procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Земјишно-грантовски универзитет

Земјишно-грантовски универзитети или универзитети со земјишни грантови — јавни универзитети во Соединетите Американски Држави, чиешто основање или финансирање се заснова на два закони донесени во 1862 и 1890 година и познати како ''Морилови земјишно-грантовски акти за колеџи''. Овие закони биле именувани според нивниот иницијатор, Џастин Смит Морил, кој бил член на Претставничкиот дом од 1855 до 1867 година и на Сенатот од 1867 до 1898 година. Врз основа на ''Мориловите земјишно-грантовски акти за колеџи'''','' федералната влада ја пренела сопственоста на земјиштето на американските држави под услов приходите од продажбата или користењето на ова земјиште да се користат за основање и покривање на тековните трошоци на универзитетите. Преку 6,8 милиони хектари (преку 17 милиони акри) биле дадени за грантови.
Според одредбите на законот, фокусот на обуката на овие универзитети треба да биде земјоделската економија, како и инженерските и воените науки. Целта на основањето на овие универзитети била првенствено да се поддржи индустријализацијата во САД преку масовна обука на квалификувани работници, да се прошири академското образование надвор од класичните природни и хуманистички науки за да вклучи предмети со практична важност и да се прошири пристапот до високото образование за широки делови од населението.
1 Историски развој
Додека некои држави образовниот мандат што произлегува од ''Мориловите земјишно-грантовски акти за колеџи''''е'' и придружните финансиски ресурси го пренеле на постоечките универзитети, повеќето држави основале нови установи. Во многу случаи тие се развиле во целосни универзитети чиј опсег на курсеви денес оди многу подалеку од првичната намера. Во мигов, секоја држава има најмалку еден универзитет со статус ''на земјишно-грантовски универзитет''. Бидејќи вториот ''Морилов земјишно-грантовски акт,'' донесен во 1890 година, го содржел условот користењето на соодветните средства или да обезбеди неограничен пристап до соодветните универзитети за студентите од афроамериканско потекло или да се изградат дополнителни универзитети за овие студенти, повеќе универзитети биле создадени од 1890 година наваму, особено во јужните држави. Поради оваа причина, во повеќето јужни држави денес постојат два универзитети кои потекнуваат како ''земјишно-грантовски''''универзитети'', од кои едниот обично се вбројува меѓу историските афроамерикански колеџи и универзитети. Вкупно биле основани 69 универзитети, од кои 16 биле историски црни колеџи и универзитети. Првиот универзитет основан врз основа на ''Мориловите земјишно-грантовски акти за колеџи'' од 1862 година бил денешниот Канзаскиот државен универзитет, кој бил основан во 1863 година како ''Канзаски државен земјоделски колеџ''.
Гематрија

Гематрија (|גימטריה) — систем на доделување бројчени вредности на букви, зборови или изрази, често користен во еврејскиот мистицизам и други традиции. Се заснова на идејата дека бројките имаат подлабоко духовно или симболично значење.
Зборовите со иста гематрија се претпоставува дека имаат симболична (скриена) значинска врска. На пример, зборовите נחש („змија“), משׁיח („месија“), קורבן („жртва“) и מחודש („обновен, востановен“) ја имаат истата гематрија (358). Методот на гематрија е особено широко користен во кабалата за текстови на еврејски и арамејски јазик.
Во рабинската книжевност, гематријата се споменува во еврејските списи уште од II век од нашата ера. Во еврејскиот закон (халаха), таа ретко се користи, главно како средство за помнење или намек. Меѓутоа, во еврејското раскажување и учења (агада), особено во подоцнежните списи, таа игра поголема улога за толкување на зборови или изрази. Употребата на гематријата станала особено популарна меѓу еврејските мистици во Европа (ашкеназските Евреи) во текот на XII и XIII век.
1 Методи
1.1 Буквите како броеви
Во еврејската азбука (а понекогаш и на други јазици), на секоја буква ѝ се доделува бројчена вредност. На пример:
* 1 = א
* 2 = ב
* 3 = ג
* итн.
1.2 Додавање вредности
Зборовите или изразите добиваат вкупна вредност со собирање на броевите на нивните букви. На пример:
* שלום (што значи „мир“): ש=300, ל=30, ו=6, ם=40 → 300 + 30 + 6 + 40 = 376
1.3 Наоѓање врски
Луѓето ја користат гематријата за да најдат скриени врски или значења помеѓу зборови или изрази со иста бројчена вредност. На пример, ако два збора имаат иста вкупна вредност, тие може да се гледаат како духовно или концептуално поврзани.
1.4 Мистична употреба
Во кабалата, облик на еврејски мистицизам, гематријата се користи за толкување на светите текстови, откривање скриени пораки или разбирање на божествената природа на вселената.
1.5 Пример
Еврејскиот збор за „живот“ (חַי) има бројчена вредност од 18 (ח=8, י=10). Ова е причината зошто бројот 18 се смета за среќен во еврејската култура. Гематријата, исто така, влијаела на други традиции и понекогаш се користи во нумерологијата или езотеричните проучувања надвор од јудаизмот.
Живи мртовци: Дерил Диксон

''Живи мртовци: Дерил Диксон'' (|The Walking Dead: Daryl Dixon) — американска постапокалиптична ТВ-серија создадена од Дејвид Забел, заснована на ликот Дерил Диксон од „Живи мртовци“. Тоа е петти спиноф и шеста серија од франшизата „Живи мртовци“, која ја дели истата приказна како и другите серии. Според претседателот на AMC, Ден Макдермот, серијата го следи Дерил додека се буди во Франција, обидувајќи се да разбере како стигнал таму и како да се врати дома. Првата сезона требало да го прикажува ликот Керол Пелетје во серијата под насловот ''Живи мртовци: Дерил и Керол'', но Керол била тргната од сезоната поради логистички проблеми поврзани со глумицата Мелиса Мекбрајд.
Првата сезона била премиерно прикажана на 10 септември 2023 г. и се состои од шест епизоди. Во јули 2023 г., серијата била обновена за втора сезона. Со наслов ''Живи мртовци: Дерил Диксон — Книгата на Керол'', втората сезона ја прикажува Мекбрајд како редовна глумица во глумечкиот состав, враќајќи се на изворната замисла на серијата. Втората сезона била премиерно прикажана на 29 септември 2024 г. Во јули 2024 г., серијата била обновена за трета сезона.
1 Содржина
Дерил Диксон се исфрла на брегот во Јужна Франција и се обидува да открие како се нашол таму и зошто. Надевајќи се дека ќе се врати дома, тој патува низ скршена и опустошена, но отпорна Франција (од каде што потекнува вирусот на зомбија). Меѓутоа, како што тргнува на своето следно патување, каде што се надева дека ќе најде излез од својата ситуација и пат назад кон Америка, тој се наоѓа себеси врзан со сѐ повеќе и повеќе обврски што го усложнуваат неговиот конечен план.
2 Ликови
2.1 Главни улоги
* Норман Ридус — Дерил Диксон* Клеманс Поези — Изабел Кариер (сезони 1–2)* Луис Пуеч Шиљуци — Лоран Кариер (сезони 1–2)* Лајка Блан-Франкар — Силви (сезони 1–2)
* Адам Нагајтис — Квин (сезона 1)
* Мелиса Мекбрајд — Керол Пелетје (од сезона 2; во сезона 1 гостинка)
* Ан Шарје — Марион Жене (сезони 1–2)
* Ромен Леви — Стефан Кодрон
* Џоел де Лафуенте — Лозанг (сезона 2; гостинска улога — сезона 1)
2.2 Второстепени улоги
* Франсоа Делев — доктор Лафлер (сезони 1–2)
* Маниш Дајал — Еш Пател (сезона 2)
* Ерик Ебуане — Фалу Букар (сезони 1–2)
* Тристан Занки — Емил Тибу (сезони 1–2)
* Насима Беншику — Џасинта (сезона 2)
2.3 Гостински улоги
* Катрин Ардити — сестра Вероник (сезона 1)
* Фостин Козиел — Лили Кариер (сезона 1)
* Ким Ижелен — Лу (сезона 1)
* Доминик Пинон — Антоан (сезона 1)
* Палома — Коко (сезони 1–2)
Фогелсбергкрајс

Фогелсбергкрајс е област во средината на Хесен, Германија. Соседни окрузи се Швалм-Едер, Херсфелд-Ротенбург, Фулда, Мајна-Кинциг, Ветераукрајс, Гисен и Марбург-Биденкопф.
1 Историја
Округот е создаден во 1972 година преку спојување на поранешните области Алсфелд и Лаутербах.
2 Географија
Главна карактеристика на оваа област е Вогелсберг, изгаснат вулкан, кој последен пат бил активен пред 7 милиони години.
3 Грб
Лавот во долната половина е лавот од Хесен. На лилјаните во горниот дел се прикажани цветовите на буков крин (''Lilium martagon''), ретко растение кое расте во некои заштитени подрачја на областа. Цветовите се земени од грбот на областа Лаутербах.
Езеро де Жонс

Езеро де Жон е мало планинско езеро кое се наоѓа во Ле Пако, кантонот Фрибур, во Швајцарија.
1 Местоположба
Се наоѓа на надморска височина од 1.235 м. Максималната длабочина на езерото е приближно 20 метри. Езерото е старо повеќе од 5.000 години.
2 Флора и фауна
Езеро де Жон е заштитено место регистрирано на швајцарскиот федерален инвентар на подрачја за мрестење водоземци. Уште немаме доволно информации за специфичната флора и фауна на ова езеро.
Ова езеро е едно од четирите места во Швајцарија каде што е можно да се забележи џуџест воден крин.
За да се помогне во заштитата на кревката околина на езерото и од безбедносни причини, не е дозволено пливање, пловење или нуркање.
3 Поврзано
* Ле Пако
Шаторско Езеро

Шаторско Езеро ( Српски: Шаторско језеро ) е во западниот дел на Босна и Херцеговина, сместено на 1488 метри надморска височина, директно под планината Шатор (1872 m) во Динарските Алпи.
Езерото има глацијално потекло и е долго 250 метри и широко 120 метри, а најдлабоката точка е 6 метри. Летната температура е околу езерото е 17 °C додека изворот каде што се храни езерото е 6 °C. На неколку стотици метри северно се наоѓа изворот Булино Врело, за кој локалното население верува дека има лековита моќ.
1 Поврзано
* Прекајско Езеро
* Дрвар
* Неретва
Питоова теорема

Питоова теорема — теорема во геометријата која вели дека во тангентен четириаголник двете двојки спротивни страни имаат иста вкупна должина. Името ѝ е дадено по францускиот инженер Анри Пито.
1 Тврдење и обратна теорема
Тангентен четириаголник обично се дефинира како конвексен четириаголник за кој сите четири страни се тангенти на истиот впишана кружница. За овие четириаголници Питовата теорема вели дека двата збира на должини на спротивните страни се исти. Двата збира на должини се еднакви на полуобемот на четириаголникот.
Обратната теорема е исто тка вистината: секогаш кога конвексниот четириаголник има двојки спротивни страни со исти збирови на должини, во него може да се впише кружница. Затоа, ова е точната определба: тангентни четириаголници се токму четириаголниците со еднакви збирови на должини на спротивните страни.
2 Идеја за доказ
Еден начин да се докаже Питоовата теорема е да се поделат страните на кој било даден тангентен четириаголник во точките каде што неговата впишана кружница ја допира секоја страна. Така, четирите страни се поделени на осум отсечки, помеѓу темето на четириаголникот и точката на допир со кружницата. Било кои две од овие отсечки што се среќаваат во исто теме имаат иста должина, така што образуваат двојка отсечки со еднаква должина. Било кои две спротивни страни имаат по еден сегмент од секоја од овие двојки. Според тоа, четирите отсечки на двете спротивни страни имаат исти должини и ист збир на должини како и четирите отсечки на другите две спротивни страни.
3 Историја
Анри Пито ја докажал својата теорема во 1725 година, додека обратната била докажана од швајцарскиот математичар Јакоб Штајнер во 1846 година.
4 Обопштување
Питоовата теорема се обопштува за тангентни <math>2n</math>-аголници, во кој случај двата збира на ''наизменичните'' страни се еднакви. Важи истата идеја за доказ.
5 Наводи
Улица „Јосиф В. Гурко“ (Софија)

Улица „Генерал Јосиф В. Гурко“ (|Улица „Йосиф В. Гурко“) — централна улица во Софија. Позната улица во стариот дел на Софија. Заради големото русофилско влијание врз државата, улицата го носи името на рускиот генерал Јосиф Владимирович Ромејко-Гурко.
Се протега во самиот центар на Софија од нејзината раскрсница со ул. „Кнез Александар Батенберг“, по што била наречена улицата. „Алабин“ на запад, а на исток стигнува до раскрсницата со бул. „Евлоги и Христо Георгиеви“ на кој се наоѓа националниот стадион „Васил Левски“.
Некои од најважните згради на Софија се наоѓаат на улицата, како што се Централната пошта, Градската уметничка галерија на Софија, куклен театар Метрополитен, Телефонската палата и новоизградениот Гранд Хотел Софија со пет ѕвезди. На раскрсницата од ул. „Гурко“ и бул. „Васил Левски“ е местото каде што е сместено Министерството за физичко образование и спорт.
НАТФИЗ и Народниот театар се наоѓаат во близина на раскрсницата „Гурко“ и „Раковска“. За време на 1930-тите весникот на Алексо Мартулков „Македонско знаме“ бил издаден во улицата „Гурко“, број 32.
Министерство за финансии на Грузија

Министерство за финансии (|საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო) — владин орган во рамките на Владата на Грузија задолжена за регулирање на финансискиот сектор во Република Грузија. Лаша Хуцишвили ја извршува функцијата министер од 1 април 2021 година.
1 Структура
Главни обврски и задолженија на министерството се регулирање на финансискиот сектор преку обезбедување одржлив економски развој и финансиска стабилност; спроведување на државните политики за финансиски прашања, буџетирање и даноци; обезбедување стабилност на државните финансии и развој на финансиските пазари во земјата; привлекување странски кредитори во грузиската економија; подобрување на буџетирањето, даночното прогнозирање, финансиските механизми; обезбедување финансиска контрола врз буџетските средства и трошењето; развој на трезорот, мобилизација на приходи, обезбедување на управување со средствата од државниот буџет и контрола на движењето на средствата во Грузија.
2 Буџет
Буџетот на Министерството за финансии во 2023 година изнесувал 106 милиони GEL (39,9 милиони американски долари), што е зголемување за 596.000 GEL (224.521 УСД) во споредба со 2022 година.
3 Список на министри за финансии
* Гурам Абсанѕе, ноември 1990 - јануари 1992 година
* Парнаоз Ананиашвили, јануари 1992 - септември 1993 година
* Давид Јакобидѕе, септември 1993 година - април 1997 година
* Михаил Чкуасели, мај 1997 - ноември 1998 година
* Давид Онопришвили, ноември 1998 - мај 2000 година
* Зураб Ногаидели, мај 2000 - ноември 2001 година
* Миријан Гогиашвили, ноември 2001 - ноември 2003 година
* Зураб Ногаидели, ноември 2003 - февруари 2005 година
* Валериј Чечелашвили, февруари 2005 - јуни 2005 година
* Лексо Алексишвили, јуни 2005 – август 2007 г
* Ника Гилаури, 30 август 2007 година – 6 февруари 2009 година
* Каха Баиндурашвили, 6 февруари 2009 година - 17 јуни 2011 година
* Димитри Гвиндаѕе, 20 јуни 2011 – 13 август 2012 година
* Александар Кетагури, 13 август 2012 година - 25 октомври 2012 година
* Нодар Кадури, 25 октомври 2012 - ноември 2016 година
* Димитриј Кумсишвили, 22 ноември 2016 – 13 ноември 2017 година
* Мамука Бахтаѕе, 13 ноември 2017 – 13 јуни 2018 година
* Николоз Гагуа, 21 јуни 2018 - 12 јули 2018 година
* Иване Мачавариани, 12 јули 2018 - 31 март 2021 година
* Лаша Куцишвили, 1 април 2021 година - денес
4 Поврзано
* Влада на Грузија
Зои Салдана

Зое Јадира Салдања Перего (родена Салдања Назарио, 19 јуни 1978 година во Пасејик Сити, Њу Џерси) е американска глумица најпозната по нејзините улоги како Анамари во ''Пиратите од Карибите: Проклетството на црниот бисер'', Нејтири во франшизата ''Аватар'', Ухура во ''Ѕвездени патеки'', ''Ѕвездени патеки: во темнината'' и ''ѕвездата Trek: Beyond'', како и Гамора во филмовите ''Чувари на галаксијта'', ''Одмаздници: Бесконечна војна'' и ''Одмаздници: Завршница''.
Улоги на Зои Салдана
Година, Српски назив, Изворни назив, Улога, Напомена
2000., Со танцување до ѕвездите, ''Center Stage'', Ева Родригез
2001., Преболи ме, ''Get Over It'', Меги
2002., Не сме веќе деца, ''Crossroads'', Кит
2002., Добошар, ''Drumline'', Лајла
2003., Пирати са Кариба: Проклетството на Црниот бисер, ''Pirates of the Caribbean: The Curse of the Black Pearl'', Анамарија
2004., Терминал, ''The Terminal'', Долорес Торес
2004., Хејвен, ''Haven'', Андреа
2004., Искушение, ''Temptation'', Ени
2005., Соѕвездие, ''Constellation'', Роса Боксер
2005., Погоди кој, ''Guess Who'', Тереза Џоунс
2005., Прљави послови, ''Dirty Deeds'', Рејчел Баф
2005., Клетва на отецот Кордона, ''The Curse of Father Cardona'', Флор
2006., Премија, ''Premium'', Чарли
2006., Специјалист за срце, ''The Heart Specialist'', Дона
2007., По секс, ''After Sex'', Кет
2007., Затемнување, ''Blackout'', Клодин
2008., Точка на гледиште, ''Vantage Point'', Енџи Џоунс
2009., Ѕвездени стази, ''Star Trek'', Ухура, номинација - Награда на Здружението на телевизијските филмски критичари за најдобра филмска постава
2009., Скептик, ''The Skeptic'', Кеси
2009., Аватар, ''Avatar'', Нејтири, Награда Емпајер за најдобра глумица
2010., Губитници, ''The Losers'', Џенсен
2010., Киднапери, ''Takers'', Лили Џенсен
2010, Смрт на погреб, ''Death At A Funeral'', Елејн
2010., Горечки палми, ''Burning Palms'', Сара Котон
2012., Колумбијана, ''Colombiana'', Каталеја Рестрепо
2012., Плагијатор, ''The Words'', Дора Џенсен
2013., Крвни врски, ''Blood Ties'', Ванеса
2013., Ѕвездени стази: Темнина, ''Star Trek Into Darkness'', Ухура
2013., Надвор од фурната, ''Out of the Furnace'', Лена Ворен
2014., Единство, ''Unity'', Наратор, документарец
2014., Бескрајна поларна мечка, ''Infinitely Polar Bear'', Меги Стјуарт
2014., Чувари на галаксијата, ''Guardians of the Galaxy'', Гамора
2014., Книга на животот, ''The Book of Life'', Марија (глас)
2015., Нина, ''Nina'', Нина Симон
2016., Ѕвездени стази: Вон граници, ''Star Trek Beyond'', Ухура
2017., Чувари на галаксијата 2, ''Guardians of the Galaxy Vol. 2'', Гамора
2018., Одмаздници: Бесконечна војна, ''Avengers: Infinity War'', Гамора
2019., Одмаздници: завршница, ''Avengers: Endgame'', Гамора
2022., Проект Адам, ''The Adam Project'', Лора Шејн
2022., Амстердам, ''Amsterdam'', Ирма Сент Клер
2022., Аватар: Патот на водата, ''Avatar: The Way of Water'', Нејтири
2023., Чувари на галаксијата 3, ''Guardians of the Galaxy Vol. 3'', Гамора
2025., Аватар 3, ''Avatar 3'', Нејтири
2029., Аватар 4, ''Avatar 4'', Нејтири
1 Наводи
Пано Мартулков

Пано Мартулков исто така познат по имињата Онче Мартулков и Јован Мартулков (во постар македонски правопис: ''Пано/Онче/Йованъ Мартулковъ''; Велес, 1834 — после 1914) — македонски брашнар и активист од Велес, таткото на браќата револуционери Петар и Алексо Мартулков. Пано бил соработник со Македонската револуционерна организација и како резултат од тоа бил осуден и прогонет во турскиот град Дијарбекир. Неговиот сопружник е Сава Мартулкова (момиско: ''Василова'')
1 Животопис
Според мемоарите на Алексо Мартулков, Пано Мартулков заедно со неговата жена Сава Василева се родени во градот Велес. Не се знае многу за животот и дејствијата на Пано Мартулков освен дека работел како брашнар и дека бил восхитен и учесник во македонското национално движење. Можниот татко на Пано Мартулков е Тодор Мартулков, кој бил дел од музичкото образование во училиштето на македонскиот преродбеник Јордан Хаџи Константинов Џинот. Според документацијата на Христо Чучков, семејството Мартулкови се појавило во Велес после 1810-тите години. Еден од пооспорените елементи за Пано Мартулков е неговото име.
Родното име на Алексо Мартулков според документацијата на различни историчари е Александар Ончев Мартулков. Додека родното име на Петар Мартулков според документацијата е Петар Панов Мартулков. Тоа би требало да биде невозможно заради тоа што средното име е секогаш патронимот, или името на таткото. Во мемоарите на Алексо Мартулков името на татко му е Онче Мартулков или Јован Мартулков, додека информациите објавени од БАН за животописот за Петар Мартулков, нивниот татко се викал Пано Мартулков. Не е познато од каде Алексо Мартулков ја добил информацијата дека неговиот татко се викал Онче Мартулков но според деталите на автобиографијата се познава дека Алексо имал слаба комуникација со неговото семејство. Како пример во неговиот прв дел од автобиографијата тој грешно истакнал дека неговиот брат умрел во 1907 година во Велес, но Петар умрел во 1947 година кај Софија. Според документацијата има поголема можност дека се викал Пано Мартулков отколку Онче Мартулков.
Според автобиографијата на Алексо Мартулков, тој си го изгубил неговиот татко во 1886 година или кога бил осумгодишна возраст, но такви информации исто така не совпаѓаат со документацијата. Во идно поглавје на истата автобиографија Алексо Мартулков истакнал како неговиот татко бил уапсан за ограбувањето на Хаџи Јован, кој се случило во 1899 година. Според информациите од стариот весник „Отечество“ во 1909 година, Пано Мартулков заедно со Лазо Петрев, Диме Илиев, Иван Димев, Диме Карапанов, Илија Ангелов и Трајко Бујуклија биле осудени во турскиот суд кај градот Велес, заради тоа што тогашната влада ги сметале тие велешани како убијците на Петре Христов од Отиштино. Во неговата книга за градот Велес за време на Балканските војни и Прва светска војна Ѓорѓи Малковски наведува документ од српската власт за истакнати трговци во градот, меѓу нив бил Пано Мартулков кој по професија бил именуван како бакал од Кузево маало. Додека во еден записник од српскиот општински одбор на Велес во 5 јули 1915 година бил докуменитран бакал со името Диме Панов Мартулков. Пано Мартулков доживеал непозната судбина.
2 Наводи
Министерство за регионален развој и инфраструктура на Грузија

Министерство за регионален развој и инфраструктура на Грузија (|საქართველოს რეგიონული განვითარებისა და ინფრასტრუქტურის სამინისტრო, ''sakartvelos regionuli ganvitarebisa da inprastrukturis saministro'') — владин орган во рамките на Владата на Грузија задолжена за регионален и инфраструктурен развој, регулирање на активностите во секторот на Грузија. Во мигов, министерството го води Иракли Карселаѕе.
1 Историја
Министерството е основано врз основа на претходната владина агенција наречена ''Државно Министерство за прашања на регионално управување'' на 2 февруари 2009 година во согласност со член 81 (2) од грузискиот устав и законот за ''структурата, овластувањата и редот на активностите на Владата на Грузија.'' Била укината посебната државна агенција ''Обединета транспортна управа и Одделот за патишта'' и нејзиниот делокруг на активности се префрлил на новоформираното министерство. Министерството се финансира од државниот буџет. Давит Ткешелашвили бил првиот министер кој ја извршувал оваа функција.
2 Структура
Министерството го надгледува регионалниот и инфраструктурниот развој во целата земја, кој вклучува модификација и модернизација на државните патни мрежи од меѓународно и домашно значење. Тоа е исто така задолжено за активностите за следење на архитектонските и градежните работи во Грузија. Министерството издава предлози и нацрти за модернизација на грузиската инфраструктура кои потоа се разгледуваат од Парламентот на Грузија. Агенцијата е составена од Канцеларијата на министерот, Административното одделение, Одделот за генерална инспекција, Одделот за правна поддршка и реформи, Одделот за регионален развој, Одделот за односи со јавноста, мобилизација и Канцеларијата за координација на подготовка на војската, Канцеларијата за меѓународни односи, како и нејзините поделби (Оддел за автомобилски патишта во Грузија, транспортна администрација и главна архитектонско-градежна инспекција.
3 Поврзано
* Влада на Грузија
Акбет

Акбет (казашки: Ақбет) — планина во округот Бајанаул, регионот Павлодар, Казахстан.
Акбет се наоѓа на околу 8 километри до северозападниот дел на Бајанаул. Според локалниот фолклор, планината го добила името по девојка од Казахстан која се самоубила таму откако била омажена за маж што не го сакала.
1 Географија
Акбет се издигнува во опсегот Бајанаул, подопсег на казахстанските висорамнини (Сарјарка). Планината има генерално благи падини, но карпести и силно расчленети од западната страна, каде што има клисура со извори. Со надморска височина 1,022 метри, таа е највисоката планина во венецот Бајанаул, како и највисоката точка во областа Павлодар.
Геолошки врвот е составен од силур и девонски гранит, сиенит, порфир и шкрилци.
2 Поврзано
* Географија на Казахстан
Аксоран

Аксоран (казашки: Ақсораңу) — планина во округот Актогај, регионот Караганди, Казахстан.
Планината се наоѓа на околу 10 километри ИСИ од селото Шабанбај Би, порано познато како ''Шилим''. Геолошки, врвот е составен од перм гранит.
1 Географија
Аксоран се издига во Кизиларај, масив на казахстанските висорамнини (Сарјарка). Планината има неплоден изглед, а нејзините падини се стрмни, карпести и силно расчленети. Со надморска височина од 1,565 метри, таа е највисоката планина во Казахстанските висорамнини, како и највисоката точка на Централен Казахстан.
2 Поврзано
* Географија на Казахстан
Гора Алагорди

Алагорди, позната и како Бесбакан (казашки: Бесбақан) — планина во венецот Џунгари Алатау од планинските системи Тианшан. Се наоѓа на меѓународната граница меѓу Казахстан и Кина. Гора Алагорди има надморска височина од 4,622 метри.
1 Поврзано
* Список на ултраси од Централна Азија
Булевар „Марија Луиза“ (Софија)

Буливар „Марија Луиза“ или „Кнезинка Марија Луиза“ (|Улица „Мария-Луиза“ / „Княгиня Мария-Луиза“) ― централен булевар во Софија.
Се протега од надвозникот Надежда до булеварот Витоша (што е негово продолжение во правец на Националната палата на културата), поминувајќи преку софискиот мост - Лавовскиот мост. Булеварот го носи името на Марија-Луиз Бурбон-Парма, сопругата на кнезот Фердинанд I. За време на народна република Бугарија булеварот се викал „Георги Димитров“.
Многу од најистакнатите места во Софија се наоѓаат кај булеварот и нејзината околина. На самиот булевар се наоѓаат Централните софиски сали, Централните универзални магазини, црквата „Света Недела“, џамијата „Бања Баши“, хотелот „Софија Хотел Балкан“.
На просторот на булеварот има многу други истакнати места и институции во Софија, како што се Претседателството, Советот на министри, зградата со канцелариите на народните претставници (поранешниот Партиски дом), Плоштадот „Кнез Александар Први“ итн. За време на 1890-тите работилницата на истакнатиот велешки социјалист Васил Главинов била сместена во булеварот Марија Луиза.
1 Наводи
Аулије

Аулије (казашки: Әулие) — планина во округот Бајанаул, регионот Павлодар, Казахстан.
1 Географија
Аулие се издигнува во централниот/јужниот дел на венецот Кизилтау, дел од Казахстанските висорамнини. Со надморска височина од 1.055 метри, тоа е највисокиот врв на венецот.
764 метри висока е планината Каракујс што се издигнува понатаму на северозапад.
2 Поврзано
* Географија на Казахстан
Биберкопф

Биберкопф е планина на Алпите која е висока 2.599 м и се наоѓа на границата меѓу Германија и Австрија.
1 Локација и област
Планината Биберкопф лежи на главниот гребен на Алгајските Алпи на границата помеѓу баварскиот округ Обералгау и тиролскиот округ Ројте. Се наоѓа околу 15,5 км југо-југозападно од Оберстдорф и само околу 2,5 км источно од преминот Шрофен.
''Биберкопф'' може да се опише и како најјужната точка во Баварија и Германија, иако нејзиниот врв се наоѓа на 110 метри северно од Халденвангер Ек, кој е 4.088 метри на запад.
2 Геологија
Нејзината фасцинантна форма ја прави Биберкопф (што значи: „глава на дабар“) една од највпечатливите планини на Германија. Геолошки, телото на врвот е направено од силно превиткан доломит кој бил набиен над мергели. Чистиот доломит е причина за недостаток на вегетација на планината, бидејќи содржината на глинени минерали во производите од атмосферски влијанија не е доволна за формирање на почва. Спротивно на тоа, во областите на мергелните слоеви има богата флора.
3 Искачување
Од Колибата Рапенси и од Лехлајтен (во близина на Варт) означените рути водат до Биберкопф. Тие рути траат околу 2,5 до 3 часа. Двете искачувања поминуваат низ изложени делови од стрмни карпи и гребени, поради тоа што е потребна сигурност при чекорње. Поради инсталацијата на жичени кабли и други помагала за качување, искачувањата може да бидат и од помалку способни планинари (УИАА степен I). Искачување при влажно време или услови на снег и мраз не се препорачува. Остатоци од снег остануваат цела година на северните падини. Патеките до врвот се одржуваат од страна на одделението на германски алпски клуб во Обергунцбург, кој припаѓа на делот Кемптен/Алгау.
Јужната страна на Биберкопф за прв пат била искачена во 1922 година од страна на алпинистот на Алгау, Херман Гроселфингер.
4 Галерија
5 Извори и мапи
* Дитер Зајберт, ''Alpenvereinsführer Allgäuer Alpen und Ammergauer Alpen'', Минхен 2004 година,
* Alpenvereinskarte 1:25.000, Sheet3/2, ''Lechtaler Alpen, Arlberggebiet'' (Биберкопф е точно на северниот раб на картата, Колибата Рапензе е надвор од картата)
* Bayerisches Landervermessungsamt, 1:50.000, ''Sonderdruck Allgäuer Alpen'', Blatt UK L8
Намаруну

Намаруну е штитест вулкан кој се наоѓа во долината Голем Рифт, Кенија.
1 Местоположба
Намаруну се наоѓа во долината Сугута, дел од кениската долина Рифт јужно од Турканското Езеро. Се протега од западната страна на пукнатината покрај центарот. Планината формира широк штит. Големиот базален дел е околу 200 метри длабоко. Пред неколку илјади години долината Сугута била исполнета со големо езеро, но сега е исклучително суво и топло, а постои само малото езеро Логипи на северниот крај. Некои од неодамнешните конуси на дното од долината на рифтот, и на источната страна на пукнатината под висорамнината Тир Тир, содржат топли извори.
2 Еволуција
Вулканската планина Намаруну главно се формирала за време на горниот плиоцен, но има одреден материјал од холоценот. Станува збор за трахитичен штитен вулкан на кој се наоѓаат поновите паразитски конуси и текови на лава. Базалниот трахит датира од пред околу 6,8 милиони години, додека најгорните базалти датираат од пред околу 500.000 години. Големи количества базалт биле наталожени во долината Рифт на север, исток и југ од вулканот преку излив и експлозии за време на раниот холоцен. Ерупциите можеби се случиле во исто време со историските ерупции на бариерниот вулкан на север.
Борсалино и друштвото

„Борсалино и друштвото“ (''Borsalino and Co.'') — филм на режисерот Жак Дере (Jacques Deray) од 1974 година. Автори на сценариото се Дере и Паскал Жарден (Pascal Jardin) врз основа на романот „Бандити“ на Марсел Ежен Сакоман (Marseille Eugene Saccoman). Во главните улоги настапуваат: Ален Делон (Alain Delon), Рикардо Кучола (Ricardo Cucciola), Адолфо Ластрети (Adolfo Lastretti), Катрин Рувел (Catherine Rouvel), Рајнхард Колдехоф (Reinhard Kolldehoff), Андре Фалкон (Andre Falcon), Габриела Фаринон (Gabriella Farinon) и Даниел Ивернел (Daniel Ivernel). Филмот претставува продолжение на „Борсалино“ од 1970 година при што двата постигнале голем успех кај публиката. Филмот се одликува со возбудлива приказна и со одлична сценографија и костимографија кои совршено го отсликуваат периодот во кој се одвива дејствието.
1 Синопсис
Дејствието на филмот се одвива во 1930-тите. Рош Сифреди (го игра Делон) и Франсоа Капела се најдобри пријатели и шефови на организираниот криминал во Марсеј. Наскоро, Капела е убиен, а Сифреди дознава дека убиството го порачал бизнисменот Џовани Валпоне (го игра Кучола), кој сака да ги преземе сите законски и незаконски работи во градот. Сифреди го убива најблискиот соработник на Волпоне, кој исто така размислува на одмазда...
Хелал (планина)

Џабал ал-Халал (арапски :جبل الحلال) — планина во Северен Синај, Египет. На 910 метри надморска височина, таа е највисоката планина во опсегот Кашм ар-Рих.
1 Историја
Планината се наоѓа на 60 километри јужно од Ал-Ариш. Името го добила „Халал“ поради камилите и овците кои порано паселе околу планината. Жителите на планината се племињата Тарабин и Тијаха. Планината била засолниште на шверцери и бандити и е опишана како „контролирана од бедуинските одметници“. Според Ибрахим Хамад, бедуинскиот поглавар на Бир ал-Абед, „Оваа планина е како област на духови. Не била нападната од надворешни лица дури и во најлошите безбедносни услови“. Областа има многу нагазни мини.
Некои, вклучувајќи го и Клод Скудамор Џарвис, сметаат дека е библиската планина Синај.
Перцепцијата на планината како озлогласено засолниште на терористите започнала во 2004 година по бомбашките напади на Синај во 2004 година. Помеѓу 2004 и 2005 година, египетските вооружени сили спровеле повеќемесечни безбедносни операции овде. Во 2012 година, египетските вооружени сили ја започнале „Операцијата Орел“ во обид да ги искорени милитантите што се криеле на планината по нападот на Синај во август 2012 година.
Во март/април 2017 година, египетските вооружени сили спровеле трета безбедносна операција наречена „Торент 5“ во која тврделе дека ја исчистиле планината од засолништата на терористите.
Рудина (Крчин)

Рудина — втор највисок врв на планината Крчин со висина од 2.238 м.
1 Патеки на искачување
До врвот може да се дојде на два начини:
* со почеток во селото Горно Косоврасти, каде се следи патеката за врвот Црвена Плоча
* со почеток во селото Битуше, каде се следи патеката за врвот Голем Крчин
2 Галерија
3 Поврзано
* Црвена Плоча
* Крчин
Сириска национална армија

Сириската национална армија (SNA; |الجيش الوطني السوري|al-Jayš al-Waṭanī as-Sūrī) е коалиција на вооружени групи на сирискита опозиција кои учествувале во Сириската граѓанска војна. Составена од различни бунтовнички фракции кои се појавиле на почетокот на војната во јули 2011, таа била официјално основана во 2017 под покровителство на Турција, која обезбедува нејзино финансирање, обука и воена поддршка.
Официјалните цели на SNA се да создаде „безбедна зона“ во северна Сирија, да се консолидира со другите бунтовнички фракции и да се бори против сириските владини сили и исламистите.
Алпско здружение на Словенија

Алпско здружение на Словенија — здружение на волонтерски алпски клубови за обезбедување услови за развој и вежбање на планинарството и ридско пешачење во Словенија и во странство. Таа е меѓу словенечките невладини организации со највисоко членство и има најголем број членови на сите спортски организации во Словенија.
Заклучно со октомври 2015 година, здружението вклучувало 287 ограноци (пешачки клубови за планинарење/рид, станици за спасување на планина, итн.), кои вкупно броеле 53.975 (од 2014 година) членови од сите возрасти. Одржувале планински патеки од 2008 година со вкупна должина од над 10.000 км (од ова, 80 патеки на долги релации) и 179 планинарски домови и засолништа со вкупно 7.400 кревети. Основано е во јуни 1948 година во Љубљана и е наследник на Словенечкиот алпски клуб, кое било основано во Љубљана на 27февруари 1893.
Алпскиот сојуз на Словенија своите задачи ги извршува под раководство на својот претседател и тројца потпретседатели, стручна служба и неколку комисии: економска комисија, комисија за искачување, комисија за планински спортови, комисии за експедиции на странски планини, планински патеки, спортско качување., планински велосипедизам, зачувување на планинските еко системи, комисија за водичи, младинска комисија и неколку одбори и друга работна сила.
Издавачката куќа „Алпин“, која работи под покровителство на Здружението, издава мапи и водичи за планинарење, стручна и белтристичка литература, а од 1895 година и месечното планинарско списание ''„Алпски весник''“ (''Планински Вестник'').
Бурна ноќ

„Бурна ноќ“ (српскохрватски: ''Olujna noć'') — југословенски тв-филм од 1987 година, во режија на Зринко Огреста, кој е автор и на сценариото засновано врз расказот на Меша Селимовиќ. Улогите ги играат: Перо Квргиќ, Семка Соколовиќ-Берток, Вилим Матула, Златко Црнковиќ, Звонимир Зоричиќ, Иво Фици и Звонимир Ференчиќ. Снимател е Даворин Гецл.
1 Синопсис
Дејствието на филмот се одвива за време на Втората светска војна. Службеникот Цериќ станува жртва на сопствениот страв по една ноќна средба со својот сосед-Евреин кого го носат в логор.
Черкасово движење

Черкасовото движење — патриотско движење на волонтерски бригади кои работеле на реставраторски работи на територијата на СССР за време на Големата татковинска војна и по нејзиниот крај. Волонтерите од Черкасовите бригадите работеле во слободното време од нивните главни работни места.
1 Историја на потекло
Движењето за реставрација, иницирано од работничка во градинка Александра Максимовна Черкасова, потекнувајќи од Сталинград во јуни 1943 година. Во него учествувале главно жени. Првата обновена била „Куќата на Павлов“. Неколку дена по иницијативата Черкасова, списанието „Сталинградска правда“ објавиле обраќање на бригадата до сите работнички луѓе во градот, кое било поддржано од градската партиска организација..
До крајот на 1943 година, во Сталинград работеле над 820 бригади на Черкасов, во 1944 година - 1192 бригади, во 1945 година - 1227 бригади.
Во 1944-1945 година започнала втората фаза од Черкасовото движење. По завршувањето на работниот ден, жените од Сталинград почнале да ги совладуваат машките професии: ѕидар, столар, каменоделец. Во текот на 1944 година, околу 3.000 домаќинки, работници и вработени ги совладале градежните вештини.
Периодот од 1945 година до крајот на 1950-тите е време на третата етапа на Черкасовото движење. Работничките тимови во градот почнале да се распоредуваат на одредени градилишта. Луѓето не работеле на реставрација воопшто, туку конкретно на една од зградите. Дел од тие објекти биле: Централен насип, Педагошки институт, Драмски театар, Театар за музичка комедија, Мамаев курган, речно пристаниште.
2 Географија на движење
Во 1943-1944 година, Черкасовото движење станало широко распространето во областите ослободени од нацистичките окупатори или погодени од непријателските воздушни напади.
Во 1944 година, жителите на Ленинград работеле 27,1 милиони часа надвор од работното време и завршиле работа во вредност од 26 милиони рубљи за обновување на градската економија.
На почетокот на 1944 година, Черкасовото движење се развило и во Белоруската ССР, во кое до крајот на 1944 година работеле 735 бригади. Во Латвиската ССР, 470 бригади биле вработени само во обновувањето на железничкиот транспорт.
Движењето Черкасов одиграло голема и важна улога во забрзувањето на темпото на економското закрепнување во повоените години.
Естонски волонтер на годината

Волонтер на годината — национална награда во Естонија за извонредно важна волонтерска работа, основана во 2005 година. Во 2005 биле препознаени 100 волонтери, 50 во 2006, во 2007 исто 50 волонтери, 15 во 2008, 17 во 2009, 15 во 2010, 10 волонтери и 2 волонтери супервизори во 2011, и Естонската адвокатска комора како организација која најмногу го промовирала волонтерството биле признати. Во 2012 година, биле препознаени 10 волонтери, 3 волонтери супервизори и компанијата за телекомуникации Elion како компанија која најмногу го промовирала волонтерството на вработените.
До 2019 година, 312 волонтери го добиле признанието, а во истата година им се придружиле уште 8.
1 2008 година
На 7 декември 2008 година, претседателот на Естонија Томас Хендрик Илвес им ја доделил наградата на следните 15 луѓе:
* Питер Куду
* Моника Русинг
* Тонис Пус
* Адо Кулап
* Маја Глејзер
* Лис Лил
* Хелју Кукк
* Рајнер Најлвак
* Уно Аан
* Улар Саремае – за организирање на Фестивалот на естонската панк песна
* Урве Усберг
* Ауне Суве
* Андрес Луре – за неговиот придонес на Естонската Википедија* Хело Меигас
* Ахти Хеинла
За време на церемонијата рок групата Terminatoor отсвириле четири од нивните песни: „Osa minust“, „Romula“, „See ei ole saladus“ и „Tahan ärgata üles“.
Уров

Уров — мешункасто едногодишно растение од семејството бобови што се користи главно како добиточна храна. Во минатото оваа култура била една од најраспространетите фуражни култури во РМ, а во некои реони и единствена. Зрното се употребувало како концентрат за добитокот. Се користат зрното и целото растение. Има кратка вегетација (90 — 100 дена). Се користи и како додаток во кафе.
1 Распространетост и живеалиште
Растението вирее во суви и полусушни области со сиромашни почви. Уровот е особено погоден за одгледување во области со слаби врнежи, каде што другите култури тешко растат.
2 Употреба
Уште во дамнешни времиња луѓето го употребувале за јакнење на мускулното ткиво, особено на срцевиот мускул. Научниците сметаат дека неговите ефекти се должат на извонредниот сооднос на калиум, калциум и магнезиум со јаглехидратите, како и изобилство на витамини. Ефикасен е како лек за хемороиди, против маснотии и против висок крвен притисок.
Главната употреба на уровот е како добиточна храна. Семињата се богати со белковини, што ги прави вреден извор на храна за добитокот како што се овците, козите и говедата. Меѓутоа, семето содржи горчливи соединенија што можат да бидат токсични ако се употребуваат во големи количини без соодветна обработка.
Дечански псалтир

Дечански псалтир - средновековен средномакедонски ракопис од 13 век. Содржи 201 пергаментен лист. Напишан е со кирилично писмо. Заглавијата и иницијалите се украсени со бои. Според структурата на текстот се работи за литургиски псалтир со псалми, библиски песни и молитви. Се чувал во Дечанскиот манастир, по што го добил и името. Во 1857 година А. Гиљфелдинг го однел овој ракопис во Русија. Стилот на ракописот припаѓа на Охридската книжевна школа. Се чува во Санкт Петербург, РНБ, Гилфелдинг фонд 17.
Парсифал Галски (филм)

„Парсифал Галски“ (Француски: ''Perceval le Gallois'') — филм на режисерот Ерик Ромер од 1978 година. Главните улоги ги играат: Фабрис Лукини, Андре Дусолие, Соланж Буланже. Тема на филмот е витезот Парсифал, еден од најпознатите припадници на витезите на Тркалезната маса на кралот Артур.
ОМУ „Методи Патче“ - Охрид

Основно музичко училиште „Методи Патче“ (официјално: Основно општинско музичко училиште „Методи Патче“ - Охрид; скратено: ООМУ „Методи Патче“) — единствено музичко основно училиште во градот Охрид, Општина Охрид.
Училиштето е именувано по македонскиот револуционер и војвода Методија Патче.
Телевизиски водител: Легендата за Рон Бургунди

„Телевизиски водител: Легендата за Рон Бургунди“ (англиски: ''Anchorman: The Legend of Ron Burgundy'') — американски филм од 2004 година, во режија на Адам Макеј. Улогите ги играат: Вил Ферел, Кристина Еплгејт, Дејвид Кочнер, Стив Карел и Маја Рудолф.
1 Синопсис
Дејствието на филмот се одвива во 1970-тите во Сан Диего. Рон Бургунди (го игра Ферел) е еден од најдобрите телевизиски водители во градот. Кога во неговата телевизиска куќа се вработува новинарката Вероника Корнингстоун (ја игра Еплгејт), тој ја сфаќа како закана за неговото работно место. Имено, Вероника најпрвин известува за т.н. „женски теми“ (модни ревии на мачки и емисии за готвење), но потоа посакува да стане уредничка и водителка на вестите. Рон ги употребува сите можни начини за да ја отстрани конкуренцијата...
ОМУ „Ордан Михајлоски-Оцка“ - Прилеп

Основно музичко училиште „Ордан Михајлоски-Оцка“ (официјално: Основно општинско музичко училиште „Ордан Михајлоски-Оцка“ - Прилеп; скратено: ООМУ „Методи Патче“) — единствено музичко основно училиште во градот Прилеп, Општина Прилеп.
Училиштето е именувано по македонскиот виолинист и партизан Ордан Михајлоски-Оцка.
Херман Паул

Херман Ото Теодор Паул (7 август 1846, Салбке – 29 декември 1921 година, Минхен ) бил германски филолог, лингвист и лексикограф .
1 Биографија
Студирал во Берлин и Лајпциг, а во 1874 година станал професор по германски јазик и литература на Универзитетот во Фрајбург . Во 1893 година бил назначен за професор по германска филологија на Универзитетот во Минхен . Тој бил истакнат младограматичар .
2 Дела
Неговото најважно дело, ''Принципи на историјата на јазикот (''Хале: Макс Нимаер, 1. издание 1880; 3-то издание 1898), е преведено на англиски: Паул, Херман 1970. ''Principles of the History of Language,''  преведено од 2. издание  од Х. A. Стронг (1888; преведено со промени од Стронг, Логеман и Вилер во 1891 година). Колеџ парк: издавачка куќа Мек Грот, .
Според Паул, речениците се збир на нивните делови. Тие произлегуваат последователно од поединечни асоцијации, поврзани заедно во линеарна форма (1886. Поврзано, Блументал, 1970). Вилхелм Вунд се спротивставил на оваа теорија за речениците, тврдејќи дека тие започнуваат како симултана мисла која се претвора во линеарни, секвенцијални делови (1900).
Други дела:<ref>
*''Дали постоел средновековен германски пишан јазик? (“Gab es eine mittelhochdeutsche Schriftsprache?,” 1873)''*''Менување на самогласки ("Zur Lautverschiebung,  1874''*''Критични придонеси за Минесингерите ("''Kritische Beiträge zu den Minnesingern''”'' 1876)
*''За прашањето Нибелунген ("''Zur Nibelungenfrage''”'' 1877)
*''Средновековна германска граматика ("''Mittelhochdeutsche Grammatik'',"'' 1881; 25-то издание, 2007)
*''Преглед на германската филологија (“''Grundriss der germanischen Philologie,   уредник 1891-93)
*''Функција и метод на науката за историјата (“''Aufgabe und Methode der Geschichtswissenschaften,“ 1920, Е-Книга: Берлин 2014, година,
По 1874 година, Паул и Вилхелм Браун го уредувале ''Beiträge zur Geschichte der deutschen Sprache und Literatur'' („Придонес во историјата на германскиот јазик и неговата литература“).
3 Појаснување
Овој Херман Паул не треба да се меша со
* Херман Даниел Паул (1827–1885), кој емигрирал од Германија во Финска, каде што работел како професор по јазик и музички рецензент. Тој објавил превод на финскиот национален еп Калевала во 1885 година (издавачката куќа на Г.В. Едлунд, Хелсингфорс).
ниту со
* Херман Паул (1902–1944), кој бил унгарски музичар.
4 Поврзано
* Рудолф Мух
Зафатнински интеграл

Во математиката (особено во анализата со повеќе променливи), зафатнински или волуменски интеграл (∭) е интеграл над 3-димензионален домен, односно тоа е посебен случај на повеќекратен интеграл. Зафатнинските интеграли се особено важни во физиката во многу примени, на пример, за пресметување на густината на флуксот или за пресметување на масата од соодветната функција на густина.
1 Во координатен систем
Може да значи и троен интеграл во рамките на една област <math>D \subset \R^3</math> на функција <math>f(x,y,z),</math> и обично се пишува како: <math>\iiint_D f(x,y,z)\,dx\,dy\,dz.</math>
Зафатнински интеграл во цилиндрични координати има облик: <math>\iiint_D f(\rho,\varphi,z) \rho \,d\rho \,d\varphi \,dz,</math>и зафатнински интеграл во сферични координати (со користење на ISO конвенцијата за агли со <math>\varphi</math> како азимут и <math>\theta</math> мерено од поларната оска) има облик:<math>\iiint_D f(r,\theta,\varphi) r^2 \sin\theta \,dr \,d\theta\, d\varphi .</math>
2 Пример
Со интегрирање на равенката <math> f(x,y,z) = 1 </math> над единична коцка го дава следниот резултат: <math>\int_0^1 \int_0^1 \int_0^1 1 \,dx \,dy \,dz = \int_0^1 \int_0^1 (1 - 0) \,dy \,dz = \int_0^1 \left(1 - 0\right) dz = 1 - 0 = 1</math>
Па, зафатнината на единичната коцка е 1 како што се очекуваше. Сепак, ова е прилично тривијално, а зафатнинскиот интеграл е многу помоќен. На пример, ако имаме функција на скаларна густина на единичната коцка, тогаш зафатнинскиот интеграл ќе ја даде вкупната маса на коцката. На пример за функцијата за густина: <math> \begin{cases}
f: \R^3 \to \R \\
f: (x,y,z) \mapsto x+y+z
\end{cases}</math> вкупната маса на коцката е: <math>\int_0^1 \int_0^1 \int_0^1 (x+y+z) \,dx \,dy \,dz = \int_0^1 \int_0^1 \left(\frac 1 2 + y + z\right) dy \,dz = \int_0^1 (1 + z) \, dz = \frac 3 2</math>
3 Поврзано
* Површински интеграл
* Зафатнински елемент
* Линиски елемент
* Линиски интеграл
Baltasar Cars

Baltasar Cars — шпански производител на електрични спортски автомобили со седиште во Барселона, кој работи од 2011 година.
1 Историја
Компанијата Baltasar Cars е основана во 2011 година во Барселона од шпанскиот тркач со електрична формула, инженер и претприемач Батасар Лопез. Стартапот го добил своето име по името на основачот и се фокусирале на развојот на патни, целосно електрични спортски автомобили. Почнувајќи од годината на основање, се во текот на следната деценија, инженерите на Балтасар биле фокусирани на работа на нивниот прв модел на автомобил, започнувајќи од нула се до форма подготвена за продажба.
Претставувањето на првото возило на Baltasar Cars се одржало 10 години по основање на компанијата, во втората половина на април 2021 година. Првиот автомобил Baltasar Revolt бил презентиран со две седишта, без прозорци, рационализирана силуета и целосно на електричен погон.
Baltasar Cars планирале производство на мал обем Revolt автомобили, земајќи ги предвид преференциите на поединечните клиенти, почнувајќи со првите испораки на готовите автомобили во средината на 2022 година. Цената по примерок била одредена на 230.000 евра.
2 Модели на автомобили
* Baltasar Revolt