Албина Мали-Хочевар

Албина Мали-Хочевар (Виница, кај Чрномeљ, 12 септември 1925 година – Сливнишко Похорје, 24 јануари 2001) — учесник во НОБ, општествено-политички работник на Социјалистичка Република Словенија и народен херој на Југославија.
1 Биографија
Родена е на 12 септември 1925 година во Виница, во близина на Чрномељ, во работничко семејство. Во семејството имало осум деца, нејзиниот татко бил чевлар, а нејзината мајка работничка. Кога тргнала на училиште, живееле во Чрномељ. Кога била во трето одделение од основно училиште, нејзиниот татко се разболел, па се преселиле во Јурка Вас, каде што нејзиниот татко починал во 1934 година. Оттогаш, Албина почнала да работи за да го издржува своето големо семејство. Првично работела во Врхо при Шмихелу, а потоа по две години се преселила во Брезово Ребро, од каде што одела на училиште во Долњи Ајдовец. Таму живеела со своето семејство и конечно го завршила училиштето, околу времето кога започнала војната во Југославија во 1941 година.
1.1 Народноослободителна борба
Албина се приклучила на Народноослободителното движење (НОП) во летото 1941 година. Партискиот активист Херман Хенингман од Долењске Топлице ѝ доверил задачи. Таа одржувала контакт помеѓу Ново Место и Брезово Ребро, каде што се наоѓале пунктот на активистите и партизанскиот логор. Во декември 1941 година, таа го напуштила Брезово Ребро и, по упатства на Хенингман, се вработила во Ново Место. Организирала контактна точка во гостилницата каде што работела и, за време на нејзиниот тримесечен престој во Ново Место, делела летоци и одржувала контакт со куририте кои доаѓале во градот.
По три месеци во Ново Место, таа се преселила во Чешча Вас со нејзината мајка. Постоело место за контакт што Албина го одржувала помеѓу Ново Место, Чешча Вас, Брезово Ребро и Пречна. Во јуни 1942 година, таа била предадена, а потоа префрлена во Врезово Ребро во Јошто, заштитна чета на Западнодолењскиот партизански одред. Во тоа време, била во тек италијанската офанзива на ослободената партизанска територија, па партизанската единица се поделила на неколку помали групи. По завршувањето на офанзивата, групите се сретнале во близина на Подштенице, и повторно се обединиле во одред. Во Подштенице, во август 1942 година, Албина била примена за член на Сојузот на комунистичката младина на Југославија (СКОЈ). Во декември 1942 година, во Долењска, таа станала борец во Третата чета на Третиот баталјон на Првата словенечка бригада „Тоне Томшиќ“. Таа била медицинска сестра во бригадата, едно време во четата, а потоа во батаљонот, каде што била и секретар на батаљонот на СКОЈ.
Учествувала во битките на 11 декември 1942 година во Ајдовац и кај Полицијата, на 26 декември 1942 година во близина на Мирна и два дена подоцна во близина на Требиње, на 3 јануари 1943 година во областа Загорица- Чатеж, на 13 јануари во Шентвид, во близина на Стична, на 17 јануари во Полицијата и на други места. Во септември 1942 година, за првпат била ранета во Сува Краина, а потоа на 21 јануари 1943 година во битката кај Загорика, каде што бригадата нападнала упориште на Белата гарда. На 4 март 1943 година, учествувала во битката кај Метлика, каде што се грижела за ранетите. Таа, исто така, се грижела за ранетите за време на битките кај Амбрус на 18 март и во битките кај Дане на 25 март 1943 година. Таа била ранета по трет пат на 15 септември 1943 година, кај Велики Осолник, за време на битката за Турјак, кога експлодирала мина во нејзина близина. Се опоравувала во партизанска болница во Јелендол, Кочевски Рог, потоа во Чрмошњиче, а оттаму била евакуирана во Жумберак. Во 1944 година, таа станала членка на Комунистичката партија на Југославија (КПЈ).
Од Жумберак, кон крајот на 1944 година, таа заминала во областа Бела Краина, каде што учествувала во битките што ги водел партизанскиот одред Бела Краина. Потоа отишла во Партиското училиште во Кочевски Рог, каде што била од мај до јули 1944 година. Кога го завршила курсот во Партиското училиште, летала како болничар со транспорт на ранети во Бари, Гравина, потоа во Барлета, а во ноември 1944 година во Сплит. Била во Осмиот корпус на НОВЈ како болничар, а на 14 јануари 1945 година била префрлена во сиропиталиште во Новиград. На крајот од војната, била стационирана во Задар, а потоа во Трст.
1.2 Повоен период
Во првите повоени години, прво живеела во Ново Место, потоа на Паг, во Пореч, Кобарид, Илирска Бистрица, а во декември 1955 година се населила во Марибор. Во Љубљана била партиски секретар во Пољанско Поле, во Кршко и Марибор, член на Комитетот на Словенечката комунистичка партија.
Починала на 24 јануари 2001 година во Сливнишко Похорје.
Таа е добитничка на Партизанска споменица од 1941 година и други југословенски одликувања, вклучувајќи го и Орденот на Партизанска ѕвезда од трет степен. Наградена е со Орден на народен херој на 13 септември 1953 година.