procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Арпитанија

Арпитанија (арпитански и италијански: ''Arpitania'') е контроверзен термин кој го означува наводното етничко или културно единство на Западните Алпи, претставено со говорници на француско-провансалски (наречени ''Арпитан'').
„Арпитанија“ приближно одговара на историскиот округ Савој и неговата наследничка држава Војводството Савој:
* Франција (Аин, Рона, Савоа, Горна Савоа, голем дел од департманот Изер, јужен Франш-Комте). Северозападниот истакнат дел (како линија помеѓу Макон и Роан) се гледа како лингвистички преоден помеѓу арпитанскиот, окситанскиот и другите оилски јазици . 
* Италија (Долината Аоста, делови од Пиемонт, Фаето и Селе ди Сан Вито во провинцијата Фоџа, во Апулија)
* Швајцарија (Романдија, со исклучок на северните и западните делови на Јура)
Термините ''Арпитан'' и ''Арпитанија'' (''Arpitanie'') се неологизми измислени во 1970-тите од Џозеф Хенриет (роден 1945 година), учител во комунистичко училиште, кој бил под влијание на баскискиот активист Федерико Крутвиг. Во својата ''Гаралдеа'' (објавена 1978 година), Крутвиг ги именувал Баскијците „Гаралдитанци“, наводна неолитска раса за која тој тврдел дека постоела пред илјадници години. Барајќи расни или јазични остатоци од „гаралдитанците“, тој се преселил во долината Аоста во 1970 година, конструирајќи баскиски етимологии за локалните имиња на места.
Во Аоста, Крутвиг се спријателил со младиот маоистички активист Џозеф Хенриет. Под влијание на Крутвиг, Хенриет ја прогласил локалната патоа за потомок на неолитскиот „гаралдитански јазик“. Подоцна го заменил поимот ''гаралдитан'' со ''харпитан'', спој на патоаските зборови ''арпа'' „алп“, ''арпијан'' „оној што работи на алп“ и баскиската етимологија баскиска ''харри-пе'' „под карпите“ предложена од Крутвиг.
Околу 1980 година, Хариет го отфрлил почетниот ''h-'' инспириран од баскија, сега предлагајќи „Арпитанска конфедерација“ (''Конфедерација арпитане'') што ќе ги обедини Савој и Вале (но не вклучувајќи го Вауд што зборува на патоа). Со неуспехот на неговото политичко движење Арпитан, се повлекол во приватниот живот.
Терминот ''арпитан'' од 1990-тите нашол употреба надвор од непосредната сфера на активностите на Хенриет, особено поттикнат од онлајн употребата. Пичард (2009) сугерирал дека неговиот новооткриен успех се должи на радосната рима со ''окситанскиот'' и неумешноста на алтернативниот ''франкопровансал''. Алтернативниот термин ''patois'', иако во Швајцарија се гледа со љубов, во Франција има снисходлива или „понижувачка“ конотација. An ''Aliance Culturèla Arpitana'' е основана во 2004 година.
1 Наводи
2 Библиографија
* Jozé Harrieta [Joseph Henriet], ''La lingua arpitana'', 1976 година.
* Микаел Бодлоре-Пенлаез, „Савој и Аоста, срцето на народот Арпитан“ во ''Атлас на нациите без државјанство во Европа: Малцинските луѓе во потрага по признавање'', И Лолфа, 2011 година.
* Les Alpes et leurs noms de lieux, 6000 ans d'histoire ? : Les appellations d'origine pré-indo-europeenne., Paul-Louis Rousset, 1988,
* Les mots de la montagne autour du Mont-Blanc, Hubert Bessat et Claudette Germi, Ed. Ellug, програма Rhône-Alpes, Recherches en Sciences Humaines, 1991 година, .
Себастиано Вениер

Себастиано Вениер (или Вениер) (околу 1496 - 3 март 1578) бил војвода на Венеција од 11 јуни 1577 до 3 март 1578 година. Најдобро е запаметен во улогата на венецијанскиот адмирал во Битката кај Лепанто.
1 Биографија
Вениер бил роден во Венеција околу 1496 година. Тој бил син на Моазе (Мозе) Вениер и Елена Дона, и внук на Зуан Франческо Вениер, Ко-Господар на Сериго.  Бил внук по татко на Моазе Вениер (околу 1412 - околу 1476 година). И правнук на Пјетро Вениер, гувернер на Сериго.
Работел како адвокат од многу рана возраст, иако без формални квалификации, а потоа бил администратор на владата на Венецијанска Република. Во 1570 година тој бил прокурист на Свети Марко и, во декември истата година, ''капитано генерал да Мар'' на венецијанската флота во новата војна против Османлиските Турци, заменувајќи го Џироламо Зане.
Тој бил командант на венецијанскиот контингент во Битката кај Лепанто (7 октомври 1571 г.), во која Христијанската лига решително ги поразила Турците. По мирот се вратил во Венеција како многу популарна личност, а во 1577 година, на 81-годишна возраст, едногласно бил избран за Дужд.
Бил оженет со Сесилија Контарини, која му ја родила ќерката Елена Вениер. Имал и два вонбрачни синови Филипо и Марко. Подоцна, Вениер му обезбедил на Филипо бенефиција, а на Марко, кој станал функционер на канцеларството, функција во Далмација.
Себастиано Вениер починал на 3 март 1578 година.
Бил погребан во Санта Марија дела Анџели во Мурано, наместо во гробот на семејството, како што тој изразил во 1568 година во својот тестамент. Меѓутоа, во 1907 година, неговите посмртни останки биле преместени во базиликата Сан Џовани е Паоло, традиционално гробно место на војводите.
2 Поврзаности
Постои можност дека тој бил прв братучед на Сесилија Вениер-Бафо, позната како Нурбану Султан по нејзиното преобраќање во ислам, ќерка на неговиот роднина Николо Вениер, Господар на Парос. Била киднапирана за време на Отоманско-венецијанска војна (1537–1540) и испратена кај османлискиот султан Сулејман Величествениот со цел да се спротивстави на вознесувањето на Рокселана. На крајот таа станала сопруга на неговиот син Селим II и мајка на Мурат III, од кој потекнуваат сите наследни султани.<gallery>
Doge Sebastiano Venier.png|Грб на Себастиано Вениер
Victors of Lepanto.jpg|Победниците од Лепанто (од лево: Јован Австриски, Маркантонио Колона, Себастиано Вениер)
(Venice) Ritratto votivo del doge Sebastiano Venier - Paolo Veronese.jpg|Воведен портрет на дуџот Себастиано Вениер од Веронезе
Left transept of Santi Giovanni e Paolo (Venice) - Funeral monument of the Doge Sebastiano Venier by Antonio dal Zotto.jpg|Погребен споменик во базиликата Сан Џовани и Паоло
Андреа Адоранте

Андреа Адоранте (роден на 5 февруари 2000 година) е италијански професионален фудбалер кој игра како напаѓач за клубот Серија Ц, Триестина.
1 Клупска кариера
Адоранте го започнал фудбалот во Парма Калчо, клубот од неговиот роден град, пред да се приклучи на Интер. Таму тој бил клучен во неколкуте достигнувања на Интер за младински тим, но и покрај тоа што неколку пати се вмешал на клупата со првиот тим, тој никогаш не го направил своето професионално деби и бил поткопан од тешки повреди.
Откако се вратил во Парма летото 2019 година, Адоранте го направил своето професионално деби за Парма на 5 декември 2019 година, во натпреварот од Купот на Италија против Фросиноне, почнувајќи од победата на неговата екипа од 2–1.
Адоранте го направил своето деби во Серија А на 28 септември 2020 година, играјќи ги последните 10 минути од победата со 4-1 против Болоња. На 28 октомври 2020 година, тој го постигнал својот прв гол како професионалец, трет за Парма во победата од 3–1 во купот против Пескара.
На 23 јануари 2021 година, Адоранте му се придружил на Виртус Франкавилја од Серија Ц на позајмица до крајот на сезоната. На 2 август 2021 година, тој се пресели на позајмица во АЦР Месина.
На 13 јули 2022 година, Адоранте потпишал тригодишен договор со Триестина.
2 Наводи
Фотелја

Фотелја ― вид на столица, обично покриена со кожа. Создадена е и направена во Франција. Во Франција била наречена fr („удобна столица“). Го добила ова име за да се разликува од fr (стилска столица), која има поправи линии и била со помалку обвивка.
Занаетчиите вклучени во создавањето на дизајнот на столицата се непознати.
1 Одлики
1.1 Облик
Иако фотелјата е несомнено класична одлика на внатрешното украсување во Франција, таа останува исто толку релевантна како и секогаш денес. Како што одминувало времето, шармот, различноста и славата на фотелјата растеле.
Со голема едноставност, времето на ар деко направило фотелји со чисти, флексибилни линии, за разлика од стилот на арт нову од 1910-тите.
По Втората светска војна се појавиле десетици различни облици. Некои го издржале забот на времето, како што се „мустаќите“ и „жандармската капа“, именувани по обликот на потпирачот за грб. Тркалезниот облик станал најамблематичната инкарнација на фотелјата.
1.2 Производство
Дизајнот, столаријата, кожарството, тапацирињето и боењето се главните занаети кои се вклучени во производството на фотелјата. Секој стол е производ на сета оваа комбинирана стручност.
Фотелјата за прв пат се појавила на почетокот на 20 век, со примена на нова техника на баласт, со користење на двојни конусни пружини не само во перницата на седиштето, туку и во потпирачот за грб и потпирачите за раце. Полнетицата од кокосови влакна ја надополнувала еластичноста на овие пружини.
Индустрискиот напредок довел до замена на овој метод на облога со пружини без попуштање или еластична млазница, заедно со синтетичка пена.
1.3 Покривање
Облогите биле променети како што се развивале индустриските техники и вклучиле Мерсеров памук, кадифе, телешка кожа и, неодамна, бикастна кожа. Сепак, овчата кожа сè уште се смета за автентичен материјал за фотелјите.
Со обвивка од овча кожа која е растително тонирана, трагите и маните на кожата се видливи преку бојата, што го прави секоја фотелја уникатен. Понатаму, особено финото зрно и дава на фотелјата уникатна патина со текот на времето. Француската кожа била позната по својот квалитет во 19 век.
Помеѓу шест и осум кожи од приближно 0.8 м квадратни секој треба да покрие една фотелја. Тие се нанесуваат влажни, се протегаат што е можно поцврсто и се собираат додека се сушат. Тие ќе траат околу 40 години.
Саманта Фокс

Саманта Карен Фокс (англиски: Samantha Fox; родена на 15 април 1966 година) е англиска поп пејачка и поранешен гламур модел од Мајл Енд во Лондонски Ист Енд. Се прославила како топлес модел во таблоидот ''„The Sun“'', каде што од 1983 до 1986 година често се појавувала. Нејзините слики се појавиле и во многу други публикации. Станала една од најфотографираните Британки во 1980-тите и една од најпопуларните секс симболи во тој период.
Фокс во 1986 година со Jive Records потпишала договор за снимање на пет албуми. Нејзиниот деби сингл за продукциската куќа, „Touch Me (I Want Your Body)“, објавен во март истата година, станал топ-10 хит низ Европа, Северна Америка и Австралија, а во неколку земји се искачил и на прво место. Саманта Фокс својот деби студиски албум ''Touch Me'' го објавила во јули 1986 година, а потоа ги објавила и албумите ''Samantha Fox'' во 1987 година и ''I Wanna Have Some Fun'' во 1988 година, на кои имало песни кои станале меѓународни хитови. Саманта Фокс на Брит наградите во 1988 година била номинирана за најдобар британски женски изведувач. Следеле студиските албуми <i>Just One Night (1991), <i>21st Century Fox (1997) и ''Angel with an Attitude'' (2005) кои комерцијално биле помалку успешни, но таа продолжила со турнеите и навела дека во 2023 година ќе го издаде седмиот студиски албум продуциран од Иан Мастерсон.
Саманта Фокс се појавила во многу филмови и реални телевизиски шоуа, а повремено работела и како телевизиски водител. По шпекулациите за нејзината сексуална ориентација, во 2003 година јавно признала дека е во истополова врска со нејзината тогашна менаџерка Мајра Стратон. Биле заедно 16 години, до смртта на Стратон во 2015 година. По ова Фокс стапила во врска со нејзиниот менаџер за турнеи Линда Биргит Олсен. Тие се свршиле во 2020 година, и се венчале во 2022 година.
1 Дискографија
Студиски албуми
*''Touch Me'' (1986)
*''Samantha Fox'' (1987)
*''I Wanna Have Some Fun'' (1988)
*''Just One Night'' (1991)
*''21st Century Fox'' (1997)
*''Angel with an Attitude'' (2005)
2 Награди и признанија
+Name of organisation, nomine work/honour, year(s) listed
Награди, Дела, Година, Исход, Ref.
8-ми Брит награди, Најдобар женски соло изведувач, 1988,
Фестивал за Дијамантски награди, Достигнување во продажба, 1987,
Music Week Europarade - Топ листа на крајот од годината, Песна на прво место "Touch Me" (I Want Your Body), 1986,
"Паневропски награди" од Music & Media, Самата, 1987,
Европски Хот 100 Синглови – Хот 100 на годината, Touch Me (I Want Your Body), 1986, Трето место,
Европски Хот 100 албуми – Хот 100 на годината, Touch Me, 1986, 89-то место,
Најдобри 50 видео клипови во 1987 од "Euroclips", Nothing's Gonna Stop Me Now, 1987, Нерешено,
Европски Хот 100 Синглови – Хот 100 на годината, Nothing's Gonna Stop Me Now, 1987, 10-то место,
Европски Хот 100 албуми – Хот 100 на годината, Touch Me, 1987, 67-мо место,
Џесика (филм)

''Џесика'' е хумористичен драмски филм од 1962 година во режија на Жан Негулеско, со Морис Шевалие, Енџи Дикинсон и Силва Косина, со кинематографија на Пјеро Порталупи и уметничка режија на Џулио Бонџини. Тоа била копродукција помеѓу Франција, Италија и САД. Снимањето на локацијата се случило околу Форца д'Агро на Сицилија.
1 Заплет
Кога нејзиниот сопруг умира во Сицилија за време на нивниот меден месец, Џесика, медицинска сестра, одлучува да остане таму наместо да се врати дома и станува акушерка во селото Форца д'Агро.
Мажите од градот посветуваат доста внимание на атрактивната Џесика, поради што жените негодуваат на нејзиното присуство. Иако понекогаш го поздравува нивното внимание, таа има строго правило никогаш да не се меша со маж кој има некаква постојана приврзаност кон друга жена. Сопругите прават заговор да се воздржат од односите со своите сопрузи, со образложение дека ако не се раѓаат бебиња, не е потребна бабица. Парохискиот свештеник отец Антонио не ја одобрува нивната шема.
Џесика развива романтичен интерес кон Едмондо Раумо, ''марш'' кој е осаменик откако бил повреден за време на војната. Раумо лаже за својот вистински идентитет, кажувајќи ѝ на Џесика дека е скромен рибар. Таа станува лута кога вистината конечно се дознава и има намера засекогаш да ја напушти Сицилија. Меѓутоа, еден селанец кој бил љубезен кон неа умира, а ситуацијата ја зближува со Раумо. На крајот од приказната, сопругите од градот ја прифаќат и ги обновуваат односите со своите сопрузи, што довело до раѓање на многу бебиња. Кога доаѓа во црквата за време на миса, за да го објави раѓањето на близнаците, таа седи до Едмундо, на неговата свечена клупа во близина на олтарот - што покажува дека таа сега е Марчеса Раумо.
2 Наводи
Палацо Дуњани

Палацо Дуњани или Палацо Касати Дуњани е монументална палата во барокен стил сместена на Виа Даниеле Марин, во близина на Порта Венеција во Милано, регионот на Ломбардија, Италија. Задниот дел на палатата гледа кон улицата, додека фасадата е свртена кон западниот раб на Џардини Индро Монтанели. Палатата е позната по својот фрескоживописен салон од Џовани Батиста Тјеполо.
1 Историја
До 1730 година, на локацијата била сместена палатата на семејството Кавалчини, кои потоа ја продале на семејството Касати кое ја започнало изградбата на поголемата палата што ја гледаме денес. Во 1753 година, палатата била продадена на семејството Дуњани. Палатата била позната во следните децении како дом на книжевни салони, а од 1762 година како дом на аматерското друштво, познато како ''Accademia dei Fenici''. Во 1835 година, со смртта на Тереза Дугнани Виани, имотот го наследил грофот Џовани Вимеркати. Во 1837 година, тој ја инсталирал својата колекција на примероци од флора и фауна како „Природонаучен музеј“. Во 1846 година Вимеркати ја продал зградата и колекциите на општината Милано. Збирките сега се чуваат во блискиот Граѓански музеј за природна историја, исто така покрај градините на оваа палата на Корсо Венеција. Палатата станала користена како јавно училиште, а сега се користи за различни изложби, вклучувајќи и кино музеј.
2 Архитектура и декорација
Околу 1731 година, грофот Џузепе Касати (1673-1740) нарачал фрески од Тјеполо, а потоа работел на Палацо Архинто. Грофот ги ангажирал и услугите на Куки, Магати, Бортолони, Фердинандо Порта да работат заедно и под Тјеполо. Фреските се наводни настани поврзани со Историјата на Сципион Африкан како што раскажува Ливиј. Сцените се прикажани со шарени, фантастични гардероби. Централниот панел ја прикажува неговата Апотеоза (централен таван). Страничните панели и ја прикажуваат смртта на Картагинката Софонисба со отров; Скипион се здружува со Нумидијанската Масиниса; и Скипион (или Хасдрубал) пред урнатините на Кирта. На крај, една фреска ја отсликува често прикажуваната ''Милост на Сципион''.
3 Наводи
Фабио Адобати

Фабио Адобати (роден на 8 април 1988 година) е италијански фудбалски дефанзивец кој игра за Тритиум Калчо 1908.
1 Кариера
На 18 октомври 2019 година било потврдено дека Адобати му се приклучил на клубот од Серија Д Тритиум Калчо 1908.
2 Рекорди на домашната лига
година, Конкуренција, Апликации, Цел
2009–2010 година, Серија Ц1, 9, 0
2010–2015 година, Серија Ц2, 57, 2
2007–2009 година, Серија Д, 43, 2
Вкупно, 109, 4
3 Наводи
Заизу

(во превод: столица без ногарки) ― јапонска столица со грб и без ногарки. Тие често се наоѓаат во традиционални соби со душеците татами и често се користат за одморање под загреаните маси котацу.
1 Опис
''Zaisu'' доаѓа во многу стилови и може да има вградено перниче или да се користи со забутон. За уште одморачки распоред на седење, може да се користи и потпирач за раце во јапонски стил наречен .
2 Употреби
Традиционално, правилниот начин на седење во Јапонија е сеиза, клекнување со тежината на врвот на потколениците, кои се свиткани под телото. Сепак, ова може да стане болно по долги временски периоди или за луѓе кои не се навикнати на тоа, па затоа многумина претпочитаат заизу, каде што грбот е потпрен и нозете можат да бидат поудобно поставени.
Заизу се многу вообичаени во Јапонија, особено во куќите со традиционални соби во јапонски стил (уашицу) каде ниските маси и седењето на подот од душеците душеци се вообичаени.
Кането (Каронија)

Кането е селска и граѓанска парохија во италијанската општина Каронија, во провинцијата Месина, Сицилија. На италијански јазик неговото име значи ''кревет со трска''.
1 Географија
Селото, познато како ''Кането ди Каронија'', се наоѓа покрај брегот на Тиренското Море на државниот автопат 113 Месина - Палермо, помеѓу Марина ди Каронија и Санто Стефано ди Камастра.Оддалечено е 10 километри од Каронија, 105 километри од Палермо и 125 километри од Месина.
Низ него поминува железничката пруга Месина-Палермо, но нема сопствена станица. Најблискиот излез на автопатот е „Реитано -Санто Стефано ди Камастра“, на А20 Месина-Палермо
2 Историја
2.1 Пожари во Кането ди Каронија
Во 2004-2005 и 2014 година, имало два необични пожари во Кането. Додека шпекулациите ги припишуваа пожарите на различни причини, вклучително и непознат природен феномен, паранормални настани или тајна воена технологија, официјалните истраги сугерирале дека сите овие пожари биле случаи на подметнување пожар и апсења биле извршени во 2015 година.
Почнувајќи од 14 јануари 2004 година, Кането било централна локација во серија спонтани пожари и други електромагнетни феномени. Било пријавено дека апаратите, како телевизорите и шпоретите и правосмукалките сами од себе се запалиле. Регистрирано е дека најмалку едно лице забележало како се запалил исклучен електричен кабел додека тој директно го набљудувал. ЕНЕЛ, италијанското претпријатие за електрична енергија, привремено го прекинало снабдувањето со електрична енергија на градот, иако избувнувањата продолжиле. Пожарите престанале во август.
Пожарите биле поврзани со полтергеисти. Предлозите дека причината е непознат природен феномен поттикнале истрага од страна на научниците од Националниот институт за истражување, со поддршка на физичарите на НАСА . Во 2007 година било предложено дека феномените се предизвикани од повремени електромагнетни зрачења. Била воведена вонредна состојба, а дел од селото било евакуирано. На 24 јуни 2008 година, по понатамошна истрага од назначените вештаци, случајот бил отфрлен од обвинителот на Мистрета . Заклучокот на консултантите бил дека пожарите се подметнати пожари.
Мистериозните пожари повторно се вратиле во средината на 2014 година. На 5 март 2015 година, полицијата го уапсила и го обвинила Џузепе Пецино за подметнување пожар, заговор за извршување измама и пуштање лажна тревога во врска со мистериозните пожари. Неговиот татко, Антонино Пецино, исто така бил вмешан. Италијанската воена полиција поставила скриени камери на улиците откако пожарите повторно почнале во јули 2014 година. Видеото снимило околу 40 инциденти во кои бил вмешан Џузепе. Дополнителни докази беа собрани со прислушување телефони.
Андреа Адамо

Андреа Адамо (роден на 23 април 1991 година) е италијански фудбалер кој игра за италијанскиот клуб Сансеполкро од Серија Д.
1 Биографија
Адамо ја започнал својата кариера во Палермо. Во август 2010 година, Адамо заминал за Реџиана. Тој бил преземен од Портогруаро во јули 2011 година, во замена за што клубот добил субвенција од 20.000 евра од Палермо. На 29 јуни 2012 година, Адамо заедно со Франческо Васало биле продадени на Фолињо во договор за сопственост, за сума од 500 евра,, но на 31 август 2012 година Палермо го откупил Васало со целосно продавање на Адамо.
1.1 Меѓународна кариера
Адамо го добил својот прв повик во февруари 2009 година од фудбалската репрезентација на Италија до 19 години. Тимот всушност истиот тим со италијанската фудбалска репрезентација до 18 години таа сезона, како национален тим во 1990 година, бил елиминиран од квалификациите за Европското првенство за фудбал до 19 години на УЕФА во 2009 година во октомври 2008 година. Тој не го одиграл тој натпревар, но го одиграл следниот натпревар против Украина U19 (родени 1990 г.) Во април 2009 година истиот тим имал уште еден натпревар во Словачка, но натпревар до 18 години. Адамо ги одиграл сите 3 натпревари од квалификациите за Европското првенство за фудбал до 19 години на УЕФА 2010 година во ноември 2009 година, но тој играл само еднаш во елитната рунда во мај 2010 година.
На завршниот турнир Адамо ги започнал сите 3 натпревари.
2 Наводи
Ден на ослободувањето (Италија)

Ден на ослободувањето исто така познат како годишнина од ослободувањето на Италија. Тоа е национален празник во Италија кој ја одбележува на 25 април за победата на италијанското движење на отпорот против Нацистичка Германија и Италијанската социјална република. Марионетска држава на нацистите и задната држава на фашистите, во Италијанската граѓанска војна, граѓанска војна која се водела во Италија за време на Втората светска војна. Се разликува од Денот на Републиката, што ќе се одржува на 2 јуни.
Сан Лео

Сан Лео (|San Lé) е една од општините во провинцијата Римини во италијанскиот регион Емилија-Ромања, сместена е на околу 135 км југоисточно од Болоња и околу 35 км југозападно од Римини. Според проценката која што се направила во 2011 година, во населбата живееле 204 жители. Населбата се наоѓа на надморска височина од 605 м.
1 Географија
Сан Лео граничи со повеќе италијански општини како што се: Мајоло, Монтекопиоло, Монте Гримано, Новафелтриа, Сасофелтрио, Ториана, Верукио, како и во независната држава Сан Марино, Аквавива, Киезануова и градот Сан Марино.
Сан Лео претставува локација на голема тврдина, сместена на надморска височина од 600 м. Ко-катедралата Сан Лео е романескна црква.
2 Историја
По референдумот кој што се одржал на 17 и 18 декември 2006 година, Сан Лео бил одвоен од провинцијата Пезаро и Урбино (Марке) за да се приклучи на Емилија-Ромања и провинцијата Римини на 15 август 2009 година
3 Збратимени градови
* Сан Марино
Лука Чекони

Лука Чекони (роден на 24 јануари 1964 година во Фучекио) е италијански фудбалски менаџер и поранешен напаѓач.
1 Играчка кариера
Чекони играл за неколку тимови во текот на неговата кариера, каде што ги постигна своите најдобри успеси со Палермо, Болоња и Комо.
2 Тренерска кариера
Во 1999 година, Чекони бил назначен за тренер на младинскиот тим на Емполи Примавера, освојувајќи го Торнео ди Виареџо во 2000 година. Тој го напуштил Емполи во 2003 година, после една година бил назначен за главен тренер на Прато и служел во четирите почетни натпревари од сезоната 2004-05 во Серија Ц1.
Потоа работел заедно со Ренцо Уливиери во Болоња во 2005 година, и повторно во текот на сезоната 2006-2007 и последователно го замени во април 2007 година, служејќи како привремен главен тренер во двата преостанати месеци од нивната кампања во Серија Б.
3 Наводи
Кампо Сан Поло

Кампо Сан Поло е најголемиот плоштад во Венеција, Италија, вториот по големина по плоштадот Сан Марко. Се наоѓа во ''Сестиер Сан Поло''.
Првично не бил поплочен,а во 1493 година бил целосно поплочен, а во средината бил поставен бунар. Потоа се користел како сцена на многу борби со бикови, масовни проповеди и маскирани прослави. По 17 век, пазарот на сиромашните бил преместен од плоштадот Сан Марко.
До ден денес е едно од најпопуларните карневалски места и најмногу се користи и за различни концерти и проекции.Отворено е за време на Венецискиот филмски фестивал.
1 Градби
Наспроти црквата се градбите:
* Црквата Сан Поло
* Палацо Тјеполо
* Палацо Соранцо
* Палацо Дона
Годишнина од обединувањето на Италија

Годишнината на обединувањето на Италија е национален ден што се одбележува секоја година на 17 Март и го слави раѓањето на Италија како модерна национална држава, по прогласувањето на Кралството во Италија на 17 март 1861 година.
Годишнината од раѓањето на италијанската држава била свечено прославена во 1911 година (50 години), во 1961 година (100 години) и во 2011 година (150 години).
Со Законот од 23 ноември 2012 година, бр. 222, на тема „Прописи за стекнување знаења и вештини во областа на „граѓанството и уставот“ и за учењето на химната на Мамели во училиштата“, конечно било одобрено воспоставувањето на секој 17 март на „Денот на националното единство, уставот, химната и знамето“ на годишна основа. Иако останува работен ден, 17 март се смета за „ден за промовирање на вредностите поврзани со националниот идентитет“.
Љубовниците од Валдаро

Љубовниците на Валдаро, познати и како се пар човечки скелети стари околу 6.000 години. Тие биле откриени од археолозите во неолитска гробница во Сан Џорџо во близина на Мантова, Италија, во 2007 година. Двете лица биле закопани лице в лице и рацете еден околу друг.
Археологот Елена Марија Меноти го водеше ископувањето. Маж и жена не постари од 20 години при смрт и приближно 1.57 метри во висина. Машкиот скелет бил пронајден со врвот на стрелата во близина на вратот. Женената имала долго сечило по должината на бутот, плус два кремени ножеви под карлицата. Остеолошкото испитување не открило докази за насилна смрт, нема фрактури и нема микротраума, така што најверојатното објаснување е дека алатите од кремен биле закопани заедно и со луѓето како гробни предмети.
Скелетите се прикажани во јавноста за прв пат во септември 2011 година во Националниот археолошки музеј на Мантова.
Седум години по нивното откритие, на 11 април 2014 година, тие биле трајно изложени во стаклена кутија во музејот, кој е во рамките на периметарот на војводската палата во Мантова.
1 Наводи
Боконото

Боконото е пециво типично за италијанските региони Апулија, Абруцо и Калабрија. Често се јаде на Божиќ.
Неговото полнење варира во зависност од регионот во кој се произведува. Во Абруцо, ова полнење може да содржи какао во прав, цимет и препечени бадеми.
1 Наводи
Сицилијанска пица

Сицилијанската пица е пица подготвена на начин кој потекнува од Сицилија, Италија. Сицилијанската пица е позната и како сфинтшоне, сфинтцуни или фокача со додатоци. Овој тип на пица станало популарно јадење во западна Сицилија до средината на 19 век и била тип на пица што обично се консумирала во Сицилија до 1860-тите. На крајот стигнала до Северна Америка во малку изменета форма, со подебела кора и правоаголна форма.
Традиционалната сицилијанска пица често е со густа кора и правоаголна, но може да биде и тркалезна и слична на неаполската пица. Често се прелива со кромид, домати, билки и силно сирење. Другите верзии не вклучуваат сирење.
Сицилијанските методи за правење пица се поврзани со локалната култура и традициите на земјата, така што постојат разлики во подготовката на пицата меѓу сицилијанските региони Палермо, Катанија, Сиракуза и Месина.
1 Варијации
''Сфинтшоне'' е многу честа сорта на пица која потекнува од провинцијата Палермо. За разлика од неаполската пица, типично е правоаголна, со повеќе тесто, сос и сирење. Еден автентичен рецепт често бара билки, кромид, сос од домати, силно сирење и аншоа. Сосот понекогаш се става на врвот на преливите за да се спречи да се впие во густото тесто.
1.1 Сиракуза
Во провинцијата Сиракуза, особено во Соларино и Сортино, ''пицолу'' е вид на тркалезна пополнета пица.
1.2 Катанија
Во провинцијата Катанија, традиционалната ''скачата'' се прави на два различни начини: првиот слој направен од тесто покриено, во градот, со локално сирење (''тума'') и аншоа или, во регионот околу Катанија, со компири, колбаси, брокула и доматен сос. Во двата случаи, вториот слој тесто е премачкан со јајца кои покриваат сè. Исто така, во регионот на Катанија, во Заферана Етнеа и во Виагранде типична ''пица сицилијана'' е пржено калзоне полнето со сирење и аншоа.
1.3 Месина
Во провинцијата Месина, традиционалните ''пидуни'' се еден вид калцоне полнети со ендиви, домати, и аншоа.
1.4 Соединети Држави
Во Соединетите Американски Држави, „сицилијанската пица“ се користи за да се опише типично квадратна пица со сирење со дебело тесто, крцкава основа и воздушеста внатрешност. Воведена е во САД од првите италијански (сицилијански) имигранти. Пицата во сицилијански стил е популарна во италијанско-американските енклави низ североисточниот дел на Соединетите држави, вклучувајќи ги Масачусетс, Род Ајленд, Конектикат, Њујорк, Њу Џерси, Пенсилванија, а исто така и Мичиген. Во некои делови на крајбрежните Масачусетс и Њу Хемпшир, таа е позната и како „пица на плажа“.
2 Галерија
Ахеронтија (град)

Ахеронтија бил мал град на античка Апулија, во близина на границите на Луканија, сместен на околу 14 милји јужно од Венезија, и 6 милји југоисточно од Ферентум . За неговатата положба на возвишен рид алудира Хорациј во добро познато дело. Современиот град Ацеренца е на исто местото, а го задржува и името на античкиот град. Изграден е на рид со значителна надморска височина. Се чини дека отсекогаш бил само мал град и не е спомнат од ниеден антички географ, но силата на неговата положба му дала важност од воена гледна точка и за време на војните на Готите против генералите на Јустинијан, бил окупиран од Тотила со гарнизон и станало едно од главните упоришта на готските водачи низ целиот свет. Дали при читање на Ахерунто кај Ливиј се однесува на истото место е спорно.
Карлос Ембало

Карлос Ембало ( роден на 25 ноември 1994 година) е фудбалер од Гвинеја-Бисау, кој има позиција на крилен напаѓач или напаѓач за Италијанскиот клуб од Серија Б, Читадела .
1 Фудбалска кариера
Ембало беше купен од Палермо од португалскиот тим Чавес . ''Росанеро'' потоа го позајми Ембало на Карпи . На 13 Септември 2014 година, Ембало го направи своето професионално деби со Карпи во натпревар од Серија Б 2014–15 против Кротоне . По завршувањето на периодот на позајмица, Палермо го позајми на Лече и Бреша .
На 15 Јуни 2016 година, Палермо официјално го објави продолжувањето на договорот со Ембало до 30 јуни 2020 година.
На 25 Јануари 2019 година, тој се приклучи привремено на Козенца до крајот на сезоната 2018-2019.
По исклучувањето на Палермо од Италијанскиот фудбал, тој ја напушти Италија, за да оди во Белгија со преминување во клубот Еупен . На 29 Јануари 2021 година, тој му се приклучи на Шпанскиот клуб АД Алкоркон повторно привремено до крајот на сезоната 2020–21 Сегунда дивизион.
На 23 јуни 2022 година, Ембало се врати во Италија и потпиша договор со тимот од Серија Б, Читадела .
1.1 Меѓународни цели
бр., Датум, Место на одржување, Противник, Резултат, Резултат, Конкуренција
1., 8 септември 2018 година, Естадио до Зимпето, Мапуто, Мозамбик, , 1 – 1, 2–2, Квалификации за Африканскиот куп на нации 2019 година
Колаз

Колаз, од регионот Фриули во Италија, е печено колаче во облик на крофна направено од пченично брашно, путер, сол, средство за квасец и шеќер. Тие се зачинети со ванилин, цимет и каранфилче. Овој вид на бисквити, типични се во Фриули и особено Карнија. Како брасади во Олтрепо Павезе во текот на деветнаесеттиот век, тие се подготвени за светата тајна на причеста, врзани со лента и се користат за украсување на облеката на конфирмантот. Бисквитната површина е обоена со жолчка и украсена со обоени кондиторски производи. Се користи розова или светло сина лента.
Торини (златар)

Торини е компанија на златари од Фиренца сместена на Пјаца дел Дуомо. Основана во 1369 година, таа е веројатно најстарата златарница во светот.
1 Историја
Заштитниот знак на Торини е регистриран во 1369 година во еснафот на Ковачите, Армурери на Република Фиренца од Јакопус Турини Дела Шарпериа (или Скарпериа). Во Државниот архив на Фиренца, сè уште има неизбришливи траги од регистрацијата што членот на лозата Голдсмит ја направил со знак (легендата вели полудетелина со шпор), кој и денес се користи за запечатување на делата на фирмата.
Производството на накит и уметничките дела се пренесуваат од татко на син. Некои примери од овие дела, кои датираат од членови на семејството Торини Голдсмит, завршиле во музеите ширум светот. На пример, ''Мадона и детето'' на Џовани ди Турино (или Турини) во Националната галерија на уметност Детроит Институтот за уметности во САД; и ''Богородица со дете'' во Метрополитен музејот на уметноста во Вашингтон; или деветнаесеттиот најнов сет на Џокондо Торини во Британскиот музеј во Лондон: пример на фирентинска облога од тврд камен додека друга се наоѓа во музејот RISD во Провиденс (САД).
2 Музејот
Музејот сведочи за секуларните активности на лозата Торини Голдсмит со својата историја од седумнаесеттиот век. Во музејот, има дела кои се ретки примероци на ренесансни сребрени садови, група брошеви од осумнаесеттиот век и некои брошеви од деветнаесеттиот век направени од полускапоцени камења. Тие периодично се прикажуваат преку патувачки изложби посветени на монографски прашања или одредени уметници.
3 Наводи
Море Венето

''More veneto'' (латински „според обичаите на Венеција) е ознака на чудниот календар што се користи во Република Венеција, кој произлегува од одложеното усвојување на Грегоријанскиот календар.
Продолжувајќи го древниот римски обичај, на 1 март започнала венецијанската година, која се прославувала како Новогодишен фестивал (''Каподано''). Иако Грегоријанскиот календар бил создаден во 1582 година и бил познат на териториите на Венеција, тој никогаш не влегол во официјалната употреба ''повоќе венето'' продолжило до падот на Венецијанската Република во 1797 година. Како резултато на тоа, месеците јануари и февруари секогаш се сметале дека припаѓаат на ''повеќе венето'' на претходната година од Грегоријанските години.
1 Поврзано
* Византиски календар
* Фирентински календар
* Пизански календар
Паола Де Лука

Паола Де Лука (родена на 18 ноември 1966 година) е италијански прогнозер на луксузни трендови позната по создавањето книга за трендови за глобален дизајн на накит. Работела и како дизајнер на накит и е директор за дизајн на Рио Тинто Дајмондс од 2010 година.
Де Лука е основач на компанија за истражување и креативна интелигенција која спроведува проекти за клиенти во глобалниот луксузен сектор. Де Лука води проекти за дизајн и едукативни програми за купувачи и владини организации и организира семинари за прогнозирање на глобални трендови за дизајн на накит на меѓународни саеми.
Била пионер во извештаите за прогнозирање на трендови за дизајн на накит, кои ги започнала како внатрешно истражување додека работела за Уно Ерре, водечки италијански златар и производител. Де Лука студирала златарство, метализација, мода и уметнички дизајн во Рим пред да се пресели во Њујорк во раните 20-ти. Таму работела како директор за мода и дизајн за Уно Ерре и други брендови како што е Фенди.
1 Кариера
Де Лука ги следи своите корени како дизајнер на накит до нејзиното воспитување и образование во Рим.
Де Лука основала истражувачка компанија главно фокусирана на глобалните трендови за дизајн на накит, во партнерство со фирма од Лондон, во 2002 година.
2 Наводи
Пицела

''Пицели'' се традиционални италијански колачиња од вафли направени од брашно, јајца, шеќер, путер или растително масло и арома (обично анасон или анисет). Пицелата може да биде тврда и крцкава или мека во зависност од состојките и начинот на подготовка. Може да се обликува во различни форми, вклучително и во форма на каноли.
Пицелите првично биле направени во Ортона, во регионот Абруцо во Јужна Италија . Името споделува етимологија со Италијанскиот збор ''пица''. Многу други култури развиле колаче од типот на Пицела како дел од нивната култура (на пример, норвешкиот Крумкаке). Познато е дека е едно од најстарите колачиња и веројатно е развиено од античкиот римски ''кора.''
Пицелите се познати и како неволе во некои делови на Абруцо. Пицелите се познати како фератела во регионот Лацио во Италија. Додека пак во Молизе тие може да се нарекуваат фератела, канчеле или пицела.
Тестото за колачиња се става во мал вафларник, која наликува на мала варијанта на популарната вафларник. Првично, вафларникот за пизели се држеше со рака преку жежок горилник на шпоретот, иако денес повеќето пизели се прават со електрични модели и не бараат шпорет. Вообичаено, вафларникот наликува на шема на снегулки на двете страни на тенкото златно-кафеаво колаче, кое има остра текстура откако ќе се излади. Во продавниците се достапни и неколку марки фабрички пицели.
Пицелите се популарни за време на Божиќ и Велигден. Тие често се наоѓаат на Италијанските свадби, заедно со други традиционални колачи како што се каноли и традиционални Италијански колачиња.
Исто така, вообичаено е да се запечатуваат две пицели со крем од каноли ( рикота измешана со шеќер) или намаз од лешник. Пицелата, додека е сè уште топла, може да се тркала и со помош на дрвена шпилка за да се создадат лушпи од каноли.
Марано (река)

Марано е река во Сан Марино и Емилија-Ромања во Италија. Изворот на реката е југоисточно е од Домањано кој е во Сан Марино. Реката тече кон исток и е дел од источната граница помеѓу провинцијата Римини во Италија и Сан Марино. Таа се спојува и со Фиумичело и блиску до најисточната страна на Сан Марино. Реката тече и североисточно покрај Оспедалето и се влева и во Јадранското Море северозападно од Ричионе и југоисточно од Мирамаре. Притоките на Марано ја вклучуваат Кандо.
Октомври (римски месец)

Октомври (од латински ''octo'') бил осми од десетте месеци на најстариот римски календар. Имало 31 ден. Октомври следел по септември („седум“) и му претходеше на ноември (''ноем'', „девет“). По календарската реформа што резултираше со 12-месечна година, октомври стана десетти месец, но го задржа своето нумеричко име, како и другите месеци од септември до декември.
Гогес

Гогес, наречена и гогзис, гали и стрипта макаронија е еден вид тестенини направени на Пелопонез, особено во провинциите Арголис и Лаконија. Тие наликуваат на морски школки и се слични на каватели или орекити што се направени во Апулија. Гоговите обично се прават само од брашно, вода и сол, без јајца.
Тие се прават така што тестото прво се тркала во цилиндри приближно со дебелина на малиот прст, а потоа се сече цилиндерот на делови од 3-4 сантиметри во должина. Во последниот чекор, секој дел се притиска рамно и се витка, со едно течно движење со помош на прстите. Валањето може да се направи на која било површина, но обично се прави на жлебна дрвена штица за да се даде на тестенината надворешна текстура. Ако не се консумираат свежи, се оставаат да се исушат за време од 2-3 дена.
Традиционално, за прославите на el-Latn се правat свежи , за време el-Latn, во кој се слави конзумирањето на сирење, млечни производи и масло пред посниот пост. За el-Latn , се служат како закуска или мезе со масло и мизитра, но во други периоди од годината се служат како главно јадење. Денес, иако сè уште најчесто се прават дома рачно, тие комерцијално се произведуваат во локални фабрики за тестенини и се служат во таверни и ресторани.
Аурора (Торино)

Аурора е историска област во градот Торино во Италија. Населбата е поделена на одделенија, кои се разликуваат едно од друго. Областа вклучува:
* Квартот Порта Палацо го има најголемиот европски отворен пазар (''Меркато ди Порта Палацо''), сместен во ''Пјаца дела Република'';
* Квартот Борго Дора, кој е домаќин на институцијата Сермиг, како и битпазарот;
* Квартот Валдоко, кој е домаќин на ''Santuario di Maria Ausiliatrice'' (Светилиштето на Богородица Помош на христијаните) и малата базилика на ''Santuario della Consolata'' (Светилиштето на Богородица на утехата).
Доца

Доца претставува град во италијанската ''општина'' во провинцијата Болоња. Доца исто така е позната по своите фестивали на насликаниот ѕид, кои се одржуваат на секои две години во септември. За време на овој фестивал, доаѓаат познати национални и меѓународни уметници сликаат трајни дела на ѕидовите на куќите. Локален белег во Доца е замокот Доца, во чии визби се сместени ''Регионална енотека на Емилија Ромања'', енотеката и винскиот бар посветен на енолошките производи на Емилија-Ромања.
1 Историја
* На Кардиналот Кампеџо му бил доделен замокот Доца во градот Доца додека тој се занимавал со „Големата материја на кралевите“.
2 Култура
2.1 Музеи
* Музејот Дела Рока ди Доца* Парохијален музеј на света уметност
3 Наводи
Црква „Св. Никола“ - Церово

Свети Никола — главна селска црква во гостиварското село Церово, Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа на сретсело. Околу црквата се наоѓаат селските гробишта.
2 Историја
Јован Трифуноски има запишано дека црквата била обновена во 1859 година.
3 Галерија
4 Поврзано
* Гостиварско архијерејско намесништво
* Мавровска парохија
* Церово
Црква „Св. Петка“ - Церово

Света Петка — помала селска црква во гостиварското село Церово, Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа над последните куќи од селото, до која води земјена патека.
2 Историја
Црквата била осветена на 25 октомври 2015 година. Ктитори се Димчо и Даниела Трпески. На самиот влез од црквата, се наоѓаат икони на архангел Гаврил и Архангел Михаил, кои за жал се насликани со орудија во рацете.
Покрај тоа, црквата има икони и од светците Антоние, апостол Петар, апостол Павле и света Петка. На иконостасот има фрески и икони од Исус Христос, Богородица и Свети Јован Крстител.
3 Галерија
4 Поврзано
* Гостиварско архијерејско намесништво
* Мавровска парохија
* Церово
Сирио

Сирио Сп А. (''Cirio Società per Azioni'') е голема италијанска компанија за храна.
Основана е во 1856 година во Торино, Италија. Тие исто така и го спонзорираа ССЦ Наполи во сезоната 1982–83 и 1984–85 и СС Лацио од 1996 до 2000 година.
1 Наводи
Џенова (торта)

Џенова торта (или едноставно Џенова) е овошен колач кој се состои од ''султани'' (златно обоено суво грозје), рибизли, цреши, бадеми и зашеќерена кора или есенција од портокал, варени во тесто од брашно, јајца, путер и шеќер.
1 Потекло
Иако името ''Џенова торта'' главно се користи во Обединетото Кралство, каде рецептите за него постојат уште од 19 век, таа е варијанта на Пандолче торта која потекнува од Џенова. За разлика од Џеновската торта, традиционалното пандолче вклучува борови ореви како главна состојка и користи квасец како средство за подигање, за кое се потребни неколку часа за да нарасне, како лебот. Оваа оригинална форма сега е позната како it, додека поедноставната варијанта која користи прашок за печиво е позната како it и во суштина е иста како тортата од Џенова што се продава во Обединетото Кралство, со влажна, но ронлива текстура.
Терминот ''Џенова торта,'' исто така, понекогаш се користи за да се однесува на две други колачи поврзани со Џенова, од кои ниту една не е овошни колачи: génoise cake, лесен пандишпан и pain de Gênes, густ бадем. торта.
2 Наводи
Фугаца

Фугаца кон кезо или само фугаца (од џеновски дијалект : ''fugassa'', италијански : focaccia ) е вообичаен вид на аргентинска пица со потекло од Буенос Аирес која се состои од густа кора за пица прелиена со кромид, сирење, а понекогаш и маслинки. Добиено е од комбинација на неаполска пица со италијански леб од фокача .
Се верува дека Фугаца и нејзините варијации биле измислени од џеновеско -аргентински производител на пица по име Хуан Банчеро некаде помеѓу 1893 и 1932 година, кој работел во продавницата за пица што го носи неговото име. Пица-продавницата на Банчеро продолжува да ја продава Фугаца се до ден-денес во населбата Ла Бока, Буенос Аирес, која историски служела како дом на имигрантите од Џенова во Аргентина.
1 Одлики и сорти
Фугаца обично се подготвува со следните состојки:* Аргентинско тесто за пица („маса“ – значи најмалку три сантиметри слични на фокача кога се служи, или поумерено „полу-тесто“ – „медиа маса“), се одликува со сунѓереста конзистентност и многу повеќе вода и квасец од неаполскиот кора за пица
* моцарела од кравјо млеко со ниска влажност
* црвен кромид
* зелен кромид
* сладок кромид
* оригано
* пармезан
* маслиново масло
Фугазета е варијација на Фугаца во која сирењето се пече помеѓу две кори за пица (најчесто медиа маса), а одозгора се става кромид.
Венчи

Венчи е италијански производител на чоколада која што е основана од чоколадарот Силвијано Венчи. По нејзиното основање во Торино во почетокот на 1878 година, компанијата се проширила низ Италија со својот ''Нугатин'', мали бонбони кои се направени од мелени и карамелизирани лешници обложени со темно чоколадо.
За производство на своите различни чоколади, Венчи користи какао со потекло од плантажи во Средна Америка, Јужна Америка и Африка заедно со дестилиран рум од Карибите и природна ванила .Се тврди дека пиемонтските лешници го спречуваат чоколадото да има кисел вкус.
Компанијата започнала да произведува сладоледи во 2006 година, а работи и со приближно 120 продавници во повеќе од 70 земји.
1 Награди
Во октомври 2004 година, Чокавијарот на Венчи бил награден со златна награда на фестивалот Еврочоколадо во Перуџа.
Допио

Допио епресо ― дупло еспресо, или кафе кое е 60 милилитри пијалак, двојно повеќе од една шолја еспресо.''Допио'' е англиски мултипликатор, што значи „двојно“.
Спротивно на тоа, една шолја еспресо се нарекува соло. Во повеќето кафулиња надвор од Италија, допиото е стандардна опција. Соло пијалаците често се произведуваат со правење на допио со два изливника, и сервирање само на еден од стримите; другиот поток може да се исфрли или да се користи во друг пијалак.
Палацо Паци

Палацо Паци, исто така позната како Палацо дела Конгиура или Палацо Паци-Кваратеси е палата во стил на ренесанса. Се наоѓа на Виа дел Проконсоло, на аголот со Борго Албици во Фиренца, регионот на Тоскана, Италија. Палатата е помеѓу Палацо Нонфинито и Палацо Паци-Аманати на север.
1 Историја
Оваа палата била нарачана од Јакопо де Паци и изградена помеѓу 1458-1469 година во област главно населена од семејството Паци, ''Канто Паци''. Архитект на палатата бил Џулијано да Мајано, иако во минатото му се припишувала на Микелоцо ди Бартоломео или Филипо Брунелески.
Палатата била конфискувана од Медичи по неуспехот на заговорот на Паци (''Congiura di Pazzi''). Јакопо де Паци бил погубен од толпи по неуспешниот пуч. Палатата станала сопственост на француското семејство d'Estonville, потоа на семејството Cybo (1487). Била добиена во 1594 година од Строци, а потоа и од Кваратеси од 1760 до 1843 година. Во 1850 година, тој станал домаќин на судските судови. Кога Фиренца накратко била престолнина на Италија во текот на 1865-1871 година, во палатата бил сместен прускиот амбасадор Карл Џорџ Лудвиг фон Уседов и неговата легација.
Во 1913 година палатата била купена и обновена од Банка ди Фиренца, која ги нарачала архитектите Ецио Серпи и Адолфо Копеде (1913–1915). Тие го покривале дворот и додале украси од керамика и витраж од Чино и Галилео Чини. Во 1931 година, била купена од Национален институт за социјално осигурување.
Рустикализираните камени тули изработени од жолто-окер песочник ''пиетра форте'' на приземјето им отстапуваат место на ѕидовите од бледо штуко на вториот кат (Piano Nobile) со фино украсени шарени прозорци со заоблени сводови. Во лунетот, над прозорците има цвеќиња опкружени со едра, а тие пак се однесуваат на поморските претпријатија Паци. На јужниот агол на Виа Проконсоло се наоѓа копија од грбот на семејството Паци, чиј оригинал бил извајан од Донатело, а своевремено бил скриен. Слични хералдички симболи, два позлатени делфини зад грб околу запалена чаша, се наоѓаат во главните столбови на столбовите во дворот.
Запалената пехар е ставен на грбот, бидејќи традицијата вели дека во 1101 година, предок на Паци, Пацино де Паци, бил меѓу првите христијани кои се искачиле на ѕидините и довеле до заземање на Ерусалим за време на Првата крстоносна војна. Во чест на неговата храброст, му биле дадени три камења или кремени (Пјетре дел Санто Сеполкро) од Светиот гроб. Тие наводно биле користени за палење на светилките на гробот кога Исус бил погребан. Предметите сега се чуваат во Санти Апостоли и се поврзани со деталната церемонија и палењето огномет.
2 Слики
3 Наводи