Мајкл Портилио

Мајкл Дензил Ксавиер Портилио (роден на 26 мај 1953) е британски новинар, радиодифузер, и поранешен политичар во Конзервативната партија и министер. Портилио првпат беше избран за член на Долниот дом во дополнителните избори во 1984 година; голем обожавател на Маргарет Тачер и евроскептичен.Портилио служеше како помлад министер на Тачер и Џон Мејџор, пред да влезе во кабинетот во 1992 година. Како секретар за одбрана, извршил притисок да се следи Тачеретевиот пат ,"јасна сина вода", одвојувајќи ја политиката на Конзервативците од Лабуристичката партијата .
Портилио неочекувано го загубил својоето Enfield Southgate седиште во 1997 на општите избори; политичките коментатори верувале дека тој би бил избран за Конзервативнен водач.. Останувајќи во раководството на партијата во 2001 година, Портилио стигнал до тесено трето место веднаш зад Ијан Данкан Смит и Кенет Кларк. Портилио се повлекол од Долниот дом во 2005 на општите избори, и оттогаш ги следи неговите медиумски интереси, презентирајќи на широк спектар на телевизиски и радио програми.
1 Ран живот и кариера
Портилио е роден во Бушеј ,син на протераните шпански републиканци , Луис Габриел Портилио (1907-1993) и од шкотска мајка, Кора (родена Блит). Голема слава постигнал во 1961 година кога Портилио глумел во телевизиска реклама за Рибена , пијалак од црна рибизла . Се школувал во Станбурн основното училиште во Станмор,Мидлсекс, и Хароу Каунти школа за момци , а потоа добива стипендија за Петерхаус, Кембриџ, каде што се состанал со Морис Ковлинг.
Портилио дипломирал во 1975 година со степен на прва класа во историјата.Тој се приклучил на Конзервативниот истражувачки оддел во 1976 година. По Конзервативната победа во 1979 година тој станал владин советник. Портилио е во брак со Каролин Иди од 1982 година.
2 Член на парламентот
Портилио се вратил во советодавната работа за владата, а во декември 1984 година тој застанал за и го освои Enfield Southgate на дополнителните избори по убиството на актуелниот, Сер Ентони Бери, во бомбашки напад на ИРА на Гранд хотел во Брајтон.
Портилио останал на Енфилд Southgate седиштето до 1997 година. Првично тој бил Парламентарно приватен секретар на Џон Мур, а потоа асистент . Во 1987 година тој бил прогласен подсекретар за социјална заштита, во 1988 година тој го добил својоето прво министерско место како државен министер за транспорт.Тој тврдел дека "спасување на Карлајл железничка било неговато најголемо достигнување во политиката". Неговиот подем продолжи со Џон Мејџор, тој бил прогласен за министер во владата како главен секретар на Министерството за финансии (1992), и признат на Советот на Суверениот истата година. Неговиот висок профил доведе до постојано внимание од медиумите, вклучувајќи “Приватнио око”, кое му се потсмевале.
3 Членство
Партијата имала 193.961 членови на 31 декември 2010 година, според пресметиките поднесени до изборната комисија, што било зголемување од 156.205 членови од претходната година. Во таа година имало приход од околу 36.000.000 £ (4.900.000 £ од членарина) и расходи од околу 34.000.000 £, поради општите избори таа година.
Многу години политиката на партијата не дозволуваше на жителите на Северна Ирска да аплицира за членство.Во 2003 година на конференцијата на Лабуристичка партија беа прифатени правни совети и тоа дека партијата не може да продолжи да забранува спојување на жители на провинцијата и иако Националниот извршен штаб имал воспоставено регионална изборна единица, партијата сè уште се немаше согласено за избори на тој регион.
4 Наводи
* Michael Gove, (1995), "Michael Portillo: The Future of the Right" ISBN 1-85702-335-8
* Michael Gove, (2000), "Michael Portillo", Fourth Estate, 448 pages, ISBN 1-84115-363-X (paperback)