Рудолф Арнхајм

Рудолф Арнхајм (15 јули 1904 - 9 јуни 2007 година) бил автор роден во Германија, теоретичар на уметност и филм и психолог за перцепција. Тој ја научи гешталт психологијата од студирањето под Макс Вертхајмер и Волфганг Келер на Универзитетот во Берлин и ја примени во уметноста. Неговиот магнум опус беше неговата книга ''Уметност и визуелна перцепција: Психологија на креативното око'' (1954). Други главни книги од Арнхајм ги вклучија ''визуелното размислување'' (1969) и ''Моќта на центарот: проучување на композицијата во визуелните уметности'' (1982). ''Уметноста и визуелната перцепција'' е ревидирана, зголемена и објавена како нова верзија во 1974 година, а таа е преведена на четиринаесет јазици. Живеел во Германија, Италија, Англија и Америка каде предавал на колеџот Сара Лоренс, Универзитетот Харвард и Универзитетот во Мичиген . Тој има големо влијание врз историјата на уметноста и психологијата во Америка.
Во ''уметноста и визуелната перцепција'', Арнхајм се обидува да ја искористи науката за подобро да ја разбере уметноста. Во неговата подоцнежна книга ''Визуелно размислување'' (1969), Арнхајм ја критикува претпоставката дека јазикот оди пред перцепцијата. За Арнхајм, единствениот пристап до реалноста што го имаме е преку нашите сетила. Арнхајм, исто така, тврди дека перцепцијата е силно поистоветена со размислувањето и дека уметничкото изразување е уште еден начин на расудување. Во ''Моќта на центарот'', Арнхајм се осврнува на интеракцијата на уметноста и архитектурата на концентрични и мрежни просторни обрасци. Тој тврдел дека формата и содржината се неделиви и дека обрасците создадени од уметниците ја откриваат природата на човечкото искуство.
1 Рани години
Рудолф Арнхајм е роден во еврејско семејство во 1904 година на Александарплац, во Берлин. Не долго откако се родил, неговото семејство се преселило во Кајзердам (Kaiserdamm ) во Шарлотенбург, каде што останале до раните 1930-ти. Уште од мал се интересирал за уметност, бидејќи како дете почнал да црта. Неговиот татко, Георг Арнхајм, поседувал мала фабрика за пијано, а планот на Георг Арнхајм за неговиот син бил тој да ја преземе фабриката. Меѓутоа, Рудолф сакал да го продолжи своето образование, па татко му се согласил половина недела да може да ја помине на универзитет, а другата половина во фабрика. Рудолф на крајот поминувал повеќе време на универзитетот, а кога бил во фабриката им го одвлекувал вниманието на вработените со своите интереси и истражувања за механиката на клавирот, па неговиот татко се согласил да му дозволи целосно да се фокусира на своето образование. Рудолф бил заинтересиран за психологија додека можел да се сети, со неговото специфично сеќавање на купување на некои од првите изданија на книгите на Зигмунд Фројд кога имал петнаесет или шеснаесет години. Тие го поттикнаа неговиот интерес за психоанализата .
2 Кариера
Арнхајм го посетувал на Универзитетот во Берлин, каде што сакал да ги фокусира своите студии на психологија. Во тоа време, психологијата била гранка на филозофијата, па Арнхајм завршил со отсек експериментална психологија и филозофија, а се занимавал со историја на уметност и музика. Имаше многу истакнати членови на факултетот на универзитетот во тоа време, од кои најзабележителни беа Алберт Ајнштајн, Макс Планк, Макс Вертхајмер и Волфганг Келер. Бидејќи Макс Вертхајмер и Волфганг Келер беа на одделот за психологија, поголемиот дел од психологијата се однесува на гешталт психологијата. Психолошкиот институт на Универзитетот во Берлин се наоѓал на два ката во Царската палата, па Арнхајм работел во импровизирани лаборатории украсени со слики на ангели и други уметнички дела. Овој институт бил повеќе работилница затоа што сите правеле експерименти и се користеле едни со други наместо да седат на предавања. За дисертацијата на Арнхајм, Макс Вертхајмер побара од него да ги проучи човечките изрази на лицето и ракописот и како тие кореспондираат. Тој го разгледувал степенот до кој луѓето го перципираат изразот кога гледаат во лицето и што тие перцепираат од ракописот на една личност, како и како тие две кореспондираат. Ова беше почеток на проучувањето на Арнхајм за изразувањето, експрессите, кое понатаму го развива кон гледање/перципирање на визуелните уметности. Во 1928 година докторирал.
Во средината на 20-тите, Арнхајм започнал да пишува филмска критика за ''Стахелшвајн'' . Во меѓувреме, тој ги испратил своите дела до Зигфрид Јакобсон, главниот уредник во ''Die Weltbühne'', кој ги прифатил. Кога Џејкобсон починал во 1928 година, Осиецки ја презел функцијата, а потоа Арнхајм дошол да работи на културниот дел до 1933 година Во есента 1932 година, Арнхајм објавил есеј во ''Берлинер Тагеблат'', околу три месеци пред нацистите да дојдат на власт. Есејот беше за природата на мустаќите на Чарли Чаплин и Хитлер и за тоа што мустаќите му правеа на носот во однос на човечкиот карактер. Имајќи го предвид тајмингот на овој есеј и фактот дека во 1933 година продажбата на неговата книга ''Филмот како уметност'' повеќе не беше дозволена поради нацистите, некои пријатели на Арнхајм го советуваа да ја напушти земјата и така, во август 1933 година, тој се преселил во Рим.
Арнхајм живеел и пишувал за филмот и радиото во Рим во следните шест години. Кога избила Втората светска војна, тој се преселил во Лондон и работел како воен преведувач за Британската радиодифузна корпорација . Тој се преселил во САД во 1940 година и бил шокиран од сите светла на Њујорк. За него тоа беше „крајот на егзилот“ бидејќи беше навикнат да живее со постојани црни аути во Лондон.
Во 1943 година станал професор по психологија на колеџот Сара Лоренс и визитинг предавач на Новото училиште за социјални истражувања . Околу ова време тој доби две големи награди. Прво, тој доби стипендија од фондацијата Рокфелер. Со ова тој работеше на Универзитетот Колумбија со нивната Канцеларија за радио истражување за да ги анализира сапунските опери и како тие влијаеле на американската публика. Тој исто така ја добил стипендијата Гугенхајм во 1942 година со цел да ја проучува перцепцијата во уметноста. Тој идеално сакаше да пишува за примена на гешталт теоријата во визуелните уметности, но сметаше дека нема доволно истражување. Тој ја одложи книгата за да направи повеќе студии за просторот, изразувањето и движењето. Во 1951 година, Арнхајм добил уште една стипендија на фондацијата Рокфелер за да може да се одмори од наставата и ја напишал ''уметноста и визуелната перцепција: Психологија на креативното око'' .
Арнхајм е поканет на Универзитетот Харвард како професор по психологија на уметноста во 1968 година, и тој остана таму шест години. Карпентер центарот за визуелни уметности на Харвард беше важна зграда за него, бидејќи беше единствената зграда дизајнирана во Америка од Ле Корбизје и се засноваше на модуларна теорија. Тој се пензионираше во 1974 година во Ен Арбор со неговата сопруга Мери. Станал визитинг професор на Универзитетот во Мичиген и таму предавал десет години. Арнхајм беше дел од Американското здружение за естетика и беше нивен претседател во два мандата, а исто така беше претседател на Одделот за психологија и уметност на Американското здружение за психологија во три мандати. Во 1976 година бил избран за член на Американската академија за уметности и науки. Починал во Ен Арбор, Мичиген во 2007 година.
3 Работа
Иако ''Уметност и визуелна перцепција: Психологија на креативното око му'' беа потребни петнаесет месеци за да се заврши, тој чувствуваше дека во суштина го напишал во едно долго седење. Ревидирана во 1974 година, таа е преведена на четиринаесет јазици и е една од највлијателните уметнички книги на векот. Во ''уметноста и визуелната перцепција'', тој се обидува да ја искористи науката за подобро да ја разбере уметноста, сепак имајќи ги на ум важните аспекти на личната пристрасност, интуиција и изразување.''Визуелното размислување'' (1969) ги предизвикува разликите помеѓу размислувањето наспроти перцепцијата и интелектот наспроти интуицијата. Во него Арнхајм ја критикува претпоставката дека јазикот оди пред перцепцијата и дека зборовите се отскочна штица на размислувањето. Сетилното знаење овозможува можност за јазикот, бидејќи единствениот пристап до реалноста што го имаме е преку нашите сетила. Визуелната перцепција е она што ни овозможува да имаме вистинско разбирање на искуството. Арнхајм, исто така, тврди дека перцепцијата е силно поистоветена со размислувањето и дека уметничкото изразување е уште еден начин на расудување. Во ''Моќта на центарот: студија за композицијата во визуелните уметности'' (1982), Арнхајм се осврнува на интеракцијата на уметноста и архитектурата на концентрични и мрежни просторни обрасци. Тој тврди дека формата и содржината се неделиви и дека обрасците создадени од уметниците ја откриваат природата на човечкото искуство.
4 Теории
Арнхајм верувал дека повеќето луѓе ги имаат своите најпродуктивни идеи во раните дваесетти години. Тие се закачуваат на некоја идеја и го поминуваат остатокот од животот проширувајќи ја неа. Продуктивната или генеративната идеја на Арнхајм беше дека смислата на животот и светот може да се согледаат во моделите, облиците и боите на светот. Затоа, тој веруваше дека треба да ги проучиме тие обрасци и да откриеме што значат. Тој исто така верувал дека уметничкото дело е визуелно размислување и средство за изразување, а не само спојување облици и бои кои изгледаат привлечно. Уметноста е начин да им помогнете на луѓето да го разберат светот и начин да видите како светот се менува преку вашиот ум. Неговата функција е да ја покаже суштината на нешто, како нашето постоење. Пишувањето и размислувањето на Арнхајм му беа најважни, а целта му беше самиот да ги разбере работите. Арнхајм тврдеше дека визијата и перцепцијата се креативно, активно разбирање и дека ние ги организираме перцепциите во структури и форми со кои можеме да ги разбереме. Без ред не би разбрале ништо, така што светот се уредува само со тоа што се перцепира. Севкупно, тој напиша петнаесет книги за перцептивна психологија и уметност, архитектура и филм.
5 Публикации
* 1928: Experimentell-psychologische Untersuchungen zum Ausdrucksproblem. ''Psychologische Forschung, 11'', 2-132.
* 1932: Филм als Kunst. Берлин: Ернст Роволт. Нојусгабен: 1974, 1979, 2002 година. .
* 1933/1936: Rundfunk als hörkunst/Радио како звук
* 1943: Гешталт и уметност. ''Весник за естетика и уметничка критика, 2'', 71-5.
* 1949/1966: Кон психологија на уметноста. Беркли и Лос Анџелес: Прес на Универзитетот во Калифорнија.ISBN 978-0-520-02161-7 .
* 1954/1974: Уметност и визуелна перцепција: Психологија на креативното око. Беркли и Лос Анџелес: Прес на Универзитетот во Калифорнија.ISBN 978-0-520-24383-5 .
* 1962/1974: Герника на Пикасо. Беркли: Прес на Универзитетот во Калифорнија.ISBN 978-0-520-25007-9 .
* 1969: Визуелно размислување. Беркли: Прес на Универзитетот во Калифорнија.ISBN 978-0-520-24226-5 .
* 1971: Ентропија и уметност. Беркли: Прес на Универзитетот во Калифорнија.ISBN 978-0-520-02617-9 .
* 1972/1996: Anschauliches Denken. Zur Einheit von Bild und Begriff. Erstausgabe 1972, калуѓерка Келн: DuMont Taschenbuch 1996 година.
* 1977: Динамиката на архитектонската форма. Беркли и Лос Анџелес: Прес на Универзитетот во Калифорнија.ISBN 978-0-520-03551-5 .
* 1977: Kritiken und Aufsätze zum Film. (Хрсг.: Хелмут Х. Дидерихс) Минхен: Хансер.
* 1979: Radio als Hörkunst. Минхен: Хансер. Нојусгабе: 2001 година (Суркамп).ISBN 978-0-405-03570-8
* 1982/88: Моќта на центарот: проучување на композицијата во визуелните уметности. Беркли: Прес на Универзитетот во Калифорнија.ISBN 978-0-520-06242-9 .
* 1986: Нови есеи за психологијата на уметноста. Беркли: Прес на Универзитетот во Калифорнија.ISBN 978-0-520-05554-4 .
* 1989: Параболи на сончевата светлина: набљудувања на психологијата, уметноста и останатото. Беркли: Прес на Универзитетот во Калифорнија.ISBN 978-0-520-06536-9 .
* 1990: Мисли за ликовното образование. Лос Анџелес: Центар за образование Гети.ISBN 978-0-89236-163-2 .
* 1992: За спас на уметноста. Беркли: Прес на Универзитетот во Калифорнија.ISBN 978-0-520-07459-0 .
* 1996: Сплит и структура. Беркли: Прес на Универзитетот во Калифорнија.ISBN 978-0-520-20478-2 .
* 1997: Филмски есеи и критика. Прес на Универзитетот во Висконсин.ISBN 978-0-299-15264-2 .
* 2004: Die Seele in der Silberschicht. (Хрсг.: Хелмут Х. Дидерихс) Франкфурт на Мајна: Суркамп.
* 2009: I baffi di Charlot. Scritti italiani sul cinema 1932-1938. (Уред: Адријано Д'Алоја) Торино: Каплан.ISBN 978-88-89908-37-2 .
* 2012: Cinema como Arte. Како аудиовизуелна техника. (Превод: Марко Бонети) Нитерои: Муиракитан.ISBN 978-85-754312-45
6 Поврзано
* Способност за просторна визуелизација
7 Дополнителни извори
* Верстеген, Ијан: ''Арнхајм, Гешталт и уметност: психолошка теорија.'' Спрингер, 2005 година.ISBN 978-3-211-28864-1