Енрико Мици

Енрико Мици (20 септември 1885 – 20 декември 1950) бил малтешки политичар, водач на Малтешката националистичка партија од 1926 година и кратко бил премиер на Малта во 1950 година.
1 Животот
Бил роден на 20 септември 1885 година во Валета, Енрико Мици бил син на Марија Софија (Мари Софи) Фолиеро де Луна, ќерка на заменик-конзулот на Неапол, и на Фортунато Мици, проиталијански малтешки политичар, основач на ''Партит Анти-Риформисти''. Неговата мајка починала во 1903 година, а татко му во 1905 година, кога Енрико имал само 17 и 19 години.<sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" >&#x5B;''потребен е цитат''&#x5D;</sup>
Енрико студирал во семинаријата Гозо, а читал право на Универзитетот во Рим Ла Сапиенца и на Универзитетот во Урбино. Дипломирал литература и наука на Кралскиот универзитет во Малта во 1906 година, а право во Урбино во 1911.<sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" >&#x5B;''потребен е цитат''&#x5D;</sup>
Во 1926 година, Енрико Мици се оженил со Бице Васало; имале еден син, Фортунат Мици (1927–2017), кој станал свештеник во 1952 година и го основал Движењето Азџони Сокјали (МАС) во 1955 година.
2 Политика
И покрај тоа што ги завршил правните студии во Рим, Мици имал мала шанса да практикува адвокатура. Наместо тоа, бил привлечен од политиката и новинарството. Во 1915 година, Енрико Мици бил избран за член на ''Comitato Patriottico Maltese'' и го основал весникот ''L'Eco di Malta'', орган на самиот Комитет.
Застанал како пратеник за Гозо во 1915 година и бил избран. Тој работел на развој на Устав кој бил независен од англиското владеење во тоа време.<sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" >&#x5B;''потребен е цитат''&#x5D;</sup>
Во 1916 година бил уапсен и осуден на една година затвор затоа што се прогласил за претставник на италијанската националност на Малта - казната му била намалена на опомена од тогашниот гувернер поради сомневање за мешање. Во мај 1917 година бил уапсен и изведен пред воен суд за бунт за време на војната, прогласен за виновен за сите обвиненија и затворен една година. Иако оваа казна повторно била намалена, го загубил правото на адвокатура во земјата.
2.1 Водач на Партит Нацјоналист
Во својата младост, Енрико Мици одлучил да ги следи стапките на неговиот татко Фортунато Мици, кој бил член на проиталијанската малтешка заедница, чија политичка активност покажала силна поддршка кон италијанскиот Ризорџименто и официјалната употреба на италијанскиот јазик во Малта.Мици првпат бил избран во Советот на Владата од Гозо во 1915 година како член на Comitato Patriottico. Додека Мици се стремел да добие либерален Устав, тој бил уапсен во неговата резиденција на 7-ми Маји, на воен суд под обвинение за бунт во 1917 година, според Регулативите за одбрана на Малта за пишувања и изјави против Британците. Тој бил осуден на една година затвор со тешка работа, губење на граѓанските права и повлекување на потерницата. Казната била преиначена од гувернерот Метуен на „строга цензура“, додека неговите граѓански права и налог биле вратени по прекинот на непријателствата во 1918 година. Мици го основал Circolo Giovane Malta и бил доживотен претседател на Societa' Dante Alighieri.По завршувањето на Првата светска војна, Мици бил дел од големата и умерена коалиција наречена Малтешка политичка унија (''Unjoni Politika Maltija'', UPM), предводена од Уго Пасквале Мифсуд. Таа се отцепила од него, заедно со поекстремистичката и проиталијанската струја, за да ја формира Демократската националистичка партија, предводена од Мици.
Двете движења учествувале одделно на општите избори на Малта во 1921 година, но усвоиле форма на отпор за да не се оштетат едни со други; ПДН избрал 4 пратеници од Гозо.
УПМ и ПДН повторно учествувале одделно, иако во коалиција, на изборите во 1924 година. По изборите во 1924 г., партијата на Мици формирала влада во коалиција со Унијата Политика Малтезе и тие избрале 15 парламентарни места. За време на овој законодавен мандат, Мизи бил министер за поштенски услуги, земјоделство и рибарство заедно со индустријата и трговијата.
На 23 јануари 1926, двете партии се здружиле за да го формираат Партит Нацјоналиста, при што Мици дејствувал како ко-водач заедно со Сер Уго Мифсуд до смртта на вториот во 1942 година.
Сепак, новата унитарна партија била поразена на изборите во 1927 година.
Во годините од 1924 до 1933 година, Мици имал бројни министерски позиции и бил претседател на Друштвото Данте Алигиери и директор на ''Газета малтешки.''
Мици бил „витез без дамка и страв“. Сстанал добро познат по промовирањето на малтешки патриотизам и национализам во време кога Малта била колонија. Тој, исто така, бил поврзан со италијанскиот идентитет на малтешкиот народ, причината за изборот на италијанскиот како официјален јазик на земјата и силен поборник на римокатоличката вера во спротивставување на протестантската вера на колонијалните власти.
2.2 Депортација во Уганда
На 30 мај 1940 година, додека Мици бил во печатницата на Малта, бил уапсен и заедно со 47 други Малтажани биле интернирани поради италијанско симпатии. Во февруари 1942 година, гувернерот Доби издал налог за нелегално депортирање на 47 Малтежани во Уганда, меѓу нив и Мици. За време на неговиот егзил, Мици направил сè што можел за да остане во тек со настаните во Малта. Останал во близок контакт со другите членови на Партит Нацјоналиста, како што се Горг Борг Оливие и Џузепе Шембри.
2.3 Реформа на Партит Нацјоналист
На групата прогонети им било дозволено да се вратат во земјата на 8 март 1945 година. Мици брзо повторно влегол во политиката и присуствувал на седницата на Советот на 15 март. Тој планирал да ја реорганизира ПН од темел. Идеологијата на Партијата и нејзината поддршка на италијанската култура и јазик го формирале базалтот на ова, и често биле користени против него од неговите политички непријатели. Помеѓу 1939 и 1942 година, ''Тајмс од Малта'' и ''Ил-Берка'', два весници во сопственост на Џералд Стрикленд, го нарекле квислинг и симпатизер на италијанскиот фашизам.
2.4 Премиерот на Малта
На изборите во 1950 година Мици бил назначен за премиер во обесениот парламент. Тој починал во Валета само три месеци подоцна, на 20 декември 1950, и имал државен погреб. До денес, Мици е единствениот малтешки премиер кој починал додека бил на функција.
3 Наследство
Мици бил запаметен од Малтежаните како сила која придонесува за малтешкиот национален и европски идентитет.
Централната банка на Малта издала сребрена доказна монета со главата на Енрико Мици на неа, како дел од својата серија на истакнати малтешки личности во 2001.
Фондацијата за промовирање и подобро ценење на неговиот живот и неговите дела и на неговиот татко, Фортунато, била основана во 2010 година.