procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Mинистерство за односи меѓу заедниците на Македонија

Министерството за односи меѓу заедниците или скратено МОМЗ ,министерство во Владата на Македонија. Актуелен министер за односи меѓу заедниците е Иван Стоилковиќ.
= Надлежности =:Надлежностите на министерството се::* обезбедување и координација на поддршка на Владата во реализација на стратешкиот приоритет поврзан со обврските кои произлегуваат од Рамковниот договор,
:* обезбедување и реализација на финансиски средства потребни за успешно одвивање на процесот на реализација на обврските кои произлегуваат од Рамковниот договор во рамките на Буџетот на Македонија и од донаторите,
:* обезбедување на координација и усогласување на работата на органите на државната управа за спроведување на Рамковниот договор,
:* унапредување и заштита на правата на припадниците на заедниците како група на државјани на Македонија, а која традиционално живеат на територијата на Македонија, при што нејзините припадници имаат различни етнички, јазични, културни, религиозни или други особености и ги води желбата за заштита и негување на тие особености,
:* следење на спроведувањето на правото на употреба на јазиците и писмата на заедниците,
:* гарантирање на заштитата на етничкиот, културниот и јазичниот идентитет на заедниците,
:* меѓународна соработка за прашања кои се однесуваат на односите меѓу заедниците,
:* други прашања што се однесуваат на односите меѓу заедниците,
:* следење на состојбата во односите помеѓу заедниците во Македонија на национално ниво, по региони и во единиците на локалната самоуправа и изготвување извештаи и препораки до Владата на Македонија, како и до Комитетот за односи меѓу заедниците,
:* промовирање и преземање на мерки за унапредување на употребата на јазикот кој го зборуваат најмалку 20% од граѓаните на Македонија,
:* давање на стручни мислења по материјалите кои се во функција на спроведување и унапредување на употребата на јазикот кој го зборуваат најмалку 20% од граѓаните на Македонија,
:* давање на поддршка на Владата во обезбедување на правичната и соодветната застапеност на граѓаните кои припаѓаат на сите заедници во органите на државната управа,
:* давање на поддршка во подготвувањето на методологија за донесување на акциони планови на Владата во областа на правичната застапеност при вработувањето и
:* врши и други работи утврдени со закон.
:* Во состав на Министерството за односи меѓу заедниците се: Управата за развој и унапредување на образованието на јазиците на припадниците на заедниците,Управата за афирмирање и унапредување на културата на припадниците на заедниците во Македонија.
1 Поврзано
* Влада на Република Македонија
Граешнички манастир

Граешнички манастир — манастир во близина на битолското село Граешница. Комплексот е сместен во самото истоимено село, на падините на Баба Планина.
1 Местоположба
Манастирот се наоѓа 2 километри северозападно над селото, во месноста Присој.
До манастирот води земјен пат, кој започнува од сретселото на Граешница.
2 Историја
Манастирот бил подигнат во 1926 година.
Истиот во поново време бил обновен од страна на иселениците од Австралија и Канада, како и семејството Митревски. Исто така, по 2022 година повторно е започнато одбележувањето на манастирската слава со пригодна богослужба.
3 Градби во манастирот
Манастирот е составен од црквата „Св. Теодор Тирон“, камбанарија и помошни објекти.
3.1 Црква „Св. Теодор Тирон“
Црквата била подигната во 1926 година.
4 Галерија
Црква „Св. Теодор Тирон“ - Граешница

Свети Теодор Тирон — главна манастирска црква на Граешничкиот манастир во битолското село Граешница, Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа во месноста Присој, околу 2 километри северозападно од селото.
2 Историја
За храмот се знае дека бил подигнат во 1926 година. Претходно на истото место имало црквиште, кое потекнува од времето кога постоело утврдувањето на Калето кај селото.
Според записите на Јован Трифуноски, кој го посетил селото во 1953 година, забележал дека до црквата се наоѓал многу стар бунар.
3 Галерија
4 Поврзано
* Битолско архијерејско намесништво
* Бистричка парохија
* Граешница
Велке Биловице

Велке Биловице (|Velké Bílovice, чешки изговор: ˈvɛlkɛː ˈbiːlovɪtsɛ) — град во округот Бржецлав во Јужноморавскиот крај, Чешка. Градот има околу 3.900 жители. Со повеќе од 770 хектари регистрирани лозови насади, тие се најголемата лозарска општина во Чешка.
Францискански манастир, Гуча Гора

Манастирот Гуча Гора — римокатолички францискански манастир во малото село Гуча Гора источно од Травник во Босна и Херцеговина. Во средината на 19 век, босанските Францисканци решиле да го изградат манастирот во областа Травник. На 30 мај 1859 година, генералниот министер на Францисканскиот ред издал декрет за основање на манастирот Гуча Гора.
Манастирот бил оштетен и вандализиран од муџахедини борци во јуни 1993 година.
1 Поврзано
* Францисканска покраина Босна
2 Наводи
Катедрала Свети Бонавентура

Катедралата Света Бонавентура — една од четирите римокатолички катедрали во Босна и Херцеговина. Тоа е седиште на Бањалучката епархија на чело со епископот Фрањо Комарица.
Изграден е во чест на свети Банавентура, средновековен францискански теолог.
1 Историја
Еден месец откако дошол во Бања Лука, на 16 јули 1884 година, Маријан Марковиќ го поставил камен-темелникот на првата катедрала на земјиштето дадено од владата во Сараево. Изградбата тогаш чинела 26.000 форинти, а била завршена во 1887 година со помош на бројни донатори, особено траписти од манастирот Марија Звијезда. Паралелно со неа била изградена и епископската палата. Катедралата била тешко оштетена во земјотресот во 1969 година и морало целосно да биде урната.
На местото на старата катедрала во 1973 година била изградена денешната катедрала. Изградбата на камбанаријата се завршила во 1990 година. Конечно бил завршен и темелно реновиран во 2001 година поради претрпената штета за време на војната, а отворена е на прославата на 120 годишнина од основањето на епархијата.
Новата катедрала е изградена во 1972-1973 година во современ стил во форма на шатор, кој потсетува на старозаветниот шатор како место за молитва и жртва на Бога, како и на страдањата на локалните верници кои живееле под шатори долго време по земјотресот.
Црква „Вознесение Христово“ - Граешница

Вознесение Христово (или Св. Спас) — главна селска и гробишна црква во битолското село Граешница, Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа на самото сретсело.
2 Историја
Овој храм бил изграден во 1860 година, што го дознаваме од записите над јужниот влез во храмот, како и врз фасадата на камбанаријата. Таа била подигната во време на митрополитот Венедикт, кој управувал со Пелагониската митрополија.
3 Архитектура
По својот архитектонски облик претставува трикорабна градба со тремови на јужната и делумно на западната страна. Над западниот влез, црквата е надвишена од високата камбанарија.
Со внатрешноста на градбата се комуницира преку јужниот и западниот влез. Централниот дел од градбата е поделен на три кораби, со два реда од по неколку столбови.
3.1 Фрескоживопис
За разлика од страничните равни таваници, над централниот кораб се надвишуваат неколку слепи калоти насликани со ѕидно сликарство. Во едната од нив, каде е поставена допојасната претстава на Христос Седржител, испишана е годината 1868. На сводните партии насликано е уште допојасјето на Хростос Емануил, а над олтарниот простор се монументалните фигури на св. Тројца. Во нишата од апсидата сочувани се мали остатоци од допојасната претстава на св. Богородица, а во долниот дел се архиереите: св. Василиј, св. Григориј, св. Спиридон, св. Никола, св. Атанасиј и св. Јован Златоуст. Малата ниша од протезисот е исполнета претставата на мртвиот Христос.
3.2 Иконостас
Наосот од црквата е издвоен од олтарниот простор со иконостас врз кој се поставени три реда на икони. Најдолниот, основен ред го сочинуваат престолните икони, а во горните две зони се поставени икони со претстави на апостолите, други поединечни светители и претстави, како и сцени од Великите празници. Врз позадината од престолната икона на св. Богородица со малиот Христос, зографот испишал поопширен авторски запис од 1884 година во кој соопштува дека иконата е дело на Димитар Анастасов од селото Магарево. Според стилскиоликовните карактеристики, изгледа дека повеќето икони од иконостасот се негови дела. Нему можат да му се припишат и иконите од певницата подигната на еден од северните столбови во наосот, со повеќе икони на Исус Христос, евангелистите и ѓаконите од 1884 година.
4 Галерија
5 Поврзано
* Битолско архијерејско намесништво
* Бистричка парохија
* Граешница
Црква Свети Јосиф, Сараево

Црквата Свети Јосиф е Римокатоличка црква во Сараево, Босна и Херцеговина. Таа била прогласена за Национален споменик на Босна и Херцеговина во 2008 година.
Почетниот дизајн на црквата Свети Јосиф од Карел Парик била заснована на дизајнот за неороманска црква дадена на архиепископот Иван Шариќ од папата Пиј XI. Работата на изградбата на црквата започнала во 1936 година, а зградата била осветена на 31 март 1940 година. На план црквата е трокорабна базилика со трансепт. Под светилиштето има крипта во која се наоѓа гробот на архиепископот Иван Шариќ. Во јужниот, западниот и источниот ѕид на црквата има уште петнаесет гробници. Црквата е живописана од Јосип Подолски во 1939 година, а оригиналните витражи ги дизајнирал Иван Маринкоциќ. Витражот на западниот крај и во апсидата бил уништен од експлозија во 1945 година, но подоцна бил обновен. Високиот олтар на Свети Јосиф и теракотните станици на Крстот биле подарок од папата Пиј XII. Скулпторот Фрањо Ребхан ги издлабил страничните олтари и гробниците во криптите. Црквата била оштетена за време на војната 1992–1995 година, по што била подложена на структурни поправки, при што биле извршени конзерваторски и реставраторски работи на муралите и витражот.
Црква „Св. Никола“ - Романовци

Црква Свети Никола (|Црква брвнара у Романовцима) — храм на Српската православна црква кој се наоѓа во Романовци во општина Градишка, Република Српска. Припаѓа на епархијата Бања Лука. Посветен е на Свети Никола.
Тој е национален споменик на Босна и Херцеговина.
Самоубиството на Саул

Самоубиството на Саул — слика од Питер Бројгел Постариот насликана во 1562 г. Постои опис на сликата како „Сауловото самоубиство или Битката кај планината Гилбоа“ или „Поразот на Саул“. Сликата е заснована на библиската приказна од Стариот завет за самоубиството на првиот цар на Израел, Саул (1 Цар. 31:4). Самоубиството на Саул, заедно со тринаесет други слики, биле собрани од императорот Рудолф II и надвојводата Леополд Вилхелм и пренесени во Виена, каде што сега се чуваат во Музејот на уметноста.
1 Историја на создавање
Сликата ''Самоубиството на Саул'' најверојатно била создадена во Антверпен, каде што живеел Питер Бројгел Постариот од 1556 г. до неговото преселување во Брисел во 1563 г. Ова дело, заедно со ''Вавилонската кула'' и ''Падот на Икар'', е дел од серијата библиски сцени што ја критикуваат гордоста. Како и со многу негови современици, Бројгел ги прикажува древните Филистејци како средновековни воини опремени со оружја несоодветно за периодот на древниот Израел. Преку прикажување на огромен број војници, Бројгел го подобрува драматичниот ефект и го нагласува очајот на царот Саул. Како последица на тоа, филистејската војска надвладува во делото, поместувајќи ги царот Саул и неговиот оруженосец на мал дел во долниот лев агол. Подражавајќи ја сликата „Битката на Александар кај Ис“ (1529) на Албрехт Алтдорфер, Бројгел користи слична возвишена перспектива за да ја претстави сцената од голема височина. Сликата, исто така, покажува задлабочено внимание на подробностите, вклучувајќи елементи како сложеноста на оклопот и заднинските структури.
2 Заплет на сликата
Саул бил првиот цар на израилскиот народ и полководец на израилската војска. Тој бил избран од Бога да царува и помазан од пророкот Самоил. За време на неговото царување, тој се потчинил на Божјата волја во сè и водел низа војни со Моавците, Амонците, Идумејците и Филистејците. Постепено, откако се скарал со пророкот Самоил и отстапил од Божјите заповеди, Саул бил лишен од света заштита и паднал во темнина. За време на решавачката битка на планината Гилбоа, тој го повикал Бога на помош, но Бог го отфрлил и израелските војници претрпуваат крупен пораз. Саул, ранет од стрели, се обратил кон својот оруженосец со барање да го убие за да не биде заробен од Филистејците. Меѓутоа, неговото барање не било исполнето и царот се самоубива прободувајќи се со меч.
Јетон Шаќири

Јетон Шаќири (р. во ) — македонски економист и политичар од редовите на ДУИ и министер за образование и наука во владата од 2022 г. и министер за јавна администрација во втората влада од 2020 г.
1 Животопис
Јетон Шаќири е роден на 17 март 1987 г. во Струга, каде завршува основно и средно гимназиско образование. Во 2005 г. се запишува на Економскиот факултет при Државниот универзитет во Тетово, каде дипломира во 2008 година, по што се запишува на постдипломски студии на Економскиот факултет при Меѓународниот универзитет во Струга, каде во 2010 г. со одбраната на магистерскиот труд се стекнал со научен степен магистер по економски науки. Истата година, тој се запишува на докторски студии на Економскиот факултет при Тиранскиот универзитет во Албанија, а на 16 септември 2016 г. ја одбранил својата докторската дисертација под насловот “''Банкарскиот надзор и предизвиците од спроведување на Базел II и Базел III во Република Македонија''“.
Почнувајќи од 2008 година, тој станал асистент и подоцна наставник во областа на економските науки во Струшкиот меѓународен универзитет. Од септември 2009 г. – јуни 2018 г. бил раководител на додипломски и последипломски студии на истиот универзитет. Од јуни 2018 до декември 2019 г. бил директор на МЈП „Проаква” во Струга, а од јануари до август 2020 г. е директор на ЈП „Водовод и канализација” – Струга.
Од 30 август 2020 година ја извршувал функцијата министер за информатичко општество и администрација во втората влада на Зоран Заев. Од 16 јануари 2022 г. до 23 јуни 2024 г. ја извршува функцијата министер за образование и наука.
Шаќири е автор на повеќе стручни трудови од областа на економијата и финансиите.
2 Наводи
Опкружувачка интелигенција

Опкружувачка интелегенција (ОИ)
англиски: Ambient intelligence (AmI) е поим што се користи во информатиката и се однесува на електронски опкружувања кои се чувствителни на присуството на луѓе. Поимов релативно се користи во телекомуникацијата, електроника и други компјутерски науки.
Амбиенталната интелигенција е наменета да им овозможи на уредите да работат заедно со луѓето при извршувањето на нивните секојдневни активности со користење на информации и интелигенција кои се наоѓаат во мрежата што ги поврзува овие уреди. Пример за амбиентална интелигенција е Интернет на нештата (IoT). Типичен контекст на околината за амбиентална интелигенција е домот, но може да бидат и работни простори (канцеларии, соработка), јавни простори (засновани на технологии како што се паметни улични светилки ) и болнички средини.
1 Преглед
Концептот на амбиентална интелигенција се надоврзува на сеприсутното пресметување, сеприсутното пресметување, профилирањето, свесноста за контекстот и дизајнот на компјутерска интеракција насочена кон човекот . Се карактеризира со системи и технологии кои се: * Вградени : многу мрежни уреди се интегрирани во околината.
* Свесност за ситуацијата : овие уреди можат да препознаваат луѓе и нивните ситуации.
* Персонализирани : Тие можат да се прилагодат на потребите на луѓето.
* Адаптивни : Тие можат да се променат како одговор на луѓето.
* Антиципативно : Тие можат да ги предвидат желбите на една личност без свесно посредување на личноста.
Имплементацијата на амбиенталната интелигенција бара да постојат неколку технологии. Тие вклучуваат скриен хардвер кој има корист од минијатуризацијата, нанотехнологијата и паметните уреди, како и компјутерските интерфејси во центарот на вниманието на човекот ( интелигентни агенти, мултимодална интеракција, свесност за контекстот итн.). Овие системи и уреди работат преку беспрекорна мобилна/фиксна комуникациска и компјутерска инфраструктура која се карактеризира со интероперабилност, жичени и безжични мрежи и сервисно ориентирана архитектура . Системите и уредите, исто така, мора да бидат доверливи и безбедни, што може да се постигне преку софтвер за само-тестирање и самопоправка и технологија за обезбедување на приватност .
2 Технологии
Може да се користат различни технологии за да се овозможат околини за амбиентална интелигенција, како што се:
* Bluetooth со мала енергија
* РФИД
* Микрочип имплант
* Сензори : сензори за амбиентална светлина ( фотодетектори ), термометри, сензори за близина и детектори за движење
* Софтверски агенти
* Афективно пресметување
* Нанотехнологијата
* Биометрика
* Амбиентални разузнавачки системи за постари лица
Моав

Моав (|מוֹאָב, |Μωάβ) — историска област во Западен Јордан населена со Моавити, семитско племе поврзано со Израилците (според Стариот завет, потекнуваат од внукот на Авраам, Лот, и неговата постара ќерка). Како и народот на Израил, Моавитите не биле автохтони: тие се населиле во оваа земја откако ги поразиле Емимите.
Моав била сува, рамна област до источниот брег на Мртвото Море и јужниот дел на реката Јордан. Од земјата Моав доаѓа Рута, која е главната личност во Книгата на Рута — дел од Стариот завет. Рута е прабаба на царот Давид и претходничка на Исус Христос.
Извесно време Моав бил вазална држава на Израил. Меѓутоа, по смртта на царот Ахав, Моав ја повратил својата независност и повторно станал посебно царство (4 Цар. 3:4–5).
1 Историја
1.1 Бронзено време
И покрај ограничените археолошки докази, историчарите го заклучиле постоењето на Моав пред подемот на израилската држава од огромната статуа во Луксор подигната од фараонот Рамзес II во XIII век пр. н. е. Оваа статуа го наведува Моав меѓу земјите освоени од Рамзес II.
Четири натписи од времето на Рамзес II го опишуваат Моав како бунтовничка област што одбила да го прифати египетското управување над Ханан и, заедно со Шасуите од планината Сеир, извршила походи во Египет. Фараонот испратил војски да го задушат бунтот. Натписите ги прикажуваат Моавитите со фризури слични на Хананците, наместо со сплетените фризури на Шасуите. Ова довело до расправа за тоа дали ова одразува демографска промена или промена во начинот на живот на Моавитите.
Друг натпис од Луксор споменува дека Рамзес и неговиот син ги нарекувале Египќаните како „водачи на Моав“ и ги критикувале дека се обиделе да се здружат со Хетитското Царство за да избегаат од египетското господство.
Сејлем (Масачусетс)

Сејлем (|Salem) е град во американската сојузна држава Масачусетс. Според пописот од 2010 г. во него живееле 41.340 жители.
1 Демографија
Според пописот од 2010 г. во градот живееле 41.340 жители, што е за 933 (2,3%) повеќе од 2000 година.
2 Поврзано
* Список на градови во САД по население
* Најголемите градови во САД по деценија
Шиндра

Шиндра — кровна покривка од цепени дрвени штички, што се поставени една преку друга со преклоп. За шиндра најчесто се користи старо борово дрво (над 50 години) и тоа само делот од стеблото од коренот до еден метар висина. Во последно време се користи и помладо дрво, но импрегнирано.
Шиндрата се користи како покривка во сите делови на Европа каде што има многу четинари и каде има обилни врнежи, бидејќи може да се користи само за покривање покриви со голем наклон. Поради својата цена (шиндрата спаѓа во скапи покривни материјали), денес сè помалку се користат.
1 Галерија
Куќа на Карл Маркс

Куќата на Карл Маркс е музеј, односно спомен-куќа на историјата на семејството Маркс којашто се наоѓа во германскиот град Трир.
Во куќата е роден Карл Маркс (Трир, 5 мај 1818 - Лондон, 14 март 1883), кој заедно со Фридрих Енгелс се смета за основач на марксизмот и комунизмот. Во куќата живеел неговиот дедо Мајер Халеви Маркс, неговиот татко Хајнрих Маркс (1777–1838) и неговата мајка Хенриет Пресбург (1788–1863).
Во куќата се наоѓаат писма и фотографии со лична посвета, дел од семејниот мебел, марксистичка збирка на фотографии, збирка на ретки први и меѓународни изданија на неговите дела, како и поставки од развојот на социјализмот во XIX век.
Гет

Гет (|גת) — древен филистејски град, еден од градовите на Филистејското Петтоградие спомнати во Библијата (Исус Навин 13:3, 1. Цар. 6:17).
Ковчегот на заветот бил пренесен во Гет од Азот, а оттука во Ашкелон, поради израстоци и рани што се појавиле кај луѓето што го чувале ковчегот (1. Цар. 5:8). Во Гет била татковината на Голијат (1. Цар. 17:4, 1. Цар. 17:23); Давид исто така останал таму привремено, криејќи се од Саул (1. Цар. 27:2-3). Слугите на Анхус, царот гетски, го препознале Давид како цар на кого „пееле во ора и рекле: Саул уби илјадници, а Давид десетици илјади“. Давид, плашејќи се од прогонство од Анхус, си го спасил животот преправајќи се дека е лут во очите на гетјаните и цртал по вратите (фрлајќи се на рацете) и лигавејќи се по својата брада. Гет потоа бил заземен од Сиријците (4. Цар. 12:17).
Библискиот Гет, сместен на еден рид (сега Тел ес-Сафи), заземал силна положба (2. Лет. 11:8) на границата на Филистејците со племето Јуда. Воените дејствија, очигледно, рано го уништиле Гет, бидејќи подоцнежните пророци повеќе не го спомнуваат (Соф. 2:4, Зах. 9:5) меѓу другите царски градови на Филистејците. Одделните величествени урнатини на замок и станбени згради сведочат за важноста на градот во древноста; но не знаеме дали припаѓаат на најраната историја на Гет, бидејќи се споменуваат само за време на Крстоносните војни.
При ископувањата на градот, пронајден бил пивски бокал со зачуван квасец, стар 3000 години. Во 2023 г., овој квасец се користел за правење точено пиво.
Претседателската библиотека во Анкара

Претседателската библиотека во Анкара е една од најголемите библиотеки во светот.
1 Историја
Изградбата на библиотеката започнала во 2016 година на иницијатива на турскиот претседател Реџеп Таип Ердоган. Таа се наоѓа во поширокото дворно место на неговата Претседателска палата во Анкара, Турција.
Библиотеката започнала со работа во 2020 година. Отворена е 24 часа во текот на целата недела, а книжниот фонд изнесува над четири милиони книги.
Плехан

Плехан — рид висок околу 315 метри во Босна и Херцеговина 9 км југоисточно од градот Дервента. Тоа е истакнато верско место - Плехан, Ковачевци, градот Дервента, Република Српска, Босна и Херцеговина.
1 Историја
Познат е по истоимената католичка парохија, една од најстарите во областа која датира од средниот век. Во 19 век Францисканците изградиле манастир и подоцна додале нова црква. Имало богата библиотека и музеј и станало место за поклонение и место за јавно собирање на многу Хрвати кои живееле во округот Дервента. За време на војната во Босна и Херцеговина во 1992 година, црквата и манастирот биле урнати од српските воени сили, некои од новите структури почнале да се обновуваат во 2001 година.
2 Наводи
Об (департман)

Об (Aube) — француски департман во регионот Голем Исток во Североисточна Франција. Како и други шеесет департмани во Франција, и овој департман е именуван по река, по реката Об. Со 310.242 жители (2019), Об е 74-ти департман според бројот на населението.
Департманот бил основан, во денешните граници, со декрет на Националното собрание од 15 јануари 1790 година.
1 Географија
1.1 Местоположба
Одделот Об се наоѓа на југозападната страна на регионот Голем Исток. Се граничи со департманитеМарна на север (граница долга околу 130 км), Горна Марна на исток (граница долга околу 100 км), Златниот Брег на југоисток (граница долга околу 45 км), Јона на југозапад (граница долга околу 175 км), а Сена и Марна на запад (граница долга околу 45 км).
1.2 Подрегиони на Об
Во рамките на департманот, регионите на природни или традиционални територии може да се идентификуваат како што следува:
* северозападна четвртина: ''Кредна Шампања''* северозападен врв: ''Ножанте''* југозападно од Троа: регионот Оте
* на југ: ''Ле Шаурсоа''* на североисток: ''Бриеноа''* на исток: ''Бароа''* помеѓу Троа и Бароа: Мочуришна Шампања
1.3 Општини во Об
Об е поделен на 431 општина со вкупно 310.242 жители (2019). Најнаселена општина е префектурата Троа. Од 2019 година, има 5 општини со повеќе од 10.000 жители:
Општина, Население (2019)
Троја, 61.957
Ромили-сур-Сен, 14.480
Сен-Андре-ле-Верже, 12.784
Ла Шапел-Сен Лук, 11.741
Сен-Савин, 10.508
Светислав Пешиќ

Светислав „Кари“ Пешиќ роден на 28 август 1949 година) е српски професионален кошаркарски тренер и поранелн играч кој е селектор на машката репрезентација на Србија.
1 Играчка кариера
За време на неговата клупска играчка кариера, Пешиќ играл за КК Пирот (1964–1967), КК Партизан (1967–1971) и КК Босна (1971–1979). Како член на КК Босна, тој го освоил Купот на Југославија и првенството на Југословенската лига, во 1978 година. Исто така, го освоил шампионатот на ФИБА Купот на европските шампиони (Евролига) во 1979 година со КК Босна.
2 Тренерска кариера
2.1 Клупска тренерска кариера
На клупски план, Пешиќ ја освоил тројната круна во 2003 година, додека бил главен тренер на Барселона. На 16 ноември 2010 година, бил именуван за главен тренер на КК Валенсија, за остатокот од сезоната 2010-11. Во ноември 2012 година, Пешиќ бил именуван за главен тренер на германскиот тим Баерн Минхен. На 28 февруари 2015 година, го продолжил договорот со клубот до 2017 година. На 24 јули 2016 година, тој го напуштил Баерн на негово барање, поради здравствени причини.
На 9 февруари 2018 година, се вратил во КК Барселона како главен тренер на тимот, до крајот на сезоната.
2.2 Селекторска кариера во националниот тим
Пешиќ ја предводел југословенската јуниорска репрезентација, во која биле идните меѓународни ѕвезди Владе Дивац, Александар Ѓорѓевиќ, Тони Кукоч и Дино Раѓа, до златниот медал на Светското јуниорско првенство на ФИБА во 1987 година (кој подоцна бил поделен на одделен под- 21 г. настан), победувајќи го тимот на САД двапати за време на турнирот.
Како селектор на сениорската германска кошаркарска репрезентација, тој го освоил златниот медал на Европското првенство во кошарка од 1993 година (во организација на Германија).
Со сениорската страна на СР Југославија, Пешиќ освоил златни медали на Светското првенство на ФИБА во 2002 година, кое се одржало во Индијанаполис, и на Евробаскет 2001 година (во организација на Турција). Се повлекол од функцијата на 1 декември 2002 година.
На 28 септември 2021 година, Кошаркарската федерација на Србија го ангажирала за селектор на машката репрезентација на Србија. Пешиќ ја предводел Србија до сребрениот медал на Светскиот куп во кошарка на ФИБА во 2023 година и до бронзениот медал на Летните олимписки игри 2024 година.
3 Личен живот
Заедно со српското, Пешиќ има и германско државјанство. Неговиот син Марко Пешиќ (роден 1976 година) е поранешен професионален кошаркар, кој ја претставувал репрезентацијата на Германија на четири големи турнири. Поранешниот германски кошаркар Јан Јагла е негов зет поради бракот со ќерката на Пешиќ, Ивана.
4 Поврзано
* Список на главни тренери победници во Евролигата
* Список на главни тренери кои победиле на ФИБА Евробаскет
Црква „Св. Богородица“ - Долно Егри

Света Богородица — селска црква во битолското село Долно Егри, Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа северозападно од селото, на еден поранешен речен остров.
2 Историја
Храмот бил подигнат по завршувањето на Првата светска војна. Претходно таму имало црквиште, за кое мештаните кажувале дека било од „римско време (Елимите)“.
Јован Трифуноски во своите истражувањето на селото во 1953 година има запишано дека околу црквата имало гробови од друг народ со големи камени плочи.
Според плоча во црковниот двор, црквата била обновена во 2004 година со помош на жителите од Средно и Долно Егри.
3 Галерија
4 Поврзано
* Битолско архијерејско намесништво
* Краварско-бачка парохија
* Долно Егри
Вирологија

Вирологија или вирусологија — гранка на микробиологијата што ги проучува вирусите, нивната морфологија, физиологија, генетика, како и еволуцијата на вирусите и прашањата за животната средина. Медицинската и ветеринарната вирусологија првенствено ги испитуваат вирусите што ги заразуваат луѓето и животните, ја проучуваат нивната улога во развојот на заразни и онколошки заболувања и одредуваат методи за дијагностицирање, терапија и спречување на вирусни заболувања.
Поради развојот на вирологијата, постигнати се одредени успеси во борбата против некои вирусни заболувања. На пример, во XX век, големите сипаници биле искоренети од светот благодарение на масовната вакцинација на населението. Меѓутоа, постојат голем број вирусни заболувања што се неизлечиви во сегашната етапа на научниот развој, а најпозната од нив е ХИВ-заразата.
1 Историја
Постоењето на вирус (како нов вид патоген) за првпат е докажано во 1892 г. од страна на рускиот научник Дмитриј Ивановски. По долгогодишно истражување на болестите на растенијата тутун, во дело од 1892 г., Ивановски дошол до заклучок дека мозаичната болест на тутун е предизвикана од „бактерии што минуваат низ филтерот на Шамберлан, кои, сепак, не се способни да растат на вештачки подлоги“. Врз основа на овие податоци, биле утврдени критериумите според кои патогените се класифицирани во оваа нова група: филтрирање преку „бактериски“ филтри, неможност за растеж на вештачки средини, воспроизведување на сликата на болеста со филтрат без бактерии и габи. Причинителот на мозаичната болест се нарекува од Ивановски на различни начини, изразот „вирус“ сè уште не бил воведен, алегорично тие биле наречени или „филтрирачки бактерии“ или едноставно „микроорганизми“.
Пет години подоцна, додека се проучувале болестите на говедата, имено шап и лигавка, бил изолиран сличен микроорганизам што може да се филтрира. Во 1898 г., холандскиот ботаничар М. Бејеринк ги повторил опитите на Д. Ивановски и ги нарекол овие микроорганизми „филтрирачки вируси“. Ова име подоцна било скратено на само „вируси“.
Црква „Св. Никола“ - Челебиќи

Црква „Свети Никола“ во Риека — храм на Српската православна црква што се наоѓа во Риека во Република Српска, општина Фоча. Припаѓа на Дабробосанската митрополија. Храмот е посветен на Свети Никола и е изграден во 1896 година. Тој е национален споменик на Босна и Херцеговина.
1 Историја
Изградена е од камен и покриена со дрвена шиндра во 1834 година. Црквата е вкопана околу половина метар в земја, а над натписот од влезната врата се гледа дека црквата е изградена благодарение на свештеникот Лука Биједиќ. Црквата на иконостасот имала неколку икони со голема уметничка вредност. Познатата икона на Свети Ѓорѓи била изложена во Париз и Сараево, а е дело на Георгије Митрофановиќ, кој ја насликал во 1641 година.
2 Одлики
Основата на црквата Свети Никола е правоаголник со димензии 7,55 x 5,60. Црквата е со ориентација исток-запад. Внатрешноста на храмот е поделена со дрвен иконостас на олтарен простор и простор на наосот. Наосот е широк 4,60 метри и долг 5,97 метри. Камбанаријата била подоцна доѕидана до црквата, при што Миле Дуњиќ дал дванаесет пара волови за да го купи ѕвоното и да ја подигне камбанаријата.
3 Архитектура
Оваа црква е еднокорабна, со петстрана олтарна апсида. Основен градежен материјал е каменот, кој е малтерисан со варов малтер. Покривот е покриен со штички, додека прозорците на јужниот ѕид се правоаголни, а има и еден прозорец на олтарната апсида. Влезната врата од западната страна на црквата е целосно на ниво на приземје, изработена од камени блокови, убаво изрезбани, со заоблена завршница. Подот е направен од камени плочи со неправилен облик, додека уште во внатрешноста, од западната страна, има дрвен хор. Западно од црквата е изградена камбанарија со четири столба, а околу самата црква се видливи надгробни споменици.
4 Знаменитости
Важно е да се знае дека оваа црква чувала збирка вредни икони, меѓу кои биле делата на Георги Митрофановиќ: иконата на Света Троица од 1619 година и делата на мајсторите Јован и Андрије Раичевиќ кои ги насликале иконите на Свети Никола со Христос и Богородица, Свети Димитрија и Свети Сергиј, Деизис, Св. Ѓорѓи, кои според записите се датирани 1640 и 1641 година.
5 Галерија
6 Поврзано
* Фоча
* Риека
* Источна Херцеговина
Гуча Гора (Травник)

Гуча Гора — село во општина Травник, Босна и Херцеговина.
1 Демографија
Според пописот од 2013 година, неговото население било 511.
+Етничката припадност во 2013 г, Етничка припадност, Број, Процент
Хрвати, 503, 98,4%
Бошњаци, 5, 1,0%
Срби, 1, 0,2%
друго/непријавено, 2, 0,4%
Вкупно, 511, 100%
Господин Пиклс

''Господин Пиклс'' (|Mr. Pickles) — американска анимирана телевизиска серија создадена од Вил Карсола и Дејв Стјуарт во 2013 г. и прикажувана на Adult Swim. Заплетот се врти околу семејството Гудман, особено нивниот шестгодишен син Томи и нивното домашно милениче, демонското бордер коли, Господин Пиклс. Премиерата на серијата била на 21 септември 2014 г., а завршила на 18 ноември 2019 г.
Анимираната серија е создадена со Adobe Flash. Во Македонија, серијата се прикажувала на Max со македонски превод.
1 Содржина
Во необичната, старомодна заедница на Стариот Град, семејството Гудман живее со нивниот навидум невин и неупатен 6-годишен син, Томи, и нивниот злобен бордер коли, Господин Пиклс. Додека Томи и Господин Пиклс ги поминуваат деновите разиграно истражувајќи го градот, Господин Пиклс крие мрачна тајна што ја знае само дедото на Томи. Зад кулисата, Господин Пиклс се впушта во ужасна серија убиства и осакатувања насочени кон секој што претставува закана за Томи, кој ќе му се најде на патот или едноставно ќе го изнервира. Тој често ги воскреснува своите жртви, кои потоа му служат од неговото скриено подземно дувло. Преку неговите злонамерни постапки, Господин Пиклс спроведува извртен вид ред во Стариот Град, кој инаку е зафатен од злосторништво, главно занемарен од неспособниот местен шериф.
2 Озвучување
Кејтлин Роброк, Томи
Џеј Џонстон, господин Гудман
Брук Шилдс, госпоѓа Гудман
Френк Колисон, дедото
Вил Карсола, шерифот
Дејв Стјуарт, Господин Пиклс
Џон Енис, Док Волтон
Македонка (списание)

Списанието „Македонка“ е орган на Антифашискиот фронт на жените од Македониjа, прво македонско списание за жени во слободна Македонија.
1 Историја
Првиот број на списанието излегол во ноември 1944 г., а бил испечатен во с. Горно Врановци. Подоцна се печатело во Прилеп и во Битола. Прва уредничка била Веселинка Малинска. Следните два броја ги подготвиле Славко Јаневски и Василие Поповиќ-Цицо. Тиражот бил 1.000 примероци.
Причината поради која настанало списанието била зацврстување на извојуваната позиција на жените како градители на државата и утврдување на правото за масовно и активно вклучување во сите професии и во органите на власт, но и поврзување со жените од цела Југославија за заедничко решавање на женското прашање.
2 Редакција
Меѓу редовните авторки и автори во списанието „Македонка“ се среќаваат: Нада Ачкоска, Ленче Арсова, Деса Миљовска, Вера Николова, Васка Дуганова, Кефсер Шукри, Киро Хаџи Василев и Лилјана Чаловска.
3 Наводи
Дечишта

''Дечишта'' (|Rugrats) — американска анимирана телевизиска серија создадена од Арлен Класки, Габор Чупо и Пол Џермејн за Nickelodeon. Серијата се сосредоточува на група мали деца, најистакнати се Томи, Чаки, Фил и Лил, и нивниот секојдневен живот, обично вклучува животни доживувања што стануваат многу поголеми приклученија во вообразбата на главните ликови.
Пилотната епизода била објавена во 1990 г. Премиерата на првата епизода од анимираната серија се одржала на 11 август 1991 г., а последната на 5 ноември 2006 г.
1 Содржина
Главните ликови на анимираната серија се децата Томи и Дил Пиклс, Чаки Финстер, Фил и Лил Девил, Анџелика Пиклс, Сузи Кармајкл, Кими Ватанабе-Финстер и нивните родители. Децата често се наоѓаат во различни ситуации, но секогаш наоѓаат излез од нив.
Брачани

Брачани или Прачени (|Braçanji, ''Брачањи'') — село во општината Девол на Горичката област, југоисточна Албанија.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа во горното течение на реката Девол, во мала котлина помеѓу планините Грамошта и Морава, околу 15 км југоисточно од градот Горица, на надморска височина од 930 м.
2 Историја
Селото се спомнува во османлиски дефтер од 1530 г. под името ''Брачани'', спахиски зиамет и тимар со 40 христијански домаќинства, 33 неженети христијани и 5 вдовици христијанки.
За времето на Илинденското востание, селото испратило башибозук кој ги запалил и пљачкосал соседните македонски христијански села.
На етничката карта на Костурското братство од 1912 г. Брачани е означено како албанско село. На картата на револуционерот Георги Христов, селото е претставено како ''Брачани''.
Сè до 2015 г. селото било во состав на Општина Божиград.
3 Наводи
Ѓурас (Девол)

Ѓурас или Ѓурес (|Gjyres) — село во општината Девол на Горичката област, југоисточна Албанија.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа во западните падини на планината Морава, во долината на истоимената река, лева притока на Девол, на надморска височина од 1.100 м.
2 Историја
Сè до 2015 г. селото било во состав на Општина Божиград.
3 Наводи
Црква „Св. Јован“ - Подмилачје

Црквата Свети Јован во Подмилачје — национален споменик во близина на Јајце, Босна и Херцеговина. Црквата датира најмалку од 1461 година и припаѓала на парохијата Јајце до 1878 година, кога станала независна парохија. Таа останала во употреба како католичка црква во текот на отоманскиот период. Таа станала „заеднички простор на повеќе исповедно поклонение“. Католичките, православните и муслиманските поклоници патувале во црквата за Свети Јован. Во 1910 година завршиле обемните реновирања и обнови. На 1 март 1993 година, црквата била целосно уништена од босанските Срби за време на војната во Босна. Во 2000 година, црквата била обновена, а во 2003 година Комисијата за зачувување на националните споменици на Босна и Херцеговина му дала на локацијата заштитена ознака како Национален споменик.
Арза (Девол)

Арза (|Arrëz, ''Араз'') — село во општината Девол на Горичката област, југоисточна Албанија.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа во северните пазуви на планината Грамошта, под врвот Извор, околу 12 км јужно од градот Горица, на надморска височина од 1.140 м.
2 Историја
Во XIX век Арза било албанско село во Горичката каза на Горичкиот Санџак. На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. Арза е чисто албанско село во Горичката каза со 86 куќи.
Сè до 2015 г. селото било во состав на Општина Божиград.
3 Наводи
Катастарско биро (Отоманско Царство)

Бирото за катастар била агенција на Отоманското Царство. Бирото служело како регистар на недвижен имот, но самите не класифицирале ниту едно земјиште. Џорџ Јанг, автор на ''Corps de droit ottoman'', напишал дека обичниот француски превод бил „Bureau de Cadastre“, но тој го означил како Министерство за катастар (|Ministère de Cadastre).
Агенцијата се појавила по крајот на Кримската војна.
Министерство за евкаф

Министерството за евкаф било министерство на Отоманската Империја задолжено за вакаф (евкаф), администрирање вакафови (тогаш познато на западните јазици како „вакуф“, од турското име). Тој бил надграден во министерство во 1840 година, откако првично бил именуван како Биро за царска управа на Вакаф.
1 Наводи
Подхум (Ливно)

Подхум — село во градот Ливно во кантонот 10, Федерацијата Босна и Херцеговина, Босна и Херцеговина.
Поетесата и авторка на книги за деца Бисера Аликадиќ (родена 1939 година) е родена во Подхум.
1 Демографија
+Подхум, година на попис, 1991 година, 1981 година, 1971 година, 1961 година
Хрвати, 744 (75,15%), 831 (74,59%), 1.210 (79,76%), 1.158 (90,47%)
Муслимани, 227 (22,92%), 278 (24,95%), 299 (19,70%), 1 (0,078%)
Срби, 0, 1 (0,08%), 1 (0,06%), 1 (0,078%)
Југословени, 6 (0,60%), 1 (0,08%), 0, 120 (9,375%)
други и непознати, 13 (1,31%), 3 (0,26%), 7 (0,46%), –
вкупно, 990, 1.114, 1.517, 1.280
Според пописот од 2013 година, неговото население било 684.
+Етничката припадност во 2013 г , Етничка припадност, Број, Процент
Хрватит, 563, 82,3%
Бошњаци, 109, 15,9%
друго/непријавено, 12, 1,8%
Вкупно, 684, 100%
Видово (Албанија)

Видово (|Vidohovë, ''Видохова'' или ''Vidovë, Видова'') — село во општината Девол на Горичката област, југоисточна Албанија.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа во горното течение на реката Девол, во мала котлина помеѓу планините Грамошта и Морава, околу 18 км југоисточно од градот Горица, на надморска височина од 1.055 м. Сместено е во непосредна близина на границата со Грција, западно од поранешното село Калевишта во Костурско.
2 Историја
Од името на селото се гледа дека првично било македонско. Во даночните записници од средината на XV век ''Видохово'' е споменато со 19 глави на семејства и двајца неженети: ''Андрија, Михал, Алекса, Стефан, Јано, Јован, Дабижив, Мирко, Домнико, Јорг, Стефан, Калпак, Леко, Никола, Папа Димитри, Никола, Димитри, Новак, Тодор'' и една вдовица ''Мара''. Вкупниот приход за државата од селото изнесувал 1.283 акчиња.
Според преданијата на старите слимничани Вангел Пржинков, Пандо Главиновски, Чомо Терзицки и Вангеле Синатковски, запишани по Граѓанската војна, повеќето семејства на селото водат потекло од Епир и од селата Чета, Ситница, Видово и други места кои денес во Албанија.
Во XIX век Видово било албанско село во Костурската каза на Горичкиот Санџак. Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г., во селото Видово имало 550 жители Албанци.
На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. ''Видово'' е чисто турско село во Костурската каза со 80 куќи. Истовремено се појавува и ''Видохово'' како чисто албанско село со 75 куќи во Горичката каза. Најверојатно се работи за исто село, но со податоци основани од разни извори.
Грчка статистика од 1905 г. погрешно го претставува Видово како турско село со 650 жители. Во 1920 г. селото броело 644 лица.
На етничката карта на Костурското братство од 1912 г. Видово е означено како албанско село.
Сè до 2015 г. селото било во состав на Општина Божиград.
3 Општествени установи
* Основно училиште „Абдил Јашари“
4 Културни и природни знаменитости
Џамии
* Џамија — главна селска џамија
5 Наводи
Министерство за правда (Отоманско Царство)

Министерството за правда било министерство за правда на Отоманското Царство, со седиште во Константинопол (сега Истанбул). Служело и работело како Министерство за религии.
Основано било во 1879 година како дел од реорганизацијата на правниот систем на империјата. Немуслиманските црковни власти се потпирале на министерството. Министерството ја превзело контролата врз стопанските судови и стопанските апелациони судови од Министерството за трговија.
Јоанис Витинос работел во Министерството за правда како директор за криминални истраги.
Министерството за правда (Турција) моментално управува во Турција како орган на правдата.
Врлени

Врлени или Врлани (|Përparimaj, ''Парпаримај''; порано ''Vërlen, Врлан'') — село во општината Девол на Горичката област, југоисточна Албанија.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа во западните падини на планината Морава, источно од градот Горица и југозападно од Билишта, на надморска височина од 950 м.
2 Историја
Во османлиски дефтер од XV век во ''Врлани'' по име се заведени 68 глави на семејствата.
Во XIX век Врлени било албанско село во Горичката каза на Горичкиот Санџак. На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. ''Вершлен'' е чисто албанско-муслиманско село во Горичката каза со 80 куќи.
Сè до 2015 г. селото било во состав на Општина Хочишта.
3 Наводи
Министерства на Отоманското Царство

Ова е список на министерства на Отоманското Царство. Секое министерство било предводено од министер, назначен од шефот на кабинетот, големиот везир. Големиот везир постепено добивал еквивалентни премиерски овластувања за време на Танзиматот, Првата и Втората уставна ера. Тој бил назначен од султанот, кој имал претседателски овластувања.
* Големиот везир (премиер)
* Министерство за катастар
* Министерство за образование
* Министерство за Евкаф
* Министерство за финансии
* Министерство за надворешни работи
* Министерството за внатрешни работи
* Министерство за правда
* Министерство за морнарица
* Министерство за пошта и телеграф
* Министерство за јавни работи (Отоманско Царство)
* Министерство за снабдување
* Министерство за трговија и земјоделство
* Министерство за војна
1 Поврзано
* Министерства на Турција
Договор за слободно здружување

Договорите за слободно здружување (англиски: ''Compacts of Free Association, COFA'' ) се меѓународни договори кои ги воспоставуваат и регулираат односите на слободно здружување помеѓу Соединетите Американски Држави и трите суверени тихоокеански држави на Сојузни држави на Микронезија (СДМ), Република Маршалски Острови (РМО), и Република Палау . Како резултат на тоа, овие земји понекогаш се познати како Слободноздружени држави (СЗД). Сите три договори истекуваат во 2043 година.
Овие земји, заедно со Комонвелтот на Северните Маријански Острови, порано ја сочинувале Доверливата територија на Пацифичките Острови, старателство на Обединетите нации управувано од морнарицата на Соединетите држави од 1947 до 1951 година и од Министерството за внатрешни работи на САД од 1951 до 1986 година ( до 1994 година за Палау).
Договорите настанале како продолжување на договорот за територијално старателство помеѓу САД и ОН, кој ја обврзале федералната влада на Соединетите Држави „да го промовира развојот на луѓето од територијата кон самоуправа или независност соодветно на конкретните околности на Територијата на доверба и нејзините народи и слободно изразените желби на засегнатите народи“. Според договорите, американската федерална влада обезбедува загарантирана финансиска помош во период од 15 години управувана преку нејзината Канцеларија за островски работи во замена за целосна меѓународна одбранбена власт и одговорност.
Договорите за слободно здружување биле иницирани од преговарачите во 1980 година и потпишани од страните во 1982 и 1983 година. Тие беа одобрени од граѓаните на тихокеанските држави на избори одржани во 1983 година. Законодавството за договорите било усвоено од американскиот Конгрес во 1986 година и потпишано во закон на 13 ноември 1986 година.
1 Држави со Договори за слободно здружување
Поврзана држава, Поврзани од, Ниво на асоцијација, Меѓународен статус
21 октомври 1986 година, Соединетите Американски Држави обезбедуваат одбрана, грантови за финансирање и пристап до американските социјални услуги за граѓаните од овие области според Договорот за слободно здружување. , земја членка на ОН
3 ноември 1986 година, Соединетите Американски Држави обезбедуваат одбрана, грантови за финансирање и пристап до американските социјални услуги за граѓаните од овие области според Договорот за слободно здружување. , земја членка на ОН
1 октомври 1994 година, Соединетите Американски Држави обезбедуваат одбрана, грантови за финансирање и пристап до американските социјални услуги за граѓаните од овие области според Договорот за слободно здружување. , земја членка на ОН
2 Поврзано
* Тихи Океан
* Протекторат
Труење

Труење — нарушување на дејствувањето на телото како последица на навлегување на отров или токсин во телото, како и дејството што предизвикало таква болест (на пример, убиство или самоубиство со употреба на отров). Токсикологијата е практика и проучување на симптоми, механизми, дијагнози и лекувања поврзани со труење.
1 Лечење
Ако некој можеби бил отруен, важно е веднаш да се побара медицинска помош, идеално од блискиот центар за контрола на отрови. Дајте му на медицинскиот кадар подробности за труењето, вклучувајќи ја возраста на пациентот, тежината и сите други лекарства што ги зема, како и симптомите што ги покажува. Обидете се да откриете што е внесено, колку и кога. Ако можете, земете го со себе шишенцето или пакувањето со апчиња.
Лечењето ќе се разликува во зависност од вклучениот отров. Некои чекори за прва помош, како што се користење активен јаглен, предизвикување лицето да повраќа или разредување на отровот, можат да бидат корисни.