procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Хедер Бак

Хедер Бак (1926–2004), родена како Хедер Ентвисл, била англиска поетеса.
1 Живот
Родена била во 1926 година во Кент, Англија. Во 1952 година, се омажила за Хедли Бак и имале две деца. Во текот на својот живот, таа имала многу кариери, вклучувајќи картографка за Воениот оддел во Лондон од 1942 до 1945 година; урбанистички планер за Министерството за урбанистичко и селско планирање во Лондон од 1945 до 1947 година, во Одделот за планирање на округот Есекс во Челмсфорд од 1947 до 1949 година и за Градскиот совет на Лондон од 1949 до 1952 година. Почнала да пишува поезија во 1966 година, откако учествувала во Јунговата анализа. Починала во 2004 година.
2 Влијанија
Бак ги идентификувала нејзините главни влијанија како Т.С. Елиот, Волас Стивенс и Марија Рајнер Рилке.
3 Дела
3.1 Поезија
*''Спротивната насока''. Лондон, Outposts Publications, 1971,
*''На прозорецот. Лондон'', Anvil Press, 1982,
*''Знакот на Водоносецот.'' Лондон и Волфборо, Њу Хемпшир, Anvil Press, 1987,
*''Неврзана психа''. Лондон, Anvil Press, 1995,
*''Чекајќи го фериботот''. Лондон, Anvil Press, 1998,
3.2 Друго
*''Четирите квартети од Т.С. Елиот'' (есеј). Лондон, издание „Агенда“,1996,
Клер Бест

Клер Бест е британска поетеса, авторка и универзитетска предавачка која била номинирана за наградата на Центарот Шејмус Хини за 2012 година за „''Исечоци''“ и финалистка на натпреварот за мемоари на Мслексија за 2014 година за нејзиното дело „''Списокот на исчезнати''“.
1 Библиографија
*''Трговски терен'' (2010)
*''Ексцизии'' (2011)
*''Без гради'' (2011)
*''Ќелија'' (2015)
*''Спринглајнс'' (2017)
*''Списокот на исчезнати — мемоари'' (2018)
*''Еден со друг'' (2019)
*''Крај на сезоната (''2022)
*''Зад портата'' (2023)
2 Номинации за награди
* Награда на Центарот Шејмус Хини (2012)
* Конкурс за мемоари на Мслексија (2014)
3 Наводи
Метју Драјден

Метју Драјден (1842–1890) бил англиски кантавтор, радикал и фабрички работник. Неговата најпозната песна е веројатно „Истраен“.
1 Живот
Метју Драјден бил роден во Белфорд, Нортамберленд, во пролетта 1842 година. Може да претпоставиме дека семејството било финасиски стабилно, бидејќи татку му имал удел во локалниот рудник. Неговиот татко починал додека Драјден бил сè уште тинејџер, принудувајќи го да најде работа.
Тој го напуштил Белфорд, отпатувал во Њукасл и нашол работа во фабриката за инженерство на В.Г. Армстронг и компанијата и работел таму до крајот на својот живот, период од над 30 години.
Големиот деветчасовен штрајк бил во 1871 година, а Метју Драјден му се придружил, како и речиси сите негови колеги. Тој веднаш почнал да работи за каузата и организирал концерти, а приходите оделе во фондовите за штрајкот.
Бидејќи бил добар пејач на локални, ирски и сентиментални песни, тој учествувал во многу од нив, а неговата изведба на песните на Џо Вилсон и неговите сопствени песни „Истрајност“ и „Елиот, веслачот од Пегсвуд“ биле многу популарни. Кога штрајкот завршил, тој се врати во Армстронгс.
Починал во својот дом на улицата Херберт во март 1890 година, на 46-годишна возраст по долготрајна болест, оставајќи вдовица и шест деца. Тој и неговото семејство повеќе не биле „ситуирани“ кога починал.
2 Дела
Тие вклучуваат: „Истрајност“ или „Движењето на деветте ури“ во мелодија на „Нели Реј“ - Литературната заслуга не е голема, но одговараше на публиката од тоа време. Напишано е на џордиски дијалект „Елиот, веслачот од Пегсвуд“ - за Вилијам Елиот, веслачот од Пегсвуд.
Филип Фроуд

Филип Фроуд (починал во 1738 година) - англиски поет и драматург.
1 Живот
Фроуд, син на Ешбурнам Фроуд, заменик-генерален началник на поштата (1678-1688). Неговиот дедо, полковник Филип Фроуд, поради неговата верна приврзаност кон Чарлс I и Чарлс II бил прогласен за витез на 10 март 1664-5 година и назначен за гувернер на поштата.
Од колеџот Итон, каде што бил современик на Роберт Волпол, Фроуд се запишал на колеџот Магдален во Оксфорд, и станал еден од учениците на Џозеф Адисон, но не стекнал диплома.
Фроуд починал во својот дом, во декември 1738 година и бил погребан на гробиштата во Ламбс Кондуит Филдс.
2 Дела
За том II од ''Musarum Anglicanarum Analecta'' (Оксфорд, 1699, уредено од Адисон), Фроуд го придонел ''Cursus Glacialis, Anglicè, Scating''. Во мај 1720 година, Едмунд Карл ги објавил овие стихови како Адисонови, заедно со англиска верзија која исто така се претпоставува дека е на Адисон и предговор од Т.Н, кој навел дека иако Адисон бил добро познат како автор, тој секогаш му дозволувал на Фроуд да ги претставува како свои. Анонимна имитација на англиски јазик се појавила во 1774 година; постои и превод во ''Miscellane'' од Џ.Г. (Џејмс Гласфорд), Единбург, 1818 година.
Фроуд ја има напишано трагедијата во празен стих со наслов ''„Падот на Сагунтум“'', Лондон, 1727 година, под влијание на ''„Катон, трагедија“''. Изведена била во театарот „Линколн Ин Филдс“ на 16 јануари 1727 година каде Џејмс Квин ја претставил Евридама и го извел прологот од Луис Теобалд. Трагедијата добила околу три претстави и е позната по посветата на Волпол, кој е опишан како „инвестирачки" за „внесување на учењето и уметноста на Грција и Рим во кабинетот или за да поучува во длабочините на расудувањето; или за правилата на владеењето“. Уште една тажна трагедија во празен стих, ''„Филота“'', Лондон, 1731 (како и 1735), изведена во „Линколнс Ин Филдс“ на 3 февруари 1730–1, со Квин повторно во глумечката екипа, наиде на уште постуден прием, иако се изведуваше шест ноќи. Хенри Филдинг вовел ироничен пофален текст за ''Филота'' во ''„Џозеф Ендрус“'' .
3 Наводи
Оваа статија вклучува текст од публикација што сега е во јавна сопственост: „Фроуд, Филип“. Речник на национални биографии. Лондон: Смит, Елдер и Ко. 1885–1900.
Роберт Ален

Роберт Ален (25 април 1920 - 18 април 2007) бил англиски земјоделец и поет од Нортамберленд.
1 Живот и кариера
Ален бил роден во Нортамберленд на 25 април 1920 година. По завршувањето на воената служба, се занимавал со земјоделство во близина на Прендвик, Нортамберленд. Во 1950 година, се преселил на фармата Редесмут, Редесмут, во близина на Белингам, која била во сопственост на татко му, полковник Ален од Хајдон Бриџ. Истата година, се оженил со Анџела Мери Хол (родена Греј; 1918–2007) во Нортамберленд.
Кога се пензионирал, тој со неговата сопруга се преселиле во нова куќа наречена „Глеб“ во Белингам. Ален отсекогаш покажувал интерес за својот локален дијалект, нежниот и учтив дијалект што се користел при разговор со свештеникот, наместо почестиот и нормален „селски разговор, а исто така и за поезијата, а пензионирањето му овозможило време да ги спои двете и да ги запише резултатите.
Тој направил три аудио касети од неговите песни „Најлудото место на Земјата“, „Јавење на високо“ и „Горницата на јанг“, и на крајот, во 1994 година, ги објавил сите во книгата ''„Луд стих“'', илустрирана од локалниот поет/илустратор и соседен земјоделец Хенри Бруис.
Роберт Ален починал во Нортамберленд на 18 април 2007 година, на 86-годишна возраст. Неговата сопруга, Анџела, починала претходно истата година, во Нортамберленд, на 88-годишна возраст.
2 Дела
2.1 Поеми
*''Бони Норт Тајн''*''Кани Добредојдовте''*''Предупредувачка приказна''*''Корби Кроу''*''Скапоцен капак за оџак''*''Крај на денот на О' Ламбин''*''Гритор''*''Многу од тоа на почетокот''*''Совет од фармерот Аулд''*''Машки тофтс за бувови''*''Спаги''*''Виевото дело Колум''
2.2 Проза
*''Божјото дете'', нортумбриска верзија на божиќната приказна
2.3 Колекција
*''Малку лукав стих;'' Содржината на трите аудио касети со стихови од северумбрискиот дијалект биле преведени во една книга песни, кои заедно ја фалат долината на Северен Тајн, зборуваат за локалниот селски крикет или раскажуваат за тажни настани како во рубриката „некролог“ на „whee's deid“, а според деталите за продажбата „и за оние кои не го знаат својот cushat (гулаб од дрво) од нивниот shavie (шевка), постои речник на дијалектни зборови“
3 Поврзано
* Хенри Бруис
Џон Бејлис

Џон К. Бејлис (1919–2008) бил британски поет и значаен литературен уредник од периодот на Втората светска војна; подоцна во животот, станал државен службеник. Роден бил во Глостершир и бил додипломец на колеџот „Сент Катарин“ во Кембриџ. Служел во Кралските воздухопловни сили за време на војната.
Тој ги уредувал делата: ''Антологијата на среќата'' (1942) со Николас Мур и Даглас Њутн; ''Нов пат'' (1943 и 1944) со Алекс Комфорт; ''Романтична збирка'' (1946) со Дерек Стенфорд. Неговата збирка ''„Белиот витез и други песни“'' била објавена во 1944 година. Во воените години, тој придонел за ''„Поетри Лондон“'' и ''„Поетри Квартерли“''; подоцна за ''„Поетри Ривју'' “. Исто така, бил објавен во ''„Ер Форс Поетри“'' (1944). Во 1977 година ја објавил целата книга „Венера во Вага“, од која некои делови биле објавени во „Поетри Квартерли“ и „Нов пат 1944“.
Понекогаш е поврзан со ''Новата апокалипса,'' можеби поради неговата поема ''„Апокалипса и Воскресение“''; тој е исто така наречен надреалист или нов романтичар.
Херберт Асквит

Херберт Диксон Асквит (11 март 1881 &#x2013; 5 август 1947) - англиски поет, романописец и адвокат. Тој бил втор син на британскиот премиер Асквит.
Асквит бил многу трогнат од неговата служба во Кралската артилерија во Првата светска војна. Меѓу неговите песни се „Волонтерот“ и „Паднатиот потчинет“, при што втората е почит кон паднатите војници. Неговата песна „Војници во мир“ била поставена на музика од Ина Бојл. Меѓу неговите романи се најпродаваните ''„Јанг Орланд''“ (дејствието се одвива за време и по Првата светска војна), ''„Виндс Енд“'', ''„Мери Далон“'' и ''„Рун“''.
Во 1910 година, се оженил со Леди Синтија Чартерис, која исто така била писателка. Таа била најстарата ќерка на Хуго Чартерис, 11-ти Ерл од Вемис, и неговата сопруга, Мери Констанс Виндам. Тие имале три сина.
1 Библиографија
* 1938 - ''Моменти на сеќавање.''''Сеќавања и впечатоци''
Ноа Кук

Ноа Кук (8 март 1831 – февруари 1919) бил англиски поет познат како „Ткајачкиот поет“. Роден во Кидерминстер, Вустершир, син на ткајач-калфа. Кук го следел својот татко во ткајачката индустрија и на крајот станал ткајач на теписи во својот роден град. Во тоа време, околу половина од населението на градот било поврзано со индустријата за теписи. Тој бил вклучен и во локалниот синдикат.
Кук бил охрабрен да пишува поезија во 1850-тите од неговиот зет Бенџамин Рајли, кој бил писател. Од 1870 година, делата на Кук често се појавувале во делот „Поетски агол“ на бродот ''„Кидерминстер шатл“''. Тој објавил збирка песни во 1876 година под наслов ''„Диви жуборења“''. Иако напишал стотици песни, не биле објавени други збирки.
Повеќето од неговите песни биле кратки, иако тој напишал неколку подолги песни, како што е религиозната поема „Живот“, која била приватно печатена во 1916 година. Главната тема на неговите песни била природата, иако тој пишувал и за ткајачката индустрија и условите за работа на другите работници. Во неговите дела биле наменети да бидат читани од публиката од работничката класа. Ништо не е познато за процесот на компонирање на Кук, иако се претпоставува дека тој создавал стихови поезија додека работел.
Поезијата на Кук генерално допирала само до локалната публика, каде што бил добро познат, а локално бил познат како „Ткајачкиот поет“. Тој добил национално внимание со тоа што напишал песни во публикации на работничката партија.
1 Наводи
Брезинаит

Брезинаит — редок минерал составен од хром и сулфур, откриен во 1969 година. Се наоѓа во метеорити, како што е метеоритот Тусон Прстен (метеорит Ирвин-Аинса), неговиот типски локалитет. Исто така, бил пронајден во метеоритот Њу Балтимор и метеоритот Сихоте-Алин. Брезинаит е именуван во чест на Аристидес Брезина (1848–1909), поранешен директор на Одделот за минералогија-петрологија на Природонаучниот музеј во Виена, Австрија.
1 Карактеристики
Брезинитот е сулфид со хемиска формула Cr₃S₄. Бил одобрен како валиден вид од страна на Меѓународното минералошко здружение во 1969 година. Кристализира во моноклиничниот систем. Неговата тврдост на Мосовата скала е помеѓу 3,5 и 4,5.
Според класификацијата на Никел-Струнц, брезинитот припаѓа на „02.D - Метални сулфиди, со сооднос M:S = 3:4“ заедно со следниве минерали: борнхардит, каролит, купроиридзит, купрородзит, даубрелит, флезовит, гресовитат, флорист индита, калининит, линеит, маланит, полидимит, сигенетит, траститит, тирелит, виоларит, ксингжонгит, фероходзит, кадмоиндит, купрокалинит, родостанит, тојохаит, хајдеит, инаглиит, хондерит и кингстонит.
2 Формирање и наслаги
Откриен е во метеоритот Ирвин-Аинса, познат и како метеорит Тусон, метален метеорит собран во округот Грејтервил, округ Пима, Аризона (САД). Сите познати примероци од овој минерален вид се од вонземско потекло, а опишани се и во метеоритите од Социјалниот круг (Џорџија, САД), округот Нортон (Канзас, САД), Њу Балтимор (Пенсилванија, САД), Сихоте-Алин (Приморие, Русија), Гибеон (Нахуаика), Нахуатл (Нахуаика), Мексико) и планината Егертон (Австралија).
Брустерит

Брустерит — име на серија тектосиликатни минерали од групата зеолити. Пред 1997 година, брестерит бил признат како минерален вид, но рекласификацијата во 1997 година од страна на Меѓународното минералошко здружение го сменил во сериско име, при што минералниот вид бил именуван брестерит-Sr и брестерит-Ba. Брустерит-Sr, почест од нив, е воден стронциум и алуминиум силикат, . Мали количини на бариум обично се присутни заменувајќи дел од стронциумот. Соодветното име на видот зависи од доминантниот елемент. Видот е визуелно неразличен, а сериското име „брустерит“ сè уште се користи секогаш кога не е извршено тестирање.
Генерално се смета за моноклиничен, иако оптичките студии сугерираат дека може да биде триклинички. Има една рамнина на совршено расцепување. Бојата е бела, жолто-бела или сива. Мосовата тврдост е 5. Транспарентен е до проѕирен. Кристалите се призматични. Брустеритот е изоморфен со хеуландит.
Именуван е по Сер Дејвид Брустер (1781–1868) кој го опишал во 1822 година. Типската локација за серијата и за брустерит-Sr е Стронтијан, Аргил, Шкотска.
Тој е хидротермален минерал што се јавува во вулкански карпи како што е базалтот. Сивкасти кристали се наоѓаат кај Џајантс Козвеј во округот Антрим. Се наоѓа со хармотом во рудниците за олово во Стронтијан во Аргилшир.
Браунерит

Браунерит — воден уранил карбонатен минерал откриен од Јакуб Плашил од Институтот за физика при Академијата на науките на Чешка и неговите колеги во рудникот Сворност во рудната област Јачимов, Западна Бохемија, Чешка.
Кристалите на браунерит се жолти и имаат стаклен сјај. Минералот е хемиски сличен на линекитот. Типскиот материјал е депониран во збирките на Одделот за минералогија и петрологија, Националниот музеј, Прага, Чешка, и минералошките збирки на Природонаучниот музеј на округот Лос Анџелес.
1 Карактеристики
Браунерит е карбонат со хемиска формула K₂Ca(UO₂)(CO₃)₃·6H₂O. Одобрен е како валиден вид од страна на Меѓународната минералошка асоцијација во 2016 година. Кристализира во моноклиничниот систем. Овој минерал претставува нов тип на структура. Хемиски е сличен на линекитот.
2 Локалитети
Откриен е во рудникот Сворност, во Јачимов во Рудните Планини (Бохемија, Чешка). Ова е единственото место каде што е пронајден овој вид. Сворност е напуштен подземен рудник во кој се експлоатирале сребрени минерали, подоцна арсен и кобалт, а на крај и ураниум. Околу петнаесет минерали се откриени во овој рудник.
Вики Февер

Вики Февер (родена 1943 година) е англиска поетеса. Објавила три збира на поезија. Песната на Февер „Џудит“, од нејзината книга „''Девојка без раце“'', ја добила наградата „Фордвор“ за најдобра поема. Книгата била добитничка и на наградата „Хајнеман“ и била во потесен избор за наградата „Фордвор“ . Февер била добитничка и на наградата „Чолмондели“.
1 Биографија
Февер била родена во 1943 година во Нотингем, Англија. Студирала музичко на Универзитетот Дарам и англиски јазик на Универзитетскиот колеџ во Лондон, а подоцна работела како предавач и ментор по англиски јазик и креативно пишување на Универзитетскиот колеџ во Чичестер, каде што е заслужен професор.
На 14 јануари 2014 година,Февер учествувала во серијата „Есеј - Писма до еден млад поет“ на Би-би-си Радио 3. Земајќи го класичниот текст на Рајнер Марија Рилке ''„Писма до еден млад поет“'' како инспирација, водечките поети напишале писмо до еден штитеник.
Февер живее во Јужен Ланаркшир, Шкотска.
2 Збир на поезии
* 1978: ''Монографија'' (Памела Робертсон-Пирс)
* 1981: ''Блиски роднини'' (Секер и Варбург)
* 1986: ''Чисти листови'' (издавачка куќа „Каткарт“)
* 1991: ''Модерни поети Том''''2'' (со Керол Ен Дафи и Иван Боланд )
* 1992: ''Желе од ракчиња и јаболка'' (Сомерс Пресс)
* 1994: ''Девојката без раце'' (Џонатан Кејп, во потесен избор за наградата „Фордвор“ )
* 2003: ''Девојка во црвено и други песни'' (Шкотски книжевен фонд)
* 2006: ''Книгата на крвта'' (Џонатан Кејп, во потесен избор за наградата „Фордвер“ и наградата „Коста“ )
* 2015: ''Втор ветер'' (Солтир друштво, со Даглас Дан и Дајана Хенри)
* 2019: ''Сакам! Сакам!'' (Џонатан Кејп, претстои есен 2019)
3 Други дела
* 2005: ''Машини на милоста: Почит кон Мајкл Донаги (1954–2004)'' (соработник)
* 2011: ''Овој момент никогаш повеќе нема да се врати: Избор на дневни фотографии од изложбата на сол на таванот'' (коавтор)
4 Награди
* 1992: Награда на натпреварот Арвон за поемата „Лилинско езерце“
* 1993: Награда „Форд поезија“, најдобра поединечна песна, за поемата „Џудит“
* 1994: Награда В.Х. Хајнеман за ''„Девојката без раце“''* 1998: Национален натпревар за поезија за поемата „Лилјаци“
* 1999: Награда Чолмондели
Брејит

Брејит — минерал од калциум силикат со висок притисок (CaSiO<sub>3</sub>) кој се наоѓа во дијамантски инклузии. Тој е втор најзастапен инклузија по феропериклазата, за дијаманти со длабоко Земјино потекло. Неговото појавување може да укаже и на супердлабокото потекло на дијамантот домаќин. Овој минерал е именуван по германскиот минералог, петролог и геохемичар Герхард П. Бреј.
1 Карактеристики
Брејит е силикат со хемиска формула Ca₃Si₃O9. Тој е вид одобрен од Меѓународното минералошко здружение и првпат објавен во 2021 година. Кристализира во триклиничкиот систем. Тој е полиморф на псевдоволастонит и воластонит, и изоструктурен со маргаросанит и валстромит.
Примерокот што бил употребен за одредување на видот, познат како типски материјал, е зачуван во минералошките колекции на Музејот за минералогија на Одделот за геонауки на Универзитетот во Падова, во Италија, со каталошки број: mmp 20371.
2 Формирање и наоѓалишта
Откриен е во реката Сао Луис, во Хуина (Мато Гросо, Бразил), каде што се наоѓа како инклузии во дијаманти. Исто така, опишан е во областа Канкан, во регионот Канкан (Гвинеја). Овие две места се единствените места на планетата каде што е опишан овој вид минерал.
3 Наводи
Бразит

Бразит — редок арсенатски минерал со хемиска формула Mg(AsO<sub>3</sub>OH)·4(H<sub>2</sub>O). Именуван е бранзит во 1973 година, во чест на францускиот хемичар Режан Брас, кој прв го синтетизирал соединението. Типичното место на бранзитот е Јачимов од Чешка.
Се јавува како промена на минералите на магнезиум карбонат од раствори што содржат арсен. Се јавува поврзано со фармаколит, пикрофармаколит, вајлит, хајдингерит, рауенталит, природен арсен, реалгар и доломит.
1 Хемиски карактеристики
Тој е тетрахидриран магнезиум водород арсенат, со хемиска формула Mg(AsO₃OH)(H₂O)₄. Може да се формира како производ на дехидрација на реслерит (Mg(AsO₃OH)·7H₂O).
2 Формирање и наслаги
Се формира како производ на ретка реакција на раствори богати со арсен со калциум и магнезиум карбонати, како пост-рударска промена на наслагите од арсен. Неговите микроскопски кристали обично се појавуваат измешани со други арсенати.
Обично се наоѓа поврзан со други минерали како што се: фармаколит, пикрофармаколит, вајлит, хајдингерит, рауенталит, арсен, реалгар или доломит.
3 Локалитети
Чешка:
* Јахимов, Рудни Планини, Карлови Вари, Чешка Република
Франција:
* Рудник Salsigne, Salsigne, Mas-Cabardès, Carcassonne, Aude, Languedoc-Roussillon, Франција
* Виланиер (локалитет на згура ), Салсињ, Ма-Кабардес, Каркасон, Од, Лангедок-Русијон, Франција
Германија:
* Рудник Вилхелм (Вехселшахт), Баухаус, округ Рихелсдорф, Хесе, Германија
* Рудни депонии, Топилница Рихелсдорф, Зис, округ Рихелсдорф, Хесен, Германија
Манганофилит

Манганофилит — биотит богат со манган. Првпат бил откриен во рудникот Харстиген во Шведска, а првпат бил опишан во 1890 година. Најраната употреба била од Едвард Дана.
1 Етимологија
Името манганофилит укажува на тоа што минералот е богат со манган, бидејќи името потекнува од зборот мангано-, кој се користи за супстанции што содржат манган во хемијата. Манганоан биотит е единствениот синоним за манганофлит.
2 Својства
Покажува плеохроични својства, што е оптички феномен. Во зависност од аголот на испитување на минералот, неговата боја се разликува. На α оптичката оска, минералот е бледо розов до розов, со портокалова нијанса, на β и γ оските се гледа во жолтеникаво-кафеава до темно кафеава боја. На γ, може да биде и жолтеникаво-кафеав, повремено со розова или црвеникаво-кафеава нијанса. Плеохроизмот значително се разликува, а во неколку случаи е близок до плеохроизмот на биотит кога манганофилитот е меѓуслоен. Оптичките аксијални агли се разликуваат помеѓу 0° и 40°. Причината за ова е непозната, но постојат повеќе теории. Може да се должи на влијанието на железото или манганот врз оптичките карактеристики на минералот. Друга теорија сугерира дека тоа се должи на тоа што миките се едноосни или двоосни. Друга студија, исто така, ги нагласува оптичките својства на минералите. Притоа, неколку од примероците имаат оптичка рамнина нормална на (010), наместо да се паралелна со неа. Причината за аномалиите во тој случај е неутврдена, и покрај тоа што ориентацијата на споменатите примероци е утврдена со рендгенски методи. Минералот има хексагонална кристална структура. Хемиските тестови, исто така, покажале голема количина на железо и магнезиум. Постојат примери на моноклинични структури со 1 и 2 слоја, но сè уште не е откриена 3-слојна структура. Минералите со многу мал 2V се приближуваат кон оваа 3-слојна хексагонална структура и покажуваат збратимување на (001) од тенки листови, исто како кај едноосните лепидолити. Понатамошната хемиска инспекција, исто така, не покажува корелација помеѓу полиморфизмот и составот. Во примероците со 1 слој, количината на магнезиум и железо се разликува од минерал до минерал. Доколку ова се изрази во бројки, количината на Fe2O3 се движи помеѓу 0 и 16,94%. Други испитувања покажуваат FeO помеѓу 0 и 2,54%, MgO помеѓу 21,18 и 29,28%, MnO помеѓу 0 и 9,25%, Mn2O3 помеѓу 0 и 8,30% и TiO2 помеѓу 0 и 0,55%.
3 Класификација
Од достапните податоци, сигурно е дека составот на мика постојано варира, па затоа било тешко точно да се каже од кој вид е. Според некои научници, тој потекнува од амфибол, бидејќи обично се поврзува со него, но подетално испитување под микроскоп покажува поинаку, бидејќи манганофилитот може да се пронајде и во винхит-фордит, а исто така и во кварц-фелдспат, па затоа неговото потекло било неизвесно. Меѓутоа, во 1966 година, се сметало дека минералот е најчесто поврзан, а понекогаш и испреплетен со биотит. Исто така, било откриено дека врската на манганофилитот со други минерали и неговата метаморфна текстура сугерираат дека мора да потекнува од седименти богати со манган, железо и магнезиум. Денеситот се смета за член на групата биотит, варијантаи нкако а биотит богата со манган.
Владимир Блажев-Панчо

Владимир Блажев (Скопје, 29 јули 1979 — Скопје, 14 октомври 2025) — македонски пејач, текстописец и музичар. Еден од основачите на музичката група ДНК.
1 Животопис
Владимир Блажев е роден на 29 јули 1979 година во Скопје. Блажев, заедно со Андреј Ѓорѓиески ја основале музичката група ДНК во 2001 година. За кратко време, тие станале најуспешното музичко дуо во Македонија.
На 16 март 2025 година, тој бил тешко повреден од пожарот во ноќниот клуб во Кочани, додека останатите членови на ДНК загинале. На 14 октомври истата година, тој починал. Погребан е во Бутел.
Враќањето на Казанова

„Враќањето на Казанова“ (француски: ''Le retour de Casanova'') — филм на режисерот Едуар Нирман од 1992 година, заснован на истоимениот роман на Артур Шницлер. Во главните улоги настапуваат: Ален Делон, Фабрис Лукини и Елза Лунгини.
1 Синопсис
По многу години скитање низ Европа, остарениот Џакомо Казанова запаѓа во беда и сака да се врати во Венеција, но не може да го оствари тоа зашто по него е распишана потерница. Трудејќи се да добие помилување, тој ја запознава младата Марселина на која ѝ се додворува, но таа остро го одбива. Сепак, тој успева да води љубов, така што ги исплаќа коцкарските долгови на нејзиниот сакан...
Калист Луков

Калист Луков Хамамџиев бил бугарски учител и просветител од 19 век, кој работел како еден од првите учители во првото световно училиште во Бугарија - Габровското училиште, вовел звучна метода на настава во Сопот и оставил трага во ширењето на новото бугарско образование.
1 Биографија
Калист Луков Хамамџиев е роден во 1815 година во Сопот и учел кај Неофит Рилски, а на 20 години станал еден од првите учители во Габровското училиште, каде предавал грчки и славјански јазик до 1842 година. Потоа кратко работел во Букурешт и Самоков, а во родниот Сопот од 1845 до 1848 година ја вовел звучната метода на настава и помогнал да се создаде училишна библиотека. Во 1849 година заедно со браќата основал трговско друштво, но набрзо се вратил на учителствувањето во Сопот до 1852 година. Починал во 1862 година на околу 47 години, оставајќи значаен придонес во ширењето на новото бугарско образование во Сопот и околните места.
Холивуд или пропаст

„Холивуд или пропаст“ (англиски: ''Hollywood or Bust'') – филм на режисерот Френк Ташлин од 1956 година. Главните улоги ги играат: Дин Мартин, Џери Луис и Пат Кроули. Ова е последниот филм во кој настапиле заедно Мартин и Луис.
1 Синопсис
Малколм Смит (го игра Луис) освојува автомобил, а измамникот Стив Вајли (го игра Мартин) го фалсификува ливчето и тврди дека и тој го освоил автомобилот, така што наградата им припаѓа на двајцата. За да ги исплати своите коцкарски долгови, Стив сака да го продадат автомобилот, а како голем љубител на филмот, Малколм сака да одат во Холивуд. Сакајќи да му ја украде наградата, Вајли му вели на Малколм дека живее во Холивуд, и тоа како сосед на Анита Екберг. Така, двајцата поаѓаат на пат кон Холивуд, а друштво им прави германската дога на Малколм...
Црква „Св. Петар и Павле“ - Смолари

Свети Петар и Павле — главна манастирска црква на Смоларскиот манастир во струмичкото село Смолари, Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа длабоко во шума, сместена над регионалниот пат 1402.
2 Архитектура
2.1 Фрескоживопис
Црквата е делумно живописана во внатрешноста, на ѕидовите и во олтарниот дел.
2.2 Икони и иконостас
Црквата поседува мал дрвен иконостас.
3 Галерија
4 Поврзано
* Струмичко архијерејско намесништво
* Смолари
Брамалит

Брамалит — аналог на илит богат со натриум. Првпат опишан во 1943 година за појава во Ландиби, Велс, именуван е по британскиот геолог и минералог Алфред Брамал (1879–1954).
Се верува дека е производ на распаѓање на парагонитот преку процесот на испирање на натриум, иако може да се појави и кога мусковитот или други алуминозни материјали се менуваат. Исто како и илитот, тој е неширувачки, непластичен, микезен минерал со големина на глина. Брамалитот е филосиликат или слоевит силикат. Структурно, брамалитот е доста сличен на мусковитот или серицитот со малку повеќе силициум, магнезиум, железо и вода и малку помалку тетраедарски алуминиум и меѓуслоен калиум.
Се јавува како агрегати на мали моноклинични бели кристали. Поради малата големина, позитивната идентификација обично бара анализа на дифракција на рендгенски зраци.
Слично на илитот, може да се користи како флукс во керамички тела со висок степен на горење поради неговата висока содржина на нерастворлив натриум, но за разлика од вообичаените флуксови што содржат натриум (т.е. фелдспат), тој има предности на своите екстремно мали честички со големина на глина што бараат потреба од мелење, но сепак има единствена карактеристика да биде глина, но не се шири или не станува пластичен со вода. Брамалитот ги дели сите овие физички својства со илитот, но овие две супстанции се разликуваат по нивната содржина на натриум и калиум.
1 Карактеристики
Брамалитот е силикат со хемиска формула (Na,H₃O)(Al,Mg,Fe)₂((Si,Al)₄O10)(OH)₂. Кристализира во моноклиничниот систем. Неговата тврдост на Мосовата скала е помеѓу 2,5 и 3. Тоа е варијанта на парагонит со недостаток на натриум, аналогна на илитот.
Според класификацијата на Никел-Струнц, брамалитот припаѓа на „09.EC - Филосиликати со мика рамнини, составени од тетраедарски и октаедарски мрежи“ заедно со следниве минерали: минесотаит, талк, вилемзеит, ферипирофилит, пирофилит, боромусковит, целадонит, чернихит, монтдорит, мусковит, нанпингит, парагонит, роскоелит, тобелит, алуминоциладонит, хромофилит, фероалуминоциладонит, фероцеладонит, хромоцеладонит, таиниолит, гантерит, анит, ефезит, хендриксит, масутомилит, норишит, флогопит, полилитионит, преисверкит, сидерофилит, тетраферифлогопит, флуоротетраферифлогопит, вонезит, истотонит, тетраферианит, трилитионит, флуоранинит, ксироксинит, широзулит, соколоваит, аспидолит, флуорофлогопит, сухаилит, јангџумингит, орловит, оксифлогопит, маргарита, анандит, битиит, клинтонит, киношиталит, ферокиноксикинтал флуорокиношиталит, бејделит, курумсакит, монморилонит, нонтронит, волконскоит, јахонтовит, хекторит, сапонит, сауконит, спадаит, стивензит, свињфордит, цинксилит, феросапонит, вермикулит, бајлизит, хлорит франклинска печка, гониерит, нимит, ортохамозит, пенантит, судоит, донбасит, глаголевит, борокукеит, алиетит, корензит, дозиит, хидробиотит, карпинскит, кулкеит, луниџианлаит, ректорит, салиотит, тосудит, бринроберцит, макаулаит, буркхардтит, ферисурит, сурит, никсергиевит и кегелит.
2 Формирање и локации
Откриен е во Ландиби, Кармартеншир (Велс), иако е опишан и на други места во Велс, Полска и Словачка.
3 Наводи
Едрар

Едрар — специјалист задолжен за проектирање, изработка и поправка на едра.
Во епохата на едрениците, покрај едрарите во бродоградилиштата, секој брод имал свој сопствен едрар, а особено големите бродови имале и цели екипи од едрари. Во воената морнарица, едрарот често претставувал и функција и чин истовремено. Така, во Англиската морнарица, едрарот имал подофицерски чин и бил старешина на екипата едрари. Неговите подредени (некогаш и до 12 лица) ја носеле титулата „помошници на едрарот“. Нив, заедно со останатите специјалисти што немале редовни дежурства (стражи), официјално ги нарекувале „безработници“. Ослободувањето од стража не било поради попустливост на претпоставените, туку поради огромниот обем на нивната сопствена работа. Освен за едрата, тие биле задолжени за шиење на сите предмети од платно на бродот: прекривки, бродски кревети, воздушни ракави, заштитно платно, знамиња и бродски знаменца. Главни алатки на едрарот биле едрарската игла и гардаман (специјална кожна заштита за дланката).
Современиот едрар обично работи во работилница на копно. Основна алатка станала машината за шиење, а за мерење и кроење може да се користи сѐ, па дури и компјутеризирана опрема. Работилницата за едра може да биде дел од некое спортско бродоградилиште или да постои самостојно како независен бизнис.
Занаетот на изработка на едра, иако се потпира на теорија и пресметки, во голема мера останува производ на искуство и интуиција, кои не секогаш можат точно да се измерат.
Едночинка

Едночинка — претстава што има само еден чин, за разлика од претставите што се одвиваат во повеќе чина. Едночинките може да се состојат од една или повеќе сцени. Претставата од 20-40 минути се појавила како популарен поджанр на едночинката, особено на натпреварите за пишување. Едночинките го сочинуваат огромното мнозинство од алтернативните театарски претстави.
Потеклото на едночинката може да се проследи до самиот почеток на запишаната западна драма: во Стара Грција, ''„Киклоп“'', сатирична драма од Еврипид, е ран пример. Сатиричната драма била фарсично кратко дело кое се појавило по трилогијата на сериозни драмски претстави во повеќе чина. Неколку значајни примери на едночинки се појавиле пред 19 век, вклучувајќи различни верзии на драмата „Евримен“ и дела од Молиер и Калдерон. Едночинките станале почести во 19 век и сега се стандарден дел од репертоарскиот театар и алтернативните фестивали.
Едночинките биле многу популарни во 20 век и многумина ги сметаат за модерен производ.
1 Едночинки од големи драматурзи
* Еврипид - ''Киклоп''* Молиер - ''Летечкиот лекар'' (1659)
* Едвард Олби - ''Козата, или која е Силвија?'' (2002)
* Семјуел Бекет - ''Последната лента на Крап'' (1958)
* Антон Чехов - ''Предлог за брак'' (1890)
* Ежен Јонеско - ''Ќелавата пејачка'' (1950)
* Артур Милер - ''Спомен на два понеделника'' (1955)
* Аугуст Стриндберг - ''Парија'' (1889)
* Жан-Пол Сартр - ''Без излез'' (1944)
* Оскар Вајлд - ''Салома'' (1891 [француски] 1894 [англиски])
2 Поврзано
* Монодрама
Лутуро

Лутуро — мала река во јужниот дел на Македонија, во источниот дел на Струмичкото Поле.
1 Тек
Реката поминува во близина на селото Смолари, кај Смоларскиот манастир.
2 Галерија
3 Поврзано
* Смолари
* Струмичко Поле
Бранерит

Бранерит — редок земски оксиден минерал кој се наоѓа во форма . Именуван по д-р Џон Каспер Бранер.
1 Карактеристики
Бранеритот обично се јавува како детритални кристали или зрна. Се формираат само мали кристали, кои можат да бидат стаклени. Кристализира во моноклиничниот систем, а неговата тврдост се движи од 4,5 до 5,5 на Мосовата скала. Може да биде црна, но почесто се наоѓа во нијанси од жолта до зеленикаво-кафеава. Може да покаже жолта флуоресценција под краткобранова ултравиолетова светлина. Диморфен е во однос на ортобранеритот и формира серија на цврсти раствори со торутит.
Според класификацијата на Никел-Струнц, бранеритот припаѓа на 04.DH: Оксиди со однос метал:кислород = 1:2 и слично, со големи катјони (+- просечна големина); рамнини што делат страни на октаедари заедно со следниве минерали: ортобраннерит, торутит, касит, луказит-(Ce), бариомикролит, бариопирохлор, бетафит, бизмутомикролит, калциобетафит, цериопирохлор, цестибтантит, џиксианит, хидропирохлор, натробизантит, плумбопирохлор, плумбомикролит, плумбобетафит, стибиомикролит, стронциумпирохлор, станомикролит, стибиобетафит, уранпирохлор, итробетафит, итропирохлор, флуорнатромикролит, бизмутопирохлор, хидрокеноелсмореит, бизмутостибиконит, оксиплборомеит, монимолит, купроромеит, стетефелдтит, стибиконит, розијаит, цирколит, лијандритит, петшекит, ингерсонит и питонгит.
2 Формирање и наслаги
Се наоѓа во исти услови како златото, вклучувајќи ги и плацерите, во гранитни пегматити и гранитни гнајси, во силицифицирани конгломерати од камчиња, во хидротермален кварц и во калцитни вени. Се наоѓа заедно со циркон, ксенотим-(Y), уранинит, рутил, злато и апатит. На каталонските говорни територии е опишан во Пала д'Ереикс (Национален парк Аигуестортес), во контекст на минерализација на ураниум во силурско-девонски корнеи.
3 Сорти
Позната е само една сорта на бранерит: апсит. Името се однесува на фактот дека наоѓалиштето е лоцирано со помош на воздушен сцинтилатор, уред прикачен на авион за лоцирање на минерални наоѓалишта. Овој вид содржи околу 12,7% ThO₂, а неговата формула е приближно Ti₇U₂ThO20·5H₂O. Првпат е опишан во примероци од Крокеровиот бунар (провинција Олари, Јужна Австралија), иако е пронајден и во Заливот Дед Хорс (полуостров Јорк), обете локации во Австралија.
Карловачка гимназија

Карловачката гимназија (Karlovačka gimnazija) е најстарата средна школа во Србија, основана на 1 ноември 1791 година во градот Сремски Карловци, во Војводина.
1 Историја
Карловачката гимназија е основана на 1 ноември 1791 година во Сремски Карловци како прва српска средна школа во рамките на Хабсбуршката Монархија. Основањето било иницирано од митрополитот Стефан Стратимировиќ, кој добил дозвола од австрискиот цар Леополд II за да се отвори оваа образовна институција. Финансиската поддршка за основањето дошла од богатиот трговец Димитрије Анастасијевиќ Сабов, кој помогнал во преговорите и донациите. Во почетокот, гимназијата имала шест класи, од кои четири биле граматички (нижи), а две хуманистички (виши), со фокус на класични јазици како латински и грчки. Во 18 век, повеќето Срби биле неписмени, па ова училиште претставувало клучен чекор за ширење на образованието и културата меѓу српскиот народ. Гимназијата била филолошка по карактер, каде се изучувале јазици, литература и античка историја, и брзо станала центар за интелектуален развој.
Главната зграда е изградена во 1891 година во неоренесансен и барокен стил, со богата декорација и библиотека полна со ретки книги и ракописи. Од учебната 1921/22 година, гимназијата паднала под патронажа на Српската православна црква, што ја зајакнало нејзината улога во националното образование. Преку неа поминале многу познати српски интелектуалци, поети, научници и лидери, кои ја обликувале српската историја и култура. Денес, Карловачката гимназија продолжува да работи како престижно средно училиште и е признат културен споменик во Србија.
Алхемија на душите

''Алхемија на душите'' (|환혼, |Alchemy of Souls) — јужнокорејска телевизиска серија со Ли Џе Ук, Чон Со Мин, Го Јун Џон и Хван Мин Хјон во главните улоги. Се прикажувала на каналот tvN од 18 јуни до 8 јануари 2023 г., во сабота и недела во 21:10 ч. по корејско време. Серијата е исто така достапна на платформите TVING и Netflix во одредени области.
Серијата била поделена на два дела: првиот дел се прикажувал од 18 јуни до 28 август 2022 г. и се состоел од 20 епизоди; вториот дел (под насловот „Алхемија на душите: Светлина и сенка“) се прикажувал од 10 декември 2022 г. до 8 јануари 2023 г. и се состоел од 10 епизоди.
1 Содржина
1.1 Дел 1
Дејството е сместено во измислената земја Даехо, а серијата раскажува за љубовта и созревањето на млади волшебници додека ги надминуваат своите испреплетени судбини предизвикани од забранетото волшепство познато како „Алхемија на душите“, што овозможува душите да ги менуваат телата. Приказната ја следи елитната воинка Нак Су, чија душа случајно останува заробена во слабото тело на Му Док. Таа се поврзува со Џанг Ук, кој потекнува од благородничко семејство, и станува негова слугинка, но и негова учителка, подучувајќи го на своите вештини додека двајцата се вљубуваат еден во друг.
1.2 Дел 2
Три години по трагедијата испланирана од Џин Му, која ја тера Му Док да ја изгуби контролата и да убива невини луѓе, Џанг Ук се враќа од мртвите благодарение на моќниот Леден камен во неговото тело. Тој станува немилосрден ловец на менувачи на души и сѐ повеќе се изолира поради скршеното срце по смртта на неговата сакана Му Док. Тогаш ја запознава загадочната наследничка на Џинјовон, Џин Бу Јон, чии зборови честопати ги одгласуваат оние на Нак Су.
2 Улоги
Ли Џе Ук, Џанг Ук
Пак Санг Хун, млад Џанг Ук
Чон Со Мин, Му Док / Нак Су (по алхемијата на душите) / Џин Бу Јон (родното име на Му Док)
Го Јун Џон, Нак Су (пред алхемијата на душите) / Чо Јонг (вистинско име)
Гу Ју Џонг, млада Нак Су
Хван Мин Хјон, Со Јул
Мун Сонг Хјон, млад Со Јул
Излез на Северниот Залив

Излез на Северниот Залив — воден излез на проглацијално езеро кое му претходело на денешното езеро Хјурон, каде што ги испуштало своите води во близина на денешниот Северен Залив, наместо по појужна рута, како што се повлекувало лаврентиското заледување. Водата по оваа рута пресушила пред приближно 12000 до 6500 години.
Ледничкиот одскок го подигнал земјиштето околу излезот, што довело до зголемување на нивото на водата во езерото, и конечно водата од езерото нашла понизок излез.
1 Наводи
Омурамба

Омурамба (множина: ''Омирамба'') — термин за древни речни корита пронајдени во пустината Калахари во Африка, особено во североисточниот дел на Намибија и северозападниот дел на Боцвана. Зборот е преземен од херерски јазик. Омурамба обезбедува повремени стоечки базени со вода и поголема плодност, отколку во околните песочни рамнини. Некои специфични омирамба реони се именувани: Ајзеб, Ритфонтејн, Епукиро, Оматако. Тие најчесто започнуваат во централните делови на Намибија и се влеваат во централните делови на Боцвана.
1 Опис
Длабочината и ширината на леите варираат, а некои се широки од 3 до 4 км. Оние кои биле постојани реки пред околу 16.000 години, сега течат само на кратки растојанија и само по обилни дождови.
2 Историја
Омурамба историски гледано е место на битки кои се воделе по нивните кривулести текови, особено Хереро-германската војна во 1904 година, која завршила со ужасен геноцид во кој загинале речиси 70 проценти од населението Хереро, а многу други бегале по тековите на Омурамба, кои тогаш биле во сушна сезона и негостољубиви. Во предколонијално време, Омурамба бил дом и на народот Сан.
3 Закани
Денес, овие водени басени се еден од многуте природни водни ресурси што се користат за земјоделство и вода за пиење не само од историското номадско население, туку и од новото население кое практикува трајно земјоделство. Се смета дека е можна неодржлива употреба на водата во регионот.
Палата (филм)

„Палата“ (англиски: ''The Palace'') е филм на режисерот Роман Полански од 2023 година. Главните улоги ги толкуваат: Оливер Масучи, Џон Клиз и Мики Рурк.
1 Содржина
На почетокот на 20 век, во една снежна долина во швајцарските Алпи работел хотелот Палас — прекрасна палата, дело на еден таинствен архитект. Хотелот се одликува со атмосфера од бајките, а во него се среќаваат богати гости од целиот свет. Сите се собрани тука поради дочекот на новата година...
Нумикус

Нумикус ''— ''река во антички Латиум која се влевала во морето помеѓу градовите Лавиниум и Ардеа. Според митологијата на Ливиј, Енеја лежи закопан на нејзините брегови (од оригиналот: '''Situs est, quemcumque eum dici ius fasque est super Numicum flumen''').
Реката е претставена и во античките текстови како речен бог Нумициус (грчки: ''Νουμικίος'', ''Numikíos''). Како што е опишано од Овидиј, по налог на Венера, Нумикус го чисти Енеја од сите негови смртни делови за да може да стане бог, познат како Индигес.
Мозок (филм од 1969)

„Мозок“ (француски: ''Le Cerveau'') е филм на режисерот Жерар Ури (Gérard Oury) од 1969 година. Ури е еден од авторите на сценариото, заедно со Марсел Жилијан ( Marcel Jullian) и Даниел Томпсон (Danièle Thompson). Главните улоги ги толкуваат: Жан-Пол Белмондо (Jean-Paul Belmondo), Бурвил (Bourvil), Дејвид Нивен (David Niven), Илај Волак (Eli Wallach) и Силвија Монти (Silvia Monti).
1 Содржина
Специјален воз со пари на НАТО поаѓа од Париз за Брисел. Двајца крадци, францускиот ситен и снаодлив крадец Артур и неговиот пријател Анатол, како британскиот генијален злосторнички ум, познат како Мозок, планираат да ги украдат парите. Независно од еден од друг, двајцата крадци ја планираат кражбата во истиот ден и во истиот час...
Lux in tenebris

Lux in tenebris — латински израз за ''светлина во темнината'', е дел од реченицата ''„et lux in tenebris lucet et tenebrae eam non comprehenderunt“'' во Евангелието според Јован во латинскиот превод на Библијата, Вулгата, што значи „''И Светлината во темнина свети и мракот нe ја опфати''.“ (Евангелие по Јован, 1:5)
Изразот се користи како наслов на бројни тајни трактати од 16-ти и 17-ти век: Филозофите од ерата на ''просветителството'' ги користеле светлината и темнината како метафори за употребата на разумот и неговото отсуство.
Во 1657 година, Коменски го објавил под овој наслов преводот на пророштвата на Кристоф Котер, Микулаш Драбик и Кристин Поњатовска, кој содржел повици за борба против Хабсбурговците и против католицизмот.
* Lux in Tenebris, дело на Хелге Бурграбе
* Lux in Tenebris, едночинка од Бертолт Брехт
* Тоа било мотото на поранешниот британски протекторат Њасaленд.
Христодул Костович

Христодул Костович (1808 – 1889) е бугарски просветен деец и преродбеник.
1 Биографија
Роден во 1808 година во Самоков. Учел седум години во Рилскиот манастир при Неофит Рилски, а потоа го продолжил образованието во Австрија. Работел како учител во градовите Мелник, Свиштов и Габрово.
Го издал енциклопедичниот зборник „''Месецослов''“ во 1840 година, „''Бугарска аритметика''“ во 1845 година и „''Граматика или буквеница словенска''“ во 1858 година. Под влијание на протестантските мисионери станал протестант и се преселил во Цариград по 1858 година. Таму се приклучил на комисијата за превод на Библијата на новобугарски јазик, соработувајќи со д-р Елиас Ригс, д-р Алберт Лонг и Петко Славејков, со прво издание во 1871 година. Учествувал во редактирањето на списанието „''Зорница''“, каде објавувал свои текстови.
Починал во 1889 година во Самоков, оставајќи значаен придонес во бугарското образование и културно возобновување.
Ополе (област)

Ополе (|Opoja/Opojë) е историско-географска област во северниот дел на општина Драгаш во јужно Косово. Област има 19 села населени со Албанци.
1 Населени места
Белоброд, Бљач, Брезна, Бродосавце, Брут, Бузец, Буча, Заплужје, Згатар, Зјум Ополски, Зрзе, Капра, Косовце, Куклибег, Куковце, Плава, Плајник, Ренце, Шајиновац.
2 Поврзано
* Драгаш
* Гора (област)
Црвенокосата Снежана

''Црвенокосата Снежана'' (|赤髪の白雪姫, |Snow White with the Red Hair) — шоџо-манга во жанрот фантастика и романтика, напишана и илустрирана од Сората Акидуки. Првично била објавувана во двомесечното шоџо-списание ''LaLa DX'' на издавачот Hakusensha од август 2006 до август 2011 г., по што во октомври 2011 г. била префрлена во месечното списание ''LaLa''. Заклучно со мај 2025 г., нејзините поглавја се собрани и објавени во 27 тома танкобон.
Аниме-адаптација во производство на студиото Bones се прикажувала од 2015 до 2016 г. — првата половина се прикажувала во Јапонија од 6 јули до 21 септември 2015 г., а втората половина помеѓу 11 јануари и 28 март 2016 г.
1 Содржина
Во кралството Танбарун, со спокоен и наизглед обичен живот живеела треварката Снежана. Сѐ си одело по својот тек, сѐ додека престолонаследникот Раџ, во народот познат по својата глупост, не ѝ наредил да му стане љубовница. Причината за неговата желба била необичната светлоцрвена боја на нејзината коса. Единствениот излез што ѝ паднал на памет бил да ја отсече својата коса и да ја напушти татковината.
Патувајќи кон соседното кралство, Кларинс, таа во една шума го запознала Зен, кој по среќна случајност се покажало дека е вториот принц на таа држава. Откако надминале некои пречки, повторно поврзани со нејзината коса, тие заедно заминале во палатата, каде што Снежана станала ученичка на дворска треварка.
2 Ликови
Снежана (јап. ''白雪'') — главната јунакиња во приказната. Родена е со коса со ретка црвена боја, поради што многу се истакнува. На почетокот на приказната, го напушта родното кралство Танбарун бидејќи принцот Раџ решил да ја направи своја љубовница и заминува во Кларинс. Таму со текот на времето стекнува пријатели и станува дворска треварка. Како што се развива дејството, се вљубува во Зен.
Зен Вистарија (јап.''ゼン・ウィスタリア'') — главниот машки лик во приказната, вториот принц на Кларинс. Ја запознава Снежана додека шета надвор од ѕидините на својата палата со Кики и Мицухиде. Набрзо Зен се отрул со јаболко наменето за Снежана, но со нејзина помош го добил лекот (противоотровот). Иако често бега од замокот, подготвен е за својата улога како принц. Има постар брат по име Изана. Во текот на приказната се вљубува во Снежана.
Оби (јап. ''オビ'') — на почетокот на приказната се обидува да ја отстрани Снежана, но потоа Зен одлучува дека тој не е лош дечко и го прави свој гласник. Во тековниот дел од приказната, тој е витез и помошник на Снежана.
Македонија (1866 – 1872)

Весникот „Македонија“ е еден од највлијателните бугарски периодични изданија од периодот на Бугарската преродба, основан и уредуван од Петко Славејков. Тој претставува важен дел од неговата публицистичка дејност во Цариград (денешен Истанбул), каде што Славејков живеел и работел во 1860-тите и 1870-тите години.
1 Основање и период на издавање
Весникот „Македонија“ бил основан на 3 декември 1866 година во Цариград, тогашниот центар на Османлиската Империја, каде што се наоѓала и печатницата со истото име, купена од Славејков во истата година. Славејков го основал заедно со својот соработник Јоаким Кар'јагд, караманлија (туркофон Бугарин), чијшто дозвола за печатење ја користел. Излегувал како седмичник (секој четврток), со тираж од околу 3.600 примероци, што го правело најраспространетиот и највлијателен бугарски весник во тој период. Последниот број излегол на 25 јули 1872 година, по што весникот престанал да се издава поради политички притисоци и лични околности на Славејков. Вкупно биле објавени над 300 броеви во текот на шест години.