procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Сит (остров)

Сит е ненаселен хрватски остров во Јадранското Море, сместен помеѓу островот Жут и островот Пашман. Неговата површина е 1.77 км².
Крајбрежјето не е значително вдлабнато, освен кај заливот Пахаљица (пристаниште Читапиќев) кој е на северниот дел од островот. Неговата средна ширина од 500 м се состои само од еден планински гребен, каде што највисоката надморска височина има кај врвот Вели е 84 м и се наоѓа во источниот дел од островот, додека централниот рид Влашиќ е со 78 м надморска височина, а северозападниот крај Боровац е со 60 м.
Рава (остров)

Рава (хрватски: ''Rava'') — остров во хрватскиот дел од Јадранското Море. Сместен е во Задарскиот архипелаг, помеѓу островите Иж и Дуги Оток, на 16 наутички милји (30 километри) од Задар. Неговата површина е 3,6 км<sup>2</sup>, а има население од 117 жители (од 2011). Единствените населби на островот се Вела Рава и Мала Рава. Брегот на островот е многу вдлабнат со 13 заливи и 15.45 километри долго крајбрежје. Островот е составен од доломит. Примарните индустрии се земјоделството (главно маслинки, но и некои лозја) и риболовот.
1 Релјеф
Рава има висок сооднос на брегот и површината, со 15 заливи:
# Танко
# Валишина
# Иваношевица
# Павајско
# Пештеховац
# Дражице
# Голубовац
# Мартиника
# Грбавач
# Грбачина
# Марњица (Мариница)
# Паладињица (Паладиница)
# Виќабок
# Локвина
# За Грбицу
2 Галерија
Угљан

Угљан е остров во северна Далмација, Хрватска, и прв во Задарскиот архипелаг. Се наоѓа северозападно од островот Пашман и југоисточно од островите Ривањ и Сеструњ. Одделен е од копното со Задарскиот канал и е поврзан со островот Пашман преку мостот Ждрелац што се протега над Ждрелачкиот Проток. Област 50.21 км², со население 6.049 (во 2011та), долг е 22 км и неговата ширина е 3.8км.
1 Опис
Островот првпат бил наречен по сегашното име во 1325 година. Континуитетот на населението датира од неолитот. Островот бил густо населен за време на римскиот период, особено во неговите северозападни делови, каде што биле пронајдени изобилство од урнатини од антички градби. Исто така, постојат докази за римско центурирање кои сè уште можат да се најдат на островот. Сегашните населби датираат од средниот век. Исто така, таму се наоѓа тврдината Калифи. Во 16 и 17 век, островот доживеал повеќе бранови бегалци од Равни Котари, кои се населиле на островот бегајќи од Османлиите.
Варовничкиот дел од островот е претежно покриен со ниска грмушеста вегетација, додека доломитската област е окупирана од обработливо земјиште. Поголеми заливи се Мулине на северозапад, Ламјана Вела и Ламјана Мала на југоисток. Источниот брег благо се спушта кон морето, карактеризиран со многу вдлабнатини.
Угљан е еден од најгусто населените хрватски острови. Сите населби (Преко, Угљан, Лукоран, Сутомишчица, Пољана, Кали, Ошљак и Кукљица) се наоѓаат по должината на брегот на обработливата источна страна на островот. Главните култури вклучуваат маслинки, смокви и винова лоза. Маслиновото масло произведено на Угљан се смета за најдобро маслиново масло во Хрватска. Високо над Преко се наоѓаат урнатините на тврдината Свети Стефан. Угљан има регионален пат поврзан со мост со регионалниот пат што води по островот Пашман. Фериботско пристаниште во Преко; фериботски врски со Задар.
2 Поврзано
* Корнати
Веле Сракане

Веле Сракане — остров во хрватскиот дел од Јадранското Море. Сместен е помеѓу Лошињ, Уније и Сусак, веднаш северно од Мале Сракане. Неговата површина е 1,15 километри квадратни, и од 2021 година, имало население од 4 жители, што е намалување од 8-те во 2001 година.
Административно, е дел од градот Мали Лошињ. Највисок врв е Вела Стража, висок 59 метри. Од 2012 година на островот нема автомобили, нема продавници и нема вода за пиење. Сепак, електричната енергија е достапна.
Островот бил населен уште од праисторијата. На Вела Стража има остатоци од праисториска населба. Во главниот дел од селото можат да се видат урнатини на куќата каде што се вели дека живеел Иво Андриќ, авторот на „Мостот на Дрина“ и добитник на Нобелова награда, во своето детство.
Тресорка

Тресорка е мал ненаселен остров во хрватскиот дел од Јадранско Море, кој припаѓа на група Кварнерски Острови.
Островот има површина од 0,04 км² Должината на крајбрежјето е 0,77 км.
Иловик

Иловик е најјужниот кварнерски остров, 2 км јужно од островот Лошињ. Неговата крајбрежна линија е долга 15,4 км, со вкупна површина од 5,9 км². Највисокиот врв е Дид 92 м. Единствената населба е Иловик со 350 жители (2001). Покрај туризмот, населението се занимава со земјоделство, риболов и сточарство (овци) и туризам. Се одгледуваат лозја и маслинки. Иловик е поврзан со редовна бродска линија со Лошињ.
Колимаит

Колимаит, природен аналог на синтетичкиот K<sub>3</sub>VS<sub>4</sub> — сулфиден минерал откриен во југозападно Мексико. Калиум - ванадиум сулфидот бил собран од кратерот на вулканот Колима. Минералот колимаит е именуван по местоположбата на овој вулкан и бил одобрен во 2007 година, заедно со неговото име на минералот, од страна на Комисијата за нови минерали, номенклатура и класификација (CNMNC). Му бил доделен бројот IMA 2007–045 на Меѓународниот минералошки сојуз.
1 Состав
Хемиската формула на колимаит е K<sub>3</sub>VS<sub>4</sub>. Збогатувањето со ванадиум во вулканските гасови на колимаит го прави уникатен. Проучувањето на содржината на сулфур во фумаролите е исто така важно, со цел да се знае како ерупцијата би можела да влијае на глобалната клима поради емисиите на SO<sub>2</sub>.
2 Структура
Колимаитот ја покажува просторната група Pnma (P 2<sub>1</sub>/n 2<sub>1</sub>/m 2<sub>1</sub>/a) што го прави орторомпски.Атомите на ванадиум и сулфур формираат тетраедри. Калиумовите јони ги одделуваат овие тетраедри на два различни начини. Во еден случај, калиумовиот јон е врзан за пет атоми на сулфур на просечно растојание од 3,296 Å со дополнителни два атоми на сулфур на растојание од 3,771 Å. Во другиот случај, калиумовиот јон е врзан за осум атоми на сулфур на просечно растојание од 3,314 Å. Во двата случаи, калиумовите јони се во неправилен координативен полиедар.
3 Физички својства
Формациите на колимаит се опишани како честички слични на еж, поради игличестата навика на екстремно фини иглички што ги формираат агрегатите. Големината на овие агрегати се движи од 10 до 100 μm. Самите игли се измерени до 50 μm во должина и 20 μm во ширина. Иако колимаитот припаѓа на класата на орторомпски кристали, нивните кристалографски форми не биле забележани. Честичките биле правилни паралелопипеди и издолжени правоаголни призми. Бојата на колимаитот е темно златна и непроѕирна. Линијата е жолтозелена со смолест до мрсен сјај. Не е флуоресцентен. Кршлив е без забележан расцеп и преломен расцеп. Поради големината на зрната, тврдоста и густината не можеле да се измерат, но густината е пресметана на 2,235 g/ cm<sup>3</sup>.
4 Геолошка појава
Колимаитот се јавува како сублимат од вулканските фумароли на вулканот Колима во Мексико. Други минерали, вклучувајќи кристобалит, арканит, тенардит, барит и природно злато, се собрани од фумаролите на овој вулкан. Иако минералите биле собирани на температури од 400 до 800°C, колимаитот бил составен во потесен температурен интервал од 450-600°C. Постојат сличности помеѓу вулканските гасови од кратерот Колима и гасовите од други вулкани, но постојат некои разлики што го прават Колима единствена. Значајни разлики се збогатувањето со ванадиум, цинк и бакар на гасовите Колима. Истите овие гасови, исто така, немаат кадмиум и молибден.
5 Посебни карактеристики
Колимаитот не е само првиот нов минерален вид откриен во Мексико од 1998 година, туку е и првиот новопризнаен минерален вид собран од фумаролите на кратерот на вулканот Колима. Тој е собран со употреба на две силициумски цевки со должина од еден метар, поставени во отвор за висока температура во кратерот на вулканот.
Донован Кариљо

Донован Даниел Кариљо Суазо (роден на 17 ноември 1999 година) е мексикански уметнички лизгач. Тој освоил сребрени медали на НРВ Трофеј 2023, Тејсајд Трофеј 2023, Филаделфија Интернешанал 2019 и седумкратен мексикански национален шампион (2017–2019, 2020–2024). Кариљо се натпреварувал во финалето на шест првенства на ИСУ - три Светски првенства (2018, 2021, 2024), и Светското јуниорско првенство во 2018 година. Тој го освоил највисокиот пласман од кој било мексикански лизгач на Светско првенство и се квалификувал за Зимските олимписки игри 2022 во Пекинг. Во октомври 2025 година, тој бил рангиран на 42-то место на Светската ранг-листа на ИСУ.
1 Личен живот
Донован Кариљо бил роден на 17 ноември 1999 година, во Запопан, Халиско, Мексико. Пред да почне да се занимава со лизгање, бил запишан во гимнастика и скокови во вода. Неговите родители се наставници по физичко образование. Тој има три сестри.
2 Кариера во лизгање
2.1 Сезона 2021–2022: Олимписки игри во Пекинг
Кариљо ја започнал сезоната на натпреварот „Кренбери куп“ на Лизгачкиот клуб во Бостон, каде што завршил на деветтото место. Натпреварувајќи се на фестивалот „Абиерто Мексикано“, Кариљо го освоил златниот медал и станал првиот мексикански лизгач кој некогаш извел четирикратен скок, четирикратниот Салчоу, во натпревар. На Меѓународно класично уметничко лизгање на САД во 2021 година, Кариљо завршил на петтото место со нови лични рекорди. На натпреварот Финландиа во 2021 година, тој станал првиот Мексиканец кој извел четирикратен Салчоу во комбинација на меѓународен натпревар. Постигнувајќи нов личен рекорд во слободно лизгање, Кариљо завршил на петнаесеттото место.
2.2 Сезона 2025–2026: Олимписките игри во Милано Кортина
Кариљо ја започнал сезоната со шесто место на Меѓународниот куп „Кренбери“ на ЦС во 2025 година. Следниот месец, тој го освоил бронзениот медал на „ИСУ Скејт то Милано“, последниот квалификациски турнир за Зимските олимписки игри во 2026 година. Со овој резултат, тој обезбедил место за Мексико во дисциплината машка поединечна конкуренција на претстојните Игри. Неколку недели по тој настан, Кариљо се пласирал на десеттото место на Трофејот „Кренбери Куп“ во 2025 година.
Во јануари, тој се натпреварувал на Првенството на четири континенти во 2026 година, завршувајќи на петнаесеттото место. Во истиот месец, било објавено дека Кариљо и алпската скијачка, Сара Шлепер биле избрани за знаменосци за Мексико за време на церемонијата на отворање на Олимписките игри.
Евенкит

Евенкит — редок јаглеводороден минерал со формула C<sub>24</sub>H<sub>50</sub>; поточно, H<sub>3</sub>C–(CH<sub>2</sub>)<sub>22</sub>–CH<sub>3</sub>, алканот ''n''-тетракозан. Се јавува како многу меки (Мосова тврдост 1) проѕирни кристали, безбојни до жолти, со восочен сјај. Мекоста е карактеристика на кристалните алкани со долг ланец, кои се главни состојки на парафинскиот восок.
Евенкит е еден од ретките минерали што се состојат од кристални јаглеводороди, меѓу кои е и карпатит (чист кристален коронен, полиароматичен јаглеводород). Исто така, тој е еден од ретките непорозни минерали што пловат на вода. Се тврди дека е ист како хечетит.
1 Историја и геолошка појава
Евенкитот за прв пат бил опишан во 1953 година од А. В. Шрописев, пронајден во наоѓалиштето Хавокиперские, Долна Тунгуска река, Евенкијски округ, Сибир, Русија, каде што се јавува во геоди и вуги во кварцна вена во заварен туф. Бил именуван по округот. Исто така, бил пријавен и од регионот Горни Алпи во Франција и планините Слански и Вихорлат во Словачка.
Евенкитот се појавува како лушпести восочни делови на врвот на кварцните кристали. Поврзани минерали вклучуваат кварц, халцедон, пирит, пиротит, сфалерит, галена, халкопирит и калцит.
Евенкитот бил последниот дел од геодата што се формирал. Се верува дека бил резултат на термичко пукање на органската материја (главно морски растенија) што била заробена во септарските конкреции за време на јурското закопување, бидејќи закопаните седименти биле подложени на висок притисок и температури. Регионот на Француските Алпи добил големо геолошко покачување по јурското закопување.
2 Наводи
Паскоит

Паскоит — минерал со формула Ca<sub>3</sub>V<sub>10</sub>O<sub>28</sub>·17H<sub>2</sub>O кој е црвено-портокалов до жолт по боја. Откриен е во покраината Паско во Перу, по која е именуван, и опишан во 1914 година.
1 Опис
Кристалите на паскоит, кои се јавуваат во грануларни кори, се ситни и летвичести со коси завршетоци. Минералот е темноцрвено-портокалов до жолто-портокалов по боја и валкано жолт кога е делумно дехидриран. Се јавува како ефлоресценции во руднички тунели или како производ на ликсивијација од површински ванадиумски оксиди од подземните води. Паскоит бил пронајден заедно со карнотитот.
Паскоитот лесно се топи и формира темноцрвена течност.
Паскоит е член на истоимената група паскоити. Магнезиумскиот аналог на паскоит е магнезиопаскоит.
2 Структура
Проучување од 2005 година утврдило дека паскоитот има нарушена кристална структура C2/m. Се состои од декаванадатни анјони (V<sub>10</sub>O<sub>28</sub>)<sup>6−</sup> поврзани заедно со интерстицијалниот комплекс {Ca<sub>3</sub>(H<sub>2</sub>O)<sub>17</sub>}<sup>6+</sup>
3 Синтеза
Паскоит може лесно да се синтетизира со истекување на оксиди од калциум и ванадиум со вода за да се добие портокалово обоен раствор со pH од околу 4,6. Испарувањето на растворот на собна температура произведува портокалово-црвени кристали од минералот. Растворениот паскоит може да се рекристализира и од вода.
4 Историја
Паскоит бил откриен во рудникот Рагра во близина на Серо де Паско, Перу, каде што минералот се формирал на ѕидовите на истражувачки тунел по неговото ископување. Примероците биле пренесени од Д. Фостер Хјует од Перу до лабораторијата за геолошки истражувања на Соединетите Американски Држави за анализа. Неколку години подоцна, во 1914 година, паскоитбил опишан во Зборникот на трудови на Американското филозофско друштво. Именуван е по покраината Паско во која е откриен.
5 Распространетост
Паскоит бил пронајден во Аргентина, Чешка, Италија, Перу, Велика Британија и САД. Неколку од местата од кои е пријавен се области каде се ископува ураниум. Типскиот материјал се чува во Соединетите Американски Држави на Универзитетот Харвард во Масачусетс и во Националниот музеј за природна историја во Вашингтон.
Васил Воштински

Васил или Василиос (|Βασίλειος) — грчки зограф од XIX век.
1 Животопис
Роден е во погонското село Воштина, Епир, денес во Грција. Се занимавал со иконопис и работел заедно со својот брат Јован (Јоанис). Во 1842 г. двајцата ја живописале црквата „Успение на Пресвета Богородица“ во селото Палеохор, Гребенско, каде го оставиле натписот: „χειρ ζωγράφων Βασίλειος και Ιωάννης των αδελφών εκ χώρας Παλεοπογόνη“. Нивна е иконата „Христос Голем Архијереј“ (1849) од црквата „Св. Петка“ во Песодер, потпишана „χειρ Βασιλείου και Ιωάννου των αδελφών“. Во 1874 г. ја живописал црквата „Св. Петка“ во Палеохор.
Небо (филм од 2021)

„Небо“ – филм на режисерот Игор Копилов од 2021 година. Главните улоги ги играат: Игор Петренко, Иван Батарев, Сергеј Губанов.
1 Синопсис
Во ноември 2015. година, за време на борбената акција во Сирија, турската авијација оборува руски борбен авион „сухој 24“. Три руски офицери со различно потекло и со различни судбини служат во воената база Хмејмим. Двајца од нив се наоѓаат во соборениот „сухоју“, при што еден од нив погинува...
Премуда

Премуда (хрватски: ''Premuda'') — мал остров во Хрватска, покрај северниот јадрански брег. Припаѓа на севернодалматинските острови кои се наоѓаат северозападно од центарот на округот Задар. Премуда е приближно 9 километри долг, до 1,6 километри широк и има површина од 9,2 км<sup>2</sup>. Се наоѓа југозападно од Силба и северозападно од Шкарда и како таков е еден од најоддалечените јадрански острови од перспектива на хрватскиот брег.
1 Име
Историски гледано, островот во глаголските текстови се споменува како Длачник. Во 18 век се појавил изговорот Длашник.
2 Историја
Премуда првпат се споменува во историските извори од Појтингерова табла, како ''Памодос''. Во 7 век, островот се споменува како ''Примодиа'', изведено од латинскиот ''primus'' („првиот“), што укажува на неговата географска положба како прв остров во Задарскиот канал гледано од северозапад. Во 16 и 17 век, Премуда бил цел на берберските пирати кои ги одвеле островјаните како робови. Ова го намалило населението на островот на само 26 во 1608 година. Во 18 век, островот се опоравил преку имиграција, главно од Олиб, па затоа до 1760 година населението пораснало на 322.
Природните водни ресурси на Премуда се оскудни, што историски гледано претставувало ограничувачки фактор во развојот на островот. Населението на островот достигнало врв од 577 жители во 1857 година, а оттогаш постојано се намалува, особено во втората половина на 20 век, кога многу островјани се преселиле во Задар и Риека, а исто така и во Северна и Јужна Америка.
Електричната енергија била воведена во Премуда во 1971 година. Основното училиште било отворено во 1867 година, а било затворено во 1991 година. Телефонската мрежа на островот била изградена во 1998 година.
3 Економија
Единствената населба на островот, градот Премуда, денес има околу 60 жители, но населението значително варира во текот на летната сезона. Населението на Премуда одгледува маслинки и овци, а во последните неколку години се развил и туризмот. На островот има три ресторани.
Премуда е дестинација за морнарски и нуркачки туристи и има голем број места за нуркање. „Катедралата“ е систем од поврзани пештери со светлосни зраци што паѓаат низ порозниот таван на пештерите. Друго добро познато подводно место е остатоците од австроунгарскиот борбен брод од Првата светска војна СМС „''Сент Иштван''“, кој се наоѓа на 8 наутички милји од брегот на Премуда на длабочина од 68 метри.
4 Значајна област за птици
Островот е дел од северниот Задарски архипелаг, кој е прогласен за Значајно подрачје за птици од BirdLife International, бидејќи поддржува популации на размножување на неколку видови морски птици кои се хранат со риби.=
1 Име
=*
4.2 Геологија
**
4.3 Инфраструктура
*
Порер

Порер е ненаселен остров со светилник во хрватскиот дел на Јадранското Море во водите на општина Медулин.
1 Географија
Порер завзема истакната позиција на отворено море, југозападно од ’ртот Камењак. Островот, со дијаметар од 80 метри е карпест гребен што се издига над нивото на морето. Во 1846 година, на него бил изграден светилник висок 35 метри.
Светилникот е камен столб висок 31 метар поставен на врвот на станбена зграда. Навигациската карта покажува дека светилникот емитува светлосен сигнал B Bl(3) 15 s. Дометот на главното светло е 40 километри. Покрај светлата, светилникот емитува и звучен сигнал - сирена се огласува на секои 42 секунди. Опсегот на звучниот сигнал е 3.2 километри.
Светилникот на Порер има уште една дополнителна функција. Во случај светилникот на плитките води на Албанеж, кој се наоѓа околу 2 км југозападно од Порер, да не работи, на светилникот во Порер се пали друго помошно светло, кое испраќа светлосен сигнал со опсег од 18 километри.
Морето околу островот е богато со риба, далеку од цивилизацијата. На каменото приземје од зградата, кое може да се изнајми за одмор, има бетонски двор. Поради силните морски струи, кои при силни ветрови достигнуваат брзина до три јазли, пливањето не се препорачува.
2 Поврзано
* Список на острови во Хрватска
Шипан

Шипан е најголемиот остров во Елафитската група острови во Јадранското Море, 17 км северозападно од Дубровник. Одделен е од копното со Колочепскиот канал, а од соседните острови, Јакљани на запад и Лопуд на југоисток со Харпотискиот Проток, или Лопудската Порта.
Се протега од северозапад кон југоисток, долг 9,2 км од 'ртот Мишњак до 'ртот Пртуша, а широк е во просек 2,3 км. Неговата површина е 16,22 км². Должината на крајбрежјето е 29,416 км. Највисокиот врв е висок 45 м.
Изграден е од доломит и варовник од горна креда, па затоа диференцијалната ерозија во доломитите создала плодна долина од Шипанска Лука на северозапад до Сучурѓе на југоисток. Се одгледуваат агруми, рогач, калинки, лози и маслинови дрвја.
1 Историја
Островот бил населен во римско време. Далматинската кралица Живана (Сива) и нејзиниот син Силвестер го подариле островот на градот Дубровник во 1080 година. Првпат е споменат под сегашното име во 1371 година. Процветал за време на Дубровничката Република, кога се развивале бродоградбата, бродарството, одгледувањето маслинки, риболовот и лозарството. По големиот земјотрес и пожарот што го уништиле Дубровник, економијата страдала, а во 20 век повеќето од жителите веќе биле иселени. Во 1930-ти години, на островот имало и Херцеговци од Попово Поље, кои купиле поранешни благороднички замоци и живееле во нив.
2 Денес
Островот е уникатен и по своето културно наследство, бидејќи на неговата површина од 16 км² се наоѓаат 42 стари летниковци и 34 мали цркви, што укажува дека бил привлечен за дубровничкото благородништво како оаза на мирот и летото. Многу од овие згради се во запуштена состојба, бидејќи забот на времето и занемарувањето на општеството си го зеле данокот.
Населението на островот е концентрирано околу две поголеми населби, Шипанска Лука и Суѓурѓе, и неколку селца. Според пописот од 2001 година, има околу 500 од нив, претежно постари лица. Затоа, на островот сè повеќе доминираат алпски борови шуми и карпест терен.
Паклински Острови

Паклински Острови се наоѓаат покрај југозападниот брег на островот Хвар, Хрватска, спроти влезот во пристаништето на градот Хвар. Името популарно се кажува и како ''Пеколни Острови'', но првично името потекнува од архаичниот збор ''паклина,'' со значење „катран“, а во овој случај се однесува на боровата смола што некогаш се користела за премачкување на бродови, а се собирала на овие острови.
Главниот остров Свети Климент е наречен ''Велики Оток''. Има 3 населби, Палмижана, Момица Поље и Влака. Во Палмижана има голема, добро заштитена марина за јахти.
Myosotis cadmea

''Myosotis cadmea'' — вид растение од класата Magnoliopsida првпат опишано од Пјер Едмон Боасие. ''Myosotis cadmea'' е вид растение од родот Myosotis од семејството Boraginaceae. Не се наведени подвидови.
1 Опис
''Myosotis cadmea'' е едногодишно растение, високо од 5 до 15 см. Стебленцето е вертикално или подигнато, обично од основата разгрането, со стрчести до прилегнати влакна. Базалните листови му се собрани во розета, а за време на цветањето речиси исушени, елиптични, јајцевидно-лопатовидни, ланцетни со долга дршка, долги 10 до 20 мм, широки 3 до 10 мм, со стрчести влакна. Стеблените листови се елиптично-ланцетни, долги 7 до 15 мм, широки 2 до 4 мм, во основата стеснети, приседнати, со слична влакнавост како и базалните листови. Цветовите во поголем број, собрани во растресити срповидни соцветија, кои при образувањето на плодот се издолжуваат, без прицветни листови. Цветните дршки се тенки, само во врвниот дел конусовидно задебелени, косо поставени или стрчести во однос на оската на соцветието. Чашката е долга 1,5 до 2 мм, при образување на плодот се издолжува до 3 мм, речиси до 2/3 е всечена на 5 издолжено-ланцетни или триаголни запци, препокриена со еднакви, прави и прилегнати четинести влакна. Венчето е сино, со пречник од 5 до 6 мм, рамно. Оревчињата се тесно јајцевидни, долги 1 до 1,2 мм, кафеави, без јасно развиен раб.
2 Живеалиште
Живеалишта на ''Myosotis cadmea'' се брдските пасишта, по рабовите на шумите, покрај патишта, ниви и каменливи места. Се наоѓа на надморски височини од 180 до 1200 метра.
3 Распространетост
Распространето е во Југоисточна Европа, во Македонија, Грција, Бугарија и европскиот дел на Турција.
3.1 Во Македонија
Прилепско – Плетвар; Мариово: Селечка Планина – с. Бонче, с. Кален; Азот – с. Мартолци; Овче Поле – Богословец, с. Делисинци; Кавадарци – с. Ресава; Демир Капија – с. Клисура, Дошница, Удово; Валандово – манастир „Св. Ѓорѓија“; Гевгелија – Кованец; Богданци – с. Ѓавато, Паљурци; Плачковица; Огражден – с. Хамзали.
Фосбери-флоп

Фосбери-флоп (|fosbury flop) — атлетска техника за скок во височина што ја револуционизирала оваа дисциплина. Техниката ја развил американскиот скокач Дик Фосбери, кој со нејзина помош го освоил златото на Олимписките игри во Мексико во 1968 г., поставувајќи нов олимписки рекорд од 2,24 метри. Пред појавата на овој стил, атлетите главно ги користеле техниките „ножички“ или „опчекорна техника“, каде што летвичката се поминувала со лицето свртено надолу или настрана. Денес, фосбери-флоп е стандард што го користи речиси секој професионален скокач во височина.
Самиот скок се состои од конкретен залет што започнува по права линија, а завршува со неколку чекори во облик на лак. Ова движење му овозможува на атлетот да развие центрифугална сила што помага при одразот. Спортистот се одразува со надворешната нога, замавнувајќи со рацете нагоре, и ја поминува летвичката со главата напред и со грбот свртен кон земјата. Во текот на летот, телото се превиткува во лак за да се овозможи колку што е можно поголем дел од телесната маса да помине преку летвичката додека тежиштето останува под неа. Приземјувањето се изведува на грб и рамена врз заштитни душеци.
Од биомеханичка гледна точка, ова е најефикасниот метод бидејќи му овозможува на скокачот да ја помине летвичката дури и ако неговото тежиште се наоѓа до 20 сантиметри под неа. Оваа рационалност брзо ги убедила и останатите атлети да ја прифатат техниката. Во 1973 г., Двајт Стоунс бил првиот што ја поминал границата од 2,30 метри користејќи го овој стил. Иако стилот „опчекорна техника“ (стредл) се задржал уште некое време преку рекордите на Владимир Јашченко, по 1980 г. и успесите на Јацек Вшола, „флопот“ станал неприкосновен. Врвот на оваа техника бил достигнат во 1993 г., кога Хавиер Сотомајор го поставил светскиот рекорд од 2,45 метри, кој е во сила и денес.
Клуч 138

Клуч 138 (zh-Hant) со значење „запирање“ или „мирување“ — еден од 214-те Кангсиевите клучеви и еден од 29 сочиети од 6 потези. Во таоистичката космологија на багуа, 艮 е седмиот од осумте триграми.
Во Кангсиевиот речник постојат само пет знаци (од вкупно 49.030) под овој клуч, што го прави најредок од сите.
zh-Hans е 146-тата индексна составница во Табелата за индексирање на составници на кинеските знаци прилагодена за упростените кинески речници во континентална Кина.
1 Развој
2 Изведени знаци
Потези, Знаци
+0
+1
+2, <sup>УК</sup> (=艱)
+11
Сусак

Сусак е остров во Јадранското Море, во хрватскиот дел од Јадранското Море, во островската група Црес - Лошињ. Островот е геолошки различен од другите јадрански острови, бидејќи е формиран од песок нанесен на карпа.
На островот постојат две населби, Доње Село или Спјажа, и постарата, Горње Село. Оддалеченоста помеѓу тие села е околу сто метри, а улицата што ги поврзува всушност е криво камено скалиште што води низ трска.
Горње Село е малку поодалечено од морето, а Доње Село, односно Спјажа, како што сугерира самото името е крајбрежно.
Зларин

Зларин е остров во Хрватска, југозападно од Шибеник во Јадранското Море. Административно, е дел од Шибенско-книнската жупанија. Од копното e одделен со Шибенскиот канал, широк 1.300 метри. Површината на Зларин изнесува 8,19 км. Долг е 6,2 км од 'ртот Марин до 'ртот Рат, а просечната ширина е 2,1 км. Вегетациската покривка е сиромашна. На места се среќава борова шума. Највисокиот врв на островот е Клепац висок 169 м.
Единствената населба на островот е Зларин, сместена во длабок залив на северозападниот брег. Трагите од населбата датираат од неолитот. Првпат била спомената во 1298 година. Традиционалните занимања како што се морепловство, одгледување корали и риболов се речиси исчезнати.
1 Галерија
Матис Делож

Матис Делож (роден на 1 мај 2002 година) — француски крос-кантри скијач. Тој ја претставувал Франција на Зимските олимписки игри 2026 во крос-кантри скијање и освоил сребрени медали во 20 километарскиот скијатлон, слободниот стил на 10 километри и штафетата 4 × 7,5 километри.
Клуч 6

Клуч 6 (zh-Hant) со значење „кука“ еден од 214-те Кангсиеви клучеви и еден од шест сочинети од само еден потег.
Во Кангсиевиот речник има 19 знаци (од вкупно 49.030) под овој клуч.
Во упростеното писмо овој клуч е слеан со клучот 2 zh-Hans. Во Табелата за индексирање на составници на кинеските знаци, zh-Hans се води како поврзана индексна составница на zh-Hans. Меѓутоа, тој често се изоставува во највеќето речници, вклучувајќи го Речникот на современиот кинески (现代汉语词典).
1 Развој
2 Изведени знаци
Потези, Знаци
+0
+1
+2, (= -> 丨 / -> 人)
+3
+5, <sup>УК/ЈП</sup> (= -> 爪)
+7, (=事)
+8
Берит

Берит — минерал со формулата . Се јавува како сиви до сино-сиви моноклинични призми. Непроѕирен е и има метален сјај. Има Мосова тврдост од 3,5 и специфична тежина од 6,7.
Првпат е идентификуван во 1965 година со помош на дифракција на Х-зраци од страна на минералогот Леонард Гаскоњ Бери (1914–1982). Се наоѓа во окрузите Парк и Сан Хуан во Колорадо. Се јавува во кварцни вени што содржат сулфиди во Колорадо и со криолит богат со сидерит во Ивигтут, Гренланд.
1 Наводи
***
Белоит

Белоит — халиден минерал првпат откриен во рудникот Рио Тинто во Сиера Горда, Антофагаста, Чиле во 1998 година. Белоит има идеална хемиска формула Cu(OH)Cl. Минералот е одобрен од Комисијата за нови минерали и имиња на минерали, IMA, да се именува како белоит, по Андрес де Хесус Марија и Хозе Бело Лопез, основачот на Универзитетот во Чиле. Примери од белоит се зачувани во колекцијата на Минералошкиот музеј во Хамбург, Германија.
1 Појава
Белоитот најчесто се среќава заедно со нитратин и паратакамит. Тој е нестабилен во присуство на вода или во влажни клими и ќе се претвори во боталакит и атакамит преку процесот на хидролиза. Белоитот е стабилен само во пустински региони. Се јавува во кристални инкрустации во неговата карпа-домаќин. Најчестите карпи-домаќини за белоитот се кварц, фелдспат или турмалин. Белоитот се формира во ситни кристали, со просечна големина од 0,03 милиметри, при што најголемата големина достигнува до 0,1 милиметар.
2 Физички својства
Белоитот е жолто-зелена до маслинесто-зелена, со жолтеникаво-зелена нијанса. Покажува тврдост помеѓу 1 и 2 на Мосовата скала на тврдост. Белоитот се јавува како инкрустации или агрегати во карпата домаќин. Неговите кристали се карактеризираат со површините {100}, {001}, {052}, {112} и {121}. Измерената густина е 3,79 g/cm<sup>3</sup>.
3 Оптички својства
Белоитот е биаксијално позитивен, што значи дека ќе ја прекршува светлината по две оски, и е пресметан на 1,85. Тој е проѕирен до транспарентен минерал со стаклен или стаклен сјај. Белоитот има слаб бледо жолтеникавозелен плеохроизам.
4 Хемиски својства
Белоит е халид со просторна група P2<sub>1</sub>/a. Емпириската хемиска формула за белоит е Cu<sub>l.05</sub>(OH)<sub>1.00</sub>O<sub>0.1</sub>Cl<sub>0.90</sub> или повеќе, идеално Cu(OH)Cl. Тој е многу близок до хемиската формула на антонит. Белоит е тесно поврзан со боталакитот и атакамитот, бидејќи ќе се претвори во нив во присуство на влажност.
5 Хемиски состав
Оксид, тежински%, Опсег
CuO, 68.84, 62.35-71.54
Cl, 26.35, 23.02-29.24
H<sub>2</sub>O, 7.47, 7.42-7.51
Вкупно, 102.66, 92.79-108.29
6 Рентгенска кристалографија
Белоитот е во моноклиничниот кристален систем, со просторна група P2<sub>1</sub>/a. Рентгенскиот модел на прав е пронајден со помош на дифрактометарот за прав Филипс Х'Перт и рендгенски зраци. Потоа тие биле рафинирани со најмали квадрати од индексираните податоци за прав. Димензии на единичната ќелија од: a = 5,333(3) Å, b = 6,668(2) Å, c = 6,124(2) Å; β = 115,00°; Z=4. Волуменот на единичната ќелија = 205,47 Å3.
Клуч 3

КЛуч 3 (zh-hant) со значење „означување крај“ — еден од 214-те Кангсиеви клучеви и еден од шесте сочинети од само еден потег.
Во Кангсиевиот речник постојат само 10 знаци (од вкупно 49.030) под овој клуч.
zh-Hans е третата индексна составница во Табелата за индексирање на составници на кинеските знаци прилагодена за упростени кинески речници во континентална Кина.
1 Развој
2 Изведени знаци
Потези, Знаци
+0, (''zhǔ'' „точка“)
+1, <sup>КО</sup> (корејска кугјолска прибелешка)
+2, <sup>УК/ЈП</sup>/zh-Hant<sup>ТК</sup> (''wán'' „сачма“)
+3, (''dān'' „цинабар“), <sup>УК</sup> (= -> 爪 / -> 火 ''wéi'' „прави, е; за“)
+4, (''zhǔ'' „газда, стопан; главен“) (''dǎn'' ономатопеја / = -> 二 ''jǐng'' „бунар“)
+7, <sup>УК</sup> (= -> 鹿 ''lì'' „убав“)
+8, <sup>УК</sup> (= -> 臼 ''jǔ'' „подига, препорачува“)
3 Во краснописот
Единствениот потег во клучот 3, познат како zh ''diǎn'' „точка“ е наречен zh ''це'' во осумте начела на знакот 永 ( ''Јунгѕе бафа'') кои се основа за кинескиот краснопис.
Клуч 4

Клуч 4 (zh-Hant) со значење „коса црта“ или „свиок“ — еден од 214-те Кангсиеви клучеви и еден од шест сочинети од само еден потег.
Во Кангсиевиот речник има 33 знаци (од вкупно 49.030) под овој клуч.
Тој е мошне сличен на но (ja) во јапонската катакана.
zh-Hans е четвртата индексна составница на Табелата за индексирање на составници на кинеските знаци прилагодена за упростени кинески речници во континентална Кина.
1 Развој
2 Изведени знаци
Strokes, Characters
+0
+1, <sup>ЈП</sup>
+2, (=久) <sup>УК</sup> (= -> 广) <sup>УК</sup> (= -> 羊) <sup>УК</sup> (= -> 邑)
+3, <sup>УК</sup> (= -> 火)
+4, <sup>УК</sup> (= -> 木)
+5, <sup>УК</sup> (= -> 口)
+6, (= -> 虍)
+7
+8, <sup>ЈП</sup> (=乘)
+9
3 Во краснописот
Единствениот потег што се спушта налево во клучот 4, наречен zh ''пје'', е основен во кинескиот краснопис. Има два различни облика: 掠 ''луе'' и 啄 ''џуо'' во осумте начела на знакот 永 (zh ''Јунгѕе бафа'').
Берборит

Берборит — минерал од берилиум борат со хемиска формула Be<sub>2</sub>(BO<sub>3</sub>)(OH,F)·(H<sub>2</sub>O). Безбоен е и остава бела лента. Неговите кристали се хексагонални до пирамидални. Транспарентен е и има стаклест сјај. Не е радиоактивен. Берборитот е оценет со 3 на Мосовата скала.
Берборитот се јавува во политипови 1T, 2T, 2H.
Првпат е опишан во 1967 година за појава во рудникот Лупико, Ладошка област, Карелија, Русија. Исто така, е пријавен од Тведален, Ларвик, Вестфолд и островот Сиктешеја, Лангесундсфјорд, Порсгрун, Телемарк, Норвешка. Се јавува во серпентин изменет доломит во асоцијација со скарн збогатен со волфрам, стронциум, берилиум и бор во појавата во Карелија и во вуги со натролит и томсонит во Норвешка.
1 Именување и откривање
Берборит е именуван по својот состав: тој е контракција од бер(илиум) и борат(ат). Минералот е откриен во 1967 година во рудникот Лупико во близина на градот Питкјаранта (Карелија, Русија).
2 Политипови
Минералот кристализира во три политипови:
* Берборит-1T: со тригонален, пирамидален кристален систем.
* Берборит-2H: со хексагонален, пирамидален кристален систем.
* Берборит-2T: со тригонален, дитригонално-пирамидален кристален систем.
3 Формирање и наслаги
Може да се најде во серпентинизирани доломитски карпи, поврзани со наслаги од волфрам, стронциум, бор и берилиум.
Монстер Енерџи

Монстер Енерџи (Monster Energy, стилизиран ''MΦNSTER'' — буквално „монстер/чудовиште“) е бренд на енергетски пијалоци кој беше лансиран во април 2003 година од Hansen Natural (сега Monster Beverage). Постојат 35 различни пијалоци дистрибуирани под брендот Monster во САД, вклучувајќи ја примарната линија Monster (околу 20 варијанти) и Monster Java, Extra Strength, Import, Rehab и Muscle Monster. Monster се промовира преку кампањи во соработка со организатори на екстремни, мотоциклистички и е- спортски натпревари.
1 Состојките
Содржината на кофеин во една стандардна конзерва Monster од 500 мл е 160 мг (32 мг 100 мл). Ова е исто как и в една шоља еспресо кафе .
2 Неговото лого
Дизајнот е создаден од Меклеан Дизајн, фирма за стратешки брендинг со седиште во Калифорнија.
Логото как главен елемент ја има живописно зелената буква „ем“, составена од три линии со неправилна форма: „ем“ је стилизирана за да имплицира дека е создадена од канџите на чудовиште/чудовиште кое пробива низ конзерва. Во текстуалниот натпис monster, буквата o е заменета со грчката буква phi (вертикалната линија е нацртана така што висината на o е непроменета).
3 Маркетинг
Пијалокот спонзорира спортски натпревари како што се УФЦ, Moto GP, BMX, NASCAR. Пример за поврзано рекламирање е специјалното издание наречено „Доктора“, по шампионот во Moto GP, Валентино Роси .
Исто така, се рекламира комерцијално неповрзано со спортските организации.
4 В популарната култура
Кристин Вик, контроверзна христијанска активистка, направи видео во кое тврди дека енергетскиот пијалок Monster Sports е поврзан со Сатаната . Видеото беше објавено на Јутуб во ноември 2014 година и има добиено над 11 милиони прегледи до 2018 година Поради виралната природа на видеото, таа се појави во сегментот Web Redemption од телевизиската серија ''Тоже'' на Comedy Central .
Монстер Енерџи е исто така често меме на 4chan. Пример е човек со очила за сонце, брада и насмевка на лицето, кој држи лименка Monster Ultra Zero и зборува за тоа како игрите и музиката од минатото биле подобри од денес. Неговите наочари се користени во пародии на ликови од видео игри во кои овие пародични слики ги прикажуваат ликовите како држат лименка Monster.
Монстер Енерџи е присутен во видео играта ''Death Stranding'', а главниот лик може да го консумира во приватна соба.
Хидромагнезит

Хидромагнезит — хидриран минерал од магнезиум карбонат со формула .
Генерално се јавува поврзан со производите на атмосферско распаѓање на минерали што содржат магнезиум, како што се серпентинот или бруцитот. Се јавува како инкрустации и венски или фрактурни пломби во ултрамафични карпи и серпентинити, а се јавува и во хидротермално изменет доломит и мермер. Хидромагнезитот најчесто се појавува во пештерите како спелеотеми и „месечево млеко“, таложено од вода што се пробила низ карпи богати со магнезиум. Тој е најчестиот пештерски карбонат по калцитот и арагонит. Минералот се распаѓа термички, во температурен опсег од приближно 220 °C до 550 °C, ослободувајќи вода и јаглерод диоксид оставајќи остаток од магнезиум оксид.
Хидромагнезитот првпат бил опишан во 1836 година, кога бил пронајден во Хобокен, Њу Џерси.
Строматолитите во алкално (pH поголема од 9) слатководно езеро (Салда Ѓолу) во јужна Турција се направени од хидромагнезит таложен од дијатомеи и цијанобактерии.
Микробно таложење на хидромагнезит е исто така пријавено од плејадите во Британска Колумбија. Хидромагнезитно-магнезитните плејади во близина на Атлин, Британска Колумбија се едни од најпроучуваните наоѓалишта на хидромагнезит. Овие наоѓалишта се карактеризирани во контекст на биогеохемиски модел за секвестрација на CO<sub>2</sub>.
Едно од најголемите наоѓалишта на хидромагнезит постои во Грција. Се состои од природна мешавина со хунтит. Локалното население го користело белиот минерал како извор на материјал за варосување на згради со векови. Во средината на 20 век, минералите, мелени до фин прав, нашле употреба како полнач за гумени ѓонови за чевли. Локалното население ги користело гранитните мелници дизајнирани за мелење пченица. Комерцијалната експлоатација на минералите започнала кон крајот на 70-тите и почетокот на 80-тите години, а минералот се извезувал низ целиот свет. Грчкото наоѓалиште сè уште работи комерцијално, иако најголемите комерцијално управувани резерви во светот се во Турција.
1 Примена
Неговата најчеста индустриска употреба е како мешавина со хунтит како додаток за забавување на пламенот или противпожарен адитив за полимери. Хидромагнезитот се разградува ендотермно, ослободувајќи вода и јаглерод диоксид, оставајќи остаток од магнезиум оксид. Првичното разградување започнува на околу 220 °C, што го прави идеален за употреба како полнач во полимери и му дава одредени предности во однос на најчесто користениот средство за забавување на пламенот, алуминиум хидроксид. Синтетичкиот хидромагнезит е познат како лесен магнезиум карбонат поради неговата ниска густина на волуменот.
2 Термичко разградување
Хидромагнезитот се разградува термички во три фази, ослободувајќи вода и јаглерод диоксид.
Првата фаза, почнувајќи од околу 220 °C, е ослободување на четирите молекули вода од кристализација. Потоа, на околу 330 °C, следува разградување на хидроксидниот јон до уште еден молекул вода. Конечно, на околу 350 °C почнува да се ослободува јаглерод диоксид. Ослободувањето на јаглерод диоксид може понатаму да се подели на две фази во зависност од брзината на загревање.
Гиролит

Гиролит, со формула NaCa<sub>16</sub>(Si<sub>23</sub>Al)O<sub>60</sub>(OH)<sub>8</sub>·14H<sub>2</sub>O — редок силикатен минерал (основен натриум калциум силикат хидрат: NCSH, во цементната хемиска нотација) кој припаѓа на класата на филосиликати. Гиролитот често се поврзува и со зеолити. Најчесто се среќава како сферични или радијални формации во хидротермално изменети базалти и базалтни туфови. Овие формации можат да бидат стаклени, матни или фиброзни по изглед.
Гиролитот е познат и како централазит, глимер зеолит или гуролит.
1 Откривање и природна појава
Првпат минералот бил опишан во 1851 година при неговата појава во Стор на островот Скај, Шкотска, а името го добива од старогрчкиот збор за круг, ''guros'' (γῦρος), врз основа на кружната форма во која најчесто се среќава.
Минералите поврзани со гиролитот вклучуваат апофилит, окенит и многу други зеолити. Гиролитот се наоѓа во Шкотска, Ирска; Италија, Фарските Острови, Гренланд, Индија, Јапонија, САД, Канада и разни други места.
2 Појавување во стврдната цементна паста и бетон
Гиролитот се споменува и како ретка фаза на калциум силикат хидрат (CSH) во учебниците по хемија на цемент со поедноставена формулација: Ca<sub>8</sub>(Si<sub>4</sub>O<sub>10</sub>)<sub>3</sub>(OH)<sub>4</sub> · ~6 H<sub>2</sub>O, што е во согласност со општата формулација дадена погоре, но не ја зема предвид изоморфната супституција на еден атом на силициум со еден атом на алуминиум и еден атом на натриум во неговата кристална решетка. Гиролитот може да се формира на повисока температура во цементни кал од нафтени бунари што содржат мелени гранулирани згури од високи печки (GGBFS) активирани со алкали. Исто така, може да се формира во бетон на база на цемент CEM III изложен на алкално-силикатна реакција (ASR) на покачена температура.
3 Хидротермална синтеза
Гиролитот може да се синтетизира во лабораторија или индустриски, со хидротермална реакција во температурен опсег од 150-250°C со реакција на CaO и аморфен SiO<sub>2</sub>, или кварц, во заситена пареа во присуство на соли на CaSO<sub>4</sub> или без нив. На температура пониска од 150°C, брзината на реакција е многу бавна. На температура над 250°C, гиролитот рекристализира во 1,13 nm тоберморит и ксонотлит.
Гиролитот е исто така една од ретките фази откриени природно заедно со пектолитот со синхротронска дифракција на Х-зраци во хидротермална синтеза на цемент. Синтетичкиот гиролит има исто така голема специфична површина и би можел да влезе во индустриски апликации како апсорбер на масло. Глобуларните розети на гиролитот личат на оние на шликовитот, нов природен кристален CSH минерал карактеризиран во 2010 година, а исто така и на планинитот и родезит, други кристални ASR производи од истото семејство.
Бекатра

Бекатра е град и општина во Мадагаскар. Припаѓа на округот Манакара, кој е дел од регионот Ватовави-Фитовинани. Населението на општината се проценува на приближно 20 000 жители според пописот на општината од 2001 година.
Во градот се достапни основно и средно образование. Поголемиот дел од населението на општината (97%) се земјоделци, додека дополнителни 1% заработуваат за живот од одгледување добиток. Најважните култури се кафето и оризот, а меѓу други значајни земјоделски производи се бананите и маниоката. Услужниот сектор обезбедува вработување за 2% од населението.
Калај(IV) сулфид

Калај(IV) сулфид — соединение со формулата . Кафеава, нерастворлива во вода цврста материја, полупроводник со енергетски јаз од 2,2. eV. Се јавува природно како редок минерал берндтит.
1 Синтеза и структура
:
Соединението се таложи како кафеава цврста материја по додавањето на до раствори што содржат видови калај(IV). Оваа реакција е обратна при ниска pH вредност. Може да се подготви и со загревање на ситно мелен Sn со вишок сулфур.
Соединението кристализира во мотивот на кадмиум јодид, при што Sn(IV) се наоѓа во „октаедарски дупки“ дефинирани со шест сулфидни центри.
Материјалот реагира со сулфидни соли за да даде серија тиостанати со формулата . Поедноставена равенка за оваа реакција на деполимеризација е:
:
2 Потенцијални употреби
Кристална има бронзена боја и се користи во декоративни премази каде што е познат како мозаично злато.
Калај (IV) сулфидот има различни употреби во електрохемијата. Служи како анода во прототипови на литиум-јонски батерии. Интеркалацијата со органометални реагенси е реверзибилна.
Исто така, е оценет како компонента на суперкондензатори, кои би можеле да се користат за складирање на енергија.
Клуч 5

Клуч 5 (zh-Hant), со значење „втор“ — еден од 214-те Кангсиеви клучеви и еден од шест сочинети од само еден потег. Меѓутоа, овој клуч служи претежно за категоризирање на разнообразни знаци кои инаку не припаѓаат на ниеден клуч, а кои имаат кука или дипла, а 乙 е знакот со најмалку потези.
Во древниот шеесетеречен броен систем, 乙 го претставува второто небесното стебло (天干, ''тјенган'').
Во Кангсиевиот речник има 42 знаци (од вкупно 49.030) под овој клуч.
Во континентална Кина, zh-cn заедно со останатите 14 поврзани индексни составници, вклучувајќи ја zh-cn итн., му принадлежи на новиот клуч zh-cn (zh-cn), која е петтата индексна составница на Табелата за индексирање на составници на кинеските знаци наменета за речниците со упростено писмо. Обично во речничките индекси се наведени само неколку од 15-те варијантни составници под клучот zh-cn.
1 Развој
2 Изведени знаци
Потези, Знаци
+0, <sup>Само составница</sup>
+1
+2, <sup>УК</sup> (= -> 羽)
+3, <sup>КО</sup><sup>КО</sup>
+4, <sup>КО</sup>
+5, <sup>КО</sup><sup>КО</sup><sup>КО</sup><sup>КО</sup><sup>КО</sup>
+6, (УК/ЈП, =亂) <sup>КО</sup>
+7, <sup>КО</sup><sup>КО</sup><sup>КО</sup><sup>КО</sup>
+8, <sup>КО</sup><sup>КО</sup><sup>КО</sup><sup>КО</sup>
+10, <sup>ЈП</sup> (= -> ja)
+11, (=乾)
+12
Во базата „Унихан“ (јапонски упростен облик на ) се води под клучот 5 + 10 потези, а другите варијанти на ja (вклучувајќи ја упростената zh-cn) се под клучот 213 (ja „желка“), што прави недоследности. Меѓутоа, во највеќето јапонски речници ja се смета за варијанта на клучот 213 (ja) и се индексира како клуч 213 + 0 потези.
3 Синограм
Како независен знак, тој е џојо канци, или канџи со кој се пишува јапонскиот јазик, и се изучува во средно училиште. Се користи и во кинескиот јазик.
Има значење на „второстепено“ или „споредно“ и главно се јавува во сложенки.
4 Поврзано
* Џојо канџи
5 Дополнителна литература
**
Белаковскит

Белаковскит — многу редок ураниумски минерал со формула Na<sub>7</sub>(UO<sub>2</sub>)(SO<sub>4</sub>)<sub>4</sub>(SO<sub>3</sub>OH)(H<sub>2</sub>O)<sub>3</sub>. Интересен е по тоа што е природна уранилна сол со хидросулфатен анјон, карактеристика што ја дели мајсеритот. Други хемиски поврзани минерали вклучуваат фермиит, опенхајмерит, натроципеит и платилит. Повеќето од овие уранил сулфатни минерали првично биле пронајдени во рудникот „Син лизард“, округ Сан Хуан, Јута, САД. Минералот е именуван по рускиот минералог Дмитриј Илич Белаковски.
1 Здружение
Белаковскиот е поврзан со други сулфатни минерали: мајсерит, бледит, феринатрит, кронкит и метаволтин. Оваа асоцијација се среќава како ефлоресценции на песочник поврзани со минерализација на ураниум.
2 Кристална структура
Рамката на кристалната структура на белаковскиот е шестовалентно јато со состав (UO<sub>2</sub>)(SO<sub>4</sub>)<sub>4</sub>(H<sub>2</sub>O). Ваквите јатари се поврзани преку Na-O и водородни врски.