Устоличување

Устоличување или интронизација — церемонија на чинодејство, во која едно лице, обично монарх или верски водач, формално седнува за прв пат на својот престол. Устоличувањата може да бидат дел и од поголем обред на крунисување .
Во општа смисла, ''устоличувањето'' може да се однесува и на церемонија со која се означува стапувањето на монархот, главно различно од крунисувањето бидејќи никаква круна или други регалии не се доделуваат физички на оној што се устоличува, иако регалиите може да бидат присутни на церемонијата.
Устоличувањата се случуваат и во црковна и во државна средина, бидејќи престолот се смета за симбол на авторитет, како световен, така и духовен.
1 Верски церемонии
Устоличувањата се најпопуларни во верски услови, бидејќи престолот се смета за симбол на авторитетот. Така, во христијанството, епископ ите од речиси сите деноминации имаат церемонија на устоличување (или поставување) откако ќе ја преземат функцијата или преку која ја преземаат функцијата. Православни цркви како и лутеранските цркви и англиканската црква честопати имаат сложени церемонии што ја одбележуваат инаугурацијата на нивните епископи. Сепак, во Католичката црква обредот на устоличување е ограничен на Источните католички цркви. Во нив, устоличувањето е обред со кој новиот епископ ја презема власта над својата епархија и пред што, му е забрането да се меша во нејзиното управување на кој било начин, без разлика дали лично или преку полномошно.Огромното мнозинство Латинска црква од Католичката црква немаат церемонија на устоличување, иако кога епископ е ракоположен во црква на епархијата што треба да ја води, главниот осветител го поканува, по неговата инвеститура со митра и кроцир, да седне на ''престолот'' на црквата. Ако ракополагањето се одвива на друго место, главниот осветител го поканува само да го заземе првото место меѓу епископите што сослужуваат. Наместо со устоличување, латинскиот епископ ја презема должноста преку официјално евидентирано презентирање на папската була за неговото назначување, церемонија што не мора нужно да вклучува негово лично присуство. Во делот во Caeremoniale Episcoporum за „Приемот на епископ во неговата катедрална црква“ не се споменува ритуал за заземање на епископската „катедра“. Истото важи дури и за постарите изданија на ова дело.
2 Државни церемонии
Претходно, повеќето инаугуративни церемонии што го означувале стапувањето на монархот се одвивале во облик на обред на крунисување, при што владетелот бил осветен, физички крунисан и облечен во други предмети од регалиите.
Сега кога крунисувањата повеќе не се практикуваат во повеќето монархии (повеќето нации бараат само нивните монарси да положат заклетва при стапувањето на престолот), поимот у''столичување'' може да го користат некои за да ги опишат церемониите поврзани со стапувањето на монархот, вклучително и неговото или нејзиното положување заклетва, бидејќи „престолот“ (физички или симболичен) на монархот останува.
Иако ниту еден норвешки монарх не бил крунисан речиси еден век, Улав V вовел церемонија на „посветување“, на која добил благослов од Норвешката црква, за да го инаугурира своето владеење. Оваа практика ја следел и неговиот син Харалд V. Формалната церемонија на инаугурација на монарсите на Јапонија, Шведска, Белгија и Холандија има многу различни облици и е позната и како „интронизација“ во поширока смисла. Сепак, поимот „крунисување“ сè уште понекогаш се користи за да се опишат овие церемонии, иако тие не се крунисувања во вистинската смисла на зборот.