Милано-Санремо 2018

Милано-Санремо 2018 — 109. издание на велосипедската еднодневна трка Милано-Санремо, која се одржала на 17 март како осми настан во сезоната на Светската турнеја.
Трката била освоена од Винченцо Нибали од екипата , станувајќи првиот Италијанец по Филипо Поцато во 2006 година кој го освоил овој класик. Нибали нападнал на Поџо ди Санремо и успеал да се одржи пред спринтерите во завршните метри за победа. Кејлеб Јуан ги предводел спринтерите секунда пред возачот на Арно Демар, победник во 2016 година.
1 Екипи
Бидејќи Милано-Санремо е настан од Светската турнеја, сите осумнаесет UCI World Tour екипи биле автоматски поканети и се обврзани да учествуваат на трката. Седум професионални континентални екипи биле поканети, со што била заокружена главната група од 25 екипи. Секоја екипа имала право да настапи со седум возачи, што довело главната група да има 175 натпреварувачи.
2 Рута
Како еден од велосипедските монументи, Милано-Санремо — општо сметана за спринтерски класик — е меѓу најценетите трки во професионалниот велосипедизам.
Рутата за 2018 била првично предвидена да биде долга 291 километар, започнувајќи од Милано до традиционалната завршница во Санремо. Завршниот дел на трката ги вклучувала искачувањата на Чипреса и на Поџо ди Санремо, кои обично се покажувале одлучувачки за исходот на трката. Исто така, на рутата возачите морале да го совладаат 35-километарското искачување на Пасо дело Туркино, иако не се сметало за клучна точка на трката. По Туркино, рутата го следела брегот од Џенова до завршницата во Санремо. На помалку од 50 километри до целта, започнувале првите искачувања, пред да дојдат двете завршни искачувања до целта.
Еден ден пред трката било објавено дека трката била продолжена на 294 километри со пренасочување по првичната ознака за 100 километри кај Базалуцо.
3 Фаворити пред трката
Трикраткиот светски првак Петер Саган бил сметан за најголем фаворит за победа. За разлика од другите бил сметан како возач кој можел да победи во масовен спринт, како и во доцен напад на завршното искачување. Дошол на трката со добра форма, завршувајќи втор на три етапи на Тирено-Адријатико, етапна трка која се одржала пред Милано-Санремо. Михал Квјатковски, бранителот на титулата, бил исто така сметан за силен фаворит, откако го освоил генералниот пласман на Тирено-Адријатико. Жилијан Алафилип, кој бил трет во 2017 година, бил исто така сметан меѓу фаворитите за трката. Додека Квјатковски и Алафилип бил сметани за бегство на едно од последните брда, неколку спринтери се вбројувани меѓу фаворити доколку поголема група пристигне на целта заедно. Победникот во 2014, Александер Кристоф бил меѓу нив, како и Арно Демар, кој ја освоил трката во 2016 година, но се повлекол од Париз-Ница поради настинка.
Други силни спринтери меѓу почетниот состав биле Елија Вивијани, Матео Трентин, Едвалд Боасон Хаген, Магнус Корт, Андре Грајпел и Марсел Кител, кој учествувал на трката по првпат. Мајкл Метјус, обично исто така фаворит, немал големи шанси поради повреда на рамото, која ја здобил три недели претходно на Омлоп Хет Ниусблад. Победникот од 2015 година, Џон Дегенколб ја пропуштил трката поради болест, како и неговиот колега Џакомо Ницоло. Фернандо Гавирија исто така ја пропуштил трката, поради повреда на раката здобиена на Тирено-Адријатико. Неговиот колега Филип Жилбер, кој завршил на подиум на Милано-Санремо двапати во минатото, целел на победа за да се доближи до неговата цел за победа на сите пет „монументални трки“ во велосипедизмот. Други возачи кои можеле да имаат шанси на едно од искачувањата пред целта биле Винченцо Нибали, олимпискиот првак Грег ван Авермат, Џани Москон и Нејтан Хас.
4 Поредок
4.1 Завршен пласман
5 Наводи