procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Аналитичка хемија

Аналитичката хемија е субдисциплина на хемијата и претставува анализа на различни примероци од материјали со цел да се добијат податоци за нивниот хемиски состав и структура.
1 Поделба
Аналитичката хемија може да се подели на два основни видови, ''квалитативна'' и ''квантитативна'':
:1. Квалитативната неорганска анализа го анализира присуството на некој хемиски елемент или неорганско соединение во еден образец.
:2. Квалитативната органска анализа го анализира присуството на некоја функционална група или органско соединение во еден образец.
:3. Квантитативната анализа го определува количеството на некој елемент или соединение во даден образец.
Поголемиот дел од современата аналитичка хемија е квантитативен. Квантитативната анализа може и понатаму да се подели на различни области на проучување. Еден материјал може да биде анализиран за да се утврди количеството на некој елемент во него, или, пак, количеството на некој елемент во биолошките системи - молекулите на животот се состојат од јаглерод, водород, кислород, азот и други, во голема мерка - комплексни структури.
2 Техники
Постојат многу голем број на техники со кои се одвојуваат, детектираат или мерат хемиските состојки, како:
* Сепарација на хемикалии со цел да се измери тежината или волуменот на финалниот продукт.
* Титрацијата е бавно додавање на стандарден раствор во аналитот, сè додека не дојде до изедначување на концентрациите на стандардниот раствор и на аналитот.
* Анализа на супстанциите со инструменти, користејќи спектроскопија
* Масената спектроскопија се користи за одредување на молекуларната маса, составот и структурата на некој елемент во образец со помош на јонизација на молекулите и набљудување на нивното однесување во електрично и магнетно поле.
* Во многу техники се комбинираат два или повеќе аналитички методи (понекогаш нарекувани и "хибридни методи"). Таква е на пример ICP-MS (Индуктивно-спарена плазма - Масена спектроскопија) и многу други техники.
3 Методи
Аналитичките методи се засноваат на строга чистота, подготовка на образецот, брзина и прецизност.
Ако концентрацијата на даден елемент во соединение или образец е премногу висока за детекциониот дофат на некоја направа (техника), истото може да се разреди со чист растворувач. Додека во обратен случај е обратно - се користи метод на адиција.
4 Трендови во аналитичката хемија
Дисциплини кои рапидно се развиваат во рамките на аналитичката хемија се:
* Хемометрија - примена на математички и статистички методи во хемијата - анализа на хемиски податоци.
* Протеомика - анализа на концентрацијата на белковини и нивна модификација, на пример, во организмот.
* Метаболомика - слична на протеомиката, но се занимава со метаболизмот.
* Маталомика - слична на претходните две, но се занимава со концентрацијата на метали и посебно со нивното сврзување со белковини или други молекули.
Хеморецептор

Хеморецепторот или хемосензорот е вид на невроцит односно рецептор кој прима хемиски сигнал (стимул) и го трансформира во дејствен потенцијал. Постојат два основни видови на хеморецептори:
* Директни (вкусните папили на јазикот и каротидните тела што детектираат промена на pH во телото и други)
* Дистанциони (мирисните рецептори)
1 Функции на хеморецепторите
Хеморецепторите земаат учество во дишењето, срцевиот ритам и влегуваат во градбата на сетилните органи.
1.1 Хеморецепторите и дишењето
Хеморецепторите во продолжениот мозок, каротидните артерии и аортата го детектираат нивото на јаглерод диоксид во крвта. Тие ја регулираат концентрацијата на водородни јони во крвта, кои ја намалуваат вредноста на pH во крвта, како директна последица на зголемената концентрација на јаглерод диоксид.
Одговорот на центарот за вдишување во продолжениот мозок се состои во испраќање на нервни импулси до надворешните меѓукоскени мускули и дијафрагмата преку френичниот нерв со цел зголемување на виталниот капацитет и волуменот на белите дробови за време на вдишувањето.
1.2 Хеморецепторите и срцевиот ритам
Истите хеморецептори го детектираат нивото на јаглерод диоксид во крвта на ист начин како кај дишењето (опишано во претходната секција).
Како одговор на оваа концентрација, се испраќа нервен импулс до кардиоваскуларниот центар во продолжениот мозок, којшто преку ацелерирачкиот нерв по пат на повратна врска (спрега) ќе го зголеми количеството на нервни импулси и ќе го информира синусниот јазол да стимулира повеќе контракции на миогениот срцев мускул (односно да предизвика зголемен срцев ритам).
1.3 Хеморецепторите и сетилните органи
Јазикот се состои од 5 различни хеморецептори: за солено, за кисело, за благо, за горко и за луто (кое всушност претставува механичка дразба).
Носот кај ‘рбетниците и антените кај многу без‘рбетници се однесуваат како дистанциони хеморецептори.
Ево Моралес

+ Ево Моралес
Претседател на:, Боливија
Стапил на должност:, 22 јануари 2006 до 10 ноември 2019
Претходник:, Едуардо Родригес Велтзе
Наследник:, Џанин Ањес
Роден на:, 26 октомври 1959
Роден во:, Оринока, Оруро
Професија:, Политичар, Синдикалец
Политичка партија:, Движење кон социјализам ''Movimiento al Socialismo'' (MAS)
Ево Моралес (роден на 26 октомври 1959) — лево-ориентиран боливиски политичар, поранешен претседател на Боливија, од 2006 до 2019 година. Тој е првиот американски староседелец на чело на Боливија по освојувањето на земјата од шпанските освојувачи пред цели 450 години.
Моралес е роден во рударскиот град Оринока. На почетокот од 1980-тите неговото семејство се преселува во Чапаре, во источниот дел од Боливија, каде што се занимава со земјоделство, вклучително и со одгледување на кока.
Во 1997 година е избран во Боливискиот парламент како претставник на провинцијата Чапаре, со освоени цели 70% од гласовите во неговата изборна единица. Неговиот углед како водач на боливиските одгледувачи на кока, на „кокалеросите“ постојано расте и на претседателските избори во 2002 година го доведе доста блиску до победа на изборите. На овие избори, на големо изненадување на традиционалните боливиски партии, Моралес го освои второто место, што беше прославено ширум Латинска Америка од страна на домородното население како голем успех. За неговиот успех на овие избори придонесоа и негативните коментари на американскиот амбасадор во Боливија, кој ги повика боливиските граѓани да не гласаат за Моралес, повик кој имаше јасен контраефект.
Кога поради постојаното незадоволство од новата власт, изборите што беа планирани за 2007 година, беа закажани за декември 2005 година, Моралес се профилира за главен фаворит на изборите и победи со мнозинство од 54% од гласовите. На изборите голем успех постигна и неговата партија, Движењето кон социјализам, која освои 72 од вкупно 130 мандати во Долниот дом.
По доаѓањето на власт Моралес почна да спроведува повеќе социјални мерки. Ужива голема поддршка од повеќе левичарски водачи на латиноамерикански земји како Фидел Кастро, Рафаел Кореја, Даниел Ортега, Луиш Игнасио Лула да Силва, Нестор Кирхнер и особено од венецуелскиот претседател Уго Чавес, со кого Моралес потпиша голем број договори за соработка.
Делумен притисок

Делумен притисок или парцијален притисок на еден гас — притисокот којшто би го имал тој гас кога самиот би ја исполнувал сета зафатнината што ја има кога се наоѓа во смеса со други гасови при иста температура. Вкупниот притисок, пак, на таа смеса од гасови е збир од делумните притиосци на секој гас кој влегува во смесата. Ова тврдење е попознато и како Далтонов закон.
1 Поврзано
* Хенриев закон
* Дишен гас
Фоторецептор

Фоторецепторот е вид на невроцит кој е способен светлинската дразба да ја претвори во дејствен потенцијал. Поконкретно, фоторецепторот апсорбира фотони кои предизвикуваат промена во мембранскиот потенцијал во акциски кај невронот. Оваа нервна информација евентуално ќе биде искористена од визуелниот систем во черепниот мозок за да формира слика на визуелниот свет.
1 Поврзано
* Стапче - вид светлоосетлива клетка во окото
* Чунче - вид светлоосетлива клетка во окото
Бизмарк (Северна Дакота)

Бизмарк (англиски: ''Bismarck'') е главен град на Северна Дакота, држава во Соединетите Американски Држави. Именуван е по германскиот канцелар Ото фон Бизмарк. По пописот во 2020 година, тој има население од 73,622 лица со површина од 91.121 km2 и е втор по големина град во Северна Дакота. Тој е окружен центар на округот Барли и лежи на реката Мисури.
Локален весник е ''Бизмарк Трибјун'' (''Bismarck Tribune''). Бизмарк има меѓународен аеродром и две болници. Бизмарк е седиште и на државниот затвор на Северна Дакота.
Бизмарк е важен трговски центар за пченица и добиток.
Александар Христовски

Александар Христовски (Лазарополе, 24 мај 1933 - Скопје, 23 јануари 2000) - македонски поет и преведувач. Завршил Филолошки факултет во Скопје. Работел како управник на Центарот за странски јазици при Работничкиот универзитет „Кочо Рацин“ во Скопје. Тој станал член на ДПМ во 1967 година.
1 Книжевно творештво
* Коњи под месечина (поезија, 1957)
* Корија (поезија, 1972)
* Којче од Коњари (поезија за деца, 1989)
Готлоб Фреге

Фридрих Лудвиг Готлоб Фреге (|Friedrich Ludwig Gottlob Frege; — ) — германски математичар, логичар и филозоф. Еден од основачите на современата математичка логика и аналитичка филозофија. Се смета за еден од најголемите логичари на сите времиња. Неговото дело „Поимно писмо“ (''Begriffsschrift'') е најважната книга во историјата на логиката од основањето на предметот од страна на Аристотел, па сè до тој момент.
Најголемиот дел од својата научна кариера го поминал на Универзитетот во Јена. Држел предавања од многу области како математика, поконкретно држел предавања по аналитичка геометрија, диференцијални равенки, механика, и покрај тоа што поголемиот дел од неговите математички трудови биле од областа на логиката. Најзначајните трудови му биле од областите: логика, математичка филозофија и филозофија на јазикот. Една позната реченица на Фреге е: „Секој добар математичар е барем половина филозоф, а секој добар филозоф е барем половина математичар.“
Во 1879, Фреге ја конструирал првата варијанта на предикатното сметање. Таа била многу слична на денешната, и покра тоа што Фреге користел друга нотација. Фрегеовото откритие за квантификаторот кој врзува променливи, се смета за едно од најголемите откритија на век.
Фреге сакал да покаже дека целокупната математика може да се сведе на логика, но во тоа не успеал. Развил специфична филозофија на јазикот која и денеска многу филозофи ја сметаат за значајна.
Класична музика во Македонија

Македонска класична музика — дел од македонската музика, која има почетоци од крајот XIX век, во преродбениот период, а се развива во повоениот период, обично под влијание на македонската народна музика, од која што најголем дел од македонските класични композитори сè уште влечат инспирација.
1 XIX век
Во преродбата воведена преку дејноста на браќата Миладиновци, кај кои е изразен интересот кон фолклорот, во кој спаѓа и музичкиот фолклор, крајот на XIX век минува под композиторската дејност на Атанас Бадев. Бадев е македонски композитор, раководител на хорови, најистакнат професионален музичар во Македонија. Студирал математика на Филозофскиот факултет во Одеса (Русија), а по две години го напуштил студирањето и се префрлил во Москва, каде се запишал во Синодалната пејачка школа, зошто музиката го привлекувала повеќе од другите работи. Некое време бил ученик на славниот руски композитор Николај Римски-Корсаков, а и на Мили Балакирев. Таму ја завршил Дворската пејачка школа и студирал композиција. Учителствувал во Ќустендил, Русе и Самоков. Меѓу духовните композиции на Бадев особено се истакнува Литургијата на свети Јован Златоуст, печатена во 1898 година.
2 XX век
Меѓу двете светски војни се јави првата група на професионални македонски композитори, педагози и музички дејци: Стефан Гајдов (1905 - 1992), Живко Фирфов (1906 - 1984), кој е основоположник на македонската наука за музичкиот фолклор, Трајко Прокопиев (1909 - 1979), Тодор Скаловски (1910) и Петре Богданов (1913 - 1988).
По формирањето на современата македонска држава (АСНОМ), оваа група музичари учествуваше во формирањето на музичките институции: Македонска филхармонија (1944) и Македонската опера и балет (1948).
Меѓу позначајните современи македонски композитори спаѓаат: Властимир Николовски (1925) и Томислав Зографски (1934), кои пишуваат дела за синфониски оркестар во неокласичен стил, додека Тома Прошев (1913 - 1996) ги поттикнуваше македонските композитори да пишуваат, а и самиот пишуваше дела за ансамблот за современа музика „Св. Софија“.
Македонската музикологија ги прави првите чекори низ истражувањата на Драгослав Ортаков (1928), а првите меѓународни изведби и успеси ги понесоа: оперските пејачки Данка Фирфова и Ана Липша - Тофовиќ, балерината Натка Пенушлиска - Митровска и диригентот Ванчо Чавдарски. Електрониката и употребата на компјутерите во музиката ги внесува композиторот Димитрије Бужаровски (1952).
Операта во македонското музичко творештво се појавува по ослободувањето. Нашата прва национална опера е „Гоце“ на композиторот Кирил Македонски. Исто така истиот композитор ја напишал и операта „Цар Самуил“, која користи содржина од минатото на македонскиот народ. Друг наш оперски композитор е Трајко Прокопиев, кој ги напишал оперите: "Кузман Капидан" и "Разделба".
По ослободувањето се појавува и првиот македонски балет: „Македонска повест“ од Глигор Смокварски. Други музички дела од наши автори се „Лабин и Дојрана“ од Трајко Прокопиев, „Стремежи“ од Александар Лековски, „Песна над песните“ од Тома Прошев, „Тоа е човек“ од Љубомир Бранѓолица и др.
3 Поврзано
* Класична музика
* Македонска музика
* Македонска филхармонија
4 Наводи
*
Кочо Урдин

Кочо Урдин — раскажувач, романописец и драмски писател. Роден е на 4 јули 1930 година во Струмица. Студирал литература во Белград и Скопје. Завршил Висока школа за политички науки во Белград. Бил директор на Народниот театар „Антон Панов“, основоположник на Работничкиот универзитет, Ликовната галерија, Интернационалната ликовна колонија и Музејот во Струмица. Член на ДПМ од 1962 година.
Добитник е на наградата на театарските игри „Војдан Чернодрински“.
1 Книжевно творештво
* Струмица се бори (хроника, 1954)
* Смеа низ сокаците (хумористични раскази, 1960)
* Љубов зад решетки (хроника, 1961)
* Смелата дружина (роман за деца, 1971)
* Благој Мучето (хорника, 1975)
* Афоризми (1975)
* И кога мислиш размислувај (афоризми, 2000)
Во 2000 година излегува збирката Драми:
* Во виорот на страста,
* Мистериозна ламја
* Диви
* Дамка.
Општина Кратово

Кратово — општина во северниот дел на североисточна Македонија со административен средиште во градот Кратово. Лежи на изгаснати вулкански купи (кратери) од каде е и добиено името. Во општината се наоѓаат и неколку антички рудници за злато од античкоримскиот период.
1 Историја
Кратово историски е значајно рударско место, низ кое поминале голем број на освојувачки војски.
2 Демографија
Седиште на општината е градот Кратово.
Во општината живеат 10 441 жител од кои:
10 231 (97,99 %) се Македонци
151 (1,45 %) се Роми
33 (0,32 %) се Срби
8 (0,08 %) се Турци
1 (0,01 %) се Власи
17 (0,16 %) се други националности.
Во општината не живеат Албанци и Бошњаци.
Вероисповед, Вкупно
православни, 10.203
муслимани, 173
католици, 2
протестанти, 1
останати, 62
Јазик, Вкупно
македонски, 10.219
албански, 0
турски, 9
ромски, 172
влашки, 1
српски, 28
бошњачки, 1
останати, 11
Општина Кратово зазема подрачје од и има густина на населеност од 27,81 жит./км<sup>2</sup>.
Во состав на општината влегуваат и 30 села: Близанци, Вакуф, Горно Кратово, Димонце, Емирица, Железница, Живалево, Каврак, Кетеново, Кнежево, Којково, Коњух, Крилатица, Куклица, Куново, Луково, Мушково, Нежилово, Пендак, Приковци, Секулица, Страцин, Талашманце, Татомир, Тополовиќ, Трновац, Туралево, Филиповци, Шлегово и Шопско Рударе.
3 Самоуправа и политика
Градоначалник на општина Кратово е Тодорче Николовски од редовите на СПМ. Тој бил избран на локалните избори од 2025 година за мандат од четири години.
Согласно одлука на Владата на Македонија од 27 септември 2024 година, Советот на општината брои 11 члена.
Севил Роу

Севил Роу (англ. ''Savile Row'') е улица во реонот Вестминстер во Централен Лондон, паралелна на Риџент Стрит помеѓу Кондуи Стрит на северниот крај и Виго Стрит на јужниот. Улици кои ја поврзуваат се Бурлингтон Плејс и Бурлингтон Гарденс.
Улицата е главен центар на традиционално кројаштво по мера. Меѓу славните клиенти можат да се наведат Кралското семејство, Винстон Черчил, Хорацио Нелсон и многу други. Голем број од кројачите се иматели на Кралски Повластици.
1 Кројачи
Кројачки работилници на Севил Роу:
* Гивс & Хокс (бр.1)
* Килгур (бр.8)
* Џаспер Литман (бр.9)
* Деџ Скинер (бр.10)
* Х. Хантсман осн. 1849 (бр.11)
* Озвалд Боатенг (бр.12а)
* (бр.13)
* Ричард Андерсон (бр.13)
* Хенри Пул и Др. осн. 1806 (бр.15)
* Нортон & Синови осн. 1821 (бр.16)
* Морис Седвел осн. 1938 (бр.19)
* Велш и Џефрис (бр.20)
* Дејвис и Син осн. 1803 (бр.38)
* Џејмс и Џејмс (бр.38)
* Александар од Лондон (бр.39)
* Комели (бр.13)
Заради големата побарувачка на деловен простор на самиот Севил Роу, низа фирми се сместени веднаш до улицата, во кои спаѓаат Андерсон & Шепард (порано на бр.30, на 32 Олд Бурлингтон Стрит од март 2005), кошуларот „The Savile Row Shirt Company“ и Ид и Рејвенскрофт осн. 1689 (8 Бурлингтон Гарденс).
Севил Роу се протега точно помеѓу две метро станици, Оксфорд Циркус на север и Пикадили Циркус на исток.
2 Историја
Улицата Севил Роу била создадена со изградбата на Бурлингтоновиот Посед во 1695. Како и Корк Стрит, улиците тука биле именувани од самиот Лорд Бурлингтон - во овој случај, по неговата сопруга Леди Дороти Савил.
Во прво време Севил Роу бил населен од офицери и нивните семејства; меѓу првите кои живееле таму бил и Вилијам Пит Помладиот. За време на 1800-тите, благородништвото почнало да се интересира за педантна облека, по примерот на Бо Брамел (1778–1840). Тој бил клиент на кројачите на Бурлингтоновиот Посед, особено оние околу Корк Стрит, и веќе во 1803 некои кројачки работилници биле сместени на Севил Роу.
3 Занимливости
* На Севил Роу бр.7 живеел Филеас Фог, јунакот на класикот ''Пат околу светот за 80 дена'' од Жил Верн.
4 Наворешни врски
***
Ристо Шанев

Ристо Шанев (, , Костурско) — македонски поет. Основно образование завршил во родното село, а средно во Лерин. Почнувајќи од 1957 година, тој го продолжил своето школување во Скопје, каде дипломирал на Правниот факултет. Работел како правник.
Тој бил еден е од основачите на Млади македонски писатели, Млада Струга, како и на изданието Алфа. Тој стана член на ДПМ во 2000 година.
1 Книжевно творештво
* Златниот прстен на сеќавањата (поезија, 1995)
* Далечини (поезија, 1996)
* Заеднички години (поезија, 1996)
* Враќање (поезија, 1997)
* Ноќ и ден во Канада (поезија, 1999)
Соавтор е на монографијата „Пождивишта“, Скопје, 1988.
Илија Џаџев

Илија Џаџев (5 октомври 1926 - ) ― македонски поет и професор.
Тој бил роден во Гевгелија. Завршил Природно-математички факултет, група географија во 1954 година. Работел како професор по географија во гимназијата „Јосиф Јосифовски“ во Гевгелија. Тој станал член на Друштвото на писателите на Македонија во 1990 година.
1 Книжевно творештво
* Не (поезија, 1976)
* Чисти раце (поезија, 1977)
* Јас бев мал генерал (од бурата на еден парижанец, поезија, 1978)
* На булеварот нема птици (поезија, 1978)
* Сонови изгреваат (поезија, 1978)
* Зорнина (поезија, 1979)
* Изгрејсвету (поезија, 1979)
* Коренозрак (поезија, 1979)
* Светилоносие (поезија, 1980)
* Образовосхит (поезија, 1980)
* Гласовековија (поезија, 1980)
* Погледочест (поезија, 1981)
* Верножубие (поезија, 1981)
* Достојносјај (поезија, 1981)
* Ѕвезда што доаѓа (поезија, 1982)
* Измамница (поезија, 1982)
* Надљубов (поезија, 1983)
* Педесет мои брачни потписи (поезија, 1983)
* Миропомазание (поезија, 1991)
Ненад Џамбазов

Ненад Џамбазов e поет за деца, сатиричар и хуморист. Роден е на 29 април 1943 година во Белград. Завршил Учителска школа во Скопје. Работи како уредник во Македонската радио-телевизија. Член на ДПМ од 1967 година. Добитник е на наградата „Ванчо Николески„ - Битола (I награда).
1 Книжевно творештво
* Модерната меца (поезија, 1966)
* Слонот оди на игранка (поезија, 1968)
* Весели едночинки (1969)
* Веселиот свет во шумата (едночинка, 1970)
* Загубеното мече (поезија, 1970)
* Мачорот рибар (поезија, 1971)
* Смешки еднокило тешки (поезија, 1974)
* Палавото зајаче (поезија, 1977)
* Земјата моја (поезија, 1977)
* Страчка каша варела (поезија, 1979)
* Да нема војна (поезија, 1980)
* Тито сејач на мирот (поезија, 1981)
* Трчај скокај детенце (поезија, 1981)
* Скокај детенце (поезија, 1982)
* Носови и штосови (поезија, 1984)
* Како се брани татковината (поезија, 1985)
* Знамето на мирот (поезија, 1986)
* Ајде да се насмееме (поезија, 1986)
* Рачко Плачко (поезија, 1988)
* Рецитали и едночинки (1988)
* Времето на војната (поезија, 1990)
* Радувај се детенце (поезија, 1990)
* Веселото детенце (поезија, 1994)
* Каде расте смеата (поезија, 1996)
* Болното жапче (поезија, 1997)
* Слонче во авионче (поезија, 1998)
* Земјата на лажговците (поезија и раскази, 1999)
* Гатанки и прашанки (2000)
Евгенија Шуплинова

Евгенија Шуплинова — македонска поетеса, раскажувач и преведувач.
1 Животопис
Евгенија е родена на 9 јуни 1930 година во с. Тополчани во околината на Прилеп. Работела како новинар и уредник во „Колибри“ („Нова Македонија“), „Млад борец“ и „Стопански весник“. Член е на Друштвото на писателите на Македонија од 1962 година.
2 Книжевно творештво
* Грешница (поезија, 1960)
* Тагата на црвениот каранфил (поезија, 1962)
* Три облачиња (раскази за деца, 1964)
* Сончева патека (поезија за деца, 1969)
* Ана и пеперугата (раскази за деца, 1969)
* Сонце на детските дланки (раскази за деца, 1970)
* Цинцилин (поезија за деца, 1972)
* Празник во градината (1975)
* Септемвриско ѕвонче (поезија за деца, 1982)
* Грешница (нови песни љубовна поезија, 1992)
* Зелено пладне Пелагонија (поезија, 1993)
* Моливчето го боли срце (поезија и раскази, 1994)
* Неспокој (2003)
Анастас Ќушкоски

Анастас Ќушкоски ― македонски драмски писател. Роден е на 31 октомври 1942 година во Вевчани. Завршил Економски факултет во Прилеп. Член е на ДПМ од 1994 година. Добитник е на „Осмоноемвриската награда“ на градот Струга.
Автор е на тв-сценаријата:
* „Писмо“
* „Мрави и склавови“
* „Штрковиот лет“
* „Огнена“
* „Пеколен рај“
* „Сенката на лилјакот“
Автор е на книгите:
* Синдилија (драми, 1991)
* Драми (1998)
Виктор Б. Шеќероски

Виктор Б. Шеќероски — македонски поет. Роден е на 24 септември 1942 година во Радожда, Струшко. Се школувал во Јабука и Белград. Завршил Факултет за организациони науки во Белград. Член на ДПМ од 1998 година.
Долги години бил директор на издавачките куќи „Графос“ и „Југограф“ од Белград. Директор е на „Македонскиот информативен – издавачки центар” во Србија.
Шеќеровски пишува на македонски и на српски јазик. Автор е многубројни книги поезија, литературна критика и есеи, а превел и многу книги од македонски на српски јазик и обратно. Член е на Здружението на писателите на Србија и Друштвото на писателите на Македонија. Живее и работи во Белград. Добитник е и на голем број награди и признанија – Иселеничка грамота 2008 година на Матицата на иселениците на Република Македонија и на многубројни награди во Србија, Македонија, Бугарија и др.
Во 2018 година ја добил наградата „Книжевна далга“.
Негова сопруга е поетесата Душица Илин.
1 Книжевно творештво
* Време на гласните студенила (поезија, 1972)
* Ковчег за самотија (поезија, 1976)
* Промена на просторот (поезија, 1980)
* Лице на земјата (антологија на поезијата на Турците поети од Југославија, 1982)
* Критичарите за поезијата на Десанка Максимовиќ (заедно со М. Блечиќ, 1982)
* По животот по срмтта (поезија, 1988)
* Белград меѓу песните и сонцето (антологија, 1987)
* Време зад ѕидот (поезија, 1990).
Аврам Садикарио

Аврам Јусеф Садикарио (|Avram Jusef Sadikario; 14 мај 1919 - август 2007) — македонски поет со еврејско потекло.
Роден е на година во Битола. Завршил Медицински факултет во Софија и работел како доктор специјалист во Скопје. Член на ДПМ од 1973 година.
Бил женет со истакнатата партизанка, писателка и профеорка, Жамила Колономос. Починал во август 2007 г.
1 Книжевно творештво
* Ни крик ни самина (поезија, 1973)
* Очи и корења (поезија, 1974)
* Запалено лето (поезија, 1975)
* Погледи и ѕвона (поезија, 1977)
* Ханилеа (поезија, 1985)
* Замолкната правдина (поезија, 1987)
* Оносветски призиви (поезија, 1995)
* Датуми на поколот (поезија, 1996)
Македонија во младото камено време

Најраните траги од животот на луѓето во Македонија потекнуваат уште од далечното младо камено време (неолитот). Според археолошките наоди во овој период луѓето веќе имале постојани живеалишта и се занимавале со примитивно земјоделство проширено од анадолското подрачје кон Балканот, а се среќава и почетно сточарство. Изработувале примитивни домашни ракотворби и се занимавале со грнчарство. Тоа било време кога овие пражители на Македонија го напуштале дивјаштвото и навлегле во поразвиениот период на варварството.
Најпознато наоѓалиште од овој период е Вршник кај с. Таринци, (Штипско). Тие луѓе главно се занимавале со земјоделство, а користеле мазнети камени секири и праќа, од која исфрлале јајчести камени топки од глина. Користеле и глинени садови со повеќе ногалки.
Неолитот во Пелагонија е познат по повеќе наоѓалишта од Велушко-породинската група, која се одликува со камени, коскени орудија и глинени предмети, од груба до орнаментирана керамика и садови жртвеници сврзани за култот и религиозните верувања. Слични наоѓалишта откриени се и во Охридско.
Кога Македонија ја зафатиле миграциите од среднојадранските области, тоа довело до формирањето на таканаречената Трнска група во Пелагонија, според наодите во Трн, каде е пронајдена разновидна орнаментирана керамика.
А од преодниот период меѓу неолитот (младо камено време) и бронзеното време (од метално време) во Пелагонија се наодите во Шуплевац - Бакарно Гумно. Во тој период започнале продирањата на индоевропските племиња од руските степи (Карпатските области) преку Поморавјето до Македонија. Во повеќе бранови тие продреле и во Пелагонија, од кое време се наодите во Карамани, Црнобуки, Висок Рид (кај Букри) и Висои (кај Ново Змирнево).
1 Поврзано
* Камено време
* Палеолит
Македонија во металното време

Старите жители на Македонија мошне рано почнале да ги користат и металите. Во времето на бронзеното време, кое траело од последните векови на третото илјадалетие (милениум) до 1200 година пред н.е. исто така имало продирања на индоевропските племиња, за што сведочат наодите во Црнобуки, Карамани, Висок Рид, Барешани, Кравари, Шуплевац и Бакарно Гумно (во Пелагонија), во Демир Капија, Скопското Кале и Ерменово во Егејскиот дел на Македонија.
Во ова време населбите ги граделе и на тешко достапни возвишенија (Скопското Кале и Шуплевац), веројатно поради заштита од напади. Правеле и куќи од камен, а садовите биле неизадначено печени и со цилиндричен врат, сродни на ранобронзените наоди од повеќе области на Егејскиот дел на Македонија. А во Црнобуки се најдени грубо стилизирани седечки фигури.
Кон средината на бронзеното време се почувствувал мир од дотогашните преселби на индоевропските племиња, што ги потврдуваат наодите од Канино, Радоборската Тумба и Висок Рид (Пелагонија) со слични садови на оние од Ерменово.
Во периодот од околу 1300 - 1200 година пред н.е., Македонија пак била зафатена од судири и таканаречените егејски преселби. Низ долг процес индоевропските племиња се стопиле со домородното население и индоевропеизицијата се раширила на подрачјата на Македонија, Тогаш започнали и железното време за што сведочат наодите во Демир Капија и многуте наоѓалишта во Пелагонија.
Меѓу најпознатите племиња што живееле во Македонија биле Илирите, Тракијците, Бригите, Едонците, Пајонците и Пелагонците, а кон крајот на 9 век пред н.е. низ сите предели на Македонија ги среќаваме и античките Македонци населувајќи ја постепено речиси целата територија до планината Пинд на југ.
Од пред околу 700 години пред н.е. посебно се значајни наодите на Дамјан (Радовишко), Оризари (Кочанско) и селото Бразда (Скопско). Во тоа време се живеело во утврдени населби со ѕидови без малтер. Правеле убави глинени садови и накит.
Во периодот од 8 до 6 век пред н.е. постепено јакнело племството аристократија, се развила трговијата и започнало зголеменото влијание на Грчките колонии. Од ова време се позлатените наоди од Требеништа и наодите од Таринци (Штипско). Во тој период се одвивал процесот на формирањето на најстарите народи во Македонија и започнува формирањето на првите држави.
Саме Лимани-Жарноски

Саме Лимани - Жарноски (1935 - 28 јануари 2007) — македонски поет. Роден е во село Жировница, Реканско. Завршил учителска школа. Работел како наставник по македонски јазик во Жировница. Член на ДПМ од 1991 година. Добитник е на наградата за песна на манифестацијата „''Празник на липите''“.
Од неговото богато творештво особено се истакнува песната „Не викајте ме Торбеш“.
Во негова чест е именувано природното ледничко Самево Езеро, кое што се наоѓа на планината Дешат над неговата родна Жировница.
1 Книжевно творештво
* Распукани бигори (1970)
* Искри во изгасната пепел (1971)
* Не грачи, тажна птицо (1973)
* Цибрини и солзи (1976)
* Долината на љуњите и љубовта (1981)
* Завеани врвици (1983)
Ангелко Крстиќ

Ангелко Крстиќ ( во Лабуништа, Струшко — во Лабуништа) — македонски поет, раскажувач, романописец и драмски автор.
1 Биографија
Ја завршил Подготвителната учителска школа во Белград во 1889 година. Од 1890 година учителствувал во селата на планината Јабланица.
Првиот литературен прилог го објавил во „Цариградски весник“ под псевдонимот „Дримколец“ во 1904 година. За романот „Трајан“ во 1934 година ја добива наградата на Академијата на седумте уметности во Белград за најдобар српски роман. Во 1940-1941 година е директор на скопскиот дневен весник „Глас југа“.
Ангелко Крстиќ пишувал на српски јазик.
2 Книжевно творештво
* „Раскази“ (прва книга, Белград, 1932)
* „Трајан“ (роман, Скопје, 1932)* „Заточеници“ (драма, 1937) - премиерно изведена во Скопското народно позориште на 12 септември 1937 година
* „Раскази“ (втора книга, Белград, 1951)
Друштво на писателите на Македонија

Друштво на писателите на Македонија (скратено, ДПМ) — професионално здружение на писателите од Македонија. Друштвото било формирано на 13 февруари 1947 година, од страна на девет писатели: Васил Иљоски, Славко Јаневски, Блаже Конески, Ристо Крле, Владо Малески, Димитар Митрев, Иван Точко, Коле Чашуле и Ацо Шопов. За прв претседател на ДПМ бил избран Блаже Конески.
Претседател на ДПМ во два мандати бил Гане Тодоровски (1969-1971 и 1985-1986). Од јуни 2004 до мај 2006 на чело на ДПМ бил Трајан Петровски, кој на таа функција дошол на местото на Веле Смилевски. Од мај 2006 година, функцијата претседател на ДПМ ја вршел Јован Павловски, кој претходно, во два мандата бил на челната позиција на ДПМ. Друштвото ја издава и книжевната ревија „Стожер“.
1 Награди
ДПМ доделува неколку книжевни награди, и тоа:*„Ацо Шопов“ — за најдобра поетска книга,
*„Стале Попов“ — за најуспешна прозна книга,
*„Димитар Митрев“ — за најдобра книга критики,
*„Ванчо Николески“ — за најуспешна книга за деца,
*„Книжевен жезол“ — за поетски опус со високи естетски вредности,
*„Книжевен мост“ — за дело објавено на некој од јазиците на националностите во Македонија,
*„Даница Ручигај“ — за најдобра поетска книга од членка на ДПМ, и
*Награда „Празник на липите“ - за најдобра песна, најдобар расказ, и најдобар есеј по повод истоимената манифестација.
Остатоци од материјалната култура во Македонија

Најраните траги од животот на луѓето во Македонија потекнуваат уште од далечното ново камено време (неолитот). Според археолошките наоди, во овој период луѓето веќе имале постојани живеалишта и се занимавале со примитивно земјоделство и сточарство. Мошне застапено било грнчарството и изработувале разни домашни ракотворби. А меѓу најбогатите археолошки наоѓалишта од тој период се Анзабегово (Светиниколско) и Маџари (Скопско).
Исто така, особено познато е и наоѓалиштето кај село Таринци (Штипско). Тукашните луѓе главно се занимавале со земјоделство, а користеле мазнети камени секири и праќа, од која исфрлале јајчести топки од глина.
Неолитот во Пелагонија пак познат е по повеќе наоѓалишта. Тука, меѓу другото, пронајдени се и коскени орудија, убаво украсени глинени садови и обредни предмети.
Слични наоди пронајдени се и во други наоѓалишта во Македонија.
Покрај остаоците од неолитот, во Пелагонија откриени се и наоди од преодниот период меѓу неолитот и бронзеното време (од металното време). Тоа е време кога и во Македонија продреле племиња дури од руските степи. А од тоа време се и откриените наколни живеалишта во Струшко.
Во бронзено време продолжиле упадите на разни племиња од север. Затоа, за заштита од нападите, населбите биле градени и на недостапни возвишенија. Меѓу остатоците се срќаваат и куќи од камен.
Од железното време има голем број наоѓалишта низ цела Македонија. Меѓу најстарите племиња од овој период во Македонија познати се Бригите и Пајонците, а кон крајот на 9 век пред н.е. речиси низ сите области постепено настанале и античките Македонци.
Во тоа време постепено јакнела племенската аристократија, се развила трговијата и започнало зголемено влијание на грчките колонии. Истовремено се одвивал и процесот на формирањето на најстарите народи во Македонија и започнало формирањето на првите држави.
Богатите археолошки наоди од убаво обработено злато и други метали потврдуваат дека занаетчиството доживувало голем подем. Посебно значајни се наодите во Требениште, Охридско, каде се пронајдени златни маски, златни сандали, нараквици и други украсни предмети од сребро, слонова коска и друго за погребните ритуали.
1 Поврзано
* Списоци на археолошки наоѓалишта во Македонија
* Остатоци од Требениште, Охридско
* Остатоци од Маџари, Скопско
* Остатоци од Маџари, Скопско
* Остатоци од Породин
* Остатоци од Таринци, Штипско
* Праисториска керамика
* Праисториски алатки од камен и коска од околината на Скопје
* Бројни остатоци можат да се видат во Музеи на Македонија, Скопје
Антички период во Македонија

Остатоци од материјалната култура во Македонија од античкиот период има ширум целата нејзина територија. Позначајни остатоци од градови има во:
:* Хераклеја
:* Стоби
:* Лихнид
:* Пела
:* Ајга
:* Дион
:* Скупи
:* Стибера
Со остатоци од античкиот период се среќаваме уште со предмети кои датираат од 6 век пред н.е. Такви се на пример пронајдените релјефи во камен од Солун. Тоа се Момче од Солун и Девојче од Солун. Исто така од Кожани од 4 век пред н.е. среќаваме релјеф на македонско семејство во типична македонска облека
Остатоци има и од елементите кои ја сочинуваат државноста на Македонците. Така на пример е монета на Александар 1 Филхелен (498-454 година п.н.е.). Тој својот епитет "Филхелен" во тоа време го имале само странците во грчките држави, што е најдобра потврда дека Македонците не биле од хеленско потекло.
Од матерјалната култура на античките Македонци посебно се значајни археолошките наоѓалишта во Требениште (Охридско), веќе споменатите остатоци од Синдос (кај Солун) и Кралските гробници од Кутлеш (Вергина)
Сите тие остатоци одат во прилог на фактот дека Античките Македонци како посебен народ имале свој јазик и култура, а се одликувале од другите народи и племиња и по својата облека, обичаите и начинот на војувањето.
Интересни остатоци од античкиот период на територијата на Македонија наоѓаме во врска со македонската држава и македонските владетели, колуминирајќи со владеењето на Александар Македонски.
1 Наводи
Дејан Дуковски

Дејан Дуковски — истакнат македонски драмски автор. Дипломира драматургија на Факултетот за драмски уметности во Скопје (1990). По дипломирањето работи како драматург во Македонската радио-телевизија (1990-1993). Во 1993 година на ФДУ е избран за асистент по предметот филмско и телевизиско сценарио, а од 1996 година е доцент на Катедрата за драматургија.
1 Книжевно творештво (драми)
* „Балканска гротеска“ (1988)
* „Последниот балкански вампир“ (1989)
* „Силјан штркот шанца“ (1991)
* „Џинот и седумте џуџиња“ (1991)
* „Балканот не е мртов“ (1992)
* „Буре барут“ (1994)
* „Маме му ебам кој прв почна“ (1996)
* „Другата страна“ (2003)
* „Празен град“ (2007)
2 Сценарија за играни филмови
* „Светлосиво“ (1993)
* „Буре барут“ (1995)
3 Достигнувања
Според сценариото на „Буре барут“ е снимен игран филм, копродукција на продуцентските куќи од Македонија, Франција, Германија, Турција, Југославија и од Грција. Филмот учествува на познати светски фестивали и ги добива наградите: FIPRESCI - награда од критиката на Фестивалот во Венеција (1998); Награда на Европската асоцијација на критичарите (Лондон, 1998); Гран-при на Фестивалот во Анталија, Турција (1998); Награда,„Бронзена камера 300“ на Меѓународниот фестивал на филмска камера „Браќа Манаки“ (Битола, 1998); Гран-при на меѓународен филмски фестивал (Хаифа, Израел, 1999).
„Буре барут“ е најпоставуваниот драмски текст на Дуковски и е изведуван во Грција, Јапонија, Германија, Хрватска, Данска, Холандија, Шведска, Бугарија.
4 Награди
* Награда за најдобар современ драмски текст на Македонскиот театарски фестивал „Војдан Чернодрински“ - Прилеп, за драмските текстови „Балканот не е мртов“ (1993) и „Буре барут“ (1995);
* Гран-при на меѓународниот театарски фестивал БИТЕФ за драмскиот текст „Маме му ебам кој прв почна“ (Белград, 1997)
Лихнид

Лихнид на Охридското Езеро се развил во убав град на површина од близу 40 хектари. Ако хеленистичкиот град, што израснал на местото на Самоиловата крепост, се ширел јужно сè до езерскиот брег, во римскиот период тој ќе се шири кон исток, така што, ќе го опфати и соседниот рид Дебој.
Познато е (делумно и од натписите), дека во градот покрај театарот, постоеле и други јавни градби, како: агора, гимназион, булевтерион, цивилна базилика, храмови. За жал, поради наслојувањето на современиот Охрид, овие градби не се ископани.
Во доцно античкиот период градот бележи подем. Се градат повеќе ранохристијански цркви, од кои секако централна и веројатно катедрална е поликонхалната базилика кај Имарет, изградена од втората половина на 5 век.
Архитектонските и градежните остатоци од седумте ранохристијански цркви на Лихнид, од своја страна, ја потврдуваат активната христијанска организација во градот, позната и преку многуте лихнидски свештеници - епископи: Зосим и Дионизиј (собор во Сердика, 343 г.); епископот Анатолиј (Втор собор во Ефес, 449 г.); епископот Лаврентиј (од писмото на папата Галезиј или наследникот Анастасиј 2 до Лаврентиј, крајот на 5 век) кој паѓа во немилост кај византискиот цар Анастазиј 1, и во 516 година ќе биде задржан во престолнината, од каде што по 7 години ќе се врати во Лихнид, каде што умира на осумдесетгодишна возраст; епископот Теодорит (потписник на "libellus", на 7 март 519 г.).
Интересно откритие од Лихнид е античкиот театар кој сè уште не е целосно откриен.
Тетарот е ситуиран под Самоиловата тврдина блиску до Горната порта на источнот дел на ридот во Охрид, од каде што се пружа незаборавна глетка на езерото и планините кои го опкружуваат.
Класичниот театар бил изграден пред околу 2000 години или во доцниот македонски период или кратко по Римското освојување. Првите најдени запишани споменувања на постоењето на театарот беа направени на крајот на 19 и почетокот на 20 век. Уште тогаш биле направени напори за откривање на театарот но тоа резултирало со делумни ископувања кои не ги дале саканите резултати. Сондажите во 1960 година помогнале да се открие поточно локацијата како и да се одреди точно големината на тетарот. Систематски археолошки ископувања започнале 1977 и по шестгодишна пауза продолжиле во 1984.
Без сомневање едно од најважните откритија е она на имињата на членовите на публиката врежани во нивните седишта во аудиториумот. Тоа биле луѓе кои биле претплатени или имале сезонски билети за присуство на претставите.
Класични драми - трагедии и комедии - биле изведувани на отворената сцена, исто како во другите театри во класичниот период.Лихнид на Охридското Езеро се развил во убав град на површина од близу 40 хектари. Ако елинистичкиот град, што израснал на местото на Самоиловата крепост, се ширел јужно сè до езерскиот брег, во римскиот период тој ќе се шири кон исток, така што, ќе го опфати и соседниот рид Дебој.
Познато е (делумно и од натписите), дека во градот покрај театарот, постоеле и други јавни градби, како: агора, гимназион, булевтерион, цивилна базилика, храмови. За жал, поради наслојувањето на современиот Охрид, овие градби не се ископани.
Коце Солунски

Коце Солунски (, — , ) — македонски прозаист и поет.
1 Животопис
Коце Солунски е роден на 30 март 1922 година во Прилеп. Завршил Филозофски факултет во Скопје. Бил член на редакцијата на книжевното списание „''Стремеж''“ од Прилеп. Тој станал член на ДПМ во 1961 година.
Починал во мај 2007 година.
2 Награди
Добитник е на наградите:* „13 Ноември“,
* „1 Мај“,
*„4 Јули“.
2.1 Библиографија
* Трагите не се завеани (роман, 1960)
* Втората македонска (повест, 1963)
* Бунт и младост (портрети, 1965)
* Мирче Ацев (романизирана биографија, 1968)
* Божана (радио-драма, 1970)
* Факелот (драма, 1971)
* Кузман (романизирана биографија, 1973)
* Трагите се завеваат (роман, 1983)
* Бале (романизирана биографија, 1984)
* Трагите на Раде Металец (романизирана биографија, 1984)
* Михајло Апостолски (романизирана биографија, 1993)
* Искри (поезија, 1998), Незаборав (поезија, 1998)
Стибера

Стибера — антички град во Пелагонија, во близината на селото Чепигово.
1 Местоположба
Археолошкото наоѓалиште на градот Стибера се наоѓа во северниот дел на Пелагонија, на ридот Бедем, во близина на селото Чепигово на 16 км западно од Прилеп. Наоѓалиштето лежи над вливот на реката Блато покрај Црна Река (Еригон).
2 Историјат
Стибера постоела од 3 век п.н.е. до 3 век од нашата ера. Се претпоставува дека во времето на најголемиот подем во градот живееле над 20.000 жители. Формирањето на градот започнало во македонско хеленистичкиот период IV-III век п.н.е. Својот најголем расцвет, градот Стибера го имал во II век н.е., кога се вршела најголемата обнова на објектите во градот, и кога се создаваат најголемиот број на мермерни скулптури и епиграфски споменици. Откривањето на остатоците од архитектонска и портретна мермерна пластика и фрагменти од мермерни плочи со натписи во 2009 година потврдуваат значајната улога на Стибера и неговите граѓани во рамките на слободните градови во римските провинции. Урбаниот живот во градот се угаснал во втората половина на III век н.е.
3 Археолошки ископувања
Во Стибера се откриени бројни скулптури што биле поставени во храмот посветен на божицата на судбината, Тихе. Дел од откриените статуи се наоѓаат во музејот во Прилеп, во музеите во Скопје, а еден дел бил изложен пред зградата на македонската влада. Се претпоставува дека со досегашните ископувања е откриено само 1-2% од археолошкото богатство на градот. Во 2006 година, во Стибера била откриена голема скулптура во природна големина, на која набргу ѝ била отсечена и украдена главата. Исто така, во градот е откриен и еден гимназиум.
Лидија Димковска

Лидија Димковска — македонски поет, прозаист, есеист, теоретичар на книжевноста и преведувач.
1 Животопис
Лидија Димковска е родена во Скопје на 11 август 1971 година. Завршила Филолошки факултет во Скопје на групата Општа и компаративна книжевност, а докторирала на тема од романската книжевност на Филолошкиот факултет во Букурешт, Романија. Работела како предавач по македонски јазик и книжевност на Филолошкиот факултет во Букурешт. Исто така, таа била уредник на одделот за поезија во електронското списание за култура и уметност „''Блесок''“. Таа станал член на ДПМ во 1995 година.
2 Награди и признанија
Лидија Димковска била добитник на наградата на „''Студентски збор''“ за најдобра дебитантска книга. Нејзиниот прв роман „''Скриена камера''“ ја добил наградата на ДПМ „Стале Попов“ за најдобар роман. Исто така, оваа награда ја добила и за својот роман „''Резервен живот''“, објавен во 2012 година од издавачката куќа „Или-или“.
За романот „Резервен живот“, во 2013 година, Димковска ја добила и наградата за книжевност на Европската унија. Во мај 2015 година, во рамките на пролетниот саем на книгата во Софија, бил претставен бугарскиот превод на романот „''Резервен живот''“, објавен од издавачката куќа „Колибри“ од Софија. Претходно, романот бил преведен и на унгарски и словенечки јазик.
3 Книжевно творештво
Димковска се појавила на македонската книжевна сцена на почетокот од 1990-тите, кога доживела метеорски успех како поет. На почетокот, таа пишувала кратки, метафорични песни, а подоцна, започнала да пишува метонимски, долго и многузборни, наративно-лирични поеми. Најпосле, таа се испробала и во прозата, пишувајќи романи во стилот на постмодерните пишувачки техники.
Нејзини поважни дела се:
* Рожби од исток (1992)
* Огнот на буквите (1994)
* Изгризани нокти (1998)
* Нобел против Нобел (2001)
* Скриена камера (роман)
* Резервен живот (роман, „Или-или“, 2012)
* Црно на бело (поезија, „Или-или“, 2016)* Но-Уи (роман, „Или-или“, 2016)
Исто така, Димковска е составувач на антологијата „''Дваесет млади македонски поети''“ (2000).
Ермис Лафазановски

Ермис Лафазановски (8 декември 1961, Клуж, Романија) ― македонски раскажувач, романописец, историчар и теоретичар на книжевноста.
1 Животопис
Ермис Лафазановски е роден на 8 декември 1961 година во Клуж, СР Романија. Тој е доктор по филолошки науки и работи во Институтот за фолклор „Марко Цепенков“ во Скопје при што бил и негов директор. Тој станал член на Друштвото на писталите на Македонија во 1994 година. На 17 декември 2014 година, Лафазановски бил избран за претседател на Македонскиот ПЕН центар.
2 Книжевно творештво
Лафазановски има објавено повеќе трудови од областа на книжевноста и културната антропологија. Исто така, тој има дадено значаен придонес во современата македонска проза. Поради иновативниот пристап во раскажувањето, тој е добитник на неколку книжевни признанија, како што се: наградата „Стале Попов“ на ДПМ, и Наградата „Прозни мајстори“ која ја доделува фондацијата „Македонија презент“. Неговиот книжевен опус се состои од повеќе романи, збирки раскази и научни студии.
Негови поважни дела се:
* Половина божилак (раскази, 1992)
* Традиција, нарација, литература (монографија, 1996)
* Благородник (роман, 1997)
* Кога во Скопје ги беа измислиле чадорите (раскази, 1999)
* Македонските космогониски легенди (студија, 2000)
* Текст и менталитет (зборник, 2000)
* Опишувач (Магор, 2001)
* Анрополошки дијалози (Магор, 2002)
* Роман за Оружјето (2003)
* Храпешко (2007)
* Егзотична кантата (2008)
* Недела (2010)
* Историја на луѓето кои умреа од страв (Магор, 2012)
* Туја (2018)
Три негови кратки раскази се застапени во антологијата на македонскиот краток расказ, „''Џинџуџе во земјата на афионите''“ (Темплум, 2022).
3 Наводи
Крсте Чачански

Крсте Чачански (25 септември 1949 - 13 јуни 2003) е поет, раскажувач и романописец. Роден е во с. Драслајца, Струшко. Завршил Филолошки факултет во Скопје.
Во негова чест од 2011 до 2019 година Културниот центар „Бран“ од Струга и Ревијата за книжевност „Бранувања“ ја доделувале наградата „Крсте Чачански“.
1 Книжевно творештво
* Бреговина (поезија, 1972)
* Писма (раскази, 1982)
* Бермудски триаголник (раскази, 1992)
* Лавиринт (поезија, 1992)
* Божјиот сон (роман, 1994)
* Азбукар (поезија за деца, 1995)
* Сенката на лилјакот (роман, 1997)
* Индиго и Квазар (раскази, 1999)
* Книга на небото (роман, 2000)
2 Награди
Добитник е на наградите: „Мисла“, „Рациново признание“, „Стале Попов“, „Гоцева повелба“ и „Живко Чинго“.