procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Дивјак (филм од 1952)

Дивјак (англиски: ''The Savage'') – американски филм од 1952 година, во режија на Џорџ Маршал, а според сценариото на Л. Л. Форман и Сидни Бом. Филмот е снимен според романот на Л. Л. Форман. Главните улоги ги толкуваат: Чарлтон Хестон, Сузан Мороу и Питер Хансен.
1 Содржина
Индијанците од племето „Чавки“ напаѓаат воз при што ги убиваат сите патници, а преживува само едно мало дете. Него го спасува Индијанец од племето Сиукси и детето расте во новата средина. Многу години подоцна се заоструваат односите меѓу белците и Сиуксите, а белецот во редовите на Сиуксите се наоѓа растргнат од дилемата: дали да му остане верен на племето во кое што пораснал или да застане на страната на својата раса.
Дијамантска мрежа (Фабержеово јајце)

Дијамантска мрежа — царско Фабержеово јајце, едно од низата од педесет и две украсени јајца направено од страна на Август Холмстрем под водство на Петар Карл Фаберже за руското царско семејство во 1892 година. Било изработено и доставено на тогашниот цар на Русија, Александар III, кој го подарил на својата сопруга Марија Фјодоровна на Велигден 1892 година. Јајцето е сопственост на американската двојка, Арти и Дороти Мекферин, а прикажано е во Хјустонскиот природонаучен музеј.
Јајцето чинело 4.750 сребрени рубљи и содржело автоматизиран слон од слонова коска покриен со скапоцени камења. Изненадувањето, иако се мислело дека недостига со години, било откриено од Британската кралска збирка.
1 Дизајн
Јајцето е направено од јадеит, злато, дијаманти и обликувано со бел атлас. Обликувано е од бледозелен јадеит и надополнето со дијаманти со златни делови. Јајцето е закачено и голем дијамант се наоѓа на својата основа. Првично на неговата основа се наоѓале три сребрени ангели, кој ги претставувале трите сина на царската двојка, големите војводи Николај, Георгиј и Михаил. Ангелите поставени на јадеитна основа, сега се изгубени.
1.1 Изненадување
Изненадувањето било автоматизиран слон од слонова коска. Тоа било прва автоматизација направена од Фаберже за царско јајце, негова следна автоматизација била направена во 1900 година за јајцето Борова шишарка дарувано на Барбара Келх. Изненадувањето било детално опишано кога јајцето било држено во Гачинскиот дворец.
2 Историја на јајцето
Јајцето било подарено на царицата Марија Фјодоровна од нејзиниот сопруг, Александар III на 5 април 1892 година и подоцна било чувано во Гачинскиот дворец. Било едно од 40. јајца испратено во Оружениот дворец од привремената влада на Русија во септември 1917 година. Било префрлено во Советот на народните комесари во 1922 година, а околу 1927 година било продадено од Антикваријатот на Мајкл Норман од Аустралијан Перл Компани. Подоцна било купено од Емануел Сноумен од лондонските златари, Вартски, било купено од Вартски од Китсон во октомври 1929 година. По смртта на Китсон било ставено на аукција на Сотби во декември 1962 година за 2.400 фунти и купено од агент на купувачот со прекар Драгер. Подоцна било во посед на приватна збирка во Обединетото Кралство од 1962 до 1977 година и чувано од приватна збирка во Лондон во 1983 година.
Јајцето „Дијамантска мрежа“ моментално е поседувано од Арти Мекферин, успешна стопанственичка во хемиската и нафтената индустрија на Хјустон, кој со својата сопруга, Дороти, ја поседуваат една од најголемата приватна збирка на Фаберже во САД. Покрај јајцето „Дијамантска мрежа“, Мекферин поседуваат Фабержеови јајца направено за рускиот благородник Александер Келх и шведско-рускиот нафтен барон Емануел Нобел.
3 Поврзано
* Фабержеови јајца
Петмина против куќата (филм од 1955)

Петмина против куќата (англиски: ''5 Against the House'') – американски филм (од жанрот „филм ноар“) од 1955 година, во режија на Фил Карлсон, а според сценариото на Стирлинг Силифант, Вилијам Боуерс и Џон Барнвел. Филмот е снимен според истоимениот роман на Џек Фини од 1954 година. Главните улоги ги толкуваат: Гај Медисон, Ким Новак, Брајан Кит, Алви Мур, Вилијам Конрад и Џек Вилис.
1 Содржина
Филмот ја раскажува приказната за четворица ветерани од Втората светска војна заедно студираат на еден колеџ. Заеднсо со девојката Кеј Грејлек (ја игра Новак), тие се обидуваат да ја ограбат коцкарницата...
Џамија (Радово)

Радовската џамија — муслимански објект кој се наоѓа во селото Радово, Општина Босилово.
Објектот бил изграден по доаѓањето на Османлиите на овие простори и како активен храм се задржал до нивното иселување по крајот на Балканските војни. Денеска муслиманскиот храм е во рушевини, освен едното минаре.
1 Галерија
Север-Северозапад (филм од 1959)

Север-Северозапад (англиски: ''North by Northwest'') - американски филм од 1959 година, во режија на Алфред Хичкок, а според сценариото на Ернест Леман. Главните улоги ги играат: Кери Грант, Ева Мари Сеинт, Џејмс Мејсон, Лео Керол и Мартин Ландау. Во 1960 година, филмот бил номиниран за наградата „Оскар“ во три категории, но не успеал да добие ниту една. Сепак, поради големото значење за развојот на филмската уметност, во 1995 година, филмот бил зачуван во Националниот филмски регистер на САД.
1 Содржина
Роџер Торнхил (го игра Грант), кој работи како маркетинг-агент, треба да се најде со деловни партнери во еден ресторан, но на сред состанок го грабнуваат двајца непознати вооружени луѓе. Тие го носат во голема, богата куќа каде го пречекува непознат човек (го игра Мејсон), кој се претставува како г-н Таунзенд. Таму го опиваат и го седнуваат во автомобил, со намера да го убијат, но тој успева да избега, по што е уапсен од полицијата. На судењето, Торнхил ја раскажува својата чудна случка, но никој не му верува. Торнхил оди во зградата на Обединетите Нации и таму го среќава вистинскиот г-н Таунзенд, кого го убива еден од неговите грабнувачи, а за убиството е обвинет Торнхил, така што тој мора да бега и од полицијата и од непознатите луѓе кои сакаат да го убијат.
Торнхил се качува во првиот слободен воз и ја среќава убавата девојка Ева Кендал (ја игра Мари Сеинт), која му помага да избега од полициската потера. Истовремено, во возот, тие имаат кратка љубовна афера. По наговор на девојката, тој патува со автобус на север, застанувајќи во едно поле, каде треба да се сретне со Џорџ Каплан, човекот со кого го заменуваат неговите грабнувачи. Меѓутоа, наместо средбата со Каплан, него го брка земјоделски авион, со намера да го убие. Сепак, Торнхил повторно успева да избега и оди во еден хотел во Чикаго, каде повторно ја среќава г-ца Кендал, за која открива дека му е љубовница на човекот што лажно му се претстави како г-н Таунзенд. Тука, неговите луѓе повторно сакаат да го убијат Торнхил, но тој успева да се спаси. Притоа, полицијата го пренесува до аеродромот, каде се запознава со „Професорот“ (го игра Лео Керол), кој му кажува дека тој и г-ца Кендал работат за ЦИА, дека Џорџ Каплан е измислен лик, а дека лажниот г-н Таунзенд, всушност, е Филип Вандам, кој се обидува на странските тајни служби да им даде важни информации.
„Професорот“ и Торнхил одат во познатото туристичко место на планината Рашмор, каде Вандам поседува вила. Таму, Торнхил му закажува средба на Вандам, но г-ца Кендал пука во него. Сепак, таа користи лажни куршуми, а Торнхил е затворен во една болница за да не прави повеќе проблеми во акцијата против Вандам. Сепак, тој успева да побегне од болницата и оди во вилата на Вандам, каде што открива дека тој сака да ја убие г-ца Кендал. Сепак, Торнхил ја спасува г-ца Кендал, а во последната сцена на филмот, како брачен пар, тие заминуваат на патување со воз.
Црква „Св. Илија“ - Радово

Црквата „Свети Пророк Илија“ — католички храм кој се наоѓа во Радово, Општина Босилово.
1 Историја
Еноријатата „Св. Илија“ претставува продолжение на еноријата Св. Илија во село Алексово, денешна Грција, од каде се доселиле најголемиот број на унијатски верници во Радово. Радовската енорија била основана веднаш со пристигнувањето на бегалците од Егејска Македонија. Заедно со нив во селото како бегалци пристигнале и свештениците Ѓорѓи Стојанов и Стојан Пецев. Стојанов со поголемиот дел од верниците заминал во селото Секирник каде ја основал црквата „Св. Никола“, додека во Радово должноста парох ја извршувал до 1916 година Стојан Пецев, кога истата била преземена од свештеникот Неделко Стојчев. Стојчев на таа позиција се задржал до 1918 година кога целиот Струмички крај паднал под српска власт, а самиот свештеник бил протеран.
2 Галерија
Промазин

Промазин е лек кој припаѓа на фенотиазинската класа на антипсихотици. Иако е постар лек кој се користи во третманот на шизофренија, сè уште се препишува, покрај поновите агенси како оланзапин и кветиапин. Покажува претежно антихолинергични несакани ефекти, иако честа е појавата и на екстрапирамидални несакани ефекти.
Франц Марк

Франц Марк (герм. Franz Marc; 8 февруари 1880, Минхен – 4 март 1916, Гусенвил пред Вердена) бил германски сликар еден од главните претставници на геманскиот имперсионизам.
Годината 1911. го запознал Василиј Кандински и со него основал авангардна уметничка група Син Јавач (Der Blaue Reiter). Сакал да слика животни, посебно коњи. Сметал дека животните поседуваат симптоми на добрина и квалитет, убавинa и девственост, кои се сè отутни во современото човештво. Боите ги користи во симболична смисла: сината означува машкост, строгост и духовност, жолта - радост и женственост, додека црвената боја е спротивност помеѓу двата принципи.
Подоцна се завртел на апстрктниот стил, со чисти линии и едноставни геометриски облици. Својата прва апстрактна слика била „композиција I“, ја насликал во декември 1913 година.
Отишол на фронт како доброволец во 1914 година и загинал во Битката кај Вердена во 1916 година.
Тијаго Алкантара

''Тиаго Алкантара до Насименто'' роден на 11 април 1991 година, попознат како Тиаго, е шпански фудбалски репрезезентативец кој настапува за англискиот премиерлигаш Ливерпул.
Роден е во Италија од бразилски родители, неговиот татко Мазињо е поранешен фудбалски репрезентативец на Бразил и дел од генерацијата која го освои Светското првенство во Сад 1994 година. Тијаго се приклучил на ФК Барселона на возраст од 14 години, а своето деби го имал во 2009 година. По освојувањето на повеќе трофеи вклучувајќи четири Ла Лига првенства, Лига на шампионите и ФИФА клупско Светското првенство со Барселона, тој беше потпишан од страна на Баерн Минхен за 25 милиони евра € во 2013 година. Со Баерн, тој има освоено седум трофеи, вклучувајќи ја и Бундеслигата во секоја од првите три сезони.
По успешните настапи за Шпанија на Европското првенство во Шпанија за играчи под-19 години и за фудбалската репрезентација под 21 година, тој го направи своето деби за Шпанија во 2011 година. Тој беше привремен репрезентативец на Шпанија на Светското првенство 2014, но се повлече поради повредата на коленото. Тиаго беше селектиран за УЕФА Евро 2016.
Јосиф Илковски

Јосиф Илковски (1924, – 30 март 2001, ) — македонски планинар, новинар, писател и публицист. До неговото убиство бил домар на планинарскиот дом „Китка“. Илковски, или меѓу планинарите познат како Чичко Јосиф, на 30 март 2001 година е најден убиен во планинарскиот дом „Китка“. Одговорноста за убиството на Илковски ја презема терористичката организација УЧК.
1 Убиство
Јосиф Илковски, или меѓу планинарите познат како Чичко Јосиф, на 30 март 2001 година е пронајден мртов со убодни рани во вратот и грбот планинарскиот дом „Китка“. Паралелно со неговото убиство, во март 2001 година започна воениот конфликт во Македонија. Во областа Торбешија каде што се случи убиството важела за една од најмирните подрачја во околината на Скопје. Неколку месеци пред убиството низ населението проструела една вознемирувачка вест дека на подножјето на планината Китка се забележани лица со црни униформи. Но, ваквата вест сепак остана во сферата на шпекулациите и не била официјално потврдена од никого. Се претпоставува дека Илковски бил убиен надвор од Домот, а потоа неговото тело било внесено внатре. Мртвото тело на Јосиф Илковски го открила полицијата откако претходниот ден Петар Бавчаров, претседател на планинарскиот сојуз, го пријавил Илковски за исчезнат бидејќи два дена претходно не можел да стапи во контакт со домарот. Полициската патрола која веднаш по пријавувањето на случајот се упатила кон планинарскиот дом, во канцеларијата го пронашла безживотното тело на Илковски, легнато на стомак и со едната рака свиткана под него, а покрај главата била видлива локва од засушена крв. Се претпоставува дека домарот најпрво бил убиен надвор од куќата бидејќи при увидот во тревната површина е пронајден куп со земја со која се покриени траги од крв, а сè со цел да се прикријат трагите на злосторството. На работната маса, во канцеларијата била пронајдена писмената порака со која се идентификува сторителот - УЧК. Терористот или терориситите на кирилично писмо напишале: „УЧК дојде во шумата“.
И покрај желбата на Илковски за која што знаеле повеќе планинари, по смртта да биде погребан токму на Китка, сепак од безбедносни причини неговото тело било погребано на градските гробишта во Бутел. Шест месеци после неговата смрт, на врвот наречен Красна во чест на Јосиф Илковски планинарите откриле и спомен-плоча, на која пишува: „''Злото, човек - нечовеку: тоа се меѓите, делбите твои, твојата алчност и злобата мрачна''“. Овој текст е завештание што Јосиф го оставил непосредно пред смртта, а кое било најдено во документите на неговата работна маса. Планинарското друштво Трансверзалец од Скопје, во негова чест организира секоја година меморијален марш.
Варвара

Варвара може да се однесува на следниве села:
;Македонија
* Варвара (Скопско) — село во Општина Студеничани, Скопско
* Варвара (Тетовско) — село во Општина Теарце, Тетовско
;Егејска Македонија
* Варвара (Касандриско) — село на Халкидик, Егејска Македонија
1 Поврзано
* Варвара (Дихово)
Аналептик

Аналептик, во медицината, претставува стимуланс на централниот нервен систем. Терминот ''аналептик'' вообичаено се однесува на респираторни аналептици (на пример, доксапрам). Аналептиците се стимуланси на централниот нервен систем кои вклучуваат голем број на лекови кои се користат во третманот на депресија, хиперкинетички растројства и респираторна депресија. Аналептиците може да се користат како конвулзиви, при што во мали дози кај пациентите предизвикуваат зголемена свесност, немир и забрзно дишење.
Астана арена

Астана арена — фудбалски стадион во Нур-Султан, Казахстан. Стадионот има сместивост од 30,000 гледачи и има подвижен кров. Тој служи како национален стадион на Фудбалската репрезентација на Казахстан. Астана арена е втор најголем стадион во државата и бил изграден во периодот од 2006 до 2009 година за сума од 185 милиони долари, и официјално бил отворен на 3 јули 2009 година. На стадионот исто така своите домашни натпревари ги играат екипите на ФК Астана и ФК Бајтерек. Стадионот конкурирал да биде домаќин на натпревари од Европското првенство 2020.
1 Историја
Изградбата на Астана арената започнала во 2006 година. Стадионот бил дизајниран од страна на водечката спортска архитектонска компанија Populous во соработка со Tabanlioglu Architects. Главен изведувач бил Sembol Construction. Стадионот бил отворен со натпреварот помеѓу Локомотив Астана и репрезентацијата на Казахстан под 21 година на 3 јули 2009 година. Натпреварот го судел познатиот италијански судија Пјерлуиџи Колина а почетокот на натпреварот силмболично го означил казахстанскиот претседател Нурсултан Назарбаев. Во тимовите, покрај нивните играчи, биле поканети по две фудбалски „ѕвезди“: во младинскиот тим на Казахстан – грузискиот одбранбен играч Каха Казалѕе и украинскиот напаѓач Андриј Шевченко, а во Локомотив Астана – турските играчи Хасан Шаш и Хакан Шукур.
На 31 јануари 2011 година, на Астана арена било одржано свеченото отворање на Зимските азиски игри 2011.
2 Особености
Стадионот со сместивост од 30,000 гледачи бил осмислен како голем амфитеатар со специфична и веднаш препознатлива форма гледан од далечина и од непосредна близина. Во основа составен од две структури, долниот дел со 16,000 седишта, го окружува игралиштето, додека пак горните трибини на источната и западната страна имаат сместивост од вкупно 14,000 седишта. Теренот за игра е покриен со висококвалитетна вештачка трева која ги задоволува критериумите на ФИФА и УЕФА. Тревата може да биде покриена за други настани.
Стадионот, дизајниран во елипсовидна форма, е изграден на правоаголна парцела од 232,485 метри квадратни. (330 м x 704.5 м). Дизајнот воведува иновативни решенија усвојувајќи високо технолошки принципи за оперативно управување, интеракција со животната средина и посебно со тешките климатски услови.
Рустави

Рустави (|რუსთავი) — град во југоисточна Грузија во провинцијата Долен Картли, сместен 25 километри југоисточно од главниот град Тбилиси. Низ градот тече реката Кура. Населението во градот изнесува 125.103 според пописот од 2014, а најмногу од нив работат во металуршката индустрија. Историјата на градот се дели на две епохи: од античко време до уништувањето на градот во 13 век, и модерната епоха од советско време до денес.
Низ својата историја, Рустави бил напаѓан од повеќе освојувачи. Историчарите бележат дека бил освоен од Александар III Македонски, а во шестиот век од нашата ера бил нападнат од персискиот крал. Во 11. век градот бил освоен од Турците Селџуци. Монголскиот водач Тамерлан целосно го уништил градот, оставајќи го пустина во 1265 година.
Рустави бил возобновен како современ град во време на процесот на индустријализација на Советскиот Сојуз предводен од Јосиф Сталин. Во периодот 1941–1950 била изградена фабрика за преработка на железна руда која била носена од блиските градови во Азербејџан. По крајот на Втората светска војна, Рустави бил поделен на два дела: ''Dzveli Rustavi'' (Стар Рустави) и ''Akhali Rustavi'' (Нов Рустави). Стариот дел имал сталинистички архитектонски стил, додека новиот дел имал блокови згради кои потсетувале на советскиот стил.
1 Збратимени градови
Рустави е збратимен со:
* Сумгајит во Азербејџан* Генџе во Азербејџан* Лоѓ во Полска ''(од 1995)''
Михаел Гогл

Михаел Гогл (|Michael Gogl; р. ) — австриски професионален друмски велосипедист, кој вози за професионалната континентална екипа .
Бил именуван во почетниот состав за Вуелта а Еспања 2016. Во јуни 2017 година бил именуван во почетниот состав за Тур де Франс 2017. Во мај 2019 година бил вклучен во почетниот состав за Џиро д’Италија 2019.
1 Достигнувања
;2014
: 1. Етапа 4 Гран при Сочи
;2015
: 1. Национално друмско првенство под 23 години
: 1. ГП Лагуна
: 7. Краен пласман Истарски пролетен трофеј
;2016
: 3. Национално друмско првенство
: 4. Краен пласман Трка околу Данска
;2017
: 3. Национално друмско првенство
: 8. Амстел Голд Рејс
;2018
: 5. Краен пласман Тур Поату-Шарант ан Нувел-Аквитан
::1. Пласман за млад возач
: 5. Краен пласман Трка на фјордовите
: 7. Трофео Сера де Трамунтана
;2019
: 2. Национално друмско првенство
: 10. Ронде ван Дренте
;2020
: 3. Национално друмско првенство
: 9. Страде Бјанке
;2021
: 5. Национално друмско првенство
: 6. Краен пласман Етоал де Бесеж
: 6. Страде Бјанке
1.1 Распоред на резултатите на големите трки
Голема трка, 2016, 2017, 2018, 2019, 2020, 2021, 2022
Џиро, —, —, —, 97, —, —, —
Тур, —, 146, 113, —, СО, СО, СО
Вуелта, 68, —, —, —, —, —, —
СО = се откажал; — = не учествувал
Зворник

Зворник — град во североисточна Босна и Херцеговина низ кој минува реката Дрина. Градот се наоѓа јужно од Бијељина. Зворник првпат се споменува во 1410 година, и претставувал врска на Босна со источните земји. За време на Отоманското Царство градот бил еден од шесте најголеми бродоградителски центри. Градското население значително се намалило за време на Босанската војна.
Главна атракција во градот е „Кула град“, село кое е дел од општина Зворник, и во него се наоѓа средновековна тврдина изградена во 12 век. Зворник има и градски музеј. Во градот секоја година во август се одржува културно лето. Локалниот клуб ФК Дрина Зворник настапува во првата фудбалска лига во Босна и Херцеговина. Од градот е и кошаркарскиот клуб КК Дрина.
1 Демографија
Според пописот од 1991, градот Зворник имал вкупно 14,584 жители, од кои:
* Бошњаци - 8,854 (60.71%)
* Срби - 4,235 (29.03%)
* Југословени - 944 (6.47%)
* Хрвати - 76 (0.52%)
* Други - 475 (3.25%)
Според пописот од 2013, општината Зворник имала вкупно 58,856 жители, од кои:
* Бошњаци - 19,885 (33.78%)
* Срби - 38,579 (65.54%)
* Хрвати - 106 (0.18%)
* Други - 316 (0.53%)
2 Познати личности
*Самир Муратовиќ, фудбалер
*Сека Алексиќ, пејачка
*Раде Ѓокиќ, фудбалер
*Сеад Салиховиќ, фудбалер
*Денис Омербеговиќ, фудбалер
*Златко Јунузовиќ, фудбалер
*Саид Хусеиновиќ, фудбалер
*Ермин Бичакчиќ, фудбалер
*Горан Икониќ, кошаркар
*Абдула Сидран, писател
Јулија Самојлова

Јулија Самојлова (|Юлия Олеговна Самойлова; родена на ) — руска пејачка и композиторка. Во 2017 ѝ бил забранет влез во Украина на три години бидејќи го прекршила украинскиот закон со тоа што нелегално влегла на Крим во 2015, област која била анектирана од Русија во 2014. Поради изречената забрана Русија го откажала настапот на Евровизија 2017, каде требало да ја претставува Самојлова.
1 Ран живот
Јулија е родена на 7 април 1989 во Ухта, Коми, која тогаш била дел од СССР. Како дете почнала да губи контрола врз нозете поради ′рбетна мускулна атрофија и уште од детството почнала да користи количка за движење. Таа вели дека болеста може да настанала од неефикасна вакцина против детска парализа, но лекарите ги негирале нејзините тврдења. Самојлова ја започнала музичката кариера како пејачка во ресторани од нејзиниот роден крај кои ги посетувале нафтените работници. Во 2008 ја основала групата Теранова која изведувала алтернативна музика. Таа студирала психологија до 2010, која си заминала без да дипломира.
2 Музичка кариера
Во 2013 Самојлова завршила како второпласирана во третата сезона на музичко натпреварување ''Фактор А'', руската верзија на ''Х Фактор''. Следната година настапила на церемонијата за отворање на зимските параолимписки игри во Сочи.
На 12 март 2017 Самојлова била избрана да ја претставува Русија на Евровизија 2017 која се одржала во главниот украински град Киев со песната „Flame is Burning“. На 13 март украинската служба за безбедност објавила дека на Самојлова може да ѝ биде забранет влез во Украина поради нејзината посета на Крим во 2015, територија која била припоена кон Русија. Според украинскиот закон, влегување во Крим преку руска граница било недозволено. Самојлова потврдила дека пеела во Крим во 2015. На 22 март службите за безбедност од Украина ѝ издале тригодишна забрана за влез во Украина поради прекршување на законот во 2015.
Рускиот радиодифузен сервис на 13 април објавил дека го откажува настапот во Киев, што значело дека Самојлова нема да учествува на Евровизија 2017. Претходно било објавено дека ако Самојлова не настапи во 2017, таа повторно ќе добие шанса да ја претставува Русија во 2018.
Требишница

Требишница (|Требишњица) – река во Босна и Херцеговина. Таа е понорница долга 96,5 км над земја. Со вкупна должина од 187 км над и под земја, таа е една од најдолгите понорници на светот.
1 Горен тек
Со оглед дека Требишница тече низ карстен предел, таа претставува комплексен систем од надземни и подземни текови. Ја формираат два потокa од планините Лебршник и Чемерно во Босна и Херцеговина:
* потокот ''Мушница'', кој тече од источната до западната граница на Гатачко Поле, се влева во езерото Клиње и ги поминува населените места Автовац, Гацко, Срѓевиќи, Башиќи, Друговиќи, Кула и Браниловиќи, пред неговото понирање во карстот во Церничко Поле.
* другиот поток, Грачаница, тече од планината Чемерно во Гатачко Поле, близу селата Бахори и Грачаница, пред да се спои со Мушница близу Срѓевиќи.
Двата потока се одликуваат со остри, непредвидливи кривулици и промени на насоката.
Реката повторно се појавува во Фатничко Поле под името Фатничка Река, и повторно понира по краток тек над земја.
2 Среден тек
По 30 км под земја, реката повторно се појавува во форма на повеќе извори во близината на Билеќа. Овие извори ја формираат Требишница. Се работи за најголемата река во источна Херцеговина. Реката се упатува на југ следејќи ја депресијата на Мируша, каде поминува брана подигната во 1966 година во близина на селото Горно Грнчарево. Депресијата Мируша е потопена и го формирала Билеќкото Езеро.). Голем дел од езерскиот брег е дел од границата со Црна Гора.
Потоа Требишница се упатува кон запад каде повторно наидува на брана во близина на селото Горица, на околу 3 км спротиводно од Требиње. Се протега долж јужната падина на Белашница пред повторно да нурне под земја во Попово Поле.
3 Долен тек
Водите од Требишница повторно се јавуваат на три различни места:
* Изворот Чаплина која се влева во Неретва
* Повеќе извори близу до пристаништето Слано северозападно од Дубровник во Хрватска.
* Требишница која повторно се јавува во пештерата Груж близу Дубровник. Овде реката се нарекува Омбла или Дубровничка Река. Тече само 4,2 км, но има среден проток од 24 m³/s. Потоа реката се влева во Јадранското Море.
Површината на басенот на реката Требишница изнесува 4.926 км2 од кои 600 км2 му припаѓаат на неретванскиот басен.
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Пелинце

Свети Ѓорѓи (позната и како Свети Ѓорѓија) — главна селска црква во козјачкото село Пелинце. Црквата е сместена во маалото Златанци, во непосредна близина на старото основно училиште.
1 Историја
Според авторот Јован Трифуноски, црквата била започната во 1925 година, а осветена во 1936 година. Претходно, на тоа место се наоѓал голем камен крст. Градбата на црквата многу ја помогнале браќата Андреј и Василиј Спасиќ, пекари, по потекло од Пелинце, но иселени во Пожаревац.
Во 1967 година во близина на црквата бил подигнат помошен објект.
2 Галерија
3 Поврзано
* Кумановско-осоговска епархија
* Пелинце
Обична леска

Обична леска - вид листопадно дрво од родот леска.
1 Распространетост и морфологија
Обичната леска е грмушка којашто може да достигне височина од пет до седум метри, а расте во цела Европа и во Северозападна Африка. Најчесто расте во влажни, осојни места, но се култивира речиси во сите европски земји. Коренот на леската е плиток, кората е мазна и светлокафеава, пупките се јајцевидни со повеќе лушпи, младите гранчиња се црвенкасто-влакнести. Лисјата на леската се сместени на кратки дршки, по форма се тркалезни или елипсовидни, а по рабовите се остро, пилесто назабени. Леската цвета пред пролистувањето, во периодот од февруари до април, а нејзините цветови се во форма на реси. Машките реси се жолти и се формираат во текот на летото претходната година, додека женските реси се покриени со лисни лушпи и се одделени од машките. Плодот на леската е во форма на оревче (лешник) и созрева во септември и во октомври, а потоа брзо паѓа при што семката што се наоѓа во плодот може да се јаде.
2 Лековити својства
Во медицината се користат плодот на леската (''Corylus avellana fructus''), младите листови (''Corylus avellana folium'') и кората од стеблото (''Corylus avellana cortex''). Притоа, плодовите се берат кога се зрели, по што се сушат на сонце; листовите се берат кога се млади, а се сушат под сенка и на проветрени места; кората се бере во рана пролет при што се сече на тенки парчиња (до 10 сантиметри) и потоа се суши. Семките од плодот на леската (лешниците) содржат: 50-60% масла, кои најчесто се состојат од олеинска и линолна киселина, 14-18% белковини, околу 14% скроб и околу 2,5% минерали. Хемискиот состав на кората содржи: катехински танин (5-8%), малку смола, етерични масла, флавониди, деривати на мирицетол итн. Најпосле, листот содржи танини, флавониди, фолна киселина и витамин Ц.
Лисјата и кората на леската се користат за лекување на воспалени вени и хемороиди, бидејќи ги стеснуваат крвните садови, благодарение на танините што ги содржат. Исто така, леската помага и во надворешното лекување на верикозни улцерации во вид на облоги подготвени од кората и лисјето. Младите листови се користат за лекување на чир во желудникот, проливи, хроничен воспалителен процес на дебелото црево и други стомачни заболувања. Во народната медицина, листот и кората се употребуваат за лекување на зголемена простата. Притоа, од листовите и од кората се подготвува чај, а од кората се прави и маст која може да остане стабилна до две години.
Тони Крос

Тони Крос (|Toni Kroos; р. во ) — германски пензиониран поранешен професионален фудбалер кој настапувал како играч од средината на теренот за шпанскиот Реал Мадрид, како и за фудбалската репрезентација на Германија.
Член на Баерн Минхен станал на возраст од 17 години, но одма бил даден на 18-месечна позајмица на Баер Леверкузен, пред да се врати во Минхен назад освојувајќи ја Бундеслигата иЛигата на шампионите во сезоната 2012/2013 година. По победата на Светското првенство во Бразил 2014, тој се приклучил на Реал Мадрид и потпишал договор на шест години. Во Мадрид, тој ја освоил Лигата на Шампионите во сезоната 2015/2016 и бил избран во тимот на сезоната во сите негови последни три првенства. Тој бил избран за член на УЕФА тимот на годината и ФИФА про XI во 2014 и 2016 година, како и за најдобар плејмејкер.
Тој бил пофален од страна на новинари и поранешни професионалци како играч со сите квалитети за улогата на играч од средниот ред и нападот
Крос бил дел од младинските тимови на репрезентацијата на Германија од 17 годишна возраст, и бил прогласен за најдобар играч во 2006 година на УЕФА Европското првенство под 17 години, но исто така и го освоил ФИФА Светското првенство до 17 во 2007 година и воедно ја освоил Златната топка. Тој го направил дебито за сениорската репрезентација на Германија во 2010 година и бил член на тимот на Германија, кој стигнала до полуфиналето наСП 2010 и УЕФА Еуро 2012. Тој исто така бил дел од тимот што го освоил Светското првенство 2014 година, со што станал првиот фудбалер роден во Источна Германија да освои светско првенство. Крос бил водач на турнирот, и бил избран во ''All-Star'' тимот на првенството. На УЕФА Евро 2016, тој бил избран во најдобриот тим на турнирот.
Воена патека (филм од 1951)

Воена патека (англиски: ''Warpath'') е американски филм од 1951 година, во режија на Бајрон Хаскин (''Byron Haskin''), а според сценариото на Френк Грубер (''Frank Gruber''), засновано според неговата книга ''Broken Lance''. Главните улоги ги играат: Едмонд О'Брајан (''Edmond O'Brien''), Дин Џегер (''Dean Jagger''), и Форест Такер (''Forrest Tucker'').
1 Содржина
Џон Викерс (го игра О'Брајан) успева да го пронајде еден од тројцата убијци на саканата жена. Пред да умре, злосторникот му кажува дека другите двајца ѝ се придружиле на американската коњаница. Поради тоа, Викерс, како поранешен офицер, воден од одмаздата ѝ се придружува на коњаницата на генералот Кастер...
Нашата сопруга (филм од 1941)

Нашата сопруга (англиски: ''Our wife'') е американски филм од 1941 година, во режија на Џон Стал (''John M. Stahl''). Сценариото го напишале П.Ј. Волфсон (''P. J. Wolfson'') и Лилиен Деј (''Lillian Day''). Главните улоги во филмот ги играат: Мелвин Даглас (''Melvyn Douglas''), Рут Хаси (''Ruth Hussey''), и Елен Дру (''Ellen Drew'').
1 Содржина
Талентираниот композитор и музичар, Џери Марвин (го игра Даглас,) жали поради разводот од сопругата Бејб (ја игра Дру). За среќа, тогаш се појавува новата љубов во неговиот живот - Сузан (ја игра Хаси), која го усреќува и му носи инспирација за компонирање. Така, тој настапува со своето ново дело кое станува голем хит, па двајцата вљубени планираат да се оженат. Меѓутоа, Бејб има поинакви планови и сака повторно да го освои Џери...
Мајлинда Келменди

Мајлинда Келменди — косовско-албански џудист која се натпреварува во категорија до 52 килограми. Таа е двократен европски и светски шампион во нејзината категорија. Во 2014 Келменди станала прворангирана на списокот на меѓународната џудо федерација, по што била одликувана од претседателот на Косово Атифете Јахјага со „претседателски орден на честа“. На 7 август 2016 станала првиот косовски спортист кој освоил медал на олимписките игри откако Келменди земала златен медал на игрите 2016 во Рио де Жанеиро во категоријата џудо за жени до 52 килограми. Таа претходно ја претставувала Албанија на игрите во 2012, но не успеала да освои медал.
1 Медали
Извор:;2009
: Светски куп − 52 кг, Прага
;2010
: Светски куп − 52 кг, Софија
: Европски куп − 52 кг, Сараево
: Гран При − 52 кг, Тунис
: Светски куп − 52 кг, Талин
;2011
: Светски куп − 52 кг, Софија
: Гран При − 52 кг, Диселдорф
: Светски куп − 52 кг, Лисабон
: Светски куп − 52 кг, Рим
: Светски куп − 52 кг, Минск
: Гран При − 52 кг, Абу Даби
: Пран При − 52 кг, Амстердам
;2012
: Европски куп − 52 кг, Прага
: Светски куп − 52 кг, Рим
: Светски куп − 52 кг, Истанбул
: Гран При − 52 кг, Абу Даби
;2013
: Грен слем − 52 кг, Париз
: Гран При − 52 кг, Диселдорф
: Гран При − 52 кг, Самсун
: Европско првенство − 52 кг, Будимпешта
: МЏФ Светски мастерс − 52 кг, Тјумењ
: Светско првенство − 52 кг, Рио де Жанеиро
;2014
: Грен слем − 52 кг, Париз
: Гран При − 52 кг, Самсун
: Европско првенство − 52 кг, Монпелје
: Гран При − 52 кг, Будимпешта
: Светско првенство − 52 кг, Челабинск
: Грен слем − 52 кг, Абу Даби
;2015
: Грен слем − 52 кг, Париз
: Грен слем − 52 кг, Абу Даби
;2016
: Грен слем − 52 кг, Париз
: Европско првенство − 52kg, Казан
: Гран при − 52 кг, Будимпешта
: Олимписки игри − 52 кг, Рио де Жанеиро
;2017
: Грен слем − 52 кг, Париз
Црква „Вознесение Христово“ - Робово

Вознесение Христово (позната и како Свети Спас) — главна селска црква во струмичкото село Робово, Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа во средишниот дел на селото.
2 Историја
Била изградена во 1864 година.
Црквата започнала да се гради во 1862 година, по иницијативата на Мицо Караџа кога започнал со собирање на средства за изградба на селската црква. По две години, во 1864 година црквата била завршена. Во ноември 1862 година селаните од Робово, на чело со Мицо Караџа и Арсениј Костенцев го протерале од Робово владиката Јеротеј Струмички. Во 1867 година во селото дошол „папа Михаил папа Николов от Берово". По него, во Робово служувал попот Јане Темелкович, а уште подоцна попот Глигор, двајцата од Радовиш.
Во црквата постои споменик за Мицо Караџа, кој важи за основач на првото училиште на македонски народен јазик во Струмичко.
3 Архитектура
Храмот има облик на трикорабна псевдобазилика со рамен дрвен таван на три кораби. Црквата поседувала отворен трем на западната и северната страна во облик на буквата „Г“, кое е невообичаено решение, но многу често присутно во Струмичко. Сепак, во поново време е подигнат затворен трем во облик на буквата „П“. Поседува кула-камбанарија присоединета на западната фасада на црквата.
Градбата на црквата е во добра состојба, но има присуство на влага во во аглите на галеријата. Истата добила нов покрив во 1990-тите, во 2010 година биле затворени тремовите, а во 2015 година била внатрешно малтерисана.
3.1 Фрескоживопис
Црквата е живописана во 1865/66 година. Централниот кораб во горните партии над капителите од колоните е живописан со сцени од животот на Исус Христос. Состојбата на живописот е лоша и е потребна конзервација и реставрација.
3.2 Икони и иконостас
Црквата поседува иконостас.
4 Галерија
5 Поврзано
* Струмичко архијерејско намесништво
* Робово (Струмичко)
Давид Годи

Давид Годи (|David Gaudu; р. ) — француски професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата .
1 Кариера
1.1 2016
Во 2016 година, Годи го освоил Тур де л’Авенир, најпрестижната трка за возачи под 23 години. Исто така ја освоил Мировната трка под 23 години и завршил петти на Тур де л’Ен. Овие успеси му донеле двегодишен договор со екипата .
1.2 2018
Во јули 2018 година бил вклучен во почетниот состав за Тур де Франс 2018.
2 Достигнувања
;2014
: 1. Краен пласман Обел-Тимистер-Ла Глез
::1. Етапа 3
: 6. Краен пласман Ронд де Вале
;2016
: 1. Краен пласман Тур де л’Авенир
::1. Етапа 6
: 1. Краен пласман Мировна трка под 23 години
::1. Бодовен пласман
::1. Етапа 2
: 5. Краен пласман Тур де л’Ен
: 9. Гран ри де Плимелек-Морбијан
;2017
: 2. Краен пласман Тур де л’Ен
::1. Пласман за млад возач
::1. Етапа 3
: 2. Букл де л’Олн
: 4. Рут Адели
: 5. Милано-Торино
: 7. Тур ди Финистер
: 9. Флеш Валон
;2018
: 2. Меморијал Марко Пантани
: 5. Класик Сид-Ардеш
: 9. Краен пласман Тур Ла Прованс
;2019
: 3. Краен пласман Трка ОАЕ
::1. Пласман за млад возач
: 4. Гран Премио Бруно Бегели
: 5. Краен пласман Тур де Романди
::1. Пласман за млад возач
::1. Етапа 3
: 5. Милано-Торино
: 6. Краен пласман Тур Ла Прованс
::1. Пласман за млад возач
: 6. Лиеж-Бастоњ-Лиеж
;2020
: 4. Краен пласман Трка ОАЕ
: 10. Краен пласман Тур де ла Прованс
Килијан Франкини

Килијан Франкини (|Kilian Frankiny; р. ) — швајцарски професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата .
Бил вклучен во почетниот состав за Вуелта а Еспања 2017. Во мај 2018 година бил именуван во почетниот состав за Џиро д’Италија 2018.
1 Достигнувања
;2015
: 4. Краен пласман Џиро дела Вале д’Аоста
;2016
: 1. Краен пласман Џиро дела Вале д’Аоста
::1. Етапа 1 (ТТТ)
::1. Етапа 4
: 3. Краен пласман Мировна трка под 23 години
: 7. Краен пласман Тур де л’Ен
;2017
: 1. Етапа 2 (ТТТ) Вуелта а Еспањаa
: 1. Етапа 2 (ТТТ) Волта а Каталуња
: 3. Национално друмско првенство
;2018
: 9. Краен пласман Волта а ла Комунитат Валенсијана
::1. Пласман за млад возач
::1. Етапа 3 (ТТТ)
Љубов Попова

Љубов Сергеевна Попова (|Любо́вь Серге́евна Попо́ва; 24 април 1889 – 25 мај 1924) - руска авангардна сликарка и дизајнерка(кубист, супрематист и конструктивист).
1 Животопис
Љубов Попова е родена во Ивановско, блиску до Москва, во богатото семејство. Татко ѝ бил Сергеј Максимович Попов, успешен трговец со текстил, а мајка ѝ Љубов Василиевна Зубова. Љубов Попова имала двајца браќа и една сестра. Едниот од браќата, Павел, бил филозоф и чувар на уметничката оставнина на неговата сестра. Таа се интересирала за уметноста, посебно за италијанското ренесансно сликарство. На единаесетгодишна возраст, започнала со часови по уметност, најпрво дома, а потоа и во женската гимназија Јалтинскаја. На свои осумнаесет години, таа ја изучувала уметноста заедно со Станислав Жуковски, а во 1908 година, во приватните ателјеа на Константин Јуон и Иван Дудин. Од 1912 до 1913 година, почнала да ги посетува атељеата на сликарите кубисти Хенри Ла Фоконе и Жан Меценже.
2 Кариера
Попова често патувала со цел да истражува и да учи од различните стилови на сликање, но најмногу ја интересирале руските икони, сликите на Џото, како и делата на италијанските сликари од 15 и 16 век.
Во 1909 година, отишла во Киев, потоа во 1910 година во Псков и Новгород. Наредната година посетила други градови во Русија, меѓу кои Сент Петерсбург, каде ги проучувала иконите. Во 1912 година, работела во московското атеље познато како „Кулата“ заедно со Иван Аксенов и Владимир Татлин.
Во текот на 1912 и 1913 година, студирала уметност во Париз. Откако се вратила во Русија, работела со Татлин, Удалцова и со браќата Веснин. Во 1914 година, патувала низ Франција и Италија, во времето кога се создавале кубизмот и футуризмот.
Акредитација

Акредитација е формално признавање на оспособеноста за извршување на одредени активности. Во постапка за акредитација може да се вклучат сите лаборатории кои изведуваат тестирање или баждарење, тела за сертификација на производи, системи и персонал и инспекциските тела. Тие може да бидат самостојни или во состав на поголеми системи. Основа за работа во подрачјето на акредитирање, тестирање, сертифицирање и контрола се стандардите од серијата ЕN 45000 и ISO 17000.
Горан Драгиќ

Горан Драгиќ ( во ) — словенечки професионален кошаркар кој настапува за екипата на Мајами Хит во НБА. Може да игра на двете бековски позиции: организатор на игра и бек–шутер. Пред да влезе во НБА во 2008, Драгиќ настапувал за екипи од шпанското и словенечкото кошаркарско првенство. На драфтот во 2008 бил избран во вториот круг од страна на Сан Антонио Спарс, но веднаш бил отстапен на Феникс Санс. Тој во НБА во два наврати играл за Феникс Санс, еднаш за Хјустон Рокетс, и моментално за Мајами Хит. Во 2014 бил прогласен за играч кој најмногу напредувал во НБА и бил избран во третата постава од идеалната екипа во НБА.
Освен клупска, Драгиќ има и богата репрезентативна кариера настапувајќи за кошаркарската репрезентација на Словенија. Во 2004 освоил златен медал на европското првенство за кошаркари до 20 години. Со сениорската репрезентација учествувал на повеќе светски и европски првенства, од кои најзначајно е освоеното петто место на Светското првенство во кошарка 2014 одржано во Шпанија, каде Драгиќ бил во петте најефикасни поентери и асистенти на првенството. По повлекувањето на Јака Лаковиќ од репрезентацијата во 2014, Драгиќ бил именуван за нов капитен на репрезентацијата.
Горан Драгиќ има татко со српско и мајка со словенечко потекло. Негов помлад брат е кошаркарот Зоран Драгиќ, со кого извесно време заедно настапувале во Феникс и Мајами. Горан течно зборува словенечки, српски, англиски, и шпански јазик.
1 НБА статистика
1.1 Регуларен дел
2008–09, Феникс, 55, 1, 13.2, .393, .370, .769, 1.9, 2.0, .5, .1, 4.5
2009–10, Феникс, 80, 2, 18.0, .452, .394, .736, 2.1, 3.0, .6, .1, 7.9
2010–11, Феникс, 48, 2, 17.8, .421, .277, .608, 1.8, 3.1, .8, .1, 7.4
2010–11, Хјустон, 22, 3, 17.2, .472, .519, .667, 2.5, 2.5, .6, .2, 7.7
2011–12, Хјустон, 66, 28, 26.5, .462, .337, .805, 2.5, 5.3, 1.3, .2, 11.7
2012–13, Феникс, 77, 77, 33.5, .443, .319, .748, 3.1, 7.4, 1.6, .3, 14.7
2013–14, Феникс, 76, 75, 35.1, .505, .408, .760, 3.2, 5.9, 1.4, .3, 20.3
2014–15, Феникс, 52, 52, 33.4, .501, .355, .746, 3.6, 4.1, 1.0, .2, 16.2
2014–15, Мајами, 26, 26, 34.8, .502, .329, .808, 3.4, 5.3, 1.1, .2, 16.6
2015–16, Мајами, 72, 72, 32.8, .489, .317, .667, 3.9, 5.8, 1.0, .2, 14.1
Просек, 574, 338, 26.8, .471, .355, .749, 2.8, 4.7, 1.0, .2, 12.5
1.2 Разигрување
2010, Феникс, 16, 0, 14.8, .430, .325, .742, 1.8, 2.3, .3, .1, 7.6
2016, Мајами, 14, 14, 33.7, .442, .348, .767, 4.9, 3.9, .4, .2, 16.5
Просек, 30, 14, 23.6, .438, .337, .757, 3.3, 2.3, .3, .1, 11.8
Црква „Св. Атанасиј“ - Босилово

Свети Атанасиј — главна селска црква во струмичкото село Босилово, Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа во средишниот дел на селото, веднаш зад задружниот дом.
2 Историја
Била изградена во 1842 година и е една од најстарите во регионот. Годината на подигањето на црквата е обележана на четвртиот столб од исток, на јужната колона, каде стои: „Св. Атанасиј 1843 год.
Во црквата отпрвин се служело на грчки јазик, но откако учителот А. Костенцев со група ученици, на Спасовден во 1869 година учествувал во службата на словенски јазик, мнозинството од селаните веќе не сакале да чујат за грчки јазик во црквата. По овој случај овде доаѓале селани и од околните села за да слушнат зборови што ги разбирале.
3 Архитектура
Храмот има облик на трикорабна псевдобазилика со рамен дрвен таван на три кораби, при што централниот кораб има т.н. „манастирски свод“.
Градбата на црквата е во добра состојба, но има присуство на влага во горните партии на црквата, како и капиларна влага кај јужните столбови висока до два метри, кои резултираат во лупење на малтерот. Во 2015 година биле затворени тремовите и црквата добила нов покрив, а бил изведен и дренажен канал.
3.1 Фрескоживопис
Во црквата има работено зографот Андон Петров Ангелков во 1856 година.
4 Галерија
5 Поврзано
* Струмичко архијерејско намесништво
* Босилово
Вратнички дијалект

Вратнички дијалект — дел од групата на западни дијалекти од северното наречје, со посебни специфики и разлики од тетовскиот говор, а повеќе сличности со скопскоцрногорскиот говор. Се говори во севериот дел на Полог, во таканаречените подгорски села. Тука спаѓаат крајните северни долнополошки села Вратница, Беловиште, Одри, Старо Село и Рогачево, а како гранични села се Доброште, Теарце и Брезно.
Макфест

Макфест — музички фестивал што се одржува во Штип секоја година.
1 Историјат
Mакедонскиот фестивал на забавни мелодии “Макфест“ започнал на 18 октомври 1986 година, како изведувачка музичка манифестација. Целта на “Макфест“ била стимулирање на домашното творештво, што предизвикало редица на македонски талентирани поединци, од кои израснале автори на музика, текст, аранжман, кои многу ја збогатиле македонската музичко-естрадна култура.
Членувањето на “Макфест“ во ФИДОФ (Светска федерација на фестивалски организации), му овозможил да се афирмира и пошироко од својата земја. Бројни биле настапите на македонските автори ма големите сцени во Белорусија, Русија, Египет, Турција, Ирска, Романија, Франција и други земји, претставувајќи дел од естрадната култура на Македонија пред европските слушатели..
2 Макфест 2017
32. издание на Макфест се одржало во организација на Општина Штип. Притоа, на распишаниот конкурс пристигнале вкупно 140 песни (над 120 композиции од домашни автори и околу 20 песни од странски автори), а првото преслушување на пријавените песни било извршено на 8 март 2017 година од страна на стручната комисија предводена од уметничкиот директор на фестивалот, Љупчо Мирковски.
3 Победници
Година, Изведувач, Песна
1986, Хелена Благне, „Кога те нема“
1987, Трајче Манев, „Осамен“
1988, Киќо Слабинац, „Не враќај се, не буди ме“
1989, Зорица Конџа, „А Бог знае“
1990, Љупка Димитровска, „Ѕвона ѕвонат“
1991, Поп Дизајн, „Дајте ги рацете“
1992, Олгица Христовска, „Свирете ја Зајди, зајди“
1993, Тања Кочовска, „Твојте очи, сине“
1994, Владо Јаневски, „Еден бакнеж“
1995, Цветанка Глигорова, „Не биди слеп“
1996, Дуле и Коки, „Виолина и гитара“
1997, Ристо Самарџиев, „Таму кај што си“
1998, Магија, „Магија“
1999, Ристо Самарџиев, „Песна за љубовта“
2000, Андријана Јаневска & Марјан Стојановски, „Љубов ти е адреса“
2001, Благица Поп Томова, „Зрак“
2002, Биба Додева, „Кажи љубов“
2003, Бојана Атанасовска, „Немам одбрана“
2004, Александра Пилева, „Нема утеха“
2005, Јован Јованов & Маја Саздановска, „Ти ме сакаш, знам“
2006, Тамара Тодевска & Врчак, „Седмо небо“
2007, Ристо Самарџиев & Ирена Крстевска, „Се е исто како лани“
2008, Влатко Лозаноски, „Времето да застане“
2009, Ристо Самарџиев & Дуле и Коки, „За милион години“
2010, Ламбе Алабаковски, „Не планирам“
2011, Зоран Илиев, „Ангели и демони“
2012, Сара Маркоска, „После него“
2013, Александра Јанева, „Врати ми го сонцето“
2014, Биба Додева, „Врати се“
2015, Бојана Атанасовска, „Диви цветови“
2016, Александра Јанева, „За сто години“
2017, Зоран Илиев & Анабела Атијас, „Од утро до вечер“
2018, Антониа Гиговска, „Никогаш не вели никогаш“
2019, Мартинијан Кириловски, „Сто пати на ден“
2020, Нокаут, „Сакам да живеам“
2021, Александар Тодоровски, „Под исто небо“
Вреќа за спиење

Вреќа за спиење — заштитна вреќа во која лицето може да спие наместо во кревет. Нејзината основна цел е да обезбеди топлина и изолација, при што до одредена мерка штити од ветар, врнежи, и скрива од погледи. Основниот дел на вреќата за спиење главно е направен така што ги ублажува непријатните нерамнини на земјата, а уште подобри ублажување се добиваат со комбинирања со подлоги направени за таа цел.
Шаторот скоро од сите аспекти за удобност и заштита е подобар од вреќата за спиење, но е поголем и потежок, а со тоа погломазен за носење. Вреќата за спиење често се користи во комбинација со шаторот.
Вреќата за спиење ја користат планинарите, камперите, членови на експедиции, астронаути и други.