procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Ненад Трајковиќ

Ненад Трајковиќ (1 јуни 1982, Пирот, Србија) - српски поет, есеист, литературен критичар и преведувач.
1 Животопис
Ненад Трајковиќ е роден 1982 година во свештеничко семејство во Пирот. Средно училиште заврши во Прешево. Дипломирал на Правниот факултет на Универзитетот во Крагуевац. Има објавено четири стихозбирки: Траги 2008, Те водам во Музеј 2011, Ветер од јазикот 2016 и Потенка линиа на бесконачност 2019. година. Преведуван на англиски, руски, германски, француски, полски, словачки, шпански, македонски, унгарски, хинди, турски и бугарски. Објавуван во бројни литературни списанија и антологии. Ја освоил меѓународната книжевна награда на издателска куќа "Мелник" за најдобра песна Хлеб за просјак, на XIV Поетски средби во Мелник, Бугарија во 2013. година, наградата Раде Томиќ во 2015. година и Европски фб фестивал 2018. Еден е од основачите и уредниците на меѓународната книжевна манифестација Писанија во Врање, каде што и живее.
2 Творештво
2.1 Стихозбирки
* Траги - 2008, Врање ISBN 978-86-87391-00-0* Те водам во Музеј - 2011, Врањски книги, Врање. ISBN 978-86-84287-70-2* Ветер од јазикот - 2016, Исток, Књажевац (Награда Раде Томић) ISBN 978-86-89981-03-2*Потенката линија на бескрајот - 2019, Банатски културни центар (Награда 9. европски фб фестивал)
2.2 Преведени стихозбирки
* Потенката линија на бескрајот, Ненад Трајковиќ, на македонски превел Звонко Танески
2.3 Стихозбирки преведени од Трајковиќ
* Херој на заборавената класа, Звонко Танески 2017, Исток, Књажевац ISBN 978-86-89981-05-6
* Тајни писма, Славица Гаџова Свидерска, 2018, Исток, Књажевац
* Пат кон благоста, Јовица Тасевски Етернијан, 2018, Исток, Књажевац
2.4 Антологии
* Од А до Ш / Von A bis Z, Антологиа 9 векови на српска поезиа, двојазично српско-германско издание
* Gracias a la vida, Чиле
* Помеѓу двата света, Ниш, 2012.
* Арте стих, Белград, 2013.
* Гарави сокак, Инѓија, 2014.
* Лубави, те викам со копнеж, Мркоњиќ Град, 2014.
* Лепениечко Ѓурѓедарје, Крагуевац, 2015.
Церјанска Пештера

Церјанската пештера се наоѓа во југоисточна Србија, на 15 километри од Ниш, во близина на селото Церје. Таа се наоѓа на територија на нишката градска општина Пантелеј.
1 За пештерата
Церјанската пештера се наоѓа во склоп на излетничкото место Каменички вис. Влезот на пештерата се наоѓа на надморска височина од 515 m, на местото каде Провалиската река потонува во подземјето. Пештерата е хидролошки активна. Според геолозите, оваа пештера настанала пред повеќе од 2 милиони години. Првото име на пештерата било Провалија. Главниот ходник на пештерата е долг 3360 м.
2 Имиња на пештерата
* Церјанска пештера - официјално име на пештерата.
* Провалија - локално име, според името на рекичката која тоне во пештерата.
* Церјанка - име кое го дале првите истражувачи од Спелеолошкиот одсек на Планинарскиот сојуз на Белград (СОБ).
3 Пештерски накит
Пештерата е украсена со пештерски накит како што се: сталактити, сталагмити, хеликтити, брановидни завеси, пештерски корали и кристални цветови. Од посебно значење се хелактитите или пештерските рози. Хелактитите се посебен вид на пештерски накит, кој спротивно на физичките закони и Земјината гравитација се формираат и распространуваат во сите правци поради делувањето на воздушните струи.
4 Заштита на пештерата
Пештерата е под заштита од 1955 година. Заводот за заштита на спомениците на природата во 1998 година ја прогласил Церјанската пештера за природно богатство од прва категорија. Јавното претпријатие Дирекција за изградба на градот Ниш е задолжено за управување со пештерата, како и за заштита и развој на пештерата.
Исламот во Словачка

Во 2010 година имало околу 5,000 муслимани во Словачка и тие претставуваат помалку од 0,1% од вкупното население во земјата. Во 17 век делови од централна и јужна Словачка биле окупирани од страна на отоманските Турци и биле приспоени кон Ујварскиот ејалет (како и Егерискиот елајет), по неколку децении турски населби беа воспоставени и во регионот Ноград. Турците исто така имале сизеренство над кнежевството Горна Унгарија, кое ја контролирала источна Словачка.
1 Историја
Децении по унгарскиот пораз за време на Мохачката битка (1526) турските војници го окупираа Штурово (Паркани) и други делови на денешна јужна централна Словачка и ги поддржуваа протестантските христијански групи додека хабсбуршките австриски војници ги окупираа и рекатолизираа северните и западните делови. Подоцна, Турците освоиле уште неколку територии во јужниот дел на централна Словачка и ги ограбиле териториите сè до Нитра. Сепак, кога Турците биле поразени при Опсадата на Виена и османлискиот вазал Имре Токоли беше поразен во Словачка, меѓу 1687 и 1699 конечно беше ставен крај на турското османлиско владеење во Унгарија.
2 Муслимански демографии
Поголемиот дел од муслиманите во Словачка се бегалци од поранешна Југославија (Бошњаци и Албанци) или работници од денешна Турција (Турци), покрај нив има и неколку арапски студенти и работници мигранти од Јужна и Југоисточна Азија. Поголемиот дел од муслиманите живеат во главниот град Братислава, но помали заедници исто така постојат и во Кошице и Мартин.
Словачка е единствената земја-членка на Европската Унија без џамија. Во 2000 година имаше спор за изградба на исламски центар во Братислава: градоначалникот на капиталот ги одби овие обиди на словачката ''Исламска фондација''.
Во 2015 година, за време на европската мигрантска криза, Словачка се согласи да прифати 200 христијански баратели на право на азил, но одби да прифати муслимани во рамки на планот на ЕУ за распределување на мигранти помеѓу земјите-членки. Министерството за внатрешни работи на Словачка објасни дека оваа одлука била донесена поради отсуството на муслимански места за богослужба во Словачка што наводно ќе ја комплицира интеграцијата на бегалците во словачкото општество. Одлуката беше критикувана од страна на Европската Унија, која се сомневала во нејзината законитост и изрази загриженост за нејзината дискриминаторска природа.
На 30 ноември 2016 година, Словачка донесе закон што делотворно го блокира исламот од добивање на статус на официјална религија во земјата. Словачка е единствената земја во рамките на Европската Унија без ниту една џамија.
3 Галерија
Џамија Аљедин

Џамијата Аљедин — џамија која се наоѓа на тврдината во градот Конија, Турција. Објектот служел како „''Џамија на престолот''“ за селџучките султани и го содржи династичкиот мавзолеј. Таа била изградена во неколку фази помеѓу средината на 12 и средината на 13 век. И цитаделата и џамијата го носат името на султанот Кајкубад I.
1 Џамија
Според типичната постапка на Селџуците, христијанската базилика која се наоѓала на местото била претворена во џамија по освојувањето на градот во 1080 година. Голем дел од градежниот материјал и архитектонскиот орнамент биле вклучени во подоцнежното реновирање, особено столбовите и капителите, поради кое биле зачувани византиските структури на објектот.
Доказите дека џамијата била градена произлегуваат од времето на Месуд I. Според еден натпис, миниберот бил изграден во 1155 година и е првиот пример од таков вид за уметноста на Селџуците во Анадолија. Полихромната керамичка рамка од михработ и куполата датираат исто така од овој период.
Кајкаус I започнал голема реконструкција на објектот во 1219 година. Тој го сменил главниот влез од запад кон север, спроти михработ. Тој додал монументална фасада на северната страна, со поглед кон градот. Во дворот била отворена мермерна гробница. Изградбата на Кајкаус била прекината со неговата смрт истата година, но потоа продолжила понатаму преку неговиот брат и наследник Кајкубад I. Кајкубад неколкупати ги изменил натписите на својот брат. Во 1235 тој додал голема просторија, поддржана од четириесет и два столбови, на исток од михработ.
Минарето, мермерскиот михраб (1891) и источната врата, преку кои повеќето посетители влегуваат во џамијата, датираат од отоманскиот период. Источното крило на џамијата, изградено со повторно употребувани византиски и хеленистички столбови, имаат единствена отвореност и просторност.
2 Султаните погребани во џамијата
Дворот на џамијата опфаќа две монументални мавзолеи или турбиња. Според натписот на фасадата, Килиџ Арслан II го изградил декедралниот гроб со конусен покрив. Овој мавзолеј станал погребално место на династијата на Слџуците каде се наоѓаат и саркофазите на осум од султаните:
* Месуд I (п. 1156)
* Килиџ Арслан II (п. 1196)
* Сулејманшах II (п. 1204)
* Кајхусрав I (п. 1210)
* Кајкубад I (п. 1236)
* Кајхусрав II (п. 1246)
* Килиџ Арслан IV (п. 1266)
* Кајхусрав III (п. 1283).
Жељко Бувач

Жељко Бувач (српски: ''Жељко Бувач''; роден на 13 септември 1961) — босанско - српски фудбалски тренер и поранешен професионален играч. Тој е поранешен асистент менаџер во Премиер Лигата во тимот на Ливерпул, улога која ја презел во 2015 година, и од која во моментов е на лично неопределено отсуство.
Моменталниот менаџер на Ливерпул Јирген Клоп, го назначи Бувач како "мозокот" во неговиот тренер тим, додека себеси се опишува како "срцето", а вториот помошник тренер, Петар Кравиц, како "око". Бувач важи за тренер кој негува големобрзински напаѓачки стил, кој донел успех во тимот на Борусија Дортмунд.
Медреса Зинџирли

Медреса Зинџирли (кримскотатарски: ''Zıncırlı medrese, Зынджирлы медресе'') — медреса која била основана во 1500 година од страна на ханот Менгли I Гирај во близина на градот Бахчисарај во Крим. Оваа медреса е најстарата сочувана зграда на образовна институција на територијата на Украина. Тоа е, исто така, единствената историска медреса на Крим која преживеала во текот на советскиот период. Во превод поимот зинџирли значи синџир, а своето име медресата го добила поради синџирот кој виси над влезната врата.
Во Русија, која ја контролира спорната територија на Крим, медресата е објект од културното наследство, а во Украина е споменик на културно наследство од национално значење.
1 Историја
Медресата била изградена во 1500 година и долго време претставувала традиционално исламско училиште за високо образование до 1917 година, кога била претворено во медицинско училиште од страна на болшевичките власти. Во 1939 година, комплексот на згради околу медресата станала ментална болница. По враќањето во својата татковина, Кримските Татари успеале да се здобијат со контрола на историската зграда.
2 Архитектура
Медресата е изградена од градежен камен, во квадратен план, на еден спрат, со внатрешен двор, каде што во старите времиња постоело фонтана. По должината на периметарот на дворот на медресата поминува аркада галерија, составена од десет полукружен куполи. На три страни од галеријата се наоѓаат станбени и тренинг сали со зашилени лакови. Сасмата надворешност на објектот наликува на тврдина. На единствената порта за влез во медресата виси синџир од железо, така што секој што сака да влезе во медрасата треба да ја наведне главата. Следниот натпис стои над вратата:
Во 2007 година, Турција донирала $ 2.75 милиони долари за реставрација на медресата и соседното турбе на првиот кримски хан Хаџи Гирај.
Од октомври 2015 година, училиштето било вклучено во списокот на културно наследство од федерално значење.
Специјален резерват на природата Увац

Специјалниот резерват на природата Увац е резерват на природата од прва категорија и се наоѓа на подрачјето на југозападна Србија. Зазема површина од 7,453 хектари и ги опфаќа деловите од територијата на општина Нова Варош и Сјеница. Под заштита на државата е од 1971 година и како природен резерват е од исклучително значење.
1 Особености
Специјалниот резерват на природата Увац претставува единствена морфолошка целина на Старовлашката висорамнина. Тоа е долина на кањонот на реката Увац. Самата река поминувајќи низ пределот на места прави меандри, а на места ги пресекла планините правејќи кањон со бочни страни високи и до 100 метри. Резерватот се простира меѓу две планини, на југозапад е Златар, а на североисток е Јавор. Во релјефот доминираат варовнички облици претставени со бројни ували, јами и пештери. Најпознат е Ушачкиот пештерски систем со канали долги 6,185 метри. Тука се наоѓа и познатата Ледена пештера.
2 Флора и фауна
2.1 Птици
Овој резерват се одликува со исклучителна биоразновидност. Најзначајна птица на овие простори е белоглавиот мршојадец – вид на орел мршојадец со големи димензии (распон на крилата до три метри). Оваа птица освен во овој резерват може да се најде уште само во кањонот на реката Трешњица. Во резерватот има околу 300 единки, а за нив е специфичен единствениот начин на исхрана. Се хранат исклучиво се мрша на умрени животни и затоа претставуваат важен дел од синџирот на исхраната. До сега на оваа територија се забележани 104 вида на птици, меѓу кои се: златниот орел (''Aquila chrysaetos''), орелот змијар (''Cricaetus''''gallicus''), сивиот сокол (''Falco peregrinus''), кокаљката (''Mergus merganser''), прдавецот (''Crex crex'') и други. Најголемото место на гнездење на кокаљката на Балканот се наоѓа во овој резерват.
2.2 Друг жив свет
Во овој регион живеат неколку загрозени видови на цицачи, а во реката се забележани 11 вида на риби (поточна пастрмка, клен и скобаљ). Од растенијата регистрирани се 219 разни растителни таксони. Од нив три вида се со меѓународно значење, неколку се под заштита, а повеќе од 50 вида имаат лековито дејство. Значајно е присуството на животни како што се: рисот (''Lynx lynx''), видрата (''Lutra lutra'') и лилјаците. Пештерата Увце е живеалиште на ендемски видови на инсекти од родот ''Remyella'' и ''Duvalius'' како и на стоногалката ''Haasea lacusnigri microcorna''.
3 Заштита
Специјалениот резерват на природата Увац првпат бил заштитен 1971 година, на наоѓалиштето Павловиќ  Брод со површина од 267 хектари. Во 1995 година, проширено е подрачјето под заштита за околу десет пати (2,717 ха) за да во 2006 година ја добие конечната големина и облик. Формиран е фонд за заштита на птицата грабливка "Белоглав суп" со седиште во Нова Варош, кој се грижи за резерватот. Бидејќи е резерват од исклучително значење, секоја активност која може да го наруши екосистемот е строго забранета.
4 Поврзано
* Резервати на природата во Србија
* Увац
* Увачко езеро
* Панорама Молитва
Белоградчички Карпи

Белоградчички Карпи (|Белоградчишки скали) – група од седиментни карпи составени од песочник и конгломератски формации кои се наоѓаат на западните падини на Стара Планина, во северозападниот дел на Бугарија во близина на градот Белоградчик, по кој и го добиле името. Боите на карпите варираат од црвена до жолта, а во висина некои достигнуваат и до 200 м. Белоградчичките Карпи имаат необични облици, поврзани се со занимливи легенди и често се именувани според луѓето и предметите на кои потсетуваат. На овие карпи расте загрозениот ендемски вид во Бугарија, ''Hieracium belogradcense''. Белоградчички Карпи се главна туристичка атракција во Видинската област.
1 Географија
Белоградчичките Карпи се простираат преку западниот дел на Стара Планина и покриваат површина од околу 50 км<sup>2</sup>. Се протегаат од селото Рабиша на запад до селото Белотинци на исток.
Централната група од овие карпи се наоѓа во јужниот дел, во непосредна близина на градот Белоградчик. Другата група карпи се наоѓа западно од градот и е опкружена со стрмни падини. Третата група се наоѓа на 4 км источно од градот и ги опфаќа карпите околу Латинската Капија и Липеничката Пештера, додека четвртата група е стационирана меѓу селата Боровица и Фалковец. Петтата група карпи се наоѓа меѓу селата Ѓургич и Белотинци.
2 Геологија
Многу од овие карпи со стрмни вертикални падини биле формирани пред неколку стотини милиони години како резултат на природните процеси на ерозија, делувијален процес и други природни фактори.
Во текот на тријаскиот период, овој предел бил под море. Истовремено, уништувањето на пораните палеозојски карпи образувало огромни количини чакал, песок и глина, кои реките ги депонирале во морскиот базен. Седиментот се натрупувал и постепено се формирал дебел слој на конгломерат и песочник.
Во текот на периодот јура, сувата клима и високите температури образувало голема количина железен оксид, што на карпите им ја дало нивната карактеристична црвена боја.
3 Туризам
Белоградчичките Карпи се главно туристичко одредиште во северозападниот дел на Бугарија заедно со градот Белоградчик, Белоградчичката твърдина, пештерата Магура и тврдината Баба Вида која се наоѓа во градот Видин.
Бугарскиот комитет за заштита на природната околина ги прогласил карпите за споменик на природата во 1949 година, а во 1987 година се впишани во националниот регистар на природни знаменитости. Во 1984 година Белоградчичките Карпи и пештерата Магура се поставени на привремениот список на Светското наследство на УНЕСКО. Тие исто така се во процес на разгледување за статус на геопарк во рамките на Европската мрежа на геопаркови.
Во 2009 година, Белоградчичките Карпи беа номинирани во кампањата за Новите 7 светски чуда на природата.
4 Галерија
Михаел Голертс

Михаел Голертс (|Michael Goolaerts; – ) — белгиски професионален друмски велосипедист, кој возел за професионалната континентална екипа .
При Париз-Рубе 2018, Голертс доживеал срцев удар. Бил однесен во болница во Лил, каде починал неколку часа подоцна.
1 Животопис
Голертс се родил во Лир, а пораснал во Халар, Хејст оп ден Берг, каде станал член на велосипедскиот клуб Бален. Го освоил покраинското хронометарско првенство во Антверпен во категоријата новодојденци во 2010 година. Исто така, ја освоил оваа титула во јуниорска категорија во 2011 година. Во 2012 година бил дел од екипата која го освоила јуниорското првенство во екипна потера и екипен спринт. Таа година исто така завршил осми во јуниорската верзија на Трката околу Фландрија.
Се приклучил на екипата Верандас Вилемс како стажант во втората половина на 2013 година и обезбедил договор со екипата за следната година. Во 2015 година се приклучил на развојната екипа на Лото-Судал.
Голертс се приклучил на како стажант, започнувајќи од 1 август 2016 година, пред повторно да се приклучи на тогашната професионална континентална екипа за сезоната 2017. Го имал својот прв настап на Етоле де Бесеж, и завршил меѓу првите десет на ГП Брик Схоте. Таа година бил во раните бегства на Трката околу Фландрија, каде останал на чело на групата над 200 километри и на Хале-Ингоигем, каде неговите резултати биле пофалени од Том Бонен, и на Париз-Тур. На почетокот на сезоната 2018 завршил деветти на Дварс дор Вест-Вландерен.
На 8 април 2018 година, Голертс започнал на неговиот прв Париз-Рубе. На третиот сектор со калдрма по 109 километри возење, доживеал срцев удар и се онесвестил на земја. Бил оживеан од медицинските лица и пренесен со хеликоптер во болница во Лил. Починал подоцна истата вечер. Обдукцијата покажала дека доживеал срцев удар пред да падне од неговиот велосипед.
2 Достигнувања
;2012
: 1. Национално велодромско првенство - јуниорски екипен спринт
: 8. Трка околу Фландрија за јуниори
;2015
: 4. Париз-Шони
: 7. Национално хронометарско првенство под 23 години
;2016
: 1. Етапа 1 Тур ди Лоар ет Шер
: 9. Национале Слејтингспрејс
;2018
: 9. Дварс дор Вест-Вландерен
Марко Минард

Марко Минард (|Marco Minnaard; р. ) — холандски професионален друмски велосипедист, кој вози за професионалната континентална екипа .
Во јуни 2017 година бил именуван во почетниот состав за Тур де Франс 2017.
1 Достигнувања
;2012
: 3. Катекурс
: 9. Ронде ван Минде-Недерланд
: 10. ГП Пино Черами
;2014
: 1. Планински пласман Ла Тропикал Амиса Бонго
: 4. Тур де Ванде
;2016
: 7. Краен пласман Трка околу Норвешка
: 10. Краен пласман Трка околу Австрија
;2017
: 1. Краен пласман Тур Рон-Алп Изер
: 1. Спринтерски пласман Вуелта а Андалусија
: 9. Краен пласман Тур ди Лимузен
Ески турбе (Бахчисарај)

Ески турбе (|Eski Dürbe — „''стара гробница''“) — најстара гробница на Бахчисарај, изградена, според некои информации, во XIV век, долго пред дворецот Бахчисарај. Објектот претставува споменик на архитектурата. Се наоѓа на падината на левиот брег на реката Чурук-Су, 180 метри југоисточно од Ханскиот дворец.
1 Историја
Ески турбе претставува споменик со архитектонско и историско значење, изградено во времето на Златната Орда. Сепак, гробот е слабо испитан, па дури не е познато точно кој е погребан во него.
Заменик-генералниот директор за истражување на музејот на Бахчисарај во една изјава истакнал дека за турбето постојат единствоено усни легенди, според кои овде се наоѓа гробницата на некој бег чиј сопствен имот се наоѓал во околината на денешен Бахчисарај. Овој бег се викал Дере-бег, но освен неговото име, за него не е познато зошто го нашол своето последно засолниште тука. Во секој случај, во ниеден пишан извор не е наведено лице со тоа име.
Претходно, Ески турбе бил опкружен со гробишта.
Во 1927 година, под надзор на директорот на музејот Бахчисарај, започнала реставрација. Куполата била поправена, а била направена и железна врата.. Во 1965 година била извршена уште една поправка кога ѕидовите биле поправени а куполата покриена со цемент. Во средината на 1990-тите, куполата била покриена со лимови од галванизирано железо.
Во 2013 година биле направени археолошки иследувања според кои датумот на градба би можело да биде од XVII век.
2 Архитектура
Самиот објект бил изграден со голема вештина, главно поради својата прецизност на ѕидовите и вештата изработка на деталите. Турбето е единствениот примерок во околината кој не е изграден од бел варовник, туку од жолт камен.
Структурата на објектот е асиметрична. Се состои од два дела на различни височини: објектот со куполата и дворот што се граничи со нејзината јужна фасада. Дворот има форма на квардат и е заграден со седум арки. Претходно во дворот постоело фонтана. Во дворот може да се дојде само од страната на турбето. Веројатно, објектот првично бил замислен како семејна гробница.
Според некои претпоставки, првично куполата имала облик на пирамида и била покриена со олово. Според В.А. Боданински, куполата била силно оштетена со удар на гром во 1880-тите години. Главниот влез во гробот е од исток. Се наоѓа во длабок правоаголен портал.
Според ориенталистот И.А. Орбели, архитектонскиот стил на Ески турбе бил позајмен од Ерменците. Архитектурата на турбето можеби била дополнителна инспирирана за градителите на Ханскиот дворец.
Голема ханска џамија

Големата ханска џамија (|Büyük Han Cami) — џамија која се наоѓа во Ханскиот дворец во Бахчисарај, Крим.
1 Историја
Големата ханска џамија е сместена на плоштадот во дворецот на исток од северната порта. Оваа е една од најголемите џамии во Крим и првата од објектите кои биле изградени во Ханскиот дворец. Џамијата била изградена во 1532 година од Сахиб I Гирај, а од 17 век џамијата го носи неговото име.
Главниот влез во џамијата се наоѓа на страната на реката Чурук-Су. Фасадата од оваа страна претходно била обложена со мермер. Во близина на источниот ѕид на џамијата се наоѓа абдест (верско чистење кај муслиманите пред молитва) со шадрван (фонтана). На ѕидовите се прикажани неколку калиграфски натписи на арапски јазик (цитати од Куранот) кои биле изработени во XVIII век. Натписите се направени во црно со зелена позадина. Исто така, меѓу калиграфските натписи на ѕидот се споменува името на Кирим Гирај, кој ја реновирал џамијата.
Во џамијата постојат две минариња со истакнати покриви, крунисани со бронзени полумесечини. Висината на минарињата е 28 метри. Нагоре има камени спирални скали во внатрешноста на минарињата. Кулите на минарињата се изградени од камени плочи, прицврстени заедно со олово.
Во 1736 година џамијата била оштетена во пожар. Таа била повторно реновирена за време на владеењето на Селамет II Гирај. Во 1750-тите години Арслан Гирај основал медреса во дворот на џамијата, која не преживеала до денес. Во советската ера, џамијата била затворена. Горниот дел бил користен за изложба на музејскиот оддел за археологија, а во долниот дел - лапидариумот. Денес џамијата е отворена за верниците.
Џума-џамија (Евпаторија)

Џума-џамија (|Мечеть Джума-Джамі, |Cuma Cami, |Мечеть Джума-Джами) — џамија која се наоѓа во Евпаторија, Крим и претставува главна џамија на градот, од каде доаѓа и нејзиното име. Џамијата била градена во периодот помеѓу 1552 и 1564 година, а главен архитект на проектот бил познатиот османлиски архитект Мимар Синан. Во Руската Федерација, која ја контролира спорната територија на Крим, објектот е вклучен во списокот на културно наследство од федерално значење.
1 Историја
Џума-џамија започнала да се гради во времето на кримскиот хан Девлет I Гирај во 1552 година.
Откако била завршена изградбата, џамијата претрпела бројни измени и реставрации. Пред неколку години, џамијата е целосно реновирана. Така, двете минариња биле целосно обновени во 1985 година, од кои едното било уништено пред 1665 година, а другото во 1836 година.
Во советско време, џамијата била затворена како религиозна институција и се користела како архитектонски споменик и музеј, а во 1990 година била повторно вратена на верниците.
Во август 2014 година имамот на џамијата, кој претходно работел во управата на муслиманите на Крим, го објавил своето повлекување од водството на Тавриското муфтиство, по кое објектот припаднал како имот на ова муфтиство. Во јули 2015 година, Врховниот суд го потврдил правото на сопственост на Република Крим на џамијата и им наредил на претставниците на муфтиството да ја ослободат џамијата.
Во 2016 година, една сребрена монета од 3 рубли издадена од страна на Банката на Русија од серијата „Архитектонски споменици на Русија“, била посветена на џамијата.
2 Архитектура
Истанбулската црква Света Софија послужела како пример за изградба на оваа џамија, чиј архитект бил Мимар Синан. Дел од верскиот објект бил направен од варовник, но главниот материјал што се користел во конструкцијата била камена карпа. Џамијата претставува централна куполна зграда на која се прикачени две минариња. Прозорците ги осветлуваат двокатните галерии, покриени со рамни куполи три по ред. Централната сала, висока 22 метри, е покриена со купола која содржи 16 прозорци.
Денес, Џума-џамија е најголемата и највеличествена џамија на Крим.
Сегедска синагога

Сегедската синагога (|Szegedi zsinagóga) е синагога во Сегед во Унгарија. Овој објект бил изграден во 1907 година и бил дезајниран од еврејскиот унгарски архитект Липот Баумхорн (1860-1932), чии дела претставуваат најдобри примери за уникатниот унгарски стил кој претставува комбинација на југендстилот и историзмот, понекогаш познат и како „унгарски стил“. Таа била користена од еврејската заедница во Сегед.
Внатрешноста на објектот, со својата висока купола од 48.5 метри, е заснована врз неколку историски стилови кои заедно ја создаваат уникатната комбинација на југендстилот и мавританската преродба. Ребрестиот ѕид над оргулите имаат готско потекло, додека столбовите што ги поддржуваат галериите се римски.
Внатрешноста на големата купола, како и сите витражи на градбата, се дело на уметникот Микса Рот.
Шарите се во облик на растението милодух (хисоп), растение кое се користело во античките храмови.
Сегедската синагога е втора по големина во Унгарија по Големата синагога во Будимпешта, како и 4-та најголема во светот.
Краток филм за убивањето

„Декалог 5“ или „Краток филм за убивањето“ (полски: ''Krótki film o zabijaniu'') — полски филм од 1988 година, во режија на Кшиштоф Кишловски, кој е и автор на сценариото, заедно со Кшиштоф Пјисјевич. Главните улоги ги играат: Мирослав Бака, Кшиштоф Глобиш, Јан Тесарж, Збигњев Запасјевич, Александер Беднарж, Јежи Зас, Артур Барциш, Кристина Јанда, итн.
1 Содржина
Младото момче Јацек (го игра Бака) скита бесцелно во центарот на градот, полн со деструктивна енергија; ги плаши гулабите на плоштадот, фрла камен врз возилата, итн, а во својата торба, тој носи јаже. Истовремено, таксистот Валдемар (го игра Тесарж) го мие својот автомобил и во неколку прилики одбива да ги вози луѓето кои ја бараат неговата услуга. Третата приказна се однесува на Пјотр Балицки (го игра Глобиш), кој штотуку успева да го положи испитот за адвокат. Тројцата главни ликови случајно се среќаваат низ градот, но се свесни дека судбината ќе ги поврзе. Најпосле, Јацек се качува во таксито на Валдемар, барајќи да го однесе на крајот од градот и таму, без никаква причина, го дави со јажето, а потоа го удира по главата со метална прачка. Влечејќи го телото до реката, Јацек забележува дека таксистот е жив и го убива удирајќи го со голем камен по главата. По убиството, тој посетува една девојка, канејќи ја да заминат некаде во природа. На судењето, Јацек е осуден на смртна казна, а негов бранител е Пјотр. На крајот од филмот, Пјотр присуствува на погубувањето на Јацек и таа сцена силно го потресува.
Нилс Полит

Нилс Полит (|Nils Politt; р. во ) — германски професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата .
Во септември 2015 година, екипата објавиле дека Полит потпишал двегодишен договор со нив од 2016 година и дека ќе го има својот прв настап како стажант на Тур де л’Еурометропол истиот месец. Во јуни 2017 година бил именуван во почетниот состав за Тур де Франс 2017.
1 Достигнувања
;2013
: 2. Национално хронометарско првенство под 23 години
;2014
: 1. Национално хронометарско првенство под 23 години
: 2. Трка околу Франкфурт под 23 години
: 3. Краен пласман Тур де Берлин
;2015
: Национални првенства под 23 години
::1. Друмска трка
::2. Хронометар
: 2. Трка Дирен
: 3. Катекурс
: 6. Краен пласман Трка околу Баварија
;2016
: 3. Национално хронометарско првенство
: 3. Краен пласман Дварс дор Вест-Вландерен
: 5. Ле Самин
: 6. Тур де л’Еурометропол
: 9. Краен пласман Три дена Де Пане
;2017
: Национални првенства
::3. Хронометар
::4. Друмска трка
: 6. Краен пласман Етоал де Бесеж
;2018
: 2. Краен пласман Трка околу Германија
::1. Етапа 4
: 3. Минстерланд Џиро
: 5. Национално хронометарско првенство
: 7. Париз-Рубе
;2019
: 2. Париз-Рубе
: 5. Трка околу Фландрија
: 6. Е3 БинкБенк Класик
1.1 Распоред на резултатите на класиците
Распоред на резултатите на монументите
Монумент, 2016, 2017, 2018, 2019
Милано-Санремо, —, —, 61, 27
Трка околу Фландрија, 89, 42, 17, 5
Париз-Рубе, СО, 27, 7, 2
Лиеж-Бастоњ-Лиеж, —, —, —
Џиро ди Ломбардија, —, —, —
Распоред на резултатите на класиците
Класик, 2016, 2017, 2018, 2019
Омлоп Хет Ниусблад, 100, СО, 83, 19
Курне-Брисел-Курне, 83, 76, 13, ДСК
Е3 Харелбеке, 47, 70, 54, 6
Дварс дор Вландерен, 110, 52, 49, 21
СО = се откажал; — = не учествувал; ДСК = дисквалификуван
Турбето на Ѓул Баба

Осумаголното турбе на Ѓул Баба се наоѓа на Џамиската улица во Будимпешта, во близина на Маргаретскиот мост во областа на Рожадомб.
1 Историја
Турбето беше изградено од страна на Мехмед-паша, беглербегот на Будим, помеѓу 1543 и 1548 година и има ниска купола покриена со оловни и дрвени плочки. Тоа остана неоштетено кога хабсбуршките војски ја заробиле областа за време на втората битка кај Будим во 1686 година, но беше претворено во римокатоличка капела од страна на Исусовците, кои го преименувале во "Капелата на Свети Јосиф".
Турбето во 1916 година претставало најдалечното влијание на Бекташите во Австроунгарското Царство.
Во 1987 година, во близина на турбето унгарската влада финансира изградба на исламски центар и џамија со библиотека и музеј. Зградите беа дизајнирани од страна на д-р Василиј Ал Бајати и биле по пример на традиционалниот османлиски стил.
"Дизајнот на д-р Бајати претставува голем комплекс, кој успешно ги комбинира различните стилови на отоманската архитектура (како што таа постоеше во Источна Европа) и унгарската архитектура во стилот на Лехнер. Платформата на која овој комплекс ќе стои е веќе направена. Новите згради се наоѓаат на десно и лево од турбето. Зградата на лево, или поточно, на југ од турбето, е џамија. Таа е покриена со три куполи со различни височини, така што тие во центарот се повисоки од страничните. Поради студената клима на земјата џамијата е целосно покриена и е во правоаголна форма. Бидејќи е евидентно дека биле обоени и надворешноста и внатрешноста на зградата, предвидено е дека михработ ќе биде обложен со жолнаиски плочки и врамен со правоаголна бордура која содржи курански натпис."
2 Сопственост
Земјиштето подоцна беше во сопственост на Џон Вагнер, кој го одржуваше турбето и им дозволи пристап на муслиманските верници кои доаѓале од Отоманското Царство. Во 1885 година, отоманската влада овласти унгарски инженер да го реставрира турбето и кога работата беше завршена во 1914 година, тоа беше прогласено за национален споменик. Турбето повторно беше реставрирано во 1960-тите години и за последен пат во 1987 година, кога исламски центар и џамија биле изградени околу него. Тоа е сега во сопственост на Република Турција.
3 Галерија
Државен Совет на Република Башкортостан

Државен Совет на Република Башкортостан или Курултај (|Дәүләт Йыйылышы — Ҡоролтай; |Государственное собрание — Курултай) — врховен претставник и законодавно тело на Република Башкортостан. Неговите членови се избираат на пет години.
Надлежноста на советот вклучува усвојување и дополнување на Уставот на Башкортостан, дефинирање на домашната и надворешната политика, справување со промена на границите, дефинирање на административна и територијална структура, одобрување на државниот буџет.
Таа го наследила Врховниот совет во 1995 година и има две тела: Претставнички и Законодавен дом. Претседателот на Државниот совет претседава со двата дома.
Претседателот на Државниот совет е Константин Толкачов од март 1999 година.
Парк на природата Јегричка

Паркот на природата Јегричка се наоѓа на територија на Војводина меѓу општините Бачка Паланка, Темерин, Врбас и Жабаљ. Зафаќа површина од 11,144 хектари и 81 ари. Се наоѓа под заштита на државата како значајно природно богатство од III категорија. Според класификацијата на Меѓународен сојуз за заштита на природата (МСЗП) спаѓа во V категорија како заштитен копнено/морски предел. Овој парк се наоѓа во средниот тек на реката Јегричка.
1 Географски одлики
Паркот се наоѓа во Бачка и во него доминираат речни, мочуришни и барски биотопи. Пределот е оббраснат со трска, хидрофилни ливади и солени регии. Се наоѓа на надморска височина од околу 70 метри. Климата е умерено-континентална, летата се долги и топли, додека зимите се остри. Најважниот речен тек е Јегричка, чиј дел на овој простор е заштитен со закон поради особените природни одлики. 
2 Флора и фауна
На просторот на паркот се наоѓаат околу 80 видови на водни и мочуришни растенија, од кои многу се заштитени како: белиот лотус (''Nymphea alba''), водена папрат (''Thelypteris palustris''), воден орев (''Trapa natans''), мешинка (''Utricularia vulgaris''), и други. Фауната ја чинат околу 150 регистрирани животински видови, од кои многу се ретки и загрозени видови  — голем воден бик (''Botaurus stellaris''), големото штипче (''Podiceps nigricollis''), црниот кожувар (''Aythya nyroca''), патка лажичарка (''Anas clypeata''), дива гуска (''Anser anser''), блатна еја (''Circus aeroginosus''), мала барска кокошка  (''Porzana parva''), синогушка (''Luscinia svecica''), белобрада рибарка и црна рибарка (''Chlidonias hybridus, Ch. niger''). Јегричка е исто така важно живеалиште на видри, што докажува дека има здрав, богат фонд на риби од околу 80 алохтони и автохтони видови, во чисто еколошко живеалиште.
3 Мерки на заштита
На просторот на Паркот на природата Јегричка се спроведуваат мерки за заштита на природните богатства. Такви мерки се: отстранување на калта, ограничено користење на пестициди, забрана на сечење на трски, културно однесување и собирање на отпадокот. Во заштитениот простор овозможена е научна-истражувачка работа, туризам, рекреација, едукација, уредување на бреговите и стазите, како и мониторинг на растителните и животинските видови.
4 Галерија
5 Поврзано
* Паркови на природата во Србија
* Јегричка
* Паркот на природата Стара Тиса кај Бисерен остров
Брендан Морепловецот

Свети Брендан Морепловец |Bréanainn of Clonfert (484 – 577), познат и како Брендан Навигатор бил ранохристијански ирски светец од 6 век.
1 Животопис
Бил роден во 484 година во Kлонфорт во градот Трали во Ирска. Од својата младост ги следел идеалите на египеtските аскети. Поголемиот дел од животот го поминал во клонфoртскиот манастир. Се смета за основач на бројни монашки заедници на ненаселените острови како и на еден пловечки манастир на брод. Со бродот патувал на бројни мисиионерски патувања од кои забележителни се патувањата на Исланд во 551 година и на Гренланд 554 година. Постои легенда дека свети Брендан на своите патувања стигнал до северна Америка, до местата Њуфаундленд, Бермуди и Флорида и таму ја проповедал Библијата.
Умрел во 557 година.
Се смета дека е зажтитник на морепловците и патниците. како светец го слават во православната и римокатоличката црква.
Исламот во Словенија

Повеќето муслимани во Словенија етнички претежно се Бошњаци и други словенски муслимани. Во 2014 година, имаше 48,266 муслимани во Словенија, односно околу 2,4 проценти од вкупното население. На чело на муслиманската заедница на Словенија е Неджад Грабус.
1 Демографија
Демографија на муслимани во Словенија по етничка припадност во 2002 година
Етничка припадност, Муслимани, Процент
Босански муслимани (Бошњаци), 19,923, 41.95%
Муслимани по националност, 9,328, 19.64%
"Бошњаци" (самодекларирани), 5,724, 12.05%
Албанци, 5,237, 11.03%
Словенци, 1,506, 3.17%
Роми, 868, 1.83%
Црногорци, 634, 1.33%
Македонци, 507, 1.07%
"Југословени" (самодекларирани), 55, 0.12%
Срби, 53, 0.11%
Хрвати, 30, 0.06%
Унгарци, 8, 0.02%
Пакистанци, 8, 0.02%
Без одговор, 817, 1.72%
Етнички недекларирани, 721, 1.52%
Други, 445, 0.94%
Непознато, 308, 0.65%
Регионално определени, 15, 0.03%
Вкупно, 47,488, 100%
2 Муслимански градби во Словенија
Била изградена една џамија во Лог-под-Мангартом, село денес во екстремниот северозападен дел на Словенија, од страна на босанско-херцеговинскиот пешадиски полк бр.4 за време на Првата светска војна и веројатно урната наскоро по војната. Во ноември 2013 започнала изградбата на џамија во Љубљана која била завршена во 2016 година.
2.1 Љубљанска џамија
Во септември 2013 била создадена фондацијата за изградба на џамија која 70% беше финансирана од Катар, 44 години откако беше поднесено барање за изградба на џамија. Беше планирано џамијата да вклучува и културен центар со цена од $16 милиони долари и изградбата требаше да биде завршена до 2016 година. На отворањето присуствувала и премиерката Аленка Братушек која ја нарече градбата "симболична победа против сите форми на верска нетолеранција" и според која Европа би била помалку културно богата без исламот. Присуствувале околу 10.000 други лица вклучувајќи го и љубљанскиот градоначалник Зоран Јанковиќ и анонимен владин министер од Катар. Највисокиот исламски авторитет во Словенија, муфтијата Неджад Грабус рече: "Ние сме среќни да го започнеме овој граѓански проект во Љубљана, која на овој начин ќе стане подобро познат и поплуралистички град." На церемонијата присуствувал и бошњачки член на претседателството на Босна и Херцеговина Бакир Изетбеговиќ. Други кои присуствуваа беа поранешниот претседател на Словенија, Данило Турк и муфтијата на Исламската заедница на Босна и Херцеговина Хусеин Кавазовиќ. Проектот се соочи со административни пречки и беше политички ризик во претежно римокатоличката земја. Тој исто така се соочи со можен референдум за ова прашање во 2004 година со 12,000 потписи за него; меѓутоа, Уставниот суд на Словенија го одби барањето врз основа на слободата на вероисповед. Тој исто така беше контроверзен поради финансиската криза во која била земјата. На свеченоста исто така беа ретка глетка жените со покривки за глава.
Ханусен (филм од 1988)

Ханусен (германски: ''Hanussen'') - унгарско-австриско-германски филм од 1988 година, во режија на Иштван Сабо. Главните улоги ги играат: Клаус Марија Брандауер, Ерланд Јозефсон, Илдико Баншаги, Валтер Шмидингер, Карољ Еперјеш, Гражина Шаполовска, Адријана Бједжинска итн.
1 Синопсис
За време на еден јуриш во текот на Првата светска војна, Клаус Шнајдер (го игра Брандауер) е ранет и има психички проблеми. Него го лекува докторот Бетелхајм (го игра Јозефсон) кој отркива дека Клаус поседува извонредни психички способности - може да ги хипнотизира луѓето и да ја предвидува иднината. По завршувањето на војната, Клаус започнува кариера како забавувач, земајќи го името Ерик Јан Ханусен, а негов менаџер е капетанот Тибор Новотни (го игра Еперјеш). Набргу, Ханусен станува славен, најпрвин во Будимпешта и во Виена, а потоа, заедно со менаџерот и со девојката Вали (ја игра Бједжинска) оди во Берлин, каде го привлекува вниманието на јавноста. Таму, тој е сведок на подемот на нацистите, а кога предвидува дека тие ќе победат на изборите, него го напушта менаџерот. Исто така, во Берлин ја среќава Валери (ја игра Саполовска), која ја познава од детството и која постојано му се јавува во соништата. На почетокот, нацистите се обидуваат да го придобијат Ханисен за потребите на својата пропаганда, но кога тој ќе стане опасен, тие почнуваат да го следат. На крајот, Ханусен го предвидува палењето на Рајхстагот и поради тоа нацистите ги убиваат него и Вали.
Марија Краја

Марија Краја или Марија Палука (24 септември 1911 – 21 ноември 1999 година) - албанска оперска пејачка, која е особено позната по нејзините изведби на албански народни песни.
1 Животопис
Краја е родена во 1911 година во Задар, Кралство Далмација, тогашен дел на Австроунгарија, во римокатоличко семејство. Таа била роднина на Мајка Тереза, која подоцна го организирала погребот на нејзината мајка и сестра. Кога имала шест години, нејзиното семејство се преселило во Скадар. Иако имигрант, семејството било албанско и таа живеела во мала албанска заедница во Задар. Во Албанија ги научила локалните свадбени и љубовни песни. Во 1930 година започнала да учи пеење на Сингшуле (сега Универзитет за музика и изведувачки уметности) во Грац, Австрија, каде завршила во 1934 година. По дипломирањето почнала да предава во едно средно училиште во Скадар, потоа на Женскиот институт Кралицата Мајка во Тирана. Таа почнала да настапува во Тирана со Тонин Гурациу како следечки пијанист. Краје била претставник на Албанија на "Вечерта на нациите" која се одржувала во Виена.
2 Изведби
Краја почнала да пее традиционални староградски песни. Работела заедно со Лола Ѓока, кој бил аранжер а воедно и пијанист. Тие заедно снимиле над 300 песни. Согласно денешните стандарди овие снимки не се совршени, но сепак преживеале до денес.
Во 1937 година, Марија Краја имала рецитал во Бари, Италија а следната година држела концерти во Минхен, Германија. Истата година во јуни била вклучена во концерт заедно со Тефта Ташко-Коко и Лола Ѓока, за собирање средства за баритонот Кристо Коко (сопруг на Тефта Ташко-Коко). Парите биле потребни со цел тој да ги заврши студиите по пеење во Милано. Во 1939 година, одржала и еден рецитал во Фиренца.
По Втората светска војна, Краја предавала на Јордан Мисја Академијата. Таа воедно продолжила да пее во Операта, а во 1959 година, се појавила во првата албанска опера. Операта била наречена ''Мрика.'' Композитор на истата бил Пренке Јакова а либретото било на Лазар Силики.
Краја починала во Тирана во 1999 година. Таа била добитник на највисоко признание за уметници, ''Народен уметник на Албанија''.
3 Поврзано
* Јоргија Филче-Труја
Обервалтерсдорф

Обервалтерсдорф е селска заедница (на германски: ''Marktgemeinde'') во округот Баден во сојузната покраина Долна Австрија во Австрија. Седиштето на австрискиот олимписки комитет се наоѓа во Обервалтерсдорф. Тој зафаќа површина од 13,6 км² и официјалниот код е 3 06 23.
1 Политичка ситуација
Градоначалник на општината е Хелен Ауер (Социјалдемократска партија на Австрија) по резултатите од изборите во 2005 година.
Советот на претставници на општината (на германски: ''Gemeinderat'') се состои од 23 места.
Социјалдемократската партија на Австрија освои 13 места, Австриската народна партија освои 6 места и партијата IAO освои 4 места.
2 Галерија
ПУ „Коста Рацин“ - Јаргулица

Основно училиште „Коста Рацин“ (официјално: Основно општинско училиште „Коста Рацин“ - Јаргулица; скратено: ООУ „Коста Рацин“) — подрачно основно училиште во радовишкото село Јаргулица, во состав на истоименото училиште од селото Подареш, Општина Радовиш.
Училиштето е именувано по истакнатиот македонски поет Кочо Рацин.
1 Галерија
Јан Тратник

Јан Тратник (|Jan Tratnik; р. во ) — словенечки професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата .
Бил именуван во почетниот состав за Џиро д’Италија 2017. Во јули 2019 година бил вклучен во почетниот состав за Тур де Франс 2019.
1 Достигнувања
;2009
: 3. Национално хронометарско првенство под 23 години
: 5. Трофеј Пореч
: 10. Краен пласман Гран при ди Португал
;2010
: 1. Гран Премио дела Либерационе
: 2. Краен пласман Џиро деле Реџони
: 3. Национално друмско првенство под 23 години
: 4. Краен пласман Истарски пролетен трофеј
;2012
: 1. Европско друмско првенство под 23 години
: 2. Национално хронометарско првенство под 23 години
: 4. Трка околу Фландрија за млади
: 7. Трофео Банка Пополаре ди Виченца
: 9. Средноевропска трка Будимпешта ГП
;2014
: 3. Средноевропска трка Будимпешта ГП
: 4. Краен пласман Трка околу Горна Австрија
: 4. Средноевропска трка Мишколц ГП
: 5. Бања Лука-Белград II
: 5. Рајфајзен Гран При
: 6. Трофеј Пореч
: 7. ГП Јужна Корушка
: 8. Вишеград 4
: 9. ГП Изола
;2015
: 1. Национално хронометарско првенство
: 1. Краен пласман Трка Источна Бохемија
::1. Етапа 2
: Трка околу Унгарија
::1. Бодовен пласман
::1. Етапа 5
: 1. Бодовен пласман Трка околу Австрија
: 4. ГП Адрија Мобил
: 6. Вишеград 4
: 10. Белград-Бања Лука I
;2016
: 1. Национално друмско првенство
: 1. Краен пласман Трка Источна Бохемија
::1. Бодовен пласман
::1. Етапа 2
: 1. Бодовен пласман Истарски пролетен трофеј
: 1. Планински пласман Трка околу Словенија
: 2. Трофеј Пореч
: 3. Трка Руди Алтиг
: 7. Краен пласман Трка околу Словачка
::1. Етапа 5
: 9. ГП Изола
;2017
: 1. Краен пласман Трка околу Словачка
::1. Пролог
: 3. Краен пласман Чешка велосипедска трка
: 4. Национално друмско првенство
: 8. Краен пласман Волта ао Алентежо
: 10. Светско хронометарско првенство
;2018
: Национални првенства
::1. Хронометарска трка
::4. Друмска трка
: 1. Класик Волта Лимбург
: 1. Етапа 4 Сетимана Интернационале Копи е Бартали
: 2. Краен пласман Трка околу Луксембург
: 2. Краен пласман Трка околу Словачка
: 3. Краен пласман ЦЦЦ Тур - Гроди Пјастовскје
::1. Етапа 1 (ITT)
: 5. Брабантсе Пејл
: 9. Трка околу Франкфурт
;2019
: 1. Пролог Тур де Романди
: 3. Национално хронометарско првенство
: 8. Хроно де Насионс
1.1 Распоред на резултатите на големите трки
Голема трка, 2017, 2018, 2019
Џиро, 106, —, —
Тур, —, —, 93
Вуелта, —, —, —
СО = се откажал; — = не учествувал