procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Пиратите од Карибите: Одмаздата на Салазар

''Пиратите од Карибите: Одмаздата на Салазар'' (англиски: ''Pirates of the Caribbean: Salazar's Revenge''), се сретнува и како ''Пиратите од Карибите: Мртвите не раскажуваат приказни'' (англ. ''Pirates of the Caribbean: Dead Men Tell No Tales'') — американски филм од 2017 година, во режија на Јоаким Ронинг и Еспен Сандберг. Главните улоги ги играат: Џони Деп, Џефри Раш, Хавиер Бардем, Брентон Твејтс, Каја Скоделарио, Кевин Макнали, Орландо Блум, Кира Најтли, итн. Филмот претставува петти дел од серијалот „Пиратите од Карибите“.
Премиерата на филмот во САД била на 26 мај 2017 г., а во Македонија на 25 мај истата година.
1 Содржина
Карина Смит (ја игра Скоделарио), одгледана во сиропиталиште, наследила од својот татко тетратка со тајна карта, со помош на која се стигнува до островот каде се наоѓа тризабецот на Посејдон. Истовремено, младото момче Хенри Тарнер (го игра Твејтс), синот на Вил Тарнер, го ослободува капетанот Џек Спароу (го игра Деп) од затворот, со цел да ја тргне магијата што го разделува од татко му. Истовремено, еден призрачен брод, предводен од капетанот Салазар (го игра Бардем) го заробува бродот на капетанот Хектор Барбоса (го игра Раш), а за да си го спаси животот, Барбоса му ветува дека ќе го одведе до Џек Спароу. Капетанот Салазар упорно го бара Спароу, кој во младоста му избегал, исмејувајќи го. Капетанот Салазар успева да го стигне Џек Спароу, но тој се спасува благодарејќи на тоа што морнарите духови не смеат да стапнат на копно. Капетанот Барбоса ги заробува Спароу, Хенри Тарнер и Карина Смит, а таа го носи неговиот брод до островот, но нив ги следи капетанот Салазар. На крајот од филмот, во борбата меѓу морнарите духови, екипажот на Барбоса и екипажот на Џек Спароу, кога се чини дека сè е загубено, Барбоса свесно се жртвува себеси и го повлекува Салазар во длабочините, со цел да ја спаси Карина, која е неговата ќерка. Хенри останува заедно со Карина, а истовремено, тој ги среќава своите родители, Вил Тарнер (го игра Блум) и Елизабет Свон (ја игра Најтли).
2 Улоги
Џони Деп, капетан Џек Спароу
Хавиер Бардем, капетан Армандо Салазар
Брентон Твејтс, Хенри Тарнер
Каја Скоделарио, Карина Смит / Барбоса
Кевин Макнали, Џошами Гибс
Џефри Раш, капетан Хектор Барбоса
Стивен Грем, Скрам
Орландо Блум, Вилијам „Вил” Тарнер
Кира Најтли, Елизабет Свон-Тарнер
Меѓуѕвезден облак

Меѓуѕвезден облак — општ назив на насобран гас, плазма и прашина во нашата и други галаксии како натпросечно густо подрачје во меѓуѕвездената средина. Зависно од густината, големината и температурата на дадениот облак, водородот во него може да биде неутрален (подрачја H I), јонизиран (подрачја H II) (т.е. плазма) или молекуларен (молекуларни облаци). Неутралните и јонизираните облаци се нарекуваат уште и дифузни облаци, а молекуларните го носат и називот „густи облаци“.
1 Хемиски состав
Составот на меѓуѕвездените облаци се утврдува со проучување на нивното електромагнетно зрачење. Големите радиотелескопи исчитуваат дадени честоти на зрачење од небото, својствени за спектрите на извесни молекули. Некои меѓуѕвездени облаци се студени и затоа зрачат на големи бранови должини. Врелите облаци имаат јони на многу елементи, чии спектри се забележливи и како видлива и ултравиолетова светлина.
Радиотелескопите исчитуваат и честоти на одредено место, при што големите честоти означуваат изобилство на дадената молекула или атом во облакот.
2 Неочекувани хемикалии пронајдени во меѓуѕвездени облаци
До неодамна се сметало дека реакциите во меѓуѕвездените облаци се мошне бавни, со минимални производи поради ниската температура и малата густина на облаците. Меѓутоа, забележано е присуство на органски молекули во спектри неочекувани за дадените услови; такви се формалдехидот, метанолот и винил алкохолот. Научниците знаеле дека вакви реакции настануваат само во земски услови, на голема температура и притисок. Но, пронаоѓањето на овие материи кажува дека хемиски реакции во меѓуѕвездените облаци се одвиваат многу побрзо од очекуваното, веројатно во гасни реакци кои се непознати за органската хемија на Земјата. Ваквите реакции се изучуваат со опитот КРЕСУ.
Меѓуѕвездените облаци помагаат при изучувањето на присуството и застапеноста на металите во вселената, со што се утврдува како тие настануваат, особено кога сразмерот не одговара на очекуваното при настанок со соединување и затоа укажува на други начини на образба, како што е расцепувањето на космичките зраци (спалација).
3 Големобрзински облак
Овие меѓуѕвездени облаци се одликуваат со брзина поголема од движењето на Млечниот Пат. По дефиниција, овие облаци се со месна стандардна брзина во мирување поголема од 90 км с<sup>−1</sup>. Се пронаоѓаат претежно преку линијата на неутрален водород од 21 см, и имаат помал удел на тешки елементи отколку што е воообичаено за меѓуѕвездените облаци во Млечниот Пат.
Се претпоставува дека овие необични облаци имаат остатоци од образбата на нашата галаксија, или плимно изместена материја припоена од други галаксии или членови на Месната Група. Пример за второспоменатото е is the Магелановиот Поток. Со цел да се уточни потеклото на облаците потребни се подобри сознанија за нивната оддалеченост и металичност.
Големобрзинските облаци се бележат со претставката HVC, како во примерот HVC 127-41-330.
4 Поврзано
* Маглина
* Меѓупланетарна средина
* Меѓуѕвездена средина
* Вселенска прашина
* Месен Меѓуѕвезден Облак
Староградски плоштад (Прага)

Староградски плоштад (|Staroměstské náměstí) — историски плоштад во Стариот град на Прага, Чешка. Сместен е помеѓу Вацлавскиот плоштад и Карловиот мост.
1 Градби
На плоштадот се застапени разни архитектонски стилови.
* „Пресв. Богородица пред Тин“ — готска црква од XIV век со кули високи 80 м
* Прашки астрономски часовник на Староградскиот дом — астрономски часовник од 1410 г., трет по старост во светот и најстар кој сè уште работи.
* Кула на Староградскиот дом
* „Св. Никола“ (1737)
* Кински дворец (1755-65) — ликовен музеј на Националната галерија
2 Споменици
Староградскиот плоштад има значаен споменик на верскиот реформатор Јан Хус, спален на клада за кривоверство во Констанц. Ова било повод за Хуситските војни (1419-1434). Статуата е подигната во 1915 г. по повод 500 години од неговата смрт.
Пред Староградскиот дом е сместен и паметникот на мачениците (како Јан Јесенски и Максимилијан Хоштјалек) погубени со обезглавување од Хабсбурговците по Битката на Бела Гора (1620). Во 1911 г. е поставена спомен-плоча со нивните имиња, а по Втората светска војна на плочникот се обележани 27 крста, на самото место на нивното погубување.
На плоштадот стоел Богородичниот столб, непосредно веднаш по Триесетгодишната војна (1618-1648), но бил срушен во Сè до 1918 г. чест на новостекнатата независност од Австроунгарија и основањето на Чехословачка.
3 Пазари
За Божиќ и Велигден, на плоштадот се одржуваат пазнични пазари, се става голема елка и бина со музичка програма.
4 Поврзано
* Вацлавски плоштад
Еднаш бевме војници (филм од 2002)

Бевме војници (англиски:''We were soldiers'') - американски филм од 2002 година, во режија на Рендал Валас, кој е автор и на сценариото зансовано на истоимениот роман на Харолд Мур и на воените репортажи на Џо Галовеј. Главните улоги ги играат: Мел Гибсон, Тејлор Момсен, Сем Елиот, Дезмонд Харингтон, Медлин Стоу, Кери Расел, Дон Дуонг и Бери Пепер. Делумно, филмот претставува реконструкција на една од најкрвавите битки во Виетнамската војна.
1 Содржина
На својата прва задача во Виетнам, полковникот Хал Мур (го игра Гибсон), заповедник на Седмиот коњички полк, со своите неискусни војници се соочува со надмоќната непријателска војска. Мур успева да преживее и да победи во борбата, но притоа плаќа многу висока цена...
Тера Ронка (државен парк)

Тера Ронка (на португалски: ''Terra Ronca'') — е државен парк на заштитено природно подрачје во општината Сао Домингос во бразилската сојузна држава Гојас. Околу државниот парк e прогласено и подрачјето за заштита на животната средина Сера Жерал. Областите на овие две заштитени подрачја кои зафаќаат со површина од 57.018 ha и 40.000 хектари, се со ограничена употреба и редовно се набљудуваат и ревидираат од страна на Агенцијата за животна средина и природни ресурси на Гоијас. На ова подрачје се наоѓа една од најубавите и значајни геоморфолошки комплекси и појави на Бразил.
Во управувањето на паркот, како главен фокус е заштитата на целиот природен комплекс на регионот составен од бројни пештери со богат систем на спелеотеми, извори и реки на чисти води кои течат внатре и надвор од пештерите, како и разновидната флора и фауна во регионот, нудејќи спектаклуарни глетки и претстави за огромноста на безброј видови, вклучувајќи и некои ендемски. Областа на паркот спаѓа во доменот на морфологијата на бразилското Централно плато (висорамнина), северозападно од државата Гојас, на границата со државата Баија.
1 Галерија
Лажедо де Паи Матеуш

'' 'Лажедо де Паи Матеуш' '' е карпеста височина која се наоѓа во Кабасеирас во државата Параиба, во Бразил. Таа има околу 1,5 квадратни километри, околу 100 камења (тежат до 45 тони), кои стојат на малку конвексна површина и ретка вегетација во регионот на Карири-Ориентал (микрорегион). .
Формирање на карпата е резултат на осиромашување на почвата во текот на милиони години, како резултат на природни пукнатини и големи температурни разлики. Еден од најпознатите блокови е шлемот камен, за чудна форма се наоѓаат некои камења ''petroglyphs'' кој им се припишува на Индијците Карири, кој живееле во областа пред околу 12.000 години. Оддалеченоста е околу 25 километри од центарот на Кабасеирас (пристап од земјен пат) и се наоѓа на приватен имот.
Музеј на духовната уметност (Саун Пауло)

Музеј на духовната уметност (Portuguese: ''Museu de Arte Sacra de São Paulo'') — музеј посветен на собирањето и прикажувањето на духовната уметност на Бразил. Се наоѓа во населбата Луз во Саун Пауло во левото крило на манастирот Луз, духовна установа основана во 1774 година од Фреи Галвао. Музејот е основан во 1970 година и се одржува заеднички од страна на Државната влада на Саун Пауло и Архиепископијата Саун Пауло.
Црква „Св. Архангел Михаил“ - Девич

Свети Архангел Михаил — новоизградена манастирска црква во поречкото село Девич, изградена во непосредна близина на пештерата Пешна.
1 Историја
Според поставената плоча вградена во ѕидот на црквата може да се дознае дека камен-темелникот на црквата бил поставен на 21 ноември 1998 година, а како ктитор се јавува Билјана Апостолова.
2 Галерија
;Внатрешноста на црквата
3 Поврзано
* Девич
* Дебарско-кичевска епархија
* Бродско архијерејско намесништво
* Бродска парохија
Црква „Св. Петар и Павле“ - Србјани

Свети Петар и Павле — главна селска и гробјанска црква во селото Србјани.
1 Местоположба
Се наоѓа во јужниот дел на селото, во подножјето на планината Цоцан. Околу нејзе се наоѓаат и селските гробишта.
2 Историја
Црквата дури трипати е обновувана, но староста на нејзините темели не е утврдена.
Врз основа на турски попис од 1494, во Србјани живеел Поп Никола со синовите кој служел во црквата „Св. Петар и Павле“. Оваа црква била соборна и за околните села, а ја викале и „Голема Црква“. Празникот на Апостолите Петар и Павле бил ден за голема прослава.
Врз основа на овој документ во 1994 година се прославил јубилеј 500 години мисија на оваа црква. Се одржала света литургија во која чиноначалствувал Неговото блаженство Архиепископот Охридски и Македонски г.г. Михаил во сослужение со митрополитот Дебарско–Кичевски г. Тимотеј и свештеници од епархијата. На свеченоста присуствувал и тогашниот претседател на Македонија, Киро Глигоров.
Инаку според преданието на постарите жители, црквата датира уште од времето на Климент Охридски, односно од IX век. Последното обновување на црквата се случило во првата половина на XX век, а најголемиот дел од фрескоживописот е обновен дури после Втората светска војна.
3 Галерија
4 Поврзано
* Кичевско архијерејско намесништво
* Четврта кичевска парохија
* Србјани
Тврдина Дос Реиш Магос

Тврдина Дос Реиш Магос (на португалски: ''Forte dos Reis Magos'' или ''Fortaleza dos Reis Magos'', со значење: ''Тврдина на тројцата мудреци'') — тврдина која се наоѓа во градот Натал во бразилската сојузна држава Северно Рио Гранде.
Тврдината била првиот камен-темелник на градот Натал. Основана е на 25 декември 1599 година, на десната страна од реката Потенги (денес во близина на мостот на Њутн Наваро). Тврдината го добила своето име врз основа на датумот на почетокот на изградбата, на 6 јануари 1598 година, во Католичкиот календар на денот Богојавление - Водици.
1 Галерија
Саун Франсиско (плоштад)

Саун Франсиско (португалски: ''Praça São Francisco'') — плоштад во градот Саун Кристоваун, во сојузната држава Сержипе во источниот крајбрежен дел на Бразил. Претставува отворен простор опкружен со градби од колонијалниот период како што се црквата и манастирот Санта Крус (црква Саун Франсиско), болницата и црквата Мисеркорија, палата на провинцијалната управа и други згради од подоцнежните периоди. Комплексот е добро сочуван пример за типична францисканска архитектура на североисточниот дел на Бразил.
На 1 август 2010 година, плоштадот кој зафаќа површина од 3 хектари, бил избран за Светско наследство од УНЕСКО. Со него управуваат регионална канцеларија на Националниот институт за историско и уметничко наследство (ИПХАН) и општинската власт.
1 Галерија
Бониту (Јужно Мато Гросо)

Бонито (на португалски: ''Bonito'') — општина која се наоѓа во бразилската сојузна држава Јужно Мато Гросо. Зафаќа површина 4.934 квадратни километри, а според пописот во 2010 година неговото население било 19.587 жители. Местото е позната и популарно туристичко одредиште, поради многуте прекрасни природни убавини и реткости како пештери, кристално бистри надземни и подземни езера, реки и водопади, за што постојат над 30 туристички тури.
1 Галерија
Дворец Планалто

Дворец Планалто (|Palácio do Planalto) — дворец во кој што е сместено официјалното работно место и кабинетот на претседателот на Бразил. Се наоѓа во главниот град Бразилија. Зградата е дизајнирана од архитектот Оскар Нимаер и свечено е отворено на 21 април 1960 година. Тука се сместени кабинетот и работните простории на секој бразилски претседател почнувајќи од Јуселино Кубичек до денес. Се наоѓа на Плоштадот на трите сили, источно од зградата на Националниот конгрес и спроти Врховниот федерален суд.
Таа е една од официјалните палати на Претседателството, заедно со дворецот Алворада, официјалната резиденција. Покрај претседателот, неколку високи советници исто така имаат канцеларии во Дворецот Планалто вклучувајќи го и потпретседателот и началникот на Генералштабот; другите министерства се поставуваат долж централната авенија наречена Монументална оска. Како седиште на владата, поимот Планалто често се користи како метоним за извршната власт на федералната влада на Бразил.
Наречен е по Бразилската Висорамина (''Planalto Brasileiro'').
Дијамантина

Дијамантина (на португалски: ''Diamantina'') — општина во бразилската сојузна државата Минас Жераис. Зафаќа површина од во вкупна површина од 3.870 км<sup>2</sup>, а според проценката на нејзиното население во 2006 година таа броела 44.746 жители.
Араијал до Тижуку (''Arraial do Tijuuco''), како што првобитно се нарекувала Дијамантина, била изградена за време на колонијалната ера во почетокот на 18 век. Како што наведува и самото име, Дијамантина била центар на рударството со дијаманти во XVIII и XIX век. Градбите во Дијамантина се добро зачуван пример на бразилската барокна архитектура, поради што Дијамантина е светско културно наследство на УНЕСКО.
1 Галерија
Мост Октавио Фријас де Оливеира

Мост Октавио Фријас де Оливеира е висечки мост во Саун Пауло, Бразил над реката Пињеирос, отворен во мај 2008 година. Мостот е 138 метри висок , и го поврзува маргиналниот Пињериос со Jornalista Роберто Марињо авенија во јужниот дел на градот. Тој е именувана по Октавио Фриас де Оливеира.
1 Детали
Мостот е невообичаен поради неговата форма, која е слична на "Х", премин на кулата. "X" е на ширина 76 метри и широк 35,4 метри на врвот.
Тој е единствениот мост во светот кој има две кривулести патеки поддржани од еден бетонски јарбол. Двете криви линии, еден
на надморска височина од 12 метри, а другиот на височина од 24 метри има приближна должина од по 900 метри.
Ласерда (лифт)

Ласерда (на португалски: ''Elevador Lacerda'') — лифт во градот Салвадор во сојузната држава Баија во Бразил. Тој е првиот урбан лифт во светот. На 8 декември 1873 година, кога бил отворен и пуштен во употреба, тој бил највисок во светот, со 63 метри височина.
Се наоѓа во градот Салвадор, во бразилската сојузна држава Баија и служи за јавен превоз помеѓу плоштадот Саиру во Долниот град и плоштадот Томе де Соса во Горниот град. Денес лифтот Ласерда е една од главните туристички атракции и разгледница на градот. Од врвот на своите кули, може да се види поглед на Заливот на сите светци, пазарот Меркадо Модело и тврдината Сао Марсело во позадина.
Градбата е висока 72 метри и има две кули: една што ја напушта карпата и ги пробива планинските падини, балансирајќи ги кабините, и уште една видлива, која се приклучува кон првата кула, слегувајќи до нивото на Долниот град. Најпознатиот лифт во Баија може да превезува 900 илјади патници месечно или, во просек, 28 илјади луѓе дневно по цена од петнаесет бразилски реали по патник, на триесет и две патувања.
Црква „Св. Атанасиј“ - Локвица

Свети Атанасиј — селска црква во поречкото село Локвица.
Црквата се наоѓа во северниот дел на селото на чист, отворен простор помеѓу маалото Тодоровци и главната селска црква „Св. Димитриј“. Оваа црква потекнува од средниот век, но била преѕидувана.
1 Поврзано
* Црква „Св. Димитриј“ - главната селска црква
* Локвица
* Дебарско-кичевска епархија
* Бродско архијерејско намесништво
* Манастиречка парохија
Сера дос Оргаош (национален парк)

Сера дос Оргаош (на португалски: ''Parque Nacional da Serra dos Órgãos'') — национален парк во државата Рио де Жанеиро, Бразил. На неговото пространство се заштитени планинскиот венец Сера дос Оргаош и изворите на вода во тоа подрачје. Тоа е трет национален парк кој е создаден во Бразил во 1939 година.
Зафаќа површина од 10.527 хектари. Има десет врвови високи над 2.000 метри и шест други врвови високи над 1.500 метри надморска височина. Најниската точка во паркот се наоѓа во релативно рамната општина Маге, на 145 метри, додека највисокиот врв е Педра до Сино (Бела Карпа), со 2263 метри надморска височина. Најпознатиот геоморфолошки облик во паркот е врвот Дедо Деус (Божји прст), кој наликува на левата рака со показалецот што се протега, насочувајќи кон небото. Тој е висок 1,692 метри надморска височина и може да се види во позадината на знамето на државата Рио де Жанеиро. Буквалниот превод на името на планината и националниот парк има значење „''Распарчена планина''“ (од Órgãos: делови, парчиња, органи, ткива), што најверојатно доаѓа од распарчениот изглед на планинските врвови.
Климата е тропска изразито влажна, со релативна влажност од 80% до 90%, предизвикана од влажен воздух од Атлантскиот Океан поголемиот дел од годината. Просечните температури се движат од 13 до 23 °C, но можат да достигнат до 38 °C и може да паднат под замрзнување во највисоките делови. Просечните врнежи од дожд се движат од 1.700 до 3.600 милиметри, со повеќе дожд во летото (декември-март) и сувата сезона во зима од јуни до август. Југоисточната страна свртена кон океанот добива повеќе дожд од северозападната страна.
Паркот е во биолошкиот Атлантски шумски појас, а поради високите врнежи има богата растителност (вегетација), голем дел од него уникатен за овој биом. Забележани се повеќе од 2.800 видови растенија, вклучувајќи 360 од орхидеи и над 100 бромелиади.
1 Галерија
Фудбалски стадиони во Македонија

Список на десетте најголеми фудбалски стадиони во Македонија.
Бр., Слика, Име, Град, Година, Капацитет на гледачи, Тревна површина
1, Национална арена „Тоше Проески“, Скопје, 1947, 36.400, 105 x 68 метри
2, Стадион „Гоце Делчев“, Прилеп, /, 15.000, 103 x 67 метри
3, Еколог Арена, Тетово, 1980, 15.000, 104 x 67 метри
4, Стадион „Благој Истатов“, Струмица, 1950, 9.200, 105 x 68 метри
5, Стадион „Тумбе Кафе“, Битола, 1937, 8.000, 105 x 68 метри
6, Градски стадион „Штип“, Штип, /, 5.000, 101 x 67 метри
7, Стадион „Никола Мантов“, Кочани, 1980, 5.000, 105 x 70 метри
8, Градски стадион „Кичево“, Кичево, /, 5.000, 101 x 69 метри
9, Градски стадион „Кавадарци“, Кавадарци, 1950, 5.000, 106 x 70 метри
10, Стадион „Чаир“, Скопје, /, 4.500, 105 x 66 метри
1 Останати стадиони
Бр., Име, Град, Капацитет на гледачи
1, Стадион „Куманово“, Куманово, 4.000
2, Стадион „Билјанини Извори“, Охрид, 3.000
3, Стадион „Ѓорче Петров“, Скопје, 2.500
4, Стадион „Борис Трајковски“, Скопје, 2.500
5, Стадион „Кратово“, Кратово, 1.800
6, Стадион „Неготино“, Неготино, 1.500
7, Стадион „Кукуш“, Струмица, 1.500
2 Тренинг Центри и Фудбалски Академии
Бр., Слика, Име, Град
1, Тренинг центар „Петар Милошевски“, Скопје
2, Тренинг центар „Вардар“, Скопје
3, Фудбалската академија „Вардар“, Скопје
4, Спортски центар „Пандев“, Струмица
Синиот гром (филм од 1983)

„Синиот гром“ (англиски: ''Blue Thunder'') – американски филм од 1983 година, во режија на Џон Бедхем, а според сценариото на Ден О'Бенон и Дон Џејкоби. Главните улоги ги толкуваат: Рој Шајдер, Ворен Оутс, Кенди Кларк, Малком Мекдауел и Даниел Стерн. Во филмот бил употребен делумно прилагодениот француски хеликоптер од типот ''Aérospatiale SA-341G Gazelle'' при што неверојатните маневри на хеликоптерот биле изведени со помош на далечински управуван модел. По една година од појавата на филмот била прикажана и истоимената телевизиска серија.
1 Содржина
„Синиот гром“ е посебен полициски хеликоптер, опремен со најсовремено оружје, наменет за смирување улични нереди. Неговите конструктори го ангажираат пилотот Френк Марфи (го игра Шајдер), ветеран од Виетнамската војна, за да го изведе пробниот лет. Тој открива дека хеликоптерот е наменет за контрола на политичките противници и тогаш на неговиот живот му се заканува опасност...
Ленсоис-Марањенсис (национален парк)

Ленсоис-Марањенсис Национален Парк (португалски:Parque Nacional dos Lençóis Maranhenses) е национален парк во Бразил, кој се наоѓа во државата Марањао, во североисточен Бразил, источно од Баја де Сао Хосе, помеѓу 02º19'-02º45 'и 42º44'-43º29'W. Тоа е област со ниска, рамна, повремено поплавена земја, прекриена со големи, дискретни песочни дини . Тоа опфаќа грубо , и покрај обилниот дожд, речиси и да нема вегетација. Областа станала национален парк на 2 јуни, 1981 година.
1 Опис
Составен од големи, бели и длабоки дини, на прв поглед Ленсоис-Марањенсис изгледал како архетипска пустина, но всушност тоа не е вистински. Легнат само надвор од Амазонскиот базен, регионот е предмет на редовна дождовна сезона на почетокот на годината. Дождовите предизвикуваат посебен феномен: свежата вода се собира во долините помеѓу песочните дини и е спречена да се пробие со слој на непропустлива карпа која се наоѓа под песокот. Како резултат на тоа, сините, зелените и црните "лагуни" се опкружени со пустински песок и достигнуваат полн капацитет помеѓу јули и септември.
Лагуните имаат голем број на риби кои пристигнуваат кога лагуните се целосно искористени по јули, кога тие се меѓусебно поврзани со реки како што се Рио Негро. Еден вид на риба, волкот риба или тигарска риба ('' Hoplias malabaricus '') останува заспан во кал и влажни подрачја откако поголемиот дел од водата испарува, повторно се појавува во текот на следната дождлива сезона.
2 Жители
Според локалниот фолклор, регионот бил населен со Каете Индијанци, кои се разбудиле еден ден за да го најдат својот град покриен со песок.
Статусот на националниот парк служи само како средство за заштита на екологијата на подрачјето; следствено, многу луѓе живеат во паркот, како што е случајот со соседниот Жерикоакоара. Жителите првенствено работат како рибари за време на дождовната сезона. За време на сувата сезона, многумина заминуваат во соседните региони да работат на мали парцели.
3 Посети
Се наоѓа на североисточниот брег на државата Марањао од страна на бреговите на реката Прегуисас, паркот ги опфаќа општините Хумберто де Кампос, Примеира Круз, Санта Амаро до Марањао и Бареирињас, последниот служи како главна скокачка точка во заштитениот парк.
Постојат неколку редовни автобуски и камионски патишта помеѓу Бареирињас и Сао Луис, Бразил (главен град на Марањао), растојание од околу 260 км, (160 милји). Исто така постојат воздушни такси од Сао Луис до Бареирињас. Реката Рио Прегуисас го поврзува паркот со Атинс, мал град на јужниот раб на паркот. Најважните пристапни патишта во близина на паркот се BR-135, BR-222, MA-404 и MA-225.
Националниот парк е доста обемен и нема директни пристапни патишта. Поради природата на заштитениот статус на паркот, на повеќето возила не му е дозволен пристап. Влезот во паркот е направен исклучиво од камиони со погон на сите тркала.
4 Во популарната култура
Паркот бил прикажан во бразилскиот филм "Куќата на песокот". Кадал Анукал, песна од индиски тамилски јазик филм Ентиран со Рајкант и Ајшварија Раи Бачхан кој исто така бил застрелан таму.
5 Галерија
6 Поврзано
* Genipabu
Хатшепсут

Хатшепсут (1473 п.н.е. — 1458 г. п.н.е.) — петти фараон на Осумнаесеттата египетска династија во Стариот Египет и во нејзините слики и скулптури постојано била претставена како машки фараон. Таа била првата жена-фараон. Идентификацијата на нејзината мумија била објавена на 27 јуни 2007 година.
1 Потекло
Во текот на 18-та династија, кралската куќа на Аксмос I била соочена со трагедии кој се случувале во текот на 3 генерации, бидејќи неколку машки престолонаследници на 18-та династија умреле. Кога умреле сите синови на Амен-Хотеп-а и неговите главни жени,Тутмос I станал фараон (син на другата жена Сенсенеб). Тој се оженил со својата полусестра Аксмос но и неговите пет синови исто така умреле. Во времето на смртта на Тутмос I единствен негов наследник со кралска крв бил неговиот незаконски син Тутмос II но тој бил малолетен и фараонот немал друг избор освен на престолот да ја стави неговата ќерка Хатшепсут. Меѓутоа, пред болеста на нејзиниот татко Хатчепсут кога имала 15 години се омажила за нејзиниот полубрат Тутмос II кој тогаш имал 12 години. Поради роднински врски и мешањето на крв тој бил и физички и ментално заостаната личност. Хатчепсут и покрај тоаму родила 2 ќерки Нефру-Ра и Мерит-Ра-Хатчепсут. Бидејќи не му подарила машки наследник тој со друга жена Изис добил син познат по името Тутмос III. За да се осигура за опстанокот опстанокот на владетелската лоза Нефру-Ра како и својата мајка се омажила за својот полубрат Тутмос III. Во времето на смртта на Тутмос II неговиот наследник Тутмос III бил малолетен така што Хатчепсут била законскиот владетел.Хатчепсут била првата жена која била крунисана со сите свечености како крал а не кралица и ги добила сите пет почесни имиња на фараон што ни една кралиица пред а ни подоцна не и успеало. Се облекувала и се однесувала како машко.
2 Смрт
Хатшепсут одлучила да биде погребана со својот татко Тутмос I и во Долината на кралевите. Во врска со поврзувањето со Долината е ископан тунел долку повеќе од 700 м и околу 300 м под земјата Нејзиниот саркофаг е пронајден но во него не била нејзината мумија туку мумијата на една принцеза од 21-та династија. Околностите на нејзината смрт биле сомнителни но по истражувањата сепак се смета дека умрела од природна смрт. Последниот запис е на 10-от ден 6-от месец во 22 година од владеењето кога дознале дека жената-фараон починала. Невозможно е да се зборува за големата кралица а да не се спомне нејзиниот верен слуга, архитект и пријател Сененмут. Неговиот татко и служел на кралското семејство, а и тој самиот и бил многу верен на Хатчепсут. Дури тој бил и задолжен за нејзината приватна одаја и се зборувало дека меѓу нив имало и нешто повеќе од пријателство. Се зборувало и дека нејзината прва ќерка е всушност негова но тоа никогаш не е потврдено. Неговото изненадно исчезнување од дворската сцена во најмала рака бил чуден, бидејќи решенијата се неразрешени до ден-денес.
Црква „Св. Димитриј“ - Локвица

Свети Димитриј — главна селска црква во поречкото село Локвица. Во минатото била седиште на Локвичката парохија, која денес не постои.
Црквата се наоѓа во северозападниот дел на селото, веднаш покрај патот што води кон селото Вир. Црквата е изградена во 1872 година. Фрескоживописана е од мијачки дебарски мајстори од Гари и Лазарополе. Во неа работел и Стојче Станков.
1 Историја
Црквата била подигната во 1872 година.
2 Галерија
3 Поврзано
* Црква „Св. Атанасиј“ - другата селска црква;
* Локвица
* Дебарско-кичевска епархија
* Бродско архијерејско намесништво
* Манастиречка парохија
Црква „Св. Никола“ - Долно Крушје

Свети Никола — главна селска црква, во поречкото село Долно Крушје.
Црквата се наоѓа надвор од селото, сместена на една ливада, во чиј долен дел се наоѓаат и самите селски гробишта.
1 Галерија
2 Поврзано
* Долно Крушје
* Дебарско-кичевска епархија
* Бродско архијерејско намесништво
* Манастиречка парохија
Дон Хофлер

Доналд C. Хофлер (3 октомври 1922 – 15 април, 1986) бил американски новинар, добро познат за воведување на терминот „Силициумска Долина“ за првпат во медиумите. Неговиот пријател Ралф Варст го предложил името „Силициумска Долина“, во серијата текстови на тема „Силициумската Долина, САД“ во неделниот весник ''Електронски Вести'' почнувајќи од 11 јануари 1971 година.
1 Кариера
Пред да работи на неговиот неделен весник, Хофлер бил издавач и известувач за Ферчајлд Публикации. Од средината на 1970-тите, сѐ до неговата смрт во 1986 година, Хофлер објавил билтен наречен „Микроелектронски вести“. Тој го објави овој информатор за 14 години. 
Хофлер ја започнал својата кариера во новинарство за електроника како реклама за Ферчајлд Публикации во Планински Поглед. Тој подоцна работел како новинар за Ферчајлд Публикации, сопственик на ''Електронски Вести'', а потоа добил уредувачка позиција со РЦА Корп.
2 Семејство
Хофлер бил во брак со Рејчел Хофлер и тие заедно живееле во Јужниот дел Сан Франциско. Хофлер бил во брак со Луис Хофлер за 41 години во времето на нејзината смрт. Луис починала во семејниот дом во Карамелната Долина, Ca. во 1984 година. Тој се оженил Рејчел во 1985 година, непосредно пред неговата смрт. Тој беше проследен со смрт од страна на неговиот син Стефан кој почина во 1983 година, на возраст од 26. Тој имал три други деца кои преживеале, најстариот син на Давид, ќерката Елизабета, и син на Павле.
3 Смрт
Хофлер умрел на возраст од 63 на 15 април, 1986 година, по долга болест. Пред неговата смрт, тој бил хоспитализиран поради мозочен удар и паднал во кома. Тој подоцна починал во Болница во Сан Франциско, Калифорнија. Хофлер донирал од неговото тело на Универзитетот на Калифорнија во Сан Франциско.
Рок фест

Рок фест — најстар македонски рок фестивал, што се одржувал во Скопје, освен во 1983 кога се одржал во Охрид, на кој настапиле стотици изведувачи.
1 Историја
Востановен е во далечната 1981 година, како „Македонски рок фестивал“, односно „Рок Фест“, за подоцна во 1991 година да го промени името во „Поп Рок Фест“. Конечно во 1999 година, повторно да се врати на своето изворно име „Рок Фест“. Фестивалот бил со натпреварувачки карактер, а секоја година се бирале најдобар бенд и најдобар гитарист. Востановувачите на оваа манифестација, некогашниот неделник Екран и Младинскиот културен центар од Скопје, пред сѐ ја имале идејата за откривање и поттикнување на младите музичари од македонскиот музички простор.
Благодарение на оваа манифестација, афирмацијата ја стекнале или барем како отскочна даска ја имале многу бендови, што подоцна ќе бидат фактор во македонската музичка продукција. Меѓу нив се и Автограм, Мизар, Цилиндар, Сарацени, Бадмингтонс, Архангел, Талични Том, Ласт Експедишн, Санаториум, Зијан, Ареа, Верка, SMUT, Визија, Клеопатра, Steel Temple, ТВ Рејџ, Лоши Деца, Октавијан, Далтонс, Smoke Shakers, Културно Уметнички Работници, Тотално Опуштање и многу други. Последен пат Рок фест се одржа во 2014 година.
Трпезница

Трапезица — планински врв на Шар Планина, во северозападниот дел на Македонија, на границата со областа Гора, Косово. Тој е составен дел на Шар Планина и неговата височина е 2.599 метри. Се наоѓа во средишниот дел на Шар Планина и претставува точката во која се поврзуваат главниот шарпланински срт и разгранувањето на кое се наоѓаат највисоките шарски врвови Титов (Шар), Мал Турчин, Бакардан и тризрачната круна со Плат, Среден Камен и Кривошија (Чичко Јосиф/Безимен), односно токму тој го претставува јазолот кој го поврзува целиот шарпланински масив, издигнувајќи се над изворите и долините на Пена, Смрека и убавото ледничко Бело Езеро кое што се наоѓа веднаш под самиот врв од источна страна.
Врвот Трпезница има многу интересен и забележителен изглед со долг и потсечен рамен врв, кој потсетува на трпеза, односно потполно има изглед како трапез. На западната страна врвот завршува со карпест предел над кој штрчат неколку карпести изданоци налик на порта, низ кои минува патеката на Западната македонска трансверзала, чиишто учесници редовно прават групни слики на „портата на Трпезница“. Патеката за искачување води од планинарски дом Смрека (1.800 мнв) - движење по Вакфска патека - Извори на река Смрека- извори на река Пена – врв Џинибег (2.610 мнв) и врв Трпезница (2.590 мнв), при што таа е долга околу 30 км и се пешачи 10-11 часа, со што спаѓа во категорија среднотешка. Од врвот се пружа прекрасна глетка на Белото и Боговинското Езеро и голем број на шарски врвови меѓу кои Титов (Шар), Мал Турчин, Бакардан, Бориславец, Рудока, Челепино, висорамнината Шутман, долината на Пена и Полог.
1 Поврзано
* Шар Планина
* Гора (област)
Scriptio continua

''Scriptio continua'' / скриптио континуа или ''scripta continua''/ скрипта континуа — стил на пишување текст. Буквалниот превод на македонски од латински е „продолжено пишување“ и главна одлика на стилот е тоа што нема празни места помеѓу зборовите или речениците. Исто така, во овој стил нема правописни знаци, надредни знаци или разлика од мала и голема буква. Најстарите старогрчки и старолатински текстови користеле посебни знаци за одделување на зборовите, но подоцна преминале кон употреба на овој стил. Меѓу словенските јазици, само глаголицата била делумно употребувана во овој стил.
1 Примери
1.1 Латински јазик
Во прилог следува латински текст во стил на продолжени пишување. Овој дел е од текст на Цицерон.
*NEQVEPORROQVISQVAMESTQVIDOLOREMIPSVMQVIADOLORSITAMETCONSECTETVRADIPISCIVELIT
Ако се следат современите норми за пишување, се добива:
*''Neque porro quisquam est qui dolorem ipsum quia dolor sit amet, consectetur, adipisci velit…''*„Никој не сака болка поради негова корист, или ја бара неа и сака да ја има, само затоа што е болка...“
2 Поврзано
* Системи на пишување
* Правопис
Отсјајна маглина

Отсјајна маглина (отсјајна маглина) — облаци од меѓуѕвездена маглина кои одбиваат светлина од околна ѕвезда или ѕвезди. Енергијата од околните ѕвезди е недоволна за да го јонизира гасот на маглината и да создаде оддавна маглина, но прави достатно расејување за прашината да биде видлива. Затоа, честотен спектар на отсјајните маглини е сличен на оној од ѕвездите што ги осветлуваат. Меѓу микроскопските честички одговорни за расејувањето има јаглеродни соединенија (на пр. дијамантски прав) и соединенија од други елементи како железо и никел. Овие честопати се сложуваат со галактичкото магнетно поле и предизвикуваат мала поларизација на расеаната светлина.
1 Откривање
Проучувајќи го спектарот на маглината поврзана со ѕвездата Меропа во Плејадите, американскиот астроном Весто Слајфер во 1912 г. заклучил дека светлината доаѓа од самата ѕвезда, а дека маглината просто ја отсјајува (во случајот, и од ѕвездата Алкиона). Оваа претпоставка ја потврдил данскиот астроном Ејнар Херцшпрунг во неговите пресметки направени следната година. Во 1922 г. Едвин Хабл воспоставил разлика помеѓу оддавните и отсјајните маглини.
Ваквите маглини обично имаат сина боја поради делотворноста на расејувањето на таа боја; од истата причина небото е сино, а залезот е црвен).
Отсјајните и оддавните маглини заеднички се нарекуваат расеани маглини.
Познати се околу 500 отсјајни маглини. Највпечатливи се оние околу ѕвездите на јатото Плејади. Сина отсјајна маглина може да се забележи на подрачјето околу Триделната Маглина, додека пак црвена отсјајна маглина се среќава околу џиновската ѕвезда Антарес, која е многу црвена (од спектралната класа M1).
Маглините од овој вид може да бидат места на ѕвездообразба.
2 Закон за сјајноста
Во 1922 г. Едвин Хабл го објавил неговото истражување на сјајните маглини. Еден дел од делото се занимава со неговиот закон за сјајноста кај отсјајните маглини, кој ја доведува во врска аголната големина (''R'') на маглината со привидна величина (''m'') на нејзината ѕвезда:
:5 log(''R'') = -''m'' + ''k''
каде ''k'' е постојано и зависи од чувствителноста на мерењето.
3 Поврзано
* Променлива маглина
* Список на отсјајни маглини
Канторија (музика)

Канторија (исто така позната како репенте) е бразилска уметност заснована на импровизацирано пеење, наизменично од двајца пејачи, па оттука и името кое е со значење: „''одеднаш''“. Музичкиот вид канторија на виола го развиле двајца пејачи придружени со виоли во североисточните краишта, поради што таа е особено присутна и силно застапена во североисточниот дела на Бразил. Се заснова на наизменичното пеење кое се јавува во форма на поетска импровизација - создавање стихови "одеднаш". Потеклото на бразилската канторија има свои корени во регионот на Тешеира, во Параиба, во XIX век.
Канторија има неколку модели на метрика, преовладувајќи ги стиховите хепитасилаби и де-слогови. Римата што се користи е совршена рима. Постојат десетици модалитети и видови на: ненадејна, меѓу нив секстилот, агалопадониот чекан и галопирањето покрај морето.
Кога како инструмент се користи е тамбура, уметничкиот жанр е наречен „кокос на емболада“, при што ритамот е побрз и не мора да преовладува импровизацијата. Емболадата ги меша импровизациите и претходно постоечките стронци. Постои, исто така, abioio кој може да биде импровизиран, но не мора, и сјајот, кој е импровизиран декламиран. Сите овие североисточни уметнички жанрови се засноваат на метрика, рима и поетска молитва. Екстремната строгост на метриката и совршената рима се карактеристични во канторијата на виолинистите.
Песокот на Иво Џима (филм од 1949)

Песокот на Иво Џима (англиски: ''The Sands of Iwo Jima'') – американски филм од 1949 година, во режија на Алан Двон според сценариото на Хари Браун и Џејмс Едвард Грант. Главните улоги ги играат: Џон Вејн, Џон Ејгар, Форест Такер и Адел Мејра. Филмот бил номиниран за наградата „Оскар“ во четири категории.
1 Содржина
Наредникот Џон Страјкер (го игра Вејн) е старомоден човек, убеден дека челичната дисциплина е основен услов за создавање добар војник. Поради таквите сфаќања, тој има многу непријатели меѓу војниците, а најмногу го мрази неискусниот војник Питер Конвеј (го игра Ејгар), потомок на богато семејство и син на офицерот кого Страјкер многу го почитува. Кога воените операции стануваат посериозни, методите на Страјкер се покажуваат како оправдани...
Фавела

Фавела е назив за дива населба во Бразил. Овој назив најмногу се поврзува за сиромашните квартови во Рио де Жанеиро и во Саун Пауло, а ги има речиси во секој голем бразилски град. Фавелата е наречена спрема ридот, Моро да Фавела, каде што се појавила првата фавела. Називот на тој рид, ''фавела'' доаѓа од името на билка со иглести листови која расте во неплодните предели на бразилскиот североисток.
Првобитните населби биле формирани од бегалци и војни ветерани од граѓанската војна во Канудоша, во Баија (1895-1896), така што ја окупирале јавната земја, претежно во неплодните делови на предгадиата. Оваа населба била наречена фавела, а освен тоа што се наоѓала на исто земјиште како и билката, овие населби успеале да опстојат и покрај условите во кој постоеле. Години подоцна, поголемиот дел на сиромашното население, штотуку ослободени робови, ги замениле бегалците и војните ветерани.
Повеќе пд 70% од населенијата во фавелите се црнци и мелези а водата за пиење им е најголем проблем. Често жителите на фавелите, фавеладори, бушат цевки на градскиот водовод како би дошле до вода. И покрај тешките услови за живот и сиромаштијата, од фавелите доаѓа најпознатото училиште за самба во Рио, а исто така во фавелите израснале и некој од најпознатите бразилски, но и светски фудбалери: Пеле, Роналдо, Ривалдо, итн.
1 Поврзано
* Картонски населби
* Диви населби
Каролина Марија де Жезус

Каролина Марија де Жезус (14 март 1914 година – 13 февруари 1977) , била бразилски писател која живеела најголем дел од својот живот во Фавела (сиромашни квартови) во Саун Пауло, Бразил. Таа била позната по нејзиниот дневник, кој првпат бил објавен како "Quarto de Despejo" ("Dumping Room", објавен на англиски како "Дете на мракот") во август 1960 година, откако го привлекла вниманието на еден бразлиски новинарот, станал бестселер. Ова дело останува единствениот документ објавен на англиски јазик од еден бразилски жител на сиромаштија од тој период.
Самба де рода

Самба де рода е потрадиционална музичка варијанта на самба, која потекнува од бразилската држава Баија. Веројатно се појавува во 19 век. Музичкиот стил е обично Афро-Бразилски, кој е поврзан со танц, кој пак е поврзан со капоира. Се игра со сет од тамбурина, атабак, беримбау, виола и штракала, главно придружени со песни и ракоплескање. Самба де рода претставува мешавина на музика, танц, поезија и забава. Присутен е во целата бразилска сојузна држава Баија, каде што се практикува главно во регионот Реконкаво. Но, ритамот се проширил и во различни делови на земјата, особено во Пернамбуко и Рио де Жанеиро. "Самба де рода" се појавила со инспирација и влијание, особено од африкански ритам, семба, и била формирана од наводи на најразновидните африкански племенски ритми. Самба де рода започнала да се игра околу 1860 како манифестација на културата на Африканците кои дошле во Бразил. Според историските истражувања, Самба де Рода била една од основите за формирање на самбата кариока во Рио.
Маријци

Маријци (мариски: ''мари'') — угрофински народ, кој традиционално живее покрај реките Волга и Кама во Русија. Половина од мариското население живее во руската република Мариј Ел, а добар дел има и во руските републики Башкортостан и Татарстан. Порани во Русија народот го нарекувале како Черемиси.
Маријците се делат на три подгрупи, односно: ливадски Маријци или низински Маријци, кои живеат покрај левиот брег на реката Волга, потоа планински Маријци, кои живеат покрај десниот брег на реката Волга и источни Маријци, кои живеат во Башкортостан. Според пописот од 2002 година, во Русија имало 604,298 Маријци, од кои 18,515 планински Маријци и 56,119 источни Маријци. Скоро 60% од Маријците живеат во руралните средини.
1 Јазик
Мајчин јазик на Маријците е марискиот јазик. Марискиот јазик е дел од група на уралски јазици. Денес јазикот се пишува на кирилица. Јазичарите препознаваат четири различни дијалекти на марискиот:
*планинско-мариски дијалект - се зборува покрај десниот брег на Волга,
*низинско-мариски дијалект - се зборува покрај левиот брег на Волга и реката Кокшага,
* источномариски дијалект - се зборува источно од реката Вјатка
Според пописот од 2002 година, 451,033 луѓе изјавиле дека зборуваат мариски.
2 Поврзано
* Мариј Ел
* Мариски јазик
Браќата Блуз (филм од 1980)

Браќата Блуз (англиски: ''The Blues Brothers'') – американски филм од 1980 година, во режија на Џон Лендис, кој е и автор на сценариото, заедно со Ден Ајкројд. Главните улоги ги играат Џон Белуши и Ден Ајкројд, а во филмот настапуваат и бројни музички ѕвезди, како: Џејмс Браун, Кеб Келовеј, Реј Чарлс, Арета Френклин, Џон Ли Хукер, итн.
1 Содржина
Џејк Блуз (го игра Белуши) само што е пуштен од затвор. Него го пречекува брат му, Елвуд (го игра Ајкројд) со стар полициски автомобил, по што заедно одат во домот за сираци каде што пораснале. Чесната сестра која раководи со домот им соопштува дека ако во рок од 11 дена не го платат данокот во износ од 5.000 долари, домот ќе биде продаден. За да се смират, браќата Блуз одат во баптистичка црква каде проповеда свештеникот Клеофус Џејмс (го игра Браун). Таму, сите заедно пеат една песна и тогаш Џејк го погаѓа божјата светлина и нему му доаѓа идејата тој и брат му да ја обноват својата поранешна музичка група, да одржат добротворен концерт и така да го спасат домот за сираци. Одејќи кон евтината хотелска соба на Елвуд, нив ги запира полицијата, по што започнува луда потера во која Џејк и Елвуд уништуваат еден трговски центар. Кога се сместуваат во хотелската соба, наеднаш одекнува голема експлозија што го разурнува хотелот, но браќата Блуз остануваат живи. Подоцна, тие присилуваат цел одред нео-нацисти да се фрли во реката, со што го навлекуваат и нивниот гнев. Откако најпосле ќе ја оформи својата група, Џејк им го обезбедува првиот настап, лажно претставувајќи се дека се групата што треба да настапи таму. Поради тоа, покрај полицијата и нео-нацистите, сега и музичката група поаѓа во потрага по нив, со цел да им се одмазди за измамата. Сепак, Џејк успева да го уцени својот поранешен менаџер да им обезбеди настап во една голема концертна сала и браќата Блуз, помогнати од децата кои живеат во домот за сираци, го рекламираат својот настап во околината. Меѓутоа, одејќи кон концертната сала, тие остануваат без бензин, а потоа предизвикуваат пожар во една бензиска пумпа. Нивниот концерт е многу успешен, а тие добиваат аванс од еден музички менаџер, обезбедувајќи доволно пари да го платат данокот и да им платат на членовите на групата. иако целата концертна сала е преплавена од полицајци, Џејк и Елвуд успеваат да избегаат, а во меѓувреме ја среќаваат свршеницата на Џејк, која сака да го убие бидејќи тој не се појавил на закажаната свадба. Возејќи кон Чикаго, нив ги следат бројни полициски автомобили како и нео-нацистите, но тие доаѓаат до даночната канцеларија. Во последен миг, Џејк и Елвуд го плаќаат данокот и го спасуваат домот за сираци, но тогаш нив ги опколува огромен број полицајци и војници и браќата Блуз се уапсени. На крајот од филмот, тие приредуваат успешен концерт во затворот.
Список на протопланетарни маглини

Ова е список на протопланетарни маглини. Оие објекти го претставуваат конечниот развоен степен, пред да настане планетарна маглина. Црвената џиновска ѕвезда почнува да ги исфрла надворешните слоеви на материјал. Протопланетарната маглина обично сјае со светлината од нејзината околна ѕвезда, но ова трае кратко — само неколку илјади години.
Слика, Име, NGC, Д-р ознаки, Откриена, Оддалеченост (сг)
Бумеранг, Двополна маглина во Кентаур, 5.000
Вестбрук, IRAS 04395+3601
Воден Лилјан, IRAS 16594-4656
Гомесов Хамбургер, IRAS 18059-3211, 1985, 6.500
Јајце, CRL 2688, 1996, 3.000
Минковскиева Пеперутка, M2-9, 2.100
Расипано Јајце, OH231.8+4.2, 4.200
Смрзнат Лав, IRAS 09371+1212, 3.000
Црвен Триаголник, HD 44179, 1973, 2.300 ± 300
Шеќерна Волна, IRAS 17150-3224
IRAS 22036+5306, 6.500
IRAS 13208-6020
IRAS 20068+4051
IRAS 23166+1655
M1-92, IRAS 19343+2926, 8.000
IRAS 19024+0044, 11.000
IRAS 17163-3907, 13.000
Јазици во Бразил

country = Бразил
| regional = германски, италијански, јапонски, шпански (погранични области), англиски, источнопомерански, кинески, корејски
| indigenous = апалаи, парански арара, боророански, канела, карахаски, карипски, гварански, каинганг, надеб, њенгату, пирахан, терена, тукано, тупи
| minority =
| immigrant = германски, италијански, арапски, јапонски, шпански, англиски и кинески
| foreign – = англиски, шпански
| sign = бразилски знаковен јазиккаапорски знаковен јазик
| keyboard = QWERTY
| keyboard image =
Португалскиот е службен јазик во Бразил и го користи најголемиот дел од населението. Бразилскиот знаковен јазик е исто така службен јазик, додека малцински јазици се домородните јазици и јазиците на европските и азиските доселеници. Населението говори или користи околу 210 јазици, од кои 180 се домородни. Помалку од четириесет илјади луѓе всушност говорат еден од домородните јазици на бразилска територија.
Јазикот е еден од најсилните елементи во националната обединост на Бразил. Во рамките на Бразил нема големи дијалектни разлики на португалскиот јазик, само умерени регионални варијации во акцент и вокабулар.
Пишаниот јазик е стандарден на ниво на Бразил и ги следи националните правила на пишување и акцентирање, кои се прегледуваат од време на време за негово поедноставување. Со воведувањето на договорот од 1990 година, правописните норми на Бразил и Португалија се скоро исти, со само некои ситни разлики. Бразил ги вовел овие промени во 2009 година, а Португалија во 2012 година.
Во 2002 година, бразилскиот знаковен јазик станал службен јазик во Бразил.