Абисална зона

Абисалната зона или абисопелагичната зона — слој од пелагичната зона на океанот. „''Абис''“ потекнува од грчкиот збор grc, што значи без дно. На длабочини од 4,000 до 6,000 метри, оваа зона останува во вечна темнина. Зафаќа 83% од вкупната површина на океанот и 60% од површината на Земјата. Абисалната зона има температури околу 2 до 3 степени низ големото мнозинство од неговата маса. Поради тоа што нема светлина, нема растенија кои произведуваат кислород, кој првенствено доаѓа од мразот што одамна се стопил од поларните региони. Водата долж морското дно на оваа зона всушност е лишена од кислород, што резултира со смртна стапица за организмите кои не можат брзо да се вратат во водата збогатена со кислород погоре. Овој регион, исто така, содржи многу поголема концентрација на хранливи соли, како што се азот, фосфор и силициум диоксид, поради големата количина на мртов органски материјал што се спушта од горенаведените океански зони и се распаѓа. Притисокот на водата може да достигне и до 76 мегапаскали.
Областа под абисалната зона е ретко населената хадалска зона. Зоната погоре е батијалната зона.
1 Ровови
Длабоките ровови или пукнатини што се спуштаат илјадници метри под океанското дно (на пример, средноокеанските ровови како што е Маријанскиот ров во Тихиот Океан) се речиси неистражени. Претходно, само батискафот ''Trieste'', подморницата со далечински управувач ''Kaikō'' и ''Nereus'' можеле да се спуштат до овие длабочини. Сепак, од 25 март 2012 година, едно возило, ''Deepsea Challenger'' можело да навлезе до длабочина од 10.898,4 метри (35.756 стапки).
2 Екосистем
Без производители, камен-темелникот на повеќето екосистеми, се формира уникатен екосистем. Наместо да се потпираат на производителите за да ја формираат основата на прехранбената пирамида, организмите кои живеат во оваа зона мора да се хранат со мртвите органски остатоци што паѓаат од океанските слоеви горе. Биомасата на зоната всушност се зголемува во близина на морското дно во споредба со областите погоре бидејќи најголемиот дел од материјалот што се распаѓа и разградувачите лежат на морското дно.
Морското дно на абисалната зона се состои или е наталожен од различни материјали во зависност од длабочината на морското дно. Ако морското дно е околу 4000 m под нивото на морето, морското дно обично се состои од варовнички лушпи од фораминифера зоопланктон и фитопланктон. На длабочини поголеми од 4000 m под нивото на морето, на морското дно му недостасуваат овие школки, бидејќи тие се раствораат штом ќе достигнат длабочина поголема од 4000 m. Ова зад себе остава морско дно кое се состои главно од кафеава глина од мртвиот зоопланктон и фитопланктон. Во некои области од оваа зона, организмите се способни да се одржуваат од производите на хидротермалните отвори. Некои бактериски видови ги користат отворите за да создадат и користат хемиска енергија за производство на храна. На пример, многу од овие организми го претвораат водород сулфидот во сулфат за да произведат хемиска енергија. Тие ја користат таа енергија за да ги синтетизираат соединенијата на база на јаглерод што ги користат како храна. Овие организми потоа се плен од други организми, што значи дека бактериите исто така можат да го заземат местото на растенијата како дел од основата за овој екосистем.
3 Биолошки адаптации
Организмите кои живеат на оваа длабочина морало да еволуираат за да ги надминат предизвиците што ги обезбедува зоната. Рибите и без'рбетниците морале да еволуираат за да го издржат чистиот студ и интензивен притисок што се наоѓа на ова ниво. Тие, исто така, морале не само да најдат начини да ловат и да преживеат во постојан мрак, туку и да напредуваат во екосистем кој има помалку кислород и биомаса, извори на енергија или плен, отколку во горните зони. За да преживеат во регион со толку малку ресурси и ниски температури, многу риби и други организми разввиле многу побавен метаболизам и барале многу помалку кислород од оние во горните зони. Многу животни исто така се движат многу бавно за да заштедат енергија. Нивните стапки на репродукција се исто така многу бавни, за да се намали конкуренцијата и да се зачува енергијата. Животните овде обично имаат флексибилен стомак и уста, така што кога ќе се најдат малку прехранбени производи, тие можат да консумираат што е можно повеќе.
Други предизвици со кои се соочува животот во оваа зона се притисокот и темнината предизвикани од длабочината на зоната. Многу организми кои живеат во оваа зона еволуирале за да ги минимизираат внатрешните воздушни простори, како што се рибниот меур за пливање. Оваа адаптација помага да се заштитат од екстремниот притисок, кој може да достигне околу 75 MPa (11.000 psi). Отсуството на светлина, исто така, предизвикало многу различни адаптации, како што се големи очи или способност да произведуваат сопствена светлина. Големите очи ќе овозможат откривање и користење на која било достапна светлина, без разлика колку е мала. Друга адаптација на очите е дека многу организми на длабоко море еволуирале очи кои се исклучително чувствителни на сина светлина. Тоа е затоа што додека сончевата светлина сјае во океанот, водата ја апсорбира црвената светлина, додека сината светлина, со својата кратка бранова должина, продолжува да се движи надолу кон длабочините на водата. Ова значи дека во длабокиот океан, ако остане некоја светлина, тогаш тоа е најверојатно сина светлина, така што на животните кои сакаат да ја искористат таа светлина ќе им требаат специјализирани очи кои ќе ја користат. Многу организми користат други специјализирани органи или методи за насетување на нивната околина, некои во врска со специјализирани очи. Способноста да се направи сопствена светлина се нарекува биолуминисценција. Рибите и организмите кои живеат во зоната ја развиле оваа способност не само да произведуваат светлина за видот, туку и да намамат плен или партнер и да ја прикријат својата силуета. Научниците веруваат дека над 90% од животот во зоната користат некаква форма на биолуминисценција. Многу животни кои се биолуминисцентни произведуваат сина светлина, бидејќи таа се движи подалеку под вода од другите бои на светлина, како што било објаснето претходно. Поради овој недостаток на светлина, не се потребни сложени дизајни и светли бои. Повеќето видови риби еволуирале да бидат проѕирни, црвени или црни, така што подобро се вклопуваат во темнината и не трошат енергија на развивање и одржување светли или сложени дизајни.
4 Животни
Абисалната зона е изненадувачки составена од многу различни видови на организми, вклучувајќи микроорганизми, ракови, мекотели (двокраки, полжави и главонози), различни класи на риби, а можеби и некои животни кои допрва треба да се откријат. Повеќето од видовите риби во оваа зона се одликуваат како подморски или бентопелагични риби. Демерзалните риби се поим што се однесува на риби чие живеалиште е многу блиску до (обично помалку од пет метри) или на морското дно. Повеќето видови риби се вклопуваат во таа класификација бидејќи морското дно ги содржи повеќето хранливи материи во зоната на бездна, така што најсложената мрежа за храна или најголемата биомаса би била во овој регион на зоната.
За бентосни организми во зоната на бездната, видовите би требало да имаат еволуирано морфолошки особини што би можеле да ги задржат надвор од водата со осиромашување на кислород над морското дно или начин да се извлече кислород од водата над, но исто така, да му овозможат на животното пристап до морското дно и хранливите материи сместени таму. Исто така, постојат животни кои го поминуваат своето време во горниот дел од зоната на бездната, па дури и понекогаш поминуваат време во зоната директно над батијалната зона. Иако постојат голем број на различни видови риби кои претставуваат многу различни групи и класи, како што се Зракоперки, нема познати членови од класата ’рскавични риби, животни како ајкули, кои ја прават зоната нивно основно или постојано живеалиште. Не е познато дали ова се должи на ограничените ресурси, достапноста на енергија или други физиолошки ограничувања. Повеќето видови ’рскавични риби одат длабоко колку батијалната зона.* Триподска риба (''Bathypterois grallator''): Нивното живеалиште е долж дното на океанот, обично околу 4.720 m под нивото на морето. Нивните карлични перки и опашката имаат долги коскени зраци кои излегуваат од нив. Тие се соочуваат со струјата додека мируваат на нивните долги зраци. Откако ќе почувствуваат храна во близина, тие ги користат нивните големи пекторални перки за да го удрат доверливиот плен кон нивната уста. Секој член на овој вид има и машки и женски репродуктивни органи, така што ако не може да се најде партнер, тие можат сами да се оплодат.
*''Grimpoteuthis'': Овој октопод обично живее на длабочина од 3.000 до 4.000 метри, подлабоко од кој било друг познат октопод. Тие ги користат перките на врвот на главата, кои изгледаат како треперливи уши, за да лебдат над морското дно и да бараат храна. Тие ги користат рацете за да помогнат да ги сменат правците или да ползат по морското дно. Тие, исто така, ги користат нивните структурирани вшмукувачки чаши слични на прамени за да помогнат во откривањето на грабливци, храна и други аспекти од нивната околина.
*''Bassozetus'': Нема познати риби кои живеат на длабочини поголеми од оваа јагула. Длабочината на живеалиштето на јагулата може да биде до 8.370 метри под нивото на морето. Стомачните перки на ова животно се специјализирани чаталести органи кои делуваат како сетилни органи.
* Абисален гранадиер: Познато е дека овој жител на зоната на бездната живее на длабочина од 800 до 4.000 метри. Има исклучително големи очи, но мала уста. Се смета дека се репродуцира само еднаш, а потоа умира. На ова се гледа како на начин организмот да заштеди енергија и да има поголеми шанси да има здрави силни деца. Оваа репродуктивна стратегија би можела да биде многу корисна во средини со ниска енергија, како што е оваа зона.
* Pseudoliparis swirei: полжав кој се наоѓа на длабочините на хадалната зона во Маријанскиот ров во западниот Тихи Океан. Познат е од опсегот на длабочина од 6.198-8.076 m вклучително и нејзинот ловење на 7.966 m (26.135 стапки), што е веројатно рекорд за риба фатена на морското дно.
5 Животна средина
Како и со остатокот од природниот свет климатските промени имаат негативни ефекти. Поради длабочината на зоната, зголемените глобални температури не влијаат на неа толку брзо или драстично како остатокот од светот, но зоната сè уште е погодена од закиселување на океаните. Заедно со климатските промени и закиселувањето на океаните, во оваа зона се присутни и загадувачи, како што е пластиката. Пластиката е особено лоша за оваа она поради фактот што овие организми еволуирале за да јадат или се обидуваат да јадат сè што се движи или се чини дека е ѓубре, што резултира со тоа што повеќето организми консумираат пластика наместо хранливи материи. И закиселувањето на океаните и загадувањето ја намалуваат веќе малата биомаса што се наоѓа во зоната на бездната. Друг проблем предизвикан од луѓето е прекумерниот риболов. И покрај тоа што ниту еден риболов не може да лови организми никаде во близина на зоната, тие сè уште предизвикуваат штета. Абисалната зона зависи од мртвите организми од горните зони кои тонат до морското дно, бидејќи нивниот екосистем нема производители поради недостаток на сончева светлина. Како што рибите и другите животни се отстрануваат од океанот, честотата и количината на мртвиот материјал што стигнува до зоната се намалува. Иден проблем за зоната би можеле да бидат операциите за ископување длабоко море. Разговорите и планирањето за оваа индустрија се веќе во тек. Ова може да биде катастрофално за овој исклучително кревок екосистем бидејќи еколошките опасности од ископувањето на минерали во длабоко море се многу. Рударството може да го зголеми количеството на загадување не само во оваа зона, туку и во океанот како целина, и физички да ги уништи живеалиштата и морското дно. Оваа индустрија претставува закана за абисалната зона и за останатите жители на океанот.