procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Дело (словенечки дневен весник)

'' Дело '' е национален дневен весник во Словенија. Повеќе од 60 години, „Дело“ е вклучен во активното кокреирање на словенечкиот јавен простор. Опфаќа политика, економија, спорт, култура и општествени настани.
1 Историја
''Дело'' првпат беше објавен на 1 мај 1959 година кога весниците '' Људска правда'' ("Народно право"), кој излегуваше од 1934 година, и " Словенски порочевалец" („Словенечкиот репортер“), основан во 1938 година, и двата весници на Комунистичката партија на Словенија се споија.
2 Профил
'' Дело '' е објавено во формат на широк лист од медиумската куќа Дело која исто така поседува весник '' Slovenske novice ''. Нуди содржина во печатена форма, како и на веб, мобилни и таблет платформи. Објавува мешавина од различни медиуми, како што се таблоидот ''Slovenske novice'', двомесечниот културен весник '' Прегледи '' и разни додатоци.
„Дело“ објавува седум регионални изданија до 2008 година и оттогаш има објавено само едно национално издание.
3 Тираж
Тиражот на „Дело“ бил 90.000 примероци во 2003 година.
4 Додатоци
Делото ги има следните додатоци:
*'' 'Ona' '' („Таа“), женски додаток ('' вторник '')
*'' 'Дело и дом' '' („Работа и дома“), за домаќинство („среда, на секои 14 дена“)
*'' 'Полет' '' („Лет“ или „Ентузијазам / Возење“), за рекреација и слободно време ('' секој втор четврток во месецот '')
*'' 'Викенд' ', ТВ водич со дополнителни [забавни] вести (' 'петоци')
* '' 'Светот на капиталот' ', за финансии, бизнис, економија (' 'петоци')
*'' 'Саботен прилог' '' („Саботен додаток“), неделен додаток со коментари, анализи и одлики за актуелните настани („саботи“)
*'' '' "Отворена кујна" '' (Отворена кујна), Водич за храна (''недела'')
* '' "Супер 50" '', месечен додаток за лица над 50 години, ('' секој прв понеделник во месецот '')
„Дело“ објавува специјално неделно издание „Недело“ (буквално „безработење“ или „неработење“; „Недело“ е игра на зборови бидејќи „Неделја“ е словенечки за „недела“), во помал и врзан (захефтана) формат.
'' Delo '' го објавува '' The New York Times International Weekly '' во петок од 2009 година. Овој додаток на осум страници опфаќа статии на англиски јазик од '' The New Јорк Тајмс ''.
5 Дигитални платформи
„Дело“ ја објавува својата содржина на својата веб-страница , на мобилна платформа, на iPad и на андроид.
Според месечната метрика на посети на мрежни места, MOSS, веб-страницата на весникот беше 17-та најпосетувана веб-страница (од 107 измерени) во Словенија во мај 2012 година.
Медиумската куќа Дело ги има и следните веб-страници:
**********
Железничка пруга Подгорица–Скадар

Железничка пруга Подгорица–Скадар — железница што ги поврзува Албанија и Црна Гора, која се користи само за товарни цели. Таа е единствената меѓународна железничка врска во Албанија. Иако првично била изграден помеѓу 1984-1985 година, престанала со работа во 1991 година, а подоцна целосно била повторно отворена во 2003 година.
Со железничката инфраструктура управува Железнички транспорт на Црна Гора на црногорска територија и Албански железници на албанска територија. Сепак, железничките услуги вообичаено ги оперира црногорскиот оператор помеѓу Подгорица и албанската станица Бајце, а Албански железници само помеѓу Бајце и Скадар.
Пругата се поврзува со железницата Белград-Бар и со железницата Никшиќ-Подгорица во Подгорица и со железницата Скадар-Вора во Скадар.
Подгорица–Скадар е стандардна железничка пруга долга 63,5 км, од кои 34 км поминуваат низ Албанија, а останатите 29,5 км преку Црна Гора. Како и другите железници низ Албанија, пругата не е електрифицирана. Последната станица на линијата во Албанија е железничката станица Бајзе.
1 Историја
Изградена помеѓу 1984 и 1985 година, товарната линија Подгорица-Скадар била првата меѓународна железница на Албанија. Започнала со работа на 11 јануари 1985 година со редовен сообраќај почнувајќи од 6 август 1986 година. Линијата престанала со работа во 1991 година поради трговските санкции во Југославија. Пругата Бајзе-Скадар (со исклучок на Хани и Хотит) била повторно отворена за употреба во февруари 1996 година. Повторното отворање на линијата Хани и Хотит-Бајза било закажано за 15 ноември 1996 година, но било откажано. Патеката подоцна била тешко оштетена поради граѓански немири во 1997 година.
Во април 2002 година била завршена реконструкцијата на линијата меѓу црногорската граница кај Хани, Хотит и Бајзе. До март 2003 година, линијата помеѓу Бајзе и Скадар била завршена со 365 милиони леки финансирани од албанската влада. Со церемонија одржана на 6 март 2003 година официјално било означено отворањето на Бајзе-Скадар. Во знак на меѓусебна соработка, тогашниот албански премиер Фатос Нано и тогашниот црногорски вицепремиер отпатуваа во Тузи во Црна Гора со специјален воз што сообраќа на оваа линија.
2 Идни планови
Во моментов постојат долгорочни планови за воспоставување и функционирање на патнички сервис на оваа железница.
Постојат и други планови кои вклучуваат изградба на нова брза железничка линија меѓу Подгорица и Скадар.
3 Наводи
Радош и Мала Река

Радош и Мала Река (|Βουνά Ξινού Νερού, порано: ''Ράδοσι, Μάλα Ρέκα'') — планина во Леринско. Највисок врв е Голем Извор (1.011 м).
1 Опис
Ова претставува група од планини и ридови во југоисточниот дел на Леринско, кои се истакнуваат над околината за околу 400 м. Ридестото подрачје нема едно име, а денешното грчкото име ''Вуна Ксину Неру'' значи ''Горновъбенски Планини'', по името на најголемата населба на подрачјето Горно Врбени. Меѓу Македонците во употреба се три традиционални имиња — Радош е југозападниот дел на ридовите северно од Ајтос, а Мала Река на целиот северен дел источно од Бел Камен и западно од најисточниот дел — возвишението Кара Дуру. Групата се протега на исток до Нередска Планина (Вич), чиј продолжеток доаѓа до низината на Баница на север и до Долно Неволјани на југ. На исток, превојот Кирли Дервент кај Церово ја двои групата од југозападните краишта на планинскиот венец Мала Ниџе, кој е дел од Ниџе. На север е низината Пелагонија, а на југ е котлината Сариѓол (Кајларско Поле).
Карпите на планината се варовници и конгломерати.
До највисокиот врв се стасува преку патот Горно Врбени — Бел Камен.
+ Врвови, Име, Грчки, Висина (м), Местоположба
Голем Извор, Ξηρή Πηγή, Γκόλμι Ισβάρ, 1.011, СЗ над Горно Врбени
Селца, Κούλα, Σέλτσα, 1.000, СЗ над Горно Врбени
Голема, Бајрако, Λάβαρο, Γκολέμα, Μπαΐρακο, 1.001, СЗ над Горно Врбени
Кара Дуру, Μαύρη Πέτρα, Καρά Ντουρού, 1009, ЈЗ над Церово
Свети Атанасиј, Άγιος Αθανάσιος, 895, СИ над Бел Камен
Карлушка, Ανεμόδαρτο,ή Καρλούσκα, 935, С над Горно Врбени
Голема Глава, Κάλας, Γκολέμα Γκάβα, 893, ЈЗ над рудникот „Баница“
Радош, Καψάλα, Ράδοσι, Σεβεσκέραβι, 964
Кукос, Κούκκος, Κούκος, 920, СИ над Бел Камен
Πέτρα, 980, СЗ над Горно Врбени
Προσήλιο, 918, С над Ајтос
Радош, Συντ/χου Χονδρού, Ράδοσι, 960
Курија, Ύψωμα Συντ/χου Παπαπέτρου, Κουρία, 960, СЗ над Горно Врбени
Φανάρι, 947, С над Спанци, З над Горно Врбени
Русфа Леска, Φουντουκιές, Ρούσφα Λέσκα, 956, С над Горно Врбени
Голем Дол, 851, ЈЗ над рудник „Баница“
Слани Дол, 807, Ј над Вртолом
Чакалов Дол, 784, Ј над Лесковец
2 Поврзано
* Нередска Планина
Гребенски Планини

Гребенски Планини (|Γρεβενών Βουνά, ''Гревенон Вуна'') — планина во Гребенско и Населичко западна Егејска Македонија.
1 Опис
Ова е големо планинско-ридска област во западниот дел на Гребенско, на границата со Кожанско. Претставува југозападен завршеток на планинскиот комплекс Горуша и планинското подрачје Таљар, од кој на север Гребенските Планини се одвоени со реката (Праморица). Од планинската група Василица на југ и југоисток ги дели реката Венетик. Планините се протегаат западно од градот Гребен, и на нив се наоѓаат населените места од областите Мајсторско и Копачко како Бурша (920 м), Мирали (820 м), Тричко (1.000 м), Лунци (990 м), Вреаштино (860 м), Рјахово (810 м), Залово (800 м), Мавран (770 м), Добрани (730 м), Вилија (860 м), Липси (830 м), Ванско (910 м).
Карпите на планината се состојат од конгломерати и песочник.
Планинскиот комплекс го пресекуваат голем број патишта. Патот Гребен - Дуско - Жужел поминува близу до врвот.
+ Врвови, Име, Грчки, Висина (м), Местоположба
Куменци, Τραχανάς, Κουμέντσι, 1.180
Аеромилос, Палиомилос, Αερόμυλος, Παληόμυλος, 1.142
Јакупис, Јакуп, Γιακούπης, Γιακούπ, 1.160
Карвуњарис, Καρβουνιάρης, 1.117
Корифи, Ѕами, Κορυφή, Τζαμί, 1.172
Мармарино Алони, Μαρμάρινο Αλώνι, 1.017
Ксеракас, Ξέρακας, 1.100
Оглас, Ογλάς, 1.125
Охиро, Тамбури, Οχυρό, Ταμπούρι, 1.008
Раховица, Цумес, Ραχωβίτσα, Τσούμες, 1.028
Селино, Селиос, Σέλινο, Σελιός, 1.022
Скопија, Хондро Караули, Σκοπιά, Χονδρό Καραούλι, 1.140
Скопија, Караула, Σκοπιά, Καραούλα, 1.000
Сорос, Ѕума, Σωρός, Τζούμα, 1.078
Ѕаферис, Ѕафес, Τζαφέρης, Τζαφές, 1.014
Церо, Царас, Τσάρας, Τσέρο, 1.000
Псили Рахи, Ψηλή Ράχη, 1.113
Вигла, Βίγλα, 976
Грамени Петра, Γραμμένη Πέτρα, 959
Бучка, Кастри, Καστρί, Μπούτσκα, 986
Мегали Рахи, Μεγάλη Ράχη, 914
Супото, Σουποτό, 929
Тамбури, Ταμπούρι, 940
Чука, Τσούκα, 949
Псили Рахи, Ψηλή Ράχη, 965
Псилокастро, Ψηλόκαστρο, 990
2 Поврзано
* Горуша
Карадаг

Карадаг или Кара Даг (од турското ''Kara Dağ'', ''Црна Планина''; |Μαυροβούνι, ''Мавровуни''; старо ''Καρά Νταγ'') — ниска планина во Егејска Македонија. Највисок врв е Коџа Бали (1.177 м).
1 Опис
Планината се наоѓа на границата која го дели Кукушко на запад и Серско на исток, меѓу Бутковското и Дојранското Езеро. Од планината Круша на северозапад е одвоена со седлото Дијасело (560 м). Голем број стари карти и други извори ја сметаат планината за дел од Круша, веројатно бидејќи има врв Карадаг на Круша и врв Круша на Карадаг. На југ планината е одделена од Манастир Тепе со превој на 660 м јужно од с. Папрат.
Карпите на планината се гнајсови, а има и малку амфиболити.
Бутковското Езеро во северното подножје планината е влажно подрачје од меѓународно значење, заведено со Рамсарската конвенција во 1974 г., а езерото со неговата околина во 2003 г. е прогласено за национален парк. Истото е вклучено и во мрежата Натура 2000 (бр. 1260001 и 1260008) и прогласено за место од орнитолошка важност (020).
До врвот Коџа Бали се стасува од селото Папрат (620 м) за околу 3 часа.
+ Врвови, Име, Грчки, Висина (м), Местоположба
Коџа Бали, Κοτζά Μπαλή, Κοτζαμπαλή, 1.177
Круша, Κρούσα, 1.161
Φλαμούρι, 1.042
Αλάνια, 700 - 640
Απιδιές, 720 - 600
Каратепе, Αράπης, Καρά Λόφος, 750
Ќулахли, Βλάχος, Κιουλαχλή, 599
Гајдара, Γαϊδάρα, 760 - 600
Хамзали, Δίστρατο, Χαμζαλή, 788
Голина, Κολώνα, 542
Љулка, Κούνια, Λιούλκα, 782
Коптор, Κοφτερό, Κοπτώρ, Κόπτωρ, 664
Камица, Λόφος, Καμίτσα Τεπέ, Καμίτσα Λόφος, 849
Орта Каран, Μαύρη Ζώνη, Ορτά Καράν, 899 - 835
Манастир, Μοναστήρι, 656
Στρογγυλό, Σταυρωτός Λόφος, 660
Στρούγγα, 920
Пејково, Τραγουδίστρα, Πεϊκοβο, 653
Χαλάσματα, Χαραπάδες, 943
2 Поврзано
* Круша (планина)
Бешичка Планина

Бешичка Планина (|Βόλβης Όρη, ''Όρη Βόλβης'', ''Όρη Μπεσικίων''; |Beşikdağ, ''Бешикдаг'') — ниска планина во Лагадинско, Егејска Македонија. Сместена е северно од Бешичкото Езеро.
Планината е наречена по селата Голем Бешик и Мал Бешик, по кои а наречено и езерото. На север одвоена е од Богданска Планина и Орсова Планина со долината на пресушените Мавровско и Ланџанско Езеро. Понекогаш оваа планина се смета за дел од Богданска Планина (''Бешикдаг'')
Езерата на јужната граница (Бешичкото и Лагадинското) се заведени во Рамсарската конвенција во 1974 г. и членки на мрежата на заштитени подрачја Натура 2000 (1220001 и 1220009), како и прогласени за места од орнитолошка важност (032). Поширокото подрачје е национален парк под името „Лагадинско Езеро - Бешичко Езеро и Македонски Темпи“ во 2003 г. Три повеќевековни чинари во околината на селата Сарај и Пазаруда, во кои се гнездат чапји и бели штркови, се прогласени за заштитени споменици на природата.
Карпите на планината се гнајсови, а има и малку амфиболити.
До врвот се стасува преку селото Ѓувелци (420 м) за околу час и половина.
+ Врвови, Име, Грчки, Висина (м), Местоположба
Πετρωτό, 668, Ј од Ѓувелци
Αγριόβικος, 625, СЗ од Мал Бешик, Ј од Кавак
Картал, Αετορράχη, Καρτάλ Λόφος, 661, ЈЗ од Ѓувелци, Ј од Канџа
Кури Хоџа, Κορυφή Αβραάμ, Κουρή Χότζα, 5573, ЈИ од Јакина, СИ од Ваисли
Бешик, Κούνια, Μπεσίκια, 660, ЈЗ од Ѓувелци, Ј од Канџа и ЈИ од Јакина
Κριτσελή, 606, СЗ од Мал Бешик, Ј од Кавак
Карабунар, Μαυροπούρναρο, Καρά Μπουνάρ, 560, СИ од Голем Бешик
Сиври, Σημάδι, Σιβρή, 627, СИ од Голем Бешик и СЗ од Мал Бешик
Στανότοπος, Σπανότοπος, 652, Ј од Ѓувелци
Чобан, Цопани, 473, ЈИ од Кавак
1 Поврзано
* Бешичко Езеро
* Богданска Планина
Стандардизација на ромскиот јазик

Во моментов има независни групи кои работат на стандардизирање на ромскиот јазик.
1 Места каде се користи
Во Србија се користи стандардизирана форма на ромски јазик. Во српската автономна провинција Војводина, ромскиот е еден од официјално признатите јазици, да имаат свои радио станици и преноси на вести.
Во Романија, државата со најголемо препознатливо ромско население, сега постои унифициран систем за настава на ромски јазик за сите дијалекти во државата. Ова е првенствено резултат на работата на Георге Сарау, кој изработил ромски учебници.
Јазичната стандардизација во моментов се спроведува и во заживувањето на ромскиот јазик меѓу различни групи кои престанале да го зборуваат јазикот. Во овие случаи, не се оживува одреден дијалект, туку се развива стандардизирана форма изведена од многу дијалекти. Шпанскиот политичар Хуан де Диос Рамирес Ередија го промовира Романо-Кало, варијанта на стандардниот ромски со постојните зборови Кало вметнати назад.
2 Пристапи за стандардизација
И покрај различните напори за „универзална“ стандардизација, севкупниот тренд во ромската писменост е кон регионална кодификација, со одреден степен на меѓународна ориентација.
Оваа меѓународна ориентација им овозможува на ромските читатели да ги ценат текстовите составени во други земји. Во исто време, овој плуралистички пристап кон кодификацијата е репрезент на дисперзијата на ромските заедници и недостатокот на централна власт. „Јазичниот плурализам“ од овој вид беше прифатен како политика од страна на Европскиот форум на Ромите и патниците (избраното ромско претставништво во Советот на Европа ) во изјава на својата веб-страница.
2.1 Стандардизацијата на Сарау
Стандардизираниот ромски јазик на Георге Сарау, главно заснован на источноевропските ромски дијалекти е прочистен, благо пропишан јазик, избирајќи граматички елементи.
Изговорот е најсличен со тој на дијалектите од првиот слој . Кога има повеќе варијанти во дијалектите, се избира варијантата што најмногу наликува на најстарите форми.
Исто така, се прави напор да се извлечат нови зборови од вокабуларот што веќе се користи, ''т.е.''''xuryavno'', ''vortorin'', ''палпаледихипнаско'', ''пашнавни''. Има постојано менување на збир на позајмици и од романски јазик, вклучувајќи термини како ''времеа'' , ''примарија'', ''фришка'', ''сфинто''. Неологизмите земени од хинди вклучуваат ''биџли'', ''мисал'', ''хитро'', ''лехипен'' и од англиски.
3 Поврзано
* Ромски јазик
* Роми
Муасанит

Муасанит е редок минерал од класата на природни карбиди со состав SiC (силициум карбид). Формира мали безбојни кристали со дијамантски сјај. Синтетичката варијанта и техничкиот производ се слични по структура и состав — карборунд.
Природниот муасанит може да се најде само во занемарливо мали количини во некои типови метеори и во наоѓалиштата на корунд и во кимберлитите; природните монокристали не надминуваат димензии од неколку милиметри. Природниот муасанит за прв пат бил откриен во 1893 година во Аризона од страна на Фердинанд Анри Муасан, во чија чест и бил наречен минералот во 1905 година.
Во последните децении се појавила технологија на создавање на големи проѕирни синтетички монокристали на муасанит кои често се користат за имитација на брилијанти.
Томе Витанов

Томе Витанов (р. година во Скопје) — македонски театарски филмски и телевизиски глумец.
Дипломирал на Факултет за драмски уметности во Скопје, во 1974 година, во класата на професорот Димитрие Османли. Во Македонски народен театар се вработил во 1974 година, и останал до неговото пензионирање во 2018 година, каде има оддиграно повеќе од 50 претстави.
1 Филмографија
Витанов ги остварил филмските улоги:
Година, Филм, Улога
1975, Прва вечер ТВ-филм, Сандре
1975, Волшебното самарче ТВ-серија
1977, Дождоливото сонце ТВ-филм
1977, Итар Пејо ТВ-серија
1979, Жена од малтер ТВ-филм, Доне
1981, Милион маченици ТВ-филм
1982, Илинден ТВ-серија
1984, Белото циганче ТВ-серија
1986, Климент Охридски ТВ-филм
1987, Народни трибини ТВ-филм
1987, Трст виа Скопје ТВ-серија
1987, Чорбаџи Теодос ТВ-филм, Томче
1990, До, ре, ми ТВ-серија, Продуцент
1991-1992, Еурека ТВ-серија
1994, Прекалени ТВ-серија, Кјуско
1995-1999, Во светот на бајките ТВ-серија
2000, Големи и мали ТВ-серија, Пандо
2000-2001, Погрешно време ТВ-серија, Драги
2000-2001, Светот има осум страни ТВ-серија, Царот
2001, Во светот на бајките ТВ-серија, Учителот
2002, Вампирџија ТВ-филм, Ефрем
2010, Царската е последна ТВ-филм
2010-2012, Македонски народни приказни ТВ-серија
2013-2015, Тврдокорни ТВ-серија, Кодош Клјамче
2015, Македонски народни приказни ТВ-серија, Царот
2016, Болка на Душата ТВ-серија, Царински полицаец
2018, Преспав ТВ-серија, Ранетиот
2023, Бистра вода ТВ-серија
Александар Матросов

Александар Матвејевич Матросов (руски: ''Алекса́ндр Матве́евич Матро́сов''; башкирски: ''Шәкирйән Јуныс улы Мөхәмәтйәнов''; украински: ''Олександр Матвійович Матросов''; 5 февруари 1924 – 27 февруари 1943) — советски пешадиски војник за време на Втората светска војна, постхумно добитник на титулата Херој на Советскиот Сојуз за блокирање на германски митралез со неговото тело.
1 Херојски подвиг
Матросов, кој е роден во Екатеринослав (денес: Днепар), бил припадник во 2-от одделен пушкарски баталјон на 91-та независна сибирска доброволна бригада, подоцна преименувана во 254-ти пушкарски полк и реорганизиран во рамките на 56-та гардиска пушкарска дивизија на Советската армија. Тој бил вооружен со лесен митралез.
На 23 и 24 февруари 1942 година, во битката за повторно заземање на селото Чернушки, во близина на Великије Луки, денес во округот Локњански, Псковската област, советските сили се бореле да земат германски тежок митралез, сместен во бетонски бункер, кој го блокирал патот до селото. Митралезот веќе ги однесол животите на многу војници на Црвената армија. Матросов се прикрал до бункерот и пушти рафал од куршуми во отворот. Еден куршум удрил во мина во внатрешноста, а митралезот привремено замолкнал. Се рестартирал неколку минути подоцна. Во тој момент Матросов физички се повлекол и го заглави неговото тело во процепот, целосно блокирајќи го огнот кон неговите другари и соборци, но по цена на сопствениот живот. Ова и овозможило на неговата единица да напредува и да го освои бункерот, а потоа да го врати селото.
За неговата саможртва во битката, Матросов постхумно бил награден со одликување Херој на Советскиот Сојуз и Орден на Ленин.
Сталин официјално го преименувал неговиот полк во полк Матросов.
Според една од верзиите Александар Матросов всушност бил од башкирско етничко малцинство, а неговото вистинско име Шакирјан Мухамедјанов било русифицирано.
1.1 Слични случаи
На 6 август 1942 година, во битката на реката Дон, киргистански војник на Црвената армија, Чолпонбај Тулебердиев на сличен начин го искористил своето тело за да покрие германски митралез во бункер.
Според Пекинг Пипл Дејли, приказната на Матросов, исто така, го инспирирала Хуанг Џигуанг, познат кинески револуционерен маченик, да изврши сличен подвиг за време на Корејската војна.
За време на Првата војна во Индокина, во Битката кај Диен Биен Фу. Еден војник од Виетнам го жртвувал својот живот за да го блокира бункерот со митралез на француската армија за да создаде можност за своите соборци да напредуваат.
2 Во популарната култура
Матросов е главниот лик на воениот филм од 1947 година, Војникот Александар Матросов (''Рядовой Александр Матросов''), во режија на Леонид Луков.
3 Наводи
Бесленски Рид

Бесленски Рид (|Χάρακας, ''Харакас'') — ниска планина во Драмско, Егејска Македонија и Неврокопско, Пиринска Македонија. Претставува дел од венецот на Драмски Боздаг.
1 Опис
Планината се наоѓа во најсеверниот дел на Драмски Боздаг, северно од Шилка, меѓу реката Места на исток, граничната пирамида бр. 166 и Белотинското Езеро и граничната пирамида бр. 141 на запад. Преку Чечката Клисура на исток е одвоена од планината Доспат на Родопите, а преку седлото Митницата е поврзана со планината Стргач на запад. На север се наоѓа Неврокопската Котлина, а на југ е Елеската Котлина (Зрновското карстно поле).
Планината зафаќа вкупна површина од 156 км<sup>2</sup>. Долга е 21 км, со средна ширина од 8 – 9 км. Највисок врв е Чиплак Баир (1.190 м). Карпите се претежно метаморфни — гнајсови, шкрилци, мермери, амфиболити. Климата е преодносредоземна со средни годишни врнежни од 750 - 900 мм. Има промиена циметни шумска почва, на места значајно еродирани. По билните делови преовладуваат шуми од даб горун, а по падините од даб благун. На одделни места се среќаваат насади од црн бор. На северното подножје на Бесленски Рид се сместени пиринските села Петралик, Теплен и Беслен.
Грчкото име „Харакас“ е дадено по новото име на поранешното село Гуштерак.
До првенецот Чиплак Баир се стасува од селото Беслен (од бугарска страна) за 2 часа по земјен пат кон југ, и од Белотинци (на грчка територија), исто така за 2 часа по земјен пат кој оди на североисток.
+ Врвови, Име, Грчки, Висина (м), Местоположба
Чиплак Баир, Χάρακας, 1.090, гранична пирамида бр. 152
Σταυρός, Άγιος Νικόλαος, 1.058
Φυλάκιο, 1.011, гранична пирамида бр. 148
Свети Никола, Άγιος Νικόλαος, Σταυρό, 949
Βαλανιδιές, 940
Чиплак, Γυμνή, Τσιμπλάκι, Τσιπλάκι, Τσίπλακ, 908
Дервиште, Καλινέ, Δερβισέ, 742
Калуѓер, Καλόγερος, 920
Μπουζουράνη, 600
Свети Илија, Προφήτης Ηλίας, 700
Ράχες, 940 - 900
Чакал, Τσακάλι, Μάνδρα Γκούρτσα, 840
2 Поврзано
* Драмски Боздаг
Сточлен ромски оркестар

Сточлен ромски оркестар — ромски симфониски оркестар од Унгарија. Основан е во 1985 година, по собирот на унгарските ромски музичари на погребот на Шандор Јарок, познат ромски солист. Облечени во традиционални носии со многу живи бои, свират без ноти, со брзи промени во ритамот, хармонијата и стилот.
Свиреле со светски великани во различни жанрови, од Јехуди Менухин до Софија Лорен, Ванеса Меј, Клаудија Шифер. Покрај традиционалните унгарски чардаши, романската чучулига, руските и шпанските ромски мелодии, свират и дела од Брамс, Лист, Штраус, Бизе, Офенбах, Сарасате, Динику, Монти и други великани на класичната музика.
1 Состав
Оркестарот е составен од 100 изведувачи со следните инструменти:
* 60 виолини
* 9 виоли
* 6 виолончела
* 10 контрабаса
* 9 кларинети
* 6 цимбали
Орсова Планина

Орсова Планина (|Κερδύλιο или ''Όρη Κερδύλια'') — ниска планина во Лагадинско и Нигритско, Егејска Македонија, северно од Бешичкото Езеро. Некои ја сметаат за дел од Богданска Планина (Бешикдаг), во поширока смисла.
По планината минува границата меѓу Нигритско (на север) и Лагадинско (на југ). Северно од неа се простира Серското Поле, на југ е Бешичка Планина, на запад е Богданска Планина, а на исток се граничи со Струмскиот Залив.
Денешното име ''Кердилион'' (Κερδύλλιον) е преземено од античкиот град споменат од Тукидид, ставено согласно грчката политика на присвојување на древномакедонската историја.
Карпите на планината се гнајсови и помалку амфиболити.
До врвот Фундес (1.100 м) се стасува поаѓајќи од Стибан (500 м) за околу 2 часа.
+ Врвови, Име, Грчки, Висина (м), Местоположба
Фундес, Φούντες, 1.100, СИ над Стибан
Анатема, Ανάθεμα, 1.001, во централниот дел
Јаници, Γιαννίτσι, 1.090, СИ над Стибан
Симони, Σιμόνι, 1.000
Ајанис, Αγιάννης, 669, Ј од црквата „Св. Атанасиј“ кај Омур Беј
Хрвата, Αγκαθωτό, Μηλιάρη Πέτρα, Χαρβάτα, 850, С над Стибан
Ано Амудес, Άνω Αμμούδες, 640, И од Маслар, З од Аспровалта
Арапокефало, Αραποκέφαλο, 571, С од Враста
Ватрали, Βατράλι, 917, СЗ од Аспровалта
Грамени Петра, Γραμμένη Πέτρα, Παχυβούνι, 611, СЗ од Враста
Ѓолбурун, Γυμνό, Γκιόλ Μπουρούν, 689, во централниот дел
Салџа, Δάκρυσμα, Σάλτζα, 553, И од црквата „Св. Атанасиј“ кај Омур Беј
Драгасија, Δραγασιά, 800, ЈИ над Стибан и СЗ над А
Илиу Мати, Ηλίου Μάτι, 526, С од Аспровалта
Каваларис, Καβαλλάρης, 721, во централниот дел
Камила, Καλάμπαρη Ραχώνια, Γκαμήλα, 599
Калогрија, Καλογριά, 740, И од Маслар
Каравас, Καραβάς, 589, С од Маслар, Ј од Стибан
Като Амудес, Κάτω Αμμούδες, 600, И од Маслар, З од Аспровалта
Кладудија, Κλαδούδια, 515
Клисури, Κλεισούρι, 765, во централниот дел
Цикара, Κορυφή, Τσικάρα, 752, СИ над Сулево
Трип, Κουμαριά, Τριπ, 761, С над Стибан
Макриполјанес, Μακρυπολιάνες, 740 - 680, во централниот дел, С од Аспровалта
Карабурун, Μαυρορράχη, Καρά Μπουρούν, 980, СИ над Стибан
Папа Алони, Παπά Αλώνι, 600, С од Аспровалта
Папа Рахи, Παπά Ράχη, 985, СЗ од Аспровалта
Перасма, Πέρασμα, 646
Пигадија, Πηγάδια, 826, СЗ од Аспровалта
Свети Илија, Προφήτης Ηλίας, 798, И од Сулево, СИ од Ланџа, јужно од црквата „Успение на пресв. Богородица“ кај Сајта
Рахони, Ραχώνι, 618, во централниот дел
Каранџалак, Σκοτεινό, Καραντζηλίκι, 573, во централниот дел
Циронуки, Τσιρονούκι, Τσουρουνούχι, 680, СИ од Сулево
Фтеруда, Φτερούδα, 736, ЈИ од Маслар, З од Аспровалта
Хрвата, Χαρβάτα, 780, СИ од Ланџа
Псили Рахи, Ψηλή Ράχη, 580, С од Враста
1 Поврзано
* Богданска Планина
Срѓан Шајн

Срѓан Шајн (српски: Срђан Шајн, ромски: Srdjan Šajn; роден на 28 март 1963 година) ― српски политичар. Тој е водач на една од ромските партии во Србија, Ромската партија. Тој првпат бил избран во српскиот собрание во јануари 2007 година, еден од двајцата пратеници кои конкретно ја претставуваат ромската изборна единица.
Рудолф Саркози

Рудолф Саркози (11 ноември 1944 – 12 март 2016 година) ― претседател на австриското ромско здружение „Културен дружок“ (Kulturverein).
Саркози е роден во концентрациониот логор Лакенбах во Градиште. По ослободувањето на логорот, тој се вратил со мајка си во нејзиниот дом во Градиште. На 14-годишна возраст почнал да работи, а во 1964 година се оженил со Хелга, преселувајќи се со неа во нејзиниот роден град Виена.
По кариерата во електрониката, Саркози го основал Австриското ромско културно друштво и постигнал правно признание за ромското малцинство во Австрија. Тој се пензионирал во 1997 година за да се концентрира на својата работа за Друштвото и починал во 2016 година на 71-годишна возраст.
Немирни (филм)

„Немирни“ — југословенски филм од 1967 година, во режија на Војислав Кокан Ракоњац. Главните улоги ги толкуваат: Милена Дравиќ, Ана Красојевиќ, Шпела Розин, Јанез Врховец, Душица Жегарац, Воја Мириќ, Павле Вуисиќ, Милан Срдоч и Марко Тодоровиќ.
1 Синопсис
Се случува тешка сообраќајна несреќа, а од сведоците милицијата дознава дека несреќата ја предизвикал еден возач на украдено Пежо. Всушност, автомобилот го возела една девојка, а со неа биле уште четири малолетни лица. Милицијата започнува потера по девојката, но таа го остава возилото и бега во ноќта, а веднаш потоа автомобилот е уништен во тежок судар. Милицијата ги пронаоѓа настраданите во уништениот автомобил, но меѓу нив ја нема девојката. Потерата по неа продолжува во Белград. Таа успева да се скрие во кабината на еден камион-ладилник, а на возачот му кажува дека е ќерката на шумарот. Во текот на возењето, тој се вљубува во девојката. Подоцна, милицијата дознава дека девојката заминала со ладилникот, но во мигот кога го запира камионот, таа успева да побегне во шумата. Така, потерата по неа продолжува...
Антонија Ла Негра

Антонија ''Ла Негра'', уметничкото име на Антонија Родригес Морено (1935/1936 &ndash; 7 март 2018 година), ― шпанска ромска пејачка и танчерка на фламенко. Сопруга на танчерот Хуан Монтоја, мајка на пејачката Лоле Монтоја, на дуетот Лоле и Мануел и баба на пејачката Алба Молина.
1 Животопис
Ќерка на мајка родена во Херес и татко роден во Севиља, нејзините родители се преселиле во Француски Алжир, каде што е родена Антонија. Таа подоцна се преселила со своето семејство во Тангер, Шпански протекторат во Мароко, учејќи течно да зборува арапски.
На возраст од 10 или 12 години, таа се преселила со своето семејство во родното место на нејзиниот татко Тријана, Севиља. На 16-годишна возраст, таа се омажила за братучедот, танчерот Хуан Монтоја. Некое време подоцна, со нејзиниот зет и внуката Кармелила, таа ја створила ''Ла фамилија Монтоја'' во 1970-тите, која успешно ги претставувала најинтимните и најспонтаните аспекти на фламенкото. Нејзината уметност се одразила во ''Triana'' (1976), ''En familia'' (1978), ''Macama jonda'' (1983), ''El ángel'' (1993) и ''Un gitano de ley'' (1997). Таа учествувала на два аудиовизуелни собири  на фламенко: Ел анхел и ''Рито и географија дел канте''. Ла Негра била една од главните фигури на канте хондо, истакнувајќи го својот талент во палос како фламенко танго и булерија.
Јулија Малинова

Јулија Малинова, родена ''Јаковлевна Шајдер'' (бугарски: ''Юлия Маринова (Яковлевна Шнајдер)''; 1869-1953) — бугарска суфрагистка и активистка за правата на жените. Таа била ко-основач на Бугарската унија на жени и била нејзин претседател двапати: во 1908-1910 година и од 1912 до 1926 година.
1 Животопис
Малинова е родена во 1869 година, руски Евреин, образована во Франција и Швајцарија пред да се пресели во Бугарија по нејзиното преобраќање и брак со адвокатот Александар Малинов, подоцна премиер на Бугарија. Од 1899 година, таа го уредувала весникот „Женски глас“ со учителката, социјалист и писателка Ана Карима, сопруга на социјалистот Јанко Саказов, а во 1901 година тие ја коосновале Бугарската унија на жени со Карима како нејзин прв претседавач. Организацијата била чадор организација на 27 локални женски организации кои биле основани во Бугарија од 1878 година. Таа била основана како одговор на ограничувањата на образованието на жените и пристапот до универзитетски студии во 1890-тите, со цел да се продолжи интелектуалниот развој на жените и учество на студии, организирала национални конгреси и го користела весникот Женски глас како свој орган.
Во 1908 година, таа станала претседавач и ја направила Бугарската женска унија дел од Меѓународниот совет на жените. За време на нејзиниот мандат, таа ја обезбедила политиката на синдикатот како општество за сите класи и политички убедувања.
Во 1925 година била нападната од бугарските националистки поради нејзиното странско потекло. Таа се пензионирала како претседател во 1926 година и ја наследила Димитрана Иванова. Малинова почина во 1953 година.
2 Наводи
Екатерина Каравелова

Екатерина Каравелова (бугарски: ''Екатерина Каравелова''), (21 октомври 1860 во Русе – 1 април 1947 во Софија) — бугарска просветителка, преведувачка, публицистка, правосудна и активистка за правата на жените. Таа била основач на културната женска организација ''Маика'' и нејзин претседател од 1899 до 1929 година, потпретседател на Бугарската женска унија во 1915-1925 година, претседател на бугарскиот огранок на Женската меѓународна лига за мир и слобода во 1925 година, ко-основач на Бугарско-романското друштво во 1932 година и соосновач на Друштвото на бугарските писатели и негов претседател во 1935 година.
Активна како учителка, рано била активна во дебатата за образованието на жените и статусот на наставничките. Во 1901 година, таа била ко-основач на Бугарската женска унија заедно со Вела Благоева, Кина Конова, Ана Карима и Јулија Малинова. Организацијата била чадор организација на 27 локални женски организации кои биле основани во Бугарија од 1878 година. Таа била основана како одговор на ограничувањата на образованието на жените и пристапот до универзитетски студии во 1890-тите, со цел да се продолжи интелектуалниот развој на жените и учество на студии, организирала национални конгреси и го користела весникот Женски глас како свој орган. Екатерина Каравелова била бугарски делегат на повеќе меѓународни конференции. Во 1935 година таа се спротивставила на смртната казна на политичките затвореници во Бугарија, а во 1938 година служела во комисија која се спротивставила на затворањето на бугарските училишта во Романија.
Точката Каравелова на Антарктикот е именувана по нејзе.
1 Наводи
Николај Хаџигенов

Николај Димитров Хаџигенов (бугарски: ''Николай Димитров Хаджигенов''; роден на 30 јуни 1971 година) — бугарски адвокат, јавна личност и политичар.
1 Животопис
Николај Хаџигенов е роден на 30 јуни 1971 година во градот Софија. Дипломирал право на Новиот бугарски универзитет. Тој е познат активист за јавни права и адвокат за кривична одбрана, кој често разговара за граѓански и политички прашања на неговиот личен блог. Тој се здобил со признание дека бил бранител на Десислава Иванчева, поранешна градоначалничка на округот Младост во Софија.
Хаџигенов е еден од организаторите на бугарските протести 2020-2021 година и отворен противник на корумпираното владеење и олигархијата кои ја трошат бугарската јуриспруденција, политика и бизнис.
Избран е за пратеник во 45. Народно собрание, од 25. МИР, во градот Софија, од квотата на „''Стани! Мафија, излези!''“ коалиција. За пратеник е избран во 46. Народно собрание, од 25. МИР, во градот Софија, од квотата на коалицијата „''Стани.БГ! Доаѓаме!''“.
2 Јавна дејност
Во март 2021 година, позицијата на „''Стани! Мафија, излези!''“ коалицијата била објавена во весникот ''24 Часа'', кој се изјасни против геј браковите и Истанбулската конвенција. По оваа изјава, Николај Хаџигенов, заедно со Виктор Лилов - единствениот отворено геј кандидат за пратеник во 45-тото Народно собрание, одржале средба со ЛГБТ заедницата.
Адвокатот Хаџигенов јавно ја поддржува борбата за правата на ЛГБТ луѓето, но поддршката ја кажува како личен став, а не во име на коалицијата.
3 Наводи
Ана Карима

Ана Карима, родена ''Тодора Велкова'' (1871–1949) — бугарска писателка, преведувачка, уредничка и новинарка, правосудник и активистка за правата на жените. Таа била ко-основач на Бугарската женска унија и била нејзин претседател од 1901 до 1906 година.
Таа била ќерка на трговецот со пченица Тодор Велков и работела како учител. Во 1888 година се омажила за социјалистот Јанко Саказов. Таа дебитирала и станала позната како писателка во 1891 година. Во 1894 година, семејството се преселило во Софија, каде што таа станала активна во рамките на социјалните реформи. Во 1897 година, таа го основала друштвото Сузнание („Совест“) и започнала да води кампања за образование на жените, од кои едната била да се отвори Универзитетот во Софија за жени. Од 1899 година, таа го уредувала весникот „Женски глас“ со Јулија Малинова, а во 1901 година го коосновала Бугарскиот женски сојуз со Карима како нејзин прв претседавач. Организацијата била чадор организација на 27 локални женски организации кои биле основани во Бугарија од 1878 година. Таа била основана како одговор на ограничувањата на образованието на жените и пристапот до универзитетски студии во 1890-тите, со цел да се продолжи интелектуалниот развој на жените и учество на студии, организирала национални конгреси и го користела весникот Женски глас како свој орган. Во 1906 година го напуштила Бугарскиот женски сојуз. Таа ја основала ривалската женска организација Равноправие („Еднакви права“, 1908-1921) и ја обиколила земјата каде држела предавања за реформите во правата на жените. Во 1918 година го отворила првиот дневен центар за работни мајки во Бугарија. Од 1921 до 1928 година била протерана од политички причини.
1 Наводи
Курилово (планина)

Курилово (|Κορύλοβος, ''Кориловос'') — релативно ниско планинско возвишение во најјужните делови на планината Драмски Боздаг во Драмско, Егејска Македонија. Возвишението достига 623 м. Во неговото подножје е сместен градот Драма. Од врвот има поглед на градот и околното поле. Најблиско населено место е селото Дреново.
Шумската управа во Драма прави големи напори за претворање на ридот во приградски шумски парк, засадувајќи илјадници иглолисни растенија, претежно алепски бор, чемпрес и ела. Ридот е излетничко место за жителите на Драма, и имаат мрежа од патеки, игралишта, дрвени клупи и маси за пинг-понг. На излезот од шумата на Курилово е поставен споменик на десетиците илјади жртви од времето на Втората светска војна. До врвот оди асфалтиран пат долг 4 км. Близу до средиштето на Курилово има спортски игралишта, камен театар на отворено за летни претстави, а има и мал хотел. На југоисточната падина на Курилово работи каменолом за мермер кој неповратно ја уништува планината.
Малку пред врвот на ридот во 1997 г. е поставен крст од бетон и железо во чест на жртвите на окупацијата кој се гледа од центарот на Драма и денес е симбол на градот. Целата конструкција е висока 15 м и тежи 100 тони.
1 Поврзано
* Драмски Боздаг
Димитрана Иванова

Димитрана Иванова, родена Петрова (бугарски: ''Димитрана Иванова''; 1881 — 1960) — бугарски образовен реформатор, правосуден и активист за правата на жените. Таа претседавала со Бугарскиот сојуз на жени од 1926 до 1944 година.
1 Животопис
Иванова родена Петрова е родена на 1 февруари 1881 година во Русе, Бугарија. Ќерка на трговец, се школувала во локалното женско училиште и женска гимназијата. Во Бугарија, на жените им било дозволено да слушаат предавања на Универзитетот во Софија од 1896 година, но таму не можеле да бидат редовни студенти до 1901 година, бидејќи средните училишта за девојчиња нуделе само шест од седумте средни оценки потребни за прием на универзитетот. На Димитрана Иванова ѝ било одбиено право за студирање во Софија поради овие основи, но таа станала првата жена која студирала образование и филозофија на Универзитетот во Цирих. Кога се вратила во Бугарија во 1900 година, била вработена како учителка, што во тоа време била практично единствената професија отворена за жените (иако до 1904 година, забранета за мажените жени). Во 1914 година се омажила за учителот Дончо Иванов, но го продолжила својот професионален живот (забраната за мажените учителки била укината во 1904 година). Во 1921 година се пријавила да студира на Правниот факултет на Универзитетот во Софија, и на крајот и било дозволено да го стори тоа, а дипломирала во 1927 година.
1.1 Права на жените
Во 1926 година, таа ја наследила Јулија Малинова како претседател на водечката организација за правата на жените во нејзината земја, Бугарската женска унија, која била основана во 1901 година. Во 1935–40 година, таа била член на одборот на Меѓународната алијанса на жените. Таа станала позната контроверзна личност во јавните дебати и често била карикатурирана во печатот. За време на нејзиниот мандат како претседавач, на две прашања им посветила големо внимание: дозволата за жените да практикуваат право, што се сметало за важно симболично прашање, што го симболизира правото на жените да влегуваат во други професии од ист вид; и правото на глас. Бугарките добиле условно право на глас во 1937 година, но самите не можеле да се кандидираат на избори ако се вдовици, мажени или разведени.
Иванова била уапсена по комунистичкото преземање на Бугарија во 1944 година, кога биле укинати сите граѓански „буржоаски“ организации. Ослободена е со интервенција на еден од нејзините контакти во комунистичкото движење во 1945 година.
2 Наводи
Мавровско Езеро (Егејска Македонија)

Мавровско Езеро (|Λίμνη Μαυρούδα, ''Лимни Мавруда'') — езеро во Лагадинско, Егејска Македонија.
Езерото е сместено во јужното подножје на Богданска Планина. Наречено е по селото Маврово, Општина Бешик, кое лежи на неговиот северен брег, а во 1927 г. е преименувано во Мавруда.
Мавровското и соседното Ланџанско Езеро сe соленикави. Двете езера се пресушени од властите во 1960 г. за да се ослободи обработлива површина и поради големото присуство на маларија на ова подрачје. Во 1993 г. околните жители покренале иницијатива за возобнова на Мавровското Езеро, и во 1999 г. државата отпочнала проект во вредност од 200 милиони драхми (околу 700.000 долари). Повратени се , околу 25 % од неговата првобитна површина од Зафатот е направен со мешовит грчко-американски проект, наречен „Мавровско Езеро“, по идејно решение на професорите Георгиос Залидис и Томас Крисман.
1 Поврзано
* Ланџанско Езеро
* Богданска Планина
* Лагадинско Поле
Света Гора (планина)

Света Гора или Атон (|Άθως, ''Атос''; ''Άγιο Όρος'') — планина на полуостровот Халкидик, Егејска Македонија.
1 Опис
Планината е сместена на истоимениот полуостров Света Гора, на кој се наоѓа православната монашка република со своите 20 манастири и мноштво скитови, создадена во X век.
Древното име ''Атон'' се споменува од разни антички автори — Аристотел, Херодот, Страбон и други. Според Есхил на Атон е запалена една од осумте клади кои го означиле крајот на Тројанската војна. На неа имало важно светилиште уште во претхристијанско време. Карпите се гнајсови, гранити и амфиболити.
Обрасната е со дабови, костени, јавори и други видови дрвја. Дел е од мрежата на заштитени подрачја Натура 2000 (1270003) и прогласена за орнитолошки важно место (037). Вклучена е во списокот на светско наследство на УНЕСКО (природно и културно) во 1988 г. (454).
До врвот се стасува по два пата. Едниот е манастирот Велика Лавра (160 м) - Керасија (600 м) - пештерна црква „Пресв. Богородица“ (1.540 м) - врвот (каде стои параклисот „Св. Преображение“) за околу 6 часа. Другиот пат оди манастирот „Св. Павле“ (130 м) - скит „Св. Ана“ (300 м) - пештерна црква „Пресв. Богородица“ (1.540 м) - врвот за 8 часа.
+ Врвови, Име, Грчки, Висина (м), Местоположба
Света Гора, Атон, Άθως, 2.030, во Ј дел на планината
Андитонас, Андитос, Αντίθωνας, Αντίθως, 1.042, во централниот дел, СИ над Дионисијат
Ставрос, Σταυρός, 1.001, во Ј дел, С од главниот врв
Циакмаки, Τσιακμάκι, 1.540, во Ј дел, И од главниот врв
Гаванудес, Γκαβανούδες, 820, во централниот дел, И над Симонопетра
Кацанара, Κατσανάρα, 608
Кацарис, Κάτσαρης, 703
Кедра, Κέδρα, 801, во централниот дел, СИ над Симонопетра
Криовуно, Κρυόβουνο, 599
Мармарас, Μαρμαράς, 629
Палиопиргос, Παλιόπυργος, 820, во Ј дел, Ј од главниот врв
Паривуни, Παριβούνι, 700
Профитис Илијас, Προφήτης Ηλίας, 895
Трија Синора, Τρία Σύνορα, 758
Цамандара, Τσαμαντάρα, 883, во централниот дел, СИ над Симонопетра
Чука, Τσούκα, 738
Цукниди, Τσουκνίδι, 648
Јарум Каја

Јарум Каја (|Βράχος, ''Μπουρσάνα'') — ниска планина во Драмско, Егејска Македонија. Претставува дел од планината Камбуница.
1 Опис
Оваа мала планина е сместена во југоисточниот дел на Драмско, западно од планинскиот комплекс Урвил (440 м). Се протега на исток од селото Едренеџик (160 м), на североисток од Пазарлар (260 м) и на север Кавакли (370 м).
Карпите на планината се гнајсови. До врвот се стасува од с. Пазарлар за околу 2 часа.
+ Врвови, Име, Грчки, Висина (м), Местоположба
Јарум Каја, Βράχος, Γιαρούμ Καγιά, 692, во централниот дел
Ѓуврек, Ξεροβούνι, Γκιουβρέκ Λόφος, 521, СИ од Пазарлар
Пазарлар, Πλαγιά, Παζαρλάρ, 621, СИ од Пазарлар
2 Поврзано
* Урвил
ELBO

грчката индустрија возила (ELBO) е грчки производител на возила со седиште во Солун. Компанијата е основана во 1972 година како Steyr Hellas и го добила сегашното име во 1987 година . Главно произведува автобуси, камиони, воени возила.
Компанијата беше купена од израелскиот конзорциум на 14 февруари 2021 година.
1 Галерија
Клепе (планина)

Клепе или Бурун (|Γερμανικό, ''Германико''; старо ''Κλέπε'' или ''Μπουρούνι'') — ниска планина во Лагадинско, Егејска Македонија.
1 Опис
Ова е долга и тесна планина во Лагадинско, на границата со Кукушко. Се протега источно од истоименото село Клепе (590 м).
Карпите на планината се гнајсови. До врвот се стасува од селото Караџаќој (610 м) за околу час и половина.
+ Врвови, Име, Грчки, Висина (м), Местоположба
Клепе, Бурун, Γερμανικό, Κλέπε, Μπουρούνι, 692
Бајрамли, Ανηφοριά, Μερασί, Μπαϊραμλή, Πασχαλιά, 745
Мијалка, Λαγορράχη, Μιάλκα, 769
Горција, Μεσιές, Γκορτσιά, Γκόρτσια, 719
Геврен, Μνήμα, Γεβρένι, 720
Даулџик, Νταμάρι, Νταουλτζίκ, 644
2 Поврзано
* Лагадинско
Акцијата Стадион

„Акцијата Стадион“ (хрватски: ''Akcija Stadion'') — југословенски филм од 1977 година, во режија на Душан Вукотиќ, кој е автор и на сценариото заедно со Славко Голдштајн. Главните улоги ги толкуваат: Игор Гало, Фрањо Мајетиќ, Звонимир Чрнко, Божидар Алиќ, Јадранка Стилин, Звонимир Лепетиќ, Дарко Сриќа, Наташа Хржиќ, Златко Мадуниќ, Борис Краљ и Душан Јаниќијевиќ. Филмот освоил неколку награди, и тоа: Големата сребрена арена и Златната арена за сценарио на Пулскиот филмски фестивал; Златната роза Лидица на Филмскиот фестивал во Карлови Вари; и специјална диплома на Звонимир Лепетиќ на фестивалот во Ниш.
1 Синопсис
Во 1941 година, за стадионот Максимир во Загреб, усташите организираат голем собир на средношколците со намера да ги издвојат Србите и Евреите. Меѓутоа, младите комунистички илегалци го саботираат планот...
Гулапка со кора

Гулапка со кора (''Russula crustosa)'', е вид на габа од фамилијата (латински Russulaceae).
1 Таксономија
Видот научно првпат бил опишан од американскиот миколог Чарлс Хортон Пек во 1886 година, кој ги направил колекциите на типови во Деј, Њујорк. Класифициранa е во потсекција ''Virescentinae'' од родот ''Russula''. Специфичниот епитет ''crustosa'' значи „со кора“. Вообичаените имиња за видот вклучуваат „Гулапка со кора“, „зелена гулапка “ и „Обложена гулапка“.
2 Опис
Плодните тела имаат капи кои првично се конвексни пред да се израмнат со стареењето, често развивајќи централна депресија и се широки 1.2–2.5 см во пречник. Во зрелоста, површината на сувата капа се распаѓа на зеленикави дамки околу маргината. На маргините на капачето има радијални жлебови кои одговараат на жабрите на долната страна. Тесно распоредените жабри се по боја бели, крем или бледо жолти и имаат приврзаност кон стеблото. Должината на дршката на стеблото е од 3-9 см дебело, стеблото е бело до бледо жолто и станува шупливо со стреењето на печурката. Месото е тврдо и компактно (кога е младо) и белузлаво. Отпечатокот на спорите е бледо блескав, а спорите се елипсовидни по форма и донекаде брадавици со неколку фини линии за меѓусебно поврзување. Тие се хијалински (проѕирни), амилоидни и се со димензии 6-9 на 5,5-7микрометри.
Печурката е јадлива,''Р. crustosa'' нема карактеристичен мирис, а вкусот се движи од благ до малку остар. Други зеленикави Гулапки, вклучително и ''Russula subgraminicolor'', Russula aeruginea и Russula variata, може најлесно да се разликуваат по нивните површини на капата кои не распукуваат.
2.1 Слични видови
''Гулапка со кора'' најчесто се меша и се заменува поради големата сличност со ''Зелена распукана гулапка'', попосакувана печурка за јадење која има зеленикави дамки на површината на капачето. Последниот вид има месо што полесно се распаѓа и бел отпечаток од спорите.
3 Екологија и распространетост
Гулапка со кора е микоризна габа и е поврзана со широколисни дрвја, особено дабот. Плодните тела растат на земја во мешани шуми поединечно, расфрлани или во групи. Се појавува помеѓу јуни и декември.