Lactarius camphoratus

Candy caps
''Lactarius camphoratus''
Научна класификација
Царство:, Fungi
Колено:, Basidiomycota
Класа:, Agaricomycetes
Ред:, Russulales
Семејство:, Russulaceae
Род:, ''Lactarius''
Поврзани видови
''Lactarius camphoratus'' е вид на ''Млечки (печурки)''; ''L. camphoratus'', ''L. fragilis'' и ''L. rubidus''. Овие печурки се ценети поради нивните високо ароматични квалитети и се користат во кулинарството како арома наместо како составен дел на целосен оброк.
1 Опис и класификација
''Lactarius camphoratus'' се мали до средни печурки, со капа која се движи од 2 до 5 см во пречник (иако ''L. rubidus'' и ''L. rufulus'' може да бидат малку поголеми), и со боја која се движи од различни изгорени портокалови до изгорени портокалово-црвени до портокалово-кафеави нијанси. Обликот на шапката се движи од широко конвексен кај младите примероци до рамни до малку вдлабнати кај постарите, ламелите се прикачени на субдекурентни. Целото плодно тело е прилично кревко и кршливо. Како и сите членови на ''Млечки (печурки)'', плодното тело испушта латекс кога е скршено, кој кај овие видови е белузлав и воден по изглед и често се споредува со сурутка или безмасно млеко. Латексот може да има мал вкус или може да биде малку сладок, но никогаш не треба да има горчлив или лут вкус. Овие видови особено се разликуваат по нивниот мирис, кој на различни начини се споредува со јаворов слад, камфор, кари, пискавица, изгорен шеќер. Овој мирис може да биде прилично слаб кај свежите примероци, но обично станува прилично силен кога плодното тело се суши.
Микроскопски, тие споделуваат одлики типични за ''Млечки (печурки)'', вклучувајќи кружни до малку овуларни спори со посебна амилоидна орнаментација и сфаероцисти кои се во изобилство во трупот и дршката, но ретко во ламеларната трама.''Lactarius camphoratus'' се сместени во различни инфрагенерички групи на ''Млечки (печурки)'' во зависност од авторот. Бон ги дефинирал ''Lactarius camphoratus'' и сојузниците како потсекција ''Camphoratini'' од делот ''Olentes''. Пододделот ''Camphoratini'' се дефинира со нивната сличност во боја, мирис (со исклучок на ''L. rostratus'' - види подолу) и со присуство на макроцистидија на нивниот химениум. (Другата потсекција на ''Olentes'', ''Serifluini'', е исто така ароматична, но има многу различна арома од ''Camphoratini'' и целосно им недостасува цистидија.)
Бон и подоцнежните европски автори ги третирале сите видови кои биле ароматични и имале барем делумно епителни пилеипелис како дел од ''Olentes'', додека Хеслер и Смит и подоцна северноамериканските автори ги третирале сите видови и двете ароматични и неароматични како дел од ''Thojogali''. Сепак, допрва треба да биде објавено темелно молекуларно филогенетско истражување на ''Млечки (печурки)'', а постарите класификациски системи на ''Млечки (печурки)'' генерално не се сметаат за природни.
Како и другите видови на ''Млечки (печурки)'', генерално се смета дека ''Lactarius camphoratus'' се ектотрофни, при што ''L. camphoratus'' е идентификуван во врвовите на ектомикоризалните корени. Меѓутоа, невообичаено за видот на микориза, ''L. rubidus'', исто така, најчесто се забележува како расте директно на распаѓање на четинарско дрво. Се чини дека сите видови на ''Lactarius camphoratusсе'' поврзани со низа видови дрвја.
2 Идентификација
Можно е другите невкусни или токсични видови печурки да се помешаат со ''Млечки (печурки)'', или погрешно да се вклучат такви видови во поголема колекција на ''Lactarius camphoratus''. Оние кои немаат искуство со идентификација на печурките може да помешаат кој било број „мали кафеави печурки“ („LBM“), вклучувајќи ја и смртоносната (''Galerina marginata'' и сојузниците), која може да се појави во истото живеалиште. ''Lactarius camphoratus'' може да се разликуваат од видовите кои не се ''Млечки (печурки)'''','' по нивната кршливост, додека повеќето други „LBM“ имаат пофлексибилна дршка. Затоа се препорачува да се собираат рачно, со што ќе се скрши кревката дршка во прстите. Со овој метод лесно ќе се разликуваат ЛБМ со рскавица.''Lactarius camphoratus'', исто така, може да се помешаат со кој било од големиот број мали, слични обоени видови на ''Млечки (печурки)'' кои може да бидат невкусни до целосно токсични во зависност од видот и бројот на консумирани.
''Lactarius camphoratus'' може да се разликуваат од другите ''Млечки (печурки)'' според следните одлики:
* Мирис: Имаат специфичен мирис (опишан погоре) кој не треба да биде присутен кај другите видови на ''Млечки (печурки)''. Сепак, дека другите видови на ''Млечки (печурки)'' може да имаат различни, но и карактеристични мириси. Исто така, кога се свежи, (особено ''Lactarius rubidus'' ) може да немаат забележлив мирис, ограничувајќи ја корисноста на оваа одлика.
* Вкус: Месото и латексот секогаш треба да имаат благ до малку сладок вкус, без никакви навестувања на горчина или острина. Сепак, постојат некои видови на ''Млечки'' (печурки), како што е ''L. luculentus'', каде што горчината е суптилна и, исто така, може да не се забележи ниту една минута по дегустацијата.
* Латекс: Латексот изгледа тенок и налик на сурутка, како млеко што е измешано со вода. Овој латекс не ја менува бојата ниту пак го обезбојува месото на печурката. Други видови на ''Млечки''''(печурки)'' имаат изразито бел или обоен латекс, кој кај некои видови го обезбојува месото на печурката.
* Пилеус: Шапките никогаш немаат зонална шема на обојување на површината на купот, ниту пак купот е ни малку вициден.
3 Хемија
Хемикалијата одговорна за изразениот мирис на ''Lactarius camphoratus'' била изолирана во 2012 година од хемискиот еколог и хемичар за природни производи Вилијам Вуд од државниот универзитет Хумболт, од колекциите на ''Lactarius rubidus''. Мирисното соединение пронајдено во свежото ткиво и латексот на печурката било откриено дека е квабалактон III, ароматичен лактон. Кога ткивото и латексот се сушат, квабалактонот III се хидролизира во сотолон, уште помоќно ароматично соединение и едно од главните соединенија одговорни за аромата на јаворов слад, како и на кари.
Прашањето за тоа кое соединение е одговорно за мирисот на ''Lactarius camphoratus'' било предмет на истрага од Вуд и разни студенти во период од 27 години, кога студент по микологија на часот на кој предавал прашал кое соединение е одговорно за мирисот на печурката, предизвикало истрага за прашањето. Изолацијата на соединението останала неостварлива, додека микроекстракцијата во цврста фаза не била искористена за да се извлечат испарливите соединенија, кои потоа биле анализирани со помош на гасна хроматографија-масена спектрометрија.
Претходно истражување на ароматичните соединенија на ''L. helvus'' од Рапор и сор. исто така, дал сотолон (помеѓу голем број други ароматични соединенија), што било идентификувано дека му дава на овој вид посебен мирис на тилчец. Други важни испарливи соединенија идентификувани вклучуваат деканоична киселина и 2-метилбутерна киселина.
Анализата на ''Lactarius camphoratus'' покажало дека содржи 12-хидроксикариофилен-4,5-оксид, соединение на кариофилен. Сепак, ова не било идентификувано како ароматична компонента на оваа печурка.
4 Кулинарска употреба
Обично не се консумираат како зеленчук како што се консумираат повеќето други јадливи печурки. Поради силно ароматичниот квалитет на овие печурки, наместо тоа, тие се користат првенствено како арома, слично како што се користат ванилата, шафранот или тартуфите. Тие даваат вкус и арома на храната што е споредена со јаворов слад или кари, но со многу посилна арома од било кој од овие зачини. Единствени меѓу печурките за јадење по тоа што често се користат во слатка и десертна храна, како колачиња и сладолед. Тие, исто така, понекогаш се користат за вкус на солени јадења кои традиционално се подготвуваат со слатки додатоци, како што е свинско месо, а понекогаш се користат и наместо зачини за кари.
Тие обично се користат во сушена форма, бидејќи карактеристичната арома значително се интензивира при сушењето. За да ги користите како арома, сувите печурки се или прашкасти или се внесуваат во некоја од течните состојки што се користат во садот, на пример, потопени во врело млеко, слично како и целосните зрна ванила.
Како резултат на овие кулинарски својства, се многу барани од многу готвачи. ''Lactarius rubidus'' комерцијално се собира и продава во Калифорнија додека ''L.camphoratus'' се собира и продава во Обединетото Кралство и во провинцијата Јунан, Кина.
Маршанд известува дека некои поединци користат ''L. camphoratus'' како дел од мешавина од тутун за луле. За разлика од другите членови на потсекција ''Camphoratini'', ''L. rostratus'' има непријатен (дури и гаден) мирис, опишан како налик на бршлен. ''Lactarius cremor'' е име кое понекогаш се користи за печурките во оваа група, меѓутоа, Heilmann-Clausen, et al. сметаат дека ова име е nomen dubium, што различно се однесува на ''Lactarius rostratus'', ''L. serifluus'' или ''L. fulvissimus'' во зависност од концептот на авторот за ''L. cremor''. ''Lactarius mukteswaricus'' и ''L. verbekenae'', два вида опишани од областа Кумаон на индиските Хималаи во 2004 година, се пријавени дека се многу тесно поврзани со ''L. camphoratus'' и ''L. fragilis'', соодветно, вклучително и по мирис.''Lactarius rufulus'' е пријавен од еден извор како вид „''Lactarius camphoratus''“ и има сличен мирис на другите ''Camphoratini'', иако претходните монографии не известуваат за таква арома и го опишуваат вкусот како субакриден.
''Lactarius helvus'' и ''L. aquifluus'', кои се наоѓаат во Европа и Северна Америка, соодветно, се исто така силно ароматични и слични на слатки капи, а првите имаат мирис на тилчец. Познато е дека ''Lactarius helvus'' е благо токсичен, предизвикувајќи гастроинтестинални тегоби. Јадливоста на ''L. aquifluus'' е непозната, но бидејќи е близок роднина на ''L. helvus'', постои сомневање дека е токсичен. Видот ''Млечки (печурки)'' со жолт латекс (или бел латекс кој пожолтува) може да биде опасен.
''Lactarius glyciosmus'' и ''L. cocosiolens'' имаат изразен мирис на кокос.''L. glyciosmus'', сепак, има субакриден вкус, иако е пријавено дека е комерцијално собран во Шкотска.
5 Поврзано
* Список на Млечки (печурки)