procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Карл Ото Розендал

Карл Ото Розендал (1875–1956) — ботаничар, чии области на интерес биле микологија и семени растенија. Тој му претходел и го наследил Џејмс Артур Харис (1880–1930) како раководител на Одделот за ботаника на Минесотскиот универзитет.
Артур Кронквист (1919–1992), ботаничар познат по Кронквистовиот систем, докторирал на Минесотскиот универзитет под водство на К.О. Розендал, стекнувајќи се со докторат во 1944 година.
1 Публикации
* Проблемот на подвидовите категории. Карл Ото Розендал, ''Американски журнал за ботаника'', том 36, бр. 1, 1949
Марко Ѓорѓиевски

Марко Ѓорѓиевски (роден на 18 април 2000 година) — македонски професионален фудбалер што игра на позиција напаѓач во Херманштад
1 Кариера
Роден во Скопје, играл во тимовите ФК Вардар и ССК Нова. Во август 2017 година се префрлил во второлигашот ФК Борец, каде што играл за нивниот прв тим, и во текот на двете години што ги поминал таму постигнал вкупно 24 гола во 43 натпревари. Во летото 2019 година, се преселил во Србија како талент од младинските клубови во Македонија, приклучувајќи се кон ФК Вождовац. Следното лето, се преселил на позајмица во српскиот Раднички Пирот. На 1 јуни 2025 година, романскиот гигант ЧФР Клуж го објавил потпишувањето на Ѓорѓиевски како слободен играч.
2 Почести
Борец
* 2. Втора фудбалска лига - Исток: 2018–19
Шкупи
* 1. МФЛ : 2021–22
ЧФР Клуж
* Вицешампион на Суперкупот Романи : 2025 година
Поединец
* 1. Најдобар стрелец во ПМФЛ : 2024–25
Кавказологија

Кавказологија ― историска и геополитичка наука за кавкаското подрачје. Оваа гранка има повеќе од 150 години историја. Во 1972 година, Кавказолошкиот центар (преименуван во Меѓународен кавказолошки центар во 2000 година) бил основан под покровителство на израелскиот претседател Залман Шазар.
1 Поврзано
* Ерменистика
* Картвелистика
* Русистика
* Турцистика
* Културологија
* Обласна наука
Пол Устери

Пол Устери (14 февруари 1768, Цирих — 9 април 1831, Цирих) — швајцарски лекар, ботаничар, публицист и политичар.
Во 1788 година го добил својот докторат по медицина на Гетингенскиот универзитет, а потоа работел како инструктор во Циришкиот медицински институт (1789–1798). Во овој период, тој бил и надзорник на ботаничката градина за ''Naturforschenden Gesellschaft'' во Цирих (Циришко друштво за природни науки). За време на Француската револуција, неговите интереси се свртеле кон политиката &#x2014; од 1797 година до неговата смрт во 1831 година, тој имал разни владини функции во Швајцарија. Во 1801 година бил именуван за претседател на Хелветскиот законодавен совет.
Во 1787 година, со Јохан Јакоб Ромер, го основал ботаничкото списание „ ''Магазин за ботаник'' “. Во 1790 година го објавил трактатот „ ''Delectus opusculorum botanicorum'' “. Како таксономист го ограничил растителниот род ''Biondea'' (фамилија ''Elaeocarpaceae''). Во 1793 година, родот ''Usteria'' (фамилија ''Scrophulariaceae'') бил именуван во негова чест од страна на Антонио Хозе Каванилес.
Миленко Весниќ

Миленко Радомар Весниќ (1863–1921) бил српски политичар, дипломат и премиер на Кралството на Србите, Хрватите и Словенците. Најмногу е познат како амбасадор во Париз (1903–1920), каде одигра клучна улога во српската дипломатија и создавањето на првата југословенска држава.
1 Ран живот и образование
Миленко Радомар Весниќ е роден на 13 февруари 1863 година во Дунишиќе, Кнежевство Србија. Потекнува од сиромашно семејство и уште како дете се соочил со големи тешкотии. Учел гимназија во Белград, а потоа студирал право на Големата школа и на Универзитетот во Минхен, каде во 1888 година докторирал право.
По враќањето во Србија станал професор по право и се приклучил на Народната радикална партија. Бил министер за правда и член на владата во повеќе ресори, каде се истакнал како интелектуалец и политичар.
2 Дипломатска служба и политичка дејност
Најголем дел од кариерата ја минал како амбасадор на Србија во Париз од 1903 до 1920 година. Во тој период ја зацврстил врската меѓу Србија и Франција и одиграл значајна улога во дипломатските преговори за време на Балканските и Првата светска војна. Активно учествувал во процесот на создавање на Кралството на СХС во 1918 година.
На 16 мај 1920 година станал премиер на Кралството СХС и истовремено министер за надворешни работи. Неговата влада траела до 1 јануари 1921 година, кога бил заменет од Никола Пашиќ.
Drypis

''Drypis'' е род на цветни растенија од семејството Caryophyllaceae.
1 Опис
Ова се многугодишни тревести растенија. Листовите и брактеите се боцливи, а цветовите ситни, групирани во дихазиуми, а тие пак во речиси главичести соцветија. Венечните ливчиња се длабоко всечени. Плодната кутијка е со една семка.
2 Видови
*''Drypis jacquiniana'' Murb.et Wettst.
*''Drypis spinosa'' L.
Питер Шо Ештон

Питер Шо Ештон (р. 27 јуни 1934 година) — британски ботаничар и шумски еколог. Работел како професор по шумарство на Универзитетот Харвард од 1991 до 2005 година и бил директор на Арборетумот „Арнолд“ од 1978 до 1987 година.
1 Живот и кариера
Роден во Боскомб, Борнмут, Англија, Ештон дипломирал биологија (1956), магистрирал биологија (1960) и докторирал ботаника (1962) на Кембричкиот универзитет. Тој работел многу години на истражувачки проекти за промовирање на зачувувањето и одржливото користење на тропските шуми и бил клучен во проектот на Центарот за наука за тропски шуми за развој на мрежа од динамични шумски парцели кои редовно се испитувале за да се земе примерок од здравјето на шумата. За ова дело ја освоил Јапонската награда во 2007 година.
Во 1983 година, Ештон бил избран за член на Американската академија на уметностите и науките. Тој бил избран за почесен член на Здружението за тропска биологија и заштита (ATBC) за време на годишниот состанок на ATBC одржан во Кунминг, Кина, во 2006 година. Во 2015 година, ATBC ја создала наградата „Питер Ештон“, која се доделува годишно на извонредна статија објавена во списанието ''„Биотропика“'' од страна на студент. Во 2008 година му бил доделен медалот „Дејвид Ферчајлд“ за истражување на растенијата.
Мелос Бајрами

Мелос Бајрами (роден на 29 септември 2001) — професионален фудбалер кој игра како централен бек за албанскиот тим од првата лига Влазнија Скадар. Роден во Македонија, тој одлучил да го претставува Косово на меѓународно ниво.
1 Клупска кариера
1.1 Скендербеу Корча
На 11 јануари 2021 година, Бајрами се приклучил на екипата на Супериорната категорија Скендербеу од Корча. Пет дена подоцна, тој го имал своето деби во поразот од 1–2 на домашен терен против Партизани Тирана, откако бил вклучен во почетниот состав.
1.2 Шкупи
На 1 јули 2022 година, Бајрами се приклучил на македонскиот тим од Првата лига, Шкупи. Неговото деби за Шкупи се случил четири дена подоцна во првото квалификациско коло од Лигата на шампионите на УЕФА 2022–23 против Линколн Ред Импс, откако влегол како замена во 59-тата минута на местото на Реналдо Кефас. На 13 август 2022 година, Бајрами го имал своето деби во лигата во победата од 2–1 на домашен терен против Македонија Ѓорче Петров, откако бил вклучен во почетниот состав.
2 Меѓународна кариера
Бајрами имал право да претставува три земји на меѓународно ниво, Австралија, Косово или Македонија. На 15 март 2021 година, тој добил повик од репрезентацијата на Косово до 21 година за пријателските натпревари против Катар до 23 години, но не се појавил.
Национална школа за антропологија и историја

Национална школа за антропологија и историја (на шпански: ''Escuela Nacional de Antropología e Historia, ENAH'') ― мексиканска установа за високо образование основана во 1938 година и истакнат центар за проучување на антропологијата и историјата во Америка. Таа е дел од Националниот институт за антропологија и историја на Мексико, и нуди додипломски и последипломски студии по антропологија и нејзините дисциплини: лингвистика, општествена антропологија, етнологија, археологија, физичка антропологија, етноисторија и историја.
1 Дипломци
* Артуро Монтеро, археолог кој открил 53 наоѓалишта со американскостароседелски докази во високите планини на Мезоамерика
Drypis spinosa

''Drypis spinosa'' е цветен растителен вид од семејството Caryophyllaceae.
1 Опис
Ова е повеќегодишно тревесто растение, кое достигнува 8-30 см во висина. Има многубројни и разгранети голи, четириаглести стебленца. Цветовите се групирани во многу правилни густи дихазиуми. Чашката е цилиндрично кожеста, во основата белузлава. Венечните ливчиња се бели или светлорозеви, подолги од чашката, плодникот е со три столпчиња, а плодната кутијка е јајцевидно елиптична, обвиена од чашката, се отвора со едно капаче и содржи една до две семки. Семките се округлести и сплескани.
2 Распространетост и живеалиште
Расте по варовнички сипари и камењари, на надморска височина од 1400 до 2500 метри.
Во Македонија ја има на Шар Планина, Стогово, Бистра, Галичица. Се посочува и за Кораб и Јабланица.
Teucrium scordium

''Teucrium scordium'' е вид цветно растение кое припаѓа на семејството Lamiaceae.
1 Опис
Повеќегодишно тревесто растение, со ползечки изданоци, 10-55 см во висина. Стеблото е вертикално или се издигнува, со прости, меки, долги влакна. Листовите се јајцевидни, елиптични, долги 10-35 мм, широки 5-20 мм. Цветовите имаат до 3 мм долга дршка, собрани по 2-6 во пазувите на листовите. Венчето 7-10 мм во должина, црвеникаво или розикаво, влакнесто.
2 Распространетост и живеалиште
Расте на влажни места, покрај реки, езера, мочуришта, влажни ливади, оризови ниви, и на надморска височина до 700 метри.
Неговиот опсег е од Европа до Кина.
Во Македонија го има во Скопје, во селата Љубин, Глумово, Петровец. Се посочува за Битола, Демир Капија, Струмица, Охрид и Прилеп.
3 Галерија
Антилогаритам

Антилогаритам, логаритманд или инверзен логаритам на бројот ''y'' е број ''x'' чиј логаритам при дадената основа ''a'' е еднаков на бројот ''y''.
Антилогаритмот на со основа е бројот таков што <math>\log_a(x)=y</math>.
Природниот антилогаритам е природната експоненцијална функција.
''Антилогаритамската функција со основа a'' (понекогаш означена како antilog) е инверзна бијекција на функцијата <math>\log_a</math>, односно, експоненцијалната функција со основа a: <math>x\mapsto a^x=\exp(x\ln(a)).</math>
Ако не е даден индекс, тој е инверзен на десетичниот логаритам: <math> \mathrm{antilog}(y)=10^y</math>.
1 Поврзано
Логаритам
Национален парк Зјураткул

Националниот парк Зјураткул (|Зюраткуль (национальный парк) е руски национален парк основан во 1993 година во јужниот дел на Саткинскиот крај (Чељабинска област, Урал). Паркот се наоѓа на околу 30 км јужно од Сатка и 200 км западно од Чељабинск.
1 Опис
Значајни карактеристики на националниот парк го вклучуваат езерото Зјураткул, ретко планинско водно тело за Урал, на 754 метри надморска височина, со површина од 13,2 км<sup>2</sup> и максимална длабочина од 8 м. Водата е малку минерализирана (≈50 мг/л). Поради својата чиста вода и спектакуларниот пејзаж наоколу, Зјураткул често се нарекува „Уралска Рица“.
Исто така, забележителни се голем број планински венци, меѓу кои и планинскиот венец Зјураткул (8 км долг, со 1175 м во највисоката точка). Друг планински венец, Нургуш, е највисоката точка во Чељабинската област на 1406 м надморска височина.
2 Поврзано
* Јужен Урал
* Зјураткул Геоглиф
Dianthus cruentus

''Dianthus cruentus'' (син. ''Dianthus calocephalus''), познат како крвав каранфил, — вид цветно растение од семејството Caryophyllaceae. Природно се среќава во југоисточна Европа, Македонија, Турција, Закавказ и Иран, а е донесен и во Шведска.
1 Опис и распространетост
Полузимзелено повеќегодишно растение што достигнува височина до 60 см, обично се среќава на сончеви места. Стеблото е четириаглесто и без влакненца. Базалните листови се групирани во снопчиња, долги до 15 см, тесни и линејни, широки 1,5–3 мм., без влакненца, рабовите им се рапави, можат да бидат плоснати или здиплени, а врвот постепено се заострува. По должината на стеблото има 3–4 пара линејни, плоснати листови; ракавците се околу седум пати подолги отколку широки. Цветовите се бројни и формираат густи главичести соцветија. Брактеите се со кратки густи влакненца, кафеави и кожести, издолжено јајцевидни, со осил кој е еднаков на должината на чашката. Лушпите на чашката се долги околу 6 mm и широки 4 мм, обратно јајцевидни, со тап врв и набрчкани рабови, темнокафеави, со густи влакненца по површината; нагло преминуваат во тенок кончест осил, покус или еднаков со лушпата, кој допира до врвовите на запците. Чашката е долга 12–18 мм. и широка 3–4 мм., пурпурна, во средината поширока, а во горниот дел со ситни прилепени влакненца; запците се долги 4 мм., широки 1,2 мм. во основата, тесно триаглести и шилести на врвот. Ламината на венчето е долга 5–8 мм. долга, пурпурна, назабена, во основата влакнеста.
Расте на варовнички и гранитни карпи, каменливи и тревести места, како и во дабови и букови шуми, на височини од 900 до 2500 метри.
Ценет поради своите крвавоцрвени цветови и пријатна миризба, широко е достапен кај комерцијалните снабдувачи.
Во Македонија растението е широко распространето.
1.1 Варијабилност
* Dianthus cruentus subsp. cruentus - Лушпите на чашката се темнокафеави;осилот е значително подолг од лушпата и допира до основата или до врвот на чашкините запци. Ламината на венчето е гола и пурпурна. Се среќава на: Шар Планина, Дешат, Осогово, Галичица, Илинска и Плакенска Планина, Скопска Црна Гора, Ресен, Прилеп, Македонски Брод, Дебар, клисурата на реката Радика.* Dianthus cruentus subsp. turcicus - Лушпите на чашката се светлокафеави или речиси белузлави; осилот е еднаков по должина со нив или покус и допира до средината на чашката. Ламината на венчето e розово-црвена и во основата влакнеста. Се среќава во: Мариово, Валандово, Гевгелија, Штип, Дојран и Таорска Клисура.
2 Галерија
Превиткана незаборавка

Превиткана незаборавка (|Myosotis refracta) — вид цветно растение од семејството Boraginaceae.
1 Опис
Свитканата незаборавка е едногодишно растение, високо 5 до 15 см. Стебленцето ѝ е обично вертикално или се издигнува, неразгрането или често од основата разгрането, со кукесто свиткани влакна во долниот дел и со стрчести меки влакна во горниот дел. Базалните листови издолжено-елиптични, ланцетни до лопатовидни, долги 5 до 20 мм долги, широки 3 до 5 мм широки, во основата стеснети во дршка, од долната страна со кукесто свиткани влакна, од горната страна со полуприлегнати прави влакна. Стеблените листови елиптични или ланцетни со нешто помали димензии и со слична влакнавост како и базалните листови. Цветовите во врвниот дел се собрани во збиено срповидно соцветие кое при создавање на плодот се издолжува. Цветните дршки се многу куси, ретко подолги од 1 мм, при образување на плодовите се свиткани надолу и речиси секогаш свртени кон основата на стеблото. Чашката е долга 1,5 до 2 мм, при образување на плодот се издолжува до 4 мм, всечена до 1/3 на 5 издолжено-триаголни запци, со густи кукесто свиткани влакна, како и со меки прилегнати нежни влакна во основата, отпаѓа. Проширениот дел од венчето е рамен со пречник до 1,5 мм, венчето е темно до светлосино. Оревчињата се тесно елиптични, долги 2 мм, широки 1 мм, кафеави.
2 Живеалиште
На каменливи суви места, покрај патишта, најчесто во појасот на брдските пасишта, на надморска височина од 200 до 1000 м.
3 Распространетост
Јужна Европа, Западна и Средна Азија (Јужна Шпанија, Македонија, Албанија, Грција [вклучувајќи го и Крит], Крим, Казахстан, Туркменистан, Ерменија, Турција, Североисточен Ирак, Иран, Авганистан, Кипар, Либан, Сирија, Узбекистан, Киргистан, Таџикистан, Пакистан, Североисточна Индија).
3.1 Македонија
Скопје – Матка; Жеденска Клисура – с. Рашче, с. Дворце; Сува Гора – Дол; Маврово: Маврови Анови – Трница; Бистра – Јанче.
Таганај

Таганај (|Таганай, |Тағанай) — група планински гребени во Јужен Урал, на територијата на Чељабинската Oбласт, со највисока точка која се издига на 1178 м. надморска височина. Националниот парк Таганај бил основан во 1991 година, а неговата југозападна граница се протега до периферијата на Златоуст. Вкупната површина на паркот е околу 568 километри квадратни, со растојание од 52 километри од север кон југ и ширина од околу 10-15 километри.
Огромен дел од паркот е покриен со шуми од сибирска смрека, бор, ариш, јасика, врба, липа и евла. Регистрирани се над 750 видови растенија, од кои некои се наведени во ''Црвената книга''. Ова е исто така дом на многу животински видови, волци, рисови, кафеави мечки, куни, лосови и видри. Паркот е исто така дом на околу 180 видови птици, 55 видови цицачи и 10 видови риби. Некои од нив се евидентирани и во ''Црвената книга''.
Џон Мајкл Вотсон

Џон Мајкл Вотсон (1936 – 14 јуни 2024) — англиски ботаничар, кој работел со флората на Аргентина, Боливија и Чиле. Тој го посетил хербариумот Руис Леал во Мендоса, Аргентина.
Тој се оженил со својата колешка Ана Роса Флорес во 1994 година, кој биле сопственици на бизнисот за ботанички расадници „Флорес и Вотсон Сидс“. Тие патувале на разни патувања за да соберат примероци од Аргентина, Боливија и Чиле.
1 Поврзано
*''Viola angustifolia''
Здебелена незаборавка

Здебелена незаборавка (|Myosotis incrassata) — вид цветно растение од семејството Boraginaceae именувана од Џовани Гусоне.
1 Опис
Здебелената незаборавка е едногодишно растение, високо од 3 до 10 цм. Стебленцето ѝ e вертикално или подигнато, неразгрането или од основата разгрането, во долниот дел со полустрчести или стрчести влакна, во горниот дел со прилегнати, нагоре свртени влакна. Базалните листови собрани во розета, за време на цветањето речиси исушени, елиптични, ланцетни до јајцевидно лопатовидни, со куса дршка, долги 10 до 15 мм, широки 3 до 5 мм, со стрчести влакна. Стеблените листови се помали, елиптично-ланцетни, во основата стеснети, долги 5 до 10 мм, широки 2 до 3 мм, со слична влакнавост како и базалните листови. Цветовите во голем број, собрани во растресити срповидни соцветија, кои при образување на плодот се издолжуваат, без прицветни листови. Цветните дршки се задебелени, косо поставени во однос на оската на соцветието. Чашката е долга 1,5 до 2 мм, при образување на плодот се издолжува до 4 мм, речиси до 2/3 всечена на 5 издолжени, ланцетно-триаголни запци, препокриена со еднакви, прави и прилегнати четинести влакна. Венчето е мало, сино, ретко белузлаво, со пречник од околу 3 мм. Венечната трубичка е покуса од чашката. Оревчињата се јајцевидни, долги околу 1,2 мм, кафеави, без јасно развиен раб.
2 Живеалиште
По брдски пасишта, на силикатна и варовничка подлога, на варовнички камењари и карпи, по рабови на шуми, на песокливи и еродирани места, помеѓу грмушки, на надморска височина од 80 до 1700 м.
3 Распространетост
Јужна Европа, Турција.
3.1 Македонија
Водно, с. Долно и Горно Нерези, с. Св. Петка, клисурата на реката Пчиња – Катлановска Бања, с. Кожле, Караџица; Жеденска Клисура – с. Дворце, Коловозиште, с. Рашче, с. Радуша; Сува Гора – с. Стримница; Таорска Клисура; Велес – Св. Илија, Голик, „Гроот“, с. Чашка, клисурата на р. Бабуна; Штип – Исар, Кумлак; Неготино – Криволак; Кавадарци – с. Ресава; Серта – Кула, с. Пештерница, Габерот; Валандово – манастирот „Св. Ѓорѓија“; Гевгелија – с. Милетково, с. Миравци, с. Давидово; Кожуф – Маријанска Планина, Дошница; Богданци – Чурчулум; Дојран – Ачикот, с. Николич, Мрдаја, (†) с. Асанли; Беласица; Огражден – с. Сушица; Мариово: с. Бешиште, Пантелејмон, с. Груниште, с. Манастир, Рамниште, с. Дуње – Валот, Расимбегов Мост; Прилеп: Козјак – с. Тројаци, с. Дебреште; Добра Вода – с. Белези; Галичица – Петрино; Пелистер – с. Нижеполе, Црн Камен.
Дејан Илиев

Дејан Илиев (роден на 25 февруари 1995 година) — македонски професионален фудбалер кој игра како голман за клубот Рапид Букурешт од романската Лига I, и за фудбалската репрезентација на Македонија.
1 Кариера
1.1 Ран живот
Илиев е роден во Струмица, Македонија, а фудбалски дебитирал во младинскиот клуб во својот роден град, ФК Беласица. Тој бил забележан од агентите на Арсенал и потпишал договор за нивната академија во Лондон, во 2012 година.
1.2 Арсенал
Илиев се приклучил на Академијата на Арсенал веднаш по потпишувањето на младинскиот договор. Тој потпишал тригодишно продолжување на договорот од март 2015 година до јуни 2018 година, кога потпишал уште едно продолжување. Илиев се појавил три пати во составот на Арсенал како неискористена замена: против Норич во Карабао Купот во октомври 2017 година и двапати во УЕФА Лига Европа против Карабах и против Челзи во финалето како трет голман.
Договорот на Илиев со клубот бил раскинат во јануари 2022 година со меѓусебна согласност.
1.2.1 Позајмица на Серед
Во јули 2019 година, се преселил во ШКФ Серед на едногодишна позајмица, а на 22-ри истиот месец дебитирал за својот нов клуб кога бил поразен со 2:0 од Спартак Трнава.
1.2.2 Позајмица на Јагелонија Бјалисток
По раниот крај на неговата позајмица во ШКФ Серед, Илиев одлучил да се приклучи на полскиот клуб во полската Екстракласа Јагелонија Бјалисток до крајот на сезоната 2019/20 година. Тој одиграл четири натпревари откако се повредил.
1.2.3 Позајмица на Шрузбери Таун
На 8 октомври 2020 година, Илиев се приклучил кон тимот од англиската Лига Еден ,ФК Шрузбери Таун, на краткорочна позајмица. На 28 јануари 2021 година, тој се вратил повторно во Арсенал.
1.2.4 Втор заем на Серед
На 26 јули 2021 година, Арсенал објавил дека Илиев се вратил во ШКФ Серед на позајмица до крајот на сезоната.
1.3 АС Тренчин
На 7 февруари 2022 година, Илиев потпишал договор на една ипол година со клубот од Фортуна Лига АС Тренчин. Тој дебитирал на голот на 30 април во победата од 5:2 против Татран Липтовски Микулаш.
1.4 ХЈК Хелсинки
На 8 февруари 2023 година, Илиев потпишал со ХЈК Хелсинки во Финска за сезоната 2023, со опција за продолжување и во 2024 година. На 1 август 2023 година, било објавено дека Илиев ќе биде исклучен до крајот на сезоната по повредата на лактот, заработена на натпреварот против СЈК Сеинајоки. На крајот од сезоната, ХЈК не ја искористил својата опција и Илиев бил ослободен.
1.5 Сараево
Во декември 2023 година, Илиев потпишал договор и со клубот од босанската Премиер лига, Сараево. На крајот од сезоната, клубот одлучил да не го продолжи договорот на Илиев.
1.6 УТА Арад
На 18 јуни 2024 година, Илиев потпишал нов договор со клубот од романската Лига 1 УТА Арад.
2 Меѓународна кариера
Илиев вкупно десет пати настапил за селекциите на Македонија до 19 и до 21 година. Тој бил повикан во сениорската репрезентација, во која дебитирал во 2022 година.
3 Почести
Арсенал
* Вицешампион на УЕФА Лига Европа : 2018–19
ХЈК
* Веикауслига : 2023
* Фински Лига Куп : 2023
Сахул

Сахул исто така наречен Сахулија, Меганезија, Голема Папуа и Голема Австралија ― праконтинент што ги опфаќал денешните копнени маси на копнена Австралија, Тасманија, Нова Гвинеја и островите Ару.
Сахул се наоѓал во југозападниот Тихи Океан, сместен приближно од север кон југ помеѓу екваторот и 44. јужен напоредник и од запад кон исток помеѓу 112. и 152. источен меридијан. Сахул бил одделен од Сунда на запад од Воласовиот Архипелаг. На најголема површина, кога нивото на океанот било на најниско ниво, тој изнесувал приближно 10,600,000 км<sup>2</sup> во големина.
Делови од Сахул постојано се појавувале и потопувале во текот на плеистоценската епоха, почнувајќи од пред околу 2,6 милиони години. Ледничките циклуси - првично со темпо од ~41.000 години, а подоцна од ~100.000 години - довеле до флуктуации на нивото на морето до ~120 м. Секоја ниска водна точка го изложувала континенталниот гребен на Сахул, со реконструкции кои покажуваат копнени врски кои датираат од пред најмалку ~250.000 години, а веројатно и многу порано. Најновото зголемување на нивото на морето, на крајот од последното ледено доба, ја создало современата конфигурација: Нова Гвинеја се одвоила од копнена Австралија пред околу 8.000 години, а Тасманија пред околу 6.000 години.
Сахул бил домаќин на голем број уникатни фауни кои се менувале независно од остатокот од светот. Најзначајно е што речиси сите цицачи на Сахул биле торбари, вклучувајќи низа брестачи, дупкари, мршојадци и грабливци; лилјаците и глодачите ги претставувале единствените плацентални цицачи.
Проценувано е дека луѓето првпат се доселиле во Сахул пред најмалку 65.000 години, преминувајќи го океанот од Сунда преку Воласеја. Од Сахул луѓето се прошириле низ Океанија.
1 Употреба
Археолозите го користат името Сахул, а зоогеографите имаат тежнеење да го користат името Меганезија. Името Голема Австралија било користено и било критикувано како „картографски империјализам“ бидејќи става поголем нагласок на она што сега е државата Австралија на сметка на островот Нова Гвинеја.
2 Поврзано
** Список на праконтиненти
* Воласова Линија
3 Наводи
3.1 Библиографија
********
Мариј Чодра

Мариј Чодра (Марий Чодра) — национален парк кој се наоѓа во Република Мариј Ел, во близина на границата со Татарстан, Русија. Паркот зафаќа површина од 366 км² и е основан во 1985 година. Најблискиот град е Волжск, на 30 км оддалеченост, а главниот град на Република Мариј Ел, Јошкар-Ола, е на оддалеченост од 60 км.
1 Флора
Мариј Чодра е создаден за заштита на ретки растенија. Забележени се повеќе од 115 ретки растителни видови.
Паркот е покриен со мешавина од зимзелени и листопадни шуми. На поголеми надморски височини, во паркот преовладуваат дабови шуми со јавор, липа, смрека, а во пониските делови - мешани шуми од смрека, бор, липа, даб, јавор, јасика, брест. Постојат борови шуми со јасика, бреза, смрека. Мали површини се зафатени од ниски тревни ридови.
2 Фауна
Од фауна најчесто се среќаваат: лос, верверица, европски зајак, невестулка, ласица, твор, куна, европски дабар, видра. Исто така, постојат мечки и волци. Од птиците присутни се: црн тетреб, голем тетреб, лештарка, додека од грабливи птици се среќаваат: јастреб, црна луња, златен орел. Најчести езерски птици се дивата патка и нуркачот.
3 Туризам
Во паркот има четиринаесет туристички места, од кои најпопуларни се езерата Јалчик, Глукоје и Кичиерскаја, по што следува сплаварење по реките Иљет и Јушут, Пугачов Даб и планината Мапле.
Мариј Чодра е една од најпосетуваните туристички одредишта во републиките Мари Ел, Татарстан и Чувашија.
Антецедент (логика)

Антецедент или претпоставка — првата половина од хипотетички исказ, секогаш кога ако-реченицата стои пред тогаш-реченицата. Во некои контексти, антецедентот се нарекува ''протаза''.
Примери:
* Ако <math>P</math>, тогаш <math>Q</math> .
Ова е нелогична формулација на хипотетичка изјава. Во овој случај, антецедентот е P, а консеквентата е Q. Во импликацијата „ <math>\phi</math> имплицира <math>\psi</math> ", <math>\phi</math> се нарекува претпоставка и <math>\psi</math> се нарекува последица или заклучок. Антецедентот и консеквентата се поврзани преку логички сврзник за да образуваат исказ.
* Ако <math>X</math> е човек, тогаш <math>X</math> е смртен.
„ <math>X</math> е човек“ е антецедентот за овој предлог, додека „ <math>X</math> е смртен“ е консеквента на исказот.
* Ако луѓето оделе по Месечината, тогаш јас сум крал на Франција.
Тука, „луѓето оделе по Месечината“ е антецедентот, а „Јас сум крал на Франција“ е консеквентата.
Нека <math>y=x+1</math> .
* Ако <math>x=1</math> тогаш <math>y=2</math> .
„<math>x=1</math>“ е антецедентот, а „<math>y=2</math>“ е консеквентата од ова хипотетичко тврдење.
1 Поврзано
* Консеквента
* Потврдување на консеквентата (заблуда)
* Негирање на антецедентот (заблуда)
* Неопходност и доволност
Dianthus giganteus

''Dianthus giganteus'', џиновски каранфил, — вид каранфил кој природно се среќава во Романија, Македонија, Балканскиот полуостров и можеби соседните области. Како повеќегодишно растение со цветни глави што достигнуваат височина од 1 метар, тој е корисен во градинарството и уредувањето на простори каде што е потребна позадина од повисоки растенија. Се смета за корисно растение за привлекување опрашувачи.
1 Опис и распространетост
Во основата растението е силно разгрането. Базалните листови се широки 3–4 мм, а стеблените 3–7 мм, линејни, плоскати и голи, на врвот постепено преминуваат во долг, кончест шилест врв; листниот ракавец е 3–4 пати подолг од ширината. Цветовите најчесто се собрани во густи главичести соцветија, понекогаш обвиени со најгорниот пар листови; брактеите се кожести, белузлави или кафеави, елиптични, со долг осил што го надминува проширениот дел и стигнува до врвот на чашката. Четирите чашкини лушпи најчесто достигнуваат до половината на чашката, кожести, јајцевидно-елиптични, на врвот заострени или постепено преминуваат во осил долг 3–6 мм. Чашката е долга 15–23 мм и широка 3–4 мм, розова или пурпурна; запците се долги 5–6 мм, во основата широки 1,5 мм, тесно триаголни, на врвот постепено зашилени, со ципест и влакнест раб. Ламината на венчето е долга 5–8 мм, со ретки влакна во основата, ситно назабена по работ, пурпурна.
Се среќава на тревести места, покрај грмушки во субалпскиот појас, претежно врз силикатна подлога и андезит.
2 Подвидови
Предложени се одреден број претпоставени подвидови: *''Dianthus giganteus'' subsp. ''banaticus'' (Heuff.) Tutin
*''Dianthus giganteus'' subsp. ''croaticus'' (Borbás) Tutin
*''Dianthus giganteus'' subsp. ''giganteus'' d'Urv. — Лушпите на чашката се кратко заострени на врвот и кафеави.Чашката е долга 17–20 мм. Познат само за околината на Пехчево и планината Ниџе.*''Dianthus giganteus'' subsp. ''haynaldianus'' (Borbás) Tutin. — Лушпите на чашката на врвот преминуваат во осил долг до 6 мм. Чашката најчесто е подолга од 20 мм. Таксон со ограничено распространување. Познат за планините: Серта, Кожуф, Ниџе и Дудица, Прилеп, Кавадарци, Струмица, Гевгелија и Велес.*''Dianthus giganteus'' subsp. ''italicus'' Tutin*''Dianthus giganteus'' subsp. ''subgiganteus'' (Borbás ex Formánek) Hayek
*''Dianthus giganteus'' subsp. ''vandasii'' (Velen.) Stoj. & Acht.
3 Галерија
Национален парк Оњешко Поморје

Националниот парк Оњешко Поморје (|Национальный парк Онежское Поморье) е национален парк на север од Русија, сместен на полуостровот Онега во Онешкиот реон и Приморски реон во Архангелската област. Основан е на 26 февруари 2013 година. Паркот ги штити недопрените шуми и крајбрежните предели. Површината на паркот е 2016.68 км2, од кои 1,806 км2 се означени како земјиште од шумски фонд и 210 км2 како земјиште на фондот за вода.
1 Историја
Создавањето на националниот парк започна во 1997 година, меѓутоа, границите беа одобрени дури во 2002 година. Во 2013 година, земјиштето беше резервирано за идниот национален парк. На 22 декември 2011 година, Владата на Руската Федерација донесе одлука за создавање национален парк на Онежскиот Полуостров, а паркот беше создаден на 26 февруари 2013 година.
2 Географија
Паркот зафаќа голем дел од полуостровот Онега и соседните делови на Белото Море. Нема средства за копнен транспорт до копното во текот на целата сезона. Поголемиот дел од областа е покриен со шума. Лос, евроазиска кафеава мечка, сив волк и црвена лисица се вообичаени во паркот. Китот белуга се среќава во Белото Море. Во зима, морето е замрзнато.
3 Цел
За зачувување:
* најголемото пространство на недопрени стари тајга шуми во Европа, кое се протега до морското крајбрежје,
* посебното културно наследство, вклучувајќи ги историските поморски населби, дрвените цркви од 17-ти до 19-ти век и светилниците Чешменски и Орловски од 19-ти век.
4 Туризам
Паркот може да се посети само со дозвола која треба да се добие однапред. Максималното времетраење на престојот е десет дена, со исклучок на жителите на околните области, кои можат да останат во паркот до една година.
Dianthus gracilis

''Dianthus gracilis''''—'' вид каранфил. ''Dianthus gracilis'' е дел од родот Carnation и семејството Caryophyllaceae.
1 Опис и распространетост
Многугодишно растение со скоро грмушеста форма, високо до 40 см, во основата силно разгрането, поради што се формираат многубројни цветни гранчиња кои се обично неразгранети. Базалните листови се околу 1 мм широки и за време на цветењето често отпаднуваат. Стеблените листови се голи, линејни, на врвот заострени, широки 1,5–3 мм, плоснати и по работ рапави. Лисниот ракавец е околу трипати подолг отколку широк. Цветовите најчесто се поединечни, поретко по два или три заедно. Чашкините лушпи се 4–6, долги од една четвртина до врвот на чашката, обратно јајцевидни, кожести, белузлави, нагло стеснети во зелен осил кој е помал, рамен или подолг од лушпата. Чашката е долга 15–20 мм. Ламината на венчето е долга 5–8 мм, во основата влакнеста, назабена, од горната страна розова или црвена, а од долната обично жолтеникава.
Најчесто расте по камењари, ендеци и меѓи во појасот на дабовите шуми до 1000 м надморска височина.
2 Варијабилност
Видот е поделен на следниве подвидови:
*''D. g. armerioides —'' Чашкините лушпи се протегаат до самиот врв на чашката. Доста често растение во околината на Скопје - Водно, с. Ракотинци и с. Катланово; Штип; Кочани; Пробиштип - с. Лезово; Таорска Клисура и клисурата Демир Капија.*''D. g. drenowskianus''*''D. g. friwaldskyanus —'' Осилот на чашкините лушпи е покус од половината на најширокиот дел на лушпата. Не многу често растение. Познато за Кавадарци - Тиквешко Езеро; Битола - с. Скочивир.*''D. g. gracilis —'' Осилот на чашкините лушпи е подолг од половината на најширокиот дел на лушпата. Чашкините лушпи достигнуваат до половината на чашката. Доста често растение во Скопје - Водно и Жеденска Клисура: Куманово - с. Лопае; Таорска Клисура; Штип - Кумлак и Исар (Миладинова); Плачковица; Кочани - с. Истибања; Градско - с. Уланци; Тетово - с. Рогачево; Бабуна - Мукос; Прилеп - манастирот Трескавец; Мариово - мостот Расим-беј; Кавадарци - Љубаш.
3 Галерија
4 Наводи
Консеквента

Консеквента, последица или заклучок е втората половина од хипотетички исказ. Во стандардниот облик на таков исказ, тоа е делот што следи по „тогаш“. Во импликација, ако ''P'' имплицира ''Q'', тогаш ''P'' се нарекува антецедент, а ''Q'' се нарекува консеквента, последица или заклучок. Во некои контексти, последицата се нарекува ''аподоза''.
Примери:
* Ако <math>P</math>, тогаш <math>Q</math> .
<math>Q</math> е консеквента на овој хипотетички исказ.
* Ако <math>X</math> е цицач, тогаш <math>X</math> е животно.
Овде, „ <math>X</math> е животно“ е последицата.
* Ако компјутерите можат да размислуваат, тогаш тие се живи.
„Тие се живи“ е последицата.
Последицата во хипотетичкиот исказ не е нужно последица на антецедентот.
* Ако мајмуните се виолетови, тогаш рибите зборуваат клингонски.
„Рибите зборуваат клингонски“ е последицата овде, но интуитивно не е последица (ниту има никаква врска со) тврдењето изнесено во антецедентот дека „мајмуните се виолетови“.
1 Поврзано
* Антецедент (логика)
* Хипотеза (математика)
* Неопходност и доволност
Scutellaria hastifolia

''Scutellaria hastifolia'' е вид цветно растение кое припаѓа на семејството усноцветни.
1 Опис
Повеќегодишно тревесто растение, расте во висина од 20-40 см. Стеблото исправено, во основата речиси голо, листовите се прости, копјевидни, а цветовите се собрани во ретко соцветие, растат на дрѓки долги 1-2 мм.
2 Распространетост и живеалиште
Неговиот опсег е од Европа до Западен Сибир и Кавказ.
Расте на влажни места, покрај потоци и реки, влажни ливади, мочуришта и слично.
Во Македонија го има во Скопје, Катлановско Блато, Петровец, Велес, Битола, село Новаци, Тополчани, Дабничка Планина, и Гевгелија.
Dianthus armeria

''Dianthus armeria'' или тревест каранфил, — вид на ''Dianthus'' (каранфил) кој природно се среќава во поголемиот дел од Европа, од Португалија северно до јужна Шкотска и јужна Финска, и источно до Украина и Кавказ. Натурализиран е во Северна Америка.
1 Опис
''Dianthus armeria'' е едногодишно или двегодишно растение кое расте високо од 40 до 60 см и има многу тенок изглед. Има широко распоредени, парни листови, а над нив се разгранува прилично ретко.
Базалните листови се тесно ланцетни, плоски и тапи, со ретки влакна по работ и долж средната жила на долната страна, а понекогаш и на горната страна на ламината.
На краевите на стеблата има краткостеблести или безстеблести гроздови од темно розови цвеќиња кои се опкружени со исправени, влакнести, листовидни брактеи. Овие цветни групи можат да се појават и странично. Секој цвет е 8-13 мм во дијаметар и има 5 ланцетни ливчиња, секое со неправилно назабени рабови и мали бели точки на горната површина. Листовите се влакнести, темнозелени по боја и тенки по форма.
2 Распространетост
''Dianthus armeria'' потекнува од Европа, каде што е широко распространет до 60° северна географска ширина во Скандинавија, протегајќи се на исток до Ерменија и Кавказ, и на југ до Шпанија и Сицилија. Внесен е во Северна Америка, каде што денес е натурализиран и широко распространет како инвазивен вид.
Во Македонија се среќава на пасишта, покрај шуми, на песокливи терени и крај карпи, до 1200 m надморска височина.
Во Британија денес е исчезнат како автохтон вид од Шкотска, а е познат од неколку десетици локалитети во Англија и од 4–5 локалитети во Велс.
3 Живеалиште и екологија
''Dianthus armeria'' е вид што расте на отворени и периодично нарушени места. Обично е едногодишно растение, но може да биде двегодишно или краткотрајно повеќегодишно. Нови розети од листови се формираат во основата на старите растенија од пупки на нивните корени, што покажува дека овој вид всушност е краткотрајно повеќегодишно растение со животен век пократок од две и пол години. Цути од јули до септември. Цветовите се без мирис и ретко се опрашуваат од инсекти, при што самоопрашувањето е вообичаено. Секое растение постепено ослободува околу 400 семиња од своите мешунки; сепак, некои растенија задржуваат мал дел од семињата преку зимата. Цветовите се затвораат во доцните попладневни часови.
4 Одгледување и употреба
Често се одгледува како украсно растение во градините. Популации од ова растение се внесени и натурализирани во Нов Зеланд и голем дел од Северна Америка.
5 Варијабилност
Dianthus armeria subsp. armeria - Внатрешните лушпи на чашката се ланцетни, а чашката е зелена. Познат од Струмица – с. Банско и с. Свидовица; Кичево – с. Цер; Преспа – с. Крушје; Демир Хисар – с. Слепче.
Dianthus armeria subsp. armeriastrum (Wolf.) Velen - Внатрешните лушпи на чашката се јајцевидни, а чашката пурпурна. Познат од: Клисурата на р. Радика; Кораб – с. Нистрово, с. Тануше и Длабока Река; Стогово – с. Гари; Кавадарци – с. Мајден и с. Рожден; Тетово – с. Вратница.
6 Галерија
Scutellaria alpina

''Scutellaria alpina'' е вид цветно растение од семејството Lamiaceae.
1 Опис
''Scutellaria alpina'' може да достигне висина од 10-30 см. Тоа е мало ризоматозно повеќегодишно растение. Стеблата се квадратни, испружени, разгранети, дрвенести во основата и влакнести. Листовите се распоредени во спротивни парови, влакнести, овални, заоблени во основата, 2–3 см долги, со кратко стебло и забестоидни рабови. Цветницата е терминален тетрагонален клас. Цветовите се сино-виолетови или виолетово-бели, 2,5–3 см долги. Цветаат од јуни до август.
2 Распространетост и живеалиште
Овој вид е роден во централна и јужна Европа и Русија.
Во Македонија расте на Шар Планина во деловите Попова Шапка, под Баубинова Карпа, кај Церипашина, Титов Врв, Кораб, Дешат, Битуше, Голем Крчин, Бистра, Стогово, Јакупица и Галичица.''Scutellaria alpina'' претпочита карпести предели во високи варовнички планини на надморска височина од 1400-2500 метри надморска височина.
Национален парк Куршскаја коса

Националниот парк Куршскаја коса (|Национальный парк «Куршская коса») опфаќа само 41км на југ руска сопственост од 98км долг закривен Куршскаја коса – вид на таложен песочен гребен. Провлакот го одделува соленоводното Балтичко Море (на запад) од слатководната Курски Залив на исток. Јужниот дел од провлакот се наоѓа во Зеленоградскиот округ во Калининградската област, Русија ; северниот дел се наоѓа во југозападна Литванија. Тоа е место на светското наследство на УНЕСКО кое го делат двете земји.
1 Топографија
Темелите на провалијата биле создадени околу 15.000 година п.н.е. кога глечери кои се оддалечувале го напуштиле Балтичкото Море, а песочните дини на Куронското Море се изградиле врз глацијалната морена. Дејството на морето и ветерот создава големи дини, чија просечна должина на провалијата е 35 метри. Областа е една од областите со висок биодиверзитет поради многуте различни еколошки заедници во непосредна близина една до друга: плажа, гребен од дини, мочуришта од различни видови, ливади и шуми. Куронското Провалие е второто најдолго провалие во светот, по 110 км долгата Арабатска Провалија во Азовското Море. Паркот го следи провалијата од полуостровот Самбијан на југ до границата со Литванија околу 40км северно; неговата ширина варира од 0,4 до 4км. Водата во лагуната е просечно длабока 3,7 метри, а нивото на водата во лагуната е околу 12 см над оној на Балтичкото Море.
2 Растенија и животни
Птиците и водните птици се изобилни, бидејќи паркот има изобилство мочуришта и се наоѓа на главните миграциски патишта. Во паркот се регистрирани 262 видови птици, а за 100 е познато дека се гнездат и се размножуваат на територијата. Паркот е дом и на 46 видови цицачи, вклучувајќи елен, европски срна, дива свиња, лисица, куна, ракун куче, јазовец, зајак, црвена верверица и дабар. Во паркот се регистрирани над 290 видови копнени 'рбетници, што претставува 80% од видовите што се наоѓаат во регионот Калининград. Растителниот свет е слично разновиден: 889 видови, хибриди, сорти и форми на диви васкуларни растенија од 398 родови и 111 семејства.
3 Поврзано
* Национален парк Куршскаја коса (Литванија) - Соседен парк на север во Литванија
Мексиканска академија за историја

Мексиканска академија за историја (шпански: Academia Mexicana de la Historia, позната и под скратеницата AMH) ― мексиканска национална академија која ја промовира историјата во Мексико.
1 Историја
Додека Антонио Лопез де Санта Ана издал мандати за основање на мексиканска национална академија за историја во 1835 и 1854 година, првиот успешен обид за основање на академијата започнал за време на револуционерниот период. Дискусиите започнале додека Викторијано Уерта сè уште бил на власт, а академијата конечно била основана во 1919 година, откако Венустијано Каранза ја презел претседателската функција во Мексико.
Целта на академијата е да ги промовира историските изучувања во Мексико, да спроведува истражувања за сите аспекти од историјата на Мексико и да придонесува за зачувување на националното културно наследство. Таа е дописна академија на Кралската академија за историја во Мадрид, еднаквата национална академија за историја во Шпанија .
Академијата била формално конституирана на 12 септември 1919 година, откако неколку претходни обиди за основање на такво тело не успеале. Првично, Академијата била основана со 24 места или бројноозначени столчиња за полноправни членови. Во 1990 година, овој број бил зголемен на 30, составен од 22 члена со живеалиште во градот Мексико и 8 надворешни членови од мексиканските сојузни држави. Покрај тоа, има и голем број дописни членови и од Мексико и од други земји.
2 Членови
* Јозефина Муриел, 1993 (седиште 27)
* Леонардо Лопез Лујан, 2010 година (седиште 27)
Национален парк Чикој

Националниот парк Чикој (|Чикой, национальный парк) бил официјално создаден во 2014 година, лоциран во планинско-степскиот пограничен регион на јужноцентрален Сибир и Монголија.
Се наоѓа во Красночикојскиот округ во Забајкалскиот крај(„Трансбајкалски“) на Русија. Ова го сместува паркот околу 402 км југоисточно од Бајкалското Езеро, на работ на екорегионот Бајкалско Езеро. Наведената цел за создавање на паркот е „зачувување на уникатните природни комплекси во горниот тек на реката Чикој“. Додека туризмот и спортскиот риболов ќе бидат охрабрени, ловот и патиштата ќе бидат забранети.
1 Географија
Националниот парк се наоѓа во висорамнините Хентеј-Даур, во горните текови на реката Чикој во Бајкалскиот басен. Во подрачјето на паркот се наоѓа споменикот на природата Бистрински Голетс, највисоката точка на Чикоконскиот планински венец и на висорамнините.
2 Екорегион и клима
Ова е дел од екорегионот ''Даурска шумско-степска област''. Паркот се наоѓа во преодната зона помеѓу сибирската тајга на север и монголската степа на југ. Областа е преполна со борови шуми, планини, степи и алпски ливади.
Климата на Чикој е ''субарктичка клима, со сува зима'' (Кепенова класификација на климата). Оваа клима се карактеризира со благи лета (само 1-3 месеци над 10 °C) и студени зими со месечни врнежи помалку од една десетина од највлажниот летен месец.
3 Поврзано
* Заштитени подрачја во Русија
* Бурјатија
Есад-паша Топтани

Есад-паша Топтани (1863/64–1920) бил албански политички и воен лидер, познат по својата амбициозна и често контроверзна улога во раните години на албанската држава. Тој бил премиер на Албанија (1914–1916), но неговата политика често предизвикувала поделби и непријателства, а животот му завршил со атентат во Париз.
1 Потекло и младост
Есад-паша Топтани е роден околу 1863 година во Тирана, во влијателното семејство Топтани. Благодарение на своето потекло, уште од младост имал пристап до политичките и воените кругови на Османлиското Царство. Се приклучил на Младотурците и станал пратеник во османлискиот парламент, што му овозможило да стекне искуство и врски со големите сили.
2 Балканските војни и Скадар
За време на Првата балканска војна, Есад-паша командувал со османлиските сили во Скадар. Во 1913 година го предал градот на Црна Гора, потег кој предизвикал жестоки реакции. За едни тоа било прагматично решение, за други предавство. Овој чин го поставил како значаен играч во балканската политика, но истовремено ја засилил неговата контроверзна репутација.
3 Власта во независна Албанија и односите со Србија
По прогласувањето на независноста на Албанија, Есад-паша се наметнал како еден од најмоќните бегови. Во 1914 година станал министер за внатрешни работи и војна во владата на принцот Вилхелм од Вид. Кога владата пропаднала, тој ја презел власта и од 1914 до 1916 година бил премиер на Албанија. Неговата влада била нестабилна и зависела од надворешна поддршка, особено од Србија.
Есад-паша бил познат по својата блискост со Србија, со која склучувал договори за воена и финансиска помош. Оваа политика го направила непопуларен кај многу Албанци, кои го гледале како човек што ја жртвува националната независност за лична моќ. Сепак, неговите дипломатски врски со големите сили му овозможиле да остане релевантен и за време на Првата светска војна.
4 Изгнанство и смрт
По војната, Есад-паша живеел во Париз, каде се претставувал како претставник на Албанија и се обидувал да обезбеди меѓународна поддршка за своите планови. Но неговата репутација како човек кој соработувал со Србија и кој често делувал против интересите на албанскиот национализам го следела до крајот. На 13 јуни 1920 година бил убиен во Париз од Авни Рустеми, албански националист кој го сметал за предавник.
Хондурашки институт за антропологија и историја

Хондурашки институт за антропологија и историја (шпански: Instituto Hondureño de Antropología e Historia, IHAH) ― хондурашка владина установа.
Тој бил основан на 22 јули 1952 година, со Уредба бр. 24, првично под името Национален институт за антропологија и историја, под владата на д-р Хуан Мануел Галвез.
Во 1968 година, со Уредба бр. 118, било променето името во Хондурашки институт за антропологија и историја, со што била променета неговата административна автономија, правен субјективитет и сопствено наследство.
Хондурашкиот институт за антропологија и историја ги има следниве одделенија:
* Оддел за антрополошки истражувања
* Оддел за историски истражувања
* Оддел за музеи
* Оддел за реставрација
* Оддел за заштита на културното наследство
1 Наводи
Андреј Иванович Богданов

Андреј Иванович Богданов (|Андрей Иванович Богданов; 1692 – 11 септември 1766) ― еден од првите руски библиографи и етнографи.
Андреј Богданов бил роден во Сибир. Неговиот татко бил барутчија, а Андреј му помагал во работата. Откако неговото семејство се преселило во новооснованиот Санкт Петербург, младиот Андреј Богданов се запишал во академската гимназија (средно училиште управувано од Руската академија на науките). Во 1719 година, според указот на Петар Велики, Богданов започнал да работи во областа на типографската уметност. Во 1730 година, бил распореден во библиотеката на Академијата на науките.
Неговото главно книжевно и историско дело било ''„Опис на Санкт Петербург од почетокот во 1703 година до 1751 година“'', прв енциклопедиски опис на новоизградената руска престолнина, заснован на достапни архивски материјали и сеќавања на очевидци. Делото било завршено до 1751 година. Богданов, како негов автор, тој добил 50 рубли за него. Сепак, за прв пат било објавено дури во 1779 година, по неговата смрт.
1 Наводи
2 Поврзано
* Гонза