procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Anchusa officinalis

''Anchusa officinalis'', е вид цветни тревни растенија од родот Anchusa од семејството Boraginaceae.
1 Опис
Стеблото е вертикално, најчесто во горната половина силно разгрането, поретко неразгрането, покриено со испакнати влакна од влакна, поставени на брадавични израстоци. Листовите се линеарно-ланцетни, ланцетни до издолжено-елиптични, цели или назабени, долги 45–130 (200) mm, широки 6–20 (25) mm, базалните и долните стеблести листови се поголеми, постепено се стеснуваат во петиоли, средните и горните стеблести листови се неподвижни, често проширени или заоблени во основата, покриени од двете страни со влакна од влакна на брадавични израстоци.Ова растение со добро развиени стебла најчесто расте од 40 до 70 сантиметри високо, но може да достигне 100 сантиметри височина во идеални услови. Може да биде едногодишно, двегодишно или повеќегодишно растение.Целото растение е покриено со кратки, груби влакна. Растенијата имаат силен корен кој може да биде долг и до еден метар.
Стеблото има листови кои се обликувани како тесна глава на копје, со најширокиот дел во средината и стеснувајќи кон двата краја. Листовите лоцирани пониско на стеблата имаат свои лисни стебла, додека оние кон краевите на стеблата имаат основи кои го затвораат стеблото. Листовите се распоредени наизменично на стеблото. Должината на листовите е 6–20 сантиметри, а ширината е 1–2,5 сантиметри.
Цветните гроздови (соцветија) на краевите на стеблата се густо наредени со цветови по едната страна од стеблото.<ref>
Ajuga orientalis

''Ajuga orientalis'' е растителен вид од ''родот Ajuga'' во рамките на семејството Усноцветни.
1 Ботанички опис
1.1 Вегетативни карактеристики
Ajuga orientalis расте како повеќегодишно тревесто растение, достигнувајќи висина од 10 до 60 сантиметри. Формира кратки ризоми како органи за презимување. Надземните делови од растението се повеќе или помалку густо покриени со волнено-разбушавени влакна.
Долните листови се јајцевидни до издолжени, брановидно-забести или понекогаш малку лобусни, и долги се од 3 до 9, ретко до 12 сантиметри и широки 1,5 до 4, ретко до 5 сантиметри.
1.2 Генеративни карактеристики
Цветниот период трае од март до јули. Прицветниците се јајцевидни, обично плитко лобусни и обоени со сина боја, горните се пократки од цветовите. Лажните спирали на соцветието се широко распоредени, содржат четири до шест, ретко до дванаесет цветови.
Хермафродитните цветови се зигоморфни и пентамерни со двоен околуцветник. Чашкиното ливче, долго од 5 до 8 мм, се споени во венечно ливче околу половина од нивната должина. Сино-виолетовато венче е долго од 10 до 13, ретко до 18 мм. Венечната трубичка се протега надвор од чашката и нема прстен од влакна од внатрешната страна. Горниот раб на венчето е изразито дволобусен. Карактеристична црта е извитканата венечна трубичка сино-виолетова, тролобусна долна усна, обележана со обемна белузлава точка, е насочена нагоре, додека горната усна со два лобуси е насочена надолу. Прашниците се затворени во венечната труба.
1.3 Хромозомски број
Бројот на хромозоми е 2n = 32, или 64.
2 Распространетост
Областа на распространетост на ''Ajuga orientalis'' ги вклучува Сардинија, Сицилија и Калабрија, Албанија, сите региони на Грција, Бесарабија и Крим, како и целиот Кавказ, цела Турција освен Месопотамија и југоисток, северозападен Иран, планините Троодос на Кипар, западна Сирија и Либан, северен Израел и Западниот Брег и северозападен Јордан.''Ajuga orientalis'' успева во варовнички камењари, по рабови на букови шуми. Во Турција, населува надморски височини помеѓу нивото на морето и 3100 метри. Во Македонија се посочува за Велестово, Галичица и Преслап над Отешево.
3 Систематика
3.1 Таксономија
''Ajuga orientalis'' за првпат бил објавен во 1753 година од Карл Линеј во ''Species Plantarum'', том II, страница 561. Синоними за ''Ajuga orientalis'' се:
''Bugula orientalis'' Mill.,
''Bulga orientalis'' Kuntze,
''Bugula obliqua'',
''Ajuga orientalis'' var. ''condensata'',
''Ajuga orientalis'' subsp. ''aenesia'' Phitos Damboldt,
''Ajuga orientalis'' var. ''aenesia'' Heldr.
3.2 Медицинска употреба
За овaa и повеќето ajugi, се тврди дека има лековити ефекти, и се користи во традиционалната турска медицина.
Во зависност од авторот, постојат приближно два или никакви подтипови:
*''Ajuga orientalis'' subsp. ''orientalis''*''Ajuga orientalis'' subsp. ''анезија'' Фитос и Дамболт (син.: ''Ajuga orientalis'' var. ''aenesia''). Се разликува од номинираната форма по своите впечатливи виолетово цветови малку, назабени и прицветнати и е ендемска на грчкиот остров Кефалонија. Се смета за синоним во 21 век.
Маџарово

Маџарово (|Маджарово) — гратче во Јужна Бугарија, административен центар на Општина Маџарово во Хасковската Област. Со население од само 646 жители (според податоци од 2022 г.), тој е еден од најмалите градови во државата.
1 Географија
Градот е сместен во југоисточниот дел на Бугарија, во срцето на Источните Родопи. Градот лежи во долината на реката Арда, на надморска височина од околу 163 метри. Специфично за неговата локација е тоа што се наоѓа во внатрешноста на кратерот на одамна изгаснат вулкан, што го прави еден од геолошки најинтересните градови во регионот.
Околниот терен е изразено ридско-планински, со карактеристични карпести масиви кои се издигнуваат над реката. Поради специфичната микроклима и тешко достапните карпи, регионот околу Маџарово е едно од најважните живеалишта на ретки птици грабливки во Европа, вклучувајќи ги белоглавиот и египетскиот мршојадец. Градот се наоѓа на околу 55 км југоисточно од регионалниот центар Хасково и во близина на вештачкото езеро „Ивајловград“.
Регионот околу Маџарово е едно од најважните живеалишта на Балканот за загрозените видови белоглав и египетски мршојадец, кои се гнездат во карпестите масиви на изгаснатиот вулкан. Благодарение на долгогодишните напори за заштита, градот стана главен центар за набљудување птици и еко-туризам во Источните Родопи. Овде природата е зачувана во својата изворна форма, овозможувајќи опстанок на овие ретки и величествени птици грабливки.
2 Историја
Населбата го носела името Јатаџик до 1912 година, кога била преименувана во Дупница. Во 1959 година, во знак на признателност кон големиот тракиски војвода Димитар Маџаров, населбата била преименувана во Маџарово. Прогласена е за град во 1974 година, во врска со 60-годишнината од настаните кај Арда.
На 4 октомври 1913 година, кај Маџарово (тогаш сè уште с. Јатаџик) завршува трагичниот поход во потрага по спас на Бугарите од Беломорска Тракија собрани кај Дедеагач. При преминувањето на реката Арда кај Маџарово, каде што минувала границата до почетокот на Првата балканска војна во 1912 година, прогонувани од башибозукот на т.н. „Ѓумурџинска автономија“, смртта ја нашле над 1.800 цивилни тракиски бегалци, главно жени, деца и старци. Заштитата на бегалците од беззаконијата на башибозукот била организирана единствено од четите на војводите Димитар Маџаров и Руси Славов, благодарение на кои поголемиот дел од бегалската колона успеал да премине на спротивниот брег на Арда.
Во близина на местото на трагичните настани се издига мал меморијален парк со параклис „Св. Петка Бугарска“ и споменик-костурница „Тракиски пантеон“, во кој се положени останките на загинатите при преминувањето на реката, пронајдени години подоцна.
Во градот Маџарово може да се види Историско-етнографската експозиција, која ги претставува традициите и историјата на тракиското население од Источните Родопи, како и битот и културата на жителите од Беломорска Тракија, чии потомци се современите жители на регионот.
Експозицијата содржи археолошки наоди од регионот, како и елементи од современата историја на градот, со макети од рударските галерии, фосили и минерали од рударството. Маџарово добило статус на град во 1974 година.
Марјан Димитров

Марјан Димитров (р. во Кавадарци) — македонски радио и телевизиски новинар. Главен и одговорен уредник на порталот РТК.мк.
1 Животопис
Марјан Димитров е роден во Кавадарци, на 17 септември 1957 година. Дипломира на Универзитетот Св. Кирил и Методиј во Скопје.
Својата новинарска кариера ја започнал во Радио Кавадарци, како новинар, каде бил дел од добро познатата „Кавадаречка династија” заедно со Љупчо Бубо Каров. Потоа се вработува во Телевизија Тиквешија, каде бил главен и одговорен уредник и водител на вести, емисиите: „Отворено за…", „За нас" и документарни емисии. Во ТВ Тиквешија работел до затворањето на телевизијата во 2015 година.
Во 2015 година, го оформува порталот РТК.мк, каде е портал за Тиквешијата и главен и одговорен уредник. Во период од 2021 до 2025 година, ја снимал емисијата „Отворено за…" во продукција на РТК.мк, каде се емитуваше на КТВ Телевизија.
Бранково

Бранково е мала населба на работ на долината позната како „Долина на монасите“ ), 3 километри западно од Велике Лашче во централна Словенија. Областа е дел од традиционалниот регион Долењска и сега е вклучена во Статистичкиот регион Централна Словенија.
1 Име
Бранково е потврдено во пишани извори како ''Франкхен'' во 1436 година и ''Франкович'' во 1465 година Името ''Бранково'' е изведено од име на имот, кое се однесува на изолирана фарма позната како ''Бранко'' од која се развило селото.
Алпска незаборавка

Алпска незаборавка (|Myosotis alpestris) — зелјесто повеќегодишно растение од семејството Boraginaceae. Алпската незаборавка е цвет на грофовијата Вестморленд во Обединетото Кралство.
1 Опис
Повеќегодишно тревесто растение, поретко или погусто перничесто, 5–25 см високо, со кус ризом. Стеблото вертикално или подигнато, неразгрането или од основата разгрането, во базалниот дел со полустрчести или стрчести влакна, во горниот дел со прилегнати, нагоре свртени влакна. Базалните листови се елиптични или издолжено-лопатовидни обично со долги лисни дршки, поретко приседнати. Долги до 70 мм , широки од 5 до 10 мм, од двете страни со прости четинести влакна; стеблените листови издолжено-ланцетни до елиптични, со помали димензии од базалните листови, но со нешто погуста влакнавост. Цветовите се собрани во врвни, збиени срповидни соцветија кои при образување на плодот малку се издолжуваат. Цветните дршки се со должини до 2 мм (при образување на плодот се издолжуваат до 4 мм), поставени се косо во однос на оската на соцветието и свртени нагоре. Чашката е yвончевидна, при цветањето долга околу 2 мм, при образувањето на плодот се издолжува од 4 до 6 мм, во основата стеснета, всечена до 2/3 или повеќе на 5 издолжено-триаголни запци, по целата должина со прилегнати прави влакна и со ретки кукесто свиткани влакна во основата кои можат и сосема да отсуствуваат, не отпаѓа. Венчето најчесто е темносино, пречникот на проширениот дел од венчето е од 6 до 9 мм. Оревчињата се елиптично-јајцевидни, затапени, обично со добро развиен раб само во горната третина до половина, долги се до 2 мм, лузната на прикрепување продолжува странично во две бразди од двете страни.
2 Живеалиште
По планински пасишта од субалпскиот и алпскиот појас, на длабока почва, камењари, на силикатна и варовничка подлога, на надморска височина од 1800 до 2760 м.
3 Распространетост
Во Велика Британија се јавува само на две места, во варовнички тревни површини наСеверните Пенини и на голема надморска височина на мика-шкрилци во близина на Бен Лоерс. Автохтоно е распространет во голем дел од Јужна и Средна Европа и Кавказ.
3.1 Македонија
Според Flora Europea (1972) и Med - Check List (1984) овој вид не се наведува за Балканскиот Полуостров, туку за Кавказ и Мала Азија, така што со сигурност не се среќава во Македонија.
Алпската незаборавка е многу варијабилен вид, па за поточно дефинирање на статусот на инфраспекциските таксони потребни се дополнителни истражувања.
Опалково

Опалково е мала населба западно од Велике Лашче во централна Словенија. Целата општина е дел од традиционалниот регион Долењска и сега е вклучена во Среднословенечкиот статистичкиот регион.
1 Име
Името ''Опалково'' е изведено од глаголот ''opaliti'' „да се гори, да се запали“, што се однесува на земјиште кое било расчистено за населување.
Berberis aristata

''Berberis aristata'', исто така познат како дрво куркума, е грмушка која припаѓа на семејството Berberidaceae и родот ''Berberidaceae''. ''B. aristata'' потекнува од Хималаите во Индија, во Пакистан, и Непал. Во природата може да се најде и на планините Нилгири во јужна Индија и во Шри Ланка.
1 Морфологија
''Berberis aristata'' се карактеризира со исправена бодликава грмушка, која во висина расте меѓу 2 и 3 метри. Тоа е дрвенесто растение, со кора која однадвор изгледа жолта до кафеава, а одвнатре темно жолта. Кората е покриена со трње, кои се модифицирани лисја и можат да се отстранат рачно во надолжни ленти. Листовите се распоредени во прамени од пет до осум и се приближно долги 4,9 см и широки 1,8 см. Листовите се темно зелени на грбната површина и светло зелени на вентралната површина. Листовите се едноставни со пердувести вени, кожести по текстура и со неколку до многу мали вдлабнатини по должината на работ на листот.
2 Цвет и овошје
Цветната сезона започнува во средината на март и трае во текот на целиот месец април. Жолтите цветови што се развиваат се целосни и хермафродитни. Просечниот дијаметар на целосно отворен цвет е 12,5 мм. Цветовите формираат соцветие во форма на грозд со 11 до 16 цветови по гроздообразна гранка, распоредени по должината на централното стебло. Цветот е полисепален, со три големи и три мали чашки, и полипетален, со вкупно шест ливчиња. Прашникот е полиандрозен и содржи шест прашници со должина од 5-6 мм, а толчникот е долг 4-5 мм, и е составен од краток стил и широка стигма. Растението произведува гроздови на сочни, кисели, јадливи бобинки кои се светло црвени по боја и имаат лековити својства. Плодовите почнуваат да зреат од втората недела од мај и продолжуваат да зреат во текот на јуни. Бобинките се приближно 7 мм долги, 4 мм во дијаметар, и со тежина од околу 227 милиграми.
3 Употреба
Плодовите се јадат како десерт од луѓето што живеат во области каде што расте растението Тие се сочни и содржат многу шеќери и други корисни хранливи материи што ја надополнуваат нивната исхрана. Коренот може да се користи и за подготовка на алкохолен пијалак.
Растението како целина е добар извор на боја и танин што се користи за боење облека и за штавење кожа.
3.1 Медицинска употреба
Во Индија, ''B. aristata'' се користи во традиционалната хербална медицина. Неговото стебло, корења и плодови се користат во Ајурведата.
Препарат се подготвува со варење во вода на кората од коренот и на долниот дел од стеблото. Потоа растворот се процедува и испарува додека не се добие полуцврста маса, расаунт. Се меша или со путер и стипса, или со опиум и сок од лимета.
Кората од коренот содржи горчлив алкалоид берберин, кој е проучуван поради неговите потенцијални фармаколошки својства.
Вилијам Волтер Вотс

Пречесниот Вилијам Волтер Вотс (1856–1920) бил еден од најголемите авторитети за мов во Нов Јужен Велс. Можеби е најпознат по неговиот незавршен ''Попис на австралиски мовови.'' Родот папрати ''Revwattsia'' е именуван во негова чест, како и најмалку 30 други видови вклучувајќи го и видот папрат ''Grammitis watsii''.
1 Наводи
Вилијам Ендру Кларк

Д-р Вилијам Ендру Кларк (1911-1983) бил шкотски ботаничар познат по колекциите главно во Надворешните Хебриди. Тој бил експерт за сперматофити и флората на североисточна Англија.
1 Живот
Роден бил во Гирван во Ершир. Учел на академијата Алва помеѓу 1916 и 1923 година, а потоа на академијата Харис во Данди од 1923 до 1929 година.
Тој студирал на Универзитетот „Сент Ендрус“, каде што дипломирал во 1932 година и докторирал во 1936 година. Предавал ботаника прво на Универзитетот во Ливерпул, а потоа на Универзитетот во Њукасл, сè до пензионирањето во 1976 година. Во 1957 година бил избран за член на Кралското друштво во Единбург.
Починал во Рајтон, Тајн и Вир на 19 ноември 1983 година.
2 Семејство
Кларк се оженил со Хелена Хеслоп-Харисон, ќерка на Џон Вилијам Хеслоп-Харисон, член на Кралскиот колеџ за уметности, во 1941 година.
Вилијам Бул (ботаничар)

Вилијам Бул (1828–1902) бил англиски ботаничар, расадник и колекционер на растенија. Роден во Винчестер, во 1861 година го купил расадникот на „Џон Викс енд Компани“ на Кингс Роуд, Челзи. Вовел во одгледување многу растенија од други земји, вклучувајќи орхидеи од Колумбија и Либерија. Џон Кардер и Едвард Шатлворт собирале растенија за Вилијам Бул.
Залихите на компанијата „Вилијам Бул енд синс“, ја направиле позната низ целиот свет. Кога Цејлон бил погоден од болест на растението, ''Hemileia vastatrix'', компанијата им обезбедила на одгледувачите сорта наречена ''Coffea liberica,'' имуна на болеста. Со пензионирањето на Едвард Бул во 1916 година, дотогаш единствен сопственик, фирмата се затворила.
Бул бил избран во 1866 година за член на Линеанското друштво во Лондон. Во 1897 година го добил Викториевиот медал за чест од Кралското хортикултурно друштво.
Чарлс Алфред Ведерби

Чарлс Алфред Ведерби (1875–1949) бил американски ботаничар.
Ведерби бил роден во Хартфорд, Конектикат, син на Чарлс Натаниел Ведерби и неговата сопруга Грејс Велд. Недолго по раѓањето на Чарлс Алфред, семејството се преселило во Колорадо. Меѓутоа, кога стигнал до училишна возраст, неговите родители се преселиле во Конектикат.
Ведерби студирал литература на Универзитетот Харвард, дипломирајќи со почести во 1897 година. Од 1899 до 1905 година, Ведерби бил болен и живеел со својата мајка во Ист Хартфорд. Во тоа време му се пројавил интерес за ботаника и се приклучил на Ботаничкото друштво на Конектикат. Во 1910 година, Ведерби отишол во Европа, каде што ја запознал Уна Леонора Фостер, уметница која се интересирала за ботаника. Тие се венчале во 1917 година.
Ведерби подоцна волонтирал како асистент во Греј Хербариумот, потоа бил помошник-куратор и на крајот кустос, специјализиран за проучување на диви цвеќиња.
Во 1910 година, тој објавил и опишал ново дрво, ''Quercus rysophylla''.
Во 1951 година била објавена биографија на Ведерби од Уна. Исто така, постојат и почести во професионални списанија.
Џулиет Веге

Џулиет Ан Веге (1971 година во Западна Австралија) е австралиска ботаничарка. Дипломирала во 1992 година и докторирала на Универзитетот во Западна Австралија во 1999 година со теза насловена како „Морфолошки и анатомски варијации во рамките на Stylidium (Stylidiaceae): систематска перспектива“. Од 2021 година работела како истражувач во Хербариумот на Западна Австралија, управуван од Одделот за биодиверзитет, заштита и атракции на Западна Австралија, и е главен уредник на ''Nuytsia''. Нејзината главна област на експертиза е таксономијата и проучувањето на семејството Stylidiaceae на растенија-активатори.
Во текот на 2005 и 2006 година била австралиски ботанички службеник за врска во Кралските ботанички градини во Лондон, Англија.
Роберт Рос (ботаничар)

Роберт Рос, член на Линеевското друштво (14 август 1912 во Пинер — 25 мај 2005) — англиски ботаничар. Бил раководител на ботанишкиот оддел во Лондоскиот природонаучен музеј. Тој бил ботаничар на Рувензориевата експедиција на Британскиот музеј во 1952 година.
Вилијам Вотсон (научник)

Сер Вилијам Вотсон, КД (3 април 1715 &#x2013; 10 мај 1787) бил британски лекар и научник кој бил роден и починал во Лондон. Неговите рани дела биле во ботаниката, а тој помогнал во воведувањето на делото на Карл Линеј во Англија. Станал член на Кралското друштво во 1741 и потпретседател во 1772. Прогласен бил за витез во 1786.
Тој покажал во 1746 година, дека капацитетот на Лајденската тегла може да се зголеми со нејзино премачкување одвнатре и однадвор со користење на оловна фолија. Истата година, тој предложил дека двата вида електрицитет - стаклест и смолест - што ги поставил Дуфеј всушност се вишок (позитивен полнеж) и недостаток (негативен полнеж) на една течност што ја нарекол ''електричен етер'', и дека количината на електричен полнеж е зачувана. Тој признал дека истата теорија била независно развиена во исто време од Бенџамин Франклин - двајцата подоцна станале сојузници и во научни и во политички прашања. Тој предложил дека електрицитетот е повеќе сличен на магнетизмот и светлината отколку на течност, бидејќи поминува низ стакло и ткаенина може да се концентрира како искра за да осветли запаливи материјали.
На 14 август 1747, тој направил експеримент за спроведување електрична енергија низ жица која била долга 6.732 стапки во Шутерс Хил во Лондон. Во друг експеримент што го направил, жицата била долга 12.276 стапки. Претходните експерименти во Франција вклучувале само пократки растојанија.
Иво Лола Рибар

Иво Лола Рибар (1916–1943) беше една од најистакнати фигури на младинскиот комунистички движење во Југославија пред и за време на Втората светска војна. Народен херој на Југославија, секретар на ЦК на СКОЈ и член на Врховниот штаб на НОВ и ПОЈ. Погина на само 27 години, но остана легенда и симбол на револуционерната младост.
1 Ран живот и образование
Роден е на 23 април 1916 година во Загреб, како Иван Рибар, син на познатиот политичар д-р Иван Рибар (прв претседател на Собранието на Кралството СХС и подоцна на АВНОЈ). Мајка му се викаше Антонија (Тоница), а имаше брат Јурица (кој стана сликар и исто така учествуваше во револуционерното движење). Детството го помина делумно во Загреб, а главно во Београд, каде заврши основно училиште и гимназија. Поради политичката активност на татко му, семејството често се селеше. Студираше право во Белград (дипломира 1938/39 година), а кратко време студираше и во Париз и Женева (политички науки и политичка економија). Беше полиглот, филозоф по дух и многу начитан човек.
2 Револуционерна активност и СКОЈ
Уште како студент се вклучи во нелегалното комунистичко младинско движење. Стана еден од најважните организатори на студентските револуционерни протести во Белград. Во 1937 година, по предлог на Тито, стана секретар на ЦК на СКОЈ (''Савез комунистичке омладине Југославије'') – на само 21 година. Под негово раководство СКОЈ стана масовна организација и клучна сила против кралската диктатура и фашизмот. Беше и претседател на УСАОЈ (''Уједињени савез антифашистичке омладине Југославије''). Организираше демонстрации, печатеше нелегални весници, мобилизираше млади луѓе – стана вистински идол на својата генерација.
3 Учество во НОБ и трагична смрт
По Априлската војна 1941 и окупацијата, Лола веднаш влезе во партизанското движење. Стана член на Врховниот штаб на НОВ и ПОЈ. Учествуваше во многу важни настани, вклучително и на заседанието на АВНОЈ во Јајце (1943). На 27 ноември 1943 година, на Гламочкото поле (кај Гламоч, Босна), додека чекаше авион за Каиро (требаше да замине како прв дипломат на новата Југославија – делегат на АВНОЈ), германски авион го бомбардира местото. Загинал на лице место, заедно со британски офицери и негови другари. Неговата вереница Слобода Трајковиќ исто така загина во НОБ.
Иво Лола Рибар останува симбол на младоста, идеализмот и жртвата за слобода. По него се именувани многу улици, школи и споменици низ поранешна Југославија, а во народната меморија често се споредува со Че Гевара поради младоста, харизмата и трагичната судбина.
Карл Ернст Август Вајхе

Карл Ернст Август Вајхе (1779 &#x2013;1834) бил германски ботаничар и лекар.
Вајхе бил роден на 30 јануари 1779 година во Менигифен, второ од 12 деца родени на Карл Јустус Вајхе (1752–1829), пастор, и неговата сопруга Ана (родена Ребекер). Бидејќи подоцна се опишал себеси како „''Минденсис'' “, веројатно е дека се образувал во гимназијата во Минден. Вајхе бил чирак кај фармацевт во Билефелд, пред да студира медицина и ботаника на универзитетот во Хале, а докторирал во септември 1802 година. Работел како лекар во Литрингхаузен (во близина на Ремшајд) и Бинде, пред да се врати во Менигифен, каде што основал мала ботаничка градина на земјиште во сопственост на неговиот татко. Во 1822 година, Вајхе се преселил во Херфорд, каде што неговите деца оделе на училиште и каде што починал во 1834 година.
За време на својата кариера, Вајхе опишал околу 160 нови растителни видови. Особено, дал важен придонес во проучувањето на родот ''Rubus''. Вајхе бил првиот што сфатил дека трнот, ''Rubus fruticosus'', всушност не е еден вид туку комплекс од слични видови; меѓу примероците собрани во близина на неговиот дом во Менигифен, тој разликувал 18 одделни видови. Помеѓу 1822 и 1827 година, Вајхе и неговиот соработник, Кристијан Готфрид Нес фон Есенбек, таксономски ботаничар, објавиле монографија за германските трнови, ''Rubi Germanici descripti et illustrati'', во која опишале 49 видови на ''Rubus''.
Помеѓу 1817 и 1830 година, Вајхе ја издал ''Германски треви. Сушени за ботаничари и економисти..''
Родот ''Weihea'' (сега се третира како синоним за ''Geissorhiza'') бил именуван во негова чест.
1 Наводи
Вилијам Ендру Арчер

Вилијам Ендру Арчер (1894–1973) бил американски економски ботаничар, етноботаничар, таксоном, истражувач на растенија и кустос на хербариуми. Роден во Тореон, Мексико, од американски родители, Арчер студирал на Државниот колеџ во Ново Мексико, каде што дипломирал биологија, а докторирал ботаника и микологија на Универзитетот во Мичиген во 1925 година.
Поголемиот дел од својата професионална кариера го поминал во Министерството за земјоделство на Соединетите Американски Држави, вклучувајќи ја и неговата позиција како кустос на Националниот арборетум-хербариум на Соединетите Американски Држави од 1938 до 1964 година. По пензионирањето од МЗСАД, Арчер бил назначен за истражувачки соработник во Одделот за ботаника, Националниот музеј за природна историја (NMNH). Неговата кариера била обележана со обемни колекционерски патувања во Централна и Јужна Америка и во Африка. Зборувал англиски, португалски и шпански.
Пред да оди на училиште, тој служел во пешадијата на Ново Мексико од 1916 до 1917 година и за време на Првата светска војна во болница во Франција. Неговата мајка му помогнала финансиски за време на првите две години на колеџ со пари што ги заработила одгледувајќи говеда и кокошки во Ново Мексико. Неговите академски интереси се фокусирале на ботаника, микологија, патологија на растенијата, бактериологија, физичка хемија, ентомологија, орнитологија, генетика и англиски состав. Тој бил невработен за време на Големата депресија, на крајот наоѓајќи работа во пиварница во Фоги Ботом пред да ја започне својата кариера како вработен во владата на Соединетите Американски Држави.
1 Кариера
Во Министерството за земјоделство на САД работел во Белтсвил, Мериленд, во Одделот за истражување и воведување на растенијата како ботаничар. Бил стациониран во Белем во Бразилскиот истражувачки институт во Канцеларијата за односи со странство во земјоделството и работел како таксоном за растенија и куратор на хербариуми во Националниот арборетум на Соединетите Американски Држави. Работејќи во јавниот сектор, се чувствувал оптоварен со бирократски регулативи. Кога имал педесет години, неговата сопруга починала од неоперабилен тумор на мозокот, неполна една година од нивниот брак, во 1948 година. Кога се пензионирал од јавната служба по 31 година, се вработил во институцијата Смитсонијан, каде што работел како архивски работник во хербариумот.
Како дел од својата работа, тој придонел за развојот на Флората на Невада. Помогнал во основањето на ботаничка лабораторија, градина и хербариум во Меделин, Колумбија. Ја истражувал Латинска Америка во потрага по инсектицидни растенија, сорти диви и култивирани кикирики, тутун, зеленчук и украсни растенија. Ја посетил Етиопија за да собира семе за житарки, зеленчук.
Лудвиг Витмак

Карл Лудвиг Макс Витмак (26 септември 1839 во Хамбург &#x2013; 2 февруари 1929 во Берлин, бил германски ботаничар.
1 Биографија
Витмак студирал ботаника на Јенскиот универзитет (1864) и на Универзитетот во Берлин (1865). Докторирал во 1867 година со дисертација за бананата, ''Musa Ensete'', на Универзитетот во Гетинген.
Истата година, работел како кустос во Берлинскиот земјоделски музеј, каде што раководел со одгледување растенија. Во 1874 година, се вработил во Универзитетот во Берлин. Бил професор по ботаника на Земјоделскиот колеџ во Берлин (1880-1913), професор по ботаника на Универзитетот за ветеринарна медицина во Берлин (1880-1920), директор на Експерименталната станица на Здружението на германски Милер (1875-1905), член на одделот за одгледување семе во Германското земјоделско друштво (1883-1924) и директор на Земјоделскиот институт во 1889-91 и 1910-13 години. Имал бројни почесни позиции. Витмак бил автор на многу ботанички дела, како и земјоделски трудови. Од 1887 година, бил уредник на списанието ''„Гартенфлора“'', основано во 1852 година од германскиот ботаничар Едуард Август фон Регел.
Родот на растенијата ''Wittmackia'' , од Јужна Америка, во семејството бромелии (''Bromeliaceae'') било именувано во негова чест, како и родот на растенијата ''Wittmackanthus'', кој е монотипски род на скриеносеменици во семејството Броќови.
Кослет Херберт Вадел

Кослет Херберт Вадел (роден на 6 март 1858 година во Драмкро, Антрим (грофовија), а починал на 8 јуни 1919 година) бил ирски свештеник и ботаничар.
Студирал на колеџот Лурган и Тринити во Даблин, каде и ги завршил студиите: дипломирал во 1880 година, а магистрирал во 1888 година.
Тој го следел својот религиозен повик и бил ракоположен за ѓакон во 1881 година, а за свештеник во 1882 година. Станал викар во Сентфилд во 1890 година и ректор на Грејаби во 1912 година. Додека бил свештеник во неколку последователни парохии, тој ги продолжил своите студии и станал дипломиран богослов во 1892 година.
Рано се заинтересирал за ботаника, област во која му помагал С.А. Стјуарт. Од 1893 година па натаму бил соработник на ''Џурнал од Ботани'' и чест соработник на ''Ајриш Натуралист''.
Ведел бил автор на многу трудови од областа на ботаниката. Познат е по работата на родови цветни растенија, како што се трње, рози, јастребови треви и јазлести треви каде што доминира бесполовото размножување, што доведува до многу микровидови. Тој бил првиот што го забележал реткиот ''Centaurium littorale'' во Ирска во 1913 година.
Бил особено заинтересиран и специјализиран за бриофити, особено џигерници и предложил основање на Клуб за размена на мовови во 1896 година. Овој клуб на членови за размена на примероци и информации подоцна се развил во Британско друштво за мов.
Голема колекција од неговите примероци се наоѓа во Хербариумот на Музејот Алстер во Белфаст, а во 1919 година неговата вдовица ги донирала на Кралскиот универзитет во Белфаст по неговата смрт. Тој особено бил заинтересиран за Теренскиот клуб на натуралисти во Белфаст и бил член на Комитетот.Починал во Грејаби каде бил вршител на должноста и бил погребан во Маралин.
1 Наводи
* Прагер, Р. Лојд. 1919. Некролог. Пречесен Кослет Херберт Вадел, БД, ''Ирски натуралист'' 28 : 108.
* Прагер, Р. Лојд. 1949. Некои ирски природонаучници. Биографска белешка. Дандалк.
* (.pdf датотека онлајн)
Давид Темелков

Давид Темелков (р. Скопје, ) — македонски поп фолк пејач.
1 Животопис
Давид Темелков е македонски пејач препознатлив по својот моќен и емотивен вокал, кој многумина го сметаат за еден од најсилните во регионот. Роден е на 21 јуни 1992 година во Скопје, Република Македонија. Љубовта кон музиката ја покажува уште од најрана возраст, а на 12 години го започнува својот музички пат со настап на еден од најпознатите детски фестивали – Златно Славејче. Токму тој ран почеток го означува темелот на кариера која со текот на годините ќе се развие во импресивно уметничко дело.
Пошироката регионална препознатливост ја стекнува во 2015 година со учеството во музичкото шоу X Factor Adria, каде со своите интерпретации ја освојува публиката и критиката. Истата година се преселува во Загреб, каде што започнува неговиот посериозен професионален развој. Во соработка со издавачката куќа Hit Records го објавува својот прв студиски албум Дишам за нас, со кој го потврдува статусот на еден од најперспективните млади вокали на регионалната сцена.
Во 2020 година Давид ја основа својата дискографска куќа Identity Media, која служи како платформа преку која тој го претставува својот авторски и изведувачки труд пред пошироката јавност. Под етикетата на Identity Media, во ноември оваа година ќе излезе неговиот втор студиски албум со наслов СЛУШАЈ ЖИВОТОТ ШТОМ ДИКТИРА. Албумот содржи тринаесет авторски композиции што во целост ја прикажуваат пресликата на Давидовиот живот – искрените емоции, личните искуства и неговиот единствен уметнички печат.
Давид ги потпишува сите текстови и музика на албумот, а во аранжманите соработува со својот долгогодишен продуцент Кристијан Синковиќ, со кого дели ист музички сензибилитет и визија.
Во 2023 година, ја снима песната МОЈАТА МАКЕДОНИЈА по негов текст и музика, каде има и снимено и видео спот за песната. Во 2024 година, на Златна бубамара на популарноста добива награда за песна на годината.
На 19 март 2026 година, Давид го одржа својот прв солични концерт по повод 10 години кариера. Концертот беше насловен „Мојата Македонија", каде беше одржан во Македонски народен театар во Скопје.
Convolvulus compactus

''Convolvulus compactus'' е вид на повивка опишана од Пјер Едмон Боасие. ''Convolvulus compactus'' е член на родот повивка и семејството повивки.
1 Опис и распостранетост
Повеќгодишно тревесто растение препокриено со густи, прилегнати свиленкасти влакна, со задрвенето разгрането стебло и со густо збиени гранчиња, долги до 10 см, кои формираат перничести форми. Листовите целокрајни издолжено-лопатовидни, густо препокриени со куси прилегнати сребреникаво свиленкасти влакненца. Цветовите поединечни со куси дршки или по 2–4 во врвниот дел на гранчињата; прицветните листови линејни или линејно-ланцетни. Чашкините ливчиња нееднакви, препокриени со густи прилегнати куси свилести влакненца и со стрчести или полуприлегнати долги влакна; надворешните чашкини ливчиња јајцевидни, елиптични или ромбоидни, во врвниот дел постепено зашилени, 9–10 мм долги, до 5 мм широки, а внатрешните чашкини ливчиња обратнојајцевидни или елиптични, со широк ципест раб, во врвниот дел наеднаш затеснети и издолжени во долг шилест врв.
Расте по брдските пасишта, на серпентински камењари, од 150-600 метри.
Во Македонија го има во Жеденска Клисура, село Рашче, село Радуша и кон село Рогачево, Таорска Клисура. Се посочува за Јажинце, Велес, Влахчани.
2 Галерија со слики
Паразитоид

Паразитоид — организам што поминува значителен дел од својот живот (во стадиум на ларва) живеејќи на или внатре во својот единствен домаќин, кој постепено го убива во процесот на хранење. На тој начин, тие се слични на паразитите, со таа разлика што паразитите обично не го убиваат својот домаќин. Возрасните стадиуми на паразитоидите (имаго) се слободноживечки организми.
Поимот „паразитоид“ бил воведен во 1913 г. од страна на шведско-финскиот ентомолог О. М. Ројтер (''Reuter'', 1913) и прилагоден во англиската верзија од американскиот мирмеколог Вилијам Вилер.
1 Видови паразитоиди
Класификацијата на облиците на ендопаразитизам е развиена врз пример на инсектите од редот ципокрилци (''Hymenoptera'').* Идиобионти (''Idiobiont'') — на крајот го убиваат домаќинот (жртвата) и, речиси без исклучок, живеат надвор од него.
* Коинобионти (''Koinobiont'') — му дозволуваат на домаќинот да го продолжи својот развој и често не го убиваат сѐ до стадиумот на кукла или стадиумот на имаго.
* Ендопаразитоиди — се развиваат внатре во домаќинот (жртвата).
* Ектопаразитоиди — се развиваат однадвор, на телото на домаќинот.
* Хиперпаразитоиди или паразитоиди од повисок ред (''hyperparasitoid'', ''secondary parasitoid'').
2 Во фантастиката
Темата за паразитоидите активно се користи во научнофантастичните филмови на ужасите (широко познат е ''Осмиот патник'', кој и ја започнал истоимената франшиза) и во компјутерските игри (на пример, „хедкраб“ во серијалот игри ''Half-Life'').
Convolvulus

''Convolvulus'' или повивка е род на 250 видови цветни растенија во семејството Convolvulaceae, со космополитска распространетост.
1 Опис
Тие се едногодишни или повеќегодишни тревни ползавци, а неколку видови од нив се дрвенести грмушки, кои растат до 0,3–3 м во височина. Листовите се спирално распоредени, а цветовите се во облик на труба, претежно бели или розови.
2 Екологија
Многу од видовите се инвазивни плевели, а други се одгледуваат поради нивните привлечни цветови.
Видовите ''Convolvulus'' се користат како храна од ларвите на некои видови пеперуги, вклучувајќи ги молците ''Agrius convolvuli'', ''Bedellia somnulentella'' и ''Orthonama obstipata.''
3 Галерија
Хирам Вајлд

Хајрам Вајлд (15 март 1917 - 28 април 1982) бил англиски ботаничар кој работел во Јужна Родезија.
Вајлд студирал на Империјал колеџот, Универзитет во Лондон. Во 1945 година, ја напишал својата докторска теза во која го испитувал патогенот на зелената салата, ''Bremia lactucae''. Од 1945 година, работел како владин ботаничар во Јужна Родезија, а наскоро станал и раководител на Владиниот хербариум на Јужна Родезија. Во 1960 година, Вајлд го започнал ботаничкото списание за хербариуми „Киркија“, именувано по Џон Кирк (1832–1922), африкански истражувач и придружник на Дејвид Ливингстон. Во наредните години, работел како негов главен уредник. Вајлд, заедно со Артур Волис Ексел, го иницирале проектот ''Flora Zambesiaca'', серија монографии за флората на Африка. Во 1965 година, Вајлд бил назначен за професор на Универзитетскиот колеџ во Салисбери, сега познат како Универзитет во Зимбабве.
Во 1980 година, поради здравствени проблеми, поднел оставка од функцијата професор во Солсбери и се преселил во Кејптаун, Јужна Африка.
1 Личен живот
Хирам бил син на Хирам Вајлд (јули 1895, Шефилд, Јоркшир) и Маргарет Хоксворт (13 мај 1896 Шефилд, Јоркшир). Се оженил со Кетлин Мејбл Џин Осборн (8 јули 1918 Кејптаун) во 1945 година. Тие имале 6 деца.
2 Избрани публикации
* Вајлд, Х. „Вегетација на почви што содржат бакар“ - Салисбери, 1968. - 71 стр.
* Вајлд, Х. „Вегетацијата на почвите што содржат никел“ - Козвеј, 1970. - 62 стр.
3 Растенија именувани по Хирам Вајлд
*''Aristida wildii'' Melderis, 1970
*''Buchnera wildii'' Philcox, 1987
*''Clerodendrum wildii'' Moldenke, 1949 (= ''Rotheca wildii'' (Moldenke) , 2000
*''Commiphora wildii'' Merxm. 1960
*''Cynoglossum wildii'' E.S. Martins, 1988
*''Erica wildii'' Brenan, 1964
*''Eriocaulon wildii'' S. M. Phillips, 1997
*''Euphorbia wildii'' L.C. Leach, 1975
*''Wildiana indigofera'' J.B.Gillett, 1958
*''Kalanchoe wildii'' Raym.-Hamet ex R. Fern., 1978
*''Lotus wildii'' J. B. Gillett, 1959
*''Pandiaka wildii'' Suess. 1950
*''Rhus wildii'' R. Fern. & A.Fern. 1965 - Searsia wildii Moffett, 2007
*''Rhynchosia wildii'' Verdc., 2000
*''Vernonia wildii'' Merxm., 1951
Вилијам Вилсон (ботаничар)

Вилијам М. Вилсон (1799–1871) бил англиски ботаничар, познат по својот фокус на бриологијата.
1 Живот
Втор син на Томас Вилсон, фармацевт, тој бил роден во Ворингтон на 7 јуни 1799 година. Се школувал во гимназијата Престбери и кај д-р Џон Рејнолдс во академијата за дисиденти во Лиф Сквер, Манчестер. Потоа бил вработен во адвокатска фирма во Манчестер; но се разболел и ова довело до неговата љубов кон ботаниката, и кога имал околу 25 години, неговата мајка му дала надомест за да може целосно да се посвети на неа.
Во 1821 година, Вилсон го открил видот ''Cotoneaster cambricus'' на Грејт Орм. Тоа го довело во преписка со Сер Џејмс Едвард Смит, кој го охрабрил. Во 1827 година, Џон Стивенс Хенслоу го запознал со Вилијам Џексон Хукер.
Вилсон живеел две години во Ирска, каде што ги изучувал мововите, кои од 1830 година го привлекле целото негово внимание. Од 1829 година па натаму, често бил цитиран во ''„Британска флора“'' на Хукер. Станал добро познат во својата област.
2 Смрт
Вилсон починал во Падингтон на 3 април 1871 година, и бил погребан на Хил Клиф, Ворингтон.
3 Дела
На Вилсон му бил доверен описот на мововите собрани при патувањата на бродовите „''Еребус“'' и „''Терор“'' под водство на Џејмс Кларк Рос (експедиција на Антарктикот од 1839 до 1843 година) и на „''Хералд''“ под водство на Хенри Келет. Направил ран опис на тасманските мовови, опишувајќи многу новини.
Вилсон стапил во преписка со специјалистите: Секстус Ото Линдберг и Вилхелм Филип Шимпер. Неговото главно дело била „''Бриологија Британика“'' (1855), наменето како трето издание на „''Мускологија Британика“'' (1818) од Хукер и Томас Тејлор, но во суштина било ново дело. Потоа, на списокот биле додадени над сто нови видови британски мовови помеѓу нејзиното објавување и неговата смрт.
Освен ''котонеастерот'', Вилсон додал нов вид роза, папрат и многу мовови на британскиот список, розата ''Роза Вилсони'' била именувана по него од Вилијам Борер, а филмастиот папрат на Вилсон го нарекол ''Hymenophyllum wilsonii'' од Хукер. Вилсон опишал многу нови видови егзотични мовови во ''Џурнал оф ботани''. Неговите трудови биле наведени во ''Каталогот'' на Кралското друштво (vi. 389, viii. 1249), а неговиот хербариум и ботаничка преписка биле доставени во Природонаучниот музеј.
4 Поврзано
* Категорија:Таксон именуван од Вилијам Вилсон (ботаничар)
Означена заедница

Во информациските и архивските заедници, означена заедница е идентификувана група потенцијални потрошувачи кои треба да бидат способни да разберат одреден збир на информации. Овие потрошувачи може да се состојат од повеќе заедници, се означени од архивата и може да се менуваат со текот на времето.
Организациите ги одредуваат своите означени заедници и воспоставуваат стандарди и упатства што создаваат заемно корисен однос. Назначената заедница може да се дефинира според нејзиното занимање, статус или географска местоположба.
Поимот означена заедница е тесно поврзан со концептот на Отворениот архивски информациски систем (ОАИС). Секој од нив му дава на другиот средишна намена. ОАИС е складиште на информации специфицирани за неговата означена заедница. Означената заедница е причината зошто ОАИС ги одржува информациите што ги собира.
Означената заедница може да се менува, расте, се намалува или на друг начин да се менува со текот на времето, во зависност од целта на информациите што се зачувувани. Понекогаш, означената заедница може да започне како една подгрупа и да еволуира во сосема друга подгрупа во зависност од тоа како се користат или злоупотребуваат информациите што првично биле доделени.
1 Пример
Канадскиот Јоркски универзитет има посебна дефиниција за своите заедници назначени за дигитално зачувување. Тие ги категоризираат како „првостепени“ и „второстепени“ заедници. Ова го покажува нивното приоритизирање на намерата зад она што е дигитално зачувано. Со една првостепена заедница составена од факултетот, студентите, кадарот и истражувачите на универзитетот, Универзитетот Јорк ги поставува потребите на таа заедница за дигитално зачувување над другите.
Homo naledi

''Homo naledi'' е изумрен вид на архаичен човек откриен во 2013 година во пештерскиот систем Рајзинг стар, во покраината Гаутенг, Јужна Африка, дел од Лулката на човештвото, кој датира од Средниот плеистоцен од пред 335,000–236,000. Иницијалното откритие се состои од 1,550 примероци на коски, кои претставуваат 737 различни скелетни елементи и најмалку 15 различни индивидуи. И покрај овој исклучително голем број на примероци, нивната класификација со другите видови на родот ''Homo'' сè уште останува нејасна.
Лично архивирање

Лично архивирање ― гранка на архивистиката и генеалогијата, насочена на собирање и зачувување на личните документи на поединецот и други документарни материјали, воглавно од страна на засегнатите лица. Често е поврзувано со семејната историја, кога семејните историчари се занимаваат со собирање на сопствената жива историја за да ја остават како наследство за идните поколенија. Оваа гранка на семејната историја е поврзана со растот на активности како што се фотографирање и скенирање на записи, кои имаат за цел да зачуваат материјали надвор од нивниот првобитен животен век.
Современото лично архивирање често се занимава со дигитално зачувување, особено со собирање на содржината на поединецот од мрежните страници на социјалните медиуми и обезбедување на долгорочно зачувување на истата. Ова често се занимава со преселба на дигитална содржина, како средство за зачувување, наместо со традиционалните задачи за зачувување на хартиени записи.
1 Облик и мотивација
Поединци вклучени во личното архивирање ги сметаат сите медиуми за релевантни извори сè додека тоа се однесува на животот, сеќавањата и искуствата на една личност. Поголемиот дел од материјалот е пишан, фотографски, аудио или видео по природа. Тие искуства можат да се однесуваат на нивните животи, на оние на живи роднини или предци. Оние кои се вклучени во оваа практика, исто така, ги гледаат своите животни искуства како потенцијален извор на историски и културни записи, како и можност лично да ги преживат тие моменти. Многумина ја гледаат дигиталната доба како можност да остават побогато наследство за идните генерации.
2 Примери за лични архиви
Личните архиви можеби не секогаш се во насока на генеалогијата. Тие можеби не секогаш дури ни укажуваат на поединецот кој ја создал збирката. Личната архива може да има огромен спектар на содржини. На пример, едно лице може да ја смета својата збирка на записи за лична архива, а потоа друго лице може да ги смета своите сметки за хемиско чистење за достојни за чување. Еден таков пример за второто била глумицата Вивиен Ли. Она што ќе биде од интерес за истражување во иднина е непредвидливо. Сепак, сметките за перење на Ли дале увид во тоа како високата мода од средината на дваесеттиот век била зачувана и претставувана во јавноста.
3 Поврзано
* Дигитално наследство
* Смртта и интернетот
4 Дополнителни извори
*** +
Calystegia silvatica

''Calystegia silvatica'' е најголемиот вид слачец, и е силно и брзорастечко растение. Потекнува од јужна Европа, но е донесено и во многу други области, бидејќи е привлечно градинарско растение. Подвидот ''Calystegia silvatica'' subsp. ''fraterniflora'' (Mack. & Bush) Brummitt потекнува од Северна Америка.
Има големи листови во форма на стрела и впечатливи бели цветови во форма на труба со дијаметар до 9 сантиметри. Се смета за плевел во некои области, каде расте диво. Лесно се шири преку издржливи ризоми. Постојат неколку подвидови.
1 Опис
''Calystegia silvatica'' е голо тревно повеќегодишно растение кое се витка во насока спротивна од стрелките на часовникот до висина до 5 метри. Листовите се распоредени наизменично на спиралното стебло на петиоли до 15 см. Листовите се матно зелени одозгора и побледи одоздола, едноставни во форма на стрела, до 15 см долги и до 9 см широки.
Цветовите се бели, понекогаш бледо розови само однадвор, се создаваат од доцна пролет до крајот на летото (помеѓу јули и септември во северна Европа). Пупките се опкружени со големи (4,8 см долги), овални, зелени прицветници збиени во основата, и за време на антезата тие тесно се преклопуваат. Отворените цветови се во форма на труба и со дијаметар од 6–9 см. По цветањето, плодот се развива како речиси сферична капсула, која е скриена од брактите.
2 Идентификација
Најдобриот начин да се оддели овој вид слачец од големиот слачец (''C. sepium'') е со помош на брактеолите, кои се наоѓаат под цветот и целосно или делумно ја опфаќаат чашката. Овој вид има кратки, пошироки брактеоли кои се преклопуваат таму каде што се среќаваат, додека големиот слачец има потесни, подолги кои оставаат празнина меѓу нив, овозможувајќи поглед на чашката.
Вегетативно, овој вид може да се разликува од големиот слачец по обликот на синусот - празнината помеѓу лобусите во основата на листовите. Првиот има синус во форма на буквата U, за разлика од оној во форма на V кај вториот.
3 Во Македонија
Расте на влажни места, во речни клисури, по рабови на шуми, покрај шумски патишта, и др. Го има на Скопска Црна Гора, Сува Гора, Таорска Клисура, Шар Планина, Пробиштип, како и на Беласица, Валандово, Прилеп, Демир Капија, Тетово, Јаотинце, Јегуновце, Водно, и Добра Вода.