Зелено ѓубриво

Во земјоделството, зеленото ѓубриво е култура специјално произведена за да се вклучи во почвата додека е уште зелена. Вообичаено, биомасата на зеленото ѓубриво се вградува со плуг или диск, како што често се прави со (кафеавото) ѓубриво. Примарната цел е да се додаде органска материја во почвата за нејзините придобивки. Зеленото ѓубриво често се користи кај мешунките култури за да се додаде азот во почвата за следните култури, особено во органското земјоделство, но се користи и во конвенционалното земјоделство.
1 Функции
Зеленото ѓубриво обично извршува повеќе функции кои вклучуваат подобрување на почвата и заштита на почвата:
* Зеленото ѓубриво од мешункаст, како што се детелината и веката, содржат симбиотски бактерии кои фиксираат азот во коренските јазли кои го фиксираат атмосферскиот азот во форма што растенијата можат да ја користат. Ова ја врши виталната функција на оплодување.
: Во зависност од видот на покриената култура што се одгледува, количината на азот што се ослободува во почвата се движи помеѓу 40 и 200 фунти по акр. Со употреба на зелено ѓубриво, количината на азот што е достапна за следната култура е обично во опсег од 40-60% од вкупната количина на азот што се содржи во културата зелено ѓубриво.
* Зеленото ѓубриво главно делува како материја што ја закиселува почвата за да ја намали алкалноста/рН на алкалните почви со генерирање на хуминска киселина и оцетна киселина.
* Вградувањето на покривните култури во почвата овозможува да се ослободат хранливите материи кои се чуваат во зеленото ѓубриво и да се стават на располагање на следните култури. Ова веднаш произлегува од зголемувањето на изобилството на почвени микроорганизми од деградацијата на растителниот материјал што помага во распаѓањето на овој свеж материјал. Ова дополнително распаѓање, исто така, овозможува повторно инкорпорирање на хранливи материи кои се наоѓаат во почвата во одредена форма како што се азот (N), калиум (К), фосфор (P), калциум (Ca), магнезиум (Mg) и сулфур (S).
* Микробната активност од инкорпорирањето на покривните култури во почвата доведува до формирање на мицелиум и вискозни материјали кои имаат корист за здравјето на почвата преку зголемување на нејзината структура на почвата (т.е. со агрегација).
: Зголемениот процент на органска материја (биомаса) ја подобрува инфилтрацијата и задржувањето на водата, аерацијата и другите одлики на почвата. Почвата полесно се превртува или обработува отколку што не е агрегирана. Понатамошната аерација на почвата е резултат на способноста на кореновиот систем на многу култури со зелено ѓубриво ефикасно да навлезат во компактните почви. Количината на хумус пронајдена во почвата, исто така, се зголемува со повисоки стапки на распаѓање, што е корисно за растот на културата која ја наследува културата на зеленото ѓубриво. Немешункастите култури првенствено се користат за зголемување на биомасата.
* Кореновите системи на некои сорти зелено ѓубриво растат длабоко во почвата и создаваат хранливи ресурси недостапни за културите со поплитки корени.
* Заеднички функции на покривната култура за сузбивање на плевелот . Примарно се користат немешункасти култури (на пр. леќата) Својствата за длабоко вкоренување на многу култури со зелено ѓубриво ги прават ефикасни во сузбивање на плевелите.* Некои култури со зелено ѓубриво, кога им е дозволено да цветаат, обезбедуваат сточна храна за опрашувачки инсекти. Посевите со зелено ѓубриво, исто така, често обезбедуваат живеалиште за грабливи корисни инсекти, кои овозможуваат намалување на примената на инсектициди каде што се садат покривни култури.
* Некои култури со зелено ѓубриво (на пр. зимска пченица и зимска 'рж) може да се користат и за пасење.* Контролата на ерозијата често се зема предвид и при изборот на која покривка со зелено ѓубриво ќе се засади.
* Некои зелени култури ги намалуваат штетниците и болестите од растителните инсекти. Вертицилиумското венеење е особено намалено кај растенијата од компир.
Вградувањето на зеленото ѓубриво во земјоделскиот систем може драстично да ја намали потребата за дополнителни производи како што се дополнителни ѓубрива и пестициди.
Ограничувањата што треба да се земат предвид при употребата на зеленото ѓубриво се времето, енергијата и ресурсите (парични и природни) потребни за успешно одгледување и искористување на овие покривни култури. Следствено, важно е да се изберат култури со зелено ѓубриво врз основа на растечкиот регион и годишните количини на врнежи за да се обезбеди ефикасен раст и користење на покриените култури.
2 Ослободување на хранливи материи
Зеленото ѓубриво се разложува на растителни хранливи компоненти од хетеротрофни бактерии кои трошат органска материја. Топлината и влагата придонесуваат за овој процес, слично на создавањето ѓубриво за компост. Растителната материја ослободува големи количества јаглерод диоксид и слаби киселини кои реагираат со нерастворливите минерали во почвата и ослободуваат корисни хранливи материи. На пример, на почвите кои се богати со минерали со калциум, може да се даде зелено ѓубриво за да се генерира поголема содржина на фосфат во почвата, што пак делува како ѓубриво.
Односот на јаглерод и азот во растението е клучен фактор што треба да се земе предвид, бидејќи тоа ќе влијае на содржината на хранливи материи во почвата и може да изгладне култура на азот, ако неточните растенија се користат за производство на зелено ѓубриво. Односот на јаглерод и азот ќе се разликува од вид до вид и во зависност од возраста на растението. Односот се нарекува C:N. Вредноста на N е секогаш една, додека вредноста на јаглеродот или јаглехидратите се изразува во вредност од околу 10 до 90; односот мора да биде помал од 30:1 за да се спречи бактериите од ѓубриво да го осиромашуваат постоечкиот азот во почвата. Ризобиумот се почвени организми кои комуницираат со зеленото ѓубриво за да го задржат атмосферскиот азот во почвата. Мешунките, како што се гравот, луцерката, детелината и лупините, имаат коренови системи богати со ризобиум, што често ги прави претпочитан извор на материјал за зелено ѓубриво. 
3 Култури
Посевите со зелено ѓубриво доцно лето и есен се овес и 'рж.
Други култури со зелено ѓубриво:
* Луцерка
* Хелда
* Детелина
* Бакла
* Пискавица
* Кикиритка
* Просо
* Синап
*''Phacelia tanacetifolia''* Ротква
* Сирак
* Соја
* Граор(''Vicia sativa'', ''Vicia villosa'')
4 Историја
Вредноста на зеленото ѓубриво била препознаена од земјоделците во Индија со илјадници години, како што е споменато во трактати како Врикшајурведа. Во Стара Грција, исто така, земјоделците орале боранија во почвата. Кинеските земјоделски текстови кои датираат стотици години се однесуваат на важноста на тревите и плевелите во обезбедувањето хранливи материи за почвата на фармата. Тоа им било познато и на раните северноамерикански колонисти кои пристигнувале од Европа. Вообичаени култури за колонијално зелено ѓубриво беа 'рж, хелда и овес. Традиционално, инкорпорирањето на зеленото ѓубриво во почвата е познато како циклус на плодоред на плодоред, кој се користел за да се овозможи почвата да ја врати својата плодност по жетвата.