Потекло на Азерите

Азербејџанскиот народ — турска етничка група со мешано етничко потекло, првенствено домородните народи од источна Закавказја, Медијанците, древен ирански народ и турските племиња Огузи кои почнале да мигрираат во Азербејџан во 11 век од нашата ера. Современите Азери се втората најбројна етничка група меѓу турските народи по Турците во Анадолија и зборуваат северноазербејџански (се зборува главно во Република Азербејџан и Русија) и/или јужноазербејџански (се зборува во Иран, Ирак и Сирија). И двата јазика имаат дијалекти, со 21 северноазербејџански дијалект и 11 јужноазербејџански дијалекти.
Азерите се од мешано етничко потекло, најстариот елемент кој потекнува од домородното население на источна Закавказја и веројатно од Медијанците од северна Персија. Помеѓу III и VII век од нашата ера, дошло до персинизација на населението, за време на периодот на династијата Сасанија. Последователно турцирање на населението се случи по освојувањето на регионот од страна на Турците Селџук во 11 век и континуиран прилив на турски народи во следните векови - вклучително и групи кои мигрирале за време на монголските освојувања во 13 век (повеќето племиња кои го формирале Монголските сили или биле предводени од нив да мигрираат биле турски народи.).
1 Кавкаски супстрат
Кавкаското потекло на Азерите ја дефинира врската помеѓу Азерите и нивното кавкаско минато пред туркификацијата и најмногу се однесува на Азерите од Кавказ, од кои повеќето сега се жители на она што сега е Република Азербејџан. Постојат докази дека, поради повторените инвазии и миграции, Абориџините Кавкајци биле културно асимилирани, прво од Иранците, како што се Аланите, а подоцна и од Турците Огузи. Научени се значителни информации за кавкаските Албанци, вклучувајќи го нивниот јазик, историја, раното преминување во христијанство и блиските врски со Ерменците. Многу академици веруваат дека удискиот јазик, кој сè уште се зборува во Азербејџан, е остаток од јазикот на Албанците.
Ова кавкаско влијание се прошири уште на југ во ирански Азербејџан. Во текот на првиот милениум п.н.е., друг кавкаски народ, Манејците (''Манаи'') населувал голем дел од оваа област. Оваа древна земја се наоѓала во северозападниот дел на Иран, јужно од езерото Урмија. За време на периодот на своето постоење во почетокот на 1. милениум п.н.е., Манај бил опкружен од три големи сили: Асирија, Урарту и Медија. Со упадот на Скитите и подемот на Медијците во VII век, Манејците го изгубиле својот идентитет и биле подведени под поимот Меди.
1.1 Генетско тестирање
Иако генетското тестирање покажува дека генетското наследство на азербејџанските Турци е претежно од домородното население на Блискиот Исток и Кавказ, наместо нивни директни потомци на мигрантите од Средна Азија, сепак, тоа покажува дека регионот е генетски мешан еден. Додека населението на Азербејџан е културно разновидно, генетското тестирање откри заеднички генетски маркери кои поддржуваат автохтона (домородна) позадина за повеќето Азербејџански Турци. Анализата на mtДНК покажува дека главниот однос со Иранците е преку поголема западноевроазиска група која е секундарна во однос на онаа од Кавказ, според студија која не ги вклучила Азербејџанските Турци, туку Грузијците кои се групирале со Турците од Азербејџан во други студии. Заклучокот од тестирањето покажува дека Азербејџанските Турци во републиката се мешано население со односи, по редослед на најголема сличност, со Кавказот, Иранците и Блискоисточните, Европејците и Туркмените. Други генетски анализи на mtДНК (мајчински) и Y-хромозомите (татковни) укажуваат на тоа дека кавкаските популации се генетски посредни меѓу Европејците и жителите на Блискиот Исток, но дека тие се потесно поврзани со жителите на Блискиот Исток. Друга студија, спроведена во 2003 година од страна на ''рускиот весник за генетика'', ги спореди говорителите на ирански јазик на Република Азербејџан (Талишите и Татите) со Турските Азери и откри дека генетската структура на тие популации, во споредба со другите популации што зборуваат ирански (Персијците од Иран, Осетините и Таџиците), беше поблизок до турските Азери отколку со населението кое зборуваше иранско на друго место.
Во 2006 година, М. Регуеиро и А.М. Каденас од Универзитетот Стенфорд покажаа дека населението во централен Иран (Исфахан) е поблиску до кавкаскиот азербејџански народ отколку до населението на Турција во однос на дистрибуцијата на хаплогрупите и генетската хомогеност.
Најновата компаративна студија (2013) за целосната разновидност на митохондријалната ДНК кај Иранците покажа дека Иранските Азери се повеќе поврзани со народот на Грузија отколку со другите Иранци и со Ерменците. Меѓутоа, истиот мултидимензионален заговор за скалирање покажува дека Азерите од Кавказ, и покрај нивното наводно заедничко потекло со Иранските Азери, се здружуваат поблиску со другите Иранци (на пр. Персијците, итн.) отколку со Иранските Азери.
Азербејџанските Турци, сепак, сè уште се покажува дека поседуваат значајни генетски влијанија од Источна Азија во однос на нивните не-турски соседи.
2 Ирански супстрат
Иранското потекло на Азерите ја дефинира врската помеѓу денешните Азери и нивното иранско минато пред туркизацијата и најмногу се однесува на иранските Азери. Иако е познато дека Азербејџанскиот народ е Турчин, нивните предци потекнуваат од индо-иранските племиња и етнички групи. Тоа е поткрепено со историски извештаи, со постоење на староазариски јазик, денешни имиња на места, културни сличности меѓу иранските народи и Азерите и археолошки и етнички докази. Ја фаворизираат и значајни научници и извори, како што се Владимир Минорски, Ричард Фрај, Ксавиер Де Планхол, Енциклопедија на исламот, Енциклопедија Ираника, Енциклопедија Британика, Енциклопедија на Големиот речник Ларус и Светска енциклопедија на книги.
2.1 Историски извештаи и древниот азариски јазик
Според Владимир Минорски, околу 9 и 10 век:Професорот Играр Алиев исто така споменува дека арапските историчари Баладхури, Масуди, Ибн Хаукал и Јакут го спомнале овој јазик по име. Средновековните историчари и научници исто така ги запишуваат луѓето од регионот на Азербејџан како Иранци кои зборувале ирански јазици. Меѓу нив се Ал-Истахри, Ал-Масуди, Ибн ал-Надим, Хамзе Есфахани, Ибн Хаукал, Ал-Баладури, Мокадаси, Јагуби, Хамдала Мостофи и Ал-Хваризми.
Ебн ал-Мокафа' (д. 142/759) е цитиран од ибн Ал-Надим во неговиот познат Ал-Фихрист како наведува дека Азербејџан, Нахаванд, Реј, Хамадан и Есфахан зборуваат пахлави (фахлави) и колективно го сочинуваат регионот Фахлах.
Многу слична изјава дава и средновековниот историчар Хамзе Исфахани кога зборува за сасанидскиот Иран. Хамзе Исфахани пишува во книгата Ал-Танбихала Ходут ал Ташиф дека пет „јазици“ или дијалекти биле вообичаени во Сасански Иран: Пахлави (фахлави), Дари, Парси (Фарси), Кузи и Соријани. Хамзе (893-961 н.е.) ги објаснува овие дијалекти на следниов начин:Ибн Хаукал споменува дека некои области на Ерменија се контролирани од муслимани, а други од христијани.
Ал-Мокадаси (починал кон крајот на 4 век АХ/10 век н.е.) го смета Азербејџан како дел од 8-та поделба на земји. Тој наведува: „Јазиците на 8-та дивизија се ирански (ал-аџамија).
Ал-Мокадаси пишува и за општиот регион на Ерменија, Аран и Азербејџан. Ахмад ибн Јакуби споменува дека „Народот на Азербејџан е мешавина од Аџам-и Азари (Аџам е термин што се развил да значи Иран) на Азари и стари Јаведани (следбеници на Џавидан, синот на Шахрак, кој бил водач на Курамитите и наследен од Бабак Хорамдин).“
Закарија б. Извештајот на Мохамед Казвини во Атар ал-Билад, составен во 674/1275 година, дека „ниту еден град не избегнал да биде заземен од Турците освен Табриз“ (Бејрут, изд., 1960, стр. 339) може да се заклучи дека барем Табриз дотогаш останал настрана од влијанието на турскиот јазик.
Од времето на монголската инвазија, чиишто војски повеќето биле составени од турски племиња, влијанието на турското во регионот се зголемило. Од друга страна, старите ирански дијалекти останаа распространети во поголемите градови. Пишувањето на Хамдала Моставафи во 1340-тите го нарекува јазикот на Марака како „модифициран пахлави“. Мостовафи го нарекува јазикот на Занџан. Јазикот на Гуштаспи кој го покрива каспискиот пограничен регион помеѓу Гилан до Ширван се нарекува пахлависки јазик близок до јазикот на Гилан.
Дури и по турските инвазии и последователното турцирање на областа, кое траело неколку векови, патниците и научниците наведуваат дека персискиот јазик се користел до 17 век во Табриз. Дури и отоманскиот турски истражувач Евлија Челебија (1611–1682) го спомнува ова во своето Сејахатнаме. Тој исто така известува дека елитните и учените луѓе на Нахичеван и Мараге зборувале пахлави, за време на неговите обиколки во регионот. Дополнително, стариот пахлависки јазик на Азербејџан сега е изумрен.
Исто така, енциклопедискиот речник Брокхаус и Ефрон, објавен во 1890 година, пишува дека Азерите се само лингвистички Турци и Иранци по раса. Книгата ''Човек'', објавена во 1901 година, доаѓа до истиот заклучок.
2.2 Модерни мислења
Професорот Ричард Фрај исто така вели:Според професорот Ксавиер Де Планхол:Проф. Гернот Виндфур вели дека „мнозинството од оние кои сега зборуваат курдски најверојатно порано биле говорници на медиски дијалект“.
Професор. Тадеуш Свиеточовски вели: „Според најшироко прифатената етимологија, името „Азербејџан“ е изведено од Атропати, име на персиски сатрап од крајот на четвртиот век п.н.е. Друга теорија го следи потеклото на името на персискиот збор азар (“ оган“') - оттука и Азербејџан, „Земјата на огнот“, поради зороастриските храмови, со нивните пожари поттикнати од обилните резерви на нафта. Азербејџан го задржа својот национален карактер по неговото освојување од страна на Арапите во средината на VII век од нашата ера и неговото последователно преминување во ислам. Во тоа време таа станала провинција во раното муслиманско царство. Дури во 11 век, кога во земјата влегле огуските турски племиња под династијата Селџук, Азербејџан стекнал значителен број турски жители. Првобитното персиско население се спои со Турците и постепено персискиот јазик беше заменет со турски дијалект кој еволуираше во различниот азербејџански јазик. Процесот на турцификација беше долг и сложен, одржан од последователни бранови на дојдовни номади од Средна Азија.
2.3 Имиња на места, култура и археолошки докази
Термините „Азербејџан“ и „Азери“ се родени дури во 20 век по формирањето на краткотрајната Република Азербејџан во 1918 година, пред која Азерите биле нарекувани Татари.
Многу имиња на места во денешна Република Азербејџан и Ирански Азербејџан имаат персиски корени. Табриз, Баку, Абшерон, Ганџа и земјата (како и луѓето) се нарекуваат Азербејџан, се само неколку примери. Исто така, многу од градовите во овие региони биле основани пред турските племиња да стигнат до областа. Првото спомнување на Баку било во 885 година, пред турските инвазии во 10 и 11 век.
Археолошките докази од овие региони покажуваат големо влијание на зороастризмот, монотеистичка иранска религија, заедно со иранско присуство од повеќе од 3000 години, почнувајќи од населувањето на Медијците во областа, кои и двете го обликуваа иранскиот идентитет на регионот. траеше до турските инвазии. Сепак, не се откриени докази дека Хуните некогаш создале постојани населби во областа, како што тврдат некои турски историчари.
Научниците гледаат културни сличности меѓу современите Персијци и Азери како доказ за античко иранско влијание. Азерите слават голем број ирански празници, особено Норуз. Истражувачите исто така ги опишуваат животите на азербејџанските селани и персиските селани како многу слични во однос на традицијата и културата. Литературата во регионот била напишана и на персиски јазик, со писатели како Катран Табризи, Шамс Табризи, Незами и Кагани, пишувајќи на персиски пред и за време на инвазиите на Огузите.
Исто така, остатоците од поранешните ирански племиња кои ја преживеале турцификацијата исто така даваат докази за иранскиот карактер на Азербејџан. Талишите и Татите се и ирански народ кои зборуваат ирански јазици, а Татите зборуваат на дијалект на персиски јазик.
2.4 Генетика
Некои нови генетски студии сугерираат дека неодамнешната ерозија на структурата на човечката популација можеби не е толку важна како што се мислеше претходно, а целокупната генетска структура на човечката популација може да не се промени со настаните од имиграцијата, а со тоа и во случајот на Азерите; Азерите од Република Азербејџан најмногу генетски личат на другите кавкаски луѓе како Ерменците, и луѓето од регионот на Иран Азербејџан на другите Иранци.
Една студија од 2007 година покажа „силна генетска врска помеѓу Курдите и Азерите од Иран“, при што резултатите од анализата на молекуларната варијанса (AMOVA) од истата студија „не открија значајна разлика помеѓу овие две популации и другите големи етнички групи на Иран“.
Во друга студија од 2017 година, ирански азербејџански субјекти од Табриз беа проучувани за алели на хуман леукоцитен антиген (HLA), кои беа користени за да се спореди нивната поврзаност со другите популации на Блискиот Исток, Кавказ, Медитеранот и Средна Азија. Според студијата, „генетските растојанија, придружувањето на соседите и анализите за кореспонденција покажаа дека Азерите биле блиски со Курдите, кои покажале поблизок медитерански/кавкаски профил на ХЛА, и Горган (Туркменистан) кои покажале поблизок профил на Средна Азија“.
Беше забележано дека студиите за генетските растојанија засновани на фреквенциите на алел HLA и хаплотип од класа II „поставуваат примерок од Азербејџан во медитеранскиот кластер блиску до Курдите, Горган, Чуваш (Јужна Русија, кон Северен Кавказ), Иранци и кавкаски популации (Свани и Грузијци)“. Студијата понатаму покажа дека Азерите се „блиски до иранските популации како Балуците и Иранците од Јазд, Горган Туркмен и Курдите (најблиската популација според обичните генетски растојанија), но на половина пат помеѓу Медитеранот и Западниот и Централниот Сибир. како Манси или Тоџа, заедно со Горган, Курдите и Чувашите (јужноруски кон Северен Кавказ). Студијата го објасни блискиот афинитет на азербејџанските примероци со курдските примероци поради географијата, „бидејќи Курдите од Иран беа земени примероци од иранската провинција Курдистан, која е доста подолу или иранската провинција Западен Азербејџан“.
Дендрограмот на поврзаноста со соседните спојувања (NJ) базиран на фреквенциите на алелот HLA-DRB1 од истата студија ги одвои различните популации испитани во студијата во две добро диференцирани кластери: првиот кластер што ги групира северните и јужните Медитеранци (Европјани и Африканци), жителите од Блискиот Исток, Кавказ и западни Сибирци, а вториот кластер го групира остатокот од анализираните популации (централни и источни Сибирци и ориенталци). Азерите беа интегрирани во првиот кластер, заедно со Горган (иранско туркменско население) и Курдите, и во средна позиција помеѓу иранските популации и западните Сибирци, имено Чувашите, Мансите, Бурјатите и Тоџа (Тожу Туваните). Анализите на кореспонденција врз основа на фреквенциите на алелот HLA-DRB1 покажаа слични резултати.
ХЛА генетските растојанија забележани во студијата „прикажаа ниски вредности кај алтајските популации и Манси во однос на Азерите, кои се прикажани на половина пат помеѓу Медитеранот и Средна Азија, но многу блиску до Тоџа, Тувињаните и Манси, во кореспонденцијата. (Сл. 3). Овие резултати сугерираат дека процесот на „турцирање“ предизвикан од турските племиња Огузи, исто така, може да придонесе за генетската позадина на азербејџанскиот народ, како што тврдат други генетски и историски податоци.
Поткладот mtДНК U7a4 го достигнува врвот меѓу современите жители на Азербејџан (26%) и жителите на Азербејџан од северозападен Иран (16-22%), додека се јавува во остатокот од Иран на фреквенции од 2-16%.
Според генерализирани податоци од различни лаборатории, повеќе од половина од Азерите се носители на Y-хаплогрупи со потекло од Блискиот Исток (E-M35, G-P15, J-P209 и T-CTS6507), што ја потврдува хипотезата за неолитските миграции од Плодна полумесечина. Источноевропските потклади на Y-хаплогрупата R (R-Z2109, R-PF7562, R-Y4364) и хаплогрупите од централноазиско потекло (C-M217, N-P43, O-F238, Q-M242, R-Z93, R -M478) целосно покриваат повеќе од една третина од проучуваните и укажуваат на миграции од источните и североисточните географски области. Идентификувани се и хаплогрупи од јужноазиско и западноевропско потекло, но со прилично мала фреквенција.
2.5 Опозиција
Кавказскиот регион е мешан. Иако населението на Азербејџан е културно разновидно, генетското тестирање откри заеднички генетски маркери кои поддржуваат автохтоно потекло за повеќето Азери. Студија од 2002 година покажа дека: „Хаплогрупите на Y-хромозомот укажуваат дека Ерменците кои зборуваат индоевропски и Азерите кои зборуваат турски јазик од републиката се генетски поблиску поврзани со нивните географски соседи на Кавказ отколку со нивните јазични соседи на друго место“. Авторите на оваа студија сугерираат дека ова укажува на јазична замена на домородните кавкаски народи. Постојат докази за ограничена генетска мешавина добиена од Средна Азија (конкретно Хаплогрупата H12), особено Туркмените, која е повисока од онаа на нивните соседи, Грузијците и Ерменците. Анализата на mtДНК покажува дека главниот однос со Иранците е преку поголема западноевроазиска група која е споредна од онаа од Кавказ, според студијата што не ги вклучи Азерите, туку Грузијците кои се групираа со Азерите во други студии. Заклучокот од тестирањето покажува дека Азерите се мешана популација со односи, по редослед на најголема сличност, со Кавказ, Иранците и Блискоисточните, Европејците и Туркмените. Други генетски анализи на mtДНК и Y-хромозомите укажуваат на тоа дека кавкаските популации се генетски посредни меѓу Европејците и жителите на Блискиот Исток, но дека тие се потесно поврзани со жителите на Блискиот Исток. Друга студија, спроведена во 2003 година од страна на ''рускиот весник за генетика'', ги спореди говорителите на ирански јазик во Азербејџан (Талишите и Татите) со Азерите на турски јазик и откри дека, „...генетската структура на популациите испитани со другите Иранци -Популациите што зборуваат (Персијците и Курдите од Иран, Осетините и Таџиците) и Азерите покажаа дека населението од Азербејџан што зборуваше Иран е поблиску до Азерите, отколку со популациите што зборуваат ирански населени други светски региони.
Античките историчари, вклучувајќи ги Херодот, Полибиј и Страбон, го споменуваат регионот како мешан регион, со ирански и неирански групи, како што се ''Утијците'', кавкаска група која сè уште постои во Азербејџан.
3 Пристигнување на Огузите
Ибн ал-Атир, арапски историчар, изјавил дека Турците Огузи дошле во Трансоксијана во периодот на калифот Ал-Махди во годините помеѓу 775 и 785 година. Во периодот на абасидскиот калиф Ал-Мамун (813 &ndash; 833), името Огуз почнува да се појавува во делата на исламските писатели. До 780 година, со источните делови на Сир Дарја владееле Турците Карлук, а западниот регион (степата Огуз) бил управуван од Турците Огузи.
Доминацијата на Огузите во Југозападна Азија започнува во 11 век, со Селџуската империја. Југозападните турски дијалекти постепено ги заменија татските, азариските и средноперсиските дијалекти во северен Иран и различни кавкаски јазици на Кавказ, особено уди, и станаа доминантни за време на високиот до доцниот средновековен период, под власта на Ак Ќојунлу и Кара Ќојунлу (14-ти до 15-ти век), процесот на турцификација е главно завршен во периодот на Сафавид (16 век).