procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Стихар

Стихар (|στιχάριον) — дел од богослужбената одежда што го носат сите членови или степени на православното свештенство во два облици: еден за чтеците, певците, подѓаконите и ѓаконите, и друг за презвитерите и епископите. Стихарите ги носат и момчињата кога учествуваат во некои православни обреди (на пр. погреби, литии).
Стихарот е одежда слична на грчкиот хитон или римската туника кој го прекрива целото тело, од главата до петиците.
1 Историја
Стихарот е произлезен од античкиот хитон и бил прифатен од сите стари христијански заедници. На почетокот бил изработуван од лен и во бела боја, што одговарало на бојата на алиштата на ангелите. Подоцна, за време на Источното Римско Царство, бојата се усогласува на литургиските пригоди и се изработува од богати ткаенини.
2 Подѓакони и ѓакони
Кај ѓаконите, подѓаконите, чтеците и певците стихарот е главна одежда. Го облекуваат над расото, тој е долг и прав, со широки ракави, понекогаш долу е странично отворен и се затвора со копчиња или со ленти. Вообичаено на грбот, меѓу рамената, извезен е крст. Бојата на ткаенината се избира во зависност од литургиите.
3 Презвитери и епископи
Стихарот на презвитерите и епископите е различен затоа што во голема мера тој е покриен со литургиска облека. Овој стихар се изработува од полесна ткаенина, како лен, сатен или свила, и вообичаено е во бела боја, но не секогаш. Белата боја симболизира чистота која се бара од свештенослужителот. Ако одеждата е црвена, тогаш го означува Христовото страдање. Ракавите не се широки како кај оние на ѓаконите, и се затвораат кај шаките.
4 Литургиска употреба
Ѓаконите, подѓаконите и другите лица од ѓаконскиот степен, задолжително го носат стихарот за време на сите служби. Сепак се шири обичај за време на малите церемонии истиот да не се облекува.
Презвитерите и епископите облекуваат стихар само за божјите литургии.
Ѓаконот пред да го облечи стихарот му го излага на свештеникот за овој да го благослови. Презвитерите и епископите самите си ги благословуваат стихарите пред да ги облечат.
5 Поврзано
*Хитон
*Туника
Црква „Вознесение Христово“ - Долнени

Вознесение Христово — главна селска црква во селото Долнени. Сместена е во северниот дел од селото.
1 Историја
Црквата била изградена и зографисана во 1857 година во време на пелагонискиот митрополит Бенедикт Византиски.
2 Архитектура
Градбата на црквата е еднокорабна, со правоаголна основа и петострана апсида на источната страна. На секоја страна од апсидата има по една слепа ниша. Влезот на храмот се наоѓа на јужната страна и над него има ниша со фреска во лоша состојба. Објектот е изграден од варовник и е покриен со кров од ќерамиди. Внатрешноста на црквата е живописана, а фрескописот е дело на браќата Димитриј, Ефтим и Ѓорѓи Андонови од Гари.
Дворот на црквата од јужната страна е ограден со метална ограда, а храмот дополнително е ограде од помошен објект на јужната и западната страна, додека на источната страна има бетонска ограда. На јужната страна од помошниот објект се наоѓа влезната прота која води до потесниот двор пред црквата и над неа се издига камбанаријата. Таа е со квадратна основа и се состои од два дела, така што на секоја страна во горниот дел има по една монофора. Во потесниот двор на црквата, во близина на јужната страна има два гробни споменика.
3 Галерија
4 Поврзано
* Црква „Св. Троица“ - Долнени
* Долнени
* Преспанско-пелагониска епархија
* Прилепско архијерејско намесништво
* Долненско-секиречка парохија
Лауренс де Вресе

Лауренс де Вресе (|Laurens De Vreese; р. во ) — поранешен белгиски професионален друмски велосипедист, кој професионално возел за периодот 2011-2021.
Де Вресе бил национален друмски првак под 23 години во 2010 година.
1 Кариера
Де Вресе започнал како професионален на почетокот на сезоната 2011, возејќи како член на . На Лиеж-Бастон-Лиеж 2012, Де Вресе бил еден од возачите кои биле дисквалификувани од трката како последица на тоа што си скратиле дел од рутата.
Де Вресе го напуштил на крајот на сезоната 2013 и се приклучил на за сезоната 2014. Подоцна, во август 2014 година, објавиле дека Де Вресе потпишал едногодишен договор со екипата за 2015 година. Бил именуван во почетниот состав за Вуелта а Еспања 2017.
2 Достигнувања
;2009
: 1. Омлоп Хет Ниувсблад за младинци
: 2. Флеш Ардене
;2010
: 1. Национално друмско првенство под 23 години
: 1. Краен пласман Топкомпетити
: 1. Краен пласман Триптик Ардене
: 1. Зилебеке-Вестутер-Зилебеке
: 2. Омлоп Хет Ниусблад за младинци
: 3. Флеш Ардене
: 4. Краен пласман Тур де Лиеж
::1. Етапа 4
: 4. Сиркут ди Валони
: 5. Хесден Ост-Вландерен
: 7. Светско друмско првенство под 23 години
: 10. ГП Стад Гел
;2011
: 3. ГП Пол Бореманс
: 3. Хесден Ост-Вландерен
: 5. Хале-Ингоигем
: 7. ГП Жосе Дибоа
: 10. Краен пласман Тур де Валони-Пикард
;2012
: 1. Борбен пласман Енеко Тур
: 2. Париз-Тур
: 4. ГП Ванзеле
;2013
: 1. Борбен пласман Трка околу Белгија
: 1. Борбен пласман Енеко Тур
: 6. Краен пласман Тур де л’Еурометропол
: 9. ГП Кантон Аргау
: 9. Бинше-Шиме-Бинше
: 10. Трка околу Келн
: 10. Копа Берноки
;2014
: 3. Гоиксе Пејл
: 8. ГП Џеф Схеренс
;2016
: 8. Краен пласман Трка околу Данска
: Награда за борбеност на етапа 3 Тур Даун Андер
Паломар 12

Паломар 12 — збиено ѕвездено јато во соѕвездието Јарец кое припаѓа на ореолот на Млечниот Пат.
Јатото првпат е откриено во пописот на Националното географско друштво врз основа на снимките во Паломарската опсерваторија, во авторство на Роберт Џорџ Харингтон и Фриц Цвики,. Иако го завеле како збиено јато, Цвики сметал дека се работи за блиска џуџеста галаксија од Месната Група. Ова е релативно младо јато, за околу 30% помладо од највеќето збиени јата на Млечниот Пат. Јатото е бодато со метал, и има металичност од 1=[Fe/H] ~= -0,8. Има просечна сјајносна распределеност од 1=M<sub>v</sub> = -4,48.
Изучувајќи го сопственото движење, во 2000 г. е претпоставено дека јатото е преземено од џуџестата галаксија Стрелец пред околу 1,7 милијарди години. Денес се смета за член на таа џуџеста галаксија (Cohen 2004, Sbordone et al. 2006), а неговата старост се проценува на 6,5 милијарди години.
Македонски претседателски избори (1994)

Македонски претседателски избори (1994) — први претседателски избори во Република Македонија, кои биле одржани на 16 октомври 1994, истовремено со Парламентарните избори. На изборите учествувале два кандидати, а победил Киро Глигоров, кандидат на коалицијата предводена од СДСМ, во првиот круг.
1 Резултати
Кандидат, Партија, Број на гласови, %
Киро Глигоров, Сојуз за Македонија, 715.087, 78,4
Љубиша Георгиевски, ВМРО-ДПМНЕ, 197.109, 21,6
Неважечки ливчиња, 130.810, –
Вкупно, 1.053.761, 100
Регистрирани избирачи/излезност, 1.360.729, 77,4
Извор:
Џек Вилшер

Џек Ендру Гари Вилшер (|Jack Andrew Garry Wilshere; р. ) — англиски фудбалер, играч од средниот ред на Вест Хем Јунајтед и на англиската репрезентација.
Вилшер ја започнал својата кариера во академијата на Арсенал и оставил добар впечаток од рана возраст. Својот прв професионален настап за екипата на Арсенал го имал во 2008 година, со што станал најмлад дебитант во англиската Премиер лига, на возраст од 16 години и 256 дена. Вилшер добил многубројни признанија како што се најдобар млад играч во лигата, предложен во најдобрата екипа за сезоната 2010-2011 и играч на сезоната во Арсенал.
Вилшер моментално е сениорски репрезентативец на англиската репрезентација, а претходно ги поминувал сите категории, почнувајќио од онаа под 16 години, па понатаму под 17, под 19 и под 21 година. Својот прв настап за сениорската репрезентација на Англија го имал против репрезентацијата на Унгарија на возраст од 18 години и 222 дена, со што станал 10-ти најмлад дебитант во историјата на англиската репрезентација.
1 Детство
Вилшер е роден на 1 јануари 1992 година. Роден е во Стивинеџ и моментално живее во Хитчин. Уште од најрана возраст било јасно дека поседува голем талент за фудбал.
2 Клупска кариера
2.1 Младински настапи
Вилшер и си приклучил на Академијата на Арсенал на возраст од 9 години, по краток престој во Лутон Таун.
На возраст од 15 години бил именуван за капитен на тимот под 16 години и имал настапи за тимот под 18 години. Менаџерот на Арсенал под 18 години му дал можност на Вилшер да настапува во 18 натпревари со што тој возвратил со 13 гола.
2.2 Сениорски настапи
Во сезоната 2008 Џек Вилшер повеќе нема да игра во тимот на Арсенал под 18, тој е преместен во сениорскиот тим на Арсенал. Џек Вилшер ја добива целосната поддршка од тренерот Џек Вилшер.
На шеснаесет години и 329 дена, Џек Вилшер стана најмладиот играч на Арсенал. Рекордот претходно бил во сопственост на Сеск Фабрегас.
2.2.1 Позајмица во Болтон
Во сезоната 2010 Арсенал сака Џек да се здобије со искуство, така што тие го праќаат Џек на позајмица во Болтон. Вилшер одигра во 14 натпревари за Болтон и импресионирани.Менаџерот на Болтон Овен Којл се обиде да го придобије Џек и да остане уште една сезона меѓутоа тоа заврши неуспешно.
2.2.2 Позајмица во Борнмут
На 31 август 2016 година, Вилшер замина на позајмица во Борнмут во сезоната 2016–17 и му беше доделен бројот 32 кој претходно го носел Енуан О Кане. На 10 септември 2016 година, Вилшер го одиграл својот прв натпревар за Борнемут против Вест Бромвич Албион, како замена во 63 минута, а Борнмут победил со 1-0. Вилшер бил избран за играч на Борнемут два последователни месеци, во ноември и декември. На 15 април 2017 година, Вилшер се здобил со фрактура на левата ножна коска по неговиот судир со Хари Кејн во натпреварот против Тотенхем на Вајт Харт Лејн. На 19 април 2017 година, било потврдено дека Вилшер ќе го пропушти остатокот од сезоната откако настапил 29 пати за Борнмут и било огласено дека ќе биде вратен во Арсенал.
Црква „Св. Илија“ - Виничани

Црква „Св. Илија“ - Виничани — главна селска црква во селото Виничани. Се наоѓа на рид во рамките на селото.
Црквата е една од најновите во целата Општина Градско, но и во Македонија, изградена од страна на жителите на селото, кои биле приморани да ги користат другите верски храмови поради недостиг на свој верски храм.
1 Историја
Црквата започнала да се гради во 2000 година и била завршена по десет години во 2010 година. Изградбата била финансирана од страна на месното население, општината и дарители.
Црквата била осветена во 2010 година, а со самиот чин на осветување чиноначалствуваше митрополитот Агатангел Повардарски.
2 Галерија
;Надворешност
;Внатрешност
3 Поврзано
* Кавадаречко архијерејско намесништво
* Парохија Градско
* Виничани
Драган Павловиќ Латас

Драган Павловиќ Латас (р. во ) — македонски телевизиски водител и новинар од српска народност. Тој бил главен и одговорен уредник на телевизија Сител од 1997 година до 2018 година и на дневниот весник „Вечер“ во периодот 2006–2012. Латас е член на Македонската асоцијација на новинари (МАН) и бил нејзин генерален секретар во два мандати (2002–2007 и 2011–сѐ уште). Латас во 2004 година, е основач на Порталот "Вечер". Тој е колумнист и соработник на порталот Платформа.мк од 2025 година.
1 Животопис
Кариерата ја започнал во „''Млад борец''“ (1980–1984), а бил и соработник на белградскиот младински весник „''Младост''“. Работел во неделникот „''Фокус''“ извесен период по неговото основање во 1995 година. Завршил економски науки на универзитетот во Белград, а има дипломирано и политички науки на универзитетот ФОН во Скопје во 2005 година. Магистрирал и докторирал на Европскиот универзитет во Скопје, каде работел како професор од 2012 година.Добитник е на пет награди за новинар на годината во Македонија за 1995, 1998, 2000, 2001 и 2002 година. Тој е проектен менаџер на Вечер.мк, Време.мк, Весник.ком и Вести.мк.
Латас бил осудуван од новинарската фела во Македонија поради неговиот непристоен речник и кршење на етичкиот кодекс на новинарите. Во интервју на Сител во 2016, Латас на Зоран Заев, претседател на СДСМ, му рекол дека е „изрод“ и дека „лаже како Турчин“. На однесувањето на Латас реагирале турската амбасада во Македонија и Здружението на новинарите на Македонија (ЗНМ), велејќи дека ги навредил Турците во Македонија и дека создава искривена слика за новинарството.
Специјалното јавно обвинителство (СЈО) во 2017 година, ја отворило истрага „Тотал“ во која го сомничела Латас за даночно затајување како сопственик и управител на фирмите „Тотал маркетинг“ и „Тотал медиа центар“. СЈО го товари дека во периодот 2008–2015 тој давал лажни податоци во завршните сметки на фирмите за да одбегне плаќање данок со што го оштетил државниот буџет за 63 илјади евра како физичко и 121 илјади евра како правно лице. Латас исто така преку фактури на фирмите набавувал персиски теписи, рачен часовник, душеци и други предмети за лична употреба.
Химера (митологија)

Химера (грчки: ''Χίμαιρα'') - суштество од старогрчката митологија, составено од делови на неколку различни животни, кое исфрлало оган од устата, а живеело во Ликија, Мала Азија. Во „Илијадата“ (VI, 181), Хомер го опишува како комбинација на лав (однапред), змеј (одназад) и коза (во средината).
1 Химерата како тема во уметноста и во популарната култура
Химерата се јавува како тема во бројни дела од уметноста и популарната култура, како:
* „Химера“ - песна на српскиот поет Јован Дучиќ.* „Секој има своја химера“ — песна во проза на францускиот поет Шарл Бодлер.* „Химера“ (''Chimaera'') — песна на американската панк-рок група ''Bad Religion'' од 1992 година.
Митра (одежда)

Митра (|μίτρα, турбан) – вид на капа на одредени христијански свештеници. Митрите ги носат свештеници на православните цркви, на римокатоличката, англиканската (реформаторска) и некои лутерански цркви (протестантски).
1 Митрите во православието
Најтипичните митри во православните цркви се засноваат на затворена царска круна од доцната Византиско Царство. Во крајна линија потеклото на оваа форма е од постарата „камилавка“ (καμιλαύκιον), иако таа се издвоила од секуларните капи доста подоцна. Митри со форма на круна почнале да се користат подоцна, по падот на Цариград (1453) под отоманска власт.
Православните митри се изработени во форма на луковична круна, тие се целосно затворени, а како материјал за нивна изработка се користи, брокат, дамаск или златно платно. Исто така тие може да бидат навезени, а често се украсени со скапоцени или полускапоцени камења. Вообичаено на митрите има четири икони (Христос, Богородица, Јован Крстител и на самиот врв крст), кои свештеникот може да ги бакне пред да ја стави митрата на глава. Православните митри вообичаено се златни, но може да се користат и други литургиски бои.
На врвот на митрата има крст кој може да биде метален и да биде исправен, или извезен на платното и лежечки. Понекогаш, наместо лежечки крст, митрата може да има икона на врвот.
Во Македонија митри се изработуваат во Раичкиот манастир кои се познати и барани не само во Македонија, туку и во целиот православен свет.
2 Митрите во западното христијанство
Во својата модерна форма во западното христијанство, митрата е висока капа која се состои од два слични дела (преден и заден) кои се издигаат и се сошиени од страните, а две кратки ленти секогаш висат назад.
Во католичката црква, правото за носење митра, според канонското право, им е дадено на бискупите и опатите кога се појавуваат на церемониите на осветување на бискуп и благословување на опат. Кардиналите вообичаено се сметаат дека се бискупи (од времето на папата Јован XXIII), но дури и кардиналите кои не се бискупи можат да носат митра.
Папата Франциск од Македонија на поклон доби митра изработена во манастирот Рајчица
3 Поврзано
* Стихар
* Хитон
Охридска околија (1955-1957)

Охридска околија со седиште на Народниот одбор на Околијата во Охрид, е една од седумте околии установени со Законот за подрачјата на околиите и општините во Народна Република Македонија, од 28 јуни 1955 година. Во оваа околија имало петнаесет општини.
1 Општини во Охридска околија
*Општина Асамати
*Општина Белчишта
*Општина Брод
*Општина Велешта
*Општина Дебар
*Општина Зајас
*Општина Кичево
*Општина Косел
*Општина Луково
*Општина Манастирец
*Општина Осломеј
*Општина Охрид
*Општина Ресен
*Општина Струга
*Општина Челопеци
Скопска околија (1955-1957)

Скопска околија со седиште на Народниот одбор на Околијата во Скопје, е една од седумте околии установени со Законот за подрачјата на околиите и општините во Народна Република Македонија, од 28 јуни 1955 година. Во оваа околија имало девет општини.
1 Општини во Скопска околија
*Општина Бутељ
*Општина Ѓорче Петров
*Општина Драчево
*Општина Петровец
*Општина Ракотинци
*Општина Идадија
*Општина Кале
*Општина Кисела Вода
*Општина Саат Кула
Тетовска околија (1955-1957)

Тетовска околија со седиште на Народниот одбор на Околијата во Тетово, е една од седумте околии установени со Законот за подрачјата на околиите и општините во Народна Република Македонија, од 28 јуни 1955 година. Во оваа околија имало осум општини.
1 Општини во Тетовска околија
*Општина Врапчиште
*Општина Гостивар
*Општина Жеровјани
*Општина Маврово
*Општина Ростуша
*Општина Саракино
*Општина Тетово
*Општина Теарце
Титоввелешка околија (1955-1957)

Титоввелешка околија со седиште на Народниот одбор на Околијата во Титов Велес, е една од седумте околии установени со Законот за подрачјата на околиите и општините во Народна Република Македонија, од 28 јуни 1955 година. Во оваа околија имало четиринаесет општини.
1 Општини во Титоввелешка околија
*Општина Богомила
*Општина Богданци
*Општина Валандово
*Општина Гевгелија
*Општина Градско
*Општина Демир Капија
*Општина Дојран
*Општина Извор
*Општина Кавадарци
*Општина Конопиште
*Општина Неготино
*Општина Отовица
*Општина Титов Велес
*Општина Чашка
Битолска околија (1957-1965)

Битолска околија со седиште на Народниот одбор на Околијата во Битола, е една од седумте околии установени со Законот за подрачјата на околиите и општините во Народна Република Македонија, од 13 јули 1957 година. Во оваа околија имало тринаесет општини.
1 Општини во Битолската околија
*Општина Битола
*Општина Бистрица
*Општина Демир Хисар
*Општина Дихово
*Општина Долнени
*Општина Кривогаштани
*Општина Крушево
*Општина Кукуречани
*Општина Мариово
*Општина Новаци
*Општина Плетвар
*Општина Прилеп
*Општина Тополчани
Штипска околија (1955-1957)

Штипска околија со седиште на Народниот одбор на Околијата во Штип, е една од седумте околии установени со Законот за подрачјата на околиите и општините во Народна Република Македонија, од 28 јуни 1955 година. Во оваа околија имало осумнаесет општини.
1 Општини во Штипска околија
*Општина Берово
*Општина Босилево
*Општина Василево
*Општина Виница
*Општина Делчево
*Општина Кочани
*Општина Конче
*Општина Лакавица
*Општина Ново Село
*Општина Облешево
*Општина Пехчево
*Општина Пробиштип
*Општина Радовиш
*Општина Радање
*Општина Свети Николе
*Општина Струмица
*Општина Џумајлија
*Општина Штип
Охридска околија (1957-1965)

Охридска околија со седиште на Народниот одбор на Околијата во Охрид, е една од седумте околии установени со Законот за подрачјата на околиите и општините во Народна Република Македонија, од 13 јули 1957 година. Во оваа околија имало девет општини.
1 Општини во Охридска околија
*Општина Белчишта
*Општина Брод
*Општина Дебар
*Општина Кичево
*Општина Косел
*Општина Осломеј
*Општина Охрид
*Општина Ресен
*Општина Струга
Тетовска околија (1957-1965)

Тетовска околија со седиште на Народниот одбор на Околијата во Тетово, е една од седумте околии установени со Законот за подрачјата на околиите и општините во Народна Република Македонија, од 13 јули 1957 година. Во оваа околија имало седум општини.
1 Општини во Тетовска околија
*Општина Врапчиште
*Општина Гостивар
*Општина Жеровјани
*Општина Маврово
*Општина Сараќино
*Општина Тетово
*Општина Теарце
Скопска околија (1957-1965)

Скопска околија со седиште на Народниот одбор на Околијата во Скопје, е една од седумте околии установени со Законот за подрачјата на околиите и општините во Народна Република Македонија, 13 јули 1957 година. Во оваа околија имало девет општини.
1 Општини во Скопска околија
*Општина Бутел
*Општина Ѓорче Петров
*Општина Драчево
*Општина Петровец
*Општина Ракотинци
*Општина Идадија
*Општина Кале
*Општина Кисела Вода
*Општина Саат Кула
Титоввелешка околија (1957-1965)

Титоввелешка околија со седиште на Народниот одбор на Околијата во Титов Велес, е една од седумте околии установени со Законот за подрачјата на околиите и општините во Народна Република Македонија, од 13 јули 1957 година. Во оваа околија имало единаесет општини.
1 Општини во Титоввелешка околија
*Општина Богданци
*Општина Богомила
*Општина Валандово
*Општина Гевгелија
*Општина Градско
*Општина Кавадарци
*Општина Конопиште
*Општина Неготино
*Општина Отовица
*Општина Титов Велес
*Општина Чашка
Штипска околија (1957-1965)

Штипска околија со седиште на Народниот одбор на Околијата во Штип, е една од седумте околии установени со Законот за подрачјата на околиите и општините во Народна Република Македонија, од 13 јули 1957 година. Во оваа околија имало петнаесет општини.
1 Општини во Штипска околија
*Општина Берово
*Општина Босилево
*Општина Василево
*Општина Виница
*Општина Делчево
*Општина Кочани
*Општина Ново Село
*Општина Облешево
*Општина Пехчево
*Општина Пробиштип
*Општина Радовиш
*Општина Свети Николе
*Општина Струмица
*Општина Џумајлија
*Општина Штип
Дрансфелд (општинска заедница)

Дрансфелд (|Dransfeld) — општинска заедница во округот Гетинген, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Нејзиното седиште е во градот Дрансфелд.
Општинската заедница Дрансфелд се состои од следниве општини:
# Бирен
# Дрансфелд
# Јинде
# Ниметал
# Шеден
Тодор Камчев

Тодор Камчев Петров е тиквешки војвода, учесник во македонско-одринско ослободителните борби од 1903 до 1908 година.
1 Животопис
Тодор Камчев е роден во Неготино, во 1880 година, син на сиромашни родители, кои сакале да го школуваат, но немале финансии за тоа. Откако завршил трети клас во прогимназијата во Штип, не можел да си плати школување во Солунската гимназија. Назначен е за учител во с. Барово, а следната година во с. Клиново. Уште како ученик во Штип, воспоставил врски со ВМРО, и служел разнесувајќи разни писма, куршуми, револвери и друго. Од почетокот на 1903 година, зел активно учество како член на Градското раководно тело и како војвода на месната чета, а подоцна и како член и секретар на Околиското раководно тело, сè до крајот на самиот Уриет во 1908 година.
Јинде

Јинде (|Jühnde) — општина во округот Гетинген, во Долна Саксонија, Германија.
Неодамна, селото станало познато како првото т.н. „биоенергетско село“ во Германија. Од есента 2005 година, снабдувањето со топлина и електрична енергија за селото било целосно обезбедувано од отпадните материјали собрани од околните полиња, сместени во биогасна постројка.
Шеден

Шеден (|Scheden) — општина во округот Гетинген, во Долна Саксонија, Германија.
Општината се состои од три единици: Шеден, Мензен и Данкелсхаузен. Реката Шеде поминува низ општината, пред да се влие во Везер.
Дрансфелд

Дрансфелд (|Dransfeld) — град во округот Гетинген, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа на околу 12 километри западно од градот Гетинген.
Градот претставува административно седиште на истоимената општинска заедница.
1 Географија
1.1 Местоположба
Дрансфелд се наоѓа на половина пат помеѓу универзитскиот град Гетинген и градот Хан. Минден. Градот е сместен во подножјето на Брамвалд, а на југ се протега Градската шума Дрансфелд. Јужно од Дрансфелд се наоѓа врвот Хоер Хаген.
1.2 Градски единици
* Град Дрансфелд
* Бердел
* Осенфелд
* Фармисен
2 Меѓународни односи
2.1 Збратимени градови
Дрансфелд е збратимен со следниве градови:
* Ротенбург, Германија
* Декарт, Франција
* Рацалмас, Унгарија
Милко (рок-група)

Милко - македонска рок-група од Скопје.
1 Историја
Групата „Милко“ била основана во 2006 година. Групата ја сочинуваат:* Сашо Митревски (гитара и вокла),
* Стефан Терпини (тапани) и
* Филип Поповски (бас-гитара).
2 Творештво
Првиот албум на „Милко“, со наслов „Луѓе“, бил објавен за издавачката куќа „ПМГ рекордингс“, која подоцна ги објавила и нивните два албума, „Don't let them win“ и „Changes“, како и проектниот албум „Никотин“. На 20 февруари 2016 година, во Младинскиот културен центар во Скопје, „Милко“ го претставиле албумот наречен според името на групата. Албумот бил снимен во студиото „Марифет“, а бил продуциран од самата група и од Ивица Јанкуловски, кој бил задолжен и за миксот. На едн апесна од албумот („Ти“) гостувал клавијатуристот Александар Ников.
Радолфсхаузен

Радолфсхаузен (|Radolfshausen) — општинска заедница во округот Гетинген, во Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа на околу 15 километри источно од градот Гетинген. Нејзиното седиште е во Ебергецен.
Општинската заедница Радолфсхаузен се состои од следниве општини:
# Ебергецен
# Ландолфсхаузен
# Зебург
# Зојлинген
# Ваке
Швилме

Швилме (|Schwülme) — река, долга 29 километри, десна притока на реката Везер, која тече низ сојузните покраини Долна Саксонија и Хесен, Германија.
1 Тек
Швилме тече на почетокот кон исток и малку подоцна врти кон југ преку Хетензен и Ледингзен кон Аделебзен. Потоа врти кон запад, примајќи ги водите на Аушнипе и продолжувајќи кон северозапад. Потоа, тече низ Офензен, Ферлихаузен и Алберсхаузен, а помеѓу последните две места ги прима водите на Але. Потоа тече кон запад кон округот Касел.
2 Устие
На крајот Швилме тече кон запад и се влева во Везер во близина на местото Липолдсберг на надморска височина од 107 метри.
3 Сливно подрачје и притоки
Најважна притока на Швилме, чие сливно подрачје е 290,1 км<sup>2</sup> (22,07 км<sup>2</sup> во Хесен), е реката Але. Друга поголема притока е Аушнипе.
Ајхсфелд

Ајхсфелд (|Eichsfeld; буквален превод: „дабово поле“) — историска област во југоисточниот дел на сојузната покраина Долна Саксонија (каде е наречена „Долен Ајхсфелд“ - ''Untereichsfeld'') и во северозападниот дел на сојузната покраина Тирингија (каде е позната како Горен Ајхсфелд - ''Obereichsfeld'') во јужните делови на планинскиот масив Харц. До 1803 година, Ајхсфелд со векови била дел од Архиепископијата Мајнц, што е причината за моменталната состојба на католичка енклава во преовладувачката протестантска област на северот од Германија. По Втората светска војна и поделбата на два дела на Германија во 1945 година, делот од Западна Германија станал дел од округот Дудерштат. Неколку мали размени на територии се случиле помеѓу американската и советската окупациска зона според Ванфридскиот договор.
1 Географија
Денес, најголем дел од Горен Ајхсфелд се наоѓа во округот Ајхсфелд. Другите делови припаѓаат на округот Унштрут-Хајних. Долен Ајхсфелд, подоцна Округ Дудерштат, главно се наоѓа во округот Гетинген, додека Линдау станал дел од Катленбург-Линдау, кој денес е дел од округот Нортхајм.
Градови во областа Ајхсфелд се: Дудерштат, Хајлбад Хајлигенштат, Лајнефелде-Ворбис и Дингелштет.
2 Историја
Ајхсфелд бил првпат споменат во 897 година, а во 1022 година Архиепископијата Мајнц ги запишала своите поседи во областа, кои се зголемиле до 1573 година. Долен Ајхсфелд станал дел од Ајхсфелд откако бил дел од Брауншвајг-Линебург и Грубенхаген помеѓу 1342 и 1434 година.
Во текот на Германската селанска војна во рамките на слободниот царски град Милхаузен, поголемиот дел од манастирите, црквите и замоците биле ограбени и поголем дел од Ајхсфелд станал протестантски.
Во 1575 година, Исусовците успешно оствариле контрареформација во Ајхсфелд. Триесетгодишната војна го зафатила Ајхсфелд во 1622 година и во текот на следните години неколку армии (шведска, данска, тириншка) ја уништувале областа. Според Вестфалскиот мир, Архиепископијата во Мајнц повторно го воспоставила католицизмот во областа, која била уништена над две третини и изгубила 75% од своето население.
Во текот на Наполеоновите војни, Ајхсфелд бил дел од Кралството Вестфалија, кое било распуштено по победата над Наполеон во Битката кај Лајпциг.
Од 1949 до 1990 година, Горен Ајхсфелд припаѓал на Источна Германија. Во оваа атеистичка држава, луѓето ги зачувале своите католички корени и црковниот живот останал релативно нечепнат.
3 Политика
Во согласност со традиционализмот во Ајхсфелд, процентот на гласачи за ДХС е значително повисок отколку во околината.
Зебург (Долна Саксонија)

Зебург (|Seeburg) — општина во округот Гетинген, во Долна Саксонија, Германија.
Зебург е покраинско место за одмор на Зебуршкото Езеро, кое е познато и како „Ајхсфелдско око“. Општината се наоѓа во областа Долен Ајхсфелд. Составена е од Зебург и Бернсхаузен.
Двоглав орел

Двоглавиот орел е чест симбол во хералдиката и вексилологијата. Најчесто е поврзуван со Византиското Царство, Светото Римско Царство, Српското царство, Руската Империја и државите кои се нивни наслединчки. Во византиската хералдика, главите го претставуваат императорот кој има власт над секуларните и религиозните прашања. Исто така, ја означувале доминацијата на императорот над Истокот и Западот.
Ебергецен

Ебергецен (|Ebergötzen) — општина во округот Гетинген, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Сместена е на 15 километри оддалеченост од градот Гетинген.
Општината претставува административно седиште на општинската заедница Радолфсхаузен.
Ебергецен стекнал одредена слава бидејќи бил место каде Вилхелм Буш, создавач на приказните „Макс и Мориц“ поради кои многумина го сметаат за „татко на стрипот“, поминал голем дел од детството. Во местото, Буш живеел од 1841 до 1846 година, престојувајќи кај неговиот вујко Георг Клајне, свештеник во Ебергецен. Се спријателил со синот на воденичарот, нивен сосед, Ерих Бахман, поради што се шпекулира дека од таму потекнува приказната за двете момчиња во „Макс и Мориц“.
Во Ебергецен се наоѓа и Европскиот музеј за лебот.
Поатуански дијалект

Поатуански дијалект — дијалект кој се говори во Поату, Франција. Станува збор за еден од регионалните дијалекти во Франција и не се говори често како во одреден период во минатото, бидејќи денес доминира Францускиот јазик. Поатуанскиот дијалект денес е класифициран како оилски јазик но се разликува по одредени одлики од окситанскиот јазик. Дијалектот се говори на некогашната граница меѓу двете јазични семејства на оилски и окситански јазици. Оислките јазици се прошилувале кон југ здобивајќи се со окситански одлики.
Поатуанскиот дијалект се нарекува и ''парланџе''. Франсоа Рабле запишал дека го изучувал овој дијалект, заедно со многу други јазици и дијалекти, бидејќи се образувал во Фонтене ле Конт. Франсоа Вилон исто така говорел поатуански.
Најраните записи во кои се користи јазикот е во правни документи и повелби од век и луѓето кои го говореле биле наречени Поатуанци. Најраниот печатен текст е датиран околу 1554 година (''La Gente Poitevinrie''). Обичаите за драмско пишување и драмските монолози за изведување на литературни творби на го карактеризираат тој јазик, иако од век и во век биле воспоставени редовни новинарски пишувања биле воспоставени. Изданиата на Гест објавиле бројни книги поврзани со Поатуанско-Сантогенскиот јазик.
Некои јазичари велат дека ''Стразбуршките заклетви'', првиот текст на Француски според официјалните државни позиции во Франција, всушност биле напишани на поатуански јазик.
Во 1973 година, бил предложен стандарден правопис.
Најисточниот дел од Поатуанската''покраина'' е дом на малцинство на говорници на оцитански јазик. Надвор од Франција дијалектот се говори во Северна Калифорнија, особено во Сакраменто, Плуимас, Техејма и Сискију, во кои живеат стари француски семејства и говорници на француски јазик. Акадијскиот француски дијалект е резултат на мешање на Поатуанско-Сантогескиот дијалект со Француски и месни новозборови или архаизми.
Дудерштат

Дудерштат (|Duderstadt) — град во јужниот дел на сојузната покраина Долна Саксонија, Германија, сместен во округот Гетинген.
Средновековниот изглед на градот го сочинуваат 600 куќи најчесто во фахверк, обете големи градски цркви „Св. Киријак“ и „Св. Серватиј“ со нивните моќни камбанарии, старата градска порта „Вестертурм“, обновениот градски бедем, како и Градското собрание, кое е едно од најстарите во Германија.
Градот е средиште и порано главен град на северниот дел на областа Долен Ајхсфелд („Untereichsfeld“). Во минатото бил имот на римокатоличкиот архиепископ од Мајнц.
1 Географија
Дудерштат се наоѓа во областа Долен Ајхсфелд во близина на покраинската граница со Тирингија. Поради неговата плодна почна, околината во текот на средниот век била позната и како „Голдене Марк“ („златна точка“). На околу десет километри југоисточно се наоѓа тириншката област Омгебирге, а на околу 20 километри североисточно е планинскиот масив Харц. Низ градот течат реките Хале и Бреме.
1.1 Градски единици
Дудерштат се состои од 15 градски единици, во кои покрај самото градско јадро, влегуваат и 14 други припоени места. Од околу 21.500 жители, околу 9.000 живеат во самото градско јадро и над 12.000 во другите места.
Градските единици и нивниот број на жители од 1 април 2011 година:
2 Историја
Првото спомнување во документ на Дудерштат е од 929 година.
3 Архитектура
Градот содржи многу историски градби изградени во фахверк.
Изградена во 1343 година, Вестертурм е една од најмалку осум градски порти кои се наоѓале на градскиот бедем, која била запалена во 1424 година и повторно изградена во следните 12 години. Вестертурм има препознатлив извиткан покрив. Иако не е единствена кула во Германија со извиткан покрив, неговата изградба била особена успешна. Постојат бројни народни преданија кои го објаснуваат виткањето: една тврди дека неподмачкан ветропокажувач го предизвикало виткањето на покривот. Друга тврди дека кога ѓавото ги носел луѓето од Дудерштат да пијат, жените го однеле, но претходно ја фатил кулата и ја извиткал, при што избегал.
Изградбата на Градското собрание започнало во 1302 година, а дополнителни крила и делови биле додавани до 1674 година. Било целосно обновено во 1980-тите години и повторно во 2002 година.
4 Култура
Татковинскиот музеј во Дудерштат има збирка на локални значајни артефакти, кој ја раскажуваат историјата на областа и на градот.
5 Меѓународни односи
5.1 Збратимени градови
Дудерштат е збратимен со следниве градови:
* Таубербишофсхајм, Германија (од 1961 г.)
* Комб ла Вил, Франција (од 1968 г.)
* Картузи, Полска (од 1995 г.)
6 Познати луѓе
* Георг фон Коп (1837–1914) — кардинар на Римокатоличката црква
Панков

Панков (|Pankow) — најнаселениот округ во Берлин и втор по површина. Со административната реформа во 2001 г. споен е со поранешните окрузи Пренцлауер Берг и Вајсензе, задржувајќи си го името. Населението брои 384.367 жители (31 декември 2014).
1 Преглед
Името на округот има словенско потекло и е наречен по месноста Панков и реката Панке, која тече низ североисточниот дел, вклучувајќи ја централната населба Пренцлауер Берг. Округот се граничи со Мите и Рајникендорф на запад, Фридрихсхајн-Кројцберг на југ и Лихтенберг исток. Има најмногу жители од сите окрузи во Берлин и го зазема второто место по површина (по Трептов-Кепеник).
Од 1945 до 1960 г. Панков бил живеалиште на многу функционери на Источна Германија. Најпознати места на комунистичката номенклатура се Шенхаузенскиот дворец и околната улица Мајаковскиринг во населбата Нидершенхаузен. Поради ова, западните писатели го користеле поимот Панков како метоним за источногерманскиот режим.
Населбата Пренцлауер Берг во Панков е дом на Рикештрасенската синагога — најголемата синагога во Германија. Во Вајсензе се сместени едни од најголемите еврејски гробишта во Европа. Во Пренцлауер Берг се наоѓа познатото маало „Карл Легин“, кое претставува дел од модернистичките населби заштитени како светско наследство на УНЕСКО. Вајсензе е најголемата водна површина во округот.
2 Поделба
Панков е поделен на 13 населби:
3 Сообраќајни врски
Панков го опслужуваат станиците „Финеташтрасе“ и „Панков“ на линијата У2 од Берлинското метро (У-бан), како и станиците „Берлин-Панков“, „Панков-Хајнерсдорф“ и „Воланкштрасе“ на надземната Берлинска градска железница (С-бан). Округот е поврзан со стариот центар на Берлин и со трамвајската линија ''М1''.
Низ Панков, напоредно на ул. „Миленштрасе“ и „Шенхолцер Штрасе“ минува и автопатот 96а за Ораниенбург. До округот се стигнува и преку автопатот 114 од големата обиколница на градот, скршнувајќи на раскрсницата „Пранцлауер Променаде“.
4 Галерија
5 Збратимени градови
* Ашкелон, Израел (од 1994 г.)
* Колобжег, Полска (од 1994 г.)
6 Поврзано
* Панков (појаснување)
* Окрузи во Берлин
Бургундски јазик (романски)

Бургундски јазик – оилски јазик кој се зборува во Бургундија и особено во подрачјето на Морван.
Доаѓањето на Бургундијците внело германски елементи во галороманскиот говор на жителите. Заземањето на Ниските Земји од страна на војводите од Бургундија го довеле бургундскиот јазик во допир со холандскиот.
Јужните дијалекти по должината на реката Сона, како што е брионе-шаролејскиот, биле под влијание на арпитанскиот јазик.
Ежен де Шамбир го издал „Речникот на Морван“ во 1878 година.
1 Книжевност
Освен песните кои датираат од осумнаесеттиот век, има малку останата литература пред XIX век. Во 1854 година папската була Ineffabilis Deus (Неопислив Бог) била преведена на морвански дијалект од опатот Жак-Франсоа Бодио, и на дижонски дијалект од опатот Лереј. Опатот Бодио исто така ги бележел усното предание.
Староокситански јазик

Староокситански јазик (|occitan ancian) нарекуван и старопровансалски јазик – најраниот облик на окситороманските јазици како што е пренесен во записите од осмиот до четиринаесеттиот век. Староокситанскиот вообичаено ги вклучува раноокситанскиот и староокситанскиот јазик. Средноокситанскиот понекогаш е вклучуван во староокситанскиот, а понекогаш во модерниот окситански јазик. Поимот окситан (occitanus) се појавил околу 1300 година, па во средновековните текстови староокситанскиот стои како „романски“ или „провансалски“ јазик.
1 Историја
Меѓу најраните записи на окситанскиот јазик се Tomida femina, Boecis, и Cançó de Santa Fe. Староокстинскиот, јазикот кој го користеле трубадурите, бил првиот романски јазик со книжевен корпус и имал огромно влијание на развојот на лирската поезија кај другите европски јазици. Интерпункцијата била одлика на правописот и истата денес преживува во каталонскиот и гасконскиот јазик.
Старокаталонскиот јазик произлегол од староокситанскиот меѓу единаесеттиот и четиринаесеттиот век. Рани текстови на каталонски се Homilies d'Organyà, Cançó de Santa Fe и Greuges de Guitard Isarn.
2 Фонологија
Староокситанскиот се менувал и еволуирал низ историјата.
Изговорот на староокситанскиот е реконструиран врз основа на последните еволутивни промени на јазикот.
Првенство во фудбал на Италија

Италијанско првенство во фудбал — систем на фудбалски лиги кој се меѓусебно поврзани во асоцијација. Првенството се состои од 594 поделби и има 3332 екипи. Тука се натпреваруваат фудбалски клубови од Италија, и еден клуб од Сан Марино. Системот има хиерархиски формат со промоција и испаѓање во различни лиги во различни нивоа, и е оставена можност за искачување на врвот на системот, дури и за најмалиот клуб.
1 Структура
Највисоката лига во системот е Серија А, која е управувана од страна на Лега Серија А и е составена од 20 екипи. Следна е Серија Б, која е организирана од страна на Лега Серија Б. И двете од овие лиги покрие целата територија на Италија.
Третото ниво е Лега Про, порано позната како Серија Ц. Таа е воден од страна на Италија Лега Калчо Професионистико; има три групи (секоја по 18 клубови), кои обично се поделени врз основа на локацијата.
Четвртото ниво е Серија Д, лига со девет паралелни групи (во која клубовите се поделени по географска локација), кој е во организација на ''Dipartimento Interregionale'' на Lega Nazionale Dilettanti. Под овие се наоѓаат пет нивоа; четири од нив, Екеленца, Промоционе, Прима Категорија и Секонда категорија, се организирани од страна на регионалните одбори на Lega Nazionale Dilettanti; и последната, Терца категорија организирана од провинциски комисии.
Сите клубови од Серија А, Серија Б и Лега Про се професионални.
Ниво, Дивизија/Лига
Професионални лиги
1, Серија А''(Една лига, 20 клуба)''
2, Серија Б''(Една лига, 22 клуба)''
3, Серија Ц''(3 интеррегионални лиги, 18 клуба по лига)''
Непрофесионални лиги
4, Серија Д''(9 интеррегионални лиги, 18-20 клуба по лига)''
5, Екеленца''(28 регионални лиги, 16-18 клуба по лига)''
6, Промоционе''(54 регионални лиги, 16-18 клуба по лига)''
7, Прима категорија''(106 регионални лиги)''
8, Секонда категорија''(преку 180 регионални лиги)''
9, Терца категорија''(преку 200 регионални лиги)''
Оилски јазици

Оилски јазици (буквално значење: „јазици на да“) – лингвистичко и историско име за галороманските јазици кои се развиле од латинскиот во северните територии на Римска Галија кои денес се во составот на северна Франција, дел од Белгија и Каналските Острови.
* Романски јазици
** Галоромански јазици
*** Оилски јазици
*** Окситански јазици
1 Значења
Оилски јазик, оилски дијалекти и оилски јазици се однесуваат на сите стари северни галоромански јазици како и модерни следбеници. Најраширен модерен оилски јазик е францускиот јазик, а освен во оваа група спаѓаат нормандскиот, валонскиот, пикардскиот, поатуански, шампањскиот.
Овие јазици имаат многу заеднички лингвистички одлики. Една од нив е „оил“ слично на „уи“ во современиот француски јазик.
Јудејскопровансалски јазик

Јудејско-провансалски или јудеопровансалски јазик, општо познат како шуадитски јазик, познат и како јудеокомтадински или хебрејско-комтадински јазик – изумрен еврејски јазик што го користеле француските Евреи во јужна Франција. Јазикот е познат од документи кои датираат од раниот единаесетти век во Франција, и откога претрпел драстични опаѓања на почетокот на инквизицијата во Франција, конечно изумрел со смртта на последниот познат говорник, Арман Линел, во 1977 година.
1 Историја
Историчарите не можат да ја разјаснат староста и точниот развој на јудеопровансалскиот јазик. Латинскиот, како јазик на трговијата и администрацијата на Римското Царство, се проширил во областа со освојувањето на Галија од Јулиј Цезар, кое завршило во 50 г.п.н.е. Нема податоци дали јудеопровансалскиот се развил со прифаќање и промена на латинскиот јазик од еврејската заедница, или е следбеник на постариот јудеолатински јазик.
2 Варијации
Јудеопровансалските записи се состојат од религиозни текстови и популарна проза. Како и со повеќето еврејски јазици, и двете форми биле пишувани исклучиво користејќи модификации на хебрејската азбука.
Религиозните текстови содржат значително почести хебрејски зборови, и рефлектираат општо пообразуван стил, со многу зборови од старофранцускиот, франкопровансалскиот, грчкиот, хебрејскиот и латинскиот јазик. Текстовите содржат фрагмент од поема од четиринаесеттиот век за кралицата Естер, како и женски сидур. Овој сидур содржи благослови кои се најдени и на неколку други локации (вклучувајќи ја средновековна Литванија).
Зачуваните текстови кои се опфаќаат збирки на популарна проза содржат многу помалку провансалски заемки, главно се провансалски користејќи хебрејско писмо, веројатно укажувајќи на еврејското претпочитување за неупотреба на латиницата, широко сметана како синоним на насилните христијански режими. Овие текстови го покажуваат степенот до кој еврејската заедница во Прованса била блиска со хебрејскиот јазик, како и степено до кој таа заедница била интегрирана во пошироката околина на христијанската култура.
3 Фонологија
Јудеопровансалскиот има бројни фонолошки одлики кои го чината единствен меѓу еврејските јазици. Името „шуадитски“ буквално значи „еврејски“ и е јудеопровансалски изговор на хебрејскиот збор „јехудит“.
4 Постоење
Во 1498 година француските Евреи официјално беа избркани од Франција. Иако барањето за заминување не било финализирано пред 1501 година, голем дел од заедницата се расеал во други области, особено Џенова и понеразвиените области во Германија. Грофовијата Венесен била под директна контрола на папата и мала еврејска заедница продолжила да живее таму во релативна изолација. Од времето на Француската револуција кога на француските Евреи им било дозволено да живеат легални каде било во Франција како рамноправни граѓани, статусот на јудејско-провансалскиот јазик почнал брзо да опаѓа. Изумирањето на јазикот е забележано во 1977 година со смртта на последниот говорник, Арман Линел.
Ѓавато (Берско)

Ѓавато (|Διαβατός, ''Дјаватос'') — село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Бер, во Централна Македонија, Грција.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа на околу 8 километри североисточно од градот Бер, на надморска височина од 25 метри. Сместено е во областа Урумлак, на десниот брег на канал, кој е создаден од вливањето на реките Вода и Мегленица.
2 Историја
Иако е постаро, селото не се споменува во книгите ниту на К’нчов, ниту на Бранков.
3 Стопанство
Благодарение на богатата почва и на мелиорациите, како и на каналскиот систем за наводнување, селото забележува постојан пораст.
Населението се занимава со земјоделство, а основни производи се памук, овошје и малку жито.
4 Население
Во пописот од 1913 година е забележано со 237 жители, во 1920 година со 208, во 1928 година со 496, од кои 45 семејства со 176 жители, кои биле бегалци.
Благодарение на подобрената стопанска состојба, во селото се забежува зголемување на бројот на жители, па така во 1940 година во Ѓавато биле попишани 739 жители, во 1951 година 992, во 1961 година 1.144, во 1971 година 1.111, во 1981 година 1.226 жители, а во 1991 година 1.315 жители.
Според пописот во 2001 година, селото имало 1.300 жители. Во најновиот спроведен попис во Грција во 2011 година, селото било забележано со 1.276 жители.
5 Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Апостол Павле со седиште во селото Микрогуш, која припаѓа на поголемата општина Бер, во округот Иматија. Воедно, селото се наоѓа во општинскиот оддел Ѓавато, во кој се наоѓа како единствено село.
Хале (Руме)

Хале (|Hahle) — лева притока на реката Руме која минува низ сојузните покраини Тирингија и Долна Саксонија.
1 Тек
Хале потекнува од Тирингија во западните делови на Ворбис, околу 800 метри од изворот на Випер. Тече низ Ферна и Тајстунген, преминувајќи ја границата со Долна Саксонија и стигнувајќи во Герблингероде. Хале поминува низ градот Дудерштат и местата Мингероде, Обернфелд и Ролсхаузен. Во Гиболдехаузен се влева во реката Руме.
2 Притоки
* Хесенграбен (лева)
* Катарине (десна)
* Нисе (лева)
* Резе (десна)
* Ајхбах (лева)
* Грундцеле (десна)
* Зибиг (десна)
* Музе (лева)
* Зандвасер (десна)
* Зулбиг (десна)
* Бецелфербек (десна)
* Нате (лева)
* Херграбен (лева)
* Зуле (лева)
Станица Аканџали

Станица Аканџали (|Σταθμός Μουριών) — село во Општина Кукуш во Кукушкиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.
Според пописот од 2011 година, селото има 1.040 жители.
1 Географија
Селото е сместено на 35 километри северно од градот Кукуш, во близина на североисточниот брег на Дојранското Езеро.
2 Знаменитости
* Црква „Воздвижение на Чесниот Крст“, изградена 1975 - 1983 г.
3 Личности
;Починати
* Никола Андреев (1880 - 1917) — гостиварски војвода на МРО