procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Разбојници (Шилер)

Разбојници — драма напишана во пет чина од страна на познатиот германски автор Шилер. За првпат драмата била изведена на 13 јануари 1782 година. Драмата добила многу позитивни критики од страна на публиката. Со оваа драма Шилер станал уште попознат меѓу народот.
1 Кратко за делото
Темата на оваа драма е кавгата помеѓу Франц и Карл, поради сплетките на Францис. Идејата во делото е борбата помеѓу доброто и злото. Драмата е напишана во Германија при крајот на XVIII век.
2 Главни ликови
* Кралот - татко на Францис и Карл. Тој добро ги воспитал и ги сака своите деца. Во делото е претставен како слаб човек со кој може лесно да се манипулира.
* Францис - помладиот брат на Карл. Љубоморен му е на неговиот брат, бидејќи тој е популарен од него и бидејќи татко му го сака повеќе Карл отколку него. Спремен е да стори сѐ за да стекне слава, да се збогати и за да биде заедно со Амелија.
* Карл - постариот брат на Францис. Тој е сакан од страна на својот татко, но не и од својот брат. Поради околностите во кој се наоѓа, тој станува разбојник, но кај него може да го забележиме покајувањето поради неговите постапки. Ова ни укажува дека тој всушност има добра душа и дека е добар човек.
3 Познати преработки на делото
* Разбојници - опера на Џузепе Верди од 1847 година
* Разбојници - филм на редителот Волтер Едвин од 1913 година
4 Содржина
Ова е приказна за двајца браќа, во која помладиот брат сака да му наштети на постариот сè со цел да го наследи целото богатство од својот татко. Најпрвин Францис му кажува на кралот дека неговиот постар син е разбојник и со тоа го замолува да го исфрли од своето кралство. Кралот му одговара дека не може тоа сам да го стори. Затоа Францис му пишува писмо на Карл во име на кралот, во кое пишува дека наводно кралот се откажува од него. По ова Карл е разочаран и решава да создаде разбојничка група. Со ова Францис успева да го прелаже Карл, па така сега му останува само кралот, неговиот татко. Така тој наговара непризнаен син на еден аристократ да му каже на кралот дека наводно Карл е мртов. Тој тоа го прави, па по ова кралот се онесвестува. Францис најпрвин мисли дека татко му е мртов, но откако тој се буди решава да го скрие во шумата. Така Францис го презема престолот. Карл по одредено време увидува дека тоа што го прави е лошо и решава да се врати во родното место. Го ослободува својот татко. Во меѓувреме Францис го губи својот живот. Карл сака да престане со разбојништвото и да му се врати на нормалниот живот, но разбојниците не му дозволуваат да го направи тоа бидејќи тие многупати до тогаш си го ризикувале животот за него. На крај драмата завршува трагично.
Плодоносно друштво

Првото Плодоносно друштво (1617-1680, лат. ''societas fructifera'') било основано во Палменорден, со 890 членови од најголемата Академија за германски јазик. На својот грб го претставува кокосовото дрво со мотото "Alles Zu Nutzen".
Поради големиот број членови од благородништвото и царските кнезови, тоа било судски, политички, воено и дипломатски поврзано. Друштвото било пример за италијанските ренесансни академии, но исто така било врзано со витезите, аристократските општества и братства, но делувало само делумно како научно друштво и литературно здружение.
1 Основање
Според извештајот во Општествената книга на Академијата, Плодоносното друштво било основано во Вајмар на 24 август 1617, од пет Саксон-Вајмарски претставници како и од тројца дворјани - старешината Каспар фон Тојтлебен, принцот Лудвиг фон Анхалт-Кетен и војводата Вилхелм IV од Саксон-Вајмар. Основачкиот извештај на Дворската академија бил оспорен, поради датумот 24 август кој бил ден на Вартоломејската ноќ и со тоа претставува ден на сеќавање на реформацијата. Но, исто така, принцот Лудвиг фон Анхалт-Кетен (1579-1650) бил ожалостен поради погребот на неговата сестра Доротеја Марија фон Анхалт, кој се одржал на 5 август 1617, пропуштил голем дел од случувањата и периодот на неговата жалост се совпаднал со основачкиот датум, 24 август. Во пресрет на Триесетгодишната војна, основачите на овој Сојуз биле блиски до Протестантскиот сојуз, но немале политичка позадина.
Каа

Каа — раноегипетски фараон од Првата династија. Неговото владеење било прилично стабилно и во просперитетен временски период. Тој владеел 33 години, а неговото владеење завршило околу 2910 година. г. п.н.е.
1 Име
Неговото име во превод значи ''неговата рака е крената''. Веројатно е поврзано со египетскиот збор ''ка'' што значи ''душа.'' Постојат и други имиња за него: Кебех, Кебеху, Кеб, Биекенес, Убиентхес, Вибентис.
2 Животопис
Постојат две теории за потеклото на Каа - тој бил или син на Анеџиб и Бетрест или на Семерхет (чиј татко е Анеџиб). Каа бил помладиот син на Анеџиб или пак негов внук. Кога Каа дошол на власт, го избришал името на неговиот претходник, Семерхет, кој пак го избришал името на Анеџиб. Значи, Каа го направил ова за да го одмазди својот дедо, или, поверојатно, да го одмазди својот татко со бришење на името на неговиот постар брат.
Претходник: Семерхет, Египетски фараон Прва династија, Наследник: Снеферка
Конрад Целтис

Конрад Селтис (наречен ''Протуциј'' ; * 1 февруари 1459 во Випфелд на Мајна, јужно од Швајнфурт; † 4 Февруари 1508 во Виена , погребан во катедралата Свети Стефан), бил германски хуманист и поет.
Името ''Целтис'' е направено преку латинизација на презимето ''Bickel'' или ''Pyckell''. Прекарот ''Протуциј'' потекнува од античкиот грчки збор ''tykos'' („длето“), проширен со претставката grc („пред“).
1 Творештво (селекција)
*''Ars versificandi carminum'', Лајпциг 1486, 1492 година
*''Epitoma in utramque Ciceronis rhetoricam cum arte memorativa nova et modo epistolandi utilissimo'', Инголштат 1492 година
*''Де Мундо од Апулеј'', Виена 1497 година
*''Carmen saeculare'', Виена 1500 година
*''Norinberga'', 1495 година
*''Ода на Свети Себалд'', Базел 1495 година
*''Oratio in gymnasio Ingolstadio'', 1492 година
*''Germania generalis''*''De origine, situ, moribus et institutis Norimbergae libellus'', 1502 година
*''Quattuor libri amorum (Amores)'', Нирнберг 1502 година
* Лудус Диане и рапсодија, Аугсбург 1505 година
*''Germania illustrata'', незавршена
*''Archetypus triumphantis Romae'', недовршен
; Како издавач
*''Германија'' од Такит, Виена 1500 година
*''Писанија Хротсвитас фон Гантерсхајм'', Нирнберг 1501 година
*''Sodalitas Augustana'', заедно со Конрад Петингер
2 Текстуални изданија, преводи и коментари
* Курт Адел (ed. ): ''Conradi Celtis quae Vindobonae prelo subicienda curavit opuscula.'' Тојбнер, Лајпциг 1966 (критичко издание)
* Герхард Финк (Преведувач): ''Конрад Целтис: "Норимберга".'' Нирнберг Прес, Нирнберг 2000, ISBN 3-931683-06-0 (вовед и превод)
* Јоаким Грубер (ед. ): ''Conradi Celtis Protucii Panegyris ad duces Bavariae.'' Харасовиц, Висбаден 2003, ISBN 3-447-04697-X (критичко издание со превод и објаснувања)
* Гернот Мајкл Милер (ед. ): ''„Germania generalis“ на Конрад Целтис.''''Истражувања со издание, превод и коментар.'' Нимејер, Тибинген 2001, ISBN 3-484-36567-6 (критичко издание)
* Ханс Рупприх (ед. ): ''Кореспонденцијата на Конрад Целтис.'' Ц. Х. Бек, Минхен 1934 (критичко издание)
Јакоб Беме

Јакоб Беме (Полска, 24 април 1575 - Германија, 17 ноември 1624) — германски филозоф. Се занимавал со чевларство. Беме во делата што ги пишувал многу често ја цитирал Библијата, ретко цитирал други дела или пак автори. Автобиографските белешки и содржината на неговите дела ни укажуваат на тоа дека имал солидни познавања на астролошките и алхемичарските книжевни дела од тој период. Во времето кога го изучувал занаетот, тој се запознал со писмените белешки на Каспер Швенкфелд, кој се борел и проповедал слободно христијанство и го отфрлал влијанието на црквата. За Беме многумина сметаат дека не бил многу образован, туку дека природата го научила сè што знаел во животот.
1 Значење и влијание
Беме извршил големо влијание со неговите дела и погледи кон светот, и тоа не само во Германија, туку и во многу други земји ширум светот, како што се: Англија, Холандија, а подоцна и САД. Беме е опеан во една песна на полскиот поет Тадеуш Ружевич. Исто така, тој е еден од споредните ликови во романот „Подемот и падот на Паркинсоновата болест“ на српскиот писател Светислав Басара.
Разбојници (опера)

Разбојници — опера во четири чинови од Гизелер Клебе, кој исто така го напишал и либретото врз основа на претставата на Фридрих Шилер.
Операта премиерно била изведена на 3 јуни 1957 во Германската опера на Рајна, Диселдорф. Таа е посветена на Џузепе Верди. Напишанa е помеѓу 1951 и 1956 година, а ревидиранa во 1961/1962 година.
1 Улоги
* Стариот гроф фон Мур (бас)
* Карл и Франц, неговите синови (драматичен тенор, карактерен баритон)
* Амалија фон Еделрих, внука на стариот Мур (драматичен сопран)
* Херман, благородник (лирски тенор)
* Швајцер, развратник, подоцна ограбувач (карактерен бас)
* Монк (контралто)
* Даниел, стар слуга (лирски тенор)
* Развратници, подоцна разбојници; гласови (зад сцената)
Време и место: Германија во средината на век.
Крешо Голик

Крешо Голик (|Krešo Goliк), (, – , ) — хрватски режисер и сценарист.
1 Животопис
Основно училиште завршил во Фужине, а гимназија и графичка школа во Сењ и Загреб. Најпрво бил спортски репортер во Радио Загреб, а подоцна режисер на филмските прегледи во Јадран филм.
Од 1947 година започнал професионално да се занимава со филмската уметност.
2 Творештво
Прв игран, целовечерен фил му бил „''Син 9'' “, а потоа следат: „''Девојката и јаворот'' “, „''Од 3 до 22'' “, мелодрамските комедии „''Имам две мајки и двајца татковци''“ и „''Кој пее, зло не мисли''“, кој, според хрватските филмски критичари е еден од најдобрите хрватски филмови на сите времиња.
Остварил голем успех со телевизиските серии и филмови, особено со: „''Грунтовчани'' “, како и „Диригенти и музичари“,.
Бил професор на Академијата за драмски уметности во Загреб.
3 Филмови и ТВ серии
Режисер:
* Диригенти и музичари (1990), ТВ серија* Вилата Орхидеја (1988)
* Инспекторот Винко (1984) ТВ серија
* Љубица (1978)
* Истрел (1977)
* Мотелот месечина (1976), (ТВ)
* Грунтовчани (1975), ТВ серија
* Бразди (1973)
* Да се живее од љубов (1973)
* Дискрецијата е загарантирана (1972), (ТВ)
* Конфликт (1972),( ТВ)
* Кој пее, зло не мисли (1970)
* Истрел (1977) (ТВ)
* Колку тоа чини (1969)
* Имам две мајки и двајца татковци (1968)
* Кореографија за камера и танчари (1968)
* Шест чекори... до светскиот рекорд (1967)
* Од 3 до 22 (1966)
* Девојката и јаворот (1955)
* Кала (1955)
* Син 9 (1950)
* Автопат Братство-единство (1948)
* Уште еден брод заплови (1948)
* На овој пат (1948)
Сценарист:
* Вилата Орхидеја (1988)
* Да се живее од љубов (1973)
* Кој пее, зло не мисли (1970)
* Колку чини тоа (1969)
* Имам две мајки и двајца татковци (1968)
* Шест чекори... до светскиот рекорд (1967)
* Од 3 до 22 (1966)
* Николетина Бурсаќ(1964)
* Прекубројна (1962)
* Мартин во облаци (1961)
* Довикнати води (1960)
* На прагот од градот (1960)
* Раздвижени оски (1960)
* Жолти и сини полиња (1960)
* Син 9 (1950)
* Автопат Братство-единство (1948)
* Уште еден брод заплови (1948)
4 Награди
* Фестивал на играниот филм во Пула 1971 - Бронзена арена за режија, за филмот „Кој пее, зло не мисли“.
* „Награда Владимир Назор“ за животно дело.
Во негова чест од 1997 година, е основана ''Весниковата'' годишна награда, за придонес во облата на филмската уметност наречена „награда Крешо Голик“.
Мемо Сулејманов

Мемо Сулејманов (, - , ) — југословенски и македонски атлетичар, рекордер во своето време. Се смета за основоположник на македонското маратонско трчање.
1 Животопис
Сулејманов е роден во Велес во ромско сиромашно семејство. Пред Втората светска војна продавал весници на улица. Подоцна кога започнала војната, тој во септември 1944 година им се приклучил на партизаните во Осмата, односно подоцна во Дванаесеттата македонска бригада, со која учествувал во ослободувањето на Скопје. Веќе наредната година почнал да трча за Армијата. Бил Апсолутен рекордер на Македонија, неприкосновен на долгите патеки од 5.000 и 10.000 м. На Државното поединечно првенство на Југославија, одржано на 23-24 август 1946 година, Сулејманов го освоил II место со резултат 2:47. Пласманот во оваа трка недвосмислено потврдил за квалитетите на овој атлетичар не само во рамките на Македонија, туку и во тогашните југословенски простори. На меѓународниот митинг во Белград, на стадионот на ЈНА во 1949 година, бурно бил поздравен од гледачите кои мислеле дека е тркач од Африка. Поради тоа и бојата на кожата бил нарекуван „Африканецот“.
Во светски рамки се води како прв Ром атлетичар. По завршувањето на неговата долга и богата спортска кариера, буквално како дополнителна работа и професија работел и како фоторепортер.
Починал во Скопје во 1984 година.
Будење на пролетта

''Будење на пролетта'' (|Frühlings Erwachen) — драма од Франк Ведекинд напишана во 1891 година и првпат изведена во 1906 година во Берлин. Поднасловот гласи „детска трагедија“ (''Eine Kindertragödie''). Дејството се одвива на крајот на век и главните ликови се гимназијалците Мелхиор Габор и Мориц Штифел, како и четиринаесетгодишната Вендла Бергман. Главната тема е потрагата на главните ликови по решенија на проблемите што со себе ги носи пубертетот.
1 Инспирација и настанување
Двете главни теми во драмата, училиштето и сексуалноста, постојано се појавуваат во творештвото на Ведекинд.
Ведекинд го напишал првиот концепт за драмата во Цирих, но ја завршил помеѓу октомври 1890 и април 1891 во Минхен. Како што кажал и самиот, делото било инспирирано од неговите лични искуства и од искуствата на неговите соученици. Како пример за ликот на Мориц Штифел му служеле двајца соученици, Франк Оберлин и Мориц Дир, кои извршиле самоубиство во 1883, односно во 1885 година. Дир му ги соопштил своите намери на Ведекинд, кој му ветил дека ќе напише драма за него.
Откако една минхенска издавачка куќа одбила да ја издаде драмата поради правни проблеми, Ведекинд дал делото да се издаде на сопствен трошок во октомври 1891 во издавачката куќа на Жан Грос во Цирих. Така Будење на пролетта станала неговата прва испечатена книга. Корицата на првото издание била дизајнирана од Франц фон Штук според упатствата на Ведекинд и прикажува пролетен пејзаж.
2 Главни ликови
* Мелхиор Габор е интелигентен и пред сѐ сексуално просветлен ученик во гимназија со либерална мајка. Сепак, токму неговото напредно размислување подоцна му создава големи проблеми.
* Петнаесетгодишниот Мориц Штифел е еден од најслабите ученици во класот. Покрај слабите резултати во училиште, на својот единствен вистински пријател, Мелхиор Габор, му ги доверува и своите други проблеми: првите „машки нагони“.
* Вендла Бергман е љубопитно четиринаесетгодишно девојче со конзервативна мајка од граѓанската класа. Исто како Мориц и таа покажува желба за знаење во поглед на сексуалноста, но никој не ѝ кажува ништо и тоа доведува до нејзината пропаст.
* Маскираниот господин е лик што го претставува животот и кому му е посветено делото. Како што кажува Мелхиор, тој нему му е „непознат“, бидејќи Мелхиор сѐ уште се наоѓа на почетокот на својот живот и има малку животно искуство. Маскираниот господин се појавува во последната сцена на трагедијата и го поттикнува Мелхиор одново да му се врати на животот.
3 Јазик и стил
Драмата се одликува со секојдневен јазик и избегнување на поетски и уметнички јазик. Изборот на зборови се одликува со бројни алузии на други книжевни дела, како на пример Стариот завет, Фауст од Гете, Отело од Шекспир и Војцек на Бихнер.
Граѓански реализам

Граѓанскиот реализам е книжевен правец од 1848 (Мартовска револуција) до крајот на 19 век, кој се појавил првенствено во Германија. Обично се дели на две фази: во првата фаза (1849-1859) се дефинираат програмските основи. Во втората фаза, граѓанскиот реализам добива нови импулси, на пример преку социјалниот роман, и станува сѐ покритичен.
1 Историско потекло
Ерата на граѓански реализам започнува во 1848 година со неуспехот на Граѓанската револуција и завршува со појавата на натурализмот, во кој се опишуваат животните и социјалните проблеми на работничката класа и на сиромашните. Образованата буржоазија (носител на револуцијата) се откажува од политичката моќ по 1848 и на тој начин добива просперитет, социјален ред и мир. Во 1871 станува збор за основањето на Германија, која доживеа економски бум. Германија станува високоразвиена индустриска држава, а Австрија до 20 век останува земјоделска држава. Социјалните последици од индустријализацијата се растот на градовите (фабрики, наемнини), големиот пораст на населението и слично. Со пронаоѓање на нови антисептички лекови и големите успеси во третманот на треската, доаѓа до осиромашување на индустриските работници, заострување на спротивставувањата помеѓу индустрискиот капитализам (поседувачката буржоазија) и пролетаријатот („четврта држава“), како и емиграциски бранови, кои главно влијаат на невработените. И покрај првите социјални закони, „четвртата држава“ сѐ повеќе се осиромашува. Карл Маркс и Фридрих Енгелс го напишаа ''Манифестот на Комунистичката партија'' . Многу поети (а и образовани луѓе) се повлекуваат во аполитичка внатрешност, што е, исто така, ментална разлика од радикалната реалност. Хуморот и иронијата во поезијата се наменети за исмевање на несогласувањата меѓу личното публикување и објективната реалност. Книжевната продукција доживува пораст: се појавуваат библиотеки за позајмување и јавни библиотеки, се објавуваат неделни списанија (''[./ Die Gartenlaube. Illustriertes Familienblatt])'' многу автори се ограничуваат на масовното производство, според вкусот на читателите.
*
2 Претставник
* Мари фон Ебнер-Ешенбах ([./ Marie von Ebner-Eschenbach])
* Густав Фрејтаг ([./ Gustav Freytag] (''Soll und Haben''))
* Теодор Фонтане ''([./ Theodor Fontane] (Irrungen Wirrungen, Frau Jenny Treibel, Effi Briest))''* Фридрих Хебел ( [./ Friedrich Hebbel] (''Maria Magdalena''))
* Готфрид Келер ( [./ Gottfried Keller] (''Kleider machen Leute''))
* Ото Лудвиг ([./ Otto Ludwig] (''Zwischen Himmel und Erde''))
* Конрад Фердинанд Мајер ([./ Conrad Ferdinand Meyer] (''Das Amulett''))
* Артур Милер ( [./ Arthur Müller] (''Gute Nacht, Hänschen!''))
* Вилхелм Раабе ( [./ Wilhelm Raabe] (''Der Hungerpastor'', ''Abu Telfan oder die Heimkehr vom Mondgebirge''))
* Фердинанд вон Сар (<a data- title="Ferdinand von Saar">Ferdinand von Saar)
* Теодор Бура ([./ Theodor Storm] (''Der Schimmelreiter,''''Immensee''))
Извршен програм

Извршен (апликациски) програм или апликација – програмска опрема наменета за извршување на точно одредени задачи. Задачата на системскиот софтвер е да ја овозможи работата на сите сметачки делови, извршниот софтвер ги искористува сметачките делови за извршување на некоја одредена задача. Пример на извршен програм е уредник на текстот (Microsoft Word и други), мултимедијален изведувач (Winamp и други) или програм за обработка на слики (Photoshop и други) и така натаму. Имаме и пакети на извршни програми, како на пр. Microsoft Office или OpenOffice.org кои вклучуваат повеќе програми за обработување некои задачи.
1 Видови на извршни програми
1.1 Microsoft Office
* Уредник на текст
* Уредник на табели (Spreadsheet)
1.2 Програми за комуникација
*Електронска пошта
*Прелистувач
1.3 Мултимедија
*Мултимедијални изведувачи
*Графички програми
**Графички податотечни формати
**Растерска графика
**Векторска графика
**3D-графика
**Дигитални филми
**Сметачки игри
1.4 Аналитички програми
*DADiSP
*MathCAD
*Mathematica
*MATLAB
*Maxima
*Сметачки алгебарски системи
1.5 База на податоци
*DBMS
Буратино

Буратино (|Буратино) — главниот лик на книгата Златниот клуч, или Авантурите на Буратино (1936) од Алексеј Николаевич Толстој, кој се заснова на италијанскиот роман "Авантурите на Пинокио" од Карло Колоди од 1883 година. Буратино потекнува како лик во Комедија дел арте. Името Буратино е изведено од италијанскиот буратино, што значи дрвена кукла или кукла. Книгата била објавена во 1936 година, а Буратино брзо станал многу популарен меѓу децата во Советскиот Сојуз и останува така до ден-денес (Со други зборови, Буратино е еден од најпопуларните ликови на руската детска литература). Приказната е направена во неколку филмови, меѓу кои и анимираниот филм од 1959 година и филмот од 1975 година
Снеферка

Снеферка раноегипетски фараон од Првата династија. Точната должина на неговото владеење не е позната, но се смета дека владеел многу кратко. Неговата хронолошка позиција е нејасна исто така.
Неговото име има неколку различни читања, се чита како ''Сенеферка, Снеферка, Неферсека'' и ''Секанефер''. Името Снеферка се појавува на неколку вазни од шкрилец и алабастер.
Египтологот Ким Рајхолт смета дека Снеферка владеел за време на Втората египетска династија и дека треба да се идентификува како Неферкара I.
Скарамуча

Скарамуча (|Scaramuccia, |Scaramouche) – лик со маска од италијанската комедија дел арте, јужна варијанта на Капитано. Дел е од јужниот или неаполски квартет од маски заедно со Тартаља, Ковиело и Пулчинела. Ликот на Скарамуча во многу погледи го повторува ликот на северната варијанта – оној на Капитано, но со помалку политичка сатира.
Во периодот после 1661 година, Молиер ја делел сцената во Пале роајал со трупата на Италијанската комедија каде во улогата на Скарамуча играл глумецот Тибериј Фиорили, кој не носел воена униформа и дури не носел сабја и ја создал сликата на ликот кој како таков се задржал до денес . Италијанскиот драматург Карло Голдони исто така ја играл улогата на Скарамуча. Последниот фигурира и во два романи на Рафаел Сабатини, како и во песната "Бохемска рапсодија" на англиската група Квин.
Стентерело

Стентерело (|Stenterello) – лик-маска од италијанската комедија дел арте. Маската се родила во Фиренца во XVIII век, кога комедија дел арте е на залез и нејзината популарност останала само во Тоскана.
* Потекло: фирентинец.
* Професија: слуга-лакеј.
* Костум: сина јакна, жолт елек, црни панталони, црвени чорапи или обувки. Носи црна триаголна шапка.
* Маска: жолта, слична на онаа на Арлекин.
* Однесување: слаб, многу зборува, има остар јазик, итар, но страшлив, понекогаш пие вино.
Инаморати

Инаморати (|ʎ innamoraːti, во превод „љубовниците“) биле глумци во театарски стил познат како Комедија дел арте, кој се појавил во 16-от век во Италија. Во претставите сè се вртело околу љубовниците во некој поглед. Овие ликови биле присутни во рамките на комедиските драми, со единствена цел да бидат вљубени еден во друг, а згора на тоа со себе. И покрај тоа што се соочуваат со многу пречки, љубовниците секогаш се обединети до крај.
Пулчинела

Пулчинела (it, fr) – лик од италијанската комедија дел арте. Тој е еден од јужниот (неаполски) квартет заедно со Тарталја, Скарамуча и Ковело. Името значи „пиленце“ (''pulcino'' на италијански е еднодневно пиле).
Неговата маска се раѓа во XVI век во Јужна Италија (поконкретно во градот Ачера, во близина на Неапол). Тој е слуга кој ги комбинира одликите на првите и вторите ѕани - едноставен, пресметлив, суптилен. Тој е оженет, но неговата сопруга постојано го лаже мами. Неговиот лик конечно се формирал во 17 век, кога неговата улога ја играле некои од најдобрите глумци.
Облечен е во облека направени од груба ткаенина носи шилеста шапка, а маската му наликува петел. Единствениот музеј целосно посветен на Пулчинела денес е во Ачера.
Семерхет

Семерхет — раноегипетски фараон од Првата династија. Тој веројатно владеел од 2861 г. п.н.е. до 2853 г. п.н.е.
Овој владетел е познат по трагичната легенда која бил објавена од грчкиот историчар Манетон. Се сметало дека за време на владеењето на Семерхет, Египет бил погоден од голема несреќа. Археолошките наоди сведочат дека неговото владеење било преплавено со проблеми. Се претпоставува дека тој не дошол легитимно на престолот. Биле пронајдени камени садови на кои прво било напишано името на фараонот Анеџиб, а врз него било испишано името на Семерхет. Во Сакара, не се пронајдени гробови на неговите свештеници ниту на чиновниците. Биле пронајдени имињата на сите фараони почнувајќи од Хор-Аха, освен името на Семерхет. Сепак, тој не бил узурпатор, бидејќи неговото име било напишано покрај имињата на фараонот Ден, Анеџиб и Ка'а во гробницата на Ка'а и во Џосеровата пирамидата.
Триумфалната порта (филм од 1948)

Триумфалната порта (англиски: ''Arch of Triumph'') - британски филм од 1948 година, во режија на Луис Мајлстоун (''Lewis Milestone''), кој и автор на сценариото, заедно со Хари Браун. Главните улоги ги толкуваат: Ингрид Бергман (''Ingrid Bergman''), Чарл Боер (''Charles Boyer'') и Чарлс Лафтон (''Charles Laughton''). Филмот е снимен според истоимениот роман на Ерих Марија Ремарк од 1945 година.
1 Синопсис
Непосредно пред Втората светска војна, Париз е полн со илегални бегалци кои се обидуваат да ја избегнат депортацијата. Еден од нив е д-р Равик (го игра Боер), кој под лажно име (д-р Војчек) работи илегално како лекар, помагајќи им на другите бегалци. Тој ја спасува Жоан Маду (ја игра Бергман), која се обидува да изврши самоубиство по смртта на љубовникот. Равик и Маду се зближуваат и заедно одат на Француската ривиера. Таа му изјавува љубов, но Равик ѝ кажува дека е бегалец кој илегално престојува во Франција, под постојана закана да биде откриен. Еднаш, на улицата, се случува несреќа, а Равик ѝ помага на повредената жена. Тогаш доаѓа полицијата, а тој е затворен поради илегалниот престој. Додека тој лежи во затворот, Маду се зближува со друг маж. Подоцна, таа и Равик се среќаваат повторно, но тој е незадоволен од нејзината постапка и раскинува со неа. Еден ден, тој добива итен повик од партнерот на Маду, кој случајно ја ранил. Равик се јавува во една болница и лично ја оперира теко повредената Маду.
La Espero

„La Espero“ (|Надеж) е песна напишана од полско-еврејскиот доктор Л. Л. Заменхоф (1859-1917), творецот на јазикот есперанто. Таа понекогаш се нарекува химна на движењето Есперанто.
Некои есперантисти се противат на употребата на термините како „химна“ за ''La Espero'', тврдејќи дека овој термин има религиозно и националистичко значење.
1 Текст
La Espero, Надеж
En la mondon venis nova sento,, Во светот доаѓа ново чувство,
2 Поврзано
* Лудвик Заменхоф
* Есперанто
Цивилизација (филм од 1916)

Цивилизација (англиски: ''Civilization'') - американски филм од 1916 година, во режија на Томас Х. Инс, Реџиналд Баркер и Рејмонд Б. Вест. Главните улоги ги толкуваат: Хауард Ц. Хикман, Хершел Мајал, Џорџ Фишер, Енид Марки и Џ. Френк Бурк. Во 1999 година, филмот бил внесен во Националниот филмски регистар на САД.
1 Синопсис
Во едно мирно кралство, луѓето живеат среќен, идиличен живот, кој наеднаш е прекинат кога избувнува војна. Во парламентот се води остра дебата, а единствено Лутер Ролф (го игра Бурк) агитира против војната. Сепак, поттикнат од офицерите, кралот (го игра Мајал) одлучува да ја потпише одлуката за објавување на војната, а луѓето воодушевено заминуваат во борба. Притоа, кралот го ангажира грофот Фердинанд да направи модерна подморница која ќе му помогне да победи во војната. Во меѓувреме, жените се организираат во пацифистичко движење, а меѓу нив се наоѓа и свршеницата на Фердинанд (ја игра Марки). Таа го моли да не ја прифати воената служба, но тој оди во војната, во име на верноста кон кралот и татковината. Меѓутоа, како заповедник на подморницата, Фердинанд добива наредба да потпопи брод полн со цивили. Тој си ја замислува глетката на потпопениот брод и ја одбива наредбата. Притоа, Фердинанд се бори со морнарите и ја потопува подморницата, а неговото тело го извлекуваат од морето. Фердинанд се наоѓа на прагот на смртта, а неговата душа го среќава Исус (го игра Фишер) во чистилиштето. Исус му кажува дека преку неговото тело ќе се врати на земјата за да агитира за мир. Така, неочекувано, Фердинанд оживува и пред кралската палата држи говор против војната. Некои луѓе го поддржуваат, но други го каменуваат. На кралот му соопштуваат дека Фердинанд станал предавник и тој го осудува на смртна казна. Додека се наоѓа во затворот, него го осветлува божествен зрак кого го забележуваат и калуѓерките, кои им се придружуваат на насобраните жени пред кралската палата. Фердинанд умира во затворот, а кога го посетува, кралот го гледа Исус Христос. Притоа, душата на кралот се одделува од телото и Исус му ги покажува страдањата во војната, кажувајќи му дека неговото име е запишано со крвава трага во книгата на заслугите и гревовите. Кралот е силно потресен и го потпишува мировниот договор, а во неговата земја повторно владее мирот.
Михаел Шулте

Мајкл Ентони Шулте (роден на година) — германски пејач и текстописец. Ја започнал својата пејачка кариера во 2008 година, објавувајќи преработки на познати песни на својот Јутјуб канал, а подоцна го освоил третото место во првата сезона на ''Гласот на Германија'' во 2012 година. Неговиот деби студиски албум "''Широко буден (Wide Awake)"'' бил објавен подоцна истата година. Тој ја претставувал Германија на натпреварот Евровизија 2018 во Лисабон, Португалија, со песната "Ме остави да одам сам (You Let Me Walk Alone)". Тој завршил на четвртото место со 340 бода.
1 Ран живот
Шулте е роден на 30 април 1990 година во Екернферде и пораснал најпрво во Линдау, дел од ''Борен'' во Шлај, а подоцна во Долеруп, мала општина во близина на Фленсбург. Тој учел во данското училиште Даборг-Сколен и дипломирал во 2009 година. Потоа ја завршил својата државна служба. Неговиот татко починал кога тој имал само четиринаесет години.
2 Кариера
2.1 2012-2017: Гласот на Германија
Шулте ја започнал својата кариера во 2008 година со преработки на познати песни на својот Јутјубканал. Преку својот канал, тој добил можност да потпише со менаџерска компанија основана од Енди Вајнштајн во Берлин.
Во 2011, Шулте бил натпреварувач на првата сезона од ''Гласот на Германија''. Тој учествувал со песната "Постави оган на дождот" од Адел и се приклучил на тимот на Реја Гарви. Шулте напредувал низ натпреварот, на крајот постигнувајќи го третиот пласман позади победничката Ајви Кваино и второпласираниот Ким Сандерс. По натпреварот, тој потпишал договор со германската независна етикета Edel AG. Неговиот деби студиски албум ''Широко буден'' бил објавен во 2012 година.
2.2 2017-денес: Евровизија и други проекти
На 29 декември 2017 година, Шулте бил еден од шесте изведувачи што се натпреварувале во ''Unser Lied für Lissabon'', германската национална селекција за песна на Евровизија 2018, со песната "Ме остави да одам сам". Песната подоцна била објавена на 20 февруари 2018 година. Шулте го освоил финалето, што се одржало на 22 февруари, со што станал претставник на Германија на натпреварот Евровизија во 2018 година. Во Лисабон, Шулте освоил 340 бода, завршувајќи на четвртото место.
3 Дискографија
Студио албуми
* Сите бранови (2011)
*''Берлински сесии'' (2011)
* Широко буден (2012)
* Моите божиќни класици (2013)
* Појавувањето (2014)
*''Држи го ритамот'' (2017)
* Вичини и падови (2019)
* Запомни ме (2023)
Хор-Ба

Хор-Ба, исто така познат како Хор-птица, е име на фараон кој можеби имал многу кратко владеење помеѓу Првата и Втората династија во Египет.
Постојат многу малку веродостојни извори за името за Хор-Ба. Првиот познат атест на овој крал може да биде серех со птица пронајден од страна на Ф. Петри во гробот на Ка’а во Абидос. Друг почитлив натпис кој покажува серех со птица подоцна бил пронајден на фрагментот на ПД IV бр.108 во пирамидалниот комплекс на Џосер во Сакара. Еден натпис на вазна ПД IV n97 од Џосеровата пирамида може да се однесува и на фараонот Хор-птица.
Многу малку се знае за фараонот Хор-Ба. Неколкуте археолошки докази упатуваат на постоење на еден или повеќе владетели по смртта на Ка’а и пред владеењето на Хотепсехемви, еден од кои можел да биде Хор-Ба.
1 Наводи
Претходник: Снеферка, Фараон, Наследник: Хотепсехемви
Лудвиг Берне

Лудвиг Берне (роден 6 мај 1786 - починат 12 февруари 1837) - германско-еврејски писател за теми од областа на политиката и сатиричар. Припаѓа на движењето наречено „Млада Германија", кое претставува група на германски писатели која постоела од 1830 до 1850 година. Лудвиг бил поет и политички филозоф. Починал во Париз на педесет годишна возраст.
1 Почеток на животот
Лудвиг Берне е роден на 6 мај 1786 година во Франкфурт на Мајна во еврејско семејство. Син е на банкарот Јакоб Барух. Неговиот дедо бил владин бирократ.
2 Образование
Лудвиг Берне и неговиот брат имале приватни часови од Јакоб Сахс, а подоцна и од Ректор Моше. На 14 години заминал да учи медицина кај учителот Хецел во Гисен. По една година Лудвиг бил испратен во Берлин да продолжи со изучувањето на медицината. Таму негов учител бил физичарот Маркус Херц, кај кого и престојувал. Понатаму учел на универзитетот во Хале. Своето образование го завршил на универзитетите во Хајделберг и Гисен, каде што студирал право и политички науки.
3 Познати дела
*(1822) Уметникот за храна
*(1826) Меморијален говор на Жан Пол
*(1829) Монографија на германскиот полжав по пошта
*(1829–1834) Драматуршки трудови
*(1837) Менцел францускиот јадач
Бујновско Ждрело

Бујновско Ждрело или Јагодинско Ждрело – клисура на Бујновска Река (лева притока на В’ча во Западните Родопи, во општина Борино, област Смољан.
Клисурата е долга околу 16 km, а нејзината средна надморска височина е 1090 m. Започнува од селото Бујново, на надморска височина од 1307 м, се насочува на север и завршува на браната Тешел, на надморска височина од 876 м. Целата клисура е полна со протерозојски мермери. Тоа е природно катче во Родопите со впечатлива убавина и привлекува многу туристи. Првите 7-8 километри клисурата е поширока, но по Јагодинската Пештера и особено по селото Јагодина станува многу тесна. Тука реката ги сече протерозојските мермери, а вертикалните карпи се многу блиску едни до други. Местото каде што карпите почнуваат да се допираат месното население го нарекло „Волчи скок“. Жителите на соседното село Јагодина раскажуваат дека на тоа место зимно време изгладнетите глутници волци прескакаат за да ги нападнат нивните трла. Бујновското Ждрело е познато и по големата разновидност на растителни и животински видови од кои голем дел се заштитени. Ждрелото за природна знаменитост е прогласено во 1971 година.
На околу 4 km погоре од ждрелото, на десниот брег на реката се наоѓа Јагодинската Пештера, позната по убавите пештерни форми, а малку понагоре, исто така на десниот брег е пештерата Имамова Дупка. Бујновското Ждрело е дел од Стоте национални туристички објекти на Бугарскиот туристички сојуз.
По меандрите на Бујновска Река е оформена живописна екопатека кој поминува низ Јагодинската Пештера, селата Бујново и Кожари. Патеката е погодна како за пешаци, така и за велосипедисти. Во овој дел на реката не е дозволен риболов, но има изградено неколку вештачки риболовни езера како и неколку локации со сите удопства за подготовка на скара или пикник. Карактеристично за областа се многубројните чешми изградени од месните жители. Меандрите на реката се омилено место за одмор и кампување во текот на летните месеци. Околу реката може да се видат многу ретки растителни и животински видови.
По целиот тек на клисурата поминува тесен, општински пат со една лента, кој е единствената врска на селата Бујново и Кожари со внатрешноста на земјата и се одржува во текот на целата година за сообраќај на моторни возила.
Јохан Рист

Јохан Рист (|Johann Rist; - ) ― познат германски поет и драматург. Тој е препознатлив по химните кои ги пишувал.
1 Живот
Роден е во градот Отензен (денешен Хамбург) на 8 март 1667 година. Син е на германецот Каспар Рист. Најпрвин своето образование го стекнал во гимназијата Јохновата гимназија во Хамбург и гимназијата „Илустре“ во Бремен, а подоцна учел теологија на универзитетот во Ринтелн. Под влијание на Јошуа Стегман започнал да пишува химни. По заминувањето од Ринтелн работел како учител на синовите на познат хамбуршки трговец. Подоцна заедно со нив заминал на универзитетот во Росток, каде што учел хебрејски јазик, математика и медицина. Подоцна во текот на неговиот живот повторно работел како учител. Во 1635 се оженил со Елизабет Стапел. Со неа имал пет деца, но две од нив починале на многу рана возраст. Во 1662 година починала и неговата жена. Две години подоцна тој се оженил со поранешната жена на својот, веќе починат, добар пријател. Рист починал на 31 август 1667 година во Ведел.
2 Работа како драматург и поет
Јохан Рист ја стекнал својата слава со пишување на драмата „Персеј“, напишана во 1634 година. Тој ја напишал оваа драма додека бил во Хајде. Подоцна тој продолжил да пишува и други дела и неговата слава се движела во нагорна линија. Рист бил познат во тој период.
3 Најпознати дела
*''Die alleredelste Belustigung'' (1666)
*''Die alleredelste Erfindung'' (1667)
*''Das alleredelste Leben'' (1663)
*''Das alleredelste Nass der gantzen Welt'' (1663)
*''Das Friedewünschende Teuschland'' (1649)
*''Sabbathische Seelenlust''. Lüneburg: J. and H. Stern 1651
*''Neue Musikalische Fest-Andachten'': Lüneburg: J. and H. Stern 1655
*''Neue Musikalische Katechismus-Andachten''. Lüneburg: J. and H. Stern: 1656
*''Himmlische Lieder''. Lüneburg: J. and H. Stern 1641
*''Neue Musikalische Kreutz- Trost- Lob und DankSchule''. Lüneburg: J. and H. Stern 1659
Теди Шерингам

Едвард Паул "Теди" Шерингам (роден на во Хајмс Парк, Лондон) е поранешен англиски фудбалер. Напаѓачот одигра повеќе од 750 лигашки натпревари помеѓу 1984 и 2008 година и беше еден од ретките професионални фудбалери кои ја практикуваа својата професија уште на возраст над 40 години. Неговиот најплоден период беше искусен во Манчестер Јунајтед, каде што освои три англиски првенства (1999, 2000, 2001), еднаш на ФА Купот (1999), а особено во 1999 година во Лигата на Шампионите. Карактеристично за неговиот стил на игра беше способноста да се обезбеди како што беше во првите редови како центар за постигнување на голови за цели и како "виси врв" средниот ред да понуди дополнителна референтна станица во комбиниран фудбал. Поради неговите услуги за фудбал, британската кралица го назначи во јуни 2007 година член на Британската Империја.
1 Кариера
''Првите чекори: ФК Милвол (1983-1986)''''Спортски пробив: Милвол ФК (1986-1991)''''Нотингем Форест (1991-1992)''''Тотенхем (1992-1997''''Манчестер Јунајтед (1997-2001)''''Тотенхем (2001-2003)''''ФК Портсмут (2003-2004)''''Вест Хем Јунајтед (2004-2007)''''Колчестер Јунајтед (2007-2008)''
2 Англиска репрезентација
Иако Шерингем веќе играл во мај 1988 година во англискиот У-21 селекција и на крајот на 1980-тите години со Милвол во највисокото внимание на англиската лига, но тој мораше да чека до 1993 година, меѓународен натпревар беше доделен за постариот репрезентација. На 27-годишна возраст, дебитираше на 29 мај 1993 година на 1-1 против Полска, а тренерот Тери Венаблс беше "омилен почетник" на напаѓачот Алан Ширер од 1994-1996 година. Тој победил против конкурентите како Ендру Кол, Ијан Рајт, Лес Фердинанд и младиот Роби Фаулер.
Хотепсехемви

Хотепсехемви („двете сили се во мир“, грчко име: ''Боетос'') - староегипетски владетел (фараон), основач на Втората династија. Тој владеел во раниот династички период околу 2845-2825 г. п.н.е. Должината на неговото владеење изнесувала 25 или 29 години, а Манетон му припишувал владеење од 38 години.
Не е познато дали тој бил син на фараонот Ka'a , но можно е дека тој станал фараон поради бракот со наследничка принцеза. Тој ги изградил спомениците на фараонот Ка'а и можеби го организирал погребот. Печати со името Хотепсехемви се пронајдени надвор од гробот на фараонот Ка'а во Абидос.
Малку е познато за времето во кое владеел Хотепсехемви. Изворите од тоа време зборуваат за преземањето на власта по период на политички немири. Доказ за ова може да биде фактот дека гробот на Ка'а е уништен кон крајот на Првата династија, и дека Хотепсехемви го обновил. Друга индикација може да биде „миротворното“ име на фараонот. Судејќи според капелата на белата круна што ја изградил, неговото потекло или политичката моќ се од Горниот Египет. Манетон споменува дека во време на Хотепсехеми, се отворила земјата и дека многумина настртадале. Веројатно е дека зборувал за земјотрес.
Фараон Хотепсехемви веројатно е закопан во Сакара.
1 Наводи
Винфрид Георг Зебалд

Винфрид Георг Зебалд (1944 - 2001) - германски писател и академик.
1 Биографија
Зебалд се родил во Вертах, студирал германистика на Фрајбуршкиот универзитет, како и на Фрибуршкиот универзитет во Швајцарија. Во 1966 година емигрира во Англија, каде што во 1973 година докторира со дисертација за Даблин. Неговата хабилитација проследува 1986 година на универзитетот во Хамбург. Во 1989 година В. Г. Зебалд го основа Британскиот центар за книжевен превод на универзитетот на Источна Англија во Норвич. Од крајот на 80-сетите години се појавува неговото книжевно дело, кое на почетокот одвај да се восприема во Германија, за разлика од Англија, Америка и Франција, каде што е номиниран за Нобелова награда. Во 1996 година В. Г. Зебалд е примен во Германската Академија за јазик и поезија, во 1998 година во Баварската Академија за фини уметности. Зебалд се заложува за германистиката во Велика Британија и за посредување на германската книжевност во англиско говорно подрачје. Во 2011 година го загуби животот во една сообраќајна несреќа недалеку од неговото живеалиште.
Грчки устав (1973)

Грчкиот Устав од 1973 година (грчки: ''Σύνταγμα του 1973'') — изменета верзија на Грчкиот устав од 1968 година (кој никогаш не бил целосно донесен) од грчкиот диктатор Јоргос Пападопулос, со цел укинување на грчката монархија. Преписот на Пападопулос на уставот од 1968 година ги заменил термините „''парламентарна монархија''“ и „''крал''“ со „''републиканска демократија''“ и „''претседател на Грција''“. Уставот никогаш не бил донесен поради неуспешниот обид на Пападопулос за либерализација на неговиот режим.
1 Заднина
Во почетокот на 1973 година, режимот на Пападопулос за првпат доживеал организирани протести против својата диктаторска влада. Во февруари 1973 година, востанието на Правниот факултет започнало кога студентите по право го окупирале Правниот факултет во Атина, протестирајќи против диктаторите и било претходник на Атинското политехничко востание. Јавните немири против режимот биле проследени со обид за државен удар против Пападопулос во организација на грчката морнарица.
Диктаторите силно се сомневале дека кралот Константин II, кој веќе бил во егзил, поради обид за претходен удар против нив во декември 1967 година, исто така, стоел зад обидот за вториот морнарски удар. Диктаторот го искористил обидот на морнарскиот државен удар како изговор за зајакнување на својата позиција со отстранување на кралот. Еден месец подоцна, во јуни 1973 година Пападопулос продолжил да ја укине монархијата и да ја прогласи Грција за претседателска република, истовремено назначувајќи се на новата позиција како шеф на државата на Грција.
Не трошејќи го времето, режимот продолжил во јули истата година одржувајќи референдум кој го ратификувал новиот устав со 21,56% поддршка на монархијата и 78,44% против тоа. Обидот на Пападопулос за изградба на нов политички систем во Грција конечно не успеал и новиот устав никогаш не беше донесен.
2 Анализа
Уставот од 1973 година е втор устав во современата грчка историја, по претходниот устав од 1968 година, што произлегол од неуспешниот обид за државен удар на грчката морнарица. Уставот од 1973 година е во спротивност со член 137 став 1 од својот претходник Уставот од 1968 година кој гласи: „''Основните одредби на Уставот, како и оние кои ја одредуваат формата на власта како крунисана демократија никогаш не можат да се ревидираат''“. Поради ова спротивставување на член 137 од неговиот претходник, уставот од 1973 година се одликува како „револуционерен“. Уставот од 1973 година бил заменет со сегашниот грчки устав во 1975 година.
3 Овластувања на претседателот
Според уставот од 1973 година, претседателот имал моќ да номинира и ги отпушти министрите и замениците министри за јавен ред, надворешни работи и национална одбрана. Член 49, став 2 од Уставот од 1973 година, му овозможувало на претседателот директно да ги командува вооружените сили и, исто така, да го избере врховниот командант и командантот на гранките на вооружените сили. Уставот од 1973 година, исто така, им давал законодавни овластувања на претседателот, како и на парламентот на Грција The 1973 constitution also gave legislative powers to the president as well as the parliament of Greece..
Улрих фон Хутен

Улрих фон Хутен (роден во место кај градот Шлихтерн на 21 април 1488 година - починал на островот Уфенау на Циришкото езеро на 29 август 1523 година) - германски писател и хуманист.
Помагал при создавањето на делото Epistolae obscurorum virorum. Во 1517 бил крунисан со ловоров венец од страна на царот Максимилијан . Што се однесува до политичкиот живот, се борел за отстранување на сепаристичките тенденции на кнезовите и се залагал за создавање на силно германско кралство независно од црквата и папата, кое својата моќ ќе ја базира врз витешкиот сталеж. За да ја остврари својата цел тој се поврзува со Мартин Лутер и Франц Шикинген. Откако Шикинген загинал во 1523 година за време на војната против трирскиот бискуп, Хутел избегал кај Цвинглиј во Швајцарија, каде што и подоцна умрел.
Прашка библија

Прашката библија испечатена во 1488 година била првата целосна верзија на Библијата испечатена на чешки јазик и прва на словенски јазик во тоа време. Библијата била испечатена во Прага, во главниот град на Кралството Бохемија, денешна Чешка. Библијата се состои од 610 страници. Трошокот за печатење бил на четворица богати луѓе од Прага. Денес, зачувани се околу 90 копии на Библијата. Една година подоцна, во 1489 година во Кутна хора била испечатена друга верзија на Библијата, што ја прави најстарата чешка библија со илустрации.
Сакара

Сакара е местото на древни гробишта во Египет, каде се наоѓа најстарата скалеста пирамида во светот. Се наоѓа на околу 30 километри јужно од денешен Каиро и зафаќа површина од 7 х 1,5 км.
Додека Мемфис бил главен град на древниот Египет, Сакара била негова некропола. Иако ја засениле кралските гробови во Гиза, а подоцна и во долината на кралевите во Теба, Сакара останала важна комплекс за помали погреби и церемонии на различни култови над 3.000 години, сè до птоломејските и римските времиња.
Скалестата пирамида во Сакара била изградена од Имхотеп за фараонот Џосер (околу 2667-2648 г. п.н.е.). Тоа е најстарата целосно сочувана камена зграда.
Музејотот на Имхотеп неодамна беше отворен на оваа локација (2006 година).
1 Ран династички период
Иако најстарите гробови на благородништвото во Сакара датираат од времето на Првата династија, сепак првите кралеви кои таму биле закопани биле од Втората династија, меѓу кои Хотепсехемви и Нинечер.
Георг Филип Харсдерер

Георг Филип Харсфирфер (1 ноември 1607 - 17 септември 1658) — германски поет и преведувач во барокен период .
Роден во Нирнберг, студирал право на Алтдорф и Стразбур, а потоа патувал низ Холандија, Англија, Франција и Италија. Неговото познавање на јазиците му го заработило називот „''учен''“. Како член на Друштвото за овошје (Fruchtbringende Gesellschaft) тој бил наречен ''дер Спиленд'' (играч). Во 1644 година заедно со Јохан Клај го основал редот на Пегницшифер (Пегнички овчари), литературно општество, во Нирнберг. Тој бил познат по името Стрефон меѓу членовите на оваа друштво. Неговите напишани дела сочинувааг вкупно педесет тома. Поемите кои ги напишал Георг може да се најдат во библиотеката [[Müller's ''Bibliothek deutscher Dichter des 17ten Jahrhunderts.'' Видман има напишано биографија за овој поет. Единствено дете на Георг бил Карл Готлиб Херсдерер.
''
''
Научен стил

Научен стил — еден од функционалните стилови со кои се занимава стилистиката.
Стилистика е наука за стилот на говорење и пишување, односно за начинот на изразување на мислите, чувствата и впечатоците.
Hаучниот стил ги покрива областите на науката и техниката, образованието и просветувањето. Може да биде во усна и писмена форма, но карактеристична е објективноста на изложувањето, постапноста, логичноста и прецизноста.
Јазичниот израз кај научниот стил е строго специјалистички за определена област со претходно осмислен исказ, се употребува литературен јазик со монолошки карактер.
1 Потстилови
1. Строго научен стил – се употребува во текстови што ги пишуваат специјалисти наменети за специјалисти од истата област и се одликува со широка употреба на термини.
Овој стил се одликува со информативност, прецизност, логичност и се користи при пишување монографии, дисертации, реферати, статии и воопшто секаква стручна литература.
2. Научно – популарен стил – се употребува од специјалисти за неспецијалисти. Овој стил е поедноставен, а термините се преведуваат или објаснуваат. Се користи во книги, статии (списанија), предавања и сл.
3. Научно – учебнички стил – се употребува за неспецијалисти кои треба да добијат извесни знаења и да станат специјалисти од соодветната област.
Обемот на материјалот е строго ограничен со програмата на наставниот предмет, а начинот на излагањето треба да биде во согласност со возраста и претходните знаења на тие што го користат учебникот. Овој стил се користи во учебници, учебни помагала, статии, прирачници и сл.