Хосе Мануел Морено

Хосе Мануел Морено Фернандес (3 август 1916 година - 26 август 1978 година), прекар „''Ел Шаро''“, бил аргентински фудбалер кој играше како напаѓач за неколку клубови во Аргентина, Мексико, Чиле и Колумбија; за многумина што го виделе како игра, тој е еден од најголемите играчи на сите времиња, дури и покрај Диего Марадона, Пеле и Алфредо Ди Стефано, и бил првиот фудбалер што некогаш ги освоил титулите од прва лига во четири земји.
Морено бил дел од тимот на Ривер Плејт, познат како ''Ла Макина'' („Машината“) кој доминирал во аргентинскиот фудбал во 1940-тите години, а исто така бил член на репрезентацијата на Аргентина со која победи на Првенството во Јужна Америка во 1941 и 1947 година, на кој бил избран како најдобар играч на турнирот.
Многумина го сметале за комплетен играч. Во 1999 година, бил рангиран како 5-ти најдобар играч на Јужна Америка во XX век (зад Пеле, Марадона, Ди Стефано и Гаринча ), а меѓу 25-те најдобри играчи во светот преку анкета на ИФФХС. Бил познат како играч со одлична техника, одличен вид, и одличен во шеснаесетникот. И покрај неговата репутација за пиење, пушење и не одење на тренинзи, Морено бил познат и по неговата извонредна способност за упатства и физички квалитети.
1 Клупска кариера
Морено е роден во соседството Ла Бока, во Буенос Аирес, а пораснал во околината на стадионот на клубот „Бока Јуниорс“. На 15-годишна возраст, тој заиграл за пониските дивизии на Бока Јуниорс, но не влегол во селекцијата. Според архивите на Аргентинската фудбалска асоцијација, тој рекол, фрустриран: „за ''некое време ќе зажалите'' “. Морено потоа станал дел од пониските поделби на Ривер Плејт, соперник на Бока Јуниор, во 1933 година, откако го препорачал Бернабе Фереира, забележителен напред за Ривер Плејт.
1.1 Ривер Плејт (1935-1944)
На 18-годишна возраст, Морено бил избран заедно со другите млади играчи од клубот од страна на менаџерот Емерико Хиршл за да направи турнеја во Бразил. Неговиот прв натпреварувачки настап бил против бразилската страна Ботафого. Тој дебитирал во ''Примера Дивизион'' на 17 март 1935 година, во победата од 2: 1 против Калифорнија Пласенс, постигнувајќи еден гол. Брзо станал најголема фигура на аргентинскиот фудбал, како дел од тимот кој освоил титули во лига во 1936 и 1937 година, и потоа станал клучен играч меѓу Адолфо Педернерна на тимот на Ривер Плата, познат како ''Ла Макина'', познат по својата линија на напад составен од Морено, Педернер, Анхел Лабрана, Хуан Карлос Мујоз и Феликс Лустау, и кој доминирал во аргентинскиот фудбал во текот на првото полугодие од 1940-тите години, освојувајќи со Морено две национални титули (1941, 1942) и многу Купови на Алдао.
1.2 Мексико (1944-1946)
Во 1944 година, Морено бил префрлен во Мексико Примера Дивизион клуб Еспања, кој завршил како вицешампион до Астурија, прв шампион на Мексиканската лига во сезоната 1943-44. Со Еспања, Морено ја освоил националната титула во сезоната 1945-46. Неговото време и успех во Мексико му го заработи прекарот ''Чаро'', што е исто така термин кој се однесувал на традиционалниот каубој на Мексико.
1.3 Враќање во Јужна Америка (1946-1961)
Морено се вратил во својата татковина и Ривер Плејт за последниот дел од 1946 година. Неговиот втор мандат на Ривер траеше три сезони. Шампион повторно во 1947 година, веќе со Алфредо Ди Стефано како центар напред, се вратил по штрајкот на играчите од 1948 година. Тој бил префрлен во Универсидад Католица од Чиле, каде во истата година му помогнал на тимот да ја освои својата прва лига титула. Се вратил во Аргентина во 1950 година, овој пат да игра за Бока Јуниорс, а следната година, повторно играл за Универдидад Католика. Исто така играл една сезона во Уругвај, со екипата на Примера Дивизион Дефенстор. Во 1953 година, се вратил во Аргентина за да му се приклучи на Ферокарил Оест.
1.3.1 Колумбија
Морено се преселил во Колумбија во 1954 година, придружувајќи се на Индипендиенте Меделин, каде ја завршил својата играчка кариера. Тој бил и играч и менаџер на клубот. Го освоил првенството во Колумбија во 1955 година, со што станал единствениот фудбалер кој освои титули во лигата во четири лиги на различни земји, со што го сторил тоа во Аргентина, Мексико, Чиле и Колумбија. Во 1957 година, тој ја освоил својата последна &ndash; и 12-та генерална &ndash; прва лига на титули. Се пензионирал со Индипендиенте Меделан во пријателски натпревар против Бока Јуниорс во 1961 година, натпревар за време на кој учествувал како тренер и играч. Индипендиенте го добил натпреварот 5-2, а Морено постигнал еден гол.
2 Меѓународна кариера
Морено бил член на репрезентацијата на Аргентина од 1936 до 1950 година, имал 34 настапи и постигнал 19 голови. Морено бил дел од победничките репрезентации на Јужноамериканското првенство (сега Копа Америка) од 1941, 1942 и 1947 година. Тој го постигнал највисокиот погодок на турнирот број 500 во атипичен натпревар против Еквадор: тој постигнал пет гола на тој натпревар, рекорд на Копа Америка што го дели со Хектор Скароне (Уругвај), Хуан Марвеци (Аргентина) и Еваристо (Бразил). Тој ден Аргентина го совладала Еквадор со 12:0, што е и најголема гол разлика во еден натпревар од Копа Америка.
Морено бил најдобар стрелец на Јужноамериканското првенство во 1942 година со седум гола, заедно со Херминио Масантонио, и бил избран за најдобар играч на изданието од 1947 година. Тој е исто така врзан за третото место меѓу сите стрелци на сите времиња на Копа Америка, со 13 вкупни голови.
3 Менаџерска кариера
Морено имал кратка кариера како менаџер на Аргентина во 1959 година. Работел и како менаџер на Бока Јуниорс, Харакан и Ол Бојс во Аргентина и Фк Коло Коло во Чиле.
4 Почести
4.1 Клуб
; Ривер Плејт
* Примера Дивизион (6): 1936 година Копа Кампеонато, 1936 година Копа де Оро, 1937, 1941, 1942, 1947 година
* Копа Алдао (4): 1936, 1937, 1941, 1947 година
* Копа Ибагурен (3): 1937, 1941, 1942 година
* Копа Адријан Ц. Ескобар (1): 1941 година
; РЦ Еспања
* Примера Дивизион (1): 1944-45
; Универдидад Католица
* Campeonato Nacional (1): 1949 година
; Независен Меделин
* Примера Дивизион (2): 1955, 1957 година
4.2 Меѓународен
; Аргентина
* Првенство во Јужна Америка (2): 1941, 1947 година
4.3 Поединечна
* Најдобриот стрелец на првенството во Јужна Америка во 1942 година меѓу Херминио Масантонио * Најдобриот играч на првенството во Јужна Америка во 1947 година
* Најдобар играч на Чиле во 1949 година.
* „Премио Конекс де Платино“ 1980 година * Тој беше избран меѓу 25-те најдобри играчи во светот во 20 век од страна на IFFHS во 1999 година. Тој, исто така, се рангираше како петти најдобар играч во Јужна Америка, и како трет најдобар во Аргентина, зад Диего Марадона и Алфредо Ди Стефано .
5 Наводи
*