Храм на Цезар

Храм на Цезар или Храм на обожениот Јулиј (|Aedes Divi Iuli) — храм во Римскиот форум во Рим, Италија, сместена во близина на ''Регија'' и храмот Веста.
1 Историја
Храмот бил уреден од триумвирите Октавијан, Антониј и Лепид во 42 п.н.е. откако сенатот постхумно го обожел Јулиј Цезар. Сепак, тој го довршил сам Октавијан: тој го посветил простилниот храм (сè уште не било познато дали неговиот ред бил јонски, коринтски или композитен ) на Цезар, неговиот посвоител, на 18 август 29 п.н.е., како дел од тројниот триумф со кој се славела неговата победа над Антониј и Клеопатра. Стоело на источната страна на главниот плоштад на Римскиот форум, помеѓу Регија, храмот на Кастор и Полукс и базиликата Аемилија, на местото на кремирањето на Цезар.
Античките извештаи за кремирањето на Цезар по неговата смрт во 44 п.н.е. биле малку збунети. Според Светониј, бил планиран конвенционален погреб за кампусот Мартиус, но вистинското кремирање, според сите извештаи, се одржало на Форумот по возбудлив говор на Марк Антониј. Телото на Цезар било донесено на Форумот од неговите политички поддржувачи и ставено пред Регијата, која била лично седиште на Цезар како ''Понтифекс Максимус.'' Регијата, исто така, традиционално била резиденција на римските кралеви: изборот на локација можело да ја одрази и популарната поддршка за „кралскиот“ статус на Цезар како ''Диктатор во вечност.''
Изворите не се согласувале околу прецизната низа на настаните. Касиј Дион велел дека толпата сакала да го запали телото на Цезар на Капитолиумот:Потоа, фаќајќи го неговото тело, некои сакале да го пренесат во просторијата во која бил заклан, а други во Капитол и таму да бил запален; но биле спречени од војниците, кои се плашеле дека театарот и храмовите ќе биле изгорени до темел во исто време, тие го поставиле на клада таму во Форумот, без понатамошно одложување.Но, Светониј предлага „божествена“ интервенција со навестувања за поприземна популарна демонстрација:Поставата на рострата била донесена во Форумот од страна на судии и поранешни судии; и додека некои барале да се запали во храмот на Јупитер на Капитол, а други во Салата на Помпеј, одеднаш две суштества со мечеви покрај своите страни и мафтајќи со пар пикадо го запалиле со запалени факели, и веднаш групата на случајни минувачи натрупала врз суви гранки, судските столчиња со клупите и сè што друго можело да послужи како жртва. Тогаш музичарите и актерите им ги скинале наметките што ги одзеле од опремата на неговите триумфи и ги облекле за таа прилика, ги изнајмиле на парчиња и ги фрлиле во пламенот, а ветераните на легиите рацете со кои ги имале се украсиле за погребот; и многу од жените го понудиле накитот што го носеле и амајлиите и наметките на нивните деца.Аријан додал механизиран восочен ликот на Цезар на кој биле прикажани сите рани на Цезар.
Кремирањето во церемонијалното срце на градот било и необично и политички наполнето: импровизирана клада на Цезар потсетувала на кремирањето на популистичкиот огнот Публиус Клодиус Пулчер во Кура Хостилија во 52 п.н.е. Народниот ентузијазам довел до создавање на неофицијален споменик на источната страна на Форумот, спроти Регијата, која била место на заклетви и жртви. Се чинело дека имало најмалку два споменика во различни времиња: почетниот кој бил отстранет од конзулите во рок од шест недели по смртта на Цезар и друг кој бил повторно изграден во летото 44 п.н.е. До есента таа година местото станало физички епицентар на движењето на Цезар: Октавијан одржал јавен митинг на ветераните на Цезар во ноември и јавно се заколнал на својата верност на споменот на Цезар со подадена рака кон колоната, на врвот со статуа, која сега го означувало местото на кладата.
До крајот на 43 п.н.е., Октавијан, Антониј и Лепид се обединиле за да го формирале Вториот триумвират, со цврсто јадро на Цезарската поддршка. Новиот режим формално го обожел Цезар во 42 година, а со декрет на племенското собрание презело создавање на храм како признание за неговата божественост: моќно тврдење на популистичката надмоќ. Потерата по атентаторите на Цезарот, сепак, била поитна работа, а работата се одвивала бавно, ако воопшто: Веројатно триумвиралните партнери на Октавијан не го делеле неговиот ентузијазам за култот на Цезар, што му обезбедил моќна политичка основа. Изградбата можеби не започнала сериозно до 32 или 31 п.н.е. Во секој случај, храмот бил официјално посветен дури на 29, откако Октавијан го победил својот поранешен партнер Антониј и го презел единственото владеење со римскиот свет.
Храмот конечно бил осветен како дел од „тројниот триумф“ на Октавијан во 29, славејќи ги неговите победи во Далмација, Египет и во Битката кај Актиум.
Корените на храмот во цезарската популарна политика биле видливи во неговиот дизајн. Нејзиниот висок подиум обезбедил одлична платформа за говорници, или ростра (позната како ''Rostra ad divi Iuli'' за да се разликувала од ''rostra augusti'' на спротивниот крај на Форумот). Како и постарата ростра, таа била украсена со клунови на бродови, во овој случај оние земени во Битката кај Актиум. Се соочувал со долгиот отворен простор на централниот форум, кој во времето на неговата изградба нудел многу простор за народни собири и подигање на трибини. Оваа платформа најчесто ќе се користела за империјални пофалби, политички обраќања и говори. Друс и Тибериј одржале двоен говор на Форумот; Друс го читал својот говор од ''Ростра Августи'', а Тибериј од ''Ростра ад Диви Јули'', еден пред друг. Императорот Адријан го одржал можеби погребниот говор од ''Ростра ад Диви Јули'' во 125 н.е., како што можело да се види на серијата монети отпечатени за таа прилика. Храмот, исто така, бил домаќин на законодавно гласачко собрание. Политичките и религиозните пораки беспрекорно се мешале: рострата стоела над кружниот олтар кој бил во фокусот на култот на Цезар и кој го означил местото на кремирање на Цезар. Така, храмот ја отелотвори августанската „обнова на Републиката“ во амбиент што гласачите можело само да ги потсети на Цезарската партија и нејзиниот лидер.
Храмот функционирал како култен центар за култот на обожениот Јулиј Цезар. Август го посветувал воениот плен во овој храм. Олтарот и светилиштето го пренел реткото право на азил. По смртта на Август, на секои четири години се одржувал фестивал пред ''Rostra ad Divi Iuli'' во чест на Август. Декорациите вклучувале позната слика од Апел на која била прикажана Венера како излегувала од морето, знак на тврдењето на ''родот'' Јулијан дека потекнувал од божицата - планот на храмот во целина потсетувал на планот на Цезаровиот храм на Венера Генетрикс. зајакнување на „семејната“ врска.
Се чинело дека токму на тоа место постоел ''tribunal pretoris sub divo'' со ''gradus'' познат како ''tribunal Aurelium'', градба изградена од C. Aurelius Cotta околу 80 п.н.е. во близина на таканаречениот ''Puteal Libonis'', ''бидентал што'' се користел за свети заклетви пред судењата. По погребот на Цезар и изградбата на храмот, овој трибунал потоа бил преместен пред храмот на Цезар, веројатно на локацијата на т.н. ''Ростра Диоклетијани''.
Храмот останал главно недопрен до крајот на 15 век, кога неговиот мермер и камења биле повторно искористени за изградба на нови цркви и палати. Зачувани се само делови од цементното јадро на платформата.
2 Иконографија
Неколку месеци по смртта на Цезар, на небото над Рим се појавила комета. Кометата била доволно светла за да биде видлива на дневна светлина, а се појавувала еден час пред зајдисонце седум последователни дена. Појавата на кометата се совпаднало со погребните игри спонзорирани од Октавијан во име на убиениот диктатор; популарното мислење (помогнато, обично се верува, од Октавијан и Цезарската партија) го видел ова привидување како доказ дека Цезар се вознесел на небесата заедно со боговите. Неизбежно, кометата станала позната како ''sidus Iulium'' или, на англиски, „ Цезаровата комета “.
Кометата брзо станала клучен дел од иконографијата на обожениот Цезар. Плиниј, во својата ''Природна историја,'' го цитирала Август какоЗа време на овие мои игри, седум дена се гледала влакнеста ѕвезда [= комета], во делот од небесата што бил под Големата мечка. Се издигнала околу единаесеттиот час од денот, било многу светло и било забележливо на сите делови на земјата. Обичните луѓе претпоставувале дека ѕвездата покажувала дека душата на Цезар била примена меѓу бесмртните богови; под која ознака била поставена ѕвездата на бистата која неодамна била осветена на форумот.
Октавијан додал ѕвезда на статуата на Цезар, за која бил во процес на подигнување на местото на идниот храм, и оттогаш ѕвездата станала вообичаен графички мотив во алузии на божественоста на Цезар. Ѕвездата обично била прикажана како ѕвезда со зрачење со осум краци, понекогаш со дополнителен „пламен“ што ја означувал како комета. Монетите со оваа слика биле доста вообичаени за време на Август, но сликата продолжила да се користи барем до првиот век: последниот познат пример бил осамено издание од легиите на Рајна за време на конфузијата на Годината на четворицата императори.
За визуелниот идентитет на ''Aedes Divi Iulii'' било доволно важно што Плиниј ја опишал зградата како „храм посветен на комета“ Монета издадена во 36 п.н.е. (седум години пред осветувањето на храмот, веројатно претставувајќи ран дизајн) покажала тетрастилски храм со почеток во својот фронтон и натпис ''DIVO IUL'' на неговиот тимпан. Конечната верзија на храмот вклучувала статуа на Цезар придружена со ѕвезда: ова можеби била статуата за прв пат подигната во 44 година или нова што одразувала слична иконографска програма. Положбата на храмот на неговиот висок пиедестал, гледајќи надолу кон форумот и симболично прогласувајќи го присуството на обожениот Јулиј, бил остар потсетник за толпата на форумот за врската помеѓу новиот царски поредок и наследството на Цезар.
3 Архитектура
Планот на овој храм недостасувал во царската форма Урбис. Останатите фрагменти за оваа област на Римскиот форум биле на плочите V-11, VII-11, VI-6 и ги прикажувале плановите на ''Регија'', Храмот на Кастор и Полукс, ''Фонс и Лакус Иутурна'', ''Базиликата Јулија'' и ''базиликата Аемилија''. Витрувиј напишал дека храмот бил пример за преден трем ''со пикностил'', со шест тесно распоредени столбови на предната страна. Сепак, распоредот на столбовите бил неизвесен, бидејќи можел да биде или ''простилен'' или ''периперален''.
Редоследот на колоните првично користен за овој храм бил неизвесен. Античките монети со претстави на храмот на Дивус Јулиј сугерирале дека колоните биле или јонски или композитни, но фрагменти од коринтските пиластри капители биле пронајдени на локацијата од страна на археолозите. Некои научници претпоставувале дека храмот имал јонски пронаос во комбинација со коринтски пиластри на ѕидовите на ќелиите, т.е. на аглите на ќелијата; други научници сметале дека храмот бил целосно коринтски, а доказите за монетите како лоши претстави на коринтските столбови. Разликата меѓу коринтските и композитните столбови била ренесансна, а не античка римска. Во Стариот Рим коринтскиот и композитот биле дел од истиот ред. Се чинело дека композитниот стил бил вообичаен за цивилните згради и надворешните делови на Триумфалната порта и поретко на надворешноста на храмовите. Многу храмови и религиозни објекти од Августанската ера биле коринтски, како што биле Храмот на Марс Ултор, ''Квадратна куќа'' во Ним и други.
Храмот бил уништен од пожар за време на владеењето на Септимиј Северус и потоа обновен. Споредби со монети од Времето На Август и Адријан ја предложиле можноста редоследот на храмот да бил променет за време на реставрацијата Од Септимиј Северус. На enаблатура и корниз пронајдени на сајтот имале модилиони и рози структура типична за Коринтскиот ред.
Оригиналната положба на скалите на подиумот останала неизвесна. Можеби се наоѓал на предниот и на страните на подиумот, или на задниот дел и од страните на подиумот. Позицијата одзади бил модел за реконструкција заснован на хипотезираната сличност помеѓу овој храм и Храмот на Венера Генетрикс во Форумот на Цезар. Оваа сличност не била докажана и само се засновала на фактот дека за време на јавниот погреб и говорот на Марко Антониo телото на Јулиј Цезар било поставено на кревет од слонова коска и во позлатено светилиште по примерот на Храмот на Венера Генетрикс. Предната позиција се засновала на некои докази од ископувањата од 19 век и на севкупниот впечаток за вистинското место и на приказите на античките монети.
3.1 Ростра
Касиј Дион известувал за прикачување на ростра од Битката кај Актиум на подиумот. Таканаречената ''Rostra ad Divi Iuli'' бил подиум што го користеле ораторите за официјални и граѓански говори, а особено за царските погребни говори. Подиумот бил јасно видлив на монетите од периодот на Адријан и во ''Анаглифа Трајани'', но врската помеѓу подиумот на ростра и структурата на храмот не била очигледна.
Исто така во овој случај имало многу различни хипотетички реконструкции на општата поставеност на градбите од овој дел од Римскиот форум. Според еден, подиумот на Ростра бил прикачен на храмот на Дивус Јулиј и всушност бил подиумот на храмот на Дивус Јулиј со ростра (наклон на воен брод) прикачена во фронтална положба. Според други реконструкции, подиумот Ростра бил посебна платформа изградена западно од храмот на Дивус Јулиј и директно пред него, така што подиумот на ''храмот на Дивус Јулиј'' не била платформата што ја користеле ораторите за нивните говори, а не платформа која се користела за прицврстување на гребените на бродовите земени во Actium. Овој посебен и независен подиум или платформа, познат како ''Ростра до втори јули'' , се нарекувал уште и ''говорница на Диоклецијан'', поради конечното уредување на зградата.
3.2 Горна декорација на фронталниот педимент
Од анализа на антички монети можело да се утврдат две различни серии на украси за горниот дел од фронталниот фронтон на храмот. Огнените јазици (нивната идентификација била неизвесна) го украсувале педиментот, како кај етрурски украсени антефикси, слични на декорацијата на Храмот на Јупитер на ридот Капитолин. Огнените јазици можеби потсетиле на пламенот на кометата (ѕвездата) на монетите од периодот на август. Со ѕвезда како главна декорација на тимпанумот, како што можела да се види на монетите Август, целиот храм имал функција да ја претставувал кометата (ѕвездата) која го најавила обожението на Јулиј Цезар и владеењето на Август, како што пренесувал Плиниј Старецот.
Статуа на темето на фронталниот фронтон и две статуи на крајните агли на фронтонот, класичната декорација за педиментите на римските храмови, датирале од владеењето на Адријан.
Други градби од ерата на август со тој посебен тип на декорација во етрурски стил се појавувале на монетите, како и на претставата на фронталниот дел на Курија.
3.3 Нишата и олтарот
Нишата и олтарот пред подиумот на храмот биле исто така проблем на толкување врз основа на оскудни податоци. Тие биле видливи во 29 п.н.е. кога храмот бил посветен и кога серијата монети на Август со храмот на Дивус Јулиј била откована од 37 п.н.е. до 34 п.н.е. За периодот по ковањето на таа серија немало јасни докази. Познато било дека во одредено време олтарот бил отстранет, а нишата била исполнета и затворена со камења за да се создадел континуиран ѕид на подиумот на храмот. Според различни хипотези ова било направено или во 14 п.н.е., или веројатно пред 4 век од нашата ера, или по Константин I или Теодосиј I, поради религиозни грижи за паганскиот култ на императорот.
Ричардсон и други научници претпоставувале дека пополнетата ниша можеби не била олтарот на Јулиј Цезар, туку ''Puteal Libonis'', стариот ''бидентал'' што се користел за време на судењата во ''Трибуналот Аурелиум'' за јавни заклетви. Според C. Hülsen, кружната структура видлива под Лакот на Август не бил ''Puteal Libonis'', а другите кружни елементи покриени со травертин во близина на Храмот на Цезар и Arcus Augusti биле премногу скорешни за да припаѓале на ерата на август.
3.4 Мерења
Храмот бил измерен 29 метри во ширина и 30 метри во должина, што одговарало на 91 на 102 римски стапки. Областа на подиумот или платформата била висока најмалку 5,5 m (18 римски стапки), но само 3,5 m напред. Колоните, ако коринтските, веројатно биле високи 11,8 до 12,4 м, што одговарало на 40 или 42 римски стапки.
3.5 Материјали
* Туф (внатрешни делови на зградата)
*''Opus caementicium'' (внатрешни делови на зградата)
* Травертин (ѕидови на подиумот и ќелијата)
* Мермер (облога на подиумот, столбови, табла и фронтон на храмот; веројатно мермер од Луни, т.е. мермер од Карара )
3.6 Декорација и положба на остатоците
Фризот бил повторувачки свиток со женски глави, горгони и крилести фигури. Тимпанумот, барем во првите години, веројатно покажал колосална ѕвезда, како што можела да се види на монетите на август.
Корнизот имал заби и модилјони од типот на греда (еден од првите примери досега во архитектурата на римските храмови) и долната страна украсена со тесни правоаголни панели со цвеќиња, рози, дискови, ловорови круни и шишарки. Остатоци од украсите, вклучително и елементи на претстава на победата и цветни орнаменти, биле видливи на локацијата или во Музејот на Форумот ( ''Антиквариум Форенс'' ).
3.7 Внатрешност
Август го користел храмот за да ги посветил жртвите на воениот плен. Содржел колосална статуа на Јулиј Цезар, прекриена како ''Понтифекс Максимус'', со ѕвезда на главата и во десната рака го носел стапот на ''литуус''. Кога вратите на храмот биле оставени отворени, било можно да се види статуата од главниот плоштад на Римскиот форум. Во ќелијата на храмот имало познато сликарство на Апел од ''Венера Анадиомена''. За време на владеењето на Нерон Апелес сликарството се влошило и не можело да се обнови, па царот го заменил со друго од Доротеј. Исто така постоела и друга слика од Апел, која ги прикажувала Диоскурите со Викторија.
4 Поврзано
* Список на римски храмови
5 Наводи
6 Дополнителна литература
* Клериџ, Аманда. 2010 година. ''Рим: Археолошки водич во Оксфорд.'' второ издание, ревидирана и проширена. Оксфорд: Oxford University Press.
* Горски, Гилберт и Џејмс Е. Пакер. 2015 година. ''Римскиот форум: Водич за реконструкција и архитектура.'' Њујорк: Cambridge University Press.
* Коортбоџијан, Мајкл. 2008 година. „Двојниот идентитет на статуите со римски портрети: костимите и нивната симболика во Рим“. Во ''римска облека и ткаенини на римската култура'', уредено од Џонатан К. Едмондсон и Алисон М. Кит. Феникс. Дополнителен волумен; 46, 71-93. Торонто: Прес на Универзитетот во Торонто.
* Филипс, Дерил Александар. 2011 година. „Храмот на Дивус Јулиј и обновувањето на законодавните собранија под Август“. ''Феникс'' 65,3-4: 371-388.
* Вордл, Дејвид. 2002 година. „“ Деус» или « дивус » : Битие на римската терминологија за обожените императори и филозофски придонес“. Во ''Филозофија и моќ во грчко-римскиот свет: Есеи во чест на Миријам Грифин'', уредено од Кларк, Џилијан и Рајак, Теса, 181-191. Оксфорд: Oxford University Press.