Анаис Барбо-Лавалет

Анаис Барбо-Лавалет, родена на 8-ми февруари во 1979 во Монтреал, е режисерка, сценаристка од Квебек, авторка на документарни и фиктивни филмови, како и романописец.
1 Биографија
Киното бил голем дел од нејзиниот живот: нејзината мајка, Манон Барбо, е режисерка на документарни филмови, а нејзиниот татко, Филип Лавалет, е директор на фотографија.
По едногодишно патување во Хондурас, Анаис Барбо-Лавалет го снимила документарниот филм ''Малите принцови на сиромашните населби'' во 2000 година за кој добила награда од публиката на фестивалот Мустра Културал де Монтреал. Како млада жена во ова поле, овој документарец потврдува дека таа „ има желба да ја направи камерата корисна, како алатка“. Понатаму, таа завршила меѓународни студии на Универзитетот во Монтреал, продукција во Националниот институт за слика и звук (INIS) и на Универзитетот Бирзеит во Рамала (Палестина).
Во 2001 година, била ко-режисер на ''Не плачи Буенос Аирес'', документарец снимен во Аргентина и селектиран на бројни меѓународни фестивали (најдобар краток документарец на фестивалот Шербур во конкуренција на ФИПА во Бијариц). Потоа, избрана меѓу неколку стотици кандидати, учествувала во 2002 година во „Одисејата на волонтирањето“, патување кое траело неколку месеци и кое ја однело низ сите четири страни на светот каде што снимила околу петнаесет кратки документарни филмови на тема волонтирање, кои потоа биле емитувани на седум јазици во повеќе од сто земји. По враќањето, режирала неколку долгометражни документарци, вклучувајќи го ''Ако имав шапка'' (2005, специјално споменување од жирито на Деновите на африканскиот и креолскиот филм на ''Погледи од Африка'', номинации во категориите за најдобар социјален документарец и најдобро истражување на наградата Гемо во 2006 година), кој им дава глас на децата во Квебек, Индија, Танзанија и Палестина, како и ''Рацете на светот'' од 2004 година, кој се осврнува на темата на посветеноста.
Од 2004 до 2010 година, учествувала во кинематографската авантура „Вапикони Мобил“, а во исто време режирала музички видеа (особено оние на Кетрин Мејџор, Томас Хелман и раперите Самиан и Драматик ).
Во 2007 година, таа ги снимила документарците ''Тап-Тап'', поетски портрет на хаитската заедница во Монтреал, како и ''Прстенот'', прв долгометражен игран филм кој бил многу добро прифатен од критичарите и бил селектиран на престижните фестивали во Бусан, Берлин и „Камеримаж“ во 2008 година, а била наградена и на фестивалите во Мадрид, Обањ, Владивосток, Тајпеј и Киески меѓународен филмски фестивал.
Во 2009 година, го режирала документарецот ''Малите џинови'' (во ко-режија со Емил Пру-Клутие ), кој ја освоил наградата „Жемо“ за најдобар документарец и бил претставен на затворањето на изданието во 2009 година, како и ''Со споменикот на центрите'', документарец кој ја следи креативната авантура на филмот ''Пламени'' на Денис Вилнев, кој пак ја освоил наградата „Жемо“ за најдобар документарец во 2012 година.
Во 2010 година, го објавила својот прв роман, ''Би сакала да ме избришат'' (од Хуртубиз, потоа од Библиотеката во Квебек); финалист во изданието на Наградата за библиотекари во Квебек во 2011 година. Потоа ги објавила своите хроники за патувањата во Палестина, ''Прегрнувајќи го Јасер Арафат''(2011).
На телевизија, ја режирала документарната серија ''Човечките гласови'' (2009-2010) за АРТВ и го снимила ''Марија полна со гордост'' (2011), документарен филм за кореографката Мари Шуинар. Во исто време, Андре Турпин и таа ги режирале кратките играни филмови ''Ина Литовски'' (2012), ''Седум часа три пати во годината'' (2012) и ''Земи ме'' (2014), кои им донеле бројни награди на разни фестивали за краток филм.
Во 2012 година, неговиот нов игран филм, ''Инш'Алах'' (продуциран од „Микроскоп “) беше продаден во околу дваесет земји и селектиран на Меѓународниот филмски фестивал во Торонто и на Берлиналето, каде што филмот ја освои наградата ФИПРЕСЦИ (престижна меѓународна награда на критичарите), како и специјално признание од екуменското жири.
Анаис Барбо-Лавалет исто така била прогласена за уметник на мирот 2012 година.
Во пролетта 2013 година, Плоштадот на уметностите ѝ понудил бела карта (како дуо со нејзиниот партнер Емил Пру-Клутие ). Затоа таа го основала мулти-кабаре ''Слободни сте''. Во 2014 година, Емил Пру-Клутје и таа го дизајнирале сценскиот документарец ''Вистинити светови'', повторно на Плоштадот на уметностите. Потоа тие го ко-режирале долгометражниот документарец ''Подот од крави'' (2015, продуциран од „Есперамос Филмс“) и го повториле подвигот со сценскиот документарец ''Северен пол'', претставен во театарот „Слободен простор“ во 2016 година, а потоа на Фестивалот ТрансАмерик во 2017 година.
Во 2015 година, објавила роман инспириран од животот на нејзината баба, Сузан Мелош, ''Жената што бега.''. Огромен критички и популарен успех, "најпродаван во сите категории" за 2016 година, овој роман ја освои наградата од Библиотеката во Квебек во 2016 година, Големата награда за книга во Монтреал 2015 година , Литературна награда Франција-Квебек во 2016 година и Награда на клубот „Неодоливи“ на библиотеките во Монтреал во 2017 година, покрај тоа што е на листата на финалисти за книжевната награда на Генералниот гувернер за 2016 година.
Во 2016 година, Анаис Барбо-Лавалет ги презела улогите на портпарол за Денот на независните книжарници и портпарол за издание на Ворлд Прес Фото, каде што создала паралелна изложба за сириските бегалци кои пристигнале во Монтреал.
Во 2017 година, го режирала долгометражниот документарец ''Мојата ќерка не е на продажба'' (продукција на Бацо Бацо, емитуван од Теле-Квебек ). Таа е исто така почесен претседател на Саем на книгата во Оутауаис во 2017 година.
Во 2019 година, го режирала ''Божицата на светулките'', долгометражен филм адаптиран според истоимениот роман од Женевјев Петерсен..
Во 2021 година, го снимила играниот филм ''Бело куче'' во Квебек.
Шест години по објавувањето на ''Жената што бега'', Анаис Барбо-Лавалет објавила книга со наслов ''Шумска жена'', која се смета за продолжение на ''Жената што бега.''
2 Дела
2.1 Кино и телевизија
* 2000 година: ''Вештерки како другите'' (краток документарец)
* 2001 година: ''Малите принцови од сиромашните населби'' (долгометражен документарец)
* 2001 година ''Сините зборови'' (краток игран филм)
* 2001 година: ''Буенос Аирес но Илорес'' (краток документарец)
* 2004 година: ''Рацете на светот'' (долгометражен документарец)
* 2005 година: ''Да имав шапка'' (долгометражен документарец)
* 2009 година: ''Малите џинови'' (долгометражен документарец)
* 2007 година: ''Прстенот'' (филм со долгометражен филм)
* 2010 година: ''Сеќавајќи се на пепелта Погледи на пожарите'' (среднометражен документарец) – микроскоп
* 2010 година: ''Human Voices'' (документарна серија)
* 2012 година: ''Инш'Алах'' (филм со долгометражен филм)
* 2012 година: ''Ина Литовски'' (краток филм)
* 2012 година: ''Седум часа три пати годишно'' (краток игран филм)
* 2014 година: ''Земи ме'' (краток игран филм)
* 2015 година: ''Подот на кравите'' (документарен филм)
* 2017 година: ''Мојата ќерка не е на продажба'' (долгометражен документарец)
* 2020 година: ''Божицата на светулките'' (фантастичен игран филм)
* 2022 година: ''Бело куче'' (филм со долгометражен филм)
2.2 Сценски документарен театар
* 2014 година: ''Вистински светови'', сценски документарци – Плоштад на спектаклот
* 2016 година: ''Јужен Пол'', сценски документарци – Слободен простор (тогаш 2017 на FTA )
* 2022 година: ''Не изгубено'', во кокреација со Емил Пру-Клутие - Денешен театар