Ајни

Ајните или Ајну (|ain-Kana; |アイヌ|Ainu ; |Айны|Ayny), исто така познати како ''Езо'' (蝦夷) во историските јапонски текстови, ― источноазиска етничка група домородна во северна Јапонија, првобитните жители на Хокаидо (и порано североисточен Хоншу) и некои од нејзините блиски руски територии (Сахалин, Курилските Острови, Хабаровскиот Крај и полуостровот Камчатка).
Според службените проценки, вкупното ајнско население во Јапонија е 25.000. Неослужбените проценки го ставаат вкупното население на 200.000 или повеќе, бидејќи скоро вкупната асимилација на Ајните во јапонското општество резултирало со тоа што многу поединци со ајнско потекло немаат знаење за нивното потекло. Во 1966 година, бројот на „чисти“ Ајни бил околу 300.
1 Историја
1.1 Пред-современа
Ајните се домороден народ во Хокаидо, Сахалин и Курилите. Раните групи што зборувале ајнски (претежно ловци и рибари) се преселиле и на полуостровот Камчатка и во Хоншу, каде што нивните потомци денес се познати како ловци Матаги, кои сè уште користат голема количина на ајнски речни во нивниот дијалект. Други докази за ловци и рибари што зборуваат ајнски, кои се преселиле од Северно Хокаидо во Хоншу, се преку ајнските топоними, кои се наоѓаат на неколку места во северниот дел на Хоншу, претежно меѓу западниот брег и регионот Тохоку. Доказ за ајнски говорници во Амурската област е најден преку ајнски позајмени зборови кај Ороците и Улчите.
Најновите истражувања предложуваат дека ајнската култура потекнува од спојување на охотските и сацумонските култури. Според Ли и Хасегава, ајнските говорници потекнуваат од охотскиоте народ, кој брзо се проширил од северниот дел на Хокаидо кон Курилите и Хоншу. Овие рани жители не го зборувале јапонскиот јазик; некои биле освоени од Јапонците на почетокот на 9 век. Во 1264 година, Ајните ја нападнале земјата на Нивхите Ајните, исто така, започнале експедиција во регионот на денешната Амурска област, кој тогаш била контролиран од династијата Јуен, што резултирало со одмазда од Монголите кои го нападнале Сахалин. Активниот контакт помеѓу Ва-џин (етнички Јапонци, исто така познат како Јамато-џин) и Ајните од Езогашима (сега познат како Хокаидо) започнал во 13 век. Ајните создале општество на ловци-собирачи, преживувајќи главно со лов и риболов. Тие ја следеле религијата заснована на природни појави.
За време на периодот Муромачи (1336-1573), многу Ајни биле подложени на јапонската власт. Споровите меѓу Јапонците и Ајните прераснале во насилство од големи размери, Кошамајновиот бунт, во 1456 година. Такеда Нобухиро го убил водачот на Ајните, Кошамајн.
За време на периодот Едо (1601-1868), Ајните, кои го контролирале северниот остров, сега наречен Хокаидо, сè повеќе се вклучувале во трговијата со Јапонците кои го контролирале јужниот дел на островот. Токугава бакуфу (феудалната власт) им доделила на кланот Мацумае ексклузивни права за трговија со Ајните во северниот дел на островот. Подоцна, Мацума започнал да ги издава правата за тргување на јапонските трговци, а контактот помеѓу Јапонците и Ајните станал пообемен. Во текот на овој период, ајнските групи се натпреварувале едни со други за увоз на стоки од Јапонците, а епидемиските болести како што се сипаници го намалиле населението. Иако зголемениот контакт создаден од трговијата меѓу Јапонците и Ајните придонел за зголемено меѓусебно разбирање, тоа исто така довел до судир кој повремено се интензивирал во насилни ајнски бунтови. Најважниот беше Шакушајновиот бунтот (1669–1672), ајнски бунт против јапонската власт. Друг голем бунт од Ајните против јапонската власт била Менаширско-кунаширскиот бунти во 1789 година.
Од 1799 до 1806 година, шогунатот презел директна контрола врз јужно Хокаидо. Мажите Ајни биле депортирани кај трговци подизведувачи за пет и десетгодишни услови за услуга и биле примамени од награди за храна и облека доколку се согласат да го остават својот мајчин јазик и култура и да станат Јапонци. Жените Ајни биле одделени од своите сопрузи и насилно биле омажувани за јапонски трговци и рибари, на кои им било кажано дека табу им забранувало да ги носат своите жени на Хокаидо. Жените често биле измачувани ако се спротивстават на силување од страна на нивните нови јапонски сопрузи и честопати бегале во планините. Овие политики на раздвојување на семејството и присилна асимилација, во комбинација со влијанието на големи сипаници, предизвикало значително намалување на ајнското население во почетокот на 19 век.
1.2 Меиџиева реставрација и подоцна
Во 18 век, имало 80.000 Ајни. Во 1868 година, имало околу 15.000 Ајни во Хокаидо, 2000 во Сахалин и околу 100 на Курилските Острови.
Почетокот на Меиџиевата реставрација во 1868 година се покажала како пресвртница за ајнската култура. Јапонската влада вовела различни општествени, политички и економски реформи со надеж дека ќе ја осовремени земјата во западен стил. Една иновација вклучувала анексија на Хокаидо. Шеберг го цитира описот на Баба (1890 година) за образложението на јапонската влада:... Развојот на јапонскиот голем северен остров имал неколку цели: Прво, тој бил сметан како средство за одбрана на Јапонија од брзорастечката и експанзионистичка Русија. Второ ... тој нудел решение за невработеноста за поранешната самурајска класа. ... На крај, развојот ветил дека ќе ги даде потребните природни ресурси за растечката капиталистичка економија.Во 1899 година, јапонската влада донела акт со кој ги означила Ајните како „поранешни Абориџини“, со идеја дека ќе се асимилираат - ова резултирало со тоа што јапонската влада го презела земјиштето каде што живееја Ајните и оттогаш го стави под јапонска контрола. Исто така, во тоа време, на Ајните им било доделено автоматско јапонско државјанство, што всушност им го ускратила статусот на домородна група.
Ајните станувале сè повеќе маргинализирани на својата земја - во период од само 36 години, Ајните станале од релативно изолирана група луѓе со имање на своја земја, јазик, религија и обичаи до асимилирање во обележјата на Јапонците. Во прилог на ова, земјата на која живееше Ајните била распределена на Ва-Џините кои одлучиле да се преселат во Хокаидо, охрабрена од јапонската влада од ерата на Меиџи да ги искористи предностите на изобилните природни ресурси на островот и да создаде и одржува фарми во моделот на западното индустриско земјоделство. Додека во тоа време, процесот отворено бил нарекуван колонизација (拓殖, такушоку) , поимот подоцна бил преформулиран од јапонските елити во сегашната вообичаена употреба 開拓 (кајтаку), што наместо тоа пренесува чувство на отворање или повраток на ајнските земјишта. Како и ова, фабриките како што се фабриките за брашно, пиварниците и рударските практики резултирале со создавање инфраструктура како што се патишта и железнички линии, за време на развојниот период што траел до 1904 година. За тоа време, Ајните биле принудени да учат јапонски, им било потребно да усвојат јапонски имиња и им наредувале да престанат со верските обреди како што се жртвување животни и обичајот за тетовирање.
Истиот чин важел за домородните Ајни на Сахалин по јапонската анексија и инкорпорирање на префектурата Карафуто. Некои историчари забележале дека ајнскиот јазик сè уште бил важна лингва франка во Сахалин. Асахи (2005 година) објавил дека статусот на ајнскиот јазик бил прилично висок и исто така го користеле раните руски и јапонски административни службеници за да комуницираат едни со други и со домородните луѓе.
Актот од 1899 година бил заменет во 1997 година - дотогаш владата изјавила дека нема етнички малцински групи. Дури на 6 јуни 2008 година, Јапонија службено ги признала Ајните како домородна група).
Се верува дека огромното мнозинство од овие Ва-Џинци ги принудувале Ајнките да соработуваат со нив како месни сопруги. Меѓу бракот помеѓу Јапонците и Ајните бил активно промовиран од Ајните за да се намалат шансите за дискриминација на нивното потомство. Како резултат на тоа, многу Ајни не се разликуваат од нивните соседи Јапонци, но некои Ајни-Јапонци се заинтересирани за традиционалната ајнска култура. На пример, Оки, роден како дете на татко Ајн и мајка Јапонка, станал музичар кој свири на традиционалниот ајнски инструмент тонкори. Исто така, постојат многу мали градови во југоисточниот или регионот Хидака каде живеат етнички Ајни, како што се во Нибутани (Нипутај). Многумина живеат во Самбуцу, особено, на источниот брег.
Нивниот најпознат етноним потекнува од зборот „аину“, што значи „човек“ (особено за разлика од камуи, „божествени суштества“). Ајните, исто така, се идентификуваат како „Утари“ („другар“ или „луѓе“ на ајнскиот јазик). Службените документи ги користат двете имиња.
2 Дополнителна литература
******* Hitchingham, Masako Yoshida (trans.), , Asian-Pacific Law & Policy Journal, vol. 1, no. 1 (2000).
* Kayano, Shigeru (1994). ''Our Land Was A Forest: An Ainu Memoir''. Westview Press. . .
****** (Harvard University)(Digitized January 24, 2006)
*** (Indiana University) (digitized September 3, 2009)
* [Original from Harvard University Digitized Jan 30, 2008] [YOKOHAMA : R. MEIKLEJOHN & CO., NO 49.]