Автоканибализам

Автоканибализам, познато и како самоканибализам, — практика на јадење делови од сопственото тело. Општо земено, само консумирањето на месо (вклучувајќи внатрешници како што се срце или црн дроб) од страна на поединец од ист вид се смета за канибализам. Во согласност со оваа употреба, ''самоканибализам'' значи консумирање месо од сопственото тело. Додека некои текстови ја користат оваа строга дефиниција, други го користат терминот ''автоканибализам'' во поширока смисла што вклучува консумирање коса или нокти од сопственото тело.
И луѓето и некои животински видови повремено практикуваат самоканибализам. Кај луѓето, тоа може да биде симптом на душевно растројство, но има и неколку луѓе кои доброволно консумирале ампутиран дел од телото. Во други случаи, луѓето биле принудени да јадат делови од себе како форма на мачење.
Сличен термин кој се применува различно е ''автофагија'', што конкретно го означува нормалниот процес на саморазградување од страна на клетките. Иако обично се користи само за овој специфичен процес, ''автофагијата'' сепак повремено се користи како општ синоним за ''самоканибализам''.
1 Луѓе
1.1 Како растројство или симптом на истото
Гризењето нокти што се развива во јадење нокти е форма на пика. Други форми на пика вклучуваат дерматофагија, и компулсивност за јадење на сопствената коса, што може да формира топче од влакна во стомакот. Доколку не се лекува, ова може да предизвика смрт поради прекумерно натрупување на влакна.
Самоканибализмот може да биде форма на самоповредување и симптом на душевно растројство. Некои го сметаат и за душевно растројство само по себе, но не е наведено во широко користениот DSM-5 (''Дијагностички и статистички прирачник за душевни растројства, петто издание'').
1.2 Како избор
Некои луѓе се вклучаат во самоканибализам како екстремна форма на телесна модификација, на пример, со голтање делови од сопствената кожа. Во многу ретки случаи, луѓето изеле дел од сопственото тело (како што е стапало) што морало да се ампутира од медицински причини; ваквите дела може да бидат мотивирани од љубопитност или желба да се привлече внимание. Се тврди дека ваквите случаи се етички прифатливи бидејќи месото што е добиено е земено од лице кое е сè уште живо и кое дало согласност неговото месо да се јаде.
Некои луѓе ја пијат сопствената крв, практика наречена автовампиризам, но цицањето крв од раните генерално не се смета за канибализам.
1.3 Како злосторство
Има пријавени случаи на присилен самоканибализам како форма на мачење или воено злосторство. Ержебет Батори наводно ги принудила некои од нејзините слуги да го јадат сопственото месо на почетокот на 17 век. За време на насилството што следел по државниот удар на Хаити во 1991 година, жртвите понекогаш морале да ги јадат сопствените отсечени делови од телото. Во 1990-тите, младите луѓе во Уганда биле принудени да си ги јадат сопствените уши.
1.4 Поврзани практики
Јадењето на сопствената плацента има мал број следбеници во западните култури, поттикнато од познати личности како Џенуари Џонс. Плацентофагијата кај луѓето по породувањето се смета од некои за третман на постпартална депресија и замор, меѓу другите здравствени придобивки, со оглед на нејзината висока содржина на протеини, богата содржина на железо и хранливи материи. Сепак, научните истражувања се неубедливи во однос на тоа дали консумирањето на плацентата има некакви здравствени придобивки, надминувајќи ги оние од лесно стекнатото месо.
Иако статусот на плацентофагијата како канибализам е предмет на дебата, Хариет Хол истакнала дека „плацентарното ткиво главно е добиено од оплодената јајце клетка и го носи геномот на фетусот“, што укажува дека плацентата е привремен орган на фетусот, а не на мајката. Затоа, дури и ако плацентофагијата се смета за форма на канибализам, мајка која ја јаде плацентата на своето бебе по породувањето не би практикувала самоканибализам.
2 Животни
Краткоопашестиот штурец е познат по тоа што ги јаде своите крилја. Постојат докази за одредени животни кои го варат сопственото нервно ткиво кога преминуваат во нова фаза од животот. Асцидиите (со облик на полноглавец) содржат ганглиски „мозок“ во главата, кои го варат откако ќе се закачат за карпа и ќе станат неподвижни. Самоканибализмот е документиран кај северноамериканските змии стаорци: една змија во заробеништво се обидела да се изеде двапати, умирајќи за време на вториот обид. Друга дива змија стаорец била пронајдена откако проголтала околу две третини од своето тело.
3 Во митовите и легендите
Античкиот симбол Уроборос прикажува змија која си ја гризе сопствената опашка.
Ерисихтон од старогрчката митологија како казна се изел себеси поради ненаситна глад што му ја дала божицата Деметра.
Во една приказна за во времето на кралот Артур, кралот Агрест од Камелот полудил откако ги масакрирал христијанските ученици на Јосиф во својот град и си ги изел сопствените раце.