Доселување во Грција

Имиграција во Грција процентуално на странско население во Грција изнесува 7,1% во однос на вкупното население на земјата. Покрај тоа, помеѓу 9 и 11% од регистрираната грчка работна сила од 4,4 милиони се странци. Дополнително, мигрантите сочинуваат 25% од примателите на плата.
Според податоци од 2012 година, албанските мигранти сочинуваат околу 55-60% или повеќе од имигрантското население. Поновите имигрантски групи, од средината на 1990-тите па наваму, се состојат од азиски националности - особено пакистански и бангладешки - со понови политички азил и/или илегална миграција низ Турција на Авганистанци, Ирачани, Сиријци и други. Од 1990-тите, зголемувањето на таквите текови довело до појава на имиграцијата како сè поважно политичко прашање во Грција.
Имигрантите ги исполнуваат улогите главно во неформалниот сектор, а во Грција денес има голем број илегални имиграции. Бидејќи поголем број мигранти влегле во Грција во 1990-тите, имиграциската политика на грчката влада почнала да се смета дека нема контрола и правна рамка за управување со ситуацијата. Додека грчката влада направила некои промени во имиграциската политика, имиграциската реформа останува низок приоритет.
Во 2015 година, пристигнувањето на бегалци по море драстично се зголемило во Грција, главно поради тековната сириска граѓанска војна. Според податоците, имало 856.723 пристигнувања по морски пат во Грција, што е речиси петкратно зголемување во однос на истиот период од 2014 година Се проценува дека 8% од пристигнувањата поднеле барање за азил во Грција, додека другите се надевале дека ќе пронајдат азил во северноевропските земји. На 13 август 2019 година, 650 мигранти пристигнале со шеснаесет чамци во Грција за прв пат во таква маса од 2016 година. Како резултат на тоа, владата одлучила да ги зголеми граничните патроли и депортации за да го контролира ненадејниот прилив на мигранти.
1 Историја
Во првата половина на дваесеттиот век, имиграцијата главно течела нанадвор од Грција. На почетокот на векот, мнозинството грчки имигранти мигрирале во Соединетите Американски Држави; од 1950-тите до 1970-тите, миграцијата течела кон други европски земји, главно кон Сојузна Република Германија, каде имало недостиг на работна сила во процесот на обнова по Втората светска војна. Дополнително, околу 65.000 Грци побарале засолниште во земјите од поранешниот советски блок по поразот на левичарските сили во Граѓанската војна во Грција (1946–1949). Гледајќи ги само годините од 1955 до 1970 година, приближно еден милион луѓе - над десет проценти од вкупното грчко население - ја напуштиле Грција за да емигрираат првенствено во Европа, Австралија, Северна Америка и Јужна Америка.
Неколку појави во последната четвртина од 20 век довеле до промена на миграциските модели во Грција. По падот на воената диктатура во 1974 година, некои од грчките бегалци започнале да се преселуваат во Грција. Овој бран на имигранти го достигнал својот врв кон крајот на 1980-тите. Најголем дел од имигрантите во Грција во овој временски период биле вратени Грци. Имиграцискиот бум бил голем по падот на Советскиот Сојуз во 1989 година, кога коетнички Грци (што значи странци со грчко наследство) од земјите од поранешниот советски блок, Грци од Албанија и други балкански народи и економски мигранти од Балканот и источноевропските земји како Русија, Украина, Грузија, Бугарија, Романија и Полска, се преплавиле во Грција. Многумина пристигнале за да ги избегнат превирањата и воените судири во нивните татковини или поради економските можности што им се даваат во Грција, членка на ЕУ со голем неформален пазар. На почетокот на 1990-тите кога започнале овие имиграциски текови, Грција немала законодавна рамка практично да управува и да ја контролира имиграцијата. Сè додека грчката влада не ја започнала реформата на имиграциската политика во 1991 година, законодавството за имиграција датира од 1920-тите и им отежнувало на мигрантите легално да влезат во Грција за работни цели; Задолжително било мигрантот да има работна дозвола за влез во Грција, која мора да ја добие од својот матичен конзулат дури откако ќе се вработи во Грција. Во средината на 1990-тите, грчката имиграциска политика најмногу се потпирала на масовна депортација на главно албански имигранти, со надеж дека ќе ја обесхрабри имиграцијата во Грција. Оваа политичка алатка била во голема мера неефикасна и грчката влада морала да ја преиспита својата имиграциска политика на почетокот на 21 век. Иако биле направени чекори за усогласување на имиграциската политика со директивите на ЕУ, имиграцијата сè уште не е висок приоритет за грчката влада, иако мигрантите продолжуваат да сочинуваат голем дел од грчкото население.
2 Демографски податоци
Од 1990-тите, Грција станала важна земја за мигрантите и како крајна дестинација и како транзитна станица помеѓу земјите на потекло и другите земји во Европската Унија. Грција е дестинација првенствено за мигранти од Балканот, Источна Европа и некои азиски и африкански земји, и транзитна земја за курдски, авганистански и други азиски мигранти. Најголемиот дел од имигрантите во Грција доаѓаат од Албанија; Албанците сочинуваат 63,7% од вкупното документирано мигрантско население во Грција, а потоа следат Бугарите, Грузијците, Романците, Русите и Украинците. Имигрантите се вработени во градежништвото, индустриското производство и земјоделството. Голем број филипински куќни помошници мигрираат и во Грција.
Документираните имигранти на пописот од 2001 година изнесувале вкупно 693.837, а недокументираните проценки за имиграција го зголемуваат овој број на 1,2 милиони луѓе, или над 7% од грчкото население. Повеќе од половина од легалните странци се во поширокото подрачје на Атина, а една четвртина може да се најде во Солун, вториот по големина град во Грција на север. Околу половина од легално вработени странци се или етнички Грци или државјани на Европската Унија; сепак, околу 79% од недокументираните имигранти доаѓаат од поранешните социјалистички земји, а останатите 21% доаѓаат од над сто претежно земји од Третиот свет. Бројот на работни дозволи за странци кои не се етнички Грци е само 0,33% од регистрираната работна сила, што е најмал број во ЕУ.
Од друга страна, трудот без документи од странски мигранти се проценува дека сочинува 24% од БДП на Грција. Многу нерегуларни и илегални имигранти не ја гледаат Грција како своја крајна дестинација; тие планираат да работат единствено за да соберат доволно средства за да се преселат во други земји во Европската Унија. Други доаѓаат во Грција да останат. Без разлика колку долго ќе останат во Грција, многу мигранти без документи се исклучени од мнозинството грчко општество и се соочуваат со политичка, социјална и економска маргинализација.
2.1 Женски мигранти
Жените мигранти во Грција, особено, се забележливи и се особено ранливи на експлоатација. Гркинките продолжуваат да напредуваат во образованието и вработувањето. Традиционално, учеството на Гркинките во работната сила е многу ниско поради недостатокот на формални можности за вработување, прекумерното изобилство на неплатени активности во малите семејни бизниси или земјоделската работа и преовладувачките културни ставови во Грција за домашната улога на жената. Помеѓу 1971 и 1996 година, учеството на возрасните жени во платената работна сила се зголемила од 31,2% на 47,5%. Брзата експанзија на грчкиот образовен систем, заедно со зголемениот просперитет во Грција, довеле до зголемување на бројот на жените на работното место и последователно намалување на понудата на работна сила за одредена (обично неплатена) работа која најмногу ја вршат жените. Сепак, грчките културни вредности во однос на женските „должности“ во домот не се промениле толку брзо како што се менувало вработувањето на жените - Гркинките сè повеќе преземаат одговорности надвор од домот, додека нивните домашни задачи остануваат во голема мера ненамалени. Ова создава побарувачка за евтина, мигрантска работна сила во областите поврзани со работата во домаќинството и грижата во Грција, која во голема мера е исполнета со жени мигранти.
Постои голем степен на сегрегација на работните места по пол за мигрантите во Грција, при што главно жени мигранти ги исполнуваат домашните улоги што ги оставаат грчките жени. Жените од Филипините, Албанија и Источна Европа доминираат со мигрантската домашна работа во Грција и го сочинуваат мнозинството имигранти од тие земји - 76% од бугарските имигранти, 70% од албанските, 76% од романските, 85% од полските 80% од филипинските имигранти во Грција се жени. Грција има највисока стапка на миграција на жени во Европа. Жените од поразвиените земји имаат тенденција да работат во областа на туризмот и канцелариска работа, додека оние од Азија, Африка и земјите од поранешниот советски блок се претежно вработени во домаќинството за домашна работа или како старатели во медицински центри. Филипинските жени првенствено се вработени како слугинки во семејствата, додека Албанките се ограничени на домашни или чистачки.
Додека мнозинството од сите мигранти се економски имигранти кои бараат добри работни места за кои добиваат многу повисока плата отколку што можат да најдат во нивната татковина, жените мигранти, особено оние без документи, се подложни на експлоатација и злоупотреба. Грчкиот правен систем нуди многу мала заштита на домашните работници и во некои случаи всушност може да ја зголеми нивната несигурност и ранливост. Дополнително, случаите на сексуална трговија со луѓе се повеќе се зголемуваат, при што проценките наведуваат дека преку 20.000 жени мигранти се тргувани во Грција секоја година поради сексуална работа.
3 Фактори кои влијаат на миграцијата
''Сиромаштија:'' Во раните 1990-ти, приходот по глава на жител во голем број земји испраќачи, како што е Албанија, бил помал од 1000 американски долари. Во исто време, можностите за работа во нивните матични земји биле прилично ретки. 86,6% од Албанците кои мигрирале во Грција во 1990-тите го сториле тоа поради економски причини.''Вооружени судири и нестабилни политички ситуации:'' Граѓанските и политичките немири и вооружените судири во регионот на Балканот и Блискиот Исток раселеле голем број луѓе во Грција. Војната во поранешна Југославија во 1990-тите, граѓанската војна во Грузија и другите земји во раните 1990-ти и 2000-тите, и војната во Косово во доцните 1990-ти, довеле до големи бранови мигранти кои избегале од овие земји, од кои многу се населиле во Грција. Дополнително, употребата на хемиско оружје во Халабџа, Ирак и Заливската војна во раните 1990-ти, ескалацијата на насилството во Турција во средината на 1990-тите и судирот меѓу курдскиот народ во северен Ирак и Турција и режимот на Садам раселил голем број луѓе, кои исто така побарале засолниште во Грција.
''Демографија:'' Демографијата на регионот е исто така од особен интерес. И Грција и Италија, кои имаат стареење на населението, привлекуваат имиграција од земји со помлада работна сила, како што се Албанија, други балкански земји и Источна Европа. Неможноста на помладата мигрантска популација да пронајде работа во нивната матична земја, во комбинација со потребата на Грција за евтина работна сила и стареењето на работната сила, доведува до привлекување на многу мигранти во Грција.
3.0.1 Природа на економската активност
Економските услови во Грција се погодни за развој на евтина работна сила. Самовработувањето во Грција, според податоците, е три пати поголемо од просекот на Европската Енија, што ги одразува големите земјоделски сектори, малите семејни бизниси и постоењето на голема неформална економија. Всушност, неформалната економија на Грција сочинува приближно 30% од нејзиниот БДП - најголемата неформална економија во Европа. Оваа неформална економија има потреба од евтина, неквалификувана работна сила за да опстане, бидејќи младите во Грција не се подготвени да прифатат вработување во овие сектори. Младите Грци имаат мало учество во работната сила и продолжуваат да студираат на универзитетите додека не пронајдат работа со висок статус. Ова значи дека многу млади имигранти можат да најдат вработување со низок квалитет доколку ги прифатат видовите на вработување со низок статус што местните Грци ги одбиваат. Ова е особено точно во земјоделската и тешката индустриска работа за мажите мигранти, и домаќинството, чистењето и грижата за жените мигранти.
3.0.2 Географска местоположба
Грција, која се наоѓа на раскрсницата на Европа, Азија и Африка, не е само крајна цел за мигрантите од Азија и Африка, туку се гледа како порта или отскочна штица кон Западна Европа. Големото крајбрежје на Грција и многубројните острови значат дека полицискиот влез на мигрантите е многу тежок. Дополнително, потпирањето на Грција од туризмот значи дека границите никогаш не биле адекватно полициски (иако ова почна да се менува, како и со остатокот од континентот). Доказите денес покажуваат дека речиси целата илегална имиграција во Европската Унија тече низ порозните граници на земјата. Во 2010 година, 90% од сите приведувања за неовластен влез во Европската Унија се одвивале преку Грција, во споредба со 75% во 2009 година и 50% во 2008 година. Поради овие причини, многу имигранти влегуваат во Грција за да се обидат да добијат пристап до остатокот од Европската Унија.
4 Илегална имиграција
Грција има проблеми со илегалната имиграција, а голем дел од имигрантите транзитираат низ Турција. Грчките власти веруваат дека 90% од илегалните имигранти во ЕУ влегуваат преку Грција, а многумина бегаат поради немирите и сиромаштијата на Блискиот Исток и Африка.
Неколку европски судови донеле одлука дека Грција не ги почитува минималните стандарди за третман на барателите на азил. Една од последиците е што илегалните мигранти кои пристигнуваат во други земји не можат да бидат вратени назад во Грција.
Голем број решенија биле предложени од страна на грчката влада како што се изградба на ограда на турската граница и поставување логори.
4.1 Грција како порта на Шенген зоната
Грција се користи како порта кон Шенген зоната од тековите на илегални имигранти, особено оние кои потекнуваат од Блискиот Исток. Соседна Турција исто така е вклучена во ова прашање бидејќи најголемиот дел од илегалните имигранти пристигнуваат во Грција од таа земја. Турската официјална политика го гледа протокот на имигранти во Грција како главен фактор за водење на надворешната политика. Турските влади официјално ја усвоиле „''доктрината Озал''“, иницирана од поранешниот турски премиер Тургут Озал. Тој изјавил дека:Не треба да водиме војна со Грција. Треба само да им испратиме неколку милиони илегални имигранти од Турција и да завршиме со нив.Најголем дел од илегалните имигранти ги поминуваат грчко-турските граници со толеранција, па дури и со помош на властите во Турција, без разлика на билатералните договори кои биле одобрени за оваа работа од 2003 година. Фактот што турските власти не ги почитуваат условите од потпишаните договори, често создавло неколку проблеми при постапките за предавање на илегалните имигранти во пограничните области. Евидентна е и несоработката од турска страна, и покрај постоењето на конкретни докази во неколку случаи (т.е. турски шверцери на илегални имигранти уапсени од грчките власти).
Неконтролираниот проток на имигранти од Турција во Грција резултира, меѓу другото, со голем број негативни социјални и политички последици: дестабилизација на социјалната кохезија преку демографски промени, како и поттикнување на ширењето на организираниот криминал и терористичките мрежи. На пример, висок терорист на Ал-Каеда, кој ги поминал грчките граници од Турција, бил уапсен во обид да добие политички азил во земјата.
4.2 Проток на илегални имигранти
Поради обемот на неформалната економија во Грција, постои многу мала побарувачка за квалификувана работна сила мигранти во Грција и голема побарувачка за неквалификувана работна сила исклучиво во неформалниот сектор. Многу мал број на имигранти со важечко овластување за работа во неформалниот сектор, но се проценува дека постои многу висок број неовластени имигрантски работници во Грција. Во 1992 година, Министерството за јавна безбедност посочило дека од 500.000 странци кои се проценува дека се во Грција, 280.000 од нив биле нелегални. Според податоци од 2011 година, во Грција има над 500.000 нерегуларни мигранти, кои или влегле во земјата илегално или влегле легално, но останале во Грција по истекот на визите. Други работници без документи пристигнале како „''лажни туристи''“ кои продолжиле да живеат и работат во Грција по истекувањето на краткорочните туристички визи според кои пристигнуваат. Голем дел од економскиот раст во Грција во доцните 1990-ти и раните 2000-ти е преку недоволно платената работа на илегалните имигранти, што претставува 29,4% од грчкиот БДП. Нелегалното вработување на илегални имигранти е привлечно за грчките работодавци бидејќи тие не мора да ги почитуваат строгите работни прописи и социјалното осигурување за работниците без документи. Дополнително, некои мигранти ја избирале флексибилноста на нелегалниот пазар на труд. На имигрантите често им било полесно да најдат работа во овој сектор во споредба со легалниот пазар поради строгите политики за имиграција кои ги отежнуваат процесите за аплицирање за виза, истите се скапи и имаат постојана потреба од обновување.
Тешките имиграциски политики во Шпанија и Италија и договорите со нивните соседни африкански земји за борба против илегалната имиграција го промениле правецот на африканските имиграциски текови кон Грција. Во исто време, се смета дека се зголемиле и тековите од Азија и Блискиот Исток - главно Пакистан, Авганистан, Ирак и Бангладеш - кон Грција. Во 2010 година, 132.524 лица биле уапсени за „''нелегален влез или престој''“ во Грција, што е забрзано зголемување од 95.239 во 2006 година. Речиси половина од уапсените (52.469) биле во истиот момент депортирани, од кои повеќето биле Албанци. Бројот на албанските работници во Грција во 1991 година се проценува на околу 150.000, а некои проценуваат дека бројката е и до 500.000. Албанците вообичаено ги исполнуваат неквалификуваните работни места за кои домородните работници сметаат дека се непожелни, кои главно се поврзани со туризмот, сезонските земјоделски активности и домашниот сектор, како што се грижата за децата, услугите во домаќинството и грижата за старите лица. Речиси сите нерегуларни имигранти кои доаѓаат во Грција се вработени во неформалниот сектор, доаѓаат сами без членови на семејството и доаѓаат со цел да најдат работа, дури и кога влегуваат со туристичка виза.
Честопати, за да ја преминат границата во Грција, илегалните имигранти треба да платат на некој шверцер. Огромното мнозинство од уапсените шверцери на мигранти - 58,4% од уапсените во првите осум месеци од 2000 година - се грчки државјани. Албанската мафија е втора по големина група на шверцери, кои се вклучени најмногу во шверц на други Албанци. Турците се исто така распространети шверцери преку турско-грчката граница. Организациите за трговија со луѓе во Албанија можат да наплатат до 4.000 американски долари по лице што можат да го прошверцуваат, а тоа станало профитабилен бизнис за голем број шверцери. Илегалните имигранти особено од земјите од поранешниот советски блок користат и синџирска миграција, во која се одржуваат блиски врски со родните села и се регрутираат роднини или пријатели да работат во Грција и се препорачуваат на работодавците; работните места се префрлаат помеѓу имигрантите кои се враќаат во нивните матични земји за неколкумесечна посета и новодојдените од нивните родни места.
Илегалните имигранти во Грција често се соочуваат со експлоататорски ситуации со мали средства за прибегнување. Членот 84 од Законот 2286/2005 продолжува да им забранува на грчките јавни служби, правни лица и организациите на месната самоуправа да нудат услуги на странци кои не можат да докажат дека легално влегле и дека законски престојуваат во Грција, освен доколку тоа е вонредна ситуација или кога станува збор за малолетно лице. Ова значи дека е многу тешко за мигрантите без документација да добијат здравствени и јавни услуги од државата или да покренат случаи против насилнички работодавач. Грчката влада, во последните години, депортира голем број илегални имигранти секоја година, што значи дека работниците без документи веројатно нема да излезат и да пријават опасни, нефер или експлоататорски услови за работа поради страв дека ќе бидат депортирани. Од 1991 до 1999 година биле депортирани 1.820.000 мигранти, од кои најголемиот дел од нив биле од Албанија. Има и голем број жени и деца кои се однесени во Грција поради сексуална работа и кои се ставени во експлоататорски ситуации, но не можат да добијат помош поради нивниот нелегален статус. Има голем процент на главно малолетни адолесценти Албанци и момчиња под десет години, на пример, кои се илегално однесени во Грција за да работат во сексуалната индустрија.
Процесот на регулација за грчките имигранти е тежок со оглед на чекорите кои треба да се преземат во согласност со грчката имиграциска политика. Според податоците, во 1998 година, повеќе од 370.000 аплицирале за привремен „''бел картон''“ во рамките на програмата за регулација - помалку од 60% продолжиле во втората фаза за да ги добијат своите зелени картони. Дополнително, над 75% од апликантите во таа година биле од Албанија, Бугарија и Романија, многу од нив биле етнички Грци. Оттогаш постојат обиди да се реформира процесот на регулација и грчката политика во однос на имиграцијата, но сепак е тежок, скап и досаден процес за имигрантите да го регулираат својот статус, а многумина избираат да останат нелегални и ги ризикуваат последиците поради поголема флексибилност на неформалниот пазар.
5 Владина политика
Кога имигрантите започнале да влегуваат во Грција во голем број за прв пат во 1990-тите, грчката влада не била соодветно подготвена за управување и контрола на толку многу мигранти. До 1991 година, законодавството за имиграција датирало од 1920-тите. Во 1991 година бил донесен првиот Закон за странци (Закон 1975/1991), прв обид на Грција да се справи со масовниот прилив на имиграција. Овој закон се однесувал исклучиво на ограничување на миграцијата во Грција и обесхрабрување на влезот на странци во Грција. Единствениот начин на кој странец да може да работи во Грција е да добие дозвола за престој и работа пред пристигнувањето. Секој обид за илегален влез во земјата според Законот од 1975 година може да биде казнет со затвор од три месеци до пет години. Дополнително, мигрантите немале право на никаков вид модели за социјална помош или прва помош, освен во случај на итен случај, освен доколку немаат дозвола за престој. Овој закон бил неуспешен и не направил ништо за да се спречи илегалната имиграција и резултирал единствено со протерување на огромен број илегални имигранти во текот на 1990-тите, особено на албанските мигранти. Во текот на 1990-тите, речиси 2 милиони мигранти, од кои огромно мнозинство биле мажи, биле депортирани, со речиси 200.000 депортирани годишно во просек; над две третини од нив биле Албанци.
Дури во 1997 година со два претседателски декрети била воведена првата програма за регулација во Грција. Претседателските декрети 358/1997 и 359/1997 биле лошо дизајнирани, погрешно управувани и го отежнувале успешното регулирање на мигрантите, но тие ги поставиле првите основи за институционална рамка во Грција која се обидела всушност да се справи со имиграцијата на начин на кој отишла подалеку од депортацијата. Новиот Закон за странци, воведен во 2001 година, се концентрирал на кратковидно регулирање на миграцијата преку рестриктивни легални миграциски канали, и поголема програма за регулација и посеопфатна рамка на политиката за долгорочно справување со имиграцијата. Постоеле одредени придобивки од овој закон, како што е правото да се информираат на јазик разбирлив додека се во притвор и задолжително деветгодишно образование за децата мигранти. Сепак, одредени аспекти на законот, како што е потребата да се обновуваат визите секоја година, ги занемарувале потребите на местните пазари на труд за пополнување позиции за релативно кратко време и речиси целосно го игнорирале фактот дека многу имигранти сепак ќе се обидат да мигрираат илегално. Законскиот престој на мигрантите кои веќе не биле во Грција пред 2001 година бил многу тежок според овој закон. Законот за имиграција, исто така, сè уште бил дискриминаторски во однос на стекнувањето државјанство и правел разлика помеѓу повратници и „странци“. Во 2004 година, владата одлучила да издава дозволи со двегодишно времетраење, наспроти едногодишното, со што се намалило времето и паричните трошоци за аплицирање за виза, но сè уште имало многу проблеми со регулацијата. Малиот број на работни дозволи, нивното ограничено времетраење и општата политичка ориентација на грчката влада не биле погодни за создавање одржлива имиграциска политика.
Суштинскиот преглед на грчкиот закон за имигрантите во 2006 година се манифестирале во неколку нови закони, од кои повеќето стапиле во сила во 2007 година. Според тоа, била единствена двегодишна дозвола за престој и работа која може да се обнови за уште две години, во зависност од условите на пазарот на трудот. Законите 3386/2005 и 3536/2007 вклучиле специфични категории на имигранти кои живееле во Грција неколку години, но кои не биле во можност да го регулираат својот престој и вработување во Грција од различни причини во правниот статус. Биле создадени и посебни одредби за заштита на жртвите на трговија со луѓе. Овие закони вклучиле и Акционен план за успешно инкорпорирање на имигрантите во грчкото општество врз основа на почитување на нивните основни човекови права. Сепак, според Законот 3386/2005, на имигрантите кои не можат да докажат дека се легални резиденти на Грција сè уште им е забранет пристап до какви било јавни и социјални услуги.
Во јануари 2011 година, пресудата на Европскиот суд за човекови права донела одлука дека земјите-членки на Европската Унија треба привремено да го замрзнат секое враќање на барателите на азил во Грција, според Даблинската регулатива, поради досиејата на земјата за кршење на човековите права на барателите на азил. Ова создало можност за коалициските влади на СИРИЗА-АНЕЛ да ја искористат европската бегалска криза како потпора во преговорите за Третата програма за економско прилагодување, со поврзување на управувањето со присилната миграција со економската помош.
Во последниве години, директивите и законите на Европската Унија во врска со имиграцијата обликувале поотворен и интеграциски ориентиран пристап во Грција и биле главен извор на информации, политики и практики за развивање на националната миграциска политика. Сепак, прашањата поврзани со мигрантската политика не се приоритет на грчката национална агенда, особено по должничката криза во 2008 година. Бидејќи ова не се смета за важно прашање, реформите во најдобар случај ќе продолжат да бидат маргинални и нема да ги преземат неопходните чекори за да се направат вистински, трајни промени во миграциската политика.
6 Јавна реакција
Во 1989 година, Грците биле претставени од Евробарометар како народ најтолерантен кон странците во цела ЕУ. Сепак, политичката нестабилност и војувањето на Балканот во раните 1990-ти ги натерало Грците да почнат да се грижат за судирот кој се приближувал до нивните граници. Дополнително, во 1990-тите албанскиот национализам сè уште имал претензии за делови од грчка територија, а „македонското прашање“ претпоставувало претензии од страна на Република Македонија и на грчката територија и на националната култура. Овие политички случувања оживеале многу чувства на национализам во Грција, а приливот на имигранти во 1990-тите ја предизвикало колективната слика за Грција како етнички хомогено општество. Грчката национална држава е силно поврзана со етнички заснован идентитет кој се фокусира на заедничкото потекло, јазик и православна религија. Зголемувањето на имиграцијата во 1990 година, тогаш, се сметало не само како извор на потенцијални економски пресврти, туку и како закана за културната и етничката чистота и автентичноста на грчката нација.
Откако започнал приливот на имигранти во раните 1990-ти, бројот на Грци кои сметале дека бројот на имигранти кои живеат во Грција е „''премногу висок''“ се искачил, од 29% во 1991 година, на 45% во 1992 година, на 57% во 1993 година. и 69,2% во 1994 година. Приближно 85-90% исто така веруваат дека имигрантите се одговорни за зголеменото ниво на криминал и невработеност. Грција е претставена во Евробарометар во 2015 година дека има нешто повеќе расистички мислења од просекот на ЕУ (на пр. 67% удобно работат со муслиман наспроти 71% просек на ЕУ), истата студија покажала дека малцинствата во Грција се чувствуваат најмалку дискриминирани од сите на Европа. Исто така, односот на невработеноста меѓу странците во Грција и родените граѓани е понизок од просекот на ЕУ , што покажува дека Грција е помалку дискриминирачка кон странците на пазарот на трудот отколку во ЕУ како целина. Според книгата на Габриела Лазаридис, Грците имаат многу ниско мислење и стереотипни идеи за многу групи имигранти, особено Албанците, муслиманите и Турците, поради историските предуслови. За овие сфаќања придонеле илегалните активности на некои странци, особено на некои Албанци и албанската мафија. Лазаридис тврди дека тоа помогнало да се овековечи стереотипот „опасен албански“, кој придонесува за исклучување на албанските имигранти, легални или нелегални, од економската, социјалната и просторната сфера на грчкиот живот. И покрај ова, Албанците имаат долга историја на хеленизација, асимилација и интеграција во Грција. Во споредба со другите имигранти, албанските државјани се со поголема веројатност да се натурализираат како грчки граѓани и се подобро интегрирани во главното грчко општество.
Голем број на Грци имаат мешани ставови за имиграцијата во нивната земја; често се жалат на феноменот, а сочувствуваат со одредени поединци кои им се познаници. Сепак, дури и со население составено од 7% имигранти - можеби уште повеќе кога ќе се вклучи проценката за бројот на недокументирани мигранти - некои Грци сè уште веруваат дека нивната земја е исклучително хомогена. Лазаридис коментира дека тоа може да доведе до континуирана експлоатација на мигранти и странци кои се сметаат за „други“ и не им се даваат истите права како грчките граѓани.
7 Награда за бегалци
Во 1998 година, на грчките волонтери им била доделена наградата за бегалци „Нансен“ од страна на Високиот комесаријат за бегалци на Обединетите нации (УНХЦР). Волонтерите на „''The Hellenic Rescue Team''“ и Ефи Лацуди од „PIKPA селото“ биле наградени за нивните неуморни доброволни напори да им помогнат на бегалците кои пристигнуваат во Грција за време на европската бегалска криза.