Галички дијалект

Галички дијалект, мијачки дијалект или малорекански дијалект — дијалект од подгрупата на западни и северозападни дијалекти на западното наречје на македонскиот јазик. Галичкиот дијалект е дел од дебарската група говори, но освен со реканскиот, близок е и со гостиварскиот дијалект. Дијалкетот е карактеристичен по тоа што има користење на доста архаични зборови. Овој дијалект може да се најде и во историски книжевни дела на македонскиот јазик, како на пример „Тријазичникот“ на Ѓорѓија Пулевски.
1 Територија
Дијалектот се зборува на територијата околу селото Галичник и во областа Мала Река, каде спаѓаат и селата: Гари, Лазарополе, Сушица, Тресонче, Осој, Селце и Росоки. Потоа малореканскиот говор се зборува и во двете села Ореше и Папрадиште, во областа Азот, Велешко, во селото Смилево, Железник и во Ехлоец во областа Копачка, Кичевско.
2 Фонолошки одлики
* Во малореканскиот говор, за разлика од другите дебарски говори, има петочлен самогласен систем: и, у, е, о, а
* Тој е единствен дебарски говор каде со слоготворна функција се јавуваат самогласните ''л'' и ''р'': ''врв, крв, прсти, срп, дрво''; ''влк, влци,''''јаблко, млзет, слза''.
* Во коренските морфеми носовката ѫ се рефлектира во ''о'': ''глобок, зоп, рока, јодица, доп, гобав, собота, гроди,'' како и во примерите со ''јѧ > јѫ'': ''Бодник, могла, моска, лога, ложица''.
* Истата вредност се добива и во групите *''trъ'': ''ветор, итор, бистор'', ''*tlъ'': ''рекол, пекол'', ''tnъ: огон'' и ''tmъ'': ''седом, осом''.
* Во согласниот систем, како најспецифична диференцијална црта во однос на другите дебарски говори е тоа што овој говор не ги познава фонемите ''ѕ'' и ''џ''. Лексемите кои во другите говори и во стандардниот јазик се јавуваат со овие согласки, овде како нивна замена се употребуваат ''з'' и ''ж'': ''звезда, звер''; ''жеп, жамија, ожа, жигер, жам'' итн.
* Малореканскиот (галички) говор, заедно со велешкиот, се единствените говори во западното наречје, во кои редовно се чува ''в'' во меѓусамогласна положба: ''човек, бивол, товар, ѓавол, ковач, Благовец'' итн.
* Согласкаските групи *''tj *dj'' ги наоѓаме во гласовите ''ќ'' и ''ѓ'': ''меќава, вруќина,'' а во помал број случаи застапени се и разновидностите ''шч'' или ''ш'': ''лешча, плешчи, машче'', односно ''ж'': ''прежа'' (''преѓа''). И во другите случаи, за разлика од целото дебарско говорно подрачје согласната група ''шт'' се јавува како ''шч'', а ''жд'' се скратила во ''ж'': ''гушчер, глужот'', ''дожот.''* Согласката ''њ'' во овој говор добро се чува и се јавува во оние примери во кои се јавува и во стандардниот јазик: ''коњ, коњче, бања, јадење, пилиња, планиње''.
* Во Дебарско Поле, Долна Река, Дримкол и Голо Брдо, согласната група ''*čr-'' се јавува со резултат ''чǎр-'': ''чǎрпит, чǎрвец, чǎрвојадина,'' во Малесија како ''цǎр-'': ''цǎрн, цǎрвен'', а во Мала Река во сите осум села се јавува како ''цр-'': ''црв, црпет''.
3 Морфолошки одлики
* завршетокот на глаголите од а-групата често се изговараат како глаголи од е-група: ''играaт > играет''* употреба на трите членови: ''човеков, човекон, човекот.''* употреба на наставката ''-т'' за трето лице еднина сегашно време: ''Тој одит, таа јадет...''* употреба на предлогот ''в/во''.
* Наставка ''-ови'' за образување множина на едносложните именки од машки род ''ови/еви'': ''град-градови, стол-столови, час-часови, цар-цареви, вол-волови'' итн.
* За разлика од сите околни говори, во малореканскиот карактеристични се и имперфективните образувања на ''-ува'' кои се јавуваат само во овој говор: ''кажуват, купуват, влегуват'' итн.
* Посебна поединечност на говорот покрај долината на Мала Река претставува тоа што основната самогласка во презентот, освен во трето лице еднина, се јавува и во трето лице множина: ''носиш / тој носит'' / ''ние носиме / вие носите / тие носит''; ''береш / тој берет / ние береме / вие берете / тие берет''.
* Глаголскиот прилог во малореканските села се употребува со наставката ''-еќи'': ''викаеќи, враќаеќи'', ''одееќи'' итн.