procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Мура

Мура (хрватски, унгарски и словенечки: ''Mura''; прекмурски: ''Müra'' или ''Möra''; |Mur) — река во Средна Европа која извира од Високите Таури на Централните Источни Алпи во Австрија на надморска височина од и се влева во Драва во Хрватска.
Реката има вкупна должина од . Од нив, 330 км отпаѓаат на внатрешноста на Австрија; 95 км во и околу Словенија (67 км долж границите со Австрија и Хрватска, 28 км во внатрешноста на Словенија), а остатокот ја образува границата меѓу Хрватска и Унгарија. Најголем град по течението на Мура е Грац (Градец) во Австрија. Сливот зафаќа површина од .
Поважни притоки на Мура се Мирц, Сулм, Шчавница, Ледава и Трнава.
1 Течение
Реката извира од тешко достапна долина во областа Лунгау на покраината Салцбург, Австрија. Тече на исток низ Тамсвег, па преминува во покраината Штаерска.
Меѓу Тамсвег и Унцмаркт-Фрауенбург, Мура тече низ стрмна долина, и напоредно со теснолиниската пруга наречена по неа (Мурталбан, 65 км). Од Унцмаркт натаму, реката продолжува во источен правец низ индустриските градови Леобен и Брук на Мура. Тука во неа се влева Мирц, па нагло свртува на југ и тече низ градот Грац.
Течејќи низ центарот на Грац, Мура минува под утврдената височина Шлосберг и крај стариот град. Некогаш реката била многу загадена од неколку фабрики за хартија крај брегот и железарницата кај Леобен, но почнувајќи од 1980-тите, квалитетот на водата е значително подобрен.
Од Грав реката продолжува на југ, одминувајќи го Лајбниц (Липница) и се спојува со Сулм, каде фаќа поисточен правец. Недалеку од Шпилфелд (Шпилје), реката ја образува границата меѓу Австрија и Словенија сè со Бад Радкерсбург (Радгона) и Горна Радгона, каде целосно преминува во Словенија.
Во Словенија Мура минува низ Раденци и Вержеј. Таму влегува во областите наречени по неа — Прекмурје („преку Мура“) во Словенија и Меѓимурје („меѓу Мура“) во Хрватска. На ова подрачје сè уште се среќаваат влечни скели и пловечки воденици.
Во Горно Меѓимурје реката често го менува течението, полека движејќи се на север од левата страна. Тука се среќава шумата Муршчак, помеѓу Домашинец и Долен Храшчан. Примајќи ја последната значајна притока Трнава, Мура се влева во Драва кај Леград во Копривничко-крижевачката жупанија, Хрватска.
2 Ползување
Мура стопански се ползува уште од стариот век. Познато е дека во IV век п.н.е. на нејзините брзаци работеле пловечки воденици, технологија подоцна наследена од Словените и Маѓарите. Многу од ваквите воденици работеле и во 20-тите и 30-тите години на XX век, од кои денес е активна Бабичевата воденица (Бабичев млин) кај Вержеј во Словенија.
Реката носи помали количества злато кои не се доволни за современа експлоатација, но сепак се собрале во подалечното минато. Организираното испитување и ползување на златото и другите месни ресурси отпочнало во 1772 г.
Во Австрија, Мура има неколку хидроелектрични брани.
3 Галерија
Грофот од Монте Кристо

''Грофот од Монте Кристо'' (|Le Comte de Monte-Cristo) — авантуристички роман од францускиот писател Александар Дима (''таткото'') објавен во 1844. Се смета за најпознато дело на авторот, покрај ''Тројцата мускетари''. Како и повеќето негови романи, бил вдахнат од сижејни линии по сугестија на неговиот соработник Огист Маке.
Приказната се одвива во Франција, Италија, и острови во Средоземјето, за време на историските настани во периодот 1815–1839: од времето на Бурбонската револуција до владеењето на кралот Луј-Филип. Дејството започнува непосредно пред 100. дена од враќањето на Наполеон Бонапарт од прогон на власт. Историскиот контекст е важен елемент за приказната, бидејќи низ авантурите се преплетуваат теми како надеж, правда, одмазда, и прошка. Главен лик е Едмонд Данте (''грофот од Монте Кристо''), човек кој е неправедно осуден на затворска казна, бега од затвор, брзо се збогатува и планира одмазда кон луѓето кои се одговорни за неговото притворање. Сепак, жртви на одмаздата станале и невини луѓе.
''Грофот од Монте Кристо'' денес се смета за едно од најважните дела на светската литература, и според литературниот критичар Лук Сант, „меѓу најголемите цивилизациски дострели на западната литература, препознатлив исто колку Мики Маус и Црвенкапа“.
Ворнер Бакстер

Ворнер Лерој Бакстер (29 март 1889 – 7 мај 1951) — американски глумец, познат по својата улога како The Cisco Kid во филмот ''Во стара Аризона'' (1929), за која добил Оскар за најдобар глумец на второто доделување на наградите.
Тој често играл улоги на заводнички, харизматични латински бандити во вестерн филмовите, и го играл The Cisco Kid или слични ликови низ 1930. години, но играл и низа на други улоги низ својата кариера. Тој ја започнал својата кариера во неми филмови. Најпознати неми филмови во кои глумел Бакстер се ''Големиот Гатсби'' (1926) и ''Ужасната вистина'' (1925). Кога започнале да се прават звучни филмови, Бакстер станал уште попознат. Негови најпознати улоги во звучни филмови се улогите во ''Во стара Аризона'' (1929), ''42. улица'' (1932), ''Брод на робови'' (1937), ''Киднапиран'' (1938), и краткометражниот филм ''Украдените скапоцености'' (1931). Во 1940. години тој бил добро познат по улогата Д-р. Роберт Ордвеј во серијалот од 10 филмови насловен Доктор криминалец.
Во периодот од 1914 до 1950 година, Бакстер глумел во повеќе од 100 филмови.
ФК Асколи Калчо 1898

е италијански фудбалски клуб со седиште во градот Асколи Пичено, Марке. Моментално се натпреварува во Серија Б, второто ниво на италијанскиот фудбал.
Клубот е основан во 1898 година како "Кандидо Аугусто Веки". Досега во клупската историја Асколи има одиграно 16 сезони во Серија А - каде најдобриот резултат им е 4-тото место освоено во сезоната 1979-1980 - и 20 во Серија Б. Најголемиот успех на клубот е освојувањето на Митропа купот во сезоната 1986-1987.
Боите на клубот се црна и бела и игра во дресови со вертикални риги испреплетени со овие две бои. Својте домашни натпревари ги игра на стадионот Чино е Лило Дел Дука кој е со капацитет од 20,550 седечки места.
1 Стадион
Асколи ги игра својте домашни натпревари на стадионот Чино е Лило Дел Дука кој е со капацитет од 20,550 седечки места и се наоѓа во периферијата на Асколи Пичено. Стадионот е отворен во 1962 година и бил реновиран во 1975 година.
Пред тоа, од 1925 до 1962 година клубот играл на стадионот Феручо Корадино Скварчија.
2 Соперници
**
3 Познати играчи
* Валтер Касагранде
* Лиам Брејди
* Оливер Бирхоф
* Фабио Кваљарела
* Андреа Барцаљи
* Џанлука Палјука
* Фабио Пекија
* Саша Бјелановиќ
* Андреа Сончин
4 Титули
4.1 Домашни
* Серија Б : 2
:1977–1978, 1985–1986
*Серија Ц : 1
:2001-2002 (група Б)
4.2 Меѓународни
*Митропа куп : 1
:1986-1987
Митот за Сизиф

''Митот за Сизиф'' (|Le Mythe de Sisyphe) — филозофски есеј од 1942 на Албер Ками.
Ками пишува за својата филозофија на апсурдот: човечката залудна потрага по значење, смисла, единство и јасност соочен со несфатлив свет, лишен од Бог и вечните вистини и вредности. Ками се прашува дали од ова сознание следува самоубиство? Неговиот одговор: „Не. Ова сознание бара бунт.“ Следствено, Ками опишува неколку можни патишта за апсурдниот живот. Во последното поглавје Ками го споредува апсурдот на животот со ситуацијата на Сизиф, лик од старогрчката митологија кој бил проколнат вечно да турка камен по стрмнината на некоја планина. Заклучок на есејот: „Самата борба [...] е доволна да го исполни срцето на човекот. Не ни останува ништо друго освен да го замислиме Сизиф како среќен.“
Ова дело честопати се поврзува со други дела од опусот на Ками: романот ''Странецот'' (1942), драмите ''Недоразбирање'' (1942) и ''Калигула'' (1944), но особено есејот ''Бунтовникот'' (1951).
Вурден

Вурден — град и општина во централна Холандија. Поради неговата географска положба, која се наоѓа помеѓу четирите најголеми холандски градови Амстердам, Ротердам, Хаг и Утрехт, Вурден е одлично поврзан со останатите делови на земјата, и е најпогодно место за живот за сите оние што работат во претходно наведените градови, но не сакаат да живеат во нив. Спрема последните податоци од 2014 г. Вурден има 50.607 жители.
1 Историја
Реката Стара Рaјна течела низ центарот на градот на Вурден, но во 1960 година реката била пренасочена околу центарот на градот. Градот има долга и богата историја во правењето и трговијата со сирење; долги години сирењето гауда, како за домашна така и за меѓународна употреба е произведувано во овој регион. Вурден уште го држи својот автентичен пазар на сирење (од 1885) во центарот на градот.
1.1 Современо време
Во 1989 година имало прекројување на провинциските граници, и како резултат на тоа Вурден од Јужна Холандија е префрлен во провинцијата Утрехт. Во 2015 година, бегалскиот центар во градот, бил сцена на насилен напад од 20 маскирани луѓе, кои употребувале огномети и ги уривале оградите.
2 Географија
Вурден е сместен на западно од провинцијата Утрехт во центарот на Холандија.
Вурден се граничи со општините Де Ронде Венен (на север), Стиштце Вехт (североисток), Утрехт (исток), Монтофорт (југ) во провинцијата Утрехт и Бодегравен-Реувајк (југозапад) и Неувекоп (северозападно) во провинцијата Јужна Холандија.
Најголеми населени места во општината се Де Meије, Хармелан, Камерик, Канис, Вурден и Зегвелд.
3 Познати жители
* Јан де Бекер (1499–1525), Протестантски маченик
* Херман ван Сваневелт (1603–1655), сликар
* Херман де Ман (1898–1946), романописец
* Ари ван Вилт (1916–2001), велосипедист
* Петер Прајдекер (роден 1948),пливач во слободен стил
* Симоне Ангел (роден 1971), ТВ водител и пејач
* Естер Вергер (роден 1981), тенски играч ви инвалидска количка
* Анук Хогендајк (роден 1985), фудбалер
* Елен ван Дајк (рпдена 1987), професионален велосипедист
4 Училишта во Вурден
* Калсбег Колеџ
* Минкема Колеџ
* Футура Колеџ
5 Сообраќај
* Железничка станица Вурден
5.1 Железнички несреќи
* Несреќа на Вурденска железничка станица (ноември 1960), несреќа со британски воз (двајца мртви, 10 повредени)
* Хермеленска железничка несреќа (јануари 1962), фронтален судир, најлошата железничката несреќа во историјата на Холандија (93 погинати)
Евгенија Гранде

''Евгенија Гранде'' — роман од францускиот писател Оноре де Балзак издаден во 1833. Балзак раскажува за пренесување на скржавоста од таткото на ќерката Евгенија, преку невозвратената љубов од нејзиниот братучед. Како и во останатите романи на Балзак, ликовите се претставени според нормите на реализмот.
''Евгенија Гранде'' е дел од капиталното дело ''Човечка комедија'', кое Балзак го осмислил додека го пишувал овој роман. Балзак во второто издание на ''Евгенија Гранде'' ревидирал некои од имињата на ликовите за го вклопи романот во ''Човечка комедија''. Подоцна се испоставило дека книгата била инспирирана од Марија ди Фресно, љубовница на писателот, кој преку романот претставил дел од семејното стебло на Марија.
Писателот Фјодор Михајлович Достоевски ја започнал својата кариера преведувајќи ја ''Евгенија Гранде'' на руски во 1843. Неколку филмови се снимени според романот.
Френк Лојд

Френк Вилијам Џорџ Лојд (2 февруари 1886 &ndash; 10 август 1960) — филмски режисер, сценарист и продуцент. Тој бил еден од основачите на Академијата за филмски уметности и науки, и бил нејзин претседател во периодот 1934-35.
Лојд е роден во Глазгов, Шкотска. Неговата мајка Џејн била шкотланѓанка а неговиот татко Едмунд бил велшанец. Тој е првиот шкот во историјата кој добил Оскар. Лојд бил награден со Оскар за најдобар режисер на второто доделување на наградите за неговата работа на немиот филм ''Божествената дама'', а на истото доделување бил номиниран и уште двапати за филмовите ''Уморна река'' и ''Тежина''. Тој повторно го добил Оскарот во 1933 година за филмот ''Кавалкада'' и добил уште една номинација за Оскар за најдобар режисер за веројатно неговиот најуспешен филм, ''Побуна на бродот Баунти''.
На 8 февруари 1960 година, Лојд добил своја ѕвезда на Холивудската патека на славните за неговиот особен придонес кон филмската индустрија.
Дарко Гашпаровиќ

Дарко Гашпаровиќ (хрватски: ''Darko Gašparović''; , , Хрватска - , ) — хрватски театролог, драматург, книжевник, доктор по хуманистички науки и еден од најголемите и најпознатите хрватски проучувачи и истражувачи на македонската култура и уметност.
1 Животопис
Гашпаровиќ е роден во Загреб, Хрватска на 27 април 1944 година. Гашпаровиќ бил професор на Универзитетот во Риека, а во 2016 година година ја добил свестаката награда за хуманизам на Охридската академија на хуманизмот. Гашпаровиќ се занимавал и со хрватско-македонските културни односи и врски.
По повод добивањето на охридското признание, издавачката куќа „Феникс“ ја објавила неговата книга „Писмото низ вековите” во која тој се осврнал на Кирило-Методиевската традиција преку светите Климент и Наум. Во неа тој се задржува и на други пројави од македонската култура, а како автор е познат по своите стручни огледи и студии за водечките претставници на македонскиот театар: Коле Чашуле, Живко Чинго, Јордан Плевнеш, Слободан Унковски, Владо Цветановски, Дејан Пројковски и други. Непосредно пред смртта на Гашпаровиќ излезе од печат и книгата со негови есеи „Златно руно“. Починал во Загреб на 7 јануари 2017 година.
Кретјен де Троа

Кретјен де Троа (|Chrétien de Troyes; роден околу 1130, а починат помеѓу 1180 и 1190) — француски поет, кој се смета за основач на книжевноста за легендата на кралот Артур на старофранцуски јазик, а со тоа и еден од првите писатели на витешки романи. Живеел и творел во дворот на Шампања, во времето на кралот Анри I Шампански и неговата жена Марија.
Негови најпознати дела се ''Ерек и Енида'', ''Клиже'', ''Ланселот или витезот од кочијата'' напишан истовремено со ''Иван или витезот со лавот'' и ''Персивал или приказната за гралот'', недовршено дело. Романите на де Троа ги прикажуваат политичките и културните идеали на местото и времето во кое тој живеел. Романите главно се мешавина од некаква благородничка приказна и витешка авантура, во која љубовта и религиските идеали на крстоносните војни доминираат.
Кретјен де Троа е еден од првите книжевници на француски јазик, а начинот на структурирање на приказните го предвеснува романот, книжевен облик карактеристичен за подоцнежната француска книжевност. Делата на де Троа истовремено се едни од најдобрите од средновековната книжевност. Помеѓу сите писатели на приказни за легендата на Артур, Троа е заслужен за создавање на ликот на Ланселот.
Итар Пејо (нунатак)

Итар Пејо (|нунатак Хитър Петър) — чука од видот нунатак на Троичкиот Полуостров во Греамовата Земја на Антарктикот. Се издига 462 м над брегот на протокот Принц Густав, наспроти островот Алекторија и веднаш јужно од јазикот на Ејткинхедовиот Ледник.
Нунатакот е наречен по македонскиот народен јунак, мариовецот Итар Пејо, кој бугарската антарктичка комисија го наведува како бугарски.
1 Местоположба
Нунатакот Итар Пејо се наоѓа 7,35 км североисточно од планината Робертс, 4,69 км југоисточно од Бејлиевиот и 4,35 км јужно од Тафтовиот Нунатак.
2 Карти
* . Топографска карта на Антарктикот. Размер: 1:250000. Научна комисија за антарктичко истражување (SCAR)
Црква „Св. Троица“ - Трооло

Света Троица — главна селска црква во селото Трооло.
1 Местоположба
Црквата е сместена во средишниот дел од селото Трооло, во непосредна близина на сретселото.
2 Историја
Црквата била изградена во 1901 година, но не е познато кога и од кој архијереј била осветена. Исто така, не е познато кога и од кој зограф биле изработени иконите. Црквата не е зографисана.
3 Архитектура
Градбата на црквата има правоаголна основа. Ѕидана е од камен и малтер со полутркалезни сводови и е покриена со ќерамиди. На северниот и јужниот ѕид има по еден прозорец. Од западната и јужната страна на градбата е доградена припрата, којашто е пониска и исто така е покриена со ќерамиди. Над влезната порта има натпис на којшто е испишан датумот 23 февруари 1901 година и од кој се забележува дека црквата има повеќе ктитори. Над натписот има живопис на којшто е прикажано Светото Тројство.
Дворот на црквата е обележан со камена ограда. Камбанаријата е сместена во аголот од дворот на црквата, од левата страна на влезната порта. Таа претставува дводелна градба од камени тули, при што првиот дел има квадратна основа и од сите страни е заграден со камени ѕидови. Вториот дел има осумаголна основа и, со исклучок на основата, е сочинет од осум дрвени столбови покриени со кровот на камбанаријата.
Внатрешноста на црквата нема фрескоживопис. Иконостасот е изработен од дрво и на него има 20 икони распоредени во два реда, од кои во долниот ред има 7 поголеми, а во горниот ред 13 помали икони. Мали икони се поставени и во просторот пред иконостасот. На јужниот ѕид, од десната страна на иконостасот е сместен владичкиот стол.
4 Галерија
5 Поврзано
* Штипско архијерејско намесништво
* Трета пробиштипска парохија
* Трооло
Татјана Гогоска

Татјана Гогоска — македонска писателка, родена на година, во Гостивар.
1 Животопис
Татјана Гогоска е дипломиран новинар, магистер по комуникациски науки, и автор на седум книги од кои шест за деца и млади и еден роман за возрасни. Автор е на повеќе од триста сценарија за телевизиски програми, пред сè за деца и млади. Како автор пе потпишана на бројни популарни ТВ сценарија за сериите во Македонија, самостојни играни, музички и документарни емисии, како: „Дајте музика“, „Во светот на бајките“, „Канал ДЕ“ и други.
Во периодот од 1998 до 2004 година, Татјана Гогоска беше уредник на Програмата за деца и млади во Македонската телевизија. Тоа е перидот во кој се снимаа и се емитуваа бројни серии за деца и млади, меѓу кои, “Големи и мали“, „Светот има осум страни “, „Умни глави“, „Сезаме отвори се“, “Чирибу-Чириба“, “Ние сме нај“, и други серии со кои растеа генерации на деца. Во тој период, Татјана Гогоска активно учествуваше во создавање на програми за деца и млади во странство: Шведска, Германија, Порторико, Турција, Италија и Словачка.
Во балканските програми во кои учествуваа седум балкански телевизии, „Тоа сум јас“ и „Децата таленти на Балканот“ (2003-2006), Татјана Гогоска беше главен уредник за Македонија.
Татјана Гогоска била член на домашни и меѓународни жирија, меѓу кои: Меѓународното жири во Словенија на Музичката манифестација „Деца пејачи“ во Раденци, Меѓународдното жири на Фестивалот „Златна Амфора“ во Несебар, Меѓународното жири на Фестивалот „При Дануб“ во Братислава.
Татјана Гогоска се појавува и како уредник на Програмата за деца и млади во 2002 година, преку учеството на децата на Македонија на Детската Евровизија, каде трипати беше и шеф на делегацијата за истата манифестација. Во 2007 година, Гогоска беше шеф на делегацијата на Македонија за Евровизија за возрасни, во Хелсинки.
2 Книжевно творештво
Зад неа се издадените книги:
* „Насмеани очи“, збирка раскази за деца (1993),
* „Немирни години“, драмски игри за млади (1996),
* „Климентовото училиште“, драма за млади (2008),
*„Телевизијата и емоциите кај децата“, стручен труд кој е и нејзин магистерски труд, (2010)
* „Патување кон зајдисонцето“, роман за возрасни (2011)
* „Патување низ детството“, драмски игри за деца (2012)
*„Училница за глума“, драмски игри, монолози и дијалози за деца (2015).
* „Најденко во магичниот круг“, драма за деца
3 Награди и признанија
Татјана Гогоска е добитник на десетина домашни и меѓународни награди за телевизиска програма и драмски остварувања. Во 2016 година ја доби Државната награда за најдобар драмски текст, за драмата за деца „Најденко во магичниот круг“.
Црква „Св. Илија“ - Митрашинци (нова)

Свети Илија — новоизградена селска црква во малешевското село Митрашинци, Македонија. Сместена е на мала височинка надвор од селото, близу текот на реката Брегалница. Во близина на црквата се наоѓа археолошкото наоѓалиште Св. Илија, на кој се пронајдени остатоци на архитектонска камена пластика и од покривни ќерамиди, дел од старохристијанската црква во минатото.
1 Архитектура
Црквата претставува крсто-куполен храм. Куполата е изградена од тули, има осумаголна основа и на секоја од страните има монофора. Кон внатрешноста на црквата водат три влеза, од западната, јужната и северната страна. Пред секој влез има натстрешница покриена со кров од ќерамиди. На источната страна, односно во задниот дел од црквата, има апсида со шестаголна основа, во чија средина има ланцетен прозорец. Целата градба е обоена во бела боја и е покриена со ќерамиди.
2 Галерија
3 Поврзано
* Црква „Св. Илија“ (стара)
* Струмичка епархија
* Митрашинци
Пишичко Езеро

Пишичко Езеро — вештачко езеро во непосредна близина на селото Пишица, на околу 15 км јужно од Пробиштип. Акумулацијата била изградена во средината на век, а нејзиниот вкупен капацитет изнесувал 750.000 м<sup>3</sup>.
Поради малата отпорност на земјената брана и зголемувањето на водостојот како последица на поројните дождови, езерото на неколку наврати се излеало, причинувајќи поплави и еколошка катастрофа во околните населени места. Подоцна, езерото било испразнето и врз браната се извршила реконструкција откако истата пукнала во февруари 2013 година. Денес, езерото е повторно наполнето.
1 Потекло на поимот
Езерото името го добило по селото Пишица, во чијашто непосредна близина се наоѓа.
2 Географија
Пишичко Езеро било изградено на истоимената Пишичка Река и има издолжен облик со правец на протегање исток-запад. Езерото се протега во атарот на селото Пишица, на неколку стотина метри западно од селото.
3 Историја
Езерото било изградено во средината на век и неговата главна намена била да ги снабдува со вода селата Пишица и Гујновци, како и да служи за наводнување на плодните ниви во атарите на двете села.
Во 1986 година, водостојот на бранта бил зголемен, при што надојдената вода го оштетила преливникот, но истиот набргу бил саниран.
Во април 2010 година, водостојот на езерото се зголемил како последица на поројни дождови, што предизвикало големо количество риба преку преливникот да заврши во каналот за наводнување.
На 26 февруари 2013 година, испусните вентили на земјената езерска банка се отвориле како последица на поројни дождови, при што водата од акумулацијата започнала да се излева на повеќе места, а жителите на селото и добитокот биле евакуирани. Согласно информациите објавени од Центарот за управување со кризи на Македонија, на дел од круната на браната каде што имало најголемо излевање на водата се појавил процеп со широчина од околу 20 м и дебелина од 3,5-4 м.
Во февруари 2014 година, објавено било дека Владата на Република Македонија издвоила 1,5 милиони евра за санирање на браната. Со проектот било предвидено земјената брана да се замени со нова бетонска којашто треба да обезбеди поголема сигурност. Реконструкцијата на браната започнала во втората половина на 2015 година со средства во износ од околу 1 милион евра предвидени со десетгодишната програма за изградба на акумулации и санација на системите за наводнување на Министерството за земјоделство, шумарство и водостопанство на Македонија.
Санацијата на браната на езерото завршила во октомври 2018 година и се очекувало да се почне со полнење на самата акумулација. Во обновата на браната биле потрошени околу 800.000 евра.
4 Спортски риболов
Пишичкото Езеро служело како место за рекреација на околу 200 спортски риболовци од Пробиштипско, а било посетувано и од риболовци од соседните општини.
5 Галерија
6 Поврзано
* Пишица
Арон Тејлор-Џонсон

Арон Тејлор-Џонсон (роден Арон Пери Џонсон; 13 јуни 1990 г.) — англиски глумец, најпознат по главната улога во суперхеројските филмови Фајтер и Фајтер 2 и по улогата на Квиксилвер во ''Одмаздници 2: Ерата на Ултрон'' (2015).
Тејлор-Џонсон започнал да глуми на шестгодишна возраст и имал улоги во филмови како ''Шангајски витези'' (2003), ''Илузионист'' (2006) и ''Ангус, танги и совршени бакнежи'' (2008). Тој направил пробив со улогата во биографскиот филм за Џон Ленон насловен ''Момче од никаде'' (2009). Тој го глумел Бен во криминалниот трилер ''Дивјаци'' (2012), рускиот гроф Вронски во ''Ана Каренина'' (2012) и потполковникот Броди во ''Годзила'' (2014). За улогата на скитникот психопат Реј Маркус во трилерот ''Ноќни животни'' (2016), режиран од Том Форд, тој освоил „Златен глобус“ за најдобар спореден глумец и бил номиниран за наградата БАФТА за најдобар глумец во споредна улога.
Тој претходно бил потпишуван како Арон Џонсон, но тој законски го променил своето презиме во 2013 година откако се венчал со режисерката Сем Тејлор-Вуд.
Ресвератрол

Ресвератролот е стилбеноид, вид на природен фенол, и фитоалексин кој го синтетизираат некои видови на растенија како одговор на повреда или кога растението е нападнато од патогени како бактерии или габи. Извори на ресвератрол од храната претставуваат лушпите од грозје, боровинки, малини, црници.
Иако се употребува како додаток во исхраната, не постојат јасни докази дека употребата на ресвератрол влијае врз човечкото здравје.
Алехандро Гонсалес Ињариту

Алехандро Гонсалес Ињариту (роден на 15 август 1963 г.) — мексикански филмски режисер, сценарист, продуцент и поранешен композитор. Тој е првиот мексикански режисер номиниран за Оскар за најдобар режисер, за ''Вавилон'' (2007).
Шест долгометражни филмови на Ињариту — ''Кучешка љубов'' (2000), ''21 грам'' (2003), ''Вавилон'' (2006), ''Прекрасно'' (2010), ''Човекот-птица'' (2014), и ''Повратник'' (2015) — собраа позитивни критики и бројни признанија, вклучувајќи Оскар номинации и победи. Во 2015 година, Ињариту добил Оскари за најдобар режисер, најдобро оригинално сценарио, и најдобар филм за ''Човекот-птица''. Следната година, тој го добил Оскарот за најдобар режисер за ''Повратник'', со што станал само третиот режисер во историјата кој победил во категоријата две последователни години, и прв по 1950 година.
1 Рани години
Алехандро Гонсалес Ињариту е роден во Град Мексико, како најмлад од седум деца во семејството на Луз Марија Ињариту и Хектор Гонсалес Гама. Во периодот од 16 и 18 години тој пловел преку Атлантскиот Океан на товарен брод и патувал низ Африка и Европа. Тој подоцна истакнал дека овие рани патувања имале големо влијание на него како режисер. Настаните во неговите филмови често се случуваат на места кои тој ги посетил во овој период. По патувањата, Ињариту се вратил во Град Мексико и дипломирал на департманот комуникации на Ибероамериканскиот универзитет, еден од најпрестижните приватни универзитети во Мексико.
2 Личен живот
Ињариту е венчан со Марија Еладија Хагерман која е уредник и графички дијзанер. Хагерман и Ињариту изгубиле новороден син во средината на 1990. години. Тие имаат син и ќерка.
Тој е добар пријател со мексиканските режисери Гуљелмо дел Торо и Алфонсо Куарон, општо познати како „''The Three Amigos of Cinema''“.
Ињариту изјавил, во однос на нелегалната имиграција, „Не постои човек кој, како резултат на желбата да изгради подобар живот, треба да се именува или прогласува за нелегален.“ Според Ињариту, планот на Доналд Трамп за изградба на ѕид на границата помеѓу САД и Мексико ќе го „предаде основањето на САД. Силата на САД лежи во различноста.“
3 Филмографија
Год., Филм, Режисер, Продуцент, Сценарист, Уредник, Белешка
1996, ''Ѕвоно'', Краткометражен филм
2000, ''Кучешка љубов''
2001, ''Буре барут'', Краткометражен филм
2002, ''Мексико, Краткометражен филм
2003, ''21 грам''
2006, ''Вавилон''
2007, ''АНА'', Краткометражен филм
2008, ''Рудо и Курси''
2010, ''Прекрасно''
2012, ''Наран Џа'', Краткометражен филм
2014, ''Човекот-птица''
2015, ''Повратник''
Црква „Св. Илија“ - Митрашинци (стара)

Свети Илија — главна селска црква во малешевското село Митрашинци. Таа е најголемата селска црква во Општина Берово. Сместена е во средишниот дел од селото и има доминантна позиција, особено со нејзината висока камбанарија. Се претпоставува дека потекнува од век.
1 Историја
Нема точни податоци од кога потекнува самата градба на црквата, иако се претпоставува дека потекнува од век. Според запис во самата црква, таа е живописана во 1894 година. Таа е единствената црква во Малешевијата, чијашто внатрешност е целосно насликана.
2 Архитектура
Црквата претставува трикорабна градба. На западната и дел од северната страна има припрата, којашто е покриена со кровот на целата градба придржуван на дрвени столбови. На северната страна има две влезни врати. Над едната има натписна табла на којашто е запишано името на Свети Илија кому црквата му е посветена, а над натписната табла има живопис. Над втората влезна врата исто така има живопис.
Дворот на црквата е ограден, а во него има пространа трпезарија, којашто се простира низ целиот северен и западен дел од дворот. Во дворот е сместена и камбанаријата. Таа има квадратна основа и се состои од три дела. Долниот дел е малтерисан, додека средниот и горниот дел се обоени во бела боја. Средниот дел е највисок и на неговите страни има по три вертикално поставени прозорци. На страните од горниот дел има по два хоризонтално поставени прозорци. Кровот од камбанаријата содржи мала купола во средишниот дел над којашто има крст.
3 Фрескоживопис
Внатрешноста на црквата е целосно насликана, а зографисувањето било извршено кон крајот на век. Црквата е фрескоживописана од страна на зограф од Мелник.
Во средишниот дел на средниот брод е живописан ликот на Исус Христос. На северниот и на јужниот ѕид се наоѓаат сцени од големите празници и од циклусот на Христовите страдања. На северниот ѕид се насликани сцените: Христос пред Пилат и миење на рацете, Христово Распетие и Христово погребение, а на јужниот ѕид: Обрезание Христово, Сретение и Предавството на Јуда. На празниот простор од прозорците во црквата се насликани ликовите на пророците. На северниот ѕид се насликани пророците: Давид, Еремија, Мојсеј, Исаија и Соломон, а на јужниот ѕид: Авакум, Пророк со уништена сигнатура и Захариј.
4 Иконостас
Црквата поседува и иконостас. Иконите се изработени од страна на зограф од Крушево, а дел од нив од непознат зограф.
5 Галерија
6 Поврзано
* Црква „Св. Илија“ (нова)
* Струмичка епархија
* Митрашинци
Ѓувеч

Ѓувеч (|güveç, |гювеч, |đuveč, |ђувеч) е турска, романска и балканска чорба од месо и зеленчук, налик на француската чорба наречена рататуј. Се подготвува од месо, маслинки, домати, печурки, кромид, билки, и зачини, и најчесто се служи со мешана салата.
Од месо, може да се користи пилешко, свинско, јагнешко или говедско, а понекогаш риба, но можно е месото и да се изостави. Од зеленчук се користи: кромид, домати, пиперки, тиквичка, модар патлиџан, грашок, компири, моркови. Од зачини се додаваат: црвен пипер и градинарска чубрика и некои други билки. Ова јадење може да се пржи или да се пече.
Зборот ''ѓувеч'', доаѓа од турското ''güveç'', што претставува еден вид на овален земјен сад.
Гербер

Гербер (lat. Gerbera jamesoni) е билка која е со потекло од топлите простори во Азија и Африка, припаѓа на семејството Asteraceae-Compositae. Првиот дел од името го добил по Роберт Јамесон кој го открил, а вториот по германскиот ботаничар Таугот Гербер. Подоцна бил пренесен во Англија каде почнало одгледувањето на неговите сорти.
1 Ботаника
Герберот има долги лисја собрани во розета. Листовите се со темнозелена боја. На една цветна дршка се наоѓа еден цвет кој може да биде во црвена, бела, розова, жолта и портокалова боја.
2 Систематика
Постојат околу 100 различни видови, од кои околу 30 видови растат во дивина.
Видови
*Gerbera aberdarica
*Gerbera abissinica
*Gerbera ambigua
*Gerbera anandria
3 Занимливости
Знамето и грбот на јужноафриканската покраина Мпумаланга содржат уметнички приказ на овој цвет.
Греамова Земја

Греамова Земја (|Graham Land) — крак на Антарктичкиот Полуостров северно од линијата што ги поврзува ’ртовите Џереми и Агасис.
Наречена е по британскиот поморски офицер Џејмс Греам, Прв лорд на адмиралштабот во времето на истражувањето на нејзината западна страна од Џон Биско во 1832 г. Теирторијалните граници се водат според договорот меѓу комисиите за антарктички имиња на Британија и САД од 1964 г., каде воедно е усвоено името „Антарктички Полуостров“ за главниот поулостров на Антарктикот, како и Палмерова Земја за неговиот јужен дел. Границата се протега приближно 69° ЈГШ. На неа полагаат право Аргентина, Британија и Чиле.
Греамовата Земја е најблискиот дел на Антаркикот до Јужна Америка. Сè до откритијата на британската експедиција до 1934&ndash;37 г., се сметало дека се работи за архипелаг наместо за полуостров. Планините на Грамовата Земја се последната поголема верига од Кордиљерите, која се состои од речиси непрекината низа венци која го образува западниот „’рбет“ на Северна, Средна и Јужна Америка, како и самиот Антарктик.
1 Планина
* Брејдинг — 7 км источно од североисточниот агол на морскиот ракав Ларсен.
2 Други имиња
Аргентинците подрачјето го нарекуваат Светимартинова Земја (''Tierra de San Martín''), а северниот остров (Троичкиот) го нарекуваат исто така (''Península Trinidad'') или Троичка земја (''Tierra de la Trinidad''). Чилеанците го целиот Антарктички Полуостров го нарекуваат Охигинсова Земја (''Tierra de O'Higgins'').
3 Знаменитости
* Итар Пејо — нунатак (вид чука), наречен по македонскиот народен јунак, мариовецот Итар Пејо, кој бугарската антарктичка комисија го наведува како бугарски.
4 Поврзано
* Чилеанска антарктичка територија
Брајан Кранстон

Брајан Ли Кранстон (роден на 7 март 1956 г.) — американски глумец, режисер, сценарист и продуцент.
Тој е најмногу познат по улогите на Волтер Вајт во криминалната серија ''На патот кон долу'', Хал во комичната серија ''Малколм во средина'', и Д-р. Тим Витли во комичната серија ''Сајнфелд''. За серијата ''На патот кон долу'', тој освоил четири Еми награди за најдобар глумец во главна улога во драмска серија (2008–2010, 2014) Откако станал продуцент на ''На патот кон долу'' во 2011 година, тој двапати ја освоил Еми наградата за најдобра драмска серија.
Кранстон бил исто така трипати номиниран за Еми награда за најдобар спореден глумец во комична серија за ''Малком во средина''. Неговата улога во ''На патот кон долу'' му донела пет номинации за Златен глобус и една победа во 2014 година, девет номинации за наградата која ја доделува здружението на филмски глумци, од кои четири победи, и шест номинации за наградата Сателит од кои четири победи. Во јуни 2014 година, тој ја освоил наградата Тони за најдобар глумец во претстава за неговата изведба како Линдон Б. Џонсон во претставата ''До самиот крај'' na Бродвеј. За филмот ''Трамбо'' (2015), тој добил позитивни критики и пофалби и бил номиниран за Оскар за најдобар глумец.
Кранстон режирал епизоди од различни телевизиски серии, вклучувајќи седум епизоди од ''Малколм во средина'', три епизоди од ''На патот кон долу'', две епизоди од ''Модерна фамилија'' и една епизода од ''Канцеларијата''. Тој глумел во филмови како ''Спасувајќи го војникот Рајан'' (1998), ''Малата Мис Америка'' (2006), ''Возач'' (2011), ''Арго'' (2012), и ''Годзила'' (2014).
Рататуј

Рататуј е француска чорба од зеленчук, што потекнува од регионот Прованса, односно од градот Ница. Понекогаш се нарекува и ''рататуј од Ница''.
1 Потекло
Зборот ''рататуј'' доаѓа од окситанскиот збор ''ratatolha'', а се поврзува и со францускиот глагол ''touiller'', со значење „мешање“. До крајот на 18 век, во Франција чорбата рататуј била многу едноставно подготвувана. Денешната чорба е врз основа на домати, а содржи: лук, кромид, тиквички, модар патлиџан, пиперки, мајоран, коморач и босилек, или лаворов лист и мајчина душичка, или пак смеса од зелени билки, позната како „билки од Прованса“. Ваквиот состав на оваа чорба за првпат е објавен во 1930 година.
Денес постојат повеќе варијанти во подготовката на ова јадење. Карактеристично за подготовката на рататуј е што секој зеленчук што се додава, мора да биде прво посебно спржен. Со ваквата постапка, зеленчукот го задржува својот вкус.
Јан Облак

Јан Облак (словенечки: ''Jan Oblak''; роден на 7 јануари 1993 во Шкофја Лока) — словенечки фудбалер, голман на и на словенечката репрезентација.
1 Професионална кариера
Благодарение на своите одлични одбрани во екипата на „Атлетико“ од Мадрид, Облак бил двапати по ред прогласен за најдобар фудбалер на Словенија, и тоа за 2015 и 2016 година.
2 Титули
2.1 Клупски
2.1.1 Бенфика
* Примеира лига : 1
: 2013-2014
* Куп на Португалија : 1
: 2013-2014
* Лига куп на Португалија : 4
: 2013-2014
2.1.2 Атлетико Мадрид
* Примера Дивисион : 2
: 2013-2014, 2020-2021
* Суперкуп на Шпанија : 1
: 2014
* Лига Европа : 1
: 2017-2018
* Суперкуп на Европа : 1
: 2018
2.2 Поединечни
*Најдобар голман во Примеира лига: 2013–2014
*Трофеј Самора: 2015–2016, 2016–2017, 2017–2018, 2018–2019, 2020–2021, 2024–2025*Најдобар голман во Ла Лига: 2015–2016*УЕФА Лига на шампиони тим на сезоната: 2015–2016, 2016–2017, 2019–2020
Волшебен кварк

Волшебен кварк или c-кварк (симб. c, од анг. ''charm'') — вид елементарна честичка, трета по масивност меѓу кварковите. Се среќаваат во хадроните, кои се субатомски честички сочинети од кваркови. Примери за хадрони со волшебни кваркови се J/&psi;-мезонот, D-мезонот, оволшебениот сигма-барион и други оволшебени честички.
Заедно со чудниот кварк припаѓаат на второто поколение на материјата, има електричен полнеж од + ''e'' и гола маса од . Како и сите кваркови, долниот кварк е елементарен фермион со спин од , и подлежи на сите четири основни заемодејства: гравитацијата, електромагнетизмот, слабото и силното заемодејство. Античестичка на волшебниот кварк е волшебниот актикварк, кој се разликува од него само по тоа што неговите својства имаат еднаква величина, но спротивен знак.
Постоењето на четврт кварк е предложено околу 1964 г. од неколку научници (на пр. Џејмс Бјоркен и Шелдон Глешоу), but its prediction is usually credited to Шелдон Глешоу, Јоанис Илиопулос и Лучано Мајани во 1970 г. Првата позната оволшебена честичка (честичка што содржи волшебен кварк) е J/&psi;-мезонот, откриен Стенфордскиот линеарнозабрзувачки центар (SLAC) под водство на Бартон Рихтер, и уште еден откриен во Брукхејвенската национална лабораторија (BNL) под водство на Семјуел Тинг.
Откривањето на (а со тоа, на волшебниот кварк) довело до силен пробив, кога се направени многу откритија во честичната физика. Ова се нарекува „Ноемвриска револуција“.
1 Хадрони со волшебни кваркови
Некои хадрони што содржат волшебни кваркови се:
*D-мезон — содржи волшебен кварк (или неговата античестичка) и еден горен или долен кварк.
*-мезон — содржи еден волшебен и еден чуден кварк.
*постојат многу состојби на чармониумот, како на пр. -честичката. Овие се состојат од еден волшебен кварк и неговата античестичка.
*оволшебени бариони have been observed, and are named in analogy with strange baryons (e.g. ).
2 Поврзано
* Кварков модел
Бабушница

Бабушница — град и седиштето на истоимената општина во Пиротскиот Управен Округ во Јужна Србија. Според податоците од 2022 година, во градот живееле 4.254 жители додека на територијата на општината 9.109 жители.
Од селото Горчинце кај Бабушница потекнува Ана Брнабиќ, српски политичар, министерка и премиерка на Србија и претседател на Народно собрание на Србија.
1 Географија
Општината граничи со општините Гаџин Хан на северозапад, Бела Паланка на север, Пирот и Димитровград на исток, Бугарија и на југ со Црна Трава и Власотинце.
2 Населени места
Населби во општината: Александровац, Бабушница, Бердуј, Берин Извор, Богдановац, Братишевац, Брестов Дол, Вава, Валниш, Велико Боњинце, Војници, Врело, Вучи Дел, Горно Крњино, Горни Стрижевац, Горчинце, Грнчар, Дол, Долно Крњино, Долни Стрижевац, Драгинац, Дучевац, Завидинце, Звонце, Извор, Јасенов Дел, Калуѓерево, Камбелевац, Кијевац, Лесковица, Линово, Љубераѓа, Мало Боњинце, Масуровци, Мезграја, Модра Стена, Нашушковица, Остатовица, Пресека, Проваљеник, Радињинци, Радосињ, Радошевац, Ракита, Раков Дол, Раљин, Ресник, Стол, Стрелац, Студена, Сурачево, Црвена Јабука, Штрбовац.
3 Историја
Од 1929 до 1941, Бабушница била дел од Моравска Бановина во рамките на Кралството Југославија.
Бистро

Бистро е мал ресторан во кој се служат едноставни јадења. Може да бидат послужени домашни јадења, а касуле и чорба од грав се вообичаени.
1 Историја
Првите бистроа се појавиле во Париз, поточно тоа била куна во подрумот од зградата каде станарите можеле да јадат. Сопствениците на ваквите кујни, за поголем профит решиле да ги отворат и за јавноста. Понудата на храна е едноставна, се нуделе јадења кои лесно и брзо се подготвуваат и кои може да стојат и неколку дена. Се служело вино и кафе исто така.
2 Потекло на поимот
Зборот доаѓа од рускиот збор ''быстро'', со значење ''брзо''. Овој збор навлегол во францускиот јазик за време на париската битка, кога руските офицери кои сакале да бидат брзо послужени, викале ''bystro''.
Стад д'Ојем

Стад д'Ојем е фудбалски стадион во Ојем, Габон. Отворен е во 2015 и има капацитет од 20.500 седечки места.
Стадионот ќе биде еден од домаќините на Африканскиот куп на нации 2017.
Пејте со нас (филм од 2016)

Пејте со нас (англиски: ''Sing''), познат и како Натпревар во пеење — американско-британско-јапонски анимиран филм од 2016 година, во режија на Кристоф Лурделе и Гарт Џенингс. Гласовите на анимираните ликови ги позајмуваат: Метју Меконахи, Риси Витерспун, Скарлет Јохансон, Сет Макфарлан, Тарон Егертон, Тори Кели итн. Филмот бил номиниран за наградата „Златен глобус“ во две категории: најдобра оригинална песна за филм и најдобар анимиран филм.
1 Содржина
Дејството на филмот се случува во еден измислен град на животни. Коалата Бастер Мун (гласот на Меконахи) е сопственик на театар којшто во минатото бил многу успешен, но сега се наоѓа во тешка финансиска состојба. За да го оживее театарот, тој има намера да направи нова претстава, за која распишува аудиција. По грешка, неговата секретарка пишува дека првата награда на аудицијата изнесува 100.000 долари, така што голем број жители се пријавуваат на аудицијата. Меѓу нив се наоѓаат: глушецот Мајк (гласот на Сет Мекферлејн), кој по секоја цена сака да победи, свињата Розита (гласот на Витерспун), горилата Џони (гласот на Тарон Егертон), ежицата Еш (гласот на Јохансон) и слоницата Мина (гласот на Тори Кели). За да обезбеди финансиска поддршка, Бастер Мун ја повикува старата некогашна голема ѕвезда Нана (гласот на Џенифер Сандерс), но сè се распаѓа, зашто група мечки влегуваат во театарот, барајќи ги парите што им ги должи Мајк, и во тој миг театарот целосно се урива. Така, се чини дека потполно се урива сонот на Бастер Мун, но набргу, учесниците во шоуто се собираат и одржуваат претстава под ведро небо. На почетокот присуствуваат само нивните најблиски, но постепено пред разурнатиот театар се собира цел град. Тогаш, Нана му дава пари на Бастер Мун и театарот е повторно обновен.
2 Заработка
До 9 февруари 2017 година, ''Ајде да пееме'' остварил заработка од 263.7 млиони долари во САД и Канада и уште 224.9 милиони во другите територии за вкупна заработка од 488.6 милиони долари во светски рамки, наспроти буџетотот од 75 милиони долари.
Во Северна Америка, филмот започнал да се прикажува заедно со филмовите ''Патници'' и ''Асасинс Крид'', и се очекувало да заработи околу 70 милиони долари од 4022 кина во првите шест дена на прикажување. Филмот заработил 1.7 милиони долари од ноќното прикажување на денот пред премиерата. Филмот поминал подобро од очекувањата и во првите шест денови на прикажување заработил 75.5 милиони долари, завршувајќи втор, зад ''Роуг 1: Приказна од Војна на ѕвездите''.
Франсвил

Франсвил (на француски ''Franceville'') е еден од четирите најголеми градови во Габон со население од 110.568 жители (2013). Градот се наоѓа на реката Мпаса, на крајот на трансгабонската железница и Магистралата N3. Старото име му е Масуку (Masuku), но во 1880 г. Саворњан де Браза (Savorgnan de Brazza) го пронашол градот и го сменил името во Франсвил.
Меѓу забележителностите на градот се Црквата „Света Хилер“ (изградена во 1899), големата статуа на Омар Бонго и институтот за медицинско проучување на приматите. Во града има игралишта за голф, додека аеродромот е на 20 километри западно, во Мвенге. Во градот постои пазар каде може да се купат голем број предмети, вклучувајќи облека, овошје и зеленчук, електроника, месо, а исто така се продава и дивеч, кој вклучува африкански питон, мајмуни и локалните видови на животни.
Порт Жантил

Порт Жантил (|Port-Gentil) е град во Габон.
Се наоѓа на западната страна од државата, и е административен центар на провинцијата Приморско Огове и департаманот Бенџе. Разделен е на 4 области. Има околу 136,462 жители (2013) и е вториот најголем град по население во државата. Исто така претставува најголемото пристаниште во Габон.
Градот е познат со хотелите и ноќниот живот, а како атракции за туристите се – црквата „Свети Луи“ (изграден во 1927 г.), зоолошката градина, казината, плажите, како и дивите ѕверови во блиските мочуришта.
Жан Валжан

Жан Валжан (|Jean Valjean) — протагонистот на романот ''Клетници'' на Виктор Иго. Иго го опишува животот на Валжан откако е ослободен од затвор, каде служи казна за кражба на леб. Целиот роман Валжан се обидува да води морален и исполнет живот криејќи се од инспекторот Жавер. Валжан има неколку лажни имиња во романот, меѓу кои месје Медлен, Ултим Фошлеван, Месје Леблан и Урбен Фабре.
Валжан и неговиот главен соперник, Жавер, се денес книжевни архетипови. Според многумина, ликот на Жан Валжан се поистоветува со самиот Иго, а истовремено прераснува во отелотворение на левичарската политика. Опишан е како крупен, борбен човек со висок морал, кој откако доживува духовно будење се посветува на доблестен живот, останувајќи доследен до своите идеали до крајот на животот.
Ојем

Ојем е град во Габон во покраината Воле Нтем. Се наоѓа во северниот дел на земјата, 80 km југоисточно од тромеѓата Екваторска Гвинеја-Камерун-Габон и 410 km североисточно од главниот град, Либрвил. Лежи на реката Нтем. Во градот живееат 60,685 жители, според пописот во 2013 година.
Градот е административен и транспортен центар на околното земјоделско подрачје. Какао и кафе се главните производи кој се извезуваат преку камерунските пристаништа Криби и Дуала. Исто така се произведуваат гума и компир. Во декември 2004 година овде избила епидемија на стомачен тифус, која подоцна се проширила во поголемиот дел од државата.
ФК Ница

ОЖК Ница, или ФК Ница е француски фудбалски клуб од Ница кој моментално се натпреварува во највисокото ниво на францускиот фудбал, Лига 1. Клубот е основан во 1904 година.
1 Титули
* Лига 1 : 4
:1951, 1952, 1956, 1959
* Лига 2 : 4
:1948, 1965, 1970, 1994
* Лига 3 : 2
:1985, 1989
* Куп на Франција : 3
:1952, 1954, 1997
Гевгелиски народноослободителен партизански одред „Сава Михајлов“

Гевгелиски народноослободителен партизански одред „Сава Михајлов“ е партизанска единица на НОВ и ПОМ.
1 Борбени дејности
Партизанскиот одред е формиран во текот на мај 1943 година на Кожуф од околу 50 луѓе од Гевгелија и од Богданци. На 17 мај го напаѓаат селото Радња, од каде конфискувале жито, што подоцна го разделиле меѓу селаните. Заедно со Тиквешкиот партизански одред спроведувале акции во Тиквешко, во периодот од 28 мај до 10 јуни 1943 година, во селата: Драгожел, Праведник, Шешково, Галиште, Голем Радобил и Мал Радобил. На 24 септември 1943 година овој партизански одред се приклучува кон баталјонот „Страшо Пинџур“.
Жан Сери

Жан Мишел Сери (роден на 19 јули 1991 во Гран-Береби) — фудбалер од Брегот на Слоновата Коска, играч од средниот ред на Хал Сити и репрезентацијата на Брег на Слоновата Коска.