Мекленбург-Гистров

Мекленбург-Гистров (германски: ''Mecklenburg-Güstrow'') — држава на Светото Римско Царство во Северна Германија, која постоела во три наврати управувана од Домот на Мекленбург во Гистров.
1 Историја
Првиот краткотраен претходник постоел по смртта на Хенри IV, војводата од Мекленбург во 1477 година и последователната поделба на неговите земји меѓу неговите синови во 1480 година. Алберт VI ги добил имотите на поранешното владеење на Верле околу Гистров. Сепак, Алберт умрел без наследник во 1483 година, а неговите земји биле наследени од неговиот помлад брат Магнус II, војводата од Мекленбург-Шверин.
Кога Магнус починал во 1503 година, неговите синови Хенри V и Алберт VII најпрво владееле заедно со целото војводство Мекленбург до неговата обновена поделба со Договорот од Нојбранденбург од 1520 година. Алберт, жесток противник на протестантската реформација, инсистирал на поделба и станал војвода од Мекленбург-Гистров, додека неговиот брат Хенри го задржал Мекленбург-Шверин. Сепак, Мекленбург ''де јуре'' останал неподелен; и двајцата браќа ја носеле титулата војвода од Мекленбург, а бидејќи Хенри оставил само еден луд син кога починал во 1552 година, земјата Шверин им се вратила на синовите на Алберт, Улрих III и Јован Алберт I.
Во тоа време Јован Алберт и Улрих заеднички владееле над земјите на Гистров, но дошле во конфликт околу наследениот дел на Шверин. Контроверзноста конечно била решена во 1556 година со ''диктатот на Рупин'' на Јоаким II Хектор, електор на Бранденбург: Јован Алберт I го добил Шверин додека Улрих останал војводата од Мекленбург-Гистров. Улрих умрел без наследници во 1603 година и Гистров им се вратил на внуците на Јован Алберт, Адолф Фридрих I и Јован Алберт II, заеднички владетели на Мекленбург-Шверин од 1610 година наваму.
Мекленбург-Гистров бил создаден по трет и последен пат со поделбата во 1621 година, кога Јован Алберт II го добил Гистровскиот дел од Мекленбург. Во 1628 година тој и неговиот брат во Шверин биле лишени од нивните војводства по наредба на царот Фердинанд II фон Хабсбург во корист на неговиот генерал Албрехт фон Валенштајн. Официјално, војводите биле прекорувани дека тајно застанале на страната на Кристијан IV, кралот на Данска, додека всушност Мекленбург бил даден како компензација за огромните трошоци што Валенштајн ги платил за изградба на царски трупи. Тој се преселил во Гистров, но бил разрешен од царот три години подоцна под притисок на избирачите на принцот, додека војводите со поддршка на шведските трупи биле обновени.
Домот на Мекленбург-Гистров ја презел управата на поранешната католичка епископија Рацебург по нејзиното преобратување во лутеранизам во 1554 година. До Вестфалскиот мир од 1648 година, епархијата конечно била секуларизирана и предадена на последниот администратор, војводата Густав Адолф.
Смртта на Густав Адолф во 1695 година довело до спор околу наследството помеѓу неговиот зет Адолф Фридрих II, помладиот син на Адолф Фридрих I и неговиот внук Фридрих Вилијам, војводата од Мекленбург-Шверин, што ќе доведе до создавање на Мекленбург-Штрелиц. 1701 година.
2 Војводи од Мекленбург-Гистров
* 1480–1483 Алберт VI
''Гистроу повторно се соединил со Мекленбург[-Шверин] 1483–1520''* 1520–1547 Алберт VII
* 1547–1556 Јован Алберт I
* 1556–1603 Улрих III
* 1603–1610 Карл I
* 1610–1628 Јован Алберт II, ''заедно со неговиот брат''** 1610–1621 Адолф Фридрих I, војвода од Мекленбург-Шверин
* 1628–1631 ''Албрехт фон Валенштајн'' (не бил дел од династијата)
* 1631–1636 Јован Фридрих II ''реставриран''* 1636–1695 Густав Адолф
''Кон Мекленбург-Шверин''