Тимгад

Тимгад (, познат како Марсијана Трајана Тамугади) — римски град во Ауреските Планини во Алжир. Градот бил основан од римскиот цар Трајан во околу 100 година. Целосното име на градот било ''Колонија Марцијана Улпија Трајана Тамугади''. Царот Трајан градот го нарекол во спомен на неговата мајка Марција, најстарата сестра Улпија Марцијана и таткото Марко Улпиј Трајан.
Тимгад се наоѓа во денешен Алжир, на околу 35 километри источно од градот Батна. Урнатините се значајни бидејќи претставуваат еден од најдобрите постоечки примери на мрежниот план кој што се користел во римското градско планирање. Тимгад бил впишан како светско наследство од УНЕСКО во 1982 година.
1 Име
Во поранешното име на Тимгад, Марцијана Трајана Тамугади, првиот дел - Марцијана Трајана - е римски и се однесува на името на неговиот основач, цар Трајан и неговата сестра Марцијана. Вториот дел од името – Тамугади – „''нема ништо латински за тоа''“. Тамугади е берберското име на местото каде што бил изграден градот, за да се прочита Тимгад во множинска форма на Тамгут, што значи „врв“.
2 Историја
Градот бил основан како воена колонија од царот Трајан во 100 година. Бил наменет да служи првенствено како римски бастион против Берберите во блиските планини Аурес, и првично бил населен главно со римски ветерани и колонисти. Иако повеќето од нив никогаш порано не го виделе Рим, а Тимгад бил стотици километри далеку од италијанскиот град, Трајан вложил многу во римската култура и идентитет.
Градот уживал мирно во првите неколку стотици години и станал центар на христијанската активност почнувајќи од III век, а донатистички центар во 4 век. За време на христијанскиот период, Тимгад била епархија која станала позната на крајот на 4 век кога епископот Оптат станал портпарол на донатистичкото движење. По Оптат, Тамугадај имал двајца епископи Гаудентиј (донатист) и Фаустин (католик).
Во 5 век, градот бил ограбен од вандалите пред да падне во опаѓање. Тимгад бил уништен на крајот на 5 век од берберските племиња од планините Аурес. Во 539 н.е., за време на мавританските војни, византискиот генерал Соломон повторно го зазел и го обновил градот, вклучувајќи го во византиска Северна Африка. Повторното освојување оживеало некои активности во градот, кој станал дел од линијата на одбрана против Маврите. Сепак, раните муслимански освојувања го донеле конечното уништување на градот бидејќи престанал да биде населен до 8 век.
Патувајќи во Северна Африка, британскиот истражувач Џејмс Брус стигнал до урнатините на градот на 12 декември 1765 година, и е веројатно дека е првиот Европеец што го посетил местото по векови и го опишал градот како „''мал град, но полн со елегантни згради''“. Во 1790 година, тој ја објавил книгата ''Патувања за откривање на изворот на Нил'', каде што го опишал она што го нашол во Тимгад. Книгата била проследена со скептицизам во Велика Британија, сè до 1875 година кога Роберт Ламберт Плејфер, британскиот конзул во Алжир, инспириран од извештајот на Брус, го посетил местото. Во 1877 година, Плејфер го опишал Тимгад подетално во неговата книга ''Патувања по стапките на Брус во Алжир и Тунис''. Според Плејфер, „''Овие ридови се покриени со безброј најинтересни мегалитски остатоци''“. Француските колонисти ја презеле контролата врз локацијата во 1881 година, започнале со истраги и ја одржувале до 1960 година. Во овој период, локалитетот бил систематски ископуван.