Јавносопственичка програмска опрема

Јавносопственичка програмска опрема — програмска опрема која е ставена во јавна сопственост: со други зборови, нема апсолутно никаква сопственост како што се авторско право, трговска марка или патент. Софтверот во јавна сопственост може да се модифицира, дистрибуира или продава дури и без какво било припишување од никого. Ова е за разлика од вообичаениот случај на софтвер под ексклузивно авторско право, каде што софтверските лиценци даваат ограничени права на употреба.
Според Бернската конвенција, која повеќето земји ја имаат потпишано, авторот автоматски се стекнува со ексклузивни авторски права за што и да е напишано, а локалното законодавство може слично да им даде авторско право, патент или трговска марка. Конвенцијата во Берн опфаќа и програми. Програмата автоматски е предмет на авторско право и доколку треба да се стави во јавна сопственост, тогаш авторот мора експлицитно да се одрекне од авторските права и другите права на неа на некој начин, како на пример со документ - изјава за одрекување. Во некои јурисдикции, некои права (особено моралните) не можат да бидат отфрлени: на пример, граѓанскиот закон "Urheberrecht" заснован врз традицијата на Германија, тука се разликува од концептот „авторско право“ на англосаксонското право.
1 Историја
1.1 Ран академски еко-систем на софтвер од јавна сопственост
Од 1950-тите до 1990-тите години, софтверската култура, како оригинални академски феномени, софтверот „од јавна сопственост“ (обично скратено „PD“ од "public-domain" на англиски ) бил популарен. Овој вид на слободно распространување и заеднички "слободен софтвер" во комбинација со денешните софтвер класи на freeware, shareware и слободен и софтвер со отворен код и е создаден во академските институции, преку хобисти и хакери . Бидејќи софтверот често се пишувал на толкуван јазик како што е BASIC, изворниот код бил потребен и затоа се дистрибуирал за да се изврши софтверот. ПД-софтверот исто така бил споделуван и дистрибуиран како печатен изворен код ( тип-програма ) во компјутерски списанија (како ''Creative Computing'', ''SoftSide'', ''Compute!,''''Byte'' итн.) Исто така и книги, како најпродаваните ''ОСНОВНИ компјутерски игри'' . На почетокот, софтверот со затворен извор бил невообичаен, сè до средината на 1970-тите до 1980-тите години.
Пред 1974 година, кога Комисијата за нови технолошки употреби на авторски дела на САД (КОНТУ) на САД одлучи дека ''„компјутерските програми, до степен до кој ја отелотворуваат оригиналната творба на авторот, се соодветна тема на авторско право“'', софтверот бил не се заштитен со авторски права и затоа секогаш во јавна сопственост. Ова законодавство, плус судски одлуки како што се ''Apple v.''''Френклин'' во 1983 година за код на објектот, дополнитлно ни појаснува дека Законот за авторско право им дава на компјутерските програми статус на авторско право на книжевни дела.
Во 1980-тите, заеднички начин за споделување на софтвер од јавна сопственост е со нивно примање преку локална корисничка група или компанија како PC-SIG, од Санивејл, Калифорнија, која одржувала каталог за нарачки со повеќе од 300 дискови со просечна цена од 6 УСД. Софтвер од јавна сопственост со изворен код исто така бил споделен на мрежите BBS . Софтверот од јавна сопственост бил комерцијализиран понекогаш со модел на донации, барајќи од корисниците донација за пари да биде испратена по пошта.
Моделите за комерцијализација на „бесплатно споделување“ и „донации“ од јавна сопственост еволуираа во следните години во (не волонтерскиот) модел на споделен софтвер, наречен бесплатен софтвер. Дополнително, поради други промени во компјутерската индустрија, споделувањето на изворниот код стана помалку вообичаено.
Со Законот за имплементација на Бернската конвенција од 1988 година (и претходниот Закон за авторско право од 1976 година), правната основа за софтвер од јавна сопственост драстично се промени. Пред самиот чин, ослободувањето на софтвер без известување за авторско право било доволно за да се посвети на јавна сопственост. Со новиот акт за авторски права, софтверот по автоматизам бил заштитен со авторски права и му требало изречна изјава за откажување или лиценца на авторот.<ref>'''', U.S. Copyright Office Circular 3, 2008.
Референтни имплементации на алгоритми, често криптографски алгоритми, наменети или применети за стандардизација, сè уште често се даваат во јавна сопственост, примери се CERN httpd во 1993 година и Шифра на змија во 1999 година. Проектот Openwall одржува список на неколку алгоритми и нивниот изворен код во јавна сопственост.
1.2 Бесплатен и софтвер со отворен извор како наследник
Како одговор на крајот на 80-тите години на академскиот софтверски екосистем на промената во системот на авторско право, биле развиени дозволени текстови за лиценца, како лиценцата БДС и дериватите. Дозволениот лиценциран софтвер, што е еден вид бесплатен и софтвер со отворен извор, ги споделува повеќето одлики на претходниот софтвер од јавна сопственост, но стои на правната основа на законот за авторски права.
Во 1980-тите години Ричард Сталман, кој работел долго во академско опкружување на споделување на софтвер, како „од јавна сопственост“, забележа појава на комерцијален софтвер и пад на екосистемот на софтвер од јавна сопственост. Како пристап кон зачувување на овој екосистем, тој создаде софтверска лиценца, GPL, која ги кодира правата од „јавна сопственост“ и ги спроведува неотповикливо на софтвер. Парадоксално, неговиот копилефтски пристап се потпира на спроведливоста на авторските права за да биде делотворен. Копилефтскиот бесплатниот софтвер споделува многу својства со софтверот од јавна сопственост, но не дозволува прелиценцирање или подлиценцирање. За разлика од реалниот софтвер од јавна сопственост или софтвер со дозволен лиценца, лиценцата за копилефт на Сталман се обидува да ја спроведе бесплатната споделување на софтверот и во иднина, не дозволувајќи измени на лиценцата.
Затоа, не е точно да се повикува на слободен софтвер (кој е под лиценца на бесплатен софтвер ) или на софтвер дистрибуиран и употреблив бесплатно (бесплатен софтвер) како „јавна сопственост“. Додека јавна сопственост се откажува од ексклузивните права на авторот (на пр. Заштитени авторски права), во слободниот софтвер авторските права на авторот сè уште се задржуваат и се користат, на пример за да се спроведе копилефт или да се дели софтвер со дозволен лиценца. Лиценциран софтвер воопшто ''не е'' во јавна сопственост. Друга посебна разлика е во тоа што извршна програма може да биде во јавна сопственост дури и ако нејзиниот изворен код не е достапен (со што програмата не може да се менува), додека слободниот софтвер го има изворниот код секогаш достапен.
1.3 Јавна сопственост по авторски права
Со 2000-тите и појавата на мрежи за споделување peer-to-peer и споделување во развој на веб, новата генерација на развивачи за критички права за авторски права го направи моделот на софтвер од јавна сопственост „без лиценца “ повторно видлив, критикувајќи го и екосистемот на лиценцата FOSS („Post Post Source") како стабилизирачки дел од системот за авторски права. Развиени се нови не-FOSS лиценци и текстови за откажување, познати се Криејтив комонс „ CC0 “ (2009) и „ Нелиценца “ (2010) и се забележува зголемена популарност на дозволените софтверски лиценци. Исто така, растечкиот проблем на сирачестиот софтвер и дигиталното застарување на софтверот ја подигна свеста за релевантноста на повторно преминување на софтвер во јавна сопственост за подобро дигитално зачувување на дигиталното наследство, неограничено од авторските права и ДРМ.
Околу 2004 година имало дебата дали софтверот од јавна сопственост може да се смета за дел од екосистемот ФОСС, како што тврдел адвокатот Лоренс Росен во есејот „Зошто јавна сопственост не е лиценца“ дека софтверот не може вистински да се дава во јавна сопственост, позиција која се соочувала со противење од Даниел Bern. Бернштајн и други. Во 2012 година, статусот бил конечно решен кога Росен се предомислил и ја прифатил CC0 како лиценца со отворен извор, притоа признавајќи дека спротивно на претходните тврдења, авторското право може да се одземе, поткрепено со одлука на деветтиот круг.
2 Пренесување на софтвер во јавна сопственост
2.1 Ослободете се без известувањa за авторско право
Пред Актот за имплементација на Конвенцијата во Берн од 1988 година (и претходниот Закон за авторско право од 1976 година, кој стапи на сила во 1978 година), делата можеа лесно да се дадат во јавна сопственост со само ослободување без експлицитно известување за авторско право и без регистрација на авторски права . По актот за имплементација од 1988 година, сите дела биле стандардно заштитени со авторски права и требало активно да се даваат во јавна сопственост со изјава за одрекување.
2.2 Оставање на терминот за авторско право
Делата заштитени со авторски права, како софтверот, треба да поминат во јавна сопственост по терминот на авторско право, губејќи ја нивната привилегија за авторско право . Поради повеќедецениската заштита на авторските права доделена од Бернската конвенција, ниту еден софтвер никогаш не преминал во јавна сопственост со напуштање на термините за заштитени права. Прашањето колку брзите дела треба да поминат во јавна сопственост е прашање на научни и јавни дебати, исто така, за софтвер, како видео игри.
2.3 Лиценци и откажувања налик на јавна сопственост
Додека реалниот јавна сопственост ги прави лиценците за софтвер непотребни, бидејќи од ниту еден сопственик / автор не се бара да даде дозвола („ Култура за дозволи “), постојат лиценци што даваат права слични на јавна сопственост. Не постои универзално договорена лиценца, туку повеќе лиценци кои имаат за цел да ослободат изворен код во јавна сопственост.
Во 2000 година, WTFPL бил објавен како известување за лиценца / откажување / анти-авторско право слично на јавна сопственост . Во 2009 година, Криејтив комонс го објави CC0, кој бил создаден за компатибилност со исто така законски домени (на пр Граѓанско право на континентална Европа ) каде што ''посветувањето во јавна сопственост'' е проблематично. Ова се постигнува со изјава за одрекување од јавна сопственост и паѓање на целата дозволена лиценца, во случај откажувањето не е можно. „ ''Унлиценс“'', објавен околу 2010 година, се фокусира на порака против авторските права . ''Улиценцата'' нуди текст за одрекување од јавна сопственост со повратена лиценца како јавна сопственост инспирирана од дозволени лиценци, но без клаузула за припишување Во 2015 година, GitHub објави дека од нивни приближни 5,1 милиони лиценцирани проекти, домаќини на скоро 2%, користат не-лиценца, приближ. 102 000 проекти. Друга опција е дозволата за нула клаузула БСД, издадена во 2006 година и наменета за софтвер.
Како резултат, ваквиот лиценциран софтвер од јавна сопственост ги има сите четири слободи, но не е попречен од комплексноста на припишувањето (ограничување на дозволениот лиценциран софтвер) или компатибилноста на лиценцата (проблем со копилефт лиценциран софтвер).
3 Софтвер за јавна сопственост
3.1 Класичен ПД-софтвер/PD software (пред 1988 година)
Софтверот од јавна сопственост во раната компјутерска ера на пример бил споделен како тип-програма во компјутерски списанија и книги како ''ОСНОВНИ компјутерски игри'' . Експлицитните изјави за откажување од ПД или досиејата за лиценци биле во тоа време невообичаени. Се претпоставувало дека јавно достапниот софтвер без известување за авторско право е и го споделува како софтвер од јавна сопственост.
Познат општ PD софтвер од тоа време вклучува:
* ЕЛИЗА (1966)
* SPICE (1973)
* БЛАС (1979)
* FFTPACK (1985)
Видео игрите се меѓу најраните примери на споделен PD софтвер, кои сè уште се забележуваат и денес:
* Вселенски! (1962)
* Хамураби (1969)
* Starвездени патеки (текстуална игра) (1971)
* Лов на Вумпус (1972)
* Лавиринтска војна (1974)
* Колосална пештерска авантура (1976)
* Андроид Ним (1978)
* Rogue (видео игра) (1980)
* Балербург (1987)
Многу автори на софтвери за јавна сопственост ги задржаа практиките за објавување од јавна сопственост без да имаат текст за одрекување, не знаејќи или грижејќи се за изменетиот закон за авторско право и создаваат правен проблем. Од друга страна, списанијата започнаа во средината на осумдесеттите години од минатиот век да тврдат дека се заштитени со авторски права дури и за типични програми за кои порано се гледало како PD. Само што полека авторите на софтвер за јавна сопственост започнаа да вклучуваат експлицитно откажување или текстови за изјава за лиценца.
3.2 Примери на современ PD софтвер (пост 1988 година)
Овие примери на современ ПД-софтвер (по Законот за имплементација на Бернската Конвенција од 1988 година) се наоѓаат во соодветна јавна сопственост (на пр. создадени од владина организација на САД), под соодветна лиценца налик на јавна сопственост (на пример CC0) или се придружени со јасна изјава за откажување од авторот. Иако не е толку распространет како во пред 2000-тите, PD софтверот сè уште постои во денешно време. На пример, SourceForge наведе 334 домаќини на PD-проекти во 2016 година, GitHub 102,000 PD-проекти само под нелиценца во 2015 година. Во 2016 година, анализата на пакетите на Федора Проектот откри „јавна сопственост“ како седма најпопуларна „лиценца“.
Наградуваниот развивач на видео игри Јејсон Роер ги објавува своите дела во ПД, како и неколку криптографи, како што се Даниел Bern. Бернштајн, Брус Шнајер и Даглас Крокфорд , со референтни имплементации на криптографски алгоритми .
* БЛАСТ (1990)
* Httpd на ЦЕРН (1993)
* ImageJ (1997)
* Змија (шифра) (1999)
* SQLite (2000)
* reStructuredText (2002)
* I2P (2003)
* youtube-dl (2006)
* 7-Zip 's LZMA SDK (2008)
* ''Diamond Trust of London'' (2012)
* ''Glitch'' (2013)
* ''Доктрина за замокот'' (2014)
* SHA-3 (2015)
* Еден час еден живот (2018)
4 Поврзано
* Јавна сопственост
* Лиценца за јавно авторско право
* Софтвер без лиценца
* Бесплатен и софтвер со отворен извор
* Напуштен софтвер