Бехиерит

Бехиерит — многу редок боратен минерал и танталовиот краен елемент на серија од цврсти раствори формирана со скијавинатоит, неговиот ниобиумски аналог.
Бехиеритот е исто така еден од наједноставните танталови минерали. Содржи едноставни тетраедарски боратни анјони, наместо почести меѓу минералите, рамни BO<sub>3</sub> групи. И двата имаат структура од типот на циркон (тетрагонална, просторна група ''I41'' / ''amd'' ) и се наоѓаат во пегматитите. Бехиеритот и холтитот се минерали со есенцијален тантал и бор.
Бехиеритот е именуван по Жан Бехиер (1903 &#x2013; 1965), кој го открил минералот во 1959 година, како француски минералог, активен во Геолошката служба, на островот Мадагаскар.
1 Етимологија и историја
Бехиеритот за прв пат е откриен во пегматитите на Манџака (Ампакита; Сахананана) во долината Сахатани, округот Антсирабе II, регионот Вакинанкаратра, Мадагаскар. Минералот за прв пат е анализиран и опишан во 1961 година од М. Е. Мрозе и Х. Ј. Роуз, кои го именувале по францускиот минералог Жан Бехиер (1903–1965).
Бехиеритот за прв пат е опишан за време на фазата на основање на Меѓународното минералошко здружение (IMA) и затоа сè уште нема IMA број. Сепак, заедно со другите минерали, доби ретроспективно признание од повеќе од 60% од членовите на Комисијата за нови минерали, номенклатура и класификација (CNMNC). Ова признание е објавено во резиме во 1967 година. Следствено, минералот е наведен под ознаката за посебна постапка „1967 sp.p.“
Во оригиналниот опис и во постарите публикации, името на минералот се пишува Behierit (без остар акцент над првото e), што не е во согласност со конвенциите за именување на минерали на IMA. Според овие конвенции, на пример, кога минералите се именувани по некое лице, правописот на името мора да се задржи (исклучоци се само празни места и големи букви, кои се отстрануваат од името на минералот). Еден исклучок, со користење на правилниот правопис Béhierit, е објавувањето од 1978 година на 16-тото издание на „Клокмановиот учебник за минералогија“.
Објавувањето од 1978 година на 16-тото издание на „Клокмановиот учебник за минералогија“ е еден таков исклучок. Неконзистентниот правопис на многу имиња на минерали беше коригиран со публикацијата од 2008 година *Уредување на имињата на минералите: шема на IMA-CNMNC за суфикси, цртички и дијакритични ознаки*, а дополнително разјаснет во 2015 година во Билтен 28 на Комисијата на IMA за нови минерали, номенклатура и класификација (CNMNC) за некои имиња на минерали што недостасуваат, вклучувајќи го и Бехиеритот (IMA 15-E). Оттогаш, Бехиеритот е меѓународно признат со користење на правописот со неговиот соодветен остар акцент.
Типскиот материјал на минералот е сместен во Националниот музеј за природна историја во Вашингтон (САД) под каталошки број 139602.
2 Појава и асоцијација
Бехиеритот се јавува во гранитните пегматити во Манџака и Антсонгомбато, Мадагаскар. Поврзани минерали се албит, минерал од апатитната група што содржи манган, лепидолит, елбаит или елбаит- лидикоатит, фелдспат, поллуцит, кварц, родизит и скијавинатоит.
3 Класификација
Во застареното 8-мо издание на системот за класификација на минерали на Штрунц, бехиеритот припаѓал на заедничката минерална класа „карбонати, нитрати и борати“ (подкласа „борати“) и во рамките на таа класа на поделбата „островски борати (незоборати)“, каде што ја формирал „групата синхалит-бехиерит“ со синхалит и системскиот број Vc/A.05.
Во системот за класификација Лапис од Стефан Вајс, последен пат ревидиран во 2018 година и формално базиран на стариот систем за класификација од Хуго Штрунц во неговото 8-мо издание, минералот го добил системскиот и минералниот број V/G.07-020. Ова одговара на класата „нитрати, карбонати и борати“ и во рамките на таа класа на поделбата „островски борати“, каде што бехиеритот, заедно со псевдосинхалитот, скијавинатоитот и синхалитот, формира неименувана група со системски број V/G.07.
Во системот за класификација Лапис од Стефан Вајс, последен пат ревидиран во 2018 година и формално базиран на стариот систем за класификација од Хуго Штрунц во неговото 8-мо издание, на минералот му е доделен системскиот и минералниот број V/G.07-020. 9-тото издание на класификацијата на минерали на Штрунц, последен пат ажурирано во 2009 година од страна на Меѓународното минералошко здружение (IMA), го сместува бехиеритот во новодефинираната класа „борати“ и во рамките на таа класа во поделбата „моноборати“. Оваа поделба е дополнително поделена според структурата на боратниот комплекс, можното присуство на дополнителни анјони и бројот на специфични боратни градежни блокови. Така, минералот, според својата структура, се наоѓа во поделбата „B(O,OH)₄, со и без дополнителни анјони; 1(T), 1(T) + OH, итн.“, каде што ја формира „бехиритната група“ со системски број 6.AC.15, заедно со скијавинатоит.
Во Дана класификацијата на минерали, која претежно се користи во земјите што зборуваат англиски јазик, бехиеритот има системски и минерален број 24.01.02.01. Ова одговара на класата „карбонати, нитрати и борати“ и во рамките на тоа, на поделбата „бехирити“. Тука, се наоѓа во рамките на поделбата „бехирити борати со (A)2+ XO4“ во неименувана група со системски број 24.01.02, во која е класифициран и скијавинатоитот.
4 Кристална структура
Кристалната структура на синтетичкиот TaBO<sub>4</sub> била усовршена од Range et al. (1996). Бидејќи бехиеритот е аналоген на скијавинатоитот, се очекува нивните кристални структури да бидат слични.
5 Формирање и локации
Бехиеритот се формира во гранитни пегматити. На својот типски локалитет, Манџака во долината Сахатани (област Анцирабе II), албит, апатит што содржи манган, елбаит, лепидолит, полукит и кварц беа пронајдени како придружни минерали. Во претходно споменатиот рудник Антсонгомбато (исто така во регионот Вакинанкаратра на Мадагаскар), присутни беа и фелдспат, лидикоатит, родизит и скијавинатоит.
Покрај веќе споменатите локации, минералот е познат само од пегматитите Антандрокомби во долината Манандони (област Амбоситра) во регионот Аморони Манија и од неколку пегматитни испади во „Полето Тетезанцио-Андоабатокели Пегматити“ во близина на Андрембесоа во регионот Вакинанкаратра на Мадагаскар. Покрај тоа, бехиеритот е пронајден и во пегматитите „Анимикие Ред Ас“ и „Пајн Ривер“ во близина на Ферн во округот Флоренс, Висконсин (од 2023 година).