Вилхелм Флис

Вилхелм Флис (|Wilhelm Fließ; 24 октомври 1858 &ndash; 13 октомври 1928) бил германски отоларинголог кој работел во Берлин. Тој ја развил псевдонаучната теорија за човечките биоритми и концептот на можната назогенитална врска која не е прифатена од современите научници. Тој денес е најдобро запаметен по неговото блиско пријателство и теоретска соработка со Зигмунд Фројд, контроверзно поглавје во историјата на психоанализата.
1 Кариера
Флис развил неколку идиосинкратски теории, како што е „виталната периодичност“, претходник на популарните концепти за биоритми. Неговата работа никогаш не била прифатена од научници, но некои од неговите размислувања, како што е идејата за вродената бисексуалност, биле инкорпорирани во теориите на Фројд. Флис верувал дека мажите и жените минуваат низ математички фиксирани сексуални циклуси од 23 и 28 дена, соодветно.
Уште една идеа на Флис била теоријата за „назална рефлексна невроза“. Ова станало нашироко познато по објавувањето на неговата контроверзна книга „Нови придонеси и терапија на назалната рефлексна невроза“ (''„Neue Beitrage und Therapie der nasaelen Reflexneurose''“) во Виена во 1892 година. Теоријата постулирала поврзаност помеѓу носот и гениталиите и го поврзувала тоа со различни невролошки и психолошки симптоми; Флис смислил хируршка операција со цел да ја прекине таа врска.
Како што предложил Јозеф Бреуер, Флис присуствувал на неколку конференции со Зигмунд Фројд, кои започнале во 1887 година во Виена, и двајцата набрзо формирале силно пријателство. Преку нивната обемна кореспонденција и низата лични состаноци, Флис играл важна улога во развојот на психоанализата.
Фројд, кој го опишал Флис како „Кеплер на биологијата“, постојано му дозволувал на Флис да го оперира неговиот нос и синуси за да ја излечи својата невроза и исто така експериментирал со анестезија на носната слузница со кокаин. Заедно, Флис и Фројд развиле ''проект за научна психологија'', кој подоцна бил напуштен. Флис пишувал за своите биоритмички теории во „Текот на животот“ ''(„Der Ablauf des Lebens“)''.
Ема Екштајн (1865–1924) имала особено катастрофално искуство кога Фројд ја упатил тогаш 27-годишната пациентка кај Флис на операција за отстранување на турбината коска од нејзиниот нос, наводно за да ја излечи од предменструална депресија. Екштајн обилно крвавела во неделите по процедурата, можело да се доведе до смртен случај кога се појавила инфекција. Фројд се консултирал со друг хирург, кој извадил парче хируршка газа што Флис ја оставил. Екштајн трајно останала со пропадната лева страна од лицето. Покрај тоа, таа останала во многу добри односи со Фројд, станувајќи и самата психоаналитичар.
Флис исто така останал близок пријател со Фројд. Тој предвидел дека Фројд ќе умре на околу 51-годишна возраст, употребувајќи една од неговите комплицирани био-нумеролошки теории („пресметки на критичниот период“). Нивното пријателство не траело за да се открие тоа предвидување: во 1904 година нивното пријателство се распаднало поради верувањето на Флис дека Фројд му дал детали на плагијатор за теоријата на периодичноста што Флис ја развивал. Фројд починал на 83-годишна возраст.
Фројд наредил да се уништи неговата кореспонденција со Флајс. Оваа кореспондација е познато денес само затоа што Марија Бонапарта ги купила писмата на Фројд до Флис и одбила да го дозволи нивното уништување.
2 Личен живот
Флис е роден во Арнсвалд, провинција Бранденбург, Кралството Прусија (денес во Полска) на 24 октомври 1858 година.
Неговиот син Роберт Флис бил психоаналитичар и плоден писател на тоа поле. Тој ја создал фразата ''амбулантна психоза''. Џефри Масон тврдел дека Флис сексуално го малтретирал неговиот син Роберт и дека тоа предизвикало Флис да ја поткопа истрагата на Фројд за теоријата на заведување поради нејзините импликации за Флајсовиот живот.
Неговата внука Беате Хермелин (моминско презиме Флајс) бил експериментален психолог кој работела во Обединетото Кралство, каде дала голем придонес во она што сега е познато како развојна когнитивна невронаука.
3 Наследство
Медицинската наука дала многу негативна пресуда за теориите на Флајс. Назогениталната теорија накратко била доста популарна во медицинските кругови од крајот на 19 век, но за една деценија исчезнала од медицинската литература. Повеќето научници кои го проучувале прашањето веруваат дека теоријата на биоритми нема поголема предвидувачка моќ од случајноста и го сметаат концептот за пример на псевдонаука.
Според Френк Саловеј, повеќето од симпатичните биографи на Фројд го припишуваат придржувањето на Фројд кон псевдонауката на Флис на нивното силно пријателство. Мартин Гарднер сугерирал дека подготвеноста на Фројд да се забавува со теориите на Флис предизвикува сомнеж врз самата психоанализа и силно ги осудил обидите на ортодоксните фројдовци да го покријат срамот на историјата на движењето.
Флис се појавил како лик во романот на Џозеф Скибел од 2010 година ''„Излечив романтичар''“. Приказната за врската помеѓу Фројд и Флис ја раскажува Мартин Гарднер во неговата колумна за Математички игри во јули 1966 година во Научен Американец (Scientific American).
4 Библиографија
* Вилхелм Флис (2007). Односот помеѓу носот и женските гениталии (презентирано во нивното биолошко значење) (на германски јазик). Сарбрикен: VDM Verlag Dr. Müller.
* Зигмунд Фројд: Писма до Вилхелм Флис 1887–1904. S. Fischer Verlag, 2-ро издание (вклучувајќи грешки и додатоци) 1999.
* Со Зигмунд Фројд: Целосните писма на Зигмунд Фројд до Вилхелм Флис, 1887–1904. Belknap Press. 1986. ISBN 0-674-15421-5. Преведено и уредено од Џефри Мусаиф Масон.
* Ернест Џонс:
** (1953). Зигмунд Фројд: Живот и дело. Том 1: Младиот Фројд 1856–1900.
** (1955). Зигмунд Фројд: Живот и дело. Том 2: Годините на зрелост 1901–1919.
** (1957). Зигмунд Фројд: Живот и дело. Том 3: Последната фаза 1919–1939. Лондон: Хогарт Прес.
5 Наводи