Дворовој

Дворовој (руски: ''Дворовой'') — словенски дух од дворот. Се поврзувал со имотот на фармата, шталата за добиток и шталата. Дворовојот е сличен на домашниот дух домовој, иако е помалку добронамерен. Дворовојот се смета за поопасен од домовојот бидејќи може да претставува закана за добитокот, особено животните со бело крзно.
1 Опис и ритуали
Животот на добитокот и здравјето на домаќинството зависат од расположението на домашниот дух. Ако домашниот дух го сака семејството и добитокот, просперитетот владее во дворот и домаќинството; ако се налути на сопствениците на куќата за нешто, тој носи штета и загуби. За да се избегне налутување на домашниот дух, мора да се почитуваат голем број забрани и прописи: тој го сака мирот и хармонијата во семејството, па затоа е забрането пцуењето, особено во шталата и во дворот (Русија), стоењето на ѓубре (Русија), жената не може да ја напушти куќата со распуштена коса (источна Украина) и забрането е да се работи ноќе (Украина, Чернигов).
Домашниот дух се смета за господар и чувар на добитокот и живината во куќата, влијаејќи на нивното здравје и плодност. Ако домашниот дух го сака добитокот, тој станува елегантен, добро нахранет, здрав и плоден. Домашниот кмет го храни и го напојува добитокот, ја внесува храната во јаслите, ги дотерува животните, ја чешла гривата на коњот, ја плете и врзува црвени ленти на нив (руски, горноукраински, белоруски). Ставот на кметот кон добитокот зависи од тоа дали му се допаѓа бојата на животното. Ако добитокот ослабува, губи тежина и е мокар наутро, се смета дека „не е погодно за сопственикот“, „не е погодно за дворот“ или „не е погодно за сопственикот“. Домашниот кмет го мачи несаканиот добиток, го вози низ дворот, го вози под јаслите, ги отстранува заплеткувањата од гривата на коњот, му ја одзема храната и става ѓубриво во јаслите (горнословенски). Таквиот добиток се продавал, бидејќи се верувало дека кметот сепак ќе го уништи.
Русите изведувале ритуали за да го смират кметот во дворот. Подароци му се подаруваат на железна вила во јаслите. На други места, од домовојот се барало да се грижи за добитокот, а вечерата му се оставала во шталата.
Според источнословенските верувања, благосостојбата на добитокот и живината зависела од домовојот; изборот на животни за време на купувањето и продажбата бил поврзан со наводниот „вкус“ на домовојот. Во Костромскиот регион, за да го заштитат купениот добиток од домовојот, луѓето земале леб и сол и оделе во дворот на домовојот, каде што се поклонувале и велеле: „Оче, домовој, драг игумен, сакај го нашиот добиток“. Споредете ги руските дијалектни фразеолошки единици поврзани со одгледувањето добиток: к двору, по двору, што значи „добитокот е добро управуван на фармата“ и не к двору, не по двору, што значи „добитокот не се води, е болен, умира“.
2 Наводи
3 Библиографија
* Аполон Коринфски Михайлов день // Народная Русь : Круглый год сказаний, поверий, обычаев и пословиц русского народа. — М.: Издание книгопродавца М. В. Клукина, 1901. - С. 468–474. (на руски)
* Сергеј Максимов Домовой-дворовой // Нечистая, неведомая и крестная сила. — СПб.: Товариштество Р. Голике и А. Вильворг, 1903. - С. 44–48. (на руски)
* Plotnikova, A. (1995). N. I. Толстој (уред.). Славјански древности. Etnolingvisticheskiy slovar Славянские древности: Этнолингвистический словарь [словенска антика. Етнолингвистички речник] (на руски). Том. 1. Руската академија на науките. Москва: Международна Отношенија. стр. 215–217. ISBN 5-7133-0704-2.