procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Прва македонска кошаркарска лига 1999/00

Првата македонска кошаркарска лига 1999/00 ― 8. издание на Првата македонска кошаркарска лига. Во оваа сезона првак бил Никол Ферт.
1 Унапредување и отпаѓање
1 Вардар добил вајлд карта на местото на Кочани Деликатес заради пополнување на Првата лига за следната сезона.
2 Учесници
2.1 Екипи
Екипа, Град, Сала
Годел Работнички, Скопје, Градски Парк
Жито Вардар, Велес, Гемиџии
Кочани Деликатес, Кочани, Спортска сала Кочани
Куманово, Куманово, Спортска сала Куманово
МЗТ Аеродром, Скопје, Јане Сандански
Неметали Огражден, Струмица, Парк
Никол Ферт, Гостивар, Младост
Тиквеш, Кавадарци, Јасмин
2.2 Персонал
Екипа, Главен тренер, Капитен
Годел Работнички, Марин Докузовски
Жито Вардар, Димитар Маневски
Кочани Деликатес, Ѓорѓи Ситновски
Куманово, Горан Димитриевиќ
МЗТ Аеродром 2000, Милорад Луковски, Ѓорѓе Војновиќ
Неметали Огражден, Петар Настев
Никол Ферт, Мирослав Георгиевски
Тиквеш, Сашко Пановски
3 Регуларен дел
Екипи кои продолжиле во разигрувањето
Место, Екипа, Победи, Порази, КошРазлика, Бодови, Забелешка
1, Никол Ферт, 23, 5, 51
2, МЗТ Аеродром, 19, 9, 47
3, Годел Работнички, 19, 9, 47
4, Куманово, 14, 14, 42
5, Неметали Огражден, 14, 14, 42
6, Жито Вардар, 10, 18, 38
7, Кочани Деликатес, 9, 19, 37
8, Тиквеш, 3, 25, 31
Извор:
3.1 Резултати
Годел Работнички- МЗТ Аеродром 52:56
4 Разигрување
width=, width=, width=, width=, width=, width=, width=, width=, width=, width=
<noinclude>
Победник воПрвата лига 1999/00
Никол Ферт 1. титула
5 Македонски клубови во меѓународните натпреварувања
Екипа, Натпреварување, Фаза
Годел Работнички, ФИБА Сапорта Куп, Групна фаза
Никол Ферт, ФИБА Корач Куп, Групна фаза
6 Поврзано
* Куп на Македонија 2000
Религија во Нигерија

Нигерија, најголемата африканска земја според бројот на население (преку 182 милиони во 2015 година), е скоро еднакво поделена меѓу христијанството и исламот, иако точниот однос е неизвесен. Исто така постои и растечка популација на нерелигиозни Нигеријци кои учествуваат со околу 5%. Мнозинството од нигериските муслимани се сунити и се концентрирани во северниот дел на земјата, додека христијаните доминираат на југ. ''Pew Forum'' во извештајот од 2010 година направил споредба на извештаите од неколку извори. Нигерискиот попис од 1963 година покажал дека 36% од населението е христијанин, 38% муслимани и 26% припаѓаат на останати религии. Според податоци од 2008 година, 53% се муслимани, 45% христијани и 2% останати. Според анкетата спроведена од Афробарометар во 2008 година, 50% се христијани, 49% муслимани и 1% други, додека според истражувањето на Pew Forum, 52% биле муслимани, 46% христијански и 1% други. Според извештајот од 2001 година на ''The ​​World Factbook'' од ЦИА, околу 50% од населението на Нигерија е муслиманско, 40% се христијани и 10% се придржуваат кон локалните религии.
Поголемиот дел од христијаните во Нигерија се протестанти, додека една четвртина се католици. Од 1990-тите до 2000-тите имало значителен пораст во протестантските цркви. Исламот доминира на северот и има голем број поддржувачи во југозападниот дел од земјата. Нигерија има најголемо муслиманско население во Потсахарска Африка. Во однос на религиозните припадности на најголемите етнички групи во Нигерија, етничката група Хауса на северот е главно муслиманска, а западниот дел каде живее народот Јоруба, е поделен главно меѓу исламот, христијанството и традиционалните религии. Народот Игбо кое живее на источниот дел и народот Иџо кое живее на југ се претежно христијани (католици) и некои практичари на традиционалните религии. Средниот појас на Нигерија содржи најголем број малцински етнички групи во Нигерија и тие главно се христијани и припадници на традиционални религии со помал процент на муслимани.
Најголемиот дел од муслиманите во Нигерија се сунити, припадници на школата Малики. Значително малцинство припаѓа и на Шафиската школа. Голем број сунитски муслимани се членови на братствата на суфизмот, кои го следат движењето Кадирија, Тиџамија или Ахмадија. Постои значително шиитско малцинство.
1 Поврзано
* Ислам во Нигерија
* Христијанство во Нигерија
Религија во Сенегал

Религијата во Сенегал има значајна улога во секојдневниот живот на земјата. Најголема религија во земјата според последниот попис е исламот со 92%, додека втора по големина е христијанството со 7%. Традиционалните верувања официјално се практикуваат од околу 1% од населението, но припадниците на другите религии честопати се придржуваат на традиционалните практики.
Верската слобода во Сенегал, како секуларна држава, е заштитена со закон. Сенегалската култура, општо земено, е религиозно толерантна.
1 Ислам
За речиси еден милениум, има присуство на ислам во Сенегал. Влијанието на исламот во областа започнало со преобраќање на кралот Такур во 1040 година кога го примил исламот. Кралот се обидел да ги конвентира своите поданици, кои денеска се нарекуваат Тукулори. Во текот на XVII и XVIII век, исламот се користел како структура на моќ и милитаризам. Во 17 век, исламот станал религија на елитните и трговските класи . Во 1776 година, Тукулори ја собориле од власт на династијата Денијанке и изградиле теократска олиархија. Под влијание на други исламски движења низ цела Западна Африка, тие работеле милитаристички за да ги преобраќаат паганските региони и да основаат муслимански теократски држави.
Околу 92% од населението во Сенегал е муслиманско, а оваа популација го практикува сунитскиот ислам заснован на теоријата на Ашарите. Приближно 1% од муслиманската популација го следат движењето Ахмадија. Суфизмот е претставен во Сенегал со следниве братства: Тиџанија, Муридизам, Кадирија и Лаинизам. Неодамна, движењето Набилах се појавило и ја изградила својата прва џамија.
2 Христијанство
Христијанството е втора по големина религија во Сенегал со 7% од населението. Најголемиот дел од христијаните припаѓаат на народот Серер.
Диспепсија

Диспепсија е состојба на нарушена дигестија. Симптомите може да вклучуваат жиговина, наузеа, ждригање, или абдоминална болка. Пациентите исто така може да се чувствуваат сити порано од очекуваното кога јадат. Диспепсијата често е предизвикана од гастроезофагеална рефлуксна болест (ГЕРБ) или гастрит. Во помал број на случаи може да биде првиот симптом на пептичен чир (чир на желудникот или дуоденумот) и повремено на канцер. Оттука, необјаснетa новооткриена диспепсија кај луѓе над 55 години или присуството на други алармантни симптоми може да бараат дополнителни испитувања.
Функционална диспепсија (претходно нарекувана нечирна диспепсија) претставува диспепсија „без присуство на болест на органите, која би ги објаснила присутните симптоми“. Се проценува дека околу 15% од населението во западните земји имаат функционална диспепсија.
Хеликаза

Хеликазите се класа на ензими витални за сите живи организми. Тие се движат по должината на ДНК катализирајќи го одвиткувањето на дуплексот. Приближно 1% од еукариотските гени кодираат хеликази. Многу клеточни процеси, како што се репликација на ДНК, транскрипција, транслација вклучуваат одвиткување на веригите што бара употреба на хеликази.
Религија во Сејшелите

Религијата во Сејшели има значајна улога во секојдневниот живот на луѓето во земјата. Најголема религија во земјата според последниот попис од 2010 година е христијанството со 89.2%, додека втора по големина е хиндуизмот со 2.4%, трета религија е исламот со 1,6% а 6.8% спаѓаат во групата на останати или нерелигиозни.
1 Христијанство
Од вкупниот број на население, 82% се римокатолици и 6% се англиканци. Помали христијански деноминации се баптисти,адвентисти, Црквата на Исус Христос на светиите од подоцнежните дни, назарени, презвитеријани, Јеховини сведоци итн.
Првичните бели доселеници во Сејшелите биле Римокатолиците, а земјата останала католичка и покрај неефикасните британски напори за формирање протестантство на островите во текот на 19 век. Во 1890 година била формирена епархија а училиштата за мисионерство имале виртуелен монопол врз образованието сè додека владата не ги презела таквите училишта во 1944 година. англиканците потекнуваат од семејства кои на островот пристигнале во кон крајот на 19 и почетокот на 20 век. Евангелските протестантски цркви се активни и растечки.
2 Останати
Околу 2% од населението се приврзаници на други вери, вклучувајќи го и хиндуизмот со 2.4% и исламот со 1,6%. Во Махе постои хиндуистички храм и џамија. Ниту една од деноминациите не им наметнува ограничување на религиозното обожавање, а статусот на ослободување од данок е одобрен од владата.
Ѓумбири

Ѓумбири — фамилија на цветни растенија кое го сочинуваат околу 50 родови со вкупно 1600 познати видови Многу членови од оваа фамилија потекнуваат од Индо-Малајскиот регион.
Меѓу другите видови, во оваа фамилија спаѓаат ѓумбирот (''Zingiber''), куркумата (''Curcuma''), кардамонот (''Amomum'', ''Elettaria'').
1 Претежно
Претежно, видовите во оваа фамилија се ароматични растенија со видно задебелени ризоми. Ризомите се често богати со етериччно масло, складирано во типични секреторни клетки.
2 Таксономија
2.1 Поделба
*Потсемејство Siphonochiloideae
**Племе Siphonochileae
***''Aulotandra''***''Siphonochilus''*Потсемејство Tamijioideae
**Племе Tamijieae
***''Tamijia''*Потсемејство Alpinioideae
*****''Aframomum''***''Alpinia''***''Amomum''***''Cyphostigma''***''Elettaria'' - кардамон
***''Elettariopsis''***''Etlingera''***''Geocharis''***''Geostachys''***''Hornstedtia''***''Leptosolena''***''Paramomum''***''Plagiostachys''***''Renealmia''***''Siliquamomum''***''Vanoverberghia''***×''Alpingera'' F. Luc-Cayol (''Alpinia'' × ''Etlingera'')
**Племе Riedelieae
***''Burbidgea''***''Pleuranthodium''***''Riedelia''***''Siamanthus''*Потсемејство Zingiberoideae
**Племе Zingibereae
***''Boesenbergia''***''Camptandra''***''Caulokaempferia''***''Cautleya''***''Cornukaempferia''***''Curcuma'' - куркума
***''Curcumorpha''***''Distichochlamys''***''Haniffia''***''Haplochorema''***''Hedychium''***''Hitchenia''***''Kaempferia''***''Laosanthus''***''Nanochilus''***''Paracautleya''***''Parakaempferia''***''Pommereschea''***''Pyrgophyllum''***''Rhynchanthus''***''Roscoea''***''Scaphochlamys''***''Smithatris''***''Stadiochilus''***''Stahlianthus''***''Zingiber'' - ѓумбир
**Племе Globbeae
***''Gagnepainia''***''Globba''***''Hemiorchis''
Ристо Димовски

Ристо Димовски (, - , ) — македонски сликар, иконописец и вајар, добитник на многубројни награди во Македонија и странство, меѓу кои и прв добитник на награда за животно дело доделена од ДЛУБ во 2016 година.
1 Животопис
Димовски е роден во Битола во 1947 година. Работел во Македонија, во соседството и во Европа. Неговите дела се наоѓаат низ целиот свет, како Италија, Грција, Германија, Шведска, Америка, Австралија.
Кај него поминале многу ученици кои денеска творат и го носат неговото уметничко наследство. Починал на 21 јуни 2017 година во Битола.
Марсел Десаи

Марсел Давид Десаи (; роден Оденке Абеу, 7 септември 1968 година) — пензиониран француски фудбалер, кој настапувал како одбранбен и дефанезивен играч од средниот ред за француската фудбалска репрезентација, со која го освоил Светското првенство во фудбал 1998 година, како и Европското првенство во фудбал 2000 година, кое се одржало во Белгија и Холандија. Во текот на успешната кариера, на клупско ниво, од 1986 до 2006 година, Десаи двапати ја освојувал Лигата на шампионите, со Марсеј и Милан, и исто така настапувал за францускиот Нант и англискиот Челси, меѓу другите.
Рабија ел-Адевија

Рабија ел-Адевија ел Кајсија (арапски: ''رابعة العدوية القيسية‎‎''; родена меѓу 714 и 718 — починала во 801 година) — муслиманска (суфиска) светица. Некаде е позната и како Хазрат Биби Рабија Басри или како Рабија Басри.
1 Учењето на Рабија ел-Адевија
Рабија ел-Адевија е најпозната по тоа што аскетската традиција ја споила со посебен вид љубовен мистицизам. Притоа, нејзината љубов кон Бога била апсолутна и ексклузивна во однос на сè, не допуштајќи место за страв од пеколот, омраза кон ѓаволот или страст за рајот.
2 Рабија ел-Адевија како тема во книжевноста
* „Рабија ел-Адевија“ - суфиска приказна.* „Рабија“ (''Rabia'') - турски филм од 1973 година, во режија на Осман Ф. Седен.* „Рабија, првата жена-светица“ (''Rabia, İlk Kadın Evliya'') - турски филм од 1973 година, во режија на Суреја Дуру.
Суфиски приказни

Суфиски приказни - збирка суфиски приказни, објавена во 2017 година од страна на издавачката куќа „Темплум“, а во превод на Никола Гелевски и Александра Бубевска.
1 Технички податоци
Книгата е објавена како 119. книга од библиотеката „Магма“. Книгата е отпечатена во мал формат (17 сантиметри), во мек повез и има 101 страница. Каталогизацијата е извршена во Националната и универзитетска библиотека „Св. Климент Охридски“ - Скопје и ја носи ознаката ISBN 978-608-4658-65-8. Графичкото уредување и дизајнот на книгата е дело на фирмата „Кома“, лектурата ја извршил Бобан Карапејовски, а книгата е испечатена во печатницата „Пропоинт“, во тираж од 300 примероци. На предната корица е ставен портрет на суфи од раниот 17 век. На задната корица се наоѓа мал осврт врз делото.
2 Содржина
Збирката содржи 80 приказни, а на крајот од книгата е ставен список со избрана литература за суфизмот:* Опит
* За божјата суштина
* Скапоцениот камен
* Безвредна молитва
* Стомната за вода
* Вредноста на царствата
* Алчноста, услужливоста и невозможното
* Махмуд и дервишот
* Одговорот на старицата
* Чистач на нужници
* Чевли
* Три вистини
* Кучето и дервишите
* Приказната за Фази Раби
* Јадењето и восхитувањето
* Расипаниот човек и дервишот
* Секој со своето
* Исправка
* Цветот и каменот
* Оние што знаат
* Зошто го направив тоа?
* Направи повеќе отколку само да му се смееш на будалиот
* Мојсеј и пастирот
* Сè во свое време
* Стариот ковчег на Нури бег
* Награда
* Глава од магаре
* Градинар
* Зарем постои поголем?
* Вистинскиот верник
* Конак
* Пари
* Штедливиот ученик
* Учителот и песот
* Богохулник
* Знаци
* Одговорот на калифот
* Судбина
* Апсурд
* Врата
* Вистина
* Претпоставки
* Калифот Ал-Мансур и поетот
* Суфито кој себе се нарекувал џукела
* Загубениот клуч
* Идиот во голем град
* Исусовиот одговор
* Омер и винопиецот
* Погрешен правец
* Глувиот
* Учење
* Крадецот и ќебето
* Барбари и имитаторот
* Нахас
* Имамот Бакир
* Мов
* Халаби
* Абуд од Обдурман
* Речиси јаболко
* Чувство
* Книга на мудроста
* Цената на симболот
* Сиапош
* Прашање
* Халкави
* Рабија Ал-Адавија
* Тројцата од Туркестан
* Можности
* Три толкувања
* Вистинската добрина
* Караван
* Тешко
* Ардабили
* Кокошарник
* Бахаудин
* Авицена и Абу Саид
* Гледање
3 Осврт кон книгата
Најголем дел од приказните во книгата се преземени од книгите на Идриз Шах. Набљудувано жанровски, суфиските раскази се движат низ широка територија, т.е. вклучуваат: басни, случки, биографии, шеги, анегдоти итн. Низ вековите, тие служеле за пренесување на суфиската мудрост, а често го афирмирале ведриот бунтовнички дух кој мудроста ја смета за преиспитување на строгите норми.
Децимален знак

Децимален знак — знак кој се користи за одбележување на границата меѓу целите и дробниот дел од децималните броеви.
На почетокот (приближно кон крајот на првиот милениум од нашата ера) се користела црта поставена на цифрата за единиците. Подоцна постепено се наметнал раздвоен знак (раздвојник, сепаратор) – краток, речиси вертикална цртичка, нанесена со перцето за пишување, меѓу единиците и десеттинките. Со појавата на печатарството, погодно било за таа цел да се користи постојната запирка, поретко точка или подигната точка (на полувисочина на редот).
Од овие причини во повеќето земји се користи запирката за одбележување на местото на декадните единици, додека претежно во англофонските земји најчесто за таа цел се користи точката или подигнатата точка.
Согласно решението на Советот на Меѓународната организација за стандардизација, дадена во стандардот ISO 80000-2, децималниот знак во документите на таа организација е „запирка“.
Во врска со тоа треба да се спомне, дека како знак за множење во тие документи се користи крвчето (&times;) или подигнатата точка. Првиот знак се користи при множење на броеви, а вториот при множење на величини. На пример: 220 &times; 4 = 880, но P = U • I
Кај калкулаторите најчесто се користи децималната точка затоа што најчесто се произведуваат во земјите кои официјално користат точка (Кина, Јапонија, САД). Добрите софтверски калкулатори за компјутери поддржуваат и децимална запирка и децимална точка, во зависност од избраните нагодувања за јазик на оперативниот систем или на самиот калкулатор.
1 Земји кои ја користат запирката како децимален знак
: Албанија, Андора, Аргентина, Австрија, Беларус, Белгија, Боливија, Бразилија, Бугарија, Венецуела, Германија, Гренланд, Грција, Данска, Еквадор, Естонија, Зимбабве, Индонезија, Исланд, Шпанија, Италија, Канада (во Квебек), Колумбија, Куба, Латвија, Литванија, Луксембург, Македонија, Молдавија, Норвегија, Парагвај, Перу, Полска, Португалија, Романија, Русија, Словакија, Словенија, Србија, Украина, Унгарија, Уругвај, Финска, Франција, Холандија, Хрватска, Чешка Република, Чиле, Швајцарија, Шведска, Јужноафриканска Република
2 Земји кои ја користат точката како децимален знак
: Австралија, Боцвана, Гватемала, Доминиканска Република, Израел, Индија, Ирска, Канада (без Квебек), Кина, Кореја (Северна и Јужна), Костарика, Малезија, Мексико, Никарагва, Обединетото Кралство, Панама, Порторико, Ел Салвадор, Саудиска Арабија, САД, Сингапур, Тајланд, Филипини, Хондурас, Хонгконг, Јапонија.
Религија во Јужен Судан

Религијата во Јужен Судан има значајна улога во секојдневниот живот на луѓето во земјата. Постојат конфликтни извештаи за религиозните верувања во Јужен Судан, иако сите се согласуваат дека трите главни религии се Африканската традиционална религија, христијанството и исламот. Претседателот на земјата, римокатолик по вероисповед, зборувајќи во катедралата Света Тереза во Џуба, изјавил дека Јужен Судан ќе биде нација која ќе ја почитува слободата на религијата. Според различните извештаи е забележливо дека варираат процентите на приврзаниците на африканската традиционална религија и христијанството.
1 Показатели
Во раните 1990-ти години, официјалните документи на Судан како целина (Судан и Јужен Судан) покажале дека голем процент се придржува на африканската традиционална религија (17%) и христијанството (8%). Меѓу христијаните, поголем процент зазимаат Римокатолиците и англиканците, иако други деноминации се исто така активни, а верувањата на африканските традиционални религии често се помешани со христијанските верувања .
Според најновите податоци спроведени од ''Pew Research Center'' од декември 2012 година, во 2010 година имало 6 милиони христијани (60,46%), 3 следбеници на африканската традиционална религија (32,9%), 610.000 муслимани (6.2%) и 50.000 останати од вкупно 9.940.000 луѓе во Јужен Судан.
2 Христијанство
Христијанстово е најголема религиозна група во земјата. Најголем процент од христијанските деноминации зазимаат Римокатолиците со 55,83%, англиканците со 24,23%, Протестантите со 18,14 %, Пентекости со 0,58 %, Баптисти со 0,38 % итн.
Ноктарче

Ноктарче или грицкалка – направа за сечење нокти. Со притискање на краевите на ноктарчето доаѓа до спојување на сечивата кои отсекуваат дел од површината на ноктот.
1 Дизајн
Најчесто ноктарчињата се изработуваат од не’рѓосувачки челик. Во нивен склоп може да се најде и мал нож или турпија за нокти. Најчесто се прави модел кој работи на принцип на лост, но постојат и модели во облик на клешти.
2 Историја
Направите за сечење нокти, датираат од периодот меѓу деветтиот и шестиот век пред новата ера. Првото ноктарче, во денешниот облик, е патентирано во 1875 година во Соединетите Американски Држави. Сопственик на патентот бил извесен Валентин Фогерти.
3 Поврзано
* Маникир
* Педикир
Џорџо Манганели

Џорџо Манганели (италијански: ''Giorgio Manganelli'', 15 ноември 1922, Милано - 28 мај 1990, Рим) - италијански писател, есеист, новинар и универзитетски професор.
1 Животопис
Манганели работел како професор на „Универзита ди Рома“. Паралелно со писателската активност, Манганели соработувал со „Кориере дела сера“ и во повеќе познати неделници во Италија.
2 Творештво
Манганели се појавил во италијанската книжевност релативно доцна: Во 1964 година, на возраст од 42 години, тој ја објавил својата прва книга, „Пресмешна трагедија“ (''Hilarotragoedia''), трактат за „паднатата“ природа на човекот. Во 1967 година се појавил најважниот теоретски текст на Манганели, „Литературата како лага“ во кој ја изложува својата антивиртуистичка и антивиталистичка програма, одбивајќи да му даде на светот друга реалност освен онаа на хиероглифското пишување. Во неговата богата есистичка дејност централно место зазема интересот за англосаксонската книжевност. Во текот на 1960-тите, Манганели бил еден од најистакнатите претставници од неоавангардното движење наречено „Група 63“. Во 1969 година, Манганели го објавил делото „Нов коментар“ (''Nuovo commento'') со кое се пробил кон врвот на апстракцијата; во 1972 година, со делото „На последните богови“ (''Agli dei ulteriori''), запливал во занес на мегаломанска езгалтација. Потоа следеле делата: „Отзаклучок“ (''Sconclusione'') од 1976 година, „Центурија“ (''Centuria'') од 1979 година, „Љубов“ (''Amore'') од 1981 година и „Дискурс за сенката и грбот“ (''Discorso del ombra e dello stemma'') од 1982 година.
3 Критички осврт кон творештвото на Манганели
Во предговорот кон француското издание на „Центурија“ од 1985 година, Итало Калвино го оценува Манганели како автор кој не наликува на никој друг во италијанската книжевност, непогрешлив во секоја реченица, неисцрпен пронаоѓач на играта со јазикот и со идеите. Според Калвино, Манганели се појавил зрел и наоружан со сите негови квалитети уште со првата објавена книга. Исто така, според Калвино, Манганели е најиталијански од сите италијански писатели, но и најизолиран во италијанската книжевност. Најиталијански бидејќи се раѓа директно од италијанската проза од XVIII век, со елаборирана синтакса и неочекувани именки, глаголи и придавки, како и вител од аналогии и смешни досетки. Истовремено, тој е најизолираниот бидејќи безмилосно ги урива сите поучни намери кои доминирале во италијанската книжевност во XIX и во XX век. Понатаму, Калвино истакнува дека Манганели истовремено ги претставува традицијата и авангардата. Традицијата бидејќи секогаш поаѓа од идеалот на формата, како во синтаксата така и во логиката на аргументирањето; авангардата, бидејќи не постои предизвик во употребата на мислата и изразните форми пред кои тој би се повлекол.
Пентоксифилин

Пентоксифилинот е ксантински дериват кој се користи во третманот на мускулна болка кај пациенти со периферна артериска болест.
Во 2024, е седумнаесетти најчесто пропишуван лек во Македонија, со повеќе од 410.000 рецепти.
1 Терапевтски индикации
Пентоксифилинот се употребува при:
* нарушувања на пеериферниот артериски крвоток при атеросклероза, дијабетес и вазоспазми
* нарушувања на венската циркулација
* нарушувања на церебралната циркулација
* нарушувања на очната перфузија
2 Механизам на дејство
Пентоксифилинот ги подобрува реолошките својства на крвта преку зголемување на нивото на ATP, cAMP и други циклични нуклеотиди во еритроцитите.
Стенли (планина)

Стенли (|Mount Stanley) — највисока планина во масивот Рувензори, на границата меѓу ДР Конго и Уганда. Со 5.109 м е трета планина по висина во Африка, веднаш по Килиманџаро (5.895 м) и Кенија (5.199 м). Наречена е во чест на истражувачот Хенри Мортон Стенли. Планината е дел од Националниот парк Рувензори, кој е прогласен за светско наследство на УНЕСКО. Неколку од врвовите имаат ледници.
Планината има повеќе врвови:
::
Врв, Висина
Маргарита, 5.109
Александра, 5.091
Алберт, 5.087
Савоја, 4.977
Елена, 4.968
Елизабета, 4.929
Филип, 4.920
Мебиус, 4.916
Голем Заб, 4.603
1 Прво искачување
Планината првпат е освоена во 1906 г. од дружината на Војводата од Абруци во состав на Ж. Петига, К. Олје, и Ж. Брошерел. Највисокиот врв е наречен по италијанската кралица Маргарита.
Религија во Того

Религијата во Того има значајна улога во секојдневниот живот на луѓето во земјата. Според податоци на ''CIA Factbook'', 51% од населението ја практикува Африканската традиционална религија, 29% се христијани и 20% се муслимани.
Околу 50% од населението се придржува кон традиционалните африкански верувања, вклучувајќи го и анимализмот, фетишизмот, култот на предците, силите на природата итн.
Христијанството во Того започнало да се шири од средината на 15 век, по доаѓањето на португалските колонизатори. Најголемиот дел од муслиманите се сунити кои припаѓаат на Маликиската школа, под влијание на суфизмот.
Религија во Судан

Религијата во Судан има значајна улога во секојдневниот живот на луѓето во земјата. Најголема религија во земјата е исламот со 97%, додека втора по големина е христијанството со 1.5% и Африканската традиционална религија со 1.5%. Најголемиот дел од муслиманите се сунити кои припаѓаат на Маликиската школа, под влијание на суфизмот.
1 Ислам
Најголемиот дел од суданските муслимани се приврзаници на сунитскиот огранок на исламот. Огромното мнозинство припаѓаат на Маликиската школа, иако има приврзаници и на Шафиската школа и Ханифиската школа. Шиизмот неодамна пораснал во популарна вера во Судан.
Суфизмот и шиитскиот ислам ја поддржуваат крвната линија на пророкот Мухамед, Ахл ал-Бејт. Некои шиити претпочитаат да ја практикуваат својата вера под чадорот на суфизмот заради безбедност, бидејќи суфизмот има тенденција да биде помалку социјално и политички контроверзен во Судан отколку шиитскиот ислам. Сепак, салафистите и џихадистите извршиле крвави напади врз суфистите, шиитите и други секти за кои тврдат дека се еретички.
Сепак, сунитскиот ислам во Судан не е обележан со еднообразно тело на верување и пракса. Некои муслимани се спротивставиле на аспектите на сунистичката ортодоксија, а обредите што не биле од исламско потекло беле широко распространети и прифатени како да се составен дел на исламот или понекогаш да бидат признати како посебни. Големо мнозинство муслимани во Судан се придржуваат кон суфизмот или се под силно влијание од него, со што Судан е едно од најтолерантните земји со муслиманско мнозинство во светот.
2 Христијанство
Судан бил претежно христијански во времето пред доаѓањето на исламот во 7 и 8 век. Домородните нубијски коптски христијани продолжиле да составуваат значителен дел од населението на регионите до 19 век, кога повеќето биле присилени да се преобратат во ислам под махдистичката држава (1881-1898). Влијанието на Коптската православна црква сѐ уште е маргинално присутно во Судан, со неколку стотици илјади останати приврзаници. Во 2011 година, претежно христијанските области во Јужен Судан се отцепиле од земјата, формирајќи нова држава. Христијаните кои живеат околу Нубијските планини често се предмет на прогонство. Воените дејства на суданската влада против народот Нуба се етикетирани како етничко чистење.
Религија во Есватини

Религијата во Есватини има значајна улога во секојдневниот животот на луѓето во земјата. Најголема религија во земјата според последниот попис на ''Pew Research'' е христијанството со 88.1% или 1,2 милиони жители, додека повеќе од 10% не немаат определена религија или се нерелигиозни.. Според извештајот за верска слобода на американскиот Стејт департмент од 2012 година, локалните верски водачи проценуваат дека 90% од населението на Есватини е христијанин, 2% муслимани, додека под 10% припаѓаат на други верски групи. Според ''CIA world factbook'', 40% припаѓаат на Сионската христијанска црква, 20% на Римокатоличката црква додека 10% се муслимани, а дополнителни 30% припаѓаат на Англиканската црква, Бахајствотото, Методизмот или Јудаизмот. Во други извори според ''Clay Potts'', религиозната демографија е 80% христијанска и 20% традиционална религија..
Англиканските, протестантските и домородните африкански цркви, меѓу кои и африканските сионисти и римокатолиците, го сочинуваат мнозинството христијани во земјата. На 18 јули 2012 година, Елина Вамукоја била избрана за англикански епископ од Есватини. На 17 ноември 2012 година станала првата жена која е посветена како епископ во Африка.
Уставот на Есватини, кој стапил на сила на 8 февруари 2006 година, предвидува слобода на религијата. Владата ја почитува слободата на религијата., но сепак има извештаи од 2012 година за општествена дискриминација врз основа на верска припадност, верување или практика..
Веселите жени од Виндзор

Веселите жени од Виндзор (|The Merry Wives of Windsor) – комедија од Вилијам Шекспир, првпат издадена во 1602 година, но веројатно напишана пред 1597 година.
1 Контекст
Оваа комедија била напишана за помалку од две недели на барање на кралицата Елизабета I од Англија која сакала повторно да го види Фалстаф кој претходно се појавил во драмата Хенри IV.
2 Заплет
Сер Џон Фалстаф решава да им се додворува на госпоѓите Рабуш и Плиткавода, две весели буржујки од Виндзор за да излезе од тешката финансиска криза во која се наоѓа.
Истото љубовно писмо тој им го испраќа и на двете госпоѓи. Кога двете пријателки го откриваат овој маневар, решаваат да се пошегуваат на сметка на невештиот голем заводник.
Госпоѓа Плиткавода го повикува Фалстаф да дојде кај неа кога мажот ѝ не е дома. Фалстаф прифаќа и оди на состанокот. Господинот Плиткавода, известен, се враќа дома. При пристигањето на мажот, Фалстаф, со извесни тешкотии се крие во кошница за валкани алишта кои треба да се носат на перење, a која слугите ја истураат во Темза.
Госпоѓа Плиткавода повторно го повикува Фалстаф и приказната се повторува. Овој пат, мажот ѝ се враќа дома преправен во жена. Мислејќи дека има работа со вештерка, Фалстаф буквално скока надвор од куќата.
Двете госпоѓи им ја објаснуваат ситуацијата на нивните мажи и сите решаваат да се пошегуваат со Фалстаф за последен пат. Госпоѓите Плиткавода и Рабуш договараат ноќен состанок во Виндзорската шума, наговарајќи го да се преправи во фантом за да не биде препознаен. Фалстаф радо прифаќа.
Во меѓувреме, на Ана Рабуш, ќерката на госпоѓа Рабуш, ѝ се додворуваат тројца претенденти. Сушко, изборот на татко ѝ , доктор Кајус, изборот на мајка ѝ, и на крајот младиот убав Фентон со кој таа сака да се омажи. Сите се договараат за состанок во шумата. Ана им бега на двајцата претенденти кои не ги сака. Таа бега со Фентон и се мажи со него. Фалстаф го исмеваат група деца преправени во самовили и џуџиња.
3 Лица
* Сер Џон Фалстаф
* Фентон
* Шупелко, окружен судија
* Сушко, роднина на Шупелко
* Господин Плиткавода, благородник од Виндзор
* Господин Рабуш, благородник од Виндзор
* Вилијам Рабуш, син на господин Рабуш
* Сер Хју Еванс, велшки поп
* Доктор Кајус, француски лекар
* Гостилничар
* Намќор, придружник на Фалстаф
* Пиштол, придружник на Фалстаф
* Немтур, придружник на Фалстаф
* Робин, паж на Фалстаф
* Наивко, слуга на Сушко
* Рагби, слуга на доктор Кајус
* Госпоѓа Плиткавода
* Госпоѓа Рабуш
* Госпоѓица Ана Рабуш, нејзина ќерка заљубена во Фентон
* Госпоѓа Брзофатка, слугинка на доктор Кајус
4 Веселите жени од Виндзор на македонски јазик
Оваа комедија на македонски јазик ја превел Драги Михајловски и е достапна на семрежјето.
Коце Крстев

Коце Крстев (, – , ) бил македонски бранител, полициски резервист и учесник во воениот конфликт во Македонија во 2001 година. Загинува на 10 октомври 2001 година во тетовската касарнa во несреќен случај.
1 Животопис
1.1 Живот, војната 2001 година и смрт
Коце Крстев е роден во 1961 година во Радовиш, Источна Македонија. Тој уште рано останува без неговите родители. Не бил женет и живеел до неговата смрт со неговата парализирана тетка која му е единствен род. Тој од почетокот на воениот конфликт 2001 година бил активен полицаец. Во октомври 2001 година бил стациониран во тетовската касарна. На 10 октомври 2001 година им подлегна на повредите кои ги здобил ден претходно. Според официјални информации од МВР, Крстев се здобил со тешки повреди на главата откако паднал од транспортер при извршување на задача во кругот на касарната.
Инцидентот се случил наутро на 9 октомври 2001, по што повредениот полицаец бил префрлен во скопскиот Клинички Центар на Неврохирургија каде е извршена операција на главата. Полицаецот Крстев при падот се здобил со длабоки нагмечувања на мозокот, се појавило венско крвавење меѓу мозочните обвивки, а се појавиле и промени на функциите на мозокот. Поради тешките повреди Коце беше приклучен на апарати. Им послегнува на повредите на 10 октомври 2001 година.
Погребан е на гробиштата во родното Радовиш. Коце Крстев посмртно е одликуван со медал за храброст од Претседателот на Р Македонија.
Сашко Манасков

Сашко Манасков (, – , ) — македонски бранител, полициски резервист и учесник во воениот конфликт во Македонија во 2001 година. Загинува на 20 октомври 2001 година на магистралниот пат Скопје - Граничен премин Блаце во несреќен случај.
1 Животопис
1.1 Живот, војната 2001 година и смрт
Сашко Манасков е роден во 1968 година во Велес. Тој од почетокот на воениот конфликт 2001 година бил активен полицаец. На 20 октомври, во околу 22:15 часот загинува во тешка сообраќајна незгода. Настанот се случил во моментот кога возачот на товарното возило „МАН“ сопственост на ДОО Гас Петрол - Колашин, што го управувал црногорскиот државјанин Миленко Миомановиќ, со возилото манерирал наназад. Тој без да забележи дека му се отворило десното крило од вратата, го удрил резервниот полицаец. Од ударот Сашко Манасков задобил тешки телесни повреди од кои починал на самото место. За сообраќајката била известена и полицијата која заедно со истражен судија и заменик на скопскиот Основен јавен обвинител извршиле увид. Телото на загинатиот било предадено на институтот за судска медицина на обдукција.
Погребан е на гробиштата во родното Велес. Сашко Манасков посмртно е одликуван со медал за храброст од Претседателот на Р Македонија.
Санџачка лига

Санџачка лига (|Sandžaka liga) — политичка партија на македонските Бошњаци. Претседател на партијата е Сафет Хајровиќ
1 Политичка активност
Партијата за првпат се појавила на парламентарните избори во 2011 кога се приклучила на коалицијата предводена од СДСМ, но не освоила пратенички мандат. Партијата ги бојкотирала локалните избори во 2013 поради како што изјавил нивниот претсавник Сафет Бишевац:
Коста Трифковиќ

Коста Трифковиќ (|Коста Трифковић), (, - , ) — српски писател.
1 Животопис
Роден е 1843 година во Нови Сад. Таму го завршил основното и средно образование, а кратко време учел и во поморското училиште во Риека. Краток период бил морнар, но кога воочил дека морнарскиот живот не е толку романтичен како што му изгледал, тој го напуштил и во Риека завршил гимназија. Подоцна студирал право и на почетокот бил општински злужбеник, а подоцна и адвокат во Нови Сад, каде живеел сè до својата смрт во 1875 година.
Диоскорид

Педаниј Диоскорид (|Πεδάνιος Διοσκουρίδης, Pedianos Dioskorides; 40 – 90 AD) бил грчки лекар, фармацевт, ботаничар и автор на ''De Materia Medica'' (|Περὶ ὕλης ἰατρικῆς) — 5-томна енциклопедија за хербалната медицина и сродните медицински супстанции (фармакопеја), која на широко била употребувана повеќе од 1,500 години. Диоскорид работел како лекар во римската армија.
Родот на растенија ''Dioscorea'' бил наречен во чест на Диоскорид од страна на Лине.
Демократска унија на Албанците

Демократска унија на Албанците (|Bashkimi Demokratik Shqiptar (BDSH)) — политичка партија на македонските Албанци во Република Македонија. Партијата била основана во јуни 2007 од страна на Бардуљ Махмути.
1 Учество на избори
Партијата учествувала самостојно за првпат на парламентарните избори во 2008 година на кои освоила 6.484 гласови (0,6%), а на следните избори забележала пад од околу 1.900 гласови, односно освоила 4.517 гласови (0,4%). На двата парламентарни изборни циклуси партијата не успеала да освои пратеничко место.
Голема Раседна Долина

Голема Раседна Долина — географска бразда долга околу 6.000 км која се протега од долината Бека во Либан, Азија до Мозамбик, југоисточна Африка. Денес е познато дека оваа долина е всушност збир од повеќе различни бразди и раседи, и не претставува една целина, иако истите се поврзани.
Во современата литература, поимот најчесто се однесува на долината на Источноафриканскиот Расед, кој е раздвојувачка плочна граница што се протега од Афарската Котлина кон југ, преку источна Африка, полека одвојувајќи ја Африканската Плоча во две посебни плочи. Овие плочи во создавање се наречени Нубиска и Сомалиска Плоча.
1 Азија
Најсеверниот дел на раседот соодветствува на средишниот дел од она што денес се нарекува Левантски Расед. Делот ја образува долината Бека во Либан, која ги дели планинските венеци Либан и Антилибан. Понајуг се јавува во облик на котлината Хула, која ги дели планините на Галилеја од Голанската Висорамнина.
Тука почнува реката Јордан и тече на југ низ езерото Хула, па се влева во Галилејското Море во Израел. Раседот потоа продолжува на југ низ Јорданската Раседна Долина во Мртвото Море на израелско-јорданската граница. Јужно од морето, раседот е пофатен од вадијата Арава, потоа од Акапскиот Залив и на крај од Црвеното Море.
Недалеку од јужниот крај на Синајскиот Полуостров во Црвеното Море, Левантскиот Расед се среќава со езерото Хула и се протега по должината на Црвеното Море. Црвеноморскиот Расед на брегот се среќава со Источноафриканскиот Расед, Аденскиот Срт и Афарската Котлина во источна Африка. Спојот на овие три раседи се Афарска Котлина или Афарски Триаголник.
2 Африка
Западниот Расед, наречен и Албертски Расед, се граничи со некои од највисоките планини во Африка, вклучувајќи ги венците Вирунга, Витумба и Рувензори. Тука се сместени т.н. Езера на Раседната Долина, кои се меѓу најдлабоките на светот (Тангањика достигнува 1.470 м).
Голем дел од ова подрачје е пофатено во границите на национални паркови како Вирунга во ДР Конго, Рувензори и Кралица Елизабета во Уганда и Вулкани во Руанда. Езерото Викторија се смета за дел од системот на раседната долина, иако впрочем се простира меѓу двата ракава. Сите Големи езера на Африка се настанати како последица од раседот, и највеќето лежат во рамките на раседна долина.
Во Кенија, долината е најдлабока северно од Најроби. Бидејќи езерата на Источниот Расед не се одлеваат во морето и се претежно плитки, тие содржат големо количество минерали и нивните испаренија оставаат наслаги од сол. На пример, езерото Магади има голема концентрација на сода (натриум карбонат), а езерата Елментејта, Богорија и Накуру се мошне алкални, додека изворите што го полнат езерото Најваша се од суштинско значење за неговата биоразновидност.
Јужниот дел на Раседната Долина го опфаќа езерото Малави, трето по длабочина во светот (706 м) и ги дели висорамнината на Њаса во северен Мозамбик од Малави; завршува во долината на Замбези.
3 Поврзано
* Раседна Долина (покраина)
* Чудовиште од Големата Раседна Долина — криптозоолошко суштество за кое се смета дека живее на ова подрачје
Партија за демократска акција - Исламски пат

Партија за демократска акција - Исламски пат (ПДА-ИП) — поранешна македонска политичка партија.
1 Историја
Партијата била создадена како резултат на панисламска поделба во Партијата за демократска акција На парламентарните избори во 1994 година, учествувала сама и во коалиција со Демократската партија на Турците на Македонија. Партијата не успеала да освои пратенички мандат со сопствената кандидатска листа, но коалицијата во која учествувала освоила едно пратеничко место (Ќенан Хасипи).
По изборите во 1994, партијата не учествувала на ниедни понатамошни избори..
Јанко Веселиновиќ

Јанко Веселиновиќ (Црнобарски Салаш, 13 мај 1862 — Глоговац, 26 јуни 1905) бил српски книжевник.
1 Животопис
Татко му бил свештеник Милош Веселиновиќ. Основно училиште завршил во Глоговац, а потоа четири разреда гимназија во Шабац (1878). Потоа запишал богословија, која не ја завршил, а во 1878 година се запишал во учителско училиште, кое исто така не го завршил. За тогашно време и то било доволно да биде со неполни 18 години учител во Свилеуви. Тука бил на должност до 1882 година. Во Свилеуви ја запознал својаа идна сопруга Јованка Јоку Јовановиќ со која и се венчал 1881. Положил практичен испит за учител во Свилеуви 1884 година. Истата година е распореден во село Костур кај Пирот. 1886 година поставен е за учител во Свилеуви. Тоа го одбил бидејќи изразил желба да заврши во Виена телеграфски курс. Поради болест се вратил во Србија каде го продолжил курсот, проведувајќи време по кафеани така што курсот не го завршил.
Првиот обид за печатење расказ 1886 година завршил со неуспех. Koста Арсенијевиќ, уредникот на "Мисли", му го вратил ракописот со совет "младиот учител да прекине со оваа работа". Обесхрабрен Веселиновиќ сакал да ги запали сите свои ракописи. Од тоа го одвратил неговиот драг пријател Јова Алексиќ. Подоцна Јанко бил претседник на општината Коцељево, па повторно учител. Работел и како помошник на главниот уредник на листот Српски весник (Српске новине), од каде потекнува и неговото големо пријателство со главниот уредник Милован Глишиќ. Бил и коректор во Државна печатница (Државне штампарије), драматург во Народен театар (Народног позоришта), покренувач и уредник на листот Ѕвезда (Звезда), уредник на листовите Побратим, Дневен лист (Дневни лист). Раскажувач, романописец, драмски писател.
Неуредниот живот оставил траги, па се разболел од туберкулоза, од која и умрел. На неговиот погреб присуствувале дури и Алекса Шантиќ и Светозар Ќоровиќ, кои поради тоа допатувале од Мостар.
Партија на Југословените во Република Македонија

Партија на Југословените во Република Македонија (ПЈРМ) — поранешна македонска политичка партија.
1 Историја
Регистрирана во мај 1990 како Партија на Југословените, главната политика на партијата било зачувувањето на Југославија. Партијата учествувала самостојно на парламентарните избори во 1990 г., каде што во првиот круг освоила 1,6% од гласовите, односно 1,7% во вториот круг. На овие избори партијата освоила две пратенички места (Ристо Келешов во Куманово и Ристо Стаменов во Струмица)
Партијата подоцна била преименувана во Југословенска унионистичка граѓанската алијанса (ЈУГА), и по распадот на Југославија и независноста на Македонија, партијата учествувала во наредните избори од 1994 г. но не освила ниедно пратеничко место.
Екстракласа

Екстракласа е најсилната професионална фудбалска лига во Полска. Администрирана е од Фудбалскиот сојуз на Полска.
1 Тимови
1.1 Членови на Првата лига во сезоната 2020/21
*
2 Победници по сезона
* (90minut.pl)
3 Поврзано
* Фудбалска репрезентација на Полска
4 Наводи
Фикри Елмази

Фикри Елмази (албански: ''Fikri Elmazi''; , Тетовско – , ) ― македонски бранител од албанска народност, полициски резервист и учесник во Воениот судир во Македонија во 2001 година. Убиен е на 12 септември 2002 при вооружен напад на десет члена терористичка група на полициската станица во населеното место Боговиње.
1 Животопис
1.1 Живот, војната 2001 година и смрт
Фикри Елмази е роден во 1969 година во Теново, Тетовско. Тој од почетокот на Воениот судир од 2001 година, тој бил полициски резервист. Фикри Елмази бил внук на поранешниот заменик министер за внатрешни работи Рефет Елмази кој исто така е родум од Теново. На 12 септември 2002 година, во околу 06:04 часот наутро, од две возила во движење во кои се наоѓале десетина терористи била нападната полициската станица во селото Боговиње, Тетовско. Бандитите веднаш пукале кон зградата во која се наоѓале неколкумина постојани полицајци и неколкумина припадници на резервниот полициски состав. На самото место бил убиен Фикри Елмази од селото Теново, Тетовско, припадник на редовниот полициски состав. Тој бил задолжен за надворешно обезбедување на објектот. Терористичката банда по нападот се упатила по локалниот пат Тетово - Гостивар, покрај Шар Планина кон селата Пирок и Градец во правец на Гостивар. Тие побегнале со две патнички возила „алфа ромео“ сина боја и „опел вектра“ сива боја. И двете без регистарски таблички.
МВР претпоставува дека терористите што ја нападнале станицата во Боговиње се дел од вооружената група, која пред извесно време ги киднапира осумте Македонци на автопатот Тетово - Гостивар, кај селото Жеровјане. Безбедносните служби нападот на полицијата во Боговиње го поврзуваат со неодамнешното соопштение на т.н. АНА по убиството на двајцата полицајци во Гостивар, во кое Албанците во Македонија биле предупредени „да ја соблечат униформата на славомакедонската полиција за да не гинат залудно“. Во полициската станица во Боговиње во моментот на нападот имало пет полицајци - Албанци по народност.
Погребан е на гробиштата во родното Теново. Фикри Елмази посмртно е одликуван со медал за храброст од Претседателот на Р Македонија.
Стефан Дечански

Стефан Урош III, познат како Стефан Дечански ( 1285 – 11 ноември 1331) — српски крал, син на Стефан Урош II Милутин.
1 Младост
За време на неговата младост, неговиот татко бил приморан да го испрати како заложник на татарскиот кан Ногај, кај кого останал до 1299. Од 1309 година станал управник на Зета. Во 1314 година, учествувал во неуспешната побуна на аристократијата од Зета против Милутин. Стефан Дечански бил заробен, делумно ослепен и изгонет во Цариград, каде што останал под заштита на Андроник II. Пред смртта, Милутин дозволил Стефан Дечански да се врати во Србија.
2 Владеење
Стефан прво се оженил со Теодора, ќерката на бугарскиот цар Смилец. После, нејзината смрт се оженил по вторпат, со Марија Палеологина, ќерката на паниперсевастот Јован Палеолог. За време на граѓанската војна во Византија помеѓу Андроник II и Андроник III, Стефан го поддржал стариот император. Како резултат на тоа, Стефан се нашол во опасна ситуација по поразот на Андроник II во 1328, а особено откако Андроник III формирал сојуз со бугарскиот цар Михаил III Шишман. Сепак, истата година Стефан успеал да ја победи бугарската армија кај Велбужд.
Набрзо потоа, Стефан Дечански бил заробен од неговиот син Стефан Душан и одведен во Звечан, каде наскоро починал.
Арсен Диклиќ

Арсен Диклиќ (Старо Село, 14 ноември 1922 — Белград, 4 јули 1995) бил српски писател, филмски и телевизиски сценарист. Со своето книжевно творештво се вбројува во редот на најзначајните српски писатели за деца и млади.
1 Животопис
Арсен Диклиќ е роден на 14 ноември 1922 година во Старо Село, крај Оточца, во Лика. Татко му Раде и мајка му Марија се занимавале со земјоделство. Арсен основно (до 1933 година) и нижи класови гимназија завршил во Оточца, а виши класови гимназија во Оточца, Бихаќ, Госпиќ, Осијек и Сараево. Матурирал во Сараево 1941 година. Историја на уметност студирал во Белград. Во НОБ учествувал од 1943 година. Во 1945 година станал член на Сремскиот комитет на КПЈ во Јаши Томиќ. Од тогаш сè повеќе се вклучувал во културна дејност станалу познат писател и сценарист. Од 1946 година го уредувал списаниеро за деца Пионер (Пионир), бил новинар во листови за деца, уредник на детските страници во Борба. Еден од покренувачите и уредници на детскиот лист Змеј (Змај) (од 1954 година). Со книжевна работа професионално се занимава од 1953 година. Починал во Белград на 4 јули 1995 година.
2 Творештво
Диклиќ пишувал песни, раскази и романе за деца. Најпознати дела му се „Салаш у Малом Риту“ (роман во три дела), „Не свртувај се, сине“(„Не окрећи се, сине“) (роман), „Сина ајкула“(„Плава ајкула“) (роман), и песни „Син кит“(„Плави кит“), „Чичко со брада“(„Чика с брадом“), „Село крај Тамиш“(„Село крај Тамиша“), „Дунавски балади“(„Дунавске баладе“) и други.
Во романите Диклиќ ги опишува случувањата за време на Втората светска војна. Во соработка со Бранко Бауер, написашал филмско сценарио за истоимениот филм „Не свртувај се, сине“. Филмот добил ”Златна арена за режија“(”Златну арену за режију“) на фестивалот во Пула 1956 година.
Делата му се одликуваат со вешто градени заплети, успешни карактеризации на ликови, емотивност и непосреден однос спрема природата.