Јохан Густав Дројзен

Јохан Густав Бернард Дројзен (германски: Johann Gustav Bernhard Droysen; 6 јули 1808 – 19 јуни 1884) беше еден од највлијателните германски историчари на 19. век. Роден во Трептов, Пумернија (денес Тшебјатув, Полска), тој порасна во атмосфера на воени конфликти и патриотизам, што остави траен отпечаток врз неговото дело. Неговиот татко, Јохан Кристоф Дројзен, беше воен капелан кој учествувал во опсадата на Колберг за време на Наполеонските војни (1806–1707), а подоцна служел како пастор во близина на Шчецин, каде малиот Густав бил сведок на борбите од Војната за ослободување (1813). Овие искуства го инспирирале да развие силна приврзаност кон Кралството Прусија.
1 Рано образование и академска кариера
Дројзен се образувал на гимназијата во Шчецин и на Универзитетот во Берлин, каде во 1831 година ја добил докторската теза ''De Lagidarum regno Ptolemaeo IV Philometore rege''. Од 1827 до 1829 бил приватен тутор на младиот Феликс Менделсон, кој композирал неколку песни врз основа на неговата поезија. Во 1829 станал професор на Грауес Клостер во Берлин, а од 1833 предавал на Универзитетот во Берлин како приватен доцент, а од 1835 како професор без плата. Неговите предавања ги посетувал и познатиот историчар Јакоб Буркхардт во 1839–1840.
Во овие рани години, Дројзен се посветил на класичната антика. Објавил превод на Есхил (1832) и парафраза на Аристофан (1835–1838). Неговото дебитантско историско дело, ''Geschichte Alexanders des Grossen'' (Историја на Александар Велики, 1833), го прослави како историчар. Оваа книга, инспирирана од хегеловата филозофија, ја идеализира моќта на "големите луѓе" и ги воведе новите принципи на германската историска мисла, фокусирајќи се на моќта и успехот. Подоцна, го продолжил со ''Geschichte des Hellenismus'' (Историја на хеленизмот, 1836–1843), каде што го сковал терминот "хеленистички" за периодот меѓу освојувањата на Александар и подемот на Римската империја. Ова дело било преработено во 1885 и преведено на француски, но не и на англиски во тоа време.
Други значајни рани трудови вклучуваат ''Vorlesung des Freiheits Krieg'' (Предавања за Војната за ослободување, 1846) и ''Outlines of the Principles of History'' (1858), што било широко читана во германските универзитети. Во 1863 објавил ''Erhebung der Geschichte zum Rang einer Wissenschaft'', методолошка студија што ги дефинирала неговите пристапи кон истражувањето и пишувањето на историјата, вклучително и дистинкцијата меѓу "erkennen" (препознавање), "erklären" (објаснување) и "verstehen" (разбирање) во научните методи.
2 Историја и политика
Во 1840, Дројзен бил именуван за професор по историја на Универзитетот во Кил, каде што се вклучил во политичкото движење за одбрана на правата на војводствата Елбе (Шлезвиг и Холштајн). Заедно со Фридрих Кристијан Далман, тој помогнал во составувањето на адресата од 1844, со која војводствата протестирале против обидот на данскиот крал Кристијан VIII да ја промени законот за наследство. Ова довело до Лондонскиот протокол од 1852 и Втората шлезвишка војна меѓу Данска и сојузниците Австрија и Прусија.
Во 1848, Дројзен бил избран за член на револуционерниот Франкфуртски парламент, каде служел како секретар на комитетот за изработка на устав. Тој бил цврст поддржувач на пруската доминација, гледајќи ја како единствениот пат кон германското обединување. Во еден од неговите познати изјави, тој рекол: "Целото германско прашање е едноставна алтернатива меѓу Прусија и Австрија... Германското прашање не е уставно, туку прашање на моќта; а пруската монархија е целосно германска, додека австриската не може да биде." По одбивањето на кралот Фридрих Вилхелм IV да ја прифати царската круна во 1849, Дројзен бил меѓу првите што се повлекол од парламентот.
Во 1850, заедно со Карл Самвер, објавил ''Die Herzogthümer Schleswig-Holstein und das Königreich Dänemark seit dem Jahre'' 1800, што имало големо политичко влијание и помогнало во формирањето на германското јавно мислење за правата на војводствата.
3 Наследство во пруската историографија
Во подоцнежните години, Дројзен се посветил речиси целосно на пруската историја. По 1851, бил професор на Универзитетот во Јена, а во 1859 се вратил во Берлин, каде останал до смртта. Во 1851 објавил биографија на Граф Јорк фон Вартенбург (1851–1852), сметана за една од најдобрите во германската литература. Потоа, започнал го своето монументално дело ''Geschichte der preussischen Politik'' (Историја на пруската политика, 1855–1886), кое обемно опишува растот на пруската монархија до 1756 година. Објавени се седум тома (32 на вкупно), а последниот постхумно. Ова дело, како и сите негови, покажува силна индивидуалност и фокус на динамичните сили во историјата.