница со цистерни на најниско ниво.
Дизајнот на Амуда е сличен на замокот на Тевтонските витези во Монфорт со донжон која го чува влезот.
2 Наводи
*''Unknown crusader castles'' од Кристијан Молин, Hambledon Continuum, 2001 година
*''The Military Orders: History and heritage'' од Малколм Барбер, Victor Mallia-Milanes. 2008 година
*