procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Двобуква

Двобуква, двознак или диграф — група од две букви кои заедно претставуваат еден глас. Двобуквите се познати во повеќето јазици што користат буквено писмо.
Македонскиот јазик не користи двобукви.
1 Примери во другите јазици
* Хрватската гаица ги користи двобуквите: dž, lj, nj. Секоја од овие двобукви е една букв во хрватскиот јазик. На пример, зборот ''polje'' на хрватски јазик има 4 букви: ''po-lj-e'' . Затоа, хрватските двобукви се нарекуваат и строги двобукви (двобукви во строга смисла).
* Шпанскиот јазик ги има следниве двобукви: ch ( ''ч'' ), ll ( ''љ'' ), qu ( само ''к'', не ''ку''), rr (остро ''р''). Исто така, во шпанскиот јазик, секоја согласка од две букви се смета за една буква (по ревизијата од 1994 година, тие можат да се сметаат и за две букви, но ова сè уште не е целосно имплементирано во пракса).
* Унгарскиот ги има двобуквите: cs ( ''ч'' ), gy (мек ''џ'' ), ly ( ''lљ'' ), ny ( ''њ'' ), ty (ќ), sz ( ''с'' ), zs ( ''ж'' )
* Германскиот јазик ги има двобуквите: ch ( ''h'' ), ck ( ''k'' ), ie (долго ''i'' ). Покрај тоа, германскиот јазик ги има и трибуквата sch ( ''ш'' ) и четирибуквата tsch ( ''ч'' ).
* Полскиот јазик ги има двобуквите: ch ( ''h'' ), cz ( ''ч'' ), dz ( ''dz'' ), dź (мек ''dž'' ), dż (тврд ''dž'' ), rz ( ''ž'' ), sz ( ''š'' )
2 Поврано
* Тробуква (триграф)
* Четирибуква (тетраграф)
Џовани Росо

Џовани Росо (роден на 17 ноември 1972 година, во Сплит) — хрватски поранешен фудбалер, играч од средниот ред.
1 Биографија
Роден во Сплит, Хрватска, тој има италијански корени. Бидејќи најголемиот дел од својата кариера го поминал во Израел, течно зборува хебрејски јазик и има израелско државјанство.
Росо учествувал во изралескиот ријалити-програм наречен ''HaMerotz LaMillion 2'' („Неверојатната трка: Израел“) сниман во Дубровник. Во 2019 година учествувал и победил во израелскиот ''Survivor''.
2 Клупска кариера
Својата кариера ја започнал во татковината во раните 1990-тите години, играјќи за екипите на Задар и Загреб. Во 1997 година се преселил во Израел, каде уживал голем успех и слава. Играл за пет израелски клубови: Хапоел Бершева, Хапоел Хаифа, Беитар Ерусалим, Макаби Хаифа и Макаби Тел Авив. Освоил 4 израелски првенства, едно со Хапоел Хаифа (1998-1999) и три со Макаби Хаифа (2001–2002, 2003–2004, 2004–2005) и два купа на земјата со Хапоел Бершева (1997) и Макаби Хаифа (2002). Исто така, со Макаби Хаифа играл и во Лигата на шампионите во сезоната 2002-2003, покрај другите и против . Признат е како еден од најдобрите странски играчи кои играле во израелското првенство и двапати (1999 и 2002) ја понел наградата за Фудбалер на годината во Израел. По 12 години во Израел, тој се вратил во Хрватска каде ја завршил својата кариера во родниот град носејќи го дресот на Хајдук, за кој одиграл само 4 натпревари како резултат на бројни проблеми со повреди.
3 Репрезентативна кариера
За хрватската репрезентација дебитирал во ноември 2002 година, во пријателски натпревар против Романија. Репрезентативниот дрес го носел во 19 натпревари, на кој постигнал и еден гол. Учествувал на Европското првенство 2004, каде го одиграл и својот последен репрезентативен натпревар во групната фаза против Англија во Лисабон.
4 Титули
4.1 Клупски
4.1.0.1 Хапоел Бершева
*Куп на Израел : 1
: 1997
4.1.0.2 Хапоел Хаифа
*Израелско првенство : 1
: 1998-1999
4.1.0.3 Макаби Хаифа
*Израелско првенство : 3
: 2001-2002, 2003-2004, 2004-2005
*Тото куп : 1
: 2001-2002
4.2 Индивидуални
*Фудбалер на годината во Израел: 1998-1999, 2001-2002
Terraria

''Terraria'' — акционо-авантуристичка игра од типот песочник, развиена од американското студио Re-Logic. Била објавена во 2011 г. за сметачи со Microsoft Windows преку системот за дигитална распределба Steam. По објавувањето, ''Terraria'' била портирана на други оперативни системи за лични сметачи и мобилни уреди, како и на играчки конзоли. Компанијата Codeglue ја издала играта за мобилни уреди, додека 505 Games, Spike Chunsoft и Pipeworks Software ја издале за конзоли. Студиото Spike Chunsoft ја локализирало играта во Јапонија, а Headup Games во Германија.
Играта, развиена со користење на алатките Microsoft XNA, на играчот му дава процедурно генериран и променлив двомерен свет. Покрај собирањето ресурси и изградбата на објекти, во играчкиот процес на ''Terraria'' големо внимание се посветува и на истражувањето на светот, потрагата по богатства и борбите со непријателите.
''Terraria'' добила многубројни потврдни оцени од играчкиот печат. Критичарите ја пофалиле можноста за повторно играње, големиот број предмети и суштества, што го прави истражувањето на светот уште поинтересно. Освен тоа, тие ја пофалиле двомерната графика, слична на видеоигрите од епохата на 16-битната конзола SNES, како и музиката во чиптјун-стил. Играчките списанија честопати го споредувале играчкиот процес на ''Terraria'' со ''Minecraft''. ''Terraria'' постигнала огромен трговски успех: заклучно со 2024 г., на сите платформи се продадени над 58 милиони примероци. Во 2013 г., Ендру Спинкс изјавил дека планира да објави продолжение — ''Terraria 2''. Во 2015 г., Re-Logic го најавиле спиноф-проектот ''Terraria: Otherworld'', но во 2018 г. играта била откажана.
1 Оценки и одзиви
''Terraria'' добила општо потврдни одзиви од критичарите: на веб-страницата Metacritic, играта има просечна оценка 83/100, заснована на 29 рецензии. Рецензентот од Destructoid ја пофалил играта за нејзината „интензивна длабочина“. Многумина ја опишале играта како 2D-верзија на ''Minecraf''t. GameZone на играта ѝ доделил 9 од 10 бода.
Abies pinsapo

''Abies pinsapo'', ''шпанска ела'' — вид дрво од семејството Pinaceae, по потекло од Јужна Шпанија и Северно Мароко. Поврзана со други видови средоземни ели, се појавува на надморска височина од 900 до 1800 метри во Сиера де Гразалема во покраината Кадис и Сиера де лас Ниевес и Сиера Бермеха, обете во близина на Ронда во покраината Малага. Во Мароко, ограничено е на планините Риф на надморска височина од 1.400 до 2.100 метри на Џебел Тисука и Џебел Тасаот. Научното име ''pinsapo'' е од шпанското име за видот.
1 Опис
''Abies pinsapo'' е зимзелено четинарско растение кое расте до 20-30 метри во висина, со стожеста круна, која често станува неправилна со возраста. Листовите се долги 1,5-2 см, распоредени радијално околу изданоците и се силно сивобели, бледо синозелени, со широки ленти од белузлав восок од двете страни. Шишарките се цилиндрични, со должина од 9 до 18 см. Тие се зелени до розово-виолетови пред зрелоста и имаат мазна површина, со кратки лушпи од прицветници кои не штрчат. Кога созреваат, тие се распаѓаат за да ги ослободат крилестите семиња.
Постојат два подвида:
*''Abies pinsapo'' subsp. ''pinsapo'' Boiss. – Јужна Шпанија.
*''Abies pinsapo'' subsp. ''marocana'' (Trab.) Emb. & Maire – Северно Мароко.
Мароканскиот подвид, мароканската елка, се разликува по тоа што листовите се помалку силно сиви и шишарките се малку подолги, 11–20 см. Понекогаш се смета како посебен вид, ''Abies marocana''.
2 Зачувување
И покрај најдобрите напори за зачувување и пошумување кои значително го зголемиле изобилството на шпанска елка, таа сè уште се соочува со неколку закани како што се пожари, урбани проекти, ерозија, прекумерен број посетители и туристи итн.
3 Одгледување
Сортите ''A. pinsapo'' 'Aurea' (до 8 метри, со златен нов изданок) и ''A. pinsapo'' 'Glauca' (до 12 метри и повеќе, со сивозелени листови) ја добиле наградата за градинарски заслуги на Кралското хортикултурно друштво.
4 Галерија
Ditrichum plumbicola

''Ditrichum plumbicola'', исто така познат како оловен мов, — вид на мов познат по тоа што расте во почви богати со олово. Формално бил опишан од Алан Крандвел во 1976 година.
1 Опис
Мовот е темнозелен или жолтеникавозелен по боја. Изданоците се 3–8 мм високи и има кратки триаголни листови, кои се помали од 1мм во должина и се притиснати блиску до стеблото. Видот е стерилен и се шири преку вегетативно размножување и фрагментација на стеблото.
2 Распространетост и живеалиште
''Ditrichum plumbicola'' е ендемски вид во Европа, каде што може да се најде во Белгија, Франција, Германија, Ирска, Островот Ман, и Обединетото Кралство. Забележано е дека расте на 460 метри надморска височина.''Ditrichum plumbicola'' може да се најде само во непосредна близина на рудници за олово каде што човековата активност предизвикала околната почва да се контаминира со високи нивоа на олово. Местата на контаминација со олово се во голема мера лишени од васкуларни растенија, што му овозможува на ''D. plumbicola'' да расте без конкуренција поради тоа што многу растенија не се во состојба да толерираат такви услови. Видот расте во влажни кисели почви богати со олово, може да расте во изложени области, но е ранлив на сушење за време на суша. Видот не може да колонизира високо варовнички почви богати со олово.
3 Закани
''Ditrichum plumbicola'' се потпира на контаминација со олово за да се создаде соодветно живеалиште. Поради затворањето на многу рудници за олово, повеќе не се создаваат нови супстрати богати со олово за колонизација на видот. Локациите на постари живеалишта природно го испуштаат оловото во околното подрачје, предизвикувајќи намалување на концентрацијата на олово. Како што местата стануваат помалку токсични, живеалиштето потоа може да се колонизира со поширок спектар на растителни видови, кои го засенуваат мовот.''D. plumbicola'' е исто така загрозен од човековата активност. Местата каде што расте видот често се сметаат за пустелија, која е погодна само за реконструкција. Местата каде што расте мовот се користат и за нелегално фрлање отпад и за рекреативно возење мотоцикли по нерамнини, што има негативно влијание врз видот.
Hedyosmum correanum

''Hedyosmum correanum'' — панамски ендемски вид растение од семејството ''Chloranthaceae''. Му се заканува истребување заради уништување на живеалиштата.
1 Заднина
Според том 6 од ''Систематската ботаника'' од В. Г. Д'Арси и Роналд Л. Лиснер, за ''Hedyosmum correanum'' нема многу достапни истражувања како што би имаат многу популарни растенија или цвеќиња. Барем што се однесува до таксономијата на ''Hedyosmum''.
Ова растение моментално е загрозено растение поради закани за живеалиштето и е познато дека потекнува од Панама.
2 Познати факти
Сепак, сè уште постојат одредени информации достапни бидејќи тоа е слично на ''H.burgerianum'' во однос на големината според Д'Арси и Лиснер.
Тоа е член на групата ''Hedyosmum callooso-serratum'' како што претставува споената обвивка.''Hedyosmum'' се јавува во Западните Инди, Централна Америка и Јужна Америка.
„(Тоа е) грмушест вид кој се јавува во мали подпопулации до 3.000 м во облачни шуми.“
3 Потекло на името
Иако името е јасно поврзано со родот ''Hedyosmum,'' очигледно е дека ''Correanum'' било дадено во однос на професорот на Панамскиот универзитет, проф. Миреја Д. Кореа А.
Ilex brachyphylla

''Ilex brachyphylla'' — кинеско ендемски вид божиковино растение од семејството ''Aquifoliaceae''.
1 Опис
''Ilex brachyphylla'' расте во форма на грмушка или мало дрво од 4 до 15 метри во висина. Има кожести сјајни зелени листови кои имаат назабени рабови и остар врв. Иако се опишани машки цветови, Флората на Кина забележува дека женските цветови не се забележани, ниту пак плодот. Растението е ретко и загрозено и може само да се забележи на планинските падини во југозападната покраина Хунан.
Eugenia haematocarpa

''Eugenia haematocarpa'' — порторикански ендемски редок вид цветно растение од семејството ''Myrtaceae''. Класифицирано е како загрозен вид од страна на Службата за риби и диви животни на САД и веќе неколку години постои план за негово закрепнување.
Примери од ова дрво за прв пат биле собрани во 1939 година во Нагвабо. Познато е од Карипската национална шума и Сиера де Кајеј на источната страна од островот Порторико.
Забележано е дека расте меѓу ''Syzygium jambos'', ''Prestoea montana'', ''Tabebuia heterophylla'', ''Ocotea leucoxylon'', ''Inga laurina'' и ''Alchornea latifolia'' во планинските шумски живеалишта. Главната причина за реткоста на дрвото е уништувањето на живеалиштата.
1 Опис
Ова е зимзелено дрво кое расте до 6 метри во висина со сива или белузлава кора која се одлепува во плочи. Кожните овални листови се долги до 18 сантиметри и се раѓаат во парови. Цветовите се појавуваат во гроздови на стеблото и секое има четири розови ливчиња долги нешто повеќе од 2 сантиметри. Плодот е темноцрвена бобинка долга помеѓу 2 и 3 сантиметри.
Anthoceros neesii

''Anthoceros neesii'' — вид на роговница од семејството роговници. Се среќава во Австрија, Чешка, Германија и Полска. Неговото природно живеалиште е непознато, а денес се наоѓа само на полиња со земјоделски култури.
Gastrodia molloyi

''Gastrodia molloyi'' — новозеландски ендемски вид растение од семејството ''Orchidaceae''. Првпат формално било опишано во 2016 година од Карлос Адолфо Ленебах и Џереми Ролф, а описот бил објавен во списанието ''Phytotaxa''. Специфичниот епитет (''molloyi'') му оддава почит на новозеландскиот ботаничар, Брајан Молој.
Aria wilmottiana

''Aria wilmottiana'' — вид бел граб од семејството рози. Ендемски вид е за Англија, и се среќава во клисурата Ејвон, во Сомерсет и Глостершир. Загрозена е поради губење на живеалиштата .
1 Опис
''Aria wilmottiana'' е мало дрво или грмушка, висока до 10 метри. Често е повеќестеблеста, со прилично исправени гранки.
2 Распространетост
Овој вид е ограничен на клисурата Ејвон, во југозападна Англија; познати се помалку од 100 единки.
3 Екологија и еволуција
Се чини дека ''Aria wilmottiana'' е нетолерантна на сенка, па расте во карпести грмушки и тревни површини на плитки, благо кисели почви. ''Aria wilmottiana'' настанала од вкрстување помеѓу ''Aria edulis'' и ''Aria porrigentiformis''.
Abies nebrodensis

''Abies nebrodensis'', сицилијанска елка — елка по потекло од планините Мадоние во Северна Сицилија.
1 Таксономија
Тесно е поврзана со сребрената елка, ''Abies alba'', која ја заменува во Апенинските Планини во Италија и на други места подалеку на север во Европа. Некои ботаничари ја сметаат сицилијанската елка како сорта на сребренате елка, како ''Abies alba'' var. ''nebrodensis''. Морфологијата на игличките и генетските студии покажале древни врски на ''Abies nebrodensis'' со јужноиталијанските ''Abies alba'', ''Abies cephalonica'' и ''Abies numidica''.
2 Опис
Тоа е зимзелено четинарно дрво со средна големина кое расте до 15-25 метри и со пречник на стеблото до 1 м.
Листовите се иглести, сплескани, долги 1,5–2,5 см и широки 2 мм со дебелина од 0,5 мм, сјајни темнозелени одозгора, со две зеленикаво-бели ленти од стоми одоздола. Врвот на листот е тап со засечен врв, но понекогаш со зашилен врв, особено на високи изданоци на постари дрвја. Шишарките се долги 10–16 см и широки 4 см, со околу 150 лушпи, секоја лушпа со издвоен прицветник и две крилести семиња. Тие се распаѓаат кога созреваат за да ги ослободат семето.
3 Распространетост
И покрај неговото научно име, видот е од планината Скалоне во планините Мадоние во северосредишниот дел на Сицилија.
4 Живеалиште
Се јавува на надморска височина од 1400 до 1600 метри. Ограничено е на стрмните, суви падини.
5 Зачувување
Како резултат на обесшумувањто, денес е исклучително редок, со само 27 зрели дрвја и неколку садници кои преживуваат на самото место. Програмите за пресадување имаат ограничен успех поради притисокот од силно испасување од страна на добитокот што им припаѓа на месните земјоделци. Како и да е, програмите за потпомогната миграција ги спроведуваат Универзитетот во Палермо, како и Истражувачкиот центар за шумарство и шума во Арецо CREA, со цел да се зачува генскиот фонд од ефектот на промената на климатскиот појас. Класифициран е како „критично загрозен“ на Црвената листа на МСЗП во 2017 година. Во Европската Унија е означен како „приоритетен вид“ според Анекс II од Директивата за живеалишта, што значи дека областите во кои се јавува можат да бидат прогласени за посебни подрачја на зачувување, ''ако'' овие области припаѓаат на едно од живеалиштата наведени во Анекс I од директивата.
Несебар (општина)

Општина Несебар (|Община Несебър) — општина во Југоисточна Бугарија, една од составните општини на Бургаската област. Административен центар е градот Несебар. Има 30.176 жители (2022).
1 Географија
Општината го зафаќа најсевероисточниот дел на Бургаската област. Со својата површина од 420,443 км², таа го зазема 9-то место меѓу 13-те општини во областа, што претставува 5,43% од територијата на областа.
На територијата на општина Несебар се разликуваат три зони: крајбрежна, рамничарска и планинска. Плажите општината се меѓу најголемите на бугарското црноморско крајбрежје и изнесуваат 1.517 декари со вкупен капацитет од 139.450 места на плажите. Овие природни ресурси се најважниот фактор кој ја одредува и формира основната гранковна структура на општинската економија – туризам, одмор и спорт.
2 Самоуправа
Општината се состои од 14 населени места, од кои 3 града и 11 села. Список на населените места, подредени по азбучен ред:
3 Поврзано
* Бугарски црноморски брег
* Бургаска област
* Општини во Бугарија
Синаксар

Синаксар — литургиски текст во православната црковна традиција кој се чита на утрената. Текстот се состои од историски податоци за некој празник или светител. Збирката од такви синаксари ја сочинува книгата наречена Пролог. Во посен посниот и цветниот триод, почнувајќи од Неделата на митарот и фарисејот до Неделата на сите свети, синаксарите се поместени по шестата песна од канонот.
Со својата содржина, синаксарот не е само историски запис, туку и духовна поука. Во него се опишуваат подвизите и страдањата на светците, се објаснуваат настани од историјата на спасението, и се нагласува врската меѓу празникот и животот на верниците.
1 Етимологија
Зборот „синаксар“ доаѓа од грчкиот „συναξάριον“, што значи „собир“ или „собрание“. Името укажува на тоа дека текстот е дел од собирот на верниците во богослужбата, каде преку читањето се потсетуваат на духовните примери и значењето на денот.
Jovibarba heuffelii

''Jovibarba heuffelii'', — повеќегодишно тревесто растение со месести листови во отворена розета, без столони, кое вегетативно се размножува со одвојување од розетата. Води потекло од Балканот и Карпатите во Европа. Натурализирано е во Висконсин и веројатно во други делови од Северна Америка. Расте на карпести изданоци.
1 Опис и распространетост
''Jovibarba heuffelii'' има розета со пречник 5–7 (до 10) см. Цветното стебло е високо 10–20 см, со густи жлездести влакна по површината, поретко голо. Листовите се сиви или темнозелени, долгнавесто-обратно-јајцевидни, долги 25–60 мм и широки 10–15 мм, со жлездести влакна или голи; на врвот нагло се стеснуваат и завршуваат со силен трн, по работ имаат четинести жлездести влакна, распоредени или свртени надолу, кои кон средината преминуваат во обични жлездести влакна; стеблените листови се потесни, помали и кон врвот долго заострени, завршувајќи со трн. Цветовите се 6-члени, собрани во цимозни гранчиња, понекогаш густи и збиени; цветните дршки се куси, жлездесто-влакнести или голи. Ливчињата на чашката се елиптични, долги 6–7 мм, на врвот заострени, со густи жлездести влакна по површината, поретко голи. Венечните ливчиња се бледожолти, долгнавесто-обратно-јајцевидни, долги 10–12 мм, на врвот најчесто со две странични запчиња и средно трновидно продолжение; по површината имаат ретки жлездести влакна, а по средната жила и работ подолги жлездести влакна. Прашниците се покуси од венечните ливчиња и се кремови. Мешунчињата се голи на грбната страна, а на внатрешната страна по работ имаат четинести влакна. Столпчињата се долги околу 2 мм.
Растението е широко распространето низ целата територија на Македонија и се среќава по варовнички камењари на брдски и планински пасишта.
Секое растение цвета само еднаш, умирајќи откако ќе созреат плодовите. Некои ботаничари го третираат родот ''Jovibarba'' како дел од родот Чуваркуќа (род)'','' но најчесто се класифицира во засебен род.
2 Варијабилност
*''var. heuffelii —'' Листовите од обете страни имаат жлездести влакна. Претставува ретко растение во Македонија. Познато е само за Пелистер - помеѓу Марушица и Големо Езеро.
*''var. patens (Griseb.) —'' Листовите од обете страни се голи. Расте по сите варовнички масиви.
*''f. patens —'' Широко распространета форма.
*''f. glabra (Beck & Szysz.) —'' Позната за Скопска Црна Гора (Групче), Шар Планина, Кожуф (Две Уши), Бистра — с. Лазарополе.
3 Галерија
Павзаниј од Орестида

Павзаниј од Орестида — древномакедонски аристократ и телохранител на Филип II Македонски, негов убиец во 336 г. п.н.е. Самиот Павзаниј бил убиен при бегство по стореното дело.
1 Смеејно потекло
Павзаниј бил син на Кераст, по потекло од горномакедонската област Орестида.
2 Повод за убиството
Првиот историски запис за убиството го дава Аристотел, современик на Филип. Тој само накратко го споменува настанот, не навлегувајќи во причината за постапката на Павзаниј. По педесет години Клитарх ја проширил и накитил приказната, а три века подоцна Диодор Сицилиски го прераскажува истото во неговото дело „Историска библиотека“.
Според Диодор, Павзаниј од Ористида бил поранешен миленик на Филип, и се налутил кога кралот го свртел вниманието на помлад човек, исто така наречен Павзаниј. Чувствувајќи се отфрлен, тој јавно го навредил помладиот Павзаниј, а овој решил да си ја одбрани честа ризикувајќи си го животот во битка за да го заштити кралот, по што умрел. Војсководецот Атал, пријател на убиениот Павзаниј, кому веќе му било кажано за намерата, решил да се одмазди за неговата смрт. Наводно го поканил Павзаниј од Орестида на ручек, и откако овој се испијанил до бесвест, им наредил на неговите слуги да го силуваат.
Според Диодор, Филип II не го казнил Атал за ова, можеби од политички причини. Меѓутоа, како надомест, Павзаниј од Орестида бил унапреден во стоматофилакс (кралски телохранител). Диодор вели дека тој збеснал бидејќи Атал останал неказнет и решил да го убие Филип.
3 Смрт при бегство и судење на соучесниците
Павзаниј го убил Филип на венчавката на неговата ќерка Клеопатра со Александар I Епирски. По убиството Павзаниј Орестидски веднаш се упатил кон градската порта за да избега, но се сопнал на лозов корен и со копја бил прободен до смрт од неколку кралски телохрани, вклучувајќи Атал, син на Андромен Стимфалецот, Леонат и Пердика, кои исто така му биле телохранители и пријатели на Александар.
За тоа дека убиството било со предумисла посведочиле коњите најдени околу местото кајшто Павзаниј бегал. На судењето биле обвинети и погубени Херомен и Арабеј како созаговорници на Павзаниј. Леонат, кој го фрлил копјето што го убило Павзаниј добил понизок чин, можеби заради сомнението дека сакал го спречи Павзаниј да падне жив во рацете на гонителите и да биде сослушуван.
4 Поврзано
* Аминта (син на Антиох)
4.1 Антички
****
4.2 Современи
*''Alexander The Great'', J. R. Hamilton
*''Alexander Of Macedon 356-323 B.C.'', Peter Green
Претседател на Република Српска

Претседател на Република Српска — највисок претставник на извршната власт во Република Српска, ентитет во Босна и Херцеговина. Тој е дел од извршните власти, заедно со Владата на Република Српска. Претседателот на Република Српска се избира директно за мандат од четири години, заедно со двајца потпретседатели од различни конститутивни народи (Срби, Бошњаци и Хрвати). Ниту еден од нив не може да биде од истата конститутивна нација во исто време. Резиденцијата на претседателот е во Бања Лука.
Првиот претседател бил Радован Караџиќ од Српската демократска партија, избран на функцијата во 1992 година, кој ја водел Република Српска за време на босанската војна и кој подоцна бил осуден на 40 години затвор за геноцид во Сребреница, воени злосторства и злосторства против човештвото. Синиша Каран од Сојузот на независни социјалдемократи ја презел функцијата во 2026 година.
1 Моќи
Според Уставот на Република Српска, претседателот ја претставува Република Српска и го изразува нејзиното единство. Бидејќи Република Српска функционира како парламентарен систем, претседателот има многу ограничени овластувања. Претседателот има овластувања да:* Номинира кандидат за премиер до Народното собрание;
* Номинира кандидати за претседател и судии на Уставниот суд, по предлог на Високиот судски и обвинителски совет, до Народното собрание;
* Прогласува закони со декрет;
* Дава помилувања;
* Доделува одликувања и признанија како што е утврдено со закон;
* Врши други должности согласно Уставот.
Доколку Народното собрание не може да одржи седница поради вонредна состојба, претседателот, по добивање мислење од Владата, прогласува вонредна состојба и наредува мерки за отстранување на вонредната состојба. Претседателот, по сопствена иницијатива или по предлог на Владата, прогласува акти од надлежноста на Народното собрание за време на воени околности или непосредна закана од војна; актите мора да бидат доставени на потврда од страна на Народното собрание во моментот кога Собранието може да одржи седница.
Претседателот може да побара од Владата да го изрази својот став за одредени прашања од значење за Републиката, да свика седница на Владата или да стави прашања од надлежноста на Владата на дневен ред.
2 Последни избори
Каран од СНСД тесно победил на изборите, обезбедувајќи околу 50,5% од гласовите. Тој обезбедил победа во 45 градови и општини од 64, вклучувајќи три општини од шест во Источно Сараево. Спротивно на тоа, Блануша освоил 19 општини, вклучувајќи ја Бања Лука, де факто главниот град и најголем град на Република Српска. Дополнително, Блануша победил во Бијелина, вториот по големина град во ентитетот, и првично обезбедил тесна победа во Приједор, третиот по големина; сепак, на крајот победил Каран на повторените избори.
Тодор Органџиев

Тодор Андреев Органџиев (Велес, 1882 — Софија, октомври 1958) — македонски револуционер, анархист и деец на Македонската револуционерна организација. Учесник во Солунските атентати.
1 Животопис
Тодор Органџиев е роден во 1882 година во градот Велес, тогаш дел од Отоманското Царство. Неговиот татко, Андреј Органџиев, бил истакнат трговец во градот. Неговиот брат Ѓошо Органџиев бил претприемач и подоцна градоначалник на Велес. Стекнал основно образование во неговиот мајчин град. Кон почетокот на 1900 година се запишал во Солунската машка гимназија „Св. Кирил и Методиј“ каде се запознал со македонското револуционерно движење.
Во Солун се запознал со Јордан Поп Јорданов, Константин Кирков, Георги Богданов, Илија Трчков, Владимир Пингов, Илија Поп Јорданов, Димитар Мечев, Алексо Минов и Милан Арсов. Со поттик од Слави Мерџанов, Органџиев го прифатил Анархизмот и се приклучил во Македонскиот таен револуционерен комитет. Се приклучил во Гемиџиите и учествувал во Солунските атентати.
Во 1903 година, после атентатите, се преселил во Кнежевството Бугарија со помош од чичко му Лазар Органџиев. Се запишал во Технолошкиот универзитет во Дрезден. Дипломирал во 1911 година и се вратил во Бугарија. За време на Балканските војни, се приклучил во Македоно-одринските доброволни чети како инженер. За време на Првата светска војна, Органџиев се приклучил во Бугарската војска и учествувал во Македонскиот фронт околу Градско-Прилеп.
После војната се преселил во Софија, каде го примил комунизмот. Се запознал со Павел Шатев и Георги Занков. Работел како инженер сѐ до неговата смрт во октомври 1958 година.
Ризо Шурла

Ризо Шурла (Улцињ, 12 јануари 1922 — Улцињ, 11 февруари 2003), исто така познат како Ризо Харапи, бил црногорски фотограф, актер и учесник во Народноослободителна борба за време на Втората светска војна.
1 Биографија
Ризо Шурла е роден на 12 јануари 1922 година во Улцињ, тогашен дел од Кралството на Србите, Хрватите и Словенците. Неговото семејство припаѓало на афроалбанската заедница во Улцињ. Африканските робови биле донесени од улцињските морнари во текот на 18 век. Во 19 век, тие ја добиле својата слобода и почнале да се интегрираат во локалната заедница. Неговиот татко, Саиди, бил директен потомок на првите Африканци што се населиле во Улцињ, а неговата мајка, Фатима, била локален жител на Улцињ. Во младоста, се занимавал со бокс и работел како келнер во Дубровник. Потоа отишол во Белград, каде што се занимавал со фотографија. За време на Втората светска војна, се борел во редовите на Југословенската народноослободителна армија. По војната, се вратил во Улцињ, каде што го отворил првото фотографско студио во градот, кое долго време било единствено. Во 1976 година, глумел во филмот „Јагош и Угљеша“. Се оженил со Црногорка од Улцињ, Нада Рачиќ, со која имал две деца.
Починал во својот роден град на 11 февруари 2003 година. Тој бил последниот претставник на црната заедница во градот.
2 Поврзано
Афроулцињани
Reseda lutea

''Reseda lutea'' — едногодишно или повеќегодишно миризливо тревесто цветно растение. Нејзините лисја и цветови се користеле за добивање жолта боја уште од првиот милениум пред нашата ера.
1 Опис и распространетост
Растението е високо 30-70 см. Стеблото е вертикално, може да биде неразгрането или разгрането. Листовите имаат крилест дршковиден основен дел, а горниот дел е насечен на 1-2 пара странични сегменти, целокрајни или повторно насечени; базалните листови со линејно-ланцетна плоча со два помали странични и еден поголем среден сегмент; горните листови потесни, со 1-3 пара странични сегменти, најдолните често со секундарни сегменти; по рабовите и долж средната жила на долната страна има брадавичести сплескани израстоци. Соцветието е густо, гроздовидно, со остар врв, по прецветување издолжено; брактеите линејни, трипати подолги, паѓаат по прецветување; цветната дршка долга 4-5 мм. Чашкините ливчиња обично се 6, долгнавести, 2-3 мм долги, и остануваат и кај плодот. Венечните ливчиња се 6, жолтеникаво-зелени до жолти; горниот дел на горните венечни ливчиња е поделен на три дела. Прашници има 12-30, најчесто околу 20; филаментите се малку груби и брзо паѓаат. Кутијката е цилиндрична, понекогаш јајцевидна или елиптична, долга 7-15 (до 17) мм, широка 4,5-5,5 мм, гола, со 3 кратки запчиња и брадавичести израстоци по жилите. Семките се бројни, околу 1,75 мм долги, црни и сјајни.
Потекнува од Евроазија и Северна Африка, а како вид на плевел е распространето и на други континенти. Во Австралија се смета за штетен плевел и непријател на земјоделските култури.
Расте покрај ѓубришта, патишта, огради, на брдски пасишта и меѓи. Во Македонија е широко распространето до 780 m надморска височина.
2 Галерија
Металски завод „Тито“

Металски завод „Тито“ (МЗТ) е еден од најпознатите индустриски гиганти од југословенското време во Македонија.
1 Историја
Фабриката е основана веднаш по Втората светска војна, околу 1945 година, како дел од социјалистичкиот индустриски бум во СФРЈ. Именувана е по Јосип Броз-Тито, како што било вообичаено за многу фабрики тогаш. Била специјализирана за металургија и тешка машинска индустрија – леарница, машинска обработка, производство на метални конструкции, алатни машини и опрема за други фабрики.
Бољарци (Варненско)

Бољарци (|Боля́рци) — село во Североисточна Бугарија, во составот на општината Аврен на Варненската Област. Има население од околу 201 жители (2022).
1 Географија
Селото се наоѓа во југоисточниот дел на областа, сместено на благо заоблените падини на Авренското Плато. Теренот е земјоделски и плоден, а климата е под силно влијание на близината на Црно Море.
Синдел

Синдел (|Синдел) — село во Североисточна Бугарија, во составот на општината Аврен на Варненската Област. Има население од околу 1.165 жители (2022).
1 Географија
Селото се наоѓа во долниот тек на реката Провадиска, во плодната низина меѓу Провадиското и Авренското Плато. Синдел е многу важен железнички јазол во Бугарија, каде што се вкрстуваат линиите Варна—Софија и Варна—Карнобат.
Јоханес Макс Проскауер

Јоханес Макс Проскауер (5 декември 1923 &#x2013; 20 декември 1970) ― германски ботаничар. Тој бил роден во Гетинген, Германија. Патувал до Англија со ''Киндертранспорт.'' Неговата мајка починала во 1943 година, а неговиот татко бил убиен во Аушвиц.
Тој студирал на Универзитетот во Лондон, каде што добил диплома за природни науки во 1944 година, докторат во 1947 година и докторат по науки во 1964 година, сите во областа на ботаниката.
Во 1948 година, Проскауер се преселил во Беркли, Калифорнија, каде што станал инструктор по ботаника на Универзитетот во Калифорнија, Беркли. Во 1954 година му била доделена Гугенхајмова стипендија. Станал државјанин на Соединетите Американски Држави во 1957 година.
Истражувањето на тезата на професорот Проскауер се однесувало на биологијата и морфологијата на британскиот вид роговница ''Anthoceros''. Голем дел од неговата животна работа бил фокусиран на оваа група, а во 1951 година тој за првпат го препознал и дефинирал родот ''Phaeoceros''. Тој продолжил да работи во Беркли на морфологијата и цитологијата на растението, а исто така и на растенијата наречени џигерници.
Починал во 1970 година, оставајќи наследство од внимателно и прецизно проучување.
Курландија

Курландија (|Kurzeme, |Kurland, |Курляндия) е една од историските и културните региони на Латвија, сместена на западот од земјата. Таа е дел од историските летонски земји и денес претставува дел од планирачкиот регион Курземе. Неговото име доаѓа од древното балтичко племе Курши, кои живееле тука и биле познати по својата морска сила и отпор кон освојувачите.
1 Географија
Курландија зафаќа површина од околу 27.286 км² и се протега долж балтичкиот брег. На север граничи со Ришкиот Залив, на запад со Балтичко Море, на југ со Литванија, а на исток со реката Даугава (Западна Двина), која ја одделува од другите делови на Летонија (Видземе и Латгале). Главни градови се Лиепаја (третиот по големина во Летонија), Вентспилс, Кулдига, Талси и Тукумс. Пејзажот е низок и брановиден, со мочуришта, шуми (бор, смрека, бреза, даб), езера и плодни полиња. Климата е влажна, често маглива и променлива, со јаки зими. Регионот има богата мрежа од реки (најважни: Вента, Лиелупе и Даугава), кои се влеваат во Балтичкото Море.
Домаќин (филм од 2006)

''Домаќин'' (|괴물, |The Host) — јужнокорејски филм од 2006 г. за едно чудовиште. Содржи елементи на ужаси и драма. Режисер и еден од сценаристите на филмот е Понг Џун Хо.
Филмот претставува блокбастер што содржи политички поттекст поврзан со присуството на американските воени сили во Кореја.
По успехот на претходниот филм на режисерот, ''Спомени од убиство'' (88 % на Rotten Tomatoes, со оценка 8,1 на 193-то место на 250 најдобри филма според IMDb), ''Домаќин'' бил очекуван со огромен интерес. Филмот бил прикажан на рекорден број екрани во Јужна Кореја на 27 јули 2006 г., а до крајот на прикажувањето го погледнале 13 милиони гледачи, станувајќи најкасовиот јужнокорејски филм до тој миг.
1 Содржина
Американска воена база во Јонгсан испушта токсични хемикалии во одводот на реката Хан под непосредна наредба на надмен патолог на американската војска. Шест години подоцна, мутирано чудовиште во облик на лигна излегува од водата и ги напаѓа луѓето покрај брегот на реката.
2 Улоги
Сонг Канг Хо, Парк Ганг Ту
Ко А Сунг, Парк Хјун Со
Пјун Хи Понг, Парк Хи Понг
Парк Хе Ил, Парк Нам Ил
Пе Дуна, Парк Нам Џу
Ли Донг Хо, Се Џу
Бесење (Орвел)

„Бесење“ (1931) — краток есеј од Џорџ Орвел, првпат објавен (под неговото вистинско име) во август 1931 година во британското книжевно списание на Џон Мидлтон Мари, ''„Аделфи“'', а потоа препечатен во 1946 година во британското книжевно списание ''„Њу Савој“''. Сместен во Бурма, каде што Орвел (под неговото вистинско име Ерик Артур Блер) служел во Британската империјална полиција од 1922 до 1927 година, во него се опишува погубувањето на еден криминалец.
1 Содржина
На осудениот не му се дава име, ниту му се објаснува какво злосторство извршил. За Британската полиција која го надгледува неговото погубување, бесењето е непријатна, но рутинска работа. Нараторот не учествува активно во бесењето и се чини дека е помалку искусен од неговите колеги. Додека затвореникот со лисици се води кон бесилката, тој малку се повлекува настрана за да избегне да гази во локва со дождовница; нараторот го гледа ова и размислува:
Бесењето е извршено, и сите засегнати чувствуваат ненадејно олеснување додека го напуштаат местото каде што мртвиот човек сè уште виси.
2 Контекст
Британија ја освоила Бурма и владеела со неа во раздобје од 62 години (1824–86), за кое време се воделе три Англо-бурмански војни, и ја вклучила во својата Индиска Империја. Британија ја администрираше Бурма како индиска покраина до 1937 година, кога станала посебна, самоуправна колонија. Бурма добила независност во 1948 година.
3 Веродостојност
Кога го прашале за „Бесењето“, Орвел не сакал да разговара за темата и еднаш рекол дека тоа е „само приказна“. Нема познати докази што покажуваат јасно каде и кога бил сведок на погубување за време на неговиот престој во Бурма. Сепак, во своите дела тој повторил дека го сторил тоа. Тој понатаму размислувал за бесењето во својата колумна „''Како што сакам''“ за ''Трибјун'', 15 ноември 1946 година. Според Денис Колингс, пријател на Орвел од 1921 година, кога неговиот татко станал семеен лекар на Блер (Орвел), било сигурно дека Орвел би бил сведок на бесење и дека полицајците морале да го видат бесењето „како еден вид иницијација. Морало да има полицајци присутни на погубувања - а кадетите биле назначувани за такви работи“.
Англискиот народ (Орвел)

„''Англискиот народ''“ — есеј од англискиот автор Џорџ Орвел, првпат објавен во август 1947 година. Есејот бил нарачан во септември 1943 година од В. Џ. Тарнер, генерален уредник на „Колинс“, за серијата „Британија во слики“. Идејата за серијата дошла од Министерството за информации. Есејот бил објавен со дваесет и пет илустрации, од кои осум биле страници целосно во боја, а вклучувал дела од уметниците Едвард Ардизон, Дејм Лора Најт, Л. С. Лоури, Хенри Мур, Џон Минтон и Феликс Тополски. Делото било напишано за време на Втората светска војна, со што ја претставува Орвеловата визија за тоа што значи да се биде „Англичанец“.
Орвел немал високо мислење за сопственото дело. Тој го опишал како „глупаво“ и „пропаганда“ и одбил да дозволи негово повторно печатење.
Орвел честопати имал тенденција да ги омаловажува своите дела, без оглед на критичките пофалби.
Зошто пишувам

''„Зошто пишувам“'' — есеј од Џорџ Орвел од 1946 година, во коj детално се опишува неговото лично патување кон тоа како станал писател. Првпат било објавен во летното издание на ''„Гангрел“'' во 1946 година. Уредниците на ова списание, Џ. Б. Пик и Чарлс Нил, побарале од неколку писатели да објаснат зошто пишуваат.
Есејот нуди еден вид мини-автобиографија во која тој пишува за тоа како прво создавал поеми и се обидел да пишува кратки раскази, и продолжил континуирано да „прикажува“ за себе во својата глава, пред конечно да стане полноправен писател. Понатаму наведува некои важни мотиви за пишување.
1 Четири мотиви за пишување
Орвел наведува „четири големи мотиви за пишување“ за кои смета дека постојат кај секој писател. Тој објаснува дека сите се присутни, но во различни пропорции, а исто така дека овие пропорции варираат од време на време. Тие се следниве;
#''Чист егоизам'' - Орвел тврди дека писателот пишува од „желба да изгледа паметен, да се зборува за него, да биде запаметен по смртта, да им се одмазди на возрасните кои го потценувале во детството итн.“. Тој вели дека ова е мотив што писателот го споделува со научници, уметници, адвокати - „целата врвна кора од човештвото“ - и дека големата маса на човештвото, не акутно себична, по околу триесетгодишна возраст ја напушта индивидуалната амбиција. Сепак, малцинството останува решено „да го живее својот живот до крај, а писателите припаѓаат во оваа класа“. Сериозните писатели се посуетни од новинарите, иако „помалку заинтересирани за пари“.
#''Естетски ентузијазам'' - Орвел објаснува дека сегашноста во пишувањето е желбата нечие пишување да изгледа и да звучи добро, имајќи „задоволство од влијанието на еден звук врз друг, од цврстината на добрата проза или ритамот на добрата приказна“. Тој вели дека овој мотив е „многу слаб кај многу писатели“, но сепак присутен во сите дела на пишување.
#''Историски импулс'' - Тој го сумира ова, наведувајќи дека овој мотив е „желбата да се видат работите какви што се, да се откријат вистинските факти и да се зачуваат за употреба од страна на идните потомци“.
#''Политичка цел'' - Орвел пишува дека „ниту една книга не е навистина ослободена од политичка пристрасност“ и понатаму објаснува дека овој мотив се користи многу често во сите форми на пишување во најширока смисла, наведувајќи ја „желбата да се турка светот во одреден правец“ кај секоја личност. Тој заклучува велејќи дека „мислењето дека уметноста не треба да има никаква врска со политиката е само по себе политички став“.
Во есејот, Орвел го опишува сопствениот развој кон политички писател. Тој ја наведува Шпанската граѓанска војна како одлучувачки настан што го обликувал политичкиот став на неговото пишување:
Saxifraga aizoides

''Saxifraga aizoides —'' цветно алпско растение од родот ''Saxifraga'' во семејството Каменоломки (Saxifragaceae).
1 Опис и распространетост
''Saxifraga aizoides'' е зимзелено повеќегодишно тревесто растение високо 5-20 (25) см. Има многу разгранети и најчесто полегнати стерилни гранчиња при основата, покуси од цветните. Цветно стебло е високо до 25 см, во основата лачно свиено, понатаму исправено, со густи спирално распоредени листови; долниот дел е речиси гол, горниот дел има жлездести и едноставни влакна. Листовите се тесно-ланцетни, долги 10-25 мм, широки 2-4 мм, целосни, месести, полукружни во пресек, голи, на врвот заострени; во основата или по должина со ретки влакна по работ, а на врвот со 1-3 хидатоди со наслоен варовник. Цветовите на врвот образуваат цимозно соцветие со 5-10 цветови; дршките 2-3 пати подолги од цветовите. Цветовите се жолто-зелени. Чашка е долга 4-5 мм; чашкините ливчиња долги 3-4 мм, голи, триаглесто-елиптични. Венечни ливчиња се светложолти, долги 3-6 мм, често со темни точки, тесно-елиптични. При развој на полупотцветниот плодник, чашкините ливчиња, венечните ливчиња и филаментите се зголемуваат.
Расте на влажни места, крај извори и потоци во субалпски и алпски појас. Забележана на Шар Планина и Кораб.
2 Галерија
Мојата земја десно или лево

„Мојата земја, десно или лево“ е есеј објавен во 1940 година од англискиот автор Џорџ Орвел. Во него, Орвел се обидува да ги помири своето интензивно чувство на патриотизам и своите левичарски ставови.
1 Позадина
Есејот е напишан по избувнувањето на Втората светска војна, во време кога многумина од кругот на Орвел морале да ги преиспитаат своите пацифистички ставови.
Орвел имал единаесет години кога избувнала Првата светска војна. Некои од неговите сеќавања се цитирани во есејот што го користел во романот ''„Во борба за воздух“'' објавен во 1939 година. Орвел имал традиционално англиско воспитување од горната средна класа, и бил член на офицерски корпус за обука во подготвителното училиште и во Итон. Во 1937 година, тој поминал шест месеци на мирен дел од фронтот кај Хуеска за време на Шпанската граѓанска војна, каде што бил застрелан во грлото од снајперист на 20 мај, и речиси умрел. Орвел се обидувал да најде воена работа, но не успеал, главно поради неговата лоша здравствена состојба. Потоа се приклучил на Домашната гарда, сметајќи ја за основа за народна милиција.
Есејот за првпат бил објавен во списанието за литература „Нови пишувања“, во 1940 година.
2 Резиме
Орвел се навраќа на Првата светска војна, потсетувајќи се на некои од своите лични искуства и специфичните реакции што ги имал самиот тој, како и на неговите современици од тоа време. Сепак, подоцна почувствувал дека пропуштил нешто со тоа што не бил вклучен, и делумно го припишува ова на „моралната подготовка“ за војна на англиските средни класи. Тој, исто така, ја припишува фасцинацијата со Шпанската граѓанска војна на нејзината сличност со Првата светска војна.
Орвеловите предвидувања за Втората светска војна биле кошмар за него, па затоа пишувал памфлети против војната. Меѓутоа, кога сфатил дека е неизбежна поради пактот Рибентроп-Молотов, сфатил дека е патриот во срцето, и дека ќе биде посветен на воените напори. Како социјалист, тој видел дека нема „алтернатива помеѓу спротивставувањето на Хитлер и предавањето на него“ и дека е подобро да се спротивстави. Тој не се придржувал кон конзервативните ставови, бидејќи сè уште бил убеден дека само револуцијата може да ја спаси Англија. Сепак, тој имал малку почит кон „просветлените“ левичарски интелектуалци кои не успеале да ги разберат обичните емоции. Орвел ги објаснува своите чувства покажувајќи дека поезијата на комунистот Џон Корнфорд е во истата традиција на јавното училиште како и ''„Витаи Лампада“'' на Сер Хенри Њуболт - политичката верност била различна, но емоциите биле исти.
3 Реакции
Според неговите белешки до неговиот литературен извршител во 1949 година, овој есеј, заедно со „Лавот и еднорогот“ и „Англискиот народ“, бил дело кое Орвел не сакал да биде препечатено по неговата смрт.
Книги наспроти цигари

„''Книги наспроти цигари''“ — есеј објавен во 1946 година од англискиот автор, Џорџ Орвел. Во него се споредуваат трошоците при читање книги со други форми на рекреација, вклучително и пушењето цигари.
1 Позадина
Орвел наведува дека есејот бил поттикнат од искуството на негов пријател уредник кој имал задача да набљудува пожари кои започнувале од бомбардирањето за време на Втората светска војна. Фабричките работници му рекле дека немаат интерес за литература бидејќи не можат да си дозволат книги.
Есејот прв пат бил објавен во ''Трибјун'' на 8 февруари 1946 година.
2 Аргумент
Орвел ја доведува во прашање идејата дека купувањето или читањето книги е скапо хоби. По неговите пресметки, имал 442 книги во својот стан и уште толку на други места, тој одредува низа цени, во зависност од тоа дали книгите биле купени нови, дадени, обезбедени за потребите на преглед или позајмени. Пресметувајќи ја сумата која ја потрошил во текот на неговиот живот тој ги проценил своите годишни трошоци на 25 фунти.
Наспроти тоа, Орвел истакнува дека пред војната трошел околу 20 фунти годишно на пиво и тутун, додека во моментот само за тутун издвојува 40 фунти годишно. Тој проценува дека просечниот жител на нацијата троши приближно 40 фунти годишно на пиво и тутун. Иако забележува дека е тешко да се направи директна споредба меѓу цената на различни книги и нивната вредност, Орвел заклучува дека, кога книгите се читаат за забава, трошокот по час е понизок од цената на кино-билет. Оттука, читањето претставува една од најдостапните форми на рекреација.
3 Извадоци
И ако нашата потрошувачка на книги остане толку ниска како што беше досега, барем да признаеме дека тоа е затоа што читањето е помалку возбудливо поминување на времето од одењето на трки на кучиња, на кино или во паб, а не затоа што книгите, без разлика дали се купени или позајмени, се прескапи.
4 Реакции
Есеите на Орвел во ''Трибјун'', вклучувајќи го и овој, се опишани во ''Индипендент'' како едни од најдобрите есеи на англиски јазик. Прашањето што го поставува Орвел продолжува да дава основа за дискусија, како во прегледот на анкета во која еден од четири Американци воопшто не читал книги во 2007 година и дека извршните директори тврдат дека немаат време да читаат литература.
Есејот бил тема на статија во списанието ''Структо'', кое го објавило есејот „Книги наспроти цигари: 63 години подоцна“ во нивното издание од ноември 2009 година.
5 Поврзано
* Џорџ Орвел