procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Ганка Самоиловска-Цветанова

Ганка Самоиловска - Цветанова (р. во Скопје) — македонска политичарка и поранешна министерка за култура на Македонија.
1 Животопис
Некое време работела како доцент на Факултетот за музички уметности на Скопскиот универзитет. Потоа била директор на Македонската филхармонија и претседател на Управниот одбор на фестивалот „Охридско лето“. Претседавала со националната комисија на УНЕСКО. Во периодот 2000-2002 година била министерка за култура.
М'Баје Нијанг

М'Баје Нијанг (роден на во Мелан ан Ивлин, Франција) — сенегалски фудбалер роден во Франција, напаѓач на Рен на заем од Торино.
Нијанг во 2011 година бил прогласен како еден од најголемите таленти во фудбалот. Своето деби го имал на 16 години за екипата на Кан. Неговиот стил на игра често се споредува со онаа на неговиот поранешен клупски колега Марио Балотели. Нијанг ја има претставувано француската репрезентација во категориите под 16, 17 и 21 година, а од 2017 година добил сенегалско државјанство и право да настапува за сенегалската репрезентација. Тој го претставувал Сенегал на Светското првенство 2018 во Русија.
Ени Џамп Канон

Ени Џамп Канон — американски астроном позната според создавањето на ѕвездената класификација. Тоа бил прв сериозен чекор да се класифицираат голем број ѕвезди по нивната температура.
1 Животопис
Ени е родена во Довер во САД. Била најстара од трите сестри. Татко ѝ Вилсон се занимавал со градење бродови, а нејзината мајка Мери била домаќинка. Таа ја научила Ени за соѕвездијата. Ени патела од грозници, заради што подоцна во текот на животот го изгубила слухот. Таа никогаш немала сопруг и деца.
Ени била студент, а посебно ѝ одела математиката. Во 1808 година повикана е во колеџот во Масачусетс каде што студирала физика и астрономија. Во 1884 година дипломирала и се вратила во својата куќа во Делавер. Ени исто така се занимавала со фотографии. Во 1892 година тргнала на пат во Европа со цел да фотографира разни сцени, кога се вратила во САД нејзините најубави фотографии биле објавени во разни списанија.
2 Поврзано
* Каталог „Хенри Дрејпер“
Анкогел

Анкогел (|Ankogel) — планина во Австрија, во состав на Анкогелската група на венецот Високи Таури. Со го зазема второто место по висина во групата, веднаш по Хохалмшпице.
Покрај планинарењето, до Анкогел се стасува и со жичница од Малниц, и со тоа ова е една од најпристапните планини на Алпите.
Џанлука Лападула

Џанлука Лападула (роден на во , Италија) — италијанско-перуански фудбалер, напаѓач на и на перуанската репрезентација.
Својата фудбалска кариера ја започнал во младинската школа на Јувентус во 1996 година, додека како професионален играч своето деби го имал за екипата на Про Верчели.
Талински Залив

Талински Залив (|Tallinna laht) — залив во Естонија, во јужниот дел на поголемиот Фински Залив. Наречен е по главниот град, Талин, кој е сместен на неговиот јужен брег.
Самиот залив е поделен на неколку дела: Талинско Сидриште (''Tallinna reid''), Коплиски Залив, Какумјавски Залив и Палјасарски Залив. По северната граница на заливот се сместени островите Најсар и Аегна, а источната граница ја образува полуостровот Вимси.
Крајбрежните води се плитки, но нагло стануваат длабоки. Стрмното дно овозможува добра размена на водите меѓу Талинскиот и Финскиот Залив. Ова е еден од најдлабоките заливи во Естонија, и достигнува .
Стариот дел на градот (Ваналин) е сместен крај засолнетиот дел на заливот, на кој излегува патничкото пристаниште. Палјасарскиот Залив и Бекерското пристаниште кај Коплискиот Залив се неманети за товарни пловила. На бреговите има неколку јавни плажи: Пирита, Строми, Какумјае и Пикакари.
1 Галерија
2 Поврзано
* Естонски поморски музеј
Арго

''Арго'' (старогрчки јазик: Ἀργώ,со значење „брз“) — брод во старогрчката митологија со кој Јасон и Аргонаутите пловеле од Јолк до Колхида за да го вратат Златното руно. Бродот е наречен по градителот, Аргус.
1 Легендата за бродот
''Арго'' бол изграден од бродоградителот Аргус, а посадата била заштитена од божицата Хера. Најдобар извор за овој мит е ''Аргонаутика'' од Аполониј Родоски. Според различни извори на оваа легенда, бродот ''Арго''бил планиран или изграден од Атена. Според легендите за бродот, Арго имал магично парче дрво вградено во прамецот, што потекнувало од светата шума во Додона, а кое можело да зборува и да дава пророштва. По успешното патување, ''Арго'' бил посветен на Посејдон во Коринтската Превлака. Потоа, бродот е пренесен на небото и претворен во соѕвездие.
Неколкумина автори (Аполониј Родоски, Плиниј Постариот, Филостефан) зборуваат за формата на овој брод. Опишан е како старогрчки воен брод, галија, а авторите претпоставуваат дека Арго бил првиот брод од ваков вид кој запловил по морињата.
2 Градбата на бродот Арго
Според некои извори, Арго бил првиот брод кој пловел по морињата, и бил изграден од Аргус и Атена. Токму божицата Атена го подучила Тифис да ги закачи едрата за јарболот, бидејќи му требало целото знаење за тоа како функционира бродот.
Според бродот посадата која што ја сочинувале избраните јунаци ја нарекувале Аргонаути, а некаде и Минијци.
Аргус (аргонаут)

Според старогрчката митологија, Аргус (или Аргос; |Ἄργος) бил градителот на бродот ''Арго'', и еден од Аргонаутите. Се вели дека го изградил бродот по упатства што ги добивал од божицата Атена. Арестор, член на кралското семејство на Аргос, бил татко на Аргус, според Аполониј Родоски и Јован Цец, но Хигиниј вли дека родители на Аргус биле Полиб и Аргија. Во ''Агронаутика'' се вели дека Аргус потекнува од Теспија. На Аргус му се припишува исто така создавањето на дрвена статуа на Хера, која била предмет на обожување во Тиринт.
Не треба да го мешаме со џинот со сто очи, Аргус.
Иван Генералиќ

Иван Генералиќ ( — ) бил хрватски наивен сликар.
1 Животопис
По професија бил земјоделец. Со цртање почнал да се занимава од најраната младост, а со сликарство од 1930 година, кога се запознава со Крсто Хегедушиќ, кој го обучува за сликарска техника. Професорот Хегедушиќ бил импресиониран од скиците од Иван Генералиќ и му помогнал да ја организира својата прва изложба во Уметничката комора во Загреб, во 1931 година. Генералиќ едно време водел сликарско училите во Хлебина.
Џамија (Крани)

Џамија (Крани) — главна и единствена џамија во селото Крани, во Општина Ресен, Македонија.
Џамијата се наоѓа во источниот дел на селото, на синорот со атарот на селото Арвати.
Нема податок ниту друго сознание за годината на нејзината изградба, но се претпоставува дека била подигната кон крајот на век. Во 2002 година, на местото на оваа џамија, била подигната нова. Во нејзиниот круг се наоѓаат стари муслимански гробишта.
Густаво Гомес

Густаво Гомес (роден на во , Парагвај) — парагвајски професионален фудбалер кој настапува за ФК Палмеирас како позајмен играч од ФК Милан и за Репрезентацијата на Парагвај. Густаво Гомес игра на позиција одбрана.
Андреа Поли

Андреја Поли (роден на во , Италија) — италијански фудбалер, играч од средниот ред на Болоња.
Својата фудбалска кариера ја започнал во младинската школа на Тревизо во 2006 година против екипата на Џенова. Во 2007 година потпишал договор со Сампдорија, каде на 4 ноември 2007 година го направил своето деби во Серија А. Во сезоната 2008–2009 настапувал како позајмен играч на Сасуоло, како и во сезоната 2011–2012 во екипата на Интер. Во 2013 година потпишал за Милан.
Своето деби за италијанската репрезентација го направил на 15 август 2012 година против Англија. На 31 мај 2013 година го постигнал својот прв гол за репрезентацијата против Сан Марино.
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Крани

Успение на Пресвета Богородица (локално позната како Света Богородица Пречиста) — главна селска црква во селото Крани, Општина Ресен, Македонија.
Се наоѓа на сретсело. Во кругот на црквата се наоѓаат и денешните селски гробишта.
Црквата била изградена во 1865 година, а обновена во 1992 година.
1 Градба
Се вбројува во редот на помали трикорабни храмови, какви што најмногу се граделе во век. Според сочуваниот натпис, врежан врз еден камен од јужниот ѕид, објектот е изграден во 1865 година. Подоцна кон втората четвртина на век, врз него се направени опсежни преправки, при што се отворени неколку прозорци на јужната и на северната фасада. Веројатно тогаш е извршено и малтерисувањето на фасадите.
Денес, стариот опус на ѕидање од обработен камен, може да се забележи само уште на апсидната конха, која е единствено немалтерисана. Во најново време, на храмот од западната страна е прилепена новата камбанарија.
Во внатрешноста на храмот може да се влезе од јужната и западната страна. Наосот од западната страна е издвоен од нартексот со ниска преграда, а од олтарскиот простор со иконостас оформен од два реда на икони. Над нартексот на запад се протега горната галерија на спратот.
1.1 Фрескоживопис
Поголемиот дел од ѕидните површини во внатрешноста се премалтерисани. Фрагменти од стариот живопис насликан во век се сочувани на северниот ѕид од наосот, веднаш покрај иконостасот. Нешто повеќе ѕидно сликарство има во олтарскиот простор. Во горниот дел на апсидата вообичаено е претставена „Св. Богородица“, а во долната зона архијереите „Св. Василиј Велики“ и „Св. Јован Златоуст“, предводени од архангелите Михаил и Гаврил. Во малата ниша од жртвеникот е насликано доподпојасјето на мртвиот Христос, а во нишата од ѓаконикот е претставата на првомаченикот и ѓакон „Св. Стефан“. Не се познати авторите на ова сликарство.
1.2 Иконостас
Олтарната преграда е составена од два реда на икони. Според испишаните години на иконите поставени на иконостасот, тие се работени во 1938 година. Во црквата постојат и неколку икони, кои според своите содржини можат да се сместат во иконописот од втората половина на век.
2 Поврзано
* Ресенско архијерејско намесништво
* Подмочанско-љубојнска парохија
* Крани
Љупчо Андоновски

Љупчо Андоновски — директор на Управата за безбедност и контраразузнавање на Македонија во периодот од 26 мај 2015 до 1 септември 2016 година.
1 Животопис
Љупчо Андоновски е роден во Велес на година. Дипломирал на Факултет за безбедност во Скопје. Во 2006 година бил назначен за началник за Одделението за безбедност и контраразување.
На функцијата директор на Управата за безбедност и контраразузнавање бил назначен на 26 мај 2015 година по оставката на Сашо Мијалков од истата функција по Вооружената престрелка во Куманово.
Функцијата ја извршувал до 1 септември 2016 година. Негов наследник е Владимир Атанасовски.
Слободан Богоески

Слободан Богоески — прв директор на Управата за безбедност и контраразузнавање на Македонија во периодот од 1991 до 1995 година.
1 Животопис
Слободан Богоески е роден на година во . Својата професионална кариера ја започнал во службите за државна безбедност, каде ги извршувал највисоките позиции. Богоески е еден од т.н. „Осуммина од МВР“, кои во октомври 1989 година како партиски секретари на СКМ во тогашното министерство за внатрешни работи на СФРЈ откажале послушност на централата, по што биле суспендирани од функциите. Но случајот добил поддршка од страна на членот на Претседателството на СФРЈ – Васил Тупурковски.
Во март 1991 година Слободан Богоески бил именуван за шеф на СДБ и на таа функција останал до 1995 година.
Во 2013 година бил уапсен поради малверзации со земјишна парцела кај спортскиот центар „Борис Трајковски“, перење пари, употреба на исправа со лажна содржина, фалсификување на исправи и документи. По осум месеци бил осуден на две години затвор за перење на пари. Истата година, во 2013 година, комисијата за лустрација на Република Македонија го објавил Богоески дека бил соработник на тајните служби во времето на СФРЈ.
На Парламентарните избори во 2016 година бил носител на листата во четвртата изборна единица предводена од Коалицијата за промени и правда, но не успеал да влезе во парламентарниот состав.
Новиот чистач (филм од 1914)

Новиот чистач (англиски: ''The New Janitor'') - американски филм од 1914 година, во режија на Чарли Чаплин, кој ја игра и главната улога.
1 Содржина
Во оваа кратка комедија, Чарли Чаплин е чистач во една фирма. Тој е несмасен и постојано прави збрки во работата: го истура ѓубрето во канцеларијата, за малку ќе падне од прозорецот, а кога му испаѓа кофата со вода, таа го погодува директорот, поради што тој е отпуштен од работа. Во меѓувреме, на крајот од работниот ден, еден менаџер во фирмата, кој добива уценувачко писмо дека мора да го врати коцкарскиот долг, се обидува да украде пари од сефот, но го здогледува секретарката. Тој ја совладува неа, но во екот на борбата таа го притиснува копчето со кое се повикува чистачот. Така, чистачот повторно се качува на најгорниот кат, каде се бори со менаџерот-крадец при што случајно испалува со пиштолот. Тогаш, во канцеларијата пристигнуваат директорот и еден полицаец. Најпрвин, тие мислат дека чистачот е крадецот, но секретарката се освестува и им кажува дека тој е нејзиниот спасител. За награда, директорот му дава пари на чистачот, а полицаецот го приведува менаџерот-крадец.
Владимир Атанасовски (политичар)

Владимир Атанасовски — директор на Управата за безбедност и контраразузнавање на Македонија од 1 септември 2016 година до јуни 2017.
1 Животопис
Владимир Атанасовски дипломирал на Економскиот факултет во Скопје. Веднаш по дипломирањето, во 2008 година бил вработен во Управата за спречување перење пари, а бил и советник во Одделението за меѓународна соработка. Во 2010 година бил назначен за директор во Управата за финансиско разузнавање.
На функцијата директор на Управата за безбедност и контраразузнавање на Македонија бил назначен на 1 септември 2016 година.
Во 2018 година бил осомничен за организрање на насилен упад во Собранието кој се случи на 27 април 2017 година, односно „Здружување поради непријателски активности“. Во 2021 година добил затворска казна од 6 години.
На 23 јануари 2025 година, Основниот кривичен суд во Скопје го уважил барањето за амнестија , и го ослободил од затвор, заедно со Вељаноски, Ристовски и Јанакиевски. Ова се случи врз основа на Законот за амнестија од 2018 година, кој предвидува амнестија за лица кои не биле директно вклучени во насилството или неговата организација.
Аргус (џин)

Аргус или Аргос Паноптис (старогрчки ''Άργος'', ''Άργος Πανόπτης'', Аргус Стоокиот) е џин со сто очи од старогрчката митологија.
1 Митологија
Аргус, чувар на нимфата Ија и син на Арестор, бил првиот џин чиј епитет, „''Паноптес''“, „оној што гледа сè“, довел до тоа да биде опишан како суштество со многу, а често и со сто очи. Епитетот ''Паноптес'' му бил придодаден на Титанот на Сонцето, Хелиос, а исто така и на Зевс, ''Зевс Паноптес''.
Епитетот ''Паноптес'' е опишан во делови од изгубената поема ''Егимиј'', која му се пришишува на Хесоид:
Во 5 век и подоцна, способноста на Аргус да остане буден била објаснувана на тој начин што бил прикажуван како да има многу очи, од кои само неколку спијат во одредено време, а секогаш има очи кои се будни.
Аргус бил слуга на Хера. Неговото служење на Олимписките богови било во тоа што го убил чудовиштето во форма на змија Ехидна додека таа спиела во нејзината пештера. Задачата што Хера му ја дала на Аргус била да ја чува белата крава Ија (која му била љубовница на Зевс), заврзана за свето маслиново дрво во Хераион Аргос. Таа го обврзала Аргус да ја врзе кравата на маслиново дрво во Немеја. Хера знаела дека Ија била една од нимфите со кои Зевс општел со цел да создаде нов поредок. За да ја ослободи Ија, Зевс наредил Аргус да биде убиен од Хермес. Гласникот на Олимписките богови, преоблечен како овчар, најпрво со помош на чинки направил сите очи на Аргус да заспијат, а потоа го убил со камен, што претставува првата дамка на крвопролевање меѓу новата генерација божества.
По жртвувањето на Аргус, Ија слободно скитала по земјата, но сепак, таа била мачена од божјата мува, испратена од Хера.
Според Овидиј, во спомен на Аргус, Хера ги зачувала неговите сто очи засекогаш во опашката на паунот.
Јосип Шкорпик

Јосип Шкорпик (Трешт, кај Јихлава, 26 февруари 1892 — Сплит, 31 мај 1973) бил генерал-потполковник во ЈНА.
1 Животопис
Во Австроунгарската војска, завршил Пешадиско училиште во 1913 година. После Првата светска војна, тој бил офицер на Војската на Југословија. Се приклучил на Народноослободителната војска на Југославија. За време на војната тој бил назначаен за началник на штабот на Четвртата оперативна зона Хрватска, и Деветтата далматинска дивизија на НОВЈ, а потоа во Врховниот штаб на НОВ и ПОЈ и на Осмиот далматиснки корпус. Бил командант на Офицерското учлиште на Главниот штаб на Хрватска.
По војната, бил на различни должности во Генералштабот на ЈНА.
Добри Величковски

Добри Величковски (роден во година - починал во ) — директор на Управата за безбедност и контраразузнавање на Македонија во периодот од 1995 до 1998 година.
1 Животопис
Добри Величковски е роден во 1943 година. Целата своја работна кариера ја поминал во Министерството за внатрешни работи каде што работел во повеќе оперативни единици, но главно бил ангажиран како разузнавач.
Во периодот меѓу 1995 и 1998 година раководел со Службата за државна безбедност. Во текот на неговото управување се случил атентат врз Киро Глигоров и Деветтојулските настани во Гостивар и Тетово.
По разрешувањето во 1998 година, Величковски се пензионирал. Подоцна од страна на ВМРО-ДПМНЕ бил обвинет дека бил главен протагонист во аферата „Сина птица" која се однесува на следење и прислушување на членови на оваа политичка партија.
Починал во 2006 година во Скопје.
Компјутерска динамика на флуиди

Компјутерската динамика на флуиди (КДФ) е гранка на механиката на флуиди која користи бројчени методи и алгоритми да изучува феномени на движењето на флуиди. Компјутерите ги пресметуваат интеракциите на течностите и гасовите со различни површини на кои се поставени гранични услови. Со брзи суперкомпјутери, се постигнуваат попрецизни решенија. Моменталното истражување во областа развива софтвер со подобрена прецизност и брзина при комплексни симулации, како на пример движења на трансонични флуиди или турбулентни движења. Резултатите од овој софтвер мора да бидат потврдени преку експерименти во ветерни тунели и слични тестови.
1 Македонци кои се занимаваат со КДФ
Поради деликатноста на компјутерските системи кои се потребни за изработка на овие анализи не многу Македонци се занимаваат со КДФ во Република Македонија. Меѓу тие кои се занимаваат со оваа проблематика се:
* Проф. Д-р Александар Донев, вонреден професор по математика на Институтот за математички науки „Ричард Курант“ при Универзитетот во Њујорк
Узо

Узо (|ούζο) — пијалак со вкус на анис, и како аперитив се пие во Грција и Кипар.
1 Историја
Узото влече корени од друг пијалак, ципуро, за кое се смета дека е дело на група монаси од XIV век, од Света Гора. Една верзија од ципуро била зачинета со анис. Таа верзија на ципуро подоцна го добива името узо.
Модерната дестилација на узото голема мера започнува во почетокот на XIX век, по грчката независност. Првата дестилерија за узо е основана во Трново во 1856 година од страна на Николаос Кацарос, од каде што произлегол познатиот бренд за узо „Тирнаву“ (|Tyrnavou). На почетокот на XX век, узо бил еден од пијалаците, чија популарност се зголемила на сметка на абсинтот со тоа пополнувајќи го местото на абсинтот; што било причина порано да се викало „''замена за абсинт без пелин''“. Во 1932 година, производителите на узо развиле метод на дестилација со користење на бакарни казани којшто и денес е стандарден метод во производство на узо.
Узо традиционално се меша со вода, станувајќи облачно бела, понекогаш со слабо сина нијанса, и се служи со коцки мраз во мала чаша. Узото исто така, може да се пие директно од мали стаклени чаши т.н. ''„шотс“'' (|shots).
Узо традиционално се служи во прилог составен од различни предјадења наречени мезе, обично тоа се мали свежи риби, пржени компири, маслинки и фета сирење.
На 25 октомври 2006 година, Грција го добила правото да го обележи узото како исклучиво грчки производ. Европската унија го признава узото, како и грчките пијалаци ''„ципуро“'' и „''цикудија''“, како производи со заштитена ознака за потекло, со кој се забранува европските производители освен Грција и Кипар да го употребуваат името.
Во Плумари, Лезбос има музеј за узо.
Босанска Краина

Босанска Краина или често, само, Краина — e историско-географска целина во северозападниот дел на Босна и Херцеговина. Се користи за просторот на Бихачка Краина, покрај реките Врбас, Плива, Гламоча и Ливна, ова име почнало да се користи во време на австроунгарската окупација, 1878 година. Во средниот век овие краишта се споменувале како региони жупи: Пољичка, Псетска, Хумска, Горичка, Ускопље, Плива, Лука, Земуник, Врбања, Трибова, Мел, Лушци, Бањица, Сана, Глаж, Врбас и Дубица. Тогаш најголемиот дел од овој простор го зафаќала областа Долни Крај, по кој Краината го добила името. Името Босанска крајина се сретнува за првпат во1593.
1 Историја
Кон крајот на V и почетокот на VI век на територијата на денешната североѕападна Босна и Херцеговина се наоѓала византиската покраина Далмација.
2 Поврзано
* Региони во Босна и Херцеговина
Барби (кукла)

Барби или барбика — најпродаваната кукла на светот. Првпат се појавила во 1959 година, како како производ на компанијата Мател, Инц. Американската стопанственичка Рут Хендлер се смета за творец на Барби, чиј дизајн бил бил испириран од германската кукла позната како Билд Лили. Барби е еден од најпродаваните производи во индустријата за играчки скоро 50 години. Често била предмет за исмејување, поради нејзиниот изглед и начинот на живот кој го протежирал нејѕиниот лик. Подоцна биле измислени анимирани филмови за неа.
Кога Барбара била дете таа повеќе би сакалa да си игра со кукли од хартија кукли, па нејзината мајка создала кукла Барби.За овие информации се мислеше дека е неточно како мајка Барбара беше оспорен од страна на некој што живее во близина на неа, дека таа има создадено многу слични кукли. Како што не постои доказ, Барби остана.
Рут Хендлер беше творецот на Барби. Нејзините родители биле полски еврејски имигранти. Нејзиниот сопруг, Елиот Хендлер беше основач на Мател во 1945 година, која е најголема компанија за играчки во светот. Таа првично сакаше да ја именува куклатa "Барбара", по нејзината ќерка, или "Баб" по прекарот на својата ќерка.Тие имиња сепак, се заштитени со авторски права.
Црква „Св. Богородица Балаклија“ - Злетово

Света Богородица Балаклија — главна и единствена манастирска црква во рамки на Злетовскиот манастир.
1 Историја
Црквата била осветена заедно со целиот манастир од страна на Архиепископот Охридски и Македонски г.г. Стефан на 16 мај 2010 година. Нејзин ктитор бил пратеникот во Собранието на Република Македонија Чедо Петров од Пробиштип.
2 Архитектура
Градбата има правоаголна основа и по својот облик претставува крсто-куполен храм, при што куполата има осумаголна основа и на секоја од осумте страни има монофора. Предниот дел од црквата кон којшто водат главната влезна врата и страничната врата од десната страна е понизок. Над дрвената влезна врата се запишани имињата „Исус“ и „Ника“, додека од двете нејзини страни има ланцетни прозорци со иста големина. На страничниот ѕид, веднаш до влезната врата има три ланцетни прозорци, од кои средниот е поголем од останатите два. Во средишниот дел на овој ѕид има полукружна апсида со два ланцетни прозорци. Целата градба е покриена со ќерамиди. Над ќерамидите на осумаголната купола има крст.
Камбанаријата на црквата е сместена од десната страна на нејзиниот заден дел. Таа има квадратна основа и се состои од четири столбови покриени со ќерамиди.
3 Галерија
4 Поврзано
* Злетовски манастир
* Штипско архијерејско намесништво
* Злетовска парохија
* Злетово
Злетовски манастир

Злетовски манастир — манастир во Злетовско-пробиштипско, во источниот дел од Македонија. Се наоѓа на падините на Осоговските Планини, во месноста Марена, на околу 5 км од селото Злетово, непосредно на левата страна од Злетовска Река. Претставува метох на Лесновскиот манастир.
1 Историја
Манастирот бил осветен од страна на Архиепископот Охридски и Македонски г.г. Стефан на 16 мај 2010 година, а на церемонијата на осветувањето присуствувале надлежниот Митрополит Брегалнички г. Иларион, Митрополитот Повардарски г. Агатангел, претставници на Владата на Република Македонија и верници од повеќе градови во Македонија. Во своето обраќање, Архиепископот Охридски и Македонски г.г. Стефан споменал дека на местото некогаш постоел манастир посветен на Пресвета Богородица и дека во него живееле и се молеле монаси. Планирано било монашкиот живот да се врати во новоизградениот манастир. Ктитор на манастирот е пратеникот во Собранието на Република Македонија Чедо Петров од Пробиштип, кому во знак на благодарност му бил доделен Орден на Брегалничката епархија со ликот на Свети Никола.
2 Градби
Во склоп на манастирот спаѓаат манастирската црква, конаците и мал помошен објект.
2.1 Црква „Свети Богородица Балаклија“
Црквата се наоѓа во средишниот дел од манастирот. Градбата има правоаголна основа и по својот облик претставува крсто-куполен храм, при што куполата има осумаголна основа и на секоја од осумте страни има монофора. Целата градба е покриена со ќерамиди. Камбанаријата на црквата е сместена од десната страна на нејзиниот заден дел.
2.2 Конаци
Во конаците било планирано да се обнови монашкиот живот кој се верува дека постоел во манастир кој некогаш се наоѓал на истото место.
3 Галерија
Црница (река)

Црница — река во централна Србија, десна притока на Голема Морава. Извира во Сисевачкиот басен на западната страна на планината Кучај. Минува низ Давидовачкиот речен слив и кањон од варовник и габро, а потоа продолжува низ Параќин и западно од него се влева во Голема Морава. Црница е долга 28 километри, а нејзиното сливно подрачје изнесува 300 км<sup>2</sup>. Нејзиниот среден проток изнесува 2,5 м<sup>3</sup>/с. Сливот на Црница годишно просечно добива 630 мм дождовница. Најголема притока на Црница е Грза, која исто така извира во атарот на Кучај и го сочинува левиот крак на Црница, со скоро иста јачина. Изворниот предел на Црница (врелото во Сисевац) е пошумен и населен. Варовничкиот кањон на оваа река е длабок и меандричен.
1 Поврзано
* Грза
* Честобродица
* Петрус
* Петрушка област
Зета (река)

Зета — река во Црна Гора. Нејзиниот извор се наоѓа во падините на планината Војник и тече кон исток 86 километри каде што се слева во реката Морача северно од Подгорица.
1 Потекло на поимот
Теоријата вели дека името „Зета“ влече корени од зборовите „жетва“ или „жито“.
2 Географија
Реката Зета е најголемата притока на реката Морача. Хидроцентралата „Перучица“ во близина на Никшиќ ја користи водата од реката Зета за производство на електрична енергија. Потоа, реката тече низ долината Бјелопавлиќи, сè до нејзиното влевање во Морача неколку километри северно од Подгорица.
Коритски Камен

Коритски Камен (познат и како Корички Камен или Тисовички Врв) — врв и гребен на планината Голешница на планинскиот масив Мокра во централниот дел на Македонија. Се наоѓа на северната страна на падината на Голешница на пределот кој ги поврзува гребените Османбежица на југ и Дрмос кон Китка на север. По целите падини до самиот врв каде што се наоѓа голем камен-карпа во вид на корито (поради што можеби и го добил името) е обраснат со густа букова шума. Неговата положба е среднишна помеѓу Мумџица на запад, врвот Сипичан на југозапад, Османбежица на југ, Лисец на југоисток, Студена Вода на исток и Дрмос на север. Поради близината на селото Тисовица пределот околу него е познат и под името Тисовички Врв.
Океаниди

Океаниди (|Ωκεανις, Ωκεανιδες) според старогрчката митологија биле нимфи, ќерки на титанот Океан. Ова е тврдење на Хомер шо е запишано во неговите химни. Според Есхил, Аполодор од Атина, Хигин и Хесиод, нивна мајка била божицата Тетија.
1 Митологија
Имало три илјади Океаниди, и тие ја претставувале целата вода на светот: од дождовните облаци, па сè до подземните води. Некои од нив, како Климини, Азија, и Електра, биле тесно поврзани со Титаните.
Овде спаѓаат Нефелите, нимфите на облаците, Аурите, нимфите на ветрот, Најадите, нимфите на изворите и фонтаните, Лејмонидите или Лимонидите, пасторалните нимфи и Антусаидите, цветните нимфи. Овие нимфи ретко биле опишувани како морски, но подоцна кога мистичните води на Океанот, кои биле претставувани како реки кои го опколуваат светот, се изедначиле со Атлантикот, Океанидите го добиваат епитетот „морски“.
Некои од Океанидите биле придружнички на моќните богови, како Артемидите кои биле другарки на божицата со истото име, Артемида. Пејто била другарка на Афродита, а Климена на Хера.
2 Поврзано
* Список на Океаниди
Вилијам Гибсон

Вилијам Форд Гибсон (роден на 17 1948) — американско-канадски писател на шпекулативна литература и есеист заслужен како пионер во поджанрот на научната фантастика познат како киберпанк. Започнувајќи ја својата писателска кариера во доцните 1970., неговите рани дела спаѓале во жанрот ноар, и приказни за блиската иднина кои ги истражувале ефектите на технологијата, кибернетиката и компјутерските мрежи на луѓето - „комбинација на ниски морали и технологија на високо ниво“ кои помогнале да се направи иконографија на информатичкото време пред појавувањето на интернетот во деведесеттите години. Гибсон го воел терминот „киберпростор“ во неговото кратко дело ''„Хром во пламен“'' во 1982 година и подоцна го популаризирал концептот во неговата прва новела ''„Невромансер“'' во 1984 година. Овие негови рани дела се заслужни за „оживување“ на научната фантастика по нејзиниот пад на популарност во седумдесеттите години.
По дополнувањето на романот ''Невромансер'' со уште два романи со тоа заокружувајќи ја дистописката трилогија наречена ''„Сајберпростор“'', Гибсон соработувал со Брус Стерлинг на романот „''Мотор на различноста''“ во 1990, што станал важно дело во поджанрот на научната фантастика, стимпанк. При крајот на 1990. години, Гибсон ја стоставил трилогијата ''„Мост“'' од романи, кои го истражувале социолошкиот развиток на урбаните животни средини во блиската иднина, постиндустриското општество и доцниот капитализам. По доаѓањето на новиот век и терористичките напади од 11 септември, Гибсон се осврнал на пишување на реалистички романи како што се „''Препознавање на појави што се повторуваат''“ (2003), ''Земја на духови'' (2007) и ''Нула Историја'' (2010)—дела чии дејствија се случуваат во современиот свет. Овие дела за првпат го вметнаа неговото име во популарните списоци на бестселери. Неговото најново дело, ''Периферија'' (2014), повторно прави осврт кон технологијата и препознатливите научно фантастични теми.
Во 1999 година, весникот ''Гардијан'' го опишал Гибсон како „''веројатно најважниот романописец во изминатите две децении“'', додека австрискиот ''Сиднеј Морнинг Хералд'' го нарекол „''пророк на жанрот ноар''“ во полето на киберпанкот. Во неговата кариера Гибсон напишал повеќе од 20 раскази и 10 успешно искритикувани романи (од кои еден во соработка), пишувал статии за неколку големи издавачки куќи, и соработувал со уметници, режисери и музичари. Неговата работа имала влијание низ повеќе дисциплини вклучувајќи ги академските кругови, дизајн, филм, литература, музика, киберкултурата и технологијата.
Јуриј Оганесјан

Јуриј Цолакович Оганесјан (|Юрий Цолакович Оганесян, |Յուրի Ցոլակի Հովհաննիսյան; р. ) — руски јадрен физичар со ерменско потекло. Важи водечки стручњак во светот во истражувањето на супертешките елементи. Заедно со неговата екипа, ги открил најтешките елементи во периодниот систем. Добитник е на многу награди, признанија и одликувања од руската и советската држава.
1 Образование и научна работа
Оганесјан е роден во Ростов на Дон. Во 1956 г. дипломирал на Московскиот инженерско-физички институт (МИФИ). На возраст од 28 години стапил во групата на Георгиј Фљоров во Обединетиот институт за јадрени истражувања во Дубна.
Денес е главен научен раководител во Лабораторијата за јадрени реакции „Г.Н. Фљоров“ (ЛЈРФ). Околу 1970 г. го измислил ладното соединување кај нуклеосинтезата „атом по атом“ (несродна со истоимената псевдонаучна соединување), а во доцните 1990-ти прв ја вовел топлата соединување. Во 2009 г. научници од САД го потврдиле откривањето на флеровиумот, кој Оганесјан и неговата екипа го направиле пред повеќе од една деценија. Оганесјан е значаен истражувач на полето на островите на стабилноста, а работи и на истражување на оливинот и паласитот, со надеж дека ќе најде супертешки елементи во природата.
2 Оганесон
Во ноември 2016 г. Меѓународниот сојуз за чиста и применета хемија (IUPAC) објавил дека елементот 118 отсега се нарекува оганесон во чест на Оганесјан. Иако веќе постојат дузина елементи наречени по личности оганесонот е еден од само два елемента наречени по жив човек (другиот е сиборгиумот, наречен додека Глен Сиборг уште бил жив).
Болград

Болград (|Болград; бугарски и |Болград; |Bolgrad) е мал град во Одеска област во југозападниот дел на Украина, во историскиот реон Буџак. Болград е главен град на Болградскиот реон. Број на жители според пописот од 2015 година - 15.499.
1 Историја
Во почетокот на 19 век, по Руско-турска војна (1806-1812) и потпишувањето на Договорот од Букурешт (1812), регионот Бесарабија, вклучувајќи го и Буџак, преминал под контрола на Руската империја. Оваа територија, порано дел од Отоманската Империја и Молдавското кнежевство, станала дел од Бесарапската губернија. Руските власти имале интерес да ја населат оваа релативно ретка населена област со лојално население, особено со цел да се зајакне економијата и да се обезбеди границата со Отоманската Империја. Болград бил основан во 1821 година од страна на бугарски доселеници, а по наредба на генералот Иван Инзов кого жителите на Болград го сметаат за „Основач на нашиот град“.
Еден од најзначајните моменти во раната историја на Болград е изградбата на црквата „Свето Преображение Господово“. Темелите на храмот биле поставени во 1820 година, уште пред официјалното основање на градот, а изградбата завршила во 1838 година. Црквата, проектирана од рускиот архитект Аврам Мелников, била осветена на 29 октомври 1838 година, датум што подоцна станал празник за бесарабските Бугари. Овој храм не само што бил духовен центар, туку и симбол на бугарскиот идентитет во регионот.
Во 1858 година, со поддршка на молдавскиот управител Никола Богориди (кој бил од бугарско потекло), била основана Болградската гимназија „Св. Кирил и Методиј“, првото средно училиште за Бугарите во Бесарабија. Ова училиште станало центар на бугарската просвета и одиграло клучна улога во зачувувањето на бугарскиот јазик, култура и национална свест. Гимназијата привлекувала ученици од целата Бесарабија, а подоцна и истакнати бугарски револуционери, како Христо Ботев и Љубен Каравелов, кои престојувале во Болград во 1870-тите.
Болград станал дел од Молдавија во периодот од 1856 до 1859 година, на Романија од 1859 до 1878 година, од 1918 до 1940 година, и од 1941 до 1944 година, пред да биде заземен од СССР, како дел од територијата на Украинската Советска Република, а денес е во рамките на Украина.
2 Демографија
Во околината на Болградскиот дистрикт најмногу живеат Бугари (околу 61%). Жителите го сметаат градот Болград за неофицијален гчавен град на бесарабискиот историски реон Буџак.
3 Стопанство
Од 1920 година, Болград има индустрија на јаглен.
4 Образование
Средното училиште во Болград „Георги Сава Раковски“ е основано во 1858 година, и е најстаро средно училиште Бугарската преродба.
5 Познати личности
* Абрахам Иванович Мелников 1784-1854), руски архитект, автор на проектот на катедралата „Св. Преображение“ * Димитар Греков (1847–1901), бугарски политичар
* Данаил Николаев (1852–1942), бугарски генерал
* Георги Тодоров (1858–1934), бугарски генерал
* Микола Шматко (роден 1943), современ украински вајар, професор и сликар ''(не е роден таму, но живеел во Болград)''* Петро Порошенко (роден 1965), сегашен претседател на Украина
Кунта Кинте (остров)

Остров Кунта Кинте, порано Остров Џејмс — остров на реката Гамбија, 30 километри од сливот на реката во близина на селото Џуфуре во Гамбија. Тврдината Џејмс е сместена на островот. Се наоѓа на околу 3 километри од историската населба Албреда на северниот брег на реката.
Џорџ Сорос

Џорџ Сорос (унгарски: ''Soros György'', |George Soros; роден на 12 август 1930) — унгарско-американски тајкун, инвеститор, филантроп, политички активист и автор. Тој е претседател на Сорос Фонд Менаџмент. Познат е како „''Човекот кој ја урна Банката на Англија''“ поради неговата кратка продажба на 10 милијарди долари вредни британски фунти, притоа остварувајќи профит од 1 милијарда долари за време на британската валутна криза во 1992 таканаречена „''Црна среда''“. Сорос е еден од 30. најбогати луѓе во светот.
Сорос е познат поддржувач на американските прогресивни и американските либерални политички цели. Помеѓу 1979 и 2001 Сорос донирал повеќе од 11 милијарди долари за различни филантропски цели. Тој играл значајна улога во мирната транзиција од комунизам во капитализам во источна Европа помеѓу доцните 1980. и 1990. години и има дадено голема финансиска поддршка во полето на образованието на Средноевропскиот универзитет во Будимпешта. Сорос исто така е претседател на фондациите Отворено Општество.
Климена

Климена (|Κλυμένη) во старогрчката митологија била една од Океанидите, прамајка на целиот човечки род.
1 Митологија
Климена била една од постарите Океаниди, и божица на честа и славата. Била мажена со титанот Јапет и според Хесиод, со него ги родила синовите Атлас, Прометеј, Епиметеј и Менетиј. Како и другите сопруги на титаните, веројатно и Климена била сметана за едно од божествата на Земјата. Со оглед на тоа дека ја нарекувале и Азија, можеби таа е епоним на хероината на Анадолија. Многу подоцна, ова име се поврзува со целиот континент. Интересен податок е дека никогаш не ја мешале со нимфата Климена, љубовницата на Хелиј, иако имаат исто име и исто потекло. Климена е опишувана и како придружничка на Хера. На античките вазни, Климена е насликана како стои до Хера, а пред Парис, веројатно како симбол на славата што би ја добил Парис доколку ја одберел Хера како најубава божица.
Куп на саемските градови 1958/60

Куп на саемските градови 1960/61 — втора сезона на Купот на саемските градови во фудбал. Ова било замислено како натпреварување помеѓу репрезентации од саемските градови, кои би можеле да претставуваат и фудбалски клубови. Натпреварувањето траело од 1958 до 1960 година.
Од 16 екипи учесници, фудбалските репрезентации од саемските градови имале Келн, Лајпциг, Копенхаген, Загреб, Белград и Базел, додека пак останатите 10 биле фудбалски клубови. Лондон бил претставуван од Челзи, Рим — Рома, Милано — Интер, Барселона — ФК Барселона, Хановер — Хановер 96, Будимпешта — Ујпешт, Лозана — ФК Лозана Спорт, Брисел — Ројал Унион Сеинт-Гилој,
Бирмингем — ФК Бирмингем Сити и Лион — Олимпик Лион.
1 Резултати
1.1 Осминафинале
Натпревар, Клуб, Држава, вкупен рез., Држава, Клуб, 1. натп., 2. натп.
1, Ројал Унион Сеинт-Гилој, Брисел, 6 - 2, Источна Германија, Лајпциг XI,, 6-1, 0-1
2, Хановер 96 Хановер, Германија, 2 - 4, Рома Рим, 1-3, 1-1
3, Келн XI, Германија, 2 - 4, Бирмингем, Бирмингем, 2-2, 0-2
4, Загреб XI, Југославија, 4 - 3, Унгарија, Ујпешт Будимпешта, 4-2, 0-1
5, Копенхаген XI, 0 - 7, ФК Челси, Лондон, 0-3, 0-4
6, Белград XI, Југославија, 11 - 4, Лозана Спорт, Лозана, 6-1, 5-3
7, Базел XI, 3 - 7, Шпанија, ФК Барселона, Барселона, 1-2, 2-5
8, Интер, Милано, Италија, 8 - 1, ФК Олимпик Лион, Лион, 7-0, 1-1
1.2 Четвртфинале
Натпревар, Клуб, Држава, вкупен рез., Држава, Клуб, 1. натп., 2. натп.
1, Ројал Унион Сеинт-Гилој, Брисел, 3 - 1, Рома Рим, 2-0, 1-1
2, Бирмингем, Бирмингем, 4 - 3, Југославија, Загреб XI, 1-0, 3-3
3, ФК Челзи, Лондон, 2 - 4, Југославија, Белград XI, 1-0, 1-4
4, ФК Барселона, Барселона, Шпанија, 8 - 2, Италија, ФК Интер Милано, 4-0, 4-2
1.3 Полуфинале
Натпревар, Клуб, Држава, вкупен рез., Држава, Клуб, 1. натп., 2. натп.
1, Ројал Унион Сеинт-Гилој, Брисел, 4 - 8, Бирмингем, Бирмингем, 2-4, 2-4
2, Белград XI, Југославија, 2 - 4, Шпанија, ФК Барселона, Барселона, 1-1, 1-3
2 Финале
Натпревар, Клуб, Држава, вкупен рез., Држава, Клуб, 1. натп., 2. натп.
1, Бирмингем, Бирмингем, 1 - 4, Шпанија, ФК Барселона, Барселона, 0-0, 1-4
3 Поврзано
* Куп на саемските градови
Гамбија (река)

Гамбија (порано позната како реката Гамбра) — голема река во Западна Африка што се протега на 1.120 километри (700 mi) од платото Фута Џалон во северниот дел на Гвинеја која на запад тече низ Сенегал и Гамбија и се влева во Атлантскиот Океан во градот Банџул. Пловноста на реката е овозможена на половина од нејзината должина.
Реката е силно поврзана со Гамбија, најмалата држава на копното на Африка, која се состои од малку повеќе од половина на реката низводно заедно со нејзините две притоки.
Од Фута Џалон, реката тече во северозападниот регион Тамбакунда во Сенегал, каде што тече низ пационалниот парк Ниоколо-Коба, каде што потоа се приклучуваат двете притоки и Ниери Ко и Кулунти пред да навлезе во Гамбија кај селото Фатото. Потоа реката тече генерално на запад, но со меандричен ток каде што се создаваат голем број крајречни езера, и на околу 100 километри од своето устие постепено се проширува, повеќе од 10 километри, на точката каде што се влева во океанот.
Во близина на устието на реката, во близина на селото Џуфуре, се наоѓа островот Кунта Кинте, место кое се користело за трговија на робови кое моментално е под заштита на УНЕСКО.
Водната фауна во сливот на реката Гамбија е слична со онаа на сливот на реката Сенегал, и двете реки обично се вметнуваат под еден екорегион познат како Сенегал-Гамбија. Иако богатството на видови е средно високо, само три видови жаби и еден вид риба се ендемски за овој екорегион.
Остригите се берат од реката Гамбија од страна на жените и да се користат со цел да се приготви чорба од остриги, традиционално јадење во Гамбија.
Жан Теди Филип

Жан Теди Филип (|Jean-Teddy Filippe) — француски режисер познат по режирање на краткометражни филмови од таканаречениот жанр пронајдена снимка (|found footage).
Негово најпознато дело е серијалот на краткометражни филмови, „''Забранетите снимки''“ во 1989 којшто се смета за еден од првите обиди за создавање на филмови од овој жанр за комерцијални цели. Овој жанр на филмови сепак не добил на популарност сè до појавувањето на филмот „''Вештерката од Блер''“ десет години подоцна. Некои филмски критичари сметаат дека еден од првите филмови од овој жанр е снимката Патерсон-Гимлин, односно, снимката каде наводно е снимено суштеството Бигфут.
1 Награди
1.1 Награда за краткометражни филмови Клермон Феран
1990: Гран при за краткометражните филмови од серијалот „''Забранетите снимки''“ (''Les documents interdits''):
* „''Духовите''“ (''Les fantômes''), 1989
*''„Војникот“'' (''Le soldat''), 1989
*''„Вештерката“'' (''La sorcière''), 1989
Куп на саемските градови 1960/61

Куп на саемските градови 1960/61 — трето издание на Купот на саемските градови и првото кое се одиграло во една сезона. Бирмингем Сити повторно стигнал до финалето, но повторно изгубил, овој пат од Рома. Повторно одреден број од земји пратиле свој претставник (репрезентација на град или клуб) за секој од нивните поголеми градови.
1 Осминафинале
|}
2 Четвртфинале
|}
3 Semi-finals
|}
4 Финале
4.1 Втор натпревар
''Рома победила со вкупен резултат 4–2.''
5 Поврзано
* Куп на саемските градови
Семејни приказни

Семејни приказни (англиски: ''My Family Right or Wrong'', германски: ''Familiengeschichten'') - збирка раскази на израелскиот писател Ефраим Кишон. Првобитно, книгата била објавена од страна на издавачката куќа „Shikmona Publishing Co.“ од Ерусалим, во 1977 година.
1 Содржина
Книгата ги содржи следниве раскази: Слика и прилика, Среќна Нова година!, Урочливата Латифа, Мало пролетно чистење, На сила прељубници, Страшната Црвенкапа, A la recherche du temps perdu, Мравите нè напаѓаат, Со компјутерот нема шега, Пеколот наречен какао, Пораз на зелената маса, И машината е само човек, Молчи и пливај!, Сага за Форсајти, Цуцлата Цуци, Одвеано низ прозорецот, Натприроден стек, Кукли на конци, Кога сите животни на светот, Операцијата Аполо, Вртелешка, За кого ѕвонат садовите, Телекомпликации, Кикирики со грозје, Моето злато спие, Рајата до туристичкиот рај, Кој прашува не скита, Залепи го ближниот свој, Како Наполеон изгуби кај Ватерло, Златната залиха, На подарениот коњ не му се гледа во забите, Подели па владеј, Големина на малиот екран, Радоста на семејнито превоз.
Океан (бог)

Океан (|Ωκεανός |Oceanus) — син на богот на небото Уран и мајката на земјата Геја. Тој е најстариот титан.
1 Митологија
Океан е бог на бесконечните и бескрајните длабоки водни површини што ја опкружуваат земјата. Во бурните настани во „светот на митовите“, Океан се вмешал само еднаш, но доста успешно. Му помогнал на Зевс во победата против титанот Крон и да се проглси себе за врховен бог. За време на владеењето на Зевс, Океан мирно и спокојно, далеку од светот, живеел и немал обврски да присуствува во советот на боговите, а уживал почит од сите останати богови.
Со својата жена Тетија имал небројно потомство.
Некои митолози веруваат дека Океан владеел со сите морски води, вклучувајќи ги и Средоземното Море и Атлантскиот Океан, најголемите две водни површини кои ги познавале Хелените. Со текот на времето, со развивањето на географијата, Океан останал владетел на помал број на води во Атлантскиот Океан, а Посејдон, од помладата генерација на богови, владеел со Средоземјето.
Океан се разликувал од Понт, бог на морската длабочина и „внатрешноста на морето“ кои биле достапни за луѓето. Океан како бог на „површинското море“, за луѓето на кои не им било достапно морето, бил втор најпочитуван бог по Зевс.
Црква „Св. Димитриј“ - Балинци

Свети Димитриј — главна селска црква во валандовското село Балинци, Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа западно од селото и до нејзе води земјен пат, кој започнува од селото.
Во дворот на црквата се наоѓаат и селските гробишта.
2 Историја
Стариот црковен објект бил изграден од познатиот неимар, иконописец и резбар Андон Китанов од родот Ангелковци од село Тресонче во Мала Река, Дебарско, пред 1860 година, но тој бил разурнат од Валандовскиот земјотрес во 1931 година. Сегашната црква е изградена по земјотресот од 1931 година со помош на верниците од селото.
3 Архитектура
Црквата е трикорабна, со женски дел на западната страна и со мала полукружна олтарна апсида од надвор. Централниот кораб е своден и ги надвишува двата странични кораба. Главниот влез во храмот е од јужната, а споредниот од западната страна. Од јужната и од западната страна има отворен трем. Црковното ѕвоно се наоѓа на западната страна од храмот.
3.1 Иконостас
Иконостасот е изработен во 1938 година од браќата Доневи од мијачкото село Гари, Дебарско. Покрај иконите од иконостасот кои датираат од 1938 година, во црквата „Св. Димитриј“ има и стари икони со потекло од XIX век.
4 Галерија
5 Поврзано
* Балинци
* Повардарска епархија
* Гевгелиско архијерејско намесништво
* Валандовска парохија
Црква „Св. Атанасиј“ - Сливница

Свети Атанасиј (позната и како Свети Атанас) — селска црква во преспанското село Сливница, Македонија.
Се наоѓа покрај патот Макази-Маркова Нога, на 500 метри северозападно од селото. Нема податок за нејзината изградба, но се претпоставува дека потекнува од периодот на век.
1 Поврзано
* Ресенско архијерејско намесништво
* Подмочанско-љубојнска парохија
* Сливница
Црква „Св. Никола“ - Сливница

Свети Никола — селска црква во преспанското село Сливница, Македонија.
Се наоѓа 2 километри источно од селото, над патот кој води до Сливничкиот манастир, сместена во месноста Солиште. Во нејзиниот круг се наоѓаат стари гробишта.
1 Поврзано
* Ресенско архијерејско намесништво
* Подмочанско-љубојнска парохија
* Сливница
Црква „Св. Петар“ - Сливница

Свети Петар — селска црква во преспанското село Сливница, Македонија.
Се наоѓа на околу 2 километри северо, во долината на Сливничка Река. Нема податок за нејзината изградба.
1 Галерија
2 Поврзано
* Ресенско архијерејско намесништво
* Подмочанско-љубојнска парохија
* Сливница
Дорида

Дорида  (|Δωρίς), една од Океанидите, била морска нимфа во старогрчката митологија, чие име ја претставува дарежливоста на морето. Таа била ќерка на Океан и Тетида, и сопруга на Нереј. Таа е, исто така, тетка на Атлас, титанот кој бил создаден за да го носи небото нараменици, а неговата мајка Климена е сестра на Дорида. Дорида е мајка и на Нерит и на педесет Нереиди, вклучувајќи ја и Тетида, кој пак, е мајка на Ахил, и Амфитрит, сопругата на Посејдон, и мајка на Тритон.
Дорис (грчката верзија на ова име) често се среќава како женско име.