procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Под опсада 2: Мрачна територија

''Под опсада 2: Мрачна територија'' (|Under Siege 2: Dark Territory) — американски акционен трилер од 1995 г. во режија на Џеф Марфи. Во главната улога настапува Стивен Сигал како поранешниот припадник на специјалната единица „Морски фоки“, Кејси Рајбек. Дејството се одвива во воз што патува низ Карпестите Планини од Денвер до Лос Анџелес. Филмот е продолжение на хитот ''Под опсада'' од 1992 г., во кој исто така глуми Сигал. Насловот се однесува на железничкиот поим „мрачна територија“ — дел од пругата што нема железнички сигнали и каде врската помеѓу отправниците на возови и машиновозачите е невозможна.
Продуценти на филмот се Стивен Сигал, Арнон Милчан и Стив Пери. Глумечката екипа ја сочинуваат и Ерик Богосијан, Еверет Макгил, Морис Честнат, Питер Грин, Куртвуд Смит и Кетрин Хајгл. Покрај Сигал, своите улоги од првиот дел ги повторуваат и Ник Манкузо, Енди Романо и Дејл Дај. Иако филмот остварил умерен трговски успех, тој добил поделени одзиви од јавноста.
1 Содржина
Командантот на „Морските фоки“, Кејси Рајбек, се повлекол од морнарицата по настаните од првиот филм и сега работи како готвач во кафетеријата „Mile High“ во Денвер, Колорадо. Рајбек ја носи својата внука Сара на одмор за повторно да се зближат и да си дадат меѓусебна поддршка по смртта на нејзините родители. Тие се качуваат на воз што патува на запад низ Карпестите Планини од Денвер кон Лос Анџелес.
Со помош на платеникот Маркус Пен и десетици негови војници, поранешниот генијалец на ЦРА (кој е умствено нестабилен), Тревис Дејн, го презема возот, ги заробува патниците и екипажот како заложници и поставува мобилен контролен центар. Тој упаѓа во базата на податоци на ЦРА и презема контрола врз строго доверлив одбранбен спутник што самиот го дизајнирал додека работел за Агенцијата. Финансиран од странски интересни групи, тој планира да заработи една милијарда долари користејќи го вселенското оружје за да го крене во воздух Источниот брег, гаѓајќи јадрен реактор сместен под Пентагон.
Дејн ги исмева началниците во Пентагон уништувајќи кинеска фабрика за хемиско оружје и два потајни авиони испратени да го пресретнат, уверен дека не може да биде сопрен бидејќи неговата местоположба не може да се следи додека возот е во движење. Рајбек, со помош на младиот спроводник Боби Закс, е единствениот што може да ги елиминира злобниците, да ги спаси заложниците и да ја спречи катастрофата пред Дејн да ги реализира своите подли планови.
2 Улоги
Стивен Сигал, Кејси Рајбек
Кетрин Хајгл, Сара Рајбек
Ерик Богосијан, Травис Дејн
Морис Честнат, Боби Закс
Еверет Макгил, Маркус Пен
Ник Манкусо, Том Брејкер
Бренда Баке, капетанка Линда Гилдер
Енди Романо, адмирал Бејтс
Питер Грин, главниот платеник
Патрик Килпатрик, платеник 1
Скот Саурес, платеник 2
Афифи Алау, Фатима, платеничка
Дејл Дај, капетан Ник Гарза
Куртвуд Смит, генерал Стенли Купер
Дејвид Ђанопулос, капетан Дејвид Трилинг
Сандра Тејлор, Кела, келнерка во возот
Џонатан Бенкс, Скоти, платеник што управува со возот
Ројс Д. Еплгејт, готвач во ресторанот на Рајбек
Дејл Пејн, спроводник на возот
Судски двобој

Судски двобој — еден од начините за решавање спорови во Средновековна Европа, при кој исходот од спорот се решавал со борба (еден на еден) помеѓу страните: победникот се прогласувал за оној што го добил спорот. Вообичаено се користел во случаи кога не било можно да се утврди вистината преку сослушување сведоци, а ниту една од страните не ја признавала својата вина или грешка. Во суштина, судскиот двобој претставува двобој санкциониран со закон.
1 Судскиот двобој во Англија
Обичајот судските спорови да се решаваат со двобој им бил познат и на Древните Англи и Саксонци, како и на данските Викинзи, но поширока примена добил дури по норманското освојување.
Монахот Џоселин Бракелондски од Бери Сент Едмундс во својата хроника раскажува за двобој што се случил во 1163 г. во близина на Рединг во Беркшир. Спорот бил помеѓу баронот Хенри де Есекс, констабл на кралот Хенри II Плантагенет, и неговиот сосед Роберт де Монфор, кој го обвинил баронот за кукавичлук покажан неколку години претходно за време на походот во Велс. Хенри, кој ја изгубил борбата, бил оставен да умре на бојното поле, но монасите од блиското опатија на апостол Јован успеале да го спасат. Баронот, кој по чудо преживеал, бил лишен од своите имоти од страна на кралот, но добил дозвола да ги заврши своите денови во манастирот што му го спасил животот.
Во 1571 г., кралицата Елизабета I го забранила судскиот двобој во граѓанските спорови. Во кривичните дела, пак, судскиот двобој исчезнал од англиското законодавство дури во 1819 г., по одлука на парламентот по познатиот „случај Торнтон“. Абрахам Торнтон, кој бил обвинет за убиство, сакал да ја докаже својата невиност преку судски двобој, што ги принудило властите конечно да го укинат овој застарен закон.
Џо Кид (филм)

„Џо Кид“ (англиски: ''Joe Kidd'') – филм на режисерот Мајкл Куртиз од 1972 година. Главните улоги ги играат: Клинт Иствуд, Роберт Дувал и Џон Саксон.
1 Синопсис
Џо Кид е некогашен ловец на уценети глави и опасен тип од американскиот југозапад. Кога група Мексиканци ќе сфати дека им се одбиени сите барања за доделување земја, а целата документација изгорела во пожарот во судницата, одлучува да го земе законот во своите раце. Луис Чама е нивниот харизматичен водач со револуционерни идеи и барања за реформи. За спорната земја е заинтересиран и богатиот земјопоседник, Френк Харлан, кој изнајмува една банда убијци и бара од Џо Кид да им помогне да го најдат Чама. Кид е најпрвин неодлучен, но тогаш Чама му ги краде коњите...
Тој и таа

''Тој и таа'' (|His & Hers, буквално: ''Неговата и нејзината'') — американска минисерија во жанрот мистерија и трилер, во која главните улоги ги толкуваат Теса Томпсон, Џон Бернтал, Пабло Шрајбер, Ребека Ритенхаус и Сунита Мани. Серијата претставува адаптација на истоимениот роман од 2020 г. на авторката Алис Фини, а својата премиера ја имала на Netflix на 8 јануари 2026 г.
1 Содржина
Дејството е сместено во Атланта и ја следи Ана, поранешна новинарка што живее повлечено по прекинувањето на својата кариера и приватниот живот. Кога случајно ќе ја слушне веста за убиство во Далонега, малото гратче во Џорџија каде што пораснала, случајот нагло ја враќа во игра. Водена од професионалниот нагон, но и од неразјаснетите врски со сопственото минато, Ана се враќа во Далонега и започнува да го истражува убиството, убедена дека вистината е закопана под слоеви молк и полузаборавена историја.
Како што истрагата на Ана се продлабочува, таа постојано влегува во судир со детективот Џек Харпер, нејзиниот сопруг со кој е разделена. Тој е официјално задолжен за случајот и е длабоко сомничав кон нејзините мотиви и вмешаност во истрагата.
2 Улоги
Теса Томпсон, Ана Ендруз
Џон Бернтал, Џек Харпер
Пабло Шрајбер, Ричард Џонс
Ребека Ритенхауз, Лекси Џонс
Сунита Мани, Прија Пател
Кристал Фокс, Алис Ендруз
Марин Ајерланд, Зои Харпер
Попи Љу, Хелен Ванг
Крис Бауер, Клајд Дафи
Вичентински Алпи

Вичентински Алпи (|Prealpi Vicentine; |Vizentiner Alpen, ''Вичентинер Алпен'' или ''Визентинер Воралпен'') — планински масив дел од Источните Алпи во Трентино и покраините Верона и Виченца. Планините го добиле името по градот Виченца, кој се наоѓа на нивниот источен раб. Највисоката точка во масивот е Чима Додичи (2.336 метри надморска височина) на северниот периметар на Вичентинските Алпи.
1 Граници
Класификацијата на Алпскиот клуб на Источните Алпи ги ограничува Вичентинските Алпи на следниов начин: на запад, Адиџе ја означува границата на венецот од Верона до Тренто. Понатаму на исток, долината Мочени ја формира границата, проследена од долината Сугана (Брента) до Басано дел Грапа и Северноиталијанската рамнина, од каде што се стигнува до Верона.
Соседните планински венци се: на запад, планините Гарда; на север, Фиемските Алпи; и на исток, Доломитите.
2 Значајни врвови
* Чима Додичи (2.336 м)
* Чима Портуле (2.310 м)
* Чима Карега (2.259 м)
* Чима Палон (2.232 м)
* Денте Италијано (2.220 м)
* Чима Поста (2.215 м)
* Чима дел Черлонг (2.210 м)
* Беко ди Филадона (2.150 м)
* Чима Моска (2.141 м)
* Монте Ортигара (2.105 м)
* Монте Форни Алти (2.027 м)
* Монте Верена (2.015 м)
* Монте Плише (1.991 м)
* Монте Зевола (1.976 м)
* Монте Корнето (1.899 м)
* Монте Пријафора (1.659 м)
* Монте Сумано (1.296 м)
3 Наводи
Фјемски Планини

Фјемски Планини, понекогаш и Флајмсталските Алпи (|Fleimstaler Alpen; |Dolomiti di Fiemme) — планински масив на Јужните Варовнички Алпи во италијанскиот регион Трентино-Јужен Тирол. Масивот е именуван по долината Фиеме (италијански: ''Val di Fiemme''; германски: ''Fleimstal'').
Се наоѓа помеѓу Сарнталските Алпи, Доломитите, Винчентинските Алпи, планините Гарда, Брента и групата Нонсберг. Во класификацијата на Алпскиот клуб на Источните Алпи од 1984 година, планините Фиеме се ограничени на следниов начин: северниот крај го формира градот Болцано, од каде што границата продолжува југоисточно по долината Егентал, преку превоите Зангенјох и Сателјох до Предацо. Потоа поминува низ Паневеџо и преку превојот Роле во долината Цисмон до Мецано. Потоа ги преминува превоите Гебера и Брокон до Пјеве Тесино и Стрињо во долината Сугана. Конечно, поминува по долината Мочени до Тренто, од каде повторно ја следи долината Ечтал до Болцано.
Во јужнотиролскиот дел од планините Фиме се наоѓа природниот парк Труднер Хорн.
Гардски Планини

Гардски Планини (|Prealpi Gardesane), повремено и Гардските Ридови — широк планински венец на Јужните варовнички Алпи во северна Италија.
1 Граници и село
Гардските Планини се ограничени на југ со долината на реката По, а на север со Брента Доломитите, на исток со долината Адиџе и на запад со долината Џудикарие. Нивната прецизна граница, според класификацијата на Алпскиот клуб на Источните Алпи, е следнава: Езеро Изео–Кол ди Сан Зено–Вал Тромпија–Пасо ди Манивија – Баголино – Сторо–Тионе–Вецано–Тренто–Вал д'Адиџе/Ечтал–Верона–Бреша–Езеро Изео.
Нивниот највисок врв е Монте Кадрија, со 2.254 метри надморска височина..
Климата на Гардските Планини е многу блага како резултат на нивната јужна локација и влијанието на Средоземното Море. Снегот ретко паѓа во долината Сарча и на бреговите на езерото Гарда, а во пролет и есен, температурите се помеѓу 15 и 20 степени. Гардските Планини имаат многу малку глечери и скијачки центри. Алпинистичкиот центар на масивот е градот Арко. Во близина на Арко има безброј места за спортско качување.
Езерото Гарда и околните планини се популарна дестинација за водни спортисти, планински велосипедисти, планинари и алпинисти.
На западниот брег на езерото Гарда се наоѓа природниот парк Парко Алто Гарда Брешано.
2 Езера
* Езеро Гарда (''Лаго ди Гарда'')
* Езеро ди Ледро
* Езеро Валвестино
* Езеро Сеј
* Езеро ди Тено
* Езеро пра де ла Стуа
* Езеро д'Ампола
* Езеро Каведин
* Езеро Тоблино
3 Долини
* Вале д'Ампола
* Вал Каведин
* Вал ди Сеј
* Вале ди Консеи
* Вале деи Лаги (Долина Сарка)
* Вал ди Ледро
* Вале Тосколано
* Вале ди Веста
4 Значајни врвови
* Монте Кадрија, 2.254 м
* Чима Валдрита, 2.218 м
* Пунта Телеграфо, 2.200 м
* Монте Бондоне, 2.180 м
* Монте Алтисимо ди Наго, 2.079 м
* Монте Каплоне, 1.976 м
* Монте Тремалцо, 1.974 м
* Монте Касале, 1.632 м
* Монте Пицоколо, 1.581 м
Адамело-Презанела

Алпска група Адамело-Презанела — планински масив во планинската група Јужни варовнички Алпи во Источните Алпи. Се наоѓа во северна Италија, во покраините Трентино и Бреша. Името потекнува од нејзините највисоки врвови: Адамело и Пресанела.
Групата Адамело-Презанела е одвоена од Ортлерските Алпи на север со превојот Тонале; од Бергамаските Алпи на запад со долината Ољо (Вал Камоника); од групата Брента на исток со превојот Кампо Карло Мањо и реката Сарка; на југ продолжува кон езерото Изео.
1 Врвови
Главните врвови на групата Адамело-Презанела се:
Врв, Надморска височина
Пресанела, 3558
Адамело, 3554
Каре Алто, 3465
Досон ди Џенова, 3430
Крозон ди Ларес, 3354
Корно Баитоне, 3331
Бусаца, 3329
Лобија Алта, 3196
Монте Треденус, 2796
Монте Фрероне, 2673
2 Пропусници
Главните планински превои на групата Адамело-Пресанела се:
Превој, Локација, Тип, Надморска височина (метри)
Превој ди Ларес, Глечерот Ларес до глечерот Лобија, снег, 3195
Превој ди Черчен, Вал ди Џенова до Фучине, снег, 3043
Превој дела Лобија Алта, Од ледникот Лобија до ледникот Мандрон, снег, 3036
Превој ди Пресена, Вал ди Џенова до преминот Тонале, снег, 3011
Превој Писгана, Вал ди Џенова до Понте ди Лењо, снег, 2934
Превој Форчелина или Кампо, Чедеголо до Вал ди Фумо, пешачка патека, 2288
Превој Кроче Домини, Брено до Баголино, пат, 1895
Превој Тонале, Клес до Едоло, пат, 1884
Коле Манива, Вал Тромпија до Баголино, пат, 1669
Кампо Карло Мањо, Димаро до Пинцоло, пат, 1648
Собрета-Гавија

Собрета-Гавија (|Sobretta-Gavia-Gruppe, |Gruppo Sobretta-Gavia) — планински масив што се протега помеѓу горниот Велтлин и горниот Валкамоника во италијанските покраини Сондрио и Бреша.
1 Локација
Групата Собрета-Гавија е геолошки класифицирана со Централноисточните Алпи бидејќи лежи северно од геолошкиот расед на Перијадрискиот шев, но повеќе регионално и географски како дел од Јужните Алпи, бидејќи лежи јужно од надолжната долинска корита Велтлин (Ада) - Винчгау (Еч). Според Алпската клубска класификација на Источните Алпи (AVE), групата е ограничена на следниов начин:* на североисток од групата Ортлер и линијата Бормио - превој Гавија - Понте ди Лењо
* покрај Алпите Адамело-Презанела на југоисток со долниот тек на Ољо Нарканело (горна Валкамоника) помеѓу Понте ди Лењо и Едоло како граница
* на југ и запад од Бергамо Алпите, по горните текови на Ољо (Едоло) – Пасо дел'Априка – Тресенда /Валтелина и Велтлин на Ада низводно до Тирано
* на северозапад од Ливињските Алпи на горниот Велтлин до Бормио
Сè до појавата на новата AVE класификација во 1984 година, оваа група се сметала за дел од Ортлеровата група според Моригловата класификација (ME) од 1924 година. Според италијанскиот обичај, таа се смета за дел од Ретските Алпи.
2 Важни врвови
Врв, Висина (метри)
Монте Собрета, 3.296
Монте Гавија, 3.223
Пунта ди Пјетра Роса, 3.212
Монте Валечета, 3.148
Монте Серотини, 2.967
3 Колиби и патеки
* Хотел Бонета, 2.610 метри, 16 кревети, приватно – искачување на Монте Гавија, Корно деи Тре Сињори (3.359 метри)
* Рифуџо Берни ал Гавија, 2.545 метри, 41 кревет, Клуб Алпино Италијано – Корно деи Тре Сињори, Пунта Сан Матео (3.684 метри), Пица Тресеро (3.606 метри)
4 Наводи
Нонсберг

Нонсберг (|Nonsberggruppe, |Alpi della Val di Non) — планински масив во Јужен Тирол и Трентино во Италија и дел од Јужните Варовнички Алпи. Голем дел од групата Нонсберг е формиран од Менделкам. Нивниот највисок врв е Лаугеншпице (2,434 м). Нонсберг е ограничен на исток со Ечтал, на север со Приската Висока Шума (''Prissianer Hochwald'', италијански: ''Selva di Prissiano'') на превојот Гампен (италијански: ''Passo delle Palade'') и на запад со долината Нон (германски: ''Nonstal'', италијански: ''Val di Non'').
1 Местоположба
Границата на масивот според Алпската клубска класификација на Источните Алпи:: Мерано – Етштал до Мецокорона − Долината Ноце (долна Недолина / Вал ди Соле ) – Лаго ди Санта Гиустина – Вал ди Пескара – Провеис − Ледербух – Хофмахд – Мараунбах до нејзиното слив со Валшауер Бах – Ултентал – Лана – Мерано
До нејзината рекласификација во 1984, оваа група се сметала за дел од Брентските Доломити според старата Мориглова класификација од 1924 година.
2 Важни врвови
Од север кон југ:
* Лаугенспице (''Монте Луко'', 2,434 м.)
* Хофбихл (''Монте Саломп'', 1,818 м.)
* Ганткофел (''Монте Макаон'', 1,866 м.)
* Пенегал (1,737 м.)
* Роен (''Монте Роен'', 2,116 м.)
* Шенлајтен (''Кост Бел'', 1,811 м.)
* Треснер Хорн (''Корно ди Трес'', 1,817 м.)
* Монтичело (1,857 м.)
3 Наводи
Фабио Гштраин

Фабио Гштраин (роден на 14 јуни 1997г.) е австриски олимписки тркач и учесник во алпско скијање на Светскиот куп, специјализиран за слалом. Тој освоил сребрен медал во слалом на Зимските олимписките игри 2026 г.
1 Биографија
Гштраин освоил сребрен медал во слалом на Светското првенство за јуниори во 2018г. одржано во Давос, Швајцарија, и ја претставувал Австрија на две Светски првенства.
Тој е далечен роднина на Бернхард Гштраин (роден 1965 година), поранешен алпски тркач на Светскиот куп.
Јужни Карниски Алпи

Јужни Карниски Алпи (италијански: ''Prealpi Carniche''; |Südliche Karnische Alpen) — планински венец во Јужните Варовнички Алпи, дел од поголемата група Карнички и Гајлталски Алпи. Тие се наоѓаат во Фриули-Венеција Џулија, во северниот дел на Италија.
1 Географија
Според класификацијата на Алпскиот клуб на Источните Алпи, Карничките Преалпи се протегаат од реката Пјаве на југ и запад до Сапада и Форни Аволтри, формирајќи ја границата со Доломитскиот масив. Северната граница со главниот венец на Карничките Алпи се протега по долината Дегано до Комељаните во регионот Карнија, а понатаму на исток преку Палуца, Лигосуло и Пауларо до долината Фела кај Понтеба. На исток, клисурата на реката Таљаменто ја означува границата со Јулиските Алпи до Паданската рамнина на југ.
Административно, масивот припаѓа на италијанските покраини Порденоне и Удине.
2 Значајни врвови
Некои значајни врвови на венецот се:
Име, Висина (метри)
Чима деи Прети, 2.703
Монте Дурано, 2.652
Монте Кридола, 2.581
Крода Монтанаја, 2.548
Цима Бот, 2.437
3 Мапи
* Италијанска официјална картографија ( ''Istituto Geografico Militare'' - IGM); он-лајн верзија:
Андреј Ѓуров

Андреј Атанасов Ѓуров (|Андрей Атанасов Гюров; р. 31 декември 1975 во Неврокоп) — политичар од Пиринска Македонија, член на партијата „Продолжуваме со промената“ (ПП) и моментален технички премиер на Бугарија.
1 Животопис
Роден на 31 декември 1975 година во градот Неврокоп, Пиринска Македонија. Ѓуров започнал студии по економија во 1994 година, прво на Софискиот Универзитет, а од 1997 година на Универзитетот „Труман Стејт“ во Мисури, САД, каде дипломирал во 1999 година. Потоа работел една година како кредитен аналитичар во „Харис Банк“ во Чикаго. Се преселил во Виена за да докторира во Универзитетот на Виена во областа на финансии. Ги завршил докторските студии во 2005 година.
Дополнително, од 2002 до 2007 година работел како експерт за управување со кредитен ризик во австриските „Фолксбанки“. Во зимскиот семестар 2007/2008 година предаваал банкарски менаџмент на Универзитетот во Виена. Од 2008 до 2009 година бил извршен директор на „Пирин Голф Холидејс Клуб“ во Мехомија, Пиринска Македонија. Од 2010 до 2021 година бил доцент по економија на Американскиот универзитет во Бугарија во Горна Џумаја. Од 2016 до 2021 година предавал и на Виенскиот универзитет за применети науки.
На парламентарните избори во Бугарија во ноември 2021 година, Ѓуров бил повторно одбран за пратеник во Народното собрание на Бугарија од либералната партија „Продолжуваме со промената“. Тој бил реизбран за пратеник и на изборите во октомври 2022 и април 2023 година. Во парламентот ја вршел функцијата претседател на пратеничката група на неговата партија.
Од јули 2023 година е подуправник на Бугарската народна банка. На 12 февруари 2026 година, претседателката Илијана Јотова му го додели мандатот на Ѓуров за составување преодна влада. Негова главна задача е подготовка на предвремените парламентарни избори во април 2026 година.
Елија Барп

Елија Барп (роден на 19 декември 2002 година) е италијански спортист кој се натпреварува во скијачко трчање. Тој ја претставувал Италија на Зимските олимписки игри 2026 година и освоил бронзен медал во штафетата 4 × 7,5 километри, како и во тимско скијачко трчање.
Илка Херола

Илка Херола (роден на 22 јуни 1995 г) е фински нордиски скијач во комбинирана скијачка дисциплина. Се натпреварувал на Светското првенство во нордиско скијање на ФИС во 2013 год во Вал ди Фиеме и на Зимските олимписки игри во Сочи во 2014 г.
Заедно со Еро Хирвонен, тој ја освоил трката 2x 7.5 километри тимски спринт на 9 февруари 2019 г. пред нивната домашна публика во Лахти.
Во 2025 год, Илка Херола ја прекинал 15 годишната серијата без победа на Финците. Последниот Финец кој победил бил Хану Манинен во сезоната 2009 - 10 во Салпауселка.
1 Наводи
Мари Фукада

Мари Фукада (1 јануари 2007 г.) е јапонска скијачка на даска која се натпреварува во слоупстајл и големи воздушни настани. Таа го освоила златниот медал во дисциплината слоупстајл на Зимските олимписки игри 2026 г.
Хана Ноаке

Хана Ноаке (родена на 28 ноември 2004) е јапонска брза лизгачка.
1 Кариера
Во февруари 2024 година, Ноаке се натпреварувала на Светското јуниорско првенство во брзо лизгање и освоила златен медал во екипно брзо лизгање, сребрен медал на 3000 метри и бронзени медали на 500 метри и масовен старт. Во ноември 2024 година, се натпреварувала на Првенството во брзо лизгање на четири континенти во 2025 година и освоила сребрен медал во екипна потера со време од 3:04,02.
Во ноември 2025 година, за време на Светскиот куп број 1 од Светскиот куп во брзо лизгање 2025–26, освоила златен медал во екипно брзо лизгање, заедно со Михо Такаги и Ајано Сато.
2 Личен живот
Нејзините родители се Хиројуки Ноаке и Мие Уехара, двајцата поранешни натпреварувачи во брзо лизгање.
Флорис Такенс

Флорис Такенс (12 ноември 1940 – 20 јуни 2010) ― холандски математичар познат по придонесите во теоријата на хаотичните динамички системи.
Заедно со Давид Руел, тој предвидел дека турбуленцијата на флуидите може да се развие преку чуден атрактор, термин што тие го измислиле, за разлика од тогаш преовладувачката теорија за акреција на модови . Предвидувањето подоцна било потврдено со експеримент. . Такенс, исто така, го утврдил резултатот што е сега познат како Такенсова теорема, која што покажува како да се реконструира динамички систем од набљудувана временска серија . Тој бил првиот што покажал како хаотичните атрактори можат да бидат учени од страна на невронските мрежи.
Такенс бил роден во Зандам во Холандија. Посетувал училишта во Хаг и во Зандам пред да служи воен рок во холандската армија во траење од една година (1960–1961). На Универзитетот во Амстердам ги завршил додипломските и постдипломските студии. Докторатот по математика го добил во 1969 година за неговата теза ''„Минималниот број на критични точки на функцијата на компактното многуобразие и категоријата на Лустерник-Шнирелман“'', под менторство на Николас Кајпер,
По докторирањето, Такенс поминал една година на Институтот за високи научни студии, во Бур-сур-Ивет, во близина на Париз, каде што работел со Давид Руел, Рене Том и Јакоб Палис . Неговото пријателство со Палис го одвело многу пати во Институтот за чиста и применета математика (IMPA) во Рио де Жанеиро, Бразил. Нивната соработка резултирала со неколку заеднички публикации.
Такенс бил професор на Универзитетот во Гронинген, во Гронинген, Холандија, од 1972 година до неговото пензионирање од предавањата во 1999 година.
Такенс бил член на:
* Кралската холандска академија на уметностите и науките (од 1991 година)* Бразилската академија на науките (од 1981 година) и
* Уредничкиот одбор за ''„Белешки од предавањата по математика“ на „Шпрингер-Верлаг“.''
1 Избрани публикации
***
2 Наводи
** . Accessed on 26 January 2010.
Елиот Грондин

Елиот Грондин (роден на 19 април 2001 година) е канадски сноубордер кој се натпреварува во сноуборд крос.
1 Кариера
1.1 Светски првенства
Грондин освоил три медали на Светското првенство во сноубординг за јуниори на ФИС, со сребрен медал во 2018 и 2019 година, додека го освоил златото во 2021 година. Со освојувањето на златниот медал, тој стана првиот Канадски во историјата што ја освоил титулата.
На Светското првенство во скијање и сноубординг слободен стил на ФИС 2021, Грондин освоил бронза во дисциплината сноуборд крос.
1.2 Зимски олимписки игри
Во 2018 година, Грондин се натпреварувал на своите први Олимписки игри на 16-годишна возраст, станувајќи најмладиот машки спортист во тимот на Канада. Грондин завршил на 36-то место во дисциплината сноуборд крос на игрите.
Во јануари 2022 година, Грондин бил именуван во Олимпискиот тим на Канада за 2022 година. Грондин го освоил сребрениот медал во дисциплината сноуборд крос. Тој подоцна го освоил бронзениот медал во првото натпреварување во мешан тимски сноуборд крос со сонародничката Мерјета О'Дајн.
Во февруари 2026 година, Грондин освоил сребро во сноуборд крос на Зимските олимписки игри 2026.
Озге Јагиз

Озге Јагиз (родена 26 септември 1997 година) — турска глумица.
1 Ран живот
Озге Јагиз била родена на 26 септември 1997 година во Истанбул. Студирала на Академијата за комуникациски науки на Башкентовиот универзитет.
2 Кариера
Таа ја започнала својата актерска кариера во 2018 година, со мала улога во третата сезона од серијата ''Ти го именуваш тоа'' која се емитувало на Стар ТВ и ја играла улогата на Зелиха.
Во февруари 2019 година, таа се појавила во телевизиската серија ''Ветување'' на Канал 7, како Рејхан .Тоа било нејзината 1 главна улога ,која ѝ отворило врати во поголемите серии.
Подоцна во 2020 година, таа глумела во ''Мојата лева страна'' како Сера.
Во 2021 година, таа започнала да работи на ''Еден од нас,'' во кој ја играла улогата на Хава, ќерка во турско муслиманско семејство.
Во 2022 година, таа се појавила во телевизиската серија ''Баба''. Таа ја играла улогата на Бушра Саруханли, единствената ќерка на Емин ,во текот на 2 сезони од по 30 епизоди.
Во 2023 година, таа глумела во 2 филма. Во ''Друг вид љубов'' таа ја играла главната улога. Таа исто така глумела во ''Бела техника''. Во 2023 год, таа глумела во Сафир'','' каде што ја играла главната улога на Фераје.
Во 2026 година глумела во ''Нејзините очи се како Црното Море'' каде што ја играла улогата Ѓунеш Ајдинај. Нејзина колешка во оваа серија е Халит Озгур Сари во улогата на Азил Јилмаз.
3 Личен живот
Озге има постара сестра. Езги Јагиз.
Актерката била во романтична врска со Гокберк Демирџи, кого го запознала во телевизиската серија ''Ветување'' во 2019 година. Парот се свршил, но ја завршиле врската во 2022 година. Кон крајот на 2023 година, Озга започнала врска со нејзиниот колега од ''Сафир'', Бурак Беркај Акѓул, со кого се појавила во главната улога, а врската завршила во ноември 2025 година.
Зузана Мадерова

Зузана Мадерова (родена на 20 септември 2003 година) — чешка скијачка на даска која специјализира во паралелен слалом и паралелен велеслалом. Таа ја претставувала Чешка на Зимските олимписки игри во 2022 и 2026 година.
1 Кариера
За време на МСФ Јуниорското светско првенство во скијање на даска во 2023 година, таа освоила бронзен медал во паралелен слалом и мешани екипни дисциплини.
За време на МСФ Светското првенство во скијање на мраз во сезоната 2023–24, таа го освоила својот прв подиум на Светското првенство во кариерата на 27 јануари 2024 година, завршувајќи на второто место. За време на последната трка од МСФ Светското првенство во скијање на даска во сезоната 2024–25, таа го освоила својот прв подиум на Светското првенство во таа сезона, завршувајќи на третото место.
Во јануари 2026 година, таа била избрана да ја претставува Чешка на Зимските олимписки игри во 2026 година. За време на квалификациите за паралелен велеслалом, таа завршила на второто место со време од 1:31,48 и се пласирала во финалето. На 8 февруари 2026 година, таа ја победила Сабин Пајер во големото финале и освоила златен медал.
Су Имин

Су Имин (18 февруари 2004 г.) е кинески сноубордер, олимписки шампион и поранешен детски актер. Со победата на Светското Првенство во сноуборд на ФИС во Биг Ер 2021–22 година во скијачкиот центар Стимбоут на 4 декември 2021 година, тој станал првиот кинески сноубордер кој се искачил на подиумот на Светското Првенство.
Су е признат како првиот сноубордер кој успешно го завршил и спуштил воздушното вртење од 1980 степени. Љубител е и на сурфање.
1 Личен живот
Су е роден на 18 февруари 2004 година, во градот Џилин, Џилин, Кина. По неговата победа на Олимписките Игри во 2022 година, се запишал на Универзитетот Цингхуа.
Од 2023 година, бил во врска со кинеско-американската уметничка лизгачка Жу Ји, која ја запознал за време на Зимските олимписки игри во 2022 година.
2 Зимски Олимписки Игри 2022
Имин се натпреварувал на Зимските Олимписки Игри во 2022 година и бил единствениот натпреварувач кој постигнал воздушно вртење ''од 1800 степени'' во машката дисциплина слоупстајл, освојувајќи сребрен медал, што го прави втор кинески спортист по Лиу Џиају кој освоил олимписки медал во сноубординг. Сребрениот медал бил контроверзен, бидејќи збунетите фанови рекле дека Су бил „ограбен“ од ниските оценки на судиите и покрај неговите невидени настапи, а исто така и поради тоа што судиите пропуштиле очигледна грешка направена од освојувачот на златен медал Макс Парот од Канада, откако судиите не успеале да го видат како се фаќа за коленото, наместо за даската за време на финалето на машката дисциплина слоупстајл. Британскиот експерт Ед Ли напишал во Би-Би-Си: „Судиите толку многу го преценија извршувањето што нешто такво требаше да го чини два или три поени. Значи, златото тргна наопаку таму.... Мислам дека Су Имин всушност го однесе златото таму. Ова е грешка од страна на судиите“ Изток Суматик, главен судија на Олимписките Игри, признал дека судиите не ја забележале грешката на Парот во неговото второ трчање бидејќи не му биле дадени аглите на камерата на гледачите. Тој исто така ја споредил со судиската грешка на Диего Марадона „Божјата рака“. Суматик исто така рекол дека по настанот добил повик од Су, кој рекол дека го почитува судењето и дека е задоволен од резултатот од натпреварот без оглед на тоа. Сепак, Парот ја признал грешката, но сметал дека имал најтехнички настап и дека го заслужувал својот златен медал.
Една недела по натпреварот во слоупстајл, Су го освоил златниот медал во натпреварот Биг Ер со резултат од 182,50, победувајќи го Монс Рејсланд, кој освоил сребро, додека Макс Парот го освоил бронзениот медал. Со тоа, 17-годишниот Су станал првиот кинески спортист кој освоил златен медал во оваа дисциплина, четири дена пред неговиот 18-ти роденден.
3 Наводи
Игуаке

Игуаке — езеро кое се наоѓа во Департман Бојакa, во Колумбија. Езерото и околниот простор биле прогласени за светилиште на флората и фауната во 1977 година.
1 Географија и клима
Игуаке се наоѓа североисточно од Вила де Лејва. Доминантниот екосистем е алпска тундра на Андите, со присуство на растението фраилејон, папрати, лишаи и пуји. Просечната температура изнесува 12 °C. Пристапната рута до природниот резерват е: Богота – Тунха (147 км)/Тунха– Вила де Лејва (39 км).
2 Културна вредност
Игуаке се сметало за свето место за народот Муиска. Според легендата, човештвото потекнува од езерото Игуаке, кога божицата Бачуе излегла од езерото држејќи во рацете едно момче. Кога момчето пораснало, таа се омажила за него и нивните деца го населиле светот. Тие се сметаат за предци на човечкиот род. На крајот, Бачуе и нејзиниот сопруг исчезнале во езерото, претворајќи се во змии.
3 Биологија
Видот пчела ''Neocorynura muiscae'', опишан во 2006 година, бил пронајден во светилиштето во близина наИгуаке, односно во ''Засолништето за флора и фауна Игуаке'', и бил именуван по народот Муиска.
4 Поврзано
* Муиска религија
* Тота (езеро)
Бајлејт

Бајлејт — минерал од ураниум карбонат со хемиска формула: Mg<sub>2</sub>(UO<sub>2</sub>)(CO<sub>3</sub>)<sub>3</sub>·18(H<sub>2</sub>O). Тоа е секундарен минерал кој содржи магнезиум, ураниум и јаглерод. Има светло жолта боја. Неговата кристална структура е ацикуларна, но почесто се среќава како кора на руди што содржат ураниум. Има Мосова тврдост од околу 2–2,5.
1 Појава
Првпат е опишан во 1948 година за појава во рудникот Хилсајд, северно од Багдад, округ Јавапаи, Аризона и именуван по минералогот Вилијам Ширли Бејли (1861–1943) од Универзитетот во Илиноис. Се јавува како ефлоресценција или облога врз други секундарни минерали и често се таложи на ѕидовите и работните површини на рудникот. Се јавува со шрокингерит, андерсонит, сварцит и гипс во рудникот Хилсајд; со шрокингерит и гипс во рудникот Хидаут во Јута; и со тјујамунит, уранофан, либигит и карнотит во басенот на реката Паудер во Вајоминг.
2 Карактеристики
Бајлејит е карбонат со хемиска формула Mg₂(UO₂)(CO₃)₃(H₂O)₁₂·6H₂O. Кристализира во моноклиничниот систем. Кога минералот се зема како примерок и се складира во посува атмосфера, тој завршува како жолт прав. Растворлив е во вода.
3 Формирање и наслаги
Минералот генерално се наоѓа во форма на кора или ефлоресценции што покриваат гипс или микеозни шкрилци; генерално се формира како ѕидна покривка по експлоатацијата на рудникот. Бајлејит обично се поврзува со сварцит, шрекингерит, гипс и андерсонит. Опишан е на сите континенти освен во Азија и Океанија. Во Каталонија е опишан во рудникот Еурека, во општината Торе де Капдела (Паларс Жуса), во контекст на импрегнации на бакар и ураниум во пермско-тријаски конгломерати и песочници (Бундзандштајн); Рудникот моментално е напуштен.
Хеуландит

Хеуландит — име на серија тектосиликатни минерали од групата зеолити. Пред 1997 година, хеуландитот бил признат како минерален вид, но рекласификацијата во 1997 година од страна на Меѓународното минералошко здружение го смени во сериско име, при што минералниот вид бил именуван:
* Хеуландит-Ка
* Хеуландит-На
* Хеуландит-К
* Хеуландит-Ср
* Хеуландит-Ba (опишан во 2002 година).
Хеуландитот-Ca, најчестиот од нив, е воден калциум и алуминиум силикат со формула . Мали количини на натриум и калиум обично се присутни и заменуваат дел од калциумот. Стронциумот го заменува калциумот во варијантата хеуландит-Sr. Соодветното име на видот зависи од доминантниот елемент. Видот е визуелно ист, а сериското име хеуландит сè уште се користи секогаш кога не е извршено тестирање.
1 Кристалографија и својства
Кристалите се моноклинични. Тие можат да имаат карактеристична форма на ковчег, но можат да формираат и едноставни ромбни призми. Честопати, ќе се формира кора од фини кристали со видливи само краевите на ромбите, што ги прави кристалите да изгледаат како клинови. Тие имаат совршено расцепување паралелно со рамнината на симетрија, на која сјајот е значително бисерен; на другите површини сјајот е од стаклест тип. Минералот е обично безбоен или бел, но може да биде портокалов, кафеав, жолт, цигла-црвен или зелен поради примесите од целадонитот. Варира од транспарентен до проѕирен. Изоморфен со хеуландит е стронциумскиот и бариумскиот зеолит брустерит.
Неговата тврдост според Мосовата скала е 3-4, а специфичната тежина му е 2,2. Хеуландитот е сличен на стилбитот. Сепак, двата минерали можат лесно да се разликуваат бидејќи кај хеуландитот острата позитивна бисектрикса на оптичките оски излегува нормално на расцепот.
2 Откривање и појава
Холандитот првпат бил одвоен од стилбитот од Август Брајтаупт во 1818 година и тој го нарекол „еузеолит“ (што значи прекрасен зеолит); независно, во 1822 година, Х. Ј. Брук дошол до истиот резултат, давајќи го името хеуландит, по колекционерот на минерали, Џон Хенри Хеуланд (1778–1856).
Холандитот се јавува со стилбит и други зеолити во амигдалоидните шуплини на базалтните вулкански карпи, а повремено и во гнајс и хидротермални вени. Се формира на температури под околу 100 °C (212 °F), па затоа неговото присуство во седиментните карпи укажува дека тие доживеале плитка дијагенеза.
Добри примероци се пронајдени во базалтите на Беруфјордур, во близина на Џупивогур, во Исланд, Фарските Острови и Деканските трапи на планините Сахиадри во Махараштра во близина на Мумбаи. Кристали со цигла-црвена боја се од Кемпси Фелс во Стирлингшир и долината Фаса во Трентино. Разновидност позната како бомонтит се јавува како мали жолти кристали на сиенитски шкрилец во близина на Балтимор, Мериленд.
Лагуна Бланка (Боливија)

Лагуна Бланка е солено езеро во ендореичен басен, во покраината Сур Липез во департманот Потоси, Боливија. Се наоѓа во близина на вулканот Ликанкабур.
1 Географија
Надморската височина на езерото изнесува 4350 метри и се наоѓа на висорамнината Алтиплано. Зафаќа површина од 10,9км<sup>2</sup>. Езерото е долго 5,6 километри и широко 3,5 километри.
Карактеристично е по белата боја на водата, по која езерото го добило и своето име. Оваа карактеристична боја е предизвикана од минералите кои ги има во голема количина.
Лагуна Бланка, од помалата Лагуна Верде е одделена со тесен коридор. И двете се наоѓаат во ''Националниот резерват за фауна на Андите Едуардо Авароа''. Во минатото, Лагуна Бланка била значително поголема во споредба со денешната површина која ја зафаќа - била 45 метри повисока од денес и се протегала далеку на исток до нејзиниот сегашен брег. Пред 13.240 години, таа го достигнала својот врв во нивото на водата, по што била споена со Лагуна Бланка.
2 Поврзано
* Лагуна Верде — солено езеро, исто така во Националниот резерват за андска фауна Едуардо Аваро
* Лагуна Колорада — блиско солено езеро познато по својата црвена боја
* Алтиплано
Бајлдонит

Бајлдонит — редок секундарен минерал со хемиска формула PbCu<sub>3</sub>(AsO<sub>4</sub>)<sub>2</sub>(OH)<sub>2</sub>. Неговото потекло се припишува на рудникот Пенберти Крофт, Корнвол, Англија, Обединето Кралство, но нема поткрепувачки докази за ова и тој му е припишан на Корнвол само од страна на Черч (1865). Исто така, во трудот на Черч (Черч, 1865) јасно се наведува „ ''Јас сум должен на г-дин Талинг и за овој минерален вид“,'' па затоа оригиналниот материјал го обезбедил трговецот со минерали Ричард Талинг, а не го открил Бејлдон. Бајлдон е именуван по драгиот пријател и колега на Черч во Кралскиот земјоделски колеџ (RAC), Сајренсестер, Глостершир, Џон Бејлдон, доктор по медицина (1837 – 1872). Примери се наоѓаат и во Цумеб, Намибија и Аризона, САД. Понекогаш се користи како скапоцен камен.
1 Етимологија и историја
Бајлдонит првпат е откриен во 1865 година од страна на британскиот физичар Џон Бејлдон на неговата локација, рудникот Пенберти Крофт во близина на Сент Хилари во Корнвол, Англија. Подетално е опишан од Артур Херберт Черч, кој го именувал по неговиот откривач.
2 Класификација
Во системот за класификација на Струнц, бајлдонит е класифициран како фосфат, арсенат или ванадат. Се смета за фосфат, арсенат или ванадат со дополнителни анјони, но без вода од кристализација. Додека во осмото издание формира своја група, во деветтото издание, бајлдонит, лениградит и везињеит се групирани заедно како подгрупа на фосфати, арсенати и ванадати со средно големи и претежно големи катјони (OH, итн.) и сооднос анјон-RO₄ од 1:1.
Во класификацијата на минерали на Дана, тој формира подгрупа на безводни фосфати итн. со хидроксилни или халогени јони и состав (A B)2(XO4)Zq.
3 Формирање и локации
Бајлдонитот се формира како секундарен минерал во оксидативната зона на олово-бакарните наслаги. Поврзан е со миметит, беудантит, дуфтит, фармакосидерит, гетит, сегнитит и миксит.
Како релативно редок минерал, бајлдонитот може да биде изобилен на некои локации, но генерално не е многу распространет. Од 2011 година, познати се приближно 160 локации.
Во Европа, бајлдонитот се наоѓа првенствено во Германија (Шварцвалд) и Франција, покрај неколку локации во Англија (Корнвол, Камбрија). Изолирани наоди се познати и од други европски земји. Надвор од Европа, бајлдонитот е познат од САД, Австралија и Казахстан, меѓу другите места. Поголеми кристали се наоѓаат главно во Цумеб, Намибија.
4 Кристална структура
Балидонитот кристализира во моноклиничниот кристален систем во просторната група C2/c (просторна група бр. 15), со параметри на решетката a = 10,15 Å, b = 5,89 Å, c = 14,08 Å и β = 106,1° и четири формулни единици по единична ќелија.
Сиеча

Сиеча — целина од три леднички езера, кои се сместени во ''Националниот парк Чингаза,'' поточно во Кундинамарка (департман), Колумбија. Во религијата на Муиските, овие езера се сметаат за свети. Воедно овј народ ја населувале оваа област пред шпанското освојување кое се случило во 1530-тите.
1 Географија
Сиеча се група планински езера сместени во високопланински регион. Езерата се на надморска височина од над 3.000 метри.
1.1 Местоположба
Овие езера можат да се сретнат во планинските појаси за кои е карактеристичен карпестиот релјеф и студената клима.
1.2 Површина и длабочина
Овие езера имаат различна зафатнина, односно различна површина и длабочина, се во зависност од сезоната и местото каде се наоѓаат.
2 Клима
Областите кои се карактеристични за овие езера, имаат студена планинска клима - снежни зими и свежи лета.
3 Туризам
На местата каде можат да се најде овие езера, има мошне развиен туризам, односно овие области се погодни за планинарење, кампување и фотографија.
4 Етимологија
На јазикот на кој зборуваат Муиските, јазикот чибча, во превод ''сиеча'' значи „Воден човек“ или „Човек на водата“.
5 Опис
Езерата Сиеча претставуваат целина на три мали леднички езера, различни по големина и лоцираност. Сиеча (63.893 <sup>м2</sup>), Гваска (56.846 <sup>м2</sup>) и Де лос Патос (20.662 <sup>м2</sup>). Постојат и алтернативни имиња за помалите две езера: Фаусто и Америка. Езерата се во општината Гваска. Фауната околу езерата е претставена преку птиците американски пурпурна галинула, шлемски курасоу, поројна патка, андски петел од карпата, орли и портокалов папагал. Можат да се најдат и други видови на птици, како: Андски тиркиз и Американска лиска. Цицачите околу езерата вклучуваат очилна мечка, белоопашест елен и обичен елен.
5.1 Историја
Во колонијалниот период, езерата биле делумно исушени се со една цел - извлекување на златните артефакти на од самата вода на езерата. Во 1855 година, во едно од езерата бил пронајден златен сплав, кој наликувал на познатиот сплав Муиска. Познат е под името ''Балса де Сиеча'' или ''„Сплав Сиеча“'' и е претставен во книгата ''„Елдорадо“'' напишана во 1883 година од ''научникот на Муиска,'' Либорио Зерда. Откривањето на сплавот го натерало Зерда да верува дека местото на ритуалот на иницијација на новата ''зипа'' не било во езерото Гватавита, туку во езерата Сиеча. Подоцна, сплавот бил повеќе или помалку легално однесен од Колумбија во Европа. Транспортниот брод изгорел во пристаништето во Бремен и сплавот бил изгубен.=
3 Туризам
=
За посетување на местата каде ги има овие езера или поточно за посетување на езерата, има посебни правила кои важат за посетителите и мора да се почитуваат:
''- Посетите се можни само во сабота и недела;''''- Пристапот на влезот мора да биде најдоцна до 10:00 часот наутро, а излезот не по 16:00 часот;''''- Дозволени се максимум 30 посетители дневно.''
6 Поврзано
* Тота (езеро)
7 Наводи
7.1 Библиографија
**
Карниски Алпи

Карниски Алпи (|Alpi Carniche; |Karnische Alpen; |Karnijske Alpe; |Alps Cjargnelis) — масив на Јужните Варовнички Алпи во Австрија и Североисточна Италија. Тие се наоѓаат во рамките на австрискиот Источен Тирол и Корушка, и италијанскиот Фурланија (покраина Удине) и маргинално во Венето.
1 Потекло на името
Карниските Алпи го добиле името по римската провинција Карнија, која веројатно има келтско потекло.
2 Географија
Карниските Алпи се протегаат од исток кон запад околу 100 километри помеѓу реката Гајл, притока на Драва и Таљаменто, која ја образува границата помеѓу Австрија и Италија.
2.1 Поделба
Карниските Алпи се поделени на две различни области:
Во Карниските Алпи се наоѓа најјужниот ледник во Австрија, Ајскар, кој се наоѓа во масивот Келерванд.
3 Значајни врвови
Меѓу најважните планини на масивот се:
* Кољанс (2.782 м)
* Келершпицен (2.774 м)
* Монте Пералба / Хохвајсштајн (2.694 м.)
* Монте Кавалино / Гросе Кинигат (2.689 м)
* Роскопф (2.603 м)
* Монте Терца Гранде (2.586 м)
* Монте Бивера (2.474 м)
* Крета Фората (2.462 м)
* Хелм (2.434 м)
*''Креста ди Енге'' (2.414 м)
*''Монте Феро'' (2.348 м)
* Гајлталер Полиник (2.332 м)
* Трогкофел (2.280 м)
* Монте Сернио (2.187 м)
4 Планински превои
Главните превои на Карниските Алпи се:
* Превој Плекен (Толмецо до Кетшах-Маутен), пат (1.360 м)
* Превој Насфелд (од Понтеба до Хермагор-Пресегер Езеро), пат (1.552 м)
* Офнерјох (од Форни Аволтри до Санкт Лоренцен во Лесахтал), пешачка патека (2.301 м)
* Превој Волајер (исто како Кетшах-Маутен), пешачка патека (1.922 м)
5 Поврзано
* Јужни Карниски Алпи
* Варовнички Алпи
Клуч 9

Клуч 9 (zh-Hant) со значење „човек“ — еден од 214-те Кангсиеви клучеви и еден од 23 сочинето од два 2 потега.
Кога стои на левата страна на кинески знак, обично се претвора во .
Во Кангсиевиот речник има 794 знаци (од вкупно 49.030) под овој клуч.
zh-Hans е 12-тата индексна составница во Табелата за индексирање на составници на кинеските знаци, претежно усвоена во речници на упростен кинески објавени во континентална Кина. Поврзаните индексни составници zh-Hans и zh-Hans (порано клуч 11) ѝ принадлежат на главната индексна составница zh-Hans.
1 Развој
2 Изведени знаци
Потези, Знаци
+0, <sup>само составница</sup>
+1, (= -> 亠) <sup>УК</sup> (=億)
+2, <sup>УК</sup> (=僅) <sup>УК/варијантно</sup> (=) <sup>ЈП</sup> (=佛) <sup>УК</sup> (=侖 / -> 山) <sup>УК</sup> (=倉)
+3, <sup>УК</sup>/<sup>ТК</sup>/<sup>ЈП</sup> (= -> 長) <sup>УК</sup> (=儀) <sup>УК</sup> (=們) (=仞)
+4, (воедно УК облик на 價) <sup>УК</sup> (= -> 目) <sup>УК</sup> (=優) <sup>УК/ЈП</sup> (= -> 曰) <sup>УК</sup> (=傴) <sup>ЈП нестандардно</sup> (=倅) <sup>ЈП</sup> (=傳) <sup>УК</sup> (=傘) <sup>УК</sup> (=偉) <sup>УК</sup> (=傳) <sup>УК</sup> (=俥) <sup>УК</sup> (=俔) <sup>УК</sup> (=傷) <sup>УК</sup> (=倀) <sup>УК</sup> (=倫) <sup>УК</sup> (=傖) (=信) <sup>УК</sup> (=偽/僞) <sup>УК</sup> (=佇)
+5, (=你) (=似) (воедно УК/ЈП/варијантен облик на ->骨) (воедно УК/ЈП облик на ->食) <sup>УК</sup> (=僉) <sup>УК/ЈП</sup> (=來)
+6, <sup>УК/ЈП</sup> (=俠) <sup>ЈП</sup> (=價) <sup>УК</sup> (=侶) <sup>УК</sup> (=僥) <sup>УК</sup> (=偵) <sup>УК</sup> (=側) <sup>УК</sup> (=僑) <sup>УК</sup> (=儈) <sup>УК</sup> (=儕) <sup>УК</sup> (=儂) <sup>ЈП</sup> (=儘)
+7, <sup>УК</sup>/<sup>ТК/ЈП</sup> (=<sup>Кангси</sup> -> 入) <sup>УК</sup> (=儔) <sup>УК</sup> (=儼) <sup>УК</sup> (=倆) <sup>УК</sup> (=儷) <sup>УК</sup> (=倈) <sup>УК</sup> (=儉)
+8, (=傚) (=備) (=併) <sup>ЈП/КО варијанта</sup><sup>ЈП</sup> (=俱) <sup>ЈП</sup> (=儉) <sup>УК</sup> (=債) <sup>УК</sup> (=傾)
+9, <sup>УК/ТК варијанта</sup> (=偷) <sup>УК</sup> (=僂) (=倢) <sup>УК</sup> (=僨) <sup>УК</sup> (=償) <sup>УК варијанта</sup>
+10, <sup>УК</sup>/<sup>ТК</sup><sup>ТК варијанта</sup> (= -> 一) <sup>УК</sup> (=儎) <sup>УК</sup> (=儻) <sup>УК</sup> (=儐) <sup>УК</sup> (=儲) <sup>УК</sup> (=儺)
+11, <sup>УК варијанта</sup>
+12, <sup>ТК варијанта</sup><sup>Кангси</sup> (=偽)
+13
+14, (=你) <sup>GB ТК варијанта</sup>
+15, <sup>ТК варијанта</sup>
+16
+17
+18
+19
+20
+21
+22
3 Синограм
Како независен синограм, 人 е кинески знак. Претставува еден од ''кјоику канџи'' или канџи за изучување во основното образование во Јапонија. Се изучува уште во прво одделение.
Капински каранфил

''Dianthus kapinaensis'' — вид каранфил опишан од Маркграф и Линдт. ''Dianthus kapinaensis'' е од родот Dianthus и семејството Caryophyllaceae. Во Каталогот на животот не се наведени подвидови.
1 Опис и распространетост
Ова е многугодишно сивозелено растение со брашнест налеп, високо 20-40 см. Листовите на стерилните гранчиња се групирани во розети, долги 3-4 см. Цветовите се групирани во соцветија, од по 3-7 цвета.
Расте по варовнички камењари, во појасот на македонскиот даб, и на надморска височина до 800 м. Ендемит со многу ограничено распространување. Познат по долниот тек на реката Треска, Македонски Брод и Скопје.
2 Галерија
Тото против црниот пират

„Тото против црниот пират“ (италијански: ''Totò contro il pirata nero'') – филм на режисерот Фернандо Черкио (Fernando Cerchio) од 1964 година. Черкио е автор и на сценариото, а главните улоги ги играат: Тото (Totò), Марио Петри (Mario Petri), Алдо Џуфре (Aldo GiuffréИ и Грација Марија Спина (Grazia Maria Spina).
1 Синопсис
Хосе е ситен крадец кој, бегајќи по една кражба, се крие во буре со рум во пристаништето во Неапол. Меѓутоа, бурето завршува на еден пиратски брод, па тој мора да се соочи со пиратите...
Анатолиј Зографски

Анатолиј Зографски е роден околу 1772 година во Мијачкиот крај (Могорче или Лазарополе), во сиромашно семејство. Бил посвоен и школуван во манастирите Свети Јован Бигорски и Пречиста во Кичевско, каде се замонашил.
Подоцна заминал во Зографскиот манастир на Света Гора, каде напреднал до јеромонах и игумен, а во 1819 година бил испратен на долга мисија во Русија за да ги врати метосите на Зограф. Во Санкт Петербург станал близок со царското семејство на Николај I, бил духовник и воспитувач на престолонаследниците, па добил високи руски одликувања како „Св. Владимир“ и „Св. Ана“.
Автор е на првиот буквар на македонски народен јазик „''Началное учение со молитви утренија''“ (1838), како и на описи на атонските манастири, а поддржувал просвета и бил ментор на Партенија Зографски.
Починал во 1848 година во Зографскиот манастир на околу 76 години, оставајќи значаен придонес како просветител, дипломат и духовник во македонската преродба.