procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Вилејско езеро

Вилејско езеро (ру |Вилейское водохранилище; |Вілейскае вадасховішча) е вештачко езеро во северозападниот дел на регионот Минск во Белорусија. Езерото е изградено од 1968 година. до 1973 година со цел да се овозможи поефикасно водоснабдување на градот Минск. Езерото е составен и најважен дел од хидросистемот Вилејско- Мина, кој ја дистрибуира водата од реката Вилеја, која настанала со нејзино преградување, до течението на реката Свислач и градот Минск. Изградбата на овој хидросистем ги поврзал и сливните подрачја на реките Немен и Днепар, односно Балтичкото и Црното море.
За да се распредели водата од езерото кое лежи на надморска височина од 157 метри, што е за околу 75 метри пониско од висината на градот Минск, изграден е канал од околу 62 километри, на кој има систем од 5 пумпи. Со површина од 73,6 км², Вилејското Езеро е најголемата вештачка акумулација во земјата. Максималната должина на езерото е 27, ширина до 3 километри, а длабочина до 13 метри (во просек околу 3,7 метри).
На браната што го блокирала протокот на Вилија биле изградени две помали хидроцентрали (првата почнала да работи во април 1998 година, втората во април 2002 година ) со вкупен капацитет од 1.000 киловат часови електрична енергија.
1 Поврзано
* Белорусија
* Вилија
* Свислач (река)
* Хидросистем Вилејско-Мина
Ахтопол

Ахтопол (|Ахтопол) — град во Југоисточна Бугарија, дел од општината Царево во Бургаската Област. Има население од околу 1.277 жители (2022).
1 Географија и местоположба
Градот се наоѓа на карпест полуостров на брегот на Црното Море и во подножјето на планината Странџа. Се наоѓа на 14 километри јужно од општинскиот центар Царево, 76 километри од регионалниот центар Бургас и 5 километри северно од устието на реката Велека. Градот е дел од територијата на паркот на природата Странџа.
2 Историја
На местото на денешниот град Ахтопол имало населби уште од неолитот, а за време на железното време областа била населена од тракиското племе Тини. Како град, Ахтопол бил основан околу 430 година п.н.е. од грчките колонисти од Атина, сугерирајќи дека нејзиното основање има врска со дејствијата на Перикле во црноморските региони. Градот станува трговски центар, со монети ковани таму. По варварските инвазии од 5-7 век, градот бил обновен од византискиот генерал Агатон, кој го нарекол Агатопол.
Во текот на средниот век, Агатопол неколку пати бил вклучен на територијата на Бугарија. Натписот на Хан Крум од 812 година известува за неговото освојување, подоцна бил заземен од царот Тодор Светослав во 1304 година. Околу 1389 година, дваесет години по заземањето на Едрене од страна на Османлиите, Одринската митрополија го преселила своето седиште во Агатопол. За прв пат Ахтопол паднал под ударите на османлиските освојувачи во 1396 година, кога бил освоен заедно со Созопол и Мидија. Во 1403 година, султанот Сулејман Челеби и го вратил на Византија, заедно со градовите од Босфор до Варна. Конечниот пад на градот под османлиска власт се случил во пролетта 1453 година, заедно со главниот град Константинопол и „речиси сите прекрасни градови на Црното Море“. Набргу потоа, султанот Мехмед II Освојувачот издал наредба да се преселат жителите од различни освоени градови на Балканскиот Полуостров во населената римска престолнина. Тука спаѓа и Ахтопол, како резултат на што бил депопулиран. Не долго потоа, градот бил обновен и ги населиле малоазиските доселеници. Во 17 век се споменува како седиште на епископ.
На почетокот на 20 век, граѓаните на Ахтопол поседувале 45 бродови, од кои три имале поместување од 1000 до 3000 тони. При избувнувањето на Балканската војна во 1912 година, двајца од Ахтопол доброволно се пријавиле во Македонско-одринското ополчение. По Балканските војни (1912-1913), градот бил припоен кон Бугарија. Неговото грчко население било иселено, а на негово место се населиле бугарски бегалци од Источна Тракија. Во 1918 година, Ахтопол бил речиси целосно уништен од пожар, при што изгорела и старата катедрала „Успение Богородично“. Современиот град бил целосно обновен по пожарот. Во 1926 година, градот имал 1.095 жители.
Копкол

Копкол е нисководна река ( балка ) на Крим, на територијата на областа Белогорски, десната притока на реката Тонас. Должината на водотекот е 6,2 километри, сливното подрачје на реката е 11,5 км².
1 Географија
Изворот на реката се наоѓа источно од селото Алексеевка, според книгата на Николај Рухлов во близина на планината ''Куба-Бурун''. Во горниот тек, деловите на реката се нарекуваат ''Хабурка-дере'' (на картите ''на Кбурка-дере'' ) и ''Коп-Кал''. Изворите што ја хранат реката се плитки, во средишниот дел долината станува доста рамна, обрасната со грмушки, со стрмна десна падина, составена од конгломерат, на чиј врв е лапоресна црна почва.
Во близина на реката, според прирачникот „Површински водни тела на Крим“, има 1 неименувана притока , која Рухлов ја нарекол ''Енишкал'', а на современите карти е потпишан како ''Јар'' . Има моќен извор во долината, неименуван на картата од 1890 година , Рухлов има „ Џаничка “ (задолжително на почетокот на 20 век 48.600 кофи дневно) , сега позната како „Сартанскаја Криница“ 5] . Водозаштитната зона Копкола е поставена на 50 m . Реката се влева во Тонас на 9 километри од устието , северно од селото Головановка.
Хатишериф

Хатишериф (турски hatt-ı şerîf) или хатихумајун (отомански турски خت همايون, турски hatt-ı hümayun или hatt-ı hümâyûn) — дипломатски назив на документ или ракописна официјална белешка составена од османлиски султан .
Поимот доаѓа од арапскиот ''hatt - ракопис, ред'' и ''hümayun'' - ''царски'' и ''шериф'' - ''возвишен, величествен'' . Хатишерифите обично ги пишувал султанот лично или ги препишувал дворски писар.
Хатшерифите обично се пишувале како одговор на документ доставен до султанот од страна на големиот везир или друг член на османлиската влада. Тие содржеле, на пример, одобрувања или одбивања на жалби, одобрувања на различни дозволи, коментари на декрети или други владини документи. Хатшерифите, исто така, можеле да бидат напишани непотикнати, а не како одговор на поднесените документи. По реформите во танзиматските реформи (1856), кои имале за цел да го модернизираат Отоманското Царство, рутинските хатишерифи биле заменети со irâde-i seniyye, во кои писарите писмено ги документирале усните забелешки на султанот.
Во државните архиви во Истанбул има речиси 100.000 хатишерифи. Меѓу најпознатите се Гулхан хатишериф од 1839 година и Указот за реформа на Отоманското Царство од 18 февруари 1856 година. За првиот, називот танзиматски ферман би бил посоодветен, бидејќи е напишан како наредба од султанот до големиот везир да ја изврши неговата наредба.
Хатихумајун во поширока смисла може да биде каков било запис или дури и книжно дело напишано рачно од султанот.
Дивок Ориги

Дивок Окот Ориги (роден на година во , Белгија) — белгиски фудбалер кој настапува за екипата на Нотингем Форест како позајмен играч од ФК Милан на позиција напад и Фудбалската репрезентација на Белгија.
Николај Палаузов

Николај Христофорович Палаузов (|Николай Христофорович) (1821 - 2 март 1899) бил Русофилски новинар и бугарски преродбеник.
Палаузов бил во роден во Габрово. Го започнал образованието во родниот град а во 1842 го завршил Ришељевскиот лицеј во Одеса. За време на овој период во Одеса, Палаузов добил руско државјанство. Тој бил еден од основачите на Одеското бугарско настојателство и негов претседател до крајот на неговиот живот. За триесет години ова бугарско друштво во Одеса било главен посредник во односите помеѓу Русија и Бугарите. Преку својата работа Палаузов ја направи бугарската кауза важна за значајни руски активисти и креатори на политики. Тој исто така преведувал од руски на бугарски и работел за весници во Одеса и Цариград.
Бардо (филм)

Бардо — македонски филм од 2012 година во режија на Марија Апчевска, а сценариото е на Марија Апчевска и Катерина Момева. Главните улоги ги играат Кирил Псалтиров, Љупка Џундева, Марин Бабиќ, Катерина Шехтанска, Данчо Чевревски и Маја Вељковиќ-Пановска.
1 Резиме
Тибетскиот збор ''бардо'' буквално значи „средна состојба“, но се преведува и како преодна состојба или состојба помеѓу. Тоа е состојба која лежи помеѓу две други состојби, помеѓу животот и смртта, тагата и радоста, да се биде дете и да се расте. Бардо е приказна за двајца пријатели, мало девојче и балон кој ја потсетува на нејзиниот татко. Приказна за светот на едно мало девојче кое доаѓа лице в лице со светот на возрасните додека присуствува на погребот на нејзиниот татко.
2 Улоги
Глумец, Улога
Кирил Псалтиров, Дедото
Љупка Џундева, Бабата
Марин Бабиќ, Попот
Катерина Шехтанска, Младата девојка
Данчо Чевревски, Вујкото
Маја Вељковиќ-Пановска, Мајката
Душица Стојановска, Тетката
Нино Леви, Продавач на свеќи
Мајда Тушар
Марија Благоевска, Мало девојче
Опстанок (серија)

Опстанок — македонска телевизиска серија од 1990 година во режија на Миле Грозданоски, во продукција на МРТ 1.
1 Улоги
Глумец, Улога
Мето Јовановски, Осамениот
Славица Зафировска
Ненад Стојановски, Учител
Ратка Чоревска, Баба Стана
Ѓорѓи Колозов, Селанец 1
Гоце Влахов, Селанец 2
Мите Грозданов, Доктор
Шенка Колозова, Трајанка
Ѓокица Лукаревски
Кирил Андоновски
Најдо Тодески, Овчарот
Јосиф Јосифовски
Благоја Спиркоски-Џумерко
Ванчо Петрушевски, Шумарот Смиле
Синоличка Трпкова, Митра
Кирил Ќортошев, Овчарот
Ленче Делова
Методија Марковски
Дејан Велков, Петре
Елена Зафировска, Босилка
Столпник

Столпник или стилит (грчки: ) — вид на аскет кој, во раните христијански денови на Византиското Царство, живеел на столб (столп на старословенски, stylos на грчки) и проповедал, постел и се молел. Овие аскети верувале дека умртвувањето на нивните тела ќе донесе спас за нивните души.
1 Животот на столпниците
Подвигот на столпниците се состоел во живеење на столб или на врвот на карпа, без разлика на климатските услови, што често го отежнувало овој начин на подвигување (дожд, ветер, ниски или високи температури). Византиската провинција Сирија се смета за лулка на столпиците, бидејќи токму таму најмногу се негувал овој вид подвиг. Врвот на столбот се поврзувал со земјата со скали, а понекогаш имало и настрешница што ја подигнувале обожавателите на столпниците за барем малку да им ги олеснат маките на овие аскети. Неретко, за да си го зголемат сопственото страдање, столпниците си ставале синџири во облик на крст. Целта на овој подвиг била одвојување од материјалниот, грешен свет. Низ историјата имало голем број столпници, а интересно е што меѓу нив имало и неколку жени.
Првиот столпник веројатно бил Симеон Столпник, кој се качил на столб во Сирија во 423 година, и не се симнал од него сè до неговата смрт 37 години подоцна.
Вкупно биле канонизирани 7 столпници.
2 Општествени односи
Многу брзо, столпниците добиле голем број поддржувачи, кои верувале во исцелителната и пророчката моќ на овие монаси. Почитта кон столпниците прераснала во вистинско обожавање. Во местата каде што живееле цветала трговијата, занаетчиството и гостилниците, бидејќи ги посетувале голем број луѓе. Во 8 век со појавата на иконоборството, се намалил бројот на столпници, а биле забележани и случаи на нивно прогонство. На пример, царот Константин V издал наредба брутално да се погуби Петар Столпник. Намалувањето на столпниците било забележано и во IX век, но од крајот на тој век овој начин на подвиг повторно заживеал.
3 Поврзано
* Симеон Столпник Постариот
* Симеон Столпник Помладиот
* Алимпиј Столпник
* Никита Столпник
* Даниил Столпник
* Лука Столпник
Неофит Бозвели

Неофит Бозвели (|Неофит Бозвели) (о. 1785 – 4 јуни 1848) бил бугарски свештеник и просветител и еден од водачите на бугарската црковна борба.
Бил роден во градот Котел. Образованието го завршил во родниот град. Бил монах во манастирот Хиландар на Света Гора околу 1803-1805. Кон 1813-1814 се населил во Свиштов, каде што работел како поп и учител. Во 1835 година во Крагуевац, Кнежевство Србија ја печати својата книга ''Словеноболгарское детеводство''. Во оваа книга, Бозвели зборува за световно образование, за учење на народен јазик и формирање на јавни училишта.
Околу 1834-1835, Бозвели живеел во Кнежевството Србија со цел да го отпечати својот учебник. Таму се запознал со идеите на претходните српски просветители како Доситеј Обрадовиќ и Захарије Орфелин. По враќањето во Бугарија, активно се залагал за идејата за независна Бугарска православна црква. Се преселил во Цариград во 1839 да ја предводи борбата на бугарските трговци и занаетчии против доминантно грчката Вселенска патријаршија. Изградбата на бугарската црква во Цариград и основањето на бугарска општина започнале по негова иницијатива.
Но, неговите патриотски дејствија биле сфатени како опасни од Патријаршијата и бил прогонет на Света Гора во 1841 од каде избегал во 1844, и ја продолжил борбата заедно со неговиот помлад поддржувач Иларион Макариополски. Во 1845, тие добиле права да ги претставуваат Бугарите од Цариград пред османлиските власти и патријаршијата. Истата година, тие испратиле две молби до властите во кои ги објасниле барањата за бугарска црква. Ова предизвикало силен протест од Патријаршијата и двајцата биле протерани на Света Гора, каде Бозвели ги поминал последните години во манастирот Хилендар. Црковната борба ја продолжил Макариополски и успешно ја завршил со формирањето на Бугарската егзархија на 28 февруари 1870 со ферман на султанот Абдул Азис.
1 Наводи
**
Капелата Света Варвара, Мерано

Капелата Света Варвара е капела сместена во градот Мерано во Јужен Тирол, северна Италија.
Капелата стои веднаш зад црквата Свети Никола, Мерано. Распоредот на капелата е октагонален. Изграден е од архитектот Ханс фон Бургаузен во 1450 година, кој ја проектирал и Болничката црква.
Капелата служела како погребна капела на градот многу векови додека гробиштата не биле преместени на друга локација во 1848 година.
Подрумот служел како костурница додека главниот кат се користел за верски церемонии и молитви. Има голем број дрвени клупи и дрвен готски олтар, опкружен со два олтара од барокниот период. Надвор пред влезот има слика што го прикажува Свети Кристофер.
Црква „Св. Јаков“ - Кастелаз

Црквата Свети Џејмс е црква на ридот Кастелаз во Трамин ан дер Вајнштрасе, Јужен Тирол (Италија), која е најпозната по своите романескни фрески.
Црквата понекогаш погрешно се нарекува Свети Јаков. Конфузијата се јавува затоа што германскиот јазик, како и многу други јазици, го користи истиот збор и за Џејмс и за Џејкоб.
1 Историја
Црквата била изградена на почетокот на 13 век. Пред да се изгради црквата на самото место постоело староримско богослужение посветено на божицата Изида. Првата црква се состоела од правоаголен наос и апсида. Во 1440 година била додадена готска јужна патека и само во 1500 година била додадена сакристија на северната страна на црквата.
2 Фрески
Црквата Свети Џејмс содржи еден од најстарите збир на фрески во германскиот спрахрам.
2.1 романескна
На таблата на апсидата има фрески на кои се прикажани ѕверови и закани со имагинарни животни. Над ова, дванаесетте апостоли прикажуваат во парови. На таванот на апсидата има фреска на која е прикажан Христос во величественост. Чоколот на канцеларискиот лак содржи лево и десно прикази на Атлас, а погоре птица-жена и Јарец. Во спанделата се прикажани Каин и Авел.
2.2 Готика
Црквата е исто така богато украсена со готски фрески, изработени од Амбросиј Гандер.
3 Библиографија
* Верена Фридрих: ''Трамин: Свети Јакоб во Кастелаз.'' Peda-Kunstführer 781, Kunstverlag Peda-Passau 2010, .
* Урсула Диригл: ''Die Fabelwesen von St. Jakob во Kastelaz bei Tramin.''''Romanische Bilderwelt antiken und vorantiken Ursprungs.'' Böhlau Verlag, Виена 2003 година, .
Емануил Васкидович

Емануил Васкодович (Мелник, 1795 – Свиштов, 30 септември 1875) — еден од првите бугарски преродбеници, основач на првото световно училиште во тогашна Отоманска Бугарија.
1 Животопис
Васкидович е роден како Манолаки Васкиди (|Μανωλάκης Βασκίδης) во градот Мелник, Светиврачко, Пиринска Македонија. Учел во грчко училиште во родниот град, а потоа на островот Хиос. Покасно завршил Кнежевска академија во Букурешт. Во 1815, го основал првото „Елино-бугарско училиште“ во градот Свиштов. Подоцна ја основал и првата училишна библиотека во Бугарија, каде оставил 800 тома литература. Во 1832, го вовел методот на Бел-Ланкастер во Свиштовското училиште каде се предавало граматика, аритметика и географија. Во 1845 бил избркан од градот под притисок на гркоманите, за повторно да се врати и да предава во периодот помеѓу 1854 и 1863. Во меѓувреме, бил учител во Плевен.
Васкидович му помагал на Неофит Бозвели во печатењето на неговата книга ''Словеноболгарское детеводство'' во 1835 во Крагуевац, Кнежевство Србија. Тој бил автор на 15 книги, како и на граматика на старогрчки јазик.
Турни ме да кинисам (телевизиска серија)

Турни ме да кинисам — македонска телевизиска серија во режија на Томислав Алексов во продукција на МРТ 1.
1 Улоги
Глумец, Улога
Љупчо Ангеловски, Александар
Катерина Коцевска, Благородна
Сашко Коцев, Марјан
Кире Печијаревски, Јован
Стојна Костовска, Вера
Горан Илиќ, Перо
Душица Стојановска, Ружа
Александар Шехтански, Петар
Анастас Тановски, Зоран
Дубравка Киселички, Мира
Бранко Бенинов, Најдо
Марина Поп Панкова, Зоре
Соња Каранџуловска, Снеже
Душко Ѓорѓиоски, Благоја
Снежана Стамеска, Милица
Анастасија Ашкилова, Цеца
Весна Димитровска, Кате
Ленче Делова
Зорица Панчиќ, Натали
Трајче Ѓоргиев, Митре
Ева Скендеровска, Соња
Мајда Тушар
Кица Ивковска-Велјановска, Софија
Кети Дончевска Илиќ, Румена
Анкица Бенинова, Теа
Гордана Ендровска, Силви
Горан Трифуновски, Цеки
Зорица Нушева, Бети
Св. Бенедикт (Малс)

Свети Бенедикт е предроманска црква во Малс, Јужен Тирол, позната по своите фрески од времето на Каролин.
Изградена е во втората половина на 8 век. До 12 век бил во сопственост на епископите од Чур. Во 12 век била додадена романескната кула.
Во 18 век, под Јосиф II, зградата се користела за складирање. Употребата како сакрална градба била обновена дури во 20 век, по откривањето на каролиншките фрески.
Фреските се датирани во в. 800 година од нашата ера. Тие припаѓаат на ограничен сет на преживеани фрески од каролиншкиот период, заедно со оние од блиската опатија Свети Јохан во Вал Мустер, Грисонс. Фреските се претежно распоредени во три ниши во ѕидот на олтарот, прикажувајќи го Исус Христос во центарот, опкружен со папата Григориј Велики и Свети Стефан. На ѕидовите што ги одвојуваат нишите се донаторски портрети под трупа од дванаесет ангели и сцени на кои Григориј го пишува својот ''Дијалог'' и се расправа со Павле Дијакон, заедно со сцените што го прикажуваат Апостол Павле и фрагмент од сцена од животот на Свети Бенедикт.
Црквата Свети Никола, Мерано

Црквата Свети Никола е парохиска црква на градот Мерано во Јужен Тирол, северна Италија.
Црквата е посветена на Свети Никола, заштитникот на градот. Се наоѓа на крајот на ''Лаубенгасе'' во центарот на стариот град помеѓу ''Домплац'' и ''Пфарплац''. За прв пат се споменува во 1220 година и со текот на времето билa проширенa во 14 век пред да ја добие својата конечна форма во 1465 година. Архитектонскиот стил е главно готски.
Црквата се состои од три кораби. Има добро сочувани витражи и голем Розетен прозорец над зашилен заоблен портал, голем број дрвени скулптури на светци и слики кои датираат од различни периоди. Од особена важност е големиот олтар и амвон.
Надвор е висока саат-кула со сончев часовник . Старите надгробни плочи се обложени на ѕидовите и разни слики од животот на Исус Христос.
Зад црквата е капелата Света Варвара.
1 Поврзано
* Андергасен, Лео. ''Die Stadt-Pfarrkirche St. Nikolaus во Меран'' . Тапејнер, 1994 година.
Езеро Ангитола

Езерото Ангитола или Лаго дел'Ангитола е езеро во Маиерато, провинција Вибо Валентиа, Калабрија, Италија.
Езерото е создадено вештачки од кракот на реката Ангитола. Неговата површина е 1,96 км².
Езерото е одредена област за диви животни, управувана од WWF Италија.
Финале на Купот на УЕФА во 1993 година

Финале на Купот на УЕФА во 1993 година било финале на Купот на УЕФА за сезоната 1992-1993, кое се одиграло во два натпревари. Учесници во ова финале биле и .
Првиот натпревар се одиграл на 5 мај 1993 година во Дортмунд, а Јувентус како гостин остварил голема предност пред реваншот на домашен терен совладувајќи ја Борусија Дортмунд со 3-1 на Вестфален. Во реваншот на Деле Алпи, италијанската екипа остварила уште една убедлива победа (3-0) со што го потврдила освојувањето на титулата, што била трета титула во ова натпреварување во клупската историја на Јувентус. Победа со вкупен резултат 6-1, исто така, била најубедливата во финалињата на Купот на УЕФА кои се одиграле во два натпреавари.
Интерсно е тоа што двата клуба се сретнале во финалето на Лигата на шампионите 1996-1997, но исходот бил различен, откако Борусија тогаш победила со 3-1. Фудбалерите Жулио Сесар, Јирген Колер и Андреас Мелер, кои играле за Јувентус во ова финале, биле во составот на Борусија четири години подоцна.
1 Екипи
Тим, Претходната настапи во финалето (во болд се финалињата кои клубовите ги добиле)
Јувентус, 2 (1977, 1990)
Борусија Дортмунд, 0
2 Патот до финалето
Борусија Дортмунд, Рунда, Јувентус
Противник, Вк.р., 1. нат., 2. нат, Противник, Вк.р., 1. нат., 2. нат
8–2, 1–0 (Г), 7–2 (Д), Прво коло, 10–1, 6–1 (Д), 4–0 (Г)
3–1, 1–0 (Д), 2–1 (Г), Второ коло, 1–0, 1–0 (Г), 0–0 (Д)
4–3, 3–1 (Д), 1–2 (Г), Осминафинале, 7–1, 2–1 (Г), 5–0 (Д)
2–1, 0–1 (Г), 2–0 (Д), Четвртфинале, 4–2, 1–2 (Г), 3–0 (Д)
2–2 (пен.), 2–0 (Д), 0–2 (прод.) (Г), Полуфинале, 3–1, 2–1 (Д), 1–0 (Г)
3 Натпреварите
4 Поврзано
*Куп на УЕФА 1992-1993
Исповед

Исповед — една од христијанските тајни во која верникот му ги исповеда своите гревови на свештеник (исповедник) и добива прошка за гревовите направени по крштевањето, заради обновување на заедницата со Бога и помирување со литургиската заедница чиј член е.
Во христијанската традиција светите тајни на покајанието и исповедта се сметаат за неизбежни начела во животот на верникот.
Тајната на исповедта претпоставува четири елементи:
# каење
# исповедање на гревовите
# молитва за прошка
# помирување со заедницата, што се манифестира со светата причест.
Покајанието има траен карактер и може да се врши независно од причеста.
1 Начин на исповед
Исповедта се прави во храм или исповедалница, пред свештеник. Верникот тогаш исповеда сè што го мачи во душата и ја оптоварува неговата совест. Гревовите се исповедаат, дури и оние направени во мислите и желбите.
2 Чување тајна
На современите исповедници им е забрането да ги откриваат гревовите на оние што се исповедале, иако во древно време исповедта била отворена и јавна (првите христијани се срамеле да хулат на Бога, а не на луѓето). До 1917 година биле дозволени два исклучоци од ова правило:
* ако некој во признанието изјавил зла намера против суверениот и јавниот ред, без притоа да изрази негирање на таквата намера
* ако некој, иако тајно, намерно создал искушение меѓу луѓето (верска фикција, лажно чудо) и признал, но не изразил согласност со јавна објава, дека последиците од искушението ќе бидат уништени.
Денес, гревовите откриени во исповедта не се објавуваат под никакви услови, дури и кога се сведочи за време на истрага и на суд.
При исповедањето, забрането е да се прави разлика меѓу луѓе кои се благородни и едноставни, да им се опростува на едните, а со другите да се постапува строго, исповедта се претвора во средство за принуда и нескромни барања. Забрането е да се врши исповед на неколкумина истовремено, не само на возрасни, туку и на деца. Во исповедта на глуви или на странски државјани кои не го зборуваат локалниот јазик, на исповедникот му е дозволено да се обрати и да се запознае со моралната состојба на исповедникот пред неговите роднини, а исто така да го покани писмено да се изјасни за своите гревови; овој запис мора да биде запален во негово присуство. Заедно со опоменувањето на покајникот и одредувањето на епитимијата, исповедникот е должен да ги разликува гревовите што се простени (направени од незнаење и слабост) од оние што се сметаат за смртни, во случај кога покајанието го лиши христијанинот од Божјата благодат.
3 Исповедта како тема во уметноста
* Исповед - расказ од Иво Андриќ
4 Поврзано
* Свети тајни
* Покајание
* Каење
Езера Спронсер

Езерата Спронсер е најголемата група на езера на висока височина на Алпите, сместена во Јужен Тирол, Италија.
Се наоѓаат во источниот дел на Тексел групата. Осум до десет езера со значителна големина како што се Грунзе ( ''Зеленото Езеро'' ), Лангзе ( ''Долго Езеро'' ), двете Милхсеен ( ''Млечни езера'' ) или малото Микензе ( ''Миџ Езеро'' ) зафаќаат вкупна површина од 30 хектари. Како и да е, само Касер Лаке, Пфитшер Лак, Микенлак ( ''Миџ Езеро'' ), Грунзе ( ''Зелено Езеро'' ), Шварцзе ( ''Црно Езеро'' ), Шиферзе ( ''Езеро на шкрилец'' ) и Кеселзе ( ''Езеро Кетл'' ) официјално припаѓаат на ова. група езера. Тие биле еродирани од ледниците на релативно ограничена област на надморска височина од 2117 до 2598 m или оставени зад карпите на античките гнајсеви, гранитни гнајсеви и мика шкрилци . Најголемото водно тело е Лангзе (2.377 m) кое е живо со салвелинус . Посебно добар поглед може да се добие од врвот Спронсер Ретелшпице (2.625 m). Сопственикот на замокот Ауер во селото Тирол има право на риболов во Лангзе.
1 Наводи
Тавелчук река

Тавелчук е нисководна река на главниот гребен на Кримските Планини, на територијата на регионот Симферопол, десната притока на Тавел. Должината на водотекот е 7,6 километри, сливното подрачје е 15,4 км² . Во збирката „Кримски државен резерват и ловечка економија именувана по. V. V. Kuibyshev“ во 1963 година кај Тавелчук, должината на реката е 9,6 км, површината на сливот е 14,5 км², висината на изворот е 620 м, устата е 400 м, наклонот на реката е 23 м / км² .
1 Географија
Почетокот на реката - горниот тек на Тавелчук, се наоѓа на северната падина на планината Голи Спири ( Опсег Абдуга ). На реката, според референтната книга „Површински водни тела на Крим“, има 5 неименувани притоки. Тавелчук се влева во Тавел на 3,8 километри од устието во селото Краснолесје, зоната за заштита на водата на реката е поставена на 50 м.
Некои извори содржат погрешно тврдење дека Тавелчук е името на реката Тавел во горниот тек .
Парохиска црква Уртијеи

Парохиската црква Уртијеи сместена во градот Уртијеи во Вал Гардена во Јужен Тирол, Италија е посветена на Богојавление и на Свети Улрих.
Изграденa е во годините 1792 &ndash; 1796 година во неокласичен стил со некои барокни елементи од тиролскиот мајстор Џозеф Абентунг и внатрешните куполи насликани од тиролските браќа Франц Ксавер и Јозеф Кирхебнер. Структурата на црквата е во форма на латински крст со централен кораб и две странични капели посветени на Пресветото Срце Исусово и на Пресвета Богородица Бројаница .
1 Уметнички дела
Црквата содржи голем број на скулптури, претежно во дрво, издлабени од уметници од Вал Гардена, вклучувајќи ги Вигил Дориго, Луис Костнер, Јозеф Мородер-Лузенберг, Антон Питшајдер и Франц Ругалдиер. Во аглите на презвитериумот има четири гипсени статуи, создадени од Јохан Доминик Малкнехт (германска Википедија) за оваа црква, но никогаш излеани во бронза, кои ги претставуваат четворицата евангелисти.
Витражните прозорци се совпаѓачки сет, секој од нив содржи тркалезна боја со глава на еден од дванаесетте апостоли.
Уметниците застапени во црквата вклучуваат (сите врски што водат до германска Википедија) :
* Фердинанд Демиц
* Јакоб Крепаз
* Франц Ксавер Кирхебнер
* Јохан Доминик Малкнехт
* Јозеф Мерса
* Лудвиг Мородер
* Рудолф Мородер
* Јохан Баптист Мородер
2 Галерија
=
1 Уметнички дела
=
3 Наводи
* Маргарет Рунгалдиер Малкнехт, Карл Малкнехт. Свети Улрих во Грден – Kirchen und Kirchengeschichte. Eine Text- und Bilddokumentation. Athesia Verlag Brixen 1992 (германски)
4 Други проекти
* Уметнички дела во парохиската црква Уртијеи
* Фрески од купола од Франц Ксавер Кирхебнер
* Евангелисти од Ј.Д. Малкнехт
Протопрезвитер

Протопрезвитер — немонашки почесен свештенички чин, еквивалентен на монашкиот чин игумен. Протојереите имаат право да носат и набедреник, покрај епитрафилот, фелонот и појасот.
Постои уште еден почесен чин - протоjереј ставрофор - односно протоjереј со право на носење на граден крст. Во руската традиција постои и посебен протопрезвитерски чин - митрофор, односно протоjереј со право на носење митра.
Ова одликување најчесто го добиваат искусните свештеници, кои подолго време одговорно и на корист на верните се носат со нивната свештеничка служба.
1 Поврзано
* Презвитер
* Архимандрит
* Протосингел
Решенско Езеро

Решенско Езеро (|Reschensee, |Lago di Resia) — вештачко езеро во западниот дел на Јужен Тирол, Италија, приближно 2 км јужно од Решенскиот Превој, кој ја формира границата со Австрија, и 3 км источно од планинскиот гребен што ја формира границата со Швајцарија. Со својот капацитет од 120 милиони кубни метри (97.000 ac·ft) тоа е најголемото езеро во покраината. Неговата површина го прави и најголемото езеро над 1000 метри во Алпите. Се храни од Адиџе, Ројенбах и Карлинбах и се исцедува од Адиџе.
Езерото е познато по камбаната на потопената црква од 14 век; кога водата ќе замрзне, до таму може да се стигне пеш. Легендата вели дека во текот на зимата сè уште може да се слушне како ѕвонат црковните ѕвона. Во реалноста, камбаните биле отстранети од кулата на 18 јули 1950 година, една недела пред уривањето на црковниот наос и создавањето на езерото.
1 Потекло
Плановите за помало (5 м длабоко) вештачко езеро датираат од 1920 година. Во јули 1939 година, компанијата Монтекатини (сега Едисон Енергија ) вовело нов план за 22 м -длабоко езеро, кое ќе обедини две природни езера (Решенско и Средно) и ќе потопи неколку села, вклучувајќи го Граун и дел од Решен. Создавањето на браната започна во април 1940 година според овој втор план, но поради војната и локалниот отпор не заврши дури во јули 1950 година.
Во 1947 година Монтекатини добил 30 милиони швајцарски франци од швајцарската компанија за изградба на браната (во замена за 10 години сезонска електрична енергија), парадоксално откако населението во Сплуген гласало против плановите на компанијата да се изгради брана што ќе го потопи тоа швајцарско село. Населението на Граун немало таков успех, и покрај добрата волја на Антонио Сегни, кој подоцна станал премиер на Италија. Потопени се вкупно 163 домови и 523 хектари обработливо земјиште.
Цариградски собор (879-880)

Цариградски собор (879-880), Четврти цариградски собор или Софиски собор — голем регионален собор на православната црква, кој се одржал во 879 и 880 година во Цариград. Соборот го свикал византискиот цар Василиј, во договор со цариградскиот патријарх Фотиј. На соборот, бил осуден секој обид за промена на изворниот Никејско-цариградски симбол на верата, било преку вадење или додавање. Оваа одлука била насочена против вметнувањето на поимот филиокве (лат. Filioque) во симболот на верата, односно против учењето за ''двојното'' произлегување на Светиот Дух од Отецот и Синот. Одлуките на овој собор ги потврдил тогашниот римски папа Јован VIII.
Иако овој собор првично беше прифатен како општ, со текот на времето Римската црква почнала да се оддалечува од неговите одлуки, а кога вметнувањето на филиокве околу 1014 година било официјално прифатено и во самиот Рим, дошло до забрзано нарушување на претходното црковно единство, што на крајот резултирало со Големиот раскол (1054). И покрај тоа, Цариградскиот собор од 879-880 година ја задржал својата важност во Православната црква, а многу православни христијани го сметаат за рамноправен и го нарекуваат ''Осми вселенски собор''.
1 Историја
По смртта на цариградскиот патријарх Игнатиј во есента 877 година, Фотиј се вратил на патријаршискиот престол во Цариград, кој со согласност на тогашниот византиски цар Василиј (867-886) одлучил да свика голем црковен собор, со цел преиспитување на спорните одлуки на претходниот ''Цариградски собор'' од 869 - 870 година. Согласност за свикување на новиот собор дал и римскиот папа Јован VIII (872-882), кој ги испратил своите легати во Цариград.
Соборот се состанал во есента 879 година, со учество на претставници на сите источни патријаршии, како и на Римската црква, која ја претставуваа папските легати (емисари) Еуген, Петар и Павле. Во работата на соборот учествувале дури 383 епископи. Соборот усвоил три канони, кои биле вклучени во корпусот на канонското право на Православната црква. На соборот биле поништени сите спорни одлуки на претходниот ''Цариградски собор'' од 869-870 година.
Соборот едногласно го потврдил изворниот Никејско-цариградски симбол на верата, без никакви исфрлања или дополнувања, официјално осудувајќи го секој обид за испуштање или внесување поедини зборови или изрази. Во таа прилика учесниците на соборот истакнале: „Со сето срце прифаќаме и со свои усни признаваме дека го исповедаме древниот Симбол на верата без никакво одземање и без додавање, без менување или оштетување“, со изрекување предупредување и осуда: „ако некој дозволи промена или додавање на овој Симбол, како и оној што ќе се осмели да го стори тоа, нека е проклет“. Со оваа одлука, бил отфрлен секој обид да се вметне изразот филиокве (лат. Filioque) во Симболот на верата, и со самото тоа било спречено во Симболот на верата преку споменатото вметнување да се воведе неправилното учење за ''двојното'' произлегување на Светиот Дух. Соборот ја завршил својата работа во 880 година, а неговите одлуки биле официјално потврдени од тогашниот римски папа Јован VIII.
2 Поврзано
* Помесни собори
* Вселенски собори
* Цариградски собор (867)
Библиска црква

Библиска црква ― вид на христијанска организација која ја нагласува Библијата како нејзин стандард на однесување и се насочува на непогрешливоста на Библијата. Тоа е типично вид на евангелистичка протестантска црква. Библиските цркви можат да бидат неконфесионални или поврзани со деноминација, како што е библиско-методистичката врска на црквите, библиската мисионерска црква или меѓународната заедница на библиските цркви. Ова диктира дали одредена библиска црква ќе биде посветена на одреден катехизам, верување и теологија. Меѓународното дружење на библиските цркви, на пример, се придржува до Весли-Арминијската теологија. Сепак, многу библиски цркви имаат неколку заеднички особенитости.
Со библиските цркви може да управуваат старешини, кои се од презвитеријанска политика (да не се меша со презвитеријанството) или може да се придржуваат до епископската власт (во која деноминацијата има епископи) или конгрегационалистичката политика.
Општо земено, библиските цркви се посветени на објаснување на проповедање, честопати со учење стих по стих низ цела книга од Библијата. Оваа практика, поттикната од верувањето дека Библијата е непогрешлива, вдахната од Бога и доволна (родена од протестантските учења на „само писмото“ (Sola Scriptura) или „првото писмо“ (Prima Scriptura)), е средишно за суштината на повеќето библиски цркви и е потеклото на нивното име.
Библиските цркви речиси универзално се држат до доктрината за оправдување со вера, учење родено од реформацијата (споредено со. „само вера“ (Sola fide)).
Дополнително, многу, иако не сите, библиски цркви се премилениумски диспензационалисти, бидејќи библиското црковно движење во голема мера му се припишува на Даласката теолошка семинари, која е водечка диспензационалистичка установа.
Геласиј Нилополски

Геласиј Нилополски ― египетски христијански игумен кој живеел во 5 век. Тој бил еден од Пустинските отци и служел како игумен во Нилопол во средината на 5 век.
Геласиј бил силен поддржувач на Јувеналиј Ерусалимски и се придржувал до Халкидонскиот собор.
Геласиј Нилополски е почитуван како светец во православни цркви. Неговиот празник е 31 декември.
1 Поврзано
* Четврт вселенски собор
Нил Кавасила

Нил Кавасила (|Νεῖλος Καβάσιλας, ''Нилос Кавасилас'') ― римски паламски теолог од 14 век, кој го наследил Свети Григориј Палама како митрополит Солунски (1357–1363). Нил, кој бил наречен Никола како лаик, често бил мешан со неговиот внук, попознатиот Никола Кавасила, најпознат по неговиот ''Коментар на Божествената Литургија.''
Нил бил учител на познатиот преведувач на Тома Аквински на грчки јазик, Димитар Кидон. Како теолог, неговите најважни дела се ''Теолошкото правило'' во одбрана на разликата суштина-енергии и низа дискурси против Филиокве (латинското учење за поворката на Светиот Дух).
1 Наводи
* Теофил Кислас (ур.), ''Nil Cabasilas, Sur le Saint-Esprit. Introduction, texte critique, traduction et notes''(Париз, 2001).
* Manuel Candal, ''Nilus Cabasilas et theologia S. Thomae.''''De Processione Spiritus sancti'' (Рим, 1945).
Бесконечноаголник

Весконечноаголник или апејрогон — дегенериран многуаголник со бесконечен број на страни. Тоа е граничен облик на низа од многуаголници со сè повеќе и повеќе страни.
Слично на многуаголникот, тој е низа од страни (рабови) и агли. Правилниот многуаголник нема крај затоа што е затворен. Бесконечноаголникот исто така нема крај, бидејќи никогаш не може да се направи бесконечен број чекори за да се стигне до крајот во која било насока. Има и затворени бесконечноаголници.
1 Правилен бесконечноаголник
Кај правилниот бесконечноаголник сите страни се со еднаква должина и сите агли со еднаква големина. Ова е слично на обичен многуаголник. Шлефлиевиот симбол е {∞}. Коскетер-Динкиновиот дијаграм е . Групата на симетрија е бесконечна диедарска група .
Кога аглите се еднакви на 180°, бесконечноаголникот личи на права линија.
......
Правата линија може да се замисли како кружница со бескрајно голем полупречник.
1.1 Наклонети облици
Долго време се сметало дека постојат само правилни примери на бесконечноаголнци. Но, математичарот Бранко Гринбаум (1929-2018) открил уште две.
Кога аглите се менуваат, бесконечноаголникот наликува на цик-цак шема.
......
Ако секој агол се помести надвор од рамнината на претходниот агол, бесконечноаголникот би наликувал на тридимензионална завојница. Таквите многуаголници се нарекуваат просторни. Цртежот од десната страна е тридимензионален приказ на таков наклонет бесконечноаголник.
2 Поврзано
* Бесконечноаголна призма
* Бесконечноаголна антипризма
* Апеироедар
Појас (свештенички)

Појас — долга тесна лента од ткаенина, кожа или усучена врвка, која се користи во облеката на свештенството и монасите во различни религии во светот.
1 Историја
Појасот веќе го користеле многу народи од древно време. Често се носел не само заради потреба, туку и како симбол на функција, го одредувал статусот на една личност. Во Стар Израел тоа било знак на зрелост на човекот. Појасот можел да се користи и за носење разни предмети - првенствено оружје, но и алатки за пишување, разни инструменти и слично
Антониј Иоаноич (иконописец)

Антониј Иоаноич (Битолско, крајот на XVIII в. – ок. средината на XIX в.) — јеромонах, иконописец од – според неколку потписи на икони може да се заклучи дека потекнувал од околината на Битола и бил монах во манастирот „Св. Пречиста Кичевска”.
1 Творештво
Неговата зографска активност засега се следи од 1810 година во Бигорскиот манастир, во црквата „Св. Атанасиј” во с. Октиси (1812), во с. Долно Мелничани (1816), во манастирот „Св. Пречиста Кичевска” (1819), во с. Собино кај Врање (1821), во „Св. Никола Геракомија” (1830) и во „Св. Врачи Големи” (1838) во Охрид.
Благодарение на неговиот индивидуален стил, кој е нагласено барокен, може да му се припишат повеќе датирани, но непотпишани дела во Македонија, во Србија и во Бугарија. Одликите на неговиот сликарски ракопис се прецизна, нагласена и разбранувана линија на цртежот, студена гама на инкарнатот, сликан со светол окер и сиви сенки.
Неговите дела имаат словенски и грчки натписи.
Православна психотерапија

Православна психотерапија се однесува на „процесот на духовен раст и развој“ како што се користи во Источната православна црква.
Терминот не е ограничен на традиционалната психотерапија што се користи за лекување на психолошки проблеми, туку тој повеќе се однесува на сите луѓе справувајќи се со нивните суштински егзистенцијални прашања.
Според православното предание, по Адамовиот пад човекот се разболел; неговиот „нус“ бил помрачен и ја изгубил заедницата со Бога. Смртта влегла во битието на личноста и предизвикала многу антрополошки, социјални, дури и еколошки проблеми.
Шарл Де Кетеларе

Шарл Де Кетеларе (роден на во Бриж, Белгија) — белгиски фудбалер, играч од средниот ред или напаѓач на Аталанта и на белгиската репрезентација.
1 Клупска кариера
1.1 Клуб Бриж
Шарл Де Кетеларе ја започнал својата кариера во Клуб Бриж, на кој му се приклучил на 7-годишна возраст. Тој, исто така, играл тенис како млад, но избрал да се занимава со фудбал.
Своето деби го направил на 25 септември 2019 година, играјќи против екипата на Франс Боренс во Купот на Белгија.
На 22 октомври 2019 година, тој го направил своето деби во Лигата на шампионите против Париз Сен Жермен. Тој го започнал натпреварот и бил заменет во 57-мата минута при резултат од 1–0 за французите, за на крајот истиот да заврши со пораз на Клуб Бриж од 5–0.. На 5 февруари 2020 година, го постигнал првиот гол во кариерата во победата со 2–1 против ..
На 20 октомври 2020 година, Де Кетеларе го постигнал победничкиот гол за Бриж во 93-тата минута, во победата со 2–1 над Зенит Санкт Петербург во групната фаза на Лигата на шампионите.
1.2 Милан
На 2 август 2022 година, Де Кетеларе му се приклучил на клубот од Серија А, Милан со договор до 30 јуни 2027 година.
1.3 Аталанта
На 16 август 2023 година, Де Кетеларе се преселил во на позајмица со право на откуп. На 20 август 2023 година, Де Кетеларе влегол од клупата за резерви за време на натпреварот на Аталанта против Сасуоло, погодувајќи ја пречката пред конечно да го одбележи својот деби гол во Серија А со прецизен удар со глава; Натпреварот завршил 2–0 за ''Ла Деа''.
2 Репрезентативна кариера
Шарл де Кателаре своето деби за репрезентацијата на Белгија го направил во ноември 2020 година, во поразот од Швајцарија. На 10 октомври 2021 година, тој го постигнал својот деби репрезентативен гол во поразот за третото место на Белгија од Италија за Лигата на нации со резултат од 2–1.
3 Статистика
3.1 Клупска статистика
''Статистиката е ажурирана на 21 април 2024.''
Сезона, Клуб, Првенство, Национален куп, Континентален куп, Останати купови, Вкупно
Лига, Наст, Гол, Лига, Наст, Гол, Лига, Наст, Гол, Лига, Наст, Гол, Наст, Гол
2019-2020, ПЛ, 13, 1, КБ, 6, 1, ЛШ+ЛЕ, 4+2, 0, -, -, -, 25, 2
2020-2021, ПЛ, 32+6, 3+0, КБ, 1, 0, ЛШ+ЛЕ, 6+1, 2+0, -, -, -, 46, 5
2021-2022, ПЛ, 33+6, 14+0, КБ, 3, 4, ЛШ, 6, 0, СБ, 1, 0, 49, 18
Вкупно Клуб Бриж 78+12 18 10 5 19 2 1 0 120 25
2022-2023, А, 32, 0, КИ, 1, 0, ЛШ, 6, 0, СИ, 1, 0, 40, 0
2023-2024, А, 29, 7, КИ, 2, 2, ЛЕ, 8, 2, -, -, -, 39, 11
Вкупно во кариерата 151 25 13 7 33 4 2 0 199 36
3.2 Репрезентативна статистика
Репрезентација, Година, Настапи, Голови
Белгија, 2020, 1, 0
2021, 3, 1
2022, 7, 0
2023, 3, 1
2024, 6, 0
Вкупно, 20, 2
4 Титули
4.1 Клупски
4.1.1 Клуб Бриж
*Белгиско првенство : 3
: 2019–2020, 2020–2021, 2021–2022
*Суперкуп на Белгија : 1
: 2021
Езеро Скандарело

Езерото Скандарело е Вештачко езеро во провинцијата Риети, Лацио, Италија. Создадено е во 1924 година кога била изградена брана преку Скандарело торенте, притока на Тронто. Се наоѓа во близина на Аматриче. Езерото е 3 км долго, а неговата површина е 1 км². Волуменот на езерото е 0,012 км <sup>3</sup>, а неговата максимална длабочина е 41 м. Езерото е на надморска височина од 868.
Австралиско-македонски неделник

„Австралиско-македонски неделник“ (|Australian-Macedonian Weekly) — австралиско-македонски весник што излегува во Мелбурн од 5 мај 1986 година.
Тој е најтиражниот весник на македонски јазик надвор од Македонија. Основачи биле Анџело Патерас, Џим Томев, Петар Коруновски и Красте Наумовски, а главен уредник бил Џим Томев. Подоцна, сопственик и уредник биле Александар Георгиев (1991 - 1993), Златко Блаер и Лупчо Станковски (1993 - 1999) и Лубчо Станковски (од 1999 година). Весникот има редакција и во Скопје .
Весникот бил тужен во Австралија за клевета во статија од мај 2009 година во која Грците биле наречени „изроди“. Во септември 2011 година, судот во Мелбурн го ослободи од одговорност издавачот на весникот.
Ксерофагија

Ксерофагија („јадење на сува“, од грчки grc „суво“ и grc „јади“) ― облик на пост забележан во источното христијанство за време на Великиот пост и некои други пости. „Сува“ првенствено се однесува на храна зготвена без масло. Во грчката традиција, „масло“ главно се однесува на маслиново масло, но во словенската традиција, ова се протега и на путерот и на другите видови растително масло. Исхраната за време на ксерофагијата се состои од леб, овошје, јаткасти плодови (понекогаш и мед), како и зеленчук варен со вода и сол.
Надвор од редовниот календар на христијанските пости, ксерофагијата може да се користи и како покајание за одредени престапи. На пример, во 35-те канони на Свети Јован Постачот, покајанието за секој монах фатен во хомосексуални дејствија вклучува ксерофагична диета во траење од три години заедно со други покајанија.
1 Поврзано
* Сиројадение
Протестантството во Ангола

Постоењето на протестантите во Ангола датира од крајот на 19 век и на некои места претходи на португалските колонијални мисионери. Многу од националистичките водачи за независност биле израснати како протестанти, вклучувајќи ги Агостињо Нето (методист), Холден Роберто (баптист) и Жонаш Савимби (конгрегацист). Се проценува дека 10%-20% од Анголанците биле протестанти од доцните 1980-ти.
Владата на Ангола признава 11 протестантски деноминации:
* Собор Божји,
* Баптистичка конвенција на Ангола,
* Баптистичка евангелистичка црква во Ангола,
* Евангелистичка конгрегациска црква во Ангола,
* Евангелистичка црква во Ангола,
* Евангелистичка црква на Југозападна Ангола,
* Црквата на нашиот Господ Исус Христос во светот (кимбангуистичка),
* Евангелистичка реформирана црква во Ангола,
* Адвентистичка црква од седмиот ден: 306.569 членови* Презвитеријанска црква во Ангола
* Сојуз на евангелистички цркви во Ангола
* Обединета методистичка црква
Дејвид Лининг

Дејвид Лининг (18 август 1936 – 28 јули 2015) ― истакнат англикански свештеник.
Лининг се школувал на Кебловиот колеџ, Оксфорд и бил ракоположен во 1961 година. Тој бил кустос во Гејнсборо, а потоа имал функции во Ворсоп и Кингтон пред да стане архиѓакон њуаршки. Во 1991 година тој станал провист саутвелски и, кога титулата се променила на 19 март 2000 година, ѓакон саутвелски.
Во пензија тој бил свештеник во парохијата Св. Марија Магдалена, Бејлгејт, Линколн, пред да се пресели во Чичестер во неговите последни години.
Регилус

Регилус било античко езеро во Латиум, Италија, познато во легендарната историја на Рим како езеро во чие соседство се случила (во 496 г. п.н.е.) Битката кај езерото Регилус помеѓу Римјаните и Латините која конечно ја решила хегемонијата на Рим во Лациум. Езерото, сега е исцедено, и било во близина на денешниот град Фраскати.
За време на битката, како што е приказната, римскиот диктатор Постумиј ветил дека ќе им изгради храм на боговите близнаци Кастор и Полукс, кои биле посебно почитувани во Тускулум, главниот град на Латините (римски обичај е да се повикува на помош на боговите на непријателот). Двојката пристојно се појавила за време на битката облечени во бели оклопи јавајќи бели коњи, им помогнала на Римјаните да надвладеат, а потоа веста за победата ја однеле во Рим. Таму ги поеле своите коњи кај изворот Јутурна, блиску до кој потоа бил подигнат нивниот храм во Форумот.
Може да има мало сомневање дека езерото Регилус навистина постоело. Од различните предложени идентификации, најдобра е онаа на проф. Л. Парети, кој го лоцира езерото во кратерот, ( Пратапорци ), кој се наоѓа северно од Фраскати. Оттогаш, езерото е исцедено од емисариум со неизвесен датум. Повеќето од другите предложени локации не се, како што треба да биде Регилус, во границите на територијата на Тускулум.
Кареца

Езерото Кареца е мало алпско езеро во Доломитите во Јужен Тирол, Италија. Познат е по прекрасните бои и погледот кон планинскиот венец Латемар.
1 Карактеризација
Името на езерото потекнува од „Caricaceae“, фамилија на растенија со широки листови со лобуси. 
Езерото се наоѓа во западните Доломити на работ на Латемарвалд, само 20 километри југоисточно од Болцано на 1520 метри надморска височина во општината Велшнофен . Најблиската населба е Кареца. Водениот дел од околу 300 метри и широк 140 метри се напојува со подземни извори од планинскиот венец Латемар.
Денес езерото е една од класичните туристички дестинации на Трентино-Алто Адиџе. Зимно време го посетуваат нуркачи кои снимаат документарни филмови за боите на подземните води. Малото планинско езеро е познато по мирните води, со темнозелена боја и прекрасната панорама на планините во позадина.
2 Галерија
3 Порзано
* (in German and Italian)
*