procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Остружница

Остружница е приградска населба на Белград, Србија, во општина Чукарица. Има население од 4.218 луѓе (2011).
1 Географија
Остружница се наоѓа на десниот брег на реката Сава, на устието на Остружничка река, 14км југозападно од Белград, јужно од островот Ада Циганлија.
2 Историја
Областа на Остружница била локација на Долгиот мост, првиот постојан мост во историјата на Белград. Како спротивна, сирмската страна преку Сава беше огромно мочуриште во тоа време (модерен Нов Белград), мостот не застануваше на брегот, туку продолжи извесно време над мочуриштето. Поради тоа народот го нарекувал и Мост над мочуриштето (''Мост преко мочваре''). Мостот го изградиле Австријците за да им помогнат да го освојат Белград од Османлиите за време на опсадата на Белград во 1688 година. Според записите, искусниот белградски мајстор Ѓорѓевиќ „за само еден месец, со помош на своите 400 работници, го изградил Долгиот мост, користејќи 2.000 стебла дрвја, 1.100 дрвени купови, 15.500 снопови палинзи и 12.000 палишта“. Веднаш до него, малку поблиску до островот Ада Циганлија, Австријците изградија друг, класичен понтонски мост, кој „се потпираше на Долгиот мост“.
Долјани е поранешна населба која се наоѓала во горниот дел на ''потокот Долјански поток'', помеѓу селата Велика Моштаница, Мељак и Сремчица, јужно од денешна Остружница. Нашироко се смета дека Долјани бил населен за време на Првото српско востание, од Караѓорѓе поради чумата. Аќим Долјанац, блискиот соработник на Караѓорѓе и родоначалник на семејството Долјанчевиќ, во тоа време се преселил во Остружница.
За време на Првото српско востание, Караѓорѓе, водачот на востанието, го свикал првото народно собрание на Србија во Остружница, 24–28 април 1804 година.
3 Економија и инфраструктура
Остружница има своја железничка станица на внатрешната товарна железница во Белград Батајница – Сурчин – Остружница – Железник – Ресник, бидејќи Сава се минува со железничкиот мост кај Остружница. Поврзан е со главната белградска товарна железничка станица и белградскиот двор во Макиш.
Новиот патен мост Остружница, во завршна фаза на изградба, бил бомбардиран за време на воздушните напади на НАТО врз Југославија во 1999 година и не бил завршен дури во 2005 година. Претставува еден од главните делници на обиколницата на Белград.
Мала населба Таролит, именувана по поранешната фабрика, се наоѓа на излезот од Остружница во правец Умка. Сместено на работ на коритото на реката Сава, помеѓу водата и Стариот пат Обреновац, редовно е поплавен за време на високите водостои на Сава. Во февруари 2022 година било објавено дека жителите ќе бидат преселени во другите делови на Остружница.
4 Демографија
Остружница е класифицирана како урбана населба, со флуктуирачки број на население:
* 1921: 1.497
* 1961: 3.871
* 1971: 4.011
* 1981: 4.060
* 1991: 3.628
* 2002: 3.929
* 2011: 4.218
Вила Авала

Вилата Авала се наоѓа во Врњачка Бања и претставува недвижнина како културно богатство како споменик на културата.
Прв сопственик на објектот бил д-р Коста Ракичиќ, еден од основачите на угостителството во Бања и визионер за развојот на бањскиот туризам. Пред почетокот на Првата светска војна, од него, трговецот од Трстеник, Бошко Јанковиќ, ја купил семејната куќа, позната како „Станови на Ракичиќ“ и доградил спрат, но задржувајќи го истиот распоред и начинот на градба.
Основата на зградата била изградена во форма на издолжена (кирилица, печатно) буква П, дизајнирана по моделот на типични пансиони од средноевропските бањи од 19 век. Вилата има високо приземје, кат и поткровје. Во симетрично дизајнираниот објект се влегувало преку отворениот трем во средината, а потоа кон дворот се пристапувало со ходник, премин, кој продолжувал кон отворениот трем, во дворниот дел од приземјето. Скалите за првиот кат, водат во ходник кој излегува на оградена тераса, на главната фасада, како и до идентичната дворна тераса. Дрвени декоративни елементи ги красат оградите на терасите и скалите. По Втората светска војна, вилата Авала е претворена во објект за трајно домување, со што бил нарушен концептот на основна функција, но и се изгубила претставителноста.
1 Поврзано
* Список на споменици на културата во Србија
Вила „Гучево”

Вилата „Гучево“ се наоѓа на падините на планината Гучево, недалеку од централниот дел на Бања Ковиљача, во близина на вилата на д-р Петровиќ. Со фасада во боја на окер, а дизајнирана како мал пансион за изнајмување на соби, се истакнува со помонументален изглед од останатите на овој простор. Поради идејата нејзината намена да биде хотелски тип, дизајнот на вилата е дизајниран по моделот на слични објекти во Европа.
1 Архитектура
Забележлив е академскиот пристап кон композицијата, како и еклектичниот израз. Најкарактеристичен сегмент за вилата е големиот и истакнат трем, кој има правоаголна основа и псевдодорски столбови, а над кој има тераса со огради од балустери. Кај постарите слики оваа тераса била многу помала на првобитната зграда, а потоа на фасадата имало ар деко кирилични букви „Гучево“. Триаголниот таван како тераса над централниот дел на главната и страничната фасада е украсен со украсни дрвени триаголни решетки. Додека малите ѕидови и скалите се од камен, фасадните огради се скромно украсени со плитки гипсени излези околу прозорците и вратите, како и хоризонтален венец што ги дели приземјето и катот. И на приземјето и на (единствениот) кат околу централната сала се рамномерно распоредени сите гостински соби.
2 Историја
Вилата е изградена пред Големата војна, помеѓу 1904 и 1907 година на имотот на сопственикот-претприемач Рака Ачимовиќ. Стражарскиот офицер на кралската војска Милан Кандиќ ја купил вилата во 1923 година заедно со нејзината околина, а во 1928 г. година, уште еден дел од овој имот со вилата „Гучево“. Тој го подобрил изгледот и капацитетот на вилата со заеми од воените достигнувања и ја користел за изнајмување соби на гости. По Втората светска војна дошло до национализација, па хотелот ја изгубил првобитната функција и неколку семејства се вселиле во вилата засекогаш како нивни имот. Изгледот на овој објект е познат по многу стари разгледници, но до неодамнешното реновирање поминал и низ период кога неговото значење е значително намалено. Денес е во сопственост на неколку семејства и е темелно реновирана.
3 Галерија
4 Поврзано
* Бања Ковиљача
* Лозница
* Гучево (планина)
Александар Зверев

Александар "Саша" Зверев (роден на 20 април 1997 г.) — германски професионален тенисер.
Негов најдобар пласман во кариерата според рангирањето на Асоцијацијата на тениските професионалци (АТП) е 3. место кое прв пат го достигнал во ноември 2017 година. Тој има освоено 19 АТП титули во поедиенечна конкуренција и две во двојки. Зверев е двократен освојувач на титулата на АТП Мастерс финалето, и тоа во 2018 и во 2021 година и е освојувач на златниот медал на Летните олимписки игри 2020 во Токио. Негов најдобар резултат на гренд слем турнирите е финале на Отвореното првенство на САД 2020 и полуфинале на Отвореното првенство на Австралија 2020 и Отвореното првенство на Франција 2021. Тој е единствениот активен играч покрај големата четворка со освоени пет АТП Мастерс 1000 титули.
Зверев е поранешен светски бр.1 јуниор, и ја освоил јуниорската гренд слем титула на Отвореното првенство на Австралија 2014. Тој рано се пробил на професионалната турнеја, станувајќи еден од најмладите освојуваќи на титула на АТП Челинџер серијата, на 17-годишна возраст. Првата титула во кариерата, Зверев ја освоил на Отвореното првенство на Санкт Петербург во 2016 година. Една година подоцна, на мастерсот во Мадрид, тој ја освоил првата титула од серијата АТП Мастерс 1000. На 20-годишна возраст, Зверев бил најмладиот играч во најдобрите 20 на АТП рангирањето, по Новак Ѓоковиќ. Зверев бил дел од европскиот тим кој ја освоил титулата во Лејвер купот во 2018 и 2019 година.
Зверев е агресивен играч од основната линија кој поседува силни форхенд и бекхенд удари. Неговата висина од 1.98 метри му овозможува силни сервиси под остар агол, кои достигнуваат брзина до 220 км/ч. Тој бил прогласен за германски спортист на годината во 2021 година.
Градина Соколица

Градина Соколица е археолошки локалитет кој се наоѓа во северниот дел на селото Остра, на граница спрема Вујетинцима. Наоѓалиштето претставува неподвижно културно наследство затоа што е споменик на културата.
Зачуваните остатоци од утврдувањето поради својата доминантна и стратегиски поволна положба, биле континуирано населувани во временските епохи во праисторијата во бронзеното време, потоа во доцната антика (од IV до VI век ) и подоцна во текот на 10 и 11 век. Некои наоди укажуваат дека Соколица се користела како постојанo или привременo престојувалиште во подоцнежниот период за време на турското владеење.
Утврдувањето било со помали димензии (65х35м) со два појаси на бедеми, односно со два одделно одбранети простори - Горниот град (областа на рамното плато) и Подграѓе, кое се наоѓало на пострмниот дел од теренот. Бедемите се бранеле со една или две кули, чии остатоци биле откриени во текот на ископувањата. Ширината на бедемот била помеѓу 1,5 и 2,5 м. За време на истражувањето, откриени биле четири градби на западниот ѕид на Горниот град, надворешното и внатрешното лице на бедемот и помал простор во Подграѓе.
Факултет за спорт и туризам - Нови Сад

Факултетот за спорт и туризам е државно акредитирана приватна високообразовна институција сместена во Нови Сад, Србија. Факултетот е основан во 2004 година и се состои од три катедри - спорт, туризам и психологија.
Од своето основање, Факултетот има образувано 209 лица, 36 магистри и магистри, како и 10 доктори.
1 Историја
TIMS започна како независен Колеџ за спортски тренери и менаџери во 2001 година, за да прерасне во Факултет за спорт и туризам - TIMS, како што е познато денес, во 2004 г. Таа година, исто така, бил додаден уште еден оддел - Туризам, со што TIMS стана единствениот факултет посветен на спортот и туризмот во Србија и земјите од поранешна Југославија.
2 Организација и профил
Факултетот се состои од две катедри: Катедра за спорт и Катедра за туризам. Основните студии на двата катедра траат 3 години, магистерските студии 2 години, а докторските 3 години.
Според номенклатурата на занимања, студентите по дипломирањето се стекнуваат со следните стручни звања:
од студиската програма ''Физичко образование и спорт'':
* на ниво на диплома - Наставник по спорт и физичко образование;
* на ниво на магистерски студии - професор по физичко образование и спорт - магистер;
* на ниво на докторат - доктор по физичко образование, спорт и кинезиологија;
од студиската програма ''Менаџмент и бизнис во туризмот'':
* на ниво на диплома - Стручно звање менаџер;
* на ниво на магистер – Дипломиран менаџер – магистер.
3 Партнерства
TIMS е член на (ATLAS).
Факултетот соработува со многу други високообразовни институции низ Европа, но и со некои од најзначајните здруженија, клубови и организации од областа на спортот и туризмот во Србија и регионот.
Војник на судбината

„Војник на судбината“ (англиски: ''Soldier of Fortune'') — американски филм од 1955 година, во режија на Едвард Дмитрик (Edward Dmytryk) по сценариото на Ернест К. Ган (Ernest K. Gann), засновано врз истоимениот роман. Главните улоги ги толкуваат: Кларк Гејбл (Clark Gable), Сузан Хејворд (Susan Hayward), Мајкл Рени (Michael Rennie) и Џин Бери (Gene Barry).
1 Синопсис
Џејн Хојт (ја игра ) заминува во Хонгконг за да го пронајде сопругот, фотографот Луис, кој исчезнал пред три месеци. Откако дознава дека кинеската влада го држи во заробеништво, таа бара помош од криумчарот Хенк Ли (го игра Гејбл), човек кој е подготвен да направи сè за пари. Меѓу нив веднаш се раѓа двострана привлечност, но Џејн не сака да го остави сопругот на цедило. За да го освои нејзиното срце, Хенк мора да се потруди да го спаси Луис...
Ѕвездите гледаат надолу (филм)

„Ѕвездите гледаат надолу“ (англиски: ''The Stars Look Down'') — британски филм од 1940 година, во режија на Керол Рид (Carol Reed) по сценариото на А.Џ. Кронин (А. J. Cronin) и Џ.Б. Вилијамс (J.B. Williams), заснован врз истоимениот роман на Кронин од 1935 година. Главните улоги ги играат: Мајкл Редгрејв (Michael Redgrave) и Маргарет Локвуд (Margaret Lockwood).
1 Синопсис
Дејви Фенвик (го игра Редгрејв) добива стипендија и го напушта рударското место во кое израснал, па заминува на факултет. Тој има намера по студиите да се врати во родното место и да им помогне на рударите во борбата против сопствениците на рудникот. Меѓутоа, тој се вљубува во Џени (ја игра Локвуд) и се жени со неа...
Вила Палас

Вила Палас се наоѓа во Врњачка Бања и претставува недвижно културно богатство како споменик на културата .
Вила Палас била изградена помеѓу 1924 година . и 1926 година, според проектот на Врњачкиот инженер Гамалејев, а била дизајнирана во духот на специфичниот класицизам кој тогаш бил распространет низ француските колонии во Северна Африка . Моделот на дизајнот на вилата бил разгледница, која сопственичката ја добила од нејзиниот сопруг од Алжир .
Академски симетричниот дизајн на објектот со две странични испакнати проекции на предната страна, како и хармонијата на композицијата на архитектонските елементи - заоблени отвори на приземјето и правоаголни на првиот кат, ја покажуваат тенденцијата да се постигне претставителност на сликата, по угледот на на малите француски аристократски замоци. Вилата имала два спрата, со правоаголна основа во планот, со кујна и шпајз во подрумот, а имало и приземје и кат со соби за гости. На подовите на двата ката биле зачувани полукружни балкони со огради од ковано железо. Декоративните елементи на фасадата се состоеле од релјефни балустради под прозорците, профилиран абакус од лажни капители, прозорски прагови и нагласен кордонски венец.
Во овој пансион, кој бил чест мотив на спа-разгледниците, престојувале многу познати личности, а најпопуларна меѓу нив, била глумицата Жанка Стокиќ .
1 Поврзано
* Списак споменика културе у Рашком округу
Вила Ми Ла

Вилата Ми Ла се наоѓа во Врњачка Бања и претставува недвижно културно богатство како споменик на културата.
Вилата Ми Ла била изградена во триесеттите години на 20 век по дизајн на инженерот Милосав Бошковиќ, кој тогаш бил советник во Министерството за шуми и рудници на Кралството на СХС со кое раководел во 1939 година, со изградба на патниот правец Врњачка Бања - Гоч . Вилата го носела името на сопругата на Бошковиќ, кое било запишано со стилизирано музичко нотно писмо на главната фасада, симболизирајќи ја нејзината љубов кон музиката и пеењето.
1 Изглед
Објектот претставувал интересна симбиоза на елементи од народната архитектура и украсни елементи преземени од српската средновековна архитектура. Имагинативно компонираната зграда, била инспирирана од романтични аспирации, па се одликува со елементи на српската средновековна архитектура (полукружни отвори врамени со камени блокови, конзоли со аголна тераса, монументален трем со аркади ). Со стилизирање и примена на мотивите на народната архитектура се создадале нови форми инспирирани од традиционалните.
Дизајнерот применил препознатливи форми и облици кои ги преземал од архитектонската традиција: комплексен четирикровен покрив покриен со ќерамиди, оџаци со украсни капи и трем со сводови. Дворот бил ограден со ограда од тули, грубо малтерисани и покриени со ќерамиди, ритмички поставени кружни отвори, со решетка од ковано железо. Истиот мотив се повторувал и на влезните порти. Во дворот имало фонтана, базен, чешма и украсни дрвја.
Вилата ја купила Српската православна црква, па затоа била позната и како ''Патријаршиска вила'' .
Олександар Абраменко

Олександар Абраменко (|Олександр Абраменко; роден на 4 мај 1988, Первомајски, Харковска област) — украински скијач, почесен мајстор за спорт на Украина, специјалист за скијачка акробатика, олимписки првак од 2018 година. Освојувач е на малиот Кристален глобус во скијачка акробација во сезоната 2015–16. Сребрен медал на Светското првенство 2019 година. На Зимските олимписки игри 2022 го освоил сребрениот медал.
Валавица во Бистрица

Валавица во Бистрица (општина Петровац на Млави), има статус на споменик на културата. Изградена е кон крајот на 19 век во атарот на селото Бистрица, малку надвор од населбата, во месноста наречена Љештар и припаѓала на семејството Томашевиќ, а се користела за преработка и валање на ткаенина. Таа имала правоаголна форма со димензии 7,70 x 4,30 м. Била изградена делумно од кршени речни камчиња и делумно од дрвени штици а малтарена со малтер од кал. Покривот е на две води. едниот дел е покриен со ќерамидни, а другиот дел има бибер плочка.
За разлика од другите валалници кои се наоѓаат во селото и имаат една просторија, оваа валавица има две соби. Едната од нив служела за живеење во времето на обработката на ткаенината, а другиот се користел за преработка на материјали. Овој втор дел е направен од дрвени штици. Содржел котел за загревање вода, сандак, столбови и чекани. Чеканите се поврзани со систем на лостови со надворешно големо дрвено тркало. Дотекот на вода од јазот била на висина од околу 3 м. во однос на тркалото, од внатре се регулирал со лост на чиј крај има сечило, кое ја отвора и затвора водата.
Ваљавица била рехабилитирана во осумдесеттите години со средства на Република Србија, но денес повторно е запуштена.
1 Поврзано
* Список на споменици на културата во Браничевската област
* Споменик на културата од големо значење
Милан Кујунџиќ Абердар

Милан Кујунџиќ Абердар (Белград, 28 февруари 1842 - Белград, 26 ноември 1893) бил српски поет, филозоф и политичар.
1 Биографија
Роден е во Белград и го добил името Јаниќије, но подоцна го променил во Милано. Неговиот псевдоним Абердар потекнува од неговите собрани песни.
Студирал гимназија во Белград и Панчево, а се запишал на правниот факултет на Белградскиот ликеј. Со турското бомбардирање на Белград во 1862 година, тој ги прекинал студиите и се приклучил на српската војска.
Потоа добил стипендија од српската влада да студира филозофија во Виена, Минхен, Париз и Лондон. Пред да ги заврши студиите на Оксфорд, во 1866 година се вратил во Србија, повикан од министерот за образование, за да го преземе Катедрата за филозофија на Грандес еколес.
Бил професор по филозофија на белградските Грандес еколес, секретар на Српското учено друштво (од 1873 до 1882 година), претседател на Народното собрание (од 1880 до 1885 година), министер за образование (1886-1887), пратеник на Рим, уредник за млади на ''Србија'' и поет.
Кралот Милан Обреновиќ го назначил на 5 април 1887 година за првите 16 академици на Српската кралска академија, меѓу кои бил и Милан Кујунџиќ Абердар.
Учествувал во Српско-турските војни од 1876-1878 година. и поради таа причина бил унапреден во мајор, а подоцна и во потполковник. Меѓу многуте одликувања што ги добил, најзначајни се: орденот за обнова на српското кралство, Орденот на крстот Таково III степен, Орденот бел орел III степен и Орденот на крстот Таково IV. степен со мечеви.
2 Дела
*''Кратки прегледи'' на хармонијата во светот (Краток преглед на хармонијата во светот)*''Филозофија и Срба'' (Филозофија меѓу Србите*''Иде ли свет на боље или на горе?''''(Дали светот оди на подобро или на полошо?)''*''Филозофска и друштво-политичка шватања'' (Филозофски и социополитички концепции)
Петар Ќирковиќ

Петар Ќирковиќ (Куршумлија, 19 ноември 1999) е српски фудбалер кој моментално настапува за Раднички од Ниш.
1 Статистика
1.1 Клуб
+Натпревари и голови прикажани по клуб, сезона и натпреварување, Клуб, Сезона, лига, Национален куп, Европа, Останато, Вкупно
Поделба, ', , ', , ', , ', , ',
Раднички Ниш, 2017/18 година, Српска Суперлига, 2, 0, -, -, -, 2, 0
2018/19 година, 1, 0, -, 0, 0, -, 1, 0
Раднички Пирот ''(позајмица)'', 2018/19 година, Српска лига Исток, 27, 4, 2, 0, -, -, 29, 4
2019/20, Прва лига на Србија, 10, 0, -, -, -, 10, 0
Во целост, 37, 4, 2, 0, -, 0, 0, 39, 4
Раднички Ниш, 2019/20, Српска Суперлига, 2, 0, -, -, -, 2, 0
2020/21, 34, 0, 1, 0, -, -, 35, 0
2021/22, 6, 0, 2, 0, -, -, 8, 0
Вкупно, 45, 0, 3, 0, 0, 0, -, 48, 0
Кариера, 82, 4, 5, 0, 0, 0, 0, 0, 87, 4
2 Трофеи и награди
; Раднички Пирот
* Српската лига Исток: 2018/19 год.
Љубодраг Димиќ

Љубодраг Димиќ (20 февруари 1956 година, Земун) е српски историчар, универзитетски професор и од 2012 година член на Српската академија на науките и уметностите. Неговите основни области на студии се: историја на поранешна Југославија, историја на Студената војна, модерна политичка, социјална и културна историја на Србија и современа национална историја на српскиот народ.
1 Биографија
Љубодраг Димиќ е роден во 1956 година во градот Земун во близина на Белград, главниот град на Србија и поранешна Југославија. Дипломирал историја на Филозофскиот факултет на Универзитетот во Белград во (1980), магистерски студии (1985) („Агитпроп фаза на културната политика во Србија 1945-1952“) и докторски студии во (1993) („Културна политика во Кралство Југославија 1929-1941“). Од 1981 година работи како асистент истражувач во Институтот за понова историја на Србија во Белград. Во 1985 година бил префрлен на Историскиот отсек Филозофски факултет (Универзитет во Белград) каде работи како доцент, а од 1998 година како професор, носител на знакот за Историја на Југославија. Од 2003 до 2005 година бил раководител на Катедрата за историја.Од 2001 година ја водел „Комисијата за вистина и помирување“ основана од претседателот на Сојузна Република Југославија. Член е на Одборот за историја на 20 век (Српска академија на науките и уметностите). Тој е исто така еден од основачите на Центарот за современа историја на Југоисточна Европа и раководител на Центарот за историја на Југославија и Студената војна. Член е на уреднички одбори на повеќе историски списанија. Тој е и почесен член на Центарот за студии за Студената војна на Лондонската школа за економија и политички науки. Студирал и спроведувал истражувачка работа во Лондон, Прага, Брауншвајг, Москва, Екатеринбург и Париз. Учествувал во работата на разни научни конференции во Србија и во странство. Автор е на повеќе книги, уредник на повеќе томови историски материјал, писател на учебници по историја, а автор е и на повеќе од 220 научни трудови. Во 2012 година е избран за дописен член на Српската академија на науките и уметностите.
2 Библиографија
Главни дела:
******************** (Serbian edition)
** (English edition)
** (German edition)
** (Russian edition)
*
2.1 Други дела
***********
3 Поврзано
* Список на српски историчари
* Список на членови на САНУ
Андрија и Анѓелка

Андрија и Анѓелка е српска телевизиска серија снимена во 2015 година и 2016 година и прикажана на телевизија Прва .
1 Синопсис
Андрија и Анѓелка, пар во средните триесетти години, се типичен пример за тоа што се случува кога маж и жена живеат заедно. Иако се во врска со години и искрено се сакаат, често се нервираат меѓусебно, без разлика дали се во спалната соба, супермаркетот или на вечера со пријателите. Нивните хирови и сосема различни, и типично машко-женски погледи на светот, се причина за несогласувања и кавги околу познатите прашања за сексот, љубомората, парите, децата, нејзините пријатели, неговите пријатели, поделбата на работата во куќата.... Во секој случај, нема табу теми за нив двајца, ниту пак некоја тема е премногу сериозна за да се претвори во урнебесен коментар за модерниот живот. Андрија и Анѓелка само наизглед постојано водат борби и војни, а всушност се лудо вљубени. Лицата на повеќето споредни ликови не се прикажани, тие само зборуваат за време на сцените.
2 Сезони
Сезона, Број на епизоди, Прикажување
1, 64(1 - 64), 5 октомври 2015 - 31 декември 2015 година ( Прва )
2, 91 (65 - 155), 29 февруари 2016 година - 7 јули 2016 година( Прва )
3, 9(156 - 164), 7 октомври 2016 - 28 октомври 2016 година( Прва )
3 Улоги
3.1 Главни
Андрија Милошевиќ, Андрија Митровиќ
Анѓелка Прпиќ, Анѓелка Симиќ
3.2 Епизодни
Игор Дамњановиќ, Феѓа
Златија Ивановиќ, Јела
Јелисавета Орашанин, Данка
Слободан Нинковиќ, Раде Митровиќ, татко на Андрија
Цвијета Месиќ, Радмила Симиќ - мајка на Анѓелка (сезони 1-2)
Никола Малбаша, Влада (сезона 1)
Јадранка Селец, бабата на Андрија (сезона 1)
Феѓа Стојановиќ, психолог (сезона 1)
Даница Радуловиќ, социјален работник, девојка, банкарски службеник
Јелена Стојиљковиќ, девојка (сезона 1)
4 Продукција
Серијата е направена според форматот на канадската серија „Un gars, une fille“, која е адаптирана во повеќе од 25 земји. Продуценти на серијата се Зорана Поповиќ и Филип Ѓориќ
5 Локација
Локацијата на снимањето е Белград.
6 Меѓународно прикажување
Земја, Телевизија, Прикажување
Прва, 5 октомври 2015 - 28 октомври 2016 година
Прва, 5 октомври 2015 - 28 октомври 2016 година
РТЛ, 15 јануари 2016 година - ''се уште е во тек''
ХајатАТВ, 10 февруари 2016 година - ''се уште е во тек''
Република Македонија, Телевизија 24, 30 јануари 2017 година - ''сè уште е во тек''
Стевча Михаиловиќ

Стевча Михаиловиќ (Јагодина јануари 1804 – 19 септември 1888 година Белград), бил српски политичар и премиер.
1 Биографија
За време на Милош Обреновиќ бил цариник, а за време на првото владеење на окружниот Михајло Обреновиќ III. Во 1842 година, кога Тома Вучиќ Перишиќ се побунил во корист на Уставот, војската се обидува да му помогне на принцот, но безуспешно. За време на кнезот Александар Караѓорѓевиќ, Михаиловиќ се занимавал со трговија во Јагодина.
За време на собранието на Денот на Свети Андреј во 1858 година, Михаиловиќ бил водач на фракцијата Обреновиќ и ја предводел делегацијата која барала абдицирање на принцот Александар Караѓорѓевиќ. По враќањето на Милош во 1858 година, тој станал претседател на Советот, додека под Михаило се пензионирал.
Во 1875 година, а од 1876 до 1878 година, Михаиловиќ станал премиер. Оваа втора влада на Михајловиќ ја водеше земјата за време на Српско-турските војни (1876-1878), а исто така доведе до територијална експанзија и независност на Србија на Берлинскиот конгрес.
2 Поврзано
* Список на премиери на Србија
Горња Радгона

Горња Радгона (словенечки: ''Gornja Radgona'') — град во Општина Горња Радгона во источна Словенија. Населбата е центар на општината Вержеј. Областа е дел од историскиот регион Прекмурје. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Милорад Митровиќ (поет)

Милорад Ј. Митровиќ (20 февруари 1867 – 15 мај 1907 година) бил српски лирски поет.
1 Биографија
Роден е во Белград во февруари 1867 година, а се школувал во тамошната гимназија. Завршил правен факултет на белградската Голема школа (Велика Школа), а во адвокатурата бил повикан во 1891 година. Митровиќ беше назначен во судската палата во Ужице. Во истото својство служел и во Чачак, Мионица, Смедерево и Књажевац, а судија станал во 1897 година. Следната година бил разрешен од должноста, поради политички причини.
Под новата управа во 1900 година го прифатил назначувањето за судија во Шабац, а подоцна бил именуван за секретар на Апелациониот суд во Белград. Во извршувањето на своите значајни должности тој многу му се заљубил на српскиот народ. Духот во кој дејствуваше и целите што постојано ги поставуваше пред себе придонесоа за смирување на партиските непријателства, за промовирање на доброволно потчинување на законите, на имотот на трговијата и за проширување и подобрување на образованието. Во однос на големите прашања од тоа време, неговите ставови беа спротивни на оние на владата. Ова доведе до негово отповикување од страна на владата во 1903 година, чекор што се покажа длабоко непопуларен. Тој се изјасни за правда, а истата година беше вратен на функцијата секретар на Апелациониот суд.
Тој беше секретар на Апелациониот суд кога почина на 15 мај 1907 година, жртва на туберкулоза.
2 Работи
Тој дошол да пишува поезија под влијание на неговиот пријател Воислав Илиќ. Во тековните стихови, без многу лични референци, тој користел мотиви од средновековна Западна Европа, ги опишал сопствените искуства, неговиот бунт против владата на угнетувањето, неговиот ужас на општествениот систем што постоел во тоа време итн.
Митровиќ е најпознат по „Књиге о Љубави“ ( ''Книга за љубовта'', 1899) и неговата политичка сатира „Пригодне песме“ ( ''Комеморативни песни'', 1903). Оставил неколку недовршени епски песни, меѓу кои и „Пенелопа“. По смртта на Воислав Илиќ, извесно време најистакнат српски литар беше Милорад Митровиќ. Се смета за еден од најдобрите и најперспективните поети на неговата генерација пред да умре како прерана смрт, како големиот поет Воислав Илиќ, обајцата жртви на конзумирањето. Влијанието на Илиќ не беше ограничено само на Митровиќ, туку ги опфати и младите поети кои почнаа да пишуваат во текот на 1890-тите. Меѓу овие поети биле Јован Дучиќ, Милета Јакшиќ и Алекса Шантиќ.
Многу од поемите на Митровиќ биле препишани во песни. Добра илустрација се популарните песни како што се: „Била једном ружа једна“ (''Некогаш беше роза''); „Свиња реформатор“ (Свински ''реформатор''); „Дон Рамиро“; „Папучица“ (''Папучи''); и „Сигурна Песма“ (''Одредена песна'').
Даница Марковиќ

Даница Марковиќ (1 октомври 1879 – 9 јули 1932 година) била првата модерна српска жена лирска поетеса. Таа беше важна и за нејзините феминистички списи. Нејзиниот псевдоним бил Звезданка.
1 Биографија
Необична е судбината на Даница Марковиќ. По признанието што го поздрави нејзиниот прв том поезија, таа беше во голема мера заборавена во изменетата клима на културниот живот по Големата војна. Нејзиното лично искуство беше сурово: три од нејзините шест деца починаа, а сопругот ја остави да ги воспитува другите три сама. Запоставена повеќе од 40 години, сега по комунизмот, нејзината животна приказна и списи стануваат се попознати.
За време на Големата војна, таа волонтираше како медицинска сестра која се грижеше за болните во воените теренски болници заедно со нејзините современици.
2 Дела
*''Тренуци'' (1904)
*''Тренуци и располагања'' (1928)
*''Елегија'' (препечатење, 1973)
*''Песни за алхемиските обиди'' (препечатење, 1989)
*''Купачица и змија'' (репринт, 2003)
*''Историја Једног осеќања, сабране песме'' (препечатење, 2006)
*''Савремена исповест'' (1913)
Вајат во Шид

Вајат во Шид се наоѓал на улицата Змај Јована бр.27, изградена во втората половина на 19 век. Тој е претставник на народната архитектура и се наоѓа на листата на заштитени недвижни културни добра како споменик на културата од големо значење.
Вајат е посебна, еднособна зграда изградена како дополнителен станбен простор на поголеми куќи во кој живееле задруги и се кориетела за млади брачни парови, членови на домаќинството. Една од важните одлики на скулптурата е тоа што никогаш не се затоплувала.
1 Опис на скулптурата
Вајат во Шид се наоѓал зад куќата и шталата. Изграден со трем, украсна ограда и столбови, во конструкција бондруц и покриен со бибер плочки.
Вајат од Шид се состоел од две посебни простории, што е поретка и понова појава од последната фаза на нивниот развој, кога во поретки случаи имала две,па и три простории под ист покрив.
Вајат во Шид бил дотраен и урнат.
2 Поврзано
* Список на споменици на културата во областа Срем
* Спомениците на културата од големо значење
Винатовача

Винатовача е стара букова шума во централно-источна Србија. Тоа е единствената прашума во Србија, оставена недопрена неколку векови. Се наоѓа во општина Деспотовац и е ставен под државна заштита како ''строг природен резерват'', кој зафаќа површина од 0.37 квадратни метри.
Винататовача се наоѓа во централните планини Кучај во регионот Горна Ресава, на надморска височина помеѓу640 и 800 метри. Изолирана е и тешко достапна, што помогна да се зачува. Се верува дека во Винатовача не се сечени дрвја од в. 1650 година. Да се биде под строга заштита значи не само дека дрвјата што умираат од старост не се расчистуваат или отстрануваат, туку дури и берењето билки или печурки е забрането. Се смета за пример за тоа каков е природниот изглед на централна и источна Србија. Буковите дрвја се до45 метри високи, а некои примероци се проценува дека се постари од 350 години.
Шумата била една од истражувачките локации во проект на Институтот за биолошки истражувања на Белградски универзитет „Синиша Станковиќ“. Целта на проектот била да се документираат живеалиштата на дивите пчели во Србија, со цел да се заштити нивната природна средина и нивниот генетски фонд со цел да се зачува сè помалата популација на домашни пчели. Винататовача се покажа како совршено живеалиште за дивите пчели, кои населуваат бројни шупливи стебла. Документирани се и неколку други локалитети богати со пчели, но Винатовача била најголема.
Дождовната шума е означена како „Елдорадо“ за биолозите и генетичарите, додека Меѓународната унија на организации за истражување на шумите ја прогласи Винатовача за „претставителен резерват“ и „европска реткост“.
Пантелеј (Ниш)

Пантелеј е градска населба и една од 5-те градски општини на градот Ниш, формирана во 2004 година. Се граничи со општината Сврљиг на североисток, со градската општина Црвени Крст на запад и со градските општини Медијана и Нишка Бања на југ.
1 Територија
Покрај делот од градската населба, градската општина Пантелеј на запад ги опфаќа и пределите Церје и Каменички Вис, а на исток се протега до Пасјача и Ореовац со вкупно 12 села. Зелените падини на Сврљишките планини, со убавините на подземниот лавиринт на Церјанската Пештера, го претставуваат природното богатство на општината.
2 Одлики
Селското подрачје се одликува со здрава и зачувана животна средина. Оваа предност е погодна за развој на селскиот туризам заснован на здрава храна и национална кујна. Програмите за селски туризам вклучуваат и заштита и реновирање на куќи изградени на старомоден начин. Во туристичката понуда е вклучено и културното наследство - презентација на фолклорни игри, обичаи и предмети од народни занаети. Во согласност со Планот за локален економски развој, интензивно се работи на подобрување на развојот на малите и средни претпријатија, со цел промена на социјалната и економската слика на овој регион.
3 Спорт
Во Пантелеј има три фудбалски клуба: ОФК Ниш, ФК Чегар 1946 и ФК Слога Малча 1948. Во Првата Нишка лига во моментов се натпреваруваат ОФК Ниш и ФК Слога 1948. ФК Чегар 1946 се натпреварува во Втората Нишка лига.
Ирен Вист

Ирен Вист (холандски: Ireen Wüst; родена на 1 април 1986 година) е холандска натпреварувачка во брзо лизгање на долги патеки. Вист освоила најмалку еден златен медал на своите пет последователни настапи на Зимските олимписки игри и со тоа станала единствен спортист кој освоил златен медал во поединечна конкуренција на пет олимписки игри (без разлика дали се летни или зимски), а воедно e најуспешeн олимпиец во брзо лизгање.
Вист е и најмлад освојувач на медал на Олимписки игри за Холандија и најстар освојувач на златен медал во брзо лизгање во историјата на Зимските олимписки игри. На свои деветнаесет години, на 12 февруари 2006 година, таа го освоила златниот медал на Зимските олимписки игри во 2006 година на 3000 метри; четири години подоцна, на Зимските олимписки игри 2010 година, победила на 1500 метри; на Зимските олимписки игри 2014 година, освоила две златни и три сребрени медали, со што станала спортистка која освоила најмногу медали на Игрите во Сочи. По нејзиниот рекорден шести златен медал во брзо лизгање на 1500 метри на Зимските олимписки игри 2022 година, таа освоиla рекордни дванаесет олимписки медали, најмногу медали освоени во брзо лизгање, и со тоа станала најуспешен спортист на Холандија на Олимпијадите. Исто така, Вист е седумкратен светски шампион во брзо лизгање во генерален пласман, петнаесеткратен светски шампион во одредена далечина и петкратен европски шампион во генерален пласман. Во 2014 година, од Ројтерс била избрана за спортистка на светот.
0.1 Олимписки игри во Пекинг (2022)
На Зимските олимписки игри 2022 година, Вист освои златен медал на 1500 метри, и притоа поставила нов олимписки рекорд и станала првата спортистка што освоила златни медали во поединечна конкуренција на пет различни Олимписки игри.
1 Поврзано
* Список на повеќекратни освојувачи на златен медал на Олимписки игри
Стеван Тодоровиќ

Стеван „Стева“ Тодоровиќ (Нови Сад, 1832–Белград, 1925) бил српски сликар и основоположник на модерното мечување и соколското движење во Југославија.
1 Биографија
Тодоровиќ е роден во Нови Сад, а починал во Белград. Бил дописник и воен сликар за голем број домашни и странски весници за време на Српско-турските војни (1876–1878) и станал познат како основач на военото сликарство во Србија. Од Балканските војни, а подоцна и од Првата светска војна, ова повеќе не беше поединечна окупација, туку задача која подлежи на државни и воени прописи.
Тодоровиќ бил близок до кралската куќа на Обреновиќ. Тој направи портрети на речиси сите членови на кралското семејство, вклучувајќи ја и Натали од Србија; Неговиот портрет од неа и помогна да ја направи „српската Мона Лиза“.
Тој ги изложил своите уметнички дела како дел од павилјонот на Кралството Србија на Меѓународната изложба на уметност од 1911 година.
Во текот на својот долг живот создава уметност под различни визуелни поетики, главно романтизам до академизам. Неговите најдобри дела биле изведени во романтичен дух. Неговото обемно уметничко наследство се состои од портрети, религиозни и историски слики, пејзажи и бројни студии и цртежи. Голем дел од неговите уметнички активности се поврзани со Србија и Белград во кои тој активно учествувал во културниот и општествениот живот. Тој го отвори првото уметничко училиште во Белград каде младите учеа цртање, пеење, мечување и гимнастички вежби. Благодарение на долгиот живот и извонредната истрајност и напорна работа успеал да создаде богат сликарски опус.
Исто така, делото на Стеван Тодоровиќ може да се најде во колекцијата на Милан Јовановиќ Стојимировиќ, кој оставил голем број слики, скици и артефакти на Одделот за уметност на Музејот во Смедерево.
2 Галерија
Тапан-фонтаната во Крагуевац

Тапан-фонтаната во Крагуевац е споменик на културата и претставува недвижно културно богатство, со одлука на Владата на Република Србија бр. 633-2231/97-002, од 18 јуни 1997 година, Службен весник на РС бр.27, од 26 јуни 1997 година.
Тапан фонтана е еден од најстарите и најубавите споменици на стариот Крагуевац. Служел за снабдување на населението со вода уште од турско време. Изграден е во 19 век, за време на владеењето на кнезот Милан Обреновиќ, а денешниот изглед го добил во 1922 година, со посветеност и помош на богатите браќа Бојаџиќ. Изработен е од камен и бетон, со богато профилирање и украсни орнаменти изработени од гипс. Од улицата најпрво се доближувате до трем, видиковец со клупи, а бетонски скали водат до местото каде што се зема водата. Тапанот на фонтаната во Крагуевац е предмет направен за потребите на фонтаната, а дизајниран така што на него се собираат луѓе.
Во непосредна близина се наоѓа езерото Бубањ, именувано по фонтаната, како и целата населба во околината.
1 Галерија
2 Поврзано
* Список на споменици на културата во областа Шумадија
Меморијал за предавање на клучевите

Меморијал за предавање на клучевите во Белград, Србија, го означува местото каде што на 6 април 1867 година, клучевите на градот од неколкуте српски тврдини му биле дадени на кнезот Михаило Обреновиќ од страна на Турците Османлии. Тој момент бил важен чекор кон српското меѓународно признавање со Берлинскиот конгрес во 1878 година. Меморијалот бил прогласен за заштитено историско обележје во 1991 година, а го штити Република Србија.
1 Историја
Меморијалот за примопредавање на клучевите го означува местото на Калемегдан каде што е направено свеченото, симболично, предавање на клучевите на тврдините Белград, Смедерево, Шабац и Кладово, претставувал материјален доказ кој индиректно ја изразува важноста на настанот во српската историја. Симболичното предавање на клучевите на овие градови, од десната страна на главниот влез на Калемегдан, проследено со принцот Михаило Обреновиќ примен во Цариград, на 30 март 1867 година. Указот на турскиот султан Абдулазиз од првиот, што кнезот на српскиот народ и градови ги доставил на грижа и управување. Враќањето на градовите, иако останаа другите српски вазални обврски, како што се оддавањето почит на возвишената порта и држењето турски знамиња, значеше надминување на уште една пречка за добивање целосна независност; со тоа започна нова фаза во животот на Србите.
2 Спомен
За стогодишнината од настанот бил создаден споменик со цел да се одбележи местото за идните генерации. Бел мермерен блок, создаден од Михаило Паоновиќ, бил поставен во 1967 година, со резбарен цртеж на А. Срефановиќ. Прославата ја придружувала оваа прилика.
3 Поврзано
* Заштитени историски знаменитости
* Туризам во Србија
Канал Д

Канал Д е првата српска детска телевизија. Се емитувала на територијата на Белград на 44 UHF, 45 UHF и 55 UHF канали, во областа Војводина на 47 UHF канали и Централна Србија на 44 UHF канали, како и преку кабелски оператори, сателитска платформа Еутслат и Интернет. Канал Д бил основан на 24 февруари 2002 година, од Драган Живковиќ. Седиштето на студиото е во Белград. Оваа програма била наменета за деца до 12 години.
Во текот на 2012 година ТВ Канал Д престанал да ја дистрибуира својата програма преку Еутелсат, по што се губи во понудите на сите кабелски мрежи. По ова, овој канал продолжува со емитување исклучиво преку ИПТВ платформата на Телеком Србија, каде што била на позицијата 517. На крајот на 2013 година, Канал Д престанува да се емитува.
На крајот на февруари 2019 година, Регулаторното тело за електронски медиуми му издало дозвола на Канал Д за повторно емитување на програмата, но не се знае кога каналот ќе почне да емитува.
Везилка (второ издание)

„Везилка“ — поетска збирка на Блаже Конески, објавена во 1961 година од издавачката куќа Култура. Во неа се присоединети песните од збирките „Везилка“ и „Стерна“. По повод 100-годишнината од раѓањето Конески, збирката била повторно објавена во 2021 година од издавачката куќа Арс Ламина-публикации.
1 Содржина
Книгата содржи вкупно 52 песни од двете збирки на Конески — „Везилка“ и „Стерна“.
1.1 Везилка
Збирката „Везилка“ опфаќа 37 песни: „Песните“, „Везилка“, „Григор Прличев“, „Снег“, „Ѕвезди“, Без наслов (Девојче пееше на клисорот...), „Ружа“, „Заспивање“, „Виј“, „Галеб“, „Нежност“, „Разделба“, „Игранка“, „Кошмар“, „Песна“, „Тишина“, „Пролет“, „Тајна“, „Врв“, „Смеа“, „Жртва“, „Кафез“, „Река“, „Здравица“, „Од возот“, „Старата“, „Починка“, „Утро“, „Даб“, „Стебло“, „Ластовици“, „Пчелар“, „Јаглен“, „Штип“, „Дете заспано крај езеро“, „Пеперуга“ и „Јоргован“.
1.2 Стерна
Во збирката „Стерна“ се содржани 15 песни: „Стерна“, „Одземање на силата“, „Болен Дојчин“, „Пепелашка“, „Љубов“, „Волк“, „Вљубени девојки“, „Реки“, „Тореадор“, „Урнатина“, „Проштавање од Париз“, „Девственици“, „Колумбо“, „Водно“ и „Беласица“.
Бунарите во Владимировац

Бунарите во Владимировац, се наоѓаат во општина Алибунар. Бунарите во Владимировац почнале да се градат во 1807 година и се споменик на културата од големо значење, како пример на техничка култура која сведочи за урбаниот развој на населбата.
Бунарите се изградени од страна граничните инженери во првата деценија на 19 век и претставуваат планиран систем за водоснабдување, распореден на одредено растојание, на улични раскрсници. Тие имаат голема длабочина и напречен пресек, со механизам управуван од коњски сили, со кој истовремено преку две винта се извлекувал полн сад и се спуштал празен сад за внесување вода.Тие се покриени со сложена кровна конструкција со пирамидална и правоаголна форма, првично покриена со ќерамиди .
До денес се зачувани осум, а на два бунари на главната улица е извршена конзерваторска работа во 1979 година.
1 Галерија
2 Поврзано
* Список на споменици на културата во јужнобанатскиот округ
* Споменик на културата од големо значење
Муње!

''Муње!'' е српски филм од 2001 година во режија на Радивоје Андриќ. Во главната улога се Борис Миливојевиќ, Сергеј Трифуновиќ, Никола Ѓуричко, Маја Манџука, Милица Вујовиќ, Зоран Цвијановиќ и Небојша Глоговац. Како специјален гостин се појавил и познатиот фудбалер на белградска Црвена Звезда Душан Савиќ, кој се прикажува себеси.
1 Заплет
Урбана комедија, што се случува во текот на една ноќ во Белград. Маре (Борис Миливојевиќ), Поп (Сергеј Трифуновиќ) и Гојко (Никола Ѓуричко) се тројца пријатели кои пораснале заедно. Маре и Поп отсекогаш биле музичари, додека Гојко (кој го малтретирале во училиште и го нарекувале „Сиси“) станал „фраер во костум“, шеф на својот клуб и студио за снимање.
Поп и Маре го повикуваат својот пријател од училишните денови да им помогне да ја објават плочата, но сето тоа не оди така лесно. Гојко не ги заборавил школските денови и сега е опкружен со телохранители. На пат кон клубот, Маре и Поп запознаваат лажен Дедо Мраз, „кул“ полицаец и секако - девојки.
2 Улоги
* Борис Миливојевиќ како Маре
* Сергеј Трифуновиќ како Поп
* Никола Ѓуричко како Гојко
* Маја Манџука како Ката
* Милица Вујовиќ како Лола
* Зоран Цвијановиќ како лажен Дедо Мраз
* Небојша Глоговац како полициски службеник
3 Саундтрак
Саундтракот ги вклучувал песните компонирани за филмот, но и песните на другите автори.# — Муње! од Мао
# „Rizlu imas licnu kartu nemas“ од Месо
# „Контрола на будала“ од Eyesburn
# „Суперѕвезда“ од Дарко Џамбасов и Фртаљ буквара
# „Бег са жура“ од Дарко Обрадовиќ и Бранислав Ковачевиќ
# „Гојко е мој дечко“ од Дарко Обрадовиќ и Бранислав Ковачевиќ
# „Честитки“ од Доминатор
# „Музика за љубење“ на Дарко Обрадовиќ и Бранислав Ковачевиќ
# „Излазим“ од Канда, Коџа и Небојша
# „Нигде“ од Ург!
# „Hoću da džonjam“ од Колибрикс
# „А ко матори“ од Сова
# „Девојка и друга дрога света“ од Неочекивана Сила Која Се Изненада Појавление и Решава Ствар
# „Пладне Чака Суперфлај“ од Ноун Чака Суперфлај
# „Пијано ролна“ од Ноун Чака Суперфлај
# „Запремина тела“ од Дарквуд Даб
# „Ново светско чудо“ од МЦ Флекс (песна на Белградски синдикат)
# „Вистински правец“ од Канда, Коџа и Небојша
# „4 Hero Live in Belgrade“ од 4 Hero
# „Први поглед твој“ од Е-Плеј
# „Манитуа ми II“ од Канда, Коџа и Небојша
# „Апокалипсо“ од Дарко Рундек
# „Чика“ на Спорт и Реинкарнација
# „Катастрофа“ од Неочекивана Сила Која Се Изненада Појавление и Решава Ствар
# „Зашто ја“ од д-р Иги
# „Битната химна на Републиката“ од Фајф и Драм Бенд
# „Друга“ на Е-Плеј
# „Кросовер“ од 4 Tune
Вечерни новости

''Вечерни новости'' (''Вечерње новости'') е дневен весник што излегува во Србија. Бил основан во средината на Трстанска криза . Идејата за неговото лансирање е на Владимир Дедијер, главен уредник на „ Борба “, кој им сугерирал на своите соработници кои поради настаните во Трст подготвуваат вонреден број, да започнат нов вечерен весник, кој ќе биде објавен во попладневните часови и објавувал нови, кратки вести, фотографии и главни наслови. Првиот број бил објавен на 16 октомври 1953 година .
Весникот набрзо прераснал во дневен политички весник. Со слоганот „Брзо, кратко, јасно“, под покровителство на првиот главен и одговорен уредник, Слободан Глумац, тој станал еден од највлијателните весници во СФРЈ .
Во текот на 1980-тите, „Вечерни новости“ бил првиот што го објавил досието на Државната комисија на Југославија со кое се докажува дека Курт Валдхајм, човек кој поминал цела деценија на чело на ОН, а потоа претседател на Австрија, е воен злосторник . Врз основа на југословенското досие Ф-25572 од 17 ноември 1947 година. Валдхајм бил вклучен во списокот на воени злосторници на ОН .
До 1990 година станал најтиражниот весник во СФРЈ, а по доаѓањето на Слободан Милошевиќ на власт бил ставени во групата на „режимски медиуми“, но не ја загубил својата популарност.
Денес, „Вечерни новости“ е медиум со мнозинска приватна сопственост. Компанијата „Новости“ издава 12 дневни и неделни весници, а во неа е вклучено и радиото „ Новости “.
1 Главни уредници
* Слободан Глумац (1953—1957)
* Василије Краљевиќ (1957-1959)
* Богдан Пешиќ (1959-1963)
* Слободан Глумац (1963—1969)
* Мирко Стаменковиќ (1969-1972)
* Јован Јауковиќ (1972-1974)
* Живко Милиќ (1974-1976)
* Томислав Милиновиќ (1976—1984)
* Илија Боровњак (1984-1987)
* Радослав Брајовиќ (1987—1998)
* Перо Симиќ (1998-2000)
* Душан Чукиќ (април-октомври 2000 г )
* Манојло Вукотиќ (2000-2013)
* Ратко Дмитровиќ (2013—2017)
* Милорад Вучелиќ (од септември 2017 г. )