procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Литиум јодид

Литиум јодид, или LiI, е хемиско соединение на литиум и јод. Кога е изложен на воздух, тој добива жолта боја, поради оксидацијата на јодид во јод. Кристализира во NaCl мотиф. Може да учествува во различни хидрати.
1 Употреба
Литиум јодидот се користи како електролит во цврста состојба за батерии со висока температура. Исто така, тој е стандарден електролит во вештачки пејсмејкери поради долгиот циклус на траење што го овозможува. Цврстиот материјал се користи како фосфор за детекција на неутрони. Исто така се користи, во комплекс со Јод, во електролитот на сончевите ќелии осетливи на боја.
Во органска синтеза, LiI е корисен за расцепување на врските C-O. На пример, може да се користи за претворање на метилестри во карбоксилни киселини::RCO<sub>2</sub>CH<sub>3</sub> + LiI → RCO<sub>2</sub>Li + CH<sub>3</sub>I
Слични реакции се однесуваат на епоксиди и азиридини.
Литиум јодид се користеше како радиоконтрастно средство за КТ скен. Неговата употреба беше прекината поради бубрежна токсичност. Неорганските раствори на јод страдаа од хиперосмоларност и високи вискозитети. Тековните јодиран контраст агенси се органојодно соединение.
2 Поврзано
*Литиумски батерии
Актиниум (III) оксид

Актиниум(III) оксид — хемиско соединение кое го содржи реткиот радиоактивен елемент актиниум. Ја има формулата Ac<sub>2</sub>O<sub>3</sub>. Слично е на неговото соодветно соединение лантан, лантан(III) оксид, и содржи актиниум во оксидациона состојба +3. Актиниум оксидот не треба да се меша со Ac<sub>2</sub>O (оцетен анхидрид), каде што Ac е кратенка за ацетил наместо симболот на елементот актиниум.
1 Реакции
* Ac<sub>2</sub>O<sub>3</sub> + 6HF → 2AcF<sub>3</sub> + 3H<sub>2</sub>O
* Ac<sub>2</sub>О<sub>3</sub> + 6HCl → 2AcCl<sub>3</sub> + 3H<sub>2</sub>O
* 4Ac(NO<sub>3</sub> )<sub>3</sub> → 2Ac<sub>2</sub>O<sub>3</sub> + 12NO<sub>2</sub> + 3O<sub>2</sub>* 4Ac + 3O<sub>2</sub> → 2Ac<sub>2</sub>O<sub>3</sub>* Ac<sub>2</sub>O<sub>3</sub> + 2AlBr<sub>3</sub> → 2AcBr<sub>3</sub> + Al<sub>2</sub>O<sub>3</sub>* 2Ac(OH)<sub>3</sub> → Ac<sub>2</sub>O<sub>3</sub> + 3H<sub>2</sub>O
* Ac<sub>2</sub> (C<sub>2</sub>O<sub>4</sub> )<sub>3</sub> → Ac<sub>2</sub>O<sub>3</sub> + 3CO<sub>2</sub> + 3CO
* Ac<sub>2</sub>O<sub>3</sub> + 3H<sub>2</sub>S → Ac<sub>2</sub>S<sub>3</sub> + 3H<sub>2</sub>O
Портрет на Џулијано де Медичи (1479–1516)

''Портрет на Џулијано де Медичи'' (1479–1516) ― мермерна скулптура од Микеланџело висока 1,68 метри, која датира од 1526 &#x2013; 1534 година. Таа е дел од украсната шема на Капелата на Медичииеви во Сан Лоренцо во Фиренца. Тоа е средишната статуа на гробот на Џулијано и идеализиран портрет на Џулијано де Медичи (1479–1516).
1 Историја
Работата на портретот на Џулијано започнала околу 1526 година, откако завршил портретот на Лоренцо на Микеланџело. Скулптурата требала да биде завршена во 1534 година, годината кога Микеланџело заминал од Фиренца. Во 1533 година му било доверено на Монторсоли да ги заврши сите завршни работи. Има четири цртежи од Тинторето, кои содржат некои детали кои се разликуваат од статуата. Се смета дека овие цртежи укажуваат на изворната концепција на Микеланџело. Во нив фигурата е гола, што било вообичаена прелиминарна практика, пред костимот да биде додаден на скицата. На цртежите торзото било свртено повеќе налево и со десната нога потпрена на предмет што не се повторува во скулптурата. Со оглед на прекумерната мускулатура и позата на нозете, некои изучувачи мислат дека цртежите можеби се непрецизни копии од средината на шеснаесеттиот век
2 Опис и стил
Делото, вметната во ниша, го прикажува младиот војвода седнат, облечен како староримски генерал и во став на гордост, како што забележа Вазари, наспроти „меланхоличниот“ Лоренцо. Овој став е прочитан како метафора за „активен живот“ на неоплатонската доктрина, како персонификација на будноста или на смиреноста на мртвите души или на холерично-сангвистичниот темперамент на хуморалната теорија. Политичките читања ја забележаа идејата за силна волја и насилен деспот. Позата на Џулијано потсетува на онаа на Мојсеј, а исто така и на пророкот Јоил на сводот на Сикстинската капела. Оклопот се прилепува на телото како обвивка, откривајќи го мускулестото торзо, исто како што високите чевли исчезнуваат по потколеницата за да ги откријат босите стапала. Релјефите на оклопот му се припишуваат на Монторсоли, како и, според Шарл де Толнај, деталите на стапалото што штрчи од основата. Скулптурата ги идеализира одликите на ликот. Војводата ја држи командната палка во раката и две монети: тие се толкувани како потсетник на понудата што мртвите морале да ја платат во кралството на подземјето според античката митологија.
Вардарски светилник

Вардарски светилник (|Φάρος Αξιού) — светилник во речната делта на Вардар на западниот брег на Солунскиот Залив. Се наоѓа јужно од селата Кулакија и Јунчии во општината Делта, Солунско.
Светилникот се наоѓа островчето Кавура (Афродити) во Делтата на Вардар, кое во летната сезона станува полуостров. Изграден е во 1960 г. Кулата е висока 8 м, а жаришната рамнина е на висина од 9 м. Трепка двапати на секои 12 секунди бело, црвено или зелено, во зависност од правецот од кој се гледа. Бидејќи подрачјето често е магливо, има и радиофар.
Вадарскиот светилник ја бележи најтесната точка на Солунскиот Залив меѓу ’ртовите Вардар и Голем Карабурун. Сè до почетокот на 1990-тите во светилникот живееле светилничари со нивните семејства, бидејќи дотогашната технологија барала човечко присуство. Потоа светилникот е автоматизиран, па затоа редовнотоп присуство на светилничар станало излишно. Поради тоа, патот до него престанал да се одржува и денес се пристапува само со пловило.
Во заливот има уште два светилника — Солунскиот највнатре и Карабурунскиот на источниот брег.
Лакримариј (поезија)

„Лакримариј“ — поезија на македонскиот писател Петре М. Андреевски од 2003 година.
1 Содржина
Лакримариј е шише во кое европските дворјанки собирале детски солзи за разубавување на лицето. Нашите мајки, пак, ги собирале своите солзи за да имаат што да однесат на гробишта.
Книгата е поделена на три циклуси песни (Лицето на зборовите, Посвети и Колку сме блиску, а далеку), стихозбирката Лакримариј ја обгрнува тагата како естетско доживување на измамничкиот свет.
Протегнати од родокрајот до Далечниот Исток, секоја од песните содржани во оваа збирка може да го носи квалификативот „антологиска“, затоа што зборува со универзален јазик преку кој резигнацијата како очекуван епилог симболично се прочистува таму некаде, на врвот на Фуџи...
Според интервјуто со П.М. Андреевски „Лакримариј“ е целото наше колективно паметење кое завлегува и во иднината, во него се собрани сите солзи на народот.
2 Поврзано
* Петре М. Андреевски
Клекнато момче

''Клекнато момче'' ― скулптура на ренесансниот италијански сликар и вајар Микеланџело, зачувана денес во Музејот Ермитаж во Санкт Петербург. Тоа е единственото дело на Микеланџело во Ермитаж. Првично била наменет за гробницата на семејството Медичи во Фиренца.
1 Опис
''Клекнато момче'' е мермерна скулптура од 54 години цм и прикажува момче, голо и свртено на себе, можеби извлекувајќи трн од стапалото. И покрај тоа што статуата не е добро завршена, цртите на лицето, косата и облиците на телото се лесно препознатливи.
2 Поврзано
* Список на дела од Микеланџело
* Non finito - во превод: Незавршено (дело)
Свети Матеј (Микеланџело)

''Свети Матеј'' ― мермерна скулптура од Микеланџело која го прикажува апостолот Матеј. Скулптурата била наменета за серија од дванаесет апостоли за хорските ниши на Фирентинската катедрала, но останала недовршена во 1506 година кога Микеланџело се преселил во Рим за да работи кај папата Јулиј II. Во моментов е дел од збирката на Галеријата на Академијата во Фиренца.
1 Поврзано
* Список на дела од Микеланџело
Палестринска пиета

''Палестринска пиета'' (италијански: ''Pietà di Palestrina'') ― мермерна скулптура од италијанската ренесанса, која датира од ок. 1555 година и сега во Галеријата на Академијата, Фиренца. Порано му била припишувана на Микеланџело, но сега главно е сметана дека е завршена од некој друг, како што се Николо Менгини или Џан Лоренцо Бернини. Според Галеријата на Академијата, „припишувањето на мајсторот на скулптурата сè уште е некако контроверзно“.
Оваа пиета прикажува три фигури, од кои едната е телото на Исус Христос. Скулптурата првично била во просторија покрај црквата „Св. Росалија“ во Палестрина и била во сопственост на семејството Барберини. Некои извори укажуваат дека е направен во 1556 година. Скулптурата била купена од владата во 1939 година. Припишувањето на Микеланџело е направено во првата половина на 18 век. Нема претходна дискусија за делото како што има за речиси сите други што му се припишуваат на мајсторот.
1 Поврзано
* Список на статуи на Исус
* Список на дела од Микеланџело
Хандачка кула

Хандачка кула (|Πύργος Χάνδακα) — средовековна одбранбена кула крај Долна Струма, недалеку од античкиот град Амфипол, поточно меѓу денешните села Ениќој и Нова Локвица во Зихненско, Егејска Македонија.
1 Историја
Кулата e е сместена на десниот брег на Струма, спроти античкиот град Амфипол другата дредновековна кула – Мармарската. Околу кулата има остатоци од други утврдувања. Двете кули го чувале Амфиполскиот мост над Струма, познат уште од антиката.
Кулата веројатно е изградена во XIV век. Во околината се наоѓало средновековното село Хандак (''Χάνδακας''), споменато во светогорски документи од XIV век (1318 – 1378), главно во преписката меѓу манастирите Хиландар и Зограф во врска со водениците на тоа подрачје. Хандак е споменато и во Калимановата грамота.
Кулата има квадратен облик и надврешни потпори, и во првобитен облик имала најмалку три ката. Заштитена е со бедем, чии остатоци се гледаат од северната страна.
Етилксантинска киселина

Етилксантинска киселина — органско соединение со хемиска формула Може да се гледа како ''О'' - етил естер на дитиокарбонска ''O'', ''S'' -киселина (формулата на таа киселина е). Етилксантичната киселина спаѓа во категоријата тиоакиселини, каде што префиксот тио- значи дека атом на кислород во соединението се заменува со атом на сулфур.
1 Подготовка
Етилксантинската киселина се добива со дејство на разредена сулфурна киселина на калиум етил ксантат на 0 °C.
2 Својства
Етилксантинска киселина е безбојна нестабилна мрсна течност. Се распаѓа над 25 °C (77 °F) во јаглерод дисулфид и етанол.
3 Естри на етилксантинска киселина
Метил и етил естерите на етилксантинската киселина се безбојни, мрсни течности со продорен мирис.
4 Реакции
Етил ксантската киселина реагира со вода или влага и произведува јаглерод дисулфид.
5 Безбедност
Во експеримент со бели стаорци, хронично изложените стаорци со вдишување на етилксантинска киселина открија поголема фреквенција на хромозомски преуредувања во лимфоцитите на периферната крв од контролните стаорци.
3-хептанон

3-хептанон (бутил етил кетон), е седум јаглероден кетон. Тоа е безбојна течност со „зелен мирис“, исто така опишан дека има овошен мирис. Често се користело како парфем/мирис, како растворувач за целулоза, нитроцелулоза или винилни смоли и како синтетички градежен блок во подготовката на други органски молекули .
1 Подготовка
3-хептанонот се произведува индустриски преку редуктивна кондензација на пропиналдехид (пропанал) со бутанон (метил етил кетон). Оваа реакција дава хепт-4-ен-3-он, кој последователно се хидрогенизира во 3-хептанон.
: + → +
: + →
Голема советска енциклопедија

''Големата советска енциклопедија'' (ГСЕ; |Больша́я сове́тская энциклопе́дия, БСЭ) е една од најголемите енциклопедии на руски јазик, објавувана во Советскиот сојуз од 1926 до 1990. По 2002, податоците од енциклопедијата биле вклучени во Големата руска енциклопедија.
Идејата за Голема советска енциклопедија се појавила во 1923 по иницијатива на Ото Шмит, член на Руската академија на науките.
Пројче Станкоски

Пројче Симонов Станкоски (14 август 1924 во Гостиражни, Прилепско — 1945 во Босна) — македонски партизан, учесник во НОБ.
1 Животопис
Пројче Симонов Станкоски бил роден на 14 август 1924 година во селото Гостиражни. По занимање бил земјоделец. Кон НОБ се приклучил на 22 септември 1944 година. Бил борец на 15-от корпус, учествувал во борбите што ги водел корпусот на Сремскиот фронт, кај Винковци, на Сава, Вировитица и др места. Загинал во Босна во 1945 година.
Лија (скулптура)

''Лија'' ― скулптура на Микеланџело од старозаветната личност Лија. Како и делото ''Рахила'' од уметникот, таа била дел од последниот дизајн од 1542-1545 година за Гробот на папата Јулиј II во црквата „Свети Петар во Окови“, во која сè уште се наоѓа.
1 Историја
Со ''Рахила'' на Микеланџело, статуата на ''Лија'' го завршила украсувањето на последната верзија на погребниот споменик на папата Јулиј II во 1542–1545 година, проблематично дело на кое уметникот му посветил речиси 40 години.
Наменета за десната ниша, до постарата и успешна статуа на ''Мојсеј'', делото е документирано во молбата до папата Павле III од 20 јули 1542 година, кој известил дека работите напредуваат добро. Еден месец подоцна, Микеланџело склучил договор со Рафаело да Монтелупо да ги доврши петте преостанати статуи од гробницата, вклучувајќи ги ''Лија'' и ''Рахила''. За овие последни двајца, сепак, резервирал нова нарачка на своја рака. Изгледа дека чистењето и доработката останало на неговиот помошник.
По завршувањето на споменикот, Микеланџело бил многу критикуван за конечниот резултат, така што неговиот автограм на двете ниши статуи бил одбиен. Таа хипотеза била користена долго време во 19 век, додека не биле пронајдени документи за да се потврди неговото авторство.
2 Опис и стил
Лија, библиската јунакиња, е претставена како римска матрона, во класична облека и држи огледало (што би потсетувало на доблеста на претпазливоста) или дијадема низ која се провлекува нејзината долга плетенка коса. Според Џорџо Вазари и Асканјо Кондиви, ''Лија'' е алегорија за „активен живот“, заснована на пасус од Данте или ''Diputatione Camaldulenses'' од Кристофоро Ландино.
Во таа смисла, двете женски фигури би можеле да претставуваат два начина на постоење, но двата начини на спасение не се нужно во судир еден со друг. Контемплативниот живот претставен од ''Рахила'' се моли за негово спасение преку верата, додека активниот живот претставен од ''Лија'' своето спасение го наоѓа во работата.
Заедничкото толкување на уметничкото дело е дека тоа е еден вид посредување помеѓу реформите и католицизмот поради неговата поврзаност со Виторија Колона и нејзините следбеници.
3 Поврзано
* Список на дела од Микеланџело
4 Библиографија
* Umberto Baldini, ''Michelangelo scultore'', Rizzoli, Milano 1973.
* Marta Alvarez Gonzáles, ''Michelangelo'', Mondadori Arte, Milano 2007.
Милан Стеваноски

Милан Колев Стеваноски (15 септември 1922 во Врбјани, Прилепско — 15 април 1945 во Товарник, Хрватска) — македонски партизан, учесник во НОБ.
1 Животопис
Милан Колев Стеваноски бил роден на 15 септември 1922 година во селото Врбјани. По занимање бил земјоделец. Кон НОБ се приклучил во август 1944 година. Учествувал во борбите што ги водела Втората македонска ударна бригада на Сремскиот фронт, загинал на 15 април 1945 година во Товарник, Хрватска.
Квечерина (Микеланџело)

''Квечерина'' (|Crepusculo) — мермерна скулптура (155 × 170 cm, максимална должина 195 cm) од Микеланџело, за која се верува дека е изработена во раздобјето 1524-1531 година и е дел од декорацијата на Новата сакристија на црквата Св. Лаврентиј во Фиренца. Таа е една од четирите алегориски делови на денот и се наоѓа на десната страна на саркофагот на гробот на Лоренцо де Медичи, војводата од Урбино.
1 Историја
''Квечерина'' Микелаџело започнал да ја работи во фазата по обновувањето на работите на сакристијата во 1524 година, по изборот на папата Климент VII на папскиот престол. Не се знае датумот на завршување на делото, кое уметникот морал да го заврши по прекинот поради опсадата на Фиренца во 1531 година, но статуата била видена „недовршена“ во 1534 година, кога Микеланџело конечно го напуштил градот.
2 Опис
''Квечерина'' или ''зајдисонце'' се појавува како машка персонификација, полуиспружен и гол, како и другите статуи од низата. Можеби ги имал за пример планинските и речните божества на триумфалната порта на Септимиј Север во Рим како свој модел. Ако неговата другарка, ''Мугра (Аурора), е будна, Квечерина треба''''да спие.''''Неговото тело е испружено со една нога прекрстена преку другата за дополнителна динамика, едната рака е лабаво поставена на бутот и го држи превезот што се спушта назад, другата ја поддржува фигурата со свиткан лакт и уморно седи.''''Лицето е забрадено и замислено гледа надолу.''
Меѓу различните иконолошки читања, статуата се смета за симбол на флегматичен темперамент или елемент на вода или дури и земја.
3 Слики
Шах Рук Кан

Шах Рух Кан ( pronounced [ˈʃɑːɦɾʊx xɑːn] ; роден на 2 ноември 1965 година), познат и по иницијализмот СРК, е индиски актер и филмски продуцент кој работи во хинди филмови. Наведен во медиумите како „ Баадшах од Боливуд“ и „Кралот Кан“, тој се појавил во повеќе од 90 филмови и заработил бројни признанија, вклучително и 14 награди Филмфаер. Добитник е на Падма Шри од Владата на Индија, како и Орден за уметности и писма и Легија на честа од Владата на Франција. Кан има значајни следбеници во Азија и јужноазиската дијаспора ширум светот. Во однос на големината на публиката и приходите, тој е опишан како една од најуспешните филмски ѕвезди во светот. Многу од неговите филмови го тематизираат индискиот национален идентитет и врските со заедниците во дијаспората, или половите, расните, социјалните и верските разлики и поплаки.
Кан ја започнал својата кариера со настапи во неколку телевизиски серии во доцните 1980-ти, а своето деби во Боливуд го имал во 1992 година со ''Дивана''. Првично бил признат за играње злобни улоги во филмовите ''Baazigar'' (1993) и ''Darr'' (1993). Кан се етаблирал со глумење во серија романтични филмови со најголема заработка, вклучувајќи ги ''Dilwale Dulhania Le Jayenge'' (1995), ''Dil To Pagal Hai'' (1997), ''Kuch Kuch Hota Hai'' (1998), ''Mohabbatein'' (2000), ''Kabhi Khushi Kabhie Gham. ..'' (2001), ''Кал Хо Наа Хо'' (2003) и ''Веер-Заара'' (2004). Тој заработил критичко признание за неговиот портрет на алкохоличар во ''Девдас'' (2002), научник на НАСА во ''Свејдс'' (2004), тренер за хокеј во ''Чак Де! Индија'' (2007) и маж со Аспергеров синдром во ''Моето име е Кан'' (2010). Дополнителни комерцијални успеси дојдоа со романтичните драми ''Om Shanti Om'' (2007) и ''Rab Ne Bana Di Jodi'' (2008), и со неговото проширување во комедии во ''Chennai Express'' (2013) и ''Среќна Нова Година'' (2014). По краткиот неуспех и пауза, Кан се вратил во кариерата со акциониот филм ''Патаан'' (2023), кој стана второто хинди издание со најголема заработка.
Циметна киселина

Cinnamic киселина е органско соединение со формула C <sub>6</sub> H <sub>5</sub> -CH=CH- COOH. Тоа е бело кристално соединение кое е малку растворливо во вода и слободно растворливо во многу органски растворувачи. Класифицирана како незаситена карбоксилна киселина, таа природно се наоѓа во голем број растенија. Тој постои и како ''цис'' и како ''транс'' изомер, иако вториот е почест.
1 Појава и производство
1.1 Биосинтеза
Циномичната киселина е централен посредник во биосинтезата на огромен број природни производи, вклучувајќи лигноли (прекурсори на лигнин и лигноцелулоза), флавоноиди, изофлавоноиди, кумарини, аурони, стилбени, катехини и фенилпропаноиди. Неговата биосинтеза вклучува дејство на ензимот фенилаланин амонијак-лиаза (PAL) на фенилаланин.
1.2 Природна појава
Се добива од масло од цимет или од балсами како што е сторакс. Го има и во шеа путерот. Циметна киселина има мирис како мед ; тој и неговиот поиспарлив етил естер ( етил цинамат ) се ароматични компоненти во есенцијалното масло од цимет, во кое сродниот цинамалдехид е главната состојка.
1.3 Синтеза
Циномичната киселина најпрво била синтетизирана со базно катализирана кондензација на ацетил хлорид и бензалдехид, проследена со хидролиза на киселинскиот хлорид на производот. Во 1890 година, Рајнер Лудвиг Клајзен ја опишал синтезата на етил цинамат преку реакција на етил ацетат со бензалдехид во присуство на натриум како база. Друг начин за подготовка на циметната киселина е реакцијата на кондензација Кновенгел. Реактантите за ова се бензалдехид и маланска киселина во присуство на слаба база, проследени со декарбоксилација катализирана со киселина. Може да се подготви и со оксидација на цинамалдехид, кондензација на бензал хлорид и натриум ацетат (проследена со кисела хидролиза) и реакција на Перкин. Најстариот комерцијално користен пат до циметната киселина ја вклучува реакцијата на Перкин, која е дадена во оваа следна шема :
2 Метаболизам
Циноматската киселина, добиена од автооксидација на цинамалдехид, се метаболизира во натриум бензоат во црниот дроб.
3 Користење
Циметна киселина се користи во ароми, синтетички индиго и одредени фармацевтски производи. Главна употреба е како претходник за производство на метил цинамат, етил цинамат и бензил цинамат за парфемската индустрија. Cinnamic киселина е претходник на засладувачот аспартам преку ензимски катализирана аминација за да се добие фенилаланин. Циномичната киселина може да се димерира во неполарни растворувачи што резултира со различни линеарни врски со слободна енергија.
Тондо Пити

''Тондо Пити'' (|Tondo Pitti) е мермерен релјеф на Богородица и Исус од Микеланџело Буонароти во тркалезна или тондо форма. Направен е помеѓу 1503 и 1504 година и сега се наоѓа во Националниот музеј „Барџело“ во Фиренца.
1 Историја
Тондото била создадена во годината кога Микеланџело го извајал својот ''Давид'', откако имал време да го посвети на некои други платени приватни провизии. Ова дело е направено за Бартоломео Пити. Неговиот син Минијато, монах во Монте Оливето, му го подарил на Лујџи Гуикиардини (1487–1551). Бенедето Варки го видел делото во 1564 година, во куќата на неговиот внук Пјеро.
Во 1823 година, тондото било купено од фирентинските власти за 200 скуди, од продавницата на галеристот Федел Ачаи. Сместен во Уфици, конечно била сместена во Национален музеј на Барџело во 1873 година.
2 Опис и стил
Во тондото е претставена Марија, со отворена книга на колена. Со отсутен поглед, таа гледа во далечината замисленаа за судбината на нејзиниот син во светите списи. Херувимот на челото на Марија го симболизира нејзиното знаење за пророштвата. Малиот Исус се потпира на неа во живо контрапосто, а во позадина се гледа младиот Свети Јован Крстител.
Сигурно Микеланџело бил под влијание на изгубениот цртеж на ''Света Ана'' од Леонардо да Винчи, кој бил изложен во Сантисима Анунзијата во тие години, врз основа на интеракцијата помеѓу фигурите и врзаната атмосфера создадена со техниката stiacciato. Страните на делото не се полирани, давајќи незавршен карактер на делото и акцентирајќи го овој ефект.
Центарот на целата композиција е Марија, која седи на коцка блок (како ''Богородица од скалите'') и се чини дека се наведнува за подобро да влезе во просторот на тондото. Речиси се добива впечаток дека сака насилно да си замине да го напушти полето на релјефот. Нејзината глава, во висок релјеф, се проектира и нанадвор и нагоре надвор од границата на тондото и се врти лево за да ја скрши цврстината на вертикалната оска на нејзиното тело. Контрастот помеѓу ликот на Јован Крстител и релјефот на Богородица и дава длабочина на делото.
3 Поврзано
* Список на дела од Микеланџело
Димитар Јованоски

Димитар Јованоски (р. во ) — македонски професионален друмски велосипедист, кој моментално вози за континенталната екипа .
Во 2020 година станал македонски младински друмски и хронометарски првак.
1 Достигнувања
;2020
: 1. Национално младинско друмско првенство
: 1. Национално младинско хронометарско првенство
;2022
: 6. Краен пласман Трка околу Србија
Инспициент

Инспициент (германски ''Inspizient'', од латинскиот ''inspicientis'': ''кој надгледува'') — човек во театарот кој се грижи пробата, концертот или изведбата да мине без проблем, а по налог на режисерот ја надгледува и раководи целата работа зад сцената. Тој им дава сигнал на глумците кога треба да излезат на сцената, му дава сигнали на техничкиот персонал да ја сменат сцената, светлата, музиката и другите сценски елементи. Притоа ја користи ''инспициентската книшка'' во која се внесуваат знаците и броевите на сите промени во една театарска претстава. Инспициентот понекогаш се нарекува и ''водител на претставата''. Во филмските и телевизиските студија и во радиостаниците, инспициентот е лицето кое на главниот пулт ја контролира точноста на изведбата во содржинска и техничка смисла. Притоа тој се служи со книгата за снимање, односно програмската шема.
1 Поврзано
* Суфлер
Мугра (Микеланџело)

''Мугра'' — мермерна скулптура (155 × 180 cm, максимална должина 206 cm) од Микеланџело, за која се верува дека е изработена во раздобјето 1524-1527 година и е дел од декорацијата на Новата сакристија на црквата Св. Лаврентиј во Фиренца. Таа е една од четирите алегориски делови на денот и се наоѓа на десната страна на саркофагот на гробот на Лоренцо де Медичи, војводата од Урбино.
1 Историја
''Мугра'' Микелаџело започнал да ја работи во фазата по обновувањето на работите на сакристијата во 1524 година, по изборот на папата Климент VII на папскиот престол. До 1527 година била завршена затоа што таа година се појавила во графиката ''Триумф на Фортуната'' на Сигисмонд Фанти.
2 Опис
''Мугра (итал. Аурора'' или ''Алба)'' се појавува како полулегната и гола женска персонификација, како и другите статуи од низата. на триумфалната порта на Септимиј Север во Рим како свој модел. Нејзината глава е со превез, а таа прави гест како да се буди од сон, се крева од креветот и го врти торзото кон гледачот, со еден лакт свиткан за поддршка, а со другата рака испружена нагоре, на ниво на рамото, како да бара превез, да го дигне. Едната нога е млитаво испружена на профилот на саркофагот, другата е свиткана напред, барајќи потпора.
Меѓу различните предложени иконолошки содржини, се вели дека статуата претставува симбол на „горчина“ или како болка со посредство на меланхоличен темперамент или како симбол на божествена светлина што бега од темнината или сангвистичен темперамент или елемент на воздух или дури и земја.
Заедно со неговата ''Ноќ,'' Микеланџело ја нацртал идејата за својата скулптура од античката ''Заспана Аријадна''. Ова влијаело на статуата на ''Нимфата од Фонтенбло'' на Бенвенуто Челини.
Селен монохлорид

Селен монохлорид — неорганско соединение со формулата Se <sub>2</sub> Cl <sub>2</sub> . Иако се нарекува селен монохлорид, поописно име може да биде дизелен дихлорид. Тоа е црвено-кафеава, мрсна течност која бавно се хидролизира. Постои во хемиска рамнотежа со SeCl <sub>2</sub>, SeCl <sub>4</sub>, хлор и елементарен селен . Селен монохлорид главно се користи како реагенс за синтеза на соединенија што содржат Se.
1 Структура и својства
Селен монохлорид има поврзаност Cl-Se-Se-Cl. Со нерамна структура, има <sub>C2</sub> молекуларна симетрија, слична на водород пероксид и сулфур монохлорид . Должината на врската Se-Se е 2,23 Å, а должината на врската Se-Cl е 2,20 Å. Диедралниот агол е 87°.
2 Подготовка
Раните патишта до селен монохлорид вклучуваа хлорирање на елементарниот селен. Подобрен метод вклучува реакција на мешавина од селен, селен диоксид и хлороводородна киселина:: 3 Se + SeO <sub>2</sub> + 4 HCl → 2 Se <sub>2</sub> Cl <sub>2</sub> + 2 H <sub>2</sub> O
Од реакционата смеса се таложи густ слој на селен монохлорид, кој може да се прочисти со негово растворање во испарувана сулфурна киселина и повторно таложење со хлороводородна киселина . Вториот метод за синтеза вклучува реакција на селен со олеум и хлороводородна киселина:: 2 Se + 2 SO <sub>3</sub> + 3 HCl → Se <sub>2</sub> Cl <sub>2</sub> + H <sub>2</sub> SO <sub>3</sub> + SO <sub>2</sub> (OH)Cl
Суровиот селен монохлорид се отстранува преку сепараторна инка. Селен монохлорид не може да се дестилира без распаѓање, дури и при намален притисок.
Во растворите на ацетонитрил, тој постои во рамнотежа со SeCl <sub>2</sub> и SeCl <sub>4</sub> . Селен дихлорид се разградува до монохлорид по неколку минути на собна температура:: 3 SeCl <sub>2</sub> → Se <sub>2</sub> Cl <sub>2</sub> + SeCl <sub>4</sub>
3 Реакции
Селен монохлорид е електрофилен селенизирачки агенс, и затоа реагира со едноставни алкени и дава бис ( ''β'' -хлороалкил) селенид и бис(хлороалкил)селен дихлорид. Ги претвора хидразоните на попречените кетони во соодветните селенокетони, структурни аналози на кетоните при што атомот на кислород се заменува со атом на селен. Конечно, соединението е искористено за воведување на премостувачки селенски лиганди помеѓу металните атоми на некои комплекси на железо и хром карбонил.
Колку потешко ќе паднат

„Колку потешко ќе паднат“ (англиски: ''The hadrer they fall'') – филм на режисерот Марк Робсон (Mark Robson) од 1956 година. Автор и на сценариото е Филип Јордан (Phillip Yordan), а главните улоги ги играат: Хамфри Богарт (Humphrey Bogart), Род Стајгер (Rod Steiger) и Јан Стерлинг (Jan Sterling). Филмот бил номиниран за наградата „Оскар“ за најдобра црно-бела фотографија, како и за наградата „Златна палма“ на Канскиот филмски фестивал, а тој е познат и по тоа што во него Богарт ја одиграл својата последна улога.
1 Синопсис
Еди Вилис (го игра Богарт) е спортски новинар кој останал без работа откако пропаднал весникот во кој работел. Него го ангажира боксерскиот менаџер Ник Бенко (го игра Стајгер) со цел да му помогне да го прослави боксерот Торо Морено кого штотуку го открил во Аргентина. Всушност, Торо е само огромен човек кој не знае да боксува така што Вилис и Бенко мора да организираат наместени борби во кои Торо победува на нечесен начин. Така, Торо ниже победи и станува славен. Тогаш, Бенко организира борба со поранешнито шампион Гас Данди, кој има тешка повреда од која умира во текот на борбата. Торо е погоден од неговата смрт, мислејќи дека тој го убил Данди, па сака да побегне во татковината. Сепак, Вилис успева да го убеди да остане за да може да се бори против шампионот Бади Бренан. Бидејќи Бренан не сака да соработува со Бенко, Торо ја губи борбата при што е буквално претепан во рингот. По борбата, Вилис дознава дека Торо е измамен од менаџерот и дека од сите борби заработил само 50 долари. Затоа, тој му го дава својот хонорар на Торо и го качува на авионот за Аргентина, а потоа решава да напише остра статија во која ќе ги разоткрие нечесните игри на боксерските менаџери.
Пателска ветерница

Пателска ветерница (|Aνεμόμυλος Aγίου Παντελεήμονα) — историска ветерница за мелење брашно во селото Пателе, Леринско, Егејска Македонија.
Ветерницата е изградена од камен и има кружен облик. Ѕидовите се подебели кон основата и потенки нагоре. Има дрвен покрив со ќерамиди. Денес недостасуваат внатрешниот механизам, мелничкиот камен и ветерните перки.
Во 1986 г. ветерницата е прогласена за споменик на културата како пример за традиционалната архитектура на ова подрачје.
Список на земјотреси во Азербејџан

Земјотресите во Азербејџан често биле штетни и смртоносни.
1 Земјотреси
Дата, Епицентар, Магнитуда, Меркали, Координати, Загинале, Уништени згради, Наводи
427, 6.7, 10,
906, Киврак, 6.2,
1139-08-30 (en), Ганџа, 6.3, 11, ~230,000-300,000, >1,000,
1667-11-25 (en), Шамахи, 6.9, 10, ~80,000, >1.000,
1669-01-04, Шамахи, 5.7, 9, ~7,000,
1671-01-01, Шамахи, 9,
1828-08-09, Шамахи, 5.7, 8,
1842-01-02, Баку, 4.3, 8,
1859-06-11 (en), Шамахи, 5.9, 9, ~100,
1872-01-28, Шамахи, 5.7, 10,
1902-02-13 (en), Шамахи, 6.9, 9, ~2,000, 3,496,
1931-04-27 (en), Зангезур, 6.5, 390-2,890,
1953-09-02, Огуз, 4.9,
1999-06-04, Агдаш, 5.4, 5, 1,
2000-11-25 (en), Баку, 6.8, 31,
2012-05-07, Закатала, 5.7, 0, 3.100,
2015-09-04, Шеки, 5.9, 7, 0,
2019-02-05, Исмаили, 6, 42,
Кула (Јанаково)

Кула (наречена и Јанакова кула или Драгаца; |Κούλα, ''Δραγάτσα'') — станено-одбранбена градба од османлиско време кај селото Јанаково, Негушко, во североисточните пазуви на планината Каракамен.
1 Историја
Кулата се наоѓа јуогисточно од Јанаково, на поседот на винаријата „Кир Јани“. Изградена е во османлиско време. Има три ката, од кои првите два се изѕидани со правоаголни камења, а третиот е бондручен.
Во 1985 г. кулата е прогласен за споменик на културата. Денес е реставрирана. Служи за домување и стои на грбот на винаријата.
Рафо (пиво)

Рафо — италијанско пиво што се произведувало од 1919 до 1987 година во истоимената пиварница во Таранто. Во 1961 година, брендот бил префрлен во Перони во Рим, а во 2016 година, Перони бил продаден на јапонската група Асахи.
1 Историја
Рафо датира од 1919 година, кога Витантонио Рафо ја основал пиварницата во Таранто. Рафо бил во семејна сопственост до 1961 година сè до продажбата на Перони, кој го задржал оригиналниот рецепт, пиварницата и вработените. Во 1970-тите години, биле произведени 48.000 хектолитри пиво, што се продавало во Базиликата, Лацио и Кампанија. Регионот на Апулија секогаш одржувал најголема потрошувачка.
Во 1987 година, Перони одлучи да ја затвори својата пиварница во Таранто и да го пренесе производството во Бари, ставајќи крај на важното поглавје од индустриската историја на градот. Сепак, Рафо продолжило да биде најпопуларното пиво на Таранто.
Во 2008 година, Перони го додал Тарас, симболот на Таранто, на етикетата на пивото. Пивото го спонзорира градскиот фудбалски клуб Таранто од 1927 година.
Силва Арсија

Силва Арсија е шумска или пошумена област во близина на Рим, сместена на местото каде што се надоврзувале римските и веентинските територии. Легендата вели дека во 509 п.н.е. Римјаните го слушнале пророчкиот глас на Силван кој ја претскажувал нивната победа над Етрурците (Тит Ливиј), 2.7.2. Во Битката кај Силва Арсија таа година, силите за кои се вели дека биле собрани од етрурскиот Таркин биле поразени, но со загубата на римскиот конзул Луциј Јуниј Брут. Шумата, богата со дрва од суштинско значење за бродоградба, била одземена од Етрурците од Веи од страна на Анкус Мартиус.
Дабничка Река

Дабничка — река во пределот на селото Дабница која извира блиску до самото село на надморска височина од 690 метри.
1 Течение
Таа е десна притока на Ореовечка река и заедно со реката Селечка (Прилепско) ја сочинуваат Прилепска Река која е некогашната градска река и тече низ градот Прилеп. Дабничка Река се влива во главната градска река блиску до населбата Вишне. Исто така, таа тече низ градот преку неколку канали. Порано минувала во близина на центарот на градот пред поштата. Таа е долга 6.4 километри.
1.1 Сообраќајни конекции и пешачки мостови
На неа има повеќе мостови од кои сите се во градските населби. Повеќето од мостовите се пешачки мостови освен горниот мост кај касарната „Мирче Ацев“ кој ги поврзува населбите Подкасарни / Ѓоре Спиркоски - Леништанец со Багеска Ограда, исто така и долниот мост кој се наоѓа на местото каде што Дабничка се влева во Ореовечка Река кај населбата Вишне.
Калај(II) хидроксид

Калај(II) хидроксид, Sn(OH)<sub>2</sub>, познат и како кала jхидроксид, е неорганско соединение на калај(II). Единствениот поврзан материјал за кој се достапни дефинитивни информации е окси хидроксид Sn<sub>6</sub>O<sub>4</sub>(OH)<sub>4</sub>, но се бараат други сродни материјали. Сите тие се бели цврсти материи кои се нерастворливи во вода.
1 Добивање и структура
Кристали на Sn<sub>6</sub>O<sub>4</sub>(OH)<sub>4</sub> се одликува со дифракција на Х-зраци. Овој кластер се добива од раствор на базни раствори на калај(II). Соединението се состои од октаедар од Sn центри, чиешто лице е покриено со оксид или хидроксид. Структурата потсетува на Mo<sub>6</sub>S<sub>8</sub> подединица на Chevrel фазите. Структурата на чистиот Sn(OH)<sub>2</sub> не е позната.
Sn(OH)<sub>2</sub> се тврди дека произлегува од реакцијата на (CH<sub>3</sub>)<sub>3</sub>SnOH со SnCl<sub>2</sub> во апротичен растворувач:: 2 Me<sub>3</sub>SnOH + SnCl<sub>2</sub> → Sn(OH)<sub>2</sub> + 2 Me<sub>3</sub>SnCl
На овој материјал не е достапна кристалографска карактеризација.
2 Реакции
Калај хидроксид лесно се оксидира до калај оксид (SnO<sub>2</sub>) во воздух.
Валомброса

Валомброса е топоним кој означува и шума и ''фразионе'', сместен во оваа шума, на територијата на Комуната Реџело, во Фиренца, во италијанскиот регион Тоскана.
Селото Валомброса („засенчена долина“) лежи меѓу шумите и првично било локација на испосник посветен на Санта Марија д'Аквабела. Подоцна, големата бенедиктинска опатија Валомброса била изградена и останува главно обележје на регионот.
Таму се наоѓа метеоролошката станица Реџело Валомброса.
Во областа Валомброса се наоѓа природен резерват со истото име, како и познатиот Арборетум Валомброса и огромен тревник, многу популарен во летниот период, особено кај жителите на Фиренца кои бараат рустикална релаксација.
1 Валомброса како туристичка дестинација
Интересот за комплексот Валомброса-Салтино како здравствено одморалиште започнал во втората половина на 19 век, а својот врв го достигнала на почетокот на 20 век, делумно благодарение на обновената железничка пруга Сант'Елеро-Салтино, која претходно била напуштена.
Италијанската анексија на Трентино по Првата светска војна довела до губење на интересот за Валомброса и Салтино, бидејќи италијанските туристи ги претпочитале новите алпски дестинации.
И покрај овој постојан пад, градот како да нашол, почнувајќи од 1960 година, туристичка ревитализација со изградбата на ски-центар на врвот на соседната Монте Секиета. Создадената природна скијачка област му овозможила на Валомброса, благодарение на неговата близина до Фиренца, да понуди елитна туристичка слика во споредба со другите планински туристички места во Тоскана. Затворањето на скијачките капацитети се случило во 1988 година, при што се разговарало околу еколошката штета што може да произлезе од инвазивните растителни видови. Затворањето го оставило локалитетот без можност за нудење алтернативи на туристите во зимскиот период.
2 Шумата
По создавањето на Кралството Италија, шумата Валомброса била префрлена на државата, и во 1977 година била прогласена за биогенетски природен резерват. До 2016 година, со него управувал Државниот шумарски корпус, а потоа и Одделот за биолошка разновидност на карабинерите на Валомброса.
Денес е заштитено природно подрачје од 1.279 хектари каде има бројни пешачки патеки од кои многу се погодни и за јавање или планински велосипедизам. Мрежата на патеките е поврзана со патеките на шумата Сант Антонио, со долната долина на Горно Валдарно и со Паркот на шумите Касентино.
Резерватот е домаќин на Експерименталните Арборетоми и највисокото дрво во Италија, 62,45 метри високата елка Даглас наречена „Италијанскиот крал на дрвјата“.
3 Во уметноста
* Пала ди Валомброса, Пјетро Перуџино (1500)
* Ѕиден мурал во Гроси Флорентино, извршен од учениците на Напиер Валер под надзор
Хипокористик

Хипокористик — галовно име, варијанта на име или друг збор што се користи од милост кон личност што ни е драга . Овој збор е изведен од грчкиот збор ὑποκορίζεσθαι, што значи „да се игра со дете, да се тепа“. Хипокористиците се одликуваат со одредена деформација на зборот и често се апокопирани облици на целосни имиња или деминутиви, иако тие може да имаат различна етимологија од основниот збор (на пр. Пепе е хипокористик од шпанското име Хосе, или Пако од Франциско). Хипокористиците се кратенки и модификации на сопствените имиња во семејниот говор.
1 Образување хипокористици
Хипокористиците се образуваат на три начини:
# Скратување на сопствените имиња (Владимир — Владо)
# Имитација на детски говор (Драгана - Гага)
# Додавање деминутивни наставки (Мила — Милица)
Син (сродство)

Син — машки потомок на родителите.
Освен неколку нации (на пр. Евреите) синот се смета за наследник на семејното име, како и на имотот. Семејните врски се дефинираат првенствено преку машката линија. Мнозинството македонски презимиња потекнуваат од машки, а не женски (со некои исклучоци) предок.
Синот како машко дете повеќето луѓе го сметаат за поголема добивка од ќерката. Во некои народи дури женските деца и се убиваат.
Кај некои народи постои обичај да се раѓаат деца додека не се роди барем еден син.
Меѓу народите каде што има крвна одмазда, тоа важи само за машките потомци.
Постои и обичај дека за првото машко дете е наменета круната, т.е. наследството на царството, кралството, кнежевството... Но, и покрај тоа, постојат неколку кралства во Европа каде жените се носители на власта. Добар пример е поранешната кралица на Велика Британија, Елизабета II.
Тенденцијата „да има што е можно повеќе синови“ е изразена и кај нациите воини, бидејќи со тоа се добиваат нови, идни војници.
Дури и во религиите, предност им се дава на машките потомци. Во христијанството е на пр. Божјиот син Исус Христос. Речиси во сите религии постои нееднаквост меѓу жените и мажите. Им е забранет пристап до одредени места за богослужба или одредени делови од места за богослужба, па дури и до одредени територии, на пр. Света Гора во Грција.
1 Поврзано
* Мајка
* Татко
* Ќерка
Бежанци

Бежанци — роман на македонскиот писател Петре М. Андреевски издаден постхумно.
Во изданието на Табернакул под наслов „Бежанци“ се застапени фрагментот од почнатиот роман „Бежанци“ и осумте раскази насловени како „Боемите“. Предговорот е на Венко Андоновски.
1 Содржина
Во „Бежанци“ фрагментот почнува со „Ова е сеќавање на сите што умреа од насилна смрт. Всушност, ова е сеќавање на сите оние што веќе не можат на ништо да се сетат.“
Насловен како „За жените“ фрагментот од романот „Бежанци“ (не се знае дали тоа бил работен наслов или наслов на целиот роман или пак само наслов за овој фрагмент)всушност претставува еден нов поамбициозен „Пиреј“. Темата е егзил од родното огниште и ги опфаќа случувањата од граѓанската војна во Грција- Егејска Македонија во 1946-1949. „На четириесетина странички текст „Бежанци“ се отвора како зовриен котел на македонскиот пекол: најкористена семантема е -огнот“, пишува Венко Андоновски во својот предговор кон неиздадените текстови на П.М. Андреевски.„Ножот е главен актер во тој котел на балканската војна; реки и реки народ бегаат.“ Авторот овде ја позиционира својата идеологема на апсурдот на бегството, недостигот на храброст да се земе судбината во сопствени раце. Во овој мал фрагмент не се знае дали овие ствови ќе бидат само еден глас во полифонија (дијалогичноста) на романот или тој став ќе му биде припишан на некој раскажувач -лик или пак ќе биде глас хармонија, акорд, општо место ма „вертикален“ пресек на идеите. Скепсата, разочараноста, сломот на вербата во народот е доминанта во овој фрагмент. Она што не е променето во однос на претходната проза на Петре е „женскиот“ семички код на ликовите. Главен лик, барем по воведните страни е - македонската жена. Нејзиниот лик е даден преку името Словешта Масларова. Дадено е нејзиното бегство со три деца, апсурдот кој Петре го нагласува, две раце, три деца, и невозможното бегство доколку не направи избор да се откаже од едно од нив. Паралелно со овој лик во толпата се ноѓаат и други раскажувачи кои говорат за голготата на македонските бегалци. Стилот на текстот е истиот оној од „Пиреј“со чести употреби на „А“ или „И“. „ Овој префинет дискурс, кој за жал, како да го започнал ширењето во празниот простор на уметничката целина-и сопрел, во мигот кога и неговиот автор сопрел да дише“- пишува В. Андоновски во предговорот.
Во седумте кратки раскази, портрети на тема „Скопската боемија“ на анегдотски, духовит начин ослободен од цинизам, полн со човечка љубов на Петрета, опишан е боемскиот живот на Скопје. Насловени се како: Скопска боемија, Петрева кривина, Шлаканица, Недоразбирање, Што ти беше мислата, Тоа што ќе го, Заборави господ и Значаен гостин. Стилот е буквално разговорен, речиси кафеански. Како расказите да ги кажува Петре на кафеанска маса. Сатирата и хуморот на Петре во овие седум раскази се критика на еден тоталитарен режим, со што боемијата претставува единствена и врвна дисидентура.
2 Поврзано
* Петре М. Андреевски
Калај(II) бромид

Калај(II) бромид — хемиско соединение на калај и бром со хемиска формула SnBr<sub>2</sub>. Калајот е во состојба на оксидација +2. Стабилноста на соединенијата на калај во оваа состојба на оксидација се припишува на ефектот на инертен пар.
1 Структура и врски
Во гасната фаза SnBr2 е нелинеарен со свиткана конфигурација слична на SnCl<sub>2</sub> во гасната фаза. Аголот Br-Sn-Br е 95°, а должината на врската Sn-Br е 255pm. Постојат докази за димеризација во гасовитата фаза. Структурата во цврста состојба е поврзана со онаа на SnCl<sub>2</sub> и PbCl<sub>2</sub>, а атомите на калај имаат пет соседи во близина на атомот на бром во приближно тригонална бипирамидална конфигурација. Постојат два полиморфи: ортохомбичен полиморф на собна температура и шестаголен полиморф со висока температура. И двете содржат (SnBr<sub>2</sub>)∞ синџири, но распоредот на пакувањето се разликува.
2 Добивање
Калај(II) бромид може да се подготви со реакција на метален калај и HBr со дестилација на H<sub>2</sub>O/HBr и ладење:: Sn + 2 HBr → SnBr<sub>2</sub> + H<sub>2</sub>
Сепак, реакцијата ќе произведе калај (IV) бромид во присуство на кислород.
3 Реакции
SnBr<sub>2</sub> е растворлив во донорски растворувачи како што се ацетон, пиридин и диметилсулфоксид за да се добијат пирамидални адукти.
Познати се голем број хидрати, 2SnBr<sub>2</sub>·H<sub>2</sub>O, 3SnBr<sub>2</sub>·H<sub>2</sub>O и 6SnBr<sub>2</sub>·5H<sub>2</sub>O кои во цврстата фаза имаат калај координиран со искривена тригонална призма од 6 атоми на бром со Br или H<sub>2</sub>O покривајќи 1 или 2 лица. Кога се раствора во HBr, се формира пирамидалниот SnBr<sub>2</sub><sup>−</sup> јон. Како и SnCl<sub>2</sub>, тој е средство за намалување. Со разновидни алкилбромиди може да дојде до оксидативно додавање за да се добие алкилтин трибромид пр.:
: SnBr<sub>2</sub> + RBr → RSnBr<sub>3</sub>
Калај(II) бромид може да дејствува како адукти за формирање на Луисова киселина со донорски молекули на пр. триметиламин каде што формира NMe<sub>3</sub>·SnBr<sub>2</sub> и 2NMe<sub>3</sub>·SnBr<sub>2</sub>, може да дејствува и како донор и како акцептор во, на пример, комплексот F<sub>3</sub>B·SnBr<sub>2</sub>·NMe<sub>3</sub> каде што е донор на бор трифлуорид и акцептор на триметиламин.
Баретина

Баретина (множина: ''баретини'', деминутив од ''барето'' „капа“) е традиционална капа што често ја носеле мажите во делови од христијанските култури на Средоземното Море како што се Каталонија, Валенсијанската заедница, Балеарските Острови, Прованса, Корзика, Сицилија, Малта, Сардинија, дел од Неапол, дел од Балканот и делови од Португалија.
1 Историја
Во Каталонија и Ибица, мажите носеле баретини до 19 век, особено во руралните области. Дури и во 1940-тите и 1950-тите, децата во руралните области сè уште често ги носеле.
Имала форма на торба, направена од волна, обично црвена, или понекогаш виолетова.
Денес, ''баретина'' повеќе не се носи во секојдневниот живот, но сè уште се користи во традиционалните танци или како симбол на каталонскиот идентитет. Сликата со акварел од 1885 година на продавач на весници (приватна колекција) е можеби една од најпознатите каталонски слики, бидејќи прикажува изнемоштен човек кој стои решително, весници паѓаат од неговата преносна дрвена кутија, со изглед на толеранција и издржливост во неговото лице, додека цело време гордо ја носи неговата баретина.
Сликарот Салвадор Дали понекогаш носел ''баретина'' во 20 век.
2 Во популарната култура
Моменти пред финалето на Светското првенство во ФИФА 2010 година помеѓу Шпанија и Холандија, напаѓачот на теренот Џими Џамп втрчал на теренот и се обидел да постави баретина на трофејот на Светското првенство пред да биде фатен од неколку чувари.
3 Поврзано
* Фригиска капа
* Беретка
4 Наводи