procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Кирил Манчев

Кирил Јованов Манчев ( во ― во ) — македонски партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
1 Животопис
Роден бил во сиромашно градско семејство. Завршил основно образование, а потоа изучил лимарски занает, кон крајот на 1933 година. Но, откако се квалификувал, бил отпуштен од работа. Дури по неколку месеци бил примен во некоја приватна работилница. Таму, за првпат се сретнал со напредно ориентирани работници. Одушевен од идеите на Комунистичката партија започнал да чита марксистичка литература и да учествува во марксистички кружоци. Наскоро во работилницата организацијата била откриена и работодавателот го истерал од работа. Немајќи каде, заминал во Сремска Митровица. Почнал да работи во една фабрика како општ работник за минимална награда.
Во 1939 година бил примен за член на КПЈ. Како оформен комунист активно учествувал во штрајкот, што бил организиран од Партијата во почетокот на 1940 година. Истата година заминал на отслужување на редовниот воен рок, каде честопати поради револуционерна дејност бил затворан. По отслужување на воениот рок се вратил во Скопје и стапил на работа во железницата. Со членовите на партијата активно учествувал во секоја акција, а особено по окупацијата на земјата, кога непоколебливо се определил за оружена борба против фашистичките освојувачи. Како таков учествувал во пропагирањето на народноослободителната борба и во саботажните акции при поправањето на локомотивите. Окупаторот почнал да се сомнева во него и неговите дејствија. Затоа по директива на Партијата ја напуштил ложилницата и се префрлил на работа во авијатиката. Промената на работното место ја намалила будноста врз него, па така успеал да организира партиска организација и во авијатиката.
На 30 август 1944 година бил фатен од агентите на бугарската фашистичка полиција и затворен. Го подложиле на тешки измачувања за да ги предаде соборците, но физичките тортури не го скршиле. Починал од тепањето без да открие ниту една тајна или акција, иако неговата смрт полицијата ја прикажала како последица на самоубиство. Откако подлегнал на последиците од тепањето, телото му го фрлиле во дворот од прозорец на третит кат. Животот му завршил на сличен начин како и на Мирче Ацев и Страшо Пинџур, кои исто така биле убиени, па потоа фрлени низ прозор за да се прикажат како самоубиства.
Една улица во општина Бутел, Скопје го носи токму неговото име.
2 Наводи
Јозефин Свобода

Јозефин Свобода ( Josefine Swoboda) (29 јануари 1861 во Виена – 27 октомври 1924 Виена) била австриски сликар портретист. Таа била една од најактивните виенски портретисти..
1 Животопис
Joseозефин Свобода потекнувала од виенско семејство на уметници, таа била ќерка на сликарот на портрет Едуард Свобода (1814-1902) и неговата втора сопруга Јозефин (роденден Милер; 1839-1906) и сестра на сликарот Рудолф Свобода помладиот (1859-1914).
Нејзини чичковци биле сликарот на пејзажи и животни Рудолф Свобода (1819-1859) и ориенталистот Леополд Карл Милер (1834-1892) )
По првите лекции за сликање со нејзиниот татко, таа учела од 1878 до 1886 година на Универзитетот за применета уметнсот во Виена кој беше тесно поврзан со „Австриски музеј за уметност и индустрија“ (Кралски австриски музеј за уметност и индустрија), меѓу другите во класата на Фердинанд Лауфбергер и Јулиус Виктор Бергер.
Константин фон Вурцбах во својата „Биографска енциклопедија на Австриската империја“ во 1880 година напиша за неа: „Нејзиното одлично дело најде брза продажба и единствениот 19-годишен уметник со право на најубави надежи“.
Делата на Јозефин Свобода биле главно акварели, претежно портрети и (помалку) жанровски сцени и мртва природа.
Од 1886 година таа била редовно застапувана во Виена Кинстлерхаус и учествуваше на изложби во Хамбург (1887), Минхен и Берлин (1888).
Нејзини дела биле изложени и на Светска изложба во Чикаго во 1893 година.
Веројатно по препорака на нејзиниот брат и Хајнрих фон Анџели, кој работел за британската кралска куќа како сликар, таа ја доби титулата дворски сликар на кралицата Викторија во 1890 година.
Таа била во Англија до 1899 година, потретирајќи го ги кралското семејство и лицата на дворот во многу акварели.
Нејзините слики сè уште се наоѓаат денес во Кралската колекција во Замокот Виндзор.
Joseозефин Свобода, исто така, добила бројни нарачки од австриската империјална куќа околу Франц Јосиф I и други благороднички семејства, што ја натерало да стане еден од најактивните виенски портретисти.
Од 1902 година била претставена во „Салонот Писко“ од „Група од 8 жени уметници“ на нивните изложби „Осум жени уметници и нивни гости“.
Некои од нејзините дела се во музејот на Виена, како и во графичката колекција на Албертина во Виена.
Од 1886 година станала член на „Künstlerhaus“, на „Австриско (ликовна уметност) Друштво на уметници“.
Приказни по телефон

„Приказни по телефон“ (италијански: ''Favole al telefono'') — книга за деца на италијанскиот писател Џани Родари од 1962 година.
1 Содржина
Книгата содржи 34 раскази:* „Си бил едно време еден“
* „Злосреќниот ловец“
* „Дворецот од сладолед“
* „Прошетката на еден расеанко“
* „Дворец за кршење“
* „Земја без острици“
* „Земјата со претставката ''не''“
* „Дожд од бонбони“
* „Вртелешката на Чезантико“
* „На плажата во Остија“
* „Историја на царството Лапачија“
* „Алиса паѓа во морето“
* „Војна на камбаните“
* „Аполонија Мармаладова“
* „Старата тетка Ада“
* „Сонцето и облакот“
* „Добриот Џилберто“
* „Зборот ''плаче''“
* „Лакомата треска“
* „Во недела наутро“
* „Заспивање, разбудување“
* „Кристалниот Џакомо“
* „Тролејбусот број 75“
* „Кучешкото село“
* „Бегството на Пулчинела“
* „Ѕидарот од Валентина“
* „Војничкото ќебе“
* „Бунарот на Кашина Пјана“
* „Куќи и дворци“
* „Учителот Гароне“
* „Планетата на вистината“
* „Подвижниот тротоар“
* „Вселенска кујна“
* „Поучни бонбони“
2 Изданија на македонски јазик
Книгата „Приказни по телефон“ доживеала повеќе изданија на македонски јазик:
* Во 1966 година, таа била објавена од издавачката куќа „Кочо Рацин“, во рамките на библиотеката „Златна клупа“. Изборот на расказите и преводот од бугарски јазик го извршил Видое Подгорец.* Во 1993 година, таа била објавена како заедничко издание на „Мисла“, „Наша книга“, „Култура“, „Македонска книга“ и „Детска радост“, како лектира за второ одделение според наставниот план и програмата за основните училишта во Република Македонија. Преводот го направил Видое Подгорец, автор на корицата е Александар Каевски, нацртот и ликовно-графичкото обликување на корицата го направил Диме Исаиловски, а автор на илустрациите е Младен Туниќ. Книгата била испечатена во НИП „Нова Македонија“, РЕ Печатница, во Скопје, во 1993 година.
Жван (река)

Жван — река во Украина во Виничка област. Лева притока на Днестар (слив на Црното Море).
1 Притоки
Главни притоки: Теребиж, Батиг (десно).
* Поток во селото Бернашивка е лева притока, формира живописен кањон.
* Поток во селото Галајкивци е лева притока што формира кањон во кој се наоѓа ботаничкиот резерват Красне.
Булдожер

Булдожер — голема машина на моторен погон, која се движи на тркала или на гасеници, а на предниот дел има метален дел со кој ги турка материјалите (земја, камења, снег, песок, отпад итн.) за време на градежни или други работи.
1 Булдожерот како мотив во популарната култура
* „Бумбарот и булдожерот“ — кус расказ за деца на ангискиот писател Доналд Басет од 1967 година.* „Булдожер“ (англиски: ''Bulldozer'') — музички албум на американската рок-група Биг блек (Big Black) од 1983 година.* Булдожер (''Buldožer'') — словенечка рок-група.* „Што правиш, булдожеру еден“ (српскохрватски: ''Šta to radiš, buldožeru jedan'') — песна на словенечката рок-група Булдожер (''Buldožer'') од 1975 година.
Дион

Дион/ Диос (кај античките автори е еквивалент на Ѕевс) — врховен бог на древните Македонци. Етимологијата на името произлегува од индоевропскот корен со значење "ден, дневна светлина". Од тој корен произлегуваат имињата на врховните божества на сите индоевропски народи. (Ѕевс, Јупитер). Името на врховниот бог Дион индиректно е посведочено во легендата за потеклото на Македон, митскиот предок на Македонците. Легендата е сочувана во три верзии: Македон бил син на Дион и на Ајтхија, на Диос и Ајтхија или на Диос и Ајтхрија. Ајтхија е македонска божица на светлина. Во хеленската митологија нема женско божество со име Ајтхриа. Што значи Македон е син на Бог и сончеви зраци. Затоа кај Македонците култот кон сонцето е најраспространет.
Владимир Мацанов

Владимир Петров Мацанов - Мирче (партизански прекар Лефтер) ( во ― во ) — македонски партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
1 Животопис
Произлегува од револуционерно семејство (види ''Константин Мацанов'', ''Андреј Мацанов''). По завршувањето на основното училиште, завршил седми клас гимназија, а потоа бил истеран од училиштето како скоевски активист и револуционер. Извесно време работел како фирмописец и молер. Во мартовските демонстрации 1941 година учествувал против предавничката влада на Цветковиќ - Мачек, како и против пактот со фашистичка Германија. По доаѓањето на бугарските фашистички окупатори, активно учествувал во илинденските демонстрации. Низ ваквата револуционерна борба, кон средината на октомври 1941 година се приклучил на Првиот скопски партизански одред. По растурањето на одредот заминал во Софија, каде бил откриен и затворен. Потоа бил префрлен во скопскиот затвор. Тука станал еден од најактивните политички затвореници. Нему му била доверена задачата да ја дели храната, т.е. станал комесар за исхрана.
На организираниот пpoцec бил осуден на смрт со бесење. Бидејќи по секое сослушување затворениците биле одделувани за да не се договараат, бил иницијатор да се употреби Морзеовата азбука за договарање. Така, од една до друга ќелија се пренесувале важни соопштенија. По судењето, на 9 мај 1942 година, бил префрлен во ќелијата на смртта. Во неа со уште еден осуденик почнале да се занимаваат со сликање. Поради тоа биле наречени „художници". Ги цртал своите другари, а изработил и еден автопортрет. На 28 август 1944 година заедно со други затвореници, со помошта на партиската организација од Скопје и Третата македонска ударна бригада бил ослободен. Меѓутоа, неговата радост траела кратко. Загинал во несреќен случај заедно со уште 16 борци од Третата македонска ударна бригада пред нападот на Велес, од експлозија на мини, што биле случајно активирани, веројатно од неизгасена цигара.
2 Поврзано
* Прв скопски партизански одред
* Мацанова афера ''(семејниот род од кој потекнувал и Владимир Мацанов)''
3 Наводи
Ондо (сојузна држава)

Сојузната држава Ондо ― држава во југозападна Нигерија. Создадена во февруари 1976 година од поранешната Западна сојузна држава, државата Ондо се граничи со државата Екити (формално дел од државата) на север, државата Коги на североисток, државата Едо на исток, државата Делта на југозапад, државата Осун на северозапад, и Атлантскиот Океан на југ. Главен град на државата е Акуре, поранешна престолнина на античкото Кралство Акуре.
Под прекарот „Држава на изгрејсонцето“, државата Ондо е 18-та по големина држава во земјата. Државата е претежно јорупска, и најчесто се зборува на јорупски јазик. Државната економија е доминирана од нафтената индустрија, при што производството на какао, експлоатацијата на асфалт и активностите што се користат во големото крајбрежје на државата исто така служат како главни економски фактори.
1 Власт и општество
Државата содржи осумнаесет локано самоуправни области, а најголемите се Акоко, Акуре, Окитипупа, Ондо, Илаје и Ово. Мнозинството граѓани на државата живеат во урбани центри. Големите владини универзитети во државата Ондо се Акурскиот сојузен универзитет за технологија, Ондовскиот државен универзитет за наука и технологија, Ондовскиотуниверзитет за медицински науки и Универзитетот „Адекунле Аџасин“ во Акунгба Акоко.
1.1 Области на локална самоуправа
Државата Ондо се состои од 18 области на локалната самоуправа, тие се:
*Акоко Север-Исток (седиште во Икаре)
*Акоко Север-Запад (седиште во Океагбе)
*Акоко Југ-Исток (седиште во Исуа)
*Акоко Југ-Запад (седиште во Ока)
*Акуре Север (седиште во Иџу/Итаогболу)
*Акуре Југ (седиште во Акуре)
*Есе Одо (седиште во Игбекебо)
*Иданре (седиште во Овена)
*Ифедоре (седиште во Игбара Оке)
*Илаџе (седиште во Игбокода)
*Иле Олуџи/Океигбо (седиште во Иле Олуџи)
*Иреле (седиште во Оде-Иреле)
*Идигбо (седиште во Оре)
*Окитипупа (седиште во Окитипупа)
*Ондо Исток (седиште во Болорундуро)
*Ондо Запад (седиште во Ондо)
*Осе (седиште во Ифон)
*Ово (седиште во Ово)
2 Етнички групи
Етничкиот состав на државата Ондо е во голема мера од јорупски подгрупи на народите Акоко, говорниците на јазикот Едо, Акуре, Икале, Илаџе, Ондо и Ово. Народот Иџау, како што се населенијата на Апои, Фурупага и Арогбо, живеат во крајбрежните области, а голем број луѓе од државата Ондо кои зборуваат врста на јорупскиот јазик сличен на дијалектот во Ифе кои живеат во Оке-Игбо. Религија: Огромното мнозинство од населението се христијани.
3 Терциерни установи
* Универзитет „Адекунле Аџасин“, Акунгба Акоко
* Универзитет „Ачиверс“, Ово
* Адејемов образовен колеџ
* Универзитет „Елизад“
* Сојузен земјоделски колеџ, Акуре
* Сојузен политехнички, Иле Олуџи
* Акурски сојузен технолошки универзитет
* Национален отворен универзитет на Нигерија, Акуре
* Ондовски државен универзитет за наука и технологија, Окитипупа
* Политехнички „Руфус Гива“, Ово
* Универзитет за медицински науки, Ондо
* Веслиев универзитет за наука и технологија
Маската на црвената смрт (филм од 1964)

„Маската на црвената смрт“ (англиски: ''The Masque of the Red Death'') - американско-британски филм од 1964 година, во режија на Роџер Корман, според сценариото на Чарлс Бумонт и Р. Рајт Кембел, засновано врз истоименото дело на Едгар Алан По. Главните улоги ги толкуваат: Винсент Прајс, Хејзел Корт и Џејн Ашер.
1 Синопсис
Еден европски кнез го тероризира месното население, а истовремено, својот дворец го користи како засолниште од „црвената смрт“ која се шири низ земјата...
Ксенохормон

Ксенохормоните или хормоните на животната средина ― група на соединенија кои покажуваат својства слична на ендокриниот хормон. Тие можат да бидат или од природно потекло, како што се фитоестрогени, или од синтетичко потекло. Овие соединенија се во состојба да ги активираат истите ендокрини рецептори како и нивните природни сродници и затоа често се вмешани во ендокрино нарушување.
1 Етимологија
Терминот е изведен од грчките зборови ξένος (ксенос), што значи „странец“.
2 Заднина
Ксенохормоните кои најчесто се случуваат се ксеноестрогените, кои ги имитираат ефектите на естрогенот. Другите ксенохормони вклучуваат ксеноандрогени и ксенопрогестерони.
3 Поврзано
* Ксенобиотик
Ваџиха Самадова

Ваџиха Самадова (|Vəcihə Əli qızı Səmədova; 24 ноември1924 – 24 октомври 1965) била сликар и заслужен уметник на работник на Азербејџанска Советска Социјалистичка Република.
1 Животопис
Ваџиха Самадова е родена на 24 ноември 1924 година во Баку.
Нејзиниот татко Карбалаи Али беше од Карс.
Пред нејзиното раѓање, Карбалаи Али се преселил во Ираван, подоцна во Баку.
Нејзината мајка Рубаба била од Иран.
Родителите на Ваџиха Самадова се состанаа во Стариот град (Баку). Во 1939-1944 година таа студирал на сликарската школа именувана по Азим Азимзаде. Потоа, таа била примена во Институтот за уметност во Москва Суриков.
Познатиот руски сликар Павел Корин бил нејзин учител. Успешно ја одбранила тезата „Узеир Хаџибејов “ во 1951 година.
Продолжила со постдипломските студии . Ваџиха Самадова е првата професионална сликарка во Азербејџан.
Ваџиха Самадова била на студиски патувања во регионите на Азербејџан со нејзиниот сопруг Латиф Фајзулајев. По овие патувања таа ги создала „Музика“, „Подготовка за венчавка“, „Гој гол“, „Капаз“, „Одгледувачи на памук“, „Портрет на Лејла Бадирбејли“, „Портрет на Шамама Хасанова“, „Портрет на Минира Мамадбајли “ и други слики. Во исто време, Ваџиха Самадова работела како наставник и во Школата за сликарство.
Нејзината самостојна изложба се одржала во Баку во 1962 година, по патувањето во Бугарија.
Изложбите на Ваџиха Самадова не биле само во Баку, туку и во Москва и Софија.
Своите впечатоци од патувањата ги забележала во делата „Старите Бугарки“, „Чаршија во Софија“, „Дождлив ден“, „Куќи на карпите“ и други.
Во 1963 година таа го насликала своето последно дело „Чекајќи вести“, а сликата поставена и изложена на изложбата „Нашите современици“.
Ваџиха Самадова починала од рак на 25 октомври 1965 година во Баку.
На 14 јули 2018 година, изложбата „Тандем на Љубовта“ била составена од сликите на Латиф Фајзулаев и Ваџиха Самадова, отворени во Франција, Кан, во организација на фондацијата Хејдар Алиев.
Список на нептунопресекувачи

Нептунопресекувач (или нептунопресекувачки астероид) — мала планета/астероид чија орбита ја пресекува онаа на Нептун. Џуџестата планета Плутон е најголемото тело од овој вид. Познатите нептунопресекувачи (во 2005 г.) со бројни ознаки се следниве:
''Белешки'': ‡ надворешен допирач
* 5145 Фол
* 7066 Нес
* 10370 Хилонома
* (15788) 1993 SB
* (15820) 1994 TB
* (15875) 1996 TP<sub>66</sub>* (19299) 1996 SZ<sub>4</sub>* (20161) 1996 TR<sub>66</sub>* 20461 Диоретса
* (26308) 1998 SM<sub>165</sub> ‡
* 28978 Иксион ‡
* (29981) 1999 TD<sub>10</sub>* (32929) 1995 QY<sub>9</sub>* (33128) 1998 BU<sub>48</sub>* (33340) 1998 VG<sub>44</sub>* 38628 Хуја
* 42355 Тифон
* (44594) 1999 OX<sub>3</sub>* (47932) 2000 GN<sub>171</sub>* 52975 Килар
* (54520) 2000 PJ<sub>30</sub>* 55576 Амик
* (55638) 2002 VE<sub>95</sub>* (60608) 2000 EE<sub>173</sub>* (65407) 2002 RP<sub>120</sub>* 65489 Кето
* (73480) 2002 PN<sub>34</sub>* (78799) 2002 XW<sub>93</sub>* (84719) 2002 VR<sub>128</sub>* (87269) 2000 OO<sub>67</sub>* (87555) 2000 QB<sub>243</sub>* (88269) 2001 KF<sub>77</sub>* (134340) Плутон
1 Поврзано
* Список на меркуропресекувачи
* Список на венеропресекувачи
* Список на земјопресекувачи
* Список на марсопресекувачи
* Список на јупитеропресекувачи
* Список на сатурнопресекувачи
* Список на уранопресекувачи
Биоеластичност

Биоеластичноста се однесува на способноста на цел вид или единка од одреден вид да се прилагодат на промените. Првично, терминот се применувал на промените во природната средина, но сè повеќе се користи и за прилагодување кон антропогено предизвикана промена.
1 Историја
Александар фон Хумболт бил првиот кој ја забележал отпорноста на животните форми со зголемена надморска височина и придружната опаѓачка преваленца во бројките.Тој го документирал ова во 18 век на падините на вулканот Чимборазо .
Разбирањето на биоеластичноста еволуирало од истражувањето предводено од Институтот Планина при воспоставување на два од националните паркови кои го опкружуваат Монт Еверест, Националниот парк Макалу-Барун во Непал и Националниот природен зачуван Комолангма во Тибетскиот автономен регион на Кина . Истражувањето документирало поголем биоразновидност во основата на Еверест отколку повисоко. Имало постепено помалку документирани видови како што планината се искачувала во повисоки биоми, од суптропски до умерени до алпски до слични на арктички. Овие помалку видови, сепак, имале поголема биолошка цврстина, директно во корелација со зголемувањето на биоеластичноста.
2 Тековно истражување
Следењето на биоеластичноста, почнувајќи од екосистемот Еверест, но проширувајќи се на други планински екологии на глобално ниво, се спроведувало од страна на Биомеридијанскиот проект на Универзитетот „Идни генерации“ .
Концептот на биоеластичност е применет и во здравјето на луѓето за да се објасни стареењето или хроничните болести да ја намалат способноста на телото да се прилагоди; во такви случаи, системот станува крут и не може да премине различни животни побарувања. Бидејќи човечкото тело ја губи стабилноста со возраста, поединецот станува неспособен да ги задоволи новите животни побарувања, без оглед дали станува збор за зарази, стрес или настани како што се повреди или дури и одложување на авион.
Важноста на еластичноста во биолошките системи е широко препознаена во однос на влијанијата врз животот од страна на антропогените промени. Забрзувањето на промените во животната средина и постојаното губење на позициите во генетските ресурси го намалуваат биоразновидноста околу планетата, загрозувајќи ги услугите на екосистемот. Главен фактор за ублажување ќе бидат животните форми со поголема еластичност.
Паралелизирајќи ја работата во планински средини, сè поголем број на студии го применуваат концептот на биоеластичност за да се процени стабилноста на животот во другите еколошки системи предизвикани од Антропоценот. Една таква студија била со адаптивното обновување и природната вознемиреност во езерото Викторија, второто по големина слатководно езеро во светот.
Браславски езера

Браславски езера (|Браслаўскія азёры) - група езера во северна Белорусија во близина на градот Браслав во Витепска област. Се наоѓа во близина на белоруско-летонската граница.
1 Езера
* Дривјати
* Снуди
* Струсто
* Цно
* Поцех
* Недрава
* Неспиш
* Војса
* Волосо Северно
* Волосо Јужно
* Бужа
* Береже
* Давбли
* Погошча
Арношт Лустиг

Арношт Лустиг (|Arnošt Lustig; 21 декември1926 – 26 февруари 2011) — чешки писател..
1 Животопис
Роден бил семејство на еврејски трговец.
Откако изучил 7 оделенија, бил принуден да го напушти училиштето, бидејќи според нацистичките закони, на Евреите им било забрането да учат на училиште и универзитет.
Во 1941 бил интерниран во Концентрационен логор Терезиенштат, подоцна бил пренесен во Аушвиц, каде што неговиот татко починал во гасна комора, потоа во Бухенвалд.
Во [[1945] година] тој успеал да избега од „возот на смртта“, кој се движешл кон Дахау: локомотивата била уништена од бомба, по грешка фрлена од американски бомбардер.
Лустиг се вратил во Прага, учествувал во мајското антинацистичко востание. Неговата мајка и сестра се спасиле од Маутхаузен.
По војната, студирал новинарство на Универзитет Чарлс, а потоа работел во Прашкото радио.
Тој го критикувал комунистичкиот режим. Во 1967, кога Чехословачка по Шестдневна војна ги прекина дипломатските односи со Израел (Лустиг во тоа време беше дописник таму), тој се откажа од Комунистичка партија.
По Прашка пролет, во 1968 тој ја напуштил земјата, живел во Југославија, во 1970 се пресели во САД.
По Кадифена револуција 1989 живеел на релација времето Прага и Вашингтон, каде предаваше на Американскиот универзитет.
По пензионирањето во 2003 година, тој се насели во Прага.
Починал 26 февруари 2011 година.
2 Творештво
Сè што напиша Лустиг е поврзано со темата холокауст и неговото лично со заробеништвото логорот, како и смртта на најблиските.
Во исто време, херои на неговата проза најчесто се млади жени, деца и стари луѓе.
* „Ноќ и надеж“ (1957)
* „Дијаманти на ноќта“ (1958)
* „Улица на изгубените браќа“ (1959)
* "Дита Саксова" (1962)
* „Транспорт од рајот“ (1962)
* „Молитва за Катерина Хоровицова“ (1964)
* „Горчливиот мирис на бадемите“ (1968)
* „Несакани: од дневникот на Перла С.“ (1979)
* „Куќата на вратените одгласи“ (1994)
* „Прекрасни зелени очи: роман“ (2000)
3 Награди
* 1980 година: Национална награда за еврејска книга за „Дита Саксова“
* 1986 година: Национална награда за еврејска книга: „Несакани: од дневникот на Перла С.“ (1979)
Месар

Месар или касап – лице што се занимава со колење добиток, обработка и преработка на месото и продажба на преработеното месо. Месарите може да бидат вработени во супермаркети, кланици или месарници.
1 Месарот како мотив во уметноста
* „Месарот“ — краток расказ на македонскиот писател Данило Коцевски.
Деспина (месечина)

Деспина (или Нептун V) — трета по близина месечина на планетата Нептун. Наречена е по митската нимфа Деспина, ќерка на Посејдон и Деметра.
1 Откривање
Месечината е откриена кон крајот на јули 1989 г. од сликите направени од вселенската сонда „Војаџер 2“ истата година. Добила привремена назнака S/1989 N 3. Откритието е објавено на 2 август 1989 г., со тоа што датумот на откривање е некаде пред 28 јули. Името го добила на 16 септември 1991 г.
2 Физички особености
Деспина има пречник од 152 км. Има неправилен облик и не покажува знаци на геолошка видоизменетост. Веројатно станува збор за куп од шут насобран од парчиња од првичните месечини на Нептун, нарушени со растројувањата предизвикани од Тритон набргу по неговиот зафат во многу занесена почетна орбита.
3 Орбита
Орбитата на Деспина е блиску до, но вон онаа на Таласа и во почетниот дел на Леверјеовиот прстен, со улога на предводечка месечина Бидејќи исто така е сместена под полупречникот на Нептуновата синхрона орбита, Деспина постепено се завува навнатре, што се должи на плимното забрзување и може со време да навлезе во планетарната атмосфера, или пак да се распарчи во планетарен прстен откако ќе ја премине Рошовата граница под дејство на плимно истегнување.
Даниела Ходрова

Даниела Ходрова (|Daniela Hodrová; - ) — чешка писателка и книжевен научник..
1 Животопис
Ходрова е родена во Прага во 1946 година.
Завршила постдипломски студии по француска и споредбена книжевност.
Во 1972–75, работела како уредник за словенската книжевност во „Одеон“ издавачката куќа.
Од 1975 година, таа работела на Институтот за чешка книжевност на Академијата на науките (пред 1993 година познат како Институт за чешка и светска книжевност на Чехословачката академија на науките), каде што е сега постар истражувач.
Нејзините романи вообичаено вклучуваат теми од нејзината работа како книжевен научник, „особено класификацијата на романите во римско-реалистично и римско откритие, или пионерската теорија за значењето и формите на иницијативната приказна во книжевното дело“. Таа е можеби најпозната по трилогијата наречена Trýznivé město (Прага: Град на маки), тие се карактеристични „Прашки романи“, во кои овој средноевропски град, за чија историја Ходрова ги истакнува како трагичен.
2 Творештво
2.1 Проза
*„'Го гледам градот“
* „Денот на Перун“
* „Изгубени деца“
*„Комедија“
* „Довикување“
* „Точни совети“ (2015)
* „Таа блискост“ (2019)
2.1.1 Серија „Измачен град“
# „Двоен почеток: Роман за мртвите“
# „Кученца: живи слики“
# „Тетка“
2.2 Есеи
* Барање роман (1989)
* Прага: прва посета (1991) - на француски јазик
* Последен цитат: Собата на Олсани (1992) - на француски јазик
* Дас Волшанер Рајх: Citté dolente I. (1992) - на германски јазик
* Роман на осветлувањето (1993)
* Градови со мистерија (1994)
* Во Рајх дер Луфте: Citté dolente II. (1994) - на германски јазик
* Хрисалидите, трпези за живеење (1995) - на француски јазик
* Тета: Пропаднат град III. (1998) - на германски јазик
* Под две станици (2001) - на полски јазик
* Читајќи град (2006)
* Фалат училиште. Есеи за поетиката на перењето (2011)
*Есеи за Адриен Шимотов (2015).
Ѓерѓ Курти

Ѓерѓ Курти - |György Kürthy; (, – , ) — унгарски глумец, сценограф, писател театарски режисер .
1 Животопис
Созреал во Будимпешта, а потоа се преселил во Минхен каде што изучувал архитектура.
Неговата прва театарска претстава била во 1905 година во Театар Талија.
Тој бил член на Национален театар помеѓу 1906 и 1935 година.
Работел како главен режисер во Клуж-Напока (денес Клуж-Напока, Романија) во театарската година 1908-1909.
Помеѓу 1916 и 1923 година предавал на Академија за драма и филм во Будимпешта.
Во текот на следната година тој играл во Национален театар на Пеки. Потоа се преселил назад во главниот град и бил професор на Унгарски универзитет за уметност и дизајн од 1927 до 1930 година.
Следната година бил директор на Национал Театар на Сегед.
Тој се вратил на сцената во 1953 година кога играл две години во Театар Кифалуди Кароли и една година во Театар Јосиф Атила.
Неговото дело било дел од сликарство во уметнички натпревар на Летни олимписки игри во 1932 година.
2 Семејство
Тој бил син на Емил Курти (1848–1920), новинар. Тој бил втор сопруг на Мариска Визвари (1877–1954), глумица и татко на Петер Курти (1926–), глумец.
Починал во Будимпешта.
3 Избрана филмографија
*'' Бели ноќи '' (1916)
*'' Приказни за машината за пишување '' (1916)
*'' Совршен човек '' (1939 година)
*'' Пријателот на министерот '' (1939)
*'' Ѓул Баба '' (1940)
*'' Една ноќ во Трансилванија '' (1941)
*'' Луѓе на планините '' (1942)
*'' Д-р Иштван Ковач "" (1942)
* '' јас сум виновен ") (1942)
*'' Другари '' (1942)
*'' Мајал '' (1943).
4 Библиографија
* Кулик, Карол. Александар Корда: Човекот што може да направи чуда. Богородични книги, 1990 година.
Немањички манастир

Немањички манастир — манастир во средишна Македонија, во областа Овче Поле, во близина на селото Немањици.
1 Градби
Во склоп на манастирот влегуваат една обновена црква, подигната на стари темели, помошни објекти и трпезарија.
1.1 Црква „Св. Илија“
Црква била срушена за време на отоманскиот период. Била главна селска црква на Немањици, на местото каде некогаш и се наоѓало селото. Подоцна, селото се преместило целосно на денешната местоположба, а од црквата останале само руини. Во 2014 година започнала изградба на нов храм на истото место.
2 Галерија
Алекса Гајиќ

Алекса Гајиќ (20 мај 1974, Белград) — српски стрип уметник и филмски режисер. Гајиќ е најпознат како илустратор на „''Неволја на боговите“'' (француски: ''Le Fléau des dieux'') напишана од Валери Мангин и ''Технотајз'' напишана од Дарко Гркиниќ. Исто така, тој е добро познат илустратор во Србија и објавува во разни списанија, како што е „''Политикин Забавник“''.
Од 2000 година тој е во договор со францускиот издавач на стрипови Солеил Продукција. Тој е главен автор на анимираниот игран филм ''Technotise: Edit & I'' издаден во 2009 година.
1 Избрана библиографија
*''Технотајз'', писател: Дарко Гркиниќ, „System Comics“, Белград, Србија, 2001 и 2009 година. .
*''Во завртките: колекција кратки стрипови'' ( ''У Шрафовима: колекција кратких стрипова'' ), „Системски стрипови“, Белград, 2003 година.ISBN 86-84687-02-7 .
*''Le Fléau des dieux'' 1–6, писател: Валери Мангин, „Soleil Productions“, Тулон, Франција, 2000–2006 година.
**''Бич Божји'' 1–6, „System Comics“, Белград, Србија, 2002–2005 година.
**''Неволја на боговите'' 1–2, „Марвел“, Њујорк, 2009–2010 година.
*''Драко'' 1–2, писател: Валери Мангин, „Soleil Productions“, Тулон, 2011–2012.
1.1 Уметнички книги и каталози
*''Алекса Гајиќ: виртуелна реалност - вистинска виртуелност / Алекса Гајиќ: виртуелна реалност - реална виртуелност'' (изложбен каталог), Музеј на применета уметност, 9-30 јуни 2005 година. Текст на Аница Туцаков, кустос за изложба Маријана Петровиќ-Раиќ, 2005 година, 44 стр.ISBN 86-7415-094-2 .
*''Епски херои и град на иднината'' ( ''Epski heroji i grad budućnosti'' / ''Aleksa Gajić: héros epiqués et ville du futur''), „Fabrika“ (изложбен каталог), Нови Сад, 7–8 септември 2012 година, уредник Здравко Вулин, Студентски културен центар, Нови Сад и Францускиот институт, Белград, 2012, 32 стр.
*''ScrapBook'' (''Skrepbuk''), „Moro“ и „System Comics“, Белград, 2012 година.
Македонски хумористични народни приказни (книга)

„Македонски хумористични народни приказни“ — збирка со македонски хумористични народни приказни и авторски раскази, во избор и редакција на Томе Саздов, а објавена од издавачката куќа „Просветно дело“, Редакција „Детска радост“.
1 Содржина
Книгата ги содржи следниве приказни и раскази:* Мајсторот што го турнал оџакот
* Лажливото здравје
* Селанецот и оџата
* Магарето што јадело грав
* Трајко без глава
* Ги надмудрил своите синови и снаи
* Да ми речеше магаре, немаше да се лутам
* Мало Турче, ама чисто турски зборува
* Само месо дома дошло
* Селанецот, волкот и јагнето
* Прилепски бербер обрикол магаре
* Куцото петле и мачорот
* Лисицата и волкот
* Излажаниот бербер
* Глувата баба и еден човек
* Крадецот што крадел лук низ оџак
* Го фатил лукот
* Господ и четириесетте маченици - премногу за помошници
* Магаре јавај - магаре барај
* Загинатото магаре
* Мрзливата жена
* Мрзливата сопруга
* Мрзливиот овчар
* Циганот како сведок
* Овчарот и владиката
* Поуката на еден поп
* Попот јарец
* Итриот Циганин
* Ромот станал султан
* Циганинот Рамче
* Зошто ги викаме македонските Власи Куцовласи
* Грешна дијагноза
* Селанецот го надитрил аптекарот
* Неучениот поп
* „Кој го украде сеното, тој ја има мувата на капата“
* Граѓанинот и селскиот пријател
* Итар Пејовата измама
* Прво отплаќање Итар Пејово
* Второ отплаќање Итар Пејово
* Трето отплаќање Итар Пејово
* Итар Пејо знае турски
* Рибина чорба
* Итар Пејо во Скопје
* Насрадин-оца се инаетел со жената
* Гласот утре ќе се чуе
* До каде дошла техниката на железницата
* Час по физика
* Писмо до Господа
* Темелко ќелавиот
* Продавачот на семки
* Волшебното огледало
* Непотребна кавга
* Пасош за вол
* Бранко и Ранко
* Во еднонасочна улица
* Извадениот менувач
2 Изданија
* Во 2004 година, книгата била објавена од Редакцијата „Детска радост“ во рамките на библиотеката „Лектирни изданија“. Таа има 132 страници, а на крајот од книгата се наоѓа поговорот „За македонските хумористични народни приказни“ на Томе Саздов, како и кратка белешка за него. Дизајнот и графичкото уредување го направил Жарко Туниќ, автор на илустрациите е Томе Манески, а лектурата и коректурата ги направила Катерина Ноневска. Книгата е испечатена во печатницата „Коста Абраш“ во Охрид. Таа е каталогизирана во НУБ „Св. Климент Охридски“, Скопје и ја носи меѓународната ознака ISBN 9989-30-603-6.
Нетјеркаре Сиптах

Нетјеркаре Сиптах (исто така Неитикерти Сиптах и можеби легендарната фигура Нитокрис) бил антички египетски фараон, седмиот и последен владетел на Шестата династија. Сепак, некои научници го класифицираат како прв крал на Седмата или Осмата династија. Како последен крал на 6-та династија, Нетјеркаре Сиптах според некои египтолози е последниот крал од периодот на Старото кралство.
Нетјеркаре Сиптах кратко владеел на почетокот на 22 век п.н.е., во време кога моќта на фараонот се распаѓала, а на локалните номарси се зголемувала. Иако бил маж, Нетјеркаре Сиптах е најверојатно иста личност со женскиот владетел ''Нитокрис'' споменат од Херодот и Манетон.
1 Потврди
Името ''Нетјеркаре'' е испишано на 40-тиот влез од Кралскиот список од Абидос, кралски список изработен за време на владеењето на Сети I. Нетјеркаре е веднаш по Меренре Немтиемсаф II на списокот. Нетјеркаре е потврден и на една бакарна алатка со непознато потекло, што сега се чува во Британскиот музеј. Името Неитикерти Сиптах е испишано на Кралскиот список од Торино, во 5-та колона, 7-ми ред (4-та колона, 7-ми ред во реконструкцијата на списокот од страна на Гардинер).
2 Идентификација со Нитокрис
Во своите „''Истории“'', грчкиот историчар Херодот наведува легенда според која египетската кралица Нитокрис се одмаздила за убиството на нејзиниот брат и сопруг од толпа при немири. Таа го пренасочила Нил за да ги удави сите убијци за време на банкетот каде што биле собрани. Оваа приказна е исто така спомената од египетскиот свештеник Манетон, кој напишал историја на Египет наречена ''Египтијака'' во 3 век п.н.е. Манетон пишува за Нитокрис дека таа била „... похрабра од сите мажи на своето време, најубава од сите жени, со светла кожа со црвени образи“. Манетон ѝ ја припишува изградбата на Пирамидата на Менкауре. Иако убиениот крал не е именуван од страна на Херодот, Нитокрис следи веднаш по Меренре Немтиемсаф II кај Манетонн. Бидејќи кралот што го следи Меренре Немтиемсаф II во кралскиот список од Абидос е „Нетјеркаре“, германскиот египтолог Лудвиг Штерн во 1883 година предложил дека Нетјеркаре и Нитокрис се иста личност.
Нитокрис

+, n:t*Z5-i-X7:r-t:Z4-G7
Нитокрис во хиероглифи
Нитокрис (|Νίτωκρις) се тврди дека била последниот фараон од Шестата египетска династија. Нејзиното име се наоѓа во „Историите“ на Херодот и во списите на Манетон, но нејзиното историско постоење е сомнително. Ако таа всушност била историска личност, тогаш можеби била кралица регент, сестра на Меренре Немтиемсаф II и ќерка на Пепи II и кралицата Неит. Алтернативно, египетологот и филолог Ким Рихолт тврди дека Нитокрис е легендарен, но потекнува од историскиот машки фараон Неитикерти Сиптах, кој го наследил Меренре Немтиемсаф II на преминот помеѓу Старото Кралство и Првиот среден период.
1 Старогрчки записи
Според Херодот (''Истории'' ii-100), таа ги поканила убијците на нејзиниот брат, „кралот на Египет“, на банкет, а потоа ги убила преплавувајќи ја запечатената просторија со вода од реката Нил.
Потоа, за да ги избегне другите заговорници, таа извршила самоубиство. Манетон тврди дека ја изградила „третата пирамида“ во Гиза, што според денешните историчари и археолози му се припишува на фараонот Менкауре од Четвртата династија.
2 Египетски записи
Меѓутоа, Нитокрис не се споменува во ниту еденегипетски натпис, и таа веројатно не постоела. Долго време се тврдело дека Нитокрис се појавува на фрагмент од Торинскиот кралски список, датиран од времето на Деветнаесеттата династија, под египетското име Нитикрети (''nt-ỉqrtỉ''). Се сметало дека фрагментот каде се појавува ова име припаѓа на делот од Шестата династија, со што се чини дека ги потврдува и Херодот и Манетон. Сепак, микроскопската анализа на Торинскиот кралски список сугерира дека фрагментот бил погрешно поставен во составувањето на фрагментарниот текст и дека името ''Нитикрети'' е всушност погрешна транскрипција на јасно машкиот крал Нетјеркаре Сиптах I, кој е именуван на Кралскиот список од Абидос како наследник на кралот на Шестата династија Немтиемсаф II. На Кралскиот список од Абидос, Нетјеркаре Сиптах е ставен на местото што Неитикрети Сиптах го има на Торинскиот кралски список.
Чедомир Миленковиќ

Чедомир Светолик Миленковиќ - Мирко (, ― во ) — партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
1 Животопис
Работел како столар. Уште пред војната се истакнувал меѓу дрводелските работници. Активно учествувал во работата на УРС-овите синдикати, а посебно во организирањето на работниците во дрводелската секција. При формирањето на партиската ќелија на дрводелските работници, бил избран за секретар. По капитулацијата на Кралство Југославија, тој останал во Скопје и продолжил илегално да работи. Во летниот период на 1941 година, бидејќи преминал во илегалство, раководел со формирањето на диверзантски групи. Учествувал во повеќе дејствија за собирање оружје, експлозив и друг материјал.
На 22 август 1941 година, русинот Иван Затенко, кој живеел во Скопје, заедно со Дане Крапчев и Чедомир Миленковиќ го формирале скопскиот одред кој имал вкупно 42 борци. По групирањето на диверзантските групи и нивното префрлање на Водно, бил избран за командир на Првиот скопски партизански одред. Под негово раководство, борците на одредот ги добиле првите познавања од основната воена вештина. Во одредот останал сè до октомври 1941 година, кога бил повлечен в град на друrа работа. На 2 ноември 1941 година, по налог на Воениот штаб, пак заминал во одредот за да ја преземе командирската должност наместо затворениот Љубомир Лековиќ. Но, не успеал да воспостави врска оо одредот, бидејќи бил нападнат од бугарската фашистичка војска кај Бел Бунар, денешно Ѓорче Петров. Иако бил обиколен успеал да се извлече од обрачот и по неколку денови да влезе во Скопје без да биде забележан од непријателот. Набргу бил откриен и затворен. Откако поминал некој месец во скопскиот затвор, на 15 август, заедно со Периша Савелиќ, Љубомир Лековиќ и Васил Антевски-Дрен, е префрлен во затворот во Софија. Фашистите го осудиле на смрт со бесење. Пресудата била извршена во Софискиот затвор на 19 август 1942 година.
2 Наводи
Боривоје Милошевски

Боривоје Савов Милошевски ( ― во ) — партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
1 Животопис
Уште на 17 годишна возраст се вклучил во Народноослободителното движење. Од 1942 година собирал оружје, муниција, облека и друг материјал за партизаните. Илегално растурал летоци и почесто бил водач при префрлување на илегалци. Неговата конспиративна дејност, не останала незабележана од бугарската фашистичка полиција. Затоа одлучил да замине во српските партизански одреди кај Владичин Хан во 1942 година, но бил поткажан од предавник и затворен. По четиримесечно сослушување бил пуштен на слобода. На 24 април 1944 година стапил во НОВ и ПОЈ. Подоцна станал борец во Шеснасеттата македонска ударна бригада, со која учествувал во борбите на падините на Скопска Црна Гора кај Думановце и Прешево, против балистичките банди. Во тие борби бил ранет во рамото и испратен на лечење во родното место. По една рација извршена од Германците во селото, успеал да се пробие и да замине во партизанското упориште во Бродец. По ослободувањето на Скопје бил распореден во авточетата на еден воздухопловен баталјон во Сремска Митровица. Taму завршил курс за шофер. Во составот на овој баталјон учествувал во борбите против окупаторот и повторно бил ранет. На 12 април 1945 година починал во Нови Сад од добиените рани. По ослободувањето посмртните останки му биле пренесени во родното место.
Во скопската населба Маџари, една улица е именувана по него.
2 Наводи
Список на земјопресекувачи

Земјопресекувач (или земјопресекувачки астероид) — близуземски астероид чија орбита ја пресекува онаа на Земјата гледани од еклиптичкиот пол на Земјината орбита. Тука се дадени познатите земјопресекувачи со бројни ознаки. Земјопресекувачите чии големи полуоски се помали од онаа на Земјата се атоните, а останатите се аполоните.
Астероидот во земјопресекувачка орбита не мора да претставува опасност од судрар со Земјата. Орбитата на еден земјопресекувач може и да не се пресекува со Земјината. Ова привидна противречност се должи на високонаклонетите орбити на многу астероиди, па затоа иако имаат перихел помал од Земјиниот, патеките воопшто не се вкрстуваат. Астероидот кој има некаква можност да се судри со Земјата во иднина и е доволно голем се нарекува потенцијално опасен астероид (ПОА). Во тој случај, најмалото растојание на орбитално пресекување (МРОП) треба да биде <0,05 ае, а неговата апсолутна величина да изнесува 22 или да е уште посјаен. Поимувањето на ПОА е замена за напуштената строга дефиниција за ЗПА (земјопресекувачки астероид). За да се утврди дали еден ЗПА е опасен потребни се пресметки за неговата орбита илјадници години во иднината, заедно со планетарните гравитациски растројувања, што се покажало како непрактично.
Помала МРОП не гарантира судир. Од друга страна, малите гравицатициски растројувања на астероидот околу неговата орбита под влијание на планетите што ги одминува знаат значајно да му ја променат патеката. На пример, 99942 Апофис во 2029 г. ќе се приближи до Земјата толку многу што ќе мине под орбитата на геостационарните сателити.
Меѓу земјопресекувачите, астероидот 3753 Круитне е значаен бидејќи го има истиот орбитален период како Земјата.
1 Список
''Белешки:'' † надворешен допирач
2 Поврзано
* Допирна комета
* Заштита од астероиди
* Список на меркуропресекувачи
* Список на венеропресекувачи
* Список на марсопресекувачи
* Список на јупитеропресекувачи
* Список на сатурнопресекувачи
* Список на уранопресекувачи
* Список на нептунопресекувачи
Димче Милошевски

Димче Ставров Милошевски ( ― во ) — македонски партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
1 Животопис
Произлегува од сиромашно градско семејство. Завршил основно училиште, а потоа изучил занает и работел како бравар. Како млад стапил во работничкото движење и собирал народна помош, за партизаните. На 20 април 1944 година стапил во Третата македонска ударна бригада. Подоцна станал командир на Првата чета во Првиот баталјон. Се истакнувал како способен воен раководител. Неговата чета успешно ги извршувала поставените воени задачи. Со Бригадата го изминал славниот пат на Третата македонска ударна бригада. Учествувал во сите борби во познатата Мајска офанзива, во ослободувањето на Кратово и бил на прагот на својот роден град. Водел успешни борби и против силните балистички сили на Водно. На 5 октомври 1944 година во една голема борба против многубројни германски сили кај селото Бузалково, Велешко, бил тешко ранет. Дванаесет часови партизанските лекари се бореле да му го спасат животот, но храбриот борец и командир подлегнал на смртоносните рани.
Една улица во неговиот роден град - Скопје, го носи неговото име.
2 Наводи
Илија Михајлов (партизан)

Илија Петрушев Михајлов ( во ― во ) — македонски партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
1 Животопис
Израснал во сиромашно семејство. Завршил основно училиште во селото, а потоа работел како општ работник. Во септември 1944 година, тој стапил во Шеснасеттата македонска ударна бригада. Со неа учествувал во борбите против балистите и во акциите против Германците во Качаничка Клисура. Потоа ја продолжил борбата до конечното ликвидирање на балистичките банди на Косово. Со Бригадата учествувал и во завршните операции за ослободување на Југославија. На 15 април 1945 година во големата битка за ослободување на Будровци, храбро загинал заедно со многумина македонски партизани, меѓу кои ѝ Софре Марковски. Посмртните останки му биле пренесени и закопани на гробиштата во неговото родно село Раштак.
2 Наводи
Исландска шумска служба

Исландската шумска служба (|Skógræktin) ― подреден владин орган на Министерството за животна средина и природни ресурси на Владата на Исланд. Оваа владина установа работи не само со и за владата, туку и за јавноста и другите заинтересирани страни. Главните теми се развој на истражување, советничка работа и ширење на знаење и изучување во рамките на исландскиот шумски сектор. Понатаму, службата делува како претставничко тело на Исланд за меѓународна соработка поврзана со шумите. Директор на службата заклучно со 2016 година е г-дин Тростур Ејстерсон. Исландското истражување на шумите - Могилса (|Mógilsá, rannsóknasvið Skógræktarinnar) е истражувачко одделение на исландската шумска служба со седиште сместено во Могилса, во близина на Рејкјавик. Шефот на истражувањето е г-ѓа Еда Сигурдис Одсдотир.
Повеќе од еден век, службата има две главни обврски, едната е заштита и проширување на преостанатите природни дрвја во земјата, а другата извршува проекти за пошумување низ целата земја заради комерцијално шумарство. Проектите за пошумување се спроведени на земјиштето на службата на различни места во Исланд. Понатаму, пошумувањето на фармите поддржано од државата во последните децении прераснало во главен канал за активност на пошумување на Исланд. Во рамките на исландската шема за грантови за пошумување на фарми, се склучуваат договори со земјопоседници, се подготвуваат планови за пошумување за секоја фарма што учествуваат, се координираат производството и распределувањето на расад, се обезбедуваат услуги за образование и проширување и се дистрибуираат грантови. Државното финансирање на грантовите за пошумување на фарми достигнало максимум во текот на 2005-2009 година, но претрпело сериозни кратења по финансискиот колапс во 2008 година. Садењето сега повторно расте, по една деценија стагнација. Во последниве години, со сè појасни знаци на глобално затоплување, одземањето на јаглерод станало еден од најважните двигатели на новите проекти за пошумување на Исланд.
Исланд бил скоро целосно лишен од дрвја, дрвјата кои биле исечени уште од времето на Викинзите, кога Исланд имал покривност со шума до 40%. Шумската служба има програма за охрабрување на луѓето да растат дрвја на Исланд, засадувајќи милиони садници секоја година. Исланд во моментов има околу 2% шумска покривка.