Хедвиг Елизабет Харлота од Холштајн-Готорп

Хедвиг Елизабет Шарлота од Холштајн-Готорп (22 март 1759 - 20 јуни 1818) била кралица на Шведска и Норвешка како сопруга на кралот Чарлс XIII и II. Таа исто така била познат водител на дневник, мемоарист и духовита личност. Таа е позната по нејзиното целосно презиме (горе), иако нејзиното официјално име како кралица било ''Шарлота''.
Таа е родена во Ојтин, ќерка на војводата Фредерик Август I од Холштајн-Готорп и принцезата Улрике Фридерике Вилхелмин од Хесен-Касел. Таа пораснала во Ојтин и се омажила за нејзиниот братучед Чарлс, војводата од Седерманланд, во Стокхолм на 7 јули 1774 година кога имала петнаесет години. Бракот го договорил кралот Густав III за да му обезбеди на престолот на Шведска наследник. Кралот не го конзумирал својот брак и решил да му ја даде задачата да му обезбеди наследник за престолот на својот брат.
1 Кралската војвотка
Принцот Чарлс за прв пат ја видел во Ојтин во 1770 година и забележал дека е убава. Бракот бил предложен во 1772 година, а првата церемонија се одржала во Висмар на 21 јуни 1774 година: таа пристигнала во Шведска на 3 јуни. Влегла во Стокхолм со гондола на 7 јуни, а свадбената церемонија се одржала истата вечер, по што следел маскенбал во Кунгстрадгарден. Таа била позната по нејзината убавина - нејзината половина била измерена само 48цм и нејзините чевли со големина 31, и бидејќи бракот на монархот не бил конзумиран по девет години, постоеле надежи дека таа ќе обезбеди наследник на престолот.
Во јануари 1775 година, имало знаци дека таа е бремена. Се надевало дека прашањето за наследувањето е решено и се одржувале молитви во црквите. Сепак, знаците набрзо се покажале како лажни. Веста за лажната бременост, исто така, го натерала кралот да одлучи да го конзумира својот брак и лично да обезбеди наследник на престолот.
Таа постигнала личен успех со својот весел темперамент и станала центар на кралскиот двор, каде што извесно време неформално ја нарекувале „Малата војвотка“ и била забележана по нејзината убавина и живост, духовитост и леснотија на зборови. Со овие квалитети таа исполнила еден современ идеал. За разлика од срамежливата кралица, Софија Магдалена од Данска, „Војвотката Лота“ била жива, духовита и флертувачка и на многу начини била женски центар на дворот. За неа било кажано: „Не може да се замисли ништо поживо и повесело. Таа е самата радост. Нејзиното најголемо задоволство е да измислува шеги и глупости. Би било добро, ако таа го воведе тој обичај, бидејќи на нашата по природа донекаде меланхоличната нација може да и треба малку развеселување“
Учествувала во аматерскиот театар кој бил важен дел на кралскиот двор за време на владеењето на Густав III, и како глумица и како танчерка. Нејзиното танцување некои го сметале за скандалозно, бидејќи балетските танчери во ова време се сметале за проститутки. Откако била подложена на критики дека таа и принцезата Софија Албертина го одвлекувале вниманието на кралот од државните работи барајќи задоволство, таа се повлекла од сцената во 1783 година.
Во нејзиниот брак немало блискост и таа и нејзиниот сопружник имале вонбрачни афери. Чарлс посветувал повеќе внимание на своите љубовници отколку на неа: во времето на нивниот брак, тој бил во средината на врската со Аугуста фон Ферсен. Нејзиното интимно пријателство со грофицата Софи фон Ферсен инспирирало гласини за бисексуалност кои, вистинити или не, биле повторувани во текот на нејзиното време како кралска војвотка, и од Франциско де Миранда во 1786 година и подоцна од Фредерика од Баден. Од 1783 година, таа имала долгорочна врска со грофот Карл Пајпер, кого и самата го нарекувала љубовник во нејзината тајна преписка со Софи фон Ферсен. Меѓу нејзините наводни љубовници бил и грофот Аксел фон Ферсен, наводниот љубовник на Марија Антоанета. Не е познато кога се случила нејзината афера со Аксел фон Ферсен; Познато е само дека таа сакала да продолжил кога Ферсен се вратил во Шведска по смртта на Марија Антоанета и дека Ферсен одбил да го стори тоа. Се претпоставува дека ова била само привремена афера која се случила за време на престојот на кралскиот двор во замокот Грипхолм во летото 1784 година. Таа, исто така, имала врска со помладиот брат на Аксел фон Ферсен, грофот Фабијан фон Ферсен. Нејзината афера со Фабијан фон Ферсен се претпоставува дека започнала кон крајот на 1780-тите била прекината со бракот на фон Ферсен во 1797 година. Во тоа време се шпекулирало дека бременоста, која завршила со спонтан абортус во 1792 година (а која Хедвиг Елизабет Шарлот ја навела како нејзина прва вистинска бременост), била предизвикана од Фабијан фон Ферсен. На гласините за нејзините вонбрачни афери им било посветено големо внимание за време на нејзината втора бременост во 1797 година, кога родила мртва ќерка. Следната година (1798) родила син кој живеел само шест дена. На крајот, таа не можела да има живи деца.
Таа била рамнодушна кон аферите на нејзиниот сопружник бидејќи тие и давале можност да живее послободно самата, и ја изразила својата фрустрација кога недостатокот на љубовници на нејзиниот сопруг го натерал да се фокусира повеќе на неа, што ја изложило на неговите сомнежи и обвинувања:
„Додека тој имаше љубовници, работите беа подобри, но откако последната беше протерана затоа што си дозволи да биде дрска кон кралот, а тој не си обезбеди нова, неговиот темперамент се влоши, а јас секојдневно бев изложени на испади поради тоа, што се случуваше дури и пред персоналот. Ова непријателство се зголеми толку многу во текот на зимата што го достигнав крајот на моето трпение.“ Таа ги искажала своите ставови за љубовта и сексуалноста. Густав III проучувал одредени писма по неговата покојна мајка во друштво на други, бидејќи тие содржеле информации во врска со наводната љубовна врска помеѓу неговата мајка, кралицата Луиза Улрика и грофот Карл Густаф Тесин, и поплаките од Адолф Фредерик, кралот на Шведска за Тесин го обрнал вниманието на својата сопруга:„Несомнено е така што овие трудови можат да дадат причина за размислување; ме наведува да размислам колку лесно се суди сиромашна жена и колку е жално да се има срце исполнето со емоции, бидејќи нежна природа е исто така несреќа. како благослов, и ниеден човек не може да и одолее на моќта на љубовта, иако пријателството понекогаш мора да биде утеха за мудриот, да, ништо не е повистинито од натписот што некогаш бил ставен на ликот на Бога на љубовта: „ Ех, ти си, таа е твојот вистински господар, тој бил, тој е и секогаш ќе биде. Мораш да признаеш, драг мој пријателе, таа жена е навистина несреќно суштество: додека мажите имаат целосна слобода, таа секогаш е оптоварена со предрасуди и околности; може да речете дека и мажите ја имаат таа пречка, но тоа не е во еднаков степен. Убеден сум дека повеќето жени не би побарале ништо повеќе од тоа да се трансформираат во мажи за да избегаат од несреќното ропство и да уживаат во нивната целосна слобода.“ Во 1782 година, таа учествувала како посредник во помирувањето меѓу Густав III и неговата мајка на нејзината смртна постела, откако тие биле во конфликт од 1778 година, кога кралицата Давагер ја поддржала гласината дека престолонаследникот е нелегитимен и син на грофот Адолф Фредрик. Мунк аф Фуклиа.
За време на Руско-шведската војна (1788–90), Хедвиг Елизабет Шарлот влегла во политиката. Сојузникот на Шведска, Франција, била незадоволна поради војната, а Густав III и дал задача да дејствува како посредник во неговите преговори со францускиот амбасадор. Во соработка со ќерката на амбасадорот, нејзината пријателка Камил ду Боа де ла Моте, таа ја водела преписката меѓу монархот и амбасадорот, организирала тајни средби меѓу нив и им била сведок на барање на кралот. Ова предизвикало раздор меѓу неа и кралот кога таа сфатила дека всушност била искористена за да го одвлече вниманието на амбасадорот. Адолф Фредрик Мунк подоцна ја оцрнил во очите на кралот тврдејќи дека Франција била информирана за шведските воени планови преку нејзиното пријателство со Камил ду Боа де ла Моте. Знаејќи дека нејзината преписка е читана, таа одржувала тајна преписка преку сопствената мрежа од курири.
За време на Риксдаг од 1789 година, таа била присутна со нејзината снаа Софи Албертин за време на седниците низ таен прозорец кој бил свртен кон собраниската сала. Законот за унија и безбедност го ставил кралот во опозиција со неговото благородништво. Припадничките на благородништвото, предводени од Жана фон Лантингсхаузен, издале политички демонстрации во социјален бојкот на монархот со тоа што одбиле да учествуваат во неговиот дворски живот додека продолжиле да ги посетуваат Хедвиг Елизабет Шарлот и нејзината снаа Софи Албертин, кои биле познати дека се противници на Законот за безбедност и кои се демонстрирале со одбивање да учествуваат во застапување. Ова било делотворно, бидејќи кралицата Софија Магдалена била повлечена, а Хедвиг Елизабет Шарлот и Софи Албертин отсекогаш го исполнувале најголемиот дел од застапувањето на дворот, а кралот ја обвинил дека води: „Стража која се става себеси над секоја власт. Тие ги пленат сетилата со својата убавина и талент и владеат со погледите и интересите“ Демонстрациите практично биле прекинати кога кралот ја избркал Џена фон Лантингсхаузен од дворот и одбил каков било контакт со неговата сестра и неговата снаа.
Хедвиг Елизабет Шарлот имала мрежа на влијателни мажи од кои корист имала и кои ги давале нејзините услуги за возврат: меѓу нив Ерик Рут, Рутгер Маклиер, Карл Горан Бонде, Јакоб Де ла Гарди, Густаф Мауриц Армфелт и Густаф Адолф Ројтерхолм одржувала врска со него преку нејзината активност како масон . Таа му помогнала на Ројтерхолм да дојде до позицијата де факто регент за време на малолетното регентство на Густав IV Адолф. За време на Риксдагот од 1789 година, таа го поддржувала Адолф Лудвиг Стиернелд како лидер на опозицијата, а кога бил затворен, таа побарала од Густаф Мауриц Армфелт да побара негово ослободување од Густав III.
Есента 1789 година, Хедвиг Елизабет Шарлот одиграла централна улога во заговорот за соборување на Густав III и поставување на нејзиниот сопруг војводата Чарлс на престолот. Нејзиниот идеал бил шведскиот Устав од 1772 година, кој го гледала како добра алатка за просветлената аристократија, а војната и Законот за унија и безбедност ја направиле водечки дел од опозицијата. Таа соработувала со принцот Фредерик Адолф од Шведска и Густаф Адолф Ројтерхолм . Планот бил да се присили Чарлс да дејствува како симбол на опозицијата кога ќе дојде вистинското време. Меѓутоа, кога пристигнало времето да го натера Чарлс да дејствува, тој одбил, што практично го прекинало пучот.
Во 1792 година, нејзиниот сопруг станал регент за време на малцинството на неговиот внук Густав IV Адолф. Вистинската моќ била во рацете на неговиот миленик, грофот Густаф Адолф Ројтерхолм, и таа немала никакво влијание врз регенцијата. Во 1798-1799 година, сопружниците патувале во Германија и Австрија и ги посетиле Карлови Вари, Берлин, Виена и Хамбург. Во 1800 година, војводската двојка основала аматерски дворски театар, на дворот, но тој бил затворен од монархот.
На 2 мај 1776 година во Стокхолмската палата, Хедвиг Елизабет Шарлот била иницирана во масонството од страна на големиот мајстор на шведските масони, нејзиниот сопствен сопружник војводата Чарлс. Таа била прогласена за голема господарка на Вистинско и постојано пријателство, женска ложа на посвојување под редовниот шведски масонски ред, која ги користела истите локалитети како и машкиот ред во Стокхолмската палата. Уставот на Ложата бил потврден од Луј Филип II, војвода од Орлеанс и Батилда д'Орлеанс, Голем мајстор и голема господарка на француските масони и жени, на 8 мај 1776 година. Познати членови на оваа женска ложа биле грофиците Софи и Хедвиг Елеонора фон Ферсен, грофицата Улрика Катарина Коскул и, најверојатно, грофицата Шарлот Гилденстолпе . Не се знае многу за оваа ложа. Меѓутоа, војводата Чарлс ѝ дал на Хедвиг Елизабет Шарлот пристап до првите три степени од редовниот машки масонски ред. Според Карл Адолф Бохеман, причината била што таа побарала од Чарлс да им дозволи на женските слободни ѕидари да учествуваат во машкиот ред. Тој не се согласил, но ѝ дал пристап до првите три степени на машките масони и книгите за ритуали, за да може подобро да ги објасни масонските ритуали за женските слободни ѕидари. Зачувана е писмена изјава каде што таа ги објаснува машките слободни ѕидари од првите три степени и наведува дека иако жените не можат да бидат редовни членови поради воинствените идеали на редовите, тие не се причина зошто преостанатите мистерии треба да се чуваат од жените. Нема датум за оваа изјава. Мистикот Карл Адолф Бохеман бил претставен на војводската двојка од грофот Магнус Стенбок во 1793 година. Во 1802 година, тој ја основал кослободната масонска ложа за посвојување Жолта роза со војводската двојка како водечки членови. Во оваа ложа биле иницирани и машки и женски членови, а една од нив била мајката на кралицата. Кога Бохеман се обидел да го иницира кралот Густав IV Адолф во 1803 година, тој одбил, предупреден од Густаф Мауриц Армфелт дека ложата е всушност друштво на Илуминатите кои заговараат против него. Ова довело до ''Боемската афера'', која предизвикала траен јаз меѓу кралот и војводската двојка. Бохеман бил уапсен и протеран, откако војводата Чарлс бил принуден од кралот да го исклучи Бохеман од масоните. Војводската двојка била изложена на неформална истрага од страна на монархот, а војвотката била испрашувана во присуство на кралскиот совет.
2 Живот како кралица
Во 1809 година, војводската двојка била поставена на престолот по државниот удар од 1809 година. За време на државниот удар, таа била слушната од Шарл де Суремен како извикува: „Не сакам да бидам кралица!“, и подоцна рекла дека и е срамно да го заземе местото на друга.
Кога нејзиниот брачен другар бил известен дека тој е крал, таа му рекла дека ќе стане негов сигурен советник и доверлив човек, но ќе се чува подалеку од државните работи. За време на неговото владеење, познато е дека секое утро го посетувала во неговата спална соба за да разговара со него. Таа била крунисана со кралот на 29 јуни 1809 година. На крунисувањето, била опишана како љубезна и достоинствена без да ја изгуби својата вообичаена живост и веселост.
И покрај нејзиното лично негирање, нејзините современици верувале дека кралицата има големо политичко влијание. Кралицата Хедвиг Елизабета Шарлот одржувала салон, таканаречена „Зелена маса“, каде жените разговарале за политика додека шиеле.
Чувствувала сочувство за поранешната кралица Фредерика од Баден и ја посетила во домашен притвор. Таа работела за ослободување на поранешното кралско семејство. Поради нејзиниот напор на поранешниот крал му било дозволено повторно да се соедини со сопругата и децата, кои првично биле ставени во посебен домашен притвор.
За време на преговорите за наследување на престолот, таа ја поддржала Густавевата партија, која сакала синот на соборениот крал, поранешниот престолонаследник Густав, да биде признат како наследник на престолот. За време на една вечера, генералот барон Георг Адлерспар ѝ кажал дека Жан Батист Бернадот го прашал дали нејзиниот сопруг (Шарл XIII) има некаков проблем и дека бил заинтересиран кога открил дека нема. Кога забележала дека престолот има наследник на синот на соборениот крал, Адлерспар изјавил дека никој од поттикнувачите на пучот нема да го прифати тоа, бидејќи се плашеле дека момчето ќе се одмазди на својот татко кога ќе стане крал, и дека за да го спречат тоа тие ќе отиде дотаму што ќе ја прифати старата гласина дека соборениот крал е всушност вонбрачниот син на кралицата Софија Магдалена и грофот Адолф Фредрик Мунк аф Фулкила.
Другите кандидати за местото наследник на престолот биле францускиот генерал Жан Батист Бернадот, принцот Петар од Холштајн-Готорп и данскиот принц Чарлс Август од Аугустенбург. Таа била скептична во сите нив поради доброто на шведската независност, бидејќи се плашела дека Шведска ќе стане дел од Француската империја под Бернадот, или Руската империја (како што Петар од Холштајн бил оженет со Русинка) или додаток на Данска. За време на состанокот во градината со Адлерспар, таа изјавила: „Многу сум среќна што сум Швеѓанка и не би сакала да бидам Французинка, Русинка или Данка“. Аугустенбург на крајот бил избран. Се очекувало да ја донесе Норвешка во Шведска како замена за Финска.
Не е познато дали таа имала некакво влијание врз уставната реформа од 1809 година, иако е познато дека разговарала за тоа со неколку државници. Таа изјавила дека не ѝ се допаѓаат партиските поделби, но и апсолутната монархија и посакувала јавноста да одлучува за работите кои се однесуваат на нив преку „избрани претставници“.
Пред доаѓањето на Аугустенбург, кралот доживеал мозочен удар и не можел да владее, по што таа неформално претседавала со советот на негово место. Густавската партија побара од неа да ја прифати функцијата регент, да го исклучи новоименуваниот Аугустенбург и да го усвои поранешниот престолонаследник Густав за наследник.
Имало страв од државен удар од неа и од Густавјаните. Адлерспар, кој пристигнла откако го подготви пристигнувањето на Аугустенбург, ја сретнал пред спалната соба на кралот. Адлерспаре прашал:
: -„Можеби веќе не се осмелувам да му пријдам на Вашето Височество?
: -„Зошто е тоа? „Се плашам дека вашето височество е луто на мене? Таа се насмеа и одговори:
: -„Како можеш да ми поставиш такво прашање? Зошто си тука?" Тој одговорил дека дошол да ги прими упатствата на кралот во врска со неговиот наследник и на задачата на Аугустенбург да се распраша за општиот став за него. Таа побара од него да му каже на Аугустенбург да не има предрасуди кон никого. Откако добил дозвола од кралот да го донесе Аугустенбург во Шведска, тој ја прашал за нејзиното мислење. Таа забележа дека тој сè уште не пристигнал, ниту дала директен одговор дали го посакува престолот. Тој одговори:
: - „Можеби нема да дојде, а потоа Вашето Височество може да ја игра истата улога како и царицата на Русија“, мислејќи на Екатерина Велика, која го презела престолот од нејзиниот сопружник. Таа одговорила:
: „Никогаш не сум посакала власт, не сум го убила мојот сопруг или некој принц Иван, ниту сум можела да направам такво нешто. Не сакам да ми зборуваат со таков тон“. Адлерспаре одговорил:
: - „Вашето височество е во право, сигурно не е среќа да се биде монарх“.
Таа ја одбила понудата да биде регент и пучот никогаш не се случил. Државникот Карл Јохан Адлеркројц изјавил дека, доколку кралот умрел, работата би била поинаква: „Ако умрел кралот Чарлс XIII, пред да се склучи мирот со Данска и Кристијан Август сè уште бил во Норвешка, кралицата Шарлот, која желно го поддржувала плановите на Густавевата партија би одиграле значителна улога“.
Таа го сметала Аугустенбург за добродушен, но груб. Тој тврдел дека е подготвен да го усвои поранешниот престолонаследник Густав за наследник. Аугустенбург, кој бил популарен меѓу јавноста, починал во 1810 година. Анти-Густавиците ја подметнале гласината дека тој бил убиен од партијата на Густавија.
Во главниот град циркулирале памфлети во кои се тврдело дека престолонаследникот бил убиен од Густавјаните и дека кралицата заслужува да биде обесена. Густавовиот гроф Аксел фон Ферсен Помладиот бил линчуван, осомничен дека е вмешан во наводното убиство. Тогаш толпата ја побарала сестрата на Ферсен, грофицата Софи Пајпер, која била интимна пријателка на кралицата и се вели дека влијаела врз неа. На толпата ѝ било кажано дека Пајпер е со кралицата во палатата Хага.
Кралицата и нејзините дами останале без стражари во Хага, а постоел страв дека ќе биде нападната. Таа била советувана да не доаѓа во градот и биле испратени чамци да ги евакуираат, доколку толпата за линч маршира до Хага. Таа решила да замине во градот без придружба. Нејзината дама грофицата Вилхелмина Таубе ја замолила да не го прави тоа, на што таа одговорила: „Ти си кукавица, Мина! Се плашите; Ќе одам сама! Не се плашам од смртта. Можам да и пркосам и ќе умрам како Марија Антоанета. Да си заминеме!“ Жените ја убедувале да остане, а кога таа ги замолила да си заминат, тие побарале да останат. На крајот ништо не се случилло. И покрај противењето, таа го поддржала расчистувањето на името на Софи Пајпер, кое било најнепопуларно.
Изборот на нов престолонаследник се одржал во Еребру. Прво го поддржала поранешниот престолонаследник Густав, а второ Петар од Холштајн. Одлучено било кралицата да биде ограничена во Стремсхолмскиот дворец време на изборите поради општото верување дека таа ќе се меша.
Кога Жан Батист Бернадот бил избран, владата го испратила Фредрик Август Аделсвард како свој претставник за да ја информира. Тој рекол дека го сфатил нејзиното разочарување, бидејќи Бернадот не била кралска личност, но ја замолил да се преправа дека е среќна за здравјето на монархот, кој се плашел дека таа ќе биде незадоволна. Таа одговорила дека би била среќна со секој кој може да донесе стабилност: „Тогаш тоа ќе биде вистинското, а тој ќе најде лојален пријател во мене. Ако тој е исто така надарен со талент и добро срце, тогаш неговата лоза не би ми значела ништо.“ Таа побарала дозвола да оди во Еребру и изјавила: „Јас не се мешам во политиката, иако секој може да каже поинаку“.
Бернадот оставила многу добар впечаток кај неа, а нивниот однос бил добар. На нивниот прв состанок, тој ѝ рекол: „Госпоѓо, повеќе од добро разбирам какви чувства мора да ви донесе моето доаѓање, но ве молиме запомнете дека првиот крал бил војник, кој имал корист од успехот!“ Таа одговорила: „Да не зборуваме сега за тоа, вие го заслуживте вашиот успех, кој е повеќе достоен отколку да се родите за него“. Ја прашал за совет и разговарал со неа за државните работи. Тој и помогнал и во организирањето државен погреб на Аксел фон Ферсен. Во 1811 година, советот ја замолил да го убеди кралот да го назначи Бернадот за регент и да ја убеди Бернадот да ја прифати функцијата, што таа и го направила.
Кралицата ја опишала Дезир Клари како добродушна, дарежлива и пријатна кога избрала да биде, а не да заговори, но и како незрело и „разгалено дете“, кое ги мрази сите барања и не можело да се справи со каква било форма на застапеност. Таа ја опишала Дезире како „Французинка во секоја педа“, која не сакала и се жалела на сè што не е француско, и „следствено, не и се допаѓа“.
Бернадот наредил да се отстрани сето она што го потсетува шведскиот народ на собореното кралско семејство. Нејзините Густавовски ставови ги натерале анти-Густавијците да ги насочат сомнежите на Бернадот кон неа, и таа била должна да ја прекине својата кореспонденција со поранешната кралица Фредерика (1813), но нејзиниот однос со Бернадот останал добар. Таа го поддржала неговиот план да ја освои Норвешка и станала кралица на Норвешка во 1814 година. Во 1816-1817 година, гувернерот Барон Олоф Рудолф Седерстром се обидел да ја вмеша во наводен обид за отров против животот на престолонаследникот и неговиот син. Таа го испрашала за клевета, но тоа довело до прекин на врската со престолонаследникот, иако ја продлабочила нејзината врска со принцот Оскар, кој застанал на нејзина страна во аферата.
По смртта на нејзиниот сопружник, таа наводно рекла дека нема да може да го преживее. По погребот на нејзиниот сопруг, се дознава дека се случил некаков голем конфликт помеѓу кралицата на должноста и новиот крал. По приватната вечера со кралот, таа се повлекла во својата соба да пишува, а истата вечер паднала и умрела.
3 Наследство
Хедвиг Елизабет Шарлот е позната по нејзиниот познат дневник, кој е вреден историски извор кој го опишува шведскиот кралски двор помеѓу август 1775 и октомври 1817 година.
Огромниот дневник бил напишан на француски јазик и првично (до март 1798 година) во форма на писма до нејзината блиска пријателка, грофицата Софи фон Ферсен, сестра на Аксел фон Ферсен. Писмата никогаш не биле испратени, туку напишани во оваа форма како почит на Софи фон Ферсен. Дневниците биле напишани со намера да бидат објавени, како што наложила кралицата, педесет години по нејзината смрт. Бил преведен на шведски јазик и објавен во девет дела помеѓу 1902 и 1942 година: првите три дела во превод на Карл Карлсон Бонде, а останатите делови од Сесилија аф Клеркер.
Дневникот на Хедвиг Елизабет Шарлот понекогаш се користи како вреден извор на референца во рамките на шведските историски истражувања. Опишува настани и на национално и на меѓународно ниво, третира различни теми како што се озборувања, заговори и општествени настани што се случуваат во рамките на шведскиот кралски двор и аристократија, како и политички теми, и обезбедува лични портрети на ликови на современиците. Ги опишува настаните како што се Француската револуција од 1789 година, Регицидот на Густав III во 1792 година, Наполеоновите војни и депонирањето на Густав IV Адолф во 1809 година. Збирката на Хедвиг Елизабет Шарлот ја вклучува и нејзината кореспонденција, како и разни други документи, од кои некои се цитирани во објавениот дневник.
Нејзиниот дневник, исто така, се смета за делумно несигурен во неговата очигледна лична пристрасност од страна на војвотката против нејзиниот зет кралот Густав III.
Сепак, до сега, нејзиниот целосен дневник е објавен само на шведски јазик.
4 Во фикцијата
Хедвиг Елизабет Шарлот од Холштајн-Готорп, заедно со фиктивните Јохана и Софи фон Ферсен, е еден од трите главни ликови во романската трилогија ''Барнбруден'' (Дете невеста) од 2013 година, ''Потунген'' (Дете од комората) од 2014 година, и ''РШефхонан'' ) од 2015 година, од Ана Лаестадиус Ларсон.
Кралицата Шарлот се појавува како лик во романот на Анемари Селинко од 1951 година, ''Дезире,'' поставен како дневник на Дезир Клари, чиј сопруг го наследил сопругот на Шарлот како крал. На кралицата се опишува како малоумен мартинет, опседнат со пристојност и ја обвинува Шарлот за нејзината одлука да го напушти сопругот и да се врати во Париз.
5 Деца
# Ловиса Хедвиг ( Стокхолм, 2 јули 1797 година). Мртвородено; погребан во Ридархолмскиркан ( Црква Ридархолм ).# Карл Адолф, војвода од Вермланд ( Стокхолм, 4 јули 1798 - Стокхолм, 10 јули 1798 година). Живеел шест дена; погребан во Ридархолмскиркан ( Црква Ридархолм ).
6 Наводи
6.1 Цитирани дела
* Шарлот Белами и мојот пекол, ''Ma chère amie, Billets de la duchesse Charlotte de Sudermanie à Sophie de Fersen'', Париз, Mercure de France, 2018 година.
*** ( )
* ( )
* ( )