procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Сила Блек

Присила Марија Вероника Вајт (анг: Priscilla Maria Veronica White; 27 мај 1943 г – 1 август 2015), позната како Сила Блек (Cilla Black) ― англиска пејачка и телевизиска водителка.
Поддржана од нејзините пријатели Битлси, Сила својата пејачка кариера ја започнала во 1963 година. Во 1964 година, нејзините песни „Anyone Who Had a Heart“ и „You're My World“ се искачиле на врвот на топ листата во Обединетото Кралство. Од 1964 до 1971 година имала 11 топ 10 хитови на Британската топ листа, и уште осум кои се пласирале во топ 40. Истражувањето од BBC Radio 2, спроведено во мај 2010 година, покажало дека нејзината верзија на „Anyone Who Had a Heart“ бил најпродаван сингл во Велика Британија од женски изведувач во 1960-тите. Песната „You're My World“ исто така била популарна и во САД, и на ''Billboard'' Hot 100 се искачила на 26-то место.
Покрај успешната музичка кариера во 1960-тите и на почетокот од 1970-тите, Сила Блек имала сопствена емисија на Би-Би-Си, насловена ''Cilla'' (1968-1976). Кратко време глумела во комични играни филмови, а во 1980-тите и 1990-тите била популарна телевизиска водителка. Водела популарни забавни емисии како: ''Состанок на слепо (Blind Date)'' (1985–2003), ''Изненадување изненадување'' (''Surprise Surprise)''(1984–2001) и ''Момент на вистината'' (''The Moment of Truth)'' (1998– 2001). Во 2013 година, Сила Блек го прославила јубилејот 50 години во шоу-бизнисот. ИТВ, во нејзина чест, на 16 октомври 2013 година емитувала специјална забавна програма насловена ''The One &amp;amp; Only Cilla Black.'' Во програмата учествувала и Сила Блек, а водител бил од Пол Огрејди.
Сила Блек починала на 1 август 2015 година (на 72-годишна возраст). Еден ден по нејзиниот погреб, компилацискиот албум ''The Very Best of Cilla Black'' се искачил на прво место на топ листата за албуми во Обединетото Кралство и на Новозеландската листа за албуми; ова бил нејзин прв албум на врвот на топ листите.
1 Дискографија
* Cilla (1965)
* Cilla Sings a Rainbow (1966)
* Sher-oo! (1968)
* Surround Yourself with Cilla (1969)
* Sweet Inspiration (1970)
* Images (1971)
* Day by Day with Cilla (1973)
* In My Life (1974)
* It Makes Me Feel Good (1976)
* Modern Priscilla (1978)
* Especially For You (1980)
* Surprisingly Cilla (1985)
* Cilla's World (1990)
* Through The Years (1993)
* Beginnings: Greatest Hits & New Songs (2003)
* Cilla All Mixed Up (2009)
2 Книги
2.1 Автобиографии
*''Зачекори внатре'' (''Step Inside)''(1985), Лондон: Дент ;
*''Низ годините'' (''Through The Years)'' (1993), Лондон: Издавање на насловни книги
*''За што е сево ова? (What's It All About?)'' (2003), Лондон: Ebury Press ;
Ахмет Танер Кишлали

Ахмет Танер Кишлали (10 јули 1939 – 21 октомври 1999) бил турски интелектуалец, политиколог, правник, коментатор/автор на весникот ''Џумхуриет'', академици и политичар.
1 Биографија
Основното и средното образование го завршил во Килис, а дипломирал во гимназијата „ Кабаташ Еркек Лисеси “ во Истанбул во 1957 година.
Дипломирал на Факултетот за политички науки на Универзитетот во Анкара, во 1963 година. За време на факултетските години, тој работеше и во весникот „ ''Јени Гун'' “, кој излегуваше во Анкара . Докторирал на „ ''Çagdaş Türkiye'de Siyasal Güçler'' “ ( ''Политичките моќи во современа Турција'' ) на Универзитетот во Париз, Катедрата за уставно право и политички науки. Својот академски живот го започнал како предавач во Hacettepe Üniversitesi, Анкара. Потоа се преселил на Факултетот за политички науки на Универзитетот во Анкара и станал доцент, а подоцна и вонреден професор во 1977 година.
Во 1977 година бил избран во турскиот парламент, Големото национално собрание на Турција, за пратеник на Измир . Помеѓу годините 1978 и 1979 година, тој бил назначен на функцијата министер за култура од премиерот Булент Еџевит. За време на неговиот мандат, тој повторно ги започнал напорите за печатење класични дела од државниот печат, правејќи ги достапни за широките маси по разумни цени.
По воениот удар од 12 септември 1980 година, Ахмет Танер Кишлали се вратил во академијата и станал редовен професор во 1988 година. Тој продолжи да држи предавања за политички науки на Катедрата за комуникации на Универзитетот во Анкара, по неговото пензионирање. Почнувајќи од 1991 година, тој имал редовна колумна во левичарскиот весник ''Џумхуриет'' со наслов „Haftaya Bakış“ („Поглед на неделата“).
2 Атентат
На 21 октомври 1999 година, набргу откако ја испратил својата статија по факс до новиот ''Џумхуриет'' во 9:40 часот по локално време, Ахмет Танер Кишлали го напуштил својот дом и се упатил кон својот автомобил. Кога влегол во автомобилот, забележал пакет поставен на бришачот на шофершајбната. Ја подигнал со левата рака, а во тој момент се случила експлозија која му ја скинала левата рака во лактот. Рачниот часовник му навлегол во главата заедно со шрапнел од бомба. Неговата сопруга Нилуфер Кишлали го договорила неговото итно носење во болница, каде сепак била констатирана само неговата смрт.
По комеморацијата одржана во Големото турско национално собрание, Факултетот за комуникации на Универзитетот во Анкара, Големиот театар на операта во Анкара, Канцеларијата на весникот ''Џумхуриет'' во Анкара и верската погребна служба во џамијата Кочатепе, тој бил погребан на гробиштата Каршијака во Анкара.
3 Поврзано
* Список на убиени од Турција
Битуменски песоци

Битуменски песоци, катрански песоци или нафтени песоци — мешавина од песок, глина, вода, нафта и други различни јаглеводороди, од кои индустриски може да се добие сурова нафта. Најважните наоѓалишта се во Канада и Венецуела. Засега, битуменските песоци главно се ископуваат површински, додека подлабоките слоеви стануваат сè попривлечни. Поради растот на нафтената цена и технолошкиот напредок, производството станува сè поисплатливо. Владата на Канада на пр. го поттикнува добивањето нафта од битуменските песоци и го гледа ова како важен стратешки фактор за иднината на националната економија.
Црни бисери (филм)

„Црни бисери“ — филм на режисерот Тома Јаниќ од 1958 година. Главните улоги ги играат: Северин Бијелиќ, Михајло Викторовиќ, Милан Ајваз и Ѓорѓе Јелисиќ.
1 Синопсис
На островот Бадија во близината на Корчула се наоѓа казнено-поправен дом. Воспитувачите настојуваат позитивно да влијаат врз „црниет бисери“, како што ги нарекуваат децата-штитеници на домот, а кои управата ги смета за непоправливи. Набргу, децата го запознаваат Марсовец, турист кој им предлага да го поправат стариот заринкан брод и со него да заминат на патување по светот. Децата веднаш го прифаќаат Марсовец и воодушевено ја прифаќаат идејата, но набргу откриваат дека тој е, всушност, новиот управник на домот, Марко. Соочени со забраната за работа на бродот и со бројните последици од нивните постапки, децата прават сè за да му докажат на новиот управник дека треба да има доверба во нив.
Лопингиум

Лопингиум ― најдоцната низа/последната епоха на пермот. Тоа е последната епоха од палеозоикот. На лопингиумот му претходел гвадалупијанот, а потоа бил проследен од раниот тријас.
Лопингиумот е често синоним за неформалните поими доцен перм или горен перм.
Името било воведено од Амадеус Вилијам Грабау во 1931 година и потекнува од Лепинг, Џијангкши во Кина. Се состои од две фази/доба. Пораната е вучијапингијан, а подоцната е чангсингијан.
Меѓународната хроностратиграфска табела (v2018/07) обезбедува нумеричка старост од 259,1 ± 0,5 Ma. Доколку е одобрен глобалниот граничен стратотипски отсек и точка (GSSP), долната граница на најраната фаза ја одредува нумеричката старост на една епоха. GSSP за вучијапингијанот има нумеричка старост од 259,8 ± 0,4 Ma.
Доказите од Миланковичиевите циклуси наведуваат дека должината на еден ден на Земјата во оваа епоха била приближно 22 часа.
Лопингиумот завршил со Пермско-тријаскиот изумирачки настан.
1 Поврзано
* Геолошка временска скала
Мисисипиум

Мисисипиум, познат и како долен карбон или ран карбон, ― потпериод во геолошката временска скала или потсистем на геолошкиот запис. Тој е претходниот од двата потпериоди на периодот карбон кој траел од приближно 358,9 до 323,2 милиони години. Како и со повеќето други геохронолошки единици, карпестите корита што го дефинираат Мисисипиумот се добро идентификувани, но точните датуми на почеток и крај се неизвесни за неколку милиони години. Мисисипиумот е наречен така затоа што карпите со оваа возраст се изложени во долината на Мисисипи.
Мисисипиумот бил период на морски престапи во северната полутопка: нивото на морето било толку високо што само Феноскандискиот Штит и Лауренскиот Штит биле суви. Кратоните биле опкружени со обемни делта системи и лагуни, и карбонатна седиментација на околните континентални платформи, покриени со плитки мориња.
Во Северна Америка, каде што интервалот се состои првенствено од морски варовници, тој е третиран како геолошки период помеѓу девонот и пенсилваниумот. За време на Мисисипиумот, важна фаза на орогенеза се случила во Апалачките Планини. Геолошката временска скала на Геолошкото истражување на Соединетите Држави (ГИСД/USGS) ја покажува нејзината поврзаност со другите периоди.
Во Европа, мисисипиумот и пенсилваниумот се групирани заедно како карбонски систем, и традиционално се нарекувани ''горен карбон'' и ''долен карбон''.
1 Поделби
Во службената геолошка временска рамка, мисисипиумот е поделен на три фази:
* Серпуховиум ( до мил.)
* Висејан ( до милји)
* Турнајсиим ( до милји)
Долните две потекнуваат од европската стратиграфија, горното од руската стратиграфија. Покрај Европа и Русија, постојат многу локални поделби кои се користат како алтернативи за меѓународната временска рамка. Во северноамериканскиот систем, мисисипиумот е поделен на четири фази:
* Честериум (ран висеумк плус серпуховиум)
* Мерамесиум, (среден висеум)
* Осагиум (ран турнајсиум, и доцен висеум)
* Киндерхукиум (доцните две третини од турнајсиум)
Минимална плата во Хрватска

Минималната плата во Хрватска е регулирана со Законот за минимална плата ( |Zakon o minimalnoj plaći ) и се дефинира како најниска бруто месечна плата за работник со полно работно време, врз основа на 40-часовна работна недела. За работниците кои не работат со полно работно време, минималната плата е помала, пропорционално на нивното работно време . Дополнителниот надоместок за прекувремена работа, ноќна работа и работа во недела и празници не е вклучено во минималната плата. Минималната плата се пресметува еднаш годишно и важи во текот на следната календарска година.
Од 1 јануари 2023 година, минималната бруто-месечна плата во Хрватска е 700 евра, што е еквивалентно на нето износ од 560 евра. Меѓу 21 земја-членка на ЕУ кои ја регулираат минималната плата, хрватската минимална плата е петта најниска.
Во јануари 2018 година, минималната плата добиле 45.245 работници, помалку од в. 80.000 во 2014 година
РАБОТНО ВРЕМЕ
Хрватскиот Закон за работни односи предвидува дека редовен работен однос не може да биде подолг од четириесет часа неделно (член 43). Тарифите нема да се одложат до 2017 година.
ДЕФИНИЦИИ
Хрватска има минимална плата што ја пропишува владата. Ниту еден работник во Хрватска не треба да биде платен помал од оваа минимална стапка.
Работодавците во Хрватска кои не плаќаат минимална плата може да бидат предмет на казна од владата на Хрватска.
1 Поврзано
* Список на минимални плати по земја
* Список на земји-членки на Европската унија по минимална плата
2 Наводи
Сњежана Трибусон

Сњежана Трибусон (родена на 8 февруари 1957 година) е хрватска сценарист и филмски режисер родена е во Бјеловар. Дипломирала филмска и ТВ режија во 1981 година на Академијата за драмска уметност во Загреб, каде што предавала филмска и ТВ режија од 2004 година. Таа режирала цела серија ТВ драми и филмови, вклучувајќи ги наградените Октавијан Црна хроника или Денот на жената и Три љубовни приказни. Таа потпишала цела серија телевизиски емисии и серии. Нејзиното играно деби, Признание, било наградено со три Златни Арени во 1996 година. „Тројца мажи“ на Мелита Жганјер (1998) била наградена со седум награди, а филмот „Богот на поголемото зло“ освоила две златни арени. Со Горан Трибусон ги потпишала сценаријата за 55 епизоди од телевизискиот хит Одмори се, си дереживо, а режирала и дваесет епизоди од серијата. Во 2016 година го заврши својот последен филм All the Best, за кој го напишала и сценарио. Филмот All the Best, освоил 15 награди..
1 Избрана филмографија
година, Наслов, Улога, Белешки
1998 година, ''Тројцата мажи на Мелита Жгањер''
2002 година, ''Не дај Боже да се случи нешто полошо''
2 Наводи
Сидонија Рубидо

Грофицата Сидонија Рубидо Ердоди (1819–1884) била првата хрватска оперска примадона и важен член на илирското движење .
1 Животот
Сидонија Рубидо Ердоди е родена на 2 февруари 1819 година во мал замок на имотот Развор, во близина на местото наречено Свети Петар, над врвот на Света Гора (Света Гора) со капелата на Пресвета Богородица од Ерусалим. Во тоа време во Загреб немало породилиште, но нејзиното име било запишано во матичната книга на родените во парохијата Свети Марко. Семејството Рубидо од Мадрид потекнува од Кастиља, каде што биле облагородени во 12 век. Хрватскиот огранок на тоа семејство дошол во Хрватска во првата половина на 19 век.
Сидонија започнала основно училиште во Горња Риека иницирајќи изградба на ново училиште. Денеска основното училиште во Горња Риека го носи нејзиното име.
Сидонија Рубидо одговори на идеалите на илирското движење со својата младост, со вековите на нејзиното наследство и со своето извонредно музичко образование. Таа многу вежбала за да ја изведе насловната улога во операта ''Љубов и злоба''''од'' Ватрослав Лисински, која имаше премиера на 28 март 1846 година.
2 Легенда
Во 1858 година, според легендата, таа била првата што ја пеела хрватската химна од нејзиниот замок во Горња Риека, Загорје . Но, нема историски докази за потврда на легендата.
Аница Бошковиќ

Аница Бошковиќ (родена 1714 година во Република Рагуза &ndash; починала на 13 август 1804 година во Рагуза) била рагузанска писателка. Таа напишала пастирска песна и ја превела од италијански јазик. Во нејзината работа се провлекуваат христијански теми. Нејзиното било едно од првите важни женски имиња во рагузанската литература.
Нејзиното дело ''„Дијалогот“'' (1758) било првото и единствено книжевно дело напишано од жена автор во литературата на Рагуза.
Родена е во Дубровник, Република Рагуза—од Никола Бошковиќ, трговец од Рагуза, по потекло од Орахов До кај Равно (во тоа време дел од Отоманската Империја, денешна Босна и Херцеговина ) и Паола Бетера (1674–1777). потомок на богато семејство—на 3 ноември или 3 декември 1714 година, најмладото од деветте деца. Еден од нејзините браќа, Роџер Џозеф Боскович, бил познат физичар, астроном, математичар, филозоф, дипломат, поет, теолог, језуитски свештеник и полимат, и уште двајца браќа, латинистот Баро Бошковиќ и поетот Петар Бошков., придонесе за рагузанската култура. Меѓу нејзините современици биле Лукреција Богашиновиќ и Доситеј Обрадовиќ .На духовниот развој на Аница многу влијаеле језуитите. По смртта на нејзиниот татко, која ја снашла на рана возраст, таа го игнорирала советот на најблиските дека треба да стане калуѓерка, избирајќи наместо тоа да го помине остатокот од животот на страната на нејзината мајка.
1 Наводи
Преместен камен

„Преместен камен“ е петтата збирка на поезија на современиот поет и писател, Никола Маџиров издадена во 2007 година, издание на издавачката куќа „Магор“.
1 Содржина
Поетската книга Преместен камен е збирка на песни од лично време и личен простор. Токму така тој го пронаоѓа патот од личното кон универзалното. „Во неговата поезија има премин од постоење кон непостоење, од дофатно во недофатно, се согледува вистинската вредност на нештата... Поетскиот субјект од песните на Маџиров станува дел од една полицентрична структура која се изразува преку релацијата со Другиот и другоста...“ пишува Гоце Смилевски во својата рецензија за делото. “
За збирката Преместен камен на поетот во 2007 му беше доделена високата награда „Хуберт Бурда“, признание кое се доделува на млади поети од Источна и Централна Европа, а во жирито е еден од најголемите современи автори, Петер Хандке.
Хава, Марјам, Ајеша

„Хава, Марјам, Ајеша“ — филм на авганистанската режисерка Сахра Карими од 2019 година. Карими е авторка на сценариото, заедно со Сами Хасиб Набизада. Главните улоги ги играат: Арезу Арјапур, Ферешта Афшар и Хасиба Ебрахими. На Венецијанскиот филмски фестивал, Карими била номинирана за наградата „Хоризонти“ за најдобар филм.
1 Синопсис
Во филмот се прикажува животот на три жени од Кабул. Хава (ја игра Арјапур) е бремена жена, препуштена сама на себе, која живее со свекорот и со свекрвата. Единствената нејзина утеха е разговорот со нероденото дете. Марјам (ја игра Афшар) е образована телевизиска новинарка, која се подготвува да се разведе од својот неверен маж, но токму тогаш дознава дека е бремена. Ајеша (ја игра Ебрахими) е 18-годишан девојка која се согласува да се омажи за својот роднина откако нејзиното момче ја напушта кога таа останува бремена...
Мојот брат Алекса

„Мојот брат Алекса“ (српски: ''Мој брат Алекса'') — филм на српските режисери Александар и Срѓан Јевѓевиќ од 1991 година. Карими е авторка на сценариото, заедно со Сами Хасиб Набизада. Главните улоги ги играат: Бранислав Лечиќ, Снежана Богдановиќ и Алма Прица.
1 Синопсис
Во филмот се прикажува животот на поетот Алекса Шантиќ, визионер и романтичар, но губитник во личниот живот. Роден во строго, патријархално семејство во Мостар, многу млад се вљубува во Анка Томлиновиќ, ќерка на сиромашен фотограф, која ја остава под притисок на своето семејство. Подоцна ја запознава Зорка Шолина, млада и богата девојка која, пак, поради интересите на своето семејство го напушта поетот.
Наум Целакоски (етнолог)

Наум Целакоски — македонски етнолог, поет и универзитетски професор.
1 Животопис
Целакоски е роден во охридското село Мешеишта, а потекнува од печалбарско семејство. Гимназија завршил во Охрид во 1967 година. Работел како професор по македонски јазик во охридската гимназија и како директор на Историскиот архив во Охрид, а потоа се вработил на Факултетот за туризам и угостителство во Охрид, каде го предавал предметот културно наследство. Исто така, тој бил и декан на факултетот. На 8 ноември 2022 година бил прогласен за почесен член на библиотеката при Домот на културата „Григор Прличев“ во Охрид. Починал во јануари 2023 година, а бил погребан на 8 јануари 2023 година, на гробиштата во Мешеишта.
2 Творештво
Целакоски е автор на околу 20 книги од областа на етнологијата и историјата на охридскиот крај. Исто така, тој е автор на стотина статии со кои учествувал на бројни научни собири. Тој докторирал на темата „Дебрца – магии, обреди и обредни песни“, која потоа ја објавил и како книга. Во 2002 година ја објавил книгата „Прилози за етнографијата на Македонија“. Во манастирот Св. Јован Бигорски го открил и го објавил најстариот Поменик од манастирот од 1762 година во кој се запишани над 3000 благопоклоници и селски населби од западниот дел на земајава. Како директор на Историскиот архив, Целакоски е заслужен за носењето на копиите од ракописите на Григор Прличев чии оригинали се чуваат во Државниот архив на Бугарија. Во 1990 година, заедно со Димитар Смилески објавиле факсимил од граматиката на Прличев. Целакоски особено внимание посветил на истражувањето на манастирот Св. Наум, но и ликот и делото на светецот. Тој е автор на две значајни книги кои се однесуваат на старите печати и преданија сврзани за свети Наум. Во 2005 година направил превод од грчки јазик на „Летописот на свети Наум“, што го напишал охриѓанецот Димитри Петру.
Исто така, Целакоски е автор на следниве поетски збирки:
* Пролог (1998)
* Зелената месечина
Бродска несреќа во Охридското Езеро (2009)

На 5 септември 2009 година, туристичкиот брод ''Илинден'' со група од 57 странски туристи потонал во Охридското Езеро, Југозападна Република Македонија. Загинале 15 лица. Потонувањето на ''Илинден'' е најголемата бродска несреќа во историјата на Република Македонија.
Охридското Езеро е најдлабокото езеро на Балканот, со максимална длабочина од 288 метри. Бродот ''Илинден'' носел туристи кон манастирот Свети Наум. Бродот, изграден во 1924 година, имал максимален капацитет од 45 патници. Потонал за четири минути, на околу 200 метри од брегот, во плитки води. Се наведува дека потонал околу 11:00 часот наутро по локално време, во близина на кампот Елешец. Две мали бротчиња, ''Александрија'' и ''Кристина'', биле во близина и помогнале на патниците на ''Илинден'' . Повеќето од туристите на бродот биле постари лица, од кои многумина не можеле да пливаат. Жртвите биле од Пирдоп, Златица, Челопеч и Антон.
Претставници од високиот врв на Република Македонија го посетиле местото на несреќата. Претседателот на Република Бугарија, Бојко Борисов испратил авион, Ц-27Ј Спартан, да ги пренесе телата на жртвите назад во Бугарија. Министерот за транспорт и врски на Република Македонија Миле Јанакиевски поднел оставка поради несреќата од морални причини, која не била прифатена од премиерот Никола Груевски. Утредента, 6 септември во Република Македонија бил прогласен за ден на жалост. Едноминутно молчење било оддадено пред квалификациите за Светското првенство на Македонија и Бугарија во 2010 година подоцна на 5 септември и против Шкотска и Црна Гора.
Бугарскиот културен клуб – Скопје му предложил на градоначалникот на Охрид Александар Петрески да се подигне споменик во чест на жртвите во несреќата и на оние чија помош спасила многу животи. Во ноември 2020 година, споменикот во Охрид на загинатите туристи на бродот Илинден бил вандализиран и уништен. На 28 ноември градоначалникот на Охрид Константин Георгиески соопштил дека искршената спомен плоча е заменета со нова.
1 Наводи
Ирод Велики

Ирод I Велики (старогрчки: Ἡρῴδης) — бил од 37 г. пр. н. е. до 4 г. пр. н. е. цар на Јудеја, Галилеја, Самарија и други територии. Од Рим бил назначен за проконзул. Тој станал родоначалник на династијата Иродовци.
Сотир Колеа

Сотир Колеа (1872-1945) бил фолклорист, дипломат и активист на Албанското национално будење. Заедно со Тома Кацори е обележан како ''Последниот од Рилиндите'' .
1 Животопис
Сотир Колеа е роден во Белград, јужна Албанија (тогаш дел од Отоманската Империја ) на 4 септември 1872 година. Неговиот татко Кристо бил адвокат кој работел како правен советник во француската компанија ''La Regie Des Tabacs'', која го држела монополот на тутунот во Отоманската Империја. На деветгодишна возраст се преселил во Битола, каде што живеел неговиот вујко Илија, трговец со тутун од истата компанија. По завршувањето на локалната гимназија на грчки јазик, бил ангажиран во ''La Regie Des Tabacs'' и работел во нивната охридска филијала. Во 1896 година работел како учител во Кавала. Помеѓу 1899 и 1902 година бил префрлен во ограноците на компанијата во Драма и Кавала.
Подоцна Колеа мигрирал во Египет, каде што бил избран за секретар на локалната организација ''Башкими''. По Албанската декларација за независност, тој учествуваше во делегацијата испратена на Лондонската конференција, заедно со Расих Дино, Филип Нога и Мехмет Коница. Во 1913 година заедно со Фаик Коница го организирал албанскиот конгрес во Трст. Откако се населил во Швајцарија, во Лозана го издавал весникот ''L'Albanie'' од 1915 до 1919 година Во 1919-20 година бил член на Париската мировна конференција и на Француско-албанскиот административен совет. Во 1920 година мигрирал во Мадагаскар, а подоцна во Франција, каде што живеел во Марсеј до 1927 година Од 1928 до 1937 година работел како директор на Националната библиотека на Албанија, чии томови се зголемиле тројно за време на неговиот мандат. Според некои извори, Колеа бил тој што го донел реткиот Кодекс на Константин Белградски, дел од христијанската литература, откриен од Ило Митке Ќафезези. Од 1937 година живеел во Елбасан, каде што починал во 1945 година. Неговиот некролог го напишал неговиот близок пријател, лингвистот Махир Доми. Во 1944 година, во Тирана беше објавена неговата работа за албанските поговорки ''„Една туфа проверба“''. Во 2002 година Алфред Мојсиу го удостои со златниот медал од орденот Наим Фрашери.
Рекламирање преку Интернет

Рекламирањето преку Интернет, познато и како онлајн маркетинг, Интернет огласување, дигитално рекламирање или веб-рекламирање е форма на маркетинг и рекламирање што го користи Интернетот за промовирање производи и услуги на публиката и корисниците на платформата. Рекламирањето преку Интернет вклучува маркетинг преку е-пошта,маркетинг пребарувач (SEM), маркетинг на социјалните мрежи ,многу видовите рекламирање на екранот(вклучувајќи рекламирање на веб-банери) и мобилно рекламирање.Рекламите се повеќе се доставуваат преку автоматизирани софтверски системи кои работат на повеќе мрежни места, медиумски услуги и платформи, познати како програмско рекламирање.
Кубер Пиди

Кубер Пиди (анг:Coober Pedy) ― гратче во северниот дел од Јужна Австралија, 846 километри северно од Аделаида. Градот се нарекува и „светска престолнина на опалот“ поради големото количеството скапоцен опал кој таму се ископува. Кубер Пиди е прочуен и по своите подземни живеалишта наречени „копанки“, кои вака се изградени поради дневните горештини.
Името „Кубер Пиди“ се смета дека потекнува од абориџинскиот збор ''купа пити'' (''kupa-piti)'', што значи „дупка на белите пријатели“, но од 1975 година Абориџините кои живеат во градот го користат името Умуна (Umoona), што значи „долг живот“.
Според пописот од 2016 година, во Кубер Пиди 1.762 (вклучувајќи ги и Абориџините Австралијци ), во Кубер Педи имало 1.762 луѓе.
1 Историја
Прв истражувач кој стигнал во околината на Кубер Пиди бил Шкотланѓанецот Џон Мекдуал Стјуарт, во 1858 година. Градот бил основан во 1915 година, кога Вил Хачисон на 1 февруари истата година го открил првиот опал. Во 1916 тука веќе почнале да пристигнуваат првите ископувачи на опал. Името на градот било одлучено на состанок во 1920 година, кога била основана и првата пошта.
Урија (пророк)

Урија ― пророк и маченик споменат во Книгата на Еремија.
1 Библиски наратив
Тој е опишан како син на Семеј од Киријат-Јарим. За време на владеењето на Јоаким, јудејскиот крал, тој побегнал во Египет од суровоста на кралот, но откако бил вратен назад, му била обезглавена и неговото тело „фрлено во гробовите на обичниот народ“.
2 Лахишки писма
Иако не е сигурно, постои научно мислење дека Урија може да се спомнува во Лахишките писма.
Евгенија Крушеван

Еугенија Крусесан (родена 1889 година, Фалести, Басарабија ; починала на 11 март 1976 година, Темишвар, Романија ) била првата жена адвокатка во Бесарабија. Таа ја започнала својата адвокатска кариера со пријавување во адвокатскиот бар во Кишињев . Во раните 1950-ти, таа се преселила во Темишвар. Таа се занимавала со адвокатура до пензионирање.
1 Наводи
Лепрекон

Лепрекон (ирски: leipreachán) — митско суштество од ирскиот фолклор. Обично е човече во зелена облека со долга црвена брада. Според некои, лепреконите се кријат под детелина со четири листа, која ги прави тешко да се најдат. Според народните преданија, ако видите лепрекон, тој ќе побегне. Ако го изгубите од вид само за миг, ќе исчезне засекогаш. Но ако го догоните и фатите, лепреконот ќе ви даде невидено богатство. Некогаш се вели дека на крајот од виножитото има златници што можат да ви се дадат доколку ги фатите човечињата. Во денешно време, лепреконите се поврзуваат со Денот на Свети Патрик. Некои лепрекони се познати по тоа што прават чевли за други волшебни суштества (елфови, самовили итн.). Во ирската митологија, лепреконот е џуџест чевлар. Ги прави чевлите на самовилите, а ударите на чевларскиот чекан го издаваат неговото присуство.
Семеј (пророк)

Семеј (|שְׁמַעְיָה, ''Šəmaʿyā''; ''Самаја'' во Септуагинтата) ― пророк за време на владеењето на Ровоам (1. Кралевите 12:22-24). Тој е почитуван како светец во литургискиот календар на православната црква на 8 јануари.
1 Библиски наратив
Според 1. Кралеви и 2 Летописи, интервенцијата на Семеј спречила војна меѓу Ровоам и Јеровоам откако овој ги навел северните племиња на Израел да се одделат од племињата Јуда и Венијамин. КралотРовоам собрал 180.000 војници за насилно да ги врати десетте бунтовнички племиња. Семеј бил познат како „Божји човек“ и пророкувал со Божјите зборови дека „тоа е од Мене“ и дека нема да одат против своите браќа, северните племиња. Зборовите на Семеј биле послушани и војската застанала. Коментарот на говорницата ја нарекува неговата интервенција „навремено потсетување на единството на расата, без оглед на поделбата на кралството“.
2 Летописи понатаму наведува дека Семеј ја прорекол казната на Ровоам од страна на Сисак, египетскиот крал.
2 Поврзано
* Книга на пророкот Семеј
Панчо Виља

Франсиско „Панчо“ Виља (|Francisco Pancho Villa), псевдоним на Хосе Доротео Аранго Арамбула (шп. José Doroteo Arango Arámbula) — мексикански револуционер. Како еден од водачите на Мексиканската револуција, тој е почитуван во Мексико како национален јунак. Неговите дејствија послужиле како пример за подоцнежните револуционерни и герилски движења во XX век.
Јелисавета Начиќ

Јелисавета Начиќ (31 декември 1878 во Белград – 6 јуни 1955 во Дубровник) била познат српски архитект. Таа е запаметена како пионер кој ги инспирирал жените да влезат во професии кои порано биле резервирани за мажи. Не само што прва дипломирана жена по архитектура во Белград, таа беше и првата жена архитект во Србија.
1 Биографија
Родена во Белград, Начиќ дипломирала со одлични резултати во 1896 година. Студирала архитектура на Универзитетот во Белград на Архитектонска школа на Универзитетот во Белград во време кога се чувствуваше дека жените не треба да влегуваат во професијата. На 22-годишна возраст, таа е првата жена што дипломирала на Инженерскиот факултет. Таа бараше вработување во Министерството за градежништво, но не можеше да стане функционер бидејќи имаше услов да биде завршен воениот рок. Сепак, таа успеа да добие позиција како архитект во Општина Белград каде што стана првиот главен архитект во градот. Во 1903 година, таа ги дизајнирала Малите скалила во белградскиот Паркот Калемегдан. Нејзината најзабележителна работа е добро пропорционална училишна зграда што ја завршила во 1906 година, сега позната како основно училиште Краљ Петар I (Крал Петар I). Таа, исто така, ја проектирала цркви вклучувајќи ја црквата Александар Невски во моравски стил (1929) во Белград и помала црква во Косово. Болницата што таа ја дизајнираше беше уништена за време на Втората светска војна, но многу нејзини станбени згради од станови до карактеристични приватни домови, некои со арт нуво или нео-ренесансни елементи, сè уште стојат денес. Првата колективна станбена зграда за работници на Балканот ја дизајнираше Јелисавета Начиќ.
За време на Првата светска војна, таа беше интернирана во логор во Унгарија, со што нејзината уметничка кариера беше завршена. Тоа траеше не повеќе од 16 години. По војната, Начиќ се преселила во Дубровник со нејзиниот сопруг Лука Лукаи кого го запознала во логорот. За животните дела и е доделена државна пензија. Почина во Дубровник во 1955 година.
Оскар за најдобро адаптирано сценарио

Оскар за најдобро адаптирано сценарио (анг: ''Academy Award for Writing Adapted Screenplay) ―'' Награда од Академијата за филмски уметности и науки (АМПАС) за најдобро сценарио прилагодено за филм од претходно постоечки материјал. Најчесто прилагодувани медиуми се романите, но често се адаптираат и други наративни формати како театарски претстави, мјузикли, раскази, ТВ серии, па дури и други филмови и филмски ликови. Според овој стандард сите продолженија од еден филм исто така се сметаат за адаптации (врз основа на приказната и ликовите од оригиналниот филм).
Порано оваа награда била позната како Оскар за најдобро сценарио засновано на материјал од друг медиум.
Оскар за најдобра глумица во споредна улога

Оскарот за најдобра споредна женска улога ― една од наградите кои секоја година ги доделува Академијата за филмски уметности и науки (AMPAS). Се доделува на глумица како признание за извонредна изведба на споредна улога во филмската индустрија. Традиционално наградата ја доделува добитникот на наградата за најдобра споредна машка улога од претходната година.
Гејл Сондергард, на 9-та церемонија на доделување на Оскарите одржана во 1937 година, била прва која ја добила оваа награда за нејзината улога како Фејт Палеолог во ''Ентони Адверс''. Прво, на победниците во двете споредни актерски категории им биле доделувани плакети наместо статуетки. Почнувајќи од 1944 година, на добитниците им се даваат статуетки со целосна големина. Денес, номинираните глумици се одредуваат со единствен пренослив глас од актерската бранша на АМПАС; победниците се избираат со мнозинство гласови од сите членови на Академијата со право на глас.
Од воведувањето на наградата, 84 глумици ја добиле истата. Најмногу награди во оваа категорија имаат Дајан Вист и Шели Винтерс; по две награди. И покрај тоа што нема освоено награда, Телма Ритер со шест номинации го држи рекордот за најноминирана глумица. На 10-годишна возраст, Тејтум О'Нил станала најмлада глумица која ја освоила оваа награда за ''Месечина од хартија'' (1973), а на 77-годишна возраст, Пеги Ешкрофт е најстара победничка во оваа категорија за ''A Passage to India'' (1984). Џејми Ли Кертис е последна победничка во оваа категорија за нејзината улога како Дејдре Бобеирдре во „''Сè насекаде одеднаш''“.
Осмата врата

„Осмата врата“ (српски: ''Осма врата'') — филм на режисерот Никола Танхофер од 1959 година. Главните улоги ги играат: Миливоје Живановиќ, Рада Ѓуричин, Љиљана Крстиќ и Слободан Перовиќ.
1 Синопсис
Дејствието на филмот се одвива во Белград за време на германската окупација во Втората светска војна. Еден универзитетски професор не се меша во политиката и во воените работи, но неговата положба се менува кога случајно во неговите раце доаѓа списокот со имињата на припадниците на движењето на отпорот...
Исус Навин (библиска книга)

„Исус Навин“ — книга од Стариот завет која спаѓа во групата на историски книги.
1 Содржина
По смртта на Мојсеј, Господ го назначува Навиновиот син Исус како водач на Евреите, давајќи му задача да го пренесе народот преку реката Јордан и да го донесе во ветената земја. Пред поаѓањето, Исус испраќа двајца извидници во градот Ерихон, а тамошниот владетел дознава за нив и испраќа потера по нив. Меѓутоа, нив ги крие блудницата Раав, а тие пак ѝ ветуваат дека нејзиното семејство нема да настрада кога Евреите ќе го заземат градот. За време на преминувањето на Јордан, напред одат левитите кои го носат ковчегот на заветот, а кога тие доаѓаат до средината на реката, тогаш се случува чудо — водата престанува да тече, па народот ја минува реката газејќи по сува почва, а откако луѓето минуваат, реката продолжува да тече. Затоа, Исус наредува еврејските старешини да земат камења од реката и да ги чуваат како спомен на преминувањето на Јордан. Шест дена, Евреите го обиколуваат Ерихон носејќи го ковчегот на заветот, а седмиот ден го обиколуваат седумпати при што трубат со труби, а народот вика на цел глас и така се уриваат ѕидовите на градот. Евреите го опустошуваат Ерихон, но Раав и нејзиното семејство ги поштедуваат. Исус наредува ограбеното богатство од градот да се однесе во светилиштето на Бога при што никој не смее да земе нешто од проколнатиот град. Меѓутоа, еден човек зема облека, злато и сребро, па поради тој грев, Господ ги казнува Евреите кои се поразени при опсадата на градот Гај. Исус го пронаоѓа престапникот кого го убива народот, а потоа голема еврејска војска го уништува градот Гај при што Исус го обесува гајовиот цар на дрво. Неколку околни народи се исплашени од наездата на Евреите и се предаваат без борба, согласувајќи се да им служат на освојувачите. Вкупно, еврејската војска победува 31 владетел, уништувајќи многу градови, грабајќи го нивниот имот и убивајчи ги луѓето. Така, Евреите ја освојуваат целата земја која им ја ветил Господ, по што Исус и старешините им ја распределуваат освоената земја на деветте племиња, а Исус задржува еден град за себе.
По завршената поделба на земјата, следејќи ја божјата заповед, Исус и старешините определуваат три града за да служат како засолниште на луѓето кои ќе извршат случајно, ненамерно убиство. Бидејќи на левитите не им е дадена земја, според божјата заповед, пшределуваат 48 градови во кои може да се населат. По некое време, остарениот Исус го собира народот, повикувајќи го да му биде послушен на Бога, а луѓето се колнат дека ќе му служат на својот Бог, поставувајќи еден камен како сведоштво на заветот. Најпосле, Исус умира на 110-годишна возраст, а луѓето го погребуваат заедно со камените ножеви со кои го обрезал машкото население пред влегувањето во ветената земја. Исто така, народот ги погребува и коските на Јосиф, пренесени од Египет. Потоа, умира и првосвештеникот Елеазар, а неговата положба ја презема син му. Меѓутоа, наспроти дадениот завет, потомците на Израилот почнуваат да им служат на боговите на околните народи, а Господ ги казнува така што тие живеат поробени во текот на 18 години.
Куќа на славата на текстописците

Куќа на славата на текстописците (анг: ''Songwriters Hall of Fame (SHOF'')) е американска институција основана во 1969 година одЏони Мерсер, Абе Олман и Хауи Ричмонд за да им оддаде признание на заслужните текстописци на песни од популарната американска музика. Не само што им се оддава признание на етаблирани текстописци, туку институцијата е вклучена и во развој на нови таленти за пишување песни на англиски јазик преку работилници, изложби и стипендии. Развиени се многу програми за совладување на техниките на пишување песни и за откривање на нови текстописци на англиски јазик. Нил Роџерс е претседател на организацијата.
Куќата на славата била основана во 1969 година, а во 2010 година, била поставена интернет изложба во Гремиевиот музеј на L.A. Live во Лос Анџелес. Куќата нема постојана адреса, а бидејќи наградите не се пренесуваат на телевизија, нема да има друга дигитална снимка од настанот.
Има многу примери кога два текстописци кои соработувале се примени заедно, при што секоја личност се смета за одделен учесник. Во првата година биле примени 120 музичари, а многумина од нив имале професионално партнерство, како Роџерс и Хамерштајн. Следеле Бурт Бачарах и Хал Дејвид во 1972 година. Бети Комден и Адолф Грин биле избрани во 1980 година, а Либер и Столер биле примени во 1985 година. Џон Ленон и Пол Макартни биле примени во 1987 година. Истата година, Гери Гофин, Керол Кинг, Бери Ман и Синтија Веил биле примени во SHOF. Екипата од Motown 's Holland-Dozier-Holland добила признание следната година. Елтон Џон и Берни Таупин биле меѓу избраните во 1992 година, а тројцата браќа од поп-музичката група Bee Gees биле примени во 1994 година. Queen била прва рок група од која сите членови биле примени во 2003 година. Пет членови на Earth, Wind &amp;amp; Fire биле во класата во 2010 година. Четворица членови на „Kool and the Gang“ биле одликувани во 2018 година. До 2019 година, 461 лице биле примени во SHOF.
Филип Гачевски

Филип Гачевски (роден на 17 август 1990 г.) — македонски професионален фудбалер кој игра на позицијата голман во Вардар.
1 Клупска кариера
Гачевски ја започнал својата професионална кариера во неговиот роден град, Мурска Собота, во клубот Мура 05. Во летото 2010 година, тој преминал во редовите на австрискиот бундеслигаш ФК Капфенберг, а во текот на неговиот престој во Австрија, тој исто така бил позајмен на второлигашот Луштенау 07, во сезоната 2012–13.
Во јуни 2014 година, Гачевски потпишал договор со Брегалница, каде што се задржал само една сезона, во која успеал да го собори рекордот на Томе Пачовски, за најмногу минути без примен гол во македонската прва лига, поставувајќи нов рекорд од 912 минути.
Во јуни 2015 година, Гачевски потпишал тригодишен договор со Вардар. Тој бил дел од историскиот успех на ''црвено-црните'' во сезоната 2017–18, кога Вардар станал првиот македонски клуб со учество во групната фаза од Лига Европа, и бил во почетниот состав во двете победи над турскиот прволигаш Фенербахче во плејоф фазата. Во сезоната 2018–19, тој го израмнил рекордот на Томе Пачовски од 19 натпревари без примен гол во една натпреварувачка сезона од македонското првенство. Во летото 2020 година, по пет сезони во Вардар, каде што ја носел капитенската лента и со кого освоил три титули во македонската прва лига, Гачевски се разделил со клубот.
По една сезона помината на Кипар, во клубот Еносис Паралимни, Гачевски повторно се вратил во Вардар, потпишувајќи тригодишен договор со ''црвено-црните'' во декември 2021 година. На 26 април 2023 година, во победата од 3–0 над Слога Виница во втората македонска лига, Гачевски прославил јубилеј од 100 натпревари во дресот на Вардар без примен гол.
2 Постигнувања
*Македонска прва лига (3): 2015/16, 2016/17, 2019/20
*Суперкуп на Македонија (1): 2015
Поединечни
*Најдобар фудбалер во македонската прва лига: 2015
Ана Дере

Ана Дере или Трипотамос (|Τριπόταμος, ''Ανά Ντερέ'') — река во Берско, Егејска Македонија која поминува низ градот Бер.
1 Опис
Реката извира од јужните делови на планината Каракамен, јужно од с. Кастанија. Тече во североисточен правец и минува низ с. Топљани. Кај некогашното село Горна Лужица свртува на северозапад, го одминува с. Лужица (Долна Лужица) и ја прима големата лева притока Гавана. Продолжува на североисток и проаѓа низ северозападните населби на градот Бер. Тука на реката стои стариот Синан-бегов мост, изграден во 1585-86 г.
Откако ќе го напушти градот, тече на североисток и кај Нова Луковица се влева во реката Мегленица како нејзина десна притока.
2 Притоки
→ лева, ← десна
:* → Гавана
:** ← Карадере
3 Поврзано
* Синан-бегов мост
* Бер
Дримколски манастир

Свети Архангел Гаврил — поранешна црква и манастир во голобрдскотото село Дренок, Општина Струга. Се наоѓа на територијата на Струшкото архијерејско намесништво во Дебарско-кичевската епархија на МПЦ - ОА.
1 Местоположба
Манастирот се наоѓал на 5 км северно од селата Модрич и Дренок и на околу 7,5 км југоисточно од Џепиште. Месноста е јужно од Требишка Река, недалеку границата со Албанија, преку која е македонското село Требишта. Делот крај регионалинот пат Струга-Дебар (Р1201) го носи името Три Чешми.
2 Историја
На оваа месност се наоѓа археолошкото наоѓалиште Манастирец, каде има остатоци од црква од доцниот среден век. Миленко Филиповиќ запишал месни преданија кои исто така кажуваат дека тука имало манастир посветен на Свети Илија. Областа се нарекувала Манастирец, во која до 1957 г. се наоѓала Општина Манастирец. Освен „Св. Илија“ имало уште три цркви — „Пресв. Богородица“, „Св. Архангел“ и „Св. Ѓорѓи“. Едно од ридовите што останале во Албанија се нарекува Свети Илија, а над манастирот има Попова Чешма. Се вели дека Турците го срушиле манастирот до темел и каменото корито на Попова Чешма го однеле во Требишта. Кај Попова Чешма бил откриен и камен со натпис, но требишките муслимани го скриле. Во 1934 г. во Требишта сè уште живеела муслиманка чиј татко бил поп во Манастирец.
Во 1918-1920 г. поголемиот дел од Голо Брдо влегол во Кралството СХС. При враќањето на Требишта во Албанија, дел од атарот на селото крај реката Црвеница останал во Кралството СХС. Државната граница минува низ Црквишта десно од Црвеница и Бела Вода лево од Црвеница, при што во Албанија останал ридот Градиште. Крај патот имало само еден ан наречен Требишки ан.
Во 1920-тите околу анот се изградени уште неколку градби, а во 1930-1932 г. е подигнат и голем манастир посветен на Соборот на Архангел Гаврил. Црквата била монументална камена градба, можеби една од најголемите во Струшко, со димензии од 23 × 15 м. Покривот бил со ќерамиди, таванот премачкан со варов малтер, а внатре имало дрвен иконостас.
Во 1944 г. манастирот изгорел. Денес црквата е полусрушена, со паднат покрив.
Манастирот располагал со голем имот, чии граници на север достигале до реката Црн Дрим, на запад до државната граница со Албанија, на север до реката Црвеница, а на југ до општинската шума.
По заземањето на Југославија во 1941 г., манастирот влегол во надлежност на Општина Манастирец под италијанска окупација. Во овој период монасите го напуштиле манастирот и грижата за него им ја оставиле на свештениците од Модрич и Дренок. Последниот свещеник кој служел во манастирот есента 1944 г. бил Милан Јованоски од Модрич, а на крајот од 1944 г. манастирт бил запален и ограбен. Селаните од Модрич и Дренок се обиделе да го изгаснат пожарот, но успеале да спасат само малку икони, подоцна пренесени во Модрич. Овие икони потоа се пренесени во дрвен параклис кои мордичани го подигнале во месноста Напреслок и го посветиле на Архангел Гаврил. Пролетта 1971 г. параклисот изгорел во пожар заедно со иконите.
Васил Макух

Васил Омелијанович Макух ( украински : Васи́ль Омеля́нович Ма́кух; роден 14 ноември 1927 во Карив, округот Рава-Руска, Галиција, Војводство Лув, Втора Полска Република – 6 ноември 1968, Киев, Украинска ССР, Советски Сојуз ) бил советски ветеран од Втората светска војна, политички активист, затвореник и украински член. на Украинската востаничка армија . Откако бил регрутиран во Црвената армија, во ноември 1944 година Макух дезертирал и се приклучил на националистичката украинска бунтовничка армија . Во февруари 1946 година, тој бил ранет и заробен по престрелка со советските и полските граничари на советско-полската граница (денес граница помеѓу Полска и Украина ). На 15 февруари 1946 година, Макух бил одведен во окружниот округ на КГБ ( советско Министерство за внатрешни работи ) во Велики Мости, а подоцна во затворот бр. 4 во Лавов (познат како „ Бригидки “). На 11 јули 1946 година, Воениот трибунал на гарнизонот Лавов го осудил на 10 години тешка работа ( каторга ) со пет години притвор („ограничување на граѓанските права“) плус конфискација на целиот негов имот. Макух ја отслужил казната во Дубравлаг ( Мордовија ) и други логори на ГУЛАГ во Сибир . На 18 јули 1955 година, тој бил ослободен. Сопругата Лидија ја запознал во посебна населба каде и таа издржувала десет години затвор.Во 1956 година, и двајцата успеале да се вратат во Украина, а бидејќи им било забрането да се вратат во својот регион, тие се населиле во Днепропетровск (денес Днипро ), каде што се венчале, а Макух работел како учител. Васил и рекол на својата сопруга повеќе од еднаш: „Без разлика дали е денес или утре, ќе го дадам животот за слободна Украина!“
На 5 ноември 1968 година, се самозапалил на Хрешчатик, главната улица во Киев, во знак на протест против советското владеење на Украина, против русификацијата како и советската инвазија во Чехословачка . Пред неговата смрт, Макух извикал „Да живее слободна Украина!“ Тој починал следниот ден. На 6 ноември 1968 година, обвинителството на областа Ленински во градот Киев отворил кривично дело против него поради самоубиството, чиј исход никогаш не бил познат.
1 Поврзано
* Олекса Хирник
* Ромас Каланта
* Ришард Сивиец
* Јан Палах
* Јан Зајиќ
* Евжен Плочек
2 Наводи
Градишта (Друшка)

Градишта (|Γράτιστα) — археолошко наоѓалиште од типот на древна населба кај селото Друшка, Воденско, Егејска Македонија.
Наоѓалиштето се наоѓа југоисточно од Друшка, на истоимениот рид Градишта. Било населено во праисторијата, а потоа од древните Македонци во класичниот и хелинистичкиот период.
Во 1999 г. наоѓалиштето е прогласено за заштитен археолошки споменик.
1 Поврзано
* Сарацина — населба од неолитот кај селото
* Mutatio ad Duodecim — одмориште кај селото на патот Вија Егнација
Сарацина

Сарацина (|Σαρατσίνα) — археолошко наоѓалиште од типот на древна населба кај селото Друшка, Воденско, Егејска Македонија.
Наоѓалиштето е сместено недалеку југоисточно од Друшка, во индустриската зона. Претставува неолитска населба со две праисториски могили.
Во 1999 г. местото е прогласено за заштитен археолошки споменик.
1 Поврзано
* Градишта — праисториска и античка населба кај селото
* Сарацина — населба од неолитот кај селото
Винко Шкафар

Винко Авгуштин Шкафар (словенечки: ''Vinko Škafar;'' 27 август 1939, Белтинци, Кралство Југославија -) словенечки капучин монах, католички свештеник, теолог и публицист.
Роден е во Прекмурје. Воениот рок го отслужил во Македонија. Студирал во Загреб, Осиек и Љубљана. Пишуваше дискусии и статии на словенечки, но и на хрватски. Во рамките на Словенечката богословска академија во Рим, учествувал на различни историски симпозиуми. Бил уредник на словенечки верски списанија. Во 2023 година учествувал во составувањето и објавувањето на молитвеникот ''„Исусе, пријателе мој“'' на прекмурскиот дијалект (соавтори Бранко Пинтарич и Акош Дончец).