procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Владислав Замојски

Владислав Замојски, гроф од родот Јелита (роден на 18 ноември 1853 година во Париз, починал на 3 октомври 1924 година во Корник ) - полски социјален активист, основач на фондацијата Одделот на Корник, основачки член на Гимнастичко здружение „Сокол“ во Краков.
1 Биографија
Владислав син на Владислав Замојски (генерал на турската армија, полски емиграциски активист) и Јадвига Замојска (од семејстворо Џијалински). Имал еден брат Витолд (1855–1874) и две сестри: Марија (1857–1858), која прерано починала во Англија и втората, повторно Марија (1860–1937).
Во 1871 година го полагал завршниот испит на гимназијата Карло Велики во Париз, а потоа во 1874, 1876, 1877 и 1878 година неуспешно се обидел четири пати да влезе на политехничката школа. Служел во француската армија (достигнал чин втор поручник ). Бил член на француската владина комисија за Универзалната изложба во Сиднеј, а во оваа улога патувал низ Австралија и Океанија, од каде донел богати етнографски и минералошки збирки.
Во 1881 година ги презел имотот во Курник што му го препишал Јан Џијалински. Соработувал со неговата мајка и сестра во создавањето на Женското училиште за домакински работи (1882), кое подоцна било преселено од Курник во Кузенице (сега дел од Закопане).
Замојски бил портпарол на секторот за државен имот во провинцијата Познањ, во 1885 година како француски државјанин бил вклучен во т.н Законите на Бизмарк. Подоцна бил протеран заедно со неговата мајка и сестра. Во период кој што следел работел во Галиција, каде, меѓу другото, се занимавал со распределба на акции на Познањската "банка на земја". Во 1889 година, со цел да ги спаси шумите на Татрите, тој го купил имотот Закопане, на лицитација за 460 002 Австро-унгарски гулдени и 3 центи, т.е. значителен дел од денешните полски планини Татра (надминувајќи ја понудата на дрвопреработувачот и металуршки претприемач Голдфингер за еден цент ).
Во 1902 година, на меѓународниот суд во Грац, добил пресуда со која областа Морско Око ја префрлал од Унгарското Кралство во Галиција и го прекинал спорот за териториите на Татра. Благодарение на напорите на Замојски (и Анджеј Храмец ), биле изградени железничката линија Чабовка - Закопане и патот до Закопане.
Учествувал во работата на полската емиграција. Тој, меѓу другите, бил претседател на Институцијата за богослужба и леб, основач на полското книжевно и уметничко друштво, соработник на здружението што им помага на полските емигранти во Франција, Опиека Полска, управувано од сестра му Марија. Во 1920 година се вратил во Полска. Самиот не основал семејство, а својот имот заедно со библиотеката во Курник го подарил на полската нација, создавајќи ја фондацијата Одделот на Корник.
На 10 ноември 1933 година, „за извонредните заслуги за земјата, социјалната работа и големата жртва“ постхумно бил награден со Големата лента на Орденот на Полониа Реститута од претседателот на Република Полска, Игнаси Мошчицки.
Администратор на имотите на Закопане и Курник на грофот Замојски бил Винсенти Шимборски, татко на Вислава Шимборска, која е родена во палатата на имотот во Провент помеѓу Корник и Бнин.
2 Библиографија
*
Десперадо (филм)

Десперадо (|Desperado; превод: ''Очаен'') — акционен филм со елементи на вестерн во режија и производство на Роберт Родригес, објавен во 1995 г. Тоа е вториот филм во мексиканската трилогија на Родригес, која започнала во 1992 г. со „Ел Маријачи“, а завршила во 2003 г. со „Си било еднаш во Мексико“. „Десперадо“ бил премиерно прикажан на Канскиот кинофестивал во 1995 г., каде што филмот бил прикажан надвор од конкурсот.
Главните улоги во „Десперадо“ ги играле Антонио Бандерас и Салма Хајек. Филмот му донел слава на Бандерас и ја претставил Салма Хајек пред американската публика. Пријателот на Родригес, Квентин Тарантино имал мала улога на почетокот на филмот. Карлос Гаљардо, кој ја играл улогата на Ел Маријачи во првиот филм од трилогијата, играл и во овој филм, но во друга улога.
1 Содржина
Поранешниот музичар и револверист, Ел Маријачи, пристигнува во мал мексикански граничен град по долго отсуство. Неговото минато брзо го фаќа и тој набрзо се заплеткува со месниот наркогазда, Бучо, и неговата банда, кои ја убиваат неговата девојка и му пукаат во раката.
2 Улоги
Глумец, Улога
Антонио Бандерас, Ел Маријачи
Салма Хајек, Каролина
Стив Бушеми, Бушеми
Жоаким де Алмеида, Бучо
Карлос Гомес, Десна Рака
Тито Ларива, Таво
Анхел Авилес, Замира
Дени Трехо, Навахас
Абрахам Вердуско, Нињо
Карлос Гаљардо, Кампа
Алберт Мишел Помладиот, Кино
Чич Марин, нискиот шанкер
Квентин Тарантино, доставувачот
Историски округ Мамут Хот Спрингс

Историскиот округ Мамут Хот Спрингс е историска област во националниот парк Јелоустоун од 64 хектари, што го претставува административниот центар на паркот. Овој дел се состои од два главни дела: Форт Јелоустоун, воениот административен центар помеѓу 1886 и 1918 година, а сега Национално историско обележје и регион под концесии кој обезбедува храна, услуги, сместување за посетителите и вработените во паркот. Додадено е во Националниот регистар на историски места на 20 март 2002 година, поради неговото големо значење во архитектурата,забавата,рекреацијата и војската. Областа вклучува 189 градби.
1 Опис
Форт Јелоустоун е област со значително наредени згради кои укажуваат на нивното воено потекло. Армијата на САД управувала со паркот од 1886 до 1918 година кога администрацијата била префрлена на Службата за национални паркови. Седиштето на паркотсега се наоѓа во оригиналната коњаничка касарна (изградена во 1909 година). Центарот за посетители Хорас Олбрајт се наоѓа во старите згради за офицери ергени (изградени во 1909 година).
Концесионираната област е сосема спротивна од воениот округ, со помалку формален стил и ги вклучува хотелот и трпезаријата Мамут Хот Спрингс, бензинска пумпа и продавници за малопродажба. Главната пошта во Јелоустоун, се наоѓа северно од Форт Јелоустоун. Станбената област вклучува и куќи дизајнирани од архитектот Роберт Ример.
Оваа област се наоѓа во непосредна близина на термалната област Мамут Хот Спрингс, а изградена е на античка травертинска тераса.
Татев (село)

Татев (|Տաթև) е село во општина Татев во покраината Сјуник во Ерменија. Селото најчесто се претставува како дом и на манастирот Татев од 9 век, и е домаќин на станицата на Татевските крила; најдолгиот воздушен трамвај со двојна патека без застанување во светот.
1 Демографија
1.1 Популација
Според податоците на Статистичкиот комитет на Ерменија населението на Татев броело 892 жители во 2010 година, помалку одколку регистрираниот број со пописот во 2001 чиј број изнесувал 1.042 жители.
2 Галерија
Миха Балох

Миха Балох (21 мај 1928 – 6 декември 2022 година) ― словенечки глумец. Почнал да учествува во месни театарски продукции по Втората светска војна и на крајот се запишал на АГРФТ во Љубљана, од каде што дипломирал во 1952 година. Во 1953 година започнал соработка со Постојаниот словенечки театар во Трст. Таму работел со режисерот Јоже Бабич кој му ја понудил и првата голема филмска улога. Од 1967 година, тој работел и на меѓународни продукции на проекти како што се австриската телевизиска хумористична серија ''Лени'', германски филмови за ликот Винету и француско-германска серија за Омер-паша. Во текот на неговата кариера продолжил да работи во театарот.
Балох починал на 6 декември 2022 година, на 94-годишна возраст.
1 Филмографија
Година, Наслов, Улога, Забелешка
1952, ''Свет на кајжар'' (Svet na Kajžarju), Момчето со капа
1957, ''Не чекај на мај'' (Ne čakaj na maj), Ученик
1960, ''Веселица'' (Veselica), Курир
1960, ''Сигнали над градот'' (Signali nad gradom), Роберт Маркиќ 'Шпанец'
1961, ''Танц во дождот'' (Ples v dežju), Петер
1961, ''Двајца'' (Dvoje), Мирко Павловиќ
1962, ''Warriors Five'' (Warriors Five), Санзоне
1962, ''Сенка на славата'' (Sjenka slave), Јава
1962, ''Рана есен'' (Rana jesen), Саша
1963, ''Невесињска пушка'' (Nevesinjska puška), Војвода Миќо Љубибратиќ
1963, ''Операција Тицијан'' (Operacija Ticijan), Дане
1964, ''Зора'' (Svanuće), Лозац Миха
1964, ''Меѓу мршојадци'' (Unter Geiern), 'Свештеник' Велер
1965, ''Проверено нема мина'' (Provereno nema mina), Марко
1965, ''Винету – 3. дел'' (Winnetou – 3. Teil), Гомес
1965, ''По ист пат не се враќај'' (Po isti poti se ne vračaj), Ахмет
1966, ''Амандус'' (Amandus), Лука
1966, ''Винету и полукрвните Апаначи'' (Winnetou und das Halbblut Apanatschi), Судијата
1966, ''Винету и неговиот пријател Олд Фајрхенд'' (Winnetou und sein Freund Old Firehand), Кап. Луис Санчез Килвера
1967, ''Замочки бикови'' (Grajski biki), Тарзан
1967, ''Невидлив батаљон'' (Nevidni bataljon), Црноласец
1968, ''Голиот човек'' (Goli čovik), Капетанот на бродот
1969, ''Смртни истрели на Бродвеј'' (Todesschüsse am Broadway), Џо Костело
1969, ''Битката на Неретва'', Усташки командант
1971, ''Маскарада'' (Maškarada), Гантар - сопруг
1972, ''Лов на елени'' (Lov na jelene), Началникот на милицијата
1972, ''Кога ќе дојде лавот'' (Ko pride lev), Командирот на одредот
1972, ''Кога ќе дојде лавот'' (Ko pride lev), Отец
1973, ''Крвавите мршојадци на Алјаска'' (Die blutigen Geier von Alaska), Бафинс
1975, ''Црвена земја'' (Crvena zemlja), професор Бојан Долинар
1978, ''Таму и назад'' (Tamo i natrag)
1979, ''Драга моја Иза'' (Draga moja Iza), партизан Томаз
1982, ''13 јули'' (13. jul), Партизан
1985, ''Наш човек'' (Naš človek), Раководител на студиото за глума
1991, ''Чаруга'', Судија, (последна филмска улога)
Терме ди Сатурнија

Термалните извори Терме ди Сатурнија се група извори сместени во општината Манчиано во Италија, на само неколку километри од селото Сатурнија. Термалните извори кои ги полнат бањите, се наоѓаат во југоисточната долина, и покриваат огромна територија што се протега од планината Амијата и ридовите на реките Фиора и Албења до Марема гросетана во Розел (Терме ди Розел) и Таламоне (Терме дел „Оса).
1 Топоним
Според една легенда, која датира од Етрурците и Римјаните, се верувало дека Терме ди Сатурнија биле формирани од громови, фрлени од Јупитер. Во еден момент настанала насилна кавга меѓу двете митолошки божества, и завртките фрлени кон Сатурн го промашиле, при што биле формирани термалните извори.
2 Термални води
Сулфурната изворска вода достигнува температура од околу 37,5°C. Главните термални водопади се водопадите Воденици, сместени на старата воденица, како и водопадите на Горело.
Силата и брзината на изворот е околу 800 литри во секунда, што гарантира оптимална замена на водата. Хемискиот состав на водџата е сулфур, јаглерод, сулфат, бикарбонат-алкален, земја, со присуство на гас водород сулфид и јаглерод диоксид. Минералите растворени во водата изнесуваат 2,79 грама на литар.
3 Библиографија
* Алдо Мацолаи. ''Гида дела Марема.''''Перкорси тра арте е натура'' . Фиренца, Ле Летер, 1997 година.
Мускетари

Мускетари (|mousquetaire) — во XVI–XVII век војници вооружени со мускети (двојни аркебуси), најчесто со фитил, кој поради својата моќ им дозволувал да пукаат само пеш. По правило, мускетарите припаѓале на пешадијата, но биле користени и во коњицата, каде заедно со копјаниците, кои за разлика од мускетарите можеле да се борат пеш и на коњ, образувале чети од драгони од коњички полкови.
Мускетарската чета за првпат била создадена во 1622 г. за време на владеењето на Луј XIII. Од 1634 г., за нејзин капетан полковник бил назначен Де Тревил, познат и од романот на Александар Дима — „Тројцата мускетари“.
Кушадаси (залив)

Заливот Кушадаси (|Kuşadası Körfezi) е многу мал залив сместен во Егејското Море, што го дели грчкиот остров Самос од копното на Турција. Кушадаси е туристички град на западниот брег на Егејското Море на Турција, на заливот Кушадаси. Самос кој што е во Грција се граничи со заливот Кушадаси на север и исток, а копното на Турција на запад се граничи со Кушадасискиот Залив. Теснецот Микале го дели островот Самос од турското копно и го поврзува Заливот Кушадаси со водите југозападно од Турција и јужно од островот Самос.
На 30 октомври во 2020 година, имало смртоносен земјотрес со јачина од 7 степени кој го погоди заливот, предизвикувајки мало цунами. Епилог беа 117 жртви во Турција и двајца на островот Самос.
Павлова Вес

Павлова Вес (|Pálfalu) е село а водедно и општина во округот Липтовски Микулаш сместено во регионот Жилина на север од Словачка.
1 Историја
Според историските податоци ова село за првпат се споменува во 1469 година.
2 Географија
Селото е сместено на надморска височина од 622 метри и зафаќа површина од 6,83 км<sup>2</sup>. Има население од околу 250 луѓе.
Квалификации за Европско првенство во кошарка за жени 2025

Квалификации за Европското првенство во кошарка за жени 2025 ― постапката на обезбедување пласман на Европското првенство во кошарка за жени 2025. Квалификациите се одржувани од ноември 2023 до февруари 2025 година за да бидат одлучени 12-те екипи кои ќе им се приклучат на содомаќините Чешка, Германија, Грција и Италија. Има 36 екипи поделени во осум групи по четири екипи. Осумте победници на групите и четирите најдобри второпласирани екипи обезбедуваат пласман за завршниот турнир. Четворицата содомаќини се сместени во иста група.
1 Извлекување
Ждрепката била одржана на 19 септември 2023 година.
1.1 Распоредување
Репрезентациите биле рангирани според рангирањето на ФИБА.
2 Групи
''Сите времиња се месни.''
2.1 Група Г
2.1.1 Галерија
2.2 Пласман на второпласирани екипи
На завршниот турнир обезбедуваат пласман четирите најдобри второпласирани селекции од групите.
2.3 Група И
Четворицата домаќини се сместени во една група и резултатите не се вбројуваат во квалификациската постапка.
Петловиот клун

„Петловиот клун“ (српскохрватски: ''Pijetlov kljun'') — југословенски тв-филм од 1971 година, во режија на Марио Фанели, снимен по сценариото на Иво Штивичиќ. Улогите ги играат: Звонимир Чрнко, Свјетлана Кнежевиќ, Јован Личина, Фабијан Шоваговиќ, Јосип Мароти, Владимир Медар, Иво Фици, Звонимир Лепетиќ, Драган Миливојевиќ, Зринка Колак, Ѓуро Утјешановиќ и Чедо Вујиќ. Музиката за филмот е дело на Арсен Дедиќ.
1 Синопсис
За разлика од неговите поранешни воени другари кои станале опортунисти, Каљужа (го игра Чрнко) останал чесен и скромен идеалист. Кога еден од неговите соборци ќе објави книга во која ги присвојува неговите воени заслуги, Каљужа се обидува да се избори за вистината, но се покажува дека патот до неа е многу потежок токолку што очекувал...
Џјиангсу

Џјиангсу (кинески: ''江苏'') — покраина на Народна Република Кина сместена на брегот на Жолтото Море; нејзината територија го опфаќа и долниот тек на реката Јангце. Џјиангсу е една од најважните покраини на Кина, која зазема врвни положби во економскиот развој, земјоделското и индустриското производство, како и во животното рамниште на населението. Територијата на Џјиангсу одамна е дел од кинеската држава, а тука се наоѓаат некои од најстарите градови во земјата. Административниот центар на покраината, градот Нанџјинг, станал главен град на Кина неколкупати низ историјата. Според пописот од 2020 г., Џјиангсу има население од 84,748 милиони жители.
Староегипетски погребни обреди

Старите Египќани создале голем број погребни обичаи за кои верувале дека се неопходни за да се обезбеди бесмртност во задгробниот свет. Овие обреди вклучуваат мумификација, избор на волшебни магии и обезбедување гробови со сѐ што е потребно за животот во задгробниот свет. Во тој процес се користеле древни обичаи развиени во текот на долго време, кои или биле отфрлени или пак прифатени. Сепак, многу важни елементи се задржани. Иако некои конкретни детали се менувале со текот на времето, елементите како што се подготовката на телото, волшебните обреди и снабдувањето гробници со неопходните работи сочинувале важен дел од погребниот обред.
Лука Баси

Лука Баси ― словенечки пејач и текстописец. Тој е главно познат по неговите хит песни: ''Istrijanko ružo moja'', ''Meta'', ''Taxi'', ''Sedam Noći'', ''Seko Moja,'' како и неговите соработки со Јошко Чагаљ - Јоле, Лидија Бачиќ, Лана Јурчевиќ, и Љубавници.
Неговиот прв албум излегол во продажба во 2019 година.
1 Дискографија
1.1 Студиски албуми
Наслов, Детали, Највисок музички пласман
CRO
''Luka Basi'', -
1.2 Синглови
Наслов, Година, Највисок музички пласман, Албум
ХРВ<ref>Peak positions in Croatia:, СЛО<ref>Peak positions in Slovenia:
''Nisam ja od jučer''(со Јоле), 2016, 32, —, ''Luka Basi''''Kombinacija'', 2017, —, —
''Solo''(со Лидија Бачиќ), 19, —
''Moja''(со Љубавници), 16, —
''White Christmas'' (''Bel Božič'')(со Мараја и Френдс), —, 31
''Seko moja'', 2018, —, —, ''Luka Basi''''Upalimo ljubav''(со Лана Јурчевиќ), 13, —
''Istrijanko ružo moja'', —, —
''U bijelom'', 36, —
''Sedam noći'', 2019, 9, —
''Ružo bila''(со Марко Шкугор), 7, —
''Kad vidin Boga uživo'', —, —
''Meta'', —, —
''Taxi'', 4, —
''Prokleto zlato'', 2020
''Ljubav mog života'', 2021, 23, —
"—" означува сингл кој не имал пласман или не бил издаден.
Клинести коски

Во човечкото стапало има три клинести („клиновидни“) коски:
* првата или медијална клинеста коска
* втората или средна клинеста коска
* третата или странична клинеста коска
Тие се наоѓаат помеѓу навикуларната коска и првата, втората и третата метатарзална коска и се медијални на коцката коска.
1 Структура
Постојат три клинести коски:
# Медијалната клинеста коска (исто така познат како прва клинеста коска) е најголемата од клинестите коски. Се наоѓа на медијалната страна на стапалото, пред навикуларната коска и зад основата на првата метатарзала. Странично кон него е средната клинеста коска. Се артикулира со четири коски: навикуларната, втората клинеста коска и првата и втората метатарзала. Тибијалис предниот и фибуларис долгиот мускул се вметнува на медијалната клинеста коска.# Средна клинеста коска (втора клинеста коска) е обликувана како клин, а тенкиот крај е насочен надолу. Средната клинеста коска се наоѓа помеѓу другите две клинести коски (средна и латерална клинеста коска) и се артикулира со навикуларната постериорно, втората метатарзална предна и со другите клинести коски од двете страни.
# Странична клинеста коска (исто така познат како трета клинеста коска или надворешна клинеста коска) со средна големина помеѓу другите две клинести коски, исто така е во облик на клин, а основата е најгорната. Го зазема средиштето на предниот ред на тарзалните коски, помеѓу средната клинеста коска медијално, коцкастата коска странично, навикуларното задно и третото метатарзало напред. Задниот тибијалис се вметнува на медијалната клинеста коска, додека мускулот флексор халукис бревис потекнува од него.
1.1 Мускулни додатоци
Мускули, Насока, Спој со
Преден тибијалис, Вметнување, Медијална клинеста коска
Долг фибуларис, Вметнување, Медијална клинеста коска
ЗаденТибијалис, Вметнување, Медијална клинеста коска
Флексор халукис бревис, Потекло, Странична клинеста коска
2 Повреди
* Лисфранкова фрактура – во која еден или сите метатарзали се поместени од стапалните коски.* Фрактура на клинеста коска - Поради лигаментозната поддршка на средното стапало, изолираните фрактури на клинестите коски се ретки.
3 Дополнителни слики
4 Поврзано
* Клинесто писмо, за пишување со притискање на трска во облик на клин во влажна глина.
Лидија Иваноска

Лидија Иваноска (, Белград) — македонска театарска, филмска и телевизиска глумица.
1 Филмографија
Иваноска ги остварила следниве филмски улоги:
* 1979: „''Наши години''“
* 1986: „''Климент Охридски''“
* 1994: „''Прекалени''“
* 2001: „''Прашина''“
* 2004: „''Големата вода''“
2 Животопис
Лидија Иваноска е родена во Белград во 1938 година. Како ученик ја посетува Средната театарска школа во Нови Сад. Првиот професионален ангажман во Македонија го добива во Народен театар Штип во 1958 година.
Своите по значајни актерски остварувања ги постигнува во Народен театар "Војдан Чернодрински" во Прилеп, каде е вработена од 1959 до нејзиното пензионирање во 2002 година.
Како глумица ќе биде запамтена по улогите: Лаура ("Татко" од Стримберг"), Леа ("Лисица и грозје" од Фигирадо), Мајката ("Крвави свадби" од Лорка), Фатиме ("Солунски патрдии" од Миле Поповски) и други...
Таа е добитник на повеќе награди, меѓу кои: Наградата на Општина Прилеп - „3 Ноември“, Награда за животно дело „Војдан Чернодрински“ и други.
Нејзин сопруг е глумецот Трајче Иваноски.
Божиќно село во Балтимор

Божиќно село во Балтимор
Локација, Внатрешно пристаниште, Балтимор
Адреса, 501 Light St., Балтимор, MD 21230
Веб-страница
Социјални медиуми
Отворање, 18 ноември 2023 година
Затворање, Бадник, 24 декември 2023 година
Часови, 12:00 часот - 20:00 часот недела-четврток
Атракции
Божиќното село во Балтимор претставува годишен настан на пазарот во Внатрешното пристаниште во Балтимор, кој вклучува продавачи во традиционални дрвени штандови и фестивалски шатори. Комерцијалните продавачи нудат меѓународни сезонски празнични подароци, разни украси, уметности и изработки, како и европска храна, слатки и топли пијалаци.
Заедно со лизгалиштето во амфитеатарот Inner Harbor, Божиќното село е една од најпознатите празнични атракции во центарот на Балтимор.
Божиќното село се одржува секоја година во паркот Вестшор од 2013 година, освен 2020 година.
1 За
Божиќното село во Балтимор тврди дека е направено по примерот на традиционалните германски божиќни пазари. Настаните кои се одржуваат на Божиќниот пазар се дел од долгата традиција на пазарите на фармери во внатрешните градови на Германија.
Одредени продавачи продаваат прехранбени специјалитети како што се германски братвурст со кисела зелка, шницла, баварски ѓевреци, швајцарско сирење и француски павлаки. Слатката храна која се нуди на пазарот вклучува братапфел, лебкучен (колачи од джинджифилово), штолен, спекулатиус, печени јаткасти плодови, пченка и памук бонбони. Покрај топлите пијалаци како што е топлото чоколадо, Божиќното село нуди и варено вино, зачинето вино кое е вистински специјалитет.
Покрај локалните продавачи и уметници, доаѓаат и германски продавачи кои продаваат божиќни украси на Рудните Планини, украси од калај, свеќи,стаклени украси, играчки, волнени лампиони , дрвени орнаменти, чипка, зачини, накит и други подароци.
Асортиманот на штандовите е поврзан со сезоната на годишни одмори.
2 Програма за настан
Настанот се одликува со секојдневни настапи во живо на сцената во центарот на фестивалскиот шатор на Божиќното село. Локалните изведувачи се гудачки и дувачки оркестри, солисти и училишни хорови. Детскиот рингишпил, уметниците со балони и сликарите на лице нудат програмиза семејствата за време на викендите. Церемонијата на отворање со германско-американскиот викенд и семејниот ден се рекламираат како специјални програми за викенд.
3 Дополнителна литература
* .
** , , 10 декември 2009 година.
Позанти

Позанти (|Πενδοσις|Pendhòsis , порано ) претставува општина и област во провинцијата Адана, Турција. Неговата вкупна површина изнесува 899 km <sup>2</sup>, и брои 19.852 (2022) жители. Градот е сместен во висорамнините Чукурова и претставува главна порта кон медитеранските брегови. Позанти се наоѓа во подножјето, на дното на еден од ретките премини низ планините. Градоначалник е Мустафа Чај ( МХП ).
1 Историја
Позанти имал повеќе имиња низ историјата. Во антиката тоа било ''Пендонсис'', кај Арапите Ел Бедендум, и на крајот ''Бозанти'' и ''Позанти'' на турски.
Надвиснат на влезот на преминот преку планинскиот венец Таур, Пендосис бил стратешки важен, како еден вид порта помеѓу високата рамнина на Анадолија и ниската рамнина на Киликија или Чукурова и Блискиот Исток пошироко.Позанти бил освојуван од повеќе народи Хетитите, Персијците, Александар Македонски, Рим и Византија. Муслиманските сили се движеле низ областа во периодот на Абасидите, а потоа и Турците по Битката кај Манцикерт во 1071 година. За време на крстоносните војни, контролата над преминот им била вратена на Византијците, потоа на Ерменското Кралство Киликија и на Мамлуците, пред конечно да биде ставена под отоманска контрола од Селим I во 1517 година.
Позанти е познат како ветровито и мрачно место, во поголемиот дел од својата историја бил само тврдина и патна куќа, но сè повеќе луѓе почнале да се населуваат во областа постојано кога била изградена железница во 1917 година. Сепак, минливата трговија на патиштата сè уште е главен двигател на локалната економија.
Позанти накратко бил окупиран од француските сили кон крајот на Првата светска војна.
2 Транспорт
Позанти Гар е железничка станица во Позанти, којја опслужува три главни линии, поврзувајќи го Позанти со Адана, Нигде, Кајсери, Анкара и Караман .
Како своевидна порта кон Чукурова, Позанти е централна и стратешка точка за застанување на неколку компании за превоз кои работат на линии од Средна Анадолија до Чукурова и понатаму на исток.
3 Знаменитости
Џамијата и фонтаната се единствените градби во центарот на градот кои припаѓаат на отоманскиот генерал Џемал Паша, изградени во 1919 година и оттогаш поправени и обновени. На влезот во превојот се старите и новите замоци на Анхша.
Казематите на Ибрахим Паша, остатоци од тврдина од 19 век, се наоѓаат на ридот по име Текир, веднаш до модерниот автопат D.750. Урнатините на византискиот град Фенесе лежеле во близина на селото Ашчибекирли. Повеќе урнатини се пронајдени во близина на селото Камишли во високите ливади (''јајла'') на Орен и Асар.
Италијанско друштво за економија, демографија и статистика

Италијанско друштво за економија, демографија и статистика (|Società italiana di economia demografia e statistica; SIEDS) ― учено општество кое има за цел да продолжи со економски, демографски и статистички студии и да воспостави активна соработка меѓу професионалците од споменатите предмети од областа на општествените науки и човековото однесување. Друштвото ја следи оваа цел со:
* организирање семинари, конгреси или научни состаноци за анализа и дискусија за проблемите во врска со неговата дејност;
* спроведување научни истражувања, прашања и истражувања и промовирање, активности за обука (курсеви, семинари, итн.);
* објавување на ''Rivista italiana di economia demografia e statistica'', низа студии и монографии за конкретни ставки кои се однесуваат на научниот интерес на општеството, како и зборници од неговите конгреси и семинари.
1 Историја
SIEDS е основана на 29 јуни 1939 година, на иницијатива на Ливио Ливи и други. Првото седиште на друштвото се наоѓало во Фиренца. Првично наречен „Италијанско друштво за демографија и статистика“, потекнува од Советодавниот комитет за проучување на населението (|Comitato di consulenza per gli studi della popolazione), исто така основана од Ливи. Првите публикации на друштвото биле само зборници на научни собири, но, почнувајќи од јануари 1947 година, друштвото го издавала своето научно списание, ''Rivista italiana di economia demografia e statistica''. На 18 април 1950 година друштвото одлучи да ги прошири своите полиња на интерес и на економијата и го доби своето сегашно име. Во 1950 година, списанието на друштвото било преименувано соодветно во Италијански преглед за економија, демографија и статистика. За време на првиот состанок на друштвото, одржан во Истат (Рим, 28-29 мај 1939), Ливи подвлекол дека во тоа време веќе постоеле 16 статистички друштва во Европа, како и во Северна Америка, Аргентина, Бразил, Индија, Кина, и Јапонија. Затоа, италијанските академици мислеа дека е дојдено време и за нивното широко национално општество. За време на научниот собир одржан на 28 декември 1940 година, друштвото веќе броело 122 обични членови.
Историски центри на Белград и Ѓирокастро

Историските центри на Белград и Ѓирокастро (|Qendrat historike të Beratit dhe Gjirokastrës) — ги опфаќа градовите Белград (Берат) и Ѓирокастро во јужна Албанија. Ѓирокастро бил додаден на списокот на светско наследство на УНЕСКО во 2005 година, додека Белград бил додаден како проширување на локацијата во 2008 година. Тие се впишани како ретки примери на архитектонски карактер типичен за отоманскиот период.
Белград често се нарекува град на илјада прозорци и се смета за едно од архитектонските богатства на Албанија. Трагите од Илирите, Грците, Римјаните, Византијците и Османлиите се уште се евидентни и добро зачувани во градот со замоци и дворци, стари цркви и џамии и импресивни ѕидни слики, икони и мурали. Низ вековите Белград бил местото каде што во мир коегзистирале различни религии и заедници.
Ѓирокастро, наречен град на камен, се протега на стрмната страна на долината на реката Дрино со поглед на историскиот пејзаж со живописна камена архитектура врамена со планини од секоја страна. Како и повеќето други градови во Албанија, Ѓирокастро носи архитектонски богатства на различни цивилизации кои претходно го освоиле регионот.
Косовска агенција за статистика

Косовска агенција за статистика (|Agjencia e Statistikave të Kosovës, |Agencija za statistiku Kosova) ― националното биро за статистика на Косово.
Службено била создадена во 1948 година, но повторно започнала да работи како независна агенција во 1999 година. По прогласувањето на независноста на Косово во 2008 година, Агенцијата го организирала првиот попис на населението на Косово во 2011 година. Поддржан е од меѓународни организации и статистички агенции, како што се ОБСЕ, Обединетите нации итн. Од 2011 година, бирото работи во рамките на косовското премиерство.
1 Поврзано
* Демографија на Косово
Хуанлун

Хуанлун е историско интересно подрачје кое се простира во северозападниот дел на Сечуан, Кина. Се наоѓа во јужниот дел на планинскиот венец Миншан, северно-северозападно од главниот град Ченгду. Оваа област се карактеризира со разнобојни травертински базени формирани од наслаги на калцит, особено во Хуанлуноу (Голем на жолтиот змеј), како и разновидни шумски екосистеми, високите врвови покриени со снег, прекрасните водопади и топлите извори. Хуанлун претставува дом на многу загрозени видови животни и растенија, вклучувајќи ја џиновската панда и мајмунот со златен нос од Сечуан. Покрај тоа, на овој локалитет била откриена и голема популација на ендемичниот вид орхидеи „Cypripedium plectrochilum“ Хуанлун бил прогласен за светско наследство од УНЕСКО во 1992 година заради неговите прекрасни вчудоневидувачки травертински формации, водопади и варовнички формации, како и неговиоте травертински тераси и езера кои се рангираат меѓу трите најистакнати примери во светот.
1 Опис
Глацијациски настани кои се повторувале низ годините, уникатната теранска структура, формирањето на туфа, карпестиот слој со јаглеродна киселина и климатските услови како што е арктичко-алпската сончева светлина го создадоа овој светски познат пејзаж од травертин. Хуанлун зафаќа површина од 700 km<sup>2</sup> на надморска височина помеѓу 1700 m и 5588 m. Главните сценски области вклучуваат:
* Долината Хуанлун
* Клисурата Данјун: Кањон со длабочина од повеќе од 1.000 метри. Топењето на снегот од блиската планина Ксуебаодинг патува низ овој кањон, обезбедувајќи голем дел од водата за регионот.* Долината Муни
* Ксуебаодинг - највисокиот врв на планините Мин
* Гребен Ксуешан - највисоката точка на патот од аеродромот Џиухуанг до долината Хуанлун.
* Рок на Црвена Ѕвезда
* Сигу
1.1 Долина Хуанлун
Должината на травертинот во долината Хуанлун изнесува 3,6 км и се смета дека изгледа како голем златен змеј кој се движи низ снежните планини на долината. Главните пејзажи на оваа долина се бреговите од травертин, шарените езерца и травертински водопади и пештери. Изворот на водата започнува од древниот будистички/Бенбо храм на врвот на долината и завршува во Гостинското Езерце на север со должина од 2,5 km и ширина од 30–170 m. Боите на водите на Хуанлун се состојат од жолти, зелени, сини и кафеави.
+, , Места во долината Хуанлун, Ниво на морето, Забелешки,
1, Добредојде Понд 迎宾池, 3230 м, 350 базени
2, Прекрасен летечки водопад 飛瀑流輝, 3245 м, 14 метри висок 68 метри широк
3, Лианјан Понд 瀲灩湖, 3251 м, 2000 кв.м
4, Летечки водопад на платформата Лотус 蓮台飛瀑, 3260 м, 45 метри висок 19 метри широк
5, Пештера 洗身洞, 3280 м, 10 метри висок 40 метри широк
6, Тротоар со златен песок 金沙鋪地, 3305 м, Долга 1300 метри
7, Седум милји Златен песок 七里金沙, 3400м
8, Езерцето Бонсаи 盆景池, 3320 м, 330 базени
9, Огледало езерце 明鏡倒映池, 3400м, 180 базени
10, Азалеа 娑蘿映彩池, 3415 м, 400 базени
11, Прекрасно езерце 爭豔池, 3414 м, 658 базени
12, Хуанлун среден храм 黃龍中寺, 3470 м
13, Антички храм Хуанлун 黃龍古寺, 3568 м
14, Мулти-обоено езерце 五彩池, 3576 м, 693 базени
2 Галерија
3 Поврзано
* Историски округ Мамут Хот Спрингс, САД
* Плитвички Езера во Хрватска
* Памуккале во Турција
Позаниклин

Позаниклин (INN, со кодно име ABT-089) претставува тип на лек развиен од Абот, кој има ноотропни и невропротективни ефекти. Студиите кои биле спроведени на животни покажале дека позаниклинот се користи за третман на АДХД и последователните испитувања на луѓе покажаа дека ABT-089 е ефикасен за оваа апликација. Овој лек се врзува со селективен подтип со висок афинитет за α <sub>4</sub> β <sub>2</sub> никотинските ацетилхолински рецептори и има делумен агонизам кон α <sub>6</sub> β <sub>2</sub> подтипот, но не и подтиповите α <sub>7</sub> и α <sub>3</sub> β <sub>4</sub> познати на никотинот. Тој се одликува со ниска тенденција да предизвикува несакани ефекти во споредба со другите лекови во класата, што го прави добар кандидат за клинички развој.
1 Синтеза
Позаниклинот се синтетизира од 2-метил-3-хидроксипиридин и Boc-L-Пролинол преку дехидрација проследена со дезаштита на азотниот атом на пролинол
Митологија на водите

''Митологија на водите'', претставува композиција напишана за флејта и гитара од кубанскиот композитор Лео Броувер, компонирана е во 2009 година за германско-венецуелскиот гитарист и композитор Сеф Алберц.
Броувер го опишал делото како прва негова соната за флејта и гитара, а го посветил делото на Алберц, кој ја извел светската премиера во германскиот град Лајпциг на 4 септември 2009 година, во Петерскирхе, како дел од завршниот концерт на Меѓународниот фестивал „Кон Гитара“ под културен покровител на Германската секција на УНЕСКО.
Времетраењето на оваа соната е приближно 25 минути. „Композицијата е еден вид звучен филм за моќната елементарна сила на водите на мојот континент; ја имаме Амазон! Оваа музика размислува за тоа“.
I. ''Раѓањето на реката Амазон''<sup>(Бразил)</sup>
II. ''Скриеното езеро на Маите''<sup>(Средна Америка)</sup>
III. ''Ангелските водопади''<sup>(Венецуела)</sup>
IV. ''Гуије, гоблин на реките на Куба''<sup>(Карибите)</sup>
Употребата на скордатура на гитарата, со постојана потпора речиси „педала“ на бас жицата во E flat („S“ во германската музичка номенклатура) е еден вид музичка симболика, која го означува присуството на посветителот (Sef) преку мјузиклот. Веќе на самиот почеток на работата, Брауер го воведува мотивот „SEF“ во ретроградна комбинација со некои од најкарактеристичните интервали на неговиот сопствен звучен свет (мала секунда, совршено четврто и намалено петто).
Премирното издание на ова дело било придружено со визуелна кореографија и дизајн на осветлување специјално замислени за таа прилика од Сеф Алберц и германскиот дизајнер на осветлување Јирген Маак. Самиот Броувер беше присутен на овој концерт, што се совпадна со прославата на неговата 70-годишнина.
1 Критички прием
„Во петокот вечерта многубројната публика беше навистина воодушевена од новата музика за флејта и гитара, плус видео и ласерски проекции“
2 Наводи
Големиот шеф (филм од 1959)

„Големиот шеф“ (англиски: ''Big boss'') — француско-италијански филм од 1959 година во режија на Анри Вернуј (Henri Verneuil) по сценариото на О. Анри (O. Henry), Жан Манс (Jean Manse) и Анри Троја (Henri Troyat). Главните улоги ги играат: Фернандел, Џино Черви (Gino Cervi) и Папуф (Papouf).
1 Синопсис
Двајца другари се надеваат на брзо богатство. Затоа, тие го грабаат детето Ерик, чиј татко е многу богат. Меѓутоа, нивниот план се врти против нив, а детето им причинува големи проблеми...
Жак Дипен

Жак Дипен (4 март 1927, Привас, Ардеш - 27 октомври 2012 година, Париз) бил француски поет, уметнички критичар и ко-основач на списанието ''Лефемер''.
Дипен е роден во градот Привас во Јужна Франција, каде што неговиот татко бил психијатар во државната душевна болница. Во 1944 година, семејството се преселило во Париз, каде што во 1950 година, поетот Рене Шар му помогнал да ја објави својата прва збирка песни.
Во 1966 година, тој го основал поетското списание Лефемер, со поети меѓу кои се Андре ду Буше, Ив Бонфоа и Пол Селан.
Тој бил директор на публикацијата во галеријата Маегт, која го претставувала Џоан Миро, близок пријател. Галеријата ги претставувала и Марк Шагал, Алберто Џакомети, Френсис Бејкон и Василиј Кандински. Џакомети и Бејкон и двајцата го насликале неговиот портрет.
Дипен ја напишал биографијата на Миро и бројни монографии за делото на уметникот биле овластени од семејството на Миро да биде единствениот авторитет за автентичност на делото на уметникот; улога што го направила многу баран од колекционерите. Во 1987 година, Дипен бил куратор на ретроспективата на работата на Миро во музејот Гугенхајм, прва таква ретроспектива во Њујорк од 1959 година.
Река Пудинг

Реката Пудинг се одликува со должина од 100 километри. Таа е притока на реката Молала во американската држава Орегон. Нејзиниот слив зафаќа 528 км2. Меѓу нејзините притоки се Силвер Крик, Бут Крик, Абиква Крик и реката Литл Пудинг.
Според историските податоци реката Пудинг течела директно во реката Виламет, а воздушните фотографии кои датираат од 1936 година даваат доказ за сливот на реката Виламет со главниот канал на реката Пудинг. Во мигов, тој се влева директно во реката Молала во близина на реката Мил 1 пред да се приклучи на реката Виламет. Анадромните и резидентни салмониди ја користат Долна Пудинг пека и клучните притоки што ги поддржуваат екосистемите на сливот.
1 Геологија
Пред околу 24 милиони години, на крајот на олигоценот, Орегон го добил изгледот кој го има и денес, а заливот Виламет конечно станал долина Виламет со сушење и издигнување над морското ниво.
2 Курс
Мрежата на потоци во сливот на реката Пудинг извира од западниот раб на планините Каскада по должината на сртот ограничен со снежни облоги при што формира врска од Националната шума Маунт Худ и дивината на Тајбл Рок до државниот парк Силвер Фолс и ридовите Валдо источно од Сејлем. Висините на врвовите на гребенот варираат од 1.140 - 1.300 метри. По нивното извирање од подножјето на планината Каскада на гребенот Пантер Рок и неговите уникатни пошумени мочуришта и езера на горната височина, клучните притоки на сливот како еколошки важниот Бут Крик се спојуваат во близина на Вудбурн во меандрираната река Пудинг. Поминувајќи низ долината на реката Пудинг, бројните подследи на басенот Пудинг претставуваат витален дел од плодните земјоделски површини на под-сливот на долината Виламет . Две притоки на пудинг се спојуваат помеѓу градовите Силвертон и планината Ангел, и како што реката го продолжува текот северно се спојува со Аква Крик од десната страна на околу 3,2 км од Силвертон. Северно од планината Ангел, Бут Крик, кој се спушта од подножјето на Каскадскиот опсег покрај Скотс Милс, се влева во реката Пудинг на 45,160768°СИ 122,773569°З. Реката продолжува кон север покрај градот Аурора. Во поголемиот дел од својот тек, главното стебло на реката Бут Крик и Долниот Пудинг ја дефинира границата помеѓу окрузите Мерион и Клакамас.
Реката Пудинг се влева во реката Молала, на 45,282375°СИ 122,716856°С, непосредно пред Молала да се приклучи на реката Виламет во поплавната рамнина која е дел од државниот парк на реката Молала.
3 Риболов
Горните текови на реката нудат можност за риболов на дива пастрмка, додека во долниот тек има бас и панриба . Иако реката Пудинг не е порибена со мрестилишта, крајбрежната пастрмка и калифорниска пастрмка влегуваат во горното главно стебло од потоците Дрифт, Бат, Сребрена и Абиква. Рибарењето е ограничено на вештачки муви и мамки и не е дозволено за зимски челични глави (анадромна виножитна пастрмка) што се мрестат во притоките. Екстремните долни текови на реката се пловни со брод кога протокот на потокот е доволен, понекогаш дури до јуни.
Пад на населението

Пад на населението или депопулација — намалување на бројот на жители во одредена област. Долгорочно, од праисториско време до денес, човечкото население на Земјата постојано се зголемува. Меѓутоа сегашните проекции покажуваат дека оваа долгорочна склоност на постојан раст на населението можеби ќе заврши.
До почетокот на индустриската револуција, светското население растело многу бавно. После приближно 1800 година, стапката на наталитет се искачила на максимум 2,09 отсто годишен раст во 1967-1969 година, но оттогаш паднала на 1,05 во 2020 година поради светскиот пад на раѓање. Најголем пораст во апсолутни бројки од 92,9 милиони имало во 1988 година, но во 2020 година растот паднал на 81,3 милиони. Долгорочните проекции за растот на човечкото население на оваа планета покажуваат натамошен пад и дека до крајот на 21 век, ќе почне да стагнира. Примери за ваков тренд се Јапонија, чие население моментално (2015-2020) се намалува од 0,2 % годишно, и Кина, чие население би можело да почне да се намалува до 2027 година или порано. До 2050 година, европското население треба да почне да се намалува за 0,3 % годишно.
Растот на населението се намалил главно поради ненадејниот пад на светската стапка на раѓање, од 5,0 во 1960 година на 2,3 во 2020 година. Падот на наталитетот го зафатил целиот свет и е резултат на демографската транзиција. За една земја да го задржи своето население (без да се размислува за миграција), потребна е минимална стапка на наталитет од 2,1 дете по жена (бројката е малку поголема од 2, бидејќи не сите деца достигнуваат полнолетство). Сепак, речиси сите општества доживуваат драстичен пад на наталитетот како што стануваат побогати. Тежнеењето на жените во побогатите земји да имаат помалку деца се припишува на различни причини, како што се помалата смртност на новороденчињата и помалата потреба од деца како извор на семеен труд. Често се споменува и подоброто образование на младите жени, што ги проширува нивните можности за вработување.
Можните последици од долгорочниот пад на националното население може да бидат чисто позитивни или негативни. Ако една земја може да ја зголеми производноста на својата работна сила побрзо отколку што опаѓа нејзиното население, резултатите може да бидат чисто позитивни во однос на нејзината економија, квалитетот на животот и животната средина. Ако не може да ја зголеми продуктивноста на трудот побрзо од падот на населението, резултатите може да бидат негативни.
Националните напори за справување со намалувањето на населението досега се сосредоточувале на можните негативни економски последици, бидејќи земјите се обидувале да ја подобрат големината и производноста на својата работна сила.
30 дена темнина

''30 дена темнина'' (|30 Days Of Night) — американски филм на ужасите заснован на истоимената серија стрипови. Режисер на филмот е Дејвид Слејд, а главните улоги ги толкуваат Џош Хартнет, Мелиса Џорџ и Дени Хјустон. Дејството се одвива во мал град во Алјаска, кој на почетокот на 30-дневната поларна ноќ е нападнат од банда крвожедни вампири.
Филмот, со буџет од 30 милиони долари, бил прикажан на 19 октомври 2007 г. во САД и на 1 ноември во Обединетото Кралство. За шест недели од прикажувањето, трилерот заработил 75 милиони долари. На 5 октомври 2010 г., продолжението на филмот, „30 дена темнина: Мрачни времиња“, било објавено, а минисерија со наслов „30 дена темнина: Крвави траги“ била објавена во 2007 г. на FEARnet.com.
1 Содржина
Ебен Олесон е шериф во градот Бароу во Алјаска и поминува низ тешки времиња со неговата сопруга Стела. Двајцата се на работ на развод по бројните несогласувања и Стела се подготвува да го напушти Бароу, пред почетокот на периодот од 30-дневната поларна ноќ во кои ќе бидат прекинати сите врски со градот. Но поради сообраќајка таа не се качува во последниот авион и е принудена да го чека следниот, за 30 дена.
Истата вечер во градот почнуваат да се случуваат морничави работи. Сите кучиња се убиени, а таинствен странец се заканува дека „тие“ ќе дојдат и ќе ги убијат сите мештани на градот. Наскоро нападот навистина започнува и чудовишни убиства се случуваат на секој агол од градот. Додека Ебен сфаќа дека всушност се работи за вампири, со него ќе останат само Стела, неговиот помал брат Џејк и група од околу 10 други луѓе, кои се и единствените преживеани од градот. Во обид да најдат подобро засолниште, вампирите ги напаѓаат и убиваат еден по еден.
Преполовената група успева да стигне до 30-тиот ден, но кога Стела е во опасност, Ебен си вбризгува крв од друг вампир за да ја спаси. Џејк, Стела, Гејл Робинс (малото девојче што Стела го спасила) и уште 2 мештани на градот, Луси Ајкос и Дениз, остануваат единствените преживеани од колежот во Бароу, додека Ебен, на изгрејсонце, се претвора во пепел во рацете на Стела.
Митологијата на Мејтеи

Митологијата на Мејтеи или митологија манипури претставува своевидна збирка на митови, кои припаѓаат на религиозните и културните традиции на народот Мејтеи, доминантната етничка група на Манипур. Ова дело е поврзано со традиционалната религија Мејтеи (Санамахизам). Митовите за Мејтеи се дел од културата на Мејтеи (културата Манипури) и опишуваат различни природни феномени, како се настанал човекот,како се развивала човечката цивилизација и причините за многу работи. Повеќето од легендите на Мејтеи се наоѓаат во текстовите на јазикот Мејтеи (јазик манипури).
1 Текстуални извори
Митското раскажување игра важна улога во скоро секој жанр на книжевноста на Мејтеи (книжевност Манипури). Некои од најпознатите литературни извори се:
Антички текстови, Опис
Хонѓомнуби Нонгарол, Легенди за шест девојки кои се претвораат во Плејади на небото
Контуџам Нонгарол, Легендите за Контуџам Тамфа Лаиремби
Лајшемлон, Мит за создавањето – Приказна за создавањето на универзумот
Лајтак Лејхарол, Мит за создавање - создавање, генеалогија на кралевите, морални учења и митологија
Пантоиби Конгул, Легенди за таа романтична авантура на божицата Пантоиби и Бог Нонгпок Нингту
Фуиби Варон, Легенди за мноштвото љубови на божицата Фуоиби
Поареитон Хунток, Легендата за човечката цивилизација на земјата предводена од Поарејтон и Леинаотаби од подземјето .
Сакок Ламлен, Мит за создавање
2 Митски суштества
Како митски суштества се наведуваат богови, божици, митски суштества и многу други.