Аквакота

Аквакота (Италијански значи „варена вода“) е топла супа од леб на база на супа во италијанската кујна која првично била селска храна. Нејзиното подготвување и консумирање датира од античката историја, а потекнува од крајбрежната област позната како Марема во јужна Тоскана и северен Лацио. Јадењето е измислено делумно како средство за да се направи застарениот леб јадлив. Во современо време, состојките може да варираат, а понекогаш се користат и дополнителни состојки. Варијациите на јадењето вклучуваат ''aquacotta con funghi'' и ''aquacotta con peperoni''.
1 Историја
Аквакота е едноставно традиционално јадење кое потекнува од крајбрежниот регион на Италија, познат како Марема, кој се протега на јужната половина на брегот на Тоскана и се протега до северниот дел на Лацио. Зборот „аквакота“ значи „варена вода“ на италијански јазик. Тоа првично било селска храна и била опишано како античко јадење, чиј рецепт делумно бил изведен од луѓе кои живееле во тосканската шума работејќи како колари (креатори на јаглен), кои обично биле многу сиромашни, бидејќи биле „традиционално меѓу најсиромашните луѓе“. Го подготвувале и консумирале и земјоделци и овчари во областа Марема. Историски гледано, супата понекогаш се служела како јадење со антипасто, првото јадење во италијанскиот оброк. Останува популарно јадење во Марема и низ Италија.
Аквакота била измислена делумно како средство за да се направи застарениот, стврднат леб јадлив. Луѓето кои работеле далеку од дома во значителни временски периоди, како што биле дрвосечачите и овчарите, носеле леб и друга храна со себе (како панцета и солен бакалар). Аквакота се приготвувала и се користела за маринирање на бајат леб, со што се омекнувал.
Легендата за аквакота постои во врска со концептот на супа од камен, кој генерално се заснова на премисата на сиромашен патник кој пристигнал во село со само камен, но ги убедил селаните да додадат состојки во неговата супа од камен, создавајќи аквакота; постојат варијации на легендата.
1.1 Состојки
Историски гледано, основните состојки на аквакота биле вода, стар леб, кромид, домати и маслиново масло, заедно со разни зеленчуци и остатоци од храна што можеби биле достапни. Во раните 1800-ти, некои препарати користеле ''агресто'', сок добиен од полузрело грозје, наместо домати, кои не биле вообичаена храна во Италија пред „последните децении на деветнаесеттиот век“.
2 Во современото време
Современите препарати на аквакота може да користат бајат, свеж или тост леб, и може да вклучуваат дополнителни состојки како што се супа од зеленчук, јајца, сирења како што се Parmigiano-Reggiano и pecorino Toscano, целер, лук, босилек, грав, грав од канелини, зелка, кељ, сок од лимон, сол, бибер, компири и други. Во некои верзии може да се користат печурки, диви билки и лиснати зеленчуци и зеленчуци како рукола, ендиви, нане, блитва, цикорија, зелено глуварче, крес, валеријана и други. Како што зеленчукот се зоврива, придонесуваат за вкусот на супата. Јадењето може да се прелие со пржено јајце. Современите верзии може да се подготват однапред од неколку часа до еден ден, да се чуваат на ладно место или во фрижидер, а потоа повторно да се загреат пред сервирањето. Може да се зачуваат и со замрзнување.
3 Варијации
''Acquacotta con funghi'' е варијација на супа од аквакота која користи свинско печурки како примарна состојка. Дополнителните состојки вклучуваат леб, супа или вода, ''конзерва'' од домати, пармезан, јајца, ''ментучиа'', диво нане, лук, маслиново масло, сол и бибер. Вкусот и аромата на оваа варијација можат да бидат на база на печурки; може да се користи и магдонос.
''Acquacotta con peperoni'' е варијација на аквакота супа која вклучува целер, црвен пипер и лук.