procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Call of Duty: Modern Warfare (2019)

''Call of Duty: Modern Warfare'' — компјутерска игра во жанрот пукачка игра од прво лице, развиена од страна на Infinity Ward, а издадена од Activision. Играта излегла на 25 октомври 2019 г. Овој наслов претставува обнова на потсеријалот ''Modern Warfare'', а воедно е и шеснаесеттиот проект во целата франшиза.
На 10 март 2020 г., за играта бил објавен бесплатниот додаток ''Warzone'', кој не бара поседување на изворната игра. Тој претставува повеќеиграчка пукачка игра во жанрот „кралска битка“, со капацитет до 150 играчи на една карта и можност за накрсно играње меѓу ЛС, PlayStation 4 и Xbox One. Продолжението излегло на 28 октомври 2022 г., додека третиот дел бил објавен на 10 ноември 2023 г.
1 Играчки процес
1.1 Кампања
Едноиграчката кампања во ''Modern Warfare'' се сосредоточува на реализмот и вклучува тактички морални избори. Врз основа на овие избори, играчот се оценува и добива соодветен резултат на крајот од секое ниво. Во одредени мигови, играчите мораат брзо да проценат дали неиграчките ликови претставуваат закана или не; на пример, граѓанка за која се верува дека посегнува по оружје, но всушност само го зема своето бебе од лулката.
Оваа оценка за колатерална штета, наречена процена на закана, се заснова на тоа колку граѓани играчот ќе повреди или убие, а рангот се движи од А до F. Оние со повисок резултат добиваат посебни награди.
Дијалозите меѓу ликовите се менуваат во зависност од одлуките што ги носи играчот во текот на играта. Вклучени се и бројни тактички решенија: на пример, играчот може да користи снајперска пушка во отворена средина за да ги исполни целите по нелинеарен редослед, или пак да избере да ги искрши светилките за да користи ноќен вид при упади и чистење на просториите.
2 Приказна
Капетан Прајс и британската специјална единица SAS ги здружуваат силите со ЦРА и Ослободителната војска на Урзикстан за да го пронајдат украденото хемиско оружје. Борбата ве води од Лондон до Блискиот Исток и подалеку, додека оваа заедничка оперативна група се бори да спречи војна од светски размери.
Водочница

Водочница — река во јужниот дел на Македонија, во западниот дел на Струмичкото Поле.
1 Тек
Реката се наоѓа северно од селото Водоча и северозападно од градот Струмица. Зафаќа сливно подрачје од 188,2 км<sup>2</sup>.
2 Галерија
3 Поврзано
* Водоча
* Струмичко Поле
Јован Михаил

Јован Михаил (|Ιωάννης Μιχαὴλ) — македонски зограф од епирско влашко потекло, претставник на Кионатската школа, еден од најистакнатите мајстори во Македонија во XIX век.
1 Животопис
Роден е во големото влашко село Кионат, Мајсторско, денес во Епир, Грција. Најстариот авторски запис, тој го оставил во црквата „Св. Архангел Михаил“ во селото Оптичари, во 1838 г. Таму тој се потпишал како Јован Михаил и објаснил, дека се преселил од епирското село Кионат во тогаш просперитетното битолско село Трново. Во втората четвртина на XIX век, тој се потпишал во десеттина цркви во Битолско и Леринско.
Во 1836 г. работел во црквата „Успение на Пресвета Богородица“ во Велушина. Во долната зона насликал поединечни претстави на многу светци во цел раст. Во горниот дел има композиции со сцени од животот и страдањата на Исус Христос. Впечатливо сликарство оставил на источниот ѕид од нартексот, изведувајќи неколку икони, во техника на ѕидно сликарство како своевиден „ѕиден иконостас“ со допојасните претстави на Исус Христос, Пресвета Богородица со Христос и Свети Јован Крстител.
Заедно со Михаил Зограф од Кионат, во 1844 г. ја живописал црквата „Св. Димитриј“ во Битуша, Леринско со средствата на Аврам и Божин. Ктиторскиот натпис гласи:
Во 1847 г. ја живописал црквата „Св. Петка“ во Скочивир.
Повторно работел во Велушина во 1848 година, овојпат во манастирот „Св. Ѓорѓи“. Во долниот појас, вообичаено ја поставил галеријата на стоечки светители во цел раст. Во горните партии се сцените со претставите на Христовиот живот и страдања. Заслужува внимание илустрирањето на сцени од детството и успението на Св. Богородица како и од поетската композиција позната како Акатистот на Богородица. На темето од полукружниот свод се поставени во медалјони допојасните претстави на Св. Јован Крстител, малиот Исус обележан како Емануил како и Христос Пантократор или Седржител. Над иконостасот се претставени Светото Тројство и тоа Господ Саваот, Исус Христос и Светиот Дух. Стилот на Јован Зограф импресионира на многу места, кој успешно прави соединување на традиционалната поствизантиска иконографија и новите решенија инспирирани од западната уметност од втората половина на XIX век. Неколку икони на иконостасот исто така се негово дело.
2 Галерија
3 Поврзано
* Кионатска школа
Црква „Свети апостоли Петар и Павле“ - Луково

Црква „Свети апостоли Петар и Павле“ — црква во селото Луково во општината Куршумлија, Топлички Управен Округ. Се наоѓа во рамките на гробиштата Луково (Бабиќ) на источните падини на планината Копаоник. Основана е од кралот Милутин (1282–1321), кој, меѓу другото, бил најголемиот градител во тоа време и еден од најголемите дарители од семејството Немањиќ. Првата намена на црквата била да им служи на рударите кои работеле во близина. Таа била многупати палена поради самата местоположба, која не била мирна во тие раздобја, туку постојано се воделе војни. Врз основа на зачуваните списи, може да се види дека црквата била обновувана најмалку 3 пати: во 1871, 1895 и 1983 година. Посветена е на апостолите Петар и Павле, во чие име православните го слават празникот Петровден на 12 јули, а Павловден на 13 јули. Се верува дека иконостасот е дело на мајстор од работилницата на Аврам Дичов.
Психро (пештера)

Психро (|Σπήλαιο Ψυχρού) — древна минојска света пештера во висорамнината Ласити во областа Ласити на источен Крит. Психро се поврзува со Диктејската или Диктајанската пештера (|Δικταῖον Ἄντρον; ''Диктеон Антрон''), едно од местата за кои се верувало дека е родно место на Зевс. Според други легендаи, родното место на Зевс било Идејската Пештера (Ἰδαῖον Ἄντρον) на планината Ида. Според ''Теогонија'' од Хесиод, Реја го родила Зевс во Ликт и го скрила во пештера на планината Егеон. Од крајот на деветнаесеттиот век, пештерата над современото село Психро се идентификува со Диктејската Пештера, иако постојат и други кандидати, особено пештерата над Палаикастро на планината Петсофас.
1 Географија
Пештерата се наоѓа во префектурата Ласити. Во минојско време, градот Малија бил најблискиот метрополитенски центар.
2 Мит
Диктејската пештера била позната во старогрчката митологија како местото каде што Амалтеја го хранела Зевс со козјо млеко кога тој бил бебе. Археологијата сведочи за долгогодишната употреба на местото како место за култно обожавање. Дадилката на Зевс, која била задолжена од Реја да го одгледа во тајност тука, за да го заштити од неговиот татко Крон, во некои контексти е именувана како нимфата Адрастеја. Тоа е една од бројните пештери за кои се верувало дека е родно место или скривалиште на Зевс. Планините, од кои е дел пештерата, се познати на Крит како Дикте.
Великомаченик

Великомаченик (од византиски грчки el, , од el, ' + el, '; |великомꙋ́ченикъ; |mare mucenic; Georgian) — поделба на светците кои се почитуваат во православните цркваи и оние источни католички цркви кои го следат цариградскиот обред. Поимот се користи и на Малта, особено од парохиите посветени на Свети Ѓорѓи.
Општо земено, великомаченик е маченик кој претрпел тешки мачења - честопати правејќи чуда и преобраќајќи неверници во христијанство во тој процес - и кој стекнал широко почитување во целата Црква. Овие светци често се од првите векови на Црквата, пред Миланскиот едикт. Овој поим обично не се применува на светци кои би можеле подобро да се опишат како свештеномаченици (свештеници маченици) или првомаченици (првиот маченик во дадено подрачје).
1 Список
* Анастасија Сремска
* Апостол Новиот
* Артемиј
* Варвара од Никомидија
* Принцот Биџин, принцот Елизбар и принцот Шалва од Грузија
* Катерина Александриска
* Харалампиј
* Кристина од Болсена
* Димитриј Солунски
* Ефимија
* Евстатиј
* Георги
* Георги Нови Софиски (1515)
* Гоброн
* Ирина Македонска
* Јован Новиот од Сучава
* Кетеван од Мухрани
* Константи Каки
* Недела Никомидиска
* Лазар од Србија
* Марина Маченичка
* Мина Египетски
* Меркуриј Кесариски
* Пантелејон од Никомидија
* Света Петка Римска
* Фануриј Родоски
* Прокопиј Скитополски
* Савас Готот
* Теодор Гавра од Атран во Халдеја
* Теодор Стратилат
* Теодор Тирон
* Трифун од Камсада
* Ксенија од Пелопонез
2 Поврзано
* Маченик
* Свештеномаченик
Црква „Св. Петар и Павле“ - Бајково

Свети Петар и Павле — главна манастирска црква на Бајковскиот манастир во струмичкото село Бајково, Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа во самото село.
2 Историја
Била изградена во 1943 година и обновена во 1986 година.
3 Поврзано
* Струмичко архијерејско намесништво
* Бајково
* Бајковски манастир („Св. Петар и Павле“)
Тромболиза

Тромболиза е медицинска процедура/третман кој се користи за разградување на крвни тромби во крвните садови со помош на специјални лекови. Ова е итна животоспасувачка терапија и спречува трајни оштетувања во акутни состојби кога тромб го блокира протокот на крвта кон важен орган.
Најчесто користените лекови се алтеплаза, која е златен стандард и се дава како интравенска инфузија со мал болус и потоа продолжена инфузија, и тенектеплаза, која е нова генерација лек што се дава како еднократен брз болус во вена и затоа е сѐ попопуларна, особено кај мозочни удари и срцеви напади. Ретеплаза се користи поретко и се дава во два болуса, додека постарите лекови како стрептокиназа и урокиназа се ретко користат денес поради поголем ризик од алергии или помала селективност.
Бајковица

Бајковица — река во јужниот дел на Македонија, во источниот дел на Струмичкото Поле.
1 Тек
Реката поминува низ селата Бајково и Ново Коњарево.
2 Галерија
3 Поврзано
* Бајково
* Ново Коњарево
* Струмичко Поле
Калина Јовановска

Калина Јовановска ( во — во ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Во НОД учествувала од 1942 година како член на СКОЈ. Во април 1943 година била избрана за член на КПМ. Во селото, раководела со скоевската и младинската организација. Заедно со мајка и пружале засолниште на борците од НОВ. Кај нив престојувале членови на Првиот областен комитет на КПМ и курири, едновремено служејќи за врска со партиските организации со соседните села. Загинала храбро во палежот на селото од Балистите, по судирот на Третиот тетовски партизански одред со балистите, на 19 септември 1944 година. Нејзиното тело тој ден било изгорено во пламенот на запалениот дом.
2 Поврзано
* Масакр во Беличица
* Алтана Јовановска
Кира Јовановска

Кира Јовановска ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Учествувала во НОД во селото од март 1944 година. Во нејзиниот дом била направена специјална скривница за престој на илегалци, и се грижела за нивната безбедност и исхрана. Била активна и во организацијата на АФЖ во селото.
2 Поврзано
* Мила Јовановска
Зица Петровска

Зица Петровска ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Учествувала во НОД од почетокот на 1944 година во селото. Собирала народна помош и во повеќе наврати чувала илегалци. Била
активна и во организацијата на АФЖ.
Лена Јовановска

Лена Јовановска ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Во почетокот на 1943 година била член на младинска воспитна група. Во нејзиниот дом се одржувале состаноци на младински групи, партиски ќелии и Месниот Комитет на КПМ - Гостивар. Престојувале и илегалци, а таа се грижела за нивната исхрана и безбедност.
Милка Јованоска

Милка Крстеска Јованоска ( во —) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Работела како тутунова работничка во прилепскиот монопол. Во напредното работничко движење била вклучена од 1937 година. Во мај истата rоднна била опфатена во воспитна група. Станала член на СКОЈ од 1937 година. Од 1940 година станала член на КПЈ а кон крајот на истата година член на скоевскиот актив. Чувала илегалци, пренесувала илегален материјал и друго. Во
нејзината куќа се одржувале состаноци на нејзината и други групи. Собирала и пренесувала на одредено место во градот храна, облека и лекови за потребите на партизанските одреди. Во идната година ја активирала и мајка ѝ во подrотвување храна и плетење топла облека за НОВ.
Дневник на друга зима

„Дневник на друга зима“ (српски: ''Дневник друге зиме'') — роман на српскиот писател Срѓан Ваљаревиќ од 2005 година. Во 2015 година, романот бил објавен на македонски јазик од издавачката куќа Македоника литера.
1 Содржина
Романот нема класично дејствие, туку е напишан во форма на дневник во кој раскажувачот го опишува процесот на закрепнувањето од болеста. Имено, како последица на алкохолизмот, раскажувачот заболел од невропатија поради што, по болничкото лекување, летото го поминал на рехабилитација во еден стационар. По напуштањето на стационарот, тој е принуден редовно да се движи со цел да го поттикне заздравувањето на периферниот нервен систем. Така, тој секојдневно шета низ Белград, а во текот на зимата води дневник во кој ги бележи секојдневниет активности и случки, како и сеќавањата од престојот во болницата и во стационарот. Инаку, тој е писател кој има ограничен круг пријатели, а времето го минува претежно читајќи книги.
2 Осврт кон делото
За романот, Ваљаревиќ ја добил наградата „Биљана Јовановиќ“. Во освртот кон делото, Теофил Панчиќ ја истакнува раскажувачката техника на авторот како уличен шетач-раскажувач кој брилијантно ги воочува и препознава секојдневните случки, глетки и настани, како своите така и на другите луѓе, и без трошка накитеност и претенциозност нив ги преточува во малечки лирски медалјони. И во приказот на ''Actes Sud'' се истакнува нарацијата која не е оптоварена од товарот на стилските и реторички фигури со која авторот ја исцртува топографијата на својата душа и истовремено гради впечатлива слика на своето време.
Љуба Јовановска

Љуба Јовановска ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Од март 1942 година била кандидат на КПЈ и активно работела со младинките прибирајќи народна помош. Растурала пропаганден материјал. Од април 1943 година станала член на КПЈ и раководела младински и скоевски гpyпи, како секретар на партиската келија
во Струга. Од зимата 1943 година била назначена за секретар на Месниот Комитет на КПМ - Струга. Пронаоѓала илегални станови за состаноци и илегалци, собирала народна помош и преку курири ја испраќала во партизанските бази во Дебарца. Учествувала во работата на партиската техника. Ја имала и јавката и поштата со базата на Караорман.
Била осомничена од полицијата поради што честопати се вршеле претреси и сослушувања. Во октомври 1944 година оди во Малесија на слободна територија, каде била избрана за член на Околискиот комитет на КПМ за Струшко, со задача да орrанизира одбори на АФЖ по селата. Била избрана
за секретар на Околискиот одбор на АФЖ и за член на Обласниот одбор на АФЖ во есента 1944 година. Носител е на орден заслуги за народ III ред и орден братство-единство II ред.
Маса Јовановска

Маса Јовановска ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Учествувала во НОД во селото од есента 1943 година. Давала и собирала народна помoш за Партизанскиот одред „Христијан Тодоровски-Карпош“. Од април 1944 година лекувала болни и ранети борци во командното место во Бајловце, кумановско.
Илинка Јовановска

Илинка Митева Јовановска ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Летото 1942 година станала член на младинска воспитна група, а кон крајот на истата година и член на СКОЈ. Била активна во заднината на селото до неговото палење, а потоа се преселила да живее во Гостивар каде активно работела вo заднината на НОД.
Мила Јовановска

Мила Јовановска ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Учествувала во НОД од март 1944 година. Покрај извршувањето на определени курирски задачн и собирањето на народна помош, во
повеќе наврати чувала илегалци. По капитулацијата на фашистичка Бугарија продолжила активно да работи во скоевската организација.
2 Поврзано
* Кира Јовановска
Црква „Света Богородица“ - Туминец

Црква „Света Богородица“ (|Shpella e Shën Marisë) — православна пештерна црква крај селото Туминец во Албанија. Кај мештаните е позната под името „Св. Марина кај Глобоко“, бидејќи се наоѓа само на стотина метри источно од манастирскиот комплекс посветен на оваа великомаченица што била целосно обновена во 1888 година.
1 Местоположба
Оваа пештерна црква се наоѓа на педесетина минути источно од селото Туминец, во пазувите на карпестиот предел Орлов Рид, на десетина метри од македонската граница. Издигната е на височина од десетина метри, а монашкото живеалиште е издигнато на околу триесетина метри над водите на Преспанското Езеро.
2 Опис
Една од најубавите и највпечатливи претстави на Света Богородица со малиот Христос од типот Умиление во полукружна ниша пред главниот влез. Нишата е полукружна, украсена со растенија и глави на два лава. Внатрешноста изобилува со насликани композиции на Големите празници и светителски ликови. Од сочуваните натписи се дознава дека зограф на ова сликарство бил сликарот Алексиј, ученик на Јован Зограф, во времето на игуменувањето на јеромонахот Пајсиј кој воедно бил и ктитор. Според Теофан Попа овие слики биле создадени кон крајот на 13 и почетокот на 14 век.
Баракуда остроперка

Баракуда остроперка (''Sphyraena acutipinnis'') — вид баракуда што се движи во јато и живее во лагуни, заливи и крај морски гребени. Таа е ноќно животно. Расте до 80 сантиметри вкупна должина, иако е обично малку помала. Видот се наоѓа низ Индотихоокеанија од Источна Африка до Хавајските, Маркиските и Туамоту островите, на север до Јужна Јапонија.
Црква „Свети Никола“ - Пустец

Црква „Свети Никола“ (|Shën Nikolla) – православна пештерна црква крај селото Пустец во Албанија.
1 Местоположба
Оваа мала пештерна црква се наоѓа во месноста Накол, на околу 3,5 километри од селото Пустец, во подножејето на карпест предел.
2 Живопис
Од целокупниот живопис останале само фрагменти. Ликот на патронот „Чудотворецот Никола“ бил пресликан во 19 век.
Црква „Благовештение“ - Глобочани

Црква „Благовештение“ (|Lajmërimi) — православна пештерна црква крај селото Глобочани во Албанија.
1 Местоположба
Оваа пештерна црква се наоѓа во месноста Црна Пешта (Црна Карпа), на околу педесетина минути со кајче од селото Глобочани. Издигната е на височина од околу дваесет и пет метри, на стрмна и висока карпа над водите на Преспанското Езеро.
2 Живопис
Од целокупниот живопис останала само композицијата Благовештение која е насликана над самиот влез во една полукружна лунета. Процена е дека овој живопис бил создаден кон крајот на 14 век.
Црква „Света Петка“ - Пустец

Црква „Света Петка“ (|Shën Petkes) — православна пештерна црква крај селото Пустец во Албанија. Црквата ѝ е посветена на великомаченицата Света Петка чиј култ во диоцезата на Охридската архиепископија бил многу почитуван.
1 Местоположба
Оваа мала пештерна црква се наоѓа на околу 2 километри североисточно од селото Пустец.
2 Живопис
Заради премачкување на ѕидовите со вар од поново време не може да се одредат постари живописи.
Гвинејска баракуда

Гвинејска баракуда (''Sphyraena afra'') — вид баракуда што се наоѓа покрај западниот брег на Африка од Сенегал до Намибија. Не се особено чести низ нивниот опсег. Тие се месојадни, се хранат со риби и ракчиња. Се наоѓаат на континенталниот праг и се знае дека се јавуваат од лагуни и естуари до длабочина од 75 метри.
1 Меѓусебни влијанија со луѓето
Иако е честа риба за храна, гвинејската баракуда не е цел на ниедна голема рибарска индустрија. Тие обично се ловат со употреба на нискотехнолошка опрема за риболов, како што се јадици или мрежи.Нигериските риболовци ловат поголем дел од овие риби секоја година. Еден труд од 2018 година покажал дека бројот на фатени риби во Нигерија секоја година ги надминува одржливите нивоа и дека рибата е прекумерно ловена, што доведува до намалување на популацијата.
Владимир Илиевски

Владимир Илиевски (р. во ) — македонски прозаист, поет и книжевен теоретичар. Автор е на поетски книги, збирка раскази, романи и книжевно-научни студии. Дел од неговото творештво е преведено на повеќе европски јазици.
1 Образование
Илиевски дипломирал на Филолошки факултет „Блаже Конески“ во Скопје, на групата Општа и компаративна книжевност, каде што и магистрирал. Тој докторирал на Филозофски факултет – Загреб на студиите „Модерна и современа хрватска историја во светски и европски контекст“.
2 Творештво
Владимир Илиевски се појавил на македонската книжевна сцена во 1990-тите години како поет. Неговото поетско творештво се одликува со изразена интертекстуалност, урбана чувствителност и аналитички пристап кон личното и општественото искуство.
Како прозаист, тој е автор на збирки раскази и романи во кои се истражуваат современиот субјективитет, меморијата и културните трансформации. Романот „''Суво мастило''“ (2020; второ издание 2024) влегол во најтесниот избор за наградата „Роман на годината“ за 2020 година. Во 2023 година, за истиот роман, тој ја добил наградата „Книжевен круг за проза“, доделена од Битолскиот книжевен круг.
Како книжевен теоретичар, Илиевски е автор на студијата ''Цитатноста во лириката'' (2007), посветена на интертекстуалните стратегии во современата поезија.
3 Дела
3.1 Поезија
*''Гледач на линија'' (1997)
*''Избор и случајности'' (2000)
*''Мојата лична амортизација'' (2002)
*''Нема исти утра'' (2008)
*''Ноќна еротска програма'' (2011)
*''Лични податоци'' (2014)
*''Брзината не убива'' (2016)
3.2 Проза
*''Пената на црниот бран'' – раскази (2018)
*''Суво мастило'' – роман (2020; второ издание 2024)
*''Небјавен фељтон'' – роман (2025)
3.3 Книжевна теорија
*''Цитатноста во лириката'' (2007)
4 Награди и признанија
* Финалист за наградата „Роман на годината“ (2020)
* Награда „Книжевен круг за проза“ – Битолски книжевен круг (2023)
5 Преводи
Дел од поезијата и прозата на Владимир Илиевски била преведена на хрватски, бугарски, српски, руски, украински, полски, литвански, италијански и англиски јазик. Неговите поетски и прозни текстови биле наградувани на повеќе анонимни книжевни конкурси во Македонија и во странство.
Sphyraena waitii

''Sphyraena waitii'' — вид на зракоперкаста риба од семејството Sphyraenidae (баракуди). Домородна е во Индотихоокеанија, каде што живее покрај бреговите долж источна Австралија од јужен Квинсленд до источна Викторија на длабочина од 5 до 45 метри во пелагично - неритски средини. Единките можат да пораснат до 31 сантиметар во должина.
Европски земјоделски фонд за рурален развој

Европски земјоделски фонд за рурален развој (ЕЗФРР/EAFRD) ― еден од Европските структурни и вложувачки фондови, кој е основан за финансирање на делата на Програмата за рурален развој (ПРР) со Регулативата бр. 1290/2005 на Советот на Европската Унија од 21 јуни 2005 година за финансирање на Заедничката земјоделска политика (ЗЗП).
1 Расудување
Руралниот развој е витално важна област на политиката, која влијае на над 50% од населението на ЕУ и речиси 90% од земјиштето на ЕУ. Земјоделството и шумарството остануваат средишни за руралните економии, а руралниот развој се насочува и на заживување на руралните области на други начини. Понатаму, прашања како што се климатските промени, обновливата енергија, биоразновидноста и управувањето со водите стануваат сè поважни гледишта на политиката за рурален развој на ЕУ.
2 Буџет
Над 200 милијарди евра се достапни за финансирање за поддршка на спроведувањето на 94 ПРР-и низ цела ЕУ, за програмскиот период 2007–2013 година. Речиси половина од овие пари се обезбедени од ЕЗФРР, под надзор на Генералниот директорат за земјоделство и рурален развој на Европската комисија.
Буџетите на ЕЗФРР во ПРР-ите се користени за постигнување на различни цели за рурален развој, вклучително и подобрување на конкурентноста на земјоделските, шумските и земјоделско-прехранбените бизниси; помагање во заштитата на животната средина; поддршка на руралните економии ; и помагање во квалитетот на живот во руралните области.
3 Поврзано
* Европски земјоделски гарантен фонд
* Посебна програма за пристапување за земјоделство и рурален развој
* Шпански земјоделски гарантен фонд
Sphyraena intermedia

''Sphyraena intermedia'' — различен вид на баракуда кој бил опишан дека се среќава во Тарантскиот Залив во јужна Италија во 2009 година. Таа е со средна големина и за споредба е помеѓу европската баракуда (''S. sphyraena'') и жолтоустата баракуда (''S. viridensis''). Тие се разликуваа по големината, но и неколку други разлики како што се различните количини на крлушки и одредени мерки на телото, но не е хибрид помеѓу двата вида.
1 Таксономија
Биномот предложен од авторот е преокупиран со фосилен вид опишан во 1889 година од Франческо Басани. Затоа, подоцна опишаното име било поништено и станало недостапно од МКЗН според член 57.2.
Родопска еребија

''Родопската еребија (Erebia rhodopensis)'', е член на потсемејството Satyrinae од семејството Nymphalidae. Живее на Балканот.
1 Опис
Родопската еребија е мала, темно кафеава пеперутка со црвеникаво-портокалова постдискоидна лента, украсена на предните крилја со две бели зеници. Други очни точки се присутни на предните и задните крилја. Задната страна на предните нозе е слична, а на задните нозе има наизменични темни и посветли ленти.
2 Биологија
Лета во јули и август во една генерација.
3 Екологија и дистрибуција
Се наоѓа во Балканските Планини, во Бугарија, Грција, Македонија и Србија. Живее на тревни падини.
4 Заштита
Прогласена е за ранлива и заштитена во Бугарија.
5 Етимологија
Специфичниот епитет се однесува на Родопите.
Арапска баракуда

Арапска баракуда (''Sphyraena arabiansis'') — вид баракуда што се наоѓа во источниот дел на Арапското Море. Некогаш се сметало дека таа е дел од популација на големата баракуда, но сега се сметаат за посебни поради морфолошките и генетските разлики.
1 Распространетост
Биле откриени покрај брегот на Керала во Југозападна Индија и околу островите Лакшадип. Познато е дека се јавуваат и во други делови од Арапското Море, како што е крајбрежјето на Пакистан.
2 Разлика
Арапските баракуди се тесно поврзани со големата баракуда, но се одликуваат со многу мали циклоидни крлушки по должината на телото, недостаток на црни точки, заоблена горна вилица што завршува пред и под предниот раб на окото и нивните странични линии се криви пред почетокот на грбната перка. Овие морфолошки разлики, заедно со неколку други и генетски разлики, ги разликуваат двата вида.
Коњаревско Езеро

Коњаревско Езеро — мртвица („мртваја“) во близина на струмичкото село Ново Коњарево, Македонија. Езерото претставува отсечена меандра, односно мртвица, во случајот на реката Струмица, која поминува до самото езеро.
1 Местоположба
Езерото се наоѓа на самата атарска граница помеѓу Ново и Старо Коњарево, во непосредна близина на левиот брег на реката Струмица.
2 Галерија
Тихоокеанска баракуда

Тихоокеанската баракуда (науч: ''Sphyraena argentea),'' исто така позната како калифорниска баракуда или сребрена баракуда ― предаторски вид морска баракуда од семејството ''Sphyraenidae''. Се среќава во североисточниот дел на Тихиот Океан, од Кабо Сан Лукас, Јужна Долна Калифорнија до Вашингтон. Сепак, не се вообичаени северно од Поинт Концепшн во округот Санта Барбара, Калифорнија, обично се среќаваат во потопли води. Може да достигнат должина од околу 1.2 метри и тежина од околу 6.8 килограми. Овој вид баракуда е многу популарна риба за спортски риболов во Јужна Калифорнија.
1 Физички опис
Тихоокеанската баракуда има многу тенко издолжено, цилиндрично тело и долга, зашилена муцка. Таа се разликува од другите баракуди поради нејзините сребрени, сјајни задни страни, малите крлушки и недостатокот на ленти или точки на телото. Како и другите баракуди, сепак, тие се познати по нивните застрашувачки усти полни со остри заби; тихоокеанската баракуда е предаторска риба со агресивни карактеристики на лов. Испакнатата долна вилица на баракудата помага во нејзините месојадни навики на исхрана, помагајќи во фаќањето лизгави риби. Просечната тежина на тихоокеанската баракуда е околу 1–3 кг; нивната вкупна должина е околу 1-1,1 м, ретко надминувајќи 1,2 м. Тихоокеанските баракуди имаат јасно раздвоена опашка перка и широко одвоени грбни перки.
2 Ареал
Тихоокеанската баракуда се среќава во североисточниот Тихи Океан, обично покрај Западното Крајбрежје на САД. Иако обично се смета за пелагичен вид и може да се најде дури на север до јужна Алјаска, најчесто се среќава по должината на брегот на Калифорнија, протегајќи се до јужниот крај на Јужна Долна Калифорнија, островот Гвадалупе и во близина на устието на Калифорнискиот Залив. Во текот на зимата, тихоокеанската баракуда мигрира во групи јужно од американскиот западен брег до Јужна Долна Калифорнија, но генерално не подалеку на југ, иако е забележана дури до тихоокеанскиот брег на Панама. Природното живеалиште на тихоокеанската баракуда е во крајбрежните морски води, обично гравитирајќи поблиску до брегот или крајбрежните области во зрелоста; сепак, кога е млада, тихоокеанската баракуда понекогаш се наоѓа малку подалеку во внатрешноста во заливи или лагуни и во соленкасти, плитки води. Баракуди што пливаат подлабоко се документирани на длабочина од околу 37 метри. Познато е дека баракудите формираат групи со кои се движат заедно низ океанот.
Хелерова баракуда

''Хелерова баракуда'' (Sphyraena helleri) — вид на баракуда (Sphyraenidae).
Видот бил именуван во чест на зоологот Едмунд Хелер.
1 Опис
''Sphyraena helleri'' може да достигне должина од 40-80 cm. Нивните тенки тела се сребрени со хоризонтална сина лента и две жолтеникави ленти на страните. Овие риби имаат шест грбни боцки и два анални боцки, а каудалната перка е темна. Тие обично се гледаат преку ден во големи јата, а ноќе ловат. За разлика од некои други гребенски риби кои имаат трихроматски вид т.е. можат да ги видат боите црвена, зелена и сина за да формираат многу различни бои, S. helleri имаат дихроматски вид, што значи дека имаат два вида рецептори за боја во очите. Оваа промена веројатно влијае на тоа како ја гледаат околината и комуницираат преку обоеноста на телото.
2 Распространетост и живеалиште
Овој вид баракуда е присутен во Индискиот Океан (Источна Африка и Маскаренските Острови) и во Тихиот Океан (северно до јужна Јапонија, јужно до Коралното Море и источно до Француска Полинезија; Хавајските Острови). Овие риби живеат во корални гребени и заливи.
Граорков синец

Граорков синец ''(лат: Kretania sephirus)'', претходно позната како ''Plebejus sephirus'', е вид пеперуга што припаѓа на семејството Lycaenidae. Се среќава во Источна Европа, Кавказ и Мала Азија. Видот, кој претходно припаѓал на родот ''Plebejus'', бил преместен во родот ''Kretania'' по молекуларно филогенетската студија од 2013 година на подплемето Polyommatina. Многу популации се загрозени и се законски заштитени во некои земји, како што е Унгарија.
1 Опис
Од ''„Големите пеперутки од палеарктичкиот фаунски регион“'' на Адалберт Зајц : L. sephyrus Friv. (78 ч). Многу сличен на [''L. pylaon''], но речиси двојно поголем, долната страна е матна сива, црвените анални дамки не се толку светло златно-црвени, туку се поматни црвени како црвено олово. Од Балканскиот Полуостров, Мала Азија и Ерменија.
Ларвите првенствено се хранат со ''Astragalus''; ларвите од унгарската популација ''kovacsi'' се познати по тоа што се хранат главно со ''Astragalus exscapus'' Мирмекофилните ларви се грижат за мравките, кои ги собираат ексудатите што ги произведуваат ларвите. Мравките натрупуваат почва и остатоци во основата на растенијата во кои ларвите доаѓаат за да се размножуваат.
Брегалничка Област

Брегалничка Област — една од 33-те области во Кралството на Србите, Хрватите и Словенците. Се наоѓала на подрачјето на Источна Македонија. Нејзиното седиште било во Штип. Била основана во 1922 година кога Кралството на Србите, Хрватите и Словенците било поделено на области, практично со преименување на Брегалничкиот Округ. Постоела до 1929 година, кога била укината, а нејзиниот простор бил вклучен во Вардарската Бановина.
1 Административна поделба
Областа ги содржела следните срезови:* Кочански
* Малешевски (Берово)
* Овчеполски (Свети Николе)
* Радовишки
* Царевоселски
* Штипски
28 години подоцна: Храмот на коските

''28 години подоцна: Храмот на коските'' (|28 Years Later: The Bone Temple) — постапокалиптичен филм на ужасите од 2026 г., во режија на Нија Дакоста, а по сценарио на Алекс Гарланд. Филмот е снимен веднаш по неговиот претходник, ''28 години подоцна'' (2025), и претставува четврто продолжение во филмскиот серијал ''28 дена подоцна''. Главните улоги ги толкуваат Ралф Фајнс, Џек О’Конел, Алфи Вилијамс, Ерин Келиман и Чи Луис-Пари.
Филмот бил објавен од страна на Sony Pictures Releasing под етикетата на Columbia Pictures во Обединетото Кралство на 13 јануари 2026 г., како дел од двојна проекција заедно со неговиот претходник, додека самостојно започнал да се прикажува следниот ден, на 14 јануари. Во Соединетите Американски Држави филмот бил објавен на 16 јануари 2026 г. и добил главно потврдни одзиви од кинокритичарите. Филмот заработил 47 милиони долари ширум светот, со што станал вториот филм со најголема заработка во 2026 г.
Премиерата на филмот во Македонија била на 15 јануари 2026 г.
1 Содржина
Дејството на филмот се одвива по настаните од првиот филм. Спајк е примен во бандата на акробатски убијци на сер Џими Кристал во постапокалиптична Англија, зафатена од вирусот на гневот. Во меѓувреме, д-р Ијан Келсон доаѓа до смртоносно откритие, чии последици можат да го променат светот.
2 Улоги
Рејф Фајнс, д-р Ијан Келсон
Џек О’Конел, сер Џими Кристал
Алфи Вилијамс, Спајк
Ерин Келиман, Џими Инк / Кели
Чи Луис-Пари, „Самсон”
Ема Лејрд, Џимима
Килијан Марфи, Џим
Чарлтон за Огненка

''Чарлстон за Огненка'', меѓународно познат и како ''Чарлстон и Вендета'' или ''Погребни невести'' е српски филм од 2008 година.
Филмот го режирал Урош Стојановиќ, а главните улоги ги толкуваат Соња Колачариќ, Катарина Радивојевиќ, Ненад Јездиќ, Стефан Капичиќ и Оливера Катарина.
Премиерата во Србија била на 30 јануари 2008 година во белградскиот Сава центар. Направен со буџет што надминува 4 милиони евра, филмот бил снимен во текот на летото 2005 година како најскапиот српски филм дотогаш. Филмот имал долга постпродукција поради специфични CGI барања.
Музичката партитура ја направил јапонскиот композитор Шигеру Умебајаши. Продукциските и дистрибутивните компании на Лук Бесон, „Блу Пен“ и „ЕуропаКорп“, ги имаат правата за дистрибуција на филмот на странскиот пазар.
Во септември 2008 година, филмот бил прикажан на Меѓународниот филмски фестивал во Торонто 2008 г. како дел од програмата „Вангард“ на фестивалот. Бил прикажан и на Меѓународниот филмски фестивал во Санта Барбара 2009 година. Во август пак премиерно бил прикажан во Франција.
1 Заплет
Заплетот на филмот се одвива во текот на 1920-тите години во Србија по Првата светска војна. По исцрпувачкиот вооружен конфликт во кој земјата изгубила значителен дел од својата млада машка популација, нацијата се бори демографски да се опорави. Ситуацијата е особено видлива во одредени рурални делови каде што овој недостаток на мажи се заканува целосно да го изгасне животот.
Две сестри, Огненка и Мала Богиња од измислено село во кое нема мажи на возраст за брак, тргнуваат кон градот во потрага по добри мажи што ќе ги доведат дома.
Црква „Св. Петка“ - Ново Коњарево

Света Петка — помала селска црква во струмичкото село Ново Коњарево, Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа на земјениот пат кој води од Ново Коњарево до селата Бајково и Бадолен, сместена во левиот брег од малата река Бајковица.
2 Историја
За црквата нема точни податоци за изградбата, но истата не е осветена, бидејќи самата градба не соодветствува со црковните правила.
3 Архитектура
3.1 Фрескоживопис
Во црквата се наоѓаат фрески.
4 Галерија
5 Поврзано
* Струмичко архијерејско намесништво
* Ново Коњарево
Црква „Св. Илија“ - Ново Коњарево

Свети Илија — главна селска црква во струмичкото село Ново Коњарево, Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа во јужниот дел на селото, а околу црквата се наоѓаат и селските гробишта.
2 Историја
Црквата била осветена во 1973 година. Нема прецизни податоци дали е на место на поранешна црква, но постојат индиции за возобновување со проширување на габаритот.
3 Архитектура
Претставува еднокорабна градба, која е во добра состојба.
4 Галерија
5 Поврзано
* Струмичко архијерејско намесништво
* Ново Коњарево
Ван Дајк Van Dyke brown (printing)

Ван Дајк (кафеав отпечаток) е аналогна фотографска постапка на изработка на фотографии именуван по Ентони ван Дајк .
Вклучува премачкување на харија или друг материјал со Амониум ферицитрат, винска киселина и сребро нитрат, а потоа експонирање на (ултравиолетова) светлина. Создадената слика има <i>Ван Дајк кафеава боја кога е завршена. Секако, може да се тонира и да се добијат различни нијанси на кафеава, сива или црна боја. За разлика од некои други методи на печатење, не бара класична темна комора.
Процесот на Ван Дајк со кафеава боја бил патентиран во Германија во 1895 година од Арндт и Трост. Првично се нарекувал со многу различни имиња, како што се сепија печатење или кафеаво печатење. Дури и се нарекувал калитип, но тој процес користи железен оксалат наместо Амониум железо (III) цитрат .
На почетокот постоеле одредени сомнежи околу архивската трајност на Ван Дајк фотографиите, бидејќи многу од раните примероци од овој процес со текот на времето се покажале како нестабилни. Сепак, кога процесот се изведува и се обработува соодветно - особено доколку се внимава на процесот на фиксирање, кафеавите Ван Дајк отисоци можат да бидат подеднакво трајни како и секој друг фотографски процес базиран на сребро.
1 Галерија
Во Македонија
Кај нас прв и единствен автор кој се бавел со оваа благородна фотографска техника е Сашо Алушевски-пионер во областа на ''алтернативната'' фотографија. А ваков тип на фотографија се изучувал на фестивалот Зрно.
Скопска Област

Скопска Област — административна единица на Кралството на Србите, Хрватите и Словенците од 1922 до 1929 година.
1 Географија
Средишна и главна обласна самоуправа во Јужна Србија, главно во областа на Горно Повардарие, при што се протега по реката Радика, притока на Црн Дрим, до над Дебар.
Скопската Област се наоѓала помеѓу Врањската и Косовската Област на север и Брегалничката и Битолската Област на југ, достигнувајќи на исток до Осогово речиси до бугарската граница, додека на запад на планината Кораб се граничела со Албанската Република.
Главно средиште на Скопската Област било Скопје.
2 Население
Населението во Скопската Област било претежно македонско (официјало се водело како српско) (193.926), потоа албанско и албанскоговорно (90.276), а остатокот го сочинувале Турци, со малку Евреи и Цинцари.
Според верата, имало: 180.738 православни, 1.162 католици, 86 евангелисти, 152.435 муслимани, 1.907 мојсиевци и 35 од други вери.
3 Главни населби
Главни градови биле:
* Скопје, Куманово, Велес и Тетово.
а гратчиња:
* Кратово, Гостивар, Качаник, Брод, Ростуше и Злетово.
Скопската Област била создадена со спојување на поранешните Тетовоски и Скопјски Округ, како и одЖеглиговскиот (Куманово) и Кратовскиот Срез од Кумановскиот Округ.
Областа ги содржела следните срезови:* Велешки
* Галички (Ростуше)
* Горнополошки (Тетово)
* Долнополошки (Гостивар)
* Жеглиговски (Куманово)
* Качанички
* Кратовски
* Поречки (Брод)
* Скопски
По воведувањето на бановините, целата област била дел од Вардарската Бановина, чие средиште исто така било во Скопсје.
Александар Дондуков-Корсаков

Александар Михајлович Дондуков-Корсаков (1820–1893) бил руски кнез, генерал од кавалерија и важен државник. Роден во аристократско семејство во Санкт Петербург, студирал право на тамошниот универзитет, но ја избрал воената кариера. Учествувал во Кавкаската војна, Кримската војна и особено во Руско-турска војна (1877-1878), каде командувал корпус.
По Санстефанскиот и Берлинскиот договор, во 1878 година го заменил починатиот Владимир Черкаски и станал императорски руски комесар во Бугарија. Во периодот 1878–1879 ја водел Привремената руска управа: организирал изградба на бугарската администрација, подготвил нацрт-устав што послужил како основа за Трновскиот устав, ја трансформирал бугарската милиција (општението) во редовна армија, испраќал млади Бугари на обука во Русија, организирал избори за Уставотворното собрание и го одобрил првиот бугарски буџет. Во Бугарија е сметан за клучна фигура во создавањето на независната држава – во Софија има булевар со негово име.
Подоцна бил намесник на Кавказ (1882–1890), каде спроведувал реформи, а починал во 1893 година во своето имање во Псковска област. Корсаков е човекот што ја поставил основата на бугарските институции во првите месеци по ослободувањето и затоа останал запаметен како „татко“ на новата бугарска држава.
Џелатот (филм од 1959)

„Џелатот“ (англиски: ''The Hangman'') – филм на режисерот Мајкл Куртиз од 1959 година, снимен по сценариото на Џои Хартстоун (Joey Hartstone). Главните улоги ги играат: Роберт Тејлор, Тина Луизи Фес Паркер.
1 Синопсис
Шерифот Бовард е познат по прекарот Џелат, кој го стекнал поради своите успеси во фаќањето на криминалаците. Тој доаѓа во еден мал пограничен град за да го идентификува и уапси еден бегалец, но целиот град е решен да го спречи во тоа, зашто бегалецот е омилен кај граѓаните...
Северна баракуда

Северна баракуда или северен сенет (''Sphyraena borealis'') — океански вид риба од семејството баракуди, Sphyraenidae. Опишана е од американскиот зоолог Џејмс Елсворт Де Кеј во 1842 година. Описот на Де Кеј бил дел од неколку томови што ги објавил во врска со фауната на Њујорк од 1842 до 1849 година. Северната баракуда е позната и како северен сенет. Ретко се користи како храна од страна на луѓето.
1 Опис
Како и другите членови на семејството Sphyraenidae, северната баракуда има издолжено тело, глава слична на штуката и големи вилици. Долната вилица малку стрчи од горната вилица, а обете содржат заби слични на песјаци. Северната баракуда има две грбни перки, кои се широко одвоени на грбот. Предната грбна перка обично има боцки, додека задната има само зраци. Таа има 24 прешлени. Таа исто така има пет или шест боцки на грбните перки и 9 зраци. Нејзините анални перки имаат само две боцки и 7-9 зраци. Северната баракуда може да порасне до 46 см во должина, но главно се сметаат за најмали од баракудите - при што многу возрасни единки растат до помалку од 30 сантиметри во должина, а најголемата забележана тежина е само 0,93 кг.
Северните баракуди се маслинесто обоени, дорзално и сребренобели вентрално. Тие исто така имаат неколку темни дамки по должината на нивните странични линии.
2 Распространетост и живеалиште
Северната баракуда може да се најде само во западниот дел на Атлантски Океан. Иако вообичаено се јавува во суптропски клими од 43°N до 18°N географска ширина, може да се најде од Канада и Масачусетс до Јужна Флорида, Мексиканскиот Залив, каде што главно се поврзани со гребени, и источниот брег на Панама.
ХЕ Тиквеш

ХЕ Тиквеш — хидроелектрана во Македонија, изградена на Црна Река. Доколку се спроведат плановите за изградба на други електрани на Црна, Тиквеш ќе стане дел од оваа каскада.
1 Историја
Подготвителните и истражните работи за изградба на браната почнале во 1953 година. Самата изградба започнала во 1962 година во близина на градот Кавадарци, на 27 км спротиводно на Црна Река во реката Вардар. Реката била блокирана со брана, чија конструкција вклучува и камени и земјени елементи. Нејзината висина од основата е 113,5 метри (од површината — 104 метри), должина 338 метри. Во браната биле вградени 2,7 милиони кубни метри материјали.
Првите две турбински единици „Франсис“ биле пуштени во употреба во 1968 година. Во 1981 година биле додадени уште две единици со ист капацитет од 23 MW, со што вкупниот капацитет на електраната достигнал 92 MW.
На почетокот на 2000-тите, хидроелектраната Тиквеш, заедно со неколку други електрани во Македонија, била вклучена во програма за рехабилитација. Сите четири турбини биле заменети, со што вкупниот капацитет на хидроцентралата се зголемил на 113 MW. Сепак, со толку значајна бројка, годишното производство на електрична енергија е само 144 MW. милион kWh.
2 Брана и акумулација
ХЕ Тиквеш има камено-насипна брана со висина од 113,5 м, при што се образува акумулација со вкупна зафатнина од 479 милиони кубни метри вода, од кои корисната зафатнина изнесува 309 милиони кубни метри вода. Нормалното проектирано работно ниво на акумулацијата е 265,00 метри надморска висина, а минималното е 233,00 метри надморска висина.
3 Доводен систем
Доводниот тунел со кружен пресек е со должина 405,8 м, а пречникот е 4,70 м. Прагот на влезниот објект е поставен на кота 215,00 метри надморска висина.
4 Хидроелектрана
Хидроелектраната Тиквеш е проектирана и изведена со инсталирана моќност од 113 MW и годишно производство од 144 GWh. Машинската зграда се наоѓа во подножјето на браната. Во зградата се сместени 4 агрегати опремени со Франсис турбини со вертикална оска, како и со трофазни синхрони генератори. Трансформаторите се сместени надвор од машинската зграда. Разводната постројка е надворешна. Испораката на електричната енергија се одвива преку далновод што работи на 110 kV.
5 Наводнување
Покрај производството на електрична енергија, браната Тиквеш обезбедува и наводнување во најжешката и најсувата област во земјата.
Новоселско Езеро

Новоселско Езеро (некогаш нарекувано и Новоселка) — вештачко езеро во близина на струмичкото село Ново Село, Македонија. Езерото влегува во групата на оформени акумулации.
1 Местоположба
Селото се наоѓа северно од струмичкото Ново Село, веднаш над новоизградениот Новоселски манастир, до каде води асфалтиран пат и само последните стотина метри се земјен пат.
2 Употреба
Водите од езерото се користат за наводнување.
3 Галерија
Сребрено-зеленикав синец

Сребрено-зеленикавиот синец (''Lysandra coridon'') е пеперутка од семејството Lycaenidae. Тоа е мала пеперутка што може да се најде низ целиот палеарктички регион, каде што се јавува првенствено во тревни површини богати со креда. Мажјаците имаат бледо сина боја, додека женките се кафеави. И двете имаат карирани реси околу крилјата.
1 Подвидови
Подвидовите вклучуваат:
*''Lysandra coridon coridon''*''Lysandra coridon borussia'' (Дад, 1908) – (Урал)
*''Lysandra coridon asturiensis'' (Сагара, 1922) – (Шпанија)
2 Опис
Сребрено-зеленикавиот синец има распон на крилјата од 30-36мм. Овие мали пеперутки покажуваат полов диморфизам. Мажјаците имаат бледо сребрено-сина горна страна на крилјата со подмаргинална линија од сиви точки на задните крилја и тенки кафеави и бели карирани ресички. Женките имаат темно кафеава горна страна на крилјата, со маргинални портокалови точки, а исто така и со карирани ресички. Долната страна на крилјата покажува светло окер боја, неколку темни точки опкружени со бела боја, подмаргинална линија од црни ознаки, серија маргинални портокалови точки на задните крилја и сина прашина во близина на телото.
Како и кај многу сини пеперутки, одвојувањето од слични видови на терен е според долните ознаки. Аберациите се чести.
2.0.1 Географски опсег
Овој вид може да се најде во палеарктичкиот регион (западна Европа, јужна Европа, централна Европа, Мала Азија, јужен Урал и северозападен Туран). Тие се јавуваат низ цела Централна Европа и се ендемски за Европа. Постојат неколку исклучоци од неговата локација во Централна Европа: не се наоѓа во земјите Ирска, Шкотска, Скандинавија, Холандија, Пиринејскиот Полуостров (освен во неговите северни провинции), некои медитерански острови (кои се наоѓаат во Корзика и Сардинија) и поголемиот дел од јужна Италија.
2.0.2 Живеалиште
Овој посебен вид пеперутка живее во суви варовнички тревни површини, на надморска височина од 100-2000 м. надморска височина. Претпочитаат тревни површини кои имаат ниска трева со многу цветни растенија. ''Сребрено-зеленикав синец'' е седентарен организам, што значи дека не патува многу далеку во рамките на својот опсег на живеалиште. Овие единки имаат тенденција да останат во рамките на својот дел од живеалиштето, наместо да имаат долги миграции за да пронајдат нови живеалишта.
3 Библиографија
* DJ Carter (ill. B. Hargreaves), Guide des chenilles d'Europe, Paris, Delachaux & Niestlé, 2001
* Емет, АМ (1990) Лисандра коридон (Пода). Страници 160-162 во ''Молците и пеперутките на Велика Британија и Ирска'', том 7, дел 1 (ур. АМ Емет и Џ. Хит). Харли Букс, Колчестер, Велика Британија.
* ЛепИндекс: Глобалниот индекс на имиња на лепидоптери. Бекалони ГВ, Скобл МЈ, Робинсон ГС и Питкин Б.
* Том Толман и Ричард Левингтон, Водич за папилоните на Европа и Африка ду Норд, Делашо и Нистле, 1997 година
* Томлинсон, Д. и Р. Стил (2002) ''Британските пеперутки'' . WildGuides, Олд Бејзинг, Велика Британија.
4 Поврзано
* Список на пеперутки во Македонија